Umowa Między Rządem Kanady A Europejską Wspólnotą Energii Atomowej (Euratom) W Sprawie Współpracy W Pokojowym Wykorzystaniu Energii Atomowej
PREAMBUŁA
Rząd Kanady i Europejska Wspólnota Energii Atomowej (Euratom), działająca poprzez swoją Komisję (zwaną dalej "Komisją");
UWZGLĘDNIAJĄC, że Wspólnota została ustanowiona przez Królestwo Belgii, Republikę Federalną Niemiec, Republikę Francuską, Republikę Włoską, Wielkie Księstwo Luksemburga oraz Królestwo Niderlandów na podstawie Traktatu podpisanego w Rzymie dnia 25 marca 1957 roku, z zamiarem przyczyniania się do podnoszenia poziomu życia w Państwach Członkowskich i rozwoju wymiany z innymi państwami poprzez stworzenie warunków niezbędnych dla szybkiego powstania i rozwoju przemysłu jądrowego;
UWZGLĘDNIAJĄC, że Rząd Kanady i Wspólnota wyraziły wzajemne pragnienie rozwijania ścisłej współpracy w pokojowym wykorzystaniu energii atomowej;
PRAGNĄC współpracować ze sobą w celu wspierania i rozszerzania wkładu, jaki może wnieść rozwój pokojowego wykorzystania energii atomowej do dobrobytu i dobrej koniunktury w Kanadzie i we Wspólnocie;
UZNAJĄC w szczególności, że wzajemną korzyścią byłaby współpraca poprzez ustanowienie wspólnego programu badań i rozwoju;
UWZGLĘDNIAJĄC uzgodnienia przewidujące współpracę w pokojowym wykorzystaniu energii atomowej, rozpoczęłyby owocną wymianę doświadczeń, dostarczyłyby okazji dla wzajemnie korzystnych działań oraz wzmocniłyby solidarność w ramach Europy i ponad Atlantykiem;
UZGODNILI, CO następuje:
Artykuł I
1.
Współpraca, do której zmierza niniejsza Umowa, odnosi się do pokojowego wykorzystania energii atomowej i obejmuje:
a) udzielanie informacji, w tym odnoszących się do:
i) badań i rozwoju;
ii) zagadnień zdrowia i bezpieczeństwa;
iii) urządzeń, obiektów i narzędzi (włączając dostarczanie wzorów, rysunków oraz specyfikacji); oraz
iv) wykorzystania urządzeń, obiektów, narzędzi i materiałów;
b) dostarczania materiałów;
c) zaopatrzenia w urządzenia i narzędzia;
d) wykorzystania praw patentowych;
e) dostępu do urządzeń i obiektów oraz ich wykorzystania.
2.
Współpraca przewidziana w niniejszej Umowie będzie wykonywana na warunkach do uzgodnienia i zgodnie ze stosowanymi przepisami ustawowymi i wykonawczymi oraz innymi wymogami związanymi z udzielaniem licencji obowiązującymi w Kanadzie i we Wspólnocie.
3.
Każda z Umawiających się Stron jest odpowiedzialna przed drugą stroną za zapewnienie, że postanowienia niniejszej Umowy są akceptowane i przestrzegane, jeżeli chodzi o Kanadę, przez wszystkie przedsiębiorstwa rządowe oraz wszystkie osoby podlegające jurysdykcji Kanady oraz, jeżeli chodzi o Wspólnotę, zgodnie z postanowieniami wyżej wspomnianego Traktatu, przez wszystkie osoby we Wspólnocie, którym przyznano zezwolenie na podstawie Umowy.
Artykuł II
Bez ograniczania ogólnego charakteru artykułu I, współpraca przewidziana w niniejszej Umowie będzie obejmować wspólny program badań i rozwoju związany z typem reaktora jądrowego opalanego naturalnym uranem, spowalnianego ciężką wodą.
Artykuł III
1. a) Umawiające się Strony mogą udostępnić sobie wzajemnie oraz osobom we Wspólnocie lub podlegającym jurysdykcji Rządu Kanady informacje pozostające w ich dyspozycji, dotyczące spraw objętych zakresem niniejszej Umowy.
b) Udzielanie informacji otrzymanych od każdej strony trzeciej na warunkach, które wykluczają takie udzielanie, jest wyłączone z zakresu niniejszej Umowy.
c) Informacje uważane przez Umawiającą się Stronę, która ich dostarcza, ze mające wartość handlową, będą udzielane wyłącznie na warunkach określonych przez tę Umawiającą się Stronę.
2. a) Umawiające się Strony będą zachęcać do wymiany informacji i ułatwiać taką wymianę między osobami podlegającymi jurysdykcji Rządu Kanady z jednej strony i osobami we Wspólnocie z drugiej strony w sprawach objętych zakresem niniejszej Umowy.
b) Informacje posiadane przez te osoby udzielane będą wyłącznie za zgodą tych osób i na warunkach przez nie określonych.
Artykuł IV
1. a) Umawiające się Strony udzielą lub przyczynią się do udzielenia sobie wzajemnie lub osobom we Wspólnocie albo podlegającym jurysdykcji Rządu Kanady, na uzgodnionych warunkach, licencji i sublicencji na patenty posiadane przez każdą Umawiającą się Stronę lub przez Stronę, która ma prawo do udzielania licencji lub sublicencji w sprawach objętych zakresem niniejszej Umowy.
b) Udzielanie licencji lub sublicencji na patenty lub licencje otrzymane od strony trzeciej na warunkach, które uniemożliwiają takie przyznanie, są wyłączone z zakresu niniejszej Umowy.
2. a) Umawiające się Strony będą zachęcać do udzielania i ułatwią udzielanie osobom we Wspólnocie lub podlegającym jurysdykcji Rządu Kanady licencji na patenty w sprawach objętych zakresem niniejszej Umowy, posiadanych przez, odpowiednio, osoby podlegające jurysdykcji Rządu Kanady lub osoby we Wspólnocie.
b) Licencje lub sublicencje na patenty lub licencje posiadane przez takie osoby będą udzielane wyłącznie za zgodą i na warunkach określonych przez te osoby.
Artykuł V
1.
Umawiające się Strony, w takim stopniu, w jakim jest to praktykowane, dostarczą porad technicznych wzajemnie lub osobom we Wspólnocie albo podlegającym jurysdykcji Rządu Kanady poprzez oddelegowanie ekspertów lub w inny uzgodniony sposób.
2.
Każda z Umawiających się Stron, tam, gdzie tylko to możliwe, dostarczy w swoich szkołach lub obiektach oraz pomoże w uzyskaniu gdziekolwiek w Kanadzie lub we Wspólnocie kształcenia z zagadnień odnoszących się do pokojowego wykorzystania energii atomowej dla uczniów lub osób szkolonych poleconych przez drugą Stronę.
Artykuł VI
Umawiające się Strony uzgadniają, że za generalnym lub szczególnym zezwoleniem Rządu Kanady lub, tam, gdzie jest to wymagane przez Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej (Euratom), Komisji, przedsiębiorstwa rządowe Kanady, Agencja Dostaw Wspólnoty lub osoby podlegające jurysdykcji Rządu Kanady lub we Wspólnocie będą mogły otrzymywać lub dostarczać materiały źródłowe lub specjalne materiały rozszczepialne na podstawie niniejszej Umowy na zasadach handlowych lub innych, jeżeli tak uzgodniono.
Artykuł VII
Umawiające się Strony w takim zakresie, w jakim jest to praktykowane, pomogą osobom we Wspólnocie lub podlegającym jurysdykcji Rządu Kanady w uzyskiwaniu badań i reaktorów energetycznych oraz w uzyskiwaniu pomocy w projektowaniu, budowie i działaniu tych reaktorów.
Artykuł VIII
Umawiające się Strony w takim stopniu, w jakim jest to praktykowane, pomogą sobie wzajemnie w zaopatrzeniu każdej Umawiającej się Strony lub osób we Wspólnocie albo podlegających jurysdykcji Rządu Kanady w materiały, urządzenia i inne elementy niezbędne do badań w dziedzinie energii atomowej, rozwoju i produkcji, we Wspólnocie lub w Kanadzie.
Artykuł IX
1.
Rząd Kanady i Wspólnota zobowiązują się, każde z osobna, że materiały lub urządzenia uzyskane w zastosowaniu niniejszej Umowy oraz materiały źródłowe lub specjalne materiały rozszczepialne pochodzące z wykorzystania jakiegokolwiek materiału lub urządzenia uzyskanego w taki sposób będą wykorzystane wyłącznie w celu promocji i rozwoju pokojowego wykorzystania energii atomowej, a nie w celach militarnych, jakiekolwiek by one były; a także, że w tym celu żadne materiały lub wyposażenie uzyskane zgodnie z niniejszą Umową lub materiały źródłowe albo specjalne materiały rozszczepialne uzyskane z wykorzystania jakichkolwiek materiałów lub urządzeń tak uzyskanych nie zostaną przekazane nieuprawnionym osobom lub poza kontrolę Stron, chyba że za uprzednim pisemnym zezwoleniem odpowiednio Wspólnoty lub Rządu Kanady.
2.
Kontynuacja współpracy przewidzianej w niniejszej Umowie zależy od wzajemnego należytego stosowania, do celów ustępu 1 niniejszego artykułu, systemu zabezpieczeń i kontroli ustanowionego przez Wspólnotę zgodnie z Traktatem ustanawiającym Europejską Wspólnotę Energii Atomowej (Euratom) oraz środków uzasadniania wykorzystania materiałów lub urządzeń ustanowionych przez Rząd Kanady.
3.
Konsultacje i wymiana wizyt między Umawiającymi się Stronami będą odbywać się tak, aby zapewnić obie Strony, że wspólnotowy system zabezpieczeń i kontroli oraz środki uzasadniania wykorzystania materiałów lub urządzeń ustanowione przez Rząd Kanady są zadowalające i skuteczne w realizacji celów niniejszej Umowy.
W stosowaniu tych systemów Umawiające się Strony są gotowe zasięgać opinii Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej i wymieniać doświadczenia z tą Agencją, mając na celu ustanowienie systemu należycie zgodnego z systemem Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej.
4.
W uznaniu znaczenia Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej Rząd Kanady i Wspólnota będą zasięgać opinii od czasu do czasu w celu ustalenia, czy istnieją obszary odpowiedzialności w odniesieniu do zabezpieczeń i kontroli, w których można by poprosić Agencję o pomoc.
Artykuł X
1.
Z wyjątkiem przypadków, w których ustalono inaczej, stosowanie lub wykorzystanie każdej informacji (wraz z projektami, rysunkami i specyfikacjami) i każdego materiału, urządzenia oraz narzędzia wymienionych lub przekazanych między Umawiającymi się Stronami na podstawie niniejszej Umowy, odbywać się będzie na odpowiedzialność Umawiającej się Strony otrzymującej te materiały lub informacje, a druga Umawiająca się Strona nie będzie gwarantować dokładności ani kompletności tych informacji, ani przydatności dla jakiegokolwiek szczególnego wykorzystania lub stosowania tych informacji, materiałów, urządzeń i narzędzi.
2.
Umawiające się Strony uznają, że niezbędne są odpowiednie środki pod względem odpowiedzialności strony trzeciej dla osiągania celów niniejszej Umowy.
Umawiające się Strony będą współpracować w rozwijaniu i zabezpieczaniu przyjmowania wzajemnie zadowalających ogólnych uzgodnień pod względem odpowiedzialności strony trzeciej w najszybszym możliwym terminie.
Jeżeli zajdzie opóźnienie w zawieraniu takich ogólnych uzgodnień, Umawiające się Strony będą zasięgać opinii w celu ustalenia wzajemnie zadowalających uzgodnień ad hoc dotyczących wspomagania szczególnych transakcji.
Artykuł XI
1.
Artykuł 106 Traktatu podpisanego w Rzymie dnia 25 marca 1957 roku ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej (Euratom) przewiduje, że Państwa Członkowskie, które przed datą wejścia w życie tego Traktatu zawarły umowy z państwami trzecimi w sprawie współpracy w zakresie energii atomowej, wspólnie z Komisją podejmą niezbędne negocjacje z tymi państwami trzecimi w celu przejęcia przez Wspólnotę, tak dalece, jak to możliwe, praw i obowiązków wynikających z tych umów.
2.
Rząd Kanady jest przygotowany na rozpoczęcie takich negocjacji w odniesieniu do każdej Umowy, której jest Stroną.
Artykuł XII
Umawiające się Strony potwierdzają wspólne zainteresowanie w sprzyjaniu pokojowemu wykorzystaniu energii atomowej poprzez Międzynarodową Agencję Energii Atomowej oraz są przekonane, że wyniki ich współpracy przysporzą korzyść Agencji i jej Członkom.
Artykuł XIII
1.
Na wniosek każdej z Umawiających się Stron przedstawiciele Umawiających się Stron będą zbierać się od czasu do czasu w celu zasięgania wzajemnych opinii w sprawach wynikających ze stosowania niniejszej Umowy, nadzorowania jej funkcjonowania oraz omawiania uzgodnień dotyczących współpracy uzupełniających uzgodnienia przewidziane niniejszą Umową.
2.
Umawiające się Strony będą mogły, za wzajemną zgodą, zapraszać inne państwa do udziału we wspólnych programach wspomnianych w artykule II.
Artykuł XIV
Do celów niniejszej Umowy, z zastrzeżeniem odmiennych jej postanowień:
a) termin "Umawiające się Strony" oznacza Rząd Kanady i przedsiębiorstwa rządowe Kanady według definicji z litery b) niniejszego artykułu z jednej strony oraz Europejską Wspólnotę Energii Atomowej (Euratom) z drugiej strony;
b) termin "przedsiębiorstwa rządowe Kanady" oznacza Atomic Energy of Kanada Limited i Eldorado Mining and Refining Limited oraz podobne inne przedsiębiorstwa podlegające jurysdykcji Rządu Kanady, według uzgodnień między Umawiającymi się Stronami;
c) termin "osoby" oznacza osoby fizyczne, przedsiębiorstwa, korporacje, spółki, spółki osobowe, stowarzyszenia, agencje rządowe lub korporacje rządowe oraz inne jednostki prywatne lub rządowe; jednakże termin "osoby" nie obejmuje Umawiających się Stron według definicji z ustępu a) niniejszego artykułu;
d) termin "urządzenia" oznacza maszyny lub instalacje lub też większe ich części składowe, odpowiednie dla wykorzystania w projektach energii atomowej;
e) termin "materiały" oznacza materiały źródłowe, specjalne materiały rozszczepialne, ciężką wodę, grafit o jakości nuklearnej oraz wszelkie inne substancje, które ze względu na swoje właściwości fizyczne lub czystość chemiczną są odpowiednie do wykorzystania w reaktorach jądrowych;
f) termin "materiał źródłowy" oznacza uran zawierający mieszaninę izotopów występujących w naturze; uran zubożony w izotopie 235; tor; każde z powyższych w postaci metalu, stopu, związku chemicznego lub koncentratu; każdy inny materiał zawierający co najmniej jeden z powyższych materiałów w stężeniu uzgodnionym przez Umawiające się Strony; oraz inny materiał uzgodniony przez Umawiające się Strony;
g) termin "specjalny materiał rozszczepialny" oznacza pluton; uran 233; uran 235; uran wzbogacony w izotopach 233 lub 235; każdą substancję zawierającą co najmniej jedno z powyższych; takie inne substancje, jakie mogą zostać uzgodnione przez Umawiające się Strony; jednakże termin "specjalny materiał rozszczepialny" nie obejmuje "materiałów źródłowych";
h) termin "uzyskany" oznacza uzyskany podczas jednego lub więcej procesów, bez względu na to, czy następują po sobie;
i) termin "we Wspólnocie" oznacza na terytorium, na którym stosuje się lub będzie stosowany Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej (Euratom).
Artykuł XV
1.
Niniejsza Umowa zostanie wprowadzona w życie poprzez wymianę not między Rządem Kanady i Wspólnotą [1].
2.
Niniejsza Umowa będzie obowiązywać przez okres dziesięciu lat, następnie przez sześć miesięcy po złożeniu zawiadomienia o wypowiedzeniu umowy przez Rząd Kanady lub Wspólnotę, chyba że takie zawiadomienie zostanie złożone sześć miesięcy przed upłynięciem wspomnianego okresu dziesięciu lat.
NA DOWÓD CZEGO niżej podpisani, należycie upoważnieni do tego przez odpowiednio Rząd Kanady i Komisję, podpisali niniejszą Umowę i opatrzyli ją swoją pieczęcią.
Umowa dodatkowa
do Umowy dotyczącej wyrobów zegarmistrzowskich między Europejską Wspólnotą Gospodarczą i jej Państwami Członkowskimi a Konfederacją Szwajcarską [1]
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
z jednej strony,
SZWAJCARSKA RADA ZWIĄZKOWA,
z drugiej strony,
ZWAŻYWSZY, że Umowa dotycząca wyrobów zegarmistrzowskich między Europejską Wspólnotą Gospodarczą, jak również jej Państwami Członkowskimi a Konfederacją Szwajcarską została podpisana w Genewie dnia 30 czerwca 1967 roku;
ZWAŻYWSZY, że w celu dobrego funkcjonowania tej umowy należy przyjąć postanowienia dodatkowe;
ZWAŻYWSZY, że rozporządzenie Szwajcarskiej Rady Związkowej, z dnia 23 grudnia 1971 roku, regulujące stosowanie nazwy "Szwajcarski" dla zegarków;
ZWAŻYWSZY, że istnieje ścisła współpraca w przemyśle zegarmistrzowskim między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Szwajcarią;
PRZYJMUJĄC DO WIADOMOŚCI zniesienie, jednocześnie z wejściem w życie niniejszej umowy, premii za racjonalizację przyznawanych przez Ébauches SA i ASUAG oraz równoczesne zniesienie kontyngentu przewidzianego w punkcie B 3 litera b) wyżej wymienionej Umowy,
UZGODNIŁY, co następuje:
Artykuł 1
Obniżki celne przewidziane w artykułach 1 i 5 Umowy z dnia 30 czerwca 1967 roku wchodzą w życie jednocześnie z niniejszą Umową.
Artykuł 2
W celu uznania za szwajcarski zegarka, którego mechanizm jest produkcji szwajcarskiej w co najmniej 50 % wartości wszystkich części składowych łącznie z kosztem składania, na mocy artykułu 2 ustęp 2 litera b) rozporządzenia Szwajcarskiej Rady Związkowej z dnia 23 grudnia 1971 roku, regulującego stosowanie dla zegarków nazwy "Szwajcarski", ustalono procedurę certyfikacji między Szwajcarią a Wspólnotą według następujących zasad:
1.
Podzespoły mechanizmów zegarkowych wyprodukowane we Wspólnocie, których wykaz znajduje się w Załączniku do Umowy, jak również części regulujące i inne części składowe zegarków wyprodukowane we Wspólnocie i uzupełniające podzespoły produkcji szwajcarskiej lub wspólnotowej, uznawane są za tej samej jakości co podzespoły i części produkcji szwajcarskiej mające porównywalne parametry techniczne.
Postanawia się, że zegarki i mechanizmy zegarkowe montowane z tych podzespołów i części powinny spełniać wymogi urzędowej kontroli technicznej w Szwajcarii.
2.
Wykaz podzespołów wyprodukowanych we Wspólnocie, przewidziany w ustępie 1 niniejszego artykułu, będzie regularnie uaktualniany zgodnie z następującymi warunkami:
a) Wniosek o wpisanie nowych parametrów podzespołów do wykresu kierowany jest do Szwajcarskiej Izby Zegarmistrzostwa przez organizacje zegarmistrzowskie Wspólnoty lub każdego producenta podzespołów działającego we Wspólnocie.
Do wniosku dołączona jest karta techniczna określająca kaliber podzespołu.
Szwajcarska Izba Zegarmistrzostwa wpisuje bezzwłocznie nowy kaliber lub kalibry do wymienionego wykresu.
W przypadku złożenia wniosku o wpisanie na wykaz kalibru podzespołu, który już był stosowany w Szwajcarii i nie spełnił wymogów urzędowej kontroli technicznej w Szwajcarii,Szwajcarska Izba Zegarmistrzostwa może zakwestionować wpis.
W takim przypadku wnioskodawca może odwołać się do procedury przewidzianej w ustępie 3 niniejszego artykułu.
b) Wycofanie kalibrów podzespołów znajdujących się w wykazie zostaje podane do wiadomości Szwajcarskiej Izbie Zegarmistrzostwa przez wspólnotowe organizacje zegarmistrzowskie lub przez producenta, który wcześniej wnioskował o ich wpisanie.
c) W przypadku niespełnienia wymogów urzędowej kontroli technicznej w Szwajcarii, Szwajcarska Izba Zegarmistrzostwa może wnioskować o wykreślenie określonych kalibrów podzespołów znajdujących się w wykazie i powiadamia zainteresowaną Stronę o tym wniosku.
W przypadku niezgodności, jeżeli zainteresowana Strona nie zgadza się ze wnioskiem może ona odwołać się do procedury przewidzianej w ustępie 3 niniejszego artykułu w terminie dwóch miesięcy.
d) Każdy wniosek dotyczący zmiany wykazu według powyższych liter a), b) i c) podany jest bezzwłocznie do wiadomości Komisji Mieszanej przez Szwajcarską Izbę Zegarmistrzostwa.
3.
W przypadku zakwestionowania równoważności jakości, każda z zainteresowanych Stron bezzwłocznie odwoła się do Komisji mieszanej, określonej w artykule 9 Umowy z dnia 30 czerwca 1967 roku.
Z własnej inicjatywy strona pilna wystąpi o wspólną ekspertyzę do Instytutu Urzędowej Kontroli Jakości w szwajcarskim przemyśle zegarmistrzowskim i do odpowiadającego mu uprawnionego instytutu Wspólnoty wskazanego przez zainteresowaną Stronę Wspólnoty.
Instytuty dysponują trzymiesięcznym terminem na przeprowadzenie wymaganej ekspertyzy.
W celu przeprowadzenia tej ekspertyzy, instytuty porozumiewają się, aby pobrać dwie partie zegarków lub mechanizmów zegarkowych wystarczająco reprezentatywnych i nieprzekraczających, w zasadzie, 50 zegarków lub mechanizmów, jedną w przedsiębiorstwie szwajcarskim, drugą w przedsiębiorstwie Wspólnoty.
Po przeprowadzeniu urzędowej kontroli technicznej w Szwajcarii, instytuty porównują swoje wyniki i sporządzają wspólne sprawozdanie zawierające ich wnioski i ewentualnie ich propozycje, z przeznaczeniem dla Komisji mieszanej.
Komisja mieszana omawia sprawozdanie na najbliższym posiedzeniu.
Artykuł 3
Niniejsza Umowa oraz wykaz stanowiący Załącznik do niej zostają opublikowane w Dziennikach Urzędowych Umawiających się Stron i podane do wiadomości producentów wyrobów zegarmistrzowskich przez właściwe organizacje zawodowe.
Zmiany w załączonym wykresie stanowią przedmiot tych samych publikacji i zawiadomień.
Co najmniej co trzy lata, począwszy od wejścia Umowy w życie, Komisja Mieszana przystąpi do aktualizacji wykazu zaistniałych w celu uwzględnienia dokonanych w międzyczasie wpisów i wykreśleń.
Tak zaktualizowany wykaz będzie stanowił przedmiot tych samych publikacji i zawiadomień.
Wszelkie dodatkowe informacje mogą być udzielone przez właściwe stowarzyszenia handlowe.
Artykuł 4
Umowa może być rozwiązana przez każdą z Umawiających się Stron z zachowaniem dwunastomiesięcznego okresu wypowiedzenia.
Artykuł 5
Umowa zostaje zawarta i ratyfikowana przez Umawiające się Strony zgodnie z ich własnymi procedurami.
Niniejsza Umowa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1973 roku, pod warunkiem że dokumenty ratyfikacyjne Umawiających się Stron zostaną wymienione przed tą datą.
W przypadku gdy wymiana dokumentów ratyfikacyjnych będzie miała miejsce między dniem 1 stycznia a dniem 30 listopada 1973 roku, Umowa wchodzi w życie pierwszego dnia drugiego miesiąca następującego po tej wymianie.
[1] Umowa została sporządzona tylko w języku francuskim.
--------------------------------------------------
Umowa
zawarta pomiędzy Europejską Wspólnotą Gospodarczą
a Konfederacją Szwajcarską
EUROPEJSKA WSPÓLNOTA GOSPODARCZA,
z jednej strony,
KONFEDERACJA SZWAJCARSKA,
z drugiej strony,
PRAGNĄC wzmacniać i rozwijać przy okazji rozszerzania Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej stosunki gospodarcze istniejące pomiędzy Wspólnotą i Szwajcarią, a także chcąc zapewnić, przy poszanowaniu zasad konkurencji, harmonijny rozwój ich wymiany handlowej w celu przyczynienia się do idei tworzenia wspólnej Europy,
ZDECYDOWANE w związku z tym stopniowo znosić bariery w całej wymianie handlowej między nimi, zgodnie z postanowieniami Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu odnośnie do ustanawiania stref wolnego handlu,
DEKLARUJĄC swoją gotowość do zbadania, przy uwzględnieniu wszelkich elementów oceny, a w szczególności zmian zachodzących we Wspólnocie, możliwości rozwijania i pogłębiania stosunków w przypadku gdy uznają, że w interesie ich gospodarek pożyteczne będzie poszerzanie tych stosunków na dziedziny nieobjęte niniejszym Układem,
POSTANAWIAJĄ, przy realizacji tych celów, a także uznając, że postanowienia niniejszego Układu nie mogą być interpretowane jako zwalniające Umawiające się Strony ze spoczywających na nich zobowiązań wynikających z innych porozumień międzynarodowych,
ZAWRZEĆ NINIEJSZĄ UMOWĘ:
Artykuł 1
Niniejsza Umowa ma na celu:
a) propagowanie, poprzez poszerzanie wzajemnej wymiany handlowej, harmonijnego rozwoju stosunków gospodarczych między Europejską Wspólnotą Gospodarczą i Konfederacją Szwajcarską oraz sprzyjanie w ten sposób rozwojowi działalności gospodarczej, poprawie warunków życia i zatrudnienia, zwiększaniu wydajności oraz umacnianiu stabilności finansowej;
b) zapewnienie, aby wymiana handlowa pomiędzy Umawiającymi się Stronami odbywała się przy poszanowaniu zasad konkurencji;
c) przyczynienie się w ten sposób, poprzez zniesienie barier w wymianie handlowej, do harmonijnego rozwoju i do wzrostu światowego handlu.
Artykuł 2
Umowa ma zastosowanie do produktów pochodzących ze Wspólnoty i ze Szwajcarii:
i) objętych działami 25 do 99 Nomenklatury Brukselskiej, z wyłączeniem produktów wyszczególnionych w załączniku I;
ii) ujętych w Protokole 2, uwzględniając szczególne warunki przewidziane w postanowieniach tego Protokołu.
Artykuł 3
1.
Nie wprowadza się żadnych nowych ceł przywozowych w wymianie handlowej między Wspólnotą a Szwajcarią.
2.
Cła przywozowe są stopniowo znoszone zgodnie z następującym harmonogramem:
a) dnia 1 kwietnia 1973 r. każda z opłat celnych zmniejszona zostaje do wysokości 80 % stawki podstawowej;
b) cztery następne redukcje, każda w wysokości 20 %, zostaną dokonane w sposób następujący:
dnia 1 stycznia 1974 r.,
dnia 1 stycznia 1975 r.,
dnia 1 stycznia 1976 r.,
dnia 1 lipca 1977 r.
Artykuł 4
1.
Postanowienia odnoszące się do stopniowego znoszenia ceł przywozowych mają także zastosowanie w odniesieniu do ceł o charakterze fiskalnym.
Umawiające się Strony mogą zastąpić cło o charakterze fiskalnym lub składnik fiskalny cła podatkiem wewnętrznym.
2.
Dania, Irlandia, Norwegia i Zjednoczone Królestwo mogą utrzymać do dnia 1 stycznia 1976 r. cło o charakterze fiskalnym lub składnik fiskalny opłaty celnej w wypadku zastosowania postanowień artykułu 38 "Aktu dotyczącego warunków przystąpienia i dostosowania Traktatów", opracowanego i przyjętego podczas konferencji, w której uczestniczyły Wspólnoty Europejskie, a także Królestwo Danii, Irlandia, Królestwo Norwegii i Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej.
3.
Szwajcaria może tymczasowo utrzymać, stosując się do postanowień artykułu 18, opłaty stanowiące składnik fiskalny zawarty w cłach przywozowych w odniesieniu do produktów wyszczególnionych w załączniku II.
Komitet mieszany przewidziany postanowieniami artykułu 29 odpowiedzialny jest za kontrolę warunków stosowania postanowień powyższego akapitu, w szczególności w wypadku zmiany wysokości składnika fiskalnego.
Komitet analizuje sytuację z myślą o przekształceniu tych ceł w opłaty wewnętrzne przed dniem 1 stycznia 1980 r. lub przed każdą inną datą, którą ze względu na okoliczności musiałby wyznaczyć.
Artykuł 5
1.
W odniesieniu do każdego produktu podstawowa stawka celna, w stosunku do której mają być zastosowane redukcje przewidziane w artykule 3 i w Protokole 1, jest stawką celną rzeczywiście stosowaną w dniu 1 stycznia 1972 r.
2.
Jeżeli po dniu 1 stycznia 1972 r. redukcje ceł wynikające z porozumień taryfowych zawartych w wyniku konferencji dotyczącej negocjacji handlowych w Genewie (1964/1967) znajdą zastosowanie, zredukowane na tej podstawie cła zastąpią podstawowe stawki celne, o których mowa w ustępie 1.
3.
Zredukowane cła wyliczone zgodnie z postanowieniami artykułu 3 i Protokołu 1 są stosowane przy zaokrągleniu do pierwszego miejsca po przecinku.
Uwzględniając stosowanie przez Wspólnotę postanowień artykułu 39 ustęp 5 "Aktu dotyczącego warunków przystąpienia i dostosowania traktatów", opracowanego i przyjętego podczas konferencji z udziałem Wspólnot Europejskich, a także Królestwa Danii, Irlandii, Królestwa Norwegii oraz Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, w odniesieniu do szczególnych ceł lub do specyficznej części ceł mieszanych w ramach irlandzkiej taryfy celnej, znajdują zastosowanie postanowienia artykułu 3 i Protokołu 1 przy zaokrągleniu do czwartego miejsca po przecinku.
Artykuł 6
1.
Nie wprowadza się żadnych nowych opłat o skutku równoważnym do ceł przywozowych w wymianie handlowej między Wspólnotą i Szwajcarią.
2.
Opłaty o skutku równoważnym do ceł przywozowych wprowadzone po dniu 1 stycznia 1972 r. w wymianie między Wspólnotą i Szwajcarią znosi się z chwilą wejścia w życie niniejszej Umowy.
Wszelkie opłaty o skutku równoważnym do ceł przywozowych, których stawka w dniu 31 grudnia 1972 r. jest wyższa od tej, która jest rzeczywiście stosowana w dniu 1 stycznia 1972 r., zostaje zredukowana do tej ostatniej stawki obowiązującej w dniu wejścia w życie niniejszej Umowy.
3.
Opłaty o skutku równoważnym do ceł przywozowych są stopniowo znoszone zgodnie z następującym harmonogramem:
a) każda z opłat zmniejszona zostanie najpóźniej do dnia 1 stycznia 1974 r. do poziomu 60 % stawki stosowanej w dniu 1 stycznia 1972 r.
b) trzy kolejne redukcje, każda w wysokości 20 %, zostaną dokonane w sposób następujący:
dnia 1 stycznia 1975 r.,
dnia 1 stycznia 1976 r.,
dnia 1 lipca 1977 r.
Artykuł 7
1.
Nie wprowadza się żadnych ceł wywozowych ani opłat o skutku równoważnym w wymianie handlowej między Wspólnotą i Szwajcarią.
Cła wywozowe oraz opłaty o skutku równoważnym znosi się najpóźniej z dniem 1 stycznia 1974 r.
2.
Dla produktów wyszczególnionych w załączniku III Umawiające się Strony mogą przyjąć, według swojego uznania, środki, które uznają za konieczne dla realizowania polityki zaopatrzenia.
Artykuł 8
Protokół 1 określa zasady systemu taryfowego oraz warunki mające zastosowanie do niektórych produktów.
Artykuł 9
Protokół 2 określa system taryfowy oraz warunki stosowania do niektórych towarów powstałych w wyniku przetwarzania produktów rolnych.
Artykuł 10
1.
W przypadku przyjęcia szczegółowych przepisów będących skutkiem realizacji polityki rolnej lub zmian w istniejących przepisach Umawiająca się Strona, której to dotyczy, może dostosować w odniesieniu do odpowiednich produktów system wynikający z Umowy.
2.
W takim przypadku Umawiająca się Strona, której to dotyczy, uwzględnia w odpowiednim stopniu interesy drugiej Umawiającej się Strony.
W tym celu Umawiające się Strony mogą przeprowadzać konsultacje w ramach komitetu mieszanego.
Artykuł 11
Protokół 3 określa reguły pochodzenia.
Artykuł 12
Umawiająca się Strona, która rozważa obniżenie rzeczywistego poziomu ceł lub opłat o skutku równoważnym, stosowanych wobec państw trzecich korzystających z klauzuli najwyższego uprzywilejowania lub zawieszenie jej stosowania, notyfikuje tę obniżkę lub to zawieszenie komitetowi mieszanemu, jeżeli to możliwe, na co najmniej trzydzieści dni przed wejściem w życie obniżenia.
Umawiająca się Strona zapoznaje się ze wszystkimi uwagami drugiej Umawiającej się Strony na temat zakłóceń, jakie mogą z tego wyniknąć.
Artykuł 13
1.
Nie wprowadza się żadnych ograniczeń ilościowych w przywozie ani opłat o skutku równoważnym w wymianie handlowej między Wspólnotą a Szwajcarią.
2.
Ograniczenia ilościowe w przywozie znosi się dnia 1 stycznia 1973 r., a środki o skutku równoważnym do ograniczeń ilościowych najpóźniej dnia 1 stycznia 1975 r.
Artykuł 14
1.
Wspólnota zastrzega sobie prawo do modyfikacji systemu dotyczącego produktów naftowych objętych pozycjami taryfowymi 27.10, 27.11, 27.12, ex 27.13 (parafina, woski parafinowe lub otrzymywane z materiałów bitumicznych pozostałości parafiny) i 27.14 Nomenklatury Brukselskiej w momencie przyjmowania wspólnej definicji pochodzenia dla produktów naftowych, w momencie podejmowania decyzji w ramach wspólnej polityki handlowej w odniesieniu do przedmiotowych produktów lub w momencie ustanawiania wspólnej polityki energetycznej.
W tym przypadku Wspólnota uwzględnia we właściwy sposób interesy Szwajcarii; informuje w tym celu komitet mieszany, który zbiera się na warunkach przewidzianych w artykule 31.
2.
Szwajcaria zastrzega sobie prawo postąpienia w podobny sposób, jeżeli zaistnieją sytuacje porównywalne z jej punktu widzenia.
3.
Z zastrzeżeniem postanowień ustępów 1 i 2 Umowa nie narusza przepisów pozataryfowych stosowanych przy przywozie produktów naftowych.
Artykuł 15
1.
Umawiające się Strony oświadczają, że są gotowe sprzyjać, przestrzegając przepisów ich polityki rolnej, harmonijnemu rozwojowi wymiany handlowej produktów rolnych, do których postanowienia Umowy nie mają zastosowania.
2.
W zakresie weterynarii, zdrowia i kwestii fitosanitarnych Umawiające się Strony stosują własne przepisy w sposób niepowodujący dyskryminacji i powstrzymują się od wprowadzania nowych środków, których skutkiem byłoby wywieranie negatywnego wpływu na wymianę handlową.
3.
Umawiające się Strony badają, na warunkach przewidzianych w artykule 31, trudności, które mogłyby wystąpić w wymianie handlowej produktów rolnych i starają się znaleźć możliwe do przyjęcia rozwiązania.
Artykuł 16
Od dnia 1 lipca 1977 r. produkty pochodzące ze Szwajcarii nie mogą być objęte korzystniejszym traktowaniem przy przywozie do Wspólnoty niż traktowanie, jakie Państwa Członkowskie przyznają we wzajemnych stosunkach między sobą.
Artykuł 17
Umowa nie stanowi przeszkody w utrzymaniu lub ustanowieniu unii celnych, stref wolnego handlu lub systemów ruchu granicznego w zakresie, w którym ich skutkiem nie jest zmiana systemu wymiany handlowej przewidzianego Umową, a w szczególności postanowieniami dotyczącymi reguł pochodzenia.
Artykuł 18
Umawiające się Strony powstrzymują się od środków lub praktyk o wewnętrznym charakterze podatkowym, wprowadzających bezpośrednio lub pośrednio dyskryminację między produktami jednej z Umawiających się Stron i podobnymi produktami pochodzącymi z obszaru drugiej Umawiającej się Strony.
Produkty wywożone na terytorium jednej Umawiającej się Strony nie mogą korzystać ze zwrotu podatków wewnętrznych przewyższającego podatki, które zostały na nie nałożone bezpośrednio lub pośrednio.
Artykuł 19
Płatności związane z wymianą handlową, jak również transfery tych płatności do Państwa Członkowskiego Wspólnoty, w którym mieszka wierzyciel, lub do Szwajcarii, nie podlegają żadnym ograniczeniom.
Umawiające się Strony powstrzymują się od wszelkich ograniczeń w zakresie wymiany lub ograniczeń administracyjnych związanych z przyznawaniem, zwracaniem i przyjmowaniem kredytów krótko- i średnioterminowych dotyczących transakcji handlowych, w których uczestniczy rezydent jednej ze Stron.
Artykuł 20
Umowa nie wyłącza możliwości wprowadzania zakazów lub ograniczeń przywozowych, wywozowych lub tranzytowych uzasadnionych względami moralności publicznej, porządku i bezpieczeństwa publicznego, ochrony zdrowia i życia ludzi, zwierząt i roślin, ochrony narodowych dóbr kultury o wartości artystycznej, historycznej lub archeologicznej oraz ochrony własności przemysłowej i handlowej, jak również reglamentacji w zakresie złota i srebra.
Zakazy takie nie mogą jednakże stanowić środków samowolnej dyskryminacji lub ukrytych restrykcji w handlu pomiędzy Umawiającymi się Stronami.
Artykuł 21
Żadne z postanowień Umowy nie wyłącza możliwości przyjęcia przez jedną z Umawiających się Stron środków:
a) które uważa za konieczne w celu zapobiegania rozpowszechnianiu informacji sprzecznych z jej podstawowymi interesami w zakresie bezpieczeństwa;
b) które są związane z handlem bronią, amunicją lub sprzętem wojennym lub badaniami naukowymi, lub produkcją niezbędną dla celów obronnych, pod warunkiem że te środki nie zakłócają warunków konkurencji dotyczących produktów, które nie są przeznaczone do celów wojskowych;
c) które uważa za niezbędne dla bezpieczeństwa w czasie wojny lub w przypadku poważnych napięć międzynarodowych.
Artykuł 22
1.
Umawiające się Strony powstrzymują się od wszelkich środków, które mogłyby zagrozić realizacji celów Umowy.
2.
Przyjmują wszelkie środki o charakterze ogólnym lub szczególnym odpowiednie do wykonania zobowiązań wynikających z Umowy.
Jeżeli jedna z Umawiających się Stron uzna, że druga Umawiająca się Strona nie wywiązała się ze zobowiązania wynikającego z Umowy, może przyjąć stosowne środki na warunkach i zgodnie z procedurami przewidzianymi w artykule 27.
Artykuł 23
1.
Niezgodne z prawidłową realizacją Umowy, w zakresie, w jakim mogą naruszać wymianę handlową pomiędzy Wspólnotą a Szwajcarią, jest:
i) zawieranie wszelkich porozumień między przedsiębiorstwami, decyzje o łączeniu przedsiębiorstw i stosowanie wszelkich uzgodnionych praktyk, których przedmiotem lub skutkiem jest uniknięcie, ograniczenie lub naruszenie konkurencji w zakresie produkcji i wymiany handlowej towarowej;
ii) nadużywanie pozycji dominującej przez jedno lub kilka przedsiębiorstw na całym terytorium Umawiających się Stron lub na jego znaczącej części;
iii) stosowanie wszelkiej pomocy publicznej, która poprzez uprzywilejowanie określonych przedsiębiorstw lub gałęzi produkcji wypacza konkurencję lub zagraża jej wypaczeniem.
2.
Jeżeli jedna z Umawiających się Stron uważa, że dana praktyka jest niezgodna z postanowieniami niniejszego artykułu, może przyjąć właściwe środki na warunkach i zgodnie z procedurami przewidzianymi w artykule 27.
Artykuł 24
Jeżeli wzrost przywozu danego produktu powoduje lub może spowodować znaczące szkody dla działalności produkcyjnej wykonywanej na terytorium jednej z Umawiających się Stron i jeżeli wzrost ten wynika z:
i) częściowego lub całkowitego obniżenia przez Umawiającą się Stronę przywożącą ceł i opłat o skutku równoważnym na dany produkt, przewidziany Umową,
ii) faktu, iż cła i opłaty o skutku równoważnym pobierane przez Umawiającą się Stronę wywożącą w odniesieniu do przywozu surowców lub produktów pośrednich wykorzystywanych do wyrobu tych produktów są znacznie niższe od analogicznych ceł i opłat pobieranych przez Umawiającą się Stronę przywożącą, zainteresowana Umawiająca się Strona może przyjąć właściwe środki na warunkach i zgodnie z procedurami przewidzianymi w artykule 27.
Artykuł 25
Jeżeli jedna z Umawiających się Stron stwierdzi występowanie praktyk dumpingowych w stosunkach z drugą Umawiającą się Stroną, może przyjąć właściwe środki w odniesieniu do tych praktyk zgodnie z umową dotyczącą stosowania artykułu VI Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu, na warunkach i zgodnie z procedurami przewidzianymi w artykule 27.
Artykuł 26
W przypadku poważnych zakłóceń w jednym z sektorów gospodarki lub trudności, które mogą wyrazić się poważnymi zakłóceniami sytuacji gospodarczej w regionie, zainteresowana Umawiająca się Strona może przyjąć właściwe środki na warunkach i zgodnie z procedurami przewidzianymi w artykule 27.
Artykuł 27
1.
Jeżeli jedna z Umawiających się Stron uzależnia przywóz produktów, mogący wywołać trudności, do których odwołują się artykuły 24 i 26, od procedury administracyjnej, której celem jest szybkie przekazanie informacji na temat zmian kierunków w handlu, informuje o tym drugą Umawiającą się Stronę.
2.
W przypadkach, o których mowa w artykułach 22–26, przed przyjęciem środków przewidzianych ww. artykułami lub, gdy tylko to możliwe, w przypadkach określonych w ustępie 3 lit. d), przedmiotowa Umawiającą się Strona przekazuje komitetowi mieszanemu wszelkie elementy niezbędne do pogłębionego zbadania sytuacji w celu wypracowania rozwiązania możliwego do przyjęcia przez Umawiające się Strony.
W pierwszej kolejności należy skorzystać ze środków, których wprowadzenie wywoła najmniejsze zakłócenia w realizacji Umowy.
Komitet mieszany jest natychmiast informowany o przyjętych środkach ochronnych, które są przedmiotem okresowych konsultacji w ramach komitetu, w szczególności w celu ich zniesienia, gdy tylko pozwalają na to warunki.
3.
Do celów realizacji ustępu 2 mają zastosowanie następujące postanowienia:
a) W odniesieniu do artykułu 23 każda Umawiająca się Strona może zwrócić się do komitetu mieszanego, jeżeli uzna, że dana praktyka jest niezgodna z właściwą realizacją Umowy w rozumieniu artykułu 23 ustęp 1.
Umawiające się Strony przekazują komitetowi mieszanemu wszelkie przydatne informacje i udzielają mu niezbędnej pomocy w celu zbadania sprawy, a w razie konieczności zaprzestania stosowania niewłaściwej praktyki.
Jeżeli przedmiotowa Umawiająca się Strona nie zaprzestanie stosowania niewłaściwej praktyki w terminie określonym przez komitet mieszany lub jeżeli komitet mieszany nie dojdzie do porozumienia w terminie trzech miesięcy od dnia, w którym wpłynie do niego wniosek, zainteresowana Umawiająca się Strona może przyjąć środki ochronne, które uzna za konieczne w celu przeciwdziałania poważnym trudnościom wynikającym z praktyk, o których mowa, a w szczególności może przystąpić do wycofania koncesji taryfowych.
b) W odniesieniu do artykułu 24 trudności wynikające z sytuacji, o której mowa w tym artykule, są przedstawiane do zbadania przez komitet mieszany, który może podjąć wszelkie decyzje konieczne, by położyć jej kres.
Jeżeli komitet mieszany lub Umawiająca się Strona wywożąca nie podejmie decyzji, która położy kres trudnościom w terminie trzydziestu dni od daty notyfikacji, Umawiająca się Strona przywożąca jest upoważniona do pobierania opłaty kompensacyjnej w odniesieniu do przywożonego produktu.
Opłata kompensacyjna jest pobierana w zależności od wpływu różnic taryfowych na wartość danych towarów stwierdzonych w odniesieniu do surowców lub składających się na nie produktów pośrednich.
c) W odniesieniu do artykułu 25 w ramach komitetu mieszanego przeprowadzane są konsultacje, zanim zainteresowana Umawiająca się Strona przyjmie odpowiednie środki.
d) Jeżeli wyjątkowe okoliczności wymagające natychmiastowego działania wykluczają wcześniejsze badanie, zainteresowana Umawiająca się Strona może, w sytuacjach wskazanych w artykułach 24–26, jak również w przypadku wspierania wywozu mającego bezpośredni i natychmiastowy wpływ na wymianę handlową, zastosować niezwłocznie ściśle niezbędne środki zachowawcze w celu uzdrowienia sytuacji.
Artykuł 28
W przypadku trudności lub poważnej groźby wystąpienia trudności w bilansie płatniczym jednego lub kilku Państw Członkowskich Wspólnoty lub Szwajcarii zainteresowana Umawiająca się Strona może przyjąć niezbędne środki ochronne.
Informuje o nich bezzwłocznie drugą Umawiającą się Stronę.
Artykuł 29
1.
Powołuje się komitet mieszany, który odpowiada za zarządzanie Umową i czuwa nad jej właściwą realizacją.
W tym celu formułuje zalecenia. Podejmuje decyzje w przypadkach przewidzianych Umową.
Przedmiotowe decyzje są wykonywane przez Umawiające się Strony zgodnie z przepisami wewnętrznymi.
2.
Dla właściwej realizacji Umowy Umawiające się Strony podejmują wymianę informacji, a na wniosek jednej ze Stron przeprowadzają konsultacje w ramach komitetu mieszanego.
3.
Komitet mieszany przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 30
1.
Komitet mieszany składa się z przedstawicieli Wspólnoty z jednej strony i z przedstawicieli Szwajcarii z drugiej strony.
2.
Komitet mieszany podejmuje decyzje w oparciu o consensus.
Artykuł 31
1.
Komitetowi mieszanemu przewodniczy na zmianę każda z Umawiających się Stron, zgodnie z trybem przewidzianym w regulaminie wewnętrznym.
2.
Komitet mieszany zbiera się co najmniej raz w roku, z inicjatywy jego przewodniczącego, w celu zbadania ogólnej realizacji Umowy.
Ponadto zbiera się każdorazowo, gdy wymaga tego szczególna konieczność na wniosek jednej z Umawiających się Stron, na warunkach przewidzianych w regulaminie wewnętrznym.
3.
Komitet mieszany może podjąć decyzję o utworzeniu własnej grupy roboczej, która będzie mu pomagać w wykonywaniu jego obowiązków.
Artykuł 32
1.
Jeżeli jedna z Umawiających się Stron uzna, że w interesie gospodarek obu Umawiających się Stron konieczne byłoby pogłębienie stosunków ustanowionych na podstawie Umowy, rozszerzając jej postanowienia na dziedziny, których nie obejmowała, przedkłada drugiej Umawiającej się Stronie wniosek z uzasadnieniem.
Umawiające się Strony mogą powierzyć komitetowi mieszanemu zbadanie tego wniosku i sformułowanie, jeżeli to konieczne, zaleceń szczególnie w celu rozpoczęcia negocjacji.
2.
Umowy wynikające z negocjacji, o których mowa w ustępie 1, podlegają ratyfikacji lub zatwierdzeniu przez Umawiające się Strony zgodnie z właściwymi procedurami wewnętrznymi.
Artykuł 33
Załączniki i Protokoły załączone do Umowy stanowią jej integralną część.
Artykuł 34
Każda z Umawiających się Stron może wypowiedzieć umowę, notyfikując wypowiedzenie Umowy drugiej Umawiającej się Stronie.
Umowa przestaje obowiązywać w dwanaście miesięcy po dacie tej notyfikacji.
Artykuł 35
Umowa obowiązuje z jednej strony na terytoriach, na których ma zastosowanie Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, gdzie jest stosowana na warunkach przewidzianych w przedmiotowym Traktacie, a z drugiej strony na terytorium Konfederacji Szwajcarskiej.
Artykuł 36
Niniejsza Umowa jest sporządzona w dwóch egzemplarzach w języku niemieckim, angielskim, duńskim, francuskim, włoskim, niderlandzkim i norweskim; wszystkie wersje językowe mają jednakową moc prawną.
Niniejsza Umowa zostanie zatwierdzona przez Umawiające się Strony zgodnie z właściwymi procedurami wewnętrznymi.
Umowa wchodzi w życie dnia 1 stycznia 1973 r., pod warunkiem że Umawiające się Strony wcześniej notyfikują sobie nawzajem dopełnienie procedur administracyjnych, niezbędnych do tego celu.
Po tej dacie niniejsza Umowa wchodzi w życie w pierwszym dniu drugiego miesiąca po dacie notyfikacji.
Ostateczną datą wejścia przedmiotowej notyfikacji jest dzień 30 listopada 1973 r.
Postanowienia obowiązujące dnia 1 kwietnia 1973 r. są stosowane w momencie wejścia w życie niniejszej Umowy, jeśli nastąpi ono po tej dacie.
Umowa dodatkowa
dotycząca ważności dla Księstwa Liechtensteinu Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską z dnia 22 lipca 1972 roku
EUROPEJSKA WSPÓLNOTA GOSPODARCZA,
KONFEDERACJA SZWAJCARSKA,
KSIĘSTWO LIECHTENSTEINU,
Księstwo Liechtensteinu tworzy ze Szwajcarią unię celną zgodnie z Traktatem z dnia 29 marca 1923 roku oraz że ten Traktat, nie nadaje ważności wobec Księstwa Liechtensteinu, wszystkim postanowieniom Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską, podpisanego w dniu 22 lipca 1972 roku;
Księstwo Liechtensteinu wyraziło pragnienie, by stosowały się do niego wszystkie postanowienia tej Umowy,
UZGODNILI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Umowę między Europejską Wspólnotą Gospodarczą i Konfederacją Szwajcarską, podpisaną w dniu 22 lipca 1972 roku stosuje się również dla Księstwa Liechtensteinu.
Artykuł 2
Do celów stosowania Umowy określonej w artykule 1 i bez zmiany jego dwustronnego charakteru między Wspólnotą a Szwajcarią, Księstwo Liechtensteinu może zabiegać o reprezentacje swoich interesów za pośrednictwem przedstawiciela w ramach szwajcarskiej delegacji w Komitecie mieszanym.
Artykuł 3
Niniejsza Umowa Dodatkowa zostaje przyjęta przez Szwajcarię, Księstwo Liechtensteinu i Wspólnotę zgodnie z właściwymi dla nich procedurami.
Umowa zacznie obowiązywać w tym samym czasie co Umowa określona w artykule 1, i będzie ważne tak długo, jak długo obowiązywać będzie Traktat z dnia 29 marca 1923 roku.
Umowa
między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Islandii
EUROPEJSKA WSPÓLNOTA GOSPODARCZA, z jednej strony, oraz
REPUBLIKA ISLANDII, z drugiej strony,
PRAGNĄC umocnić i rozszerzyć istniejące związki gospodarcze między Wspólnotą a Islandią w świetle rozszerzenia Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej i zapewnić przy poszanowaniu jasnych warunków konkurencji harmonijny rozwój ich handlu wspierający dzieło budowania Europy,
ZDECYDOWANI w tym celu, zgodnie z postanowieniami Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu dotyczącego ustanawiania obszarów wolnego handlu, stopniowo eliminować przeszkody w zasadniczej części ich handlu,
DEKLARUJĄC swoją gotowość do zbadania, w świetle wszelkich istotnych wskaźników, w szczególności rozwoju we Wspólnocie, możliwości rozwoju i pogłębienia ich związków, i w przypadku gdy okaże się to przydatne w interesie ich gospodarek, rozszerzyć je na obszary nieobjęte niniejszą Umową,
ZDECYDOWAŁY, dążąc do osiągnięcia tych celów i uznając, że żadne postanowienie niniejszej Umowy nie może być interpretowane jako zwalniające Umawiające się Strony z obowiązków nałożonych na nie innymi umowami międzynarodowymi,
ZAWRZEĆ NINIEJSZĄ UMOWĘ:
Artykuł 1
Celem niniejszej Umowy jest:
a) promocja, poprzez rozszerzenie obustronnego handlu, harmonijnego rozwoju stosunków gospodarczych między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Islandii, również w ten sposób wsparcie we Wspólnocie i Islandii postępu w działalności gospodarczej, poprawie jakości życia i warunków zatrudnienia oraz podniesieniu wydajności i finansowej stabilności;
b) zapewnienie uczciwych warunków konkurencji w handlu między Umawiającymi się Stronami;
c) przyczynienie się w ten sposób, poprzez zniesienie barier w handlu, do harmonijnego rozwoju i rozszerzenia światowego handlu.
Artykuł 2
Umowa ma zastosowanie do produktów pochodzących ze Wspólnoty lub z Islandii:
i) objętych działami 25–99 nomenklatury brukselskiej, z wyłączeniem produktów wymienionych w załączniku I;
ii) określonych w protokołach 2 i 6, z poszanowaniem uzgodnień w nich przewidzianych.
Artykuł 3
1.
W handlu między Wspólnotą a Islandią nie zostają wprowadzone żadne nowe cła przywozowe.
2.
Wspólnota w swoim pierwotnym składzie i Irlandia stopniowo znoszą cła przywozowe, zgodnie z poniższym harmonogramem:
a) z dniem 1 kwietnia 1973 roku każdą opłatę celną obniża się do 80 % podstawowej stawki celnej,
b) zostaną dokonane cztery dalsze obniżki, o 20 % każda:
w dniu 1 stycznia 1974 roku,
w dniu 1 stycznia 1975 roku,
w dniu 1 stycznia 1976 roku,
w dniu 1 lipca 1977 roku.
3.
Podstawową stawką celną dla każdego produktu, do której kolejne obniżki przewidziane w niniejszym artykule i w protokole nr 1 mają zastosowanie, są cła faktycznie stosowane w dniu 1 stycznia 1972 roku.
Jeżeli po dniu 1 stycznia 1972 roku mają zastosowanie jakiekolwiek obniżki stawek celnych wynikające z umów taryfowych zawartych w rezultacie konferencji handlowej mającej miejsce w Genewie w latach 1964–1967, to takie obniżone stawki zastępują stawki podstawowe określone w powyższym ustępie 1.
4.
Obniżenie stawek celnych, obliczone zgodnie z niniejszym artykułem i protokołem 1, zostanie zastosowane z zaokrągleniem do pierwszego miejsca dziesiętnego.
Z zastrzeżeniem stosowania przez Wspólnotę artykułu 39 ustęp 5 Aktu dotyczącego warunków przystąpienia oraz dostosowań w traktatach, sporządzonego i przyjętego na konferencji między Wspólnotą Europejską a Królestwem Danii, Irlandią, Królestwem Norwegii i Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, w związku z określonymi cłami lub określoną częścią ceł mieszanych irlandzkiej taryfy celnej, stosowany będzie niniejszy artykuł i protokół 1, z zaokrągleniem do czwartego miejsca dziesiętnego.
Artykuł 4
1.
We wskazanych poniżej dniach Islandia obniży cła przywozowe ze Wspólnoty w swoim pierwotnym składzie i z Irlandii do poziomu różnych stawek podstawowych określonych poniżej, stosowanych w dniu 1 marca 1970 roku.
Stawka podstawowa _BAR_ 2 _BAR_ 4 _BAR_ 5 _BAR_ 10 _BAR_ 12 _BAR_ 15 _BAR_ 20 _BAR_ 25 _BAR_ 30 _BAR_ 35 _BAR_ 40 _BAR_ 50 _BAR_ 60 _BAR_ 65 _BAR_ 70 _BAR_ 75 _BAR_ 80 _BAR_ 90 _BAR_ 100 _BAR_
1 kwietnia 1973 roku _BAR_ 2 _BAR_ 4 _BAR_ 4 _BAR_ 7 _BAR_ 8 _BAR_ 11 _BAR_ 14 _BAR_ 18 _BAR_ 21 _BAR_ 25 _BAR_ 30 _BAR_ 35 _BAR_ 40 _BAR_ 45 _BAR_ 50 _BAR_ 55 _BAR_ 55 _BAR_ 65 _BAR_ 70 _BAR_
1 stycznia 1974 roku _BAR_ 0 _BAR_ 3 _BAR_ 3 _BAR_ 6 _BAR_ 7 _BAR_ 9 _BAR_ 12 _BAR_ 15 _BAR_ 18 _BAR_ 21 _BAR_ 24 _BAR_ 30 _BAR_ 35 _BAR_ 40 _BAR_ 40 _BAR_ 45 _BAR_ 50 _BAR_ 55 _BAR_ 60 _BAR_
1 stycznia 1975 roku _BAR_ 0 _BAR_ 3 _BAR_ 3 _BAR_ 5 _BAR_ 6 _BAR_ 7 _BAR_ 10 _BAR_ 13 _BAR_ 15 _BAR_ 17 _BAR_ 20 _BAR_ 25 _BAR_ 30 _BAR_ 30 _BAR_ 35 _BAR_ 35 _BAR_ 40 _BAR_ 45 _BAR_ 50 _BAR_
1 stycznia 1976 roku _BAR_ 0 _BAR_ 2 _BAR_ 2 _BAR_ 4 _BAR_ 5 _BAR_ 6 _BAR_ 8 _BAR_ 10 _BAR_ 12 _BAR_ 14 _BAR_ 16 _BAR_ 20 _BAR_ 24 _BAR_ 25 _BAR_ 30 _BAR_ 30 _BAR_ 30 _BAR_ 35 _BAR_ 40 _BAR_
1 stycznia 1977 roku _BAR_ 0 _BAR_ 2 _BAR_ 2 _BAR_ 3 _BAR_ 4 _BAR_ 4 _BAR_ 6 _BAR_ 7 _BAR_ 9 _BAR_ 10 _BAR_ 12 _BAR_ 15 _BAR_ 18 _BAR_ 20 _BAR_ 21 _BAR_ 22 _BAR_ 25 _BAR_ 25 _BAR_ 30 _BAR_
1 stycznia 1978 roku _BAR_ 0 _BAR_ 0 _BAR_ 0 _BAR_ 2 _BAR_ 2 _BAR_ 3 _BAR_ 4 _BAR_ 5 _BAR_ 6 _BAR_ 7 _BAR_ 8 _BAR_ 10 _BAR_ 12 _BAR_ 13 _BAR_ 14 _BAR_ 15 _BAR_ 16 _BAR_ 18 _BAR_ 20 _BAR_
1 stycznia 1979 roku _BAR_ 0 _BAR_ 0 _BAR_ 0 _BAR_ 2 _BAR_ 2 _BAR_ 2 _BAR_ 2 _BAR_ 2 _BAR_ 3 _BAR_ 3 _BAR_ 4 _BAR_ 5 _BAR_ 6 _BAR_ 6 _BAR_ 7 _BAR_ 7 _BAR_ 8 _BAR_ 9 _BAR_ 10 _BAR_
1 stycznia 1980 roku _BAR_ 0 _BAR_ 0 _BAR_ 0 _BAR_ 0 _BAR_ 0 _BAR_ 0 _BAR_ 0 _BAR_ 0 _BAR_ 0 _BAR_ 0 _BAR_ 0 _BAR_ 0 _BAR_ 0 _BAR_ 0 _BAR_ 0 _BAR_ 0 _BAR_ 0 _BAR_ 0 _BAR_ 0 _BAR_
2.
Po dniu 1 stycznia 1974 roku w stosunku do Danii, Norwegii i Zjednoczonego Królestwa Islandia będzie kontynuowała obniżanie stawek celnych, zgodnie z harmonogramem określonym w ustępie 1.
Artykuł 5
1.
Postanowienia dotyczące stopniowego znoszenia ceł przywozowych zostaną zastosowane również do ceł o charakterze fiskalnym.
Umawiające się Strony mogą zastąpić podatkiem wewnętrznym cła o charakterze fiskalnym lub elementy fiskalne ceł.
2.
Islandia może utrzymać tymczasowo, z poszanowaniem warunków artykułu 19, opłaty celne o charakterze fiskalnym na produkty wymienione w załączniku II.
W przypadku wytwarzania produktów zbliżonych do produktów określonych w załączniku II, rozpoczętego w Islandii, cła, którym późniejszy produkt podlega, muszą być obniżone do poziomu, który byłby osiągnięty, w przypadku gdyby to cło było zredukowane od dnia wejścia w życie Umowy, zgodnie z harmonogramem określonym w artykule 4 ustęp 1.
Jeżeli, z poszanowaniem państw trzecich, zostanie wprowadzona stawka celna niższa od ceł o charakterze fiskalnym, to zmniejszenie ceł wprowadza się na podstawie ceł uprzednio obowiązujących.
Kolejne obniżki zostaną wprowadzone zgodnie z harmonogramem ustanowionym w artykule 4 ustęp 1.
3.
Dania, Irlandia, Norwegia i Zjednoczone Królestwo mogą utrzymać do dnia 1 stycznia 1976 roku cła o charakterze fiskalnym lub elementy fiskalne ceł w przypadku zastosowania artykułu 38 Aktu dotyczącego warunków przystąpienia oraz dostosowań w traktatach, sporządzonego i przyjętego na konferencji między Wspólnotą Europejską a Królestwem Danii, Irlandią, Królestwem Norwegii i Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej.
Artykuł 6
1.
W handlu między Wspólnotą i Islandią nie zostaną wprowadzone żadne nowe opłaty o skutkach podobnych do ceł przywozowych.
2.
Z dniem wejścia w życie niniejszej Umowy w handlu między Wspólnotą a Norwegią zostaną zniesione wprowadzone w dniu 1 stycznia 1972 roku lub później opłaty o skutku równoważnym do ceł przywozowych.
Z dniem wejścia w życie niniejszej Umowy zostaną obniżone do niższej stawki jakiekolwiek opłaty o skutku równoważnym do ceł przywozowych, których wielkość w dniu 31 grudnia 1972 roku będzie wyższa niż faktycznie stosowana w dniu 1 stycznia 1972 roku.
3.
Opłaty o skutku równoważnym do ceł przywozowych zostaną stopniowo zniesione zgodnie z poniższym harmonogramem:
a) najpóźniej po dniu 1 stycznia 1974 roku każda opłata zostanie obniżona do 60 % wielkości stosowanej w dniu 1 stycznia 1972 roku;
b) zostaną dokonane trzy dalsze obniżki, po 20 % każda:
w dniu 1 stycznia 1975 roku,
w dniu 1 stycznia 1976 roku,
w dniu 1 lipca 1977 roku.
Artykuł 7
1.
W handlu między Wspólnotą a Islandią nie wprowadza się żadnych ceł wywozowych lub opłat o skutku równoważnym.
Nie później niż do dnia 1 stycznia 1974 roku zostaną zniesione cła wywozowe i opłaty o skutku równoważnym.
2.
Islandia może utrzymać stosowany w dniu 1 stycznia 1972 roku system wywozowych opłat wyrównawczych w odniesieniu do produktów rybołówstwa, określony w załączniku III.
Żadna zmiana nie może modyfikować charakteru i celu systemu.
Wspólny Komitet zostanie uprzednio powiadomiony o każdej takiej zmianie.
Artykuł 8
Protokół nr 1 ustala systematykę taryfową i uzgodnienia dla niektórych produktów.
Artykuł 9
Protokół nr 2 ustala systematykę taryfową i uzgodnienia dla niektórych towarów, uzyskanych z przetwórstwa produktów rolnych.
Artykuł 10
1.
W przypadku ustanowienia specjalnych reguł, w rezultacie realizacji polityki rolnej lub jakiejkolwiek zmiany reguł obecnie obowiązujących, zainteresowana Umawiająca się Strona może przyjąć uzgodnienia wynikające z niniejszej Umowy, dotyczące produktów będących przedmiotem takich reguł lub ich zmiany.
2.
W takich przypadkach zainteresowana Umawiająca się Strona weźmie pod uwagę interesy drugiej Umawiającej się Strony.
Do tego czasu Umawiające się Strony mogą konsultować się wzajemnie na forum Wspólnego Komitetu, przewidzianego w artykule 30.
Artykuł 11
Protokół 3 ustala reguły pochodzenia.
Artykuł 12
Umawiająca się Strona, rozważająca obniżenie efektywnego poziomu swoich stawek celnych lub opłat o skutku równoważnym wobec państw trzecich korzystających z klauzuli największego uprzywilejowania lub rozważająca zawieszenie ich stosowania, powiadamia, na tyle, na ile to możliwe, Wspólny Komitet o takim obniżeniu lub zawieszeniu, nie mniej niż trzydzieści dni przed ich wejściem w życie.
Weźmie ona pod uwagę zakłócenia, które mogą z nich wynikać, przedstawione przez drugą Umawiającą się Stronę.
Artykuł 13
1.
W handlu między Wspólnotą a Islandią nie wprowadza się żadnych nowych przywozowych ograniczeń ilościowych lub środków o skutku równoważnym.
2.
W dniu 1 stycznia 1973 roku Wspólnota zniesie ograniczenia ilościowe w przywozie oraz nie później niż do dnia 1 stycznia 1975 roku wszystkie środki o skutkach do nich równoważnych.
Nie później niż w dniu 1 stycznia 1975 roku Islandia zniesie ograniczenia ilościowe w przywozie oraz wszystkie środki o skutkach do nich równoważnych.
Artykuł 14
1.
Wspólnota zastrzega sobie prawo do modyfikacji uzgodnień mających zastosowanie do produktów naftowych objętych pozycjami nr 27.10, 27.11, 27.12, ex 27.13 (parafina, wosk mikrokrystaliczny lub łupek bitumiczny i inne woski mineralne) i 27.14 nomenklatury brukselskiej przy przyjmowaniu wspólnej definicji pochodzenia dla produktów naftowych, przy przyjmowaniu decyzji w ramach wspólnej polityki handlowej dla danych produktów lub przy ustanawianiu wspólnej polityki energetycznej.
W tym przypadku Wspólnota bierze pod uwagę interesy Islandii; w tym celu poinformuje Wspólny Komitet, który zbierze się zgodnie z warunkami określonymi w artykule 32.
2.
Islandia zastrzega sobie prawo do podjęcia podobnych działań w przypadku zaistnienia podobnych sytuacji.
3.
Z zastrzeżeniem ustępów 1 i 2 Umowa nie powinna uchybiać pozataryfowym regulacjom stosowanym w przywozie produktów naftowych.
Artykuł 15
1.
Umawiające się Strony deklarują swoją gotowość do ustanowienia harmonijnego rozwoju handlu produktami rolnymi, których Umowa nie dotyczy, tak daleko jak pozwala na to ich polityka rolna.
2.
Umawiające się Strony stosują swoje reguły rolne do weterynarii, zdrowia i zdrowia roślin w sposób niedyskryminacyjny oraz nie wprowadzają żadnych nowych środków o skutkach powodujących nadmiernie przeszkody w handlu.
3.
Umawiające się Strony badają, zgodnie z warunkami określonymi w artykule 33, wszelkie mogące się pojawić trudności w ich handlu produktami rolnymi i podejmują starania w szukaniu właściwych rozwiązań, nadających się do zastosowania.
Artykuł 16
Od dnia 1 lipca 1977 roku produkty pochodzące z Islandii nie mogą korzystać z bardziej uprzywilejowanego traktowania przy przywozie do Wspólnoty, niż to stosowane między sobą przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 17
Protokół 6 ustala szczególne postanowienia dotyczące przywozu niektórych produktów rybołówstwa do Wspólnoty.
Artykuł 18
Umowa nie stanowi przeszkody w utrzymaniu lub tworzeniu unii celnych, stref wolnego handlu lub ustaleń dotyczących handlu granicznego, w stopniu, w jakim nie zmieniają one porozumień handlowych przewidzianych w Umowie, w szczególności postanowień dotyczących reguł pochodzenia
Artykuł 19
Umawiające się Strony powstrzymują się od stosowania jakichkolwiek środków lub praktyk o wewnętrznym charakterze fiskalnym, powodujących pośrednio lub bezpośrednio dyskryminację między produktami jednej Umawiającej się Strony, a podobnymi produktami pochodzącymi z terytorium innej Umawiającej się Strony.
Produkty wywiezione na terytorium jednej z Umawiających się Stron nie mogą korzystać ze zwrotu podatków wewnętrznych w wielkościach przekraczających podatki bezpośrednie lub pośrednie na nie nakładane.
Artykuł 20
Płatności dotyczące obrotu towarowego i transfer takich płatności do Państwa Członkowskiego Wspólnoty, w których wierzyciel jest rezydentem, lub do Islandii są wolne od wszelkich ograniczeń.
Artykuł 21
Niniejsza Umowa nie stanowi przeszkody dla zakazów lub ograniczeń w przywozie, wywozie lub tranzycie towarów uzasadnionych względami moralności publicznej, prawa i porządku lub bezpieczeństwa publicznego, ochrony życia i zdrowia ludzi, zwierząt lub roślin, ochrony dóbr kultury narodowej o wartości artystycznej, historycznej lub archeologicznej, ochrony własności intelektualnej, przemysłowej i handlowej bądź reguł dotyczących złota lub srebra.
Takie zakazy lub ograniczenia nie będą jednak stanowiły środka arbitralnej dyskryminacji ani ukrytych ograniczeń w handlu między Umawiającymi się Stronami.
Artykuł 22
Żadne z postanowień Umowy nie stanowi przeszkody w podejmowaniu jakichkolwiek środków przez Umawiającą się Stronę:
a) które uzna ona za niezbędne dla zapobiegania ujawnieniu informacji stojących w sprzeczności z ich podstawowymi interesami bezpieczeństwa;
b) które odnoszą się do handlu bronią, amunicją lub materiałami wojennymi lub do badań, rozwoju lub produkcji niezbędnych do celów obronności, pod warunkiem że takie środki nie osłabią warunków konkurencji w odniesieniu do towarów nieprzeznaczonych do celów ściśle wojskowych;
c) które uzna ona za niezbędne dla ich bezpieczeństwa w czasie wojny lub poważnych napięć międzynarodowych.
Artykuł 23
1.
Umawiające się Strony powstrzymują się od stosowania jakichkolwiek środków mogących zagrozić wypełnieniu celów Umowy.
2.
Podejmują one wszelkie ogólne lub szczególne środki niezbędne do wypełnienia ich zobowiązań wynikających z Umowy
Jeżeli jedna z Umawiających się Stron uzna, że inna Umawiająca się Strona nie wypełnia zobowiązań wynikających z Umowy, może ona podjąć właściwe środki zgodnie z warunkami i procedurą ustanowioną w artykule 28.
Artykuł 24
1.
Poniższe uznaje się za niezgodne ze sprawnym funkcjonowaniem Umowy, w stopniu, w jakim może wpływać na handel między Wspólnotą a Islandią:
i) wszystkie umowy między przedsiębiorstwami, decyzje związków przedsiębiorstw i praktyki uzgodnione między przedsiębiorstwami, które mają na celu lub ich skutkiem jest zapobieganie, ograniczenie lub zakłócenie konkurencji w odniesieniu do produkcji lub obrotu towarowego;
ii) nadużywanie przez jedno lub więcej przedsiębiorstw pozycji dominującej na terytoriach Umawiających się Stron jako całości lub ich znacznej części;
iii) jakakolwiek pomoc publiczna zakłócająca lub grożąca zakłóceniem konkurencji przez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów
2.
Jeżeli Umawiająca się Strona uzna, że dotychczasowa praktyka jest niezgodna z niniejszym artykułem, może podjąć właściwe środki zgodnie z warunkami i procedurą ustaloną w artykule 28.
Artykuł 25
Jeżeli zwiększony przywóz danego produktu powoduje lub może spowodować poważne szkody w jakiejkolwiek działalności produkcyjnej prowadzonej na terenie jednej z Umawiających się Stron i jeżeli to zwiększenie spowodowane jest:
- przewidzianym w Umowie częściowym lub całkowitym obniżeniem ceł i opłat o skutku równoważnym nałożonych na dany produkt Umawiającej się Strony przywozu, oraz
- faktem, że cła lub opłaty o skutku równoważnym nałożone przez Umawiającą się Stronę wywozu na przywóz surowców lub produktów przejściowych używanych w wytwarzaniu danego produktu są znacznie mniejsze od odpowiednich ceł lub opłat nałożonych przez Umawiającą się Stronę przywozu,
zainteresowana Umawiająca się Strona może podjąć właściwe środki zgodnie z warunkami i procedurą ustanowioną w artykule 28.
Artykuł 26
Jeżeli jedna z Umawiających się Stron stwierdza, że w handlu z drugą Umawiającą się Stroną ma miejsce dumping, może ona podjąć właściwe środki przeciwko takiej praktyce, zgodnie z Porozumieniem w sprawie wykonania artykułu VI Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu, zgodnie z warunkami i procedurą ustanowioną w artykule 28.
Artykuł 27
Jeżeli w jakimkolwiek sektorze gospodarki pojawiają się poważne zaburzenia lub jeżeli pojawiające się trudności mogą pociągać za sobą poważne pogorszenie sytuacji gospodarczej regionu, zainteresowana Umawiająca się Strona może podjąć właściwe środki zgodne z warunkami i procedurą ustanowioną w artykule 28.
Artykuł 28
1.
W przypadku gdy Umawiająca się Strona podda przywóz towarów mogących powodować występowanie trudności, określonych w artykułach 25 i 27 procedurze administracyjnej, która ma na celu szybkie dostarczenie informacji dotyczących kierunków zmian w handlu, powiadamia o tym drugą Umawiającą się Stronę
2.
W przypadkach określonych w artykułach 23–27 przed podjęciem przewidzianych w nich środków lub w przypadkach, do których stosuje się ustęp 3 litera d), Umawiająca się Strona niezwłocznie przedstawi Wspólnemu Komitetowi wszelkie istotne informacje konieczne do szczegółowej analizy sytuacji w celu znalezienia rozwiązania możliwego do przyjęcia przez Umawiające się Strony.
Przy doborze środków należy przyznać pierwszeństwo tym, które w najmniejszym stopniu zakłócają funkcjonowanie Umowy.
Wspólny Komitet jest niezwłocznie powiadamiany o środkach ochronnych, które będą przedmiotem okresowych konsultacji w ramach Komitetu, szczególnie w celu ustalenia harmonogramu ich zniesienia, gdy tylko okoliczności na to pozwolą.
3.
W celu stosowania ustępu 2 stosuje się następujące postanowienia:
a) Biorąc pod uwagę artykuł 24, każda Umawiająca się Strona może przekazać sprawę Wspólnemu Komitetowi, jeżeli uzna, że dotychczasowa praktyka jest niezgodna ze sprawnym funkcjonowaniem Umowy w rozumieniu artykułu 24 ustęp 1.
Umawiające się Strony dostarczają Wspólnemu Komitetowi wszelkie istotne informacje i udzielają pomocy niezbędnej do zbadania sprawy oraz, gdzie właściwe, eliminują zakwestionowane praktyki.
Jeżeli zainteresowana Umawiająca się Strona zaniedba zakończenia zakwestionowanych praktyk w terminie ustalonym przez Wspólny Komitet lub w przypadku braku zgody we Wspólnym Komitecie w terminie trzech miesięcy od skierowania do niego sprawy zainteresowana Umawiająca się Strona może przyjąć jakiekolwiek środki ochronne, które uzna za niezbędne dla przeciwdziałania poważnym trudnościom wynikającym z danych praktyk; w szczególności może wycofać ulgi celne.
b) Biorąc pod uwagę artykuł 25, trudności wynikające z sytuacji określonej w niniejszym artykule są kierowane do badania przez Wspólny Komitet, który może podjąć każdą decyzję niezbędną do usunięcia takich trudności.
Jeżeli Wspólny Komitet lub Umawiająca się Strona wywozu nie podejmie decyzji usuwającej trudności w terminie trzydziestu dni od przedstawienia sprawy, Umawiająca się Strona przywozu jest uprawniona do pobierania opłat kompensacyjnych za przywożony produkt.
Opłata kompensacyjna jest obliczana zgodnie z wpływem różnic taryfowych na wartość danych towarów, z uwzględnieniem wprowadzonych surowców lub produktów przejściowych.
c) Konsultacje we Wspólnym Komitecie, jak wskazano w artykule 26, mają miejsce przed podjęciem właściwych środków przez zainteresowaną Umawiającą się Stronę.
d) W przypadku gdy wyjątkowe okoliczności wymagają natychmiastowego działania, uniemożliwiającego wcześniejsze zbadanie sprawy, w sytuacjach przewidzianych w artykułach 25–26, a także w przypadku pomocy eksportowej mającej bezpośredni i natychmiastowy wpływ na handel zainteresowana Umawiająca się Strona może niezwłocznie zastosować środki zapobiegawcze konieczne dla zaradzenia zaistniałej sytuacji.
Artykuł 29
W przypadku gdy jedno lub więcej Państw Członkowskich Wspólnoty lub Norwegia znajduje się w trudnościach lub jest poważnie zagrożona trudnościami dotyczącymi ich bilansu płatniczego, zainteresowana Umawiająca się Strona może podjąć niezbędne środki ochronne.
Bezzwłocznie powiadomi ona o tym drugą Umawiającą się Stronę.
Artykuł 30
1.
Niniejszym ustanawia się Wspólny Komitet, który będzie odpowiedzialny za właściwe wprowadzenie Umowy w życie i kontrolę jej właściwego stosowania.
W tym celu, w przypadkach przewidzianych w Umowie, będzie on formułował zalecenia i podejmował decyzje.
Umawiające się Strony podejmą niezbędne działania dla wprowadzenia w życie niniejszych decyzji zgodnie z ich wewnętrznymi postanowieniami.
2.
Do celów właściwego wprowadzenia w życie Umowy Umawiające się Strony wymieniają informacje i na żądanie jednej Strony podejmują konsultacje w ramach Wspólnego Komitetu.
3.
Wspólny Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 31
1.
W skład Wspólnego Komitetu wchodzą przedstawiciele Wspólnoty, z jednej strony, oraz przedstawiciele Islandii, z drugiej strony.
2.
Wspólny Komitet działa na podstawie wzajemnej umowy.
Artykuł 32
1.
Wspólnemu Komitetowi przewodniczy kolejno każda Umawiająca się Strona, zgodnie z postanowieniami ustanowionymi w jego regulaminie wewnętrznym.
2.
Przewodniczący zwołuje posiedzenia Wspólnego Komitetu przynajmniej raz do roku w celu dokonania rewizji funkcjonowania Umowy.
Ponadto Wspólny Komitet zbiera się na żądanie każdej z Umawiających się Stron w każdym przypadku, gdy wymagają tego nadzwyczajne okoliczności, zgodnie z warunkami ustanowionymi w jego regulaminie wewnętrznym.
3.
Wspólny Komitet może podjąć decyzje w sprawie stworzenia jakiejkolwiek grupy roboczej wspomagającej wykonywanie jego obowiązków.
Artykuł 33
1.
W przypadku gdy Umawiająca się Strona uważa, że w obopólnym interesie obu Umawiających się Stron przydatne będzie rozwinięcie stosunków ustanowionych Umową poprzez rozszerzenie ich na obszary nią nieobjęte, przedstawia ona uzasadniony wniosek pozostałym Umawiającym się Stronom.
Umawiające się Strony mogą zlecić Wspólnemu Komitetowi rozpatrzenie niniejszego wniosku i, gdzie właściwe, sformułować dla niego zalecenia, w szczególności mając na względzie otwarcie negocjacji.
2.
Umowy wynikające z negocjacji określonych w ustępie 1 będą uwarunkowane ratyfikacją lub zatwierdzeniem przez Umawiające się Strony, zgodnie z ich procedurami wewnętrznymi.
Artykuł 34
Załącznik i protokoły do niniejszej Umowy stanowią jego integralną część.
Artykuł 35
Umawiająca się Strona może wypowiedzieć Umowę drugiej Umawiającej się Stronie w drodze notyfikacji.
Niniejsza Umowa utraci moc po upływie dwunastu miesięcy od dnia takiej notyfikacji.
Artykuł 36
Niniejszą Umowę stosuje się z jednej strony do terytoriów, do których stosuje się Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą na warunkach określonych w Traktacie oraz do terytorium Republiki Islandii z drugiej strony.
Artykuł 37
Niniejsza Umowa została sporządzona w dwóch egzemplarzach w języku duńskim, niderlandzkim, angielskim, francuskim, niemieckim, włoskim i norweskim, przy czym każdy z tekstów jest jednakowo autentyczny.
Niniejsza Umowa podlega przyjęciu przez Umawiające się Strony zgodnie z ich procedurami wewnętrznymi.
Niniejsza Umowa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 1973 roku, pod warunkiem że Umawiające się Strony notyfikowały się wzajemnie o zakończeniu niezbędnych procedur.
Po tej dacie niniejsza Umowa wchodzi w życie w pierwszym dniu drugiego miesiąca następującego po takiej notyfikacji.
Ostatecznym terminem takiej notyfikacji jest dzień 30 listopada 1973 roku.
Postanowienia stosowane w dniu 1 kwietnia 1973 roku zostaną zastosowane po wejściu w życie niniejszej Umowy, w przypadku gdy wejdzie ona w życie po tej dacie.
Umowa
między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Norwegii
EUROPEJSKA WSPÓLNOTA GOSPODARCZA,
z jednej strony, oraz
KRÓLESTWO NORWEGII,
z drugiej strony,
PRAGNĄC umocnić i rozszerzyć istniejące związki gospodarcze między Wspólnotą a Norwegią, w świetle rozszerzenia Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej, oraz zapewnić, przy uwzględnieniu równych warunków konkurencji, harmonijny rozwój ich handlu wspierający prace na rzecz tworzenia Europy,
ZDECYDOWANI w tym celu, zgodnie z postanowieniami Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu dotyczącego ustanawiania obszarów wolnego handlu, stopniowo eliminować przeszkody zasadniczo we wszystkich rodzajach wymiany handlowej,
DEKLARUJĄC swoją gotowość do zbadania, w świetle wszelkich istotnych czynników, w szczególności zmian we Wspólnocie, możliwości rozwoju i pogłębienia ich związków i w przypadku gdyby okazało się to przydatne dla ich gospodarek, do rozszerzenia ich na obszary nieobjęte niniejszą Umową,
ZDECYDOWALI, w dążeniu do osiągnięcia tych celów i uwzględniając, że żadne postanowienie niniejszej Umowy nie może być interpretowane jako zwalniające Umawiające się Strony z obowiązków nałożonych na nie innymi porozumieniami międzynarodowymi,
ZAWRZEĆ NINIEJSZĄ UMOWĘ:
Artykuł 1
Celem niniejszej Umowy jest:
a) wsparcie, w świetle rozszerzenia wzajemnego handlu, harmonijnego rozwoju gospodarczych związków między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Norwegii, a w związku z tym wspieranie we Wspólnocie i Norwegii postępu w działalności gospodarczej, poprawy jakości życia i warunków zatrudnienia oraz podniesienie wydajności i finansowej stabilności;
b) zapewnienie równych warunków konkurencji w handlu między Umawiającymi się Stronami;
c) przyczynienie się, poprzez zniesienie barier w handlu, do harmonijnego rozwoju i rozszerzenia handlu światowego.
Artykuł 2
Umowa ma zastosowanie do produktów pochodzących ze Wspólnoty lub z Norwegii:
i) objętych działami 25–99 Nomenklatury Brukselskiej, z wyłączeniem produktów wymienionych w Załączniku;
ii) określonych w protokole 2, z należytym uwzględnieniem uzgodnień przewidzianych w tym protokole.
Artykuł 3
1.
W handlu między Wspólnotą a Norwegią nie wprowadza się żadnych nowych ceł przywozowych.
2.
Cła przywozowe znosi się stopniowo, zgodnie z poniższym harmonogramem:
a) z dniem wejścia w życie Umowy każda stawka celna zostaje obniżona do 80 % podstawowej stawki celnej;
b) przeprowadza się cztery dalsze obniżki, o 20 % każda:
w dniu 1 stycznia 1974 roku,
w dniu 1 stycznia 1975 roku,
w dniu 1 stycznia 1976 roku,
w dniu 1 lipca 1977 roku.
Artykuł 4
1.
Postanowienia dotyczące stopniowego znoszenia ceł przywozowych mają zastosowane również do ceł o charakterze fiskalnym.
Umawiające się Strony mogą zastąpić cła o charakterze fiskalnym lub elementy fiskalne ceł podatkiem wewnętrznym.
2.
Dania, Irlandia i Zjednoczone Królestwo mogą utrzymać do dnia 1 stycznia 1976 roku cła o charakterze fiskalnym lub elementy fiskalne ceł, w przypadku zastosowania artykułu 38 "Aktu dotyczącego warunków przystąpienia oraz dostosowań w Traktatach".
3.
Norwegia może utrzymać tymczasowo i nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 1975 roku, z zachowaniem warunków artykułu 18, cła o charakterze fiskalnym lub elementy fiskalne jakichkolwiek równoważnych powinności.
Artykuł 5
1.
Podstawową stawką celną dla każdego produktu, do której kolejne obniżki przewidziane w artykule 3 i w protokole 1 mają zastosowanie, są cła faktycznie stosowane w dniu 1 stycznia 1972 roku.
2.
Jeżeli po dniu 1 stycznia 1972 roku mają zastosowanie jakiekolwiek obniżki stawek taryfowych wynikające z umów taryfowych zawartych w wyniku Konferencji Handlowej mającej miejsce w Genewie w latach 1964–1967, to takie obniżone stawki zastępują stawki podstawowe określone w ustępie 1.
3.
Obniżenie stawek celnych, obliczone zgodnie z artykułem 3 i protokołami nr 1 i 2, stosowane jest z zaokrągleniem do pierwszego miejsca po przecinku.
Z zastrzeżeniem zastosowania przez Wspólnotę artykułu 39 ustęp 5 "Aktu dotyczącego warunków przystąpienia oraz dostosowań w Traktatach" w odniesieniu do poszczególnych ceł lub określonej części ceł mieszanych irlandzkiej taryfy celnej stosowany jest artykuł 3 i protokoły nr 1 i 2, z zaokrągleniem do czwartego miejsca po przecinku.
Artykuł 6
1.
W handlu między Wspólnotą a Norwegią nie wprowadza się żadnych nowych opłat o skutku równoważnym do ceł przywozowych.
2.
Z dniem wejścia w życie niniejszej Umowy w handlu między Wspólnotą a Norwegią zostają zniesione opłaty o skutku równoważnym do ceł przywozowych, wprowadzone w dniu 1 stycznia 1972 roku lub później.
Z dniem wejścia w życie niniejszej Umowy wszelkie opłaty o skutku równoważnym do ceł przywozowych, których wielkość w dniu 31 grudnia 1972 roku jest wyższa niż faktycznie stosowana w dniu 1 stycznia 1972 roku, zostają obniżone do stawki faktycznie stosowanej.
3.
Opłaty o skutku równoważnym do ceł przywozowych zostają stopniowo zniesione zgodnie z poniższym harmonogramem:
a) najpóźniej do dnia 1 stycznia 1974 roku każda opłata zostaje obniżona do 60 % stawki stosowanej w dniu 1 stycznia 1972 roku;
b) przeprowadza się trzy dalsze obniżki, po 20 % każda:
w dniu 1 stycznia 1975 roku,
w dniu 1 stycznia 1976 roku,
w dniu 1 lipca 1977 roku.
Artykuł 7
1.
W handlu między Wspólnotą a Norwegią nie wprowadza się żadnych ceł wywozowych lub opłat o skutku równoważnym.
Najpóźniej do dnia 1 stycznia 1974 roku zostają zniesione cła wywozowe i opłaty o skutku równoważnym.
Artykuł 8
Protokół 1 ustanawia systematykę taryfową i uzgodnienia stosowane do niektórych produktów.
Artykuł 9
Protokół 2 ustanawia systematykę taryfową i uzgodnienia stosowane do niektórych towarów uzyskanych z przetwarzania produktów rolnych.
Artykuł 10
1.
W przypadku ustanowienia specjalnych reguł, w wyniku realizacji swej polityki rolnej lub jakiejkolwiek zmiany reguł obecnie obowiązujących, zainteresowana Umawiająca się Strona może dostosować uzgodnienia wynikające z niniejszej Umowy, z poszanowaniem produktów będących przedmiotem tych reguł lub ich zmiany.
2.
W takich przypadkach zainteresowana Umawiająca się Strona bierze pod uwagę interesy drugiej Umawiającej się Strony.
W tym celu Umawiające się Strony mogą konsultować się wzajemnie w ramach Wspólnego Komitetu, przewidzianego w artykule 29.
Artykuł 11
Protokół 3 ustanawia reguły pochodzenia.
Artykuł 12
Umawiająca się Strona, rozważająca obniżenie efektywnego poziomu swoich stawek celnych lub opłat o skutku równoważnym wobec państw trzecich korzystających z klauzuli największego uprzywilejowania lub rozważająca zawieszenie swojego wniosku, tak dalece, jak tylko jest to wykonalne, notyfikuje Wspólnemu Komitetowi takie obniżki lub zawieszenie, nie mniej niż trzydzieści dni przed ich wprowadzeniem w życie.
Bierze ona pod uwagę wszelkie zakłócenia przedstawione przez drugą Umawiającą się Stronę, które mogą z nich wynikać.
Artykuł 13
1.
W handlu między Wspólnotą a Norwegią nie wprowadza się żadnych nowych przywozowych ograniczeń ilościowych lub środków o skutku równoważnym.
2.
Z dniem wejścia w życie Umowy zostają zniesione przywozowe ograniczenia ilościowe oraz, nie później niż do dnia 1 stycznia 1975 roku, zostają zniesione wszystkie środki o skutku równoważnym do przywozowych ograniczeń ilościowych.
Artykuł 14
1.
Wspólnota zastrzega sobie prawo do modyfikacji uzgodnień stosowanych do produktów naftowych objętych pozycjami nr 27.10, 27.11, 27.12, ex 27.13 (parafina, wosk mikrokrystaliczny lub łupek bitumiczny i inne woski mineralne) i 27.14 Nomenklatury Brukselskiej w chwili przyjęcia wspólnej definicji pochodzenia produktów naftowych, w chwili przyjęcia decyzji w ramach wspólnej polityki handlowej dla danych produktów lub ustanowienia wspólnej polityki energetycznej.
W takim przypadku Wspólnota bierze pod uwagę interesy Norwegii; w tym celu informuje Wspólny Komitet, który zbiera się zgodnie z warunkami określonymi w artykule 31.
2.
Norwegia zastrzega sobie prawo do podjęcia podobnych działań w przypadku zaistnienia podobnych sytuacji.
3.
Z zastrzeżeniem ustępów 1 i 2, Umowa pozostaje bez uszczerbku dla pozataryfowych reguł stosowanych do przywozu produktów naftowych.
Artykuł 15
1.
Umawiające się Strony deklarują gotowość do wspierania harmonijnego rozwoju handlu produktami rolnymi, do których Umowa nie ma zastosowania, tak dalece, jak pozwala na to ich polityka rolna.
2.
Umawiające się Strony stosują swoje reguły rolne dla weterynarii, zdrowia i zdrowia roślin w sposób niedyskryminacyjny oraz nie wprowadzają żadnych nowych środków powodujących nadmiernie przeszkody w handlu.
3.
Umawiające się Strony badają, zgodnie z warunkami określonymi w artykule 31, wszelkie mogące się pojawić trudności w handlu produktami rolnymi i starają się znaleźć właściwe rozwiązania.
Artykuł 16
Od dnia 1 lipca 1977 roku przy przywozie do Wspólnoty produkty pochodzące z Norwegii nie mogą być traktowane korzystniej niż produkty Państw Członkowskich.
Artykuł 17
Umowa nie wyklucza utrzymania lub tworzenia unii celnych, stref wolnego handlu lub uzgodnień dotyczących handlu przygranicznego, jeżeli nie zmieniają one uzgodnień handlowych przewidzianych w Umowie, w szczególności postanowień dotyczących reguł pochodzenia.
Artykuł 18
Umawiające się Strony powstrzymują się od stosowania jakichkolwiek środków lub praktyk o wewnętrznym charakterze fiskalnym, powodujących pośrednio lub bezpośrednio dyskryminację między produktami jednej Umawiającej się Strony, a podobnymi produktami pochodzącymi z terytorium drugiej Umawiającej się Strony.
Produkty wywożone na terytorium jednej z Umawiających się Stron nie mogą korzystać ze zwrotu podatków wewnętrznych w wielkościach przekraczających podatki bezpośrednie lub pośrednie na nie nakładane.
Artykuł 19
Płatności związane z obrotem towarowym i transfer takich płatności do Państwa Członkowskiego Wspólnoty, w którym wierzyciel jest rezydentem, lub do Norwegii, są wolne od wszelkich ograniczeń.
Umawiające się Strony powstrzymują się od stosowania jakichkolwiek kursowych lub administracyjnych ograniczeń w przyznawaniu, spłacie lub akceptacji krótko- i średnioterminowych kredytów obejmujących transakcje rynkowe z udziałem rezydenta.
Artykuł 20
Niniejsza Umowa nie wyklucza stosowania zakazów lub ograniczeń w przywozie, wywozie lub tranzycie towarów, w przypadkach uzasadnionych względami moralności publicznej, prawa i porządku lub bezpieczeństwa publicznego, ochrony życia i zdrowia ludzi, zwierząt lub roślin, ochrony dóbr kultury narodowej o wartości artystycznej, historycznej lub archeologicznej, bądź ochrony własności intelektualnej, przemysłowej i handlowej lub zasadami dotyczącymi złota i srebra.
Takie zakazy lub ograniczenia nie mogą jednak stanowić środka arbitralnej dyskryminacji lub ukrytych ograniczeń w handlu między Umawiającymi się Stronami.
Artykuł 21
Żadne z postanowień Umowy nie stanowi przeszkody dla Umawiającej się Strony w podejmowaniu jakichkolwiek środków:
a) które uzna ona za niezbędne dla zapobiegania ujawnieniu informacji stojących w sprzeczności z ich podstawowymi interesami bezpieczeństwa;
b) które odnoszą się do handlu bronią, amunicją lub materiałami wojennymi lub do badań, rozwoju lub produkcji niezbędnych do celów obronności, pod warunkiem że takie środki nie osłabiają warunków konkurencji w odniesieniu do produktów nieprzeznaczonych do celów ściśle wojskowych;
c) które uzna ona za niezbędne dla jej bezpieczeństwa w czasie wojny lub w poważnych napięciach międzynarodowych.
Artykuł 22
1.
Umawiające się Strony powstrzymują się od stosowania jakichkolwiek środków mogących zagrozić wypełnieniu celów Umowy.
2.
Podejmują one wszelkie środki ogólne lub szczególne niezbędne do wypełnienia ich obowiązków zgodnie z Umową.
Jeżeli jedna z Umawiających się Stron uzna, że druga Umawiająca się Strona nie wypełnia obowiązków zgodnie z Umową, to może ona podjąć właściwe środki zgodnie z warunkami i procedurami ustanowionymi w artykule 27.
Artykuł 23
1.
Poniższe uznaje się za niezgodne ze sprawnym funkcjonowaniem Umowy, w zakresie, w jakim może wpływać na handel między Wspólnota a Norwegią:
i) wszystkie umowy między przedsiębiorstwami, decyzje związków przedsiębiorstw i uzgodnione praktyki między przedsiębiorstwami, które mają na celu lub których skutkiem jest zapobieganie, ograniczenie lub zakłócenie konkurencji w odniesieniu do produkcji lub obrotu towarowego;
ii) nadużywanie przez jedno lub więcej przedsiębiorstw pozycji dominującej na terytorium Umawiających się Stron jako całości lub znacznej jego części;
iii) jakakolwiek pomoc publiczna zakłócająca lub grożąca zakłóceniem konkurencji przez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów.
2.
Jeżeli Umawiająca się Strona zauważy, że dotychczasowa praktyka jest niezgodna z niniejszym artykułem, może podjąć właściwe środki zgodnie z warunkami i procedurami ustanowionymi w artykule 27.
Artykuł 24
Jeżeli zwiększony przywóz danego produktu powoduje lub może spowodować poważne szkody w jakiejkolwiek działalności produkcyjnej prowadzonej na terenie jednej z Umawiających się Stron i jeżeli taki zwiększony przywóz spowodowany jest:
i) zapewnioną w Umowie, częściową lub całkowitą obniżką ceł i opłat o skutku równoważnym nałożonych na dany produkt importującej Umawiającej się Strony; oraz
ii) faktem, że cła i opłaty o skutku równoważnym nałożone przez eksportującą Umawiającą się Stronę na przywóz surowców lub produktów przejściowych używanych przy wytwarzaniu danego produktu są znacznie mniejsze niż odpowiednie cła i opłaty nałożone przez importującą Umawiającą się Stronę;
zainteresowana Umawiająca się Strona może podjąć właściwe środki zgodnie z warunkami i procedurami ustanowionymi w artykule 27.
Artykuł 25
Jeżeli jedna z Umawiających się Stron stwierdza, że w handlu z drugą Umawiającą się Stroną ma miejsce dumping, może ona podjąć właściwe środki przeciwko takim praktykom, zgodnie z Porozumieniem dotyczącym stosowania artykułu VI Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu, zgodnie z warunkami i procedurami ustanowionymi w artykule 27.
Artykuł 26
Jeżeli pojawiają się poważne zaburzenia w jakimkolwiek sektorze gospodarki lub jeśli pojawiające się trudności mogą przynieść poważne pogorszenie sytuacji gospodarczej regionu zainteresowana Umawiająca się Strona może podjąć właściwe środki zgodne z warunkami i procedurami ustanowionymi w artykule 27.
Artykuł 27
1.
W przypadku gdy Umawiająca się Strona poddaje przywóz towarów mogących powodować występowanie trudności, określonych w artykułach 24 i 26, procedurze administracyjnej mającej na celu szybkie dostarczenie informacji dotyczących kierunków zmian w handlu, powiadamia o tym drugą Umawiająca się Stronę.
2.
W przypadkach określonych w artykułach 22–26 przed powzięciem przewidzianych w nich środków lub w przypadkach, do których stosuje się ustęp 3 litera d), Umawiająca się Strona niezwłocznie przedstawia Wspólnemu Komitetowi wszelkie istotne informacje konieczne do szczegółowej analizy sytuacji w celu znalezienia rozwiązania możliwego do przyjęcia przez Umawiające się Strony.
Przy doborze środków pierwszeństwo należy przyznać tym środkom, które w najmniejszym stopniu zakłócają funkcjonowanie Umowy.
Wspólny Komitet jest niezwłocznie powiadamiany o środkach ochronnych, a środki te są przedmiotem okresowych konsultacji w ramach Komitetu, szczególnie w celu ustalenia harmonogramu ich zniesienia, gdy tylko okoliczności na to pozwolą.
3.
W celu wykonania ustępu 2 stosuje się następujące postanowienia:
a) w odniesieniu do artykułu 23, jedna Umawiająca się Strona może przekazać sprawę Wspólnemu Komitetowi, jeżeli uważa, że dotychczasowa praktyka jest nie do pogodzenia ze sprawnym funkcjonowaniem Umowy w rozumieniu artykułu 23 ustęp 1.
Umawiające się Strony dostarczają Wspólnemu Komitetowi wszelkich istotnych informacji i udzielają pomocy niezbędnej do zbadania sprawy oraz, w stosownych przypadkach, eliminują przedmiotowe praktyki.
Jeżeli zainteresowana Umawiająca się Strona nie doprowadzi do zakończenia przedmiotowych praktyk w okresie wyznaczonym przez Wspólny Komitet lub w przypadku braku zgody we Wspólnym Komitecie w terminie trzech miesięcy od skierowania do niego sprawy, zainteresowana Umawiająca się Strona może przyjąć wszelkie środki ochronne, które uzna za niezbędne dla przeciwdziałania poważnym trudnościom wynikającym z przedmiotowych praktyk; w szczególności może wycofać ulgi celne;
b) w odniesieniu do artykułu 24, trudności wynikające z sytuacji określonej w tym artykule są kierowane w celu zbadania do Wspólnego Komitetu, który może podjąć każdą decyzję niezbędną do usunięcia takich trudności.
Jeżeli Wspólny Komitet lub eksportująca Umawiająca się Strona nie podejmie decyzji usuwającej trudności w terminie trzydziestu dni od skierowania sprawy, importująca Umawiająca się Strona uprawniona jest do pobierania opłat kompensacyjnych na przywożony produkt.
Opłata kompensacyjna jest obliczana zgodnie z wpływem różnic taryfowych na wartość przedmiotowych towarów, w odniesieniu do wprowadzonych surowców lub produktów przejściowych;
c) w odniesieniu do artykułu 25 konsultacje we Wspólnym Komitecie mają miejsce przed podjęciem właściwych środków przez zainteresowaną Umawiającą się Stronę;
d) w przypadku wyjątkowych okoliczności wymagających natychmiastowego działania, uniemożliwiającego wcześniejsze zbadanie sprawy, w sytuacjach przewidzianych w artykułach 24–26, a także w przypadku pomocy eksportowej mającej bezpośredni i natychmiastowy wpływ na handel, zainteresowana Umawiająca się Strona może niezwłocznie zastosować środki zapobiegawcze konieczne dla zaradzenia zaistniałej sytuacji.
Artykuł 28
W przypadku gdy jedno lub więcej Państw Członkowskich Wspólnoty lub Norwegia znajduje się w trudnościach lub jest poważnie zagrożona trudnościami związanymi z bilansem płatniczym, zainteresowana Umawiająca się Strona może podjąć niezbędne środki ochronne.
Niezwłocznie powiadamia ona drugą Umawiająca się Stronę.
Artykuł 29
1.
Niniejszym ustanawia się Wspólny Komitet odpowiedzialny za kontrolę stosowania Umowy i który zapewnia właściwe jej wykonanie.
W tym celu, w przypadkach przewidzianych w Umowie, formułuje on zalecenia i podejmuje decyzje.
Decyzje te wprowadzane są w życie przez Umawiające się Strony zgodnie z ich wewnętrznymi zasadami.
2.
Celem właściwego wykonania Umowy Umawiające się Strony wymieniają informacje i, na żądanie jednej ze Stron, podejmują konsultacje w ramach Wspólnego Komitetu.
3.
Wspólny Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 30
1.
W skład Wspólnego Komitetu wchodzą przedstawiciele Wspólnoty, z jednej strony, oraz przedstawiciele Norwegii, z drugiej strony.
2.
Wspólny Komitet stanowi na podstawie wzajemnego porozumienia.
Artykuł 31
1.
Wspólnemu Komitetowi przewodniczy kolejno każda Umawiająca się Strona, zgodnie z uzgodnieniami ustanowionymi w jego regulaminie wewnętrznym.
2.
Przewodniczący zwołuje posiedzenia Wspólnego Komitetu co najmniej raz do roku celem przeglądu ogólnego funkcjonowania Umowy.
Ponadto Wspólny Komitet zbiera się na żądanie jednej z Umawiających się Stron za każdym razem, kiedy wymagają tego nadzwyczajne okoliczności, zgodnie z warunkami, które zostaną ustanowione w jego regulaminie wewnętrznym.
3.
Wspólny Komitet może podjąć decyzje w sprawie stworzenia jakiejkolwiek grupy roboczej wspomagającej wykonywanie jego obowiązków.
Artykuł 32
1.
W przypadku gdy Umawiająca się Strona uważa, że we wspólnym interesie obu Umawiających się Stron przydatne byłoby rozwinięcie stosunków ustanowionych Umową poprzez rozszerzenie ich na obszary nią nieobjęte, przedstawia ona uzasadniony wniosek drugiej Umawiającej się Stronie.
Umawiające się Strony mogą zlecić Wspólnemu Komitetowi rozpatrzenie niniejszego wniosku i, w stosownych przypadkach, sformułować dla niego zalecenia, w szczególności mając na względzie otwarcie negocjacji.
Te zalecenia mogą, w stosownych przypadkach, mieć na celu osiągnięcie wspólnej harmonizacji, pod warunkiem że niezależność podejmowania decyzji przez obie Umawiające się Strony nie jest osłabiona.
2.
Porozumienia wynikające z negocjacji określonych w ustępie 1 będą podlegać ratyfikacji lub zatwierdzeniu przez Umawiające się Strony, zgodnie z ich procedurami wewnętrznymi.
Artykuł 33
Załącznik i protokoły do Umowy stanowią jej integralna część.
Artykuł 34
Każda z Umawiających się Stron może wypowiedzieć Umowę drugiej Umawiającej się Stronie w drodze notyfikacji.
Umowa utraci moc po upływie dwunastu miesięcy od dnia takiej notyfikacji.
Artykuł 35
Umowę stosuje się, z jednej strony, do terytoriów, do których stosuje się Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą na warunkach określonych w Traktacie, oraz do terytorium Królestwa Norwegii, z drugiej strony.
Artykuł 36
Niniejsza Umowa została sporządzona w dwóch egzemplarzach w języku angielskim, duńskim, francuskim, niderlandzkim, niemieckim, norweskim i włoskim, przy czym teksty w każdym z tych języków są na równi autentyczne.
Niniejsza Umowa zostanie przyjęta przez Umawiające się Strony zgodnie z ich procedurami wewnętrznymi.
Niniejsza Umowa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 1973 roku, pod warunkiem że przed tą datą Umawiające się Strony notyfikowały sobie zakończenie procedur niezbędnych w tym celu.
Po tej dacie niniejsza Umowa wchodzi w życie pierwszego dnia drugiego miesiąca, następującego po takiej notyfikacji.
Ostatecznym terminem dla takiej notyfikacji jest dzień 30 listopada 1973 roku.
Mowa Europejska o wymianie odczynników do oznaczania grup zgodności tkankowej — protokół do umowy
PAŃSTWA SYGNATARIUSZE NINIEJSZEJ UMOWY, CZŁONKOWIE RADY EUROPY,
uwzględniając, że odczynniki do oznaczania grup zgodności tkankowej są dostępne tylko w ograniczonej ilości;
uwzględniając, że istnieje wielka potrzeba, aby w duchu europejskiej solidarności Państwa Członkowskie udzielały sobie wzajemnej pomocy w celu dostarczenia tych odczynników;
uwzględniając, że wzajemna pomoc możliwa jest tylko wtedy, kiedy właściwości i sposób zastosowania odczynników do oznaczania grup zgodności tkankowej podporządkowane są zasadom ustanowionym wspólnie przez Państwa Członkowskie i kiedy przywóz odczynników korzysta z niezbędnych ułatwień i zwolnień,
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
1.
Do celów niniejszej Umowy wyrażenie "odczynniki do oznaczania grup zgodności tkankowej" odnosi się do wszystkich odczynników pochodzenia ludzkiego, zwierzęcego, roślinnego lub innego do oznaczania grup zgodności tkankowej.
2.
Postanowienia art. 2—6 niniejszej Umowy stosuje się także do komórek mających właściwości antygenu o znanym składzie, używanych do badań danych odczynników.
Artykuł 2
Umawiające się Strony zobowiązują się, pod warunkiem posiadania wystarczających zapasów dla zaspokojenia własnych potrzeb, do udostępnienia odczynników do oznaczania grup zgodności tkankowej innym Stronom, które ich potrzebują, bez żadnej innej odpłatności poza zwrotem kosztów zbiórki, przygotowania i transportu tych substancji, a także kosztów ich zakupu, jeśli miał on miejsce.
Artykuł 3
Odczynniki do oznaczania grup tkankowych są udostępniane innym Umawiającym się Stronom, pod warunkiem że nie staną się one źródłem żadnego dochodu i że są używane wyłącznie w celach medycznych oraz naukowych, czyli niehandlowych. Odczynniki mogą być dostarczane tylko laboratoriom wyznaczonym przez zainteresowane rządy, zgodnie z art. 6 niniejszej Umowy.
Artykuł 4
1.
Umawiające się Strony gwarantują poszanowanie tych postanowień, które zostały przez nie ustanowione w Protokole do niniejszej Umowy.
2.
Umawiające się Strony podporządkują się ponadto wszelkim zasadom, które przyjęły w zakresie międzynarodowej standaryzacji dotyczącej tej dziedziny.
3.
Każdej przesyłce odczynników do oznaczania grup tkankowych towarzyszy certyfikat przygotowania zgodne ze specyfikacjami Protokołu.
Certyfikat jest wystawiany według wzoru znajdującego się w Załączniku do Protokołu.
4.
Protokół i jego Załącznik stanowią porozumienie administracyjne i mogą być zmieniane lub uzupełniane przez rządy Stron niniejszej Umowy.
Artykuł 5
1.
Umawiające się Strony podejmują wszelkie konieczne kroki w celu zwolnienia od wszystkich należności celnych przywozowych odczynników do oznaczania grup zgodności tkankowej, przekazanych do ich dyspozycji przez inne Strony.
2.
Umawiające się Strony podejmują wszelkie konieczne kroki w celu zapewnienia najbardziej bezpośrednią drogą szybkiej dostawy tych substancji do odbiorców określonych w art. 3 niniejszej Umowy.
Artykuł 6
Umawiające się Strony przekazują sobie, za pośrednictwem Sekretarza Generalnego Rady Europy, wykaz właściwych laboratoriów krajowych (narodowych) i/lub regionalnych uprawnionych do wystawiania certyfikatu przewidzianego w art. 4 niniejszej Umowy i do dystrybucji przywiezionych odczynników do oznaczania grup zgodności tkankowej.
Artykuł 7
1.
Niniejsza Umowa jest otwarta do podpisu przez Państwa Członkowskie Rady Europy, które mogą stać się jej Stronami przez:
a) podpisanie bez zastrzeżenia ratyfikacji lub zatwierdzenia; lub
b) podpisanie z zastrzeżeniem ratyfikacji lub zatwierdzenia, po którym następuje ratyfikacja lub zatwierdzenie.
2.
Dokumenty ratyfikacji lub zatwierdzenia zostaną złożone u Sekretarza Generalnego Rady Europy.
Artykuł 8
1.
Niniejsza Umowa wchodzi w życie miesiąc po dniu, w którym trzy Państwa Członkowskie Rady staną się Stronami Umowy, zgodnie z postanowieniami art. 7.
2.
W przypadku każdego Państwa Członkowskiego, które następnie podpisze, bez zastrzeżenia ratyfikacji lub zatwierdzenia, czy też ratyfikuje lub zatwierdzi Umowę, wejdzie ona w życie miesiąc po dniu podpisania lub złożenia dokumentów ratyfikacyjnych lub zatwierdzających.
Artykuł 9
1.
Po wejściu w życie niniejszej Umowy Komitet Ministrów Rady Europy może zaproponować przystąpienie do niej każdemu państwu niebędącemu członkiem Rady.
2.
Przystąpienie następuje poprzez złożenie u Sekretarza Generalnego Rady Europy dokumentu przystąpienia, który uzyskuje moc wiążącą w ciągu miesiąca po dacie jego złożenia.
Artykuł 10
1.
Każda Umawiająca się Strona może w chwili składania podpisu lub w chwili składania dokumentu ratyfikacyjnego, dokumentu zatwierdzenia lub dokumentu przystąpienia określić terytorium lub terytoria, co do których ma zastosowanie niniejsza Umowa.
2.
Każda Umawiająca się Strona może w chwili składania dokumentu ratyfikacyjnego, dokumentu zatwierdzenia lub dokumentu przystąpienia, czy też w każdej chwili następującej po nim, rozszerzyć zakres stosowania niniejszej Umowy, w drodze deklaracji skierowanej do Sekretarza Generalnego Rady Europy, na każde inne terytorium określone w deklaracji lub takie, za którego stosunki międzynarodowe jest odpowiedzialna lub w którego przypadku jest uprawniona do zaciągania zobowiązań.
3.
Każda deklaracja złożona zgodnie z powyższym ustępem może zostać wycofana w odniesieniu do każdego terytorium określonego w tej deklaracji, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 11 niniejszej Umowy.
Artykuł 11
1.
Każda Umawiająca się Strona może, w zakresie, w jakim jej to dotyczy, wypowiedzieć niniejszą Umowę w drodze notyfikacji skierowanej do Sekretarza Generalnego Rady Europy.
2.
Wypowiedzenie uzyskuje moc prawną sześć miesięcy po dniu otrzymania notyfikacji przez Sekretarza Generalnego.
Artykuł 12
Sekretarz Generalny Rady Europy powiadamia Państwa Członkowskie Rady Europy i każde Państwo, które przystąpiło do niniejszej Umowy, o:
a) każdym podpisaniu bez zastrzeżenia ratyfikacji lub zatwierdzenia;
b) każdym podpisaniu z zastrzeżeniem ratyfikacji lub zatwierdzenia;
c) złożeniu każdego dokumentu ratyfikacyjnego, dokumentu zatwierdzenia lub dokumentu przystąpienia;
d) każdej dacie wejścia w życie niniejszej Umowy, zgodnie z postanowieniami art. 8;
e) każdej deklaracji otrzymanej zgodnie z postanowieniami art. 10 ust. 2 i 3;
f) każdej notyfikacji otrzymanej zgodnie z postanowieniami art. 11 i o dacie uzyskania mocy prawnej przez wypowiedzenie;
g) każdej zmianie lub uzupełnieniu do Protokołu i jego Załącznika zgodnie z art. 4 ust. 4 niniejszej Umowy.
W dowód czego niżej podpisani, należycie upoważnieni w tym celu, podpisali niniejszą Umowę.
Protokół dodatkowy
do Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą i Republiką Islandii
EUROPEJSKA WSPÓLNOTA GOSPODARCZA,
z jednej strony, oraz
REPUBLIKA ISLANDII,
z drugiej strony,
UZGODNIŁY wprowadzenie następujących zmian do Umowy z dnia 22 lipca 1972 roku:
Artykuł 1
W treści Umowy wprowadza się następujące zmiany:
1) w artykule 3 ustęp 4 akapity pierwszy i drugi wyrazy "protokół nr 1" zastępuje się wyrazami "protokoły nr 1 i nr 2"; w artykule 3 ustęp 4 akapit drugi skreśla się wyrazy "sporządzony i przyjęty w ramach konferencji między Wspólnotami Europejskimi a Królestwem Danii, Irlandią, Królestwem Norwegii oraz Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej";
2) w artykule 4 ustęp 2 oraz w artykule 5 ustęp 3 skreśla się wyraz "Norwegia";
3) w artykule 5 ustęp 3 skreśla się wyrazy "sporządzony i przyjęty w ramach konferencji między Wspólnotami Europejskimi a Królestwem Danii, Irlandią, Królestwem Norwegii oraz Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej";
4) w artykule 37 akapit pierwszy wyrazy "islandzki, włoski i norweski" zastępuje się wyrazami "islandzki i włoski";
5) skreśla się na końcu Umowy:
- "Utferdiget i Brussel, tjueandre juli nitten hundre og syttito",
- "For Rådet for De Europeiske Fellesskap".
Artykuł 2
W protokole nr 1 wprowadza się następujące zmiany:
1) w artykule 1 ustęp 3 i 4 oraz w artykule 3 litera f) ppkt i) skreśla się wyraz "Norwegia";
2) w załączniku A skreśla się wyraz "NORWEGIA" z tytułu oraz skreśla się kolumnę zatytułowaną "Norwegia".
Artykuł 3
W protokole nr 2 wprowadza się następujące zmiany:
1) w artykule 2 ustęp 1 litera b) pierwszy wiersz oraz litera b) ppkt i) tiret drugie skreśla się wyraz "Norwegia";
2) w artykule 2 ustęp 1 litera b) ppkt i) oraz w artykule 2 ustęp 3 skreśla się wyrazy "sporządzony i przyjęty w ramach konferencji między Wspólnotami Europejskimi a Królestwem Danii, Irlandią, Królestwem Norwegii oraz Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej";
3) w artykule 2 ustęp 1 litera c) ppkt ii) skreśla się wyraz "Norwegia".
Artykuł 4
W protokole nr 3 wprowadza się następujące zmiany:
1) w artykule 2 ustęp 1 pierwsza część otrzymuje brzmienie:
"1.
W zakresie, w którym handel między Wspólnotą a Austrią, Finlandią, Norwegią, Portugalią, Szwecją i Szwajcarią oraz między Islandią i wymienionymi sześcioma krajami, jak również pomiędzy tymi krajami jest regulowany porozumieniami zawierającymi reguły identyczne jak w niniejszym protokole, następujące produkty będą również uważane za:";
2) w artykule 2 ustęp 1 punkt A, artykule 2 ustęp 1 punkt A litera a), artykule 2 ustęp 1 punkt B i artykule 2 ustęp 1 punkt B litera a) wyrazy "sześć państw" zastępuje się wyrazami "pięć państw";
3) w artykule 7 wyraz "Norwegia" dodaje się między wyrazami "Finlandia" i "Portugalia";
4) w artykule 23 ustępy 2 i 3 otrzymują brzmienie:
"2. Bez uszczerbku dla postanowień artykułu 1 protokołu nr 2 żaden zwrot lub zmniejszenie jakiegokolwiek rodzaju nie zostanie udzielone z należności celnych w Danii lub Zjednoczonym Królestwie, z uwzględnieniem przywiezionych produktów lub użytych w produkcji towarów, dla których świadectwo przewozowe zostało wystawione przez organy celne tych dwóch krajów celem skorzystania w Islandii z postanowień dotyczących taryfy celnej stosowanej w Islandii i objęte artykułem 3 ustęp 1 Umowy. Jednak niniejszy przepis nie ma zastosowania, w przypadku gdy wykorzystywanymi towarami są towary określone w artykule 25 ustęp 1 niniejszego protokołu".
"3. Bez uszczerbku dla postanowień artykułu 1 protokołu nr 2 żaden zwrot lub zmniejszenie jakiegokolwiek rodzaju nie zostanie udzielone z należności celnych w Islandii, z uwzględnieniem przywiezionych produktów użytych w produkcji towarów, dla których świadectwo przewozowe nie jest wystawione przez organy celne Islandii celem skorzystania w Danii i w Zjednoczonym Królestwie z postanowień dotyczących taryfy celnej stosowanej w tych dwóch krajach i objętej artykułem 3 ustęp 1 i artykułem 4 Umowy. Jednak niniejsza reguła nie znajduje zastosowania, w przypadku gdy wykorzystywanymi towarami są towary określone w artykule 25 ustęp 1 niniejszego protokołu";
5) w artykule 24 ustęp 2 ppkt iii) skreśla się wyraz "Norwegia", a w ppkt v) wyrazy "pięć państw" zastępuje się wyrazami "sześć państw";
6) w artykule 25 ustęp 1 litera a) i litera b) punkt 2 ostatnio zmienionym decyzją Wspólnego Komitetu nr 9/73 wyrazy "pięć państw" zastępuje się wyrazami "sześć państw";
7) w artykule 26 wyraz "Norwegia" dodaje się między wyrazami "Finlandia" i "Portugalia";
8) w artykule 27 ustęp 1 i 2 wyrazy "pięć państw" zastępuje się wyrazami "sześć państw";
9) w załączniku I z objaśnień 10 i 13 skreśla się wyraz "Norwegia".
Artykuł 5
W protokole nr 5 skreśla się wyrazy "sporządzony i przyjęty w ramach konferencji między Wspólnotami Europejskimi a Królestwem Danii, Irlandią, Królestwem Norwegii oraz Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej".
Artykuł 6
W protokole nr 6 wprowadza się następujące zmiany:
1) w artykule 1 ustęp 2 w ostatniej kolumnie drugiej i trzeciej tabeli skreśla się wyrazy "i Norwegia";
2) w artykule 1 ustęp 3 w ostatniej kolumnie drugiej tabeli skreśla się wyraz "Norwegia".
Artykuł 7
W Akcie końcowym skreśla się:
- "
Protokół dodatkowy
do Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską
EUROPEJSKA WSPÓLNOTA GOSPODARCZA,
z jednej strony, i
KONFEDERACJA SZWAJCARSKA,
z drugiej strony,
UZGODNIŁY wprowadzenie następujących zmian do Umowy między nimi z dnia 22 lipca 1972 roku:
Artykuł 1
W treści Umowy wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 4 ust. 2 skreśla się wyraz "Norwegia".
2) W art. 4 ust. 2 i art. 5 ust. 3 akapit drugi skreśla się wyrazy "opracowanego i przyjętego podczas konferencji, w której uczestniczyły Wspólnoty Europejskie, a także Królestwo Danii, Irlandia, Królestwo Norwegii i Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej".
3) W art. 5 ust. 3 akapit pierwszy i drugi wyrazy "protokół nr 1" zastępuje się wyrazami "protokoły nr 1 i nr 2".
4) W art. 36 akapit pierwszy wyrazy "języki niemiecki, włoski i norweski" zastępuje się wyrazami "języki niemiecki i włoski".
5) Z końca Umowy skreśla się:
- "Utferdiget i Brussel, tjueandre juli nitten hundre og syttito",
- "for Rådet for De Europeiske Fellesskap".
Artykuł 2
W protokole nr 1 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 1 ust. 3 i 4 oraz art. 3 lit. f) i) skreśla się wyraz "Norwegia".
2) W art. 5 ust. 3 skreśla się wyraz "Norwegia".
3) W załączniku A skreśla się wyraz "NORWEGIA" z tytułu oraz skreśla się kolumnę zatytułowaną "Norwegia".
Artykuł 3
W protokole nr 2 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 2 ust. 1 litera b) pierwszy wiersz oraz litera b) i) tiret drugie skreśla się wyraz "Norwegia".
2) W art. 2 ust. 1 lit. b) i) oraz art. 2 ust. 3 skreśla się wyrazy "sporządzonego i przyjętego na konferencji z udziałem Wspólnot Europejskich i Królestwa Danii, Irlandii, Królestwa Norwegii oraz Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej".
Artykuł 4
W protokole nr 3 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 2 ust. 1 pierwsza część otrzymuje brzmienie:
"1.
W zakresie, w którym handel między Wspólnotą a Austrią, Finlandią, Islandią, Norwegią, Portugalią i Szwecją oraz między Szwajcarią a sześcioma ostatnio wymienionymi państwami, jak również między każdym z tych sześciu państw z osobna, jest regulowany postanowieniami identycznymi jak w niniejszym protokole, następujące produkty są również uważane za:".
2) W art. 2 ust. 1 pkt A), art. 2 ust. 1 pkt A) lit. a), ust. 1 pkt B) i ust. 1 pkt B) litera a) wyrazy "sześć państw" zastępuje się wyrazami "pięć państw".
3) W art. 7 wyraz "Norwegia" wstawia się między wyrazy "Islandia" i "Portugalia".
4) W art. 23 ust. 2 i 3 otrzymują brzmienie:
"2. Bez uszczerbku dla art. 1 protokołu nr 2, żaden zwrot lub zwolnienie jakiegokolwiek rodzaju nie jest udzielane z należności celnych w Danii lub Zjednoczonym Królestwie, z uwzględnieniem przywiezionych towarów użytych w wytwarzaniu produktów, dla których świadectwo przewozowe zostało wystawione przez organy celne tych dwóch krajów celem skorzystania w Szwajcarii z przepisów taryfowych obowiązujących w Szwajcarii i objętych art. 3 ust. 1 Umowy. Jednakże niniejsza zasada nie ma zastosowania w przypadku gdy towary użyte są tymi określonymi w art. 25 ust. 1 niniejszego protokołu.
3. Bez uszczerbku dla art. 1 protokołu nr 2, żaden zwrot lub zwolnienie jakiegokolwiek rodzaju nie jest udzielane z należności celnych w Szwajcarii, z uwzględnieniem przywiezionych towarów użytych w wytwarzaniu produktów, dla których świadectwo przewozowe nie jest wystawione przez organy celne Szwajcarii celem skorzystania w Danii i w Zjednoczonym Królestwie z przepisów taryfowych obowiązujących w tych dwóch krajach i objętych art. 3 ust. 1 Umowy. Jednakże niniejsza zasada nie ma zastosowania w przypadku gdy towary użyte są tymi określonymi w art. 25 ust. 1 niniejszego protokołu."
5) W art. 24 ust. 2 iii) skreśla się wyraz "Norwegia", a w v) wyrazy "pięć państw" zastępuje się wyrazami "sześć państw".
6) W art. 25 ust. 1 ostatnio zmienionym decyzją nr 9/73 Wspólnego Komitetu: w lit. a) i b) pkt 2) wyrazy "pięć państw" zastępuje się wyrazami "sześć państw".
7) W art. 26 wyraz "Norwegia" dodaje się między wyrazy "Islandia" i "Portugalia".
8) W art. 27 ust. 1 i 2 wyrazy "pięć państw" zastępuje się wyrazami "sześć państw".
9) W załączniku I z uwag wyjaśniających 10 i 13 skreśla się wyraz "Norwegia".
Artykuł 5
W protokole nr 4 skreśla się wyrazy "„sporządzonego i przyjętego na konferencji z udziałem Wspólnot Europejskich i Królestwa Danii, Irlandii, Królestwa Norwegii i Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej".
Artykuł 6
W Akcie Końcowym skreśla się:
- "
CELNA DOTYCZĄÇÁ MIĘDZYNARODOWEGO PRZEWOZU TOWARÓW Z ZASTOSOWANIEM KARNETÓW TIR
(KONWENCJA TIR)
UMAWIAJĄCE SIĘ STRONY,
PRAGNĄC ułatwić międzynarodowe przewozy towarów pojazdami drogowymi,
MAJĄC na uwadze, że poprawa warunków przewozu stanowi jeden z zasadniczych czynników rozwoju współpracy między nimi,
WYPOWIADAJĄC się za uproszczeniem i harmonizacją formalności administracyjnych, zwłaszcza na granicach, w dziedzinie przewozów międzynarodowych,
ZGODZIŁY SIĘ NA NASTĘPUJĄCE POSTANOWIENIA:
ROZDZIAŁ I
POSTANOWIENIA OGÓLNE
a. Określenia
Artykuł 1
W rozumieniu niniejszej konwencji:
a) określenie "operacja TIR" oznacza przewóz towarów z wyjściowego urzędu celnego do docelowego urzędu celnego zgodnie z procedurą zwaną "procedurą TIR", ustaloną przez niniejszą konwencję;
b) określenie "opłaty i podatki przywozowe i wywozowe" oznacza opłaty celne oraz wszelkie inne opłaty, podatki, należności i inne obciążenia finansowe, które są pobierane przy przywozie lub wywozie bądź w związku z przywozem lub wywozem towarów, z wyjątkiem należności i obciążeń finansowych nieprzekraczających przybliżonego kosztu świadczonych usług;
c) określenie "pojazd drogowy" oznacza nie tylko motorowy pojazd drogowy, lecz także każdą przyczepę lub naczepę przeznaczoną do doczepiania do niego;
d) określenie "zespół pojazdów" oznacza pojazdy złączone, uczestniczące w ruchu drogowym jako jedna całość;
e) określenie "kontener" oznacza sprzęt przewozowy (skrzynia, zdejmowana cysterna lub inny podobny sprzęt):
i) stanowiący pomieszczenie całkowicie lub częściowo zamknięte i przeznaczone do umieszczania w nim towarów;
ii) trwały i wskutek tego dostatecznie wytrzymały, aby mógł nadawać się do wielokrotnego użytku;
iii) specjalnie zbudowany w celu ułatwienia przewozu towarów jednym lub kilkoma rodzajami transportu bez przeładunku towarów;
iv) zbudowany w sposób zapewniający łatwe manipulowanie nim, zwłaszcza przy przeładunku z jednego rodzaju transportu na drugi;
v) zbudowany tak, aby można było go łatwo załadować i wyładować; oraz
vi) o pojemności co najmniej jednego metra sześciennego;
na równi z kontenerami są traktowane "zdejmowane nadwozia";
f) określenie "wyjściowy urząd celny" oznacza każdy urząd celny Umawiającej się Strony, w którym zaczyna się przewóz międzynarodowy całości lub części ładunku, zgodnie z procedurą TIR;
g) określenie "docelowy urząd celny" oznacza każdy urząd celny Umawiającej się Strony, w którym kończy się przewóz międzynarodowy całości lub części ładunku, zgodnie z procedurą TIR;
h) określenie "przejściowy urząd celny" oznacza każdy urząd celny Umawiającej się Strony, przez który pojazd drogowy, zespół pojazdów lub kontener jest przywożony lub wywożony w czasie operacji TIR;
j) określenie "osoba" oznacza zarówno osobę fizyczną, jak i prawną;
k) określenie "towary ciężkie lub przestrzenne" oznacza każdy przedmiot ciężki lub przestrzenny, który ze względu na swój ciężar, na swoje rozmiary lub swój charakter nie jest zazwyczaj przewożony ani w zamkniętym pojeździe drogowym, ani w zamkniętym kontenerze;
l) określenie "stowarzyszenie poręczające" oznacza stowarzyszenie uznane przez władze celne Umawiającej się Strony jako poręczające za osoby, które stosują procedurę TIR.
b. Zakres stosowania
Artykuł 2
Niniejszą konwencję stosuje się do przewozu towarów bez przeładunku przez jedną lub kilka granic, od wyjściowego urzędu celnego jednej Umawiającej się Strony do docelowego urzędu celnego innej Umawiającej się Strony lub tej samej Umawiającej się Strony, w pojazdach drogowych, zespołach pojazdów lub w kontenerach, jeżeli jakaś część przewozu między rozpoczęciem i zakończeniem operacji TIR jest wykonywana przez transport drogowy.
Artykuł 3
W celu korzystania z postanowień niniejszej konwencji:
a) przewozy powinny być wykonywane:
i) pojazdami drogowymi, zespołami pojazdów lub kontenerami, uprzednio uznanymi zgodnie z warunkami wymienionymi w rozdziale III a bądź
ii) innymi pojazdami drogowymi, innymi zespołami pojazdów lub innymi kontenerami, zgodnie z warunkami wymienionymi w rozdziale III c;
b) przewozy powinny się odbywać pod gwarancją stowarzyszeń uznanych zgodnie z postanowieniami artykułu 6 i powinny być wykonywane z zastosowaniem karnetu TIR, odpowiadającego wzorowi przedstawionemu w załączniku 1 do niniejszej konwencji.
c. Zasady
Artykuł 4
Od towarów przewożonych zgodnie z procedurą TIR nie będą uiszczane lub składane do depozytu w przejściowych urzędach celnych opłaty i podatki przywozowe i wywozowe.
Artykuł 5
1.
Towary przewożone zgodnie z procedurą TIR pod zamknięciem celnym w pojazdach drogowych, w zespołach pojazdów lub kontenerach nie będą podlegały w zasadzie kontroli celnej w przejściowych urzędach celnych.
2.
Jednak w celu uniknięcia nadużyć władze celne mogą w wyjątkowych przypadkach, a zwłaszcza w razie podejrzenia o nieprawidłowość, przeprowadzać w tych urzędach kontrole towarów.
ROZDZIAŁ II
WYDAWANIE KARNETÓW TIROdpowiedzialność stowarzyszeń poręczających
Artykuł 6
1.
Każda Umawiająca się Strona może, z zastrzeżeniem określonych przez siebie warunków i gwarancji, upoważnić stowarzyszenia do wydawania karnetów TIR bezpośrednio lub za pośrednictwem odpowiednich stowarzyszeń oraz do występowania w charakterze poręczycieli.
2.
Stowarzyszenie może być uznane w danym państwie tylko wówczas, gdy jego gwarancja obejmuje również odpowiedzialność, jaka może powstać w tym państwie w związku z użyciem karnetów TIR wydanych przez zagraniczne stowarzyszenia, będące członkami międzynarodowej organizacji, do której ono samo należy.
Artykuł 7
Formularze karnetów TIR wysyłane do stowarzyszeń poręczających przez odpowiednie stowarzyszenia zagraniczne lub przez organizacje międzynarodowe zwolnione będą od opłat i podatków przywozowych lub wywozowych oraz nie będą podlegały żadnemu zakazowi lub ograniczeniu przywozowemu i wywozowemu.
Artykuł 8
1.
Stowarzyszenie poręczające zobowiąże się do uiszczenia należnych opłat i podatków przywozowych lub wywozowych, zwiększonych ewentualnie o odsetki za zwłokę, które mogą się należeć na mocy ustaw i przepisów celnych państwa, w którym ujawniono nieprawidłowość odnoszącą się do operacji TIR.
Będzie ono zobowiązane do zapłacenia tych kwot na zasadzie odpowiedzialności wspólnej i solidarnej z osobami, od których należne są te kwoty.
2.
Jeżeli ustawy i przepisy Umawiającej się Strony nie przewidują uiszczania opłat i podatków przywozowychlub wywozowych w przypadkach określonych w ustępie 1, stowarzyszenie poręczające zobowiąże się do zapłacenia, na tych samych warunkach, kwoty równej opłatom i podatkom przywozowym lub wywozowym, zwiększonym o jakiekolwiek odsetki za zwłokę.
3.
Każda Umawiająca się Strona określi maksymalną wysokość kwot od jednego karnetu TIR, których można żądać od stowarzyszenia poręczającego na podstawie postanowień ustępów 1 i 2.
4.
Odpowiedzialność stowarzyszenia poręczającego w stosunku do władz państwa, w którym się znajduje wyjściowy urząd celny, rozpoczyna się od chwili, gdy karnet TIR został przyjęty przez urząd celny.
W następnych państwach, przez które prowadzi trasa przewozu towarów zgodnie z procedurą TIR, odpowiedzialność ta rozpoczyna się od chwili wwozu towarów bądź — w razie zawieszenia operacji TIR stosownie do postanowień ustępów 1 i 2 artykułu 26 — od chwili gdy karnet TIR został przyjęty przez urząd celny, w którym operacja TIR zostaje wznowiona.
5.
Odpowiedzialność stowarzyszenia poręczającego będzie obejmować nie tylko towary wyszczególnione w karnecie TIR, lecz także towary, które — jakkolwiek nie są wyszczególnione w tym karnecie — znajdują się pod zamknięciem celnym w części pojazdu drogowego albo w kontenerze. Nie będzie ona obejmować żadnych innych towarów.
6.
W celu ustalenia opłat i podatków wymienionych w ustępach 1 i 2 dane dotyczące towarów zawarte w karnecie TIR uważane będą za ważne do czasu przedstawienia dowodu przeciwnego.
7.
Gdy kwoty wymienione w ustępach 1 i 2 staną się wymagalne, właściwe władze powinny, w miarę możliwości, przed skierowaniem roszczenia do stowarzyszenia poręczającego zażądać ich zapłaty od osoby lub osób, od której lub których kwoty bezpośrednio się należą.
Artykuł 9
1.
Stowarzyszenie poręczające ustala okres ważności karnetu TIR, określając ostatni dzień ważności, po którym karnet nie będzie mógł być przedstawiony wyjściowemu urzędowi celnemu w celu jego przyjęcia.
2.
Karnet TIR przyjęty przez wyjściowy urząd celny ostatniego dnia swojej ważności lub przed tą datą, jak to przewiduje się w ustępie 1, zachowuje swą ważność do chwili zakończenia operacji TIR w docelowym urzędzie celnym.
Artykuł 10
1.
Karnet TIR może być zwolniony z zastrzeżeniami lub bez; jeżeli dokonano zastrzeżeń, to powinny one odnosić się do faktów związanych z samą operacją TIR.
Fakty te powinny być zaznaczone w karnecie TIR.
2.
Jeżeli władze celne danego państwa zwolnią bez zastrzeżeń karnet TIR, nie będą mogły już żądać od stowarzyszenia poręczającego uiszczenia kwot wymienionych w ustępach 1 i 2 artykułu 8, chyba że poświadczenie zwolnienia zostało uzyskane podstępem lub przez nadużycie.
Artykuł 11
1.
Gdy karnet TIR nie został zwolniony lub gdy zwolnienie karnetu TIR zawiera zastrzeżenia, właściwe władze nie będą miały prawa żądać od stowarzyszenia poręczającego uiszczenia kwot wymienionych w ustępach 1 i 2 artykułu 8, jeżeli w terminie jednego roku, licząc od dnia przyjęcia karnetu TIR przez te władze, nie zawiadomiły one na piśmie stowarzyszenia o niezwolnieniu lub zwolnieniu z zastrzeżeniami.
Postanowienie to będzie miało zastosowanie również w razie zwolnienia uzyskanego postępem lub przez nadużycie, lecz wówczas termin będzie dwuletni.
2.
Żądanie uiszczenia kwot wymienionych w ustępach 1 i 2 artykułu 8 powinno być skierowane do stowarzyszenia poręczającego nie wcześniej niż z upływem trzech miesięcy, licząc od dnia, w którym stowarzyszenie to zostało powiadomione o niezwolnieniu karnetu TIR, zwolnieniu z zastrzeżeniami lub zwolnieniu uzyskanym podstępem lub przez nadużycie, i nie później niż w terminie dwóch lat, licząc od tego samego dnia.
Jednakże w przypadkach, które w wymienionym terminie dwóch lat będą przedmiotem postępowania sądowego, żądanie to powinno być skierowane w terminie jednego roku, licząc od dnia, w którym orzeczenie sądu stało się prawomocne.
3.
Dla uiszczenia żądanych kwot stowarzyszenie poręczające będzie rozporządzać trzymiesięcznym terminem, licząc od dnia skierowania do niego żądania zapłaty.
Stowarzyszenie otrzyma zwrot uiszczonych kwot, jeżeli w terminie dwóch lat od dnia skierowania żądania zapłaty ustalone zostanie w sposób zadowalający władze celne, że w odniesieniu do danej czynności przewozu nie została popełniona żadna nieprawidłowość.
ROZDZIAŁ III
PRZEWÓZ TOWARÓW Z ZASTOSOWANIEM KARNETÓW TIR
a. Uznanie pojazdów i kontenerów
Artykuł 12
W celu korzystania z postanowień części a i b niniejszego rozdziału każdy pojazd drogowy powinien odpowiadać w zakresie budowy i wyposażenia warunkom określonym w załączniku 2 do niniejszej konwencji oraz powinien być uznany zgodnie z procedurą określoną w załączniku 3 do niniejszej konwencji.
Świadectwo uznania powinno być zgodne ze wzorem podanym w załączniku 4.
Artykuł 13
1.
W celu korzystania z postanowień części a i b niniejszego rozdziału kontenery powinny być zbudowane zgodnie z warunkami określonymi w pierwszej części załącznika 7 oraz powinny być uznane zgodnie z procedurą określoną w drugiej części tego załącznika.
2.
Kontenery uznane do przewozu towarów pod zamknięciem celnym, stosownie do postanowień Konwencji celnej o pojemnikach z 1956 r., wynikających z tej konwencji porozumień zawartych pod auspicjami Organizacji Narodów Zjednoczonych, Konwencji celnej o kontenerach z 1972 r. lub wszystkich aktów międzynarodowych, które zastąpią lub zmienią tę ostatnią konwencję, będą uważane za odpowiadające postanowieniom ustępu 1 i powinny zostać dopuszczone do wykonywania przewozu zgodnie z procedurą TIR bez dodatkowego ich uznania.
Artykuł 14
1.
Każda Umawiająca się Strona zastrzega sobie prawo odmowy potwierdzenia ważności uznania pojazdów drogowych lub kontenerów, które nie będą odpowiadały warunkom przewidzianym w artykułach 12 i 13.
Jednakże Umawiające się Strony będą unikać opóźniania przewozu, jeżeli stwierdzone braki będą nieistotne i nie będą stwarzały żadnej możliwości nadużycia.
2.
Przed ponownym użyciem do przewozu towarów pod zamknięciem celnym pojazd drogowy lub kontener, który przestał odpowiadać warunkom uzasadniającym jego uznanie, powinien być doprowadzony do stanu poprzedniego bądź przedstawiony do ponownego uznania.
b. Procedura przewozu z zastosowaniem karnetu TIR
Artykuł 15
1.
Żaden specjalny dokument celny nie będzie wymagany przy czasowym wwozie pojazdu drogowego zespołu pojazdów lub kontenera, używanych do przewozu towarów zgodnie z procedurą TIR.
Nie będzie wymagana żadna gwarancja dla pojazdu drogowego, zespołu pojazdów lub kontenera.
2.
Postanowienia ustępu 1 niniejszego artykułu nie stanowią przeszkody w żądaniu przez Umawiającą się Stronę wypełnienia w docelowym urzędzie celnym formalności przewidzianych przez jej przepisy wewnętrzne w celu zapewnienia wywozu pojazdu drogowego, zespołu pojazdów lub kontenera po zakończeniu operacji TIR.
Artykuł 16
Podczas wykonywania przez pojazd lub przez zespół pojazdów drogowych operacji TIR umieszczona zostanie z przodu pojazdu prostokątna tablica z napisem "TIR" o cechach charakterystycznych wymienionych w załączniku 5 do niniejszej konwencji, i taka sama tablica z tyłu pojazdu lub zespołu pojazdów drogowych.
Tablice te powinny być umieszczone w taki sposób, aby były wyraźnie widoczne i aby można było je zdejmować.
Artykuł 17
1.
Jeden karnet TIR wystawiany jest na każdy pojazd drogowy lub kontener.
Jednakże jeden karnet TIR może być wystawiony na jeden zespół pojazdów bądź kilka kontenerów załadowanych na jeden pojazd drogowy lub jeden zespół pojazdów.
W takim przypadku manifest towarów w karnecie TIR powinien wykazywać oddzielnie zawartość każdego pojazdu stanowiącego część zespołu pojazdów lub każdego kontenera.
2.
Karnet TIR będzie ważny na jedną podróż.
Będzie on zawierał co najmniej taką liczbę odrywanych odcinków dla przyjęcia i zwolnienia, jaka jest niezbędna dla danego przewozu.
Artykuł 18
Operacja TIR będzie mogła obejmować kilka urzędów celnych wyjściowych i docelowych; jednakże w braku zezwolenia zainteresowanej Umawiającej się Strony lub zainteresowanych Umawiających się Stron:
a) wyjściowe urzędy celne powinny znajdować się w jednym państwie,
b) docelowe urzędy celne nie mogą się znajdować w więcej niż dwóch państwach,
c) ogólna liczba urzędów celnych wyjściowych i docelowych nie może przekroczyć czterech.
Artykuł 19
Towary oraz pojazd drogowy, zespół pojazdów lub kontener będą przedstawiane wraz z karnetem TIR w wyjściowym urzędzie celnym.
Władze celne państwa wyjazdu podejmą niezbędne kroki w celu upewnienia się co do dokładności manifestu towarów oraz w celu nałożenia zamknięć celnych bądź w celu kontroli zamknięć celnych nałożonych w imieniu wymienionych władz celnych przez osoby należycie upoważnione.
Artykuł 20
Władze celne będą mogły wyznaczyć termin przejazdu przez terytorium ich państwa i wymagać, aby na tym terytorium pojazd drogowy, zespół pojazdów lub kontener trzymały się wyznaczonej trasy.
Artykuł 21
W każdym przejściowym urzędzie celnym, jak również w docelowych urzędach celnych, pojazd drogowy, zespół pojazdów lub kontener będą przedstawiane władzom celnym w celu kontroli wraz ze swym ładunkiem i odnoszącym się do niego karnetem TIR.
Artykuł 22
1.
Z wyjątkiem przypadków przeprowadzenia rewizji towarów stosownie do postanowień ustępu 2 artykułu 5 władze celne przejściowych urzędów celnych każdej z Umawiających się Stron będą zasadniczo uznawać zamknięcia celne innych Umawiających się Stron, pod warunkiem że zamknięcia te będą nienaruszone; wymienione władze celne będą mogły jednak dodać własne zamknięcia, jeżeli wymagają tego potrzeby kontroli.
2.
Uznane w ten sposób przez Umawiającą się Stronę zamknięcia celne będą korzystać na jej terytorium z takiej samej opieki prawnej, jak zamknięcia własne.
Artykuł 23
Władze celne będą mogły:
- konwojować na koszt przewoźnika pojazdy drogowe, zespoły pojazdów lub kontenery przez terytorium ich państwa,
- przeprowadzać w czasie drogi kontrolę i rewizję ładunku pojazdów drogowych, zespołów pojazdów lub kontenerów tylko w przypadkach wyjątkowych.
Artykuł 24
Jeżeli w czasie drogi lub w przejściowym urzędzie celnym władze celne przeprowadzają rewizję ładunku pojazdu drogowego, zespołu pojazdów lub kontenera, powinny one uczynić wzmiankę o nałożeniu nowych zamknięć, jak również o charakterze przeprowadzonych kontroli na odcinkach karnetu TIR użytych w ich państwie, na odpowiadających im grzbietach oraz na odcinkach pozostałych w karnecie TIR.
Artykuł 25
Jeżeli w czasie drogi zamknięcie celne zostało zerwane w przypadkach innych niż przewidziane w artykułach 24 i 35 lub jeżeli towary uległy zniszczeniu lub uszkodzeniu bez zerwania zamknięć celnych, zostanie zastosowane w odniesieniu do użycia karnetu TIR postępowanie przewidziane w załączniku 1 do niniejszej konwencji — niezależnie od ewentualnego zastosowania przepisów ustawodawstw wewnętrznych — oraz zostanie wypełniony protokół zajścia znajdujący się w karnecie TIR.
Artykuł 26
1.
Jeżeli przewóz wykonywany z zastosowaniem karnetu TIR odbywa się na części trasy przez terytorium państwa nie będącego Stroną niniejszej konwencji, operacja TIR zostaje zawieszona podczas tego przejazdu.
W tym przypadku w celu wznowienia operacji TIR władze celne Umawiającej się Strony, na której terytorium przewóz ten jest następnie kontynuowany, uznają karnet TIR, pod warunkiem jednak, że zamknięcia celne i/lub znaki identyfikacyjne nie zostały naruszone.
2.
Odnosi się to również do części przewozu, podczas którego karnet TIR nie był użytkowany przez posiadacza karnetu na terytorium Umawiającej się Strony z powodu istnienia bardziej uproszczonej tranzytowej procedury celnej lub jeżeli korzystanie z tranzytowej procedury celnej nie jest konieczne.
3.
W tych przypadkach urzędy celne, w których operacja TIR zostaje przerwana lub wznowiona, będą uważane odpowiednio za urzędy przejściowe przy wyjeździe lub przy wjeździe.
Artykuł 27
Z zastrzeżeniem postanowień niniejszej konwencji, a w szczególności artykułu 18, pierwotnie wyznaczony docelowy urząd celny może zostać zastąpiony przez inny docelowy urząd celny.
Artykuł 28
Po przybyciu ładunku do docelowego urzędu celnego i pod warunkiem że towary będą następnie poddane innej procedurze celnej lub dokonana zostanie ich odprawa ostateczna karnet TIR zostanie niezwłocznie zwolniony.
c. Postanowienia dotyczące przewozu towarów ciężkich lub przestrzennych
Artykuł 29
1.
Postanowienia niniejszej części stosuje się wyłącznie do przewozu towarów ciężkich lub przestrzennych, określonych pod literą k) artykułu 1 niniejszej konwencji.
2.
Jeżeli postanowienia niniejszej części mają zastosowanie, przewóz towarów ciężkich lub przestrzennych może być, według uznania władz wyjściowego urzędu celnego, wykonywany pojazdami lub kontenerami bez zamknięć celnych.
3.
Postanowienia niniejszej części stosuje się tylko wówczas, gdy zdaniem władz wyjściowego urzędu celnego towary ciężkie lub przestrzenne, jak również, jeśli ma to miejsce, przewożone jednocześnie akcesoria można zidentyfikować bez trudności dzięki dostarczonemu opisowi bądź nałożyć na nie zamknięcia celne i/lub zaopatrzyć je w znaki identyfikacyjne w sposób uniemożliwiający jakiekolwiek zastąpienie lub usunięcie tych towarów bez pozostawienia widocznych śladów.
Artykuł 30
Wszystkie postanowienia niniejszej konwencji, których nie uchylają postanowienia szczególne niniejszej części, mają zastosowanie do przewozu towarów ciężkich lub przestrzennych zgodnie z procedurą TIR.
Artykuł 31
Odpowiedzialność stowarzyszenia poręczającego będzie obejmować nie tylko towary wyszczególnione w karnecie TIR, lecz także towary, które — jakkolwiek nie wyszczególnione w karnecie — znajdowały się na powierzchni ładunkowej lub wśród towarów wyszczególnionych w karnecie TIR.
Artykuł 32
Okładka i wszystkie odcinki karnetu TIR powinny posiadać napis "towary ciężkie lub przestrzenne", wykonany tłustym drukiem w języku angielskim lub francuskim.
Artykuł 33
Władze wyjściowego urzędu celnego będą mogły żądać dołączenia do karnetu TIR list przesyłek, zdjęć, rysunków itp., które okażą się niezbędne do identyfikacji przewożonych towarów.
W tych przypadkach poświadczą one wymienione dokumenty; jeden egzemplarz wymienionych dokumentów zostanie przymocowany do odwrotnej strony okładki karnetu TIR, natomiast wszystkie manifesty karnetu zawierać będą wzmiankę o tych dokumentach.
Artykuł 34
Władze przejściowych urzędów celnych każdej z Umawiających się Stron będą uznawać zamknięcia celne i/lub znaki identyfikacyjne nałożone przez właściwe władze innych Umawiających się Stron.
Będą one mogły jednak umieścić dodatkowe zamknięcia i/lub znaki identyfikacyjne; o nałożeniu nowych zamknięć i/lub znaków identyfikacyjnych uczynią one wzmiankę na odcinkach karnetu TIR używanych w ich państwie, na odpowiadających im grzbietach oraz na pozostałych odcinkach karnetu TIR.
Artykuł 35
Jeżeli w czasie drogi lub w przejściowym urzędzie celnym władze celne przeprowadzające rewizję ładunku są zmuszone do zerwania zamknięć celnych i/lub zdjęcia znaków identyfikacyjnych, o nałożeniu nowych zamknięć i/lub znaków identyfikacyjnych uczynią one wzmiankę na odcinkach karnetu TIR używanych w ich państwie, na odpowiadających im grzbietach oraz na pozostałych odcinkach karnetu TIR.
ROZDZIAŁ IV
NIEPRAWIDŁOWOŚCI
Artykuł 36
Każde naruszenie postanowień niniejszej konwencji narazi naruszającego w państwie, w którym naruszenie zostało dokonane, na sankcje przewidziane przez ustawodawstwo tego państwa.
Artykuł 37
Jeżeli nie jest możliwe ustalenie, na jakim terytorium nieprawidłowość została popełniona, uważa się, że popełniono ją na terytorium Umawiającej się Strony, gdzie zostało to stwierdzone.
Artykuł 38
1.
Każda Umawiająca się Strona będzie miała prawo pozbawić czasowo lub na stałe prawa korzystania z postanowień niniejszej konwencji każdą osobę winną poważnego naruszenia ustaw lub przepisów celnych, mających zastosowanie do międzynarodowych przewozów towarów.
2.
O takim pozbawieniu będą natychmiast powiadomione władze celne Umawiającej się Strony, na której terytorium dana osoba przebywa lub zamieszkuje, jak również stowarzyszenia poręczające państwa, w którym naruszenie zostało popełnione.
Artykuł 39
Jednakże w razie uznania operacji TIR za prawidłową:
1. Umawiające się Strony nie będą zwracać uwagi na drobne odstępstwa od wyznaczonego czasu lub trasy przejazdu;
2. również rozbieżności między danymi manifestu towarów karnetu TIR a zawartością pojazdu drogowego, zespołu pojazdów lub kontenera nie będą uważane za naruszenie niniejszej konwencji dokonane przez posiadacza karnetu TIR, jeśli zostanie dowiedzione w sposób zadowalający właściwe władze, że rozbieżności nie są wynikiem błędów popełnionych świadomie lub przez niedbalstwo podczas załadunku lub wysyłki towarów albo przy wystawianiu danego manifestu.
Artykuł 40
Zarządy celne państw wyjścia i przeznaczenia nie będą obciążały odpowiedzialnością posiadacza karnetu TIR za rozbieżności, które zostaną ewentualnie stwierdzone w tych państwach, jeśli rozbieżności te dotyczą odpowiednio procedury celnej, jaka była stosowana przed rozpoczęciem lub po zakończeniu operacji TIR, z którą posiadacz tego karnetu nie miał żadnego związku.
Artykuł 41
Jeżeli ustalono w sposób zadowalający władze celne, że towary wymienione w manifeście karnetu TIR zaginęły lub zostały bezpowrotnie zagubione na skutek wypadku lub siły wyższej albo że nastąpił ich ubytek naturalny, przyznane zostanie zwolnienie od zapłaty normalnie wymaganych należności i podatków.
Artykuł 42
Na umotywowany wniosek jednej Umawiającej się Strony właściwe władze Umawiających się Stron zainteresowanych operacją TIR dostarczą jej wszelkich dostępnych informacji, potrzebnych do zastosowania postanowień artykułów 39, 40 i 41.
ROZDZIAŁ V
NOTY WYJAŚNIAJĄCE
Artykuł 43
Noty wyjaśniające znajdujące się w załącznikach 6 i 7 (część trzecia) podają interpretację niektórych postanowień niniejszej konwencji i jej załączników.
Zawierają one również niektóre rodzaje zalecanych praktyk.
ROZDZIAŁ VI
POSTANOWIENIA RÓŻNE
Artykuł 44
Każda Umawiająca się Strona przyzna zainteresowanym stowarzyszeniom poręczającym ułatwienia w zakresie:
a) przekazywania dewiz niezbędnych do zapłaty kwot żądanych przez władze Umawiających się Stron na podstawie postanowień artykułu 8 niniejszej konwencji oraz
b) przekazywania dewiz niezbędnych do zapłaty za formularze karnetów TIR przesyłane stowarzyszeniom poręczającym przez odpowiednie stowarzyszenia zagraniczne lub przez organizacje międzynarodowe.
Artykuł 45
Każda Umawiająca się Strona poda do wiadomości wykaz urzędów celnych wyjściowych, przejściowych i docelowych wyznaczonych przez nią dla wykonania operacji TIR.
Umawiające się Strony, których terytoria graniczą ze sobą, będą porozumiewać się w celu wyznaczenia za obopólną zgodą odpowiednich urzędów celnych i ich godzin otwarcia.
Artykuł 46
1.
Nie będzie pobierana opłata z tytułu wykonywania przez personel celny czynności celnych wymienionych w niniejszej konwencji, z wyjątkiem przypadków, gdy te czynności będą wykonywane poza normalnie przewidzianymi dniami, godzinami i miejscami.
2.
W miarę możliwości Umawiające się Strony ułatwią w urzędach celnych czynności celne w stosunku do towarów łatwo psujących się.
Artykuł 47
1.
Postanowienia niniejszej konwencji nie stanowią przeszkody ani do stosowania ograniczeń i kontroli wynikających z przepisów wewnętrznych z racji moralności publicznej, bezpieczeństwa publicznego, higieny lub zdrowia publicznego albo ze względów weterynaryjnych lub fitopatologicznych ani do pobierania opłat wymaganych przez takie przepisy.
2.
Postanowienia niniejszej konwencji nie stanowią przeszkody do stosowania innych przepisów wewnętrznych lub międzynarodowych regulujących przewozy.
Artykuł 48
Żadne postanowienie niniejszej konwencji nie narusza prawa Umawiających się Stron, które tworzą unię celną lub gospodarczą, do przyjęcia odrębnych zasad dotyczących czynności przewozowych przy wyjeździe lub wjeździe na ich terytorium lub w tranzycie przez nie, jeśli te zasady nie ograniczają ułatwień przewidzianych w niniejszej konwencji.
Artykuł 49
Niniejsza konwencja nie stanowi przeszkody w stosowaniu dalej idących ułatwień niż umawiające się Strony przyznają lub chciałyby przyznać bądź w drodze postanowień jednostronnych, bądź w drodze umów dwustronnych lub wielostronnych, z zastrzeżeniem jednak, że ułatwienia w ten sposób przyznane nie utrudnią stosowania postanowień niniejszej konwencji, a w szczególności funkcjonowania operacji TIR.
Artykuł 50
Umawiające się Strony będą na życzenie przekazywać sobie wzajemnie niezbędne informacje o stosowaniu postanowień niniejszej konwencji, a w szczególności informacje dotyczące zarówno uznawania pojazdów drogowych lub kontenerów, jak i charakterystyk technicznych ich konstrukcji.
Artykuł 51
Załączniki do niniejszej konwencji stanowią integralną część konwencji.
ROZDZIAŁ VII
POSTANOWIENIA KOŃCOWE
Artykuł 52
Podpisanie, ratyfikacja, przyjęcie, zatwierdzenie i przystąpienie
1.
Wszystkie państwa będące członkami Organizacji Narodów Zjednoczonych lub członkami jednej z organizacji wyspecjalizowanych lub Międzynarodowej Agencji do spraw Energii Atomowej, stronami Statutu Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości, jak również każde inne państwo, które zostało zaproszone przez Zgromadzenie Ogólne Organizacji Narodów Zjednoczonych, mogą stać się Umawiającymi się Stronami niniejszej konwencji:
a) przez jej podpisanie bez zastrzeżenia ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia;
b) przez złożenie dokumentu ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia po jej podpisaniu, z zastrzeżeniem ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia, albo
c) przez złożenie dokumentu przystąpienia.
2.
Niniejsza konwencja będzie otwarta do podpisania od dnia 1 stycznia 1976 r. do dnia 31 grudnia 1976 r. włącznie, w Biurze Organizacji Narodów Zjednoczonych w Genewie, dla państw wymienionych w ustępie 1.
Po tej dacie będzie ona otwarta do przystąpienia.
3.
Unie celne lub gospodarcze mogą również, stosownie do postanowień ustępów 1 i 2, stać się Umawiającymi się Stronami niniejszej konwencji w tym samym czasie co wszystkie państwa będące ich członkami lub w jakiejkolwiek chwili po tym, gdy wszystkie państwa będące ich członkami staną się Umawiającymi się Stronami niniejszej konwencji.
Jednakże unie te nie będą miały prawa głosowania.
4.
Dokumenty ratyfikacji, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia będą składane Sekretarzowi Generalnemu Organizacji Narodów Zjednoczonych.
Artykuł 53
Wejście w życie
1.
Niniejsza konwencja wejdzie w życie w sześć miesięcy od podpisania jej przez pięć państw wymienionych w ustępie 1 artykułu 52 bez zastrzeżenia przez nie ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia albo po złożeniu dokumentów ratyfikacyjnych, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia.
2.
Po podpisaniu przez pięć państw wymienionych w ustępie 1 artykułu 52 niniejszej konwencji bez zastrzeżenia ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia albo po złożeniu przez nie dokumentów ratyfikacyjnych, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia wejdzie ona w życie w stosunku do wszystkich nowych Umawiających się Stron w sześć miesięcy od złożenia przez nie dokumentów ratyfikacyjnych, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia.
3.
Każdy dokument ratyfikacyjny, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia, złożony po wejściu w życie zmiany do niniejszej konwencji, będzie uważany za odnoszący się do zmienionego tekstu niniejszej konwencji.
4.
Każdy dokument tego rodzaju złożony po przyjęciu zmiany, lecz przed jej wejściem w życie, będzie uważany za odnoszący się do zmienionego tekstu konwencji w dniu wejścia w życie zmiany.
Artykuł 54
Wypowiedzenie
1.
Każda Umawiająca się Strona będzie mogła wypowiedzieć niniejszą konwencję w drodze notyfikacji skierowanej do Sekretarza Generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych.
2.
Wypowiedzenie nabierze mocy w piętnaście miesięcy od dnia otrzymania notyfikacji przez Sekretarza Generalnego.
3.
Ważność karnetów TIR przyjętych przez wyjściowy urząd celny przed datą uprawomocnienia się wystąpienia nie będzie naruszona przez to wypowiedzenie i gwarancja stowarzyszeń poręczających pozostanie w mocy zgodnie z warunkami niniejszej konwencji.
Artykuł 55
Wygaśnięcie
Jeżeli po wejściu w życie niniejszej konwencji liczba państw będących Umawiającymi się Stronami stanie się w terminie dwunastu kolejnych miesięcy mniejsza od pięciu, niniejsza konwencja przestanie obowiązywać począwszy od końca tego dwunastomiesięcznego terminu.
Artykuł 56
Uchylenie Konwencji TIR z 1959 r.
1.
Z chwilą wejścia w życie niniejszej konwencji uchyli ona i zastąpi w stosunkach między Umawiającymi się Stronami niniejszej konwencji Konwencję TIR z 1959 r.
2.
Świadectwa uznania wydane dla pojazdów drogowych i kontenerów zgodnie z warunkami Konwencji TIR z 1959 r. będą uznawane przez Umawiające się Strony niniejszej konwencji w okresie ich ważności lub z zastrzeżeniem jego przedłużenia dla przewozu towarów pod zamknięciem celnym, pod warunkiem że te pojazdy i kontenery będą nadal odpowiadać warunkom, zgodnie z którymi zostały uprzednio uznane.
Artykuł 57
Rozstrzyganie sporów
1.
Każdy spór między dwiema lub większą liczbą Umawiających się Stron, dotyczący interpretacji lub stosowania niniejszej konwencji, będzie w miarę możności rozstrzygany w drodze bezpośrednich negocjacji miedzy stronami sporu lub też w inny sposób.
2.
Każdy spór między dwiema lub większą liczbą Umawiających się Stron, dotyczący interpretacji lub stosowania niniejszej konwencji, który nie może być rozstrzygnięty w sposób przewidziany w ustępie 1, będzie przekazany, na żądanie jednej z nich, trybunałowi arbitrażowemu utworzonemu w następujący sposób: każda ze stron sporu wyznaczy jednego arbitra, a ci arbitrzy wyznaczą innego arbitra, który będzie przewodniczącym.
Jeżeli w ciągu trzech miesięcy od daty zażądania arbitrażu jedna ze stron nie wyznaczy arbitra lub jeżeli arbitrzy nie będą mogli wybrać przewodniczącego, którakolwiek z tych stron będzie mogła zwrócić się do Sekretarza Generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych o wyznaczenie arbitra lub przewodniczącego trybunału arbitrażowego.
3.
Orzeczenie trybunału arbitrażowego utworzonego zgodnie z postanowieniem ustępu 2 będzie obowiązywało strony sporu.
4.
Trybunał arbitrażowy określi własny regulamin wewnętrzny.
5.
Orzeczenia trybunału arbitrażowego zapadają większością głosów.
6.
Jakakolwiek sprzeczność powstała między stronami sporu w zakresie interpretacji lub wykonania orzeczenia arbitrażowego może być przez jedną ze stron wniesiona dla rozstrzygnięcia do trybunału arbitrażowego, który wydał orzeczenie.
Artykuł 58
Zastrzeżenia
1.
Każde państwo będzie mogło w chwili podpisywania lub ratyfikowania niniejszej konwencji albo przystąpienia do niej oświadczyć, że nie uważa się za związane ustępami 2–6 artykułu 57 niniejszej konwencji.
Inne Umawiające się Strony nie będą związane tymi ustępami wobec każdej Umawiającej się Strony, która zgłosi takie zastrzeżenia.
2.
Każda Umawiająca się Strona, która zgłosiła zastrzeżenie zgodnie z ustępem 1 niniejszego artykułu, będzie mogła w każdej chwili wycofać to zastrzeżenie w drodze notyfikacji skierowanej do Sekretarza Generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych.
3.
Z wyjątkiem zastrzeżeń przewidzianych w ustępie 1 niniejszego artykułu żadne zastrzeżenie do niniejszej konwencji nie jest dopuszczalne.
Artykuł 59
Tryb zmiany niniejszej konwencji
1.
Niniejsza konwencja, w tym także jej załączniki, będzie mogła być zmieniona na propozycję jednej Umawiającej się Strony w trybie przewidzianym w niniejszym artykule.
2.
Każda zaproponowana zmiana niniejszej konwencji będzie rozpatrzona przez Komitet Administracyjny złożony ze wszystkich Umawiających się Stron zgodnie z regulaminem wewnętrznym podanym w załączniku 8.
Każda taka zmiana rozpatrzona lub opracowana na posiedzeniu Komitetu Administracyjnego i przyjęta przez Komitet większością dwóch trzecich obecnych i głosujących jego członków zostanie podana do wiadomości przez Sekretarza Generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych Umawiającym się Stronom w celu jej przyjęcia.
3.
Z zastrzeżeniem postanowień artykułu 60 każda zaproponowana zmiana podana do wiadomości zgodnie z postanowieniami poprzedniego ustępu wejdzie w życie w stosunku do wszystkich Umawiających się Stron w trzy miesiące po upływie terminu dwunastu miesięcy od daty tego zawiadomienia, jeżeli w tym terminie państwo będące Umawiającą się Stroną nie zgłosi Sekretarzowi Generalnemu Organizacji Narodów Zjednoczonych sprzeciwu co do zaproponowanej zmiany.
4.
Jeżeli sprzeciw co do zaproponowanej zmiany został zgłoszony zgodnie z ustępem 3 niniejszego artykułu, zmiana będzie uważana za nieprzyjętą i nie będzie miała żadnego skutku.
Artykuł 60
Specjalny tryb zmiany załączników 1–7
1.
Każda zmiana zaproponowana do załączników 1–7, rozpatrzona zgodnie z postanowieniami ustępów 1 i 2 artykułu 59, wejdzie w życie w dniu ustalonym przez Komitet Administracyjny w chwili jej przyjęcia, chyba że w terminie wcześniejszym, ustalonym w tym samym czasie przez Komitet Administracyjny, jedna piąta państw będących Umawiającymi się Stronami lub pięć państw będących Umawiającymi się Stronami, jeżeli ta liczba jest mniejsza, notyfikuje Sekretarzowi Generalnemu Organizacji Narodów Zjednoczonych, że wnosi sprzeciw co do tej propozycji.
Terminy będą ustalone przez Komitet Administracyjny większością dwóch trzecich obecnych i głosujących jego członków.
2.
Z chwilą wejścia w życie zmiana przyjęta zgodnie z trybem przewidzianym w ustępie 1 zastąpi w stosunku do wszystkich Umawiających się Stron każde dotychczasowe postanowienie, którego dotyczy.
Artykuł 61
Wnioski, zawiadomienia i sprzeciwy
Sekretarz Generalny Organizacji Narodów Zjednoczonych powiadomi wszystkie Umawiające się Strony i wszystkie państwa wymienione w ustępie 1 artykułu 52 niniejszej konwencji o każdym wniosku, zawiadomieniu lub sprzeciwie zgłoszonym w myśl wyżej wymienionych artykułów 59 i 60 oraz o dacie wejścia w życie zmiany.
Artykuł 62
Konferencja rewizyjna
1.
Państwo, które jest Umawiającą się Stroną, będzie mogło w drodze notyfikacji skierowanej do Sekretarza Generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych zażądać zwołania konferencji w celu rewizji niniejszej konwencji.
2.
Konferencja rewizyjna, na którą zostaną zaproszone wszystkie Umawiające się Strony i wszystkie państwa wymienione w ustępie 1 artykułu 52, zostanie zwołana przez Sekretarza Generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych, jeżeli w terminie sześciu miesięcy, licząc od daty, w której Sekretarz Generalny Organizacji Narodów Zjednoczonych zawiadomił o notyfikacji, co najmniej jedna czwarta państw, które są Umawiającymi się Stronami, powiadomi go o swej zgodzie na to żądanie.
3.
Konferencja rewizyjna, na którą zostaną zaproszone wszystkie Umawiające się Strony i wszystkie państwa wymienione w ustępie 1 artykułu 52, zostanie zwołana również przez Sekretarza Generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych z chwilą notyfikacji takiego żądania przez Komitet Administracyjny.
Komitet Administracyjny zadecyduje większością obecnych i głosujących swych członków, czy należy wystąpić z takim żądaniem.
4.
Jeżeli konferencja zostanie zwołana stosownie do postanowień ustępu 1 lub 3 niniejszego artykułu, Sekretarz Generalny Organizacji Narodów Zjednoczonych powiadomi o tym wszystkie Umawiające się Strony i zaprosi je do przedstawienia, w terminie trzech miesięcy, propozycji, które zgodnie z ich życzeniem powinny być rozpatrzone przez konferencję.
Sekretarz Generalny Organizacji Narodów Zjednoczonych przekaże wszystkim Umawiającym się Stronom tymczasowy porządek dzienny konferencji i teksty tych propozycji co najmniej na trzy miesiące przed datą otwarcia konferencji.
Artykuł 63
Notyfikacje
Oprócz notyfikacji i zawiadomień przewidzianych w artykułach 61 i 62 Sekretarz Generalny Organizacji Narodów Zjednoczonych notyfikuje wszystkim państwom wymienionym w artykule 52 o:
a) podpisaniach, ratyfikacjach, przyjęciach, zatwierdzeniach i przystąpieniach zgodnie z artykułem 52;
b) datach wejścia w życie niniejszej konwencji zgodnie z artykułem 53;
c) wypowiedzeniach zgodnie z artykułem 54;
d) wygaśnięciu niniejszej konwencji zgodnie z artykułem 55;
e) zastrzeżeniach zgłoszonych zgodnie z artykułem 58.
Artykuł 64
Tekst autentyczny
Po dniu 31 grudnia 1976 r. oryginał niniejszej konwencji zostanie złożony Sekretarzowi Generalnemu Organizacji Narodów Zjednoczonych, który przekaże jego uwierzytelnione odpisy każdej z Umawiających się Stron i każdemu z państw wymienionych w ustępie 1 artykułu 52, które nie są Umawiającymi się Stronami.
Na dowód czego niżej podpisani, należycie do tego upoważnieni, podpisali niniejszą konwencję.
Umowa o współpracy między europejską wspólnotą energii atomowej a międzynarodową agencją energii atomowej
(75/780/Euratom)
Artykuł I
Współpraca i konsultacje
Międzynarodowa Agencja Energii Atomowej (zwana dalej "Agencją") i Europejska Wspólnota Energii Atomowej (zwana dalej "Wspólnotą") postanawiają ściśle współpracować dla osiągnięcia celów przewidzianych w statucie Agencji i Traktacie ustanawiającym Wspólnotę.
Umawiające się Strony konsultują się wzajemnie i regularnie w sprawach będących przedmiotem obopólnego zainteresowania, w celu harmonizacji wysiłków, w najszerszym możliwym zakresie, z uwzględnieniem ich indywidualnych charakterów i celów.
Artykuł II
Reprezentacja
1.
Wspólnota jest zapraszana do brania udziału w regularnych corocznych sesjach Konferencji Ogólnej Agencji. Przedstawiciele Wspólnoty mogą brać udział, bez prawa głosu, w obradach tego organu a ponadto, jeśli sytuacja tego wymaga, w pracach jej komitetów, których tematyką Wspólnota jest zainteresowana.
2.
Agencja i Wspólnota podejmują również wszelkie niezbędne uzgodnienia, zapewniające wzajemną reprezentację na stosownych spotkaniach zwoływanych pod ich przewodnictwem.
Artykuł III
Wymiana informacji i dokumentów
Agencja i Wspólnota prowadzą pełną wymianę informacji i dokumentów, podlegającą ograniczeniom i uzgodnieniom uznanym przez obie Umawiające się Strony za niezbędne dla zachowania poufnej natury niektórych informacji i dokumentów.
Artykuł IV
Współpraca administracyjna i techniczna
Jeśli współpraca zaproponowana przez jedną z Umawiających się Stron drugiej Stronie zgodnie z niniejszą Umową pociąga za sobą wydatki przekraczające normalne bieżące koszty działalności, Agencja i Wspólnota przeprowadzają konsultacje w celu ustalenia najbardziej słusznego sposobu pokrycia tych wydatków.
Artykuł V
Wprowadzanie Umowy w życie
Dyrektor Generalny Agencji i Komisja Wspólnot Europejskich mogą poczynić uzgodnienia, niezbędne dla zapewnienia zadawalającego wprowadzenia w życie niniejszej Umowy.
Artykuł VI
Notyfikacja Organizacji Narodów Zjednoczonych i rejestracja
1.
Zgodnie ze swoją umową z Organizacją Narodów Zjednoczonych, Agencja niezwłocznie powiadamia Organizację Narodów Zjednoczonych o warunkach niniejszej umowy.
2.
Wraz z wejściem w życie niniejszej umowy zgodnie z postanowieniami art. VIII, Agencja zgłasza ją Sekretarzowi Generalnemu ONZ w celu rejestracji.
Artykuł VII
Wypowiedzenie umowy
Każda z Umawiających się Stron może wypowiedzieć niniejszą umowę z zachowaniem sześciomiesięcznego terminu wypowiedzenia.
Artykuł VIII
Wejście w życie
Niniejsza Umowa wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu, w którym Umawiające się Strony powiadomią się wzajemnie o zakończeniu niezbędnych w tym celu procedur wewnętrznych [1].
Artykuł IX
Języki
Niniejsza umowa została sporządzona w dwóch egzemplarzach, w języku angielskim i francuskim, przy czym oba teksty są na równi autentyczne.
Wobec indywidualnych potrzeb Umawiających się Stron, Agencja przygotowuje urzędowe tłumaczenia niniejszej Umowy na język rosyjski i hiszpański, a Wspólnota przygotowuje urzędowe tłumaczenia na języki: duński, niderlandzki, niemiecki i włoski.
Protokół
dotyczący współpracy w zwalczaniu zanieczyszczenia Morza Śródziemnego olejami i innymi substancjami szkodliwymi w nagłych przypadkach
UMAWIAJĄCE SIĘ STRONY NINIEJSZEGO PROTOKOŁU,
BĘDĄC STRONAMI Konwencji w sprawie ochrony Morza Śródziemnego przed zanieczyszczeniem,
UZNAJĄC, że poważne zanieczyszczenie morza olejami i innymi szkodliwymi substancjami w obszarze Morza Śródziemnego stwarza niebezpieczeństwo dla państw nadbrzeżnych i ekosystemu morskiego,
UWAŻAJĄC, że zwalczanie tego zanieczyszczenia wymaga współpracy wszystkich państw nadbrzeżnych obszaru Morza Śródziemnego,
MAJĄC NA UWADZE Międzynarodową Konwencję z 1973 roku o Zapobieganiu Zanieczyszczaniu Morza przez Statki, Międzynarodową Konwencję dotyczącą Interwencji na Morzu Pełnym w razie Zanieczyszczenia Olejami z 1969 roku, a także Protokół z 1973 roku dotyczący Interwencji na Morzu Pełnym w razie Zanieczyszczenia Morza Substancjami Innymi niż Olej,
UWZGLĘDNIAJĄC Międzynarodową Konwencję w sprawie Odpowiedzialności Cywilnej za Szkody Spowodowane Zanieczyszczeniem Olejami z 1969 roku,
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Umawiające się Strony niniejszego Protokołu (zwane dalej "Stronami") współpracują przy podejmowaniu koniecznych środków w przypadkach poważnego i groźnego niebezpieczeństwa dla środowiska morskiego, wybrzeża lub dotyczących interesów jednej lub więcej stron, wynikającego z wystąpienia wielkich ilości olejów lub innych szkodliwych substancji, spowodowanego przyczynami przypadkowymi lub nagromadzeniem małych zrzutów, które zanieczyszczają lub zagrażają zanieczyszczeniem morza w obszarze określonym w artykule 1 Konwencji w sprawie Ochrony Morza Śródziemnego przed Zanieczyszczeniem (zwanej dalej "Konwencją").
Artykuł 2
Do celów niniejszego Protokołu wyrazy "związane interesy" oznaczają interesy państwa nadbrzeżnego, które są bezpośrednio naruszone lub zagrożone i dotyczą między innymi:
a) działalności w wodach przybrzeżnych, w portach i ujściach rzek, w tym działalności rybackiej,
b) historycznej i turystycznej atrakcyjności danego obszaru, w tym sportów wodnych i rekreacji,
c) zdrowia ludności wybrzeża,
d) zachowania żywych zasobów.
Artykuł 3
Strony podejmują starania indywidualnie lub w ramach współpracy dwustronnej albo wielostronnej, aby utrzymać i wspierać swoje plany awaryjne oraz środki zwalczania zanieczyszczenia morza olejami i innymi substancjami szkodliwymi.
Środki te obejmują w szczególności sprzęt, statki, samoloty i kadrę pracowników, przygotowane do działania w nagłych przypadkach.
Artykuł 4
Strony opracowują i stosują, indywidualnie lub w ramach współpracy dwustronnej albo wielostronnej, działania kontrolne, obejmujące obszar Morza Śródziemnego w celu uzyskania możliwie precyzyjnych informacji o sytuacjach określonych w artykule 1 niniejszego Protokołu.
Artykuł 5
W przypadku utraty lub wydostania się za burtę substancji szkodliwych w opakowaniach, kontenerach frachtowych, przenośnych zbiornikach lub drogowych i kolejowych cysternach wagonowych w miarę możliwości Strony współpracują na tyle, na ile to możliwe, przy ratowaniu i odzyskiwaniu tych substancji, aby zmniejszyć niebezpieczeństwo zanieczyszczenia środowiska morskiego.
Artykuł 6
1.
Każda Strona zobowiązuje się podawać pozostałym Stronom informacje dotyczące:
a) właściwej organizacji krajowej lub władz odpowiedzialnych za zwalczanie zanieczyszczenia morza olejami i innymi substancjami szkodliwymi;
b) właściwych władz krajowych odpowiedzialnych za przyjmowanie sprawozdań o zanieczyszczeniu morza olejami i innymi substancjami szkodliwymi oraz za zajmowanie się sprawami dotyczącymi wzajemnej pomocy między Stronami;
c) nowych sposobów zapobiegania zanieczyszczeniu morza olejami i innymi substancjami szkodliwymi, nowych środków zwalczania zanieczyszczenia oraz tworzenia związanych z nimi programów badawczych.
2.
Strony, które zgodziły się wymieniać informacje bezpośrednio między sobą, mimo to przekazują takie informacje do ośrodka regionalnego.
Ośrodek przekazuje te informacje pozostałym Stronom i, na zasadzie wzajemności, państwom nadbrzeżnym obszaru Morza Śródziemnego, które nie są Stronami niniejszego Protokołu.
Artykuł 7
Strony zobowiązują się koordynować wykorzystanie środków komunikowania, pozostających w ich dyspozycji, w celu zapewnienia przyjmowania, przekazywania i rozpowszechniania możliwie najszybciej wszystkich sprawozdań oraz pilnych informacji, które odnoszą się do zdarzeń i sytuacji określonych w artykule 1.
Ośrodek regionalny wyposażony jest w niezbędne środki komunikowania, aby mógł uczestniczyć w tym wspólnym wysiłku i, szczególnie, aby mógł spełniać funkcje mu powierzone w artykule 10 ustęp 2.
Artykuł 8
1.
Każda Strona wydaje kapitanom statków pływających pod ich banderą oraz pilotom samolotów zarejestrowanych na ich terytorium instrukcje, wymagające zgłaszania najszybszymi i najbardziej odpowiednimi kanałami w danych okolicznościach oraz zgodnie z załącznikiem I do niniejszego Protokołu Stronie lub ośrodkowi regionalnemu:
a) wszystkich wypadków powodujących lub mogących powodować zanieczyszczenie morza olejami lub innymi substancjami szkodliwymi;
b) występowania, właściwości i zasięgu rozlewów olejowych lub innych substancji szkodliwych zauważonych na morzu, które mogą stanowić poważne i bliskie niebezpieczeństwo dla środowiska morskiego, dla wybrzeża albo związanych z nim interesów jednej lub więcej Stron.
2.
Informacje zebrane zgodnie z ustępem 1 są przekazywane pozostałym Stronom, na które zanieczyszczenie może mieć wpływ:
a) przez Stronę, która otrzymała informację, bezpośrednio lub lepiej za pośrednictwem ośrodka regionalnego; lub
b) przez ośrodek regionalny.
W przypadku bezpośredniego porozumiewania się Stron ośrodek regionalny jest informowany o działaniach podjętych przez te Strony.
3.
W konsekwencji stosowania postanowień ustępu 2 Strony nie są związane zobowiązaniem ustanowionym w artykule 9 ustęp 2 Konwencji.
Artykuł 9
1.
Każda Strona stojąca w obliczu sytuacji określonej w artykule 1 niniejszego Protokołu:
a) dokonuje koniecznych ocen charakteru i zasięgu awarii lub nagłego zagrożenia, w zależności od sytuacji, typu i przybliżonej ilości olejów lub innych substancji szkodliwych oraz kierunku i prędkości dryfowania rozlewu;
b) podejmuje wszelkie możliwe działania, aby uniknąć lub zmniejszyć skutki zanieczyszczenia;
c) bezzwłocznie informuje wszystkie pozostałe Strony, bezpośrednio lub za pośrednictwem ośrodka regionalnego, o tych ocenach i działaniach, które podjęła lub zamierza podjąć, aby zwalczać zanieczyszczenie;
d) obserwuje sytuację tak długo, jak to możliwe, i składa sprawozdanie na ten temat zgodnie z artykułem 8.
2.
W przypadku podjęcia działań mających na celu zwalczanie zanieczyszczenia pochodzącego ze statku stosowane są wszelkie możliwe środki w celu zapewnienia bezpieczeństwa osobom obecnym na pokładzie oraz w możliwie największym zakresie samemu statkowi.
Każda Strona, która podejmuje takie działanie, informuje Międzyrządową Doradczą Organizację Morską.
Artykuł 10
1.
Każda Strona, która potrzebuje pomocy w zwalczaniu zanieczyszczenia olejami lub innymi substancjami szkodliwymi zanieczyszczającymi lub grożącymi zanieczyszczeniem jej wybrzeży, może zwrócić się o pomoc do innych Stron, bezpośrednio lub za pośrednictwem ośrodka regionalnego, określonego w artykule 6, poczynając od Stron, na które zanieczyszczenie będzie prawdopodobnie miało wpływ.
Pomoc ta może obejmować porady specjalistyczne i dostarczenie lub przekazanie do dyspozycji zainteresowanej Strony sprzętu i urządzeń morskich.
Strony, do których zwrócono się o pomoc, dokładają wszelkich starań, aby jej udzielić.
2.
W przypadku gdy Strony zaangażowane w operację mającą na celu zwalczanie zanieczyszczenia nie mogą uzgodnić organizacji tej operacji, ośrodek regionalny może, przy ich zatwierdzeniu, koordynować działanie urządzeń użytych przez te Strony.
Artykuł 11
Stosowanie odpowiednich postanowień artykułów 6, 7, 8, 9 i 10 niniejszego Protokołu, odnoszących się do ośrodka regionalnego, zostaje rozszerzone odpowiednio na ośrodki podregionalne w przypadku ich utworzenia, uwzględniając ich cele i funkcje oraz ich powiązanie ze wspomnianym ośrodkiem regionalnym.
Artykuł 12
1.
Zwyczajne posiedzenia Stron niniejszego Protokołu odbywają się w połączeniu ze zwyczajnymi posiedzeniami Umawiających się Stron Konwencji, odbywanymi zgodnie z artykułem 14 Konwencji.
Strony niniejszego Protokołu mogą także odbywać nadzwyczajne posiedzenia zgodnie z artykułem 14 Konwencji.
2.
Posiedzenia Stron niniejszego Protokołu służą:
a) dokonywaniu oceny wykonania niniejszego Protokołu i rozważaniu skuteczności przyjętych działań oraz potrzeby jakichkolwiek innych środków działania, w szczególności ujętych w formie załączników;
b) dokonywaniu oceny i wprowadzaniu zmian, odpowiednio do potrzeby, w załącznikach do niniejszego Protokołu;
c) wykonywaniu innych funkcji, jakie mogą być właściwe dla wprowadzania w życie niniejszego Protokołu.
Artykuł 13
1.
Postanowienia Konwencji odnoszące się do jakiegokolwiek protokołu stosuje się do niniejszego Protokołu.
2.
Regulamin i reguły finansowe przyjęte zgodnie z artykułem 18 Konwencji stosuje się do niniejszego Protokołu, o ile Strony niniejszego Protokołu nie uzgodnią inaczej.
W dowód czego, niżej podpisani, będąc do tego należycie upoważnieni przez swoje rządy, podpisali niniejszy Protokół.
Protokół dodatkowy do Umowy europejskiej o wymianie odczynników do oznaczania grup zgodności tkankowej
PAŃSTWA SYGNATARIUSZE UMOWY EUROPEJSKIEJ O WYMIANIE ODCZYNNIKÓW DO OZNACZANIA GRUP ZGODNOŚCI TKANKOWEJ,
przypominając postanowienia artykułu 5 ustęp 1 Umowy, w myśl którego Umawiające się Strony podejmą wszelkie środki konieczne dla zwolnienia ze wszystkich należności przywozowych odczynników służących do oznaczania grup zgodności tkankowej, pozostawionych do ich dyspozycji przez inne Strony, a także mając na uwadze, co następuje:
w odniesieniu do Państw Członkowskich Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej zobowiązanie do przyznania tego zwolnienia jest w kompetencji wspomnianej Wspólnoty, która dysponuje niezbędnymi uprawnienia w tym celu na mocy Traktatu, ustanawiającego Wspólnotę;
do celów stosowania artykułu 5 ustęp 1 Umowy, Europejska Wspólnota Gospodarcza powinna stać się Umawiającą się Stroną Umowy,
UZGODNILI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Europejska Wspólnota Gospodarcza może stać się Umawiającą się Stroną Umowy poprzez jej podpisanie.
Artykuł 2
Niniejszy Protokół dodatkowy jest otwarty do podpisu przez państwa sygnatariuszy Umowy, które mogą stać się stroną Protokołu dodatkowego zgodnie z procedurą przewidzianą w artykule 7 Umowy.
Artykuł 3
Żadne Państwo nie może stać się Umawiającą się Stroną Umowy, nie stając się równocześnie Umawiającą się Stroną Protokołu dodatkowego, który stanowi integralna część niniejszej Umowy.
Artykuł 4
Niniejszy Protokół dodatkowy wchodzi w życie w tym samym czasie co Umowa.
Artykuł 5
Sekretarz generalny Rady Europy notyfikuje Państwom Członkowskim Rady Europy i Europejskiej Wspólnocie Gospodarczej o:
a) wszystkich podpisach na niniejszym Protokole dodatkowym;
b) złożeniu wszystkich dokumentów ratyfikacyjnych lub przyjęcia;
c) dacie wejścia w życie niniejszego Protokołu dodatkowego.
--------------------------------------------------
Porozumienie w formie wymiany listów zmieniajace tabelę I stanowiącą załącznik do Protokołu nr 2 do Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Islandii Bruksela, …
Porozumienie w formie wymiany listów zmieniajace tabelę I i II stanowiącą załącznik do Protokołu nr 2 do Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarska
Bruksela, dnia.…
Wasza ekscelencjo,
Umawiające się Strony Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską, podpisanej w dniu 22 lipca 1972 r., zbadały w ramach Komisji Wspólnej możliwość dokonania pewnych zmian w tabelach I i II stanowiących załączniki do Protokołu nr 2 do tej Umowy.
Propozycje zmian zawiera załącznik I.
Mam zaszczyt potwierdzić wobec Waszej Ekscelencji zgodę Wspólnoty na dokonanie zmian i proponuję, aby weszły one w życie z dniem 1 stycznia 1977 r.
Będę wdzięczny za potwierdzenie zgody Pańskiego rządu na dokonanie zmian i na proponowaną datę ich wejścia w życie.
Ponadto, korzystając z tej okazji, pragnę poinformować Waszą Ekscelencję, że z dniem 1 stycznia 1976 r. sorbitol nie ulegający krystalizacji został przeniesiony z pozycji nr 29.04 do pozycji nr 38.19 Wspólnej Taryfy Celnej.
Ponieważ produkt ten wymienia się w tabeli I Protokołu nr 2 do Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską, byłoby rzeczą pożądaną z przyczyn praktycznych, aby skorygować listy taryfy w Umowie.
Korekty te określa załącznik II.
Zmiana pozycji nie ma żadnego wpływu na określony w Protokole nr 2 sposób traktowania tego produktu w taryfie.
Proszę przyjąć, Wasza Ekscelencjo, zapewnienie mojego najwyższego poważania.
W imieniu Rady
--------------------------------------------------
Umowa o Współpracy
między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Arabską Republiką Egiptu
JEGO KRÓLEWSKA MOŚĆ KRÓL BELGÓW,
JEJ KRÓLEWSKA MOŚĆ KRÓLOWA DANII,
PREZYDENT REPUBLIKI FEDERALNEJ NIEMIEC,
PREZYDENT REPUBLIKI FRANCUSKIEJ,
PREZYDENT IRLANDII,
PREZYDENT REPUBLIKI WŁOSKIEJ,
JEGO KRÓLEWSKA WYSOKOŚĆ WIELKI KSIĄŻE LUKSEMBURGA,
JEJ KRÓLEWSKA MOŚĆ KRÓLOWA NIDERLANDÓW,
JEJ KRÓLEWSKA MOŚĆ KRÓLOWA ZJEDNOCZONEGO KRÓLESTWA WIELKIEJ BRYTANII I IRLANDII PÓŁNOCNEJ,
oraz
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
z jednej strony, oraz
PREZYDENT ARABSKIEJ REPUBLIKI EGIPTU,
z drugiej strony,
PREAMBUŁA
PRAGNĄC zamanifestować wspólne pragnienie utrzymania i wzmocnienia przyjaznych wzajemnych stosunków, zgodnie z zasadami Karty Narodów Zjednoczonych,
ZDECYDOWANI ustanowić zakrojoną na szeroką skalę współpracę, która przyczyni się do rozwoju gospodarczego i społecznego Egiptu i pomoże zacieśnić stosunki między Wspólnotą a Egiptem,
ZDECYDOWANI wspierać, uwzględniając własne poziomy rozwoju, współpracę gospodarczą i handlową między Wspólnotą a Egiptem oraz ustalić solidną podstawę dla tej współpracy, zgodnie ze swoimi międzynarodowymi zobowiązaniami,
ZDECYDOWANI ustanowić nowy model stosunków między państwami rozwiniętymi i rozwijającymi się, zgodnie z dążeniami społeczności międzynarodowej do bardziej sprawiedliwego i zrównoważonego ładu gospodarczego,
ZWRACAJĄC UWAGĘ na to, że artykuł 17 Umowy podpisanej w Brukseli dnia 18 grudnia 1972 roku stanowi o konieczności zawarcia nowej Umowy w szerszym zakresie,
POSTANOWILI zawrzeć niniejszą Umowę oraz w tym celu wyznaczyli jako swoich Pełnomocników następujące osoby:
JEGO KRÓLEWSKA MOŚĆ KRÓL BELGÓW:
Renaata Van Elslande'A,
Ministra Spraw Zagranicznych;
JEJ KRÓLEWSKA MOŚĆ KRÓLOWA DANII:
Jensa ChristensenA,
Ambasadora, Stałego Podsekretarza;
PREZYDENT REPUBLIKI FEDERALNEJ NIEMIEC:
Hansa-Dietricha GenscherA,
Ministra Spraw Zagranicznych;
PREZYDENT REPUBLIKI FRANCUSKIEJ:
Louisa de GuiringaudA,
Ministra Spraw Zagranicznych;
PREZYDENT IRLANDII:
Garreta FitzgeraldA,
Ministra Spraw Zagranicznych;
PREZYDENT REPUBLIKI WŁOSKIEJ:
Arnaldo ForlaniEGO,
Ministra Spraw Zagranicznych;
JEGO KRÓLEWSKA WYSOKOŚĆ WIELKI KSIĄŻĘ LUKSEMBURGA:
Gastona ThornA,
Prezydenta i Ministra Spraw Zagranicznych Rządu Wielkiego Księstwa Luksemburga;
JEJ KRÓLEWSKA MOŚĆ KRÓLOWA NIDERLANDÓW:
Maxa van der StoelA,
Ministra Spraw Zagranicznych Królestwa Niderlandów;
JEJ KRÓLEWSKA MOŚĆ KRÓLOWA ZJEDNOCZONEGO KRÓLESTWA WIELKIEJ BRYTANII I IRLANDII PÓŁNOCNEJ:
Anthony'ego CroslandA, MP,
Sekretarza Stanu Spraw Zagranicznych i Spraw Wspólnoty Narodów Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej;
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH:
Anthony CroslandA, MP,
Urzędującego Przewodniczącego Rady Wspólnot Europejskich,
Sekretarza Stanu Spraw Zagranicznych i Spraw Wspólnoty Narodów Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej;
Claude'a CheyssonA,
Członka Komisji Wspólnot Europejskich;
PREZYDENT ARABSKIEJ REPUBLIKI EGIPTU:
Zakareya Tawfik'a Abdel - FattahA,
Ministra Handlu Zagranicznego Arabskiej Republiki Egiptu.
Artykuł 1
Celem niniejszej Umowy zawartej między Wspólnotą a Egiptem jest wspieranie kompleksowej współpracy między Umawiającymi się Stronami, mającej na celu rozwój gospodarczy i społeczny Egiptu oraz wzmocnienie stosunków między Stronami.
W związku z tym przyjmuje się postanowienia i środki w dziedzinie współpracy gospodarczej, technicznej i finansowej oraz handlu.
TYTUŁ I
WSPÓŁPRACA GOSPODARCZA, TECHNICZNA I FINANSOWA
Artykuł 2
Wspólnota i Egipt ustanawiają współpracę mającą na celu przyczynienie się do rozwoju Egiptu poprzez podjęcie działań uzupełniających wysiłki podjęte przez Egipt oraz wzmocnienie istniejących powiązań gospodarczych na możliwie najszerszą skalę dla obopólnego dobra Stron.
Artykuł 3
W celu nawiązania współpracy określonej w artykule 2, w szczególności należy uwzględnić, co następuje:
- cele i priorytety planów i programów rozwojowych Egiptu,
- znaczenie systemów, do których włącza się różne działania,
- znaczenie promowania współpracy regionalnej między Egiptem i pozostałymi państwami.
Artykuł 4
1.
Celem współpracy między Wspólnotą a Egiptem jest w szczególności promowanie:
- uczestnictwa Wspólnoty w działaniach podejmowanych przez Egipt w dziedzinie rozwoju jego infrastruktury i produkcji, w celu zróżnicowania jego struktury gospodarczej.
Uczestnictwo to wiąże się w szczególności z uprzemysłowieniem Egiptu oraz modernizacją jego rolnictwa,
- wprowadzania do obrotu oraz promowania sprzedaży produktów wywożonych z Egiptu,
- współpracy przemysłowej, której celem jest przyspieszenie rozwoju produkcji przemysłowej Egiptu przez podjęcie właściwych środków,
- zachęcania Wspólnoty do uczestniczenia we wdrażaniu programów rozwoju przemysłowego Egiptu,
- ustanowienia organizacji nawiązywania kontaktów i odbywania spotkań między przedstawicielami Egiptu i Wspólnoty podejmującymi decyzje polityczne w dziedzinie przemysłu, promotorami i firmami w celu promowania ustanawiania nowych stosunków w dziedzinie przemysłu zgodnie z celami Umowy,
- ułatwiania uzyskiwania korzystnych warunków patentowych oraz innego typu własności przemysłowej, przez finansowanie zgodne z protokołem 1 i/lub innymi odpowiednimi uzgodnieniami z przedsiębiorstwami i instytucjami we Wspólnocie,
- umożliwienia usunięcia barier pozataryfowych i parataryfowych, utrudniających dostęp do rynku każdej ze Stron,
- współpracy w dziedzinie nauki, technologii i ochrony środowiska naturalnego,
- uczestnictwa podmiotów gospodarczych Wspólnoty w programach dotyczących wydobycia, produkcji i przetwarzania zasobów Egiptu oraz innych działań, które pozwoliłyby na wykorzystanie tych zasobów na miejscu oraz właściwego wykonania współpracy i umów inwestycyjnych zawartych między podmiotami gospodarczymi Stron w tym celu,
- współpracy w sektorze rybołówstwa,
- wspieranie inwestycji prywatnych w obopólnym interesie obu Stron,
- wymiany informacji na temat sytuacji gospodarczej i finansowej, oraz niezbędnego w tym zakresie rozwoju dla sprawnego funkcjonowania Umowy.
2.
Umawiające się Strony mogą podjąć decyzję dotyczącą dalszych obszarów współpracy.
Artykuł 5
1.
Rada Współpracy okresowo ustala wytyczne w zakresie współpracy dla osiągnięcia celów wymienionych w Umowie.
2.
Rada Współpracy jest odpowiedzialna za poszukiwanie metod i środków ustanowienia współpracy w obszarach określonych w artykule 4.
W związku z tym posiada ona uprawnienie do podejmowania decyzji.
Artykuł 6
Wspólnota uczestniczy w finansowaniu wszelkich środków mających na celu promowanie rozwoju Egiptu, na warunkach określonych w protokole 1 w sprawie współpracy technicznej i finansowej przy uwzględnieniu możliwości, jakie daje współpraca trójstronna.
Artykuł 7
Umawiające się Strony ułatwiają właściwy wykonanie współpracy oraz umów inwestycyjnych, które leżą w interesie obu Stron i w ramach Umowy.
TYTUŁ II
WSPÓŁPRACA HANDLOWA
Artykuł 8
W dziedzinie handlu celem niniejszej Umowy jest wspieranie handlu między Umawiającymi się Stronami, uwzględniając właściwe poziomy rozwoju Stron oraz potrzebę zapewnienia większej równowagi w zakresie handlu, w celu zwiększenia tempa wzrostu gospodarczego Egiptu w dziedzinie handlu oraz polepszenia warunków dostępu produktów Egiptu do rynku Wspólnoty.
A. Produkty przemysłowe
Artykuł 9
Z zastrzeżeniem postanowień artykułów 13, 14 i 16 cła oraz opłaty o skutku równoważnym w stosunku do przywozu do Wspólnoty produktów pochodzących z Egiptu, innych niż wymienione w załączniku II do Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Gospodarczą oraz oprócz wymienionych w załączniku A, znosi się zgodnie z poniższym harmonogramem:
Harmonogram _BAR_ Stopa obniżki % _BAR_
Z dniem wejścia w życie Umowy _BAR_ 80 _BAR_
Od dnia 1 lipca 1977 roku _BAR_ 100 _BAR_
Artykuł 10
1.
Dla każdego produktu podstawowe stawki celne, których dotyczą obniżki przewidziane w artykule 9 to:
- w odniesieniu do Wspólnoty w jej pierwotnym składzie: cła faktycznie stosowane w odniesieniu do Egiptu w dniu 1 stycznia 1975 roku, zgodnie z postanowieniami załącznika I do Umowy z dnia 18 grudnia 1972 roku, zawartego między Wspólnotą a Egiptem,
- w odniesieniu do Danii, Irlandii i Zjednoczonego Królestwa: cła faktycznie stosowane w odniesieniu do Egiptu w dniu 1 stycznia 1972 roku.
2.
Stosuje się zmniejszone cła obliczone zgodnie z artykułem 9, zaokrąglone do pierwszego miejsca dziesiętnego.
Jednakże z zastrzeżeniem stosowania przez Wspólnotę artykułu 39 ustęp 5 Aktu dotyczącego warunków przystąpienia oraz dostosowania do Traktatów z dnia 22 stycznia 1972 roku, w odniesieniu do określonych ceł lub określonej części ceł mieszanych ujętych w taryfie celnej Irlandii i Zjednoczonego Królestwa stosuje się artykuł 9, w zaokrągleniu do czwartego miejsca dziesiętnego.
Artykuł 11
1.
W przypadku ceł obejmujących element ochronny i element fiskalny, do elementu ochronnego stosuje się artykuł 9.
2.
Zjednoczone Królestwo zastępuje cła o charakterze fiskalnym, a element fiskalny tych ceł zastępuje podatkiem wewnętrznym, zgodnie z artykułem 38 Aktu dotyczącego warunków przystąpienia oraz dostosowań do Traktatów określonych w artykule 10.
Artykuł 12
Ograniczenia ilościowe w przywozie do Wspólnoty produktów pochodzących z Egiptu, innych niż wymienione w załączniku II do Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Gospodarczą oraz oprócz wymienionych w załączniku B, oraz środki o skutku równoważnym z ograniczeniami ilościowymi w przywozie znosi się z dniem wejścia w życie Umowy.
Artykuł 13
Środki przewidziane w artykule 1 protokołu 7 do Aktu dotyczącego warunków przystąpienia i dostosowań do Traktatów określonych w artykule 10, dotyczącym przywozu pojazdów silnikowych oraz montażu pojazdów silnikowych w Irlandii, stosuje się w odniesieniu do Egiptu.
Artykuł 14
1.
Przywóz produktów określonych poniżej podlega pułapom rocznym, powyżej których cła faktycznie stosowane w odniesieniu do państw trzecich można ponownie wprowadzić zgodnie z ustępami 2–6, każdorazowo wskazując pułap ustalony na rok wejścia w życie Umowy.
Pozycja WTC _BAR_ Wyszczególnienie _BAR_ Pułap (w tonach) _BAR_
27.10 _BAR_ Oleje ropy naftowej i oleje otrzymywane z minerałów bitumicznych, inne niż surowe; przetwory gdzie indziej niewymienione ani niewłączone, zawierające w masie nie mniej niż 70 % olejów ropy naftowej lub olejów otrzymywanych z minerałów bitumicznych, w których te oleje stanowią składniki zasadnicze A.Oleje lekkie:III.Do innych celówB.Oleje średnie:III.Do innych celówC.Oleje ciężkie:I.Oleje napędowe:c)Do innych celówII.Oleje opałowe:c)Do innych celówIII.Oleje smarowe; inne oleje:c)Do mieszania zgodnie z ustaleniami Uwagi Dodatkowej 7 do działu 27d)Do innych celów _BAR_ 450000 _BAR_
27.11 _BAR_ Gazy ziemne i inne węglowodory gazowe: A.Propan o czystości nie niższej niż 99 %:I.Stosowany jako paliwo napędowe lub do ogrzewaniaB.Inne:I.Propan i butan do celów handlowych:c)Do innych celów _BAR_
27.12 _BAR_ Wazelina: A.Surowa:III.Do innych celówB.Inne _BAR_
27.13 _BAR_ Parafina, wosk mikrokrystaliczny, gacz parafinowy, ozokeryt, wosk montanowy, wosk torfowy i inne woski mineralne, również barwione: B.Inne:I.Surowe:c)Do innych celówII.Inne _BAR_
27.14 _BAR_ Bitumin naftowy, koks naftowy i inne pozostałości olejów z ropy naftowej lub olejów otrzymywanych z minerałów bitumicznych: C.Inne:II.Inne _BAR_
31.03 _BAR_ Nawozy fosforowe mineralne lub chemiczne _BAR_ 35000 _BAR_
55.05 _BAR_ Przędza bawełniana, nieprzeznaczona do sprzedaży detalicznej _BAR_ 7000 _BAR_
55.09 _BAR_ Inne tkaniny z bawełny _BAR_ 3250 _BAR_
2.
Począwszy od następnego roku, pułapy wskazane w ustępie 1 podwyższa się corocznie o 5 %.
3.
Wspólnota zachowuje prawo do wprowadzenia pułapów dla produktów objętych podpozycją 28.40 B II (fosforany, w tym polifosforany inne niż amoniak) i działem 76 (aluminium) Wspólnej Taryfy Celnej.
4.
Z chwilą osiągnięcia pułapu ustalonego dla przywozu produktu objętego niniejszym artykułem, cła faktycznie stosowane w odniesieniu do państw trzecich można ponownie nałożyć na przywóz danego produktu do końca roku kalendarzowego.
5.
Z chwilą gdy przywóz do Wspólnoty produktu podlegającego pułapom osiąga 75 % ustalonego poziomu, Wspólnota poinformuje o tym Radę Współpracy.
6.
Pułapy przewidziane w niniejszym artykule znosi się nie później niż dnia 31 grudnia 1979 roku.
Artykuł 15
1.
Wspólnota zachowuje prawo do zmiany ustaleń stosowanych do produktów ropopochodnych ujętych w podpozycji i pozycji 27.10, 27.11 A i B I, 27.12, 27.13 B i 27.14 Wspólnej Taryfy Celnej:
- z chwilą przyjęcia wspólnej definicji pochodzenia produktów ropopochodnych,
- z chwilą przyjęcia decyzji w ramach wspólnej polityki handlowej, lub
- z chwilą ustanowienia wspólnej polityki energetycznej.
2.
W takim przypadku Wspólnota zapewnia, że przywóz tych produktów korzysta z przywilejów przewidzianych w niniejszej Umowie.
W celu zastosowania niniejszego ustępu, na wniosek drugiej Strony, w Radzie Współpracy odbędą się konsultacje.
3.
Z zastrzeżeniem ustępu 1, niniejsza Umowa nie ma wpływu na regulacje pozataryfowe stosowane w przywozie produktów ropopochodnych.
Artykuł 16
Dla towarów uzyskanych z przetworzenia produktów rolnych wymienionych w załączniku C obniżki określone w artykule 9 stosuje się do stałego elementu opłaty nakładanego na przywóz takich produktów do Wspólnoty.
B. Produkty rolne
Artykuł 17
1.
Należności celne przy przywozie do Wspólnoty następujących produktów pochodzących z Egiptu obniża się o procent podany dla każdego z tych produktów:
Pozycja WTC _BAR_ Wyszczególnienie _BAR_ Stopa obniżki (%) _BAR_
03.03 _BAR_ Skorupiaki i mięczaki, w skorupach lub bez, świeże (również żywe), schłodzone, mrożone, solone, w solance lub suszone; skorupiaki w skorupach, gotowane w wodzie: _BAR_ _BAR_
A.Skorupiaki: _BAR_ _BAR_
ex IV.Krewetki: _BAR_ _BAR_
Świeże lub mrożone _BAR_ 50 _BAR_
05.04 _BAR_ Jelita, pęcherze i żołądki zwierzęce (inne niż rybne), całe lub ich części _BAR_ 80 _BAR_
07.01 _BAR_ Warzywa, świeże lub schłodzone: _BAR_ _BAR_
A.Ziemniaki: _BAR_ _BAR_
II.Młode ziemniaki: _BAR_ _BAR_
ex a)Od dnia 1 stycznia do dnia 15 maja _BAR_ _BAR_
Od dnia 1 stycznia do dnia 31 marca _BAR_ 40 _BAR_
F.Rośliny strączkowe, także łuskane: _BAR_ _BAR_
II.Fasole (z gatunków Phaseolus): _BAR_ _BAR_
ex a)Od dnia 1 października do dnia 30 czerwca: _BAR_ _BAR_
Od dnia 1 listopada do dnia 30 kwietnia _BAR_ 60 _BAR_
ex H.Cebule, szalotki i czosnek: _BAR_ _BAR_
Cebule, od dnia 1 lutego do dnia 30 kwietnia _BAR_ 60 _BAR_
Czosnek, od dnia 1 lutego do dnia 31 maja _BAR_ 50 _BAR_
M.Pomidory: _BAR_ _BAR_
ex I.od dnia 1 listopada do dnia 14 maja: _BAR_ _BAR_
Od dnia 1 grudnia do dnia 31 marca _BAR_ 60 _BAR_
ex S.Słodka papryka: _BAR_ _BAR_
Od dnia 15 listopada do dnia 30 kwietnia _BAR_ 40 _BAR_
07.05 _BAR_ Suszone rośliny strączkowe, łuskane, również bez skórki albo dzielone: _BAR_ _BAR_
B.Inne (niż z przeznaczeniem do siewu) _BAR_ 80 _BAR_
08.01 _BAR_ Daktyle, banany, orzechy kokosowe, orzechy brazylijskie, nerkowce, ananasy, awokado, mango, guawy i smaczelina, świeże lub suszone, w łupinie lub bez: _BAR_ _BAR_
ex A.Daktyle: _BAR_ _BAR_
Suszone _BAR_ 80 _BAR_
H.Inne (mango, guawy i smaczelina) _BAR_ 40 _BAR_
08.02 _BAR_ Owoce cytrusowe, świeże lub suszone: _BAR_ _BAR_
ex A.Pomarańcze: _BAR_ _BAR_
Świeże _BAR_ 60 _BAR_
ex B.Mandarynki (w tym tangerynki i satsuma); klementynki, wilkingi i inne podobne mieszańce cytrusowe: _BAR_ _BAR_
świeże _BAR_ 60 _BAR_
ex C.Cytryny: _BAR_ _BAR_
Świeże: _BAR_ 40 _BAR_
D.Grejpfruty: _BAR_ 80 _BAR_
ex E.Pozostałe _BAR_ _BAR_
Limonki _BAR_ 80 _BAR_
08.04 _BAR_ Winogrona świeże lub suszone: _BAR_ _BAR_
A.Świeże: _BAR_ _BAR_
I.Winogrona derserowe: _BAR_ _BAR_
ex a)Od dnia 1 listopada do dnia 14 lipca: _BAR_ _BAR_
Od dnia 1 grudnia do dnia 30 kwietnia _BAR_ 60 _BAR_
ex 08.09 _BAR_ Pozostałe owoce, świeże: _BAR_ _BAR_
Arbuzy, od dnia 1 kwietnia do dnia 15 czerwca _BAR_ 50 _BAR_
08.12 _BAR_ Owoce suszone, inne niż objęte pozycją 08.01, 08.02, 08.03, 08.04 i 08.05: _BAR_ _BAR_
E.Papaje _BAR_ 50 _BAR_
09.04 _BAR_ Pieprz z gatunku "Piper"; pieprz z gatunku "Capsicum" lub z gatunku "Pimenta" _BAR_ 80 _BAR_
09.09 _BAR_ Nasiona anyżku, badianu, kopru, kolendry, kminu i kminku; jagody jałowca _BAR_ 80 _BAR_
12.03 _BAR_ Nasiona, owoce i zarodniki rodzaju używanego do siewu: _BAR_ _BAR_
E.Inne _BAR_ 50 _BAR_
12.07 _BAR_ Rośliny i ich części (w tym nasiona i owoce) drzew, krzewów, krzaków lub innych roślin, stanowiących towary rodzaju używanego głównie w przemyśle perfumeryjnym, farmaceutycznym lub do celów owadobójczych, grzybobójczych i podobnych, świeże lub suszone, cięte, pokruszone, mielone lub sproszkowane: _BAR_ _BAR_
A.Złocień (kwiaty, liście, łodygi, skórka i korzenie) _BAR_ 80 _BAR_
B.Korzenie lukrecji _BAR_ 80 _BAR_
C.Fasola tonkińska _BAR_ 80 _BAR_
ex D.Inne: _BAR_ _BAR_
Rumianek, mięta, drzewo chinowe, gorzkodrzew (drzewo i kora), fasola, proszek z kubeby, liście kakaowca, inne drewno, korzenie i kora; mchy i algi _BAR_ 80 _BAR_
12.08 _BAR_ Chleb świętojański, świeży lub suszony, śrutowany lub nie, lub mielony, ale dalej niepreparowany; jądra owoców i inne produkty roślinne rodzaju używanego przede wszystkim w produktach żywnościowych dla ludzi, nieobjęte jakąkolwiek inną pozycją _BAR_ 80 _BAR_
16.05 _BAR_ Skorupiaki i mięczaki, przetworzone lub konserwowane: _BAR_ _BAR_
ex B.Pozostałe: _BAR_ _BAR_
Krewetki _BAR_ 50 _BAR_
20.01 _BAR_ Warzywa i owoce, przetworzone lub zakonserwowane za pomocą octu lub kwasu octowego, z dodatkiem lub bez dodatku cukru, zawierające lub niezawierające dodatku soli, przyprawy korzenne lub musztarda: _BAR_ _BAR_
A.Ostry sos z mango _BAR_ 80 _BAR_
2.
Ustęp 1 stosuje się do świeżych cytryn z podpozycji 08.02 ex C Wspólnej Taryfy Celnej, pod warunkiem że na wewnętrznym rynku Wspólnoty ceny cytryn przywożonych z Egiptu, po odprawie celnej i odliczeniu opłat przywozowych innych niż cła, są nie niższe niż cena referencyjna i cła faktycznie stosowane w odniesieniu do państw trzecich, oraz ustalona kwota 1–20 jednostek rozliczeniowych na 100 kilogramów.
3.
Opłaty przywozowe, inne niż cła określone w ustępie 2, to opłaty przewidziane do obliczania cen wejścia określonych w rozporządzeniu (EWG) nr 1035/72 w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw.
Jednakże Wspólnota ma prawo do obliczania kwoty, jaką należy odliczyć w odniesieniu do opłat przywozowych innych niż cła określone w ustępie 2, zgodnie z miejscem pochodzenia w taki sposób, aby uniknąć trudności, jakie mogą wyniknąć z wpływu tych opłat na ceny wejścia.
Nadal stosuje się artykuły 23–28 rozporządzenia (EWG) nr 1035/72.
4.
W drodze odstępstwa od ustępu 1, Dania, Irlandia i Zjednoczone Królestwo są uprawnione do stosowania, do dnia 1 stycznia 1978 roku, do przywozu świeżych pomarańczy z podpozycji 08.02 ex A Wspólnej Taryfy Celnej oraz świeżych mandarynek (w tym tangerynek i satsuma), klementynek, wilkingów i podobnych mieszańców cytrusowych z podpozycji 08.02 ex B Wspólnej Taryfy Celnej, opłat które nie mogą być niższe niż te wymienione w załączniku D.
Artykuł 18
Cła przywozowe do Wspólnoty określonych poniżej produktów pochodzących z Egiptu, stosuje się według następujących stawek:
Pozycja WTC _BAR_ Wyszczególnienie _BAR_ Stawka celna (%) _BAR_
07.04 _BAR_ Suszone, odwodnione lub odparowane warzywa, całe, krojone, cięte, łamane lub w proszku, ale dalej nieprzetworzone: _BAR_ _BAR_
A.Cebule _BAR_ 15 _BAR_
ex B.Inne: _BAR_ _BAR_
Czosnek _BAR_ 14 _BAR_
Artykuł 19
1.
Wspólnota podejmie wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, że opłaty przy przywozie do Wspólnoty ryżu objętego pozycją 10.06 Wspólnej Taryfy Celnej i pochodzącego z Egiptu są obliczane zgodnie z artykułem 11 rozporządzenia (EWG) nr 1418/76 w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu, pomniejszone o kwotę obliczoną zgodnie z ustępem 3.
2.
Postanowienia ustępu 1 stosuje się do ilości rocznej nieprzekraczającej 32000 ton, pod warunkiem że Egipt nakłada na wywóz produktów określonych w niniejszym ustępie opłatę specjalną oraz że ta opłata specjalna jest równa kwocie, o którą obniżono opłatę, znajduje odzwierciedlenie w cenie importowej tych towarów we Wspólnocie.
3.
Kwota, o którą obniża się opłatę, jest ustalana przez Wspólnotę kwartalnie.
Jest równa 25 % średniego poziomu opłat stosowanych w okresie referencyjnym.
Ten okres referencyjny oraz zasady stosowania niniejszego artykułu ustala się w oparciu o wymianę listów między Umawiającymi się Stronami.
4.
Konsultacje w sprawie funkcjonowania systemu przewidzianego w niniejszym artykule mogą się odbywać w ramach Rady Współpracy.
Artykuł 20
1.
Wspólnota podejmuje wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, że opłatę przy przywozie do Wspólnoty otrębów, śruty i innych pozostałości uzyskanych z odsiania, mielenia lub innego typu obróbki zbóż objętych podpozycją 23.02 A Wspólnej Taryfy Celnej i pochodzących z Egiptu, oblicza się zgodnie z artykułem 2 rozporządzenia (EWG) nr 2744/75 w sprawie systemu przywozu i wywozu produktów przetworzonych ze zbóż i ryżu, pomniejszoną o kwotę równą 60 % elementu zmiennego opłaty.
2.
Postanowienia ustępu 1 stosuje się pod warunkiem, że Egipt nałoży na wywóz produktów określonych w niniejszym ustępie opłatę specjalną, równą kwocie, o którą obniżono opłatę, oraz że opłata znajduje odzwierciedlenie w cenie importowej Wspólnoty.
3.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu ustanawia się w oparciu o wymianę listów między Wspólnotą a Egiptem.
4.
Na wniosek każdej z Umawiających się Stron konsultacje w sprawie funkcjonowania systemu przewidzianego w niniejszym artykule odbywają się w ramach Rady Współpracy.
Artykuł 21
1.
Stopy obniżki określone w artykule 17 stosuje się do ceł faktycznie stosowanych w odniesieniu do państw trzecich.
2.
Jednakże opłaty wynikające z obniżek wprowadzonych przez Danię, Irlandię i Zjednoczone Królestwo w żadnym wypadku nie mogą być niższe niż stosowane przez wspomniane państwa względem Wspólnoty w jej pierwotnym składzie.
3.
Tytułem odstępstwa od ustępu 1, jeśli stosowanie powyższych powoduje czasowe odbieganie stawek taryfowych od ostatecznego poziomu, Dania, Irlandia i Zjednoczone Królestwo mogą utrzymać w mocy obowiązujące cła do momentu osiągnięcia właściwego poziomu tych ceł z chwilą kolejnego dostosowania lub mogą stosować cła wynikające z kolejnego dostosowania, z chwilą gdy wysokość stawek taryfowych osiągnie lub przekroczy wspomniany poziom.
4.
Stosuje się obniżone cła obliczone zgodnie z artykułem 17, zaokrąglone do pierwszego miejsca dziesiętnego.
Jednakże z zastrzeżeniem stosowania przez Wspólnotę artykułu 39 ustęp 5 Aktu dotyczącego warunków przystąpienia oraz dostosowań do Traktatów określonych w artykule 10, w odniesieniu do ceł specjalnych lub specjalnych części ceł mieszanych w Taryfie Celnej Irlandii i Zjednoczonym Królestwie, stosuje się cła obniżone, zaokrąglone do czwartego miejsca dziesiętnego.
5.
Opłata, do której Państwa Członkowskie stosują obniżkę przewidzianą w artykule 19, to opłata faktycznie stosowana w odniesieniu do państw trzecich.
6.
W nowych Państwach Członkowskich zmienny składnik opłaty określony w artykule 19 oblicza się uwzględniając stawki faktycznie stosowane w odniesieniu do państw trzecich.
Artykuł 22
1.
Jeśli w wyniku wdrożenia polityki rolnej lub zmiany istniejących zasad wprowadzone zostaną zasady specjalne lub, jeżeli postanowienia w sprawie wdrożenia polityki rolnej zostaną zmienione lub rozwinięte, Wspólnota może zmienić uzgodnienia ustanowione w Umowie w zakresie danych produktów.
W takich przypadkach Wspólnota w odpowiedni sposób uwzględni interesy Egiptu.
2.
Jeśli, stosując ustęp 1, Wspólnota zmienia ustalenia wprowadzone w niniejszej Umowie, w odniesieniu do produktów objętych załącznikiem II do Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Gospodarczą, przyzna ona w odniesieniu do przywozu produktów pochodzących z Egiptu korzystne warunki, porównywalne do przewidzianych w niniejszej Umowie.
3.
Stosowanie niniejszego artykułu może być przedmiotem konsultacji w Radzie Współpracy.
C. Postanowienia wspólne
Artykuł 23
1.
Produkty pochodzące z Egiptu określone w niniejszej Umowie, przywożone do Wspólnoty, nie mogą korzystać z bardziej korzystnego traktowania niż wzajemne traktowanie stosowane przez Państwa Członkowskie między sobą.
2.
Do celów stosowania ustępu 1 nie uwzględnia się należności cła i opłat o skutku równoważnym, wynikających ze stosowania artykułów 32, 36 i 59 Aktu dotyczącego warunków przystąpienia i dostosowań do Traktatów określonych w artykule 10.
Artykuł 24
1.
Z zastrzeżeniem postanowień szczególnych dotyczących handlu w strefie przygranicznej, Egipt przyzna Wspólnocie traktowanie nie mniej korzystne niż traktowanie przewidziane klauzulą największego uprzywilejowania.
2.
Ustęp 1 nie ma zastosowania w przypadku utrzymywania lub utworzenia unii celnych lub obszarów wolnego handlu.
3.
Ponadto Egipt może odstąpić od postanowień ustępu 1 w przypadku środków przyjętych w celu regionalnej integracji gospodarczej lub środków podejmowanych z korzyścią dla państw rozwijających się.
Wspólnota zostanie poinformowana o takich środkach.
Artykuł 25
1.
Umawiające się Strony poinformują się wzajemnie, z chwilą podpisania niniejszej Umowy, o postanowieniach, jakie stosują na mocy porozumień handlowych obowiązujących w tych państwach.
2.
Egipt jest uprawniony do wprowadzenia do swoich porozumień handlowych ze Wspólnotą nowych ceł lub opłat o skutku równoważnym, a także nowych ograniczeń ilościowych lub środków o skutku równoważnym, jak również do podniesienia ceł i ograniczeń ilościowych, albo opłat lub środków o skutku równoważnym stosowanych do produktów pochodzących ze Wspólnoty lub przywożonych do Wspólnoty, jeśli środki takie są niezbędne dla industrializacji i rozwoju Egiptu.
Wspólnota zostanie poinformowana o takich środkach.
W celu stosowania tych środków, na wniosek drugiej Umawiającej się Strony, w Radzie Współpracy odbywają się konsultacje.
Artykuł 26
Jeżeli Egipt stosuje ograniczenia ilościowe w postaci kontyngentów lub przydziału dewiz na dany produkt zgodnie z własnym ustawodawstwem, Wspólnota jest traktowana jako całość.
Artykuł 27
Przy okazji dokonywania przeglądu przewidzianego w artykule 46 Umowy Umawiające się Strony poszukują możliwości osiągnięcia postępu co do usuwania przeszkód w handlu, przy jednoczesnym uwzględnieniu zasadniczych wymagań rozwojowych Egiptu.
Artykuł 28
W celu wykonania przepisów niniejszego tytułu, reguły pochodzenia określa protokół 2 do niniejszej Umowy.
Artykuł 29
W przypadku zmian nomenklatury taryfy celnej Umawiających się Stron, mających wpływ na produkty określone w niniejszej Umowie, Rada Współpracy może przyjąć nomenklaturę taryfy tych produktów, tak aby była ona zgodna z tymi zmianami.
Artykuł 30
Umawiające się Strony powstrzymują się od stosowania jakichkolwiek środków lub praktyk o wewnętrznym charakterze fiskalnym, powodujących pośrednio lub bezpośrednio dyskryminację między produktami jednej Umawiającej się Strony a podobnymi produktami pochodzącymi z terytorium innej Umawiającej się Strony.
Produkty wywiezione na terytorium jednej z Umawiających się Stron, nie mogą korzystać ze zwrotu podatków wewnętrznych w wielkościach przekraczających podatki bezpośrednie lub pośrednie na nie nakładane.
Artykuł 31
Płatności dotyczące transakcji handlowych przeprowadzanych zgodnie z postanowieniami obowiązującymi w zakresie handlu zagranicznego i obrotu dewizowego oraz przekazywanie takich płatności do Państwa Członkowskiego Wspólnoty, w którym zamieszkuje wierzyciel lub do Egiptu, są wolne od wszelkich ograniczeń.
Artykuł 32
Umowa nie stanowi przeszkody w stosowaniu zakazów lub ograniczeń przywozowych, wywozowych lub dotyczących towarów podlegających tranzytowi uzasadnionemu względami moralności publicznej, porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego; ochrony zdrowia i życia ludzi, zwierząt lub roślin; ochrony narodowych dóbr kultury o wartości artystycznej, historycznej lub archeologicznej; ochrony własności przemysłowej i handlowej, lub zasadami dotyczącymi złota lub srebra.
Takie zakazy lub ograniczenia nie mogą jednakże stanowić środka arbitralnej dyskryminacji lub ukrytych ograniczeń w handlu między Umawiającymi się Stronami.
Artykuł 33
1.
Jeśli jedna z Umawiających się Stron stwierdzi, iż w handlu z drugą Umawiającą się Stroną występuje dumping, może podjąć właściwe środki przeciwdziałania tego typu praktyce zgodnie z Umową w sprawie wykonania artykułu VI Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu, zgodnie z warunkami oraz procedurami ustanowionymi w artykule 35.
2.
W przypadku środków wymierzonych przeciwko subwencjom lub dotacjom, Umawiające się Strony zobowiązują się przestrzegać postanowień artykułu VI Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu.
Artykuł 34
Jeśli w którymkolwiek sektorze gospodarki zachodzą poważne zakłócenia, lub, jeśli pojawiają się trudności mogące poważnie zakłócić sytuację gospodarczą w regionie, zainteresowane Umawiające się Strony mogą podjąć niezbędne środki ochronne w ramach warunków i zgodnie z procedurami określonymi w artykule 35.
Artykuł 35
1.
W przypadku gdy Umawiająca się Strona podda przywóz towarów mogących powodować występowanie trudności określonych w artykułach 34 i 26 procedurze administracyjnej, która ma na celu szybkie dostarczenie informacji dotyczących kierunków zmian w handlu, powiadamia o tym drugą Umawiająca się Stronę.
2.
W przypadkach określonych w artykułach 33–26, przed podjęciem przewidzianych w nich środków lub jak najszybciej w przypadkach, do których stosuje się ustęp 3 litera d), dana Umawiająca się Strona przedstawi Radzie Współpracy wszelkie odpowiednie informacje konieczne do szczegółowej analizy sytuacji, w celu znalezienia rozwiązania możliwego do zaakceptowania przez Umawiające się Strony.
Przy doborze środków należy przyznać pierwszeństwo tym, które w najmniejszym stopniu zakłócają funkcjonowanie Umowy.
Środki takie muszą być absolutnie niezbędne w celu przeciwdziałania zaistniałym trudnościom.
Rada Współpracy zostanie niezwłocznie poinformowana o środkach ochronnych, które będą przedmiotem okresowych konsultacji w ramach Rady Współpracy, szczególnie w celu ustalenia ich zniesienia, gdy tylko okoliczności na to pozwolą.
3.
W celu wykonania ustępu 2 stosuje się następujące postanowienia:
a) w odniesieniu do artykułów 33 i 34, konsultacje w Radzie Współpracy odbywają się zanim dana Umawiająca się Strona podejmie odpowiednie środki;
b) w przypadku gdy w wyjątkowych okolicznościach niezbędne jest natychmiastowe podjęcie działań uniemożliwiających uprzednie przeprowadzenie badania sytuacji, Umawiająca się Strona może w sytuacjach określonych w artykułach 33 i 34, bezzwłocznie zastosować takie środki ochronne, jakie są bezwzględnie niezbędne do zaradzenia sytuacji.
Artykuł 36
W przypadku gdy jedno lub większa liczba Państw Członkowskich Wspólnoty lub Egipt znajdują się w szczególnie trudnej sytuacji, lub zagrożone są szczególnie trudną sytuacją w zakresie bilansu płatności, zainteresowana Umawiająca się Strona może podjąć niezbędne środki ochronne.
Przy wyborze środków należy przyznać pierwszeństwo tym, które w najmniejszym stopniu zakłócają funkcjonowanie Umowy.
Druga Umawiająca się Strona zostanie o nich niezwłocznie poinformowana, oraz podlegają one okresowym konsultacjom w Radzie Współpracy, mającym na celu w szczególności zniesienie tych środków tak szybko, jak tylko pozwolą na to okoliczności.
TYTUŁ III
POSTANOWIENIA OGÓLNE I KOŃCOWE
Artykuł 37
1.
Powołuje się Radę Współpracy, która dla osiągnięcia celów określonych w Umowie jest uprawniona do podejmowania decyzji w przypadkach przewidzianych w Umowie.
Podjęte decyzje wiążą Umawiające się Strony, które przyjmują środki niezbędne do ich wykonania.
2.
Rada Współpracy może również formułować wszelkie rezolucje, zalecenia lub opinie, jakie uzna za stosowne dla realizacji wspólnych celów i sprawnego funkcjonowania Umowy.
3.
Rada Współpracy uchwala swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 38
1.
Rada Współpracy składa się z jednej strony z przedstawicieli Wspólnoty oraz Państw Członkowskich, a z drugiej z przedstawicieli Egiptu.
2.
Rada Współpracy działa na mocy wspólnej Umowy zawartej między Wspólnotą z jednej strony, a Egiptem z drugiej strony.
Artykuł 39
1.
Urząd Przewodniczącego Rady Współpracy sprawowany jest przemiennie przez Umawiające się Strony, zgodnie z trybem, który zostanie określony w regulaminie wewnętrznym.
2.
Posiedzenia Rady Współpracy zwołuje raz w roku jej Przewodniczący.
Ponadto Rada Współpracy zbiera się zawsze w przypadku, gdy jest to konieczne oraz na wniosek każdej z Umawiających się Stron, zgodnie z warunkami, które zostaną ustalone w regulaminie wewnętrznym.
Artykuł 40
1.
Rada Współpracy może podjąć decyzję o utworzeniu komitetów wspomagających Radę w wykonywaniu jej obowiązków.
2.
W swoim regulaminie wewnętrznym Rada Współpracy ustala skład i obowiązki takich komitetów oraz sposób ich funkcjonowania.
Artykuł 41
Rada Współpracy podejmuje wszelkie właściwe środki ułatwiające niezbędną współpracę oraz relacje między Parlamentem Europejskim a przedstawicielami Zgromadzenia Ludowego Egiptu.
Artykuł 42
Jeśli zażąda tego druga Umawiająca się Strona, każda z Umawiających się Stron dostarczy wszelkich właściwych informacji na temat wszelkich porozumień, jakie Strona ta zawiera w zakresie postanowień celnych lub handlowych, oraz na temat wszelkich zmian w taryfach celnych lub uzgodnień dotyczących handlu zewnętrznego.
W przypadku gdy takie zmiany lub porozumienia mają bezpośredni i szczególny wpływ na funkcjonowanie Umowy, na wniosek drugiej Umawiającej się Strony, w Radzie Współpracy odbędą się konsultacje uwzględniające interesy Umawiających się Stron.
Artykuł 43
1.
Umawiające się Strony podejmą wszelkie ogólne lub szczególne środki niezbędne do wypełnienia zobowiązań nałożonych na nie w ramach Umowy.
Zapewnią one, że cele wymienione w Umowie zostaną osiągnięte.
2.
Jeśli jedna z Umawiających się Stron uzna, że druga Umawiająca się Strona nie spełniła zobowiązania nałożonego na nią w ramach Umowy, może podjąć właściwe środki.
Przed podjęciem takich środków Strona ta przedstawi Radzie Współpracy wszelkie odpowiednie informacje niezbędne do dokładnego zbadania sytuacji, mającego na celu znalezienie rozwiązania możliwego do zaakceptowania przez Umawiające się Strony.
Przy wyborze środków należy przyznać pierwszeństwo tym, które w najmniejszym stopniu zakłócają funkcjonowanie Umowy.
Rada Współpracy zostanie niezwłocznie poinformowana o takich środkach, które podlegają konsultacjom w ramach Rady Współpracy, jeśli zażyczy sobie tego druga Umawiająca się Strona.
Artykuł 44
Żadne z postanowień Umowy nie stanowi przeszkody dla Umawiającej się Strony w podejmowaniu jakichkolwiek środków:
a) które uzna ona za niezbędne w celu zapobiegania ujawnieniu informacji stojących w sprzeczności z ich podstawowymi interesami bezpieczeństwa;
b) które odnoszą się do handlu bronią, amunicją lub materiałami wojennymi bądź do badań, rozwoju lub produkcji niezbędnych do celów obronności, pod warunkiem że takie środki nie osłabią warunków konkurencji w odniesieniu do produktów nieprzeznaczonych do celów ściśle wojskowych;
c) które uzna za niezbędne dla jej bezpieczeństwa w czasie wojny lub poważnych napięć międzynarodowych.
Artykuł 45
W dziedzinach objętych Umową:
- ustalenia zastosowane przez Egipt w odniesieniu do Wspólnoty nie powodują jakiejkolwiek dyskryminacji między Państwami Członkowskimi, ich obywatelami lub przedsiębiorstwami,
- ustalenia zastosowane przez Wspólnotę w odniesieniu do Egiptu nie powodują jakiejkolwiek dyskryminacji między obywatelami egipskimi, ich spółkami lub przedsiębiorstwami.
Artykuł 46
Zgodnie z procedurą przyjętą do celów negocjacji samej Umowy, najpierw z początkiem 1979 roku, a następnie z początkiem 1984 roku, Umawiające się Strony dokonają przeglądu wyników Umowy oraz wszelkich ulepszeń, jakie mogłaby wprowadzić każda ze Stron z dniem 1 stycznia 1980 roku i dniem 1 stycznia 1985 roku, w oparciu o doświadczenie zdobyte podczas funkcjonowania Umowy oraz określone w niej cele.
Artykuł 47
Protokoły 1 i 2 oraz załączniki A, B, C i D stanowią integralną część Umowy.
Deklaracje i wymiany listów znajdują się w Akcie Końcowym, stanowiącym integralną część Umowy.
Artykuł 48
Każda z Umawiających się Stron może wypowiedzieć niniejszą Umowę poprzez powiadomienie drugiej Umawiającej się Strony.
Umowa przestaje obowiązywać 12 miesięcy po złożeniu takiego powiadomienia.
Artykuł 49
Niniejszą Umowę stosuje się z jednej strony w odniesieniu do terytoriów, do których ma zastosowanie Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską oraz na warunkach ustanowionych w tym Traktacie, a z drugiej strony do terytorium Arabskiej Republiki Egiptu.
Artykuł 50
Niniejsza Umowa została sporządzona w dwóch egzemplarzach w języku duńskim, niderlandzkim, angielskim, francuskim, niemieckim, włoskim oraz arabskim, przy czym każdy z tych tekstów jest jednakowo autentyczny.
Artykuł 51
Niniejsza Umowa zostanie zatwierdzona przez Umawiające się Strony zgodnie z ich procedurami wewnętrznymi.
Niniejsza Umowa wchodzi w życie pierwszego dnia drugiego miesiąca następującego po przekazaniu powiadomienia stwierdzającego, że procedury określone w ustępie pierwszym, zostały zakończone.
Z tą samą datą przestaje obowiązywać Umowa z dnia 18 grudnia 1972 roku, zawarta między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Arabską Republiką Egiptu.
+++++ TIFF +++++
Akt końcowy
Pełnomocnicy
Jego Królewskiej Mości Króla Belgów,
Jej Królewskiej Mości Królowej Danii,
Prezydenta Republiki Federalnej Niemiec:
Prezydenta Republiki Francuskiej,
Prezydenta Irlandii,
Prezydenta Republiki Włoskiej,
Jego Królewskiej Wysokości Wielkiego Księcia Luksemburga,
Jej Królewskiej Mości Królowej Niderlandów,
Jej Królewskiej Mości Królowej Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej,
i Rady Wspólnot Europejskich,
z jednej strony, oraz
Państwa Izrael,
z drugiej strony,
zgromadzeni w Brukseli w dniu ósmego lutego tysiąc dziewięćset siedemdziesiątego siódmego roku w celu podpisania Protokołu dodatkowego do Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Państwem Izrael oraz Protokołu odnoszącego się do współpracy finansowej,
podpisując niniejsze Protokoły,
- przyjęli Wspólną deklarację w sprawie pojęcia "Umawiające się Strony",
- wzięli pod uwagę deklaracje wymienione poniżej:
1. Deklaracja Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej w sprawie europejskiej jednostki rozliczeniowej, określonej w artykule 2 Protokołu finansowego,
2. Deklaracja przedstawiciela Rządu Republiki Federalnej Niemiec w sprawie stosowania Protokołu dodatkowego i Protokołu finansowego w odniesieniu do Berlina,
3. Deklaracja przedstawiciela Rządu Republiki Federalnej Niemiec w sprawie definicji wyrazów "obywatel niemiecki",
- a także wzięli pod uwagę wymiany listów wymienione poniżej:
1. Wymiana listów w sprawie wykonania protokołów przed ich wejściem w życie,
2. Wymiana listów w sprawie współpracy w dziedzinie nauki, technologii i ochrony środowiska.
Deklaracje i wymiany listów wymienione powyżej są załączone do niniejszego Aktu Końcowego.
Pełnomocnicy ustalili, że deklaracje i wymiany listów podlegają, podobnie jak protokoły, wszelkim procedurom, jakie mogą się okazać niezbędne w celu zapewnienia ich ważności.
Wspólna deklaracja w sprawie pojęcia "Umawiające się Strony"
Umawiające się Strony uzgadniają, aby interpretować Protokół dodatkowy i Protokół finansowy w taki sposób, że wyrażenie "Umawiające się Strony" występujące w tych Protokołach oznacza, z jednej strony, Wspólnotę i Państwa Członkowskie, lub zarówno Wspólnotę lub Państwa Członkowskie oddzielnie, oraz, z drugiej strony, Państwo Izrael.
Znaczenie, jakie przypisuje się temu wyrażeniu w każdym przypadku należy wywnioskować z odpowiednich postanowień Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Gospodarczą.
Deklaracja Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej w sprawie europejskiej jednostki rozliczeniowej określonej w artykule 2 Protokołu finansowego
1.
Europejska jednostka rozliczeniowa użyta w celu wyrażenia kwot wymienionych w artykule 2 Protokołu finansowego, zostaje określona jako suma następujących kwot w walucie Państw Członkowskich Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej:
Marka niemiecka _BAR_ 0,828 _BAR_
Funt szterling _BAR_ 0,0885 _BAR_
Frank francuski _BAR_ 1,15 _BAR_
Lira włoska _BAR_ 109 _BAR_
Gulden holenderski _BAR_ 0,286 _BAR_
Frank belgijski _BAR_ 3,66 _BAR_
Frank luksemburski _BAR_ 0,14 _BAR_
Korona duńska _BAR_ 0,217 _BAR_
Funt irlandzki _BAR_ 0,00759 _BAR_
2.
Wartość europejskiej jednostki rozliczeniowej w jakiejkolwiek danej walucie jest równa sumie równowartości kwot pieniężnych walut określonych w ustępie 1, wyrażonej w tej walucie. obliczana jest przez Komisję przy wykorzystaniu rynkowych kursów walutowych z danego dnia.
Codzienne wartości jednostki rozliczeniowej w różnych walutach krajowych są publikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Deklaracja przedstawiciela Rządu Republiki Federalnej Niemiec w sprawie stosowania Protokołu dodatkowego i Protokołu finansowego w odniesieniu do Berlina
Protokół dodatkowy i Protokół finansowy jednakowo stosują się w odniesieniu do landu Berlin, o ile, w okresie trzech miesięcy od wejścia w życie wspomnianych Protokołów, Rząd Republiki Federalnej Niemiec nie przedstawi pozostałym Umawiającym się Stronom odmiennego oświadczenia.
Deklaracja przedstawiciela Rządu Republiki Federalnej Niemiec w sprawie definicji wyrażenia "obywatel niemiecki"
W rozumieniu ustawy zasadniczej Republiki Federalnej Niemiec, za obywateli Republiki Federalnej Niemiec uważa się wszystkich Niemców.
Wymiana listów w sprawie wykonywania protokołów przed ich wejściem w życie
Porozumienie
w formie wymiany listów między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Maroka, dotyczące niektórych win pochodzących z Maroka i uprawnionych do nazwy pochodzenia
Panie Ambasadorze,
Mam zaszczyt poinformować Pana, że spełnione zostały niezbędne warunki do zastosowania przewidzianego zezwolenia, będącego przedmiotem przestrzegania ceny referencyjnej, w artykule 21 ustęp 2 Umowy o współpracy, podpisanej w dniu 27 kwietnia 1976 roku między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Maroka, oraz w artykule 14 ustęp 2 Umowy przejściowej, w odniesieniu do przywozu do Wspólnoty wina, które uprawnione jest na mocy prawa marokańskiego do jednej z wymienionych poniżej nazw pochodzenia i w odniesieniu do którego zwracał się Pan o zastosowanie powyższych postanowień:
- BERKANE,
- SAIS,
- BENI M’TIR,
- GUERROUANE,
- ZEMMOUR,
- ZENNATA.
Dodatkowo korzystam z możliwości, aby poinformować Pana, że do celów stosowania deklaracji Wspólnoty w sprawie postanowień powyższych artykułów, aby korzystać z omawianego systemu, wino w zbiornikach musi spełniać następujące warunki rozlewu:
a) pojemniki powinny być odpowiednie do transportu wina i należy ich używać wyłącznie w tym celu;
b) pojemniki muszą być napełnione w całości;
c) zamknięcia tych pojemników powinny być takie, aby nie można było ich naruszyć i aby nie mogły one podlegać żadnym innym działaniom w czasie transportu lub przechowywania, oprócz przeprowadzanych w ramach nadzoru władz Maroka albo Państw Członkowskich Wspólnoty;
d) każdy pojemnik powinno opatrzyć się etykietą w sposób umożliwiający identyfikację jakości wina, które się w nim znajduje;
e) wino może być transportowane jedynie w pojemnikach o pojemności nieprzekraczającej 25 hektolitrów.
Niniejsze Porozumienie w formie wymiany listów tworzy integralną część Umowy o współpracy oraz Umowy przejściowej.
Wspólnota podejmie wszelkie niezbędne kroki w celu zapewnienia, że powyższe ustalenia będą stosowane od dnia 1 kwietnia 1977 r.
Byłbym wdzięczny, gdyby potwierdził Pan zgodę Pańskiego Rządu odnośnie do powyższych ustaleń.
Proszę przyjąć, Panie Ambasadorze, wyrazy mojego najwyższego szacunku.
W imieniu Rady Wspólnot Europejskich
Szanowny Panie,
Mam zaszczyt potwierdzić otrzymanie Pańskiego listu z dnia dzisiejszego, w którym informuje mnie Pan, jak następuje:
"Mam zaszczyt poinformować Pana, że spełnione zostały niezbędne warunki do zastosowania przewidzianego zezwolenia, będącego przedmiotem przestrzegania ceny referencyjnej, w artykule 21 ustęp 2 Umowy o współpracy, podpisanej w dniu 27 kwietnia 1976 roku między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Maroka, oraz w artykule 14 ustęp 2 Umowy przejściowej, w odniesieniu do przywozu do Wspólnoty wina, które uprawnione jest na mocy prawa marokańskiego do jednej z wymienionych poniżej nazw pochodzenia i w odniesieniu do którego zwracał się Pan o zastosowanie powyższych postanowień:
- BERKANE,
- SAIS,
- BENI M’TIR,
- GUERROUANE,
- ZEMMOUR,
- ZENNATA.
Dodatkowo korzystam z możliwości, aby poinformować Pana, że do celów stosowania deklaracji Wspólnoty w sprawie postanowień powyższych artykułów, aby korzystać z omawianego systemu, wino w zbiornikach musi spełniać następujące warunki rozlewu:
a) pojemniki powinny być odpowiednie do transportu wina i należy ich używać wyłącznie w tym celu;
b) pojemniki muszą być napełnione w całości;
c) zamknięcia tych pojemników powinny być takie, aby nie można było ich naruszyć i aby nie mogły one podlegać żadnym innym działaniom w czasie transportu lub przechowywania, oprócz przeprowadzanych w ramach nadzoru władz Maroka albo Państw Członkowskich Wspólnoty;
d) każdy pojemnik powinno opatrzyć się etykietą w sposób umożliwiający identyfikację jakości wina, które się w nim znajduje;
e) wino może być transportowane jedynie w pojemnikach o pojemności nieprzekraczającej 25 hektolitrów.
Niniejsze Porozumienie w formie wymiany listów tworzy integralną część Umowy o współpracy oraz Umowy przejściowej.
Wspólnota podejmie wszelkie niezbędne kroki w celu zapewnienia, że powyższe ustalenia będą stosowane od dnia 1 kwietnia 1977 r.
Byłbym wdzięczny, gdyby potwierdził Pan zgodę ze Pańskiego Rządu odnośnie do powyższych ustaleń."
Potwierdzam zgodę mojego Rządu odnośnie do powyższych ustaleń.
Proszę przyjąć, Szanowny Panie, wyrazy mojego najwyższego szacunku.
W imieniu Rządu Królestwa Maroko
--------------------------------------------------
Porozumienie
między Królestwem Belgii, Królestwem Danii, Republiką Federalną Niemiec, Irlandią, Republiką Włoską, Wielkim Księstwem Luksemburga, Królestwem Niderlandów, Europejską Wspólnotą Energii Atomowej a Międzynarodową Agencją Energii Atomowej w związku z wykonaniem artykułu III ustęp 1 i 4 Układu o nierozprzestrzenianiu broni jądrowej
(78/164/Euratom)
MAJĄC NA UWADZE, że Królestwo Belgii, Królestwo Danii, Republika Federalna Niemiec, Irlandia, Republika Włoska, Wielkie Księstwo Luksemburga oraz Królestwo Niderlandów (zwane dalej "Państwami") są sygnatariuszami Układu o nierozprzestrzenianiu broni jądrowej (zwanego dalej "Układem") otwartego do podpisu w Londynie, Moskwie i Waszyngtonie dnia 1 lipca 1968 roku, który wszedł w życie dnia 5 marca 1970 roku;
POWOŁUJĄC SIĘ na artykuł IV ustęp 1 Układu, który stanowi, że niczego w Układzie nie należy rozumieć jako naruszenie niezbywalnego prawa wszystkich Stron Układu do prowadzenia badań, produkcji i wykorzystywania energii jądrowej do celów pokojowych bez dyskryminacji i zgodnie z artykułem I i II Układu;
POWOŁUJĄC SIĘ na artykuł IV ustęp 2 Układu, wszystkie Strony Układu zobowiązują się ułatwiać oraz posiadają prawo uczestniczenia w najpełniejszej wymianie sprzętu, materiałów oraz informacji naukowo-technicznych w celu pokojowego wykorzystywania energii jądrowej;
POWOŁUJĄC SIĘ następnie na ten sam akapit, Strony Układu posiadające taką możliwość, współpracują w celu przyczynienia się osobno lub razem z innymi Państwami lub organizacjami międzynarodowymi do dalszego rozwoju w stosowaniu energii jądrowej do celów pokojowych, szczególnie na terytoriach Państw nieposiadających broni jądrowej, będących Stroną Układu;
MAJĄC NA UWADZE, że artykuł III ustęp 1 Układu przewiduje, że każde Państwo nieposiadające broni jądrowej, będące Stroną Układu, zobowiązuje się przyjąć zabezpieczenia, jak ustalono w porozumieniu, które ma być negocjowane i zawarte z Międzynarodową Agencją Energii Atomowej (zwaną dalej "Agencją") zgodnie ze Statutem Agencji (zwanym dalej "Statutem") oraz systemem zabezpieczeń Agencji do wyłącznego celu weryfikacji wypełniania zobowiązań przyjętych na mocy niniejszego Układu w celu zapobiegania wykorzystywaniu energii jądrowej do celów innych niż pokojowe, czyli do wytwarzania broni jądrowej lub jądrowych urządzeń wybuchowych;
MAJĄC NA UWADZE, że artykuł III ustęp 4 przewiduje, że Państwa nieposiadające broni jądrowej, będące Stronami Układu, zawierają porozumienia z Agencją w celu spełnienia wymogów wymienionego artykułu albo indywidualnie albo razem z innymi Państwami zgodnie ze Statutem;
MAJĄC NA UWADZE, że Państwa są członkami Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej (Euratom) (zwanej dalej "Wspólnotą") i nadały wspólnym instytucjom Wspólnot Europejskich regulacyjne, wykonawcze i sądownicze, które te instytucje stosują według własnego uznania w dziedzinach, w których są właściwe i które mogą skutkować bezpośrednio w ramach systemów prawnych Państw Członkowskich;
MAJĄC NA UWADZE, że w tych ramach instytucjonalnych Wspólnota ma, w szczególności, za zadanie zagwarantować, poprzez odpowiednie zabezpieczenia, że materiały jądrowe nie są wykorzystywane do celów innych niż te, do których były zamierzone, a zatem od daty wejścia w życie Układu na terytoriach Państw Wspólnocie musi wystarczać system zabezpieczeń ustalony w Traktacie Euratom, gwarantujący, że źródła i specjalne materiały przeznaczone do wszelkich działań jądrowych o charakterze pokojowym w obrębie terytoriów Państw, nie są wykorzystywane do wytwarzania bron i jądrowej lub innych jądrowych urządzeń wybuchowych;
MAJĄC NA UWADZE, że dane zabezpieczenia obejmują powiadomienie Komisji o podstawowej charakterystyce technicznej aparatury jądrowej, przechowywanie i przekazywanie rejestrów operacyjnych w celu umożliwienia objęcia materiałów jądrowych, rozliczanych przez Wspólnotę jako całość, inspekcjami dokonywanymi przez urzędników Wspólnoty oraz systemem sankcji;
MAJĄC NA UWADZE, że Wspólnota ma za zadanie nawiązywanie z innymi państwami i organizacjami międzynarodowymi stosunków, które mogą przyczynić się do promowania postępu w wykorzystywaniu energii jądrowej do celów pokojowych i jest faktycznie upoważniona do przyjęcia specjalnych zobowiązań dotyczących zabezpieczeń w porozumieniu z państwem trzecim lub organizacją międzynarodową;
MAJĄC NA UWADZE, że międzynarodowy system zabezpieczeń Agencji określony w Układzie, obejmuje, w szczególności, postanowienia dotyczące składania w Agencji informacji o projektach, prowadzenie rejestrów, składanie w Agencji sprawozdań o wszelkich materiałach jądrowych podlegających zabezpieczeniom, prowadzanie inspekcji przez inspektorów agencyjnych, wymogi związane z tworzeniem i utrzymywaniem przez Państwo systemu rozliczania i kontroli materiałów jądrowych oraz środki podejmowane w celu weryfikowania, czy materiały te nie są wykorzystywane do niepożądanych celów;
MAJĄC NA UWADZE, że Agencja, w świetle swojej statutowej odpowiedzialności i powiązania ze Zgromadzeniem Generalnym i Radą Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych, jest odpowiedzialna za zapewnienie społeczności międzynarodowej o stosowaniu skutecznych zabezpieczeń na mocy Układu;
ZWAŻYWSZY, że Państwa będące członkami Wspólnoty w chwili podpisywania Układu, ogłosiły z tej okazji, że zabezpieczenia przewidziane w artykule III ustęp 1 Układu należy określić w porozumieniu weryfikacyjnym między Wspólnotą, Państwami a Agencją oraz tak je zdefiniować, aby nie naruszyć praw i zobowiązań Państw i Wspólnoty;
MAJĄC NA UWADZE, że Rada Gubernatorów Agencji (zwana dalej "Radą") zatwierdziła obszerny zbiór projektów przepisów dotyczących struktury i zawartości porozumień między Agencją a Państwami, wymagany w związku z Układem, który ma być wykorzystywany jako podstawa negocjacji porozumień dotyczących zabezpieczeń między Agencją a Państwami nieposiadającymi broni jądrowej, będącymi Stroną Układu;
MAJĄC NA UWADZE, że Agencja jest upoważniona na mocy artykułu III (A) ustęp 5 Statutu do stosowania zabezpieczeń na wniosek Stron, we wszelkich ustaleniach dwustronnych lub wielostronnych, lub na wniosek Państwa, we wszelkiej działalności tego Państwa w dziedzinie energii atomowej;
MAJĄC NA UWADZE, że pragnieniem Agencji, Wspólnoty oraz Państw jest uniknięcie zbędnego powielania zabezpieczeń;
DLATEGO AGENCJA, WSPÓLNOTA I PAŃSTWA UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
CZĘŚĆ I
ZOBOWIĄZANIE PODSTAWOWE
Artykuł 1
Państwa zobowiązują się, na podstawie artykułu III ustęp 1 Układu, przyjąć zabezpieczenia, zgodne z warunkami niniejszego Porozumienia, dotyczące wszelkich źródeł lub materiałów jądrowych we wszelkich działaniach jądrowych o charakterze pokojowym na ich terytoriach, pod ich jurysdykcją lub przeprowadzanych w dowolnym miejscu pod ich kontrolą, wyłącznie w celu zweryfikowania, czy materiały te nie są wykorzystywane do wytwarzania broni jądrowej lub innych jądrowych urządzeń wybuchowych.
STOSOWANIE ZABEZPIECZEŃ
Artykuł 2
Agencja ma prawo i obowiązek zagwarantowania, że będą stosowane zabezpieczenia, zgodnie z warunkami niniejszego Porozumienia, dotyczące wszelkich źródeł lub specjalnych materiałów jądrowych we wszelkich działaniach jądrowych o charakterze pokojowym na terytoriach Państw, pod ich jurysdykcją lub przeprowadzanych w dowolnym miejscu pod ich kontrolą, wyłącznie w celu zweryfikowania, czy materiały te nie są wykorzystywane do wytwarzania broni jądrowej lub innych jądrowych urządzeń wybuchowych.
Artykuł 3
a) Wspólnota zobowiązuje się, stosując swoje zabezpieczenia dotyczące źródeł i specjalnych materiałów jądrowych we wszelkich działaniach jądrowych o charakterze pokojowym przeprowadzanych na terytoriach Państw, współpracować z Agencją, zgodnie z warunkami niniejszego Porozumienia, w celu zapewnienia, że źródła te i specjalne materiały jądrowe nie są wykorzystywane do wytwarzania broni jądrowej lub innych jądrowych urządzeń wybuchowych.
b) Agencja stosuje swoje zabezpieczenia, zgodnie z warunkami niniejszego Porozumienia tak, aby mogła zweryfikować, czy materiałów jądrowych o charakterze pokojowym nie wykorzystano do wytwarzania broni jądrowej lub innych jądrowych urządzeń wybuchowych.
Weryfikacja Agencji obejmuje między innymi niezależne pomiary i obserwacje prowadzone przez Agencję zgodnie z procedurami określonymi w niniejszym Porozumieniu.
Podczas weryfikacji Agencja bierze pod uwagę skuteczność wspólnotowego systemu zabezpieczeń zgodnie z warunkami niniejszego Porozumienia.
WSPÓŁPRACA MIĘDZY AGENCJĄ, WSPÓLNOTĄ A PAŃSTWAMI
Artykuł 4
Agencja, Wspólnota i Państwa współpracują, w zakresie, w jakim to dotyczy każdej ze Stron, w celu ułatwienia wprowadzania zabezpieczeń przewidzianych w niniejszym Porozumieniu, unikając zbędnego powielania czynności zabezpieczających.
WPROWADZANIE ZABEZPIECZEŃ
Artykuł 5
Zabezpieczenia przewidziane w niniejszym Porozumieniu są wprowadzane w sposób mający na celu:
a) nieograniczanie rozwoju gospodarczo-technologicznego Wspólnoty lub współpracy międzynarodowej w dziedzinie działań jądrowych o charakterze pokojowym, włączając międzynarodową wymianę materiałów jądrowych;
b) uniknięcie zbędnej ingerencji w działalność jądrową o charakterze pokojowym we Wspólnocie, w szczególności ingerencji w funkcjonowanie aparatury jądrowej; oraz
c) pozostawanie w zgodzie z rozsądnymi praktykami zarządzania wymaganymi do ekonomicznego i bezpiecznego prowadzenia działań jądrowych.
Artykuł 6
a) Agencja podejmuje wszelkie środki ostrożności w celu ochrony tajemnicy handlowej i przemysłowej oraz innych informacji poufnych, z którymi zapozna się w czasie wprowadzania w życie niniejszego Porozumienia.
b) i) Agencja nie publikuje ani nie powiadamia żadnego Państwa, organizacji lub osoby o uzyskanych przez siebie informacjach związanych z wprowadzaniem w życie niniejszego Porozumienia, z wyjątkiem sytuacji, gdy szczególne informacje związane z jego wprowadzaniem w życie mogą zostać przekazane Radzie oraz pracownikom Agencji, gdy wymagają tego ich obowiązki służbowe związane z zabezpieczeniami, ale tylko w stopniu niezbędnym, umożliwiającym Agencji wypełnianie jej zobowiązań podczas wprowadzania w życie niniejszego Porozumienia.
ii) Streszczenia informacji o materiałach jądrowych podlegających zabezpieczeniom na mocy niniejszego Porozumienia mogą być opublikowane na mocy decyzji Rady, jeżeli bezpośrednio zainteresowane Państwa lub Wspólnota, w zakresie, w jakim to dotyczy Strony, wyrażą na to zgodę.
Artykuł 7
a) Podczas wprowadzania zabezpieczeń na mocy niniejszego Porozumienia, należy wziąć w pełni pod uwagę rozwój technologiczny w dziedzinie zabezpieczeń oraz poczynić wszelkie starania celem zapewnienia optymalnej efektywności pod względem kosztów oraz stosowania zasady skutecznej ochrony przepływu materiałów jądrowych podlegających zabezpieczeniom na mocy niniejszego Porozumienia przy wykorzystaniu instrumentów i innych technik w niektórych punktach strategicznych, w stopniu w jakim pozwala na to obecna i przyszła technologia.
b) W celu zapewnienia optymalnej efektywności pod względem kosztów, należy wykorzystać takie środki, jak na przykład:
i) powstrzymywanie jako środek określania rejonu bilansu materiałowego do celów rozliczeniowych;
ii) techniki statystyczne i losowe pobieranie próbek przy ocenie przepływu materiałów jądrowych; oraz
iii) koncentracja procedur weryfikacyjnych na tych etapach cyklu paliwa jądrowego, obejmującego produkcję, przetwarzanie, wykorzystanie składowania materiałów jądrowych, z których można z łatwością wyprodukować broń jądrową lub inne jądrowe urządzenia wybuchowe oraz zmniejszenie do minimum procedur weryfikacyjnych w odniesieniu do materiałów jądrowych, pod warunkiem że nie przeszkadza to wprowadzaniu w życie niniejszego Porozumienia.
DOSTARCZANIE INFORMACJI DO AGENCJI
Artykuł 8
a) W celu zapewnienia skutecznego wprowadzenia zabezpieczeń na mocy niniejszego Porozumienia, Wspólnota, zgodnie z postanowieniami określonymi w niniejszym Porozumieniu, dostarcza Agencji informacje dotyczące materiałów jądrowych podlegających tym zabezpieczeniom oraz charakterystyki aparatury jądrowej, istotne dla zabezpieczania takich materiałów.
b) i) Agencja wymaga tylko minimalnej ilości informacji oraz danych umożliwiających jej wypełnianie zobowiązań na mocy niniejszego Porozumienia.
ii) Informacje dotyczące aparatury jądrowej stanowią tylko minimum niezbędne do ochrony materiałów jądrowych podlegających zabezpieczeniom na mocy niniejszego Porozumienia.
c) Jeżeli Wspólnota zwróci się o to, Agencja jest przygotowana do zbadania, na terenie Wspólnoty, informacji na temat projektów, które Wspólnota uważa za szczególnie sensytywne.
Informacje te nie muszą być fizycznie przekazywane Agencji, o ile pozostają łatwo dostępne do celów dalszych badań prowadzonych przez Agencję na terenie Wspólnoty.
INSPEKTORZY AGENCYJNI
Artykuł 9
a) i) Agencja uzyska zgodę Wspólnoty i Państw na wyznaczenie inspektorów agencyjnych w Państwach.
ii) Jeżeli Wspólnota, przy składaniu propozycji wyznaczenia lub w dowolnym czasie po wyznaczeniu, sprzeciwia się kandydaturze, Agencja proponuje Wspólnocie i Państwom inną kandydaturę lub kandydatury.
iii) Jeżeli na skutek powtarzającej się odmowy ze strony Wspólnoty przyjęcia wyznaczonych inspektorów agencyjnych przeprowadzenie inspekcji na mocy niniejszego Porozumienia jest utrudnione, wówczas odmowę, po skierowaniu sprawy przez dyrektora generalnego Agencji (zwanego dalej "dyrektorem generalnym"), rozpatruje Rada, która ma podjąć właściwe działanie.
b) Wspólnota i zainteresowane Państwa podejmują niezbędne kroki w celu zagwarantowania, że inspektorzy agencyjni mogą skutecznie wypełniać swoje funkcje na mocy niniejszego Porozumienia.
c) Wizyty i działania inspektorów agencyjnych są tak zorganizowane, aby:
i) zmniejszyć do minimum możliwe niewygody i zakłócenia spowodowane we Wspólnocie i Państwach oraz w kontrolowanych działaniach jądrowych o charakterze pokojowym; oraz
ii) zapewnić ochronę tajemnic przemysłowych lub wszelkich innych informacji poufnych, które dotrą do wiadomości inspektorów agencyjnych.
PRZYWILEJE I IMMUNITETY
Artykuł 10
Każde Państwo stosuje wobec Agencji, łącznie z jej własnością, funduszami i aktywami, oraz wobec jej inspektorów i innych urzędników, wypełniających funkcje na mocy niniejszego Porozumienia, stosowne postanowienia Umowy w sprawie przywilejów i immunitetów Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej.
ZUŻYWANIE LUB ROZCIEŃCZANIE MATERIAŁÓW JĄDROWYCH
Artykuł 11
Zabezpieczenia objęte niniejszym Porozumieniem, dotyczące materiałów jądrowych, przestają obowiązywać, po tym jak Wspólnota i Agencja zdecydują, że materiały te zostały zużyte lub rozcieńczone w taki sposób, że nie można ich już wykorzystać do żadnego działania jądrowego istotnego z punktu widzenia zabezpieczeń lub, że są praktycznie nieodzyskiwalne.
PRZEKAZYWANIE MATERIAŁÓW JĄDROWYCH POZA GRANICE PAŃSTW
Artykuł 12
Wspólnota powiadamia Agencję o przekazywaniu materiałów jądrowych podlegających zabezpieczeniom na mocy niniejszego Porozumienia poza granice Państw, zgodnie z postanowieniami niniejszego Porozumienia.
Zabezpieczenia objęte niniejszym Porozumieniem, dotyczące materiałów jądrowych, przestają obowiązywać, kiedy Państwo odbiorca przejęło za nie odpowiedzialność, jak przewiduje niniejsze Porozumienie.
Agencja zachowuje dotyczącą każdego transferu i, gdzie zachodzi taka potrzeba, dokumentację dotyczącą ponownego zastosowania zabezpieczeń wobec przekazanych materiałów jądrowych.
POSTANOWIENIA DOTYCZĄCE WYKORZYSTANIA MATERIAŁÓW JĄDROWYCH W DZIAŁANIACH NIEMAJĄCYCH CHARAKTERU JĄDROWEGO
Artykuł 13
Jeżeli materiały jądrowe podlegające zabezpieczeniom na mocy niniejszego Porozumienia mają być wykorzystane w działaniach niemających charakteru jądrowego, takich jak produkcja stopów lub ceramiki, Wspólnota uzgadnia z Agencją, przed takim wykorzystaniem materiałów, okoliczności, w których zabezpieczenia dotyczące takich materiałów, objęte niniejszym Porozumieniem, mogą przestać obowiązywać.
NIESTOSOWANIE ZABEZPIECZEŃ WOBEC MATERIAŁÓW JĄDROWYCH WYKORZYSTYWANYCH W DZIAŁANIACH NIEMAJĄCYCH CHARAKTERU POKOJOWEGO
Artykuł 14
Jeżeli Państwo zamierza wykorzystać swoją kontrolę w celu użycia materiałów jądrowych, które muszą być zabezpieczone na mocy niniejszego Porozumienia, do działania o charakterze jądrowym, które nie wymaga stosowania zabezpieczeń na mocy niniejszego Porozumienia, należy zastosować następujące procedury:
a) Wspólnota i Państwo powiadamiają Agencję o działaniu, a Państwo ustala, że:
i) wykorzystanie materiałów jądrowych w działaniach wojskowych nie pozostaje w sprzeczności ze zobowiązaniem Państwa oraz ustala, w odniesieniu do materiałów, wobec których stosuje się zabezpieczenia Agencji, że materiały te będą używane tylko w działaniach jądrowych o charakterze pokojowym; oraz
ii) w okresie, w którym nie stosuje się zabezpieczeń na mocy niniejszego Porozumienia, materiały jądrowe nie będą wykorzystywane do wytwarzania broni jądrowej lub innych jądrowych urządzeń wybuchowych;
b) Agencja i Wspólnota przyjmują ustalenie, zgodnie z którym zabezpieczeń przewidzianych w niniejszym Porozumieniu nie stosuje się tylko wtedy, gdy materiały jądrowe nie są wykorzystywane do czynności opisanych powyżej.
Ustalenie wskazuje, możliwie najbardziej szczegółowo, okres lub okoliczności, w których nie stosuje się takich zabezpieczeń.
Niemniej jednak zabezpieczenia przewidziane w niniejszym Porozumieniu są ponownie stosowane, gdy tylko materiały jądrowe zostają ponownie wprowadzone do użytku w działaniach jądrowych o charakterze pokojowym.
Należy stale informować Agencję o całkowitej ilości i składzie tych materiałów w danym Państwie lub Państwach oraz o wszelkim transferze tych materiałów poza granice tego Państwa lub tych Państw; oraz
c) wszelkie ustalenia są dokonywane w porozumieniu z Agencją.
Zgody należy udzielić tak szybko jak to możliwe i ma być ona związana tylko z takimi kwestiami jak, między innymi, przepisy tymczasowe i proceduralne oraz ustalenia dotyczące sporządzania sprawozdań. Nie powinna obejmować żadnej zgody na działania wojskowe lub utajnionej wiedzy o działaniach wojskowych ani odnosić się do wykorzystania w nich materiałów jądrowych.
FINANSE
Artykuł 15
Agencja, Wspólnota i Państwa zostają obciążone kosztami, jakie poniosły podczas wykonywania ich zobowiązań wynikających z niniejszego Porozumienia.
Jednakże jeżeli Wspólnota, Państwa lub osoby pozostające pod ich jurysdykcją, poniosą wyjątkowe koszty na skutek specjalnych wniosków Agencji, Agencja zwraca takie koszty, o ile wcześniej wyraziła na to zgodę.
W każdym przypadku Agencja ponosi koszt wszelkich dodatkowych pomiarów lub pobierania próbek, o które mogą wnioskować inspektorzy agencyjni.
ODPOWIEDZIALNOŚĆ STRONY TRZECIEJ ZA SZKODĘ O CHARAKTERZE JĄDROWYM
Artykuł 16
Wspólnota i Państwa zapewniają, że Agencja i jej urzędnicy są objęci, do celu wprowadzenia w życie niniejszego Porozumienia, taką samą ochroną jak obywatele Państw w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody o charakterze jądrowym, włączając wszelkie ubezpieczenia lub inne gwarancje finansowe, dostępne na mocy ich przepisów ustawowych lub wykonawczych.
ODPOWIEDZIALNOŚĆ MIĘDZYNARODOWA
Artykuł 17
Wszelkie roszczenia ze strony Wspólnoty lub Państwa wobec Agencji lub ze strony Agencji wobec Wspólnoty lub Państwa w związku ze wszelkimi szkodami wynikającymi z wprowadzania gwarancji na mocy niniejszego Porozumienia, innymi niż szkody powstałe na skutek wypadku jądrowego, są rozstrzygane zgodnie z przepisami prawa międzynarodowego.
ŚRODKI ZWIĄZANE Z WERYFIKACJĄ CZY MATERIAŁY JĄDROWE SĄ WYKORZYSTYWANE WE WŁAŚCIWYM CELU
Artykuł 18
Rada może wezwać Wspólnotę lub Państwo do niezwłocznego podjęcia wymaganych działań, bez względu na to, czy powołano się na procedury zgodnie z artykułem 22 w celu rozstrzygnięcia sporu, jeżeli po sprawozdaniu dyrektora generalnego Rada podejmuje decyzję, że działania Wspólnoty lub Państwa w stopniu, w jakim dotyczy to indywidualnie jednej ze Stron, są niezbędne i pilne w celu zapewnienia weryfikacji czy materiały jądrowe podlegające zabezpieczeniom na mocy niniejszego Porozumienia są wykorzystywane we właściwym celu, czyli nie służą do wytwarzania broni jądrowej lub innych jądrowych urządzeń wybuchowych.
Artykuł 19
Rada może sporządzić sprawozdania przewidziane w artykule XII (C) Statutu, jak również może podjąć, gdzie zachodzi taka potrzeba, inne środki przewidziane w tym akapicie, jeżeli po zbadaniu odpowiednich informacji przedstawionych przez dyrektora generalnego, stwierdza, że Agencja nie jest w stanie zweryfikować, czy nie wykorzystano materiałów jądrowych, które mają być zabezpieczone na mocy niniejszego Porozumienia, do niewłaściwych celów, jak wytwarzanie broni jądrowej lub innych jądrowych urządzeń wybuchowych.
Podejmując takie działania, Rada bierze pod uwagę stopień zabezpieczenia, który zapewniają zastosowane środki zabezpieczające i proponuje Wspólnocie lub Państwu, w zakresie, w jakim to dotyczy każdej ze Stron, każdą rozsądną możliwość przedstawienia Radzie niezbędnego zabezpieczenia.
WYKŁADNIA I STOSOWANIE POROZUMIENIA ORAZ ROZSTRZYGANIE SPORÓW
Artykuł 20
Na wniosek Agencji, Wspólnoty lub Państwa, przeprowadza się konsultacje w związku ze wszelkimi pytaniami wynikającymi z wykładni lub stosowania niniejszego Porozumienia.
Artykuł 21
Wspólnota i Państwa mają prawo wnosić, aby Rada rozpatrywała wszelkie pytania wynikające z wykładni i stosowania niniejszego Porozumienia.
Rada zaprasza Wspólnotę i zainteresowane Państwo do uczestniczenia w dyskusji nad wszelkimi takimi pytaniami.
Artykuł 22
Wszelkie spory nierozstrzygnięte w drodze negocjacji lub innej procedury uzgodnionej z Agencją, Wspólnotą i Państwami, wynikające z wykładni lub stosowania niniejszego Porozumienia, z wyjątkiem sporu dotyczącego ustalenia przez Radę dokonanego zgodnie z artykułem 19 lub działań podjętych przez Radę zgodnie z takim ustaleniem, są przedkładane, na wniosek jednej ze Stron, w sądzie arbitrażowym złożonym z pięciu arbitrów.
Wspólnota i Państwa wyznaczają dwóch arbitrów, jak również Agencja wyznacza dwóch arbitrów, a wyznaczeni w ten sposób czterej arbitrzy wybierają piątego, który jest przewodniczącym.
Jeżeli w terminie trzydziestu dni od momentu złożenia wniosku o arbitraż, Wspólnota i Państwa lub Agencja nie wyznaczyły po dwóch arbitrów, Wspólnota lub Agencja mogą wystąpić z wnioskiem do Przewodniczącego Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości o wyznaczenie tych arbitrów.
Stosuje się tę samą procedurę, jeżeli w terminie trzydziestu dni od momentu wyznaczenia lub wyboru czwartego arbitra, nie wybrano piątego arbitra.
Większość członków sądu arbitrażowego stanowi kworum, a wszystkie decyzje wymagają jednomyślności co najmniej trzech arbitrów.
Procedura arbitrażowa jest ustalana przez sąd.
Decyzje sądu są wiążące dla Agencji, Wspólnoty i zainteresowanych Państw.
PRZYSTĄPIENIE
Artykuł 23
a) Niniejsze Porozumienie wchodzi w życie dla Państw nieposiadających broni jądrowej, będących Stroną Układu, które stają się członkami Wspólnoty, po tym jak:
i) Państwo powiadomi Agencję, że zakończyło procedury związane z wprowadzaniem w życie niniejszego Porozumienia; oraz
ii) Wspólnota powiadomi Agencję, że jest w stanie stosować swoje zabezpieczenia w odniesieniu do tego Państwa do celów niniejszego Porozumienia.
b) Jeżeli zainteresowane Państwo zawarło inne porozumienia z Agencją związane ze stosowaniem zabezpieczeń Agencji, stosowanie zabezpieczeń Agencji w ramach tamtych porozumień zostaje zawieszone na czas obowiązywania niniejszego Porozumienia po jego wejściu w życie w tym Państwie; o ile jednakże nadal stosuje się zobowiązanie Państwa, zawarte w tych porozumieniach, do nieużywania do wspierania celów militarnych przedmiotów, które są objęte tymi porozumieniami.
ZMIANA POROZUMIENIA
Artykuł 24
a) Agencja, Wspólnota i Państwa konsultują, na wniosek jednej ze Stron, zmiany niniejszego Porozumienia.
b) Wszelkie zmiany wymagają zgody Agencji, Wspólnoty i Państw.
c) Dyrektor generalny niezwłocznie powiadamia wszystkie Państwa Członkowskie Agencji o każdej zmianie niniejszego Porozumienia.
WEJŚCIE W ŻYCIE I OBOWIĄZYWANIE
Artykuł 25
a) Niniejsze Porozumienie wchodzi w życie z dniem, w którym Agencja otrzymuje od Wspólnoty i Państw pisemne powiadomienie o spełnieniu ich własnych wymogów dotyczących wprowadzenia w życie niniejszego Porozumienia.
Dyrektor generalny niezwłocznie powiadamia wszystkie Państwa Członkowskie Agencji o wejściu w życie niniejszego Porozumienia.
b) Niniejsze Porozumienie pozostaje w mocy dopóki Państwa są Stronami Układu.
PROTOKÓŁ
Artykuł 26
Protokół dołączony do niniejszego Porozumienia jest jego integralną częścią.
Pojęcie "Porozumienie" używane w niniejszym dokumencie oznacza Porozumienie i Protokół razem.
CZĘŚĆ II
WPROWADZENIE
Artykuł 27
Celem niniejszej części Porozumienia jest określenie, zgodnie z wymogami, procedur, które mają być stosowane podczas wprowadzania w życie postanowień części I dotyczących zabezpieczeń.
CEL ZABEZPIECZEŃ
Artykuł 28
Celem procedur zabezpieczających ustalonych w niniejszym Porozumieniu jest wykrycie w porę niewłaściwego wykorzystania znacznych ilości materiałów jądrowych stosowanych w działaniach jądrowych o charakterze pokojowym do wytwarzania broni lub innych jądrowych urządzeń wybuchowych lub do nieznanych celów oraz powstrzymywanie takich praktyk poprzez ryzyko wczesnego ich wykrycia.
Artykuł 29
Do osiągnięcia celu ustalonego w artykule 28 wykorzystuje się rozliczanie materiałów jako środek zabezpieczający o zasadniczym znaczeniu, wraz z powstrzymywaniem i nadzorem jako ważnymi środkami uzupełniającymi.
Artykuł 30
Technicznym zakończeniem przez Agencję czynności weryfikacyjnych jest oświadczenie w odniesieniu do każdego rejonu bilansu materiałowego, o ilości materiału niewliczanego w wyznaczonym okresie, z podaniem granic dokładności dla ilości w nim zawartych.
WSPÓLNOTOWY SYSTEM ZABEZPIECZEŃ
Artykuł 31
Zgodnie z artykułem 3, w czasie przeprowadzania czynności weryfikacyjnych Agencja w pełni wykorzystuje wspólnotowy system zabezpieczeń.
Artykuł 32
Wspólnotowy system rozliczania i kontroli materiałów jądrowych na mocy niniejszego Porozumienia jest oparty na strukturze rejonów bilansu materiałowego.
Stosując swoje zabezpieczenia, Wspólnota wykorzystuje i, gdy jest to niezbędne, przyjmuje postanowienia, jak uznano za stosowne i jak określono w ustaleniach dodatkowych, dotyczące takich środków jak:
a) system pomiarów w celu określenia ilości materiałów jądrowych uzyskanych, wyprodukowanych, wysłanych, zagubionych lub inaczej usuniętych ze stanu inwentarza, oraz ilości znajdujących się w stanie inwentarza;
b) ocena precyzji i dokładności pomiarów i oszacowanie niepewności pomiarów;
c) procedury identyfikacji, przeglądu i oceny różnic w pomiarach wysyłającego/odbierającego;
d) procedury sporządzania fizycznego stanu inwentarza;
e) procedury oceny nagromadzenia nieobliczonego stanu inwentarza i nieobliczonych strat;
f) system dokumentacji i sprawozdań wykazujących, dla każdego rejonu bilansu materiałowego, stan inwentarza materiałów jądrowych i zmiany w tym inwentarzu, włączając odbiory i transfery spoza rejonu bilansu materiałowego;
g) postanowienia gwarantujące, że procedury rozliczania i ustalenia funkcjonują prawidłowo; oraz
h) procedury dostarczania sprawozdań do Agencji zgodnie z artykułami 59–65 i 67–69.
Artykuł 33
Nie stosuje się zabezpieczeń na mocy niniejszego Porozumienia do materiałów w górnictwie i przetwórstwie rud.
Artykuł 34
a) W przypadku gdy wszelkie materiały zawierające uran lub tor, które nie osiągnęły etapu jądrowego cyklu paliwowego opisanego w literze c), są bezpośrednio lub pośrednio wywożone do Państwa nieposiadającego broni jądrowej, niebędącego stroną niniejszego Porozumienia, Wspólnota powiadamia Agencję o ilości tych materiałów, ich składzie i przeznaczeniu, chyba że materiały te są wywożone w szczególnych celach niemających charakteru jądrowego.
b) W przypadku gdy wszelkie materiały zawierające uran lub tor, które nie osiągnęły etapu jądrowego cyklu paliwowego opisanego w literze c), są przywożone do Państw, Wspólnota powiadamia Agencję o ilości tych materiałów i ich składzie, chyba że materiały te są przywożone w szczególnych celach niemających charakteru jądrowego.
c) W przypadku gdy wszelkie materiały jądrowe o składzie i czystości odpowiedniej do produkcji paliwa lub wzbogacania izotopowego opuszczają fabrykę lub etap przetwarzania, w którym zostały wyprodukowane, lub w przypadku gdy takie materiały jądrowe wyprodukowane na późniejszym etapie w jądrowym cyklu paliwowym są przywożone do Państw, podlegają one innym procedurom zabezpieczającym określonym w niniejszym Porozumieniu.
OBOWIĄZYWANIE ZABEZPIECZEŃ
Artykuł 35
a) Zabezpieczenia objęte niniejszym Porozumieniem dotyczące materiałów jądrowych przestają obowiązywać zgodnie z warunkami ustalonymi w artykule 11.
W przypadku gdy niespełnione są warunki wymienionego artykułu, ale Wspólnota uznaje, że odzyskanie z odpadów materiałów jądrowych podlegających zabezpieczeniom na mocy niniejszego Porozumienia nie jest na razie praktyczne lub pożądane, Agencja i Wspólnota porozumiewają się w sprawie odpowiednich środków zabezpieczających, które należy zastosować.
b) Zabezpieczenia objęte niniejszym Porozumieniem dotyczące materiałów jądrowych przestają obowiązywać zgodnie z warunkami ustalonymi w artykule 13, o ile Agencja i Wspólnota uzgodnią, że te materiały jądrowe są praktycznie nieodzyskiwalne.
WYŁĄCZENIA Z ZABEZPIECZEŃ
Artykuł 36
Na wniosek Wspólnoty Agencja wyłącza następujące materiały jądrowe z zabezpieczeń przewidzianych w niniejszym Porozumieniu:
a) specjalne materiały jądrowe kiedy są używane w ilościach wyrażonych w gramach lub mniejszych jednostkach jako czujniki w urządzeniach;
b) materiały jądrowe kiedy są używane w działaniach niemających charakteru jądrowego zgodnie z artykułem 13, jeżeli materiały te są odzyskiwalne; oraz
c) pluton z izotopową koncentracją plutonu-238 przekraczającą 80 %.
Artykuł 37
Na wniosek Wspólnoty Agencja wyłącza z zabezpieczeń przewidzianych w niniejszym Porozumieniu materiały jądrowe, które w przeciwnym razie podlegałyby tym zabezpieczeniom, o ile całkowita ilość materiałów jądrowych, które zostały wyłączone w Państwach zgodnie z niniejszym artykułem, nigdy nie przekracza:
a) jednego kilograma łącznie specjalnego materiału jądrowego, który może składać się z jednego z następujących:
i) plutonu;
ii) uranu o wzbogaceniu 0,2 (20 %) i powyżej, uwzględniając pomnożenie jego masy przez jego wzbogacenie, oraz
iii) uranu o wzbogaceniu poniżej 0,2 (20 %) i powyżej naturalnego uranu, uwzględniając pomnożenie jego masy przez pięciokrotny kwadrat jego wzbogacenia;
b) 10 ton łącznie naturalnego uranu i zubożonego uranu o wzbogaceniu powyżej 0,005 (0,5 %);
c) 20 ton zubożonego uranu o wzbogaceniu 0,005 (0,5 %) lub poniżej; oraz
d) 20 ton toru;
lub większych ilości, jakie może określić Rada w celu jednolitego stosowania.
Artykuł 38
Jeżeli wyłączone materiały jądrowe mają być przetwarzane lub przechowywane razem z materiałami jądrowymi podlegającymi zabezpieczeniom na mocy niniejszego Porozumienia, należy także przyjąć postanowienia dotyczące ponownego stosowania tych zabezpieczeń.
USTALENIA DODATKOWE
Artykuł 39
Wspólnota przyjmuje z Agencją ustalenia dodatkowe, które szczegółowo, w stopniu niezbędnym do umożliwienia Agencji wypełniania jej zobowiązań w sposób efektywny i skuteczny na mocy niniejszego Porozumienia, określają, jak należy stosować procedury przewidziane w niniejszym Porozumieniu.
Bez dokonywania zmian niniejszego Porozumienia, można przedłużyć lub zmienić ustalenia dodatkowe poprzez porozumienie między Agencją a Wspólnotą.
Artykuł 40
Ustalenie dodatkowe wchodzi w życie w tym samym czasie co niniejsze Porozumienie, lub tak szybko jak to możliwe po wejściu w życie niniejszego Porozumienia.
Agencja, Wspólnota i Państwa poczynią wszelkie wysiłki w celu wprowadzenia u siebie takiego ustalenia w terminie dziewięćdziesięciu dni od daty wejścia w życie niniejszego Porozumienia; przedłużenie tego okresu wymaga porozumienia między Agencją, Wspólnotą i Państwami.
Wspólnota niezwłocznie powiadamia Agencję o informacjach wymaganych do wypełnienia ustaleń dodatkowych.
Po wejściu w życie niniejszego Porozumienia Agencja ma prawo stosować procedury w nim określone w związku z materiałami jądrowymi wymienionymi w stanie inwentarza przewidzianym w artykule 41, nawet jeżeli ustalenia dodatkowe nie zaczęły jeszcze obowiązywać.
STAN INWENTARZA
Artykuł 41
Na podstawie sprawozdania początkowego określonego w artykule 62, Agencja ustala ujednolicone stany inwentarza materiałów jądrowych w Państwach, podlegające zabezpieczeniom na mocy niniejszego Porozumienia, bez względu na ich pochodzenie, i utrzymuje te stany inwentarza w oparciu o kolejne sprawozdania i wyniki swoich czynności weryfikacyjnych.
Kopie stanu inwentarza udostępnia się okresowo Wspólnocie w celu ich przyjęcia.
INFORMACJE PROJEKTOWE
Postanowienia ogólne
Artykuł 42
Zgodnie z artykułem 8 informacje projektowe odnoszące się do istniejącej aparatury jądrowej Wspólnota dostarcza Agencji podczas debaty o ustaleniach dodatkowych.
Terminy dostarczenia informacji projektowych odnoszących się do nowej aparatury jądrowej są określone w ustaleniach dodatkowych. Informacje te powinny być dostarczane tak wcześnie jak to możliwe przed wprowadzeniem materiałów jądrowych do nowej aparatury jądrowej.
Artykuł 43
Informacje projektowe, które mają być dostarczone Agencji, obejmują dla każdej aparatury jądrowej, gdzie zachodzi taka potrzeba:
a) identyfikację aparatury jądrowej, określając jej ogólny charakter, cel, moc znamionową i lokalizację geograficzną oraz nazwisko (nazwę) i adres, które mają być wykorzystywane do rutynowych celów handlowych;
b) opis ogólnej budowy aparatury jądrowej z odsyłaczami, na ile to wykonalne, do formy, lokalizacji i przepływu materiałów jądrowych oraz do ogólnego schematu ważnych części należących do wyposażenia, które wykorzystują, produkują lub przetwarzają materiały jądrowe;
c) opis cech aparatury jądrowej związany z rozliczaniem materiałów, środkami powstrzymywania i nadzoru; oraz
d) opis istniejących i proponowanych procedur ułatwiających rozliczanie i kontrolę materiałów jądrowych ze specjalnym odniesieniem do rejonów bilansu materiałowego ustalonych przez operatora, pomiarów przepływu i procedur sporządzania fizycznego stanu inwentarza.
Artykuł 44
Dostarczane są również Agencji inne informacje związane ze stosowaniem zabezpieczeń na mocy niniejszego Porozumienia, dotyczące każdej aparatury jądrowej, jeżeli tak wyszczególniono w ustaleniach dodatkowych.
Wspólnota dostarcza Agencji dodatkowych informacji dotyczących procedur związanych ze zdrowiem i bezpieczeństwem, których Agencja przestrzega i które są stosowane przez inspektorów agencyjnych przy aparaturze jądrowej.
Artykuł 45
Wspólnota dostarcza Agencji do zbadania informacje projektowe związane ze zmianą istotną do celów zabezpieczeń przewidzianych w niniejszym Porozumieniu i informuje Agencję o wszelkich zmianach w dostarczonych przez nią informacjach na mocy artykułu 44, z wystarczającym wyprzedzeniem umożliwiającym, gdy zachodzi taka konieczność, dostosowanie procedur zabezpieczających stosowanych na mocy niniejszego Porozumienia.
Artykuł 46
Cel badania informacji projektowych
Informacje projektowe dostarczone Agencji są wykorzystywane do następujących celów:
a) zidentyfikowania, tak szczegółowo, aby ułatwić weryfikację, cech aparatury jądrowej i materiału jądrowego istotnego do zastosowania zabezpieczeń dotyczących materiałów jądrowych;
b) określenia rejonów bilansu materiałowego, które mają być wykorzystane do celów rozliczeniowych na mocy niniejszego Porozumienia i do wyselekcjonowania tych punktów strategicznych, które są kluczowymi punktami pomiarów i które będą wykorzystane do określenia przepływu i stanu inwentarza materiałów jądrowych; przy ustalaniu takich rejonów bilansu materiałowego wykorzystuje się między innymi następujące kryteria:
i) rozmiar rejonu bilansu materiałowego jest związany z dokładnością, z jaką można ustalić bilans materiałowy;
ii) przy określaniu rejonu bilansu materiałowego korzysta się z wszelkich możliwości wykorzystania środków powstrzymywania i nadzoru w celu łatwiejszego zapew nienia pełności pomiarów przepływu, a co za tym idzie, uproszczenia stosowania zabezpieczeń i skoncentrowania wysiłków pomiarowych na kluczowych punktach pomiarów;
iii) można ustalić specjalny rejon bilansu materiałowego, na wniosek Wspólnoty lub Państwa zainteresowanego etapem przetwarzania obejmującym sensytywtne, z handlowego punktu widzenia, informacje;
c) ustalania czasu znamionowego i procedur sporządzania fizycznego stanu inwentarza materiałów jądrowych do celów rozliczeniowych na mocy niniejszego Porozumienia;
d) ustalania wymogów związanych z dokumentacją i sprawozdaniami oraz ustalania procedur oceny dokumentacji;
e) ustalania wymogów i procedur weryfikacji ilości i lokalizacji materiałów jądrowych; oraz
f) wyboru właściwych połączeń metod i technik powstrzymywania i nadzoru oraz punktów strategicznych, w których mają być stosowane.
Wyniki badań informacji projektowych są włączane do ustaleń dodatkowych, zgodnie z porozumieniem między Agencją a Wspólnotą.
Artykuł 47
Ponowne badanie informacji projektowych
Informacje projektowe są ponownie badane w świetle zmian dotyczących warunków funkcjonowania, rozwoju technologii zabezpieczającej lub doświadczenia w stosowaniu procedur weryfikacyjnych, w celu dokonania zmiany zgodnie z artykułem 46.
Artykuł 48
Weryfikacja informacji projektowych
Agencja, we współpracy ze Wspólnotą i danym Państwem, może wysłać inspektorów w celu obejrzenia aparatury jądrowej i zweryfikowania informacji projektowych dostarczonych Agencji zgodnie z artykułami 42–45 do celów określonych w artykule 46.
INFORMACJE DOTYCZĄCE MATERIAŁÓW JĄDROWYCH ZNAJDUJĄCYCH SIĘ POZA APARATURĄ JĄDROWĄ
Artykuł 49
Kiedy materiały jądrowe mają być regularnie wykorzystywane poza aparaturą jądrową, Wspólnota dostarcza Agencji następujących informacji, gdzie zachodzi taka potrzeba:
a) ogólny opis wykorzystania materiałów jądrowych, ich lokalizację geograficzną, nazwę (nazwisko) użytkownika do rutynowych celów handlowych; oraz
b) ogólny opis istniejących i proponowanych procedur dotyczących rozliczania i kontroli materiałów jądrowych, jak wyszczególniono w ustaleniach dodatkowych.
Wspólnota powiadamia Agencję, we właściwym czasie, o wszelkich zmianach w informacjach dostarczonych jej na mocy niniejszego artykułu.
Artykuł 50
Informacje dostarczone Agencji zgodnie z artykułem 49 mogą być wykorzystane, w odpowiednim stopniu, do celów określonych w artykule 46 litery b)–f).
SYSTEM DOKUMENTACJI
Postanowienia ogólne
Artykuł 51
Wspólnota ustala, aby zachowywano dokumentację dotyczącą każdego rejonu bilansu materiałowego.
Dokumentację, która ma być zachowana, opisuje się w ustaleniach dodatkowych.
Artykuł 52
Wspólnota przyjmuje ustalenia w celu ułatwienia inspektorom agencyjnym badania dokumentacji, szczególnie jeżeli dokumentacja nie jest przechowywana w języku angielskim, francuskim, rosyjskim lub hiszpańskim.
Artykuł 53
Dokumentację przechowuje się przez co najmniej pięć lat.
Artykuł 54
Gdzie właściwe, dokumentacja składa się z:
a) dokumentacji rozliczenia wszystkich materiałów jądrowych podlegających zabezpieczeniom na mocy niniejszego Porozumienia; oraz
b) dokumentacji operacyjnej dla aparatury jądrowej zawierającej takie materiały jądrowe.
Artykuł 55
System pomiarów, na którym oparta jest dokumentacja wykorzystywana do przygotowywania sprawozdań jest albo zgodny z aktualnymi normami międzynarodowymi, albo posiada jakość równą jakości tych norm.
Dokumentacja księgowa
Artykuł 56
Dokumentacja księgowa ustala następujące kwestie w związku z każdym rejonem bilansu materiałowego:
a) wszelkie zmiany stanu inwentarza, aby umożliwić określenie w każdej chwili jego rejestru stanu inwentarza;
b) wyniki wszelkich pomiarów, które są wykorzystywane do określenia fizycznego stanu inwentarza; oraz
c) wszelkie dostosowania i korekty dokonane w związku ze zmianami stanu inwentarza, rejestru stanu inwentarza lub fizycznego stanu inwentarza.
Artykuł 57
Dla wszelkich zmian stanu inwentarza i fizycznych stanów inwentarza, dokumentacja wykazuje, w odniesieniu do każdej partii materiałów jądrowych: identyfikację materiałów, datę partii i datę źródła.
Dokumentacja rozlicza uran, tor i pluton oddzielnie w każdej partii materiałów jądrowych.
W związku z każdą zmianą stanu inwentarza, należy wskazać datę zmiany oraz, gdzie zachodzi taka potrzeba, rejon pochodzenia bilansu materiałowego i odbierający rejon bilansu materiałowego, lub odbiorcę.
Artykuł 58
Dokumentacja operacyjna
Dokumentacja operacyjna ustala, gdzie zachodzi taka potrzeba, względem każdego rejonu bilansu materiałowego:
a) dane operacyjne wykorzystywane do ustalenia zmian w ilościach i składzie materiałów jądrowych;
b) dane uzyskane z kalibrowania czołgów i przyrządów oraz z pobierania próbek i analiz, procedury kontrolowania jakości pomiarów i wynikający z nich szacunku błędu losowego i systematycznego;
c) opis sekwencji działań podjętych podczas przygotowania do i sporządzania fizycznego stanu inwentarza w celu zagwarantowania, że jest on poprawny i pełny; oraz
d) opis działań podjętych w celu ustalenia przyczyny i wielkości wszelkich przypadkowych i nie obliczonych strat, które mogą się pojawić.
SYSTEM SPRAWOZDAŃ
Postanowienia ogólne
Artykuł 59
Wspólnota dostarcza Agencji sprawozdania, jak wyszczególniono w artykułach 60–65 i 67–69, dotyczące materiałów jądrowych podlegających zabezpieczeniom na mocy niniejszego Porozumienia.
Artykuł 60
Sprawozdania sporządza się w językach: angielskim, francuskim, rosyjskim i hiszpańskim, o ile nie określono inaczej w ustaleniach dodatkowych.
Artykuł 61
Sprawozdania są sporządzane w oparciu o dokumentację przechowywaną zgodnie z artykułami 51–58 i składają się, gdzie zachodzi taka potrzeba, ze sprawozdań rozliczenia i sprawozdań specjalnych.
Sprawozdania rozliczenia
Artykuł 62
Wspólnota dostarcza Agencji sprawozdanie początkowe dotyczące wszelkich materiałów jądrowych podlegających zabezpieczeniom na mocy niniejszego Porozumienia.
Sprawozdanie początkowe wysyła się do Agencji w terminie 30 dni, licząc od ostatniego dnia miesiąca kalendarzowego, w którym zaczyna obowiązywać niniejsze Porozumienie; sprawozdanie odzwierciedla sytuację na ostatni dzień tego miesiąca.
Artykuł 63
Wspólnota dostarcza Agencji następujące sprawozdania rozliczenia dla każdego rejonu bilansu materiałowego:
a) sprawozdania dotyczące zmiany stanu inwentarza wykazujące wszelkie zmiany w stanie inwentarza materiałów jądrowych.
Sprawozdania wysyła się tak szybko jak to możliwe, a w każdym przypadku w terminach określonych w ustaleniach dodatkowych; oraz
b) sprawozdania dotyczące bilansu materiałowego wykazujące bilans materiałowy w oparciu o fizyczny stan inwentarza materiałów jądrowych rzeczywiście obecny w rejonie bilansu materiałowego.
Sprawozdania wysyła się tak szybko jak to możliwe, a w każdym przypadku w terminach określonych w ustaleniach dodatkowych.
Sprawozdania oparte są na danych dostępnych w dniu sporządzania sprawozdań i mogą być poprawione w późniejszym terminie, gdzie jest to wymagane.
Artykuł 64
Sprawozdania dotyczące zmian stanu inwentarza określają dane identyfikacyjne i dane dla każdej partii materiałów jądrowych, datę zmiany stanu inwentarza oraz, gdzie zachodzi taka potrzeba, rejon pochodzenia bilansu materiałowego oraz odbierający rejon bilansu materiałowego lub odbiorcę.
Do niniejszych sprawozdań załącza się zwięzłe notatki:
a) objaśniające zmiany stanu inwentarza w oparciu o dane operacyjne zawarte w dokumentacji operacyjnej przewidzianej na mocy artykułu 58 litera a); oraz
b) opisujące, jak określono w ustaleniach dodatkowych, oczekiwany program operacyjny, szczególnie sporządzanie fizycznego stanu inwentarza.
Artykuł 65
Wspólnota zgłasza każdą zmianę stanu inwentarza, dostosowanie lub korektę, albo okresowo za pomocą wykazu zbiorczego albo indywidualnie.
Zmiany stanu inwentarza zgłasza się w odniesieniu do partii.
Jak określono w ustaleniach dodatkowych, małe zmiany w stanie inwentarza materiałów jądrowych, takie jak transfery próbek analitycznych, mogą być połączone w jedną partię i zgłoszone jako jedna zmiana stanu inwentarza.
Artykuł 66
Agencja dostarcza Wspólnocie, na użytek stron zainteresowanych, półroczne zestawienia rejestru stanu inwentarza materiałów jądrowych podlegających zabezpieczeniom na mocy niniejszego Porozumienia, dla każdego rejonu bilansu materiałowego, w oparciu o sprawozdania dotyczące zmian stanu inwentarza na okres objęty każdym takim zestawieniem.
Artykuł 67
Sprawozdania dotyczące bilansu materiałowego zawierają następujące wpisy, o ile Agencja i Wspólnota nie uzgodniły inaczej:
a) początkowy fizyczny stan inwentarza;
b) zmiany stanu inwentarza (najpierw wzrost, potem spadek);
c) końcowy rejestr stanu inwentarza;
d) różnice wysyłający/odbierający;
e) dostosowany końcowy rejestr stanu inwentarza;
f) końcowy fizyczny stan inwentarza; i
g) materiały niewliczone.
Do każdego sprawozdania dotyczącego bilansu materiałowego dołącza się zestawienie fizycznego stanu inwentarza z osobnym wyszczególnieniem wszystkich partii i określeniem identyfikacji materiałów oraz danych dla każdej partii.
Artykuł 68
Sprawozdania specjalne
Wspólnota sporządza niezwłocznie sprawozdania specjalne, jeżeli:
a) jeżeli jakikolwiek niezwykły przypadek lub okoliczność pozwalają Wspólnocie sądzić, że ma lub miała miejsce strata materiałów jądrowych przekraczająca granice określone w tym celu w ustaleniach dodatkowych; lub
b) nieoczekiwanie uległy zmianie środki powstrzymywania, które określono w ustaleniach dodatkowych w takim stopniu, że umożliwiło to nieupoważnione usuwanie materiałów jądrowych.
Artykuł 69
Poszerzenie i objaśnienie sprawozdań
Na wniosek Agencji Wspólnota dostarcza jej poszerzenie lub objaśnienie wszelkich sprawozdań w takim stopniu, w jakim jest to istotne do celów zabezpieczeń objętych niniejszym Porozumieniem.
INSPEKCJE
Artykuł 70
Postanowienia ogólne
Agencja ma prawo przeprowadzania inspekcji, jak przewidziano w niniejszym Porozumieniu.
Cel inspekcji
Artykuł 71
Agencja może przeprowadzić inspekcje ad hoc w celu:
a) weryfikacji informacji zawartych w sprawozdaniu początkowym dotyczącym materiałów jądrowych podlegających zabezpieczeniom na mocy niniejszego Porozumienia oraz zidentyfikowania i zweryfikowania zmian w sytuacji, które miały miejsce między datą sprawozdania początkowego a datą wejścia w życie ustaleń dodatkowych związanych z daną aparaturą jądrową; oraz
b) zidentyfikowania i jeżeli jest to możliwe, zweryfikowania ilości i składu materiałów jądrowych podlegających zabezpieczeniom na mocy niniejszego Porozumienia zgodnie z artykułem 93 i 96 przed ich transferem poza terytorium Państw lub po ich transferze do Państw z wyjątkiem transferów na obszarze Wspólnoty.
Artykuł 72
Agencja może przeprowadzić rutynowe inspekcje w celu:
a) zweryfikowania, czy sprawozdania zgadzają się z dokumentacją;
b) zweryfikowania lokalizacji, tożsamości, ilości i składu wszelkich materiałów jądrowych podlegających zabezpieczeniom na mocy niniejszego Porozumienia; oraz
c) zweryfikowania informacji dotyczących możliwych przyczyn pojawienia się materiałów niewliczonych, różnic wysyłający/odbierający i niepewności związanych z rejestrem stanu inwentarza.
Artykuł 73
Zgodnie z procedurami ustanowionymi w artykule 77, Agencja może przeprowadzić specjalne inspekcje:
a) w celu zweryfikowania informacji zawartych w sprawozdaniach specjalnych; lub
b) jeżeli Agencja uważa, że informacje udostępnione przez Wspólnotę, włączając objaśnienia Wspólnoty oraz informacje uzyskane w drodze rutynowych inspekcji są nieodpowiednie, aby Agencja mogła wypełniać swoje zobowiązania na mocy niniejszego Porozumienia.
Inspekcję uznaje się za specjalną, jeżeli jest dodatkowa w stosunku do inspekcji rutynowej przewidzianej w niniejszym Porozumieniu lub jeżeli obejmuje dostęp do informacji lub lokalizacji dodatkowy w odniesieniu do dostępu określonego w artykule 76 dla inspekcji ad hoc i rutynowych lub jeżeli ma obie te cechy.
Zakres inspekcji
Artykuł 74
Do celów określonych w artykułach 71–73, Agencja może:
a) zbadać dokumentację przechowywaną zgodnie z artykułami 51–58;
b) przeprowadzić niezależne pomiary wszystkich materiałów jądrowych podlegających zabezpieczeniom na mocy niniejszego Porozumienia;
c) zweryfikować funkcjonowanie i kalibrowanie przyrządów i innego sprzętu do pomiaru i kontroli;
d) stosować i wykorzystywać środki nadzoru i powstrzymywania; oraz
e) wykorzystywać inne obiektywne metody, które, jak wykazano, są technicznie wykonalne.
Artykuł 75
Na podstawie artykułu 74 Agencja ma prawo:
a) obserwować, czy próbki w kluczowych punktach pomiaru do celów rozliczenia bilansu materiałowego, pobierane są zgodnie z procedurami, w wyniku których powstają próbki reprezentatywne; obserwować traktowanie i analizy próbek i uzyskanie kopii tych próbek;
b) obserwować, czy pomiary materiałów jądrowych w kluczowych punktach pomiaru do celów rozliczenia bilansu materiałowego, są reprezentatywne oraz obserwować kalibrowanie przyrządów i danego sprzętu;
c) przyjąć ustalenia ze Wspólnotą i w stopniu niezbędnym także z zainteresowanym Państwem, jeżeli zachodzi taka konieczność, dotyczących:
i) wykonania dodatkowych pomiarów i pobrania dodatkowych próbek do użytku Agencji;
ii) analizy standardowych próbek analitycznych Agencji;
iii) wykorzystania odpowiednich, bezwzględnych norm podczas kalibrowania przyrządów i innego sprzętu; oraz
iv) przeprowadzenia innych kalibrowań;
d) wykorzystać własny sprzęt do niezależnego pomiaru i nadzoru oraz jeżeli tak ustalono i określono w ustaleniach dodatkowych, dokonać instalacji tego sprzętu;
e) stosować własne pieczęci oraz inne przyrządy identyfikacyjne i urządzenia wskazujące naruszenie środków powstrzymywania, jeżeli tak ustalono i określono w ustaleniach dodatkowych; oraz
f) przyjąć ustalenia ze Wspólnotą lub zainteresowanym Państwem dotyczące wysyłki próbek pobranych do użytku Agencji.
Dostęp w celach inspekcyjnych
Artykuł 76
a) Do celów określonych w artykule 71 litera a) i do czasu, kiedy w ustaleniach dodatkowych zostaną określone punkty strategiczne, inspektorzy agencyjni mają dostęp do każdej lokalizacji, gdzie sprawozdanie początkowe lub wszelkie inspekcje przeprowadzone w związku z tym sprawozdaniem wskazują na obecność materiałów jądrowych podlegających zabezpieczeniom na mocy niniejszego Porozumienia.
b) Do celów określonych w artykule 71 litera b), inspektorzy agencyjni mają dostęp do każdej lokalizacji, o której została powiadomiona Agencja zgodnie z artykułem 92 litera d) iii) lub artykułem 95 litera d) iii).
c) Do celów określonych w artykule 72, inspektorzy mają dostęp tylko do punktów strategicznych wyszczególnionych w ustaleniach dodatkowych i do dokumentacji przechowywanej zgodnie z artykułami 51–58.
d) W przypadku gdy Wspólnota dochodzi do wniosku, że wszelkie niezwyczajne okoliczności wymagają zwiększenia ograniczeń w dostępie Agencji, Wspólnota i Agencja niezwłocznie przyjmują ustalenia w celu umożliwienia Agencji wypełniania zobowiązań z tytułu zabezpieczeń w świetle tych ograniczeń. dyrektor generalny informuje Radę o każdym takim ustaleniu.
Artykuł 77
Wspólnota i Agencja konsultują się niezwłocznie w przypadku wystąpienia okoliczności, które mogą doprowadzić do inspekcji specjalnych do celów określonych w artykule 73.
W wyniku tych konsultacji, Agencja może:
a) dokonać inspekcji poza inspekcją rutynową przewidzianą w niniejszym Porozumieniu; oraz
b) uzyskać dostęp, w porozumieniu ze Wspólnotą do informacji lub lokalizacji poza tymi, które określono w artykule 76.
Wszelki brak porozumienia jest rozwiązywany zgodnie z artykułem 21 i 22.
Artykuł 18 stosuje się w przypadku gdy niezbędne i pilne jest działanie ze strony Wspólnoty lub Państwa w stopniu, w jakim dotyczy to bezpośrednio jednej ze stron.
Częstotliwość i zakres inspekcji rutynowych
Artykuł 78
Liczba, zakres i trwanie inspekcji rutynowych przy zastosowaniu optymalnego harmonogramu, są utrzymywane na poziomie minimalnym zgodnym ze skutecznym wprowadzaniem procedur zabezpieczających ustalonych w niniejszym Porozumieniu; zasoby inspekcyjne dostępne na mocy niniejszego Porozumienia wykorzystuje się optymalnie i jak najoszczędniej.
Artykuł 79
Agencja może przeprowadzać jedną rutynową inspekcję na rok w odniesieniu do aparatury jądrowej i rejonów bilansu materiałowego poza aparaturą jądrową z zawartością lub rocznym wkładem materiałów jądrowych, zależnie od tego, które jest większe, nieprzekraczającymi pięciu kilogramów rozliczeniowych.
Artykuł 80
Liczba, zakres, trwanie, harmonogram i sposób wykonywania inspekcji rutynowych w odniesieniu do aparatury jądrowej o zawartości lub rocznym wkładzie materiałów jądrowych przekraczającym pięć kilogramów rozliczeniowych, określa się w oparciu o założenie, że w maksymalnym lub ograniczającym przypadku system inspekcji nie ma szerszego zakresu niż to konieczne i wystarcza do utrzymania ciągłości wiedzy o przepływie i stanie inwentarza materiałów jądrowych, a maksymalną inspekcję rutynową związana z tą aparaturą określa się w następujący sposób:
a) dla reaktorów i szczelnych obiektów przechowujących materiały jądrowe maksymalna liczba inspekcji rutynowych na rok jest określana przez przyznanie jednej szóstej roboczoroku inspekcji dla każdej takiej aparatury jądrowej;
b) dla aparatury jądrowej innej niż reaktory i szczelne obiekty przechowujące materiały jądrowe, nawet związanej ze stosowaniem plutonu lub uranu o wzbogaceniu powyżej 5 %, maksymalna liczba inspekcji rutynowych na rok jest określana, przyznając każdej takiej aparaturze roboczodni inspekcji na rok, gdzie E jest stanem inwentarza lub rocznym wkładem materiałów jądrowych, którykolwiek z nich jest większy, wyrażonym w kilogramach rozliczeniowych.
Maksymalna liczba ustalona dla każdej takiej aparatury jądrowej nie jest, jednakże mniejsza niż 1,5 roboczolat inspekcji; oraz
c) dla aparatury jądrowej nieobjętej literami a) lub b), maksymalna suma rutynowych inspekcji na rok jest określana przez przyznanie każdej takiej aparaturze jądrowej jednej trzeciej roboczoroku inspekcji plus 0,4 × E roboczodni inspekcji na rok, gdzie E jest stanem inwentarza lub rocznym wkładem materiałów jądrowych, którykolwiek z nich jest większy, wyrażonym w kilogramach rozliczeniowych.
Strony niniejszego Porozumienia mogą uzgodnić zmianę danych liczbowych dla maksymalnej inspekcji, określonej w niniejszym artykule po ustaleniu przez Radę, że taka zmiana jest uzasadniona.
Artykuł 81
Z uwzględnieniem artykułów 78–80, kryteria, które mają być wykorzystane do określenia faktycznej liczby, zakresu, trwania, harmonogramu i sposobu przeprowadzania inspekcji rutynowych, odnoszących się do każdej aparatury jądrowej, obejmują:
a) formę materiałów jądrowych w szczególności, gdy materiały jądrowe są w postaci masy lub składają się z wielu osobnych elementów; ich skład chemiczny i w przypadku uranu, gdy jest o niskim lub o wysokim wzbogaceniu; oraz ich dostępność;
b) skuteczność zabezpieczeń Wspólnoty, włączając stopień, w jakim operatorzy aparatury są służbowo niezależni od zabezpieczeń Wspólnoty; stopień w jakim Wspólnota wdrożyła środki określone w artykule 32; szybkość z jaką dostarcza się sprawozdania Agencji; ich zgodność z niezależną weryfikacją Agencji; oraz ilość i dokładność materiałów niewliczonych; według weryfikacji Agencji;
c) charakterystykę jądrowego cyklu paliwowego w Państwach, w szczególności, liczba i typy aparatury jądrowej zawierającej materiały jądrowe podlegające zabezpieczeniom na mocy niniejszego Porozumienia, charakterystykę takiej aparatury istotną dla zabezpieczeń na mocy niniejszego Porozumienia, mianowicie stopień powstrzymywania; stopień, w jakim projekt takiej aparatury jądrowej ułatwia weryfikację przepływu i stanu inwentarza materiałów jądrowych; oraz stopień w jakim można skorelować informacje z różnych rejonów bilansu materiałowego;
d) współzależność międzynarodową, w szczególności stopień otrzymywania od lub wysyłania do innych Państw materiałów jądrowych do użytku lub do przetwarzania; wszelkie czynności weryfikacyjne ze strony Agencji związane z powyższym; oraz stopień w jakim działania o charakterze jądrowym w każdym Państwie są wzajemnie powiązane z takimi działaniami w innych Państwach; oraz
e) rozwój techniczny w dziedzinie zabezpieczeń, włączając wykorzystanie technik statystycznych i losowego pobierania próbek przy ocenianiu przepływu materiałów jądrowych.
Artykuł 82
Agencja i Wspólnota konsultują się, jeżeli ta ostatnia uważa, że inspekcja nadmiernie koncentruje się na określonej aparaturze jądrowej.
Powiadomienie o inspekcjach
Artykuł 83
Agencja powiadamia z wyprzedzeniem Wspólnotę i zainteresowane Państwa o przybyciu inspektorów agencyjnych do apara tury jądrowej lub do rejonów bilansu materiałowego poza aparaturą jądrową, w następujący sposób:
a) dla inspekcji ad hoc, określonej w artykule 71 litera b), co najmniej dwadzieścia cztery godziny wcześniej; dla tych określonych w artykule 71 litera a), jak również dla działań przewidzianych w artykule 48, co najmniej jeden tydzień wcześniej;
b) dla inspekcji specjalnych, określonych w artykule 73, tak szybko jak to możliwe po tym jak Agencja i Wspólnota skonsultowały się na podstawie artykułu 77, rozumiejąc, że powiadomienie o przybyciu stanowi normalnie część konsultacji; oraz
c) dla inspekcji rutynowych określonych w artykule 72, co najmniej 24 godziny wcześniej względem aparatury określonej w artykule 80 litera b) i szczelnych obiektów przechowujących materiały jądrowe zawierających pluton lub uran o wzbogaceniu powyżej 5 %, oraz jeden tydzień wcześniej we wszystkich pozostałych przypadkach.
Powiadomienie o inspekcjach zawiera nazwiska inspektorów agencyjnych oraz wskazuje aparaturę jądrową i rejony bilansu materiałowego poza aparaturą, które mają być wizytowane oraz okres, w którym to będzie miało miejsce.
Jeżeli inspektorzy agencyjni mają przybyć spoza Państw, Agencja powiadamia również z wyprzedzeniem o miejscu i czasie przybycia inspektorów do Państw.
Artykuł 84
Bez względu na postanowienia artykułu 83, Agencja może przeprowadzić, jako środek uzupełniający bez wcześniejszego powiadomienia, część inspekcji rutynowych na podstawie artykułu 80 zgodnie z zasadą pobierania próbek losowych.
Podczas wykonywania wszelkich niezapowiedzianych inspekcji, Agencja bierze w pełni pod uwagę każdy program operacyjny dostarczony jej zgodnie z artykułem 64 litera b).
Ponadto, kiedy tylko wyda się to praktyczne, i w oparciu o program operacyjny, udziela Wspólnocie i zainteresowanemu Państwu okresowo rad dotyczących swojego ogólnego programu zapowiedzianych i niezapowiedzianych inspekcji, wyszczególniając ogólne okresy, w których przewidziane są inspekcje.
Podczas przeprowadzania wszelkich niezapowiedzianych inspekcji, Agencja stara się, mając na uwadze odpowiednie postanowienia artykułu 44 i 89, aby zminimalizować wszelkie praktyczne trudności wynikłe dla Wspólnoty, dla zainteresowanego Państwa i dla operatorów aparatury jądrowej.
Podobnie Wspólnota i zainteresowane Państwo starają się ułatwić zadanie inspektorom agencyjnym.
Wyznaczanie inspektorów agencyjnych
Artykuł 85
Do wyznaczania inspektorów agencyjnych stosuje się następujące procedury:
a) dyrektor generalny powiadamia pisemnie Wspólnotę i Państwa o nazwisku, kwalifikacjach, obywatelstwie, stopniu i innych istotnych danych szczegółowych, każdego urzędnika Agencji, którego proponuje wyznaczyć na inspektora agencyjnego dla Państw;
b) Wspólnota powiadamia dyrektora generalnego w terminie 30 dni od daty otrzymania takiej propozycji czy zostaje ona przyjęta;
c) dyrektor generalny może wyznaczyć każdego urzędnika, zaakceptowanego przez Wspólnotę i Państwa jako jednego z inspektorów agencyjnych dla Państw i powiadamia Wspólnotę i Państwa o takiej nominacji; oraz
d) dyrektor generalny, działając w odpowiedzi na wniosek Wspólnoty lub z własnej inicjatywy, powiadamia niezwłocznie Wspólnotę i Państwa o cofnięciu nominacji któregokolwiek urzędnika na inspektora agencyjnego dla Państw.
Jednakże w odniesieniu do inspektorów agencyjnych potrzebnych do działań przewidzianych w artykule 48 i do przeprowadzenia inspekcji ad hoc zgodnie z artykułem 71 litera a), procedury nominacji są zakończone, jeżeli to możliwe w terminie 30 dni po wejściu w życie niniejszego Porozumienia.
Jeżeli nominacja jest niemożliwa w tym terminie, inspektorzy agencyjni do powyższych celów są wyznaczani tymczasowo.
Artykuł 86
Państwa przyznają lub odnawiają tak szybko jak to możliwe wizy, gdzie zachodzi taka potrzeba dla każdego inspektora agencyjnego wyznaczonego zgodnie z artykułem 85.
Zachowanie i wizyty inspektorów agencyjnych
Artykuł 87
Podczas wykonywania swoich funkcji zgodnie z artykułami 48 i 71–75, inspektorzy agencyjni przeprowadzają swoje czynności w taki sposób, aby nie przeszkadzać w budowie lub jej nie opóźniać, nie zakłócać eksploatacji lub funkcjonowania aparatury czy też naruszać jej bezpieczeństwa.
W szczególności, inspektorzy agencyjni nie obsługują sami żadnej aparatury jądrowej ani nie zlecają personelowi aparatury jądrowej przeprowadzenia żadnych czynności.
Jeżeli inspektorzy agencyjni uznają, że zgodnie z artykułem 74 i 75 operator powinien, przeprowadzić pewne czynności na aparaturze, zwracają się do niego z takim wnioskiem.
Artykuł 88
W przypadku gdy inspektorzy agencyjni wymagają usług dostępnych w Państwie, włączając wykorzystanie sprzętu związanego z przeprowadzaniem inspekcji, dane Państwo i Wspólnota ułatwiają dostarczenie takich usług oraz wykorzystanie takiego sprzętu przez inspektorów agencyjnych.
Artykuł 89
Wspólnota i zainteresowane Państwa mają prawo do wysłania własnych inspektorów i odpowiednio ich przedstawicieli, aby towarzyszyli inspektorom agencyjnym przy inspekcjach, o ile wykonywanie obowiązków przez inspektorów agencyjnych nie jest w ten sposób opóźniane lub utrudniane.
SPRAWOZDANIE Z CZYNNOŚCI WERYFIKACYJNYCH AGENCJI
Artykuł 90
Na użytek zainteresowanych Stron Agencja powiadamia Wspólnotę o:
a) wynikach inspekcji, które mają być co pewien czas określane w ustaleniach dodatkowych; i
b) o wnioskach, które wyciągnęła z czynności weryfikacyjnych.
TRANSFERY DO LUB Z PAŃSTW
Artykuł 91
Postanowienia ogólne
Materiały jądrowe, które podlegają lub powinny podlegać zabezpieczeniom na mocy niniejszego Porozumienia, a które są przedmiotem transferu do lub z Państw do celów niniejszego Porozumienia uważa się za wchodzące w zakres odpowiedzialności Wspólnoty i zainteresowanego Państwa:
a) w przypadku transferów do Państw od czasu kiedy taka odpowiedzialność przestaje spoczywać na Państwie, z którego przesłano materiały, i nie później niż do czasu kiedy materiały dotrą do miejsca przeznaczenia; i
b) w przypadku transferów z Państw do czasu kiedy Państwo odbiorca przejmuje taką odpowiedzialność i nie później niż do czasu, kiedy materiały jądrowe dotrą do miejsca przeznaczenia.
Punkt, w którym odbywa się przejęcie odpowiedzialności, jest określany zgodnie z odpowiednimi ustaleniami przyjętymi przez Wspólnotę i zainteresowane Państwo z jednej strony oraz Państwo do którego lub z którego przewożone są materiały jądrowe z drugiej strony.
Ani Wspólnota, ani Państwo nie są odpowiedzialne za materiały jądrowe tylko dlatego, że materiały te są przedmiotem tranzytu na lub ponad terytorium Państwa lub też dlatego, że są transportowane na statku z flagą Państwa lub w samolocie Państwa.
Transfery z Państw
Artykuł 92
a) Wspólnota powiadamia Agencję o każdym zamierzonym transferze z Państw materiałów jądrowych podlegających zabezpieczeniom na mocy niniejszego Porozumienia, jeżeli przesyłka przekracza jeden kilogram rozliczeniowy lub względem aparatury jądrowej, która zwykle przesyła znaczne ilości w obrębie tego samego Państwa w przesyłkach nieprzekraczających jednego kilograma rozliczeniowego, jeżeli tak określono w ustaleniach dodatkowych.
b) Agencja otrzymuje takie powiadomienie po zawarciu ustaleń umownych doprowadzających do transferu i w terminie określonym w ustaleniach dodatkowych.
c) Agencja i Wspólnota mogą umówić się w związku z różnymi procedurami dotyczącymi powiadamiania z wyprzedzeniem.
d) Powiadomienie określa:
i) identyfikację i jeżeli możliwe, oczekiwaną ilość i skład materiałów jądrowych, które mają być przedmiotem transferu oraz rejon bilansu materiałowego, z którego będą one pochodzić;
ii) Państwo przeznaczenia materiałów jądrowych;
iii) daty i lokalizacje, w których materiały jądrowe mają być przygotowane do wysyłki;
iv) przybliżone daty wysłania i przybycia materiałów jądrowych; oraz
v) punkt w czasie transferu, w którym Państwo odbiorca przejmuje odpowiedzialność za materiały jądrowe do celów niniejszego Porozumienia oraz prawdopodobny termin osiągnięcia tego punktu.
Artykuł 93
Powiadomienie określone w artykule 92 powinno umożliwić Agencji przeprowadzanie, gdzie zachodzi taka konieczność, inspekcji ad hoc w celu zidentyfikowania i jeżeli możliwe zweryfikowania, ilości i składu materiałów jądrowych zanim zostaną wysłane z Państw z wyjątkiem transferów w obrębie Wspólnoty i na wniosek Agencji lub Wspólnoty, należy przyłożyć pieczęci na materiałach jądrowych, kiedy zostaną przygotowane do wysyłki.
Jednakże nie należy w żaden sposób opóźniać transferu materiałów jądrowych działaniami podjętymi lub rozważanymi przez Agencję na podstawie takiego powiadomienia.
Artykuł 94
Jeżeli w Państwie odbioru materiały jądrowe nie podlegają zabezpieczeniom Agencji, Wspólnota przyjmuje ustalenia w ramach, których Agencja powinna otrzymać w terminie trzech miesięcy od daty, kiedy Państwo odbioru przejmuje odpowiedzialność za materiały jądrowe, potwierdzenie transferu wydane przez to Państwo.
Transfery do Państw
Artykuł 95
a) Wspólnota powiadamia Agencję o każdym przewidywanym transferze do Państw materiałów jądrowych, które muszą podlegać zabezpieczeniom na mocy niniejszego Porozumienia, jeżeli wysyłka przekracza jeden kilogram rozliczeniowy lub o transferze do aparatury jądrowej, do której zwykle przesyła się znaczne ilości w obrębie tego samego Państwa w wysyłkach, z których każda nie przekracza jednego kilograma rozliczeniowego, jeżeli tak określono w ustaleniach dodatkowych.
b) Agencję powiadamia się z tak dużym wyprzedzeniem jak to możliwe o przewidywanym przybyciu materiałów jądrowych, a w każdym przypadku powiadamia się ją w terminach określonych w ustaleniach dodatkowych.
c) Agencja i Wspólnota mogą umówić się w sprawie różnych procedur dotyczących powiadomienia z wyprzedzeniem.
d) Powiadomienie określa:
i) identyfikację i jeżeli możliwe, przewidywaną ilość i skład materiałów jądrowych;
ii) punkt w czasie transferu, w którym Wspólnota i zainteresowane Państwo ponoszą odpowiedzialność za materiały jądrowe do celów niniejszego Porozumienia oraz prawdopodobny termin osiągnięcia tego punktu; oraz
iii) przewidywany termin przybycia, lokalizację i termin, w którym materiały jądrowe mają być rozpakowywane.
Artykuł 96
Powiadomienie określone w artykule 95 powinno umożliwić Agencji przeprowadzanie, gdzie zachodzi taka konieczność, inspekcji ad hoc w czasie rozpakowywania przesyłki w celu zidentyfikowania i jeżeli możliwe zweryfikowania, ilości i składu materiałów jądrowych będących przedmiotem transferu do Państw z wyjątkiem transferów w obrębie Wspólnoty.
Jednakże nie należy opóźniać rozpakowywania żadnymi działaniami podjętymi lub rozważanymi przez Agencję na podstawie takiego powiadomienia.
Artykuł 97
Sprawozdania specjalne
Wspólnota sporządza sprawozdanie specjalne jak przewidziano w artykule 68, jeżeli jakikolwiek niezwyczajny przypadek lub okoliczność pozwolą przypuszczać, że ma lub miała miejsce strata materiałów jądrowych, włączając wystąpienie znacznego opóźnienia podczas transferu do lub z Państw.
DEFINICJE
Artykuł 98
Do celów niniejszego Porozumienia:
1.
A. Wspólnota oznacza zarówno:
a) osobę prawną utworzoną na mocy Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej (Euratom), Stronę niniejszego Porozumienia; oraz
b) terytoria, do których stosuje się Traktat Euratom.
B. Państwa oznaczają Państwa nieposiadające broni jądrowej, będące członkami Wspólnoty oraz Stronami niniejszego Porozumienia.
2.
A. Dostosowanie oznacza wpis w dokumentacji rozliczeniowej lub sprawozdaniu wykazujący różnicę wysyłający/odbierający lub wykazujący materiały niewliczone.
B. Roczny wkład oznacza do celów artykułu 79 i 80, ilość materiałów jądrowych wysyłanych rocznie z aparatury jądrowej pracującej z mocą znamionową.
C. Partia oznacza porcję materiałów jądrowych traktowanych jako jednostka do celów rozliczeniowych w kluczowym punkcie pomiaru, której skład i ilość są określone jednym zestawem specyfikacji i pomiarów.
Materiały jądrowe mogą występować w formie masy lub w postaci wielu osobnych elementów.
D. Dane partii oznaczają całkowitą masę każdego pierwiastka materiałów jądrowych oraz w przypadku plutonu i uranu, skład izotopowy, gdzie zachodzi taka potrzeba.
Wyróżnia się następujące jednostki rozliczeniowe:
a) ilość gram zawartego plutonu;
b) całkowita ilość gram uranu oraz ilość gram zawartego uranu-235 plus uranu-233 dla uranu wzbogaconego w te izotopy; oraz
c) ilość kilogramów zawartego toru, naturalnego uranu lub zubożonego uranu.
Do celów sprawozdawczych masa pojedynczych elementów w partii jest sumowana przed zaokrągleniem do najbliższej jednostki.
E. Rejestr stanu inwentarza rejonu bilansu materiałowego oznacza sumę algebraiczną ostatniego fizycznego stanu inwentarza tego rejonu bilansu materiałowego oraz wszystkich zmian stanu inwentarza, które miały miejsce od czasu sporządzenia fizycznego stanu inwentarza.
F. Korekta oznacza wpis w dokumentacji księgowej lub sprawozdaniu dokonany w celu sprostowania zidentyfikowanego błędu lub wskazania poprawionego pomiaru ilości wcześniej wprowadzonych do dokumentacji lub sprawozdania.
Każda korekta musi identyfikować wpis, do którego została wniesiona.
G. Kilogram rozliczeniowy oznacza specjalna jednostkę wykorzystywaną do zabezpieczenia materiałów jądrowych.
Ilość kilogramów rozliczeniowych uzyskuje się przez pobranie:
a) dla plutonu, jego masy w kilogramach;
b) dla uranu o wzbogaceniu 0,01 (1 %) i powyżej jego masy w kilogramach pomnożonej przez kwadrat jego wzbogacenia;
c) dla uranu o wzbogaceniu poniżej 0,01 (1 %) i powyżej 0,005 (0,5 %), jego masy w kilogramach pomnożonej przez 0,0001; oraz
d) dla zubożonego uranu o wzbogaceniu 0,005 (0,5 %) lub poniżej i dla toru, jego masy w kilogramach pomnożonej przez 0,00005.
H. Wzbogacenie oznacza wskaźnik połączonej masy izotopów uranu-223 i uranu-235 z masą całkowitego uranu, o której mowa.
I. Aparatura jądrowa oznacza:
a) reaktor, aparaturę awaryjną, zakład konwersji materiałów jądrowych, zakład produkcyjny, zakład przetwarzający, fabrykę oddzielania izotopów lub oddzielny obiekt przechowujący materiały jądrowe; lub
b) każdą lokalizację, gdzie zwykle wykorzystywane są materiały jądrowe w ilościach większych niż jeden kilogram rozliczeniowy.
J. Zmiana stanu inwentarza oznacza wzrost lub spadek w odniesieniu do partii, materiałów jądrowych w rejonie bilansu materiałowego; zmiana ta obejmuje jedno z następujących elementów:
a) Wzrost:
i) przywóz;
ii) odbiór wewnętrzny: odbiory w obrębie Państw; z innych rejonów bilansu materiałowego; z działalności niepodlegającej zabezpieczeniom (niemającej charakteru pokojowego); w punkcie początkowym zabezpieczeń;
iii) produkcja jądrowa: produkcja specjalnych materiałów jądrowych w reaktorze; oraz
iv) ponowne włączenie: ponowne zastosowanie zabezpieczeń dotyczących materiałów jądrowych wcześniej z nich wyłączonych ze względu na ich wykorzystanie lub ilość.
b) Spadek:
i) wywóz;
ii) wysyłki wewnętrzne: wysyłki w obrębie Państw do innych rejonów bilansu materiałowego lub do działalności niepodlegającej zabezpieczeniom (niemającej charakteru pokojowego);
iii) strata jądrowa: strata materiałów jądrowych spowodowana ich przekształceniem w inny(-e) pierwiastek(-ki) lub izotop(-y) w wyniku reakcji jądrowych;
iv) obliczony odrzut: materiały jądrowe, które zostały obliczone lub oszacowane na podstawie pomiarów i składowane w taki sposób, że nie można ich już wykorzystywać do celów jądrowych;
v) zachowane odpady: materiały jądrowe uzyskane na skutek przetworzenia lub z wypadku operacyjnego, które są uznane za obecnie nieodzyskiwalne, ale które są wciąż składowane;
vi) wyłączenie: wyłączenie materiałów jądrowych z zabezpieczeń z powodu ich wykorzystania lub ilości; oraz
vii) inne straty: na przykład, strata przypadkowa (to znaczy, nieodzyskiwalna i nieumyślna strata materiałów jądrowych w wyniku wypadku operacyjnego) lub kradzieży.
K. Kluczowy punkt pomiaru oznacza lokalizację, w której materiały jądrowe występują w takiej formie, że mogą być obliczone w celu określenia przepływu lub stanu inwentarza.
Zatem kluczowe punkty pomiaru obejmują wkład i produkcję (włączając obliczone odrzuty) oraz zapasy w rejonach bilansu materiałowego, ale nie są ograniczone do wymienionych.
L. Roboczorok inspekcji oznacza, do celów artykułu 80, trzysta roboczodni inspekcji, gdzie roboczodzień jest dniem, w którym jeden inspektor ma dostęp do aparatury jądrowej w dowolnym czasie przez okres niedłuższy niż osiem godzin.
M. Rejon bilansu materiałowego oznacza rejon w obrębie aparatury jądrowej lub poza nią taki, w którym można określić:
a) ilość materiałów jądrowych w każdym transferze do lub z każdego rejonu bilansu materiałowego; oraz
b) gdzie zachodzi taka konieczność, zgodnie z wyszczególnionymi procedurami, fizyczny stan inwentarza materiałów jądrowych w każdym rejonie bilansu materiałowego, w celu ustalenia bilansu materiałowego do celów zabezpieczeń Agencji.
N. Materiały niewliczone oznaczają różnicę między rejestrem stanu inwentarza a fizycznym stanem inwentarza.
O. Materiały jądrowe oznaczają każde źródło lub wszelkie specjalne materiały jądrowe jak określono w artykule XX Statutu.
Określenia "materiały wyjściowe" nie należy rozumieć jako mającego zastosowanie do rudy lub pozostałości rudy.
Wszelkie ustalenia Rady w ramach artykułu XX Statutu po wejściu w życie niniejszego Porozumienia powodujące wzrost ilości materiałów uznanych za materiały wyjściowe lub specjalne materiały jądrowe, obowiązują na mocy niniejszego Porozumienia, tylko po ich przyjęciu przez Wspólnotę i Państwa.
P. Fizyczny stan inwentarza oznacza sumę całego obliczonego lub pochodnego szacunku ilości w partiach materiałów jądrowych pozostającą do dyspozycji w danym czasie w obrębie rejonu bilansu materiałowego, uzyskaną zgodnie z określonymi procedurami.
Q. Różnica wysyłający/odbierający oznacza różnicę między ilością materiałów jądrowych w partii określoną przez wysyłający rejon bilansu materiałowego a obliczoną w odbierającym rejonie bilansu materiałowego.
R. Dane źródłowe oznaczają dane odnotowane podczas pomiaru lub kalibracji lub wykorzystywane do uzyskiwania ustalanych doświadczalnych stosunków, które identyfikują materiały jądrowe i dostarczają danych dotyczących partii.
Dane źródłowe mogą obejmować, na przykład, masę związków chemicznych, czynniki konwersji do określania masy pierwiastka, ciężar właściwy, gęstość pierwiastka, wskaźniki izotopowe, stosunek między odczytami pojemności i ciśnieniomierza oraz stosunek między wyprodukowanym plutonem a wytworzoną mocą.
S. Punkt strategiczny oznacza lokalizację wybraną podczas badania informacji projektowych, w której w normalnych warunkach i w połączeniu z informacjami ze wszystkich punktów strategicznych razem zebranych, uzyskuje się i sprawdza informacje niezbędne i wystarczające do wprowadzenia środków zabezpieczających; punkt strategiczny może obejmować każdą lokalizację, w której sporządza się kluczowe pomiary związane z rozliczaniem bilansu materiałowego i w której stosuje się środki powstrzymywania i nadzoru.
--------------------------------------------------
PROTOKÓŁ
Artykuł 1
Niniejszy Protokół poszerza niektóre postanowienia niniejszego Porozumienia i w szczególności określa warunki i środki zgodnie, z którymi wdraża się współpracę w dziedzinie stosowania zabezpieczeń przewidzianych w niniejszym Porozumieniu tak, aby uniknąć zbytecznego powielania czynności zabezpieczających Wspólnoty.
Artykuł 2
Wspólnota zbiera informacje o aparaturze jądrowej i o materiałach jądrowych poza aparaturą jądrową, które mają być dostarczone Agencji na mocy niniejszego Porozumienia w oparciu o uzgodniony kwestionariusz dołączony do ustaleń dodatkowych.
Artykuł 3
Agencja i Wspólnota przeprowadzają wspólnie badanie informacji projektowych przewidzianych w artykule 46 literach a)–f) niniejszego Porozumienia i włączają uzgodnione wyniki do ustaleń dodatkowych.
Weryfikację informacji projektowych przewidzianą w artykule 48 niniejszego Porozumienia przeprowadza Agencja we współpracy ze Wspólnotą.
Artykuł 4
W przypadku dostarczania Agencji informacji określonych w artykule 2 niniejszego Protokołu, Wspólnota przekazuje również informacje dotyczące metod inspekcji, których wykorzystanie proponuje oraz pełne propozycje, włączając szacunek nakładów na inspekcje rutynowe, załączników do ustaleń dodatkowych dla aparatury jądrowej i rejonów bilansu materiałowego poza aparaturą jądrową.
Artykuł 5
Wspólnota i Agencja przygotowują razem załączniki do ustaleń dodatkowych.
Artykuł 6
Wspólnota zbiera sprawozdania od operatorów, prowadzi scentralizowane księgi rachunkowe w oparciu o sprawozdania a także prowadzi techniczną i rozliczeniową kontrolę oraz analizę otrzymanych informacji.
Artykuł 7
Po wypełnieniu zadań określonych w artykule 6 niniejszego Protokołu, Wspólnota sporządza i dostarcza Agencji miesięczne sprawozdania dotyczące zmian stanu inwentarza w terminach określonych w ustaleniach dodatkowych.
Artykuł 8
Następnie Wspólnota przekazuje Agencji sprawozdania dotyczące bilansu materiałowego oraz wykazy fizycznego stanu inwentarza z częstotliwością zależną od częstotliwości sporządzania fizycznego stanu inwentarza, jak określono w ustaleniach dodatkowych.
Artykuł 9
Forma i format sprawozdań określonych w artykule 7 i 8 niniejszego Protokołu, zgodnie z porozumieniem między Agencją a Wspólnotą, jest określona w ustaleniach dodatkowych.
Artykuł 10
Inspekcje rutynowe Wspólnoty i Agencji, włączając inspekcje, określone w artykule 84 Porozumienia do celów Porozumienia są uzgadniane na podstawie postanowień artykułów 11–23 niniejszego Protokołu.
Artykuł 11
Z uwzględnieniem artykułu 79 i 80 niniejszego Porozumienia, podczas określania rzeczywistej liczby, zakresu, trwania, harmonogramu i sposobu wykonywania inspekcji agencyjnych względem każdej aparatury, należy wziąć pod uwagę inspekcję przeprowadzoną przez Wspólnotę w ramach wielonarodowego systemu zabezpieczeń na mocy postanowień niniejszego Protokołu.
Artykuł 12
Inspekcje na mocy niniejszego Porozumienia dla każdej aparatury jądrowej są określane przy wykorzystaniu kryteriów określonych w artykule 81 niniejszego Porozumienia.
Kryteria te są wprowadzane przez wykorzystanie zasad i metod określonych w ustaleniach dodatkowych, które wykorzystano do obliczenia inspekcji względem szczególnych przykładów dołączonych do ustaleń dodatkowych.
Periodycznie dokonuje się przeglądu niniejszych zasad i metod zgodnie z artykułem 7 niniejszego Porozumienia w celu wzięcia pod uwagę nowości technologicznych w dziedzinie zabezpieczeń oraz zdobytego doświadczenia.
Artykuł 13
Takie inspekcje, wyrażone jako uzgodniony szacunek rzeczywistych inspekcji, które mają zostać zastosowane, określa się w ustaleniach dodatkowych razem z odpowiednimi opisami podejścia weryfikacyjnego i zakresem inspekcji, które mają zostać przeprowadzone przez Wspólnotę i Agencję.
Niniejsze inspekcje stanowią w normalnych warunkach operacyjnych i zgodnie z warunkami określonymi poniżej, rzeczywistą maksymalną liczbę inspekcji w aparaturze jądrowej na mocy niniejszego Porozumienia:
a) ciągłość ważności informacji dotyczących zabezpieczeń Wspólnoty przewidzianych w artykule 32 niniejszego Porozumienia, jak określono w ustaleniach dodatkowych;
b) ciągłość ważności informacji dostarczanych Agencji zgodnie z artykułem 2 niniejszego Protokołu;
c) regularne dostarczanie przez Wspólnotę sprawozdań na podstawie artykułów 60, 61, 63–65 i 67–69 niniejszego Porozumienia, jak określono w ustaleniach dodatkowych;
d) ciągłe stosowanie ustaleń koordynacyjnych dla inspekcji na podstawie artykułów 10–23 niniejszego Protokołu, jak określono w ustaleniach dodatkowych; i
e) stosowanie przez Wspólnotę jej inspekcji względem aparatury jądrowej jak określono w ustaleniach dodatkowych, zgodnie z niniejszym artykułem.
Artykuł 14
a) Z zastrzeżeniem warunków określonych w artykule 13 niniejszego Protokołu, inspekcje agencyjne przeprowadza się jednocześnie z czynnościami inspekcyjnymi Wspólnoty.
Inspektorzy agencyjni są obecni podczas wykonywania niektórych inspekcji Wspólnoty.
b) Z zastrzeżeniem postanowień litery a), kiedy tylko Agencja może osiągnąć cele swoich rutynowych inspekcji ustalonych w niniejszym Porozumieniu, inspektorzy agencyjni wdrażają postanowienia artykułu 74 i 75 niniejszego Porozumienia przez obserwację czynności inspekcyjnych inspektorów Wspólnoty o ile jednakże:
i) w związku z czynnościami inspekcyjnymi inspektorów agencyjnych, które mają być wdrożone inaczej niż przez obserwację przewidywalnych czynności inspekcyjnych inspektorów Wspólnoty i które należy określić w ustaleniach dodatkowych; oraz
ii) w czasie inspekcji inspektorom agencyjnym wolno przeprowadzić czynności inspekcyjne inaczej niż przez obserwację czynności inspekcyjnych inspektorów Wspólnoty, w przypadku gdy uznają to za niezbędne i pilne, jeżeli Agencja nie mogłaby inaczej osiągnąć celów swoich inspekcji rutynowych i jeżeli było to nieprzewidywalne.
Artykuł 15
Ogólny rozkład i planowanie inspekcji Wspólnoty na mocy niniejszego Porozumienia są ustalane przez Wspólnotę we współdziałaniu z Agencją.
Artykuł 16
Ustalenia związane z obecnością inspektorów agencyjnych podczas przeprowadzania niektórych inspekcji wspólnotowych są uzgadniane z wyprzedzeniem przez Agencję i Wspólnotę, dla każdego rodzaju aparatury jądrowej i w niezbędnym stopniu, dla każdej aparatury jądrowej osobno.
Artykuł 17
W celu umożliwienia Agencji podjęcia decyzji w oparciu o wymogi statystycznego pobierania próbek, w związku z jej obecnością podczas danej inspekcji Wspólnoty, Wspólnota dostarcza Agencji wcześniej oświadczenie o liczbie, typach oraz zawartości elementów, które mają być przedmiotem inspekcji, zgodnie z informacjami udostępnionymi Wspólnocie przez operatora aparatury jądrowej.
Artykuł 18
Procedury techniczne, w zasadzie dla każdego rodzaju aparatury jądrowej i w niezbędnym stopniu, dla każdej aparatury jądrowej osobno są uzgadniane z wyprzedzeniem przez Agencję i Wspólnotę w szczególności, w związku z:
a) określaniem technik losowego wyboru próbek statystycznych; oraz
b) sprawdzaniem i identyfikacją norm.
Artykuł 19
Ustalenia koordynacyjne dla każdego typu aparatury określone w ustaleniach dodatkowych służą jako podstawa dla ustaleń koordynacyjnych, które mają być określone w Załączniku do każdej aparatury jądrowej.
Artykuł 20
Specjalne działania koordynacyjne w kwestii określonej w załącznikach do aparatury jądrowej na podstawie artykułu 19 niniejszego Protokołu są podejmowane przez urzędników Wspólnoty i Agencji w tym celu wyznaczonych.
Artykuł 21
Wspólnota przekazuje Agencji dokumentację roboczą związaną z inspekcjami przeprowadzonymi w obecności inspektorów agencyjnych oraz sprawozdania inspekcyjne dotyczące wszystkich innych inspekcji Wspólnoty wykonanych na mocy niniejszego Porozumienia.
Artykuł 22
Próbki materiałów jądrowych dla Agencji są pobierane z tych samych co dla Wspólnoty, losowo wybranych partii elementów i są zbierane razem z próbkami Wspólnoty, z wyjątkiem sytuacji, gdy utrzymanie lub obniżenie do najniższego praktycznego poziomu inspekcji Agencji, wymaga niezależnego pobierania próbek przez Agencję, jak wcześniej ustalono i określono w ustaleniach dodatkowych.
Artykuł 23
Częstotliwość sporządzania i weryfikowania do celów zabezpieczających fizycznych stanów inwentarza przez operatorów aparatury jądrowej jest zgodna z częstotliwością określoną jako wytyczna w ustaleniach dodatkowych.
Jeżeli przeprowadzenie dodatkowych czynności na mocy niniejszego Porozumienia związanych z fizycznymi stanami inwentarza uznaje się za niezbędne, omawia się je na posiedzeniu Komitetu Łącznikowego przewidzianego w artykule 25 niniejszego Protokołu i podejmuje się decyzję o ich wdrożeniu.
Artykuł 24
Agencja może obserwować czynności inspekcyjne przeprowadzane przez inspektorów Wspólnoty, kiedy tylko uzna, że w ten sposób osiąga cele swoich inspekcji ad hoc określonych w niniejszym Porozumieniu.
Artykuł 25
a) W celu ułatwienia stosowania Porozumienia i niniejszego Protokołu, ustanawia się Komitet Łącznikowy złożony z przedstawicieli Wspólnoty i Agencji.
b) Komitet zbiera się co najmniej raz w roku w celu:
i) przeglądu, w szczególności, wyników ustaleń koordynacyjnych przewidzianych w niniejszym Protokole, włączając uzgodniony szacunek inspekcji;
ii) zbadania rozwoju metod i technik zabezpieczających; oraz
iii) rozważenia wszelkich pytań, które do niego zgłoszono na posiedzeniach okresowych określonych w literze c).
c) Komitet zbiera się okresowo na niższym poziomie w celu omówienia w szczególności i w niezbędnym stopniu, dla każdej aparatury jądrowej osobno, funkcjonowania ustaleń koordynacyjnych przewidzianych w niniejszym Protokole, włączając, w świetle rozwoju techniczno-operacyjnego, uaktualnienie uzgodnionego szacunku inspekcji ze względu na zmiany we wkładzie, stanie inwentarza i programach operacyjnych aparatury jądrowej oraz stosowanie procedur inspekcyjnych w różnych typach rutynowych czynności inspekcyjnych i, w pojęciu ogólnym, wymogów statystycznego pobierania próbek.
Wszelkie pytania, na które nie można znaleźć odpowiedzi, byłyby kierowane na posiedzenia wymienione w literze b).
d) Bez uszczerbku dla nagłych działań, których można wymagać na mocy niniejszego Porozumienia, w przypadku napotkania problemów w stosowaniu artykułu 13 Protokołu, w szczególności, kiedy Agencja uzna, że określone w nim warunki nie zostały spełnione, Komitet zbiera się tak szybko jak możliwe w odpowiednim składzie w celu oceny sytuacji i omówienia środków, które należy podjąć.
Gdyby nie można było rozwiązać problemu, Komitet może przedstawić Stronom odpowiednie propozycje, w szczególności z zamiarem zmiany szacunku nakładów dla rutynowych czynności inspekcyjnych.
e) Komitet, gdzie właściwe, opracowuje propozycje odnoszące się do pytań wymagających porozumienia Stron.
--------------------------------------------------
Umowa
między Europejską Wspólnotą Gospodarczą (EWG) i Belgią, Danią, Republiką Federalną Niemiec, Francją, Irlandią, Włochami, Luksemburgiem, Niderlandami, Zjednoczonym Królestwem, Państwami Członkowskimi Wspólnoty (Państwa Członkowskie), z jednej strony, a Międzynarodowym Stowarzyszeniem Rozwoju (Stowarzyszenie), z drugiej strony
ZWAŻYWSZY, ŻE:
a) EWG zdecydowała o wniesieniu funduszy do Programu Działań Specjalnych, o którego utworzeniu zadecydowano na Konferencji ds. Międzynarodowej Współpracy Gospodarczej w celu wspomożenia w spełnianiu bieżących potrzeb poszczególnych krajów o niskich dochodach, borykających się z ogólnymi problemami transferu zasobów utrudniającymi ich rozwój.
b) W celu wdrożenia powyższej decyzji EWG zwróciła się do Stowarzyszenia z wnioskiem o administrowanie w imieniu EWG specjalnym rachunkiem (Rachunek na Działania Specjalne) w ogólnej wysokości równej 385 milionom dolarów, który ma być prowadzony osobno i niezależnie od wszystkich innych rachunków i aktywów Stowarzyszenia i wykorzystywany na kredyty (Kredyty na Działania Specjalne) w kwotach, które będą dodatkowe, zarówno pod względem programu, jak i kredytowania projektu, do planowanego programu Stowarzyszenia na okres zaangażowania Rachunku na Działania Specjalne dla każdego z państw uprawnionych do ich otrzymania, jak również na poniżej określonych warunkach.
c) Celem EWG i Państw Członkowskich, który Stowarzyszenie postara się możliwie jak najlepiej spełnić, jest zapewnienie, aby cała kwota, jaka ma zostać wniesiona przez Państwa Członkowskie, została rozdysponowana w ciągu sześciu miesięcy od terminu wejścia w życie tej Umowy i rozdzielona na kredyty, w możliwie największej części w ciągu dwóch lat od jej terminu wejścia w życie.
d) EWG i Stowarzyszenie rozważyły propozycje wdrożenia tej Umowy i administrowania nią oraz zaangażowania funduszy w celu zapewnienia szerokiego i zrównoważonego ich rozdziału geograficznego na mocy tej Umowy.
W tym celu Stowarzyszenie przekazało EWG tabelę przedstawiającą proponowany sposób zastosowania kryteriów określonych niniejszą Umową,
STRONY NINIEJSZYM POSTANAWIAJĄ, CO NASTĘPUJE:
ARTYKUŁ I
Założenie i administrowanie Rachunkiem na Działania Specjalne
Państwo Członkowskie _BAR_ Kwota (mln USD) _BAR_
Belgia _BAR_ 15,90 _BAR_
Dania _BAR_ 11,28 _BAR_
Francja _BAR_ 56,48 _BAR_
Irlandia _BAR_ 1,04 _BAR_
Włochy _BAR_ 34,92 _BAR_
Luksemburg _BAR_ 0,50 _BAR_
Niderlandy _BAR_ 30,80 _BAR_
Zjednoczone Królestwo _BAR_ 115,00 _BAR_
_BAR_ 385,00 _BAR_
Sekcja 1 Sekcja 2 Sekcja 3 Wpłata każdego z wkładów zostaje dokonana następująco:
a) wpłata zostaje dokonana w formie gotówki lub nieoprocentowanych skryptów dłużnych Państwa Członkowskiego płatnych na żądanie w jego walucie oraz na żądanie Stowarzyszenia, jako administratora Rachunku na Działania Specjalne oraz zostanie złożona w depozycie Stowarzyszenia w danym kraju;
b) wpłata zostaje dokonana w dwóch ratach:
i) pierwsza, obejmująca co najmniej 45 % każdego wkładu, zostanie dokonana w ciągu 30 dni od terminu wejścia w życie tej Umowy lub w innym terminie uzgodnionym pomiędzy EWG i administratorem;
ii) druga, obejmująca saldo wkładu, zostanie dokonana do 1 stycznia 1979 r. lub w innym terminie uzgodnionym pomiędzy EWG i administratorem z uwzględnieniem czasu koniecznego na zatwierdzenie budżetów rocznych przez parlament;
c) każde Państwo Członkowskie może dokonać wpłat przed powyższymi terminami.
Sekcja 4 ARTYKUŁ II
Wykorzystanie Rachunku na Działania Specjalne
Sekcja 1 Wszystkie kwoty zapisane na dobro Rachunku na Działania Specjalne są zgodnie z wymogami EWG wykorzystywane przez administratora wyłącznie w celu udzielania Kredytów na Działania Specjalne krajom o niskich dochodach będącym członkami Stowarzyszenia i posiadającym bieżące potrzeby, a zwłaszcza najsłabiej rozwiniętym [1] i najbardziej potrzebującym [2] krajom rozwijającym się, których perspektywy rozwoju zostały poważnie ograniczone przez czynniki zewnętrzne i które stoją w obliczu ogólnych problemów związanych z transferem zasobów i które mogą w wyniku tychże problemów mieć kłopoty z obsługą zadłużenia.
Podczas udzielania takich kredytów administrator, zgodnie z wymogami EWG kieruje się następującymi czynnikami:
i) względne ubóstwo danego kraju rozwijającego się oraz jego długoterminowy potencjał rozwojowy;
ii) stopień, w jakim dostęp danego kraju do zewnętrznych zasobów kapitałowych jest uzależniony od oficjalnej pomocy rozwojowej;
iii) stopień, w jakim międzynarodowe czynniki gospodarcze przyczyniły się do bieżących i przyszłych problemów gospodarczych danego kraju;
iv) bieżąca sytuacja oraz perspektywy w zakresie wpływów z eksportu w danym kraju;
v) zdolność danego kraju do przywozu towarów niezbędnych dla procesu jego rozwoju;
vi) skład oraz trend zobowiązań obsługi zadłużenia danego kraju oraz jego dalszej zdolności kredytowej na warunkach pozbawionych ustępstw; oraz
vii) stopień, w jakim problemy zainteresowanych krajów mogą zostać rozwiązane poprzez wpływy z innych źródeł.
Sekcja 2 Sekcja 3 Sekcja 4 Sekcja 5 Sekcja 6 Sekcja 7 Sekcja 8 ARTYKUŁ III
Sprawozdania, konsultacje
Sekcja 1 Sekcja 2 Sekcja 3 ARTYKUŁ IV
Wygaśnięcie, podział
Sekcja 1 Sekcja 2 ARTYKUŁ V
Postanowienia końcowe
Porozumienie
w formie wymiany listów zmieniające załącznik A do protokołu 1 do umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską
List nr 1 Bruksela,…
Wasza Ekscelencjo,
W ramach regulacji przejściowych, przewidzianych w protokole 1 do Umowy o Wolnym Handlu między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską, podpisanej dnia 22 lipca 1972 roku, Zjednoczone Królestwo jest upoważnione do ustanawiania bezcłowych kontyngentów taryfowych na niektóre produkty objęte działem 48, wymienione w załączniku A do protokołu 1.
Szwajcaria wystąpiła z wnioskiem, aby te kontyngenty zastąpić jednym kontyngentem.
Władze Zjednoczonego Królestwa i Szwajcarii ustaliły podczas dyskusji technicznych, że wywóz szwajcarskich produktów z działu 48 może zostać objęty jednym kontyngentem taryfowym, będącym połączeniem kontyngentów dla obecnych dziewięciu pozycji.
Zasadę dotyczącą dozwolonego rocznego zwiększenia ilości o 5 % stosuje się nadal względem jednego kontyngentu.
Wspólnota uważa zatem, że zgodnie z artykułem 1 ustęp 4 protokołu 1 do umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską dziewięć początkowych bezcłowych kontyngentów taryfowych, które Zjednoczone Królestwo miało prawo ustanowić dla Szwajcarii w 1974 roku w odniesieniu do niektórych produktów objętych działem 48, wymienionych w kolumnie załącznika A do protokołu 1 dotyczącego Zjednoczonego Królestwa, należy zastąpić jednym kontyngentem. W związku z tym, zgodnie z postanowieniami artykułu 1 ustęp 4 protokołu 1, kontyngent, który Zjednoczone Królestwo jest uprawnione otworzyć w 1978 roku, wynosi 2834 tony.
Byłbym wdzięczny, gdyby potwierdził Pan zgodę Pańskiego Rządu na treść niniejszego listu.
Proszę przyjąć, Wasza Ekscelencjo, wyrazy mojego najwyższego poważania.
W imieniu Rady Wspólnot Europejskich
List nr 2 Bruksela,…
Szanowny Panie,
Mam zaszczyt potwierdzić otrzymanie Pańskiego listu z dzisiejszą datą, o następującej treści:
"W ramach regulacji przejściowych, przewidzianych w protokole 1 do Umowy o Wolnym Handlu między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską, podpisanej dnia 22 lipca 1972 roku, Zjednoczone Królestwo jest upoważnione do ustanawiania bezcłowych kontyngentów taryfowych na niektóre produkty objęte działem 48, wymienione w załączniku A do protokołu 1.
Szwajcaria wystąpiła z wnioskiem, aby te kontyngenty zastąpić jednym kontyngentem.
Władze Zjednoczonego Królestwa i Szwajcarii ustaliły podczas dyskusji technicznych, że wywóz szwajcarskich produktów z działu 48 może zostać objęty jednym kontyngentem taryfowym, będącym połączeniem kontyngentów dla obecnych dziewięciu pozycji.
Zasadę dotyczącą dozwolonego rocznego zwiększenia ilości o 5 % stosuje się nadal względem jednego kontyngentu.
Wspólnota uważa zatem, że zgodnie z artykułem 1 ustęp 4 protokołu 1 do umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską dziewięć początkowych bezcłowych kontyngentów taryfowych, które Zjednoczone Królestwo miało prawo ustanowić dla Szwajcarii w 1974 roku w odniesieniu do niektórych produktów objętych działem 48, wymienionych w kolumnie załącznika A do protokołu 1 dotyczącego Zjednoczonego Królestwa, należy zastąpić jednym kontyngentem. W związku z tym, zgodnie z postanowieniami artykułu 1 ustęp 4 protokołu 1, kontyngent, który Zjednoczone Królestwo jest uprawnione otworzyć w 1978 roku, wynosi 2834 tony.
Byłbym wdzięczny, gdyby potwierdził Pan zgodę Pańskiego Rządu na treść niniejszego listu.".
Mam zaszczyt potwierdzić akceptację treści Pańskiego listu przez mój Rząd.
Proszę przyjąć, Szanowny Panie, wyrazy mojego najwyższego poważania.
W imieniu Rządu Konfederacji Szwajcarskiej
--------------------------------------------------
Konwencja o Przyszłej Wielostronnej Współpracy W Rybołówstwie Na Północno-Zachodnim Atlantyku
UMAWIĄJCE SIĘ STRONY,
biorąc pod uwagę, że państwa nadbrzeżne północno-zachodniego Atlantyku, zgodnie z odpowiednimi zasadami prawa międzynarodowego, rozszerzyły swoją jurysdykcję nad żywymi zasobami w swoich wodach przyległych do granicy 200 mil morskich od linii podstawowych, od których jest mierzona szerokość morza terytorialnego, i wykonują na tych obszarach suwerenne prawa w celu badania, użytkowania i zachowania zasobów oraz gospodarowania tymi zasobami,
mając na względzie prace Trzeciej Konferencji Organizacji Narodów Zjednoczonych w sprawie Prawa Morza w dziedzinie rybołówstwa,
pragnąc przyczynić się do zachowania i optymalnego wykorzystania zasobów rybnych obszaru północno-zachodniego Atlantyku w ramach odpowiadających statusowi rozszerzonej jurysdykcji rybołówczej państwa nadbrzeżnego oraz popierać w tym celu międzynarodową współpracę i konsultację w odniesieniu do tych zasobów,
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
Artykuł I
1.
Obszarem, do którego stosuje się niniejszą konwencję, zwanym dalej "obszarem konwencji", są wody północno-zachodniego Oceanu Atlantyckiego na północ od 35° 00′ szerokości geograficznej północnej i na zachód od linii biegnącej na północ od 35° 00′ szerokości geograficznej północnej i 42° 00′ długości geograficznej zachodniej do 59° 00′ szerokości geograficznej północnej, a stąd na zachód do 44° 00′ długości geograficznej zachodniej i na północ do wybrzeża Grenlandii oraz wód Zatoki Św. Wawrzyńca, Cieśniny Davisa i Zatoki Baffina na południe od 78° 10′ szerokości geograficznej północnej.
2.
Obszarem określanym w niniejszej konwencji jako "obszar regulacji" jest część obszaru konwencji leżąca poza obszarami, na których państwa nadbrzeżne wykonują jurysdykcję rybołówczą.
3.
W rozumieniu niniejszej konwencji "państwo nadbrzeżne" oznacza Umawiającą się Stronę wykonującą jurysdykcję rybołówczą na wodach stanowiących część obszaru konwencji.
4.
Niniejszą konwencję stosuje się do wszystkich zasobów rybnych obszaru konwencji, z wyjątkiem: łososia, tuńczyka i marlina, stad waleni zarządzanych przez Międzynarodową Komisję Wielorybniczą lub inną mogącą ją zastąpić organizację, jak również osiadłych gatunków szelfu kontynentalnego, tj. organizmów, które w okresie połowowym pozostają nieruchome na dnie morskim lub pod nim albo nie są w stanie poruszać się bez stałego kontaktu fizycznego z dnem morskim lub podglebiem.
5.
Żadnego z postanowień niniejszej konwencji nie będzie się uważać za mające wpływ lub przesądzające o stanowisku lub roszczeniach którejkolwiek Umawiającej się Strony w odniesieniu do wód wewnętrznych, morza terytorialnego albo granic lub zakresu jurysdykcji rybołówczej którejkolwiek Strony ani za mające wpływ lub przesądzające poglądy bądź stanowisko którejkolwiek Umawiającej się Strony w odniesieniu do prawa morza.
Artykuł II
1.
Umawiające się Strony zgadzają się ustanowić i utrzymać międzynarodową organizację, której celem będzie przyczynianie się poprzez konsultacje i współpracę do optymalnego wykorzystania, racjonalnego zarządzania i zachowania zasobów rybnych obszaru konwencji.
Organizacja ta, o nazwie Organizacji Rybołówstwa Północno-Zachodniego, zwana dalej "Organizacją", będzie wykonywać funkcje określone w niniejszej konwencji.
2.
W skład Organizacji wchodzą:
a) Rada Ogólna;
b) Rada Naukowa;
c) Komisja Rybołówcza;
d) Sekretariat.
3.
Organizacja ma osobowość prawną i w stosunkach z innymi międzynarodowymi organizacjami oraz na terytoriach Umawiających się Stron korzysta z takiej zdolności prawnej, jaka może być konieczna do wykonywania jej zadań i osiągnięcia jej celów.
Immunitety i przywileje, z których Organizacja i jej funkcjonariusze będą korzystali na terytorium danej Umawiającej się Strony, określi porozumienie między Organizacją a tą Umawiającą się Stroną.
4.
Siedzibą Organizacji jest Dartmouth w Nowej Szkocji w Kanadzie lub inne miejsce, które może być ustalone przez Radę Ogólną.
Artykuł III
Zadania Rady Ogólnej są następujące:
a) nadzorowanie i koordynowanie organizacyjnych, administracyjnych, finansowych oraz innych wewnętrznych spraw Organizacji, włączając w to stosunki między organami wchodzącymi w jej skład;
b) koordynowanie stosunków zewnętrznych Organizacji;
c) dokonywanie przeglądu i ustalenia członkostwa Komisji Rybołówczej stosownie do artykułu XIII; oraz
d) wykonywanie innych uprawnień przyznanych jej przez niniejszą konwencję.
Artykuł IV
1.
Każda Umawiająca się Strona jest członkiem Rady Ogólnej i wyznacza do niej nie więcej niż trzech przedstawicieli, którym mogą towarzyszyć na każdym posiedzeniu zastępcy, eksperci i doradcy.
2.
Rada Ogólna wybiera przewodniczącego i wiceprzewodniczącego, z których każdy pełni obowiązki przez okres dwóch lat i może być wybrany ponownie, jednakże nie będzie mógł pełnić tych obowiązków dłużej niż przez cztery kolejne lata.
Przewodniczącym będzie przedstawiciel Umawiającej się Strony, która jest członkiem Komisji Rybołówczej.
Przewodniczący i wiceprzewodniczący będą przedstawicielami różnych Umawiających się Stron.
3.
Przewodniczący Rady Ogólnej jest prezydentem Organizacji i jej głównym przedstawicielem.
4.
Przewodniczący Rady Ogólnej zwołuje corocznie zwyczajne posiedzenia Organizacji w miejscu ustalonym przez Radę Ogólną, które z reguły będzie położone w Ameryce Północnej.
5.
Na wniosek Umawiającej się Strony, poparty przez inną Umawiającą się Stronę, przewodniczący może zwołać w czasie i miejscu przez siebie określonym każde posiedzenie Rady Ogólnej inne niż posiedzenie coroczne.
6.
Rada Ogólna może tworzyć takie komitety i podkomitety, jakie uzna za potrzebne do wykonywania jej obowiązków i zadań.
Artykuł V
1.
Każdej Umawiającej się Stronie przysługuje jeden głos w toku obrad Rady Ogólnej.
2.
Jeżeli poszczególne postanowienia nie stanowią inaczej, decyzje Rady Ogólnej są podejmowane większością głosów wszystkich Umawiających się Stron obecnych i głosujących za lub przeciw, z zastrzeżeniem, że głosowania nie można przeprowadzić w razie braku quorum, co najmniej dwóch-trzecich Umawiających się Stron.
3.
W zależności od potrzeb Rada Ogólna uchwala i zmienia regulamin swoich posiedzeń i wykonywania swoich zadań.
4.
Rada Ogólna przedstawia Umawiającym się Stronom roczne sprawozdanie z działalności Organizacji.
Artykuł VI
1.
Zadania Rady Naukowej są następujące:
a) zapewnienie forum konsultacji i współpracy między Umawiającymi się Stronami w zakresie studiów, ocen i wymiany informacji naukowych oraz poglądów dotyczących rybołówstwa na obszarze konwencji, włączając w to czynniki środowiskowe i ekologiczne oddziałujące na to rybołówstwo, oraz popieranie współpracy Umawiających się Stron w badaniach naukowych zmierzających do wypełniania luk w wiedzy związanej z tymi sprawami;
b) gromadzenie i prowadzenie statystyk i rejestrów oraz publikowanie lub rozprowadzanie sprawozdań informacji i materiałów związanych z rybołówstwem na obszarze konwencji, włączając w to czynniki środowiskowe i ekologiczne oddziałujące na to rybołówstwo;
c) udzielanie porad naukowych państwom nadbrzeżnym, jeżeli zwrócą się o to stosownie do artykułu VII; oraz
d) udzielanie porad naukowych Komisji Rybołówczej stosownie do artykułu VIII lub z własnej inicjatywy, jeżeli wymaga tego realizacja celów Komisji.
2.
Stosownie do potrzeb Rada Naukowa może spełniać swoje zadania we współpracy z innymi organizacjami publicznymi lub prywatnymi mającymi podobne cele.
3.
Umawiające się Strony przekazują Radzie Naukowej wszelkie dostępne informacje statystyczne i naukowe, o jakie zwróci się Rada w celach określonych w niniejszym artykule.
Artykuł VII
1.
Na wniosek państwa nadbrzeżnego Rada Naukowa rozpatruje i przedstawia sprawozdanie, co do każdego zagadnienia dotyczącego naukowych podstaw zarządzania i zachowania zasobów rybnych w wodach podległych jurysdykcji rybołówczej tego państwa nadbrzeżnego na obszarze konwencji.
2.
W porozumieniu z Radą Naukową państwo nadbrzeżne określa kryteria rozpatrzenia każdego zagadnienia przekazanego Radzie stosownie do ustępu 1.
Te kryteria, obok innych danych uznanych za wskazane, powinny zawierać następujące elementy, jeśli mają one zastosowanie:
a) oświadczenie co do przedmiotu przekazanego zagadnienia, włączając w to opis połowów i obszaru mającego być przedmiotem rozważań;
b) jeżeli wniosek dotyczy ocen lub przewidywań naukowych — opis wszystkich odpowiednich czynników lub założeń, jakie powinny być wzięte pod uwagę; oraz
c) określenie, w miarę potrzeby, celów, jakie państwo nadbrzeżne chce osiągnąć, oraz podanie, czy chodzi o określoną poradę, czy o wskazanie wielu możliwości do wyboru.
Artykuł VIII
Rada Naukowa rozważa wszelkie zagadnienia przekazane jej przez Komisję Rybołówczą, dotyczące naukowych podstaw gospodarowania zasobami rybnymi obszaru regulacji oraz zachowania tych zasobów, i składa sprawozdanie w tej sprawie, biorąc pod uwagę kryteria określone przez Komisję Rybołówczą, co do tego zagadnienia.
Artykuł IX
1.
Każda Umawiająca się Strona jest członkiem Rady Naukowej i wyznacza do Rady własnych przedstawicieli, którym mogą towarzyszyć na każdym posiedzeniu zastępcy, eksperci i doradcy.
2.
Rada Naukowa wybiera przewodniczącego, i wiceprzewodniczącego, z których każdy pełni obowiązki przez okres dwóch lat i może być wybrany ponownie, jednakże nie będzie mógł pełnić tych obowiązków dłużej niż przez cztery kolejne lata.
Przewodniczący i wiceprzewodniczący będą przedstawicielami różnych Umawiających się Stron.
3.
Na wniosek państwa nadbrzeżnego lub na wniosek Umawiającej się Strony, poparty przez inną Umawiającą się Stronę, przewodniczący może zwołać w czasie i miejscu przez siebie określonym każde posiedzenie Rady Naukowej inne niż posiedzenie coroczne, zwołane stosownie do artykułu IV.
4.
Rada Naukowa może tworzyć takie komitety i podkomitety, jakie uzna za potrzebne do wykonywania swych obowiązków i zadań.
Artykuł X
1.
Porady naukowe udzielane przez Radę Naukową stosownie do niniejszej konwencji są ustalane na zasadzie jednomyślności.
Jeżeli nie jest możliwe osiągnięcie jednomyślności, Rada przedstawia w swoim sprawozdaniu wszystkie poglądy wyrażone w sprawie będącej przedmiotem rozważań.
2.
Decyzje Rady Naukowej co do wyboru funkcjonariuszy, uchwalenia i zmian regulaminu oraz innych spraw dotyczących toku jej pracy są podejmowane większością głosów wszystkich Umawiających się Stron obecnych i głosujących za lub przeciw; w tych celach każdej Umawiającej się Stronie będzie przysługiwał jeden głos.
Głosowania nie można przeprowadzić w razie braku quorum, co najmniej dwóch-trzecich Umawiających się Stron.
3.
W zależności od potrzeb Rada Naukowa uchwala i zmienia regulamin swoich posiedzeń i wykonywania swoich zadań.
Artykuł XI
1.
Komisja Rybołówcza, zwana dalej "Komisją", jest odpowiedzialna za zarządzenie i zachowanie zasobów rybnych obszaru regulacji stosownie do postanowień niniejszego artykułu.
2.
Komisja może uchwalić propozycje co do wspólnego działania Umawiających się Stron, zmierzające do optymalnego wykorzystania zasobów rybnych obszaru regulacji.
Rozpatrując takie propozycje, Komisja bierze pod uwagę każdą odpowiednią informację lub poradę udzieloną jej przez Radę Naukową.
3.
Realizując swoje zadania określone w ustępie 2, Komisja dąży do zapewnienia zgodności między:
a) każdą propozycją, odnoszącą się do stada lub grupy stad ryb występujących zarówno na obszarze regulacji, jak i na obszarze pozostającym pod jurysdykcją rybołówczą państwa nadbrzeżnego, lub każdą propozycją, która ze względu na współzależność gatunków miałaby wpływ na stado lub grupę stad ryb występujących w całości lub w części obszaru pozostającego pod jurysdykcją rybołówczą państwa nadbrzeżnego; oraz
b) wszelkimi zarządzeniami lub decyzjami, dotyczącymi gospodarowania stadem lub grupą stad ryb, oraz zachowania tego stada lub grupy stad, podjętymi przez państwo nadbrzeżne co do działalności rybołówczej prowadzonej na obszarze pozostającym pod jego jurysdykcją rybołówczą.
Właściwe państwo nadbrzeżne oraz Komisja będą w związku z tym popierać koordynację tych propozycji, zarządzeń i decyzji.
Każde państwo nadbrzeżne będzie informować Komisję o podjętych przez nie zarządzeniach i decyzjach w celach określonych w niniejszym artykule.
4.
Propozycje uchwalone przez Komisję, dotyczące rozdziału kwot połowowych na obszarze regulacji, będą uwzględniać interesy tych członków Komisji, których statki tradycyjne poławiały na tym obszarze, a przy rozdziale kwot połowowych z łowisk Grand Banks i Flemish Cap członkowie Komisji zwrócą szczególną uwagę na Umawiającą się Stronę, której społeczności nadbrzeżne są przede wszystkim zależne od połowów stad związanych z tymi łowiskami i która podjęła wzmożone wysiłki w celu ochrony takich stad w drodze akcji międzynarodowej, w szczególności przez zapewnienie nadzoru i inspekcji międzynarodowego rybołówstwa na tych łowiskach stosownie do międzynarodowego planu wspólnej kontroli.
5.
Komisja może również uchwalić propozycje w sprawie międzynarodowych środków kontrolnych i wykonawczych na obszarze regulacji w celu zapewnienia na tym obszarze stosowania niniejszej konwencji oraz obowiązujących zarządzeń wprowadzonych na jej podstawie.
6.
Każdą propozycję uchwaloną przez komisję Sekretarz Wykonawczy przekazuje wszystkim Umawiającym się Stronom, ze wskazaniem daty jej przekazania w celach określonych w ustępie 1 artykułu XII.
7.
Z zastrzeżeniem postanowień artykułu XII każda propozycja uchwalona przez Komisję na podstawie niniejszego artykułu staje się zarządzeniem wiążącym wszystkie Umawiające się Strony, licząc od daty określonej przez Komisję.
8.
Komisja może przekazać Radzie Naukowej każde zagadnienie dotyczące naukowych podstaw zarządzania i zachowania zasobów rybnych obszaru regulacji, określając kryteria rozpatrzenia tego zagadnienia.
9.
Komisja może zwrócić uwagę niektórych lub wszystkich członków Komisji na każde zagadnienie dotyczące zamierzeń i celów niniejszej konwencji na obszarze regulacji.
Artykuł XII
1.
Jeżeli członek Komisji zgłosi Sekretarzowi Wykonawczemu zastrzeżenie co do propozycji w ciągu sześćdziesięciu dni od daty jej przekazania, określonej w zawiadomieniu przesłanym przez Sekretarza Wykonawczego, propozycja nie staje się wiążącym zarządzeniem do czasu upływu czterdziestu dni od daty przekazania określonej w zawiadomieniu o tym zastrzeżeniu przesłanym do Umawiających się Stron.
Od tego momentu każdy inny członek Komisji może w ten sam sposób wnieść zastrzeżenie przed upływem dodatkowego okresu czterdziestu dni albo w ciągu trzydziestu dni po dacie przekazania, określonej w zawiadomieniu informującym Umawiające się Strony o każdym zastrzeżeniu zgłoszonym w tym dodatkowym okresie czterdziestu dni, zależnie od tego, która data będzie późniejsza.
Propozycja staje się następnie zarządzeniem wiążącym wszystkie Umawiające się Strony, z wyjątkiem tych, które zgłosiły zastrzeżenia przed upływem tego przedłużonego okresu lub okresów zgłaszania zastrzeżeń.
Jeżeli jednak przed upływem takiego okresu lub okresów zastrzeżenia zostały zgłoszone i utrzymane przez większość członków Komisji, propozycja nie staje się wiążącym zarządzeniem, chyba że mimo to niektórzy lub wszyscy członkowie Komisji zgodzą się jej podporządkować w uzgodnionym przez nich terminie.
2.
Każdy członek Komisji, który zgłosił zastrzeżenie do propozycji, może je w każdym czasie wycofać; propozycja staje się dla niego niezwłocznie wiążącym go zarządzeniem, pod warunkiem zastosowania postępowania dotyczącego zastrzeżeń, przewidzianego w niniejszym artykule.
3.
W każdym czasie po upływie roku od daty wejścia danego zarządzenia w życie każdy członek Komisji może zawiadomić Sekretarza Wykonawczego, że nie będzie uważał się za związanego tym zarządzeniem; jeżeli to zawiadomienie nie zostanie wycofane, zarządzenie przestanie być wiążące dla tego członka z upływem roku od daty otrzymania zawiadomienia przez Sekretarza Wykonawczego.
W każdym czasie po ustaniu mocy wiążącej zarządzenia w stosunku do członka Komisji na podstawie niniejszego ustępu przestanie ono być wiążące w stosunku do każdego innego członka Komisji od daty zawiadomienia otrzymanego przez Sekretarza Wykonawczego od danego członka, że nie będzie się uważał za związanego tym zarządzeniem.
4.
Sekretarz Wykonawczy niezwłocznie zawiadomi każdą Umawiającą się Stronę:
a) o otrzymaniu każdego zastrzeżenia i wycofaniu zastrzeżenia przewidzianego w ustępach 1 i 2;
b) o terminie, w którym każda propozycja staje się zarządzeniem wiążącym zgodnie z postanowieniami ustępu 1; oraz
c) o otrzymaniu każdego zawiadomienia przewidzianego w ustępie 3.
Artykuł XIII
1.
Członkostwo w Komisji podlega przeglądowi i ustaleniom Rady Ogólnej na jej corocznych posiedzeniach i obejmuje:
a) każdą Umawiającą się Stronę, która uczestniczy w rybołówstwie na obszarze regulacji; oraz
b) każdą Umawiającą się Stronę, która przedstawi Radzie Ogólnej wystarczające dowody, że ma zamiar uczestniczyć w rybołówstwie na obszarze regulacji w ciągu roku, w którym odbywa się to coroczne posiedzenie, lub w ciągu następnego roku kalendarzowego.
2.
Każdy członek Komisji wyznacza do Komisji nie więcej niż trzech przedstawicieli, którym mogą towarzyszyć na każdym posiedzeniu zastępcy, eksperci i doradcy.
3.
Każda Umawiająca się Strona, która nie jest członkiem Komisji, może uczestniczyć w posiedzeniach Komisji jako obserwator.
4.
Komisja wybiera przewodniczącego i wiceprzewodniczącego, z których każdy pełni obowiązki przez okres dwóch lat i może być wybrany ponownie, jednakże nie będzie mógł pełnić tych obowiązków dłużej niż przez cztery kolejne lata.
Przewodniczący i wiceprzewodniczący będą przedstawicielami różnych członków Komisji.
5.
Na wniosek każdego członka Komisji przewodniczący może zwołać w czasie i miejscu przez siebie określonym każde posiedzenie Komisji, inne niż posiedzenie coroczne zwołane stosowanie do artykułu IV.
6.
Komisja może tworzyć takie komitety i podkomitety, jakie uzna za potrzebne do wykonywania jej obowiązków i zadań.
Artykuł XIV
1.
Każdemu członkowi Komisji przysługuje jeden głos w toku obrad Komisji.
2.
Decyzje Komisji są podejmowane większością głosów wszystkich członków Komisji obecnych i głosujących za lub przeciw, z zastrzeżeniem, że głosowania nie można przeprowadzić w razie braku quorum, co najmniej dwóch-trzecich członków Komisji.
3.
W zależności od potrzeb Komisja uchwala i zmienia regulamin posiedzeń i wykonywania swoich zadań.
Artykuł XV
1.
Sekretariat zapewnia obsługę Organizacji w wykonywaniu jej obowiązków i zadań.
2.
Głównym urzędnikiem administracyjnym Sekretariatu jest Sekretarz Wykonawczy, którego mianuje Rada Ogólna w sposób i na warunkach, jakie sama ustala.
3.
Sekretarz Wykonawczy mianuje personel Sekretariatu zgodnie z regulaminem i w sposób ustalony przez Radę Ogólną.
4.
Sekretarz Wykonawczy sprawuje, pod ogólnym nadzorem Rady Ogólnej, zwierzchnictwo w stosunku do personelu Sekretariatu oraz wykonuje inne zadania określone przez Radę Ogólną.
Artykuł XVI
1.
Każda Umawiająca się Strona pokrywa wydatki swojej własnej delegacji na wszystkie posiedzenia zwoływane na podstawie niniejszej konwencji.
2.
Roczny budżet Organizacji uchwala Rada Ogólna.
3.
Rada Ogólna ustala składki należne od każdej Umawiającej się Strony w ramach rocznego budżetu według następujących zasad:
a) 10 % budżetu przypada na państwa nadbrzeżne proporcjonalnie do ich nominalnych połowów na obszarze konwencji w roku zakończonym dwa lata przed rozpoczęciem roku budżetowego;
b) 30 % budżetu przypada w równych częściach na wszystkie Umawiające się Strony oraz
c) 60 % budżetu przypada na wszystkie Umawiające się Strony proporcjonalnie do ich nominalnych połowów na obszarze konwencji w roku zakończonym dwa lata przed rozpoczęciem roku budżetowego.
Nominalne połowy, o których mowa wyżej, oznaczają zgłoszone połowy gatunków wymienionych w załączniku 1, który stanowi integralną część niniejszej konwencji.
4.
Sekretarz Wykonawczy zawiadamia każdą Umawiającą się Stronę o składce należnej od tej Strony, ustalonej zgodnie z ustępem 3 niniejszego artykułu, a każda Umawiająca się Strona przekaże do Organizacji swoją składkę, tak szybko, jak to będzie możliwe.
5.
Składki opłaca się w walucie kraju, w którym znajduje się siedziba Organizacji, chyba że Rada Ogólna postanowi inaczej.
6.
Z zastrzeżeniem ustępu 11 niniejszego artykułu, Rada Ogólna na swym pierwszym posiedzeniu uchwala budżet na pozostałą część pierwszego roku finansowego, w którym Organizacja rozpoczęła działalność, a Sekretarz Wykonawczy przekaże Umawiającym się Stronom kopie tego budżetu wraz z zawiadomieniem o ich składkach.
7.
W następnych latach finansowych preliminarze rocznych budżetów będą przedstawiane każdej Umawiającej się Stronie przez Sekretarza Wykonawczego, razem z tabelą składek, nie później niż na sześćdziesiąt dni przed corocznym posiedzeniem Organizacji, na którym budżet ma być rozpatrzony.
8.
Umawiająca się Strona, która przystępuje do niniejszej konwencji w ciągu roku finansowego, uczestniczy w składkach tego roku w części obliczanej zgodnie z postanowieniami niniejszego artykułu, która jest proporcjonalna do liczby pełnych miesięcy pozostałych w tym roku.
9.
Umawiająca się Strona, która nie wpłaciła swoich składek za dwa kolejne lata, będzie pozbawiona prawa do uczestniczenia w głosowaniu oraz zgłaszania zastrzeżeń na podstawie niniejszej konwencji do czasu wypełnienia swych zobowiązań, chyba że Rada Ogólna zdecyduje inaczej.
10.
Sprawy finansowe Organizacji będą kontrolowane corocznie przez biegłych księgowych z zewnątrz wybranych przez Radę Ogólną.
11.
Jeżeli konwencja wejdzie w życie dnia 1 stycznia 1979 r., postanowienia załącznika II, który stanowi integralną część niniejszej konwencji, stosuje się zamiast postanowień ustępu 6.
Artykuł XVII
Umawiające się Strony zgadzają się podejmować niezbędne kroki w celu zapewnienia skuteczności postanowień konwencji, łącznie z nakładaniem odpowiednich sankcji w razie naruszenia, oraz stosować zarządzenia, które stały się wiążące zgodnie z ustępem 7 artykułu XI, jak również, te, które obowiązują zgodnie z artykułem XXIII.
Każda Umawiająca się Strona będzie przekazywać komisji roczne sprawozdanie o krokach podjętych przez nią w tym zakresie.
Artykuł XVIII
Umawiające się Strony zgadzają się utrzymać w mocy i stosować na obszarze regulacji system wzajemnej kontroli międzynarodowej, przyjęty stosownie do artykułu XXIII lub zmieniony w drodze zarządzeń, o których mowa w ustępie 5 artykułu XI.
System ten będzie zawierać postanowienia o wzajemnych prawach do wejścia na pokład i dokonywania inspekcji przez Umawiające się Strony oraz o postępowaniu i sankcjach wobec państwa bandery na podstawie dowodów uzyskanych w rezultacie takiego wejścia na pokład i inspekcji.
Sprawozdanie z takiego postępowania oraz nałożonych sankcji będzie zawarte w rocznym sprawozdaniu, o którym mowa w artykule XVII.
Artykuł XIX
Umawiające się Strony zgadzają się zwracać uwagę każdemu Państwu, nie będącemu Stroną niniejszej konwencji, na wszelkie sprawy dotyczące prowadzonej na obszarze regulacji przez obywateli lub statki tego Państwa działalności rybołówczej, która wydaje się wpływać ujemnie na realizację celów niniejszej konwencji.
Umawiające się Strony zgadzają się ponadto porozumiewać, w miarę potrzeby, co do kroków, jakie należy podjąć w celu zapobiegania takim ujemnym skutkom.
Artykuł XX
1.
Obszar konwencji zostaje podzielony na naukowe i statystyczne podobszary, rejony i podrejony, których granice określa załącznik III do niniejszej konwencji.
2.
Na wniosek Rady Naukowej Rada Ogólna może, jeżeli uzna to za konieczne w celach naukowych lub statystycznych, większością dwóch-trzecich głosów wszystkich Umawiających się Stron, zmienić granice naukowych i statystycznych podobszarów, rejonów i podrejonów ustalonych w załączniku III, pod warunkiem że każde państwo nadbrzeżne wykonujące jurysdykcję rybołówczą na każdej części tego obszaru wyrazi na to zgodę.
3.
Na wniosek Komisji Rybołówczej i po konsultacji z Radą Naukową Rada Ogólna może większością dwóch-trzecich głosów wszystkich Umawiających się Stron podzielić obszar regulacji na odpowiednie rejony i podrejony regulacji, jeżeli uzna to za konieczne w celach zarządzania.
Mogą być one następnie zmieniane zgodnie z tą samą procedurą.
Granice tych rejonów i podrejonów określa załącznik III.
4.
Załącznik III do niniejszej konwencji zarówno w obecnym brzmieniu, jak również po późniejszych zmianach wprowadzonych zgodnie z niniejszym artykułem, stanowi integralną część niniejszej konwencji.
Artykuł XXI
1.
Każda Umawiająca się Strona może proponować poprawki do niniejszej konwencji, które Rada Ogólna na corocznym lub specjalnym posiedzeniu rozpatrzy i podejmie decyzję co do dalszego postępowania.
Projekt proponowanej poprawki zostanie przesłany Sekretarzowi Wykonawczemu, co najmniej na dziewięćdziesiąt dni przed posiedzeniem, na którym przewiduje się jej rozpatrzenie, a Sekretarz Wykonawczy niezwłocznie przekaże ten projekt wszystkim Umawiającym się Stronom.
2.
Uchwalenie proponowanej poprawki do konwencji przez Radę Ogólną wymaga większości trzech czwartych głosów wszystkich Umawiających się Stron.
Depozytariusz przekaże wszystkim Umawiającym się Stronom uchwalony w ten sposób tekst poprawki.
3.
Poprawka wchodzi w życie w stosunku do wszystkich Umawiających się Stron po stu dwudziestu dniach od daty przekazania, określonej w zawiadomieniu przesłanym przez Depozytariusza o otrzymaniu pisemnego zawiadomienia o przyjęciu poprawki przez trzy czwarte wszystkich Umawiających się Stron, chyba że inna Umawiająca się Strona zawiadomi Depozytariusza w ciągu dziewięćdziesięciu dni od daty przekazania określonej w zawiadomieniu przesłanym przez niego, że zgłasza zastrzeżenie co do tej poprawki; w takim przypadku poprawka nie wejdzie w życie w stosunku do żadnej Umawiającej się Strony.
Umawiająca się Strona, która zgłosiła zastrzeżenie co do poprawki, może je w każdym czasie wycofać.
W razie wycofania wszystkich zastrzeżeń co do poprawki, poprawka ta wchodzi w życie w stosunku do wszystkich Umawiających się Stron po upływie stu dwudziestu dni od daty przekazania, określonej w przesłanym przez Depozytariusza zawiadomieniu o wycofaniu ostatniego zastrzeżenia.
4.
Każdą Stronę, która stanie się Umawiającą się Stroną konwencji po przyjęciu poprawki zgodnie z ustępem 2 niniejszego artykułu, uważa się za przyjmującą wymienioną poprawkę.
5.
Depozytariusz poinformuje niezwłocznie wszystkie Umawiające się Strony o otrzymaniu zawiadomień o przyjęciu poprawek, zawiadomień o zastrzeżeniu lub wycofaniu zastrzeżenia oraz o wejściu poprawek w życie.
Artykuł XXII
1.
Niniejsza konwencja będzie otwarta do podpisu w Ottawie do dnia 31 grudnia 1978 r. dla Stron reprezentowanych na konferencji dyplomatycznej w sprawie przyszłej wielostronnej współpracy w rybołówstwie na północno-zachodnim Atlantyku, która odbyła się w Ottawie od dnia 11 do 21 października 1977 r.
Konwencja będzie następnie otwarta do przystąpienia.
2.
Niniejsza konwencja podlega ratyfikacji, przyjęciu lub zatwierdzeniu przez Sygnatariuszy; dokumenty ratyfikacyjne, przyjęcia lub zatwierdzenia będą złożone rządowi Kanady, określonemu w niniejszej konwencji jako "Depozytariusz".
3.
Niniejsza konwencja wejdzie w życie dnia 1 stycznia po złożeniu dokumentów ratyfikacyjnych, przyjęcia lub zatwierdzenia przez nie mniej niż sześciu Sygnatariuszy, z których co najmniej jeden wykonuje jurysdykcję rybołówczą na wodach stanowiących część obszaru konwencji.
4.
Każda Strona, która nie podpisała niniejszej konwencji, może do niej przystąpić przez pisemne zawiadomienie Depozytariusza.
Przystąpienia otrzymane przez Depozytariusza przed datą wejścia w życie niniejszej konwencji nabiorą mocy z chwilą jej wejścia w życie.
Przystąpienia otrzymane przez Depozytariusza po dacie wejścia w życie konwencji nabiorą mocy z chwilą otrzymania ich przez Depozytariusza.
5.
Depozytariusz będzie zawiadamiał wszystkich Sygnatariuszy oraz wszystkie Umawiające się Strony o złożeniu każdego dokumentu ratyfikacyjnego, przyjęcia, zatwierdzenia oraz przystąpienia.
6.
Depozytariusz zwoła inauguracyjne posiedzenie Organizacji nie później niż w sześć miesięcy po wejściu w życie konwencji oraz przekaże tymczasowy porządek obrad każdej Umawiającej się Stronie nie później niż na miesiąc przed datą tego posiedzenia.
Artykuł XXIII
Z chwilą wejścia w życie niniejszej konwencji każda propozycja, która została przekazana lub stała się obowiązująca na podstawie artykułu VIII Międzynarodowej konwencji o rybołówstwie na północno-zachodnim Atlantyku z 1949 r. ("Konwencja ICNAF"), staje się natychmiast, z zastrzeżeniem postanowień konwencji ICNAF, zarządzeniem wiążącym każdą Umawiającą się Stronę w odniesieniu do obszaru regulacji, jeżeli ta propozycja nabrała mocy na podstawie konwencji ICNAF, lub w takim czasie, w jakim nabierze mocy na podstawie tej konwencji.
Z zastrzeżeniem ustępu 3 artykułu XII każde takie zarządzenie będzie obowiązywało każdą Umawiającą się Stronę do czasu utraty mocy wiążącej lub zastąpienia go przez inne zarządzenie, które stanie się wiążące stosownie do artykułu XI niniejszej konwencji, pod warunkiem że takie zastąpienie nie może nabrać mocy przed upływem roku od wejścia w życie niniejszej konwencji.
Artykuł XXIV
1.
Każda Umawiająca się Strona może wystąpić z konwencji dnia 31 grudnia każdego roku, zawiadamiając o tym Depozytariusza w dniu lub przed dniem 30 czerwca danego roku. Depozytariusz przesyła kopie takiego zawiadomienia pozostałym Umawiającym się Stronom.
2.
Następnie każda inna Umawiająca się Strona może wystąpić z konwencji dnia 31 grudnia tego samego roku, zawiadamiając o swym zamiarze Depozytariusza w ciągu jednego miesiąca od dnia otrzymania kopii zawiadomienia o wystąpieniu stosownie do ustępu 1 niniejszego artykułu.
Artykuł XXV
1.
Oryginał konwencji zostanie złożony rządowi Kanady, który przekaże jego uwierzytelnione kopie wszystkim Sygnatariuszom oraz wszystkim Umawiającym się Stronom.
2.
Depozytariusz zarejestruje niniejszą konwencję w Sekretariacie Organizacji Narodów Zjednoczonych.
Na dowód, czego niżej podpisani, należycie w tym celu upoważnieni, podpisali niniejszą konwencję.
Porozumienie
w formie wymiany listów między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Bankiem Rozrachunków Międzynarodowych, dotyczące mobilizacji wierzytelności Państw Członkowskich w ramach porozumień o średnioterminowej pomocy finansowej
A. List Banku Rozrachunków Międzynarodowych
Szanowny Panie,
Bank Rozrachunków Międzynarodowych (BRM) mógłby zawrzeć z bankami centralnymi państw wierzycieli umowy kredytowe stand-by, jeśli złożyłyby one taki wniosek.
Te umowy mogłyby zostać zawarte nawet na całą kwotę wkładu wniesionego do mechanizmu przez państwo-wierzyciela, przy ogólnym limicie 2725 milionów jednostek rozliczeniowych, co odpowiada połowie całkowitej sumy maksymalnych przyszłych zobowiązań Państw Członkowskich.
Konkretne szczegóły każdej umowy kredytu stand-by zostałyby określone w umowie między BRM a danym bankiem centralnym.
Jednak już teraz można wskazać pewne warunki, które musiałby stosować BRM:
Początkowe zobowiązanie BRM dla umowy stand-by obejmowałoby okres dwóch lat, z możliwością przedłużenia na kolejne okresy, przy czym łączna długość okresu akredytywy nie mogłaby przekroczyć lat pięciu.
Z tytułu otwarcia kredytów, jak też każdorazowo z tytułu ich odnowienia, BRM pobierałby prowizję.
Byłoby także zrozumiałe, że w celu umożliwienia BRM wprowadzenia poprawek niezbędnych ze względu na zachowanie płynności pierwsze ustalenia mogłyby być zrealizowane najwcześniej miesiąc po zawarciu umów o otwarcie akredytyw.
Ustalenia byłyby dokonywane w walutach dostępnych dla BRM w czasie zawierania umów, najprawdopodobniej w dolarach amerykańskich, na okresy negocjowane w świetle zasobów Banku, prawdopodobnie wynoszące trzy lub sześć miesięcy.
Warunki byłyby równoważne ze stosowanymi przez BRM w odniesieniu do podobnych transakcji zawieranych w tym samym czasie, tj. zbliżone do stawek rynkowych.
Zwykle stawki te byłyby nieco powyżej LIBOR-u.
Jednak jeżeli BRM musiałby skorzystać z oferty rynkowej w celu pozyskania niezbędnych funduszy, wtedy przyjęte stawki mogą osiągnąć maksymalną stosowaną wartość w stosunku do LIBOR-u, powiększoną o właściwą marżę.
Byłbym zobowiązany, gdyby powiadomił mnie Pan, czy Rada Wspólnot Europejskich zgadza się z powyższym.
Proszę przyjąć, Szanowny Panie, wyrazy mojego najwyższego poważania.
W imieniu Banku Rozrachunków Międzynarodowych
B. List Wspólnoty
Szanowny Panie,
Mam zaszczyt potwierdzić, że w dniu dzisiejszym otrzymałem Pański list następującej treści:
"Bank Rozrachunków Międzynarodowych (BRM) mógłby zawrzeć z bankami centralnymi państw wierzycieli umowy kredytowe stand-by, jeśli złożyłyby one taki wniosek.
Te umowy mogłyby zostać zawarte nawet na całą kwotę wkładu wniesionego do mechanizmu przez państwo-wierzyciela, przy ogólnym limicie 2725 milionów jednostek rozliczeniowych, co odpowiada połowie całkowitej sumy maksymalnych przyszłych zobowiązań Państw Członkowskich.
Konkretne szczegóły każdej umowy kredytu stand-by zostałyby określone w umowie między BRM a danym bankiem centralnym.
Jednak już teraz można wskazać pewne warunki, które musiałby stosować BRM:
Początkowe zobowiązanie BRM dla umowy stand-by obejmowałoby okres dwóch lat, z możliwością przedłużenia na kolejne okresy, przy czym łączna długość okresu akredytywy nie mogłaby przekroczyć lat pięciu.
Z tytułu otwarcia kredytów, jak też każdorazowo z tytułu ich odnowienia, BRM pobierałby prowizję.
Byłoby także zrozumiałe, że w celu umożliwienia BRM wprowadzenia poprawek niezbędnych ze względu na zachowanie płynności pierwsze ustalenia mogłyby być zrealizowane najwcześniej miesiąc po zawarciu umów o otwarcie akredytyw.
Ustalenia byłyby dokonywane w walutach dostępnych dla BRM w czasie zawierania umów, najprawdopodobniej w dolarach amerykańskich, na okresy negocjowane w świetle zasobów Banku, prawdopodobnie wynoszące trzy lub sześć miesięcy.
Warunki byłyby równoważne ze stosowanymi przez BRM w odniesieniu do podobnych transakcji zawieranych w tym samym czasie, tj. zbliżone do stawek rynkowych.
Zwykle stawki te byłyby nieco powyżej LIBOR-u.
Jednak jeżeli BRM musiałby skorzystać z oferty rynkowej w celu pozyskania niezbędnych funduszy, wtedy przyjęte stawki mogą osiągnąć maksymalną stosowaną wartość w stosunku do LIBOR-u, powiększoną o właściwą marżę.
Byłbym zobowiązany, gdyby powiadomił mnie Pan, czy Rada Wspólnot Europejskich zgadza się z powyższym".
Mam zaszczyt powiadomić Pana, że Rada Wspólnot Europejskich zgadza się z treścią Pańskiego listu.
Proszę przyjąć, Szanowny Panie, wyrazy mojego najwyższego szacunku.
W imieniu Rady Wspólnot Europejskich
--------------------------------------------------
Porozumienie Dotyczące Wołowiny
PREAMBUŁA
W PRZEKONANIU, że wzmożona współpraca międzynarodowa powinna być prowadzona w taki sposób, aby przyczyniała się do osiągnięcia większej liberalizacji, stabilności oraz ekspansji międzynarodowego handlu mięsem i żywymi zwierzętami;
UWZGLĘDNIAJĄC potrzebę uniknięcia poważnych zaburzeń w międzynarodowym handlu wołowiną oraz żywymi zwierzętami;
UZNAJĄC znaczenie produkcji i handlu wołowiny i żywymi zwierzętami dla gospodarek wielu krajów, szczególnie dla niektórych krajów rozwiniętych i rozwijających się;
W TROSCE o ich zobowiązania wynikające z zasad i celów Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (zwanego dalej "Układem ogólnym" lub "GATT") [1];
ZDECYDOWANE, poprzez realizację celów niniejszego Porozumienia, wprowadzać w życie zasady i cele uzgodnione w Deklaracji Ministrów z Tokio, z dnia 14 września 1973 roku, dotyczącej wielostronnych negocjacji handlowych, w szczególności w odniesieniu do szczególnego i bardziej korzystnego traktowania krajów rozwijających się;
UCZESTNICY NINIEJSZEGO POROZUMIENIA, poprzez swoich przedstawicieli, UZGODNILI, CO NASTĘPUJE:
CZĘŚĆ PIERWSZA POSTANOWIENIA OGÓLNE
ARTYKUŁ 1
Cele
Celem niniejszego Porozumienia jest:
1) wspierać rozwój, coraz większą liberalizację i stabilizację międzynarodowego rynku mięsa i żywego inwentarza poprzez stopniowe znoszenie przeszkód i ograniczeń w światowym handlu wołowiną i żywymi zwierzętami, łącznie z tymi, które dzielą ten handel na kategorie, oraz poprzez poprawę międzynarodowych ram handlu światowego z korzyścią zarówno dla konsumenta, jak i dla producenta, importera i eksportera;
2) sprzyjanie współpracy międzynarodowej we wszystkich aspektach wpływających na handel wołowiną i żywymi zwierzętami, w szczególności w celu większej racjonalizacji i bardziej wydajnej dystrybucji zasobów w międzynarodowej gospodarce mięsnej;
3) zabezpieczenie dodatkowych korzyści dla międzynarodowego handlu wołowiną i żywymi zwierzętami krajów rozwijających się poprzez poprawę możliwości udziału tych krajów w ekspansji handlu światowego tymi produktami między innymi poprzez:
a) wspieranie długoterminowej stabilności cen w kontekście rozwoju światowego rynku wołowiny i żywych zwierząt; oraz
b) wspieranie utrzymania i poprawy dochodów krajów rozwijających się, które są eksporterami wołowiny i żywych zwierząt;
w celu uzyskania w ten sposób dodatkowego dochodu poprzez zabezpieczenie długoterminowej stabilizacji rynków wołowiny i żywych zwierząt;
4) dalszy rozwój handlu na zasadach konkurencyjności z uwzględnieniem tradycyjnej pozycji wydajnych producentów.
Artykuł II
Zakres produktów
Niniejsze porozumienie stosuje się do wołowiny.
Do celów niniejszego Porozumienia pojęcie "wołowina" obejmuje:
_BAR_ CCCN _BAR_
a)Bydło żywe _BAR_ 0102 _BAR_
b)Wołowinę oraz jadalne podroby bydlęce, świeże, chłodzone lub mrożone _BAR_ ex0201 _BAR_
c)Wołowinę oraz jadalne podroby bydlęce, solone, w solance, suszone lub wędzone _BAR_ ex0206 _BAR_
d)Inne przetworzone lub konserwowane mięso lub podroby bydlęce _BAR_ ex1602 _BAR_
oraz każdy inny produkt, który może zostać dodany przez Międzynarodową Radę do spraw Mięsa, jak ustanowiono na mocy warunków artykułu V niniejszego Porozumienia, dla realizacji celów i postanowień niniejszego Porozumienia.
Artykuł III
Informacja i monitorowanie rynku
1.
Wszyscy uczestnicy zgadzają się dostarczać, systematycznie i bezzwłocznie radzie, informacji, które pozwolą radzie monitorować i oceniać ogólną sytuację na światowym rynku mięsa oraz sytuację na światowym rynku dla każdego określonego rodzaju mięsa.
2.
Uczestniczące kraje rozwijające się dostarczają dostępnych im informacji.
W celu umożliwienia poprawy ich mechanizmów zbierania danych uczestniczące kraje rozwinięte i inne uczestniczące krają rozwijające się, które mają taką możliwość, rozpatrują pozytywnie kierowane do nich wnioski o udzielenie pomocy technicznej.
3.
Informacje, których uczestnicy zobowiązują się dostarczyć zgodnie z ustępem 1 niniejszego artykułu, zgodnie warunkami ustanowionymi przez Radę, zawierają dane na temat przeszłych działań i obecnej sytuacji oraz ocenę perspektyw dotyczących produkcji (łącznie z ewolucją składu stad), spożycia, cen, zapasów oraz handlu produktami określonymi w artykule II oraz wszelkie inne informacje uważane przez Radę za niezbędne, w szczególności dotyczące produktów konkurencyjnych.
Uczestnicy dostarczają również informacji na temat ich krajowej polityki i środków handlowych łącznie z dwustronnymi i wielostronnymi zobowiązaniami w sektorze wołowiny oraz jak najwcześniej powiadamiają o jakichkolwiek zmianach w takiej polityce i środkach, które mogą mieć wpływ na międzynarodowy handel żywym bydłem i mięsem.
Postanowienia tego ustępu nie wymagają od żadnego z uczestników ujawniania poufnych informacji, które mogłyby utrudnić wykonywanie prawa lub są w inny sposób sprzeczne z interesem publicznym lub mogłyby zaszkodzić uzasadnionym interesom handlowym poszczególnych przedsiębiorstw, państwowych lub prywatnych.
4.
Sekretariat Porozumienia monitoruje zmiany w danych rynkowych, w szczególności dotyczące wielkości stad, zapasów, ubojów oraz krajowych i międzynarodowych cen, w celu umożliwienia wczesnego wykrywania objawów jakichkolwiek poważnych dysproporcji między popytem a podażą.
Sekretariat zawiadamia na bieżąco Radę o znaczących zmianach na rynkach światowych, jak również o perspektywach produkcji, spożycia, wywozu i przywozu.
Uwaga:
Jest zrozumiałe, że na mocy postanowień niniejszego artykułu, Rada zleca Sekretariatowi sporządzenie i aktualizowanie spisu wszystkich środków wpływających na handel wołowiną i żywymi zwierzętami, łącznie z zobowiązaniami wynikającymi z negocjacji dwustronnych i wielostronnych.
Artykuł IV
Funkcje Międzynarodowej Rady do spraw Mięsa i współpraca między uczestnikami niniejszego Porozumienia
1.
Rada zbiera się w celu:
a) oceny światowej sytuacji popytu i podaży oraz perspektyw na podstawie analizy interpretacyjnej obecnej sytuacji i prawdopodobnego rozwoju sporządzonej przez Sekretariat Porozumienia, na podstawie dokumentacji dostarczonej zgodnie z artykułem III niniejszego Porozumienia, łącznie z dokumentacją dotyczącą działania polityk krajowych i handlowych oraz jakichkolwiek innych informacji dostępnych dla Sekretariatu;
b) przeprowadzenia pełnej kontroli funkcjonowania niniejszego Porozumienia;
c) zapewnienia możliwości systematycznych konsultacji we wszystkich sprawach, które wpływają na międzynarodowy handel wołowiną.
2. Jeżeli po ocenie światowej sytuacji popytu i podaży określonej w ustępie 1 litera a) niniejszego artykułu lub po zbadaniu wszystkich istotnych informacji zgodnie z artykułem III ustęp 3 Rada znajduje dowód na istnienie poważnych dysproporcji lub zagrożenia takimi dysproporcjami międzynarodowym rynku mięsa, Rada będzie dalej zgodnie działać, szczególnie uwzględniając sytuację w krajach rozwijających się, w celu identyfikacji, do rozważenia przez rządy, możliwych rozwiązań zgodnych z zasadami i normami GATT, w celu zaradzenia zaistniałej sytuacji.
3.
W zależności od tego, czy Rada uzna sytuację określoną w ustępie 2 niniejszego artykułu za przejściową lub bardziej trwałą, środki określone w ustępie 2 niniejszego artykułu, mogą zawierać krótko-, średnio- lub długoterminowe środki podejmowane przez importerów i eksporterów w celu przyczynienia się do poprawy ogólnej sytuacji na rynku światowym zgodnie z celami Porozumienia, w szczególności ekspansji, coraz większej liberalizacji oraz stabilności międzynarodowych rynków mięsa i żywego inwentarza.
4.
Podczas rozważania zaproponowanych środków zgodnie z ustępami 2 i 3 niniejszego artykułu, kwestia szczególnego i bardziej korzystnego traktowania krajów rozwijających się jest wnikliwie rozważana, jeżeli jest to możliwe i właściwe.
5.
Uczestnicy zobowiązują się do przyczynienia się, w możliwie najszerszym zakresie, do realizacji celów niniejszego Porozumienia określonych w artykule I. W tym celu, oraz zgodnie z zasadami i normami Układu ogólnego, uczestnicy systematycznie przeprowadzają konsultacje przewidziane w artykule IV ustęp 1 litera c), mając na względzie poszukiwanie możliwości realizacji celów niniejszego Porozumienia, w szczególności dalszego znoszenia przeszkód w światowym handlu wołowiną i żywymi zwierzętami.
Takie konsultacje powinny przygotowywać grunt do późniejszego rozważenia możliwych rozwiązań zgodnych z zasadami i normami GATT, problemów związanych z handlem, które mogłyby zostać wspólnie zaakceptowane przez wszystkie zainteresowane strony, w kontekście wzajemnych i zrównoważonych korzyści.
6.
Każdy uczestnik może przedłożyć Radzie każdą sprawę [2] mającą wpływ na niniejsze Porozumienie, między innymi w takich samych celach, jak przewidziano w ustępie 2 niniejszego artykułu.
Rada, na wniosek uczestnika, zbiera się w terminie nieprzekraczającym 15 dni, aby rozważyć sprawę mającą wpływ na niniejsze Porozumienie.
CZĘŚĆ DRUGA KONTROLA STOSOWANIA POROZUMIENIA
Artykuł V
1.
Międzynarodowa Rada do spraw mięsa
2.
Posiedzenia zwyczajne i nadzwyczajne
3.
Decyzje
4.
Współpraca z innymi organizacjami
5.
Dopuszczanie obserwatorów
a) Rada może zaprosić każde nieuczestniczące w Porozumieniu państwo do uczestnictwa w którymkolwiek ze swoich posiedzeń jako obserwator.
b) Rada może także zaprosić każdą z organizacji określonych w ustępie 4 niniejszego artykułu do uczestnictwa w którymkolwiek ze swoich posiedzeń jako obserwator.
CZĘŚĆ TRZECIA POSTANOWIENIA KOŃCOWE
Artykuł VI
1.
Przyjęcie [3]
a) Niniejsze Porozumienie jest przedłożone do przyjęcia poprzez podpisanie lub w inny sposób przez rządy członków Organizacji Narodów Zjednoczonych lub jedną z ich wyspecjalizowanych organizacji oraz przez Europejską Wspólnotę Gospodarczą.
b) Każdy rząd [4] przyjmujący niniejsze Porozumienie może w trakcie przyjmowania wnieść zastrzeżenie w odniesieniu do swojego przyjęcia któregokolwiek z postanowień w niniejszym Porozumieniu.
Zastrzeżenie to podlega zatwierdzeniu przez uczestników.
c) Niniejsze Porozumienie zostaje złożone do depozytu dyrektorowi generalnemu Umawiających się Stron GATT, który niezwłocznie dostarcza uwierzytelniony odpis Porozumienia oraz zawiadomienie o każdym przyjęciu Porozumienia każdemu uczestnikowi.
Teksty niniejszego Porozumienia w języku angielskim, francuskim i hiszpańskim są na równi autentyczne.
d) Wejście w życie niniejszego Porozumienia pociąga za sobą rozwiązanie Międzynarodowej Grupy Konsultacyjnej do spraw Mięsa.
2.
Tymczasowe stosowanie
3.
Wejście w życie
4.
Okres obowiązywania
5.
Zmiana
6.
Relacje między Porozumieniem a GATT
7.
Wystąpienie
[1] Niniejsze postanowienie odnosi się tylko do Umawiających się Stron Porozumienia GATT.
[2] Uwaga:Potwierdza się, że wyrażenie "sprawa" w tym ustępie dotyczy także każdej sprawy leżącej w zakresie porozumień wielostronnych wynegocjowanych w ramach wielostronnych negocjacji handlowych, w szczególności tych dotyczących spraw wywozu i przywozu.
Potwierdza się także, że postanowienia artykułu IV ustęp 6 oraz niniejszy przypis nie naruszają praw i obowiązków stron takich porozumień.
[3] Pojęcia "przyjęcie" lub "przyjęte" używane w niniejszym artykule zawierają obejmują wszelkich krajowych procedur niezbędnych do wykonania postanowień niniejszego Porozumienia.
[4] Do celów niniejszego Porozumienia pojęcie "rząd" uważa się za obejmujący właściwe organy Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej.
[5] Postanowienie to stosuje się wyłącznie do Umawiających się Stron GATT.
--------------------------------------------------
Konwencja
o ochronie wędrownych gatunków dzikich zwierząt
UMAWIAJĄCE SIĘ STRONY,
UZNAJĄC, że występujące w niezliczonych formach dzikie zwierzęta stanowią niezastąpiony element środowiska naturalnego ziemi, który musi być chroniony dla dobra ludzkości;
ŚWIADOME FAKTU, że każde pokolenie ludzkości dysponuje zasobami ziemi dla przyszłych pokoleń i ma obowiązek ochrony tego dziedzictwa oraz wykorzystania go w rozsądny sposób;
PRZEŚWIADCZONE o ciągle rosnącym znaczeniu dzikich zwierząt z punktu widzenia środowiskowego, ekologicznego, genetycznego, naukowego, estetycznego, wypoczynkowego, kulturowego, edukacyjnego, społecznego i ekonomicznego;
W TROSCE głównie o te gatunki dzikich zwierząt, które wędrują przez lub poza granicami jurysdykcji państwowej;
UZNAJĄC, że państwa roztaczają i powinny roztaczać opiekę nad wędrownymi gatunkami dzikich zwierząt, które żyją w granicach ich jurysdykcji państwowej lub te granice przekraczają;
PRZEKONANE, że ochrona i efektywne gospodarowanie gatunkami wędrownymi dzikich zwierząt wymaga wspólnych działań wszystkich państw, których jurysdykcja obejmuje terytoria, na których gatunki te przebywają w jakimkolwiek okresie swego cyklu życiowego;
PRZYPOMINAJĄC zalecenie 32.
Planu Działania przyjętego przez Konferencję Narodów Zjednoczonych na temat Środowiska Człowieka (Sztokholm, 1972), z zadowoleniem odnotowanego podczas dwudziestej siódmej Sesji Zgromadzenia Ogólnego Narodów Zjednoczonych,
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
Artykuł I
Interpretacja
1.
Do celów niniejszej Konwencji:
a) "gatunek wędrowny" oznacza całą populację lub jakąkolwiek geograficznie odrębną część populacji dowolnego gatunku lub niższej kategorii taksonomicznej dzikich zwierząt, którego znaczna część osobników w sposób cykliczny i możliwy do przewidzenia przekracza jedną lub kilka granic jurysdykcji państwowej;
b) "status ochronny gatunków wędrownych" oznacza sumę czynników oddziaływujących na gatunki wędrowne, które w dłuższym okresie mogą wpłynąć na ich rozprzestrzenienie i liczebność;
c) "status ochronny" uznaje się za "odpowiedni", gdy:
1) dane o dynamice populacji wskazują, że gatunek wędrowny pozostaje w dłuższym okresie czasu żywotnym komponentem ich ekosystemu;
2) zasięg występowania gatunku wędrownego aktualnie nie zmniejsza się ani też nie będzie się zmniejszać w dłuższym okresie czasu;
3) istnieje obecnie i w przewidywalnej przyszłości będzie istnieć siedlisko wystarczające dla zachowania populacji gatunku wędrownego w dłuższym okresie; oraz
4) występowanie i liczebność gatunku wędrownego osiąga swój historyczny zasięg i poziom w zakresie zgodnym z potencjalnie odpowiadającymi mu istniejącymi ekosystemami oraz z racjonalnym gospodarowaniem dziką przyrodą;
d) "status ochronny" uznaje się za "nieodpowiedni", jeżeli którykolwiek z warunków wymienionych w literze c) nie jest spełniony;
e) "zagrożony" w odniesieniu do danego gatunku wędrownego oznacza, że gatunek ten zagrożony jest wymarciem na całym terytorium swojego występowania lub na znacznej jego części;
f) "terytorium występowania" oznacza wszystkie obszary lądowe i wodne, które gatunek wędrowny zamieszkuje, występuje czasowo, które przekracza lub nad którymi przelatuje w dowolnym czasie na szlaku swojej normalnej wędrówki;
g) "siedlisko" oznacza jakikolwiek obszar na terytorium występowania gatunku wędrownego, charakteryzujący się odpowiednimi dla tego gatunku warunkami życia;
h) "państwo terytorium występowania" w odniesieniu do danego gatunku wędrownego oznacza każde państwo (lub stosownie każdą inną Stronę, określoną w literze k) niniejszego artykułu) sprawujące jurysdykcję nad którąkolwiek częścią terytorium występowania tego gatunku wędrownego, bądź państwo, którego statki pływające pod jego banderą są zaangażowane w pozyskiwanie tego gatunku wędrownego poza granicami jurysdykcji państwowej;
i) "pozyskiwanie" oznacza pozyskiwanie, polowanie, poławianie, łapanie, nękanie, umyślne zabijanie lub usiłowanie takich działań;
j) "Porozumienie" oznacza porozumienie międzynarodowe dotyczące ochrony jednego lub więcej gatunków wędrownych, zgodnie z postanowieniami zawartymi w artykułach IV i V niniejszej Konwencji; oraz
k) "Strona" oznacza państwo lub jakąkolwiek regionalną organizację integracji gospodarczej utworzoną przez suwerenne państwa, posiadającą uprawnienia do negocjowania, zawierania i stosowania porozumień międzynarodowych w sprawach objętych niniejszą Konwencją, dla której niniejsza Konwencja weszła w życie.
2.
W sprawach należących do ich kompetencji regionalne organizacje integracji gospodarczej będące Stronami niniejszej Konwencji we własnym imieniu czynią użytek z praw i wypełniają obowiązki, które niniejsza Konwencja nakłada na państwa będące ich członkami.
W takich przypadkach państwa będące członkami tych organizacji nie są uprawnione do samodzielnego korzystania z tych praw.
3.
W przypadkach, w których niniejsza Konwencja przewiduje podejmowanie decyzji większością dwóch trzecich "Stron obecnych i głosujących" lub w sposób jednomyślny, oznacza to "Strony obecne i głosujące za lub przeciw".
Przy ustalaniu większości do "Stron obecnych i głosujących" nie zalicza się Stron wstrzymujących się od głosu.
Artykuł 11
Podstawowe zasady
1.
Strony uznają znaczenie ochrony gatunków wędrownych i zgody państw terytorium występowania na podjęcie działań w celu ochrony tych gatunków wszędzie tam, gdzie jest to możliwe i właściwe. W działaniach tych szczególnie uwzględnione powinny zostać te gatunki zwierząt wędrownych, których status ochronny jest nieodpowiedni.
2.
Strony uznają potrzebę podjęcia działań dla uniknięcia zagrożenia jakiegokolwiek gatunku wędrownego.
3.
Strony powinny w szczególności:
a) popierać badania nad gatunkami wędrownymi i współpracować w tym zakresie
b) podejmować starania dla zapewnienia natychmiastowej ochrony gatunków wędrownych wymienionych w załączniku I; oraz
c) podejmować starania w celu zawarcia Porozumień dotyczących ochrony i gospodarowania gatunkami wędrownymi, wymienionymi w załączniku II.
Artykuł III
Zagrożone gatunki wędrowne: załącznik I
1.
W załączniku I wymienia się zagrożone gatunki wędrowne.
2.
Gatunek wędrowny może być wymieniony w załączniku I, pod warunkiem że wiarygodne dowody, łącznie z najlepszymi dostępnymi dowodami naukowymi, świadczą o tym, że gatunek ten jest zagrożony.
3.
Gatunek wędrowny może być usunięty z załącznika I, jeżeli Konferencja Stron ustali, że:
a) wiarygodne dowody, łącznie z najlepszymi dostępnymi dowodami naukowymi, świadczą o tym, że gatunek ten nie jest już zagrożony; oraz:
b) istnieje nikłe prawdopodobieństwo ponownego zagrożenia gatunku z powodu zaniechania ochrony w wyniku wykreślenia go z załącznika I.
4.
Strony będące państwami terytorium występowania któregokolwiek gatunku wędrownego wymienionego w załączniku I podejmą starania w celu:
a) ochrony i, gdzie to możliwe i stosowne, odtworzenia tych siedlisk gatunku, które są ważne dla wyeliminowania groźby jego zagłady;
b) zapobiegania, usuwania, kompensowania lub minimalizowania, w zależności od potrzeb, niekorzystnych skutków działań lub przeszkód poważnie utrudniających bądź uniemożliwiających wędrówkę gatunków; oraz
c) zapobiegania, zmniejszania lub kontrolowania, w możliwym i odpowiednim zakresie, czynników stanowiących zagrożenie lub mogących zwiększyć zagrożenie gatunków, włącznie ze ścisłym kontrolowaniem wprowadzania gatunków egzotycznych lub kontrolowaniem bądź eliminowaniem takich gatunków już wprowadzonych.
5.
Strony będące państwami terytorium występowania któregokolwiek gatunku wędrownego wymienionego w załączniku I wydają zakaz pozyskiwania zwierząt należących do tego gatunku.
Od tego zakazu mogą zostać wprowadzone wyjątki, jedynie gdy:
a) pozyskiwanie odbywa się do celów naukowych;
b) pozyskiwanie odbywa się w celu umożliwienia rozmnażania lub przetrwania zagrożonego gatunku;
c) pozyskiwanie odbywa się w celu zaspokojenia potrzeb tradycyjnych użytkowników utrzymujących się z pozyskiwania tego gatunku; bądź
d) wymagają tego okoliczności nadzwyczajne:
pod warunkiem że wyjątki te są dokładnie określone co do przedmiotu oraz ograniczone w czasie i przestrzeni.
Tego rodzaju pozyskiwanie nie powinno odbywać się ze szkodą dla gatunku.
6.
Konferencja Stron może zalecić Stronom będącym państwami terytorium występowania któregokolwiek gatunku wędrownego wymienionego w załączniku I, aby podjęły one dalsze kroki uznane za właściwe dla dobra tego gatunku.
7.
Strony niezwłocznie informują sekretariat o wszelkich działaniach prowadzonych zgodnie z ustępem 5 niniejszego artykułu.
Artykuł IV
Gatunki wędrowne objęte porozumieniami: załącznik II
1.
W załączniku II wymienia się gatunki wędrowne posiadające nieodpowiedni status ochronny, co do których istnieje potrzeba zawarcia międzynarodowych porozumień w celu ich ochrony i gospodarowania nimi, jak również te, których status ochronny mógłby stać się bardziej sprzyjający w wyniku współpracy międzynarodowej, nawiązanej poprzez porozumienia międzynarodowe.
2.
Jeżeli jest to uzasadnione okolicznościami, gatunek wędrowny może zostać wymieniony zarówno w załączniku I, jak i w załączniku II.
3.
Strony będące państwami terytorium występowania któregokolwiek gatunku wędrownego wymienionego w załączniku II powinny zmierzać do zawarcia porozumień, jeżeli jest to korzystne dla danego gatunku, oraz przyznają pierwszeństwo gatunkom, których status ochronny jest nieodpowiedni.
4.
Strony zachęca się do podejmowania działań zmierzających do zawarcia porozumień dotyczących jakiejkolwiek populacji lub geograficznie wyodrębnionej części populacji jakiegokolwiek gatunku lub niższej kategorii taksonomicznej dzikich zwierząt, których osobniki okresowo przekraczają jedną lub kilka granic jurysdykcji państwowej.
5.
Sekretariat otrzymuje egzemplarz każdego porozumienia zawartego zgodnie z postanowieniami niniejszego artykułu.
Artykuł V
Wytyczne do porozumień
1.
Celem każdego porozumienia jest odtworzenie gatunku wędrownego, którego ono dotyczy, i uzyskanie odpowiedniego statusu ochronnego lub utrzymanie go na tym poziomie.
Każde porozumienie powinno dotyczyć tych aspektów ochrony i zarządzania danym gatunkiem wędrownym, które służą osiągnięciu tego celu.
2.
Każde porozumienie powinno dotyczyć całego terytorium występowania danego gatunku wędrownego będącego przedmiotem porozumienia oraz powinno być otwarte do przystąpienia dla wszystkich państw terytorium występowania tego gatunku, bez względu na to, czy są one Stronami niniejszej Konwencji.
3.
Porozumienie powinno dotyczyć, o ile to możliwe, więcej niż jednego gatunku wędrownego.
4.
Każde porozumienie powinno:
a) wskazywać gatunek wędrowny, którego dotyczy;
b) opisywać terytorium występowania i trasę wędrówek gatunków wędrownych;
c) przewidywać ustanowienie przez każdą ze Stron organu krajowego zajmującego się realizacją postanowień porozumienia;
d) ustanowić, o ile to konieczne, odpowiedni mechanizm ułatwiający realizację celów porozumienia, kontrolujący jego skuteczność oraz zapewniający przygotowywanie sprawozdań dla Konferencji Stron;
e) określać procedury rozstrzygania sporów między Stronami porozumienia; oraz
f) w odniesieniu do wędrownych gatunków z rzędu Cetacea co najmniej zakazać wszelkich form pozyskiwania tego gatunku, które nie są dozwolone na mocy innych wielostronnych porozumień, oraz umożliwiać przystąpienie do porozumienia państwom niebędącym państwami terytorium występowania tego gatunku wędrownego.
5.
O ile jest to stosowne i możliwe, każde porozumienie powinno w szczególności przewidywać:
a) okresową kontrolę statusu ochronnego gatunków wędrownych, objętych porozumieniem, oraz ustalenie czynników, które mogą być szkodliwe dla tego statusu;
b) plany skoordynowanej ochrony i gospodarowania;
c) badania w zakresie ekologii i dynamiki populacji gatunków wędrownych objętych porozumieniem, ze szczególnym uwzględnieniem ich wędrówek;
d) wymianę informacji o gatunkach wędrownych objętych porozumieniem, ze szczególnym uwzględnieniem wymiany wyników badań i odpowiednich danych statystycznych;
e) ochronę, a tam, gdzie jest to wymagane i możliwe, restytucję siedlisk istotnych dla utrzymania odpowiedniego statusu ochronnego, a także ochronę tych siedlisk przed zakłóceniami, z uwzględnieniem ścisłej kontroli wprowadzania lub kontroli już wprowadzonych gatunków egzotycznych, zagrażających gatunkom wędrownym;
f) utrzymanie sieci dogodnych siedlisk, właściwie rozmieszczonych na szlakach wędrówek;
g) tam, gdzie wydaje się to pożądane, tworzenie nowych siedlisk odpowiednich dla gatunków wędrownych lub ponowne wprowadzenie gatunków wędrownych do odpowiednich siedlisk;
h) eliminowanie, w możliwie najszerszym zakresie, lub kompensację niekorzystnych oddziaływań i przeszkód utrudniających lub uniemożliwiających wędrówkę;
i) zapobieganie, ograniczanie lub kontrolę wprowadzania do siedlisk gatunku wędrownego substancji szkodliwych dla tego gatunku;
j) środki oparte na podstawowych zasadach ekologii, mające na celu kontrolowanie i zarządzanie pozyskiwaniem gatunku wędrownego;
k) procedury koordynacji działań w celu zwalczania nielegalnego pozyskiwania;
l) wymianę informacji o istotnych zagrożeniach dla gatunku wędrownego;
m) procedury postępowania w sytuacjach wyjątkowych, gdy z powodu poważnego zagrożenia statusu ochronnego danego gatunku wędrownego konieczne jest szybkie i znaczne wzmożenie działań ochronnych; oraz
n) informowanie opinii publicznej o treści i celach porozumienia.
Artykuł VI
Państwa terytorium występowania
1.
Wykaz państw terytorium występowania gatunków wędrownych wymienionych w załącznikach I i II jest aktualizowana przez sekretariat na podstawie informacji otrzymywanych od Stron.
2.
Strony informują sekretariat, w stosunku do których gatunków wędrownych wymienionych w załącznikach I i II uważają się za państwa terytorium występowania; włącznie z dostarczaniem informacji o statkach pływających pod ich banderą, które poza granicami jurysdykcji państwowej podejmują działania mające na celu pozyskiwanie gatunków wędrownych, o których mowa, i, o ile jest to możliwe, o przyszłych planach dotyczących tego rodzaju działań.
3.
Strony będące państwami terytorium występowania gatunków wędrownych wymienionych w załączniku I lub II powinny informować Konferencję Stron za pośrednictwem sekretariatu, co najmniej na sześć miesięcy przed każdym posiedzeniem zwyczajnym Konferencji, o środkach podejmowanych w celu realizacji postanowień niniejszej Konwencji, dotyczących tych gatunków.
Artykuł VII
Konferencja Stron
1.
Konferencja Stron jest organem decyzyjnym niniejszej Konwencji.
2.
Sekretariat zwoła posiedzenie Konferencji Stron nie później niż dwa lata po wejściu w życie niniejszej Konwencji.
3.
Następnie sekretariat będzie zwoływał posiedzenia zwyczajne Konferencji Stron, nie rzadziej niż co trzy lata, o ile Konferencja nie zdecyduje inaczej, oraz posiedzenia nadzwyczajne, w dowolnym terminie, na pisemny wniosek co najmniej jednej trzeciej Stron.
4.
Konferencja Stron ustanowi i będzie kontrolować postanowienia finansowe niniejszej Konwencji.
Na każdym ze swych zwyczajnych posiedzeń Konferencja Stron przyjmie budżet na następny okres finansowy.
Każda ze Stron wniesie wkład do budżetu zgodnie ze skalą przyjętą przez Konferencję.
Postanowienia finansowe, włącznie z postanowieniami dotyczącymi budżetu i skal wkładów, jak również ich modyfikacja, powinny zostać przyjęte jednomyślnie przez wszystkie obecne i głosujące Strony.
5.
Na każdym ze swych posiedzeń Konferencja Stron kontroluje realizację niniejszej Konwencji i w szczególności może:
a) dokonywać przeglądu i oceny statusu ochronnego gatunków wędrownych;
b) dokonywać przeglądu postępu prac w dziedzinie ochrony gatunków wędrownych, w szczególności wymienionych w załącznikach I i II;
c) czynić postanowienia i dostarczać takich wskazówek, jakie mogą być niezbędne dla wypełnienia obowiązków przez Radę Naukową i sekretariat;
d) otrzymywać i rozważać jakiekolwiek sprawozdania Rady Naukowej, sekretariatu, a także każdej ze Stron oraz każdego organu stałego ustanowionego zgodnie z Porozumieniem;
e) zalecać Stronom poprawę statusu ochronnego gatunku wędrownego i dokonywać przeglądu postępów osiągniętych w ramach porozumień;
f) w przypadkach gdy porozumienie nie jest zawarte, zalecać zwoływanie posiedzeń Stron będących państwami terytorium występowania gatunku wędrownego lub grup gatunków wędrownych w celu przedyskutowania środków poprawy statusu ochronnego tych gatunków;
g) zalecać Stronom poprawę skuteczności niniejszej Konwencji; oraz
h) decydować o wszelkich dodatkowych środkach, które winny być podjęte dla realizacji celów niniejszej Konwencji.
6.
Na każdym posiedzeniu Konferencji Stron należy określić termin i miejsce następnego posiedzenia.
7.
Na każdym posiedzeniu Konferencji Stron należy określić i przyjąć regulamin tego posiedzenia.
Podjęcie decyzji na posiedzeniu Konferencji Stron wymaga większości dwóch trzecich głosów obecnych i głosujących Stron, o ile niniejsza Konwencja nie stanowi inaczej.
8.
Organizacja Narodów Zjednoczonych, jej wyspecjalizowane agencje, Międzynarodowa Agencja Energii Atomowej, jak również każde państwo niebędące Stroną niniejszej Konwencji oraz – w odniesieniu do każdego porozumienia – organ powołany przez strony tego porozumienia, mogą być reprezentowane na posiedzeniach Konferencji Stron przez swoich obserwatorów.
9.
Każda agencja lub organ posiadający techniczne kwalifikacje w dziedzinie ochrony, zachowania i gospodarowania gatunkami wędrownymi, należący do określonych poniżej kategorii, który poinformował sekretariat o chęci wysłania swych obserwatorów na posiedzenie Konferencji Stron, jest na nie dopuszczony, jeżeli co najmniej jedna trzecia obecnych Stron nie zgłosi sprzeciwu. Dotyczy to:
a) międzynarodowych agencji lub organów, rządowych oraz pozarządowych, a także krajowych agencji i organów; oraz
b) krajowych agencji lub organizacji pozarządowych, zatwierdzonych w tym celu przez państwo, na terytorium którego mają swoją siedzibę.
Po uzyskaniu zgody na uczestnictwo obserwatorzy mogą uczestniczyć w posiedzeniach, alebez prawa głosu.
Artykuł VIII
Rada Naukowa
1.
Na swoim pierwszym posiedzeniu Konferencja Stron powoła Radę Naukową będącą organem doradczym w sprawach naukowych.
2.
Każda ze Stron może mianować członkiem Rady Naukowej wykwalifikowanego eksperta.
Ponadto w Radzie Naukowej jako członkowie zasiadają wykwalifikowani eksperci wybrani i mianowani przez Konferencję Stron.
Konferencja Stron określi liczbę ekspertów, kryteria ich wyboru i warunki mianowania.
3.
Rada Naukowa zbiera się na wniosek sekretariatu, zgodnie z wymaganiami Konferencji Stron.
4.
Za zgodą Konferencji Stron Rada Naukowa ustanowi własny regulamin.
5.
Konferencja Stron określa funkcje Rady Naukowej, które mogą obejmować:
a) zapewnienie doradztwa naukowego Konferencji Stron sekretariatowi oraz, o ile Konferencja Stron wyrazi zgodę, każdemu organowi powołanemu zgodnie z niniejszą Konwencją lub porozumieniem, bądź którejkolwiek ze Stron;
b) zalecanie badań i koordynacji badań gatunków wędrownych, ocenę rezultatów tych badań w celu określenia statusu ochronnego gatunków wędrownych oraz składania raportów dla Konferencji Stron na temat tego stanu i sposobów jego poprawy;
c) zalecanie Konferencji Stron włączenia gatunków wędrownych do załączników I lub II wraz ze wskazaniem ich terytoriów występowania;
d) zalecanie Konferencji Stron konkretnych środków ochrony i metod gospodarowania, które powinny być włączone do porozumień dotyczących gatunków wędrownych; oraz
e) zalecenie Konferencji Stron rozwiązań problemów związanych z naukowymi aspektami realizacji niniejszej Konwencji, szczególnie dotyczących siedlisk gatunków wędrownych.
Artykuł IX
Sekretariat
1.
Do celów niniejszej Konwencji ustanawia się sekretariat.
2.
Po wejściu w życie niniejszej Konwencji dyrektor wykonawczy Programu Ochrony Środowiska Organizacji Narodów Zjednoczonych zapewni funkcjonowanie sekretariatu.
W zakresie i w taki sposób, jaki uzna za właściwy, może on korzystać z pomocy odpowiednich międzyrządowych lub pozarządowych, międzynarodowych lub krajowych agencji i organów, posiadających kwalifikacje techniczne w dziedzinie ochrony, zachowania i zagospodarowania dzikich zwierząt.
3.
Jeżeli Program Środowiskowy Narodów Zjednoczonych nie będzie mógł nadal utrzymywać sekretariatu, Konferencja Stron przyjmie alternatywne ustalenia dotyczące sekretariatu.
4.
Funkcje sekretariatu obejmują:
a) organizowanie i obsługę posiedzeń:
i) Konferencji Stron; oraz
ii) Rady Naukowej;
b) utrzymywanie i promowanie kontaktów między Stronami, stałymi organami ustanowionymi na mocy porozumień oraz innymi organizacjami międzynarodowymi zajmującymi się gatunkami wędrownymi;
c) uzyskiwanie z wszelkich odpowiednich źródeł raportów i innych informacji pomocnych dla realizacji celów niniejszej Konwencji oraz zapewnienie odpowiedniego rozpowszechniania tych informacji;
d) zwracanie uwagi Konferencji Stron na wszelkie sprawy odnoszące się do celów niniejszej Konwencji;
e) przygotowanie dla Konferencji Stron raportów z pracy sekretariatu oraz z realizacji niniejszej Konwencji;
f) prowadzenie i publikowanie wykazu państw terytorium występowania wszystkich gatunków wędrownych wymienionych w załącznikach I i II;
g) popieranie zawierania porozumień pod kierunkiem Konferencji Stron;
h) prowadzenie i udostępnianie Stronom wykazu porozumień oraz, o ile zażąda tego Konferencja Stron, dostarczanie wszelkich informacji o tych porozumieniach;
i) prowadzenie i publikowanie wykazu zaleceń przyjętych przez Konferencję Stron na podstawie artykułu VII ustęp 5 litery e), f) i g) lub decyzji podjętych na podstawie litery h) niniejszego ustępu;
j) informowanie opinii publicznej o niniejszej Konwencji i jej celach; oraz
k) wykonywanie wszelkich innych funkcji powierzonych na mocy niniejszej Konwencji lub przez Konferencję Stron.
Artykuł X
Poprawki do Konwencji
1.
Niniejsza Konwencja może zostać zmieniona na każdym zwyczajnym lub nadzwyczajnym posiedzeniu Konferencji Stron.
2.
Każda ze Stron może zgłosić propozycję poprawki.
3.
Tekst każdej zaproponowanej poprawki wraz z uzasadnieniem powinien zostać przekazany sekretariatowi na co najmniej sto pięćdziesiąt dni przed posiedzeniem, na którym będzie ona rozpatrywana, oraz zostać niezwłocznie przekazany przez sekretariat wszystkim Stronom.
Wszelkie uwagi Stron dotyczące tekstu powinny zostać zgłoszone sekretariatowi nie później niż sześćdziesiąt dni przed rozpoczęciem posiedzenia.
Po upływie ostatniego dnia terminu zgłaszania uwag sekretariat niezwłocznie przekaże Stronom wszelkie uwagi, które wpłynęły do tego dnia.
4.
Poprawki przyjmuje się większością dwóch trzecich głosów Stron obecnych i głosujących.
5.
Przyjęta poprawka wejdzie w życie w odniesieniu do wszystkich Stron, które ją przyjęły, pierwszego dnia trzeciego miesiąca następującego po dniu, w którym dwie trzecie Stron złożyło u depozytariusza dokument przyjęcia.
W stosunku do każdej ze Stron, która złożyła dokument przyjęcia po dniu, w którym dwie trzecie Stron złożyło swoje dokumenty przyjęcia, poprawka wchodzi w życie pierwszego dnia trzeciego miesiąca następującego po złożeniu dokumentu przyjęcia.
Artykuł XI
Poprawki do załączników
1.
Załączniki I i II mogą zostać zmienione na każdym zwyczajnym lub nadzwyczajnym posiedzeniu Konferencji Stron.
2.
Każda ze Stron może zgłosić propozycję poprawki.
3.
Teksty każdej zgłoszonej poprawki wraz z uzasadnieniem, oparte na najlepszej dostępnej wiedzy naukowej, powinny zostać przekazane sekretariatowi na co najmniej sto pięćdziesiąt dni przed posiedzeniem oraz zostać niezwłocznie przekazane przez sekretariat wszystkim Stronom.
Wszelkie uwagi Stron dotyczące tekstu powinny zostać zgłoszone sekretariatowi nie później niż na sześćdziesiąt dni przed rozpoczęciem posiedzenia.
Po upływie ostatniego dnia terminu zgłaszania uwag sekretariat niezwłocznie przekaże Stronom wszelkie uwagi, które wpłynęły do tego dnia.
4.
Poprawki przyjmuje się większością dwóch trzecich głosów Stron obecnych i głosujących.
5.
Przyjęta poprawka wchodzi w życie w odniesieniu do wszystkich Stron po upływie dziewięćdziesięciu dni od posiedzenia Konferencji Stron, na której została przyjęta, z wyłączeniem tych Stron, które zgłosiły zastrzeżenia zgodnie z ustępem 6 niniejszego artykułu.
6.
W okresie dziewięćdziesięciu dni, określonych w ustępie 5, każda ze Stron, poprzez pisemne powiadomienie depozytariusza, może zgłosić zastrzeżenie do poprawki.
Zastrzeżenie do poprawki może zostać wycofane poprzez pisemne powiadomienie depozytariusza, po czym poprawka wchodzi w życie w stosunku do tej Strony po upływie dziewięćdziesięciu dni od daty wycofania zastrzeżenia.
Artykuł XII
Wpływ na konwencje międzynarodowe i inne akty prawne
1.
Niniejsza Konwencja w żaden sposób nie narusza kodyfikacji i opracowania prawa morskiego, prowadzonego przez Konferencję Narodów Zjednoczonych o Prawie Morza, zwołanej zgodnie z rezolucją 2750 C (XXV) Zgromadzenia Ogólnego Narodów Zjednoczonych, ani też obecnych i przyszłych roszczeń oraz opinii prawnych żadnego z państw, których dotyczy prawo morza, oraz charakteru i zakresu jurysdykcji państwowej nad wybrzeżem i banderą.
2.
Postanowienia niniejszej Konwencji w żaden sposób nie wpływają na prawa i obowiązki którejkolwiek ze Stron wynikające z jakichkolwiek istniejących traktatów, konwencji lub porozumień.
3.
Postanowienia niniejszej Konwencji w żaden sposób nie wpływają na prawo Stron do przyjęcia bardziej restrykcyjnych krajowych środków dotyczących ochrony gatunków wędrownych wymienionych w załącznikach I i II lub do przyjęcia krajowych środków dotyczących ochrony gatunków niewymienionych w załącznikach I i II.
Artykuł XIII
Rozstrzyganie sporów
1.
Jakikolwiek spór, który może powstać między dwiema lub więcej Stronami, dotyczący interpretacji lub stosowania postanowień niniejszej Konwencji, będzie przedmiotem negocjacji między Stronami sporu.
2.
Jeżeli spór nie może być rozstrzygnięty zgodnie z postanowieniami ustępu 1, Strony mogą na podstawie obustronnego porozumienia przekazać sprawę do arbitrażu, w szczególności do Stałego Trybunału Arbitrażowego w Hadze. Strony przekazujące sprawę są związane orzeczeniem arbitrażowym.
Artykuł XIV
Zastrzeżenia
1.
Postanowienia niniejszej Konwencji nie podlegają zastrzeżeniom ogólnym.
Szczegółowe zastrzeżenia można zgłaszać zgodnie z postanowieniami niniejszego artykułu i artykułu XI.
2.
Przy składaniu dokumentu ratyfikacji, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia każde państwo lub regionalna organizacja integracji gospodarczej może zgłosić szczegółowe zastrzeżenie w sprawie obecności w załączniku I lub II, bądź w obu z nich, któregokolwiek gatunku wędrownego i nie będzie wówczas uznawane za Stronę odnośnie do przedmiotu tego zastrzeżenia, aż do upływu dziewięćdziesięciu dni od przekazania Stronom przez depozytariusza powiadomienia o wycofaniu tego zastrzeżenia.
Artykuł XV
Podpisanie
Niniejsza Konwencja jest otwarta w Bonn do podpisu dla wszystkich państw i regionalnych organizacji integracji gospodarczej do dnia dwudziestego drugiego czerwca 1980 roku.
Artykuł XVI
Ratyfikacja, przyjęcie, zatwierdzenie
Niniejsza Konwencja podlega ratyfikacji, przyjęciu lub zatwierdzeniu.
Dokumenty ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia składane są Rządowi Republiki Federalnej Niemiec, który jest depozytariuszem.
Artykuł XVII
Przystąpienie
Po dniu dwudziestego drugiego czerwca 1980 roku niniejsza Konwencja będzie otwarta do przystąpienia dla wszystkich państw i regionalnych organizacji integracji gospodarczej niebędącymi sygnatariuszami.
Dokumenty przystąpienia powinny zostać złożone u depozytariusza.
Artykuł XVIII
Wejście w życie
1.
Niniejsza Konwencja wejdzie w życie pierwszego dnia trzeciego miesiąca następującego po dniu złożenia u depozytariusza piętnastego dokumentu ratyfikacji, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia.
2.
Dla każdego państwa lub każdej regionalnej organizacji integracji gospodarczej, które ratyfikują, przyjmują lub zatwierdzają niniejszą Konwencję bądź do niej przystępują, po złożeniu piętnastego dokumentu ratyfikacji, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia niniejsza Konwencja wchodzi w życie pierwszego dnia trzeciego miesiąca następującego po dniu złożenia przez to państwo lub taką organizację dokumentu ratyfikacji, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia.
Artykuł XIX
Wypowiedzenie
Każda ze Stron może wypowiedzieć niniejszą Konwencję w każdym czasie poprzez pisemne powiadomienie depozytariusza.
Wypowiedzenie staje się skuteczne po upływie dwunastu miesięcy od otrzymania powiadomienia przez depozytariusza.
Artykuł XX
Depozytariusz
1.
Oryginał niniejszej Konwencji w językach angielskim, francuskim, niemieckim, rosyjskim i hiszpańskim, przy czym każda wersja jest jednakowo autentyczna, zostanie złożony depozytariuszowi.
Depozytariusz przekaże uwierzytelnione kopie każdej wersji językowej wszystkim państwom i wszystkim regionalnym organizacjom integracji gospodarczej, które podpisały Konwencję lub złożyły dokumenty przystąpienia do niej.
2.
W porozumieniu z zainteresowanymi rządami depozytariusz przygotuje oficjalne wersje niniejszej Konwencji w językach arabskim i chińskim.
3.
Depozytariusz informuje wszystkich sygnatariuszy oraz państwa i regionalne organizacje integracji gospodarczej, które podpisały niniejszą Konwencję lub przystąpiły do niej, a także sekretariat, o podpisaniu, złożeniu dokumentów ratyfikacji, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia, o wejściu w życie niniejszej Konwencji, wniesionych do niej poprawkach, szczegółowych zastrzeżeniach i powiadomieniach o wypowiedzeniu.
4.
Niezwłocznie po wejściu w życie niniejszej Konwencji jej uwierzytelniona kopia zostanie przekazana przez depozytariusza Sekretariatowi Narodów Zjednoczonych w celu rejestracji i opublikowania zgodnie z artykułem 102 Karty Narodów Zjednoczonych.
NA DOWÓD CZEGO niżej podpisani, należycie w tym celu umocowani, podpisali niniejszą Konwencję.
Konwencja
o chronie gatunków dzikiej flory i fauny europejskiej oraz ich siedlisk
PREAMBUŁA
PAŃSTWA CZŁONKOWSKIE RADY EUROPY I INNI SYGNATARIUSZE NINIEJSZEJ KONWENCJI,
zważywszy, że celem Rady Europy jest osiągnięcie większej jedności jej członków;
zważywszy na wolę Rady Europy współdziałania z innymi państwami w dziedzinie ochrony przyrody;
uznając, że dzika fauna i flora stanowią naturalne dziedzictwo o wartości estetycznej, naukowej, kulturowej, rekreacyjnej i gospodarczej, które powinno być zachowane i przekazane przyszłym pokoleniom;
uznając zasadniczą rolę dzikiej fauny i flory w utrzymaniu równowagi biologicznej;
stwierdzając, że liczebność wielu gatunków dzikiej fauny i flory ulega obecnie poważnemu zmniejszeniu, a niektórym z nich zagraża wyginięcie;
świadomi, że ochrona przyrodniczych siedlisk jest niezbędnym elementem ochrony i zachowania dzikiej fauny i flory;
uznając, że ochrona dzikiej fauny i flory powinna być uwzględniona przez rządy w krajowych planach i programach i że konieczne jest podjęcie międzynarodowej współpracy, zwłaszcza w celu ochrony gatunków wędrownych;
mając na uwadze liczne apele o wspólne działania ze strony rządów lub organizacji międzynarodowych, w szczególności wezwania wyrażone przez Konferencję Narodów Zjednoczonych w sprawie Środowiska Człowieka w 1972 roku i apel Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy;
pragnąc przede wszystkim dostosować się w dziedzinie ochrony dzikiej fauny i flory do zaleceń zawartych w Uchwale nr 2 Drugiej Europejskiej Konferencji Ministerialnej w sprawie Środowiska,
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
ROZDZIAŁ I
Postanowienia ogólne
Artykuł 1
1.
Celem niniejszej Konwencji jest ochrona gatunków dzikiej fauny i flory oraz ich siedlisk przyrodniczych, zwłaszcza tych gatunków i siedlisk, których ochrona wymaga współdziałania kilku państw, oraz wspieranie współdziałania w tym zakresie.
2.
Szczególny nacisk położono na ochronę gatunków zagrożonych i ginących, włączając w to gatunki wędrowne zagrożone i ginące.
Artykuł 2
Umawiające się Strony podejmą niezbędne środki, aby zachować populację dzikiej fauny i flory na poziomie, który odpowiada w szczególności wymaganiom ekologicznym, naukowym i kulturowym, lub też aby dostosować populacje tych gatunków do tego poziomu, uwzględniając jednocześnie wymagania gospodarcze i potrzeby rekreacyjne oraz potrzeby zagrożonych lokalnie podgatunków, odmian lub form.
Artykuł 3
1.
Każda z Umawiających się Stron podejmie działania mające na celu wdrożenie krajowej polityki ochrony dzikiej flory i fauny oraz siedlisk przyrodniczych, ze szczególnym uwzględnieniem gatunków zagrożonych i ginących, zwłaszcza gatunków endemicznych oraz tych, których siedliska są zagrożone, w rozumieniu postanowień niniejszej Konwencji.
2.
Każda z Umawiających się Stron podejmuje się uwzględnić ochronę dzikiej fauny i flory w swojej polityce dotyczącej planowania i rozwoju oraz w swych działaniach ukierunkowanych na ograniczenie zanieczyszczeń.
3.
Każda z Umawiających się Stron będzie wspierać edukację i rozpowszechnianie ogólnych informacji o potrzebie ochrony dzikiej flory i fauny oraz ich siedlisk.
ROZDZIAŁ II
Ochrona siedlisk
Artykuł 4
1.
Każda z Umawiających się Stron podejmie właściwe i niezbędne środki ustawodawcze i administracyjne, by zapewnić ochronę siedlisk dzikiej flory i fauny, w szczególności gatunków wymienionych w załącznikach I i II, oraz ochronę zagrożonych siedlisk przyrodniczych.
2.
Umawiające się Strony w swojej polityce dotyczącej planowania i rozwoju będą mieć na względzie potrzebę ochrony obszarów chronionych, określonych w ustępie poprzedzającym, tak aby uniknąć lub zmniejszyć tak dalece, jak to możliwe, wszelkie pogarszanie się stanu takich terenów.
3.
Umawiające się Strony podejmują się zwracać szczególną uwagę na ochronę obszarów ważnych dla gatunków wędrownych, wymienionych w załącznikach II i III, które są odpowiednio usytuowane na szlakach wędrówek i spełniają rolę terenów zimowania, odpoczynku, żerowania, rozmnażania lub pierzenia.
4.
Umawiające się Strony podejmują się, stosownie do potrzeb, koordynować działania w zakresie ochrony siedlisk przyrodniczych, o których mowa w niniejszym artykule, jeśli są one położone na obszarach przygranicznych.
ROZDZIAŁ III
Ochrona gatunków
Artykuł 5
Każda z Umawiających się Stron podejmie właściwe i niezbędne środki ustawodawcze i administracyjne, aby zapewnić szczególną ochronę gatunków dzikiej flory, wymienionych w załączniku I. Należy zabronić umyślnego zrywania, zbierania, ścinania lub wyrywania takich roślin.
Każda z umawiających się stron, stosownie do potrzeb, zakaże posiadania lub sprzedaży roślin tych gatunków.
Artykuł 6
Każda z Umawiających się Stron podejmie właściwe i niezbędne przedsięwzięcia ustawodawcze i administracyjne, aby zapewnić szczególną ochronę gatunków dzikiej fauny, wymienionych w załączniku II.
W odniesieniu do zwierząt tych gatunków muszą być przede wszystkim zakazane:
a) wszystkie formy umyślnego chwytania, przetrzymywania i umyślnego zabijania;
b) umyślne uszkadzanie lub niszczenie miejsc rozrodu lub odpoczynku;
c) umyślne niepokojenie dzikich zwierząt, zwłaszcza w okresie rozrodu, wychowu młodych lub snu zimowego, jeżeli takie postępowanie będzie miało znaczące skutki w odniesieniu do celów niniejszej Konwencji;
d) umyślne niszczenie lub wybieranie jaj oraz posiadanie jaj, a nawet wydmuszek;
e) posiadanie i handel wewnętrzny tymi zwierzętami, żywymi lub martwymi, włączając w to zwierzęta wypchane oraz łatwo rozpoznawalne części zwierząt lub produkty z nich pochodzące, w przypadku gdy środek ten przyczyni się do zwiększenia skuteczności postanowień niniejszego artykułu.
Artykuł 7
1.
Każda z Umawiających się Stron podejmie właściwe i niezbędne środki ustawodawcze i administracyjne, aby zapewnić ochronę gatunków dzikiej fauny, wymienionych w załączniku III.
2.
Wszelka eksploatacja dzikiej fauny, wymienionej w załączniku III, powinna być regulowana przepisami tak, aby populacja nie była zagrożona, z uwzględnieniem wymogów określonych w art. 2.
3.
Podejmowane przedsięwzięcia powinny obejmować:
a) wyznaczenie okresów ochronnych i/lub inne procedury regulujące eksploatację;
b) wprowadzenie tymczasowego lub lokalnego zakazu eksploatacji populacji, stosownie do potrzeb, w celu przywrócenia jej zadowalającej liczebności;
c) uregulowanie, stosownie do potrzeb, sprzedaży, przetrzymywania w celu sprzedaży, transportu i wystawiania na sprzedaż żywych lub martwych dzikich zwierząt.
Artykuł 8
W odniesieniu do chwytania lub zabijania zwierząt spośród dzikich gatunków wymienionych w załączniku III i w przypadkach, w których zgodnie z art. 9 stosowane są wyjątki odnośnie do dzikich zwierząt z gatunków wymienionych w załączniku II, Umawiające się Strony zakażą użycia wszelkich niewybiórczych metod chwytania i zabijania tych zwierząt oraz stosowania wszystkich metod mogących spowodować lokalny zanik populacji tych gatunków lub poważne szkody w ich populacjach, a szczególnie środków i metod wymienionych w załączniku IV.
Artykuł 9
1.
O ile nie istnieje żadne inne zadowalające rozwiązanie, każda z Umawiających się Stron może stosować wyjątki od postanowień art. 4, 5, 6, 7 niniejszej Konwencji i od zakazu stosowania środków określonych w art. 8, pod warunkiem że stosowanie wyjątku nie będzie miało ujemnego wpływu na przetrwanie danej populacji. Wyjątki można stosować z następujących powodów:
- w celu ochrony flory i fauny,
- w celu zapobieżenia poważnym szkodom w uprawach, pogłowiu żywego inwentarza, lasach, gospodarstwach rybnych, wodach i innych formach własności,
- w celu ochrony zdrowia publicznego i bezpieczeństwa publicznego, bezpieczeństwa ruchu powietrznego oraz dla innych nadrzędnych interesów publicznych,
- ze względu na potrzeby prac badawczych i dydaktycznych, ponowne zasiedlanie, reintrodukcję i hodowlę,
- w celu zezwolenia, w ściśle kontrolowanych warunkach, wybiórczo i w ograniczonym stopniu, na pozyskiwanie, przetrzymywanie lub inne rozsądne wykorzystywanie niewielkiej liczby niektórych dzikich zwierząt i roślin.
2.
Umawiające się Strony składają Stałemu Komitetowi, co dwa lata, raporty o wyjątkach zastosowanych na mocy ustępu poprzedzającego.
W raportach tych należy podać:
- populacje, wobec których wyjątki są lub były stosowane, oraz tam, gdzie to praktycznie możliwe, liczbę objętych nimi osobników,
- dozwolone metody zabijania lub odławiania,
- zagrożenia oraz okoliczności, czas i miejsce, w których te wyjątki mogą być stosowane,
- organ władzy upoważniony do stwierdzenia, że podane wyżej warunki zostały spełnione i do podjęcia decyzji odnośnie do środków, które mogą zostać użyte, zakresu ich stosowania oraz wykonawców,
- podjęte środki kontroli.
ROZDZIAŁ IV
Postanowienia specjalne dotyczące gatunków wędrownych
Artykuł 10
1.
Umawiające się Strony podejmą się, oprócz środków określonych w art. 4, 6, 7 i 8, koordynować swoje działania mające na celu ochronę wymienionych w załącznikach II i III gatunków wędrownych, których zasięg występowania rozciąga się na terytoria tych stron.
2.
Umawiające się Strony podejmą środki zmierzające do zapewnienia, aby okresy ochronne i/lub procedury regulujące eksploatację, ustanowione na mocy art. 7 ust. 3 lit. a), były wystarczające do spełnienia wymagań gatunków wędrownych wymienionych w załączniku III i właściwie zastosowane.
ROZDZIAŁ V
Postanowienia uzupełniające
Artykuł 11
1.
Wykonując postanowienia niniejszej Konwencji, Umawiające się Strony podejmą się:
a) współdziałać, ilekroć zaistnieje tego potrzeba, a zwłaszcza jeśli współdziałanie to zwiększy skuteczność środków podejmowanych na mocy innych artykułów niniejszej Konwencji;
b) popierać i koordynować badania naukowe związane z celami niniejszej Konwencji.
2.
Każda z Umawiających się Stron podejmie się:
a) popierać reintrodukację rodzimych gatunków dzikiej flory i fauny, jeśli przyczyni się to do ochrony zagrożonego gatunku, pod warunkiem że najpierw, przy uwzględnianiu doświadczeń innych Umawiających się Stron, zostaną przeprowadzone badania mające na celu ustalenie, czy taka reintrodukcja będzie skuteczna i możliwa do przyjęcia;
b) ściśle kontrolować introdukowanie gatunków obcych.
3.
Każda z Umawiających się Stron będzie informować Stały Komitet o gatunkach objętych całkowitą ochroną na jej terytorium, a niewymienionych w załącznikach I i II.
Artykuł 12
Umawiające się Strony mogą zastosować bardziej rygorystyczne środki w celu ochrony dzikiej flory i fauny oraz ich przyrodniczych siedlisk niż przewidziane w niniejszej Konwencji.
ROZDZIAŁ VI
Stały Komitet
Artykuł 13
1.
Dla potrzeb niniejszej Konwencji zostaje ustanowiony Stały Komitet.
2.
Każda z Umawiających się Stron może być reprezentowana w Stałym Komitecie przez jednego lub więcej delegatów.
Każdej delegacji przysługuje jeden głos.
W dziedzinach należących do jej kompetencji Europejska Wspólnota Gospodarcza będzie korzystać ze swego prawa głosu z liczbą głosów równą liczbie jej Państw Członkowskich, będących Umawiającymi się Stronami niniejszej Konwencji; Europejska Wspólnota Gospodarcza nie będzie korzystać ze swojego prawa głosu, jeżeli jej Państwa Członkowskie korzystają ze swojego prawa głosu i odwrotnie.
3.
Każde Państwo Członkowskie Rady Europy, które nie jest Umawiającą się Stroną niniejszej Konwencji, może być reprezentowane w Stałym Komitecie przez obserwatora.
Stały Komitet może, w wyniku jednomyślnej decyzji, poprosić każde państwo niebędące członkiem Rady Europy i niebędące Umawiającą się Stroną niniejszej Konwencji, aby było reprezentowane przez obserwatora podczas jednego z posiedzeń.
Każdy organ lub instytucja posiadająca techniczne umiejętności w dziedzinie ochrony, zachowywania lub gospodarowania dziką fauną i florą oraz ich siedliskami, a także należąca do jednej z następujących kategorii:
a) międzynarodowe organizacje albo organy, rządowe lub pozarządowe bądź krajowe organizacje i organy rządowe;
b) krajowe organizacje albo organy pozarządowe upoważnione w tym zakresie przez państwo, w którym mają siedzibę;
może poinformować Sekretarza Generalnego Rady Europy, co najmniej trzy miesiące przed posiedzeniem Stałego Komitetu, o swoim życzeniu przysłania obserwatorów na to posiedzenie.
Obserwatorzy ci zostaną dopuszczeni, chyba że co najmniej na miesiąc przed posiedzeniem jedna trzecia umawiających się stron poinformuje Sekretarza Generalnego o swoim sprzeciwie.
4.
Stały Komitet będzie zwoływany przez Sekretarza Generalnego Rady Europy.
Pierwsze posiedzenie odbędzie się przed upływem jednego roku od daty wejścia w życie niniejszej Konwencji.
Komitet będzie się następnie spotykać przynajmniej co dwa lata, a także ilekroć zażąda tego większość Umawiających się Stron.
5.
Większość Umawiających się Stron stanowi kworum niezbędne do odbycia posiedzenia Stałego Komitetu.
6.
Z zastrzeżeniem postanowień niniejszej Konwencji, Stały Komitet ustanowi swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 14
1.
Stały Komitet będzie odpowiedzialny za sprawdzanie przestrzegania postanowień niniejszej Konwencji.
Może on w szczególności:
- prowadzić stały przegląd postanowień Konwencji, w tym jej załączników, oraz badać wszelkie konieczne zmiany;
- występować z zaleceniami wobec Umawiających się Stron, dotyczącymi środków, które należy podjąć w celu wprowadzenia w życie postanowień niniejszej Konwencji;
- zalecać odpowiednie środki mające na celu informowanie społeczeństwa na bieżąco o działaniach podejmowanych w ramach niniejszej Konwencji;
- występować z zaleceniami wobec Komitetu Ministrów, dotyczącymi zaproszenia państw niebędących członkami Rady Europy do przystąpienia do niniejszej Konwencji;
- wysuwać wszelkie propozycje dotyczące poprawy skuteczności Konwencji, włączając propozycje dotyczące zawarcia z państwami, które nie są stronami niniejszej Konwencji, porozumień mających na celu zwiększenie skuteczności ochrony gatunków lub grup gatunków.
2.
W celu wypełniania swych zadań Stały Komitet może ze swej własnej inicjatywy organizować spotkania grup ekspertów.
Artykuł 15
Po każdym posiedzeniu Stały Komitet przekazuje Komitetowi Ministrów Rady Europy raport o swoich pracach i funkcjonowaniu Konwencji.
ROZDZIAŁ VII
Poprawki
Artykuł 16
1.
Każda poprawka do artykułów niniejszej Konwencji, proponowana przez którąkolwiek Umawiającą się Stronę lub Komitet Ministrów, zostanie podana do wiadomości Sekretarza Generalnego Rady Europy i przekazana przez niego na co najmniej dwa miesiące przed posiedzeniem Stałego Komitetu Państwom Członkowskim Rady Europy, każdemu sygnatariuszowi, każdej Umawiającej się Stronie, każdemu państwu zaproszonemu do podpisania Konwencji zgodnie z postanowieniami art. 19 i każdemu państwu zaproszonemu do przystąpienia do niej zgodnie z postanowieniami art. 20.
2.
Każda poprawka, proponowana zgodnie z postanowieniami ustępu poprzedzającego, zostanie rozpatrzona przez Stały Komitet, który:
a) w razie poprawek dotyczących art. od 1 do 12, ich tekst – przyjęty większością trzech czwartych oddanych głosów – przedłoży do przyjęcia przez Umawiające się Strony;
b) w razie poprawek dotyczących art. od 13 do 24, ich tekst – przyjęty większością trzech czwartych oddanych głosów – przedłoży do zatwierdzenia przez Komitet Ministrów, a po jego zatwierdzeniu przekaże go do przyjęcia przez Umawiające się Strony.
3.
Każda poprawka wchodzi w życie w trzydziestym dniu po poinformowaniu Sekretarza Generalnego przez wszystkie Umawiające się Strony o jej przyjęciu.
4.
Postanowienia ust. 1, ust. 2 lit. a) i ust. 3 niniejszego artykułu stosuje się też do przyjmowania nowych załączników do niniejszej Konwencji.
Artykuł 17
1.
Każda poprawka do załączników niniejszej Konwencji, proponowana przez którąkolwiek Umawiającą się Stronę lub Komitet Ministrów, podana zostanie do wiadomości Sekretarza Generalnego Rady Europy i przekazana przez niego, na co najmniej dwa miesiące przed posiedzeniem Stałego Komitetu, Państwom Członkowskim Rady Europy, każdemu sygnatariuszowi, każdej Umawiającej się Stronie, każdemu państwu zaproszonemu do podpisania Konwencji zgodnie z postanowieniami art. 19 i każdemu państwu zaproszonemu do przystąpienia do niej zgodnie z postanowieniami art. 20.
2.
Każda poprawka, proponowana zgodnie z postanowieniami ustępu poprzedzającego, zostanie rozpatrzona przez Stały Komitet, który może ją przyjąć większością dwóch trzecich głosów Umawiających się Stron.
Przyjęty tekst zostanie przekazany Umawiającym się Stronom.
3.
Po upływie trzech miesięcy od przyjęcia poprawki przez Stały Komitet, jeśli jedna trzecia umawiających się stron nie zgłosi sprzeciwu, każda poprawka wchodzi w życie w stosunku do Umawiających się Stron, które nie powiadomiły o swoim sprzeciwie.
ROZDZIAŁ VIII
Rozstrzyganie sporów
Artykuł 18
1.
Stały Komitet dołoży wszelkich starań, aby doprowadzić do polubownego rozwiązania wszelkich problemów, które mogą wyniknąć podczas wykonywania niniejszej Konwencji.
2.
Wszelkie spory powstałe między Umawiającymi się Stronami, dotyczące interpretacji lub stosowania niniejszej Konwencji, które nie zostaną rozstrzygnięte na podstawie postanowień ustępu poprzedzającego lub w drodze negocjacji pomiędzy stronami sporu, będą poddawane na żądanie jednej ze stron arbitrażowi, o ile zainteresowane strony nie uzgodnią inaczej.
Każda strona mianuje jednego arbitra, a ci dwaj arbitrzy wyznaczą trzeciego arbitra.
Z zastrzeżeniem postanowień ust. 3 niniejszego artykułu, jeśli jedna ze stron nie wyznaczy swego arbitra w ciągu trzech miesięcy od złożenia wniosku o arbitraż, arbiter ten zostanie wyznaczony na wniosek drugiej strony przez przewodniczącego Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w ciągu następnych trzech miesięcy.
Ta sama procedura będzie stosowana, jeśli arbitrzy nie będą mogli uzgodnić wyboru trzeciego arbitra w ciągu trzech miesięcy od czasu mianowania dwu pierwszych arbitrów.
3.
W razie sporu między dwiema Umawiającymi się Stronami, z których jedna jest Państwem Członkowskim Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej, będącej stroną Konwencji, ta druga Umawiająca się Strona skieruje wniosek o arbitraż zarówno do Państwa Członkowskiego, jak i do Wspólnoty, które wspólnie powiadomią tę Stronę, w ciągu dwu miesięcy od otrzymania wniosku, czy Państwo Członkowskie lub Wspólnota albo Państwo Członkowskie i Wspólnota razem będą stroną w sporze.
W razie braku takiego powiadomienia Państwo Członkowskie i Wspólnota będą traktowane jako jedna i ta sama strona w sporze podczas wykonywania postanowień rządzących ustanowieniem i procedurą trybunału arbitrażowego.
Odnosi się to także do przypadku, kiedy Państwo Członkowskie i Wspólnota wystąpią wspólnie jako strona w sporze.
4.
Trybunał arbitrażowy ustali własny regulamin.
Decyzje trybunału arbitrażowego będą podejmowane większością głosów.
Jego orzeczenia będą ostateczne i wiążące.
5.
Każda strona w sporze poniesie koszty powołania arbitra mianowanego przez siebie, a obie strony sporu będą ponosić w równym stopniu koszty powołania trzeciego arbitra, jak też inne koszty związane z arbitrażem.
ROZDZIAŁ IX
Postanowienia końcowe
Artykuł 19
1.
Niniejsza Konwencja będzie otwarta do podpisu dla Państw Członkowskich Rady Europy i państw niebędących jej członkami, które uczestniczyły w jej opracowaniu, oraz dla Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej.
Do dnia wejścia w życie niniejszej Konwencji jest ona również otwarta do podpisu dla każdego innego państwa, zaproszonego do jej podpisania przez Komitet Ministrów.
Niniejsza Konwencja będzie podlegała ratyfikacji, przyjęciu lub zatwierdzeniu.
Dokumenty ratyfikacyjne, przyjęcia lub zatwierdzenia zostaną złożone Sekretarzowi Generalnemu Rady Europy.
2.
Niniejsza Konwencja wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca po upływie trzech miesięcy od dnia, w którym pięć państw, w tym co najmniej cztery Państwa Członkowskie Rady Europy, wyrażą swoją zgodę na związanie się niniejszą Konwencją, zgodnie z postanowieniami ustępu poprzedzającego.
3.
W stosunku do każdego państwa sygnatariusza lub Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej, które w późniejszym czasie wyrażą swą zgodę na związanie się niniejszą Konwencją, wchodzi ona w życie w pierwszym dniu miesiąca następującego po upływie trzech miesięcy od daty złożenia dokumentu ratyfikacyjnego, przyjęcia lub zatwierdzenia.
Artykuł 20
1.
Po wejściu w życie niniejszej Konwencji Komitet Ministrów Rady Europy, po zasięgnięciu opinii Umawiających się Stron, może zaprosić do przystąpienia do Konwencji każde państwo niebędące członkiem Rady, które zostało zaproszone do podpisania zgodnie z postanowieniami art. 19 i jeszcze tego nie uczyniło, oraz każde inne państwo niebędące członkiem Rady.
2.
W odniesieniu do każdego państwa przystępującego Konwencja wchodzi w życie w pierwszym dniu miesiąca następującego po upływie trzech miesięcy od daty złożenia dokumentu przystąpienia Sekretarzowi Generalnemu Rady Europy.
Artykuł 21
1.
Każde Państwo Członkowskie przy podpisywaniu lub też składaniu swego dokumentu ratyfikacji, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia może określić obszar lub obszary, do których stosuje się niniejsza Konwencja.
2.
Każda z uUmawiających się Stron, składając swój dokument ratyfikacji, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia albo też w dowolnym późniejszym czasie, może poprzez deklarację skierowaną do Sekretarza Generalnego Rady Europy rozszerzyć zakres stosowania niniejszej Konwencji na każdy inny obszar określony w deklaracji i za którego stosunki międzynarodowe jest odpowiedzialna lub w którego imieniu jest upoważniona do podejmowania zobowiązań.
3.
Każda deklaracja złożona na mocy ustępu poprzedzającego może w odniesieniu do każdego obszaru wymienionego w takiej deklaracji zostać wycofana przez powiadomienie skierowane do Sekretarza Generalnego.
Wycofanie to staje się skuteczne pierwszego dnia miesiąca po upływie sześciu miesięcy od otrzymania powiadomienia przez Sekretarza Generalnego.
Artykuł 22
1.
Każde Państwo Członkowskie może przy podpisywaniu lub składaniu swego dokumentu ratyfikacyjnego, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia zgłosić jedno lub więcej zastrzeżeń odnoszących się do niektórych gatunków wymienionych w załącznikach od I do III i/lub niektórych gatunków wymienionych w zastrzeżeniu lub zastrzeżeniach odnoszących się do stosowania pewnych urządzeń i metod zabijania, chwytania lub innej eksploatacji wyliczonych w załączniku IV.
Nie można składać zastrzeżeń o charakterze ogólnym.
2.
Każda z Umawiających się Stron, która rozszerzy zastosowanie niniejszej Konwencji na obszar wymieniony w deklaracji, o której mowa w ust. 2 art. 21, może w stosunku do danego obszaru zgłosić jedno lub więcej zastrzeżeń, zgodnie z postanowieniami ustępu poprzedzającego.
3.
Nie można zgłaszać żadnych innych zastrzeżeń.
4.
Każda z Umawiających się Stron, która zgłosiła zastrzeżenie na mocy ust. 1 i 2 niniejszego artykułu, może je w całości lub częściowo wycofać przez powiadomienie skierowane do Sekretarza Generalnego Rady Europy.
Wycofanie to będzie skuteczne od daty otrzymania powiadomienia przez Sekretarza Generalnego.
Artykuł 23
1.
Każda z Umawiających się Stron może w dowolnym czasie wypowiedzieć niniejszą Konwencję przez notyfikację skierowaną do Sekretarza Generalnego Rady Europy.
2.
Wypowiedzenie to będzie skuteczne od pierwszego dnia miesiąca następującego po upływie sześciu miesięcy od daty otrzymania notyfikacji przez Sekretarza Generalnego.
Artykuł 24
Sekretarz Generalny Rady Europy powiadomi Państwa Członkowskie Rady Europy, każde państwo sygnatariusza, Europejską Wspólnotę Gospodarczą, jeśli będzie sygnatariuszem niniejszej Konwencji, i każdą umawiającą się stronę:
a) o każdym podpisie;
b) o złożeniu każdego dokumentu ratyfikacyjnego, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia;
c) o każdej dacie wejścia w życie niniejszej Konwencji, zgodnie z art. 19 i 20;
d) o wszelkich informacjach przekazanych na mocy postanowień ust. 3 art. 13;
e) o każdym raporcie sporządzonym zgodnie z postanowieniami art. 15;
f) o każdej poprawce lub przyjęciu nowego załącznika, zgodnie z art. 16 i 17, i o dacie, kiedy poprawka lub nowy załącznik wejdą w życie;
g) o każdej deklaracji podejmowanej na mocy postanowień ust. 2 i 3 art. 21;
h) o każdym zastrzeżeniu zgłoszonym na mocy postanowień ust. 1 i 2 art. 22;
i) o wycofaniu każdego zastrzeżenia uczynionego na mocy postanowień ust. 4 art. 22;
j) o każdej notyfikacji dokonanej na mocy art. 23 i dacie, kiedy wypowiedzenie zaczyna obowiązywać.
Na dowód tego niżej podpisani, będąc należycie do tego upoważnieni, podpisali niniejszą Konwencję.
Międzynarodowe porozumienia wynikające z negocjacji handlowych 1973-1979 (GATT) — protokół porozumienia w sprawie wdrażania artykułu VII układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu
Strony Porozumienia w sprawie wdrażania artykułu VII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (zwanego dalej "Porozumieniem"),
uwzględniając wielostronne negocjacje handlowe oraz pragnienie uzgodnienia jednolitego tekstu Porozumienia w sprawie wdrażania artykułu VII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu, wyrażone przez Komitet Negocjacji Handlowych na posiedzeniu w dniach 11 i 12 kwietnia 1979 roku;
uznając, że kraje rozwijające się mogą mieć szczególne trudności w stosowaniu Porozumienia;
zważywszy, że postanowienia artykułu 27 Porozumienia odnoszące się do zmiany nie weszły jeszcze w życie;
niniejszym:
I
1.
Postanawiają skreślić postanowienie artykułu 1 ustęp 2 litera b) iv) Porozumienia;
2.
Uznają, że pięcioletni okres zwłoki w stosowaniu postanowień Porozumienia przez kraje rozwijające się, przewidziany w artykule 21 ustęp 1, może w praktyce, w odniesieniu do niektórych krajów rozwijających się, okazać się niewystarczający.
W takich przypadkach kraj rozwijający się będący Stroną Porozumienia ma prawo przed upływem okresu, określonego w artykule 21 ustęp 1 wystąpić z wnioskiem o przedłużenie tego okresu, przy czym strony Porozumienia odnoszą się do takiego wniosku z życzliwością, o ile dane państwo rozwijające się może podać ważną przyczynę;
3. Uznają, że kraje rozwijające się, które aktualnie dokonują ustalania wartości towarów na podstawie urzędowo określonych wartości minimalnych, mogą zechcieć wnieść zastrzeżenie umożliwiające im przejściowe utrzymanie takich wartości w ograniczonym zakresie i na takich warunkach, na jakie mogą się zgodzić Strony Porozumienia;
4. Uznają, że kraje rozwijające się, które uważają, że odwrócenie kolejności we wniosku importera, przewidzianej w artykule 4 Porozumienia, może stanowić dla nich źródło poważnych trudności mogą zechcieć wnieść zastrzeżenie dotyczące artykułu 4 o następującej treści:
"Rząd … zastrzega sobie prawo do postanowienia, że odpowiednie postanowienie artykułu 4 Porozumienia stosuje się jedynie wtedy, gdy organy celne przyjmują wniosek o odwrócenie kolejności artykułów 5 i 6."
Jeżeli kraje rozwijające się wnoszą takie zastrzeżenie, strony Porozumienia wyrażają na nie zgodę na mocy artykułu 23 Porozumienia;
5. Uznają, że kraje rozwijające się mogą zechcieć wnieść zastrzeżenie odnoszące się do artykułu 5 ustęp 2 Porozumienia o następującej treści:
"Rząd … zastrzega sobie prawo do postanowienia, że artykuł 5 ustęp 2 Porozumienia jest stosowany zgodnie z postanowieniami dołączonej do niego noty, niezależnie od tego, czy importer wystąpi z takim wnioskiem, czy nie."
Jeżeli kraje rozwijające się wniosą takie zastrzeżenie, strony Porozumienia wyrażają na nie zgodę na mocy artykułu 23 Porozumienia;
6. Uznają fakt wyrażenia przez niektóre kraje rozwijające się obawy, że mogą wystąpić problemy związane ze stosowaniem artykułu 1 Porozumienia, w zakresie, w jakim odnosi się on do przywozu do ich krajów dokonywanego przez wyłącznych przedstawicieli, wyłącznych dystrybutorów i wyłącznych koncesjonariuszy.
Strony Porozumienia postanawiają, że w przypadku praktycznego zaistnienia takich problemów w krajach rozwijających się stosujących Porozumienie, na wniosek takich państw kwestia ta zostaje zbadana, w celu znalezienia właściwych rozwiązań;
7. Postanawiają, że artykuł 17 dopuszcza, że przy stosowaniu Porozumienia administracje celne mogą przeprowadzać postępowanie dotyczące prawdziwości i lub rzetelności oświadczeń, dokumentów lub deklaracji przedkładanych im do celów związanych z ustalaniem wartości celnej.
Postanawiają ponadto, że artykuł ten dopuszcza tym samym możliwość przeprowadzania postępowania, ukierunkowanego na przykład na sprawdzenie kompletności i prawidłowości elementów składowych wartości deklarowanych lub przedstawianych organom celnym w związku z ustalaniem wartości celnej.
Uznają również, że Strony Porozumienia, z zastrzeżeniem postanowień właściwego ustawodawstwa poszczególnych krajów i obowiązujących procedur wewnętrznych, mają prawo oczekiwać pełnej współpracy importerów w prowadzeniu takiego postępowania;
8. Postanawiają, że cena faktycznie zapłacona bądź należna, obejmuje wszelkie płatności faktycznie dokonane lub planowane przez kupującego na rzecz sprzedającego lub przez kupującego narzecz strony trzeciej, warunkujące dokonanie transakcji sprzedaży towarów przywożonych w celu wypełnienia zobowiązania sprzedającego.
II
1.
Wraz z wejściem w życie Porozumienia postanowienia niniejszego Protokołu uważa się za jego integralną część.
2.
Niniejszy Protokół zostaje złożony u Dyrektora Generalnego Umawiających się Stron GATT.
Jest on otwarty do przyjęcia w drodze podpisania lub w inny właściwy sposób, przez sygnatariuszy Porozumienia o stosowaniu artykułu VII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu oraz inne rządy pragnące przyjąć Porozumienie lub przystąpić do niego w zastosowaniu postanowień jego artykułu 22.
Porozumienie
w formie wymiany listów między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Argentyńską w sprawie handlu mięsem baranim i jagnięcym
List nr 1
Szanowny Panie,
Mam zaszczyt nawiązać do rokowań podjętych ostatnio między naszymi delegacjami w celu przygotowania postanowień dotyczących przywozu do Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej mięsa baraniego, jagnięcego i koziego z Argentyny, w związku z wprowadzaniem przez Wspólnotę wspólnej organizacji rynku mięsa baraniego i mięsa koziego.
W trakcie tych rokowań strony uzgodniły, co następuje:
1.
Niniejsze Porozumienie odnosi się do:
- świeżego lub schłodzonego mięsa baraniego, jagnięcego i koziego (02.01 A IV a)),
- mrożonego mięsa baraniego, jagnięcego i koziego (02.01 A IV b)).
2.
W ramach niniejszego Porozumienia ustala się wielkość możliwego wywozu mięsa baraniego, jagnięcego i koziego z Argentyny do Wspólnoty na poziomie następującej ilości rocznej: 20000 ton wyrażone w wadze tuszy [1].
W celu zapewnienia właściwego funkcjonowania Porozumienia Argentyna zobowiązuje się do wprowadzenia odpowiednich procedur w celu zagwarantowania, że ilość faktycznie wywieziona w skali roku nie przekroczy uzgodnionej ilości oraz że mięso będzie wywożone zgodnie z tradycyjnymi zasadami konfekcjonowania (mrożone lub schłodzone).
Jeżeli zmiany w technologii i handlu umożliwiłyby dokonanie zmiany struktury handlu w zakresie konfekcjonowania, obie strony niniejszego Porozumienia zasięgną wzajemnej opinii przed jakąkolwiek zmianą tego rodzaju, w ramach Komitetu wspomnianego w klauzuli 10, w celu znalezienia odpowiedniego rozwiązania.
3.
Jeżeli Wspólnota odwoła się do klauzuli ochronnej, zobowiązuje się wówczas, że nie będzie to miało wpływu na dostęp Argentyny do rynku Wspólnoty, przewidziany w niniejszym Porozumieniu.
4.
Jeżeli przywóz w którymkolwiek roku przekroczy uzgodnione ilości, Wspólnota zastrzega sobie prawo do zawieszenia przywozu z Argentyny przez okres pozostały do końca tego roku.
Ilość nadwyżkowa zostaje skompensowana zmniejszeniem uprawnień wywozowych Argentyny w roku następnym.
5.
Wspólnota zobowiązuje się ograniczyć opłaty wyrównawcze stosowane przy przywozie produktów objętych niniejszym Porozumieniem do maksymalnej wysokości 10 % ad valorem.
6.
W momencie przystąpienia nowych Państw Członkowskich Wspólnota, po konsultacji z Argentyną, dokona zmian wielkości podanej w klauzuli 2, zgodnie z wymianą handlową Argentyny z każdym nowym Państwem Członkowskim.
Opłaty mające zastosowanie do przywozu dla tych nowych Państw Członkowskich ustala się zgodnie z zasadami zawartymi w Traktacie o Przystąpieniu; uwzględnia się maksymalny poziom opłat wyrównawczych, określony w klauzuli 5 niniejszego Porozumienia.
Całkowitą ilość wspomnianą w klauzuli 2 ustala się na 23000 ton w wadze tuszy, od dnia przystąpienia Grecji do Wspólnoty.
7.
Wspólnota podejmie starania zmierzające do uniknięcia takiego rozwoju rynku, który mógłby stanąć na przeszkodzie wprowadzaniu do obrotu argentyńskiego mięsa baraniego i jagnięcego na rynek wspólnotowy w ramach uzgodnionych ilości.
W szczególności Wspólnota podejmie kroki dla zapewnienia, że sprzedaż zamrożonego mięsa z zapasów interwencyjnych, wynikająca z realizacji rozporządzenia, nie zagrozi wprowadzaniu do obrotu argentyńskiego mięsa baraniego i jagnięcego.
8.
Uwzględniając cele i postanowienia niniejszego Porozumienia, Wspólnota wyraża zgodę, aby każde rzeczywiste wprowadzenie refundacji lub jakiejkolwiek innej formy pomocy w odniesieniu do wywozu mięsa baraniego, jagnięcego oraz żywych owiec i jagniąt przeznaczonych do uboju było stosowane jedynie według cen oraz na warunkach zgodnych z istniejącymi zobowiązaniami międzynarodowymi i z uwzględnieniem tradycyjnego udziału Wspólnoty w światowym wywozie tych produktów.
Słowa te są interpretowane w sposób spójny z artykułem XVI GATT, w szczególności zgodnie z artykułem 10 ustęp 2 litera c) Porozumienia w sprawie wykładni i stosowania artykułów VI, XVI i XXIII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu.
9.
Argentyna zapewnia, że niniejsze Porozumienie jest przestrzegane, w szczególności poprzez wystawianie certyfikatów eksportowych obejmujących produkty określone w klauzuli 1, w granicach ilości objętych niniejszym Porozumieniem.
Ze swojej strony Wspólnota zobowiązuje się do przyjęcia wszelkich niezbędnych postanowień w celu uzależnienia wydawania certyfikatów importowych na produkty, określone powyżej, pochodzące z Argentyny, od przedstawienia certyfikatu eksportowego wystawionego przez właściwy organ wyznaczony przez rząd argentyński.
Szczegółowe zasady stosowania tego systemu zostają ustanowione w taki sposób, by uczynić zbędnym składanie zabezpieczenia w związku z wystawieniem certyfikatu importowego w odniesieniu do danych produktów.
Takie szczegółowe zasady stosowania przewidują także, że właściwy organ argentyński okresowo podaje do wiadomości właściwego organu wspólnotowego ilości, podzielone, tam gdzie jest to stosowne, zgodnie z miejscem przeznaczenia, w odniesieniu do których wystawione zostały certyfikaty eksportowe.
10.
Powołuje się Komitet Konsultacyjny, złożony z przedstawicieli Wspólnoty i Argentyny.
Komitet zapewnia właściwe stosowanie i sprawne funkcjonowanie Porozumienia.
Będzie on regularnie badał tendencje na rynkach mięsa baraniego, jagnięcego i koziego obydwu stron, jak również tendencje na rynku międzynarodowym, a także warunki wprowadzania do obrotu na tych rynkach, włącznie z rynkami istotnymi dla celu określonego w klauzuli 7 niniejszego Porozumienia.
Zapewni on, by właściwe stosowanie niniejszego Porozumienia nie było zakłócane przez wywóz do Wspólnoty produktów z mięsa baraniego, jagnięcego i koziego objętych pozycjami taryfowymi niewymienionymi w niniejszym Porozumieniu.
Komitet będzie rozpatrywał wszelkie kwestie mogące pojawić się w trakcie stosowania niniejszego Porozumienia oraz będzie zalecał odpowiednie rozwiązania właściwemu organowi.
11.
Postanowienia niniejszego Porozumienia są uzgodnione bez uszczerbku dla praw i obowiązków stron wynikających z GATT.
12.
Roczna ilość ustalona w klauzuli 2 odnosi się do okresu biegnącego od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia.
Ilość stosowana od momentu realizacji niniejszego Porozumienia do dnia 1 stycznia następnego roku zostanie ustalona proporcjonalnie w stosunku do całkowitej ilości rocznej oraz będzie uwzględniała wahania sezonowe handlu.
13.
Niniejsze Porozumienie stosuje się, z jednej strony, do terytoriów, na których stosuje się Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą i na warunkach określonych w tym Traktacie, oraz, z drugiej strony, do terytorium Republiki Argentyńskiej.
14.
Niniejsze Porozumienie wchodzi w życie z dniem 20 października 1980 roku.
Porozumienie pozostaje w mocy do dnia 31 marca 1984 roku i obowiązuje nadal po tej dacie, przy czym każda ze stron ma prawo do wypowiedzenia go na piśmie z jednorocznym okresem wypowiedzenia.
W każdym przypadku przed dniem 1 kwietnia 1984 roku strony zbadają postanowienia niniejszego Porozumienia w celu wprowadzenia zmian, które uznają za niezbędne.
Będę zobowiązany za potwierdzenie, iż Pański Rząd zgadza się z powyższymi ustaleniami.
Proszę przyjąć, Szanowny Panie, wyrazy mojego najwyższego poważania.
W imieniu Rady Wspólnot Europejskich
List nr 2
Szanowny Panie,
Mam zaszczyt potwierdzić otrzymanie Pańskiego listu z datą dzisiejszą, o następującej treści:
"Mam zaszczyt nawiązać do rokowań podjętych ostatnio między naszymi delegacjami w celu przygotowania postanowień dotyczących przywozu do Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej mięsa baraniego, jagnięcego i koziego z Argentyny, w związku z wprowadzaniem przez Wspólnotę wspólnej organizacji rynku mięsa baraniego i mięsa koziego.
W trakcie tych rokowań strony uzgodniły, co następuje:
1.
Niniejsze Porozumienie odnosi się do:
- świeżego lub schłodzonego mięsa baraniego, jagnięcego i koziego (02.01 A IV a)),
- mrożonego mięsa baraniego, jagnięcego i koziego (02.01 A IV b)).
2.
W ramach niniejszego Porozumienia ustala się wielkość możliwego wywozu mięsa baraniego, jagnięcego i koziego z Argentyny do Wspólnoty na poziomie następującej ilości rocznej: 20000 ton wyrażone w wadze tuszy [2].
W celu zapewnienia właściwego funkcjonowania Porozumienia Argentyna zobowiązuje się do wprowadzenia odpowiednich procedur w celu zagwarantowania, że ilość faktycznie wywieziona w skali roku nie przekroczy uzgodnionej ilości oraz że mięso będzie wywożone zgodnie z tradycyjnymi zasadami konfekcjonowania (mrożone lub schłodzone).
Jeżeli zmiany w technologii i handlu umożliwiłyby dokonanie zmiany struktury handlu w zakresie konfekcjonowania, obie strony niniejszego Porozumienia zasięgną wzajemnej opinii przed jakąkolwiek zmianą tego rodzaju, w ramach Komitetu wspomnianego w klauzuli 10, w celu znalezienia odpowiedniego rozwiązania.
3.
Jeżeli Wspólnota odwoła się do klauzuli ochronnej, zobowiązuje się wówczas, że nie będzie to miało wpływu na dostęp Argentyny do rynku Wspólnoty, przewidziany w niniejszym Porozumieniu.
4.
Jeżeli przywóz w którymkolwiek roku przekroczy uzgodnione ilości, Wspólnota zastrzega sobie prawo do zawieszenia przywozu z Argentyny przez okres pozostały do końca tego roku.
Ilość nadwyżkowa zostaje skompensowana zmniejszeniem uprawnień wywozowych Argentyny w roku następnym.
5.
Wspólnota zobowiązuje się ograniczyć opłaty wyrównawcze stosowane przy przywozie produktów objętych niniejszym Porozumieniem do maksymalnej wysokości 10 % ad valorem.
6.
W momencie przystąpienia nowych Państw Członkowskich Wspólnota, po konsultacji z Argentyną, dokona zmian wielkości podanej w klauzuli 2, zgodnie z wymianą handlową Argentyny z każdym nowym Państwem Członkowskim.
Opłaty mające zastosowanie do przywozu dla tych nowych Państw Członkowskich ustala się zgodnie z zasadami zawartymi w Traktacie o Przystąpieniu; uwzględnia się maksymalny poziom opłat wyrównawczych, określony w klauzuli 5 niniejszego Porozumienia.
Całkowitą ilość wspomnianą w klauzuli 2 ustala się na 23000 ton w wadze tuszy, od dnia przystąpienia Grecji do Wspólnoty.
7.
Wspólnota podejmie starania zmierzające do uniknięcia takiego rozwoju rynku, który mógłby stanąć na przeszkodzie wprowadzaniu do obrotu argentyńskiego mięsa baraniego i jagnięcego na rynek wspólnotowy w ramach uzgodnionych ilości.
W szczególności Wspólnota podejmie kroki dla zapewnienia, że sprzedaż zamrożonego mięsa z zapasów interwencyjnych, wynikająca z realizacji rozporządzenia, nie zagrozi wprowadzaniu do obrotu argentyńskiego mięsa baraniego i jagnięcego.
8.
Uwzględniając cele i postanowienia niniejszego Porozumienia, Wspólnota wyraża zgodę, aby każde rzeczywiste wprowadzenie refundacji lub jakiejkolwiek innej formy pomocy w odniesieniu do wywozu mięsa baraniego, jagnięcego oraz żywych owiec i jagniąt przeznaczonych do uboju było stosowane jedynie według cen oraz na warunkach zgodnych z istniejącymi zobowiązaniami międzynarodowymi i z uwzględnieniem tradycyjnego udziału Wspólnoty w światowym wywozie tych produktów.
Słowa te są interpretowane w sposób spójny z artykułem XVI GATT, w szczególności zgodnie z artykułem 10 ustęp 2 litera c) Porozumienia w sprawie wykładni i stosowania artykułów VI, XVI i XXIII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu.
9.
Argentyna zapewnia, że niniejsze Porozumienie jest przestrzegane, w szczególności poprzez wystawianie certyfikatów eksportowych obejmujących produkty określone w klauzuli 1, w granicach ilości objętych niniejszym Porozumieniem.
Ze swojej strony Wspólnota zobowiązuje się do przyjęcia wszelkich niezbędnych postanowień w celu uzależnienia wydawania certyfikatów importowych na produkty, określone powyżej, pochodzące z Argentyny, od przedstawienia certyfikatu eksportowego wystawionego przez właściwy organ wyznaczony przez rząd argentyński.
Szczegółowe zasady stosowania tego systemu zostają ustanowione w taki sposób, by uczynić zbędnym składanie zabezpieczenia w związku z wystawieniem certyfikatu importowego w odniesieniu do danych produktów.
Takie szczegółowe zasady stosowania przewidują także, że właściwy organ argentyński okresowo podaje do wiadomości właściwego organu wspólnotowego ilości, podzielone, tam gdzie jest to stosowne, zgodnie z miejscem przeznaczenia, w odniesieniu do których wystawione zostały certyfikaty eksportowe.
10.
Powołuje się Komitet Konsultacyjny, złożony z przedstawicieli Wspólnoty i Argentyny.
Komitet zapewnia właściwe stosowanie i sprawne funkcjonowanie Porozumienia.
Będzie on regularnie badał tendencje na rynkach mięsa baraniego, jagnięcego i koziego obydwu stron, jak również tendencje na rynku międzynarodowym, a także warunki wprowadzania do obrotu na tych rynkach, włącznie z rynkami istotnymi dla celu określonego w klauzuli 7 niniejszego Porozumienia.
Zapewni on, by właściwe stosowanie niniejszego Porozumienia nie było zakłócane przez wywóz do Wspólnoty produktów z mięsa baraniego, jagnięcego i koziego objętych pozycjami taryfowymi niewymienionymi w niniejszym Porozumieniu.
Komitet będzie rozpatrywał wszelkie kwestie mogące pojawić się w trakcie stosowania niniejszego Porozumienia oraz będzie zalecał odpowiednie rozwiązania właściwemu organowi.
11.
Postanowienia niniejszego Porozumienia są uzgodnione bez uszczerbku dla praw i obowiązków stron wynikających z GATT.
12.
Roczna ilość ustalona w klauzuli 2 odnosi się do okresu biegnącego od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia.
Ilość stosowana od momentu realizacji niniejszego Porozumienia do dnia 1 stycznia następnego roku zostanie ustalona proporcjonalnie w stosunku do całkowitej ilości rocznej oraz będzie uwzględniała wahania sezonowe handlu.
13.
Niniejsze Porozumienie stosuje się, z jednej strony, do terytoriów, na których stosuje się Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą i na warunkach określonych w tym Traktacie, oraz, z drugiej strony, do terytorium Republiki Argentyńskiej.
14.
Niniejsze Porozumienie wchodzi w życie z dniem 20 października 1980 roku.
Porozumienie pozostaje w mocy do dnia 31 marca 1984 roku i obowiązuje nadal po tej dacie, przy czym każda ze stron ma prawo do wypowiedzenia go na piśmie z jednorocznym okresem wypowiedzenia.
W każdym przypadku przed dniem 1 kwietnia 1984 roku strony zbadają postanowienia niniejszego Porozumienia w celu wprowadzenia zmian, które uznają za niezbędne.
Będę zobowiązany za potwierdzenie, iż Pański Rząd zgadza się z powyższymi ustaleniami.".
Mam zaszczyt potwierdzić akceptację treści Pańskiego listu przez mój Rząd.
Proszę przyjąć, Szanowny Panie, wyrazy mojego najwyższego poważania.
W imieniu Rządu Republiki Argentyńskiej
[1] Waga tuszy (waga równoważna wadze mięsa z kością).
Pod tym określeniem rozumie się wagę mięsa z kością, jak również wagę mięsa odkostnionego, przeliczoną za pomocą współczynnika na wagę mięsa z kością.
W takim przypadku 55 kg odkostnionego mięsa baraniego odpowiada 100 kg mięsa baraniego z kością, a 60 kg odkostnionego mięsa jagnięcego odpowiada 100 kg mięsa jagnięcego z kością.
[2] Waga tuszy (waga równoważna wadze mięsa z kością).
Pod tym określeniem rozumie się wagę mięsa z kością, jak również wagę mięsa odkostnionego, przeliczoną za pomocą współczynnika na wagę mięsa z kością.
W takim przypadku 55 kg odkostnionego mięsa baraniego odpowiada 100 kg mięsa baraniego z kością, a 60 kg odkostnionego mięsa jagnięcego odpowiada 100 kg mięsa jagnięcego z kością.
--------------------------------------------------
Porozumienie
w formie wymiany listów między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Nową Zelandią w sprawie handlu mięsem baranim, jagnięcym i kozim
List nr 1
Szanowny Panie,
Mam zaszczyt nawiązać do negocjacji prowadzonych między naszymi delegacjami w celu opracowania przepisów odnoszących się do przywozu mięsa baraniego, jagnięcego i koziego do Wspólnoty z Nowej Zelandii, wraz z zastosowaniem rozporządzenia w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa baraniego, jagnięcego i koziego.
Uznając żywotne znaczenie dla gospodarki Nowej Zelandii sektora owczarskiego oraz wywozu mięsa baraniego i jagnięcego na rynki światowe, w szczególności do Wspólnoty, i znaczenie zapewnienia, że zwykłe wprowadzanie do obrotu jej mięsa baraniego i jagnięcego na tych rynkach nie powinno ulec pogorszeniu, mam zaszczyt zaproponować Porozumienie na następujących warunkach:
Klauzula 1 Produkty objęte Porozumieniem
Porozumienie dotyczy:
- świeżego lub chłodzonego mięsa baraniego, jagnięcego i koziego (02.01 A IV a)),
- mrożonego mięsa baraniego, jagnięcego i koziego (02.01 A IV b)).
Klauzula 2 Dostęp do rynku i ilość
Na mocy niniejszego Porozumienia gwarantuje się Nowej Zelandii możliwość dostępu dla mięsa baraniego, jagnięcego i koziego do Wspólnoty do poziomu ilości przewidzianej niniejszym Porozumieniem.
Zapewnia się Nową Zelandię, że normalne wprowadzanie do obrotu jej mięsa baraniego i jagnięcego nie ulega pogorszeniu w wyniku stosowania rozporządzenia.
W celu zapewnienia sprawnego funkcjonowania niniejszego Porozumienia Nowa Zelandia zobowiązuje się wprowadzić w życie właściwe procedury w celu zapewnienia, że roczna ilość rzeczywiście wywożona nie przekracza ustalonej ilości.
Ilość tę ustala się na 234000 ton wyrażonych w wadze tuszy [1].
Produkty chłodzone
Ustalone powyżej ilości są wywożone zgodnie z tradycyjnym sposobem ich przedstawiania (mrożone lub chłodzone).
Wspólnota potwierdza, że nie jest celem niniejszego Porozumienia powstrzymywanie Nowej Zelandii od korzystania z rozwoju technologicznego lub od utrzymania przez nią konkurencyjnej pozycji na rynkach we Wspólnocie.
Jeżeli jakiekolwiek zmiany w technologii i handlu umożliwią dokonanie zmiany struktury handlu pod względem sposobu przedstawiania, obie strony niniejszego Porozumienia konsultują się wzajemnie przed jakimikolwiek zmianami w ramach komitetu wspomnianego w klauzuli 10 w celu znalezienia właściwego rozwiązania.
Klauzula 3 Klauzula ochronna
Jeżeli Wspólnota zdecyduje się skorzystać z klauzuli ochronnej, zobowiązuje się od ochrony interesów Nowej Zelandii wynikających z niniejszego Porozumienia.
Klauzula 4 Przekroczenie limitów
Jeżeli przywóz z Nowej Zelandii przekracza uzgodnione wielkości, Wspólnota zastrzega sobie prawo do zawieszenia przywozu z tego kraju.
Klauzula 5 Cło
Wspólnota zobowiązuje się ograniczyć opłaty wyrównawcze stosowane do przywozu produktów objętych niniejszym Porozumieniem do maksymalnej wysokości 10 % ad valorem.
Klauzula 6 Przystąpienie nowych członków
W chwili przystąpienia nowych Państw Członkowskich Wspólnota, po konsultacji z Nową Zelandią, dokonuje zmiany wielkości podanej w klauzuli 2 zgodnie z wymianą handlową Nowej Zelandii z każdym nowym Państwem Członkowskim.
Opłaty stosowane do przywozu do wspomnianych nowych Państw Członkowskich ustala się zgodnie z zasadami zawartymi w Traktacie o Przystąpieniu; uwzględniony zostanie maksymalny poziom opłaty wyszczególniony w klauzuli 5 niniejszego Porozumienia.
Całkowitą ilość wspomnianą w klauzuli 2 ustala się na 245500 ton w wadze tuszy od dnia przystąpienia Grecji do Wspólnoty.
Klauzula 7 Zbywanie zapasów interwencyjnych
Wspólnota dąży do uniknięcia jakiegokolwiek rozwoju sytuacji rynkowej, który mógłby spowodować pogorszenie normalnego wprowadzania do obrotu mięsa baraniego i jagnięcego z Nowej Zelandii na rynek Wspólnoty w granicach uzgodnionych ilości.
W szczególności Wspólnota podejmuje działania dla zapewnienia, aby zbyt zapasów interwencyjnych w postaci zamrożonej, wynikający ze stosowania rozporządzenia, nie zagrażał realizacji tego celu.
Ponadto obie strony podejmą wszelkie możliwe wysiłki w celu zachęcania do konsumpcji mięsa baraniego we Wspólnocie bez naruszania stabilności rynku.
Klauzula 8 Refundacje wywozowe
Uwzględniając cele i postanowienia niniejszego Porozumienia, Wspólnota zgadza się, by każde rzeczywiste zastosowanie refundacji lub jakakolwiek inna forma pomocy odnosząca się do wywozu mięsa baraniego i jagnięcego oraz żywych owiec i jagniąt przeznaczonych do uboju były stosowane jedynie według cen i warunków zgodnych z istniejącymi zobowiązaniami międzynarodowymi i w odniesieniu do tradycyjnej wielkości udziału Wspólnoty w światowym handlu tymi produktami.
Słowa te są interpretowane w sposób spójny z art. XVI GATT, w szczególności zgodnie z artykułem 10 ustęp 2 litera c) Porozumienia w sprawie wykładni i stosowania artykułów VI, XVI i XXIII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu.
Klauzula 9 Certyfikaty importowe i eksportowe
Nowa Zelandia zapewnia, że roczne ilości wymienione w klauzuli 2 nie przekraczają wymienionych w niej limitów, zapewniając w szczególności, że nie będą wydawane certyfikaty eksportowe dla jakichkolwiek ilości poza takimi limitami.
Ze swojej strony Wspólnota zobowiązuje się przyjąć wszelkie niezbędne przepisy w celu uzależnienia wydawania pozwoleń na przywóz dla produktów, określonych powyżej, pochodzących z Nowej Zelandii, od przedstawienia certyfikatu eksportowego wydanego przez właściwe władze wyznaczone przez rząd Nowej Zelandii.
Szczegółowe zasady stosowania tego systemu zostaną ustanowione w taki sposób, by uczynić zbędnym składanie zabezpieczenia w związku z wystawieniem pozwolenia na przywóz w odniesieniu do przedmiotowych produktów.
Takie szczegółowe zasady stosowania przewidują również okresowe informowanie przez właściwe władze Nowej Zelandii właściwych władz Wspólnoty o wielkościach, w odniesieniu do których wydano certyfikaty eksportowe, w rozbiciu, tam, gdzie stosowne, zgodnie z miejscem przeznaczenia.
Klauzula 10 Komitet Konsultacyjny
Powołuje się Komitet Konsultacyjny, złożony z przedstawicieli Wspólnoty i Nowej Zelandii.
Komitet zapewnia, że Porozumienie jest prawidłowo stosowane oraz że funkcjonuje ono sprawnie.
Bada on regularnie tendencje na rynkach mięsa baraniego, jagnięcego i koziego na rynkach obydwu stron oraz tendencje na rynku międzynarodowym, a także warunki wprowadzania do obrotu na tych rynkach, wraz z tymi, które są istotne do celów określonych w klauzuli 7 niniejszego Porozumienia.
Zapewnia on, by właściwe stosowanie niniejszego Porozumienia nie było zakłócane wywozem do Wspólnoty produktów z mięsa baraniego, jagnięcego i koziego, w ramach pozycji taryfowych nieokreślonych w Porozumieniu.
Komitet poddaje dyskusji wszystkie sprawy odnoszące się do stosowania niniejszego Porozumienia, jakie mogą być mu przedstawione przez którąkolwiek ze stron i zaleca właściwym władzom właściwe rozwiązania.
Klauzula 11 Zobowiązania w ramach GATT
Postanowienia niniejszego Porozumienia pozostają zgodne, bez uszczerbku dla praw i zobowiązań obu stron w ramach GATT.
Klauzula 12 Okres ograniczenia stosowania
Roczna ilość ustalona w klauzuli 2 odnosi się do okresu biegnącego od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia.
Ilość mającą zastosowanie do okresu od wejścia w życie niniejszego Porozumienia do dnia 1 stycznia następnego roku ustala się na zasadzie proporcjonalnej w stosunku do całkowitej ilości rocznej.
Klauzula 13
Niniejsze Porozumienie stosuje się, z jednej strony, do terytoriów, do których stosuje się Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą i na warunkach ustanowionych w tym Traktacie oraz, z drugiej strony, do metropolitalnego terytorium Nowej Zelandii.
Klauzula 14 Rozpoczęcie stosowania i dokonanie przeglądu
Porozumienie wchodzi w życie z dniem 20 października 1980 r.
Pozostaje ono w mocy do dnia 31 marca 1984 r. i będzie obowiązywało dalej przy zachowaniu prawa każdej ze stron do przedstawienia w formie pisemnej jednorocznego wypowiedzenia.
W każdym wypadku postanowienia niniejszego Porozumienia zostaną zbadane przez obydwie strony przed dniem 1 kwietnia 1984 r. w celu dokonania dostosowań uznanych wspólnie za niezbędne.
Mam zaszczyt zaproponować, aby, jeżeli powyższe zapisy mogą zostać zaakceptowane przez Pański Rząd, ten list, wraz z Pana pozytywną odpowiedzią, stanowił i potwierdzał Porozumienie w tych sprawach między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Nową Zelandią.
Proszę przyjąć, Szanowny Panie, wyrazy mojego najwyższego poważania.
W imieniu Rady Wspólnot Europejskich
List nr 2
Szanowny Panie,
Mam zaszczyt potwierdzić otrzymanie Pańskiego listu z datą dzisiejszą o następującej treści:
"Mam zaszczyt nawiązać do negocjacji prowadzonych między naszymi delegacjami w celu opracowania przepisów odnoszących się do przywozu mięsa baraniego, jagnięcego i koziego do Wspólnoty z Nowej Zelandii, wraz z zastosowaniem rozporządzenia w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa baraniego, jagnięcego i koziego.
Uznając żywotne znaczenie dla gospodarki Nowej Zelandii sektora owczarskiego oraz wywozu mięsa baraniego i jagnięcego na rynki światowe, w szczególności do Wspólnoty, i znaczenie zapewnienia, że zwykłe wprowadzanie do obrotu jej mięsa baraniego i jagnięcego na tych rynkach nie powinno ulec pogorszeniu, mam zaszczyt zaproponować Porozumienie na następujących warunkach:
Klauzula 1 Produkty objęte Porozumieniem
Porozumienie dotyczy:
- świeżego lub chłodzonego mięsa baraniego, jagnięcego i koziego (02.01 A IV a)),
- mrożonego mięsa baraniego, jagnięcego i koziego (02.01 A IV b)).
Klauzula 2 Dostęp do rynku i ilość
Na mocy niniejszego Porozumienia gwarantuje się Nowej Zelandii możliwość dostępu dla mięsa baraniego, jagnięcego i koziego do Wspólnoty do poziomu ilości przewidzianej niniejszym Porozumieniem.
Zapewnia się Nową Zelandię, że normalne wprowadzanie do obrotu jej mięsa baraniego i jagnięcego nie ulega pogorszeniu w wyniku stosowania rozporządzenia.
W celu zapewnienia sprawnego funkcjonowania niniejszego Porozumienia Nowa Zelandia zobowiązuje się wprowadzić w życie właściwe procedury w celu zapewnienia, że roczna ilość rzeczywiście wywożona nie przekracza ustalonej ilości.
Ilość tę ustala się na 234000 ton wyrażonych w wadze tuszy [2].
Produkty chłodzone
Ustalone powyżej ilości są wywożone zgodnie z tradycyjnym sposobem ich przedstawiania (mrożone lub chłodzone).
Wspólnota potwierdza, że nie jest celem niniejszego Porozumienia powstrzymywanie Nowej Zelandii od korzystania z rozwoju technologicznego lub od utrzymania przez nią konkurencyjnej pozycji na rynkach we Wspólnocie.
Jeżeli jakiekolwiek zmiany w technologii i handlu umożliwią dokonanie zmiany struktury handlu pod względem sposobu przedstawiania, obie strony niniejszego Porozumienia konsultują się wzajemnie przed jakimikolwiek zmianami w ramach komitetu wspomnianego w klauzuli 10 w celu znalezienia właściwego rozwiązania.
Klauzula 3 Klauzula ochronna
Jeżeli Wspólnota zdecyduje się skorzystać z klauzuli ochronnej, zobowiązuje się od ochrony interesów Nowej Zelandii wynikających z niniejszego Porozumienia.
Klauzula 4 Przekroczenie limitów
Jeżeli przywóz z Nowej Zelandii przekracza uzgodnione wielkości, Wspólnota zastrzega sobie prawo do zawieszenia przywozu z tego kraju.
Klauzula 5 Cło
Wspólnota zobowiązuje się ograniczyć opłaty wyrównawcze stosowane do przywozu produktów objętych niniejszym Porozumieniem do maksymalnej wysokości 10 % ad valorem.
Klauzula 6 Przystąpienie nowych członków
W chwili przystąpienia nowych Państw Członkowskich Wspólnota, po konsultacji z Nową Zelandią, dokonuje zmiany wielkości podanej w klauzuli 2 zgodnie z wymianą handlową Nowej Zelandii z każdym nowym Państwem Członkowskim.
Opłaty stosowane do przywozu do wspomnianych nowych Państw Członkowskich ustala się zgodnie z zasadami zawartymi w Traktacie o Przystąpieniu; uwzględniony zostanie maksymalny poziom opłaty wyszczególniony w klauzuli 5 niniejszego Porozumienia.
Całkowitą ilość wspomnianą w klauzuli 2 ustala się na 245500 ton w wadze tuszy od dnia przystąpienia Grecji do Wspólnoty.
Klauzula 7 Zbywanie zapasów interwencyjnych
Wspólnota dąży do uniknięcia jakiegokolwiek rozwoju sytuacji rynkowej, który mógłby spowodować pogorszenie normalnego wprowadzania do obrotu mięsa baraniego i jagnięcego z Nowej Zelandii na rynek Wspólnoty w granicach uzgodnionych ilości.
W szczególności Wspólnota podejmuje działania dla zapewnienia, aby zbyt zapasów interwencyjnych w postaci zamrożonej, wynikający ze stosowania rozporządzenia, nie zagrażał realizacji tego celu.
Ponadto obie strony podejmą wszelkie możliwe wysiłki w celu zachęcania do konsumpcji mięsa baraniego we Wspólnocie bez naruszania stabilności rynku.
Klauzula 8 Refundacje wywozowe
Uwzględniając cele i postanowienia niniejszego Porozumienia, Wspólnota zgadza się, by każde rzeczywiste zastosowanie refundacji lub jakakolwiek inna forma pomocy odnosząca się do wywozu mięsa baraniego i jagnięcego oraz żywych owiec i jagniąt przeznaczonych do uboju były stosowane jedynie według cen i warunków zgodnych z istniejącymi zobowiązaniami międzynarodowymi i w odniesieniu do tradycyjnej wielkości udziału Wspólnoty w światowym handlu tymi produktami.
Słowa te są interpretowane w sposób spójny z art. XVI GATT, w szczególności zgodnie z artykułem 10 ustęp 2 litera c) Porozumienia w sprawie wykładni i stosowania artykułów VI, XVI i XXIII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu.
Klauzula 9 Certyfikaty importowe i eksportowe
Nowa Zelandia zapewnia, że roczne ilości wymienione w klauzuli 2 nie przekraczają wymienionych w niej limitów, zapewniając w szczególności, że nie będą wydawane certyfikaty eksportowe dla jakichkolwiek ilości poza takimi limitami.
Ze swojej strony Wspólnota zobowiązuje się przyjąć wszelkie niezbędne przepisy w celu uzależnienia wydawania pozwoleń na przywóz dla produktów, określonych powyżej, pochodzących z Nowej Zelandii, od przedstawienia certyfikatu eksportowego wydanego przez właściwe władze wyznaczone przez rząd Nowej Zelandii.
Szczegółowe zasady stosowania tego systemu zostaną ustanowione w taki sposób, by uczynić zbędnym składanie zabezpieczenia w związku z wystawieniem pozwolenia na przywóz w odniesieniu do przedmiotowych produktów.
Takie szczegółowe zasady stosowania przewidują również okresowe informowanie przez właściwe władze Nowej Zelandii właściwych władz Wspólnoty o wielkościach, w odniesieniu do których wydano certyfikaty eksportowe, w rozbiciu, tam, gdzie stosowne, zgodnie z miejscem przeznaczenia.
Klauzula 10 Komitet Konsultacyjny
Powołuje się Komitet Konsultacyjny, złożony z przedstawicieli Wspólnoty i Nowej Zelandii.
Komitet zapewnia, że Porozumienie jest prawidłowo stosowane oraz że funkcjonuje ono sprawnie.
Bada on regularnie tendencje na rynkach mięsa baraniego, jagnięcego i koziego na rynkach obydwu stron oraz tendencje na rynku międzynarodowym, a także warunki wprowadzania do obrotu na tych rynkach, wraz z tymi, które są istotne do celów określonych w klauzuli 7 niniejszego Porozumienia.
Zapewnia on, by właściwe stosowanie niniejszego Porozumienia nie było zakłócane wywozem do Wspólnoty produktów z mięsa baraniego, jagnięcego i koziego, w ramach pozycji taryfowych nieokreślonych w Porozumieniu.
Komitet poddaje dyskusji wszystkie sprawy odnoszące się do stosowania niniejszego Porozumienia, jakie mogą być mu przedstawione przez którąkolwiek ze stron i zaleca właściwym władzom właściwe rozwiązania.
Klauzula 11 Zobowiązania w ramach GATT
Postanowienia niniejszego Porozumienia pozostają zgodne, bez uszczerbku dla praw i zobowiązań obu stron w ramach GATT.
Klauzula 12 Okres ograniczenia stosowania
Roczna ilość ustalona w klauzuli 2 odnosi się do okresu biegnącego od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia.
Ilość mającą zastosowanie do okresu od wejścia w życie niniejszego Porozumienia do dnia 1 stycznia następnego roku ustala się na zasadzie proporcjonalnej w stosunku do całkowitej ilości rocznej.
Klauzula 13
Niniejsze Porozumienie stosuje się, z jednej strony, do terytoriów, do których stosuje się Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą i na warunkach ustanowionych w tym Traktacie oraz, z drugiej strony, do metropolitalnego terytorium Nowej Zelandii.
Klauzula 14 Rozpoczęcie stosowania i dokonanie przeglądu
Porozumienie wchodzi w życie z dniem 20 października 1980 r.
Pozostaje ono w mocy do dnia 31 marca 1984 r. i będzie obowiązywało dalej przy zachowaniu prawa każdej ze stron do przedstawienia w formie pisemnej jednorocznego wypowiedzenia.
W każdym wypadku postanowienia niniejszego Porozumienia zostaną zbadane przez obydwie strony przed dniem 1 kwietnia 1984 r. w celu dokonania dostosowań uznanych wspólnie za niezbędne.
Mam zaszczyt zaproponować, aby, jeżeli powyższe zapisy mogą zostać zaakceptowane przez Pański Rząd, ten list, wraz z Pana pozytywną odpowiedzią, stanowił i potwierdzał Porozumienie w tych sprawach między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Nową Zelandią."
Mam zaszczyt potwierdzić, że mój Rząd może zaakceptować powyższe zapisy oraz że Pana list wraz z tą odpowiedzią stanowi Porozumienie zgodnie z Pana propozycją.
Proszę przyjąć, Szanowny Panie, wyrazy mojego najwyższego poważania.
W imieniu Rządu Nowej Zelandii
[1] Waga tuszy (równowartość wagi z kością).
Rozumie się przez to wagę mięsa wraz z kością jako takiego, jak również mięso bez kości przeliczone z zastosowaniem odpowiedniego współczynnika na wagę z kością.
Do tego celu 55 kg mięsa baraniego bez kości odpowiada 100 kg baraniny z kością i 60 kg mięsa jagnięcego bez kości odpowiada 100 kg mięsa jagnięcego z kością.
[2] Waga tuszy (równowartość wagi z kością).
Rozumie się przez to wagę mięsa wraz z kością jako takiego, jak również mięso bez kości przeliczone z zastosowaniem odpowiedniego współczynnika na wagę z kością.
Do tego celu 55 kg mięsa baraniego bez kości odpowiada 100 kg baraniny z kością i 60 kg mięsa jagnięcego bez kości odpowiada 100 kg mięsa jagnięcego z kością.
--------------------------------------------------
Porozumienie
w formie wymiany listów między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Wschodnią Republiką Urugwaju w sprawie handlu mięsa baraniego i mięsa jagnięcego
List nr 1
Szanowny Panie,
Mam zaszczyt nawiązać do negocjacji przeprowadzonych ostatnio pomiędzy naszymi delegacjami w celu stworzenia uregulowań związanych z przywozem z Urugwaju do Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej mięsa baraniego, mięsa jagnięcego i mięsa koziego, w związku z wprowadzaniem przez Wspólnotę wspólnej organizacji rynku mięsa owczego i mięsa koziego.
W toku negocjacji Strony uzgodniły, co następuje:
1.
Niniejsze Porozumienie obejmuje:
- świeże lub chłodzone mięso baranie, mięso jagnięce i mięso kozie (podpozycja 02.01 A IV a),
- mrożone mięso baranie, mięso jagnięce i mięso kozie (podpozycja 02.01 A IV b).
2.
W ramach niniejszego Porozumienia możliwości wywozu mięsa baraniego, mięsa jagnięcego i mięsa koziego z Urugwaju do Wspólnoty są ustalone na poziomie:
5100 ton rocznie, w przeliczeniu na wagę tuszy [1],
W celu zapewnienia sprawnego funkcjonowania Porozumienia Urugwaj zobowiązuje się do wprowadzenia odpowiednich procedur, w celu zapewnienia, że roczne ilości faktycznie wywożone nie przekraczają ilości uzgodnionych i że są wywożone zgodnie z tradycyjną formą ich prezentacji (mrożone lub chłodzone).
Jeżeli jakiekolwiek zmiany w technologii i handlu umożliwią zmiany struktury handlu pod względem form prezentacji towaru, przed wprowadzeniem jakiejkolwiek zmiany Strony niniejszego Porozumienia przeprowadzą konsultacje w ramach komitetu wymienionego w klauzuli 10, w celu znalezienia odpowiedniego rozwiązania.
3.
W razie zastosowania przez Wspólnotę klauzuli ochronnej, Wspólnota zobowiązuje się, że nie będzie to miało wpływu na dostęp Urugwaju do rynków Wspólnoty, przewidziany w niniejszym Porozumieniu.
4.
Jeżeli przywóz w danym roku przekroczy uzgodnione wielkości, Wspólnota zachowuje prawo do zawieszenia przywozu z Urugwaju na pozostałą część roku.
Ilość nadwyżkowa ponad te wielkości podlega odliczeniu od uprawnień wywozowych Urugwaju w roku następnym.
5.
Wspólnota zobowiązuje się ograniczyć opłatę stosowaną w odniesieniu do przywozu produktów objętych obecnym Porozumieniem do maksymalnej wysokości 10 % ad valorem.
6.
W momencie przystąpienia nowych Państw Członkowskich, Wspólnota, w uzgodnieniu z Urugwajem, zmieni wielkości określone w klauzuli 2, zgodnie z wymianą handlową Urugwaju z każdym nowym Państwem Członkowskim.
Opłaty odnoszące się do przywozu do wspomnianych nowych Państw Członkowskich zostają ustalone zgodnie z zasadami Traktatu o Przystąpieniu; z uwzględnieniem maksymalnego poziomu opłat, określonego w klauzuli 5 niniejszego Porozumienia.
Całkowitą ilość podana w powyższej klauzuli 2 ustala się na 5800 ton w wadze tuszy, licząc od dnia przystąpienia Grecji do Wspólnoty.
7.
Wspólnota dołoży starań w celu uniknięcia wszelkich zmian na rynku, które mogłyby naruszyć wprowadzanie do obrotu mięsa baraniego i mięsa jagnięcego z Urugwaju na rynek Wspólnoty, w granicach uzgodnionych ilości.
W szczególności, Wspólnota podejmie kroki, aby zapewnić, że sprzedaż zapasów interwencyjnych w postaci mrożonej, jako wynik działań podejmowanych w ramach regulacji rynku nie osłabi sprzedaży urugwajskiego mięsa baraniego i mięsa jagnięcego.
8.
Biorąc pod uwagę cele i postanowienia niniejszego Porozumienia, Wspólnota potwierdza, że jakiekolwiek zwroty lub inne formy wspierania wywozu mięsa baraniego i mięsa jagnięcego oraz żywych owiec i jagniąt rzeźnych, będzie stosowana jedynie według cen i warunków, odpowiadających istniejącym zobowiązaniom międzynarodowym oraz zgodnie ze zwyczajowymi udziałami Wspólnoty w światowym eksporcie tych produktów.
Powyższe stwierdzenie interpretuje się w sposób zgodny z art. XVI Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu i w szczególności zgodnie z artykułem 10 ustęp 2 litera c) Porozumienia w sprawie interpretacji i stosowania artykułów VI, XVI i XXIII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu.
9.
Urugwaj zapewnia, że niniejsze Porozumienie jest przestrzegane, w szczególności, poprzez wydawanie świadectw wywozowych na produkty wymienione w klauzuli 1 w granicach ilości objętych niniejszym Porozumieniem.
Ze swojej strony, Wspólnota zobowiązuje się do przyjęcia wszelkich koniecznych przepisów w celu wydawania świadectw przywozowych na wyżej wymienione produkty pochodzące z Urugwaju, które uzależnione jest od przedstawienia świadectwa wywozowego wydanego przez właściwe władze wyznaczone przez rząd Urugwaju.
Szczegółowe zasady stosowania tego systemu ustanawia się w taki sposób, aby nie było potrzeby składania zabezpieczenia za wystawianie świadectwa wywozowego na omawiane produkty.
Ponadto te szczegółowe zasady stosowania stanowią również, że właściwe władze Urugwaju będą informować okresowo właściwe władze we Wspólnocie, o ilościach na które wydano świadectwa wywozowe, podzielone, gdzie stosowne, według miejsca przeznaczenia.
10.
Tworzy się komitet doradczy złożony z przedstawicieli Wspólnoty i Urugwaju.
Komitet zapewnia, że Porozumienie jest odpowiednio stosowane i że funkcjonuje bez przeszkód.
Komitet regularnie bada tendencje na rynkach mięsa baraniego, mięsa jagnięcego i mięsa koziego w państwach obydwu Stron oraz tendencje na rynku międzynarodowym, a także warunki sprzedaży na tych rynkach włącznie z warunkami istotnymi z punktu widzenia celów określonych w klauzuli 7 niniejszego Porozumienia.
Komitet zapewnia, że właściwe stosowanie niniejszego Porozumienia nie jest zakłócane przez wywóz do Wspólnoty produktów z mięsa baraniego, mięsa jagnięcego i mięsa koziego, występujących pod pozycjami taryfowymi niewymienionymi w obecnym Porozumieniu.
Komitet omówi wszystkie kwestie, które mogłyby wyniknąć z zastosowania Porozumienia i zarekomenduje właściwym władzom odpowiednie rozwiązania.
11.
Postanowienia niniejszego Porozumienia przyjmuje się bez uszczerbku dla praw i obowiązków Stron w ramach GATT.
12.
Roczna ilość ustalona w klauzuli 2 odnosi się do okresu od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia.
Ilość obowiązująca od wejścia w życie obecnego Porozumienia do dnia 1 stycznia następnego roku zostanie ustalona proporcjonalnie w stosunku do całkowitej rocznej ilości przy uwzględnieniu wahań sezonowych handlu.
13.
Niniejsze Porozumienie stosuje się, z jednej strony, do terytoriów, na których stosuje się Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą i na warunkach określonych w Traktacie, oraz na terytorium Republiki Urugwaju z drugiej strony.
14.
Porozumienie wchodzi w życie z dniem 20 października 1980 roku.
Porozumienie pozostaje w mocy do dnia 31 marca 1984 roku i pozostanie w mocy w okresie późniejszym, z zastrzeżeniem prawa każdej Strony jego pisemnego wypowiedzenia z rocznym wyprzedzeniem.
W każdym przypadku postanowienia niniejszego Porozumienia będą ponownie zbadane przez Strony przed dniem 1 kwietnia 1984 roku, w celu wprowadzenia wszelkich dostosowań uznanych wspólnie za niezbędne.
Będę zobowiązany, jeżeli potwierdzi Pan zgodę Pańskiego rządu na powyższe.
Proszę przyjąć, Szanowny Panie, wyrazy mojego najwyższego szacunku.
W imieniu RadyWspólnot Europejskich
List nr 2
Szanowny Panie,
Mam zaszczyt potwierdzić otrzymanie Pańskiego listu z dnia dzisiejszego o następującej treści:
"Mam zaszczyt nawiązać do negocjacji przeprowadzonych ostatnio pomiędzy naszymi delegacjami w celu stworzenia uregulowań związanych z przywozem z Urugwaju do Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej mięsa baraniego, mięsa jagnięcego i mięsa koziego w związku z wprowadzaniem przez Wspólnotę wspólnej organizacji rynku mięsa owczego i mięsa koziego.
W toku negocjacji Strony uzgodniły, co następuje:
2.
Niniejsze Porozumienie obejmuje:
- świeże lub chłodzone mięso baranie, mięso jagnięce i mięso kozie (podpozycja 02.01 A IV a)),
- mrożone mięso baranie, mięso jagnięce i mięso kozie (podpozycja 02.01 A IV b)).
2.
W ramach niniejszego Porozumienia, możliwości wywozu mięsa baraniego, mięsa jagnięcego i mięsa koziego z Urugwaju do Wspólnoty są ustalone na poziomie:
5100 ton rocznie, w przeliczeniu na wagę tuszy [2],
W celu zapewnienia sprawnego funkcjonowania Porozumienia, Urugwaj zobowiązuje się do wprowadzenia odpowiednich procedur, w celu zapewnienia, że roczne ilości faktycznie wywożone nie przekraczają ilości uzgodnionych i że są wywożone zgodnie z tradycyjną formą ich prezentacji (mrożone lub chłodzone).
Jeżeli jakiekolwiek zmiany w technologii i handlu umożliwiają zmiany struktury handlu pod względem form prezentacji towaru, przed wprowadzeneim jakiejkolwiek zmiany Strony niniejszego Porozumienia przeprowadzą konsultacje w ramach komitetu wymienionego w klauzuli 10, w celu znalezienia odpowiedniego rozwiązania.
3.
W razie zastosowania przez Wspólnotę klauzuli ochronnej, Wspólnota zobowiązuje się, że nie będzie to miało wpływu na dostęp Urugwaju do rynków Wspólnoty, przewidziany w niniejszym Porozumieniu.
4.
Jeżeli przywóz w danym roku przekroczy uzgodnione wielkości, Wspólnota zachowuje prawo do zawieszenia przywozu z Urugwaju na pozostałą część roku.
Nadwyżka w ilości wywiezionej podlega odliczeniu od ilości jaką Urugwaj jest może wywieżć w następnym roku.
5.
Wspólnota zobowiązuje się ograniczyć opłatę stosowaną w odniesieniu do przywozu produktów objętych niniejszym Porozumieniem do maksymalnej wysokości 10 % ad valorem.
6.
W momencie przystąpienia nowych Państw Członkowskich, Wspólnota, w uzgodnieniu z Urugwajem, zmieni wielkości określone w klauzuli 2, zgodnie z wymianą handlową Urugwaju z każdym nowym Państwem Członkowskim.
Opłaty stosowane przy przywozie do tych nowych Państw Członkowskich zostają ustalone zgodnie z zasadami Traktatu o Przystąpieniu; z uwzględnieniem maksymalnego poziomu opłat, określonego w klauzuli 5 niniejszego Porozumienia.
Całkowitą ilość podana w powyższej klauzuli 2 ustala się na 5800 ton w wadze tuszy, licząc od dnia przystąpienia Grecji do Wspólnoty.
7.
Wspólnota dołoży starań w celu uniknięcia wszelkich zmian na rynku, które mogłyby naruszyć wprowadzanie do obrotu mięsa baraniego i mięsa jagnięcego z Urugwaju na rynek Wspólnoty, w granicach uzgodnionych ilości.
W szczególności, Wspólnota podejmie kroki, aby zapewnić, że sprzedaż zapasów interwencyjnych w postaci mrożonej, jako wynik działań podejmowanych w ramach regulacji rynku, nie osłabia sprzedaży urugwajskiego mięsa baraniego i mięsa jagnięcego
8.
Biorąc pod uwagę cele i postanowienia niniejszego Porozumienia, Wspólnota potwierdza, że jakiekolwiek zwroty lub inne formy wspierania wywozu mięsa baraniego i mięsa jagnięcego oraz żywych owiec i jagniąt rzeźnych, będzie stosowana jedynie według cen i warunków, odpowiadających istniejącym zobowiązaniom międzynarodowym oraz zgodnie ze zwyczajowymi udziałami Wspólnoty w światowym eksporcie tych produktów.
Powyższe stwierdzenie interpretuje się w sposób zgodny z artykułem XVI Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu i w szczególności zgodnie z artykułem 10 ustęp 2 litera c) porozumienia w sprawie interpretacji i stosowania artykułów VI, XVI i XXIII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu.
9.
Urugwaj zapewnia, że niniejsze Porozumienie jest przestrzegane, w szczególności, poprzez wydawanie świadectw wywozowych na produkty wymienione w klauzuli 1 w granicach ilości objętych niniejszym Porozumieniem.
Ze swojej strony, Wspólnota zobowiązuje się do przyjęcia wszelkich koniecznych przepisów w celu wydawania świadectw przywozowych na wymienione wyżej produkty pochodzące z Urugwaju, które uzależnione jest od przedstawienia świadectwa wywozowego wydanego przez właściwe władze wyznaczone przez rząd Urugwaju.
Szczegółowe zasady stosowania tego systemu ustanawia się w taki sposób, aby nie było potrzeby składania zabezpieczenia za wystawianie swiadectwa wywozowego na omawiane produkty.
Ponadto te szczegółowe zasady stosowania stanowią również, że właściwe władze Urugwaju będą informować okresowo właściwe władze we Wspólnocie, o ilościach na które wydano świadectwa wywozowe, podzielone, gdzie stosowne, według miejsca przeznaczenia..
10.
Tworzy się komitet doradczy złożony z przedstawicieli Wspólnoty i Urugwaju.
Komitet zapewnia, że Porozumienie jest odpowiednio stosowane i że funkcjonuje bez przeszkód.
Komitet regularnie bada tendencje na rynkach mięsa baraniego, mięsa jagnięcego i mięsa koziego w państwach obu Stron oraz tendencje na rynku międzynarodowym, a także warunki sprzedaży na tych rynkach włącznie z warunkami istotnymi z punktu widzenia celów określonych w klauzuli 7 niniejszego Porozumienia.
Komitet zapewnia, że właściwe stosowanie niniejszego Porozumienia nie jest zakłócane przez wywóz do Wspólnoty produktów z mięsa baraniego, mięsa jagnięcego i mięsa koziego, występujących pod pozycjami taryfowymi niewymienionymi w niniejszym Porozumieniu.
Komitet omówi wszystkie kwestie, które mogłyby wyniknąć z zastosowania Porozumienia i zarekomenduje właściwym władzom odpowiednie rozwiązania.
11.
Postanowienia niniejszego Porozumienia przyjmuje się bez uszczerbku dla praw i obowiązków Stron w ramach GATT.
12.
Roczna ilość ustalona w klauzuli 2 odnosi się do okresu od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia.
Ilość obowiązująca od wejścia w życie niniejszego Porozumienia do dnia 1 stycznia następnego roku zostanie ustalona proporcjonalnie do całkowitej rocznej ilości, przy uwzględnieniu wahań sezonowych handlu.
13.
Niniejsze Porozumienie stosuje się, z jednej strony, do terytoriów, na których stosuje się Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą i na warunkach określonych w Traktacie, oraz na terytorium Republiki Urugwaju z drugiej strony.
14.
Porozumienie wchodzi w życie z dniem 20 października 1980 roku Porozumienie pozostaje w mocy do dnia 31 marca 1984 roku i pozostanie w mocy w okresie późniejszym, z zastrzeżeniem prawa każdej Strony jego pisemnego wypowiedzenia z rocznym wyprzedzeniem.
W każdym przypadku postanowienia niniejszego Porozumienia będą ponownie zbadane przez Strony przed dniem 1 kwietnia 1984 roku, w celu wprowadzenia wszelkich dostosowań uznanych wspólnie za niezbędne."
Mam zaszczyt potwierdzić, że mój rząd zgadza z treścią Pańskiego listu.
Proszę przyjąć, Szanowny Panie, wyrazy mojego najwyższego szacunku.
W imieniu RząduWschodniej Republiki Urugwaju
[1] Waga tuszy (odpowiednik wagi z kością).
Przez pojęcie to rozumie się wagę mięsa wraz z kością jako takiego jak również mięso bez kości przeliczone przy pomocy odpowiedniego współczynnika na wagę z kością.
Do tego celu 55 kg mięsa baraniego bez kości odpowiada 100 kg mięsa baraniego z kością, a 60 kg mięa jagnięcego bez kości odpowiada 100 kg mięsa jagnięcego z kością.
[2] Waga tuszy (odpowiednik wagi z kością).
Przez pojęcie to rozumie się wagę mięsa wraz z kością jako takiego jak również mięso bez kości przeliczone przy pomocy odpowiedniego współczynnika na wagę z kością.
Do tego celu 55 kilogramom mięsa baraniego bez kości odpowiada 100 kilogramów mięsa baraniego z kością, a 60 kilogramom mięsa jagnięcego bez kości odpowiada 100 kilogramów mięsa jagnięcego z kością.
--------------------------------------------------
Umowa o współpracy
między Radą Arabskiej Jedności Gospodarczej (CAEU) a Wspólnotami Europejskimi
(82/726/EWWiS, EWG, Euratom)
RADA ARABSKIEJ JEDNOŚCI GOSPODARCZEJ,
(zwana dalej "Radą"), reprezentowana przez jej Sekretarza Generalnego,
oraz
WSPÓLNOTY EUROPEJSKIE,
reprezentowane przez Przewodniczącego ich Komisji,
ŚWIADOME potrzeby efektywnego i realnego uczestnictwa w rozwijaniu i poprawie stosunków między organizacjami kompetentnymi w dziedzinie rozwoju gospodarczego,
PRAGNĄC podjąć wszelkie możliwe działania dla skoordynowania ich działalności w celu służenia wspólnym interesom obu Stron,
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
Artykuł I
Sekretariat Generalny Rady i Komisja Wspólnot Europejskich będą dostarczać sobie wzajemnie takie wyniki badań, dokumenty i informacje, które mogą być rozpowszechniane w ramach ich współpracy w sprawach stanowiących przedmiot wspólnego zainteresowania.
Artykuł II
We właściwych odstępach czasu Sekretariat Generalny Rady i Komisja Wspólnot Europejskich wysyłają ekspertów w celu sporządzania ekspertyz, wymiany doświadczeń oraz uczestniczenia w seminariach poświęconych sprawom stanowiącym przedmiot wspólnego zainteresowania Stron, w celu dzielenia się korzyściami płynącymi z ich indywidualnych doświadczeń w dziedzinach praktycznych.
Artykuł III
Sekretariat Generalny Rady i Komisja Wspólnot Europejskich zapraszają wzajemnie swoich przedstawicieli do udziału w spotkaniach, które mogą być przedmiotem specjalnego zainteresowania.
Artykuł IV
Sekretariat Generalny Rady i Komisja Wspólnot Europejskich informują się wzajemnie o realizowanych i planowanych programach dotyczących spraw stanowiących przedmiot wspólnego zainteresowania.
Artykuł V
Niniejsza Umowa obowiązuje przez pięć lat od daty podpisania i zostanie automatycznie przedłużona na podobny okres, o ile żadna ze Stron w drodze pisemnego powiadomienia nie wyrazi swej decyzji o jej wypowiedzeniu, na sześć miesięcy przed terminem jej wygaśnięcia.
Artykuł VI
Postanowienia niniejszej Umowy mogą być zmieniane i poddawane przeglądowi w części lub w całości na mocy porozumienia między Stronami.
Artykuł VII
Niniejsza Umowa wchodzi w życie po jej podpisaniu przez Sekretarza Generalnego Rady Arabskiej Jedności Gospodarczej i przez Przewodniczącego Komisji Wspólnot Europejskich.
Artykuł VIII
Niniejsza Umowa została sporządzona w dwóch egzemplarzach, w języku arabskim i w języku angielskim, przy czym obydwa teksty są na równi autentyczne.
Protokół
do Konwencji z 1979 r. w sprawie transgranicznego zanieczyszczania powietrza na dalekie odległości, dotyczący długofalowego finansowania wspólnego programu monitoringu i oceny przenoszenia zanieczyszczeń powietrza na dalekie odległości w Europie (EMEP)
UMAWIAJĄCE SIĘ STRONY,
przypominając, że Konwencja w sprawie transgranicznego zanieczyszczania powietrza na dalekie odległości (zwana dalej "konwencją") weszła w życie dnia 16 marca 1983 r.,
doceniając znaczenie "Wspólnego programu monitoringu i oceny przenoszenia zanieczyszczeń powietrza na dalekie odległości w Europie" (zwanego dalej EMEP), wymienionego w artykułach 9 i 10 konwencji,
świadome pozytywnych wyników osiągniętych dotychczas w realizacji EMEP,
uznając, że dotychczasowa realizacja EMEP była możliwa dzięki środkom finansowym zapewnionym przez Program Środowiska Narodów Zjednoczonych (UNEP) oraz dzięki dobrowolnym udziałom rządów,
mając na uwadze, że środki finansowe UNEP będą przekazywane tylko do końca 1984 r. i że fundusze UNEP razem z dobrowolnymi udziałami rządów są niewystarczające dla pełnej realizacji programu prac EMEP, konieczne staje się zapewnienie długofalowego finansowania po roku 1984,
biorąc pod uwagę apel Europejskiej Komisji Gospodarczej do rządów państw członkowskich EKG, zawarty w uchwale Komisji B (XXXVIII), aby na pierwszym posiedzeniu Organu Wykonawczego konwencji (zwanego dalej "Organem Wykonawczym") uzgodnić podstawę, zapewniającą źródła finansowe, umożliwiające Organowi Wykonawczemu realizację jego działalności, w szczególności w odniesieniu do programu prac EMEP,
stwierdzając, że konwencja nie zawiera żadnych przepisów dotyczących finansowania EMEP i dlatego niezbędne jest przyjęcie odpowiednich postanowień w tej sprawie,
biorąc pod uwagę wytyczne dotyczące opracowania projektu oficjalnego dokumentu uzupełniającego konwencję, wymienione w zaleceniach przyjętych przez Organ Wykonawczy na jego pierwszej sesji (7–10 czerwca 1983 r.),
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Określenia
W rozumieniu niniejszego protokołu:
1. "procentowy udział ONZ" oznacza udział procentowy Umawiającej się Strony na dany rok finansowy w skali procentowej udziałów przewidzianych na pokrycie kosztów Organizacji Narodów Zjednoczonych,
2. "rok finansowy" oznacza rok finansowy Organizacji Narodów Zjednoczonych; "podstawę roczną" i "koszty roczne" należy rozumieć odpowiednio,
3.
"Ogólny Fundusz Powierniczy" oznacza Ogólny Fundusz Powierniczy do finansowania realizacji Konwencji w sprawie transgranicznego zanieczyszczania powietrza na dalekie odległości, ustanowiony przez Sekretarza Generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych,
4. "zasięg geograficzny EMEP" oznacza obszar, na którym realizowany jest monitoring, koordynowany przez międzynarodowe centra EMEP [1].
Artykuł 2
Finansowanie EMEP
W ramach finansowania EMEP będzie się pokrywać roczne koszty międzynarodowych centrów współpracujących w ramach EMEP, wynikające z działalności przewidzianej w programie prac Organu Sterującego EMEP.
Artykuł 3
Udziały
1.
Zgodnie z postanowieniami niniejszego artykułu fundusze na finansowanie programu EMEP będą składać się z udziałów obowiązkowych, uzupełnionych udziałami dobrowolnymi.
Udziały mogą być wnoszone w walutach wymienialnych, niewymienialnych lub w formie rzeczowej.
2.
Udziały obowiązkowe będą wnoszone w stosunku rocznym przez wszystkie Umawiające się Strony niniejszego protokołu, których terytoria znajdują się w zasięgu geograficznym EMEP.
3.
Udziały dobrowolne mogą być wnoszone przez Umawiające się Strony lub sygnatariuszy niniejszego protokołu, nawet jeżeli ich terytoria znajdują się poza zasięgiem geograficznym EMEP, oraz - pod warunkiem zatwierdzenia przez Organ Wykonawczy na podstawie zalecenia Organu Sterującego EMEP - przez jakikolwiek inny kraj, organizację lub osobę, która pragnie przyczynić się do realizacji programu prac EMEP.
4.
Koszty roczne programu prac EMEP będą pokrywane z udziałów obowiązkowych.
Udziały w gotówce i w formie rzeczowej, takie jak świadczone dla międzynarodowych centrów przez goszczące je kraje, będą wyszczególnione w programie prac.
Udziały dobrowolne mogą być wykorzystane, pod warunkiem zatwierdzenia przez Organ Wykonawczy, na podstawie zalecenia Organu Sterującego, albo na zmniejszenie udziałów obowiązkowych, albo na finansowanie specjalnych działań w ramach EMEP.
5.
Udziały obowiązkowe i dobrowolne w gotówce będą wnoszone na Ogólny Fundusz Powierniczy.
Artykuł 4
Podział kosztów
1.
Udziały obowiązkowe będą wnoszone zgodnie z warunkami określonymi w załączniku do niniejszego protokołu.
2.
Organ Wykonawczy rozważy potrzebę wniesienia poprawek do załącznika:
a) jeżeli roczny budżet EMEP ulegnie zwiększeniu dwa i pół krotnie w stosunku do poziomu budżetu rocznego przyjętego na rok, w którym wszedł w życie niniejszy protokół, lub na rok, w którym wniesiono ostatnią poprawkę do załącznika, w zależności od tego, co jest późniejsze, lub
b) jeżeli Organ Wykonawczy na podstawie zalecenia Organu Sterującego wyznaczy nowe międzynarodowe centrum, lub
c) po upływie sześciu lat od wejścia w życie niniejszego protokołu lub sześciu lat od wniesienia ostatniej poprawki do załącznika, w zależności od tego, co jest późniejsze.
3.
Poprawki do załącznika przyjmowane będą przez consensus Organu Wykonawczego.
Artykuł 5
Budżet roczny
Budżet roczny EMEP sporządzany będzie przez Organ Sterujący EMEP, a zatwierdzany przez Organ Wykonawczy, nie później niż na rok przed rokiem finansowym, którego dotyczy.
Artykuł 6
Poprawki do protokołu
1.
Każda Umawiająca się Strona niniejszego protokołu może zaproponować do niego poprawki.
2.
Teksty proponowanych poprawek będą przedstawiane na piśmie Sekretarzowi Wykonawczemu Europejskiej Komisji Gospodarczej, który przekaże je wszystkim Umawiającym się Stronom protokołu.
Organ Wykonawczy będzie rozpatrywać tak zgłoszone poprawki na swoim najbliższym corocznym posiedzeniu, pod warunkiem że propozycje zostały przekazane Umawiającym się Stronom protokołu przez Sekretarza Wykonawczego Europejskiej Komisji Gospodarczej co najmniej na 90 dni przed terminem tego posiedzenia.
3.
Poprawka do niniejszego protokołu, inna niż poprawka do załącznika, będzie uchwalana przez consensus przedstawicieli Umawiających się Stron protokołu i wejdzie w życie w stosunku do Umawiających się Stron protokołu, które ją przyjęły, dziewięćdziesiątego dnia po złożeniu depozytariuszowi przez dwie trzecie tych Umawiających się Stron dokumentów przyjęcia poprawki.
Poprawka ta wejdzie w życie w stosunku do każdej innej Umawiającej się Strony dziewięćdziesiątego dnia po złożeniu przez tę Umawiającą się Stronę dokumentu przyjęcia poprawki.
Artykuł 7
Rozstrzyganie sporów
W razie powstania sporu między dwiema lub więcej Umawiającymi się Stronami niniejszego protokołu, dotyczącego jego interpretacji lub stosowania, Strony będą poszukiwały rozwiązania w drodze negocjacji lub stosując jakąkolwiek inną metodę rozstrzygania sporu, możliwą do przyjęcia przez Strony pozostające w sporze.
Artykuł 8
Podpisanie
1.
Niniejszy protokół będzie otwarty do podpisu w Biurze Organizacji Narodów Zjednoczonych w Genewie w dniach od 28 września 1984 r. do dnia 5 października 1984 r. włącznie, a następnie w siedzibie Organizacji Narodów Zjednoczonych w Nowym Jorku do dnia 4 kwietnia 1985 r., dla państw członkowskich Europejskiej Komisji Gospodarczej, jak również dla państw posiadających status doradczy w Europejskiej Komisji Gospodarczej, zgodnie z ustępem 8 rezolucji 36 (IV) z 28 marca 1947 r. Rady Gospodarczo-Społecznej oraz dla regionalnych organizacji integracji gospodarczej, utworzonych przez suwerenne państwa członkowskie Europejskiej Komisji Gospodarczej, które mają kompetencje do prowadzenia negocjacji, zawierania i stosowania międzynarodowych umów w sprawach objętych niniejszym protokołem, pod warunkiem że zainteresowane państwa i organizacje są stronami konwencji.
2.
W sprawach należących do ich kompetencji takie regionalne organizacje integracji gospodarczej będą we własnym imieniu korzystać z praw i wypełniać obowiązki, które niniejszy protokół przyznaje ich państwom członkowskim.
W takich przypadkach państwa członkowskie tych organizacji nie będą korzystać z tych praw indywidualnie.
Artykuł 9
Ratyfikacja, przyjęcie, zatwierdzenie i przystąpienie
1.
Niniejszy protokół podlega ratyfikacji, przyjęciu lub zatwierdzeniu przez sygnatariuszy.
2.
Niniejszy protokół będzie otwarty do przystąpienia od dnia 5 października 1984 r. dla państw i organizacji, o których mowa w artykule 8 ustęp 1.
3.
Dokumenty ratyfikacyjne, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia będą składane Sekretarzowi Generalnemu Organizacji Narodów Zjednoczonych, który będzie pełnić funkcje depozytariusza.
Artykuł 10
Wejście w życie
1.
Niniejszy protokół wejdzie w życie dziewięćdziesiątego dnia następującego po dniu:
a) złożenia dokumentów ratyfikacyjnych, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia przez co najmniej dziewiętnaście państw i organizacji, o których mowa w artykule 8 ustęp 1, których obszar terytorialny znajduje się w zasięgu geograficznym EMEP; oraz
b) gdy suma procentowych udziałów ONZ tych państw i organizacji przekroczy czterdzieści procent.
2.
Dla każdego państwa i organizacji, o których mowa w artykule 8 ustęp 1, które ratyfikują, przyjmą lub zatwierdzą niniejszy protokół lub przystąpią do niego po jego wejściu w życie zgodnie z ustępem 1 niniejszego artykułu, protokół wejdzie w życie dziewięćdziesiątego dnia następującego po dniu złożenia przez takie państwo lub organizację dokumentu ratyfikacyjnego, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia.
Artykuł 11
Wypowiedzenie
1.
W każdej chwili po upływie pięciu lat od daty wejścia w życie niniejszego protokołu w stosunku do Umawiającej się Strony, ta Umawiająca się Strona może w drodze pisemnej notyfikacji złożonej depozytariuszowi wypowiedzieć niniejszy protokół.
Wystąpienie takie nabierze mocy dziewięćdziesiątego dnia następującego po dniu jego otrzymania przez depozytariusza.
2.
Wypowiedzenie nie ma wpływu na zobowiązanie finansowe Strony składającej wypowiedzenie do dnia wejścia w życie tego wypowiedzenia.
Artykuł 12
Teksty oryginalne
Oryginał niniejszego protokołu, którego teksty angielski, francuski i rosyjski są jednakowo autentyczne, zostanie złożony Sekretarzowi Generalnemu Organizacji Narodów Zjednoczonych.
Na dowód czego niżej podpisani, należycie w tym celu upoważnieni, podpisali niniejszy protokół.
Europejska umowa
w sprawie wymiany substancji leczniczych pochodzenia ludzkiego
RZĄDY PAŃSTW SYGNOTARIUSZY NINIEJSZEJ UMOWY BĘDĄCYCH CZŁONKAMI RADY EUROPY,
biorąc pod uwagę, że substancje lecznicze pochodzenia ludzkiego mogą być otrzymywane wyłącznie od dawców, w związku z czym nie są one dostępne w nieograniczonych ilościach;
biorąc pod uwagę, że powinność udzielania sobie przez Państwa Członkowskie wzajemnej pomocy, w duchu europejskiej solidarności i w miarę potrzeb, w zakresie dostaw wymienionych substancji leczniczych jest wysoce pożądana,
biorąc pod uwagę, że udzielenie takiej wzajemnej pomocy jest możliwe jedynie wówczas, jeżeli charakter i wykorzystanie takich substancji leczniczych stanowi przedmiot wspólnych regulacji Państw Członkowskich oraz odbywa się pod warunkiem przyznania niezbędnych ułatwień przywozowych i zwolnień,
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Do celów niniejszej Umowy wyrażenie "substancje lecznicze pochodzenia ludzkiego" odnosi się do krwi ludzkiej i jej pochodnych.
Zakres obowiązywania postanowień niniejszej Umowy może zostać rozszerzony na inne substancje lecznicze pochodzenia ludzkiego w drodze wymiany listów między dwiema lub większą liczbą Umawiających się Stron.
Artykuł 2
Umawiające się Strony zobowiązują się, pod warunkiem posiadania wystarczających zapasów na własne potrzeby, udostępnić substancje lecznicze pochodzenia ludzkiego innym stronom Umowy pilnie potrzebującym wymienionych substancji, naliczając jedynie koszty związane z gromadzeniem, przetwarzaniem i przewozem tych substancji.
Artykuł 3
Substancje lecznicze pochodzenia ludzkiego zostają udostępnione innym Umawiającym się Stronom pod wyraźnie określonym warunkiem, że nie służą one do osiągnięcia zysku, są wykorzystane tylko do celów medycznych oraz że są dostarczane wyłącznie organom wyznaczonym przez zainteresowane rządy.
Artykuł 4
Umawiające się Strony są zobowiązane do poświadczenia spełnienia minimalnych wymagań w odniesieniu do właściwości substancji leczniczych oraz wymogów w zakresie etykietowania, pakowania i wysyłki określonych w Protokole do niniejszej Umowy.
Ponadto, mają one obowiązek przestrzegania wszelkich obowiązujących i przyjętych przez siebie postanowień dotyczących międzynarodowej normalizacji w omawianej dziedzinie.
Wszelkie przesyłki zawierające substancje lecznicze pochodzenia ludzkiego winny być zaopatrzone w świadectwo potwierdzające, że zostały przygotowane z zachowaniem specyfikacji określonych w Protokole.
Świadectwo takie powinno być sporządzone według wzoru, stanowiącego załącznik 1 do Protokołu.
Treść Protokołu i dołączonych do niego załączników może być zmieniana i uzupełniana przez rządy państw będących stronami niniejszej Umowy.
Artykuł 5
Umawiające się Strony są zobowiązane dołożyć wszelkich niezbędnych starań w celu zwolnienia substancji leczniczych pochodzenia ludzkiego postawionych do ich dyspozycji z należności celnych przywozowych.
Podejmują one również wszelkie niezbędne kroki w celu zapewnienia szybkiego dostarczania tych substancji, najbardziej bezpośrednią drogą, do odbiorców, określonych w artykule 5 niniejszej Umowy.
Artykuł 6
Umawiające się Strony mają obowiązek przesłania sobie nawzajem, za pośrednictwem Sekretarza Generalnego Rady Europy, wykazu organów upoważnionych do wydawania świadectw, przewidzianych w artykule 4 niniejszej Umowy.
Mają one również obowiązek przesłania wykazu organów uprawnionych do dystrybucji przywożonych substancji leczniczych pochodzenia ludzkiego.
Artykuł 7
Niniejsza Umowa pozostaje otwarta do podpisu przez Członków Rady Europy, którzy mogą stać się jej Stronami w drodze:
a) podpisania bez zastrzeżenia ratyfikacji; lub
b) podpisania z zastrzeżeniem ratyfikacji, poprzedzającego jego późniejszą ratyfikację.
Dokumenty ratyfikacyjne Umowy przyjęcia składa się u Sekretarza Generalnego Rady Europy.
Artykuł 8
Niniejsza Umowa wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu podpisania go bez zastrzeżenia ratyfikacji lub jego ratyfikacji, zgodnie z artykułem 7, przez trzech Członków Rady Europy.
W odniesieniu do Członka Rady Europy, który podpisuje Umowę w terminie późniejszym bez zastrzeżenia ratyfikacji lub dokonuje jego ratyfikacji, Umowa wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po jej podpisaniu lub złożeniu stosownych dokumentów ratyfikacyjnych.
Artykuł 9
Komitet Ministrów Rady Europy może wezwać państwo niebędące Członkiem Rady do przystąpienia do niniejszej Umowy.
Przystąpienie takie staje się skuteczne w odniesieniu do tego państwa począwszy od pierwszego dnia miesiąca następującego po złożeniu właściwego dokumentu przystąpienia u Sekretarza Generalnego Rady Europy.
Artykuł 10
Sekretarz Generalny Rady Europy powiadamia Członków Rady oraz pozostałe państwa przystępujące:
a) o dacie wejścia w życie niniejszej Umowy oraz o nazwie wszystkich Członków, którzy je podpisały bez zastrzeżenia ratyfikacji lub które je ratyfikowały;
b) o fakcie złożenia dokumentów przystąpienia na mocy artykułu 9;
c) o powiadomieniu otrzymanym zgodnie z postanowieniami artykułu 11 oraz o dacie jego wejścia w życie;
d) o wszelkich poprawkach do Protokołu lub dołączonych do niego załączników, wprowadzonych na mocy artykułu 4 ustęp 4.
Artykuł 11
Niniejsza Umowy pozostaje w mocy przez czas nieokreślony.
Każda Umawiająca się Strona ma prawo wypowiedzieć stosowanie przez nią postanowień Umowy, powiadamiając o takim zamiarze z rocznym wyprzedzeniem Sekretarza Generalnego.
Na dowód czego, niżej podpisani, należycie umocowani przez swe odnośne rządy, podpisali niniejszą Umowę.
Protokół do europejskiej umowy
w sprawie wymiany substancji leczniczych pochodzenia ludzkiego
CZĘŚĆ I
PRZEPISY OGÓLNE
A. ETYKIETOWANIE
Etykietę wydrukowaną w języku angielskim i francuskim w oparciu o odpowiednie wzory znajdujące się w załącznikach 2–10 do Protokołu przykleja się do każdego pojemnika lub zestawu do podawania krwi.
B. PAKOWANIE I WYSYŁKA
Krew ludzką pełną należy wysyłać w pojemnikach, w których w czasie transportu utrzymuje się temperatura 4-6 °C.
Nie wymaga się spełnienia tego warunku dla związków pochodnych, określonych w Protokole.
C. PRODUKTY I APARATURA
Produkty i aparatura wymienione w części II niniejszego Protokołu mają być sterylne, niepalne i nietoksyczne.
Zaleca się dołączenie do każdej wysyłanej partii zestawu do podawania krwi i wymaganych rozpuszczalników.
D. BRAK ZWIĄZKÓW TOKSYCZNYCH W SPRZĘCIE Z TWORZYW SZTUCZNYCH UŻYWANYM DO TRANSFUZJI KRWI
Sprzęt do transfuzji krwi jest zgodny z przepisami wymienionymi w załączniku 11 do niniejszego Protokołu.
CZĘŚĆ II
POSTANOWIENIA SZCZEGÓLNE
1.
KREW LUDZKA PEŁNA
Jako krew ludzką pełną uznaje się krew zmieszaną z odpowiednim antykoagulantem po jej pobraniu od zdrowej osoby.
Nie pobiera się krwi od osoby, o której wiadomo, że:
a) choruje lub chorowała na kiłę; lub
b) u której badania próbki krwi na zarażenie kiłą dały wynik pozytywny; lub
c) która, w stopniu w jakim jest to możliwe do stwierdzenia na podstawie badania lekarskiego i historii chorób dziedzicznych w rodzinie tej osoby, nie jest wolna od chorób przenoszonych poprzez transfuzję krwi.
Krew pobiera się aseptycznie przez zamknięty system wyjałowionych rurek do sterylnego pojemnika, w którym przed jego sterylizacją umieszcza się roztwór atnykoagulantu.
Stosowany sprzęt musi być wolny od pirogenów.
Po zakończeniu pobierania natychmiast uszczelnia się pojemnik, ochładza go do temperatury 4-6 °C i nie otwierać, aż do momentu kiedy pobrana do niego krew ma być użyta.
Krew jest zbierana do roztworu cytrynianu o odczynie kwaśnym zawierającego cukier gronowy.
Nie dodaje się żadnych substancji antyseptycznych lub bakteriostatycznych.
Zawartość objętościowa roztworu przeciwkrzepliwego nie może przekraczać 220 ml na litr pełnej krwi ludzkiej, a stężenie hemoglobiny nie może być niższe niż 97 gram na litr.
Grupa krwi
Grupa krwi w systemie AB0 jest ustalana przez badanie zarówno cząstek jak i surowicy, zaś w systemie Rh przez badanie cząsteczek, z zastosowaniem oddzielnej próbki krwi dawcy.
Jeśli istnieje norma krajowa lub też zalecana w skali krajowej technika dla oznaczania grup krwi, to należy ją stosować.
Termin czynnik Rh ujemny (Rh-) stosuje się jedynie w przypadkach wykazania na podstawie specjalnych testów braku obecności antygenów C, D, Du i E. Wszelka inna krew zostaje oznaczona jako posiadająca czynnik Rh dodatni (Rh+).
Wymianę krwi na mocy niniejszej Umowy należy stosować jedynie dla biorców odpowiedniej grupy systemu AB0.
Przechowywanie
Krew ludzka pełna jest gromadzona w sterylnym pojemniku, uszczelnionym, aby nie dopuścić do wprowadzenia mikroorganizmów i przechowywana w temperaturze 4-6 ° C, aż do chwili, w której zajdzie konieczność jej użycia.
Wyjątek w tym przypadku stanowi każdy okres konieczny dla badania i transportu w wyższych temperaturach, ale taki okres nie może przekraczać 30 minut, a następnie krew zostaje niezwłocznie ponownie schłodzona do temperatury 4-6 °C.
Etykietowanie
Etykieta na pojemniku przedstawia wszystkie informacje uwidocznione na jej wzorze (załącznik 2).
Grupę Rh oznacza się jako "dodatnią" lub "ujemną" bądź też w formie skrótowej, "PLUS" lub "MINUS".
1a.
MASA ERYTROCYTARNA
Masa erytrocytarna jest to jednostka pełnej krwi ludzkiej, z której usunięto większość osocza.
Koncentrat ten zawiera większość erytrocytów jednostki, z której został przygotowany, a inne składniki komórki mogą być obecne lub częściowo usunięte.
Płynna treść masy erytrocytarnej składa się z resztkowego osocza lub z odpowiedniego izotonicznego, sztucznego roztworu wodnego dodanego po usunięciu osocza.
Objętość erytrocytów powinna wynosić między 65–75 % łącznej objętości produktu, lecz w przypadku zastosowania większego stężenia erytrocytów należy wskazać na etykiecie przybliżoną objętość erytrocytów (hematokryt).
Wszystkie czynności wymagane dla preparatyki krwi są prowadzone w warunkach aseptycznych, a dekantacja w sterylnym systemie zamkniętym i jedynie przez kompresję.
Nie dodaje się żadnych środków antyseptycznych lub bakteriostatycznych.
Grupa krwi i przechowywanie
tak jak dla krwi ludzkiej pełnej.
Etykietowanie
Etykieta na pojemniku przedstawia wszystkie informacje uwidocznione na jej wzorze (załącznik 2a).
Grupę Rh oznacza się jako "dodatnią" lub "ujemną" bądź też w formie skrótowej, "PLUS" lub "MINUS".
Jeśli został dodany sztuczny roztwór wodny to na etykiecie wskazuje się również jego zawartość objętościową i skład.
2.
OSUSZONE OSOCZE LUDZKIE
Dla uzyskania osuszonego osocza stosuje się metodę osuszania supernatantów, których oddzielenie od pełnej krwi ludzkiej następuje przez wirowanie lub osiadanie.
W czasie przygotowania nie dodaje się żadnych środków antyseptycznych lub bakteriostatycznych lub też innych substancji.
Osuszone ludzkie osocze otrzymywane jest metodą liofilizacji osocza lub też innymi metodami nie dopuszczającymi do zdenaturowania białka.
Osuszony produkt jest łatwo rozpuszczalny w ilości wody równej objętości płynu, z którego przygotowano substancję.
Stężenie białka w otrzymanym w ten sposób roztworze nie może być niższe niż 45 gram na litr i nie może wykazywać widocznych śladów produktów hemolizy.
Miano hemaglutyniny nie może być większe niż 1: 32.
Osuszone osocze ludzkie przygotowane z jednego lub dwóch pobrań krwi
Wyłącza się partie krwi z pobrań wykazujących niebezpieczne poziomy niszczącej krwinki izolizyny (ustalone na podstawie próbek świeżej surowicy) lub wszelkich immunizowanych hemaglutynin.
Jeśli osocze nie jest zebrane i zamrożone w ciągu 48 godzin od pobrania krwi, to sterylność każdej jednostki jest sprawdzana przez posiew nie mniej niż 10 ml.
Osuszone osocze ludzkie przygotowane z zasobu zebranego z więcej niż dwóch pobrań
Należy wyłączyć zasoby krwi wykazujące niebezpieczne poziomy immunizowanych hemaglutynin lub niszczącej krwinki izolizyny.
Dla uniknięcia niewłaściwych skutków wywołanych produktami bakteryjnego rozwoju w osoczu nie stosuje się materiału z indywidualnego pobrania, o ile występuje jakikolwiek dowód skażenia bakteryjnego, zaś sterylność każdego zasobu jest sprawdzana przez posiew nie mniej niż 10 ml.
Dla minimalizacji ryzyka przeniesienia wszczepiennego wirusowego zapalenia wątroby, osocze należy przygotować z zasobów zawierających nie więcej niż 12 pobrań lub też każdą inną metodą w porównywalny sposób zmniejszającą takie ryzyko.
Rozpuszczalność w wodzie
Dodaje się ilość wody równą objętościowej zawartości płynu, z którego przygotowano próbkę, substancja zostaje całkowicie rozpuszczona w ciągu 10 minut w temperaturze 15- 20 °C.
Identyfikacja
Rozpuszcza się określoną ilość produktu w objętości wody równej objętości płynu, z którego został przygotowany. Roztwór musi przejść następujące badania:
i) próby strąceniowe przy określonych surowicach odpornościowych, które muszą wykazać, że roztwór zawiera jedynie białka osocza ludzkiego;
ii) do 1 ml dodaje się odpowiednią ilość trombiny lub chlorku wapniowego, co powoduje krzepnięcie, które można przyśpieszyć przez inkubację w temperaturze 37 °C.
Utrata masy przy osuszaniu
Przy suszeniu nad pentatlenkiem fosforu pod ciśnieniem nie przekraczającym 0,02 mm słupka rtęci przez 24 godziny, osuszone osocze ludzkie nie może utracić więcej niż 0,5 % swojej wagi.
Sterylność
Produkt końcowy, po jego przywróceniu do pierwotnej postaci wykazuje sterylność po przebadaniu odpowiednią metodą bakteriologiczną.
Przechowywanie
Osuszone osocze ludzkie jest przechowywane w atmosferze azotu lub w próżni w wyjałowionym i odpowiednio uszczelnionym pojemniku dla zapobieżenia przenikaniu drobnoustrojów i w miarę możliwości wilgoci. Osocze to jest chronione przed światłem i przechowywane w temperaturze poniżej 20 °C.
Etykietowanie
Etykieta na pojemniku przedstawia wszystkie informacje uwidocznione na jej wzorze (załącznik 3).
3.
ALBUMINA LUDZKA I FRAKCJA BIAŁKOWA LUDZKIEGO OSOCZA
Albumina ludzka i frakcja białkowa ludzkiego osocza są preparatami składnika białkowego stanowiącego około 60 % ogólnej masy białkowej w osoczu pełnej krwi ludzkiej.
Stosuje się metodę przygotowania pozwalającą na uzyskanie materiału spełniającego przedstawione tu wymogi.
Niezależnie od suchego lub płynnego stanu produktu finalnego, preparat po dodaniu odpowiedniego środka stabilizującego musi być podgrzewany w stanie płynnym w ostatnim pojemniku w temperaturze 60 °C ± 0,5 °C przez 10 godzin, w celu inaktywowania czynnika wywołującego wirusowe zapalenia wątroby typu B. W czasie przygotowania nie dodaje się żadnych substancji bakteriostatycznych i antyseptycznych.
W preparatach albuminy ludzkiej, nie mniej niż 95 % obecnej masy białkowej stanowi albumina, zaś w preparatach frakcji białka ludzkiego osocza, albumina stanowi nie mniej niż 85 % masy białkowej.
W obu preparatach znajduje się ponad 10 miligramów immunoglobuliny G na gram produktu.
W przypadku liofilizacji produktu finalnego, zawiera on nie mniej niż 950 miligramów białka na gram produktu.
W przypadku przygotowywania białkowej frakcji osocza w formie roztworu, jego łączne stężenie białka wynosi między 45–50 gramów na litr.
W przypadku przygotowywania ludzkiej albuminy w formie roztworu, jego łączne stężenie białka wynosi nie mniej niż 45 gram na litr.
Rozpuszczalność osuszonego produktu
Dodać wody do zalecanej objętości. Osuszony preparat musi być całkowicie rozpuszczalny.
Trwałość
Porównanie roztworów przed i po obróbce cieplnej nie wykazuje śladów znacznego skażenia białek w roztworze na podstawie pomiarów lepkości i mętności, ultrawirowania i elektroforezy.
Po podgrzaniu do temperatury 57 °C i mieszaniu przez sześć godzin w mechanicznej wstrząsarce w tej temperaturze roztwór jest w znacznym stopniu wolny od dostrzegalnych cząstek.
Identyfikacja
i) Poprzez próby strąceniowe przy określonych surowicach odpornościowych, które muszą wykazać, że oba preparaty zawierają jedynie białka osocza ludzkiego.
ii) Poprzez elektroforezę z zastosowaniem metody poruszającej się granicy w możliwych do przyjęcia i odpowiednich warunkach. Próba musi wykazać, że frakcja białkowa mająca ruchliwość albuminowego składnika zwykłego osocza ludzkiego stanowi nie mniej niż 95 % masy białkowej w preparatach ludzkiej albuminy lub nie mniej niż 85 % masy białkowej w preparatach frakcji białkowej osocza ludzkiego.
Zawartość i stężenie sodu
Zawartość sodu w ubogiej w sól albuminie nie może przekraczać 0,61 milimoli na gram albuminy.
W innych preparatach z albuminy ludzkiej i z frakcji białkowej ludzkiego osocza stężenie sodu nie może przekraczać 0,15 moli na litr roztworu lub przywróconego do pierwotnej płynnej postaci produktu osuszonego.
Stężenie potasu
Stężenie potasu frakcji białkowej osocza ludzkiego nie może przekraczać 2 milimoli na litr roztworu lub przywróconego do pierwotnej płynnej postaci produktu osuszonego.
Kwasowość
Liczba pH dla każdego preparatu wynosi 6,8 ± 0,2 podczas pomiaru w temperaturze 15- 25 °C w roztworze rozpuszczonym do poziomu stężenia białka wynoszącego 10 gramów na litr, za pomocą roztworu zawierającego 0,15 moli chlorku sodu na litr.
Utrata masy przy osuszaniu
Osuszane preparaty, przy suszeniu nad pentatlenkiem fosforu pod ciśnieniem nie przekraczającym 0,02 mm słupka rtęci przez 24 godziny, nie mogą utracić więcej niż 0,5 % swojej wagi.
Sterylność
Produkt końcowy wykazuje sterylność po przebadaniu odpowiednią metodą bakteriologiczną.
Przechowywanie
Osuszona albumina ludzka musi być przechowywana w atmosferze azotu lub w próżni, w wyjałowionym i odpowiednio uszczelnionym pojemniku dla zapobieżenia przenikaniu drobnoustrojów i w miarę możliwości wilgoci. Taka albumina jest chroniona przed światłem i przechowywane w temperaturze poniżej 20 °C.
Roztwory ludzkiej albuminy i frakcji białkowej osocza ludzkiego muszą być przechowywane w wyjałowionych i odpowiednio uszczelnionych pojemnikach dla zapobieżenia przenikaniu drobnoustrojów i w miarę możliwości wilgoci. Takie roztwory muszą być chronione przed światłem i przechowywane w temperaturze 4-6 °C.
Etykietowanie
Etykieta na pojemniku przedstawia wszystkie informacje uwidocznione na jej wzorze (załącznik 4).
W przypadku roztworów, jako datę przygotowania uznaje się datę obróbki cieplnej w pojemniku końcowym.
4.
NORMALNA IMMUNOGLOBULINA LUDZKA
Normalna immunoglobulina ludzka jest preparatem białek osocza przygotowanym z krwi ludzkiej pełnej, zawierającej przeciwciała zdrowych osób dorosłych.
Materiał preparatu uzyskuje się z zasobu płynnego osocza ludzkiego dostarczanego przez nie mniej niż 1000 dawców.
Należy stosować metodę przygotowania pozwalającą na uzyskanie materiału spełniającego przedstawione tu wymogi i zapobiegającą przenoszeniu przez produkt finalny wszczepiennego zapalenia wątroby.
Ponadto, w wyniku stosowania tej metody przeciwciała w materiale wyjściowym występują w odpowiednim stężeniu w produkcie końcowym.
Dowodem zadawalających pod tym względem wyników stosowanej procedury dla każdego preparatu końcowego jest miareczkowanie przeciwciał w materiale wyjściowym i w produkcie końcowym do przynajmniej jednego wirusa i jednej toksyny bakteryjnej.
W stosowanej procedurze wybiera się takie przeciwciała, dla których są uznane metody miareczkowania.
W czasie przygotowania nie dodaje się żadnych substancji antyseptycznych lub bakteriostatycznych, można natomiast dodać do końcowego przygotowania odpowiedni środek konserwujący lub stabilizujący dla utrzymania sterylności bakteryjnej i stabilności produktu końcowego.
Produkt końcowy ma formę roztworu o stężeniu immunoglobuliny między 100–170 gramów na 1 litr.
Identyfikacja
i) Poprzez próby strąceniowe przy określonych surowicach odpornościowych, które muszą wykazać, że oba preparaty zawierają jedynie białka osocza ludzkiego.
ii) Poprzez elektroforezę z zastosowaniem metody poruszającej się granicy w możliwych do przyjęcia i odpowiednich warunkach. Próba musi wykazać, że nie mniej niż 90 % masy białkowej ma ruchliwość składnika gamma globulin zwykłego osocza ludzkiego.
Trwałość
Zarówno przed jak i po podgrzewaniu końcowego roztworu przez siedem dni w temperaturze 37 °C nie powinno być widocznych dowodów strącania się, bądź zmętnienia.
Wskazanym jest również przeprowadzenie prób przy użyciu metody ultrawirowania dla ustalenia stopnia degradacji produktu na składniki o mniejszej masie cząsteczkowej. Należy stosować metody zatwierdzone przez krajowe organy kontroli.
Kwasowość
Liczba pH końcowego roztworu wynosi 6,8 ± 0,4 przy pomiarze w temperaturze 15-25 °C w roztworze rozpuszczonym do poziomu stężenia białka wynoszącego 10 gramów na litr, za pomocą roztworu zawierającego 0,15 moli chlorku sodu na litr.
Sterylność
Przebadanie produktu końcowego odpowiednią metodą bakteriologiczną wykazuje jego sterylność.
Przechowywanie
Roztwór ludzkiej immunoglobuliny musi być przechowywany w wyjałowionym i odpowiednio uszczelnionym pojemniku dla zapobieżenia przenikaniu drobnoustrojów, chronionym przed światłem i przechowywanym w temperaturze 4-6 °C.
Etykietowanie
Etykieta na pojemniku przedstawia wszystkie informacje uwidocznione na jej wzorze (załącznik 5).
Jako datę przygotowania uznaje się datę napełnienia pojemnika końcowego.
5.
SPECYFICZNE LUDZKIE IMMUNOGLOBULINY
Specyficzne immunoglobuliny ludzkie zawierają przeciwciała działające na określone czynniki wirusowe lub bakteryjne, a w związku z tym mogą być preparowane z zasobów o ograniczonej ilości pobrań.
Powyższe wymogi obejmują następujące specyficzne immunoglobuliny ludzkie:
- przeciwtężcową
- przeciwkrowiankową.
Mogą zostać opracowane inne specyficzne immunoglobuliny, a gdy zostaną w tym zakresie wprowadzone odpowiednie normy międzynarodowe, to należy dokonać oznaczenia tych produktów zgodnie z takimi normami, jak też oznaczenia ich siły wyrażonej w jednostkach międzynarodowych.
Przeciwkrowiankowa immunoglobulina ludzka zawiera nie mniej niż 500 IU na ml przeciwciała krowiankowego według ustalenia przez próbę neutralizacyjną na membranach kosmówki omoczniowej lub w hodowli tkankowej.
Przeciwtężcowa immunoglobulina zawiera nie mniej niż 50 IU na ml antytoksyny tężcowej według ustalenia przez próbę neutralizacyjną na zwierzętach.
Specyficzne immunoglobuliny ludzkie muszą spełniać wymogi przedstawione w punkcie 4 - Normalna immunoglobulina ludzka.
W zależności od zawartości przeciwciał stężenie immunoglobuliny w roztworze końcowym może się wahać między 100–170 gram na litr.
Etykietowanie
Etykieta na pojemniku przedstawia wszystkie informacje uwidocznione na jej wzorze (załącznik 5).
Ponadto określa siłę w jednostkach międzynarodowych według odpowiedniej normy międzynarodowej lub międzynarodowego wzorca preparatu.
6.
SUSZONY FIBRYNOGEN LUDZKI
Suszony fibrynogen ludzki jest suchym preparatem zawierającym rozpuszczalny składnik płynnego osocza ludzkiego, który po dodaniu trombiny zostaje przekształcony na fibrynę.
Należy stosować metodę przygotowania pozwalającą na uzyskanie materiału spełniającego przedstawione tu wymogi i zapobiegającą przenoszeniu przez produkt finalny wszczepiennego zapalenia wątroby.
Zasoby osocza wykorzystywane w preparatoryce fibrynogenu powinny zawierać jak najmniej pobrań.
W czasie przygotowania nie dodaje się żadnych substancji antyseptycznych lub bakteriostatycznych.
Produkt końcowy jest liofilizowany.
Rozpuszczalność
Do zalecanej objętości dodać wody; osuszony preparat musi być całkowicie rozpuszczalny.
W ciągu 60 minut przywracania pierwotnej postaci nie zachodzi żadne strącanie roztworu.
Identyfikacja
i) Poprzez próby strąceniowe przy określonych surowicach odpornościowych, które muszą wykazać, że preparat zawiera jedynie białka osocza ludzkiego.
ii) Świeżo przywrócony do pierwotnej postaci produkt wykazuje właściwości krzepnięcia po dodaniu trombiny.
Przy dodaniu trombiny do roztworu ludzkiego fibrynogenu o tym samym stężeniu jakie występuje w świeżym osoczu ludzkim krzepnięcie wystąpi w czasie najwyżej dwukrotnie dłuższym, niż czas krzepnięcia świeżego zwykłego osocza po dodaniu trombiny.
iii) Krzepnące białko.
Nie mniej niż 50 % białka jest krzepliwe po dodaniu trombiny.
Utrata masy przy osuszaniu
Osuszane preparaty, przy suszeniu nad pentatlenkiem fosforu pod ciśnieniem nie przekraczającym 0,02 mm słupka rtęci przez 24 godzin, nie mogą utracić więcej niż 0,3 % swojej wagi.
Sterylność
Produkt końcowy po jego przywróceniu do stanu pierwotnego wykazuje sterylność przy badaniu odpowiednią metodą bakteriologiczną.
Przechowywanie
Fibrynogen ludzki przechowywany jest w atmosferze azotu lub w próżni w wyjałowionym i odpowiednio uszczelnionym pojemniku dla zapobieżenia przenikaniu drobnoustrojów i w miarę możliwości wilgoci. Preparat jest chroniony przed światłem i przechowywany w zalecanej temperaturze.
Etykietowanie
Etykieta na pojemniku przedstawia wszystkie informacje uwidocznione na jej wzorze (załącznik 6).
Datą przygotowania jest data umieszczenia w roztworze końcowym przed liofilizacją.
7.
OSUSZONY LUB ZAMROŻONY CZYNNIK VIII UKŁADU KRZEPNIĘCIA KRWI LUDZKIEJ
I. Wymogi dotyczące dawców
Dawcy muszą wykazywać dobry stan zdrowia, w szczególności muszą być wolni od jakichkolwiek chorób zakaźnych, zgodnie z kryteriami przyjętymi dla dawców w przypadku osuszonego osocza ludzkiego.
II.
Wymogi dotyczące preparatów
Sterylność i nietoksyczność
Produkt końcowy musi być sterylny i wolny od pirogenu (czynnika gorączkotwórczego).
W przypadku gdy przeprowadza się krioprecypitację w workach plastikowych, produkt nie może zawierać rozpuszczalnika organicznego lub innych substancji obcych obecnych w mieszaninie zamrażającej.
Można zapobiec przenikaniu takich produktów przez ścianki plastykowego worka umieszczając go w drugim, nieprzepuszczalnym worku na cały okres zanurzenia.
Ryzyko przerwania plastykowego worka w czasie przechowywania go w stanie zamrożenia, można zmniejszyć przez przechowywanie każdego worka w odpowiednim ochronnym pudełku.
Erytrocyty, leukocyty i płytki krwi
Proces odwirowywania należy przeprowadzać w taki sposób, aby wyeliminować utworzone składniki krwi jak najwcześniej i tak dokładnie jak jest to możliwie po jej pobraniu.
Rozpuszczalność
Dodanie wskazanej ilości właściwego rozpuszczalnika musi spowodować całkowite rozpuszczenie się suchego produktu w czasie poniżej 30 minut w temperaturze 37 °C. Mogą pozostać drobne i łatwe do oddzielenia agregaty fibrynogenu.
Trwałość
Preparat zakonserwowany w temperaturze 20 °C nie może wykazywać w ciągu trzech godzin od jego rozpuszczenia żadnych oznak strącania się.
Siła działania
Preparat przywrócony do pierwotnej postaci musi zawierać wskazane minimalne ilości czynnika VIII, przy czym jedna jednostka odpowiada sile działania 1 ml przeciętnego, normalnego świeżego osocza.
Siła działania zostaje ustalona metodą zatwierdzoną przez właściwy organ krajowy.
Nieobecność nieregularnych przeciwciał, a jeśli preparat jest przeznaczony dla pacjentów z jakąkolwiek grupą krwi AB0, miano antyprzeciwciał A i antyprzeciwciał B nie przekraczające 32.
Identyfikacja
Próby strąceniowe przy określonych surowicach odpornościowych, które wykazują, że preparat zawiera jedynie białka osocza ludzkiego.
Utrata masy przy osuszaniu
Osuszane preparaty, przy suszeniu nad pentatlenkiem fosforu pod ciśnieniem nie przekraczającym 0,02 mm słupka rtęci przez 24 godziny nie mogą utracić więcej niż 1,5 % swojej wagi.
Przechowywanie
Czynnik układu krwi ludzkiej VIII przechowuje się w stanie głębokiego zamrożenia w temperaturze poniżej - 30 oC, zaś w stanie liofilizacji w temperaturze poniżej 5 °C i w zabezpieczeniu przed światłem.
Osuszony preparat przechowuje się w atmosferze azotu lub w próżni w wyjałowionej fiolce szczelnie zakorkowanej, aby nie dopuścić żadnych mikroorganizmów i w miarę możliwości wilgotności.
Przechowywanie w stanie zamrożenia nie może przekroczyć 6 miesięcy, w stanie osuszonym jednego roku, o ile nie przeprowadzono powtórnych badań preparatu w zakresie minimalnej wymaganej siły działania.
III.
Etykietowanie
Etykieta na pojemniku przedstawia wszystkie informacje uwidocznione na jej wzorze (załącznik 7).
8.
OSUSZONY CZYNNIK IX UKŁADU KRZEPNIĘCIA KRWI LUDZKIEJ
I. Wymogi dotyczące dawców
Dawcy muszą wykazywać dobry stan zdrowia, w szczególności muszą być wolni od jakichkolwiek chorób zakaźnych, zgodnie z kryteriami przyjętymi dla dawców w przypadku osuszonego ludzkiego osocza.
II.
Wymogi dotyczące koncentratu
Sterylność i nietoksyczność
Produkt końcowy sprawdzony odpowiednimi metodami musi być sterylny, nie zawierać pirogenu, oraz nie pożądanych efektów zmniejszających napięcie naczyń lub wpływających na układ oddechowy.
Próby na nieobecność efektów zmniejszających napięcie naczyń należy przeprowadzić na psach lub kotach.
Rozpuszczalność
Dodanie wskazanej ilości rozpuszczalnika musi spowodować całkowite rozpuszczenie się suchego produktu w czasie 10 minut w temperaturze 37 °C.
Działanie tromboplastyny i nieobecność wolnej trombiny
Czas powtórnego uwapnienia zwykłego osocza mierzony w temperaturze 37 °C w obecności równej zawartości objętościowej różnych rozcieńczeń przywróconego do pierwotnej, płynnej postaci produktu, nie może być krótszy niż 40 sekund.
Przywrócony do pierwotnej postaci produkt, przy dodaniu do niego równej zawartości objętościowej fibrynogenu (3 g/l) nie może ulec koagulacji w ciągu sześciu godzin w temperaturze 37 °C.
Siła działania
Preparat przywrócony do pierwotnej postaci powinien zawierać wskazane minimalne ilości czynnika IX, przy czym jedna jednostka odpowiada sile działania 1 ml przeciętnego, normalnego świeżego osocza.
Siła działania zostaje ustalona metodą zatwierdzoną przez odpowiednie władze krajowe.
Wydajność reakcji i stabilność in vivo
Zastosowana metoda przygotowania musi spowodować, że wstrzyknięcie dawki 50 jednostek na 1 kg masy ciała podane szybko dożylnie, z dozowaniem kilku partii materiału dla kilku pacjentów powoduje w ciągu 15 minut, w nieobecności specjalnego inhibitora i w warunkach podstawowych, przeciętny wzrost o nie mniej niż 300 jednostek na 1 litr osocza, oraz trwałość po 24 godzinach przeciętnego wzrostu o nie mniej niż 60 jednostek na 1 litr osocza.
Identyfikacja
Próby strąceniowe przy określonych surowicach odpornościowych, które muszą wykazać, że preparat zawiera jedynie białka osocza ludzkiego.
Utrata masy przy osuszaniu
Osuszane preparaty, przy suszeniu nad pentatlenkiem fosforu pod ciśnieniem nie przekraczającym 0,02 mm słupka rtęci przez 24 godziny, nie mogą utracić więcej niż 1,5 % swojej wagi.
Przechowywanie
Preparaty muszą być przechowywane w stanie suchym w temperaturze poniżej 5 °C. Okres przechowywania nie może przekroczyć dwóch lat, o ile nie przeprowadzono powtórnych testów siły działania preparatu.
III.
Etykietowanie
Etykieta na pojemniku przedstawia wszystkie informacje uwidocznione na jej wzorze (załącznik 8).
--------------------------------------------------
Protokół dodatkowy do Europejskiego porozumienia
w sprawie wymiany substancji leczniczych pochodzenia ludzkiego
PAŃSTWA CZŁONKOWSKIE RADY EUROPY,
Umawiające się Strony Europejskiego porozumienia z dnia 15 grudnia 1958 roku w sprawie wymiany substancji leczniczych pochodzenia ludzkiego (zwanego dalej "Porozumieniem"),
uwzględniając postanowienia artykułu 5 ustęp Porozumienia, zgodnie z którym "Umawiające się Strony są zobowiązane dołożyć wszelkich niezbędnych starań w celu zwolnienia substancji leczniczych pochodzenia ludzkiego postawionych do ich dyspozycji z należności celnych przywozowych";
w przypadku Państw Członkowskich Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej prawo do decyzji w sprawie takiego zwolnienia należy do kompetencji Wspólnoty, która posiada niezbędne uprawnienia w tym zakresie na mocy Traktatu ustanawiającego ją;
do celów wykonania artykułu 5 ustęp 1 Porozumienia niezbędne jest, aby Europejska Wspólnota Gospodarcza mogła stać się Umawiającą się Stroną Porozumienia,
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Europejska Wspólnota Gospodarcza może stać się Umawiającą się Stroną Porozumienia w wyniku jej podpisania.
W odniesieniu do Wspólnoty Porozumienie wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po jej podpisaniu.
Artykuł 2
1.
Niniejszy Protokół dodatkowy pozostaje otwarty do przyjęcia przez Umawiające się Strony Porozumienia.
Wchodzi on w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po dacie złożenia przez ostatnią z Umawiających się Stron jej dokumentu zatwierdzającego u Sekretarza Generalnego Rady Europy.
2.
Jednakże niniejszy Protokół dodatkowy wchodzi w życie po upływie dwuletniego okresu, licząc od dnia, w którym zostanie otwarty do przyjęcia wejścia w życie.
Jeśli zastrzeżenie takie zostało zgłoszone, stosuje się ustęp 1 niniejszego artykułu.
Artykuł 3
Od daty wejścia w życie niniejszego Protokołu dodatkowego staje się on częścią nierozłączną Porozumienia.
Począwszy od tej daty, żadne państwo nie może stać się Umawiającą się Stroną Porozumienia, nie stając się równocześnie Umawiającą się Stroną Protokołu dodatkowego.
Artykuł 4
Sekretarz Generalny Rady Europy notyfikuje Państwa Członkowskie Rady Europy, wszystkie państwa, które przystąpiły do Porozumienia, i Europejską Wspólnotę Gospodarczą, o każdym przyjęciu lub zastrzeżeniu, dokonanych na podstawie artykułu 2, odnośnie do daty wejścia w życie niniejszego Protokołu dodatkowego, zgodnie z artykułem 2.
Sekretarz Generalny powiadamia również Europejską Wspólnotę Gospodarczą o każdym akcie notyfikacji lub ogłoszeniu odnoszącym się do Porozumienia.
Umowa europejska
w sprawie wymiany odczynników do oznaczania grup krwi
RZĄDY SYGNATARIUSZE PAŃSTW CZŁONKOWSKICH RADY EUROPY,
zważywszy, że odczynniki do oznaczania grup krwi nie są dostępne w nieograniczonych ilościach;
zważywszy, że jest wysoce pożądane, aby w duchu europejskiej solidarności i w miarę potrzeb Państwa Członkowskie udzielały sobie wzajemnej pomocy w dostarczeniu wspomnianych odczynników do oznaczania grup krwi;
zważywszy, że taka wzajemna pomoc jest możliwa jedynie wówczas, jeżeli właściwości i wykorzystanie takich odczynników do oznaczania grup krwi są podporządkowane zasadom ustanowionym wspólnie przez Państwa Członkowskie i jeśli przyznano niezbędne ułatwienia i zwolnienia w odniesieniu do przywozu,
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Do celów niniejszej Umowy wyrażenie "odczynniki do oznaczania grup krwi" odnosi się do odczynników pochodzenia ludzkiego, zwierzęcego i roślinnego lub innego, wykorzystywanych do oznaczania grup krwi i wykrywania niezgodności krwi.
Każda Umawiająca się Strona ma prawo, w drodze deklaracji skierowanej do Sekretarza Generalnego Rady Europy, złożonej przy podpisywaniu niniejszej Umowy albo przy składaniu dokumentu ratyfikacyjnego lub zatwierdzającego lub przystąpienia, ograniczyć zakres stosowania niniejszej Umowy do odczynników do oznaczania grup krwi pochodzenia ludzkiego.
Deklaracja ta może zostać wycofana w każdym czasie w drodze powiadomienia skierowanego do Sekretarza Generalnego Rady Europy.
Artykuł 2
Umawiające się Strony zobowiązują się, pod warunkiem posiadania wystarczających zapasów dla zaspokojenia własnych potrzeb, udostępniać odczynniki do oznaczania grup krwi innym Stronom, pilnie potrzebującym wymienionych odczynników, bez żadnej innej opłaty, poza zwrotem kosztów związanych z gromadzeniem, przetwarzaniem i przewozem tych substancji oraz ewentualnych kosztów ich zakupu.
Artykuł 3
Odczynniki do oznaczania grup krwi udostępnia się innym Umawiającym się Stronom, pod warunkiem że nie służą do osiągnięcia zysku, są wykorzystane wyłącznie do celów medycznych oraz są dostarczane wyłącznie organom wyznaczonym przez zainteresowane rządy.
Artykuł 4
Umawiające się Strony gwarantują poszanowanie postanowień, które zostały ustanowione w Protokole do niniejszej Umowy.
Umawiające się strony podporządkują się ponadto wszelkim zasadom, które przyjęły w zakresie międzynarodowej normalizacji w omawianej dziedzinie.
Wszelkim przesyłkom zawierającym odczynniki do oznaczania grup krwi towarzyszy świadectwo potwierdzające, że zostały przygotowane zgodnie ze specyfikacjami Protokołu.
Świadectwo takie powinno być sporządzone według wzoru znajdującego się w Załączniku do Protokołu.
Protokół i dołączony do niego Załącznik stanowią porozumienie administracyjne i mogą być zmieniane lub uzupełniane przez rządy Stron niniejszej Umowy.
Artykuł 5
Umawiające się Strony podejmują wszelkie niezbędne środki w celu zwolnienia od wszystkich należności celnych przywozowych odczynników do oznaczania grup krwi, przekazanych do ich dyspozycji przez inne Strony.
Umawiające się Strony podejmą również wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia szybkiego dostarczenia tych substancji, najbardziej bezpośrednią drogą, do odbiorców określonych w artykule 3 niniejszej Umowy.
Artykuł 6
Umawiające się Strony przesyłają sobie nawzajem, za pośrednictwem Sekretarza Generalnego Rady Europy, wykaz organów uprawnionych do wystawiania świadectw przewidzianych w artykule 4 niniejszej Umowy.
Umawiające się Strony przesyłają również wykaz organów uprawnionych do dystrybucji przywożonych odczynników do oznaczania grup krwi.
We wszelkich przypadkach, w których jest to możliwe, powinny być to te same organy, które zostały wymienione w artykule 6 Umowy europejskiej w sprawie wymiany substancji leczniczych pochodzenia ludzkiego.
Artykuł 7
Niniejsza Umowa jest otwarta do podpisu przez Państwa Członkowskie Rady Europy, które mogą stać się jej Stronami w drodze:
a) podpisania bez zastrzeżenia ratyfikacji lub zatwierdzenia; lub
b) podpisania z zastrzeżeniem ratyfikacji lub zatwierdzenia, po którym następuje ratyfikacja lub zatwierdzenie.
Dokumenty ratyfikacyjne lub zatwierdzające składa się u Sekretarza Generalnego Rady Europy.
Artykuł 8
Niniejsza Umowa wchodzi w życie miesiąc po podpisaniu jej bez zastrzeżenia ratyfikacji lub zatwierdzenia albo po dokonaniu jej ratyfikacji lub po zatwierdzeniu, zgodnie z artykułem 7, przez trzech Członków Rady Europy.
W przypadku każdego Członka Rady, który następnie podpisze Umowę bez zastrzeżenia ratyfikacji lub zatwierdzenia albo dokona jego ratyfikacji lub zatwierdzenia, Umowa wchodzi w życie miesiąc po podpisaniu albo złożeniu do depozytu dokumentów ratyfikacyjnych lub zatwierdzających.
Artykuł 9
Po wejściu w życie niniejszej Umowy Komitet Ministrów Rady Europy może zaprosić państwo niebędące członkiem Rady do przystąpienia do niniejszej Umowy.
Przystąpienie takie staje się skuteczne miesiąc po złożeniu do depozytu dokumentu przystąpienia u Sekretarza Generalnego Rady Europy.
Artykuł 10
Sekretarz Generalny Rady Europy powiadamia Członków Rady oraz państwa przystępujące:
a) o dacie wejścia w życie niniejszej Umowy oraz wymienia wszystkich Członków, którzy ją podpisali bez zastrzeżenia ratyfikacji lub zatwierdzenia albo którzy ją ratyfikowali lub zatwierdzili;
b) o złożeniu do depozytu dokumentów przystąpienia zgodnie z artykułem 9;
d) o każdym powiadomieniu otrzymanym zgodnie z artykułem 11 oraz o dacie jego wejścia w życie;
e) o wszelkich zmianach Protokołu lub jego załączników, na mocy artykułu 4 ustęp 4.
Artykuł 11
Niniejsza Umowa zostaje zawarta na czas nieokreślony.
Każda Umawiająca się Strona ma prawo wypowiedzieć stosowanie przez siebie postanowień Umowy, z zachowaniem rocznego okresu wypowiedzenia, Sekretarzowi Generalnemu Rady Europy.
W dowód czego niżej podpisani, należycie umocowani przez swoje rządy, podpisali niniejszą Umowę.
Protokół do Umowy europejskiej
w sprawie wymiany odczynników do oznaczania grup krwi
POSTANOWIENIA OGÓLNE
1.
Swoistość
Odczynnik do oznaczania grupy krwi musi reagować ze wszystkimi badanymi próbkami krwi, [1] zawierającymi antygen odpowiadający przeciwciału lub innej substancji wskazanej na etykiecie.
Przy stosowaniu odczynnika zgodnie z techniką zalecaną przez producenta niedopuszczalne jest występowanie któregokolwiek z wymienionych poniżej czynników lub zjawisk:
a) właściwości hemolizujących,
b) przeciwciał lub innych substancji oprócz tych wymienionych na etykiecie,
c) produktów bakteryjnych, które mogą spowodować fałszywie dodatnie lub fałszywie ujemne reakcje,
d) pseudoaglutynacji przez tworzenie rulonów,
e) zjawiska prozone, świadczącego o nadmiarze przeciwciał.
2.
Aktywność
Miano odczynnika określa się, sporządzając w odpowiednim środowisku kolejne dwukrotne rozcieńczenia badanego odczynnika.
Do każdego rozcieńczenia dodaje się jednakową objętość zawiesiny krwinek czerwonych.
Miano jest odwrotnością liczby wyrażającej najwyższe rozcieńczenie surowicy, w jakim zachodzi reakcja, z tym że przy ustalaniu rozcieńczenia nie uwzględnia się objętości zawiesiny krwinek czerwonych w całkowitej objętości.
Awidność odczynnika, w przypadku anty-A, anty-B i innych odczynników przeznaczonych do badania na szkiełku, wyraża się czasem potrzebnym do wystąpienia aglutynacji na szkiełku.
3.
Międzynarodowestandardy i międzynarodowe jednostki
Światowa Organizacja Zdrowia ustanowiła międzynarodowe standardy dla odczynników anty-A i anty-B oraz niekompletnych anty-D, a w toku są prace nad ustanowieniem norm dla odczynników o innej swoistości.
Międzynarodowy preparat standardowy, z definicji, zawiera pewną liczbę jednostek międzynarodowych na mg lub ml, przy czym definicja jest niezależna od obserwowanego miana wobec określonych krwinek czerwonych [2].
4.
Stabilność i data ważności
Każdy odczynnik, przechowywany zgodnie z warunkami składowania zalecanymi przez producenta, powinien zachować wymagane właściwości co najmniej przez okres jednego roku.
Data ważności odczynnika w postaci płynnej, podana na etykiecie, nie może być dłuższa niż rok od daty ostatniego, zadowalającego badania aktywności.
Datę ważności można przedłużać o kolejne okresy jednego roku po powtórzeniu badania aktywności.
Data ważności odczynnika w postaci suchej, podana na etykiecie, musi być zgodna z danymi uzyskanymi w badaniach w zakresie stabilności i podlega zatwierdzeniu przez krajowe organy kontroli.
5.
Przechowywanie
Odczynniki do oznaczania grupy krwi można przechowywać w stanie płynnym lub suchym.
Odczynniki w stanie suchym wymagają przechowywania w środowisku obojętnego gazu lub w próżni, w tym samym szklanym pojemniku, w którym były suszone, z hermetycznym zamknięciem chroniącym przed wilgocią.
W badaniu, któremu poddawany jest odczynnik w stanie suchym, polegającym na dalszym jego suszeniu z pięciotlenkiem fosforu pod ciśnieniem nieprzekraczającym 0,02 mm słupa rtęci przez 24 godziny, nie może on stracić więcej niż 0,5 % masy.
Odczynniki muszą być produkowane z zachowaniem jałowych warunków; niedopuszczalne jest zanieczyszczenie bakteryjne.
W celu zapobiegania rozwojowi bakterii właściwy organ krajowy może wydać decyzję o obowiązkowym dodawaniu do odczynnika (lub do rozpuszczalnika wydawanego z odczynnikiem w stanie suchym) środka bakteriobójczego lub antybiotyku z zastrzeżeniem, że w obecności dodanej substancji odczynnik musi nadal spełniać wymagania dotyczące swoistości i aktywności.
Surowice pochodzenia ludzkiego do oznaczania grupy krwi muszą zawierać co najmniej 2,5 mg białka azotowego na 1 ml surowicy płynnej lub po przywróceniu jej pierwotnej postaci przez rozpuszczenie.
Odczynniki w stanie płynnym lub odtworzone przez rozpuszczenie powinny być przezroczyste i nie zawierać osadu, żelu, ani widocznych cząstek.
6.
Barwienie
Pożądane jest, aby odczynniki do oznaczania grupy krwi przeznaczone do wymiany międzynarodowej nie były sztucznie barwione, przynajmniej do czasu zawarcia międzynarodowej umowy w sprawie jednolitego systemu.
Dodana substancja barwiąca nie może zakłócać swoistej reakcji.
7.
Wydawanie i objętość
Odczynniki do oznaczania grup krwi są przygotowywane i wydawane w taki sposób i w takiej objętości, aby zawartość odczynnika w jednym pojemniku była wystarczająca do przeprowadzenia badania z krwinkami nieznanymi oraz dodatkowo badań z krwinkami kontrolnymi: dodatnimi i ujemnymi.
Objętość w pojemniku musi być taka, aby zapewnić możliwość wykorzystania zawartości, i w razie potrzeby, do przeprowadzenia odpowiednich badań w kierunku aktywności, określonych w niniejszym Protokole.
8.
Rejestr i próbki
Laboratorium produkujące prowadzi pisemny rejestr wszystkich etapów produkcji i kontroli odczynników do oznaczania grupy krwi.
Laboratorium przechowuje odpowiednie próbki wszystkich wydawanych odczynników do czasu, gdy rozsądnie można założyć, że dana seria odczynników nie jest już stosowana.
9.
Klasyfikacja odczynników
Odczynniki stosowane do oznaczania grupy krwi mogą zawierać substancje pochodzenia ludzkiego, zwierzęcego, roślinnego (lub mineralnego), z których część stanowi zasadniczy aktywny składnik, a inne są czynnikami wspomagającymi, zwiększającymi aktywność lub utrzymującymi stabilność odczynnika.
Z przyczyn technicznych odczynniki te podzielono na trzy kategorie, zgodnie z pochodzeniem aktywnego składnika.
Nie oznacza to, że odczynniki pochodzenia ludzkiego zawierają wyłącznie substancje pochodzenia ludzkiego, ani że odczynniki pochodzenia zwierzęcego lub roślinnego nie mogą zawierać substancji pochodzenia ludzkiego.
10.
Oznakowania, ulotki i świadectwa
Na każdym ostatecznym pojemniku należy umieścić papierową etykietę w językach angielskim i francuskim, wydrukowaną czarną czcionką na białym tle, zawierającą następujące dane:
1. nazwa i adres producenta;
2. nazwa odczynnika zgodna z nazwą wymienioną w pozycji odpowiedniego wykazu;
3. nazwa i ilość substancji antyseptycznych i/lub antybiotyku o ile są obecne, lub wskazanie, że odczynnik nie zawiera takich substancji;
4. objętość lub, w przypadku odczynnika w stanie suchym, objętość i skład płynu stosowanego do jego odtworzenia przez rozpuszczenie;
5. data ważności;
6. numer serii.
Ponadto, etykieta ta lub etykieta na opakowaniu zawierającym kilka ostatecznych pojemników lub ulotkę towarzyszącą pojemnikom zawiera następujące informacje:
1. pełna nazwa i adres producenta;
2. nazwa odczynnika zgodna z nazwą wymienioną w pozycji odpowiedniego wykazu;
3. objętość lub, w przypadku odczynnika w stanie suchym, objętość i skład płynu stosowanego do jego odtworzenia przez rozpuszczenie;
4. data ostatniego badania aktywności;
5. data ważności (jeśli wymagana);
6. numer serii;
7. odpowiedni opis zalecanego przez producenta sposobu stosowania;
8. warunki składowania nieotwartych ampułek i środki ostrożności, jakie należy podjąć po ich otwarciu;
9. dokładny skład, włączając środek antyseptyczny i/lub antybiotyk, jeśli taki dodano;
10. oświadczenie, czy produkt zawiera lub nie zawiera materiału pochodzenia ludzkiego.
Każdej przesyłce towarzyszy świadectwo, określone w artykule 4 umowy i w załącznikach do niniejszego Protokołu.
Przykładowe etykiety i ulotki są załączone do niniejszego Protokołu.
POSTANOWIENIA SZCZEGÓLNE
A. SUROWICE DO OZNACZANIA GRUPY KRWI POCHODZENIA LUDZKIEGO
a) SUROWICE DO OZNACZANIA GRUPY KRWI AB0 POCHODZENIA LUDZKIEGO
(i) Surowica (ludzka) anty-A do oznaczania grupy krwi
Surowicę anty-A otrzymuje się z krwi wybranych dawców mających grupę krwi B, którzy mogli zostać uodpornieni krwinkami czerwonymi grupy A lub specyficzną substancją grupy A. Surowica anty-A aglutynuje ludzkie krwinki czerwone zawierające antygen A, tj. krwinki grup krwi A i AB, łącznie z podgrupami A1, A2, A1B i A2B, natomiast nie aglutynuje ludzkich krwinek czerwonych niezawierających antygenu A, tj. krwinek czerwonych grup krwi 0i B.
Aktywność
Mianowanie
Surowicę anty-A mianuje się osobno wobec zawiesin krwinek A1, A2, i A2B, równolegle z międzynarodowym preparatem standardowym surowicy anty-A do oznaczania grupy krwi, odtworzonym przez rozpuszczenie, lecz nierozcieńczonym, lub z odniesionym do niego standardowym preparatem krajowym.
Aktywność surowicy w każdym przypadku nie powinna być niższa niż 64 jednostki międzynarodowe na ml.
Określenie awidności
Po zmieszaniu na szkiełku jednakowych objętości surowicy anty-A i zawiesiny krwinek A1, A2 i A2B o ułamku objętościowym 0,05 do 0,1, aglutynacja każ dej zawiesiny powinna się pojawić w czasie nie dłuższym niż dwukrotność czasu, w jakim to zjawisko zachodzi podczas wykonywania testu przy użyciu międzynarodowego preparatu standardowego surowicy anty-A do oznaczania grupy krwi, odtworzonego przez rozpuszczenie, lecz nierozcieńczonego, lub przy użyciu odniesionego do niego standardowego preparatu krajowego o równoważnej awidności.
(ii) Surowica (ludzka) anty-B do oznaczania grupy krwi
Surowicę anty-B otrzymuje się z krwi wybranych dawców mających grupę krwi A, którzy mogli zostać uodpornieni krwinkami czerwonymi grupy B lub specyficzną substancją grupy B. Surowica anty-B aglutynuje ludzkie krwinki czerwone zawierające antygen B, tj. krwinki grup B i AB, natomiast nie aglutynuje ludzkich krwinek niezawierających antygenu B, tj. krwinek czerwonych grupy 0 i A.
Aktywność
Mianowanie
Surowicę anty-B mianuje się osobno wobec zawiesiny krwinek grupy B, równolegle z międzynarodowym preparatem standardowym surowicy anty-B, odtworzonym przez rozpuszczenie, lecz nierozcieńczonym, lub z odniesionym do niego standardowym preparatem krajowym.
Aktywność surowicy w każdym przypadku nie powinna być nisza niż 64 jednostki międzynarodowe na ml.
Określenie awidności
Po zmieszaniu na szkiełku jednakowych objętości surowicy anty-B i zawiesiny krwinek grupy B o ułamku objętościowym 0,05 to 0,1, aglutynacja powinna się pojawić w czasie nie dłuższym niż dwukrotność czasu, w jakim to zjawisko występuje podczas wykonywania testu przy użyciu międzynarodowego preparatu standardowego surowicy anty-B do oznaczania grupy krwi, odtworzonego przez rozpuszczenie, lecz nierozcieńczonego, lub przy użyciu odniesionego do niego standardowego preparatu krajowego o równoważnej mu awidności.
(iii) Surowice (ludzkie) anty-A + anty-B (grupy 0) do oznaczania grupy krwi
Surowicę anty-A + anty-B (grupy 0) otrzymuje się z krwi wybranych dawców grupy 0, którzy mogli zostać uodpornieni krwinkami grupy A i grupy B albo specyficznymi substancjami grupy A i grupy B. Surowica anty-A + anty-B (grupy 0) aglutynuje ludzkie krwinki czerwone zawierające antygeny A lub B, lub oba, tzn. krwinki grupy A łącznie z podgrupami A1 i A2, grupy B i grupy AB łącznie z podgrupami A1B i A2B, natomiast nie aglutynuje ludzkich krwinek czerwonych niezawierających antygenów A lub B, czyli krwinek grupy 0.
Aglutynuje ludzkie krwinki czerwone zawierające antygen Ax (Ay lub Ao), (które na ogół nie są aglutynowane przez surowicę anty-A pochodzącą od dawców grupy B).
Aktywność
Mianowanie
Surowicę anty-A + anty-B (grupy 0) mianuje się osobno wobec zawiesin krwinek A1 iA2 równolegle z międzynarodowym preparatem standardowym surowicy anty-B do oznaczania grupy krwi, odtworzonym przez rozpuszczenie, lecz nie rozcieńczonym, lub z odniesionym do niego standardowym preparatem krajowym.
Mianowania dokonuje się również wobec zawiesiny krwinek grupy B, równolegle z międzynarodowym preparatem standardowym surowicy anty-B do oznaczania grupy krwi, odtworzonym przez rozpuszczenie, lecz nierozcieńczonym, lub z odniesionym do niego standardowym preparatem krajowym.
Aktywność surowicy w każdym przypadku nie powinna być nisza niż 64 jednostki międzynarodowe na ml.
Surowica anty-A + anty-B (grupy 0) do oznaczania grupy krwi, użyta w postaci nierozcieńczonej, musi powodować także wyraźnie wykrywalną aglutynację krwinek grupy Ax (Ay lub Ao).
Określanie awidności
Po zmieszaniu na szkiełku surowicy anty-A + anty-B (grupy 0) z jednakową objętością zawiesin krwinek A1 i A2 o ułamku objętościowym 0,05 do 0,1, aglutynacja powinna się pojawić w czasie nie dłuższym niż dwukrotność czasu, w jakim to zjawisko zachodzi podczas wykonywania testu przy użyciu międzynarodowego preparatu standardowego surowicy anty-A, odtworzonego po rozpuszczeniu, lecz nierozcieńczonego, lub przy użyciu odniesionego do niego standardowego preparatu krajowego o równoważnej mu awidności.
Po zmieszaniu na szkiełku surowicy anty-A + anty-B (grupy 0) z równą objętością zawiesiny krwinek grupy B o ułamku objętościowym 0,05 do 0,1, aglutynacja powinna się pojawić w czasie nie dłuższym niż dwukrotność czasu, w jakim to zjawisko zachodzi podczas wykonywania testu przy użyciu międzynarodowego preparatu standardowego surowicy anty-B do oznaczania grupy krwi - odtworzonego przez rozpuszczenie, lecz nierozcieńczonego, lub przy użyciu odniesionego do niego standardowego preparatu krajowego o równoważnej mu awidności.
Po zmieszaniu na szkiełku surowicy anty-A + anty-B (grup O) z równą objętością zawiesiny krwinek Ax (Ay lub A0) o ułamku obję tościowym 0,05 do 0,1, aglutynacja powinna wystąpić w ciągu pięciu minut w temperaturze między 18 oC a 25 oC.
b) SUROWICE DO OZNACZANIA Rh POCHODZENIA LUDZKIEGO
Surowice anty-Rh do oznaczania grup krwi, niezależnie od swoistości, mogą należeć do jednej z dwóch odmian, różniących się warunkami, w jakich uzyskuje się aglutynację odpowiednich krwinek.
Niektóre surowice, znane jako "kompletne", aglutynują krwinki zawieszone w roztworze soli.
W przypadku pozostałych, powszechnie zwanych "niekompletnymi", aglutynację można uzyskać jedynie w obecności niektórych koloidów, takich jak albumina pochodzenia bydlęcego lub przy użyciu innych odpowiednich technik.
Te surowice stosuje się w warunkach określonych przez laboratorium, w których zostały przygotowane.
Niektóre "niekompletne" surowice będą także aglutynować na szkiełku odpowiednie krwinki czerwone zawieszone we własnej surowicy lub plazmie.
Z chwilą, gdy międzynarodowe preparaty standardowe staną się dostępne, może zaistnieć konieczność rewidowania następujących wymagań dotyczących aktywności surowic do oznaczania Rh:
(i) Surowica (ludzka) anty-D (anty-Rho) do oznaczania grupy krwi
Surowicę anty-D otrzymuje się z krwi jednego lub więcej dawców uodpornionych antygenem D z układu Rh.
Reaguje ona z ludzkimi krwinkami czerwonymi zawierającymi antygen D, lecz nie reaguje z ludzkimi krwinkami, które nie zawierają antygenu D.
Aktywność
Mianowanie
Miano "kompletnych" surowic anty-D wobec krwinek CcDee w roztworze zawierającym 9 gramów chlorku sodu na 1 litr wynosi nie mniej niż 32.
"Niekompletną" surowicę anty-D mianuje się wobec krwinek CcDee równolegle z odtworzonym przez rozpuszczenie, lecz nierozcieńczonym międzynarodowym preparatem standardowym niekompletnej anty-D (anty-Rho), lub z odniesionym do niego standardowym preparatem krajowym.
Moc wynosi nie mniej niż 32 jednostki międzynarodowe.
Surowica powinna reagować ze wszystkimi krwinkami czerwonymi zawierającymi antygen D, w tym również, w miarę możliwości, z krwinkami zawierającymi antygen Du.
Określanie awidności
Surowice anty-D przeznaczone do stosowania w testach na szkiełku metodą Diamonda i Abelsona powinny, po zmieszaniu na szkiełku z równą objętością 40-50 % zawiesiny krwinek CcDee w temperaturze około 40 °C, aglutynować krwinki w sposób widoczny w ciągu 30 sekund, a aglutynacja powinna zakończyć się w ciągu 120 sekund.
(ii) Surowica (ludzka) anty-C (anty Rh') do oznaczania grupy krwi
Surowicę anty-C otrzymuje się z krwi dawców uodpornionych antygenem C z układu Rh.
Aglutynuje zawiesiny ludzkich krwinek czerwonych zawierających antygen C, lecz nie aglutynuje ludzkich krwinek czerwonych niezawierających antygenu C. W związku z tym uważa się, że antygen C zawiera antygen Cw.
Większość diagnostycznych surowic anty-C zawiera "kompletne" surowice anty-C wraz z "niekompletnymi" anty-D.
Dlatego surowice te są swoiste dla antygenu C jedynie wówczas, gdy badane krwinki są zawieszone w roztworze zawierającym 9 gramów chlorku sodu na 1 litr.
Aktywność
Mianowanie
Miano surowic anty-C ("kompletnych" i "niekompletnych") wobec krwinek CcDdee wynosi nie mniej niż 8.
Określenie awidności
Surowice anty-C do stosowania w badaniach na szkiełku metodą Diamonda i Abelsona (niezawierające anty-D w jakiejkolwiek postaci) powinny, po zmieszaniu na szkiełku z równą objętością zawiesiny krwinek CcDdee o ułamku objętościowym 0,4 to 0,5 w temperaturze około 40 °C, aglutynować krwinki w sposób widoczny w ciągu 30 sekund, a aglutynacja powinna zakończyć się w ciągu 120 sekund.
(iii) Surowica (ludzka) anty-E (anty-rh') do oznaczania grupy krwi
Surowicę anty-E otrzymuje się z krwi dawców uodpornionych antygenem E z układu Rh.
Reaguje z ludzkimi czerwonymi ciałkami zawierającymi antygen E.
Aktywność
Mianowanie
Miano surowic anty-E ("kompletnych" i "niekompletnych") wobec krwinek ccddEe wynosi nie mniej niż 8.
Określenie awidności
Surowice anty-E do stosowania w badaniach na szkiełku metodą Diamonda i Abelsona (niezawierające anty-D w jakiejkolwiek postaci) powinny, po zmieszaniu na szkiełku z równą objętością zawiesiny krwinek ccddEe o ułamku objętościowym 0,4 do 0,5 w temperaturze około 40 °C, aglutynować krwinki w sposób widoczny w ciągu 30 sekund, a aglutynacja powinna zakończyć się w ciągu 120 sekund.
(iv) Surowice (ludzkie) anty-D + C (anty-Rhorh') do oznaczania grupy krwi
Surowica (ludzka) anty-D + E (anty-Rhorh”) do oznaczania grupy krwi
Surowice o swoistości anty-D + C i swoistości anty-D + E można uzyskać bezpośrednio z krwi uodpornionych dawców lub przygotowuje się je mieszając surowicę anty-D z surowicą anty-C lub anty-E.
W danej surowicy oba przeciwciała muszą być równocześnie aktywne w warunkach reakcji określonych przez producenta.
Każda surowica musi reagować ze wszystkimi rodzajami krwinek czerwonych, które reagowałyby z przeciwciałem będącym jej składnikiem i nie może wchodzić w reakcję z krwinkami czerwonymi niezawierającymi ani antygenu C ani D - w przypadku anty C+D, a w przypadku anty-D + E - antygenu D ani antygenu E. Miana nie powinny być niższe niż miana ustalone dla przeciwciał wchodzących w skład surowicy, z tym że w przypadku anty-D + C (która jest często spotykanym połączeniem w surowicy uodpornionych dawców) pożądane jest, aby miano anty-C wynosiło co najmniej 32, a w przypadku anty-D + E pożądane jest, aby miano anty-E wynosiło co najmniej 8.
W przypadku surowicy do stosowania w badaniu na szkiełku metodą Diamonda i Abelsona, czasy aglutynacji dla wszystkich rodzajów krwinek czerwonych wchodzących w reakcję powinny być nie krótsze, niż czasy określone dla wchodzących w ich skład przeciwciał.
B. ODCZYNNIKI INNE NIŻ POCHODZENIA LUDZKIEGO
a) SUROWICE POCHODZENIA ZWIERZĘCEGO
(i) Surowica (zwierzęca) anty-A do oznaczania grupy krwi
Surowicę anty-A otrzymuje się z krwi zwierząt, które mogły zostać uodpornione krwinkami czerwonymi grupy A lub specyficznymi substancjami grupy A. Surowica anty-A aglutynuje ludzkie krwinki czerwone zawierające antygen A, tj. krwinki grupy A i AB, w tym podgrupy A1, A2, A1B i A2B, natomiast nie aglutynuje ludzkich krwinek czerwonych niezawierających antygenu A, tj. krwinek grupy 0 i B.
Aktywność
Mianowanie
Surowicę anty-A mianuje się osobno wobec zawiesin krwinek A1, A2, i A2B, równolegle z międzynarodowym preparatem standardowym surowicy anty-A do oznaczania grupy krwi ,odtworzonym przez rozpuszczenie, lecz nierozcieńczonym, lub z odniesionym do niego standardowym preparatem krajowym [3].
Aktywność surowicy w każdym przypadku nie powinna być niższa niż 64 jednostki międzynarodowe na ml.
Określenie awidności
Po zmieszaniu na szkiełku jednakowych objętości surowicy anty-A i zawiesiny krwinek A1, A2 i A2B o ułamku objętościowym 0,05 to 0,1, aglutynacja każdej zawiesiny powinna się pojawić w czasie nie dłuższym niż dwukrotność czasu, w jakim to zjawisko zachodzi podczas wykonywania testu przy użyciu międzynarodowego preparatu standardowego surowicy anty-A do oznaczania grupy krwi odtworzonego przez rozpuszczenie lecz nierozcieńczonego, lub przy użyciu odniesionego do niego standardowego preparatu krajowego o równoważnej awidności.
(ii) Surowica (zwierzęca) anty-B do oznaczani grupy krwi
Surowicę anty-B otrzymuje się z krwi zwierząt, które mogły zostać uodpornione krwinkami czerwonymi grupy B lub specyficznymi substancjami grupy B. Surowica anty-B aglutynuje ludzkie krwinki czerwone zawierające antygen B, tj. krwinki grupy B i AB, natomiast nie aglutynuje ludzkich krwinek czerwonych niezawierających antygenu B, tj. krwinek grupy 0 i A.
Aktywność
Mianowanie
Surowicę anty-B mianuje się wobec zawiesiny krwinek grupy B równolegle z międzynarodowym preparatem standardowym surowicy anty-B do oznaczania grupy krwi, odtworzonym przez rozpuszczenie, lecz nierozcieńczonym, lub z odniesionym do niego standardowym preparatem krajowym [4].
Aktywność surowicy w każdym przypadku nie powinna być nisza niż 64 Międzynarodowe Jednostki na ml.
Oznaczenie awidności
Po zmieszaniu na szkiełku jednakowych objętości surowicy anty-B i zawiesiny krwinek grupy B o ułamku objętościowym 0,05 do 0,1, aglutynacja powinna się pojawić w czasie nie dłuższym niż dwukrotność czasu, w jakim to zjawisko zachodzi podczas wykonywania testu przy użyciu międzynarodowego preparatu standardowego surowicy anty-B do oznaczania grupy krwi, odtworzonego przez rozpuszczenie, lecz nierozcieńczonego, lub przy użyciu odniesionego do niego standardowego preparatu krajowego o równoważnej mu awidności.
(iii) Surowica antyglobulinowa (zwierzęca) skierowana przeciw ludzkim przeciwciałom [5]
Surowica antyglobulinowa skierowana przeciw ludzkim przeciwciałom, przeznaczona do stosowania w serologii grup krwi, musi zawierać przeciwciała aglutynujące skierowane do immunoglobulin IgG i przeciwciała aglutynujące skierowane przeciwko składnikom dopełniacza.
Surowicę otrzymuje się z krwi zwierząt uodpornionych przez wstrzykiwanie białka ludzkiej surowicy.
Musi aglutynować wszystkie ludzkie krwinki czerwone opłaszczone ludzką IgG i/ lub składnikami dopełniacza.
W warunkach określonych przez producenta nie aglutynuje nieopłaszczonych ludzkich krwinek czerwonych niezależnie od grupy krwi.
Swoistość
Swoistość surowicy antyglobulinowej skierowanej przeciwko ludzkim przeciwciałom, przeznaczonej do stosowania w serologii grup krwi, musi być badana z ludzkimi krwinkami czerwonymi opłaszczonymi różnymi przeciwciałami, tzn. z krwinkami czerwonymi uczulonymi ludzkimi niekompletnymi przeciwciałami anty-D, anty-K i anty-Fya, z krwinkami czerwonymi uczulonymi niekompletnymi przeciwciałami anty-Lea wiążącymi dopełniacz w obecności świeżej ludzkiej surowicy i z krwinkami czerwonymi opłaszczonymi tak zwanymi "niekompletnymi zimnymi przeciwciałami", z krwinkami czerwonymi uczulonymi ludzką IgG, oraz z 10 różnymi próbkami nieopłaszczonych ludzkich czerwonych krwinek z antygenami A i B oraz niezawierających tych antygenów.
Aktywność
Mianowanie
Surowica antyglobulinowa, w postaci gotowej lub w rozcieńczeniu zalecanym na etykiecie, musi silnie aglutynować ludzkie krwinki czerwone opłaszczone niekompletną surowicą anty-D pochodzenia ludzkiego o mianie 4 (lub mniej) wobec krwinek D dodatnich, gdy mianowanie wykonuje się metodą z użyciem albuminy.
W tym samym rozcieńczeniu surowica antyglobulinowa musi aglutynować K dodatnie ludzkie krwinki czerwone uczulone wybranymi słabymi przeciwciałami anty-K, oraz krwinki Fya dodatnie uczulone wybranymi słabymi przeciwciałami anty-Fya.
Zarazem musi, w tym samym lub w innym rozcieńczeniu wskazanym na etykiecie, aglutynować ludzkie krwinki czerwone uczulone słabymi, niekompletnymi przeciwciałami anty-Lea, wiążącymi dopełniacz w obecności świeżej surowicy.
W zastosowaniach klinicznych pożądane jest, aby opłaszczenie wszystkimi wyżej wymienionymi niekompletnymi przeciwciałami było wykrywalne w tym samym rozcieńczeniu surowicy antyglobulinowej.
b) ODCZYNNIKI POCHODZENIA ROŚLINNEGO DO OZNACZANIA GRUPY KRWI
(i) Odczynnik (roślinny) anty-A do oznaczania grupy krwi
Odczynnik anty-A otrzymuje się z nasion lub innych części przez ekstrakcję, po której, w razie potrzeby, następuje oczyszczanie.
Odczynnik anty-A aglutynuje ludzkie krwinki czerwone zawierające antygeny A, tzn. krwinki grupy A i AB, w tym podgrupy A1, A2, A1B i A2B, natomiast nie aglutynuje ludzkich krwinek niezawierających antygenów A, tzn. krwinek grupy 0 i B.
Aktywność
Mianowanie
Odczynnik anty-A mianuje się osobno wobec zawiesin krwinek A1, A2 i A2B, równolegle z międzynarodowym preparatem standardowym surowicy anty-A do oznaczania grupy krwi, odtworzonym po rozpuszczeniu, lecz nierozcieńczonym, lub z odniesionym do niego standardowym preparatem krajowym [6].
Aktywność odczynnika wynosi nie mniej niż 64 jednostki międzynarodowe na 1 ml.
Określenie awidności
Po zmieszaniu na szkiełku odczynnika anty-A z taką samą objętością zawiesiny krwinek A1, A2 i A2B o ułamku objętościowym 0,05 to 0,1, aglutynacja każdej zawiesiny musi pojawić się w czasie, nie dłuższym niż dwukrotność czasu, w jakim wystąpi to samo zjawisko podczas wykonywania testu przy użyciu międzynarodowego preparatu standardowego surowicy anty-A do oznaczania grupy krwi, odtworzonego przez rozpuszczenie, lecz nierozcieńczonego, lub odniesionego do niego standardowego preparatu krajowego o równoważnej awidności.
(ii) Odczynnik (roślinny) anty-B do oznaczania grupy krwi
Odczynnik anty-B otrzymuje się z odpowiedniej części określonej rośliny przez ekstrakcję, po której, w razie potrzeby, następuje oczyszczanie.
Odczynnik anty-B aglutynuje ludzkie krwinki czerwone zawierające antygen B, tzn. krwinki grupy B i AB, natomiast nie aglutynuje ludzkich krwinek niezawierających antygenów B, tzn. krwinek grupy 0 i A.
Aktywność
Mianowanie
Odczynnik anty-B mianuje się wobec zawiesiny krwinek grupy B, równolegle z międzynarodowym preparatem standardowym surowicy anty-B do oznaczania grupy krwi, odtworzonym przez rozpuszczenie, lecz nierozcieńczonym, lub z odniesionym do niego standardowym preparatem krajowym. [7]
Określenie awidności
Po zmieszaniu na szkiełku odczynnika anty-B z taką samą objętością zawiesiny krwinek grupy B o ułamku objętościowym 0,05 to 0,1, aglutynacja musi wystąpić w czasie nie dłuższym niż dwukrotność czasu, w jakim zachodzi to samo zjawisko w teście przeprowadzanym przy użyciu międzynarodowego preparatu standardowego surowicy anty-B do oznaczania grupy krwi, odtworzonego przez rozpuszczenie, lecz nierozcieńczonego, lub z odniesionymdo niego standardowym preparatem krajowym o równoważnej awidności.
[1] Zatwierdzając niniejszą wersję Protokołu i załączników do niego, przedstawiciele Umawiających się Stron przyjęli, że użyte w tekście angielskim Umowy wyrażenie "niezgodność krwi" można rozumieć jako "niezgodność oznaczenia grupy krwi".Uzgodnio także, użyte w tekście angielskim Umowy i Protokolu wyrażenie "oznaczanie grupy krwi"["blood-grouping"]pisane jako wyraz złożony z łącznikiem należy rozumieć jako wyrażenie "oznaczanie grupy krwi" pisane bez łącznika
[2] Aktywność większości swoistości odczynników do oznaczania grupy krwi wyraża się mianem aglutynacji obserwowanej w ciągu rozcieńczeń wobec zawiesiny krwinek czerwonych.
Mianem określa się rozcieńczenie odczynnika w ostatniej mieszaninie z danego ciągu, w której wystąpiła aglutynacja widoczna pod mikroskopem.Aktywność odczynników do oznaczania grupy krwi, dla których istnieją międzynarodowe preparaty standardowe (aktualnie: anty-A, anty-B i niekompletne anty-D) można wyrażać w jednostkach międzynarodowych (patrz: Bull, Wld.
Hlth.
Org.
1954, 10, 937, 941-1950, 3, 301) na podstawie mianowania nieznanego odczynnika w porównaniu z międzynarodowym preparatem standardowym lub z odwzorowanym na nim, wtórnym standardowym preparacie krajowym.Międzynarodowe preparaty standardowe surowic do oznaczania grup krwi są przygotowywane i wydawane w ampułkach zawierających surowicę pochodzenia ludzkiego w stanie suchym.
Po odtworzeniu do objętości 1 ml, surowice anty-A i anty-B z definicji zawierają 256 międzynarodowych jednostek na ml.
Są dostępne bezpłatnie w Międzynarodowym Laboratorium Standardów Biologicznych WHO przy Statens Seruminstitut w Kopenhadze.Poniższa tabela przedstawia przykład porównawczego mianowania międzynarodowej standardowej surowicy anty-A (S) i "nieznanego" odczynnika anty-A (N) wobec krwinek czerwonych A1 i A2B.
[3] Międzynarodowy preparat standardowy jest pochodzenia ludzkiego; ewentualnie użyty odniesiony do niego równoważny preparat może być pochodzenia ludzkiego lub innego.
[4] Międzynarodowy preparat standardowy jest pochodzenia ludzkiego; ewentualnie użyty odniesiony do niego równoważny preparat może być pochodzenia ludzkiego lub innego.
[5] Coombs, R.R.A., Mourant, A.E. i Race, R.R. (1945), Lancet, iii 5Coombs, R.R.A., Mourant, A.E. i Race, R.R. (1945), Brit.
J. exp.
Path, 26, 255.
[6] Międzynarodowy preparat standardowy jest pochodzenia ludzkiego; ewentualnie zastosowany odniesiony do niego równoważny preparat może być pochodzenia ludzkiego lub innego.
[7] Międzynarodowy preparat standardowy jest pochodzenia ludzkiego; ewentualnie zastosowany odniesiony do niego równoważny preparat może być pochodzenia ludzkiego lub innego.
--------------------------------------------------
PRZYKŁADOWE OZNAKOWANIE
RADA EUROPY
UMOWA EUROPEJSKA W SPRAWIE WYMIANY ODCZYNNIKÓW DO OZNACZANIA GRUPY KRWI
a) Surowica płynna
1.
Laboratorium …, Amsterdam
2.
Surowica anty-A (ludzka)
3.
0,1 % azydek sodu
4.
5 ml
5.
7 września 1965 roku
6. nr 1 2 3 4
b) Surowica suszona
1.
Laboratorium …, Amsterdam
2.
Surowica anty-B (zwierzęca)
3.
Roztwór soli morskiej 0,1 %
4.
Do odtworzenia użyć 5 ml wody destylowanej
5.
31 grudnia 1968 roku
6.
Nr 4 3 2 1
--------------------------------------------------
PRZYKŁADOWA ULOTKA
RADA EUROPY
UMOWA EUROPEJSKA W SPRAWIE WYMIANY ODCZYNNIKÓW DO OZNACZANIA GRUPY KRWI
1.
Centralne Laboratorium Przetaczania Krwi,
1 Main Street,
Metropolis,
Westland
2.
Surowica anty-E (anty-rh”) (ludzka)
3.
10 ml
4.
Data ostatniego badania: dzień 30 maja 1961 roku.
5.
Data ważności: dzień 30 maja 1962 roku
6.
Nr 5432
7.
Krwinki czerwone przeznaczone do badania przemyć raz lub kilkakrotnie roztworem NaCl 9 g/l.
Przygotować zawiesinę erytrocytów o stosunku objętościowym około 0,03, mieszając jedną objętość lub kroplę zagęszczonych czerwonych krwinek z 30 objętościami lub kroplami izotonicznego roztworu NaCl.
Przy odpowiedniej praktyce gęstość zawiesiny można dostatecznie ocenić wzrokowo.
Małą kroplę surowicy wprowadzić do probówki sedymentacyjnej (6 mm x 30 mm) z pipety Pasteura i dodać równą kroplę zawiesiny krwinek czerwonych.
(Przy pewnym doświadczeniu można osiągnąć znaczne oszczędności wprowadzając surowicę i zawiesinę krwinek z pipetek o oznaczonej objętości 10 μl).
Zawartość probówki zmieszać i inkubować w temperaturze 37 °C przez dwie godziny.
Następnie zawartość probówki ostrożnie przenieść na szkiełko mikroskopowe i delikatnie rozprowadzić po nim.
Szkiełko bada się przy użyciu mikroskopu na obecność i stopień aglutynacji, chyba, że aglutynacja jest zauważalna nawet nieuzbrojonym okiem.
8.
Przechowywać w temperaturze -20 °C lub niższej. W przypadku użycia po dniu otwarcia, dodać 0,1 ml roztworu zawierającego 100 gramów N3Na na litr.
9.
Surowica anty-E ("anty-rh") pochodzenia ludzkiego: 5 ml; roztwór zawiera 300 gramów wołowej albuminy na litr: 5 ml.
10.
Produkt zawiera materiał pochodzenia ludzkiego.
--------------------------------------------------
Protokół dodatkowy do Umowy europejskiej
w sprawie wymiany odczynników do oznaczania grup krwi
PAŃSTWA CZŁONKOWSKIE RADY EUROPY,
Umawiające się Strony Umowy europejskiej z dnia 14 maja 1962 roku w sprawie wymiany odczynników do oznaczania grup krwi (zwanej dalej "Umową");
uwzględniając postanowienia zawarte w artykule 5 ustęp 1 Umowy, według którego "Strony Umowy podejmują wszelkie niezbędne środki, by zwolnić od wszelkich należności celnych przywozowych odczynniki do oznaczania grup krwi udostępnione przez inne strony";
zważywszy, że jeśli chodzi o Państwa Członkowskie Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej, przyznanie zwolnienia od powyższych należności leży w gestii Wspólnoty, która posiada niezbędne uprawnienia, by to uczynić, na mocy Traktatu, który ją powołał;
zważywszy na cel wykonania artykułu 5 ustęp 1 Umowy, niezbędne jest, aby Europejska Wspólnota Gospodarcza mogła stać się Umawiającą się Stroną Umowy,
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Europejska Wspólnota Gospodarcza może stać się Umawiającą się Stroną Umowy poprzez jej podpisanie.
W odniesieniu do Wspólnoty Umowa wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po jego podpisaniu.
Artykuł 2
1.
Niniejszy Protokół dodatkowy jest otwarty do przyjęcia przez Umawiające się Strony Umowy.
Wchodzi on w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po dacie złożenia przez ostatnią z Umawiających się Stron jego dokumentu zatwierdzającego u Sekretarza Generalnego Rady Europy.
2.
Jednakże niniejszy Protokół dodatkowy wchodzi w życie po upłynięciu dwuletniego okresu, licząc od dnia, w którym zostanie otwarty do przyjęcia wejścia w życie, chyba że jedna z Umawiających się Stron zgłosiła zastrzeżenie dotyczące jego wejścia w życie.
Jeśli zastrzeżenie takie zostało zgłoszone, stosuje się ustęp 1 niniejszego artykułu.
Artykuł 3
Od daty wejścia w życie niniejszy Protokół dodatkowy stanowi integralną część Umowy.
Od tej daty żadne państwo nie może stać się Umawiającą się Stroną, nie będąc jednocześnie stroną Protokołu dodatkowego.
Artykuł 4
Sekretarz Generalny Rady Europy powiadamia Państwa Członkowskie Rady Europy, wszystkie państwa, które przystąpiły do Umowy, i Europejską Wspólnotę Gospodarczą o każdym przyjęciu lub zastrzeżeniu, dokonanych na podstawie artykułu 2, odnośnie do daty wejścia w życie niniejszego Protokołu dodatkowego zgodnie z artykułem 2.
Sekretarz Generalny powiadamia również Europejską Wspólnotę Gospodarczą o każdym akcie, notyfikacji lub komunikacie odnoszącym się do Umowy.
Konwencja
w sprawie uproszczenia formalności w wymianie towarowej
EUROPEJSKA WSPÓLNOTA GOSPODARCZA,
(zwana dalej "Wspólnotą") i
REPUBLIKA AUSTRII, REPUBLIKA FINLANDII, REPUBLIKA ISLANDII, KRÓLESTWO NORWEGII, KRÓLESTWO SZWECJI I KONFEDERACJA SZWAJCARSKA,
(zwane dalej "krajami EFTA")
OPIERAJĄC SIĘ na umowach o wolnym handlu między Wspólnotą a poszczególnymi krajami EFTA,
OPIERAJĄC SIĘ na Wspólnym Oświadczeniu przyjętym przez ministrów krajów EFTA i Państw Członkowskich Wspólnoty, jak również przez Komisję Wspólnot Europejskich w dniu 9 kwietnia 1984 roku w Luksemburgu, zawierającym proklamację utworzenia Europejskiej Przestrzeni Gospodarczej, w szczególności w celu uproszczenia formalności granicznych i reguł pochodzenia towarów,
UWZGLĘDNIAJĄC, że w ramach programu na rzecz umocnienia rynku wewnętrznego Wspólnota postanowiła wprowadzić z dniem 1 stycznia 1988 roku jednolity dokument administracyjny obowiązujący w wewnątrzwspólnotowej wymianie towarowej,
UWZGLĘDNIAJĄC, że wskazane jest także uproszczenie formalności w wymianie towarowej między Wspólnotą a krajami EFTA, jak również między poszczególnymi krajami EFTA, w szczególności przez wprowadzenie jednolitego dokumentu administracyjnego,
UWZGLĘDNIAJĄC, że postanowienia niniejszej Konwencji nie mogą być tak interpretowane, aby zwalniały Umawiające się Strony z ich zobowiązań wynikających z innych międzynarodowych porozumień,
POSTANOWIŁY ZAWRZEĆ NINIEJSZĄ KONWENCJĘ:
Postanowienia ogólne
Artykuł 1
W niniejszej Konwencji ustalone są przedsięwzięcia zmierzające do uproszczenia formalności w wymianie towarowej między Wspólnotą a krajami EFTA oraz między samymi krajami EFTA; w tym celu wprowadza się w szczególności jednolity dokument administracyjny (zwany dalej "jednolitym dokumentem"), który należy stosować, bez względu na rodzaj i pochodzenie towarów, do wszystkich procedur wywozowych i przywozowych, jak również do wspólnej procedury tranzytowej (zwanej dalej "procedurą tranzytową") obowiązującej w wymianie towarowej między Umawiającymi się Stronami.
Artykuł 2
Formalności związane z wymianą towarową między Umawiającymi się Stronami wypełniane są z zastosowaniem jednolitego dokumentu, opartego na formularzach, których wzory określone są w dodatku I do niniejszej Konwencji.
Jednolity dokument służy, zależnie od wypadku, jako zgłoszenie bądź jako dokument wywozowy, tranzytowy lub przywozowy.
Artykuł 3
Umawiająca się Strona może zażądać dodatkowo do jednolitego dokumentu jedynie dokumentów administracyjnych, które:
- są wyraźnie wymagane w celu wykonania obowiązujących w Umawiającej się Stronie przepisów prawnych, których zastosowanie nie byłoby zapewnione jedynie przy użyciu jednolitego dokumentu;
- są wymagane na mocy międzynarodowych porozumień, których jest ona stroną;
- są wymagane od uczestników procedury w celu umożliwienia im, na ich wniosek, odniesienia korzyści lub skorzystania z określonych ułatwień.
Artykuł 4
1.
Postanowienia niniejszej Konwencji nie stanowią przeszkody w stosowaniu przez Umawiające się Strony procedur uproszczonych, także przy użyciu urządzeń przetwarzających dane, mając na uwadze dalej idące ułatwienia dla uczestników procedury.
2.
Procedury uproszczone mogą w szczególności polegać na zwolnieniu uczestników procedury z obowiązku przedstawiania towarów i składania zgłoszenia dotyczącego tych towarów w urzędzie celnym lub zezwoleniu na składanie zgłoszenia niekompletnego.
W takich wypadkach zgłoszenie, które za zgodą właściwych władz może być zgłoszeniem periodycznym zbiorczym, musi zostać złożone później, w terminie wyznaczonym przez te władze.
W wypadkach określonych w ustępie 1 można zezwolić na stosowanie dokumentów handlowych zamiast jednolitego dokumentu.
Jeżeli stosowany jest jednolity dokument, uczestnicy procedury mogą za zgodą właściwych władz, przy wypełnianiu formalności związanych z wywozem lub przywozem, zamiast kart uzupełniających do jednolitego dokumentu dołączyć do niego stosowane zwykle w handlu listy, w których opisane są towary.
3.
Postanowienia niniejszej Konwencji nie stanowią przeszkody, aby Umawiające się Strony:
- zrezygnowały ze stosowania jednolitego dokumentu w obrocie pocztowym (listy i paczki);
- zrezygnowały z wymogu składania zgłoszenia pisemnego;
- zawarły między sobą umowy lub porozumienia mające na celu dalsze uproszczenie formalności dla całego lub części wymiany towarowej między nimi;
- zezwoliły na stosowanie list towarowych zamiast kart uzupełniających do jednolitego dokumentu, przy wypełnianiu formalności związanych z procedurą tranzytową, w wypadku przesyłek zawierających kilka rodzajów towarów;
- zezwoliły w określonych wypadkach na sporządzanie zgłoszeń celnych bez konieczności wypełniania formularzy, z wykorzystaniem publicznych lub prywatnych urządzeń przetwarzających dane, według warunków ustalonych przez właściwe władze;
- zezwoliły właściwym władzom na stosowanie wymogu wprowadzenia do ich elektronicznych systemów, służących do opracowywania zgłoszeń, danych niezbędnych do wypełniania określonych formalności, bez obowiązku składania w danym wypadku zgłoszenia pisemnego;
- zezwoliły właściwym władzom, aby te, w wypadku stosowania elektronicznego systemu służącego do opracowywania zgłoszeń, mogły postanowić, że zgłoszenie do wywozu, tranzytu lub przywozu powinno być złożone na jednolitym dokumencie sporządzonym przez ten system, albo w wypadku gdy dokument taki nie jest sporządzany, przez wprowadzenie danych do urządzenia przetwarzającego dane;
- stosowały ułatwienia, które zostały uchwalone przez Komisję Mieszaną w drodze decyzji zgodnie z artykułem 11 ustęp 3.
Formalności
Artykuł 5
1.
Postanowienia dotyczące wypełniania formalności, niezbędnych przy wywozie, tranzycie lub przywozie towarów, z zastosowaniem jednolitego dokumentu, zawarte są w załączniku II do niniejszej Konwencji.
2.
Wspólne kody, które należy stosować w formularzach wymienionych w dodatku I, określone są w załączniku III do niniejszej Konwencji.
Artykuł 6
1.
Zgłoszenie należy wypełnić w jednym z języków urzędowych Umawiających się Stron, dozwolonym przez właściwe władze kraju, w którym wypełniane są formalności wywozowe lub tranzytowe.
W danym wypadku władze celne kraju przeznaczenia lub kraju tranzytowego mogą zażądać od zgłaszającego lub jego przedstawiciela w tym kraju tłumaczenia zgłoszenia na język urzędowy lub jeden z języków urzędowych tego kraju.
2.
Na zasadzie odstępstwa od postanowień ustępu 1 zgłoszenie należy wypełnić w jednym z języków urzędowych kraju przywozu zawsze wtedy, gdy zgłoszenie to dokonywane jest w tym kraju z zastosowaniem innych egzemplarzy zgłoszenia niż przedłożone urzędowi celnemu kraju wywozu lub kraju wyjścia.
Artykuł 7
1.
Zgłaszający lub jego przedstawiciel może na każdym etapie wymiany towarowej między Umawiającymi się Stronami stosować egzemplarze zgłoszenia wymagane tylko dla tego etapu, do których w danym wypadku mogą być dołączone egzemplarze wymagane do wypełnienia formalności na jednym z następnych etapów wymiany towarowej.
2.
Korzystanie z postanowień ustępu 1 nie może być powiązane z wymogiem spełnienia jakiegokolwiek warunku specjalnego, ustanowionego przez właściwe władze.
Jednakże bez uszczerbku dla postanowień szczególnych dotyczących przesyłek zbiorczych, właściwe władze mogą postanowić, aby formalności związane z wywozem i procedurą tranzytową były wypełniane na tym samym formularzu, przy użyciu egzemplarzy przeznaczonych do wypełnienia tych formalności.
Artykuł 8
W wypadkach określonych w artykule 7 właściwe władze upewniają się tak dalece, na ile to możliwe, że dane zawarte w egzemplarzach zgłoszenia wypełnianych na poszczególnych etapach wymiany towarowej są zgodne.
Pomoc urzędowa
Artykuł 9
1.
W celu zapewnienia płynnej wymiany towarowej między Umawiającymi się Stronami oraz ułatwienia wykrywania nieprawidłowości lub naruszeń postanowień władze celne tych krajów udzielają sobie wzajemnie na wniosek lub - o ile uważają, że jest to w interesie innej Umawiającej się Strony - z własnej inicjatywy wszelkich dostępnych informacji (włącznie z raportami i ustaleniami administracyjnymi), które mają znaczenie dla prawidłowej realizacji postanowień niniejszej Konwencji.
2.
Można odmówić udzielenia pomocy urzędowej całkowicie lub częściowo, jeżeli w ocenie kraju, do którego zwrócono się o taką pomoc, jej udzielenie naruszyłoby bezpieczeństwo, porządek publiczny lub inne istotne interesy tego kraju bądź stanowiłoby naruszenie tajemnicy przemysłowej, handlowej lub zawodowej.
3.
W wypadku odmowy udzielenia pomocy urzędowej należy niezwłocznie przekazać krajowi, który zwrócił się o taką pomoc, stosowną decyzję wraz z jej uzasadnieniem.
4.
Jeżeli władze celne danego kraju zwracają się o udzielenie pomocy urzędowej, jakiej same nie mogłyby udzielić, gdyby zostały o to poproszone, powinny one w swoim wniosku wskazać na tę okoliczność.
W takim wypadku udzielenie pomocy urzędowej pozostawia się uznaniu władz celnych, do których zwrócono się o udzielenie pomocy.
5.
Informacje otrzymane stosownie do postanowień ustępu 1 mogą być wykorzystane tylko do celów niniejszej Konwencji i podlegają takiej ochronie, jaką przepisy prawa wewnętrznego kraju, który je otrzymał, zapewniają informacjom tego rodzaju.
Informacje te mogą zostać wykorzystane w inny sposób tylko za pisemną zgodą władz celnych, które informacji udzieliły, i z zastrzeżeniem ograniczeń nałożonych przez te władze.
Komisja Mieszana
Artykuł 10
1.
Ustanawia się Komisję Mieszaną, w której reprezentowana jest każda Umawiająca się Strona niniejszej Konwencji.
2.
Komisja Mieszana działa we wzajemnym porozumieniu.
3.
Komisja Mieszana zbiera się w razie potrzeby, jednakże przynajmniej raz w roku.
Każda Umawiająca się Strona może wnioskować o zwołanie posiedzenia.
4.
Komisja Mieszana ustala swój regulamin wewnętrzny, który reguluje między innymi tryb zwoływania posiedzeń, jak również powoływanie przewodniczącego i czas trwania jego kadencji.
5.
Komisja Mieszana może tworzyć podkomisje i grupy robocze do pomocy przy wypełnianiu jej zadań.
Artykuł 11
1.
Zadaniem Komisji Mieszanej jest administrowanie niniejszą Konwencją i zapewnienie jej prawidłowego stosowania.
W tym celu Komisja powinna być regularnie informowana przez Umawiające się Strony o praktycznych doświadczeniach wynikających ze stosowania niniejszej Konwencji; Komisja wydaje zalecenia oraz podejmuje decyzje w wypadkach przewidzianych w ustępie 3.
2.
Komisja Mieszana zaleca w szczególności:
a) zmiany niniejszej Konwencji;
b) wszystkie inne przedsięwzięcia, które są niezbędne do realizacji niniejszej Konwencji.
3.
Komisja Mieszana uchwala, w drodze decyzji, zmiany dodatków do niniejszej Konwencji, ułatwienia określone w artykule 4 ustęp 3 tiret ostatnie.
Decyzje takie wykonywane są przez Umawiające się Strony zgodnie z ich własnymi przepisami prawnymi.
4.
Jeżeli przedstawiciel Umawiającej się Strony w Komisji Mieszanej przyjął decyzję z zastrzeżeniem spełnienia warunków prawnokonstytucyjnych, decyzja ta, o ile nie wymienia się w niej żadnej daty, wchodzi w życie pierwszego dnia drugiego miesiąca po notyfikacji uchylenia tego zastrzeżenia.
Postanowienia ogólne i końcowe
Artykuł 12
Każda Umawiająca się Strona podejmie stosowne działania w celu zapewnienia skutecznej i rozważnej realizacji niniejszej Konwencji, biorąc pod uwagę konieczność ograniczenia, tak dalece, na ile to możliwe, formalności obciążających obrót towarowy oraz konieczność rozwiązywania trudności powstających przy stosowaniu postanowień niniejszej Konwencji w sposób zadawalający wszystkie Umawiające się Strony.
Artykuł 13
Umawiające się Strony powiadamiają się wzajemnie o postanowieniach wydanych w celu realizacji niniejszej Konwencji.
Artykuł 14
Dodatki stanowią integralną część niniejszej Konwencji.
Artykuł 15
1.
Niniejsza Konwencja obowiązuje z jednej strony na terytoriach, na których stosuje się Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą i na warunkach ustanowionych w tym Traktacie oraz z drugiej strony na terytoriach krajów EFTA.
2.
Niniejsza Konwencja obowiązuje także w Księstwie Liechtenstein tak długo, jak księstwo to związane jest Unią Celną z Konfederacją Szwajcarską.
Artykuł 16
Każda Umawiająca się Strona może wypowiedzieć niniejszą Konwencję z zachowaniem dwunastomiesięcznego terminu wypowiedzenia; pisemne wypowiedzenie należy skierować do depozytariusza wymienionego w artykule 17, który notyfikuje je wszystkim pozostałym Umawiającym się Stronom.
Artykuł 17
1.
Niniejsza Konwencja wchodzi w życie dnia 1 stycznia 1988 roku, o ile Umawiające się Strony złożą do dnia 1 listopada 1987 roku swoje dokumenty przyjęcia w działającym jako depozytariusz Sekretariacie Generalnym Rady Wspólnot Europejskich.
2.
Jeżeli niniejsza Konwencja nie wejdzie w życie dnia 1 stycznia 1988 roku, wówczas wchodzi w życie pierwszego dnia drugiego miesiąca po złożeniu ostatniego dokumentu przyjęcia.
3.
Depozytariusz notyfikuje Umawiającym się Stronom datę złożenia dokumentu przyjęcia przez każdą z Umawiających się Stron i datę wejścia w życie niniejszej Konwencji.
Artykuł 18
Niniejsza Konwencja, sporządzona w jednym egzemplarzu w językach: angielskim, duńskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, niderlandzkim, islandzkim, niemieckim, norweskim, portugalskim, szwedzkim i włoskim, przy czym każda wersja językowa jest na równi autentyczna, zostaje złożona w archiwach Sekretariatu Generalnego Rady Wspólnot Europejskich, który przekaże jej uwierzytelnioną kopię każdej Umawiającej się Stronie.
--------------------------------------------------
Porozumienie
w formie wymiany listów między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Międzynarodową Radą Badań Morza
A. List Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej
Międzynarodowa Rada Badań Morza (ICES)
Pan Parrish, Sekretarz Generalny
Palægade 2 – 4
DK-1261 Copenhagen
Danmark
Szanowny Panie,
Chciałbym zaproponować następujące uzgodnienia, które będą stanowić podstawę współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą i Międzynarodową Radą Badań Morza.
1.
Europejska Wspólnota Gospodarcza, reprezentowana przez swą Komisję, zwaną dalej "Komisją", ma prawo zwracać się do Międzynarodowej Rady Badań Morza, zwanej dalej "Radą", w celu uzyskania opinii naukowych w sprawie zarządzania zasobami ryb oraz spraw z tym związanych, które zostaną wydane przez Radę w możliwie szerokim zakresie.
2.
Uwzględniając obowiązki Komisji związane z gospodarką rybną, Rada zgadza się dostarczać Komisji wszystkie stosowne sprawozdania swoich grup roboczych w sprawie oceny zasobów oraz swojego Komitetu Doradczego do spraw Gospodarki Rybnej.
Ze swojej strony Komisja dostarcza Radzie wszystkie odnośne sprawozdania naukowe.
3.
Rada i Komisja regularnie konsultują się w sprawie sposobów dalszego udoskonalenia i rozszerzenia współpracy, w szczególności badają środki, za pomocą których Komisja może ustanowić ściślejsze związki z Komitetem Doradczym Rady do spraw Gospodarki Rybnej.
4.
Wspólnota dokona wpłaty 376000 DKK przy podpisaniu niniejszego porozumienia oraz następnie corocznych wpłat.
Kolejne wpłaty roczne będą indeksowane.
Indeks wynosi:
Całkowita wpłata Państw Członkowskich ICES za dany rokCałkowita wpłata Państw Członkowskich ICES za rok 1987
Roczna wpłata nie obejmuje kosztów posiedzeń, których zwołania specjalnie żądała Komisja.
Takie spotkania mogą się odbywać wyłącznie za zgodą Rady.
5.
Obie Strony dokonają przeglądu warunków niniejszego porozumienia po trzech latach od jego wejścia w życie.
Jeśli Strony nie uzgodnią nowych warunków, porozumienie pozostaje w mocy zgodnie z istniejących warunkami do czasu uzgodnienia nowych.
Każda ze Stron może wycofać się z porozumienia w dowolnym czasie z zachowaniem rocznego okresu wypowiedzenia.
W odniesieniu do klauzuli 3, Rada zgadza się udzielić statusu obserwatora członkowi personelu Komisji o odpowiednich kwalifikacjach naukowych lub naukowcowi wyznaczonemu przez Komisję, na posiedzeniach Komitetu Doradczego Rady do spraw Gospodarki Rybnej.
W tym charakterze przedstawiciel Komisji miałby prawo zwracania się o udzielenie głosu i uczestniczenia w posiedzeniach, jednakże nie miałby prawa głosu ani możliwości dokonywania zmian porządku obrad.
Będę wdzięczny, jeśli zechce Pan powiadomić, czy wymienione porozumienie jest do przyjęcia jako podstawa współpracy między Radą a Komisją.
W moim zamyśle list niniejszy oraz Pańska odpowiedź będą razem stanowić Umowę o współpracy między Międzynarodową Radą Badań Morza i Europejską Wspólnotą Gospodarczą.
Niniejsza Umowa wejdzie w życie z datą Pańskiej odpowiedzi na niniejszy list.
Z poważaniem,
W imieniu Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej
Lorenzo Natali
Wiceprzewodniczący Komisji
B. List Międzynarodowej Rady Badań Morza
Szanowny Panie,
Mam zaszczyt potwierdzić otrzymanie Pańskiego listu z datą dzisiejszą, który brzmi jak następuje:
"Chciałbym zaproponować następujące porozumienie, które będzie stanowić podstawę współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą i Międzynarodową Radą Badań Morza.
1.
Europejska Wspólnota Gospodarcza, reprezentowana przez jej Komisję, zwaną dalej "Komisją", ma prawo zwracać się do Międzynarodowej Rady Badań Morza, zwanej dalej "Radą", w celu uzyskania opinii naukowych w sprawie zarządzania zasobami ryb oraz spraw z tym związanych, które zostaną wydane przez Radę w możliwie szerokim zakresie.
2.
Uwzględniając obowiązki Komisji związane z gospodarką rybną, Rada zgadza się dostarczać Komisji wszystkie stosowne sprawozdania swoich grup roboczych w sprawie oceny zasobów oraz swojego Komitetu Doradczego do spraw Gospodarki Rybnej.
Ze swojej strony Komisja dostarcza Radzie wszystkie odnośne sprawozdania naukowe.
3.
Rada i Komisja regularnie konsultują się w sprawie sposobów dalszego udoskonalenia i rozszerzenia współpracy, w szczególności badają środki, za pomocą których Komisja może ustanowić ściślejsze związki z Komitetem Doradczym Rady do spraw Gospodarki Rybnej.
4.
Wspólnota dokona wpłaty 376000 DKK przy podpisaniu niniejszego porozumienia oraz następnie corocznych wpłat.
Kolejne wpłaty roczne będą indeksowane.
Indeks wynosi:
Całkowita wpłata Państw Członkowskich ICES za dany rokCałkowita wpłata Państw Członkowskich ICES za rok 1987
Roczna wpłata nie obejmuje kosztów posiedzeń, których zwołania specjalnie żądała Komisja.
Takie spotkania mogą się odbywać wyłącznie za zgodą Rady.
5.
Obie Strony dokonają przeglądu warunków niniejszego porozumienia po trzech latach od jego wejścia w życie.
Jeśli Strony nie uzgodnią nowych warunków, porozumienie pozostaje w mocy zgodnie z istniejących warunkami do czasu uzgodnienia nowych.
Każda ze Stron może wycofać się z porozumienia w dowolnym czasie z zachowaniem rocznego okresu wypowiedzenia.
W odniesieniu do klauzuli 3, Rada zgadza się udzielić statusu obserwatora członkowi personelu Komisji o odpowiednich kwalifikacjach naukowych lub naukowcowi wyznaczonemu przez Komisję, na posiedzeniach Komitetu Doradczego Rady do spraw Gospodarki Rybnej.
W tym charakterze przedstawiciel Komisji miałby prawo zwracania się o udzielenie głosu i uczestniczenia w posiedzeniach, jednakże nie miałby prawa głosu ani możliwości dokonywania zmian porządku obrad.
Będę wdzięczny, jeśli zechce Pan powiadomić, czy wymienione porozumienie jest do przyjęcia jako podstawa współpracy między Radą a Wspólnotą.
W moim zamyśle list niniejszy oraz Pańska odpowiedź będą razem stanowić Umowę o współpracy między Międzynarodową Radą Badań Morza i Europejską Wspólnotą Gospodarczą.
Niniejsza Umowa wejdzie w życie z datą Pańskiej odpowiedzi na niniejszy list."
Mam zaszczyt poinformować Pana, że moja Rada zgadza się z treścią Pańskiego listu.
Z poważaniem,
W imieniu Międzynarodowej Rady
Basil B. Parrish
--------------------------------------------------
Międzynarodowa konwencja
w sprawie Zharmonizowanego Systemu Określania i Kodowania Towarów
(sporządzona w Brukseli, dnia 14 czerwca 1983 roku)
WSTĘP
UMAWIAJĄCE SIĘ STRONY niniejszej Konwencji, sporządzonej pod auspicjami Rady Współpracy Celnej,
PRAGNĄC ułatwić handel międzynarodowy,
PRAGNĄC ułatwić zbieranie, porównywanie i analizę statystyk, w szczególności tych, które dotyczą handlu międzynarodowego,
PRAGNĄC zmniejszyć wydatki ponoszone w związku z powtórnym opisywaniem, klasyfikacją i przenoszeniem zarejestrowanych towarów z jednego systemu klasyfikowania do innego, w trakcie międzynarodowych operacji handlowych oraz ułatwić standaryzację dokumentacji handlowej i przekazywanie danych,
BIORĄC POD UWAGĘ FAKT, że zmiany w technologii i w strukturach handlu międzynarodowego wymagają rozległych modyfikacji Konwencji w sprawie Nomenklatury dla klasyfikacji towarów w Taryfach Celnych, sporządzonej w Brukseli, dnia 15 grudnia 1950 roku,
BIORĄC RÓWNIEŻ POD UWAGĘ FAKT, że stopień szczegółowości, wymagany do celów celnych i statystycznych przez rządy i sfery handlowe wzrósł wysoko ponad ten, który został ustalony w Nomenklaturze załączonej do wyżej wymienionej Konwencji,
UWZGLĘDNIAJĄC znaczenie dokładnych i porównywalnych danych dla celów negocjacji w handlu międzynarodowym,
BIORĄC POD UWAGĘ FAKT, że System Zharmonizowany ma na celu stosowanie go w taryfach frachtowych i statystykach transportowych, które odnoszą się do różnych środków transportu,
BIORĄC POD UWAGĘ FAKT, że System Zharmonizowany ma na celu włączenie go do handlowych systemów określania i kodowania towarów w możliwie jak największym zakresie,
BIORĄC POD UWAGĘ FAKT, że System Zharmonizowany ma na celu rozwinięcie jak najściślejszych współzależności między przywozowymi i wywozowymi statystykami produkcyjnymi,
BIORĄC POD UWAGĘ FAKT, że powinna być utrzymana ścisła współzależność między Systemem Zharmonizowanym a Wzorcową Klasyfikacją Handlu Międzynarodowego (STIC) Narodów Zjednoczonych,
UWZGLĘDNIAJĄC celowość wyjścia naprzeciw wyżej wymienionym potrzebom, poprzez scaloną nomenklaturę taryfowo-statystyczną, odpowiednią do zastosowania przez różne sfery związane z handlem międzynarodowym,
UWZGLĘDNIAJĄC znaczenie zagwarantowania, aby System Zharmonizowany pozostawał aktualny w świetle zmian w technologii lub w strukturach handlu międzynarodowego,
WZIĄWSZY POD UWAGĘ pracę wykonaną w tym zakresie przez Komitet Systemu Zharmonizowanego, powołany przez Radę Współpracy Celnej,
BIORĄC POD UWAGĘ FAKT, że w czasie, gdy wyżej wymieniona Konwencja Nomenklatury okazała się skuteczniejszym instrumentem w osiągnięciu niektórych z tych celów, najlepszym sposobem osiągnięcia pożądanych rezultatów w tym zakresie jest zawarcie nowej międzynarodowej konwencji,
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Definicje
Dla celów niniejszej Konwencji:
a) "Zharmonizowany System określania i Kodowania Towarów", zwany poniżej "Systemem Zharmonizowanym" - oznacza Nomenklaturę przedstawioną w Załączniku do niniejszej Konwencji, składającą się z pozycji i podpozycji oraz ich odpowiednich kodów cyfrowych, uwag dotyczących sekcji, działów i podpozycji oraz Ogólnych Reguł Interpretacji Systemu Zharmonizowanego;
b) "nomenklatura taryfy celnej" — oznacza nomenklaturę przyjętą zgodnie z ustawodawstwem Umawiającej się Strony w celu pobierania należności celnych od towarów przywożonych;
c) "nomenklatury statystyczne" — oznaczają nomenklatury towarowe przyjęte przez Umawiającą się Stronę w celu zbierania danych do przywozowych i wywozowych statystyk handlowych;
d) "scalona nomenklatura taryfowo-statystyczna" — oznacza nomenklaturę, która scala taryfę celną z nomenklaturami statystycznymi i jest prawnie wymagana przez Umawiającą się Stronę przy zgłaszaniu towarów do odprawy w przywozie;
e) "Konwencja o utworzeniu Rady" — oznacza Konwencję o utworzeniu Rady Współpracy Celnej, sporządzoną w Brukseli, dnia 15 grudnia 1950 roku;
Umowa Międzynarodowa w sprawie oliwy z oliwek i oliwek stołowych, 1986
PREAMBUŁA
STRONY NINIEJSZEJ UMOWY,
MAJĄC NA UWADZE, że drzewo oliwne:
- jest nie tylko rośliną niezbędną do utrzymania i konserwacji gleby, ale również umożliwia rozwój gruntów, na których nie mogą być prowadzone inne uprawy i która, nawet przy użyciu ekstensywnych warunków gospodarowania stanowiących poważną część obecnej produkcji, z łatwością przystosowuje się do ulepszonych technik kultywacyjnych,
- jest trwałym drzewem owocowym, które, przy zastosowaniu odpowiednich technik, pozwala na uzyskanie zysku z inwestycji,
PODKREŚLAJĄC, że ich uprawa stanowi o egzystencji i poziomie życia milionów rodzin, które są całkowicie zależne od działań skierowanych na wzrost konsumpcji tych produktów, zarówno w samych krajach producentach, jak i w krajach niebędących producentami, a jedynie konsumentami tego produktu,
BĘDĄC ŚWIADOME, że oliwa z oliwek i oliwki stołowe stanowią, w regionach, gdzie są produkowane, podstawowy produkt rolny,
MAJĄC NA UWADZE, że ważną cechą charakterystyczną oleju z oliwek są nieregularne zbiory oraz nieregularność, z jaką produkt ten wchodzi na rynek, co w konsekwencji powoduje okresowe zmiany wartości produkcji, niestabilność cen i przychodów z wywozu i w końcu poważne różnice w dochodach rolniczych,
MAJĄC NA UWADZE, że niniejsze okoliczności prowadzą do szczególnych trudności, które mogą poważnie szkodzić interesom producentów i konsumentów oraz spowalniać ogólną politykę ekspansji gospodarczej w krajach regionów uprawy oliwek,
PODKREŚLAJĄC w związku z tym wielkie znaczenie produkcji oliwek dla gospodarek wielu krajów, w szczególności krajów rozwijających się,
BĘDĄC ŚWIADOME, że działania, które należy podjąć ze względu na bardzo specyficzne cechy charakterystyczne produkcji oliwek oraz ich sprzedaży wykraczają poza sferę pojedynczych krajów, co sprawia, że należy podjąć kroki na szczeblu międzynarodowym,
UWZGLĘDNIAJĄC Międzynarodową umowę w sprawie oliwy z oliwek, 1956, zmienioną Protokołem z dnia 3 kwietnia 1958 r., Międzynarodową umowę w sprawie oliwy z oliwek, 1963, wielokrotnie zmienianą, oraz Międzynarodową umowę w sprawie oliwy z oliwek, 1979,
UWZGLĘDNIAJĄC, że umowa z 1979 r. wygasa 31 grudnia 1986 r.,
UWAŻAJĄC, że należy kontynuować i rozwijać działania rozpoczęte w ramach powyższych umów oraz że należy zawrzeć nową umowę,
STANOWIĄ, CO NASTĘPUJE:
ROZDZIAŁ I CELE OGÓLNE
Artykuł 1
Cele ogólne
Cele Międzynarodowej umowy w sprawie oliwy z oliwek i oliwek stołowych, 1986 (dalej zwanej "umową"), któreuwzględniają zapisy rezolucji 93 (IV), 124 (V) oraz 155 (VI) Konferencji Narodów Zjednoczonych w sprawie Handlu i Rozwoju są następujące:
1.
W dziedzinie międzynarodowej współpracy i zgodnych działań:
a) popierać międzynarodową współpracę w dziedzinie zintegrowanego rozwoju światowego przemysłu produkcji oliwek;
b) podtrzymywać godziwe warunki pracy przy uprawie oraz w przemyśle przetwórczym oliwek lub w ramach innych działań towarzyszących, mających na celu podniesienie standardów życia ludności tam zatrudnionych;
c) wspierać koordynację produkcji, politykę industrializacji i marketingu oliwy z oliwek, wytłoczyn oliwnych oraz organizacji rynku tych produktów;
d) analizować i ułatwiać stosowanie niezbędnych działań w ramach innych produktów otrzymywanych z drzew oliwnych;
e) kontynuować i rozszerzać działania w ramach poprzednich międzynarodowych umów w sprawie oliwy z oliwek.
2.
W zakresie modernizacji uprawy oliwek i ekstrakcji oliwy z oliwek:
a) wspierać badania naukowe w celu wypracowania technik, które:
i) zmodernizują uprawę oliwek i przemysł oliwny poprzez planowanie działań naukowych i technicznych;
ii) poprawią jakość produktów z nich otrzymywanych;
iii) zredukują koszty produkcji otrzymywanych produktów, szczególnie oliwy z oliwek, w celu poprawy pozycji oliwy na rynku roślinnych olejów jadanych;
iv) poprawią oddziaływanie przemysłu produktów otrzymywanych z oliwek na środowisko, zgodnie z zaleceniami Konferencji Narodów Zjednoczonych w sprawie Środowiska Człowieka, w celu likwidacji negatywnych skutków tego przemysłu;
b) popierać transfer technologii i szkolenia w sektorze produkcji oliwek.
3.
W zakresie rozwoju międzynarodowego handlu produktami z oliwek:
a) ułatwiać analizy i działania skierowane na rozwój międzynarodowego handlu produktami z oliwek w celu zwiększenia przychodów, jakie kraje producenci, a szczególnie kraje rozwijające się, mają z wywozu oraz w celu umożliwienia i przyśpieszenia wzrostu gospodarczego i rozwoju społecznego, mając jednocześnie na względzie interesy konsumentów;
b) podjąć wszelkie możliwe działania zwiększające spożycie oliwy z oliwek i oliwek stołowych;
c) limitować i przeciwdziałać wszelkim praktykom nierównego współzawodnictwa w międzynarodowym handlu oliwą z oliwek, oliwą z wytłoczyn oliwnych oraz oliwkami stołowymi, a także dostarczać produktów w pełni zgodnych z międzynarodowymi regulacjami i standardami przyjętymi w tej dziedzinie;
d) poprawiać dostęp do rynku, ciągłość dostaw, strukturę rynku, a także systemy dystrybucji, marketingu i transportu;
e) podjąć wszelkie działania prezentujące biologiczną wartość oliwy z oliwek i oliwek stołowych.
4.
W zakresie standaryzacji międzynarodowego handlu produktami z oliwek:
a) ułatwiać analizy i stosowanie działań dla zrównoważenia produkcji i konsumpcji;
b) ułatwiać analizy i stosowanie działań mających na celu harmonizację krajowej legislacji dotyczącej w szczególności marketingu oliwy z oliwek i oliwek stołowych;
c) zmniejszać skutki spowodowane zmianami podaży produktów na rynku, głównie w celu:
i) zapobiegania nadmiernym fluktuacjom cen, które muszą pozostać na poziomie opłacalnym dla producenta i sprawiedliwym dla konsumenta;
ii) stworzenia warunków umożliwiających harmoniczny rozwój produkcji, konsumpcji i handlu międzynarodowego, mając na względzie współzależność między powyższymi czynnikami;
d) usprawniać sposoby informowania i wzajemnych konsultacji w celu, między innymi, poprawy przejrzystości rynku oliwy z oliwek, oliwy z wytłoczyn oliwnych i oliwek stołowych.
ROZDZIAŁ II DEFINICJE
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej Umowy:
1) "Rada" oznacza Międzynarodową Radę ds. Oliwy z Oliwek, o której mowa w art. 3 ust. 1;
2) "członek" oznacza Stronę niniejszej Umowy;
3) "członek głównie producent" oznacza każdego członka, którego produkcja oliwy z oliwek i oliwek stołowych w latach gospodarczych dla oliwy z oliwek od 1980/81 do 1983/84 włącznie, po przeliczeniu na równoważnik oliwy z oliwek przy zastosowaniu współczynnika konwersji wynoszącego 20 %, była większa niż wielkość jego przywozu w latach kalendarzowych 1981 do 1984 włącznie;
4) "członek głównie konsument" oznacza każdego członka, którego produkcja oliwy z oliwek i oliwek stołowych w latach gospodarczych dla oliwy z oliwek od 1980/81 do 1983/84 włącznie, po przeliczeniu na równoważnik oliwy z oliwek przy zastosowaniu współczynnika konwersji wynoszącego 20 %, była mniejsza niż wielkość jego przywozu w latach kalendarzowych 1981 do 1984 włącznie lub każdego członka, dla którego nie odnotowano żadnej produkcji w tych samych latach kalendarzowych;
5) "rok gospodarczy dla produkcji oliwy z oliwek" oznacza okres od 1 listopada każdego roku do 31 października roku następnego;
6) "rok gospodarczy dla produkcji oliwek stołowych" oznacza okres od 1 września każdego roku do 31 sierpnia roku następnego;
7) "produkty z oliwek" oznaczają w szczególności oliwę z oliwek, oliwki stołowe oraz oliwę z wytłoczyn oliwek.
CZĘŚĆ I POSTANOWIENIA INSTYTUCJONALNE
ROZDZIAŁ III MIĘDZYNARODOWA RADA DS. OLIWY Z OLIWEK
Artykuł 3
Powołanie, siedziba główna i struktura Międzynarodowej Rady ds. Oliwy z Oliwek
1.
Międzynarodowa Rada ds. Oliwy z Oliwek, powołana w celu administrowania niniejszą Umową i nadzoru jej wdrażania, ma członków, prawa i zadania przedstawione w niniejszej Umowie.
2.
Siedzibą główną Rady jest Madryt, o ile Rada nie zdecyduje inaczej.
3.
Rada realizuje swoje zadania bezpośrednio i/lub za pomocą swoich komitetów i podkomitetów, o których mowa w art. 7, oraz za pomocą sekretariatu zarządzającego złożonego z dyrektora zarządzającego, kierownictwa i personelu.
Artykuł 4
Członkostwo w Radzie
1.
Każda strona niniejszej Umowy jest jednocześnie członkiem Rady.
2.
Są dwie kategorie członków, a mianowicie:
a) członkowie głównie producenci; oraz
b) członkowie głównie konsumenci.
3.
Każdy członek ma jednego przedstawiciela w Radzie oraz, jeśli wyraża taką wolę, jednego lub więcej zmienników.
Ponadto każdy członek może wyznaczyć jednego lub więcej doradców swych przedstawicieli lub zmienników.
Artykuł 5
Członkostwo w organizacjach międzyrządowych
Każde odniesienie w niniejszej Umowie do "rządu" lub "rządów" jest rozumiane jako obejmujące Europejską Wspólnotę Gospodarczą lub każdą inną międzyrządową organizację odpowiedzialną za negocjacje, zawieranie i stosowanie umów międzynarodowych, w szczególności handlowych.
Wszelkie odniesienia w niniejszej Umowie do podpisywania, ratyfikowania, akceptacji czy aprobaty, a także do notyfikowania tymczasowego stosowania Umowy lub do przystąpienia do niej jest w przypadku takich organizacji międzyrządowych rozumiane jako wymagające podpisania, ratyfikacji, akceptacji czy aprobaty, notyfikacji tymczasowego stosowania lub akcesji przez te organizacje międzyrządowe.
Artykuł 6
Przywileje i immunitety
1.
Rada ma osobowość prawną.
W szczególności ma prawo do kontraktowania, nabywania i pozbywania się trwałych i ruchomych środków majątkowych oraz do uczestnictwa w postępowaniach prawnych.
2.
Na terytorium każdego członka i w granicach dopuszczalnych przez miejscowe ustawodawstwo Rada ma zdolność prawną niezbędną do pełnienia funkcji powierzonych jej na mocy niniejszej Umowy.
3.
Od momentu wejścia w życie niniejszej Umowy rząd kraju, na terenie którego zlokalizowana jest siedziba główna, zawiera z Radą porozumienie, przyznające jej odpowiednie warunki funkcjonowania, przywileje i immunitety podobne do tych, jakie przyznane zostały przez państwo-gospodarza innym organizacjom międzynarodowym.
W tym czasie Umowa o siedzibie, podpisana 2 lipca 1962 r. pomiędzy Rządem Hiszpanii i Radą, pozostaje utrzymana.
4.
Rząd państwa, w którym znajduje się siedziba Rady, w granicach dopuszczalnych przez przepisy prawne tego państwa, zwalnia od opodatkowania wynagrodzenia wypłacane przez Radę swoim pracownikom, a także majątek Rady, jej dochody i inną własność.
5.
Rada może zawrzeć, z jednym lub wieloma członkami, porozumienia nadające przywileje i immunitety wymagane do zapewnienia prawidłowego stosowania niniejszej Umowy.
6.
W przypadku przeniesienia siedziby głównej Rady do innego państwa będącego członkiem Umowy, członek ten niezwłocznie zawiera z Radą porozumienie dotyczące statusu, przywilejów i immunitetów Rady, jej dyrektora zarządzającego, kierownictwa, personelu, ekspertów oraz przedstawicieli członków w tym kraju tak, aby mogli oni bez przeszkód wykonywać swoje zadania.
7.
Z wyjątkiem innych porozumień podatkowych, których zawarcie przewidziane jest w ust. 6 niniejszego artykułu oraz w oczekiwaniu na zawarcie tych porozumień, nowy członek gospodarz:
a) przyznaje zwolnienia podatkowe od wynagrodzeń wypłacanych przez Radę swoim pracownikom;
b) przyznaje zwolnienia podatkowe od majątku, dochodów i innej własności Rady.
8.
W przypadku przeniesienia siedziby głównej Rady do państwa niebędącego członkiem Umowy, Rada, przed przeniesieniem swojej siedziby, uzyskuje od rządu tego państwa pisemne zapewnienie:
a) o niezwłocznym zawarciu z Radą porozumienia opisanego w ust. 6 niniejszego artykułu; oraz
b) o przyznaniu, w oczekiwaniu na zawarcie takiego porozumienia, zwolnień przewidzianych w ust. 7 niniejszego artykułu.
9.
Rada stara się zawrzeć porozumienie opisane w ust. 6 niniejszego artykułu z rządem państwa, do którego ma być przeniesiona siedziba główna Rady jeszcze przed transferem siedziby.
Artykuł 7
Zadania i funkcje Rady
1.
Rada wykonuje wszelkie zadania oraz pełni wszystkie funkcje niezbędne do realizacji zapisów niniejszej Umowy.
2.
Rada promuje, w ramach swoich środków i uprawnień, wszelkie działania zmierzające do harmonijnego rozwoju światowej gospodarki produktami oliwnymi w dziedzinie produkcji, konsumpcji i handlu międzynarodowego, uwzględniając wzajemne powiązania pomiędzy nimi.
3.
Rada ma pełnomocnictwo do podejmowania lub organizowania analiz i innych prac, w tym pozyskiwania szczegółowych informacji na temat różnych form specjalnej pomocy w zakresie uprawy oliwek i przemysłu produktów oliwnych tak, aby umożliwić wypracowanie rekomendacji i właściwych sugestii zmierzających do osiągnięcia celów zaprezentowanych w art. 1.
Powyższe analizy i prace obejmują w szczególności możliwie największą liczbę państw lub grup państw, a także uwzględniają ogólne, społeczne i gospodarcze uwarunkowania tych państw.
4.
Rada wypracowuje procedury, za pomocą których członkowie przekazują informacje o przyjętych przez siebie porozumieniach, po rozważeniu rekomendacji i sugestii, o których mowa w niniejszym artykule lub wynikających ze stosowania niniejszej Umowy.
5.
Rada wypracowuje procedury zgodne z zapisami niniejszej Umowy.
Rada uaktualnia te procedury w celu prawidłowego wypełniania jej funkcji w ramach niniejszej Umowy, a także inne procedury, które uważa za konieczne.
W przypadku niespójności pomiędzy przyjętymi przez Radę procedurami oraz zapisami niniejszej Umowy mają zastosowanie te ostatnie.
6.
Rada sporządza, przygotowuje i publikuje raporty, analizy oraz inne dokumenty, które uważa za pomocne i niezbędne.
7.
Rada publikuje, co najmniej raz do roku, raport na temat swojej działalności oraz stopnia realizacji niniejszej Umowy.
8.
Rada może powoływać komitety i podkomitety, które uzna za niezbędne do pomocy w pełnieniu przez siebie funkcji w ramach niniejszej Umowy.
9.
Zapisy finansowe dotyczące wykonywania zadań Rady są przedstawione w części II niniejszej Umowy.
Rada nie ma prawa pożyczania środków finansowych.
Artykuł 8
Przewodniczący i wiceprzewodniczący Rady
1.
Rada wybiera spośród członków przewodniczącego, który pełni swoją funkcję przez okres jednego roku gospodarczego produkcji oliwy z oliwek.
W przypadku gdy przewodniczący jest jednocześnie reprezentantem, jego prawo uczestnictwa w podejmowaniu decyzji Rady jest cedowane na innego członka delegacji.
Przewodniczący nie otrzymuje żadnego wynagrodzenia z tytułu pełnionej funkcji.
2.
Rada wybiera także wiceprzewodniczącego.
W przypadku gdy wiceprzewodniczący jest jednocześnie reprezentantem, ma on prawo uczestnictwa w podejmowaniu decyzji Rady, z wyjątkiem sytuacji gdy pełni rolę przewodniczącego, w którym to przypadku jego prawo głosu jest cedowane na innego członka delegacji.
Wiceprzewodniczący pełni swoją funkcję przez okres jednego roku gospodarczego produkcji oliwy z oliwek oraz nie otrzymuje żadnego wynagrodzenia z tytułu pełnionej funkcji.
3.
W przypadku tymczasowej nieobecności zarówno przewodniczącego jak i wiceprzewodniczącego lub ciągłej nieobecności jednego z nich, Rada może wybrać spośród członków delegacji nowe osoby na te stanowiska, tymczasowo lub na stałe.
Artykuł 9
Sesje Rady
1.
Rada obraduje w swojej siedzibie, o ile nie zdecydowano inaczej.
W przypadku gdy na wniosek jakiegoś członka sesja Rady odbywa się w innym miejscu, członek ten pokrywa dodatkowe koszty poniesione z tego tytułu przez Radę.
2.
Rada obraduje co najmniej dwa razy do roku, na wiosnę i jesienią.
3.
Rada może zostać zwołana na wniosek przewodniczącego w każdym innym terminie.
Przewodniczący zwołuje Radę także na wniosek jednego lub większej ilości członków.
4.
Zapowiedź obrad przewidzianych w ust. 2 niniejszego artykułu jest dokonywana co najmniej 45 dni przed datą pierwszego spotkania w ramach sesji.
Zapowiedź obrad przewidzianych w ust. 3 niniejszego artykułu jest dokonywana co najmniej 15 dni przed datą pierwszego spotkania w ramach sesji.
Artykuł 10
Udziały
1.
Udziały każdego członka są określone na podstawie wyników poniższego wzoru:
Q = P
+ i
+ P
+ i
+ 5
W powyższym wzorze:
- Q – oznacza liczę, którą Rada stosuje jako podstawę do oznaczenia udziału;
- p1 – oznacza średnią produkcję oliwy z oliwek w ciągu roku, w tysiącach ton, w latach gospodarczych od 1980/81 do 1983/84; zaokrągla się w dół do pełnych tysięcy ton;
- i1 – oznacza średni roczny przywóz netto oliwy z oliwek, w tysiącach ton, w latach kalendarzowych 1981 do 1984; zaokrągla się w dół do pełnych tysięcy ton;
- p2 – oznacza średnią roczną produkcję oliwek stołowych w tysiącach ton, wyrażoną w postaci równoważnika oliwy z oliwek poprzez zastosowanie 20 % współczynnika konwersji, w latach gospodarczych od 1980/81 do 1983/84; zaokrągla się w dół do pełnych tysięcy ton;
- i2 – oznacza średni roczny import oliwek stołowych netto w tysiącach ton, wyrażony w postaci równoważnika oliwy z oliwek poprzez zastosowanie 20 % współczynnika konwersji, w latach gospodarczych od 1980/81 do 1983/84; zaokrągla się w dół do pełnych tysięcy ton;
- 5 – oznacza numer podstawowy przyznany każdemu członkowi w każdej grupie członków.
2.
Udziały określone na podstawie ust. 1 niniejszego artykułu są przedstawione w załączniku A do niniejszej Umowy.
Rada może, jeśli to konieczne, dokonać rewizji powyższych udziałów w świetle Umowy.
Artykuł 11
Decyzje Rady
1.
O ile Umowa nie stanowi inaczej, decyzje Rady podejmowane są za zgodą członków.
2.
Każdy członek, który nie uczestniczył w sesji, na której podjęto decyzję, może notyfikować swoje stanowisko w odniesieniu do tej decyzji w ciągu 30 dni po zakończeniu tej sesji.
W przypadku nieotrzymania stanowiska w ciągu powyższego okresu, stanowisko członka jest uważane za zgodne z przyjętą decyzją.
3.
Każdy członek może upoważnić przedstawiciela innego członka do reprezentowania jego interesów oraz do wykonywania jego prawa uczestnictwa w decyzjach Rady na jednej lub wielu sesjach Rady.
Dowód takiego upoważnienia, w formie wymaganej przez Radę, jest jej uprzednio składany.
4.
Przedstawiciel członka może reprezentować interesy i wykonywać prawa uczestnictwa w decyzjach Rady najwyżej jednego członka.
5.
Rada może podejmować decyzje w formie wymiany korespondencji pomiędzy przewodniczącym i członkiem bez zwoływania sesji, pod warunkiem braku sprzeciwów ze strony innych członków.
Każda decyzja podjęta w ten sposób jest niezwłocznie komunikowana wszystkim członkom za pomocą sekretariatu zarządzającego oraz jest przedmiotem sprawozdania z obrad kolejnej sesji Rady.
Artykuł 12
Współpraca z innymi organizacjami
1.
Rada tworzy właściwe przepisy dla konsultacji i współpracy z Narodami Zjednoczonymi i ich organami, w szczególności UNCTAD i UNDP oraz FAO, a także innymi wyspecjalizowanymi agencjami Narodów Zjednoczonych oraz organizacjami międzyrządowymi, rządowymi i pozarządowymi.
2.
Rada, uwzględniając szczególną rolę UNCTAD w międzynarodowym obrocie towarami, w razie potrzeby informuje UNCTAD o swojej działalności i programach pracy.
Artykuł 13
Stosunki ze Wspólnym Funduszem Towarów
W momencie rozpoczęcia funkcjonowania Wspólnego Funduszu Rada w pełni wykorzysta, zgodnie z zasadami zawartymi w Porozumieniu ustanawiającym Wspólny Fundusz Towarów, możliwości drugiego rachunku tego Funduszu.
Artykuł 14
Przyjmowanie obserwatorów
1.
Każdy członek lub członek-obserwator Narodów Zjednoczonych lub jednej ze specjalistycznych agencji niebędących Stroną niniejszej Umowy, lub organizacji, o których mowa w art. 12 ust. 1, może, za zgodą Rady, uczestniczyć jako obserwator w każdej sesji Rady.
2.
Rada może, na wniosek któregokolwiek członka, zdecydować o prowadzeniu sesji bez uczestnictwa obserwatorów.
Artykuł 15
Kworum na posiedzeniach Rady
1.
Kworum wymagane dla każdej sesji Rady stanowi obecność przedstawicieli większości członków mających co najmniej 90 % całkowitej ilości przyznanych członkom udziałów.
2.
W przypadku braku kworum, sesja jest przekładana o 24 godziny, a wymagane kworum na kolejnej sesji stanowi liczba członków mających co najmniej 85 % całkowitej ilości przyznanych tym członkom udziałów.
ROZDZIAŁ IV SEKRETARIAT ZARZĄDZAJĄCY
Artykuł 16
Sekretariat zarządzający
1.
Rada ma sekretariat zarządzający złożony z dyrektora zarządzającego, kierownictwa, zgodnie z procedurami wypracowanymi przez Radę, oraz personelu niezbędnego do wykonywania zadań wynikających z zapisów niniejszej Umowy.
2.
Rada wyznacza dyrektora zarządzającego.
Warunki nominacji dyrektora zarządzającego są ustalane przez Radę, zgodnie z tymi, jakie obowiązują przy nominacji równorzędnych urzędników w równorzędnych organizacjach międzyrządowych.
3.
Dyrektor zarządzający jest naczelnym urzędnikiem administracyjnym Rady oraz jest odpowiedzialny za pełnienie nałożonych na niego obowiązków w zakresie administrowania niniejszą Umową.
4.
Rada, po uzyskaniu opinii dyrektora zarządzającego, nominuje kierownictwo Rady na ustalonych przez siebie zasadach, które są porównywalne do tych, jakie obowiązują przy nominacji równorzędnych urzędników w podobnych organizacjach międzyrządowych.
5.
Dyrektor zarządzający nominuje personel, zgodnie z procedurami wypracowanymi przez Radę.
Podczas wypracowania tych procedur Rada opiera się na zasadach obowiązujących w równorzędnych organizacjach międzyrządowych.
6.
Dyrektor zarządzający, kierownictwo oraz inni członkowie personelu nie wykonują żadnych innych przynoszących dochód prac w sektorze uprawy oliwek oraz przemyśle produktów otrzymywanych z oliwek.
7.
Dyrektor zarządzający, kierownictwo oraz personel nie zabiegają o ani nie przyjmują instrukcji i porad dotyczących ich zadań w ramach niniejszej Umowy od żadnych członków lub władz poza Radą.
Powstrzymują się od wszelkich działań mogących wpływać na ich stanowisko, jako międzynarodowych urzędników odpowiedzialnych jedynie przed Radą.
Każdy członek respektuje wyłączny charakter swoich kompetencji jako dyrektora zarządzającego, członka kierownictwa czy pracownika oraz nie próbuje wpływać na decyzje będące poza jego zakresem odpowiedzialności.
CZĘŚĆ II POSTANOWIENIA FINANSOWE
ROZDZIAŁ V BUDŻET ADMINISTRACYJNY
Artykuł 17
Konstrukcja i zarządzanie
1.
Wydatki niezbędne do zarządzania niniejszą Umową oraz do wdrażania programów współpracy technicznej w zakresie uprawy oliwek, pozyskiwania oliwy z oliwek oraz przetwórstwa oliwek stołowych przewidziane w niniejszej Umowie pochodzą z budżetu administracyjnego.
Alokacja środków na wdrażanie programów współpracy technicznej w zakresie uprawy oliwek, programów pozyskiwania oliwy z oliwek oraz przetwórstwa oliwek stołowych jest ustalona na poziomie 300000 dolarów amerykańskich rocznie oraz jest ewidencjonowana w postaci osobnej pozycji budżetu administracyjnego.
2.
Rada może zwiększyć powyższą kwotę, pod warunkiem że udział finansowy poszczególnych członków nie zostanie podniesiony bez ich zgody.
3.
Udział każdego członka w budżecie administracyjnym na każdy rok kalendarzowy jest proporcjonalny do udziału, jaki ten członek posiada w momencie akceptacji budżetu na dany rok.
4.
Wydatki delegacji członków na sesje Rady są pokrywane przez tych członków.
5.
Na swojej pierwszej sesji Rada akceptuje budżet administracyjny na pierwszy rok kalendarzowy oraz szacuje udział w budżecie każdego z członków.
Następnie Rada, na corocznej sesji jesiennej, akceptuje budżet administracyjny na kolejny rok kalendarzowy oraz szacuje udział w budżecie każdego członka na ten rok.
6.
W sytuacji kiedy członek staje się Stroną niniejszej Umowy, jego początkowy udział w budżecie jest określany na podstawie udziału przyznanego temu członkowi oraz ilości miesięcy pozostałych do końca danego roku, przy czym udziały w budżecie pozostałych członków będących Stronami Umowy pozostają bez zmian na dany rok kalendarzowy.
7.
Udziały w budżecie przewidziane w niniejszym artykule są płatne pierwszego dnia roku kalendarzowego, na który są określone.
Są one dokonywane w dolarach amerykańskich i płatne w tej walucie lub w równoważnej kwocie każdej innej waluty wymienialnej.
8.
W przypadku gdy członek nie dokona płatności należnego udziału w budżecie administracyjnym w pełnym wymiarze w ciągu sześciu miesięcy od początku roku kalendarzowego, dyrektor występuje o niezwłoczne dokonanie płatności.
W przypadku gdy dany członek nie dokona płatności w ciągu trzech miesięcy od zakończenia powyższego okresu sześciomiesięcznego, jego prawo udziału w podejmowaniu decyzji Rady oraz prawo posiadania biura w Radzie zostają wstrzymane do momentu uiszczenia należności w całości.
Członek ten nie traci jednak żadnych innych praw oraz nie jest zwolniony z wypełniania swoich obowiązków nałożonych na niego w ramach niniejszej Umowy, o ile Rada nie zdecyduje inaczej.
Członek ten nie może na mocy żadnej decyzji Rady zostać zwolniony ze swych zobowiązań finansowych ciążących na nim z tytułu niniejszej Umowy.
9.
Każdy członek, który w czasie obowiązywania niniejszej Umowy przestaje być jej Stroną z powodu wycofania się lub wydalenia lub z każdej innej przyczyny, jest zobligowany do dokonania należnych Radzie płatności oraz wypełnia swoje funkcje do momentu, w którym przestaje być Stroną niniejszej Umowy.
Taki członek nie może rościć sobie praw do udziału w dochodach powstałych na skutek likwidacji majątku Rady po zakończeniu obowiązywania niniejszej Umowy.
10.
Podczas pierwszej sesji każdego roku kalendarzowego oświadczenie finansowe Rady za poprzedni rok kalendarzowy, potwierdzone przez niezależnego audytora, jest prezentowane Radzie do akceptacji i publikacji.
11.
Rada, w przypadku jej rozwiązania, najpierw podejmuje kroki przedstawione w art. 60.
ROZDZIAŁ VI FINANSOWANIE PROGRAMÓW WSPÓŁPRACY TECHNICZNEJ W DZIEDZINIE UPRAWY OLIWEK, EKSTRAKCJI OLIWY Z OLIWEK ORAZ PRZETWÓRSTWA OLIWEK STOŁOWYCH
Artykuł 18
Źródła finansowania i administracji
1.
Programy działań, o których mowa w części IV niniejszej Umowy, są wdrażane w oparciu o źródła finansowania ustanowione w ust. 2 niniejszego artykułu.
2.
Źródła finansowania są następujące:
a) finansowanie stałe, przewidziane w budżecie administracyjnym dla wdrażania programów współpracy technicznej w dziedzinie uprawy oliwek, ekstrakcji oliwy z oliwek oraz przetwórstwa oliwek stołowych;
b) instytucje międzyrządowe, rządowe i pozarządowe;
c) finansowanie dobrowolne i dotacje.
3.
Rada może otrzymać dobrowolne finansowanie i dotacje w walutach wymienialnych lub walutach krajowych w celu wsparcia działań w kraju-dawcy.
4.
Rada może także otrzymać inne formy dodatkowego finansowania, w tym usługi, sprzęt naukowy i techniczny i/lub personel spełniający wymogi wdrażanych programów.
5.
Ponadto Rada, jako część rozwoju współpracy międzynarodowej, może zabiegać o zasadniczą pomoc finansową/techniczną oferowaną przez właściwe organizacje międzynarodowe, regionalne i krajowe w postaci bezpośredniego finansowania lub w każdej innej postaci.
6.
Kwoty, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, które nie zostały wydatkowane w danym roku kalendarzowym, mogą zostać przeniesione na następny rok kalendarzowy, nie mogą jednak, w żadnym przypadku, być przetransferowane do innego rozdziału budżetu administracyjnego.
7.
Rada, na swojej sesji jesiennej, przyjmuje program współpracy technicznej w dziedzinie uprawy oliwek, ekstrakcji oliwy z oliwek oraz przetwórstwa oliwek stołowych planowany do wdrożenia i/lub do kontynuacji w następnym roku kalendarzowym.
8.
Decyzje dotyczące zarządzania kwotami pochodzącymi ze źródeł finansowania, o których mowa w ust. 2 niniejszego artykułu są podejmowane zgodnie z zapisami art. 11.
9.
W momencie wygaśnięcia niniejszej Umowy, o ile zostanie ona przedłużona, rozszerzona lub odnowiona, jakiekolwiek niewykorzystane kwoty są wypłacane członkom proporcjonalnie do ich wkładów zdeponowanych podczas czasu obowiązywania niniejszej Umowy.
ROZDZIAŁ VII FUNDUSZ PROMOCYJNY
Artykuł 19
Utworzenie funduszu
1.
Członkowie głównie producenci przekazują do dyspozycji Rady w każdym roku kalendarzowym kwotę 600000 dolarów amerykańskich na cel wspólnej promocji opisanej w rozdziale XIV niniejszej Umowy.
2.
Powyższa kwota może zostać podniesiona przez Radę, pod warunkiem, z jednej strony, że udział żadnego członka nie zostanie zwiększony bez jego zgody, z drugiej natomiast, że zmiany wysokości udziałów, o których mowa w art. 20 są wprowadzane jednomyślną decyzją członków głównie producentów.
3.
Powyższa kwota jest płacona w dolarach amerykańskich lub w innej walucie wymienialnej, w równoważnej wysokości.
Artykuł 20
Udziały w funduszu
1.
Zgodnie z zapisami ust. 2 niniejszego artykułu członkowie głównie producenci partycypują finansowo w funduszu promocyjnym zgodnie z określoną dla nich wysokością udziałów, która związana jest z ich pozycją w światowej gospodarce produktami oliwnymi i jest przedstawiona w załączniku B do niniejszej Umowy.
2.
Rada może, jeśli to niezbędne, dokonać rewizji powyższych udziałów, w zależności od partycypacji finansowej członków głównie producentów w funduszu promocyjnym.
3.
Płatności do funduszu promocyjnego są dokonywane na cały rok kalendarzowy.
Roczna składka każdego członka głównie producenta jest uiszczana po raz pierwszy w momencie, kiedy dane państwo staje się tymczasowym lub stałym członkiem Rady, a w kolejnych latach 1 stycznia.
4.
W przypadku opóźnień w dokonywaniu płatności na cele funduszu promocyjnego stosuje się zapisy art. 17 ust. 8.
5.
Podczas pierwszej sesji każdego roku kalendarzowego konta funduszu promocyjnego za poprzedni rok kalendarzowy, poświadczone przez niezależnego audytora, są przedstawiane Radzie do akceptacji i publikacji.
6.
Kwoty funduszu promocyjnego, które nie zostały wykorzystane w danym roku kalendarzowym mogą być przeniesione na następny rok kalendarzowy, nie mogą jednak, w żadnym przypadku, być przetransferowane do innego rozdziału budżetu administracyjnego.
Artykuł 21
Finansowanie dobrowolne i dotacje
1.
Członkowie głównie importerzy mogą partycypować w funduszu promocyjnym na mocy specjalnego porozumienia z Radą.
Tak pozyskane środki są dodawane do środków stanowiących fundusz utworzony zgodnie z art. 19.
2.
Rada może otrzymywać dotacje od rządów lub z innych źródeł na cele wspólnej promocji działań.
Tak pozyskane środki są dodawane do środków stanowiących fundusz promocyjny utworzony zgodnie z art. 19.
Artykuł 22
Decyzje związane z promocją
1.
Decyzje związane z promocją są podejmowane za zgodą członków partycypujących w funduszu, zgodnie z art. 20 ust. 1.
Członkowie ci mogą, poprzez podjęcie jednomyślnej decyzji, przyznać część środków funduszu promocyjnego na realizację celów, o których mowa w art. 38.
2.
Decyzje podjęte na mocy ust. 1 niniejszego artykułu są niezwłocznie komunikowane nieobecnym członkom.
Artykuł 23
Likwidacja funduszu
W momencie wygaśnięcia niniejszej Umowy, o ile nie jest ona przedłużona, rozszerzona lub odnowiona, jakiekolwiek niewykorzystane kwoty są wypłacane członkom proporcjonalnie do ich wkładów poczynionych podczas czasu obowiązywania niniejszej Umowy.
ROZDZIAŁ VIII KONTROLA FINANSOWA
Artykuł 24
Komitety finansowe
1. Rada powołuje:
a) w celu przeprowadzenia kontroli finansowej wdrażania niniejszej Umowy, w szczególności zaś jej rozdziałów V i VI, komitet finansowy budżetu administracyjnego, w skład którego wchodzi po jednym przedstawicielu każdego członka;
b) w celu przeprowadzenia kontroli finansowej wdrażania niniejszej Umowy, w szczególności zaś jej rozdziału VII, komitet finansowy funduszu promocji, w skład którego wchodzi po jednym przedstawicielu każdego członka uczestniczącego w tym funduszu.
CZĘŚĆ III POSTANOWIENIA EKONOMICZNE I DOTYCZĄCE STANDARYZACJI
ROZDZIAŁ IX TERMINY I DEFINICJE: OLIWA Z OLIWEK ORAZ OLIWA Z WYTŁOCZYN OLIWNYCH
WSKAZANIA ŹRÓDŁA ORAZ NAZWY POCHODZENIA
Artykuł 25
Użycie terminu "oliwa z oliwek"
1.
Termin "oliwa z oliwek" jest zastrzeżony dla oliwy otrzymywanej jedynie z oliwek, z wyłączeniem oliwy otrzymywanej poprzez procesy rozpuszczenia lub ponownej estryfikacji jakiejkolwiek mieszanki z olejami innego rodzaju.
2.
Termin "oliwa z oliwek" nie może, w żadnym wypadku, być używany od określenia oliwy z wytłoczyn oliwnych.
3.
Członkowie podejmują działania zakazujące w handlu krajowym i międzynarodowym użycia terminu "oliwa z oliwek", występującego samodzielnie lub w kombinacji z innymi słowami, które jest niezgodne z definicją zawartą w niniejszym artykule.
Artykuł 26
Terminy i definicje: oliwa z oliwek i oliwa z wytłoczyn oliwnych
1.
Terminy: oliwa z oliwek i oliwa z wytłoczyn oliwnych o różnej jakości podane są poniżej, łącznie z definicją odpowiadającą każdemu terminowi:
A. Oliwa z oliwek z pierwszego tłoczenia: oliwa, która jest otrzymywana jedynie z owocu drzewa oliwnego za pomocą środków mechanicznych lub innych środków fizycznych w warunkach i szczególnym otoczeniu cieplnym, które nie doprowadzają do obniżenia wartości oliwy, który nie został poddany żadnemu procesowi z wyjątkiem czyszczenia, przelewania, krótkotrwałego podgrzania i filtracji, z wyłączeniem oliwy otrzymanej poprzez procesy rozpuszczenia lub ponownej estryfikacji jakiejkolwiek mieszanki z olejami innego rodzaju.
Oliwa z oliwek z pierwszego tłoczenia podlega poniższej klasyfikacji:
a) oliwa z oliwek z pierwszego tłoczenia nadająca się do spożycia w postaci, w jakiej występuje [1]:
i) oliwa z oliwek z pierwszego tłoczenia ekstra: oliwa z oliwek z pierwszego tłoczenia, o absolutnie doskonałym smaku, mająca maksymalną kwasowość w wymiarze kwasu oleinowego 1 gram na 100 gramów;
ii) oliwa z oliwek z pierwszego tłoczenia oczyszczona: oliwa z oliwek z pierwszego tłoczenia spełniająca warunki dla oliwy z oliwek z pierwszego tłoczenia ekstra, z wyjątkiem kwasowości, która w wymiarze kwasu oleinowego nie może przekraczać 1,5 grama na 100 graów;
iii) oliwa z oliwek z pierwszego tłoczenia półoczyszczona (lub oliwa z oliwek z pierwszego tłoczenia, zwykła): oliwa z oliwek z pierwszego tłoczenia o dobrym smaku i mająca maksymalną kwasowość, w wymiarze kwasu oleinowego 3 gramy na 100 gramów, z tolerancją graniczną 10 % oznaczonej kwasowości;
b) oliwa z oliwek z pierwszego tłoczenia nienadająca się do spożycia w postaci w jakiej występuje;
oliwa z oliwek z pierwszego tłoczenia lampante: bezwonna oliwa z oliwek z pierwszego tłoczenia lub oliwa z oliwek z pierwszego tłoczenia mająca kwasowość w wymiarze kwasu oleinowego powyżej 3,3 grama na 100 gramów.
B. Rafinowana oliwa z oliwek: oliwa z oliwek otrzymana poprzez rafinację oliwy z oliwek z pierwszego tłoczenia.
C. Oliwa z oliwek: oliwa stanowiąca mieszankę rafinowanej oliwy z oliwek oraz oliwy z oliwek z pierwszego tłoczenia.
Dopuszcza się także użycie terminu "czysta oliwa z oliwek".
D. Surowa oliwa z wytłoczyn oliwnych: oliwa otrzymana w procesie traktowania wytłoczyn oliwnych rozpuszczalnikiem (z wyjątkiem oliwy otrzymanej w procesie ponownej estryfikacji oraz mieszania z olejami innych rodzajów) oraz przeznaczona do dalszego oczyszczania dla celów konsumpcji przez człowieka lub też do użycia technicznego.
Surowa oliwa z wytłoczyn oliwnych podlega poniższej klasyfikacji:
a) oliwa z wytłoczyn oliwnych rafinowana: oliwa przeznaczona do celów spożywczych i otrzymana poprzez oczyszczenie surowej oliwy z wytłoczyn oliwnych.
b) oliwa z wytłoczyn oliwnych: mieszanka rafinowanej oliwy z wytłoczyn oliwnych oraz oliwy z oliwek z pierwszego tłoczenia.
W żadnym przypadku oliwa ta nie może być nazwana "oliwą z oliwek".
c) oliwa z wytłoczyn oliwnych do celów technicznych: wszystkie inne rodzaje surowych olejów z wytłoczyn oliwnych.
2.
Każdy z powyższych terminów przedstawiających różnej jakości oliwy z oliwek oraz oliwy z wytłoczyn oliwnych odpowiada kryteriom podlegającym zaleceniom zawartym w art. 36 ust. 3 dotyczącym standardów w odniesieniu do cech fizycznych, chemicznych i organoleptycznych oliwy z oliwek i oliwy z wytłoczyn oliwnych.
3.
Rada może, podejmując jednomyślną decyzję, wprowadzić zmiany do terminów i definicji zawartych w niniejszym artykule, tam gdzie to niezbędne lub właściwe.
Artykuł 27
Stosowanie
1.
Terminy zawarte w art. 26 ust. 1 obowiązują w handlu międzynarodowym oraz są stosowane dla określania różnej jakości oliw z oliwek oraz oliw z wytłoczyn oliwnych; terminy te są umieszczane w widocznej formie i miejscu na wszystkich przesyłkach transportowych.
2.
Respektując kryteria jakościowe oraz zgodnie z art. 36 ust. 3, Rada określa standardy stosowane w handlu międzynarodowym.
Artykuł 28
Wskazanie źródła i nazwy pochodzenia
1.
Wskazanie źródła, jeśli takie jest podawane, może być stosowane jedynie w przypadku oliwy z oliwek z pierwszego tłoczenia wyprodukowanej i pochodzącej wyłącznie z kraju, regionu lub obszaru wskazanego na produkcie.
2.
Nazwy pochodzenia, jeśli takie są podawane, mogą być stosowane w przypadku oliwy z oliwek z pierwszego tłoczenia ekstra wyprodukowanej i pochodzącej wyłącznie z kraju, regionu lub obszaru wskazanego na produkcie.
3.
Wskazanie źródła oraz nazwy pochodzenia produktów mogą być używane jedynie zgodnie z prawem kraju pochodzenia.
Artykuł 29
Zabezpieczenia
1.
Członkowie jak najszybciej podejmują działania, zgodne z ustawodawstwem krajowym, mające na celu zapewnienie stosowania zasad i zapisów przedstawionych w art. 25, 26 i 28.
2.
Ponadto dokładają wszelkich starań w celu zastosowania zapisów przedstawionych w art. 26 i 28 w międzynarodowym obrocie handlowym.
3.
Członkowie podejmują działania zakazujące i powstrzymujące użycie na ich terytorium w celu międzynarodowego obrotu handlowego takich wskazań źródła, nazw pochodzenia oraz terminów dotyczących oliwy z oliwek i oliwy z wytłoczyn oliwnych, które są sprzeczne z powyższymi zasadami.
Działania te są stosowane w stosunku do wszystkich napisów zamieszczonych na przesyłkach, fakturach, notach transportowych oraz dokumentach handlowych lub używanych w reklamach, znakach handlowych, nazwach rejestrowanych i ilustracjach dotyczących międzynarodowego marketingu oliwy z oliwek i oliwy z wytłoczyn oliwnych, w sposób dopuszczający błędne informacje na napisach lub wprowadzający w błąd odbiorców co do pochodzenia, źródła bądź jakości oliwy z oliwek lub oliwy z wytłoczyn oliwnych.
Artykuł 30
Spory i ugoda
1.
Każdy spór dotyczący wskazania źródła i nazwy pochodzenia, który powstał na skutek interpretacji zapisów niniejszego rozdziału lub trudności w jego stosowaniu jest przedkładany Radzie, jeśli nie został uprzednio rozwiązany w drodze bezpośrednich negocjacji.
2.
Rada dąży do pogodzenia zwaśnionych stron, po uprzednim zasięgnięciu opinii panelu doradców, o którym mowa w art. 50 ust. 1, oraz po konsultacjach ze Światową Organizacją Własności Intelektualnej, Międzynarodową Federacją ds. Oliwy z Oliwek oraz właściwymi organizacjami zawodowymi członków głównie producentów, oraz, jeśli to konieczne, z Międzynarodową Izbą Handlową, a także wyspecjalizowanymi instytucjami międzynarodowymi ds. analiz chemicznych; w przypadku gdy powyższe konsultacje nie przyniosą oczekiwanych skutków i po wykorzystaniu przez Radę wszelkich działań zmierzających do osiągnięcia porozumienia uczestniczący w sporze członkowie mają prawo odwołania do ostatniej instancji jaką jest Międzynarodowy Trybunał Sprawiedliwości.
ROZDZIAŁ X TERMINY I DEFINICJE: OLIWKI STOŁOWE
Artykuł 31
Terminy i definicje: oliwki stołowe
1.
Termin "oliwki stołowe" oznacza zdrowy owoc wybranych gatunków drzewa oliwnego, zebrany na odpowiednim etapie dojrzewania oraz o odpowiedniej jakości, który w zależności od kategorii oraz pod warunkiem jego przetworzenia zgodnie z recepturą i sposobem ustanowionym w zalecanych standardach jakościowych, stanowi jadalny produkt o określonym terminie przydatności do spożycia.
2.
Oliwki stołowe podlegają poniższej klasyfikacji:
i) Oliwki zielone: otrzymane z owoców zebranych podczas okresu dojrzewania, przed zmianą koloru, po osiągnięciu normalnej wielkości.
Kolor owocu może wahać się od zielonego do słomkowożółtego.
ii) Oliwki zmieniające kolor: otrzymane z różowych, różowoczerwonych lub brązowych owoców zebranych przed okresem całkowitej dojrzałości.
iii) Oliwki czarne: otrzymane z owoców zebranych w okresie pełnej dojrzałości lub nieco wcześniej; mogą one, w zależności od regionu produkcji oraz okresu zbioru, mieć odcień czerwonawy, fioletowoczarny, intensywnie czarny, zielonoczarny lub intensywnie orzechowy.
3.
Każdy z powyższych typów oliwek stołowych odpowiada kryteriom jakościowym zgodnym z zaleceniami art. 38. ust. 1 w sprawie właściwego składu i kryteriów jakościowych oliwek stołowych.
4.
Terminy i definicje w zakresie przygotowania do obrotu handlowego różnych typów oliwek stołowych są zgodne z zaleceniami art. 38 ust. 1.
Artykuł 32
Stosowanie
1.
Terminy opisane w art. 31 ust. 4 są obowiązkowo stosowane w handlu międzynarodowym; są stosowane podczas przygotowania do obrotu handlowego różnych typów oliwek stołowych oraz umieszczane w postaci czytelnych znaków na wszystkich przesyłkach.
2.
Zgodnie z art. 38. ust. 1 Rada ustala jednolite standardy stosowane w handlu międzynarodowym w zakresie właściwego składu i jakości produktów.
Artykuł 33
Zabezpieczenia
1.
Członkowie podejmują, jeśli to możliwe, wszystkie niezbędne działania, w sposób narzucony przez odpowiednie ustawodawstwo, w celu zapewnienia stosowania zasad i zapisów ustanowionych w art. 31, oraz zabiegają o ich stosowanie w handlu międzynarodowym.
2.
Członkowie podejmują działania zakazujące i powstrzymujące użycie na ich terytorium, w celach międzynarodowego obrotu handlowego, takich terminów oliwek stołowych, które są sprzeczne z powyższymi zasadami.
Działania te są stosowane w stosunku do wszystkich napisów umieszczanych na przesyłkach, fakturach, notach transportowych oraz dokumentach handlowych lub używanych w reklamach, znakach handlowych, nazwach rejestrowanych i ilustracjach dotyczących międzynarodowego marketingu oliwek stołowych, w sposób dopuszczający błędne informacje na napisach lub wprowadzający w błąd odbiorców co do pochodzenia, źródła lub jakości oliwek stołowych.
Artykuł 34
Spory i ugoda
1.
Każdy spór dotyczący interpretacji zapisów niniejszego rozdziału, który powstał na skutek interpretacji zapisów tego rozdziału lub trudności w jego stosowaniu, jest przedkładany Radzie, jeśli nie został uprzednio rozwiązany w drodze bezpośrednich negocjacji.
2.
Rada dąży do pogodzenia zwaśnionych stron, po uprzednim zasięgnięciu opinii panelu doradców, o którym mowa w art. 50 ust. 1, oraz po konsultacjach ze Światową Organizacją Własności Intelektualnej, Międzynarodową Federacją ds. Oliwy z Oliwek oraz właściwymi organizacjami zawodowymi członków głównie producentów, oraz, jeśli to konieczne, z Międzynarodową Izbą Handlową, a także wyspecjalizowanymi instytucjami międzynarodowymi ds. analiz chemicznych; w przypadku gdy powyższe konsultacje nie przyniosą oczekiwanych skutków i po wykorzystaniu przez Radę wszelkich działań zmierzających do osiągnięcia porozumienia uczestniczący w sporze członkowie mają prawo odwołania się do ostatniej instancji jaką jest Międzynarodowy Trybunał Sprawiedliwości.
ROZDZIAŁ XI STANDARYZACJA RYNKÓW PRODUKTÓW OLIWNYCH
Artykuł 35
Analiza sytuacji i ewolucji na rynku oliwy z oliwek i oliwy z wytłoczyn oliwnych
1.
W ramach ogólnych celów przedstawionych w art. 1, jak również dążąc do standaryzacji rynku oliwy z oliwek i oliwy z wytłoczyn oliwnych oraz zniwelowania nierównowagi pomiędzy popytem i podażą powstającej na skutek nieregularności zbiorów i innych czynników, Rada dokonuje, podczas sesji jesiennej, szczegółowej analizy równowagi rynkowej oliwy z oliwek oraz całkowitego pomiaru popytu i podaży na oliwę z oliwek i oliwę z wytłoczyn oliwnych, wykorzystując do tego celu informacje dostarczone przez każdego członka w ramach art. 48 oraz inne informacje przekazywane Radzie przez rządy państw niebędących Stronami niniejszej Umowy, ale zainteresowanych międzynarodowym handlem oliwą z oliwek i oliwą z wytłoczyn oliwnych, a także wszystkie inne dane statystyczne dostępne Radzie.
2.
Co roku, na sesji wiosennej, Rada, uwzględniając wszystkie dostępne w danym momencie informacje, dokonuje dalszej analizy sytuacji rynkowej oraz dalszej oceny podaży i popytu na te produkty, czego wynikiem może być zaproponowanie członkom podjęcia działań, jakie uważa ona za stosowne.
3.
Powołuje się Komitet Ekonomiczny, który obraduje w regularnych odstępach czasu, w celu wymiany poglądów na temat światowej sytuacji na rynku oliwy z oliwek i oliwy z wytłoczyn oliwnych oraz w celu znalezienia rozwiązania problemów wpływających negatywnie na międzynarodowy handel tymi produktami.
Artykuł 36
Standaryzacja rynków oliwy z oliwek oraz oliwy z wytłoczyn oliwnych
1.
Rada wykonuje odpowiednie analizy w celu przedstawienia członkom zaleceń w zakresie osiągnięcia równowagi pomiędzy produkcją i konsumpcją, oraz długoterminowej standaryzacji rynku oliwy z oliwek poprzez zastosowanie odpowiednich działań, w tym działań zachęcających do sprzedaży oliwy z oliwek po cenach konkurencyjnych dla konsumentów, tak aby zmniejszyć różnicę cen pomiędzy oliwą z oliwek oraz innymi roślinnymi olejami jadalnymi, szczególnie w formie różnorakiego wsparcia.
2.
W ramach powyższej standaryzacji Rada wykonuje również niezbędne analizy mające na celu zalecenie członkom odpowiednich rozwiązań problemów mogących pojawić się w odniesieniu do ewolucji międzynarodowego rynków oliwy z oliwek oraz oliwy z wytłoczyn oliwnych poprzez zawarcie stosownych porozumień, uwzględniając nierównowagę rynkową wynikającą z fluktuacji produkcji oraz innych przyczyn.
3.
Rada dokonuje analizy metod i środków zapewniających ekspansję handlu międzynarodowego oraz wzrostu konsumpcji oliwy z oliwek.
W szczególności przygotowuje członkom odpowiednie zalecenia dotyczące:
a) przyjmowania i stosowania standardowych wersji kontraktów międzynarodowych dla transakcji w handlu oliwą z oliwek oraz oliwą z wytłoczyn oliwnych;
b) powoływania i funkcjonowania Międzynarodowego Biura ds. Porozumień i Arbitrażu, które zajmuje się rozstrzyganiem sporów dotyczących transakcji w handlu oliwą z oliwek i oliwą z wytłoczyn oliwnych;
c) ustanawiania jednolitych standardów dla fizycznych, chemicznych i organoleptycznych cech oliwy z oliwek i oliwy z wytłoczyn oliwnych;
d) ustanawiania jednolitych metod analitycznych.
4.
Rada podejmuje wszelkie działania, jakie uznaje za stosowne w celu wyeliminowania nierównej konkurencji na szczeblu międzynarodowym, w tym konkurencji ze strony państw, które nie są Stronami niniejszej Umowy lub ze strony osób posiadających narodowość tych państw.
Artykuł 37
Analiza sytuacji i ewolucji na rynku oliwek stołowych
1.
W ramach celów ogólnych przedstawionych w art. 1 członkowie udostępniają i dostarczają wszystkie niezbędne informacje i dane statystyczne na temat oliwek stołowych, umożliwiających standaryzację rynku tych produktów.
2.
Rada, na swojej sesji jesiennej, dokonuje szczegółowej analizy ilościowej i jakościowej równowagi oliwek stołowych wykorzystując do tego celu powyższe informacje, wszelkie informacje przekazane Radzie przez rządy państw niebędących Stronami niniejszej Umowy, ale zainteresowanych międzynarodowym handlem oliwkami stołowymi, a także inne dane statystyczne będące w posiadaniu Rady.
3.
Co roku, na sesji wiosennej, Rada, uwzględniając wszystkie dostępne w danym momencie informacje, dokonuje dalszej analizy sytuacji rynkowej oraz dalszej oceny podaży i popytu na te produkty, czego wynikiem może być zaproponowanie członkom podjęcia działań, jakie uważa ona za stosowne.
Artykuł 38
Standaryzacja rynku oliwek stołowych
1.
Rada dokonuje analizy metod i środków zapewniających ekspansję handlu międzynarodowego oraz wzrostu konsumpcji oliwek stołowych.
W szczególności przygotowuje ona członkom odpowiednie zalecenia dotyczące:
a) wdrożenia ujednoliconych standardów jakościowych stosowanych do oliwek stołowych w handlu międzynarodowym;
b) przyjęcia i stosowania standardowych wersji kontraktów międzynarodowych dla transakcji w handlu oliwkami stołowymi;
c) powołania i funkcjonowania Międzynarodowego Biura ds. Porozumień i Arbitrażu, które zajmuje się rozstrzyganiem sporów dotyczących transakcji w handlu oliwkami stołowymi.
2.
Rada promuje takie analizy, które przyczyniają się do stymulowania wzrostu konsumpcji oliwek stołowych.
Analizy te są prezentowane członkom do wykorzystania w takim zakresie, w jakim uważają oni to za stosowne.
3.
W tym względzie Rada podejmuje wysiłki w celu pozyskania dla wszystkich członków lub członków zainteresowanych różnego rodzaju pomocy, w tym pomocy finansowej, jaka oferowana jest przez organizacje międzynarodowe i inne.
CZĘŚĆ IV POSTANOWIENIA TECHNICZNE
ROZDZIAŁ XII WSPÓŁPRACA TECZHNICZNA W ZAKRESIE UPRAWY OLIWEK, EKSTRAKCJI OLIWY Z OLIWEK ORAZ PRZETWÓRSTWA OLIWEK STOŁOWYCH
Artykuł 39
Programy i działania
1.
W celu osiągnięcia celów ogólnych przedstawionych w art. 1 dotyczących współpracy technicznej związanej z oliwkami i produktami oliwnymi Rada stwarza, promuje oraz wdraża działania dotyczące powyższych produktów.
2.
Współpraca techniczna w zakresie oliwek i produktów oliwnych obejmuje uprawę oliwek, ekstrakcję oliwy oraz przetwórstwo oliwek stołowych.
3.
Rada może podjąć bezpośrednie działania mające na celu promocję powyższej współpracy technicznej.
4.
Rada może podjąć współpracę z państwem lub firmami sektora prywatnego/koncernami, tak narodowymi, jak i ponadnarodowymi, w celu realizacji części lub całości zapisów niniejszego rozdziału.
Może ona także udzielić finansowego wsparcia powyższym firmom i/lub koncernom, w granicach ustanowionych w art. 17. ust. 1.
Artykuł 40
Badania naukowe i rozwój
1.
Rada dokonuje oceny każdej propozycji projektów naukowo-badawczych mogących zainteresować członków oraz podejmuje właściwe działania w tym zakresie.
2.
Rada może nawiązać współpracę ze specjalistycznymi instytutami naukowymi, laboratoriami oraz centrami w celu realizacji, monitorowania, wykorzystania i rozpowszechniania, dla wspólnej korzyści członków, osiągnięć powyższych programów naukowo-badawczych.
3.
Rada dokonuje niezbędnych analiz na temat wymiernych korzyści, jakich można oczekiwać po zastosowaniu osiągnięć i rezultatów tych programów naukowo-badawczych.
Artykuł 41
Szkolenia i działania specjalne
1.
Rada podejmuje niezbędne kroku w celu organizacji kursów i szkoleń na różnych szczeblach zaawansowania, dla ekspertów technicznych działających w sektorze oliwnym, szczególnie zaś tych pochodzących z krajów–członków rozwijających się.
2.
Rada umożliwia transfer technologii ze strony członków wysoce zaawansowanych w stosowaniu technik uprawy oliwek, ekstrakcji oliwy z oliwek oraz przetwórstwa oliwek stołowych dla członków–krajów rozwijających się.
3.
Rada ułatwia współpracę techniczną poprzez postawienie do dyspozycji członków zgłaszających zapotrzebowanie na pomoc techniczną ze strony różnego rodzaju konsultantów i ekspertów.
4.
W szczególności Rada:
a) przeprowadza specjalistyczne analizy i działania;
b) organizuje lub wspiera organizację międzynarodowych seminariów i spotkań;
c) pozyskuje informacje techniczne oraz rozpowszechnia je wśród wszystkich członków;
d) podejmuje się promocji koordynacji działań dotyczących współpracy technicznej między członkami w zakresie uprawy oliwek, ekstrakcji oliwy z oliwek oraz przetwórstwa oliwek stołowych, w tym działań w ramach planowania regionalnego i ponadregionalnego;
e) promuje współpracę dwu- i wielostronną, której celem jest wsparcie jej wysiłków w osiągnięciu celów niniejszej Umowy.
Artykuł 42
Środki finansowe
Rada stwarza osobne konto w budżecie administracyjnym dla celów ewidencji programów współpracy technicznej w dziedzinie uprawy oliwek, ekstrakcji oliwy z oliwek oraz przetwórstwa oliwek stołowych.
ROZDZIAŁ XIII INNE ŚRODKI
Artykuł 43
Inne środki
Rada:
a) podejmuje się wsparcia i koordynacji stosownych analiz i projektów naukowych na temat wartości biologicznej oliwy z oliwek, ze szczególnym uwzględnieniem jej zalet odżywczych i innych istotnych właściwości;
b) opracowuje, we współpracy z podmiotami specjalistycznymi, terminologię dotyczącą oliwek, standardów produktów oliwnych oraz odpowiednich metod analizy, jak również innych standardów obowiązujących w sektorze produkcji oliwek;
c. podejmuje wszelkie działania niezbędne do przygotowania kompendium praktyk handlowych dopuszczalnych w międzynarodowym handlu oliwą z oliwek, oliwą z wytłoczyn oliwnych oraz oliwkami stołowymi.
CZĘŚĆ V POSTANOWIENIA DOTYCZĄCE REKLAMY
ROZDZIAŁ XIV REKLAMA ŚWIATOWA PROMUJĄCA SPOŻYCIE OLIWY Z OLIWEK ORAZ OLIWEK STOŁOWYCH
Artykuł 44
Programy reklamowe w celu promocji spożycia oliwy z oliwek oraz oliwek stołowych
1.
Członkowie partycypujący w funduszu promocyjnym, o których mowa w art. 19, podejmują wspólne działania promocyjne w celu rozwoju światowego spożycia oliwy z oliwek oraz oliwek stołowych, wykorzystując terminy - jadalne oliwy z oliwek, przedstawione w art. 26 oraz termin – oliwki stołowe, przedstawiony w art. 31.
2.
Powyższe działania przybierają formę kampanii edukacyjnych i promocyjnych, a ich zakres obejmuje cechy organoleptyczne i chemiczne oliwy z oliwek i oliwek stołowych, a także ich właściwości odżywcze, terapeutyczne i inne.
3.
W ramach kampanii reklamowych konsumenci są informowani o terminach i źródłach pochodzenia oliwy z oliwek i oliwek stołowych, zadbaniem jednak, aby żadna konkretna jakość, pochodzenie czy źródło produktu nie były ukazywane jako lepsze od innych.
4.
Organizacja kampanii reklamowych podejmowanych zgodnie z niniejszym artykułem jest przedmiotem decyzji Rady, w zależności od dostępności środków finansowych.
Pierwszeństwo przyznaje się kampaniom w krajach będących głównymi konsumentami oraz w krajach, w których spożycia oliwy z oliwek oraz oliwek stołowych może wzrosnąć.
5.
Środki funduszu promocyjnego są wydatkowane zgodnie z poniższymi kryteriami:
a) wielkość konsumpcji oraz możliwości rozwoju istniejących rynków;
b) stworzenie nowych rynków dla oliwy z oliwek i oliwek stołowych;
c) stopa zwrotu uzyskana z wydatków poniesionych na cele reklamowe.
6.
Rada jest odpowiedzialna za zarządzanie środkami przeznaczonymi na wspólne cele reklamowe.
Przygotowuje ona roczne zestawienie przychodów i wydatków związanych z powyższą reklamą, w postaci załącznika do budżetu.
7.
Rada jest odpowiedzialna za techniczne wykonanie kampanii reklamowych, które może także powierzyć wybranym przez nią wyspecjalizowanym podmiotom.
Artykuł 45
Znak międzynarodowej gwarancji przyznawanej przez Radę
Członkowie podejmują kroki zachęcające do stosowania znaku międzynarodowej gwarancji przyznanej przez Radę w ramach krajowych i międzynarodowych transakcji handlowych oliwą z oliwek i oliwkami stołowymi oraz przyjmują stosowne działania w tym celu.
CZĘŚĆ VI POZOSTAŁE POSTANOWIENIA
ROZDZIAŁ XV OBOWIĄZKI OGÓLNE
Artykuł 46
Obowiązki ogólne
Członkowie zobowiązują się do niepodejmowania żadnych działań pozostających w sprzeczności z obowiązkami nałożonymi przez niniejszą Umowę lub z ogólnymi celami przedstawionymi w art. 1.
Artykuł 47
Wsparcie międzynarodowego obrotu handlowego oraz konsumpcji
1. Członkowie zobowiązują się do podejmowania wszystkich możliwych działań ułatwiających obrót handlowy, zwiększających spożycie oliwy z oliwek i oliwek stołowych oraz zapewniających właściwy rozwój międzynarodowego handlu tymi produktami.
W tym celu zobowiązują się oni do stosowania zasad, reguł i założeń przyjętych w ramach odpowiednich porozumień międzynarodowych.
Ponadto członkowie zobowiązują się do przyjmowania działań mających na celu wzrost sprzedaży oliwy z oliwek po cenach konkurencyjnych dla konsumenta, w tym działań zmierzających do określenia niezbędnego wsparcia oraz zbliżenia różnicy cen pomiędzy oliwą z oliwek oraz innymi roślinnymi olejami jadalnymi, tak aby pobudzić konsumpcję oliwy z oliwek.
Artykuł 48
Wymiana informacji
Członkowie zobowiązują się do udostępniania i dostarczania Radzie wszystkich danych statystycznych, informacji i dokumentacji niezbędnych do prawidłowego wypełniania jej funkcji w ramach niniejszej Umowy, w szczególności zaś informacji niezbędnych do ustalenia równowagi rynkowej oliwy z oliwek, oliwy z wytłoczyn oliwnych oraz oliwek stołowych, a także do zdobywania wiedzy na temat polityki krajowej poszczególnych członków w stosunku do produktów oliwnych.
Artykuł 49
Odpowiedzialność finansowa członków
Zgodnie z ogólnymi zasadami prawa odpowiedzialność finansowa każdego członka względem Rady oraz innych członków ograniczona jest do obowiązków zapisanych w art. 17 i art. 19 dotyczących partycypowania w budżecie administracyjnym oraz funduszu promocyjnym.
ROZDZIAŁ XVI SPORY I ZAŻALENIA
Artykuł 50
Spory i zażalenia
1.
Każdy spór dotyczący interpretacji lub stosowania niniejszej Umowy, z wyjątkiem sporów podlegających art. 30 i art. 34, który nie został rozwiązany w drodze negocjacji, jest – na wniosek każdego członka będącego stroną sporu – zgłaszany Radzie w celu podjęcia przez nią decyzji, po zasięgnięciu opinii, jeśli to konieczne, panelu doradców, którego skład jest ustalany w regulaminie Rady.
2.
Uzasadniona opinia panelu doradców jest przedkładana Radzie, która w każdym przypadku doprowadza do rozwiązania sportu po zapoznaniu się ze wszystkimi faktami.
3.
Każde zażalenie o niewywiązaniu się członka ze swoich obowiązków w ramach niniejszej Umowy jest, na wniosek członka składającego zażalenie, zgłaszane Radzie w celu podjęcia przez nią decyzji, po zasięgnięciu opinii, jeśli to konieczne, panelu doradców, o którym mowa w ust. 1 niniejszego artykułu.
4.
Rada może zdecydować o uznaniu działań danego członka za naruszenie postanowień niniejszej Umowy.
5.
W przypadku stwierdzenia przez Radę naruszenia przez danego członka postanowień niniejszej Umowy może ona albo nałożyć na tego członka sankcje, począwszy od prostego ostrzeżenia na zawieszeniu prawa członka do udziału w podejmowaniu decyzji Rady do momentu spełnienia przez niego swoich obowiązków skończywszy lub, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 58, wykluczyć tego członka z uczestnictwa w Umowie.
ROZDZIAŁ XVII POSTANOWIENIA KOŃCOWE
Artykuł 51
Depozytariusz
Sekretarz Generalny Narodów Zjednoczonych jest mianowany depozytariuszem niniejszej Umowy.
Artykuł 52
Podpisywanie, ratyfikacja, akceptacja, zatwierdzenie
1.
Niniejsza Umowa jest dostępna do podpisu w siedzibie głównej Narodów Zjednoczonych, od 1 września do 31 grudnia 1986 r. włącznie, dla rządów zaproszonych na Konferencję Narodów Zjednoczonych w sprawie Oliwy z Oliwek, 1986.
2.
Każdy rząd, o którym mowa w ust. 1 niniejszego artykułu może:
a) podczas podpisywania niniejszej Umowy złożyć deklarację, iż składając taki podpis wyraża zgodę na stosowanie zapisów niniejszej Umowy (podpis ostateczny);
lub
b) po podpisaniu niniejszej Umowy ratyfikować, akceptować lub zatwierdzić ją poprzez złożenie u depozytariusza odpowiedniego oświadczenia.
3.
Dokumenty ratyfikacyjne, akceptacji czy zatwierdzenia są składane u depozytariusza nie później niż 31 grudnia 1986 r.
Rada może jednak wydłużyć czas dla tych rządów, które nie są w stanie złożyć swych dokumentów przed powyższą datą.
Artykuł 53
Przystąpienie
1.
Rząd każdego państwa może przystąpić do niniejszej Umowy na warunkach ustanowionych przez Radę, obejmujących limit czasowy dla złożenia oświadczenia o akcesji.
Rada może jednak przyznać rządom, które nie są w stanie przystąpić do Umowy w określonym limitem czasie, dodatkowy okres na ten cel.
2.
Przystąpienie jest wiążące w momencie złożenia u depozytariusza oświadczenia o akcesji.
W oświadczeniu o akcesji widnieje stwierdzenie, że rząd akceptuje wszystkie warunki ustanowione przez Radę.
Artykuł 54
Notyfikacja tymczasowego stosowania Umowy
1.
Rząd–sygnatariusz wyrażający wolę ratyfikacji, akceptacji lub zatwierdzenia niniejszej Umowy lub rząd, dla którego Rada ustanowiła warunki akcesji, ale który jeszcze nie złożył swego oświadczenia, może w każdej chwili powiadomić depozytariusza o tymczasowym stosowaniu przez niego niniejszej Umowy w momencie jej wejścia w życie zgodnie z art. 55 lub, jeśli Umowa już obowiązuje, w ściśle określonym czasie.
2.
Rząd, który powiadomił, zgodnie z ust. 1 niniejszego artykułu, że będzie stosował zapisy niniejszej Umowy w momencie jej wejścia w życie lub, jeśli Umowa już obowiązuje, w ściśle określonym czasie, pozostaje od tego czasu członkiem tymczasowym aż do momentu złożenia przez niego dokumentów ratyfikacji, akceptacji, zatwierdzenia lub akcesji.
Artykuł 55
Wejście w życie
1.
Niniejsza Umowa wchodzi w życie 1 stycznia 1987 r. lub w każdym innym dniu po tej dacie, jeśli pięć rządów spośród tych wymienionych w załączniku A do niniejszej Umowy i mających co najmniej 95 procent udziałów ostatecznie podpisze niniejszą Umowę lub ją ratyfikuje, akceptuje, zatwierdzi bądź też do niej przystąpi.
2.
Jeśli 1 stycznia 1987 r. niniejsza Umowa nie wejdzie w życie zgodnie z ust. 1 niniejszego artykułu, wchodzi ona w życie tymczasowo, pod warunkiem że pięć rządów spełniających wymogi procentowe ust. 1 niniejszego artykułu ostatecznie podpisze niniejszą Umowę lub ją ratyfikuje, zaakceptuje, zatwierdzi bądź też poinformuje depozytariusza o tymczasowym stosowaniu przez nie postanowień niniejszej Umowy.
3.
Jeśli 1 stycznia 1987 r. wymogi wejścia w życie ustanowione w ust. 1 i 2 niniejszego artykułu nie zostaną spełnione, Sekretarz Generalny Narodów Zjednoczonych zaprasza te rządy, które definitywnie podpisały niniejszą Umowę lub ją ratyfikowały, zaakceptowały, zatwierdziły bądź też poinformowały o tymczasowym stosowaniu niniejszej Umowy, do podjęcia decyzji o definitywnym lub tymczasowym wejściu w życie niniejszej Umowy pomiędzy sobą, od momentu jaki uznają za stosowny.
4.
Dla każdego rządu, który nie poinformował depozytariusza w ramach art. 54 o tymczasowym stosowaniu niniejszej Umowy oraz który złożył dokumenty ratyfikacyjne, akceptacji, zatwierdzenia lub akcesji po dacie wejścia w życie niniejszej Umowy, Umowa ta wchodzi w życie z dniem złożenia takiego oświadczenia.
Artykuł 56
Zmiany
1.
Rada może zalecić członkom wprowadzenie zmian do niniejszej Umowy.
2.
Rada ustala dzień, do którego członkowie informują depozytariusza o ich zgodzie na wprowadzenie jakichkolwiek zmian.
3.
Każda zmiana wchodzi w życie 90 dni po otrzymaniu przez depozytariusza informacji o jej akceptacji ze strony każdego członka. W przypadku niespełnienia powyższego wymogu do dnia ustalonego przez Radę zgodnie z ust. 2 niniejszego artykułu, zmiana jest uznawana za wycofaną.
Artykuł 57
Wycofanie
1.
Każdy członek może wycofać się z niniejszej Umowy w każdym momencie po wejściu jej w życie poprzez pisemne oświadczenie złożone na ręce depozytariusza.
Członek ten niezwłocznie informuje Radę o podjętej przez siebie decyzji.
2.
Wycofanie się członka zgodnie z niniejszym artykułem nabiera mocy 90 dni po dacie otrzymania przez depozytariusza oświadczenia o wycofaniu.
Artykuł 58
Wykluczenie
Jeśli Rada stwierdza, że dany członek nie wywiązuje się ze swych obowiązków w ramach niniejszej Umowy oraz że fakt ten negatywnie wpływa na funkcjonowanie niniejszej Umowy, może ona, po podjęciu jednomyślnej decyzji przez pozostałych członków, wykluczyć tego członka z Umowy.
Rada niezwłocznie informuje depozytariusza o swojej decyzji.
Członek ten przestaje być Stroną Umowy 30 dni po dacie podjęcia powyższej decyzji.
Artykuł 59
Zamknięcie kont
1.
Rada dokonuje stosownego zamknięcia kont członka, który wycofał się z niniejszej Umowy, został wykluczony przez Radę lub z innych przyczyn przestał być Stroną niniejszej Umowy.
Rada zatrzymuje wszelkie kwoty pieniężne wpłacone przez takiego członka.
Jednocześnie członek ten jest zobligowany do uiszczenia Radzie wszystkich należnych kwot pieniężnych.
2.
W momencie zakończenia obowiązywania niniejszej Umowy żaden członek, o którym mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, nie ma prawa do żadnego udziału w przychodach powstałych na skutek likwidacji Umowy lub sprzedaży majątku Rady; jednocześnie nie jest on obarczony żadnymi należnościami z tytułu deficytu finansowego Rady, jeśli takowy wystąpi.
Artykuł 60
Czas trwania, przedłużenie, rozszerzenie i zakończenie
1.
Niniejsza Umowa obowiązuje do 31 grudnia 1991 r., o ile Rada nie zdecyduje o jej przedłużeniu, rozszerzeniu, odnowieniu lub przedwczesnym zakończeniu, zgodnie z zapisami niniejszego artykułu.
2.
Rada może zdecydować o przedłużeniu niniejszej Umowy o nie dłużej niż dwa okresy roczne.
Każdy członek, który nie akceptuje takiego przedłużenia niniejszej Umowy, informuje o tym Radę, przestając być jej członkiem od początku obowiązywania przedłużenia.
3.
Jeśli przed 31 grudnia 1991 r. lub przed datą zakończenia okresu przedłużenia Umowy, o którym mowa w ust. 2 niniejszego artykułu, zostanie wynegocjowana nowa umowa lub protokół rozszerzenia niniejszej Umowy, ale nie wchodzą one w życie, ani ostatecznie, ani tymczasowo, niniejsza Umowa pozostaje wiążąca poza datę jej wygaśnięcia, aż do momentu wejścia w życie nowej umowy lub protokołu, pod warunkiem że okres takiego przedłużenia nie przekracza 12 miesięcy.
4.
Rada może w każdym momencie zdecydować o zakończeniu niniejszej Umowy ze skutkiem, jaki uzna za stosowny.
5.
Niezależnie od wygaśnięcia lub zakończenia niniejszej Umowy Rada kontynuuje, tak długo, jak to konieczne, funkcjonowanie dla celów przeprowadzenia likwidacji Rady, w tym zamknięcia kont, oraz ma podczas tego okresu niezbędne prawa i pełni funkcje niezbędne do osiągnięcia powyższych celów.
6.
Rada informuje depozytariusza o decyzjach podjętych na mocy niniejszego artykułu.
Artykuł 61
Zastrzeżenia
Nie można wprowadzać żadnych zastrzeżeń w odniesieniu do zapisów niniejszej Umowy.
W dowód czego niżej wymienieni pełnomocnicy we wskazanym dniu złożyli swoje podpisy pod niniejszą Umową.
Konwencja o Wspólnej Procedurze Tranzytowej
REPUBLIKA AUSTRII, REPUBLIKA FINLANDII, REPUBLIKA ISLANDII, KRÓLESTWO NORWEGII, KRÓLESTWO SZWECJI I KONFEDERACJA SZWAJCARSKA,
zwane dalej "krajami EFTA",
EUROPEJSKA WSPÓLNOTA GOSPODARCZA,
zwana dalej "Wspólnotą",
OPIERAJĄC SIĘ na umowach o wolnym handlu między Wspólnotą a poszczególnymi krajami EFTA,
OPIERAJĄC SIĘ na Wspólnej Deklaracji przyjętej przez ministrów krajów EFTA i Państw Członkowskich Wspólnoty, jak również przez Komisję Wspólnot Europejskich, w dniu 9 kwietnia 1984 roku w Luksemburgu, zawierającym proklamację utworzenia Europejskiej Przestrzeni Gospodarczej, w szczególności w celu uproszczenia formalności granicznych i reguł pochodzenia towarów,
OPIERAJĄC SIĘ na zawartej między krajami EFTA a Wspólnotą Konwencji o uproszczeniu formalności w obrocie towarowym, na mocy której wprowadzony został dla tego obrotu jednolity dokument administracyjny,
MAJĄC NA UWADZE, że stosowanie tego jednolitego dokumentu w ramach wspólnej procedury tranzytowej do przewozu towarów między Wspólnotą a krajami EFTA, jak również między poszczególnymi krajami EFTA, spowodowałoby uproszczenie,
MAJĄC NA UWADZE, że cel ten najlepiej może być osiągnięty przez rozszerzenie procedury tranzytowej, stosowanej obecnie do przewozu towarów wewnątrz Wspólnoty, między Wspólnotą a Austrią i Szwajcarią, jak również między Austrią a Szwajcarią, na te kraje EFTA, które jeszcze jej nie stosują,
MAJĄC NA UWADZE, że między Finlandią, Norwegią a Szwecją mają zastosowanie także Nordyckie Uregulowania Tranzytowe,
POSTANOWIŁY zawrzeć następującą Konwencję:
Postanowienia ogólne
Artykuł 1
1.
Niniejsza Konwencja ustanawia środki dotyczące przewozu towarów między Wspólnotą a krajami EFTA, jak również między poszczególnymi krajami EFTA; w tym celu wprowadza się wspólną procedurę tranzytową, w ramach której towary bez względu na ich rodzaj i pochodzenie, mogą być w danym wypadku również przeładowywane, wysyłane dalej lub składowane.
2.
Bez uszczerbku dla postanowień niniejszej Konwencji, w szczególności tych dotyczących składania zabezpieczenia, przewozy towarów wewnątrz Wspólnoty traktowane są jako dokonywane w procedurze tranzytu wspólnotowego.
3.
Z zastrzeżeniem artykułów 7-12 postanowienia dotyczące wspólnej procedury tranzytowej zawarte są w dodatkach I i II do niniejszej Konwencji.
4.
Zgłoszenia tranzytowe i dokumenty tranzytowe dla wspólnej procedury tranzytowej odpowiadają wzorom określonym w dodatku III i są wystawiane zgodnie z postanowieniami tego dodatku.
Artykuł 2
1.
Wspólna procedura tranzytowa określana jest dalej, w zależności od wypadku, jako procedura T1 lub T2.
2.
Procedura T1 może być stosowana do wszystkich towarów przewożonych zgodnie z postanowieniami artykułu 1 ustęp 1.
3.
Procedurę T2 stosuje się w odniesieniu do towarów przewożonych zgodnie z postanowieniami artykułu 1 ustęp 1 przy spełnieniu następujących przesłanek:
a) we Wspólnocie, jedynie gdy towary spełniają warunki ustanowione w artykułach 9 i 10 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Gospodarczą oraz nie podlegają celnym formalnościom wywozowym w celu przyznania refundacji wywozowych dla państw trzecich, zgodnie z założeniami wspólnej polityki rolnej, lub gdy towary objęte są Traktatem ustanawiającym Europejską Wspólnotę Węgla i Stali oraz są, na warunkach tego Traktatu, dopuszczone do swobodnego obrotu na obszarze Wspólnoty;
b) w kraju EFTA, tylko wówczas, gdy towary przybyły do tego państwa w procedurze T2 i przy spełnieniu specjalnych warunków ustanowionych w artykule 9 wysyłane są dalej.
4.
Specjalne warunki ustanowione w niniejszej Konwencji, jakie muszą zostać spełnione dla objęcia towarów procedurą T2, dotyczą także wystawiania dokumentów T2L potwierdzających wspólnotowy status towarów; towary, dla których został wystawiony taki dokument, będą traktowane w ten sam sposób, jak towary przewożone w procedurze T2, przy czym jednakże dokument potwierdzający wspólnotowy status towarów nie musi towarzyszyć towarom.
Artykuł 3
1.
Do celów Konwencji następujące wyrazy oznaczają:
a) "tranzyt": procedurę celną, w której towary przewożone są pod kontrolą celną z urzędu celnego w jednym kraju do urzędu celnego w tym samym lub innym kraju, przy czym przekraczana jest przynajmniej jedna granica;
b) "kraj": jakikolwiek kraj EFTA oraz jakiekolwiek Państwo Członkowskie Wspólnoty;
c) "państwo trzecie": każde państwo, które nie jest krajem EFTA ani Państwem Członkowskim Wspólnoty.
2.
Przy stosowaniu ustanowionych niniejszą Konwencją zasad dotyczących procedury T1 lub T2 kraje EFTA, jak również Wspólnota i jej Państwa Członkowskie mają te same prawa i obowiązki.
Artykuł 4
1.
Niniejsza Konwencja pozostaje bez uszczerbku dla jakichkolwiek innych umów międzynarodowych dotyczących procedury tranzytowej, w szczególności procedury TIR oraz Manifestu Reńskiego z zastrzeżeniem ewentualnych ograniczeń stosowania takich umów do przewozów towarów między dwoma miejscami położonymi we Wspólnocie, jak również z zastrzeżeniem ewentualnych ograniczeń dotyczących wystawiania dokumentów T2L potwierdzających wspólnotowy status towarów.
2.
Niniejsza Konwencja obowiązuje również bez uszczerbku dla:
a) przewozów towarów objętych procedurą odprawy czasowej; i
b) porozumień o ruchu granicznym.
Artykuł 5
Jeżeli między Umawiającymi się Stronami a państwem trzecim nie ma umowy, na mocy której towary przewożone między Umawiającymi się Stronami mogą być przewożone w procedurze T1 lub T2 przez to państwo trzecie, taka procedura może być zastosowana do przewozu towarów przez to państwo trzecie tylko wówczas, gdy przewóz ten dokonywany jest z zastosowaniem jednego dokumentu przewozowego wystawionego na obszarze Umawiającej się Strony; działanie tej procedury jest zawieszone na obszarze państwa trzeciego.
Artykuł 6
O ile zapewniona jest realizacja środków odnoszących się w danym wypadku do towarów, kraje mogą, w drodze dwustronnych lub wielostronnych porozumień, wprowadzić między sobą procedury uproszczone w ramach procedury T1 lub T2.
O tego rodzaju porozumieniach należy poinformować Komisję Wspólnot Europejskich, która informuje pozostałe kraje.
Stosowanie procedury tranzytowej
Artykuł 7
1.
Z zastrzeżeniem szczególnych postanowień niniejszej Konwencji, właściwe urzędy celne krajów EFTA są upoważnione do pełnienia zadań urzędów wyjścia, urzędów celnych tranzytowych, urzędów przeznaczenia i urzędów składania gwarancji.
2.
Właściwe urzędy celne Państw Członkowskich Wspólnoty są upoważnione do wystawiania dokumentów tranzytowych T1 i T2 dla urzędów przeznaczenia w krajach EFTA.
Z zastrzeżeniem jakichkolwiek postanowień szczególnych niniejszej Konwencji urzędy te są również upoważnione do wystawiania dokumentów potwierdzających wspólnotowy status towarów wysyłanych do kraju EFTA.
3.
Jeżeli zestawionych jest kilka przesyłek towarowych, które przewożone są jako przesyłka zbiorcza jednym środkiem transportu w rozumieniu artykułu 16 ustęp 2 dodatku I, w jednej procedurze T1 lub T2, przez jednego głównego zobowiązanego, z jednego urzędu wyjścia do jednego urzędu przeznaczenia, dla tego samego odbiorcy, Umawiająca się Strona może wymagać, aby dla tych przesyłek — oprócz uzasadnionych wypadków wyjątkowych — złożone zostało jedno zgłoszenie tranzytowe T1 lub T2, do którego dołączone są odpowiednie wykazy załadunkowe.
4.
Nie naruszając istniejącego w danym wypadku obowiązku potwierdzenia wspólnotowego statusu towarów, osoba wypełniająca formalności wywozowe w granicznym urzędzie celnym Umawiającej się Strony nie może zostać zobowiązana do zgłoszenia towarów do procedury T1 lub T2, niezależnie od tego, jaką procedurą celną towary te mają być objęte w sąsiednim granicznym urzędzie celnym.
5.
Nie naruszając istniejącego w danym wypadku obowiązku potwierdzenia wspólnotowego statusu towarów, graniczny urząd celny Umawiającej się Strony, w którym wypełniane są formalności wywozowe, może odmówić dokonania odprawy towarów do procedury T1 lub T2, jeżeli procedura ta ma być zakończona w sąsiednim granicznym urzędzie celnym.
Artykuł 8
Przy przewozach towarów z zastosowaniem dokumentów tranzytowych T1 lub T2, w szczególności przy podziale, przeładunku lub zestawianiu przesyłek, towary nie mogą być doładowywane, wyładowywane lub zamieniane.
Artykuł 9
1.
Towary, które zostały przywiezione do kraju EFTA w procedurze T2 i mogą być wysłane dalej w tej procedurze, muszą pozostawać przez cały czas pod kontrolą organów celnych tego kraju w celu zapewnienia niezmienności ich tożsamości i stanu.
2.
Jeżeli takie towary wysyłane są dalej z kraju EFTA, w którym były objęte inną procedurą celną niż procedura tranzytowa lub procedura składu celnego, procedura T2 nie może zostać zastosowana.
Nie dotyczy to jednakże towarów, które odprawione są czasowo w celu wystawienia na targach lub innych podobnych imprezach publicznych i zostały poddane tylko takim czynnościom, które były niezbędne do utrzymania ich w niezmienionym stanie lub podziału przesyłki.
3.
Jeżeli towary po ich składowaniu w procedurze składu celnego wysyłane są dalej z kraju EFTA, procedura T2 może być zastosowana tylko przy spełnieniu następujących przesłanek:
- okres składowania nie przekroczył pięciu lat; dla towarów z działów 1-24 Nomenklatury dla klasyfikacji towarów w Taryfach Celnych (Międzynarodowa konwencja w sprawie zharmonizowanego systemu oznaczania i kodowania towarów z dnia 14 czerwca 1983 r).; okres ten jest jednak ograniczony do sześciu miesięcy;
- towary były składowane w specjalnych pomieszczeniach i były poddane tylko takim czynnościom, które były niezbędne do utrzymania ich w niezmienionym stanie lub podziału przesyłki i nie zostały przy tym zamienione opakowania;
- czynności te były dokonywane pod dozorem celnym.
4.
Wszystkie dokumenty tranzytowe T2 i T2L wystawiane przez urząd celny kraju EFTA, muszą zawierać odniesienie do odpowiednich dokumentów tranzytowych T2 lub T2L, na podstawie których towary przybyły do danego kraju EFTA, oraz zostać opatrzone wszelkimi adnotacjami szczególnymi, które były zawarte w tamtych dokumentach.
Artykuł 10
1.
O ile postanowienia ustępu 2 lub dodatków nie stanowią inaczej, dla wszystkich procedur T1 lub T2 należy składać zabezpieczenie ważne we wszystkich krajach, których dotyczy dana operacja.
2.
Postanowienia ustępu 1 nie naruszają prawa:
a) Umawiających się Stron do zawierania między sobą porozumień w sprawie odstąpienia od wymogu składania zabezpieczenia przy procedurze T1 lub T2 przebiegającej tylko przez ich obszar;
b) odstąpienia od wymogu składania zabezpieczenia dla odcinków procedury T1 lub T2 między urzędem wyjścia a pierwszym urzędem tranzytowym.
3.
W celu stosowania gwarancji ryczałtowej zgodnie z postanowieniami dodatków I i II do niniejszej Konwencji, jako "ECU" obowiązuje równowartość następujących kwot:
0,719 _BAR_ marki niemieckiej, _BAR_
0,0878 _BAR_ funta szterlinga, _BAR_
1,31 _BAR_ franka francuskiego, _BAR_
140 _BAR_ lirów włoskich, _BAR_
0,256 _BAR_ guldena holenderskiego, _BAR_
3,71 _BAR_ franka belgijskiego, _BAR_
0,14 _BAR_ franka luksemburskiego, _BAR_
0,219 _BAR_ korony duńskiej, _BAR_
0,00871 _BAR_ funta irlandzkiego, _BAR_
1,15 _BAR_ drachmy greckiej. _BAR_
Wartość ECU w danej walucie odpowiada sumie równowartości kwot podanych wyżej w tej walucie.
Artykuł 11
1.
Zapewnienie tożsamości towarów dokonywane jest z zasady przez nałożenie zamknięć.
2.
Nałożenie zamknięć następuje:
a) przez nałożenie zamknięć na przestrzeń ładunkową, jeżeli środek transportu został już dopuszczony na podstawie innych przepisów lub uznany przez urząd wyjścia jako odpowiedni do nałożenia takich zamknięć;
b) w pozostałych wypadkach przez nałożenie zamknięć na opakowanie.
3.
Za odpowiednie do nałożenia zamknięć mogą być uznane środki transportu:
a) na które zamknięcia mogą być nałożone w sposób prosty i skuteczny;
b) które są tak zbudowane, że żadne towary nie mogą być wyjęte lub dołożone bez pozostawienia widocznych śladów wyłamania lub naruszenia zamknięć;
c) które nie zawierają żadnych schowków, gdzie mogłyby być ukryte towary;
d) których przestrzenie ładunkowe są łatwo dostępne dla kontroli właściwych organów.
4.
Urząd wyjścia może odstąpić od nałożenia zamknięć, jeżeli tożsamość towarów może być stwierdzona przez ich opis w zgłoszeniu T1 lub T2 lub w załączonych dokumentach, z uwzględnieniem ewentualnych innych środków służących zapewnieniu tożsamości.
Artykuł 12
1.
Do czasu uzgodnienia procedury wymiany danych statystycznych, zapewniającej krajom EFTA i Państwom Członkowskim Wspólnoty dane niezbędne do sporządzania statystyki tranzytu, do celów statystycznych należy składać dodatkowy egzemplarz nr 4 dokumentów tranzytowych T1 i T2 w niżej wymienionych urzędach celnych, chyba że Umawiająca się Strona nie wymaga jego przedłożenia:
a) w pierwszym urzędzie celnym tranzytowym każdego kraju EFTA;
b) w pierwszym urzędzie celnym tranzytowym Wspólnoty, jeżeli towary przewożone są w procedurze T1 lub T2, która zaczęła się w kraju EFTA.
2.
Egzemplarz dodatkowy, określony w ustępie 1, nie jest jednakże wymagany, jeżeli towary przewożone są zgodnie z postanowieniami zawartymi w tytule IV dział I dodatku II.
3.
Główny zobowiązany lub jego upoważniony przedstawiciel, na żądanie krajowych urzędów właściwych w sprawach statystyki tranzytu, udziela wszelkich informacji związanych z dokumentami tranzytowymi T1 lub T2 niezbędnych do celów statystycznych.
Pomoc urzędowa
Artykuł 13
1.
Organy celne zainteresowanych krajów udzielają sobie wzajemnie wszelkich dostępnych informacji, które są niezbędne do kontroli prawidłowego stosowania niniejszej Konwencji.
2.
O ile jest to niezbędne, organy celne zainteresowanych krajów powiadamiają się wzajemnie o wszelkich ustaleniach, pismach, sprawozdaniach, protokołach i informacjach, które dotyczą przewozów towarów w procedurze T1 lub T2, jak również o wszelkich nieprawidłowościach i naruszeniach postanowień, mających związek z tymi procedurami.
O ile jest to niezbędne, informują się również wzajemnie o wszelkich ustaleniach związanych z towarami, w odniesieniu do których przewidziana jest pomoc urzędowa i które objęte były procedurą składu celnego.
3.
Jeżeli istnieje podejrzenie wystąpienia nieprawidłowości lub naruszenia postanowień odnośnie do towarów, które z jednego kraju lub po tranzycie przez ten kraj, lub po składowaniu w składzie celnym zostały wwiezione do innego kraju, właściwe organy zainteresowanych krajów udzielają sobie wzajemnie, na wniosek, informacji o:
a) szczegółach dotyczących przewozu towarów, jeżeli dane towary:
- przybyły do kraju, do którego skierowano wniosek, na podstawie dokumentu tranzytowego T1, T2 lub T2L, niezależnie od rodzaju ich dalszego transportu, lub
- niezależnie od sposobu ich przybycia do tego kraju zostały stamtąd wysłane dalej na podstawie dokumentu tranzytowego T1 lub T2 bądź dokumentu potwierdzającego wspólnotowy status towarów:
b) szczegółach dotyczących składowania w składzie celnym, jeżeli dane towary przybyły do tego kraju na podstawie dokumentu tranzytowego T2 lub T2L, lub jeżeli zostały stamtąd wysłane dalej na podstawie dokumentu tranzytowego T2 lub T2L.
4.
We wniosku sporządzonym stosownie do postanowień ustępów 1-3 należy podać, do jakiego wypadku bądź wypadków się on odnosi.
5.
Jeżeli właściwe organy danego kraju zwracają się o udzielenie pomocy urzędowej, jakiej same nie mogłyby udzielić, gdyby zostały o to poproszone, powinny one w swoim wniosku wskazać na tę okoliczność.
W takim wypadku udzielenie pomocy urzędowej pozostawia się uznaniu właściwych organów, do których zwrócono się o udzielenie pomocy.
6.
Informacje otrzymane stosownie do postanowień ustępów 1-3 mogą być wykorzystane tylko do celów niniejszej Konwencji i podlegają takiej ochronie, jaką postanowienia prawa wewnętrznego kraju, który je otrzymał, zapewniają informacjom tego rodzaju.
Informacje te mogą zostać wykorzystane w inny sposób tylko za pisemną zgodą organów celnych, które informacji udzieliły i z zastrzeżeniem ograniczeń zarządzonych przez te organy.
Komisja Mieszana
Artykuł 14
1.
Ustanawia się Komisję Mieszaną, w którym reprezentowana jest każda Umawiająca się Strona niniejszej Konwencji.
2.
Komisja Mieszana działa we wzajemnym porozumieniu.
3.
Komisja Mieszana zbiera się w razie potrzeby, jednakże przynajmniej raz w roku.
Każda z Umawiających się Stron może wnioskować o zwołanie posiedzenia.
4.
Komisja Mieszana ustala swój regulamin wewnętrzny, który reguluje między innymi tryb zwoływania posiedzeń, jak również powoływanie przewodniczącego i czas trwania jego kadencji.
5.
Komisja Mieszana może tworzyć podkomisje i grupy robocze do pomocy przy wypełnianiu jej zadań.
Artykuł 15
1.
Zadaniem Komisji Mieszanej jest administrowanie niniejszą Konwencją i zapewnienie jej prawidłowej realizacji.
W tym celu Komisja Mieszana powinna być informowana w regularnych odstępach czasu przez Umawiające się Strony o praktycznych doświadczeniach wynikających z realizacji niniejszej Konwencji; Komisja Mieszana wydaje zalecenia oraz podejmuje decyzje w wypadkach przewidzianych w ustępie 3.
2.
Komisja Mieszana zaleca w szczególności:
a) zmiany niniejszej Konwencji, z wyjątkiem zmian w rozumieniu ustępu 3;
b) wszystkie inne środki, które są niezbędne do realizacji niniejszej Konwencji.
3.
Komisja Mieszana uchwala w drodze decyzji:
a) zmiany dodatków;
b) zmiany definicji ECU zawartej w artykule 10 ustęp 3;
c) inne zmiany niniejszej Konwencji, które okażą się konieczne na skutek zmian dodatków;
d) środki podejmowane zgodnie z artykułem 28 ustęp 3 dodatku I;
e) środki przejściowe w wypadku przystąpienia nowych Państw Członkowskich do Wspólnoty.
Wyżej wymienione decyzje realizowane będą przez Umawiające się Strony zgodnie z ich własnym ustawodawstwem.
4.
Jeżeli przedstawiciel Umawiającej się Strony w Komisji Mieszanej przyjął decyzję z zastrzeżeniem spełnienia warunków prawno-konstytucyjnych, decyzja ta, o ile nie wymienia się w niej żadnej daty, wchodzi w życie pierwszego dnia drugiego miesiąca po notyfikacji uchylenia tego zastrzeżenia.
Postanowienia różne i końcowe
Artykuł 16
Każda Umawiająca się Strona podejmie odpowiednie środki w celu zapewnienia skutecznej i rozważnej realizacji niniejszej Konwencji, uwzględniając przy tym konieczność zmniejszenia, tak dalece na ile to możliwe, formalności nakładanych na uczestników procedury, jak również konieczność rozwiązywania trudności powstających przy stosowaniu postanowień niniejszej Konwencji, w sposób zadowalający wszystkie Umawiające się Strony.
Artykuł 17
Umawiające się Strony powiadamiają się wzajemnie o przepisach wydanych w celu realizacji niniejszej Konwencji.
Artykuł 18
Postanowienia niniejszej Konwencji nie stanowią przeszkody do stosowania zakazów lub ograniczeń przywozowych, wywozowych i tranzytowych ustanowionych przez Umawiające się Strony lub Państwa Członkowskie Wspólnoty z powodów uzasadnionych względami moralności publicznej, porządku i bezpieczeństwa publicznego, ochrony zdrowia i życia ludzi, zwierząt lub roślin, ochrony dóbr kultury narodowej o wartości artystycznej, historycznej lub archeologicznej oraz ochrony własności przemysłowej i handlowej.
Artykuł 19
Dodatki i Protokół dodatkowy stanowią integralną część niniejszej Konwencji.
Artykuł 20
1.
Niniejsza Konwencja ma zastosowanie z jednej strony na obszarze, na którym stosuje się Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą i według postanowień tego Traktatu oraz z drugiej strony na obszarze krajów EFTA.
2.
Niniejsza Konwencja obowiązuje także w Księstwie Liechtenstein tak długo, jak długo Księstwo to związane jest Unią Celną z Konfederacją Szwajcarską.
Artykuł 21
Każda Umawiająca się Strona może wystąpić z niniejszej Konwencji, z zachowaniem dwunastomiesięcznego terminu wypowiedzenia; pisemne wypowiedzenie należy skierować do depozytariusza, który notyfikuje je pozostałym Umawiającym się Stronom.
Artykuł 22
1.
Niniejsza Konwencja wejdzie w życie dnia 1 stycznia 1988 roku, o ile Umawiające się Strony złożą do dnia 1 listopada 1987 roku swoje dokumenty przyjęcia w pełniącym obowiązki depozytariusza Sekretariacie Rady Wspólnot Europejskich.
2.
Jeżeli niniejsza Konwencja nie wejdzie w życie dnia 1 stycznia 1988 roku, wówczas wchodzi w życie pierwszego dnia drugiego miesiąca po złożeniu ostatniego dokumentu przyjęcia.
3.
Depozytariusz notyfikuje datę złożenia dokumentu przyjęcia przez każdą z Umawiających się Stron i datę wejścia w życie niniejszej Konwencji.
Artykuł 23
1.
Wraz z wejściem w życie niniejszej Konwencji tracą moc Umowy zawarte w dniach 30 listopada 1972 roku i 23 listopada 1972 roku między Austrią oraz Szwajcarią a Wspólnotą w sprawie stosowania postanowień o procedurze tranzytu wspólnotowego, jak również Umowa z dnia 12 lipca 1977 roku między Wspólnotą i tymi dwoma krajami o rozszerzeniu stosowania postanowień o procedurze tranzytu wspólnotowego.
2.
Umowy wymienione w ustępie 1 obowiązują jednakże nadal dla procedur T1 lub T2, które zostały wszczęte przed wejściem w życie niniejszej Konwencji.
3.
Nordyckie Uregulowania Tranzytowe między Finlandią, Norwegią a Szwecją tracą moc wraz z wejściem w życie niniejszej Konwencji.
Artykuł 24
Niniejsza Konwencja została sporządzona w jednym oryginale w językach angielskim, duńskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, islandzkim, niderlandzkim, niemieckim, norweskim, portugalskim, szwedzkim i włoskim, przy czym każda wersja językowa jest jednakowo wiążąca. Konwencja zostanie złożona w archiwum Sekretariatu Rady Wspólnot Europejskich, który przekaże uwierzytelnioną kopię każdej Umawiającej się Stronie.
Wymiana listów
pomiędzy Radą Europy a Wspólnotą Europejską dotycząca konsolidacji i wzmożenia współpracy
(87/476/EWG)
A. List Rady Europy
Strasbourg, dnia 16 czerwca 1987 roku
Szanowny Panie,
W rezolucji (85) 5 w sprawie współpracy między Radą Europy a Wspólnotą Europejską, przyjętej w dniu 25 kwietnia 1985 roku, na swej 76. Sesji Komitet Ministrów wyraził przekonanie, że solidarność europejską wzmocniłaby konsolidacja i wzmożenie współpracy między Radą Europy a Wspólnotą Europejską, będącymi podstawowymi instytucjami struktur europejskich, wyrażając wolę wspierania bliższej współpracy między obiema instytucjami w celu osiągnięcia postępu we współpracy, w możliwie najszerszych ramach europejskich, przy jednoczesnym pełnym poszanowaniu różnic w ich charakterze i procedurach.
W tym duchu Komitet Ministrów polecił mi nawiązanie kontaktów z kompetentnymi organami Wspólnoty Europejskiej w celu wypracowania wspólnie z nimi konkretnych propozycji mających na celu wzmocnienie współpracy między naszymi dwoma instytucjami.
O wynikach tych kontaktów Komitet Ministrów został poinformowany w sprawozdaniu, które przedłożyłem w tej sprawie, oraz uzgodnił, nie przesądzając o wewnętrznym podziale kompetencji między Wspólnotą a jej Państwami Członkowskimi, że w przyszłości:
a) Wspólnota Europejska, reprezentowana przez Komisję, będzie zapraszana do udziału w interesujących obie strony pracach komitetów ustanowionych przez Komitet Ministrów, w skład których wchodzić będą osoby powołane przez rządy Państw Członkowskich, w tym komitetów tego rodzaju ustanawianych w ramach Umów Częściowych.
W przypadkach, kiedy Wspólnota uczestniczyła w opracowywaniu projektu Konwencji lub Umowy Europejskiej, Wspólnota, reprezentowana przez Komisję, będzie zapraszana do uczestniczenia za pośrednictwem swoich przedstawicieli w posiedzeniach Komitetu Delegatów Ministrów, na których taki projekt ma być omawiany.
b) W przypadku projektu jakiejkolwiek nowej Konwencji lub Umowy Europejskiej, rozważana będzie celowość włączenia ustępu umożliwiającego przystąpienie przez Wspólnotę Europejską do Konwencji lub Umowy w charakterze strony, przy założeniu, że włączenie takiej klauzuli nie wpłynęłoby w żaden sposób na ostateczną decyzję kompetentnych organów Wspólnoty w sprawie zawarcia Konwencji lub Umowy przez Wspólnotę.
c) Wspólnota Europejska, reprezentowana przez Komisję, będzie zapraszana do udziału w interesujących obie strony pracach Konferencji Ministrów Wyspecjalizowanych, z którymi Rada Europy nawiązała szczególne stosunki robocze, bez uszczerbku dla decyzji, jakie mogą zostać podjęte przez właściwe organy tych konferencji.
Ponadto, uwzględniając wyniki naszych kontaktów i pragnienie działania w pragmatyczny sposób bez tworzenia nowych struktur biurokratycznych, Komitet Ministrów zatwierdził następujące działania, które bez uszczerbku dla późniejszego zawarcia ogólnej umowy ze Wspólnotą Europejską i które uwzględniając powyższe ustalenia mogłyby zostać przyjęte przez obie strony zamiast ustanowionych na mocy porozumień zawartych w dniu 18 sierpnia 1959 roku w drodze wymiany listów między Sekretarzem Generalnym Rady Europy i Przewodniczącymi Komisji Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej oraz Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej.
A. W zakresie stosunków między Komitetem Ministrów a Komisją Wspólnot Europejskich:
1.
Komisja będzie przesyłać Komitetowi Ministrów ogólne sprawozdanie roczne wymienione w artykule 18 Traktatu ustanawiającego Jedną Radę i Jedną Komisję Wspólnot Europejskich.
Ze swojej strony Komisja będzie otrzymywać statutowe sprawozdania Komitetu Ministrów oraz sprawozdania dotyczące postępów we współpracy europejskiej, przedkładane Komitetowi Ministrów przez Sekretarza Generalnego Rady Europy.
2.
Komitet Ministrów może zapraszać Komisję do udziału w rozmowach dotyczących postępów we współpracy europejskiej oraz innych kwestii stanowiących przedmiot wspólnego zainteresowania obu stron.
3.
Komisję może być zapraszana do uczestniczenia, za pośrednictwem swoich przedstawicieli, w posiedzeniach Komitetu Delegatów Ministrów dotyczących kwestii stanowiących przedmiot wspólnego zainteresowania obu stron.
4.
Komitet Ministrów może kierować do Komisji wszelkie uwagi, jakie może mieć do sprawozdań przedłożonych przez Komisję, lub w innych kwestiach stanowiących przedmiot zainteresowania obu stron.
5.
Sekretarz Generalny Komisji będzie brać udział, z zasady raz do roku, w wymianie poglądów z Komitetem Delegatów Ministrów, w celu podsumowania stanu współpracy między Radą Europy a Wspólnotą.
B. W zakresie stosunków między Sekretarzem Generalnym Rady Europy a Komisją Wspólnot Europejskich:
1.
Sekretarz Generalny i Komisja będą konsultować się wzajemnie, w niezbędnych przypadkach, w sprawach stanowiących przedmiot zainteresowania obu stron.
Celem konsultacji będzie koordynacja i uzgadnianie, w możliwe największym zakresie, wspólnych działań oraz możliwie najszersze stosowanie treści instrumentów i innych dokumentów przyjętych przez jedną ze stron.
2.
Spotkania na wysokim szczeblu między urzędnikami Sekretariatu Rady Europy i Komisji będą organizowane, w miarę potrzeby, dla omówienia kwestii stanowiących przedmiot zainteresowania obu stron w określonych dziedzinach, uzyskania informacji o programach obu stron, podsumowania stanu współpracy oraz, ewentualnie, określenia projektów, które mogłyby być zrealizowane wspólnie, wraz z harmonogramem i planem finansowym ich realizacji.
Spotkania takie będą organizowane okresowo, w szczególności w dziedzinie zagadnień prawnych, społecznych i zdrowia, oświaty i kultury, dziedzictwa i środowiska naturalnego, bez uszczerbku dla możliwości zwoływania podobnych spotkań w innych dziedzinach stanowiących przedmiot zainteresowania obu stron.
3.
Komisja będzie zapraszać we właściwych przypadkach przedstawicieli Sekretariatu Rady Europy do uczestniczenia, w charakterze obserwatorów, w pracach jej komitetów ekspertów i grup doradczych rozpatrujących sprawy stanowiące przedmiot zainteresowania obu stron.
4.
Sekretarz Generalny Rady Europy i Komisja będą podejmować odpowiednie działania w celu zapewnienia ścisłych kontaktów i współpracy między urzędnikami obu instytucji, zajmujących się dziedzinami stanowiącymi przedmiot zainteresowania obu stron.
W tym celu każda ze Stron wyznacza wyższego urzędnika, którego zadaniem jest śledzenie postępu we współpracy między obydwiema instytucjami oraz pełnienie funkcji punktu kontaktowego w tym zakresie.
Będę wdzięczny za poinformowanie mnie, czy powyższe uzgodnienia mogą zostać zaakceptowane przez Komisję.
Proszę przyjąć, Szanowny Panie, wyrazy mojego najwyższego poważania
Marcelino Oreja
Sekretarz Generalny Rady Europy
B. List Komisji Wspólnot Europejskich
Umowa o współpracy
w zakresie terminologii, w formie Wymiany Listów pomiędzy Konfederacją Szwajcarską, reprezentowaną przez Szwajcarską Radę Federalną, oraz Europejską Wspólnotą Gospodarczą (EWG), Europejską Wspólnotą Węgla i Stali (EWWiS) oraz Europejską Wspólnotą Energii Atomowej (Euratom), reprezentowanymi przez Komisję Wspólnot Europejskich
(88/85/EWWiS, EWG, Euratom)
(List od Komisji)
Protokół montrealski w sprawie substancji zubożających warstwę ozonową
STRONY NINIEJSZEGO PROTOKOŁU,
BĘDĄC stronami Konwencji wiedeńskiej o ochronie warstwy ozonowej,
DBAJĄC o swe zobowiązania wynikające z tej Konwencji, aby podejmować stosowne środki w celu ochrony ludzkiego zdrowia i środowiska przed szkodliwymi skutkami wynikającymi lub mogącymi wyniknąć z działalności człowieka, zmieniającej lub mogącej zmienić warstwę ozonową,
UZNAJĄC, że emisje o światowym zasięgu różnych substancji mogą znacznie zubożyć lub zmienić warstwę ozonową w sposób, który mógłby przynieść szkodliwe skutki dla ludzkiego zdrowia i środowiska,
ŚWIADOME potencjalnych skutków klimatycznych emisji tych substancji,
ZDAJĄC SOBIE SPRAWĘ, że środki podejmowane w celu ochrony warstwy ozonowej przed zubożeniem powinny opierać się na właściwej wiedzy naukowej, uwzględniającej uwarunkowania techniczne i ekonomiczne,
ZDECYDOWANE chronić warstwę ozonową przez podejmowanie środków zapobiegawczych w drodze obiektywnej kontroli całkowitej światowej emisji substancji, które zubożają warstwę ozonową, z zamiarem eliminacji tych substancji w oparciu o rozwój wiedzy naukowej, przy uwzględnieniu uwarunkowań technicznych i ekonomicznych oraz mając na uwadze potrzeby krajów rozwijających się,
UZNAJĄC, że istnieje potrzeba szczególnego uregulowania prawnego, uwzględniającego potrzeby krajów rozwijających się,
DOSTRZEGAJĄC środki zapobiegawcze, podjęte już na szczeblach krajowych i regionalnych w celu kontrolowania emisji pewnych związków węgla z chlorem i fluorem,
UWZGLĘDNIAJĄC wagę promowania międzynarodowej współpracy w badaniach i rozwoju nauki i technologii, związanych z kontrolą i zmniejszaniem emisji substancji zubożających warstwą ozonową, ze szczególnym uwzględnieniem potrzeb krajów rozwijających się,
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Definicje
W rozumieniu niniejszego Protokołu:
1) "Konwencja" oznacza Konwencję wiedeńską o ochronie warstwy ozonowej, przyjętą dnia 22 marca 1985 roku.
2) "Strony" oznaczają strony niniejszego Protokołu, jeżeli tekst nie stanowi inaczej.
3) "Sekretariat" oznacza sekretariat Konwencji.
4) "Substancja kontrolowana" oznacza substancję wymienioną w załączniku A do niniejszego Protokołu, istniejącą samodzielnie bądź w mieszaninie.
Termin ten nie obejmuje żadnej kontrolowanej substancji lub mieszaniny, która znajduje się w wytworzonym produkcie, innym niż pojemnik używany do transportowania lub składowania wymienionej substancji.
5) "Produkcja" oznacza wielkość produkcji substancji kontrolowanych pomniejszoną o ilość tych substancji zniszczonych za pomocą technik, które zostaną zaaprobowane przez strony.
6) "Zużycie" oznacza produkcję plus przywóz pomniejszone o wywóz substancji kontrolowanych.
7) "Poziomy obliczeniowe" produkcji, importu, eksportu oraz zużycia oznaczają poziomy określone zgodnie z artykułem 3.
8) "Racjonalizacja przemysłowa" oznacza transfer całości lub części poziomu obliczeniowego produkcji jednej ze stron do innej w celu pokrycia zapotrzebowania gospodarczego lub pokrycia założonego deficytu dostaw w wyniku unieruchomienia zakładów przemysłowych.
Artykuł 2
Środki kontroli
1.
Każda ze stron zapewni, że w ciągu dwunastomiesięcznego okresu, poczynając od pierwszego dnia siódmego miesiąca od daty wejścia w życie niniejszego Protokołu oraz w ciągu każdego następnego okresu dwunastomiesięcznego, jej poziom obliczeniowy zużycia substancji kontrolowanych z grupy I załącznika A nie przewyższy jej poziomu obliczeniowego zużycia w roku 1986.
Najdalej do końca tego samego okresu każda ze stron produkująca jedną lub więcej tych substancji zapewni, że jej poziom obliczeniowy produkcji tych substancji nie przewyższy jej poziomu obliczeniowego produkcji z roku 1986, przy czym dopuszcza się wzrost nie większy niż dziesięcioprocentowy w stosunku do roku 1986.
Wzrost ten będzie dopuszczalny tylko dla zabezpieczenia podstawowych potrzeb krajowych stron działających z mocy artykułu 5 i na potrzeby racjonalizacji przemysłowej pomiędzy stronami.
2.
Każda ze stron zapewni, że w ciągu dwunastomiesięcznego okresu, poczynając od pierwszego dnia trzydziestego siódmego miesiąca od daty wejścia w życie niniejszego Protokołu oraz w ciągu każdego następnego okresu dwunastomiesięcznego, jej poziom obliczeniowy zużycia substancji kontrolowanych wymienionych w grupie II załącznika A nie przewyższy jej poziomu obliczeniowego zużycia w roku 1986.
Każda ze stron produkująca jedną lub więcej tych substancji zapewni, że jej poziom obliczeniowy produkcji tych substancji nie przewyższy jej poziomu obliczeniowego produkcji z roku 1986, przy czym dopuszcza się wzrost nie większy niż dziesięcioprocentowy w stosunku do roku 1986.
Wzrost ten jest dopuszczalny tylko dla zabezpieczenia podstawowych potrzeb krajowych stron działających z mocy artykułu 5 i na potrzeby racjonalizacji przemysłowej pomiędzy stronami.
Mechanizm wdrożenia tych środków zostanie ustanowiony przez strony na ich pierwszym spotkaniu, które nastąpi po pierwszym przeglądzie naukowym.
3.
Każda ze stron zapewni, że w okresie od dnia 1 lipca 1993 roku do dnia 30 czerwca 1994 roku oraz w ciągu każdego następnego okresu dwunastomiesięcznego, jej obliczeniowy poziom zużycia substancji kontrolowanych z grupy I załącznika A nie przewyższy w stosunku rocznym osiemdziesięciu procent jej poziomu obliczeniowego zużycia z roku 1986.
Każda ze stron produkujących jedną lub więcej tych substancji w tych samych okresach zapewni, że jej obliczeniowy poziom produkcji tych substancji nie przewyższy w stosunku rocznym osiemdziesięciu procent jej poziomu obliczeniowego produkcji z roku 1986.
Jednak w celu zaspokojenia podstawowych potrzeb krajowych stron działających z mocy artykułu 5 i na potrzeby racjonalizacji przemysłowej pomiędzy stronami jej obliczeniowy poziom produkcji może przewyższyć tę granicę nie więcej niż o 10 procent jej poziomu obliczeniowego produkcji z roku 1986.
4.
Każda ze stron zapewni, że w okresie od dnia 1 lipca 1998 roku do dnia 30 czerwca 1999 roku oraz w ciągu każdego następnego okresu dwunastomiesięcznego, jej poziom obliczeniowy zużycia substancji kontrolowanych z grupy I załącznika A nie przewyższy w stosunku rocznym pięćdziesięciu procent jej poziomu obliczeniowego zużycia z roku 1986.
Każda ze stron produkująca jedną lub więcej tych substancji w tym samym okresie zapewni, że jej obliczeniowy poziom produkcji tych substancji nie przewyższy w stosunku rocznym pięćdziesięciu procent jej obliczeniowego poziomu produkcji z roku 1986.
Jednakże w celu zaspokojenia podstawowych potrzeb krajowych stron działających z mocy artykułu 5 i na potrzeby racjonalizacji przemysłowej pomiędzy stronami jej obliczeniowy poziom produkcji może przewyższyć tę granicę, jednak nie więcej niż o piętnaście procent jej obliczeniowego poziomu produkcji z roku 1986.
Niniejszy paragraf stosuje się, dopóki strony nie zdecydują inaczej na spotkaniu większością dwóch trzecich obecnych i głosujących stron, reprezentujących co najmniej dwie trzecie całkowitego obliczeniowego poziomu zużycia tych substancji przez strony.
Decyzja taka będzie rozważona i podjęta w świetle oceny dokonanej w odniesieniu do artykułu 6.
5.
Każda strona, której obliczeniowego poziomu produkcji substancji kontrolowanych z grupy I załącznika A w roku był mniejszy niż 25 kiloton, może, do celów racjonalizacji przemysłowej, przekazać lub otrzymać od innej strony produkcję w zakresie limitów ustalonych w ustępach 1, 3 i 4, pod warunkiem że połączone poziomy obliczeniowe produkcji zainteresowanych stron nie przekroczą limitów produkcji ustalonych w niniejszym artykule.
Taki transfer produkcji powinien być zgłoszony do sekretariatu przez każdą z zainteresowanych stron nie później niż do chwili transferu.
6.
Każda strona niedziałająca na mocy artykułu 5, która posiada w trakcie budowy urządzenia do produkcji substancji kontrolowanych lub zawarła na nie kontrakt przed dniem 16 września 1987 roku oraz zabezpieczyła je w prawodawstwie krajowym przed dniem 1 stycznia 1987 roku, może dodać produkcję z tych urządzeń do produkcji tych substancji w roku 1986 celem określenia poziomu obliczeniowego produkcji z 1986 roku, pod warunkiem że budowa takich urządzeń zostanie zakończona do dnia 31 grudnia 1990 roku oraz że taka produkcja nie spowoduje wzrostu rocznego obliczeniowego poziomu zużycia substancji kontrolowanych tej strony o ponad 0,5 kilograma w przeliczeniu na głowę ludności.
7.
Wszelki transfer produkcji zgodnie z ustępem 5 lub wszelki dodatek produkcji zgodnie z ustępem 6 powinien być zgłoszony do sekretariatu nie później niż do czasu transferu lub dodatku.
8. a) Jakiekolwiek strony będące Państwami Członkowskimi organizacji regionalnej integracji gospodarczej w rozumieniu artykułu 1 ustęp 6 Konwencji mogą umówić się, że będą wspólnie wypełniać swoje zobowiązania dotyczące zużycia na mocy niniejszego artykułu, pod warunkiem że ich całkowity połączony obliczeniowy poziom zużycia nie przewyższa poziomów wymaganych w niniejszym artykule.
b) Strony każdej takiej umowy poinformują sekretariat o warunkach tej umowy przed datą zmniejszenia zużycia, którego taka umowa dotyczy.
c) Umowa taka ma moc tylko wtedy, gdy wszystkie Państwa Członkowskie organizacji regionalnej integracji gospodarczej oraz sama dana organizacja są stronami Protokołu oraz gdy powiadomiły sekretariat o sposobie jego wdrożenia.
9. a) Na podstawie oceny dokonanej zgodnie z artykułem 6 strony mogą decydować, czy:
i) należy wnieść poprawki do potencjałów wyczerpywania ozonu wyszczególnionych w załączniku A, a jeśli tak – jakie powinny być te poprawki; oraz czy
ii) należy wprowadzić dalsze poprawki i zmniejszenia produkcji lub zużycia substancji kontrolowanych od poziomów z roku 1986, a jeśli tak – jaki powinien być cel, ilość i terminarz tego rodzaju poprawek oraz zmniejszenia.
b) Propozycje takich poprawek będą przedstawione stronom przez sekretariat co najmniej sześć miesięcy przed spotkaniem stron, na którym przewiduje się przyjęcie poprawek.
c) W podejmowaniu takich decyzji strony uczynią wszelkie wysiłki dla osiągnięcia porozumienia na zasadzie consensusu.
Jeżeli poczyniono wyczerpujące wysiłki do uzyskania consensusu, lecz nie osiągnięto porozumienia, decyzje takie mogą być w ostatecznym wypadku podjęte większością dwóch trzecich głosów obecnych i głosujących stron, reprezentujących przynajmniej 50 % całkowitego zużycia kontrolowanych substancji przez strony.
d) Decyzje wiążące wszystkie strony będą niezwłocznie zakomunikowane stronom przez depozytariusza.
Jeżeli w decyzjach nie przewidziano inaczej, wejdą one w życie po upływie sześciu miesięcy od daty wejścia w obieg komunikatu depozytariusza.
10. a) Na podstawie ocen dokonanych stosownie do artykułu 6 niniejszego Protokołu oraz w związku z procedurą ustanowioną w artykule 9 Konwencji strony mogą decydować:
i) czy jakiekolwiek substancje, a jeśli tak, to które, powinny być włączone lub wyłączone z któregokolwiek załącznika do niniejszego Protokołu; oraz
ii) o mechanizmie, zakresie i terminarzu środków kontrolnych, które należy zastosować do tych substancji.
b) Każda taka decyzja stanie się skuteczna, pod warunkiem że została podjęta większością dwóch trzecich głosów obecnych i głosujących stron.
11.
Niezależnie od postanowień niniejszego artykułu strony mogą stosować środki surowsze niż wymagane w tym artykule.
Artykuł 3
Obliczanie poziomów kontrolnych
W rozumieniu artykułów 2 i 5 każda Strona dla każdej grupy substancji z załącznika A określi jej poziomy obliczeniowe:
a) produkcji przez:
i) pomnożenie swej rocznej produkcji każdej kontrolowanej substancji przez jej odnośny potencjał wyczerpywania ozonu, wyszczególniony w załączniku A; oraz
ii) zsumowanie liczb wynikowych dla każdej grupy;
b) wywozu i przywozu, odpowiednio, przez, mutatis mutandis, zastosowanie procedury ustanowionej w literze a); i
c) zużycia przez zsumowanie poziomów obliczeniowych produkcji i przywozu oraz odjęcie poziomu obliczeniowego wywozu, zgodnie z procedurą podaną w literach a) i b).
Jednakże, poczynając od dnia 1 stycznia 1993 roku, wywozu substancji kontrolowanych do stron niebędących stronami Protokołu nie odejmuje się w obliczaniu poziomu zużycia przez stronę eksportującą.
Artykuł 4
Kontrola handlu z nie-Stronami
1.
W ciągu jednego roku od chwili wejścia w życie niniejszego Protokołu każda ze Stron wprowadzi zakaz przywozu kontrolowanych substancji z jakiegokolwiek państwa niebędącego stroną niniejszego Protokołu.
2.
Od dnia 1 stycznia 1993 roku każda ze Stron wprowadzi zakaz wywozu kontrolowanych substancji wymienionych w załączniku A do jakiegokolwiek państwa niebędącego stroną niniejszego Protokołu.
3.
W ciągu trzech lat od chwili wejścia w życie niniejszego Protokołu Strony powinny, zgodnie z procedurami przewidzianymi w artykule 10 Konwencji, opracować w formie załącznika wykaz produktów zawierających kontrolowane substancje.
Strony, które zgodnie z tymi procedurami nie zgłosiły zastrzeżeń do załącznika, w ciągu jednego roku od chwili jego wejścia w życie wprowadzą zakaz przywozu tych produktów z jakiegokolwiek państwa niebędącego stroną niniejszego Protokołu.
4.
W ciągu pięciu lat od chwili wejścia w życie niniejszego Protokołu Strony określą warunki wykonalności zakazów lub restrykcji importu produktów wytwarzanych przy użyciu kontrolowanych substancji, lecz ich niezawierających, z państw niebędących stronami niniejszego Protokołu.
Po określeniu warunków wykonalności strony opracują w formie załącznika, według procedur przewidzianych w artykule 10 Konwencji, listę tych produktów.
Strony, które zgodnie z tymi procedurami nie zgłosiły zastrzeżeń do załącznika, w ciągu jednego roku od chwili jego wejścia w życie wprowadzą zakaz importu tych produktów z jakiegokolwiek państwa niebędącego stroną niniejszego Protokołu.
5.
Każda ze Stron będzie podejmować działania zniechęcające do eksportu technologii produkcji i utylizacji kontrolowanych substancji do jakiegokolwiek państwa niebędącego stroną niniejszego Protokołu.
6.
Każda ze stron odstąpi od zabezpieczenia programów nowych subsydiów, pomocy, kredytów, gwarancji lub ubezpieczeń na eksport do państw niebędących Stronami niniejszego Protokołu, produktów, wyposażenia, fabryk lub technologii, które ułatwiłyby wytwarzanie kontrolowanych substancji.
7.
Ustępy 5 i 6 nie dotyczą produktów, wyposażenia, fabryk lub technologii, które usprawniają konfekcjonowanie, odzysk, wtórny przerób lub niszczenie kontrolowanych substancji, służą promocji rozwoju substancji alternatywnych bądź w inny sposób przyczyniają się do zmniejszenia emisji kontrolowanych substancji.
8.
Niezależnie od postanowień niniejszego artykułu przywóz, jak również wywóz, określony w ustępach 1, 3 i 4, mogą być dozwolone z lub do każdego państwa niebędącego stroną niniejszego Protokołu, jeżeli na spotkaniu Stron państwo to zostało określone jako postępujące zgodnie z artykułem 2 i niniejszym artykułem oraz przedłożyło ono odpowiednie dane, jak przewidziano w artykule 7.
Artykuł 5
Szczególna sytuacja krajów rozwijających się
1.
Każda Strona, która jest krajem rozwijającym się i której roczny poziom obliczeniowy zużycia kontrolowanych substancji, w przeliczeniu na jednego mieszkańca, jest mniejszy niż 0,3 kg na dzień wejścia w życie Protokołu w stosunku do niej lub w każdym czasie w ciągu 10 lat od dnia wejścia w życie Protokołu, będzie uprawniona do opóźnienia o dziesięć lat wykonania obowiązku przestrzegania zgodności ze środkami kontrolowanymi przewidzianymi w artykule 2 ustępy 1–4 o 10 lat po roku określonym w tych ustępach w celu zaspokojenia podstawowych potrzeb krajowych.
Jednakże strona ta nie powinna przekroczyć rocznego poziomu obliczeniowego zużycia 0,3 kg w przeliczeniu na jednego mieszkańca.
Żadna z tych Stron nie będzie uprawniona do użycia swojego średniego rocznego poziomu obliczeniowego zużycia za okres od 1995 do 1997 roku włącznie lub obliczeniowego poziomu zużycia 0,3 kg na jednego mieszkańca, w zależności od tego, który wskaźnik jest niższy, jako podstawy dla określenia swojej zgodności ze środkami kontrolnymi.
2.
Strony podejmują się ułatwiać dostęp dla Stron będących krajami rozwijającymi się do substancji alternatywnych, bezpiecznych dla środowiska, oraz takich technologii, a także pomagają im w czynnym spożytkowaniu takich alternatyw.
3.
Strony podejmują dwustronne i wielostronne ułatwienia w celu zapewnienia Stronom będącym krajami rozwijającymi się programów subsydiowania, pomocy, kredytów, gwarancji i ubezpieczeń na użytek technologii alternatywnych i produktów zastępczych.
Artykuł 6
Ocena i przegląd środków kontrolnych
Począwszy od roku 1990 i potem co najmniej raz na cztery lata, Strony ocenią środki kontrolne przewidziane w artykule 2, na podstawie dostępnych informacji naukowych, środowiskowych, technicznych i ekonomicznych.
Co najmniej na rok przed każdą oceną Strony zwołają stosowne panele ekspertów posiadających kwalifikacje we wspomnianych działaniach oraz określą zakres przedmiotowy i założenia każdego takiego panelu.
W ciągu jednego roku od zwołania zespoły, za pośrednictwem sekretariatu, przedstawią Stronom wnioski.
Artykuł 7
Przekazywanie danych
1.
W ciągu trzech miesięcy od dnia, kiedy państwo stało się Stroną, każda Strona dostarczy sekretariatowi dane statystyczne o produkcji, przywozie i wywozie każdej z kontrolowanych substancji za rok 1986 lub też szacunki takich danych, jeżeli aktualne dane nie są dostępne.
2.
Każda strona dostarczy sekretariatowi dane statystyczne dotyczące rocznej produkcji (także odrębne dane o ilościach zniszczonych za pomocą technologii zatwierdzonych przez strony), przywozu i wywozu każdej z substancji kontrolowanych (także odrębne dane o ilościach zniszczonych za pomocą technologii zatwierdzonych przez strony), przywozie i wywozie odpowiednio do Stron i nie-Stron, w odniesieniu do danych substancji, za rok, w ciągu którego stała się Stroną, oraz za każdy następny rok.
Każda Strona przesyła dane nie później niż dziewięć miesięcy po zakończeniu roku, do którego się odnoszą.
Artykuł 8
Niezgodność z Protokołem
Na swym pierwszym spotkaniu Strony rozważą i zaaprobują procedury i mechanizmy instytucjonalne dla określenia stanu niezgodności z postanowieniami niniejszego Protokołu oraz sposób postępowania wobec Stron, które przejawiły niezgodność.
Artykuł 9
Badania, rozwój, uświadomienie opinii publicznej i wymiana informacji
1.
Strony będą współpracować, zgodnie ze swym prawem krajowym, przepisami i praktykami, mając na uwadze w szczególności potrzeby krajów rozwijających się, w popieraniu bezpośrednio lub poprzez kompetentne ciała międzynarodowe badań naukowych, rozwoju i wymiany informacji nad:
a) najskuteczniejszymi technologiami ulepszania konfekcjonowania, odzysku, wtórnego przerobu lub niszczenia kontrolowanych substancji, lub w inny sposób zmniejszającymi ich emisję;
b) możliwymi substancjami alternatywnymi dla kontrolowanych substancji do produktów zawierających substancje kontrolowane oraz produktów wytwarzanych na bazie substancji kontrolowanych; oraz
c) kosztami i korzyściami stosownych strategii kontrolnych.
2.
Indywidualnie, wspólnie lub za pośrednictwem kompetentnych ciał międzynarodowych strony będą współpracować nad promocją uświadamiania opinii publicznej efektów środowiskowych emisji kontrolowanych substancji i innych substancji zubożających warstwę ozonową.
3.
W ciągu dwóch lat od wejścia w życie niniejszego Protokołu i potem co dwa lata każda ze stron przedłoży sekretariatowi sprawozdanie z działalności, jaką podjęła i wykonała zgodnie z niniejszym artykułem.
Artykuł 10
Pomoc techniczna
1.
W kontekście postanowień artykułu 4 Konwencji oraz uwzględniając potrzeby krajów rozwijających się, Strony będą współpracować we wspieraniu pomocy technicznej mającej na celu ułatwienie przystąpienie do i wykonanie niniejszego Protokołu.
2.
Każda Strona lub sygnatariusz niniejszego Protokołu może przedłożyć sekretariatowi wniosek o pomoc techniczną do celów wykonania niniejszego Protokołu i przystąpienia do niego.
3.
Na pierwszym posiedzeniu Strony rozpoczynają obrady w sprawie środków wypełniania zobowiązań określonych w artykule 9 oraz ustępach 1 i 2 niniejszego artykułu, włącznie z przygotowaniem planów roboczych.
Takie plany robocze szczególnie uwzględniają potrzeby i sytuacje krajów rozwijających się.
Państwa i regionalne organizacje integracji gospodarczej niebędące Stronami niniejszego Protokołu powinny być zachęcane do udziału w działaniach określonych w takich planach roboczych.
Artykuł 11
Spotkania Stron
1.
Strony będą odbywać spotkania w regularnych odstępach czasu.
Sekretariat zwoła pierwsze spotkanie Stron nie później niż jeden rok od daty wejścia w życie niniejszego Protokołu oraz w połączeniu ze spotkaniem Konferencji Stron Konwencji, jeśli posiedzenie tej ostatniej zaplanowano w tym okresie.
2.
Następne zwyczajne spotkania Stron będą odbywać się, jeżeli Strony nie zdecydują inaczej, w połączeniu z posiedzeniami Konferencji Stron Konwencji.
Nadzwyczajne spotkania Stron będą zwoływane w terminach, które zostaną uznane za potrzebne przez spotkanie Stron lub na pisemną prośbę każdej Strony, pod warunkiem że taka prośba zostanie im zakomunikowana przez sekretariat, przy poparciu co najmniej jednej trzeciej Stron, w ciągu sześciu miesięcy.
3.
Na pierwszym spotkaniu Strony:
a) przyjmą przez konsensus zasady proceduralne swych spotkań;
b) przyjmą przez konsensus zasady finansowe, określone w artykule 13 ustęp 2;
c) ustanowią zespoły i określą zakresy przedmiotowe i założenia, określone w artykule 6;
d) rozważą i zaaprobują procedury oraz mechanizmy instytucjonalne wyszczególnione w artykule 8; oraz
e) rozpoczną przygotowanie planów roboczych stosownie do artykułu 10 ustęp 3.
4.
Cele spotkań Stron będą następujące:
a) dokonywanie przeglądu wdrażania niniejszego Protokołu;
b) decydowanie o wszelkich poprawkach i obniżeniach, określonych w artykule 2 ustęp 9;
c) decydowanie o wszelkich dodatkach, włączeniach lub usunięciach w odniesieniu do wszelkich załączników substancji oraz związanych z tym środkach kontrolnych zgodnie z artykułem 2 ustęp 10;
d) ustanowienie, jeżeli to niezbędne, wytycznych lub procedur sprawozdawczości informacji przewidzianej w artykule 7 oraz w artykule 9 ustęp 3;
e) rozpatrywanie próśb o pomoc techniczną, przedłożonych zgodnie z artykułem 10 ustęp 2;
f) rozpatrywanie raportów przygotowanych przez sekretariat zgodnie z artykułem 12 litera c);
g) dokonywanie, zgodnie z artykułem 6, oceny środków kontroli;
h) rozważanie i akceptowanie, w miarę wymogów, propozycji poprawek do niniejszego Protokołu lub każdego załącznika oraz każdego nowego załącznika;
i) rozważanie i akceptowanie budżetu na wdrażanie niniejszego Protokołu; oraz
j) rozważanie i podejmowanie wszelkich dodatkowych działań, które mogą być potrzebne do osiągnięcia celów niniejszego Protokołu.
5.
Organizacja Narodów Zjednoczonych, jej wyspecjalizowane agencje oraz Międzynarodowa Agencja Energii Atomowej, a także każde państwo niebędące Stroną niniejszego Protokołu, mogą być reprezentowane na spotkaniach Stron jako obserwatorzy.
Każde ciało lub agencja, zarówno krajowa, jak i międzynarodowa, rządowa lub pozarządowa, wyspecjalizowana w dziedzinie ochrony warstwy ozonowej, która poinformowała sekretariat o jej życzeniu reprezentowania jej na spotkaniu Stron w charakterze obserwatora, może być dopuszczona, chyba że co najmniej jedna trzecia Stron wyrazi sprzeciw.
Dopuszczenie i udział obserwatorów podlega zasadom proceduralnym przyjętym przez Strony.
Artykuł 12
Sekretariat
Dla celów niniejszego Protokołu sekretariat będzie:
a) organizował i obsługiwał spotkania Stron, zgodnie z artykułem 11;
b) przyjmował i na żądanie Strony udostępniał dane dostarczone zgodnie z artykułem 7;
c) przygotowywał i regularnie przesyłał stronom raporty oparte na informacji otrzymanej zgodnie z artykułami 7 i 9;
d) powiadamiał strony o każdym wniosku o pomoc techniczną otrzymanym zgodnie z artykułem 10 dla ułatwienia zapewnienia takiej pomocy;
e) zachęcał nie-Strony do uczestnictwa w spotkaniach stron w charakterze obserwatorów i do działania w myśl postanowień niniejszego Protokołu;
f) zabezpieczał, jeśli zaistnieje potrzeba, informację i prośby, określonych w literze c) i d) dla takich obserwatorów nie będących Stronami; oraz
g) wykonywał wszelkie inne funkcje dla osiągnięcia celów niniejszego Protokołu, jakie mogą być mu przypisane przez Strony.
Artykuł 13
Postanowienia finansowe
1.
Fundusze związane z realizacją niniejszego Protokołu, łącznie z funduszami przeznaczonymi na funkcjonowanie sekretariatu powołanego niniejszym Protokołem są gromadzone wyłącznie z wkładów Stron.
2.
Na pierwszym spotkaniu Strony przyjmą przez konsensus zasady finansowe realizacji niniejszego Protokołu.
Artykuł 14
Związek Protokołu z Konwencją
Jeżeli w niniejszym Protokole nie przewidziano inaczej, postanowienia Konwencji odnoszące się do jej Protokołów odnoszą się do niniejszego Protokołu.
Artykuł 15
Podpisanie
Niniejszy Protokół będzie wyłożony do podpisania przez państwa i regionalne organizacje integracji gospodarczej w Montrealu dnia 16 września 1987 roku; w Ottawie od dnia 17 września 1987 roku do dnia 16 stycznia 1988 roku i w siedzibie Organizacji Narodów Zjednoczonych w Nowym Jorku od dnia 17 stycznia 1988 roku do dnia 15 września 1988 roku.
Artykuł 16
Wejście w życie
1.
Niniejszy Protokół wejdzie w życie z dniem 1 stycznia 1989 roku, pod warunkiem że co najmniej jedenaście dokumentów ratyfikacji, przyjęcia, zatwierdzenia tego Protokołu lub przystąpienia do niego złożyły państwa lub organizacje regionalnej integracji gospodarczej, reprezentujące co najmniej dwie trzecie szacunkowego globalnego zużycia kontrolowanych substancji za rok 1986, i jeżeli zostały spełnione postanowienia artykułu 17 ustęp 1 Konwencji.
W przypadku gdy warunki te nie zostały wypełnione do tej daty, Protokół wejdzie w życie dziewięćdziesiątego dnia po dniu, w którym spełnione będą te warunki.
2.
W rozumieniu ustępu 1 jakikolwiek dokument złożony przez regionalną organizację integracji gospodarczej nie będzie traktowany jako dodatkowy do tych, które zostały złożone przez państwa członkowskie takiej organizacji.
3.
Po wejściu w życie niniejszego Protokołu każde państwo lub organizacja regionalnej integracji gospodarczej stanie się jego stroną dziewięćdziesiątego dnia od daty złożenia dokumentu ratyfikacji, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia.
Artykuł 17
Strony przystępujące po wejściu w życie Protokołu
Każde państwo lub organizacja regionalnej integracji gospodarczej, która stanie się stroną niniejszego Protokołu po dniu jego wejścia w życie, odpowiednio do artykułu 5, wypełni bezzwłocznie wszystkie swoje obowiązki wynikające z artykułu 2, jak również artykułu 4, nałożone na państwa i organizacje regionalnej integracji gospodarczej, które stały się stronami w dniu wejścia w życie Protokołu.
Artykuł 18
Zastrzeżenia
Do niniejszego Protokołu nie można zgłaszać zastrzeżeń.
Artykuł 19
Wystąpienie
Do celów niniejszego Protokołu postanowienia artykułu 19 Konwencji dotyczące wypowiedzenia stosuje się, z wyjątkiem Stron określonych w artykule 5 ustęp 1. Każda ze Stron może wypowiedzieć niniejszy Protokół poprzez złożenie pisemnego zawiadomienia depozytariuszowi w każdym czasie po czterech latach wypełniania zobowiązań wyszczególnionych w artykule 2 ustępy 1–4. Każde takie wypowiedzenie będzie skuteczne po upływie jednego roku od jego otrzymania przez depozytariusza lub od każdej późniejszej daty, jaka zostanie określona w zawiadomieniu o wystąpieniu.
Artykuł 20
Teksty autentyczne
Oryginał niniejszego Protokołu, którego teksty w językach: arabskim, chińskim, angielskim, francuskim, rosyjskim i hiszpańskim są jednakowo autentyczne, zostanie złożony Sekretarzowi Generalnemu Organizacji Narodów Zjednoczonych.
Na dowód czego niżej podpisani, należycie do tego upoważnieni, podpisali niniejszy Protokół.
Porozumienie ustanawiające Wspólny Fundusz Towarowy
PREAMBUŁA
STRONY,
ZDECYDOWANE wspierać współpracę i porozumienie gospodarcze między wszystkimi Państwami, w szczególności między krajami rozwiniętymi i krajami rozwijającymi się, w oparciu o zasady słuszności i suwerennej równości, a przez to przyczyniać się do tworzenia nowego międzynarodowego porządku gospodarczego,
UZNAJĄC potrzebę ulepszonych form współpracy międzynarodowej w zakresie surowców, stanowiących zasadniczy warunek utworzenia nowego międzynarodowego porządku gospodarczego, mającego na celu wspieranie rozwoju gospodarczego i społecznego, w szczególności krajów rozwijających się,
PRAGNĄC wspierać globalne działania na rzecz poprawy struktur rynkowych w międzynarodowym handlu surowcami, mającymi znaczenie dla krajów rozwijających się,
POWOŁUJĄC się na rezolucję 93 (IV) w sprawie Zintegrowanego Programu Towarowego, przyjętą podczas czwartej sesji Konferencji ONZ do spraw Handlu i Rozwoju (zwanej dalej UNCTAD),
UZGODNIŁY, że ustanawiają niniejszym Wspólny Fundusz Towarowy, który funkcjonuje zgodnie z następującymi postanowieniami:
ROZDZIAŁ I
DEFINICJE
Artykuł 1
Definicje
Do celów niniejszego Porozumienia:
1.
"Fundusz" oznacza Wspólny Fundusz Towarowy ustanowiony niniejszym Porozumieniem.
2.
"Międzynarodowe porozumienie lub uzgodnienie w sprawie towarów" (zwane dalej ICA) oznacza każde porozumienie lub uzgodnienie mające na celu wspieranie współpracy międzynarodowej w zakresie towarów, którego stronami są producenci i konsumenci odpowiedzialni za zasadniczą część światowego handlu danym towarem.
3.
"Międzynarodowa organizacja do spraw towarów" (zwana dalej ICO) oznacza organizację ustanowioną na mocy ICA w celu wprowadzenia w życie postanowień ICA.
4.
"Stowarzyszona ICO" oznacza ICO, która jest stowarzyszona z Funduszem na podstawie artykułu 7.
5.
"Układ o Stowarzyszeniu" oznacza układ zawarty między ICO i Funduszem na podstawie artykułu 7.
6.
"Maksymalne wymagania finansowe" (zwane dalej MFR) oznaczają maksymalną kwotę środków Funduszu, ustaloną zgodnie z artykułem 17 ustęp 8, jaką może pożyczyć od Funduszu Stowarzyszona ICO.
7.
"Międzynarodowy organ do spraw towarów" (zwany dalej ICB) oznacza organ wyznaczony zgodnie z artykułem 7 ustęp 9.
8.
"Jednostka rozliczeniowa" oznacza jednostkę rozliczeniową Funduszu zdefiniowaną zgodnie z artykułem 8 ustęp 1.
9.
"Stosowane waluty" oznaczają:
a) markę niemiecką, franka francuskiego, jena japońskiego, funta szterlinga, dolara amerykańskiego i każdą inną walutę, która zostanie w dowolnym czasie uznana przez właściwą międzynarodową organizację monetarną za powszechnie używaną do dokonywania płatności za transakcje międzynarodowe i będącą powszechnym przedmiotem obrotu na głównych rynkach walutowych; oraz
b) każdą inną łatwo dostępną i faktycznie nadającą się od wykorzystania walutę, jaką Zarząd może wyznaczyć kwalifikowaną większością po uzyskaniu zgody kraju, którego walutę Fundusz proponuje wyznaczyć.
Rada Prezesów wyznacza właściwą międzynarodową organizację pieniężną określoną w literze a) powyżej, i kwalifikowaną większością przyjmuje przepisy i uregulowania prawne dotyczące wyznaczania walut określonych w literze b) powyżej, zgodnie z aktualną międzynarodową praktyką monetarną.
Waluty mogą być usuwane z wykazu stosowanych walut przez Zarząd kwalifikowaną większością.
10.
"Kapitał bezpośrednio wniesiony" oznacza kapitał określony w artykule 9 ustęp 1 litera a) i ustęp 4.
11. "Udziały wpłacone" oznacza udziały w kapitale bezpośrednio wniesionym określonym w artykule 9 ustęp 2 litera a) oraz w artykule 10 ustęp 2.
12. "Udziały do wykupu" oznacza udziały w kapitale bezpośrednio wniesionym określonym w artykule 9 ustęp 2 litera b) oraz w artykule 10 ustęp 2 litera b).
13.
"Kapitał gwarancyjny" oznacza kapitał przekazany Funduszowi na podstawie artykułu 14 ustęp 4, przez Członków Funduszu uczestniczących w Stowarzyszonej ICO.
14.
"Gwarancje" oznaczają gwarancje udzielone Funduszowi na podstawie artykułu 14 ustęp 5 przez uczestników Stowarzyszonej ICO, którzy nie są Członkami Funduszu.
15.
"Świadectwa składowe" oznaczają świadectwa składowe, kwity składowe i inne dokumenty dyspozycyjne poświadczające własność surowców znajdujących się w magazynie.
16.
"Łączna liczba głosów" oznacza łączną ilość głosów przysługującą wszystkim Członkom Funduszu.
17.
"Zwykła większość" oznacza więcej niż połowę wszystkich oddanych głosów.
18.
"Kwalifikowana większość" oznacza przynajmniej dwie trzecie wszystkich oddanych głosów.
19.
"Wyższa większość kwalifikowana" oznacza przynajmniej trzy czwarte wszystkich oddanych głosów.
20.
"Oddane głosy" oznacza głosy "za" i głosy "przeciw".
ROZDZIAŁ II
CELE I FUNKCJE
Artykuł 2
Cele
Fundusz ma następujące cele:
a) służyć jako kluczowy instrument osiągania uzgodnionych celów Zintegrowanego Programu Towarowego, określonych w rezolucji 93 (IV) UNCTAD;
b) ułatwiać zawieranie i realizację ICA, w szczególności dotyczących towarów o szczególnym znaczeniu dla krajów rozwijających się.
Artykuł 3
Funkcje
W celu osiągnięcia swych celów, Fundusz pełni następujące funkcje:
a) przyczynia się, przez swój przewidziany poniżej pierwszy rachunek, do finansowania międzynarodowych zapasów buforowych i koordynowanych międzynarodowo zapasów krajowych, w ogólnych ramach ICA;
b) finansuje, przez swój drugi rachunek, środki w zakresie towarów inne niż tworzenie zapasów, zgodnie z poniższymi postanowieniami;
c) wspiera koordynację i konsultację, przez swój drugi rachunek, w odniesieniu do środków w zakresie towarów innych niż tworzenie zapasów oraz ich finansowanie, w celu skupienia się na towarach.
ROZDZIAŁ III
CZŁONKOSTWO
Artykuł 4
Kwalifikacje
Członkostwo w Funduszu jest otwarte dla:
a) wszystkich Państw Członkowskich Narodów Zjednoczonych lub wszelkich wyspecjalizowanych agencji Narodów Zjednoczonych lub Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej; oraz
b) wszelkich organizacji międzyrządowych regionalnej integracji gospodarczej, które są właściwe w odniesieniu do obszarów działalności Funduszu.
Od takich organizacji międzyrządowych nie wymaga się zaciągania jakichkolwiek zobowiązań finansowych względem Funduszu; nie posiadają one również żadnych praw głosu.
Artykuł 5
Członkowie
Członkami Funduszu (zwani dalej Członkami) są:
a) te Państwa, które ratyfikowały, przyjęły lub zatwierdziły niniejsze Porozumienie zgodnie z artykułem 54;
b) te Państwa, które przystąpiły do niniejszego Porozumienia zgodnie z artykułem 56;
c) te organizacje międzyrządowe określone w artykule 4 litera b), które ratyfikowały, przyjęły lub zatwierdziły niniejsze Porozumienie zgodnie z artykułem 54;
d) te organizacje międzyrządowe określone w artykule 4 litera b), które przystąpiły do niniejszego Porozumienia zgodnie z artykułem 56.
Artykuł 6
Ograniczenie odpowiedzialności
Żaden członek nie jest odpowiedzialny z racji samego członkostwa, za działania lub zobowiązania Funduszu.
ROZDZIAŁ IV
STOSUNKI ICO ORAZ ICB Z FUNDUSZEM
Artykuł 7
Stosunki ICO oraz ICB z Funduszem
1.
Możliwości pierwszego rachunku Funduszu są wykorzystywane wyłącznie przez ICO, które zawarły Układ o Stowarzyszeniu oraz zostały ustanowione w celu realizacji postanowień ICA dotyczących tworzenia międzynarodowych zapasów buforowych albo międzynarodowo koordynowanych zapasów krajowych.
Układ o Stowarzyszeniu jest zgodny z niniejszym Porozumieniem oraz wszystkimi przepisami i uregulowaniami zgodnymi z niniejszym Porozumieniem, jakie mają być przyjęte przez Radę Prezesów.
2.
ICO ustanowiona w celu realizacji postanowień ICA dotyczących tworzenia międzynarodowych zapasów buforowych może stowarzyszyć się z Funduszem do celów pierwszego rachunku, pod warunkiem, że ICA zostanie wynegocjowane lub renegocjowane na zasadzie wspólnego finansowania zapasów buforowych przez producentów i konsumentów w nim uczestniczących, a ponadto jest zgodne z tą zasadą.
Do celów niniejszego Porozumienia ICA finansowane z opłat wyrównawczych kwalifikują się do stowarzyszenia z Funduszem.
3.
Zaproponowany Układ o Stowarzyszeniu jest przedstawiany przez dyrektora naczelnego Zarządowi oraz z zaleceniem Zarządu Radzie Prezesów, do zatwierdzenia przez kwalifikowaną większość.
4.
Przy wykonywaniu postanowień Układu o Stowarzyszeniu między Funduszem i stowarzyszoną ICO, każda instytucja respektuje autonomię drugiej ze stron.
Układ o Stowarzyszeniu określa wzajemne prawa i obowiązki Funduszu i stowarzyszonej ICO w sposób zgodny z odnośnymi postanowieniami niniejszego Porozumienia.
5.
Stowarzyszona ICO jest uprawniona do pożyczania od Funduszu przez jego pierwszy rachunek, bez uszczerbku dla jej zdolności do uzyskania finansowania z drugiego rachunku, pod warunkiem że stowarzyszona ICO oraz jej uczestnicy wypełnili i należycie wypełniają swe zobowiązania względem Funduszu.
6.
Układ o Stowarzyszeniu przewiduje rozliczenie rachunków między stowarzyszoną ICO i Funduszem przed każdym odnowieniem Układu o Stowarzyszeniu.
7.
Stowarzyszona ICO może, jeżeli przewiduje to Układ o Stowarzyszeniu oraz za zgodą poprzedniej stowarzyszonej ICO zajmującej się tym samym towarem, przejąć prawa i obowiązki poprzedniej stowarzyszonej ICO.
8.
Fundusz nie interweniuje bezpośrednio na rynkach towarowych.
Jednakże Fundusz może zbywać zapasy towarów wyłącznie na podstawie artykułu 17 ustęp 15-17.
9.
Do celów drugiego rachunku Zarząd od czasu do czasu wyznacza właściwe organy do spraw towarów, włącznie z ICO, niezależnie od tego, czy są one stowarzyszonymi ICO, jako ICB, pod warunkiem że spełniają kryteria wyszczególnione w załączniku C.
ROZDZIAŁ V
KAPITAŁ I INNE ŚRODKI
Artykuł 8
Jednostka rozliczeniowa i waluty
1.
Jednostka rozliczeniową Funduszu jest jednostka zdefiniowana w załączniku F.
2.
Fundusz posiada środki w stosowanych walutach oraz prowadzi swoje transakcje finansowe przy użyciu takich walut.
Z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w artykule 16 ustęp 5 litera b), żaden Członek nie zachowuje i nie nakłada ograniczeń dotyczących posiadania, korzystania lub wymiany przez Fundusz stosowanych walut, które pochodzą z:
a) wpłat z tytułu subskrypcji udziałów w kapitale bezpośrednio wniesionym;
b) wpłat kapitału gwarancyjnego, wpłat gotówkowych w miejsce kapitału gwarancyjnego, gwarancji lub wkładów gotówkowych wynikających ze stowarzyszenia ICO z Funduszem;
c) wpłat dobrowolnych;
d) zaciągniętych pożyczek;
e) zbytu zapasów objętych zastawem na podstawie artykułu 17 ustępy 15-17;
f) wpłat na kapitał, dochodów, odsetek i innych opłat związanych z pożyczkami lub inwestycjami poczynionymi z dowolnych funduszy określonych w niniejszym ustępie.
3.
Zarząd ustala metodę wyceny stosowanych walut wyrażonych w jednostkach rozliczeniowych Funduszu zgodnie z dominującą międzynarodową praktyką monetarną.
Artykuł 9
Zasoby kapitałowe
1.
Kapitał Funduszu składa się z:
a) kapitału bezpośrednio wniesionego, który zostanie podzielony na 47000 udziałów wydanych przez Fundusz, o wartości nominalnej 7566,47145 jednostki rozliczeniowej każdy i wartości całkowitej wynoszącej 355624158 jednostek rozliczeniowych; oraz z
b) kapitału gwarancyjnego przekazanego bezpośrednio do Funduszu zgodnie z artykułem 14 ustęp 4.
2.
Udziały wydawane przez Fundusz zostają podzielone na:
a) 37000 udziałów wpłaconych; oraz na
b) 10000 udziałów do wykupu.
3.
Udziały w kapitale bezpośrednio wniesionym są dostępne w subskrypcji wyłącznie dla Członków zgodnie z postanowieniami artykułu 10.
4.
Udziały w kapitale bezpośrednio wniesionym:
a) są w razie potrzeby podwyższane przez Radę Prezesów z chwilą przystąpienia dowolnego państwa na mocy artykułu 56;
b) mogą być podwyższone przez Radę Prezesów zgodnie z artykułem 12;
c) Są podwyższane o niezbędną kwotę na podstawie artykułu 17 ustęp 14.
5. Jeżeli Rada Prezesów udostępni w subskrypcji nieobjęte subskrypcją akcje w kapitale bezpośrednio wniesionym na podstawie artykułu 12 ustęp 3 lub podwyższy udziały w kapitale bezpośrednio wniesionym w zastosowaniu ustępu 4 litera b) lub ustępu 4 litera c) niniejszego artykułu, to każdy Członek będzie uprawniony – ale nie zobowiązany – do subskrybowania takich akcji.
Artykuł 10
Subskrypcja udziałów
1.
Każdy Członek określony w artykule 5 litera a) subskrybuje, zgodnie z treścią załącznika A:
a) 100 udziałów wpłaconych; oraz
b) wszelkie dodatkowe udziały wpłacone i do wykupu.
2.
Każdy Członek określony w artykule 5 litera b) subskrybuje:
a) 100 udziałów wpłaconych; oraz
b) wszelkie dodatkowe udziały wpłacone i do wykupu, jakie zostaną ustalone przez Radę Prezesów w drodze kwalifikowanej większości w sposób zgodny z przydziałem udziałów określonym w załączniku A oraz zgodnie z warunkami uzgodnionymi na podstawie artykułu 56.
3.
Każdy Członek może przydzielić do drugiego rachunku część swej subskrypcji udziałów określonej w ustępie 1 litera a) niniejszego artykułu, w celu dokonania dowolnego, zagregowanego przydziału do drugiego rachunku, wynoszącego nie mniej niż 52965300 jednostek rozliczeniowych.
4.
Udziały w kapitale bezpośrednio wniesionym nie mogą być w jakikolwiek sposób zastawiane lub obciążane przez Członków oraz mogą zostać zbyte wyłącznie na rzecz Funduszu.
Artykuł 11
Wpłaty za udziały
1.
Wpłat za udziały w kapitale bezpośrednio wniesionym subskrybowane przez poszczególnych Członków dokonuje się:
a) w dowolnej walucie nadającej się do wykorzystania, z zastosowaniem kursu wymiany między daną stosowaną walutą i jednostka rozliczeniową z dnia wpłaty; lub
b) w walucie nadającej się do wykorzystania wybranej przez tego Członka w chwili złożenia dokumentu ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia, z zastosowaniem kursu wymiany między daną stosowaną walutą i jednostką rozliczeniową z dnia zawarcia niniejszego Porozumienia.
Rada Prezesów przyjmuje przepisy i uregulowania dotyczące wpłat za subskrypcje w stosowanych walutach w przypadku wyznaczenia dodatkowych stosowanych walut lub usunięcia określonych stosowanych walut z wykazu stosowanych walut zgodnie z artykułem 1 ustęp 9.
W chwili złożenia swego dokumentu ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia, każdy Członek wybiera jedną z powyższych procedur, która ma następnie zastosowanie w stosunku do wszystkich takich płatności.
2. W przypadku dokonywania jakiegokolwiek przeglądu zgodnie z artykułem 12 ustęp 2, Rada Prezesów dokonuje przeglądu funkcjonowania metody wpłat określonej w ustępie 1 niniejszego artykułu w świetle wahań kursów wymiany oraz, uwzględniając rozwój praktyki międzynarodowych instytucji kredytowych, wyższą większością kwalifikowaną decyduje o zmianach – jeżeli są konieczne – w metodzie wpłat za subskrypcje wszelkich dodatkowych udziałów w kapitale bezpośrednio wniesionym, wydanych w późniejszym czasie zgodnie z artykułem 12 ustęp 3.
3.
Każdy Członek określony w artykule 5 litera a):
a) wpłaca 30 procent całkowitej wartości swoich subskrybowanych udziałów wpłaconych w ciągu 60 dni po wejściu w życie niniejszego Porozumienia, lub w ciągu 30 dni po dacie złożenia dokumentu ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia, w zależności od tego, które z powyższych zdarzeń nastąpi później;
b) po upływie jednego roku od wpłaty przewidzianej w literze a) powyżej – wpłaca 20 procent całkowitej wartości swoich subskrybowanych udziałów wpłaconych i składa w Funduszu nieodwołalne, niezbywalne i nieoprocentowane weksle własne na kwotę wynoszącą 10 procent całkowitej wartości swoich subskrybowanych udziałów wpłaconych.
Takie weksle zostają spieniężone w sposób i w terminie ustalonym przez Zarząd;
c) po upływie dwóch lat od wpłaty przewidzianej w literze a) powyżej – składa w Funduszu nieodwołalne, niezbywalne i nieoprocentowane weksle własne na kwotę wynoszącą 40 procent całkowitej wartości swoich subskrybowanych udziałów wpłaconych.
Takie weksle zostaną spieniężone w sposób i w terminie ustalonym przez Zarząd kwalifikowaną większością, z należytym uwzględnieniem potrzeb operacyjnych Funduszu, z wyłączeniem weksli własnych dotyczące udziałów przydzielonych do drugiego rachunku zostają spieniężone w sposób i w terminie ustalonym przez Zarząd.
4.
Kwota subskrybowana przez każdego Członka odnośnie udziałów do wykupu jest przedmiotem wezwania Funduszu wyłącznie w sposób przewidziany w artykule 17 ustęp 12.
5.
Wezwania dotyczące udziałów w kapitale bezpośrednio wniesionym kierowane są proporcjonalnie do wszystkich Członków odnośnie do tej klasy lub klas udziałów objętych wezwaniem, z wyłączeniem sytuacji określonych w ustępie 3 litera c) niniejszego artykułu.
6.
Szczególne uzgodnienia dotyczące wpłat za subskrybowane udziały w kapitale bezpośrednio wniesionym przez kraje najsłabiej rozwinięte są ustalone w załączniku B.
7.
Subskrypcje udziałów w kapitale bezpośrednio wniesionym mogą, w stosownych przypadkach, być wpłacone przez właściwe agencje danych Członków.
Artykuł 12
Dostateczność subskrypcji udziałów w kapitale bezpośrednio wniesionym
1.
Jeżeli 18 miesięcy po wejściu w życie niniejszego Porozumienia subskrypcje udziałów w kapitale bezpośrednio wniesionym nie osiągną kwoty określonej w artykule 9 ustęp 1 litera a), to dostateczność subskrypcji zostanie zbadana przez Radę Prezesów w możliwie najkrótszym czasie po takim ustaleniu.
2.
Rada Prezesów dokonuje ponadto przeglądów, z taką częstotliwością jaką uzna za właściwą, dostateczności kapitału bezpośredniego wniesionego, który jest dostępny na pierwszym rachunku.
Pierwszy taki przegląd będzie mieć miejsce najpóźniej do końca trzeciego roku po wejściu w życie niniejszego Porozumienia.
3.
W wyniku któregokolwiek z przeglądów na podstawie ustępu 1 lub 2 niniejszego artykułu, Rada Prezesów może zadecydować o udostępnieniu do subskrypcji udziałów nieobjętych subskrypcją lub o wydaniu dodatkowych udziałów w kapitale bezpośrednio wniesionym, na podstawie oceny ustalonej przez Radę Prezesów.
4.
Decyzje Rady Prezesów na podstawie niniejszego artykułu są podejmowane wyższą większością kwalifikowaną.
Artykuł 13
Wpłaty dobrowolne
1.
Fundusz może przyjmować wpłaty dobrowolne od Członków oraz z innych źródeł.
Takie wpłaty są dokonywane w stosowanych walutach.
2.
Celem dla początkowych wpłat dobrowolnych do wykorzystania na drugim rachunku będzie 211861200 jednostek rozliczeniowych, oprócz przydziału dokonanego zgodnie z artykułem 10 ustęp 3.
3. a) Rada Prezesów bada dostateczność środków pieniężnych na drugim rachunku najpóźniej do końca trzeciego roku po wejściu w życie niniejszego Porozumienia.
W świetle działalności drugiego rachunku, Rada Prezesów może również przedsięwziąć takie przeglądy w innych terminach jakie uzna za stosowne.
b) W świetle wszelkich takich przeglądów Rada Prezesów może zadecydować o uzupełnieniu środków pieniężnych na drugim rachunku i poczynić odpowiednie przygotowania.
Wszelkie takie uzupełnienia są dobrowolne dla Członków i zgodne z niniejszym Porozumieniem.
4.
Wpłaty dobrowolne są dokonywane bez ograniczeń co do ich wykorzystania przez Fundusz, z wyjątkiem przeznaczenia ich przez wpłacającego do wykorzystania w pierwszym lub drugim rachunku.
Artykuł 14
Środki pieniężne wynikające ze stowarzyszenia ICO z Funduszem
A. Wpłaty środków pieniężnych
1.
W chwili stowarzyszenia ICO z Funduszem, stowarzyszona ICO wpłaca do Funduszu, z wyjątkiem sytuacji określonej w ustępie 2 niniejszego artykułu, środki pieniężne w stosowanych walutach, na rachunek tej stowarzyszonej ICO – jedną trzecią jej MFR.
Taka wpłata jest dokonywana w całości lub w ratach, stosownie do uzgodnień poczynionych przez stowarzyszoną ICO i Fundusz, biorąc pod uwagę wszystkie istotne czynniki, łącznie z płynnością Funduszu, potrzebą maksymalizacji korzyści finansowych, jakie mają wyniknąć z dostępności środków pieniężnych wpłaconych przez stowarzyszone ICO, oraz zdolność danej stowarzyszonej ICO do zgromadzenia środków pieniężnych wymaganych w celu wywiązania się z ciążącego na niej obowiązku dokonania wpłaty.
2.
Stowarzyszona ICO, która posiada zapasy w chwili jej stowarzyszenia z Funduszem, może wywiązać się w całości lub w części z obowiązku dokonania wpłaty, ciążącego na niej stosownie do ustępu 1 niniejszego artykułu, przez zastawienie na rzecz Funduszu lub oddanie w zarząd powierniczy Funduszu świadectw składowych o równoważnej wartości.
3.
Stowarzyszona ICO może, oprócz wpłat dokonanych stosownie do ustępu 1 niniejszego artykułu, wpłacić do Funduszu – na wzajemnie przyjętych warunkach – wszelkie nadwyżki środków pieniężnych.
B. Kapitał gwarancyjny i gwarancje
4.
W chwili stowarzyszenia ICO z Funduszem Członkowie uczestniczący w tej stowarzyszonej ICO przekażą bezpośrednio Funduszowi kapitał gwarancyjny w sposób ustalony przez stowarzyszoną ICO oraz zadowalający dla Funduszu.
Łączna wartość kapitału gwarancyjnego oraz wszelkich gwarancji lub środków pieniężnych przekazanych na podstawie ustępu 5 niniejszego artykułu jest równa dwóm trzecim MFR danej stowarzyszonej ICO, z wyjątkiem sytuacji przewidzianych w ustępie 7 niniejszego artykułu.
Kapitał gwarancyjny może, w stosownych przypadkach, być przekazywany przez właściwe agencje danych Członków w sposób zadowalający dla Funduszu.
5.
Jeżeli uczestnicy stowarzyszonej ICO nie są Członkami, to ta stowarzyszona ICO wpłaca do Funduszu środki pieniężne – oprócz środków pieniężnych określonych w ustępie 1 niniejszego artykułu – w wysokości kapitału gwarancyjnego, który zostałby zapewniony przez tych uczestników, gdyby byli Członkami; poza tym, Rada Prezesów może wysoko kwalifikowaną większością zezwolić tej stowarzyszonej ICO na zorganizowanie dostarczenia dodatkowego kapitału gwarancyjnego w takiej samej kwocie przez Członków uczestniczących w tej stowarzyszonej ICO albo dostarczenia gwarancji w takiej samej kwocie przez uczestników tej stowarzyszonej ICO, którzy nie są Członkami.
Takie gwarancje wiążą się z zobowiązaniami finansowymi porównywalnymi do tych, jakie wiążą się z kapitałem gwarancyjnym, a ponadto mają formę zadowalającą dla Funduszu.
6.
Kapitał gwarancyjny i gwarancje są przedmiotem wezwań Funduszu wyłącznie w sposób zgodny z artykułem 17 ustęp 11-13.
Wpłaty takiego kapitału gwarancyjnego i gwarancji są dokonywane w stosowanych walutach.
7.
Jeżeli stowarzyszona ICO spełnia swój obowiązek wpłaty w ratach w zastosowaniu ustępu 1 niniejszego artykułu, to taka stowarzyszona ICO i jej uczestnicy zapewnią, w chwili wpłacenia każdej raty, kapitał gwarancyjny, środki pieniężne lub gwarancje – w zależności od tego, które z wyżej wymienione będzie właściwe – zgodnie z ustępem 5 niniejszego artykułu, których łączna wartość jest równa dwukrotności kwoty tej raty.
C. Świadectwa składowe
8.
Stowarzyszona ICO zastawi na rzecz Funduszu lub odda w zarząd powierniczy Funduszu wszystkie świadectwa składowe dotyczące surowców zakupionych za wpływy pochodzące z wypłat środków pieniężnych wpłaconych zgodnie z ustępem 1 niniejszego artykułu, bądź za wpływy z pożyczek uzyskanych z Funduszu, jako zabezpieczenie wywiązania się przez stowarzyszoną ICO ze swych zobowiązań względem Funduszu.
Fundusz zbywa zapasy wyłącznie w sposób zgodny z artykułem 17 ustęp 15-17.
W chwili sprzedaży surowców objętych takimi świadectwami składowymi, stowarzyszona ICO przeznacza wpływy uzyskane ze sprzedaży w pierwszej kolejności na spłatę należnego salda jakiejkolwiek pożyczki udzielonej stowarzyszonej ICO przez Fundusz, a następnie na spełnienie jej obowiązku wpłat gotówkowych zgodnie z ustępem 1 niniejszego artykułu.
9.
Wszystkie świadectwa składowe zastawione na rzecz Funduszu lub oddane w zarząd powierniczy Funduszu wycenia się, do celów ustępu 2 niniejszego artykułu, na zasadzie określonej w przepisach i uregulowaniach przyjętych przez Radę Prezesów.
Artykuł 15
Zaciąganie pożyczek
Fundusz może zaciągać pożyczki zgodnie z artykułem 16 ustęp 5 litera a), pod warunkiem, że całkowita należna kwota pożyczek zaciągniętych przez Fundusz dla operacji jego pierwszego rachunku nie może w żadnym momencie przekroczyć kwoty stanowiącej sumę:
a) części akcji płatnych nieobjętej wezwaniem;
b) nie objętego wezwaniem kapitału gwarancyjnego i gwarancji uczestników stowarzyszonych ICO na mocy artykułu 14 ustęp 4-7; oraz
c) specjalnej rezerwy, ustanowionej na podstawie artykułu 16 ustęp 4.
ROZDZIAŁ VI
DZIAŁALNOŚĆ
Artykuł 16
Postanowienia ogólne
A. Korzystanie ze środków finansowych
1.
Środki finansowe i możliwości Funduszu są wykorzystywane wyłącznie do realizacji jego celów i sprawowania jego funkcji.
B. Dwa rachunki
2. Fundusz ustanawia i trzyma swoje środki pieniężne na dwóch oddzielnych rachunkach: pierwszym rachunku, zawierającym środki pieniężne przewidziane w artykule 17 ustęp 1, z przeznaczeniem na finansowanie tworzenia zapasów surowców; oraz drugim rachunku, zawierającym środki pieniężne przewidziane w artykule 18 ustęp 1, z przeznaczeniem na finansowanie środków w zakresie surowców, które nie dotyczą tworzenia zapasów, bez zagrożenia dla integralnej jednolitości Funduszu. Taki rozdział rachunków znajduje odzwierciedlenie w deklaracjach finansowych Funduszu.
3.
Środki pieniężne na każdym rachunku są trzymane, wykorzystywane, przeznaczane, inwestowane oraz rozdysponowywane całkowicie oddzielnie od środków pieniężnych znajdujących się na drugim z rachunków.
Środków na jednym z rachunków nie obciąża się stratami ani też nie wykorzystuje do regulowania zobowiązań wynikających z operacji lub innej działalności pozostałego rachunku.
C. Rezerwa specjalna
4.
Rada Prezesów ustanawia, z dochodów uzyskanych na pierwszym rachunku po potrąceniu kosztów administracyjnych, specjalną rezerwę, w wysokości nie przekraczającej 10 % kapitału bezpośrednio wniesionego przydzielonego do pierwszego rachunku, na regulowanie zobowiązań wynikających z zaciągania pożyczek przez pierwszy rachunek, jak przewidziano w artykule 17 ustęp 12.
Bez względu na postanowienia ustępu 2 i 3 niniejszego artykułu, Rada Prezesów zadecyduje wysoko kwalifikowaną większością co do sposobu dysponowania wszelkimi dochodami netto, które nie zostaną przydzielone do specjalnej rezerwy.
D. Uprawnienia ogólne
5.
Poza wszelkimi uprawnieniami przewidzianymi w innych miejscach w niniejszym Porozumieniu, Fundusz może wykonywać następujące uprawnienia w związku ze swoją działalnością, z zastrzeżeniem oraz zgodnie z ogólnymi zasadami działalności i niniejszym Porozumieniem:
a) zaciągać pożyczki od Członków, międzynarodowych instytucji finansowych i, dla działalności w ramach pierwszego rachunku, na rynkach kapitałowych, zgodnie z prawem kraju, w którym pożyczki są zaciągane, pod warunkiem, że Fundusz uzyskał uprzednią zgodę takiego kraju oraz każdego kraju, w którego walucie wyrażane są pożyczki;
b) inwestować w dowolnym czasie fundusze, które nie są wymagane do celów jego działalności, w takich instrumentach finansowych, jakie Fundusz może ustalić i zgodnie z prawem kraju, na którego terytorium dana inwestycja jest dokonywana;
c) wykonywać takie inne uprawnienia, jakie są konieczne dla osiągania jego celów i wprowadzenia w życie postanowień niniejszego Porozumienia.
E. Ogólne zasady działalności
6.
Fundusz prowadzi działalność zgodnie z postanowieniami niniejszego Porozumienia oraz wszelkimi postanowieniami i uregulowaniami, jakie Rada Prezesów może przyjąć na podstawie artykułu 20 ustęp 6.
7.
Fundusz ustanawia system zapewniający, żeby wpływy z tytułu każdej pożyczki lub dotacji udzielonej na rzecz Funduszu lub w której Fundusz uczestniczy były wykorzystane wyłącznie do celów, na jakie przeznaczono pożyczkę lub dotację.
8.
Każdy papier wartościowy wystawiony przez Fundusz zawiera na swym awersie dobrze widoczną wzmiankę oznajmującą, że nie jest on zobowiązaniem któregokolwiek z Członków, chyba że na tym papierze wartościowym znajduje się wyraźne oświadczenie o przeciwnej treści.
9.
Fundusz dąży do utrzymania odpowiedniej różnorodności swych inwestycji.
10.
Rada Prezesów przyjmuje odpowiednie przepisy i uregulowania dotyczące nabywania towarów i usług za środki pieniężne Funduszu.
Te przepisy i uregulowania są zasadniczo zgodne z zasadami dotyczącymi międzynarodowych przetargów między dostawcami na terytoriach Członków, a ponadto w sposób właściwy zapewniają właściwe pierwszeństwo ekspertom, technikom i dostawcom z krajów rozwijających się, które są Członkami Funduszu.
11.
Fundusz nawiązuje bliskie stosunki robocze z międzynarodowymi i regionalnymi instytucjami finansowymi, jak również może – o ile jest to możliwe – nawiązywać takie stosunki z jednostkami krajowymi Członków, zarówno publicznymi, jak i prywatnymi, które zajmują się inwestowaniem funduszy pomocowych w środki rozwojowe dotyczące surowców.
Fundusz może uczestniczyć we współfinansowaniu z takimi instytucjami.
12.
W swej działalności oraz w zakresie swych kompetencji, Fundusz współpracuje z ICB i stowarzyszonymi ICO odnośnie ochrony interesów rozwijających się krajów przywozu, jeżeli środki przewidziane w Zintegrowanym Programie Towarowym wywierają niekorzystny wpływ na takie kraje.
13.
Fundusz prowadzi działalność w sposób rozsądny, podejmuje działania, jakie uznaje za konieczne w celu utrzymania i zabezpieczenia swych środków pieniężnych oraz nie angażuje się w spekulacje walutowe.
Artykuł 17
Pierwszy rachunek
A. Środki pieniężne
1.
Na środki pieniężne pierwszego rachunku składają się:
a) dokonywane przez Członków subskrypcje udziałów w kapitale bezpośrednio wniesionym, z wyjątkiem tej części subskrypcji, jaka może być przydzielona do drugiego rachunku zgodnie z artykułem 10 ustęp 3;
b) środki pieniężne wpłacane przez stowarzyszone ICO na podstawie artykułu 14 ustęp 1-3;
c) kapitał gwarancyjny, gotówka w miejsce kapitału gwarancyjnego i gwarancje udzielone przez uczestników stowarzyszonych ICO na podstawie artykułu 14 ustęp 4-7;
d) dobrowolne wpłaty przydzielone do pierwszego rachunku;
e) wpływy pieniężne z tytułu zaciągniętych pożyczek, stosownie do artykułu 15;
f) dochody netto płynące z działalności w ramach pierwszego rachunku;
g) specjalna rezerwa w rozumieniu artykułu 16 ustęp 4;
h) świadectwa składowe przekazane przez stowarzyszone ICO na podstawie artykułu 14 ustęp 8 i 9.
B. Zasady działalności pierwszego rachunku
2.
Zarząd zatwierdza warunki zaciągania pożyczek na cele działalności pierwszego rachunku.
3.
Kapitał bezpośrednio wniesiony przydzielony do pierwszego rachunku jest wykorzystywany:
a) na podnoszenie zdolności kredytowej Funduszu w odniesieniu do działalności jego pierwszego rachunku;
b) jako kapitał obrotowy, w celu zaspokojenia wymogów w zakresie krótkoterminowej płynności pierwszego rachunku; oraz
c) w celu zapewnienia przychodów na pokrycie kosztów administracyjnych Funduszu.
4.
Fundusz nalicza odsetki od pożyczek udzielanych stowarzyszonym ICO, stosując w tym celu tak niskie stopy, jakie są zgodne z jego zdolnością do uzyskiwania funduszy oraz z potrzebą pokrywania własnych kosztów zaciągania pożyczek udzielanych takim stowarzyszonym ICO.
5.
Fundusz wypłaca odsetki od wszystkich innych sald środków pieniężnych stowarzyszonych ICO według odpowiednich stóp, zgodnych z zyskiem generowanym przez inwestycje finansowe Funduszu, biorąc przy tym pod uwagę stopę pobieraną z tytułu pożyczek udzielanych stowarzyszonym ICO i koszty zaciągania pożyczek na działalność pierwszego rachunku.
6.
Rada Prezesów przyjmuje przepisy i uregulowania ustanawiające zasady działalności, w ramach których ustala ona stopy do celów pobierania i wypłacania odsetek zgodnie z ustępem 4 i 5 niniejszego artykułu.
W tym zakresie Rada Prezesów kieruje się potrzebą utrzymania finansowej rentowności Funduszu i zasada niedyskryminacyjnego traktowania stowarzyszonych ICO.
C. MFR
7.
Układ o Stowarzyszeniu określa MFR stowarzyszonej ICO oraz kroki, jakie mają być przedsięwzięte w razie zmiany jej MFR.
8.
MFR stowarzyszonej ICO obejmują koszty nabywania zapasów, ustalane przez mnożenie zatwierdzonej wielkości zapasów, określonej w Układzie o Stowarzyszeniu, przez właściwą cenę nabycia, ustaloną przez tą stowarzyszoną ICO.
Ponadto stowarzyszona ICO może uwzględnić w swych MFR określone koszty prowadzenia działalności, z wyłączeniem kwoty odsetek pobieranych z tytułu pożyczek, w kwocie nieprzekraczającej 20 % kosztu nabycia.
D. Obowiązki stowarzyszonych ICO i ich uczestników względem Funduszu
9.
Układ o Stowarzyszeniu przewiduje między innymi:
a) sposób, w jaki stowarzyszona ICO i jej członkowie podejmują zobowiązania względem Funduszu określone w artykule 14, w odniesieniu do wpłat kapitału gwarancyjnego, środków pieniężnych w miejsce kapitału gwarancyjnego, gwarancji i świadectw składowych;
b) że stowarzyszona ICO nie może zaciągać pożyczek od jakiejkolwiek strony trzeciej na swoją działalność w zakresie tworzenia zapasów buforowych, chyba że stowarzyszona ICO i Fundusz osiągną obopólne porozumienie na zasadzie określonej przez Zarząd;
c) że stowarzyszona ICO jest w każdym momencie odpowiedzialna względem Funduszu za utrzymanie i zabezpieczenie zapasów, dla których zastawiono na rzecz Funduszu lub oddano w zarząd powierniczy Funduszu świadectwa składowe, a ponadto zapewni odpowiednie ubezpieczenie, należyte zabezpieczenie i poczyni inne ustalenia odnoszące się do składowania i zarządzania takimi zapasami;
d) że stowarzyszona ICO zawrze z Funduszem odpowiednie umowy kredytowe, określające warunki wszelkich pożyczek udzielanych przez Fundusz takiej stowarzyszonej ICO, w tym również uzgodnienia dotyczące spłaty kwoty głównej i płatności odsetek;
e) że stowarzyszona ICO będzie, o ile to właściwe, informować Fundusz o warunkach i rozwoju wydarzeń na rynkach towarowych, którymi zajmuje się stowarzyszona ICO.
E. Obowiązki Funduszu względem stowarzyszonych ICO
10.
Układ o Stowarzyszeniu przewiduje również między innymi:
a) że, z zastrzeżeniem postanowień ustępu 11 litera a) niniejszego artykułu, Fundusz czyni przygotowania umożliwiające wycofanie na żądanie stowarzyszonej ICO całości lub części kwot wpłaconych na podstawie artykułu 14 ustęp 1 i 2;
b) że Fundusz udziela stowarzyszonej ICO pożyczek, których łączna kwota główna nie może przekroczyć łącznej kwoty nieobjętego wezwaniem kapitału gwarancyjnego, gotówki w miejsce kapitału gwarancyjnego i gwarancji udzielonych przez uczestników stowarzyszonej ICO z tytułu ich uczestnictwa w tej stowarzyszonej ICO na podstawie artykułu 14 ustęp 4-7;
c) że środki pieniężne wycofywane i pożyczane przez poszczególne stowarzyszone ICO w zastosowaniu litery a) i b) powyżej, są wykorzystywane wyłącznie w celu pokrycia kosztów tworzenia zapasów uwzględnionych w MFR zgodnie z ustępem 8 niniejszego artykułu.
Na pokrycie takich kosztów nie zostanie wykorzystana kwota przekraczająca sumę uwzględnioną w MFR danej stowarzyszonej ICO na pokrycie ściśle określonych kosztów prowadzenia działalności zgodnie z ustępem 8 niniejszego artykułu;
d) że z wyjątkiem postanowień ustępu 11 litera c) niniejszego artykułu, Fundusz niezwłocznie udostępni świadectwa składowe stowarzyszonej ICO do wykorzystania w prowadzonej przez nią sprzedaży zapasów buforowych;
e) że Fundusz szanuje poufność informacji przekazywanych przez poszczególne stowarzyszone ICO.
F. Niedotrzymanie warunków przez stowarzyszone ICO
11.
W razie nieuchronnego niedotrzymania warunków dotyczących spłaty dowolnej pożyczki zaciągniętej w Funduszu przez stowarzyszoną ICO, Fundusz zasięga opinii tej stowarzyszonej ICO co do środków pozwalających uniknąć takiego niedotrzymania warunków.
Aby zabezpieczyć się na wypadek niedotrzymania warunków przez stowarzyszoną ICO, Fundusz może uciekać się do następujących środków, w kolejności podanej poniżej, do wysokości kwoty zalegania:
a) wszelkich środków pieniężnych, jakie zalegająca z płatnością stowarzyszona ICO posiada w Funduszu;
b) wpływów pieniężnych z proporcjonalnych wezwań kapitału gwarancyjnego i gwarancji udzielonych przez uczestników zalegającej z płatnością stowarzyszonej ICO z tytułu ich uczestnictwa w tej stowarzyszonej ICO;
c) z zastrzeżeniem ustępu 15 niniejszego artykułu, wszelkie świadectwa składowe zastawione na rzecz Funduszu lub oddane w zarząd powierniczy Funduszu przez zalegającą z płatnością stowarzyszoną ICO.
G. Zobowiązania wynikające z pożyczek zaciąganych w ramach pierwszego rachunku
12.
W sytuacji, gdy Fundusz nie będzie mógł w inny sposób wywiązać się ze swych zobowiązań odnośnie do pożyczek zaciąganych w ramach pierwszego rachunku, zaspokoi on takie zobowiązania z poniższych środków w następującej kolejności; z zastrzeżeniem, że jeżeli stowarzyszona ICO nie wywiąże się ze swych zobowiązań względem Funduszu, to Fundusz w pierwszej kolejności wykorzystuje, w możliwie najszerszym zakresie, środki określone w ustępie 11 niniejszego artykułu:
a) rezerwy specjalnej;
b) wpływów pieniężnych z subskrypcji udziałów wpłaconych przydzielonych do pierwszego rachunku;
c) wpływów pieniężnych z subskrypcji udziałów do wykupu;
d) wpływów pieniężnych z proporcjonalnych wezwań kapitału gwarancyjnego i gwarancji udzielonych przez uczestników zalegającej z płatnością stowarzyszonej ICO, z tytułu ich uczestnictwa w innych stowarzyszonych ICO.
Wpłaty dokonane przez uczestników stowarzyszonych ICO zgodnie z literą d) powyżej, są zwracane przez Fundusz, tak szybko jak to jest możliwie, ze środków pieniężnych przekazanych zgodnie z ustępami 11, 15, 16 i 17 niniejszego artykułu; wszelkie takie środki pieniężne pozostałe po dokonaniu takiego zwrotu są wykorzystywane do odtworzenia, w odwrotnej kolejności, środków pieniężnych określonych w literze a), b) oraz c) powyżej.
13.
Wpływy pieniężne z proporcjonalnych wezwań całości kapitału gwarancyjnego i gwarancji są wykorzystywane przez Fundusz, po sięgnięciu do środków pieniężnych wyszczególnionych w ustępie 12 litera a), b) oraz c) niniejszego artykułu, do zaspokojenia wszelkich jego zobowiązań wynikających z niedotrzymania warunków stowarzyszonej ICO.
14.
Aby Fundusz mógł zaspokoić wszelkie zobowiązania, jakie mogą pozostawać nieuregulowane po sięgnięciu do środków pieniężnych wzmiankowanych w ustępach 12 i 13 niniejszego artykułu, udziały w kapitale bezpośrednio wniesionym podwyższa się o kwotę wymaganą w celu zaspokojenia takich zobowiązań, zaś Rada Prezesów zostaje zwołana na sesję nadzwyczajną w celu podjęcia decyzji odnośnie modalności takiego podwyższenia.
H. Zbywanie zastawionych zapasów przez Fundusz
15.
Fundusz jest uprawniony zbyć zapasy surowców zastawionych na jego rzecz przez zalegającą z płatnością stowarzyszoną ICO w zastosowaniu ustępu 11 niniejszego artykułu, pod warunkiem że Fundusz będzie starać się unikać sprzedaży takich zajętych zapasów po bardzo niskiej cenie przez odroczenie sprzedaży, jednakże w takim zakresie aby uniknąć sytuacji niewywiązania się z zobowiązań własnych Funduszu.
16.
Zarząd we właściwych odstępach czasu dokonuje przeglądów transakcji zbytu zapasów, do których ucieka się Fundusz zgodnie z ustępem 11 litera c) niniejszego artykułu, w porozumieniu z zainteresowaną stowarzyszoną ICO i decyduje kwalifikowaną większością o odroczeniu takich transakcji zbytu.
17.
Wpływy pieniężne z takich transakcji zbytu zapasów są wykorzystywane w pierwszego kolejności do zaspokajania wszelkich zobowiązań Funduszu powstałych w związku z udzielaniem w ramach jego pierwszego rachunku pożyczki na rzecz danej stowarzyszonej ICO, a następnie do odtwarzania, w odwrotnej kolejności, środków pieniężnych wyszczególnionych w ustępie 12 niniejszego artykułu.
Artykuł 18
Drugi rachunek
A. Środki pieniężne
1.
Na środki pieniężne drugiego rachunku składają się:
a) część kapitału bezpośrednio wniesionego przydzielona do drugiego rachunku zgodnie z artykułem 10 ustęp 3;
b) dobrowolne wpłaty przydzielone do drugiego rachunku;
c) taki zysk netto, jaki może od czasu do czasu powstać w drugim rachunku;
d) zaciągnięte pożyczki;
e) wszelkie inne środki pieniężne oddane do dyspozycji, otrzymane lub nabyte przez Fundusz do celów działalności drugiego rachunku na mocy Porozumienia.
B. Ograniczenia finansowe dla drugiego rachunku
2.
Łączna kwota pożyczek i dotacji, udzielonych przez Fundusz w ramach działalności drugiego rachunku, a także uczestnictwa w nich, nie może przekroczyć łącznej kwoty środków pieniężnych drugiego rachunku.
C. Zasady prowadzenia działalności drugiego rachunku
3.
Fundusz może ze środków pieniężnych drugiego rachunku udzielać lub uczestniczyć w pożyczkach i, z wyjątkiem części kapitału bezpośrednio wniesionego przydzielonej do drugiego rachunku, dotacjach na finansowanie środków w zakresie surowców innych niż tworzenie zapasów, z zastrzeżeniem postanowień niniejszego Porozumienia, w szczególności poniższych warunków:
a) Środki są środkami rozwoju dotyczącymi surowców, mającymi na celu poprawę warunków strukturalnych na rynkach i zwiększanie długofalowej konkurencyjności i perspektyw poszczególnych surowców.
Takie środki obejmują badania i rozwój, ulepszenia w zakresie produktywności, marketing i środki zmierzające do wspierania, z założenia poprzez wspólne finansowania lub pomoc techniczną, dywersyfikację pionową, przy czym mogą być podejmowane oddzielnie, przykładowo odnośnie do surowców łatwo psujących się i innych surowców, których problemów nie można w sposób odpowiedni rozwiązać przez tworzenie zapasów, lub w dodatku do i jako wsparcie dla działań w zakresie tworzenia zapasów.
b) Środki są wspólnie sponsorowane i wykonywane przez producentów i konsumentów w ramach ICB.
c) Działalność operacyjna Funduszu w ramach drugiego rachunku może przybierać formę pożyczek i dotacji dla ICB lub agencji ICB, dla Członka lub Członków wyznaczonych przez taki ICB na warunkach, które Zarząd uzna za właściwe, uwzględniając sytuację gospodarczą danego ICB lub Członka lub Członków oraz rodzaj i wymagania proponowanej operacji.
Takie pożyczki mogą być objęte gwarancjami rządowymi lub innymi odpowiednimi gwarancjami ICB lub Członka bądź Członków wyznaczonych przez taki ICB.
d) ICB sponsorujący projekt, który ma być finansowany przez Fundusz przez jego drugi rachunek, przedkłada Funduszowi na piśmie, szczegółową propozycję określającą cel, czas trwania, lokalizację i koszt projektu oraz agencję odpowiedzialną za jego realizację.
e) Przed udzieleniem jakiejkolwiek pożyczki lub dotacji, dyrektor naczelny przedstawia Zarządowi szczegółową ocenę propozycji wraz ze swymi zaleceniami i stanowiskiem Komitetu Konsultacyjnego, o ile jest to właściwe, zgodnie z artykułem 25 ustęp 2.
Decyzje w odniesieniu do wyboru i zatwierdzenia propozycji są podejmowane przez Zarząd kwalifikowaną większością zgodnie z niniejszym Porozumieniem oraz wszelkimi przepisami i uregulowaniami dotyczącymi działalności Funduszu, jakie zostaną na jego podstawie przyjęte.
f) Do oceny propozycji projektów przedstawianych Funduszowi w celu uzyskania finansowania, Fundusz z reguły korzysta z usług instytucji międzynarodowych lub regionalnych i może, gdy sytuacja tego wymaga, korzystać z usług innych właściwych agencji lub konsultantów specjalizujących się w danej dziedzinie.
Fundusz może również powierzyć takim instytucjom zarządzanie pożyczkami lub dotacjami oraz sprawowanie nadzoru nad realizacją projektów finansowanych przez Fundusz.
Takie instytucje, agencje i konsultanci wybierani są zgodnie z przepisami i uregulowaniami przyjętymi przez Radę Prezesów.
g) Udzielając lub uczestnicząc w jakiejkolwiek pożyczce, Fundusz zwraca należytą uwagę na prawdopodobieństwo wywiązania się przez pożyczkobiorcę i ewentualnych poręczycieli ze swych zobowiązań względem Funduszu w związku z takimi transakcjami.
h) Fundusz zawiera porozumienie z danym ICB, agencją ICB, bądź z Członkiem lub Członkami, określające kwoty, warunki pożyczki lub dotacji oraz przewidujące, między innymi, wszelkie rządowe lub inne właściwe gwarancje, zgodnie z niniejszym Porozumieniem i wszelkimi innymi przepisami lub uregulowaniami ustanowionymi przez Fundusz.
i) Fundusze, które mają być udostępnione w ramach dowolnej operacji finansowania, są udostępniane odbiorcom wyłącznie w celu pokrycia faktycznie ponoszonych wydatków związanych z projektem.
j) Fundusz nie refinansuje projektów pierwotnie sfinansowanych z innych źródeł.
k) Pożyczki są spłacane w walucie lub walutach, w jakich zostały udzielone.
l) Fundusz unika w najszerszym zakresie powielania działalności swego drugiego rachunku i istniejących międzynarodowych i regionalnych instytucji finansowych, ale może uczestniczyć we współfinansowaniu z takimi instytucjami.
m) Określając swe priorytety odnośnie wykorzystania środków pieniężnych drugiego rachunku, Fundusz kładzie odpowiedni nacisk na surowce stanowiące przedmiot zainteresowania krajów najmniej rozwiniętych.
n) Rozpatrując projekty dotyczące drugiego rachunku, odpowiedni nacisk kładziony jest na surowce, stanowiące przedmiot zainteresowania krajów rozwijających się, w szczególności małych producentów-eksporterów.
o) Fundusz zwraca należytą uwagę na to, że rzeczą niewskazaną jest, aby wykorzystywać niewspółmierną część środków pieniężnych drugiego rachunku na rzecz jednego, szczególnego surowca.
D. Zaciąganie pożyczek na rzecz drugiego rachunku
4.
Na mocy artykułu 16 ustęp 5 litera a), Fundusz zaciąga pożyczki na rzecz drugiego rachunku zgodnie z przepisami i uregulowaniami, jakie mają zostać przyjęte przez Radę Prezesów oraz z zastrzeżeniem poniższych ustaleń:
a) takie pożyczki są zaciągane na preferencyjnych warunkach, określanych w przepisach i uregulowaniach jakie mają zostać przyjęte przez Fundusz, zaś uzyskane kwoty nie mogą być ponownie pożyczane na warunkach bardziej preferencyjnych od warunków na jakich zostały uzyskane;
b) do celów rachunkowości, wpływy pieniężne z zaciągniętych pożyczek są umieszczane na rachunku kredytowym, którego środki pieniężne są trzymane, wykorzystywane, przeznaczane, inwestowane oraz rozdysponowywane w inny sposób, całkowicie oddzielnie od innych środków pieniężnych Funduszu, w tym także od innych środków pieniężnych drugiego rachunku;
c) inne środki pieniężne Funduszu, w tym inne środki pieniężne drugiego rachunku, nie są obciążane stratami ani wykorzystywane do regulowania zobowiązań wynikających z operacji lub innej działalności w ramach takiego rachunku kredytowego;
d) pożyczki zaciągane na rzecz drugiego rachunku są zatwierdzane przez Zarząd.
ROZDZIAŁ VII
ORGANIZACJA I KIEROWNICTWO
Artykuł 19
Struktura Funduszu
Struktura Funduszu obejmuje Radę Prezesów, Zarząd, dyrektora naczelnego i personel, jaki może okazać się niezbędny do wykonywania jego funkcji.
Artykuł 20
Rada Prezesów
1.
Całość uprawnień Funduszu zostaje powierzona Radzie Prezesów.
2.
Każdy Członek wyznacza jednego prezesa i jednego zastępcę do Rady Prezesów, którzy mogą zostać przez niego w każdym czasie odwołani.
Zastępca może uczestniczyć w posiedzeniach, ale z prawa głosu może korzystać jedynie pod nieobecność zastępowanego.
3.
Rada Prezesów może delegować na Zarząd wykonywanie wszelkich uprawnień przysługujących Radzie Prezesów, z wyjątkiem poniższych uprawnień:
a) do określania zasad polityki Funduszu;
b) do uzgadniania warunków przystępowania do niniejszego Porozumienia zgodnie z artykułem 56;
c) do zawieszania Członków;
d) do podwyższania lub obniżania udziałów w kapitale bezpośrednio wniesionym;
e) do przyjmowania poprawek do niniejszego Porozumienia;
f) do zakończenia działalności Funduszu oraz do przeprowadzenia podziału aktywów Funduszu zgodnie z rozdziałem IX;
g) do mianowania dyrektora naczelnego;
h) do podejmowania decyzji w sprawie odwołań składanych przez Członków w sprawie decyzji podejmowanych przez Zarząd w zakresie interpretacji lub stosowania niniejszego Porozumienia;
i) do zatwierdzania zbadanych rocznych sprawozdań finansowych Funduszu;
j) do podejmowania decyzji na podstawie artykułu 16 ustęp 4, odnoszących się do dochodów netto po przekazaniu środków pieniężnych na rezerwę specjalną;
k) do zatwierdzania proponowanych Układów o Stowarzyszeniu;
l) do zatwierdzania proponowanych porozumień z innymi organizacjami międzynarodowymi zgodnie z artykułem 29 ustęp 1 i 2;
m) do podejmowania decyzji w sprawie uzupełniania drugiego rachunku zgodnie z artykułem 13.
4.
Rada Prezesów odbywa posiedzenia roczne oraz takie specjalne posiedzenia, jakie może sama zarządzić, jakie zostaną zwołane przez 15 prezesów posiadających co najmniej jedną czwartą łącznej liczby głosów, lub o jakich zwołanie wniesie Zarząd.
5.
Dla każdego posiedzenia Rady Prezesów, kworum stanowi większość prezesów reprezentujących przynajmniej dwie trzecie całkowitej liczby głosów.
6.
Rada Prezesów ustanawia kwalifikowaną większością głosów takie przepisy i uregulowania zgodnie z niniejszym Porozumieniem, jakie uzna za niezbędne do prowadzenia działalności Funduszu.
7.
Prezesi i zastępcy pełnia swe funkcje bez wynagrodzenia ze strony Funduszu, chyba że Rada Prezesów zadecyduje kwalifikowana większością o wypłacaniu im rozsądnych diet oraz zwrocie poniesionych kosztów podróży spowodowanych uczestniczeniem w posiedzeniach.
8.
Na każdym rocznym posiedzeniu Rada Prezesów wybiera ze swego grona przewodniczącego.
Przewodniczący pełni swą funkcję do momentu dokonania wyboru swego następcy.
Przewodniczący może zostać ponownie wybrany na jedną kolejną kadencję.
Artykuł 21
Głosowanie w Radzie Prezesów
1.
Głosy w Radzie Prezesów są rozdzielone między Państwa Członkowskie zgodnie z załącznikiem D.
2.
Rada Prezesów podejmuje swoje decyzje w każdym przypadku gdy to jest możliwe bez odbywania głosowania.
3.
O ile niniejsze Porozumienie nie stanowi odmiennie, Rada Prezesów, we wszystkich sprawach podejmuje decyzje zwykłą większości.
4.
Rada Prezesów może w przepisach i uregulowaniach ustanowić procedurę, która umożliwia Zarządowi zasięgnięcie opinii Rady Prezesów odnośnie konkretnej kwestii bez konieczności zwoływania posiedzenia Rady.
Artykuł 22
Zarząd
1.
Zarząd jest odpowiedzialny za prowadzenie działalności Funduszu i zdaje z tego sprawozdanie Radzie Prezesów.
W tym celu Zarząd wykonuje uprawnienia przyznane mu w ramach niniejszego Porozumienia lub delegowane przez Radę Prezesów.
Przy wykonywaniu uprawnień delegowanych, Zarząd podejmuje decyzje takimi samymi większościami, jakie miałyby zastosowanie gdyby uprawnienia te były zachowane przez Radę Prezesów.
2.
Rada Prezesów wybiera 28 dyrektorów zarządzających i po jednym zastępcy dla każdego dyrektora zarządzającego w sposób ustalony w załączniku E.
3.
Każdy dyrektor zarządzający i jego zastępca zostają wybrani na dwuletnią kadencję i mogą zostać wybrani ponownie.
Pozostają oni na stanowisku do czasu dokonania wyboru ich następców.
Zastępca może uczestniczyć w posiedzeniach, ale z prawa głosu może korzystać jedynie pod nieobecność zastępowanego.
4.
Zarząd działa w siedzibie Funduszu i zbiera się tak często jak tego wymaga działalność Funduszu.
5. a) Dyrektorzy zarządzający i ich zastępcy nie otrzymują za pełnienie swoich funkcji wynagrodzenia od Funduszu.
Fundusz może jednak wypłacać na ich rzecz diety w rozsądnej wysokości oraz zwracać im koszty podróży poniesione w związku z uczestniczeniem w posiedzeniach.
b) Bez względu na powyższą literę a) dyrektorzy zarządzający i ich zastępcy są wynagradzani przez Fundusz, jeśli Rada Prezesów podejmie kwalifikowana większością decyzje o pełnieniu przez nich funkcji w pełnym wymiarze czasu.
6.
Kworum dla każdego posiedzenia Zarządu stanowi większość dyrektorów zarządzających, reprezentujących przynajmniej dwie trzecie całkowitej ilości głosów.
7.
Zarząd może zaprosić zarządzających stowarzyszonych ICO oraz ICB do uczestniczenia bez prawa głosu w obradach Zarządu.
8.
Zarząd zaprasza Sekretarza Generalnego UNCTAD do uczestniczenia w posiedzeniach Zarządu w charakterze obserwatora.
9.
Zarząd może zaprosić reprezentantów innych zainteresowanych organów międzynarodowych do uczestniczenia w jego posiedzeniach w charakterze obserwatorów.
Artykuł 23
Głosowanie w Zarządzie
1.
Każdy dyrektor zarządzający jest uprawniony do oddania liczby głosów przysługującej członkom których reprezentuje.
Głosy te nie muszą być oddane w całości.
2.
Zarząd podejmuje decyzje bez odbywania głosowania, o ile to możliwe.
3.
O ile niniejsze Porozumienie nie stanowi odmiennie, Zarząd we wszystkich sprawach podejmuje decyzje zwykłą większością głosów.
Artykuł 24
Dyrektor Naczelny i personel
1.
Rada Prezesów mianuje kwalifikowaną większością dyrektora naczelnego.
Jeśli osoba mianowana jest w momencie mianowania prezesem, dyrektorem zarządzającym lub zastępcą, rezygnuje z takiego stanowiska przed podjęciem obowiązków jako dyrektor naczelny.
2.
Dyrektor naczelny prowadzi pod kierunkiem Rady Prezesów i Zarządu zwykłą działalność Funduszu.
3.
Dyrektor naczelny jest najwyższym urzędnikiem wykonawczym Funduszu i przewodniczącym Zarządu; bierze udział w jego posiedzeniach bez prawa głosu.
4.
Kadencja dyrektora naczelnego wynosi cztery lata; dyrektor naczelny może zostać ponownie mianowany na jedną kolejną kadencję.
Dyrektor naczelny może zostać odwołany ze swego stanowiska w dowolnym czasie, jeśli decyzję taką podejmie Rada Prezesów kwalifikowaną większością.
5.
Dyrektor naczelny jest odpowiedzialny za organizację, powoływanie i odwoływanie personelu przy zastosowaniu regulaminu pracowniczego, który zostanie przyjęty przez Fundusz.
Przy powoływaniu personelu, dyrektor naczelny dba należycie o to aby personel był rekrutowany z możliwie największego obszaru geograficznego, pod warunkiem zachowania najwyższych standardów jeśli chodzi o wydajność i wiedzę fachową.
6.
Dyrektor naczelny i personel wykonując swoje funkcje są odpowiedzialni wyłącznie przed Funduszem i żadnym innym organem.
Każdy Członek szanuje międzynarodowy charakter tych funkcji i powstrzymuje się od prób wywierania wpływu na dyrektora naczelnego lub członków personelu wykonujących ich funkcje.
Artykuł 25
Komitet Konsultacyjny
1. a) Rada Prezesów, uwzględniając potrzebę jak najszybszego uruchomienia drugiego rachunku, ustanawia, tak wcześnie jak to jest możliwe, komitet konsultacyjny zgodnie z przepisami i uregulowaniami przyjętymi przez Radę Prezesów, w celu ułatwienia działalności drugiego rachunku.
b) Przy ustalaniu składu komitetu, zwraca się odpowiednią uwagę na potrzebę możliwie szerokiej i sprawiedliwej reprezentacji geograficznej oraz indywidualną wiedzę fachową w kwestiach rozwoju surowców, a także celowość szerokiej reprezentacji interesów, włączając podmioty dokonujące dobrowolnych wpłat.
2.
Funkcje komitetu konsultacyjnego obejmują:
a) doradzanie Zarządowi w kwestiach technicznych i gospodarczych dotyczących programów środków, przedstawianych przez ICB Funduszowi w celu finansowania lub współfinansowania przez drugi rachunek oraz w sprawie przyznawania priorytetów takim propozycjom;
b) doradzanie na wniosek Zarządu w sprawie szczegółowych aspektów związanych z oceną poszczególnych projektów przewidzianych do finansowania przez drugi rachunek;
c) doradzanie Zarządowi w sprawie wytycznych i kryteriów przyznawania priorytetów poszczególnych środkom w zakresie drugiego rachunku, w sprawie procedur udzielania pomocy w formie pożyczek lub dotacji i w sprawie współfinansowania z innymi międzynarodowymi instytucjami finansowymi i innymi podmiotami;
d) opiniowanie sprawozdań dyrektora naczelnego dotyczących nadzorowania, wprowadzania w życie i oceny projektów finansowanych przez drugi rachunek.
Artykuł 26
Postanowienia dotyczące budżetu i audytu
1.
Koszty administracyjne Funduszu są pokrywane z przychodów pierwszego rachunku.
2.
Dyrektor naczelny przygotowuje roczny budżet administracyjny, który jest badany przez Zarząd i przekazywany wraz z jego zaleceniami do zatwierdzenia przez Radę Prezesów.
3.
Dyrektor naczelny organizuje roczny, niezależny audyt zewnętrzny rachunków Funduszu.
Zbadane sprawozdania finansowe, po ich rozpatrzeniu przez Zarząd, są przekazywane wraz z jego zaleceniami, do zatwierdzenia Radzie Prezesów.
Artykuł 27
Siedziba
Siedziba Funduszu jest zlokalizowana w miejscowości wybranej przez Radę Prezesów kwalifikowana większością głosów, o ile to możliwe na jej pierwszym posiedzeniu rocznym.
Fundusz może, w miarę potrzeb, ustanawiać inne biura na terytorium każdego Członka.
Artykuł 28
Publikacja sprawozdań
Fundusz wydaje i przekazuje Członkom roczny raport zawierający zbadane sprawozdanie finansowe.
Po przyjęciu przez Radę Prezesów, taki raport i sprawozdanie finansowe jest również przekazywany do wiadomości Zgromadzenia Ogólnego Narodów Zjednoczonych, Radzie Handlu i Rozwoju UNCTAD, stowarzyszonym ICO i innym zainteresowanym organizacjom międzynarodowym.
Artykuł 29
Stosunki z Narodami Zjednoczonymi i innymi organizacjami
1.
Fundusz może rozpocząć rokowania z Narodami Zjednoczonymi w celu zawarcia porozumienia mającego na celu ustanowienia relacji Narodów Zjednoczonych z Funduszem jako jedną z agencji wyspecjalizowanych określonych w artykule 57 Karty Narodów Zjednoczonych.
Wszelkie umowy zawarte zgodnie z artykułem 63 Karty wymagają zatwierdzenia Rady Prezesów udzielanego zgodnie z zaleceniem Zarządu.
2.
Fundusz może ściśle współpracować z UNCTAD i organizacjami w systemie Narodów Zjednoczonych, innymi organizacjami międzyrządowymi, międzynarodowymi instytucjami finansowymi, organizacjami pozarządowymi i agencjami rządowymi obejmującymi pokrewne obszary działalności oraz, jeśli uzna to za niezbędne, zawierać porozumienia z takimi podmiotami.
3.
Fundusz może ustalać uzgodnienia robocze z podmiotami określonymi w ustępie 2 niniejszego artykułu, zgodnie z decyzjami Zarządu.
ROZDZIAŁ VIII
WYSTĄPIENIE I ZAWIESZENIE CZŁONKOSTWA ORAZ WYSTĄPIENIE STOWARZYSZONYCH ICO
Artykuł 30
Wystąpienie Członków
Członek może w dowolnym czasie, z wyjątkiem sytuacji określonej w artykule 35 ustęp 2 litera b) oraz z zastrzeżeniem postanowień artykułu 32, wystąpić z Funduszu przez przekazanie pisemnego zawiadomienia do Funduszu.
Takie wystąpienie staje się skuteczne w dniu określonym w zawiadomieniu, który nie może nastąpić wcześniej niż po upływie 12 miesięcy od daty otrzymania zawiadomienia przez Fundusz.
Artykuł 31
Zawieszenie członkostwa
1.
Jeżeli Członek nie wywiąże się ze swych zobowiązań finansowych względem Funduszu, wówczas Rada Prezesów może, z wyjątkiem sytuacji określonej w artykule 35 ustęp 2 litera b), kwalifikowaną większością zawiesić jego członkostwo.
Członek tak zawieszony automatycznie przestaje być Członkiem na okres jednego roku od daty jego zawieszenia, chyba że Rada Prezesów zadecyduje o przedłużeniu zawieszenia na kolejny okres jednego roku.
2.
Gdy Rada Prezesów upewni się, że zawieszony Członek wywiązał się ze swych zobowiązań finansowych względem Funduszu, wówczas Rada przywraca mu pełne członkostwo.
3.
W okresie zawieszenia Członek nie jest uprawniony do wykonywania jakichkolwiek praw określonych w niniejszym Porozumieniu, z wyjątkiem prawa do wystąpienia oraz do skorzystania z postępowania arbitrażowego podczas kończenia działalności Funduszu, ale podlega nadal wszystkim swoim zobowiązaniom określonym w niniejszym Porozumieniu.
Artykuł 32
Rozliczenie
1.
Gdy Członek przestaje być Członkiem, pozostaje zobowiązany spełnić wszystkie wezwania wystosowane przez Fundusz przed dniem oraz zapłacić wszelkie zaległe kwoty na dzień, w którym przestał być Członkiem w odniesieniu do swych zobowiązań względem Funduszu.
Jest on również zobowiązany do wywiązania się z zobowiązań w zakresie kapitału gwarancyjnego, dopóki nie zostaną poczynione uzgodnienia, które są zadowalające dla Funduszu i zgodne z artykułem 14 ustęp 4-7.
Każdy Układ o Stowarzyszeniu przewiduje, że wówczas gdy uczestnik danej stowarzyszonej ICO przestaje być Członkiem, stowarzyszona ICO zapewnia, żeby takie uzgodnienia zostały poczynione najpóźniej do dnia, w którym Członek przestaje być Członkiem.
2.
Gdy Członek przestaje być Członkiem, Fundusz organizuje odkupienie jego udziałów zgodnie z artykułem 16 ustęp 2 i 3 w ramach rozliczenia z tym Członkiem oraz anuluje jego kapitał gwarancyjny, pod warunkiem, że spełnione zostały zobowiązania i wymagania określone w ustępie 1 niniejszego artykułu.
Cena odkupu udziałów stanowi wartość wykazaną w księgach Funduszu na dzień, w którym Członek przestaje być Członkiem, pod warunkiem że wszelkie kwoty należne Członkowi z tego tytułu mogą zostać użyte przez Fundusz w celu uregulowania wszelkich zaległości tego Członka względem Funduszu, stosownie do ustępu 1 niniejszego artykułu.
Artykuł 33
Wystąpienie stowarzyszonych ICO
1.
Stowarzyszona ICO może, z zastrzeżeniem warunków Układu o Stowarzyszeniu, wystąpić ze stowarzyszenia z Funduszem, pod warunkiem, że taka stowarzyszona ICO spłaci wszystkie zaległe kwoty pożyczek otrzymanych od Funduszu przed dniem, w którym takie wystąpienie stanie się skuteczne.
Stowarzyszona ICO i jej uczestnicy pozostają zobowiązani jedynie do spełnienia wezwań wystosowanych przez Fundusz przed tą datą w odniesieniu do ich zobowiązań względem Funduszu.
2.
Gdy stowarzyszona ICO przestaje być stowarzyszona z Funduszem, Fundusz po spełnieniu zobowiązań wymienionych w ustępie 1 niniejszego artykułu:
a) organizuje zwrot wszelkich depozytów gotówkowych i wszelkich świadectw składowych posiadanych przez Fundusz na rachunek tej stowarzyszonej ICO;
b) organizuje zwrot wszelkich środków pieniężnych wpłaconych w miejsce kapitału gwarancyjnego oraz anuluje odnośny kapitał gwarancyjny i gwarancje.
ROZDZIAŁ IX
ZAWIESZENIE I ZAKOŃCZENIE DZIAŁALNOŚCI OPERACYJNEJ ORAZ UZGODNIENIE ZOBOWIĄZAŃ
Artykuł 34
Tymczasowe zawieszenie działalności
W nagłym przypadku, Zarząd może tymczasowo zawiesić taką część działalności Funduszu jaką uzna za konieczną, do czasu bliższego rozpatrzenia sprawy i podjęcia działań przez Radę Prezesów.
Artykuł 35
Zakończenie działalności
1.
Rada Prezesów może zakończyć działalność Funduszu w drodze decyzji podjętej głosami dwóch trzecich całkowitej liczby prezesów posiadających nie mniej niż trzy czwarte całkowitej liczby głosów.
W chwili takiego zakończenia, Fundusz niezwłocznie przerywa wszystkie działania, z wyjątkiem tych niezbędnych dla zapewnienia prawidłowego spieniężenia i zabezpieczenia jego aktywów oraz dla uregulowania pozostałych do zapłaty zobowiązań.
2.
Fundusz istnieje nadal, a ponadto wszelkie prawa i obowiązki Funduszu i jego Członków określone w niniejszym Porozumieniu pozostają nienaruszone do czasu ostatecznego uregulowania jego zobowiązań i ostatecznego podziału aktywów Funduszu, przy czym:
a) fundusz nie jest zobowiązany do zapewnienia środków finansowych w razie wycofania na żądanie depozytów stowarzyszonych ICO w myśl artykułu 17 ustęp 10 litera a), ani też do udzielania nowych pożyczek stowarzyszonym ICO w myśl artykułu 17 ustęp 10 litera b);
b) żaden Członek nie może wystąpić lub zostać zawieszony po podjęciu decyzji o zakończeniu działalności.
Artykuł 36
Wykonanie zobowiązań: postanowienia ogólne
1.
Zarząd poczyni takie przygotowania, jakie będą konieczne w celu zapewnienia prawidłowego spieniężenia aktywów Funduszu.
Przed dokonaniem jakichkolwiek płatności na rzecz wierzycieli posiadających roszczenia bezpośrednie, Zarząd kwalifikowaną większością tworzy takie rezerwy lub czyni takie uzgodnienia, jakie według jego wyłącznej oceny są konieczne w celu zapewnienia proporcjonalnego zaspokojenia posiadaczy roszczeń warunkowych i wierzycieli posiadających roszczenia bezpośrednie.
2.
Podział aktywów nie zostanie dokonany zgodnie z niniejszym rozdziałem, dopóki:
a) wszystkie zobowiązania danego rachunku nie zostaną uregulowane lub zabezpieczone; oraz
b) Rada Prezesów nie podejmie kwalifikowaną większością decyzji o podziale.
3.
Po wydaniu przez Radę Prezesów decyzji zgodnie z ustępem 2 litera b) niniejszego artykułu, Zarząd będzie dokonywać kolejnych podziałów pozostałych aktywów danego rachunku aż do momentu rozdysponowania wszystkich takich aktywów.
Taki podział na rzecz poszczególnych Członków lub uczestników stowarzyszonej ICO, która nie jest Członkiem, odbywa się z zastrzeżeniem uprzedniego uregulowania wszystkich zaległych roszczeń Funduszu względem tego Członka lub uczestnika, a ponadto jest przeprowadzana w takich terminach i takich walutach lub pozostałych aktywach, jakie Rada Prezesów uzna za słuszne i sprawiedliwe.
Artykuł 37
Wykonanie zobowiązań: pierwszy rachunek
1.
Po podjęciu decyzji o zakończeniu działalności Funduszu, wszystkie zaległe pożyczki udzielone stowarzyszonym ICO w ramach działalności prowadzonej na pierwszym rachunku zostają spłacone przez dane stowarzyszone ICO w ciągu 12 miesięcy od daty decyzji o zakończeniu działalności.
W chwili spłaty takich pożyczek, świadectwa składowe zastawione na rzecz Funduszu lub oddane w zarząd powierniczy Funduszu w odniesieniu do tych pożyczek zostają zwrócone stowarzyszonym ICO.
2.
Świadectwa składowe zastawione na rzecz Funduszu lub oddane w zarząd powierniczy Funduszu w odniesieniu do surowców nabytych za wkłady gotówkowe stowarzyszonych ICO zostają zwrócone takim stowarzyszonym ICO w sposób zgodny z zasadami postępowania z wkładami gotówkowymi i nadwyżkami, wyszczególnionymi w ustępie 3 litera b) niniejszego artykułu, w zakresie w jakim takie stowarzyszone ICO w pełni wykonały swoje zobowiązania względem Funduszu.
3.
Następujące zobowiązania zaciągnięte przez Fundusz w ramach działalności pierwszego rachunku zostają zaspokajane równorzędnie przy użyciu aktywów pierwszego rachunku, zgodnie z artykułem 17 ustęp 12-14:
a) zobowiązania względem wierzycieli Funduszu; oraz
b) zobowiązania względem stowarzyszonych ICO w odniesieniu do wkładów gotówkowych i nadwyżek posiadanych przez Fundusz zgodnie z artykułem 14 ustęp 1, 2, 3 oraz 8, w zakresie w jakim takie stowarzyszone ICO w pełni wykonały swoje zobowiązania względem Funduszu.
4.
Podział wszelkich pozostałych aktywów pierwszego rachunku jest dokonywany na następujących zasadach oraz kolejności:
a) kwoty do wartości kapitału objętego wezwaniem i wpłaconego przez Członków zgodnie z artykułem 17 ustęp 12 litera d) oraz ustęp 13 są rozdzielane między takich Członków proporcjonalnie do ich udziałów w całkowitej wartości takiego kapitału gwarancyjnego objętego wezwaniem i wpłaconego;
b) kwoty do wartości dowolnych gwarancji objętych wezwaniem i wpłaconych przez uczestników stowarzyszonych ICO, które nie są Członkami zgodnie z artykułem 17 ustęp 12 litera d) oraz ustęp 13, są rozdzielane między takich uczestników proporcjonalnie do ich udziałów w całkowitej wartości takich gwarancji objętych wezwaniem i wpłaconych.
5.
Podział wszelkich aktywów pierwszego rachunku, pozostałych po przeprowadzeniu podziałów przewidzianych w ustępie 4 niniejszego artykułu, jest dokonywany na rzecz Członków proporcjonalnie do subskrybowanych przez nich udziałów w kapitale bezpośrednio wniesionym przydzielonym do pierwszego rachunku.
Artykuł 38
Wykonanie zobowiązań: drugi rachunek
1.
Zobowiązania zaciągnięte przez Fundusz w ramach działalności drugiego rachunku są zaspokajane ze środków pieniężnych drugiego rachunku, na podstawie artykułu 18 ustęp 4.
2.
Podział wszelkich pozostałych aktywów drugiego rachunku jest dokonywany w pierwszej kolejności na rzecz Członków do wartości subskrybowanych przez nich udziałów w kapitale bezpośrednio wniesionym, przydzielonym do tego konta na podstawie artykułu 10 ustęp 3, a następnie na rzecz osób, które dokonały wpłat na ten rachunek, proporcjonalnie do ich udziału w całkowitej kwocie wpłaconej na podstawie artykułu 13.
Artykuł 39
Wykonanie zobowiązań: pozostałe aktywa Funduszu
1.
Wszelkie pozostałe aktywa są spieniężane w terminie lub w terminach wyznaczanych przez Radę Prezesów, w świetle zaleceń przedstawionych przez Zarząd oraz zgodnie z procedurami ustalonymi przez Zarząd kwalifikowaną większością.
2. Wpływy pieniężne uzyskane ze sprzedaży takich aktywów są wykorzystywane do proporcjonalnego zaspokajania zobowiązań określonych w artykule 37 ustęp 3 i artykule 38 ustęp 1. Wszelkie pozostałe aktywa są rozdzielane w pierwszej kolejności zgodnie z zasadami oraz w kolejności wyszczególnionej w artykule 37 ustęp 4, a następnie na rzecz Członków, proporcjonalnie do subskrybowanych przez nich udziałów w kapitale bezpośrednio wniesionym.
ROZDZIAŁ X
STATUS, PRZYWILEJE I IMMUNITETY
Artykuł 40
Cele
Aby umożliwić Funduszowi pełnienie funkcji, które zostały mu powierzone, przyznaje się Funduszowi na terytorium każdego Członka, status, przywileje i immunitety przewidziane w niniejszym rozdziale.
Artykuł 41
Status prawny Funduszu
Fundusz posiada pełną osobowość prawną, w szczególności zdolność do zawierania umów międzynarodowych z państwami i organizacjami międzynarodowymi, do zawierania umów, do nabywania i zbywania mienia nieruchomego, a także do wszczynania postępowań sądowych.
Artykuł 42
Immunitet jurysdykcyjny
1.
Fundusz korzysta z immunitetu jurysdykcyjnego, z wyjątkiem powództw, które mogą zostać wniesione przeciwko Funduszowi:
a) przez kredytodawców funduszy pożyczonych przez Fundusz, w odniesieniu do takich funduszy;
b) przez nabywców lub posiadaczy papierów wartościowych wydanych przez Fundusz, w odniesieniu do takich papierów wartościowych; oraz
c) przez cesjonariuszy i następców prawnych, w odniesieniu do wyżej wymienionych transakcji.
Takie powództwa mogą zostać wytoczone jedynie przed właściwymi sądami w miejscowościach, uzgodnionych przez Fundusz na piśmie z drugą stroną.
Jednakże, jeżeli nie dokonano wyboru właściwego sądu, bądź jeśli porozumienie co do jurysdykcji takich sądów jest nieskuteczne z powodów innych niż wina strony wnoszącej powództwo przeciwko Funduszowi, to powództwo takie może być wniesione do właściwego sądu w miejscowości, w której Fundusz ma swoją siedzibę lub wyznaczył pełnomocnika do doręczeń.
2.
Członkowie, stowarzyszone ICO, ICB, ich uczestnicy lub osoby działające na ich rzecz lub dysponujące roszczeniami pochodzącymi od nich, mogą wnosić powództwa jedynie w przypadkach określonych w ustępie 1 niniejszego artykułu.
Jednakże, stowarzyszone ICO, ICB oraz ich uczestnicy mogą korzystać ze specjalnych procedur w celu rozstrzygania sporów między nimi i Funduszem, jakie mogą zostać przewidziane w porozumieniach z Funduszem, zaś w przypadku Członków – w niniejszym Porozumieniu oraz we wszelkich przepisach i uregulowaniach przyjętych przez Fundusz.
3.
Bez względu na postanowienia ustępu 1 niniejszego artykułu, mienie i aktywa Funduszu, niezależnie od tego gdzie się znajdują oraz niezależnie od tego, kto jest ich posiadaczem, są chronione immunitetem przed rewizjami, wszelkimi formami zaboru, egzekucji, konfiskat, wszelkimi formami zajęć, nakazami lub innych postępowaniami sądowymi utrudniającymi wypłatę środków pieniężnych, bądź dotyczącymi lub utrudniającymi rozporządzanie wszelkimi zapasami surowców lub świadectw składowych, a także przed wszelkimi innymi środkami tymczasowymi przed wydaniem prawomocnego orzeczenia przeciwko Funduszowi przez sąd właściwy zgodnie z ustępem 1 niniejszego artykułu.
Fundusz może uzgodnić ze swymi wierzycielami ograniczenie mienia lub aktywów Funduszu, które mogą podlegać egzekucji na podstawie prawomocnego orzeczenia.
Artykuł 43
Ochrona aktywów przed pozostałymi środkami
Mienie i aktywa Funduszu, niezależnie od tego gdzie się znajdują oraz niezależnie od tego kto jest ich posiadaczem, są chronione immunitetem przed rewizją, rekwizycją, konfiskatą, wywłaszczeniem i wszelkimi innymi formami ingerencji lub zaboru na podstawie środków wykonawczych lub ustawodawczych.
Artykuł 44
Ochrona archiwów
Archiwa Funduszu, niezależnie od tego gdzie się znajdują, są nienaruszalne.
Artykuł 45
Zwolnienie aktywów od ograniczeń
W zakresie niezbędnym do prowadzenia działalności przewidzianej w niniejszym Porozumieniu oraz z zastrzeżeniem postanowień niniejszego Porozumienia, całość mienia i aktywów Funduszu jest wolna od ograniczeń, regulacji, kontroli i moratoriów wszelkiego rodzaju.
Artykuł 46
Uprzywilejowanie środków komunikacji służbowej
W zakresie zgodnym z wszelkimi obowiązującymi międzynarodowymi konwencjami o telekomunikacji, zawartymi pod auspicjami Międzynarodowego Związku Telekomunikacyjnego (ITU), której dany Członek jest stroną, wszyscy Członkowie przyznają środkom komunikacji służbowej Funduszu takie samo traktowanie, jakie przyznawane jest środkom komunikacji służbowej pozostałych Członków.
Artykuł 47
Immunitety i przywileje przysługujące poszczególnym osobom
Wszyscy prezesi, dyrektorzy zarządzający, ich zastępcy, dyrektor naczelny, członkowie komitetu konsultacyjnego, eksperci wykonujący prace dla Funduszu i personel, poza osobami w służbach wewnętrznych Funduszu:
a) są objęci immunitetem jurysdykcyjnym odnośnie do wykonywanych czynności urzędowych, z wyjątkiem sytuacji, w których Fundusz uchyli taki immunitet;
b) gdy nie są obywatelami danego Członka – korzystają, wraz z członkami rodziny wchodzącymi w skład gospodarstwa domowego, ze zwolnienia z ograniczeń imigracyjnych, wymagań rejestracyjnych dla cudzoziemców i obowiązku służby wojskowej, a także z takich samych ułatwień odnoszących się do ograniczeń dewizowych, jakie są przyznawane przez danego Członka przedstawicielom, urzędnikom i pracownikom porównywalnego stopnia innych międzynarodowych instytucji finansowych, których jest członkiem;
c) w zakresie możliwości podróżowania są traktowani przez poszczególnych Członków w taki sam sposób, jak przedstawiciele, urzędnicy i pracownicy porównywalnego stopnia innych międzynarodowych instytucji finansowych, których dany Członek jest członkiem.
Artykuł 48
Immunitet podatkowy
1.
W zakresie swej działalności urzędowej Fundusz, a także jego aktywa, mienie, dochód oraz operacje i transakcje przewidziane przez niniejsze Porozumienie są zwolnione ze wszystkich podatków bezpośrednich i wszystkich należności celnych od towarów przywożonych i wywożonych na jego urzędowy użytek, pod warunkiem, że nie stanowi to przeszkody dla któregokolwiek Członka w nakładaniu jego normalnych podatków i należności celnych na surowce, które pochodzą z terytorium takiego Członka i zostały przekazane Funduszowi z jakichkolwiek przyczyn.
Fundusz nie ubiega się o zwolnienie z podatków, które są jedynie opłatami za świadczone usługi.
2.
Gdy zakupy towarów lub usług o znacznej wartości, niezbędnych do działalności urzędowej Funduszu, są dokonywane przez lub na rzecz Funduszu, zaś cena takich zakupów zawiera podatki lub należności celne, odnośny Członek podejmie właściwe środki – w możliwym zakresie oraz zgodnie z jego przepisami prawnymi – w celu przyznania zwolnienia od takich podatków lub należności celnych, bądź zapewnienia ich zwrotu.
Towary przywiezione lub zakupione w zastosowaniu zwolnienia przewidzianego w niniejszym artykule nie są sprzedawane ani też w inny sposób rozdysponowywane na terytorium Członka, który udzielił zwolnienia, chyba że na warunkach uzgodnionych z tym Członkiem.
3.
Członkowie nie pobierają podatku od lub w odniesieniu do wypłacanych wynagrodzeń i uposażeń lub wszelkich pozostałych kwot wypłacanych na rzecz prezesów, dyrektorów zarządzających, ich zastępców, członków komitetu konsultacyjnego, dyrektora naczelnego i personelu, a także ekspertów wykonujących prace na rzecz Funduszu, którzy nie są ich obywatelami, ich narodowości lub ich podmiotów prawa.
4.
Nie pobiera się podatków jakiegokolwiek rodzaju od jakichkolwiek obligacji lub pozostałych papierów wartościowych wydanych lub gwarantowanych przez Fundusz, włącznie z wszelkimi wypłacanymi od nich dywidendami lub odsetkami, niezależnie od tego, w czyim znajdują się posiadaniu:
a) które dyskryminowałyby takie obligacje lub takie papiery wartościowe wyłącznie z powodu ich wydania lub gwarantowania przez Fundusz; lub
b) jeżeli wyłączną podstawą jurysdykcyjną takich podatków jest miejscowość lub waluta, w której są wydane, przedstawione do zapłaty lub wypłacane, bądź też lokalizacja dowolnego biura lub miejsca prowadzenia działalności utrzymywanego przez Fundusz.
Artykuł 49
Uchylenie immunitetów, zwolnień i przywilejów
1.
Immunitety, zwolnienia i przywileje przewidziane w niniejszym rozdziale przyznane są w interesie Funduszu.
Fundusz może uchylać immunitety, zwolnienia i przywileje przewidziane w niniejszym rozdziale w takim zakresie oraz na takich warunkach, jakie ustali, w sytuacji, gdy jego działania nie szkodziłyby interesom Funduszu.
2.
Dyrektor naczelny ma prawo, o ile uprawnienie to zostanie na niego delegowane przez Radę Prezesów, a także obowiązek uchylić immunitet dowolnego członka personelu lub eksperta wykonującego prace na rzecz Funduszu w przypadkach, gdy immunitet taki utrudniałby wymierzanie sprawiedliwości i może być uchylony bez uszczerbku dla interesów Funduszu.
Artykuł 50
Stosowanie niniejszego rozdziału
Każdy Członek podejmuje działania konieczne do celów wprowadzenia w życie na swym terytorium zasad i zobowiązań ustanowionych w niniejszym rozdziale.
ROZDZIAŁ XI
ZMIANY
Artykuł 51
Zmiany
1. a) Każda propozycja zmiany niniejszego Porozumienia pochodząca od Członka zostaje podana do wiadomości wszystkich Członków przez dyrektora naczelnego oraz przekazana do Zarządu, który przedstawia swe zalecenia w tym zakresie Radzie Prezesów.
b) Każda propozycja zmiany niniejszego Porozumienia pochodząca od Zarządu zostaje podana do wiadomości wszystkich Członków przez dyrektora naczelnego oraz przekazana do Rady Prezesów.
2.
Zmiany są przyjmowane przez Radę Prezesów wysoko kwalifikowaną większością.
Zmiany wchodzą w życie sześć miesięcy po ich przyjęciu, chyba że Rada Prezesów zadecyduje inaczej.
3.
Bez względu na ustęp 2 niniejszego artykułu, każda zmiana dotycząca:
a) prawa Członka do wystąpienia z Funduszu;
b) jakichkolwiek wymagań dotyczących większości głosów, przewidzianych w niniejszym Porozumieniu;
c) ograniczenia odpowiedzialności określonego w artykule 6;
d) prawa do subskrypcji lub rezygnacji z subskrypcji udziałów w kapitale bezpośrednio wniesionym na podstawie artykułu 9 ustęp 5;
e) procedury dokonywania zmian w niniejszym Porozumieniu
wchodzi w życie dopiero po przyjęciu przez wszystkich Członków.
Uważa się, że dana poprawka została przyjęta, jeżeli żaden z Członków nie zgłosi swojego sprzeciwu na piśmie do dyrektora naczelnego w ciągu sześciu miesięcy po przyjęciu zmiany.
Taki okres może zostać przedłużony przez Radę Prezesów w chwili przyjęcia zmiany, na wniosek każdego Członka.
4.
Dyrektor naczelny niezwłocznie powiadamia wszystkich Członków i depozytariuszy o wszelkich przyjętych zmianach oraz o dacie wejścia takich zmian w życie.
ROZDZIAŁ XII
WYKŁADNIA I POSTĘPOWANIE ARBITRAŻOWE
Artykuł 52
Wykładnia
1.
Wszelkie zagadnienia dotyczące wykładni lub stosowania postanowień niniejszego Porozumienia, wynikające w stosunkach między dowolnym Członkiem a Funduszem lub między Członkami, przedkładane jest Zarządowi do rozstrzygnięcia.
Taki Członek lub Członkowie mają prawo uczestniczyć w obradach Zarządu w trakcie rozpatrywania takich zagadnień zgodnie z przepisami i uregulowaniami, jakie zostaną przyjęte przez Radę Prezesów.
2.
W każdym przypadku gdy Zarząd wyda decyzję na podstawie ustępu 1 niniejszego artykułu, każdy Członek może wnioskować, w ciągu trzech miesięcy od daty powiadomienia o decyzji, aby zagadnienie zostało przekazane Radzie Prezesów, która podejmuje decyzję na swym następnym posiedzeniu wyższą większością kwalifikowaną.
Decyzja Rady Prezesów jest ostateczna.
3.
W przypadku, gdy Rada Prezesów nie może wydać decyzji na podstawie ustępu 2 niniejszego artykułu, zagadnienie zostaje przekazane do postępowania arbitrażowego zgodnie z procedurami ustanowionymi w artykule 53 ustęp 2, jeżeli wniesie o to którykolwiek z Członków w ciągu trzech miesięcy od ostatniego dnia rozpatrywania zagadnienia przez Radę Prezesów.
Artykuł 53
Arbitraż
1.
Każdy spór między Funduszem i dowolnym Członkiem, który wystąpił z Funduszu, bądź między Funduszem i którymkolwiek z Członków w trakcie kończenia działalności Funduszu, jest przekazywany do postępowania arbitrażowego.
2.
Trybunał arbitrażowy składa się z trzech arbitrów.
Każda ze stron sporu wyznacza jednego arbitra.
Dwaj tak wyznaczeni arbitrzy wyznaczają trzeciego arbitra, który będzie przewodniczącym.
Jeżeli w ciągu 45 dni od daty otrzymania żądania o arbitraż żadna ze stron nie wyznaczy arbitra lub jeśli w ciągu 30 dni od daty wyznaczenia dwóch arbitrów nie wyznaczono trzeciego arbitra, to każda ze stron może zażądać od Prezesa Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości, bądź od innych władz, jakie zostały przewidziane przepisami lub uregulowaniami przyjętymi przez Radę Prezesów, wyznaczenia arbitra.
Jeżeli w myśl niniejszego ustępu wystąpiono z wnioskiem do Prezesa Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości o wyznaczenie arbitra, a Prezes jest obywatelem państwa będącego stroną sporu lub nie może wykonywać swych obowiązków, to uprawnienia w zakresie wyznaczania arbitrów przechodzą na Wiceprezesa Trybunału, bądź też - jeżeli i on nie może podjąć działań z tych samych przyczyn - na najstarszego stażem członka Trybunału, którego nie ograniczają wyżej wymienione przyczyny.
Procedura postępowania arbitrażowego jest ustalana przez arbitrów, jednakże przewodniczący ma pełnię uprawnień do rozstrzygania wszelkich spraw proceduralnych w razie jakiejkolwiek różnicy zdań na ich temat.
Większość głosów arbitrów jest wystarczająca do podjęcia decyzji, która jest ostateczna i wiążąca dla stron.
3.
Jeżeli w Układzie o Stowarzyszeniu nie przewidziano innej procedury postępowania arbitrażowego, to każdy spór między Funduszem a stowarzyszoną ICO poddawany jest postępowaniu arbitrażowemu zgodnie z procedurami przewidzianymi w ustępie 2 niniejszego artykułu.
ROZDZIAŁ XIII
POSTANOWIENIA KOŃCOWE
Artykuł 54
Podpisanie i ratyfikacja, przyjęcie lub zatwierdzenie
1.
Niniejsze Porozumienie jest otwarte do podpisu dla wszystkich Państw wyszczególnionych w załączniku A, a także dla organizacji międzyrządowych wyszczególnionych w artykule 4 litera b), w siedzibie Narodów Zjednoczonych w Nowym Jorku od dnia 1 października 1980 roku przez jeden rok od daty jego wejścia w życie.
2.
Każde Państwo Sygnatariusz lub sygnatariusz będący organizacją międzyrządową może stać się stroną niniejszego Porozumienia przez złożenie dokumentu ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia w okresie 18 miesięcy od daty jego wejścia w życie.
Artykuł 55
Depozytariusz
Depozytariuszem niniejszego Porozumienia jest Sekretarz Generalny Narodów Zjednoczonych.
Artykuł 56
Przystąpienie
Po wejściu w życie niniejszego Porozumienia, każde Państwo lub organizacja międzyrządowa wyszczególniona w artykule 4 może przystąpić do niniejszego Porozumienia na takich warunkach, jakie zostaną uzgodnione przez Radę Prezesów i to Państwo lub tę organizację międzyrządową.
Przystąpienie odbywa się poprzez złożenie dokumentu przystąpienia u depozytariusza.
Artykuł 57
Wejście w życie
1.
Niniejsze Porozumienie wchodzi w życie w chwili otrzymania przez depozytariusza dokumentów ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia od przynajmniej 90 państw, pod warunkiem, że ich łączne subskrypcje udziałów w kapitale bezpośrednio wniesionym stanowią nie mniej niż dwie trzecie całkowitej subskrypcji udziałów w kapitale bezpośrednio wniesionym przydzielonym wszystkim Państwom wyszczególnionym w załączniku A oraz że osiągnięto nie mniej niż 50 % docelowej wartości przyrzeczonych wpłat dobrowolnych na drugi rachunek określonych w artykule 13 ustęp 2, a ponadto pod warunkiem, iż powyższe wymagania zostały spełnione do dnia 31 marca 1982 roku lub w takim późniejszym terminie jaki wyznaczy większość dwóch trzecich Państw, które złożyły wyżej wymienione dokumenty w takim terminie.
Jeżeli powyższe wymagania nie zostaną spełnione w takim późniejszym terminie, to Państwa, które złożyły takie dokumenty w wyżej wymienionym późniejszym terminie, mogą zadecydować większością głosów wynoszącą dwie trzecie tych Państw o wyznaczeniu kolejnego terminu.
Zainteresowane Państwa powiadomią depozytariusza o wszelkich decyzjach podjętych na podstawie niniejszego ustępu.
2.
Dla każdego państwa lub organizacji międzyrządowej, która złoży dokument ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia po wejściu w życie niniejszego Porozumienia, a także dla każdego Państwa lub organizacji międzyrządowej, która złoży dokument akcesyjny, niniejsze Porozumienie wchodzi w życie w dniu dokonania takiego złożenia.
Artykuł 58
Zastrzeżenia
Nie można zgłaszać zastrzeżeń wobec żadnych postanowień niniejszego Porozumienia, poza odnoszącymi się do artykułu 53.
W dowód czego niżej podpisani, będąc należycie uprawnieni, złożyli swoje podpisy pod niniejszym Porozumieniem we wskazanych datach.
Umowa
między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Wybrzeża Kości Słoniowej w sprawie połowów na wodach przybrzeżnych Wybrzeża Kości Słoniowej
EUROPEJSKA WSPÓLNOTA GOSPODARCZA,
zwana dalej "Wspólnotą", oraz
REPUBLIKA WYBRZEŻA KOŚCI SŁONIOWEJ,
zwana dalej "Wybrzeżem Kości Słoniowej", UWZGLĘDNIAJĄC atmosferę współpracy w zakresie rozwoju rybołówstwa wynikającą z Konwencji AKP-EWG i wspólne pragnienie zacieśnienia stosunków między Wspólnotą a Wybrzeżem Kości Słoniowej;
UWZGLĘDNIAJĄC dążenie Wybrzeża Kości Słoniowej do popierania racjonalnej eksploatacji zasobów połowowych w drodze intensywniejszej współpracy;
POWOŁUJĄC SIĘ na fakt, że Wspólnota i Wybrzeże Kości Słoniowej są sygnatariuszami Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza oraz fakt, że zgodnie z tą Konwencją, Wybrzeże Kości Słoniowej ustanowiło wyłączną strefę ekonomiczną rozciągającą się do 200 mil morskich od linii podstawowych, od których mierzone są jego wody terytorialne, na której wykonuje suwerenne prawa lub jurysdykcję w zakresie eksploatacji, ochrony i racjonalnego wykorzystania zasobów powyższej strefy zgodnie z prawem międzynarodowym;
DECYDOWANE utrzymywać stosunki w zakresie rybołówstwa w atmosferze wzajemnego poszanowania interesów drugiej Strony w odniesieniu do rybołówstwa morskiego zgodnie z Konwencją AKP-EWG;
PRAGNĄC ustanowić zasady i warunki regulujące działalność połowową we wspólnym interesie obu Stron,
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Celem niniejszej Umowy jest ustanowienie zasad, przepisów i środków współpracy między Wspólnotą a Wybrzeżem Kości Słoniowej w celu racjonalnej eksploatacji zasobów połowowych i zdefiniowania wszystkich zasad regulujących działalność połowową statków rybackich pływających pod banderami Państw Członkowskich Wspólnoty, zwanych dalej "statkami wspólnotowymi", na wodach podlegających zwierzchnictwu lub jurysdykcji Wybrzeża Kości Słoniowej, w zakresie połowów, zwanych dalej "strefą połowów Wybrzeża Kości Słoniowej".
Artykuł 2
Zgodnie z niniejszą Umową i warunkami ustanowionymi w Załączniku i Protokole załączonymi do niniejszego Porozumienia i które stanowią jego integralną część, Wybrzeże Kości Słoniowej zezwala na prowadzenie działalności połowowej przez statki wspólnotowe w strefie połowów Wybrzeża Kości Słoniowej.
Artykuł 3
1.
Wspólnota zobowiązuje się podjąć wszystkie konieczne kroki w celu zapewnienia, aby jej statki przestrzegały postanowień niniejszej Umowy oraz przepisów regulujących działalność połowową w strefie połowów Wybrzeża Kości Słoniowej zgodnie z postanowieniami Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza i innymi postanowieniami prawa międzynarodowego.
2.
Władze Wybrzeża Kości Słoniowej powiadamiają Komisję Wspólnot Europejskich o wszelkich zmianach we wspomnianych przepisach przed ich zastosowaniem.
3.
Kroki podjęte przez władze Wybrzeża Kości Słoniowej w celu regulacji połowów do celów racjonalnej eksploatacji zasobów połowowych opierają się na obiektywnych i naukowych kryteriach oraz stosuje się je jednakowo do statków wspólnotowych i innych statków zagranicznych, bez uszczerbku dla porozumień zawartych między krajami rozwijającymi się w ramach jednego regionu geograficznego, łącznie ze umowami wzajemnymi dotyczącymi rybołówstwa.
Artykuł 4
1.
Działalność połowowa statków wspólnotowych w strefie połowów Wybrzeża Kości Słoniowej jest uwarunkowana posiadaniem licencji wydanej na wniosek Wspólnoty przez odpowiednie władze Wybrzeża Kości Słoniowej.
2.
Wydanie licencji jest uwarunkowane uiszczeniem opłaty przez zainteresowanego armatora.
3.
Procedura składania wniosków o wydanie licencji, opłaty i uzgodnienia dotyczące płatności określa Załącznik.
Artykuł 5
Kapitanowie statków uprawnionych do prowadzenia połowów w strefie połowów Wybrzeża Kości Słoniowej są zobowiązani do przesyłania władzom Wybrzeża Kości Słoniowej raportów połowowych, zgodnie z postanowieniami wymienionymi w Załączniku.
Artykuł 6
1.
Umawiające się Strony popierają współpracę w zakresie rybołówstwa, w szczególności współpracę naukowo-techniczną.
Współpracują one w celu stałego koordynowania i łączenia różnych działań, które mogą zostać włączone w ramy niniejszej Umowy w celu wzmocnienia ich skutków.
2.
W związku z tym dokładają one wszelkich starań w szczególności w celu popierania i ułatwiania wymiany informacji odnośnie do technik i narzędzi połowowych oraz metod konserwowania i przetwarzania produktów rybołówstwa.
3.
Dodatkowo, mogą one również powoływać szczególne programy i badania mogące wzmocnić wspólne interesy odnośnych podmiotów gospodarczych, między innymi poprzez:
- podejmowanie określonych badań,
- szczególne programy mające na celu poprawienie środków oceny poziomu zasobów i promowanie rozwoju badań nad nowymi technikami połowowymi w celu ich racjonalnego wykorzystania,
- wprowadzenie programów szkoleniowych dla obywateli w zakresie rybołówstwa.
4.
Programy i badania przewidziane w niniejszym artykule otrzymują finansowanie ze strony Wspólnoty na wniosek władz Wybrzeża Kości Słoniowej zgodnie z postanowieniami artykułu 8.
Artykuł 7
Strony zobowiązują się do koordynowania, bezpośrednio albo w ramach organizacji międzynarodowych, swoich wysiłków na rzecz zapewnienia racjonalnego wykorzystania i ochrony żywych zasobów na środkowo-wschodnim Atlantyku oraz na rzecz ułatwienia odpowiednich badań naukowych.
Artykuł 8
W zamian za prawa połowowe przyznane na mocy artykułu 2, Wspólnota wnosi, zgodnie z procedurą określoną w Protokole załączonym do niniejszej Umowy, rekompensatę finansową na rzecz Wybrzeża Kości Słoniowej, bez uszczerbku dla finansowania przyznanego Wybrzeżu Kości Słoniowej na mocy Konwencji AKP-EWG.
Artykuł 9
Jeżeli na podstawie obiektywnych kryteriów naukowych, w wyniku zmiany sytuacji w zakresie stanu zasobów, władze Wybrzeża Kości Słoniowej zdecydują o zastosowaniu środków ochronnych, mających wpływ na działalność połowową statków wspólnotowych, Strony konsultują się wzajemnie w celu dostosowania Załącznika i Protokołu do nowych warunków połowowych nałożonych na te statki.
Konsultacje te opierają się na zasadzie, zgodnie z którą każda redukcja praw połowowych ustanowionych we wspomnianym Protokole może pociągać za sobą albo obniżenie rekompensaty finansowej uiszczanej przez Wspólnotę, albo poprawę niektórych praw połowowych oferowanych przez Wybrzeże Kości Słoniowej.
Artykuł 10
Ustanawia się Wspólny Komitet.
Komitet zbiera się się, na wniosek jednej ze Stron, na zmianę na Wybrzeżu Kości Słoniowej i we Wspólnocie.
Celem Komitetu jest zapewnienie właściwego stosowania niniejszej Umowy, między innymi przez:
- umożliwienie bieżącego porozumiewania się w kwestiach stanowiących przedmiot wspólnego zainteresowania w odniesieniu do niniejszej Umowy,
- badanie, na warunkach określonych w niniejszej Umowie, wszelkich dostosowań praw połowowych przyznanych przez Wybrzeże Kości Słoniowej oraz ustalanie wysokości rekompensaty finansowej przyznawanej przez Wspólnotę,
- poszukiwanie polubownych rozwiązań wszelkich sporów między Stronami, które mogłyby wyniknąć w związku z niniejszą Umową.
Artykuł 11
Żadne z postanowień niniejszej Umowy nie wpływa ani nie narusza w żaden sposób stanowisk którejkolwiek ze Stron w odniesieniu do jakiejkolwiek kwestii dotyczącej prawa morza.
Artykuł 12
Niniejszą Umowę stosuje się z jednej strony do terytoriów, na których stosowany jest Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą na warunkach ustanowionych w tym Traktacie oraz, z drugiej strony, do terytorium Republiki Wybrzeża Kości Słoniowej.
Artykuł 13
Niniejsza Umowa zostaje zawarta na wstępny okres trzech lat od dnia jej wejścia w życie.
O ile żadna ze Stron nie wypowie niniejszej Umowy z zachowaniem co najmniej sześciomiesięcznego okresu wypowiedzenia przed końcem tego trzyletniego okresu, pozostaje ona w mocy na kolejne trzyletnie okresy, chyba że zostanie wypowiedziana z zachowaniem co najmniej trzymiesięcznego okresu wypowiedzenia przed końcem takiego trzyletniego okresu.
Strony rozpoczynają negocjacje w przypadku wypowiedzenia Umowy przez jedną ze Stron.
Artykuł 14
Niniejsza Umowa, sporządzona w dwóch egzemplarzach w języku duńskim, niderlandzkim, angielskim, francuskim, niemieckim, greckim, włoskim, portugalskim i hiszpańskim, przy czym każdy z tych tekstów jest na równi autentyczny, wchodzi w życie w dniu jej podpisania.
--------------------------------------------------
Umowa
między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Zjednoczoną Republiką Tanzanii w sprawie połowów na wodach przybrzeżnych Tanzanii
EUROPEJSKA WSPÓLNOTA GOSPODARCZA,
zwana dalej "Wspólnotą", oraz
ZJEDNOCZONA REPUBLIKA TANZANII,
zwana dalej "Tanzanią",
MAJĄC NA WZGLĘDZIE atmosferę współpracy wynikającą z Konwencji AKP-EWG i dobre stosunki w zakresie współpracy między Wspólnotą a Tanzanią;
MAJĄC NA WZGLĘDZIE dążenie Tanzanii do wspierania racjonalnej eksploatacji jej zasobów połowowych w drodze zintensyfikowanej współpracy;
POWOŁUJĄC SIĘ na fakt, że Wspólnota i Tanzania są sygnatariuszami Konwencji Narodów Zjednoczonych o Prawie Morza oraz fakt, że zgodnie z tą Konwencją Tanzania ustanowiła wyłączną strefę ekonomiczną rozciągającą się do 200 mil morskich od jej wybrzeża, w której wykonuje suwerenne prawa w zakresie eksploatacji, ochrony i racjonalnego wykorzystania zasobów wspomnianej strefy zgodnie z zasadami prawa międzynarodowego;
PRAGNĄC rozwinąć i zintensyfikować wzajemnie korzystną współpracę w dziedzinie rybołówstwa;
ZDECYDOWANI utrzymywać stosunki w duchu wzajemnego zaufania i poszanowania dla interesów drugiej Strony w dziedzinie rybołówstwa morskiego;
PRAGNĄC ustanowić zasady i warunki regulujące działalność połowową we wspólnym interesie obydwu Stron,
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Celem niniejszej Umowy jest ustanowienie zasad i postanowień, które w przyszłości będą regulować, pod każdym względem, działalność połowową statków pływających pod banderą Państw Członkowskich Wspólnoty, zwanych następnie "statkami wspólnotowymi", na wodach podlegających zwierzchnictwu lub jurysdykcji Tanzanii w odniesieniu do rybołówstwa, zwanych następnie "strefą połowów Tanzanii", zgodnie z postanowieniami Konwencji Narodów Zjednoczonych o Prawie Morza i innymi przepisami prawa międzynarodowego.
Artykuł 2
1.
Tanzania zezwala na dokonywanie połowów przez statki wspólnotowe w strefie połowów Tanzanii zgodnie z niniejszą Umową.
2.
Działalność połowowa podlega prawu Tanzanii.
Artykuł 3
1.
Wspólnota zobowiązuje się podjąć wszystkie niezbędne kroki w celu zapewnienia, aby statki wspólnotowe przestrzegały postanowień niniejszej Umowy oraz postanowień prawnych odnoszących się do połowów w strefie połowów Tanzanii zgodnie z postanowieniami Konwencji Narodów Zjednoczonych o Prawie Morza i innymi przepisami prawa międzynarodowego.
2.
Władze Tanzanii powiadamiają Komisję Wspólnot Europejskich o wszelkich zmianach we wspomnianych postanowieniach.
Artykuł 4
1.
Działalność połowowa prowadzona przez statki wspólnotowe w strefie połowów Tanzanii na mocy niniejszej Umowy są uwarunkowane posiadaniem ważnej licencji połowowej.
2.
Licencje będą wystawiane przez władze Tanzanii w granicach ustanowionych w Protokole załączonym do niniejszej Umowy.
3.
Wydanie licencji przez władze Tanzanii, na wniosek Wspólnoty, jest uwarunkowane uiszczeniem opłaty licencyjnej przez danego armatora statku.
4.
Formalności związane ze składaniem wniosków o licencje, ich okres ważności, wysokość opłaty, postanowienia dotyczące płatności oraz dozwolone strefy połowowe są określone w Załączniku.
5.
Licencja jest wydawana dla danego statku i nie może zostać przeniesiona.
Artykuł 5
Strony zobowiązują się do koordynowania działań, bezpośrednio albo w ramach organizacji międzynarodowych, w celu zapewnienia racjonalnego wykorzystania i ochrony żywych zasobów Oceanu Indyjskiego, w szczególności w odniesieniu do gatunków masowo migrujących, oraz ułatwienia odnośnych badań naukowych.
Artykuł 6
Statki posiadające zezwolenie na dokonywanie połowów w strefie połowów Tanzanii na podstawie niniejszej Umowy są zobowiązane do przekazywania władzom Tanzanii raportów połowowych i innych istotnych informacji zgodnie z postanowieniami Załącznika.
Artykuł 7
W zamian za możliwości połowowe przyznane na mocy artykułu 2 Wspólnota dokonuje płatności na rzecz Tanzanii, zgodnie z postanowieniami Protokołu, bez uszczerbku dla finansowania, z którego Tanzania może korzystać na mocy Konwencji AKP-EWG.
Artykuł 8
1.
Bez uszczerbku dla sprawowania przez Tanzanię zwierzchnictwa lub jurysdykcji nad strefą połowów Tanzanii, Strony postanawiają powołać wspólny komitet do nadzorowania wprowadzania w życie, interpretacji i sprawnego funkcjonowania niniejszej Umowy.
2.
Wspólny Komitet spotyka się na wniosek jednej ze stron.
Strony będą się konsultować, z co najmniej trzydziestodniowym wyprzedzeniem, odnośnie do daty i porządku dziennego posiedzenia Wspólnego Komitetu.
3.
W przypadku sporu dotyczącego interpretacji lub stosowania niniejszej Umowy spór taki stanowi przedmiot konsultacji między Stronami.
Artykuł 9
1.
W przypadku gdy władze Tanzanii zdecydują, w wyniku rozwoju sytuacji w zakresie stanu zasobów, o podjęciu środków ochronnych, mających wpływ na działalność statków wspólnotowych, odbędą się konsultacje między Stronami w celu dostosowania Załącznika i Protokołu załączonych do niniejszej Umowy.
2.
Konsultacje takie będą opierać się na zasadzie mówiącej, że każda znacząca redukcja praw połowowych przewidzianych w Protokole prowadzi do równoważnej obniżki rekompensaty finansowej płaconej przez Wspólnotę.
3.
Wszelkie środki ochronne podjęte przez władze Tanzanii oparte są na obiektywnych i naukowych kryteriach oraz stosują się jednakowo zarówno do statków wspólnotowych, jak i statków innych państw trzecich, bez uszczerbku dla szczególnych uzgodnień zawartych między krajami rozwijającymi się z tego samego regionu geograficznego, łącznie ze wzajemnymi uzgodnieniami połowowymi.
Artykuł 10
Żadne postanowienie niniejszej Umowy nie wpływa ani nie narusza w żaden sposób stanowiska którejkolwiek ze Stron w odniesieniu do jakiejkolwiek kwestii dotyczącej prawa morza.
Artykuł 11
Niniejsza Umowa stosuje się, z jednej strony, do terytoriów, na których stosowany jest Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, i na warunkach ustanowionych w tym Traktacie oraz, z drugiej strony, do terytorium Zjednoczonej Republiki Tanzanii.
Artykuł 12
Załącznik i Protokół załączone do niniejszej Umowy stanowią integralną część niniejszej Umowy, a odniesienie do Umowy stanowi również odniesienie do Załącznika i Protokołu, o ile nie określono inaczej.
Artykuł 13
1.
Niniejsza Umowa zostaje zawarta na wstępny okres trzech lat, począwszy od dnia jej wejścia w życie.
O ile żadna ze Stron nie wypowie niniejszej Umowy z zachowaniem co najmniej sześciomiesięcznego okresu wypowiedzenia przed końcem tego trzyletniego okresu, pozostaje ona w mocy na kolejne trzyletnie okresy, chyba że zostanie wypowiedziana z zachowaniem co najmniej trzymiesięcznego okresu wypowiedzenia przed końcem takiego trzyletniego okresu.
2.
W przypadku wypowiedzenia Umowy przez jedną z Umawiających się Stron Umawiające się Strony rozpoczynają rokowania.
Przed końcem okresu obowiązywania Protokołu Umawiające się Strony rozpoczynają rokowania w celu ustalenia, za wspólnym porozumieniem, jakie zmiany lub uzupełnienia do Załącznika lub Protokołu są konieczne.
Mogą one również, za wspólnym porozumieniem, rozpocząć rokowania w każdym innym momencie.
Artykuł 14
Niniejsza Umowa, sporządzona w dwóch egzemplarzach w językach duńskim, niderlandzkim, angielskim, francuskim, niemieckim, greckim, włoskim, portugalskim i hiszpańskim, przy czym każdy z tych dokumentów jest jednakowo autentyczny, wchodzi w życie w dniu jej podpisania.
--------------------------------------------------
Umowa międzynarodowa w sprawie juty i produktów z juty z 1989 roku
PREAMBUŁA
STRONY NINIEJSZEJ UMOWY,
POWOŁUJĄC SIĘ na deklarację i program działania w sprawie ustanowienia nowego, międzynarodowego ładu ekonomicznego [1],
POWOŁUJĄC SIĘ na rezolucje 93 (VI), 124 (V) i 155 (VI) w sprawie zintegrowanego programu surowcowego przyjętego przez Konferencję ONZ do spraw Handlu i Rozwoju na jej czwartej, piątej i szóstej sesji, oraz rozdział II sekcja B Aktu Końcowego UNCTAD VII,
POWOŁUJĄC SIĘ RÓWNIEŻ na istotny, nowy program działania na lata osiemdziesiąte dla krajów najmniej rozwiniętych, w szczególności jego ustęp 82 [2],
UZNAJĄC znaczenie juty i produktów z juty dla gospodarek wielu rozwijających się krajów wywozu,
ZWAŻYWSZY, że ścisła współpraca międzynarodowa w znajdowaniu rozwiązań problemów dotyczących tego produktu przyczyni się do rozwoju krajów wywozu i wzmocnienia współpracy gospodarczej między krajami wywozu i krajami przywozu,
UWZGLĘDNIAJĄC znaczący wkład, jaki w taką współpracę między krajami wywozu i krajami przywozu wniosła Międzynarodowa Umowa w sprawie juty i produktów z juty z 1982 roku,
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
ROZDZIAŁ I
CELE
Artykuł 1
Cele
1.
Dla dobra krajów wywozu i przywozu oraz dla osiągnięcia odpowiednich celów przyjętych przez Konferencję ONZ do spraw Handlu i Rozwoju w jej rezolucjach 93 (IV), 124 (V) i 155 (VI) w sprawie Zintegrowanego Programu Surowcowego oraz uwzględniając jej rezolucję 98 (IV) i rozdział II sekcja B Aktu Końcowego UNCTAD VII, celami Międzynarodowej Umowy w sprawie juty i produktów z juty z 1989 roku (zwanej dalej "niniejszą Umową") są:
a) zapewnienie skutecznych ram współpracy i konsultacji między członkami eksportującymi i członkami importującymi w odniesieniu do rozwoju gospodarki jutą;
b) wspieranie rozwoju i dywersyfikacji handlu międzynarodowego jutą i produktami z juty;
c) poprawa uwarunkowań strukturalnych na rynku juty;
d) nadanie odpowiedniego znaczenia aspektom środowiska w działalności Organizacji, w szczególności poprzez tworzenie świadomości korzystnych skutków wykorzystania juty jako produktu ekologicznego;
e) wzmocnienie konkurencyjności juty i produktów z juty;
f) utrzymanie i rozszerzenie istniejących rynków, jak również rozwój nowych rynków juty i produktów z juty;
g) poprawa informacji rynkowej w celu zapewnienia większej przejrzystości na międzynarodowym rynku juty;
h) opracowanie nowych zastosowań juty, w tym nowych produktów z juty w celu zwiększenia popytu na jutę;
i) stymulowanie zwiększonego i dalszego przetwarzania juty tak w krajach przywozu, jak i wywozu;
j) rozwijanie produkcji juty celu poprawy, między innymi, jej wydajności jednostkowej oraz jakości dla dobra krajów przywozu i wywozu;
k) rozwój wytwarzania produktów z juty w celu poprawy, między innymi, ich jakości i zmniejszenia kosztów produkcji;
l) rozwijanie produkcji juty, wywóz i przywóz juty i produktów z juty pod względem ilościowym tak, aby sprostać wymogom światowej sytuacji w zakresie popytu i podaży.
2.
Cele określone w ustępie 1 niniejszego artykułu powinny być osiągane w szczególności poprzez:
a) projekty badawczo-rozwojowe, promocję rynkową i obniżkę kosztów, w tym rozwój zasobów ludzkich;
b) gromadzenie i rozpowszechnianie informacji, w tym informacji rynkowych, odnoszących się do juty i produktów z juty;
c) uwzględnienie ważnych kwestii dotyczących juty i produktów z juty, jak np. kwestie stabilizacji cen i podaży oraz konkurencji z syntetykami i substytutami;
d) podejmowanie badań tendencji oraz krótko- i długookresowych problemów w światowej gospodarce jutą.
ROZDZIAŁ II
DEFINICJE
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej Umowy:
1. "juta" oznacza jutę surową, ketmię i inne spokrewnione włókna, w tym Urena lobata, Abutilon avicennae i Cephalonema polyandrum;
2. "produkty z juty" oznaczają produkty wykonane w całości lub prawie w całości z juty, albo produkty, w których juta stanowi wagowo największy komponent;
3. "członek" oznacza rząd lub organizację międzyrządową przewidzianą w artykule 5, które uznały niniejszą Umowę za wiążącą je na czas określony lub nieokreślony;
4. "członek eksportujący" oznacza członka, którego wywóz juty i produktów z juty jest większy niż przywóz juty i produktów z juty i który zadeklarował siebie jako członka eksportującego;
5. "członek importujący" oznacza członka, którego przywóz juty i produktów z juty jest większy niż wywóz juty i produktów z juty i który zadeklarował siebie jako członka importującego;
6.
"Organizacja" oznacza Międzynarodową Organizację do spraw Juty określoną w artykule 3;
7.
"Rada" oznacza Międzynarodową Radę do spraw Juty utworzoną zgodnie z artykułem 6;
8. "głosowanie nadzwyczajne" oznacza głosowanie wymagające co najmniej większości dwóch trzecich głosów oddanych przez obecnych i biorących udział w głosowaniu członków eksportujących i co najmniej większości dwóch trzecich głosów oddanych przez obecnych i biorących udział w głosowaniu członków importujących, liczonych oddzielnie, pod warunkiem że głosy te zostały oddane przez większość członków eksportujących i co najmniej czterech obecnych i biorących udział w głosowaniu członków importujących;
9. "zwykła rozłożona większość głosów" oznacza głosowanie wymagające więcej niż połowy głosów oddanych przez obecnych i biorących udział w głosowaniu członków eksportujących oraz więcej niż połowy głosów oddanych przez obecnych i biorących udział w głosowaniu członków importujących, liczonych oddzielnie.
Głosy wymagane dla członków eksportujących muszą być oddane przez większość obecnych i biorących udział w głosowaniu członków eksportujących;
10. "rok budżetowy" oznacza okres od dnia 1 lipca do dnia 30 czerwca włącznie;
11. "rok gospodarczy dla juty" oznacza okres od dnia 1 lipca do dnia 30 czerwca włącznie;
12. "rząd przyjmujący" oznacza rząd państwa, w którym znajduje się siedziba główna Organizacji;
13. "wywóz juty" lub "wywóz produktów z juty" oznacza wywiezienie juty lub produktów z juty z obszaru celnego któregokolwiek członka; a "przywóz juty" lub "przywóz produktów z juty" oznacza wprowadzenie juty lub produktów z juty na obszar celny któregokolwiek z członków, z tym, że do celów niniejszych definicji, za obszar celny w przypadku członków posiadających więcej niż jeden obszar celny, uznaje się zbiorczo obszary celne; oraz
14. "waluty swobodnie wymienialne" oznaczają markę niemiecką, frank francuski, jen japoński, funt szterling, dolar amerykański i każdą inną walutę, wskazaną przez właściwą międzynarodową organizację monetarną jako faktycznie szeroko wykorzystywaną do realizowania płatności w ramach handlu zagranicznego oraz znajdująca się w szerokim obrocie na głównych rynkach dewizowych.
ROZDZIAŁ III
ORGANIZACJA I ADMINISTRACJA
Artykuł 3
Siedziba, struktura i kontynuacja Międzynarodowej Organizacji do spraw Juty
1.
Międzynarodowa Organizacja do spraw Juty, utworzona na mocy Międzynarodowej Umowy w sprawie juty i produktów z juty z 1982 roku, nadal funkcjonuje do celów stosowania i nadzorowania realizacji niniejszej Umowy.
2.
Zadania Organizacji wykonywane są przez Międzynarodową Radę do spraw Juty oraz Komitet do spraw Projektów jako jej ciała stałe, oraz Dyrektora Wykonawczego i pracowników.
Rada może, w drodze głosowania nadzwyczajnego, ustanowić komitety do celów specjalnych oraz grupy robocze o określonym zakresie uprawnień.
3.
Siedzibą Organizacji jest Dhaka, Bangladesz.
4.
Siedziba Organizacji zawsze znajduje się na terytorium członka.
Artykuł 4
Członkostwo w Organizacji
1.
Organizacja ma dwie kategorie członków, a mianowicie:
a) członków eksportujących; i
b) członków importujących
2.
Członek może zmienić swoją kategorię członkostwa na warunkach określonych przez Radę.
Artykuł 5
Członkostwo organizacji międzyrządowych
1.
Każde odniesienie w niniejszej Umowie do "rządów" należy rozumieć jako obejmujące odniesienie do Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej lub każdej organizacji międzyrządowej mającej porównywalny zakres odpowiedzialności w odniesieniu do negocjowania, zawierania i stosowania umów międzynarodowych, w szczególności umów towarowych.
Podobnie, każde odniesienie w niniejszej Umowie do podpisania, ratyfikacji, akceptacji lub zatwierdzenia, albo do notyfikacji stosowania tymczasowego, albo do przystąpienia, w przypadku takich organizacji międzyrządowych interpretowane jest jako obejmujące odniesienie do podpisania, ratyfikacji, akceptacji lub zatwierdzenia, albo do notyfikacji stosowania tymczasowego, albo do przystąpienia przez takie organizacje międzyrządowe.
2.
W przypadku głosowania w sprawach objętych ich właściwością, takie organizacje międzyrządowe dysponują ilością głosów równą całkowitej liczbie głosów przydzielonych ich Państwom Członkowskim zgodnie z artykułem 10.
W takich przypadkach, Państwa Członkowskie takich organizacji międzyrządowych nie są uprawnione do wykonywania swojego indywidualnego prawa do głosu.
ROZDZIAŁ IV
MIĘDZYNARODOWA RADA DO SPRAW JUTY
Artykuł 6
Skład Międzynarodowej Rady do spraw Juty
1.
Najwyższym organem Organizacji jest Międzynarodowa Rada do spraw Juty, która składa się ze wszystkich członków Organizacji.
2.
Każdego członka reprezentuje w Radzie jeden delegat; można wyznaczać zastępców i doradców do uczestniczenia w posiedzeniach Rady.
3.
Zastępca delegata jest uprawniony do działania i głosowania w imieniu delegata w przypadku jego nieobecności lub w nadzwyczajnych okolicznościach.
Artykuł 7
Uprawnienia i funkcje Rady
1.
Rada wykonuje wszystkie takie uprawnienia oraz realizuje lub organizuje realizację wszystkich funkcji, jakie są niezbędne do wykonania postanowień niniejszej Umowy.
2.
Rada przyjmuje, w drodze głosowania nadzwyczajnego, takie przepisy i zasady, jakie są niezbędne do realizacji postanowień niniejszej Umowy oraz zgodne z tymi postanowieniami, w tym swój regulamin wewnętrzny oraz przepisy finansowe i regulamin pracowniczy Organizacji.
Takie przepisy finansowe i regulaminy obowiązują, między innymi, w stosunku do przychodów i wydatkowania środków na cele administracyjne i specjalne.
W swoim regulaminie wewnętrznym Rada może przewidzieć procedury umożliwiające podejmowanie decyzji w poszczególnych sprawach bez zwoływania posiedzenia Rady.
3.
Rada prowadzi taką dokumentację, jaka jest niezbędna do wykonywania jej funkcji na mocy niniejszej Umowy.
Artykuł 8
Przewodniczący i wiceprzewodniczący Rady
1.
Na każdy rok gospodarczy dla juty Rada wybiera przewodniczącego i wiceprzewodniczącego, którzy nie są opłacani przez Organizację.
2.
Przewodniczący i wiceprzewodniczący są wybierani, jeden spośród przedstawicieli członków eksportujących a drugi spośród przedstawicieli członków importujących.
Te Funkcje te są wykonywane zamiennie co roku przez przedstawicieli obu kategorii członków, jednakże nie wyklucza to reelekcji jednego z nich lub obydwu w wyjątkowych okolicznościach w drodze głosowania nadzwyczajnego Rady.
3.
W przypadku tymczasowej nieobecności przewodniczącego, jego obowiązki wykonuje wiceprzewodniczący.
W przypadku tymczasowej nieobecności zarówno przewodniczącego, jak i wiceprzewodniczącego lub stałej nieobecności jednego z nich lub obu, Rada może wybrać nowych funkcjonariuszy spośród przedstawicieli członków eksportujących i/lub spośród przedstawicieli członków importujących, w zależności od sytuacji, na okres przejściowy lub na stałe.
Artykuł 9
Posiedzenia Rady
1.
Generalnie, Rada odbywa jedno posiedzenie zwyczajne w każdym półroczu roku gospodarczego dla juty.
2.
Rada zbiera się na posiedzeniu nadzwyczajnym zwołanym z własnej inicjatywy lub na wniosek:
a) Dyrektora Wykonawczego, w porozumieniu z przewodniczącym Rady; lub
b) większości członków eksportujących lub większości członków importujących;
lub
c) członków dysponujących co najmniej 500 głosami.
3.
Posiedzenia Rady odbywają się w siedzibie Organizacji, chyba że Rada, w drodze głosowania nadzwyczajnego, ustali inaczej.
Jeżeli na zaproszenie członka posiedzenie Rady odbywa się poza siedzibą Organizacji, członek ten pokrywa dodatkowe koszty związane z odbyciem posiedzenia poza siedzibą oraz przyznaje przywileje i immunitety porównywalne z przyznawanymi w przypadku podobnych konferencji międzynarodowych.
4.
Zawiadomienie o posiedzeniu oraz porządek dzienny posiedzenia, wraz z określoną w nim dokumentacją, są przekazywane członkom przez Dyrektora Wykonawczego co najmniej z trzydziestodniowym wyprzedzeniem, z wyjątkiem przypadków nadzwyczajnych, kiedy zawiadomienie jest przekazywane z wyprzedzeniem co najmniej siedmiu dni.
Artykuł 10
Rozkład głosów
1.
Członkowie eksportujący dysponują łącznie tysiącem głosów i członkowie importujący dysponują łącznie tysiącem głosów.
2.
Głosy członków eksportujących są rozdzielone następująco: 150 głosów zostaje rozdzielonych równo między wszystkich członków eksportujących do najbliższego całego głosu dla każdego członka; pozostałe głosy zostają rozdzielone proporcjonalnie do przeciętnej wielkości ich wywozu juty i produktów z juty netto w okresie poprzednich trzech lat gospodarczych dla juty, przy czym żaden członek eksportujący nie może dysponować liczbą głosów większą niż 450.
Nadwyżka głosów zostaje rozdysponowana między wszystkich członków eksportujących posiadających indywidualnie mniej niż 250 głosów, proporcjonalnie do ich udziałów w obrotach.
3.
Głosy członków importujących są rozdzielone następująco: każdy członek importujący otrzymuje do pięciu głosów początkowych, przy czym łączna liczba głosów początkowych nie może przekroczyć 150.
Pozostałe głosy dzieli się w zależności od wielkości netto przywozu juty i produktów z juty w okresie trzyletnim zaczynającym się cztery lata kalendarzowe przed podziałem głosów.
4.
Rada dzieli głosy na każdy rok budżetowy na początku pierwszego posiedzenia w tym roku zgodnie z postanowieniami niniejszego artykułu.
Taki podział pozostaje w mocy przez resztę roku, z wyjątkiem przypadków przewidzianych w ustępie 5 niniejszego artykułu.
5.
W każdym przypadku gdy skład członkowski Organizacji zmienia się lub gdy prawa głosu członka zostały zawieszone lub przywrócone na podstawie jakiegokolwiek postanowienia niniejszej Umowy, Rada ponownie dzieli głosy w ramach danej kategorii członkostwa zgodnie z postanowieniami niniejszego artykułu.
Rada określa termin, od którego obowiązuje ponowny podział głosów.
6.
Głosów nie dzieli się na części.
7.
Zaokrąglając do najbliższego całego głosu, każdą część ułamkową mniejszą od 0,5 zaokrągla się w dół, a każdą część ułamkową większą od lub równą 0,5 zaokrągla się w górę.
Artykuł 11
Procedura głosowania Rady
1.
Każdy członek jest uprawniony do oddania liczby głosów, jaką posiada i nie może dzielić swych głosów.
Członek może, jednakże niezależnie od tych głosów oddać głosy, do oddania których jest uprawniony na mocy ustępu 2 niniejszego artykułu.
2.
Poprzez pisemne powiadomienie przewodniczącego Rady, każdy członek eksportujący może upoważnić innego członka eksportującego, lub każdy członek importujący może upoważnić innego członka importującego, do reprezentowania jego interesów i oddawania jego głosów na każdym posiedzeniu Rady.
3.
Członek upoważniony przez innego członka do oddania głosów posiadanych przez upoważniającego członka na mocy artykułu 10 oddaje takie głosy zgodnie z instrukcjami tego członka.
4.
W przypadku wstrzymania się od głosu głosy członka uważa się za nieoddane.
Artykuł 12
Decyzje i zalecenia Rady
1.
Rada stara się podejmować wszystkie decyzje i wydawać wszystkie zalecenia na zasadzie konsensusu.
Jeżeli nie można osiągnąć konsensusu, wszystkie decyzje Rady są podejmowane i wszystkie zalecenia są wydawane zwykłą rozłożoną większością głosów, chyba że niniejsza Umowa przewiduje głosowanie nadzwyczajne.
2.
Jeżeli członek korzysta z postanowień artykułu 11 ustęp 2 i jego głosy oddane są na posiedzeniu Rady, do celów ustępu 1 niniejszego artykułu takiego członka uważa się za obecnego i biorącego udział w głosowaniu.
3.
Wszystkie decyzje i zalecenia Rady są zgodne z postanowieniami niniejszej Umowy.
Artykuł 13
Kworum na posiedzeniach Rady
1.
Kworum na każdym posiedzeniu Rady stanowi obecność większości członków eksportujących i większości członków importujących, o ile członkowie ci posiadają co najmniej dwie trzecie wszystkich głosów w swoich kategoriach.
2.
Jeżeli nie ma kworum zgodnie z ustępem 1 niniejszego artykułu w dniu wyznaczonym na posiedzenie i w dniu następnym, w trzecim dniu i w dniach następnych kworum stanowi obecność większości członków eksportujących i większości członków importujących, o ile członkowie ci posiadają większość wszystkich głosów w swoich kategoriach.
3.
Reprezentację zgodnie z artykułem 11 ustęp 2 uznaje się za obecność.
Artykuł 14
Współpraca z innymi organizacjami
1.
Rada podejmuje wszelkie właściwe kroki mające na celu konsultacje lub współpracę z Organizacją Narodów Zjednoczonych, jej wyspecjalizowanymi agencjami, takimi jak Organizacja do spraw Wyżywienia i Rolnictwa ONZ i Organizacja Rozwoju Przemysłowego ONZ, oraz jej organami pomocniczymi, takimi jak Konferencja ONZ do spraw Handlu i Rozwoju, Program Rozwoju ONZ, Centrum Handlu Międzynarodowego, UNCTAD/GATT i Program Ochrony Środowiska ONZ, jak również z odpowiednimi organizacjami międzyrządowymi i pozarządowymi.
2.
Organizacja w maksymalnym możliwym zakresie wykorzystuje środki, usługi i zasoby wiedzy organów wspomnianych w ustępie 1 niniejszego artykułu, aby uniknąć dublowania działań ukierunkowanych na osiągnięcie celów niniejszej Umowy oraz zwiększyć komplementarność i skuteczność swoich działań.
3.
Rada, mając na uwadze szczególną rolę UNCTAD w dziedzinie międzynarodowego handlu towarami, odpowiednio informuje tę organizację o swoich działaniach i programie pracy.
Artykuł 15
Dopuszczanie obserwatorów
Rada może zaprosić każde państwo trzecie lub każdą organizację określoną w artykule 14 zajmującą się handlem międzynarodowym jutą i produktami z juty lub branżą juty do uczestniczenia w posiedzeniach Rady w charakterze obserwatorów.
Artykuł 16
Dyrektor Wykonawczy i personel
1.
Rada mianuje Dyrektora Wykonawczego w głosowaniu nadzwyczajnym.
2.
Warunki zatrudnienia Dyrektora Wykonawczego ustala się na podstawie regulaminu wewnętrznego Rady.
3.
Dyrektor Wykonawczy jest głównym funkcjonariuszem administracyjnym Organizacji i jest odpowiedzialny przed Radą za stosowanie i funkcjonowanie niniejszej Umowy, zgodnie z decyzjami podejmowanymi przez Radę.
4.
Dyrektor Wykonawczy mianuje personel zgodnie z postanowieniami ustalonymi przez Radę.
Rada w głosowaniu nadzwyczajnym określa liczbę stanowisk kierowniczych, merytorycznych i ogólnych do obsadzenia przez Dyrektora Wykonawczego.
Wszelkie zmiany liczby stanowisk są przedmiotem decyzji Rady podejmowanej w głosowaniu nadzwyczajnym.
Personel podlega Dyrektorowi Wykonawczemu.
5.
Ani Dyrektor Wykonawczy, ani którykolwiek członek personelu nie może być w jakiejkolwiek mierze zainteresowany finansowo w przemyśle juty, handlu jutą lub transporcie juty.
6.
Wykonując swoje obowiązki, Dyrektor Wykonawczy oraz personel nie zwracają się o instrukcje ani nie przyjmują instrukcji od żadnego członka ani od żadnego innego organu spoza Organizacji.
Powstrzymują się oni od wszelkich działań, które mogą kolidować z ich stanowiskiem funkcjonariuszy międzynarodowych, odpowiedzialnych tylko przed Radą.
Każdy członek zobowiązuje się przestrzegać wyłącznie międzynarodowego charakteru obowiązków Dyrektora Wykonawczego i personelu oraz nie podejmować prób wywierania wpływu na wykonywanie ich obowiązków.
ROZDZIAŁ V
PRZYWILEJE I IMMUNITETY
Artykuł 17
Przywileje i immunitety
1.
Organizacja ma osobowość prawną.
Może ona w szczególności zawierać umowy, nabywać i zbywać mienie ruchome i nieruchome oraz wszczynać postępowanie sądowe.
2.
Organizacja nadal funkcjonuje na podstawie porozumienia w sprawie siedziby z rządem przyjmującym (którym jest Rząd Bangladeszu, gdzie obecnie mieści się siedziba Organizacji).
Porozumienie w sprawie siedziby z rządem przyjmującym reguluje takie kwestie, jak status, przywileje i immunitety Organizacji, Dyrektora Wykonawczego, personelu i ekspertów oraz delegacji członków, jakie niezbędne są w uzasadnionym zakresie do celów wykonywania ich funkcji.
3.
Jeżeli siedziba Organizacji przeniesiona zostanie do innego kraju, który jest członkiem Organizacji, członek ten jak najszybciej zawiera z Organizacją porozumienie w sprawie siedziby do zatwierdzenia przez Radę.
4.
Do czasu zawarcia porozumienia w sprawie siedziby określonej w ustępie 3 niniejszego artykułu, Organizacja występuje do rządu przyjmującego z wnioskiem o przyznanie, w granicach jego ustawodawstwa krajowego, zwolnienia z podatków od wynagrodzeń płaconych przez Organizację jej pracownikom, oraz od aktywów, dochodów i innego majątku Organizacji.
5.
Organizacja może zawrzeć z jednym lub więcej krajami umowy, które podlegają zatwierdzeniu przez Radę, odnoszące się do takich przywilejów i immunitetów, jakie mogą być konieczne dla sprawnego funkcjonowania niniejszej Umowy.
6.
Porozumienie w sprawie siedziby jest niezależne od niniejszej Umowy.
Jednakże wygasa ono:
a) na podstawie umowy między rządem przyjmującym a Organizacją;
b) w przypadku przeniesienia siedziby Organizacji z terytorium rządu przyjmującego; lub
c) w przypadku rozwiązania Organizacji.
ROZDZIAŁ VI
FINANSE
Artykuł 18
Konta
1.
Zostają utworzone dwa konta:
a) konto administracyjne; oraz
b) konto specjalne.
2.
Dyrektor Wykonawczy jest odpowiedzialny za funkcjonowanie tych kont, a Rada uwzględnia je w swoim regulaminie wewnętrznym.
Artykuł 19
Formy płatności
1.
Wpłat na konto administracyjne dokonuje się w walutach swobodnie wymienialnych i są one wyłączone z ograniczeń dewizowych.
2.
Wpłat na konto specjalne dokonuje się w walutach swobodnie wymienialnych i są one wyłączone z ograniczeń dewizowych.
3.
Rada może również podjąć decyzję dotyczącą akceptowania innych form wkładów na konto specjalne, w tym wyposażenie naukowo - techniczne lub siła robocza, w celu spełnienia wymogów poszczególnych projektów.
Artykuł 20
Rewizja ksiąg i publikowanie sprawozdań finansowych
1.
Rada mianuje biegłych rewidentów do celów przeprowadzenia badania swoich ksiąg rachunkowych.
2.
Poddane niezależnej rewizji sprawozdania z konta administracyjnego i specjalnego zostają udostępnione członkom jak najszybciej po zamknięciu każdego roku gospodarczego dla juty, lecz nie później niż w ciągu sześciu miesięcy po tym terminie, i zostają przedłożone Radzie do zatwierdzenia na jej następnym posiedzeniu.
Po tym terminie opublikowane zostaje podsumowanie sprawozdań finansowych i bilans.
Artykuł 21
Konto administracyjne
1.
Wydatki niezbędne do funkcjonowania niniejszej Umowy są księgowane na koncie administracyjnym i są pokrywane z rocznych wpłat członków zgodnie z odpowiednimi procedurami statutowymi lub instytucjonalnymi ocenionymi zgodnie z ustępami 3, 4 i 5 niniejszego artykułu.
2.
Koszty delegacji do Rady, Komitetu do spraw Projektów oraz komitetów i grup roboczych określonych w artykule 3 ustęp 2 pokrywają zainteresowani członkowie.
Jeżeli członek występuje o świadczenie usług specjalnych ze strony Organizacji, Rada żąda od tego członka pokrycia kosztów takich usług.
3.
W drugim półroczu każdego roku budżetowego, Rada zatwierdza budżet administracyjny Organizacji na następny rok budżetowy i wyznacza wkład każdego członka do tego budżetu.
4.
Wkład każdego członka do budżetu administracyjnego na każdy rok budżetowy jest w takiej samej proporcji, jaką w momencie zatwierdzania budżetu administracyjnego ma liczba głosów będących w dyspozycji tego członka do całości głosów wszystkich członków.
Przy wyznaczaniu wkładów oblicza się głosy każdego członka nie biorąc pod uwagę zawieszenia praw do głosowania jakiegokolwiek członka, ani też wynikającego stąd ponownego podziału głosów.
5.
Początkowy wkład każdego członka przystępującego do Organizacji po wejściu w życie niniejszej Umowy zostaje oszacowany przez Radę na podstawie liczby posiadanych przez niego głosów oraz okresu pozostającego w bieżącym roku budżetowym, lecz szacunki dokonane w stosunku do innych członków za bieżący rok budżetowy nie podlegają zmianie.
6.
Termin płatności wkładów do budżetu administracyjnego przypada pierwszego dnia każdego roku budżetowego.
Termin płatności wkładów członków za rok budżetowy, w którym przystąpili do Organizacji, przypada na dzień, w którym zostają oni członkami.
7.
Jeżeli członek nie wpłacił swojego pełnego wkładu do budżetu administracyjnego w ciągu czterech miesięcy po terminie płatności takiego wkładu zgodnie z ustępem 6 niniejszego artykułu, Dyrektor Wykonawczy żąda od takiego członka dokonania wpłaty jak najszybciej.
Jeżeli ten członek w dalszym ciągu nie dokona płatności w ciągu dwóch miesięcy po takim żądaniu, członek musi podać powody swojej niemożności dokonania wpłaty.
Jeżeli po upływie siedmiu miesięcy od terminu płatności wkładu członek nie wpłacił swojego wkładu, jego prawa głosu zostają zawieszone a od zaległego wkładu nalicza się odsetki według stopy procentowej banku centralnego kraju przyjmującego do momentu wpłaty pełnego wkładu, chyba że w głosowaniu nadzwyczajnym Rada postanowi inaczej.
8.
Członek, którego prawa zostały zawieszone na mocy ustępu 7 niniejszego artykułu, pozostaje w szczególności zobowiązany do wpłacenia swojego wkładu.
9.
Niewydatkowane saldo budżetu administracyjnego na jakikolwiek rok zostaje zaliczone rządom członkowskim na poczet przyszłorocznych wkładów w tej samej proporcji, w jakiej zostały one ustalone na początku.
Artykuł 22
Konto specjalne
1.
W ramach konta specjalnego tworzy się dwa subkonta:
a) subkonto przygotowania projektu; i
b) subkonto projektowe.
2.
Wszystkie wydatki z subkonta przygotowania projektu podlegają zwrotowi z subkonta projektowego, jeżeli projekty zostaną później zatwierdzone i zostanie podjęta decyzja o ich finansowaniu.
Jeżeli w ciągu sześciu miesięcy od wejście w życie niniejszej Umowy Rada nie otrzyma żadnych środków na konto przygotowania projektu, Rada analizuje sytuację i podejmuje właściwe działania.
3.
Wszystkich wpłat związanych z konkretnymi projektami dokonuje się na konto specjalne.
Wszystkie wydatki poniesione w związku z takimi projektami, w tym wynagrodzenia i koszty podróży konsultantów i ekspertów, obciążają konto specjalne.
4.
Możliwe źródła wpływów na konto specjalne to:
a) drugie konto Wspólnego Funduszu Surowcowego;
b) regionalne i międzynarodowe instytucje finansowe, a mianowicie Program Rozwoju ONZ, Bank Światowy, Azjatycki Bank Rozwoju, Międzyamerykański Bank Rozwoju i Afrykański Bank Rozwoju, etc.; oraz
c) dobrowolne wpłaty.
5.
Rada ustala, w głosowaniu nadzwyczajnym, warunki ewentualnego poręczania przez nią projektów finansowanych z kredytu, jeżeli członek lub członkowie dobrowolnie przyjęli wszystkie zobowiązania i obowiązki w ramach takiego kredytu.
Organizacja nie ma żadnych zobowiązań z tytułu takiego kredytu.
6.
Rada może wyznaczyć i sponsorować każdy podmiot, za zgodą tego podmiotu, w tym członka lub członków, do odebrania kredytów na finansowanie zatwierdzonych projektów oraz przyjęcia wszelkich związanych z nimi zobowiązań, przy czym Organizacja rezerwuje sobie prawo monitorowania wykorzystania środków i śledzenia realizacji finansowanych w ten sposób projektów.
Jednakże Organizacja nie ponosi odpowiedzialności za gwarancje udzielone przez poszczególnych członków lub inne podmioty.
7.
Żaden członek nie ponosi odpowiedzialności z tytułu swojego członkostwa w Organizacji za jakiekolwiek zobowiązania wynikające z kredytów pobranych lub udzielonych przez jakiegokolwiek innego członka lub podmiot w związku z takimi projektami.
8.
W przypadku gdy ofiarowane są Organizacji dobrowolnie nieukierunkowane środki, Rada może je zaakceptować.
Takie środki można wykorzystać na działalność przedprojektową, jak również na realizację zatwierdzonych projektów.
9.
Dyrektor Wykonawczy czyni starania w celu uzyskania, na warunkach określonych przez Radę, odpowiedniego i zabezpieczonego finansowania na realizację projektów zatwierdzonych przez Radę.
10.
Środki na koncie specjalnym wykorzystuje się wyłącznie na realizację zatwierdzonych projektów lub działalność przedprojektową.
11.
Wpłaty na określone, zatwierdzone projekty wykorzystuje się wyłącznie na te projekty, na które były one pierwotnie przeznaczone, chyba że Rada postanowi inaczej w porozumieniu z wpłacającym.
Po zakończeniu projektu, Organizacja zwraca każdemu wpłacającemu na konkretny projekt saldo wszystkich pozostałych środków proporcjonalnie do udziału każdego wpłacającego w ogólnej kwocie wpłat pierwotnie udostępnionych na finansowanie tego projektu, chyba że z wpłacającym uzgodniono inne rozwiązanie.
12.
Rada może, w stosownych przypadkach, zweryfikować finansowanie konta specjalnego.
ROZDZIAŁ VII
WSPÓŁPRACA ZE WSPÓLNYM FUNDUSZEM SUROWCOWYM
Artykuł 23
Współpraca ze Wspólnym Funduszem Surowcowym
Organizacja w pełni wykorzystuje możliwości Wspólnego Funduszu Surowcowego, w tym m.in., zawarcie wzajemnie akceptowanego porozumienia ze Wspólnym Funduszem zgodnie z zasadami określonymi w Porozumieniu ustanawiającym Wspólny Fundusz Surowcowy.
ROZDZIAŁ VIII
DZIAŁALNOŚĆ OPERACYJNA
Artykuł 24
1. Aby osiągnąć cele wymienione w artykule 1, Rada stale i zgodnie z postanowieniami artykułu 14 ustęp 1 identyfikuje, organizuje przygotowanie i realizację oraz - w związku z zapewnieniem ich efektywności – monitorowanie i ocenę projektów w dziedzinie badań i rozwoju, promocji rynkowej i redukcji kosztów, które mogą obejmować rozwój zasobów ludzkich, jak również inne odpowiednie projekty zatwierdzone przez Radę.
2.
Dyrektor Wykonawczy przedstawia propozycje projektów określonych w ustępie 1 niniejszego artykułu Komitetowi do spraw Projektów.
Propozycje takie są przekazywane wszystkim członkom co najmniej dwa miesiące przed posiedzeniem Komitetu, na którym mają być rozpatrywane.
Na podstawie tych propozycji, Komitet decyduje, jakie działania przedprojektowe zostaną podjęte.
Takie działania przedprojektowe organizuje Dyrektor Wykonawczy zgodnie z regulaminem przyjętym przez Radę.
3.
Wyniki działań przedprojektowych, w tym szczegółowy kosztorys, potencjalne korzyści, czas trwania, lokalizację i ewentualnych wykonawców, zostają przedstawione Komitetowi przez Dyrektora Wykonawczego po przekazaniu ich wszystkim członkom co najmniej dwa miesiące przed posiedzeniem Komitetu, na którym mają być rozpatrywane.
4.
Komitet rozpatruje wyniki działań przedprojektowych i formułuje zalecenia odnośnie do projektów dla Rady.
5.
Rada analizuje zalecenia i w głosowaniu nadzwyczajnym zatwierdza proponowane projekty do finansowania zgodnie z artykułami 22 i 28.
6.
Rada określa kolejność priorytetów projektów.
7.
Rada uzyskuje zgodę członka przed zatwierdzeniem projektu do realizacji na terytorium tego członka.
8.
Rada może, w głosowaniu nadzwyczajnym, zakończyć sponsorowanie każdego projektu.
Artykuł 25
Badania i rozwój
Projekty badawczo-rozwojowe powinny być ukierunkowane między innymi na:
a) poprawę wydajności produkcji i jakości włókien;
b) poprawę procesu przetwarzania w odniesieniu do istniejących i nowych produktów;
c) znalezienie nowych zastosowań i poprawę istniejących produktów;
d) wspieranie zwiększonego i dalszego przetwarzania juty i produktów z juty.
Artykuł 26
Promocja rynkowa
Projekty w zakresie promocji rynkowej powinny być ukierunkowane między innymi na utrzymanie i rozszerzenie rynków na istniejące produkty i znajdowanie rynków na produkty nowe.
Artykuł 27
Obniżka kosztów
Projekty dotyczące obniżki kosztów powinny być ukierunkowane, w odpowiednim zakresie, między innymi na poprawę procesów i metod związanych z wydajnością produkcji i jakością włókien, jak również usprawnienie procesów i metod dotyczących kosztów pracy, materiałów i kapitału w branży przetwórstwa juty oraz opracowanie i utrzymanie – do wykorzystania przez członków – informacji na temat najefektywniejszych procesów i metod aktualnie dostępnych w gospodarce jutą.
Artykuł 28
Kryteria zatwierdzania projektów
Zatwierdzając projekty Rada opiera się na następujących kryteriach:
a) projekty mają potencjalne korzyści, teraz lub w przyszłości, dla więcej niż jednego członka, z których przynajmniej jeden jest członkiem eksportującym, oraz będzie korzystny dla gospodarki jutą jako całości;
b) projekt jest związany z utrzymaniem lub rozszerzeniem handlu międzynarodowego jutą i produktami z juty;
c) projekt oferuje perspektywę korzystnych wyników ekonomicznych w krótkim lub długim terminie;
d) projekt jest dostosowany do wielkości międzynarodowych obrotów handlowych jutą i produktami z juty;
e) projekt oferuje możliwość poprawy ogólnej konkurencyjności lub perspektyw rynkowych dla juty i produktów z juty.
Artykuł 29
Komitet do spraw Projektów
1.
Niniejszym tworzy się Komitet do spraw Projektów (zwany dalej "Komitetem").
Komitet do spraw Projektów odpowiada przed Radą oraz działa pod ogólnym kierownictwem Rady.
2.
Uczestnictwo w Komitecie jest otwarte dla wszystkich członków.
Regulamin wewnętrzny oraz podział głosów i tryb głosowania Komitetu są takie same, jak w przypadku Rady, z wszelkimi niezbędnymi zmianami.
Komitet zazwyczaj odbywa posiedzenia dwa razy w roku.
Może on jednakże spotykać się częściej na wniosek Rady.
3.
Zadania Komitetu to:
a) rozpatrywanie i ocena techniczna projektów określonych w artykule 24;
b) podejmowanie decyzji w sprawie działań przedprojektowych; oraz
c) kierowanie zaleceń do Rady w związku z projektami.
ROZDZIAŁ IX
PODEJŚCIE DO WAŻNYCH KWESTII DOTYCZĄCYCH JUTY I PRODUKTÓW Z JUTY
Artykuł 30
Podejście do stabilizacji, konkurencji z syntetykami i inne zagadnienia
1.
Rada stale podejmuje kwestie stabilizacji cen i podaży juty i produktów z juty na wywóz w celu znalezienia odpowiednich rozwiązań.
Po takim rozpatrzeniu, każde uzgodnione rozwiązanie obejmujące środki, które nie zostały wyraźnie przewidziane w niniejszej Umowie mogą być realizowane wyłącznie poprzez modyfikację niniejszej Umowy na podstawie artykułu 42.
2.
Rada rozpatruje kwestie odnoszące się do konkurencji między jutą i produktami z juty z jednej strony, a syntetykami i substytutami z drugiej strony.
3.
Rada dokonuje uzgodnień dotyczących stałego podejmowania innych ważnych kwestii dotyczących juty i produktów z juty.
ROZDZIAŁ X
DANE STATYSTYCZNE, BADANIA I INFORMACJE
Artykuł 31
Dane statystyczne, badania i informacje
1.
Rada dokonuje właściwych uzgodnień z organami określonymi w artykule 14 ustęp 1 w celu zapewnienia dostępności najnowszych i wiarygodnych danych i informacji na temat wszystkich czynników związanych z jutą i produktami z juty.
Organizacja gromadzi, porządkuje i w razie potrzeby publikuje takie informacje statystyczne na temat produkcji, handlu, podaży, zapasów, zużycia i cen juty, produktów z juty, syntetyków i substytutów, jakie mogą być niezbędne do funkcjonowania niniejszej Umowy.
2.
Członkowie dostarczają danych statystycznych i informacji w odpowiednim terminie i w najpełniejszym zakresie dozwolonym ich ustawodawstwem krajowym.
3.
Rada organizuje podjęcie badań na temat trendów oraz krótko i długookresowych problemów światowej gospodarki jutą.
4.
Rada zapewnia, by żadne z publikowanych informacji nie naruszyły poufności działania osób lub firm zaangażowanych w produkcję, przetwarzanie lub obrót jutą, produktami z juty, syntetykami i substytutami.
5.
Rada podejmuje takie środki, jakie zostaną uznane za konieczne w celu popularyzacji i rozpowszechnienia informacji na temat juty i produktów z juty.
Artykuł 32
Roczne sprawozdanie oraz raport z oceny i przeglądu
1.
Rada, w ciągu sześciu miesięcy po zamknięciu każdego roku gospodarczego dla juty, publikuje sprawozdanie roczne z działalności Organizacji oraz takie informacje, jakie uzna za właściwe.
2.
Rada corocznie dokonuje oceny i przeglądu światowej sytuacji w zakresie juty i perspektyw jej rozwoju, w tym stan konkurencji z syntetykami i substytutami, oraz informuje członków o wynikach przeglądu.
3.
Przeglądu dokonuje się w świetle informacji dostarczonych przez członków w związku z krajową produkcją, zapasami, wywozem i przywozem, wykorzystaniem i cenami juty i produktów z juty oraz syntetyków i substytutów, oraz takich informacji, jakie dostępne są Radzie bezpośrednio lub za pośrednictwem właściwych organizacji w systemie Narodów Zjednoczonych, w tym UNCTAD i FAO, oraz właściwych organizacji międzyrządowych i pozarządowych.
ROZDZIAŁ XI
POSTANOWIENIA RÓŻNE
Artykuł 33
Skargi i spory
Wszelkie skargi dotyczące niespełnienia zobowiązań wynikających z niniejszej Umowy przez członka oraz wszelkie spory dotyczące interpretacji lub stosowania niniejszej Umowy są przedstawiane do rozstrzygnięcia Radzie.
Decyzje Rady w tych sprawach są ostateczne i wiążące.
Artykuł 34
Ogólne zobowiązania członków
1.
W okresie obowiązywania niniejszej Umowy członkowie dokonują wszelkich starań i współpracują w kierunku osiągnięcia jej celów i unikania sprzecznych z nią działań.
2.
Członkowie zobowiązują się do akceptacji jako wiążące decyzji Rady na mocy postanowień niniejszej Umowy, oraz czynią starania w celu uniknięcia podejmowania środków wykonawczych, które mogłyby je ograniczać lub być z nimi sprzeczne.
3.
Odpowiedzialność członków wynikająca z funkcjonowania niniejszej Umowy, w stosunku do Organizacji lub osób trzecich, jest ograniczona do zakresu ich zobowiązań dotyczących wpłat zgodnie z rozdziałem VI.
Artykuł 35
Zwolnienie ze zobowiązań
1.
W razie konieczności w związku z wyjątkowymi okolicznościami, sytuacją awaryjną lub działaniem siły wyższej nieprzewidzianych wyraźnie w niniejszej Umowie, Rada może, w głosowaniu nadzwyczajnym, zwolnić członka ze zobowiązań wynikających z niniejszej Umowy, jeżeli uzna to za uzasadnione na podstawie wyjaśnienia tego członka dotyczącego powodów, dla których nie może spełnić tych zobowiązań.
2.
Zwalniając członka ze zobowiązań na mocy ustępu 1 niniejszego artykułu, Rada wyraźnie określa zasady i warunki oraz okres, w jakim członek ten jest zwolniony ze zobowiązań oraz powody, dla których takie zwolnienie zostaje przyznane.
Artykuł 36
Środki zróżnicowane i środki zaradcze
1.
Rozwijający się członkowie importujący, na których interesy środki podjęte na mocy niniejszej Umowy wywierają negatywny wpływ, mogą odwołać się do Rady o właściwe środki zróżnicowane i środki zaradcze.
Rada rozpatrzy podjęcie właściwych środków zgodnie z sekcją III punkty 3 i 4 rezolucji 93 (IV) Konferencji ONZ do spraw Handlu i Rozwoju.
2.
Bez uszczerbku dla interesów innych członków eksportujących, w swoich wszystkich działaniach Rada zwraca szczególną uwagę na potrzeby najmniej rozwiniętego członka eksportującego.
ROZDZIAŁ XII
POSTANOWIENIA KOŃCOWE
Artykuł 37
Podpisanie, ratyfikacja, akceptacja i zatwierdzenie
1.
Niniejsza Umowa jest otwarta do podpisu w siedzibie Narodów Zjednoczonych od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 1990 roku włącznie przez rządy zaproszone na Konferencję ONZ w sprawie juty i produktów z juty, 1989 rok.
2.
Rządy określone w ustępie 1 niniejszego artykułu mogą:
a) w czasie podpisywania niniejszej Umowy zadeklarować, że składając swój podpis wyrażają zgodę na przyjcie wiążącego charakteru niniejszej Umowy;
b) po podpisaniu niniejszej Umowy, ratyfikować, przyjąć lub zatwierdzić ją poprzez złożenie odpowiedniego dokumentu depozytariuszowi.
Artykuł 38
Depozytariusz
Depozytariuszem niniejszej Umowy jest Sekretarz Generalny Organizacji Narodów Zjednoczonych.
Artykuł 39
Notyfikacja stosowania tymczasowego
1.
Sygnatariusz Umowy, który zamierz ją ratyfikować, przyjąć lub zatwierdzić, albo rząd, dla którego Rada ustaliła warunki przystąpienia, ale który jeszcze nie zdążył złożyć swojego dokumentu, może w każdym terminie poinformować depozytariusza, że będzie stosować niniejszą Umowę tymczasowo, albo po jej wejściu w życie z artykułem 40 albo, jeżeli już obowiązuje, od określonego terminu.
Powiadamiając o stosowaniu tymczasowym, każdy rząd określa się jako członka eksportującego lub członka importującego.
2.
Rząd, który notyfikował, na mocy ustępu 1 niniejszego artykułu,tymczasowe stosowanie niniejszej Umowy, po jej wejściu w życie albo, jeżeli już obowiązuje, od określonego terminu, od tej pory zostaje członkiem tymczasowym Organizacji, do momentu złożenia dokumentu ratyfikacji, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia, kiedy zostaje członkiem.
Artykuł 40
Wejście w życie
1.
Niniejsza Umowa wchodzi w życie definitywnie z dniem 1 stycznia 1991 roku lub w innym terminie po tej dacie, do tego dnia trzy rządy, których wywóz stanowi co najmniej 85 % wielkości netto wywozu określonego w załączniku A do niniejszej Umowy, i 20 rządów, których przywóz stanowi co najmniej 65 % wielkości netto przywozu określonego w załączniku B do niniejszej Umowy, podpiszą niniejszą Umowę zgodnie z artykułem 37 litera a), lub złożą swoje dokumenty ratyfikacji, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia.
2.
Niniejsza Umowa wchodzi w życie tymczasowo z dniem 1 stycznia 1991 roku lub w innym terminie po tej dacie, jeżeli do tego dnia trzy rządy, których wywóz stanowi co najmniej 85 % wielkości netto wywozu określonego w załączniku A do niniejszej Umowy, i 20 rządów, których przywóz stanowi co najmniej 65 % wielkości netto przywozu określonego w załączniku B do niniejszej Umowy, podpisze niniejszą Umowę zgodnie z artykułem 37 ustęp 2 litera a), lub złoży swoje dokumenty ratyfikacji, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia, albo powiadomi depozytariusza na mocy artykułu 39, że będą stosować niniejszą Umowę tymczasowo.
3.
Jeżeli wymogi wejścia w życie przewidziane w ustępie 1 lub 2 niniejszego artykułu nie są spełnione w dniu 1 stycznia 1991 roku, Sekretarz Generalny Narodów Zjednoczonych zaprasza rządy, które podpisały niniejszą Umowę na podstawie artykułu 37 ustęp 2 litera a), albo złożyły dokumenty ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia, albo powiadomiły depozytariusza, że będą stosować niniejszą Umowę tymczasowo, do spotkania się w jak najszybszym praktycznie możliwym terminie i podjęcie decyzji o wprowadzeniu niniejszej Umowy w życie tymczasowo lub definitywnie między sobą w całości lub w części.
Rządy, które wprowadziły tę umowę w życie tymczasowo między sobą w całości lub w części są członkami tymczasowymi.
Rządy mogą spotkać się w celu przeanalizowania sytuacji i podjęcia decyzji, czy niniejsza Umowa wchodzi w życie definitywnie między nimi, jest kontynuowana jako obowiązująca tymczasowo, albo zostaje rozwiązana.
4.
Dla każdego rządu składającego dokument ratyfikacji, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia po wejściu w życie niniejszej Umowy, wchodzi ona w życie dla takiego rządu z dniem złożenia dokumentu.
5.
Dyrektor Wykonawczy zwołuje pierwsze posiedzenie Rady w możliwie najkrótszym terminie po wejściu w życie niniejszej Umowy.
Artykuł 41
Przystąpienie
1.
Niniejsza Umowa jest otwarta do przystąpienia przez rządy wszystkich państw na warunkach ustalonych przez Radę, które obejmują termin złożenia dokumentów przystąpienia.
Rada może jednakże przedłużyć ten termin dla rządów, które nie są w stanie złożyć swoich dokumentów przystąpienia w terminie określonym w warunkach przystąpienia.
2.
Przystąpienia dokonuje się poprzez złożenie dokumentu przystąpienia u depozytariusza.
Artykuł 42
Zmiany
1.
Rada może, w głosowaniu nadzwyczajnym, zalecić członkom zmianę niniejszej Umowy.
2.
Rada ustala termin, w jakim członkowie mają powiadomić depozytariusza o przyjęciu przez siebie zmiany.
3.
Zmiana wchodzi w życie 90 dni po otrzymaniu przez depozytariusza notyfikacji o przyjęciu od członków stanowiących co najmniej dwie trzecie liczby członków eksportujących i dysponujących co najmniej 85 % głosów członków eksportujących, oraz od członków stanowiących co najmniej dwie trzecie liczby członków importujących i dysponujących co najmniej 85 % głosów członków importujących.
4.
Po poinformowaniu Rady przez depozytariusza, że wymogi wejścia w życie zmiany zostały spełnione oraz bez względu na postanowienia ustępu 2 niniejszego artykułu odnoszące się do terminu ustalonego przez Radę, członek może jeszcze powiadomić depozytariusza o przyjęciu przez siebie zmiany pod warunkiem że dokonuje takiej notyfikacji przed wejściem w życie zmiany.
5.
Każdy członek, który nie powiadomił o przyjęciu przez siebie zmiany w terminie, w którym taka zmiana wchodzi w życie, przestaje być stroną niniejszej Umowy od takiego terminu, chyba że taki członek przekona Radę, iż jego przyjęcia nie można było otrzymać w terminie z powodu trudności w wypełnieniu procedur statutowych lub instytucjonalnych, a Rada postanowi przedłużyć termin przyjęcia zmiany dla tego członka.
Dla takiego członka zmiana nie jest wiążąca do momentu powiadomienia przez niego o jej przyjęciu.
6.
Jeżeli wymogi wejścia w życie zmiany nie są spełnione w terminie ustalonym przez Radę zgodnie z ustępem 2 niniejszego artykułu, zmianę uważa się za wycofaną.
Artykuł 43
Wystąpienie
1.
Członek może wycofać się z niniejszej Umowy w każdym terminie po jej wejściu w życie poprzez złożenie depozytariuszowi pisemnego powiadomienia o wycofaniu.
Członek ten równocześnie informuje Radę o podjętych przez siebie działaniach.
2.
Wystąpienie staje się skuteczne 90 dni po otrzymaniu powiadomienia przez depozytariusza.
Artykuł 44
Wykluczenie
Jeśli Rada zdecyduje, że jakikolwiek członek dokonuje naruszenia swoich zobowiązań wynikających z niniejszej Umowy oraz zdecyduje ponadto, że to naruszenie poważnie utrudnia wykonywanie Umowy, może ona w głosowaniu nadzwyczajnym wykluczyć takiego członka z niniejszej Umowy.
Rada niezwłocznie powiadamia o tym depozytariusza.
Rok po terminie podjęcia decyzji Rady członek przestaje być stroną niniejszej Umowy.
Artykuł 45
Rozliczenie z występującymi lub wykluczonymi członkami lub członkami niemogącymi przyjąć zmiany
1.
Zgodnie z niniejszym artykułem, Rada ustala rozliczenie z członkiem, który przestaje być stroną niniejszej Umowy z powodu:
a) nieprzyjęcia zmiany niniejszej Umowy na mocy artykułu 42;
b) wycofania się z niniejszej Umowy na mocy artykułu 43; lub
c) wykluczenia z niniejszej Umowy na mocy artykułu 44.
2.
Rada zatrzymuje wszelkie składki wypłacone na konto administracyjne przez członka, który przestaje być stroną niniejszej Umowy.
3.
Członek, który otrzymał odpowiedni zwrot na mocy niniejszego artykułu nie jest uprawniony do jakiegokolwiek udziału we wpływach z likwidacji Organizacji lub w innych jej aktywach.
Taki członek nie ponosi również żadnej odpowiedzialności za jakikolwiek deficyt poniesiony przez Organizacje po dokonaniu takiego zwrotu.
Artykuł 46
Okres obowiązywania, przedłużenie i wygaśnięcie
1.
Umowa zostaje zawarta na okres pięciu lat od jej wejścia w życie, chyba że Rada, w głosowaniu nadzwyczajnym, postanowi ją przedłużyć, renegocjować lub rozwiązać zgodnie z postanowieniami niniejszego artykułu.
2.
Rada może, w głosowaniu nadzwyczajnym, postanowić o przedłużeniu niniejszej Umowy o nie więcej niż dwa dwuletnie okresy.
3.
Jeżeli przed upływem okresu pięcioletniego określonego w ustępie 1 niniejszego artykułu, lub przed upływem okresu przedłużenia określonego w ustępie 2 niniejszego artykułu, wynegocjowano nową umowę zastępującą niniejszą Umowę, ale jeszcze nie weszła ona definitywnie lub tymczasowo w życie, Rada może, w głosowaniu nadzwyczajnym, przedłużyć obowiązywanie niniejszej Umowy do czasu tymczasowego lub definitywnego wejścia w życie nowej umowy.
4.
Jeżeli nowa umowa zostaje wynegocjowana i wchodzi w życie w jakimkolwiek okresie przedłużenia obowiązywania niniejszej Umowy na mocy ustępu 2 lub 3 niniejszego artykułu, niniejsza Umowa, jako przedłużona, zostaje rozwiązana z momentem wejścia w życie nowej umowy.
5.
Rada może, w każdym czasie, w głosowaniu nadzwyczajnym, podjąć decyzję o rozwiązaniu niniejszej Umowy z mocą od takiego terminu, jaki Rada ustali.
6.
Bez względu na rozwiązanie niniejszej Umowy, Rada nadal funkcjonuje przez okres nieprzekraczający 18 miesięcy w celu przeprowadzenia likwidacji Organizacji, w tym dokonania rozliczeń oraz, na podstawie odpowiednich decyzji podjętych w głosowaniu nadzwyczajnym, ma w tym okresie takie uprawnienia i funkcje, jakie są niezbędne do tego celu.
7.
Rada powiadamia depozytariusza o każdej decyzji podjętej na mocy niniejszego artykułu.
Artykuł 47
Zastrzeżenia
Do postanowień niniejszej Umowy nie można zgłaszać żadnych zastrzeżeń.
W dowód czego niżej podpisani, należycie do tego celu umocowani, złożyli swoje podpisy pod niniejszą Umową we wskazanych terminach.
Konwencja
w sprawie Międzynarodowej Komisji Ochrony Łaby
RZĄDY REPUBLIKI FEDERALNEJ NIEMIEC, FEDERACYJNEJ REPUBLIKI CZECH I SŁOWACJI ORAZ EUROPEJSKA WSPÓLNOTA GOSPODARCZA (zwane dalej "Umawiającymi się Stronami"),
ZAINTERESOWANE utrzymaniem rzeki Łaby wolnej od zanieczyszczeń,
ZDECYDOWANE zapobiegać dalszemu zanieczyszczaniu oraz poprawić jej stan obecny,
UZNAJĄC potrzebę wniesienia trwałego wkładu w ograniczanie zanieczyszczenia Morza Północnego powstającego z Łaby,
PRZEKONANE o pilności tych zadań, oraz ZAMIERZAJĄC zwiększyć współpracę istniejącą między Umawiającymi się Stronami w tym obszarze,
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
1.
Umawiające się Strony współpracują w Międzynarodowej Komisji Ochrony Łaby, zwanej dalej Komisją, w celu zapobiegania zanieczyszczeniu Łaby i jej dorzecza.
2.
Dołożą one w tym celu wszelkich starań, w szczególności:
a) umożliwią korzystanie z rzeki, w szczególności uzyskiwanie zasobów wody pitnej z przefiltrowanych wód przebrzeżnych, rolnicze wykorzystanie wód i osadów;
b) osiągną możliwie naturalny ekosystem, ze zdrową różnorodnością gatunków;
c) zasadniczo ograniczą zanieczyszczenie Morza Północnego z obszaru Łaby.
3.
W celu stopniowego osiągania tych celów Umawiające się Strony ustalają w ramach Komisji zadania, które maja zostać wykonane jako priorytet w formie programów działania z określonymi harmonogrami.
Programy te dostarczają, między innymi, propozycji wniosków w celu zastosowania aktualnych technik dla ograniczania emisji oraz środków ograniczających zanieczyszczenie z różnych źródeł.
4.
Konwencja ta nie obejmuje spraw odnoszących się do rybołówstwa oraz żeglugi morskiej; jednakże nie wyłącza to rozważania spraw odnoszących się do ochrony wód przed zanieczyszczeniami powodowanymi przez te działania.
Artykuł 2
1.
W szczególności Komisja:
a) przygotowuje badania ukazujące główne źródła zrzutów substancji szkodliwych (tabele zrzutów), ocenia zanieczyszczenia wody z różnych źródeł i wykorzystuje rezultaty obu działań,
b) proponuje wartości graniczne dla zrzutów ścieków,
c) proponuje szczególne cele jakościowe, biorące pod uwagę wymagania w odniesieniu do korzystania z wody, szczególne warunki ochrony Morza Północnego oraz naturalnych wspólnot wodnych,
d) proponuje i koordynuje wykonywanie wspólnych programów pomiarów i badań w celu pokazania jakości wód, osadów i ścieków oraz w celu opisania wspólnot wodnych i nadbrzeżnych, a także rejestruje i ocenia ustalenia,
e) zestawia znormalizowane metody klasyfikacji jakości wody w Łabie,
f) proponuje szczególne działania w celu ograniczenia zrzutów substancji szkodliwych ze źródeł punktowych zarówno od władz lokalnych, od przemysłu oraz ze źródeł rozproszonych, a także kolejne środki, włącznie z harmonogramem oraz oceną kosztów,
g) proponuje środki ochronne w celu zapobieżenia zanieczyszczeniu wody wskutek wypadków,
h) proponuje jednolite ostrzeżenie oraz system alarmowy dla dorzecza, które będą uaktualniane zgodnie ze zdobywanym doświadczeniem,
i) opisuje sytuację hydrologiczną w obszarze Łaby oraz odnotowuje główne czynniki wpływające (monografia Łaby),
j) dostarcza dokumentów dowodowych dotyczących znaczenia ekologicznego różnych elementów środowiskowych wód oraz propozycji dotyczących poprawy warunków wspólnot wodnych i nadbrzeżnych,
k) omawia zaplanowane oraz, na wniosek delegacji, istniejące rodzaje utylizacji wód, które mogą powodować poważne następstwa międzynarodowe, włączając struktury hydrauliczne i regulację wód,
l) wspiera współpracę, w szczególności, w sprawie naukowych projektów badawczych i dotyczących wymiany informacji, w szczególności w sprawie stanu techniki,
m) przygotuje podstawy dla rozporządzenia między Umawiającymi się Stronami dotyczącego ochrony Łaby i jej dorzecza,
2.
Komisja jest ponadto odpowiedzialna za wszelkie inne sprawy, które zostaną jej powierzone przez Umawiające się Strony poprzez wspólne porozumienie.
Artykuł 3
Konwencję stosuje się, z jednej strony, do terytoriów, do których stosuje się Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą i na warunkach tego Traktatu, oraz, z drugiej strony, do terytorium Federacyjnej Republiki Czech i Słowacji.
Artykuł 4
Umawiające się Strony powiadamiają Komisję o wszystkich podstawowych sprawach potrzebnych Komisji do wypełniania jej zadań oraz o powziętych środkach, a także o całości zasobów wykorzystanych w tym celu.
Komisja może przedstawić Umawiającym się Stronom propozycje dotyczące udoskonaleń.
Artykuł 5
1.
Komisja składa się z delegacji Umawiających się Stron.
Każda z Umawiających się Stron wyznacza najwyżej pięciu delegatów oraz ich zastępców, włączając w to przewodniczącego delegacji i jego zastępcę.
2.
Każda delegacja może wezwać ekspertów, których wyznacza do rozpatrzenia niektórych spraw.
Artykuł 6
1.
Przewodnictwo Komisji sprawują kolejno delegacje Umawiających się Stron.
Szczegóły dotyczące warunków przewodniczenia ustala Komisja i włącza je do regulaminu; delegacja, która przewodniczy Komisji, wybiera jednego ze swoich członków na przewodniczącego.
Delegacja ta może wybrać kolejnego delegata na czas trwania jej przewodnictwa.
2.
Przewodniczący co do zasady nie wypowiada się w imieniu swojej delegacji w trakcie posiedzeń Komisji.
Artykuł 7
1.
Komisja zbiera się przynajmniej raz w roku, na zaproszenie przewodniczącego, na zwyczajne posiedzenie w miejscu określonym przez przewodniczącego.
2.
Przewodniczący zwołuje posiedzenie nadzwyczajne na wniosek jednej z delegacji.
3.
Przewodzący delegacji mogą naradzać się między posiedzeniami Komisji.
4.
Przewodniczący przedstawia porządek dzienny.
Każda delegacja jest uprawniona do włączenia do porządku dziennego pozycji, co do których żąda dyskusji.
O kolejności decyduje większość Komisji.
Artykuł 8
1.
Każdej delegacji przysługuje jeden głos.
2.
Negocjacje oraz decyzje w ramach tej Konwencji, jak i jej wdrażanie, są prowadzone przez Europejską Wspólnotę Gospodarczą i Republikę Federalną Niemiec odpowiednio w ramach ich kompetencji.
Europejska Wspólnota Gospodarcza nie wykonuje swojego prawa głosu w przypadkach, gdy Republika Federalna Niemiec jest właściwa i vice versa.
3.
Propozycje i decyzje Komisji są przyjmowane jednomyślnie, chyba że określono inaczej w tej Konwencji; procedurę pisemną stosuje się zgodnie z warunkami, które mają zostać określone w regulaminie.
4.
Decyzje nem. con. uważa się za jednomyślne pod warunkiem że wszystkie delegacje są obecne.
Artykuł 9
1.
Komisja tworzy grupy robocze do wykonania niektórych zadań.
2.
Grupy robocze składają się z delegatów lub z ekspertów wskazanych przez każdą z delegacji.
3.
Komisja ustala zadania oraz liczbę członków każdej grupy roboczej oraz wyznacza przewodniczących takich grup roboczych.
Artykuł 10
Komisja tworzy sekretariat w celu przygotowywania, wykonywania oraz wspierania swoich prac.
Siedzibą sekretariatu jest Bruksela.
Dalsze szczegóły określa regulamin wewnętrzny.
Artykuł 11
Komisja może korzystać z usług szczególnie odpowiednich osób lub przedsiębiorstw w celu zbadania szczególnych spraw.
Artykuł 12
Komisja przyjmuje decyzje dotyczące współpracy z innymi organizacjami krajowymi i międzynarodowymi zajmującymi się kontrolą zanieczyszczeń.
Artykuł 13
Komisja dostarcza Umawiającym się Stronom sprawozdanie z działalności przynajmniej co dwa lata, a gdy jest to konieczne, kolejne sprawozdania określające wyniki działań wyjaśniających wraz z ich oceną.
Artykuł 14
1.
Każda z Umawiających się Stron ponosi koszt swojego przedstawicielstwa w Komisji oraz w grupach roboczych, a także koszt bieżących działań wyjaśniających przeprowadzonych na jej terytorium.
2.
Wszystkie inne wydatki powstające z pracy Komisji, włączając koszt prowadzenia sekretariatu, zostaną podzielone między Umawiające się Strony następująco:
Republika Federalna Niemiec _BAR_ 65,0 %, _BAR_
Europejska Wspólnota Gospodarcza _BAR_ 2,5 %, _BAR_
Federacyjna Republika Czech i Słowacji _BAR_ 32,5 %, _BAR_
Ogółem _BAR_ 100 %. _BAR_
Komisja może także określić inny podział w niektórych sprawach.
Artykuł 15
Komisja przyjmuje regulamin wewnętrzny.
Artykuł 16
1.
Istniejące umowy i Traktaty pozostają bez zmian.
2.
Komisja bada jak najszybciej, w jakim zakresie właściwe są zmiana, uzupełnienie lub unieważnienie umów określonych w ustępie 1 ze względu na ich treść lub z innych powodów; Komisja sporządza zalecenia w odniesieniu do ich zmiany lub unieważnienia oraz zawarcia nowych umów lub Traktatów.
Artykuł 17
Językami roboczymi Komisji są język niemiecki i czeski.
Artykuł 18
Konwencja wchodzi w życie w dniu, w którym wszyscy sygnatariusze powiadomią Republikę Federalną Niemiec, jako depozytariusza, o tym, że wszystkie warunki wstępne wymagane prawem krajowym dla jej wejścia w życie zostały spełnione.
Niniejsza Konwencja zostaje zawarta na czas nieograniczony.
Konwencja może zostać wypowiedziana z pięcioletnim okresem wypowiedzenia. Powiadomienie o wypowiedzeniu sporządza się na piśmie i przekazuje depozytariuszowi, który powiadamia pozostałe Umawiające się Strony.
Powiadomienie o wypowiedzeniu staje się skuteczne w dniu otrzymania go przez depozytariusza.
Artykuł 19
Konwencja ta, która jest sporządzona w oryginale w języku niemieckim i czeskim, w których teksty są jednakowo wiążące, jest złożona w archiwach Rządu Republiki Federalnej Niemiec; ten przesyła jej uwierzytelniony odpis każdej z Umawiających się Stron.
Umowa
między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Islandii ustanawiająca współpracę w dziedzinie edukacji i szkoleń w ramach programu Erasmus
EUROPEJSKA WSPÓLNOTA GOSPODARCZA,
zwana dalej "Wspólnotą" oraz
REPUBLIKA ISLANDII,
zwana dalej "Islandią",
wspólnie zwane dalej "Umawiającymi się Stronami",
ZWAŻYWSZY, że Wspólnota przyjęła Schemat działania Wspólnoty Europejskiej na rzecz mobilności studentów szkół wyższych, zwany dalej programem Erasmus;
ZWAŻYWSZY, że Umawiające się Strony współpracują we wspólnym interesie w tej dziedzinie, jako część szerszej współpracy między Wspólnotą a krajami EFTA w dziedzinie edukacji i kształcenia zawodowego w celu przyczynienia się do dynamicznego i jednolitego rozwoju w tej dziedzinie;
ZWAŻYWSZY, że w szczególności, współpraca między Wspólnotą a Islandią w związku z realizowaniem celów ustalonych dla programu Erasmus, w kontekście sieci współpracy międzyuczelnianej, obejmującej Wspólnotę i kraje EFTA jako całość z zasady wzbogaca wpływ działalności programu Erasmus na poprawę poziomu umiejętności zasobów ludzkich we Wspólnocie i Islandii;
ZWAŻYWSZY, że Umawiające się Strony w związku z tym oczekują uzyskania wzajemnych korzyści z udziału Islandii w programie Erasmus;
ZWAŻYWSZY, że udana współpraca w tej dziedzinie wiąże się z ogólnym zaangażowaniem obu stron w czynienie uzupełniających się wysiłków, ukierunkowanych na ożywienie mobilności studentów,
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Współpraca między Wspólnotą a Islandią zostaje ustanowiona w dziedzinie współpracy międzyuczelnianej i mobilności w kontekście realizacji programu Erasmus.
Działania programu Erasmus są wymienione w załączniku I.
Artykuł 2
Do celów Umowy, określenie "szkoła wyższa" stosowane jest jako oznaczające wszystkie typy instytucji kształcenia i instytucji edukacyjnych na poziomie wyższym, które oferują, tam, gdzie jest to stosowne w ramach kształcenia zaawansowanego, kwalifikacje lub dyplomy na tym poziomie, niezależnie od tego, jak określa się instytucje te w krajach Umawiających się Stron.
Studenci zarejestrowani w tych instytucjach, niezależnie od dziedziny studiów, mogą ubiegać się o wsparcie w ramach programu Erasmus, do poziomu studiów doktoranckich, włącznie z nimi, pod warunkiem że okres studiów na uniwersytecie przyjmującym, który jest zgodny z programem realizowanym na uniwersytecie macierzystym studenta, stanowi część kształcenia zawodowego studenta.
Program Erasmus nie obejmuje działań w zakresie badań i rozwoju technologicznego.
Artykuł 3
O ile niniejszy artykuł nie przewiduje inaczej, odniesienia do Państw Członkowskich Wspólnoty w załączniku I do niniejszej Umowy należy rozumieć, do celów niniejszej Umowy, jako odniesienia również do Islandii.
W kwestii różnych działań programu Erasmus, udział szkół wyższych z Islandii w działaniach programu Erasmus podlega specyficznym warunkom i regułom określonym w niniejszym artykule.
1.
Działanie 1: Ustanowienie i funkcjonowanie Europejskiej Sieci Szkół Wyższych
1) Szkoły wyższe z Islandii mogą formalnie uczestniczyć i otrzymywać fundusze na udział w Programach Współpracy Międzyuczelnianej (ICP).
W celu utworzenia sieci współpracy międzyuczelnianej między Wspólnotą a Islandią, należy priorytetowo traktować wielostronne Programy Współpracy Międzyuczelnianej ICP.
Zgodnie z niniejszą zasadą Programy Współpracy Międzyuczelnianej ICP obejmują szkoły wyższe z co najmniej dwóch Państw Członkowskich Wspólnoty.
Jednakże w pierwszym roku działania niniejszej Umowy, Programy Współpracy Międzyuczelnianej ICP, obejmujące jedną lub więcej szkół wyższych z co najmniej jednego Państwa Członkowskiego Wspólnoty mogą wyjątkowo ubiegać się o finansowe wsparcie.
2) Działania w ramach działania 1 wyłącznie między szkołami wyższymi z Islandii i z krajów EFTA, nawet jeżeli kraje te mają Umowę o współpracy ze Wspólnotą, dotyczącą programu Erasmus, nie mogą ubiegać się o finansowe wsparcie.
3) W okolicznościach wymienionych w ustępach 1 i 2, szkoły wyższe z Islandii korzystają ze środków określonych w niniejszym artykule na tej samej podstawie, co szkoły wyższe z Państw Członkowskich Wspólnoty oraz na tych samych warunkach.
2.
Działanie 2: System stypendiów dla studentów objętych programem Erasmus
1) Stypendia dla studentów objętych programem Erasmus mogą być przyznawane studentom z Islandii, w celu ułatwienia odbycia okresu studiów w Państwie Członkowskim Wspólnoty i wzajemnie.
Studenci ci są obywatelami lub stałymi rezydentami Państw Członkowskich Wspólnoty lub Islandii.
Stypendia nie są przyznawane studentom z Islandii w celu ułatwienia im odbycia okresu studiów w innym kraju EFTA (lub wzajemnie), nawet w przypadku gdy kraj ten ma Umowę o współpracy ze Wspólnotą dotyczącą programu Erasmus.
2) Stypendia programu Erasmus dla studentów zmieniających uniwersytet w Islandii przyznawane są za pośrednictwem właściwych władz Islandii, wyznaczonych są w tym celu.
3) W okolicznościach wymienionych w ustępach 1 i 2, studenci szkół wyższych z Islandii mogą korzystać ze środków określonych w działaniu 2 załącznika I do niniejszej Umowy, na tej samej podstawie, co studenci szkół wyższych z Państw Członkowskich Wspólnoty oraz na tych samych warunkach.
3.
Działanie 3: Środki zmierzające do wspierania mobilności poprzez akademickie uznawanie dyplomów i okresów studiów
4.
Działanie 4: Działania uzupełniające wspieranie mobilności studentów we Wspólnocie
Artykuł 4
1.
Islandia corocznie wpłaca wkład na cel finansowania programu Erasmus, począwszy od roku kalendarzowego, następującego po wejściu w życie niniejszej Umowy aż do roku kalendarzowego, w którym rozpoczyna się ostatni rok akademicki funkcjonowania niniejszej Umowy włącznie.
2.
Ten coroczny wkład pieniężny Islandii ustalony jest proporcjonalnie do całkowitego budżetu rocznego na program Erasmus.
3.
Wskaźnik proporcjonalności określający udział Islandii wynika ze stosunku islandzkiego produktu krajowego brutto w cenach rynkowych do sumy produktów krajowych brutto w cenach rynkowych Państw Członkowskich Wspólnoty i Islandii.
Stosunek ten oblicza się corocznie na podstawie najbardziej aktualnych dostępnych danych statystycznych OECD.
4.
Na początku każdego roku, Komisja informuje Islandię o kwocie dostępnych funduszy w budżecie Wspólnoty, na dany rok, na program Erasmus.
Informacje o zmianach tej kwoty, mających miejsce w trakcie roku przekazywane są Islandii przez Wspólnotę.
5.
Poza corocznym wkładem określonym w ustępie 1 powyżej, Islandia uiszcza najpóźniej do momentu wejścia w życie niniejszej Umowy, wkład wstępny w wysokości 4400 ECU w celu pokrycia kosztów wstępnych prac przygotowawczych prowadzonych przez Komisję, w związku z wykonaniem niniejszej Umowy.
6.
Zasady regulujące wkłady finansowe Islandii w rozwój programu Erasmus wymienione są w załączniku II do niniejszej Umowy.
Artykuł 5
Na podstawie szczególnych wymogów określonych w artykule 4 niniejszej Umowy, dotyczących udziału szkół wyższych z Islandii, warunki składania i oceny wniosków oraz warunki przyznawania stypendiów i zawierania umów w ramach programu Erasmus są takie same, jak te stosowane do szkół wyższych we Wspólnocie.
Artykuł 6
1.
Niniejszym ustanawia się Wspólny Komitet.
2.
Komitet jest odpowiedzialny za wykonanie niniejszej Umowy.
3.
Delegacja ze Wspólnoty podejmuje właściwe kroki w celu zapewnienia koordynacji między wykonaniem niniejszej Umowy a decyzjami podejmowanymi przez Wspólnotę w kwestii realizacji programu Erasmus.
4.
Do celów właściwego wykonania Umowy, Umawiające się Strony wymieniają informacje i na żądanie każdej ze Stron, podejmują konsultacje w ramach komitetu.
5.
Komitet może wydawać opinie i opracowywać wytyczne, dotyczące realizacji programu Erasmus, w kwestii udziału Islandii.
6.
Komitet przyjmuje swój własny regulamin wewnętrzny.
7.
W skład komitetu wchodzą przedstawiciele Wspólnoty, z jednej strony oraz przedstawiciele Islandii, z drugiej strony.
8.
Komitet działa na podstawie wzajemnego porozumienia.
9.
Komitet spotyka się na wniosek każdej z Umawiających się Stron, zgodnie z warunkami które zostaną ustanowione w regulaminie.
Artykuł 7
Decyzje dotyczące wyboru projektów określonych w załączniku I (działania 1, 3 i 4) podejmowane są przez Komisję Wspólnot Europejskich.
Decyzje dotyczące przyznawania stypendiów w ramach programu Erasmus dla studentów przemieszczających się ze szkoły wyższej w Islandii (działanie 2) podejmowane są przez właściwe władze w Islandii przy ścisłej współpracy ze szkołami wyższymi, biorącymi udział w programie.
W tym celu, Komisja Wspólnot Europejskich dostarczy wytycznych wyżej wymienionym właściwym władzom.
Artykuł 8
Umawiające się Strony czynią wysiłki w celu ułatwienia wolnego przemieszczania się i pobytu studentów, wykładowców i pracowników administracyjnych szkół wyższych, przemieszczających się między Islandią a Wspólnotą do celów uczestnictwa w działaniach, objętych niniejszą Umową.
Artykuł 9
Islandia przedkłada Komisji, w celu udzielenia tej ostatniej pomocy przy opracowywaniu rocznego sprawozdania w sprawie programu Erasmus, jak również sprawozdania w sprawie doświadczeń nabytych w trakcie stosowania programu, wkład, określający krajowe środki podjęte przez Islandię w tym celu.
Kopie tych sprawozdań zostają przesłane do Islandii.
Artykuł 10
W kwestii procesu stosowania, umów, sprawozdań do przedłożenia i innych uzgodnień administracyjnych, dotyczących programu Erasmus, językami używanymi są języki urzędowe Wspólnoty.
Artykuł 11
Niniejsza Umowa stosuje się, z jednej strony, do terytoriów, na których jest stosowany Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, na warunkach ustanowionych w tym Traktacie oraz, z drugiej strony, do terytorium Republiki Islandii.
Artykuł 12
1.
Niniejsza Umowa zawarte jest na okres obejmujący pięć lat akademickich, następujących po jego wejściu w życie.
Może ono zostać odnowione na okres kolejnych pięciu lat poprzez porozumienie między Umawiającymi się Stronami.
Rewizja niniejszej Umowy zakończona zostaje przed końcem trzeciego roku akademickiego, następującego po jego wejściu w życie.
2.
Jeżeli Wspólnota dokona rewizji programu Erasmus, niniejsza Umowa może podlegać renegocjacji lub może zostać rozwiązane.
Dokładną treść zmienionego programu podaje się do wiadomości Islandii w ciągu jednego tygodnia po jego przyjęciu przez Wspólnotę.Jeżeli przewiduje się renegocjację lub rozwiązanie Umowy, Umawiające się Strony powiadamiają się o tym w terminie trzech miesięcy po podjęciu decyzji przez Wspólnotę.
W przypadku rozwiązania Umowy, praktyczne uzgodnienia dotyczące kwoty pozostającego do spłaty zobowiązania będą przedmiotem negocjacji między Umawiającymi się Stronami.
3.
Każda Umawiająca się Strona może w dowolnym momencie zażądać rewizji Umowy.
W tym celu, składa ona wniosek do drugiej Umawiającej się Strony.
Umawiające się Strony mogą zlecić wspólnemu komitetowi rozpatrzenie tego wniosku i, gdzie jest to właściwe, sformułowanie zaleceń dla siebie, w szczególności mając na względzie otwarcie negocjacji.
Artykuł 13
Niniejsza Umowa podlega zatwierdzeniu przez Umawiające się Strony zgodnie z ich obowiązującymi procedurami wewnętrznymi.
Z zastrzeżeniem wzajemnego powiadomienia się Umawiających się Stron o spełnieniu procedur niezbędnych do tego celu, Umowa wchodzi w życie pierwszego dnia drugiego miesiąca, następującego po takim powiadomieniu.
Jednakże jeżeli takie powiadomienie nie miało miejsca do końca września danego roku, postanowienia Umowy funkcjonują dopiero z mocą od drugiego roku akademickiego, następującego po powiadomieniu.
Artykuł 14
Niniejsza Umowa jest sporządzone w dwóch egzemplarzach w językach: duńskim, niderlandzkim, angielskim, francuskim, niemieckim, greckim, włoskim, portugalskim, hiszpańskim i islandzkim, przy czym każdy z tych tekstów jest jednakowo autentyczny.
Zmiana do Protokołu montrealskiego w sprawie substancji zubożających warstwę ozonową
Artykuł 1: ZMIANA
A. Preambuła
1.
Szósty ustęp preambuły Protokołu otrzymuje brzmienie:
"ZDECYDOWANI chronić warstwę ozonową poprzez podjęcie środków zabezpieczających w celu równomiernego kontrolowania globalnych emisji substancji, które ją zubożają, z ostatecznym celem ich eliminacji przy wykorzystaniu osiągnięć wiedzy naukowej, przy uwzględnieniu kwestii technicznych i ekonomicznych i pamiętając o potrzebach rozwojowych krajów rozwijających się,".
2.
Siódmy ustęp preambuły Protokołu otrzymuje brzmienie:
"UZNAJĄC, że potrzebny jest specjalny przepis spełniający potrzeby krajów rozwijających się, w tym w zakresie zapewnienia dodatkowych środków finansowych i dostępu do odpowiednich technologii, pamiętając, że można przewidzieć wielkość niezbędnych funduszy i można oczekiwać, iż fundusze te w sposób istotny wpłyną na światowe zdolności do radzenia sobie z naukowo stwierdzonym problemem zmniejszania się ilości ozonu i szkodliwych tego skutków,".
3.
Dziewiąty ustęp preambuły Protokołu otrzymuje brzmienie:
"MAJĄC NA UWADZE znaczenie wspierania współpracy międzynarodowej w zakresie prac badawczych, opracowywania i transferu alternatywnych technologii związanych z kontrolą i obniżeniem emisji substancji zubożających warstwę ozonową, pamiętając w szczególności o potrzebach krajów rozwijających się,".
B. Artykuł 1: Definicje
1.
Ustęp 4 artykułu 1 Protokołu otrzymuje brzmienie:
"4. "Substancja kontrolowana" oznacza substancję wymienioną w załączniku A lub w załączniku B do niniejszego Protokołu, występującą samodzielnie lub w mieszaninie.
Określenie to obejmuje izomery każdej takiej substancji, poza sytuacjami wskazanymi w odpowiednim Załączniku, nie obejmuje jednak żadnych substancji lub mieszanin kontrolowanych, które znajdują się w wytworzonym produkcie innym niż pojemnik używany do transportu lub składowania tych substancji."
2.
Ustęp 5 artykułu 1 Protokołu otrzymuje brzmienie:
"5. "Produkcja" oznacza ilość produkowanej substancji kontrolowanej, pomniejszoną o ilość zniszczoną poprzez stosowanie technologii zatwierdzanych przez Strony oraz pomniejszoną o ilość w całości zużytą jako materiał przy produkcji innych środków chemicznych.
Ilość odzyskana i ponownie wykorzystana nie będzie uważana za "produkcję"."
3.
W artykule 1 Protokołu zostaje dodany ustęp:
"9. "Substancja przejściowa" oznacza substancję wymienioną w załączniku C do niniejszego Protokołu, występującą samodzielnie lub w mieszaninie.
Określenie to obejmuje izomery każdej takiej substancji, poza sytuacjami określonymi w załączniku C, nie obejmuje jednak żadnych substancji lub mieszanin przejściowych, które znajdują się w wytworzonym produkcie innym niż pojemnik używany do transportu lub składowania tych substancji."
C. Artykuł 2, ustęp 5
Ustęp 5 artykułu 2 otrzymuje brzmienie:
"5.
Każda ze Stron może, na dowolny pojedynczy okres kontrolny lub większą liczbę takich okresów, przenieść na inną Stronę dowolną część wyliczonego dla siebie poziomu produkcji określonego w artykułach 2 A do 2 E pod warunkiem że całkowite łączne wyliczone poziomy produkcji dla danych Stron dla każdej grupy substancji kontrolowanych nie przekroczą limitów produkcji określonych w tych artykułach dla tej grupy.
O takim przeniesieniu produkcji każda z zainteresowanych Stron powiadomi sekretariat, określając warunki takiego przeniesienia i okres, jakiego ma ono dotyczyć."
D. Artykuł 2, ustęp 6
W ustępie 6 artykułu 2 przed sformułowaniem "substancje kontrolowane" za pierwszym razem, gdy się ono pojawia, wprowadzone zostają słowa:
"Załącznik A lub załącznik B"
.
E. Artykuł 2, ustęp 8 litera a)
Po słowach "niniejszy artykuł" w każdym miejscu, w którym one występują w ustępie 8 litera a) artykułu 2 Protokołu, dodane zostają słowa:
"i artykuły 2A do 2E"
.
F. Artykuł 2, ustęp 9 litera a) pkt i)
Po sformułowaniu "załącznik A" w ustępie 9 litera a) pkt i) artykułu 2 Protokołu dodane zostają słowa:
"i/lub załącznik B"
.
G. Artykuł 2, ustęp 9 litera a) pkt ii)
W ustępie 9 litera a) pkt ii) artykułu 2 Protokołu usunięte zostają słowa:
"od poziomów z roku 1986"
.
H. Artykuł 2, ustęp 9 litera c)
W ustępie 9 litera c) artykułu 2 Protokołu zostają usunięte słowa:
"odpowiadający przynajmniej 50 % całkowitego zużycia substancji kontrolowanych przez Strony" ;
i zastąpione sformułowaniem:
"odpowiadający większości Stron działających w ramach ustępu 1 artykułu 5, które są obecne i głosują, oraz większości Stron nie działających w ten sposób, które są obecne i głosują"
.
I. Artykuł 2, ustęp 10 litera b)
Ustęp 10 litera b) artykułu 2 Protokołu zostaje usunięty, zaś ustęp 10 litera a) artykułu 2 staje się ustępem 10.
J. Artykuł 2, ustęp 11
Po słowach "niniejszy artykuł" w każdym miejscu, w którym pojawiają się one w ustępie 11 artykułu 2 Protokołu, dodane zostają słowa:
"i artykuły 2A do 2E"
.
K. Artykuł 2 C: Pozostałe w pełni chlorowcowane CFCs
Do Protokołu dodane zostają następujące ustępy jako artykuł 2 C:
"Artykuł 2 C
Pozostałe w pełni chlorowcowane CFCs
1.
Każda ze Stron zagwarantuje, że w 12-miesięcznym okresie rozpoczynającym się 1 stycznia 1993 roku i w każdym późniejszym 12-miesięcznym okresie jej wyliczony poziom zużycia substancji kontrolowanych w grupie I załącznika B nie przekroczy rocznie 80 % jej wyliczonego poziomu zużycia w 1989 roku.
Każda ze Stron produkująca jedną lub większą liczbę takich substancji zagwarantuje, że w tych samych okresach jej wyliczony poziom produkcji tych substancji nie przekroczy rocznie 80 % jej wyliczonego poziomu produkcji w 1989 roku.
Aby jednak zaspokoić podstawowe krajowe zapotrzebowanie Stron działających w ramach ustępu 1 artykułu 5, ich wyliczony poziom produkcji może przekroczyć ten limit o wielkość do 10 % ich wyliczonego poziomu produkcji w 1989 roku.
2.
Każda ze Stron zagwarantuje, że w 12-miesięcznym okresie rozpoczynającym się 1 stycznia 1997 roku i w każdym późniejszym 12-miesięcznym okresie jej wyliczony poziom zużycia substancji kontrolowanych w grupie I załącznika B nie przekroczy rocznie 15 % jej wyliczonego poziomu zużycia w 1989 roku.
Każda ze Stron produkująca jedną lub większą liczbę takich substancji zagwarantuje, że w tych samych okresach jej wyliczony poziom produkcji tych substancji nie przekroczy rocznie 15 % jej wyliczonego poziomu produkcji w 1989 roku.
Aby jednak zaspokoić podstawowe krajowe zapotrzebowanie Stron działających w ramach ustępu 1 artykułu 5, ich wyliczony poziom produkcji może przekroczyć ten limit o wielkość do 10 % ich wyliczonego poziomu produkcji w 1989 roku.
3.
Każda ze Stron zagwarantuje, że w 12-miesięcznym okresie rozpoczynającym się 1 stycznia 2000 roku i w każdym późniejszym 12-miesięcznym okresie jej wyliczony poziom zużycia substancji kontrolowanych w grupie I załącznika B nie będzie wyższy niż zero.
Każda ze Stron produkująca jedną lub większą liczbę takich substancji zagwarantuje, że w tych samych okresach jej wyliczony poziom produkcji tych substancji nie będzie wyższy niż zero.
Aby jednak zaspokoić podstawowe krajowe zapotrzebowanie Stron działających w ramach ustępu 1 artykułu 5, ich wyliczony poziom produkcji może przekroczyć ten limit o wielkość do 15 % ich wyliczonego poziomu produkcji w 1989 roku."
L. Artykuł 2 D: Tetrachlorometan
Do Protokołu dodane zostają następujące ustępy jako artykuł 2 D:
"Artykuł 2 D
Tetrachlorometan
1.
Każda ze Stron zagwarantuje, że w 12-miesięcznym okresie rozpoczynającym się 1 stycznia 1995 roku i w każdym późniejszym 12-miesięcznym okresie jej wyliczony poziom zużycia substancji kontrolowanej w grupie II załącznika B nie przekroczy rocznie 15 % jej wyliczonego poziomu zużycia w 1989 roku.
Każda ze Stron produkująca substancję zagwarantuje, że w tych samych okresach jej wyliczony poziom produkcji tych substancji nie przekroczy rocznie 15 % jej wyliczonego poziomu produkcji w 1989 roku.
Aby jednak zaspokoić podstawowe krajowe zapotrzebowanie Stron działających w ramach ustępu 1 artykułu 5, ich wyliczony poziom produkcji może przekroczyć ten limit o wielkość do 10 % ich wyliczonego poziomu produkcji w 1989 roku.
2.
Każda ze Stron zagwarantuje, że w 12-miesięcznym okresie rozpoczynającym się 1 stycznia 2000 roku i w każdym późniejszym 12-miesięcznym okresie jej wyliczony poziom zużycia substancji kontrolowanej w grupie II załącznika B nie będzie wyższy niż zero.
Każda ze Stron produkująca substancję zagwarantuje, że w tych samych okresach jej wyliczony poziom produkcji tych substancji nie będzie wyższy niż zero.
Aby jednak zaspokoić podstawowe krajowe zapotrzebowanie Stron działających w ramach ustępu 1 artykułu 5, ich wyliczony poziom produkcji może przekroczyć ten limit o wielkość do 15 % ich wyliczonego poziomu produkcji w 1989 roku."
M. Artykuł 2 E: 1,1,1-trichloroetan (metylochloroform)
Do Protokołu dodane zostają następujące ustępy jako artykuł 2 E:
"Artykuł 2 E
1,1,1-trichloroetan (metylochloroform)
1.
Każda ze Stron zagwarantuje, że w 12-miesięcznym okresie rozpoczynającym się 1 stycznia 1993 roku i w każdym późniejszym 12-miesięcznym okresie jej wyliczony poziom zużycia substancji kontrolowanej w grupie III załącznika B nie przekroczy rocznie jej wyliczonego poziomu zużycia w 1989 roku.
Każda ze Stron produkująca substancję zagwarantuje, że w tych samych okresach jej wyliczony poziom produkcji substancji nie przekroczy rocznie jej wyliczonego poziomu produkcji w 1989 roku.
Aby jednak zaspokoić podstawowe krajowe zapotrzebowanie Stron działających w ramach ustępu 1 artykułu 5, ich wyliczony poziom produkcji może przekroczyć ten limit o wielkość do 10 % ich wyliczonego poziomu produkcji w 1989 roku.
2.
Każda ze Stron zagwarantuje, że w 12-miesięcznym okresie rozpoczynającym się 1 stycznia 1995 roku i w każdym późniejszym 12-miesięcznym okresie jej wyliczony poziom zużycia substancji kontrolowanej w grupie III załącznika B nie przekroczy rocznie 70 % jej wyliczonego poziomu zużycia w 1989 roku.
Każda ze Stron produkująca substancję zagwarantuje, że w tych samych okresach jej wyliczony poziom produkcji substancji nie przekroczy rocznie 70 % jej wyliczonego poziomu produkcji w 1989 roku.
Aby jednak zaspokoić podstawowe krajowe zapotrzebowanie Stron działających w ramach ustępu 1 artykułu 5, ich wyliczony poziom produkcji może przekroczyć ten limit o wielkość do 10 % ich wyliczonego poziomu produkcji w 1989 roku.
3.
Każda ze Stron zagwarantuje, że w 12-miesięcznym okresie rozpoczynającym się 1 stycznia 2000 roku i w każdym późniejszym 12-miesięcznym okresie jej wyliczony poziom zużycia substancji kontrolowanej w grupie III załącznika B nie przekroczy rocznie 30 % jej wyliczonego poziomu zużycia w 1989 roku.
Każda ze Stron produkująca substancję zagwarantuje, że w tych samych okresach jej wyliczony poziom produkcji substancji nie przekroczy rocznie 30 % jej wyliczonego poziomu produkcji w 1989 roku.
Aby jednak zaspokoić podstawowe krajowe zapotrzebowanie Stron działających w ramach ustępu 1 artykułu 5, ich wyliczony poziom produkcji może przekroczyć ten limit o wielkość do 10 % ich wyliczonego poziomu produkcji w 1989 roku.
4.
Każda ze Stron zagwarantuje, że w 12-miesięcznym okresie rozpoczynającym się 1 stycznia 2005 roku i w każdym późniejszym 12-miesięcznym okresie jej wyliczony poziom zużycia substancji kontrolowanej w grupie III załącznika B nie będzie wyższy niż zero.
Każda ze Stron produkująca substancję zagwarantuje, że w tych samych okresach jej wyliczony poziom produkcji substancji nie będzie wyższy niż zero.
Aby jednak zaspokoić podstawowe krajowe zapotrzebowanie Stron działających w ramach ustępu 1 artykułu 5, ich wyliczony poziom produkcji może przekroczyć ten limit o wielkość do 15 % ich wyliczonego poziomu produkcji w 1989 roku.
5.
Strony dokonają w 1992 roku przeglądu wykonalności terminarza obniżek szybszego niż terminarz określony w niniejszym artykule."
N. Artykuł 3: Wyliczanie poziomów kontrolnych
1.
W artykule 3 Protokołu po sformułowaniu
"artykuł 2"
zostają dodane następujące słowa:
"2A do 2E".
2.
Po sformułowaniu
"załącznik A"
za każdym razem, gdy występuje ono w artykule 3, dodane zostają następujące słowa:
"lub załącznik B".
O. Artykuł 4: Kontrola handlu z krajami nie będącymi Stronami
1.
Ustępy 1–5 artykułu 4 otrzymują brzmienie:
"1.
Z dniem 1 stycznia 1990 roku każda ze Stron wprowadzi zakaz importu substancji kontrolowanych wymienionych w załączniku A z wszystkich krajów nie będących Stroną niniejszego Protokołu.
1bis.
W przeciągu jednego roku od daty wejścia w życie niniejszego ustępu każda ze Stron wprowadzi zakaz importu substancji kontrolowanych wymienionych w załączniku B z wszystkich krajów nie będących Stroną niniejszego Protokołu.
2.
Z dniem 1 stycznia 1993 roku każda ze Stron wprowadzi zakaz eksportu wszystkich substancji kontrolowanych wymienionych w załączniku A do wszystkich krajów nie będących Stroną niniejszego Protokołu.
2bis.
Po upływie jednego roku od wejścia w życie niniejszego ustępu każda ze Stron wprowadzi zakaz eksportu wszystkich substancji kontrolowanych wymienionych w załączniku B do wszystkich krajów nie będących Stroną niniejszego Protokołu.
3.
Do 1 stycznia 1992 roku Strony - stosując procedury określone w artykule 10 Konwencji - opracują w Załączniku wykaz produktów zawierających substancje kontrolowane wymienione w załączniku A. Strony, które nie zgłoszą zastrzeżeń do Załącznika zgodnie z tymi procedurami, wprowadzą - w przeciągu roku od wejścia w życie Załącznika - zakaz importu tych produktów z wszystkich krajów nie będących Stroną niniejszego Protokołu.
3bis.
W przeciągu trzech lat od daty wejścia w życie niniejszego ustępu Strony - stosując procedury określone w artykule 10 Konwencji - opracują w Załączniku wykaz produktów zawierających substancje kontrolowane wymienione w załączniku B. Strony, które nie zgłoszą zastrzeżeń do Załącznika zgodnie z tymi procedurami, wprowadzą - w przeciągu roku od wejścia w życie Załącznika - zakaz importu tych produktów z wszystkich krajów nie będących Stroną niniejszego Protokołu.
4.
Do 1 stycznia 1994 roku Strony określą wykonalność wprowadzenia zakazu lub ograniczenia importu z krajów nie będących Stroną niniejszego Protokołu produktów wytworzonych z udziałem substancji kontrolowanych wymienionych w załączniku A, ale nie zawierających tych substancji kontrolowanych.
Jeżeli uznają to za wykonalne, Strony - stosując procedury określone w artykule 10 Konwencji - opracują w Załączniku wykaz takich produktów.
Strony, które nie zgłoszą zastrzeżeń do Załącznika zgodnie z tymi procedurami, wprowadzą - w przeciągu roku od wejścia w życie Załącznika - zakaz importu tych produktów z wszystkich krajów nie będących Stroną niniejszego Protokołu.
4bis.
W przeciągu pięciu lat od daty wejścia w życie niniejszego ustępu Strony określą wykonalność wprowadzenia zakazu lub ograniczenia importu z krajów nie będących Stroną niniejszego Protokołu produktów wytworzonych z udziałem substancji kontrolowanych wymienionych w załączniku B, ale nie zawierających tych substancji kontrolowanych.
Jeżeli uznają to za wykonalne, Strony - stosując procedury określone w artykule 10 Konwencji - opracują w Załączniku wykaz takich produktów.
Strony, które nie zgłoszą zastrzeżeń do Załącznika zgodnie z tymi procedurami, wprowadzą - w przeciągu roku od wejścia w życie Załącznika - zakaz lub ograniczenie importu tych produktów z wszystkich krajów nie będących Stroną niniejszego Protokołu.
5.
Każda ze Stron zobowiązuje się w jak najszerszym wykonalnym zakresie odradzać eksport do wszystkich krajów nie będących Stroną niniejszego Protokołu technologii produkcji i wykorzystywania substancji kontrolowanych."
2.
Ustęp 8 artykułu 4 Protokołu otrzymuje brzmienie:
"8.
Niezależnie od postanowień niniejszego artykułu, import, o którym mowa w ustępach 1, 1bis, 3, 3bis, 4 i 4bis, oraz eksport, o którym mowa w ustępach 2 i 2bis, może być dozwolony w odniesieniu do kraju nie będącego Stroną niniejszego Protokołu, jeżeli zgromadzenie Stron stwierdzi, że kraj ten w pełni przestrzega artykułu 2, artykułów 2A-2E i niniejszego artykułu oraz przedstawił na potwierdzenie tego dane określone w artykule 7."
3.
W artykule 4 Protokołu dodany zostaje następujący ustęp 9:
"9.
Do celów niniejszego artykułu termin "kraj nie będący Stroną niniejszego Protokołu" obejmuje, w odniesieniu do poszczególnych substancji kontrolowanych, kraj lub regionalną organizację integracji gospodarczej, które nie zgodziły się związać środkami kontrolnymi obowiązującymi dla tej substancji."
P. Artykuł 5: Specjalna sytuacja krajów rozwijających się
Artykuł 5 Protokołu otrzymuje brzmienie:
"1.
Każda ze Stron, która jest krajem rozwijającym się i której wyliczony poziom zużycia substancji kontrolowanych w załączniku A jest niższy od 0,3 kilograma na mieszkańca w dniu wejścia dla niej w życie Protokołu, lub w dowolnym późniejszym czasie przed 1 stycznia 1999 roku, będzie uprawniona w celu zaspokojenia zapotrzebowania krajowego do przesunięcia o 10 lat terminu zastosowania środków kontrolnych określonych w artykułach 2A-2E.
2.
Jednakże każda Strona działająca w ramach ustępu 1 niniejszego artykułu nie przekroczy ani wyliczonego rocznego poziomu zużycia substancji kontrolowanych z załącznika A wynoszącego 0,3 kilograma na mieszkańca, ani też wyliczonego rocznego poziomu zużycia substancji kontrolowanych z załącznika B wynoszącego 0,2 kilograma na mieszkańca.
3.
Podczas realizacji środków kontrolnych określonych w artykułach 2A-2E, każda Strona działająca w ramach ustępu 1 niniejszego artykułu będzie uprawniona do stosowania:
a) dla substancji kontrolowanych na mocy załącznika A - albo średniej swojego wyliczonego rocznego poziomu zużycia za okres od 1995 do 1997 roku włącznie, albo też wyliczonego poziomu zużycia wynoszącego 0,3 kilograma na mieszkańca, zależnie od tego, który z nich jest niższy, jako podstawy do stwierdzenia przestrzegania środków kontrolnych;
b) dla substancji kontrolowanych na mocy załącznika B - albo średniej swojego wyliczonego rocznego poziomu zużycia za okres od 1998 do 2000 roku włącznie, albo też wyliczonego poziomu zużycia wynoszącego 0,2 kilograma na mieszkańca, zależnie od tego, który z nich jest niższy, jako podstawy do stwierdzenia przestrzegania środków kontrolnych.
4.
Jeżeli Strona działająca w ramach ustępu 1 niniejszego artykułu w dowolnym czasie, zanim zaczną mieć do niej zastosowanie zobowiązania w zakresie środków kontrolnych określone w artykułach 2A-2E, stwierdzi, że nie jest w stanie uzyskać odpowiedniej podaży substancji kontrolowanych, może powiadomić o tym sekretariat.
Sekretariat bezzwłocznie przekaże kopię takiego powiadomienia Stronom, które rozpatrzą sprawę na swoim najbliższym zgromadzeniu i podejmą decyzję co do właściwych działań, jakie należy podjąć.
5.
Rozwijanie zdolności do wypełnienia obowiązków Stron działających w ramach ustępu 1 niniejszego artykułu w celu przestrzegania środków kontrolnych określonych w artykułach 2A-2E oraz ich realizacji przez te Strony zależeć będzie od skutecznej realizacji współpracy finansowej przewidzianej w artykule 10 i transferu technologii przewidzianego w artykule 10 A.
6.
Każda Strona działająca w ramach ustępu 1 niniejszego artykułu może w dowolnym czasie powiadomić sekretariat na piśmie, że po podjęciu wszystkich wykonalnych działań nie jest w stanie wypełnić niektórych lub wszystkich zobowiązań określonych w artykułach 2A-2E w związku z niewłaściwą realizacją artykułu 10 i artykułu 10 A. Sekretariat bezzwłocznie przekaże kopię takiego powiadomienia Stronom, które rozpatrzą sprawę na swoim najbliższym zgromadzeniu, przy właściwym uwzględnieniu ustępu 5 niniejszego artykułu, i podejmą decyzję co do właściwych działań, jakie należy podjąć.
7.
W okresie pomiędzy powiadomieniem a zgromadzeniem Stron, na którym podjęta ma być decyzja co do właściwych działań, o której mowa w ustępie 6 wyżej, lub przez dłuższy okres, jeżeli zgromadzenie Stron podejmie taką decyzję, procedury dotyczące nieprzestrzegania, o których mowa w artykule 8, nie będą uruchamiane przeciwko powiadamiającej Stronie.
8.
Strony dokonają na zgromadzeniu, które odbędzie się nie później niż w 1995 roku, przeglądu sytuacji Stron działających w ramach ustępu 1 niniejszego artykułu, w tym skutecznej realizacji współpracy finansowej i transferu na ich rzecz technologii, i przyjmą takie poprawki, jakie uznają za konieczne, odnośnie do harmonogramu środków kontrolnych obowiązujących te Strony.
9.
Decyzje Stron, o których mowa w ustępach 4, 6 i 7 niniejszego artykułu, będą podejmowane zgodnie z tą samą procedurą, jaka ma zastosowanie do podejmowania decyzji stosownie do artykułu 10."
Q. Artykuł 6: Ocena i przegląd środków kontrolnych
W artykule 5 Protokołu po sformułowaniu "artykuł 2" dodane zostają słowa:
"Artykuły 2A-2E oraz sytuacja w zakresie produkcji, importu i eksportu substancji przejściowych z grupy I załącznika C"
.
R. Artykuł 7: Przekazywanie danych
Artykuł 7 Protokołu otrzymuje brzmienie:
"1.
Każda ze Stron dostarczy do sekretariatu, w przeciągu trzech miesięcy od momentu, gdy stanie się Stroną, dane statystyczne na temat swojej produkcji, importu i eksportu każdej substancji kontrolowanej z załącznika A za rok 1986 lub też możliwie najlepsze szacunki takich danych, jeśli dane faktyczne nie są dostępne.
2.
Każda ze Stron dostarczy do sekretariatu dane statystyczne na temat swojej produkcji, importu i eksportu każdej substancji kontrolowanej z załącznika B oraz każdej substancji przejściowej z grupy I załącznika C za rok 1989, lub też możliwie najlepsze szacunki takich danych, jeśli dane faktyczne nie są dostępne, nie później niż trzy miesiące od dnia, w którym wejdą w życie dla tej Strony postanowienia Protokołu dotyczące substancji z załącznika B.
3.
Każda ze Stron dostarczy do sekretariatu dane statystyczne na temat swojej rocznej produkcji (jak ją zdefiniowano w ustępie 5 artykułu 1), a także oddzielnie na temat:
- ilości wykorzystanych jako surowce,
- ilości zniszczonych przy użyciu technologii zatwierdzonych przez Strony,
- importu i eksportu do krajów będących Stronami i krajów nie będących Stronami, odpowiednio,
każdej substancji kontrolowanej wymienionej w załącznikach A i B, a także substancji przejściowych z grupy I załącznika C, za rok, w którym dla tej Strony weszły w życie postanowienia dotyczące substancji z załącznika B i za każdy rok następny.
Dane będą przekazywane nie później niż dziewięć miesięcy od zakończenia roku, do których dane te się odnoszą.
4. W przypadku Stron działających w ramach postanowień ustępu 8 litera a) artykułu 2, wymagania określone w ustępach 1, 2 i 3 niniejszego artykułu dotyczące danych statystycznych na temat importu i eksportu zostaną spełnione, jeżeli dana regionalna organizacja integracji gospodarczej dostarczy dane na temat importu i eksportu dokonywanego pomiędzy tą organizacją a krajami, które nie są członkami tej organizacji."
S. Artykuł 9: Prace badawczo-rozwojowe, świadomość społeczna i wymiana informacji
Ustęp 1 litera a) artykułu 9 Protokołu otrzymuje brzmienie:
"a) Najlepsze technologie w zakresie zatrzymywania, odzyskiwania, wtórnego przerobu lub niszczenia substancji kontrolowanych i przejściowych, albo też ograniczania ich emisji w inny sposób;"
.
T. Artykuł 10: Mechanizm finansowy
Artykuł 10 Protokołu otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 10
Mechanizm finansowy
1.
Strony wprowadzą mechanizm służący zapewnieniu współpracy finansowej i technicznej, w tym transferu technologii, dla Stron działających w ramach ustępu 1 artykułu 5 niniejszego Protokołu, aby umożliwić im przestrzeganie środków kontrolnych określonych w artykułach 2A-2E Protokołu.
Mechanizm ten, na rzecz, którego wkłady będą elementem dodatkowym wobec innych transferów finansowych dla Stron działających w ramach tego ustępu, pokryje wszystkie uzgodnione dodatkowe koszty tych Stron umożliwiające im przestrzeganie środków kontrolnych Protokołu.
Przykładowy wykaz kategorii dodatkowych kosztów zostanie określony przez zgromadzenie Stron.
2.
Mechanizm wprowadzony na mocy ustępu 1 będzie obejmował fundusz wielostronny.
Może on również obejmować inne środki współpracy wielostronnej, regionalnej lub dwustronnej.
3.
Fundusz wielostronny będzie:
a) pokrywał uzgodnione koszty dodatkowe, zależnie od sytuacji na zasadzie dotacji lub koncesji, i zgodnie z kryteriami ustalonymi przez Strony;
b) finansował funkcje izby rozrachunkowej w celu:
i) udzielania pomocy Stronom działającym w ramach ustępu 1 artykułu 5 poprzez badania specyficzne dla danego kraju i inną współpracę techniczną, aby określić ich potrzeby w zakresie współpracy,
ii) ułatwiania współpracy technicznej zmierzającej do zaspokojenia tych zidentyfikowanych potrzeb,
iii) rozprowadzania - zgodnie z postanowieniami artykułu 9 - informacji i odpowiednich materiałów oraz prowadzenia warsztatów, sesji szkoleniowych i innych pokrewnych działań dla Stron będących krajami rozwijającymi się, oraz
iv) ułatwiania i monitorowania inne współpracy wielostronnej, regionalnej i dwustronnej udostępnianej Stronom, które są krajami rozwijającymi się;
c) finansował obsługę sekretariatu funduszu wielostronnego oraz pokrewne koszty organizacyjne.
4.
Fundusz wielostronny będzie działał w imieniu Stron, które będą podejmować decyzje dotyczące jego całościowej strategii działania.
5.
Strony utworzą Komitet Wykonawczy, który ma opracowywać i monitorować realizację konkretnych strategii operacyjnych, wytycznych i rozwiązań administracyjnych, w tym wypłaty środków, dla osiągnięcia celów funduszu wielostronnego.
Komitet Wykonawczy będzie wypełniał swoje zadania i obowiązki, w zakresie kompetencji uzgodnionych przez Strony, we współpracy z Międzynarodowym Bankiem Odbudowy i Rozwoju (Bank Światowy), Programem Ochrony Środowiska ONZ, Programem Rozwoju ONZ i innymi odpowiednimi instytucjami, zależnie od ich specjalizacji, korzystając zarazem z pomocy tych instytucji.
Członkowie Komitetu Wykonawczego, którzy zostaną wybrani na zasadzie zrównoważonej reprezentacji Stron działających w ramach ustępu 1 artykułu 5 oraz Stron nie działających w jego ramach, zostaną zatwierdzeni przez Strony.
6.
Fundusz wielostronny będzie finansowany z wpłat Stron nie działających w ramach ustępu 1 artykułu 5 dokonywanych w walutach wymienialnych lub - w pewnych okolicznościach - w naturze i/lub w walutach narodowych, na podstawie skali oceny ONZ.
Inne Strony będą również zachęcane do dokonywania wpłat.
Współpraca dwustronna, a w poszczególnych przypadkach uzgodnionych decyzją Stron współpraca regionalna może - do pewnej wartości procentowej i zgodnie z wszelkimi kryteriami, które zostaną określone decyzją Stron - być uznana za wkład do funduszu wielostronnego pod warunkiem że taka współpraca co najmniej:
a) ściśle wiąże się z przestrzeganiem postanowień niniejszego Protokołu;
b) zapewnia dodatkowe środki; oraz
c) pokrywa uzgodnione koszty dodatkowe.
7.
Strony będą podejmować decyzje dotyczące programu budżetowego funduszu wielostronnego na każdy okres obrachunkowy oraz procentowego udziału wkładów poszczególnych Stron na jego rzecz.
8.
Środki z funduszu wielostronnego będą wypłacane przy współudziale Strony będącej beneficjentem.
9.
Decyzje Stron przewidziane w niniejszym artykule będą podejmowane, o ile to możliwe, jednomyślnie.
Jeżeli zawiodą wszystkie wysiłki zmierzające do osiągnięcia jednomyślności i nie zostanie osiągnięta zgoda, decyzje będą przyjmowane większością dwóch trzecich głosów Stron obecnych i biorących udział w głosowaniu, stanowiących większość Stron działających w ramach ustępu 1 artykułu 5 obecnych i biorących udział w głosowaniu oraz większość Stron nie działających w jego ramach obecnych i biorących udział w głosowaniu.
10.
Mechanizm finansowy określony w niniejszym artykule nie ma wpływu na wszelkie przyszłe rozwiązania, jakie mogą zostać opracowane odnośnie do innych kwestii z dziedziny ochrony środowiska."
U. Artykuł 10 A: Transfer technologii
W Protokole dodany zostaje następujący artykuł jako artykuł 10 A:
"Artykuł 10 A:
Transfer technologii
Każda ze Stron podejmie wszelkie wykonalne działania, zgodne z programami wspieranymi przez mechanizm finansowy, dla zagwarantowania:
a) aby najlepsze dostępne, bezpieczne dla środowiska substytuty i powiązane technologie były szybko transferowane do Stron działających w ramach ustępu 1 artykułu 5; oraz
b) aby transfery, o których mowa w podpunkcie a), odbywały się na uczciwych i jak najkorzystniejszych warunkach."
V. Artykuł 11: Zgromadzenia Stron
Ustęp 4 litera g) artykułu 11 Protokołu otrzymuje brzmienie:
"g) oceniać, zgodnie z artykułem 6, środki kontrolne oraz sytuację dotyczące substancji przejściowych;" .
W. Artykuł 17: Strony przyłączające się po wejściu w życie Protokołu
W artykule 17 po sformułowaniu "jak również na mocy" dodane zostają słowa:
"Artykuły 2A-2E, oraz"
.
X. Artykuł 19: Wypowiedzenie
Artykuł 19 Protokołu otrzymuje brzmienie:
"Każda ze Stron może wypowiedzieć niniejszy Protokół przekazując depozytariuszowi pisemne powiadomienie w dowolnym czasie po upływie czterech lat od przyjęcia obowiązków określonych w ustępie 1 artykułu 2 A. Każde takie wypowiedzenie nabiera mocy po upływie roku od daty jego odbioru przez depozytariusza lub w dowolnej późniejszej dacie określonej w powiadomieniu o wypowiedzeniu."
Y. Załączniki
Do Protokołu dodane zostają następujące załączniki:
"
Umowa między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Austrii w sprawie drogowego i kolejowego tranzytu towarów
SPIS TREŚCI
PREAMBUŁA Tytuł I: Cele, zakres i definicje
Artykuł 1: Cele
Artykuł 2: Zakres
Artykuł 3: Definicje
Tytuł II: Transport kolejowy i transport kombinowany
Artykuł 4: Postanowienia ogólne
Artykuł 5: Trasy (załącznik I)
Artykuł 6: Środki dotyczące infrastruktury w Austrii (załącznik II)
Artykuł 7: Środki dotyczące infrastruktury we Wspólnocie (załącznik III i IV)
Artykuł 8: Przepustowość (załącznik V)
Artykuł 9: Środki wspierające
Artykuł 10: Wycena (załącznik VI)
Artykuł 11: Sytuacja kryzysowa
Tytuł III: Transport drogowy
Artykuł 12: Masy i wymiary samochodów ciężarowych
Artykuł 13: Emisje zanieczyszczeń (załącznik VII)
Artykuł 14: Koszty rzeczywiste
Artykuł 15: Zmniejszanie zanieczyszczenia (system "ekopunktów") (załączniki VIII i IX)
Artykuł 16: Powiązanie między niniejszą Umową a istniejącymi umowami dwustronnymi dotyczącymi drogowego transportu rzeczy
Tytuł IV: Kontrole
Artykuł 17: Kontrole (załącznik X)
TYTUŁ V: Postanowienia ogólne i końcowe
Artykuł 18: Niedyskryminacja
Artykuł 19: Dodatkowe środki
Artykuł 20: Środki jednostronne
Artykuł 21: Komitet ds. Tranzytu
Artykuł 22: Rozstrzyganie sporów
Artykuł 23: Okres obowiązywania
Artykuł 24: Wejście w życie
Artykuł 25: Moc prawna załączników
Załączniki Załącznik I (artykuł 5)
Załącznik II (artykuł 6)
Załącznik III (artykuł 7)
Załącznik IV (artykuł 7)
Załącznik V (artykuł 8)
Załącznik VI (artykuł 10)
Załącznik VII (artykuł 13)
Załącznik VIII (artykuł 15)
Załącznik IX (artykuł 15)
Załącznik X (artykuł 17)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH, zwana dalej "Wspólnotą",
z jednej strony,
REPUBLIKA AUSTRII, zwana dalej "Austrią",
z drugiej strony,
zwane dalej "Stronami",
PRAGNĄC promować współpracę międzynarodową i handel międzynarodowy poprzez skoordynowaną europejską politykę transportową;
MAJĄC NA UWADZE, że problemy wynikające z transalpejskiego ruchu tranzytowego wymagają wprowadzenia trwałego rozwiązania, które zabezpiecza jakość życia mieszkańców tego obszaru, chroni środowisko naturalne i gwarantuje handel międzynarodowy;
MAJĄC NA UWADZE, że najnowsze czyste technologie powinny znaleźć zastosowanie w tym ruchu w celu możliwie najszybszego zmniejszenia pozostałych ilościowych i jakościowych zagrożeń;
MAJĄC NA UWADZE, że Alpy nakładają naturalne ograniczenia w kwestii rozwoju transportu drogowego, co stanowi przyczynę różnic w prawodawstwie dotyczącym transportu drogowego Stron;
MAJĄC NA UWADZE, że pod względem gospodarczym, środowiskowym, społecznym oraz bezpieczeństwa, transport kombinowany stanowi najlepsze średnio i długoterminowe rozwiązanie na wzrastający międzynarodowy transalpejski obrót towarowy;
STRONY NINIEJSZYM ZGADZAJĄ SIĘ przedsięwziąć uzgodnione działanie w celu promowania transportu kolejowego i transportu kombinowanego oraz uregulowania transportu drogowego,
TYTUŁ I
CELE, ZAKRES I DEFINICJE
Artykuł 1
Cele
Niniejsza Umowa między Wspólnotą a Austrią ma na celu wzmocnienie współpracy między Stronami w określonych sektorach transportu, w szczególności transalpejskiego tranzytu.
Strony niniejszym zgadzają się na podjęcie wspólnych działań w celu promowania wykorzystania transportu kolejowego, w szczególności transportu kombinowanego oraz uregulowania ruchu drogowego w interesie zdrowia publicznego i środowiska naturalnego.
Artykuł 2
Zakres
1.
Umowa obejmuje drogowy i kolejowy tranzyt przez terytorium Austrii.
2.
Współpraca między Stronami skupia się w szczególności na infrastrukturze transportowej, środkach wspierania niezbędnych do rozwoju transportu kolejowego i transportu kombinowanego, regulacji drogowego transportu rzeczy oraz systematycznej wymianie przez Strony informacji dotyczących zmian w ich odpowiednich politykach.
Artykuł 3
Definicje
Do celów niniejszej Umowy stosuje się następujące definicje:
1) "ruch tranzytowy": ruch przez terytorium Austrii od punktu wyjściowego do miejsca przeznaczenia, gdy oba te miejsca leżą poza terytorium Austrii;
2) "drogowy tranzyt towarów": tranzyt samochodami ciężarowymi zarejestrowanymi w jednym z państw Stron, załadowanymi lub nie;
3) "transport kombinowany": przewóz towarów samochodami ciężarowymi lub jednostki ładunkowe, które część podróży przemierzają koleją i albo zaczynają, albo kończą podróż drogą, przy czym ruch tranzytowy nie może pod żadnym warunkiem odbywać się przez terytorium Austrii po drodze do lub z terminalu kolejowego jedynie drogą;
4) "samochód ciężarowy": każdy pojazd silnikowy zaprojektowany do przewozu towarów lub ciągnięcia przyczep, włączając ciągniki przeliczeniowe z naczepą;
5) "jednostki ładunkowe": kontenery, kontenery wymienne, naczepy i przyczepy;
6) "maksymalna dopuszczalna masa": maksymalna masa, której nie może przekroczyć pojazd, w spoczynku lub gotowy do drogi, włączając ładunek, kierowcę oraz każdą przewożoną osobę;
7) "nacisk na oś": suma ładunków, odnotowana dla pojazdu w spoczynku na poziomej drodze, przenoszona przez koła na jedną lub dwie osie, w przypadku gdy odległość między nimi jest nie większa niż jeden metr.
TYTUŁ II
TRANSPORT KOLEJOWY I TRANSPORT KOMBINOWANY
Artykuł 4
Postanowienia ogólne
1.
Strony niniejszym zgadzają się na przyjęcie i koordynowanie, w granicach ich odpowiednich kompetencji, środków niezbędnych do rozwoju i promowania transportu kolejowego i transportu kombinowanego, które są kluczowe dla rozwiązania problemów spowodowanych przede wszystkim przez transalpejski przewóz drogowy towarów.
Budowa niezbędnej infrastruktury oraz ustanowienie harmonogramu prac, rozwój i świadczenie usług oraz wykonywanie środków wspierania powinno być koordynowane i przeprowadzone równolegle.
2.
Środki określone w tym celu w artykułach 6–10 stosują się do postanowień dotyczących transportu kolejowego zawartych w Umowie z dnia 22 listopada 1989 roku między Ministrem Transportu Republiki Włoskiej a Ministrem Sektora Publicznego i Transportu Republiki Austrii w sprawie tranzytu kolejowego przez Brenner oraz z Umową z dnia 9 maja 1990 roku zawartą między Ministrem Transportu Republiki Federalnej Niemiec, Ministrem Transportu Republiki Włoskiej oraz Ministrem Sektora Publicznego i Transportu Republiki Austrii w sprawie poprawy transalpejskiego transportu kolejowego.
Umowy te są kluczowe dla regulacji tranzytu przez terytorium Austrii.
Strony niniejszym dołożą wszelkich starań, aby wykorzystać dostępne im środki w celu wspierania wykonywania środków określonych we wspomnianych umowach.
Artykuł 5
Trasy
1.
Aby osiągnąć cele określone w artykule 4, Strony opracują sieć transportu kombinowanego oraz transalpejskiego transportu kolejowego na podstawie tras ustanowionych w załączniku I.
2.
W przypadku zmian technicznych, gospodarczych lub środowiskowych warunków ramowych w ruchu tranzytowym, wpływających na konieczność ustanowienia dodatkowych tras kolejowych, Komitet do spraw Tranzytu określony w artykule 21 bezzwłocznie zaproponuje Stronom wymagane zmiany do załącznika I. Strony, jeśli to niezbędne, rozpoczną negocjacje z Państwami Członkowskimi oraz przedsiębiorstwami kolejowymi, których zmiany te dotyczą.
Artykuł 6
Środki dotyczące infrastruktury w Austrii
Oprócz prac przeprowadzonych w celu poszerzenia tuneli między Kufstein a Brenner, aby umożliwić przejazd samochodów ciężarowych o wysokości narożnika czterech metrów, Austria zobowiązuje się wykonać środki wymienione w załączniku II.
Artykuł 7
Środki dotyczące infrastruktury we Wspólnocie
Zgodnie z deklaracją zawartą w załączniku III odnoszącą się do wykonywania projektów dotyczących infrastruktury na terytorium Wspólnoty, plany Państw Członkowskich oraz, w ramach dopełnienia prac przeprowadzonych na trasach określonych w artykule 5, środki wymienione w załączniku IV powinny być wykonane we Wspólnocie.
Artykuł 8
Przepustowość
Zgodnie z umowami wymienionymi w artykule 4 ustęp 2, Strony niniejszym zobowiązują się, na tyle, na ile pozwalają im na to ich środki i kompetencje, do szybkiego wybudowania oraz, w granicach wykonalności technicznej, wykorzystania przepustowości kolei określonej w załączniku V.
Artykuł 9
Środki wspierające
1.
Strony, w miarę możliwości, działają wspólnie w celu uczynienia priorytetów z następujących celów dotyczących promocji transportu kolejowego i transportu kombinowanego:
1. wykorzystanie transportu kombinowanego od początku do końca oraz w przypadku dużych odległości;
2. wykorzystanie kontenerów i kontenerów wymiennych oraz, bardziej ogólnie, wykorzystanie nowoczesnych samodzielnych technologii transportowych;
3. wzmocnienie konkurencyjności transportu kombinowanego w porównaniu z transportem drogowym;
4. harmonizacja mas, wymiarów i charakterystyki technicznej sprzętu transportu kombinowanego, w szczególności dla zapewnienia wymaganej zgodności z prześwitem tunelu;
5. ułatwienie dostępu do najbliższego odpowiednio wyposażonego terminalu, przede wszystkim poprzez wzajemne uchylenie wymogów posiadania zezwoleń na przejazd do lub z terminali transportu kombinowanego;
6. opracowanie zasad dotyczących odpowiedzialności w usługach transportu kombinowanego porównywalnych ze stosowanymi do innych rodzajów transportu;
7. przekazanie przewozu towarów niebezpiecznych na kolej w przypadku gdy podnosi to bezpieczeństwo;
8. poprawienie postanowień ADR i RID w odniesieniu do transportu kombinowanego;
9. przygotowanie ram prawnych dotyczących równoważenia ciężaru ładunku w transporcie kombinowanym.
2.
Strony, w granicach własnych kompetencji, wpłyną na przedsiębiorstwa kolejowe i inne właściwe organy, aby:
1. montowały pełne składy pociągów;
2. poprawiły wiarygodność dostaw i skróciły czas dostawy poprzez:
2.1. skrócenie czasu oczekiwania, w szczególności na granicach;
2.2. zwiększenie częstotliwości usług i dostosowanie ich do potrzeb klientów;
2.3. zwiększenie wydajności terminali poprzez ulepszenia technologiczne i przyspieszone procedury oraz skrócenie czasu oczekiwania; kontrola i formalności w przypadku transportu kolejowego na granicach międzynarodowych lub terminalach transportu kombinowanego nie mogą zabierać dłużej niż te stosowane do transportu drogowego; kontrola celna i formalności nie powinny trwać dłużej niż jedną godzinę;
2.4. przekazanie dopełniania formalności administracyjnych (kontroli celnej, fiskalnej, weterynaryjnej i kontroli zdrowia roślin) terminalom lub do punktu wyjściowego lub do miejsca ostatecznego przeznaczenia;
3. skoordynowanie zamówień i finansowania taborów kolejowych (wagonów i lokomotyw) w ilościach koniecznych przy zwiększonej przepustowości kolei;
4. podejmowanie działań dotyczących zapewnienia dodatkowych usług w terminalach (pakowanie, naprawa sprzętu transportu kombinowanego, składowanie w chłodni, załadunek itp.) oraz zaplecza socjalnego;
5. gwarantowany czas podróży;
6. zapewnienie nowych połączeń;
7. rozszerzenie systemu skróconego oczekiwania na granicach na możliwie największą liczbę pociągów towarowych oraz promowanie przyjmowania furgonów na słowo, w szczególności pociągów transportu kombinowanego;
8. poprawa przepływu informacji:
8.1. dotyczących dostępności wagonów, w celu skrócenia czasu przetwarzania i optymalizacji struktury wykorzystania;
8.2. przeznaczonych dla klienta, pozwalających mu na ustalenie dokładnego miejsca i czasu przybycia przesyłek (elektroniczna sieć wymiany danych zgodna na poziomie międzynarodowym dostępna również dla klientów).
Artykuł 10
Wycena
1.
Ceny transportu kolejowego są ustalane przez właściwe władze lub organy w państwach każdej ze Stron.
Zapewnią, że ceny w przypadku transportu kombinowanego są porównywalne z cenami transportu drogowego.
2.
Strony, w granicach swoich kompetencji, dołożą wszelkich starań, aby zapewnić, że wpływ rynkowy pomocy przyznanej przez jedną Stronę nie jest ograniczony przez środki podjęte przez druga Stronę lub właściwy organ ustanowiony na jej terytorium.
3.
W celu promowania transalpejskiego transportu kombinowanego, Strony mogą zezwolić na pomoc w dziedzinie infrastruktury, stacjonarnych i ruchomych przeładowni, sprzętu wykorzystywanego w transporcie kombinowanym, jak również na pomoc operacyjną na niepokryte koszty.
Artykuł 11
Sytuacja kryzysowa
W przypadku poważnych zakłóceń w tranzycie kolejowym, takich jak klęska żywiołowa, właściwe władze każdej ze Stron podejmą wszelkie możliwe uzgodnione działania, aby utrzymać przepływ ruchu w ramach własnej jurysdykcji.
Pierwszeństwo przysługuje ładunkom wrażliwym, takim jak szybko psująca się żywność.
TYTUŁ III
TRANSPORT DROGOWY
Artykuł 12
Masy i wymiary samochodów ciężarowych
1.
Samochody ciężarowe, naczepy i przyczepy zarejestrowane we Wspólnocie mogą być używane na terytorium Austrii, gdzie ich wymiary i nacisk na oś napędową są zgodne z prawodawstwem we Wspólnocie obowiązującym w momencie wejścia w życie niniejszej Umowy.
2.
Dopuszczalna rzeczywista masa całkowita pojazdów silnikowych z przyczepą wynosi nie więcej niż 38000 kg, a w przypadku pojazdów przegubowych po uprzednim odjęciu maksymalnej dopuszczalnej masy najcięższej jednostki z całości.
Wyniesie ona nie więcej niż 39000 kg w przypadku pojazdów silnikowych jadących zarówno do, jak i z terminalu kolejowego z naczepami obsługiwanymi dźwigiem oraz 42000 kg w przypadku pojazdów z kontenerami lub kontenerami wymiennymi.
Artykuł 13
Emisje zanieczyszczeń
1.
W celu ochrony środowiska naturalnego oraz zmniejszenia emisji gazowych, pyłowych i hałasu pochodzących z samochodów ciężarowych, Strony wprowadzą ścisłe normy środowiskowe na podstawie najnowocześniejszej i ekonomicznie możliwej technologii (patrz: załącznik VII).
2.
Strony konsultują się wzajemnie regularnie i często podczas przygotowywania wspomnianych norm emisji.
3.
W kwestii norm emisji, samochód ciężarowy zarejestrowany w jednym z państw Stron jest uprawniony do działania na terytorium państw obu Stron bez uszczerbku dla stosowanych środków kontroli na drogach.
Artykuł 14
Koszty rzeczywiste
1.
Strony dołożą wszelkich starań, aby stopniowo wprowadzić – w miarę możliwości – zharmonizowane rozwiązanie pobierania podatków od ruchu drogowego.
W pierwszej fazie celem takiego rozwiązania jest obciążenie samochodów ciężarowych kosztami związanymi z infrastrukturą.
W drugiej fazie zostaną one obciążone również kosztami zewnętrznymi, w szczególności dotyczącymi środowiska naturalnego.
2.
Strony regularnie konsultują się w przygotowaniu wspomnianego rozwiązania.
W miarę możliwości, uwzględnią zasadę terytorialności i określone koszty ponoszone przez region alpejski.
3.
Jeśli zajdzie taka potrzeba, Strony rozpoczną negocjacje w sprawie zawarcia Umowy dotyczącej podatku od ruchu drogowego.
W świetle celów zawartych w ustępie 1, głównym celem wspomnianej Umowy jest zapewnienie swobodnego przepływu ruchu granicznego, zlikwidowanie różnic między systemami podatków od ruchu drogowego w państwach Stron oraz wyeliminowanie zniekształceń w konkurencji w sektorze transportu drogowego oraz między rodzajami transportu.
Artykuł 15
Zmniejszanie zanieczyszczenia (system "ekopunktów")
1.
Strony podejmą niezbędne środki prawne w odniesieniu do ruchu tranzytowego przez Austrię w interesie ochrony środowiska naturalnego i zdrowia publicznego.
2.
Strony zgadzają się na ograniczenie emisji i hałasu wytworzonego przez samochody ciężarowe przejeżdżające przez terytorium Austrii w tranzycie.
Niniejsze ograniczenie zostanie osiągnięte poprzez zmniejszenie emisji NOx jako, że wymaga to największego wysiłku technicznego, jak zostało to odzwierciedlone w ustawowych wartościach dopuszczalnych.
Zakłada się, że Strony osiągną określone obniżenie poziomu emisji hałasu wytwarzanego przez samochody ciężarowe określone w załączniku VII do niniejszej Umowy.
W przypadku gdy cele nie zostaną osiągnięte, Komitet do spraw Tranzytu rozważy jakie kroki należy podjąć na mocy artykułu 21 ustęp 4.
3.
Całkowita emisja NOx wytworzonego przez samochody ciężarowe o rzeczywistej masie całkowitej ponad 7,5 tony, zarejestrowane w państwie jednej ze Stron przejeżdżające przez Austrię w tranzycie, począwszy od 1992 roku, zostaje obniżona o 60 % w okresie dwunastu lat do końca 2003 roku Wartość początkową oraz roczny poziom obniżenia ustala się zgodnie z ustępami 4 i 5.
4.
Wartość początkową ustala się poprzez pomnożenie
1. poziomu emisji NOx w g NOx/kWh wytwarzanego przez samochody ciężarowe w tranzycie ustanowionego na 1991 rok (Ustalono, że wartość ta zostanie określona na podstawie bieżącej ustawowej wartości COP równej 15,8 g NOx/kWh);
2. przez liczbę podróży tranzytowych w 1991 roku.
Wspólną prognozą zostanie objęta całkowita liczba podróży samochodów ciężarowych o masie powyżej 7,5 tony zarejestrowanych w państwach każdej z Umawiających się Stron podlegająca procedurze tranzytowej zarobkowej, na własny rachunek lub na pusto przez terytorium Austrii.
Niniejszy wynik stanowi całkowitą liczbę "ekopunktów" na 1991 rok.
5.1. Wartość początkowa równa całkowitej liczbie "ekopunktów" na 1991 rok jest zmniejszana zgodnie z wartościami procentowymi podanymi w tabeli w załączniku VIII.
5.2. Jeśli liczba podróży przewyższa wartość ustanowioną na 1991 rok na mocy ustępu 4.2. o więcej niż 8 % w którymkolwiek roku w latach 1992–2003, liczba "ekopunktów" obliczona na następny rok jest zmniejszona zgodnie z ustępem 4 załącznika IX.
6.
Uzgodnione obniżenia całkowitej emisji NOx wytwarzanego przez samochody ciężarowe są zarządzane zgodnie z systemem "ekopunktów".
W ramach niniejszego systemu każdy samochód ciężarowy przejeżdżający przez Austrię w tranzycie powinien mieć liczbę "ekopunktów" równą swojej emisji NOx (zatwierdzoną na mocy zgodności produkcji (wartości COP) lub wartości homologacji).
Metoda obliczania i zarządzania takimi punktami jest opisana w załączniku IX.
7.
Właściwe władze Austrii udostępnią Komisji Wspólnot Europejskich karty "ekopunktów" wymagane do zarządzania systemem punktowym na mocy załącznika IX w kwestii wspólnotowych samochodów ciężarowych przejeżdżających przez Austrię w różnych formach tranzytu.
Wspomniane karty "ekopunktów" zostaną rozdysponowane przez Wspólnotę między jej Państwa Członkowskie zgodnie z jej zasadami i procedurami.
8.
Austria wykorzystuje ten sam system "ekopunktów" w odniesieniu do samochodów ciężarowych zarejestrowanych w Austrii wykonujących procedury tranzytowe przez terytorium Austrii.
Postanowienia ustępów 4 i 5 stosuje się odpowiednio.
9.
System punktowy jest zarządzany przy minimalnej biurokracji.
W tym celu, Strony dostarczą sobie wzajemnie informacji dotyczących administracji i wymiany.
Komitet do spraw Tranzytu regularnie bada inne sposoby poprawy i skomputeryzowania systemu.
10.
Podstawowe dane niezbędne do obliczenia wartości początkowej i obniżeń procentowych zostają udostępnione Komitetowi do spraw Tranzytu.
Artykuł 16
Powiązanie między niniejszą Umową a istniejącymi dwustronnymi umowami dotyczącymi drogowego transportu rzeczy
1.
Zezwolenia przewidziane w umowach dwustronnych między Państwami Członkowskimi Wspólnoty i Austrią zastępuje się kartą "ekopunktów" przewidzianą w artykule 15, jeśli były wykorzystywane w działaniach tranzytowych drogowego transportu rzeczy przez Austrię.
2.
W innych przypadkach, istniejące zezwolenia na dostęp do rynku lub uzgodnienia wynikające z dwustronnych umów, są obowiązujące, poza przypadkami, w których zawarto inne umowy.
3.
Komitet do spraw Tranzytu przygotowuje sprawozdanie w sprawie uzgodnionych przez obie Strony praw dotyczących dostępu do rynku jak dnia 21 października 1991 roku.
TYTUŁ IV
KONTROLE
Artykuł 17
Kontrole
Kontrole lub formalności niezbędne do wykonywania niniejszej Umowy między Wspólnotą i Austrią, w szczególności artykuły 15 i 16 niniejszej Umowy, mogą być przeprowadzane we właściwych miejscach i z częstotliwością wymaganą do zapewnienia zgodności z odpowiednimi normami.
TYTUŁ V
POSTANOWIENIA OGÓLNE I KOŃCOWE
Artykuł 18
Niedyskryminacja
Strony nie podejmują żadnych środków dyskryminujących objętych niniejszą Umową lub w odniesieniu do ruchu przez terytorium Państw Członkowskich Wspólnoty.
Artykuł 19
Dodatkowe środki
W przypadku gdy jedna ze Stron uznaje, w trakcie stosowania niniejszej Umowy, że inne środki wchodzące w jej zakres służyłyby interesowi skoordynowanej europejskiej polityki transportowej, w szczególności, pomogłyby rozwiązać problem tranzytu transalpejskiego, powinna złożyć właściwe propozycje drugiej Stronie.
Artykuł 20
Środki jednostronne
Strony powstrzymują się od podejmowania jakichkolwiek środków jednostronnych, które dyskryminują ruch tranzytowy dopuszczony na mocy niniejszej Umowy.
Artykuł 21
Komitet do spraw Tranzytu
1.
Ustanawia się niniejszym Komitet do spraw Tranzytu, którego zadaniem jest nadzorowanie wykonywania niniejszej Umowy oraz zapewnienie jej właściwego stosowania.
2.1. Komitet do spraw Tranzytu składa się z przedstawicieli Wspólnoty i przedstawicieli Austrii.
2.2. Decyzje Komitetu do spraw Tranzytu podejmowane są wspólnie przez delegacje obu Stron.
2.3. Komitet ustanawia swój regulamin wewnętrzny.
2.4. Komitetowi do spraw Tranzytu przewodniczy kolejno każda ze Stron.
2.5. Komitet do spraw Tranzytu może utworzyć grupy robocze do pomocy przy wypełnianiu swoich funkcji.
3.1. Komitet do spraw Tranzytu jest zwoływany przynajmniej jeden raz w roku przez przewodniczącego lub przewodniczącą, w celu przeglądu ogólnego działania Umowy, w szczególności, trwającego wykonywania środków przewidzianych w artykułach 6–10.
3.2. Co trzy lata Komitet do spraw Tranzytu przedłoży sprawozdanie w sprawie:
a) wpływu drogowego transportu rzeczy na środowisko naturalne i jakość życia publicznego;
b) obniżenia emisji pochodzących z drogowego transportu rzeczy;
c) opłat związanych z infrastrukturą i kosztów zewnętrznych;
d) przepustowości i wykorzystania transportu kombinowanego w Austrii i Szwajcarii;
oraz, gdzie stosowne, przedłoży propozycje Stronom.
3.3. Obie Strony mogą zwrócić się z prośbą do Komitetu do spraw Tranzytu o rozpatrzenie przedmiotu i stosowania niniejszej Umowy.
W przypadku wspomnianej prośby, Komitet do spraw Tranzytu jest niezwłocznie zwołany i może, w sytuacji wyjątkowej, przyjąć niezbędne środki na nie więcej niż trzy miesiące.
3.4. Komitet do spraw Tranzytu jest zwoływany w przypadku poważnego odchylenia od wartości szacunkowych w artykule 15 oraz załącznikach VIII i IX wynikającego z błędów systemowych, takich jak niedokładne założenia, innych technicznych lub prawnych zmian lub spowodowane zmianami w handlu zagranicznym pod wpływem zjednoczenia Niemiec lub nieprzewidzianych skutków systemu punktowego.
Środki mogą być podjęte na nie dłużej niż trzy miesiące w celu wyeliminowania wspomnianych rozbieżności. Środki też mogą być zaproponowane Stronom pod warunkiem że docelowe ograniczenia emisji na rok 2003 zostaną osiągnięte.
4.
Komitet do spraw Tranzytu jest odpowiedzialny w szczególności za to, co następuje:
4.1. proponowanie niezbędnych zmian do załącznika I na mocy artykułu 5 ustęp 2;
4.2. nadzorowanie trwającego wykonywania środków przewidzianych w artykułach 6–10;
4.3. obowiązki na mocy artykułu 15 ustęp 5.2. i 9;
4.4. konsultacje w sprawie środków jednostronnych na mocy artykułu 20;
4.5. rozstrzyganie sporów na mocy artykułu 22.
Artykuł 22
Rozstrzyganie sporów
Wszelkie spory między Stronami dotyczące interpretacji lub stosowania niniejszej Umowy są kierowane do Komitetu do spraw Tranzytu, który dołoży wszelkich starań, aby znaleźć rozwiązanie akceptowane przez wszystkie strony.
Artykuł 23
Okres obowiązywania
Niniejsza Umowa jest zawarta na 12 lat.
Artykuł 24
Wejście w życie
1.
Niniejsza Umowa zostaje sporządzone w dwóch egzemplarzach w językach: duńskim, niderlandzkim, angielskim, francuskim, niemieckim, greckim, włoskim, portugalskim i hiszpańskim, wszystkie teksty są na równi autentyczne.
2.
Niniejsza Umowa podlega zatwierdzeniu zgodnie z procedurami wewnętrznymi Stron.
3.
Niniejsza Umowa wchodzi w życie pierwszego dnia drugiego miesiąca po notyfikowaniu się wzajemnym Stron o zakończeniu niezbędnych procedur prawnych.
4.
Czas i procedury wprowadzenia systemu "ekopunktów" (artykuł 15) w 1992 roku zostaną ustanowione w porozumieniu administracyjnym.
Artykuł 25
Moc prawna załączników
Załączniki I–X stanowią integralną część niniejszej Umowy.
Umowa między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską w sprawie drogowego i kolejowego przewozu rzeczy
SPIS TREŚCI
Preambuła
Tytuł I: Cele, zakres obowiązywania i definicje
Artykuł 1: Cele
Artykuł 2: Zakres obowiązywania
Artykuł 3: Definicje
Tytuł II: Transport kolejowy i transport kombinowany
Artykuł 4: Postanowienia ogólne
Artykuł 5: Przedsięwzięcia infrastrukturalne i planowanie środków w Szwajcarii
Artykuł 6: Przedsięwzięcia infrastrukturalne i planowanie środków we Wspólnocie
Artykuł 7: Środki wsparcia
Artykuł 8: Wyznaczanie cen
Artykuł 9: Sytuacje kryzysowe
Tytuł III: Transport drogowy
Artykuł 10: Ułatwianie transportu drogowego
Artykuł 11: Ochrona środowiska naturalnego
Artykuł 12: Opodatkowanie
Artykuł 13: Dostęp do rynku
Tytuł IV: Ułatwianie przekraczania granicy
Artykuł 14: Uproszczenie formalności
Tytuł V: Postanowienia ogólne i końcowe
Artykuł 15: Niedyskryminacja
Artykuł 16: Środki jednostronne
Artykuł 17: Dodatkowe środki
Artykuł 18: Wspólny Komitet
Artykuł 19: Działanie Komitetu
Artykuł 20: Czas trwania Umowy
Artykuł 21: Wejście w życie
Artykuł 22: Załączniki
Artykuł 23: Języki
Załącznik 1: Oświadczenie w sprawie zakresu obowiązywania artykułu 3 litera d)
Załącznik 2: Przedsięwzięcia infrastrukturalne i planowane środki w Szwajcarii
Załącznik 3: Oświadczenie w sprawie zakresu zobowiązania wymienionego w artykule 6
Załącznik 4: Przedsięwzięcia infrastrukturalne i planowane środki we Wspólnocie
Załącznik 5: Oświadczenie delegacji Wspólnoty w sprawie artykułu 8 Umowy
Załącznik 6: Listy wyłączeń
i) spod zakazu ruchu pojazdów w porze nocnej i w niedziele
ii) spod limitu masy 28 ton
Załącznik 7: Wspólna deklaracja w sprawie traktowania masy i wymiarów pojazdu
Załącznik 8: Wymiana listów w sprawie dostępu do rynku
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH, zwanych dalej "Wspólnotą", z jednej strony,
FEDERALNA RADA SZWAJCARII działająca w imieniu Konfederacji Szwajcarskiej, zwanej dalej "Szwajcarią", z drugiej strony,
PRAGNĄC wspierać współpracę międzynarodową i handel międzynarodowy przez skoordynowaną europejską politykę transportową,
UZNAJĄC potrzebę trwałego rozwiązania problemów, wynikających z transalpejskiego tranzytu, w sposób zabezpieczający jakość życia miejscowej ludności, chroniący środowisko naturalne i przyczyniający się, poprzez sprawniejsze zarządzanie ruchem, do doprowadzenia utworzenia jednolitego rynku Wspólnoty Europejskiej i Europejskiego Obszaru Gospodarczego,
UZNAJĄC naturalne przeszkody dla rozwoju transalpejskiego ruchu drogowego, z których wynikają niektóre różnice w ustawodawstwie Stron o ruchu drogowym, a także mając na uwadze, co następuje:
niezależnie od powyższego, uznaje się za słuszne stworzenie ułatwień w transporcie drogowym;
w warunkach ekonomicznych, środowiskowych, społecznych i bezpieczeństwa, transport kombinowany najlepiej odpowiada, w średnim i długim okresie, potrzebom wynikającym ze zwiększenia międzynarodowego transalpejskiego ruchu towarów;
poszczególne sposoby transportu muszą pokrywać ponoszone przez siebie koszty,
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
TYTUŁ I
CELE, ZAKRES OBOWIĄZYWANIA I DEFINICJE
Artykuł 1
Cele
Niniejsza Umowa między Wspólnotą a Szwajcarią ma na celu umocnienie współpracy między Wspólnotą a Szwajcarią w niektórych sektorach transportu, w szczególności w sektorze transalpejskiego tranzytu.
W związku z tym Strony postanawiają podjąć skoordynowane działanie na rzecz upowszechnienia, w interesie zdrowia publicznego i środowiska naturalnego, korzystania z transportu kolejowego, w szczególności z transportu kombinowanego, oraz poprawić dostęp do rynku i wprowadzić ułatwienia w ruchu drogowym poprzez stosowanie właściwych środków.
Artykuł 2
Zakres obowiązywania
1.
Niniejsza Umowa stosuje się:
a) do wspólnotowego ruchu tranzytowego przez Szwajcarię,
b) do niektórych spraw dotyczących dwustronnego ruchu.
2.
Przedmiotem współpracy są w szczególności: infrastruktura transportowa, środki wsparcia niezbędne dla rozwoju transportu kolejowego i transportu kombinowanego, dostęp do rynku i stała wymiana między Stronami informacji o rozwoju ich odnośnych polityk transportu.
3.
W zakresie drogowego przewozu towarów, Umowa stosuje się do przewozów wykonywanych przez przewoźników posiadających siedzibę na terytorium jednej ze Stron.
Artykuł 3
Definicje
Do celów niniejszej Umowy stosuje się następujące definicje:
a) "wspólnotowy ruch tranzytowy" oznacza przewóz towarów w tranzycie przez terytorium Szwajcarii, w drodze do lub z Państwa Członkowskiego Wspólnoty;
b) "ruch dwustronny" oznacza przewóz towarów z terytorium jednej Strony na terytorium drugiej Strony;
c) "transport kombinowany drogowo/kolejowy" dalej zwany "transportem kombinowanym" oznacza taki przewóz rzeczy samochodami ciężarowymi lub jednostkami ładunkowymi, który odbywa się częściowo koleją, a rozpoczyna się lub kończy transportem drogowym;
d) "przewóz rzeczy" oznacza przejazdy, podejmowane przez samochody ciężarowe, z ładunkiem lub bez ładunku;
e) "samochody ciężarowe" oznaczają samochody ciężarowe, ciągniki, przyczepy i naczepy;
f) "jednostki ładunkowe" oznaczają pojemniki i wymienne skrzynie ładunkowe.
TYTUŁ II
TRANSPORT KOLEJOWY I TRANSPORT KOMBINOWANY
Artykuł 4
Postanowienia ogólne
1.
Strony niniejszym zgodnie postanawiają przyjąć i koordynować, w granicach swoich właściwości, środki konieczne dla rozwoju i upowszechnienia transportu kolejowego i transportu kombinowanego, jako sposobów transportu o istotnym znaczeniu dla rozwiązywania problemów, spowodowanych w szczególności przewozem towarów na osi północ-południe przez Alpy szwajcarskie.
Budowa niezbędnej infrastruktury i tworzenie harmonogramów przedsięwzięć infrastrukturalnych, rozwój i świadczenie usług, oraz wprowadzanie w życie środków wsparcia są przedmiotem koordynacji i są prowadzone równocześnie.
Strony zobowiązują się realizować te cele uzyskując najkorzystniejszy możliwie zwrot dokonanych nakładów.
2.
Środki te są zgodne z postanowieniami trójstronnej Umowy w sprawie poprawy transalpejskiego kombinowanego kolejowo-drogowego transportu towarów, podpisanej dnia 3 grudnia 1991 roku przez ministra transportu Republiki Federalnej Niemiec, szefa Federalnego Ministerstwa Transportu, Łączności i Energetyki Konfederacji Szwajcarskiej i ministra transportu Republiki Włoskiej.
Artykuł 5
Przedsięwzięcia infrastrukturalne i planowanie środków w Szwajcarii
Szczegółowe dane na temat planowanych środków zawiera załącznik 2.
Środki te opierają się na następujących zasadach:
a) W krótkim i średnim okresie:
Szwajcaria zobowiązuje się stopniowo zwiększać przelotowość, w transporcie kombinowanym, transalpejskich tras Gotthard i Lötschberg, z 330000 wysyłek w 1991 roku do 710000 wysyłek w 1994 roku [1].
Szwajcaria zobowiązuje się zmodernizować, do końca 1994 roku [2], trasę tranzytową Lötschberg - Simplon w taki sposób, by powstała możliwość przewozu zespołem samochodów ciężarowych o wysokości narożnej 4 m.
Modernizacja będzie prowadzona równolegle z odpowiednimi pracami na terytorium Wspólnoty, przewidzianymi w artykule 6.
Równolegle z tymi pracami, Szwajcaria zobowiązuje się poprawić połączenia kolejowe z trasami tranzytowymi, w celu przyspieszenia ruchu i dalszego zwiększenia przelotowości.
b) W długim okresie:
Szwajcaria zobowiązuje się do dalszej modernizacji transalpejskich tras tranzytowych, w tym:
- linii kolejowej Arth - Goldau - Lugano, łącznie z podstawowym tunelem pod przełęczą Św. Gottharda (o długości około 50 km; okres realizacji tego przedsięwzięcia szacuje się na 12–15 lat),
- podstawowej linii kolejowej między regionem Frutigen a doliną Rodanu, łącznie z podstawowym tunelem Lötschberg (o długości około 30 km; czas realizacji tego przedsięwzięcia szacuje się na 7–10 lat).
Artykuł 6
Przedsięwzięcia infrastrukturalne i planowanie środków we Wspólnocie
Zgodnie z oświadczeniem w załączniku 3 i z intencjami Państw Członkowskich, Wspólnota zobowiązuje się do przyjęcia następujących środków:
- stworzenie nowych i modernizacja istniejących terminali, w szczególności w Niemczech, północnych Włoszech i w rejonie Rotterdamu,
- zwiększenie wysokości skrajni na liniach kolejowych w północnych Włoszech, w sposób umożliwiający wolny od przeszkód przewóz towarów transportem kombinowanym, towarzyszący i nietowarzyszący.
W szczególności, należy powiększyć, przed końcem 1994 roku [3], tunele na linii Iselle - Domodossola, aby umożliwić przewóz zespołem samochodów ciężarowych o wysokości narożnej 4 m,
- należy zwiększyć przelotowość niektórych odcinków linii kolejowych w Niemczech, w szczególności na linii Mannheim - Bazylea, oraz w północnych Włoszech.
Szczegółowe dane tych planów zawiera załącznik 4.
Artykuł 7
Środki wsparcia
1.
W celu upowszechniania transportu kolejowego i transportu kombinowanego, Strony zobowiązują się przyznać priorytet następującym celom i podjąć uzgodnione działanie w kierunku wprowadzenia w życie odpowiednich środków:
1.1. zachęcać użytkowników i nadawców przesyłek do korzystania z transportu kombinowanego, w szczególności przez doprowadzenie do jego konkurencyjności z transportem drogowym;
1.2. zachęcać do korzystania z transportu kombinowanego na całej trasie przewozu i na długich trasach i promować korzystanie z wymiennych skrzyń ładunkowych, pojemników i, generalnie, z nowoczesnych technologii transportu nietowarzyszącego;
1.3. ujednolicić wymagania w zakresie masy, wymiarów i cech technicznych urządzeń transportu kombinowanego, w szczególności w celu zapewnienia zgodności z wymaganiami wysokości skrajni;
1.4. ułatwiać dostęp do najbliższych odpowiednio wyposażonych terminali, w szczególności poprzez odstępowanie, na zasadzie wzajemności, od wymogów w zakresie dopuszczania ruchu do i z terminali transportu kombinowanego, bez uszczerbku dla postanowień artykułu 10 i załącznika 6 do niniejszej Umowy;
1.5. ustanowienie zasad odpowiedzialności z tytułu usług transportu kombinowanego, porównywalnych z zasadami mającymi zastosowanie do innych sposobów transportu;
1.6. zapobieganie dyskryminacji przewoźników ze względu na przynależność państwową, w szczególności w dziedzinie organizacji i marketingu transportu kombinowanego.
2.
Strony zobowiązują się nakłonić spółki kolejowe, w konkretny sposób w granicach swej właściwości, do:
2.1. zestawiania kompletnych pociągów;
2.2. poprawy wiarygodności dostaw i skracania czasu dostawy w sektorze transportu kombinowanego, w szczególności przez:
2.2.1. skracanie czasu oczekiwania, w szczególności na granicach;
2.2.2. zwiększenie częstotliwości usług;
2.2.3. podnoszenie wydajności;
2.2.4. ograniczenie formalności administracyjnych;
2.3. podejmowanie niezbędnych skoordynowanych środków w celu zamawiania i wprowadzania do użytku nowych urządzeń, niezbędnych ze względu na natężenie ruchu;
2.4. wspieranie działań w kierunku rozszerzenia oferty o dodatkowe usługi (np. pakowanie, naprawy, składowanie w chłodni, etc.) w obrębie terminali;
2.5. gwarantowanie czasu przewozu;
2.6. zapewnianie nowych połączeń kolejowych tam, gdzie jest to ekonomicznie uzasadnione.
Artykuł 8
Wyznaczanie cen
1.
Wyznaczanie cen transportu kolejowego pozostaje prerogatywą właściwych organów lub instytucji każdej ze Stron.
Strony zapewniają konkurencyjne warunki cenowe transportu kombinowanego wobec odnośnych warunków w transporcie drogowym.
2.
Strony zapewniają, że środki podjęte przez Stronę lub przez właściwy organ działający na jej terytorium nie osłabią rynkowego efektu pomocy przyznanej przez drugą Stronę.
3.
W celu popierania transalpejskiego transportu kombinowanego, Strony mogą zezwolić na pomoc w zakresie infrastruktury i stacjonarnych lub ruchomych urządzeń przeładunkowych, pomoc w zakresie taboru kolejowego wykorzystywanego tylko w transporcie kombinowanym i pomoc w zakresie niepokrytych kosztów operacyjnych.
Artykuł 9
Sytuacje kryzysowe
W przypadku poważnego zakłócenia tranzytowego ruchu kolejowego, na przykład wskutek klęski żywiołowej, właściwe organy Stron podejmują, w ramach swej właściwości, wszelkie możliwe uzgodnione działania w celu utrzymania płynności ruchu.
Obowiązuje przyznawanie pierwszeństwa ładunkom sensytywnym, takim jak łatwo psująca się żywność.
TYTUŁ III
TRANSPORT DROGOWY
A. ASPEKTY TECHNICZNE I PODATKOWE
Artykuł 10
Ułatwianie transportu drogowego
1.
Strony zobowiązują się dążyć do ułatwienia przewozu towarów transportem drogowym, przestrzegając obowiązującego w Szwajcarii limitu dopuszczalnej rzeczywistej masy całkowitej pojazdu 28 ton i zakazu ruchu pojazdów w porze nocnej i w niedziele, z zastrzeżeniem wyłączenia, określonego w załączniku 6.
2.
W tym celu władze Szwajcarii podejmują następujące działania, poczynając od zniesienia przez Radę Federalną opłaty za przekroczenie ograniczenia masy, nakładanej w obszarach przygranicznych od dnia 6 lutego 1990 roku:
- ukończenie i poprawa stanu sieci dróg krajowych,
- zwiększenie tolerancji masy pojazdu z 2 do 5 %,
- poszerzenie strefy granicznej Ticino dla dostępu z autostrady,
- zniesienie niektórych ograniczeń dotyczących przewozu zwierząt transportem drogowym,
- zwiększenie dopuszczalnej długości pojazdów przegubowych z 16 do 16,5 m,
- zwiększenie dopuszczalnej długości pociągów drogowych z 18 do 18,35 m,
- zwiększenie ograniczenia łącznej masy trzyosiowych pojazdów z jedną napędzaną osią z 19 do 22 ton,
- zwiększenie ograniczenia szerokości pojazdów drogowych z 2,30 do 2,50 m, a dla samochodów - chłodni do 2,60 m.
3.
Bez uszczerbku dla ustępów 1 i 2 niniejszego artykułu i postanowień Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym w przypadku wejścia w życie tego ostatniego między Wspólnotą a Szwajcarią, Szwajcaria dopuszcza do ruchu pojazdy drogowe, zarejestrowane w Państwach Członkowskich Wspólnoty i odpowiadające warunkom technicznym w zakresie wymiarów i nacisku na napędzaną oś, ustanowionym prawodawstwem Wspólnoty, według stanu prawnego na dzień wejścia w życie niniejszej Umowy [4].
Artykuł 11
Ochrona środowiska naturalnego
1.
W celu poprawy ochrony środowiska naturalnego, Strony zamierzają w szczególności wprowadzić ostrzejsze normy redukcji emisji gazów, cząstek stałych zawieszonych w gazie i hałasu z samochodów ciężarowych.
2.
Opracowując normy emisji, Strony dokonują okresowych i częstych wzajemnych konsultacji.
3.
W odniesieniu do norm emisji, pojazdy ciężarowe zarejestrowane w jednej ze Stron są dopuszczone do ruchu na terytorium obydwu Stron, z zastrzeżeniem postanowień załącznika 6 (II) punkt 3.
Artykuł 12
Opodatkowanie
1.
Strony zobowiązują się dążyć do stopniowego wprowadzenia możliwie najbardziej skoordynowanych form podatku drogowego.
Celem tych działań jest doprowadzenie, w pierwszej fazie, do tego, by pojazdy pokrywały koszty infrastruktury transportowej, a w drugiej fazie - by pokrywały także koszty zewnętrzne, w szczególności koszty korzystania ze środowiska naturalnego.
2.
Przy opracowywaniu sposobów podejścia do tej kwestii, Strony regularnie konsultują się wzajemnie.
Strony uwzględniają, w miarę możności, zasadę terytorialności oraz szczególne koszty występujące w regionach alpejskich.
3.
W miarę potrzeby Strony podejmują rokowania zmierzające do osiągnięcia porozumienia w sprawie podatków drogowych.
Podstawowym celem porozumienia jest, w ramach celów określonych w ustępie 1, zapewnienie swobodnego przepływu ruchu granicznego, zmniejszenie różnic między systemami podatków drogowych obowiązującymi na terytorium każdej ze Stron i wyeliminowanie zniekształceń konkurencji, zarówno w ramach jednego sposobu transportu jak i między różnymi sposobami transportu, wynikających z takich różnic.
B. DOSTĘP DO RYNKU
Artykuł 13
Dostęp do rynku
Strony zgłaszają zamiar udostępnienia sobie wzajemnie rynku transportu w ramach Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub, w razie potrzeby, na warunkach, które mają zostać określone w Umowie dwustronnej [5].
TYTUŁ IV
UŁATWIENIE PRZEKRACZANIAGRANICY I UPROSZCZENIE FORMALNOŚCI
Artykuł 14
1.
Strony zobowiązują się dążyć do uproszczenia formalności, w szczególności formalności celnych, obowiązujących podczas transportu.
2.
Środki te podejmowane są zgodnie z Umową między Wspólnotą Europejską a Szwajcarią w sprawie ułatwienia ruchu przez granicę, która weszła w życie z dniem 1 lipca 1991 roku.
TYTUŁ V
POSTANOWIENIA OGÓLNE I KOŃCOWE
Artykuł 15
Niedyskryminacja
Strony nie wprowadzają środków dyskryminujących ani w dziedzinach objętych niniejszą Umową, ani w odniesieniu do ruchu przez terytoria Państw Członkowskich Wspólnoty.
Artykuł 16
Środki jednostronne
Strony powstrzymują się przed podejmowaniem jednostronnych środków, dyskryminujących ruch tranzytowy dopuszczonych na mocy Umowy.
Artykuł 17
Dodatkowe środki
W przypadku gdy Strona uzna, opierając się na doświadczeniach ze stosowania niniejszej Umowy, że przyjęcie innych środków, objętych zakresem niniejszej Umowy, byłoby w interesie skoordynowanej europejskiej polityki transportowej, w szczególności, że byłoby pomocne w rozwiązywaniu problemu tranzytu transalpejskiego, Strona ta przedstawi drugiej Stronie właściwe propozycje.
Artykuł 18
Wspólny Komitet
1.
Tworzy się Wspólny Komitet pod nazwą "Komitet Wspólnota/Szwajcaria do spraw transportu śródlądowego", którego zadania obejmują:
- zapewnienie właściwego wprowadzenia w życie niniejszej Umowy,
- zapewnienie właściwej koordynacji rozwoju i tworzenia infrastruktury transportu kombinowanego, usług i środków wsparcia,
- prowadzenie regularnej wymiany informacji na temat ogólnych kwestii polityki w zakresie lądowego transportu towarów i ocenę postępu wprowadzania w życie niniejszej Umowy,
- dokonywanie, w okresach trzyletnich, przeglądów Umowy pod kątem postępu jej wprowadzenia w życie i rozwoju sytuacji, w szczególności w następujących dziedzinach:
- oddziaływania ruchu drogowego na środowisko naturalne i jakość życia,
- obciążanie kosztami infrastruktury i kosztami zewnętrznymi,
- wydajności transportu kombinowanego i przelotowości sieci drogowej.
W miarę potrzeb Wspólny Komitet przedkłada Stronom odpowiednie sugestie.
2.
Spory między Stronami dotyczące wykładni lub stosowania niniejszej Umowy poddaje się pod rozstrzygnięcie Wspólnemu Komitetowi, który dąży do osiągnięcia rozwiązania możliwego do przyjęcia przez obie Strony.
3.
Wspólny Komitet składa się z przedstawicieli Wspólnoty i przedstawicieli Szwajcarii.
4.
Wspólny Komitet tworzy i przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 19
Działalność Komitetu
1.
Strony kolejno przewodniczą posiedzeniom Wspólnego Komitetu, według porządku ustalonego w regulaminie wewnętrznymWspólnego Komitetu.
2.
Przewodniczący zwołuje posiedzenie Wspólnego Komitetu, co najmniej raz w roku, w celu dokonania oceny ogólnego funkcjonowania Umowy.
Ponadto Wspólny Komitet zbiera się w każdym przypadku, gdy wymagają tego szczególne okoliczności, na wniosek każdej ze Stron, zgodnie z warunkami ustanowionymi w regulaminie.
3.
Wspólny Komitet może podjąć decyzje o powołaniu grupy roboczej, w celu uzyskania pomocy w wypełnianiu swoich funkcji.
Artykuł 20
Czas trwania Umowy
Niniejszą Umowę zawiera się na okres 12 lat.
Artykuł 21
Wejście w życie
Niniejsza Umowa podlega ratyfikacji lub zatwierdzeniu zgodnie z procedurami wewnętrznymi Stron.
Wchodzi w życie z dniem wzajemnej notyfikacji przez Strony zakończenia wymaganej procedury prawnej.
Artykuł 22
Konwencja bazylejska
o kontroli transgranicznego przemieszczania i usuwania odpadów niebezpiecznych
PREAMBUŁA
STRONY NINIEJSZEJ KONWENCJI,
ŚWIADOME ryzyka szkód powodowanych w zdrowiu ludzkim i środowisku przez odpady niebezpieczne i inne odpady oraz ich transgraniczne przemieszczanie,
POMNE rosnącego zagrożenia dla ludzkiego zdrowia i środowiska, powodowanego przez wzrastające wytwarzanie i złożoność składu oraz transgraniczne przemieszczanie odpadów niebezpiecznych i innych odpadów,
WIEDZĄC TAKŻE, iż najbardziej skutecznym sposobem ochrony ludzkiego zdrowia i środowiska przed niebezpieczeństwami powodowanymi przez takie odpady jest redukcja ich wytwarzania do minimum, w kategoriach ilościowych i/lub potencjalnego zagrożenia,
PRZEKONANE, że państwa powinny podjąć niezbędne środki w celu zapewnienia spójności gospodarki odpadami niebezpiecznymi i innymi odpadami, łącznie z ich transgranicznym przemieszczaniem i usuwaniem, zgodnym z ochroną ludzkiego zdrowia i środowiska, niezależnie od miejsca przeznaczenia i usuwania tych odpadów,
ZWAŻYWSZY, iż państwa powinny zagwarantować ponoszenie przez wytwórców obowiązków związanych z transportem i usuwaniem niebezpiecznych odpadów i innych odpadów w sposób zgodny z właściwą ochroną środowiska, niezależnie od miejsca usuwania,
W PEŁNI UZNAJĄC suwerenne prawo każdego państwa do zakazu przywozu i usuwania odpadów niebezpiecznych i innych odpadów z zagranicy na jego terytorium,
ROZUMIEJĄC TAKŻE nasilające się pragnienie ustanowienia zakazu transgranicznego przemieszczania odpadów niebezpiecznych i ich usuwania na terytorium innych państw, zwłaszcza krajów rozwijających się,
PRZEKONANE, że odpady niebezpieczne i inne odpady, na ile jest to zgodne z ich zagospodarowaniem bezpiecznym dla środowiska i skutecznym, powinny być likwidowane w państwie, w którym zostały wytworzone,
ŚWIADOME TAKŻE, iż transgraniczne przemieszczanie takich odpadów z państwa, w którym zostały wytworzone, do jakiegokolwiek innego państwa powinno być dozwolone tylko wówczas, gdy ma miejsce w warunkach niezagrażających zdrowiu ludzkiemu i środowisku oraz w warunkach zgodnych z postanowieniami niniejszej konwencji,
ZWAŻYWSZY, że wzmożona kontrola transgranicznego przemieszczania odpadów niebezpiecznych i innych odpadów będzie działać jak bodziec do gospodarowania nimi w sposób bezpieczny dla środowiska oraz prowadzić do zmniejszenia rozmiarów takich przepływów transgranicznych,
PRZEKONANE, iż państwa powinny podjąć działania na rzecz właściwej wymiany informacji oraz kontroli transgranicznego przemieszczania odpadów niebezpiecznych i innych odpadów z tych państw oraz do nich,
STWIERDZAJĄC, że niektóre porozumienia międzynarodowe i regionalne uwzględniają problemy ochrony i zabezpieczenia środowiska w związku z tranzytem towarów niebezpiecznych,
UWZGLĘDNIAJĄC Deklarację Konferencji Narodów Zjednoczonych o środowisku człowieka (Sztokholm, 1972), Wytyczne kairskie i Zasady bezpiecznej gospodarki niebezpiecznymi odpadami przyjęte decyzją Rady Zarządzającej Programu Środowiska Narodów Zjednoczonych (UNEP) nr 14/30 z 17 czerwca 1987 r., Zalecenia Komitetu Ekspertów Narodów Zjednoczonych do spraw Transportu Niebezpiecznych Towarów (określone w 1957 r. i aktualizowane co dwa lata), a także stosowne zalecenia, deklaracje, instrumenty i regulacje przyjęte w ramach systemu Narodów Zjednoczonych oraz prace i studia realizowane w ramach innych międzynarodowych i regionalnych organizacji,
MAJĄC NA UWADZE ducha, zasady, cele i funkcje Światowej karty przyrody, zatwierdzonej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych na jego trzydziestej siódmej sesji (w 1982 r.), jako zasady etyki w odniesieniu do ochrony środowiska ludzkiego oraz zachowania zasobów naturalnych,
POTWIERDZAJĄC, że państwa są odpowiedzialne za realizację swych międzynarodowych zobowiązań dotyczących ochrony zdrowia ludzkiego, jak również ochrony i zachowania środowiska, oraz są zobowiązane do tego zgodnie z prawem międzynarodowym,
UZNAJĄC, że w przypadku materialnego naruszenia postanowień niniejszej konwencji lub jakiegokolwiek jej protokołu zostanie zastosowane właściwe międzynarodowe prawo umów,
ŚWIADOME potrzeby kontynuowania rozwoju i wdrażania służących ochronie środowiska technologii małoodpadowych, recyklizacji, dobrych systemów zarządzania oraz gospodarowania, w celu ograniczenia do minimum wytwarzania odpadów niebezpiecznych i innych odpadów,
ŚWIADOME TAKŻE rosnącej międzynarodowej troski o potrzebę ścisłej kontroli transgranicznego przemieszczania odpadów niebezpiecznych i innych odpadów oraz potrzeby ograniczenia takiego przemieszczania, jeśli to możliwe, do minimum,
ZANIEPOKOJONE problemem nielegalnego transgranicznego przemieszczania odpadów niebezpiecznych i innych odpadów,
UWZGLĘDNIAJĄC TAKŻE ograniczone możliwości krajów rozwijających się w dziedzinie gospodarki odpadami niebezpiecznymi i innymi odpadami,
UZNAJĄC potrzebę promocji transferu technologii, zwłaszcza do krajów rozwijających się, na rzecz bezpiecznej gospodarki odpadami niebezpiecznymi i innymi odpadami wytwarzanymi lokalnie, zgodnie z duchem Wytycznych kairskich i rezolucji nr 14/16 Rady Zarządzającej UNEP o promocji transferu technologii służących ochronie środowiska,
UZNAJĄC TAKŻE, iż odpady niebezpieczne i inne odpady powinny być transportowane w sposób zgodny z właściwymi międzynarodowymi konwencjami i zaleceniami,
PRZEKONANE TAKŻE, iż transgraniczne przemieszczanie odpadów niebezpiecznych i innych odpadów powinno być dozwolone tylko wtedy, gdy transport i docelowe usunięcie takich odpadów są bezpieczne dla środowiska, oraz
ZDECYDOWANE chronić, za pomocą ścisłej kontroli, zdrowie człowieka i środowisko przed szkodliwymi skutkami, jakie mogą wyniknąć z wytwarzania i gospodarki odpadami niebezpiecznymi i innymi odpadami,
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Zakres przedmiotowy konwencji
1.
W rozumieniu niniejszej konwencji "odpadami niebezpiecznymi" są następujące odpady podlegające przepływom transgranicznym:
a) odpady należące do którejkolwiek kategorii zawartej w załączniku I, chyba że nie posiadają którejkolwiek z charakterystyk zawartych w załączniku III; oraz
b) odpady nieobjęte lit. a), lecz określone lub uznawane za odpady niebezpieczne przez ustawodawstwo krajowe strony eksportującej, importującej lub tranzytowej.
2.
Odpady należące do którejkolwiek kategorii określonej w załączniku II i będące przedmiotem transgranicznego przemieszczania są w rozumieniu niniejszej konwencji "innymi odpadami".
3.
Odpady, które z przyczyn swej radioaktywności stanowią przedmiot innych międzynarodowych systemów kontrolnych, łącznie z międzynarodowymi instrumentami stosowanymi specjalnie do materiałów radioaktywnych, są wyłączone z zakresu niniejszej konwencji.
4.
Odpady pochodzące z normalnej działalności statku, których zrzut jest objęty innym międzynarodowym instrumentem prawnym, są wyłączone z zakresu niniejszej konwencji.
Artykuł 2
Definicje
W rozumieniu niniejszej konwencji:
1. "odpady" są to substancje lub przedmioty, które są usuwane lub których usuwanie zamierza się przeprowadzić albo których usuwanie jest wymagane z mocy przepisów prawa krajowego;
2. "gospodarka" oznacza gromadzenie, transport i usuwanie odpadów niebezpiecznych lub innych odpadów, łącznie z późniejszym postępowaniem z miejscami, na które się je usuwa;
3. "transgraniczne przemieszczanie" oznacza jakiekolwiek przemieszczanie odpadów niebezpiecznych lub innych odpadów z obszarów znajdujących się pod jurysdykcją krajową jednego państwa do obszarów lub przez obszary znajdujące się pod jurysdykcją innego państwa albo do obszarów lub przez obszary nieznajdujące się pod żadną krajową jurysdykcją jakiegokolwiek państwa, pod warunkiem że w takie przemieszczanie zaangażowane są co najmniej dwa państwa;
4. "usuwanie" oznacza jakąkolwiek działalność wyszczególnioną w załączniku IV niniejszej konwencji;
5. "miejsce lub urządzenie dozwolone" oznacza miejsce lub urządzenie służące do usuwania odpadów niebezpiecznych lub innych odpadów, które jest zatwierdzone lub dozwolone, jako działające w tym celu, przez odpowiednie władze państwa, na którego terytorium to miejsce lub urządzenie się znajduje;
6. "kompetentne władze" oznacza jedną władzę rządową, wyznaczoną przez stronę mającą odpowiadać – w takich granicach geograficznych, jakie strona uzna za odpowiednie – za otrzymanie zawiadomień o transgranicznym przemieszczeniu odpadów niebezpiecznych lub innych odpadów i za wszelką informację z tym związaną oraz odpowiadać na takie zawiadomienia, jak postanowiono w artykule 6;
7. "wydzielony ośrodek krajowy" oznacza wyodrębnioną jednostkę strony, o której mowa w artykule 5, odpowiedzialną za otrzymywanie i obieg informacji, jak postanowiono w artykułach 13 i 16;
8. "bezpieczna dla środowiska gospodarka niebezpiecznymi odpadami lub innymi odpadami" oznacza podejmowanie wszelkich praktycznych działań w celu zapewnienia gospodarki odpadami niebezpiecznymi i innymi odpadami w sposób, który będzie chronił zdrowie człowieka i środowisko przed szkodliwymi skutkami mogącymi wynikać z oddziaływania takich odpadów;
9. "obszar pod krajową jurysdykcją państwa" oznacza każdy obszar lądowy, akwen morski lub przestrzeń powietrzną, w których obrębie państwo wykonuje kompetencje administracyjne i prawodawcze zgodnie z prawem międzynarodowym w odniesieniu do ochrony zdrowia człowieka lub środowiska;
10. "państwo eksportujące" oznacza stronę, od której planuje się zapoczątkowanie lub zapoczątkowuje się transgraniczne przemieszczanie odpadów niebezpiecznych lub innych odpadów;
11. "państwo importujące" oznacza stronę, do której planuje się lub ma miejsce transgraniczne przemieszczenie odpadów niebezpiecznych lub innych odpadów w celu usunięcia ich tamże lub w celu załadowania uprzednio przed ich usunięciem na obszar nieznajdujący się pod jurysdykcją krajową jakiegokolwiek państwa;
12. "państwo tranzytowe" oznacza każde państwo, inne niż państwa eksportujące lub importujące, prze które planowany jest lub ma miejsce przewóz odpadów niebezpiecznych lub innych odpadów;
13. "państwa zainteresowane" oznacza strony będące państwami eksportującymi albo importującymi lub państwami tranzytowymi, bez względu na to, czy państwa te są, czy nie są stronami niniejszej konwencji;
14. "osoba" oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną;
15. "eksporter" oznacza każdą osobę podlegającą jurysdykcji państwa eksportującego, organizującą wywóz odpadów niebezpiecznych lub innych odpadów;
16. "importer" oznacza każdą osobę podlegającą jurysdykcji państwa importującego, organizującą przywóz niebezpiecznych odpadów lub innych odpadów;
17. "przewoźnik" oznacza każdą osobę, która zajmuje się transportem odpadów niebezpiecznych lub innych odpadów;
18. "wytwórca" oznacza każdą osobę, której działalność jest przyczyną powstania odpadów niebezpiecznych lub innych odpadów, a gdy osoba ta jest nieznana – osobę, która posiada i/lub kontroluje te odpady;
19. "usuwający" oznacza każdą osobę, do której dostarczane są odpady niebezpieczne lub inne odpady i która zajmuje się usuwaniem takich odpadów;
20. "organizacja integracji politycznej i/lub gospodarczej" oznacza organizację ustanowioną przez suwerenne państwa, której państwa będące jej członkami przekazały kompetencje dotyczące spraw objętych niniejszą konwencją i która została odpowiednio upoważniona, zgodnie z jej wewnętrznymi procedurami, do podpisania, ratyfikacji, zatwierdzenia, formalnego potwierdzenia lub formalnego przystąpienia do konwencji;
21. "ruch nielegalny" oznacza każde transgraniczne przemieszczanie odpadów niebezpiecznych lub innych odpadów, jak wyszczególniono w artykule 9.
Artykuł 3
Krajowe definicje niebezpiecznych odpadów
1.
Każda strona, w ciągu sześciu miesięcy od stania się stroną niniejszej konwencji, poinformuje Sekretariat konwencji o odpadach innych niż wymienione w załącznikach I i II, traktowanych lub określonych jako odpady niebezpieczne w jej ustawodawstwie krajowym, a także o wszelkich wymaganiach dotyczących procedur transgranicznego przemieszczania, jakie można zastosować do takich odpadów.
2.
Każda strona będzie następnie informować Sekretariat o wszelkich istotnych zmianach w informacji dostarczonej zgodnie z ustępem 1.
3.
Sekretariat bezzwłocznie przekaże wszystkim stronom informacje otrzymane zgodnie z ustępami 1 i 2.
4.
Strony będą odpowiedzialne za udostępnienie ich eksporterom informacji dostarczonej im przez Sekretariat zgodnie z ustępem 3.
Artykuł 4
Zobowiązania ogólne
1. a) Strony korzystające ze swego prawa do zakazu przywozu odpadów niebezpiecznych lub innych odpadów w celu ich usunięcia poinformują inne strony o swej decyzji zgodnie z artykułem 13.
b) Strony zabronią wywozu lub nie zezwolą na wywóz odpadów niebezpiecznych lub innych odpadów do stron, które zabroniły przywozu takich odpadów, po otrzymaniu zawiadomienia zgodnie z ustępem 1 litera a).
c) Strony zabronią wywozu lub nie zezwolą na wywóz odpadów niebezpiecznych lub innych odpadów, jeżeli państwo importujące nie wyrazi pisemnej zgody na określony przywóz, w przypadku gdy państwo importujące nie zabroniło przywozu takich odpadów.
2.
Każda strona podejmie odpowiednie środki w celu:
a) zapewnienia, uwzględniając aspekty społeczne, techniczne i gospodarcze, by wytwarzanie przez nią odpadów niebezpiecznych i innych odpadów było ograniczone do minimum;
b) zapewnienia, w możliwie najszerszym zakresie, dostępności do właściwych i odpowiednio zlokalizowanych urządzeń służących do usuwania odpadów niebezpiecznych i innych odpadów w sposób bezpieczny dla środowiska, niezależnie od miejsca ich lokalizacji na terytorium strony;
c) zapewnienia, aby osoby biorące udział w gospodarce odpadami niebezpiecznymi i innymi odpadami podejmowały działania niezbędne, w takim stopniu, jak jest to konieczne, dla uniknięcia zanieczyszczenia odpadami niebezpiecznymi i innymi odpadami, wynikającego z takiej gospodarki, a jeżeli takie zanieczyszczenie zaistnieje, by jego skutki dla zdrowia człowieka i środowiska zostały zmniejszone do minimum;
d) zapewnienia, że transgraniczne przemieszczanie odpadów niebezpiecznych i innych odpadów będzie ograniczone do minimum zgodnego z bezpieczną dla środowiska gospodarką takimi odpadami oraz że przemieszczanie będzie prowadzone w sposób zapewniający ochronę zdrowia człowieka i środowiska przed szkodliwymi skutkami, jakie mogą wynikać z takiego przemieszczania;
e) zakazu wywozu odpadów niebezpiecznych lub innych odpadów do państwa lub grupy państw należących do organizacji integracji ekonomicznej i/lub politycznej, którą stanowią strony, zwłaszcza do państw rozwijających się, które w swym ustawodawstwie zabroniły wszelkiego przywozu, lub gdy strona ma powód do przeświadczenia, że dane odpady nie będą zagospodarowane w sposób bezpieczny dla środowiska, zgodnie z kryteriami, które przyjmą strony podczas ich pierwszego spotkania;
f) wymagania, aby informacja o proponowanym transgranicznym przemieszczaniu odpadów niebezpiecznych i innych odpadów została dostarczona państwom zainteresowanym, zgodnie z załącznikiem VA, w celu jasnego określenia wpływu proponowanego przemieszczania na zdrowie człowieka i środowisko;
g) zapobieżenia przywozowi odpadów niebezpiecznych i innych odpadów, jeżeli ma powód do przeświadczenia, że dane odpady nie będą zagospodarowane w sposób bezpieczny dla środowiska;
h) współpracy z innymi stronami i zainteresowanymi organizacjami, bezpośrednio i poprzez Sekretariat, wyłącznie z upowszechnianiem informacji o transgranicznym przemieszczaniu odpadów niebezpiecznych i innych odpadów, na rzecz udoskonalenia bezpiecznej dla środowiska gospodarki takimi odpadami oraz zapobieżenia ruchowi nielegalnemu.
3.
Strony traktują jako przestępstwo ruch nielegalnych odpadów niebezpiecznych lub innych odpadów.
4.
Każda strona podejmie właściwe środki prawne, administracyjne i inne w celu wdrożenia i egzekwowania postanowień niniejszej konwencji, łącznie ze środkami prewencyjnymi, a także karnymi w przypadku pogwałcenia konwencji.
5.
Strona nie zezwoli na działalność wywozową lub przywozową odpadów niebezpiecznych i innych odpadów z państwami niebędącymi stronami niniejszej konwencji.
6.
Strony uzgadniają, że nie zezwolą na wywóz odpadów niebezpiecznych i innych odpadów w celu ich usuwania na obszarze na południe od 60o szerokości południowej, niezależnie od tego, czy takie odpady podlegają, czy nie podlegają transgranicznemu przemieszczaniu.
7.
Ponadto każda strona:
a) będzie zabraniać wszystkim osobom znajdującym się pod jej jurysdykcją transportu lub usuwania odpadów niebezpiecznych i innych odpadów, jeżeli takie osoby nie zostały upoważnione lub nie uzyskały zezwolenia na wykonywanie tego rodzaju operacji;
b) będzie wymagać, aby odpady niebezpieczne i inne odpady, które mają podlegać transgranicznemu przemieszczaniu, były opakowane, oznakowane i transportowane zgodnie z ogólnie przyjętymi i uznanymi międzynarodowymi zasadami i normami z dziedziny opakowalnictwa, znakowania i transportu oraz z uwzględnieniem odnośnych praktyk międzynarodowych;
c) będzie wymagać, aby odpady niebezpieczne i inne odpady były zaopatrzone w dokument przewozowy od punktu rozpoczęcia transgranicznego przemieszczania do punktu usuwania.
8.
Każda strona będzie wymagać, aby gospodarka odpadami niebezpiecznymi i innymi odpadami podlegającymi wywozowi była prowadzona w sposób bezpieczny dla środowiska w kraju importującym lub gdziekolwiek indziej.
Wytyczne techniczne bezpiecznej dla środowiska gospodarki odpadami stanowiącymi przedmiot niniejszej konwencji zostaną ustalone na pierwszym spotkaniu stron.
9.
Strony podejmą odpowiednie środki w celu zapewnienia, aby transgraniczne przemieszczanie odpadów niebezpiecznych i innych odpadów było dozwolone tylko wtedy, gdy:
a) państwo eksportujące nie dysponuje możliwościami technicznymi, niezbędnymi urządzeniami lub odpowiednimi składowiskami do usuwania danych odpadów w sposób wydajny i bezpieczny dla środowiska; lub
b) dane odpady są potrzebne jako surowiec do przemysłowego recyklingu lub odzysku w państwie importującym; lub
c) dane przemieszczenie transgraniczne jest zgodne z innymi kryteriami, o których zadecydują strony, pod warunkiem że kryteria te nie będą różnić się od celów niniejszej konwencji.
10.
Wynikające z niniejszej konwencji zobowiązanie państw, w których wytwarzane są odpady niebezpieczne i inne odpady, wymagające, aby odpady te były zagospodarowane w sposób bezpieczny dla środowiska, pod żadnym warunkiem nie może być przenoszone na państwa importujące lub tranzytowe.
11.
Niniejsza konwencja nie zabroni stronie ustanawiania dodatkowych wymagań, zgodnych z postanowieniami tej konwencji oraz przepisami prawa międzynarodowego, w celu lepszej ochrony zdrowia człowieka i środowiska.
12.
Żadne z postanowień niniejszej konwencji nie naruszy w jakikolwiek sposób suwerenności państw ani na ich wodach terytorialnych ustanowionych zgodnie z prawem międzynarodowym, ani suwerennych praw i jurysdykcji, którą państwa sprawują w ich wyłącznych strefach ekonomicznych oraz na ich szelfie kontynentalnym zgodnie z prawem międzynarodowym, ani korzystania przez statki i samoloty wszystkich państw z praw i swobód nawigacyjnych, zgodnie z prawem międzynarodowym określonym w odpowiednich dokumentach międzynarodowych.
13.
Strony dokonają okresowych przeglądów możliwości zmniejszenia ilości i/lub potencjału zanieczyszczeń odpadów niebezpiecznych i innych odpadów, które są wywożone do innych państw, w szczególności do państw rozwijających się.
Artykuł 5
Wyznaczenie kompetentnych władz i wydzielonego ośrodka
W celu ułatwienia wdrażania niniejszej konwencji strony:
1) wyznaczą lub ustanowią jedną lub więcej kompetentnych władz i jeden wydzielony ośrodek krajowy.
W przypadku państwa tranzytowego zostanie wyznaczona jedna kompetentna władza w celu otrzymywania zawiadomień;
2) w ciągu trzech miesięcy od daty wejścia dla nich w życie niniejszej konwencji poinformują Sekretariat o tym, które agencje wyznaczyły jako ich wydzielony ośrodek krajowy i kompetentne władze;
3) poinformują Sekretariat w ciągu jednego miesiąca od daty podjęcia decyzji o wszelkich zmianach odnośnie do dokonanego przez nie wyznaczenia zgodnie z ustępem 2.
Artykuł 6
Transgraniczne przemieszczenia pomiędzy stronami
1.
Państwo eksportujące zawiadomi (lub będzie wymagać zawiadomienia od wytwórcy lub eksportera), na piśmie, za pośrednictwem kompetentnych władz państwa eksportującego, kompetentne władze państw zainteresowanych o jakimkolwiek proponowanym transgranicznym przemieszczaniu odpadów niebezpiecznych lub innych odpadów.
Zawiadomienie takie będzie zawierać oświadczenia i informację wyszczególnioną w załaczniku VA, w języku akceptowanym przez państwo importujące.
Potrzebne jest tylko jedno zawiadomienie wysłane do każdego państwa zainteresowanego.
2.
Państwo importujące odpowie na piśmie zawiadamiającemu, wyrażając zgodę na przemieszczenie odpadów, z podaniem warunków lub bez warunków, albo odmawiając zezwolenia na przemieszczenie, albo żądając informacji dodatkowej.
Kopia ostatecznej odpowiedzi państwa importującego zostanie wysłana do kompetentnych władz zainteresowanych państw będących stronami.
3.
Państwo eksportujące nie zezwoli wytwórcy lub eksporterowi na rozpoczęcie transgranicznego przemieszczania, dopóki nie otrzyma pisemnego potwierdzenia, że:
a) zawiadamiający otrzymał pisemną zgodę państwa importującego; i
b) zawiadamiający otrzymał od państwa importującego potwierdzenie istnienia kontraktu pomiędzy eksporterem i usuwającym, precyzującego zagospodarowanie danych odpadów w sposób bezpieczny dla środowiska.
4.
Każde państwo tranzytowe, będące stroną, bezzwłocznie potwierdzi zawiadamiającemu otrzymanie zawiadomienia.
Następnie, w ciągu 60 dni, może odpowiedzieć na piśmie zawiadamiającemu, wyrażając zgodę na przemieszczenie odpadów, z podaniem warunków lub bez warunków, albo odmawiając zezwolenia na przemieszczenie, albo żądając informacji dodatkowej.
Państwo eksportujące nie zezwoli na rozpoczęcie transgranicznego przemieszczania, dopóki nie otrzyma pisemnej zgody państwa tranzytowego.
Jeżeli jednak w dowolnym czasie strona zdecyduje, że nie będzie wymagać uprzedniej zgody na piśmie, zarówno ogólnie, jak też na szczególnych warunkach, na tranzyt transgranicznego przemieszczenia odpadów niebezpiecznych lub innych odpadów, albo zmieni swoje wymagania w tym zakresie, poinformuje ona niezwłocznie inne strony o swej decyzji, w myśl artykułu 13.
Jeżeli w tym ostatnim wypadku państwo eksportujące nie otrzyma żadnej odpowiedzi w ciągu 60 dni od daty otrzymania danego zawiadomienia przez państwo tranzytowe, państwo eksportujące może zezwolić na wywóz przemieszczany przez państwo tranzytowe.
5.
W przypadku transgranicznego przemieszczania odpadów, jeżeli odpady te są określone prawnie lub traktowane jak odpady niebezpieczne:
a) tylko przez państwo eksportujące, wtedy odpowiednio do państwa eksportującego i eksportera stosuje się mutatis mutandis wymagania ustępu 9 niniejszego artykułu, dotyczące importera lub usuwającego oraz państwa importującego;
b) tylko przez i importujące albo przez państwa importujące państwo tranzytowe, które są stronami, wtedy odpowiednio do importera lub usuwającego i państwa importującego stosuje się mutatis mutandis wymagania ustępów 1, 3, 4 i 6 niniejszego artykułu, dotyczące eksportera i państwa eksportującego;
c) przez każde państwo tranzytowe, które jest stroną, do takiego państwa mają zastosowanie postanowienia ustępu 4.
6.
Państwo eksportujące może na podstawie pisemnej zgody zainteresowanych państw zezwolić wytwórcy lub eksporterowi na wykorzystanie zawiadomienia ogólnego, w przypadku gdy odpady niebezpieczne lub inne odpady posiadające te same charakterystyki fizyczne i chemiczne dostarczane są regularnie do tego samego usuwającego przez ten sam wyjściowy urząd celny państwa eksportującego, przez ten sam wejściowy urząd celny państwa importującego, a w przypadku tranzytu – przez te same urzędy celne wejściowe i wyjściowe państwa lub państw tranzytowych.
7.
Państwa zainteresowane mogą wyrazić pisemną zgodę na stosowanie zawiadomienia ogólnego, powołanego w ustępie 6, zapewniającego dostarczenie określonych informacji, takich jak dokładne ilości lub okresowe listy odpadów niebezpiecznych i innych odpadów, które mają zostać dostarczone.
8.
Zawiadomienia ogólne i pisemna zgoda, powołane w ustępach 6 i 7, mogą dotyczyć wielokrotnych dostaw odpadów niebezpiecznych i innych odpadów, nie dłużej jednak niż na okres 12 miesięcy.
9.
Strony będą wymagać, aby każda osoba, która ponosi odpowiedzialność za transgraniczne przemieszczanie odpadów niebezpiecznych i innych odpadów, podpisała dokument przewozowy albo przy dostawie, albo przy odbiorze danych odpadów.
Będą one także wymagać poinformowania przez usuwającego – zarówno eksportera, jak i kompetentnych władz państwa eksportującego – o otrzymaniu danych odpadów przez usuwającego, a także, we właściwym czasie, o zakończeniu usuwania stosownie do dyspozycji wyszczególnionych w zawiadomieniu.
Jeżeli taka informacja nie wpłynie do państwa eksportującego, kompetentne władze państwa eksportującego lub eksporter zawiadomią o tym państwo importujące.
10.
Zawiadomienie i odpowiedź wymagane w niniejszym artykule będą przekazane kompetentnym władzom zainteresowanych stron, a w przypadku państw niebędących stronami – ich właściwym władzom rządowym.
11.
Wszelkie transgraniczne przemieszczenia odpadów niebezpiecznych i innych odpadów będą objęte ubezpieczeniem lub innymi gwarancjami, jakich może wymagać państwo importujące lub państwo tranzytowe, będące stroną.
Artykuł 7
Transgraniczne przemieszczanie od strony poprzez państwa niebędące stronami
Do transgranicznego ruchu odpadów niebezpiecznych i innych odpadów od strony przez państwo lub państwa niebędące stronami niniejszej konwencji stosuje się mutatis mutandis ustęp 2 artykułu 6 konwencji.
Artykuł 8
Obowiązek reimportowania
Jeżeli transgraniczne przemieszczanie odpadów niebezpiecznych lub innych odpadów, na które państwa zainteresowane wyraziły zgodę stosownie do postanowień niniejszej konwencji, nie może być dokonane zgodnie z warunkami kontraktu, państwo eksportujące zapewni, aby dane odpady zostały zabrane przez eksportera z powrotem do państwa eksportującego, jeśli nie jest możliwe inne bezpieczne dla środowiska rozwiązanie ich usunięcia w ciągu 90 dni od daty, gdy państwo importujące poinformowało państwo eksportujące lub Sekretariat, lub w innym terminie uzgodnionym przez zainteresowane państwa.
W tym celu państwo eksportujące oraz żadna ze stron tranzytowych nie będzie sprzeciwiać się, utrudniać ani zapobiegać powrotowi tych odpadów do państwa eksportującego.
Artykuł 9
Ruch nielegalny
1.
W rozumieniu niniejszej konwencji wszelkie transgraniczne przemieszczanie odpadów niebezpiecznych lub innych odpadów:
a) bez zawiadomienia wszystkich państw zainteresowanych zgodnie z postanowieniami niniejszej konwencji;
b) bez zgody wyrażonej w myśl postanowień niniejszej konwencji przez państwo zainteresowane; lub
c) na skutek zgody uzyskanej od państw zainteresowanych w wyniku fałszerstwa, błędnej informacji lub oszustwa; lub
d) w niezgodności stanu materialnego z dokumentacją; lub
e) przy umyślnym usuwaniu (np. zwałce) odpadów niebezpiecznych lub innych odpadów, z pogwałceniem niniejszej konwencji oraz ogólnych zasad prawa międzynarodowego będzie uznawana za ruch nielegalny.
2.
W przypadku transgranicznego przemieszczania odpadów niebezpiecznych lub innych odpadów uznanego za ruch nielegalny zaistniały w wyniku postępowania eksportera lub wytwórcy państwo eksportujące zapewni, że dane odpady zostaną:
a) zabrane z powrotem przez eksportera lub wytwórcę lub – jeżeli to konieczne, własnymi siłami państwa – do państwa eksportującego, lub w przypadku niewykonalności,
b) usunięte w inny sposób, zgodnie z postanowieniami niniejszej konwencji, w ciągu 30 dni od daty poinformowania państwa eksportującego o ruchu nielegalnym, lub w innym terminie uzgodnionym przez państwa zainteresowane; zainteresowane strony nie będą sprzeciwiać się, utrudniać lub przeciwdziałać powrotowi tych odpadów do państwa eksportującego.
3.
W przypadku transgranicznego przemieszczania odpadów niebezpiecznych lub innych odpadów, uznanego za ruch nielegalny zaistniały w wyniku działania importera lub usuwającego, państwo importujące zapewni, aby dane odpady zostały usunięte w sposób bezpieczny dla środowiska przez importera lub usuwającego lub, jeżeli to konieczne, własnymi siłami państwa w ciągu 30 dni od daty otrzymania przez państwo importujące wiadomości o tym ruchu nielegalnym lub w innym terminie uzgodnionym przez państwa zainteresowane.
W tym celu zainteresowane strony będą współpracować, w miarę potrzeb, w celu usunięcia tych odpadów w sposób bezpieczny dla środowiska.
4.
W przypadku gdy odpowiedzialność za ruch nielegalny nie może być przypisana ani eksporterowi, ani wytwórcy, ani importerowi, ani usuwającemu, właściwe zainteresowane strony lub inne strony, we współpracy, zapewnią, aby dane odpady zostały usunięte, tak szybko, jak to możliwe, w sposób bezpieczny dla środowiska odpowiednio albo w państwie eksportującym, albo w państwie importującym, albo gdzie indziej, gdzie będzie wskazane.
5.
Każda strona wprowadza odpowiednie wewnętrzne krajowe ustawodawstwo dla zapobiegania i karania za ruch nielegalny.
Strony będą współpracować na rzecz osiągnięcia celów niniejszego artykułu.
Artykuł 10
Współpraca międzynarodowa
1.
Strony będą współpracować ze sobą na rzecz udoskonalenia i osiągnięcia bezpiecznej dla środowiska gospodarki odpadami niebezpiecznymi i innymi odpadami.
2.
W tym celu strony:
a) będą udostępniać na żądanie osiągalną informację, na zasadach dwustronności lub wielostronności, służącą promocji bezpiecznej dla środowiska gospodarki odpadami niebezpiecznymi i innymi odpadami, łącznie z ujednoliceniem norm i praktyk technicznych dla właściwej gospodarki odpadami niebezpiecznymi i innymi odpadami;
b) będą współpracować w dziedzinie monitoringu skutków wpływu gospodarki odpadami niebezpiecznymi na zdrowie ludzkie i środowisko;
c) będą współpracować, zgodnie z ich krajowym ustawodawstwem, przepisami i polityką, w dziedzinie rozwoju i wdrażania nowych technologii małoodpadowych, bezpiecznych dla środowiska, oraz doskonalenia technologii istniejących, w celu eliminowania, na miarę wykonalności, powstawania odpadów niebezpiecznych i innych odpadów oraz uzyskania bardziej skutecznych i wydajnych metod zapewnienia gospodarowania nimi w sposób bezpieczny dla środowiska, łącznie z badaniem ekonomicznych, społecznych i środowiskowych skutków wprowadzenia nowych lub ulepszonych technologii;
d) będą aktywnie współpracować, zgodnie z ich krajowym ustawodawstwem, przepisami i polityką, w dziedzinie transferu technologii oraz systemów zarządzania związanych z bezpieczną dla środowiska gospodarką odpadami niebezpiecznymi i innymi odpadami.
Strony będą także współpracować na rzecz rozwijania możliwości technicznych stron, szczególnie tych, które mogą potrzebować pomocy technicznej w tej dziedzinie;
e) będą współpracować w dziedzinie rozwijania stosownych wytycznych technicznych i/lub przepisów wykonawczych.
3.
Strony zastosują odpowiednie środki dla współpracy we wdrażaniu postanowień artykułu 4 ustęp 2 lit. a), b), c) i d) na rzecz pomocy krajom rozwijającym się.
4.
Z uwagi na potrzeby krajów rozwijających się zaleca się współpracę między stronami i kompetentnymi organizacjami międzynarodowymi w celu kształtowania świadomości publicznej, promowania między innymi rozwoju bezpiecznej dla środowiska gospodarki odpadami niebezpiecznymi i innymi odpadami oraz stosowania nowych technologii małoodpadowych.
Artykuł 11
Porozumienia dwustronne, wielostronne i regionalne
1.
Niezależnie od postanowień artykułu 4 ustęp 5 strony mogą zawierać porozumienia lub umowy dwustronne, wielostronne lub regionalne, dotyczące transgranicznego przemieszczania odpadów niebezpiecznych lub innych odpadów ze stronami oraz państwami, które nie są stronami niniejszej konwencji, pod warunkiem że takie porozumienia lub umowy nie pogorszą bezpiecznej dla środowiska gospodarki odpadami niebezpiecznymi i innymi odpadami, zgodnie z wymogami niniejszej konwencji.
W takich porozumieniach lub umowach zawarte zostaną postanowienia, które nie będą mniej bezpieczne dla środowiska niż zawarte w niniejszej konwencji, a w szczególności będą uwzględniać interesy krajów rozwijających się.
2.
Strony powiadomią Sekretariat o każdym porozumieniu lub umowie dwustronnej, wielostronnej lub regionalnej, o której mowa w ustępie 1, oraz o tych porozumieniach, które zawarły przed wejściem dla nich w życie niniejszej konwencji na potrzeby kontrolowania transgranicznego przemieszczania odpadów niebezpiecznych i innych odpadów, odbywającego się w całości pomiędzy stronami takich porozumień.
Postanowienia niniejszej konwencji nie wpłyną na transgraniczne przemieszczanie zachodzące na mocy takich porozumień, pod warunkiem że takie porozumienia są zgodne z bezpieczną dla środowiska gospodarką odpadami niebezpiecznymi i innymi odpadami, zgodnie z wymogami niniejszej konwencji.
Artykuł 12
Konsultacje dotyczące odpowiedzialności
Strony będą współpracować w celu możliwie bezzwłocznego przyjęcia protokołu ustanawiającego stosowne zasady i procedury w dziedzinie odpowiedzialności i rekompensat za szkody wynikłe z transgranicznego przemieszczania i usuwania odpadów niebezpiecznych i innych odpadów.
Artykuł 13
Obieg informacji
1.
Strony zapewnią, gdy tylko stanie się im to wiadome, że w razie zaistnienia wypadku podczas transgranicznego przemieszczania odpadów niebezpiecznych lub innych odpadów albo ich usuwania, mogącego stanowić ryzyko zagrożenia ludzkiego zdrowia i środowiska w innych państwach, państwa te zostaną o tym bezzwłocznie powiadomione.
2.
Strony powiadomią się wzajemnie za pośrednictwem Sekretariatu:
a) o zmianach dotyczących wyznaczenia kompetentnych władz i/lub wydzielonych ośrodków krajowych, zgodnie z artykułem 5;
b) o zmianach w ich krajowej definicji odpadów niebezpiecznych, zgodnie z artykułem 3;
oraz możliwie bezzwłocznie:
c) o podjętych przez nie decyzjach dotyczących całkowitego lub częściowego zakazu przywozu odpadów niebezpiecznych lub innych odpadów w celu ich usunięcia na obszarze znajdującym się pod ich krajową jurysdykcją,
d) o podjętych przez nie decyzjach dotyczących ograniczenia lub zakazu wywozu odpadów niebezpiecznych lub innych odpadów,
e) o każdej innej wymaganej informacji, zgodnie z ustępem 4 niniejszego artykułu.
3.
Przed końcem każdego roku kalendarzowego strony, zgodnie z ich krajowym ustawodawstwem i przepisami, przekażą za pośrednictwem Sekretariatu na Konferencję Stron, powołaną zgodnie z artykułem 15, raporty za poprzedni rok kalendarzowy, w których wyszczególnią:
a) kompetentne władze i wydzielony ośrodek krajowy, ustanowione przez nie na mocy artykułu 5;
b) dane dotyczące transgranicznego przemieszczania odpadów niebezpiecznych lub innych odpadów, w które są one zaangażowane; w tym:
i) ilość wyeksportowanych odpadów niebezpiecznych i innych odpadów, ich kategorie, charakterystyki, miejsce przeznaczenia, każdy kraj tranzytu i metodę usuwania, według określenia zawartego w odpowiedzi na zawiadomienie,
ii) ilość importowanych odpadów niebezpiecznych i innych odpadów, ich kategorie, charakterystyki, pochodzenie i metody usuwania,
iii) usuwania, które nie przebiegły zgodnie z założeniami,
iv) działania podjęte w celu zmniejszenia ilości odpadów niebezpiecznych lub innych odpadów podlegających transgranicznemu przemieszczaniu;
c) dane o środkach przez nie podjętych w celu wdrożenia niniejszej konwencji;
d) osiągalne kwalifikowane dane statystyczne, zebrane przez nie, dotyczące skutków oddziaływania – na zdrowie ludzkie i środowisko – powstawania, transportu i usuwania odpadów niebezpiecznych lub innych odpadów;
e) dane dotyczące porozumień i umów dwustronnych, wielostronnych i regionalnych, zawartych przez nie zgodnie z artykułem 11 niniejszej konwencji;
f) dane o wypadkach zaistniałych podczas transgranicznego przemieszczania i usuwania odpadów niebezpiecznych i innych odpadów oraz o podjętych środkach zaradczych;
g) dane dotyczące różnych metod usuwania odpadów na obszarach ich krajowej jurysdykcji;
h) dane o podjętych działaniach mających na celu rozwój technologii służących zmniejszaniu i/lub wyeliminowaniu powstawania odpadów niebezpiecznych i innych odpadów; oraz
i) wszystkie inne dane o sprawach, które Konferencja Stron uzna za istotne.
4.
Strony, zgodne z ich krajowym ustawodawstwem i przepisami, zapewnią przesłanie do Sekretariatu kopii każdego zawiadomienia dotyczącego poszczególnego transgranicznego przemieszczenia odpadów niebezpiecznych lub innych odpadów oraz odpowiedzi na nie, jeżeli jakaś strona stwierdzająca, że jej środowisko może zostać narażone przez to transgraniczne przemieszczenie, wystąpiła z takim wnioskiem.
Artykuł 14
Sprawy finansowe
1.
Strony uzgadniają, że zgodnie ze szczególnymi potrzebami różnych regionów i subregionów należy utworzyć regionalne lub subregionalne ośrodki szkolenia i transferu technologii w zakresie gospodarki odpadami niebezpiecznymi i innymi odpadami oraz minimalizacji ich produkcji.
Strony podejmą decyzje odnośnie do ustanowienia stosowanych mechanizmów dobrowolnego finansowania w tym zakresie.
2.
Strony rozważą ustanowienie doraźnego funduszu obrotowego na rzecz pomocy w nieprzewidzianych sytuacjach wypadkowych w celu zminimalizowania szkód powstałych na skutek wypadków zaistniałych w wyniku transgranicznego przemieszczania odpadów niebezpiecznych i innych odpadów oraz podczas usuwania tych odpadów.
Artykuł 15
Konferencja Stron
1.
Niniejszym ustanawia się Konferencję Stron.
Pierwsze posiedzenie Konferencji Stron zostanie zwołane przez dyrektora wykonawczego UNEP nie później niż rok od daty wejścia w życie niniejszej konwencji.
Następnie w przyjętych na pierwszym posiedzeniu Konferencji regularnych terminach odbywać się będą zwyczajne posiedzenia Konferencji Stron.
2.
Nadzwyczajne posiedzenia Konferencji Stron odbywać się będą w każdym innym terminie uznanym przez Konferencję za słuszny lub na pisemną prośbę każdej ze stron, pod warunkiem że w ciągu sześciu miesięcy od zakomunikowania prośby stronom przez Sekretariat zostanie ona poparta co najmniej przez jedną trzecią stron.
3.
Konferencja Stron uzgodni i przyjmie przez konsenus jej zasady proceduralne oraz zasady proceduralne dla każdego organu pomocniczego, który może ustanowić, jak również zasady finansowe określające w szczególności udział finansowy stron niniejszej konwencji.
4.
Strony rozważą na pierwszym posiedzeniu wszelkie dodatkowe środki niezbędne im do wypełniania zobowiązań dotyczących ochrony środowiska morskiego, wynikających z niniejszej konwencji.
5.
Konferencja Stron będzie stale prowadzić przegląd i oceniać skuteczność wdrażania niniejszej konwencji, a ponadto będzie:
a) promować harmonizację właściwej polityki, strategii i środków służących zminimalizowaniu szkód w ludzkim zdrowiu i w środowisku w wyniku oddziaływania odpadów niebezpiecznych i innych odpadów;
b) rozważać i przyjmować, w miarę potrzeb, poprawki do niniejszej konwencji oraz jej załączników, uwzględniając między innymi dostępną informację naukową, techniczną, ekonomiczną oraz z dziedziny ochrony środowiska;
c) rozważać i podejmować wszelkie dodatkowe działania, które w świetle doświadczeń pozyskanych w trakcie funkcjonowania niniejszej konwencji oraz funkcjonowania porozumień i umów, o których mowa w artykule 11, wymagane są dla osiągania celów niniejszej konwencji;
d) rozważać i przyjmować wymagane protokoły; oraz
e) ustanawiać takie organy pomocnicze, jakie zostaną uznane za potrzebne w celu wdrożenia niniejszej konwencji.
6.
Na posiedzeniach Konferencji Stron może być reprezentowana w charakterze obserwatora Organizacja Narodów Zjednoczonych, jej wyspecjalizowane agencje, a także każde państwo niebędące stroną niniejszej konwencji.
Dopuszczony może być także każdy inny organ i agencja, krajowa lub międzynarodowa, rządowa lub pozarządowa, zajmująca się dziedziną odpadów niebezpiecznych lub innych odpadów, która poinformowała Sekretariat o życzeniu reprezentowania jej jako obserwatora na posiedzeniu Konferencji Stron, jeżeli przynajmniej jedna trzecia stron nie zgłosi sprzeciwu.
Dopuszczenie i uczestnictwo obserwatorów podlega zasadom proceduralnym przyjętym przez Konferencję Stron.
7.
Trzy lata po wejściu w życie niniejszej konwencji i co najmniej raz na sześć lat w okresie późniejszym Konferencja Stron dokona oceny swej efektywności i w miarę potrzeb rozważy przyjęcie całkowitego lub częściowego zakazu transgranicznego przemieszczania odpadów niebezpiecznych i innych odpadów, w świetle najnowszej informacji naukowej w dziedzinie ochrony środowiska oraz technicznej i ekonomicznej.
Artykuł 16
Sekretariat
1.
Sekretariat wykonuje następujące zadania:
a) organizuje i obsługuje posiedzenia, o których mowa w artykule 15 i 17;
b) opracowuje i przekazuje raporty przygotowane na podstawie informacji otrzymywanej zgodnie z artykułami 3, 4, 6, 11 i 13, jak również informacji pochodzących ze spotkań organów pomocniczych, ustanowionych zgodnie z artykułem 15, oraz, w miarę potrzeb, informacji dostarczanych przez odpowiednie jednostki międzyrządowe i pozarządowe;
c) opracowuje raporty z działalności własnej, prowadzonej w trakcie wykonywania swoich zadań wynikających z niniejszej konwencji, oraz przedstawia te raporty na Konferencji Stron;
d) zapewnia niezbędną koordynację z właściwymi organami międzynarodowymi, a w szczególności przystępuje do takich porozumień administracyjnych i kontraktowych, jakie mogą być niezbędne dla skutecznego realizowania swoich zadań;
e) utrzymuje łączność z wydzielonymi ośrodkami krajowymi i kompetentnymi władzami ustanowionymi przez strony na podstawie artykułu 5 niniejszej konwencji;
f) gromadzi i opracowuje informacje dotyczące zatwierdzonych krajowych miejsc i urządzeń poszczególnych stron, dostępnych do usuwania ich odpadów niebezpiecznych i innych odpadów oraz upowszechnia te informacje pośród stron;
g) otrzymuje od strony i przekazuje im informacje o:
- źródłach pomocy technicznej i szkolenia,
- dostępnych know-how technicznych i naukowych,
- źródłach doradztwa i ekspertyz oraz
- dostępności zasobów,
w celu udzielania stronom pomocy, na ich żądanie, w zakresie:
- utrzymywania systemu obiegu informacji w ramach niniejszej konwencji,
- gospodarki odpadami niebezpiecznymi i innymi odpadami,
- technologii służących ochronie środowiska, dotyczących odpadów niebezpiecznych i innych odpadów, jak technologie mało- i bezodpadowe,
- oceny możliwości i miejsc usuwania odpadów,
- monitoringu dotyczącego odpadów niebezpiecznych i innych odpadów, oraz
- działań doraźnych w niebezpiecznych wypadkach;
h) dostarcza stronom informacji, na żądanie, o konsultantach i firmach konsultingowych, technicznie kompetentnych w przedmiotowej dziedzinie, które mogą nieść stronom pomoc w badaniu zawiadomień o transgranicznym przemieszczaniu odpadów, sprawdzaniu materialnej zgodności dostawy odpadów niebezpiecznych i innych odpadów ze specyfikacją w takim zawiadomieniu oraz/lub badaniu wiarygodności bezpieczeństwa dla środowiska proponowanych urządzeń do usuwania odpadów niebezpiecznych i innych odpadów, jeżeli strona ma powody domniemywać, że dane odpady nie będą zagospodarowane w sposób bezpieczny dla środowiska.
Sekretariat nie ponosi kosztów badań związanych z takimi działaniami, jak:
i) niesienie pomocy stronom, na ich prośbę, w stwierdzaniu przypadków ruchu nielegalnego oraz bezzwłoczne upowszechnianie pośród zainteresowanych stron wszelkiej otrzymanej informacji dotyczącej ruchu nielegalnego;
j) współpraca ze stronami i odpowiednimi kompetentnymi międzynarodowymi organizacjami i agencjami w zakresie dostarczania ekspertów i wyposażenia w celu natychmiastowej pomocy państwom w razie nadzwyczajnych zagrożeń; oraz
k) pełnienie innych funkcji, istotnych na potrzeby niniejszej konwencji, które może określić Konferencja Stron.
2.
Funkcje Sekretariatu pełni tymczasowo UNEP, do czasu zakończenia pierwszego posiedzenia Konferencji Stron, zwołanego zgodnie z artykułem 15.
3.
Na swoim pierwszym posiedzeniu Konferencja Stron wyznaczy sekretariat spośród tych istniejących kompetentnych organizacji międzyrządowych, które wyraziły gotowość pełnienia funkcji Sekretariatu zgodnie z niniejszą konwencją.
Na tym posiedzeniu Konferencja Stron dokona również oceny wykonania przez tymczasowy Sekretariat przypisanych mu zadań, w szczególności wymienionych w ustępie 1, oraz podejmie decyzję dotyczącą struktury organizacyjnej odpowiedniej dla wykonywania tych zadań.
Artykuł 17
Poprawki do konwencji
1.
Każda ze stron może proponować poprawki do niniejszej konwencji oraz każda ze stron protokołu może proponować poprawki do tego protokołu.
Poprawki takie powinny odpowiednio uwzględniać między innymi istotne aspekty naukowe i techniczne.
2.
Poprawki do niniejszej konwencji będą przyjmowane na posiedzeniu Konferencji Stron.
Poprawki do każdego protokołu będą przyjmowane na posiedzeniu stron danego protokołu.
Tekst każdej proponowanej poprawki do niniejszej konwencji lub każdego protokołu, jeżeli protokół nie stanowi inaczej, będzie przekazywany stronom przez Sekretariat co najmniej na sześć miesięcy przed posiedzeniem, na którym planuje się przyjęcie poprawki.
Sekretariat przekaże proponowane poprawki do wiadomości również sygnatariuszom niniejszej konwencji.
3.
Strony dołożą wszelkich starań w celu osiągnięcia porozumienia przez consensus odnośnie do każdej proponowanej poprawki do niniejszej konwencji.
Jeżeli wyczerpano wszelkie starania i nie osiągnięto porozumienia przez consensus, to poprawka zostanie ostatecznie przyjęta większością trzech czwartych głosów stron obecnych i głosujących na posiedzeniu, a następnie zostanie przedstawiona wszystkim stronom przez depozytariusza do ratyfikacji, zatwierdzenia, formalnego potwierdzenia lub przyjęcia.
4.
Procedurę opisaną w ustępie 3 stosować się będzie także do poprawek do każdego protokołu, z wyjątkiem zmiany, dla której przyjęcia wystarczy większość dwóch trzecich głosów stron protokołu, obecnych i głosujących na posiedzeniu.
5.
Dokumenty ratyfikacji, zatwierdzenia, formalnego potwierdzenia lub przyjęcia poprawek będą złożone u depozytariusza.
Poprawki przyjęte zgodnie z ustępem 3 lub 4 wejdą w życie w stosunku do stron, które przyjęły je w ciągu dziewięćdziesięciu dni po otrzymaniu przez depozytariusza ich dokumentów ratyfikacji, zatwierdzenia, formalnego potwierdzenia lub przyjęcia co najmniej przez trzy czwarte stron, które przyjęły poprawki do danego protokołu, chyba że protokół stanowi inaczej.
Poprawki te wejdą w życie dla każdej innej strony dziewięćdziesiątego dnia po zdeponowaniu przez tę stronę jej dokumentu ratyfikacji, zatwierdzenia, formalnego potwierdzenia lub przyjęcia tych poprawek.
6.
W rozumieniu niniejszego artykułu przez "strony obecne i głosujące" należy rozumieć strony obecne i oddające głosy za lub przeciw.
Artykuł 18
Załączniki i poprawki do nich
1.
Załączniki do niniejszej konwencji lub każdego jej protokołu stanowią integralną część niniejszej konwencji lub takiego protokołu, a w każdym wypadku, jeżeli wyraźnie nie postanowiono inaczej, odniesienie do niniejszej konwencji lub jej protokołów stanowi jednocześnie odniesienie do jej każdego załącznika.
Załączniki ograniczają się do spraw naukowych, technicznych i administracyjnych.
2.
Jeżeli nie postanowiono inaczej w jakimkolwiek protokole odnośnie do jego załączników, to do propozycji, przyjmowania i wejścia w życie dodatkowych załączników do niniejszej konwencji lub załączników do protokołu stosuje się następującą procedurę:
a) załączniki do niniejszej konwencji i jej protokołów będą proponowane i przyjmowane według procedury opisanej w artykule 17 w ustępach 2, 3 i 4;
b) każda strona, która nie jest w stanie przyjąć dodatkowego załącznika do niniejszej konwencji lub załącznika do protokołu, którego jest stroną, powiadomi o tym na piśmie depozytariusza w ciągu sześciu miesięcy od daty zawiadomienia o przyjęciu przez depozytariusza.
Depozytariusz bezzwłocznie powiadomi wszystkie strony o każdym takim otrzymanym zawiadomieniu.
Strona może w każdym czasie zastąpić akceptacją poprzednią deklarację sprzeciwu i wówczas załączniki wejdą wobec niej w życie;
c) po upływie sześciu miesięcy od daty upowszechnienia zawiadomienia przez depozytariusza załącznik wchodzi w życie dla tych wszystkich stron niniejszej konwencji lub danego protokołu, które nie przedłożyły zawiadomienia zgodnie z postanowieniem lit. b) powyżej.
3.
Proponowanie, przyjmowanie i wejście w życie poprawek do załączników do niniejszej konwencji lub do każdego protokołu będzie podlegać takiej samej procedurze jak w przypadku propozycji, przyjęcia i wejścia w życie załączników do niniejszej konwencji lub załączników do protokołu.
Załączniki i poprawki do nich będą odpowiednio uwzględniać między innymi istotne aspekty naukowe i techniczne.
4.
Jeżeli dodatkowy załącznik lub poprawka do załącznika powoduje poprawkę do niniejszej konwencji lub jakiegoś protokołu, taki dodatkowy załącznik lub załącznik, do którego wprowadzono poprawkę, nie wejdzie w życie do czasu wejścia w życie poprawki do niniejszej konwencji lub do protokołu.
Artykuł 19
Weryfikacja
Każda strona, która ma powody sądzić, że inna strona działa lub działała w sposób naruszający jej zobowiązania wynikające z niniejszej konwencji, może o tym poinformować Sekretariat i w takim wypadku równocześnie i bezzwłocznie poinformuje, bezpośrednio lub za pośrednictwem Sekretariatu, stronę, której dotyczy zarzut.
Każda taka informacja zostanie przedłożona stronom przez Sekretariat.
Artykuł 20
Załatwianie sporów
1.
W razie sporu między stronami, dotyczącego interpretacji, wdrożenia lub zastosowania się do postanowień niniejszej konwencji albo któregokolwiek z jej protokołów, strony będą poszukiwać rozwiązania sporu drogą negocjacji lub innymi środkami pokojowymi, według ich wyboru.
2.
Jeżeli zainteresowane strony nie mogą rozwiązać sporu przy użyciu środków wymienionych w poprzednim ustępie, sprawa sporna, jeżeli strony sporu zgodzą się na to, zostanie przedłożona Międzynarodowemu Trybunałowi Sprawiedliwości lub do arbitrażu na warunkach określonych w załączniku VI dotyczącym arbitrażu.
Jednakże nieosiągnięcie wspólnego porozumienia co do przedłożenia sprawy Międzynarodowemu Trybunałowi Sprawiedliwości lub do arbitrażu nie zwalnia stron od obowiązków dalszych starań rozwiązania jej środkami wymienionymi w ustępie 1.
3.
Ratyfikując, przyjmując, zatwierdzając, formalnie potwierdzając lub przystępując do niniejszej konwencji, a także później w każdym czasie państwo lub organizacja integracji politycznej i/lub gospodarczej może zadeklarować, że uznaje ipso facto za obligatoryjne i przyjęte bez specjalnego porozumienia, w odniesieniu do każdej strony akceptującej takie samo zobowiązanie:
a) przedłożenie sporu Międzynarodowemu Trybunałowi Sprawiedliwości; i/lub
b) poddanie się arbitrażowi według procedury na warunkach określonych w załączniku VI.
Taka pisemna deklaracja zostanie złożona w Sekretariacie, który powiadomi o niej strony.
Artykuł 21
Podpisanie
Niniejsza konwencja zostanie wyłożona do podpisu przez państwa, przez Namibię reprezentowaną przez Radę Organizacji Narodów Zjednoczonych ds. Namibii i przez organizacje integracji politycznej i/lub gospodarczej w Bazylei w dniu 22 marca 1989 r., w Federalnym Ministerstwie Spraw Zagranicznych Szwajcarii w Bernie od 23 marca 1989 r. do 30 czerwca 1989 r. oraz w siedzibie Organizacji Narodów Zjednoczonych w Nowym Jorku od 1 lipca 1989 r. do 22 marca 1990 r.
Artykuł 22
Ratyfikacja, przyjęcie, formalne potwierdzenie lub zatwierdzenie
1.
Niniejsza konwencja podlegać będzie ratyfikacji, przyjęciu, formalnemu potwierdzeniu lub zatwierdzeniu przez państwa i przez Namibię reprezentowaną przez Radę Organizacji Narodów Zjednoczonych ds. Namibii oraz formalnemu potwierdzeniu lub zatwierdzeniu przez organizacje integracji politycznej i/lub gospodarczej.
Dokumenty ratyfikacji, przyjęcia, formalnego potwierdzenia lub zatwierdzenia zostaną złożone u depozytariusza.
2.
Każda organizacja, do której odnosi się ustęp 1, a która staje się stroną niniejszej konwencji, nawet jeżeli żadne z jej państw członkowskich nie jest stroną, podlegać będzie wszystkim zobowiązaniom wynikającym z niniejszej konwencji.
W przypadku takich organizacji, które jedno lub więcej państw jest stroną konwencji, organizacja ta i jej państwa członkowskie zdecydują o podziale ich odpowiedzialności za wykonywanie odnośnych zobowiązań wynikających z niniejszej konwencji.
W takich wypadkach organizacja ta i jej państwa członkowskie nie mają tytułu do konkurencyjnego wykonywania ich uprawnień.
3.
Organizacje, do których odnosi się ustęp 1, zadeklarują w ich dokumentach formalnego potwierdzenia lub zatwierdzenia zakres ich kompetencji dotyczących spraw regulowanych przez niniejszą konwencję.
Organizacje te poinformują także depozytariusza, który następnie poinformuje strony, o każdej istotnej zmianie w zakresie ich kompetencji.
Artykuł 23
Przystąpienie
1.
Do niniejszej konwencji mogą przystępować państwa i Namibia reprezentowana przez Radę Organizacji Narodów Zjednoczonych ds. Namibii oraz organizacje integracji politycznej i/lub gospodarczej od następnego dnia, w którym konwencja przestanie być dostępna do podpisania.
Dokumenty przystąpienia zostaną złożone u depozytariusza.
2.
Organizacje, do których odnosi się ustęp 1, zadeklarują w ich dokumentach przystąpienia zakres ich kompetencji dotyczących spraw regulowanych przez niniejszą konwencję.
Organizacje te poinformują także depozytariusza o każdej istotnej zmianie w zakresie ich kompetencji.
3.
Do organizacji integracji politycznej i/lub gospodarczej, które przystąpiły do niniejszej konwencji, stosować się będzie postanowienia artykułu 22 ustęp 2.
Artykuł 24
Prawo do głosowania
1.
Wyłączając postanowienia ustępu 2, każda strona przystępująca do niniejszej konwencji będzie dysponować jednym głosem.
2. Organizacje integracji politycznej i/lub gospodarczej, w sprawie leżących w zakresie ich kompetencji, w związku z artykułem 22 ustęp 3 i artykułem 23 ustęp 2, korzystając z prawa do głosowania, będą dysponować liczbą głosów równą liczbie ich państw członkowskich, które są stronami niniejszej konwencji lub jej odnośnego protokołu. Organizacje takie nie będą miały prawa głosowania, jeżeli ich państwa członkowskie same korzystają ze swojego prawa głosowania i vice versa.
Artykuł 25
Wejście w życie
1.
Niniejsza konwencja wejdzie w życie dziewięćdziesiątego dnia od daty złożenia dwudziestego dokumentu ratyfikacji, przyjęcia, formalnego potwierdzenia, zatwierdzenia lub przystąpienia.
2.
W przypadku każdego państwa albo organizacji integracji politycznej i/lub gospodarczej, która ratyfikuje, przyjmie, zatwierdzi lub formalnie potwierdzi niniejszą konwencję albo przystąpi do niej po dacie złożenia dwudziestego dokumentu ratyfikacji, zatwierdzenia, przyjęcia, formalnego potwierdzania lub przystąpienia, konwencja wejdzie w życie dziewięćdziesiątego dnia od daty złożenia przez takie państwo albo organizację integracji politycznej i/lub gospodarczej dokumentu ratyfikacji, przyjęcia, zatwierdzenia, formalnego potwierdzenia lub przystąpienia.
3.
W rozumieniu ustępów 1 i 2 każdy dokument złożony przez organizację integracji politycznej i/lub gospodarczej nie będzie liczony jako dodatkowy do tych, które złożyły państwa członkowskie takiej organizacji.
Artykuł 26
Zastrzeżenia i oświadczenia
1.
Niniejsza konwencja nie przewiduje wprowadzania zastrzeżeń ani wyjątków.
2.
Ustęp 1 niniejszego artykułu nie wyklucza możliwości składania oświadczeń pod jakąkolwiek postacią przez państwo lub organizację integracji politycznej i/lub gospodarczej – podczas podpisywania, ratyfikacji, przyjmowania, zatwierdzenia, formalnego potwierdzenia lub przystąpienia do niniejszej konwencji – pod warunkiem że takie deklaracje i oświadczenia, które mają na względzie, między innymi, zharmonizowanie wewnętrznych praw i przepisów z postanowieniami niniejszej konwencji, nie będą wykluczać ani modyfikować skutków prawnych postanowień niniejszej konwencji w stosowaniu ich w danym państwie.
Artykuł 27
Wypowiedzenie
1.
Strona może wypowiedzieć niniejszą konwencję w każdym czasie przez przedłożenie depozytariuszowi pisemnego zawiadomienia po trzech latach od daty wejścia konwencji w życie dla tej strony.
2.
Wypowiedzenie będzie skuteczne po upływie roku od daty otrzymania zawiadomienia przez depozytariusza albo w każdym innym terminie późniejszym, który może być wyszczególniony w zawiadomieniu.
Artykuł 28
Depozytariusz
Funkcję depozytariusza niniejszej konwencji i każdego z jej protokołów będzie pełnił Sekretarz Generalny Narodów Zjednoczonych.
Artykuł 29
Teksty autentyczne
Oryginał niniejszej konwencji sporządzono w językach: angielskim, arabskim, chińskim, francuskim, hiszpańskim i rosyjskim, przy czym wszystkie teksty są jednakowo autentyczne.
Na dowód czego niżej podpisani, odpowiednio upoważnieni, podpisali niniejszą konwencję.
Protokół
do Konwencji z 1979 roku w sprawie transgranicznego zanieczyszczania powietrza na dalekie odległości dotyczący kontroli emisji tlenków azotu lub ich przepływu o charakterze transgranicznym
STRONY,
Zdecydowane wykonać Konwencję w sprawie transgranicznego zanieczyszczenia powietrza na dalekie odległości,
Zaniepokojone faktem, że obecna emisja zanieczyszczeń do powietrza powoduje niszczenie zasobów naturalnych o wysokich walorach ekologicznych i ekonomicznych w narażonych na nią regionach Europy i Ameryki Północnej,
Pamiętając o tym, że organ wykonawczy Konwencji podczas swojej drugiej sesji ogłosił potrzebę skutecznej redukcji całkowitych emisji tlenków azotu ze źródeł stacjonarnych oraz mobilnych lub ich przepływów o charakterze transgranicznym do roku 1995, jaki również potrzebę utrzymania osiągniętego poziomu i przeglądu standardów emisji dla tlenków azotu w tych państwach, które już osiągnęły postęp w redukcji tych emisji,
Uwzględniając dostępne dane naukowe i techniczne dotyczące emisji, ruchów atmosferycznych i wpływu tlenków azotu oraz ich produktów ubocznych na środowisko, jak i dane o technologiach ochronnych,
Świadome tego, że wpływ emisji tlenków azotu na środowisko jest różne w różnych państwach,
Zdecydowane na podjęcie skutecznej akcji kontroli i ograniczania krajowych rocznych emisji tlenków azotu lub ich przepływów o charakterze transgranicznym poprzez, w szczególności, zastosowanie odpowiednich krajowych standardów emisji do nowych źródeł mobilnych i największych nowych źródeł stacjonarnych, oraz poprzez dostosowywanie istniejących największych źródeł stacjonarnych,
Stwierdzając, że wiedza naukowa i techniczna w tych dziedzinach rozwija się, i że podczas przeglądu stosowania niniejszego Protokołu oraz przy podejmowaniu decyzji o dalszych działaniach niezbędne będzie uwzględnienie postępu technicznego,
Zauważając, że opracowanie podejścia opartego na ładunkach krytycznych ma na celu ustanowienie podstaw naukowych nakierowanych na wynik, które miałyby być wzięte pod uwagę przy przeglądzie stosowania niniejszego Protokołu i przy decydowaniu o podjęciu dalszych środków ustalonych na forum międzynarodowym, mających na celu ograniczenie i redukcję emisji tlenków azotu lub ich przepływów o charakterze transgranicznym,
Stwierdzając, że szczegółowe rozpatrzenie procedur mających na celu stworzenie bardziej sprzyjających warunków dla wymiany technologii przyczyni się do skutecznej redukcji emisji tlenków azotu w regionie Komisji,
Odnotowując z zadowoleniem wzajemne zobowiązanie podjęte przez wiele państw w celu dokonania natychmiastowych i znacznych redukcji krajowych emisji tlenków azotu,
Mając na uwadze już podjęte przez niektóre państwa środki, dzięki którym osiągnięto skutek redukcji emisji tlenków azotu,
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Definicje
Do celów niniejszego Protokołu:
1) "Konwencja" oznacza Konwencję w sprawie transgranicznego zanieczyszczenia powietrza na dalekie odległości, przyjętą w Genewie dnia 13 listopada 1979 roku;
2) "EMEP" oznacza wspólny program monitoringu i oceny transgranicznego przenoszenia zanieczyszczeń na dalekie odległości w Europie;
3) "organ wykonawczy" oznacza organ wykonawczy Konwencji ustanowiony artykułem 10 ustęp 1 Konwencji;
4) "zasięg geograficzny EMEP" oznacza obszar określony w artykule 1 ustęp 4 Protokołu do Konwencji w sprawie transgranicznego zanieczyszczeniu powietrza na dalekie odległości z 1979 roku poświęconemu długookresowemu finansowaniu wspólnego programu monitoringu i oceny transgranicznego przenoszenia zanieczyszczeń na dalekie odległości w Europie (EMEP), przyjętego w Genewie dnia 28 września 1984 roku;
5) "Strony" oznacza Strony niniejszego Protokołu, chyba że z kontekstu wynika inaczej;
6) "Komisja" oznacza Europejską Komisję Gospodarczą Narodów Zjednoczonych;
7) "ładunek krytyczny" oznacza ilościowy szacunek poziomu narażenia na jeden lub więcej rodzajów zanieczyszczeń, poniżej którego według aktualnego stanu wiedzy nie występują znaczące szkodliwe skutki dla wrażliwych elementów środowiska;
8) "duże istniejące źródło stacjonarne" oznacza każde istniejące źródło stacjonarne, które generuje energię o mocy przynajmniej 100 MW termalnych;
9) "duże nowe źródło stacjonarne" oznacza każde nowe źródło stacjonarne, które generuje energię o mocy przynajmniej 50 MW termalnych;
10) "kategoria dużych źródeł" oznacza każdą kategorię źródeł, które emitują albo mogą emitować zanieczyszczenia powietrza w formie tlenków azotu, wliczając w to kategorie opisane w Załączniku technicznym, i które przyczyniają się przynajmniej w 10 % do całkowitej krajowej rocznej emisji tlenków azotu mierzonej lub obliczanej w pierwszym roku kalendarzowym po dacie wejścia w życie niniejszego Protokołu, i w każdym kolejnym czwartym roku po tej dacie;
11) "nowe źródło stacjonarne" oznacza każde źródło stacjonarne, którego konstrukcja lub znaczna modyfikacja została rozpoczęta po upływie dwóch lat od daty wejścia w życie niniejszego Protokołu;
12) "nowe źródło mobilne" oznacza pojazd motorowy lub inne źródło mobilne, które jest wyprodukowane po upływie dwóch lat od daty wejścia w życie niniejszego Protokołu.
Artykuł 2
Podstawowe zobowiązania
1.
Strony podejmują, w jak najkrótszym czasie i jako pierwszy krok, skuteczne środki w celu kontroli i/lub ograniczenia swoich krajowych rocznych emisji tlenków azotu lub ich przepływów o charakterze transgranicznym, tak aby najpóźniej do dnia 31 grudnia 1994 roku nie przekraczały one krajowych rocznych emisji tlenków azotu lub przepływów o charakterze transgranicznym tych emisji dla roku kalendarzowego 1987 lub któregokolwiek roku wcześniejszego wskazanego przy podpisaniu lub przystąpieniu do Protokołu, pod warunkiem że jednocześnie, w odniesieniu do jakiejkolwiek strony wskazującej taki wcześniejszy rok, krajowa roczna średnia przepływów o charakterze transgranicznym albo krajowa roczna średnia emisji tlenków azotu za okres od dnia 1 stycznia 1987 roku do dnia 1 stycznia 1996 roku nie przekraczała przepływów o charakterze transgranicznym lub krajowych emisji dla roku kalendarzowego 1987.
2.
Poza tym, Strony w szczególności, i nie później niż w dwa lata po dacie wejścia w życie niniejszego Protokołu:
a) stosują krajowe standardy emisji w stosunku do dużych nowych stacjonarnych źródeł i/lub kategorii źródeł, i do głęboko zmodyfikowanych źródeł stacjonarnych należących do kategorii dużych źródeł, w oparciu o najlepsze dostępne technologie, które są uzasadnione gospodarczo, przy uwzględnieniu Załącznika technicznego;
b) stosują krajowe standardy emisji w stosunku do nowych źródeł mobilnych we wszystkich kategoriach dużych źródeł, w oparciu o najlepsze dostępne technologie, które są uzasadnione gospodarczo, przy uwzględnieniu Załącznika technicznego i odpowiednich decyzji podjętych w ramach Komitetu Transportu Wewnętrznego Komisji; oraz
c) wprowadzają środki kontroli zanieczyszczeń w odniesieniu do dużych istniejących źródeł stacjonarnych, przy uwzględnieniu Załącznika technicznego i specyfiki zakładu, jego wieku i stopnia eksploatacji, oraz potrzeby uniknięcia niezamierzonego zastoju w funkcjonowaniu.
3. a) Strony, w ramach drugiego etapu, rozpoczynają negocjacje, nie później niż w sześć miesięcy po dacie wejścia w życie niniejszego Protokołu, na temat dalszych kroków redukcji krajowych emisji tlenków azotu lub przepływów o charakterze transgranicznym takich emisji, biorąc pod uwagę najlepsze dostępne rozwiązania naukowe i technologiczne, ładunki krytyczne zaakceptowane na forum międzynarodowym, i inne elementy wynikające z programu pracy podjętego zgodnie z artykułem 6;
b) w tym celu Strony współpracują w celu ustanowienia:
i) ładunków krytycznych;
ii) redukcji krajowych rocznych emisji tlenków azotu lub przepływów o charakterze transgranicznym takich emisji, jak wymaga tego osiągnięcie uzgodnionych celów opartych na ładunkach krytycznych; oraz
iii) środków i harmonogramu osiągnięcia takich redukcji, rozpoczynającego się nie później niż dnia 1 stycznia 1996 roku.
4.
Strony mogą podjąć bardziej restrykcyjne środki niż te wymagane w ramach niniejszego artykułu.
Artykuł 3
Wymiana technologii
1.
Strony, w zgodzie ze swoimi krajowymi aktami prawnymi, regulacjami i praktyką, ułatwiają wymianę technologii służącej redukcji emisji tlenków azotu, szczególnie poprzez promocję:
a) wymiany handlowej dostępnej technologii;
b) bezpośrednich kontaktów i współpracy w sektorze przemysłowym, w tym wspólnych przedsiębiorstw;
c) wymiany informacji i doświadczenia; oraz
d) dostarczania pomocy technicznej.
2.
Przy promowaniu działalności wymienionej w literach a)–d) powyżej, Strony tworzą sprzyjające warunki poprzez ułatwianie kontaktów i współpracę pomiędzy odpowiednimi organizacjami i jednostkami w sektorze prywatnym i publicznym, które są zdolne do dostarczania technologii, usług w dziedzinie wzornictwa i inżynierii, wyposażenia lub finansów.
3.
Strony, nie później niż w sześć miesięcy po dacie wejścia w życie niniejszego Protokołu, rozpoczynają rozpatrywanie procedur mających na celu stworzenie bardziej sprzyjających warunków dla wymiany technologii służących redukcji emisji tlenków azotu.
Artykuł 4
Paliwa bezołowiowe
Strony, w jak najkrótszym czasie i nie później niż w dwa lata po dacie wejścia w życie niniejszego Protokołu, umożliwiają właściwą dostępność paliwa bezołowiowego, w szczególnych przypadkach jako minimum wzdłuż międzynarodowych dróg tranzytowych, w celu ułatwienia ruchu pojazdom wyposażonym w katalizatory spalin.
Artykuł 5
Procedura przeglądu
1.
Strony dokonują regularnego przeglądu niniejszego Protokołu, biorąc pod uwagę najlepsze dostępne rozwiązania naukowe i rozwój technologiczny.
2.
Pierwszy przegląd odbywa się nie później niż w rok po dacie wejścia w życie niniejszego Protokołu.
Artykuł 6
Działania do wykonania
Strony nadają wysoki priorytet badaniom i monitoringowi związanemu z rozwojem i stosowaniem podejścia opartego na ładunkach krytycznych w celu określenia z naukowego punktu widzenia niezbędnych redukcji emisji tlenków azotu.
Strony w szczególności, poprzez krajowe programy badań, w planie pracy organu wykonawczego i poprzez inne programy współpracy w ramach Konwencji, dążą do:
a) zidentyfikowania i oszacowania skutków emisji tlenków azotu dla ludzi, życia roślin i zwierząt, wód, gleb i materiałów, biorąc pod uwagę wpływ na nie tlenków azotu z innych źródeł niż depozycja atmosferyczna;
b) określenia geograficznego położenia obszarów wrażliwych;
c) opracowania sposobów pomiaru i szacowania, łącznie ze zharmonizowanymi metodologiami dla szacowania emisji, w celu obliczenia przepływów tlenków azotu i pochodnych zanieczyszczeń na dalekie odległości;
d) poprawienia szacunków efektywności i kosztów technologii redukcji emisji tlenków azotu i prowadzenia ewidencji opracowywania ulepszonych i nowych technologii; oraz
e) rozwijania, w kontekście podejścia opartego na ładunkach krytycznych, metody integrowania danych naukowych, technicznych i ekonomicznych w celu określenia odpowiednich strategii redukcji.
Artykuł 7
Programy krajowe, polityka i strategie
Strony opracowują bez zbędnych opóźnień programy krajowe, politykę i strategie w celu wykonania zobowiązań w ramach niniejszego Protokołu, które służą jako środki kontroli i redukcji emisji tlenków azotu lub ich przepływów o charakterze transgranicznym.
Artykuł 8
Wymiana informacji i roczne sprawozdania
1.
Strony wymieniają informacje poprzez zawiadamianie organu wykonawczego o krajowych programach, politykach i strategiach opracowanych zgodnie z artykułem 7 oraz poprzez składanie corocznych sprawozdań z postępu osiągniętego w ramach tych programów, a także o jakichkolwiek zmianach w tych programach, politykach i strategiach, w szczególności dotyczących:
a) poziomów krajowych rocznych emisji tlenków azotu i podstaw, na których zostały oszacowane;
b) postępu w stosowaniu krajowych standardów emisji wymaganych w ramach artykułu 2 ustęp 2 litera a) i b), i krajowych standardów emisji stosowanych lub do zastosowania, a także odpowiednich źródeł i/lub kategorii źródeł;
c) postępu we wprowadzaniu środków kontroli emisji wymaganych w artykule 2 ustęp 2 litera c), źródeł, do których mają one zastosowanie, oraz środków wprowadzonych lub planowanych do wprowadzenia;
d) postępów w udostępnianiu bezołowiowego paliwa;
e) środków podjętych w celu ułatwienia wymiany technologii; oraz
f) postępu w określaniu ładunków krytycznych.
2.
Taka informacja, w najszerszym możliwym zakresie, jest przedkładana zgodnie z jednolitymi zasadami sprawozdania.
Artykuł 9
Obliczenia
EMEP, przy użyciu odpowiednich modeli i w odpowiednim wyprzedzeniu w czasie przed dorocznymi spotkaniami organu wykonawczego, dostarcza organowi wykonawczemu obliczenia limitów azotu, a także przepływów o charakterze transgranicznym i depozycji tlenków azotu w ramach geograficznego zakresu EMEP.
Na terenach poza geograficznym zasięgiem EMEP używa się modeli odpowiednich dla specyfiki Stron Konwencji.
Artykuł 10
Zmiana do protokołu montrealskiego w sprawie substancji zubożających warstwę ozonową
Artykuł 1 : ZMIANA
A. Artykuł 1 ustęp 4
B. Artykuł 1 ustęp 9
C. Artykuł 2 ustęp 5
D. Artykuł 2 ustęp 5a
Po ustępie 5 artykułu 2 Protokołu zostaje wprowadzony następujący ustęp:
"5a.
Każda Strona niedziałająca w ramach artykułu 5 ustęp 1 może, na jeden lub większą liczbę okresów kontrolnych, przenieść na inną taką Stronę dowolną część swojego wyliczonego poziomu zużycia określonego w artykule 2 F, pod warunkiem że wyliczony poziom zużycia substancji kontrolowanych z grupy I załącznika A dla Strony przenoszącej taką część swojego wyliczonego poziomu zużycia nie przekraczał 0,25 kilograma na mieszkańca w 1989 roku i że łączne zsumowane wyliczone poziomy zużycia danych Stron nie przekraczają limitów zużycia określonych w artykule 2 F. Każda z zainteresowanych Stron powiadomi sekretariat o takim przeniesieniu zużycia, określając warunki takiego przeniesienia oraz okres, na jaki ono obowiązuje." .
E. Artykuł 2 ustęp 8 litera a) i ustęp 11
F. Artykuł 2 ustęp 9 litera a) pkt i)
G. Artykuł 2 F: Chlorofluorowe pochodne węglowodorów
Po artykule 2E Protokołu zostaje wprowadzony następujący artykuł:
"Artykuł 2F
Chlorofluorowe pochodne węglowodorów
1.
Każda ze Stron zagwarantuje, że w 12-miesięcznym okresie rozpoczynającym się 1 stycznia 1996 roku i w każdym późniejszym 12-miesięcznym okresie jej wyliczony poziom zużycia substancji kontrolowanych z grupy I załącznika C nie przekroczy rocznie sumy:
a) 3,1 % jej wyliczonego poziomu zużycia w 1989 roku substancji kontrolowanych z grupy I załącznika A; oraz
b) jej wyliczonego poziomu zużycia w 1989 roku substancji kontrolowanych z grupy I załącznika C.
2.
Każda ze Stron zagwarantuje, że w 12-miesięcznym okresie rozpoczynającym się 1 stycznia 2004 roku i w każdym późniejszym 12-miesięcznym okresie jej wyliczony poziom zużycia substancji kontrolowanych z grupy I załącznika C nie przekroczy rocznie 65 % sumy, o której mowa w ustępie 1 niniejszego artykułu.
3.
Każda ze Stron zagwarantuje, że w 12-miesięcznym okresie rozpoczynającym się 1 stycznia 2010 roku i w każdym późniejszym 12-miesięcznym okresie jej wyliczony poziom zużycia substancji kontrolowanych z grupy I załącznika C nie przekroczy rocznie 35 % sumy, o której mowa w ustępie 1 niniejszego artykułu.
4.
Każda ze Stron zagwarantuje, że w 12-miesięcznym okresie rozpoczynającym się 1 stycznia 2015 roku i w każdym późniejszym 12-miesięcznym okresie jej wyliczony poziom zużycia substancji kontrolowanych z grupy I załącznika C nie przekroczy rocznie 10 % sumy, o której mowa w ustępie 1 niniejszego artykułu.
5.
Każda ze Stron zagwarantuje, że w 12-miesięcznym okresie rozpoczynającym się 1 stycznia 2020 roku i w każdym późniejszym 12-miesięcznym okresie jej wyliczony poziom zużycia substancji kontrolowanych z grupy I załącznika C nie przekroczy rocznie 0,5 % sumy, o której mowa w ustępie 1 niniejszego artykułu.
6.
Każda ze Stron zagwarantuje, że w 12-miesięcznym okresie rozpoczynającym się 1 stycznia 2030 roku i w każdym późniejszym 12-miesięcznym okresie jej wyliczony poziom zużycia substancji kontrolowanych z grupy I załącznika C nie będzie większy niż zero.
7.
Od 1 stycznia 1996 roku każda ze Stron będzie starać się zagwarantować, że:
a) stosowanie substancji kontrolowanych z grupy I załącznika C ogranicza się do tych zastosowań, w których nie są dostępne inne, bardziej odpowiednie z punktu widzenia ochrony środowiska substancje alternatywne;
b) stosowanie substancji kontrolowanych z grupy I załącznika C nie wykracza poza obszary zastosowań aktualnie przestrzegane dla substancji kontrolowanych z załączników A, B i C, poza rzadkimi przypadkami ochrony ludzkiego życia i ludzkiego zdrowia; oraz
c) substancje kontrolowane z grupy I załącznika C są wybierane do zastosowań w sposób, który minimalizuje zubażanie ozonu, oprócz brania pod uwagę innych względów środowiskowych, ochronnych i ekonomicznych." .
H. Artykuł 2G: Chlorobromowe pochodne węglowodorów
Po artykule 2 F Protokołu wprowadzony zostaje następujący artykuł:
"Artykuł 2G
Chlorobromowe pochodne węglowodorów
1.
Każda ze Stron zagwarantuje, że w 12-miesięcznym okresie rozpoczynającym się 1 stycznia 1996 roku i w każdym późniejszym 12-miesięcznym okresie jej wyliczony poziom zużycia substancji kontrolowanych z grupy II załącznika C nie będzie wyższy niż zero.
Niniejszy ustęp obowiązuje zależnie od zakresu, w jakim Strony postanowią zezwolić na poziom produkcji lub zużycia, który jest niezbędny do zastosowań, które uzgodniły jako kluczowe." .
I. Artykuł 2 H: Bromek metylu
Po artykule 2G Protokołu wprowadzony zostaje następujący artykuł:
"Artykuł 2H
Bromek metylu
Każda ze Stron zagwarantuje, że w 12-miesięcznym okresie rozpoczynającym się 1 stycznia 1995 roku i w każdym późniejszym 12-miesięcznym okresie jej wyliczony poziom zużycia substancji kontrolowanej z załącznika E nie przekroczy rocznie jej wyliczonego poziomu zużycia w 1991 roku.
Każda ze Stron produkująca substancję zagwarantuje, że w tych samych okresach jej wyliczony poziom produkcji substancji nie przekroczy rocznie jej wyliczonego poziomu produkcji w 1991 roku.
Aby jednak zaspokoić podstawowe zapotrzebowanie krajowe Stron działających w ramach artykułu 5 ustęp 1, ich wyliczony poziom produkcji może przekroczyć ten limit o wartość do 10 % ich wyliczonego poziomu produkcji w 1991 roku.
Wyliczone poziomy zużycia i produkcji z niniejszego artykułu nie obejmują ilości wykorzystywanych przez Stronę do celów kwarantanny i wysyłki wstępnej." .
J. Artykuł 3
K. Artykuł 4 ustęp 1b
Po ustępie 1a artykułu 4 Protokołu zostaje wprowadzony następujący ustęp:
"1b.
W przeciągu jednego roku od daty wejścia w życie niniejszego ustępu każda ze Stron wprowadzi zakaz importu wszelkich substancji kontrolowanych z grupy II załącznika C z wszystkich państw niebędących stroną niniejszego Protokołu."
.
L. Artykuł 4 ustęp 2b
Po ustępie 2a artykułu 4 Protokołu zostaje wprowadzony następujący ustęp:
"2b.
Po upływie jednego roku od daty wejścia w życie niniejszego ustępu każda ze Stron wprowadzi zakaz eksportu wszelkich substancji kontrolowanych z grupy II załącznika C do wszystkich państw niebędących stroną niniejszego Protokołu." .
M. Artykuł 4 ustęp 3b
Po ustępie 3a artykułu 4 Protokołu wprowadzony zostaje następujący ustęp:
"3b.
W przeciągu trzech lat od daty wejścia w życie niniejszego ustępu Strony – stosując procedury określone w artykule 10 Konwencji – opracują w załączniku wykaz produktów zawierających substancje kontrolowane z grupy II załącznika C. Strony, które nie zgłoszą zastrzeżeń do załącznika zgodnie z tymi procedurami, wprowadzą – w ciągu roku od wejścia w życie Załącznika – zakaz importu tych produktów z wszystkich państw niebędących stroną niniejszego Protokołu." .
N. Artykuł 4 ustęp 4b
Po ustępie 4a Protokołu wprowadzony zostaje następujący ustęp:
"4b.
W ciągu pięciu lat od daty wejścia w życie niniejszego ustępu Strony określą wykonalność wprowadzenia zakazu lub ograniczenia importu z państw niebędących stroną niniejszego Protokołu produktów wytworzonych z udziałem substancji kontrolowanych z grupy II załącznika C, ale niezawierających tych substancji.
Jeżeli uznają to za wykonalne, Strony – stosując procedury określone w artykule 10 Konwencji – opracują w Załączniku wykaz takich produktów.
Strony, które nie zgłoszą zastrzeżeń do Załącznika zgodnie z tymi procedurami, wprowadzą – w ciągu roku od wejścia w życie Załącznika – zakaz lub ograniczenie importu tych produktów z wszystkich krajów niebędących stroną niniejszego Protokołu." .
O. Artykuł 4 ustępy 5, 6 i 7
P. Artykuł 4 ustęp 8
Q. Artykuł 4 ustęp 10
Po ustępie 9 artykułu 4 Protokołu zostaje wprowadzony następujący ustęp:
"10.
Do 1 stycznia 1996 roku Strony rozważą, czy wprowadzić zmiany do niniejszego Protokołu w celu rozciągnięcia środków przewidzianych w niniejszym artykule na handel substancjami kontrolowanymi z grupy I załącznika C i z załącznika E z państwami niebędącymi stroną niniejszego Protokołu." .
R. Artykuł 5 ustęp1
Na końcu ustępu 1 artykułu 5 Protokołu zostają dodane następujące słowa:
"pod warunkiem że wszelkie dalsze zmiany do poprawek lub zmian przyjętych na Drugim Zgromadzeniu Stron odbytym w Londynie dnia 29 czerwca 1990 roku będą obowiązywać Strony działające w ramach niniejszego ustępu po dokonaniu przeglądu przewidzianego w ustępie 8 niniejszego artykułu i będą oparte na wynikach tego przeglądu." .
S. Artykuł 5 ustęp 1a
Po ustępie 1 artykułu 5 Protokołu zostaje dodany następujący ustęp:
"1a.
Strony, biorąc pod uwagę przegląd, o którym mowa w ustępie 8 niniejszego artykułu, oceny dokonane stosownie do artykułu 6 oraz wszelkie inne istotne informacje, podejmą do 1 stycznia 1996 roku decyzję, z zastosowaniem procedury określonej w ustępie 9 artykułu 2:
a) w odniesieniu do ustępów od 1 do 6 artykułu 2 F, jaki rok bazowy, poziomy wyjściowe, harmonogramy kontrolne i data wygaszenia dla zużycia substancji kontrolowanych z grupy I załącznika C będą obowiązywać Strony działające w ramach ustępu 1 niniejszego artykułu;
b) w odniesieniu do artykułu 2G, jaka data wygaszenia produkcji i zużycia substancji kontrolowanych z grupy II załącznika C będzie obowiązywać Strony działające w ramach ustępu 1 niniejszego artykułu; oraz
c) w odniesieniu do artykułu 2 H, jaki rok bazowy, poziomy wyjściowe i harmonogramy kontrolne dla zużycia i produkcji substancji kontrolowanych z załącznika E będą obowiązywać Strony działające w ramach ustępu 1 niniejszego artykułu." .
T. Artykuł 5 ustęp 4
U. Artykuł 5 ustęp 5
V. Artykuł 5 ustęp 6
W. Artykuł 6
X. Artykuł 7 ustęp 2 i ustęp 3
Ustępy 2 i 3 artykułu 7 Protokołu otrzymują następujące brzmienie:
"2.
Każda ze Stron dostarczy do sekretariatu dane statystyczne na temat swojej produkcji, importu i eksportu każdej substancji kontrolowanej:
- z załączników B i C, za rok 1989,
- z załącznika E, za rok 1991,
lub możliwie najlepsze szacunki takich danych, jeśli dane faktyczne nie są dostępne, nie później niż trzy miesiące od daty, z którą weszły w życie dla danej Strony postanowienia Protokołu dotyczące substancji z załączników B, C i E, odpowiednio.
3.
Każda ze Stron dostarczy do sekretariatu dane statystyczne na temat swojej rocznej produkcji (jak ją zdefiniowano w ustępie 5 artykułu 1) każdej substancji kontrolowanej wymienionej w załącznikach A, B, C i E, a także oddzielnie dla każdej substancji na temat:
- ilości wykorzystanych jako surowce,
- ilości zniszczonych przy użyciu technologii zatwierdzonych przez Strony,
- importu i eksportu do krajów będących Stronami i krajów niebędących Stronami, odpowiednio,
za rok, w którym dla tej Strony weszły w życie postanowienia dotyczące substancji z załączników A, B, C i E, odpowiednio, i za każdy rok następny.
Dane będą przekazywane nie później niż dziewięć miesięcy od zakończenia roku, do których dane te się odnoszą." .
Y. Artykuł 7 ustęp 3a
Po ustępie 3 artykułu 7 Protokołu zostaje wprowadzony następujący ustęp:
"3a.
Każda ze Stron dostarczy do sekretariatu odrębne dane statystyczne na temat swojego rocznego importu i eksportu każdej substancji kontrolowanej wymienionej w grupie II załącznika A i w grupie I załącznika C, która została poddana recyklingowi." .
Z. Artykuł 7 ustęp 4
AA.
Artykuł 9 ustęp 1 litera a)
BB.
Artykuł 10 ustęp1
CC.
Artykuł 11 ustęp 4 litera g)
DD.
Artykuł 17
EE.
Załączniki
1.
ZAŁĄCZNIK C
Załącznik C do Protokołu otrzymuje następujące brzmienie:
"
Konwencja Określająca Statut Szkół Europejskich
PREAMBUŁA
WYSOKIE UMAWIAJĄCE SIĘ STRONY, CZŁONKOWIE WSPÓLNOT EUROPEJSKICH ORAZ WSPÓLNOTY EUROPEJSKIE, zwane dalej "Umawiającymi się Stronami";
uwzględniając, że w dążeniu do wspólnego kształcenia dzieci pracowników Wspólnot Europejskich w celu zapewnienia właściwego funkcjonowania Instytucji Europejskich, począwszy od roku 1957 tworzone są placówki noszące nazwę "Szkół Europejskich";
uwzględniając, że Wspólnoty Europejskie pragną zapewnić tym dzieciom możliwość wspólnego kształcenia się i w tym celu mają wkład w budżet Szkół Europejskich;
uwzględniając, że system Szkół Europejskich jest systemem sui generis; uwzględniając, że stanowi on formę współpracy między Państwami Członkowskimi oraz między nimi a Wspólnotami Europejskimi, w pełni akceptując odpowiedzialność Państw Członkowskich za treść nauczania oraz organizację ich systemów edukacyjnych oraz za ich różnorodność kulturową i językową;
- Statut Szkół Europejskich, przyjęty w 1957 roku, powinien zostać ujednolicony z uwzględnieniem wszystkich odnośnych dokumentów przyjętych przez Umawiające się Strony;
- należy go dostosować do obecnego stanu rozwoju Wspólnot Europejskich;
- procedura podejmowania decyzji przez organy szkół powinna być zmodyfikowana;
- należy uwzględnić doświadczenia w prowadzeniu szkół;
- należy zapewnić nauczycielom oraz pozostałym osobom, których to dotyczy właściwą ochronę prawną przed uchwałami Zarządu Szkół lub Rad Administracyjnych; w tym celu należy powołać Radę ds. zażaleń, o ściśle ograniczonej jurysdykcji;
- jurysdykcja Rady ds. zażaleń nie będzie naruszała jurysdykcji sądów krajowych, w sprawach związanych z odpowiedzialnością cywilną i karną;
uwzględniając, że w Monachium została otwarta szkoła na podstawie protokołu dodatkowego z dnia 15 grudnia 1975 roku dotyczącego wspólnego kształcenia dzieci pracowników Europejskiej Organizacji Patentowej,
UZGODNILI, CO NASTĘPUJE:
TYTUŁ I
SZKOŁY EUROPEJSKIE
Artykuł 1
Niniejsza konwencja określa Statut Szkół Europejskich (zwanych dalej "Szkołami").
Zadaniem Szkół jest wspólne kształcenie dzieci pracowników Wspólnot Europejskich.
Obok dzieci objętych w porozumieniach przewidzianych w artykułach 28 i 29, do Szkół mogą uczęszczać również inne dzieci na warunkach określonych przez Zarząd Szkół.
Szkoły wymienione są w załączniku 1, które mogą podlegać zmianom, wprowadzanym przez Zarząd Szkół w celu uwzględnienia decyzji wydanych na mocy artykułach 2, 28 i 31.
Artykuł 2
1.
Zarząd Szkół, stanowiąc jednomyślnie, może wydać decyzję o zakładaniu nowych Szkół.
2.
Ustala on ich umiejscowienie w porozumieniu z przyjmującym Państwem Członkowskim.
3.
Zanim nowa Szkoła zostanie otwarta na terytorium Państwa Członkowskiego, musi zostać zawarta umowa między Zarządem Szkół a tym Państwem Członkowskim, dotycząca bezpłatnego przekazania i użytkowania odpowiedniego budynku przeznaczonego na nową Szkołę.
Artykuł 3
1.
Zakres kształcenia oferowany przez każdą ze Szkół obejmuje naukę aż do końca szkoły średniej.
Może on zawierać:
- przedszkole;
- pięć lat szkoły podstawowej;
- siedem lat szkoły średniej.
Techniczne wymogi kształcenia w najszerszym możliwym zakresie są zapewniane przez Szkoły we współpracy z systemem edukacyjnym kraju przyjmującego.
2.
Kształceniem zajmują się nauczyciele oddelegowani lub mianowani przez Państwa Członkowskie zgodnie z decyzjami podjętymi przez Zarząd Szkół według procedury ustalonej w artykule 12 ustęp 4.
3. a) Każda propozycja zmiany zasadniczej struktury Szkoły wymaga jednogłośnej zgody przedstawicieli Państwa Członkowskiego w Zarządzie Szkół.
b) Każda propozycja zmiany oficjalnego statusu nauczycieli wymaga jednogłośnej zgody Zarządu Szkół.
Artykuł 4
Kształcenie w Szkołach odbywa się zgodnie z następującymi zasadami:
1) zajęcia odbywają się w językach określonych w załączniku II;
2) załącznik ten może podlegać poprawkom, wprowadzanym przez Zarząd Szkół po uwzględnieniu decyzji wydanych zgodnie z artykułami 2 i 32;
3) w celu wsparcia jednolitości Szkoły, zbliżenia uczniów z różnych grup językowych oraz poprawy wzajemnego zrozumienia, niektóre zajęcia są organizowane jednocześnie dla różnych klas na tym samym poziomie.
Każdy z oficjalnych języków Wspólnoty może być używany w trakcie tych zajęć, pod warunkiem że Zarząd Szkół postanowi, iż okoliczności uzasadniają jego wybór;
4) podejmuje się szczególne starania w kwestii kształcenia uczniów w zakresie języków nowożytnych;
5) programy nauczania zawierają zagadnienia dotyczące zjednoczonej Europy;
6) w trakcie procesu kształcenia, są szanowane przekonania każdego z uczniów;
7) podejmuje się działania, ułatwiające przyjmowanie do Szkół dzieci wymagających specjalnej troski.
Artykuł 5
1.
Ukończone lata nauki w Szkole oraz uzyskane w związku z tym dyplomy i świadectwa są uznawane na terytorium Państw Członkowskich, zgodnie z tabelą równoważności, na warunkach określonych przez Zarząd Szkół ustanowionych artykuł 11 i na podstawie zgody odpowiednich władz państwowych.
2.
Europejska matura, będąca przedmiotem porozumienia z dnia 11 kwietnia 1984 roku zmieniającego Załącznik do Statutu Szkoły Europejskiej ustanawiający postanowienia dotyczące matury europejskiej, dalej zwanego "europejskim porozumieniem w sprawie matur", przyznawana jest po ukończeniu cyklu kształcenia na poziomie średnim.
Zarząd Szkół, stanowiąc jednogłośną decyzją przedstawicieli Państw Członkowskich, może dokonywać w Porozumieniu wszelkich zmian, które mogą okazać się niezbędne.
Posiadaczom matury europejskiej uzyskanej w Szkole:
a) w Państwie Członkowskim, którego są obywatelami, przysługują wszelkie świadczenia związane z posiadaniem dyplomu lub świadectwa przyznawanego po ukończeniu edukacji na poziomie średnim w tym kraju;
b) przysługuje prawo starania się o przyjęcie na dowolny uniwersytet na terytorium każdego Państwa Członkowskiego, na takich samych warunkach, jakie dotyczą obywateli danego Państwa Członkowskiego, reprezentujących identyczne kwalifikacje.
Do celów niniejszej konwencji, termin "uniwersytet" dotyczy:
a) uniwersytetów;
b) instytucji uznanych przez Państwo Członkowskie jako mające poziom uniwersytetu, na terytorium którego są one usytuowane.
Artykuł 6
Każda szkoła ma osobowość prawną, niezbędną do realizowania celów, określonych w artykule 1. w tym celu, ma ona prawo zarządzania środkami przyznanymi z odpowiedniej sekcji budżetowej na warunkach określonych w rozporządzeniu finansowym określonym w artykule 13 ustęp 1. Szkoła może być stroną w postępowaniach sądowych. w szczególności, może nabywać i zbywać mienie ruchome i nieruchome.
W zakresie jej praw i obowiązków, Szkoła jest traktowana w każdym Państwie Członkowskim jako instytucja oświatowa podlegająca prawu publicznemu, z zastrzeżeniem postanowień szczególnych niniejszej konwencji.
TYTUŁ II
ORGANY SZKÓŁ
Artykuł 7
Organy wspólne dla wszystkich Szkół to:
1) zarząd;
2) sekretarz generalny;
3) Rada Inspektorów;
4) Rada ds. Zażaleń;
Każda Szkoła jest administrowana przez Radę Administracyjną i zarządzana przez dyrektora.
ROZDZIAŁ I
Zarząd Szkół
Artykuł 8
1.
Zgodnie z artykułem 28, Zarząd Szkół składa się z następujących członków:
a) przedstawiciel lub przedstawiciele na szczeblu ministerialnym każdego z Państw Członkowskich Wspólnot Europejskich, upoważnieni do zaciągania zobowiązań w imieniu rządu tego Państwa Członkowskiego, przy założeniu, że każde z Państw Członkowskich ma tylko jeden głos;
b) członek Komisji Wspólnot Europejskich;
c) przedstawiciel wyznaczony przez komitet pracowników (spośród kadry nauczycielskiej) zgodnie z artykułem 22;
d) przedstawiciel rodziców uczniów wyznaczony przez Stowarzyszenia rodziców zgodnie z artykułem 23.
2.
Przedstawiciele na szczeblu ministerialnym każdego z Państw Członkowskich oraz członek Komisji Wspólnot Europejskich mają prawo wyznaczania osób, które będą ich reprezentować.
Pozostali członkowie, którzy nie mogą być obecni są reprezentowani przez swoich zastępców.
3.
Przedstawiciel uczniów może zostać zaproszony do uczestniczenia w zebraniach Zarządu Szkół jako obserwator w sprawach dotyczących bezpośrednio uczniów.
4.
Posiedzenie Zarządu Szkół jest zwoływane przez jego przewodniczącego, z jego własnej inicjatywy lub na podstawie uzasadnionego wniosku trzech członków Zarządu Szkół lub sekretarza generalnego.
Zarząd Szkół zbiera się przynajmniej raz w roku.
5.
Urząd przewodniczącego sprawowany jest przez okres jednego roku przez przedstawiciela każdego z Państw Członkowskich po kolei, w następującym porządku Państw Członkowskich: Belgia, Dania, Niemcy, Grecja, Hiszpania, Francja, Irlandia, Włochy, Luksemburg, Niderlandy, Portugalia, Zjednoczone Królestwo.
Artykuł 9
1.
Z wyjątkiem przypadków, w których jednomyślność jest wymagana przez tę konwencję, decyzje Zarządu Szkół przyjmowane są większością dwóch trzecich głosów członków wchodzących w jej skład, z zastrzeżeniem następujących postanowień:
a) przyjęcie decyzji dotyczących szczególnych interesów Państwa Członkowskiego, takich jak znaczne powiększenie budynku Szkoły lub zamknięcie Szkoły powstałej na jego terytorium, wymaga przychylnego głosu przedstawiciela tego Państwa Członkowskiego;
b) zamknięcie Szkoły wymaga przychylnego głosu członka Komisji;
c) przedstawiciel organizacji prawa publicznego, który otrzymał stanowisko oraz głos w Zarządzie Szkół w zastosowaniu porozumienia na podstawie artykułu 28 głosuje w sprawach związanych ze Szkołą objętych danym postanowieniem;
d) prawo głosowania przedstawiciela komitetu pracowników określonego w artykule 8 ustęp 1 litera c) oraz przedstawiciela rodziców uczniów określonego w artykule 8 ustęp 1 litera d) ograniczone jest do przyjmowania decyzji w sprawach programowych na podstawie artykułu 11, z wyłączeniem decyzji dotyczących dostosowań w zakresie europejskiego porozumienia w sprawie matur oraz decyzji mających skutki finansowe lub budżetowe.
2.
W przypadkach, w których jednomyślność jest wymagana przez tę konwencję, wstrzymanie się od głosu członków obecnych lub reprezentowanych nie stanowi przeszkody przy przyjęciu decyzji przez Zarząd Szkół.
3.
Przy każdym głosowaniu, każdy z członków obecnych lub reprezentowanych ma jeden głos, z zastrzeżeniem szczególnych postanowień artykułu 8 ustęp 1 litera a).
Artykuł 10
Zarząd Szkół nadzoruje stosowanie niniejszej konwencji; w tym celu, ma on prawo do podejmowania decyzji w kwestiach edukacyjnych, budżetowych i administracyjnych, jak również w sprawach negocjowania porozumień, określonych w artykułach 28-30.
Zarząd może powołać komitety odpowiedzialne za przygotowywanie tych decyzji.
Zarząd Szkół ustanawia regulamin Szkół.
Zarząd Szkół sporządza raz w roku raport, na podstawie projektu przygotowanego przez sekretarza generalnego, dotyczący funkcjonowania Szkół oraz przekazuje go do Parlamentu Europejskiego i do Rady.
Artykuł 11
W sprawach edukacyjnych, Zarząd Szkół decyduje, jakie programy będą realizowane oraz jak będą one zorganizowane. w szczególności, opierając się na opinii odpowiedniej Rady Inspektorów, Zarząd Szkół:
1) przyjmuje zharmonizowane programy i plany zajęć na każdy rok szkolny oraz dla każdej grupy, jaką utworzono oraz formułuje zalecenia dotyczące metod, które należy stosować;
2) zapewnia kontrolę toku nauczania przez Radę Inspektorów i ustala zasady jej funkcjonowania;
3) określa wiek, pozwalający na naukę na danym poziomie.
Ustanawia również zasady promocji uczniów do następnej klasy lub do szkoły średniej oraz, w celu umożliwienia uczniom powrotu do szkół w ich krajach ojczystych, ustala zasady uznawania kolejnych lat nauki w Szkole, zgodnie z artykułem 5.
Zarząd opracowuje tabelę równoważności, określonej w artykule 5 ustęp 1;
4) organizuje egzaminy, które muszą się odbyć w celu kontrolowania pracy wykonanej w ciągu danego roku w Szkole; ustanawia zasady egzaminowania, powołuje Komisje egzaminacyjne i przyznaje dyplomy.
Zarząd dba o to, aby poziom testów egzaminacyjnych był wystarczająco wysoki, żeby nadać moc prawną postanowieniom artykułu 5.
Artykuł 12
W sprawach administracyjnych Zarząd Szkół:
1) ustanawia zasady pełnienia obowiązków przez sekretarza generalnego, dyrektorów, kadrę nauczycielską oraz, zgodnie z artykułem 9 ustęp 1 litera a), kadrę administracyjną i pozostałych pracowników szkoły;
2) wyznacza sekretarza generalnego i jego Zastępcę;
3) wyznacza dyrektora i jego Zastępców dla każdej Szkoły;
4) a) Określa raz w roku, po rozważeniu propozycji Rady Inspektorów, wymagania dla kadry nauczycielskiej przez tworzenie lub eliminowanie nowych stanowisk.
Zarząd zapewnia sprawiedliwy podział stanowisk między Państwami Członkowskimi.
Ustala wspólnie z rządami państw kwestie związane z mianowaniem lub oddelegowywaniem nauczycieli szkół średnich, podstawowych oraz doradców oświatowych Szkoły.
Pracownicy zachowują prawa do awansu zawodowego i emerytury, gwarantowane im przez postanowienia obowiązujące w ich krajach;
b) określa raz w roku, po rozważeniu propozycji sekretarza generalnego, wymagania dla kadry administracyjnej i pozostałych pracowników Szkoły;
5) organizuje swoją działalność i sporządza własny Regulamin.
Artykuł 13
1.
W sprawach budżetowych Zarząd Szkół:
a) przyjmuje rozporządzenie finansowe, określające w szczególności procedurę ustanawiania i wykonywania budżetu Szkół;
b) przyjmuje budżet Szkół na każdy rok budżetowy, zgodnie z ustępem 4 poniżej;
c) akceptuje roczne zestawienie dochodów i wydatków oraz przekazuje je właściwym władzom Wspólnot Europejskich.
2.
Zarząd Szkół, nie później niż do dnia 30 kwietnia każdego roku, ustala preliminarz dochodów i wydatków Szkół na kolejny rok budżetowy i przekazuje go niezwłocznie Komisji, która na jego podstawie ustala niezbędne przewidywania dotyczące wstępnego projektu budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich.
Władza budżetowa Wspólnot Europejskich ustala wysokość wkładu Wspólnot Europejskich zgodnie z jej procedurą budżetową.
3.
Zarząd Szkół przekazuje również preliminarz dochodów i wydatków innym organizacjom prawa publicznego przewidzianym w artykule 28 oraz organizacjom lub instytucjom przewidzianym w artykule 29, których udział finansowy stanowi suma pokrywająca główną część budżetu Szkoły, tak, aby mogły one określić wysokość swoich wkładów.
4.
Zarząd Szkół przyjmuje również budżet Szkół przed rozpoczęciem kolejnego roku budżetowego i dostosowuje go, jeśli to konieczne, do wkładów Wspólnot Europejskich oraz organizacji i instytucji określonych w ustępie 3.
Artykuł 14
Sekretarz generalny reprezentuje Zarząd Szkół oraz prowadzi sekretariat zgodnie z zasadami pełnienia obowiązków sekretarza generalnego, przewidzianymi w artykule 12 ustęp 1.
Reprezentuje również Szkoły w przypadku prowadzenia postępowania sądowego.
Jest odpowiedzialny przed Zarządem Szkół.
ROZDZIAŁ 2
Rady Inspektorów
Artykuł 15
Dwie Rady Inspektorów są powoływane na potrzeby Szkół: jedna dla potrzeb przedszkoli i szkół podstawowych, druga dla potrzeb szkół średnich.
Artykuł 16
Każde Państwo Członkowskie będące Umawiającą się Stroną reprezentowane jest przez jednego Inspektora w każdej Radzie.
Jest on mianowany przez Zarząd Szkół na wniosek zainteresowanej Strony.
Przewodniczącym Rady Inspektorów jest członek Rady Inspektorów, będący przedstawicielem tego Państwa Członkowskiego, które przewodniczy Zarządowi Szkół.
Artykuł 17
Zadaniem Rad Inspektorów jest zapewnienie jakości kształcenia oferowanego przez Szkoły i w tym celu przeprowadzają one wszelkie niezbędne inspekcje w Szkołach.
Rady Inspektorów przedkładają Zarządowi Szkół opinie i wnioski określone odpowiednio w artykułach 11 i 12 oraz, jeśli zajdzie taka potrzeba, wnioski dotyczące zmian programowych i związanych z organizacją nauki.
Artykuł 18
Zadania Inspektorów to:
1) zapewnienie, w zakresie odpowiednich cyklów kształcenia, kontroli pracy nauczycieli przez organy administracyjne ich krajów;
2) porównanie opinii na temat ustalonych norm dotyczących wykonywania obowiązków oraz jakości metod nauczania;
3) informowanie dyrektorów i kadry nauczycielskiej o wynikach inspekcji.
Uwzględniając potrzeby określone przez Zarząd Szkół, każde Państwo Członkowskie zapewnia inspektorom warunki techniczne niezbędne do właściwego wykonywania obowiązków służbowych w Szkołach.
ROZDZIAŁ 3
Rada Administracyjna
Artykuł 19
Zgodnie z artykułami 28 i 29, każda Rada Administracyjna opisana w artykule 7 składa się z ośmiu następujących członków:
1) sekretarza generalnego, pełniącego obowiązki przewodniczącego;
2) dyrektora Szkoły;
3) przedstawiciela Komisji Wspólnot Europejskich;
4) dwóch członków kadry nauczycielskiej, jednego reprezentującego kadrę szkoły średniej oraz jednego kadrę szkoły podstawowej i przedszkola jednocześnie;
5) dwóch członków reprezentujących Stowarzyszenie rodziców, określone w artykule 23;
6) przedstawiciela kadry administracyjnej i pomocniczych pracowników Szkoły.
Przedstawiciel Państwa Członkowskiego, w którym umiejscowiona jest Szkoła może brać udział w zebraniach Rady Administracyjnej jako obserwator.
Dwóch przedstawicieli uczniów zapraszanych jest do wzięcia udziału w zebraniach Rady Administracyjnej swojej Szkoły w charakterze obserwatorów, w sprawach, które bezpośrednio ich dotyczą.
Artykuł 20
Rada Administracyjna:
1) przygotowuje preliminarz dochodów i wydatków Szkoły zgodnie z rozporządzeniem finansowym;
2) kontroluje wykonanie budżetu Szkoły i sporządza roczne zestawienie dochodów i wydatków;
3) zapewnia odpowiednie warunki i atmosferę, sprzyjającą właściwemu funkcjonowaniu Szkoły;
4) wykonuje inne obowiązki administracyjne, które powierza jej Zarząd Szkół.
Procedury zwoływania posiedzeń i podejmowania decyzji przez Radę Administracyjną ustanowione są w regulaminie Szkół, określonym w artykule 10.
ROZDZIAŁ 4
Dyrektor
Artykuł 21
Dyrektor wykonuje swoje obowiązki zgodnie z Zasadami Pełnienia Obowiązków określonymi w artykule 10.
Ma on prawo kierowania kadrą Szkoły zgodnie z procedurą opisaną w artykule12 ustęp 4 litery a) i b).
Musi on posiadać kompetencje i kwalifikacje wymagane w jego kraju ojczystym do zarządzania instytucjami oświatowymi, przyznającymi świadectwo ukończenia, dające prawo do rozpoczęcia studiów uniwersyteckich.
Jest on odpowiedzialny przed Zarządem Szkół.
TYTUŁ III
PRZEDSTAWICIELE PRACOWNIKÓW
Artykuł 22
Komitet pracowników składa się z wybranych w drodze głosowania przedstawicieli kadry nauczycielskiej i administracyjnej oraz pozostałych pracowników każdej ze Szkół.
Zadaniem komitetu jest działanie na rzecz sprawnego funkcjonowania Szkół, poprzez formułowanie i wyrażanie opinii pracowników.
Procedury wyboru i funkcjonowania komitetu pracowników określone są przez Zasady Pełnienia Obowiązków przez kadrę nauczycielską, administracyjną i pomocniczych pracowników Szkoły, określonych w artykule 12 ustęp 1.
Raz w roku komitet pracowników wyznacza spośród kadry nauczycielskiej przedstawiciela i jego zastępcę do reprezentowania pracowników w Zarządzie Szkół.
TYTUŁ IV
STOWARZYSZENIE RODZICÓW
Artykuł 23
W celu utrzymywania kontaktów między rodzicami uczniów i władzami Szkoły, Zarząd Szkół zatwierdza dla każdej Szkoły stowarzyszenie reprezentujące rodziców uczniów.
Powołane w ten sposób stowarzyszenie rodziców wyznacza każdego roku dwóch przedstawicieli do Rady Administracyjnej danej Szkoły.
Raz w roku stowarzyszenia rodziców szkół wyznaczają przedstawiciela i jego zastępcę do reprezentowania stowarzyszeń w Zarządzie Szkół.
TYTUŁ V
BUDŻET
Artykuł 24
Rok budżetowy Szkoły odpowiada rokowi kalendarzowemu.
Artykuł 25
Budżet Szkoły jest finansowany przez:
1) wkłady z Państw Członkowskich przez stałe wypłaty wynagrodzeń dla nauczycieli oddelegowanych lub mianowanych oraz, gdy sytuacja tego wymaga, wkład finansowy wynikający z decyzji Zarządu Szkół, stanowiącego jednomyślnie;
2) wkłady ze Wspólnot Europejskich, mające pokryć różnicę między całkowitą kwotą wydatków Szkół i całkowitą sumą dochodów z innych źródeł;
3) wkłady z organizacji niewspólnotowych, z którymi Zarząd Szkół zawarł porozumienie;
4) własny przychód Szkoły, w szczególności wpłaty za czesne ponoszone przez rodziców zgodnie z decyzją Zarządu Szkół;
5) inne źródła dochodu.
Ustalenia dotyczące udostępnienia wkładów ze Wspólnot Europejskich ustanawiane są w porozumieniu specjalnym między Zarządem Szkół a Komisją.
TYTUŁ VI
SPORY
Artykuł 26
Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich ma wyłączną jurysdykcję w sporach między Umawiającymi się Stronami, dotyczącymi wykładni i stosowania niniejszej konwencji w kwestiach nie rozwiązanych przez Zarząd Szkół.
Artykuł 27
1.
Niniejszym ustanawia się Radę ds. zażaleń.
2.
Rada ds. zażaleń ma wyłączną jurysdykcję jako pierwsza i ostatnia instancja, jeśli wszystkie drogi administracyjne zostały wyczerpane, w każdym sporze dotyczącym stosowania niniejszej konwencji, dla wszystkich osób, których ona dotyczy, z wyjątkiem kadry administracyjnej i pozostałych pracowników Szkoły, oraz po uwzględnieniu zgodności z prawem wszelkich aktów opartych na niniejszej konwencji lub regulaminów wprowadzonych na jej podstawie, które mają niekorzystny skutek dla tych osób w wyniku działań Zarządu Szkół lub Rady Administracyjnej Szkoły w trakcie wykonywania uprawnień określonych przez niniejszą konwencję.
Jeżeli spory te dotyczą kwestii finansowych, Rada ds. Zażaleń ma nieograniczoną jurysdykcję.
Warunki oraz szczegółowe zasady dotyczące postępowania ustanowione są, jako odpowiednie, przez Zasady Pełnienia Obowiązków przez kadrę nauczycielską lub w warunkach zatrudnienia nauczycieli pracujących w niepełnym wymiarze godzin, lub też regulaminie Szkół.
3.
Członkami Rady ds. zażaleń mogą być osoby o niekwestionowanej niezależności, posiadające kwalifikacje w dziedzinie prawa.
Członkami Rady ds. zażaleń mogą być wyłącznie osoby znajdujące się na liście opracowanej przez Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich.
4.
Statut Rady ds. zażaleń przyjmowany jest przez Zarząd Szkół, stanowiący jednomyślnie.
Statut Rady ds. zażaleń określa liczbę członków Rady, procedurę ich mianowania przez Zarząd Szkół, czas trwania ich kadencji oraz uzgodnienia finansowe, jakie ich dotyczą.
Statut określa sposób funkcjonowania Rady.
5.
Rada ds. zażaleń uchwala swój regulamin, który zawiera postanowienia niezbędne do stosowania Statutu.
Regulamin wymaga jednogłośnego zatwierdzenia przez Zarząd Szkół.
6.
Orzeczenia wydane przez Radę ds. zażaleń są wiążące dla stron sporu i jeśli któraś ze stron nie zastosuje się do tych postanowień, ich wykonanie będzie egzekwowane przez właściwe władze Państwa Członkowskiego, zgodnie z obowiązującym w nim prawem.
7.
Inne spory, w których Szkoły są stroną podlegają jurysdykcji krajowej. w szczególności, właściwość sądów krajowych w odniesieniu do spraw związanych z odpowiedzialnością cywilną i karną nie jest naruszona przez niniejszy artykuł.
TYTUŁ VII
POSTANOWIENIA SZCZEGÓLNE
Artykuł 28
Zarząd Szkół, stanowiąc jednomyślnie, może zawierać porozumienia w sprawie uczestnictwa dotyczące istniejącej Szkoły lub mającej powstać zgodnie z artykułem 2, z jakąkolwiek organizacją prawa publicznego, która z powodu swojego umiejscowienia, jest zainteresowana działalnością Szkoły.
Zawierając takie porozumienie, organizacja ta uzyskuje miejsce i głos w Zarządzie Szkół we wszystkich kwestiach dotyczących danej Szkoły, jeśli jej wpływy finansowe na rzecz Szkoły pokrywają główną część budżetu Szkoły.
Organizacja taka może uzyskać również miejsce i głos w Radzie Administracyjnej danej Szkoły.
Artykuł 29
Zarząd Szkół, stanowiąc jednomyślnie, może również negocjować porozumienia inne niż porozumienia w sprawie uczestnictwa, z organizacjami lub instytucjami prawa publicznego lub prywatnego, które zainteresowane są działalnością jednej ze Szkół.
Zarząd Szkół może przyznać im miejsce i głos w Radzie Administracyjnej danej Szkoły.
Artykuł 30
Zarząd Szkół może negocjować z rządem kraju, w którym umiejscowiona jest Szkoła również dodatkowe porozumienia konieczne w celu zapewnienia Szkole możliwie najlepszych warunków do prowadzenia działalności.
Artykuł 31
1.
Każda z Umawiających się Stron może wypowiedzieć niniejszą konwencję drogą pisemnej notyfikacji do Rządu Luksemburga; następnie Rząd informuje pozostałe Umawiające się Strony o przyjęciu notyfikacji.
Wypowiedzenie musi być notyfikowane do dnia 1 września każdego roku i obowiązuje od dnia 1 września roku następnego.
2.
Umawiająca się Strona, która wypowiada niniejszą konwencję zrzeka się wszelkich praw do udziału w aktywach Szkół.
Zarząd Szkół podejmuje decyzję, jakie działania organizacyjne, włączając działania kadrowe, mają być podjęte w konsekwencji wypowiedzenia przez jedną z Umawiających się Stron.
3.
Zarząd Szkół, stanowiąc zgodnie z procedurą głosowania określoną w artykule 9, może zdecydować o zamknięciu Szkoły.
Stosując tę samą procedurę, Zarząd może również podjąć takie kroki w kwestiach dotyczących Szkoły, jakie uzna je za niezbędne, w szczególności, jeśli chodzi o sprawy związane z kadrą nauczycielską, administracyjną lub pozostałymi pracownikami Szkoły oraz z podziałem aktywów Szkoły.
4.
Każda z Umawiających się Stron może wystąpić o wprowadzenie zmian do niniejszej konwencji. w tym celu notyfikuje ona Rząd Luksemburga o swoim wniosku.
Rząd Luksemburga czyni konieczne uzgodnienia ze Umawiającą się Stroną sprawującą Urząd Przewodniczącego Rady Wspólnot Europejskich w celu zwołania Konferencji Międzyrządowej.
Artykuł 32
Wnioski o przystąpienie do niniejszej konwencji każdego z Państw, które zostaje członkiem Wspólnoty składane są w formie pisemnej do Rządu Luksemburga, który poinformuje każdą z Umawiających się Stron.
Przystąpienie staje się skuteczne od dnia 1 września następującego po terminie złożenia dokumentów przystąpienia do Rządu Luksemburga.
Od tej daty skład organów Szkół zmienia się odpowiednio.
Artykuł 33
Niniejsza konwencja podlega ratyfikacji przez Państwa Członkowskie jako Umawiające się Strony, zgodnie z ich odpowiednimi wymogami konstytucyjnymi. w przypadku Wspólnot Europejskich, jest ona zawarta zgodnie z ustanawiającymi je Traktatami.
Dokumenty ratyfikacyjne oraz akty notyfikujące zawarcie niniejszej konwencji są składane do Rządu Luksemburga, jako depozytariusza Statutu Szkół Europejskich.
Rząd ten poinformuje wszystkie pozostałe Umawiające się Strony o depozycie.
Niniejsza konwencja wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca, następującego po złożeniu wszystkich dokumentów ratyfikacyjnych przez Państwa Członkowskie oraz wszystkich aktów notyfikujących zawarcie przez Wspólnoty Europejskie.
Niniejsza konwencja sporządzona w jednym oryginalnym egzemplarzu w językach duńskim, niderlandzkim, angielskim, francuskim, niemieckim, greckim, włoskim, portugalskim i hiszpańskim, z których wszystkie dziewięć wersji jest na równi autentyczne, będzie zdeponowana w archiwach Rządu Luksemburga, który przekaże jej uwierzytelniony odpis każdej z pozostałych Umawiających się Stron.
Artykuł 34
Niniejsza konwencja unieważnia i zastępuje Statut z dnia 12 kwietnia 1957 roku oraz Protokół z dnia 13 kwietnia 1962 roku.
Z zastrzeżeniem innych postanowień niniejszej konwencji, Europejskie Porozumienie w sprawie matur pozostaje w mocy.
Protokół dodatkowy dotyczący Szkoły w Monachium, sporządzony zgodnie z Protokołem z dnia 13 kwietnia 1962 roku, podpisanym w Luksemburgu, dnia 15 grudnia 1975 roku, pozostaje nienaruszony przez niniejszą konwencję.
Odniesienia w aktach sporządzonych przed niniejszą konwencją, związane ze sprawami Szkół są interpretowane jako dotyczące odpowiednich artykułów niniejszej konwencji.
Porozumienie
w sprawie wykonania części XI Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza z dnia 10 grudnia 1982 roku
PAŃSTWA-STRONY NINIEJSZEGO POROZUMIENIA,
UZNAJĄC istotny wkład Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza z dnia 10 grudnia 1982 roku (zwanej dalej "Konwencją") w umacnianie pokoju, sprawiedliwości i postępu dla dobra wszystkich narodów świata,
POTWIERDZAJĄC, że dna mórz i oceanów oraz ich podziemie, poza granicami jurysdykcji państwowej (zwanej dalej "obszarem"), jak również zasoby obszaru, stanowią wspólne dziedzictwo ludzkości,
ŚWIADOME znaczenia Konwencji dla ochrony i zachowania środowiska naturalnego mórz oraz rosnącej troski o globalne środowisko naturalne,
UWZGLĘDNIAJĄC sprawozdanie Sekretarza Generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych na temat nieformalnych konsultacji między państwami, jakie miały miejsce od 1990 do 1994 roku w sprawie podstawowych kwestii dotyczących części XI i związanych z nią przepisów Konwencji (zwanej dalej "częścią XI"),
ODNOTOWUJĄC przemiany polityczne i ekonomiczne obejmujące rynkowe podejście do gospodarki, wpływające na wykonanie części XI,
PRAGNĄC ułatwić powszechne uczestnictwo państw w Konwencji,
UWAŻAJĄC, że Porozumienie w sprawie wykonania części XI najlepiej sprosta temu zadaniu,
UZGODNIŁY, co następuje:
Artykuł 1
Wykonanie części XI
1.
Państwa-Strony niniejszego Porozumienia zobowiązują się do wykonania części XI, zgodnie z niniejszym Porozumieniem.
2.
Załącznik stanowi integralną część niniejszego Porozumienia.
Artykuł 2
Związek między niniejszym Porozumieniem a częścią XI
1.
Postanowienia niniejszego Porozumienia oraz części XI są interpretowane i stosowane łącznie jako jednolity dokument.
W razie jakiejkolwiek niezgodności między niniejszym Porozumieniem a częścią XI postanowienia niniejszego Porozumienia mają moc rozstrzygającą.
2.
Artykuły 309–319 Konwencji stosuje się wobec niniejszego Porozumienia tak, jak w stosunku do Konwencji.
Artykuł 3
Podpisanie
Niniejsze Porozumienie jest otwarte do podpisu w siedzibie Organizacji Narodów Zjednoczonych przez państwa oraz inne jednostki wymienione w artykule 305 ustęp 1 litera a), c), d), e) i f) Konwencji i pozostanie otwarte do podpisu przez 12 miesięcy od dnia jego przyjęcia.
Artykuł 4
Wyrażenie zgody na związanie się
1.
Po przyjęciu niniejszego Porozumienia każdy dokument ratyfikacyjny lub dokument formalnego potwierdzenia albo przystąpienia do Konwencji stanowią również wyrażenie zgody na związanie się niniejszym Porozumieniem.
2.
Żadne państwo lub jednostka nie może wyrazić zgody na związanie się niniejszym Porozumieniem, jeżeli uprzednio lub jednocześnie nie wyraziła zgody na związanie się Konwencją.
3.
Państwo lub jednostka określona w artykule 3 mogą wyrazić zgodę na związanie się niniejszym Porozumieniem poprzez:
a) podpisanie bez zastrzeżenia ratyfikacji, formalnego potwierdzenia lub procedury określonej w artykule 5;
b) podpisanie z zastrzeżeniem ratyfikacji lub formalnego potwierdzenia, po którym nastąpi ratyfikacja lub formalne potwierdzenie;
c) podpisanie z zastrzeżeniem zastosowania procedury ustanowionej w artykule 5; lub
d) przystąpienie.
4.
Formalne potwierdzenie przez jednostki określone w artykule 305 ustęp 1 litera f) Konwencji, powinno być zgodne z załącznikiem IX do Konwencji.
5.
Dokumenty ratyfikacyjne, formalnego potwierdzenia lub przystąpienia składa się Sekretarzowi Generalnemu Organizacji Narodów Zjednoczonych.
Artykuł 5
Procedura uproszczona
1.
Przyjmuje się, że państwo lub jednostka, która złożyła dokument ratyfikacyjny, dokument formalnego potwierdzenia lub przystąpienia do Konwencji przed datą przyjęcia niniejszego Porozumienia oraz która podpisała niniejsze Porozumienie zgodnie z artykułem 4 ustęp 3 litera c), wyraziła zgodę na związanie się niniejszym Porozumieniem po upływie 12 miesięcy od dnia jego przyjęcia, chyba że to państwo lub jednostka, przed tą datą zawiadomi pisemnie depozytariusza, że nie korzysta z uproszczonej procedury ustanowionej w niniejszym artykule.
2.
W przypadku takiego zawiadomienia, zgoda na związanie się niniejszym Porozumieniem zostaje wyrażona zgodnie z artykułem 4 ustęp 3 litera b).
Artykuł 6
Wejście w życie
1.
Niniejsze Porozumienie wchodzi w życie po upływie trzydziestu dni od chwili, kiedy czterdzieści państw wyrazi zgodę na związanie niniejszym Porozumieniem zgodnie z artykułami 4 i 5, z zastrzeżeniem, że wśród tych państw jest co najmniej siedem państw wymienionych w ustępie 1 litera a) rezolucji II Trzeciej Konferencji Narodów Zjednoczonych Prawa Morza (zwanej dalej "rezolucją II"), oraz że co najmniej pięć z tych państw to państwa rozwinięte.
Jeżeli te warunki wejścia w życie zostaną spełnione przed dniem 16 listopada 1994 roku, niniejsze Porozumienie wchodzi w życie w dniu 16 listopada 1994 roku.
2.
Dla każdego państwa lub jednostki, która wyrazi zgodę na związanie się niniejszym Porozumieniem po spełnieniu wymogów ustanowionych w ustępie 1, niniejsze Porozumienie wchodzi w życie trzydziestego dnia od wyrażenia zgody na związanie się.
Artykuł 7
Tymczasowe stosowanie
1.
Jeżeli niniejsze Porozumienie nie wejdzie w życie w dniu 16 listopada 1994 roku, do czasu jego wejścia w życie, jest stosowane tymczasowo przez:
a) państwa, które wyraziły zgodę na jego przyjęcie w Zgromadzeniu Ogólnym Narodów Zjednoczonych, z wyjątkiem każdego takiego państwa, które przed dniem 16 listopada 1994 roku zawiadomi depozytariusza na piśmie, że nie będzie stosowało tymczasowo niniejszego Porozumienia lub że wyrazi ono zgodę na takie stosowanie jedynie przez późniejsze podpisanie lub pisemne zawiadomienie;
b) państwa lub jednostki, które podpiszą niniejsze Porozumienie, z wyjątkiem takich państw lub jednostek które powiadomią depozytariusza na piśmie w chwili podpisywania, że nie będą stosowały tymczasowo niniejszego Porozumienia;
c) państwa lub jednostki, które wyraziły zgodę na jego tymczasowe stosowanie przez powiadomienie na piśmie depozytariusza;
d) państwa, które przystąpią do niniejszego Porozumienia.
2.
Wszystkie te państwa i jednostki stosują tymczasowo niniejsze Porozumienie zgodnie ze swoimi krajowymi lub wewnętrznymi ustawami i postanowieniami ze skutkiem od dnia 16 listopada 1994 roku lub od dnia jego podpisania, notyfikowania zgody lub przystąpienia, jeżeli nastąpiło to później.
3.
Stosowanie tymczasowe ustaje z dniem wejścia w życie niniejszego Porozumienia.
W każdym przypadku stosowanie tymczasowe ustaje z dniem 16 listopada 1998 roku, jeżeli w tym dniu nie zostanie spełniony wymóg przewidziany w artykule 6 ustęp 1, dotyczący wyrażenia zgody na związanie się niniejszym Porozumieniem przez co najmniej siedem państw (z których co najmniej pięć musi być państwami rozwiniętymi), określonych w ustępie 1 litera a) rezolucji II.
Artykuł 8
Państwa-Strony
1.
Dla celów niniejszego Porozumienia "Państwa-Strony" oznaczają państwa, które wyraziły zgodę na związanie się niniejszym Porozumieniem i w stosunku do których niniejsze Porozumienie weszło w życie.
2.
Niniejsze Porozumienie stosuje się mutatis mutandis do jednostek określonych w artykule 305 ustęp 1 litera c), d), e) i f) Konwencji, odnoszącym się do takich jednostek, i w takim zakresie określenie "Państwa-Strony" stosuje się do tych jednostek.
Artykuł 9
Depozytariusz
Depozytariuszem niniejszego Porozumienia jest Sekretarz Generalny Narodów Zjednoczonych.
Artykuł 10
Teksty autentyczne
Oryginał niniejszego Porozumienia, którego teksty w językach: angielskim, arabskim, chińskim, francuskim, hiszpańskim i rosyjskim są jednakowo autentyczne, zostaje złożony Sekretarzowi Generalnemu Narodów Zjednoczonych.
W dowód czego niżej podpisani pełnomocnicy, należycie do tego upoważnieni, złożyli podpisy pod niniejszym Porozumieniem.
Porozumienie
w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Bułgarią dotyczące uznania lokalnie ograniczonego występowania afrykańskiego pomoru świń w Królestwie Hiszpanii
A. List Bułgarii
Szanowny Panie,
Niniejszym mam zaszczyt nawiązać do dyskusji dotyczących uzgodnień handlowych dotyczących niektórych artykułach rolnych, prowadzonych w ramach negocjacji Układu Europejskiego.
Potwierdzam niniejszym, iż Bułgaria uznaje, że obszar Królestwa Hiszpanii, z wyjątkiem prowincji Badajoz, Huelva, Sewilla i Cordoba, wolny jest od afrykańskiego pomoru świń, na warunkach określonych w decyzji Rady nr 89/21/EWG z dnia 14 grudnia 1988 roku, zmienionej decyzją Wspólnoty nr 91/112/EWG z dnia 12 lutego 1991 roku.
Bułgaria uznaje niniejsze odstępstwo bez uszczerbku dla wszelkich pozostałych wymogów bułgarskiego prawa weterynaryjnego.
Będę zobowiązany, jeśli zechce Pan potwierdzić zgodę Wspólnoty na treść niniejszego listu.
Proszę przyjąć wyrazy mojego najwyższego poważania.
W imieniu Rządu
B. List Wspólnoty
Szanowny Panie,
Niniejszym mam zaszczyt potwierdzić otrzymanie listu, z dnia dzisiejszego, o następującej treści:
"Niniejszym mam zaszczyt nawiązać do dyskusji dotyczących uzgodnień handlowych dotyczących niektórych artykułach rolnych, prowadzonych w ramach negocjacji Układu Europejskiego.
Potwierdzam niniejszym, iż Bułgaria uznaje, że obszar Królestwa Hiszpanii, z wyjątkiem prowincji Badajoz, Huelva, Sewilla i Cordoba, wolny jest od afrykańskiego pomoru świń, na warunkach określonych w decyzji Rady nr 89/21/EWG z dnia 14 grudnia 1988 roku, zmienionej decyzją Wspólnoty nr 91/112/EWG z dnia 12 lutego 1991 roku.
Bułgaria uznaje niniejsze odstępstwo bez uszczerbku dla wszelkich pozostałych wymogów bułgarskiego prawa weterynaryjnego.
Będę zobowiązany, jeśli zechce Pan potwierdzić zgodę Wspólnoty na treść niniejszego listu."
Mam zaszczyt potwierdzić zgodę Wspólnoty na treści zawarte w Pańskim liście.
Proszę przyjąć wyrazy mojego najwyższego poważania.
W imieniu Wspólnoty
--------------------------------------------------
Drugi protokół dodatkowy
do Układu Europejskiego między Wspólnotą Europejską i Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Bułgarii, z drugiej strony, oraz do Umowy przejściowej w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem między Europejską Wspólnotą Gospodarczą i Europejską Wspólnotą Węgla i Stali, z jednej strony, a Republiką Bułgarii, z drugiej strony
WSPÓLNOTA EUROPEJSKA I EUROPEJSKA WSPÓLNOTA WĘGLA I STALI, zwane dalej "Wspólnotą",
z jednej strony, oraz
REPUBLIKA BUŁGARII,
z drugiej strony,
ZWAŻYWSZY, że Układ Europejski ustanawiający Stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi a Republiką Bułgarii (zwany dalej "Układem Europejskim") został podpisany w Brukseli dnia 8 marca 1993 roku i do tej pory nie wszedł w życie;
ZWAŻYWSZY, że do czasu wejścia w życie Układu Europejskiego zawarte w nim postanowienia w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem zostały wprowadzone w życie z dniem 31 grudnia 1993 roku na mocy Umowy przejściowej w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem między Europejską Wspólnotą Gospodarczą i Europejską Wspólnotą Węgla i Stali, z jednej strony, a Republiką Bułgarii, z drugiej strony (zwanej dalej "Umową przejściową"), podpisanej w Brukseli dnia 8 marca 1993 roku;
ZWAŻYWSZY, że Układ Europejski i Umowa przejściowa zostały zmienione Protokołem dodatkowym podpisanym dnia 21 grudnia 1993 roku, zwanym dalej Pierwszym Protokołem dodatkowym;
UZNAJĄC kluczowe znaczenie handlu w przechodzeniu do gospodarki rynkowej;
MAJĄC NA UWADZE wolę Wspólnoty, aby dostosować harmonogram Republiki Bułgarii obejmujący postanowienia handlowe zawarte w Układzie Europejskim i Umowie przejściowej do harmonogramu państw Grupy Wyszehradzkiej;
MAJĄC NA UWADZE cele Układu Europejskiego, w szczególności cele określone w jego artykule 1;
UWZGLĘDNIAJĄC Umowę przejściową,
POSTANOWIŁY zawrzeć niniejszy Protokół i w tym celu wyznaczyły jako swoich pełnomocników:
WSPÓLNOTA EUROPEJSKA:
REPUBLIKA BUŁGARII:
KTÓRE, po wymianie swych pełnomocnictw, uznanych za należyte i sporządzone we właściwej formie,
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W artykule 4 Umowy przejściowej i w artykule 10 Układu Europejskiego, zmienionych Pierwszym protokołem dodatkowym, ustęp 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Produkty pochodzenia bułgarskiego wymienione w załączniku III korzystają z zawieszenia należności celnych przywozowych w ramach rocznych kontyngentów lub plafonów taryfowych Wspólnoty podnoszonych stopniowo zgodnie z warunkami określonymi w tym załączniku, tak aby osiągnąć całkowite zniesienie należności celnych przywozowych na dane produkty do końca drugiego roku od daty wejścia w życie Układu.
Jednocześnie należności celne przywozowe stosowane do ilości przywożonych przekraczających kontyngenty lub plafony przewidziane w odniesieniu do powyższych produktów są stopniowo obniżane od dnia wejścia w życie Układu w rocznych obniżkach o 15 %.
Do końca drugiego roku pozostałe cła zostają zniesione."
Artykuł 2
Przypisy w załączniku III do Umowy przejściowej i w załączniku III do Układu Europejskiego nie są dłużej stosowane.
Artykuł 3
W punkcie 1 akapitu wprowadzającego, wprowadzonego Pierwszym Protokołem dodatkowym do załączników XI a, XIII a i XIII b do Umowy przejściowej oraz do załączników XI a, XIII a i XIII b do Układu Europejskiego, litera b) otrzymuje brzmienie:
"1. b) Ilości w tonach określone na rok 4 nie mają zastosowania, a ilości określone na rok 5 mają zastosowanie w odniesieniu do roku 4, który zaczyna się dnia 1 lipca 1995 roku."
Artykuł 4
1. W akapicie wprowadzającym do artykułu 2 ustęp 1 protokołu 1 w sprawie wyrobów włókienniczych oraz odzieżowych do Umowy przejściowej oraz protokołu 1 w sprawie wyrobów włókienniczych oraz odzieżowych do Układu Europejskiego wyrazy "zniesienie na koniec pięcioletniego okresu" zastępuje się wyrazami "zniesienie na koniec czteroletniego okresu".
2. W artykule 2 ustęp 1 protokołu 1 w sprawie wyrobów włókienniczych oraz odzieżowych do Umowy przejściowej oraz protokołu 1 w sprawie wyrobów włókienniczych oraz odzieżowych do Układu Europejskiego dwa ostatnie tiret otrzymują brzmienie:
"na początku piątego roku pozostałe cła zostają zniesione"
.
Artykuł 5
W załączniku I do protokołu 3 w sprawie przetworzonych produktów rolnych do Umowy przejściowej i do protokołu 3 w sprawie przetworzonych produktów rolnych do Układu Europejskiego liczbę lat, po których jest stosowana ostateczna stawka celna, jak określono w kolumnie 7, zmienia się z czterech na trzy lata w odniesieniu do produktów objętych kodami CN 1803, 18040000 i 18050000.
W załączniku II do protokołu 3 w sprawie przetworzonych produktów rolnych do Umowy przejściowej i do protokołu 3 w sprawie przetworzonych produktów rolnych do Układu Europejskiego ilości w tonach określone na 1996 rok skreśla się, a ilości w tonach określone na 1997 rok są stosowane, począwszy od 1996 roku.
Artykuł 6
W załączniku II i w Załączniku do dodatku B do Protokołu dodatkowego do Układu Europejskiego w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Bułgarii limity ilościowe określone na 1998 rok skreśla się.
W uzgodnionym protokole 5 wyrazy "pięcioletni okres rozpoczynający się dnia 1 stycznia 1994 roku" zastępuje się wyrazami "czteroletni okres rozpoczynający się dnia 1 stycznia 1994 roku.".
Artykuł 7
Niniejszy Protokół stanowi integralną część Umowy przejściowej i Układu Europejskiego.
Artykuł 8
Niniejszy Protokół wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca po dniu, w którym Strony powiadomią się wzajemnie o zakończeniu procedur niezbędnych do tego celu.
Niniejszy Protokół stosuje się od dnia 1 stycznia 1995 roku.
W przypadku wejścia w życie niniejszego Protokołu po dniu 1 stycznia 1995 roku wszelkie zapłacone cła, które nie byłyby wymagane w przypadku wejścia w życie Protokołu i wykonywania postanowień Protokołu w dniu wskazanym powyżej, zostają zwrócone, a ich zwrot stanowi ścisłe wypełnienie obowiązku nienakładania takich ceł.
Artykuł 9
Niniejszy Protokół sporządza się w dwóch egzemplarzach w językach duńskim, niderlandzkim, angielskim, francuskim, niemieckim, greckim, włoskim, portugalskim, hiszpańskim i bułgarskim, przy czym wszystkie teksty są na równi autentyczne.
W imieniu Wspólnoty
W imieniu Republiki Bułgarii
--------------------------------------------------
Drugi protokół dodatkowy
do Układu Europejskiego między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Rumunią, z drugiej strony, oraz do Umowy Przejściowej w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem między Europejską Wspólnotą Gospodarczą i Europejską Wspólnotą Węgla i Stali, z jednej strony, a Rumunią, z drugiej strony
WSPÓLNOTA EUROPEJSKA I EUROPEJSKA WSPÓLNOTA WĘGLA I STALI, zwane dalej "Wspólnotą",
z jednej strony, oraz
RUMUNIA,
z drugiej strony,
ZWAŻYWSZY, że Układ Europejski ustanawiający Stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi a Rumunią (zwany dalej "Układem Europejskim") został podpisany w Brukseli dnia 1 lutego 1993 roku i do tej pory nie wszedł w życie;
ZWAŻYWSZY, że do czasu wejścia w życie Układu Europejskiego zawarte w nim postanowienia w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem zostały wprowadzone w życie z dniem 1 maja 1993 roku na mocy Umowy przejściowej w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem między Europejską Wspólnotą Gospodarczą i Europejską Wspólnotą Węgla i Stali, z jednej strony, a Rumunią, z drugiej strony (zwanej dalej "Umową przejściową"), podpisanej w Brukseli dnia 1 lutego 1993 roku;
ZWAŻYWSZY, że Układ Europejski i Umowa przejściowa zostały zmienione protokołem dodatkowym podpisanym dnia 21 grudnia 1993 roku, zwanym dalej pierwszym protokołem dodatkowym,
UZNAJĄC kluczowe znaczenie handlu w przechodzeniu do gospodarki rynkowej,
MAJĄC NA UWADZE wolę Wspólnoty, aby dostosować rumuński harmonogram postanowień handlowych zawartych w Układzie Europejskim i Umowie przejściowej do harmonogramu państw grupy Wyszehradzkiej,
MAJĄC NA UWADZE cele Układu Europejskiego, w szczególności cele określone w jego artykule 1,
UWZGLĘDNIAJĄC Umowę przejściową,
POSTANOWIŁY zawrzeć niniejszy Protokół i w tym celu wyznaczyły jako swoich pełnomocników:
WSPÓLNOTA EUROPEJSKA:
RUMUNIA:
KTÓRZY, po wymianie swych pełnomocnictw, uznanych za należyte i sporządzone we właściwej formie, UZGODNILI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W artykule 4 Umowy przejściowej i w artykule 10 Układu Europejskiego, zmienionego Pierwszym protokołem dodatkowym, ustęp 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Produkty pochodzenia rumuńskiego wymienione w załączniku III korzystają z zawieszenia należności celnych przywozowych w granicach rocznych kontyngentów taryfowych Wspólnoty lub plafonów podnoszonych stopniowo zgodnie z warunkami określonymi w tym załączniku, tak aby osiągnąć całkowite zniesienie należności celnych przywozowych na dane produkty do końca drugiego roku od daty wejścia w życie Układu.
Jednocześnie należności celne przywozowe, które mają być stosowane w przypadku gdy kontyngenty zostają wyczerpane lub w przypadku ponownego wprowadzenia należności celnych w odniesieniu do produktów objętych plafonem taryfowym, są stopniowo znoszone od chwili wejścia w życie Układu o 15 % podstawowej stawki celnej rocznie.
Do końca drugiego roku pozostałe cła zostają zniesione."
Artykuł 2
Przypisy w załączniku III do Umowy przejściowej i w załączniku III do Układu Europejskiego nie są dłużej stosowane.
Artykuł 3
W punkcie 1 ustępu wprowadzającego, wprowadzonego pierwszym protokołem dodatkowym do załączników XIa, XIIIa i XIIIb do Umowy przejściowej oraz do załączników XIa, XIIa i XIIb do Układu Europejskiego, litera b) otrzymuje brzmienie:
"1. b) Ilości w tonach określone na rok 4 nie mają zastosowania, a ilości określone na rok 5 mają zastosowanie w odniesieniu do roku 4, który zaczyna się dnia 1 lipca 1995 roku."
Artykuł 4
1.
W akapicie wprowadzającym do artykułu 2 ustęp 1 protokołu 1 w sprawie wyrobów włókienniczych oraz odzieżowych do Umowy przejściowej oraz protokołu 1 w sprawie wyrobów włókienniczych oraz odzieżowych do Układu Europejskiego, zmienionym pierwszym protokołem dodatkowym, wyrazy "zniesienia na koniec pięcioletniego okresu" zastępuje się wyrazami "zniesienia na koniec czteroletniego okresu".
2.
W artykule 2 ustęp 1 protokołu 1 w sprawie wyrobów włókienniczych oraz odzieżowych do Umowy przejściowej oraz protokołu 1 w sprawie wyrobów włókienniczych oraz odzieżowych do Układu Europejskiego, zmienione pierwszym protokołem dodatkowym, dwa ostatnie tiret otrzymują brzmienie:
"na początku piątego roku pozostałe cła zostają zniesione"
.
Artykuł 5
W artykule 2 protokołu 2 w sprawie produktów EWWiS do Umowy przejściowej oraz protokołu 2 w sprawie produktów EWWiS do Układu Europejskiego, zmienionym pierwszym protokołem dodatkowym, ustęp 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Dalsze obniżki do 60, 40 i 0 % podstawowej stawki celnej zostają dokonane odpowiednio od początku drugiego, trzeciego i czwartego roku po wejściu w życie Układu."
Artykuł 6
W załączniku A do protokołu 3 w sprawie przetworzonych produktów rolnych do Umowy przejściowej i do protokołu 3 w sprawie przetworzonych produktów rolnych do Układu Europejskiego liczbę lat, po których jest stosowana ostateczna stawka celna, jak określono w kolumnie 7, zmienia się z czterech na trzy lata w odniesieniu do produktów objętych kodami CN 1803, 18040000 i 18050000 oraz 18061010 – pozostałe.
W załączniku B do protokołu 3 w sprawie przetworzonych produktów rolnych do Umowy przejściowej i do protokołu 3 w sprawie przetworzonych produktów rolnych do Układu Europejskiego ilości w tonach określone na 1996 rok skreśla się, a ilości w tonach określone na 1997 rok są stosowane, począwszy od 1996 roku.
Artykuł 7
W załączniku II i w Załączniku do dodatku B do protokołu dodatkowego do Układu Europejskiego w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Rumunii skreśla się limity ilościowe określone na 1998 rok.
W uzgodnionym protokole 5 wyrazy "pięcioletni okres rozpoczynający się dnia 1 stycznia 1994 roku" zastępuje się wyrazami "czteroletni okres rozpoczynający się dnia 1 stycznia 1994 roku".
Artykuł 8
Niniejszy Protokół stanowi integralną część Umowy przejściowej i Układu Europejskiego.
Artykuł 9
Niniejszy Protokół wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu, w którym Strony powiadomią się wzajemnie o zakończeniu procedur niezbędnych do tego celu.
Niniejszy Protokół stosuje się od dnia 1 stycznia 1995 roku.
W przypadku wejścia w życie niniejszego Protokołu po dniu 1 stycznia 1995 roku wszelkie zapłacone cła, które nie byłyby wymagane w przypadku wejścia w życie Protokołu i wykonywania postanowień Protokołu w dniu wskazanym powyżej, zostają zwrócone, a ich zwrot stanowi ścisłe wypełnienie obowiązku nienakładania takich ceł.
Artykuł 10
Niniejszy Protokół jest sporządzony w dwóch egzemplarzach w językach duńskim, niderlandzkim, angielskim, francuskim, niemieckim, greckim, włoskim, portugalskim, hiszpańskim i rumuńskim, przy czym wszystkie teksty są na równi autentyczne.
W imieniu Wspólnoty
W imieniu Rumunii
--------------------------------------------------
Akt końcowy Konferencji w sprawie Europejskiej Karty Energetycznej
I. Końcowa Sesja Plenarna Konferencji w sprawie Europejskiej Karty Energetycznej odbyła się w Lizbonie w dniach 16-17 grudnia 1994 roku.
W konferencji uczestniczyli przedstawiciele Republiki Albanii, Republiki Armenii, Australii, Republiki Austrii, Republiki Azerbejdżańskiej, Królestwa Belgii, Republiki Białorusi, Republiki Bułgarii, Kanady, Republiki Chorwacji, Republiki Cypryjskiej, Republiki Czeskiej, Królestwa Danii, Republiki Estońskiej, Wspólnot Europejskich, Republiki Finlandii, Republiki Francuskiej, Republiki Gruzji, Republiki Federalnej Niemiec, Republiki Greckiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Islandii, Irlandii, Republiki Włoskiej, Japonii, Republiki Kazachstanu, Republiki Kirgiskiej, Republiki Łotewskiej, Księstwa Liechtenstein, Republiki Litwy, Wielkiego Księstwa Luksemburga, Republiki Malty, Republiki Mołdowy, Królestwa Niderlandów, Królestwa Norwegii, Rzeczpospolitej Polskiej, Republiki Portugalskiej, Rumunii, Federacji Rosyjskiej, Republiki Słowackiej, Republiki Słowenii, Królestwa Hiszpanii, Królestwa Szwecji, Konfederacji Szwajcarskiej, Republiki Tadżykistanu, Republiki Turcji, Turkmenistanu, Ukrainy, Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej oraz Republiki Uzbekistanu (zwani dalej "przedstawicielami"), a także przedstawiciele innych państw i organizacji międzynarodowych zaproszeni do udziału w Konferencji jako obserwatorzy.
GENEZA
II.
Na posiedzeniu Rady Europejskiej w Dublinie w czerwcu 1990 roku, premier Niderlandów zasugerował, iż ożywienie gospodarcze w Europie Wschodniej i ówczesnym Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich można by przyspieszyć i umocnić współpracą w sektorze energii.
Sugestia ta spotkała się z przychylnością Rady, która poprosiła Komisję Wspólnot Europejskich o przeanalizowanie najlepszego sposobu podjęcia współpracy.
W lutym 1991 roku Komisja złożyła wniosek o sformułowanie Europejskiej Karty Energetycznej.
W wyniku debaty Rady Wspólnot Europejskich nad wnioskiem Komisji, Wspólnoty Europejskie zaprosiły inne państwa Europy Zachodniej i Wschodniej, Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich oraz pozaeuropejskich członków Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju do wzięcia udziału w konferencji zwołanej w Brukseli w lipcu 1991 roku, w celu podjęcia negocjacji w sprawie Europejskiej Karty Energetycznej.
Kilka innych państw oraz organizacji międzynarodowych zaproszono do udziału w Konferencji w sprawie Europejskiej Karty Energetycznej, jako obserwatorów.
Negocjacje w sprawie Europejskiej Karty Energetycznej zakończono w 1991 roku, zaś Kartę przyjęto przez podpisanie Dokumentu Końcowego na konferencji zwołanej w Hadze w dniach 16-17 grudnia 1991 roku.
Sygnatariuszy Karty, którzy złożyli swoje podpisy podczas konferencji lub później, wymieniono w części I. Lista ta nie obejmuje obserwatorów.
Sygnatariusze Europejskiej Karty Energetycznej postanowili:
- realizować cele i zasady Karty oraz jak najszybciej podjąć i rozszerzyć współpracę przez wynegocjowanie, w dobrej wierze, Porozumienia Podstawowego oraz Protokołów.
Zatem Konferencja w sprawie Europejskiej Karty Energetycznej dała początek negocjacjom w sprawie Porozumienia Podstawowego — zwanego dalej Traktatem Karty Energetycznej — sporządzonego w celu promowania współpracy przemysłowej między Wschodem i Zachodem przez ustalenie gwarancji prawnych w takich obszarach jak inwestycje, tranzyt i handel.
Zapoczątkowała również negocjacje w sprawie Protokołów dotyczących takich dziedzin jak wykorzystywanie energii, bezpieczeństwo jądrowe i węglowodory, przy czym negocjacje dotyczące ostatniego zagadnienia odłożono do momentu zakończenia prac nad Traktatem Karty Energetycznej.
Negocjacje w sprawie Traktatu Karty Energetycznej i protokołu Karty Energetycznej na temat wykorzystywania energii oraz związanych z nią aspektów środowiskowych zakończono z powodzeniem w 1994 roku.
TRAKTAT KARTY ENERGETYCZNEJ
III.
W wyniku obrad Konferencji w sprawie Europejskiej Karty Energetycznej przyjęto tekst Traktatu Karty Energetycznej (zwanego dalej "Traktatem") określonego w załączniku 1 i decyzje dotyczące Traktatu określonego w załączniku 2 oraz ustalono, iż podpisanie Traktatu nastąpi w Lizbonie w terminie między dniem 17 grudnia 1994 roku a dniem 16 czerwca 1995 roku.
USTALENIA
IV.
Podpisując Akt Końcowy, przedstawiciele wyrazili zgodę na przyjęcie następujących ustaleń dotyczących Traktatu:
1.
W odniesieniu do Traktatu jako całości
a) Przedstawiciele podkreślają, iż postanowienia Traktatu ustalono mając na uwadze szczególny charakter Traktatu, którego celem jest, stworzenie ram prawnych dla promowania długotrwałej współpracy w danym sektorze i w związku z tym, Traktatu nie można rozumieć jako stwarzającego precedens dla innych negocjacji międzynarodowych.
b) Postanowienia Traktatu nie:
i) zobowiązują żadnej z Umawiających się Stron do obowiązkowego zapewnienia dostępu stronie trzeciej;
ii) przeciwdziałają wykorzystywaniu systemów cenowych, które w odniesieniu do określonej kategorii konsumentów, przewidują stosowanie identycznych cen względem konsumentów w różnych miejscach.
c) Odstępstwa od traktowania określonego państwa w sposób najbardziej uprzywilejowany nie obejmują środków szczególnych przysługujących danemu inwestorowi lub grupie inwestorów i nie mają zastosowania ogólnego.
2.
W odniesieniu do artykułu 1 ustęp 5
a) Jest rzeczą zrozumiałą, iż Traktat nie przyznaje praw do angażowania się w działania ekonomiczne inne niż działania ekonomiczne w sektorze energii.
b) Działania wymienione poniżej stanowią przykłady działań ekonomicznych w sektorze energii:
i) poszukiwanie oraz wydobywanie m. in.: oleju, gazu, węgla i uranu;
ii) budowanie i eksploatacja elektrowni, w tym zasilanych wiatrem i energią pochodzącą z innych źródeł odnawialnych;
iii) transport lądowy, dystrybucja, składowanie oraz dostawa produktów i surowców energetycznych, m in. za pomocą sieci dystrybucyjnych oraz przesyłowych i rurociągów lub przeznaczonych do tego celu linii kolejowych oraz budowanie obiektów przeznaczonych do tego celu, w tym kładzenie rurociągów olejowych, gazociągów oraz rurociągów węglowego mułu płuczkowego;
iv) usuwanie i likwidacja odpadów z obiektów związanych z wytwarzaniem energii takich, jak elektrownie, w tym odpadów radioaktywnych z elektrowni jądrowych;
v) wycofywanie z eksploatacji obiektów związanych z wytwarzaniem mocy, w tym odwiertów oleju, rafinerii oleju i elektrowni;
vi) wprowadzanie do obrotu i sprzedaż oraz obrót surowcami i produktami energetycznymi, między innymi sprzedaż detaliczna benzyny; oraz
vii) badanie, konsultowanie, planowanie, zarządzanie i projektowanie działań dotyczących wyżej wymienionych działań, w tym tych mających na celu usprawnienie wykorzystywania energii.
3.
W odniesieniu do artykułu 1 ustęp 6
Dla uzyskania większej jasności co do tego, czy inwestycje poczynione na terenie jednej z Umawiających się Stron są kontrolowane przez inwestora innej Umawiającej się Strony bezpośrednio lub pośrednio, kontrola inwestycji oznacza kontrolę stwierdzoną po przeanalizowaniu rzeczywistych okoliczności towarzyszących każdej sytuacji.
Podczas takiej analizy sytuacji należy rozważyć wszelkie istotne czynniki, w tym po stronie inwestora:
a) interes finansowy, w tym udział kapitału inwestora w inwestycji;
b) zdolność do wywierania znaczącego wpływu na zarządzanie i funkcjonowanie inwestycji; oraz
c) zdolność do wywierania znaczącego wpływu na dobór członków zarządu lub innego organu zarządzającego.
W przypadku gdy pojawia się wątpliwość co do tego, czy inwestor kontroluje inwestycję bezpośrednio lub pośrednio, inwestor zgłaszający roszczenie ma obowiązek udowodnić istnienie takiej kontroli.
4.
W odniesieniu do artykułu 1 ustęp 8
Zgodnie z polityką Australii dotyczącą inwestycji zagranicznych, rozpoczęcie w Australii nowego projektu w zakresie wydobywania lub przetwarzania surowców, angażującego środki inwestycyjne w kwocie ogólnej 10 milionów dolarów australijskich lub wyższej i finansowanego przez podmiot zagraniczny, uznaje się za nową inwestycję nawet wtedy, gdy taki podmiot zagraniczny prowadzi już podobną działalność w Australii.
5.
W odniesieniu do artykułu 1 ustęp 12
Przedstawiciele uznają konieczność właściwego i skutecznego chronienia praw własności intelektualnej zgodnie z najwyższymi standardami przyjętymi na poziomie międzynarodowym.
6.
W odniesieniu do artykułu 5 ustęp 1
Porozumienie przedstawicieli w zakresie artykułu 5 nie stanowi deklaracji stanowiska odnośnie do tego, czy lub, w jakim stopniu postanowienia "Porozumienia w sprawie handlowych środków inwestycyjnych" załączone do Aktu Końcowego wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej wynikają z postanowień artykułów III i XI Układu ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu (GATT).
7.
W odniesieniu do artykułu 6
a) Każda z Umawiających się Stron określa jednostronne i uzgodnione działanie w zakresie przeciwdziałania nieprawidłowej działalności konkurencyjnej według artykułu 6 ustęp 2 zgodnie z własnym prawem i może w nim uwzględnić przeciwdziałanie nadużyciom przez wyzysk.
b) Wyrazy "stosowanie" i "stosuje" obejmują działanie podejmowane na mocy praw o działalności konkurencyjnej Umawiającej się Strony w formie dochodzenia, postępowania sądowego lub administracyjnego, a także decyzji lub innego prawa przyznającego lub przedłużającego uprawnienia.
8.
W odniesieniu do artykułu 7 ustęp 4
Stosowane ustawodawstwo obejmuje postanowienia w sprawie ochrony środowiska, użytkowania ziemi, bezpieczeństwa lub norm technicznych.
9.
W odniesieniu do artykułów 9, 10 i części V
Ponieważ programy Umawiającej się Strony regulujące udzielanie pożyczek państwowych, grantów, gwarancji lub ubezpieczenia ułatwiającego handel lub inwestycje zagraniczne nie są powiązane z inwestycją lub działaniami pokrewnymi inwestorów innych Umawiających się Stron prowadzonymi w tym zakresie, programy takie mogą podlegać ograniczeniom odnośnie do uczestnictwa w nich.
10.
W odniesieniu do artykułu 10 ustęp 4
Traktat uzupełniający określa warunki stosowania traktowania opisanego w artykule 10 ustęp 3.
Warunki te obejmują, między innymi, postanowienia dotyczące sprzedaży lub innego rodzaju zbycia aktywów państwowych (prywatyzacja) oraz likwidowania monopoli (demonopolizacja).
11. W odniesieniu do artykułu 10 ustęp 4 i artykułu 29 ustęp 6
Umawiające się Strony mogą wziąć pod uwagę związek istniejący między postanowieniami artykułu 10 ustęp 4 i artykułu 29 ustęp 6.
12.
W odniesieniu do artykułu 14 ustęp 5
Przyjmuje się, że Umawiająca się Strona przystępująca do Porozumienia wspomnianego w artykule 14 ustęp 5 gwarantuje, iż warunki takiego Porozumienia nie są sprzeczne ze zobowiązaniami tej Umawiającej się Strony wynikającymi z postanowień Umowy Międzynarodowego Funduszu Walutowego.
13.
W odniesieniu do artykułu 19 ustęp 1 litera i)
Każda z Umawiających się Stron decyduje o zakresie, w jakim ocena i kontrola wpływu na środowisko powinna podlegać wymogom prawnym, powołuje władze kompetentne do podejmowania decyzji dotyczących takich wymogów oraz określa procedury, które należy stosować.
14.
W odniesieniu do artykułów 22 i 23
W odniesieniu do handlu surowcami i produktami energetycznymi regulowanym postanowieniami artykułu 29, artykuł ten określa postanowienia dotyczące zagadnień objętych artykułami 22 i 23.
15.
W odniesieniu do artykułu 24
W myśl artykułu 4 wyjątki wymienione w GATT i Instrumentach Związanych stosuje się między niektórymi Umawiającymi się Stronami będącymi stronami GATT.
W odniesieniu do handlu surowcami i produktami energetycznymi regulowanym postanowieniami artykułu 29, określa on postanowienia dotyczące zagadnień objętych artykułem 24.
16.
W odniesieniu do artykułu 26 ustęp 2 litera a)
Artykułu 26 ustęp 2 litera a) nie należy rozumieć jako nakładającego na Umawiającą się Stronę wymogu włączenia do jej prawa krajowego części III Traktatu.
17.
W odniesieniu do artykułów 26 i 27
Odniesienie do zobowiązań traktatowych podanych w artykule 10 ustęp 1 zdanie przedostatnie nie obejmuje decyzji podjętych przez organizacje międzynarodowe nawet, jeśli wiążą one prawnie ani też traktatów, które weszły w życie przed dniem 11 stycznia stycznia 1970 roku.
18.
W odniesieniu do artykułu 29 ustęp 2 litera a)
a) W przypadku gdy postanowienia GATT z 1947 roku lub Instrumentów Związanych podane w niniejszym ustępie regulują wspólne działanie stron GATT, przyjmuje się, iż działanie takie podejmuje Konferencja w sprawie Karty.
b) Wyrazy "przyjęte dnia 1 marca 1994 roku i stosowane wzajemnie przez strony GATT 1947 roku w odniesieniu do surowców i produktów energetycznych" nie dotyczy przypadków, w których strona GATT powołuje się na artykuł XXXV GATT, tym samym nie stosując postanowień GATT względem innej strony GATT, która nie mniej jednak stosuje, jednostronnie i w praktyce, postanowienia GATT względem innej strony GATT.
19.
W odniesieniu do artykułu 33
Obecna Konferencja w sprawie Karty jak najszybciej podejmie decyzję w sprawie najlepszego sposobu nadania mocy prawnej celowi tytułu III Europejskiej Karty Energetycznej, do której protokoły podlegają negocjacjom w obszarach współpracy wymienionych w tytule III Karty.
20.
W odniesieniu do artykułu 34
a) Obecny sekretarz generalny niezwłocznie skontaktuje się z innymi organami międzynarodowymi w celu ustalenia warunków, na jakich zechcą one wykonać zadania wynikające z Traktatu i Karty.
Obecny sekretarz generalny może przekazać uzyskane informacje obecnej Konferencji w sprawie Karty na posiedzeniu, które w myśl artykułu 45 ustęp 4 należy zwołać nie później niż 180 dni po otwarciu terminu podpisania Traktatu.
b) Konferencja w sprawie Karty przyjmuje budżet roczny przed rozpoczęciem roku budżetowego.
21.
W odniesieniu do artykułu 34 ustęp 3 litera m)
Zmiany techniczne do załączników mogą obejmować, na przykład, usunięcie z listy stron nie będących sygnatariuszami lub sygnatariuszy, którzy zadeklarowali chęć odstąpienia od ratyfikacji, lub zmiany do załączników N i VC.
Przyjmuje się, iż Sekretariat przedłoży propozycje takich zmian Konferencji w sprawie Karty w odpowiednim terminie.
22.
W odniesieniu do załącznika TFU ustęp 1
a) Jeśli niektóre strony porozumienia wymienionego w ustępie 1 nie podpisały lub nie przystąpiły do Traktatu w terminie przeznaczonym na notyfikację, te strony porozumienia, które podpisały lub przystąpiły do Traktatu mogą go notyfikować w ich imieniu.
b) Nie przewiduje się potrzeby ogólnej notyfikowania porozumień o charakterze czysto handlowym ponieważ porozumienia takie nie podnoszą kwestii zgodności z postanowieniami artykułu 29 ustęp 2 litera a) nawet wtedy, gdy przystępują do nich przedstawicielstwa państwowe. Jednak do celów załącznika TFU, Konferencja w sprawie Karty mogłaby wyjaśnić, które rodzaje porozumień podanych w artykule 29 ustęp 2 litera b) wymagają na mocy Załącznika notyfikacji, a które nie.
DEKLARACJE
V. Przedstawiciele oświadczyli, iż artykuł 18 ustęp 2 nie należy rozumieć jako zezwalającego na odstąpienie od stosowania pozostałych postanowień Traktatu.
VI.
Przedstawiciele przekazali również poniższe deklaracje sporządzone w odniesieniu do Traktatu:
1.
W odniesieniu do artykułu 1 ustęp 6
Federacja Rosyjska pragnie ponownego rozważenia, w toku negocjacji w zakresie Traktatu uzupełniającego podanego w artykule 10 ustęp 4, kwestii znaczenia ustawodawstwa krajowego w odniesieniu do kontroli rozumianej w znaczeniu artykułu 1 ustęp 6.
2.
W odniesieniu do artykułu 5 i artykułu 10 ustęp 11
Australia oświadcza, iż postanowienia artykułu 5 i 10 ustęp 11 nie ograniczają jej praw i obowiązków wynikających z postanowień GATT, w tym ustalonych w wyniku Rundy Urugwajskiej postanowień Porozumienia w sprawie handlowych środków inwestycyjnych, szczególnie w odniesieniu do listy wyjątków podanej w artykule 5 ustęp 3, którą uznaje za niepełną.
Ponadto Australia oświadcza, iż dla rozstrzygania sporów, posługiwanie się przez organy ustanowione na mocy Traktatu do rozstrzygania sporów wykładnią artykułu III i XI GATT, nie byłoby właściwe, szczególnie w kontekście sporów między stronami GATT lub między inwestorem strony GATT a inną stroną GATT.
Australia uznaje, iż w odniesieniu do stosowania artykułu 10 ustęp 11 między inwestorem i stroną GATT, jedynym zagadnieniem, jakie można rozważać na mocy artykułu 26 jest problem przyznawania prawa arbitrażu w przypadku gdy komitet GATT lub organ Światowej Organizacji Handlu rozstrzygający spór wstępnie ustali, iż środek inwestycyjny dotyczący handlu, stosowany przez Umawiającą się Stronę jest niezgodny z jej zobowiązaniami wynikającymi z GATT lub z Porozumienia w sprawie handlowych środków inwestycyjnych.
3.
W odniesieniu do artykułu 7
Wspólnoty Europejskie i ich Państwa Członkowskie oraz Austria, Norwegia, Szwecja i Finlandia oświadczają, iż postanowienia artykułu 7 podlegają uzgodnionym zasadom prawa międzynarodowego w sprawie jurysdykcji nad kablami i rurociągami morskimi lub tam, gdzie zasady takie nie istnieją, ogólnemu prawu międzynarodowemu.
Ponadto oświadczają, iż artykuł 7 nie ma na celu ujemnego wpływania na wykładnię obowiązującego prawa międzynarodowego oraz jurysdykcję sprawowaną nad kablami i rurociągami morskimi i nie może być traktowany jako taki.
4.
W odniesieniu do artykułu 10
Kanada oraz Stany Zjednoczone Ameryki niezależnie potwierdzają, iż zastosują postanowienia artykułu 10 biorąc pod uwagę, co następuje:
W celu oceny traktowania stosowanego w odniesieniu do inwestorów innych Umawiających się Stron oraz ich inwestycji, konieczne jest rozpatrzenie okoliczności każdego przypadku odrębnie.
Porównanie między traktowaniem stosowanym w odniesieniu do inwestorów jednej z Umawiających się Stron lub inwestycji inwestorów jednej z Umawiających się Stron, a traktowaniem inwestycji lub inwestorów innej Umawiającej się Strony, jest zasadne jedynie wtedy, gdy dokonuje się go między inwestorami i inwestycjami znajdującymi się w podobnej sytuacji.
Przy stwierdzaniu, czy inne traktowanie inwestorów lub inwestycji jest zgodne z artykułem 10, należy wziąć pod uwagę dwa czynniki podstawowe.
Pierwszym czynnikiem są cele polityki Umawiających się Stron w różnych dziedzinach, o ile są one zgodne z zasadami przeciwdziałania dyskryminacji wymienionymi w artykule 10.
Prawnie uzasadnione cele polityki mogą usprawiedliwiać inne traktowanie inwestorów zagranicznych lub ich inwestycji zastosowane po to, by pokazać, iż inwestorzy i inwestycje zagraniczne znajdują się w sytuacji innej niż ich krajowe odpowiedniki.
Na przykład, cel zagwarantowania integralności państwowego systemu finansowego usprawiedliwiałby podjęcie w odniesieniu do inwestorów i inwestycji zagranicznych środków podyktowanych rozwagą w przypadku gdy podjęcie takich środków nie byłoby niezbędne do zagwarantowania osiągnięcia tych samych celów w przypadku inwestycji lub inwestorów krajowych.
W takim przypadku inwestorzy i inwestycje zagraniczne nie znajdowaliby się w "sytuacji podobnej" do sytuacji inwestorów lub inwestycji krajowych.
W związku z tym nawet jeśli środek zezwalałby na inne traktowanie, nie byłoby ono sprzeczne z artykułem 10.
Drugim czynnikiem jest zakres, do jakiego środek jest umotywowany faktem, iż określony inwestor lub inwestycja podlegają własności lub kontroli zagranicznej.
Środek zastosowany wyłącznie względem inwestorów zagranicznych, bez właściwego uzasadnienia prawnego, spójnego z poprzednim ustępem byłby sprzeczny z zasadami artykułu 10.
Inwestor lub inwestycja zagraniczna znajdowałaby się w "sytuacji podobnej" do sytuacji inwestorów lub inwestycji krajowych, a zastosowany środek byłby sprzeczny z artykułem 10.
5.
W odniesieniu do artykułu 25
Wspólnoty Europejskie i ich Państwa Członkowskie przypominają, iż zgodnie z artykułem 58 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską:
a) przedsiębiorstwa lub firmy założone zgodnie z prawem Państwa Członkowskiego i posiadające zarejestrowaną siedzibę, centralę lub podstawowe miejsce prowadzenia działalności na terytorium Wspólnoty, w myśl prawa o przedsiębiorczości i na podstawie części trzeciej tytuł III rozdziału 2 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską traktuje się tak samo jak osoby fizyczne będące obywatelami Państw Członkowskich; w związku z tym przedsiębiorstwa lub firmy posiadające na terytorium Wspólnoty jedynie zarejestrowaną siedzibę muszą wykazać rzeczywiste i stałe powiązanie z gospodarką jednego z Państw Członkowskich;
b) "przedsiębiorstwa i firmy" to przedsiębiorstwa lub spółki prawa cywilnego lub handlowego, w tym spółdzielnie oraz inne osoby prawne prawa publicznego lub prywatnego oprócz tych, które nie prowadzą działalności dochodowej.
Wspólnoty Europejskie i ich Państwa Członkowskie przypominają ponadto, iż:
Prawo wspólnotowe przewiduje możliwość rozszerzenia traktowania opisanego powyżej na oddziały i przedstawicielstwa przedsiębiorstw lub firm nieustanowionych na terytorium jednego z Państw Członkowskich; oraz, że stosowanie artykułu 25 Traktatu Karty Energetycznej dopuszcza jedynie odstępstwa konieczne do zagwarantowania traktowania preferencyjnego wynikającego z szerszego procesu integracji gospodarczej wynikającej z Traktatów ustanawiających Wspólnoty Europejskie.
6.
W odniesieniu do artykułu 40
Dania przypomina, iż Europejska Karta Energetyczna nie dotyczy Grenlandii i Wysp Owczych, o ile rządy krajowe Grenlandii i Wysp Owczych nie przyjmą Europejskiej Karty Energetycznej.
W tym zakresie Dania potwierdza, iż artykuł 40 Traktatu stosuje się do Grenlandii i Wysp Owczych.
7.
W odniesieniu do załącznika G ustęp 4
a) Wspólnoty Europejskie i Federacja Rosyjska oświadczają, iż o ile nie osiągną innego porozumienia, handel materiałami jądrowymi między nimi jest regulowany postanowieniami artykułu 22 Umowy o Partnerstwie i Współpracy ustanawiającym partnerstwo między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Federacją Rosyjską, z drugiej strony, podpisanej na Korfu w dniu 24 czerwca 1994 roku, wraz z załączoną do niej wymianą listów i wspólną deklaracją, a spory dotyczące takiego handlu podlegają procedurom w wymienionej Umowie.
b) Wspólnoty Europejskie i Ukraina oświadczają, iż zgodnie z Umową o Partnerstwie i Współpracy, podpisanej w Luksemburgu dnia 14 czerwca 1994 roku oraz umową przejściową do niniejszej Umowy podpisaną w tym samym miejscu i tego samego dnia, handel materiałami jądrowymi między nimi jest regulowany wyłącznie postanowieniami specjalnej umowy, jakie zawrą Europejska Wspólnota Energii Atomowej i Ukraina.
Do momentu wejścia w życie tej specjalnej umowy, do handlu materiałami jądrowymi między nimi stosuje się wyłącznie postanowienia Umowy w sprawie handlu oraz współpracy gospodarczej i handlowej zawartej między Europejską Wspólnotą Gospodarczą, Europejską Wspólnotą Energii Atomowej i Związkiem Socjalistycznych Republik Radzieckich, podpisanej w Brukseli dnia 18 grudnia 1989 roku.
c) Wspólnoty Europejskie i Kazachstan oświadczają, iż zgodnie z Umową o Partnerstwie i Współpracy, podpisaną w Brukseli dnia 20 maja 1994 roku, handel materiałami jądrowymi między nimi jest regulowany wyłącznie postanowieniami specjalnej umowy, jaką zawrą Europejska Wspólnota Energii Atomowej i Kazachstan.
Do momentu wejścia w życie tej specjalnej umowy, do handlu materiałami jądrowymi między nimi nadal stosuje się postanowienia Umowy w sprawie handlu oraz współpracy gospodarczej i handlowej zawartej między Europejską Wspólnotą Gospodarczą, Europejską Wspólnotą Energii Atomowej i Związkiem Socjalistycznych Republik Radzieckich, podpisanej w Brukseli dnia 18 grudnia 1989 roku.
d) Wspólnoty Europejskie i Kirgistan oświadczają, iż zgodnie z Umową o Partnerstwie i Współpracy podpisaną w Brukseli dnia 31 maja 1994 roku, handel materiałami jądrowymi między nimi jest regulowany wyłącznie postanowieniami specjalnej umowy, jaką zawrą Europejska Wspólnota Energii Atomowej i Kirgistan.
Do momentu wejścia w życie tej specjalnej umowy, do handlu materiałami jądrowymi między nimi stosuje się wyłącznie postanowienia Umowy w sprawie handlu oraz współpracy gospodarczej i handlowej zawartej między Europejską Wspólnotą Gospodarczą, Europejską Wspólnotą Energii Atomowej i Związkiem Socjalistycznych Republik Radzieckich, podpisanej w Brukseli dnia 18 grudnia 1989 roku.
e) Wspólnoty Europejskie i Tadżykistan oświadczają, iż handel materiałami jądrowymi między nimi jest regulowany wyłącznie postanowieniami specjalnej umowy, jaką zawrą Europejska Wspólnota Energii Atomowej i Tadżykistan.
Do momentu wejścia w życie tej specjalnej umowy, do handlu materiałami jądrowymi między nimi nadal stosuje się postanowienia Umowy w sprawie handlu oraz współpracy gospodarczej i handlowej zawartej między Europejską Wspólnotą Gospodarczą, Europejską Wspólnotą Energii Atomowej i Związkiem Socjalistycznych Republik Radzieckich, podpisanej w Brukseli dnia 18 grudnia 1989 roku.
f) Wspólnoty Europejskie i Uzbekistan oświadczają, iż handel materiałami jądrowymi między nimi jest regulowany wyłącznie postanowieniami specjalnej umowy, jaką zawrą Europejska Wspólnota Energii Atomowej i Uzbekistan.
Do momentu wejścia w życie tej specjalnej umowy, do handlu materiałami jądrowymi między nimi nadal stosuje się postanowienia Umowy w sprawie handlu oraz współpracy gospodarczej i handlowej zawartej między Europejską Wspólnotą Gospodarczą, Europejską Wspólnotą Energii Atomowej i Związkiem Socjalistycznych Republik Radzieckich, podpisanej dnia 18 grudnia 1989 roku.
PROTOKÓŁ KARTY ENERGETYCZNEJ W SPRAWIE WYKORZYSTANIA ENERGII I POZWIĄZANYCH ASPEKTÓW ŚRODOWISKOWYCH
VII.
Konferencja w sprawie Europejskiej Karty Energetycznej przyjęła tekst Protokołu Karty Energetycznej w sprawie wykorzystania energii i powiązanych aspektów środowiskowych wymienionych w załączniku 3.
EUROPEJSKA KARTA ENERGETYCZNA
VIII.
Obecna Konferencja w sprawie Karty oraz Konferencja Karty, przewidziane w Traktacie są odpowiedzialne za podejmowanie decyzji w sprawie wniosków o podpisanie Dokumentu Końcowego Konferencji Haskiej w sprawie przyjętej przez tę Konferencję Europejskiej Karty Energetycznej.
DOKUMENTACJA
XI.
Zapisy z negocjacji Konferencji Europejskiej Karty Energetycznej zostaną złożone w Sekretariacie.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 7/94
z dnia 21 marca 1994 r.
zmieniająca protokół 47 i niektóre załączniki do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym (EOG), dostosowane Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
powołując się na fakt, że celem Umawiających się Stron Porozumienia jest ustanowienie dynamicznego i jednorodnego Europejskiego Obszaru Gospodarczego, opartego na wspólnych regułach i równości traktowania osób fizycznych i podmiotów gospodarczych w zakresie czterech swobód i warunków konkurencji, jak również na wzmocnionej i poszerzonej współpracy w zakresie polityk uzupełniających i horyzontalnych,
stwierdzając, że Porozumienie zawiera odniesienia do aktów WE o znaczeniu dla EOG wydanych przez Wspólnotę Europejską przed dniem 1 sierpnia 1991 r.,
uznając, że w celu zagwarantowania jednorodności Porozumienia i bezpieczeństwa prawnego osób fizycznych i podmiotów gospodarczych, a także w świetle wspólnego badania przez Umawiające się Strony aktów wydanych przez Wspólnotę Europejską po dniu 31 lipca 1991 r., Porozumienie wymaga zmiany,
uznając ponadto, że szczególny charakter aktów wymienionych w załączniku 6 do niniejszej decyzji wymaga równoczesnego stosowania tych aktów we Wspólnocie i w EOG od dnia wejścia w życie Porozumienia EOG,
powołując się na fakt, że zgodnie z Protokołem 1 do Porozumienia akty określone w załącznikach do Porozumienia są stosowane zgodnie z Porozumieniem i Protokołem 1, chyba że w odpowiednim załączniku przewidziano inaczej,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Protokół 47 i załączniki I, II, IV-IX, XI i XIII-XXII do Porozumienia zostają zmienione zgodnie z załącznikami 1-20 do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
1.
Chyba że w załącznikach do niniejszej decyzji przewidziano inaczej, daty dotyczące wejścia w życie lub wykonania aktów wymienionych w tych załącznikach, do celów Porozumienia, są następujące:
- jeżeli data wejścia w życie lub wykonania aktu poprzedza datę wejścia w życie niniejszej decyzji, stosuje się datę wejścia w życie niniejszej decyzji,
- jeżeli data wejścia w życie lub wykonania aktu następuje po dacie wejścia w życie niniejszej decyzji, stosuje się datę wejścia w życie lub wykonania aktu.
2.
Akty wymienione w przepisach ustanowionych w załączniku 6 do niniejszej decyzji stosuje się od daty wejścia w życie Porozumienia.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 1 lipca 1994 r., pod warunkiem że wszystkie notyfikacje na mocy art. 103 ust. 1 Porozumienia zostały dokonane wobec Wspólnego Komitetu EOG.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w sekcji EOG i w Dodatku EOG do Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich.
Umowa
o współpracy na rzecz pokojowego wykorzystania energii jądrowej między Europejską Wspólnotą Energii Atomowej a Stanami Zjednoczonymi Ameryki
(96/314/Euratom)
EUROPEJSKA WSPÓLNOTA ENERGII ATOMOWEJ,
zwana dalej "Wspólnotą",
oraz RZĄD STANÓW ZJEDNOCZONYCH AMERYKI,
zwany dalej "Stanami Zjednoczonymi Ameryki",
PREAMBUŁA
Wspólnota i Stany Zjednoczone Ameryki zawarły umowę, która weszła w życie z dniem 27 sierpnia 1958 roku, oraz dodatkową umowę o współpracy, która weszła w życie z dniem 25 lipca 1960 roku, z późniejszymi zmianami;
Wspólnota i Stany Zjednoczone Ameryki uznają znaczenie ich wcześniejszej współpracy na rzecz pokojowego wykorzystania energii jądrowej i wyrażają wolę ustanowienia odnowionej współpracy z uwzględnieniem równości, obopólnych korzyści, wzajemności i bez uszczerbku dla kompetencji każdej Strony;
Wspólnota i Stany Zjednoczone Ameryki są przekonane, że poprzez wzmocnienie i rozszerzenie ich partnerstwa na równych prawach przyczynią się do utrzymania międzynarodowej stabilizacji oraz do postępu w dziedzinie polityki i gospodarki;
Wspólnota, jej Państwa Członkowskie oraz Stany Zjednoczone Ameryki osiągnęły porównywalnie zaawansowany poziom w wykorzystywaniu energii jądrowej do produkcji energii elektrycznej, w rozwoju swojego przemysłu jądrowego oraz w zakresie bezpieczeństwa, zapewnionego przez ich odpowiednie przepisy ustawowe i wykonawcze dotyczące zdrowia, bezpieczeństwa, pokojowego wykorzystania energii jądrowej oraz ochrony środowiska naturalnego;
niezbędne jest ustanowienie warunków regulujących przekazywanie elementów jądrowych między Wspólnotą i Stanami Zjednoczonymi Ameryki w celu zapewnienia dalszej zgodności z wymaganiami w zakresie swobodnego przepływu tych elementów we Wspólnocie oraz w celu uniknięcia zakłóceń w stosownych programach jądrowych Wspólnoty oraz Stanów Zjednoczonych Ameryki oraz w ich międzynarodowych stosunkach handlowych;
wszystkie Państwa Członkowskie Wspólnoty oraz Stany Zjednoczone Ameryki są Stronami Układu o nierozprzestrzenianiu broni jądrowej, zwanego dalej "Układem o nierozprzestrzenianiu";
Wspólnota, jej Państwa Członkowskie oraz Stany Zjednoczone Ameryki są zobowiązane do zapewnienia, że badania, rozwój i wykorzystywanie energii jądrowej do celów pokojowych wykonywane są w sposób zgodny z celami tego Układu;
zabezpieczenia jądrowe są stosowane we Wspólnocie zgodnie z Traktatem ustanawiającym Europejską Wspólnotę Energii Atomowej;
Wspólnota, jej Państwa Członkowskie oraz Stany Zjednoczone Ameryki potwierdzają swoje wsparcie dla Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej, zwanej dalej "MAEA", oraz dla jej systemu zabezpieczeń;
Wspólnota, jej Państwa Członkowskie oraz Stany Zjednoczone Ameryki są silnie zaangażowane we wzmacnianie systemów zabezpieczeń w zakresie międzynarodowego nierozprzestrzeniania jądrowego i związanych z tym aspektów;
Wspólnota, jej Państwa Członkowskie oraz Stany Zjednoczone Ameryki są silnie zaangażowane w zapewnianie odpowiedniej ochrony fizycznej materiałów jądrowych i są Stronami Międzynarodowej Konwencji o ochronie fizycznej materiałów jądrowych;
pożądane jest, odpowiednio, ułatwianie działalności w handlu, wymianie i współpracy na skalę przemysłową i handlową, włączając pokojową współpracę międzynarodową ze stronami trzecimi, zgodnie z artykułem IV Układu o nierozprzestrzenianiu;
pożądane jest również ustanowienie ram dla wymiany informacji i dla konsultacji między Stronami w sprawach jądrowych, będących przedmiotem wspólnego zainteresowania;
współpraca powinna rozciągać się na badania jądrowe i rozwój w zakresie bezpieczeństwa jądrowego oraz na regulacyjne i operacyjne aspekty ochrony radiologicznej;
współpraca odnosząca się do badań w zakresie rozszczepiania jądra oraz do rozwoju w takich dziedzinach, jak bezpieczeństwo, ochrona radiologiczna, zdrowie, środowisko naturalne i środki zabezpieczające, może podlegać szczególnym umowom między Wspólnotą i Stanami Zjednoczonymi Ameryki;
Wspólnota oraz Stany Zjednoczone Ameryki przyczyniają się do międzynarodowej współpracy w dziedzinie kontrolowanej syntezy termojądrowej oraz, w szczególności, do działalności międzynarodowego eksperymentalnego reaktora termojądrowego (ITER);
właściwe jest, aby umowy o współpracy w dziedzinie energii jądrowej, zawarte między Stanami Zjednoczonymi Ameryki, z jednej strony, oraz Republiką Austrii, Królestwem Hiszpanii, Republiką Portugalską, Królestwem Szwecji i Republiką Finlandii, z drugiej strony, przed ich przystąpieniem do Wspólnoty Europejskiej, zostały wypowiedziane w następstwie wejścia w życie niniejszej Umowy;
również Stany Zjednoczone Ameryki są przygotowane do wypowiedzenia każdej umowy o współpracy w dziedzinie energii jądrowej, zawartej z państwami trzecimi przystępującymi do Wspólnoty,
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Zakres współpracy
1.
Strony mogą współpracować na rzecz pokojowego wykorzystania energii jądrowej w następujących dziedzinach:
A) Badania i rozwój w dziedzinie rozszczepienia jądrowego, na takich warunkach, jakie mogą zostać uzgodnione między Stronami;
B) Sprawy bezpieczeństwa jądrowego, będące przedmiotem wspólnego zainteresowania i kompetencji, określone w artykule 2;
C) Ułatwienia w działaniach w kwestii wymiany i współpracy na skalę przemysłową i handlową między osobami i przedsiębiorstwami;
D) Z zastrzeżeniem postanowień niniejszej Umowy dostawy między Stronami materiałów niejądrowych, materiałów jądrowych i wyposażenia oraz zapewnienie usług w zakresie jądrowego cyklu paliwowego zarówno do użytku przez, jak też na rzecz Stron lub państw trzecich;
E) Wymiana informacji w zakresie głównych międzynarodowych kwestii, dotyczących energii jądrowej, takich jak promocja rozwoju w dziedzinie międzynarodowych zabezpieczeń jądrowych i nierozprzestrzeniania, w obszarze będącym przedmiotem wspólnego zainteresowania i kompetencji, włączając współpracę z MAEA w sprawach zabezpieczeń oraz w zakresie wzajemnego oddziaływania między energią jądrową i środowiskiem naturalnym;
F) Kontrolowana synteza termojądrowa, łącznie z projektami wielostronnymi;
G) Inne dziedziny będące przedmiotem wspólnego zainteresowania.
2.
Współpraca, określona w niniejszym artykule, między Stronami, może także mieć miejsce w odniesieniu do osób i przedsiębiorstw ustanowionych na terytoriach odpowiednich Stron.
Artykuł 2
Współpraca w zakresie badań i rozwoju jądrowego
1.
Strony mogą współpracować w zakresie badań i rozwoju jądrowego, włączając następujące działania, o ile są one objęte odpowiednim programem Stron w zakresie badań i rozwoju jądrowego:
a) bezpieczeństwo jądrowe, włączając regulacyjne i operacyjne aspekty ochrony radiologicznej;
b) rozwój w dziedzinie energii jądrowej, włączając między innymi badania w zakresie nowych reaktorów, zamykanie instalacji jądrowych, badania bezpieczeństwa radiologicznego w zakresie zarządzania odpadami i niszczenia odpadów oraz wzajemnego oddziaływania między energią jądrową i środowiskiem naturalnym;
c) zabezpieczenia jądrowe;
d) badania w zakresie kontrolowanej syntezy termojądrowej, obejmujące między innymi działalność dwustronną i udział w projektach wielostronnych, takich jak Międzynarodowy Eksperymentalny Reaktor Termojądrowy (ITER).
2.
Współpraca, zgodnie z niniejszym artykułem, może obejmować, lecz nie ogranicza się do, szkolenia, wymianę personelu, posiedzenia, wymianę próbek, materiałów i instrumentów do celów eksperymentalnych oraz zrównoważony udział we wspólnych badaniach i projektach.
3.
Informacje powstałe w wyniku wprowadzania w życie niniejszego artykułu, które w ocenie właściwych władz Stron mogłyby zostać podane do wiadomości publicznej, mogą być przez nie rozpowszechniane w ujednoliconej bądź w innej odpowiedniej formie, z zastrzeżeniem wytycznych, określonych w załączniku B.
Artykuł 3
Współpraca przemysłowa i handlowa
Zgodnie z postanowieniami artykułu IV Układu o nierozprzestrzenianiu Strony podejmują działania ułatwiające możliwie najpełniejszą wymianę wyposażenia, materiałów oraz informacji naukowych i technologicznych do celów pokojowego wykorzystania energii jądrowej.
W tym celu Strony będą ułatwiać, odpowiednio, stosunki handlowe między osobami i przedsiębiorstwami, dotyczące współpracy w dziedzinie jądrowej.
Współpraca taka może obejmować, lecz nie jest ograniczona do:
- inwestycje,
- wspólne przedsiębiorstwa,
- aspekty ochrony środowiska na skalę przemysłową lub handlową,
- handel w zakresie elementów jądrowych, materiałów niejądrowych oraz usług technicznych i specjalistycznych, określonych w artykule 4,
- uzgodnienia dotyczące udzielania licencji między osobami i przedsiębiorstwami na terytorium każdej Strony.
Artykuł 4
Handel materiałami rozszczepialnymi
1.
Strony ułatwiają handel w dziedzinie jądrowej między sobą, we wspólnym interesie przemysłu, przedsiębiorstw użyteczności publicznej i konsumentów, a także, w miarę potrzeb, handel między państwami trzecimi i każdą Stroną, w zakresie elementów stanowiących zobowiązanie wobec drugiej Strony.
2.
Zezwolenia, w tym pozwolenia na wywóz i przywóz, jak również zezwolenia lub upoważnienia dla stron trzecich, odnoszące się do handlu, operacji przemysłowych lub przepływu materiałów jądrowych na terytoriach Stron nie są stosowane w celu ograniczania handlu.
Właściwe władze podejmują działanie w kwestii wniosków o takie upoważnienia, niezwłocznie po ich przedłożeniu i bez nieuzasadnionych wydatków.
Ustalone zostaną odpowiednie procedury administracyjne w celu zapewnienia poszanowania niniejszego postanowienia.
Artykuł 5
Elementy podlegające Umowie
1.
Materiały niejądrowe, materiały jądrowe oraz wyposażenie, przekazywane między Stronami lub ich kompetentnymi osobami lub przedsiębiorstwami, zarówno bezpośrednio, jak też poprzez państwo trzecie, podlegają niniejszej Umowie po ich wprowadzeniu na obszar jurysdykcji terytorialnej Strony przyjmującej, z zastrzeżeniem, że Strona dostarczająca pisemnie zawiadomiła Stronę przyjmującą o zamierzonym przekazaniu, a Strona przyjmująca pisemnie potwierdziła otrzymanie tego zawiadomienia.
2.
Materiały niejądrowe, materiały jądrowe i wyposażenie, określone w niniejszym artykule, podlegają postanowieniom niniejszej Umowy, aż do ustalenia, zgodnie z procedurami, określonymi w Porozumieniu Administracyjnym:
- że takie elementy zostały ponownie przekazane poza obszar jurysdykcji Strony przyjmującej,
- że materiały jądrowe lub materiały niejądrowe nie są dłużej użyteczne do jakiegokolwiek działania w dziedzinie jądrowej, istotnego z punktu widzenia zabezpieczeń międzynarodowych lub stały się praktycznie nie do odzyskania,
- lub że wyposażenie nie jest dłużej użyteczne do celów jądrowych.
Artykuł 6
Zabezpieczenia
1.
Zabezpieczeniami, wymagane zgodnie z niniejszą Umową, są stosowane przez Wspólnotę zgodnie z Traktatem Euratom oraz przez MAEA zgodnie z następującymi umowami o zabezpieczeniach, odpowiednio, które mogą być skorygowane i zastępowane, dopóki spełniają warunki wymagane przez Układ o nierozprzestrzenianiu:
a) Umowa między Wspólnotą, jej Państwami Członkowskimi nieposiadającymi broni jądrowej, oraz MAEA, która weszła w życie z dniem 21 lutego 1977 roku;
b) Umowa między Wspólnotą, Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii oraz MAEA, która weszła w życie z dniem 14 sierpnia 1978 roku;
c) Umowa między Wspólnotą, Francją oraz MAEA, która weszła w życie z dniem 12 września 1981 roku;
d) Umowa między Stanami Zjednoczonymi Ameryki i MAEA, która weszła w życie z dniem 9 grudnia 1980 roku.
2.
(A) Materiały jądrowe, przekazywane do Wspólnoty na mocy niniejszej Umowy, oraz specjalny materiał rozszczepialny, używany w produkcji lub produkowany z użyciem jakichkolwiek materiałów niejądrowych, materiałów jądrowych lub wyposażenia, przekazywanych w ten sposób, podlegają odpowiednim umowom, określonym w niniejszym artykule ustęp 1.
B) Materiały jądrowe, przekazywane do Stanów Zjednoczonych Ameryki na mocy niniejszej Umowy, oraz specjalny materiał rozszczepialny, używany w produkcji lub produkowany z użyciem jakichkolwiek materiałów niejądrowych, materiałów jądrowych lub wyposażenia, przekazywanych w ten sposób, podlega Umowie, określonej w niniejszym artykule ustęp 1 litera d).
3.
W przypadku gdy żadna z umów o zabezpieczeniach MAEA, określonych w ustępie 1 litera a), b) lub c), nie jest stosowana:
a) Wspólnota zawiera umowę bądź umowy z MAEA w celu zastosowania zabezpieczeń, które zapewniają skuteczność i ochronę, równoważne tym, przewidzianym w umowach o zabezpieczeniach, określonych w ustępie 1 litera a), b i c) lub, jeżeli nie jest to możliwe,
b) Wspólnota udziela Stanom Zjednoczonym Ameryki zapewnienia, że stosowane są przez Wspólnotę zabezpieczenia, które zapewniają skuteczność i ochronę, równoważne tym, przewidzianym w umowach o zabezpieczeniach, określonych w ustępie 1 litera a), b) i c).
W celu wypełnienia zobowiązań wynikających z niniejszych ustępów Stany Zjednoczone Ameryki uznają wyjątkową rolę i znaczenie systemu zabezpieczeń Euratomu i jego stosowania we Wspólnocie, na mocy Traktatu Euratom.
W związku z tym Stany Zjednoczone Ameryki uwzględnią ponadto, że MAEA, na mocy umów o zabezpieczeniach zawartych ze Wspólnotą i jej Państwami Członkowskimi, jak również na mocy późniejszych porozumień wykonawczych, należycie uwzględni między innymi skuteczność systemu zabezpieczeń Wspólnoty, umożliwiającego MAEA podjęcie akcji kontrolnej, w mniejszym zakresie niż stosowanej na mocy innych umów o zabezpieczeniach, w których określone są porównywalne obiekty jądrowe, produkujące, przetwarzające, stosujące lub składujące zabezpieczone materiały jądrowe, tam gdzie nie istnieje regionalny system zabezpieczeń.
c) w przypadku zaistnienia warunków, które nie pozwalają na zastosowanie przez Wspólnotę takich zabezpieczeń, Strony niezwłocznie ustanawiają uzgodnienia w zakresie zabezpieczeń, w celu zastosowania zabezpieczeń, które zapewniają skuteczność i ochronę równoważne tym, przewidzianym w umowach o zabezpieczeniach, określonych w niniejszym artykule ustęp 1 litera a), b) i c).
4.
W przypadku gdy umowa o zabezpieczeniach MAEA, określona w niniejszym artykule ustęp 1 litera d), nie jest stosowana,
a) Stany Zjednoczone Ameryki zawierają umowę bądź umowy z MAEA w celu zastosowania zabezpieczeń, które zapewniają skuteczność i ochronę równoważną tym, przewidzianym w umowie o zabezpieczeniach, określonych w niniejszym artykule ustęp 1 litera d) lub, jeżeli nie jest to możliwe;
b) Strony niezwłocznie dokonują uzgodnień w zakresie zabezpieczeń, w celu zastosowania zabezpieczeń, które zapewniają skuteczność i ochronę równoważne tym, przewidzianym w umowie o zabezpieczeniach, określonych w niniejszym artykule ustęp 1 litera d).
Artykuł 7
Pokojowe wykorzystanie
1.
Współpraca na mocy niniejszej Umowy wykonywana będzie w celach pokojowych.
2.
Materiały niejądrowe, materiały jądrowe i wyposażenie, przekazywane na mocy niniejszej Umowy, oraz specjalny materiał rozszczepialny, używany w produkcji lub produkowany przy użyciu takich elementów, nie są wykorzystywane w żadnym urządzeniu do wybuchu jądrowego lub do jakichkolwiek celów wojskowych.
Artykuł 8
Działalność w zakresie jądrowego cyklu paliwowego
1.
Działalność w zakresie jądrowego cyklu paliwowego, wykonywana na mocy niniejszej Umowy, obejmuje:
A) W obrębie jurysdykcji terytorialnej każdej Strony wzbogacanie do 20 % w izotop 235, uranu przekazywanego na mocy niniejszej Umowy, jak również uranu, używanego do produkcji lub produkowanego przy użyciu wyposażenia tak przekazywanego.
Wzbogacanie takiego uranu do więcej niż 20 % w izotop 235 oraz ponowne wzbogacenie takiego uranu już wzbogaconego do więcej niż 20 % w izotop 235 może zostać dokonane zgodnie z warunkami uzgodnionymi pisemnie, które są przedmiotem konsultacji między Stronami w ciągu 40 dni od otrzymania wniosku od którejkolwiek ze Stron.
B) W obrębie jurysdykcji terytorialnej każdej Strony napromienienie plutonu, uranu 233, wysoko wzbogaconego uranu i napromienionych materiałów jądrowych, przekazywanych na mocy niniejszej Umowy lub używanych w produkcji albo produkowanych przy użyciu materiału niejądrowego, materiału jądrowego albo wyposażenia, tak przekazywanych.
C) Ponowne przekazywanie do państw trzecich, zgodnie z procedurami określonymi w Uzgodnionym Protokole:
i) nisko wzbogaconego uranu, materiałów niejądrowych, wyposażenia oraz materiałów źródłowych, przekazywanych na mocy niniejszej Umowy, lub nisko wzbogaconego uranu, produkowanego przy użyciu materiałów jądrowych lub wyposażenia, przekazywanych na mocy niniejszej Umowy, w celu działalności w zakresie jądrowego cyklu paliwowego innej niż produkcja WWU;
ii) napromienionych materiałów jądrowych, przekazywanych na mocy niniejszej Umowy lub napromienionych materiałów jądrowych, używanych w produkcji albo produkowanych przy użyciu materiałów niejądrowych, materiałów jądrowych lub wyposażenia, przekazywanych na mocy niniejszej Umowy, w celu składowania lub zniszczenia, nieobejmującego ponownego przetwarzania;
iii) innych materiałów jądrowych, przekazywanych na mocy niniejszej Umowy i innego specjalnego materiału rozszczepialnego, produkowanego przy użyciu materiałów niejądrowych, materiałów jądrowych lub wyposażenia, przekazywanych na mocy niniejszej Umowy, w celu innej działalności w zakresie cyklu paliwowego, łącznie z tą określoną w niniejszym artykule ustęp 2 i 3.
D) Badanie po napromienieniu, obejmujące rozpad chemiczny lub wyodrębnienie napromienionych materiałów jądrowych, przekazywanych na mocy niniejszej Umowy, lub napromienionych materiałów jądrowych, używanych w produkcji lub produkowanych przy użyciu materiałów niejądrowych, materiałów jądrowych albo wyposażenia, tak przekazywanych;
E) Kondycjonowanie, składowanie i ostateczne zniszczenie napromienionych materiałów, przekazywanych na mocy niniejszej Umowy lub używanych w produkcji albo produkowanych przy użyciu materiałów niejądrowych, materiałów jądrowych i wyposażenia, przekazywanych na mocy niniejszej Umowy.
2.
Następująca działalność w zakresie jądrowego cyklu paliwowego może być wykonywana, na mocy niniejszej Umowy, w obrębie jurysdykcji terytorialnej każdej Strony, w obiektach tworzących część nakreślonego programu pokojowego wykorzystania energii jądrowej, opisanego w załączniku A:
A) Ponowne przetwarzanie materiałów jądrowych, przekazywanych na mocy niniejszej Umowy, oraz materiałów jądrowych, używanych w produkcji lub produkowanych przy użyciu materiałów niejądrowych, materiałów jądrowych lub wyposażenia, tak przekazywanych;
B) Zmiana w formie lub zawartości plutonu, uranu 233 i wysoko wzbogaconego uranu, przekazywanych na mocy niniejszej Umowy lub używanych w produkcji albo produkowanych przy użyciu materiałów niejądrowych, materiałów jądrowych lub wyposażenia, tak przekazywanych.
3.
Następujące materiały jądrowe:
i) pluton, uran 233 i wysoko wzbogacony uran, jeżeli nie są zawarte w napromienionym paliwie jądrowym, przekazywane na mocy niniejszej Umowy;
ii) pluton, uran 233 i wysoko wzbogacony uran, odzyskane z materiałów jądrowych, przekazywanych na mocy niniejszej Umowy;
iii) pluton, uran 233 i wysoko wzbogacony uran, odzyskane z materiałów jądrowych, używanych w wyposażeniu, przekazywanym na mocy niniejszej
mogą być składowane w obiektach, które przez cały okres podlegają, co najmniej, poziomowi fizycznej ochrony, określonemu w załączniku C do dokumentu MAEA INFCIRC 254/REV 1/część 1 (Wytyczne w zakresie przekazywania w dziedzinie jądrowej), z możliwością zmian i przyjęcia przez Strony i Państwa Członkowskie Wspólnoty.
Każda Strona rejestruje swoje obiekty w spisie, udostępnianym drugiej Stronie.
Jeżeli Strona tak wnioskuje, to jej spis jest traktowany poufnie.
Każda Strona może dokonywać zmian w swoim spisie, pisemnie zawiadamiając drugą Stronę i otrzymując pisemne potwierdzenie.
Potwierdzenie takie powinno zostać wydane nie później niż 30 dni po otrzymaniu zawiadomienia i jest ograniczone do oświadczenia, że otrzymano zawiadomienie.
Jeżeli istnieją powody, aby przypuszczać, że postanowienia niniejszego subartykułu nie są w pełni wypełniane, mogą być zwołane niezwłoczne konsultacje.
W następstwie takich konsultacji każda Strona zapewnia, w drodze takich konsultacji, niezwłoczne podjęcie niezbędnych środków korygujących.
Środki takie są odpowiednie do przywrócenia poziomów fizycznej ochrony, określonych powyżej, w odniesieniu do danego obiektu.
Jeżeli okaże się to niewykonalne, to dane materiały jądrowe przekazuje się do składowania w innym odpowiednim obiekcie, wymienionym w spisie.
Artykuł 9
Wymiana zobowiązań międzynarodowych
Strony ustanawiają sprawnie funkcjonujące procedury, stosowane, gdy materiały jądrowe, mają zostać objęte niniejszą Umową lub usunięte spod zakresu obejmowania niniejszej Umowy.
Procedury te obejmują postanowienia w zakresie międzynarodowej wymiany zobowiązań, które zostaną określone w porozumieniu administracyjnym, przewidzianym w artykule 16 ustęp 1.
Artykuł 10
Wykonanie Umowy
1.
Warunki niniejszej Umowy są wykonywane w dobrej wierze i w poszanowaniu uzasadnionych interesów handlowych, zarówno międzynarodowych, jak i krajowych, każdej Strony.
2.
Niniejsza Umowa jest wykonywana w sposób zmierzający do:
a) uniknięcia zakłócenia lub opóźnienia działalności w zakresie energii jądrowej na terytorium każdej Strony;
b) uniknięcia ingerencji w taką działalność;
c) zapewnienia zgodności z rozsądną praktyką zarządzania, niezbędną w celu ekonomicznego i bezpiecznego prowadzenia takiej działalności;
d) pełnego uwzględnienia długoterminowych wymagań programów w zakresie energii jądrowej, odpowiednio we Wspólnocie i w Stanach Zjednoczonych Ameryki.
3.
Postanowienia niniejszej Umowy nie są używane do celów:
a) zapewnienia nieuczciwych korzyści handlowych albo przemysłowych lub ograniczenia handlu na niekorzyść osób i przedsiębiorstw którejkolwiek Strony lub zakłócania ich interesów handlowych albo przemysłowych, zarówno międzynarodowych, jak i krajowych;
b) ingerencji w politykę lub programy w dziedzinie energii jądrowej każdej Strony ani utrudniania promocji pokojowego wykorzystania energii jądrowej;
c) zahamowania swobodnego przepływu materiałów jądrowych, materiałów niejądrowych oraz wyposażenia na terytorium Wspólnoty.
4.
W wykonywaniu praw, wynikających z innych umów o współpracy w dziedzinie energii jądrowej, które mogły zostać zawarte ze stronami trzecimi, każda Strona niniejszej Umowy należycie uwzględni uzasadniony interes handlowy drugiej Strony; w przypadku trudności każda Strona może zwołać konsultacje, które przeprowadza się w ciągu 40 dni, zgodnie z postanowieniami artykułu 12.
Artykuł 11
Ochrona fizyczna
1.
Materiały jądrowe, przekazywane na mocy niniejszej Umowy, oraz specjalny materiał rozszczepialny używany w produkcji lub produkowany przy użyciu materiałów niejądrowych, materiałów jądrowych albo wyposażenia, tak przekazywanych, podlegają odpowiednim środkom ochrony fizycznej.
2.
Takie środki ochrony fizycznej są na poziomie spełniającym wymogi określone w załączniku C do dokumentu MAEA INFCIRC 254/REV 1/część 1 (Wytyczne w zakresie przekazywania w dziedzinie energii jądrowej), który może być skorygowany i przyjęty przez Strony i Państwa Członkowskie Wspólnoty.
Jako uzupełnienie tego dokumentu Państwa Członkowskie Wspólnoty, Komisja Wspólnot Europejskich (odpowiednio) oraz Stany Zjednoczone Ameryki, stosując te środki, odniosą się do zaleceń dokumentu MAEA INFCIRC 225/REV 3 w sprawie Fizycznej Ochrony Materiałów Jądrowych, który może być skorygowany i przyjęty przez Strony oraz Państwa Członkowskie Wspólnoty.
3.
Międzynarodowy transport materiałów jądrowych, podlegających niniejszej Umowie, podlega postanowieniom Międzynarodowej Konwencji o ochronie fizycznej materiałów jądrowych (INFCIRC 274/REV 1), który może być skorygowany i przyjęty przez Strony oraz Państwa Członkowskie Wspólnoty.
Artykuł 12
Konsultacje i arbitraż
1.
Strony konsultują się, na wniosek każdej z nich, w kwestii wspierania współpracy w ramach niniejszej Umowy i zapewnienia jej skutecznego wykonywania.
W tym celu ustanawia się Wspólny Komitet.
Komitet ten będzie również konsultował kwestie w dziedzinie jądrowej, będące przedmiotem wspólnego zainteresowania, oraz wszelkie inne istotne sprawy, odnoszące się do współpracy, przewidzianej w niniejszej Umowie.
W celu zapewnienia wypełniania wymogów porozumienia administracyjnego, określonego w artykule 16, ustanowiona zostanie Wspólna Techniczna Grupa Robocza, przedstawiająca sprawozdania Wspólnemu Komitetowi.
2.
Strony konsultują się, na wniosek każdej z nich, w każdej sprawie, wynikającej z interpretacji lub stosowania niniejszej Umowy.
3.
Każdy spór, wynikający z interpretacji lub stosowania niniejszej Umowy, rozstrzyga się w drodze negocjacji, mediacji, koncyliacji albo innych podobnych procedur lub, jeżeli obydwie Strony tak uzgodnią, przez przedłożenie trybunałowi arbitrażowemu, który złożony jest z trzech arbitrów, powołanych zgodnie z postanowieniami niniejszego ustępu.
Każda Strona wyznacza jednego arbitra i dwóch tak wyznaczonych arbitrów wybiera trzeciego, narodowości kraju innego niż Stany Zjednoczone Ameryki lub Państwa Członkowskiego Wspólnoty, który zostaje przewodniczącym.
Jeżeli, w ciągu 30 dni od wniosku o arbitraż, Strona nie wyznaczy arbitra, druga Strona może wnioskować do Przewodniczącego Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości o powołanie arbitra.
Tę samą procedurę stosuje się, jeżeli w ciągu 30 dni od wyznaczenia lub powołania drugiego arbitra nie zostaje wybrany trzeci arbiter, pod warunkiem że ten trzeci arbiter, tak powołany, nie jest narodowości Stanów Zjednoczonych Ameryki lub Państwa Członkowskiego Wspólnoty.
Wszystkie decyzje wymagają zgody dwóch arbitrów.
Procedura arbitrażowa określona zostaje przez trybunał.
Decyzje trybunału są wiążące dla Stron.
Artykuł 13
Zawieszenie i wypowiedzenie
A. Okoliczności
1.
Jeżeli którakolwiek Strona lub Państwo Członkowskie Wspólnoty w jakimkolwiek czasie po wejściu w życie niniejszej Umowy:
a) w sposób istotny narusza fundamentalne postanowienia artykułów 4–7, 10 lub 11 Umowy lub przeciwstawia się decyzji trybunału arbitrażowego, określonego w artykule 12 niniejszej Umowy; lub
b) podejmuje jakiegokolwiek rodzaju działanie powodujące istotne naruszenie jej zobowiązań, wynikających z niniejszej Umowy, włączając w to zapobieganie handlowi w dziedzinie jądrowej, przewidziane na mocy w niniejszej Umowy,
druga Strona ma prawo zaprzestać dalszej współpracy w ramach niniejszej Umowy lub zawiesić albo wypowiedzieć, w całości lub w części, niniejszą Umowę. Ponadto, jeżeli Strona zawiesza swoją zgodę na działalność, określoną w artykule 8 ustęp 2, z przyczyn innych niż wymienione w ustępie 8 (A) Uzgodnionego Protokołu, włączając w to sytuacje, które nie są tak poważne lub poważniejsze jak sytuacje wymienione w ustępie 8 (A) litera a) lub b) Uzgodnionego Protokołu, to druga Strona ma takie samo prawo.
2.
Jeżeli którakolwiek Strona lub Państwo Członkowskie Wspólnoty, w jakimkolwiek czasie po wejściu w życie niniejszej Umowy, wypowiada lub uchyla umowę o zabezpieczeniach zawartą z Agencją i jeżeli tak wypowiedziana lub uchylona umowa o zabezpieczeniach nie zostaje zastąpiona równoważną umową o zabezpieczeniach, jeżeli stosowne i odpowiednie, to druga Strona ma prawo żądać zwrotu, w całości lub w części, materiału niejądrowego, materiału jądrowego lub wyposażenia, przekazywanego na mocy niniejszej Umowy, jak też specjalnego materiału rozszczepialnego, produkowanego przy użyciu tych elementów.
3.
Jeżeli Wspólnota lub Państwo Członkowskie Wspólnoty, nieposiadające broni jądrowej, dokonuje detonacji urządzenia do wybuchu jądrowego, to Rządowi Stanów Zjednoczonych Ameryki przysługuje prawo, określone w niniejszym artykule ustęp 2.
4.
Jeżeli Państwo Członkowskie Wspólnoty, posiadające broń jądrową, dokonuje detonacji, używając jakiegokolwiek elementu, podlegającego niniejszej Umowie, to Stanom Zjednoczonym Ameryki przysługuje prawo, określone w niniejszym artykule ustęp 2.
5.
Jeżeli Stany Zjednoczone Ameryki dokonują detonacji urządzenia do wybuchu jądrowego, używając w tym celu jakiegokolwiek elementu, podlegającego niniejszej Umowie, to Wspólnocie przysługuje prawo, określone niniejszym artykule ustęp 2.
B. Wykonywanie
6.
Zanim którakolwiek Strona decyduje się na podjęcie działań, zgodnie z ustępami 1–5 powyżej, Strony zwołują konsultacje w celu podjęcia środków korygujących i starannie rozważają skutki takich działań, uwzględniając potrzebę dokonania takich innych właściwych uzgodnień, jakie mogą być wymagane, w szczególności w celu zapewnienia bezpieczeństwa i ciągłości dostaw oraz odpowiedniego czasu na zastąpienie, a ponadto, aby uszanować zobowiązania wobec państw trzecich i ich jednostek przemysłowych.
7.
Przed podjęciem działań na mocy niniejszego artykułu Strony rozważają, czy stan faktyczny, powodujący takie środki, został spowodowany umyślnie.
8.
Działania na mocy niniejszego artykułu zostają podjęte jedynie w przypadku, gdy druga Strona nie podejmuje środków korygujących, we właściwym czasie po przeprowadzeniu konsultacji.
9.
Jeżeli którakolwiek Strona wykonuje swoje prawa, zgodnie z niniejszym artykułem ustępy 2–5, aby żądać zwrotu jakichkolwiek elementów, to przed ich usunięciem z terytorium lub spod kontroli drugiej Strony natychmiast kompensuje tej Stronie ich godziwą wartość rynkową oraz koszty poniesione w konsekwencji takiego usunięcia.
Jeżeli wymagany jest zwrot elementów jądrowych, Strony ustalają wspólnie odpowiednią ilość elementów jądrowych, uwzględniając zaistniałe okoliczności.
Ponadto Strony upewniają się, że w stosunku do zwracanych elementów podjęto wystarczające środki bezpieczeństwa, ochrony radiologicznej i fizycznej, zgodnie z ich istniejącymi zobowiązaniami i że nie poniesiono nieuzasadnionego ryzyka oraz że zwrot tych pozycji następuje w sposób zgodny ze wszystkimi odpowiednimi prawami i postanowieniami Stron.
Artykuł 14
Okres obowiązywania i zmiana
1.
Niniejsza Umowa wchodzi w życie z dniem, w którym Strony dokonają wymiany not dyplomatycznych, wzajemnie informujących Strony o spełnieniu odpowiednich procedur wewnętrznych, niezbędnych do wejścia w życie Umowy.
2.
Niniejsza Umowa zostaje zawarta na okres trzydziestu lat, a następnie obowiązuje przez dodatkowe okresy, po pięć lat każdy.
Każda Strona może wypowiedzieć niniejszą Umowę na koniec pierwotnego okresu trzydziestoletniego lub na koniec każdego późniejszego okresu pięcioletniego, z zachowaniem sześciomiesięcznego okresu wypowiedzenia, przekazanego na piśmie.
3.
Bez względu na wypowiedzenie lub zawieszenie niniejszej Umowy prawa i obowiązki określone w artykułach 6, 7, w artykule 8, ustęp 1 (C) oraz w artykule 11 oraz w ustępach 2–5, 8–12 Uzgodnionego Protokołu pozostają w mocy.
4. Jeżeli Strona przekazuje drugiej Stronie pisemne wypowiedzenie, przewidziane w ustępie 2 lub, jeżeli Strona zawiesza albo wypowiada niniejszą Umowę na podstawie artykułu 13 ustęp 1, to Strony zwołują konsultacje, tak szybko jak to jest możliwe, lecz nie później niż w ciągu jednego miesiąca po zaistnieniu tych faktów, celem wspólnego zdecydowania, czy, w uzupełnieniu do praw i obowiązków, określonych w niniejszym artykule ustęp 3, pozostają w mocy dalsze prawa i obowiązki, wynikające z niniejszej Umowy, w szczególności z artykułu 8 ustęp 1 (A), artykułu 8 ustęp 1 (B), artykułu 8 ustęp 1 (D), artykułu 8 ustęp 2 i artykułu 8 ustęp 3 oraz odnoszącego się do nich Uzgodnionego Protokołu.
5.
Jeżeli Strony nie są w stanie podjąć wspólnej decyzji stosownie do ustępu 4,
a) Ilości materiałów jądrowych, odpowiadające stanowi ilościowemu, opisanemu w artykule 20 ustęp 1 oraz elementy wyposażenia, opisanego w artykule 20 ustęp 2 nadal podlegają postanowieniom artykułu 8 ustęp 1 (A), artykułu 8 ustęp 1 (B), artykułu 8 ustęp 1 (D), artykułu 8 ustęp 2, artykułu 8 ustęp 3 oraz artykułu 13 i ich Uzgodnionemu Protokołowi, ale tylko w zakresie objętym umowami, określonymi w artykule 19.
b) Kwestia, czy dalsze prawa i obowiązki, uzupełniające te określone w ustępie 3 i literze a) niniejszego ustępu niniejszego artykułu, pozostają w mocy w odniesieniu do materiałów jądrowych i wyposażenia nieobjętego literą a) oraz w odniesieniu do wszystkich materiałów niejądrowych, przedkładana jest do trybunału arbitrażowego, stworzonego na podstawie artykułu 12 ustęp 3.
Trybunał podejmuje decyzję na podstawie stosowania reguł i zasad prawa międzynarodowego, w szczególności Konwencji wiedeńskiej o prawie Traktatów.
c) Jeśli trybunał arbitrażowy podejmuje decyzję, że prawa i obowiązki inne, niż te określone w niniejszym artykule ustęp 3 nie pozostają w mocy w odniesieniu do materiałów niejądrowych, materiałów jądrowych i wyposażenia, podlegających arbitrażowi na podstawie litery b), każda Strona ma prawo, z zastrzeżeniem procedur przewidzianych w artykule 13 ustęp 9, żądać zwrotu takich materiałów niejądrowych, materiałów jądrowych i wyposażenia na terytorium drugiej Strony, w dniu wypowiedzenia niniejszej Umowy.
d) Do czasu podjęcia przez Strony wspólnej decyzji albo do czasu wydania decyzji przez trybunał, niniejsza Umowa pozostaje w mocy, bez względu na pisemne wypowiedzenie określone w ustępie 2.
6.
Strony, na wniosek którejkolwiek z nich, mogą konsultować się w sprawach możliwych zmian do niniejszej Umowy, szczególnie uwzględniając międzynarodowy rozwój w dziedzinie zabezpieczeń jądrowych.
Niniejsza Umowa może zostać zmieniona, jeżeli Strony tak postanowią.
Każda zmiana wchodzi w życie z dniem, w którym Strony dokonają wymiany not dyplomatycznych, informujących Strony wzajemnie o spełnieniu odpowiednich procedur wewnętrznych, niezbędnych do wejścia w życie Umowy.
Artykuł 15
Wielość zobowiązań
1.
Strony podejmują starania, aby zapobiec jakimkolwiek trudnościom, powstałym wskutek nakładania się obowiązków w zakresie materiałów jądrowych, wynikającym ze stosowania kilku umów dotyczących handlu międzynarodowego.
2.
Strony wspierają wielostronne konsultacje, w celu osiągnięcia wzajemnie satysfakcjonujących rozwiązań na poziomie międzynarodowym.
Artykuł 16
Porozumienie administracyjne
1.
Właściwe władze Stron ustanawiają porozumienie administracyjne w celu zapewnienia skutecznego wprowadzania w życie postanowień niniejszej Umowy.
2.
Zasady zamienności, równoważności i proporcjonalności stosuje się do materiałów jądrowych, podlegających Umowie i szczegółowe postanowienia w tej kwestii zostaną określone w porozumieniu administracyjnym.
3.
Porozumienie administracyjne, ustanowione na mocy niniejszego artykułu, może zostać zmienione pisemną umową między właściwymi władzami Stron.
Artykuł 17
Własność intelektualna
1.
Strony stosują międzynarodowe reguły, oficjalnie przez nie zaakceptowane, regulujące kwestię własności intelektualnej i technologii przekazywanej do własności intelektualnej, tworzonych lub przekazywanych oraz technologii przekazywanej na mocy niniejszej Umowy.
2.
Załącznik B stosuje się do własności intelektualnej, tworzonej lub przekazywanej oraz technologii przekazywanej na mocy niniejszej Umowy.
3.
Strony zapewniają, że poszczególne umowy, zawierane stosownie do załącznika B, są zgodne z niniejszą Umową oraz z wszelkimi dodatkowymi regułami, dotyczącymi traktowania szczególnie chronionych bądź poufnych informacji w dziedzinie jądrowej, zawartymi przez Strony.
Artykuł 18
Status załączników
Załączniki stanowią integralną część niniejszej Umowy i odniesienie do niniejszej Umowy obejmuje jej załączniki, chyba że odrębne przepisy wyraźnie stanowią inaczej,.
Artykuł 19
Wypowiedzenie istniejących Umów
1.
Umowy między Europejską Wspólnotą Energii Atomowej a Rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki, które weszły w życie z dniem 27 sierpnia 1958 roku, zostają wypowiedziane po wejściu w życie niniejszej Umowy.
Dodatkowa Umowa o współpracy między Stanami Zjednoczonymi Ameryki i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej (Euratom), która weszła w życie z dniem 25 lipca 1960 roku, z późniejszymi zmianami, wygasa, jak przewidziano w artykule VI tej Umowy, albo zostaje wypowiedziana po wejściu w życie niniejszej Umowy, w zależności od tego, co nastąpi wcześniej.
2.
Dwustronne umowy o współpracy w dziedzinie jądrowej, zawarte przez Stany Zjednoczone Ameryki z Republiką Austrii w dniu 11 lipca 1969 roku, z Królestwem Hiszpanii w dniu 20 marca 1974 roku, z Republiką Portugalską w dniu 16 maja 1974 roku, z Królestwem Szwecji w dniu 19 grudnia 1983 roku i z Republiką Finlandii w dniu 2 maja 1985 roku, zostają wypowiedziane po wejściu w życie niniejszej Umowy.
Prawa i obowiązki odnoszące się do dostaw jądrowych, wynikające z tych umów, zastępuje się prawami i obowiązkami z niniejszej Umowy.
3.
Prawa i obowiązki odnoszące się do dostaw jądrowych, wynikające z umowy o współpracy w dziedzinie jądrowej między Stanami Zjednoczonymi Ameryki i każdym państwem trzecim, które przystępuje do Wspólnoty po wejściu w życie niniejszej Umowy, zastępuje się prawami i obowiązkami z niniejszej Umowy, wraz z przystąpieniem tego Państwa do Wspólnoty.
Prawa i obowiązki odnoszące się do innych obszarów współpracy w dziedzinie jądrowej są przedmiotem negocjacji między Wspólnotą, Stanami Zjednoczonymi Ameryki i danym państwem trzecim, zgodnie z postanowieniami artykułu 106 Traktatu Euratom.
Artykuł 20
Początkowy stan ilościowy
1.
Postanowienia niniejszej Umowy stosuje się do stanu ilościowego materiałów jądrowych, uprzednio podlegającego umowom, określonym w artykule 19, od daty, po której takie umowy zostają wypowiedziane.
2.
Postanowienia niniejszej Umowy stosuje się do wyposażenia i materiałów niejądrowych, przekazywanych na mocy umów, określonych w artykule 19, tylko w zakresie objętym tymi umowami.
3.
Ilości początkowe materiałów jądrowych, wyposażenia i materiałów niejądrowych, podlegających umowom, określonym w artykule 19, zostają zatwierdzone przez właściwe władze Stron.
Artykuł 21
Definicje
Do celów niniejszej Umowy:
1. "Strony" oznaczają Rząd Stanów Zjednoczonych Ameryki oraz Europejską Wspólnotę Energii Atomowej.
2. a) "Wspólnota" oznacza zarówno:
i) osobę prawną, utworzoną na mocy Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej (Euratom), Stronę niniejszej Umowy;
ii) terytoria, do których ma zastosowanie Traktat Euratom;
b) "we Wspólnocie" oznacza w obrębie terytoriów, do których ma zastosowanie Traktat Euratom;
c) "poza Wspólnotą" ma znaczenie odpowiednie.
3. "Właściwa władza" oznacza, w przypadku Stanów Zjednoczonych Ameryki, Departament Stanu; w przypadku Wspólnoty, Komisję Europejską lub taką inną władzę, o której zainteresowana Strona może powiadomić drugą Stronę w każdym czasie.
4. "Wyposażenie" oznacza każdy reaktor jako kompletne urządzenie, inne niż takie przeznaczone lub używane pierwotnie do tworzenia plutonu lub uranu 233 albo każdy inny element, określony tak wspólnie przez właściwe władze Stron.
5. "Materiały niejądrowe" oznaczają ciężką wodę lub każdy inny materiał, nadający się do użycia w reaktorze do spowolnienia neutronów wysokiej prędkości i zwiększenia prawdopodobieństwa późniejszego rozszczepienia, który może zostać wspólnie określony przez właściwe władze Stron.
6. "Materiały jądrowe" oznaczają 1) materiały źródłowe oraz 2) specjalny materiał rozszczepialny.
"Materiały źródłowe" oznaczają uran, zawierający mieszaninę izotopów występujących w przyrodzie; uran zubożony w izotop 235; tor; każdy z powyższych w formie metalu, stopu, związku chemicznego lub koncentratu; każdy inny materiał, zawierający jeden lub więcej z powyższych składników w takim stężeniu, jakie określa stosownie do potrzeb Rada Gubernatorów MAEA; takie inne materiały, jakie może określić Rada Gubernatorów Agencji lub jakie mogą zostać uzgodnione przez właściwe władze obydwu Stron.
"Specjalny materiał rozszczepialny" oznacza pluton, uran 233, uran wzbogacony w izotop 233 lub 235, każdą substancję zawierającą jeden lub więcej z powyższych oraz takie inne substancje, jakie określa Rada Gubernatorów Agencji lub jakie mogą zostać uzgodnione przez właściwe władze obydwu Stron. "Specjalny materiał rozszczepialny" nie obejmuje "materiału źródłowego".
Każde określenie Rady Gubernatorów Agencji, zmieniające, na mocy artykułu XX Statutu Agencji lub w inny sposób, wykaz materiałów uznanych za "materiał źródłowy" lub "specjalny materiał rozszczepialny" jest skuteczne na mocy niniejszej Umowy, tylko wówczas, jeżeli obydwie Strony niniejszej Umowy pisemnie powiadomią się, że akceptują taką zmianę.
7. "Wysoko wzbogacony uran" oznacza uran wzbogacony do więcej niż 20 % w izotop 235 (i/lub uran 233); "nisko wzbogacony uran" oznacza uran wzbogacony do 20 % lub mniej w izotop 235 (i/lub uran 233);
8. Następujące definicje odnoszą się do artykułu 17 i załącznika B:
- "Wspólna działalność" oznacza każdą wspólną działalność, prowadzoną na podstawie niniejszej Umowy i obejmuje wspólne badania;
- "Informacja" oznacza dane naukowe lub techniczne, rezultaty lub metody badań i rozwoju, wynikające ze wspólnych badań, oraz każdą inną informację, uważaną za niezbędną do dostarczenia lub wymiany na mocy niniejszej Umowy, bądź też do badań zgodnych z Umową;
- "Wspólne badania" oznaczają badania, podejmowane wspólnie przez Strony, bezpośrednio albo w ich imieniu przez osobę, osobę prawną, instytut badawczy lub inny, wyznaczony przez Stronę lub też badania, podejmowane wspólnie przez uczestników;
- "Uczestnik" oznacza osobę, osobę prawną, instytut badawczy lub inny podmiot, uczestniczący we wspólnych badaniach, ale nie w imieniu jednej ze Stron.
9. "Osoby i przedsiębiorstwa" oznaczają każdą osobę fizyczną oraz każde przedsiębiorstwo lub instytucję, niezależnie od ich publicznego lub prywatnego statusu prawnego, która prowadzi swoją działalność w całości lub w części we Wspólnocie albo na terytorium Stanów Zjednoczonych Ameryki, w zakresie objętym niniejszą Umową.
10. "Zmiana w formie lub zawartości" oznacza przemianę plutonu, wysoko wzbogaconego uranu, uranu 233 lub wytworzenie paliwa zawierającego pluton, wysoko wzbogacony uran albo uran 233; nie oznacza badania po napromienieniu, obejmującego rozkład chemiczny lub wyodrębnienie, demontażu lub ponownego montażu zespołów paliwowych, napromienienia, ponownego przetwarzania lub wzbogacania.
11. "Miejsce składowania" oznacza każdy obiekt (lub jakąkolwiek część obiektu do tego przeznaczoną poprzez włączenie do jednego ze spisów, określonych w artykule 8 ustęp 3, którego pierwotnym celem i funkcją jest wydzielone składowanie wrażliwych materiałów jądrowych, jak opisano w artykule 8 ustęp 3 i), ii) i iii), na odpowiednich warunkach w zakresie kontroli, bezpieczeństwa, zabezpieczeń, jak również ochrony fizycznej, opisanej w artykule 11 ustęp 2.
W dowód czego niżej podpisani, należycie umocowani w tym celu przez, odpowiednio, Europejską Wspólnotę Energii Atomowej i Rząd Stanów Zjednoczonych Ameryki, złożyli swoje podpisy pod niniejszą Umową.
Uzgodniony Protokół
Podczas negocjowania Umowy o współpracy na rzecz pokojowego wykorzystania energii jądrowej między Stanami Zjednoczonymi Ameryki i Wspólnotą, podpisanego w dniu dzisiejszym, zostały uzgodnione następujące ustalenia, które stanowią integralną część Umowy.
A. Cele pokojowe
1.
Strony postanawiają, w odniesieniu do artykułu 7, że "cele pokojowe" obejmują zaopatrzenie bazy wojskowej w energię, pobieraną z jakiejkolwiek sieci energetycznej lub produkcję izotopów promieniotwórczych, przeznaczonych do użycia w szpitalu wojskowym do celów medycznych.
B. Działalność w zakresie jądrowego cyklu paliwowego
2.
Po wejściu w życie niniejszej Umowy Strony dokonają wymiany wykazów państw trzecich, w stosunku do których druga Strona może dokonywać ponownych przekazywań, na podstawie artykułu 8 ustęp 1 (C) i).
Uprawnienie do dalszego włączania państw do takich wykazów jest oparte, co najmniej, na spełnieniu następujących kryteriów:
- państwa trzecie muszą podjąć skuteczne zobowiązania w zakresie nierozprzestrzeniania, zazwyczaj stając się, w pełnym poszanowaniu swoich zobowiązań, stroną Układu o nierozprzestrzenianiu lub Traktatu Tlatelolco oraz pozostając w zgodności z warunkami INFCIRC 254/REV 1/część 1;
- w przypadku ponownego przekazywania elementów podlegających zobowiązaniu Stanów Zjednoczonych, z terytorium Państw Członkowskich Wspólnoty, państwa trzecie muszą być stroną umowy o współpracy w dziedzinie jądrowej ze Stanami Zjednoczonymi.
3.
Jeżeli w przyszłości Strona wnioskuje o ponowne przekazywanie, na podstawie artykułu 8 ustęp 1 (C) ii) i iii), to wykaz państw trzecich, do których takie ponowne przekazywanie może zostać dokonane, powinien zostać dostarczony przez drugą Stronę.
W związku z tym Strony uwzględnią następujące kryteria dodatkowe:
- spójność proponowanych działań z wytycznymi zawartymi w dokumencie MAEA INFCIRC 225/REV 3 oraz postanowieniami dokumentu MAEA INFCIRC 274/REV 1, który może być skorygowany i przyjęty przez Strony i Państwa Członkowskie;
- charakter i treść programów na rzecz pokojowego wykorzystania energii jądrowej w danym państwie trzecim;
- potencjalny wpływ przekazywania na kwestię rozprzestrzeniania i bezpieczeństwa dla każdej Strony lub Państwa Członkowskiego Wspólnoty.
4.
Każda Strona może w każdym czasie dodać do swojego wykazu uprawnione państwa trzecie.
Każda Strona może, w następstwie konsultacji z drugą Stroną, wykreślić ze swojego wykazu państwa trzecie.
Żadna Strona nie wykreśli ze swojego wykazu państw trzecich w celu osiągnięcia przewagi handlowej albo opóźnienia, zakłócenia lub utrudnienia programów na rzecz pokojowego wykorzystania energii jądrowej drugiej Strony albo jej współpracy z państwami trzecimi na rzecz pokojowego wykorzystania energii jądrowej.
Strony będą współpracować w celu osiągnięcia, tak szybko jak to możliwe, na zasadach ogólnych, potwierdzenia z państw trzecich, znajdujących się na wykazach, że wszelkie ponownie przekazywane elementy podlegać będą każdej, pozostającej w mocy, umowie o współpracy między krajem przyjmującym i Stroną, niedokonującą ponownego przekazywania.
Otrzymanie takiego potwierdzenia nie stanowi warunku koniecznego do dodania państwa trzeciego do wykazów.
Ponowne przekazywanie do państw trzecich, niewłączonych do wykazów, może być rozpatrywane dla każdego przypadku oddzielnie.
5.
Strony uzgadniają, że, bez względu na postanowienia ustępów 2–4, warunki, określone w wymianie not z dnia 18 lipca 1988 roku, między Komisją Wspólnot Europejskich a Misją Stanów Zjednoczonych przy Wspólnotach Europejskich, dotyczące Umowy o współpracy na rzecz pokojowego wykorzystania energii jądrowej między Stanami Zjednoczonymi Ameryki a Japonią pozostają w mocy tak długo, jak długo pozostaje w mocy niniejsza Umowa.
Strony potwierdzają, że powyższe postanowienia stosuje się, między innymi, do plutonu zawartego w paliwie MOX.
Zezwolenia w niej udzielone mogą zostać zawieszone tylko, gdy wystąpią sytuacje tak poważne lub poważniejsze jak te określone w ustępie 8, które bezpośrednio zagrażają albo ponownemu przekazywaniu, albo działalności obejmującej ponownie przekazywany pluton w Japonii.
6. W odniesieniu do artykułu 8 ustęp 2 Umowy i bez względu na artykuł 14 ustęp 6 każda Strona, działając za pośrednictwem swoich właściwych władz, może dokonywać zmian w nakreślonych przez siebie programach pokojowego wykorzystania energii jądrowej, zawiadamiając pisemnie drugą Stronę, zgodnie z procedurami ustanowionymi poniżej i otrzymując pisemne potwierdzenie odbioru.
7.
Takie potwierdzenie odbioru jest wydawane nie później niż 30 dni po otrzymaniu zawiadomienia i jest ograniczone do stwierdzenia, że zawiadomienie otrzymano.
Zamierzone zmiany w nakreślonych programach są poddane możliwie pełnej rozwadze podczas konsultacji, określonych w Umowie, które mogą obejmować wymianę informacji i poglądów na kwestię zabezpieczeń w sferze wspólnego zainteresowania.
A) Do celów dodania do programu w zakresie pokojowego wykorzystania energii jądrowej, nakreślonego przez Wspólnotę, obiektu podlegającego jej jurysdykcji terytorialnej, zawiadomienie zawiera:
i) nazwę, rodzaj i lokalizację obiektu oraz jego istniejącą lub planowaną wydajność;
ii) potwierdzenie, że w pełni stosowane jest rozporządzenie Euratomu o zabezpieczeniach nr 3227/76, ze zmianami;
iii) w odniesieniu do obiektu, podlegającego kontroli MAEA w zakresie zabezpieczeń, zgodnie z umową o zabezpieczeniach, określoną w artykule 6 ustęp 1 litery a), b) lub c), potwierdzenie, że odpowiednie ustalenia w zakresie zabezpieczeń zostały uzgodnione z MAEA oraz że te ustalenia pozwolą MAEA wykonywać w pełnym zakresie jej prawa, zgodnie z wymienionymi umowami o zabezpieczeniach, w świetle sposobu wykonywania tych umów w okresie obowiązywania niniejszej Umowy, co umożliwia MAEA realizację jej celów oraz celu kontroli;
iv) takie informacje, niemające poufnego charakteru, jakie dostępne są Wspólnocie w zakresie podejścia do kwestii zabezpieczeń MAEA oraz informacje, niemające poufnego charakteru, o zabezpieczeniach Euratom w odniesieniu do obiektu;
v) potwierdzenie, że zastosowane zostaną środki ochrony fizycznej, wymagane przez artykuł 11 niniejszej Umowy.
B) Do celów dodania do programu w zakresie pokojowego wykorzystania energii jądrowej, nakreślonego przez Stany Zjednoczone, obiektu podlegającego ich jurysdykcji terytorialnej, zawiadomienie zawiera:
i) nazwę, rodzaj i lokalizację obiektu oraz jego istniejącą lub planowaną wydajność;
ii) w odniesieniu do obiektów, licencjonowanych lub certyfikowanych przez Komisję Stanów Zjednoczonych do spraw regulacji jądrowych, potwierdzenie, że dla obiektu zatwierdzony został Podstawowy Plan Kontroli Materiałów Jądrowych, opisujący sposób dopełnienia wymogów Kodeksu regulacji federalnych USA, tytuł 10 część 74, ze zmianami; w odniesieniu do obiektów cywilnych Departamentu Energii Stanów Zjednoczonych potwierdzenie, że obiekt spełnia wymagania zarządzenia Departamentu Energii 5633.3B "Kontrola i odpowiedzialność w zakresie materiałów jądrowych" i towarzyszących wytycznych, ze zmianami;
iii) w odniesieniu do obiektów, podlegających kontroli zabezpieczeń MAEA, zgodnie z umową o zabezpieczeniach, określoną w artykule 6 ustęp 1 litera d), potwierdzenie, że odpowiednie ustalenia w zakresie działań zabezpieczających zostały uzgodnione z MAEA i że ustalenia te pozwolą MAEA wykonywać w pełnym zakresie jej prawa, zgodnie z wymienioną umową o zabezpieczeniach, w świetle sposobu wykonywania tych umów w okresie obowiązywania niniejszej Umowy, co umożliwia MAEA realizację jej celów oraz celu kontroli;
iv) informacje dotyczące zasadniczych aspektów, zawartych w podstawowym Planie Kontroli Materiałów Jądrowych lub zgodności z zarządzeniem Departamentu Energii, wymienionym powyżej, oraz takie informacje, niemające charakteru poufnego, jakie są dostępne Stanom Zjednoczonym w zakresie podejścia do kwestii zabezpieczeń MAEA; oraz
v) potwierdzenie, że zastosowane zostaną środki ochrony fizycznej, wymagane przez artykuł 11 niniejszej Umowy.
C) Każda Strona może wykreślić obiekt z nakreślonego programu na rzecz pokojowego wykorzystania energii jądrowej, dostarczając drugiej Stronie zawiadomienie, zawierające nazwę obiektu oraz inne dostępne i istotne informacje.
8.
A. Działalność określona w artykule 8 ustęp 2 niniejszej Umowy może być prowadzona tak długo, jak te postanowienia zachowują swoją moc w odniesieniu do programu na rzecz pokojowego wykorzystania energii jądrowej, nakreślonego przez Stronę, chyba że druga Strona uzna, zgodnie z procedurami określonymi poniżej, że działalność ta powinna zostać zawieszona na podstawie obiektywnych dowodów, iż jej kontynuowanie mogłoby pociągnąć za sobą poważne zagrożenie dla bezpieczeństwa którejkolwiek Strony lub Państwa Członkowskiego Wspólnoty lub znaczący wzrost ryzyka rozprzestrzenienia jądrowego, wynikający z sytuacji tak poważnej lub poważniejszej jak następujące:
a) w odniesieniu do Wspólnoty:
i) Państwo Członkowskie Wspólnoty, nieposiadające broni jądrowej, dokonuje detonacji broni jądrowej lub jakiegokolwiek innego urządzenia do wybuchu jądrowego;
ii) Państwo Członkowskie Wspólnoty, posiadające broń jądrową, dokonuje detonacji broni jądrowej lub jakiegokolwiek innego urządzenia do wybuchu jądrowego, używając jakiegokolwiek elementu, podlegającego niniejszej Umowie;
iii) Państwo Członkowskie Wspólnoty lub Wspólnota, jak stosowne, narusza w sposób istotny, wypowiada lub uznaje się za niezwiązane Układem o nierozprzestrzenianiu albo odnośnymi umowami o zabezpieczeniach, określonymi w artykule 6 ustęp 1 lub wytycznymi, stosowanymi do przekazywania elementów jądrowych, ustanowionymi w dokumencie INFCIRC 254/REV 1/część 1, który może być skorygowany i przyjęty przez Strony;
iv) Państwo Członkowskie Wspólnoty ponownie przekazuje element, podlegający niniejszej Umowie do Państwa, nieposiadającego broni jądrowej, które nie zawarło z MAEA umowy o zabezpieczeniach w pełnym zakresie;
v) Państwo Członkowskie Wspólnoty jest poddane środkom, podjętym przez Radę Gubernatorów MAEA, na podstawie artykułu 19 odpowiedniej umowy o zabezpieczeniach, określonej w artykule 6 ustęp 1 litera a), b) lub c);
vi) działania wojenne lub poważne zaburzenia wewnętrzne, zagrażające utrzymaniu porządku publicznego lub poważne napięcie międzynarodowe, stanowiące groźbę wojny, które poważnie i bezpośrednio zagrażają działaniom zabezpieczającym i ochronie fizycznej takiej działalności.
b) W odniesieniu do Stanów Zjednoczonych:
i) Stany Zjednoczone dokonują detonacji broni jądrowej lub jakiegokolwiek innego urządzenia do wybuchu jądrowego, używając jakiegokolwiek elementu, podlegającego niniejszej Umowie;
ii) Stany Zjednoczone naruszają w sposób istotny, wypowiadają lub uznają się za niezwiązane Układem o nierozprzestrzenianiu albo odnośnymi umowami o zabezpieczeniach, określonymi w artykule 6 ustęp 1 litera d) lub wytycznymi, stosowanymi do przekazywania elementów jądrowych, ustanowionymi w dokumencie INFCIRC 254/REV 1/część 1, który może być skorygowany i przyjęty przez Strony;
iii) Stany Zjednoczone ponownie przekazują element, podlegający niniejszej Umowie do Państwa, nieposiadającego broni jądrowej, które nie zawarło z MAEA umowy o zabezpieczeniach w pełnym zakresie;
iv) Stany Zjednoczone są poddane środkom, podjętym przez Radę Gubernatorów MAEA, na podstawie artykułu 18 odpowiedniej umowy o zabezpieczeniach, określonej w artykule 6 ustęp 1 litera d);
v) działania wojenne lub poważne zaburzenia wewnętrzne, zagrażające utrzymaniu porządku publicznego lub poważne napięcie międzynarodowe, stanowiące groźbę wojny, które poważnie i bezpośrednio zagrażają działaniom zabezpieczającym i ochronie fizycznej takiej działalności.
B. Strony, uwzględniając, że takie obiektywne dowody mogą istnieć, konsultują się z drugą Stroną, na poziomie Rządu w przypadku Stanów Zjednoczonych i na poziomie Komisji Europejskiej w przypadku Wspólnoty, przed podjęciem jakiejkolwiek decyzji.
C. Każda taka decyzja, że takie obiektywne dowody istnieją i że działalność określona w artykule 8 ustęp 2 powinna w związku z tym zostać zawieszona, zostaje podjęta jedynie przez Prezydenta Stanów Zjednoczonych lub przez Radę Wspólnoty Europejskiej, w odpowiednim przypadku, i druga Strona zostaje zawiadomiona na piśmie.
D. Każdą decyzję, podjętą przez Stronę na mocy niniejszego ustępu, stosuje się do działalności drugiej Strony, określonej w artykule 8 ustęp 2 niniejszej Umowy, rozumianego jako całość.
E. Strony potwierdzają, że w chwili wejścia w życie niniejszej Umowy nie istnieją obiektywne dowody jakichkolwiek zagrożeń, wymienionych powyżej, oraz że Strony nie przewidują rozwoju żadnych takich zagrożeń w przyszłości.
9.
Działania rządów państw trzecich lub zdarzenia, pozostające poza jurysdykcja terytorialną którejkolwiek Strony, nie są wykorzystywane jako podstawa do powołania się na postanowienia ustępu 8, odnoszące się do działalności lub działań na obiekcie w obszarze jurysdykcji terytorialnej tej Strony, chyba że w wyniku takich działań lub zdarzeń działalność taka lub działania na obiekcie jednoznaczne doprowadziłyby do znaczącego wzrostu ryzyka rozprzestrzenienia jądrowego lub poważnego zagrożenia bezpieczeństwa Strony, powołującej się na postanowienia ustępu 8.
10.
Strona powołująca się na postanowienia ustępu 8 dokonuje stałej oceny rozwoju sytuacji, która spowodowała decyzję i wycofuje swoje powołanie się tak szybko, jak będzie to uzasadnione.
11.
Na postanowienia ustępu 8 nie powołuje się z powodu różnic, spowodowanych charakterem programów Stron na rzecz pokojowego wykorzystania energii jądrowej lub wyborem cyklu paliwowego, lub w celu osiągnięcia przewagi handlowej lub opóźniania, zakłócania lub utrudniania programów na rzecz pokojowego wykorzystania energii jądrowej albo działalności drugiej Strony albo jej współpracy z państwami trzecimi na rzecz pokojowego wykorzystania energii jądrowej.
12.
Każda decyzja o powołaniu się na postanowienia ustępu 8, zostaje podjęta jedynie w najbardziej skrajnych okolicznościach, wyjątkowo doniosłych z punktu widzenia nierozprzestrzeniania lub bezpieczeństwa i zostaje zastosowana na minimalny okres czasu, potrzebny do zajęcia się wyjątkowym przypadkiem, w sposób akceptowalny dla Stron.
13.
Jeżeli działalność, uzgodniona w artykule 8 ustęp 2 Umowy, zostaje zawieszona, jak przewidziano w ustępie 8, to ilości materiałów jądrowych, równoważne stanowi ilościowemu opisanemu w artykule 20 ustęp 1, zostają, zgodnie z wyborem Strony, wobec której zastosowano zawieszenie, uznane za podlegające podczas takiego zawieszenia niniejszej Umowie, ale tylko w zakresie, objętym umowami, określonymi w artykule 19.
C. Proporcjonalność
14.
W celu wykonania postanowień artykułu 8 oraz artykułu 13 ustępy 2–5 w odniesieniu do specjalnego materiału rozszczepialnego, produkowanego przy użyciu materiałów jądrowych i/lub materiałów niejądrowych, przekazywanych na mocy Umowy, gdy takie materiały jądrowe i/lub materiały niejądrowe użyte są w wyposażeniu tak nieprzekazywanym, postanowienia takie są stosowane w takim stosunku do produkowanego specjalnego materiału rozszczepialnego, jaki odpowiada współczynnikowi przekazywanych materiałów jądrowych i/lub materiałów niejądrowych, użytych w produkcji specjalnego materiału rozszczepialnego, do całkowitej ilości materiałów jądrowych i/lub materiałów niejądrowych, tak użytych.
D. Zobowiązania wynikłe
15.
Zobowiązania, wynikające z artykułów 6, 7 i 11 w odniesieniu do specjalnego materiału rozszczepialnego, produkowanego przy użyciu materiału jądrowego, podlegającego Umowie w wyposażeniu nieprzekazywanym na mocy Umowy, mogą być wypełnione bez konieczności szczególnego monitorowania tego specjalnego materiału rozszczepialnego.
Kiedy taki specjalny materiał rozszczepialny jest następnie użyty w wyposażeniu, tak nieprzekazywanym, wyposażenie to, podczas takiego użycia, może służyć jedynie w zakresie pokojowego zastosowania.
E. Zawieszenie i wypowiedzenie
16.
Obydwie Strony uznają za nadzwyczaj mało prawdopodobne, aby mogły zostać podjęte przez Wspólnotę, jej Państwa Członkowskie lub Stany Zjednoczone Ameryki takie działania, które mogłyby spowodować powołanie się przez drugą Stronę na prawa, określone w artykule 13.
Niemniej niniejszy artykuł odzwierciedla stanowcze przekonanie obydwu Stron, że należałoby z najwyższą uwagą przyglądać się działaniom stanowiącym istotne naruszenie lub pogwałcenie przez jakikolwiek kraj zobowiązań w zakresie nierozprzestrzeniania oraz że właściwe działania, takie jak te przewidziane w artykule 13, zostałyby podjęte w odpowiedzi na każde istotne naruszenie zobowiązań w zakresie nierozprzestrzeniania przez Wspólnotę, jej Państwa Członkowskie lub Stany Zjednoczone Ameryki.
17.
Żadne naruszenie nie może zostać uznane za istotne, o ile nie odpowiada definicji istotnego naruszenia lub pogwałcenia, zawartej w Konwencji wiedeńskiej o prawie Traktatów.
18.
Dodatkowo, określenie, czy nastąpiło istotne naruszenie podstawowych zobowiązań w zakresie zabezpieczeń, zawartych w umowach o zabezpieczeniach, określonych w artykule 6 ustęp 1 lub w takiej innej umowie, jaka może je zmienić lub zastąpić, może zostać dokonane jedynie, odpowiednio, przez Prezydenta Stanów Zjednoczonych Ameryki lub Radę Wspólnoty Europejskiej.
Decydującym czynnikiem w dokonywaniu takiego określenia będzie ustalenie niezgodności przez Radę Gubernatorów Agencji.
Trzeci protokół do układu ogólnego w sprawie handlu usługami
CZŁONKOWIE ŚWIATOWEJ ORGANIZACJI HANDLU, których listy szczególnych zobowiązań w stosunku do Układu ogólnego w sprawie handlu usługami, odnoszące się do przepływu osób fizycznych są załączone do niniejszego Protokołu,
PRZEPROWADZIWSZY negocjacje na warunkach decyzji ministerialnej w sprawie negocjacji dotyczących przepływu osób fizycznych przyjętej w Marrakeszu w dniu 15 kwietnia 1994 roku,
UWZGLĘDNIAJĄC wyniki tych negocjacji,
UWZGLĘDNIAJĄC decyzję w sprawie przepływu osób fizycznych przyjętą przez Radę Handlu Usługami w dniu 30 czerwca 1995 roku,
POSTANAWIAJĄ, CO NASTĘPUJE:
1.
Zobowiązania w sprawie przepływu osób fizycznych załączone do niniejszego Protokołu odnoszące się do Członka, po wejściu w życie niniejszego Protokołu dla tego Członka, zastąpią lub uzupełnią odpowiednie zapisy w sprawie przepływu osób fizycznych w liście zobowiązań szczególnych tego Członka.
2.
Niniejszy Protokół zostaje poddany akceptacji, przez podpisanie lub w inny sposób, przez zainteresowanych Członków do dnia 30 czerwca 1996 roku.
3.
Niniejszy Protokół wchodzi w życie trzydziestego dnia po dniu 1 stycznia 1996 roku dla tych Członków, którzy zaakceptowali go do tego czasu, a dla akceptujących go po tym terminie, jednak nie później niż dnia 30 czerwca 1996 roku, wchodzi on w życie trzydziestego dnia od daty dokonania takiej akceptacji.
Jeżeli Członek, którego lista jest załączona do niniejszego Protokołu, nie zaakceptuje go do tego dnia, sprawa zostaje przedstawiona Radzie Handlu Usługami do rozważenia i podjęcia właściwego działania.
4.
Niniejszy Protokół zostaje złożony u Dyrektora Generalnego Światowej Organizacji Handlu.
Dyrektor Generalny niezwłocznie dostarcza każdemu z Członków uwierzytelniony odpis niniejszego Protokołu i zawiadomienia o jego akceptacji na mocy ustępu 3.
5.
Niniejszy Protokół zostaje zarejestrowany zgodnie z postanowieniami artykułu 102 Karty Narodów Zjednoczonych.
Porozumienie
o wspieraniu przestrzegania przez statki rybackie międzynarodowych środków ochrony i zarządzania na pełnym morzu
Preambuła
STRONY NINIEJSZEGO POROZUMIENIA,
UZNAJĄC, że wszystkie państwa mają prawo do udziału ich obywateli w połowach na pełnym morzu, z zastrzeżeniem właściwych zasad prawa międzynarodowego, tak jak znalazło to wyraz w Konwencji Organizacji Narodów Zjednoczonych o prawie morza,
NASTĘPNIE UZNAJĄC, że na mocy prawa międzynarodowego, tak jak znalazło to wyraz w Konwencji Organizacji Narodów Zjednoczonych o prawie morza, wszystkie państwa mają obowiązek podjąć lub współpracować z innymi państwami w kwestii podjęcia takich środków w odniesieniu do swoich obywateli, jakie mogą być niezbędne dla ochrony żywych zasobów na pełnym morzu,
POTWIERDZAJĄC prawo i zainteresowanie wszystkich państw w rozwoju sektorów rybołówstwa zgodnie z ich polityką krajową oraz potrzebę wspierania współpracy z państwami rozwijającymi się w celu zwiększenia ich zdolności wywiązania się ze zobowiązań wynikających z niniejszego Porozumienia,
UWZGLĘDNIAJĄC, że Agenda 21 przyjęta przez Konferencję Organizacji Narodów Zjednoczonych w sprawie Środowiska i Rozwoju wzywa państwa do podjęcia skutecznych działań, zgodnych z prawem międzynarodowym w celu zahamowania zmian bander na statkach przez ich obywateli jako sposobu unikania przestrzegania stosowanych zasad ochrony i zarządzania działalnością połowową na pełnym morzu,
NASTĘPNIE ODWOŁUJĄC SIĘ do Deklaracji z Cancun, przyjętej przez Międzynarodową Konferencję w sprawie Odpowiedzialnego Rybołówstwa, która wzywa kraje do podjęcia działań w tym zakresie,
UWZGLĘDNIAJĄC, że na mocy Agendy 21, kraje zobowiązały się do ochrony i zrównoważonego wykorzystywania żywych zasobów morskich pełnych mórz,
WZYWAJĄC kraje, które nie uczestniczą w globalnych, regionalnych lub podregionalnych organizacjach rybołówstwa ani uzgodnieniach, do przyłączenia się lub we właściwych przypadkach do przystąpienia, do przedsięwzięć z takimi organizacjami lub ze stronami takich organizacji lub do uzgodnień w celu osiągnięcia zgodności z międzynarodowymi środkami ochrony i zarządzania,
ŚWIADOME obowiązków każdego kraju w zakresie sprawowana skutecznie jurysdykcji i kontroli nad statkami pływającymi pod ich banderą, w tym statkami rybackimi oraz statkami uczestniczącymi w przeładunku ryb,
UWZGLĘDNIAJĄC, że praktyka zmiany bandery na statkach rybackich jako sposób na unikanie przestrzegania międzynarodowych środków ochrony i zarządzania żywymi zasobami morskimi oraz niewypełnianie przez państwa bandery ich obowiązków wobec statków rybackich uprawnionych do pływania pod ich banderą, są wśród czynników zasadniczo osłabiających skuteczność tych środków,
ŚWIADOME, że cel niniejszego Porozumienia można osiągnąć poprzez określenie obowiązków państw bandery w odniesieniu do statków rybackich uprawnionych do pływania pod ich banderą oraz prowadzących działalność na pełnym morzu, w tym poprzez upoważnienie do takich działań udzielane przez państwo bandery, jak również poprzez zacieśnianie międzynarodowej współpracy i wzrost przejrzystości poprzez wymianę informacji na temat połowów na pełnym morzu,
STWIERDZAJĄC, że niniejsze Porozumienie będzie stanowiło integralną część Międzynarodowego Kodeksu Postępowania Odpowiedzialnych Połowów, wymienionego w Deklaracji z Cancun,
PRAGNĄC zawrzeć międzynarodowe porozumienie w ramach Organizacji Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa, zwanej dalej FAO, na mocy artykułu XIV Konstytucji FAO,
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
Artykuł I
Definicje
Do celów niniejszego Porozumienia:
a) "statek rybacki" oznacza każdy statek wykorzystywany lub przeznaczony do wykorzystania w celach handlowej eksploatacji żywych zasobów morskich, w tym statki matki i wszelkie inne statki bezpośrednio uczestniczące w takich działaniach połowowych;
b) "międzynarodowe środki ochrony i zarządzania" oznaczają środki w celu ochrony i zarządzania jednym gatunkiem lub większą ilością gatunków żywych zasobów morskich, które są przyjęte i stosowane zgodnie z odpowiednimi zasadami prawa międzynarodowego, tak jak znalazło to wyraz w Konwencji o prawie morza Organizacji Narodów Zjednoczonych z 1982 roku.
Takie środki mogą być przyjęte przez światowe albo przez regionalne bądź podregionalne organizacje rybołówstwa, z zastrzeżeniem praw i obowiązków ich członków, albo przez Traktaty i inne umowy międzynarodowe;
c) "długość" oznacza
i) dla każdego statku rybackiego zbudowanego po dniu 18 lipca 1982 roku, 96 % całkowitej długości kadłuba, mierzonej w płaszczyźnie wodnicy na wysokości równej 85 % najmniejszej wysokości bocznej, mierzonej od górnej krawędzi stępki, lub długość mierzona w płaszczyźnie tej wodnicy, od przedniej krawędzi dziobnicy do osi trzonu sterowego, jeżeli długość ta jest większa.
W statkach zaprojektowanych z ukośną stępką, długość tę mierzy się w płaszczyźnie równoległej do wodnicy konstrukcyjnej;
ii) dla wszystkich statków rybackich zbudowanych przed dniem 18 lipca 1982 roku, zarejestrowana długość, jaką wprowadzono do krajowego rejestru lub innych aktach statku;
d) "akta statku rybackiego" oznaczają akta statku rybackiego, w których są zapisane stosowne szczegółowe informacje dotyczące statku rybackiego.
Mogą one stanowić odrębne akta statku rybackiego lub część ogólnych akt statków;
e) "regionalna organizacja integracji gospodarczej" oznacza regionalną organizację integracji gospodarczej, na którą Państwa Członkowskie przeniosły kompetencje w zakresie spraw objętych niniejszym Porozumieniem, w tym upoważnienie do podejmowania decyzji wiążących jej Państwa Członkowskie w odniesieniu do takich spraw;
f) "statki uprawnione do pływania pod jego banderą" i "statki uprawnione do pływania pod banderą Państwa Członkowskiego", obejmują statki mające prawo do pływania pod banderą Państwa Członkowskiego regionalnej organizacji integracji gospodarczej.
Artykuł II
Stosowanie
1.
Z zastrzeżeniem następnych ustępów niniejszego artykułu Porozumienie stosuje się do wszystkich statków rybackich, które są wykorzystywane lub przeznaczone do połowów na pełnym morzu.
2.
Strona może zwolnić statek rybacki o długości poniżej 24 metrów mający prawo do pływania pod jego banderą ze stosowania niniejszego Porozumienia, chyba że strona stwierdzi, że takie zwolnienie naruszałoby cel i przedmiot niniejszego Porozumienia, pod warunkiem że takie zwolnienie:
a) nie jest udzielane w odniesieniu do statków rybackich działających w rejonach połowowych określonych w ustępie 3 poniżej, innych niż statki rybackie, które mają prawo do pływania pod banderą państwa nadbrzeżnego w tym rejonie połowowym; oraz
b) nie ma zastosowania do zobowiązań podjętych przez Stronę na mocy artykułu III ustęp 1 lub artykułu IV ustęp 7 niniejszego Porozumienia.
3.
Bez uszczerbku dla postanowień ustępu 2 powyżej, w każdym rejonie połowowym w którym graniczne państwa nadbrzeżne nie zadeklarowały jeszcze wyłącznych stref ekonomicznych lub równoważnych stref krajowej jurysdykcji w sprawach dotyczących rybołówstwa, takie państwa nadbrzeżne, które są stronami niniejszego Porozumienia, mogą zgodzić się bezpośrednio lub za pośrednictwem właściwych regionalnych organizacji rybołówstwa na ustalenie minimalnej długości statków rybackich, poniżej której niniejsze Porozumienie nie ma zastosowana do statków rybackich pływających pod banderą któregokolwiek z tych państw nadbrzeżnych i działającego wyłącznie w tym rejonie połowowym.
Artykuł III
Odpowiedzialność państwa bandery
1. a) Każda strona podejmie takie środki, które mogą być niezbędne dla zapewnienia, że statki rybackie mające prawo do pływania pod jej banderą, nie uczestniczą w żadnej działalności, która podważa skuteczność międzynarodowych środków ochrony i zarządzania.
b) W przypadku gdy strona zgodnie z artykułem II ustęp 2 udzieliła zwolnienia ze stosowania innych postanowień niniejszego Porozumienia statkom rybackim o długości poniżej 24 metrów, mającym prawo do pływania pod jej banderą, strona taka niemniej jednak, powinna podjąć skuteczne środki w odniesieniu do każdego z tych statków rybackich, który podważa skuteczność międzynarodowych środków ochrony i zarządzania.
Powinny to być takie działania, które zapewnią, że statek rybacki przestanie uczestniczyć w działalności, która podważa skuteczność międzynarodowych środków ochrony i zarządzania.
2.
W szczególności żadna ze stron nie zezwoli jakiemukolwiek statkowi rybackiemu mającemu prawo do pływania pod jej banderą, aby używano go do połowów na pełnym morzu, chyba że został upoważniony do użycia go w tym celu przez właściwy organ lub władze tej strony.
Statek rybacki posiadający takie upoważnienie powinien prowadzić połowy zgodnie z warunkami tego upoważnienia.
3.
Żadna ze stron nie upoważni jakiegokolwiek statku rybackiego mającego prawo do pływania pod jej banderą do używania go do połowów na pełnym morzu, dopóki strona ta nie jest przekonana, że może biorąc pod uwagę powiązania istniejące między nią a danym statkiem, skutecznie wyegzekwować zobowiązania w ramach niniejszego Porozumienia w odniesieniu do tego statku.
4.
Jeśli statek rybacki, który został upoważniony przez stronę do połowów na pełnym morzu, przestaje mieć prawo do pływania pod jej banderą, upoważnienie do połowów na pełnym morzu uważa się za cofnięte.
5. a) Żadna ze stron nie upoważni jakiegokolwiek statku rybackiego wcześniej zarejestrowanego na terytorium innej strony, który podważa skuteczność międzynarodowych środków ochrony i zarządzania, do tego aby używany był do połowów na pełnym morzu, dopóki nie jest ona przekonana, że:
i) upłynął każdy z okresów zawieszenia przez inną stronę upoważnienia takiego statku rybackiego do używania go do połowów na pełnym morzu; oraz
ii) w ciągu ostatnich trzech lat inna strona nie wycofała upoważnienia takiego statku rybackiego do używana go do połowów na pełnym morzu.
b) Postanowienia litery a) powyżej stosuje się także w stosunku do statków rybackich wcześniej zarejestrowanych na terytorium kraju, który nie jest stroną niniejszego Porozumienia, pod warunkiem że zainteresowana strona ma dostęp do wystarczających informacji dotyczących okoliczności, w których upoważnienie do połowów zostało zawieszone lub cofnięte.
c) Postanowienia litery a) i b) nie stosuje się, gdy później nastąpiła zmiana właściciela statku rybackiego, a nowy właściciel przedstawił wystarczające dowody wykazujące, że poprzedni właściciel lub inny podmiot nie ma interesu prawnego, korzyści lub zysków finansowych z tego statku i nie ma nad nim kontroli.
d) Bez względu na postanowienia litery a) i b) powyżej strona może upoważnić statek rybacki, do którego w przeciwnym razie mają zastosowanie te litery, do tego aby był on używany do połowów na pełnym morzu, jeśli zainteresowana strona po uwzględnieniu odpowiednich faktów, w tym okoliczności w których upoważnienie do połowów zostało cofnięte przez inną stronę lub kraj, stwierdzi że udzielenie upoważnienia takiemu statkowi rybackiemu do używania go do połowów na pełnym morzu nie podważy przedmiotu ani celu niniejszego Porozumienia.
6.
Każda srona zapewni, że wszystkie statki rybackie mające prawo do pływania pod jej banderą, które wprowadziła do rejestru prowadzonego na mocy artykułu IV, są oznakowane w taki sposób, że mogą być łatwo i szybko zidentyfikowane zgodnie z ogólnie przyjętymi normami, takimi jak FAO Standardowe Specyfikacje Oznakowania i Identyfikacji Statków Rybackich.
7.
Każda strona zapewni, że każdy statek rybacki mający prawo do pływania pod jej banderą, dostarczy jej informacji o swojej działalności, które mogą być niezbędne dla umożliwienia tej stronie spełnienia zobowiązań w ramach niniejszego Porozumienia, w tym w szczególności informacji dotyczących obszaru jego działalności połowowej i połowów oraz wyładunków.
8.
Każda strona wykonuje środki w odniesieniu do statków rybackich mających prawo do pływania pod jej banderą, które działają wbrew postanowieniom niniejszego Porozumienia, w tym w stosownych wypadkach, które naruszając te postanowienia naruszają ustawodawstwo krajowe.
Sankcje karne za te naruszenia powinny być wystarczająco dotkliwe, tak aby zapewniały zgodność z wymaganiami niniejszego Porozumienia, oraz naruszającym odbierały zyski z ich nielegalnej działalności.
Sankcje te powinny w przypadku ciężkich naruszeń zawierać odmowę, zawieszenie lub wycofanie upoważnienia do połowów na pełnym morzu.
Artykuł IV
Rejestr statków rybackich
Każda strona do celów niniejszego Porozumienia, prowadzi rejestr statków rybackich mających prawo pływania pod jej banderą i upoważnionych do tego, aby używano ich do połowów na pełnym morzu, oraz podejmie takie środki, które mogą być niezbędne dla zapewnienia, że takie statki rybackie są wpisywane do tego rejestru.
Artykuł V
Współpraca międzynarodowa
1.
Strony współpracują ze sobą, tak jak jest to właściwe przy wykonaniu niniejszego Porozumienia, oraz w szczególności wymieniają informacje, w tym materiał dowodowy odnoszący się do działań statków rybackich w celu pomocy państwu bandery w zidentyfikowaniu tych statków rybackich pływających pod jej banderą, co do których poinformowano, że brały one udział w działania podważających międzynarodowe środki ochrony i zarządzania, tak aby mogły wypełnić swoje zobowiązania wynikające z artykułu III.
2.
Jeśli statek rybacki znajduje się dobrowolnie w porcie innej strony niż państwo bandery, strona ta, jeśli ma uzasadnione powody aby wierzyć, że statek rybacki był używany do działań które podważają skuteczność międzynarodowych środków ochrony i zarządzania, niezwłocznie odpowiednio powiadamia państwo bandery.
Strony mogą poczynić uzgodnienia dotyczące podejmowania przez kraje portu takich działań dochodzeniowych, które można uznać za niezbędne dla ustalenia czy statek rybacki rzeczywiście został użyty sprzecznie z postanowieniami niniejszego Porozumienia.
3.
Strony w stosownych przypadkach zawierają umowy o współpracy lub porozumienia o wzajemnej pomocy na szczeblu międzynarodowym, regionalnym, podregionalnym lub dwustronne, tak aby ułatwiać osiągnięcie celów niniejszego Porozumienia.
Artykuł VI
Wymiana informacji
1.
Każda strona jest gotowa udostępnić FAO następujące informacje związane z każdym ze statków rybackich wpisanych do rejestru, którego prowadzenia wymaga się na mocy artykułu IV:
a) nazwa statku rybackiego, numer rejestrowy, poprzednio używane nazwy (jeśli są znane) oraz port w którym został zarejestrowany;
b) poprzednia bandera (jeśli była);
c) międzynarodowy radiowy sygnał wywoławczy (jeśli jest);
d) nazwa i adres właściciela lub właścicieli;
e) miejsce i data budowy;
f) rodzaj statku;
g) długość.
2.
Każda strona w takim zakresie, w jakim jest to możliwe, udostępnia FAO następujące dodatkowe informacje związane z każdym ze statków rybackich wpisanych do rejestru, którego prowadzenia wymaga się na mocy artykułu IV:
a) nazwa i adres podmiotu (zarządzającego) lub podmiotów (zarządzających) (jeśli są);
b) rodzaj metody lub metod połowowych;
c) głębokość zanurzenia;
d) rozprze;
e) tonaż rejestrowy brutto;
f) moc głównego silnika lub silników.
3.
Każda strona niezwłocznie powiadamia FAO o wszelkich zmianach danych wymienionych w ustępie 1 i 2 niniejszego artykułu.
4.
FAO okresowo przesyła informacje dostarczane na mocy ustępu 1, 2 i 3 niniejszego artykułu wszystkim stronom oraz indywidualnie na wniosek do każdej ze stron.
FAO dostarcza te informacje, indywidualnie na wniosek, do każdej światowej, regionalnej lub podregionalnej organizacji rybołówstwa, z zastrzeżeniem wszelkich ograniczeń nałożonych przez zainteresowaną stronę, dotyczących upowszechniania informacji.
5.
Każda strona niezwłocznie informuje FAO o:
a) wszelkich dodatkowych informacjach wprowadzonych do rejestru;
b) wszelkich wykreśleniach z rejestru z powodu:
i) dobrowolnego zrzeczenia się lub nie odnowienia upoważnienia do połowu przez właściciela statku lub dany podmiot;
ii) wycofania upoważnienia do połowu wydanego w odniesieniu do statku rybackiego na mocy artykułu III ustęp 8;
iii) tego, że dany statek nie ma już dłużej prawa do pływania pod swoją banderą;
iv) przeznaczenia na złom, wycofania z eksploatacji lub straty danego statku rybackiego; lub
v) wszelkich innych przyczyn.
6.
Jeśli informacja podana jest przez FAO na mocy ustępu 5 litera b) powyżej, zainteresowana strona określa, które powody wyszczególnione w tym ustępie mają zastosowanie.
7.
Każda strona informuje FAO o:
a) wszelkich zwolnieniach udzielonych na mocy artykułu II ustęp 2, numerze i rodzaju danego statku rybackiego oraz obszarze geograficznym, na którym taki statek rybacki działa; oraz
b) wszelkich porozumieniach jakie osiągnięto na mocy artykułu II ustęp 3.
8. a) Każda strona niezwłocznie przekazuje FAO wszelkie informacje dotyczące jakichkolwiek działań statku rybackiego pływającego pod jej banderą, który podważa skuteczność międzynarodowych środków ochrony i zarządzania, włącznie z dotyczącymi identyfikacji danego statku rybackiego lub statków, oraz o środkach nałożonych przez tę stronę w odniesieniu do tych działań.
Informacje na temat środków nałożonych przez stronę mogą podlegać ograniczeniom, których może wymagać ustawodawstwo krajowe co do poufności, w tym w szczególności poufności dotyczącej środków, które nie są jeszcze ostateczne.
b) Każda strona w przypadku gdy są uzasadnione podstawy do tego, aby wierzyć że statek rybacki nie mający prawa do pływania pod jej banderą uczestniczy w działalności, która podważa skuteczność międzynarodowych środków ochrony i zarządzania, zwraca na to uwagę danego państwa bandery, oraz w stosownych wypadkach, może zwrócić na to uwagę FAO.
Powinna ona przedstawić państwu bandery pełne dowody na poparcie, a podsumowanie takich dowodów może dostarczyć do FAO.
FAO nie rozsyła tych informacji przez pewien czas, w celu umożliwienia państwu bandery ustosunkowania się do zarzutów i przedstawionych dowodów lub w szczególnym przypadku do zgłoszenia sprzeciwu.
9. Każda strona informuje FAO o wszelkich sprawach, w których strona zgodnie z artykułem III ustęp 5 litera d) udzieliła upoważnienia, bez względu na postanowienia artykułu III ustęp 5 litera a) lub b). Informacje powinny zawierać odpowiednie dane pozwalające na identyfikację statku rybackiego i właściciela statku lub innego podmiotu, a w stosownych przypadkach wszystkie inne informacje odnoszące się do decyzji tej strony.
10.
FAO niezwłocznie rozsyła informacje dostarczone na mocy ustępu 5, 6, 7, 8 i 9 niniejszego artykułu wszystkim stronom, a na wniosek indywidualnie do każdej ze stron.
FAO z zastrzeżeniem wszelkich ograniczeń nałożonych przez daną stronę dotyczących upowszechniania informacji, dostarcza takie informacje niezwłocznie, na wniosek indywidualnie do wszystkich światowych, regionalnych lub podregionalnych organizacji rybołówstwa.
11.
Strony wymieniają informacje związane z wykonaniem niniejszego Porozumienia, w tym poprzez FAO i inne właściwe światowe, regionalne lub podregionalne organizacje rybołówstwa.
Artykuł VII
Współpraca z krajami rozwijającymi się
Strony współpracują na szczeblu światowym, regionalnym, podregionalnym lub dwustronnym oraz w stosownych przypadkach z FAO i innymi międzynarodowymi lub regionalnymi organizacjami w celu dostarczenia pomocy, w tym pomocy technicznej, stronom będącym krajami rozwijającymi się, aby pomóc im w wypełnianiu zobowiązań wynikających z niniejszego Porozumienia.
Artykuł VIII
Strony niebędące stronami Porozumienia
1.
Strony zachęcają każde państwo niebędące stroną niniejszego Porozumienia do jego przyjęcia oraz zachęcają każde państwo niebędące stroną do przyjęcia przepisów ustawowych i wykonawczych zgodnie z postanowieniami niniejszego Porozumienia.
2.
Strony współpracują ze sobą w sposób zgodny z niniejszym Porozumieniem oraz prawem międzynarodowym, aby statki rybackie uprawnione do pływania pod banderą krajów niebędących stronami nie brały udziału w działaniach podważających skuteczność międzynarodowych środków ochrony i zarządzania.
3.
Strony wymienią informacje między sobą, albo w sposób bezpośredni, albo za pomocą FAO, w odniesieniu do działań statków rybackich pływających pod banderami państw niebędących stronami, które powodują osłabienie skuteczności międzynarodowych środków ochrony i zarządzania.
Artykuł IX
Rozstrzyganie sporów
1.
Każda ze stron może starać się o konsultacje z każdą inną stroną bądź stronami w sprawie wszelkich sporów związanych z interpretacją lub stosowaniem postanowień niniejszego Porozumienia w celu osiągnięcia, możliwie najszybciej, obopólnego satysfakcjonującego rozwiązania.
2.
W przypadku gdy spór nie zostanie rozwiązany w drodze tych konsultacji w racjonalnym okresie czasu, dane strony możliwie najszybciej konsultują się ze sobą w celu rozwiązania sporu w drodze negocjacji, zasięgania informacji, mediacji, ugody, arbitrażu, orzeczenia sądowego lub innych pokojowych środków, które wybiorą.
3.
Wszelkie spory tego typu nierozwiązane w ten sposób kierowane są celu zawarcia ugody, za zgodą wszystkich stron sporu, do Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości, Międzynarodowego Trybunału Prawa Morza, po wejściu w życie w 1982 roku Konwencji Organizacji Narodów Zjednoczonych o prawie morza lub na drogę postępowania arbitrażowego.
W przypadku nieosiągnięcia zgody lub odwołania się do Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości, Międzynarodowego Trybunału Prawa Morza lub na drogę postępowania arbitrażowego, strony nadal prowadzą konsultacje i współpracują w celu rozstrzygnięcia sporu zgodnie z zasadami prawa międzynarodowego dotyczącymi ochrony żywych zasobów morskich.
Artykuł X
Przyjęcie
1.
Niniejsze Porozumienie jest otwarte do przyjęcia dla każdego z członków lub członków stowarzyszonych FAO i dla każdego państwa nienależącego do Wspólnoty, które jest członkiem Organizacji Narodów Zjednoczonych lub którejkolwiek z wyspecjalizowanych agend Narodów Zjednoczonych lub Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej.
2.
Przyjęcie niniejszego Porozumienia nastąpi po złożeniu do depozytu dokumentu przyjęcia u dyrektora generalnego FAO, zwanego dalej dyrektorem generalnym.
3.
Dyrektor generalny informuje wszystkie strony, wszystkich członków i członków stowarzyszonych FAO oraz sekretarza generalnego Narodów Zjednoczonych o wszystkich otrzymanych dokumentach przyjęcia.
4.
Jeśli stroną niniejszego Porozumienia staje się regionalna organizacja integracji gospodarczej, taka regionalna organizacja integracji gospodarczej zgodnie z postanowieniami artykułu II.7 Konstytucji FAO, w stosownych przypadkach powiadamia o zmianach i wyjaśnieniach do swojej deklaracji kompetencji przedłożonej na mocy artykuł II.5 Konstytucji FAO, które mogą być niezbędne w świetle przyjęcia przez nią niniejszego Porozumienia.
Każda strona niniejszego Porozumienia może w dowolnym czasie zażądać od regionalnej organizacji integracji gospodarczej, która jest stroną niniejszego Porozumienia, dostarczenia informacji na podstawie których, między regionalną organizacją integracji gospodarczej a jej Państwami Członkowskimi, jest odpowiedzialna za realizację każdej z poszczególnych kwestii objętych niniejszym Porozumieniem.
Regionalna organizacja integracji gospodarczej dostarcza takich informacji w rozsądnym czasie.
Artykuł XI
Wejście w życie
1.
Niniejsze Porozumienie wchodzi w życie z dniem otrzymania przez dyrektora generalnego dwudziestego piątego dokumentu przyjęcia.
2.
Do celów niniejszego artykułu dokument złożony przez regionalną organizację integracji gospodarczej nie jest liczony jako dodatkowy do tych, które złożyły Państwa Członkowskie tej organizacji.
Artykuł XII
Zastrzeżenia
Przyjęcie niniejszego Porozumienia może być przedmiotem zastrzeżeń, które stają się skuteczne dopiero po jednomyślnym przyjęciu przez wszystkie strony niniejszego Porozumienia.
Dyrektor generalny niezwłocznie powiadamia wszystkie strony o jakimkolwiek zastrzeżeniu.
Strony, które nie udzieliły odpowiedzi w czasie trzech miesięcy od powiadomienia, uważa się za przyjmujące zastrzeżenie.
W braku takiej akceptacji, kraj lub regionalna organizacja integracji gospodarczej, która zgłosiła zastrzeżenie, nie mogą stać się stronami niniejszego Porozumienia.
Artykuł XIII
Zmiany
1.
O wszelkich propozycjach stron dotyczących zmiany niniejszego Porozumienia powiadamia się dyrektora generalnego.
2.
Każda zaproponowana zmiana niniejszego Porozumienia otrzymana przez dyrektora generalnego od strony, przedstawiana jest na okresowej lub specjalnej sesji konferencji w celu zatwierdzenia, a jeśli zmiana powoduje ważne zmiany techniczne lub nakłada dodatkowe obowiązki na strony, jest ona rozpatrywana przez Komitet Doradczy specjalistów zwoływany przez FAO przed konferencją.
3.
Zawiadomienie o każdej propozycji zmiany niniejszego Porozumienia jest przekazywane stronom przez dyrektora generalnego, nie później niż w czasie, gdy wysyłany jest porządek dzienny tej sesji konferencji, na której dana sprawa ma być rozpatrywana.
4.
Każda zaproponowana zmiana niniejszego Porozumienia wymaga zatwierdzenia przez Konferencję i wchodzi w życie począwszy do trzydziestego dnia po przyjęciu jej przez dwie trzecie stron.
Jednakże zmiany nakładające nowe obowiązki na strony wchodzą w życie w odniesieniu do każdej strony tylko po przyjęciu przez nią i począwszy od trzydziestego dnia od tego przyjęcia.
Każdą zmianę uważa się za nakładającą nowe obowiązki na strony, chyba że konferencja zatwierdzając zmianę w drodze porozumienia zadecyduje inaczej.
5.
Dokumenty przyjęcia zmian nakładających nowe obowiązki składa się dyrektorowi generalnemu, który informuje wszystkie strony o otrzymaniu przyjęcia i wejściu w życie zmian.
6.
Do celów niniejszego artykułu dokument złożony przez regionalną organizację integracji gospodarczej nie jest liczony jako dodatkowy do tych, które złożyły Państwa Członkowskie tej organizacji.
Artykuł XIV
Wystąpienie
Każda ze stron może wystąpić z niniejszego Porozumienia w każdym czasie po upływie dwóch lat od daty wejścia w życie niniejszego Porozumienia odnoszącego się do takiej strony, poprzez pisemne powiadomienie o swoim wystąpieniu dyrektora generalnego, który niezwłocznie informuje o takim wystąpieniu wszystkie strony oraz członków i członków stowarzyszonych FAO.
Wystąpienie staje się skuteczne z końcem roku kalendarzowego następującego po tym, w którym dyrektor generalny otrzymał zawiadomienie o wystąpieniu.
Artykuł XV
Obowiązki depozytariusza
Depozytariuszem niniejszego Porozumienia jest dyrektor generalny.
Depozytariusz:
a) wysyła uwierzytelnione odpisy niniejszego Porozumienia do każdego z członków i członków stowarzyszonych FAO oraz do tych państw nienależących do Wspólnoty, które mogą stać się stronami niniejszego Porozumienia;
b) przygotowuje z sekretariatem Narodów Zjednoczonych rejestrację niniejszego Porozumienia po jego wejściu w życie zgodnie z artykułem 102 Karty Narodów Zjednoczonych;
c) informuje każdego z członków i członków stowarzyszonych FAO oraz państwa nienależące do Wspólnoty, które mogą stać się stronami niniejszego Porozumienia o:
i) dokumentach akceptacji złożonych zgodnie z artykułem X;
ii) dacie wejścia w życie niniejszego Porozumienia zgodnie z artykułem XI;
iii) propozycjach zmian i wejściu z życie zmian niniejszego Porozumienia zgodnie z artykułem XIII;
iv) wystąpieniu z niniejszego Porozumienia zgodnie z artykułem XIV.
Artykuł XVI
Oryginał
Teksty niniejszego Porozumienia w języku arabskim, chińskim, angielskim, francuskim i hiszpańskim są na równi autentyczne.
--------------------------------------------------
Umowa
między Wspólnotą Europejską a Nową Zelandią w sprawie środków sanitarnych stosowanych w handlu żywymi zwierzętami i produktami zwierzęcymi
WSPÓLNOTA EUROPEJSKA,
z jednej strony, oraz
NOWA ZELANDIA,
z drugiej strony,
zwane dalej "Stronami";
Strony potwierdzają, że ich systemy środków sanitarnych mają na celu zapewnienie porównywalnych gwarancji zdrowotnych;
POTWIERDZAJĄC zobowiązanie Stron do przestrzegania praw i obowiązków ustanowionych zgodnie z Porozumieniem WTO w sprawie stosowania środków sanitarnych i fitosanitarnych (zwanego dalej "Porozumieniem SPS");
PRAGNĄC ułatwić handel żywymi zwierzętami i produktami zwierzęcymi między Wspólnotą Europejską (zwaną dalej "Wspólnotą") a Nową Zelandią, jednocześnie chroniąc zdrowie publiczne i zdrowie zwierząt a tym samym spełniając oczekiwania konsumentów odnośnie do wartości zdrowotnej produktów żywnościowych;
PRAGNĄC rozwiązać inne kwestie weterynaryjne mające zastosowanie w handlu żywymi zwierzętami i produktami zwierzęcymi między Wspólnotą a Nową Zelandią;
ZDECYDOWANE uwzględnić w największym zakresie ryzyko rozprzestrzeniania infekcji i chorób zwierząt oraz środki zastosowane w celu kontroli i zwalczania takich infekcji i chorób, w szczególności w celu uniknięcia zakłóceń w handlu,
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Cel
Celem niniejszej Umowy jest ułatwienie handlu żywymi zwierzętami i produktami zwierzęcymi między Wspólnotą a Nową Zelandią poprzez ustanowienie mechanizmu uznawania równoważności środków sanitarnych stosowanych przez obie Strony mając na względzie ochronę zdrowia publicznego i zdrowia zwierząt, oraz poprawa komunikacji i współpracy w zakresie środków sanitarnych.
Artykuł 2
Postanowienie ogólne
Postanowienia określone w niniejszej Umowie mają zastosowanie w handlu między Wspólnotą a Nową Zelandią żywymi zwierzętami i produktami zwierzęcymi.
Wspólnie ustalone uzgodnienia w celu zastosowania niniejszej Umowy przez Strony są wymienione w załącznikach.
Artykuł 3
Zobowiązania wielostronne
Żadna część niniejszej Umowy ani załączników nie ogranicza praw i obowiązków Stron do stosowania Porozumienia ustanawiającego Światową Organizację Handlu i jego załączników, w szczególności Porozumienia SPS.
Artykuł 4
Zakres
1.
Zakres niniejszej Umowy ogranicza się wstępnie do środków sanitarnych stosowanych przez każdą ze Stron w odniesieniu do żywych zwierząt i produktów zwierzęcych wymienionych w załączniku I, z wyjątkiem postanowień przewidzianych w ustępach 2 i 3.
2.
O ile nie ustalono inaczej na mocy postanowień określonych w załącznikach do niniejszej Umowy oraz bez uszczerbku dla postanowień artykułu 11, niniejsza Umowa nie ma zastosowania do środków sanitarnych związanych z dodatkami do żywności (wszystkie dodatki do żywności i barwniki), pieczęciami sanitarnymi, środkami pomocniczymi w przetwórstwie, ekstraktami, napromienianiem (jonizacją), substancjami skażającymi, i (włączając normy mikrobiologiczne), transportem, środkami chemicznymi pochodzących z przemieszczania substancji z opakowań, etykietowaniem środków spożywczych, etykietowaniem odżywczym, leczniczych środków żywienia zwierząt i premiksów.
3.
Strony mogą również uzgodnić stosowanie zasad niniejszej Umowy w odniesieniu do zagadnień weterynaryjnych innych niż środki sanitarne mające zastosowanie do handlu żywymi zwierzętami i produktami zwierzęcymi.
4.
Strony mogą wyrazić zgodę na zmianę niniejszej Umowy w przyszłości w celu rozszerzenia jego zakresu o inne środki sanitarne lub fitosanitarne wpływające na handel między Stronami.
Artykuł 5
Definicje
Do celów niniejszej Umowy stosuje się następujące definicje:
a) żywe zwierzęta i produkty zwierzęce oznaczają żywe zwierzęta i produkty zwierzęce objęte postanowieniami wymienionymi w załączniku I;
b) środki sanitarne: oznaczają środki sanitarne określone w ustępie 1 załącznika A do Porozumienia SPS, wchodzące w zakres niniejszej Umowy;
c) odpowiedni poziom ochrony sanitarnej oznacza poziom ochrony określony w ustępie 5 załącznika A do Porozumienia SPS;
d) region oznacza "strefy" i "regiony" określone w kodeksie zdrowia zwierząt Międzynarodowego Biura Epizootii;
e) odpowiedzialne organy:
i) Nowa Zelandia – organy opisane w części A załącznika II;
ii) Wspólnota Europejska – organy opisane w części B załącznika II.
Artykuł 6
Dostosowanie do warunków regionalnych
1.
Do celów wspólnej wymiany handlowej, Strony uznają, że ich regiony są wolne od chorób zwierząt określonych w załączniku III.
2.
W przypadku gdy jedna ze Stron uważa, że posiada specjalny status w odniesieniu do określonej choroby, może ona żądać uznania takiego statusu.
Strona zainteresowana może również wymagać dodatkowych gwarancji w odniesieniu do przywozu żywych zwierząt i produktów zwierzęcych stosownie do uzgodnionego statusu.
Gwarancje dotyczące poszczególnych chorób są określone w załączniku V.
3.
Bez uszczerbku dla ustępu 2, Strona dokonująca przywozu uznaje decyzje dotyczące regionalizacji podjęte zgodnie z kryteriami określonymi w załączniku IV za podstawę handlu ze Stroną, której obszar dotknięty jest jedną lub więcej chorobami wymienionymi w załączniku III.
Artykuł 7
Równoważność
1.
Uznanie równoważności wymaga oceny i akceptacji:
- ustawodawstwa, norm i procedur, jak również zastosowanych programów w celu umożliwienia kontroli oraz w celu zapewnienia spełniania wymagań krajowych i wymagań krajów przywozu,
- udokumentowanej struktury właściwego(-ych) odpowiedzialnego(-ych) organu(-ów), ich uprawnień, systemu decyzyjnego, ich sposobu działania i zasobów, którymi dysponują,
- działalności właściwego odpowiedzialnego organu w odniesieniu do programu kontroli i gwarancji.
W ocenie takiej Strony uwzględniają dotychczas nabyte doświadczenie.
2.
Równoważność stosuje się w odniesieniu do środków sanitarnych dotyczących sektora żywych zwierząt lub produktów zwierzęcych, lub części takich sektorów, do ustawodawstwa, systemów inspekcji i kontroli, części takich systemów lub też do określonego ustawodawstwa, wymagań w zakresie inspekcji i/lub higieny.
Artykuł 8
Określenie równoważności
1.
Przy określaniu czy dany środek sanitarny stosowany przez Stronę dokonującą wywozu zapewnia odpowiedni poziom ochrony sanitarnej Strony dokonującej przywozu, Strony postępują zgodnie z procedurą, która składa się z następujących etapów:
i) identyfikacja środka(-ów) sanitarnego(-ych), będącego przedmiotem wniosku o uznanie równoważności;
ii) wyjaśnienie Strony dokonującej przywozu dotyczące celu środka(-ów) sanitarnego(-ych), włącznie z oceną, stosownie do przypadku, ryzyka, w odniesieniu do których stosuje się dany środek(-ki) sanitarny(-e), oraz identyfikacja dokonana przez Stronę dokonującą przywozu odpowiedniego poziomu ochrony sanitarnej;
iii) przedstawienie przez Stronę dokonującą wywozu, że środek(-ki) sanitarny(-e) zapewnia(-ją) odpowiedni poziom ochrony sanitarnej Strony dokonującej przywozu;
iv) określenie przez Stronę dokonującą przywozu czy środek(-ki) sanitarne Strony dokonującej wywozu zapewnia(-ją) odpowiedni poziom ochrony sanitarnej;
v) Strona dokonująca przywozu akceptuje środek(-ki) sanitarny(-e) Strony dokonującej wywozu jako równoważny, jeżeli Strona dokonująca wywozu obiektywnie przedstawi, że środek(-ki) zapewnia(-ją) odpowiedni poziom ochrony Strony dokonującej przywozu.
2.
W przypadku gdy równoważność nie została uznana, handel odbywa się zgodnie z warunkami wymaganymi przez Stronę dokonującą przywozu w celu osiągnięcia odpowiedniego poziomu ochrony określonego w załączniku V. Strona dokonująca wywozu może wyrazić zgodę na spełnienie warunków Strony dokonującej przywozu, bez uszczerbku dla wyniku procesu określonego w ustępie 1.
Artykuł 9
Uznawanie środków sanitarnych
1.
W załączniku V wymienione są te sektory lub części sektorów, w odniesieniu do których, w dniu wejścia w życie niniejszej Umowy, odpowiednie środki sanitarne zostają uznane za równoważne do celów handlowych.
Strony podejmują niezbędne działania legislacyjne/administracyjne w celu wdrożenia uznania równoważności, aby na tej podstawie umożliwić handel w ciągu trzech miesięcy.
2.
W załączniku V wymienione są również te sektory lub części sektorów, w odniesieniu do których Strony stosują różniące się środki sanitarne oraz w odniesieniu do których nie dokonały oceny przewidzianej w artykule 7.
W oparciu o procedurę opisaną w artykułach 7 i 8, działania określone w załączniku V są podejmowane w celu umożliwienia zakończenia oceny przed terminem wskazanym w wymienionym załączniku.
Strony podejmują niezbędne działania legislacyjne/administracyjne w celu wdrożenia uznania równorzędności w ciągu trzech miesięcy od daty uznania.
Do czasu uznania, handel odbywa się zgodnie z warunkami określonymi w załączniku V.
3.
Każdej przesyłce żywych zwierząt lub produktów zwierzęcych, w odniesieniu do których dokonano uznania równorzędności, zgłoszonej do wywozu, będzie towarzyszyło, o ile jest to wymagane, urzędowe świadectwo zdrowia, którego wzór ustanowiono w załączniku VII.
Strony mogą wspólnie ustalać zasady lub wytyczne dotyczące świadectw.
Wszystkie takie zasady zostają umieszczone w załączniku VII.
Artykuł 10
Weryfikacja
1.
W celu zachowania pewności skutecznego wprowadzenia w życie postanowień niniejszej Umowy, każda Strona ma prawo do przeprowadzenia procedur audytu i weryfikacji Strony dokonującej wywozu, które mogą obejmować:
a) ocenę całości lub części programu kontroli odpowiedzialnych organów, włącznie z, stosownie do sytuacji, przeglądem programów inspekcji i audytu; oraz
b) kontrole na miejscu.
Procedury te są przeprowadzane zgodnie z postanowieniami załącznika VI.
2.
Każda Strona ma również prawo do przeprowadzania kontroli granicznych przesyłek przy przywozie, których wyniki stanowią część procesu weryfikacji.
3.
Ze strony Wspólnoty:
- Wspólnota przeprowadza procedury audytu i weryfikacji przewidziane w ustępie 1,
- Państwa Członkowskie przeprowadzają kontrole graniczne przewidziane w ustępie 2.
4.
Ze strony Nowej Zelandii, organy Nowej Zelandii przeprowadzają procedury audytu i weryfikacji oraz kontrole graniczne przewidziane w ustępach 1 i 2.
5.
Za obopólną zgodą Stron niniejszej Umowy, każda Strona może:
a) udostępnić wyniki i wnioski z procedur audytu i weryfikacji oraz kontroli granicznej krajom, które nie są Stronami niniejszej Umowy; lub
b) wykorzystać wyniki i wnioski procedur audytu i weryfikacji oraz kontroli granicznej krajów, które nie są Stronami niniejszej Umowy.
Artykuł 11
Kontrole graniczne i opłaty kontrolne
1. Częstotliwość kontroli granicznych określonych w artykule 10 ustęp 2, przywożonych żywych zwierząt i produktów zwierzęcych odpowiada częstotliwości określonej w załączniku VIII A. Strony mogą dokonać zmiany takich częstotliwości, w ramach swoich obowiązków, stosownie do wyników postępów dokonanych zgodnie z załącznikiem V i załącznikiem IX, lub w wyniku innych działań lub konsultacji przewidzianych w niniejszej Umowie.
2.
Stosowane kontrole bezpośrednie oparte są na ryzyku związanym z takim przywozem.
3.
W przypadku gdy kontrole wykażą niezgodność z odpowiednimi normami i//lub wymaganiami, działanie podjęte przez Stronę dokonującą przywozu powinno być oparte na ocenie istniejącego ryzyka.
O ile jest to możliwe, importer lub jego przedstawiciel ma dostęp do przesyłki oraz możliwość dostarczenia istotnych informacji w celu udzielenia pomocy Stronie dokonującej przywozu w podjęciu ostatecznej decyzji.
4.
Opłaty kontrolne mogą być pobierane w odniesieniu do kosztów poniesionych w związku z kontrolą graniczną.
Postanowienia dotyczące opłat kontrolnych są określone w załączniku VIII B.
Artykuł 12
Powiadamianie
1.
Strony powiadamiają siebie nawzajem:
- w ciągu 24 godzin, znaczące zmiany w stanie zdrowia, takich jak obecność i rozwój chorób wymienionych w załączniku III,
- bezzwłocznie wyniki badań mających znaczenie epidemiologiczne odnoszące się do chorób, które nie zostały wymienione w załączniku III lub nowych chorób,
- wszystkie dodatkowe środki wykraczające poza podstawowe wymagania swoich odnośnych środków sanitarnych podjętych w celu kontroli lub zwalczania choroby zwierząt, lub ochrony zdrowia publicznego, o wszystkich zmianach w polityce zapobiegania, włącznie z polityką szczepień.
2.
Powiadomienia określone w ustępie 1 przekazywane są w formie pisemnej do punktów kontaktowych ustanowionych zgodnie z artykułem 15 ustęp 4.
3.
W przypadkach poważnego i bezpośredniego zagrożenia zdrowia publicznego/zwierząt, dana Strona powiadamia ustnie punkty kontaktowe ustanowione zgodnie z artykułem 15 ustęp 4, a następnie przekazuje potwierdzenie pisemne w ciągu 24 godzin.
4.
W przypadku gdy jedna ze Stron przechodzi poważne trudności związane z ryzykiem dla zdrowia zwierząt lub zdrowia publicznego, na wniosek, jak najszybciej odbywają się konsultacje dotyczące sytuacji, i w każdym przypadku w ciągu 14 dni.
W takich sytuacjach każda Strona stara się dostarczyć wszelkich informacji koniecznych do uniknięcia zakłóceń w handlu oraz osiągnąć rozwiązania akceptowane przez wszystkie Strony.
Artykuł 13
Klauzula ochronna
Bez uszczerbku dla postanowień artykułu 12, w szczególności ustępu 4, każda Strona może, z poważnych powodów związanych ze zdrowiem publicznym lub zdrowiem zwierząt, zastosować środki tymczasowe niezbędne do ochrony zdrowia publicznego lub zdrowia zwierząt.
O takich środkach powiadamiana jest druga Strona w ciągu 24 godzin, a konsultacje dotyczące sytuacji, na żądanie, odbywają się w ciągu 14 dni od powiadomienia.
Strony należycie uwzględniają wszelkie informacje uzyskane w drodze takich konsultacji.
Artykuł 14
Zasady niniejszej Umowy stosuje się również do nieuregulowanych kwestii mieszczących się w zakresie wpływającym na handel między Stronami żywymi zwierzętami i produktami zwierzęcymi wymienionymi w załączniku IX.
Załącznik ten oraz, stosownie do przypadku, inne załączniki będą zmieniane w celu uwzględnienia dokonanych postępów oraz zidentyfikowanych nowych zagadnień.
Artykuł 15
Wymiana informacji oraz dostarczanie naukowych badań i danych
1.
Strony dokonują wymiany informacji, istotnych dla wykonania niniejszej Umowy, systematycznie i w sposób ujednolicony, w celu zapewnienia gwarancji, stworzenia wzajemnego zaufania i zademonstrowania skuteczności kontrolowanych programów.
Stosownie do przypadku, osiągnięcie tych celów może zostać wzmocnione poprzez wymianę urzędników.
2.
Wymiana informacji dotyczącej zmian odpowiednich środków sanitarnych oraz innych istotnych informacji obejmuje:
- możliwość rozważenia propozycji zmian w normach regulacyjnych lub wymaganiach, które mogą wpływać na niniejszą Umowę przed ich zatwierdzeniem.
W przypadku gdy jedna ze Stron uzna to za niezbędne, propozycje mogą być traktowane zgodnie z artykułem 16 ustęp 3,
- przedstawienie informacji na temat bieżącego rozwoju sytuacji wpływającej na handel żywymi zwierzętami i produktami zwierzęcymi,
- informacje dotyczące rezultatów procedur weryfikacyjnych przewidzianych w artykule 10.
3.
Strony zapewnią dostarczanie naukowych opracowań lub danych odpowiednim kręgom naukowym w celu poparcia swoich poglądów/wniosków.
Dowody takie są oceniane przez odpowiednie kręgi naukowe bez zbędnej zwłoki, a wyniki takiego badania są udostępniane obu Stronom.
4.
Punkty kontaktowe dla takiej wymiany informacji są wymienione w załączniku X.
Artykuł 16
Wspólny komitet zarządzający
1.
Ustanawia się wspólny komitet zarządzający (zwany dalej "Komitetem") składający się z przedstawicieli Stron. Komitet rozpatruje wszelkie kwestie związane z Umową oraz bada wszelkie sprawy, które mogą wyniknąć w związku z jej wykonaniem.
Komitet zbiera się w ciągu jednego roku od wejścia w życie niniejszej Umowy, a następnie co najmniej raz w roku.
Komitet, między zgromadzeniami, może również zajmować się kwestiami korespondencyjnie.
2.
Komitet dokonuje, co najmniej raz w roku, przeglądu załączników do niniejszej Umowy, w szczególności w świetle postępów dokonanych w ramach konsultacji przewidzianych w niniejszej Umowie.
Zmiany załączników są ustalane wspólnie.
3.
Strony mogą zgodzić się na powołanie technicznych grup roboczych składających się z przedstawicieli Stron, którzy identyfikują problemy techniczne i naukowe wynikające z niniejszej Umowy i zajmują się nimi.
W przypadku gdy istnieje potrzeba dodatkowej ekspertyzy, Strony mogą również powołać doraźne techniczne lub naukowe grupy robocze, których członkostwo nie musi ograniczać się do przedstawicieli Stron.
Artykuł 17
Terytorialny zakres stosowania
Terytorialny zakres stosowania niniejszej Umowy ustala się następująco:
a) Wspólnota: terytoria objęte Traktatem ustanawiającym Wspólnotę Europejską, na warunkach ustanowionych w tym Traktacie;
b) Nowa Zelandia: wszystkie obszary terytorialne Nowej Zelandii.
Jednakże niniejsza Umowa nie ma zastosowania do Tokelau.
Artykuł 18
Postanowienia końcowe
1.
Niniejsza Umowa podlega przyjęciu przez Strony zgodnie z ich odpowiednimi procedurami.
Niniejsza Umowa wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca, następującego po dniu, w którym Strony powiadamiają siebie nawzajem na piśmie, że procedury wymienione w poprzednim ustępie zostały zakończone.
2.
Każda ze Stron zrealizuje obowiązki i zobowiązania wynikające z niniejszej Umowy zgodnie z ich procedurami wewnętrznymi.
3.
Każda ze Strona może, w każdym czasie, zaproponować zmiany niniejszej Umowy.
Wszystkie uzgodnione zmiany wchodzą w życie pierwszego dnia miesiąca, następującego po dniu, w którym Strony powiadamiają siebie nawzajem, że ich odpowiednie procedury wewnętrzne dotyczące przyjęcia zmian zostały zakończone.
4.
Każda ze Stron może wypowiedzieć niniejszą Umowę w formie pisemnej, zachowując sześciomiesięczny okres wypowiedzenia.
W takim przypadku Umowa przestaje obowiązywać po wygaśnięciu okresu wypowiedzenia.
5.
Umowa niniejsza została sporządzona w dwóch egzemplarzach w języku angielskim, przy czym każdy z tych tekstów jest na równi autentyczny.
Porozumienie
w sprawie handlu produktami technologii informacyjnej
ŚWIATOWA ORGANIZACJA HANDLU
dnia 13 grudnia 1996 roku
KONFERENCJA MINISTERIALNA
Singapur, w dniach 9–13 grudnia 1996 roku
DEKLARACJA MINISTERIALNA W SPRAWIE HANDLU PRODUKTAMI TECHNOLOGII INFORMACYJNEJ
Singapur, dnia 13 grudnia 1996 roku
MINISTROWIE,
REPREZENTUJĄCY następujących Członków Światowej Organizacji Handlu (WTO) oraz państwa lub odrębne obszary celne będące w procesie przystępowania do WTO, które porozumiały się w Singapurze w sprawie rozwoju handlu światowego produktami technologii informacyjnej i które reprezentują znacznie powyżej 80 procent światowego handlu tymi produktami ("strony"):
Australia
Wspólnoty Europejskie
Hongkong
Islandia
Indonezja
Japonia
Korea
Norwegia
Odrębne Obszary Celne Tajwanu, Penghu, Kinmen i Matsu
Singapur
Szwajcaria [1]
Turcja
Stany Zjednoczone UWZGLĘDNIAJĄC kluczową rolę handlu produktami technologii informacyjnej w rozwoju przemysłu przetwarzania danych i w dynamicznym rozwoju gospodarki światowej,
UZNAJĄC cele podniesienia poziomu życia, rozwoju produkcji i handlu towarami,
PRAGNĄC osiągnąć maksymalną swobodę w światowym handlu produktami technologii informacyjnej,
PRAGNĄC zachęcić do dalszego rozwoju technologicznego przemysłu technologii informacyjnej na poziomie światowym,
W TROSCE o pozytywny wpływ technologii informacyjnej na globalny rozwój gospodarki i dobrobytu,
UZGODNIWSZY wprowadzenie w życie wyników niniejszych negocjacji przewidujących dodatkowe koncesje w porównaniu do list koncesyjnych załączonych do Protokołu z Marakeszu do Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994 roku, oraz
UZNAJĄC, że rezultaty przeprowadzonych negocjacji zawierają również pewne koncesje oferowane już w negocjacjach, które doprowadziły do ustanowienia list koncesyjnych załączonych do Protokołu z Marakeszu,
DEKLARUJĄ, co następuje:
1.
System handlowy każdej ze stron powinien ewoluować w sposób ułatwiający dostęp do rynku dla produktów technologii informacyjnej.
2.
Zgodnie ze sposobami wywiązywania się z zobowiązań wymienionych w Załączniku do niniejszej deklaracji każda ze stron zobowiązuje się i eliminuje należności celne, opłaty celne i opłaty innego rodzaju w rozumieniu artykułu II:l litera b) Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994 roku, w odniesieniu do:
a) wszystkich produktów sklasyfikowanych (lub mogących zostać sklasyfikowanymi) Zharmonizowanego Systemu (HS) z 1996 roku w grupach wymienionych w załączniku A do Załącznika do niniejszej deklaracji; i
b) wszystkich produktów wymienionych w załączniku B do Załącznika do niniejszej deklaracji, niezależnie od tego, czy zostały wymienione w załączniku A;
poprzez redukcje, w równych ratach, należności celnych, poczynając od 1997 roku, a kończąc w 2000 roku, uznając, że przedłużenie okresu redukcji i rozszerzenie objętego nią wykazu produktów, przed wprowadzeniem jej w życie, może być w ograniczonych okolicznościach konieczne.
4. Ministrowie zwracają się do ministrów innych członków WTO i państw oraz odrębnych obszarów celnych będących w procesie przystępowania do WTO, aby wydali odpowiednie instrukcje swoim właściwym urzędnikom, aby mogli oni uczestniczyć w dyskusjach technicznych określonych w ustępie 3 i w pełni uczestniczyli w rozwoju światowego handlu produktami technologii informacyjnej.
Załącznik: _BAR_ Sposoby wywiązywania się ze zobowiązań _BAR_
załącznik A: _BAR_ Wykaz pozycji HS _BAR_ załącznik B: _BAR_ Wykaz produktów _BAR_
Porozumienie
w formie Protokołu Ustaleń między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki w sprawie napojów spirytusowych
PROTOKÓŁ USTALEŃ
ex2208 Wódki, likiery i inne napoje spirytusowe
220830 _BAR_ whisky _BAR_
Eurośródziemnomorski przejściowy układ stowarzyszeniowy
w sprawie wymiany handlowej i współpracy między Wspólnotą Europejską z jednej strony a Organizacją Wyzwolenia Palestyny (OWP) na rzecz Autonomii Palestyńskiej Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy z drugiej strony
WSPÓLNOTA EUROPEJSKA,
zwana dalej "Wspólnotą",
z jednej strony,
oraz ORGANIZACJA WYZWOLENIA PALESTYNY (OWP) NA RZECZ AUTONOMII PALESTYŃSKIEJ ZACHODNIEGO BRZEGU I STREFY GAZY, zwana dalej "Autonomią Palestyńską",
z drugiej strony,
UWZGLĘDNIAJĄC znaczenie więzi istniejących między Wspólnotą a narodem palestyńskim Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy, a także wspólnie uznawane wartości,
UWZGLĘDNIAJĄC, że Wspólnota i OWP pragną zacieśnić te więzi i ustanowić trwałe stosunki opierające się na partnerstwie i wzajemności,
UWZGLĘDNIAJĄC znaczenie, jakie Strony przywiązują do przestrzegania zasad Karty Narodów Zjednoczonych, w szczególności do przestrzegania praw człowieka, zasad demokratycznych oraz swobód politycznych i gospodarczych, które stanowią fundament ich stosunków,
PRAGNĄC umocnienia stosunków między Wspólnotą Europejską a Bliskim Wschodem oraz regionalnej integracji gospodarczej krajów Środkowego Wschodu jako celu, który ma być osiągnięty, jak tylko warunki na to pozwolą,
UWZGLĘDNIAJĄC istniejące między Stronami różnice w rozwoju gospodarczym i społecznym oraz potrzebę wzmocnienia obecnych wysiłków we wspieraniu gospodarczego i społecznego rozwoju w Zachodnim Brzegu i w Strefie Gazy,
PRAGNĄC ustanowić współpracę popartą regularnym dialogiem w sprawach gospodarczych, kulturalnych, naukowych i edukacyjnych mającą na celu poprawę wzajemnej wiedzy i zrozumienia,
UWZGLĘDNIAJĄC zobowiązanie Stron do wolnego handlu, w szczególności do przestrzegania postanowień Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994 roku,
PRAGNĄC wzmocnienia istniejących między Stronami autonomicznych zasad wymiany handlowej oraz prowadzenia ich na zasadach umownych i wzajemności,
PRZEKONANI o potrzebie wspierania tworzenia nowego klimatu dla stosunków gospodarczych w celu poprawy warunków dla przepływu inwestycji,
UWZGLĘDNIAJĄC prawa i obowiązki Stron wynikające z umów międzynarodowych, których są stronami,
PRZEKONANI, że pełen udział Autonomii Palestyńskiej w Eurośródziemnomorskim Partnerstwie ustanowionym na konferencji w Barcelonie jest ważnym krokiem w normalizacji stosunków między Stronami, który na obecnym etapie powinien, na tymczasowych podstawach, znaleźć odzwierciedlenie w Układzie,
ŚWIADOMI politycznego znaczenia wyborów w Palestynie dnia 20 stycznia 1996 roku dla procesu prowadzącego do stałego porozumienia opartego na rezolucjach 242 i 338 Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych,
UZNAJĄC, że niniejszy Układ powinien zostać, tak szybko jak tylko warunki na to pozwolą, zastąpiony Eurośródziemnomorskim układem stowarzyszeniowym,
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
1.
Niniejszym ustanawia się Przejściowy układ stowarzyszeniowy w sprawie wymiany handlowej i współpracy między Wspólnotą a Autonomią Palestyńską.
2.
Niniejszy Układ ma na celu:
- zapewnienie odpowiednich ram dla wszechstronnego dialogu, umożliwiającego rozwój bliskich stosunków między Stronami,
- ustalenie warunków sprzyjających stopniowej liberalizacji wymiany handlowej,
- sprzyjanie rozwojowi zrównoważonych stosunków gospodarczych i społecznych między Stronami na drodze dialogu i współpracy,
- uczestnictwo w rozwoju społecznym i gospodarczym Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy,
- popieranie współpracy regionalnej w celu wzmocnienia pokojowego współistnienia oraz stabilności politycznej i gospodarczej,
- promowanie współpracy w innych obszarach będących przedmiotem wspólnego zainteresowania.
Artykuł 2
Stosunki między Stronami, jak również wszystkie postanowienia niniejszego Układu, opierają się na przestrzeganiu zasad demokratycznych i podstawowych praw człowieka, określonych w powszechnej Deklaracji Praw Człowieka, które wywierają wpływ na ich politykę wewnętrzną i międzynarodową oraz stanowią istotny element niniejszego Układu.
TYTUŁ I
SWOBODNY PRZEPŁYW TOWARÓW
ZASADY PODSTAWOWE
Artykuł 3
Wspólnota i władze Palestyny ustanawiają stopniowo strefę wolnego handlu w okresie przejściowym niewykraczającym poza datę 31 grudnia 2001 roku, zgodnie z zasadami wyrażonymi w niniejszym tytule i zgodnie z postanowieniami Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu z roku 1994 oraz innych porozumień wielostronnych w sprawie handlu towarami, załączonych do Porozumienia ustanawiającego Światową Organizację Handlu (WTO), zwanego dalej "GATT".
ROZDZIAŁ 1
PRODUKTY PRZEMYSŁOWE
Artykuł 4
Postanowienia niniejszego rozdziału stosuje się do produktów pochodzących ze Wspólnoty oraz z Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy, innych niż wymienione w załączniku II do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską.
Artykuł 5
W wymianie handlowej między Wspólnotą a Zachodnim Brzegiem i Strefą Gazy nie wprowadza się żadnych nowych ceł przywozowych ani opłat o równoważnym skutku.
Artykuł 6
Produkty pochodzące z Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy są w przywozie do Wspólnoty zwolnione z ceł i opłat o skutku równoważnym oraz nie stosuje się wobec nich ograniczeń ilościowych i środków o równoważnym skutku.
Artykuł 7
1.
Postanowienia niniejszego rozdziału nie wyłączają możliwości zachowania przez Wspólnotę składnika rolnego w odniesieniu do towarów pochodzących z Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy i wymienionych w załączniku 1.
Postanowienia rozdziału 2 znajdujące zastosowanie do produktów rolnych stosuje się do składnika rolnego mutatis mutandis.
2.
Dla pochodzących ze Wspólnoty produktów wymienionych w załączniku 2 Autonomia Palestyńska może zachować, na czas obowiązywania niniejszego Układu, należności celne przywozowe oraz opłaty o skutku równoważnym nie większe niż te, które obowiązywały w dniu 1 lipca 1996 roku.
3.
Wspólny Komitet ustanowiony na mocy art. 63 może zadecydować o dalszych ustępstwach, jakie Strony przyznają sobie w drodze wzajemnych ustaleń.
Artykuł 8
1.
Cła i opłaty o skutku równoważnym stosowane w przywozie do Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy produktów pochodzących ze Wspólnoty, innych niż wymienione w załącznikach 2 i 3, zostają zniesione z chwilą wejścia w życie niniejszego Układu.
2.
Od dnia wejścia w życie niniejszego Układu Autonomia Palestyńska może nałożyć na produkty pochodzące ze Wspólnoty, wymienione w załączniku 3, przywożone do Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy, opłaty skarbowe nieprzekraczające 25 % ich wartości.
Opłaty te będą stopniowo znoszone zgodnie z następującym harmonogramem:
rok od dnia wejścia w życie niniejszego Układu – każda opłata zostaje zredukowana do 90 % stawki podstawowej;
dwa lata od dnia wejścia w życie niniejszego Układu – każda opłata zostaje zredukowana do 80 % stawki podstawowej;
trzy lata od dnia wejścia w życie niniejszego Układu – każda opłata zostaje zredukowana do 70 % stawki podstawowej;
cztery lata od dnia wejścia w życie niniejszego Układu – każda opłata zostaje zredukowana do 60 % stawki podstawowej;
pięć lat od dnia wejścia w życie niniejszego Układu – zostają zniesione pozostałe opłaty.
3.
W przypadku poważnych trudności w odniesieniu do danego produktu harmonogram określony w ustępie 2 może zostać zmieniony za wspólnym porozumieniem przez Wspólny Komitet, mając na uwadze, że stosowanie harmonogramu nie może być zawieszone ponad maksymalny okres przejściowy pięciu lat.
Jeżeli Wspólny Komitet nie podjął decyzji w terminie 30 dni od złożenia wniosku o przegląd harmonogramu, Autonomia Palestyńska może tymczasowo zawiesić jego stosowanie na okres nieprzekraczający jednego roku.
4.
Jeśli opłata zostaje zredukowana erga omnes, zredukowana opłata zastępuje opłatę podstawową, opisaną w ustępie 2, od dnia, w którym zastosowano obniżkę.
5.
Autonomia Palestyńska powiadamia Wspólnotę o swoich podstawowych cłach i opłatach.
Artykuł 9
Postanowienia dotyczące znoszenia należności celnych przywozowych mają także zastosowanie do należności celnych o charakterze fiskalnym.
Artykuł 10
1.
W drodze odstępstwa od postanowień artykułów 5 i 8 Autonomia Palestyńska może przyjąć wyjątkowe środki o ograniczonym okresie obowiązywania mające na celu wprowadzenie, podwyższenie lub przywrócenie należności celnych.
2.
Środki takie mogą być stosowane jedynie w odniesieniu do nowo powstających gałęzi przemysłu lub niektórych sektorów w fazie restrukturyzacji, bądź też przeżywających poważne trudności, w szczególności, gdy trudności te powodują istotne problemy społeczne.
3.
Należności celne przywozowe stosowane w Zachodnim Brzegu i Strefie Gazy dotyczące produktów pochodzących ze Wspólnoty, które są wprowadzone przez takie środki, nie mogą przekraczać 25 % ich wartości i powinny zachować margines preferencji w odniesieniu do produktów pochodzących ze Wspólnoty.
Całkowita wartość przywozu produktów podlegających takim środkom nie może przekraczać 15 % całkowitego przywozu produktów przemysłowych pochodzących ze Wspólnoty w trakcie ostatniego roku, dla którego dostępne są dane statystyczne.
4.
Środki takie stosuje się nie dłużej niż pięć lat, o ile Wspólny Komitet nie zezwoli na dłuższy okres.
5.
Autonomia Palestyńska informuje Wspólny Komitet o każdym wyjątkowym środku, który zamierza przyjąć oraz, na wniosek Wspólnoty, przeprowadzane są konsultacje dotyczące tych środków i sektorów, w których omawiane środki znajdują zastosowanie, przed ich wprowadzeniem.
Przy podejmowaniu takich środków Autonomia Palestyńska przedstawia Komitetowi harmonogram znoszenia ceł wprowadzonych na mocy niniejszego artykułu.
Harmonogram przewiduje stopniowe znoszenie ceł w równych ratach rocznych, rozpoczynające się najpóźniej od końca drugiego roku po ich wprowadzeniu.
Wspólny Komitet może podjąć decyzję w sprawie innego harmonogramu.
ROZDZIAŁ 2
PRODUKTY ROLNE I PRODUKTY RYBOŁÓWSTWA
Artykuł 11
Postanowienia niniejszego rozdziału stosuje się do produktów pochodzących ze Wspólnoty i z Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy, których wykaz znajduje się w załączniku II do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską.
Artykuł 12
Wspólnota i Autonomia Palestyńska wprowadzają stopniowo większą liberalizację w ich wzajemnej wymianie handlowej dotyczącej produktów rolnych i produktów rybołówstwa, stanowiących przedmiot zainteresowania obu Stron.
Artykuł 13
1.
Produkty rolne pochodzące z Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy, wymienione w Protokole 1 w sprawie przywozu do Wspólnoty objęte są uzgodnieniami określonymi w tym protokole.
2.
Produkty rolne pochodzące ze Wspólnoty, wymienione w Protokole 2 w sprawie przywozu do Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy objęte są uzgodnieniami określonymi w tym protokole.
Artykuł 14
1.
Od dnia 1 stycznia 1999 roku Wspólnota i Autonomia Palestyńska badają sytuację w celu ustalenia środków liberalizacyjnych, które mają być zastosowane przez Wspólnotę i Autonomię Palestyńską od dnia 1 stycznia 2000 roku zgodnie z celem wyrażonym w artykule 12.
2.
Bez uszczerbku dla postanowień ustępu 1 oraz mając na uwadze strukturę handlu produktami rolnymi między Stronami oraz szczególną wrażliwość tych produktów, Wspólnota i Autonomia Palestyńska badają we Wspólnym Komitecie, produkt po produkcie, systematycznie i na zasadzie wzajemności, możliwość przyznania sobie nawzajem dalszych koncesji.
ROZDZIAŁ 3
WSPÓLNE POSTANOWIENIA
Artykuł 15
1.
Żadne nowe ograniczenie ilościowe w przywozie ani środki o równoważnym skutku nie zostaną wprowadzone w wymianie handlowej między Wspólnotą a Zachodnim Brzegiem i Strefą Gazy.
2.
Ograniczenia ilościowe i środki o równoważnym skutku stosowane w przywozie w wymianie handlowej między Wspólnotą a Zachodnim Brzegiem i Strefą Gazy zostają zniesione wraz z wejściem w życie niniejszego Układu.
3.
Wspólnota i Autonomia Palestyńska nie stosują w wywozie między sobą ceł i opłat o skutku równoważnym ani ograniczeń ilościowych i środków o skutku równoważnym.
Artykuł 16
1.
Produkty pochodzące z Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy nie korzystają w przywozie do Wspólnoty z traktowania korzystniejszego od stosowanego przez Państwa Członkowskie między sobą.
2.
Postanowienia niniejszego Układu stosuje się bez uszczerbku dla rozporządzenia Rady (EWG) nr 1911/91 z dnia 26 czerwca 1991 roku w sprawie stosowania przepisów prawa wspólnotowego w odniesieniu do Wysp Kanaryjskich.
Artykuł 17
1.
W przypadku wprowadzenia szczególnych zasad będących wynikiem realizacji jej polityki rolnej lub zmiany istniejących zasad bądź też w przypadku zmiany lub poszerzenia postanowień wykonawczych dotyczących jej polityki rolnej zainteresowana Strona może zmienić, w odniesieniu do danych produktów, uzgodnienia wynikające z niniejszego Układu.
2.
W tym przypadku zainteresowana Strona informuje Wspólny Komitet.
Na wniosek drugiej Strony Wspólny Komitet zbiera się w celu odpowiedniego uwzględnienia interesów drugiej Strony.
3.
W przypadku gdy Wspólnota lub Autonomia Palestyńska, stosując postanowienia ustępu 1, dokonuje zmiany uzgodnień przewidzianych w niniejszym Układzie dla produktów rolnych, przyznają w odniesieniu do przywozu towarów pochodzących z terytorium drugiej Strony ulgę porównywalną do przewidzianej w niniejszym Układzie.
4.
Stosowanie niniejszego artykułu może stanowić przedmiot konsultacji we Wspólnym Komitecie.
Artykuł 18
1.
Strony powstrzymują się od stosowania jakichkolwiek środków lub praktyk o wewnętrznym charakterze fiskalnym powodujących, bezpośrednio lub pośrednio, dyskryminację między produktami jednej Strony a podobnymi produktami pochodzącymi z terytorium drugiej Strony.
2.
Produkty wywożone na terytorium jednej ze Stron nie mogą korzystać ze zwrotu wewnętrznych podatków pośrednich wyższego od kwoty opodatkowania pośredniego nałożonego na nie bezpośrednio lub pośrednio.
Artykuł 19
1.
Niniejszy Układ nie wyklucza utrzymania lub ustanowienia unii celnych, stref wolnego handlu lub uzgodnień dotyczących handlu przygranicznego, o ile ich skutkiem nie jest zmiana uzgodnień handlowych przewidzianych w niniejszym Układzie.
2.
Strony odbywają konsultacje w ramach Wspólnego Komitetu dotyczące uzgodnień ustanawiających unie celne lub strefy wolnego handlu oraz, gdy się o to zwrócono, wszystkich istotnych problemów związanych z ich odpowiednią polityką handlową wobec państw trzecich.
W szczególności w kontekście przystąpienia jednego z państw trzecich do Wspólnoty konsultacje takie są przeprowadzane w celu zapewnienia uwzględnienia wspólnych interesów Stron.
Artykuł 20
Jeżeli jedna ze Stron stwierdzi istnienie praktyk dumpingowych w wymianie handlowej z drugą Stroną w rozumieniu artykułu VI GATT, może ona podjąć stosowne kroki przeciw tym praktykom zgodnie z Porozumieniem w sprawie stosowania artykułu VI GATT i zgodnie z odpowiednim ustawodawstwem wewnętrznym, na warunkach i zgodnie z procedurami ustanowionymi w artykule 23 niniejszego Układu.
Artykuł 21
W przypadku gdy zwiększenie przywozu danego produktu odbywa się w ilościach i na warunkach takich, że powoduje ono lub może powodować:
- poważną szkodę krajowym producentom podobnych lub bezpośrednio konkurencyjnych produktów na terytorium jednej ze Stron, lub
- poważne zakłócenia w jakimkolwiek sektorze gospodarki, lub
- trudności, które mogą przynieść poważne pogorszenie sytuacji gospodarczej w regionie,
zainteresowana Strona może podjąć właściwe środki na warunkach i zgodnie z procedurami ustanowionymi w artykule 23.
Artykuł 22
W przypadku gdy przestrzeganie postanowień artykułu 15 ustęp 3 prowadzi do:
i) powrotnego wywozu do państwa trzeciego produktu, w stosunku do którego Strona wywozu utrzymuje, w odniesieniu do danego produktu, wywozowe ograniczenia ilościowe, cła wywozowe lub środki, lub opłaty o skutku równoważnym; lub
ii) poważnych niedoborów lub zagrożenia wystąpienia niedoborów produktu ważnego dla Strony wywozu,
oraz w przypadku gdy sytuacje określone powyżej powodują lub mogą spowodować poważne trudności dla Strony wywozu, Strona ta może podjąć właściwe środki zgodnie z warunkami i procedurami ustanowionymi w artykule 23.
Środki te są niedyskryminacyjne i zostają zniesione, jeżeli ustaną warunki uzasadniające ich utrzymywanie.
Artykuł 23
1.
W przypadku gdy Wspólnota lub Autonomia Palestyńska poddaje przywóz produktów mogących powodować trudności, określone w artykule 21, procedurze administracyjnej, mającej na celu szybkie dostarczenie informacji na temat tendencji przepływów handlowych, informuje ona o tym drugą Stronę.
2.
W przypadkach wymienionych w artykułach 20, 21 i 22 przed podjęciem przewidzianych tam środków lub w przypadkach, do których ma zastosowanie ustęp 3 litera d) niniejszego artykułu, dana Strona dostarcza jak najszybciej Wspólnemu Komitetowi wszelkie odpowiednie informacje potrzebne do dokładnego zbadania sytuacji w celu znalezienia rozwiązania możliwego do przyjęcia przez obie Strony.
Środki, które przynoszą najmniej zakłóceń w funkcjonowaniu Układu, powinny być wybrane w pierwszym rzędzie.
Wspólny Komitet jest bezzwłocznie informowany o środkach ochronnych, które stanowią przedmiot okresowych konsultacji, w szczególności w celu ich zniesienia, jeśli tylko okoliczności na to pozwolą.
3.
W celu wykonania ustępu 2 stosuje się następujące postanowienia:
a) w odniesieniu do artykułu 20 Strona wywozu powiadamiana jest o przypadku dumpingu, tak szybko, jak tylko organy Strony przywozu rozpoczną dochodzenie.
Jeżeli praktyki dumpingowe trwają nadal w rozumieniu artykułu VI GATT lub jeżeli nie znaleziono żadnego innego satysfakcjonującego rozwiązania w ciągu trzydziestu dni od przedstawienia sprawy, Strona przywozu może przyjąć odpowiednie środki.
b) W odniesieniu do artykułu 21 trudności wynikające z sytuacji określonej w tym artykule są kierowane do badania przez Wspólny Komitet, który może podjąć każdą decyzję niezbędną do usunięcia takich trudności.
Jeżeli Wspólny Komitet lub Strona wywozu nie podjęły decyzji kładącej kres trudnościom lub jeżeli w ciągu trzydziestu dni od przedstawienia sprawy nie znaleziono żadnego zadowalającego rozwiązania, Strona przywozu może przyjąć odpowiednie środki w celu rozwiązania problemu.
Podejmowane środki nie wykraczają poza to, co jest konieczne dla zaradzenia pojawiającym się trudnościom.
c) W odniesieniu do artykułu 22 informacja o trudnościach wynikających z sytuacji określonej w tym artykule przekazywana jest w celu zbadania Wspólnemu Komitetowi.
Komitet może podjąć każdą decyzję niezbędną, aby położyć kres trudnościom.
Jeżeli nie podjął on takiej decyzji w ciągu trzydziestu dni od dnia przedstawienia mu sprawy, Strona wywozu może zastosować właściwe środki dotyczące wywozu danego produktu.
d) W przypadku gdy nadzwyczajne okoliczności wymagające natychmiastowego działania powodują, że wstępne powiadomienie lub zbadanie jest niemożliwe, zainteresowana Strona, w zależności od przypadku, w sytuacjach określonych w artykułach 20, 21 i 22, może natychmiast zastosować środki ostrożności niezbędne, aby stawić czoło sytuacji i bezzwłocznie informuje o tym drugą Stronę.
Artykuł 24
Układ nie wyłącza zakazów lub ograniczeń przywozowych, wywozowych lub dotyczących towarów znajdujących się w tranzycie, uzasadnionych względami moralności publicznej, porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego, ochrony zdrowia i życia ludzi, zwierząt lub roślin, ochrony narodowych dóbr kultury o wartości artystycznej, historycznej lub archeologicznej; ochrony własności intelektualnej, przemysłowej i handlowej, lub zasad dotyczących złota lub srebra.
Jednakże takie zakazy lub ograniczenia nie stanowią środka arbitralnej dyskryminacji ani ukrytego ograniczenia w wymianie handlowej między Stronami.
Artykuł 25
Pojęcie "produkty pochodzące" do celu stosowania postanowień niniejszego tytułu oraz odnoszące się do nich metody współpracy administracyjnej określone są w Protokole 4.
Wspólny Komitet może zdecydować o wprowadzeniu koniecznych dostosowań do tego protokołu w celu zastosowania kumulacji pochodzenia, uzgodnionej w deklaracji przyjętej na konferencji w Barcelonie.
Artykuł 26
Nomenklatura Scalona używana jest do klasyfikacji towarów w wymianie handlowej między Stronami.
TYTUŁ II
PŁATNOŚCI, KAPITAŁ, KONKURENCJA, WŁASNOŚĆ INTELEKTUALNA I ZAMÓWIENIA PUBLICZNE
ROZDZIAŁ 1
PŁATNOŚCI BIEŻĄCE I PRZEPŁYW KAPITAŁU
Artykuł 27
Z zastrzeżeniem postanowień artykułu 29 Strony zobowiązują się nie nakładać żadnych ograniczeń przy dokonywaniu płatności bieżących dotyczących transakcji bieżących.
Artykuł 28
1.
W odniesieniu do transakcji na rachunkach kapitałowych bilansu płatniczego Strony zobowiązują się nie nakładać żadnych ograniczeń w przepływie kapitału dotyczącym inwestycji bezpośrednich na Zachodnim Brzegu i w Strefie Gazy, dokonywanych w spółkach utworzonych zgodnie z obowiązującym ustawodawstwem kraju ani przy dokonywaniu likwidacji lub repatriacji zysku z tych inwestycji lub jakichkolwiek korzyści z nich wynikających.
2.
Strony przeprowadzają wzajemne konsultacje w celu ułatwienia przepływu kapitału między Wspólnotą a Zachodnim Brzegiem i Strefą Gazy.
Artykuł 29
Jeżeli jedno lub więcej Państw Członkowskich Wspólnoty lub Autonomia Palestyńska napotyka poważne trudności w zrównoważeniu bilansu płatniczego lub jeżeli zaistnieje ryzyko wystąpienia takich trudności, Wspólnota lub Autonomia Palestyńska, w zależności od przypadku, zgodnie z warunkami określonymi w ramach Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu oraz w artykułach VIII i XIV statutu Międzynarodowego Funduszu Walutowego, może przyjąć na określony czas ograniczenia w odniesieniu do transakcji bieżących, niezbędne do zrównoważenia bilansu płatniczego.
Wspólnota lub, w zależności od przypadku, Autonomia Palestyńska bezzwłocznie zawiadamia o tym drugą Stronę i, tak szybko jak to możliwe, przedstawia jej harmonogram znoszenia tych środków.
ROZDZIAŁ 2
KONKURENCJA, WŁASNOŚĆ INTELEKTUALNA I ZAMÓWIENIA PUBLICZNE
Artykuł 30
1.
Poniższe uznaje się za niezgodne ze sprawnym funkcjonowaniem Układu w stopniu, w jakim mogą wpływać na wymianę handlową między Wspólnotą a Autonomią Palestyńską:
i) wszelkie porozumienia między przedsiębiorstwami, decyzje związków przedsiębiorstw i praktyki uzgodnione między przedsiębiorstwami, które mają na celu lub których skutkiem jest zapobieganie, ograniczanie lub zniekształcanie wolnej konkurencji;
ii) nadużywanie przez jedno lub kilka przedsiębiorstw pozycji dominującej na całym terytorium Wspólnoty lub Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy, lub na istotnej części tych terytoriów;
iii) jakakolwiek pomoc publiczna, która zniekształca lub grozi zniekształceniem konkurencji, popierając niektóre przedsiębiorstwa lub produkcję niektórych towarów.
2.
Każda praktyka niezgodna z niniejszym artykułem oceniana jest przez Strony w zależności od potrzeby na podstawie kryteriów wynikających ze stosowania wspólnotowych reguł konkurencji.
3.
Wspólny Komitet przyjmie w drodze decyzji do dnia 31 grudnia 2001 roku przepisy wykonawcze do ustępów 1 i 2.
Do czasu przyjęcia tych przepisów postanowienia Porozumienia w sprawie subwencji i środków wyrównawczych stosuje się jako przepisy wykonawcze do ustępu 1 ppkt iii) oraz odpowiednich części ustępu 2.
4.
W odniesieniu do stosowania postanowień ustępu 1 ppkt iii) Strony uznają, że Autonomia Palestyńska może zechcieć wykorzystać, w okresie biegnącym do dnia 31 grudnia 2001 roku, pomoc publiczną udzielaną przedsiębiorstwom jako instrumentu rozwiązania jego szczególnych problemów rozwojowych.
5.
Każda ze Stron zapewnia przejrzystość w zakresie pomocy publicznej, między innymi przez coroczne składanie sprawozdań drugiej Stronie na temat ogólnej sumy oraz podziału udzielonej pomocy oraz przez dostarczanie na wniosek informacji dotyczących systemów pomocy.
Na wniosek jednej ze Stron druga Strona dostarcza informacji na temat szczególnych indywidualnych przypadków pomocy publicznej.
6.
W odniesieniu do produktów określonych w tytule I rozdział 2:
- postanowień ustępu 1 ppkt iii) nie stosuje się,
- jakakolwiek praktyka niezgodna z ustępem 1 ppkt i) oceniania jest zgodnie z kryteriami ustalonymi przez Wspólnotę na podstawie artykułów 42 i 43 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, w szczególności kryteriami ustalonymi w rozporządzeniu Rady nr 26/62.
7.
Jeśli Wspólnota lub Autonomia Palestyńska uważają, że dana praktyka jest niezgodna z warunkami ustępu 1 niniejszego artykułu oraz:
- nie jest poprawnie ujęta w przepisach wykonawczych, określonych w ustępie 3, lub
- jeżeli takich postanowień nie ma i jeżeli taka praktyka powoduje lub może spowodować poważny uszczerbek dla interesów drugiej Strony lub szkodę majątkową w przemyśle krajowym, łącznie z sektorem usług,
mogą one podjąć właściwe środki po konsultacji ze Wspólnym Komitetem lub po upływie 30 dni roboczych od zwrócenia się do wspomnianego Komitetu.
W odniesieniu do praktyk niezgodnych z ustępem 1 ppkt iii) niniejszego artykułu takie właściwe środki, jeśli GATT znajduje do nich zastosowanie, mogą być podjęte tylko zgodnie z procedurami i na warunkach ustalonych przez Układ Ogólny w sprawie Taryf Celnych i Handlu lub przez jakikolwiek inny odpowiedni dokument wynegocjowany pod jego auspicjami, który ma zastosowanie między Stronami.
8.
Nie naruszając odmiennych postanowień przyjętych zgodnie z ustępem 3, Strony wymieniają informacje z uwzględnieniem ograniczeń nałożonych wymogami zachowania tajemnicy zawodowej i handlowej.
Artykuł 31
Bez uszczerbku, w odpowiednim przypadku, dla zobowiązań przyjętych na mocy GATT Państwa Członkowskie i Autonomia Palestyńska dostosowują stopniowo wszystkie monopole państwowe o charakterze handlowym w sposób zapewniający, że do dnia 31 grudnia 2001 roku dyskryminacja między obywatelami Państw Członkowskich i Palestyńczykami z Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy, dotycząca warunków nabywania i sprzedaży towarów, zostanie zniesiona.
Wspólny Komitet zostanie poinformowany o środkach podejmowanych dla osiągnięcia niniejszego celu.
Artykuł 32
W odniesieniu do przedsiębiorstw publicznych oraz przedsiębiorstw, którym przyznano specjalne lub wyłączne prawa, Wspólny Komitet zapewnia, że do dnia 31 grudnia 2001 roku nie zostanie przyjęty ani utrzymany żaden środek zakłócający wymianę handlową między Wspólnotą a Autonomią Palestyńską niezgodny z interesami Stron.
Postanowienie to nie stanowi przeszkody dla wykonywania, faktycznie lub zgodnie z prawem, szczególnych zadań powierzonych tym przedsiębiorstwom.
Artykuł 33
1.
Strony udzielają i zapewniają odpowiednią i skuteczną ochronę praw własności intelektualnej, przemysłowej i handlowej, zgodnie z najwyższymi normami międzynarodowymi, włączając skuteczne środki wykonywania takich praw.
2.
Wykonywanie niniejszego artykułu jest regularnie sprawdzane przez Strony.
W przypadku pojawienia się trudności w obszarze własności intelektualnej, przemysłowej i handlowej wpływających na wymianę handlową każda ze Stron może zażądać przeprowadzenia natychmiastowych konsultacji w ramach Wspólnego Komitetu w celu znalezienia wspólnych zadowalających rozwiązań.
Artykuł 34
1.
Strony stawiają sobie za cel wzajemną i stopniową liberalizację zamówień publicznych.
2.
Wspólny Komitet podejmuje środki niezbędne do wykonywania postanowień ustępu 1.
TYTUŁ III
WSPÓŁPRACA GOSPODARCZA I ROZWÓJ SPOŁECZNY
Artykuł 35
Cele
1.
Strony zobowiązują się zacieśniać współpracę gospodarczą we wspólnym interesie i zgodnie z ogólnymi celami niniejszego Układu.
2.
Celem współpracy gospodarczej jest wspieranie wysiłków Autonomii Palestyńskiej na rzecz jej stałego rozwoju gospodarczego i społecznego.
Artykuł 36
Zakres
1.
Współpraca koncentruje się głównie na sektorach dotkniętych trudnościami wewnętrznymi lub poddanych ogólnemu wpływowi procesu liberalizacji gospodarki Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy, w szczególności liberalizacji wymiany handlowej między Zachodnim Brzegiem i Strefą Gazy a Wspólnotą.
2.
Podobnie współpraca koncentruje się na obszarach mogących ułatwić zbliżenie gospodarki Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy z gospodarką wspólnotową, w szczególności na obszarach, które mogą zapewnić stały wzrost i miejsca pracy.
3.
Współpraca zachęca do wprowadzenia środków mających na celu rozwój współpracy międzyregionalnej.
4.
Ochrona środowiska i równowaga ekologiczna uwzględniane są przy realizacji dotyczących różnych obszarów współpracy gospodarczej, której stanowią istotny składnik.
5.
Strony mogą uzgodnić rozszerzenie współpracy gospodarczej na inne sektory nieobjęte postanowieniami niniejszego tytułu.
Artykuł 37
Środki i sposoby
Współpraca gospodarcza realizowana jest w szczególności przez:
a) regularny dialog gospodarczy między Stronami, który obejmuje wszystkie obszary polityki makroekonomicznej, w szczególności polityki budżetowej, bilansu płatniczego i polityki pieniężnej;
b) regularną wymianę informacji i poglądów w każdym obszarze współpracy, włączając spotkania urzędników i ekspertów;
c) działania doradcze, ekspertyzy i szkolenia;
d) realizację wspólnych działań, takich jak seminaria i warsztaty;
e) pomoc techniczną, administracyjną i prawną;
f) zachętę do tworzenia wspólnych przedsięwzięć;
g) rozpowszechnianie informacji na temat współpracy.
Artykuł 38
Współpraca przemysłowa
Głównym celem współpracy będzie:
- wsparcie Autonomii Palestyńskiej w jej wysiłkach modernizacji i zróżnicowaniu przemysłu oraz, w szczególności, tworzenia sprzyjających warunków dla sektora prywatnego i rozwoju przemysłowego,
- wzmocnienie współpracy między podmiotami gospodarczymi obu Stron,
- wzmocnienie współpracy w zakresie polityki przemysłowej, konkurencyjności w otwartej gospodarce i modernizacji oraz rozwoju przemysłu,
- wsparcie polityk zmierzających do dywersyfikacji produkcji, wywozu i zewnętrznych rynków zbytu,
- wspieranie badań i rozwoju, innowacji i transferu technologii, o ile przynoszą one korzyści dla przemysłu,
- rozwijanie i docenienie zasobów ludzkich, których przemysł potrzebuje,
- ułatwienie dostępu do systemów finansowania kapitału i operacji obarczonych podwyższonym ryzykiem na korzyść przemysłu palestyńskiego.
Artykuł 39
Inwestycje i wspieranie inwestycji
Współpraca ma na celu stworzenie sprzyjającego i stabilnego klimatu dla inwestycji w Zachodnim Brzegu i Strefie Gazy.
Współpraca przybiera formę wspierania inwestycji. Wiąże się to z rozwojem:
- zharmonizowanych i uproszczonych procedur administracyjnych,
- mechanizmów wspólnego inwestowania, w szczególności w odniesieniu do małych i średnich przedsiębiorstw (MSP) obu Stron,
- kanałów informacji i środków identyfikacji możliwości dokonywania inwestycji,
- środowiska sprzyjającego inwestycjom na Zachodnim Brzegu i w Strefie Gazy.
Współpraca może także rozciągnąć się na tworzenie i realizację projektów opierających się na skutecznym nabywaniu i wykorzystywaniu technologii bazowych, stosowaniu norm, rozwoju zasobów ludzkich (np. w obszarze technologii i zarządzania) oraz tworzeniu miejsc pracy.
Artykuł 40
Normalizacja i ocena zgodności
Celem współpracy jest zmniejszenie różnic dotyczących norm i procedur certyfikacji.
W praktyce współpraca przybierze formę:
- popierania i korzystania z technicznych przepisów wspólnotowych oraz europejskich norm i procedur oceny zgodności,
- podnoszenia poziomu oceny zgodności dokonywanej przez palestyńskie organy certyfikujące i akredytujące,
- opracowania, w odpowiednim przypadku, porozumień o wzajemnym uznawaniu,
- współpracy w dziedzinie zarządzania jakością,
- doskonalenia struktur odnoszących się do ochrony własności intelektualnej, indywidualnej i handlowej, normalizacji oraz ustalania norm jakości.
Artykuł 41
Zbliżenie ustawodawstw
Celem współpracy będzie zbliżenie ustawodawstwa Rady Palestyńskiej z prawodawstwem Wspólnoty w obszarach objętych Układem.
Artykuł 42
Małe i średnie przedsiębiorstwa
Celem współpracy będzie tworzenie sprzyjającego klimatu dla rozwoju MŚP na rynkach lokalnych i eksportowych, między innymi poprzez:
- wspieranie kontaktów między przedsiębiorstwami, w szczególności przez odniesienie do wspólnotowych sieci oraz instrumentów wspierania współpracy przemysłowej i partnerstwa,
- łatwiejszy dostęp do finansowania inwestycji,
- usługi informacyjne i pomocnicze,
- wzmocnienie zasobów ludzkich w celu pobudzania innowacji i tworzenia projektów oraz przedsięwzięć gospodarczych.
Artykuł 43
Usługi finansowe
Współpraca ma na celu usprawnienie i rozwój usług finansowych.
Przybierze ona formę:
- zachęcania do wzmocnienia i restrukturyzacji palestyńskiego sektora finansowego,
- usprawnienia palestyńskich systemów księgowania, bankowych systemów nadzoru i regulacji, ubezpieczeń i innych części sektora finansowego.
Artykuł 44
Rolnictwo i rybołówstwo
Celem współpracy będzie głównie w ramach niniejszej pozycji modernizacja i restrukturyzacja, gdzie konieczne, rolnictwa i rybołówstwa.
Obejmuje to modernizację infrastruktury i urządzeń; rozwój technik pakowania, składowania i marketingowych oraz usprawnienia kanałów dystrybucji.
Jest ona szczególnie ukierunkowana na:
- rozwój stabilnych rynków,
- wsparcie polityki zmierzającej do zróżnicowania produkcji, wywozu i zewnętrznych rynków zbytu,
- zmniejszenie zależności żywnościowej,
- wspieranie rolnictwa przyjaznego dla środowiska i rybołówstwa, uwzględniającego w szczególności potrzebę ochrony i rozsądnego zarządzania rybołówstwem,
- dobrowolne zacieśnianie relacji między grupami i organizacjami gospodarczymi zrzeszającymi przedstawicieli różnych zawodów,
- pomoc techniczną i kształcenie,
- harmonizację norm fitosanitarnych i weterynaryjnych,
- zintegrowany rozwój obszarów wiejskich, łącznie z usprawnieniem usług podstawowych i rozwojem powiązanych rodzajów działalności gospodarczej,
- współpracę między obszarami wiejskimi oraz wymianę doświadczeń i know-how w zakresie rozwoju wiejskiego.
Artykuł 45
Rozwój społeczny
Strony uznają znaczenie rozwoju społecznego, który powinien iść w parze z rozwojem gospodarczym.
Zwracają one szczególną uwagę na przestrzeganie podstawowych praw socjalnych.
Strony przyznają pierwszeństwo środkom mającym na celu:
- popieranie równości między mężczyznami i kobietami oraz zrównoważonego udziału obu płci w procesie podejmowania decyzji w sferach gospodarczych i społecznych, w szczególności przez edukację i środki masowego przekazu,
- rozwój planowania rodziny i ochrony matek i dzieci,
- poprawę systemu ochrony socjalnej,
- usprawnienia zaspokojenia potrzeb zdrowotnych,
- poprawę warunków życia na obszarach o dużym zaludnieniu, położonych w regionach mniej uprzywilejowanych,
- wspieranie przestrzegania praw człowieka i zasad demokratycznych, między innymi przez dialog społeczno-zawodowy.
Artykuł 46
Transport
Celem współpracy będzie:
- pomoc dla restrukturyzacji i modernizacji dróg, portów i portów lotniczych,
- usprawnione usługi przewozu pasażerów i ładunków na poziomie dwustronnym i regionalnym, oraz
- ustalenie i zastosowanie norm operacyjnych porównywalnych z normami obowiązującymi we Wspólnocie.
Obszary priorytetowej współpracy obejmują:
- transport drogowy, łącznie ze stopniowym łagodzeniem warunków tranzytu,
- zarządzanie kolejami, portami i portami lotniczymi, łącznie z systemami nawigacji i współpracą między właściwymi organami krajowymi,
- modernizację infrastruktury drogowej, kolejowej, portowej i portów lotniczych na głównych szlakach stanowiących przedmiot wspólnego zainteresowania,
- połączenia transeuropejskie i szlaki o znaczeniu regionalnym, oraz
- ulepszenie wyposażenia technicznego w celu osiągnięcia standardów wspólnotowych, w odniesieniu do transportu drogowego/kolejowego, przewozu i przeładunku kontenerów.
Artykuł 47
Infrastruktura informacyjna i telekomunikacja
Celem współpracy jest pobudzenie rozwoju gospodarczego i społecznego, jak również rozwijanie społeczeństwa informacyjnego.
Priorytetowe obszary współpracy dotyczyć będą:
- ułatwienia współpracy w dziedzinie polityki telekomunikacyjnej, rozwoju sieci i infrastruktur niezbędnych dla społeczeństwa informacyjnego,
- prowadzenia dialogu w kwestiach dotyczących społeczeństwa informacyjnego oraz promocji wymiany informacji i organizowania seminariów i konferencji w tym zakresie,
- wspierania i realizacji wspólnych projektów mających na celu wprowadzenie nowych usług telekomunikacyjnych i zastosowań związanych ze społeczeństwem informacyjnym,
- umożliwienia wymiany informacji na temat normalizacji, testów zgodności i certyfikacji w zakresie technologii informacyjnych i telekomunikacyjnych,
- wzajemnych połączeń oraz współdziałania sieci i usług telematycznych.
Artykuł 48
Energia
Celem współpracy w zakresie energii jest pomoc Zachodniemu Brzegowi i Strefie Gazy w nabyciu technologii i infrastruktur istotnych dla ich rozwoju, w szczególności w celu ułatwienia powiązań między gospodarką Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy a gospodarką wspólnotową.
Priorytetowymi obszarami współpracy są:
- popieranie energii odnawialnej,
- popieranie oszczędności energii i skuteczności energetycznej,
- wsparcie działań mających ułatwić tranzyt gazu, ropy i elektryczności, oraz badań stosowanych, dotyczących sieci banków danych w sektorze gospodarczym i społecznym, łączących w szczególności podmioty wspólnotowe i palestyńskie,
- wsparcie modernizacji i rozwoju sieci energetycznych i ich połączeń z sieciami wspólnotowymi.
Artykuł 49
Współpraca naukowa i technologiczna
Strony starają się popierać współpracę dotyczącą rozwoju naukowego i technologicznego.
Współpraca ma na celu:
a) popieranie tworzenia stałych związków między wspólnotami naukowymi obu Stron, w szczególności poprzez:
- zapewnienie palestyńskim instytucjom dostępu do wspólnotowych programów badań i rozwoju technologicznego zgodnie z regułami wspólnotowymi regulującymi udział w tych programach państw trzecich,
- udział palestyński w sieciach współpracy zdecentralizowanej,
- popieranie synergii w zakresie badań i szkolenia;
b) polepszenie palestyńskich zdolności badawczych;
c) pobudzanie innowacji technologicznej, transferu nowych technologii i know-how;
d) popieranie wszelkich działań mających na celu ustanawianie współdziałania na poziomie regionalnym.
Artykuł 50
Środowisko
Współpraca ma na celu zapobieganie degradacji środowiska, kontroli zanieczyszczenia, ochronę zdrowia ludzi oraz zapewnienie racjonalnej eksploatacji zasobów naturalnych w celu wspierania stałego rozwoju.
Pierwszeństwo przyznaje się kwestiom związanym z: pustynnieniem, zarządzaniem zasobami wody, zasalaniem, wpływem rolnictwa na jakość gleby i wody, właściwym wykorzystaniem energii, ogólnym wpływem rozwoju przemysłowego, w szczególności bezpieczeństwem zakładów przemysłowych, zarządzaniem odpadami, zintegrowanym zarządzaniem obszarami wrażliwymi, jakością wód morskich oraz zapobieganiem i kontrolowaniem zanieczyszczenia morza, edukacji i świadomości związanych z ochroną środowiska.
Współpraca sprzyja wykorzystywaniu zaawansowanych narzędzi zarządzania środowiskiem, metod monitoringu środowiska oraz nadzoru, włączając zastosowanie systemu informacji o środowisku (EIS) i ocenę wpływu na środowisko (EIE).
Artykuł 51
Turystyka
Priorytetami dotyczącymi współpracy są:
- popieranie inwestycji w turystyce,
- poszerzenie wiedzy o przemyśle turystycznym i zapewnienie większej spójności polityk mających wpływ na turystykę,
- popieranie sprawnej dystrybucji sezonowej turystyki,
- popieranie współpracy między regionami i miastami krajów sąsiadujących,
- zwiększenie znaczenia dziedzictwa kulturowego dla turystyki,
- wprowadzenie konkurencyjności turystyki poprzez wspieranie większego profesjonalizmu, zapewniającego zrównoważony i stały rozwój turystyki.
Artykuł 52
Współpraca celna
Współpraca celna ma na celu zapewnienie przestrzegania postanowień dotyczących wymiany handlowej oraz zagwarantowanie uczciwej wymiany handlowej.
Mogłaby ona umożliwić następujące rodzaje współpracy:
- wymiana informacji i programy szkolenia w różnych formach,
- upraszczanie kontroli i procedur dotyczących odprawy celnej towarów,
- wprowadzenie jednolitego dokumentu administracyjnego i powiązanie systemów tranzytowych Wspólnoty i Autonomii Palestyńskiej, oraz
- pomoc techniczna zapewniana przez ekspertów ze Wspólnoty.
Bez uszczerbku dla innych form współpracy przewidzianej w niniejszym Układzie organy administracyjne Stron udzielają sobie wzajemnej pomocy w sprawach celnych.
Artykuł 53
Współpraca w dziedzinie statystyki
Głównym celem współpracy w tym obszarze powinno być zapewnienie porównywalności i użyteczności statystyk dotyczących handlu zagranicznego, finansów i bilansu płatniczego, demografii, migracji, transportu i komunikacji, i ogólnie wszystkich obszarów objętych niniejszym Układem, dla których mogą być zbierane dane statystyczne.
Artykuł 54
Współpraca w zakresie polityki gospodarczej
Celem współpracy jest:
- wymiana informacji na temat sytuacji makroekonomicznej i perspektyw oraz strategii rozwoju,
- wspólna analiza kwestii gospodarczych będących przedmiotem wspólnego zainteresowania, oraz
- zachęcanie do współpracy między ekonomistami i decydentami z Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy i ze Wspólnoty.
Artykuł 55
Współpraca regionalna
W ramach wprowadzenia współpracy gospodarczej w różnych dziedzinach Strony zachęcają, przez pomoc techniczną, do działań mających rozwinąć współpracę między Autonomią Palestyńską a innymi partnerami śródziemnomorskimi.
Współpraca ta stanowi ważny element wspólnotowego wsparcia rozwoju regionu jako całości.
Pierwszeństwo przyznaje się działaniom mającym na celu:
- popieranie handlu intraregionalnego,
- rozwijanie współpracy regionalnej w zakresie środowiska,
- wspieranie rozwoju infrastruktury komunikacyjnej niezbędnej do rozwoju gospodarczego regionu,
- wzmocnienie rozwoju współpracy organizacji młodzieżowych z krajami sąsiadującymi.
Ponadto Strony wzmocnią współpracę dotyczącą rozwoju regionalnego i zagospodarowania przestrzennego.
W tym celu można podjąć następujące środki:
- wspólne działania władz regionalnych i lokalnych w dziedzinie rozwoju gospodarczego, oraz
- wprowadzenie mechanizmów wymiany informacji i doświadczeń.
TYTUŁ IV
WSPÓŁPRACA W SEKTORZE AUDIOWIZUALNYM ORAZ W SEKTORACH KULTURY, INFORMACJI I KOMUNIKACJI
Artykuł 56
Strony popierają współpracę w sektorze audiowizualnym we wspólnym interesie.
Starają się włączyć Autonomię Palestyńską do wspólnotowych inicjatyw w tym sektorze, umożliwiając w ten sposób współpracę w obszarach, takich jak: koprodukcja, szkolenia, rozwój i dystrybucja.
Artykuł 57
Strony popierają współpracę kulturalną.
W tym obszarze współpraca może obejmować działalność wspólnotową dotyczącą w szczególności tłumaczenia, wymiany artystów i dzieł sztuki, konserwacji i restauracji miejsc i zabytków historycznych i kulturowych, szkolenia osób pracujących w dziedzinie kultury, organizacji imprez kulturalnych na poziomie europejskim, wspólne zwiększanie świadomości i przyczynianie się do rozpowszechniania informacji dotyczących ważniejszych wydarzeń kulturalnych.
Artykuł 58
Strony podejmą zobowiązanie do określenia środków mających na celu poprawienie w znaczący sposób sytuacji w zakresie edukacji i szkolenia zawodowego.
W tym celu dostęp kobiet do edukacji, włączając wykształcenie techniczne, szkolnictwo wyższe i szkolenie zawodowe, jest przedmiotem szczególnej uwagi.
Dla podniesienia poziomu kwalifikacji personelu wyższego szczebla w sektorze publicznym i prywatnym Strony wzmocnią współpracę w zakresie edukacji i kształcenia zawodowego, jak również współpracę między uniwersytetami i przedsiębiorstwami.
Przygotowanie młodzieży do roli aktywnego obywatela w społeczeństwie demokratycznym powinno być czynnie promowane.
Dlatego współpraca dotycząca młodzieży, łącznie z kształceniem młodych pracowników i liderów, wymianą młodzieży i wolontariatem, powinna być wspierana i rozwijana.
Szczególną uwagę należy przywiązywać do działań i programów umożliwiających tworzenie stałych związków (np. Med-Campus) między wyspecjalizowanymi organizacjami we Wspólnocie i na Zachodnim Brzegu i w Strefie Gazy, mogących zachęcić do upowszechnienia i wymiany doświadczeń oraz środków technicznych.
Artykuł 59
Strony popierają działania będące przedmiotem wspólnego zainteresowania w sektorze informacji i komunikacji.
Artykuł 60
Współpraca jest realizowana głównie poprzez:
a) stały dialog między Stronami;
b) regularną wymianę informacji i poglądów w każdym sektorze współpracy, włączając spotkania urzędników i ekspertów;
c) działania doradcze oraz przekazywanie doświadczeń i kształcenie młodych absolwentów palestyńskich;
d) wprowadzanie wspólnych działań, takich jak seminaria i warsztaty;
e) pomoc techniczną, administracyjną i prawną;
f) rozpowszechnianie informacji na temat działań dotyczących współpracy.
TYTUŁ V
WSPÓŁPRACA FINANSOWA
Artykuł 61
Dla pełnego osiągnięcia celów niniejszego Układu pakiet współpracy finansowej zostaje udostępniony Autonomii Palestyńskiej zgodnie z odpowiednimi procedurami i wymaganymi środkami finansowymi.
Strony uzgadniają te procedury przy wykorzystaniu najbardziej odpowiednich instrumentów po wejściu w życie niniejszego Układu.
Współpraca finansowa koncentruje się na:
- odpowiedzi na gospodarcze reperkusje wynikające dla Zachodniego Brzegu Jordanu i Strefy Gazy ze stopniowego wprowadzania strefy wolnego handlu, w szczególności z usprawnienia i restrukturyzacji przemysłu,
- instytucjach handlowych, które wspierają powiązania handlowe z rynkami zagranicznymi,
- środkach towarzyszących politykom wprowadzanym w sektorze społecznym,
- ulepszeniu infrastruktury gospodarczej i społecznej,
- popieraniu inwestycji prywatnych i działań mających na celu tworzenie miejsc pracy w sektorach produkcyjnych,
- popieraniu reform mających na celu modernizację gospodarki,
- usługach,
- rozwoju obszarów miejskich i wiejskich,
- środowisku,
- tworzeniu i ulepszaniu instytucji niezbędnych do sprawnego funkcjonowania palestyńskiej administracji publicznej i postępu w demokracji i prawach człowieka.
Artykuł 62
W celu zapewnienia przyjęcia skoordynowanego podejścia w odniesieniu do wyjątkowych problemów makroekonomicznych i finansowych, które mogą wyniknąć z wykonywania niniejszego Układu, Strony wykorzystują stały dialog gospodarczy przewidziany w tytule V w celu zwrócenia szczególnej uwagi na monitorowanie tendencji handlowych i finansowych w stosunkach między nimi.
TYTUŁ VI
POSTANOWIENIA INSTYTUCJONALNE, OGÓLNE I KOŃCOWE
Artykuł 63
1.
Niniejszym ustanawia się Wspólny Komitet działający w zakresie wymiany handlowej i współpracy między Wspólnotą a Autonomią Palestyńską, zwany w niniejszym Układzie "Wspólnym Komitetem".
Posiada on prawo podejmowania decyzji w przypadkach przewidzianych w niniejszym Układzie oraz w innych przypadkach, gdy decyzja jest niezbędna do realizacji celów określonych w niniejszym Układzie.
Podjęte decyzje są wiążące dla Stron, które zobowiązane są do podjęcia środków niezbędnych do ich wykonania.
2.
Wspólny Komitet może również formułować wszelkie rezolucje, zalecenia lub opinie, które uzna za stosowne dla osiągnięcia wspólnych celów i sprawnego funkcjonowania niniejszego Układu.
3.
Wspólny Komitet przyjmuje swój regulamin.
Artykuł 64
1.
Wspólny Komitet składa się z przedstawicieli Wspólnoty i Autonomii Palestyńskiej.
2.
Wspólny Komitet działa za wspólnym porozumieniem między Wspólnotą a Autonomią Palestyńską.
Artykuł 65
1.
Urząd przewodniczącego Wspólnego Komitetu przyznaje się kolejno przedstawicielowi Wspólnoty oraz Autonomii Palestyńskiej zgodnie z warunkami ustanowionymi w regulaminie.
2.
Wspólny Komitet zbiera się raz do roku oraz, jeśli wymagają tego okoliczności, z inicjatywy swojego przewodniczącego.
Artykuł 66
1.
Wspólny Komitet może decydować o utworzeniu każdego innego komitetu wspierającego go w wykonywaniu jego obowiązków.
2.
Wspólny Komitet określa skład, obowiązki i sposób działania takich komitetów.
Artykuł 67
1.
Każda Strona może przedstawić Wspólnemu Komitetowi jakikolwiek spór dotyczący stosowania lub interpretacji niniejszego Układu.
2.
Wspólny Komitet może rozstrzygać spory w trybie decyzji.
3.
Każda ze Stron jest zobowiązana do podjęcia środków związanych z wykonywaniem decyzji określonej w ustępie 2.
4.
W przypadku gdy nie jest możliwe rozstrzygnięcie sporu zgodnie z ustępem 2, każda ze Stron może powiadomić drugą Stronę o wyznaczeniu arbitra; druga Strona musi wówczas wyznaczyć drugiego arbitra w terminie dwóch miesięcy.
Wspólny Komitet wyznacza trzeciego arbitra.
Decyzje arbitrów podejmowane są większością głosów.
Każda ze Stron sporu zobowiązana jest do podjęcia kroków niezbędnych do wykonania decyzji arbitrów.
Artykuł 68
Żadne z postanowień Układu nie wyłącza możliwości podjęcia przez Stronę środków, które:
a) uzna ona za konieczne w celu zapobieżenia ujawnieniu informacji naruszających jej podstawowe interesy bezpieczeństwa;
b) dotyczą produkcji lub handlu bronią, amunicją lub materiałami wojskowymi, lub też do badań, rozwoju lub produkcji niezbędnych dla jej obronności, o ile środki te nie naruszają warunków konkurencji w zakresie produktów nieprzeznaczonych do celów ściśle wojskowych;
c) uzna ona za istotne dla własnego bezpieczeństwa w przypadku poważnych zaburzeń wewnętrznych zagrażających porządkowi publicznemu, w przypadku wojny albo poważnego napięcia międzynarodowego grożącego wybuchem wojny lub w celu wypełnienia zobowiązań przyjętych na rzecz utrzymania pokoju i bezpieczeństwa międzynarodowego.
Artykuł 69
W dziedzinach objętych niniejszym Układem oraz bez uszczerbku dla jakichkolwiek postanowień szczególnych w nim zawartych:
- uregulowania stosowane przez Autonomię Palestyńską w odniesieniu do Wspólnoty nie mogą prowadzić do jakiejkolwiek dyskryminacji między Państwami Członkowskimi, ich obywatelami lub spółkami,
- uregulowania stosowane przez Wspólnotę w stosunku do Autonomii Palestyńskiej nie mogą prowadzić do jakiejkolwiek dyskryminacji między osobami narodowości palestyńskiej, spółkami z Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy.
Artykuł 70
1.
Strony podejmują wszelkie środki ogólne lub szczególne niezbędne do wypełnienia ich zobowiązań z tytułu niniejszego Układu.
Zapewniają one, że cele określone w niniejszym Układzie zostaną osiągnięte.
2.
Jeśli jedna ze Stron uzna, iż druga Strona nie wywiązuje się ze swoich zobowiązań nałożonych na nią na mocy Układu, może podjąć odpowiednie środki.
Przedtem jednak, z wyjątkiem szczególnie nagłych przypadków, dostarcza Wspólnemu Komitetowi wszelkie istotne informacje niezbędne do dokładnego zbadania sytuacji w celu znalezienia rozwiązania możliwego do przyjęcia przez obie Strony.
Przy wyborze środków należy przyznać pierwszeństwo tym, które w najmniejszym stopniu zakłócają funkcjonowanie Układu.
Wspólny Komitet jest niezwłocznie powiadamiany o podjęciu tych środków, jeżeli zażąda tego druga Strona.
Artykuł 71
Załączniki 1–3 oraz Protokoły 1–3 stanowią integralną część niniejszego Układu.
Deklaracje znajdujące się w Akcie końcowym stanowią integralną część niniejszego Układu.
Artykuł 72
Do celów niniejszego Układu termin "Strony" oznacza OWP, działającą na rzecz Autonomii Palestyńskiej i Wspólnotę, z których każda działa zgodnie z jej odpowiednimi uprawnieniami.
Artykuł 73
Niniejszy Układ stosuje się z jednej strony do terytoriów, na których stosowany jest Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską i zgodnie z warunkami w nim określonymi, a z drugiej strony do terytorium Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy.
Artykuł 74
Niniejszy Układ, sporządzony w dwóch egzemplarzach w językach duńskim, niderlandzkim, angielskim, fińskim, francuskim, niemieckim, greckim, włoskim, portugalskim, hiszpańskim, szwedzkim i arabskim – teksty w każdym z tych języków są na równi autentyczne, złożony zostaje do depozytu w sekretariacie generalnym Rady Unii Europejskiej.
Artykuł 75
1.
Niniejszy Układ zostanie zatwierdzony przez Strony zgodnie z ich właściwymi procedurami.
Niniejszy Układ wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu, w którym Strony powiadamiają się wzajemnie o zakończeniu procedur określonych w akapicie pierwszym.
2.
Najpóźniej do dnia 4 maja 1999 roku rozpoczynają się negocjacje przygotowujące do zawarcia Eurośródziemnomorskiego układu stowarzyszeniowego.
Do chwili podpisania tego układu niniejszy Układ pozostaje w mocy, z zastrzeżeniem jakichkolwiek zmian uzgadnianych między Stronami.
3.
Każda ze Stron może wypowiedzieć niniejszy Układ, powiadamiając o tym drugą Stronę.
Układ przestaje być stosowany sześć miesięcy od daty takiej notyfikacji. +++++ TIFF +++++
Umowa
między Wspólnotą Europejską a Republiką Korei w sprawie zamówień telekomunikacyjnych
WSPÓLNOTA EUROPEJSKA,
(zwana dalej "WE"),
z jednej strony, i
RZĄD REPUBLIKI KOREI,
(zwany dalej "Koreą"),
z drugiej strony,
(zwane dalej "Stronami" i w liczbie pojedynczej "Stroną"),
UWZGLĘDNIAJĄC starania i zobowiązania Stron mające na celu liberalizację ich rynków zamówień publicznych w ramach Porozumienia w sprawie Zamówień Rządowych (GPA z 1994 roku);
PRAGNĄC kontynuować wysiłki na rzecz liberalizacji poprzez przyznanie swym odpowiednim operatorom telekomunikacyjnym dostępu do zamówień na zasadach wzajemności, bez uszczerbku dla warunków przewidzianych w niniejszej Umowie;
W TROSCE o konieczność zapewnienia pomyślnego wyniku negocjacji prowadzonych pod auspicjami Światowej Organizacji Handlu (WTO) w sprawie liberalizacji usług telekomunikacyjnych,
UZGODNILI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Cel, definicje i zakres
1.
Celem niniejszej Umowy jest zapewnienie wzajemnego, przejrzystego i niedyskryminacyjnego dostępu dostawcom i usługodawcom Stron do zamówień na produkty i usługi okazjonalne przez wyznaczonych operatorów telekomunikacyjnych wymienionych w załączniku I ("OT").
2.
Do celów niniejszej Umowy:
a) OT są to operatorzy, wymienieni w załączniku I. W miarę potrzeby Strony aktualizują ten wykaz za obopólną zgodą;
b) "produkty" obejmują wszelkie urządzenia, dostawy i materiały, które są używane przy instalowaniu, eksploatacji, utrzymaniu, naprawie i zarządzaniu sieci przesyłowych jak również urządzenia do prac badawczych i rozwojowych, urządzenia badawcze i pomiarowe, urządzenia szkoleniowe i urządzenia końcowe;
c) "usługi okazjonalne" są usługami, które OT zamawiają okazjonalnie do zamówienia produktu.
3.
Niniejszą Umowę stosuje się do wszystkich ustaw, rozporządzeń lub praktyk mających wpływ na zamówienia na produkty, lub usługi okazjonalne, składane przez OT Stron, oraz na udzielanie wszelkich zamówień na produkty lub usługi okazjonalne przez OT Stron.
4.
W przypadku zamówień lub serii zamówień udzielonych przez koreańskich OT na produkty lub usług okazjonalne, niniejszą Umowę stosuje się tylko do tych zamówień, których wartość szacunkowa z wyłączeniem podatku VAT lub porównywalnego podatku obrotowego wynosi nie mniej niż 450000 SGRD, chyba że Strony uzgodnią inaczej.
W przypadku zamówień lub serii zamówień udzielonych przez OT z WE na produkty lub usługi okazjonalne, niniejszą Umowę stosuje się tylko do tych zamówień, których wartość szacunkowa z wyłączeniem podatku VAT lub porównywalnego podatku obrotowego wynosi nie mniej niż 600000 ECU, chyba że Strony uzgodnią inaczej.
Wartość SGRD w koreańskich wonach ustala się zgodnie z procedurami określonymi w Porozumieniu WTO w sprawie Zamówień Rządowych z 1994 roku (GPA).
5.
Niniejszej Umowy nie stosuje się do następujących zamówień:
a) na produkty i usługi w celu odsprzedaży na warunkach handlowych lub wykorzystania do produkcji towarów przeznaczonych do sprzedaży na warunkach handlowych;
b) w przypadku WE:
- zamówienia zawierane przez OT, którzy podlegają pełnej i efektywnej konkurencji na rynku, na podstawie wymagań art. 8 dyrektywy WE dotyczącej zamówień w sektorze użyteczności publicznej,
- udzielania zamówień na produkty i usługi okazjonalne zawarte przed dniem 1 stycznia 1998 r. przez OT mające miejsce prowadzenia działalności w Portugalii i Grecji;
c) w przypadku Korei:
- jednorazowego przetargu, obejmującego oferty wydzielone dla małych i średnich przedsiębiorstw, przewidziane na mocy ustawy o zarządzaniu przedsiębiorstwami z zainwestowanym kapitałem rządu Korei i regulacjami dotyczącymi rachunkowości dla przedsiębiorstw z zainwestowanym kapitałem rządu, i
- zamówień na satelity na podstawie koreańskiej ustawy o wspieraniu rozwoju przemysłu lotniczego i kosmicznego przez okres pięciu lat od daty, z którą wchodzi w życie przystąpienie Korei do GPA.
Artykuł 2
Traktowanie narodowe i niedyskryminacja
1.
Każda ze Stron zapewnia, że we wszystkich procedurach i praktykach udzielania zamówień publicznych i przy udzielaniu zamówień, OT mające miejsce prowadzenia działalności na jej terytorium zapewniają i) w zakresie produktów i usług okazjonalnych oraz ii) dostawcom [1] drugiej Strony traktowanie nie mniej korzystnie niż przyznane:
a) i) w zakresie krajowych produktów i usług okazjonalnych i/lub ii) dostawcom; oraz
b) i) w zakresie produktów i usług okazjonalnych i/lub ii) dostawcom ze wszystkich państw trzecich.
2.
Strony zapewniają, że w odniesieniu do zamówień objętych niniejszą Umową OT mający miejsce prowadzenia działalności na ich terytoriach nie:
a) traktują dostawcy prowadzącego działalność lokalną, mniej korzystnie niż innego dostawcy, prowadzącego działalność lokalną, w zależności od stopnia powiązań, własności lub kontroli przez osoby fizyczne lub prawne drugiej Strony;
b) dyskryminują dostawcy, prowadzącego działalność lokalną, ze względu na fakt, że dostarczany produkt lub świadczona usługa pochodzą od drugiej Strony.
3.
Strony zapewniają, że OT nie narzucają lub nie dążą do offsetu przy znajdowaniu i wyborze dostawców, produktów lub usług okazjonalnych lub przy ocenie ofert i udzielaniu zamówień [2].
4.
W odniesieniu do procedur odwoławczych i ujawniania informacji dotyczących tych procedur Strona i jej OT nie traktują drugiej Strony i jej dostawców mniej korzystnie niż swoich, krajowych dostawców lub dostawców z państw trzecich.
5.
W zakresie zastosowania Porozumienia WTO w sprawie barier technicznych w handlu stosuje się to Porozumienie do ustaw, rozporządzeń i polityk Stron, gdy dotyczy to zamówienia na produkty i usług okazjonalnych, przez ich odpowiednich OT.
6.
Strony zapewniają również, aby tam gdzie to stosowne, ich OT określały specyfikacje techniczne przewidziane w dokumentacji oferty raczej w kategoriach funkcjonalności niż konstrukcji lub charakterystyk opisowych.
Specyfikacje takie opierają się na normach międzynarodowych, gdy takie istnieją, a w przypadku braku takich norm, na krajowych regulacjach technicznych lub uznanych normach krajowych.
Zakazane są wszelkie specyfikacje techniczne przyjęte lub stosowane w celu stworzenia niepotrzebnych przeszkód w odniesieniu do zamówienia przez OT Strony produktów lub usług od drugiej Strony oraz w odniesieniu do związanego z tym handlu między Stronami lub mające taki skutek.
Artykuł 3
Procedury udzielania zamówień publicznych
Strony zapewniają, że procedury i praktyki udzielania zamówień publicznych stosowane przez ich OT są zgodne z zasadami niedyskryminacji, przejrzystości i bezstronności.
Procedury takie zawierają przynajmniej następujące elementy:
a) zaproszenie do ubiegania się o zamówienie dokonane w formie ogłoszenia o przetargu zawierającego zaproszenie do składania ofert, ogłoszenia informacyjnego lub ogłoszenia o istnieniu systemu kwalifikacji.
Te ogłoszenia bądź zestawienie ich istotnych elementów opublikuje się przynajmniej w jednym z języków urzędowych GPA z 1996 roku na poziomie krajowym, lub odnośnie do WE, na poziomie wspólnotowym.
Zawierają one wszystkie niezbędne informacje o zamierzonym zamówieniu, w tym, tam gdzie to stosowne, rodzaj stosowanej procedury udzielania zamówień;
b) terminy są odpowiednie, aby umożliwić dostawcom lub usługodawcom przygotowanie i złożenie ofert;
c) dokumentacja oferty zawiera wszystkie niezbędne informacje, mianowicie specyfikacje techniczne, oraz kryteria wyboru i udzielenia zamówień, aby umożliwić oferentom złożenie kwalifikujących się ofert.
Na wniosek dokumentację oferty przesyła się dostawcom i usługodawcom;
d) kryteria wyboru muszą być obiektywne.
Systemy kwalifikacji stosowane przez OT, muszą się opierać na z góry określonych i obiektywnych kryteriach a procedura i warunki dopuszczenia do udziału w postępowaniu są udostępniane na wniosek;
e) kryteriami udzielania zamówienia mogą być: albo największa korzyść gospodarcza, obejmująca szczególne kryteria oceny takie jak termin dostawy lub ukończenia, efektywność pod względem kosztów, jakość, zalety techniczne, usługi posprzedażne, zobowiązania w odniesieniu do części zapasowych, cena itd. albo tylko najniższa cena.
Artykuł 4
Procedury odwoławcze
1.
W odniesieniu do zamówień składanych przez swoich OT, Strony zapewniają niedyskryminacyjne, terminowe, przejrzyste i skuteczne procedury umożliwiające dostawcom i usługodawcom odwołanie się w razie zarzutu naruszenia niniejszej Umowy w kontekście zamówień, którymi są lub byli zainteresowani.
Stosuje się procedury odwoławcze zgodne z tymi wymienionymi w artykule XX GPA.
2.
Strony zapewniają, że ich OT zachowają przez okres przynajmniej trzech lat odpowiednią dokumentację dotyczącą wszystkich aspektów procesu udzielania zamówień objętych niniejszą Umową.
3.
Strony zapewniają również, że decyzje podjęte przez organy odpowiedzialne za procedury odwoławcze były skutecznie wykonywane.
Artykuł 5
Wymiana informacji
W zakresie niezbędnym do zapewnienia skutecznego wykonania niniejszej Umowy, Strony, na wniosek każdej ze Stron, wymieniają informacje o legislacji, innych środkach lub nadchodzących zmianach, które wpływają lub prawdopodobnie wpłyną na ich politykę lub praktykę udzielania zamówień przez OT.
Artykuł 6
Konsultacje i rozstrzyganie sporów
1.
Strony konsultują się regularnie, a w każdym razie przynajmniej raz w roku, w celu zapewnienia odpowiedniego działania niniejszej Umowy.
2.
Jeżeli Strona zwraca się o przeprowadzenie konsultacji w jakiejkolwiek sprawie mającej wpływ na funkcjonowanie niniejszej Umowy, konsultacje takie przeprowadza się najpóźniej, w ciągu 30 dni od daty otrzymania wniosku, chyba że Strony wspólnie uzgodnią inaczej.
3.
Jeżeli Strona uważa, że wynikające dla niej, na mocy niniejszej Umowy, bezpośrednio lub pośrednio korzyści są zniesione lub ograniczone, wskutek niedopełnienia obowiązków istniejących na mocy niniejszej Umowy przez drugą Stronę, może zwrócić się o przeprowadzenie konsultacji na mocy ustępu 2.
4.
W przypadku takiego sporu Strony dokładają wszelkich starań, aby rozstrzygnąć go w drodze konsultacji w terminie trzech miesięcy od daty pierwszego wniosku o przeprowadzenie konsultacji.
Okres konsultacji może zostać przedłużony, z zastrzeżeniem wzajemnego porozumienia Stron.
5.
Jeżeli spór nie jest rozstrzygnięty poprzez konsultacje między Stronami, każda ze Stron może przekazać spór pod wiążący arbitraż i powiadomić drugą Stronę o swojej decyzji odwołania się do arbitrażu.
Istotne elementy procedury arbitrażowej są określone w załączniku II.
Artykuł 7
Dostęp do informacji o zamówieniach
1.
Strony dokładają wszelkich starań do współpracy mającej na celu zapewnienie, aby określone informacje o zamówieniach, mianowicie ogłoszenia o przetargach i dokumentacja oferty, znajdująca się w ich bazach danych, były porównywalne pod względem jakości i dostępności.
Podobnie Strony dokładają wszelkich starań do współpracy mającej na celu zapewnienie, aby informacje wymieniane środkami elektronicznymi między zainteresowanymi stronami do celów zamówień publicznych były porównywalne pod względem jakości i dostępności.
2.
Zwracając należytą uwagę na kwestie interoperacyjności i wzajemnych połączeń oraz po uzgodnieniu, że informacje o zamówieniach, określone w ustępie 1 są porównywalne, Strony dokładają wszelkich starań do zapewnienia wzajemnego dostępu dostawcom i usługodawcom każdej ze Stron do istotnych informacji o zamówieniach, takich jak ogłoszenia o przetargu, znajdujących się w ich bazach danych.
Strony dokładają również wszelkich starań do zapewnienia wzajemnego dostępu dostawcom i usługodawcom każdej ze Stron do swoich systemów elektronicznej obsługi zamówień, takich jak przetargi przeprowadzane drogą elektroniczną.
Strony należycie uwzględnią również artykuł XXIV ustęp 8 GPA z 1996 roku.
Artykuł 8
Postanowienia końcowe
1.
Niniejsza Umowa jest sporządzona w dwóch egzemplarzach, w językach duńskim, niderlandzkim, angielskim, fińskim, francuskim, niemieckim, greckim, włoskim, portugalskim, hiszpańskim, szwedzkim i koreańskim, przy czym każdy z tych tekstów jest tak samo wiążący.
2.
Niniejsza Umowa wchodzi w życie pierwszego dnia następnego miesiąca po dacie, w której Strony notyfikowały sobie wzajemnie, że został zakończony ich proces ratyfikacji, zawarcia lub przyjęcia, zgodnie regułami stosowanymi przez każdą ze Stron.
3.
Niniejsza Umowa nie wpływa na prawa i obowiązki Stron istniejących na mocy WTO i innych wielostronnych dokumentów negocjowanych pod auspicjami WTO.
4.
Strony badają funkcjonowanie postanowień niniejszej Umowy w ciągu trzech lat od dnia wejścia w życie niniejszej Umowy w celu poprawy, w miarę potrzeb, jej działania.
5.
Jeżeli strona pragnie wycofać się z niniejszej Umowy, notyfikuje pisemnie drugiej Stronie taki zamiar, a wycofanie stanie się skuteczne sześć miesięcy po dacie otrzymania takiej notyfikacji.
6.
Załączniki załączone do niniejszej Umowy stanowią jej integralną część.
W imieniu Wspólnoty Europejskiej
+++++ TIFF +++++
W imieniu Republiki Korei
+++++ TIFF +++++
[1] Pojęcie "dostawcy" interpretuje się w rozumieniu dostawców produktów i usług okazjonalnych.
[2] Offsetem w zamówieniach rządowych są środki używane do pobudzenia lokalnego rozwoju lub poprawy bilansu płatniczego poprzez udział krajowy, licencjonowanie technologii, wymogi inwestowania, barter lub podobne wymogi.
--------------------------------------------------
Konwencja
w sprawie współpracy na rzecz ochrony i trwałego użytkowania Dunaju
(Konwencja o ochronie Dunaju)
SPIS TREŚCI
Preambuła Część I: Postanowienia ogólne
Artykuł 1: Definicje
Artykuł 2: Cele i zasady współpracy
Artykuł 3: Zakres
Artykuł 4: Formy współpracy
Część II: Współpraca wielostronna
Artykuł 5: Zapobieganie, kontrola i ograniczanie wpływu transgranicznego
Artykuł 6: Szczególne środki ochronne zasobów wodnych
Artykuł 7: Ograniczenie emisji: cele jakościowe i kryteria dotyczące wody
Artykuł 8: Inwentaryzacje emisji, programy działania i przeglądy postępu
Artykuł 9: Programy monitorowania
Artykuł 10: Obowiązek składania sprawozdań
Artykuł 11: Konsultacje
Artykuł 12: Wymiana informacji
Artykuł 13: Ochrona przekazywanych informacji
Artykuł 14: Informacje do publicznej wiadomości
Artykuł 15: Badania i rozwój
Artykuł 16: Łączność, systemy ostrzegawcze i alarmowe, plany w sytuacjach nadzwyczajnych zagrożeń
Artykuł 17: Pomoc wzajemna
Część III: Międzynarodowa Komisja
Artykuł 18: Ustanowienie, zadania i kompetencje
Artykuł 19: Przeniesienie treści Deklaracji Bukareszteńskiej
Część IV: Klauzule proceduralne i końcowe
Artykuł 20: Ważność załączników
Artykuł 21: Umowy istniejące i dodatkowe
Artykuł 22: Konferencja Stron
Artykuł 23: Zmiany do Konwencji
Artykuł 24: Rozstrzyganie sporów
Artykuł 25: Podpisanie
Artykuł 26: Ratyfikacja, przyjęcie lub zatwierdzenie
Artykuł 27: Wejście w życie
Artykuł 28: Przystąpienie, udział
Artykuł 29: Wystąpienie
Artykuł 30: Funkcje depozytariusza
Artykuł 31: Teksty autentyczne, depozytariusz
Załącznik I: Część 1: Najlepsze dostępne techniki
Część 2: Najlepsza praktyka środowiskowa
Załącznik II: Sektory przemysłu i substancje niebezpieczne
Część 1: Wykaz sektorów i gałęzi przemysłu
Część 2: Wykaz przewodni substancji niebezpiecznych i grup substancji
Załącznik III: Ogólne wytyczne w sprawie celów jakościowych i kryteriów dotyczących wody
Załącznik IV: Statut Międzynarodowej Komisji Ochrony Dunaju
Załącznik V: Postępowanie arbitrażowe
PREAMBUŁA
Umawiające się Strony,
POWODOWANE silnym zamiarem zintensyfikowania współpracy w dziedzinie ochrony i wykorzystania wody;
W TROSCE o pojawienie się oraz zagrożenie występowaniem, w krótkim lub długim terminie, negatywnych skutków zmiany warunków cieków wodnych w dorzeczu Dunaju dla środowiska naturalnego, gospodarki oraz dobrobytu państw naddunajskich;
PODKREŚLAJĄC pilną potrzebę wzmocnienia krajowych i międzynarodowych środków mających na celu zapobieganie, kontrolę oraz zmniejszenie znaczącego transgranicznego negatywnego wpływu uwalniania substancji niebezpiecznych oraz składników pokarmowych do środowiska wodnego w dorzeczu Dunaju, zwracając należytą uwagę na Morze Czarne;
POCHWALAJĄC środki już podjęte w ramach krajowej inicjatywy państw naddunajskich oraz na poziomie dwustronnej i wielostronnej współpracy, jak również wysiłki już podjęte w ramach KBWE przez Europejską Komisję Gospodarczą Narodów Zjednoczonych oraz przez Wspólnotę Europejską w celu wspierania dwustronnej i wielostronnej współpracy mającej na celu zapobieganie zanieczyszczeniom i kontrolę zanieczyszczeń o charakterze transgranicznym, zrównoważonej gospodarki wodnej, racjonalnego wykorzystania i zachowania zasobów wodnych;
ODNOSZĄC SIĘ w szczególności do Konwencji o ochronie i użytkowaniu cieków transgranicznych i jezior międzynarodowych z dnia 17 marca 1992 roku, jak również do istniejącej dwu- i wielostronnej współpracy między państwami naddunajskimi, która będzie kontynuowana oraz zostanie wzięta pod uwagę w ramach współpracy wszystkich państw naddunajskich, jak również wskazując na Konwencję w sprawie ochrony Morza Czarnego przed zanieczyszczeniem z dnia 21 kwietnia 1992 roku;
DĄŻĄC do trwałej poprawy stanu oraz ochrony rzeki Dunaj oraz wód na obszarze zlewiska, w szczególności w kontekście transgranicznym, oraz do zrównoważonej gospodarki wodnej, należycie uwzględniając interesy państw naddunajskich w zakresie wykorzystania wody, jednocześnie przyczyniając się do ochrony środowiska morskiego Morza Czarnego,
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
CZĘŚĆ I
POSTANOWIENIA OGÓLNE
Artykuł 1
Definicje
Do celów niniejszej Konwencji:
a) "państwa naddunajskie" oznaczają suwerenne państwa dzielące znaczącą część obszaru zlewiska wodnego rzeki Dunaj.
Zakłada się, że znacząca część to część przekraczająca 2000 km2 całego obszaru zlewiska wodnego;
b) "obszar zlewiska" rzeki Dunaj oznacza wodne dorzecze rzeki tak długo, jak jest on dzielony przez Umawiające się Strony;
c) "wpływ transgraniczny" oznacza znaczący negatywny wpływ na środowisko rzeczne, wynikający ze zmian warunków wód, spowodowany działalnością ludzką oraz wychodzący poza obszar jurysdykcji Umawiającej się Strony.
Zmiany te mogą mieć wpływ na życie i dobra, bezpieczeństwo zakładów oraz dane ekosystemy wodne;
d) "substancje niebezpieczne" oznaczają substancje posiadające toksyczne, rakotwórcze, mutageniczne, teratogeniczne lub bioakumulacyjne działanie, w szczególności te, które są trwałe oraz mające znaczący negatywny wpływ na żyjące organizmy;
e) "substancje niebezpieczne dla wody" oznaczają substancje o bardzo wysokim stopniu zagrożenia w odniesieniu do zasobów wody, dlatego też obchodzenie się z nimi wymaga specjalnych środków zapobiegawczych i ochronnych;
f) "punktowe i niepunktowe źródła zanieczyszczenia wody" oznaczaja źródła zanieczyszczeń oraz składników pokarmowych, których obecność w wodzie jest spowodowana albo przez lokalne zrzuty (źródło punktowe), albo przez czynniki rozproszone na obszarach zlewiska (źródła niepunktowe);
g) "bilans wodny" oznacza stosunek naturalnego środowiska wodnego całego dorzecza rzeki do jego składników (opadów atmosferycznych, parowania, powierzchniowych i podziemnych odpływów).
Dodatkowo włącza się składnik obecnych skutków wywołanych działaniami człowieka, wynikających ze zużycia wody, i wpływający na ilość wody;
h) "dane łączące" oznaczają dane zebrane, dotyczące bilansu wodnego w górze rzeki, o tyle, o ile mają zastosowanie jako wkład niezbędny do przetworzenia bilansu wodnego w dole rzeki oraz ogólnego bilansu wodnego w rzece Dunaj.
W tym stopniu dane łączące obejmują składniki bilansu wodnego dla wszystkich znacznych wód transgranicznych w ramach obszarów zlewiska rzeki Dunaj.
Dane łączące odnoszą się do przekroju wód transgranicznych w przypadku gdy wyznaczają, przecinają lub znajdują się na granicach między Umawiającymi się Stronami;
i) "Międzynarodowa Komisja" oznacza organizację ustanowioną na podstawie artykułu 18 niniejszej Konwencji.
Artykuł 2
Cele i zasady współpracy
1.
Umawiające się Strony dążą do osiągnięcia celów zrównoważonej i słusznej gospodarki wodnej, włączając ochronę, polepszenie oraz racjonalne wykorzystanie wód powierzchniowych oraz wody gruntowej na obszarach zlewiska.
Ponadto Umawiające się Strony robią wszystko, co w ich mocy, aby kontrolować niebezpieczeństwo wynikające z powodzi, powstawania lodu oraz wypadków z udziałem substancji niebezpiecznych dla wody rzeki Dunaj.
Ponadto Umawiające się Strony dołożą wszelkich starań, by przyczynić się do ograniczenia zanieczyszczeń Morza Czarnego z obszaru zlewiska.
2.
Umawiające się Strony na mocy postanowień niniejszej Konwencji współpracują w podstawowych kwestiach dotyczących gospodarki wodnej oraz podejmują wszelkie właściwe środki prawne, administracyjne i techniczne, aby przynajmniej zachować i poprawić obecny stan środowiska i warunki jakościowe wody w rzece Dunaj oraz wód na obszarze jej zlewiska oraz aby zapobiec i ograniczyć w możliwym stopniu negatywne wpływy i zmiany mające miejsce lub mogące wystąpić.
3.
W tym celu Umawiające się Strony, biorąc pod uwagę pilność środków mających na celu ograniczenie zanieczyszczenia wody oraz racjonalne, zrównoważone wykorzystanie wody, określają właściwe priorytety oraz wzmacniają, harmonizują i koordynują środki podjęte oraz planowane do podjęcia na poziomie krajowym i międzynarodowym w dorzeczu Dunaju mające na celu stały rozwój i ochronę środowiska naturalnego rzeki Dunaj.
Cel ten w szczególności skierowany jest na zapewnienie zrównoważonego wykorzystania zasobów wodnych do celów komunalnych, przemysłowych i rolniczych, jak również ochronę i odtworzenie ekosystemów oraz na objęcie także innych wymagań związanych ze zdrowiem publicznym.
4.
Zasada "zanieczyszczający płaci" oraz zasada ostrożności stanowią podstawę wszystkich środków mających na celu ochronę rzeki Dunaj oraz wód na obszarze jej zlewiska.
5.
Współpraca w zakresie gospodarki wodnej ma na celu zrównoważone gospodarowanie wodą, czyli kryteria stałego, przyjaznego dla środowiska rozwoju, które jednocześnie są skierowane na:
- utrzymanie ogólnej jakości życia,
- utrzymanie trwałego dostępu do zasobów naturalnych,
- uniknięcie trwałych szkód wyrządzonych w środowisku naturalnym oraz zapewnienie ochrony ekosystemom,
- przejawianie podejścia zapobiegawczego.
6.
Stosowanie niniejszej Konwencji w żadnym razie nie powoduje znacznego bezpośredniego lub pośredniego wzrostu wpływu na rzeczne środowisko naturalne.
7.
Każda z Umawiających się Stron ma prawo przyjąć i zastosować środki bardziej rygorystyczne niż te wynikające z postanowień niniejszej Konwencji.
Artykuł 3
Zakres
1.
Niniejszą Konwencję stosuje się do obszaru zlewiska rzeki Dunaj określonego na mocy artykułu 1 litera b).
2.
Niniejszą Konwencję stosuje się w szczególności do następujących planowanych działań lub trwających środków w zakresie, w jakim wywołują lub mogą wywołać skutki transgraniczne:
a) zrzutu ścieków, wpływu składników pokarmowych i substancji niebezpiecznych zarówno ze źródeł punktowych i niepunktowych, jak również zrzutu termicznego;
b) planowanych działań i środków w dziedzinie wodnych robót budowlanych, w szczególności przepisów, a także kontroli poziomu odpływu i kumulacji cieków wodnych, regulacji spływu wód oraz zmniejszenia zagrożeń spowodowanych lodem, jak również wpływu instalacji w lub obok cieku wodnego na jego system hydrauliczny;
c) innych planowanych działań i środków dotyczących wykorzystania wody, takich jak wykorzystywanie energii wodnej, przesył i odbiór wody;
d) działania istniejących konstrukcji hydrotechnicznych, np.: zbiorników oraz elektrowni wodnych; środków mających na celu zapobieganie wpływowi na środowisko naturalne, włączając pogorszenie warunków hydrologicznych, erozję, abrazję, powodzie oraz przepływ osadów; środków mających na celu ochronę ekosystemów;
e) obchodzenia się z substancjami niebezpiecznymi dla wody oraz zapobieganie wypadkom.
3.
Niniejsza Konwencja jest stosowana w stosunku do kwestii rybołówstwa oraz żeglugi śródlądowej, w przypadku gdy dotyczą one problemów związanych z ochroną wody przed zanieczyszczeniami powodowanymi przez te działania.
Artykuł 4
Formy współpracy
Formy współpracy na mocy niniejszej Konwencji są z reguły następujące:
a) konsultacje i wspólne działania w ramach Międzynarodowej Komisji na mocy postanowień niniejszej Konwencji;
b) wymiana informacji dotyczących dwu- i wielostronnych umów, przepisów prawnych oraz w sprawie środka w dziedzinie gospodarki wodnej; wymiana dokumentów prawnych i dyrektyw oraz innych publikacji; inne formy wymiany informacji i doświadczeń.
CZĘŚĆ II
WSPÓŁPRACA WIELOSTRONNA
Artykuł 5
Zapobieganie, kontrola i ograniczenie wpływu transgranicznego
1.
Umawiające się Strony rozwijają, przyjmują i wprowadzają w życie odpowiednie środki prawne, administracyjne i techniczne, jak również przewidują krajowe warunki wstępne oraz podstawy wymagane w celu zapewnienia efektywnej ochrony jakości wody i zrównoważonego wykorzystania wody oraz konieczne do zapobiegania, kontroli i ograniczenia wpływu transgranicznego.
2.
W tym celu Umawiające się Strony oddzielnie lub wspólnie podejmują w szczególności środki wymienione poniżej:
a) rejestrowanie warunków naturalnych zasobów wodnych obszaru zlewiska rzeki Dunaj, stosując uzgodnione parametry ilości i jakości, jak również daną metodologię;
b) przyjęcie przepisów prawa określających wymagania dotyczące terminów, jakie mają być spełnione w odniesieniu do zrzutów ścieków;
c) przyjęcie przepisów prawa określających sposób obchodzenia się z substancjami niebezpiecznymi dla wody;
d) przyjęcie przepisów prawa dotyczących ograniczenia ilości składników pokarmowych lub niebezpiecznych substancji ze źródeł niepunktowych, w szczególności dotyczących stosowania składników pokarmowych oraz środków ochrony roślin i pestycydów w rolnictwie;
e) w celu zharmonizowania tych przepisów na wysokim poziomie ochrony, jak również zharmonizowanego wprowadzania w życie odpowiednich środków Umawiające się Strony biorą pod uwagę wyniki oraz propozycje przedstawione przez Międzynarodową Komisję;
f) Umawiające się Strony współpracują oraz podejmują właściwe środki, aby uniknąć transgranicznego wpływu odpadów i substancji niebezpiecznych, w szczególności pochodzących z transportu.
Artykuł 6
Szczególne środki ochronne zasobów wodnych
Umawiające się Strony podejmują właściwe środki mające na celu zapobieganie wpływom transgranicznm lub ograniczenie ich oraz zrównoważone i słuszne wykorzystanie zasobów wodnych, jak również ochronę zasobów ekologicznych, zwłaszcza:
a) określenie zasobów wody gruntowej podlegających długoterminowej ochronie, jak również stref ochronnych cennych dla celów istniejących lub przyszłych zasobów wody pitnej;
b) zapobieganie zanieczyszczeniu zasobów wody gruntowej, w szczególności tych, które w perspektywie długoterminowej są przeznaczone na zasoby wody pitnej, spowodowanemu w szczególności przez azotany, środki ochrony roślin i pestycydy, jak również inne substancje niebezpieczne;
c) minimalizowanie zagrożeń przypadkowego zanieczyszczenia poprzez środki zapobiegawcze i środki kontroli;
d) uwzględnienie możliwych wpływów na jakość wody, wynikających z planowanych działań oraz realizowanych środków na podstawie artykułu 3 ustęp 2;
e) ocenianie znaczenia różnych biotopowych elementów środowiska dla środowiska rzecznego oraz proponowanie środków dla poprawy wodnych i przybrzeżnych warunków ekologicznych.
Artykuł 7
Ograniczenie emisji: cele jakościowe i kryteria dotyczące wody
1.
Umawiające się Strony, biorąc pod uwagę propozycje Międzynarodowej Komisji, określają dopuszczalne wielkości emisji mające zastosowanie do pojedynczych sektorów przemysłu lub branż pod względem ilości zanieczyszczeń i ich koncentracji oraz oparte w możliwie najlepszy sposób na dostępnych technologiach niskoodpadowych i bezodpadowych u źródła.
W przypadku gdy substancje niebezpieczne są uwalniane, dopuszczalne wielkości emisji są oparte na najlepszych dostępnych technikach obniżania zanieczyszczeń u źródła i/lub oczyszczania ścieków.
W przypadku ścieków komunalnych dopuszczalne wielkości emisji są oparte na zastosowaniu przynajmniej oczyszczania biologicznego lub równoważnego poziomu oczyszczania.
2.
Postanowienia uzupełniające, dotyczące zapobiegania uwalnianiu substancji niebezpiecznych i składników pokarmowych lub ograniczania go, rozwijane są przez Umawiające się Strony dla źródeł niepunktowych, w szczególności w przypadku gdy głównym źródłami są zanieczyszczenia pochodzące z rolnictwa, biorąc pod uwagę najlepszą praktykę środowiskową.
3.
Do celów ustępów 1 i 2 załącznik II do niniejszej Konwencji zawiera wykaz sektorów przemysłu i branż, jak również dodatkowy wykaz substancji niebezpiecznych i grup substancji, zrzutowi których ze źródeł punktowych i niepunktowych zapobiega się lub znacznie go ogranicza.
Uaktualnienie załącznika II leży w gestii Międzynarodowej Komisji.
4.
Dodatkowo Umawiające się Strony, w stosownym przypadku, określają cele jakościowe wody oraz stosują kryteria jakości wody do celów zapobiegania, kontrolowania i ograniczania wpływu transgranicznego.
Ogólne wytyczne dotyczące tych kwestii są podane w załączniku III, który jest stosowany oraz precyzowany przez Umawiające się Strony odpowiednio, zarówno na poziomie krajowym, jak i wspólnie.
5.
W celu efektywnego ograniczania emisji na obszarach podlegających ich jurysdykcji Umawiające się Strony zapewniają konieczne warunki wstępne i wprowadzenie w życie.
Zapewniają one, że:
a) krajowe przepisy dotyczące ograniczania emisji oraz narzucony poziom norm są harmonizowane krok po kroku z ograniczaniem emisji zgodnie z Konwencją;
b) zrzuty ścieków, bez wyjątku, oparte są na zezwoleniu nałożonym przez właściwe organy z wyprzedzeniem i na ograniczony okres ważności;
c) przepisy i zezwolenia dotyczące środków zapobiegawczych i środków kontroli w przypadku nowych lub zmodernizowanych zakładów przemysłowych, w szczególności gdy wykorzystują one substancje niebezpieczne, są ukierunkowane na najlepsze dostępne techniki oraz są wprowadzane w życie na zasadzie pierwszeństwa;
d) wprowadzane są przepisy bardziej rygorystyczne niż normy, a w pojedynczych przypadkach nawet zakazy, jeśli właściwość odbiornika wodnego oraz jego ekosystemu tego wymaga w związku z ustępem 4;
e) właściwe organy nadzorują zgodność prowadzonych działań, które mogą wywołać skutki transgraniczne, z wydanymi zezwoleniami i wprowadzonymi przepisami;
f) stosuje się ocenę wpływu na środowisko zgodnie z przepisami ponadnarodowymi i międzynarodowymi lub inne procedury ewaluacji i oceny skutków środowiskowych;
g) przy planowaniu, udzielaniu zezwoleń oraz realizacji działań i środków określonych w artykule 3 ustęp 2 i w artykule 16 ustęp 2, właściwe organy biorą pod uwagę zagrożenie wypadków z udziałem substancji niebezpiecznych dla wody poprzez wprowadzenie środków zapobiegawczych oraz poprzez ustalenie przepisów dotyczących powypadkowych środków reagowania.
Artykuł 8
Inwentaryzacje emisji, programy działania i przeglądy postępu
1.
Umawiające się Strony podejmują się okresowych inwentaryzacji odpowiednich punktowych i niepunktowych źródeł zanieczyszczenia na obszarze zlewiska rzeki Dunaj, włączając już podjęte środki zapobiegawcze i ograniczające zanieczyszczanie dotyczące odpowiednich zrzutów, jak również rzeczywistą efektywność tych środków, biorąc należycie pod uwagę artykuł 5 ustęp 2 literę a).
2.
Na tej podstawie Umawiające się Strony stopniowo ustalają wykaz dalszych środków zapobiegawczych i ograniczających zanieczyszczenie, które mają być podjęte krok po kroku, o ile jest to niezbędne do osiągnięcia celów niniejszej Konwencji.
3.
Inwentaryzacje emisji oraz wykaz środków, które mają być podjęte, stanowią podstawę rozwoju wspólnych programów działania, które mają być rozwinięte przez Umawiające się Strony, biorąc pod uwagę priorytety ustalone pod względem pilności i efektywności.
Te programy działania w szczególności mają na celu ograniczenie zanieczyszczenia i obniżenie koncentracji zanieczyszczenia zarówno pochodzącego z punktowych źródeł komunalnych i przemysłowych, jak i ze źródeł niepunktowych.
Obejmują one między innymi środki zapobiegawcze i ograniczające zanieczyszczanie, włączając oszacowania czasu i kosztu.
4.
Dodatkowo Umawiające się Strony monitorują postęp dokonany przy wykonaniu wspólnych programów działania poprzez ustanowienie okresowych przeglądów postępu.
Przeglądy te obejmują zarówno wprowadzone środki ochronne, jak i dokonany postęp w odniesieniu do warunków rzecznych w kontekście rzeczywistej oceny.
Artykuł 9
Programy monitorowania
Na podstawie działań krajowych Umawiające się Strony współpracują w zakresie monitorowania i oceny.
1.
W tym celu Umawiające się Strony:
- harmonizują lub stwarzają porównywalne metody monitorowania i oceny takie, jak stosowane na poziomie krajowym, w szczególności w dziedzinie jakości rzeki, kontroli emisji, przewidywania powodzi i bilansu wodnego, w celu osiągnięcia porównywalnych wyników wykorzystywanych do wspólnych działań monitorowania i oceny,
- rozwijają uzgodnione lub wspólne systemy monitorowania wykorzystujące stacjonarne lub przenośne przyrządy pomiarowe, urządzenia do komunikacji i do przetwarzania danych,
- opracowują i realizują wspólne programy monitorowania warunków rzecznych na obszarze zlewiska Dunaju dotyczące zarówno jakości i ilości wody, osadów i ekosystemów rzecznych jako podstawę oceny wpływów transgranicznych, takich jak zanieczyszczenia o charakterze transgranicznym oraz zmiany systemów rzecznych, jak również bilans wodny, powodzie i zagrożenia spowodowane lodem,
- rozwijają wspólne lub zharmonizowane metody monitorowania i oceny zrzutów ścieków, włączając przetwarzanie, ocenę i dokumentację danych, uwzględniając zróżnicowane podejście, ze względu na specyfikę gałęzi, do ograniczania emisji (załącznik II część 1),
- opracowują inwentaryzacje odpowiednich źródeł punktowych, włączając uwolnione zanieczyszczenia (inwentaryzacje emisji) oraz oszacowują zanieczyszczenie wody pochodzące ze źródeł niepunktowych, biorąc pod uwagę załącznik II część 2; dokonują przeglądu tych dokumentów zgodnie ze stanem faktycznym.
2.
W szczególności uzgadniają punkty monitorowania, cechy jakościowe rzeki oraz parametry zanieczyszczenia, regularnie oceniane dla rzeki Dunaj przy właściwej częstotliwości, biorąc pod uwagę ekologiczne i hydrologiczne cechy danego cieku wodnego, jak również typowe emisje zanieczyszczeń uwalnianych na odpowiednim obszarze zlewiska.
3.
Umawiające się Strony ustanawiają, na podstawie zharmonizowanej metodologii, krajowe bilanse wodne, jak również ogólny bilans wodny dorzecza rzeki Dunaj.
Jako wkład w ten cel Umawiające się Strony, w wymaganym zakresie, dostarczają danych łączących, które są dostatecznie porównywalne dzięki zastosowaniu zharmonizowanej metodologii.
Na podstawie tych samych danych można również opracować bilanse wodne dla głównych dopływów rzeki Dunaj.
4.
Umawiające się Strony okresowo dokonują oceny warunków jakości rzeki Dunaj oraz postępu dokonanego dzięki podjętym środkom, mającym na celu zapobieganie, kontrolę i ograniczenie wpływów transgranicznych.
Wyniki zostaną podane do publicznej wiadomości we właściwych publikacjach.
Artykuł 10
Obowiązek składania sprawozdań
Umawiające się Strony składają Międzynarodowej Komisji sprawozdania w sprawie podstawowych kwestii wymaganych przez Komisję do spełniania swoich zadań.
Sprawozdania te obejmują w szczególności:
a) sprawozdania i dokumenty przewidziane w niniejszej Konwencji lub zażądane przez Komisję;
b) informacje w sprawie istnienia, zawarcia, zmiany lub wycofania z dwustronnych i wielostronnych umów i traktatów regulujących ochronę i gospodarkę wodną rzeki Dunaj oraz wód na obszarze jej zlewiska lub istotne dla danych kwestii;
c) informacje w sprawie przepisów ustawowych, wykonawczych i innych ogólnych przepisów, regulujących ochronę i gospodarkę wodną rzeki Dunaj oraz wód na obszarze zlewiska lub związanych z danymi kwestiami;
d) komunikowanie, najpóźniej w ramach uzgodnionej zwłoki, po tym, jak Międzynarodowa Komisja podejmie decyzję, sposobu, ram czasowych oraz wydatków finansowych w odniesieniu do wprowadzenia w życie decyzji mających na celu działania na poziomie krajowym, takie jak zalecenia, programy i środki;
e) wyznaczenie przez Międzynarodową Komisję lub przez inne Umawiające się Strony właściwych instytucji, do których należy się zwracać w kwestii współpracy w ramach niniejszej Konwencji;
f) komunikowanie planowanych działań, które ze względu na swój charakter mogą mieć wpływ transgraniczny.
Artykuł 11
Konsultacje
1.
Uwzględniając wcześniejszą wymianę informacji, zaangażowane Umawiające się Strony, na wniosek jednej lub kilku zainteresowanych Umawiających się Stron, rozpoczynają konsultacje w sprawie planowanych działań określonych w artykule 3 ustęp 2, które mogą mieć wpływ transgraniczny, o ile ta wymiana informacji lub te konsultacje nie są jeszcze objęte dwustronną lub inną współpracą międzynarodową.
Konsultacje są prowadzone z reguły w ramach Międzynarodowej Komisji w celu znalezienia rozwiązania.
2.
Przed podjęciem decyzji w sprawie planowanych działań właściwe organy, z wyjątkiem sytuacji zbliżającego się niebezpieczeństwa, oczekują na wyniki konsultacji, chyba że konsultacje zostały zakończone najpóźniej rok po ich rozpoczęciu.
Artykuł 12
Wymiana informacji
1.
Zgodnie z ustaleniami Międzynarodowej Komisji Umawiające się Strony wymieniają dostępne zasadnie dane, między innymi w sprawie:
a) ogólnych warunków środowiska rzecznego na obszarze zlewiska rzeki Dunaj;
b) doświadczenia zdobytego w zastosowaniu i działaniu najlepszych dostępnych technik oraz wyników badań i rozwoju;
c) danych dotyczących emisji i monitorowania;
d) środków podjętych i planowanych w celu zapobiegania, kontroli i ograniczenia wpływu transgranicznego;
e) przepisów dotyczących zrzutów ścieków;
f) wypadków z udziałem substancji niebezpiecznych dla wody.
2.
W celu zharmonizowania dopuszczalnych wielkości emisji Umawiające się Strony podejmują wymianę informacji w sprawie swych przepisów.
3.
Jeżeli Umawiająca się Strona jest proszona przez inną Umawiającą się Stronę o dostarczenie danych lub informacji, które nie są dostępne, ta pierwsza podejmuje starania, aby sprostać prośbie, ale może uzależnić jej spełnienie od uiszczenia przez Umawiającą się Stronę, która wystosowała prośbę, rozsądnej opłaty za zebranie i, w stosownym przypadku, przetwarzanie takich danych lub informacji.
4.
Do celów wykonania niniejszej Konwencji Umawiające się Strony ułatwiają wymianę najlepszych dostępnych technik, w szczególności poprzez wspieranie komercyjnej wymiany dostępnych technik, bezpośrednich kontaktów i współpracy w przemyśle, włączając wspólne przedsiębiorstwa; wymianę informacji i doświadczenia; oraz zapewnienie pomocy technicznej.
Umawiające się Strony podejmują również wspólne programy szkoleń oraz organizowanie odpowiednich seminariów i spotkań.
5.
Postanowienia niniejszej Konwencji nie mają wpływu na prawa i obowiązki Umawiających się Stron zgodnych z ich krajowymi przepisami ustawowymi, wykonawczymi, administracyjnymi lub przyjętymi praktykami prawnymi oraz mającymi zastosowanie uregulowaniami międzynarodowymi w odniesieniu do ochrony informacji dotyczących danych osobowych, własności intelektualnej, włączając tajemnicę przemysłową i handlową lub bezpieczeństwo narodowe.
6.
Jednakże jeżeli Strona decyduje się dostarczyć innej Stronie takich informacji chronionych, Strona otrzymująca takie informacje chronione szanuje poufność otrzymanych informacji oraz warunki, na których zostały one dostarczone, oraz wykorzystuje te informacje jedynie do celów, dla których zostały dostarczone.
Artykuł 13
Ochrona przekazywanych informacji
W zakresie, w jakim na mocy Konwencji przekazywane są tajemnice przemysłowe i handlowe lub inne poufne informacje zgodnie z ustawodawstwami krajowymi, Umawiające się Strony otrzymujące takie informacje przestrzegają tajności takich informacji poprzez niewykorzystywanie ich do innych celów niż określone w niniejszej Konwencji, niepublikowanie ich ani nieudostępnianie ich osobom trzecim.
W przypadku gdy którakolwiek z Umawiających się Stron nie czuje się na siłach, aby spełnić zobowiązanie dotyczące informacji poufnych, które zostały jej przekazane, bezzwłocznie informuje o tym przekazującą Umawiającą się Stronę oraz przekazuje z powrotem przekazane informacje.
Dane osobowe przekazywane są Umawiającym się Stronom zgodnie z prawem krajowym przekazującej Umawiającej się Strony.
Odbiorca wykorzystuje dane osobowe jedynie do celów wyszczególnionych przez przekazującą stronę oraz zgodnie z warunkami przez nią określonymi.
Artykuł 14
Informacje do publicznej wiadomości
1.
Umawiające się Strony zapewniają, aby ich właściwe organy były zobowiązane do możliwie jak najszybszego udostępnienia informacji dotyczących stanu i jakości środowiska rzecznego w dorzeczu Dunaju każdej osobie fizycznej lub prawnej, za uiszczeniem rozsądnej opłaty, w odpowiedzi na każdy rozsądny wniosek, bez potrzeby wykazania interesu przez daną osobę.
2.
Informacje, określone w ustępie 1 niniejszego artykułu, które są przechowywane przez władze publiczne, mogą zostać udostępnione w formie pisemnej, wizualnej, ustnej lub w formie bazy danych.
3.
Postanowienia niniejszego artykułu nie mają wpływu na prawo Umawiających się Stron, zgodnie z ich krajowymi systemami prawnymi oraz mającymi zastosowanie uregulowaniami międzynarodowymi, do odmówienia wykonania wniosku o udostępnienie takich informacji, w przypadku gdy narusza to:
a) poufność postępowania władz publicznych, stosunków międzynarodowych i obrony narodowej;
b) bezpieczeństwo publiczne;
c) kwestie, które są lub były rozpatrywane przez sąd lub będące przedmiotem dochodzenia, włączając dochodzenia dyscyplinarne lub będące przedmiotem postępowania wstępnego;
d) poufność handlową i przemysłową, jak również własność intelektualną;
e) poufność danych osobowych i/lub akt;
f) materiały dostarczone przez stronę trzecią, w przypadku gdy strona ta nie jest prawnie zobowiązana, by to uczynić;
g) materiały, których ujawnienie zwiększyłoby prawdopodobieństwo zniszczenia środowiska, którego te materiały dotyczą.
4.
Władze publiczne udzielają odpowiedzi osobie wnioskującej o informacje najszybciej, jak to możliwe.
Powody odmowy udostępnienia wnioskowanych informacji muszą być przedstawione na piśmie.
Artykuł 15
Badania i rozwój
1.
Do osiągnięcia celów niniejszej Konwencji Umawiające się Strony ustalają uzupełniające lub wspólne programy badań naukowych lub technicznych oraz, zgodnie z procedurą regulowaną przez Międzynarodową Komisję, przekazują Komisji:
a) wyniki takich uzupełniających, wspólnych lub innych odpowiednich badań, do których władze publiczne mają otwarty dostęp;
b) odpowiednie części innych programów badań naukowych i technicznych.
2.
Czyniąc to, Umawiające się Strony biorą pod uwagę prace w tych dziedzinach, prowadzone lub wspierane przez właściwe międzynarodowe organizacje i agencje.
Artykuł 16
Łączność, systemy ostrzegawcze i alarmowe, plany w sytuacjach nadzwyczajnych zagrożeń
1.
Umawiające się Strony zapewniają skoordynowaną lub wspólną łączność, systemy ostrzegawcze i alarmowe na obszarze dorzecza w zakresie wymaganym do uzupełnienia ustanowionych systemów oraz działających na szczeblu dwustronnym.
Zasięgają one opinii w sprawie sposobów i środków zharmonizowania krajowej łączności, systemów ostrzegawczych i alarmowych oraz planów w sytuacjach nadzwyczajnych zagrożeń.
2.
Umawiające się Strony w ramach Międzynarodowej Komisji informują się wzajemnie o właściwych organach i punktach kontaktowych wyznaczonych w tym celu w przypadku stanu zagrożenia, np.: zanieczyszczenia będącego skutkiem wypadku, krytycznych warunków wody, powodzi i zagrożeń spowodowanych lodem.
Odpowiednio, właściwe organy współpracują w celu ustalenia wspólnych planów w sytuacjach nadzwyczajnych zagrożeń, w miarę potrzeb, dodatkowych do istniejących planów na szczeblu dwustronnym.
3.
W przypadku gdy właściwe organy spostrzegają nagły wzrost substancji niebezpiecznych w rzece Dunaj lub w wodach na obszarze jej zlewiska lub też otrzymują powiadomienie o klęsce żywiołowej lub o wypadku mogącym mieć poważny wpływ na jakość wody w rzece Dunaj oraz na państwa naddunajskie w dolnym biegu Dunaju, organy te niezwłocznie informują wyznaczone punkty kontaktowe oraz Międzynarodową Komisję zgodnie z procedurą wprowadzoną przez Komisję.
4.
W celu kontrolowania i ograniczania zagrożeń wynikających z powodzi, włączając zagrożenia spowodowane lodem, właściwe organy niezwłocznie informują państwa naddunajskie w dolnym biegu Dunaju, które mogą być dotknięte zagrożeniem, oraz Międzynarodową Komisję o wystąpieniu powodzi i spływającej fali powodziowej, jak również o prognozach dotyczących zagrożenia spowodowanego lodem.
Artykuł 17
Pomoc wzajemna
1.
W interesie wzmocnionej współpracy i ułatwienia zgodności z zobowiązaniami nakładanymi przez niniejszą Konwencję; w szczególności w przypadku gdy stan rzeki będzie krytyczny, Umawiające się Strony zapewniają pomoc wzajemną na wniosek innej Umawiającej się Strony.
2.
Międzynarodowa Komisja opracowuje procedury pomocy wzajemnej, dotyczące, między innymi, następujących kwestii:
a) kierowania, kontroli, koordynacji i nadzoru pomocy;
b) lokalnych ułatwień i usług, jakie mają być świadczone przez Umawiającą się Stronę zwracającą się o pomoc, włączając, w miarę potrzeby, uproszczenie formalności przy przekraczaniu granicy;
c) uzgodnień dotyczących kompensaty dla pomagającej Umawiającej się Strony i/lub jej pracowników, jak również dotyczące tranzytu przez terytoria trzecich Umawiających się Stron, w miarę potrzeby;
d) sposobów zwrotu kosztów usług wykonanych w ramach pomocy.
CZĘŚĆ III
MIĘDZYNARODOWA KOMISJA
Artykuł 18
Ustanowienie, zadania i kompetencje
1.
W związku z wprowadzeniem w życie celów i postanowień niniejszej Konwencji ustanawia się Międzynarodową Komisję Ochrony Dunaju, określaną w niniejszej Konwencji jako Międzynarodowa Komisja.
Umawiające się Strony współpracują w ramach Międzynarodowej Komisji.
W celu wykonywania obowiązków Umawiających się Stron na podstawie artykułów 1–18, Międzynarodowa Komisja opracowuje wnioski i zalecenia skierowane do Umawiających się Stron.
2.
Struktura i procedury Międzynarodowej Komisji, jak również jej kompetencje są szczegółowo określone w załączniku IV do niniejszej Konwencji, który stanowi Statut Komisji.
3.
Oprócz spraw wyraźnie powierzonych Międzynarodowej Komisji ma ona wszelkie kompetencje, by zajmować się innymi sprawami powierzonymi Komisji na podstawie mandatu Umawiających się Stron w ramach artykułu 3 niniejszej Konwencji.
4.
Wprowadzenie w życie decyzji podjętych przez Międzynarodową Komisję jest wspierane poprzez obowiązek Umawiających się Stron składania sprawozdań Komisji, na podstawie artykułu 10, jak również poprzez postanowienia niniejszej Konwencji dotyczące krajowej podstawy oraz realizacji wielostronnej współpracy.
5.
Międzynarodowa Komisja dokonuje przeglądu doświadczeń nabytych w trakcie wprowadzania w życie niniejszej Konwencji i, w stosownym przypadku, przedkłada Umawiającym się Stronom wnioski dotyczące zmian lub uzupełnień do niniejszej Konwencji lub przygotowuje podstawę do opracowania dalszych przepisów w sprawie ochrony wody i gospodarki wodnej rzeki Dunaj oraz wód na obszarze jej zlewiska.
6.
Międzynarodowa Komisja podejmuje decyzje w sprawie współpracy z międzynarodowymi i krajowymi organizacjami lub innymi organami, które są zaangażowane w lub zainteresowane ochroną wody i gospodarką wodną rzeki Dunaj oraz wód na obszarze jej zlewiska, lub też ogólnymi zagadnieniami dotyczącymi ochrony wody i gospodarką wodną.
Współpraca ta jest skierowana na wzmocnienie koordynacji oraz na unikanie powielania.
Artykuł 19
Przeniesienie treści Deklaracji Bukareszteńskiej
Prace podjęte przez Umawiające się Strony w ramach Deklaracji w sprawie współpracy państw naddunajskich w dziedzinie problemów związanych z gospodarką wodną Dunaju, w szczególności dotyczących ochrony rzeki Dunaj przed zanieczyszczeniem, podpisanej dnia 13 grudnia 1985 roku (Deklaracja Bukareszteńska) przez grupy robocze do spraw jakości wody, przewidywania i informowania o powodzi oraz bilansu wodnego, zostają przeniesione w ramy niniejszej Konwencji.
CZĘŚĆ IV
KLAUZULE PROCEDURALNE I KOŃCOWE
Artykuł 20
Ważność załączników
Z zastrzeżeniem artykułu 23, załączniki I–V stanowią integralną część niniejszej Konwencji.
Artykuł 21
Umowy istniejące i dodatkowe
Umawiające się Strony, na podstawie równości i wzajemności, dostosowują istniejące umowy dwustronne lub wielostronne lub inne uzgodnienia, w miarę potrzeby, w celu wyeliminowania sprzeczności z podstawowymi zasadami niniejszej Konwencji oraz zawierają, w stosownym przypadku, dodatkowe umowy lub inne uzgodnienia.
Artykuł 22
Konferencja Stron
1.
Umawiające się Strony zbierają się na zalecenie Międzynarodowej Komisji.
2.
Na takich posiedzeniach Umawiające się Strony dokonują w szczególności przeglądu kwestii polityki dotyczących wprowadzenie w życie niniejszej Konwencji na podstawie sprawozdania Międzynarodowej Komisji oraz przyjmują właściwe zalecenia lub decyzje.
3.
Umawiająca się Strona, której przewodniczący delegacji jest również przewodniczącym Międzynarodowej Komisji, pełni także funkcję przewodniczącego takich posiedzeń.
4.
Konferencja Stron jest właściwa do uchwalania zaleceń lub decyzji, pod warunkiem że po przepisowym zaproszeniu obecne są delegacje przynajmniej trzech czwartych wszystkich Umawiających się Stron.
O ile niniejsza Konwencja nie stanowi inaczej, konferencja Stron dokłada wszelkich starań, aby osiągnąć porozumienie w drodze konsensusu.
W przypadku gdy konsensus nie jest możliwy do osiągnięcia, przewodniczący stwierdza, że wszelkie możliwości osiągnięcia porozumienia w drodze konsensusu zostały wyczerpane.
Po takim stwierdzeniu zalecenie lub decyzję przyjmuje się większością czterech piątych obecnych i głosujących Umawiających się Stron.
5.
Decyzja staje się wiążąca pierwszego dnia jedenastego miesiąca od daty jej przyjęcia dla wszystkich Umawiających się Stron, które głosowały za jej przyjęciem, oraz w ciągu tego okresu nie powiadomiły sekretarza wykonawczego na piśmie, że nie są w stanie przyjąć decyzji.
Jednakże takie powiadomienie może zostać w każdej chwili cofnięte; cofnięcie staje się skuteczne w chwili otrzymania go przez sekretarza wykonawczego.
Taka decyzja staje się wiążąca dla każdej innej Umawiającej się Strony, która powiadomiła sekretarza wykonawczego na piśmie, że jest ona w stanie przyjąć decyzję od chwili otrzymania tego powiadomienia lub pierwszego dnia jedenastego miesiąca od daty przyjęcia decyzji, którekolwiek jest późniejsze.
6.
Jeśli jednakże zalecenie lub decyzja miałyby następstwa finansowe, zalecenie lub decyzja przyjmowane są jedynie w drodze konsensusu.
Artykuł 23
Zmiany do Konwencji
Konwencja zmieniana jest w następujący sposób:
1) Każda Umawiająca się Strona może zaproponować zmianę do niniejszej Konwencji.
Tekst zaproponowanej zmiany, wraz z propozycją zwołania konferencji Stron, przekazywana jest na piśmie Umawiającym się Stronom przez depozytariusza.
2) Jeśli przynajmniej trzy czwarte Umawiających się Stron popiera propozycję zwołania konferencji Stron, depozytariusz zwołuje konferencję Stron w ciągu sześciu miesięcy w siedzibie Międzynarodowej Komisji.
3) Przyjęcie zmiany na konferencji Umawiających się Stron wymaga konsensusu.
4) Przyjęta zmiana jest przedkładana przez rząd depozytariusza Umawiającym się Stronom do ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia.
O ratyfikacji, przyjęciu lub zatwierdzeniu zmiany powiadamiany jest na piśmie rząd pełniący funkcję depozytariusza.
5) Zmiana wchodzi w życie dla tych Umawiających się Stron, które ją ratyfikowały, przyjęły lub zatwierdziły trzydziestego dnia po otrzymaniu przez rząd będący depozytariuszem zawiadomienia o jej ratyfikacji, przyjęciu lub zatwierdzeniu przez przynajmniej cztery piąte Umawiających się Stron.
Następnie zmiana wchodzi w życie każdej innej Umawiającej się Strony trzydziestego dnia po złożeniu do depozytu przez Umawiającą się Stronę dokumentu ratyfikacyjnego, przyjęcia lub zatwierdzenia zmiany.
6) Załączniki I, II i III mogą zostać zmienione przez Międzynarodową Komisję zgodnie z artykułem 5 jej Statutu.
Artykuł 24
Rozstrzyganie sporów
1.
W przypadku powstania sporu między dwiema lub więcej Umawiającymi się Stronami w sprawie wykładni lub stosowania niniejszej Konwencji dążą one do znalezienia rozwiązania na drodze negocjacji lub w jakikolwiek inny sposób rozstrzygania sporów możliwy do przyjęcia przez strony sporu, a jeśli sytuacja tego wymaga, przy pomocy Międzynarodowej Komisji.
2. a) Jeśli strony sporu nie są w stanie rozstrzygnąć go zgodnie z ustępem 1 niniejszego artykułu w rozsądnym terminie, ale nie dłuższym niż 12 miesięcy po powiadomieniu Międzynarodowej Komisji o wyniknięciu sporu przez jedną ze stron, spór zostaje przedłożony do obligatoryjnej decyzji w ramach jednego ze środków pokojowej ugody:
- Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości,
- postępowania arbitrażowego zgodnie z załącznikiem V do niniejszej Konwencji.
b) Przy ratyfikacji, przyjęciu, zatwierdzeniu lub przystąpieniu do niniejszej Konwencji lub w każdym innym terminie późniejszym Umawiająca się Strona może oświadczyć na piśmie depozytariuszowi, że w przypadku sporu nierozstrzygniętego zgodnie z ustępem 1 niniejszego artykułu przyjmuje jeden lub obydwa środki rozstrzygania sporów określone w literze a) niniejszego ustępu.
c) Jeśli strony sporu przyjęły obydwa środki rozstrzygania sporów określone w literze a) niniejszego ustępu, spór przedkładany jest Międzynarodowemu Trybunałowi Sprawiedliwości, o ile strony nie uzgadniają inaczej.
d) Jeśli strony sporu nie przyjęły tych samych środków rozstrzygania sporów określonych w literze a) niniejszego ustępu, spór jest przedkładany do postępowania arbitrażowego.
e) Uważa się, że Umawiająca się Strona, która nie złożyła oświadczenia zgodnie z literą b) niniejszego ustępu lub której oświadczenie nie jest już obowiązujące, przyjęła postępowanie arbitrażowe.
Artykuł 25
Podpisanie
Niniejsza Konwencja jest otwarta do podpisu przez państwa naddunajskie w pełni uprawnione do praw i przywilejów członkostwa w Organizacji Narodów Zjednoczonych zgodnie z Kartą NZ, jak również przez Wspólnotę Europejską i każdą inną regionalną organizację integracji gospodarczej, na rzecz której państwa te jako jej członkowie przekazały kompetencje w kwestiach uregulowanych niniejszą Konwencją w Sofii dnia 29 czerwca 1994 roku.
Artykuł 26
Ratyfikacja, przyjęcie lub zatwierdzenie
Niniejsza Konwencja podlega ratyfikacji, przyjęciu lub zatwierdzeniu.
Dokumenty ratyfikacyjne, przyjęcia lub zatwierdzenia składane są rządowi Rumunii, który pełni funkcję depozytariusza niniejszej Konwencji.
Artykuł 27
Wejście w życie
Niniejsza Konwencja wchodzi w życie dziewięćdziesiątego dnia następującego po dniu złożenia dziewiątego dokumentu ratyfikacyjnego, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia.
Dla każdego państwa lub regionalnej organizacji integracji gospodarczej ratyfikującego, przyjmującego, zatwierdzającego lub przystępującego do niniejszej Konwencji po złożeniu dziewiątego dokumentu ratyfikacyjnego, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia, niniejsza Konwencja wchodzi w życie dziewięćdziesiątego dnia od dnia złożenia przez dane państwo lub regionalną organizację integracji gospodarczej dokumentu ratyfikacyjnego, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia.
Artykuł 28
Przystąpienie, udział
1.
Państwo lub regionalna organizacja integracji gospodarczej, jak określono w artykule 25 niniejszej Konwencji, które nie podpisało niniejszej Konwencji może przystąpić do niniejszej Konwencji.
Dokument przystąpienia zostaje złożony depozytariuszowi.
2.
Umawiające się Strony mogą jednomyślnie zaprosić inne państwo lub regionalną organizację integracji gospodarczej do przystąpienia do niniejszej Konwencji lub do udziału w niej ze statusem doradczym.
Artykuł 29
Wystąpienie
W każdej chwili po pięciu latach od dnia wejścia w życie niniejszej Konwencji w odniesieniu do danej Strony Strona ta może wystąpić z niniejszej Konwencji w drodze złożenia pisemnej notyfikacji depozytariuszowi.
Wystąpienie takie staje się skuteczne rok po dniu otrzymania notyfikacji przez depozytariusza.
Artykuł 30
Funkcje depozytariusza
Rząd będący depozytariuszem pełni funkcje depozytariusza niniejszej Konwencji, w szczególności, depozytariusz zawiadamia Umawiające się Strony:
a) o złożeniu dokumentów ratyfikacyjnych, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia, o wystąpieniu lub innych informacjach, deklaracjach i dokumentach przewidzianych w niniejszej Konwencji;
b) o dacie wejścia w życie niniejszej Konwencji.
Artykuł 31
Teksty autentyczne, depozytariusz
Oryginał niniejszej Konwencji, której teksty angielski i niemiecki są na równi autentyczne, zostaje złożony rządowi Rumunii, który przesyła jej uwierzytelnione odpisy Umawiającym się Stronom.
W dowód czego niżej wymienieni, odpowiednio umocowani w tym celu przez swoje rządy, podpisali Konwencję w sprawie współpracy na rzecz ochrony i trwałego użytkowania Dunaju (Konwencję o ochronie Dunaju).
Umowa o współpracy
między Wspólnotą Europejską a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii
WSPÓLNOTA EUROPEJSKA,
dalej zwana "Wspólnotą",
z jednej strony, i
BYŁA JUGOSŁOWIAŃSKA REPUBLIKA MACEDONII,
z drugiej strony,
ZDECYDOWANE pogłębić współpracę gospodarczą między Wspólnotą a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii;
ZDECYDOWANE wpierać rozwój i zróżnicowanie współpracy gospodarczej, finansowej i handlowej w celu sprzyjania lepszej równowadze, jak również poprawieniu struktury ich handlu oraz rozszerzeniu jego rozmiaru oraz zwiększeniu dobrobytu ich ludności;
ZDECYDOWANE zagwarantować pewniejsze podstawy współpracy, zgodnie z ich zobowiązaniami międzynarodowymi;
ZDECYDOWANE przyczynić się do wzmocnienia stabilności regionalnej oraz do otwarcia i ustanowienia stosunków współpracy między krajami Europy Południowo-Wschodniej, mając na uwadze szczególną sytuację Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii;
ŚWIADOME, że Umowa przejściowa z dnia 13 września 1995 roku przyczynia się do regionalnej stabilności i sprzyja współpracy między Grecją a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii;
ŚWIADOME, że Była Jugosłowiańska Republika Macedonii podjęła inicjatywę prowadzącą do przyjęcia przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych rezolucji nr 48/84B w dniu 16 grudnia 1993 roku w sprawie rozwoju dobrosąsiedzkich stosunków między państwami bałkańskimi;
ŚWIADOME konieczności wprowadzenia harmonijnych stosunków gospodarczych i handlowych między Wspólnotą a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii;
ŚWIADOME znaczenia nadania pełnej mocy obowiązywania wszystkich postanowień i zasad procesu Organizacji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie (OBWE), w szczególności tych zawartych w Akcie Końcowym z Helsinek oraz dokumentów końcowych z konferencji w Madrycie, Wiedniu i Kopenhadze, a także Paryskiej Karty Nowej Europy, w szczególności w odniesieniu do zasad państwa prawa, demokracji i praw człowieka, jak również dokumentów z konferencji w Bonn w sprawie współpracy gospodarczej;
ŚWIADOME, że przestrzeganie zasad demokratycznych i podstawowych praw człowieka ustanowionych w Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka stanowi podstawę dla polityki wewnętrznej i międzynarodowej Wspólnoty i Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii oraz stanowi istotny element niniejszej Umowy;
ŚWIADOME, że to samo stosuje się do zasad gospodarki rynkowej, określonych w dokumencie z konferencji z Bonn w sprawie współpracy gospodarczej;
UZNAJĄC znaczenie rozwoju społecznego, który powinien iść w parze z rozwojem gospodarczym;
UZNAJĄC znaczenie gwarancji praw grup etnicznych i narodowych oraz mniejszości, zgodnie ze zobowiązaniami podjętymi w ramach Organizacji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie (OBWE);
ŚWIADOME znaczenia wzmocnienia instytucji demokratycznych i wsparcia procesu reform gospodarczych w Byłej Jugosłowiańskiej Republice Macedonii, mając na uwadze ogólną sytuację w regionie oraz szczególne trudności gospodarcze Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii;
PRAGNĄC ustanowienia prawidłowego dialogu politycznego we wszystkich dwustronnych i międzynarodowych kwestiach, będących przedmiotem wspólnego zainteresowania, kładąc szczególny nacisk na stworzenie warunków ułatwiających stopniowe zbliżanie Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii do Wspólnoty oraz sprzyjanie współpracy i stworzenie dobrosąsiedzkich stosunków w regionie;
ŚWIADOME, że gotowość Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii do wprowadzenia współpracy i stosunków z pozostałymi krajami regionu stanowi istotny czynnik w rozwoju stosunków i współpracy między Wspólnotą a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii;
ŚWIADOME, że niniejsza Umowa stanowi pierwszy etap w stosunkach umownych między Wspólnotą a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii oraz że Umawiające się Strony pragną wzmocnić stosunki umowne możliwie jak najszybciej, mając w pełni na uwadze aspiracje Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii do rozwijania bliskich stosunków z Unią Europejską,
POSTANOWIŁY zawrzeć niniejszą Umowę i wyznaczyły w tym celu jako swoich Pełnomocników:
WSPÓLNOTA EUROPEJSKA:
BYŁA JUGOSŁOWIAŃSKA REPUBLIKA MACEDONII:
KTÓRZY, po wymianie swych pełnomocnictw uznanych za należyte i sporządzone we właściwej formie,
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Celem niniejszej Umowy między Wspólnotą a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii jest wpieranie wszechstronnej współpracy między Umawiającymi się Stronami w celu przyczyniania się do rozwoju gospodarczego Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii, w szczególności rozwoju gospodarki rynkowej, oraz pogłębiania stosunków między Umawiającymi się Stronami.
Pomoc i współpraca ze strony Wspólnoty dla Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii przyczynia się do stworzenia dobrosąsiedzkich stosunków i do rozwoju handlu i współpracy regionalnej.
W tym celu zostaną przyjęte i wprowadzone w życie postanowienia i środki w dziedzinie współpracy gospodarczej, technicznej i finansowej oraz w handlu.
Gotowość Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii do wprowadzenia wszechstronnych i dobrosąsiedzkich stosunków z pozostałymi krajami w regionie, w tym wspieranie współpracy gospodarczej i handlu, stanowi istotny czynnik w rozwoju współpracy i stosunków między Wspólnotą a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii, co przewidziano w niniejszej Umowie.
Przestrzeganie zasad demokratycznych i praw człowieka, ustanowionych w Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka, Akcie Końcowym z Helsinek oraz Paryskiej Karcie Nowej Europy stanowi podstawę dla polityki wewnętrznej i międzynarodowej Wspólnoty i Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii oraz stanowi istotny element niniejszej Umowy.
To samo stosuje się do zasad gospodarki rynkowej, określonych w dokumencie z konferencji w Bonn w sprawie współpracy gospodarczej.
Umawiające się Strony uznają znaczenie rozwoju społecznego, który powinien iść w parze z rozwojem gospodarczym.
W tym kontekście Umawiające się Strony zwracają szczególną uwagę na przestrzeganie podstawowych praw społecznych.
TYTUŁ I
WSPÓŁPRACA GOSPODARCZA, TECHNICZNA I FINANSOWA
Artykuł 2
Wspólnota oraz Była Jugosłowiańska Republika Macedonii współpracują w celu przyczynienia się do rozwoju Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii, dokładając dodatkowych starań do tych poczynionych już przez Byłą Jugosłowiańską Republikę Macedonii i wzmocnienia związków gospodarczych istniejących między Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii a Wspólnotą na jak najszerszych podstawach i dla obopólnych korzyści Umawiających się Stron.
Szczególną uwagę należy zwrócić na działania i na współpracę mającą międzyregionalne i transeuropejskie znaczenie.
Artykuł 3
W celu realizacji współpracy, określonej w artykule 2, należy w szczególności wziąć pod uwagę cele i priorytety rozwoju Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii.
Artykuł 4
1.
Celem współpracy w dziedzinie przemysłu między Wspólnotą a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii jest wspieranie, w szczególności:
- udziału Wspólnoty w wysiłkach podjętych przez Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii, zmierzających do modernizacji i restrukturyzacji swojego przemysłu w celu ułatwienia przejścia do gospodarki rynkowej i rozwoju współpracy gospodarczej z pozostałymi krajami regionu,
- badań rynkowych i promocji handlu przez obie Umawiające się Strony na swoich rynkach, jak też i na rynkach państw trzecich,
- transferu i rozwoju technologii oraz know-how w Byłej Jugosłowiańskiej Republice Macedonii,
- rozwoju współpracy przy produkcji długoterminowej między podmiotami gospodarczymi Umawiających się Stron, pozwalającej na ustanowienie bardziej stabilnych i zrównoważonych związków między gospodarkami,
- wysiłków w poszukiwaniu właściwych sposobów i środków w celu wyeliminowania wszelkich barier w handlu, mogących utrudniać dostęp do ich rynków,
- oferowania towarów i usług w formie przetargu,
- organizacji kontaktów i spotkań między twórcami polityki przemysłowej, organizatorami i podmiotami gospodarczymi w celu zachęcenia do ustanawiania w dziedzinie przemysłu nowych stosunków, zgodnie z celami niniejszej Umowy,
- wymiany dostępnych informacji dotyczących perspektyw i prognoz krótko- i średnioterminowych, odnoszących się do produkcji, konsumpcji i handlu.
2.
Umawiające się Strony wpierają rozwój i wzmocnienie rzemiosła, małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP) i ich organizacji w Byłej Jugosłowiańskiej Republice Macedonii, jak również współpracę między rzemiosłem i małymi i średnimi przedsiębiorstwami Wspólnoty i Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii.
W tym celu wpierają wymianę informacji oraz transfer technologii, a także współpracę między przedsiębiorstwami, w szczególności poprzez ustanowienie stosownych związków z podmiotami gospodarczymi ze Wspólnoty (takimi jak BRE, BC-Net, sieć Euro Info) i bezpośrednich kontaktów handlowych między przedsiębiorstwami (takich jak wydarzenia Interprise i/lub udział w Europartenariacie).
3.
Zgodnie z zasadami gospodarki rynkowej i Traktatu Karty Energetycznej celem współpracy w dziedzinie energetyki między Wspólnotą a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii jest w szczególności wspieranie ułatwiania przesyłu energii, rozważanie możliwości połączenia sieci energetycznych oraz udziału podmiotów gospodarczych Umawiających się Stron w programach badań, produkcji i przetwarzania zasobów energetycznych Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii oraz wszystkich innych projektów będących przedmiotem wspólnego zainteresowania.
4.
Umawiające się Strony współpracują w celu wspierania rozwoju norm w sektorze górniczym i modernizacji istniejących instalacji.
Artykuł 5
Umawiające się Strony współpracują w dziedzinie badań i rozwoju technologicznego zgodnie z istniejącymi instrumentami.
Artykuł 6
1.
Głównym celem współpracy w dziedzinie rolnictwa między Wspólnotą a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii jest:
- wpieranie współpracy naukowej i technicznej w zakresie projektów będących przedmiotem wspólnego zainteresowania, także w państwach trzecich,
- w szczególności wspieranie wzajemnie korzystnych projektów inwestycji i w związku z tym wspieranie wysiłków w celu osiągnięcia komplementarności.
2.
W tym celu Wspólnota i Była Jugosłowiańska Republika Macedonii:
- nasilają wymianę informacji dotyczących orientacji ich polityk rolnych, włączając prognozy krótko- i średnioterminowe w zakresie produkcji, konsumpcji i handlu,
- ułatwiają i wspierają badanie praktycznych programów współpracy, będących przedmiotem zainteresowania obu Umawiających się Stron,
- wspierają polepszenie i rozszerzenie kontaktów między podmiotami gospodarczymi.
Artykuł 7
1.
W dziedzinie transportu Wspólnota i Była Jugosłowiańska Republika Macedonii zbadają możliwości:
- poprawy i rozwoju, w szczególności w celu osiągnięcia komplementarności, międzynarodowych usług transportu, włączając transport kombinowany, uwzględniając kontekst regionalny, oraz
- realizacji specjalnych programów w tej dziedzinie, będących przedmiotem wspólnego zainteresowania.
2.
Współpraca ma także na celu sprzyjanie udoskonalaniu i rozwojowi infrastruktury dla obopólnych korzyści Umawiających się Stron.
W tym celu Wspólnota i Była Jugosłowiańska Republika Macedonii wymienią informacje na temat projektów budowy dróg przelotowych, będących przedmiotem wspólnego zainteresowania, oraz wspierają współpracę zmierzającą do ich realizacji.
3.
Ponadto Wspólnota i Była Jugosłowiańska Republika Macedonii dokonują wymiany poglądów i informacji na temat rozwoju ich polityk transportowych.
Artykuł 8
Wspólnota i Była Jugosłowiańska Republika Macedonii wspierają wymianę informacji na temat turystyki, jak również udział we wspólnych badaniach na temat możliwości rozwoju tego sektora w sposób zrównoważony i trwały oraz pobudzają kontakty między ich właściwymi organami i stowarzyszeniami branży turystycznej w celu zwiększenia ruchu turystycznego.
Artykuł 9
W celu poprawy stanu zdrowia, jakości i trybu życia, środowiska i warunków życia obydwu Umawiających się Stron, gromadząc wiedzę techniczną w zakresie kwestii dotyczących środowiska, jak również popierając współpracę w zakresie problemów dotyczących środowiska, Wspólnota i Była Jugosłowiańska Republika Macedonii dokonują wymiany informacji na temat rozwoju ich poszczególnych polityk, kładąc szczególny nacisk na trwały rozwój i popierają wspólną realizację określonych programów.
Artykuł 10
Rada Współpracy okresowo ustala wytyczne w zakresie współpracy dla osiągnięcia celów ustalonych w niniejszej Umowie. 2.
Rada Współpracy jest odpowiedzialna za szukanie sposobów i środków umożliwiających wprowadzenie współpracy w dziedzinach określonych w niniejszej Umowie. TYTUŁ II
Umowa
między Wspólnotą Europejską a Kanadą o współpracy i wzajemnej pomocy w sprawach celnych
WSPÓLNOTA EUROPEJSKA i RZĄD KANADY,
dalej zwane "Umawiającymi się Stronami",
OPIERAJĄC się na uprzywilejowanych stosunkach ustanowionych w Umowie Ramowej w sprawie współpracy handlowej i gospodarczej między Wspólnotami Europejskimi i Kanadą, podpisanej w Ottawie dnia 6 lipca 1976 roku,
BIORĄC POD UWAGĘ Deklarację z dnia 22 listopada 1990 roku w sprawie stosunków między Wspólnotą Europejską i Kanadą,
UZNAJĄC Wspólną Deklarację w sprawie stosunków między Unią Europejską i Kanadą podpisaną w Ottawie dnia 17 grudnia 1996 roku,
ZWAŻYWSZY, że naruszenia ustawodawstwa celnego stanowią szkodę dla ich interesów gospodarczych, fiskalnych, społecznych, kulturalnych i handlowych,
WIERZĄC, że powinno zostać podjęte zobowiązanie rozwijania współpracy celnej w najszerszym możliwym zakresie, w tym, ale nie wyłącznie, w zakresie upraszczania i harmonizacji procedur celnych,
BIORĄC POD UWAGĘ znaczenie właściwego obliczania należności celnych i podatków pobieranych przy przywozie i wywozie oraz zapewnienia właściwego stosowania środków zakazu, ograniczania i kontroli,
UZNAJĄC potrzebę międzynarodowej współpracy w sprawach związanych ze stosowaniem i egzekwowaniem ich ustawodawstwa celnego,
PRZEKONANI, że działania przeciwko naruszeniom ustawodawstwa celnego mogą być bardziej skuteczne przez ścisłą współpracę między ich władzami celnymi,
UWZGLĘDNIAJĄC właściwe instrumenty Rady Współpracy Celnej, w szczególności zalecenie w sprawie wzajemnej pomocy administracyjnej z dnia 5 grudnia 1953 roku,
UWZGLĘDNIAJĄC także konwencje międzynarodowe zawierające zakazy, ograniczenia i szczególne środki kontroli w stosunku do określonych towarów,
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
TYTUŁ I
POSTANOWIENIA OGÓLNE
Artykuł 1
Definicje
Do celów niniejszej umowy,
1) "władze celne" oznaczają:
- w przypadku Wspólnoty Europejskiej: właściwe służby Komisji Wspólnot Europejskich oraz władze celne Państw Członkowskich Wspólnoty Europejskiej,
- w przypadku Kanady: właściwe służby Departamentu Przychodów Krajowych;
2) "ustawodawstwo celne" oznacza:
- w przypadku Wspólnoty Europejskiej: przepisy prawne przyjęte przez Wspólnotę Europejską, regulujące przywóz i wywóz, tranzyt towarów i obejmowanie ich procedurami celnymi, włączając środki zakazu, ograniczania i kontroli,
- w przypadku Kanady: przepisy ustawowe i wykonawcze dotyczące przywozu, wywozu, tranzytu towarów i obejmowania ich procedurami celnymi, włączając środki zakazu, ograniczania i kontroli, których stosowanie i wykonywanie jest zastrzeżone dla władz celnych, oraz wszelkie przepisy wykonawcze wydane przez władze celne w wykonaniu swoich kompetencji;
3) "naruszenie ustawodawstwa celnego" oznacza jakiekolwiek naruszenie lub usiłowanie naruszenia przepisów celnych;
4) "informacja" oznacza jakiekolwiek dane, dokumenty, raporty lub ich uwierzytelnione odpisy albo poświadczone kopie oraz inne materiały, włączając dane poddane przetworzeniu lub analizie w celu dostarczenia wskazówek dotyczących naruszenia ustawodawstwa celnego;
5) "osoba" oznacza osobę fizyczną lub prawną;
6) "dane osobowe" oznaczają wszelkie informacje dotyczące zidentyfikowanej osoby fizycznej lub możliwej do zidentyfikowania osoby fizycznej;
7) "władza, do której kierowany jest wniosek" oznacza właściwą władzę celną, która otrzymuje wniosek o udzielenie pomocy;
8) "władza wnioskująca" oznacza właściwą władzę celną, która występuje z wnioskiem o udzielenie pomocy.
TYTUŁ II
WSPÓŁPRACA CELNA
Artykuł 2
Zakres współpracy
1.
Umawiające się Strony zobowiązują się do rozwoju współpracy celnej w najszerszym możliwym zakresie.
2.
W myśl niniejszej umowy współpraca celna obejmuje wszystkie zagadnienia związane ze stosowaniem ustawodawstwa celnego.
Artykuł 3
Pomoc techniczna udzielana państwom trzecim
Tam, gdzie to właściwe, Umawiające się Strony informują siebie nawzajem o działaniach podjętych lub o działaniach, które mają być podjęte wraz z państwami trzecimi, w zakresie pomocy technicznej w sprawach celnych, w celu usprawnienia tych działań.
Artykuł 4
Uproszczenia i harmonizacja
Umawiające się Strony postanawiają dążyć do uproszczenia i harmonizacji swoich procedur celnych, uwzględniając prace wykonane w tym względzie w ramach organizacji międzynarodowych.
Postanawiają także dokonać analizy sposobów i środków rozwiązywania wszelkich trudności związanych ze sprawami celnymi, które mogą pojawić się między nimi.
Artykuł 5
Wymiana personelu
Władze celne mogą dokonywać wymiany personelu, gdy uznają to za korzystne dla obu Stron, w celu doskonalenia wzajemnego zrozumienia stosowanych technik i procedur celnych oraz systemów komputerowych.
Artykuł 6
Komputeryzacja
Umawiające się Strony współpracują w zakresie komputeryzacji procedur i formalności celnych w celu ułatwienia wymiany handlowej między nimi.
TYTUŁ III
WZAJEMNA POMOC
Artykuł 7
Zakres pomocy
1.
Władze celne pomagają sobie wzajemnie, na wniosek lub z własnej inicjatywy, poprzez dostarczanie odpowiednich informacji pomocnych dla zapewnienia właściwego stosowania ustawodawstwa celnego oraz zapobiegania, wykrywania i zwalczania wszelkich naruszeń ustawodawstwa celnego.
2.
Pomoc udzielana na mocy niniejszego tytułu przez obie Umawiające się Strony jest wykonywana w zgodzie z ich odpowiednimi przepisami ustawowymi, wykonawczymi i innymi instrumentami prawnymi, oraz w granicach uprawnień ich władz celnych i dostępnych zasobów.
3.
Niniejszy tytuł dotyczy wyłącznie wzajemnej pomocy administracyjnej udzielanej sobie przez Umawiające się Strony; postanowienia niniejszego tytułu nie powodują powstania prawa po stronie osoby prywatnej do uzyskiwania informacji, uzyskiwania, zatajania lub wyłączania jakichkolwiek dowodów, a także do przeszkadzania w realizacji wniosku.
4.
Niniejszy tytuł nie uchybia przepisom regulującym wzajemną pomoc w sprawach karnych.
Nie ma również zastosowania do informacji uzyskanych w wyniku działań na wniosek władz sądowych, z wyjątkiem przypadku, gdy udzielenie takiej informacji jest poprzedzone zgodą wspomnianych władz sądowych, konsultowanej w tym celu odnośnie do każdego przypadku.
Artykuł 8
Informacje o metodach, kierunkach i działaniach
1.
Władze celne przekazują sobie wzajemnie, na wniosek lub z własnej inicjatywy, wszelkie dostępne informacje odnoszące się do:
a) nowych technik egzekwowania prawa celnego, które okazały się skuteczne;
b) nowych tendencji, sposobów i metod popełniania naruszeń ustawodawstwa celnego.
2.
Na wniosek lub z własnej inicjatywy władze celne dostarczają sobie wzajemnie informacji o działaniach wykonanych lub planowanych, które stanowią lub wydają się stanowić naruszenie ustawodawstwa celnego na terytorium Umawiającej się Strony.
Artykuł 9
Pomoc na podstawie wniosku
1.
Na prośbę władzy wnioskującej o pomoc władza, do której kierowany jest wniosek, przekazuje jej informacje o ustawodawstwie celnym oraz procedurach stosowanych w Umawiającej się Stronie, do której kierowany jest wniosek, i odnoszące się do dochodzeń w sprawie naruszeń ustawodawstwa celnego.
2.
Na prośbę władzy wnioskującej władza, do której kierowany jest wniosek, przekazuje w szczególności następujące informacje:
a) czy towary przywiezione na terytorium Umawiającej się Strony wnioskującej zostały wywiezione zgodnie z prawem z terytorium Umawiającej się Strony, do której kierowany jest wniosek, określając, gdy sytuacja tego wymaga, procedury celne, którymi objęto te towary;
b) czy towary wywiezione z terytorium Umawiającej się Strony wnioskującej zostały przywiezione zgodnie z prawem na terytorium Umawiającej się Strony, do której kierowany jest wniosek, określając, gdy sytuacja tego wymaga, procedury celne, którymi objęto te towary.
3.
Na prośbę władzy wnioskującej i z zastrzeżeniem postanowień szczególnych artykułu 13 władza, do której kierowany jest wniosek, dostarcza informacji i utrzymuje szczególny nadzór nad:
a) osobami, co do których wiadomo władzy wnioskującej, że popełniły naruszenie ustawodawstwa celnego lub są podejrzewane o takie naruszenie;
b) towarami w transporcie lub w magazynach, co do których władza wnioskująca poinformowała o podejrzeniu przemytu;
c) środkami transportu, co do których władza wnioskująca podejrzewa, że są używane w celu popełnienia naruszenia ustawodawstwa celnego;
d) pomieszczeniami, co do których władza wnioskująca podejrzewa, że są używane w celu popełnienia naruszenia ustawodawstwa celnego.
Artykuł 10
Pomoc samorzutna
W poważnych przypadkach, które mogą stanowić istotne zagrożenie dla gospodarki, zdrowia publicznego, bezpieczeństwa publicznego lub innego żywotnego interesu jednej z Umawiających się Stron, władze celne drugiej Strony dostarczają w możliwym zakresie informacji z własnej inicjatywy.
Artykuł 11
Forma przekazywania informacji
1.
Władza, do której kierowany jest wniosek, przekazuje odpowiednie informacje władzy wnioskującej w formie dokumentów, poświadczonych kopii dokumentów, raportów lub ich elektronicznych wersji.
Wszelkie informacje istotne dla interpretacji lub użycia przekazanych informacji są dostarczane w tym samym czasie.
2.
Oryginalne akta, dokumenty lub inne materiały są przekazywane tylko na wniosek, w przypadku gdy kopie zostaną uznane za niewystarczające.
Na szczególny wniosek kopie tych akt, dokumentów i innych materiałów zostaną w sposób właściwy poświadczone.
3.
Oryginalne akta, dokumenty lub inne materiały, które zostały przekazane, są zwracane możliwie szybko; uprawnienia władzy, do której kierowany jest wniosek, lub stron trzecich w stosunku do oryginałów pozostają niezmienione.
Artykuł 12
Biegli i świadkowie
1.
Władze celne Umawiającej się Strony mogą upoważnić swoich pracowników, na wniosek władz celnych drugiej Umawiającej się Strony, do stawienia się jako świadkowie lub biegli w postępowaniu sądowym lub administracyjnym na terytorium drugiej Umawiającej się Strony i do przedstawienia takich akt, dokumentów i innych materiałów, lub poświadczonych kopii tych dokumentów, które mogą być uznane jako istotne w tym postępowaniu.
2.
Przy stawianiu się w postępowaniu sądowym lub administracyjnym w okolicznościach, o których mowa w ustępie 1, świadkom i biegłym będzie przyznana pełna ochrona prawna według prawa Strony wnioskującej, odnosząca się do zeznań o charakterze uprzywilejowanym lub poufnym, które mogą być chronione przed ujawnieniem według tego prawa.
3.
Wnioski przedstawione zgodnie z ustępem 1 muszą szczegółowo wskazywać, w jakiej sprawie i z racji jakiego tytułu lub kwalifikacji urzędnik będzie przesłuchiwany.
Artykuł 13
Przekazywanie wniosków
1.
Wnioski o pomoc na mocy niniejszego tytułu są sporządzane na piśmie oraz towarzyszą im wszelkie dokumenty uznane za użyteczne.
Jeśli wymagają tego okoliczności, wnioski mogą być składane także ustnie.
Takie wnioski będą niezwłocznie potwierdzone na piśmie.
Wnioski pisemne mogą być złożone w postaci elektronicznej; w takiej sytuacji może być wykonana dokumentacja na papierze.
2.
Wnioski składane na podstawie ustępu 1 zawierają następujące informacje:
a) władza wnioskująca;
b) wnioskowany środek;
c) przedmiot i przyczyna składania wniosku;
d) odpowiednie przepisy ustawowe, akty wykonawcze oraz inne instrumenty prawne;
e) możliwie dokładne i precyzyjne informacje na temat osób będących celem działań; oraz
f) podsumowanie istotnych faktów oraz dochodzeń już podjętych do danej chwili, wraz ze wskazaniem władz celnych zaangażowanych w momencie składania wniosku.
3.
Władza, do której kierowany jest wniosek, zgadza się na przestrzeganie określonej procedury przy udzielaniu odpowiedzi na wniosek, chyba że ta procedura stałaby w sprzeczności z przepisami prawnymi i administracyjnymi Umawiającej się Strony, do której kierowany jest wniosek.
4.
Informacje, o których mowa w niniejszym tytule, są przekazywane wyłącznie urzędnikom wyraźnie wskazanym w tym celu przez władze celne każdej ze stron.
Listy wskazanych w ten sposób urzędników są wymienione między Stronami zgodnie z artykułem 19 ustęp 3.
5.
Wnioski są składane w oficjalnym języku władzy, do której kierowany jest wniosek, lub w języku uznawanym przez tę władzę.
6.
Jeżeli wniosek nie spełnia wymogów formalnych, władza, do której kierowany jest wniosek, może żądać korekty lub uzupełnienia wniosku.
Władza, do której kierowany jest wniosek, może podjąć środki tymczasowe.
Artykuł 14
Realizacja wniosków
1.
Jeżeli władza, do której kierowany jest wniosek, nie jest w posiadaniu informacji, których wniosek dotyczy, podejmuje jedno z następujących działań zgodnie ze swoim ustawodawstwem:
a) wszczyna dochodzenie w celu uzyskania tych informacji;
b) natychmiast przekazuje wniosek odpowiedniej instytucji; lub
c) wskazuje odpowiednie instytucje, których wniosek dotyczy.
2.
Dochodzenie prowadzone zgodnie z ustępem 1 litera a) może obejmować przyjmowanie zeznań od osób, które mogą dostarczyć informacji w związku z naruszeniem ustawodawstwa celnego, oraz od świadków i biegłych.
Artykuł 15
Obowiązki urzędników
1.
Na pisemną prośbę, za zgodą władzy, do której kierowany jest wniosek, oraz z zastrzeżeniem warunków przez nią ustalonych, do celów czynności dochodzeniowych w sprawie naruszenia ustawodawstwa celnego, urzędnicy specjalnie wyznaczeni przez władzę wnioskującą mogą być obecni w czasie dochodzenia prowadzonego przez władzę, do której kierowany jest wniosek, na terytorium Strony, do której kierowany jest wniosek, w sprawach istotnych dla władzy wnioskującej.
2.
Gdy urzędnicy władzy wnioskującej są obecni na terytorium drugiej Umawiającej się Strony w okolicznościach, o których mowa w ustępie 1, muszą być przygotowani do przedstawienia w każdej chwili dowodów swoich uprawnień urzędowych.
3.
Odpowiednio upoważnieni urzędnicy jednej Umawiającej się Strony mogą, za zgodą drugiej Umawiającej się Strony oraz w ramach warunków przez nią przewidzianych, uzyskiwać z biur władzy, do której kierowany jest wniosek, lub innych władz, za które władza, do której kierowany jest wniosek, jest odpowiedzialna, informacje dotyczące naruszenia ustawodawstwa celnego, których władza wnioskująca potrzebuje dla celów niniejszego tytułu.
Artykuł 16
Poufność informacji
1.
Każda informacja otrzymana na mocy niniejszego tytułu jest traktowana jako poufna i podlega co najmniej takiej samej ochronie, jaką zapewniają informacjom tego rodzaju przepisy prawa wewnętrznego Umawiającej się Strony, która je otrzymuje.
2.
Otrzymana informacja służy wyłącznie do celów niniejszego tytułu.
W przypadku gdy jedna z Umawiających się Stron zwraca się o użycie takiej informacji do innych celów, musi uprzednio uzyskać zgodę na piśmie władzy celnej dostarczającej informację.
Informacja zostaje użyta z zastrzeżeniem ograniczeń zarządzonych przez tę władzę.
3.
Ustęp 2 nie utrudnia użycia informacji w jakimkolwiek postępowaniu sądowym lub administracyjnym wszczętym po jej uzyskaniu w sprawie niestosowania się do ustawodawstwa celnego.
Umawiające się Strony mogą, we własnych dokumentach dowodowych, raportach i zeznaniach oraz w postępowaniu wszczętym lub zarzutach wniesionych przed sądem, używać dowodów uzyskanych zgodnie z przepisami niniejszego tytułu.
Właściwy organ, który dostarczył tych dowodów, jest z wyprzedzeniem informowany o takim sposobie użycia informacji.
4.
Dane osobowe mogą być wymieniane tylko w przypadku, gdy otrzymująca je Umawiająca się Strona podejmie się ochrony tych danych w stopniu co najmniej odpowiadającym stopniowi ochrony tych danych w Umawiającej się Stronie, która ich dostarcza.
5.
Upowszechnianie informacji między władzami celnymi wewnątrz każdej Umawiającej się Strony będzie mieć miejsce tylko wtedy, gdy jest to potrzebne.
W przypadku gdy informacja będzie upowszechniana na mocy niniejszego ustępu, Umawiająca się Strona dostarczająca informacji jest o tym informowana z wyprzedzeniem.
Artykuł 17
Wyjątki od zobowiązania do udzielenia pomocy
1.
W przypadku gdy pomoc udzielana na mocy niniejszego tytułu naruszałaby suwerenność Państwa Członkowskiego Wspólnoty Europejskiej lub Kanady lub szkodziłaby bezpieczeństwu, porządkowi publicznemu lub innym żywotnym interesom Umawiającej się Strony (takich jak wymienione w artykule 16 ustęp 4), oznaczałaby pogwałcenie tajemnicy przemysłowej, handlowej lub zawodowej lub byłaby niezgodna z prawem tej-Strony, pomocy można odmówić lub uzależnić jej udzielenie od spełnienia określonych warunków lub wymagań.
2.
Jeśli władza wnioskująca nie byłaby w stanie spełnić podobnej prośby, zwróci na to uwagę w swoim wniosku.
Wykonanie tego wniosku pozostawia się uznaniu władzy, do której kierowany jest wniosek.
3.
Władza, do której kierowany jest wniosek, może odroczyć pomoc ze względu na to, że udzielenie pomocy będzie kolidować z trwającym dochodzeniem, ściganiem lub postępowaniem sądowym.
W takim przypadku władza, do której kierowany jest wniosek, konsultuje się z władzą wnioskującą w celu ustalenia, czy pomoc może być udzielona z zastrzeżeniem warunków, których może wymagać władza, do której kierowany jest wniosek.
4.
Gdy odmawia się pomocy lub jest ona odroczona, powody odmowy lub odroczenia zostają niezwłocznie podane.
Artykuł 18
Koszty
1.
Władze celne odstępują od roszczeń zwrotu kosztów poniesionych w związku z realizacją niniejszego tytułu.
2.
Jeśli w celu spełnienia wniosku są lub będą poniesione znaczne lub nadzwyczajne wydatki, Umawiające się Strony konsultują się wzajemnie w celu ustalenia warunków wykonania wniosku oraz sposobu pokrycia kosztów.
TYTUŁ IV
POSTANOWIENIA KOŃCOWE
Artykuł 19
Wykonywanie umowy
1.
Administrowanie niniejszą umową powierza się właściwym służbom Komisji Wspólnot Europejskich oraz, w zakresie właściwości, władzom celnym Państw Członkowskich i władzom celnym Kanady.
2.
Władze celne podejmują niezbędne środki, żeby ich urzędnicy odpowiedzialni za ściganie i zwalczanie naruszeń ustawodawstwa celnego utrzymywali ze sobą osobiste i bezpośrednie stosunki.
3.
Władze celne podejmują decyzje dotyczące szczegółowych rozwiązań w celu ułatwienia stosowania niniejszej Umowy.
4.
Władze celne dążą do rozwiązywania wszelkich problemów i wątpliwości wynikających z wykładni lub stosowania niniejszej Umowy.
Artykuł 20
Wspólny Komitet Współpracy Celnej
1.
Ustanawia się Wspólny Komitet Współpracy Celnej, składający się z przedstawicieli władz celnych Umawiających się Stron.
Wspólny Komitet Współpracy Celnej zbiera się w miejscu, o czasie i z porządkiem obrad ustalonymi na drodze wzajemnych uzgodnień.
2.
Wspólny Komitet Współpracy Celnej czuwa nad sprawnym funkcjonowaniem niniejszej Umowy i bada wszystkie sprawy wynikające z jej stosowania.
Gdy wypełnia tę rolę, jego główne funkcje polegają na tym, że:
a) podejmuje środki niezbędne dla współpracy celnej zgodnie z celami niniejszej Umowy oraz dla rozszerzenia niniejszej Umowy z myślą o zwiększeniu poziomu współpracy celnej i uzupełniania jej o konkretne sektory i sprawy;
b) wymienia poglądy dotyczące wszelkich zagadnień budzących wspólne zainteresowanie odnośnie do współpracy celnej, łącznie z przyszłymi środkami i zasobami dla ich realizacji;
c) zaleca w sposób ogólny rozwiązania mające na celu osiągnięcie celów niniejszej Umowy.
3.
Wspólny Komitet Współpracy Celnej uchwala swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 21
Zobowiązania wynikające z innych umów
1.
Uwzględniając odpowiednie uprawnienia Wspólnoty Europejskiej i Państw Członkowskich, postanowienia niniejszej Umowy:
- nie wpływają na zobowiązania Umawiających się Stron wynikające z innych umów międzynarodowych lub konwencji,
- są uznawane za komplementarne wobec umów o współpracy celnej i wzajemnej pomocy, które zostały lub mogą być zawarte między poszczególnymi Państwami Członkowskimi Unii Europejskiej oraz Kanadą, a także
- nie wpływają na przepisy regulujące wymianę informacji na zasadzie "w razie potrzeby" między właściwymi służbami Komisji i władzami celnymi Państw Członkowskich, uzyskanych w ramach niniejszej Umowy, które mogą stanowić przedmiot zainteresowania Wspólnoty.
2.
Niezależnie od postanowień ustępu 1, postanowienia niniejszej Umowy mają pierwszeństwo przed postanowieniami innych umów dwustronnych w sprawie współpracy celnej i wzajemnej pomocy, które zostały lub mogą zostać zawarte między poszczególnymi Państwami Członkowskimi i Kanadą, w zakresie, w jakim postanowienia umów dwustronnych są sprzeczne z postanowieniami niniejszej Umowy.
3.
W przypadku sporów dotyczących stosowania niniejszej Umowy Umawiające się Strony konsultują się ze sobą w celu osiągnięcia porozumienia w ramach Wspólnego Komitetu ustanowionego na podstawie artykułu 20 niniejszej Umowy.
Artykuł 22
Terytorialny zakres stosowania
Niniejszą Umowę stosuje się z jednej strony na terytorium, na którym obowiązuje Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską i na warunkach określonych w tym Traktacie, oraz, z drugiej strony, na terytorium Kanady na warunkach określonych przez prawo kanadyjskie.
Artykuł 23
Przyszłe działania
Umawiające się Strony mogą, na drodze wzajemnego porozumienia, rozszerzyć niniejszą Umowę w celu zwiększeniu poziomu współpracy celnej i uzupełniania jej, w zgodzie z ich własnym ustawodawstwem celnym, na drodze umów w sprawie konkretnych sektorów i zagadnień.
Artykuł 24
Wejście w życie i wygaśnięcie
1.
Niniejsza Umowa wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po dacie wzajemnego powiadomienia się przez Umawiające się Strony o dopełnieniu procedur niezbędnych do wejścia w życie niniejszej Umowy.
2.
Niniejsza Umowa jest zawarta jako umowa bezterminowa, lecz każda Umawiająca się Strona może w dowolnym czasie umowę wypowiedzieć na drodze powiadomienia kanałami dyplomatycznymi.
3.
Wygaśnięcie umowy staje się skuteczne jeden miesiąc od daty powiadomienia drugiej Umawiającej się Strony o wypowiedzeniu.
Postępowania trwające w momencie wygaśnięcia umowy zostają mimo to ukończone w zgodzie z postanowieniami niniejszej Umowy.
Protokół przystąpienia
Księstwa Monako do Konwencji w sprawie ochrony Alp
REPUBLIKA AUSTRII,
REPUBLIKA FRANCUSKA,
REPUBLIKA FEDERALNA NIEMIEC,
REPUBLIKA WŁOSKA,
KSIĘSTWO LIECHTENSTEIN,
REPUBLIKA SŁOWENII,
KONFEDERACJA SZWAJCARSKA,
WSPÓLNOTA EUROPEJSKA,
Sygnatariusze Konwencji w sprawie ochrony Alp (Konwencja Alpejska),
z jednej strony,
i KSIĘSTWO MONAKO,
z drugiej strony,
mając na uwadze, co następuje: Księstwo Monako wyraziło wolę przystąpienia do Konwencji Alpejskiej,
W ODNIESIENIU DO WOLI zapewnienia ochrony Alp w całym rejonie alpejskim,
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Księstwo Monako niniejszym staje się Umawiającą się Stroną Konwencji w sprawie ochrony Alp zmienionej niniejszym Protokołem Przystąpienia.
Artykuł 2
W preambule dodaje się wyrazy "Księstwo Monako".
Artykuł 3
W Załączniku określającym i przedstawiającym region alpejski, do którego stosuje się Konwencję alpejską wprowadza się następujące zmiany:
a) w wykazie jednostek administracyjnych rejonu alpejskiego dodaje się co następuje:
- Księstwo Monako;
b) mapę w Załączniku do Konwencji Alpejskiej zastępuje się mapą załączoną do niniejszego Protokołu Przystąpienia.
Artykuł 4
1.
Zgoda na związanie się niniejszym Protokołem Przystąpienia może zostać wyrażona w poprzez:
- podpisanie niebędące przedmiotem ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia.
Państwo korzystające z takiej możliwości notyfikuje depozytariuszowi w chwili podpisania o tym, że podpis jest równoważny zgodzie związanie się niniejszym Protokołem Przystąpienia,
- podpisanie będące przedmiotem ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia.
Dokumenty ratyfikacyjne, przyjęcia lub zatwierdzenia składane są u depozytariusza.
2.
Niniejszy Protokół Przystąpienia wchodzi w życie trzy miesiące po dniu, w którym następujące trzy warunki zostały spełnione:
- Konwencja Alpejska weszła w życie,
- Umawiające się Strony Konwencji Alpejskiej wyraziły zgodę na związanie się niniejszym Protokołem Przystąpienia,
- Księstwo Monako wyraziło zgodę na związanie się niniejszym Protokołem Przystąpienia.
3.
W odniesieniu do Państw - Sygnatariuszy, które nie są jeszcze Umawiającymi się Stronami Konwencji Alpejskiej, zgoda związanie się niniejszym Protokołem Przystąpienia stanie się skuteczna dopiero w dniu, w którym Konwencja Alpejska wejdzie w życie w odniesieniu do nich.
Artykuł 5
Od dnia podpisania Protokołu Przystąpienia, żadne państwo nie może wyrazić zgody na związanie się Konwencją Alpejską bez wcześniejszego lub równoczesnego wyrażenia zgody na związanie się niniejszym Protokołem Przystąpienia.
Artykuł 6
Niniejszy Protokół Przystąpienia może zostać wypowiedziany jedynie przez wypowiedzenie Konwencji Alpejskiej.
Artykuł 7
Depozytariusz notyfikuje każdej Umawiającej się Stronie oraz Sygnatariuszom o:
- każdym podpisaniu, określając, czy jest ono przedmiotem ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia,
- złożeniu do depozytu każdego dokumentu ratyfikacyjnego, przyjęcia lub zatwierdzenia,
- dniu wejścia w życie, zgodnie z artykułem 4,
- każdej notyfikacji wypowiedzenia i dniu, w którym staje się ono skuteczne.
Na dowód czego, niżej podpisani, będący należycie w tym celu upoważnieni, podpisali niniejszy Protokół Przystąpienia.
Wymiana listów
między Wspólnotą a Ukrainą w odniesieniu do zakładania spółek
A. List wystosowany przez Ukrainę
Szanowny Panie,
Odwołuję się do Układu o Partnerstwie i Współpracy, parafowanego dnia 23 marca 1994 roku.
Jak podkreślałem w toku negocjacji, Ukraina przyznaje spółkom wspólnotowym zakładanym i działającym na Ukrainie, w odniesieniu do niektórych spraw, uprzywilejowane traktowanie.
Wyjaśniłem, że odzwierciedla to politykę Ukrainy mającą na celu wspieranie, wszelkimi środkami, zakładania spółek wspólnotowych na Ukrainie.
Mając to na uwadze, pozwolę sobie potwierdzić, że w okresie między datą parafowania niniejszego Porozumienia a wejściem w życie odpowiednich artykułów w sprawie zakładania spółek, Ukraina nie podejmuje żadnych środków ani nie przyjmuje żadnych regulacji, które w stosunku do stanu istniejącego w dniu parafowania niniejszego Porozumienia spowodowałyby lub pogłębiłyby dyskryminację spółek wspólnotowych wobec spółek ukraińskich czy spółek z państw trzecich.
Byłbym zobowiązany, jeżeli zechciałby Pan uprzejmie potwierdzić otrzymanie niniejszego listu.
Proszę przyjąć, Szanowny Panie, wyrazy mojego najwyższego poważania.
W imieniu Rządu Ukrainy
+++++ TIFF +++++
B. List wystosowany przez Wspólnotę
Szanowny Panie,
Mam zaszczyt potwierdzić otrzymanie Pańskiego listu z dzisiejszą datą, o następującej treści:
"Szanowny Panie,
Odwołuję się do Układu o Partnerstwie i Współpracy, parafowanego dnia 23 marca 1994 roku.
Jak podkreślałem w toku negocjacji, Ukraina przyznaje spółkom wspólnotowym zakładanym i działającym na Ukrainie, w odniesieniu do niektórych spraw, uprzywilejowane traktowanie.
Wyjaśniłem, że odzwierciedla to politykę Ukrainy mającą na celu wspieranie, wszelkimi środkami, zakładania spółek wspólnotowych na Ukrainie.
Mając to na uwadze, pozwolę sobie potwierdzić, że w okresie między datą parafowania niniejszego Porozumienia a wejściem w życie odpowiednich artykułów w sprawie zakładania spółek, Ukraina nie podejmuje żadnych środków ani nie przyjmuje żadnych regulacji, które w stosunku do stanu istniejącego w dniu parafowania niniejszego Porozumienia spowodowałyby lub pogłębiłyby dyskryminację spółek wspólnotowych wobec spółek ukraińskich czy spółek z państw trzecich.
Byłbym zobowiązany, jeżeli zechciałby Pan uprzejmie potwierdzić otrzymanie niniejszego listu."
Potwierdzam otrzymanie powyższego listu.
Proszę przyjąć, Szanowny Panie, wyrazy mojego najwyższego poważania.
W imieniu Wspólnot Europejskich
+++++ TIFF +++++
--------------------------------------------------
Umowa
w sprawie zasad i warunków przystąpienia Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej do Organizacji Rozwoju Energetycznego Półwyspu Koreańskiego
(98/185/Euratom)
EUROPEJSKA WSPÓLNOTA ENERGII ATOMOWEJ,
zwana dalej "Wspólnotą", oraz
ORGANIZACJA ROZWOJU ENERGETYCZNEGO PÓŁWYSPU KOREAŃSKIEGO,
zwana dalej "KEDO",
a także mając na uwadze, co następuje: Wspólnota i jej Państwa Członkowskie wspierają cele Umowy ramowej zawartej między Stanami Zjednoczonymi Ameryki Północnej i Koreańską Republiką Ludowo-Demokratyczną (zwaną dalej "KRLD"), podpisanej w Genewie dnia 21 października 1994 roku;
KEDO została utworzona na mocy Umowy w sprawie ustanowienia Organizacji Rozwoju Energetycznego Półwyspu Koreańskiego, podpisanej w Nowym Jorku dnia 9 marca 1995 roku (zwanej dalej "Umową KEDO") między rządami Republiki Korei, Japonii oraz Stanów Zjednoczonych Ameryki (zwanymi dalej "Członkami Pierwotnymi");
Wspólnota wyraża wolę współpracy z Członkami Pierwotnymi poprzez podejmowanie niezbędnych czynności zmierzających do osiągnięcia celów KEDO oraz, w tym celu, została członkiem KEDO na podstawie artykułu V litera b) oraz artykułu XIV litera b) Umowy KEDO, z późniejszymi zmianami, obowiązującej od … 199…;
Zarząd KEDO, zwracając uwagę na zamiar Wspólnoty wnoszenia do KEDO corocznie przez pięć lat 15 milionów ECU, ustalił na podstawie artykułu VI litera b) Umowy KEDO, z późniejszymi zmianami, że taki wkład będzie stanowić znaczące i długotrwałe wsparcie KEDO,
UZGODNILI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Zarząd
1.
Na podstawie artykułu VI litera b) Umowy KEDO, z późniejszymi zmianami, Wspólnota będzie reprezentowana w zarządzie KEDO na okres zbiegający się ze znaczącym i długotrwałym wsparciem Wspólnoty dla KEDO,
2.
Jako członek Zarządu, Wspólnota będzie uczestniczyć w działaniach Zarządu na takich samych prawach i z takimi samymi obowiązkami jak inni członkowie Zarządu, zgodnie z Umową KEDO, z późniejszymi zmianami.
Artykuł 2
Komitety doradcze
Reprezentacja Wspólnoty w komitetach doradczych na mocy artykułu IX litera b) Umowy KEDO, z późniejszymi zmianami, obejmuje reprezentację w komitetach doradczych działających w zakresie zabezpieczeń oraz bezpieczeństwa jądrowego.
Wspólnota jest także uprawniona do sprawowania funkcji przewodniczącego właściwych komitetów doradczych, na mocy odpowiednich postanowień KEDO.
Artykuł 3
Pracownicy KEDO
Personel Wspólnoty będzie mianowany na odpowiednie stanowiska w KEDO.
Artykuł 4
Przywileje i immunitety w KRLD
Personel Wspólnoty oraz jej Państw Członkowskich wysłany do KRLD przez KEDO, jej wykonawców i podwykonawców, jest uprawniony do przywilejów, immunitetów, ochrony, zwolnień i ułatwień, tam gdzie to właściwe, zgodnie z odpowiednimi postanowieniami protokołu zawartego między KEDO i KRLD w sprawie statusu prawnego, przywilejów i immunitetów oraz ochrony konsularnej KEDO w KRLD, podpisanego w Nowym Jorku dnia 11 lipca 1996 roku, wykonywanego na podstawie artykułu IV Umowy w sprawie dostarczenia projektu reaktora lekkowodnego (LWR) do KRLD między KEDO i KRLD, podpisanej w Nowym Jorku dnia 15 grudnia 1995 roku (zwanej dalej "Umową dostawy").
Artykuł 5
Sprawiedliwy podział
Na podstawie artykułu III litera i) Umowy KEDO, z późniejszymi zmianami, Wspólnota ma prawo uczestniczyć w podziale wszelkich pozostających aktywów KEDO lub wpływów pieniężnych z nich uzyskanych na sprawiedliwych zasadach, zgodnie ze swoim wkładem do KEDO.
Artykuł 6
Ochrona przed odpowiedzialnością
1.
W zakresie odpowiedzialności jądrowej KEDO uzyskała prawnie wiążące zobowiązania KRLD w artykule XI Umowy dostawy, w odniesieniu do, między innymi, odszkodowania wypłacanego przez KRLD, ubezpieczenia od odpowiedzialności jądrowej lub innego zabezpieczenia finansowego zapewnianego przez KRLD, oraz mechanizmu prawnego, który zostanie wdrożony przez KRLD, ograniczającego odpowiedzialność jądrową tylko do operatora, w celu ochrony KEDO, jej członków, wykonawców i podwykonawców, oraz personelu, przed odpowiedzialnością prawną z tytułu obrażeń, strat lub szkód injury, wynikających z wypadków jądrowych w związku z reaktorami LWR.
2.
Odpowiedzialność umowna za obrażenia, straty lub szkody wynikające z działań lub zaniechań KEDO będą pokrywane z właściwych polis ubezpieczeniowych.
Artykuł 7
Aspekty przemysłowe
1.
Umowy podwykonawstwa na właściwe części wyposażenia LWR będą zawierane w trybie przetargowym w sposób sprawiedliwy i przejrzysty przez głównego wykonawcę, zgodnie z w warunkami ustalonymi w umowie głównej, biorąc pod uwagę wkład w KEDO, za pośrednictwem Wspólnoty, Państw Członkowskich Wspólnoty, w którym przyszły podwykonawca ma siedzibę.
2.
W zastosowaniu wytycznych dotyczących zamówień publicznych dla umów innych niż umowa główna projektu LWR, KEDO przestrzega reguł sprawiedliwości i przejrzystości w zawieraniu własnych umów na towary i usługi, w których przedsiębiorstwa Wspólnoty są w stanie w pełni uczestniczyć.
Artykuł 8
Audyt
Wspólnota będzie uprawiona do kontroli rachunków w zakresie wydatkowania przez KEDO wkładu własnego; w tym celu uzyska, na żądanie, właściwy dostęp do odpowiedniej rachunkowości finansowej.
Artykuł 9
Rozstrzyganie sporów
Wszelkie wątpliwości lub spory wynikające ze stosowania lub wykładni niniejszej Umowy są rozstrzygane na drodze konsultacji, rokowań lub przy zastosowaniu innej podobnej procedury.
Artykuł 10
Wejście w życie
Niniejsza Umowa wchodzi w życie po jej podpisaniu przez Wspólnotę i KEDO.
Konwencje o zapobieganiu zanieczyszczenia mórz
ZAWARTE W OSLO I PARYŻU WSPÓLNE ZEBRANIE KOMISJI PARYSKIEJ I KOMISJI Z OSLO
Oslo: 17 – 21 lipca 1996.
DECYZJA PARCOM 96/1
w sprawie wycofywania stosowania heksachloroetanu w przemyśle metali nieżelaznych
POWOŁUJĄC SIĘ NA decyzję PARCOM 92/4 w sprawie wycofywania stosowania heksachloroetanu (HCE) w hutnictwie oraz przetwórstwie aluminium ze zintegrowanymi odlewniami;
POWOŁUJĄC SIĘ NA decyzję PARCOM 93/1 w sprawie wycofywania stosowania heksachloroetanu (HCE) w przemyśle metali nieżelaznych;
ZWAŻYWSZY, ŻE związki fluorowcoorganiczne, które są toksyczne, trwałe i podatne na bioakumulację są przyczyną zanieczyszczenia mórz wymagającego pilnych środków;
ZWAŻYWSZY, ŻE substancje te znajdują się w priorytetowym wykazie Konwencji paryskiej;
ZWAŻYWSZY, ŻE heksachloroetan do tej pory stosowany jest w przemyśle metali nieżelaznych, głównie jako odgazowywacz w odlewniach magnezu i miedzi;
ZWAŻYWSZY, ŻE istnieją już inne systemy oraz substancje alternatywne, pozwalające osiągnąć podobną, lub nawet wyższą, wydajność techniczną i działanie oraz, że niektóre alternatywne techniki stanowią mniejsze zagrożenie ekologiczne;
ZWAŻYWSZY, ŻE ograniczone odstępstwa są niezbędne dla niektórych zastosowań w produkcji magnezu i stopów aluminium w celu zapewnienia małym i średnim odlewniom rozsądnego czasu na dostosowanie,
UMAWIAJĄCE SIĘ STRONY KONWENCJI O ZAPOBIEGANIU ZANIECZYSZCZENIA MÓRZ ZE ŹRÓDEŁ LĄDOWYCH DECYDUJĄ, ŻE:
1.
Programy i środki
1.1. Wszelkie zastosowania HCE w przemyśle aluminiowym (łącznie ze zintegrowanymi i niezintegrowanymi odlewniami aluminium) wycofuje się w stopniu, w jakim to możliwe, do dnia 31 grudnia 1996 roku a najpóźniej do dnia 31 grudnia 1997 roku.
1.2. Wszelkie zastosowania HCE w innych branżach przemysłu metali nieżelaznych wycofuje się do dnia 31 grudnia 1997 roku.
1.3. Jako odstępstwa od niniejszej decyzji, heksachloroetan może być stosowany:
a) do rozdrabiania ziarna w produkcji stopów magnezu AZ81, AZ91 i AZ92;
b) w niezintegrowanych odlewniach aluminium produkujących odlewy do zastosowań wymagających norm wysokiej jakości i wysokiego poziomu bezpieczeństwa oraz w przypadku gdy zużycie jest mniejsze niż średnio 1,5 kg heksachloroetanu na dzień.
Potrzeba tych odstępstw zostanie ponownie przeanalizowana w 1998 roku.
1.4. Potencjalne technologie alternatywne powinny zostać ocenione przez właściwe organy pod względem ich zagrożeń i korzyści.
2.
Wejście w życie
2.1. Niniejsza decyzja zastępuje decyzje PARCOM 92/4 oraz 93/1 z mocą od daty otrzymania przez sekretariat potwierdzenia od Umawiających się Stron posiadających co najmniej trzy czwarte całkowitej liczby głosów w Komisji paryskiej, że są w stanie wykonać niniejszą decyzję.
Umowa
między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki w sprawie sanitarnych środków ochrony zdrowia publicznego i zdrowia zwierząt w handlu żywymi zwierzętami i produktami zwierzęcymi
WSPÓLNOTA EUROPEJSKA,
z jednej strony, oraz
RZĄD STANÓW ZJEDNOCZONYCH AMERYKI,
z drugiej strony,
PRAGNĄC chronić zdrowie publiczne i zdrowie zwierząt oraz ułatwiać handel żywymi zwierzętami i produktami zwierzęcymi między Wspólnotą Europejską (zwaną dalej "Wspólnotą") a Stanami Zjednoczonymi Ameryki (zwanymi dalej "USA");
ZDECYDOWANI wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności zagrożenia związanego z rozprzestrzenianiem się chorób zwierzęcych oraz środki wprowadzone w celu kontroli i zwalczania tych chorób, a w szczególności w celu uniknięcia zakłóceń w handlu;
POTWIERDZAJĄC swoje zobowiązania wynikające z praw i obowiązków ustanowionych w ramach Porozumienia Światowej Organizacji Handlu w sprawie stosowania środków sanitarnych i fitosanitarnych (zwanego dalej "Porozumieniem SPS");
A TAKŻE MAJĄC NA UWADZE, że Strony uznają, że ich systemy w zakresie środków sanitarnych zmierzają ku podobnym celom w zakresie zapewniania porównywalnego zabezpieczenia zdrowia;
STWIERDZAJĄC, że uznanie przez państwo przywozu środków sanitarnych stosowanych przez państwo wywozu może pozwolić na większą skuteczność wykorzystania zasobów w zakresie kontroli i weryfikacji;
POSTANOWILI zawrzeć niniejszą Umowę i w tym celu wyznaczyli swoich pełnomocników:
WSPÓLNOTA EUROPEJSKA
RZĄD STANÓW ZJEDNOCZONYCH AMERYKI
I UZGODNILI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Cel
Celem niniejszej Umowy jest ułatwienie handlu żywymi zwierzętami i produktami zwierzęcymi między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki przez ustanowienie mechanizmu dla uznawania równoważności środków sanitarnych stosowanych przez Strony, zgodnych z ochroną zdrowia publicznego i zdrowia zwierząt, a także usprawnienie wymiany informacji i współpracy w zakresie środków sanitarnych.
Artykuł 2
Zobowiązania wielostronne
Postanowienia niniejszej Umowy nie ograniczają praw i obowiązków Stron, wynikających z Porozumienia ustanawiającego Światową Organizację Handlu oraz jego załączników, w szczególności Porozumienia SPS.
Artykuł 3
Zakres
1.
Niniejsza Umowa początkowo jest ograniczona do środków sanitarnych zastosowanych przez każdą ze Stron w stosunku do żywych zwierząt i produktów zwierzęcych wymienionych w załączniku I, z wyjątkiem postanowień ust. 2.
2.
Jeśli postanowienia załączników do niniejszej Umowy nie stanowią inaczej, niniejszej Umowy nie stosuje się do środków sanitarnych związanych z dodatkami do żywności, technologicznymi środkami pomocniczymi, przyprawami, dodatkami barwiącymi, pieczęciami sanitarnymi, napromieniowaniem (jonizacją), zanieczyszczeniami (obejmującymi pestycydy, pozostałości chemiczne, mykotoksyny, toksyny naturalne, zanieczyszczenia fizyczne i pozostałości po lekach dla zwierząt), chemikaliami pochodzącymi z przemieszczania się substancji z materiałów do opakowań; oznakowania żywności (obejmującego oznakowanie żywieniowe); dodatków paszowych, pasz dla zwierząt, pasz leczniczych i premiksów.
3.
Strony mogą uzgodnić zmianę niniejszej Umowy w przyszłości, polegającą na poszerzeniu jej zakresu na inne środki sanitarne lub fitosanitarne, wywierające wpływ na handel między Stronami.
Artykuł 4
Władze nadzorujące
1.
USA: władze nadzorujące dla przywozu i wywozu żywych zwierząt i produktów zwierzęcych według określenia z części A załącznika II.
2.
Wspólnota Europejska: kontrola spraw weterynaryjnych według określenia z części B załącznika II.
Artykuł 5
Definicje
Do celów niniejszej Umowy mają zastosowanie następujące definicje:
a) "środki sanitarne" oznaczają środki sanitarne określone w załączniku A ust. 1 Porozumienia SPS, zgodne z zakresem niniejszej Umowy.
Odwołanie do środków sanitarnych może obejmować indywidualne środki sanitarne lub grupy środków sanitarnych odpowiednio dla obszarów, sektorów lub części sektorów produktu;
b) "właściwy poziom ochrony sanitarnej" oznacza właściwy poziom ochrony sanitarnej określony w załączniku A, ust. 5 Porozumienia SPS;
c) "region" oznacza strefy lub regiony określone w Kodeksie Zdrowia Zwierząt Międzynarodowego Urzędu ds. Epizootii (OIE), a w stosunku do akwakultury w Międzynarodowym Kodeksie Zdrowia Zwierząt dla Akwakultury OIE;
d) "Umowa" oznacza cały tekst niniejszej Umowy ze wszystkimi załącznikami.
Artykuł 6
Status zdrowia zwierząt
1.
Do celów handlu Strona dokonująca przywozu uznaje status zdrowotny regionów, ustalony przez Stronę wywozu, odnośnie do chorób zwierząt i akwakultury określonych w załączniku III.
2.
Strona dokonująca przywozu uznaje decyzje w sprawie regionalizacji podjęte przez Stronę wywozu zgodnie z kryteriami ustalonymi w załączniku IV jako podstawę do prowadzenia handlu ze Stroną, jeśli obszar jest dotknięty jedną lub więcej chorobami wymienionymi w załączniku III.
3.
Jeśli Strona uważa, że w stosunku do określonej choroby posiada specjalny status, inny niż status określony w załączniku III, może domagać się uznania tego statusu.
Strona przywozu może również domagać się dodatkowych gwarancji odnośnie do przywozu żywych zwierząt i produktów zwierzęcych, odpowiednich do uzgodnionego statusu.
Gwarancje do określonych chorób są wyszczególnione w załączniku V.
Na żądanie Strony dokonującej przywozu Strona wywozu dostarcza pełne wyjaśnienie oraz dane pomocnicze dla określeń i decyzji objętych niniejszym artykułem.
Jeśli to konieczne dla ochrony zdrowia zwierząt, Strona przywozu może przywołać postanowienia art. 12.
Artykuł 7
Równoważność
1.
Podczas dochodzenia do decyzji, czy środek sanitarny stosowany przez Stronę wywozu osiągnął właściwy poziom ochrony sanitarnej Strony przywozu, Strony przechodzą proces konsultacyjny, który obejmuje następujące etapy:
i) identyfikację środka sanitarnego, w stosunku do którego oczekuje się uznania równoważności;
ii) wyjaśnienie przez Stronę dokonującą przywozu celu środka sanitarnego, obejmujące, odpowiednią do okoliczności, ocenę zagrożenia lub zagrożeń, do których środek sanitarny zamierza się odnieść, a także identyfikację przez Stronę przywozu właściwego poziomu ochrony sanitarnej;
iii) wykazanie przez Stronę wywozu, że jej środek sanitarny osiągnął właściwy poziom ochrony sanitarnej Strony dokonującej przywozu;
iv) określenie przez Stronę dokonującą przywozu, czy środek sanitarny osiągnął właściwy poziom jej ochrony sanitarnej, po uwzględnieniu różnych czynników, obejmujących odpowiednio:
a) zagrożenia rozpoznane przez Stronę przywozu i dowód dostarczony przez Stronę wywozu, że jej środki sanitarne skutecznie się do tych zagrożeń odnoszą;
b) postanowienia prawodawstwa Strony wywozu oraz uregulowania dotyczące norm, procedur, polityk, infrastruktury, wdrożenia i kontroli;
c) uprawnienia władz nadzorujących Strony wywozu oraz ich struktura, obejmująca kanał, którym przekazywane są polecenia służbowe, modus operandi i zasoby;
d) dowody dostarczone przez Stronę wywozu odnośnie do skuteczności jej programów wdrożeniowych i kontrolnych.
W celu wsparcia w określeniu właściwego poziomu ochrony sanitarnej Strona dokonująca przywozu może przeprowadzić weryfikację ustaloną w art. 9.
2.
Podczas przeprowadzania procesu konsultacyjnego opisanego w ust. 1 oraz przy ustalaniu warunków handlu, o których mowa w art. 8 ust. 2 lit. b), Strony biorą pod uwagę uzyskane już doświadczenie i informacje.
3.
Praca nad procesem konsultacyjnym w ramach obszaru, sektora lub części sektora jednego produktu, jak też wnioski uzyskane w wyniku tego procesu nie zależą i nie są opóźniane w wyniku prac nad obszarem, sektorem lub częścią sektora innego produktu.
4.
Ostateczne określenie, czy środek sanitarny stosowany przez Stronę wywozu osiągnął właściwy poziom ochrony sanitarnej Strony przywozu, zależy wyłącznie od Strony przywozu, działającej zgodnie z własnymi kompetencjami administracyjnymi i prawnymi.
Artykuł 8
Status konsultacji
1.
W załączniku V wymienione są obszary, sektory lub części sektorów odnoszących się do żywych zwierząt i produktów zwierzęcych, a dla każdego obszaru, sektora lub jego części określony został status konsultacji w zakresie uznania równoważności środków sanitarnych Strony oraz stosowane warunki handlu.
2. a) Pod względem środków sanitarnych uznanych dla celów handlu za równoważne w momencie wejścia w życie niniejszej Umowy, każda ze Stron, w ramach swoich kompetencji, w ciągu trzech miesięcy podejmuje niezbędne działania administracyjne i prawne w celu realizacji zobowiązań wynikających z uznania tych środków sanitarnych.
b) Jeśli warunki handlu określone w załączniku V obejmują warunki specjalne wymagane przez Stronę przywozu w celu spełnienia właściwego poziomu ochrony sanitarnej, handel odbywa się, gdy Strona wywozu spełnia warunki Strony przywozu, bez uszczerbku dla kontynuacji procesu konsultacyjnego.
3.
Strony przeprowadzają odpowiednie działania określone w załączniku V, biorąc pod uwagę zamierzone terminy realizacji dla każdego obszaru, sektora lub części sektora produktu w celu osiągnięcia, jeśli to możliwe, uznania równoważności oraz ułatwienia handlu.
4. Zgodnie z art. 14 ust. 2 i art. 16 ust. 2 załącznik V może być modyfikowany w celu odzwierciedlenia zmian dokonywanych przez każdą ze Stron w odniesieniu do uznawania środków sanitarnych oraz zmian w warunkach handlu.
Artykuł 9
Postanowienia odnośnie do weryfikacji
1.
Określenie charakteru i częstotliwości kontroli, które mają być stosowane na granicach zewnętrznych w stosunku do przywozu żywych zwierząt i produktów zwierzęcych, zależy wyłącznie od Strony dokonującej przywozu.
Załącznik VII zawiera zasady będące wskazówkami dla tych kontroli granicznych.
2.
Poza przeprowadzaniem kontroli przywozu na granicach zewnętrznych Strona dokonująca przywozu sprawdza zgodność z postanowieniami niniejszej Umowy, stosując procedury, które mogą obejmować, lecz nie ograniczają się do:
a) oceny całego lub części programu kontrolnego Strony wywozu, obejmującej, jeśli to stosowne, przegląd programów inspekcyjnych i audytu Strony wywozu oraz
b) kontrole i inspekcje na miejscu.
3.
Wspólnota przeprowadzi procedury weryfikacyjne przewidziane w ust. 2.
Agencje amerykańskie, określone w załączniku II, ułatwiają wykonanie procedur weryfikacyjnych przez Wspólnotę.
4.
Agencje amerykańskie określone w załączniku II przeprowadzą procedury weryfikacyjne przewidziane w ust. 2.
Wspólnota ułatwi wykonanie procedur weryfikacyjnych przez te agencje.
5.
Przy wzajemnej zgodzie Stron niniejszej Umowy każda ze Stron może:
a) dzielić się wynikami i wnioskami procedur weryfikacyjnych z krajami niebędącymi stronami niniejszej Umowy lub
b) wykorzystywać wyniki i wnioski procedur weryfikacyjnych przeprowadzanych przez kraje niebędące stronami niniejszej Umowy.
6.
Każda ze Stron przeprowadza procedury weryfikacyjne zgodnie z załącznikiem VI.
Strony mogą uzgodnić modyfikacje załącznika VI po uwzględnieniu odpowiednich prac prowadzonych przez organizacje międzynarodowe.
Artykuł 10
Wymiana informacji
1.
Strony systematycznie i w jednolity sposób wymieniają informacje w celu poprawy komunikacji, zapewnienia wzajemnego zaufania oraz wykazania skuteczności kontrolowanych programów.
Jeśli to stosowne, wymianie informacji mogą towarzyszyć wzajemne wizyty urzędników obu Stron.
2.
Strony powiadamiają się wzajemnie o propozycjach wprowadzenia nowych środków sanitarnych i zmianach istniejących środków, jak też umożliwiają zgłoszenie uwag do tych propozycji.
3.
Poza informacjami o zmianach w środkach sanitarnych lub w celu zmiany istniejących środków sanitarnych Strony wymieniają również informacje na inne odpowiednie tematy, obejmujące:
- bieżące nowe wydarzenia wpływające na handel żywymi zwierzętami i produktami zwierzęcymi,
- wyniki procedur kontrolnych i weryfikacyjnych przewidzianych w art. 9.
4.
Jeśli Strona tworzy, prowadzi lub uznaje komitet naukowy, komisję, grupę ekspercką lub inną podobną jednostkę kompetentną w zakresie przeprowadzania badań na temat zagadnień odnoszących się do niniejszej Umowy, Strona zapewnia terminowe rozpatrywanie oraz odpowiedzi do odpowiednich dokumentów naukowych lub badań dostarczanych przez drugą ze Stron.
5.
Strony uzgadniają ustanowienie odpowiednich środków wymiany informacji na temat odrzuconych przesyłek przywozowych, odpowiednich informacji związanych z inspekcjami oraz innych obszarów problemowych dotyczących zdrowia publicznego lub zdrowia zwierząt.
6.
Punkty kontaktowe dla wymiany informacji są określone w załączniku IX.
Artykuł 11
Notyfikacja
1.
Każda ze Stron powiadamia drugą Stronę:
a) natychmiast ustnie, zaś w ciągu 24 godzin na piśmie: o każdym poważnym lub znaczącym zagrożeniu dla zdrowia publicznego lub zdrowia zwierząt, obejmującym w szczególności wszelkie nagłe wypadki lub sytuacje związane z kontrolą żywności, gdy istnieje wyraźnie stwierdzone zagrożenie wystąpienia poważnych skutków dla zdrowia, związanych ze spożyciem produktów zwierzęcych;
b) w ciągu 24 godzin na piśmie: o obecności lub rozwoju jakiejkolwiek z chorób wymienionych w załączniku III;
c) bezzwłocznie na piśmie: o wszelkich znaczących zmianach w statusie zdrowia zwierząt lub o wnioskach o znaczeniu epidemiologicznym w odniesieniu do chorób innych niż wymienione w załączniku III; o zmianach w polityce prewencyjnej obejmującej szczepienia; lub o wszelkich nierutynowych środkach podejmowanych w celu ochrony zdrowia publicznego oraz kontroli lub zwalczania choroby zwierząt.
2.
Powiadomienia takie są dokonywane w punkcie kontaktowym określonym w załączniku IX.
3.
Jeśli którakolwiek ze Stron jest poważnie zaniepokojona zagrożeniem dla zdrowia publicznego lub zwierząt, konsultacje związane z sytuacją odbywają się na żądanie jak najwcześniej, lecz w każdym przypadku w ciągu 14 dni.
Każda ze Stron w takich sytuacjach usiłuje dostarczyć wszelkich informacji niezbędnych do uniknięcia zakłóceń w handlu oraz znaleźć wzajemnie akceptowane rozwiązanie zgodne z ochroną zdrowia publicznego lub zwierząt.
Artykuł 12
Środki ochronne
Każda ze Stron może podejmować tymczasowe środki niezbędne do ochrony zdrowia publicznego lub zwierząt.
Druga Strona zostaje powiadomiona o tych środkach w ciągu 24 godzin. Konsultacje związane z sytuacją odbywają się na żądanie w ciągu 14 dni.
Strony odpowiednio uwzględniają wszelkie informacje dostarczone podczas takich konsultacji i usiłuje uniknąć niepotrzebnych zakłóceń w handlu, wykorzystując, w miarę możliwości, przepisy art. 11 ust. 3.
Artykuł 13
Sprawy nierozstrzygnięte
Zasady niniejszej Umowy stosuje się również w celu odniesienia się do spraw nierozstrzygniętych, wymienionych w załączniku VIII.
Dokonuje się zmian w tym załączniku oraz, odpowiednio, w innych załącznikach w celu uwzględnienia dokonanego postępu oraz stwierdzonych nowych spraw.
Artykuł 14
Wspólny Komitet Zarządzający
1.
Niniejszym tworzy się Wspólny Komitet Zarządzający (zwany dalej "Komitetem"), składający się z przedstawicieli USA i Wspólnoty w celu kierowania działaniami prowadzonymi w ramach niniejszej Umowy.
Posiedzenie Komitetu odbywa się w ciągu roku od wejścia w życie niniejszej Umowy i od tego czasu przynajmniej raz do roku.
Komitet może odnosić się do spraw poza sesjami korespondencyjnie.
2.
Przynajmniej raz do roku Komitet dokonuje przeglądu załączników do niniejszej Umowy.
Przegląd ten uwzględni również odpowiednio postęp dokonany w stosunku do trwającego procesu konsultacyjnego w kierunku uznania przez Stronę dokonującą przywozu równoważności środków sanitarnych stosowanych przez Stronę wywozu oraz postęp w wykonywaniu działań określonych w załączniku V. Komitet może zalecać zmiany do załączników.
3.
Strony uzgadniają utworzenie technicznych grup roboczych, składających się z przedstawicieli USA i Wspólnoty na poziomie ekspertów, którzy stwierdzają i odnoszą się do zagadnień technicznych i naukowych wynikających z niniejszej Umowy.
Jeśli potrzebna jest dodatkowa ekspertyza, Strony mogą ustanowić techniczne grupy robocze ad hoc, w szczególności grupy naukowe, w których członkostwo nie musi być ograniczone do przedstawicieli Stron.
Artykuł 15
Zastosowanie terytorialne
Niniejsza Umowa stosuje się z jednej strony do terytoriów, w których stosuje się Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, oraz pod warunkami określonymi w tym Traktacie, z drugiej zaś strony do Stanów Zjednoczonych Ameryki w stosunku do ich całego terytorium.
Artykuł 16
Postanowienia końcowe
1.
Niniejsza Umowa zostaje zatwierdzona przez Strony zgodnie z ich odpowiednimi procedurami.
Niniejsza Umowa wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu, w którym Strony powiadamiają się wzajemnie o dopełnieniu procedur określonych w poprzednim akapicie.
2.
Każda Strona wykonuje zobowiązania i obowiązki wynikające z niniejszej Umowy zgodnie z własnym prawem i procedurami.
Wszelkie zmiany załączników niniejszej Umowy uzgodnione przez Strony są odpowiednio wprowadzane w życie.
3.
Każda ze Stron może zawsze zaproponować zmiany do niniejszej Umowy.
Każda ze Stron może wycofać się z niniejszej Umowy za sześciomiesięcznym wypowiedzeniem.
4.
Niniejsza Umowa jest sporządzana w dwóch egzemplarzach w języku angielskim, z których każdy tekst jest równoważny.
W imieniu Wspólnoty Europejskiej
W imieniu rządu Stanów Zjednoczonych Ameryki
--------------------------------------------------
Porozumienie
między Wspólnotą Europejską a Federacją Rosyjską w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi
(parafowane w Brukseli dnia 28 marca 1998 r.)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ
z jednej strony, oraz
RZĄD FEDERACJI ROSYJSKIEJ
z drugiej strony,
PRAGNĄC wspierać wspólne rozszerzenie oraz uporządkowany i właściwy rozwój handlu wyrobami włókienniczymi między Wspólnotą Europejską (zwaną dalej "Wspólnotą") oraz Federacją Rosyjską (zwaną dalej "Rosją") do celów stałej współpracy oraz w warunkach zapewniających przewidywalność handlu,
ZDECYDOWANI uwzględnić wszelkie poważne problemy gospodarcze i społeczne dotykające w chwili obecnej przemysł włókienniczy zarówno we Wspólnocie, jak i w Rosji,
UWZGLĘDNIAJĄC cele i postanowienia Układu o Partnerstwie i Współpracy zawartego między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi a Federacją Rosyjską (zwanego dalej "Układem o Partnerstwie i Współpracy"), który wszedł w życie z dniem 1 grudnia 1997 roku,
MAJĄC NA UWADZE proces przystąpienia Rosji do Światowej Organizacji Handlu (WTO),
UZGODNILI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
1.
Strony potwierdzają, że postanowienia Układu o Partnerstwie i Współpracy stosuje się do handlu wyrobami włókienniczymi oraz odzieżowymi (zwanymi dalej "wyrobami włókienniczymi") wymienionymi w załączniku I z wyjątkiem przypadków, w których niniejsze Porozumienie określa przepisy specjalne dotyczące takich wyrobów.
2.
Fundamentalny cel niniejszego Porozumienia stanowi współpraca między przemysłem włókienniczym i odzieżowym we Wspólnocie i w Rosji oraz zniesienie ograniczeń ilościowych w handlu wyrobami włókienniczymi i odzieżowymi.
3.
Wszystkie ograniczenia ilościowe stosowane obecnie w handlu wyrobami włókienniczymi pochodzącymi z terytorium którejkolwiek ze Stron znosi się z dniem 1 maja 1998 roku.
4.
Niniejszym Strony postanawiają, iż w handlu wyrobami włókienniczymi i odzieżowymi wymienionymi w załączniku I między Wspólnotą a Federacją Rosyjską nie wprowadza się żadnych nowych ograniczeń ilościowych z zastrzeżeniem odmiennych postanowień niniejszego Porozumienia.
Artykuł 2
1.
Klasyfikacja produktów objętych niniejszym Porozumieniem oraz przywożonych do Wspólnoty opiera się na nomenklaturze taryfowej i statystycznej Wspólnoty (zwanej dalej "Nomenklaturą Scaloną" lub w skrócie "CN") oraz wszelkich zmianach do niej.
Rosyjską taryfę celną stosuje się do klasyfikacji towarów przy przywozie tych produktów do Rosji (zwaną dalej TN VED SNG).
2.
Strony postanawiają, iż wprowadzenie zmian, takich jak zmiany praktyki, zasad, procedur oraz kategoryzacji wyrobów włókienniczych, w tym zmian odnoszących się do Systemu Zharmonizowanego i Nomenklatury Scalonej oraz TN VED SNG w odniesieniu do produktów określonych w załączniku I, nie narusza równowagi praw i obowiązków między Stronami związanymi niniejszym Porozumieniem; nie wpływa szkodliwie na dostęp do rynku przyznany danej Stronie; nie utrudnia pełnego wykorzystania takiego dostępu ani nie zakłóca handlu objętego niniejszym Porozumieniem.
Przed wejściem w życie zmian Strona wprowadzająca takie zmiany informuje o powyższym drugą Stronę.
3.
Pochodzenie produktów objętych niniejszym Porozumieniem i przywożonych do Wspólnoty ustala się zgodnie z regułami pochodzenia obowiązującymi we Wspólnocie.
Pochodzenie produktów objętych niniejszym Porozumieniem i przywożonych do Rosji ustala się zgodnie z regułami pochodzenia obowiązującymi w Federacji Rosyjskiej.
Strony informują się wzajemnie o wszelkich zmianach właściwych dla Stron reguł ustalania pochodzenia.
Artykuł 3
1.
Strony ustalają, bez uszczerbku dla postanowień artykułu 4, że przywóz wyrobów włókienniczych z terytorium każdej ze Stron może się odbywać wyłącznie przy zachowaniu ograniczenia ilościowego zgodnie z artykułem 17 Układu o Partnerstwie i Współpracy.
2.
W okresie trzech lat od daty wejścia w życie niniejszego Porozumienia:
- poziom ograniczenia ilościowego ustalonego na podstawie postanowień określonych w ustępie 1 w odniesieniu do przywozu wyrobów włókienniczych ustala się na poziomie nie niższym niż rzeczywisty poziom wywozu lub przywozu z terytorium Strony zainteresowanej uzyskany w okresie 12 miesięcy upływającym na dwa miesiące przed miesiącem, w którym złożono wniosek o przystąpienie do konsultacji lub przed datą, z którą wprowadzono środki,
- dla kategorii wyrobów włókienniczych uprzednio podlegających limitom ilościowym i określonym w załączniku 2 wszelkie ograniczenie ilościowe ustalane na podstawie postanowień określonych w ustępie 1 dla danej kategorii produktów ustala się na poziomie nie niższym niż poziom kontyngentu za 1997 rok dla danej kategorii i nie wprowadza się do chwili, gdy przywóz do Wspólnoty produktów tej kategorii z Rosji nie osiągnie 5 % ogólnej wielkości przywozu do Wspólnoty Europejskiej produktów tej kategorii.
3.
Na podstawie artykułu 5, w przypadku stosowania tego artykułu, Strony postanawiają prowadzić konsultacje w pełnym zakresie.
Artykuł 4
1.
Strony postanawiają, że naruszenia zaistniałe przy przeładunku, zmianie trasy, złożeniu fałszywej deklaracji dotyczącej państwa lub miejsca pochodzenia oraz fałszowaniu dokumentów urzędowych zakłócają skuteczne funkcjonowanie niniejszego Porozumienia.
W związku z tym Strony postanawiają ustanowić niezbędne przepisy prawne i/lub procedury administracyjne w celu stwierdzenia i podjęcia działań przeciwko takiemu naruszeniu.
Ponadto Strony postanawiają, że zgodnie z ich prawami i procedurami krajowymi będą w pełni współpracować ze sobą w celu zidentyfikowania wszelkich problemów wynikających z naruszenia.
2.
Jeśli którakolwiek ze Stron uzna, iż niniejsze Porozumienie naruszono poprzez przeładunek, zmianę trasy, złożenie fałszywej deklaracji dotyczącej państwa lub miejsca pochodzenia lub sfałszowanie dokumentów urzędowych oraz że nie podjęto żadnych środków pozwalających na zidentyfikowanie i/lub podjęcie działań zwalczających takie naruszenie, lub podjęto niewłaściwe działania, Strona ta zasięgnie opinii drugiej Strony w celu znalezienia rozwiązania zadowalającego obie Strony.
Do konsultacji należy przystąpić niezwłocznie oraz, jeśli jest to możliwe, w ciągu 30 dni.
3.
Strony postanawiają podjąć niezbędne działanie, zgodne z ich prawami i procedurami krajowymi, w celu zapobieżenia, zbadania oszukańczych praktyk na ich terytorium oraz, w miarę potrzeb, podjąć działanie prawne i/lub administracyjne przeciwko takim praktykom.
Strony postanawiają w pełni współpracować, zgodnie z ich prawami i procedurami krajowymi, w przypadkach naruszenia lub domniemanego naruszenia niniejszego Porozumienia, w celu ustalenia właściwego stanu faktycznego w miejscach przywozu, wywozu oraz, w miarę potrzeb, przeładunku.
Postanawia się, że taka współpraca, zgodna z prawami i procedurami krajowymi, obejmuje: badanie oszukańczych praktyk prowadzących do zwiększenia ograniczonego wywozu na terytorium Strony zachowującej takie ograniczenia; wymianę dokumentów, korespondencji, sprawozdań i innych istotnych informacji w dopuszczalnym zakresie; oraz ułatwienie wizytacji terenowych oraz kontaktów, na żądanie lub w każdym przypadku odrębnie.
Strona powinna dążyć do wyjaśnienia okoliczności wszelkich przypadków naruszenia lub domniemanego naruszenia, w tym roli, jaką odegrali zaangażowani w nie eksporterzy i importerzy.
4.
W przypadku gdy w wyniku badania sprawy istnieją wystarczające dowody potwierdzające zaistnienie naruszenia (np. jeśli dostępne są dowody pozwalające na ustalenie państwa lub miejsca rzeczywistego pochodzenia oraz okoliczności takiego naruszenia), Strony postanawiają podjąć właściwe działanie w zakresie niezbędnym do zidentyfikowania problemu.
Również jeśli istnieją dowody na zaangażowanie się w naruszenie na terytorium którejkolwiek ze Stron, przez które przewożono towary, działanie takie może obejmować wprowadzenie ograniczeń w odniesieniu do Strony zainteresowanej.
Wszelkie tego typu działania, ich czas trwania i zakres, można ustalić i podjąć po odbyciu konsultacji prowadzących do znalezienia rozwiązania zadowalającego obie Strony.
W toku konsultacji Strony mogą postanowić o podjęciu innych środków zaradczych.
5.
Strony postanawiają, że fałszywa deklaracja dotycząca zawartości włókna, ilości, opisu lub klasyfikacji towarów również zakłóca cel niniejszego Porozumienia.
Jeśli istnieją dowody potwierdzające, iż fałszywą deklarację sporządzono z zamiarem celowego oszustwa, Strony postanawiają podjąć właściwe środki, zgodne z ich prawami krajowymi i procedurami, przeciwko eksporterom lub importerom zaangażowanym w fałszerstwo.
Jeśli którakolwiek ze Stron stwierdzi, iż niniejsze Porozumienie zostało naruszone poprzez złożenie takiej fałszywej deklaracji oraz że nie podjęto żadnych środków administracyjnych prowadzących do zidentyfikowania i/lub podjęcia działania przeciwko takiemu naruszeniu, lub podjęto środki niewłaściwe, Strona ta niezwłocznie przystąpi do konsultacji z drugą Stroną w celu znalezienia rozwiązania zadowalającego obie Strony.
Celem niniejszego postanowienia nie jest uniemożliwienie Stronom dokonywania dostosowań technicznych z chwilą wystąpienia w deklaracji błędów nieumyślnych.
6.
Aby ułatwić współpracę przewidzianą na podstawie niniejszego artykułu, zgodnie z właściwym ustawodawstwem rosyjskim, Rosja wydaje automatyczne zezwolenia na wywóz w odniesieniu do wywozu wyrobów włókienniczych uprzednio podlegających limitom ilościowym oraz określonych w załączniku II.
Dla kategorii podlegających wydaniu pozwoleń na wywóz właściwe władze Wspólnoty Europejskiej wydają zezwolenia na przywóz wyłącznie po przedstawieniu im zezwoleń na wywóz wystawianych przez właściwe władze rosyjskie.
Rosja zobowiązuje się przekazywać tygodniowe informacje w sprawie ilości objętych automatycznymi zezwoleniami na wywóz określonymi powyżej.
Przekazywania informacji można dokonywać za pomocą połączeń elektronicznych między właściwymi władzami rosyjskimi a Système Intégré de Gestion de Licenses (zwany dalej "SIGL") ustanowionych przez Wspólnotę.
W ramach programu Tacis Wspólnota udzieli kompleksowej pomocy technicznej i finansowej w ustanawianiu takiego połączenia.
W przypadku poważnych i nieuzasadnionych rozbieżności między informacjami otrzymanymi za pomocą połączenia elektronicznego z SIGL a pozwoleniami wywozowymi przedłożonymi właściwym władzom Wspólnoty Europejskiej, każda ze Stron może złożyć wniosek o przystąpienie do konsultacji przewidzianych na mocy artykułu 5 Porozumienia w celu ustalenia przyczyn takich rozbieżności.
Jeśli rozbieżności te wynikają z oszukańczego przeładunku produktów niepochodzących z Rosji, Strony ustalą właściwe środki zapobiegające ich powtórnemu wystąpieniu.
System podwójnej kontroli utrzymywany jest tak długo, jak życzą sobie tego obie Strony.
7.
Po otrzymaniu wniosku od jednej ze Stron Strona druga przekazuje co miesiąc dane dotyczące wywozu poszczególnych kategorii wyrobów włókienniczych wywożonych na terytorium Strony składającej wniosek.
Artykuł 5
1.
Z wyjątkiem wypadków, w których przewidziano inaczej, specjalne procedury konsultacyjne określone w niniejszym Porozumieniu regulowane są przez następujące zasady:
- drugą Stronę powiadamia się na piśmie o złożeniu wniosku o przystąpienie do konsultacji,
- wniosek o przystąpienie do konsultacji przekazuje się w terminie 15 dni od daty powiadomienia, przedstawiając oświadczenie wyjaśniające powody oraz okoliczności, które zdaniem Strony składającej wniosek uzasadniają złożenie takiego wniosku,
- Strony przystępują do konsultacji najpóźniej w terminie jednego miesiąca od dnia przekazania powiadomienia o złożeniu wniosku z zamiarem osiągnięcia porozumienia lub dojścia do wniosków zadowalających obie Strony najpóźniej w ciągu kolejnego miesiąca.
2.
W razie konieczności na żądanie jednej ze Stron odbywają się konsultacje w sprawie jakichkolwiek problemów powstających na skutek stosowania niniejszego Porozumienia.
Wszelkie konsultacje prowadzone na mocy niniejszego artykułu odbywają się w duchu współpracy oraz z zamiarem zlikwidowania różnic występujących między Stronami.
Artykuł 6
1.
Niniejsze Porozumienie wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu, w którym Strony poinformują się wzajemnie o zakończeniu procedur niezbędnych do tego celu.
W międzyczasie są one stosowane w oparciu o zasadę tymczasowości, z zastrzeżeniem wzajemności.
2.
Niniejsze Porozumienie obowiązuje przez czas obowiązywania Układu o Partnerstwie i Współpracy.
3.
Zgodnie z artykułem 5 każda ze Stron może w dowolnym momencie zaproponować przystąpienie do konsultacji z zamiarem uzgodnienia zmian do niniejszego Porozumienia.
4.
Bez uszczerbku dla usunięcia ograniczeń przewidzianych w artykule 1 funkcjonowanie niniejszego Porozumienia podlega zmianie z chwilą, gdy w terminie obowiązywania niniejszego Porozumienia Rosja stanie się Członkiem Światowej Organizacji Handlu.
5.
Każda ze Stron może w dowolnym momencie wypowiedzieć niniejsze Porozumienie, powiadamiając o tym drugą Stronę.
Niniejsze Porozumienie przestaje obowiązywać w terminie sześciu miesięcy od daty złożenia takiego powiadomienia.
6.
Załączniki do niniejszego Porozumienia stanowią jego integralną część.
Artykuł 7
Niniejsze Porozumienie sporządzono w dwóch egzemplarzach w języku duńskim, niderlandzkim, angielskim, fińskim, francuskim, niemieckim, greckim, włoskim, portugalskim, hiszpańskim, szwedzkim i rosyjskim, każdy z tych tekstów jest na równi autentyczny.
Umowa
między Wspólnotami Europejskimi a rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki w sprawie stosowania zasad wzajemnego poszanowania praw w stosowaniu prawa konkurencji
WSPÓLNOTA EUROPEJSKA i EUROPEJSKA WSPÓLNOTA WĘGLA I STALI,
z jednej strony (zwane dalej "Wspólnotami Europejskimi"), oraz
RZĄD STANÓW ZJEDNOCZONYCH AMERYKI,
z drugiej strony,
uwzględniając Umowę z dnia 23 września 1991 roku między Wspólnotami Europejskimi a Rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki dotyczącą stosowania prawa konkurencji oraz wymianę listów interpretacyjnych datowanych na dzień 31 maja i dzień 31 lipca 1995 roku odnoszących się do Umowy (razem zwanych dalej "Umową 1991"),
uznając, iż Umowa 1991 przyczyniła się do koordynacji, kooperacji i unikania konfliktów podczas wprowadzania w życie prawa konkurencji,
zwracając uwagę w szczególności na artykuł V Umowy 1991, powszechnie zwany artykułem "wzajemnego poszanowania", który wzywa do współpracy dotyczącej niezgodnych z zasadami konkurencji działań mających miejsce na terytorium jednej Strony, które niekorzystnie wpływają na interesy drugiej Strony,
wierząc, iż dalsze wypracowanie zasad wzajemnego poszanowania oraz ich wykonywanie poprawiłoby skuteczność Umowy 1991 w stosunku do takiego postępowania,oraz
zwracając uwagę, że żadne z postanowień niniejszej Umowy lub jej wykonanie nie może być odbierane jako pogarszające położenie którejkolwiek ze Stron, w przypadku spraw z zakresu prawa konkurencji w kontekście międzynarodowym,
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
Artykuł I
Zakres zastosowania i cel Umowy
1.
Niniejszą Umowę stosuje się w przypadku, gdy jedna Strona Umowy przekona drugą Stronę, że istnieje powód, aby wierzyć, że mają miejsce następujące okoliczności:
a) działania antykonkurencyjne mają miejsce na całym lub znacznej części terytorium jednej ze Stron i mają szkodliwy wpływ na interesy drugiej Strony; oraz
b) wyżej wymienione działania są niedopuszczalne według prawa konkurencji Strony, na której terytorium działania te mają miejsce.
2.
Celem niniejszej Umowy jest:
a) pomoc w zapewnieniu, aby obroty handlowe i inwestycyjne między Stronami oraz konkurencja i dobrobyt konsumenta na terytoriach Stron nie były utrudniane przez działania antykonkurencyjne, którym można zaradzić stosując prawo konkurencji jednej lub obu Stron, oraz
b) ustalanie procedur współpracy w celu osiągnięcia najbardziej skutecznego i wydajnego stosowania prawa konkurencji, według którego organy do spraw konkurencji każdej ze Stron będą zwykle unikać stosowania środków przymusu w odniesieniu do działań antykonkurencyjnych, które mają miejsce i są skierowane głównie na terytorium drugiej Strony, w przypadku gdy organy do spraw konkurencji drugiej Strony są zdolne i przygotowane zbadać sytuację oraz podjąć skuteczne sankcje zgodnie z ich prawem dotyczącym zwalczania takich działań.
Artykuł II
Definicje
Dla celów niniejszej Umowy:
1. "Szkodliwe skutki" oraz "pod szkodliwym wpływem" oznaczają spowodowaną działaniami antykonkurencyjnymi szkodę dla:
a) zdolności przedsiębiorstw na terytorium jednej ze Stron do wywozu, inwestowania lub innej formy konkurencji na terytorium drugiej Strony; lub
b) konkurencji na rynkach krajowych lub przywozowych Strony.
2. "Strona Wzywająca" oznacza Stronę, która znajduje się pod szkodliwym wpływem działań antykonkurencyjnych mających miejsce na całym lub znacznej części terytorium drugiej Strony.
3. "Strona Wezwana" oznacza Stronę, na terytorium której takie działania antykonkurencyjne zdają się mieć miejsce.
4. "Prawo konkurencji" oznacza:
a) dla Wspólnot Europejskich, artykuły 85, 86, i 89 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (WE), artykuły 65 i 66 ustęp 7 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Węgla i Stali (EWWiS) oraz ich środki wykonawcze z wyłączeniem rozporządzenia Rady (EWG) nr 4064/89 w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw; a także
b) dla Stanów Zjednoczonych Ameryki, Ustawę Shermana (15 U. S. C. §§ 1-7), Ustawę Claytona (15 U. S. C. §§ 12-27, z wyjątkiem części dotyczącej dochodzeń na mocy tytułu II Ustawy Hart-Scott-Rodino o poprawkach antytrustowych z 1976 roku, 15 U. S. C. § 18a), Ustawa Taryf Wilsona (15 U. S. C. §§ 8-11) oraz Ustawę Federalnej Komisji Handlu (15 U. S. C. §§ 41-58, z wyjątkiem ustępów odnoszących się do funkcji ochrony konsumenta);
jak również inne ustawy lub postanowienia, które Strony wspólnie określiły na piśmie jako "prawo konkurencji" do celów niniejszej Umowy.
5. "Organy do spraw konkurencji" oznaczają:
a) dla Wspólnot Europejskich, Komisję Wspólnot Europejskich w zakresie jej obowiązków wynikających na mocy prawa konkurencji Wspólnot Europejskich; oraz
b) dla Stanów Zjednoczonych Ameryki, Wydział Antytrustowy Departamentu Sprawiedliwości Stanów Zjednoczonych oraz Federalną Komisję Handlu.
6. "Działania wykonawcze" oznaczają stosowanie prawa konkurencji w drodze dochodzenia lub postępowania prowadzonego przez organy do spraw konkurencji Strony.
7. "Działania antykonkurencyjne" oznaczają każde postępowanie lub transakcję, które są niedopuszczalne w myśl prawa konkurencji Strony.
Artykuł III
Wzajemne poszanowanie
Organy do spraw konkurencji Strony Wzywającej mogą wystąpić z wnioskiem do organów do spraw konkurencji Strony Wezwanej o zbadanie oraz, jeżeli jest to uzasadnione, o zaradzenie działaniom antykonkurencyjnym zgodnie z prawem konkurencji Strony Wezwanej.
Taki wniosek może być złożony bez względu na to, czy działania te także naruszają prawo konkurencji Strony Wzywającej oraz bez względu na to, czy organy do spraw konkurencji Strony Wzywającej podjęły lub rozważają podjęcie działań wykonawczych w ramach ich własnego prawa konkurencji.
Artykuł IV
Odroczenie lub zawieszenie dochodzenia ze względu na działania wykonawcze Strony Wezwanej
1.
Organy do spraw konkurencji Stron mogą wyrazić zgodę na to, aby organy do spraw konkurencji Strony Wzywającej odroczyły lub zawiesiły będące w toku lub rozważane działania wykonawcze podczas trwania działań wykonawczych Strony Wezwanej.
2.
Organy do spraw konkurencji Strony Wzywającej zwykle odraczają lub zawieszają ich własne działania wykonawcze na rzecz działań wykonawczych organów do spraw konkurencji Strony Wezwanej, kiedy następujące warunki są spełnione:
a) działania antykonkurencyjne, o które chodzi:
i) nie mają bezpośredniego, istotnego oraz zasadnie przewidywalnego wpływu na konsumentów na terytorium Strony Wzywającej; lub
ii) w przypadku gdy działania antykonkurencyjne mają taki wpływ na konsumentów Strony Wzywającej, występują one i są skierowane głównie na terytorium drugiej Strony;
b) szkodliwe skutki dla interesów Strony Wzywającej mogą być i z całym prawdopodobieństwem są w pełni i odpowiednio badane oraz w miarę możliwości eliminowane i odpowiednio kompensowane zgodnie z prawem, procedurami oraz dostępnymi środkami Strony Wezwanej.
Strony uznają, iż może być właściwym realizowanie oddzielnych działań wykonawczych, w przypadku gdy działania antykonkurencyjne dotyczące obu terytoriów usprawiedliwiają nałożenie kar w ramach obu jurysdykcji; i
c) organy do spraw konkurencji Strony Wezwanej wyrażają zgodę, aby w prowadzeniu ich własnych działań wykonawczych:
i) przeznaczać odpowiednie środki na badanie działań antykonkurencyjnych oraz, w miarę potrzeb, na niezwłoczną realizację odpowiednich działań wykonawczych;
ii) dokładać wszelkich starań, aby wykorzystać wszystkie dostępne źródła informacji włączając źródła informacji sugerowane przez organy do spraw konkurencji Strony Wzywającej;
iii) informować organy do spraw konkurencji Strony Wzywającej, na wniosek lub w rozsądnych odstępach czasu, o statusie ich działań wykonawczych i zamiarów oraz, w miarę potrzeb, dostarczać organom do spraw konkurencji Strony Wzywającej odpowiednie informacje poufne, jeżeli uzyskano zgodę z zainteresowanego źródła.
Wykorzystanie i ujawnienie takiej informacji reguluje artykuł V;
iv) niezwłocznie powiadamiać organy do spraw konkurencji Strony Wzywającej o zmianach w ich zamiarach odnoszących się do badania lub wykonania;
v) dołożyć wszelkich starań w celu zakończenia dochodzenia i przyjąć środki zaradcze lub rozpocząć postępowanie, w okresie 6 miesięcy lub innym terminie uzgodnionym przez organy do spraw konkurencji Stron, dotyczące odroczenia lub zawieszenia działań wykonawczych przez organy do spraw konkurencji Strony Wzywającej;
vi) w pełni informować organy do spraw konkurencji Strony Wzywającej o wynikach dochodzenia oraz brać pod uwagę opinie organów do spraw konkurencji Strony Wzywającej przed jakimkolwiek rozstrzygnięciem, rozpoczęciem postępowania, przyjęciem środków zaradczych lub zakończeniem dochodzenia;
vii) stosować się do każdego uzasadnionego wniosku, który może być złożony przez organy do spraw konkurencji Strony Wzywającej.
Jeżeli wyżej wymienione warunki są spełnione, Strona Wzywająca, która decyduje o nieodraczaniu lub niezawieszaniu działań wykonawczych, informuje organy do spraw konkurencji Strony Wezwanej o przyczynach.
3.
Organy do spraw konkurencji Strony Wzywającej mogą odroczyć lub zawiesić działania wykonawcze, jeżeli są spełnione mniej niż wszystkie warunki wymienione w ustępie 2.
4.
Niniejsza Umowa nie stanowi przeszkody dla organów do spraw konkurencji Strony Wzywającej wybierających odroczenie lub zawieszenie niezależnych działań wykonawczych zamiast późniejszego wszczęcia działań.
W takich okolicznościach organy do spraw konkurencji Strony Wzywającej niezwłocznie poinformują organy do spraw konkurencji Strony Wezwanej o ich zamierzeniach i powodach.
Jeżeli organy do spraw konkurencji Strony Wezwanej kontynuują własne dochodzenie, organy do spraw konkurencji obu Stron, w miarę potrzeb, koordynują odnośne dochodzenia zgodnie z kryteriami i procedurami artykułu IV Umowy 1991.
Artykuł V
Poufność i wykorzystanie informacji
W przypadku gdy na mocy Umowy organy do spraw konkurencji jednej ze Stron dostarczają informacje organom do spraw konkurencji drugiej Strony w celu wykonania niniejszej Umowy, informacje te wykorzystane będą przez te ostatnie organy jedynie w wyżej wymienionym celu.
Jednakże organy do spraw konkurencji, które dostarczyły informacje, mogą wyrazić zgodę na inne ich wykorzystanie pod warunkiem, że w przypadku gdy informacje poufne dostarczono zgodnie z artykułem IV ustęp 2 litera c) punkt iii) na podstawie zgody zainteresowanego źródła, źródło to wyraziło także zgodę na inne ich wykorzystanie.
Ujawnienie takiej informacji jest regulowane postanowieniami artykułu VIII Umowy 1991 oraz wymianą listów interpretacyjnych datowanych na dzień 1 maja oraz dzień 31 lipca 1995 roku.
Artykuł VI
Związki z Umową 1991
Niniejsza Umowa uzupełnia Umowę 1991 oraz jest interpretowana w ścisłym powiązaniu z Umową 1991, która w pełni pozostaje w mocy.
Artykuł VII
Obowiązujące prawo
Żadne z postanowień niniejszej Umowy nie może być interpretowane w sposób niezgodny z obowiązującym prawem lub wymagający zmiany istniejącego prawa Wspólnot Europejskich lub Stanów Zjednoczonych Ameryki lub odpowiednio ich Państw Członkowskich lub stanów.
Artykuł VIII
Wejście w życie i wygaśnięcie
1.
Niniejsza Umowa wchodzi w życie wraz z jej podpisaniem.
2.
Niniejsza Umowa pozostaje w mocy do 60 dni od daty, gdy każda ze Stron powiadomiła drugą na piśmie o zamiarze wypowiedzenia Umowy.
W DOWÓD CZEGO niżej podpisani, należycie do tego upoważnieni, podpisali niniejszą Umowę.
Porozumienie
między Wspólnotą Europejską, Europejską Agencją Kosmiczną i Europejską organizacją do spraw bezpieczeństwa nawigacji lotniczej w sprawie wkładu europejskiego w rozwój Globalnego Systemu Nawigacji Satelitarnej (GNSS)
WSPÓLNOTA EUROPEJSKA, zwana dalej "Wspólnotą", reprezentowana przez Gavina Stranga, ministra transportu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej i urzędującego przewodniczącego Rady Unii Europejskiej, i Neila Kinnocka, członka Komisji Wspólnot Europejskich (transport)
i
EUROPEJSKA AGENCJA KOSMICZNA, ustanowiona przez Konwencję o Europejskiej Agencji Kosmicznej otwartą do podpisu w Paryżu dnia 30 maja 1975 roku (zwana dalej "ESA"), reprezentowana przez Antonio Rodotà, dyrektora generalnego,
i
EUROPEJSKA ORGANIZACJA DO SPRAW BEZPIECZEŃSTWA NAWIGACJI LOTNICZEJ, ustanowiona Konwencją odnoszącą się do Współpracy w sprawie Bezpieczeństwa Nawigacji Lotniczej z dnia 13 grudnia 1960 roku, zmieniona Protokołem z dnia 12 lutego 1981 roku (zwana dalej "Eurocontrol"), reprezentowana przez Yvesa Lamberta, dyrektora generalnego,
(zwane dalej "Stronami"),
UWZGLĘDNIAJĄC, że badania nad nawigacją satelitarną przechodzą z fazy badań podstawowych do definiowania działających praktycznie systemów i że osiągnęły one wystarczający stopień dojrzałości dla europejskiego wkładu w globalny system nawigacji satelitarnej poprzez zwiększenie zaangażowanie europejskiego przemysłu w tej dziedzinie;
UWZGLĘDNIAJĄC wyrażone przez Rządy Europejskie zainteresowanie udziałem Europy w nawigacji satelitarnej, jak sformułowano przy okazji zgromadzenia Europejskiej Konferencji Lotnictwa Cywilnego z dnia 10 czerwca 1994 roku;
UWZGLĘDNIAJĄC komunikat Komisji Wspólnot Europejskich (zwanej dalej "Komisją") w sprawie usług nawigacji satelitarnej z dnia 14 czerwca 1994 roku, rezolucję Parlamentu Europejskiego z dnia 13 listopada 1994 roku, rezolucję Rady Unii Europejskiej z dnia 19 grudnia 1994 roku o europejskim wkładzie w rozwój Globalnego Systemu Nawigacji Satelitarnej (GNSS), wnioski Rady Unii Europejskiej z 14 marca 1995, zachęcające Komisję Europejską do wzięcia udziału w realizacji Globalnego Systemu Nawigacji Satelitarnej (GNSS 1) poprzez podjęcie wszelkich niezbędnych kroków w celu wydzierżawienia transponderów AOR-E i IOR Inmarsat III, oraz decyzję Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1692/96/WE z dnia 23 lipca 1996 r. w sprawie wspólnotowych wytycznych dotyczących rozwoju transeuropejskiej sieci transportowej;
UWZGLĘDNIAJĄC zatwierdzenie niniejszego Porozumienia przez Radę ESA w dniu 24 czerwca 1997 roku na mocy art. 14 ust. 1 Konwencji o Europejskiej Agencji Kosmicznej;
UWZGLĘDNIAJĄC zarządzenie 83/22 podjęte przez Stałą Komisję Eurocontrol z dnia 31 stycznia 1995 roku, zgodnie z artykułem 11 Konwencji odnoszącej się do współpracy na rzecz Bezpieczeństwa Nawigacji Lotniczej, zmienionej dnia 12 lutego 1981 roku;
UZNAJĄC konieczność dalszej koordynacji ich działań w celu zapewnienia wiarygodności i efektywności europejskiego zaangażowania w tę dziedzinę, w szczególności w odniesieniu do rozwoju systemu nawigacji satelitarnej używającego wyposażenia nawigacyjnego Inmarsat III, co do którego Strony przedłożyły wniosek pod nazwą Europejski Geostacjonarny System Pokrycia Nawigacyjnego (EGNOS), który został przyjęty przez Radę Inmarsat w dniu 21 listopada 1994 roku a także 15 listopada 1995 roku,
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Cel
Celem niniejszego Porozumienia jest ustanowienie współpracy między Stronami w celu zapewnienia wkładu Europy w rozwój Globalnego Systemu Nawigacji Satelitarnej.
Ten zgodny wysiłek jest ukierunkowany na umożliwienie Europie przygotowania usług nawigacji satelitarnej, które, na tyle, na ile to możliwe, zaspokajają potrzeby użytkowników cywilnych w zakresie eksploatacyjnego użytkowania, niezależnie od innych środków radionawigacji i pozycjonowania.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszego Porozumienia:
"Globalny System Nawigacji Satelitarnej", zwany dalej "GNSS", oznacza umieszczony na satelicie system określania pozycji, szybkości i czasu o zasięgu globalnym, w sposób ciągły zaspokajający potencjalne wymagania użytkowe w zastosowaniach cywilnych.
"GNSS 1" oznacza wstępną realizację GNSS, opierającą się na istniejących wojskowych systemach nawigacji satelitarnej Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej i Rosji, rozszerzonych o systemy cywilne, zaprojektowaną tak, aby zapewnić użytkownikowi wystarczające niezależne monitorowanie całego systemu.
"GNSS 2" oznacza cywilny system nawigacji satelitarnej o zasięgu światowym, podlegający międzynarodowej kontroli i zarządzaniu, spełniający wymagania wszystkich kategorii użytkowników, co do określania pozycji, szybkości i czasu.
"Europejski Geostacjonarny System Pokrycia Nawigacyjnego" (EGNOS) oznacza europejskie rozszerzenie istniejących systemów nawigacji i pozycjonowania satelitarnego w celu polepszenia osiągów tych systemów nad Europą i zapewnienia im możliwości działania na całych obszarach transmisji geostacjonarnej.
EGNOS jest europejskim składnikiem GNSS 1.
Artykuł 3
Zakres
Zakres współpracy między Stronami zawarty jest w niniejszym Porozumieniu i opisany bardziej szczegółowo w załącznikach I i II.
Obejmuje on następujące działania:
a) rozwój i zatwierdzanie zdolności operacyjnej europejskiego wkładu w GNSS 1, z użyciem istniejących systemów satelitarnych i wszelkich odpowiednich rozszerzeń mających spełniać wymagania użytkowe;
b) koordynację działań każdej ze Stron dla osiągnięcia pełnej zdolności operacyjnej GNSS 1;
c) równolegle z GNSS 1, prace przygotowawcze dla zdefiniowania i zaprojektowania GNSS 2.
Artykuł 4
Wkłady Stron w GNSS 1
Strony podejmują właściwe środki, zgodnie ich odpowiednimi zasadami i procedurami, i dołożą wszelkich starań w celu wniesienia we właściwym czasie swego wkładu do GNSS 1, jak określono w załączniku II, jak następuje:
a) ESA wnosi wkład poprzez realizację swojego Programu Badań Zaawansowanych nad Systemami Telekomunikacyjnymi (ARTES), w szczególności elementu 9, obejmującego rozwój techniczny EGNOS i jego funkcjonowanie do celów testowania i zatwierdzenia technicznego;
b) Eurocontrol określi wymagania użytkowe do celów lotnictwa cywilnego i przeprowadzi zatwierdzenie ostatecznego systemu pod kątem tych wymogów.
Eurocontrol wspiera również europejskie wysiłki mające zapewnić, że GNSS 1 jest do zaakceptowania pod względem eksploatacyjnym przez lotnictwo cywilne;
c) Wspólnota wnosi wkład do konsolidacji wymagań wszystkich użytkowników i zatwierdzenia ostatecznego systemu w świetle tych wymagań, w szczególności w ramach swych działań w zakresie Badań i Prac Rozwojowych nad Sieciami Transeuropejskimi, bez uszczerbku dla ustawodawstwa w zakresie procedur harmonizacji technicznej, takich jak te dotyczące samolotów i wyposażenia używanego w kontroli ruchu lotniczego.
Wspólnota, w szczególności, przyczynia się do ustanowienia EGNOS poprzez podjęcie właściwych środków, włączając dzierżawę transponderów geostacjonarnych.
Artykuł 5
Robocze uzgodnienia między Stronami
1.
W celu zapewnienia stałego rozwoju ich współpracy ustanowiony zostaje niniejszym Porozumieniem Wspólny Komitet Trójstronny, którego celem jest monitorowanie realizacji niniejszego Porozumienia, formułowanie wytycznych i koordynacja wspólnych metod zmierzających do realizacji Porozumienia.
Wspólny Komitet Trójstronny zbiera się co najmniej raz w roku lub częściej, w miarę potrzeby, na wniosek jednej ze Stron, i przyjmuje swój własny regulamin.
2.
Wspólny Komitet Trójstronny jest wspomagany przez sekretariat zapewniający bieżące wsparcie administracyjne i, na wniosek, organizujący wsparcie techniczne.
Strony zobowiązują się, zgodnie z ich odpowiednimi zasadami i procedurami, do wspólnego wnoszenia wkładu do takiego administracyjnego wsparcia.
3.
Wspólny Komitet Trójstronny wykonuje zadania określone w niniejszym Porozumieniu poprzez:
a) wymianę informacji na temat postępów poczynionych w działaniach odnoszących się do zakresu niniejszego Porozumienia i wymianę odpowiedniej dokumentacji i wyników uzyskiwanych z wkładu każdej ze Stron w ramach Porozumienia;
b) zapraszanie przedstawicieli każdej ze Stron do uczestnictwa w zebraniach odnoszących się do tych działań, które stanowią podstawę niniejszego Porozumienia;
c) wymianę informacji i koordynację, w możliwie największym stopniu, przed kontaktami ze stronami trzecimi spoza Europy, gdy kontakty te odnoszą się do niniejszego Porozumienia;
d) formułowanie wniosków w celu uzgodnień koniecznych dla przyszłej obsługi eksploatacyjnej pozycjonowania i nawigacji;
e) przedkładanie wniosków w zakresie organizacji wsparcia ze strony Sekretariatu.
4.
Wszelkie poprawki lub aktualizacje technicznej treści załączników I i II niemające wpływu na zakres niniejszego Porozumienia, szczególnie na jego postanowienia finansowe i wykonawczych, może zostać zatwierdzona jednomyślną decyzją Wspólnego Komitetu Trójstronnego.
Artykuł 6
Wymiana i ujawnienie informacji
1.
Każda ze Stron wymienia z innymi Stronami wszelkie znajdujące się w jej dyspozycji informacje, które mogą być wymagane dla realizacji niniejszego Porozumienia, z zastrzeżeniem własnych zasad dotyczących wymiany informacji.
2.
O ile nie postanowiono inaczej, żadna ze Stron nie ujawni żadnej informacji wymienionej w ramach Porozumienia jakiejkolwiek osobie innej, niż przez siebie zatrudnionej lub oficjalnie upoważnionej do obsługiwania takich informacji (w tym Państwu Członkowskiemu każdej z organizacji), ani nie użyje jej do celów komercyjnych.
Takie ujawnienie można stosować jedynie w zakresie koniecznym do celów niniejszego Porozumienia i powinno być ono ściśle poufne.
Artykuł 7
Prawa i własności
1.
Każda Strona, zgodnie z jej własnymi zasadami i procedurami, zarządza lub zachowuje własność i prawa handlowe w zakresie oprogramowania, sprzętu i dokumentacji sfinansowanych i rozwiniętych w ramach własnej działalności przy realizacji niniejszego Porozumienia.
2.
Szczególne uzgodnienia między Stronami mogą być wymagane dla wspólnych prac rozwojowych prowadzonych do celów niniejszego Porozumienia.
Artykuł 8
Uzgodnienia finansowe
1.
Każda Strona zapewni, że odpowiednie uzgodnienia finansowe są dokonane na czas i zgodnie z jej procedurami wewnętrznymi, w celu wypełnienia swoich obowiązków zgodnie z niniejszym Porozumieniem i jego załącznikami.
2.
Z chwilą zakończenia testowania i technicznego zatwierdzenia EGNOS wymagane będzie wprowadzenie nowych uzgodnień finansowych.
Artykuł 9
Upoważnienie umowne i procedury
Wszelkie umowy, które są wymagane do realizacji niniejszego Porozumienia i zawarte przez jedną ze Stron, zawarte będą zgodnie z normalnymi procedurami tej Strony, bez uszczerbku dla art. 7 ust. 2.
Artykuł 10
Odpowiedzialność
1.
Strony postanawiają niniejszym, że w odniesieniu do działań podjętych na mocy niniejszego Porozumienia żadna ze Stron nie zgłosi jakiegokolwiek roszczenia w stosunku do innej Strony w związku z wypadkiem lub śmiercią swojego pracownika lub dowolnej innej osoby działającej w jej imieniu albo w związku z jakimkolwiek uszkodzeniem lub utratą własności, spowodowanym przez którąkolwiek ze Stron, niezależnie od tego, czy takie zranienie, śmierć, uszkodzenie lub utrata spowodowane zostało niedbalstwem, czy też w inny sposób, z wyjątkiem przypadku rażącego niedbalstwa lub umyślnego wykroczenia.
2.
W przypadku roszczenia strony trzeciej wynikającego z realizacji przez Strony ich wkładów, jak określono w załączniku II, każda ze Stron jest odpowiedzialna tylko w takim stopniu, w jakim to roszczenie odnosi się do wkładu tej Strony.
3.
Strony postanawiają niniejszym, że tylko ta Strona, która zawarła umowę ze stroną trzecią w kontekście realizacji wkładu tej Strony, jak określono w załączniku II, jest odpowiedzialna w wypadku roszczeń tej strony trzeciej wynikających z danej umowy.
Artykuł 11
Siła wyższa
Żadna ze Stron nie będzie uznana za naruszającą niniejsze Porozumienie, jeśli jakiekolwiek niepowodzenie w dostarczeniu jej wkładu zgodnie z Porozumieniem wynika z siły wyższej lub jest nią spowodowane.
Artykuł 12
Public relations
1.
Każda ze Stron podejmuje się zawczasu koordynować z innymi działania w zakresie jej własnych lub wspólnych public relations, odnoszących się do spraw objętych niniejszym Porozumieniem.
2.
We wszelkich stosownych działaniach medialnych rola każdej ze Stron w niniejszym Porozumieniu powinna być jasno określona i wymieniona.
3.
Szczegółowe uzgodnienia dla realizacji działań w zakresie public relations, przewidzianych w niniejszym artykule, są przyjmowane wspólnie.
Artykuł 13
Zmiany
1.
Poprawki do niniejszego Porozumienia są wnoszone jedynie w wyniku jednogłośnego, pisemnego porozumienia Stron.
2.
W przypadku gdyby którakolwiek ze Stron napotkała problemy w ramach realizacji swojego wkładu, w tym wkładu finansowego, Strony postanawiają zbadać, w ramach Wspólnego Komitetu Trójstronnego, sposoby wykonania zaplanowanych wkładów i ocenić, w wymaganym zakresie, cele i treść niniejszego Porozumienia.
Artykuł 14
Udział stron trzecich
Niniejsze Porozumienie może zostać otwarte dla udziału innych stron będących w stanie przyczynić się do wypełnienia zadań na mocy Porozumienia.
W tym celu zostaje ono zmienione zgodnie z procedurą ustaloną w artykule 13.
Artykuł 15
Rozstrzyganie sporów
1.
Jakiekolwiek spory mogące wyniknąć między Stronami odnoszące się do wykładni lub stosowania niniejszego Porozumienia lub załączników do niego są przedkładane do bezpośrednich negocjacji w ramach Wspólnego Komitetu Trójstronnego.
2.
Jeśli niemożliwe jest rozstrzygnięcie sporu zgodnie z ust. 1, każda ze Stron może poinformować pozostałe o wyznaczeniu arbitra; pozostałe Strony wyznaczają następnie swojego własnego arbitra w terminie dwóch miesięcy.
3.
Wspólny Komitet Trójstronny wyznaczy jednomyślną decyzją dwóch dodatkowych arbitrów.
4.
Decyzja arbitrów podejmowana jest większością głosów.
5.
Każda strona sporu podejmuje właściwe kroki wymagane do realizacji decyzji arbitrów.
Artykuł 16
Uzgodniony protokół
1.
W trakcie negocjowania Porozumienia określonego w ustępie 8 poniżej, mającego na celu stworzenie wspólnych ram do określania i oceny postępu na rzecz stosowania bardziej humanitarnych pułapek i metod odłowu przy zastosowaniu pułapek na zwierzęta, przedstawiciele Wspólnoty Europejskiej oraz Stanów Zjednoczonych Ameryki uznają, że osiągnięto następujące porozumienie.
2.
Wspólnota Europejska oraz Stany Zjednoczone Ameryki uznają, że normy załączone do niniejszych Ustaleń zapewniają takie wspólne ramy oraz stanowią podstawę do współpracy w sprawie dalszego rozwoju i wprowadzenia w życie norm przez właściwe władze obu Stron.
3.
Stany Zjednoczone Ameryki, podkreślając, że poprzez zatwierdzenie nie zamierzają zmieniać podziału właściwości władz w Stanach Zjednoczonych w odniesieniu do uregulowania stosowania pułapek i metod odłowu przy zastosowaniu pułapek, zatwierdzają załączone normy humanitarnego odłowu przy zastosowaniu pułapek na określone ssaki lądowe i wodno-lądowe jako zapewniające takie wspólne ramy do wprowadzenia w życie przez swoje właściwe władze.
4.
Wspólnota Europejska oraz Stany Zjednoczone Ameryki zamierzają zachęcać i wspierać programy badawcze, rozwoju, monitorowania i szkoleniowe prowadzone przez ich odpowiednie władze w celu wspierania wykorzystania i zastosowania pułapek i metod odłowu przy zastosowaniu pułapek mających na celu humanitarne traktowanie tych ssaków.
Obie Strony uznają potrzebę ponownej oceny i uaktualniania norm załączonych do niniejszych Uzgodnień, zgodnie z nowymi informacjami i danymi technicznymi i naukowymi udostępnianymi w wyniku takich programów.
5.
Wspólnota Europejska oraz Stany Zjednoczone Ameryki zamierzają w dalszym ciągu zachęcać swoje właściwe władze do monitorowania i sprawozdawania w odniesieniu do postępu we wprowadzaniu w życie norm załączonych do niniejszych Uzgodnień.
6.
Wspólnota Europejska oraz Stany Zjednoczone Ameryki uznają, że żaden z postanowień niniejszych Uzgodnień nie narusza ich praw i obowiązków wynikających z Porozumienia z Marrakeszu ustanawiającego Światową Organizację Handlu.
7.
Wspólnota Europejska oraz Stany Zjednoczone Ameryki wyrażają swój zamiar odbywania wzajemnych konsultacji na wniosek któregokolwiek z nich we wszelkich sprawach dotyczących niniejszych Uzgodnień lub załączonych norm w celu poszukiwania rozwiązań akceptowanych przez wszystkie Strony.
8.
W każdym przypadku gdy w załączonych normach stosuje się termin "Porozumienie" jest on rozumiany jako Porozumienie w sprawie norm humanitarnego odłowu przy zastosowaniu pułapek zawarte między Kanadą, Wspólnotą Europejską i Federacją Rosyjską.
Akt końcowy Konferencji międzynarodowej oraz Decyzja konferencji Karty energetycznej w odniesieniu do zmian postanowień dotyczących handlu Traktatu Karty energetycznej
AKT KOŃCOWY KONFERENCJI MIĘDZYNARODOWEJ ORAZ DECYZJA KONFERENCJI KARTY ENERGETYCZNEJ
I. W dniach między 17 grudnia 1994 roku a 18 grudnia 1997 roku odbyła się Tymczasowa Konferencja Karty Energetycznej w celu uzgodnienia zmian postanowień dotyczących handlu Traktatu Karty Energetycznej.
Konferencja mająca na celu przyjęcie zmian odbyła się w Brukseli w dniach 23 i 24 kwietnia 1998 roku.
W konferencji uczestniczyli przedstawiciele Republiki Albanii, Republiki Armenii, Australii, Republiki Austrii, Republiki Azerbejdżanu, Królestwa Belgii, Republiki Białorusi, Bośni i Hercegowiny, Republiki Bułgarii, Republiki Chorwacji, Republiki Cypryjskiej, Republiki Czeskiej, Królestwa Danii, Republiki Estońskiej, Wspólnot Europejskich, Republiki Finlandii, Republiki Francuskiej, Republiki Gruzji, Republiki Federalnej Niemiec, Republiki Greckiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Islandii, Irlandii, Republiki Włoskiej, Japonii, Republiki Kazachstanu, Republiki Kirgiskiej, Republiki Łotewskiej, Księstwa Liechtensteinu, Republiki Litewskiej, Wielkiego Księstwa Luksemburga, Republiki Malty, Republiki Mołdawii, Królestwa Niderlandów, Królestwa Norwegii, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Portugalskiej, Rumunii, Federacji Rosyjskiej, Republiki Słowackiej, Republiki Słowenii, Królestwa Hiszpanii, Królestwa Szwecji, Konfederacji Szwajcarskiej, Republiki Tadżykistanu, Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii, Republiki Turcji, Turkmenistanu, Ukrainy, Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej oraz Republiki Uzbekistanu (zwani dalej "przedstawicielami"), jak również zaproszeni obserwatorzy z niektórych krajów i organizacji międzynarodowych.
II.
Konferencja Karty Energetycznej, która została ostatecznie ustanowiona przy wejściu w życie z dniem 16 kwietnia 1998 roku Traktatu Karty Energetycznej z 1994 roku, odbyła się również w dniach 23 i 24 kwietnia 1998 roku w celu rozważenia przyjęcia zmian postanowień dotyczących handlu Karty Energetycznej, zgodnie z postanowieniami Traktatu Karty Energetycznej.
ZMIANA POSTANOWIEŃ DOTYCZĄCYCH HANDLU TRAKTATU KARTY ENERGETYCZNEJ
III.
Tekst zmiany postanowień dotyczących handlu Traktatu Karty Energetycznej (zwanej dalej "zmianą"), określony w załączniku I oraz decyzje przyjęte w odniesieniu do tej zmiany, określone w załączniku II zostały przyjęte zgodnie z procedurami międzynarodowej konferencji zwołanej w tym celu oraz na mocy Traktatu Karty Energetycznej zgodnie z procedurą przewidzianą w Traktacie.
POROZUMIENIA
IV.
W odniesieniu do zmiany, przyjęto następujące porozumienia:
1.
Porozumienie odnoszące się do artykułu 29 ustęp 2 litera a) oraz załącznika W:
Bez względu na wyszczególnienia w artykule XXIV ustęp 6 GATT (Układ Ogólny w Sprawie Taryf Celnych i Handlu) z 1994 roku w części A punkt 1 litera a) i) załącznika W, każdy z sygnatariuszy, których dotyczy wzrost należności celnych lub innych opłat jakiegokolwiek rodzaju nałożonych na lub w związku z przywozem lub wywozem określonym w pierwszym zdaniu tego ustępu, jest uprawniony do zasięgnięcia konsultacji podczas Konferencji Karty.
2.
Porozumienie odnoszące się do artykułu 29 ustęp 7:
W przypadku sygnatariusza, niebędącego członkiem WTO, który jest wymieniony w załączniku BR lub BRQ lub w obydwu z nich, każdą koncesję przyznaną formalnie podczas procesu jego przystąpienia do WTO, odnośnie do materiałów lub produktów energetycznych, wymienionych w załączniku EM II lub urządzeń związanych z energią wymienionych w załączniku EQ II, do celów niniejszego artykułu uważa się za zobowiązanie podjęte w ramach WTO.
3. Porozumienie odnoszące się do artykułu 29 ustęp 6 i 7 oraz artykułu 34 ustęp 3 litera o):
Konferencja Karty przeprowadza corocznie przegląd w odniesieniu do wszelkich możliwości przemieszczania materiałów oraz produktów energetycznych lub urządzeń związanych z energią, wymienionych w załącznikach od EM I lub EQ I do załączników EM II lub EQ II.
DEKLARACJE
V. W odniesieniu do zmiany przyjęto następujące deklaracje:
Wspólna deklaracja w sprawie praw własności intelektualnej dotyczących handlu
Sygnatariusze potwierdzają swoje zobowiązanie do zapewnienia skutecznej ochrony praw własności intelektualnej, zgodnie z najwyższymi standardami międzynarodowymi.
Do celów niniejszej deklaracji, do praw własności intelektualnej zalicza się w szczególności prawa autorskie i pokrewne (włączając w to programy komputerowe oraz bazy danych), znaki handlowe, oznaczenia geograficzne, patenty, wzory, topografie układów scalonych oraz nieujawnione informacje.
Wspólna deklaracja Federacji Rosyjskiej i Unii Europejskiej
Federacja Rosyjska podniosła kwestię handlu materiałami jądrowymi.
Federacja Rosyjska i UE uzgodniły, że układ o partnerstwie i współpracy między Federacją Rosyjską, Unią Europejską i jej Państwami Członkowskimi, który wszedł w życie z dniem 1 grudnia 1997 roku, stanowi właściwe ramy postępowania w tej kwestii, co zostało potwierdzone w konkluzjach Rady Współpracy z dnia 27 stycznia 1998 roku.
--------------------------------------------------
Protokół
w sprawie dostosowania aspektów handlowych Układu Europejskiego między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z jednej strony a Rumunią z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Austrii, Republiki Finlandii i Królestwa Szwecji do Unii Europejskiej oraz wyników negocjacji rolnych Rundy Urugwajskiej w sprawie rolnictwa, wraz z rozszerzeniem istniejącego systemu preferencji
WSPÓLNOTY EUROPEJSKIE,
zwane dalej "Wspólnotą",
z jednej strony, i
RZĄD RUMUNII,
z drugiej strony,
MAJĄC NA UWADZE, że Układ Europejski ustanawiający stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z jednej strony a Rumunią z drugiej strony zwany dalej "Układem Europejskim" podpisany w Brukseli 1 lutego1993 roku wszedł w życie 1 lutego 1995 roku;
MAJĄC NA UWADZE, że Republika Austrii, Republika Finlandii i Królestwo Szwecji dołączyły do Unii Europejskiej 1 stycznia 1995 roku;
MAJĄC NA UWADZE, że na mocy artykułów 76, 102 i 128 Aktu Przystąpienia z 1994 roku Republika Austrii, Republika Finlandii i Królestwo Szwecji muszą stosować od 1 stycznia 1995 roku postanowienia umów preferencyjnych zawartych przez Wspólnotę z niektórymi państwami trzecimi, a pośród nich z Rumunią;
MAJĄC NA UWADZE, że Wspólnota, uwzględniając preferencyjne koncesje celne stosowane przez Republikę Austrii, Republikę Finlandii i Królestwo Szwecji wobec Rumunii, przyjęła z dniem 1 stycznia 1995 roku środki przejściowe w formie autonomicznych kontyngentów taryfowych, a Rumunia przyjęła z dniem 1 stycznia 1995 roku środki przejściowe w formie kontyngentów taryfowych, uwzględniając system preferencji taryfowych stosowanych przez Rumunię wobec Republiki Austrii, Republiki Finlandii i Królestwa Szwecji, szczególnie dotyczące produktów rolnych i przetworzonych produktów rolnych;
MAJĄC NA UWADZE, że zobowiązania Wspólnoty i Rumunii w ramach negocjacji Rundy Urugwajskiej wymagają zmian w systemach ceł przywozowych we Wspólnocie i Rumunii, w szczególności dotyczących produktów rolnych i przetworzonych produktów rolnych;
MAJĄC NA UWADZE, że przystąpienie Republiki Austrii, Republiki Finlandii i Królestwa Szwecji do Unii Europejskiej i wdrożenie wyników Rundy Urugwajskiej prawdopodobnie wpłynie na dwustronne koncesje w ramach Układu Europejskiego i dlatego konieczne jest przyjęcie takiego Układu poprzez Protokół w sprawie dostosowania aspektów handlowych Układu Europejskiego;
MAJĄC NA UWADZE, że na mocy decyzji 95/131/WE [1] Rada postanowiła na zasadzie tymczasowości od 1 stycznia 1995 roku stosować Porozumienie dwustronne, które Komisja wynegocjowała w imieniu Wspólnoty, zmieniające Protokół dodatkowy w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi między Wspólnotą Europejską a Rumunią, uwzględniając przystąpienie Republiki Austrii, Republiki Finlandii i Królestwa Szwecji do Unii Europejskiej;
MAJĄC NA UWADZE, że na mocy decyzji 96/224/WE [2] Rada postanowiła na zasadzie tymczasowości od 1 stycznia 1996 roku stosować Porozumienie dwustronne, które Komisja wynegocjowała w imieniu Wspólnoty po przeglądzie i wprowadzeniu zmian do Protokołu dodatkowego do Układu Europejskiego w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi między Wspólnotą Europejską a Rumunią,
POSTANOWILI, na mocy wzajemnego porozumienia, ustalić dostosowania postanowień Układu dotyczących handlu po przystąpieniu Republiki Austrii, Republiki Finlandii i Królestwa Szwecji z jednej strony i wejściu w życie wyników Rundy Urugwajskiej w dziedzinie rolnictwa z drugiej strony i w tym celu powołali jako swoich pełnomocników:
Wspólnota Europejska:
Manfreda Scheicha
Ambasadora
Stałego Przedstawiciela Republiki Austrii
Przewodniczącego Komitetu Stałych Przedstawicieli
Günthera Burghardta
Dyrektora Generalnego Dyrekcji Generalnej do spraw Politycznych Stosunków Zewnętrznych Komisji Wspólnot Europejskich
RZĄD RUMUNII:
Constantina Ene
Ambasadora Nadzwyczajnego i Pełnomocnego
Szefa Misji Rumuńskiej przy Unii Europejskiej
KTÓRZY po wymianie swych pełnomocnictw uznanych za należyte i sporządzone we właściwej formie,
UZGODNILI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Protokół dodatkowy do Układu Europejskiego w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi zostaje zmieniony w następujący sposób:
1) artykuł 2 ustęp 3 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"3.
Pochodzenie produktów określonych w niniejszym Protokole jest ustalone zgodnie z zasadami pochodzenia niepreferencyjnego obowiązującego we Wspólnocie.";
2) załącznik II zastępuje się tekstem załącznika A do niniejszego Protokołu;
3) artykuł 2 ustęp 3 dodatku A otrzymuje brzmienie:
"3.
Świadectwo pochodzenia określone w ustępie 1 nie jest wymagane przy przywozie towarów objętych świadectwem przewozowym EUR.1 lub formularzem EUR.2 wystawionym zgodnie z protokołem 4 Układu Europejskiego, gdzie jasno wynika z takich dokumentów, że Rumunia może być uznana za kraj pochodzenia w ramach zasad niepreferencyjnego pochodzenia obowiązujących we Wspólnocie.";
4) w dodatku A artykuł 14 ustęp 2 akapit drugi tiret drugie wprowadza się następujące zmiany:
- AT = Austria
BL = Beneluks
DE = Niemcy
DK = Dania
EL = Grecja
ES = Hiszpania
FI = Finlandia
FR = Francja
GB = Zjednoczone Królestwo
IE = Irlandia
IT = Włochy
PT = Portugalia
SE = Szwecja";
5) załącznik do dodatku A określający wzór świadectwa pochodzenia zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku B do niniejszego Protokołu;
6) załącznik do dodatku A określający wzór pozwolenia na wywóz zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku C do niniejszego Protokołu;
7) załącznik do dodatku C określający wzór świadectwa stosowanego wobec niektórego chałupnictwa i wyrobów rękodzieła ludowego zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku D do niniejszego Protokołu;
8) załącznik do dodatku B określający limity ilościowe wobec gospodarczych zasad procesów uszlachetniania zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku E do niniejszego Protokołu.
Artykuł 2
W odniesieniu do produktów rolnych przetworzonych:
1) tekst protokołu 3 do Układu Europejskiego zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku F do niniejszego Protokołu;
2) artykuł 9 ustęp 1 Układu Europejskiego otrzymuje brzmienie:
"1.
Postanowienia niniejszego działu stosuje się do produktów pochodzących ze Wspólnoty i z Rumunii wymienionych w działach 25-97 Nomenklatury Scalonej, z wyjątkiem produktów wymienionych w załączniku 1 i protokole 3";
3) skreśla się artykuł 18 i załącznik X do Układu Europejskiego;
4) artykuł 19 ustęp 2 Układu Europejskiego otrzymuje brzmienie:
"2.
Pojęcie "produkty rolne" oznacza produkty wymienione w działach 1–24 Nomenklatury Scalonej i produkty wymienione w załączniku I i protokole 3, ale z wyłączeniem produktów rybołówstwa, jak to określa rozporządzenie EWG nr 3687/91."
Artykuł 3
W odniesieniu do podstawowych produktów rolnych:
1) załączniki XIa i XIb oraz załączniki XIIa, XIIb i XIII do Układu Europejskiego zastępuje się tekstem znajdującym się w załącznikach G i H do niniejszego Protokołu.
2) artykuł 21 ustęp 2 Układu Europejskiego zastępuje się ustępem:
"2.
Ustalenia preferencyjne przyznane przy przywozie do Wspólnoty produktów pochodzących z Rumunii są wymienione w załączniku XI.";
3) artykuł 21 ustęp 4 Układu Europejskiego otrzymuje brzmienie:
"4.
Ustalenia preferencyjne przyznane przy przywozie do Rumunii produktów pochodzących ze Wspólnoty są wymienione w załączniku XII.".
Artykuł 4
Załączniki do niniejszego Protokołu stanowią jego integralną część.
Niniejszy Protokół stanowi integralną część Układu Europejskiego.
Artykuł 5
Niniejszy Protokół jest zatwierdzany przez Wspólnotę i Rząd Rumunii zgodnie z ich procedurami wewnętrznymi.
Umawiające się Strony przyjmują środki niezbędne do wprowadzenia w życie niniejszego Protokołu.
Artykuł 6
Niniejszy Protokół wchodzi w życie pierwszego dnia pierwszego miesiąca następującego po dacie notyfikacji zakończenia odpowiednich procedur przez Umawiające się Strony zgodnie z artykułem 5.
Artykuł 7
Niniejszy Protokół sporządza się w dwóch egzemplarzach, w językach: duńskim, niderlandzki, angielskim, fińskim, francuskim, niemieckim, greckim, włoskim, portugalskim, hiszpańskim, szwedzkim i rumuńskim, przy czym każdy z tych tekstów jest na równi autentyczny.
Konwencja o transgranicznych skutkach wypadków przemysłowych
Preambuła
STRONY NINIEJSZEJ KONWENCJI,
W TROSCE o szczególne znaczenie, w interesie obecnych i przyszłych pokoleń, ochrony ludzi i środowiska naturalnego przed skutkami wypadków przemysłowych,
UZNAJĄC znaczenie i pilną potrzebę zapobiegania poważnym niekorzystnym skutkom wypadków przemysłowych na ludzi i środowisko, oraz wspierania wszelkich środków stymulujących racjonalne, ekonomiczne i efektywne wykorzystanie środków zapobiegawczych, przygotowawczych i reagowania, w celu umożliwienia przyjaznego dla środowiska i stałego rozwoju gospodarczego,
BIORĄC POD UWAGĘ fakt, że skutki wypadków przemysłowych mogą sięgać poza granice i wymagają współpracy między państwami,
POTWIERDZAJĄC potrzebę wspierania aktywnej współpracy międzynarodowej między zainteresowanymi państwami przed, podczas i po wypadku, wzmocnienia właściwych polityk oraz wzmocnienia i koordynacji działań na wszystkich właściwych poziomach wspierających zapobieganie, przygotowawczych i reagowanie na transgraniczne skutki wypadków przemysłowych,
STWIERDZAJĄC znaczenie i użyteczność dwustronnych i wielostronnych uzgodnień w celu zapobiegania, przygotowania do i reagowania na skutki wypadków przemysłowych,
ŚWIADOME roli odgrywanej w tym względzie przez Europejską Komisję Gospodarczą Narodów Zjednoczonych (EKG) oraz przywołując, między innymi, Kodeks postępowania EKG w sprawie przypadkowego zanieczyszczenia transgranicznych wód śródlądowych oraz Konwencję o ocenach oddziaływania na środowisko w kontekście transgranicznym,
UWZGLĘDNIAJĄC odpowiednie postanowienia Aktu Końcowego Konferencji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie (KBWE), Dokumentu końcowego Spotkania Wiedeńskiego Przedstawicieli Państw Uczestniczących w KBWE, oraz wynik Spotkania KBWE w Sofii w sprawie ochrony środowiska, jak również stosowne działania i mechanizmy w Programie Ochrony Środowiska Narodów Zjednoczonych (UNEP), w szczególności program APELL, w Międzynarodowej Organizacji Pracy (MOP), w szczególności Kodeks praktyki w sprawie zapobiegania poważnym wypadkom przemysłowym, oraz w innych właściwych organizacjach międzynarodowych,
BIORĄC POD UWAGĘ odpowiednie postanowienia deklaracji Konferencji Narodów Zjednoczonych w sprawie środowiska człowieka, w szczególności do zasady 21, zgodnie z którą państwa posiadają, zgodnie z Kartą Narodów Zjednoczonych i zasadami prawa międzynarodowego, suwerenne prawo do eksploatacji własnych zasobów zgodnie z własnymi politykami środowiskowymi oraz ponoszą odpowiedzialność za zapewnienie, aby działania w zakresie ich jurysdykcji lub kontroli nie wyrządzały szkody w środowisku innych państw lub na obszarach poza granicami jurysdykcji krajowej,
UWZGLĘDNIAJĄC zasadę "zanieczyszczający płaci" jako główną zasadę międzynarodowego prawa środowiskowego,
PODKREŚLAJĄC zasady międzynarodowego prawa i zwyczaju, w szczególności zasady dobrego sąsiedztwa, wzajemności, niedyskryminacji i dobrej wiary,
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Definicje
Do celów niniejszej Konwencji:
a) "wypadek przemysłowy" oznacza wydarzenie wynikające z niekontrolowanego rozwoju toku działań z udziałem substancji niebezpiecznych, albo:
i) w instalacjach, na przykład podczas wytwarzania, stosowania, składowania, przemieszczania, lub usuwania; lub
ii) podczas transportu w zakresie objętym artykułem 2 ustęp 2 litera d);
b) "działalność niebezpieczna" oznacza działalność w której występuje lub może występować jedna lub więcej substancji niebezpiecznych w ilościach równych lub przekraczających ilości progowe wymienione w załączniku I do niniejszej Konwencji, i które mogą powodować skutki transgraniczne;
c) "skutki" oznaczają wszelkie bezpośrednie lub pośrednie, natychmiastowe lub opóźnione niekorzystne konsekwencje spowodowane wypadkiem przemysłowym dla; między innymi:
i) ludzi, flory i fauny;
ii) gleby, wody, powietrza i krajobrazu;
iii) interakcji między czynnikami w i) i ii);
iv) zasoby materialne i dziedzictwa kulturowego, włączając zabytki historyczne;
d) "skutki transgraniczne" oznaczają poważne skutki podlegające jurysdykcji jednej Strony jako rezultat wypadku przemysłowego mającego miejsce w ramach jurysdykcji drugiej Strony;
e) "podmiot gospodarczy" oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną, włączając władze publiczne, odpowiedzialną za działalność, np. nadzorującą, planującą wykonanie lub wykonującą działalność;
f) "Strona" oznacza, o ile w tekście nie wskazano inaczej, Umawiającą się Stronę niniejszej Konwencji;
g) "Strona pochodzenia" oznacza Stronę lub Strony pod których jurysdykcją wypadek przemysłowy ma miejsce lub może mieć miejsce;
h) "Strona poszkodowana" oznacza Stronę lub Strony, na które wywarły wpływ lub mogą wywrzeć wpływ transgraniczne skutki wypadku przemysłowego;
i) "zainteresowane Strony" oznacza każdą Stronę pochodzenia i każdą Stronę poszkodowaną;
j) "opinia publiczna" oznacza jedną lub więcej osób fizycznych lub prawnych.
Artykuł 2
Zakres
1.
Niniejszą Konwencję stosuje się do zapobiegania, przygotowania do i reagowania na wypadki przemysłowe mogące powodować skutki transgraniczne, włączając skutki takich wypadków spowodowanych przez klęski żywiołowe, oraz do współpracy międzynarodowej dotyczącej niesienia pomocy wzajemnej, badań i rozwoju, wymiany informacji i wymiany technologii w zakresie zapobiegania, przygotowania do i reagowania w sytuacji wypadków przemysłowych.
2.
Niniejsza Konwencja nie ma zastosowania do:
a) wypadków nuklearnych lub zagrożeń radiologicznych;
b) wypadków w obiektach militarnych;
c) uszkodzeń tamy, z wyjątkiem skutków wypadków przemysłowych spowodowanych takimi uszkodzeniami;
d) lądowych wypadków transportowych z wyjątkiem:
i) awaryjnego reagowania na takie wypadki;
ii) transportu w miejscu niebezpiecznej działalności;
e) przypadkowego uwolnienia organizmów genetycznie zmodyfikowanych;
f) wypadków spowodowanych działalnością w środowisku morskim, włączając badania lub eksploatację dna morskiego;
g) rozlewów olejów lub innych substancji szkodliwych na morzu.
Artykuł 3
Postanowienia ogólne
1.
Strony, biorąc pod uwagę wysiłki poczynione już na poziomie krajowym i międzynarodowym, podejmują właściwe środki i współpracują w ramach niniejszej Konwencji, w celu ochrony ludzi i środowiska przed wypadkami przemysłowymi poprzez zapobieganie takim wypadkom w najszerszym możliwym zakresie, poprzez redukowanie ich częstotliwości i dotkliwości oraz poprzez łagodzenie ich skutków.
W tym celu, stosowane są środki zapobiegawcze, przygotowawcze i reagowania, włączając środki restytucji.
2.
Strony, na drodze wymiany informacji, konsultacji i innych środków współpracy oraz bez zbędnego opóźnienia, wypracują i wprowadzają w życie polityki i strategie obniżania ryzyka wypadków przemysłowych oraz poprawy środków zapobiegawczych, przygotowawczych i reagowania, włączając środki restytucji, uwzględniając, w celu uniknięcia zbędnego powielania, wysiłki podjęte na poziomie krajowym i międzynarodowym.
3.
Strony zapewnią obowiązek podejmowania przez podmiot gospodarczy wszelkich niezbędnych środków w celu bezpiecznego prowadzenia działalności niebezpiecznej oraz w celu zapobiegania wypadkom przemysłowym.
4.
W celu wprowadzenia w życie postanowień niniejszej Konwencji, Strony podejmują właściwe środki ustawowe, wykonawcze, administracyjne i finansowe w celu zapobiegania, przygotowania do i reagowania w sytuacji wypadków przemysłowych.
5.
Postanowienia niniejszej Konwencji nie ograniczają zobowiązań Stron na mocy prawa międzynarodowego w odniesieniu do wypadków przemysłowych i działalności niebezpiecznych.
Artykuł 4
Identyfikacja, konsultacja i doradztwo
1.
Do celów podjęcia środków zapobiegawczych i ustanowienia środków przygotowawczych, Strona pochodzenia podejmuje środki, gdzie właściwe, w celu zidentyfikowania działalności niebezpiecznych w zakresie swojej właściwości oraz zapewnienia aby Strony poszkodowane były powiadomione o każdej takiej proponowanej lub istniejącej działalności.
2.
Zainteresowane Strony, z inicjatywy takiej Strony, podejmują dyskusje w sprawie identyfikacji takich działalności niebezpiecznych, które mogą powodować skutki transgraniczne.
O ile zainteresowane Strony nie zgadzają się w sprawie czy dana działalność jest działalnością niebezpieczną, każda ze Stron może, jeśli zainteresowane strony nie uzgodniły innego sposobu rozwiązania tej kwestii, przedłożyć kwestię do Komisji dochodzeniowej zgodnie z postanowieniami załącznika II do niniejszej Konwencji w celu uzyskania porady.
3.
W odniesieniu do proponowanych lub istniejących działalności niebezpiecznych, Strony stosują procedury przedstawione w załączniku III do niniejszej Konwencji.
4.
W przypadku gdy działalność niebezpieczna podlega ocenie wpływu na środowisko naturalne zgodnie z Konwencją o ocenach oddziaływania na środowisko w kontekście transgranicznym a ocena zawiera oszacowanie transgranicznych skutków wypadków przemysłowych wynikających z działalności niebezpiecznej, prowadzonej zgodnie z warunkami niniejszej Konwencji, ostateczna decyzja podjęta do celów Konwencji o ocenach oddziaływania na środowisko w kontekście transgranicznym spełnia odpowiednie wymogi niniejszej Konwencji.
Artykuł 5
Dobrowolne rozszerzenie
Zainteresowane Strony powinny, z inicjatywy którejkolwiek z nich, podjąć dyskusje w sprawie traktowania działalności nieobjętej załącznikiem I jako działalności niebezpiecznej.
Po osiągnięciu wzajemnego porozumienia, mogą one stosować mechanizm doradczy według własnego wyboru, lub zgodnie z załącznikiem II zwracać się o poradę do Komisji dochodzeniowej.
W przypadku gdy zainteresowane Strony tak uzgodnią, niniejszą Konwencję, lub jej dowolną część, stosuje się do przedmiotowej działalności, tak jakby była ona działalnością niebezpieczną.
Artykuł 6
Zapobieganie
1.
Strony podejmują właściwe środki w celu zapobiegania wypadkom przemysłowym, włączając środki stymulujące takie działania podmiotów gospodarczych, które obniżają ryzyko wypadków przemysłowych.
Takie środki mogą również zawierać środki określone w załączniku IV do niniejszej Konwencji, lecz nie są do nich ograniczone.
2.
W odniesieniu do każdej działalności niebezpiecznej, Strona pochodzenia wymaga od podmiotu gospodarczego udowodnienia bezpiecznego prowadzenia działalności niebezpiecznej poprzez dostarczanie informacji takich jak podstawowe dane procesu włączając w to również analizę i ocenę, jednak nie ograniczając się do nich, jak wyszczególniono w załączniku V do niniejszej Konwencji.
Artykuł 7
Podejmowanie decyzji w sprawie lokalizacji
W ramach swojego systemu prawnego, Strona pochodzenia, w celu zminimalizowania ryzyka dla ludności i środowiska wszystkich poszkodowanych Stron, ustala polityki w zakresie lokalizacji nowych działalności niebezpiecznych oraz istotnych zmian w odniesieniu do istniejących działalności niebezpiecznych.
W ramach swoich systemów prawnych, poszkodowane Strony ustalają polityki znaczącego rozwoju na obszarach, które mogłyby być poszkodowane wskutek transgranicznych skutków wypadku przemysłowego wynikających z działalności niebezpiecznej w celu zminimalizowania potencjalnych zagrożeń.
Opracowując i ustanawiając takie polityki, Strony powinny uwzględnić kwestie wymienione w punkcie 2 pozycja 1–8 załącznika V, oraz w załączniku VI do niniejszej Konwencji.
Artykuł 8
Przygotowanie do nagłych wypadków
1.
Strony podejmują właściwe środki w celu ustalenia i utrzymania odpowiedniej gotowości do nagłych wypadków i reagowania w sytuacji wypadków przemysłowych.
Strony zapewniają podjęcie środków przygotowawczych dla złagodzenia transgranicznych skutków takich wypadków, przy czym obowiązki na miejscu podejmują podmioty gospodarcze.
Środki te mogą zawierać, ale nie są ograniczone do tych określonych w załączniku VII do niniejszej Konwencji.
W szczególności, zainteresowane Strony informują się wzajemnie o swoich planach awaryjnych.
2.
Strona pochodzenia zapewnia dla niebezpiecznych działalności przygotowanie i wykonanie w miejscu działalności planów awaryjnych, włączając odpowiednie środki reagowania i inne środki zapobiegania i minimalizowania skutków transgranicznych.
Strona pochodzenia dostarcza innym zainteresowanym Stronom elementy, jakimi dysponuje do opracowania planów awaryjnych.
3.
Każda ze Stron zapewnia dla działalności niebezpiecznych przygotowanie i wykonanie poza miejscem działalności planów awaryjnych obejmujących środki, które będą podjęte na ich terytorium w celu zapobiegania i minimalizowania skutków transgranicznych.
Przygotowując te plany, należy wziąć pod uwagę wnioski z analizy i oceny, w szczególności sprawy wymienione w punkcie 2 pozycja 1–5 załącznika V. Zainteresowane Strony czynią wysiłki w celu zgodności takich planów.
Gdzie sytuacja tego wymaga, sporządzone będą wspólne plany awaryjne poza miejscem działalności w celu ułatwienia przyjęcia właściwych środków reagowania.
4.
Plany awaryjne powinny być regularnie poddawane przeglądowi, lub kiedy wymagają tego będą okoliczności, biorąc pod uwagę doświadczenie zdobyte podczas prac w rzeczywistych nagłych wypadkach.
Artykuł 9
Informowanie i udział opinii publicznej
1.
Strony zapewniają przekazywanie opinii publicznej właściwych informacji na temat obszarów, które mogą być poszkodowane wskutek wypadku przemysłowego wynikającego z działalności niebezpiecznej.
Informacja ta przekazywana jest za pomocą takich kanałów jakie Strony uznają za właściwe, obejmuje elementy zawarte w załączniku VIII do niniejszej Konwencji oraz uwzględnia kwestie wymienione w punkcie 2 pozycja 1–4 i 9 załącznika V.
2.
Strona pochodzenia, zgodnie z postanowieniami niniejszej Konwencji i w każdym przypadku gdy będzie to możliwe i właściwe, stwarza opinii publicznej na obszarach, które mogą być poszkodowane, możliwość uczestniczenia w istotnych procedurach w celu przedstawienia jej poglądów oraz obaw w sprawie środków zapobiegawczych i przygotowawczych, oraz zapewnia aby możliwość stworzona opinii publicznej Strony poszkodowanej była równorzędna z tą stworzoną opinii publicznej Strony pochodzenia.
3.
Strony, zgodnie ze swoimi systemami prawnymi oraz, jeśli wskazane, na zasadzie wzajemności zapewniają osobom fizycznym lub prawnym, które zostały lub mogą zostać poszkodowane wskutek transgranicznych skutków wypadku przemysłowego na terytorium Strony, dostęp i opiekę w istotnych postępowaniach administracyjnych i sądowych, włączając możliwości wszczęcia postępowania sądowego i odwoływania się od decyzji dotyczących ich praw, na równi z dostępnymi osobom w ramach ich własnej jurysdykcji.
Artykuł 10
Systemy powiadamiania o wypadku przemysłowym
1.
Strony, w celu otrzymywania i przekazywania powiadomień o wypadkach przemysłowych obejmujących informacje potrzebne do przeciwdziałania skutkom transgranicznym, uwzględnią utworzenie i prowadzenie zgodnych i efektywnych systemów powiadamiania o wypadkach przemysłowych na właściwych poziomach.
2.
W razie wypadku przemysłowego, lub jego nieuchronnego zagrożenia, powodującego lub mogącego powodować skutki transgraniczne, Strona pochodzenia zapewnia niezwłoczne powiadomienie Stron poszkodowanych, na właściwych poziomach poprzez systemy powiadamiania o wypadku przemysłowym.
Powiadomienie takie obejmuje elementy zawarte w załączniku IX.
3.
Zainteresowane Strony zapewniają, aby w razie wypadku przemysłowego lub jego nieuchronnego zagrożenia, plany awaryjne przygotowane zgodnie z artykułem 8 zostały uruchomione tak szybko jak to możliwe i w zakresie właściwym do okoliczności.
Artykuł 11
Reagowanie
1.
Strony zapewniają, w razie wypadku przemysłowego lub jego nieuchronnego zagrożenia, podjęcie właściwych środków reagowania, tak szybko jak to możliwe i z zastosowaniem najbardziej efektywnych praktyk, w celu opanowania i zminimalizowania skutków.
2.
W razie wypadku przemysłowego, lub jego nieuchronnego zagrożenia, powodującego lub mogącego powodować skutki transgraniczne, zainteresowane Strony zapewniają ocenę skutków - gdzie właściwe wspólnie, do celów podjęcia właściwych środków reagowania.
Zainteresowane Strony podejmują wysiłki w celu koordynacji swoich środków reagowania.
Artykuł 12
Pomoc wzajemna
1.
Jeśli strona w razie wypadku przemysłowego potrzebuje pomocy, może zwrócić się o pomoc do innych Stron, wskazując zakres i typ potrzebnej pomocy.
Strona, do której skierowano wniosek o udzielenie pomocy bezzwłocznie podejmuje decyzję i zawiadamia wnioskującą Stronę czy jest w stanie udzielić wnioskowanej pomocy oraz wskazuje zakres i warunki możliwej do udzielenia pomocy.
2.
Zainteresowane Strony współpracują w celu ułatwienia bezzwłocznego udzielenia pomocy uzgodnionej na mocy ustępu 1 niniejszego artykułu, włączając, gdzie właściwe, działania zmierzające do zminimalizowania konsekwencji i skutków wypadku przemysłowego, oraz do udzielenia ogólnej pomocy.
W przypadku gdy Strony nie zawarły dwustronnych lub wielostronnych porozumień obejmujących ich uzgodnienia dotyczące udzielania pomocy wzajemnej, pomoc udzielana jest zgodnie z załącznikiem X do niniejszej Konwencji, o ile Strony nie postanowią inaczej.
Artykuł 13
Odpowiedzialność i odpowiedzialność cywilna
Strony wspierają właściwe wysiłki międzynarodowe zmierzające do opracowania reguł, kryteriów i procedur w obszarze ponoszenia odpowiedzialności i odpowiedzialności cywilnej.
Artykuł 14
Badania i rozwój
Strony, gdzie właściwe, inicjują i współpracują w prowadzeniu badań oraz w rozwoju metod i technologii w celu zapobiegania, przygotowania do i reagowania na wypadki przemysłowe.
W tych celach, Strony zachęcają i aktywnie wspierają współpracę naukową i technologiczną, włączając w to badania nad mniej niebezpiecznymi procesami, nakierowane na ograniczenie niebezpieczeństwa wypadku oraz zapobieganie i ograniczenie konsekwencji wypadków przemysłowych.
Artykuł 15
Wymiana informacji
Strony, na poziomie wielostronnym lub dwustronnym, wymieniają się dostępnymi informacjami, włączając elementy zawarte w załączniku XI do niniejszej Konwencji.
Artykuł 16
Wymiana technologii
1.
Strony, zgodnie ze swoimi przepisami ustawodawczymi, wykonawczymi i praktykami, ułatwiają wymianę technologii w celu zapobiegania, przygotowania do i reagowania na skutki wypadków przemysłowych, w szczególności poprzez wspieranie:
a) wymiany dostępnych technologii na różnych podstawach finansowych;
b) bezpośrednich kontaktów i współpracy przemysłowej;
c) wymiany informacji i doświadczeń;
d) udzielania pomocy technicznej.
2.
Wspierając działania wymienione w ustępie 1 litery a)–d) niniejszego artykułu, Strony stwarzają korzystne warunki poprzez ułatwianie kontaktów i współpracy między właściwymi organizacjami i osobami, zarówno w sektorze prywatnym jak i publicznym, które mogą zapewnić technologię, usługi projektowe i inżynieryjne, wyposażenie lub finansowanie.
Artykuł 17
Właściwe organy i punkty kontaktowe
1.
Każda ze Stron wyznacza lub tworzy jeden lub więcej właściwych organów do celów niniejszej Konwencji.
2.
Bez uszczerbku dla innych uzgodnień na poziomie dwustronnym lub wielostronnym, każda ze Stron wyznacza lub tworzy jeden punkt kontaktowy do celów powiadamiania o wypadkach przemysłowych na podstawie artykułu 10, i jeden punkt kontaktowy do celów pomocy wzajemnej na podstawie artykułu 12.
Najlepiej, aby były to te same punkty kontaktowe.
3.
Każda ze Stron, w terminie trzech miesięcy od daty wejścia w życie niniejszej Konwencji dla danej Strony, zawiadamia inne strony, za pośrednictwem Sekretariatu określonego w artykule 20, który organ lub organy zostały wyznaczone jako punkty kontaktowe oraz jako jej właściwy organ lub organy.
4.
Każda ze Stron, w terminie jednego miesiąca od daty podjęcia decyzji, zawiadamia inne Strony, za pośrednictwem Sekretariatu, o wszelkich zmianach dotyczących wyznaczenia/wyznaczeń dokonanych przez nią na mocy ustępu 3 niniejszego artykułu.
5.
Każda ze Stron, na podstawie artykułu 10, zapewnia bieżące ciągłe funkcjonowanie punktu kontaktowego systemów powiadamiania o wypadkach przemysłowych.
6.
Każda ze Stron, na podstawie artykułu 12, zapewnia bieżące ciągłe funkcjonowanie punktu kontaktowego oraz organów odpowiedzialnych za sporządzanie i otrzymywanie wniosków o udzielenie pomocy oraz za przyjmowanie ofert pomocy.
Artykuł 18
Konferencja Stron
1.
Przedstawiciele Stron tworzą Konferencję Stron niniejszej Konwencji i regularnie odbywają swoje posiedzenia.
Pierwsze posiedzenie Konferencji Stron zostaje zwołane nie później niż rok od daty wejścia w życie niniejszej Konwencji.
W okresie późniejszym, posiedzenie Konferencji Stron odbywa się przynajmniej raz w roku lub na pisemny wniosek Strony, pod warunkiem że w ciągu sześciu miesięcy od złożenia wniosku do Sekretariatu, zostaje on poparty przez co najmniej jedną trzecią Stron.
2.
Konferencja Stron:
a) dokonuje przeglądu stosowania niniejszej Konwencji;
b) pełni funkcje doradcze nakierowane na wzmocnienie zdolności Stron do zapobiegania, przygotowania do i reagowania na transgraniczne skutki wypadków przemysłowych, i na ułatwienia w udzielaniu pomocy technicznej i doradztwie na wniosek Stron dotkniętych wypadkami przemysłowymi;
c) tworzy, gdzie właściwe, grupy robocze i inne właściwe mechanizmy rozpatrywania kwestii związanych z wprowadzaniem w życie i rozwojem niniejszej Konwencji oraz, w tym celu, przygotowuje właściwe badania i inną dokumentację oraz przekazuje zalecenia do rozpatrzenia przez Konferencję Stron;
d) pełni inne funkcje właściwe na mocy postanowień niniejszej Konwencji;
e) na swoim pierwszym posiedzeniu, rozpatruje i, w drodze consensusu, przyjmuje regulamin posiedzeń.
3.
Konferencja Stron, wypełniając swoje funkcje, gdy uzna to za właściwe, współpracuje również z innymi właściwymi organizacjami międzynarodowymi.
4.
Konferencja Stron, na swoim pierwszym posiedzeniu, ustala program pracy, w szczególności w odniesieniu do pozycji zawartych w załączniku XII do niniejszej Konwencji.
Konferencja Stron decyduje także w sprawie metody pracy, włączając w to wykorzystanie krajowych centrów oraz współpracę z właściwymi organizacjami międzynarodowymi i utworzenie systemu ułatwiającego wprowadzenie w życie niniejszej Konwencji, w szczególności dla pomocy wzajemnej w razie wypadku przemysłowego, oraz rozwijania właściwych istniejących działań w ramach właściwych organizacji międzynarodowych.
Jako część programu pracy, Konferencja Stron dokonuje przeglądu istniejących krajowych, regionalnych i międzynarodowych centrów oraz innych organów i programów nakierowanych na koordynację informacji i wysiłków na rzecz zapobiegania, przygotowania do i reagowania na wypadki przemysłowe, w celu określenia jakie dodatkowe instytucje lub centra międzynarodowe mogą być potrzebne dla wypełniania zadań wymienionych w załączniku XII.
5.
Konferencja Stron, na swoim pierwszym posiedzeniu, rozpoczyna rozpatrywanie procedur stwarzających lepsze warunki dla wymiany technologii w celu zapobiegania, przygotowania do i reagowania na skutki wypadków przemysłowych.
6.
Konferencja Stron przyjmuje wytyczne i kryteria ułatwiające identyfikację działalności niebezpiecznych do celów niniejszej Konwencji.
Artykuł 19
Prawo głosowania
1.
Z wyjątkiem przewidzianym w ustępie 2 niniejszego artykułu, każda ze Stron niniejszej Konwencji posiada jeden głos.
2.
Regionalne organizacje integracji gospodarczej określone w artykule 27, w sprawach należących do ich kompetencji, korzystają z prawa głosowania z liczbą głosów równą liczbie ich Państw Członkowskich będących Stronami niniejszej Konwencji.
Organizacje te nie korzystają ze swojego prawa głosowania jeśli ich Państwa Członkowskie korzystają ze swoich praw i odwrotnie.
Artykuł 20
Sekretariat
Sekretarz wykonawczy Europejskiej Komisji Gospodarczej pełni następujące funkcje sekretariatu:
a) zwołuje i przygotowuje posiedzenia Stron;
b) przekazuje Stronom sprawozdania i inne informacje otrzymywane zgodnie z postanowieniami niniejszej Konwencji;
c) pozostałe funkcje, jakie mogą zostać ustalone przez Strony.
Artykuł 21
Rozstrzyganie sporów
1.
W przypadku powstania sporu między dwiema lub więcej Stronami w sprawie interpretacji lub stosowania niniejszej Konwencji, poszukują one rozwiązania na drodze negocjacji lub inną metodą rozstrzygania sporów, możliwą do przyjęcia przez strony sporu.
2.
Przy podpisywaniu, ratyfikacji, przyjmowaniu, zatwierdzaniu lub przystępowaniu do niniejszej Konwencji, lub w dowolnym późniejszym terminie, Strona może złożyć u depozytariusza pisemne oświadczenie że, w sprawach spornych nierozwiązanych zgodnie z ustępem 1 niniejszego artykułu, w relacjach z każdą ze Stron przyjmujących na siebie takie samo zobowiązanie, przyjmuje jako obowiązkowe jeden lub oba następujące środki rozstrzygania sporu:
a) przekazanie sporu do Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości;
b) postępowanie arbitrażowe zgodnie z procedurą wymienioną w załączniku XIII do niniejszej Konwencji.
3.
Jeśli strony sporu zaakceptowały oba środki rozstrzygania sporu określone w ustępie 2 niniejszego artykułu, spór może być przedłożony tylko do Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości, o ile strony sporu nie uzgodniły inaczej.
Artykuł 22
Ograniczenia w dostarczaniu informacji
1.
Postanowienia niniejszej Konwencji nie mają wpływu na prawa i obowiązki Stron zgodne z ich krajowymi przepisami ustawodawczymi, wykonawczymi, administracyjnymi lub przyjętymi praktykami prawnymi oraz mającymi zastosowanie uregulowaniami międzynarodowymi w odniesieniu do ochrony informacji związanych z danymi osobowymi, tajemnicą przemysłową i handlową, włączając własność intelektualną lub bezpieczeństwo narodowe.
2.
Jednakże jeżeli Strona decyduje się dostarczyć innej Stronie takie informacje chronione, Strona otrzymująca takie informacje chronione przestrzega poufności otrzymanych informacji oraz warunki, na których zostały one dostarczone, oraz wykorzystuje te informacje jedynie do celów, dla których zostały dostarczone.
Artykuł 23
Wykonanie
Strony składają okresowe sprawozdania w sprawie wykonania niniejszej Konwencji.
Artykuł 24
Porozumienia dwustronne i wielostronne
1.
Strony mogą, w celu wprowadzenia w życie swoich zobowiązań wynikających z niniejszej Konwencji, kontynuować istniejące lub zawierać nowe porozumienia dwustronne lub wielostronne lub inne uzgodnienia.
2.
Postanowienia niniejszej Konwencji nie mają wpływu na prawo Stron do podejmowania, na mocy porozumień dwustronnych lub wielostronnych, gdzie sytuacja tego wymaga, środków bardziej rygorystycznych niż wymagane niniejszą Konwencją.
Artykuł 25
Status załączników
Załączniki do niniejszej Konwencji stanowią integralną część Konwencji.
Artykuł 26
Zmiany do Konwencji
1.
Każda ze Stron może proponować zmiany do niniejszej Konwencji.
2.
Tekst każdej proponowanej zmiany do niniejszej Konwencji przedkładany jest na piśmie Sekretarzowi Wykonawczemu Europejskiej Komisji Gospodarczej, który przekazuje go wszystkim Stronom.
Konferencja Stron rozpatruje proponowane zmiany na swoim następnym corocznym posiedzeniu, pod warunkiem że propozycje te zostały przekazane Stronom przez sekretarza wykonawczego Europejskiej Komisji Gospodarczej co najmniej 90 dni wcześniej.
3.
W odniesieniu do zmian do niniejszej Konwencji - innych niż w załączniku I, dla których procedurę opisano w ustępie 4 niniejszego artykułu:
a) zmiany przyjmowane są w drodze consensusu Stron obecnych na posiedzeniu i przedkładane są przez depozytariusza wszystkim Stronom w celu ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia;
b) dokumenty ratyfikacyjne, przyjęcia lub zatwierdzenia zmian składane są u depozytariusza.
Zmiany przyjęte zgodnie z niniejszym artykułem wchodzą w życie dla Stron które je przyjęły dziewięćdziesiątego dnia następującego po otrzymaniu przez depozytariusza szesnastego dokumentu ratyfikacyjnego, przyjęcia lub zatwierdzenia;
c) w okresie późniejszym, zmiany wchodzą w życie dla każdej innej Strony dziewięćdziesiątego dnia po złożeniu przez Stronę dokumentów ratyfikacyjnych, przyjęcia lub zatwierdzenia zmian.
4.
W odniesieniu do zmian w załączniku I:
a) Strony dokładają wszelkich starań w celu osiągnięcia porozumienia w drodze consensusu.
Jeśli wyczerpane zostaną wszystkie sposoby osiągnięcia consensusu a porozumienie nie zostanie osiągnięte, zmiany, w ostateczności, przyjmowane są większością dziewięciu dziesiątych głosów Stron obecnych i głosujących na posiedzeniu.
Po przyjęciu zmian przez Konferencję Stron, są one przekazywane Stronom z zaleceniem zatwierdzenia;
b) po upływie 12 miesięcy od daty ich zakomunikowania przez Sekretarza Wykonawczego Europejskiej Komisji Gospodarczej, zmiany do załącznika I wchodzą w życie również dla tych Stron niniejszej Konwencji, które nie przedłożyły powiadomienia zgodnie z postanowieniami ustępu 4 litera c) niniejszego artykułu, pod warunkiem że co najmniej 16 Stron nie przedłożyło takiego powiadomienia;
c) każda Strona, która nie jest w stanie zatwierdzić zmiany do załącznika I niniejszej Konwencji, powiadamia o powyższym na piśmie sekretarza wykonawczego Europejskiej Komisji Gospodarczej w ciągu 12 miesięcy od daty przekazania informacji o jej przyjęciu.
Sekretarz wykonawczy niezwłocznie powiadamia wszystkie Strony o otrzymaniu takiego powiadomienia.
Strona może w dowolnym czasie zastąpić wcześniejsze powiadomienie przyjęciem zmiany i zmiana do załącznika I wchodzi w życie dla tej Strony;
d) do celów niniejszego ustępu "Strony obecne i głosujące" oznacza strony obecne i oddające głos za lub przeciw.
Artykuł 27
Podpisanie
Niniejsza Konwencja zostaje otwarta do podpisu w Helsinkach w dniach 17–18 marca 1992 roku włącznie, a po tym terminie w siedzibie głównej Narodów Zjednoczonych w Nowym Jorku do dnia 18 września 1992 roku, przez Państwa Członkowskie Europejskiej Komisji Gospodarczej, jak również państwa o statusie doradczym w Europejskiej Komisji Gospodarczej w zastosowaniu ustępu rezolucji 36 (IV) Rady Ekonomiczno-Społecznej z dnia 28 marca 1947 roku, oraz przez regionalne organizacje integracji gospodarczej utworzone przez suwerenne Państwa Członkowskie Europejskiej Komisji Gospodarczej, na które ich Państwa Członkowskie przeniosły kompetencje w odniesieniu do kwestii regulowanych niniejszą Konwencją, włączając kompetencję zawierania traktatów w odniesieniu do tych kwestii.
Artykuł 28
Depozytariusz
Depozytariuszem niniejszej Konwencji jest Sekretarz Generalny Narodów Zjednoczonych.
Artykuł 29
Ratyfikacja, przyjęcie, zatwierdzenie i przystąpienie
1.
Niniejsza Konwencja podlega ratyfikacji, przyjęciu lub zatwierdzeniu przez Państwa-sygnatariuszy i regionalne organizacje integracji gospodarczej określone w artykule 27.
2.
Niniejsza Konwencja jest otwarta do przystąpienia przez państwa i organizacje określone w artykule 27.
3.
Każda z organizacji określonych w artykule 27 stając się Stroną niniejszej Konwencji, jeśli żadne z jej Państw Członkowskich nie jest Stroną, związana jest wszystkimi obowiązkami wynikającymi z niniejszej Konwencji.
W przypadku takich organizacji, których jedno lub więcej Państw Członkowskich jest Stroną niniejszej Konwencji, organizacja i jej Państwa Członkowskie decydują w sprawie własnych obowiązków wypełnienia zobowiązań na mocy niniejszej Konwencji.
W takich przypadkach, organizacja i Państwa Członkowskie nie są uprawnione do jednoczesnego korzystania ze swoich praw na mocy niniejszej Konwencji.
4.
W swoich dokumentach ratyfikacyjnych, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia, regionalne organizacje integracji gospodarczej określone w artykule 27 stwierdzają zakres swoich kompetencji odnoszących się do kwestii regulowanych niniejszą Konwencją.
Organizacje te zawiadamiają również depozytariusza o znaczącej zmianie w zakresie swoich kompetencji.
Artykuł 30
Wejście w życie
1.
Niniejsza Konwencja wchodzi w życie dziewięćdziesiątego dnia po dniu złożenia szesnastego dokumentu ratyfikacyjnego, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia.
2.
Do celów ustępu 1 niniejszego artykułu, żaden z dokumentów złożonych przez organizację określoną w artykule 27 nie jest uważany za dodatkowy do tych zdeponowanych przez Państwa Członkowskie takiej organizacji.
3.
Dla każdego z Państw lub organizacji określonych w artykule 27, które ratyfikują, przyjmą lub zatwierdzą niniejszą Konwencję lub przystąpią do niej po złożeniu szesnastego dokumentu ratyfikacyjnego, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia, niniejsza Konwencja wchodzi w życie dziewięćdziesiątego dnia po dniu złożenia przez dane Państwo lub organizację dokumentu ratyfikacyjnego, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia.
Artykuł 31
Wystąpienie
1.
W dowolnym czasie po trzech latach od daty wejścia w życie niniejszej Konwencji w odniesieniu do Strony, Strona ta może wystąpić z niniejszej Konwencji poprzez przekazanie depozytariuszowi powiadomienia na piśmie.
Wystąpienie takie staje się skuteczne dziewięćdziesiątego dnia po otrzymaniu powiadomienia przez depozytariusza.
2. Każde takie wystąpienie nie ma wpływu na stosowanie artykułu 4 wobec działalności, w odniesieniu do której złożono powiadomienie na podstawie artykułu 4 ustęp 1, lub wniesiono wniosek o rozpatrzenie na podstawie artykułu 4 ustęp 2.
Artykuł 32
Teksty autentyczne
Oryginał niniejszej Konwencji, której teksty w językach angielskim, francuskim i rosyjskim są na równi autentyczne, składane są Sekretarzowi Generalnemu Narodów Zjednoczonych.
NA DOWÓD CZEGO niżej podpisani, należycie upoważnieni w tym celu, podpisali niniejszą Konwencję.
Protokół do konwencji z 1979 roku w sprawie transgranicznego zanieczyszczania powietrza na dalekie odległoŚci, dotyczący dalszej redukcji emisji siarki
--------------------------------------------------
Protokół do konwencji z 1979 roku w sprawie transgranicznego zanieczyszczania powietrza na dalekie odległości, dotyczący dalszej redukcji emisji siarki
STRONY,
ZDECYDOWANE wprowadzić w życie Konwencję w sprawie transgranicznego zanieczyszczania powietrza na dalekie odległości,
ŚWIADOME, iż emisje siarki i inne zanieczyszczenia powietrza nadal przenoszone są bez względu na granice międzynarodowe, a w narażonych częściach Europy i Ameryki Północnej wywołują rozległe zniszczenia zasobów naturalnych o żywotnym znaczeniu dla gospodarki i środowiska, takich jak lasy, gleby i wody, oraz materiałów, w tym zabytków, a w określonych okolicznościach mają szkodliwy wpływ na zdrowie ludzkie,
ZDECYDOWANE podjąć środki ostrożności w celu przewidywania lub minimalizowania emisji zanieczyszczeń powietrza, zapobiegania im i łagodzenia ich negatywnych skutków,
PRZEKONANE, iż w przypadku gdy istnieją zagrożenia poważnych lub nieodwracalnych szkód, brak pełnej naukowej pewności nie może być przyczyną odraczania takich środków, biorąc pod uwagę fakt, iż takie środki ostrożności w celu zwalczania emisji zanieczyszczeń powietrza powinny być efektywne pod względem kosztów,
W TROSCE, aby środki kontroli emisji siarki i innych zanieczyszczeń powietrza przyczyniały się do ochrony wrażliwego środowiska naturalnego Arktyki,
ZWAŻYWSZY, że dominujące źródła zanieczyszczenia powietrza przyczyniające się do zakwaszania środowiska naturalnego pochodzą ze spalania paliw kopalnych przy wytwarzaniu energii oraz z głównych procesów technologicznych w różnych sektorach przemysłu, a także transportu, które prowadzą do emisji siarki, tlenków azotu i innych zanieczyszczeń,
ŚWIADOME potrzeby efektywnego pod względem kosztów regionalnego podejścia wobec zwalczania zanieczyszczenia powietrza, które uwzględnia różnice w skutkach i kosztach zwalczania w poszczególnych krajach,
PRAGNĄC podejmować dalsze bardziej skuteczne działania w celu kontroli i redukcji emisji siarki,
ŚWIADOME, iż każda polityka kontroli siarki, jakkolwiek efektywna pod względem kosztów na poziomie regionalnym, będzie skutkować stosunkowo dużym ekonomicznym obciążeniem dla krajów, których gospodarki są w fazie przejścia do gospodarki rynkowej,
MAJĄC NA UWADZE, że środki podejmowane w celu ograniczenia emisji siarki nie powinny stanowić środków arbitralnej i nieuzasadnionej dyskryminacji ani ukrytego ograniczenia w międzynarodowej konkurencji i handlu,
BIORĄC POD UWAGĘ istniejące dane naukowo-techniczne w sprawie emisji, procesów atmosferycznych i wpływu na środowisko naturalne tlenków siarki, jak również na koszty zwalczania,
ŚWIADOME, iż oprócz emisji siarki, emisje tlenków azotu i amoniaku także powodują zakwaszenie środowiska,
STWIERDZAJĄC, że na mocy Konwencji ramowej Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu, przyjętej w Nowym Jorku dnia 9 maja 1992 roku, istnieje porozumienie aby ustanowić polityki krajowe i podjąć odpowiednie środki zwalczania zmian klimatu, co, zgodnie z oczekiwaniami, powinno prowadzić do redukcji emisji siarki,
POTWIERDZAJĄC potrzebę zapewnienia przyjaznego dla środowiska i stałego rozwoju,
UZNAJĄC potrzebę kontynuacji współpracy naukowo-technicznej w celu dalszego opracowania podejścia opartego na ładunkach krytycznych i poziomach krytycznych, włączając w to próby oceny poszczególnych rodzajów zanieczyszczeń powietrza i różnych skutków dla środowiska, materiałów i zdrowia ludzkiego,
PODKREŚLAJĄC, iż wiedza naukowo-techniczna rozwija się oraz że będzie konieczne uwzględnienie tego rozwoju przy dokonywaniu przeglądu stosowności zobowiązań podjętych na mocy niniejszego Protokołu oraz decydując o dalszych działaniach,
UZNAJĄC Protokół w sprawie redukcji emisji siarki lub ich przepływów transgranicznych przynajmniej o 30 procent, przyjęty w Helsinkach dnia 8 lipca 1985 roku, oraz środki już podjęte przez wiele krajów, które przyczyniły się do redukcji emisji siarki,
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
DEFINICJE
Do celów niniejszego Protokołu,
1) "Konwencja" oznacza Konwencję w sprawie transgranicznego zanieczyszczenia powietrza na dalekie odległości, przyjętą w Genewie dnia 13 listopada 1979 roku;
2) "EMEP" oznacza program współpracy w celu monitoringu i oceny przenoszenia zanieczyszczeń powietrza na dalekie odległości w Europie;
3) "organ wykonawczy" oznacza organ wykonawczy Konwencji ustanowiony na mocy artykułu 10 ustęp 1 Konwencji;
4) "Komisja" oznacza Europejską Komisję Gospodarczą Narodów Zjednoczonych;
5) "Strony", o ile z kontekstu nie wynika inaczej, oznaczają Strony niniejszego Protokołu;
6) "zasięg geograficzny EMEP" oznacza obszar określony w artykule 1 ustęp 4 Protokołu do Konwencji z 1979 roku w sprawie transgranicznego zanieczyszczania powietrza na dalekie odległości, dotyczący długofalowego finansowania wspólnego programu monitoringu i oceny przenoszenia zanieczyszczeń powietrza na dalekie odległości w Europie (EMEP), przyjętego w Genewie dnia 28 września 1984 roku;
7) "SOMA" oznacza obszar zarządzania tlenkami siarki określony w załączniku III na warunkach określonych w artykule 2 ustęp 3;
8) "ładunek krytyczny" oznacza ilościowy szacunek wielkości oddziaływania jednego lub więcej rodzajów zanieczyszczeń, poniżej którego, zgodnie z obecnym stanem wiedzy, nie występują znaczące szkodliwe skutki dla wrażliwych elementów środowiska;
9) "poziomy krytyczne" oznaczają stężenie zanieczyszczeń w atmosferze, powyżej którego, zgodnie z obecnym stanem wiedzy, mogą występować bezpośrednie negatywne skutki dla receptorów, takich jak ludzie, rośliny, ekosystemy lub materiały;
10) "krytyczna depozycja siarki" oznacza ilościowy szacunek narażenia na utlenione związki siarki, uwzględniając skutki podstawowej absorpcji kationów i podstawowej depozycji kationów, poniżej której, zgodnie z obecnym stanem wiedzy, nie występują znaczące szkodliwe skutki dla wrażliwych elementów środowiska;
11) "emisja" oznacza uwalnianie substancji do atmosfery;
12) "emisje siarki" oznaczają wszelkie emisje związków siarki do atmosfery wyrażane w kilotonach ditlenku siarki (kt SO2), pochodzące ze źródeł antropogenicznych, wyłączając pochodzące ze statków w ruchu międzynarodowym poza wodami terytorialnymi;
13) "paliwo" oznacza każdy stały, płynny lub gazowy materiał zapalny z wyjątkiem odpadów z gospodarstw domowych oraz odpadów toksycznych lub niebezpiecznych;
14) "stałe źródło spalania" oznacza każde urządzenie techniczne lub zestaw urządzeń technicznych znajdujących się w miejscu publicznym i uwalniające lub mogące uwalniać gazy odlotowe poprzez wspólny komin, w którym paliwa są utleniane w celu wykorzystania wytworzonego ciepła;
15) "nowe główne stacjonarne źródło spalania" oznacza stacjonarne stałe źródło spalania, którego konstrukcja lub znacząca modyfikacja została zatwierdzona po dniu 31 grudnia 1995 roku oraz którego moc cieplna w czasie pracy przy wydajności znamionowej wynosi co najmniej 50 MWth.
Do kompetencji właściwych organów krajowych należy decyzja, czy modyfikacja jest znacząca, czy nie, uwzględniając czynniki, takie jak korzyści dla środowiska wynikające z modyfikacji;
16) "główne istniejące stacjonarne źródło spalania" oznacza każde istniejące stacjonarne źródło spalania, którego moc cieplna, w czasie pracy przy wydajności znamionowej, wynosi co najmniej 50 MWth;
17) "olej napędowy" oznacza każdy produkt ropopochodny w zakresie HS 2710, lub każdy produkt ropopochodny, który, ze względu na własne granice destylacji, znajduje się w kategorii destylatów średnich przeznaczonych do stosowania jako paliwo oraz którego co najmniej 85 % objętości, włączając straty powstałe w procesie destylacji, destyluje się w temperaturze 350 °C;
18) "dopuszczalna wielkość emisji" oznacza dopuszczalne stężenie związków siarki wyrażone jako ditlenek siarki w gazach odlotowych ze stacjonarnego źródła spalania, wyrażone stosunkiem masy do objętości gazów odlotowych w mg SO2/Nm3, przyjmując objętościową zawartość tlenu w gazach odlotowych w wysokości 3 % w przypadku paliw płynnych i gazowych oraz 6 % w przypadku paliw stałych;
19) "ograniczenie emisji" oznacza dopuszczalną całkowitą ilość związków siarki wyrażonych jako ditlenek siarki zrzucany ze źródła spalania lub grupy źródeł spalania, położonych w miejscu publicznym lub w obrębie określonego geograficznie obszaru, wyrażoną w kilotonach na rok;
20) "stopień odsiarczania" oznacza stosunek ilości siarki, która w ciągu określonego czasu nie jest emitowana, do ilości siarki zawartej w paliwie, które jest wprowadzane do urządzeń obiektów źródła spalania oraz które jest wykorzystywane w tym samym okresie;
21) "budżet siarki" oznacza macierz obliczonych wkładów do depozycji utlenionych związków siarki na obszarach będących receptorami, pochodzących z emisji z określonych obszarów.
Artykuł 2
Podstawowe zobowiązania
1.
Strony kontrolują i redukują swoje emisje siarki w celu ochrony zdrowia ludzkiego i środowiska naturalnego przed niekorzystnymi skutkami, w szczególności przed skutkami zakwaszającymi, oraz aby zapewnić, w stopniu w jakim to możliwe, bez nadmiernych kosztów, że depozycje utlenionych związków siarki w długim okresie nie przekraczają ładunków krytycznych siarki określonych, w załączniku I, jako krytyczne depozycje siarki, zgodnie z obecnym stanem wiedzy.
2.
Jako pierwszy krok Strony, jako minimum, redukują i utrzymują roczne emisje siarki zgodnie z terminami i na poziomach określonych w załączniku II.
3.
Dodatkowo każda Strona:
a) której całkowity obszar lądowy jest większy niż 2 miliony kilometrów kwadratowych;
b) która zobowiązała się, na mocy ustępu 2 powyżej, utrzymać krajowy pułap emisji siarki na poziomie nie większym niż jej niższe emisje w 1990 roku lub jej zobowiązanie wynikające z Protokołu helsińskiego z 1985 roku dotyczącego redukcji emisji siarki lub jej przepływów transgranicznych przynajmniej o 30 %, jak określono w załączniku II;
c) której roczne emisje siarki przyczyniające się do zakwaszania obszarów podlegających jurysdykcji jednej lub więcej innych Stron pochodzą wyłącznie z obszarów podlegających jej jurysdykcji, wymienionych jako SOMA w załączniku III, oraz która przedstawiła w tym celu dokumentację; oraz
d) która w momencie podpisywania lub przystępowania do niniejszego Protokołu określiła zamiar postępowania zgodnie z niniejszym ustępem,
redukuje i utrzymuje, jako minimum, swoje roczne emisje siarki na obszarach wymienionych, zgodnie z terminami i na poziomach określonych w załączniku II.
4.
Ponadto Strony stosują w stosunku do nowych i już istniejących źródeł najskuteczniejsze środki redukcji emisji siarki, właściwe dla ich specyficznych warunków, obejmujące między innymi:
- środki zwiększenia efektywności energetycznej,
- środki zwiększenia wykorzystania energii odnawialnej,
- środki redukcji zawartości siarki w określonych paliwach i wspierania wykorzystania paliwa o niskiej zawartości siarki, łącznie z łączonym wykorzystaniem paliwa o wysokiej zawartości siarki z paliwem o niskiej zawartości siarki lub paliwem bezsiarkowym;
- środki stosowania najlepszych dostępnych technologii kontroli niepowodujących nadmiernych kosztów,
stosując wytyczne w załączniku IV.
5.
Każda Strona, z wyjątkiem Stron, które podlegają Porozumieniu między Stanami Zjednoczonymi a Kanadą o jakości powietrza z 1991 roku, jako minimum:
a) stosuje dopuszczalne wielkości emisji co najmniej tak rygorystyczne, jak te określone w załączniku V do wszystkich nowych głównych stacjonarnych źródeł spalania;
b) stosuje nie później niż dnia 1 lipca 2004 r., w zakresie w jakim to możliwe, bez powodowania nadmiernych kosztów, dopuszczalne wielkości emisji co najmniej tak rygorystyczne, jak te określone w załączniku V do głównych istniejących stacjonarnych źródeł spalania, których moc cieplna wynosi powyżej 500 MWth, biorąc pod uwagę pozostający okres działania zakładu, obliczany od daty wejścia w życie niniejszego Protokołu, lub stosuje równoważne ograniczenia emisji lub inne właściwe przepisy, pod warunkiem że osiągają one pułapy emisji siarki wyszczególnione w załączniku II, a następnie zbliżają się do ładunków krytycznych określonych w załączniku I; oraz nie później niż dnia 1 lipca 2004 roku stosuje dopuszczalne wielkości emisji lub ograniczenia emisji w odniesieniu do głównych istniejących stacjonarnych źródeł spalania, których moc cieplna wynosi między 50 a 500 MWth, stosując jako wytyczne załącznik V;
c) nie później niż dwa lata po dacie wejścia w życie niniejszego Protokołu stosuje krajowe normy zawartości siarki w oleju napędowym co najmniej tak rygorystyczne, jak wyszczególnione w załączniku V. W przypadkach gdy nie można w inny sposób zapewnić dostawy oleju napędowego, państwo może przedłużyć termin określony w niniejszym akapicie do 10 lat.
W takim przypadku państwo określa w deklaracji składanej wraz z dokumentem ratyfikacyjnym, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia swój zamiar przedłużenia tego terminu.
6.
Strony mogą ponadto stosować instrumenty ekonomiczne w celu wspierania przyjęcia podejścia efektywności kosztowej do redukcji emisji siarki.
7.
Strony niniejszego Protokołu, na posiedzeniu organu wykonawczego, zgodnie z zasadami i warunkami, które organ wykonawczy opracowuje i przyjmuje, mogą decydować o tym, czy dwie lub więcej Stron może wspólnie wykonywać zobowiązania wymienione w załączniku II.
Zasady te i warunki zapewniają wykonanie zobowiązań wymienionych w ustępie 2 powyżej, a także wspierają osiąganie celów ekologicznych wymienionych w ustępie 1 powyżej.
8.
Strony, z zastrzeżeniem wyniku pierwszego przeglądu przewidzianego na mocy artykułu 8 i nie później niż w terminie jednego roku po zakończeniu tego przeglądu, rozpoczynają negocjacje w sprawie dalszych zobowiązań dotyczących redukcji emisji.
Artykuł 3
Wymiana technologii
1.
Strony, zgodnie z ich krajowymi przepisami ustawowymi, wykonawczymi i praktyką, ułatwiają wymianę technologii i technik, łącznie z tymi, które zwiększają efektywność energetyczną, wykorzystanie energii odnawialnej i przetwarzanie paliw o niskiej zawartości siarki, aby zredukować emisje siarki, w szczególności, w drodze wspierania:
a) wymiany handlowej dostępnej technologii;
b) bezpośrednich kontaktów i współpracy przemysłowej, obejmujących wspólne przedsiębiorstwa;
c) wymiany informacji i doświadczeń;
d) zapewnienia pomocy technicznej.
2.
Wspierając działania wyszczególnione w ustępie 1 powyżej, Strony stwarzają sprzyjające warunki poprzez ułatwiane kontaktów i współpracy między właściwymi organizacjami i jednostkami w sektorze prywatnym i publicznym, które są zdolne zapewnić usługi techniczne, projektowe i inżynieryjne, wyposażenie lub finansowanie.
3.
Strony, nie później niż w terminie sześciu miesięcy od daty wejścia w życie niniejszego Protokołu, rozpoczynają rozpatrywanie procedur w celu stworzenia bardziej sprzyjających warunków dla wymiany technologii redukcji emisji siarki.
Artykuł 4
Krajowe strategie, polityki, programy, środki i informacje
1.
Każda Strona, w celu wykonania swoich zobowiązań na mocy artykułu 2:
a) przyjmuje krajowe strategie, polityki i programy, nie później niż sześć miesięcy po wejściu w życie niniejszego Protokołu; oraz
b) podejmuje i stosuje krajowe środki,
w celu kontroli i redukcji emisji siarki.
2.
Każda Strona zbiera i zachowuje informacje w sprawie:
a) aktualnych poziomów emisji siarki oraz stężeń w otoczeniu i depozycji utlenionych związków siarki oraz innych związków zakwaszających, uwzględniając plan pracy EMEP dla tych Stron, które znajdują się w obrębie zasięgu geograficznego EMEP; oraz
b) skutków depozycji utlenionej siarki i innych związków zakwaszających.
Artykuł 5
Sprawozdawczość
1.
Każda Strona przedkłada sprawozdanie, za pośrednictwem sekretarza wykonawczego Komisji, organowi wykonawczemu okresowo w terminach ustalonych przez organ wykonawczy, zawierające informacje dotyczące:
a) wykonania krajowych strategii, polityk, programów i środków określonych w artykule 4 ustęp 1;
b) poziomów rocznych krajowych emisji siarki, zgodnie wytycznymi przyjętymi przez organ wykonawczy, zawierające dane dotyczące emisji odpowiednio dla wszystkich kategorii źródeł; oraz
c) wykonania innych zobowiązań, które podjęła na mocy niniejszego Protokołu,
zgodnie z decyzją dotyczącą formy i treści, jaka ma zostać przyjęta przez Strony podczas posiedzenia organu wykonawczego.
Warunki tej decyzji są poddawane przeglądowi w razie konieczności zidentyfikowania dodatkowych elementów dotyczących formy i/lub treści informacji, które należy zawrzeć w sprawozdaniach.
2.
Każda ze Stron w zasięgu geograficznym EMEP przekazuje, za pośrednictwem sekretarza wykonawczego Komisji, do EMEP, okresowo w terminach ustalonych przez organ sterujący EMEP i zatwierdzonych przez Strony podczas posiedzenia organu wykonawczego, informacje na temat poziomów emisji siarki oraz rozkład czasowy i przestrzenny określony przez organ sterujący EMEP.
3.
W odpowiednim terminie przed corocznym posiedzeniem organu wykonawczego EMEP przekazuje informacje w sprawie:
a) stężeń w otoczeniu i depozycji utlenionych związków siarki; oraz
b) obliczenia budżetów siarki.
Strony na obszarach poza zasięgiem geograficznym EMEP udostępniają podobne informacje na żądanie organu wykonawczego.
4.
Organ wykonawczy, zgodnie z artykułem 10 ustęp 2 litera b) Konwencji, organizuje przygotowanie informacji w sprawie skutków depozycji utlenionej siarki i innych związków zakwaszających.
5.
Strony, na posiedzeniach organu wykonawczego, organizują przygotowanie, w regularnych odstępach czasu, poddanych przeglądowi informacji w sprawie obliczonych i zoptymalizowanych w wymiarze międzynarodowym przydziałów redukcji emisji dla państw znajdujących się w zasięgu geograficznym EMEP, w oparciu o zintegrowane modele oceny, w związku z dalszą redukcją, do celów artykułu 2 ustęp 1 niniejszego Protokołu, różnicy między faktycznymi depozycjami utlenionych związków siarki a wartościami ładunku krytycznego.
Artykuł 6
Badania, rozwój i monitoring
Strony wspierają badania, rozwój, monitoring i współpracę związaną z:
a) międzynarodową harmonizacją metod ustalania ładunków krytycznych i poziomów krytycznych oraz wypracowaniem procedur takiej harmonizacji;
b) poprawą technik i systemów monitoringu oraz modelowania przenoszenia, stężeń i depozycji związków siarki;
c) strategiami dalszej redukcji emisji siarki opartymi na ładunkach krytycznych i poziomach krytycznych, a także na rozwoju technicznym, oraz poprawą zintegrowanego modelowania oceny w celu obliczania zoptymalizowanych w wymiarze międzynarodowym przydziałów redukcji emisji, uwzględniając równomierny podział kosztów zwalczania;
d) zrozumieniem szerszych skutków emisji siarki dla zdrowia ludzkiego, środowiska naturalnego, w szczególności dla zakwaszenia i materiałów, włączając zabytki kulturowe i historyczne, uwzględniając związek między tlenkami siarki, tlenkami azotu, amoniakiem, lotnymi związkami organicznymi i ozonem troposferycznym;
e) technologiami zwalczania emisji oraz technologiami i technikami zwiększenia efektywności energetycznej, oszczędzania energii i wykorzystania energii odnawialnej;
f) ekonomiczną oceną korzyści dla środowiska naturalnego i zdrowia ludzkiego wynikających z redukcji emisji siarki.
Artykuł 7
Zgodność
1.
Niniejszym ustanawia się komitet wdrażający w celu dokonywania przeglądu wykonania niniejszego Protokołu oraz przestrzegania przez Strony ich zobowiązań.
Komitet przedkłada sprawozdania Stronom podczas posiedzeń organu wykonawczego oraz może przedstawiać im takie zalecenia, jakie uznaje za właściwe.
2.
Po rozpatrzeniu sprawozdania i zaleceń komitetu wdrażającego Strony, uwzględniając okoliczności sprawy i zgodnie z procedurami Konwencji, mogą zadecydować i wezwać do działania w celu doprowadzenia do pełnej zgodności z niniejszym Protokołem, włączając środki mające na celu udzielenie pomocy Stronie w osiągnięciu zgodności z Protokołem oraz realizację celów Protokołu.
3.
Strony, na pierwszym posiedzeniu organu wykonawczego po wejściu w życie niniejszego Protokołu, podejmują decyzję określającą strukturę i funkcje komitetu wdrażającego, jak również jego procedury przeglądu zgodności.
4.
Procedurę zgodności stosuje się bez uszczerbku dla postanowień artykułu 9 niniejszego Protokołu.
Artykuł 8
Przeglądy dokonywane przez Strony na posiedzeniach organu wykonawczego
1. Strony, na posiedzeniach organu wykonawczego, na mocy artykułu 10 ustęp 2 litera a) Konwencji, dokonują przeglądu informacji dostarczonych przez Strony i EMEP, danych dotyczących skutków depozycji siarki i innych związków zakwaszających oraz sprawozdań komitetu wdrażającego określonego w artykule 7 ustęp 1 niniejszego Protokołu.
2. a) Strony, na posiedzeniach organu wykonawczego, poddają przeglądowi zobowiązania wymienione w niniejszym Protokole, włączając:
i) ich zobowiązania w odniesieniu do obliczonych i zoptymalizowanych w wymiarze międzynarodowym przydziałów redukcji emisji określonych w artykule 5 ustęp 5; oraz
ii) adekwatność zobowiązań oraz postęp dokonany w kierunku osiągnięcia celów niniejszego Protokołu.
b) W przeglądach uwzględnia się najlepsze dostępne informacje naukowe dotyczące zakwaszenia, włączając ocenę ładunków krytycznych, rozwój technologiczny, zmieniające się warunki ekonomiczne oraz wypełnienie zobowiązań dotyczących poziomów emisji.
c) W kontekście takich przeglądów każda Strona, której zobowiązania w sprawie pułapów emisji siarki na mocy załącznika II do niniejszego Protokołu nie są zgodne z obliczonymi i zoptymalizowanymi w wymiarze międzynarodowym przydziałami redukcji emisji dla danej Strony, zobowiązana jest do zmniejszenia różnicy między depozycjami siarki w 1990 roku i krytycznymi depozycjami siarki w obszarze zasięgu geograficznego EMEP o co najmniej 60 % i podjęcia wszelkich wysiłków, aby wykonać skorygowane zobowiązania.
d) Procedury, metody i terminy dla dokonywania takich przeglądów określane są przez Strony na posiedzeniu organu wykonawczego.
Pierwszy taki przegląd ukończony jest w 1997 roku.
Artykuł 9
Rozstrzyganie sporów
1.
W razie powstania sporu między dwiema lub więcej Stronami dotyczącego interpretacji lub stosowania niniejszego Protokołu, zainteresowane Strony poszukują rozwiązania sporu w drodze negocjacji lub stosując jakąkolwiek inną wybraną przez nie metodę rozstrzygania sporu.
Strony sporu informują organ wykonawczy o ich sporze.
2.
W czasie ratyfikowania, przyjmowania, zatwierdzania lub przystępowania do niniejszego Protokołu, lub w okresie późniejszym, Strona, która nie jest regionalną organizacją integracji gospodarczej może deklarować w formie dokumentu pisemnego przedstawionego depozytariuszowi, że, w odniesieniu do sporu dotyczącego interpretacji lub stosowania niniejszego Protokołu, uznaje jeden lub obydwa z następujących środków rozstrzygania sporów jako obligatoryjny ipso facto i bez specjalnego porozumienia, w odniesieniu do Strony przyjmującej takie samo zobowiązanie:
a) przekazanie sporu do Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości;
b) postępowanie arbitrażowe zgodnie z procedurami przyjętymi jak najszybciej przez Strony na sesji organu wykonawczego w Załączniku dotyczącym postępowania arbitrażowego.
Strona, która jest regionalną organizacją integracji gospodarczej, może złożyć deklarację z podobnym skutkiem w odniesieniu do postępowania arbitrażowego zgodnie z procedurami określonymi w literze b) powyżej.
3.
Deklaracja złożona na mocy ustępu 2 powyżej pozostaje w mocy do momentu jej wygaśnięcia zgodnie z jej warunkami lub do trzech miesięcy po złożeniu u depozytariusza pisemnego zawiadomienia o jej odwołaniu.
4.
Nowa deklaracja, zawiadomienie o odwołaniu lub wygaśnięciu deklaracji w żaden sposób nie wpływają na procedury sądowe będące w toku przed Międzynarodowym Trybunałem Sprawiedliwości lub sądem arbitrażowym, chyba że strony sporu postanowią inaczej.
5.
Z wyjątkiem przypadku gdy strony pozostające w sporze przyjęły te same środki rozstrzygania sporów na mocy ustępu 2, jeśli po upływie 12 miesięcy następujących po zawiadomieniu drugiej Strony przez jedną ze Stron, że istnieje między nimi spór, zainteresowane Strony nie były w stanie rozstrzygnąć sporu przy pomocy środków wymienionych w ustępie 1 powyżej, spór zostaje przekazany, na żądanie każdej ze stron sporu, do koncyliacji.
6.
Do celów ustępu 5 zostaje utworzona komisja koncyliacyjna.
Komisja składa się z jednakowej liczby członków wyznaczonych przez każdą z zainteresowanych stron lub, w przypadku gdy Strony biorące udział w koncyliacji posiadają wspólny interes, przez grupę posiadającą ten sam interes oraz z przewodniczącego wybranego wspólnie przez tak wyznaczonych członków.
Komisja przedstawia orzeczenie zalecające, które Strony przyjmują w dobrej wierze.
Artykuł 10
Umowa
między Wspólnotą Europejską a Radą Europy w celu ustanowienia, zgodnie z artykułem 7 ustęp 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1035/97 z dnia 2 czerwca 1997 roku ustanawiającym Europejskie Centrum Monitorowania Rasizmu i Ksenofobii, ścisłej współpracy między Centrum a Radą Europy
WSPÓLNOTA EUROPEJSKA I RADA EUROPY,
mając na uwadze, co następuje: Rada Unii Europejskiej przyjęła w dniu 2 czerwca 1997 roku rozporządzenie (WE) nr 1035/97 ustanawiające Europejskie Centrum Monitorowania Rasizmu i Ksenofobii (zwane dalej "Centrum");
celem Centrum jest dostarczanie Wspólnocie i jej Państwom Członkowskim obiektywnych, wiarygodnych i porównywalnych danych na poziomie europejskim, dotyczących zjawisk rasizmu, ksenofobii i antysemityzmu;
Rada Europy posiada już znaczne doświadczenie w tym zakresie;
prowadząc swą działalność, Centrum musi uwzględniać działania już przeprowadzone przez Radę Europy, by w ten sposób na bazie dotychczasowego dorobku stanowić dodaną wartość; obecnie powinny być ustanowione ścisłe powiązania z Radą Europy oraz w szczególności z Europejską Komisją Przeciwko Rasizmowi i Nietolerancji (ECRI);
Centrum musi, na mocy rozporządzenia (WE) nr 1035/97, koordynować swoje działania z działaniami Rady Europy, w szczególności w odniesieniu do swojego programu działań;
Rada Europy powinna powołać jedną, niezależną osobę na członka zarządu Centrum,
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
I. Wymiana informacji i danych
1.
Między dyrektorem Centrum a Sekretariatem Generalnym Rady Europy, w szczególności Sekretariatem Europejskiej Komisji Przeciwko Rasizmowi i Nietolerancji (zwanej dalej "ECRI"), ustanawia się stałe kontakty na odpowiednim szczeblu.
2.
Centrum i ECRI wymieniają informacje i dane, gromadzone w trakcie prowadzonych przez siebie działań.
Nie dotyczy to danych poufnych ani działań poufnych, podejmowanych przez oba organy.
3.
Centrum i ECRI mają prawo wykorzystywać przekazywane wzajemnie informacje i dane w trakcie prowadzonych przez nie działań.
4.
Centrum i ECRI zapewniają możliwie jak najszersze upowszechnianie wyników swoich działań, prowadzonych na zasadzie wzajemności, za pośrednictwem swoich sieci.
5.
Centrum i ECRI zapewniają stałą wymianę informacji dotyczących działań proponowanych, realizowanych lub zakończonych.
II.
Współpraca
6.
Centrum i ECRI prowadzą między sobą stałe konsultacje w celu koordynowania wzajemnych działań, w szczególności w celu sporządzenia programu prac Centrum.
Celem konsultacji jest zapewnienie wzajemnego uzupełniania się programów działań obu organów, aby – w takim stopniu, w jakim jest to możliwe – unikać niepotrzebnego powtarzania prac.
7.
Wspomniane powyżej konsultacje umożliwią następnie uzgodnienie, czy Centrum i ECRI powinny prowadzić wspólne i/lub wzajemnie uzupełniające się działania w zakresie stanowiącym przedmiot wspólnego zainteresowania.
Celem tej współpracy jest optymalizacja wykorzystania całości dostępnych środków, istotna w odniesieniu do projektów badań naukowych.
III.
Powołanie przez Radę Europy czołowej postaci w celu pełnienia funkcji członka zarządu Centrum
8.
Sekretarz Generalny Rady Europy powołuje spośród członków ECRI niezależną osobę, która wraz ze swym zastępcą wchodzi w skład zarządu Centrum.
Sprawa ta jest przedmiotem stałych kontaktów między Komisją Europejską a Sekretarzem Generalnym Rady Europy.
Porozumienie
między Wspólnotą Europejską a Rządem Kanady w sprawie środków sanitarnych dla ochrony zdrowia publicznego i zdrowia zwierząt w odniesieniu do handlu żywymi zwierzętami i produktami zwierzęcymi
WSPÓLNOTA EUROPEJSKA ("Wspólnota")
oraz
RZĄD KANADY ("Kanada"),
zwane dalej "Stronami":
PRZYZNAJĄC, że ich systemy środków sanitarnych mają na celu zapewnienie porównywalnych gwarancji zdrowotnych;
POTWIERDZAJĄC zobowiązanie dotyczące respektowania praw i obowiązków w ramach Porozumienia z Marakeszu ustanawiającego Światową Organizację Handlu ("Porozumienie WTO") i jego załączników, w szczególności Porozumienia w sprawie stosowania środków sanitarnych i fitosanitarnych ("Porozumienie SPS");
PRAGNĄC ułatwić handel żywymi zwierzętami i produktami zwierzęcymi między Wspólnotą a Kanadą, jednocześnie chroniąc zdrowie publiczne i zdrowie zwierząt w odniesieniu do zdrowotności produktów żywnościowych;
ZDECYDOWANE jak najpełniej uwzględnić ryzyko szerzenia się infekcji i chorób zwierząt oraz środki wprowadzone w celu kontroli i likwidacji takich infekcji i chorób, w szczególności w celu uniknięcia zakłóceń w handlu,
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Cel
Celem niniejszego Porozumienia jest ułatwienie handlu żywymi zwierzętami i produktami zwierzęcymi między Wspólnotą a Kanadą poprzez ustanowienie mechanizmu uznawania równorzędności środków sanitarnych stosowanych przez obie Strony, mając na względzie ochronę zdrowia publicznego i zdrowia zwierząt oraz poprawę porozumiewania się i współpracy w zakresie środków sanitarnych.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszego Porozumienia:
a) "żywe zwierzęta i produkty zwierzęce" oznaczają żywe zwierzęta i produkty zwierzęce, włącznie z rybami i produktami rybołówstwa, wymienione w załączniku I;
b) "środki sanitarne" oznaczają środki sanitarne zdefiniowane w ust. 1 załącznika A do Porozumienia SPS;
c) "właściwy poziom ochrony sanitarnej" oznacza właściwy poziom ochrony sanitarnej zdefiniowany w ust. 5 załącznika A do Porozumienia SPS;
d) "region" oznacza "strefę" i "region" zdefiniowane w Kodeksie Zdrowia Zwierząt Międzynarodowego Biura Epizootii (OIE), a w przypadku akwakultury – zdefiniowane w Międzynarodowym Kodeksie Zdrowia Zwierząt Wodnych OIE;
e) "odpowiedzialne organy" oznaczają:
i) dla Kanady – organy opisane w części A załącznika II; oraz
ii) dla Wspólnoty – organy opisane w części B załącznika II.
Artykuł 3
Zakres
1.
Niniejsze Porozumienie stosuje się w odniesieniu do handlu żywymi zwierzętami i produktami zwierzęcymi między Wspólnotą a Kanadą.
2.
Z zastrzeżeniem ust. 3 postanowienia niniejszego Porozumienia mają zastosowanie wstępnie do środków sanitarnych Stron, które stosuje się do handlu żywymi zwierzętami i produktami zwierzęcymi.
3.
Jesli nie ustalono inaczej na mocy postanowień wymienionych w Załączniku do niniejszego Porozumienia oraz bez uszczerbku dla postanowień artykułu 11 niniejsze Porozumienie nie ma zastosowania do środków sanitarnych związanych z dodatkami do żywności (wszystkie dodatki do żywności i barwniki), pieczęci sanitarnych, środków pomocniczych w przetwórstwie, ekstraktów, napromieniania (jonizacji), substancji skażających (włączając w to normy mikrobiologiczne), transportu, chemikaliów pochodzących z przemieszczania substancji z materiałów służących do pakowania, etykietowania środków spożywczych, etykietowania w zakresie informacji żywieniowych, pasz zwierzęcych, leczniczych środków żywienia zwierząt i premiksów.
4.
Strony mogą również uzgodnić stosowanie zasad niniejszego Porozumienia w odniesieniu do kwestii weterynaryjnych innych niż środki sanitarne mające zastosowanie do handlu żywymi zwierzętami i produktami zwierzęcymi.
5.
Strony mogą uzgodnić dokonanie zmiany niniejszego Porozumienia w przyszłości, w celu rozciągnięcia zakresu na inne środki sanitarne lub fitosanitarne mające wpływ na handel między Stronami.
Artykuł 4
Związek z Porozumieniem WTO
Żadne z postanowień niniejszego Porozumienia nie zmienia praw ani obowiązków Stron na mocy Porozumienia WTO, w szczególności Porozumienia SPS.
Artykuł 5
Uznanie warunków regionalnych
1.
Strony uznają koncepcję regionalizacji, którą zobowiązują się stosować w odniesieniu do chorób wymienionych w załączniku III.
2.
Jeżeli jedna ze Stron uważa, że posiada specjalny status w odniesieniu do określonej choroby, może ona żądać uznania takiego statusu.
Strona przywożąca może również wymagać dodatkowych gwarancji w odniesieniu do przywozu żywych zwierząt i produktów zwierzęcych stosownie do uzgodnionego statusu.
Gwarancje dotyczące poszczególnych chorób są określone w załączniku V.
3.
Bez uszczerbku dla postanowień ust. 2 Strona przywożąca uznaje decyzje dotyczące regionalizacji podjęte zgodnie z kryteriami zdefiniowanymi w załączniku IV podstawę wymiany handlowej ze stroną, której terytorium dotknięty jest jedną lub kilkoma z chorób wymienionych w załączniku III.
Artykuł 6
Uznanie równorzędności
1.
Strona przywożąca uznaje środki sanitarne Strony wywożącej za równorzędne, jeżeli Strona wywożąca w sposób obiektywny wykaże, że jej środek zapewni odpowiedni poziom ochrony Stronie przywożącej.
2.
Po określeniu równorzędność jest stosowana w odniesieniu do pojedynczych czy też grupowych środków sanitarnych dla sektorów żywych zwierząt lub produktów zwierzęcych czy też części sektorów, w odniesieniu do prawodawstwa, inspekcji i systemów kontroli, części takich systemów lub w odniesieniu do szczególnego prawodawstwa, inspekcji i/lub wymagań w zakresie higieny.
Artykuł 7
Kryteria uznania równorzędności
1.
Przy określaniu, czy dany środek sanitarny stosowany przez Stronę wywożącą zapewnia właściwy poziom ochrony sanitarnej Strony przywożącej, Strony postępują zgodnie z procesem określonym poniżej:
i) identyfikacja środków sanitarnych, w stosunku do których wnioskuje się o uznanie równorzędności;
ii) wyjaśnienie Strony przywożącej dotyczące celu jej środków sanitarnych, włączając w to ocenę, stosownie do okoliczności, wszelkich ryzyk, których dotyczą środki sanitarne, oraz identyfikację dokonaną przez Stronę przywożącą odnośnie do jej odpowiedniego poziomu ochrony sanitarnej;
iii) dostarczenie informacji przez Stronę wywożącą na poparcie twierdzenia, że jej środki sanitarne zapewniają odpowiedni poziom ochrony sanitarnej Strony przywożącej;
iv) ocenienie przez Stronę przywożącą, czy środki sanitarne Strony wywożącej zapewniają odpowiedni poziom ochrony sanitarnej Strony przywożącej; etap ten może obejmować ocenę:
a) ryzyk zidentyfikowanych przez Stronę przywożącą oraz dowodów dostarczonych przez Stronę wywożącą na to, że jej środki sanitarne w sposób efektywny obejmują takie ryzyka;
b) władzy ustawodawczej, norm, praktyk i procedur łącznie z procedurami laboratoryjnymi, jak również istniejącymi programami mającymi na celu zapewnienie spełniania krajowych wymagań Strony wywożącej oraz wymagań Strony przywożącej;
c) udokumentowanej struktury właściwych odpowiedzialnych organów, ich łańcucha decyzyjnego, kompetencji, procedur operacyjnych i dostępnych im zasobów; oraz
d) pracy właściwych odpowiedzialnych organów w odniesieniu do programu kontroli i gwarancji.
Strona przywożąca może przeprowadzić procedurę audytu i weryfikacji, zgodnie z artykułem 10, aby wesprzeć ocenę.
2.
W przypadku gdy równorzędność nie została uznana, handel może się odbywać w oparciu o warunki wymagane przez Stronę przywożącą mające na celu osiągnięcie odpowiedniego poziomu ochrony w sposób określony w załączniku V. Strona wywożąca może wyrazić zgodę na spełnienie warunków Strony przywożącej, bez uszczerbku dla wyniku procesu określonego w ust. 1.
3.
Przeprowadzając proces opisany w ust. 1 oraz ustanawiając warunki określone w ust. 2, Strony uwzględnią dotychczas zdobyte doświadczenie i informacje.
Artykuł 8
Status w zakresie uznania równorzędności środków sanitarnych Stron
1.
Załącznik V wymienia te sektory lub części sektorów, w odniesieniu do których, w dniu wejścia w życie niniejszego Porozumienia, odpowiednie środki sanitarne Stron zostają uznane za równorzędne do celów handlu.
2. Załącznik V wymienia również te sektory lub części sektorów, w odniesieniu do których Strony, w dniu wejścia w życie niniejszego Porozumienia, stosują różniące się środki sanitarne oraz w odniesieniu do których nie przeprowadziły procesu opisanego w art. 7 ust. 1. Strony podejmują działania określone w załączniku V w oparciu o proces opisany w art. 7 ust. 1, mając na celu uznanie równorzędności w terminach wskazanych w załączniku V.
3.
W odniesieniu do środków sanitarnych uznanych za równorzędne do celów handlu w dniu wejścia w życie niniejszego Porozumienia Strony, w ramach swoich kompetencji, podejmą niezbędne działania legislacyjne i administracyjne w terminie trzech miesięcy w celu wprowadzenia w życie takiego uznania.
Artykuł 9
Świadectwo zdrowia
Gdy jest to wymagane, każdej przesyłce żywych zwierząt lub produktów zwierzęcych, w odniesieniu do których dokonano uznania równorzędności, zgłoszonej do przywozu będzie towarzyszyło urzędowe świadectwo zdrowia odpowiadające wzorowi poświadczenia ustanowionemu w załączniku VII.
Strony mogą wspólnie określić zasady lub wytyczne w zakresie poświadczania.
Wszystkie takie zasady lub wytyczne zostaną wymienione w załączniku VII.
Artykuł 10
Audyt i weryfikacja
1.
W celu utrzymania zaufania do efektywnego wprowadzenia w życie postanowień niniejszego Porozumienia każda ze Stron ma prawo do przeprowadzenia audytu i procedury weryfikacji całości lub części programu kontroli realizowanego przez organy Strony wywożącej w sposób określony w załączniku VI.
2.
Każda Strona ma również prawo do przeprowadzania kontroli granicznych przesyłek przy przywozie, zgodnie z postanowieniami art. 11, których wyniki stanowią część procesu audytu i weryfikacji.
3.
Wspólnota przeprowadza procedury audytu i weryfikacji przewidziane w ust. 1 oraz kontrole graniczne przewidziane w ust. 2.
4.
Odnośnie do Kanady, jej odpowiedzialne organy przeprowadzają procedury audytu i weryfikacji oraz kontrole graniczne przewidziane w ust. 1 i 2.
5.
Za obopólną zgodą Stron każda ze Stron może:
a) udostępnić wyniki i wnioski z procedur audytu i weryfikacji oraz kontroli granicznej krajom, które nie są Stronami niniejszego Porozumienia lub
b) wykorzystać wyniki i wnioski procedur audytu oraz kontroli granicznej krajów, które nie są Stronami niniejszego Porozumienia.
Artykuł 11
Kontrola graniczna (przywozowa) i opłaty inspekcyjne
1.
Częstotliwość i rodzaj kontroli granicznych opiera się na zagrożeniu dla zdrowia publicznego i zdrowia zwierząt związanym z przywozem żywych zwierząt lub produktów zwierzęcych.
2.
Częstotliwość kontroli granicznych przywożonych żywych zwierząt i produktów zwierzęcych zostaje określona w załączniku VIII.
3.
W przypadku gdy kontrole graniczne wykażą niezgodność z odpowiednimi wymaganiami przywozowymi, działanie podjęte przez Stronę przywożącą opiera się na ocenie istniejącego zagrożenia.
4.
Jeżeli jest to możliwe, importer przesyłki, która nie spełnia wymagań, lub jego przedstawiciel jest powiadamiany o przyczynach braku spełnienia wymagań, oraz uzyskuje dostęp do przesyłki i możliwość dostarczenia istotnych informacji, które mogą pomóc Stronie przywożącej w podjęciu ostatecznej decyzji.
5.
Strona może pobierać opłaty z tytułu poniesionych kosztów podczas przeprowadzania kontroli granicznych.
Postanowienia dotyczące takich opłat mogą zostać dodane do załącznika VII.
Artykuł 12
Powiadamianie i konsultacje
1.
Strony powiadamiają się nawzajem w formie pisemnej:
a) o znaczących zmianach w stanie zdrowia, takich jak obecność i ewolucja chorób wymienionych w załączniku III, w ciągu 24 godzin od potwierdzenia takiej zmiany;
b) o ustaleniach mających znaczenie epidemiologiczne w odniesieniu do chorób, które nie zostały wymienione w załączniku III lub chorób nowych – bezzwłocznie; oraz
c) o wszystkich dodatkowych środkach wykraczających poza podstawowe wymagania swoich danych środków sanitarnych podjętych w celu kontroli lub likwidacji choroby zwierząt, lub ochrony zdrowia publicznego oraz o wszystkich zmianach w polityce zapobiegania, włączając w to politykę szczepień;
2.
W przypadkach pojawienia się poważnego i bezpośredniego zagrożenia w odniesieniu do zdrowia publicznego lub zdrowia zwierząt należy natychmiast dokonać ustnego powiadomienia, a potwierdzenie pisemne powinno zostać przekazane w ciągu 24 godzin.
3.
Pisemne i ustne powiadomienia są przekazywane do punktów kontaktowych wymienionych w załączniku X.
4.
W przypadku gdy jedna ze Stron przechodzi poważne trudności związane z zagrożeniem zdrowia zwierząt lub zdrowia publicznego, mają miejsce, na wniosek jednej ze Stron, konsultacje dotyczące sytuacji, tak szybko jak tylko jest to możliwe i w każdym przypadku w ciągu 14 dni od wniosku.
W takich sytuacjach każda ze Stron stara się dostarczyć wszelkich informacji niezbędnych do uniknięcia zakłóceń w handlu oraz do osiągnięcia rozwiązania akceptowanego przez wszystkie strony.
Artykuł 13
Klauzula ochronna
Strona może, ze względu na poważne powody związane ze zdrowiem publicznym lub zdrowiem zwierząt, podjąć tymczasowe środki ochronne niezbędne do ochrony zdrowia publicznego lub zdrowia zwierząt.
O takich środkach powiadamiana jest druga Strona w ciągu 24 godzin od podjęcia decyzji o ich wprowadzeniu w życie, a na żądanie konsultacje dotyczące sytuacji odbywają się w ciągu 14 dni od powiadomienia.
Strony w należytym stopniu uwzględniają wszelkie informacje uzyskane w drodze takich konsultacji.
Artykuł 14
Wymiana informacji
1.
Strony dokonują wymiany informacji istotnych dla wprowadzenia w życie niniejszego Porozumienia systematycznie i w sposób ujednolicony, w celu zapewnienia gwarancji, wytworzenia wzajemnego zaufania i wykazania skuteczności programów kontroli.
Tam gdzie jest to właściwe, osiągnięcie tych celów może wiązać się z wymianą urzędników.
2.
Wymiana informacji odnośnie do zmian odpowiednich środków sanitarnych oraz innych istotnych informacji obejmuje:
a) możliwość rozważenia wniosków wprowadzenia nowych środków lub zmian istniejących środków, które mogą mieć wpływ na niniejsze Porozumienie, nawet przed ich zakończeniem.
W przypadku gdy którakolwiek ze Stron uzna to za konieczne, wnioski mogą zostać omówione zgodnie z art. 16 ust. 4,
b) krótkie przedstawienie bieżącego rozwoju sytuacji mającej wpływ na handel żywymi zwierzętami i produktami zwierzęcymi;
c) informacje dotyczące rezultatów procedur audytu i weryfikacji przewidzianych w art. 10.
3.
Punkty kontaktowe dla takiej wymiany informacji są wymienione w załączniku X.
4.
Strony zapewnią przedstawienie naukowych opracowań lub danych odpowiednim kręgom naukowym w celu uzasadnienia poglądów lub wniosków dokonanych w odniesieniu do kwestii wynikłych na mocy niniejszego Porozumienia.
Takie informacje są oceniane przez odpowiednie kręgi naukowe bez zbędnej zwłoki, a wyniki takiego badania są udostępniane obu Stronom.
Artykuł 15
Kwestie nieuregulowane
Zasady niniejszego Porozumienia są stosowane w celu zajęcia się kwestiami nieuregulowanym wpływającymi na handel między Stronami żywymi zwierzętami i produktami zwierzęcymi wymienionymi w załączniku IX.
Należy dokonywać zmian w tym Załączniku oraz, odpowiednio, w pozostałych załącznikach, aby uwzględnić dokonane postępy oraz nowe zidentyfikowane kwestie.
Artykuł 16
Wspólny Komitet Zarządzający
1.
Wspólny Komitet Zarządzający (zwany dalej "Komitetem") składający się z przedstawicieli Stron zostaje niniejszym ustanowiony.
Komitet rozpatruje wszelkie kwestie związane z Porozumieniem oraz bada wszelkie sprawy, które mogą wyniknąć w związku z jego wprowadzeniem w życie.
Komitet zbiera się przed upływem jednego roku od wejścia w życie niniejszego Porozumienia oraz następnie co najmniej raz w roku.
Komitet, między sesjami, może również zajmować się kwestiami korespondencyjnie.
2.
Komitet dokonuje, co najmniej raz w roku, przeglądu załączników do niniejszego Porozumienia, w szczególności w świetle dokonanych postępów w ramach konsultacji przewidzianych na mocy niniejszego Porozumienia.
W następstwie takiego przeglądu Komitet sporządza sprawozdanie ze swoich postępowań, łącznie z zaleceniami Komitetu.
3.
W świetle postanowień określonych w ust. 2 Strony mogą zgodzić się na zmianę załączników zgodnie z Porozumieniem.
Zmiany są uzgadniane w formie wymiany not.
4.
Strony uzgadniają utworzenie technicznych grup roboczych składających się z przedstawicieli-ekspertów Stron, którzy identyfikują i zajmują się kwestiami technicznymi i naukowymi wynikającymi z niniejszego Porozumienia.
W przypadku gdy istnieje potrzeba dodatkowej ekspertyzy, Strony mogą również ustanawiać doraźne grupy, tj. grupy naukowe.
Skład takich grup doraźnych nie musi ograniczać się do przedstawicieli Stron.
Artykuł 17
Stosowanie terytorialne
Niniejsze Porozumienie stosuje się, z jednej strony, do terytoriów, do których ma zastosowanie Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską oraz na warunkach ustanowionych w tym Traktacie, oraz z drugiej strony, do terytorium Kanady.
Artykuł 18
Postanowienia końcowe
1.
Niniejsze Porozumienie i jego załączniki wchodzą w życie w drodze wymiany not wskazujących, że Strony wypełniły wszelkie wymagania prawne niezbędne w tym celu.
2.
Każda Strona wykona zobowiązania i obowiązki wypływające z niniejszego Porozumienia i jego załączników zgodnie ze swoimi procedurami wewnętrznymi.
3.
Każda ze Stron może wypowiedzieć niniejsze Porozumienie w formie pisemnej, zachowując co najmniej sześciomiesięczny okres wypowiedzenia.
W takim przypadku Porozumienie przestaje obowiązywać po wygaśnięciu okresu wypowiedzenia.
W dowód czego niżej wymienieni, będący należycie w tym celu upoważnieni, podpisali niniejsze Porozumienie.
Sporządzono w dwóch egzemplarzach, siedemnastego dnia grudnia roku 1998, w języku angielskim i francuskim, przy czym każdy z tych dokumentów jest równie autentyczny.
W imieniu Wspólnoty Europejskiej
+++++ TIFF +++++
+++++ TIFF +++++
W imieniu Rządu Kanady
+++++ TIFF +++++
--------------------------------------------------
WYKAZ ZAŁĄCZNIKÓW
Umowa
między Wspólnotą Europejską a Hongkongiem (Chiny) o współpracy i wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych
WSPÓLNOTA EUROPEJSKA i HONGKONG (CHINY) [1] (dalej zwane "Umawiającymi się Stronami"),
BIORĄC pod uwagę znaczenie stosunków handlowych między Wspólnotą Europejską i Hongkongiem (Chiny) i pragnąc wnieść wkład w harmonijny rozwój tych więzi, w interesie obu Umawiających się Stron,
WIERZĄC że, aby osiągnąć ten cel, potrzebne jest podjęcie kroków zmierzających do rozwoju współpracy celnej,
UWZGLĘDNIAJĄC rozwój współpracy celnej między Umawiającymi się Stronami w zakresie procedur celnych,
BIORĄC pod uwagę, że działania naruszające ustawodawstwo celne są sprzeczne z ekonomicznymi, fiskalnymi i handlowymi interesami obu Umawiających się Stron oraz uznając wagę zapewnienia właściwego ustalania należności celnych i innych opłat,
PRZEKONANI, że działania przeciwko naruszeniom przepisów celnych mogą stać się bardziej skuteczne poprzez współpracę między władzami administracyjnymi,
UWZGLĘDNIAJĄC zobowiązania wynikające z konwencji międzynarodowych wiążących Umawiające się Strony lub mające do nich zastosowanie oraz uwzględniając zalecenie Rady Współpracy Celnej w sprawie wzajemnej pomocy administracyjnej z dnia 5 grudnia 1953 r.,
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
TYTUŁ I
POSTANOWIENIA OGÓLNE
Artykuł 1
Definicje
Do celów niniejszej umowy:
a) "ustawodawstwo celne" oznacza wszelkie przepisy ustawowe, akty wykonawcze oraz inne instrumenty prawnie wiążące Wspólnoty Europejskiej lub Hongkongu (Chiny), regulujące przywóz, wywóz i tranzyt towarów oraz obejmowanie ich innymi procedurami i systemami celnymi, włączając zakazy, restrykcje oraz kontrole będące w zakresie uprawnień władz celnych i innych władz administracyjnych;
b) "władza celna" oznacza, we Wspólnocie Europejskiej — właściwe służby Komisji Wspólnot Europejskich i władze celne Państw Członkowskich Wspólnoty Europejskiej, a w przypadku Hongkongu (Chiny) — władze celne;
c) "władza występująca z wnioskiem" oznacza właściwą władzę administracyjną, wyznaczoną w tym celu przez Umawiające się Strony oraz występującą z wnioskiem o pomoc na podstawie niniejszej Umowy;
d) "władza otrzymująca wniosek" oznacza właściwą władzę administracyjną wyznaczoną w tym celu przez Umawiające się Strony oraz otrzymującą wniosek o pomoc na podstawie niniejszej Umowy;
e) "dane osobowe" oznaczają wszelkie informacje dotyczące zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osoby fizycznej;
f) "działanie naruszające z ustawodawstwo celne" oznacza wszelkie naruszenie lub usiłowanie naruszenia przepisów ustawodawstwa celnego;
g) "osoba" oznacza osobę fizyczną lub prawną.
Artykuł 2
Terytorialny zakres stosowania
Niniejszą Umowę stosuje się, z jednej strony, na terytorium, na którym stosuje się Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską i na warunkach określonych w tym Traktacie oraz, z drugiej strony, w Hongkongu (Chiny).
Artykuł 3
Przyszłe działania
Umawiające się Strony mogą, na drodze wzajemnego porozumienia, rozszerzyć niniejszą Umowę na szczególne sektory lub sprawy w celu wzmocnienia i uzupełnienia współpracy celnej, w drodze umowy, zgodnie z ich własnym ustawodawstwem celnym.
Artykuł 4
Zakres współpracy
1.
Władze celne podejmują się rozwijać współpracę celną.
Umawiające się Strony będą w szczególności współpracować w zakresie:
a) ustanowienia i utrzymywania kanałów łączności między swoimi władzami celnymi w celu ułatwienia bezpiecznej i szybkiej wymiany informacji;
b) ułatwiania skutecznej koordynacji między swoimi władzami celnymi;
c) rozwiązywania innych spraw administracyjnych związanych z niniejszą Umową, które mogą wymagać wspólnego działania.
2.
W ramach niniejszej Umowy współpraca celna obejmuje wszelkie sprawy związane ze stosowaniem ustawodawstwa celnego.
Artykuł 5
Zakres pomocy
1.
Umawiające się Strony pomagają sobie nawzajem, w zakresie swoich uprawnień i w granicach dostępnych zasobów, w sposób i na warunkach określonych w niniejszej Umowie, by zapewnić prawidłowe stosowanie ustawodawstwa celnego, w szczególności przez zapobieganie, wykrywanie i zwalczanie działań będących naruszeniem tego ustawodawstwa.
2.
Pomoc w sprawach celnych udzielana w ramach niniejszej Umowy będzie wykonywana między władzami celnymi i innymi władzami administracyjnymi Umawiających się Stron, które są właściwe w zakresie stosowania niniejszej Umowy.
Współpraca ta nie powinna naruszać przepisów dotyczących wzajemnej pomocy w sprawach karnych.
Nie powinna także dotyczyć informacji uzyskiwanych w ramach uprawnień wykonywanych na żądanie władz sądowniczych.
3.
Pomoc w zakresie odzyskiwania ceł, podatków i grzywien nie jest objęta niniejszą Umową.
Artykuł 6
Zobowiązania wynikające z innych umów
1.
Uwzględniając właściwe uprawnienia Wspólnoty Europejskiej i Państw Członkowskich, postanowienia niniejszej Umowy:
a) nie wpływają na zobowiązania Umawiających się Stron wynikające z innych umów międzynarodowych lub konwencji;
b) są uznawane za komplementarne wobec umów o współpracy celnej i wzajemnej pomocy administracyjnej, które zostały lub mogą zostać zawarte między poszczególnymi Państwami Członkowskimi oraz Hongkongiem (Chiny); a także
c) nie mogą wpływać na przepisy prawa wspólnotowego regulujące wymianę między właściwymi służbami Komisji i władzami celnymi Państw Członkowskich informacji uzyskanych w ramach niniejszej Umowy, które mogą stanowić przedmiot zainteresowania Wspólnoty.
2.
Niezależnie od postanowień ustępu 1 postanowienia niniejszej Umowy mają pierwszeństwo przed postanowieniami jakiejkolwiek innej umowy dwustronnej w sprawie współpracy celnej i wzajemnej pomocy administracyjnej, która została lub może zostać zawarta między poszczególnymi Państwami Członkowskimi i Hongkongiem (Chiny), w zakresie, w jakim postanowienia tych ostatnich umów są sprzeczne z postanowieniami niniejszej Umowy.
3.
W przypadku wątpliwości dotyczących stosowania niniejszej Umowy Umawiające się Strony konsultują się wzajemnie w celu osiągnięcia porozumienia w ramach Wspólnego Komitetu Współpracy Celnej ustanowionego na podstawie artykułu 21 niniejszej Umowy.
TYTUŁ II
WSPÓŁPRACA CELNA
Artykuł 7
Współpraca w zakresie procedur celnych
Umawiające się Strony potwierdzają swoje zobowiązanie do ułatwiania legalnego przepływu towarów i będą wymieniać informacje oraz doświadczenie w zakresie środków służących poprawie technik i procedur celnych oraz systemów komputerowych, mając na względzie realizację tego zobowiązania w zgodzie z postanowieniami niniejszej Umowy.
Artykuł 8
Pomoc techniczna
1.
Władze celne mogą wzajemnie udzielać pomocy technicznej i dokonywać wymiany kadr, jeśli jest to korzystne dla obu stron, w zależności od dostępnych zasobów, w celu lepszego zrozumienia technik i procedur celnych oraz systemów komputerowych.
2.
Władze celne mogą także, gdy jest to właściwe, wymieniać informacje z zakresu pomocy technicznej z wszelkimi innymi organami administracji celnej.
Artykuł 9
Dyskusje w organizacjach międzynarodowych
Władze celne dążą do rozwoju i wzmacniania współpracy w zakresie zagadnień wspólnego zainteresowania w celu ułatwiania dyskusji w sprawach celnych w ramach organizacji międzynarodowych, takich jak Rada Współpracy Celnej.
TYTUŁ III
WZAJEMNA POMOC ADMINISTRACYJNA
Artykuł 10
Pomoc na wniosek
1.
Na prośbę władz występujących z wnioskiem władza otrzymująca wniosek dostarcza im wszelkich istotnych informacji, które mogą umożliwić zapewnienie właściwego stosowania ustawodawstwa celnego, włączając informacje o wykrytych lub planowanych działaniach, które stanowią lub mogą stanowić naruszenie ustawodawstwa celnego.
2.
Na prośbę władz występujących z wnioskiem władza otrzymująca wniosek udziela informacji:
a) czy towary wywiezione z jednej Umawiającej się Strony zostały prawidłowo wwiezione do drugiej Umawiającej się Strony, określając, gdzie jest to stosowne, procedurę celną zastosowaną do danego towaru;
b) czy towary wwiezione do jednej Umawiającej się Strony zostały prawidłowo wywiezione z drugiej Umawiającej się Strony, określając, gdzie jest to stosowne, procedurę celną zastosowaną do danego towaru;
3.
Na wniosek władz występujących z wnioskiem władza otrzymująca wniosek, w ramach stosowanych przez nią przepisów ustawowych, aktów wykonawczych oraz innych instrumentów prawnie wiążących, podejmie niezbędne kroki w celu zapewnienia specjalnego nadzoru nad:
a) osobami, co do których istnieje uzasadnione podejrzenie, że brały udział lub mogą brać udział w działaniach będących naruszeniem ustawodawstwa celnego;
b) miejscami, gdzie towar jest lub może być składowany w taki sposób, który wzbudza uzasadnione podejrzenia, że towar jest przeznaczony do użycia z naruszeniem ustawodawstwa celnego;
c) towarami, które są lub mogą być transportowane w taki sposób, który wzbudza uzasadnione podejrzenia, że towary są przeznaczone do użycia z naruszeniem ustawodawstwa celnego;
d) środkami transportu, które są lub mogą być używane w taki sposób, który wzbudza uzasadnione podejrzenia, że są przeznaczone do użycia z naruszeniem ustawodawstwa celnego.
Artykuł 11
Pomoc samorzutna
Umawiające się Strony pomagają sobie wzajemnie, z własnej inicjatywy i zgodnie ze stosowanymi przez nie przepisami ustawowymi, aktami wykonawczymi oraz innymi instrumentami prawnie wiążącymi, jeśli uznają to za konieczne ze względu na prawidłowe stosowanie ustawodawstwa celnego, w szczególności poprzez dostarczanie uzyskanych informacji odnoszących się do:
a) działań, które są lub wydają się być działaniami będącymi naruszeniem ustawodawstwa celnego i które mogą być przedmiotem zainteresowania drugiej Umawiającej się Strony;
b) nowych sposobów i metod stosowanych w działaniach będących naruszeniem ustawodawstwa celnego;
c) towarów, w stosunku do których istnieje wiedza, że są przedmiotem działań będących naruszeniem ustawodawstwa celnego;
d) osób, w stosunku do których istnieje uzasadnione podejrzenie, że biorą lub brały udział w działaniach będących naruszeniem ustawodawstwa celnego;
e) środków transportu, w stosunku do których istnieje uzasadnione podejrzenie, że zostały lub mogą zostać użyte w działaniach będących naruszeniem ustawodawstwa celnego.
Artykuł 12
Przekazywanie, zgłaszanie
1.
Na prośbę władz występujących z wnioskiem władza otrzymująca wniosek, w zgodzie ze stosowanymi przez nią przepisami ustawowymi, aktami wykonawczymi oraz innymi instrumentami prawnie wiążącymi tę ostatnią, podejmie wszelkie konieczne działania w celu:
a) przekazania wszelkich dokumentów o charakterze administracyjnym; lub
b) powiadomienia o wszelkich decyzjach,
wydanych przez władze występujące z wnioskiem i wchodzących w zakres niniejszej Umowy, tak aby zostały doręczone adresatowi przebywającemu lub mającemu siedzibę na terytorium jurysdykcji władzy otrzymującej wniosek.
2.
Wniosek o przekazanie dokumentów lub powiadomienie o decyzji jest składany pisemnie w oficjalnym języku władzy otrzymującej wniosek lub w języku uznawanym przez tę władzę.
Ten wymóg nie ma zastosowania do dokumentów przekazywanych zgodnie z ustępem 1.
Artykuł 13
Forma i treść wniosku o pomoc
1.
Wnioski składane zgodnie z niniejszą Umową są składane na piśmie.
Są do nich dołączone dokumenty niezbędne do wykonania wniosku.
W nagłej sytuacji mogą być składane wnioski ustne, jednak muszą być one niezwłocznie potwierdzone na piśmie.
2.
Wnioski składane zgodnie z ustępem 1 winny zawierać następujące informacje:
a) władza występująca z wnioskiem;
b) wnioskowane działanie;
c) przedmiot i przyczyna składania wniosku;
d) właściwe przepisy ustawowe, akty wykonawcze oraz inne instrumenty prawnie wiążące;
e) wskazówki co do osób będących celem działań, tak dokładne i precyzyjne, jak tylko to możliwe;
f) podsumowanie stanu faktycznego oraz działań podjętych do danej chwili.
3.
Wnioski są składane w oficjalnym języku władzy otrzymującej wniosek lub uznawanym przez tą władzę.
Ten wymóg nie ma zastosowania do dokumentów dołączonych do wniosku złożonego zgodnie z ustępem 1.
4.
Jeżeli wniosek nie spełnia wymogów formalnych określonych powyżej, władza otrzymująca może żądać korekty lub uzupełnienia wniosku; do czasu otrzymania korekty lub uzupełnienia mogą zostać podjęte środki ostrożności.
Artykuł 14
Realizacja wniosku
1.
W celu wykonania wniosku o pomoc władza otrzymująca wniosek działa w granicach swoich uprawnień i dostępnych zasobów w taki sposób, jakby podejmowała działania na swój własny rachunek lub na wniosek innych władz własnego państwa, poprzez dostarczanie posiadanych informacji, podejmowanie odpowiednich czynności dochodzeniowych lub ich organizowanie.
Powyższy przepis ma także zastosowanie do wszelkich innych władz, którym wniosek został przekazany zgodne z niniejszą Umową przez władzę otrzymujące wniosek, jeśli władza ta nie może działać samodzielnie.
2.
Wnioski o pomoc są wykonywane w zgodzie z przepisami ustawowymi, aktami wykonawczymi i innymi instrumentami prawnie wiążącymi stosowanymi przez stronę otrzymującą wniosek.
3.
Należycie upoważnieni urzędnicy Umawiającej się Strony, za zgodą drugiej Umawiającej się Strony i z zastrzeżeniem warunków przez nią ustalonych, mogą być obecni w biurach władzy otrzymującej wniosek lub innych władz, których wniosek dotyczy, zgodnie z ustępem 1, w celu uzyskania informacji dotyczących działań, które są lub mogą być prowadzone z naruszeniem ustawodawstwa celnego, potrzebnych władzy składającej wniosek do celów niniejszej Umowy.
4.
Należycie upoważnieni urzędnicy Umawiającej się Strony, za zgodą drugiej Umawiającej się Strony i z zastrzeżeniem warunków przez nią ustalonych, mogą być obecni podczas czynności dochodzeniowych wykonywanych w ramach jurysdykcji drugiej Umawiającej się Strony w konkretnych przypadkach.
5.
W przypadku gdy wniosek nie może być spełniony, władze występujące z wnioskiem będą natychmiast o tym poinformowane, wraz z określeniem przyczyn oraz wszelkich innych informacji, które władza otrzymująca wniosek uzna za mogące być pomocne władzy występującej z wnioskiem.
Artykuł 15
Sposób przekazywania informacji
1.
Władza otrzymująca wniosek przekazuje wyniki dochodzenia władzy występującej z wnioskiem na piśmie razem z odnośnymi dokumentami, poświadczonymi kopiami i innymi pozycjami.
2.
Informacja ta może być przekazana w formie skomputeryzowanej.
3.
Oryginalne akta i dokumenty są przekazywane tylko na wniosek, w przypadku gdy poświadczone kopie okażą się niewystarczające.
Przekazane oryginały są zwracane, kiedy tylko staje się to możliwe.
Uprawnienia władzy otrzymującej wniosek lub stron trzecich w stosunku do oryginałów pozostają niezmienione.
Artykuł 16
Wyjątki od obowiązku dostarczenia pomocy
1.
Pomocy można odmówić lub zastrzec uzależnienie jej wykonania od spełnienia określonych warunków lub wymagań, w przypadku gdy Strona uważa, że pomoc ta:
a) mogłaby zaszkodzić żywotnym interesom Hongkongu (Chiny) lub Państwa Członkowskiego poproszonego o pomoc na podstawie niniejszej Umowy; lub
b) mogłaby zaszkodzić porządkowi publicznemu, bezpieczeństwu lub innym zasadniczym interesom, w szczególności przywołanym w artykule 17 ustęp 2; lub
c) mogłaby naruszyć tajemnicę przemysłową, handlową lub zawodową.
2.
Władza otrzymująca wniosek może odroczyć pomoc, podając jako powód, że udzielenie pomocy będzie kolidować z trwającym śledztwem, ściganiem lub procedurą sądową.
W takim przypadku władza otrzymująca wniosek konsultuje się z władzą występującą z wnioskiem w celu ustalenia, czy pomoc może być udzielona z zastrzeżeniem warunków, których władza otrzymująca wniosek może wymagać.
3.
W przypadku gdy władza występująca z wnioskiem szuka pomocy, której sama nie mogłaby udzielić, gdyby została o taką pomoc poproszona, zwraca uwagę na tę okoliczność we wniosku.
Władza otrzymująca wniosek podejmuje decyzję co do sposobu odpowiedzi na taki wniosek.
4.
W przypadkach określonych w ustępach 1 i 2 decyzja władzy otrzymującej wniosek wraz z uzasadnieniem musi zostać przekazana władzy występującej z wnioskiem bez zbędnej zwłoki.
Artykuł 17
Wymiana informacji i poufność
1.
Każda informacja przekazywana w jakiejkolwiek postaci na mocy niniejszej Umowy ma charakter poufny lub zastrzeżony, w zależności od zasad mających zastosowanie w każdej z Umawiających się Stron.
Informacje te są objęte zobowiązaniem do zachowania tajemnicy służbowej i korzystają z ochrony, jakie mają podobne informacje na mocy odpowiednich przepisów Umawiającej się Strony otrzymującej informacje oraz odpowiednich przepisów mających zastosowanie do władz Wspólnoty.
2.
Dane osobowe mogą być wymieniane tylko w przypadku, gdy Umawiająca się Strona mająca je otrzymać podejmie się ochrony tych danych w stopniu co najmniej odpowiadającym stopniowi ochrony w Umawiającej się Stronie, która ma je dostarczyć.
Umawiająca się Strona dostarczająca danych nie może określać warunków ostrzejszych niż mające zastosowanie na mocy jej własnych przepisów prawnych.
Umawiające się Strony będą porozumiewać się co do stosowanych u siebie przepisów, włączając, gdzie jest to właściwe, obowiązujące przepisy prawa Państw Członkowskich Wspólnoty.
3.
Żaden przepis w niniejszej Umowie nie będzie uniemożliwiać stosowania informacji lub dokumentów uzyskanych na mocy niniejszej Umowy jako dowodu w postępowaniu wszczętym po ich uzyskaniu przed sądem lub trybunałem w zakresie działań dokonanych z naruszeniem ustawodawstwa celnego.
W związku z tym Umawiające się Strony mogą w swoich dokumentach dowodowych, raportach lub zeznaniach oraz w postępowaniu wszczętym lub zarzutach wniesionych przed sądem lub trybunałem po uzyskaniu informacji używać jako dowodów informacji i dokumentów uzyskanych zgodnie z postanowieniami niniejszej Umowy.
Właściwy organ, który dostarczył informacje lub udostępnił dokumenty, zostaje poinformowany o takim sposobie ich użycia.
4.
Uzyskane informacje są używane wyłącznie do celów niniejszej Umowy.
W przypadku gdy jedna z Umawiających się Stron zechce użyć tych informacji do innych celów, musi wcześniej uzyskać pisemną zgodę władzy dostarczającej informacje.
Takie użycie może być ograniczone zastrzeżeniami przewidzianymi przez tę władzę.
5.
Wspólny Komitet Współpracy Celnej ustanowiony na podstawie artykułu 21 dokona praktycznych uzgodnień co do zastosowania niniejszego artykułu.
Artykuł 18
Biegli i świadkowie
Urzędnik reprezentujący władzę otrzymującą wniosek może zostać upoważniony do stawienia się, w ramach upoważnienia, jako biegły lub świadek przed władzą drugiej Umawiającej się Strony w zakresie spraw objętych niniejszą Umową oraz przedstawiania przedmiotów, dokumentów i poświadczonych kopii dokumentów potrzebnych w tym celu.
Wniosek o stawienie się musi wskazywać, przed jaką władzą urzędnik jest proszony o stawienie się, w jakiej sprawie oraz z racji jakiego tytułu lub kwalifikacji urzędnik będzie przesłuchiwany.
Artykuł 19
Wydatki związane z pomocą
Umawiające się Strony odstępują od wzajemnych roszczeń zwrotu wydatków poniesionych w związku z realizacją postanowień niniejszej Umowy, z wyjątkiem, gdy jest to właściwe, wydatków poniesionych na rzecz biegłych lub świadków, a także tłumaczy niebędących pracownikami administracji publicznej.
TYTUŁ IV
POSTANOWIENIA KOŃCOWE
Artykuł 20
Wykonywanie
1.
Wykonywanie niniejszej Umowy zostaje powierzone z jednej strony właściwym służbom Komisji Wspólnot Europejskich oraz, gdzie to właściwe, władzom celnym Państw Członkowskich Wspólnoty Europejskiej, a z drugiej strony władzom celnym Hongkongu (Chiny).
Władze te podejmują decyzje co do wszystkich praktycznych środków i uzgodnień koniecznych dla stosowania niniejszej Umowy, biorąc pod uwagę obowiązujące zasady, w szczególności w zakresie ochrony danych.
Mogą zalecić właściwym organom rozważenie wprowadzenia poprawek do niniejszej Umowy.
2.
Umawiające się Strony konsultują się wzajemnie oraz wymieniają informacje na temat szczegółowych zasad wykonywania Umowy przyjętych zgodnie z postanowieniami niniejszej Umowy.
Artykuł 21
Wspólny Komitet Współpracy Celnej
1.
Ustanawia się Wspólny Komitet Współpracy Celnej, składający się z przedstawicieli Wspólnoty Europejskiej i Hongkongu (Chiny).
Komitet zbiera się w miejscu, o czasie i z porządkiem obrad ustalonymi na drodze wzajemnych uzgodnień.
2.
Wspólny Komitet Współpracy Celnej czuwa nad na sprawnym funkcjonowaniem niniejszej Umowy i analizuje wszystkie sprawy wynikające z jej stosowania.
Wypełniając tę rolę, będzie przede wszystkim:
a) dokonywać przeglądu postępu we współpracy celnej wykonywanej zgodnie z niniejszą Umową oraz określać nowe obszary oraz sektory, w których współpraca celna może dalej się rozwijać;
b) wymieniać poglądy na wszelkie zagadnienia wspólnego zainteresowania w zakresie współpracy celnej, włączając przyszłe środki i zasoby dla ich wdrażania; oraz
c) w ogólnym zakresie zalecać rozwiązania mające na celu urzeczywistnienie celów niniejszej Umowy.
3.
Wspólny Komitet Współpracy Celnej dokona przyjęcia regulaminu wewnętrznego.
Artykuł 22
Wejście w życie i czas obowiązywania
1.
Niniejsza Umowa wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po dacie wzajemnego powiadomienia się przez Umawiające się Strony o dopełnieniu procedury niezbędnej do wejścia w życie niniejszej Umowy.
2.
Każda Umawiająca się Strona może wypowiedzieć niniejszą Umowę poprzez dostarczenie drugiej Umawiającej się Stronie zawiadomienia na piśmie.
Umowa wygasa trzy miesiące od daty dostarczenia wypowiedzenia drugiej Umawiającej się Stronie.
Wnioski o pomoc złożone przed wypowiedzeniem umowy są wykonane zgodnie z postanowieniami niniejszej Umowy.
Artykuł 23
Teksty autentyczne
Niniejsza Umowa jest sporządzona w dwóch egzemplarzach w językach duńskim, holenderskim, angielskim, fińskim, francuskim, niemieckim, greckim, włoskim, portugalskim, hiszpańskim, szwedzkim oraz chińskim, przy czym teksty te są na równi autentyczne.
Na dowód czego niżej podpisani, należycie do tego upoważnieni, podpisali niniejszą Umowę.
Porozumienie
między Wspólnotami Europejskimi a Rządem Kanady dotyczące stosowania ich prawa konkurencji
WSPÓLNOTA EUROPEJSKA I EUROPEJSKA WSPÓLNOTA WĘGLA I STALI (Wspólnoty Europejskie) z jednej strony i RZĄD KANADY (Kanada) z drugiej strony (Strony):
uwzględniając bliskie wzajemne stosunki gospodarcze między nimi;
uznając rosnące powiązania gospodarek światowych, w tym gospodarek obu stron;
stwierdzając, że wspólny pogląd stron dotyczący dużej roli, jaką odgrywa prawidłowe i efektywne stosowanie prawa konkurencji w skutecznym funkcjonowaniu ich odpowiednich rynków i obrotów handlowych między nimi;
potwierdzając swoje zobowiązania do rozszerzania prawidłowego i efektywnego wykonywania swoich przepisów prawnych dotyczących konkurencji poprzez współpracę i, w odpowiednich przypadkach, wzajemną koordynację stosowania tych przepisów;
stwierdzając, że w pewnych przypadkach koordynacja wzajemnych działań w zakresie wykonywania przepisów może przynieść skuteczniejsze rozwiązanie wspólnych dla Stron spraw dotyczących konkurencji, niż podejmowane przez Strony niezależne działania;
potwierdzając zobowiązanie Stron do starannego uwzględnienia wzajemnych ważnych interesów w stosowaniu ich prawa konkurencji i dołożenia wszelkich starań dla pogodzenia tych interesów;
a także mając na uwadze, co następuje:zalecenie Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju w sprawie współpracy między Państwami Członkowskimi w zakresie restrykcyjnych praktyk handlowych wpływających na handel międzynarodowy przyjęte w dniach 27 i 28 lipca 1995 roku, i
Porozumienie o współpracy gospodarczej między Kanadą a Wspólnotami Europejskimi zawarte dnia 6 lipca 1976 roku, Deklarację w sprawie stosunków między Wspólnotą Europejską a Kanadą przyjętą dnia 22 listopada 1990 roku oraz Wspólną Deklarację Polityczną w sprawie stosunków między Kanadą a Unią Europejską wraz z towarzyszącym planem działań przyjętą dnia 17 grudnia 1996 roku;
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
I. Cel i definicje
1.
Celem niniejszego Porozumienia jest popieranie współpracy i koordynacji między odpowiednimi organami do spraw konkurencji obydwu Stron i zmniejszenie wpływu różnic istniejących między Stronami w stosowaniu ich prawa konkurencji.
2.
W niniejszym Porozumieniu
"działania antykonkurencyjne" oznaczają wszelkie postępowanie bądź transakcje mogące podlegać karom lub innym środkom w ramach przepisów Strony dotyczących prawa konkurencji;
"właściwe organy Państwa Członkowskiego" oznaczają organy Państwa Członkowskiego określone w załączniku A. Załącznik A może być w każdym czasie uzupełniony lub zmieniony przez Wspólnoty Europejskie. Kanada zostanie powiadomiona pisemnie o takich uzupełnieniach lub zmianach przed przesłaniem informacji do nowo zarejestrowanego organu;
"organ do spraw konkurencji" i "organy do spraw konkurencji" oznaczają:
i) dla Kanady, Komisarza do spraw Konkurencji wyznaczonego na mocy ustawy w sprawie konkurencji, i
ii) dla Wspólnot Europejskich, Komisję Wspólnot Europejskich, w zakresie jej obowiązków wynikających z przepisów prawa konkurencji Wspólnot Europejskich;
"przepisy prawa konkurencji" oznaczają:
i) dla Kanady, ustawę dotyczącą konkurencji i jej dalsze regulacje, oraz
ii) dla Wspólnot Europejskich, artykuły 85, 86, i 89 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, rozporządzenie Rady (EWG) nr 4064/89 w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw, artykuły 65 i 66 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Węgla i Stali (EWWiS) oraz zgodnie z postanowieniami Traktatów rozporządzenia wykonawcze do nich, w tym decyzję Wysokiej Władzy nr 2454,
jak również wszelkie ich zmiany i takie inne ustawy lub przepisy wykonawcze, które mogą być przez Strony wspólnie uzgodnione na piśmie do celów niniejszego Porozumienia jako "prawo konkurencji",
oraz
"działanie wykonawcze" oznacza każde zastosowanie prawa konkurencji poprzez dochodzenie lub postępowanie prowadzone przez organ Strony do spraw konkurencji.
3.
Każde odniesienie w niniejszym Porozumieniu do określonego przepisu prawa konkurencji jednej ze Stron jest interpretowane jako odnoszące się do tego przepisu z jego kolejnymi zmianami i do następnych przepisów.
II.
Notyfikacja
1.
Każda ze Stron powiadomi drugą Stronę w sposób przewidziany w niniejszym artykule i artykule IX odnośnie do jej działań wykonawczych mogących wpływać na ważne interesy drugiej Strony.
2.
Działania wykonawcze mogące wpływać na ważne interesy drugiej Strony i w związku z tym powodujące na ogół sytuacje podlegające notyfikacji obejmują:
i) istotne dla działań wykonawczych drugiej Strony;
ii) pociągające za sobą działania antykonkurencyjne inne niż fuzje i przejęcia przeprowadzane całkowicie lub częściowo na terytorium drugiej Strony;
iii) pociągające za sobą postępowanie przypuszczalnie wymagane, wspierane lub aprobowane przez drugą Stronę, jedną z jej prowincji lub jedno z jej Państw Członkowskich;
iv) pociągające za sobą fuzję lub przejęcie, w którym:
- jedna lub więcej ze stron transakcji, lub
- przedsiębiorstwo kontrolujące jedną lub więcej stron transakcji,
jest przedsiębiorstwem zarejestrowanym lub powstałym na mocy przepisów prawnych drugiej Strony, jednej z jej prowincji lub Państw Członkowskich,
v) pociągające za sobą zastosowanie środków zaradczych lub wniosek o ich zastosowanie przez organ właściwy do spraw konkurencji, wymagających bądź zabraniających określonego postępowania na terytorium drugiej Strony lub
vi) pociągające za sobą poszukiwanie przez jedną ze Stron informacji znajdujących się na terytorium drugiej Strony.
3.
Notyfikacja na mocy niniejszego artykułu następuje zwykle, gdy organ do spraw konkurencji jest świadomy zaistnienia okoliczności podlegających notyfikacji oraz w każdym przypadku zgodnie z ustępami 4-7 niniejszego artykułu.
4.
Notyfikacja następuje w następujących przypadkach zaistnienia okoliczności podlegających zgłoszeniu, dotyczących fuzji lub przejęć:
a) w przypadku Wspólnot Europejskich, gdy notyfikacja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym, na podstawie artykułu 4 ustęp 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 4064/89, bądź też gdy zgłoszenie transakcji otrzymano zgodnie z artykułem 66 Traktatu EWWiS, a na mocy tego przepisu wymagane jest uprzednie upoważnienie ze Strony Komisji, oraz
b) w przypadku Kanady, nie później niż do czasu wystawienia przez właściwy organ do spraw konkurencji pisemnego wniosku dotyczącego informacji udzielonych pod przysięgą lub w formie zapewnienia bądź też uzyskania nakazu dotyczącego transakcji na podstawie sekcji 11 ustawy w sprawie konkurencji.
5. a) Gdy Strona za pośrednictwem właściwego organu do spraw konkurencji żąda od danej osoby dostarczenia informacji, dokumentów lub innych akt znajdujących się na terytorium drugiej Strony lub też żąda ustnego świadectwa w postępowaniu czy też uczestnictwa w osobistej rozmowie informacyjnej osoby umiejscowionej na terytorium drugiej Strony, notyfikacja następuje w czasie wystąpienia z takim żądaniem lub przed nim.
b) Zgodnie z literą a) niniejszego ustępu notyfikacja jest wymagana niezależnie od uprzedniej notyfikacji na podstawie artykułu II ustępy 1–3, dotyczącej działania wykonawczego, odnośnie do którego poszukuje się wspomnianej informacji.
Jednakże nie wymaga się oddzielnej notyfikacji przy każdym następnym wystąpieniu o informacje skierowanym do tej samej osoby w trakcie takiego działania wykonawczego, o ile powiadomiona Strona nie wskaże inaczej lub jeśli Strona starająca się o uzyskanie informacji zostaje poinformowana o nowych aspektach mających znaczenie dla ważnych interesów powiadomionej Strony.
6.
Gdy występują okoliczności podlegające obowiązkowi zgłoszenia, notyfikacja następuje w każdym z poniższych przypadków ze znacznym wyprzedzeniem, w celu umożliwienia wzięcia pod uwagę poglądów drugiej Strony:
a) w przypadku Wspólnot Europejskich,
i) decyzji właściwego organu do spraw konkurencji dotyczącej wszczęcia postępowania w sprawie koncentracji, na podstawie artykułu 6 ustęp 1 litera c) rozporządzenia Rady (EWG) nr 4064/89;
ii) w przypadkach innych niż fuzje i przejęcia, wydanie oświadczenia sprzeciwu; lub
iii) przyjęcia decyzji lub uzgodnienia,
b) w przypadku Kanady,
i) złożenia wniosku do Trybunału do spraw Konkurencji,
ii) wszczęcia procedury karnej,
iii) rozstrzygnięcia sprawy w drodze podjęcia zobowiązania lub polecenia ugody.
7. a) Każda ze Stron powiadomi również drugą Stronę w każdym przypadku interwencji lub innego uczestnictwa jej właściwych organów do spraw konkurencji w postępowaniu nadzorującym lub sądowym, jeśli sprawy poruszone w takiej interwencji bądź uczestnictwie mogą wywrzeć wpływ na ważne interesy drugiej Strony.
Notyfikację na mocy niniejszego ustępu stosuje się jedynie do:
i) publicznego postępowania nadzorującego lub sądowego, i
ii) publicznej i wynikającej z formalnych procedur interwencji lub uczestnictwa.
b) Notyfikacja nastąpi w czasie interwencji lub uczestnictwa lub też możliwie jak najwcześniej po tych działaniach.
8.
Notyfikacje mają być wystarczająco szczegółowe w celu umożliwienia powiadomionej Stronie sporządzenia wstępnej oceny skutków działania wykonawczego dla jej ważnych interesów.
Notyfikacje obejmują nazwiska (nazwy) i adresy związanych ze sprawą osób fizycznych i prawnych, przedstawienie charakteru działalności będącej przedmiotem badania i określonych przepisów prawa.
9.
Notyfikacje na mocy niniejszego artykułu są przekazywane zgodnie z artykułem IX.
III.
Konsultacje
1.
Każda Strona może zwrócić się z wnioskiem o konsultacje w sprawach odnoszących się do niniejszego Porozumienia.
We wniosku o konsultacje należy wskazać powody wniosku i zaznaczyć, czy istnieje konieczność przyśpieszenia takich konsultacji ze względu na proceduralne limity czasowe lub inne ograniczenia.
Każda ze Stron zobowiązuje się na wniosek do natychmiastowego zasięgnięcia opinii w celu osiągnięcia rozwiązania zgodnego z zasadami określonymi w niniejszym Porozumieniu.
2.
W czasie konsultacji na podstawie ustępu 1 organ do spraw konkurencji każdej ze Stron rozpatrzy dokładnie oficjalne oświadczenia drugiej Strony w świetle zasad przedstawionych w niniejszym Porozumieniu i będzie przygotowany do wyjaśnienia drugiej Stronie określonych rezultatów zastosowania tych zasad do sprawy będącej przedmiotem dyskusji.
IV.
Koordynacja działań wykonawczych
1.
Organy do spraw konkurencji każdej Strony udzielą pomocy organom do spraw konkurencji drugiej Strony w ich działaniach wykonawczych w stopniu zgodnym z przepisami prawnymi i ważnymi interesami Strony udzielającej takiej pomocy.
2.
W przypadkach gdy organy do spraw konkurencji obu Stron są zainteresowane w prowadzeniu działań wykonawczych dotyczących wzajemnie powiązanych sytuacji, mogą one uzgodnić, że koordynacja takich działań leży w ich wspólnym interesie.
Przy rozważaniu możliwości wspólnej koordynacji określonych działań wykonawczych w całości lub częściowej, organy do spraw konkurencji każdej ze Stron uwzględnią m.in. następujące czynniki:
i) skutek takiej koordynacji na zdolność każdej ze Stron do uzyskania informacji koniecznych dla osiągnięcia celu jej działań wykonawczych;
ii) względną zdolność organów do spraw konkurencji każdej Strony do uzyskania informacji koniecznych do prowadzenia działań wykonawczych;
iii) stopień, w jakim organy do spraw konkurencji każdej ze Stron mogą zabezpieczyć skuteczną tymczasową bądź stałą pomoc w walce z określonymi działaniami antykonkurencyjnymi;
iv) możliwość bardziej efektywnego wykorzystania zasobów i środków; oraz
v) ewentualną obniżkę kosztów dla osób podlegających działaniom wykonawczym.
3. a) Organy Stron do spraw konkurencji mogą koordynować swoje działania wykonawcze poprzez uzgodnienie rozkładu działań dotyczących określonej sprawy przy pełnym poszanowaniu swoich własnych przepisów prawnych i ważnych interesów.
Efektem takiej koordynacji mogą być, według uzgodnień między organami do spraw konkurencji Stron, działania wykonawcze prowadzone przez organy do spraw konkurencji jednej lub każdej ze Stron w sposób najodpowiedniejszy dla realizacji założonych celów.
b) Prowadząc skoordynowane działania wykonawcze organy do spraw konkurencji każdej ze Stron starają się w maksymalnym stopniu o umożliwienie również realizacji celów wykonawczych drugiej Strony.
c) Każda Strona może w każdej chwili powiadomić drugą Stronę o swoim zamiarze ograniczenia lub zakończenia koordynacji i prowadzenia działań wykonawczych niezależnie i z zastrzeżeniem innych przepisów niniejszego Porozumienia.
V. Kooperacja dotycząca działań antykonkurencyjnych na terytorium jednej Strony, oddziałującej niekorzystnie na interesy drugiej Strony
1.
Strony zwracają uwagę na możliwość wystąpienia na terytorium jednej ze Stron działań antykonkurencyjnych wywierających, niezależnie od naruszenia prawa konkurencji jednej ze Stron, niekorzystny wpływ na ważne interesy drugiej Strony.
Strony zgadzają się, że w ich wspólnym interesie leży ustosunkowanie się do tego rodzaju działań antykonkurencyjnych.
2.
O ile Strona ma powody do przypuszczenia, że działania antykonkurencyjne prowadzone na terytorium drugiej Strony wywierają lub mogą wywrzeć niekorzystny wpływ na ważne interesy pierwszej Strony, to Strona pierwsza może zażądać wprowadzenia przez organy do spraw konkurencji drugiej Strony odpowiednich działań wykonawczych.
Takie żądanie powinno określić, w miarę możliwości jak najdokładniej, charakter działań antykonkurencyjnych i ich wpływ na interesy Strony występującej z żądaniem oraz zawierać ofertę dalszych informacji i innych rodzajów współpracy, jakie są w stanie zapewnić organy do spraw konkurencji tej Strony.
3.
Strona powołana zasięgnie opinii Strony wnioskującej, a organ do spraw konkurencji tej pierwszej Strony okaże życzliwość i pełne zrozumienie dla wniosku drugiej Strony przy podejmowaniu decyzji o wszczęciu lub rozszerzeniu działań wykonawczych dotyczących działań antykonkurencyjnych określonych w tym wniosku.
Organ do spraw konkurencji Strony powołanej poinformuje niezwłocznie drugą Stronę o swojej decyzji i o jej powodach.
Jeśli zostaną rozpoczęte działania wykonawcze, organ do spraw konkurencji Strony powołanej poinformuje drugą Stronę o zasadniczych sprawach i wyniku działań wykonawczych.
4.
Żadne przepisy niniejszego artykułu nie ograniczają swobody organu do spraw konkurencji Strony powołanej, w ramach przepisów prawa konkurencji oraz polityki w zakresie ich egzekwowania, odnośnie do decyzji podjęcia lub zaniechania działań wykonawczych dotyczących określonych we wniosku działań antykonkurencyjnych. Podobnie, żadne przepisy niniejszego artykułu nie wykluczają podjęcia działań wykonawczych dotyczących takich działań antykonkurencyjnych przez organ do spraw konkurencji Strony wnioskującej.
VI.
Unikanie konfliktu
1.
W ramach własnych przepisów prawnych i w stopniu odpowiadającym jej ważnym interesom, każda ze Stron, uwzględniając cel niniejszego Porozumienia, jak określono w artykule I, dokładnie rozważy ważne interesy drugiej Strony na wszystkich etapach działań wykonawczych w zakresie ochrony konkurencji, w tym decyzji dotyczących wszczęcia dochodzenia lub postępowania, zakresu dochodzenia, lub postępowania, oraz charakteru środków zaradczych lub kar żądanych w każdym przypadku.
2.
W przypadku gdy działania wykonawcze jednej Strony mogą niekorzystnie oddziaływać na ważne interesy drugiej Strony, każda z tych Stron, zgodnie z ogólnymi zasadami określonymi powyżej, dołoży wszelkich starań dla odpowiedniego pogodzenia konkurencyjnych interesów Stron z uwzględnieniem wszystkich odnoszących się do tego czynników, w tym:
i) względnego znaczenia dla odnośnych działań antykonkurencyjnych, sposobu postępowania występującego w obrębie terytorium jednej Strony w porównaniu ze sposobem postępowania w obrębie terytorium drugiej Strony;
ii) względnego znaczenia i przewidywalności skutków działań antykonkurencyjnych dla ważnych interesów jednej Strony w porównaniu ze skutkami dla ważnych interesów Strony drugiej;
iii) zamiaru oddziaływania podmiotów prowadzących działania antykonkurencyjne lub też jego brak, na interesy konsumentów, dostawców lub konkurentów w obrębie terytorium Strony prowadzącej działania wykonawcze;
iv) stopnia sprzeczności lub zgodności pomiędzy działaniami wykonawczymi i przepisami prawnymi drugiej Strony lub wyraźnie głoszonymi zasadami polityki gospodarczej, w tym wyrażanymi w stosowaniu odnośnych przepisów prawnych dotyczących konkurencji lub decyzji podejmowanych na ich podstawie;
v) sprzecznych wymogów stawianych lub nie przez obie Strony osobom fizycznym lub prawnym;
vi) istnienia lub braku uzasadnionych oczekiwań, które mogłyby być wsparte lub udaremnione w wyniku działań wykonawczych;
vii) umiejscowienia właściwych aktywów;
viii) zakresu, w którym środki zapobiegawcze muszą, dla zapewnienia ich skuteczności, być stosowane w obrębie terytorium drugiej Strony;
ix) konieczności minimalizowania negatywnych skutków dla ważnych interesów drugiej Strony, w szczególności przy realizacji środków zaradczych ukierunkowanych na antykonkurencyjne skutki w obrębie terytorium Strony; oraz
x) zakresu wpływu na działania wykonawcze drugiej Strony dotyczące tych samych osób, w tym na orzeczenia i zobowiązania wynikające z takich działań.
VII.
Wymiana informacji
1.
W celu wspomagania zasad przedstawionych w niniejszym Porozumieniu, Strony uzgadniają, że w ich wspólnym interesie leży dzielenie się informacjami dla ułatwienia skutecznego stosowania ich prawa konkurencji i popierania lepszego zrozumienia polityki egzekwowania przepisów i działań wykonawczych w tym zakresie.
2.
Każda ze Stron zgadza się na dostarczenie na wniosek drugiej Strony takich posiadanych przez siebie informacji, jakie Strona wnioskująca może przedstawić jako istotne dla rozważanych lub prowadzonych przez organy do spraw konkurencji działań wykonawczych.
3.
W przypadku zbieżnych działań organów do spraw konkurencji obu Stron mających na celu zastosowanie ich prawa konkurencji, organ do spraw konkurencji każdej ze Stron, na wniosek takiego organu drugiej Strony, upewni się, czy określone osoby fizyczne lub prawne wyrażą zgodę na współdzielenie się przez organy Stron do spraw konkurencji poufnymi informacjami ich dotyczącymi.
4.
Podczas konsultacji na podstawie artykułu III każda ze Stron dostarczy drugiej Stronie możliwie jak najwięcej informacji dla ułatwienia możliwie najszerszej dyskusji dotyczącej istotnych aspektów poszczególnej transakcji.
VIII.
Spotkania półroczne
1.
Dla wsparcia wspólnych interesów współpracy i koordynacji w zakresie działań wykonawczych, odpowiedni funkcjonariusze organów Stron do spraw konkurencji zbierają się dwa razy w roku lub w uzgodnionych między organami Stron terminach, w celu: a) wymiany informacji o aktualnie prowadzonych działaniach wykonawczych i ich priorytetach, b) wymiany informacji dotyczących sektorów gospodarczych będących przedmiotem wspólnego zainteresowania, c) omówienia rozważanych zmian w zakresie prowadzonej polityki i d) przedyskutowania innych spraw będących przedmiotem wspólnego zainteresowania dotyczących stosowania prawa konkurencji.
2.
Sprawozdanie z tych półrocznych spotkań zostaje udostępnione wspólnemu komitetowi współpracy na podstawie Porozumienia Ramowego o Współpracy Handlowej i Gospodarczej między Wspólnotami Europejskimi i Kanadą.
IX.
Komunikowanie Stron zgodnie z niniejszym Porozumieniem
Zgodnie z niniejszym Porozumieniem komunikowanie się Stron, w tym notyfikacje na mocy artykułu II i wnioski zgodnie z artykułami III i V, może być prowadzone między organami Stron do spraw konkurencji w formie ustnego bezpośredniego komunikowania się, łączności telefonicznej lub za pośrednictwem faksu.
Jednakże notyfikacje na mocy artykułu II i wnioski na mocy artykułów III i V są niezwłocznie potwierdzane pisemnie normalnymi kanałami dyplomatycznymi.
X. Poufność i korzystanie z informacji
1.
Niezależnie od innych przepisów niniejszego Porozumienia nie wymaga się od żadnej ze Stron ujawnienia informacji drugiej Stronie w przypadku, gdy takie ujawnienie jest zabronione przepisami prawa Strony posiadającej informacje lub też nie jest do pogodzenia z ważnymi interesami tej Strony.
2.
O ile Strony nie uzgodniły inaczej, każda ze Stron w możliwie jak najpełniejszym zakresie utrzyma poufność informacji przekazanych jej w zaufaniu przez drugą Stronę niniejszego Porozumienia.
Każda ze Stron przeciwstawi się w możliwie najszerszym zakresie wnioskom Strony trzeciej o ujawnienie takich informacji.
3. a) Organ do spraw konkurencji Wspólnot Europejskich, po powiadomieniu organu do spraw konkurencji Kanady, poinformuje właściwe władze Państwa Członkowskiego lub Państw Członkowskich, których ważne interesy są naruszone, o notyfikacjach otrzymanych od kanadyjskiego organu do spraw konkurencji.
b) Organ do spraw konkurencji Wspólnot Europejskich po konsultacji z organem do spraw konkurencji Kanady poinformuje właściwe władze takiego Państwa lub Państw Członkowskich o współpracy i koordynacji dotyczącej działań wykonawczych.
Jednakże w zakresie takich działań organ do spraw konkurencji Wspólnot Europejskich uwzględni wniosek organu do spraw konkurencji Kanady dotyczący nieujawniania, gdy zachodzi potrzeba zapewnienia poufności, dostarczanych informacji.
4.
Przed podjęciem działania mogącego spowodować powstanie zobowiązania prawnego do udostępnienia stronie trzeciej informacji dostarczonej w zaufaniu, zgodnie z niniejszym Porozumieniem, organy do spraw konkurencji Stron skonsultują się nawzajem i wnikliwie rozpatrzą kwestie dotyczące ich ważnych interesów.
5.
Informacje otrzymane przez Stronę zgodnie z niniejszym Porozumieniem, niezależnie od informacji otrzymanych na mocy artykułu II, mogą być jedynie wykorzystane do celów wdrażania przepisów Strony dotyczących prawa konkurencji.
Informacje otrzymane na mocy artykułu II mogą być jedynie wykorzystane do celów niniejszego Porozumienia.
6.
Strona może wymagać, aby informacje dostarczone na mocy niniejszego Porozumienia były wykorzystywane z zastrzeżeniem warunków w nim określonych.
Strona otrzymująca informacje nie wykorzysta ich w sposób niezgodny z tymi warunkami bez uprzedniej zgody drugiej Strony.
XI.
Obowiązujące prawo
Żadne przepisy niniejszego Porozumienia nie wymagają podejmowania przez Stronę działań niezgodnych z jej obowiązującymi przepisami prawa, ani też nie wymagają zmian w przepisach prawa Stron lub ich poszczególnych prowincji, bądź Państw Członkowskich.
XII.
Wejście w życie i wypowiedzenie
1.
Niniejsze Porozumienie wchodzi w życie z dniem podpisania
2.
Niniejsze Porozumienie pozostaje w mocy do upływu 60 dni od daty pisemnego powiadomienia przez
3.
Strony dokonają przeglądu funkcjonowania niniejszego Porozumienia w terminie nie dłuższym niż 24 miesiące od daty jego wejścia w życie, w celu oceny wzajemnej współpracy, identyfikacji dodatkowych obszarów możliwej korzystnej współpracy i innych sposobów dla poprawy Porozumienia.
Strony przyjmują, że taki przegląd obejmie między innymi analizę rzeczywistych lub potencjalnych przypadków w celu ustalenia, czy ściślejsza współpraca może lepiej służyć ich interesom.
Załączone do niniejszego Porozumienia trzy listy wymienione między Stronami stanowią jego integralną część.
Umowa
zawarta przez Radę Unii Europejskiej i Republikę Islandii oraz Królestwo Norwegii dotycząca włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen
RADA UNII EUROPEJSKIEJ
i REPUBLIKA ISLANDII ORAZ
KRÓLESTWO NORWEGII,
MAJĄC NA UWADZE, że od momentu podpisania Umowy luksemburskiej z dnia 19 grudnia 1996 r. między trzynastoma Państwami Członkowskimi Unii Europejskiej – sygnatariuszami układów z Schengen a Republiką Islandii oraz Królestwem Norwegii, dwa ostatnie państwa uczestniczyły w dyskusji dotyczącej wprowadzania w życie, zastosowania i dalszego rozwijania układów z Schengen i związanych z nimi przepisów;
MAJĄC NA UWADZE, że w wyniku Protokołu włączającego dorobek Schengen w ramy Unii Europejskiej (zwanego dalej "Protokołem z Schengen"), załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską przez Traktat amsterdamski zmieniający Traktat o Unii Europejskiej, traktaty ustanawiające Wspólnoty Europejskie i niektóre związane z nimi akty prawne, współpraca między Państwami Członkowskimi Unii Europejskiej – sygnatariuszami układów z Schengen w ramach wymienionych umów i związanych z nimi postanowień będzie prowadzona w prawnych i instytucjonalnych ramach Unii Europejskiej i w odniesieniu do odpowiednich postanowień Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską;
MAJĄC NA UWADZE, że, zgodnie z artykułem 6 ustęp 1 Protokołu z Schengen, Unia Europejska, w tym Wspólnota Europejska, pragnie szanować oraz służyć przedmiotowi i celom Umowy luksemburskiej przez Umowę o stowarzyszeniu Republiki Islandii i Królestwa Norwegii, po wejściu w życie Traktatu amsterdamskiego, z wprowadzeniem w życie dorobku Schengen i jego dalszym rozwojem na podstawie Umowy luksemburskiej, zapewniając w ten sposób wspólne cele przez stałe zaangażowanie tych dwóch Państw w te działania;
PRZEKONANE o potrzebie włączenia we właściwy sposób wszystkich stron, które stosują postanowienia stanowiące dorobek Schengen, i tych, w stosunku do których takie postanowienia i ich dalszy rozwój mogą mieć zastosowanie, włączając Republikę Islandii i Królestwo Norwegii do dyskusji na wszystkich szczeblach dotyczących ich wprowadzenia w życie, praktycznego zastosowania i przygotowania dalszego rozwoju;
UWZGLĘDNIAJĄC, że w tym celu konieczne jest ustanowienie struktury organizacyjnej, poza instytucjonalnymi ramami Unii Europejskiej, zapewniającej włączenie Republiki Islandii i Królestwa Norwegii do procesu podejmowania decyzji w tych dziedzinach i umożliwienia im uczestnictwa w ich podejmowaniu za pośrednictwem Komitetu Mieszanego,
ODWOŁUJĄC SIĘ do przedmiotu i celu Umowy luksemburskiej, dla zachowania istniejącego systemu funkcjonującego między pięcioma państwami nordyckimi na mocy Konwencji w sprawie znoszenia kontroli paszportowej na granicach wewnątrznordyckich, podpisanej w Kopenhadze dnia 12 lipca 1957 r., ustanawiającej Nordycką Unię Paszportową, ponieważ te państwa nordyckie, które są członkami Unii Europejskiej, uczestniczą w systemie znoszenia kontroli osób na wewnętrznych granicach wymienionym w układach z Schengen;
MAJĄC NA UWADZE postanowienia ustanowione w Umowie luksemburskiej;
UZNAJĄC jednakże, że włączenie dorobku Schengen w ramy Unii Europejskiej zakłada, że podejmowanie decyzji dotyczących dalszego rozwoju postanowień stanowiących dorobek Schengen stało się sprawą Unii Europejskiej, w tym Wspólnoty Europejskiej;
MAJĄC NA UWADZE, że od momentu podpisania Umowy luksemburskiej z dnia 19 grudnia 1996 r. między trzynastoma Państwami Członkowskimi Unii Europejskiej – sygnatariuszami układów z Schengen a Republiką Islandii oraz Królestwem Norwegii, dwa ostatnie państwa uczestniczyły w dyskusji dotyczącej wprowadzania w życie, zastosowania i dalszego rozwijania układów z Schengen i związanych z nimi przepisów;
MAJĄC NA UWADZE, że w wyniku Protokołu włączającego dorobek Schengen w ramy Unii Europejskiej (zwanego dalej "Protokołem z Schengen"), załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską przez Traktat amsterdamski zmieniający Traktat o Unii Europejskiej, traktaty ustanawiające Wspólnoty Europejskie i niektóre związane z nimi akty prawne, współpraca między Państwami Członkowskimi Unii Europejskiej – sygnatariuszami układów z Schengen w ramach wymienionych umów i związanych z nimi postanowień będzie prowadzona w prawnych i instytucjonalnych ramach Unii Europejskiej i w odniesieniu do odpowiednich postanowień Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską;
MAJĄC NA UWADZE, że, zgodnie z artykułem 6 ustęp 1 Protokołu z Schengen, Unia Europejska, w tym Wspólnota Europejska, pragnie szanować oraz służyć przedmiotowi i celom Umowy luksemburskiej przez Umowę o stowarzyszeniu Republiki Islandii i Królestwa Norwegii, po wejściu w życie Traktatu amsterdamskiego, z wprowadzeniem w życie dorobku Schengen i jego dalszym rozwojem na podstawie Umowy luksemburskiej, zapewniając w ten sposób wspólne cele przez stałe zaangażowanie tych dwóch Państw w te działania;
PRZEKONANE o potrzebie włączenia we właściwy sposób wszystkich stron, które stosują postanowienia stanowiące dorobek Schengen, i tych, w stosunku do których takie postanowienia i ich dalszy rozwój mogą mieć zastosowanie, włączając Republikę Islandii i Królestwo Norwegii do dyskusji na wszystkich szczeblach dotyczących ich wprowadzenia w życie, praktycznego zastosowania i przygotowania dalszego rozwoju;
UWZGLĘDNIAJĄC, że w tym celu konieczne jest ustanowienie struktury organizacyjnej, poza instytucjonalnymi ramami Unii Europejskiej, zapewniającej włączenie Republiki Islandii i Królestwa Norwegii do procesu podejmowania decyzji w tych dziedzinach i umożliwienia im uczestnictwa w ich podejmowaniu za pośrednictwem Komitetu Mieszanego,
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Republika Islandii i Królestwo Norwegii, zwane dalej odpowiednio "Islandią" i "Norwegią", są odpowiednio związane z działalnością Wspólnoty Europejskiej i Unii Europejskiej w dziedzinach objętych postanowieniami określonymi w załącznikach A i B do niniejszej Umowy i ich dalszego rozwoju.
Niniejsza Umowa tworzy wzajemne prawa i obowiązki zgodnie z określonymi w nim procedurami.
Artykuł 2
1.
Postanowienia dorobku Schengen, wymienione w załączniku A do niniejszej Umowy, mające zastosowanie do Państw Członkowskich Unii Europejskiej, zwanych dalej "Państwami Członkowskimi", które uczestniczą w ściślejszej współpracy ustalonej przez Protokół z Schengen, są wykonywane i stosowane przez Islandię i Norwegię.
2.
Postanowienia aktów Wspólnoty Europejskiej wymienione w załączniku B do niniejszej Umowy, w zakresie, w jakim zastępują odpowiednie przepisy Konwencji podpisanej w Schengen dnia 19 czerwca 1990 r. wprowadzającej w życie Umowę w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach, lub postanowienia przyjęte na mocy tej Konwencji, są wykonywane i stosowane przez Islandię i Norwegię.
3.
Akty i środki podjęte przez Unię Europejską, zmieniające postanowienia określone w załącznikach A i B lub ustanowione na mocy tych postanowień, w stosunku do których procedury wymienione w niniejszej Umowie zostały zastosowane, są również, z zastrzeżeniem postanowień artykułu 8, wprowadzone w życie i stosowane przez Islandię i Norwegię.
Artykuł 3
1.
Powołuje się Komitet Mieszany, składający się z przedstawicieli rządów Islandii i Norwegii, przedstawicieli wyłonionych spośród członków Rady Unii Europejskiej, zwanej dalej "Radą", oraz Komisji Wspólnot Europejskich, zwanej dalej "Komisją".
2.
Komitet Mieszany uchwala swój regulamin na zasadzie porozumienia.
3.
Komitet Mieszany zbiera się z inicjatywy przewodniczącego lub na żądanie któregokolwiek z członków.
4.
Z zastrzeżeniem artykułu 4 ustęp 2 Komitet Mieszany spotyka się na szczeblu ministerialnym, wyższych urzędników lub ekspertów, zgodnie z wymaganiami napotkanych okoliczności.
5.
Urząd przewodniczącego Komitetu Mieszanego sprawowany jest:
- na szczeblu ekspertów: przez przedstawiciela Unii Europejskiej,
- na szczeblu wyższych urzędników i ministrów: przemiennie, przez okres sześciu miesięcy przez przedstawiciela Unii Europejskiej, a następnie przez przedstawiciela rządu Islandii lub Norwegii.
Artykuł 4
1.
Komitet Mieszany zajmuje się, zgodnie z niniejszą Umową, wszystkimi sprawami objętymi zakresem artykułu 2 i zapewnia należyte rozpatrzenie wszystkich spraw podniesionych przez Islandię i Norwegię.
2.
W Komitecie Mieszanym na szczeblu ministerialnym przedstawiciele Islandii i Norwegii mają możliwość:
- wyjaśniania problemów napotkanych w odniesieniu do poszczególnych aktów prawnych bądź środków lub udzielania odpowiedzi na problemy napotkane przez inne delegacje,
- wypowiedzenia się w każdej sprawie dotyczącej rozwijania przepisów będących przedmiotem ich obaw lub wprowadzania tych przepisów w życie.
3.
Spotkania Komitetu Mieszanego na szczeblu ministerialnym przygotowywane są przez Komitet Mieszany na szczeblu wyższych urzędników.
4.
Przedstawiciele rządów Islandii i Norwegii mają prawo do kierowania do Komitetu Mieszanego sugestii odnoszących się do spraw wymienionych w artykule 1.
Po przeprowadzeniu dyskusji Komisja lub którekolwiek Państwo Członkowskie może rozważyć takie sugestie w celu opracowania propozycji podjęcia inicjatywy, zgodnie z zasadami Unii Europejskiej, na rzecz przyjęcia aktu prawnego lub środka Wspólnoty Europejskiej lub Unii Europejskiej.
Artykuł 5
Bez uszczerbku dla postanowień artykułu 4 Komitet Mieszany informowany jest o przygotowywaniu przez Radę wszelkich aktów lub środków, które mogą mieć znaczenie dla niniejszej Umowy.
Artykuł 6
Podczas przygotowywania projektów nowych uregulowań w zakresie objętym niniejszą Umową Komisja nieoficjalnie zwraca się o opinie do specjalistów z Islandii i Norwegii w takim samym trybie, w jakim zwraca się do specjalistów z Państw Członkowskich o sporządzanie wniosków.
Artykuł 7
Umawiające się Strony postanawiają, iż należy ustalić właściwe ustalenia w sprawie kryteriów i mechanizmów określających odpowiedzialność Państwa za badanie wniosku o azyl wniesionego w którymkolwiek Państwie Członkowskim, Islandii lub Norwegii. Rozwiązania takie powinny być stosowane w czasie, w którym postanowienia określone w załącznikach A i B, jak również postanowienia już przyjęte zgodnie z artykułem 2 ustęp 3, są wprowadzone w życie dla Islandii i Norwegii, zgodnie z artykułem 15 ustęp 4.
Artykuł 8
1.
Przyjęcie nowych aktów lub środków odnoszących się do spraw określonych w artykule 2 zastrzeżone jest dla właściwych instytucji Unii Europejskiej.
Zgodnie z ustępem 2 takie akty lub środki wchodzą w życie równocześnie w Unii Europejskiej i jej określonych Państwach Członkowskich oraz w Islandii i Norwegii, o ile te akty i środki wyraźnie nie stanowią inaczej.
W tym kontekście należy odpowiednio uwzględnić terminy wskazane przez Islandię lub Norwegię w Komitecie Mieszanym jako czas niezbędny dla Islandii lub Norwegii na spełnienie ich wymogów konstytucyjnych.
2. a) Rada niezwłocznie informuje Islandię i Norwegię o przyjęciu aktów i środków określonych w ustępie 1, w stosunku do których zastosowane zostały procedury wymienione w niniejszej Umowie.
Islandia i Norwegia decydują niezależnie o przyjęciu ich treści i wprowadzeniu ich do wewnętrznego porządku prawnego.
Rada i Komisja powiadamiane są o podjętych decyzjach w ciągu trzydziestu dni od daty przyjęcia tych aktów lub środków.
b) Jeśli treść takich aktów i środków może stać się wiążąca dla Islandii dopiero po spełnieniu wymogów konstytucyjnych, Islandia informuje Radę i Komisję o takiej okoliczności w momencie powiadamiania.
Islandia niezwłocznie informuje na piśmie Radę i Komisję o spełnieniu wszystkich wymogów konstytucyjnych i dostarcza taką informację nie później niż cztery tygodnie przed datą ustanowioną dla wejścia w życie aktu lub środka dla Islandii, zgodnie z ustępem 1.
c) Jeśli treść takich aktów lub środków może stać się wiążąca dla Norwegii dopiero po spełnieniu wymogów konstytucyjnych, Norwegia informuje Radę i Komisję o tym w momencie powiadamiania.
Norwegia niezwłocznie, najpóźniej w ciągu sześciu miesięcy od daty zawiadomienia przez Radę, informuje na piśmie Radę i Komisję o spełnieniu wszystkich wymogów konstytucyjnych.
Od daty ustanowionej dla wejścia w życie aktu lub środka dla Norwegii i do czasu dostarczenia informacji o spełnieniu wymogów konstytucyjnych Norwegia stosuje tymczasowo, wszędzie tam gdzie jest to możliwe, treść takiego aktu lub środka.
3.
Przyjęcie przez Islandię i Norwegię treści aktów i środków określonych w ustępie 2 tworzy prawa i obowiązki między Islandią a Norwegią oraz między Islandią i Norwegią, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi związanymi przez te akty i środki, z drugiej strony.
4.
W przypadku gdy:
a) Islandia lub Norwegia powiadomią o podjęciu decyzji o nieprzyjęciu aktu lub środka określonego w ustępie 2, w stosunku do których zastosowana została procedura określona w niniejszej Umowie; lub
b) ani Islandia, ani Norwegia nie złożą powiadomienia w terminie trzydziestu dni określonym w ustępie 2 litera a); lub
c) Islandia nie złoży powiadomienia przed upływem czterotygodniowego terminu określonego w ustępie 2 litera b) przed datą ustanowioną dla wejścia w życie aktu lub środka, o który chodzi; lub
d) Norwegia nie złoży powiadomienia w terminie sześciu miesięcy, określonym w ustępie 2 litera c), lub nie przewiduje tymczasowego stosowania, jak jest to przewidziane w tym samym akapicie, od daty ustanowionej dla wejścia w życie aktu lub środka, o którym mowa;
uznaje się, że niniejsza Umowa przestaje obowiązywać w odniesieniu do Islandii lub Norwegii, chyba że Komitet Mieszany po starannym zbadaniu możliwości kontynuacji Umowy zadecyduje inaczej w ciągu dziewięćdziesięciu dni.
Zakończenie obowiązywania niniejszej Umowy staje się skuteczne trzy miesiące po wygaśnięciu dziewięćdziesięciodniowego okresu.
Artykuł 9
1.
Do osiągnięcia celu Umawiających się Stron polegającego na jednolitych, w miarę możliwości, stosowaniu i wykładni postanowień określonych w artykule 2, Komitet Mieszany stale śledzi rozwój orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich, zwanego dalej "Trybunałem Sprawiedliwości", jak również rozwój orzecznictwa właściwych sądów Islandii i Norwegii, odnoszącego się do tych postanowień.
W tym celu ustanawia się mechanizm dla zapewnienia regularnego, wzajemnego przekazywania informacji w zakresie takiego orzecznictwa.
2.
Islandia i Norwegia uprawnione są, pod warunkiem przyjęcia koniecznych zmian w Statucie Trybunału Sprawiedliwości, do przedkładania Trybunałowi Sprawiedliwości dokumentów procesowych lub uwag na piśmie w przypadkach, gdy zapytanie zostało do nich skierowane przez sąd lub trybunał Państwa Członkowskiego w celu wydania wstępnego orzeczenia dotyczącego interpretacji postanowień artykułu 2.
Artykuł 10
1.
Islandia i Norwegia corocznie przedkładają Komitetowi Mieszanemu sprawozdanie o sposobie wykonywania i wykładni przez ich władze administracyjne i sądy postanowień artykułu 2 według wykładni Trybunału Sprawiedliwości, zależnie od przypadku.
2.
Jeśli Komitet Mieszany w sprawach, które zostały mu przedłożone, w terminie dwóch miesięcy od stwierdzenia istnienia znaczącej różnicy w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości i sądów Islandii lub Norwegii lub znaczącej różnicy w stosowaniu postanowień artykułu 2 przez władze Państw Członkowskich i władze Islandii i Norwegii, nie może zapewnić zachowania jednolitej interpretacji i stosowania, stosuje się procedurę przewidzianą w artykule 11.
Artykuł 11
1.
W przypadku sporu dotyczącego stosowania niniejszej Umowy lub w przypadku, gdy zajdzie sytuacja przewidziana w artykule 10 ustęp 2, sprawa zostaje oficjalnie wprowadzona jako sporna do dziennego porządku obrad Komitetu Mieszanego na szczeblu ministerialnym.
2.
Komitet Mieszany na rozstrzygnięcie sporu ma dziewięćdziesiąt dni od daty przyjęcia porządku obrad, do którego została wprowadzona kwestia sporna.
3.
W przypadku gdy spór nie może zostać rozstrzygnięty przez Komitet Mieszany w terminie dziewięćdziesięciu dni przewidzianym w ustępie 2, przewidziany jest dalszy okres trzydziestu dni na osiągnięcie ostatecznego rozstrzygnięcia.
W przypadku nieosiągnięcia ostatecznego rozstrzygnięcia niniejsza Umowa przestaje obowiązywać w stosunku do Islandii lub Norwegii, zależnie od tego, którego Państwa dotyczy spór.
Zakończenie obowiązywania Umowy staje się skuteczne sześć miesięcy od wygaśnięcia okresu trzydziestodniowego.
Artykuł 12
1.
W odniesieniu do kosztów administracyjnych związanych ze stosowaniem niniejszej Umowy Islandia i Norwegia wnoszą do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich roczną kwotę:
- Islandia 0,1 %,
- Norwegia 4,995 %
kwoty 300000000 BEF (lub równowartości w euro), poddawanej waloryzacji rocznej zgodnie ze stopą inflacji w Unii Europejskiej.
W przypadku gdy koszty operacyjne związane ze stosowaniem niniejszej Umowy nie są przypisane do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich, lecz bezpośrednio przypadają na Państwa Członkowskie, Islandia i Norwegia dokonują wpłat na pokrycie tych kosztów zgodnie z udziałem procentowym produktu narodowego brutto tych krajów w stosunku do produktu narodowego brutto wszystkich krajów uczestniczących.
W przypadku gdy koszty operacyjne przypisane są do ogólnego budżetu Wspólnoty Europejskiej, Islandia i Norwegia ponoszą te koszty wnosząc do wymienionego budżetu roczną kwotę zgodnie z udziałem procentowym produktu narodowego brutto tych krajów w stosunku do produktu narodowego brutto wszystkich krajów uczestniczących.
2.
Islandia i Norwegia mają prawo do otrzymywania dokumentów sporządzonych przez Komisję lub w ramach Rady dotyczących niniejszej Umowy, oraz, na spotkaniach Komitetu Mieszanego, do żądania tłumaczenia na jeden z języków urzędowych instytucji Wspólnot Europejskich według swego wyboru.
Jednakże wszelkie koszty tłumaczeń ustnych i pisemnych na lub z języków islandzkiego i norweskiego ponoszone są przez Islandię lub Norwegię.
Artykuł 13
1.
Niniejsza Umowa nie ma wpływu na Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym ani na inne umowy zawarte między Wspólnotą Europejską a Islandią i/lub Norwegią.
2.
Niniejsza Umowa nie ma wpływu na przyszłe umowy, jakie będą zawarte przez Wspólnotę Europejską z Islandią i/lub Norwegią lub na podstawie artykułów 24 i 38 Traktatu o Unii Europejskiej.
3.
Niniejsza Umowa nie wpływa w żaden sposób na współpracę w ramach Nordyckiej Unii Paszportowej w zakresie, w jakim taka współpraca nie jest sprzeczna i nie szkodzi stosowaniu niniejszej Umowy oraz aktom i środkom przyjętym na podstawie niniejszej Umowy.
Artykuł 14
Niniejszej Umowy nie stosuje się do Svalbardu (Spitzbergenu).
Artykuł 15
1.
Niniejsza Umowa wchodzi w życie w miesiąc po dniu, w którym Sekretarz Generalny Rady, który działa jako depozytariusz, ustalił, że zostały spełnione wszystkie wymogi formalne dotyczące wyrażenia zgody przez Strony niniejszej Umowy, lub w ich imieniu, na związanie jej postanowieniami.
2.
Artykuły 1, 3, 4, 5 oraz artykuł 8 ustęp 2 litera a) zdanie pierwsze stosuje się tymczasowo od daty podpisania niniejszej Umowy.
3.
W odniesieniu do aktów i środków przyjętych po podpisaniu niniejszej Umowy, lecz przed jej wejściem w życie, trzydziestodniowy okres, określony w artykule 8 ustęp 2 litera a) zdanie ostatnie, rozpoczyna bieg od dnia wejścia w życie niniejszej Umowy.
4.
Postanowienia określone w załącznikach A i B, jak również postanowienia już przyjęte zgodnie z artykułem 2 ustęp 3, są skuteczne w odniesieniu do Islandii i Norwegii od daty, którą ustali Rada stanowiąc jednomyślnie, przez swych Członków reprezentujących Państwa Członkowskie, które uczestniczą w ściślejszej współpracy na mocy Protokołu z Schengen, po konsultacji w Komitecie Mieszanym zgodnie z artykułem 4 niniejszej Umowy i uzyskaniu zapewnienia, że warunki wstępne wykonywania odnośnych postanowień zostały spełnione przez Islandię i Norwegię oraz że kontrola na ich granicach zewnętrznych jest skuteczna.
5.
Wprowadzenie w życie postanowień określonych w ustępie 4 tworzy prawa i obowiązki między Islandią a Norwegią oraz między Islandią i Norwegią z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i tymi jej Państwami Członkowskimi, w odniesieniu do których również wymienione postanowienia zostały wprowadzone w życie mocy, z drugiej strony.
Artykuł 16
Niniejsza Umowa może zostać wypowiedziana przez Islandię lub Norwegię lub decyzją Rady, stanowiącej jednomyślnie przez swych członków reprezentujących Państwa Członkowskie uczestniczące we ściślejszej współpracy na mocy Protokołu z Schengen.
Takie wypowiedzenie składane jest u depozytariusza.
Staje się ono skuteczne po upływie sześciu miesięcy od momentu powiadomienia.
Artykuł 17
Konsekwencje wypowiedzenia niniejszej Umowy lub zakończenia jej obowiązywania w odniesieniu do Islandii lub Norwegii są przedmiotem porozumienia między pozostałymi Stronami a Stroną, która wypowiedziała niniejszą Umowę lub w odniesieniu do której zakończenie nabiera mocy.
W przypadku nieosiągnięcia porozumienia, Rada zadecyduje, po konsultacji z pozostałymi stowarzyszonymi Umawiającymi się Stronami, o podjęciu niezbędnych środków.
Jednakże środki te wiążą daną Stronę tylko po ich przyjęciu.
Artykuł 18
Niniejsza Umowa zastępuje Umowę o współpracy między Królestwem Belgii, Republiką Francuską, Republiką Federalną Niemiec, Wielkim Księstwem Luksemburga, Królestwem Niderlandów, Republiką Włoską, Królestwem Hiszpanii, Republiką Portugalską, Republiką Grecką, Republiką Austrii, Królestwem Danii, Republiką Finlandii, Królestwem Szwecji, Umawiającymi się Stronami Układu z Schengen oraz Konwencji z Schengen, a Republiką Islandii i Królestwem Norwegii w sprawie znoszenia kontroli osób na ich wspólnych granicach, podpisaną w Luksemburgu dnia 19 grudnia 1996 r.
Uzgodniony protokół
dotyczący Umowy o wzajemnym uznawaniu zasad dobrej praktyki laboratoryjnej (DPL) Europejskiej Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju oraz programów kontroli zgodności między Wspólnotą Europejską a Państwem Izrael
Uwzględniając postanowienia przejściowe Umowy o wzajemnym uznawaniu zasad dobrej praktyki laboratoryjnej (DPL) Europejskiej Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju między Wspólnotą Europejską a Państwem Izrael, Umawiające się Strony stwierdzają, co następuje:
INSTYTUCJE BADAWCZE
- Wykaz instytucji badawczych, których uznania w ramach DPL chce Izrael, jest załączony do niniejszego Protokołu.
MISJA WSTĘPNA
- Przed podpisaniem Umowy odbędzie się wstępna misja wykonana przez dwóch biegłych WE w celu:
- oceny stanu rzeczy dotyczącego wymienionych w Załączniku instytucji badawczych, które ostatecznie mogłyby zostać uznane w ramach DPL,
- udzielenia rad w związku z ustanowieniem krajowych organów nadzorujących DPL.
- Obie Strony zgadzają się przyjąć wyniki sprawozdania biegłych dotyczącego wyżej wymienionej misji, w takiej formie, w jakiej zostaną złożone.
OKRES WSTĘPNY
- Wszelkie kontrole odbywające się podczas okresu wstępnego są wykonywane przez co najmniej dwóch inspektorów wyznaczonych przez WE.
Inspektorzy przesyłają sprawozdania z tych kontroli danej instytucji badawczej oraz, dodatkowo, organom Umawiających się Stron [1],
- kontrole rozpoczną się w możliwie najkrótszym terminie po podpisaniu Umowy oraz na wniosek organów izraelskich w celu kontroli instytucji badawczych zainteresowanych uznaniem w ramach DPL,
- wszelkie koszty związane z misjami, zarówno misją wstępną, jak i kontrolami odbywającymi się podczas okresu wstępnego, są ponoszone przez Państwo Izrael.
W imieniu Rządu Państwa Izrael
+++++ TIFF +++++
W imieniu Wspólnoty Europejskiej
+++++ TIFF +++++
[1] European CommissionDG I/M/2Rue de la Loi/Wetstraat 200B-1049 Bruxelles/BrusselIsrael LaboratoryAccreditation AuthorityHabonim Street, 2Ramat Gan 52522 (Israel).
--------------------------------------------------
Protokół Dotyczący Kwestii Weterynaryjnych
uzupełniający Porozumienie pomiędzy Wspólnotą Europejską, z jednej strony, oraz Rządem Danii i Rządem Autonomicznym Wysp Owczych, z drugiej strony
WSPÓLNOTA EUROPEJSKA,
z jednej strony, oraz
RZĄD DANII I RZĄD AUTONOMICZNY WYSP OWCZYCH,
z drugiej strony,
uwzględniając Porozumienie pomiędzy Wspólnotą Europejską, z jednej strony, oraz Rządem Danii i Rządem Autonomicznym Wysp Owczych, z drugiej strony, podpisane w Brukseli w dniu 6 grudnia 1996 r. ("Porozumienie"),
przywołując pragnienie skonsolidowania i poszerzenia stosunków gospodarczych istniejących pomiędzy Wspólnotą Europejską a Wyspami Owczymi oraz zapewnienia, z należytym uwzględnieniem uczciwych warunków konkurencji, harmonijnego rozwoju handlu pomiędzy Stronami,
przywołując zobowiązanie Stron do stosowania zasad dotyczących kwestii weterynaryjnych w sposób niedyskryminacyjny oraz do nie wprowadzania żadnych nowych środków działania, których skutkiem są nieuzasadnione utrudnienia w handlu,
potwierdzając zobowiązanie dotyczące respektowania praw i obowiązków ustanowionych w ramach Porozumienia WTO w sprawie stosowania środków sanitarnych i fitosanitarnych,
pragnąc zapewnić, aby handel żywymi zwierzętami i produktami zwierzęcymi pomiędzy Wspólnotą a Wyspami Owczymi był prowadzony w sposób, który chroni zdrowie publiczne i zdrowie zwierząt, a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W tym celu, taka wymiana handlowa ma być prowadzona zgodnie z przepisami weterynaryjnymi Wspólnoty.
(2) Odpowiednio, Porozumienie powinno zostać uzupełnione o niniejszy Protokół,
POSTANOWIŁY CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Wyspy Owcze zobowiązują się do stosowania przepisów weterynaryjnych Wspólnoty w odniesieniu do następujących aspektów:
I. Środki zapobiegawcze/powiadamianie o chorobach,
II. Zdrowie zwierząt: handel i umieszczanie na rynku (za wyjątkiem przepisów krajów trzecich, o których mowa w punkcie VI),
III. Środki zapobiegawcze w zakresie zdrowia zwierząt dla produktów związanych ze zdrowiem zwierząt (za wyjątkiem przepisów krajów trzecich, o których mowa w punkcie VI),
IV. Środki ochronne z zakresie zdrowia publicznego: przepisy regulujące umieszczanie na rynku (za wyjątkiem przepisów krajów trzecich, o których mowa w punkcie VI),
V. Hormony, pozostałości, BST, choroby odzwierzęce, pozostałości zwierzęce, pasze lecznicze,
VI. Import z krajów trzecich,
VII. Inspekcja, identyfikacja zwierząt, wzajemna pomoc,
VIII. Zootechnika (włącznie z przepisami w odniesieniu do krajów trzecich),
IX. Dobrostan zwierząt,
X. Kwestie instytucjonalne.
Artykuł 2
Wspólny Komitet, utworzony na mocy art. 31 Porozumienia, sporządzi wykaz przepisów weterynaryjnych Wspólnoty, które mają być stosowane przez Wyspy Owcze, jak również warunki stosowania tych przepisów.
Tworzy się podgrupę weterynaryjną podlegającą Wspólnemu Komitetowi.
Bada ona okresowo sytuację dotyczącą prawa Wspólnoty mającego zastosowanie do Wysp Owczych.
Jeżeli jest to konieczne, podgrupa przedkłada Wspólnemu Komitetowi zalecenia, mając na względzie zmianę lub uaktualnienie odnośnego ustawodawstwa.
Artykuł 3
Niniejszy Protokół stanowi integralną część Porozumienia.
Artykuł 4
Niniejszy Protokół jest zatwierdzany przez Umawiające się Strony zgodnie z ich wewnętrznymi procedurami.
Protokół wchodzi w życie w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po ogłoszeniu zakończenia wspomnianych procedur przez Umawiające się Strony.
Artykuł 5
Niniejszy Protokół został sporządzony w dwóch egzemplarzach w języku duńskim, holenderskim, angielskim, farerskim, francuskim, fińskim, niemieckim, greckim, włoskim, portugalskim, hiszpańskim i szwedzkim, przy czym każda wersja jest jednakowo autentyczna.
--------------------------------------------------
Konwencja bezpieczeństwa jądrowego
WSTĘP
UMAWIAJĄCE SIĘ STRONY,
i) świadome, jakie znaczenie dla społeczności międzynarodowej ma pewność, że wykorzystywanie energii jądrowej odbywa się w sposób bezpieczny, regulowany przepisami i niezagrażający środowisku;
ii) potwierdzając konieczność dalszego popierania wysokiego poziomu bezpieczeństwa jądrowego na całym świecie;
iii) potwierdzając, że odpowiedzialność za bezpieczeństwo jądrowe spoczywa na państwie, którego jurysdykcji podlega obiekt jądrowy;
iv) pragnąc propagować skuteczną kulturę bezpieczeństwa jądrowego;
v) świadome, że awarie w obiektach jądrowych mogą mieć potencjalnie skutki międzynarodowe;
vi) mając na względzie Konwencję o ochronie fizycznej materiałów jądrowych (1979), Konwencję o wczesnym powiadamianiu o awarii jądrowej (1986) oraz Konwencję o pomocy w przypadku awarii jądrowej lub zagrożenia radiologicznego (1986);
vii) potwierdzając znaczenie współpracy międzynarodowej dla umocnienia bezpieczeństwa jądrowego poprzez funkcjonowanie istniejących umów dwu- i wielostronnych oraz przez ustanowienie niniejszej Konwencji;
viii) uznając, że niniejsza Konwencja nakłada zobowiązanie do stosowania raczej podstawowych zasad bezpieczeństwa w odniesieniu do obiektów jądrowych niż szczegółowych norm bezpieczeństwa oraz że istnieją okresowo aktualizowane międzynarodowe wytyczne, które mogą wskazywać współczesne sposoby osiągania wysokiego poziomu bezpieczeństwa;
ix) potwierdzając potrzebę pilnego rozpoczęcia opracowania międzynarodowej Konwencji dotyczącej bezpiecznej gospodarki odpadami promieniotwórczymi, gdy tylko toczący się proces opracowania podstawowych zasad bezpieczeństwa odnoszących się do tego zagadnienia zakończy się osiągnięciem szerokiego, międzynarodowego porozumienia;
x) uznając pożyteczność dalszych prac technicznych, dotyczących bezpieczeństwa na innych stadiach jądrowego cyklu paliwowego oraz tego, że prace te mogą z czasem ułatwić rozwój istniejących lub przyszłych dokumentów międzynarodowych;
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
ROZDZIAŁ 1
CELE, DEFINICJE I ZAKRES STOSOWANIA
Artykuł 1
Cele
Niniejsza Konwencja ma na celu:
i) osiągnięcie i utrzymanie wysokiego poziomu bezpieczeństwa jądrowego na świecie poprzez poprawę wykorzystania środków krajowych oraz współpracy międzynarodowej, w tym także współpracy technicznej związanej z bezpieczeństwem, tam gdzie jest to uzasadnione;
ii) ustanowienie i utrzymanie w obiektach jądrowych skutecznych zabezpieczeń przed powstaniem potencjalnych zagrożeń radiologicznych, aby chronić poszczególnych ludzi, społeczeństwo i środowisko naturalne przed szkodliwymi skutkami promieniowania jonizującego pochodzącego z takich obiektów;
iii) zapobieganie awariom pociągającym za sobą skutki radiologiczne oraz łagodzenie takich skutków, jeśli już powstały.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej Konwencji określenie:
i) "obiekt jądrowy" oznacza dla każdej z Umawiających się Stron każdą położoną na lądzie cywilną siłownię jądrową podlegającą jej jurysdykcji, włącznie ze znajdującymi się na tym samym terenie i bezpośrednio związanymi z eksploatacją siłowni obiektami i urządzeniami służącymi do magazynowania, przemieszczania i obróbki materiałów promieniotwórczych.
Siłownia taka przestaje być obiektem jądrowym, gdy wszystkie jądrowe elementy paliwowe są na stale usunięte z rdzenia reaktora, bezpiecznie zmagazynowane zgodnie z zatwierdzonymi procedurami i gdy organ nadzorujący zaakceptował program likwidacji siłowni;
ii) "organ nadzorujący" oznacza dla każdej z Umawiających się Stron organ lub organy uprawnione przez nią do wydawania zezwoleń oraz do sprawowania nadzoru prawnego nad lokalizacją, projektowaniem, budową, rozruchem, eksploatacją lub likwidowaniem obiektów jądrowych;
iii) "zezwolenie" oznacza wszelkie upoważnienie wydawane wnioskodawcy przez organ nadzorujący, a dotyczące ponoszenia odpowiedzialności za lokalizację, projektowanie, budowę, rozruch, eksploatację lub likwidację obiektów jądrowych.
Artykuł 3
Zakres stosowania
Postanowienia niniejszej Konwencji mają zastosowanie w odniesieniu do bezpieczeństwa obiektów jądrowych.
ROZDZIAŁ 2
ZOBOWIĄZANIA
a) Postanowienia ogólne
Artykuł 4
Środki wdrażania
Każda z Umawiających się Stron podejmie w ramach jej prawa wewnętrznego działania prawne, nadzorcze i administracyjne oraz inne kroki konieczne do wypełnienia zobowiązań przyjętych zgodnie z niniejszą Konwencją.
Artykuł 5
Sprawozdanie
Każda z Umawiających się Stron, przed każdym ze spotkań wymienionych w artykule 20, przedstawi do przeglądu sprawozdanie dotyczące kroków podjętych w celu wdrożenia każdego z wynikających z niniejszej Konwencji zobowiązań.
Artykuł 6
Istniejące obiekty jądrowe
Każda z Umawiających się Stron podejmie odpowiednie kroki dla zapewnienia dokonania jak najszybszego przeglądu i oceny bezpieczeństwa obiektów jądrowych, istniejących w momencie, gdy niniejsza Konwencja zacznie obowiązywać daną Umawiającą się Stronę.
W przypadkach koniecznych w świetle tej Konwencji Umawiająca się Strona zapewni pilne wykonanie wszelkich praktycznie uzasadnionych działań prowadzących do poprawienia bezpieczeństwa obiektów jądrowych.
Jeśli takiej poprawy nie można osiągnąć, należy wdrożyć plany zamknięcia obiektu jądrowego jak najszybciej.
Termin takiego zamknięcia może uwzględniać zarówno sytuację energetyczną oraz możliwe alternatywy, jak również skutki społeczne, środowiskowe i ekonomiczne.
b) Ustawodawstwo i przepisy wykonawcze
Artykuł 7
Zakres ustawodawstwa i przepisów wykonawczych
1.
Każda z Umawiających się Stron ustanowi i wprowadzi w życie akty prawne i postanowienia z zakresu bezpieczeństwa obiektów jądrowych.
2.
Ustawodawstwo i postanowienia wykonawcze uwzględniają:
i) określenie stosownych krajowych wymagań i przepisów bezpieczeństwa;
ii) system udzielania zezwoleń odnoszących się do obiektów jądrowych oraz zakaz eksploatacji obiektu jądrowego bez zezwolenia;
iii) system dozorowej inspekcji i oceny obiektów jądrowych dla zapewnienia zgodności odpowiednich przepisów i przestrzegania warunków zezwoleń;
iv) egzekwowanie stosowania odpowiednich postanowień i przestrzegania warunków zezwoleń, obejmujące zawieszenie, zmianę lub cofnięcie zezwolenia.
Artykuł 8
Organ nadzorujący
1.
Każda z Umawiających się Stron ustanowi lub wyznaczy organ nadzorujący, któremu powierzy wdrażanie ustawodawstwa i postanowień, o których mowa w artykule 7, i który wyposaży w odpowiednie uprawnienia, kompetencje oraz środki finansowe i kadrowe potrzebne do wypełniania przypisanych mu obowiązków.
2.
Każda z Umawiających się Stron podejmie odpowiednie kroki w celu zapewnienia skutecznego rozdzielenia funkcji organu nadzorującego od funkcji dowolnego innego organu lub organizacji, dotyczących promocji lub wykorzystywania energii jądrowej.
Artykuł 9
Odpowiedzialność posiadacza zezwolenia
Każda z Umawiających się Stron zapewni, by zasadnicza odpowiedzialność za bezpieczeństwo obiektu jądrowego spoczywała na posiadaczu stosownego zezwolenia, a także podejmie właściwe kroki w celu zagwarantowania, aby każdy posiadacz zezwolenia wywiązał się ze swych zobowiązań.
c) Ogólne założenia bezpieczeństwa
Artykuł 10
Priorytet bezpieczeństwa
Każda z Umawiających się Stron podejmie odpowiednie kroki w celu zapewnienia, żeby wszystkie organizacje zaangażowane w działalność bezpośrednio związaną z obiektami jądrowymi ustanowiły zasady postępowania nadające należny priorytet bezpieczeństwu jądrowemu.
Artykuł 11
Środki finansowe i kadrowe
1.
Każda z Umawiających się Stron podejmie odpowiednie kroki dla zapewnienia właściwych środków finansowych na utrzymanie bezpieczeństwa każdego obiektu jądrowego przez cały okres jego istnienia.
2.
Każda z Umawiających się Stron podejmie odpowiednie kroki dla zapewnienia, żeby przez cały okres istnienia każdego z obiektów jądrowych wszelka działalność mogąca mieć wpływ na bezpieczeństwo jego działania, prowadzona w obiekcie lub na jego rzecz, prowadzona była przez odpowiednio liczny, wykwalifikowany personel, posiadający odpowiednie wykształcenie i przygotowanie zawodowe oraz okresowo doszkalany.
Artykuł 12
Czynniki ludzkie
Każda z Umawiających się Stron podejmie odpowiednie kroki dla zapewnienia, żeby możliwości i ograniczenia działań człowieka były uwzględniane przez cały okres istnienia obiektu jądrowego.
Artykuł 13
Zapewnienie jakości
Każda z Umawiających się Stron podejmie odpowiednie kroki dla zagwarantowania opracowania i wdrożenia programów zapewnienia jakości, które zagwarantują spełnianie określonych wymagań odnoszących się do wszelkich działań ważnych dla bezpieczeństwa jądrowego przez cały okres istnienia obiektu jądrowego.
Artykuł 14
Ocena i potwierdzenie bezpieczeństwa
Każda z Umawiających się Stron podejmie odpowiednie kroki dla zapewnienia, aby:
i) szerokie i systematyczne oceny bezpieczeństwa były przeprowadzane przed przystąpieniem do budowy i rozruchu obiektu jądrowego oraz w czasie jego istnienia.
Oceny takie muszą być dobrze udokumentowane, aktualizowane w świetle doświadczeń eksploatacyjnych i pojawiania się nowych informacji, istotnych dla bezpieczeństwa, a także muszą być poddawane przeglądowi przez organ nadzorujący lub w jego imieniu;
ii) weryfikacja polegająca na dokonywaniu analiz, nadzoru, badań i kontroli była przeprowadzana dla zapewnienia, aby fizyczny stan i eksploatacja obiektu jądrowego były zgodne z odpowiednimi projektami, krajowymi wymaganiami bezpieczeństwa oraz z ograniczeniami i warunkami eksploatacyjnymi.
Artykuł 15
Ochrona przed promieniowaniem
Każda z Umawiających się Stron podejmie odpowiednie kroki dla zapewnienia, aby we wszystkich stanach eksploatacyjnych narażenie na promieniowanie pracowników i ludności spowodowane przez obiekt jądrowy było jak najmniejsze oraz by nikt nie był narażony na dawki promieniowania przekraczające ustalone krajowe dawki graniczne.
Artykuł 16
Przygotowanie na wypadek awarii
1.
Każda z Umawiających się Stron podejmie odpowiednie kroki dla zapewnienia istnienia, rutynowo testowanych w obiektach jądrowych, planów postępowania w przypadku awarii, obejmujących zarówno same obiekty, jak i teren poza nimi, oraz uwzględniających działania, jakie będą wykonywane w sytuacji awaryjnej.
Dla każdego nowego obiektu jądrowego plany takie będą przygotowane i sprawdzone przed rozpoczęciem eksploatacji powyżej niskiego poziomu mocy, ustalonego przez organ nadzorujący.
2.
Każda z Umawiających się Stron podejmie należyte kroki dla zapewnienia, aby, odpowiednio do prawdopodobieństwa dotknięcia ich skutkami wypadku radiologicznego, ich własna ludność i właściwe organy Państw sąsiadujących z obiektem jądrowym otrzymały stosowne informacje potrzebne do planowania postępowania awaryjnego i do realizacji samego postępowania.
3.
Umawiające się Strony, które na swoim terytorium nie mają obiektów jądrowych, jeżeli istnieje prawdopodobieństwo dotknięcia ich skutkami wypadku radiologicznego w obiekcie jądrowym znajdującym się w ich sąsiedztwie, podejmą właściwe kroki dla przygotowania i przetestowania planów postępowania awaryjnego na ich terytoriach, obejmujących działania podejmowane w razie takiej awarii.
d) Bezpieczeństwo obiektów
Artykuł 17
Lokalizacja
Każda z Umawiających się Stron podejmie właściwe kroki dla zapewnienia opracowania i wdrożenia odpowiednich procedur służących do:
i) oceny wszystkich istotnych czynników związanych z lokalizacją mogących wpływać na bezpieczeństwo obiektu jądrowego w całym planowanym okresie jego istnienia;
ii) oceny prawdopodobnego wpływu proponowanego obiektu jądrowego na bezpieczeństwo osób, społeczeństwa i środowiska;
iii) ponownej oceny, w razie konieczności, wszystkich istotnych czynników, określonych w punktach i) oraz ii), w takim stopniu, aby zapewnić ciągłą wiarygodność obiektu jądrowego pod względem jego bezpieczeństwa;
iv) konsultowania się z Umawiającymi się Stronami sąsiadującymi z planowanym obiektem jądrowym, jeśli prawdopodobne jest, że mogą one odczuwać skutki jego istnienia, oraz do przedkładania na życzenie takich Umawiających się Stron informacji koniecznych im do dokonania własnej oceny możliwego wpływu obiektu jądrowego na bezpieczeństwo ich własnego terytorium.
Artykuł 18
Projektowanie i budowa
Każda z Umawiających się Stron podejmie odpowiednie kroki dla zapewnienia, aby:
i) projektowanie i budowa obiektu jądrowego uwzględniały kilka poziomów bezpieczeństwa i metod ochrony (tzw. ochrona wielopoziomowa) przed uwolnieniem materiałów promieniotwórczych, co ma na celu zapobieganie awariom oraz ograniczanie ich skutków radiologicznych, które mogłyby mieć miejsce;
ii) technologie zastosowane w projekcie i budowie obiektów jądrowych były wypróbowane w praktyce lub sprawdzone za pomocą testowania lub analizy;
iii) projekt obiektu jądrowego umożliwiał pewną, stabilną i łatwą pod względem zarządzania eksploatację, ze szczególnym uwzględnieniem czynników ludzkich i czynników związanych ze współdziałaniem człowieka i urządzeń technicznych.
Artykuł 19
Eksploatacja
Każda z Umawiających się Stron podejmie odpowiednie kroki dla zapewnienia, aby:
i) zgoda na eksploatację obiektu jądrowego była wydana na podstawie odpowiednich analiz bezpieczeństwa i programu rozruchu, wykazujących, że obiekt jest zbudowany zgodnie z projektem i wymaganiami bezpieczeństwa;
ii) eksploatacyjne ograniczenia i warunki, wyznaczone na podstawie analizy bezpieczeństwa, testów i doświadczenia eksploatacyjnego, były zdefiniowane i w miarę potrzeb modyfikowane tak, aby mogły określać granice bezpiecznej eksploatacji;
iii) eksploatacja, konserwacja, kontrole i testy obiektu jądrowego były prowadzone zgodnie z zatwierdzonymi procedurami;
iv) opracowano procedury postępowania w razie przewidywanych zdarzeń eksploatacyjnych i awarii;
v) konieczne wsparcie inżynieryjne i techniczne we wszelkich dziedzinach związanych z bezpieczeństwem było dostępne przez cały okres istnienia obiektu jądrowego;
vi) zdarzenia ważne dla bezpieczeństwa były na bieżąco zgłaszane przez posiadacza odpowiedniego zezwolenia organowi nadzorującemu;
vii) ustanowione były takie programy zbierania i analizowania doświadczeń eksploatacyjnych, aby uzyskane wyniki i wyciągane wnioski mogły służyć do podjęcia odpowiednich działań, a istniejące mechanizmy były wykorzystywane do wymiany ważnych doświadczeń z organizacjami międzynarodowymi oraz z innymi instytucjami eksploatującymi i organami nadzorującymi;
viii) wytwarzanie odpadów promieniotwórczych, powstających w wyniku eksploatacji obiektu jądrowego, było utrzymywane na najniższym praktycznie możliwym dla danego procesu poziomie, zarówno pod względem aktywności, jak objętości, oraz aby wszelka konieczna obróbka i przechowywanie wypalonego paliwa i odpadów, bezpośrednio związane z eksploatacją i prowadzone na terenie samego obiektu jądrowego, uwzględniały procesy ostatecznego przerobu i składowania.
ROZDZIAŁ 3
SPOTKANIA UMAWIAJĄCYCH SIĘ STRON
Artykuł 20
Spotkania przeglądowe
1.
Umawiające się Strony będą organizować spotkania (zwane dalej "spotkaniami przeglądowymi") w celu dokonania przeglądu sprawozdań przedkładanych stosownie do postanowień artykułu 5, zgodnie z procedurami przyjętymi na podstawie artykułu 22.
2.
Zgodnie z postanowieniami artykułu 24 podgrupy złożone z przedstawicieli Umawiających się Stron mogą być powoływane i mogą działać w czasie spotkań przeglądowych, jeśli jest to konieczne dla dokonania przeglądu konkretnych, zawartych w sprawozdaniach zagadnień.
3.
Każda z Umawiających się Stron będzie mieć odpowiednią możliwość omówienia sprawozdań przedłożonych przez inne Umawiające się Strony i uzyskania wyjaśnień dotyczących takich sprawozdań.
Artykuł 21
Harmonogram
1.
Spotkanie przygotowawcze Umawiających się Stron odbędzie się nie później niż w ciągu sześciu miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej Konwencji.
2.
Podczas tego spotkania przygotowawczego Umawiające się Strony określą termin pierwszego spotkania przeglądowego.
To spotkanie przeglądowe powinno się odbyć jak najwcześniej, jednak nie później niż po trzydziestu miesiącach od dnia wejścia w życie niniejszej Konwencji.
3.
Podczas każdego spotkania przeglądowego Umawiające się Strony ustalą datę następnego takiego spotkania.
Odstęp czasu między kolejnymi spotkaniami przeglądowymi nie może przekraczać trzech lat.
Artykuł 22
Ustalenia proceduralne
1.
Podczas spotkania przygotowawczego, zorganizowanego stosownie do postanowień artykułu 21, Umawiające się Strony przygotują i przyjmą na zasadzie konsensusu zasady proceduralne i zasady finansowe.
Umawiające się Strony zgodnie z zasadami proceduralnymi ustalą w szczególności:
i) wytyczne dotyczące formy i struktury sprawozdania składanego stosownie do postanowień artykułu 5;
ii) termin złożenia takiego sprawozdania;
iii) proces dokonywania przeglądu takich sprawozdań.
2.
Podczas spotkań przeglądowych, w razie potrzeby, Umawiające się Strony mogą dokonywać przeglądu ustaleń podjętych zgodnie z punktami i)–iii) i wprowadzać do nich korekty na zasadzie konsensusu, jeśli zasady proceduralne nie będą stanowić inaczej.
Mogą one również na zasadzie konsensusu dokonać poprawek zasad proceduralnych i zasad finansowych.
Artykuł 23
Spotkania nadzwyczajne
Nadzwyczajne spotkanie Umawiających się Stron będzie zwołane w następujących przypadkach:
i) jeżeli tak postanowi większość Umawiających się Stron obecnych i głosujących podczas spotkania, przy czym wstrzymanie się od głosu jest traktowane jak głosowanie;
ii) na pisemne żądanie jednej z Umawiających się Stron, w ciągu sześciu miesięcy od dnia przekazania tego żądania Umawiającym się Stronom i otrzymania przez sekretariat, o którym mowa w artykule 28, powiadomienia, że żądanie to zostało poparte przez większość Umawiających się Stron.
Artykuł 24
Uczestnictwo
1.
Każda z Umawiających się Stron uczestniczy w spotkaniach Umawiających się Stron i jest reprezentowana podczas takich spotkań przez jednego delegata oraz zastępców, ekspertów i doradców, gdy uzna to za konieczne.
2.
Umawiające się Strony mogą na zasadzie konsensusu zaprosić dowolną rządową organizację międzynarodową, której kompetencje dotyczą dziedzin objętych niniejszą Konwencją, do udziału w charakterze obserwatora w dowolnym spotkaniu lub w konkretnej sesji takiego spotkania.
Obserwatorzy będą zobowiązani do uprzedniego pisemnego potwierdzenia akceptacji postanowień artykułu 27.
Artykuł 25
Sprawozdania podsumowujące
Umawiające się Strony przyjmują na zasadzie konsensusu i udostępnią opinii publicznej dokument odnoszący się do zagadnień omawianych podczas spotkania oraz do osiągniętych konkluzji.
Artykuł 26
Języki
1.
Spotkania Umawiających się Stron będą prowadzone w językach: angielskim, arabskim, chińskim, francuskim, hiszpańskim i rosyjskim, jeżeli zasady proceduralne nie stanowią inaczej.
2.
Sprawozdania składane stosownie do postanowień artykułu 5 będą sporządzane w języku narodowym składającej Umawiającej się Strony lub w jednym wyznaczonym języku, który będzie uzgodniony w zasadach proceduralnych.
W przypadku gdy sprawozdanie jest złożone w języku narodowym Strony, innym niż język wyznaczony, Umawiająca się Strona dostarczy tłumaczenie sprawozdania na wyznaczony język.
3.
Pomimo postanowień ustępu 2, sekretariat podejmie się odpłatnego tłumaczenia na wyznaczony język sprawozdań złożonych w każdym innym języku spotkania.
Artykuł 27
Poufność
1.
Postanowienia niniejszej Konwencji nie naruszają praw i zobowiązań Umawiających się Stron wynikających z ich prawa wewnętrznego i dotyczących ochrony informacji przed ujawnieniem.
Do celów niniejszego artykułu określenie "informacja" oznacza między innymi: i) dane osobowe; ii) informacje chronione prawem własności intelektualnej lub objęte tajemnicą przemysłową albo handlową; iii) informacje dotyczące bezpieczeństwa państwa albo ochrony fizycznej materiałów jądrowych lub obiektów jądrowych.
2.
Jeżeli w ramach niniejszej Konwencji Umawiająca się Strona dostarcza informacji określonych przez nią jako chronione w znaczeniu określonym w ustępie 1, to informacja taka może być wykorzystana tylko w takim celu, w jakim została udostępniona, a jej poufność będzie zachowana.
3.
Treść debat prowadzonych podczas przeglądów sprawozdań przez Umawiające się Strony w trakcie każdego ze spotkań będzie poufna.
Artykuł 28
Sekretariat
1.
Międzynarodowa Agencja Energii Atomowej (nazwana dalej "Agencją") zorganizuje sekretariat dla spotkań Umawiających się Stron.
2.
Sekretariat będzie:
i) zwoływać, przygotowywać i obsługiwać spotkania Umawiających się Stron;
ii) przekazywać Umawiającym się Stronom informacje otrzymane lub przygotowane zgodnie z postanowieniami niniejszej Konwencji.
Koszty poniesione przez Agencję podczas wypełniania zadań określonych w punktach i) oraz ii) obciążą regularny budżet Agencji.
3.
Umawiające się Strony mogą, na zasadzie konsensusu, wystąpić do Agencji z wnioskiem o zapewnienie innych usług związanych ze spotkaniami Umawiających się Stron.
Agencja może zapewnić takie usługi, jeśli mieszczą się one w ramach jej programu i budżetu regularnego.
Jeżeli nie będzie to możliwe, Agencja może takie usługi zapewnić pod warunkiem znalezienia dobrowolnego finansowania z innego źródła.
ROZDZIAŁ 4
KLAUZULE KOŃCOWE I INNE POSTANOWIENIA
Artykuł 29
Rozstrzyganie kwestii spornych
W przypadku powstania niezgodności między dwiema lub większą liczbą Umawiających się Stron w związku z interpretacją lub stosowaniem niniejszej Konwencji, Umawiające się Strony przeprowadzą konsultacje w ramach spotkania Umawiających się Stron, dążąc do przezwyciężenia takich niezgodności.
Artykuł 30
Podpisanie, ratyfikacja, przyjęcie, zatwierdzenie, przystąpienie
1.
Niniejsza Konwencja jest otwarta do podpisu dla wszystkich państw w siedzibie Agencji w Wiedniu od dnia 20 września 1994 roku do dnia jej wejścia w życie.
2.
Niniejsza Konwencja podlega ratyfikacji, przyjęciu lub zatwierdzeniu przez państwa sygnatariuszy.
3.
Po jej wejściu w życie, niniejsza Konwencja jest otwarta do przystąpienia dla wszystkich państw.
4. i) Niniejsza Konwencja jest otwarta do podpisu lub przystąpienia dla organizacji regionalnych o integracyjnym lub innym charakterze, jeśli organizacja taka jest utworzona przez suwerenne państwa, a w jej kompetencjach mieści się negocjowanie, podejmowanie i wdrażanie międzynarodowych porozumień w dziedzinach objętych Konwencją.
ii) W ramach swych kompetencji organizacje takie w swoim własnym imieniu korzystają z uprawnień i wypełniają zobowiązania przypisane przez niniejszą Konwencję państwom będącym jej stronami.
iii) Stojąc się stroną niniejszej Konwencji organizacja taka przekaże depozytariuszowi, określonemu w artykule 34, deklarację wskazującą, jakie państwa są jej członkami, które artykuły Konwencji mają do niej zastosowanie oraz zakres własnych kompetencji w dziedzinach objętych tymi artykułami.
iv) Taka organizacja nie będzie dysponować dodatkowym głosem, poza głosami Państw Członkowskich.
5.
Dokumenty ratyfikacji, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia do Konwencji składane są u depozytariusza.
Artykuł 31
Wejście w życie
1.
Niniejsza Konwencja wejdzie w życie w dziewięćdziesiątym dniu od dnia złożenia u depozytariusza dwudziestego drugiego dokumentu ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia, pod warunkiem że są wśród nich dokumenty siedemnastu państw, z których każde posiada co najmniej jeden obiekt jądrowy, w którym rdzeń reaktora osiągnął stan krytyczny.
2.
Dla każdego państwa lub organizacji regionalnej o integracyjnym lub innym charakterze, które ratyfikują, przyjmą, zatwierdzą niniejszą Konwencję lub przystąpią do niej po dniu złożenia ostatniego dokumentu koniecznego do spełnienia warunków przedłożonych w ustępie 1, niniejsza Konwencja wejdzie w życie w dziewięćdziesiątym dniu od dnia złożenia depozytariuszowi odpowiedniego dokumentu przez takie państwo lub organizację.
Artykuł 32
Poprawki do Konwencji
1.
Każda z Umawiających się Stron może zaproponować poprawki do niniejszej Konwencji.
Proponowane poprawki będą rozpatrywane podczas spotkania przeglądowego lub spotkania nadzwyczajnego.
2.
Tekst proponowanej poprawki wraz z uzasadnieniem jest przekazywany depozytariuszowi, który przekaże niezwłocznie propozycję Umawiającym się Stronom co najmniej dziewięćdziesiąt dni przed spotkaniem, na którym propozycja taka miałaby być rozpatrywana.
Wszelkie otrzymane przez depozytariusza komentarze dotyczące takiej propozycji są przez niego przekazywane Umawiającym się Stronom.
3.
Po rozpatrzeniu proponowanej poprawki Umawiające się Strony zadecydują, czy będzie ona przyjęta na zasadzie konsensusu, czy też – wobec jego braku – zostanie przedłożona Konferencji Dyplomatycznej.
Podjęcie decyzji o przedłożeniu proponowanej poprawki Konferencji Dyplomatycznej wymaga uzyskania większości dwóch trzecich głosów Umawiających się Stron obecnych i głosujących podczas spotkania, pod warunkiem obecności podczas głosowania co najmniej połowy Umawiających się Stron.
Wstrzymanie się od głosu będzie traktowane jak udział w głosowaniu.
4.
Konferencja Dyplomatyczna jest zwoływana przez depozytariusza w celu rozpatrzenia i przyjęcia poprawek do niniejszej Konwencji nie później niż w rok po podjęciu odpowiedniej decyzji, zgodnie z ustępem 3 niniejszego artykułu.
Konferencja Dyplomatyczna podejmie wszelkie starania, aby zapewnić przyjęcie poprawek na zasadzie konsensusu.
Gdy nie będzie to możliwe, poprawki zostają przyjęte większością dwóch trzecich głosów wszystkich Umawiających się Stron.
5.
Poprawki do niniejszej Konwencji, przyjęte stosownie do postanowień ustępów 3 i 4, podlegają ratyfikacji, przyjęciu, zatwierdzeniu lub potwierdzeniu przez Umawiające się Strony i wejdą w życie dla tych Umawiających się Stron, które je ratyfikowały, przyjęły lub zatwierdziły lub potwierdziły, w dziewięćdziesiątym dniu po otrzymaniu przez depozytariusza odpowiednich dokumentów co najmniej od trzech czwartych Umawiających się Stron.
Dla Umawiającej się Strony, która ratyfikuje, przyjmie, zatwierdzi lub potwierdzi wspomniane poprawki później, wejdą one w życie w dziewięćdziesiątym dniu od złożenia przez Umawiającą się Stronę odpowiedniego dokumentu.
Artykuł 33
Wypowiedzenie
1.
Każda z Umawiających się Stron może wypowiedzieć niniejszą Konwencję, przekazując pisemną notyfikację depozytariuszowi.
2.
Wypowiedzenie wejdzie w życie po upływie roku od dnia otrzymania notyfikacji przez depozytariusza lub w terminie późniejszym, określonym w notyfikacji.
Artykuł 34
Depozytariusz
1.
Depozytariuszem niniejszej Konwencji jest dyrektor generalny Agencji.
2.
Depozytariusz informuje Umawiające się Strony o:
i) podpisaniu niniejszej Konwencji oraz o przekazaniu dokumentów ratyfikacji, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia do Konwencji, zgodnie z postanowieniami artykułu 30;
ii) dniu wejścia Konwencji w życie, zgodnie z postanowieniami artykułu 31;
iii) notyfikacji wypowiedzenia Konwencji oraz o terminie tego wypowiedzenia, zgodnie z postanowieniami artykułu 33;
iv) proponowanych poprawkach do niniejszej Konwencji, przedstawionych przez Umawiające się Strony, poprawkach przyjętych przez odpowiednią Konferencję Dyplomatyczną lub przez spotkanie Umawiających się Stron oraz o dacie wejścia w życie takich poprawek, zgodnie z postanowieniami artykułu 32.
Artykuł 35
Teksty oryginalne
Oryginał niniejszej Konwencji, którego teksty w językach angielskim, arabskim, chińskim, francuskim, hiszpańskim i rosyjskim mają jednakową moc, będzie złożony u depozytariusza, który przekaże jego uwierzytelnione kopie Umawiającym się Stronom.
--------------------------------------------------
Deklaracja Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej zgodnie z postanowieniami artykułu 30 ustęp 4 punkt iii) Konwencji bezpieczeństwa jądrowego
Następujące państwa są obecnie członkami Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej: Królestwo Belgii, Królestwo Danii, Republika Federalna Niemiec, Republika Grecka, Królestwo Hiszpanii, Republika Francuska, Irlandia, Republika Włoska, Wielkie Księstwo Luksemburga, Królestwo Niderlandów, Republika Austrii, Republika Portugalska, Republika Finlandii, Królestwo Szwecji, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej.
Wspólnota oświadcza, że stosują się do niej artykuł 15 i artykuł 16 ustęp 2 Konwencji. Artykuły 1–5, artykuł 7 ustęp 1, artykuł 14 punkt ii) i artykuły 20–35 również stosują się do niej w takim zakresie, w jakim dotyczą one dziedzin objętych artykułem 15 i artykułem 16 ustęp 2.
Wspólnota posiada uprawnienia, które dzieli z wymienionymi wyżej Państwami Członkowskimi w dziedzinach objętych artykułami 15 i 16 ustęp 2 Konwencji, jak to przewiduje Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej w artykule 2 litera b) i odpowiednich artykułach tytułu II rozdziału 3 zatytułowanego "Zdrowie i bezpieczeństwo".
--------------------------------------------------
Protokół dotyczący obszarów szczególnie chronionych i różnorodności biologicznej w rejonie sródziemnomorskim
UMAWIAJĄCE SIĘ STRONY NINIEJSZEGO PROTOKOŁU,
BĘDĄC STRONAMI Konwencji o ochronie Morza Śródziemnego przed zanieczyszczeniem, przyjętej w Barcelonie dnia 16 lutego 1976 roku,
ŚWIADOME ogromnego wpływu działalności człowieka na stan środowiska morskiego i przybrzeżnego, a ogólniej na ekosystemy obszarów posiadających przeważające cechy śródziemnomorskie,
PODKREŚLAJĄC znaczenie ochrony i w razie potrzeby poprawy stanu śródziemnomorskiego dziedzictwa przyrodniczego i kulturowego, w szczególności poprzez utworzenie obszarów szczególnie chronionych, jak również poprzez czynną i bierną ochronę zagrożonych gatunków,
ZWAŻYWSZY, że instrumenty przyjęte przez Konferencję Narodów Zjednoczonych w sprawie środowiska i rozwoju, w szczególności Konwencję o różnorodności biologicznej (Rio de Janeiro, 1992),
ŚWIADOME tego, że w przypadku wystąpienia zagrożenia znacznym zmniejszeniem lub utratą różnorodności biologicznej, braku całkowitej pewności naukowej nie należy przywoływać jako powodu odwlekania środków mających na celu uniknięcie lub zminimalizowanie takiego zagrożenia,
ZWAŻYWSZY, że wszystkie Umawiające się Strony powinny współpracować w celu czynnej i biernej ochrony oraz przywrócenia zdrowia i integralności ekosystemów oraz że pod tym względem posiadają one wspólne, chociaż zróżnicowane obowiązki,
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
CZĘŚĆ I
POSTANOWIENIA OGÓLNE
Artykuł 1
Definicje
Do celów niniejszego Protokołu:
a) "Konwencja" oznacza Konwencję o ochronie Morza Śródziemnego przed zanieczyszczeniem, przyjętą w Barcelonie dnia 16 lutego 1976 roku i zmienioną w Barcelonie w 1995 roku;
b) "różnorodność biologiczna" oznacza zmienność wśród organizmów żywych ze wszystkich źródeł, w tym, między innymi, ekosystemów lądowych, morskich i innych ekosystemów wodnych oraz kompleksów ekologicznych, których część stanowią; obejmuje to zróżnicowanie w ramach gatunków, między gatunkami i ekosystemów;
c) "gatunek zagrożony" oznacza każdy gatunek, który zagrożony jest wyginięciem w całości lub na części zajmowanego przez siebie obszaru;
d) "gatunek endemiczny" oznacza każdy gatunek, którego obszar występowania ograniczony jest do pewnego obszaru geograficznego;
e) "gatunek w niebezpieczeństwie" oznacza każdy gatunek, co do którego istnieje prawdopodobieństwo wyginięcia w najbliższej przyszłości w całości lub na części zajmowanego przez siebie obszaru i którego przeżycie jest mało prawdopodobne, jeżeli będą nadal działać czynniki powodujące spadek liczebności lub degradację siedliska;
f) "status ochronny gatunków" oznacza sumę czynników oddziaływujących na gatunki, które w dłuższym okresie mogą wpłynąć na ich rozprzestrzenienie i liczebność;
g) "Strony" oznaczają Umawiające się Strony niniejszego Protokołu;
h) "organizacja" oznacza organizację określoną w artykule 2 Konwencji;
i) "Centrum" oznacza Centrum Działań Regionalnych dla Obszarów Szczególnie Chronionych.
Artykuł 2
Geograficzny obszar zastosowania
1.
Obszar, do którego stosuje się niniejszy Protokół obejmuje obszar Morza Śródziemnego określony w artykuł 1 Konwencji.
Dotyczy również:
- dna morskiego i jego podglebia,
- wód, dna morskiego i jego podglebia po odlądowej stronie linii podstawowej, od której mierzy się szerokość wód terytorialnych i ciągnącego się, w przypadku cieków wodnych, do granicy wód słodkich,
- ziemne obszary nadbrzeżne wyznaczone przez każdą ze stron, w tym bagna.
2.
Postanowienia niniejszego Protokołu ani żaden akt prawny przyjęty na podstawie niniejszego Protokołu nie będą naruszać praw, obecnych i przyszłych roszczeń lub poglądów prawnych każdego państwa odnoszących się do prawa morza, w szczególności, charakteru i zasięgu obszarów morskich, określenia obszarów morskich między państwami, których wybrzeża położone na przeciwko lub przylegają do siebie, swobody żeglowania na pełnym morzu, prawa i sposobów przepływania przez cieśniny wykorzystywane w żegludze międzynarodowej oraz prawa nieszkodliwego przepłynięcia na wodach terytorialnych, jak również charakter i zakres jurysdykcji państwa nadbrzeżnego, państwa bandery i państwa portu.
3.
Żaden akt lub czynność, podjęta na podstawie niniejszego Protokołu nie będzie stanowić podstawy występowania z roszczeniem, domagania się lub kwestionowania suwerenności lub krajowej jurysdykcji.
Artykuł 3
Zobowiązania ogólne
1.
Każda ze Stron podejmie niezbędne środki w celu:
a) czynnej i biernej ochrony oraz zarządzania w zrównoważony i przyjazny dla środowiska sposób obszarami o szczególnych wartościach przyrodniczych lub kulturowych, przede wszystkim poprzez tworzenie obszarów szczególnie chronionych;
b) czynnej i biernej ochrony oraz zarządzania gatunkami flory i fauny będącymi w niebezpieczeństwie lub zagrożonymi.
2.
Strony będą współpracować, bezpośrednio lub poprzez właściwe organizacje międzynarodowe, w celu chronienia i zrównoważonego wykorzystania różnorodności biologicznej na obszarze, do którego stosuje się niniejszy Protokół.
3.
Strony zidentyfikują i zinwentaryzują elementy różnorodności biologicznej, mające znaczenie dla jej ochrony i zrównoważonego wykorzystania.
4.
Strony przyjmą strategie, plany i programy dla chronienia różnorodności biologicznej i zrównoważonego wykorzystania biologicznych zasobów morskich i przybrzeżnych oraz włączą je w swoją odpowiednią politykę sektorową i międzysektorową.
5.
Strony będą monitorować elementy różnorodności biologicznej określone w ustępie 3 niniejszego artykułu oraz zidentyfikują procesy i kategorie działań, które mają lub mogą mieć znaczny negatywny wpływ na ochronę i zrównoważone wykorzystanie różnorodności biologicznej i będą monitorować ich skutki.
6.
Każda ze Stron zastosuje środki przewidziane w niniejszym Protokole bez uszczerbku dla suwerenności lub jurysdykcji innych Stron lub innych państw.
Wszelkie działania podjęte przez Stronę w celu wdrożenia tych środków będą zgodne z prawem międzynarodowym.
CZĘŚĆ II
OCHRONA OBSZARÓW
Sekcja 1
Obszary szczególnie chronione
Artykuł 4
Cele
Celem tworzenia obszarów szczególnie chronionych jest:
a) ochrona reprezentatywnych rodzajów nadbrzeżnych i morskich ekosystemów odpowiedniej wielkości zapewniającej im długookresową żywotność i utrzymanie ich różnorodności biologicznej;
b) ochrona siedlisk, co do których istnieje niebezpieczeństwo zaniku w ich naturalnym obszarze występowania w rejonie Morza Śródziemnego lub które posiadają zmniejszony naturalny obszar występowania w wyniku regresji lub z powodu wewnętrznie ograniczonego obszaru;
c) ochrona siedlisk mających istotne znaczenie dla przeżycia, rozmnażania się i odbudowy zagrożonych, będących w niebezpieczeństwie lub endemicznych gatunków flory lub fauny;
d) ochrona terenów o szczególnym znaczeniu z powodu ich walorów naukowych, estetycznych, kulturowych lub edukacyjnych.
Artykuł 5
Tworzenie obszarów szczególnie chronionych
1.
Każda ze Stron może utworzyć obszary szczególnie chronione w strefach morskich i przybrzeżnych podlegające jej suwerenności lub jurysdykcji.
2.
Jeżeli Strona zamierza utworzyć na obszarze podlegającym jej suwerenności lub krajowej jurysdykcji obszar szczególnie chroniony na terenie przygranicznym i graniczący ze strefą podlegającą suwerenności lub krajowej jurysdykcji innej Strony, właściwe władze obu Stron będą starać się współpracować w celu osiągnięcia porozumienia w sprawie środków, jakie należy podjąć, oraz m.in. zbada możliwości drugiej Strony utworzenia odpowiadającego mu obszaru szczególnie chronionego lub przyjęcia innych właściwych środków.
3.
Jeżeli Strona zamierza utworzyć na obszarze podlegającym jej suwerenności lub krajowej jurysdykcji obszar szczególnie chroniony na terenie przygranicznym i graniczący ze strefą podlegającą suwerenności lub krajowej jurysdykcji państwa niebędącego Stroną niniejszego Protokołu, Strona będzie starać się współpracować z tym państwem jak określono w poprzednim ustępie.
4.
Jeżeli państwo niebędące Stroną niniejszego Protokołu zamierza utworzyć obszar szczególnie chroniony na terenie przygranicznym i graniczący ze strefą podlegającą suwerenności lub krajowej jurysdykcji Strony niniejszego Protokołu, ta ostatnia będzie starać się współpracować z tym państwem jak określono w ustępie 2.
Artykuł 6
Środki ochrony
Strony podejmą wymagane środki ochrony, zgodnie z prawem międzynarodowym i biorąc pod uwagę charakterystykę każdego obszaru szczególnie chronionego, w szczególności:
a) wzmocnienie stosowania innych Protokołów do Konwencji i innych odpowiednich umów międzynarodowych, których są Stronami;
b) zakaz wysypywania lub zrzucania odpadów i innych substancji mogących bezpośrednio lub pośrednio naruszyć integralność obszaru szczególnie chronionego;
c) regulowanie przepływu statków oraz ich zatrzymywania się i kotwiczenia;
d) regulowanie wprowadzania wszelkich gatunków niebędacych gatunkami rodzimymi danego obszaru szczególnie chronionego, lub gatunków zmodyfikowanych genetycznie, jak również wprowadzania lub przywracania gatunków, które są lub były obecne na obszarze szczególnie chronionym;
e) regulowanie lub zakaz działalności pociągającej za sobą eksplorację lub zmianę gleby lub eksploatację podglebia części lądowej, dna morskiego lub jego podglebia;
f) regulowanie działalności naukowo-badawczej;
g) regulowanie lub zakaz połowów, polowań, zabierania zwierząt i zbierania roślin lub ich niszczenia, jak również handlu zwierzętami, częściami zwierząt, roślinami, częściami roślin, które pochodzą z obszarów szczególnie chronionych;
h) regulowanie w razie konieczności zakaz innej działalności lub działań mogących zaszkodzić lub przeszkadzać gatunkom lub mogących zagrozić stanowi ochrony ekosystemów lub gatunków lub mogących naruszyć przyrodniczą lub kulturową charakterystykę obszaru szczególnie chronionego;
i) wszelkie inne środki mające na celu ochronę procesów ekologicznych i biologicznych oraz krajobrazu.
Artykuł 7
Planowanie i zarządzanie
1.
Strony przyjmą środki związane z planowaniem, zarządzaniem, nadzorowaniem i monitorowaniem dla obszarów szczególnie chronionych, zgodnie z postanowieniami prawa międzynarodowego.
2.
Dla każdego obszaru szczególnie chronionego środki te powinny obejmować:
a) opracowanie i przyjęcie planu zarządzania określającego a ramy prawne i instytucjonalne oraz mające zastosowanie środki zarządzania i ochrony;
b) stałe monitorowanie procesów ekologicznych, siedlisk, dynamiki populacji, krajobrazów, jak również wpływu działalności człowieka;
c) aktywne włączenie lokalnych społeczności i ludności odpowiednio w zarządzanie obszarami szczególnie chronionymi, w tym pomoc dla lokalnych mieszkańców, którzy mogą odczuć negatywne skutki utworzenia takich obszarów;
d) przyjęcie mechanizmów finansowania promocji i zarządzania obszarami szczególnie chronionymi, jak również opracowanie działań zapewniających, iż zarządzanie jest zgodne z celami takich obszarów;
e) regulowanie działalności zgodnie z celami, dla których obszar szczególnie chroniony został utworzony oraz warunkami związanych z tym zezwoleń;
f) szkolenie menedżerów i wykwalifikowanego personelu technicznego, jak również rozwój odpowiedniej infrastruktury.
3.
Strony zapewnią, że krajowe plany interwencyjne będą zawierać środki reagowania w przypadku incydentów, które mogłyby spowodować szkody lub stanowić zagrożenie dla obszarów szczególnie chronionych.
4.
Po utworzeniu obszarów szczególnie chronionych obejmujących obszary zarówno lądowe jak i morskie, Strony będą starać się zapewnić koordynację administrowania i zarządzania takim obszarem szczególnie chronionym jako całością.
Sekcja 2
Obszary szczególnie chronione mające znaczenie dla całego rejonu Morza Śródziemnego
Artykuł 8
Sporządzenie wykazu obszarów szczególnie chronionych mających znaczenie dla całego rejonu Morza Śródziemnego
1.
W celu wspierania współpracy w zarządzaniu i ochronie obszarów przyrodniczych, jak również ochronie będących w niebezpieczeństwie gatunków i ich siedlisk, Strony opracują "Wykaz obszarów szczególnie chronionych mających znaczenie dla całego rejonu Morza Śródziemnego".
2.
Wykaz obszarów szczególnie chronionych mających znaczenie dla całego rejonu Morza Śródziemnego może obejmować tereny, które:
- mają znaczenie dla ochrony elementów różnorodności biologicznej w rejonie Morza Śródziemnego,
- obejmują ekosystemy specyficzne dla rejonu Morza Śródziemnego albo siedliska zagrożonych gatunków,
- maja szczególne znaczenie naukowe, estetyczne, kulturowe lub edukacyjne.
3.
Strony postanawiają:
a) uznać szczególne znaczenie tych obszarów dla rejonu Morza Śródziemnego;
b) przestrzegać środków mających zastosowanie do obszarów szczególnie chronionych mających znaczenie dla całego rejonu Morza Śródziemnego oraz nie wydawanie zezwoleń ani nie podejmowanie działalności, która mogłaby być sprzeczna z celami, dla których utworzono obszary szczególnie chronione mające znaczenie dla całego rejonu Morza Śródziemnego.
Artykuł 9
Procedura tworzenia i sporządzania wykazu obszarów szczególnie chronionych mających znaczenie dla całego rejonu Morza Śródziemnego
1.
Obszary szczególnie chronione mające znaczenie dla całego rejonu Morza Śródziemnego można tworzyć stosując procedurę przewidzianą w ustępach 2–4 niniejszego artykułu; w: a) strefach morskich i przybrzeżnych podlegających suwerenności lub jurysdykcji Stron; b) strefach znajdujących się częściowo lub w całości na pełnym morzu.
2.
Wnioski o umieszczenie w wykazie mogą składać:
a) Strona zainteresowana, jeżeli obszar usytuowany jest w już wyznaczonej strefie, w stosunku do której Strona ta posiada suwerenność lub jurysdykcje;
b) dwie lub więcej sąsiadujących, zainteresowanych Stron, jeżeli obszar usytuowany jest, częściowo lub w całości, na pełnym morzu;
c) sąsiadujące, zainteresowane Strony w obszarach, gdzie granice krajowej suwerenności lub jurysdykcji nie zostały jeszcze określone.
3.
Strony wnioskujące o włączenie obszarów szczególnie chronionych mających znaczenie dla całego rejonu Morza Śródziemnego do wykazu dostarczą Centrum wstępny raport zawierający informacje na temat usytuowania geograficznego obszaru, jego cech fizycznych i ekologicznych, jego stanu prawnego, planów zarządzania nim i środków realizacji tych planów, jak również oświadczenie uzasadniające jego znaczenie dla rejonu Morza Śródziemnego;
a) jeżeli wniosek formułowany jest na podstawie ustępu 2 litera b) i c) niniejszego artykułu, sąsiadujące, zainteresowane Strony konsultują się wzajemnie w celu zapewnienia spójności proponowanych środków ochrony i zarządzania, jak również sposobów ich realizacji;
b) wnioski składane na podstawie ustępu 2 niniejszego artykułu będą wskazywać środki ochrony i zarządzania mające zastosowanie do tego obszaru oraz sposoby ich realizacji.
4.
Procedura włączenia proponowanych obszarów do wykazu jest następująca:
a) wniosek dla każdego obszaru składa się w Specjalnych Punktach Krajowych, które badają jego zgodność z wspólnymi wytycznymi i kryteriami przyjętymi na podstawie artykuł 16;
b) jeżeli wniosek złożony na podstawie ustępu 2 litera a) niniejszego artykułu jest zgodny z wytycznymi i wspólnymi kryteriami, po jego ocenie Organizacja informuje zgromadzenie Stron, które decyduje o włączeniu tego obszaru do wykazu obszarów szczególnie chronionych mających znaczenie dla całego rejonu Morza Śródziemnego;
c) jeżeli wniosek złożony na podstawie ustępu 2 litera b) i c) niniejszego artykułu, centrum przekaże go organizacji, która informuje zgromadzenie Stron.
Decyzja o włączeniu tego obszaru do wykazu obszarów szczególnie chronionych mających znaczenie dla całego rejonu Morza Śródziemnego zostaje podjęta na podstawie concesusu przez Umawiające się Strony, które zatwierdzają również środki zarządzania mające zastosowanie do tego obszaru.
5.
Strony, które wnioskowały o włączenie danego obszaru do wykazu realizują środki ochrony określone w swoich wnioskach zgodnie z ustępem 3 niniejszego artykułu.
Umawiające się Strony zobowiązują się zastosować się do ustanowionych niniejszym zasad.
Centrum poinformuje właściwe organizacje międzynarodowe o wykazie i środkach podjętych dla obszarów szczególnie chronionych mających znaczenie dla całego rejonu Morza Śródziemnego.
6.
Strony mogą weryfikować wykaz obszarów szczególnie chronionych mających znaczenie dla całego rejonu Morza Śródziemnego.
Centrum przygotuje w tym celu odpowiednie sprawozdanie.
Artykuł 10
Zmiany statusu obszarów szczególnie chronionych mających znaczenie dla całego rejonu Morza Śródziemnego
Decyzje dotyczące zmiany granic lub stanu prawnego obszarów szczególnie chronionych mających znaczenie dla całego rejonu Morza Śródziemnego lub eliminacja całości lub części takiego obszaru będą podejmowane wyłącznie w przypadkach, kiedy istnieją ku temu ważne powody, przy uwzględnieniu konieczności ochrony środowiska i wykonania zobowiązań ustanowionych w niniejszym Protokole oraz zachowana zostanie taka sama procedura jak w przypadku tworzenia obszaru szczególnie chronionego mającego znaczenie dla całego rejonu Morza Śródziemnego oraz jego włączenia do wykazu.
CZĘŚĆ III
CZYNNA I BIERNA OCHRONA GATUNKÓW
Artykuł 11
Krajowe środki czynnej i biernej ochrony gatunków
1.
Strony będą zarządzać gatunkami flory i fauny w celu utrzymania ich w korzystnym stanie ochrony.
2.
W strefach podległych ich suwerenności lub krajowej jurysdykcji Strony zidentyfikują i sporządzą wykazy zagrożonych lub będących w niebezpieczeństwie gatunków flory i fauny oraz przyznają im status gatunków chronionych.
Strony będą regulować i tam, gdzie wymaga tego sytuacja, zakażą działalności wywierających negatywny wpływ na takie gatunki lub ich siedliska, oraz będą realizować środki zarządzania, planowania itp. w celu zapewnienia korzystnego stanu ochrony takich gatunków.
3.
W odniesieniu do chronionych gatunków zwierząt, Strony będą kontrolować i tam, gdzie wymaga tego sytuacja, zakażą:
a) chwytania, posiadania lub zabijania (w tym, w największym możliwym zakresie, przypadkowego), komercyjnego obrotu, transportu i wystawiania do celów komercyjnych tych gatunków, ich jaj, części lub produktów;
b) w największym możliwym zakresie, niepokojenia dzikich zwierząt, szczególnie w okresie rozmnażania się, hibernacji lub wędrówek, jak również w innych okresach stresu biologicznego.
4.
Poza środkami określonymi w poprzednim ustępie, Strony będą koordynować swoje działania dwustronnie lub wielostronnie, w tym, w razie potrzeby, poprzez zawieranie porozumień w sprawie ochrony i ratowania gatunków migrujących, których występowanie rozpościera się na obszar, do którego stosuje się niniejszy Protokół.
5.
W odniesieniu do chronionych gatunków roślin, ich części i produktów, Strony będą regulować i tam, gdzie wymaga tego sytuacja, zakażą wszystkich form niszczenia i zakłócania, w tym zrywania, zbierania, ścinania, wyrywania, posiadania, komercyjnego obrotu lub transportu oraz wystawiania do celów komercyjnych tych gatunków.
6.
Strony sformułują i przyjmą środki i plany w odniesieniu do rozmnażania poza siedliskiem, w szczególności hodowla chronionych gatunków w niewoli oraz rozmnażanie chronionych roślin.
7.
Strony będą starać się, bezpośrednio lub za pośrednictwem Centrum, zasięgać opinii państw niebędacych Stronami niniejszego Protokołu, w celu skoordynowania ich działań w zakresie zarządzania i ochrony zagrożonych lub będących w niebezpieczeństwie gatunków.
8.
O ile to możliwe, Strony zorganizują zwrot wywiezionych lub nielegalnie przetrzymywanych gatunków chronionych.
Strony powinny czynić starania przywrócenia tych okazów do ich naturalnego siedliska.
Artykuł 12
Środki współpracy dla czynnej i biernej ochrony gatunków
1.
Strony przyjmą środki współpracy, aby zapewnić ochronę czynną i bierną roślin i zwierząt wymienionych w załącznikach do niniejszego Protokołu odnoszących się do wykazu gatunków zagrożonych lub będących w niebezpieczeństwie oraz wykazu gatunków, których eksploatacja podlega regulacji.
2.
Strony zapewnią maksymalną możliwą ochronę i odrodzenie gatunków zwierząt i roślin wymienionych w Załączniku odnoszącym się do wykazu gatunków zagrożonych lub będących w niebezpieczeństwie poprzez przyjęcie na szczeblu krajowym środków przewidzianych w artykule 11 ustęp 3 i 5 niniejszego Protokołu.
3.
Strony zabronią niszczenia i uszkadzania siedlisk gatunków wymienionych w Załączniku odnoszącym się do wykazu gatunków zagrożonych lub będących w niebezpieczeństwie oraz sformułują i zrealizują plany działania mające na celu ich ochronę lub odrodzenie.
Strony będą stale współpracować w realizacji odpowiednich planów działania, które już zostały przyjęte.
4.
We współpracy z właściwymi organizacjami międzynarodowymi, Strony podejmą wszystkie właściwe środki mające na celu bierną ochronę gatunków wymienionych w Załączniku odnoszącym się do wykazu gatunków, których eksploatacja podlega regulacji, jednocześnie zezwalając na i regulując eksploatację tych gatunków w taki sposób, aby zapewnić i utrzymać korzystny stan ich ochrony.
5.
Jeżeli teren występowania gatunku będącego w niebezpieczeństwie lub zagrożonego rozciąga się po obu stronach granicy państwowej lub granicy rozdzielającej terytoria lub obszary podległe suwerenności lub krajowej jurysdykcji dwóch Stron niniejszego Protokołu, Strony te będą współpracować w celu zapewnienia czynnej i biernej ochrony oraz, w razie potrzeby, odrodzenia tego gatunku.
6.
O ile nie są dostępne inne zadowalające rozwiązania, a wyłączenie nie zaszkodzi przetrwaniu populacji lub jakiegokolwiek innego gatunku, Strony mogą udzielić wyłączeń od zakazów przewidzianych dla ochrony gatunków wymienionych w załącznikach do niniejszego Protokołu do celów naukowych, edukacyjnych lub zarządzania niezbędnych do zapewnienia przetrwania gatunków lub zapobieżenia znacznym szkodom.
Umawiające się Strony zostaną powiadomione o takich wyłączeniach.
Artykuł 13
Wprowadzenie nierodzimych lub genetycznie zmodyfikowanych gatunków
1.
Strony podejmą wszystkie właściwe środki w celu regulowania zamierzonego lub przypadkowego wprowadzania nierodzimych lub genetycznie zmodyfikowanych gatunków do gatunków dzikich oraz zakażą wprowadzania tych, które mogą mieć szkodliwy wpływ na ekosystemy, siedliska lub gatunki na obszarze, do którego stosuje się niniejszy Protokół.
2.
Strony będą starać się realizować wszystkie możliwe środki w celu wyeliminowania tych gatunków, które już zostały wprowadzone, jeżeli w wyniku oceny naukowej okaże się, że te gatunki powodują lub mogą powodować szkody w ekosystemach, siedliskach lub gatunkach na obszarze, do którego stosuje się niniejszy Protokół.
CZĘŚĆ IV
POSTANOWIENIA WSPÓLNE DLA CHRONIONYCH OBSZARÓW I GATUNKÓW
Artykuł 14
Zmiany w załącznikach
1.
Procedury zmian w załącznikach do niniejszego Protokołu będą takie same, jak procedury ustanowione w artykule 17 Konwencji.
2.
Wszystkie proponowane zmiany przedstawione zgromadzeniu Umawiających się Stron powinny zostać uprzednio poddane ocenie przez Specjalne Punkty Krajowe.
Artykuł 15
Inwentaryzacja
Każda ze Stron przeprowadzi kompleksową inwentaryzację:
a) obszarów podlegających ich suwerenności lub jurysdykcji, które obejmują rzadkie lub wrażliwe ekosystemy, które są zbiornikami różnorodności biologicznej, które są ważne dla gatunków będących w niebezpieczeństwie lub zagrożonych;
b) gatunków fauny i flory, które są zagrożone lub w niebezpieczeństwie.
Artykuł 16
Wytyczne i wspólne kryteria
Strony przyjmą:
a) wspólne kryteria wyboru chronionych obszarów morskich i przybrzeżnych, które mogłyby zostać włączone do wykazu obszarów szczególnie chronionych mających znaczenie dla całego rejonu Morza Śródziemnego załączonego do Protokołu;
b) wspólne kryteria włączenia dodatkowych gatunków do załączników;
c) wytyczne dla tworzenia obszarów szczególnie chronionych i zarządzania nimi.
Kryteria i wytyczne określone w literze b) i c) może zmienić zgromadzenie Stron na podstawie wniosku wniesionego przez jedną lub więcej stron.
Artykuł 17
Ocena wpływu na środowisko
W procesie planowania prowadzącym do podjęcia decyzji w sprawie inwestycji przemysłowych i innych oraz działalności, które mogłyby mieć znaczny, negatywny wpływ na obszary i gatunki chronione oraz ich siedliska, Strony ocenią i wezmą pod uwagę możliwe, bezpośrednie lub pośrednie, natychmiastowe lub długookresowe skutki, w tym skumulowane skutki planowanych inwestycji i działalności.
Artykuł 18
Integracja tradycyjnej działalności
1.
Formułując środki ochrony, Strony wezmą pod uwagę tradycyjną działalność w zakresie zdobywania środków utrzymania i działalność kulturalną lokalnej ludności.
W celu spełnienia takich potrzeb udzielą niezbędnych wyłączeń.
Żadne z wyłączeń udzielonych z tego powodu nie będzie:
a) zagrażać utrzymaniu ekosystemów chronionych na podstawie niniejszego Protokołu albo biologicznym procesom przyczyniającym się do utrzymania tych ekosystemów;
b) powodować wyginięcia lub znacznego zmniejszenia liczby osobników składających się na populacje lub gatunki roślin i zwierząt, w szczególności gatunki zagrożone, będące w niebezpieczeństwie, wędrowne lub endemiczne.
2.
Strony udzielające wyłączeń z środków ochrony poinformują odpowiednio Umawiające się Strony.
Artykuł 19
Upowszechnienie, informacja, świadomość społeczna i edukacja
1.
Strony w odpowiedni sposób upowszechnią tworzenie obszarów szczególnie chronionych, ich granice, mające zastosowanie regulacje oraz informacje na temat chronionych gatunków, ich siedlisk i mających do nich zastosowanie postanowień.
2.
Strony będą starać się informować społeczeństwo o walorach obszarów i gatunków szczególnie chronionych oraz o wiedzy, jaką można zdobyć z punktu widzenia ochrony przyrody i z innych punktów widzenia.
Takie informacje powinny mieć właściwe miejsce w programach edukacyjnych.
Strony będą również starać się wspierać uczestnictwo swoich społeczeństw i organizacji ekologicznych w środkach niezbędnych dla ochrony danych obszarów i gatunków, włączając w to ocenę wpływu na środowisko.
Artykuł 20
Badania naukowo-techniczne oraz badania w dziedzinie zarządzania
1.
Strony będą wspierać i rozwijać badania naukowo-techniczne związane z celami niniejszego Protokołu.
Strony będą również wspierać i rozwijać badania w dziedzinie zrównoważonego wykorzystania obszarów szczególnie chronionych oraz zarządzania chronionymi gatunkami.
2.
Strony będą, w razie potrzeby, konsultować się między sobą i z właściwymi organizacjami międzynarodowymi w celu zidentyfikowania, zaplanowania i podjęcia badań naukowo - technicznych oraz programów monitorowania niezbędnych dla zidentyfikowania i monitorowania obszarów i gatunków chronionych oraz oceniania skuteczności środków podjętych dla realizacji planów zarządzania i odradzania.
3.
Strony będą wymieniać się, bezpośrednio lub za pośrednictwem Centrum, informacjami naukowo - technicznymi na temat bieżących i planowanych badań i programów monitorowania oraz ich wyników.
W największym możliwym zakresie Strony będą koordynować swoje badania i programy monitorowania oraz starać się wspólnie określić lub znormalizować ich procedury.
4.
W badaniach naukowo - technicznych, Strony dadzą pierwszeństwo obszarom szczególnie chronionym mających znaczenie dla całego rejonu Morza Śródziemnego oraz gatunkom wymienionym w załącznikach do niniejszego Protokołu.
Artykuł 21
Wzajemna współpraca
1.
Strony, bezpośrednio lub z pomocą Centrum lub zainteresowanych organizacji międzynarodowych, stworzą programy współpracy w celu koordynacji tworzenia, chronienia, planowania i zarządzania obszarami szczególnie chronionymi, jak również typowaniem, zarządzaniem i chronieniem chronionych gatunków.
Strony będą regularnie wymieniać informacje dotyczące charakterystyki chronionych obszarów i gatunków, nabytych doświadczeń i napotkanych problemów.
2.
Strony jak najwcześniej poinformują się o wszelkich sytuacjach, jakie mogłyby zagrozić ekosystemom obszarów szczególnie chronionych lub przetrwaniu chronionych gatunków roślin i zwierząt inne Strony, państwa, których może to dotyczyć oraz Centrum.
Artykuł 22
Wzajemna pomoc
1.
Strony będą współpracować, bezpośrednio lub z pomocą Centrum lub zainteresowanych organizacji międzynarodowych, w formułowaniu, finansowaniu i realizowaniu programów pomocy wzajemnej i pomocy dla krajów rozwijających się, które wyrażą takie zapotrzebowanie w związku z realizacją niniejszego Protokołu.
2.
Te programy będą obejmować publiczną edukację ekologiczną, szkolenie personelu naukowego, technicznego i zarządzającego, badania naukowe, nabycie, wykorzystanie, projektowanie i opracowywanie odpowiedniego sprzętu i wyposażenia, oraz transfer technologii na korzystnych warunkach do uzgodnienia między zainteresowanymi Stronami.
3.
W sprawach dotyczących pomocy wzajemnej, g Strony dadzą pierwszeństwo obszarom szczególnie chronionym mających znaczenie dla całego rejonu Morza Śródziemnego oraz gatunkom wymienionym w załącznikach do niniejszego Protokołu.
Artykuł 23
Sprawozdania Stron
Strony przedstawią zwyczajnemu zgromadzeniu Stron sprawozdanie z realizacji niniejszego Protokołu, w szczególności na temat:
a) statusu i stanu obszarów włączonych do wykazu obszarów szczególnie chronionych mających znaczenie dla całego rejonu Morza Śródziemnego;
b) wszelkich zmian dotyczących granic lub statusu prawnego obszarów szczególnie chronionych mających znaczenie dla całego rejonu Morza Śródziemnego i chronionych gatunków;
c) ewentualnych wyłączeń na podstawie artykułu 12 i 18 niniejszego Protokołu.
CZĘŚĆ V
POSTANOWIENIA INSTYTUCJONALNE
Artykuł 24
Specjalne Punkty Krajowe
Każda ze Stron wyznaczy Specjalny Punkt Krajowy, który będzie służył jako łącznik z Centrum w zakresie technicznych i naukowych aspektów realizacji niniejszego Protokołu.
Te Specjalne Punkty Krajowe będą odbywać okresowe spotkania w celu wykonywania funkcji wynikających z niniejszego Protokołu.
Artykuł 25
Koordynacja
1.
Za koordynację realizacji niniejszego Protokołu odpowiedzialna jest organizacja.
W tym celu, otrzyma ona wsparcie ze strony Centrum, któremu może powierzyć następujące funkcje:
a) pomoc dla Stron, we współpracy z właściwymi organizacjami międzynarodowymi, międzyrządowymi i pozarządowymi, w:
- tworzeniu i zarządzaniu obszarami szczególnie chronionymi w obszarze, do którego odnosi się niniejszy Protokół,
- realizacji programów badań naukowo-technicznych przewidzianych w artykule 20 niniejszego Protokołu,
- prowadzeniu wymiany informacji naukowych i technicznych między Strony przewidzianej w artykule 20 niniejszego Protokołu,
- sporządzaniu planów zarządzania dla obszarów i gatunków szczególnie chronionych,
- opracowywaniu programów współpracy na podstawie artykułu 21 niniejszego Protokołu,
- przygotowywaniu materiałów edukacyjnych przeznaczonych dla różnych grup;
b) zwoływanie i organizacja spotkań Specjalnych Punktów Krajowych oraz świadczenie im usług sekretarskich;
c) formułowanie zaleceń w sprawie wytycznych i wspólnych kryteriów na podstawie artykułu 16 niniejszego Protokołu;
d) tworzenie i uaktualnianie baz danych obszarów szczególnie chronionych, chronionych gatunków i innych spraw mających odniesienie do niniejszego Protokołu;
e) przygotowywanie sprawozdań i opracowań technicznych, jakie mogą być konieczne dla realizacji niniejszego Protokołu;
f) opracowanie i realizacja programów szkoleniowych określonych w artykule 22 ustęp 2;
g) współpraca z regionalnymi i międzynarodowymi organizacjami rządowymi i pozarządowymi zainteresowanymi ochroną obszarów i gatunków, pod warunkiem przestrzegania specyfiki każdej organizacji oraz konieczności unikania dublowania działań;
h) wykonywanie funkcji powierzonych mu w planach działań przyjętych w ramach niniejszego Protokołu;
i) wykonywanie innych funkcji powierzonych mu przez Strony.
Artykuł 26
Zgromadzenia Stron
1.
Zwyczajne zgromadzenia Stron niniejszego Protokołu odbywają się w powiązaniu ze zwyczajnymi zgromadzeniami Stron Konwencji odbywającymi się na podstawie artykułu 14 Konwencji.
Strony mogą również odbywać zgromadzenia nadzwyczajne zgodnie z wyżej przywołanym artykułem.
2.
Zgromadzenia Stron niniejszego Protokołu mają w szczególności na celu:
a) śledzenie realizacji niniejszego Protokołu;
b) nadzorowanie pracy organizacji i centrum w zakresie realizacji niniejszego Protokołu oraz przedstawianie wytycznych dla ich działalności;
c) rozpatrywanie skuteczności środków przyjętych w celu zarządzania i ochrony obszarów i gatunków oraz badanie potrzeb w zakresie innych środków, w szczególności w formie załączników i zmian do niniejszego Protokołu lub jego załączników;
d) przyjmowanie wytycznych i wspólnych kryteriów przewidzianych w artykule 16 niniejszego Protokołu;
e) rozpatrywanie sprawozdań przekazanych przez Strony na mocy artykułu 23 niniejszego Protokołu, jak również wszelkich innych stosownych informacji, jakie Strony przekazują za pośrednictwem centrum;
f) formułowanie zaleceń dla Stron w sprawie środków, jakie należy przyjąć w ramach realizacji niniejszego Protokołu;
g) badanie zaleceń z posiedzeń Specjalnych Punktów Krajowych na podstawie artykułu 24 niniejszego Protokołu;
h) decydowanie w sprawie włączenia obszaru do wykazu obszarów szczególnie chronionych mających znaczenie dla całego rejonu Morza Śródziemnego zgodnie z artykułem 9 ustęp 4 niniejszego Protokołu;
i) rozpatrywanie wszelkich innych spraw mających związek z niniejszym Protokołem;
j) omawianie i ocena wyłączeń dopuszczonych przez Strony zgodnie z artykułem 12 i 18 niniejszego Protokołu.
CZĘŚĆ VI
POSTANOWIENIA KOŃCOWE
Artykuł 27
Wpływ Protokołu na prawodawstwo krajowe
Postanowienia niniejszego Protokołu nie mają wpływu na uprawnienia Stron do przyjmowania odpowiednich, bardziej surowych środków krajowych w celu realizacji niniejszego Protokołu.
Artykuł 28
Stosunki ze stronami trzecimi
1.
Strony zaproszą państwa niebędące stronami Protokołu i organizacje międzynarodowe do współpracy w realizacji niniejszego Protokołu.
2.
Strony zobowiązują się do przyjęcia właściwych środków, zgodnych z prawem międzynarodowym, zapewniających, że nikt nie będzie angażować się z żadną działalność sprzeczną z zasadami lub celami niniejszego Protokołu.
Artykuł 29
Podpisanie
Niniejszy Protokół będzie otwarty do podpisu przez każdą Umawiającą się Stronę Konwencji w Barcelonie w dniu 10 czerwca 1995 roku oraz w Madrycie od dnia 11 czerwca 1995 roku do dnia 10 czerwca 1996 roku.
Artykuł 30
Ratyfikacja, przyjęcie lub zatwierdzenie
Niniejsza Konwencja podlega ratyfikacji, przyjęciu lub zatwierdzeniu.
Dokumenty ratyfikacyjne, przyjęcia lub zatwierdzenia złożone są Rządowi Hiszpanii, który pełni funkcje depozytariusza.
Artykuł 31
Przystąpienie
Od dnia 10 czerwca 1996 roku, niniejszy protokół będzie otwarty do przystąpienia przez każde państwo i ugrupowanie regionalne będące Stroną Konwencji.
Artykuł 32
Wejście w życie
1.
Niniejszy Protokół wchodzi w życie trzydziestego dnia po złożeniu do depozytu szóstego dokumentu ratyfikacyjnego, przyjęcia lub zatwierdzenia albo przystąpienia do Protokołu.
2.
Od daty wejście w życie, niniejszy Protokół zastępuje Protokół dotyczący śródziemnomorskich obszarów szczególnie chronionych z 1982 roku w relacjach między Stronami obu dokumentów.
W dowód czego, niżej wymienieni będący należycie w tym celu upoważnieni, podpisali niniejszy Protokół.
Zmiany w Protokole dotyczącym ochrony Morza Śródziemnego przed zanieczyszczeniem ze źródeł lądowych
A. Tytuł
Tytuł Protokołu otrzymuje brzmienie:
"PROTOKÓŁ DOTYCZĄCY OCHRONY MORZA ŚRÓDZIEMNEGO PRZED ZANIECZYSZCZENIEM ZE ŹRÓDEŁ I DZIAŁALNOŚCI LĄDOWEJ"
B. Akapity preambuły
Akapit pierwszy preambuły Protokołu otrzymuje brzmienie:
"Jako Strony Konwencji o ochronie Morza Śródziemnego przed zanieczyszczeniem, przyjętej w Barcelonie dnia 16 lutego 1976 roku i zmienionej dnia 10 czerwca 1995 roku,"
Akapit trzeci preambuły Protokołu otrzymuje brzmienie:
"Zwracając uwagę na rosnącą presję środowiskową spowodowaną działalnością człowieka w obszarze Morza Śródziemnego, w szczególnie w dziedzinie uprzemysłowienia i urbanizacji, jak również sezonowym wzrostem liczby ludności na wybrzeżu związanym z turystyką."
Akapit czwarty preambuły Protokołu otrzymuje brzmienie:
"Uznając niebezpieczeństwo, jakie stwarza dla środowiska morskiego, żywych zasobów i zdrowia ludzkiego, zanieczyszczenie przez źródła i działalność lądową, a także poważne problemy, jakie w jego wyniku powstają w wielu wodach przybrzeżnych i ujściach rzek w rejonie Morza Śródziemnego, przede wszystkim z powodu zrzutów nieobrobionych, niedostatecznie obrobionych lub nieodpowiednio unieszkodliwionych odpadów zawierających substancje, które są toksyczne, trwałe i mają tendencje do bioakumulacji,"
Dodaje się następujący akapit jako piąty akapit preambuły:
"Stosując zasadę ostrożności oraz zasadę "zanieczyszczający płaci", podejmując się oceny wpływu na środowisko oraz wykorzystując najlepsze dostępne techniki i najlepszą praktykę w dziedzinie ochrony środowiska, w tym technologie produkcji bezodpadowej, jak przewidziano w artykule 4 do Konwencji."
Akapit szósty preambuły Protokołu otrzymuje brzmienie:
"Zdecydowani podjąć, w ścisłej współpracy, niezbędne środki w celu ochrony Morza Śródziemnego przed zanieczyszczeniem ze źródeł i działalności lądowej,"
Dodaje się następujący akapit jako siódmy akapit preambuły:
"Uwzględniając globalny program działań na rzecz ochrony środowiska morskiego przed działalnością lądową, przyjęty w Waszyngtonie dnia 3 listopada 1995 roku,"
C. Artykuł 1
Dodaje się tytuł, a tekst otrzymuje brzmienie:
"Postanowienia ogólne
Umawiające się Strony niniejszego Protokołu (zwane dalej "Stronami") podejmują wszelkie właściwe środki w celu zapobiegania zanieczyszczaniu obszaru Morza Śródziemnego oraz zmniejszania, zwalczania i eliminowania w jak najszerszym zakresie zanieczyszczenia spowodowanego zrzutami z rzek, z nadbrzeżnych placówek lub wylotów kanałów ściekowych, bądź pochodzącego z dowolnych źródeł lub działalności na ich terytorium, dając pierwszeństwo do zaprzestania wprowadzania tych substancji, które są toksyczne, trwałe i mają tendencje do bioakumulacji."
D. Artykuł 2
Dodaje się tytuł, a litera a) i d) otrzymuje brzmienie
"Definicje
a) "Konwencja" oznacza Konwencję o ochronie Morza Śródziemnego przed zanieczyszczeniem, przyjętą w Barcelonie dnia 16 lutego 1976 roku oraz zmienioną dnia 10 czerwca 1995 roku;
d) "basen hydrologiczny" oznacza cały obszar działu wodnego znajdujący się na terytoriach Umawiających się Stron, którego wody spływają do Morza Śródziemnego, jak określono w artykule 1 Konwencji." .
E. Artykuł 3
Dodaje się tytuł i nowy ustęp w brzmieniu:
"Obszar objęty Protokołem"
(litera a bis (otrzymała oznaczenie litera b))
"b) Basen hydrologiczny obszaru Morza Śródziemnego;"
. Litera b) otrzymuje oznaczenie litera c).
Litera c) otrzymuje oznaczenie litera d) i otrzymuje brzmienie:
"d) Wody słonawe, przybrzeżne wody słone, włącznie z bagnami i lagunami przybrzeżnymi, oraz wody gruntowe łączące się z Morzem Śródziemnym" .
F. Artykuł 4
Dodaje się tytuł, a ustęp 1 litera a) i b) otrzymują brzmienie:
"Stosowanie Protokołu
1.
Niniejszy Protokół stosuje się:
a) do zrzutów pochodzących z źródeł punktowych oraz rozmytych i działalności lądowej odbywającej się na terytorium Umawiających się Stron, które mogą pośrednio lub bezpośrednio oddziaływać na obszar Morza Śródziemnego.
Obejmują one te zrzuty, które docierają do obszaru Morza Śródziemnego, jak określono w artykule 3 litera a), c) i d) niniejszego Protokołu, poprzez unieszkodliwianie przybrzeżne, rzeki, wyloty kanałów ściekowych, kanały i inne cieki wodne, w tym strumieni wód gruntowych, bądź wypusty i unieszkodliwianie pod dnem morskim z dostępem od strony lądu;
b) do wprowadzania substancji zanieczyszczających przenoszonych za pośrednictwem powietrza na obszar Morza Śródziemnego ze źródeł lub działalności lądowej, odbywającej się na terytorium Umawiających się Stron, zgodnie z warunkami określonymi w załączniku III do niniejszego Protokołu."
. Dodaje się nowy ustęp w brzmieniu:
"3.
Strony zachęcają Państwa, które nie są stronami niniejszego Protokołu, a których część terytorium leży w basenie hydrologicznym Morza Śródziemnego do współpracy przy wykonywaniu Protokołu." .
G. Artykuł 5
Dodaje się tytuł, a ustęp 1, 2 i 4 otrzymują brzmienie:
"Obowiązki ogólne
1.
Strony zobowiązują się do eliminowania zanieczyszczenia przez źródła i działalność lądową, w szczególności zaprzestania wprowadzania substancji, które są toksyczne, trwałe i mają tendencje do bioakumulacji, wymienionych w załączniku I.
2.
W tym celu, opracowują i wdrażają, indywidualnie lub w miarę potrzeb wspólnie, krajowe i regionalne plany oraz programy działań, zawierające środki i harmonogramy do ich wdrożenia."
. Skreśla się ustęp 3.
4. (ustęp otrzymał oznaczenie ustępu 3)
"3.
Strony przyjmują i systematycznie oceniają priorytety i harmonogramy do wdrożenia planów i programów działań oraz środków, biorąc pod uwagę elementy przedstawione w załączniku I."
. Dodaje się nowe ustępy w brzmieniu:
"4.
Podczas przyjmowania planów i programów działań oraz środków, Strony uwzględniają, działając samodzielnie lub wspólnie, najlepsze dostępne techniki oraz najlepszą praktykę w dziedzinie ochrony środowiska, w tym w miarę potrzeb, technologie produkcji bezodpadowej, biorąc pod uwagę kryteria przedstawione w załączniku IV.
5.
Strony podejmują środki zapobiegawcze w celu zmniejszenia do minimum ryzyka zanieczyszczenia spowodowanego przez wypadki." .
H. Artykuł 6
Dodaje się tytuł, a tekst otrzymuje brzmienie:
"System zezwoleń lub regulacji
1.
Zrzuty ze źródeł punktowych na obszar objęty Protokołem, oraz wypusty do wody lub powietrza, które docierają i mogą oddziaływać na obszar śródziemnomorski, jak zdefiniowano w artykule 3 litera a), c) i d) niniejszego Protokołu, podlegają ścisłym zezwoleniom lub regulacjom właściwych władz Stron, z należytym uwzględnieniem postanowień niniejszego Protokołu i jego załącznika II, jak również odpowiednim decyzjom czy zaleceniom przyjętych na posiedzeniach Umawiających się Stron.
2.
W tym celu Strony przewidują systemy kontroli ze strony właściwych władz służące ocenie zgodności z zezwoleniami i regulacjami.
3.
W ustanawianiu nowych lub wzmacnianiu funkcjonujących właściwych struktur kontroli w zakresie zgodności z zezwoleniami i regulacjami, Strony, na ich żądanie, może wspomagać Organizacja.
Taka pomoc obejmuje szkolenie personelu.
4.
Strony ustanawiają odpowiednie sankcje w przypadku nieprzestrzegania zezwoleń lub regulacji i zapewniają ich stosowanie." .
I. Artykuł 7
Dodaje się tytuł.
Ustęp 1 litera e) i ustęp 3 otrzymują brzmienie:
"Wspólne wytyczne, normy i kryteria
1. …
e) Szczególne wymagania dotyczące ilości zrzucanych substancji (wymienionych w załączniku I), ich stężeń w ściekach i metod zrzutów.
3.
Plany i programy działań oraz środki określone w artykule 5 i 15 niniejszego Protokołu przyjmuje się z uwzględnieniem ich stopniowego wdrażania, możliwości dostosowania i przestawienia działających urządzeń, mocy gospodarczej Stron oraz ich potrzeb rozwojowych." .
J. Artykuł 8
Dodaje się tytuł, a tekst otrzymuje brzmienie:
"Monitorowanie
W ramach postanowień artykułu 12 Konwencji oraz programów monitorowania w niej przewidzianych, w miarę potrzeb we współpracy z właściwymi organizacjami międzynarodowymi, Strony jak najszybciej przeprowadzają działania monitorujące i udostępniają ich wyniki opinii publicznej w celu:
a) dokonywania w miarę możliwości systematycznej oceny, poziomu zanieczyszczenia wzdłuż swoich wybrzeży, w szczególności w odniesieniu do sektorów działalności i kategorii substancji wymienionych w załączniku I, oraz okresowego dostarczania informacji w tym zakresie;
b) przeprowadzenia oceny efektywności planów i programów działań oraz środków zgodnie z niniejszym Protokołem, aby wyeliminować w jak najszerszym zakresie zanieczyszczenie środowiska morskiego." .
K. Artykuł 9
Dodaje się tytuł, a tekst otrzymuje brzmienie:
"Współpraca naukowo-techniczna
Zgodnie z artykułem 13 Konwencji, Strony współpracują w dziedzinach naukowych i technicznych związanych z zanieczyszczeniem przez źródła i działalność lądową, szczególnie badań na temat wprowadzania zanieczyszczeń, dróg, jakimi się tego dokonuje i ich oddziaływania, a także opracowywania nowych metod ich obróbki, ograniczania lub eliminowania, jak również rozwijania procesów produkcji bezodpadowej, które temu służą.
W tym celu Strony podejmą starania, aby w szczególności:"
. Dodaje się literę c) w brzmieniu:
"c) wspierać dostęp do technologii przyjaznej dla środowiska, w tym również technologii produkcji bezodpadowej, a także jej transfer." .
L. Artykuł 10
Dodaje się tytuł, a tekst otrzymuje brzmienie:
"Pomoc techniczna
1.
Strony podejmują współpracę, dwustronną lub wielostronną, bezpośrednio lub za pośrednictwem właściwych organizacji regionalnych lub międzynarodowych, w celu sformułowania i, w miarę możliwości, wdrożenia programów pomocy dla krajów rozwijających się, szczególnie w dziedzinach nauki, oświaty i technologii, mając na uwadze zapobieganie wprowadzaniu zanieczyszczeń ze źródeł i działalności lądowej oraz szkodliwemu oddziaływaniu na środowisko morskie, a także jego ograniczanie lub, gdzie właściwe, zaprzestanie.
2.
Pomoc techniczna może obejmować, w szczególności, szkolenia personelu naukowego i technicznego, jak również pozyskiwanie, wykorzystywanie i produkowanie przez te kraje odpowiednich urządzeń i, gdzie właściwe, dostarczanie technologii produkcji bezodpadowej na korzystnych warunkach uzgodnionych między zainteresowanymi Stronami" .
M. Artykuł 11
Dodaje się tytuł w brzmieniu:
"Zanieczyszczenia o charakterze transgranicznym"
N. Artykuł 12
Dodaje się tytuł, a ustęp 1 otrzymuje brzmienie:
"Rozstrzyganie sporów
1.
Uwzględniając artykuł 28 ustęp 1 Konwencji, gdy zanieczyszczenia lądowe pochodzące z terytorium jednej ze Stron mogą bezpośrednio naruszać interesy jednej lub kilku pozostałych Stron, zainteresowane Strony zobowiązują się, na wniosek jednej lub kilku z nich, do przeprowadzenia konsultacji, w celu znalezienia zadowalającego rozwiązania."
.
O. Artykuł 13
Dodaje się tytuł.
Ustęp 1, ustęp 2 zdanie pierwsze i ustęp 2 litera d) otrzymują brzmienie:
"Sprawozdania
1.
O ile nie zostanie postanowione inaczej, na posiedzeniu Umawiających się Stron, co dwa lata na posiedzeniach, Strony przedkładają, za pośrednictwem Organizacji, sprawozdania o podjętych środkach, osiągniętych wynikach oraz, jeśli wystąpią takie przypadki, o trudnościach napotkanych podczas stosowania niniejszego Protokołu.
Procedury przedkładania takich sprawozdań określa się na posiedzeniach Stron.
2.
Takie sprawozdania obejmują, między innymi:
d) plany i programy działań oraz środki wdrożone zgodnie z artykułem 5, 7 i 15 niniejszego Protokołu."
P. Artykuł 14
Dodaje się tytuł.
Ustęp 1 i ustęp 2 litera a), c) i f) otrzymują brzmienie:
"Posiedzenia
1.
Posiedzenia zwyczajne Stron mają miejsce wraz posiedzeniami zwyczajnymi Umawiających się Stron odbywającymi się na podstawie artykułu 18 Konwencji.
Strony mogą także organizować posiedzenia nadzwyczajne zgodnie z artykułem 18 Konwencji.
2. …
a) poddania ocenie wykonania niniejszego Protokołu oraz rozważenia skuteczności przyjętych planów i programów działań oraz środków;
c) sformułowania i przyjęcia planów i programów działań oraz środków zgodnie z artykułem 5, 7 i 15 niniejszego Protokołu;
f) rozpatrzenia sprawozdań przedłożonych przez Strony zgodnie z artykułem 13 niniejszego Protokołu."
Q. Artykuł 15
Dodje się tytuł, a ustęp 1 otrzymuje brzmienie:
"Przyjęcie planów i programów działań oraz środków
1.
Na posiedzeniu Stron przyjmuje się, większością dwóch trzecich głosów, krótko- i średnioterminowe regionalne plany i programy działań obejmujące środki i harmonogramy ich wdrażania, przewidziane artykułem 5 niniejszego Protokołu."
Ustęp 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Organizacja formułuje regionalne plany i programy działań określone w ustępie 1, a odnośne organy techniczne Umawiających się Stron rozpatrują je i zatwierdzają najpóźniej w ciągu jednego roku od daty wejścia w życie zmian do niniejszego Protokołu.
Takie regionalne plany i programy działań umieszcza się w porządku dziennym następnego posiedzenia Stron w celu ich przyjęcia.
Takich samych procedur należy przestrzegać w stosunku do każdego dodatkowego planu i programu działań."
. Dodaje się nowe ustępy w brzmieniu:
"3.
Środki i harmonogramy przyjęte zgodnie z ustępem 1 niniejszego artykułu są notyfikowane wszystkim Stronom przez Sekretariat.
Takie środki i harmonogramy stają się wiążące sto osiemdziesiątego dnia następującego po notyfikacji Stron, które nie zgłosiły Sekretariatowi sprzeciwu w ciągu stu osiemdziesięciu dni od daty notyfikacji.
4.
Przyjmuje się, że Strony, które zgłosiły sprzeciw zgodnie z poprzednim ustępem, informują na posiedzeniu Stron o postanowieniach, które zamierzają podjąć, przyjmując, że mogą one w dowolnej chwili udzielić zgody na te środki lub harmonogramy." .
R. Artykuł 16
Dodaje się tytuł, a ustęp 2 otrzymuje brzmienie:
"Postanowienia końcowe
2.
Regulamin i zasady finansowe przyjęte na podstawie artykułu 24 Konwencji stosuje się w odniesieniu do niniejszego Protokołu, o ile Strony niniejszego Protokołu nie uzgodnią inaczej."
Tekst ostatniego ustępu otrzymuje brzmienie:
"
Wymiana listów
dotycząca zmiany załączników do Umowy między Wspólnotą Europejską a Nową Zelandią w sprawie środków sanitarnych stosowanych w handlu żywymi zwierzętami i produktami zwierzęcymi
A. List od właściwych władz Nowej Zelandii
Szanowny Panie Coleman,
Nowa Zelandia wnosi, aby w załącznikach do Umowy załączonej do decyzji Rady 97/132/WE wprowadzono następujące zmiany:
1) w załączniku II część A wyrazy "Ministerstwo Rolnictwa" zastępuje się wyrazami "Ministerstwo Rolnictwa i Leśnictwa".
2) w załączniku III datę "1997" zastępuje się datą "1999".
3) teksty załączników V, VIII (część B) oraz X zastępuje się tekstami załączników A, B i C, uzgodnionymi przez nasze odpowiednie służby i załączonymi do niniejszej wymiany listów.
Proszę przyjąć, Szanowny Panie, wyrazy mojego najwyższego poważania.
W imieniu właściwych władz Nowej Zelandii
A. McKenzie
Porozumienie w formie wymiany listów
między Wspólnotą Europejską a Ukrainą zmieniające Umowę między Wspólnotą Europejską a Ukrainą w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi
A. List Rady Unii Europejskiej
Szanowny Panie,
1.
Mam zaszczyt nawiązać do negocjacji, które odbyły się 14 i 15 października 1999 roku między naszymi delegacjami w związku z przedłużeniem Umowy między Wspólnotą Europejską a Ukrainą w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi, wraz z jej załącznikami i uzgodnionymi protokołami ("Umowa"), parafowanej 5 maja 1993 roku, ostatnio zmienionej i rozszerzonej Porozumieniem w formie wymiany listów parafowanym 9 listopada 1995 roku.
2.
Podczas negocjacji obydwie Strony ponownie przedstawiły długofalowe cele rozszerzenia handlu wyrobami włókienniczymi i odzieżowymi między ich krajami.
W związku z powyższym uzgodniono, że w 2000 roku Strony będą prowadzić negocjacje umowy długoterminowej, zmierzającej do liberalizacji handlu wyrobami włókienniczymi, równolegle do dostosowywania taryf celnych Ukrainy do stawek stosowanych we Wspólnocie Europejskiej.
Taka umowa zmierza do wyeliminowania, po jej wejściu w życie, ograniczeń dotyczących kategorii produktów, dla których współczynnik wykorzystania kontyngentu wynosił poniżej 2 % w 1999 roku (kategorie 1, 2, 2A, 3, 9, 12, 20, 23, 37, 67 i 115).
3.
Strony uzgodniły zmianę następujących postanowień Umowy:
3.1. Załącznik I, w którym wymienione są produkty określone w artykule 1 Umowy, zastępuje się załącznikiem I do rozporządzenia WE nr 3030/93 (dodatek 1 do niniejszego listu przedstawia dalsze informacje szczegółowe).
3.2. Załącznik II, który przedstawia ograniczenia ilościowe w wywozie z Ukrainy do Wspólnoty Europejskiej, zastępuje się dodatkiem 2 do niniejszego listu.
Ograniczenia ilościowe w 1999 roku dotyczące kategorii 6, 7, 15 i 16 wyrobów włókienniczych zostaną zwiększone o 60 %, a dotyczące kategorii 5, 26/27, 29 i 50 o 50 %.
Z zastrzeżeniem warunków i procedur punktu 5 niniejszego listu ograniczenia ilościowe na 2000 rok zostaną zwiększone o 30 % w porównaniu z efektywnymi poziomami z 1999 roku dla wszystkich kategorii wyrobów włókienniczych, z wyjątkiem kategorii 5, 6, 7, 15, 16, 26/27, 29 i 50, które wzrosną o 50 % w stosunku do efektywnych poziomów z 1999 roku.
3.3. Załącznik do protokołu C, który przedstawia ograniczenia ilościowe w wywozie z Republiki Ukrainy do Wspólnoty Europejskiej po operacjach uszlachetniania biernego w Republice Ukrainy, zastępuje się dodatkiem 3 do niniejszego listu.
3.4.
W artykule 20 ustęp 1 zdanie drugie i trzecie otrzymuje brzmienie:
"Niniejszą Umowę stosuje się do 31 grudnia 2000 roku.".
4.
Strony uzgodniły, że w przywozie na Ukrainę wyrobów włókienniczych pochodzących ze Wspólnoty, wymienionych w dodatku 4, stawki należności celnych przywozowych nie przekroczą wartości wskazanych w tym dodatku (produkty objęte działami 50–63 systemu zharmonizowanego).
5.
Strony uzgodniły, że zachowanie równowagi tej Umowy, którą tworzy pakiet wzajemnych udogodnień, zależy od pełnego i dokładnego wykonania wszystkich warunków umownych.
W celu monitorowania wykonania Umowy przez pierwszy kwartał 2000 roku obydwie Strony będą odbywały konsultacje, w których również mogą być oceniane ograniczenia ilościowe w 2000 roku przedstawione w dodatku 2, aby dodatkowo ułatwić rozszerzenie handlu.
Zwiększenie poziomów ograniczeń ilościowych w 2000 roku, określone w dodatku 2, następuje automatycznie po otrzymaniu potwierdzenia, że poziomy kontyngentów taryfowych zostały obniżone do poziomów ustanowionych w dodatku 3.
Ukraina zobowiązuje się dostarczyć takie potwierdzenie do 31 marca 2000 roku.
Strony uzgodniły ponadto, że wielkość ograniczeń ilościowych w 2000 roku będzie taka sama jak w 1999 roku do chwili, gdy Ukraina zastosuje poziomy przywozowych kontyngentów taryfowych określone w załączniku III.
6.
W przypadku niezastosowania tych stawek Wspólnota ma prawo przywrócić w 2000 roku poziomy ograniczeń ilościowych z 1999 roku, jak określono w wymianie listów parafowanych 9 listopada 1995 roku.
7.
Jeżeli Ukraina zostanie członkiem Światowej Organizacji Handlu przed datą wygaśnięcia Umowy, niniejsza Umowa wraz z załącznikami będzie stosowana w odniesieniu do Światowej Organizacji Handlu i jej notyfikowana jako porozumienie administracyjne, a jej postanowienia będą stosowane w ramach umów i zasad Światowej Organizacji Handlu.
8.
Będę zobowiązany, gdyby był Pan uprzejmy potwierdzić przyjęcie przez Rząd Ukrainy powyższych zmian.
W wypadku wystosowania takiego potwierdzenia niniejsze Porozumienie w formie wymiany listów wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu, w którym Strony notyfikowały wzajemnie zakończenie niezbędnych w tym celu procedur.
Do tego momentu Porozumienie stosowane jest tymczasowo najpóźniej do 1 grudnia 1999 roku na warunkach, które zostaną określone w wymianie not (patrz: dodatek 5).
Proszę przyjąć, Szanowny Panie, wyrazy mojego najwyższego poważania.
W imieniu Rady Unii Europejskiej
Dodatek 1
Załącznik I do Umowy między Wspólnotą Europejską a Ukrainą w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi łącznie parafowany 5 maja 1993 roku zastępuje się załącznikiem I do rozporządzenia WE nr 3030/93 [1].
Uznaje się, że z zastrzeżeniem stosowania reguł wykładni nomenklatury scalonej sposób formułowania opisu towarów ma jedynie wartość informacyjną, ponieważ wyroby objęte każdą kategorią są określone w tym załączniku za pomocą kodów CN.
Jeżeli przed kodem CN znajduje się symbol "ex", wyroby objęte każdą kategorią określa zakres kodu CN i odpowiedni opis.
Dodatek 2
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 66/98
z dnia 4 lipca 1998 r.
zmieniająca załącznik VI (Zabezpieczeczenie społeczne) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Prozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dostosowane Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej Porozumienie, w szczególności jego art. 98, a także mając na uwadze, co następuje:
załącznik VI do Prozumienia został zmieniony na mocy decyzji nr 24/98 Wspólnego Komitetu EOG z dnia 27 marca 1998 [1];
należy włączyć do Porozumienia rozporządzenie Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r. zmieniające i uaktualniające rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rozrachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie oraz rozporządzenie (EWG) nr 574/72 w sprawie wykonywania rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 [2];
należy uaktualniać szereg dosotosowań rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 i rozporządzenia Rady (EWG) nr 574/72,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Punkt 1 (rozporządzenie Rady (EWG) nr 1408/71) załącznika VI do Porozumienia otrzymuje brzmienie:
1) wszystkie tiret przed dostowaniami, zawierające wyrazy
"uaktualnione"
oraz
"i później zmienione"
otrzymują brzmienie:
"zmienione i uaktualnione:
- 397 R 0118: rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r.
(Dz.U. L 28 z 30.1.1997, str. 1).".
2) dostosowania c) i g) skreśla się;
3) w dostosowaniu m), pozycja "Q. LIECHTENSTEIN", skreśla się lit. a); dawne litery b), c), d) i e) otrzymują odpowiednio oznaczenie a), b), c) i d);
4) w dostosowaniu n), pozycja "116.
ISLANDIA-AUSTRIA", wyrazy "Brak Porozumienia" zastępuje się wyrazem "Brak";
5) w dostosowaniu o), pozycja "116.
ISLANDIA-AUSTRIA", wyrazy "Brak Porozumienia" zastępuje się wyrazami "artykuł 4 Umowy o zabezpieczeniu społecznym z dnia 18 listopada 1993 roku".
Artykuł 2
Punkt 2 (rozporządzenie Rady (EWG) nr 574/72) załącznik VI do Porozumienia otrzymuje brzmienie:
1) wszystkie tiret przed dostosowaniami zawierające wyrazy
"uaktualnione"
oraz
"i później zmienione:"
otrzymują brzmienie:
"uaktualnione:
- 397 R 0118: rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 roku.
(Dz.U. L 28 z 30.1.1997, str. 1)."
2) w dostosowaniu g), pozycja "149.
NORWEGIA-AUSTRIA", wyraz "Brak." zastępuje się wyrazami "Porozumienie z dnia 17 grudnia 1996 roku dotyczące zwrotu kosztów świadczeń w zakresie zabezpieczenia społecznego."
Artykuł 3
Teksty rozporządzenia Rady (WE) nr 118/97 w języku islandzkim i norweskim, które są dołączone do odpowiednich wersji językowych niniejszej decyzji, są autentyczne.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 5 lipca 1998 r., pod warunkiem że wszystkie notyfikacje na mocy art. 103 ust. 1 Porozumienia zostały dokonane wobec Wspólnego Komitetu EOG.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG i w Dodatku EOG do Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 67/98
z dnia 4 lipca 1998 r.
zmieniająca załącznik VI (Zabezpieczenie społeczne) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dostosowane Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej Porozumieniem, w szczególności jego art. 98, a także mając na uwadze, co następuje:
załącznik VI do Porozumienia został zmieniony na mocy decyzji nr 24/98 Wspólnego Komitetu EOG z dnia 27 marca 1998 [1];
rozporządzenie Rady (WE) nr 1290/97 z dnia 27 czerwca 1997 r. zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek oraz do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie oraz rozporządzenie (EWG) nr 574/72 w sprawie wykonywania rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 [2], ma być włączone do Porozumienia;
szereg zmian przystosowujących do rozporządzenia Rady (EWG) nr 574/72 ma być uaktualnionych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W pkt 1 (rozporządzenie Rady (EWG) nr 1408/71) załącznika VI do Porozumienia, przed zmianami dodaje się następujący tekst:
"i następnie zmienione:
- 397 R 1290: rozporządzeniem Rady (WE) nr 1290/97 z dnia 27 czerwca 1997 r.
(Dz.U. L 176 z 4.7.1997, str. 1)."
.
Artykuł 2
W pkt 2 (rozporządzenie Rady (EWG) nr 574/72) załącznika VI do Porozumienia wprowadza się następujące zmiany:
1) następujący tekst dodaje się przed zmianami:
"i następnie zmienione:
- 397 R 1290: rozporządzenie Rady (WE) nr 1290/97 z dnia 27 czerwca 1997 roku (Dz.U. L 176 z 4.7.1997, str. 1).";
2) tekst zmiany g), pozycja
"153.
NORWEGIA-ZJEDNOCZONE KRÓLESTWO"
, otrzymuje brzmienie:
"Wymiana listów z dnia 20 marca 1997 r. i z dnia 3 kwietnia 1997 r., dotyczących art. 36 ust. 3 i art. 63 ust. 3 rozporządzenia (zwrot lub zrzeczenie się zwrotu kosztów świadczeń niepieniężnych) i art. 105 rozporządzenia wykonawczego (zrzeczenie się kosztów kontroli administracyjnych i badań medycznych).";
3) tekst zmiany m), pozycji
"P. ISLANDIA"
, otrzymuje brzmienie:
"1. Do celów stosowania art. 13 ust. 2 lit. d), art. 14 ust. 1 lit. a), art. 14 ust. 2 lit. b), art. 14a ust. 1 lit. a), art.14a ust. 2, art. 14a ust. 4, art. 14b ust. 1, art. 14b ust. 2, art. 14b ust. 4 i art. 14c lit. a) rozporządzenia i art. 11, 11a, 12a ust. 2 lit a), art. 12a ust. 5 li. c) i art. 12a ust. 7 lit. a) rozporządzenia wykonawczego:
AlÞjóðadeild Tryggingastofnunar ríkisins (Międzynarodowy Wydział Państwowego Instytutu Zabezpieczeń Społecznych), Reykajavik.
2.
Do celów stosowania art. 17 rozporządzenia:
Heilbrigđis- og tryggingamálaráđuneytiđ (Ministerstwo Zdrowia i Zabezpieczeń Społecznych), Reykjavik.
3.
Do celów stosowania rozdziałów 1, 2, 3, 4, 5 i 8 tytułu III rozporządzenia i przepisów połączonych z przepisami zawartymi w rozporządzeniu wykonawczym:
Tryggingastofnun ríkisins (Państwowy Instytut Zabezpieczeń Społecznych), Reykjavik.
4.
Do celów stosowania rozdziału 6 tytułu III rozporządzenia i przepisów połączonych z przepisami zawartymi w rozporządzeniu wykonawczym:
Atvinnuleysistryggingasjođur, vinnumálaskriftstofan (Fundusz zabezpieczeń dla bezrobotnych), Reykjavik.
5.
Do celów stosowania rozdziału 7 tytułu III rozporządzenia i przepisów połączonych z przepisami zawartymi w rozporządzeniu wykonawczym:
Ríkisskattstjóri (Dyrektoriat dochodów wewnętrznych), Reykjavik.".
Artykuł 3
Teksty rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/97 w językach islandzkim i norweskim, załączone do odpowiednich wersji językowych niniejszej decyzji, są autentyczne.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 5 lipca 1998 r., pod warunkiem że wszystkie notyfikacje na mocy artykułu 103 ustęp 1 Porozumienia zostały dokonane wobec Wspólnego Komitetu EOG.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG i w Dodatku EOG do Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
NR 68/98
z dnia 4 lipca 1998 r.
zmieniająca załącznik VI (Zabezpieczenie społeczne) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dostosowane Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej Porozumieniem, w szczególności jego art. 98, a także mając na uwadze, co następuje:
załącznik VI do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 24/98 z dnia 27 marca 1998 r. [1];
decyzja nr 165 z dnia 30 czerwca 1997 r. w sprawie formularzy niezbędnych w celu stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 oraz (EWG) nr 574/72 (E 128 i E 128B) [2], przyjęta przez Komisję Administracyjną Wspólnot Europejskich ds. Zabezpieczenia Społecznego pracowników migrujących muszą zostać włączone do Porozumienia,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Po pkt 3.48 (decyzja nr 164) w załączniku VI do Porozumienia dodaje się następujący punkt:
"3.49 397 D 0823: decyzja nr 165 z dnia 30 czerwca 1997 r. w sprawie formularzy niezbędnych w celu stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 oraz (EWG) nr 574/72 (E 128 i E 128B) (Dz.U. L 341 z 12.12.1997, str. 61)." .
Artykuł 2
Teksty decyzji nr 165 w języku islandzkim i norweskim, załączone do odpowiednich wersji językowych niniejszej decyzji, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 5 lipca 1998 r., pod warunkiem że wszystkie notyfikacje na mocy artykułu 103 ustęp 1 Porozumienia zostały dokonane wobec Wspólnego Komitetu EOG.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG i w Dodatku EOG do Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
NR 69/98
z dnia 17 lipca 1998 r.
zmieniająca załącznik I (Sprawy weterynaryjne i fitosanitarne) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dostosowane Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej Porozumieniem, w szczególności jego art. 98, a także mając na uwadze, co następuje:
załącznik I do Porozumienia (Sprawy weterynaryjne i fitosanitarne) został ostatnio zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 40/96 z dnia 5 lipca 1996 r. [1];
Umawiające się Strony Porozumienia EOG przeprowadziły przegląd rozdziału I załącznika I do Porozumienia zgodnie z przepisami części wprowadzającej do tego rozdziału;
w wyniku tego przeglądu, Strony zdecydowały o włączeniu do rozdziału I przepisów odnoszących się do stosunków z państwami trzecimi zawartych w aktach odnoszących się do tego rozdziału, jak również przepisów odnoszących się do kontroli granicznych i dobrostanu zwierząt;
Strony zdecydowały również o włączeniu do Porozumienia całości pozostałych aktów wspólnotowych w dziedzinie weterynarii, które mają znaczenie dla EOG;
akty określone w rozdziale I mają zastosowanie do Islandii, jeśli tak określono;
Liechtenstein wprowadzi w życie rozdział I, w wersji obowiązującej przed niniejszą decyzją, do dnia 1 stycznia 2000 r.;
należy przyjąć specjalne zasady uwzględniające specyfikę sektora weterynaryjnego;
rozdział II (Pasze) oraz rozdział III (Sprawy fitosanitarne) załącznika I do Porozumienia powinien zostać zaktualizowany w następstwie przystąpienia Republiki Austrii, Republiki Finlandii oraz Królestwa Szwecji do Unii Europejskiej,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik I do Porozumienia EOG zastępuje się Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1999 r., pod warunkiem że wszystkie notyfikacje na mocy art. 103 ust. 1 Porozumienia zostały dokonane wobec Wspólnego Komitetu EOG.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG i w Dodatku EOG do Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 82/98
z dnia 25 września 1998 r.
zmieniająca załącznik II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dostosowane protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane Porozumieniem, w szczególności jego art. 98, a także mając na uwadze, co następuje:
załącznik II do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 13/94 z dnia 28 października 1994 r. [1];
dyrektywa 97/23/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 maja 1997 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących urządzeń ciśnieniowych [2], ma zostać włączona do Porozumienia,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Po pkt 6 (dyrektywa Rady 87/404/EWG) w rozdziale VIII załącznika II do Porozumienia dodaje się punkt w brzmieniu:
"6a.
397 L 0023: dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 97/23/WE z dnia 29 maja 1997 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących urządzeń ciśnieniowych (Dz.U. L 181 z 9.7.1997, str. 1)."
Artykuł 2
W pkt 2 (dyrektywa Rady 76/767/EWG) w rozdziale VIII załącznika II do Porozumienia dodaje się tiret w brzmieniu:
"— 397 L 0023: dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 97/23/WE z dnia 29 maja 1997 r.
(Dz.U. L 181 z 9.7.1997, str. 1)."
Artykuł 3
Teksty dyrektywy 97/23/WE w językach islandzkim i norweskim, załączone do odpowiednich wersji językowych niniejszej decyzji, są autentyczne.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja wchodzi w życie dnia 26 września 1998 r., pod warunkiem że wszystkie notyfikacje na mocy artykułu 103 ustęp 1 Porozumienia zostały dokonane wobec Wspólnego Komitetu EOG.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 83/98
z dnia 25 września 1998 r.
zmieniająca załącznik II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dostosowane protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane Porozumieniem, w szczególności jego art. 98, a także mając na uwadze, co następuje:
załącznik II do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 71/98 z dnia 31 lipca 1998 r. [1];
dyrektywa 97/41/WE z dnia 25 czerwca 1997 r. zmieniająca dyrektywy 76/895/EWG, 86/362/EWG, 86/363/EWG i 90/642/EWG w sprawie ustalenia maksymalnych poziomów pozostałości pestycydu w i na, odpowiednio owocach oraz warzywach, zbożach, środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego i niektórych produktach pochodzenia roślinnego, w tym także owocach i warzywach [2], ma zostać włączona do Porozumienia,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W pkt 13 (dyrektywa Rady 76/895/EWG) w rozdziale XII załącznika II do Porozumienia dodaje się punkt w brzmieniu:
"— 397 L 0041: dyrektywa Rady 97/41/WE z dnia 25 czerwca 1997 r.
(Dz.U. L 184 z 12.7.1997, str. 33)."
Artykuł 2
W pkt 38 (dyrektywa Rady 86/362/EWG) w rozdziale XII załącznika II do Porozumienia EOG dodaje się tiret w brzmieniu:
"— 397 L 0041: dyrektywa Rady 97/41/WE z dnia 25 czerwca 1997 r.
(Dz.U. L 184 z 12.7.1997, str. 33)."
Artykuł 3
W pkt 39 (dyrektywa Rady 86/363/EWG) w rozdziale XII załącznika II do Porozumienia EOG dodaje się tiret w brzmieniu:
"— 397 L 0041: dyrektywa Rady 97/41/WE z dnia 25 czerwca 1997 r.
(Dz.U. L 184 z 12.7.1997, str. 33)."
Artykuł 4
W pkt 54 (dyrektywa Rady 90/642/EWG) w rozdziale XII załącznika II do Porozumienia EOG dodaje się tiret w brzmieniu:
"— 397 L 0041: dyrektywa Rady 97/41/WE z dnia 25 czerwca 1997 r.
(Dz.U. L 184 z 12.7.1997, str. 33)."
Artykuł 5
Teksty dyrektywy 97/41/WE w językach islandzkim i norweskim, załączone do odpowiednich wersji językowych niniejszej decyzji, są autentyczne.
Artykuł 6
Niniejsza decyzja wchodzi w życie dnia 26 września 1998 r., pod warunkiem że wszystkie notyfikacje na mocy artykułu 103 ustęp 1 Porozumienia zostały dokonane wobec Wspólnego Komitetu EOG.
Artykuł 7
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 84/98
z dnia 25 września 1998 r.
zmieniająca załącznik II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dostosowane protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane Porozumieniem w szczególności jego art. 98, a także mając na uwadze, co następuje:
załącznik II do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 48/98 z dnia 29 maja 1998 r. [1];
rozporządzenie Komisji (WE) nr 2010/96 z dnia 21 października 1996 r. zmieniające załącznik II do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 ustanawiającego wspólnotową procedurę określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego [2] ma zostać włączone do Porozumienia,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W pkt 14 (rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90) w rozdziale XIII załącznika II do Porozumienia dodaje się tiret w brzmieniu:
"— 396 R 2010: rozporządzenie Komisji (WE) nr 2010/96 z dnia 21 października 1996 r.
(Dz.U. L 269 z 22.10.1996, str. 5)."
Artykuł 2
Teksty rozporządzenia (WE) nr 2010/96 w językach islandzkim i norweskim, załączone do odpowiednich wersji językowych niniejszej decyzji, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie dnia 26 września 1998 r., pod warunkiem że wszystkie notyfikacje na mocy artykułu 103 ustęp 1 Porozumienia zostały dokonane wobec Wspólnego Komitetu EOG.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 85/98
z dnia 25 września 1998 r.
zmieniająca załącznik II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dostosowane protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej Porozumieniem, w szczególności jego art. 98, a także mając na uwadze, co następuje:
załącznik II do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 48/98 z dnia 29 maja 1998 r. [1];
rozporządzenie Komisji (WE) nr 1836/97 z dnia 24 września 1997 r. zmieniające załączniki I i III do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 ustanawiającego wspólnotową procedurę dla określenia maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego [2], (WE) nr 1837/97 z dnia 24 września 1997 r. zmieniające załączniki I, II i III do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 [3], (WE) nr 1838/97 z dnia 24 września 1997 r. zmieniające załączniki I, II i III do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 [4] oraz (WE) nr 1850/97 z dnia 25 września 1997 r. zmieniające załącznik III do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 [5] mają zostać włączone do Porozumienia,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W pkt 14 (rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90) w rozdziale XIII załącznika II do Porozumienia dodaje się tiret w brzmieniu:
"— 397 R 1836: rozporządzenie Komisji (WE) nr 1836/97 z dnia 24 września 1997 r.
(Dz.U. L 263 z 25.9.1997, str. 6).
— 397 R 1837: rozporządzenie Komisji (WE) nr 1837/97 z dnia 24 września 1997 r.
(Dz.U. L 263 z 25.9.1997, str. 9).
— 397 R 1838: rozporządzenie Komisji (WE) nr 1838/97 z dnia 24 września 1997 r.
(Dz.U. L 263 z 25.9.1997, str. 14).
— 397 R 1850: rozporządzenie Komisji (WE) nr 1850/97 z dnia 25 września 1997 r.
(Dz.U. L 264 z 26.9.1997, str. 12)."
Artykuł 2
Teksty rozporządzeń (WE) nr 1836/97, (WE) nr 1837/97, (WE) nr 1838/97 oraz (WE) nr 1850/97 w językach islandzkim i norweskim, załączone do odpowiednich wersji językowych niniejszej decyzji, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie dnia 26 września 1998 r., pod warunkiem że wszystkie notyfikacje na mocy artykułu 103 ustęp 1 Porozumienia zostały dokonane wobec Wspólnego Komitetu EOG.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 86/98
z dnia 25 września 1998 r.
zmieniająca załącznik II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dostosowane Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej Porozumieniem, w szczególności jego art. 98, a także mając na uwadze, co następuje:
załącznik II do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 10/96 z dnia 1 marca 1996 r. [1];
dyrektywę 97/63/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 listopada 1997 r. zmieniająca dyrektywy 76/116/EWG, 80/876/EWG, 89/284/EWG i 89/530/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do nawozów [2] należy włączyć do Porozumienia,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W pkt 1 (dyrektywa Rady 76/116/EWG) rozdział XIV załącznik II do Porozumienia dodaje się tiret w brzmieniu:
"— 397 L 0063: dyrektywa 97/63/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 listopada 1997 r.
(Dz.U. L 335 z 6.12.1997, str. 15)."
Artykuł 2
W pkt 3 (dyrektywa Rady 80/876/EWG) rozdział XIV załącznik II do Porozumienia dodaje się tekst w brzmieniu:
"zmieniona:
- 397 L 0063: dyrektywą 97/63/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 listopada 1997 r.
(Dz.U. L 335 z 6.12.1997, str. 15)."
Artykuł 3
W pkt 5 (dyrektywa Rady 89/284/EWG) rozdział XIV załącznik II do Porozumienia dodaje się tekst w brzmieniu:
"zmieniona:
- 397 L 0063: dyrektywą 97/63/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 listopada 1997 r.
(Dz.U. L 335 z 6.12.1997, str. 15)."
Artykuł 4
W pkt 7 (dyrektywa Rady 89/530/EWG) rozdział XIV załącznik II do Porozumienia dodaje się tekst w brzmieniu:
"zmieniona:
- 397 L 0063: dyrektywą 97/63/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 listopada 1997 r.
(Dz.U. L 335 z 6.12.1997, str. 15)."
Artykuł 5
Teksty dyrektywy 97/63/WE w językach islandzkim i norweskim, załączone do odpowiednich wersji językowych niniejszej decyzji, są autentyczne.
Artykuł 6
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 26 września 1998 r., pod warunkiem że wszystkie notyfikacje na mocy artykułu 103 ustęp 1 Porozumienia zostały dokonane wobec Wspólnego Komitetu EOG.
Artykuł 7
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 87/98
z dnia 25 września 1998 r.
zmieniająca załącznik II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dostosowane protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej Porozumieniem, w szczególności jego art. 98, a także mając na uwadze, co następuje:
załącznik II do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 72/98 z dnia 31 lipca 1998 r. [1];
dyrektywa Komisji 97/64/WE z dnia 10 listopada 1997 r. dostosowująca po raz czwarty do postępu technicznego załącznik I do dyrektywy Rady 76/769/EWG w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do ograniczeń we wprowadzaniu do obrotu i stosowaniu niektórych substancji i preparatów niebezpiecznych (oleje oświetleniowe) [2] ma zostać włączona do Porozumienia,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W pkt 4 (dyrektywa Rady 76/769/EWG) rozdział XV załącznika II do Porozumienia dodaje się tiret w brzmieniu:
"— 397 L 0064: dyrektywa Komisji 97/64/WE z dnia 10 listopada 1997 r.
(Dz.U. L 315 z 19.11.1997, str. 13)."
Artykuł 2
Teksty dyrektywy 97/64/WE w językach islandzkim i norweskim, załączone do odpowiednich wersji językowych niniejszej decyzji, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie dnia 26 września 1998 r., pod warunkiem że wszystkie notyfikacje na mocy artykułu 103 ustęp 1 Porozumienia zostały dokonane wobec Wspólnego Komitetu EOG.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 88/98
z dnia 25 września 1998 r.
zmieniająca załącznik II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dostosowane protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej Porozumieniem, w szczególności jego art. 98, a także mając na uwadze, co następuje:
załącznik II do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 72/98 z dnia 31 lipca 1998 r. [1];
dyrektywa Rady 97/57/WE z dnia 22 września 1997 r. ustanawiająca załącznik VI do dyrektywy 91/414/EWG dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [2] ma zostać włączona do Porozumienia,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W pkt 12a (dyrektywa Rady 91/414/EWG) w rozdziale XV załącznika II do Porozumienia dodaje się tiret w brzmieniu:
"— 397 L 0057: dyrektywa Komisji 97/57/WE z dnia 22 września 1997 r.
(Dz.U. L 265 z 27.9.1997, str. 87)."
Artykuł 2
Teksty dyrektywy 97/57/WE w językach islandzkim i norweskim, załączone do odpowiednich wersji językowych niniejszej decyzji, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie dnia 26 września 1998 r., pod warunkiem że wszystkie notyfikacje na mocy artykułu 103 ustęp 1 Porozumienia zostały dokonane wobec Wspólnego Komitetu EOG.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 89/98
z dnia 25 września 1998 r.
zmieniająca załącznik II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dostosowane protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej Porozumieniem, w szczególności jego art. 98, a także mając na uwadze, co następuje:
załącznik II do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 72/98 z dnia 31 lipca 1998 r. [1];
dyrektywa Komisji 97/73/WE z dnia 15 grudnia 1997 r. włączająca substancję aktywną (imazalil) do załącznika I dyrektywy Rady 91/414/EWG dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [2] ma zostać włączona do Porozumienia,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W pkt 12a (dyrektywa Rady 91/414/EWG) w rozdziale XV załącznika II do Porozumienia dodaje się tiret w brzmieniu:
"— 397 L 0073: dyrektywa Komisji 97/73/WE z dnia 15 grudnia 1997 r.
(Dz.U. L 353 z 24.12.1997, str. 26)."
Artykuł 2
Teksty dyrektywy 97/73/WE w językach islandzkim i norweskim, załączone do odpowiednich wersji językowych niniejszej decyzji, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie dnia 26 września 1998 r., pod warunkiem że wszystkie notyfikacje na mocy artykułu 103 ustęp 1 Porozumienia zostały dokonane wobec Wspólnego Komitetu EOG.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 90/98
z dnia 25 września 1998 r.
zmieniająca załącznik II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dostosowane protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej Porozumieniem, w szczególności jego art. 98, a także mając na uwadze, co następuje:
załącznik II do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 101/97 z dnia 15 grudnia 1997 r. [1];
rozporządzenie Komisji (WE) nr 2523/97 z dnia 16 grudnia 1997 r. zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1014/90 ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze dla definicji, opisu i prezentacji napojów spirytusowych [2] ma zostać włączone do Porozumienia,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W pkt 2 (rozporządzenie Komisji 1014/90) rozdział XXVII załącznika II do Porozumienia dodaje się tiret w brzmieniu:
"— 397 L 2523: rozporządzenie Komisji (WE) nr 2523/97 z dnia 16 grudnia 1997 r.
(Dz.U. L 346 z 17.12.1997, str. 46)."
Artykuł 2
Teksty rozporządzenia (WE) nr 2523/97 w językach islandzkim i norweskim, załączone do odpowiednich wersji językowych niniejszej decyzji, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie dnia 26 września 1998 r., pod warunkiem że wszystkie notyfikacje na mocy artykułu 103 ustęp 1 Porozumienia zostały dokonane wobec Wspólnego Komitetu EOG.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG i Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 91/98
z dnia 25 września 1998 r.
zmieniająca załącznik XI (Usługi telekomunikacyjne) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dostosowane Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej Porozumieniem, w szczególności jego art. 98, a także mając na uwadze, co następuje:
załącznik XI do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 75/98 z dnia 17 lipca 1998 r. [1];
dyrektywa 97/67/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wspólnych zasad rozwoju rynku wewnętrznego usług pocztowych Wspólnoty oraz poprawy jakości usług [2], ma zostać włączona do Porozumienia,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Przed pkt 1 (dyrektywa Rady 87/372/EWG) po pozycji "AKTY, DO KTÓRYCH NASTĘPUJE ODNIESIENIE" w załączniku XI do Porozumienia dodaje się podpozycję w brzmieniu:"".
Artykuł 2
Po pkt 5c (dyrektywa 95/62/WE Parlamentu Europejskiego i Rady) w załączniku XI do Porozumienia dodaje się tekst w brzmieniu:
"Usługi pocztowe
5d.
397 L 0067: dyrektywa 97/67/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wspólnych zasad rozwoju rynku wewnętrznego usług pocztowych Wspólnoty oraz poprawy jakości usług (Dz.U. L 15 z 21.1.1998, str. 14).
Do celów obecnego Porozumienia przepisy dyrektywy po uaktualnieniu brzmią:
a) w artykule 5 ustęp 2 "Traktacie, w szczególności w jego artykułach 36 i 56" otrzymuje brzmienie: "Porozumieniu EOG, w szczególności w jego art. 13 i 33";
b) w artykule 26 "Traktatem" otrzymuje brzmienie "Porozumieniem EOG"."
Artykuł 3
Teksty dyrektywy 97/67/WE w językach islandzkim i norweskim, załączone do odpowiednich wersji językowych niniejszej decyzji, są autentyczne.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 1 października 1998 r., pod warunkiem że wszystkie notyfikacje na mocy artykułu 103 ustęp 1 Porozumienia zostały dokonane wobec Wspólnego Komitetu EOG.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 92/98
z dnia 25 września 1998 r.
zmieniająca załącznik XI (Usługi telekomunikacyjne) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dostosowane Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej Porozumieniem, w szczególności jego art. 98, a także mając na uwadze, co następuje:
załącznik XI do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 75/98 z dnia 17 lipca 1998 r. [1];
decyzja Komisji 98/80/WE z dnia 7 stycznia 1998 r. w sprawie zmiany załącznika II do dyrektywy Rady 92/44/EWG [2] ma zostać włączona do Porozumienia,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W pkt 5b (dyrektywa Rady 92/44/EWG) w załączniku XI do Porozumienia dodaje się następujący tiret:
"— 398 D 0080: decyzja Komisji 98/80/WE z dnia 7 stycznia 1998 roku (Dz.U. L 14 z 20.1.1998, str. 27)."
Artykuł 2
Teksty decyzji 98/80/WE w językach islandzkim i norweskim, załączone do odpowiednich wersji językowych niniejszej decyzji, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 13 listopada 1998 r., pod warunkiem że wszystkie notyfikacje na mocy artykułu 103 ustęp 1 Porozumienia zostały dokonane wobec Wspólnego Komitetu EOG.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 93/98
z dnia 25 września 1998 r.
zmieniająca załącznik XI (Usługi telekomunikacyjne) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dostosowane Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej Porozumieniem, w szczególności jego art. 98, a także mając na uwadze, co następuje:
załącznik XI do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 75/98 z dnia 17 lipca 1998 r. [1];
zalecenie Komisji 98/195/WE z dnia 8 stycznia 1998 r. w sprawie połączeń międzyoperatorskich na zliberalizowanym rynku telekomunikacyjnym (Część 1 — Ceny połączeń międzyoperatorskich) [2] ma zostać włączone do Porozumienia,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Po pkt 26f (Rezolucja Rady 97/C 181/01) w załączniku XI do Porozumienia dodaje się punkt w brzmieniu:
"26g.
398 X 0195: zalecenie Komisji 98/195/WE z dnia 8 stycznia 1998 roku w sprawie połączeń międzyoperatorskich na zliberalizowanym rynku telekomunikacyjnym (Część 1 — Ceny połączeń międzyoperatorskich) (Dz.U. L 73 z 12.3.1998, str. 42)."
Artykuł 2
Teksty zalecenia 98/195/WE w językach islandzkim i norweskim, załączone do odpowiednich wersji językowych niniejszej decyzji, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 26 września 1998 r., pod warunkiem że wszystkie notyfikacje na mocy artykułu 103 ustęp 1 Porozumienia zostały dokonane wobec Wspólnego Komitetu EOG.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 94/98
z dnia 25 września 1998 r.
zmieniająca załącznik XVIII (BHP, prawo pracy i równe traktowanie mężczyzn i kobiet) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dostosowane Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej Porozumieniem, w szczególności jego art. 98, a także mając na uwadze, co następuje:
załącznik XVIII do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 37/98 z dnia 30 kwietnia 1998 r. [1];
dyrektywa Komisji 97/59/WE z dnia 7 października 1997 r. dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę Rady 90/679/EWG w sprawie ochrony pracowników przed zagrożeniami związanymi z narażeniem na działanie czynników biologicznych podczas pracy (siódma dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG) [2] i dyrektywa Komisji 97/65/WE z dnia 26 listopada 1997 r. dostosowująca do postępu technicznego po raz trzeci dyrektywę Rady 90/679/EWG w sprawie ochrony pracowników przed zagrożeniami związanymi z narażeniem na działanie czynników biologicznych podczas pracy [3] mają zostać włączone do Porozumienia,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W pkt 15 (dyrektywa Rady 90/679/EWG) w załączniku XVIII do Porozumienia dodaje się tiret w brzmieniu:
"— 397 L 0059: dyrektywa Komisji 97/59/WE z dnia 7 października 1997 roku (Dz.U. L 282 z 15.10.1997, str. 33),
— 397 L 0065: dyrektywa Komisji 97/65/WE z dnia 26 listopada 1997 roku (Dz.U. L 335 z 6.12.1997, str. 17)."
Artykuł 2
Teksty dyrektyw 97/59/WE i 97/65/WE w językach islandzkim i norweskim, załączone do odpowiednich wersji językowych niniejszej decyzji, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 1 października 1998 r., pod warunkiem że wszystkie notyfikacje na mocy artykułu 103 ustęp 1 Porozumienia zostały dokonane wobec Wspólnego Komitetu EOG.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 95/98
z dnia 25 września 1998 r.
zmieniająca załącznik XVIII (BHP, prawo pracy i równe traktowanie mężczyzn i kobiet) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dostosowane protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej Porozumieniem, w szczególności jego art. 98, a także mając na uwadze, co następuje:
załącznik XVIII do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 37/98 z dnia 30 kwietnia 1998 r. [1];
dyrektywa Rady 94/45/WE z dnia 22 września 1994 r. w sprawie ustanowienia Europejskiej Rady Zakładowej lub trybu informowania i konsultowania pracowników w przedsiębiorstwach lub w grupach przedsiębiorstw o zasięgu wspólnotowym ma być stosowana również wobec Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej [2];
dyrektywa Rady 97/74/WE z dnia 15 grudnia 1997 r. rozszerzająca na Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej dyrektywę 94/45/WE w sprawie ustanowienia Europejskiej Rady Zakładowej lub trybu informowania i konsultowania pracowników w przedsiębiorstwach lub w grupach przedsiębiorstw o zasięgu wspólnotowym [3] ma zostać włączona do Porozumienia,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W pkt 27 (dyrektywa Rady 94/45/WE) w załączniku XVIII do Porozumienia skreśla się myślnik.
Artykuł 2
W pkt 27 (dyrektywa Rady 94/45/WE) w załączniku XVIII do Porozumienia dodaje się tekst w brzmieniu:
"zmieniona:
- 397 L 0074: dyrektywą Rady 97/74/WE z dnia 15 grudnia 1997 roku (Dz.U. L 10 z 16.1.1998, str. 22)."
Artykuł 3
Teksty dyrektywy 97/74/WE w językach islandzkim i norweskim, załączone do odpowiednich wersji językowych niniejszej decyzji, są autentyczne.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 26 września 1998 r., pod warunkiem że wszystkie notyfikacje na mocy artykułu 103 ustęp 1 Porozumienia zostały dokonane wobec Wspólnego Komitetu EOG.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 96/98
z dnia 25 września 1998 r.
zmieniająca załącznik XX (Środowisko) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dostosowane protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej Porozumieniem, w szczególności jego art. 98, a także mając na uwadze, co następuje:
załącznik XX do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 76/98 z dnia 31 lipca 1998 r. [1];
decyzja Komisji 97/864/WE z dnia 5 grudnia 1997 r. zmieniająca decyzję 96/304/WE ustanawiającą ekologiczne kryteria przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego bieliźnie pościelowej i koszulkom bawełnianym [2] ma zostać włączona do Porozumienia,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W pkt 2ei (decyzja Komisji 96/304/WE) w załączniku XX do Porozumienia dodaje się tekst w brzmieniu:
"zmieniona:
- 397 D 0864: decyzją Komisji 97/864/WE z dnia 5 grudnia 1997 roku (Dz.U. L 351 z 23.12.1997, str. 66)."
Artykuł 2
Teksty decyzji 97/864/WE w językach islandzkim i norweskim, załączone do odpowiednich wersji językowych niniejszej decyzji, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 26 września 1998 r., pod warunkiem że wszystkie notyfikacje na mocy artykułu 103 ustęp 1 Porozumienia zostały dokonane wobec Wspólnego Komitetu EOG.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 97/98
z dnia 25 września 1998 r.
zmieniająca załącznik XX (Środowisko) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dostosowane protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej Porozumieniem, w szczególności jego art. 98, a także mając na uwadze, co następuje:
załącznik XX do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 76/98 z dnia 31 lipca 1998 r. [1];
decyzja Rady 97/101/WE z dnia 27 stycznia 1997 r. ustanawiająca system wzajemnej wymiany informacji i danych pochodzących z sieci i poszczególnych stacji dokonujących pomiarów zanieczyszczeń otaczającego powietrza w Państwach Członkowskich [2] ma zostać włączona do Porozumienia,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Po pkt 14a (dyrektywa Rady 96/62/WE) w załączniku XX do Porozumienia dodaje się punkt w brzmieniu:
"14b. 397 D 0101: decyzja Rady 97/101/WE z dnia 27 stycznia 1997 r. ustanawiająca system wzajemnej wymiany informacji i danych pochodzących z sieci i poszczególnych stacji dokonujących pomiarów zanieczyszczeń otaczającego powietrza w Państwach Członkowskich (Dz.U. L 35 z 5.2.1997, str. 14)."
Artykuł 2
Teksty decyzji 97/101/WE w językach islandzkim i norweskim, załączone do odpowiednich wersji językowych niniejszej decyzji, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 26 września 1998 r., pod warunkiem że wszystkie notyfikacje na mocy artykułu 103 ustęp 1 Porozumienia zostały dokonane wobec Wspólnego Komitetu EOG.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 98/98
z dnia 25 września 1998 r.
zmieniająca załącznik XX (Środowisko) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dostosowane protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej Porozumieniem, w szczególności jego art. 98, a także mając na uwadze, co następuje:
załącznik XX do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 76/98 z dnia 31 lipca 1998 r. [1];
decyzja Komisji 98/184/WE z dnia 25 lutego 1998 r. dotycząca kwestionariusza stanowiącego podstawę sprawozdań Państw Członkowskich w sprawie wykonania dyrektywy Rady 94/67/WE w sprawie spalania odpadów niebezpiecznych (wprowadzenie w życie dyrektywy Rady 91/692/EWG) [2] ma zostać włączona do Porozumienia,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Po pkt 21c (decyzja Komisji 97/283/WE) w załączniku XX do Porozumienia dodaje się punkt w brzmieniu:
"21d. 398 D 0184: decyzja Komisji 98/184/WE z dnia 25 lutego 1998 roku dotycząca kwestionariusza stanowiącego podstawę sprawozdań Państw Członkowskich w sprawie wykonania dyrektywy Rady 94/67/WE w sprawie spalania odpadów niebezpiecznych (wprowadzenie w życie dyrektywy Rady 91/692/EWG)."
Artykuł 2
Teksty decyzji 98/184/WE w językach islandzkim i norweskim, załączone do odpowiednich wersji językowych niniejszej decyzji, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 26 września 1998 r., pod warunkiem że wszystkie notyfikacje na mocy artykułu 103 ustęp 1 Porozumienia zostały dokonane wobec Wspólnego Komitetu EOG.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 99/98
z dnia 25 września 1998 r.
zmieniająca protokół 47 do Porozumienia EOG, w sprawie zniesienia technicznych barier w handlu winem
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dostosowane protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej Porozumieniem, w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje: protokół 47 do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 81/98 z dnia 31 lipca 1998 r.
[1],
rozporządzenie Rady (WE) nr 2087/97 z dnia 20 października 1997 r. zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 822/87 w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [2], rozporządzenie Komisji (WE) nr 2053/97 z dnia 20 października 1997 r. zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 3220/90 ustanawiające warunki stosowania niektórych praktyk enologicznych przewidzianych w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 822/87 [3], oraz rozporządzenie Komisji (WE) nr 2543/97 z dnia 15 grudnia 1997 r. zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 3201/90 ustanawiające szczegółowe zasady opisu i prezentacji win oraz moszczy winogronowych [4] mają zostać włączone do Porozumienia,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W dodatku 1 do protokołu 47 do Porozumienia wprowadza się zmiany określone w załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Teksty rozporządzenia (WE) nr 2087/97 oraz rozporządzeń (WE) nr 2053/97 i (WE) nr 2543/97 w językach islandzkim i norweskim, załączone do odpowiednich wersji językowych niniejszej decyzji, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 26 września 1998 r., pod warunkiem że wszystkie notyfikacje na mocy artykułu 103 ustęp 1 Porozumienia zostały dokonane wobec Wspólnego Komitetu EOG.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich.
Umowa
w sprawie współpracy naukowej i technologicznej między Wspólnotą Europejską a Republiką Argentyńską
WSPÓLNOTA EUROPEJSKA (zwana dalej "Wspólnotą"),
z jednej strony, oraz
REPUBLIKA ARGENTYŃSKA (zwana dalej "Argentyną"),
z drugiej strony,
zwane dalej "Stronami",
UWZGLĘDNIAJĄC Umowę ramową w sprawie handlu i współpracy gospodarczej między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Argentyńską z dnia 2 kwietnia 1990 roku;
UWZGLĘDNIAJĄC znaczenie nauki i technologii dla ich rozwoju gospodarczego i społecznego;
UWZGLĘDNIAJĄC istniejącą współpracę naukową i technologiczną między Wspólnotą a Argentyną;
BIORĄC POD UWAGĘ fakt, że Wspólnota i Argentyna prowadzą obecnie działania na rzecz badań naukowych i technologii, obejmujące również działania demonstracyjne określone w artykule 2 litera d), w wielu obszarach będących przedmiotem wspólnego zainteresowania oraz że uczestnictwo w działaniach drugiej Strony na rzecz badań naukowych oraz rozwoju oparte na zasadzie wzajemności przyniesie wspólne korzyści;
PRAGNĄC ustanowić formalne ramy współpracy w dziedzinie badań naukowych i technologicznych, która poszerzy i umocni podstawy działań w zakresie współpracy w obszarach będących przedmiotem wspólnego zainteresowania oraz zachęci do stosowania wyników takiej współpracy dla gospodarczej i społecznej korzyści;
BIORĄC POD UWAGĘ, że niniejsza Umowa w sprawie współpracy naukowej i technologicznej mieści się w kontekście całokształtu współpracy między Argentyną a Wspólnotą,
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Cel
Strony wspierają, rozwijają i ułatwiają działania na rzecz współpracy między Wspólnotą a Argentyną w dziedzinach będących przedmiotem wspólnego zainteresowania, w których prowadzą badania i działania na rzecz rozwoju w dziedzinie nauki i technologii.
Artykuł 2
Definicje
Dla celów niniejszej Umowy:
a) "współpraca" oznacza wszelkie działania, które Strony podejmują lub wspierają zgodnie z niniejszą Umową, obejmujące wspólne badania naukowe;
b) "informacje" oznaczają dane naukowe lub techniczne, wyniki lub metody badań i prac rozwojowych, wynikające ze wspólnych badań naukowych oraz wszelkie inne dane uznane za niezbędne przez uczestników współpracy; w tym także, w razie konieczności, przez Strony Umowy;
c) "własność intelektualna" otrzymuje znaczenie określone w artykule 2 Konwencji ustanawiającej Światową Organizację Własności Intelektualnej, sporządzonej w Sztokholmie dnia 14 lipca 1967 roku;
d) "wspólne badania naukowe" oznaczają badania naukowe, rozwój technologiczny lub demonstracje, wdrażane przy wsparciu finansowym lub bez takiego wsparcia jednej bądź obu Stron, prowadzone przy współdziałaniu uczestników zarówno ze strony Wspólnoty, jak Argentyny, i wskazane na piśmie przez Strony lub ich instytucje i agencje wdrażające programy badawcze, jako wspólne badania naukowe.
W przypadku gdy fundusze pochodzą tylko od jednej Strony, takiej kwalifikacji dokonuje ta Strona oraz uczestnik projektu.
"Projekty demonstracyjne" są to projekty, których celem jest wykazanie przydatności nowych technologii, które niosą ze sobą potencjalne korzyści gospodarcze, jednak nie mogą być bezpośrednio wykorzystane komercyjnie;
e) "uczestnik" lub "jednostki badawcze" oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną, instytut badań lub inny podmiot prawa bądź podmiot prowadzący działalność na terytorium Wspólnoty lub Argentyny, uczestniczący we współpracy, łącznie z samymi Strony.
Artykuł 3
Zasady
Współpraca jest prowadzona w oparciu o następujące zasady:
a) wspólnej korzyści opartej o całkowitą równowagę;
b) wzajemnego dostępu do działań w dziedzinie badań i rozwoju technologicznego, podejmowanych przez każdą ze Stron;
c) bieżącej wymiany informacji, które mogą mieć wpływ na współpracę;
d) właściwej ochrony praw własności intelektualnej.
Artykuł 4
Obszary współpracy
Współpraca w ramach niniejszej Umowy może obejmować każdą działalność w zakresie badań naukowych, rozwoju technologicznego i demonstracji, zwaną dalej "BRT", zawartą w pierwszej grupie działań programu ramowego określonego w artykule 164 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską oraz podobne działania BRT w Argentynie w odpowiednich dziedzinach naukowych i technologicznych.
Niniejsza Umowa nie ma wpływu na uczestnictwo Argentyny, jako kraju rozwijającego się, w działalności wspólnotowej w dziedzinie badań naukowych na rzecz rozwoju.
Artykuł 5
Formy współpracy
a) Zgodnie ze wewnętrznymi politykami i przepisami wykonawczymi Strony wspierają uczestnictwo jednostek badawczych we współpracy na mocy niniejszej Umowy, w celu dostarczenia porównywalnych możliwości udziału w prowadzonych przez siebie badaniach naukowych i technologicznych oraz działaniach rozwojowych.
b) Współpraca może przybierać następujące formy:
- udział argentyńskich jednostek badawczych w projektach BRT w ramach pierwszej grupy działań programu ramowego oraz wzajemny udział jednostek badawczych, prowadzących działalność na terytorium Wspólnoty, w argentyńskich projektach realizowanych w podobnych sektorach BRT.
Takie uczestnictwo podlega zasadom i procedurom mającym zastosowanie w odniesieniu do programów BRT każdej ze Stron,
- wymiana projektów BRT już zrealizowanych zgodnie z procedurami stosowanymi w odniesieniu do programów BRT każdej ze Stron,
- wizyty i wymiany naukowców oraz ekspertów technicznych,
- wspólna organizacja seminariów naukowych, konferencji, sympozjów oraz warsztatów, a także udział ekspertów w tych działaniach,
- działania skoncentrowanych,
- wymiana i wspólne wykorzystywanie sprzętu i materiałów,
- wymiana informacji na temat przyjętych praktyk, przepisów ustawowych i wykonawczych oraz programów mających znaczenie dla współpracy zgodnie z niniejszą Umową,
- wszelkie inne formy zalecane przez Komitet Sterujący przewidziany w artykule 6 litera b), uznane za zgodne z politykami i procedurami stosowanymi przez każdą ze Stron.
Wspólne projekty BRT są realizowane po opracowaniu przez uczestników planu zarządzania technologią wskazanego w załączniku do niniejszej Umowy.
Artykuł 6
Koordynacja i ułatwianie współpracy
a) Dla celów niniejszej Umowy, Strony wyznaczają następujące właściwe organy, działające jako pełnomocnicy wykonawczy, do koordynacji i ułatwiania współpracy: ze strony Argentyny, Sekretariat do spraw Nauki i Technologii Ministerstwa Kultury i Edukacji, lub inny podobny organ, który Argentyna może w dowolnym czasie zgłosić, po uprzednim pisemnym powiadomieniu; oraz, ze strony Wspólnoty, przedstawiciele Komisji Europejskiej.
b) Pełnomocnicy wykonawczy, do celów realizacji niniejszej Umowy, powołają Komitet Sterujący do spraw Współpracy BRT, zwany dalej "Komitetem Sterującym"; w skład tego Komitetu wchodzi podobna liczba urzędowych przedstawicieli każdej ze Stron; Komitet uchwala własny regulamin.
c) Do zadań Komitetu Sterującego należy:
1) wspieranie i sprawowanie nadzoru nad różnymi formami współpracy, wymienionymi w artykule 4 niniejszej Umowy, jak również tymi, które są realizowane w ramach współpracy BRT na rzecz rozwoju;
2) wskazywanie zgodnie z artykułem 5 litera b) tiret pierwsze, spośród potencjalnych sektorów współpracy BRT, tych priorytetowych sektorów lub podsektorów, pozostających w sferze wspólnego zainteresowania, w których pożądana jest współpraca;
3) przedkładanie naukowcom obu Stron propozycji zgodnie z artykułem 5 litera b), tiret drugie, dotyczących wymiany wzajemnie korzystnych i uzupełniających się projektów Stron;
4) formułowanie zaleceń zgodnie z artykułem 5 litera b) tiret siódme;
5) doradzanie Stronom w sprawie sposobów pogłębiania i usprawniania współpracy zgodnie z zasadami określonymi w niniejszej Umowie;
6) ocena sprawnego funkcjonowania i realizacji niniejszej Umowy;
7) coroczne dostarczanie Stronom sprawozdania dotyczącego statusu, osiągniętego poziomu i efektywności współpracy podjętej na mocy niniejszej Umowy.
Sprawozdanie będzie przekazywane Wspólnemu Komitetowi ustanowionemu na mocy Umowy ramowej o współpracy handlowej i gospodarczej między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Argentyńską z dnia 2 kwietnia 1990 roku.
d) Komitet Sterujący zbiera się co do zasady corocznie, najlepiej przed posiedzeniem Wspólnego Komitetu ustanowionego na mocy Umowy ramowej o współpracy handlowej i gospodarczej między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Argentyńską z dnia 2 kwietnia 1990 roku oraz zgodnie ze wspólnie ustalonym harmonogramem; posiedzenia powinny odbywać się na przemian we Wspólnocie i w Argentynie.
Posiedzenia nadzwyczajne mogą być organizowane na wniosek każdej ze Stron.
e) Każda ze Stron ponosi koszty swego uczestnictwa w spotkaniach Komitetu Sterującego.
Koszty, poza kosztami podróży i zakwaterowania, bezpośrednio związane z posiedzeniami Komitetu Sterującego pokrywa Strona przyjmująca.
Artykuł 7
Finansowanie
a) Współpraca jest uzależniona od dostępności przyznanych funduszy i zgodnie ze stosowanymi przepisami ustawowymi i wykonawczymi, politykami i programami Stron.
Poniesione przez uczestników współpracy koszty nie będą prowadziły do jakiegokolwiek transferu funduszy od jednej Strony do drugiej.
b) W przypadku gdy specjalne programy współpracy jednej ze Stron przewidują wsparcie finansowe dla uczestników drugiej Strony, wszelkie takie dotacje, finansowe lub innego rodzaju wkłady wniesione przez jedną Stronę na rzecz uczestników drugiej Strony, przeznaczone na wsparcie tych działań, są zwolnione z podatków i należności celnych, zgodnie przepisami ustawowymi i wykonawczymi stosowanymi na terytorium każdej ze Stron.
Artykuł 8
Wjazd personelu i przywożenie urządzeń
Każda ze Stron podejmie wszelkie uzasadnione kroki i dołoży wszelkich starań w ramach przepisów ustawowych i wykonawczych, stosowanych na terytorium każdej ze Stron w celu ułatwienia wjazdu, pobytu i wyjazdu ze swego terytorium osobom uczestniczącym we współpracy, przywożenia i wywożenia materiałów, danych i sprzętu wykorzystywanych do celów tej współpracy określonych przez Strony na mocy postanowień niniejszej Umowy.
Artykuł 9
Upowszechnianie i wykorzystywanie informacji
Jednostki badawcze mające siedzibę w Argentynie, które uczestniczą w realizacji wspólnotowych projektów BRT, przestrzegają w odniesieniu do własności, upowszechniania i wykorzystywania informacji oraz w odniesieniu do własności intelektualnej, wynikającej z tego uczestnictwa, zasad upowszechniania wyników badań programów specjalnych BRT, a także postanowień załącznika do niniejszej Umowy.
Jednostki badawcze prowadzące działalność gospodarczą na terytorium Wspólnoty, uczestniczące w argentyńskich projektach BRT, mają w odniesieniu do własności, upowszechniania i wykorzystywania informacji oraz w odniesieniu do własności intelektualnej wynikającej z tego uczestnictwa takie same prawa i obowiązki, jak argentyńskie jednostki badawcze, z zastrzeżeniem postanowień załącznika do niniejszej Umowy.
Załącznik dotyczący prawa własności intelektualnej stanowi integralną część niniejszej Umowy.
Artykuł 10
Terytorialny zakres stosowania
Niniejszą Umowę stosuje się, z jednej strony, do terytoriów, do których ma zastosowanie Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską i na warunkach określonych w tym Traktacie oraz, z drugiej strony, do terytorium Republiki Argentyńskiej.
Artykuł 11
Wejście w życie, zakończenie i rozstrzyganie sporów
a) Niniejsza Umowa wchodzi w życie z dniem wydania ostatniego z pisemnych komunikatów, za pomocą których Strony powiadamiają się wzajemnie o zakończeniu odpowiednich wewnętrznych procedur niezbędnych do wejścia w życie niniejszej Umowy.
b) Niniejsza Umowa zostaje zawarta na okres wstępny pięciu lat i może być automatycznie odnawiana po dokonaniu oceny w trakcie przedostatniego roku każdego z kolejnych pięcioletnich okresów.
c) Niniejsza Umowa może być zmieniona w drodze porozumienia Stron.
Zmiany wchodzą w życie na takich samych zasadach, jak zasady określone w literze a).
d) Niniejsza Umowa może zostać wypowiedziana w dowolnym czasie przez każdą ze Stron z zachowaniem sześciomiesięcznego okresu wypowiedzenia w drodze pisemnego zawiadomienia przekazanego kanałami dyplomatycznymi. Wygaśnięcie lub wypowiedzenie niniejszej Umowy nie wpływa na ważność, okres obowiązywania wszelkich ustaleń zawartych na jej podstawie ani specjalnych praw i obowiązków, które zostały ustanowione zgodnie z załącznikiem.
e) Wątpliwości i spory odnoszące się do interpretacji lub realizacji niniejszej Umowy są rozstrzygane w drodze wzajemnego porozumienia Stron.
W dowód czego, niżej podpisani, należycie w tym celu upoważnieni, złożyli swoje podpisy pod niniejszą Umową.
Umowa
w sprawie współpracy naukowej i technologicznej między Wspólnotą Europejską a Rządem Chińskiej Republiki Ludowej
WSPÓLNOTA EUROPEJSKA (zwana dalej "Wspólnotą"),
z jednej strony, oraz
RZĄD CHIŃSKIEJ REPUBLIKI LUDOWEJ,
z drugiej strony,
zwane dalej "Stronami",
UWZGLĘDNIAJĄC Umowę o współpracy handlowej i gospodarczej między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Chińską Republiką Ludową zawartą w 1985 roku;
UWZGLĘDNIAJĄC znaczenie nauki i technologii dla ich rozwoju gospodarczego i społecznego;
UWZGLĘDNIAJĄC istniejącą współpracę naukową i technologiczną między Wspólnotą a Chinami;
UWZGLĘDNIAJĄC fakt, że Wspólnota i Chiny prowadzą obecnie działania na rzecz badań naukowych i technologii, obejmujące również działania demonstracyjne, w wielu obszarach będących przedmiotem wspólnego zainteresowania oraz że uczestnictwo w działaniach drugiej Strony na rzecz badań naukowych oraz rozwoju oparte na zasadzie wzajemności przyniesie wspólne korzyści;
PRAGNĄC ustanowić formalne ramy współpracy w dziedzinie badań naukowych i technologicznych, która poszerzy i umocni podstawy działań w zakresie współpracy na obszarach będących przedmiotem wspólnego zainteresowania oraz zachęci do stosowania wyników takiej współpracy dla gospodarczej i społecznej korzyści;
BIORĄC POD UWAGĘ, że niniejsza Umowa w sprawie współpracy naukowej i technologicznej mieści się w kontekście całokształtu współpracy między Chinami a Wspólnotą,
UZGODNILI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Cel
Strony zachęcają, rozwijają i ułatwiają działania na rzecz współpracy między Wspólnotą a Chinami w dziedzinach będących przedmiotem wspólnego zainteresowania, w których prowadzą badania i działania na rzecz rozwoju w dziedzinie nauki i technologii.
Artykuł 2
Definicje
Dla celów niniejszej Umowy:
a) "współpraca" oznacza jakiekolwiek działanie, które Strony podejmują lub wspierają zgodnie z niniejszą Umową, jak również wspólne badania naukowe;
b) "informacja" oznacza dane naukowe lub techniczne, wyniki lub metody badań i prac rozwojowych, wynikające ze wspólnych badań naukowych oraz wszelkie inne dane uznane za niezbędne przez uczestników współpracy; w tym także, w razie konieczności, przez Strony Umowy;
c) "własność intelektualna" otrzymuje znaczenie określone w artykule 2 Konwencji ustanawiającej Światową Organizację Własności Intelektualnej, sporządzonej w Sztokholmie dnia 14 lipca 1967 roku;
d) "wspólne badania naukowe" oznaczają badania naukowe, rozwój technologiczny lub demonstracje, wdrażane przy wsparciu finansowym lub bez takiego wsparcia jednej bądź obu Stron, prowadzone przy współdziałaniu uczestników zarówno ze strony Wspólnoty, jaki i Chin i wskazane na piśmie przez Strony lub ich organizacje naukowe i technologiczne oraz agencje wdrażające naukowe programy badawcze, jako wspólne badania naukowe.
W przypadku gdy fundusze na finansowanie pochodzą od jednej ze Stron, takiej kwalifikacji dokonuje ta Strona oraz uczestnik projektu;
e) "uczestnik" lub "jednostki badawcze" oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną, instytut badań lub inny podmiot prawa bądź podmiot prowadzący działalność gospodarczą na terytorium Wspólnoty lub Chin, uczestniczący we współpracy, włącznie z samymi Stronami.
Artykuł 3
Zasady
Współpraca jest prowadzona w oparciu o następujące zasady:
a) wspólnej korzyści opartej o całkowitą równowagę;
b) wzajemnego dostępu do działań w dziedzinie badań i rozwoju technologicznego, podejmowanych przez każdą ze Stron;
c) bieżącej wymiany informacji, które mogą mieć wpływ na współpracę;
d) właściwej ochrony praw własności intelektualnej.
Artykuł 4
Obszary współpracy
Współpraca na mocy niniejszej Umowy obejmuje każdą działalność w zakresie badań naukowych, rozwoju technologicznego i demonstracji, zwaną dalej "BRD", zawartej w pierwszej grupie działań programu ramowego, na mocy artykułu 130g Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską oraz podobne działania BRD w Chinach w odpowiednich dziedzinach naukowych i technologicznych.
Niniejsza Umowa nie ma wpływu na uczestnictwo Chin, jako kraju rozwijającego się, w działalności wspólnotowej w dziedzinie badań naukowych na rzecz rozwoju.
Artykuł 5
Formy współpracy
a) Zgodnie ze stosowanymi politykami, przepisami ustawowymi i wykonawczymi, Strony wspierają w możliwie najszerszym zakresie, udział uczestników we współpracy w ramach niniejszej Umowy, w celu dostarczenia porównywalnych możliwości udziału w prowadzonych przez siebie badaniach naukowych i technologicznych oraz działaniach rozwojowych.
b) Współpraca może przybierać następujące formy:
- udział chińskich jednostek badawczych w projektach BRD w ramach pierwszej grupy działań programu ramowego oraz wzajemnego udziału jednostek badawczych, prowadzących działalność gospodarczą na terytorium Wspólnoty, w chińskich projektach realizowanych w podobnych sektorach BRD.
Takie uczestnictwo podlega zasadom i procedurom mającym zastosowanie do każdej ze Stron,
- wymiana projektów BRD już zrealizowanych zgodnie z procedurami stosowanymi w programach BRD każdej ze Stron,
- wizyt i wymiany naukowców oraz ekspertów technicznych,
- wspólnej organizacji seminariów naukowych, konferencji, sympozjów oraz warsztatów jak również udziału ekspertów w tych działaniach,
- działań skoncentrowanych,
- wymiany i wspólnego wykorzystywania sprzętu i materiałów,
- wymiany informacji na temat przyjętych praktyk, przepisów ustawowych i wykonawczych oraz programów mających znaczenie dla współpracy zgodnie z niniejszą Umową,
- wszelkich innych form zalecanych przez Komitet Sterujący, i uznanych za zgodne z politykami i procedurami stosowanymi przez każdą ze Stron.
Wspólne projekty BRD są realizowane po opracowaniu przez uczestników planu zarządzania technologią wskazanego w Załączniku do niniejszej Umowy.
Artykuł 6
Koordynacja i ułatwianie współpracy
a) Koordynacja i ułatwianie współpracy są prowadzone zgodnie z postanowieniami niniejszej Umowy, ze strony Chin przez Ministerstwo Nauki i Technologii a ze strony Wspólnoty, przez służby Komisji Wspólnot Europejskich, działające jako pełnomocnicy wykonawczy.
b) Pełnomocnicy wykonawczy powołają do celów realizacji niniejszej Umowy Komitet Sterujący do spraw Współpracy BRD, zwany dalej "Komitetem Sterującym"; w skład tego Komitetu wchodzi taka sama liczba urzędowych przedstawicieli każdej ze Stron; Komitet uchwala własny regulamin wewnętrzny.
c) Do zadań Komitetu Sterującego należy:
1. wspieranie i sprawowanie nadzoru nad różnymi formami współpracy, wymienionymi w artykule 4 niniejszej Umowy, jak również tymi, które byłyby realizowane w ramach współpracy BRD na rzecz rozwoju;
2. wskazywanie na następny rok zgodnie z artykułem 5 litera b) tiret pierwsze, wśród potencjalnych sektorów współpracy BRD, tych priorytetowych sektorów lub podsektorów, pozostających w sferze wspólnego zainteresowania, w których pożądana jest współpraca;
3. przedkładanie naukowcom obu Stron propozycji zgodnie z artykułem 5 litera b) tiret drugie, dotyczących wymiany odpowiednich, wzajemnie korzystnych projektów Stron;
4. formułowanie zaleceń zgodnie z artykułem 5 litera b) tiret siódme;
5. doradzanie Stronom w sprawie sposobów pogłębiania i usprawniania współpracy zgodnie z zasadami ustanowionymi w niniejszej Umowie;
6. zapewnienie sprawnego funkcjonowania i realizacji niniejszej Umowy;
7. coroczne dostarczanie Stronom sprawozdania dotyczącego statusu, osiągniętego poziomu i efektywności współpracy podjętej na mocy niniejszej Umowy.
Sprawozdanie będzie przekazywane Wspólnemu Komitetowi ustanowionemu na mocy Umowy o współpracy handlowej i gospodarczej między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Chińską Republiką Ludową zawartej w 1985 roku.
d) Komitet Sterujący, zbiera się co do zasady corocznie, najlepiej przed posiedzeniem Wspólnego Komitetu ustanowionego na mocy Umowy z 1985 roku o współpracy handlowej i gospodarczej między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Chińską Republiką Ludową oraz zgodnie ze wspólnie ustalonym harmonogramem; posiedzenia powinny odbywać się na przemian we Wspólnocie i Chinach.
Posiedzenia nadzwyczajne mogą być organizowane na wniosek każdej ze Stron.
e) Koszty ponoszone przez Komitet Sterujący lub w jego imieniu, pokrywa Strona, której członków takie koszty dotyczą.
Koszty, poza kosztami podróży i zakwaterowania, bezpośrednio związane z posiedzeniami Komitetu Sterującego pokrywa Strona przyjmująca.
Artykuł 7
Finansowanie
a) Współpraca jest uzależniona od dostępności funduszy oraz stosowanych przepisów ustawowych i wykonawczych, polityk i programów Stron.
Poniesione przez uczestników współpracy koszty nie będą prowadziły do jakiegokolwiek transferu funduszy od jednej Strony do drugiej.
b) W przypadku gdy specjalne programy współpracy jednej ze Stron przewidują wsparcie finansowe dla uczestników drugiej Strony, wszelkie takie dotacje, finansowe lub innego rodzaju wkłady wniesione przez jedną Stronę na rzecz uczestników drugiej Strony, przeznaczone na wsparcie tych działań, są zwolnione z podatków i należności celnych, zgodnie przepisami ustawowymi i wykonawczymi stosowanymi na terytorium każdej ze Stron.
Artykuł 8
Przybycie personelu i przywóz urządzeń
Każda ze Stron podejmie wszelkie uzasadnione kroki i dołoży wszelkich starań w ramach przepisów ustawowych i wykonawczych, stosowanych na terytorium każdej ze Stron w celu ułatwienia przybycia, pobytu i opuszczenia swego terytorium osobom uczestniczącym we współpracy, wwozu i wywozu materiałów, danych i sprzętu wykorzystywanych do celów tej współpracy określonych przez Strony na mocy postanowień niniejszej Umowy.
Artykuł 9
Upowszechnianie i wykorzystywanie informacji
Jednostki badawcze mające siedzibę w Chinach, które uczestniczą w realizacji wspólnotowych projektów BRD, przestrzegają w odniesieniu do własności, upowszechniania i wykorzystywania informacji oraz w odniesieniu do własności intelektualnej, wynikającej z tego uczestnictwa, w takim samym stopniu zasad obowiązujących w stosunku do upowszechniania wyników badań, programów szczególnych BRD, jak postanowień Załącznika do niniejszej Umowy.
Jednostki badawcze prowadzące działalność gospodarczą na terytorium Wspólnoty, uczestniczące w chińskich projektach BRD, mają, w odniesieniu do własności, upowszechniania i wykorzystywania informacji oraz w odniesieniu do własności intelektualnej wynikającej z tego uczestnictwa, takie same prawa i obowiązki jak chińskie jednostki badawcze, z zastrzeżeniem postanowień Załącznika do niniejszej Umowy.
Załącznik dotyczący prawa własności intelektualnej stanowi integralną część niniejszej Umowy.
Artykuł 10
Terytorialny zakres stosowania
Niniejsza Umowa ma zastosowanie, z jednej strony, do terytoriów, do których ma zastosowanie Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską i na warunkach określonych w tym Traktacie oraz, z drugiej strony, do terytorium Chińskiej Republiki Ludowej.
Niniejsze postanowienie nie stanowi przeszkody dla współpracy prowadzonej zgodnie z prawem międzynarodowym na pełnym morzu, w przestrzeni kosmicznej lub terytorium państwa trzeciego.
Artykuł 11
Wejście w życie, zakończenie i rozstrzyganie sporów
a) Niniejsza Umowa wchodzi w życie z dniem, w którym Strony notyfikują sobie wzajemnie na piśmie spełnienie odpowiednich procedur wewnętrznych, niezbędnych do wejścia w życie Umowy.
b) Niniejsza Umowa zostaje zawarta na okres wstępny pięciu lat i może być odnawiana w drodze wspólnego porozumienia między Stronami (odnowienie automatyczne) po dokonaniu oceny w trakcie przedostatniego roku każdego z kolejnych pięcioletnich okresów.
c) Niniejsza Umowa może być zmieniona w drodze porozumienia Stron.
Zmiany wchodzą w życie w dniu, w którym Strony notyfikują sobie wzajemnie na piśmie spełnienie odpowiednich procedur wewnętrznych, niezbędnych do tego celu.
d) Niniejsza Umowa może zostać wypowiedziana w dowolnym momencie przez każdą ze Stron w drodze pisemnego zawiadomienia z zachowaniem sześciomiesięcznego okresu wypowiedzenia.
Wygaśnięcie lub wypowiedzenie niniejszej Umowy nie wpływa na ważność, okres obowiązywania wszelkich ustaleń zawartych na mocy niniejszej Umowy, ani praw i obowiązków ustanowionych zgodnie z Załącznikiem.
e) Wszelkie wątpliwości i spory odnoszące się do interpretacji lub realizacji niniejszej Umowy są rozstrzygane w drodze wzajemnego porozumienia Stron.
W dowód czego, niżej podpisani, należycie w tym celu upoważnieni, złożyli swoje podpisy pod niniejszą Umową.
Traktat WIPO o prawie autorskim
(WCT)
Genewa (1996 rok)
Spis treści
Preambuła:
Artykuł 1:
Artykuł 2:
Artykuł 3:
Artykuł 4:
Artykuł 5:
Artykuł 6:
Artykuł 7:
Artykuł 8:
Artykuł 9:
Artykuł 10:
Artykuł 11:
Artykuł 12:
Artykuł 13:
Artykuł 14:
Artykuł 15:
Artykuł 16:
Artykuł 17:
Artykuł 18:
Artykuł 19:
Artykuł 20:
Artykuł 21:
Artykuł 22:
Artykuł 23:
Artykuł 24:
Artykuł 25:
PREAMBUŁA
UMAWIAJĄCE SIĘ STRONY:
PRAGNĄC rozwijać i zapewniać ochronę praw autorów utworów literackich i artystycznych w sposób możliwie najbardziej skuteczny i jednolity,
UZNAJĄC potrzebę wprowadzenia nowych przepisów międzynarodowych oraz sprecyzowania wykładni niektórych przepisów już istniejących w celu znalezienia właściwych rozwiązań problemów wynikających z rozwoju gospodarczego, społecznego, kulturowego i technicznego,
UZNAJĄC głęboki wpływ rozwoju technologii informacyjnych i komunikacyjnych oraz ich wzajemnego przenikania na tworzenie i wykorzystanie utworów literackich i artystycznych,
PODKREŚLAJĄC wyjątkowe znaczenie ochrony prawa autorskiego jako zachęty do twórczości literackiej i artystycznej,
UZNAJĄC potrzebę utrzymania równowagi między prawami autorów i ogólnym interesem publicznym, zwłaszcza w dziedzinie nauczania, badań naukowych i dostępu do informacji, jak temu dano wyraz w Konwencji berneńskiej,
UZGODNIŁY CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Stosunek do Konwencji berneńskiej
1.
Niniejszy Traktat stanowi porozumienie szczególne w rozumieniu artykułu 20 Konwencji berneńskiej o ochronie dzieł literackich i artystycznych, w odniesieniu do Umawiających się Stron, które są państwami należącymi do Związku ustanowionego przez tę Konwencję.
Niniejszy Traktat nie ma żadnych powiązań z innymi porozumieniami poza Konwencją berneńską ani nie narusza praw i obowiązków wynikających z innych porozumień.
2.
Żadne postanowienie niniejszego Traktatu nie uchyla zobowiązań, które Umawiające się Strony podjęły wobec siebie na podstawie Konwencji berneńskiej o ochronie dzieł literackich i artystycznych.
3.
W niniejszym Traktacie przez "Konwencję berneńską" rozumieć należy Akt paryski Konwencji berneńskiej o ochronie dzieł literackich i artystycznych z dnia 24 lipca 1971 roku.
4.
Umawiające się Strony zastosują się do artykułów l do 21 oraz załącznika do Konwencji berneńskiej.
Artykuł 2
Zakres ochrony prawa autorskiego
Ochrona prawa autorskiego obejmuje sposób wyrażenia, a nie idee, procedury, metody działania czy też pojęcia matematyczne jako takie.
Artykuł 3
Zastosowanie artykułów 2 do 6 Konwencji berneńskiej
Umawiające się Strony stosują mutatis mutandis postanowienia artykułów 2 do 6 Konwencji berneńskiej w odniesieniu do ochrony przewidzianej niniejszym Traktatem.
Artykuł 4
Programy komputerowe
Programy komputerowe są chronione jak utwory literackie w rozumieniu artykułu 2 Konwencji berneńskiej.
Ochrona ta odnosi się do programów komputerowych niezależnie od sposobu lub formy wyrażania.
Artykuł 5
Zbiory danych (bazy danych)
Zbiory danych lub innych materiałów, które ze względu na dobór lub układ treści stanowią wytwory intelektu, podlegają jako takie ochronie.
Ochrona ta nie obejmuje danych ani samych materiałów i nie narusza prawa autorskiego do danych lub materiałów zawartych w zbiorze.
Artykuł 6
Prawo wprowadzania do obrotu
1.
Autorom utworów literackich i artystycznych przysługuje wyłączne prawo zezwalania na publiczne udostępnianie oryginału i zwielokrotnionych egzemplarzy utworów drogą sprzedaży lub innej formy przeniesienia własności.
2.
Niniejszy Traktat nie ogranicza swobody Umawiających się Stron określenia ewentualnych warunków, w których następuje wyczerpanie prawa, o którym mowa w ustępie 1, po dokonanej za zezwoleniem autora, pierwszej sprzedaży lub innej formy przeniesienia własności oryginału lub zwielokrotnionego egzemplarza utworu.
Artykuł 7
Prawo najmu
1.
Autorom:
i) programów komputerowych,
ii) utworów kinematograficznych,
iii) utworów utrwalonych na fonogramach, tak jak je definiuje ustawodawstwo krajowe Umawiających się Stron,
przysługuje wyłączne prawo zezwalania na najem publiczności, w celach zarobkowych, oryginału lub zwielokrotnionych egzemplarzy swoich utworów.
2.
Ustępu 1 nie stosuje się do:
i) programów komputerowych, gdy sam program nie jest zasadniczym przedmiotem najmu;
ii) utworów kinematograficznych, chyba że najem w celach zarobkowych doprowadziłby do zakrojonego na szeroką skalę zwielokrotniania tych utworów, poważnie naruszając wyłączne prawo reprodukcji.
3.
Niezależnie od postanowień ustępu 1, Umawiająca się Strona, która w dniu 15 kwietnia 1994 roku stosowała i nadal stosuje system odpowiedniego wynagrodzenia autorów za najem zwielokrotnionych egzemplarzy ich utworów utrwalonych na fonogramach, może utrzymać ten system, pod warunkiem że najem w celach zarobkowych utworów utrwalonych na fonogramach nie narusza w sposób istotny wyłącznego autorskiego prawa reprodukcji.
Artykuł 8
Prawo publicznego komunikowania
Nie naruszając postanowień artykułów 11 ustęp 1 punkt ii), 11a ustęp 1 punkty i) i ii), 11b ustęp 1 punkt ii), 14 ustęp 1 punkt ii) i 14a ustęp 1 Konwencji berneńskiej, autorom utworów literackich i artystycznych przysługuje wyłączne prawo zezwalania na publiczne komunikowanie swoich utworów drogą przewodową lub bezprzewodową, w tym publiczne udostępnianie utworów w taki sposób, aby każdy mógł mieć do nich dostęp w miejscu i czasie przez siebie wybranym.
Artykuł 9
Czas trwania ochrony utworów fotograficznych
Umawiające się Strony nie będą stosowały postanowień zawartych w artykule 7 ustęp 4 Konwencji berneńskiej do utworów fotograficznych.
Artykuł 10
Ograniczenia i wyjątki
1.
Umawiające się Strony mogą w pewnych szczególnych przypadkach wprowadzić w swoich ustawodawstwach ograniczenia i wyjątki od praw przyznanych autorom utworów literackich i artystycznych na mocy niniejszego Traktatu, nienaruszających normalnego korzystania z utworu i nieprzynoszących nieuzasadnionego uszczerbku prawowitym interesom autora.
2.
Stosując Konwencję berneńską, Umawiające się Strony zawężają wszystkie ograniczenia i wyjątki od praw przez nią przyznanych do określonych przypadków szczególnych, które nie naruszają normalnego korzystania z utworu i nie przynoszą nieuzasadnionego uszczerbku prawowitym interesom autora.
Artykuł 11
Zobowiązania dotyczące środków technicznych
Umawiające się Strony zapewnią właściwą ochronę prawną oraz skuteczne środki prawne przeciwko obchodzeniu skutecznych środków technicznych stosowanych przez autorów w związku z wykonywaniem praw na podstawie niniejszego Traktatu lub Konwencji berneńskiej i ograniczających podejmowanie wobec ich utworów działań, na które oni nie udzielili zezwolenia albo które nie są prawnie dozwolone.
Artykuł 12
Zobowiązania dotyczące informacji o zarządzaniu prawami
1.
Umawiające się Strony zapewnią odpowiednie i skuteczne środki prawne przeciwko każdemu, kto świadomie dopuszcza się jednego z następujących czynów, wiedząc lub – gdy chodzi o środki cywilnoprawne – mając w danych okolicznościach uzasadnione podstawy, by wiedzieć, że czyn ten spowoduje, umożliwi, ułatwi lub ukryje naruszenie któregokolwiek prawa przewidzianego niniejszym Traktatem lub Konwencją berneńską:
i) usuwanie lub zmiana, bez zezwolenia, jakichkolwiek podanych w formie elektronicznej informacji o zarządzaniu prawami;
ii) wprowadzanie do obrotu, wwóz celem wprowadzania do obrotu, nadawania lub publicznego komunikowania bez zezwolenia utworów lub zwielokrotnionych egzemplarzy utworów, wiedząc, że podane w formie elektronicznej informacje o zarządzaniu prawami zostały usunięte lub zmienione bez zezwolenia.
2.
Przez użyte w niniejszym artykule wyrażenie "informacje o zarządzaniu prawami" rozumieć należy informacje pozwalające zidentyfikować utwór, autora utworu, uprawnionego do utworu z jakiegokolwiek tytułu lub informacji o warunkach korzystania z utworu oraz numery lub kody przedstawiające taką informację, gdy którykolwiek z tych elementów informacji dołączony jest do zwielokrotnionego egzemplarza utworu lub występuje w związku z publicznym komunikowaniem utworu.
Artykuł 13
Zastosowanie
Umawiające się Strony będą stosowały postanowienia artykułu 18 Konwencji berneńskiej do wszystkich dóbr chronionych niniejszym Traktatem.
Artykuł 14
Dochodzenie i egzekwowanie praw
1.
Umawiające się Strony zobowiązują się do przyjęcia, zgodnie ze swoimi systemami prawnymi, środków koniecznych do zapewnienia stosowania niniejszego Traktatu.
2.
Umawiające się Strony zapewnią w swoich ustawodawstwach dostępność procedur dochodzenia i egzekwowania praw przyznanych niniejszym Traktatem, tak aby umożliwić skuteczne działania przeciwko naruszeniom wymierzonym w te prawa, w tym środki doraźne zapobiegające naruszeniom i środki odstraszające od dalszych naruszeń.
Artykuł 15
Zgromadzenie
1. a) Umawiające się Strony powołują Zgromadzenie.
b) Każda z Umawiających się Stron reprezentowana jest przez jednego delegata, któremu mogą towarzyszyć zastępcy, doradcy i eksperci.
c) Wydatki każdej delegacji ponosi Umawiająca się Strona, która delegację wyznaczyła.
Zgromadzenie może wystąpić do Światowej Organizacji Własności Intelektualnej (zwanej dalej WIPO) o przyznanie pomocy finansowej w celu ułatwienia udziału delegacji Umawiających się Stron, które, zgodnie z przyjętą praktyką Zgromadzenia Ogólnego Narodów Zjednoczonych, uważane są za kraje rozwijające się lub które są krajami przechodzącymi do systemu gospodarki rynkowej.
2. a) Zgromadzenie rozpatruje sprawy dotyczące utrzymania i rozwoju niniejszego Traktatu oraz jego stosowania i działania.
b) Zgromadzenie wykonuje funkcje przyznane mu zgodnie z artykułem 17 ustęp 2 co do uznania niektórych organizacji międzyrządowych jako stron niniejszego Traktatu.
c) Zgromadzenie decyduje o zwołaniu konferencji dyplomatycznej celem dokonania rewizji niniejszego Traktatu i wydaje Dyrektorowi Generalnemu WIPO instrukcje celem przygotowania takiej konferencji.
3. a) Każda z Umawiających się Stron będąca państwem dysponuje jednym głosem i głosuje tylko w swoim własnym imieniu.
b) Każda z Umawiających się Stron będąca organizacją międzyrządową może brać udział w głosowaniu zamiast swoich Państw Członkowskich, dysponując liczbą głosów równą liczbie swoich Państw Członkowskich, które są stronami niniejszego Traktatu.
Żadna organizacja międzyrządowa nie bierze udziału w głosowaniu, jeśli jedno z jej Państw Członkowskich korzysta ze swojego prawa głosu, i odwrotnie.
4.
Raz na dwa lata Zgromadzenie zbiera się na sesję zwyczajną zwoływaną przez Dyrektora Generalnego WIPO.
5.
Zgromadzenie ustanawia swój regulamin wewnętrzny, zawierający między innymi przepisy dotyczące: zwoływania sesji nadzwyczajnej, wymaganego kworum oraz, z zastrzeżeniem postanowień niniejszego Traktatu, większości wymaganej w przypadku różnego rodzaju decyzji.
Artykuł 16
Biuro Międzynarodowe
Biuro Międzynarodowe WIPO realizuje zadania administracyjne wynikające z niniejszego Traktatu.
Artykuł 17
Strony Traktatu
1.
Każde Państwo Członkowskie WIPO może zostać stroną niniejszego Traktatu.
2.
Zgromadzenie może podjąć decyzję o dopuszczeniu do uzyskania statusu Strony niniejszego Traktatu każdej organizacji międzyrządowej, która oświadczy, że jest właściwa w sprawach uregulowanych niniejszym Traktatem i ma w tym zakresie własne ustawodawstwo wiążące wszystkie jej Państwa Członkowskie oraz że, zgodnie ze swymi wewnętrznymi regułami proceduralnymi, jest należycie upoważniona do zostania stroną niniejszego Traktatu.
3.
Wspólnota Europejska, złożywszy podczas konferencji dyplomatycznej, która dokonała przyjęcia niniejszego Traktatu, oświadczenie, o którym mowa w ustępie poprzednim, może stać się stroną niniejszego Traktatu.
Artykuł 18
Prawa i obowiązki wynikające z Traktatu
Z zastrzeżeniem odrębnego postanowienia wyraźnie sformułowanego w niniejszym Traktacie, każda z Umawiających się Stron korzysta z pełni praw i przyjmuje na siebie wszystkie obowiązki wynikające z niniejszego Traktatu.
Artykuł 19
Podpisanie Traktatu
Niniejszy Traktat jest otwarty do podpisu do dnia 31 grudnia 1997 roku i może zostać podpisany przez każde Państwo Członkowskie WIPO oraz przez Wspólnotę Europejską.
Artykuł 20
Wejście w życie Traktatu
Niniejszy Traktat wchodzi w życie po upływie trzech miesięcy od złożenia przez państwa u Dyrektora Generalnego WIPO 30 dokumentów ratyfikacyjnych lub przystąpienia.
Artykuł 21
Data uzyskania statusu strony Traktatu
Niniejszy Traktat wiąże:
i) 30 państw, o których mowa w artykule 20, od daty wejścia w życie niniejszego Traktatu;
ii) każde inne państwo po upływie trzech miesięcy od daty złożenia przez to państwo dokumentu Dyrektorowi Generalnemu WIPO;
iii) Wspólnotę Europejską, po upływie trzech miesięcy od złożenia dokumentu ratyfikacyjnego lub przystąpienia, jeśli dokument ten złożony został po wejściu w życie niniejszego Traktatu, zgodnie z artykułem 20, lub trzech miesięcy od daty wejścia w życie niniejszego Traktatu, jeśli dokument ten został złożony przed wejściem w życie niniejszego Traktatu;
iv) każdą inną organizację międzyrządową, która została dopuszczona do uzyskania statusu Strony niniejszego Traktatu, po upływie trzech miesięcy od złożenia dokumentu przystąpienia.
Artykuł 22
Wyłączenie zastrzeżeń do Traktatu
Żadne zastrzeżenie do niniejszego Traktatu nie jest dopuszczalne.
Artykuł 23
Wypowiedzenie Traktatu
Każda z Umawiających się Stron może wypowiedzieć niniejszy Traktat w drodze notyfikacji skierowanej do Dyrektora Generalnego WIPO.
Wypowiedzenie wchodzi w życie po upływie roku od daty otrzymania notyfikacji przez Dyrektora Generalnego.
Artykuł 24
Języki Traktatu
1.
Niniejszy Traktat zostaje sporządzony w jednym egzemplarzu oryginalnym w językach angielskim, arabskim, chińskim, francuskim, rosyjskim i hiszpańskim, przy czym każda z tych wersji jest jednakowo autentyczna.
2.
Tekst oficjalny w jakimkolwiek innym języku niż wymienione w ustępie 1 jest sporządzany przez Dyrektora Generalnego WIPO na wniosek zainteresowanej strony, po konsultacji ze wszystkimi pozostałymi zainteresowanymi stronami.
W rozumieniu niniejszego ustępu przez "zainteresowaną stronę" rozumie się każde Państwo Członkowskie WIPO, którego języka urzędowego lub jednego z języków urzędowych to dotyczy, jak również Wspólnotę Europejską i każdą inną organizację międzyrządową, która może stać się stroną niniejszego Traktatu, jeśli dotyczy to jednego z jej języków oficjalnych.
Artykuł 25
Depozytariusz
Depozytariuszem niniejszego Traktatu jest Dyrektor Generalny WIPO.
--------------------------------------------------
UZGODNIONE DEKLARACJE DO TRAKTATU WIPO O PRAWIE AUTORSKIM przyjęte przez Konferencją Dyplomatyczną dnia 20 grudnia 1996 roku
Dotyczy artykułu 1 ustęp 4
Prawo reprodukcji, o którym mowa w artykule 9 Konwencji berneńskiej, jak też wyjątki w nim dopuszczone, znajdują pełne zastosowanie w warunkach użycia techniki cyfrowej, w szczególności do korzystania z utworów w formie cyfrowej.
Rozumie się, że przechowywanie w formie cyfrowej utworu chronionego na nośniku elektronicznym stanowi reprodukcję w rozumieniu artykułu 9 Konwencji berneńskiej.
Dotyczy artykułu 3
Rozumie się, że na użytek artykułu 3 niniejszego Traktatu wyrażenie "państwo należące do Związku", występujące w artykułach 2 do 6 Konwencji berneńskiej, oznacza jedną z Umawiających się Stron niniejszego Traktatu, przy stosowaniu tych artykułów Konwencji berneńskiej w związku z ochroną przewidzianą niniejszym Traktatem. Rozumie się również, że wyrażenie "państwo nienależące do Związku", w tych artykułach Konwencji, oznacza w takich samych warunkach kraj, który nie jest Umawiającą się Stroną niniejszego Traktatu oraz że wyrażenie "niniejsza Konwencja" w artykułach 2 ustęp 8, 2a ustępy 2, 3, 4 i 5 Konwencji berneńskiej oznacza Konwencję berneńską i niniejszy Traktat. Rozumie się, że sformułowanie "obywatel jednego z państw należących do Związku" w artykułach 3 do 6 Konwencji oznacza przy zastosowaniu tych artykułów do niniejszego Traktatu w odniesieniu do organizacji międzynarodowej będącej Umawiającą się Stroną niniejszego Traktatu, obywatela jednego z państw członkowskich tej organizacji.
Dotyczy artykułu 4
Zakres ochrony programów komputerowych na podstawie artykułu 4 niniejszego Traktatu, w związku z artykułem 2, jest zgodny z artykułem 2 Konwencji berneńskiej i jest równoważny odpowiednim postanowieniom Porozumienia TRIPS.
Dotyczy artykułu 5
Zakres ochrony zbiorów danych (banków danych) na podstawie artykułu 5 niniejszego Traktatu w związku z artykułem 2 jest zgodny z artykułem 2 Konwencji berneńskiej i jest równoważny odpowiednim postanowieniom Porozumienia TRIPS.
Dotyczy artykułów 6 i 7
Używane w tych artykułach wyrażenia "zwielokrotnione egzemplarze" i "oryginał i zwielokrotnione egzemplarze", w kontekście prawa wprowadzania do obrotu i prawa najmu przewidzianych w tych artykułach, odnoszą się wyłącznie do utrwalonych zwielokrotnionych egzemplarzy, które mogą zostać wprowadzone do obrotu jako przedmioty materialne.
Dotyczy artykułu 7
Rozumie się, że zobowiązanie przewidziane w artykule 7 ustęp 1 nie wymaga od Umawiającej się Strony przyznania wyłącznego prawa najmu w celach zarobkowych autorom, którym według ustawodawstwa tej Umawiającej się Strony nie przysługuje prawo w odniesieniu do fonogramów. Rozumie się, że zobowiązanie to jest zgodne z artykułem 14 ustęp 4 Porozumienia TRIPS.
Dotyczy artykułu 8
Rozumie się, że postawienie jedynie do dyspozycji urządzeń umożliwiających komunikowanie lub jego przeprowadzenie, samo w sobie nie stanowi komunikowania w rozumieniu niniejszego Traktatu lub Konwencji berneńskiej.
Ponadto rozumie się, że artykuł 8 nie wyklucza stosowania przez Umawiające się Strony artykułu 11a ustęp 2.
Dotyczy artykułu 10
Rozumie się, że postanowienia artykułu 10 zezwalają Umawiającym się Stronom, w warunkach użycia techniki cyfrowej, na utrzymanie i odpowiednie poszerzenie przewidzianych w ich ustawodawstwach krajowych ograniczeń i wyjątków, które zostały uznane za możliwe do przyjęcia na podstawie Konwencji berneńskiej.
Podobnie rozumie się, że postanowienia te zezwalają Umawiającym się Stronom na ustanowienie nowych wyjątków i ograniczeń, właściwych w warunkach sieci cyfrowych.
Rozumie się również, że artykuł 10 ustęp 2 nie zmniejsza ani nie zwiększa zakresu stosowania ograniczeń i wyjątków dozwolonych Konwencją berneńską.
Dotyczy artykułu 12
Rozumie się, że wyrażenie "naruszenie któregokolwiek prawa przewidzianego niniejszym Traktatem lub Konwencją berneńską" dotyczy zarówno praw wyłącznych, jak i praw do wynagrodzenia.
Rozumie się ponadto, że Umawiające się Strony nie powołają się na ten artykuł celem stworzenia lub wdrożenia systemu zarządzanie prawami, który narzucałby formalności niedozwolone przez Konwencję berneńską lub niniejszy Traktat, uniemożliwiając swobodny przepływ towarów i utrudniając korzystanie z praw przyznanych niniejszym Traktatem.
--------------------------------------------------
Traktat WIPO o wykonaniach artystycznych i fonogramach
(WPPT)
Genewa (1996)
Spis treści
Preambuła
ROZDZIAŁ I
Artykuł 1
Artykuł 2
Artykuł 3
Artykuł 4
ROZDZIAŁ II
Artykuł 5
Artykuł 6
Artykuł 7
Artykuł 8
Artykuł 9
Artykuł 10
ROZDZIAŁ III
Artykuł 11
Artykuł 12
Artykuł 13
Artykuł 14
ROZDZIAŁ IV
Artykuł 15
Artykuł 16
Artykuł 17
Artykuł 18
Artykuł 19
Artykuł 20
Artykuł 21
Artykuł 22
Artykuł 23
ROZDZIAŁ V
Artykuł 24
Artykuł 25
Artykuł 26
Artykuł 27
Artykuł 28
Artykuł 29
Artykuł 30
Artykuł 31
Artykuł 32
Artykuł 33
PREAMBUŁA
UMAWIAJĄCE SIĘ STRONY,
PRAGNĄC rozwijać i zapewniać ochronę praw artystów wykonawców i producentów fonogramów w sposób możliwie najbardziej skuteczny i jednolity,
UZNAJĄC potrzebę wprowadzenia nowych postanowień międzynarodowych celem znalezienia właściwych rozwiązań problemów wynikających z rozwoju gospodarczego, społecznego, kulturowego i technicznego,
UZNAJĄC głęboki wpływ rozwoju technologii informacyjnych i komunikacyjnych oraz ich wzajemnego przenikania na produkcję i wykorzystanie artystycznych wykonań i fonogramów,
UZNAJĄC potrzebę utrzymania równowagi między prawami artystów wykonawców i producentów fonogramów i ogólnym interesem publicznym, w szczególności w dziedzinie nauczania, badań naukowych i dostępu do informacji,
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
ROZDZIAŁ I
POSTANOWIENIA OGÓLNE
Artykuł 1
Stosunek do innych konwencji
1.
Żadne postanowienie niniejszego Traktatu nie uchyla zobowiązań, które Umawiające się Strony podjęły wobec siebie na podstawie Międzynarodowej konwencji o ochronie artystów wykonawców, producentów fonogramów oraz organizacji nadawczych, sporządzonej w Rzymie w dniu 26 października 1961 roku (zwaną dalej "Konwencją rzymską").
2.
Ochrona przyznana na podstawie niniejszego Traktatu nie narusza i nie ma żadnego wpływu na ochronę praw autorskich do utworów literackich i artystycznych.
Wskutek tego żadne postanowienie niniejszego Traktatu nie może być interpretowane jako naruszające taką ochronę.
3.
Niniejszy Traktat nie ma żadnego związku z innymi porozumieniami ani nie narusza praw i obowiązków wynikających z innych porozumień.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszego Traktatu:
a) "artyści wykonawcy" to aktorzy, piosenkarze, muzycy, tancerze i inne osoby, które grają, śpiewają, wygłaszają, deklamują, występują, interpretują lub w inny sposób wykonują utwory literackie, artystyczne bądź dzieła sztuki ludowej;
b) "fonogram" oznacza utrwalenie dźwięków artystycznego wykonania lub innych dźwięków lub reprezentacji dźwięków, w inny sposób niż w formie utrwalenia włączonego do utworu kinematograficznego lub audiowizualnego;
c) "utrwalenie" oznacza zapis dźwięków lub ich reprezentacji, z którego mogą być postrzegane, kopiowane i przekazywane za pomocą odpowiednich urządzeń;
d) "producent fonogramu" oznacza osobę fizyczną lub osobę prawną, która podejmuje inicjatywę i ponosi odpowiedzialność za pierwsze utrwalenie dźwięków wykonania lub innych dźwięków, a także ich reprezentacji;
e) "opublikowanie" utrwalonego wykonania lub fonogramu oznacza publiczne zaoferowanie zwielokrotnionego egzemplarza utrwalonego wykonania lub fonogramu za zgodą osoby uprawnionej, pod warunkiem że zwielokrotnione egzemplarze są oferowane publicznie w rozsądnych ilościach;
f) "nadawanie" oznacza bezprzewodowe przekazywanie dźwięków do odbioru publicznego lub też obrazów i dźwięków lub ich reprezentacji; termin ten obejmuje także przekaz satelitarny lub przekaz za pomocą kodowanych sygnałów, jeśli urządzenia dekodujące są udostępnione publiczności przez tę samą organizację nadawczą lub za jej zgodą;
g) "publiczne komunikowanie" wykonania lub fonogramu oznacza publiczne przekazywanie dźwięków wykonania lub dźwięków lub reprezentacji dźwięków utrwalonych na fonogramie w jakikolwiek sposób inny niż nadawanie.
Do celów artykułu 15 "publiczne komunikowanie" obejmuje także publiczne odtwarzanie dźwięków lub ich reprezentacji utrwalonych na fonogramie.
Artykuł 3
Osoby objęte ochroną przez Traktat
1.
Umawiające się Strony udzielą ochrony przewidzianej w niniejszym Traktacie artystom wykonawcom i producentom fonogramów będącym obywatelami innych Umawiających się Stron.
2.
Przez obywateli innych Umawiających się Stron rozumie się tych artystów wykonawców lub producentów fonogramów, którzy spełnialiby kryteria konieczne dla uzyskania ochrony przewidzianej Konwencją rzymską, gdyby wszystkie Umawiające się Strony niniejszego Traktatu były umawiającymi się stronami tej Konwencji.
W odniesieniu do koniecznych kryteriów ochrony Umawiające się Strony stosują odpowiednie definicje z artykułu 2 niniejszego Traktatu.
3.
Każda Umawiająca się Strona korzystająca z możliwości określonych w artykule 5 ustęp 3 Konwencji rzymskiej lub, do celów artykułu 5 tejże Konwencji, korzystająca z jej artykułu 17 składa w trybie przewidzianym w tych postanowieniach notyfikację dyrektorowi Generalnemu Światowej Organizacji Własności Intelektualnej (WIPO).
Artykuł 4
Traktowanie narodowe
1.
Każda Umawiająca się Strona zapewni obywatelom innych Umawiających się Stron, zgodnie z definicją z artykułu 3 ustęp 2, takie traktowanie, jakie zapewnia swoim obywatelom w odniesieniu do praw wyłącznych przyznanych niniejszym Traktatem oraz prawa do godziwego wynagrodzenia przewidzianego w artykule 15 niniejszego Traktatu.
2.
Zobowiązania określonego w ustępie 1 nie stosuje się w przypadku, gdy inna Umawiająca się Strona korzysta z zastrzeżeń dopuszczonych zgodnie z artykułem 15 ustęp 3 niniejszego Traktatu.
ROZDZIAŁ II
PRAWA ARTYSTÓW WYKONAWCÓW
Artykuł 5
Prawa osobiste artystów wykonawców
1.
Niezależnie od praw majątkowych artysty wykonawcy, a nawet po przekazaniu tych praw artysta wykonawca ma, w odniesieniu do swoich artystycznych wykonań dźwiękowych na żywo oraz do artystycznych wykonań utrwalonych na fonogramach, prawo do żądania identyfikowania go jako artysty wykonawcy swoich artystycznych wykonań, z wyjątkiem przypadków, gdy pominięcie jest spowodowane sposobem korzystania z danego artystycznego wykonania; oraz do sprzeciwiania się jakimkolwiek zniekształceniom, okrojeniom bądź innym modyfikacjom jego artystycznego wykonania, które mogłyby naruszać jego dobre imię.
2.
Prawa przyznane artyście wykonawcy w ustępie 1 zostają utrzymane także po jego śmierci, przynajmniej do czasu wygaśnięcia praw majątkowych, i są wykonywane przez osoby lub instytucje upoważnione na mocy ustawodawstwa Umawiającej się Strony, gdzie dochodzi się ochrony.
Jednakże te Umawiające się Strony, których ustawodawstwo w momencie ratyfikacji lub przystąpienia do niniejszego Traktatu nie zapewnia po śmierci artysty wykonawcy ochrony wszystkich praw określonych w poprzednim ustępie, mogą przewidzieć, że niektóre z tych praw po śmierci artysty wykonawcy nie będą utrzymane w mocy.
3.
Środki prawne zabezpieczające prawa przyznane w niniejszym artykule są regulowane przez ustawodawstwo tej z Umawiających się Stron, gdzie dochodzi się ochrony.
Artykuł 6
Prawa majątkowe artystów wykonawców do ich nieutrwalonych artystycznych wykonań
Artystom wykonawcom przysługuje wyłączne prawo zezwalania, w odniesieniu do ich artystycznych wykonań, na:
i) nadawanie i publiczne komunikowanie ich nieutrwalonych artystycznych wykonań, z wyjątkiem sytuacji, gdy artystyczne wykonanie jest już nadanym artystycznym wykonaniem; oraz
ii) utrwalanie ich nieutrwalonych artystycznych wykonań.
Artykuł 7
Prawo zwielokrotniania
Artystom wykonawcom przysługuje wyłączne prawo zezwalania na bezpośrednie lub pośrednie zwielokrotnianie ich artystycznych wykonań utrwalonych na fonogramach, w jakikolwiek sposób i w jakiejkolwiek formie.
Artykuł 8
Prawo wprowadzania do obrotu
1.
Artystom wykonawcom przysługuje wyłączne prawo zezwalania na publiczne udostępnianie oryginału i zwielokrotnionych egzemplarzy artystycznych wykonań utrwalonych na fonogramach drogą sprzedaży lub innej formy przeniesienia własności.
2.
Niniejszy Traktat nie ogranicza swobody Umawiających się Stron określenia ewentualnych warunków, w których następuje wyczerpanie prawa z ustępu 1 po dokonanej za zezwoleniem artysty wykonawcy, pierwszej sprzedaży lub innej formie przeniesienia własności oryginału lub zwielokrotnionego egzemplarza utrwalonego artystycznego wykonania.
Artykuł 9
Prawo najmu
1.
Artystom wykonawcom przysługuje wyłączne prawo zezwalania na najem publiczności w celach zarobkowych oryginału lub zwielokrotnionych egzemplarzy swoich artystycznych wykonań utrwalonych na fonogramach, tak jak definiuje je ustawodawstwo krajowe Umawiających się Stron, nawet po ich wprowadzeniu do obrotu za zgodą artysty wykonawcy lub na podstawie jego zgody.
2.
Niezależnie od postanowień ustępu 1, Umawiająca się Strona, która w dniu 15 kwietnia 1994 roku stosowała i nadal stosuje system godziwego wynagrodzenia artystów wykonawców za najem zwielokrotnionych egzemplarzy ich artystycznych wykonań utrwalonych na fonogramach, może utrzymać ten system, pod warunkiem że najem w celach zarobkowych fonogramów nie narusza w sposób istotny przysługującego artystom wykonawcom wyłącznego prawa zwielokrotniania.
Artykuł 10
Prawo publicznego udostępniania utrwalonych artystycznych wykonań
Artystom wykonawcom przysługuje wyłączne prawo zezwalania na udostępnianie publiczne swoich artystycznych wykonań utrwalonych na fonogramach drogą przewodową lub bezprzewodową w taki sposób, aby każdy mógł mieć do nich dostęp w miejscu i czasie przez siebie wybranym.
ROZDZIAŁ III
PRAWA PRODUCENTÓW FONOGRAMÓW
Artykuł 11
Prawo zwielokrotniania
Producentom fonogramów przysługuje wyłączne prawo zezwalania na bezpośrednie lub pośrednie zwielokrotnianie ich fonogramów, w jakikolwiek sposób i w jakiejkolwiek formie.
Artykuł 12
Prawo wprowadzania do obrotu
1.
Producentom fonogramów przysługuje wyłączne prawo zezwalania na publiczne udostępnianie oryginału i zwielokrotnionych egzemplarzy ich fonogramów drogą sprzedaży lub innej formy przeniesienia własności.
2.
Niniejszy Traktat nie ogranicza swobody Umawiających się Stron określenia ewentualnych warunków, w których następuje wyczerpanie prawa z ustępu 1 po dokonanej za zezwoleniem producenta fonogramu pierwszej sprzedaży lub innej formie przeniesienia własności oryginału lub zwielokrotnionego egzemplarza fonogramu.
Artykuł 13
Prawo najmu
1.
Producentom fonogramów przysługuje wyłączne prawo zezwalania na najem publiczności w celach zarobkowych oryginału lub zwielokrotnionych egzemplarzy swoich fonogramów, nawet po ich wprowadzeniu do obrotu za zgodą producenta lub na podstawie jego zgody.
2.
Niezależnie od postanowień ustępu 1, Umawiająca się Strona, która w dniu 15 kwietnia 1994 roku stosowała i nadal stosuje system godziwego wynagrodzenia producentów fonogramów za najem zwielokrotnionych egzemplarzy ich fonogramów, może utrzymać ten system, pod warunkiem że najem w celach zarobkowych fonogramów nie narusza w sposób istotny przysługującego producentom fonogramów wyłącznego prawa zwielokrotniania.
Artykuł 14
Prawo publicznego udostępniania fonogramów
Producentom fonogramów przysługuje wyłączne prawo zezwalania na udostępnianie publiczne swoich fonogramów drogą przewodową lub bezprzewodową w taki sposób, aby każdy mógł mieć do nich dostęp w miejscu i czasie przez siebie wybranym.
ROZDZIAŁ IV
POSTANOWIENIA WSPÓLNE
Artykuł 15
Prawo do wynagrodzenia za nadania i komunikowanie publiczności
1.
Artystom wykonawcom i producentom fonogramów przysługuje prawo do jednorazowego godziwego wynagrodzenia za bezpośrednie lub pośrednie korzystanie z fonogramów opublikowanych w celach zarobkowych poprzez nadawanie lub jakiekolwiek publiczne komunikowanie.
2.
Umawiające się Strony mogą postanowić w swoich ustawodawstwach krajowych, że jednorazowego godziwego wynagrodzenia od użytkownika dochodzi artysta wykonawca lub producent fonogramu, lub jeden i drugi.
Umawiające się Strony mogą przyjąć ustawodawstwo krajowe określające, w przypadku braku umowy między artystą wykonawcą a producentem fonogramów warunki, zgodnie z którymi artyści wykonawcy i producenci fonogramów dzielą jednorazowe godziwe wynagrodzenie.
3.
Każda Umawiająca się Strona, składając notyfikację dyrektorowi Generalnemu WIPO, może oświadczyć, że będzie stosować postanowienia ustępu 1 tylko w odniesieniu do niektórych form wykorzystania, lub też w inny sposób ograniczy zakres jego zastosowania, lub też w ogóle nie będzie stosować tych postanowień.
4.
Do celów niniejszego artykułu fonogramy udostępnione publicznie, drogą przewodową lub bezprzewodową, w taki sposób, aby każdy mógł mieć do nich dostęp w miejscu i w czasie przez siebie wybranym, traktuje się, jakby były opublikowane w celach komercyjnych.
Artykuł 16
Ograniczenia i wyjątki
1.
Umawiające się Strony mogą w pewnych szczególnych przypadkach przewidzieć w swoich ustawodawstwach wprowadzenie tych samych ograniczeń i wyjątków w odniesieniu do ochrony artystów wykonawców i producentów fonogramów, jakie ich ustawodawstwo przewiduje w związku z ochroną praw autorskich do utworów literackich i artystycznych.
2.
Umawiające się Strony zawężają wszelkie ograniczenia i wyjątki od praw przewidzianych w niniejszym Traktacie, do określonych szczególnych przypadków, które nie naruszają normalnego korzystania z artystycznego wykonania lub fonogramu i nie przynoszą nieuzasadnionego uszczerbku zasadnym interesom artysty wykonawcy lub producenta fonogramu.
Artykuł 17
Czas trwania ochrony
1.
Czas ochrony udzielonej artystom wykonawcom zgodnie z niniejszym Traktatem trwa co najmniej do końca okresu 50 lat liczonego od końca roku, w którym artystyczne wykonanie zostało utrwalone na fonogramie.
2.
Czas ochrony udzielonej producentom fonogramów zgodnie z niniejszym Traktatem trwa co najmniej do końca okresu 50 lat liczonego od końca roku, w którym fonogram opublikowano, zaś w przypadku braku takiej publikacji – w ciągu 50 lat od utrwalenia fonogramu, 50 lat od końca roku, w którym dokonano utrwalenia.
Artykuł 18
Zobowiązania dotyczące środków technicznych
Umawiające się Strony zapewniają właściwą ochronę prawną oraz skuteczne środki prawne przeciwko obchodzeniu skutecznych środków technicznych stosowanych przez artystów wykonawców i producentów fonogramów w związku z wykonywaniem praw na podstawie niniejszego Traktatu i ograniczających podejmowanie wobec ich artystycznych wykonań lub fonogramów działań, na które oni nie udzielili zezwolenia albo które nie są prawnie dozwolone.
Artykuł 19
Zobowiązania dotyczące informacji o zarządzaniu prawami
1.
Umawiające się Strony zapewniają odpowiednie i skuteczne środki prawne przeciwko każdemu, kto świadomie dopuszcza się jednego z następujących czynów, wiedząc lub – gdy chodzi o środki cywilnoprawne – mając w danych okolicznościach uzasadnione podstawy, by wiedzieć, że czyn ten spowoduje, umożliwi, ułatwi lub ukryje naruszenie któregokolwiek prawa przewidzianego niniejszym Traktatem:
i) usuwania lub zmiany, bez zezwolenia, jakichkolwiek podanych w formie elektronicznej informacji o zarządzaniu prawami;
ii) wprowadzania do obrotu, wwozu celem wprowadzania do obrotu, nadawania lub publicznego komunikowania lub udostępniania bez zezwolenia artystycznych wykonań lub zwielokrotnionych utrwaleń artystycznych wykonań lub egzemplarzy fonogramów, wiedząc, że podane w formie elektronicznej informacje o zarządzaniu prawami zostały usunięte lub zmienione bez zezwolenia.
2.
Przez użyte w niniejszym artykule wyrażenie "informacje o zarządzaniu prawami" rozumieć należy informacje pozwalające zidentyfikować artystę wykonawcę, wykonanie artysty wykonawcy, producenta fonogramu, fonogram, uprawnionego do artystycznego wykonania lub fonogramu z jakiegokolwiek tytułu lub informacji o warunkach korzystania z artystycznego wykonania lub fonogramu oraz numery lub kody przedstawiające taką informację, gdy którykolwiek z tych elementów informacji dołączony jest do zwielokrotnionego egzemplarza utrwalonego artystycznego wykonania lub fonogramu lub występuje w związku z publicznym komunikowaniem lub udostępnianiem utrwalonego artystycznego wykonania lub fonogramu.
Artykuł 20
Wymogi formalne
Prawa przewidziane w niniejszym Traktacie przysługują i są wykonywane bez konieczności spełnienia jakichkolwiek wymogów formalnych.
Artykuł 21
Zastrzeżenia
Z wyłączeniem postanowienia artykułu 15 ustęp 3, nie dopuszcza się żadnych zastrzeżeń do niniejszego Traktatu.
Artykuł 22
Zastosowanie
1.
Umawiające się Strony zastosują postanowienia Artykułu 18 Konwencji berneńskiej, mutatis mutandis, do praw artystów wykonawców i producentów fonogramów chronionych niniejszym Traktatem.
2.
Niezależnie od postanowień ustępu 1, Umawiająca się Strona może ograniczyć zastosowanie artykułu 5 niniejszego Traktatu do artystycznych wykonań, które miały miejsce po wejściu w życie niniejszego Traktatu w odniesieniu do tej Strony.
Artykuł 23
Dochodzenie i egzekwowanie praw
1.
Umawiające się strony zobowiązują się do przyjęcia, zgodnie ze swoimi systemami prawnymi, środków koniecznych do zapewnienia stosowania niniejszego Traktatu.
2.
Umawiające się Strony zapewnią w swoich ustawodawstwach dostępność procedur dochodzenia i egzekwowania praw przyznanych niniejszym Traktatem, tak aby umożliwić skuteczne działania przeciwko naruszeniom wymierzonym w te prawa, w tym środki doraźne zapobiegające naruszeniom i środki odstraszające od dalszych naruszeń.
ROZDZIAŁ V
POSTANOWIENIA ADMINISTRACYJNE I KOŃCOWE
Artykuł 24
Zgromadzenie
1. a) Umawiające się Strony powołują Zgromadzenie.
b) Każda z Umawiających się Stron reprezentowana jest przez jednego delegata, któremu mogą towarzyszyć zastępcy, doradcy i eksperci.
c) Wydatki każdej delegacji ponosi Umawiająca się Strona, która delegację wyznaczyła.
Zgromadzenie może wystąpić do WIPO o przyznanie pomocy finansowej celem ułatwienia udziału delegacji Umawiających się Stron, które, zgodnie z przyjętą praktyką Zgromadzenia Ogólnego Narodów Zjednoczonych, uważane są za kraje rozwijające się lub które są krajami przechodzącymi do systemu gospodarki rynkowej.
2. a) Zgromadzenie rozpatruje sprawy dotyczące utrzymania i rozwoju niniejszego Traktatu oraz jego stosowania i działania.
b) Zgromadzenie wykonuje funkcje przyznane mu zgodnie z artykułem 26 ustęp 2 co do uznania niektórych organizacji międzyrządowych jako stron niniejszego Traktatu.
c) Zgromadzenie decyduje o zwołaniu konferencji dyplomatycznej, mającej na celu dokonanie rewizji niniejszego Traktatu i wydaje dyrektorowi Generalnemu WIPO instrukcje celem przygotowania takiej konferencji.
3. a) Każda z Umawiających się Stron będąca państwem dysponuje jednym głosem i głosuje tylko w swoim własnym imieniu.
b) Każda z Umawiających się Stron będąca organizacją międzyrządową może brać udział w głosowaniu zamiast swoich Państw Członkowskich, dysponując liczbą głosów równą liczbie swoich Państw Członkowskich, które są stronami niniejszego Traktatu.
Żadna organizacja międzyrządowa nie bierze udziału w głosowaniu, jeśli jedno z jej Państw Członkowskich korzysta ze swojego prawa głosu, i vice versa.
4.
Raz na dwa lata Zgromadzenie zbiera się na sesję zwyczajną zwoływaną przez dyrektora Generalnego WIPO.
5.
Zgromadzenie ustanawia swój regulamin wewnętrzny, zawierający między innymi postanowienia dotyczące: zwoływania sesji nadzwyczajnej, wymaganego kworum oraz, z zastrzeżeniem postanowień niniejszego Traktatu, większość wymaganą w przypadku różnego rodzaju decyzji.
Artykuł 25
Biuro Międzynarodowe
Biuro Międzynarodowe WIPO realizuje zadania administracyjne wynikające z niniejszego Traktatu.
Artykuł 26
Strony Traktatu
1.
Każde Państwo Członkowskie WIPO może zostać stroną niniejszego Traktatu.
2.
Zgromadzenie może podjąć decyzję o uznaniu jako strony niniejszego Traktatu każdej organizacji międzyrządowej, która oświadczy, że jest właściwa w sprawach uregulowanych niniejszym Traktatem i ma w tym zakresie własne ustawodawstwo wiążące wszystkie jej Państwa Członkowskie oraz że, zgodnie ze swymi wewnętrznymi regułami proceduralnymi, jest należycie upoważniona do zostania stroną niniejszego Traktatu.
3.
Wspólnota Europejska, złożywszy podczas konferencji dyplomatycznej, która dokonała przyjęcia niniejszego Traktatu, oświadczenia określonego w ustępie poprzednim, może stać się stroną niniejszego Traktatu.
Artykuł 27
Prawa i obowiązki wynikające z Traktatu
Z zastrzeżeniem odmiennych postanowień zawartych w niniejszym Traktacie, każda z Umawiających się Stron korzysta z pełni praw i przyjmuje na siebie wszystkie obowiązki wynikające z niniejszego Traktatu.
Artykuł 28
Podpisanie Traktatu
Niniejszy Traktat jest otwarty do podpisu do dnia 31 grudnia 1997 roku i może zostać podpisany przez każde Państwo Członkowskie WIPO oraz przez Wspólnotę Europejską.
Artykuł 29
Wejście w życie Traktatu
Niniejszy Traktat wchodzi w życie po upływie trzech miesięcy od złożenia przez państwa u Dyrektora Generalnego WIPO 30 dokumentów ratyfikacyjnych lub przystąpienia.
Artykuł 30
Data uzyskania statusu strony Traktatu
Niniejszy Traktat wiąże:
i) 30 państw określonych w artykule 29, od daty wejścia w życie niniejszego Traktatu;
ii) każde inne państwo po upływie trzech miesięcy od daty złożenia przez to państwo dokumentu Dyrektorowi Generalnemu WIPO;
iii) Wspólnotę Europejską, po upływie trzech miesięcy od złożenia dokumentu ratyfikacyjnego lub przystąpienia, jeśli dokument ten złożony został po wejściu w życie niniejszego Traktatu, zgodnie z artykułem 29, lub trzech miesięcy od daty wejścia w życie niniejszego Traktatu, jeśli dokument ten został złożony przed wejściem w życie niniejszego Traktatu;
iv) każdą inną organizację międzyrządową, która została uznana jako strona niniejszego Traktatu, po upływie trzech miesięcy od złożenia dokumentu przystąpienia.
Artykuł 31
Wypowiedzenie Traktatu
Każda z Umawiających się Stron może wypowiedzieć niniejszy Traktat drogą notyfikacji skierowanej do dyrektora Generalnego WIPO.
Wypowiedzenie wchodzi w życie po upływie roku od daty otrzymania notyfikacji przez dyrektora Generalnego.
Artykuł 32
Języki Traktatu
1.
Niniejszy Traktat jest sporządzony w jednym egzemplarzu oryginalnym w językach angielskim, arabskim, chińskim, francuskim, rosyjskim i hiszpańskim, przy czym każda z tych wersji jest jednakowo autentyczna.
2.
Tekst urzędowy w jakimkolwiek innym języku niż wymienione w ustępie pierwszym jest sporządzany przez dyrektora Generalnego WIPO na wniosek zainteresowanej strony, po konsultacji ze wszystkimi pozostałymi zainteresowanymi stronami.
W rozumieniu niniejszego ustępu przez "zainteresowaną stronę" rozumie się każde Państwo Członkowskie WIPO, którego języka urzędowego lub jednego z języków urzędowych to dotyczy, jak również Wspólnotę Europejską i każdą inną organizację międzyrządową, która może stać się stroną niniejszego Traktatu, jeśli dotyczy to jednego z jej języków urzędowych.
Artykuł 33
Depozytariusz
Depozytariuszem niniejszego Traktatu jest dyrektor Generalny WIPO.
--------------------------------------------------
Uzgodnione oświadczenia
Dotyczące artykułu 1 ustęp 2
Przyjmuje się, że artykuł 1 ustęp 2 wyjaśnia stosunek między prawami do fonogramów na mocy niniejszego Traktatu i prawem autorskim do dzieł utrwalonych na fonogramie.
W przypadku gdy jest niezbędne zezwolenie zarówno autora dzieła utrwalonego na fonogramie, jak i artystów wykonawców lub producenta posiadającego prawa do fonogramu, konieczność uzyskania zezwolenia autora nie ustaje, ponieważ zezwolenie artysty wykonawcy lub producenta jest również wymagane, i vice versa.
Przyjmuje się dalej, że artykuł 1 ustęp 2 nie wstrzymuje Umawiających się Stron od zapewnienia wyłącznych praw artyście wykonawcy lub producentowi fonogramów ponad te, które są wymagane na mocy niniejszego Traktatu.
Dotyczące artykułu 2 litera b)
Przyjmuje się, że definicja fonogramu zawarta w artykule 2 litera b) nie wskazuje, że te prawa ustanowione na fonogramie są w jakikolwiek sposób naruszone poprzez włączenie ich do dzieła kinematograficznego lub innego dzieła audiowizualnego.
Dotyczące artykułu 2 litera e) i artykułów 8, 9, 12 i 13
Stosowane w niniejszych artykułach wyrażenia "zwielokrotnione egzemplarze" i "oryginały i zwielokrotnione egzemplarze" podlegające prawu wprowadzenia do obrotu i prawu najmu na mocy omawianych artykułów odnoszą się wyłącznie do utrwalonych egzemplarzy, które mogą być wprowadzone do obrotu jako przedmioty materialne.
Dotyczące artykułu 3 ustęp 2
W celu stosowania artykułu 3 ustęp 2 przyjmuje się, że utrwalenie oznacza ukończenie taśmy matki (bande-mère).
Dotyczące artykułu 3
Przyjmuje się, że odniesienia w artykule 5 litera a) i artykule 16 litera a) punkt iv) Konwencji rzymskiej do "obywatela innego Umawiającego się Państwa" będą oznaczać, przy stosowaniu niniejszego Traktatu, w stosunku do międzyrządowych organizacji będącej Umawiającą się Stroną niniejszego Traktatu, obywatela jednego z państw tej organizacji.
Dotyczące artykułów 7, 11 i 16
Prawo zwielokrotnienia, jak określono w artykułach 7 i 11, i wyjątki dopuszczone poniżej na mocy artykułu 16 stosuje się w pełni w środowisku technologii cyfrowych, w szczególności do korzystania z artystycznych wykonań i fonogramów w formie cyfrowej.
Przyjmuje się, że przechowywanie chronionego artystycznego wykonania lub fonogramu w formie cyfrowej w medium elektronicznym stanowi reprodukcję w rozumieniu niniejszych artykułów.
Dotyczące artykułu 15
Przyjmuje się, że artykuł 15 nie stanowi całkowitego rozwiązania w sprawie poziomu praw nadawania i komunikowania publiczności, które powinno przysługiwać artystom wykonawcom i producentom fonogramów w erze cyfrowej.
Delegacjom nie udało się osiągnąć jednomyślności w sprawie rozbieżnych propozycji dotyczących aspektów wyłączności, które powinny być zapewnione w niektórych okolicznościach lub praw bez możliwości zastrzeżeń, i dlatego delegacje pozostawiły tę sprawę do rozwiązania w przyszłości.
Dotyczące artykułu 15
Przyjmuje się, że artykuł 15 nie stanowi przeszkody w zagwarantowaniu praw przyznanych niniejszym artykułem artystom wykonawcom ludowym i producentom fonogramów nagrywających folklor, w przypadku gdy takie fonogramy nie były opublikowane w celach zarobkowych.
Dotyczące artykułu 16
Uzgodnione oświadczenie dotyczące artykułu 10 [w sprawie ograniczeń i wyjątków Traktatu WIPO o prawie autorskim jest stosowane mutatis mutandis również do artykułu 16 (w sprawie ograniczeń i wyjątków)] Traktatu WIPO o artystycznych wykonaniach i fonogramach.
Dotyczące artykułu 19
Uzgodnione oświadczenie dotyczące artykułu 12 [w sprawie zobowiązań dotyczących informacji o zarządzaniu prawami) Traktatu WIPO o prawie autorskim jest stosowana mutatis mutandis również do artykułu 19 (w sprawie zobowiązań dotyczących informacji o zarządzaniu prawami)] Traktatu WIPO o artystycznych wykonaniach i fonogramach.
--------------------------------------------------
Umowa
między Wspólnotą Europejską a Królestwem Norwegii w sprawie udziału Norwegii w pracach Europejskiego Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii
UMAWIAJĄCE SIĘ STRONY,
świadome potrzeby współpracy międzynarodowej w celu zwalczania społecznego zagrożenia ze strony narkotyków i narkomanii,
potwierdzając bardzo bliskie związki kulturalne, handlowe i społeczne ukształtowane historycznie między Unią Europejską a Norwegią, w szczególności związki gospodarcze, polityczne i o charakterze prawnym ukształtowane Porozumieniem o Europejskim Obszarze Gospodarczym,
zważywszy, że Wspólnota Europejska zawarła, decyzją 90/611/EWG [1], Konwencję Narodów Zjednoczonych o zwalczaniu nielegalnego obrotu środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi, zwaną dalej "Konwencja wiedeńską" i złożyła deklarację kompetencji w odniesieniu do jej artykułu 27 [2], oraz, że Norwegia ratyfikowała Konwencję wiedeńską dnia 14 listopada 1994 roku,
zważywszy, że Wspólnota Europejska ustanowiła w drodze rozporządzenia Rady (EWG) nr 302/93 [3] ("rozporządzenie"), Europejskie Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii ("Centrum"),
a także mając na uwadze, o następuje:
(1) Rozporządzenie stanowi w swoim artykule 13, że Centrum jest otwarte dla uczestnictwa tych państw trzecich, które podzielają zainteresowanie Wspólnoty i jej Państw Członkowskich; Norwegia wystąpiła z wnioskiem o takie uczestnictwo.
(2) Norwegia podziela cele i zamierzenia ustanowione dla Centrum w rozporządzeniu.
(3) Norwegia zgadza się z zawartym w rozporządzeniu opisem zadań Centrum i metod jego pracy oraz obszarów priorytetowych.
(4) W Norwegii istnieje instytucja odpowiednia do włączenia jej do europejskiej sieci informacyjnej na temat narkotyków i narkomanii,
POSTANOWIŁY ZAWRZEĆ NASTĘPUJĄCĄ UMOWĘ:
Artykuł 1
Norwegia uczestniczy w pełnym zakresie w pracach Centrum na warunkach wymienionych w niniejszej Umowie.
Artykuł 2
Europejska sieć informacyjna na temat narkotyków i narkomanii (Reitox)
1.
Norwegia zostaje włączona do europejskiej sieci informacyjnej o narkotykach i narkomanii (Reitox).
2.
Norwegia powiadomi Centrum o głównych elementach swojej krajowej sieci informacyjnej w ciągu 28 dni od wejścia w życie niniejszej Umowy, uwzględniając krajowe centrum monitorowania i nazwy wszelkich innych wyspecjalizowanych ośrodków mogących z pożytkiem uczestniczyć w pracach Centrum.
3.
Jednomyślną decyzją podjętą przez członków zarządu, w Norwegii zostanie wyznaczony wyspecjalizowany ośrodek jako krajowy punkt centralny.
Artykuł 3
Zarząd
Zarząd Centrum zaprasza do uczestnictwa w swoich posiedzeniach przedstawiciela Norwegii.
Przedstawiciel uczestniczy w nich w pełni bez prawa głosu.
Zarząd może jednak zwoływać, w drodze wyjątku, posiedzenia ograniczone do udziału przedstawicieli Państw Członkowskich i Komisji Europejskiej w sprawach interesujących w szczególności Wspólnotę i jej Państwa Członkowskie.
Zarząd, na sesji z przedstawicielami Norwegii, ustanowi szczegółowe regulacje dotyczące uczestniczenia Norwegii w pracy Centrum.
Artykuł 4
Komitet Naukowy
Zarząd Centrum zaprasza przedstawiciela Norwegii do uczestniczenia w pełnym zakresie w posiedzeniach Komitetu Naukowego bez prawa głosu.
Artykuł 5
Budżet
Norwegia dokona na rzecz Centrum wpłaty stanowiącej równowartość 5,5 % subwencji Unii Europejskiej z wyłączeniem subwencji dla krajowych punktów centralnych sieci Reitox.
Artykuł 6
Ochrona i poufność danych
1.
W przypadku gdy na podstawie niniejszej Umowy i zgodnie z prawem krajowym, Centrum przekazuje władzom Norwegii dane osobowe uniemożliwiające ustalenie tożsamości osób fizycznych, dane takie mogą być wykorzystywane jedynie w określonym celu i zgodnie z warunkami określonymi przez władzę przekazującą.
2.
Dane o narkotykach i narkomanii dostarczone władzom Norwegii przez Centrum mogą być publikowane pod warunkiem przestrzegania wspólnotowych i norweskich postanowień o upowszechnianiu i poufności informacji.
Dane osobowe nie mogą być publikowane ani udostępniane opinii publicznej.
3.
Wyznaczone wyspecjalizowane ośrodki w Norwegii nie są zobowiązane do dostarczania informacji zakwalifikowanych jako poufne na podstawie ustawodawstwa norweskiego.
4.
W stosunku do danych dostarczonych przez władze Norwegii do Centrum, będzie ono związane zasadami ustanowionymi w art. 6 rozporządzenia.
Artykuł 7
Status prawny
Centrum posiada osobowość prawną na mocy prawa norweskiego i korzysta w Norwegii z najszerszej zdolności prawnej przyznawanej osobom prawnym na mocy prawa norweskiego.
Artykuł 8
Odpowiedzialność
Odpowiedzialność Centrum określają postanowienia art. 16 rozporządzenia.
Artykuł 9
Trybunał Sprawiedliwości
Norwegia uznaje jurysdykcję Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich w stosunku do Centrum, jak określa to art. 17 rozporządzenia.
Artykuł 10
Przywileje
Norwegia przyznaje przywileje i immunitety Centrum równoważne z tymi, jakie są zawarte w Protokole w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich.
Artykuł 11
Regulamin pracowniczy
W drodze odstępstwa od postanowień art. 12 ust. 2 lit. a) Warunków zatrudniania innych pracowników Wspólnot Europejskich, norwescy obywatele korzystający z pełnych praw jako obywatele mogą być zatrudniani przez dyrektora zarządzającego Centrum na podstawie umowy.
Artykuł 12
Wejście w życie
Niniejsza Umowa wchodzi w życie pierwszego dnia drugiego miesiąca następującego po dniu otrzymania ostatniej z not dyplomatycznych potwierdzających, że spełnione zostały wymogi prawne obowiązujące w odpowiedniej Umawiającej się Stronie dotyczące wejścia w życie Umowy.
Artykuł 13
Okres ważności i rozwiązanie umowy
1.
Niniejsza Umowa zostaje zawarta na czas nieokreślony.
2.
Każda z Umawiających się Stron może wypowiedzieć niniejszą Umowę w drodze pisemnego powiadomienia innej Umawiającej się Strony.
Umowa przestaje obowiązywać po 12 miesiącach od dnia takiego powiadomienia.
[1] Dz.U. L 326 z 24.11.1990, str. 56.
[2] Dz.U. L 326 z 24.11.1990, str. 57.
[3] Dz.U. L 36 z 12.2.1993, str. 1.
--------------------------------------------------
Deklaracja Komisji Wspólnot Europejskich
Komisja zwróci się z prośbą do Europejskiego Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii, by przygotowując budżet w jak najpełniejszym zakresie uwzględniło uwagi zgłoszone przez Norwegię dotyczące jej wkładu do budżetu.
--------------------------------------------------
Umowa o partnerstwie
między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku z jednej strony a Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi z drugiej strony, podpisana w Kotonu 23 czerwca 2000 roku
SPIS TREŚCI
PREAMBUŁA CZĘŚĆ 1 POSTANOWIENIA OGÓLNE
Tytuł I: Cele, zasady i uczestnicy
Rozdział 1: Cele i zasady
Rozdział 2: Uczestnicy partnerstwa
Tytuł II Wymiar polityczny
CZĘŚĆ 2 POSTANOWIENIA INSTYTUCJONALNE
CZĘŚĆ 3 STRATEGIE WSPÓŁPRACY
Tytuł I: Strategie rozwoju
Rozdział 1: Ramy ogólne
Rozdział 2: Dziedziny wsparcia
Sekcja 1: Rozwój gospodarczy
Sekcja 2: Rozwój społeczny i rozwój jednostki
Sekcja 3: Współpraca i integracja regionalna
Sekcja 4: Zagadnienia tematyczne i przekrojowe
Tytuł II Współpraca gospodarcza i handlowa
Rozdział 1: Cele i zasady
Rozdział 2: Nowe porozumienia handlowe
Rozdział 3: Współpraca na forach międzynarodowych
Rozdział 4: Handel usługami
Rozdział 5: Dziedziny związane z handlem
Rozdział 6: Współpraca w innych dziedzinach
CZĘŚĆ 4 WSPÓŁPRACA FINANSOWA NA RZECZ ROZWOJU
Tytuł I: Postanowienia ogólne
Rozdział 1: Cele, zasady, wytyczne i uprawnienia
Rozdział 2: Zakres i charakter finansowania
Tytuł II Współpraca finansowa
Rozdział 1: Środki finansowe
Rozdział 2: Zadłużenie i wsparcie dostosowania strukturalnego
Rozdział 3: Wsparcie w przypadkach krótkoterminowych wahań w dochodach z wywozu
Rozdział 4: Wsparcie polityk sektorowych
Rozdział 5: Mikroprojekty i zdecentralizowana współpraca
Rozdział 6: Pomoc humanitarna i nadzwyczajna
Rozdział 7: Wsparcie rozwoju inwestycji i sektora prywatnego
Tytuł III Współpraca techniczna
Tytuł IV Procedury i systemy zarządzania
CZĘŚĆ 5 POSTANOWIENIA OGÓLNE DOTYCZĄCE NAJMNIEJ ROZWINIĘTYCH, ŚRÓDLĄDOWYCH I WYSPIARSKICH PAŃSTW AKP
Rozdział 1: Postanowienia ogólne
Rozdział 2: Najmniej rozwinięte państwa AKP
Rozdział 3: Śródlądowe państwa AKP
Rozdział 4: Wyspiarskie państwa AKP
CZĘŚĆ 6 POSTANOWIENIA KOŃCOWE
PREAMBUŁA
UWZGLĘDNIAJĄC Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, z jednej strony, i Porozumienie z Georgetown ustanawiające grupę Państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku (AKP), z drugiej strony;
STWIERDZAJĄC ich zaangażowanie we wspólną pracę na rzecz osiągnięcia celów wyeliminowania ubóstwa, stałego rozwoju oraz stopniowego włączania państw AKP w gospodarkę światową;
WYRAŻAJĄC ich determinację do wniesienia, w drodze wzajemnej współpracy, znaczącego wkładu w rozwój gospodarczy, społeczny i kulturalny państw AKP oraz do podniesienia dobrostanu ich ludności, pomagając im w pokonywaniu wyzwań globalizacji oraz umacniając partnerstwo AKP-UE w dążeniu do nadania procesowi globalizacji szerszego wymiaru społecznego;
PODTRZYMUJĄC wolę odbudowania specjalnych stosunków oraz wdrożenia kompleksowego i zintegrowanego podejścia do silniejszego partnerstwa w oparciu o dialog polityczny, współpracę na rzecz rozwoju oraz stosunki gospodarcze i handlowe;
UZNAJĄC, że otoczenie polityczne gwarantujące pokój, bezpieczeństwo i stabilizację, poszanowanie praw człowieka, zasad demokratycznych oraz państwa prawnego, a także dobrych rządów jest częścią i elementem składowym długotrwałego rozwoju; uznając, że odpowiedzialność za ustanowienie takiego otoczenia leży przede wszystkim w gestii zainteresowanych państw;
UZNAJĄC, że solidna i trwała polityka gospodarcza stanowi wstępny warunek rozwoju;
ODWOŁUJĄC SIĘ do zasad Karty Narodów Zjednoczonych oraz przywołując Powszechną Deklarację Praw Człowieka, wnioski Wiedeńskiej Konferencji Praw Człowieka z 1993 roku, Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych oraz Praw Gospodarczych, Społecznych i Kulturalnych, Konwencję Praw Dziecka, Konwencję w sprawie likwidacji wszelkich form dyskryminacji kobiet, Międzynarodową konwencję w sprawie likwidacji wszelkich form dyskryminacji rasowej, konwencje genewskie z 1949 roku oraz inne instrumenty międzynarodowego prawa humanitarnego, Konwencję z 1954 roku dotyczącą statusu bezpaństwowców, Konwencję genewską z 1951 roku dotyczącą statusu uchodźców oraz Protokół Nowojorski z 1967 roku dotyczący statusu uchodźców;
UWZGLĘDNIAJĄC Konwencję Rady Europy o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, Afrykańską Kartę Praw Człowieka oraz Amerykańską Konwencję Praw Człowieka jako pozytywny wkład regionalny Unii Europejskiej i Państw AKP w poszanowanie praw człowieka;
PRZYWOŁUJĄC deklaracje głów państw i szefów rządów krajów AKP z Liberville i Santo Domingo złożone na szczycie krajów AKP w 1997 i 1999 roku;
UWZGLĘDNIAJĄC cele i zasady rozwoju, ustalone na konferencjach Narodów Zjednoczonych, oraz cel zmniejszenia o połowę do 2015 roku liczby osób żyjących w skrajnym ubóstwie, wyznaczony przez Komitet OECD do spraw Wspierania Rozwoju, które dają jasne przesłanie i muszą stanowić podwaliny współpracy AKP-UE w ramach niniejszej Umowy;
ZWRACAJĄC szczególną uwagę na gwarancje złożone podczas konferencji NZ w Rio, Wiedniu, Kairze, Kopenhadze, Pekinie, Istambule oraz Rzymie oraz uznając potrzebę podjęcia dalszego działania prowadzącego do osiągnięcia celów i wdrożenia programów działania uchwalonych na tych forach;
W TROSCE o poszanowanie podstawowych praw pracowniczych, uwzględniając zasady ustanowione w odpowiednich konwencjach Międzynarodowej Organizacji Pracy;
PRZYWOŁUJĄC zobowiązania w ramach Światowej Organizacji Handlu,
POSTANOWILI ZAWRZEĆ NINIEJSZĄ UMOWĘ:
CZĘŚĆ 1
POSTANOWIENIA OGÓLNE
TYTUŁ I
CELE, ZASADY I UCZESTNICY
ROZDZIAŁ 1
Cele i zasady
Artykuł 1
Cele partnerstwa
Wspólnota i jej Państwa Członkowskie, z jednej strony, oraz państwa AKP, z drugiej strony, zwane dalej "Stronami", zawierają niniejszą Umowę w celu wspierania oraz przyspieszenia rozwoju gospodarczego, kulturalnego i społecznego państw AKP, mając na celu przyczynienie się do pokoju i bezpieczeństwa oraz do wspierania stabilnego i demokratycznego otoczenia politycznego.
Zgodnie z celami stałego rozwoju oraz stopniowego włączania krajów AKP w gospodarkę światową, partnerstwo koncentruje się na celach ograniczenia, a wreszcie wyeliminowania ubóstwa.
Cele oraz zobowiązania międzynarodowe Stron przyświecają wszystkim strategiom na rzecz rozwoju i są realizowane za pomocą zintegrowanego podejścia, przy jednoczesnym uwzględnieniu politycznych, gospodarczych, społecznych, kulturowych i środowiskowych aspektów rozwoju.
Partnerstwo dostarcza spójnych ram wspierania strategii na rzecz rozwoju, przyjmowanych przez każde państwo AKP.
Element tych ram stanowi stały wzrost gospodarczy, rozwój sektora prywatnego, zwiększanie zatrudnienia oraz poprawianie dostępu do zasobów produkcyjnych.
Wspierane jest poszanowanie praw jednostki oraz zaspokajanie podstawowych potrzeb, wspieranie rozwoju społecznego oraz warunków równomiernego podziału owoców wzrostu.
Wspierane i umacniane są procesy integracji regionalnej i lokalnej, sprzyjające włączeniu krajów AKP w gospodarkę światową w dziedzinie handlu i inwestycji prywatnych.
Integralną częścią tego podejścia jest tworzenie możliwości rozwojowych uczestników rozwoju oraz usprawnianie ram instytucjonalnych niezbędnych do spójności społecznej, funkcjonowania społeczeństwa demokratycznego i gospodarki rynkowej, a także do utworzenia aktywnego i zorganizowanego społeczeństwa.
Regularnie rozpatrywana jest sytuacja kobiet we wszystkich dziedzinach życia politycznego, gospodarczego i społecznego oraz problemy płci.
Na każdym poziomie partnerstwa zastosowane i zintegrowane zostają zasady zrównoważonego zarządzania zasobami naturalnymi oraz środowiskiem naturalnym.
Artykuł 2
Podstawowe zasady
Współpraca AKP-WE, której podwalinami jest system prawnie wiążący oraz istniejące instytucje wspólne, jest realizowana w oparciu o następujące podstawowe zasady:
- równość partnerów oraz prawo własności do strategii rozwoju: w zakresie realizacji celów partnerstwa, państwa AKP ustalą strategie rozwoju dotyczące ich systemów gospodarczych i społeczeństw w oparciu o zasadę suwerenności oraz stosownie do istotnych elementów opisanych w artykule 9; partnerstwo zachęca zainteresowane państwa i narody do tworzenia własnych strategii rozwoju;
- udział: oprócz rządu centralnego będącego głównym partnerem, partnerstwo jest otwarte na różnego rodzaju innych uczestników w celu zachęcenia do udziału wszystkich części społeczeństwa, w tym sektora prywatnego i organizacji społeczeństwa obywatelskiego w życiu politycznym, gospodarczym i społecznym;
- kluczowa rola dialogu oraz wypełnianie wspólnych zobowiązań: zobowiązania przyjęte przez Strony w ramach dialogu między nimi stanowią oś partnerstwa i współpracy między nimi;
- zróżnicowanie i regionalizacja: ustalenia oraz priorytety dotyczące współpracy są zróżnicowane odpowiednio do stopnia rozwoju partnera, jego potrzeb, funkcjonowania oraz długoterminowej strategii rozwoju.
Szczególny nacisk położony jest na wymiar regionalny.
Kraje najmniej rozwinięte są traktowane w sposób uprzywilejowany.
Uwzględnia się szczególnie trudną sytuację państw śródlądowych i wyspiarskich.
Artykuł 3
Osiąganie celów niniejszej Umowy
Na tyle na ile przewidują to ramy niniejszej Umowy, Strony przyjmują wszelkie właściwe środki, ogólne lub szczególne, w celu zagwarantowania wypełnienia zobowiązań wynikających z niniejszej Umowy oraz ułatwienia osiągnięcia jej celów.
Powstrzymują się od wszelkich środków mogących zagrozić tym celom.
ROZDZIAŁ 2
Uczestnicy partnerstwa
Artykuł 4
Podejście ogólne
Państwa AKP określają zasady, strategie oraz modele rozwoju ich systemów gospodarczych i społeczeństw przy zachowaniu pełnej suwerenności.
Wraz ze Wspólnotą ustanawiają pogramy współpracy przewidziane na mocy niniejszej Umowy.
Strony uznają jednakże uzupełniającą rolę uczestników partnerstwa o charakterze niepaństwowym oraz ich możliwości w zakresie przyczyniania się do procesu rozwoju.
W tym celu, tam gdzie sytuacja tego wymaga oraz na warunkach ustanowionych w niniejszej Umowie, uczestnicy partnerstwa o charakterze niepaństwowym:
- są informowani i angażowani w konsultacje w sprawie polityki i strategii współpracy, w sprawie priorytetów współpracy, w szczególności w dziedzinach stanowiących przedmiot ich zainteresowania lub bezpośrednio ich dotyczących, a także w dialog polityczny;
- na warunkach ustanowionych w niniejszej Umowie, otrzymują środki finansowe na wspieranie procesów rozwoju lokalnego;
- są angażowani w realizację projektów i programów współpracy w dziedzinach stanowiących przedmiot ich zainteresowania lub w dziedzinach, z których czerpią porównywalne korzyści;
- otrzymują wsparcie w zakresie budowania umiejętności w dziedzinach o zasadniczym znaczeniu w celu wzmocnienia ich szans, w szczególności w zakresie organizacji i reprezentacji, a także do ustanawiania mechanizmów konsultacyjnych obejmujących kanały komunikacji i dialogu oraz promowania sojuszy strategicznych.
Artykuł 5
Informacja
Współpraca wspiera działania na rzecz szerszego informowania oraz kształtowania większej świadomości na temat podstawowej specyfiki partnerstwa AKP-UE.
Współpraca będzie również:
- zachęcać do partnerstwa i nawiązywania więzi między członkami AKP a UE;
- wzmacniać powiązania oraz wymianę doświadczeń między uczestnikami.
Artykuł 6
Definicje
1.
Uczestnikami współpracy są:
a) podmioty państwowe (lokalne, krajowe oraz regionalne);
b) podmioty o charakterze niepaństwowym:
- sektor prywatny,
- partnerzy gospodarczy i społeczni, w tym związki zawodowe,
- społeczeństwo obywatelskie we wszystkich jego przejawach, zgodnie ze specyfiką krajową.
2.
Uznanie przez strony uczestników o charakterze niepaństwowym zależeć będzie od zakresu, w jakim zajmują się oni potrzebami ludności, od przysługujących im kompetencji szczególnych oraz przejrzystej i demokratycznej organizacji i zarządzania.
Artykuł 7
Tworzenie możliwości
Rolę społeczeństwa obywatelskiego w przyczynianiu się do rozwoju można zwiększyć przez umacnianie organizacji społecznych oraz organizacji pozarządowych nienastawionych na przynoszenie dochodu we wszystkich sferach współpracy.
Będzie to wymagało:
- wspierania i zachęcania do tworzenia i rozwoju takich organizacji;
- dokonywania ustaleń dotyczących angażowania takich organizacji w planowanie, realizację oraz ocenę strategii i programów rozwoju.
TYTUŁ II
WYMIAR POLITYCZNY
Artykuł 8
Dialog polityczny
1.
Strony regularnie angażują się w kompleksowy, wyważony i głęboki dialog polityczny prowadzący do podjęcia zobowiązań po obu stronach.
2.
Celem tego dialogu jest wymiana informacji sprzyjających wzajemnemu zrozumieniu oraz ułatwiających ustanowienie uzgodnionych priorytetów i wspólnych porządków, w szczególności przez wykorzystanie powiązań istniejących między różnymi aspektami stosunków między Stronami oraz różnymi dziedzinami współpracy ustanowionej w niniejszej Umowie.
Dialog ten ułatwia prowadzenie między Stronami konsultacji na forach międzynarodowych.
Cele dialogu obejmują również zapobieganie zaistniałym sytuacjom, w których jedna ze Stron może uznać za konieczne odwołanie się do stosowania klauzuli niewykonania.
3.
Dialog obejmuje wszystkie cele i zadania ustanowione w niniejszej Umowie, a także wszelkie zagadnienia stanowiące przedmiot wspólnego, ogólnego, regionalnego lub lokalnego zainteresowania.
Poprzez dialog Strony przyczyniają się do pokoju, bezpieczeństwa i stabilizacji oraz wspierają stabilne i demokratyczne otoczenie polityczne.
Dotyczy to strategii współpracy, a także polityki globalnej i sektorowej, w tym środowiska naturalnego, płci, migracji oraz zagadnień dotyczących dziedzictwa kulturowego.
4.
Dialog koncentruje się między innymi na szczególnych zagadnieniach politycznych stanowiących przedmiot wspólnego zainteresowania lub mających ogólne znaczenie dla osiągnięcia celów niniejszej Umowy, takich jak handel bronią, nadmierne wydatki na zbrojenia, narkotyki, zorganizowana przestępczość lub dyskryminacja etniczna, religijna czy rasowa.
Dialog obejmuje również regularną ocenę postępów w zakresie poszanowania praw człowieka, zasad demokratycznych, państwa prawnego i dobrych rządów.
5.
W prowadzonym dialogu nadrzędną rolę odgrywa szeroko pojęta polityka wspierania pokoju oraz zapobiegania konfliktom zbrojnym, zarządzania nimi i rozwiązywania ich, natomiast w definiowaniu głównych dziedzin współpracy rolę nadrzędną pełni potrzeba pełnego uwzględnienia celu osiągnięcia pokoju i stabilizacji demokratycznej.
6.
Dialog jest prowadzony w sposób elastyczny.
W zależności od potrzeby dialog ma charakter formalny lub nieformalny i jest prowadzony w ramach instytucjonalnych i poza nimi, we właściwej formie oraz na odpowiednim poziomie, w tym na poziomie regionalnym, lokalnym lub krajowym.
7.
Do dialogu włączone są organizacje regionalne i lokalne, a także przedstawiciele organizacji społecznych.
Artykuł 9
Elementy zasadnicze i element podstawowy
1.
Współpraca prowadzi do stałego rozwoju, koncentrującego się na człowieku, który jest głównym zainteresowanym oraz beneficjantem rozwoju; co zakłada poszanowanie i wspieranie wszystkich praw człowieka.
Poszanowanie wszystkich praw człowieka i podstawowych wolności, w tym podstawowych praw socjalnych, demokracji opartej na zasadzie państwa prawnego oraz przejrzystych i odpowiedzialnych rządów, stanowi integralną część stałego rozwoju.
2.
Strony odwołują się do swoich zobowiązań międzynarodowych i zobowiązań dotyczących poszanowania praw człowieka.
Powtarzają swoje głębokie przywiązanie do godności ludzkiej i praw człowieka stanowiących wyraz prawowitych dążeń jednostek i narodów.
Prawa człowieka mają charakter powszechny, niepodzielny i wzajemnie powiązany.
Strony wspierają i chronią wszystkie podstawowe wolności i prawa człowieka, zarówno obywatelskie i polityczne, jak i gospodarcze, społeczne i kulturowe.
W tym kontekście Strony potwierdzają równość mężczyzn i kobiet.
Strony potwierdzają, że demokratyzacja, rozwój i ochrona podstawowych wolności i praw człowieka są ze sobą wzajemnie powiązane i wzajemnie się uzupełniają.
Zasady demokratyczne są zasadami uznawanymi powszechnie, stanowiącymi podwaliny organizacji państwa, gwarantującymi usankcjonowanie władzy, legalność działań znajdującą odzwierciedlenie w systemie konstytucjonalnym, legislacyjnym i regulacjach prawnych oraz istnieniu mechanizmów określających możliwości uczestniczenia we władzy.
Każde państwo rozwija własną kulturę demokratyczną w oparciu o powszechnie uznawane zasady.
Struktura rządu oraz przywileje korzystania z różnych uprawnień ustala się w oparciu o zasadę państwa prawnego obejmującą w szczególności skuteczne i łatwo dostępne prawne środki odwoławcze, niezależny system prawny gwarantujący równość wobec prawa oraz władzę wykonawczą w pełni podlegającą prawu.
Poszanowanie praw człowieka, zasad demokratycznych oraz państwa prawnego, stanowiące podwaliny partnerstwa AKP-UE, tworzy również podwaliny polityki krajowej i międzynarodowej Stron oraz stanowi istotne elementy niniejszej Umowy.
3.
W kontekście otoczenia politycznego i instytucjonalnego wspierającego prawa człowieka, zasady demokratyczne oraz państwo prawne dobre rządy są przejrzystym i odpowiedzialnym zarządzaniem zasobami ludzkimi, naturalnymi, gospodarczymi i finansowymi do celów sprawiedliwego i stałego rozwoju.
Obejmują jasne procedury decyzyjne na poziomie władz państwowych, jawne i odpowiedzialne instytucje, nadrzędność prawa w zarządzaniu i rozdziale zasobów oraz tworzenie możliwości opracowywania i realizacji środków mających w szczególności na celu zapobieganie i zwalczanie korupcji.
Dobre rządy stanowiące podwaliny partnerstwa AKP-UE tworzą również podwaliny polityki krajowej i międzynarodowej Stron oraz stanowią podstawowy element niniejszej Umowy.
Strony postanawiają, że zgodnie z artykułem 97 jedynie poważne przypadki korupcji, w tym akty przekupstwa prowadzące do takiej korupcji, stanowią naruszenie tego elementu.
4.
Partnerstwo aktywnie wspiera propagowanie praw człowieka, procesów demokratyzacji, konsolidacji państwa prawnego oraz dobrych rządów.
Dziedziny te będą istotnym tematem dialogu politycznego.
W kontekście tego dialogu Strony przywiązują szczególną wagę do zachodzących zmian oraz ciągłości osiągniętego postępu.
W regularnej ocenie należy uwzględnić kontekst gospodarczy, społeczny, kulturowy i historyczny każdego z państw.
Dziedziny te będą również osią wspierania strategii rozwoju.
W ramach strategii ustalonych wspólnie między zainteresowanymi Państwami a Wspólnotą Wspólnota wspiera reformy instytucjonalne i prawne oraz tworzenie możliwości podmiotów państwowych i prywatnych, a także społeczeństwa obywatelskiego.
Artykuł 10
Inne elementy otoczenia politycznego
1.
Strony uznają, że do utrzymania i konsolidacji stabilnego i demokratycznego otoczenia politycznego przyczyniają się następujące elementy:
- stały i sprawiedliwy rozwój, obejmujący między innymi dostęp do zasobów produkcyjnych, podstawowych usług i wymiaru sprawiedliwości,
- większe zaangażowanie aktywnego i zorganizowanego społeczeństwa obywatelskiego oraz sektora prywatnego.
2.
Strony uznają, że do osiągnięcia celów partnerstwa przyczyniają się zasady gospodarki rynkowej, wspierane przez przejrzyste zasady konkurencji oraz rzetelną politykę gospodarczą i społeczną.
Artykuł 11
Polityka budowania pokoju, zapobiegania konfliktom oraz ich rozwiązywania
1.
W ramach partnerstwa Strony prowadzą aktywną, kompleksową i zintegrowaną politykę budowania pokoju oraz zapobiegania konfliktom i rozwiązywania ich.
Polityka ta opiera się na zasadzie własności.
W szczególności koncentruje się na tworzeniu możliwości regionalnych, lokalnych i krajowych oraz na zapobieganiu konfliktom zbrojnym na wczesnym ich etapie, w drodze bezpośredniego rozpoznawania przyczyn leżących u ich podstaw, oraz przez właściwe łączenie wszelkich dostępnych instrumentów.
2.
Działania w dziedzinie budowania pokoju, zapobiegania konfliktom i rozwiązywania ich będą w szczególności obejmowały wspieranie zrównoważonych możliwości politycznych, gospodarczych, społecznych i kulturowych między wszystkimi częściami społeczeństwa, wzmacnianie praworządności demokratycznej i skuteczności rządzenia, ustanawianie skutecznych mechanizmów pokojowego godzenia interesów grup, likwidowanie różnic między poszczególnymi częściami społeczeństwa, a także wspieranie aktywnego i zorganizowanego społeczeństwa obywatelskiego.
3.
Właściwe działania obejmują również, między innymi, wspieranie dążeń mediacyjnych, negocjacyjnych i pokojowych, skuteczne zarządzanie wspólnymi, ograniczonymi zasobami naturalnymi na szczeblu regionalnym, demobilizację oraz ponowną integrację społeczną byłych uczestników walk, analizę problemu wcielania dzieci do armii, a także podejmowanie właściwego działania mającego na celu ustanowienie odpowiednich ograniczeń w zakresie wydatków na zbrojenia i handel bronią, w tym przez wspieranie propagowania i stosowania uzgodnionych norm i kodeksów postępowania.
W tym kontekście szczególny nacisk należy położyć na walkę z minami przeciwpiechotnymi, a także zwalczanie nadmiernego i niekontrolowanego rozprzestrzeniania się nielegalnego handlu oraz gromadzenia broni małokalibrowej i lekkiej.
4.
W sytuacjach gwałtownych konfliktów Strony podejmą wszelkie działania właściwe w zakresie zapobiegania nasilaniu się przemocy, ograniczenia zasięgu terytorialnego oraz ułatwienia pokojowego rozstrzygnięcia zaistniałych sporów.
Szczególną uwagę należy zwrócić na zapewnienie, że środki finansowe przeznaczane na współpracę wykorzystuje się zgodnie z zasadami i celami partnerstwa oraz że przeciwdziała się sprzeniewierzeniu funduszy na cele zbrojne.
5.
W sytuacjach pokonfliktowych Strony podejmą wszelkie właściwe działania mające na celu przywrócenie sytuacji pokojowej, stabilnej i samoregulującej się.
Strony zagwarantują stworzenie niezbędnych powiązań między środkami nadzwyczajnymi, odbudową oraz współpracą na rzecz rozwoju.
Artykuł 12
Spójność polityk Wspólnoty oraz ich wpływ na wykonanie niniejszej Umowy
Bez uszczerbku dla artykułu 96, w przypadku gdy Wspólnota zamierza, w ramach wykonywania swoich uprawnień i w zakresie celów niniejszej Umowy, przyjąć środki godzące w interesy państw AKP, w zakresie w jakim dotyczy to celów niniejszej Umowy, Wspólnota we właściwym czasie powiadomi te państwa o swoim zamiarze.
W związku z tym w tym samym czasie Komisja przekaże propozycję takich środków do sekretariatu państw AKP.
Tam gdzie sytuacja tego wymaga, wniosek o dostarczenie informacji może zostać przedłożony również z inicjatywy państw AKP.
Na wniosek zainteresowanych państw AKP zostają niezwłocznie podjęte konsultacje, tak aby przed podjęciem ostatecznej decyzji można było uwzględnić obawy państw AKP dotyczące wpływu tych środków.
Ponadto po odbyciu takich konsultacji państwa AKP mogą jak najszybciej przekazać Wspólnocie na piśmie swoje obawy i przedstawić sugestie zmian wskazujące sposób rozwiązania zaistniałych obaw.
Jeśli Wspólnota nie odniesie się do propozycji państw AKP, powiadamia je o tym jak najszybciej, wraz z podaniem przyczyn swojego stanowiska.
Jeśli to możliwe państwa AKP są z wyprzedzeniem powiadamiane również o wejściu w życie takiej decyzji.
Artykuł 13
Migracja
1.
Problem migracji jest tematem dogłębnego dialogu prowadzonego w ramach partnerstwa AKP-UE.
Strony potwierdzają spoczywające na nich obecnie zobowiązania istniejące w prawie międzynarodowym do zapewnienia poszanowania praw człowieka i eliminacji wszelkich form dyskryminacji, opartej w szczególności na pochodzeniu, płci, rasie, języku i wyznaniu.
2.
Strony postanawiają uznać, że w dziedzinie migracji partnerstwo uwzględnia sprawiedliwe traktowanie obywateli państwa trzeciego legalnie zamieszkujących na ich terytoriach, integrację polityki mającej na celu przyznanie im praw i obowiązków porównywalnych z prawami i obowiązkami ich własnych obywateli, wyłączenie dyskryminacji w życiu gospodarczym, społecznym i kulturalnym oraz rozwijanie środków zwalczania rasizmu i ksenofobii.
3.
Traktowanie pracowników z krajów AKP legalnie zatrudnionych na terenie Państwa Członkowskiego ustalone przez każde Państwo Członkowskie, w zakresie warunków pracy, wynagradzania i zwalniania, jest pozbawione wszelkich przejawów dyskryminacji narodowościowej oraz porównywalne z traktowaniem obywateli tego Państwa Członkowskiego.
Ponadto w tym zakresie każde z państw AKP przyznaje porównywalne niedyskryminacyjne traktowanie pracowników będących obywatelami Państwa Członkowskiego.
4.
Strony uznają, że strategie mające na celu ograniczenie ubóstwa, poprawę warunków życia i pracy, tworzenie miejsc pracy oraz rozwijanie działań szkoleniowych w perspektywie długoterminowej przyczyniają się do normalizowania ruchów migracyjnych.
W ramach strategii rozwoju oraz programów krajowych i regionalnych, w celu wspierania rozwoju gospodarczego i społecznego regionów, z których pochodzą imigranci oraz ograniczenia ubóstwa, Strony biorą pod uwagę przeszkody strukturalne związane z ruchami migracyjnymi.
Za pomocą krajowych i regionalnych programów współpracy Wspólnota wspiera szkolenie obywateli AKP w państwie ich pochodzenia, w innym kraju AKP lub w Państwie Członkowskim Unii Europejskiej.
W zakresie szkolenia w Państwie Członkowskim Strony zapewniają, że działanie takie jest narzędziem mającym na celu integrację zawodową obywateli AKP w krajach ich pochodzenia.
Strony opracowują programy współpracy mające na celu ułatwienie studentom z państw AKP dostępu do edukacji, w szczególności przez wykorzystywanie nowych technologii komunikacji.
5. a) W ramach dialogu politycznego Rada Ministrów bada zagadnienia dotyczące nielegalnej imigracji w celu ustanowienia, tam gdzie sytuacja tego wymaga, środków polityki zapobiegania nielegalnej imigracji.
b) W tym kontekście Strony postanawiają w szczególności zagwarantować, że w każdej procedurze podejmowanej w celu zawrócenia nielegalnych imigrantów do państw ich pochodzenia szanowane są godność oraz prawa jednostki.
W związku z tym zainteresowane organy rozszerzają na nich udogodnienia administracyjne niezbędne do umożliwienia im powrotu.
c) Ponadto Strony postanawiają, że:
i) na wniosek państwa AKP i bez żadnych dodatkowych formalności każde Państwo Członkowskie Unii Europejskiej akceptuje powrót oraz ponownie przyjmuje swoich obywateli przebywających nielegalnie na terytorium tego Państwa.
na wniosek Państwa Członkowskiego i bez żadnych dodatkowych formalności każde z państw AKP akceptuje powrót i ponownie przyjmuje swoich obywateli przebywających nielegalnie na terytorium Państwa Członkowskiego Unii Europejskiej.
Państwa Członkowskie oraz państwa AKP dostarczają swoim obywatelom dokumenty tożsamości właściwe do tego celu.
W odniesieniu do Państw Członkowskich Unii Europejskiej zobowiązania ujęte w tym ustępie stosuje się wyłącznie w odniesieniu do osób, które zgodnie z Deklaracją nr 2 do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, uznaje się za obywateli tych Państw w rozumieniu Wspólnoty.
W odniesieniu do państw AKP zobowiązania ujęte w tym ustępie stosuje się wyłącznie w odniesieniu do osób, które zgodnie z systemami prawnymi właściwymi dla państw AKP uznaje się za obywateli tych Państw;
ii) na wniosek Strony z państwami AKP podejmuje się negocjacje mające na celu zawarcie, w dobrej wierze i stosownie do właściwych zasad prawa międzynarodowego, umów dwustronnych regulujących szczególne zobowiązania ponownego przyjęcia i powrotu obywateli państw AKP.
Jeśli któraś ze Stron uzna to za niezbędne, umowy obejmują również ustalenia dotyczące ponownego przyjęcia obywateli państwa trzeciego oraz bezpaństwowców.
Umowy takie ustanawiają szczegóły dotyczące kategorii osób objętych tymi umowami, a także warunki ich ponownego przyjmowania i powrotu.
Państwa AKP otrzymają pomoc niezbędną do wykonania tych umów;
iii) do celów niniejszej litery c), termin "Strony" dotyczy Wspólnoty, każdego z jej Państw Członkowskich oraz każdego państwa AKP.
CZĘŚĆ 2
POSTANOWIENIA INSTYTUCJONALNE
Artykuł 14
Instytucje wspólne
Instytucjami niniejszej Umowy są Rada Ministrów, Komitet Ambasadorów oraz Wspólne Zgromadzenie Parlamentarne.
Artykuł 15
Rada Ministrów
1.
W skład Rady Ministrów wchodzą członkowie Rady Unii Europejskiej i członkowie Komisji Wspólnot Europejskich, z jednej strony oraz członek rządu każdego państwa AKP, z drugiej strony.
Urząd Przewodniczącego Rady Ministrów jest sprawowany przemiennie przez członka Rady Unii Europejskiej i członka rządu państwa AKP.
Zgodnie z regulaminem Rada zbiera się raz w roku z inicjatywy przewodniczącego oraz zawsze wtedy gdy jest to konieczne, w formie oraz w składzie właściwych dla omawianych zagadnień.
2.
Do obowiązków Rady Ministrów należy:
a) prowadzenie dialogu politycznego;
b) przyjmowanie wytycznych w zakresie polityki oraz podejmowanie decyzji niezbędnych do wdrożenia postanowień niniejszej Umowy, w szczególności w zakresie strategii rozwoju w dziedzinach przewidzianych w niniejszej Umowie lub w każdej innej, istotnej dziedzinie oraz w odniesieniu do procedur;
c) badanie i rozstrzyganie wszelkich kwestii utrudniających rzeczywiste i skuteczne wykonanie niniejszej Umowy lub stanowiących przeszkodę w osiąganiu jego celów;
d) zagwarantowanie sprawnego funkcjonowania mechanizmów konsultacyjnych.
3.
Rada Ministrów podejmuje decyzje w oparciu o porozumienie Stron.
Posiedzenia Rady Ministrów są wiążące jedynie wtedy gdy obecna jest połowa członków Rady Unii Europejskiej, jeden członek Komisji oraz dwie trzecie członków reprezentujących rządy państw AKP.
Każdy nieobecny członek Rady Ministrów może powołać swojego przedstawiciela.
Przedstawiciel ma wszystkie prawa reprezentowanego członka.
Rada Ministrów może podejmować decyzje wiążące Strony oraz sporządzać uchwały, zalecenia i opinie.
Bada i bierze pod uwagę uchwały i zalecenia przyjęte przez Wspólne Zgromadzenie Parlamentarne.
Rada Ministrów prowadzi stały dialog z przedstawicielami partnerów społecznych i gospodarczych oraz innymi członkami społeczeństwa obywatelskiego w AKP i UE.
W związku z tym konsultacje można prowadzić równolegle do posiedzeń.
4.
Rada Ministrów może przekazać uprawnienia Komitetowi Ambasadorów.
5.
Rada Ministrów przyjmuje swój regulamin w terminie sześciu miesięcy od wejścia w życie niniejszej Umowy.
Artykuł 16
Komitet Ambasadorów
1.
W skład Komitetu Ambasadorów wchodzą stali przedstawiciele każdego Państwa Członkowskiego Unii Europejskiej oraz przedstawiciel Komisji, z jednej strony, oraz szefowie placówek dyplomatycznych każdego Państwa AKP w Unii Europejskiej, z drugiej strony.
Urząd przewodniczącego Komitetu Ambasadorów jest sprawowany przemiennie przez Stałego Przedstawiciela Państwa Członkowskiego powołanego przez Wspólnotę oraz szefa placówki dyplomatycznej reprezentującego państwo AKP, powołanego przez państwa AKP.
2.
Komitet wspiera Radę Ministrów w wykonywaniu jej zadań oraz sprawuje każdy mandat powierzony mu przez Radę.
W tym kontekście kontroluje wykonanie niniejszej Umowy oraz postęp w zakresie osiągania celów w niej określonych.
Komitet Ambasadorów zbiera się regularnie, w szczególności w celu przygotowania sesji Rady oraz zawsze wtedy, gdy jest to niezbędne.
3.
Komitet przyjmuje swój regulamin w terminie sześciu miesięcy od wejścia w życie niniejszej Umowy.
Artykuł 17
Wspólne Zgromadzenie Parlamentarne
1.
Wspólne Zgromadzenie Parlamentarne składa się z równej liczby przedstawicieli UE i AKP.
Członkami Wspólnego Zgromadzenia Parlamentarnego są członkowie Parlamentu Europejskiego, z jednej strony, oraz członkowie parlamentu lub, przy ich braku, przedstawiciele powołani przez każde państwo AKP, z drugiej strony.
W przypadku braku parlamentu udział przedstawicieli zainteresowanego państwa AKP podlega uprzedniej zgodzie Wspólnego Zgromadzenia Parlamentarnego.
2.
Rolą Wspólnego Zgromadzenia Parlamentarnego jako organu konsultacyjnego jest:
- promowanie procesów demokratycznych poprzez dialog i konsultacje;
- ułatwienie lepszego zrozumienia między obywatelami Unii Europejskiej i państw AKP, a także szerzenie świadomości publicznej w zakresie kwestii dotyczących rozwoju;
- omawianie zagadnień dotyczących rozwoju Partnerstwa AKP-UE;
- przyjmowanie uchwał oraz sporządzanie zaleceń dla Rady Ministrów mających na celu osiągnięcie celów niniejszej Umowy.
3.
Wspólne Zgromadzenie Parlamentarne zbiera się dwa razy w roku na sesji plenarnej, przemiennie w Unii Europejskiej i w państwie AKP.
W celu wzmocnienia integracji regionalnej oraz aby sprzyjać współpracy między parlamentami krajowymi, posiedzenia członków parlamentu UE i AKP można organizować na poziomie regionalnym lub lokalnym.
Wspólne Zgromadzenie Parlamentarne nawiązuje regularne stosunki z przedstawicielami partnerów gospodarczych i społecznych AKP-UE oraz innymi członkami społeczeństwa obywatelskiego w celu poznania ich opinii na temat celów niniejszej Umowy.
4.
Wspólne Zgromadzenie Parlamentarne przyjmuje swój regulamin w terminie sześciu miesięcy od wejścia w życie niniejszej Umowy.
CZĘŚĆ 3
STRATEGIE WSPÓŁPRACY
Artykuł 18
Strategie współpracy opierają się na wzajemnie powiązanych i uzupełniających się strategiach rozwoju oraz współpracy gospodarczej i handlowej.
Strony zapewniają, że wysiłki podejmowane w obu wspomnianych dziedzinach wzajemnie się uzupełniają.
TYTUŁ I
STRATEGIE ROZWOJU
ROZDZIAŁ 1
Ramy ogólne
Artykuł 19
Zasady i cele
1.
Głównym celem współpracy AKP-WE jest ograniczenie, a wreszcie eliminacja ubóstwa; stały rozwój oraz stopniowe włączanie krajów AKP w gospodarkę światową.
W tym kontekście ramy oraz kierunki współpracy są dostosowywane do odmiennych okoliczności panujących w każdym z krajów AKP, wspierają lokalne prawo własności do reform gospodarczych i społecznych oraz włączanie sektora prywatnego i członków społeczeństwa obywatelskiego w proces rozwoju.
2.
Współpraca odnosi się do konkluzji konferencji Narodów Zjednoczonych oraz celów, zadań i programów działania uzgodnionych na poziomie międzynarodowym, a także ich realizacji jako podstaw zasad rozwoju.
Współpraca odnosi się również do zadań docelowych międzynarodowej współpracy na rzecz rozwoju oraz zwraca szczególną uwagę na wprowadzenie jakościowych i ilościowych wskaźników postępu.
3.
Rządy oraz uczestnicy o charakterze niepaństwowym z każdego kraju AKP przystępują do konsultacji w sprawie krajowych strategii rozwoju oraz ich wspólnotowego wsparcia.
Artykuł 20
Podejście
1.
Cele współpracy na rzecz rozwoju AKP-WE są realizowane przez zintegrowane strategie lokalne obejmujące lokalne podmioty gospodarcze, społeczne, kulturalne, środowiskowe i instytucjonalne.
Dlatego też współpraca stwarza spójne ramyw umożliwiające wspieranie własnych strategii rozwoju państw AKP oraz zapewniające uzupełnianie się i współdziałanie między poszczególnymi podmiotami.
W tym kontekście oraz w ramach polityki i reform rozwoju realizowanych przez państwa AKP strategie współpracy AKP-UE mają na celu:
a) osiągnięcie szybkiego i stałego wzrostu gospodarczego stwarzającego miejsca pracy, rozwój sektora prywatnego, zwiększanie poziomu zatrudnienia, poprawienie dostępu do produkcyjnych działań gospodarczych i zasobów oraz sprzyjanie współpracy i integracji regionalnej;
b) promowanie rozwoju człowieka i rozwoju społecznego pomagającego zapewnić, że wszyscy uczestnicy mają szeroki i sprawiedliwy dostęp do owoców wzrostu, oraz promowanie równości płci;
c) promowanie wartości kulturalnych społeczności i szczególnych interakcji z podmiotami gospodarczymi, politycznymi i społecznymi;
d) promowanie reform i rozwoju instytucjonalnego, umacnianie instytucji niezbędnych do konsolidacji demokracji, dobrych rządów oraz skutecznej i konkurencyjnej gospodarki rynkowej; a także budowanie umiejętności w zakresie rozwoju i partnerstwa; oraz
e) promowanie trwałości i regeneracji środowiska oraz najlepszych praktyk w tej dziedzinie, a także zachowania bazy zasobów naturalnych.
2.
W celu ich włączenia do wszystkich dziedzin współpracy, pod uwagę należy wziąć w szczególności wymienione zagadnienia tematyczne i przekrojowe: problematyka płci, zagadnienia środowiskowe oraz rozwój instytucjonalny i tworzenie możliwości.
Dziedziny te kwalifikują się również do wsparcia wspólnotowego.
3.
Szczegółowe zapisy dotyczące celów i strategii współpracy na rzecz rozwoju, w szczególności polityk i strategii sektorowych, są włączane w kompendium zawierające wytyczne działania w poszczególnych dziedzinach lub sektorach współpracy.
Zapisy te mogą być poprawiane, weryfikowane i/lub zmieniane przez Radę Ministrów w oparciu o zalecenie Komitetu do spraw Współpracy Finansowej na Rzecz Rozwoju AKP-WE.
ROZDZIAŁ 2
Dziedziny wsparcia
SEKCJA 1
Rozwój gospodarczy
Artykuł 21
Inwestycje i rozwój sektora prywatnego
1.
Współpraca wspiera niezbędne reformy i politykę gospodarczą oraz instytucjonalną na poziomie krajowym i/lub regionalnym, mając na celu stworzenie środowiska korzystnego dla inwestycji prywatnych oraz rozwój dynamicznego, aktywnego i konkurencyjnego sektora prywatnego.
Ponadto współpraca wspiera:
a) promowanie dialogu i współpracy między sektorem państwowym i prywatnym;
b) rozwój umiejętności przedsiębiorczych oraz kultury przedsiębiorczości;
c) prywatyzację i reformę przedsiębiorstw; oraz
d) rozwój i modernizację systemów mediacji i arbitrażu.
2.
Współpraca wspiera także poprawę jakości, dostępności i przystępności usług finansowych i pozafinansowych dla przedsiębiorstw prywatnych, zarówno formalnych, jak i nieformalnych; przez:
a) uwalnianie i angażowanie oszczędności prywatnych i zagranicznych w finansowanie przedsiębiorstw prywatnych przez wspieranie polityki rozwoju nowoczesnego sektora finansowego, w tym rynku kapitałowego, instytucji finansowych oraz zrównoważonych operacji finansowych realizowanych na małą skalę;
b) rozwój i umacnianie instytucji zajmujących się przedsiębiorczością oraz organizacją pośrednictwa finansowego, stowarzyszeń, izb handlowych oraz lokalnych dostawców z sektora prywatnego wspierających i świadczących przedsiębiorstwom usługi pozafinansowe, takie jak usługi zawodowe, techniczne, usługi z dziedziny zarządzania, szkolenia i wspieranie handlu; oraz
c) wspieranie instytucji, programów, działań i inicjatyw przyczyniających się do rozwoju i wymiany technologii, know-how oraz najlepszych praktyk we wszystkich aspektach zarządzania przedsiębiorstwem.
3.
Współpraca wspiera rozwój przedsiębiorczości przez zapewnianie finansowania, ułatwień gwarancyjnych oraz wsparcia technicznego mającego na celu zachęcenie do i wspieranie tworzenia, zakładania, ekspansji, zróżnicowania, odnowy, restrukturyzacji, modernizacji lub prywatyzacji dynamicznych, rentownych i konkurencyjnych przedsiębiorstw we wszystkich sektorach gospodarki, a także instytucji pośrednictwa finansowego, takich jak instytucje finansowania rozwoju i kapitału podwyższonego ryzyka oraz przedsiębiorstwa leasingowe, przez:
a) tworzenie i/lub wzmocnienie instrumentów finansowych w formie kapitału inwestycyjnego;
b) poprawę dostępu do środków istotnych, takich jak informacje i doradztwo dla przedsiębiorczości, usługi w zakresie konsultacji lub pomocy technicznej;
c) rozszerzanie działań wywozowych, w szczególności przez tworzenie możliwości we wszystkich dziedzinach związanych z handlem; oraz
d) zachęcanie do nawiązywania kontaktów, stosunków i współpracy między przedsiębiorstwami, w tym także obejmujących wymianę technologii oraz know-how na poziomie krajowym, regionalnym i AKP-UE oraz partnerstwa z prywatnymi inwestorami zagranicznymi, zgodnego z celami i wytycznymi współpracy na rzecz rozwoju AKP-WE.
4.
Współpraca wspiera rozwój mikroprzedsiębiorstw przez lepszy dostęp do usług finansowych i pozafinansowych; właściwą politykę oraz ramy regulacyjne ich rozwoju; oraz zapewnia usługi szkoleniowe i dostarcza informacje dotyczące najlepszych praktyk mikrofinansowania.
5.
Wsparcie dla inwestycji i rozwoju sektora prywatnego obejmuje działania i inicjatywy na poziomie makro-, mezo- i mikroekonomicznym.
Artykuł 22
Polityka oraz reformy makroekonomiczne i strukturalne
1.
Współpraca wspiera dążenia państw AKP do osiągnięcia:
a) wzrostu i stabilizacji makroekonomicznej przez zdyscyplinowaną politykę fiskalną i pieniężną skutkującą zmniejszeniem inflacji, poprawą bilansu zewnętrznego i budżetowego przez umacnianie dyscypliny skarbowej, zwiększanie przejrzystości oraz skuteczności dyscypliny budżetowej, poprawianie jakości, przejrzystości i składu polityki fiskalnej; oraz
b) polityki strukturalnej skonstruowanej w sposób umacniający rolę różnych uczestników współpracy, w szczególności sektora prywatnego oraz poprawę otoczenia umożliwiającego wzrost przedsiębiorczości, osiągnięcie większych inwestycji i większego zatrudnienia, a także:
i) liberalizację handlu i systemów walutowych oraz wymienialności operacji w ramach bilansu rozrachunków bieżących przy uwzględnieniu szczególnej sytuacji każdego państwa,
ii) umacnianie sektora zatrudnienia oraz reform rynku i produktów,
iii) wspieranie reform systemów finansowych pomagających rozwijać rentowne systemy bankowe i pozabankowe, rynki kapitałowe oraz usługi finansowe, włącznie z mikrofinansowaniem,
iv) poprawę jakości usług prywatnych i publicznych, oraz
v) zachęcanie do współpracy regionalnej i stopniowej integracji polityki makroekonomicznej i pieniężnej.
2.
Koncepcja polityki makroekonomicznej i programów dostosowania strukturalnego odzwierciedla tło społeczno-polityczne oraz możliwości instytucjonalne zainteresowanych państw, gwarantuje pozytywny wpływ na ograniczenie ubóstwa oraz dostęp do usług społecznych i opiera się na następujących zasadach:
a) państwa AKP ponoszą nadrzędną odpowiedzialność za analizowanie problemów wymagających rozstrzygnięcia, za projekt oraz realizację reform;
b) programy wsparcia są dostosowane do odrębnej sytuacji każdego państwa AKP oraz uwzględniają uwarunkowania społeczne, kulturowe i środowiskowe tych Państw;
c) należy wziąć pod uwagę i szanować prawo państw AKP do ustalania kierunku oraz kolejności realizacji ich strategii rozwoju;
d) tempo reform jest realne i zgodne z możliwościami i środkami każdego państwa AKP; oraz
e) należy wzmocnić komunikację i informowanie społeczeństwa o reformach oraz politykach gospodarczo-społecznych.
Artykuł 23
Rozwój sektora gospodarczego
Współpraca wspiera trwałą politykę i reformy instytucjonalne, a także inwestycje niezbędne do zapewnienia sprawiedliwego dostępu do działań gospodarczych i zasobów produkcyjnych, w szczególności:
a) rozwój systemów szkoleniowych pomagających zwiększać produktywność zarówno w sektorach formalnych, jak i nieformalnych;
b) kapitał, kredyt, ziemię, w szczególności w odniesieniu do praw własności i użytkowania;
c) rozwój strategii wiejskich mających na celu ustanawianie ram zdecentralizowanego planowania bezpośredniego, podziału zasobów oraz zarządzania nimi;
d) strategie produkcji rolnej, krajowej i regionalnej polityki zapewniania bezpieczeństwa żywnościowego, stałego rozwoju zasobów wodnych i rybołówstwa, a także zasobów morskich w wyłącznych strefach ekonomicznych państw AKP.
Każda umowa w sprawie połowów ryb negocjowana między Wspólnotą a państwami AKP kładzie należyty nacisk na spójność ze strategiami rozwoju w tej dziedzinie;
e) infrastrukturę oraz usługi gospodarcze i technologiczne, w tym transport, systemy telekomunikacyjne, usługi komunikacyjne oraz rozwój społeczeństwa informacyjnego;
f) rozwój konkurencyjnych sektorów przemysłu, górnictwa i energetyki przy jednoczesnym zachęcaniu sektora prywatnego do zaangażowania i rozwoju;
g) rozwój handlu, w tym wspieranie uczciwego handlu;
h) rozwój przedsiębiorczości, finansów i bankowości; oraz innych sektorów usługowych;
i) rozwój turystyki; oraz
j) rozwój infrastruktury i usług naukowych, technologicznych i badawczych; w tym rozszerzanie, wymianę i przyswajanie nowych technologii;
k) wzmocnienie zdolności w obszarach produkcyjnych, szczególnie w sektorach państwowych i prywatnych.
Artykuł 24
Turystyka
Współpraca ma na celu stały rozwój przemysłu turystycznego w krajach i regionach AKP, uznając jego rosnące znaczenie dla wzrostu sektora usługowego w krajach AKP oraz rozwój handlu globalnego tych państw, jego zdolność do stymulowania innych sektorów działalności gospodarczej, a także roli, jaką może odegrać w zwalczaniu ubóstwa.
Programy i projekty współpracy wspierają dążenia krajów AKP do ustanowienia i usprawnienia krajowych ram prawnych i instytucjonalnych oraz środków przeznaczanych na rozwój i realizację zrównoważonych polityk i programów turystycznych, a także między innymi, poprawę konkurencyjnej pozycji sektora, w szczególności małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP), wspieranie i promowanie inwestycji, rozwoju produktu, włącznie z rozwojem kultur tubylczych w krajach AKP i wzmacnianie powiązań między turystyką a innymi sektorami działalności gospodarczej.
SEKCJA 2
Rozwój społeczny i rozwój jednostki
Artykuł 25
Rozwój sektora socjalnego
1.
Współpraca wspiera dążenia państw AKP do rozwijania polityki ogólnej i sektorowej oraz reform poprawiających zasięg, jakość i dostęp do podstawowej infrastruktury i usług socjalnych, oraz uwzględnia potrzeby lokalne i szczególne wymagania najbardziej wrażliwych społecznie i najmniej uprzywilejowanych osób, a w związku z tym ogranicza rozbieżności w dostępie do tych usług.
Szczególną uwagę należy zwrócić na zagwarantowanie właściwych poziomów wydatków publicznych w sektorach socjalnych.
W tym kontekście współpraca ma na celu:
a) poprawę edukacji i kształcenia, tworzenie możliwości i umiejętności technicznych;
b) poprawę systemów zdrowotnych i żywieniowych, likwidowanie głodu i niedożywienia, zapewnianie odpowiednich zasobów żywnościowych oraz bezpieczeństwa żywnościowego;
c) włączanie w strategie rozwoju kwestii dotyczących ludności w celu poprawy zdrowia reprodukcyjnego, podstawowej opieki zdrowotnej, planowania rodziny; oraz zapobiegania okaleczaniu genitaliów kobiet;
d) wspieranie walki z HIV/AIDS;
e) zwiększanie bezpieczeństwa wody pitnej oraz poprawa dostępu do wody pitnej i właściwych warunków sanitarnych;
f) poprawa ogólnej dostępności do niedrogich i odpowiednich mieszkań przez wspieranie tanich i nisko dochodowych programów budownictwa mieszkaniowego i poprawianie rozwoju miast; oraz
g) zachęcanie do wspierania bezpośrednich metod dialogu społecznego, także w zakresie podstawowych praw socjalnych.
2.
Współpraca wspiera również tworzenie możliwości w dziedzinach społecznych, takich jak programy szkoleniowe w zakresie planowania polityki socjalnej i nowoczesnych metod zarządzania projektami i programami socjalnymi; polityka sprzyjająca innowacjom i badaniom technologicznym; tworzenie doświadczeń lokalnych i promowanie partnerstwa; obrady okrągłego stołu na szczeblu krajowym i/lub regionalnym.
3.
Współpraca propaguje i wspiera rozwój i realizację polityki oraz systemów bezpieczeństwa i ochrony socjalnej w celu wzmocnienia spójności społecznej oraz wspierania samopomocy i solidarności wśród społeczności.
Nacisk i wsparcie należy położyć i skierować między innymi na rozwijanie inicjatyw opartych na solidarności gospodarczej, w szczególności przez powoływanie funduszy rozwoju społecznego dostosowanych do lokalnych potrzeb i uczestników.
Artykuł 26
Kwestie dotyczące młodzieży
Współpraca wspiera również ustanawianie spójnej i kompleksowej polityki wykorzystywania potencjału młodzieży, tak aby pełniej włączać ją w społeczeństwo i wydobyć jej pełne możliwości.
W tym kontekście współpraca wspiera politykę, środki i działania mające na celu:
a) ochronę praw dzieci i młodzieży, w szczególności dziewcząt;
b) wspieranie umiejętności, witalności, nowatorstwa i potencjału młodzieży w celu zwiększenia jej możliwości gospodarczych, społecznych i kulturalnych oraz perspektyw zatrudnienia młodzieży w sektorze produkcyjnym;
c) pomaganie instytucjom wywodzącym się ze społeczności lokalnych w zapewnianiu dzieciom możliwości rozwijania ich potencjału fizycznego, psychologicznego, społecznego i gospodarczego; oraz
d) reintegrację w społeczeństwie dzieci będących ofiarami sytuacji kryzysowych przez programy resocjalizacyjne.
Artykuł 27
Rozwój kulturalny
Współpraca w dziedzinie kultury ma na celu:
a) uwzględnianie wymiaru kulturalnego na wszystkich poziomach współpracy na rzecz rozwoju;
b) uznanie, zachowanie i wspieranie wartości i tożsamości kulturowej w celu umożliwienia dialogu międzykulturowego;
c) uznanie, zachowanie i wspieranie wartości dziedzictwa kulturowego; wspieranie rozwoju możliwości w tym sektorze; oraz
d) rozwijanie gałęzi przemysłu powiązanego z kulturą, a także zwiększanie możliwości dostępu do rynku produktów i usług o charakterze kulturowym.
SEKCJA 3
Współpraca i integracja regionalna
Artykuł 28
Podejście ogólne
Współpraca dostarcza skutecznej pomocy w osiąganiu celów i priorytetów, które wyznaczyły sobie państwa AKP w kontekście współpracy i integracji regionalnej i lokalnej, w tym współpracy wewnątrz regionów i między państwami AKP.
Współpraca regionalna może również obejmować kraje i terytoria zamorskie (KTZ) oraz regiony peryferyjne.
W tym kontekście wsparcie współpracy ma na celu:
a) sprzyjanie stopniowemu włączaniu państw AKP w gospodarkę światową;
b) przyspieszenie współpracy gospodarczej oraz rozwoju zarówno w regionach, jak i między regionami państw AKP;
c) wspieranie swobodnego przepływu osób, towarów, usług, kapitału, zatrudnienia i technologii między krajami AKP;
d) przyspieszenie zróżnicowania gospodarek państw AKP; oraz koordynację i harmonizację polityk współpracy regionalnej i lokalnej; oraz
e) wspieranie i rozszerzanie handlu między państwami AKP i wewnątrz państw AKP oraz handlu z państwami trzecimi.
Artykuł 29
Regionalna integracja gospodarcza
W dziedzinie regionalnej integracji gospodarczej współpraca wspiera:
a) rozwijanie i wzmacnianie możliwości:
i) instytucji i organizacji integracji regionalnej powołanych przez państwa AKP w celu wspierania współpracy i integracji regionalnej, oraz
ii) rządów i parlamentów krajowych w dziedzinach integracji regionalnej;
b) wspieranie najmniej rozwiniętych krajów AKP w braniu udziału w tworzeniu rynków regionalnych i korzystaniu z uzyskanych z nich wpływów;
c) realizację polityk reformy sektorowej na poziomie regionalnym;
d) liberalizację handlu i płatności;
e) wspieranie inwestycji transgranicznych zarówno zagranicznych, jak i krajowych, oraz innych inicjatyw integracji regionalnej i lokalnej; oraz
f) uwzględnianie wpływu przejściowych kosztów netto integracji na przychód budżetowy oraz bilans płatniczy.
Artykuł 30
Współpraca regionalna
1.
W dziedzinie współpracy regionalnej współpraca wspiera szeroki wachlarz obszarów funkcjonalnych i tematycznych, które w sposób szczególny dotyczą wspólnych problemów oraz wykorzystują korzyści skali, w tym:
a) infrastrukturę, w szczególności transportową i komunikacyjną oraz bezpieczeństwo i usługi w tym zakresie, w tym rozwijanie możliwości regionalnych w dziedzinie technologii informacji i komunikacji (ICT);
b) środowisko naturalne; zarządzanie zasobami wodnymi i energią;
c) zdrowie, edukację i kształcenie;
d) badania i rozwój technologiczny;
e) inicjatywy regionalne w zakresie przygotowania się do katastrof naturalnych i łagodzenia ich skutków; oraz
f) inne dziedziny, w tym ograniczenie zbrojeń, walkę z narkotykami, zorganizowaną przestępczością, praniem brudnych pieniędzy, przekupstwem i korupcją.
2.
Współpraca wspiera również plany i inicjatywy współpracy między państwami AKP i wewnątrz państw AKP.
3.
Współpraca pomaga w promowaniu i rozwijaniu regionalnego dialogu politycznego w dziedzinach zapobiegania konfliktom i rozwiązywania ich; praw człowieka i demokratyzacji; wymiany, łączenia i promowania mobilności między różnymi uczestnikami rozwoju, w szczególności społeczeństwa obywatelskiego.
SEKCJA 4
Zagadnienia tematyczne i przekrojowe
Artykuł 31
Kwestie dotyczące płci
Współpraca pomaga w umacnianiu polityk i programów, które poprawiają, gwarantują i uznają równy udział mężczyzn i kobiet we wszystkich dziedzinach życia politycznego, gospodarczego, społecznego i kulturalnego.
Współpraca pomaga w poprawie dostępu kobiet do wszystkich zasobów niezbędnych do pełnego korzystania z ich podstawowych praw.
Współpraca tworzy w szczególności właściwe ramy dla:
a) włączenia kwestii dotyczących płci i przyjęcia uwrażliwionego podejścia na każdym poziomie współpracy na rzecz rozwoju, w tym w politykach, strategiach i działaniach makroekonomicznych; oraz
b) zachęcania do przyjmowania środków szczególnie korzystnych dla kobiet, takich jak:
i) udział w krajowym i lokalnym życiu politycznym;
ii) wspieranie organizacji kobiecych;
iii) dostęp do podstawowych usług socjalnych, w szczególności do kształcenia i szkolenia, opieki zdrowotnej i planowania rodziny;
iv) dostęp do zasobów produkcyjnych, w szczególności do ziemi i kredytów oraz rynku pracy; i
v) szczególnego uwzględniania kobiet w działaniach w zakresie pomocy nadzwyczajnej i resocjalizacji.
Artykuł 32
Środowisko i zasoby naturalne
1.
Współpraca w zakresie ochrony środowiska naturalnego i zrównoważonego wykorzystywania zasobów naturalnych i zarządzania nimi ma na celu:
a) włączenie zasady równowagi środowiskowej we wszystkich aspektach współpracy na rzecz rozwoju oraz programów i projektów wsparcia realizowanych przez różnych uczestników rozwoju;
b) budowanie i/lub wzmacnianie naukowych i technicznych możliwości człowieka oraz możliwości instytucjonalnych w zakresie zarządzania środowiskiem przez wszystkie podmioty związane ze środowiskiem;
c) wspieranie szczególnych środków i planów mających na celu rozpatrywanie kwestii zrównoważonego zarządzania o znaczeniu zasadniczym, również kwestii dotyczących bieżących i przyszłych zobowiązań regionalnych i międzynarodowych w zakresie zasobów mineralnych i naturalnych, takich jak:
i) lasy tropikalne, zasoby wodne, przybrzeżne i morskie zasoby rybołówstwa, fauna, gleby oraz różnorodność biologiczna,
ii) ochrona ekosystemów zagrożonych (np. raf koralowych),
iii) odnawialne źródła energii, w szczególności energii słonecznej i efektywne wykorzystywanie energii,
iv) stały rozwój wiejski i miejski,
v) pustynnienie, wysychanie i wylesianie,
vi) opracowywanie nowatorskich rozwiązań dla problemów miejskich, oraz
vii) promowanie zrównoważonej turystyki;
d) uwzględnianie zagadnień dotyczących transportu i utylizacji odpadów niebezpiecznych.
2.
Współpraca uwzględnia również:
a) szczególnie trudną sytuację małych, wyspiarskich krajów AKP, w szczególności wobec zagrożeń powodowanych zmianą klimatu;
b) nasilanie się problemów związanych z wysychaniem i pustynnieniem terenów, w szczególności w państwach najmniej rozwiniętych i śródlądowych; oraz
c) rozwój instytucjonalny i tworzenie możliwości.
Artykuł 33
Rozwój instytucjonalny i tworzenie możliwości
1.
Współpraca zwraca systematycznie uwagę na aspekty instytucjonalne i, w tym kontekście, wspiera dążenia państw AKP do rozwijania i umacniania struktur, instytucji i procedur pomagających:
a) wspierać i utrwalać demokrację, godność człowieka, sprawiedliwość społeczną i pluralizm w pełnym poszanowaniu zróżnicowania wewnątrzspołecznego i różnic między społeczeństwami;
b) wspierać i utrwalać powszechne i pełne poszanowanie oraz przestrzeganie i ochronę wszystkich praw człowieka i podstawowych wolności;
c) rozwijać i umacniać państwo prawne; poprawiać dostęp do wymiaru sprawiedliwości przy jednoczesnym gwarantowaniu profesjonalizmu i niezawisłości systemów sądownictwa; oraz
d) zapewniać przejrzyste i odpowiedzialne rządy oraz administrację we wszystkich instytucjach publicznych.
2.
Strony współdziałają w walce z przekupstwem i korupcją we wszystkich warstwach społeczeństwa.
3.
Współpraca wspiera dążenia państw AKP do przekształcania ich instytucji publicznych w silne organy przyczyniające się do wzrostu i rozwoju oraz osiągania zasadniczej poprawy w zakresie skuteczności służb państwowych, w zakresie w jakim wpływają na życie codzienne obywateli.
W tym kontekście współpraca wspomaga reformę, racjonalizację oraz modernizację sektora publicznego.
W szczególności współpraca koncentruje się na:
a) reformie i modernizacji służby cywilnej;
b) reformach prawa i sądownictwa oraz modernizacji systemów sądownictwa;
c) poprawie i umacnianiu zarządzania finansami publicznymi;
d) przyspieszaniu reform sektora bankowości i finansów;
e) poprawie zarządzania aktywami publicznymi i reformie procedur udzielania zamówień publicznych; oraz
f) decentralizacji politycznej, administracyjnej, gospodarczej i finansowej.
4.
Współpraca przyczynia się również do odbudowy i/lub podnoszenia podstawowych możliwości sektora państwowego oraz wspierania instytucji niezbędnych do ukierunkowywania gospodarki rynkowej, w szczególności wspierania:
a) rozwoju możliwości prawnych i regulacyjnych niezbędnych do zapewnienia funkcjonowania gospodarki rynkowej, w tym polityki konkurencji i polityki ochrony konsumentów;
b) poprawy umiejętności analizowania, planowania, formułowania i realizacji polityki, w szczególności w dziedzinach gospodarczych, społecznych, środowiskowych, badawczych, naukowych i technologicznych;
c) modernizowania, umacniania i reformowania instytucji finansowych i monetarnych oraz poprawy procedur;
d) tworzenia, na poziomie lokalnym i samorządowym, możliwości niezbędnych do realizacji polityki decentralizacji i zwiększanie udziału ludności w procesie rozwoju; oraz
e) rozwijania umiejętności w innych dziedzinach o znaczeniu zasadniczym, takich jak:
i) negocjacje międzynarodowe; oraz
ii) zarządzanie i koordynowanie pomocy zewnętrznej.
5.
Współpraca zmierza, we wszystkich dziedzinach i sektorach współpracy, do włączania w nią uczestników o charakterze niepaństwowym oraz rozwoju ich możliwości; wzmacniania struktur informacji, dialogu i konsultacji między nimi i organami krajowymi, w tym także na poziomie regionalnym.
TYTUŁ II
WSPÓŁPRACA GOSPODARCZA I HANDLOWA
ROZDZIAŁ 1
Cele i zasady
Artykuł 34
Cele
1.
Współpraca gospodarcza i handlowa ma na celu sprzyjanie sprawnemu i stopniowemu włączaniu państw AKP w gospodarkę światową przy należytym uwzględnieniu ich wyborów politycznych i priorytetów rozwoju, wspierając ich stały rozwój i przyczyniając się do wyeliminowania ubóstwa w krajach AKP.
2.
Ostatecznym celem współpracy gospodarczej i handlowej jest umożliwienie państwom AKP pełnego uczestniczenia w handlu międzynarodowym.
W tym kontekście szczególną uwagę należy zwrócić na potrzebę brania przez państwa AKP aktywnego udziału w wielostronnych negocjacjach handlowych.
Uwzględniając aktualny stopień rozwoju krajów AKP, współpraca gospodarcza i handlowa jest skierowana na umożliwianie państwom AKP sprostania wyzwaniom globalizacji oraz stopniowego przystosowywania się do nowych warunków handlu międzynarodowego, ułatwiając tym samym przechodzenie na zliberalizowaną gospodarkę globalną.
3.
W związku z tym współpraca gospodarcza i handlowa zmierza do wzmocnienia zdolności produkcyjnych, dostawczych i handlowych krajów AKP, a także ich umiejętności przyciągania inwestycji.
Ponadto ma na celu tworzenie między Stronami nowej dynamiki handlu, umacnianie polityki handlowej i inwestycyjnej krajów AKP i poprawianie możliwości krajów AKP w zakresie uregulowania kwestii związanych z handlem.
4.
Współpraca gospodarcza i handlowa jest realizowana przy pełnej zgodności z postanowieniami WTO, w tym dotyczącymi szczególnego i zróżnicowanego traktowania oraz przy uwzględnieniu wspólnych interesów Stron oraz stopnia ich rozwoju.
Artykuł 35
Zasady
1.
Współpraca gospodarcza i handlowa opiera się na prawdziwym, silnym i strategicznym partnerstwie.
Ponadto opiera się kompleksowym podejściu, zbudowanym na atutach i osiągnięciach poprzednich Konwencji AKP-WE, wykorzystując wszystkie dostępne środki umożliwiające osiągnięcie celów wymienionych powyżej przez rozpoznanie problemów w zakresie podaży i popytu.
W tym kontekście szczególną uwagę należy zwrócić na środki rozwoju handlu stanowiące metody podnoszenia konkurencyjności państw AKP.
W związku z tym należy przyznać właściwe znaczenie rozwojowi handlu w ramach strategii rozwoju państw AKP, które korzystają ze wsparcia Wspólnoty.
2.
Współpraca gospodarcza i handlowa jest budowana na inicjatywach integracji regionalnej państw AKP przy uwzględnieniu faktu, że integracja regionalna stanowi kluczowy instrument włączenia krajów AKP w gospodarkę światową.
3.
Współpraca gospodarcza i handlowa bierze pod uwagę różne potrzeby oraz stopień rozwoju krajów i regionów AKP.
W tym kontekście Strony potwierdzają ich przywiązanie do gwarantowania szczególnego i zróżnicowanego traktowania wszystkich krajów AKP oraz do utrzymania szczególnego traktowania najmniej rozwiniętych krajów AKP i należytego uwzględnienia szczególnie trudnej sytuacji państw małych, śródlądowych i wyspiarskich.
ROZDZIAŁ 2
Nowe porozumienia handlowe
Artykuł 36
Tryb
1.
W świetle celów i zasad wymienionych powyżej Strony postanawiają zawrzeć nowe porozumienia handlowe, spójne z postanowieniami Światowej Organizacji Handlu (WTO), stopniowo usuwające bariery handlowe istniejące między nimi oraz rozszerzające współpracę we wszystkich dziedzinach związanych z handlem.
2.
Strony postanawiają, że nowe porozumienia handlowe są wprowadzane stopniowo i, co za tym idzie, uznają potrzebę wprowadzenia okresu przygotowawczego.
3.
Aby ułatwić przejście do nowych porozumień handlowych, zgodnie z warunkami wymienionymi w załączniku V do niniejszej Umowy, w okresie przygotowawczym we wszystkich krajach AKP utrzymane zostaną jednostronne preferencje handlowe stosowane na mocy czwartej Konwencji AKP-WE.
4.
W tym kontekście Strony potwierdzają znaczenie protokołów towarowych dołączonych do załącznika V do niniejszej Umowy.
Zgadzają się co do potrzeby ich przeglądu w kontekście nowych porozumień handlowych, w szczególności w zakresie ich zgodności z zasadami WTO, w celu zachowania korzyści z nich uzyskiwanych, mając na uwadze szczególny status prawny Protokołu w sprawie cukru.
Artykuł 37
Procedury
1.
Umowy o partnerstwie gospodarczym są negocjowane w okresie przygotowawczym, który kończy się najpóźniej 31 grudnia 2007 roku formalne negocjacje nowych porozumień handlowych rozpoczną się we wrześniu 2002 roku, natomiast nowe porozumienia handlowe wejdą w życie 1 stycznia 2008 roku, o ile Strony nie uzgodnią wcześniejszych dat.
2.
Wszelkie niezbędne środki zostaną przyjęte w celu zapewnienia, że negocjacje zakończą się pomyślnie w okresie przygotowawczym.
W związku z tym okres do momentu rozpoczęcia formalnych negocjacji nowych porozumień handlowych zostanie aktywnie wykorzystany na wstępne przygotowania do tych negocjacji.
3.
Okres przygotowawczy zostanie wykorzystany na tworzenie możliwości w sektorze państwowym i prywatnym krajów AKP, w tym środków podnoszenia konkurencyjności, na wzmacnianie organizacji regionalnych oraz na wspieranie regionalnych inicjatyw integracji handlu tam gdzie sytuacja tego wymaga, z pomocą w zakresie dostosowania budżetowego oraz reformy fiskalnej, a także unowocześnienia i rozwoju infrastruktury oraz promowania inwestycji.
4.
Strony będą regularnie weryfikować postęp przygotowań i negocjacji oraz, w 2006 roku, przeprowadzą formalny i kompleksowy przegląd postanowień przewidzianych w odniesieniu do wszystkich państw w celu zapewnienia, że przygotowania lub negocjacje nie wymagają przedłużenia przewidzianego terminu.
5.
Negocjacje umów o partnerstwie gospodarczym zostaną podjęte z tymi krajami AKP, które uznają, że są do tego gotowe, oraz na poziomie, który te państwa uznają za właściwy i zgodnie z procedurami ustalonymi przez grupę AKP, przy uwzględnieniu procesu integracji regionalnej w ramach AKP.
6.
W 2004 roku Wspólnota oceni sytuację państw niebędących państwami najmniej rozwiniętymi, które po konsultacjach ze Wspólnotą zdecydują, że nie są w stanie przystąpić do umów o partnerstwie gospodarczym, oraz zbada wszelkie możliwości alternatywne w celu przedstawienia tym państwom nowych ram handlowych, odpowiadających ich bieżącej sytuacji oraz zgodnych z zasadami WTO.
7.
Zgodnie z odpowiednimi zasadami WTO negocjacje umów o partnerstwie gospodarczym mają na celu ustanowienie harmonogramu stopniowego usuwania barier w handlu między Stronami.
Po stronie Wspólnoty liberalizacja handlu jest budowana na dorobku wspólnotowym i ma na celu poprawienie aktualnego dostępu krajów AKP do rynku przez, między innymi, przegląd reguł pochodzenia.
Negocjacje uwzględniają stopień rozwoju oraz społeczno-gospodarczy wpływ środków handlowych na kraje AKP, a także zdolność do dostosowania systemów gospodarczych tych krajów do procesu liberalizacji.
W związku z tym negocjacje powinny być na tyle elastyczne, na ile to możliwe w odniesieniu do ustalenia odpowiedniego okresu przejściowego oraz końcowego objęcia produktów, przy uwzględnieniu sektorów wrażliwych, a także stopnia rozbieżności w zakresie harmonogramu redukcji ceł, a jednocześnie powinny być zgodne z nadrzędnymi w tym zakresie zasadami WTO.
8.
Strony ściśle współpracują i współdziałają z WTO w celu zachowania osiągniętych ustaleń, w szczególności w odniesieniu do możliwego stopnia ich elastyczności.
9.
Do 2000 roku Wspólnota rozpocznie proces, który z chwilą zakończenia wielostronnych negocjacji handlowych, a najpóźniej do 2005 roku, w świetle obowiązujących postanowień handlowych czwartej Konwencji AKP-WE, umożliwi bezcłowy dostęp na rynek Wspólnoty dla wszystkich podstawowych produktów pochodzącym ze wszystkich najmniej rozwiniętych krajów oraz ułatwi i umożliwi przegląd reguł pochodzenia, w tym postanowień ogólnych dotyczących wywozu tych produktów.
Artykuł 38
Wspólny Ministerialny Komitet do spraw Handlu
1.
Powołany zostaje Wspólny Ministerialny Komitet do spraw Handlu AKP-WE.
2.
Ministerialny Komitet do spraw Handlu zwraca szczególną uwagę na bieżące, wielostronne negocjacje handlowe i analizuje wpływ inicjatyw w zakresie rozszerzania liberalizacji na handel AKP-WE oraz rozwój gospodarek krajów AKP.
Formułuje wszelkie niezbędne zalecenia w celu zachowania korzyści wynikających z porozumień handlowych AKP-WE.
3.
Ministerialny Komitet do spraw Handlu zbiera się co najmniej raz w roku.
Jego regulamin ustanawia Rada Ministrów.
Składa się z przedstawicieli państw AKP i Wspólnoty.
ROZDZIAŁ 3
Współpraca na forach międzynarodowych
Artykuł 39
Postanowienia ogólne
1.
Strony podkreślają znaczenie ich aktywnego udziału w WTO oraz innych, właściwych organizacjach międzynarodowych, realizowanego w ramach członkostwa w tych organizacjach, a także przestrzegania ich regulaminów i prowadzonych działań.
2.
Strony postanawiają ściśle współpracować w zakresie definiowania i wspierania wspólnych interesów w dziedzinie międzynarodowej współpracy gospodarczej i handlowej, w szczególności w WTO, włącznie z braniem udziału w ustalaniu i realizowaniu porządku przyszłych, wielostronnych negocjacji handlowych.
W tym kontekście szczególną uwagę należy zwrócić na poprawę dostępu produktów i usług pochodzących z krajów AKP na rynek Wspólnoty oraz inne rynki.
3.
Strony uznają również znaczenie elastyczności zasad WTO w uwzględnianiu stopnia rozwoju AKP, a także trudności napotykanych przy realizacji ich zobowiązań.
Ponadto uznają potrzebę pomocy technicznej umożliwiającej krajom AKP wykonanie ich zobowiązań.
4.
Zgodnie z postanowieniami wymienionymi w niniejszej Umowie, Wspólnota postanawia wspierać państwa AKP w ich dążeniach prowadzących do aktywnego udziału we wspomnianych powyżej organizacjach przez rozwijanie zdolności negocjacyjnych, skutecznego udziału, monitorowania i realizacji umów.
Artykuł 40
Towary
1.
Strony uznają konieczność zapewnienia lepszego funkcjonowania międzynarodowych rynków towarowych oraz zwiększenia przejrzystości rynkowej.
2.
Strony potwierdzają wolę podjęcia konsultacji na forach międzynarodowych oraz w organizacjach zajmujących się towarami.
3.
W związku z tym na wniosek każdej Strony nastąpi wymiana poglądów:
- dotyczących funkcjonowania obowiązujących umów międzynarodowych lub wyspecjalizowanych, międzyrządowych grup roboczych w celu poprawienia tych umów i uczynienia ich bardziej skutecznymi, zgodnie z tendencjami rynkowymi;
- jeśli zostanie przedstawiona propozycja zawarcia lub odnowienia umowy międzynarodowej lub powołania wyspecjalizowanej, międzyrządowej grupy roboczej.
Celem takiej wymiany poglądów jest odpowiednio uwzględnienie interesu każdej ze stron.
W miarę potrzeby wymiana poglądów może odbywać się w ramach Ministerialnego Komitetu do spraw Handlu.
ROZDZIAŁ 4
Handel usługami
Artykuł 41
Postanowienia ogólne
1.
Strony podkreślają rosnące znaczenie usług w handlu międzynarodowym oraz ich znaczący wkład w rozwój gospodarczy i społeczny.
2.
Strony potwierdzają ich odpowiednie zobowiązania spoczywające na nich na mocy Układu Ogólnego w sprawie handlu usługami (GATS) oraz podkreślają potrzebę szczególnego i zróżnicowanego traktowania dostawców usług z krajów AKP.
3.
W ramach negocjacji w sprawie stopniowej liberalizacji handlu i usług, przewidzianej w artykule XIX GATS, Wspólnota zobowiązuje się traktować przychylnie priorytety państw AKP w zakresie usprawnienia planu WE, aby sprzyjać szczególnym interesom tych państw.
4.
Ponadto na mocy umów o partnerstwie gospodarczym i po zdobyciu pewnego doświadczenia w stosowaniu klauzuli najwyższego uprzywilejowania przyznanego na mocy GATS, Strony postanawiają rozszerzyć partnerstwo zawarte między nimi i objąć nim liberalizację usług zgodnie z postanowieniami GATS, w szczególności dotyczącymi udziału państw rozwijających się w umowach o liberalizacji.
5.
Wspólnota wspiera dążenia państw AKP do wzmocnienia ich zdolności do świadczenia usług.
W celu podniesienia konkurencyjności usług i, tym samym, zwiększenia wartości i rozmiaru handlu towarami i usługami, szczególną uwagę należy zwrócić na usługi w zakresie zatrudnienia, przedsiębiorczości, dystrybucji, finansów, turystyki, kultury i budownictwa oraz na pokrewne usługi inżynieryjne.
Artykuł 42
Transport morski
1.
Strony potwierdzają znaczenie rentownych i efektywnych usług transportu morskiego realizowanego w bezpiecznym i czystym środowisku morskim jako głównego środka transportu ułatwiającego handel międzynarodowy, a co za tym idzie, stanowiącego jedną z sił napędowych rozwoju gospodarczego oraz rozwoju handlu.
2.
Strony podejmują się wspierać liberalizację transportu morskiego i, w tym celu, skutecznie stosować zasadę nieograniczonego dostępu do międzynarodowego rynku transportu morskiego na niedyskryminacyjnych i handlowych zasadach.
3.
W zakresie dostępu do portów, wykorzystywania infrastruktury oraz dodatkowych usług morskich, a także związanych z nimi opłat i kosztów, urzędów celnych oraz wyznaczania miejsc rzucania kotwicy i obiektów załadunku i wyładunku, każda Strona, między innymi, przyznaje statkom eksploatowanym przez obywateli lub przedsiębiorstwa drugiej Strony i zarejestrowanym na terytorium każdej ze Stron traktowanie nie mniej uprzywilejowane niż przyznawane własnym statkom.
4.
Wspólnota wspiera dążenia państw AKP do rozwoju i wspierania rentownych i efektywnych usług transportu morskiego w państwach AKP w celu zwiększenia udziału podmiotów gospodarczych AKP w międzynarodowych usługach żeglugi morskiej.
Artykuł 43
Technologie informacji i komunikacji oraz społeczeństwo informacyjne
1.
Strony uznają istotne znaczenie technologii informacji i komunikacji, a także aktywnego udziału w społeczeństwie informacyjnym, jako warunków wstępnych dla pomyślnego włączania krajów AKP w gospodarkę światową.
2.
Ponadto potwierdzają zobowiązania spoczywające na nich na mocy obowiązujących umów wielostronnych, w szczególności Protokołu w sprawie usług telekomunikacyjnych załączonego do GATS oraz wzywają do przystąpienia do tych umów kraje AKP, które nie są jeszcze ich stronami.
3.
Ponadto postanawiają w pełni i aktywnie brać udział we wszelkich przyszłych negocjacjach międzynarodowych podejmowanych w tej dziedzinie.
4.
W związku z tym Strony przyjmują środki, które umożliwiają obywatelom krajów AKP łatwy dostęp do technologii informacji i komunikacji przez, między innymi, następujące środki:
- rozwój oraz zachęcanie do korzystania z dostępnych, odnawialnych zasobów energetycznych;
- rozwój oraz rozbudowywanie niedrogich sieci bezprzewodowych o większym zakresie.
5.
Strony postanawiają również przystąpić do współpracy w dziedzinie technologii informacji i komunikacji oraz społeczeństwa informacyjnego.
Współpraca ta jest w szczególności skierowana na poprawę komplementarności i harmonizacji systemów komunikacji na poziomie krajowym, regionalnym i międzynarodowym oraz ich dostosowanie do nowych technologii.
ROZDZIAŁ 5
Dziedziny dotyczące handlu
Artykuł 44
Postanowienia ogólne
1.
Strony potwierdzają rosnące znaczenie nowych dziedzin związanych z handlem w zakresie ułatwiania stopniowego włączania państw AKP w gospodarkę światową.
W związku z tym Strony postanawiają wzmocnić współpracę w tych dziedzinach przez ustanowienie pełnego i skoordynowanego udziału w odpowiednich forach i porozumieniach międzynarodowych.
2.
Zgodnie z postanowieniami wymienionymi w niniejszej Umowie oraz strategiami rozwoju uzgodnionymi między Stronami, Wspólnota wspiera dążenia państw AKP do wzmocnienia ich możliwości w dziedzinach związanymi z handlem, włącznie z poprawą i wsparciem ram instytucjonalnych, w miarę potrzeby.
Artykuł 45
Polityka konkurencji
1.
Strony postanawiają, że wprowadzenie i wdrożenie skutecznych i prawidłowych polityk oraz zasad konkurencji ma zasadnicze znaczenie dla poprawy i zabezpieczenia klimatu przyjaznego inwestycjom, trwałego procesu uprzemysłowienia oraz przejrzystości w dostępie do rynków.
2.
W celu zapewnienia eliminacji nieprawidłowości w prawidłowej konkurencji oraz, w celu uwzględnienia we właściwym zakresie różnego stopnia rozwoju i potrzeb gospodarczych każdego kraju AKP, Strony wprowadzają regulaminy oraz politykę krajową i regionalną, obejmujące kontrolę i, pod pewnymi warunkami, zakaz zawierania umów między przedsiębiorstwami, podejmowania decyzji przez stowarzyszenia przedsiębiorców oraz prowadzenia przez przedsiębiorstwa niektórych praktyk mających na celu lub skutkujących uniemożliwieniem, ograniczeniem lub zakłóceniem konkurencji.
Ponadto Strony postanawiają zakazać nadużywania przez jedno lub więcej przedsiębiorstw ich dominującej pozycji na wspólnym rynku Wspólnoty lub na terytorium państw AKP.
3.
Strony postanawiają również zacieśnić współpracę w tej dziedzinie z właściwymi, krajowymi agencjami konkurencji w celu sformułowania i wspierania skutecznej polityki konkurencji, która zapewni stopniowe i skuteczne wykonanie zasad konkurencji zarówno przez przedsiębiorstwa prywatne jak i państwowe.
Współpraca w tej dziedzinie obejmuje w szczególności pomoc w tworzeniu właściwych ram prawnych oraz ich wprowadzaniu na poziomie administracyjnym, ze szczególnym uwzględnieniem wyjątkowo trudnej sytuacji państw najmniej rozwiniętych.
Artykuł 46
Ochrona praw własności intelektualnej
1.
Bez uszczerbku dla stanowisk Stron w negocjacjach wielostronnych, w celu ograniczenia rozbieżności i utrudnień w handlu dwustronnym, Strony uznają potrzebę zagwarantowania właściwego i skutecznego poziomu ochrony praw własności intelektualnej, przemysłowej i handlowej oraz innych praw uwzględnionych w TRIPS, w tym ochronę oznaczeń geograficznych zgodną z normami międzynarodowymi.
2.
W tym kontekście Strony podkreślają znaczenie spójności z Porozumieniem w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej (TRIPS), z Porozumieniem WTO oraz Konwencją o różnorodności biologicznej (CBD).
3.
Strony uznają również potrzebę przystąpienia do wszystkich odpowiednich konwencji międzynarodowych w sprawie własności intelektualnej, przemysłowej i handlowej, wymienionych w części I Porozumienia TRIPS, w zależności od ich stopnia rozwoju.
4.
Wspólnota, jej Państwa Członkowskie i państwa AKP mogą rozważyć zawarcie umów mających na celu ochronę znaków towarowych oraz oznaczeń geograficznych produktów stanowiących przedmiot szczególnego interesu każdej ze Stron.
5.
Do celów niniejszej Umowy, własność intelektualna obejmuje w szczególności prawa autorskie, w tym prawa autorskie do programów komputerowych oraz prawa pokrewne, także prawa do projektów artystycznych i własności przemysłowej obejmującej wykorzystywanie wzorów, patentów dotyczących wynalazków biotechnologicznych oraz odmian roślin lub innych systemów sui generis, wzorów przemysłowych, oznaczeń geograficznych, w tym nazw pochodzenia, znaków towarowych towarów lub usług, schematów układów scalonych, a także prawnej ochrony baz danych i ochrony przed nieuczciwą konkurencją określoną w artykule 10a Konwencji paryskiej o ochronie własności przemysłowej, oraz ochrony utajnionych, poufnych informacji w sprawie know-how.
6.
Ponadto Strony postanawiają wzmocnić współpracę w tej dziedzinie.
Na wniosek oraz na wspólnie ustalonych zasadach i warunkach współpraca jest rozszerzana, między innymi, na następujące dziedziny: przygotowywanie przepisów ustawowych i wykonawczych w zakresie ochrony oraz stosowanie praw własności intelektualnej, zapobieganie nadużywaniu takich praw przez ich posiadaczy oraz naruszaniu tych praw przez konkurentów, ustanawianie i wzmacnianie urzędów krajowych i regionalnych oraz innych agencji, w tym wspieranie regionalnych organizacji własności intelektualnej zaangażowanych w jej stosowanie i ochronę, w tym szkolenie personelu.
Artykuł 47
Normalizacja i certyfikacja
1.
Strony postanawiają ściślej współpracować w dziedzinie normalizacji, certyfikacji oraz gwarancji jakości w celu usunięcia zbędnych barier technicznych oraz ograniczenia różnic występujących między Stronami w tych dziedzinach zmierzającego do ułatwienia wymiany handlowej.
W tym kontekście Strony potwierdzają swoje zobowiązanie wynikające z Porozumienia w sprawie barier technicznych w handlu, załączonego do Porozumienia WTO (Porozumienie TBT).
2.
Współpraca w dziedzinie normalizacji i certyfikacji ma na celu promowanie systemów kompatybilnych między Stronami i obejmuje w szczególności:
- środki wspierania lepszego wykorzystywania międzynarodowych uregulowań technicznych, norm i procedur oceny zgodności, w tym środki szczególne dla danego sektora dostosowane do stopnia rozwoju gospodarczego krajów AKP, zgodne z Porozumieniem TBT,
- współpracę w dziedzinie zarządzania i gwarancji jakości w wybranych sektorach mających znaczenie dla państw AKP,
- wspieranie w krajach AKP inicjatyw na rzecz tworzenia możliwości w dziedzinach oceny zgodności, metrologii i normalizacji,
- rozwijanie powiązań istniejących między instytucjami normalizacyjnymi AKP i europejskimi instytucjami zajmującymi się oceną i zgodnością oraz instytucjami certyfikującymi.
3.
Strony zobowiązują się rozważyć, w należytym trybie, negocjowanie porozumień o wzajemnym uznawaniu w sektorach stanowiących przedmiot wspólnego interesu gospodarczego.
Artykuł 48
Środki sanitarne i fitosanitarne
1.
Strony uznają prawo każdej ze Stron do przyjęcia lub wprowadzenia środków sanitarnych i fitosanitarnych niezbędnych do ochrony życia i zdrowia ludzi, zwierząt lub roślin, pod warunkiem że środki te nie stanowią środków arbitralnej dyskryminacji i ukrytego ograniczenia handlu.
W związku z tym Strony potwierdzają swoje zobowiązania na mocy Porozumienia w sprawie stosowania środków sanitarnych i fitosanitarnych załączonego do Porozumienia WTO (Umowa SPS), biorąc pod uwagę stopień ich rozwoju.
2.
Ponadto Strony zobowiązują się do wzmocnienia koordynowania, konsultowania i przekazywania informacji w zakresie powiadamiania i stosowania proponowanych środków sanitarnych i fitosanitarnych zgodnie z Porozumieniem SPS wtedy gdy środki te mogą szkodzić interesom każdej Strony.
W celu wspierania wspólnych interesów Strony zgadzają się co do wcześniejszych konsultacji oraz koordynacji w ramach Codex Alimentarius, Międzynarodowego Biura Epizootycznego oraz Międzynarodowej konwencji ochrony roślin.
3.
Strony postanawiają wzmocnić współpracę w celu wzmocnienia możliwości sektora prywatnego i państwowego krajów AKP w tej dziedzinie.
Artykuł 49
Handel i środowisko naturalne
1.
Strony potwierdzają zobowiązanie do wspierania rozwoju handlu międzynarodowego w sposób zapewniający zrównoważone i prawidłowe zarządzanie środowiskiem naturalnym, zgodne z konwencjami międzynarodowymi i zobowiązaniami w tej dziedzinie, oraz przy odpowiednim uwzględnieniu stopnia ich rozwoju.
Strony postanawiają, że w planowaniu i wprowadzaniu środków dotyczących środowiska naturalnego zostaną uwzględnione szczególne potrzeby i wymagania państw AKP.
2.
Mając na uwadze Zasady z Rio oraz w celu umocnienia wzajemnego wspierania handlu i środowiska naturalnego, Strony postanawiają wzmocnić współpracę w tej dziedzinie.
Współpraca ma na celu w szczególności ustanowienie spójnej polityki krajowej, regionalnej i międzynarodowej, wzmocnienie kontroli jakości towarów i usług związanych ze środowiskiem naturalnym, poprawę metod produkcji przyjaznych środowisku naturalnemu w odpowiednich sektorach.
Artykuł 50
Normy handlu i pracy
1.
Strony potwierdzają ich przywiązanie do uznawanych na poziomie międzynarodowym podstawowych norm zatrudnienia ustalonych przez właściwe Konwencje Międzynarodowej Organizacji Pracy (ILO), w szczególności do wolności zrzeszania się oraz prawa do rokowań zbiorowych, zniesienia przymusowej pracy, zniesienia najgorszych form pracy dzieci oraz niedyskryminacji w odniesieniu do zatrudnienia.
2.
Strony postanawiają wzmocnić współpracę w tej dziedzinie, w szczególności w następujących dziedzinach:
- wymiana informacji w sprawie odpowiedniego ustawodawstwa i przepisów prawa pracy;
- opracowanie krajowego prawa pracy oraz wzmacnianie obowiązującego ustawodawstwa;
- programy kształcenia oraz zwiększania świadomości;
- przestrzeganie ustawodawstwa krajowego oraz przepisów prawa pracy.
3.
Strony postanawiają, że normy pracy nie powinny być wykorzystywane dla protekcjonistycznych celów handlowych.
Artykuł 51
Polityka ochrony konsumentów i ochrona zdrowia konsumentów
1.
Uwzględniając w należytym zakresie ustawodawstwo krajowe przewidujące unikanie barier w handlu, Strony postanawiają rozszerzyć współpracę w dziedzinie polityki ochrony konsumentów i ochrony zdrowia konsumentów.
2.
Współpraca ma na celu w szczególności poprawę możliwości instytucjonalnych i technicznych w tej dziedzinie, ustanowienie systemów szybkiego reagowania w zakresie wzajemnego informowania o produktach niebezpiecznych, wymianę informacji i doświadczeń w zakresie ustanawiania i funkcjonowania nadzoru pozarynkowego produktów oraz ich bezpieczeństwa, uzupełnianie informacji przekazywanych konsumentom w sprawie cen, właściwości oferowanych produktów i usług, zachęcanie do powoływania niezależnych stowarzyszeń konsumenckich oraz nawiązywania stosunków między przedstawicielami interesów konsumentów, poprawę zgodności polityk i systemów ochrony konsumentów, informowanie o stosowaniu ustawodawstwa i wspieranie współpracy w prowadzeniu dochodzenia w sprawie szkodliwych lub nieuczciwych praktyk handlowych oraz wprowadzanie zakazów w zakresie wywozu w handlu między Stronami towarami i usługami, których wywóz został zakazany w kraju ich produkcji.
Artykuł 52
Klauzula dotycząca szczególnych przepisów podatkowych
1.
Bez uszczerbku dla postanowień artykułu 31 załącznika IV, najbardziej uprzywilejowane traktowanie, przyznane zgodnie z postanowieniami niniejszej Umowy lub jakiegokolwiek porozumienia przyjętego na mocy niniejszej Umowy, nie dotyczy korzyści podatkowych, które Strony wprowadzają lub mogą wprowadzić w przyszłości na podstawie umów o unikaniu podwójnego opodatkowywania lub innych porozumień podatkowych, albo krajowego ustawodawstwa podatkowego.
2.
Żadne z postanowień niniejszej Umowy, ani innych porozumień przyjętych na mocy niniejszej Umowy, nie może być interpretowane w sposób, który przeszkodziłby przyjęciu lub stosowaniu przez Strony jakiegokolwiek środka mającego na celu zapobieganie unikaniu lub uchylaniu się od płacenia podatków wynikających z postanowień umów o unikaniu podwójnego opodatkowywania lub innych porozumień podatkowych, lub krajowego ustawodawstwa podatkowego.
3.
Żadne z postanowień niniejszej Umowy lub innych porozumień przyjętych na mocy niniejszej Umowy nie może być interpretowane w sposób, który przeszkodziłby Stronom w zastosowaniu odpowiednich postanowień ich ustawodawstwa podatkowego, w zróżnicowanym traktowaniu podatników znajdujących się w odmiennej sytuacji, w szczególności pod względem ich miejsca zamieszkania lub miejsca inwestowania przez nich kapitału.
ROZDZIAŁ 6
Współpraca w innych dziedzinach
Artykuł 53
Umowy dotyczące rybołówstwa
1.
Strony deklarują gotowość do negocjowania umów dotyczących rybołówstwa mających na celu zagwarantowanie stałych i wzajemnie zadowalających warunków działalności połowowej w państwach AKP.
2.
Przy zawieraniu lub wykonywaniu takich umów, państwa AKP nie dyskryminują Wspólnoty ani Państw Członkowskich a Wspólnota nie dyskryminuje państw AKP, bez uszczerbku dla szczególnych uzgodnień zawartych między państwami rozwijającymi się położonymi w tym samym obszarze geograficznym, w tym wielostronnych umów dotyczących połowów.
Artykuł 54
Bezpieczeństwo żywnościowe
1.
W odniesieniu do dostępnych produktów rolnych Wspólnota zobowiązuje się, że refundacje wywozowe mogą być ustalane z wyprzedzeniem dla wszystkich państw AKP w odniesieniu do asortymentu produktów sporządzonego w świetle wymagań żywnościowych wyrażonych przez te państwa.
2.
Ustalanie z wyprzedzeniem obowiązuje przez okres jednego roku i jest stosowane corocznie w terminie obowiązywania niniejszej Umowy; ustala się, że poziom zwrotu zostanie ustalony zgodnie z metodami zwyczajowymi stosowanymi przez Komisję.
3.
Umowy o charakterze szczególnym można zawierać z państwami AKP, które wnioskują o to w kontekście polityki bezpieczeństwa żywnościowego.
4.
Umowy o charakterze szczególnym wymienione w ustępie 3 nie powodują zagrożenia dla produkcji i przepływów handlowych w regionach AKP.
CZĘŚĆ 4
WSPÓŁPRACA FINANSOWA NA RZECZ ROZWOJU
TYTUŁ I
POSTANOWIENIA OGÓLNE
ROZDZIAŁ 1
Cele, zasady, wytyczne i uprawnienia
Artykuł 55
Cele
Celem współpracy finansowej na rzecz rozwoju jest wspieranie i promowanie dążeń państw AKP, poprzez zapewnienie właściwych środków finansowych oraz właściwej pomocy technicznej, do osiągnięcia celów wymienionych w niniejszej Umowie w oparciu o wspólny interes oraz w duchu współzależności.
Artykuł 56
Zasady
1.
Współpraca finansowa na rzecz rozwoju jest realizowana w oparciu o cele rozwojowe, strategie i priorytety ustanowione przez państwa AKP i zgodnie z nimi, zarówno na poziomie krajowym, jak i regionalnym.
Pod uwagę należy wziąć geograficzny, społeczny i kulturowy charakter tych państw, a także ich szczególny potencjał.
Ponadto współpraca:
a) wspiera własność lokalną na wszystkich poziomach procesu rozwoju;
b) odzwierciedla partnerstwo oparte na wzajemnych prawach i obowiązkach;
c) podkreśla znaczenie przewidywalności i bezpieczeństwa przepływu środków przyznanych na zdecydowanie koncesyjnych warunkach oraz na zasadzie ciągłości;
d) jest elastyczna i dostosowana do sytuacji panującej w każdym państwie AKP, a także do szczególnego charakteru przedmiotowego projektu lub programu; oraz
e) gwarantuje skuteczność, koordynację i spójność.
2.
Współpraca zapewnia szczególne traktowanie najmniej rozwiniętych krajów AKP oraz uwzględnia w należytym zakresie szczególnie trudną sytuację krajów śródlądowych i wyspiarskich AKP.
Ponadto określa się szczególne potrzeby krajów znajdujących się w sytuacji pokonfliktowej.
Artykuł 57
Wytyczne
1.
Działania finansowane w ramach niniejszej Umowy są realizowane przez państwa AKP i Wspólnotę w ścisłej współpracy między nimi i w świetle uznanej równości między partnerami.
2.
Państwa AKP są odpowiedzialne za:
a) definiowanie celów i priorytetów, na których opierają się programy orientacyjne;
b) dobór projektów i programów;
c) przygotowanie i przedstawienie dokumentacji projektów i programów;
d) przygotowywanie, negocjowanie i zawieranie umów;
e) realizację projektów i programów oraz zarządzanie nimi; a także
f) zachowanie projektów i programów.
3.
Bez uszczerbku dla powyższych postanowień, uprawnieni uczestnicy współpracy o charakterze niepaństwowym mogą również ponosić odpowiedzialność za składanie propozycji i realizację programów i projektów w dziedzinach ich dotyczących.
4.
Państwa AKP i Wspólnota są wspólnie odpowiedzialne za:
a) ustanawianie wytycznych współpracy finansowej na rzecz rozwoju w instytucjach wspólnych;
b) przyjmowanie programów orientacyjnych;
c) ocenę projektów i programów;
d) zapewnianie równości warunków uczestnictwa w zaproszeniu do składania ofert i zamówieniach;
e) monitorowanie i ocenę skutków i wyników projektów i programów; oraz
f) zapewnienie właściwej, niezwłocznej i skutecznej realizacji projektów i programów.
5.
Wspólnota jest odpowiedzialna za podejmowanie decyzji finansowych dotyczących projektów i programów.
6.
O ile niniejsza Umowa nie przewiduje inaczej, wszystkie decyzje wymagające zatwierdzenia przez każdą ze Stron są podejmowane lub uznawane za podjęte w terminie 60 dni od powiadomienia złożonego przez Stronę przeciwną.
Artykuł 58
Uprawnienia do finansowania
1.
Do wsparcia finansowego udzielonego na mocy Umowy uprawnione są wymienione jednostki i organy:
a) państwa AKP;
b) organy regionalne i międzypaństwowe, do których należy jedno lub więcej państw AKP i które zostały upoważnione przez te państwa; oraz
c) wspólne organy ustanowione przez państwa AKP i Wspólnotę w celu osiągnięcia niektórych celów szczególnych.
2.
Z zastrzeżeniem uzyskania zgody zainteresowanego państwa lub państw AKP, do wsparcia finansowego uprawnione są również podmioty wymienione poniżej:
a) państwowe lub półpaństwowe agencje krajowe i/lub regionalne, departamenty lub władze lokalne państw AKP oraz, w szczególności, instytucje finansowe i banki rozwoju;
b) przedsiębiorstwa, spółki i inne organizacje prywatne oraz prywatne podmioty gospodarcze z państw AKP;
c) przedsiębiorstwa Państwa Członkowskiego Wspólnoty umożliwiającego im, oprócz wnoszenia własnego wkładu, realizację projektów produkcyjnych na terytorium państwa AKP;
d) pośrednicy finansowi AKP lub Wspólnoty zapewniający, promujący i finansujący inwestycje prywatne w państwach AKP; oraz
e) podmioty zdecentralizowanej współpracy oraz inne podmioty niepaństwowe z państw AKP i ze Wspólnoty.
ROZDZIAŁ 2
Zakres i charakter finansowania
Artykuł 59
W ramach priorytetów ustanowionych przez zainteresowane państwo lub państwa AKP, zarówno na poziomie krajowym, jak i regionalnym, wsparcia można udzielać projektom, programom i innym formom działań przyczyniających się do osiągnięcia celów wymienionych w niniejszej Umowie.
Artykuł 60
Zakres finansowania
Zakres finansowania może między innymi obejmować, w zależności od potrzeb i rodzajów działania uznanych za najwłaściwsze, wspieranie:
a) środków przyczyniających się do złagodzenia obciążenia zadłużeniem oraz problemów z bilansem płatniczym krajów AKP;
b) reform i polityki makroekonomicznej i strukturalnej;
c) łagodzenia ujemnych skutków braku stabilności w przychodach z wywozu;
d) polityki i reform sektorowych;
e) rozwoju instytucjonalnego i tworzenia możliwości;
f) programów współpracy technicznej; oraz
g) pomocy humanitarnej i nadzwyczajnej, w tym pomocy udzielanej uchodźcom i wysiedleńcom, krótkoterminowych środków zaradczych oraz gotowości w odniesieniu do stanów klęski.
Artykuł 61
Charakter finansowania
1.
Charakter finansowania obejmuje między innymi:
a) projekty i programy;
b) linie kredytowe, systemy gwarancyjne oraz przejęcie udziału;
c) wsparcie budżetowe kierowane bezpośrednio do państw AKP, których waluty są wymienialne i swobodnie przenaszalne, lub kierowane pośrednio z funduszy uzupełniających generowanych przez różne instrumenty Wspólnoty;
d) zasoby ludzkie i materialne niezbędne do skutecznego administrowania i nadzorowania projektów i programów;
e) sektorowe i ogólne programy wspierania przywozu, które mogą przybrać formę:
i) sektorowych programów przywozowych realizowanych w drodze bezpośrednich zamówień publicznych, w tym finansowanie środków do systemów produkcyjnych oraz dostaw usprawniających usługi socjalne,
ii) sektorowych programów przywozowych realizowanych w formie środków dewizowych uwalnianych w ratach, przeznaczonych na finansowanie przywozu sektorowego, oraz
iii) ogólnych programów przywozowych realizowanych w formie środków dewizowych uwalnianych w ratach, przeznaczonych na finansowanie przywozu ogólnego obejmującego szeroki asortyment produktów.
2.
Bezpośrednia pomoc budżetowa na wspieranie reform makroekonomicznych lub sektorowych zostanie przyznana, jeżeli:
a) zarządzanie wydatkami publicznymi jest wystarczająco przejrzyste, rzetelne i skuteczne;
b) stosuje się jasno zdefiniowaną politykę makroekonomiczną lub sektorową ustanowioną przez samo państwo oraz uzgodnioną z jego głównymi donatorami; oraz
c) procedura zamówień publicznych jest jawna i przejrzysta.
3.
Podobna, bezpośrednia pomoc budżetowa jest stopniowo przyznawana na politykę sektorową w zastępstwie pomocy kierowanej na poszczególne projekty.
4.
Instrumenty programów przywozowych lub wsparcia budżetowego wymienione powyżej można również wykorzystać do wspierania uprawnionych państw AKP realizujących reformy mające na celu międzyregionalną liberalizację gospodarczą generującą przejściowe koszty netto.
5.
W ramach Umowy Europejski Fundusz Rozwoju (zwany dalej Funduszem), w tym fundusze uzupełniające, saldo bilansu płatniczego z poprzednich Funduszy, środki własne Europejskiego Banku Inwestycyjnego (zwanego dalej Bankiem) oraz tam gdzie sytuacja tego wymaga, właściwe środki uzyskane z budżetu Wspólnoty Europejskiej, zostaną wykorzystane na finansowanie projektów, programów i innych rodzajów działań przyczyniających się do osiągania celów niniejszej Umowy.
6.
Fundusze przyznane na mocy Umowy można wykorzystać na pokrycie zarówno lokalnych, jak i zagranicznych wydatków na projekty i programy, w tym kosztów finansowania wstecznego.
TYTUŁ II
WSPÓŁPRACA FINANSOWA
ROZDZIAŁ 1
Środki finansowe
Artykuł 62
Kwota ogólna
1.
Do celów wymienionych w niniejszej Umowie, kwota ogólna wspólnotowej pomocy finansowej oraz szczegółowe zasady i warunki finansowania są przewidziane w załącznikach do niniejszej Umowy.
2.
Jeśli państwo AKP nie ratyfikuje niniejszej Umowy lub ją wypowie, Strony dostosowują kwoty środków przewidzianych w Protokole finansowym określonym w załączniku I. Dostosowanie środków finansowych następuje również z chwilą:
a) przystąpienia do Umowy nowych państw AKP, które nie brały udziału w jego negocjowaniu; oraz
b) rozszerzenia Wspólnoty.
Artykuł 63
Metody finansowania
Metody finansowania każdego projektu lub programu są ustalane wspólnie przez zainteresowane państwo lub państwa AKP oraz Wspólnotę przez odniesienie do:
a) stopnia rozwoju, położenia geograficznego oraz sytuacji gospodarczej i finansowej tych państw;
b) charakteru projektu lub programu, ich rentowności gospodarczej i finansowej, a także jego wpływu społecznego i kulturalnego; oraz
c) w przypadku pożyczek, czynników gwarantujących ich obsługę.
Artykuł 64
Operacje pożyczkowe
1.
Pomocy finansowej można udzielić bezpośrednio państwom AKP lub za pośrednictwem zainteresowanych państw AKP lub, w myśl postanowień niniejszej Umowy, za pośrednictwem uprawnionych instytucji finansowych lub bezpośrednio każdemu innemu uprawnionemu beneficjantowi.
W przypadku gdy pomoc finansową przyznaje się odbiorcy końcowemu przez pośrednika lub bezpośrednio beneficjantowi końcowemu w sektorze prywatnym:
a) zasady i warunki, na których można udzielić pomocy odbiorcy końcowemu przez pośrednika lub bezpośrednio beneficjantowi końcowemu w sektorze prywatnym są ustalane w umowie finansowej lub umowie dotyczącej pożyczki; oraz
b) każdy zysk finansowy przypadający pośrednikowi z transakcji pożyczkowej lub wynikający z bezpośrednich operacji pożyczkowych względem beneficjanta końcowego w sektorze prywatnym jest przeznaczany na cele związane z rozwojem na warunkach ustanowionych w umowie o finansowaniu lub umowie dotyczącej pożyczki, po uwzględnieniu kosztów administracyjnych, ryzyka finansowego i walutowego oraz kosztów pomocy technicznej udzielonej odbiorcy końcowemu.
2.
W przypadku gdy finansowanie jest realizowane przez organ pożyczkowy powołany i/lub działający w państwach AKP organ ten ponosi odpowiedzialność za wybór i ocenę poszczególnych projektów oraz za administrowanie funduszami oddanymi do jego dyspozycji na warunkach ustalonych w niniejszej Umowie oraz w oparciu o wzajemne uzgodnienia między Stronami.
Artykuł 65
Współfinansowanie
1.
Środki finansowe przewidziane w niniejszej Umowie, na wniosek państw AKP, mogą zostać przeznaczone na współfinansowanie realizowane w szczególności przez agencje i instytucje do spraw rozwoju, Państwa Członkowskie Wspólnoty, państwa AKP, państwa trzecie albo międzynarodowe lub prywatne instytucje finansowe, przedsiębiorstwa lub agencje kredytujące wywóz.
2.
Szczególną uwagę należy zwrócić na możliwość współfinansowania w przypadkach gdy udział Wspólnoty będzie powodował zaangażowanie innych źródeł finansowania oraz jeśli takie finansowanie może prowadzić do utworzenia pakietu finansowego korzystnego dla zainteresowanego państwa AKP.
3.
Współfinansowanie może przyjąć formę finansowania wspólnego lub równoległego.
W każdym przypadku należy przyznać pierwszeństwo rozwiązaniu, które jest bardziej stosowne z punktu widzenia efektywności pod względem kosztów.
Ponadto przyjmuje się środki zmierzające do skoordynowania i zharmonizowania działań Wspólnoty oraz innych organów współfinansujących mające na celu ograniczenie do minimum liczby procedur podejmowanych przez państwa AKP oraz ich uelastycznienia.
4.
Jeśli to możliwe, proces konsultacji i koordynacji z innymi donatorami i podmiotami współfinansującymi należy wzmocnić i rozwinąć przez zawieranie ramowych umów o współfinansowaniu, natomiast politykę i procedury współfinansowania należy weryfikować w celu zapewnienia ich skuteczności oraz jak najlepszych zasad i warunków.
ROZDZIAŁ 2
Zadłużenie i wsparcie dostosowania strukturalnego
Artykuł 66
Wsparcie redukcji zadłużenia
1.
W celu złagodzenia obciążenia wynikającego z zadłużenia państw AKP oraz problemów tych państw z bilansem płatniczym, Strony postanawiają wykorzystać środki przewidziane w niniejszej Umowie do przyczynienia się do inicjatyw w zakresie zwalniania ze spłaty zadłużenia zatwierdzonych na poziomie międzynarodowym, na korzyść krajów AKP.
Ponadto, oddzielnie dla każdego przypadku, za pomocą instrumentów wypłat natychmiastowych przewidzianych w niniejszej Umowie, przyspiesza się wykorzystanie środków nieobjętych ramami poprzednich programów orientacyjnych.
Poza tym Wspólnota podejmuje się zbadać, w jaki sposób, w perspektywie długoterminowej, można zmobilizować środki inne niż z EFR w celu wspierania inicjatyw zwalniania ze spłaty zadłużenia, uzgadnianych na poziomie międzynarodowym.
2.
Na wniosek państwa AKP, Wspólnota może udzielić:
a) pomocy w przeanalizowaniu i znalezieniu rozwiązań praktycznych dotyczących zadłużenia, w tym zadłużenia krajowego, trudności z obsługą zadłużenia oraz problemów z bilansem płatniczym;
b) pomocy w szkoleniu w zakresie zarządzania zadłużeniem i międzynarodowych negocjacji finansowych, a także wsparcia warsztatów szkoleniowych, kursów i seminariów z tych dziedzin; oraz
c) pomocy w opracowaniu elastycznych technik i instrumentów zarządzania zadłużeniem.
3.
Aby przyczynić się do obsługi zadłużenia wynikającego z pożyczek ze środków własnych banku, pożyczek specjalnych i kapitału ryzyka, zgodnie z ustaleniami zawieranymi z Komisją dla każdego przypadku oddzielnie, na tego typu obsługę państwa AKP mogą wykorzystać środki dostępne w walucie obcej, przewidziane w niniejszej Umowie, w przypadku wymagalności spłaty zadłużenia i do wysokości spłaty wyrażonej w walucie krajowej.
4.
Uznając wagę problemu zadłużenia międzynarodowego oraz jego wpływu na wzrost gospodarczy, Strony deklarują gotowość do kontynuowania wymiany poglądów na temat ogólnego problemu zadłużenia w formie debat międzynarodowych oraz bez uszczerbku dla debat o charakterze szczególnym prowadzonych na właściwych forach.
Artykuł 67
Wspieranie dostosowania strukturalnego
1.
Umowa przewiduje wsparcie dla reform makroekonomicznych i sektorowych realizowanych przez państwa AKP.
W ramach powyższego Strony gwarantują, że dostosowanie ma aktywne znaczenie gospodarcze i jest możliwe w kontekście społecznym i politycznym.
Wsparcia należy udzielać w kontekście oceny przyjmowanych lub rozważanych środków reform, przeprowadzanych wspólnie przez Wspólnotę i zainteresowane państwo AKP, zarówno na poziomie makroekonomicznym jak i sektorowym oraz umożliwienia ogólnej oceny dążeń związanych z reformą.
System wypłat natychmiastowych jest istotnym elementem programów wsparcia.
2.
Państwa AKP i Wspólnota uznają konieczność zachęcania do realizacji programów reform na poziomie regionalnym gwarantując, że w przygotowywaniu i realizowaniu programów krajowych szczególną uwagę zwrócą na działania regionalne wpływające na rozwój kraju.
W związku z tym wsparcie dostosowania strukturalnego prowadzi również do:
a) włączenia, z chwilą zdefiniowania, środków zachęcających do integracji regionalnej oraz uwzględnienia konsekwencji dostosowania międzygranicznego;
b) wspierania harmonizacji i koordynacji polityki makroekonomicznej i sektorowej, w tym w obszarze fiskalnym i celnym, tak aby spełnić nadrzędny cel integracji regionalnej i reformy strukturalnej na poziomie krajowym; oraz
c) uwzględnienia wpływu przejściowych kosztów netto integracji regionalnej na przychód budżetowy i bilans płatniczy przez ogólne programy przywozowe oraz wsparcie budżetowe.
3.
Państwa AKP wprowadzające lub rozważające wprowadzenie reformy na poziomie makroekonomicznym lub sektorowym są uprawnione do wsparcia finansowego w zakresie dostosowania strukturalnego uwzględniającego kontekst regionalny, jego skuteczność i prawdopodobny wpływ na gospodarczy, społeczny i polityczny wymiar rozwoju oraz napotykane trudności gospodarcze i społeczne.
4.
Państwa AKP wprowadzające programy reformy zatwierdzone i wspieranie przynajmniej przez głównych ofiarodawców wielostronnych, lub ustalone z takimi ofiarodawcami, ale nie koniecznie wspierane przez nich finansowo, są traktowane jako automatycznie spełniające wymagania pomocy finansowej w zakresie dostosowania strukturalnego.
5.
Wsparcie dostosowania strukturalnego jest uruchamiane w sposób elastyczny i w formie sektorowych lub ogólnych programów przywozowych lub wsparcia budżetowego.
6.
Przygotowanie, ocena i decyzja o finansowaniu programów dostosowania strukturalnego jest podejmowana zgodnie z postanowieniami w sprawie procedur wykonania niniejszej Umowy, z należytym uwzględnieniem właściwości wypłat natychmiastowych wchodzącego w skład programów dostosowania strukturalnego.
W oparciu o ocenę każdego przypadku oddzielnie, dopuszczalne jest finansowanie wsteczne ograniczonej części przywozu produktów pochodzących z AKP-WE.
7.
Realizacja każdego programu wsparcia zapewnia możliwie najpełniejsze i najbardziej przejrzyste i szerokie prawo podmiotów gospodarczych AKP do dostępu do środków programu oraz zapewnia, że procedury udzielania zamówień publicznych są zgodne z praktyką administracyjną i handlową stosowaną w zainteresowanym państwie, jednocześnie gwarantując możliwie najlepszy stosunek ceny do jakości przywożonych towarów oraz wymaganą spójność z międzynarodowym postępem w zakresie harmonizacji procedur wspierania dostosowania strukturalnego.
ROZDZIAŁ 3
Wsparcie w przypadkach przejściowych wahań w przychodach z wywozu
Artykuł 68
1.
Strony uznają, że brak stabilności w przychodach z wywozu, w szczególności w rolnictwie i górnictwie, może ujemnie wpływać na rozwój państw AKP i zagrozić spełnieniu przez te państwa wymogów związanych z rozwojem.
W związku z tym ustala się system dodatkowego wsparcia przewidujący wsparcie finansowe rozwoju długoterminowego, mający na celu ograniczenie ujemnego wpływu braku stabilności w przychodach z wywozu, w tym w rolnictwie i górnictwie.
2.
Celem wsparcia w przypadkach przejściowych wahań przychodów z wywozu jest zabezpieczenie reform makroekonomicznych i sektorowych zagrożonych wskutek spadku zysku oraz zaradzenie ujemnym skutkom braku stabilności w przychodach z wywozu, w szczególności w rolnictwie i górnictwie.
3.
Przy przydzielaniu środków w roku ich stosowania uwzględnia się skrajną zależność systemów gospodarczych państw AKP od wywozu, w szczególności w rolnictwie i górnictwie.
W tym kontekście najmniej rozwinięte, śródlądowe i wyspiarskie państwa AKP są traktowane w sposób bardziej uprzywilejowany.
4.
Środki dodatkowe są przydzielane zgodnie ze szczególnymi różnicami w mechanizmie wsparcia, podanymi w załączniku II w sprawie zasad i warunków finansowania.
5.
Wspólnota wspiera również systemy ubezpieczeń handlowych opracowane dla państw AKP pragnących zabezpieczyć się przed ryzykiem wahań w przychodach z wywozu.
ROZDZIAŁ 4
Wsparcie polityk sektorowych
Artykuł 69
1.
Przez różnego typu instrumenty i zróżnicowanie form przewidziane w Umowie współpraca wspiera:
a) sektorowe polityki oraz reformy społeczne i gospodarcze;
b) środki intensyfikujące działalność sektora produkcyjnego oraz konkurencyjność wywozu;
c) środki rozszerzające usługi sektora socjalnego; oraz
d) zagadnienia tematyczne i przekrojowe.
2.
Wsparcie to jest dokonywane we właściwy sposób przez:
a) programy sektorowe;
b) wsparcie budżetowe;
c) inwestycje;
d) działania naprawcze;
e) szkolenie;
f) pomoc techniczną; oraz
g) wsparcie instytucjonalne.
ROZDZIAŁ 5
Mikroprojekty oraz współpraca zdecentralizowana
Artykuł 70
Aby zaspokoić potrzeby społeczności lokalnych w dziedzinie rozwoju, oraz zachęcić wszystkie podmioty współpracy zdecentralizowanej, które są w stanie przyczynić się do autonomicznego rozwoju państw AKP, do tworzenia i realizowania inicjatyw, współpraca wspiera takie działania rozwojowe w ramach ustalonych w zasadach i ustawodawstwie krajowym zainteresowanych państw AKP oraz w postanowieniach programu orientacyjnego.
W tym kontekście współpraca wspiera:
a) mikroprojekty lokalne, wpływające na życie gospodarcze i społeczne obywateli, realizujące wyrażone i zaobserwowane potrzeby nadrzędne oraz podejmowane z inicjatywy i przy aktywnym udziale społeczności lokalnej korzystającej z tych programów; oraz
b) współpracę zdecentralizowaną, w szczególności tam gdzie działania takie łączą wysiłki i środki podmiotów zdecentralizowanych z państw AKP oraz ich konkurentów ze Wspólnoty.
Ta forma współpracy umożliwia mobilizację umiejętności, nowatorskich metod działania i środków podmiotów zdecentralizowanych na rzecz rozwoju kraju AKP.
Artykuł 71
1.
Mikroprojekty oraz działania współpracy zdecentralizowanej mogą być wspierane ze środków finansowych Umowy.
Projekty lub programy podlegające tej formie współpracy mogą być powiązane lub nie z programami w sektorach, na których koncentrują się programy orientacyjne, ale mogą być również metodą osiągania szczególnych celów programu orientacyjnego lub wynikami inicjatyw podejmowanych przez społeczności lokalne lub podmioty zdecentralizowane.
2.
Fundusz wnosi wkład w finansowanie mikroprojektów i współpracę zdecentralizowaną, w którym to przypadku wkład ten nie przekracza trzech czwartych całkowitego kosztu każdego projektu i nie może przekroczyć limitu ustalonego w programie orientacyjnym.
Pozostałą kwotę pokrywają:
a) w przypadku mikroprojektów, zainteresowana społeczność lokalna (w naturze lub w formie usług, albo gotówki i odpowiednio do możliwości wniesienia wkładu);
b) podmioty współpracy zdecentralizowanej, pod warunkiem że środki finansowe, zasoby techniczne, materialne i inne wniesione przez takie podmioty nie są niższe niż 25 % oszacowanego kosztu projektu/programu; oraz
c) w wyjątkowych przypadkach, zainteresowane państwo AKP, w formie wkładu finansowego, lub przez wykorzystanie obiektów państwowych lub świadczenie usług.
3.
Procedury stosowane w odniesieniu do projektów i programów finansowanych w ramach mikroprojektów lub współpracy zdecentralizowanej są procedurami ustanowionymi w Umowie, w szczególności określonymi w programach wieloletnich.
ROZDZIAŁ 6
Pomoc humanitarna i nadzwyczajna
Artykuł 72
1.
Pomoc humanitarna i nadzwyczajna jest dostosowana do potrzeb ludności państw AKP borykającej się z poważnymi trudnościami gospodarczymi i socjalnymi o charakterze nadzwyczajnym, wynikającymi z katastrof naturalnych, kryzysów spowodowanych działalnością człowieka, takich jak wojny i inne konflikty lub okoliczności szczególnych o porównywalnych skutkach.
Pomoc humanitarna i nadzwyczajna jest świadczona tak długo, jak długo konieczne jest zaspokajanie potrzeb nadzwyczajnych wynikających z takich sytuacji.
2.
Pomoc humanitarna i nadzwyczajna jest udzielana wyłącznie zgodnie z potrzebami i interesami ofiar klęsk oraz stosownie do zasad międzynarodowego prawa humanitarnego.
W szczególności wyklucza ona dyskryminację na podłożu rasowym, etnicznym, religijnym, płci, wieku, przynależności państwowej lub przynależności politycznej ofiar, zapewnia swobodny dostęp do praw w powyższych dziedzinach oraz zapewnia ochronę ofiar i bezpieczeństwo personelu oraz placówek humanitarnych.
3.
Pomoc humanitarna i nadzwyczajna ma na celu:
a) ochronę życia ludzkiego w sytuacji kryzysu oraz bezpośrednich sytuacjach pokryzysowych spowodowanych klęskami żywiołowymi, konfliktem lub wojną;
b) przyczynianie się do finansowania i udzielania pomocy humanitarnej oraz do bezpośredniego dostępu do niej beneficjantów końcowych za pomocą wszelkich dostępnych środków logistycznych;
c) przeprowadzenie szybkiej naprawy oraz odbudowy umożliwiającej ludności dotkniętej kryzysem ponowne korzystanie z minimalnej integracji społeczno-gospodarczej oraz jak najszybsze stworzenie warunków odnowienia rozwoju w oparciu o cele długoterminowe ustalone przez zainteresowany kraj AKP;
d) rozpoznanie potrzeb wynikających z przesiedlenia osób (uchodźców, osób przesiedlonych oraz reemigrantów) wynikających z klęsk żywiołowych lub wywołanych działalnością człowieka, tak aby zaspokoić wszelkie potrzeby uchodźców i wysiedleńców (w zależności od sytuacji) na tyle, na ile jest to konieczne, a także ułatwić ich dobrowolną repatriację i reintegrację w ich państwie pochodzenia; oraz
e) udzielenie państwu AKP pomocy w ustanawianiu mechanizmów zapobiegania i przygotowania się do klęsk, w tym systemów wczesnego ostrzegania, w celu ograniczenia konsekwencji tych klęsk.
4.
Pomocy podobnej do opisanej powyżej można udzielić państwom AKP przyjmującym uchodźców lub repatriantów w celu zaspokojenia ich potrzeb doraźnych, nieobjętych pomocą nadzwyczajną.
5.
Podkreślając rozwojowy charakter pomocy udzielanej zgodnie z niniejszym artykułem, na wniosek zainteresowanego państwa i w wyjątkowych przypadkach, z pomocy można korzystać równocześnie z programem orientacyjnym.
6.
Działania w zakresie pomocy humanitarnej i nadzwyczajnej są podejmowane albo na wniosek kraju AKP dotkniętego sytuacją kryzysową, Komisji, organizacji międzynarodowych, albo lokalnych lub międzynarodowych organizacji niepaństwowych.
Pomoc taka jest administrowana i realizowana na mocy elastycznych i skutecznych procedur umożliwiających podjęcie natychmiastowych działań.
Wspólnota podejmuje właściwe kroki ułatwiające podjęcie natychmiastowych działań niezbędnych do zaspokojenia potrzeb doraźnych, w przypadku których niezbędne jest udzielenie pomocy nadzwyczajnej.
Artykuł 73
1.
Działanie następujące po etapie pomocy nadzwyczajnej, mające na celu odbudowę materialną i społeczną związaną ze skutkami klęsk żywiołowych lub okoliczności nadzwyczajnych o skutkach porównywalnych, można podjąć z pomocą wspólnotową przewidzianą na mocy niniejszej Umowy.
Działanie takie, wykorzystujące skuteczne i elastyczne mechanizmy, musi ułatwiać przejście z etapu sytuacji nadzwyczajnej do etapu rozwoju, wspierać społeczno-gospodarczą reintegrację ludności dotkniętej katastrofami, zlikwidowanie przyczyn kryzysu w możliwie największym stopniu oraz wzmocnienie instytucji i własności podmiotów lokalnych i krajowych oraz ich roli w formułowaniu polityki stałego rozwoju zainteresowanego kraju AKP.
2.
Jedynie w wyjątkowych przypadkach przejściowe działania nadzwyczajne są finansowane przez Fundusz, jeśli nie jest możliwe finansowanie takiej pomocy z budżetu Wspólnoty.
ROZDZIAŁ 7
Wsparcie rozwoju inwestycji oraz sektora prywatnego
Artykuł 74
Przez pomoc finansową i techniczną, współpraca wspiera politykę i strategie inwestycyjne i rozwojowe sektora prywatnego podane w niniejszej Umowie.
Artykuł 75
Promowanie inwestycji
W zakresie przysługujących im kompetencji, uznając znaczenie inwestycji prywatnych dla wspierania współpracy na rzecz rozwoju oraz potwierdzając potrzebę podjęcia kroków mających na celu promowanie takich inwestycji, państwa AKP, Wspólnota i jej Państwa Członkowskie:
a) stosują środki zgodne z właściwymi przepisami ustawowymi i wykonawczymi tych państw, zachęcające inwestorów prywatnych uznających cele i priorytety współpracy na rzecz rozwoju między AKP-WE do brania udziału w rozwoju tych państw;
b) przyjmują środki i działania, które pomagają stworzyć i utrzymać przewidywalne i bezpieczne środowisko inwestycyjne, a także przystępować do negocjacji w sprawie umów, które doprowadzą do poprawy tego otoczenia;
c) na mocy wzajemnej współpracy i partnerstwa w dziedzinie przedsiębiorczości, zachęcają sektor prywatny UE do inwestowania oraz świadczenia pomocy szczególnej swoim konkurentom w krajach AKP;
d) ułatwiają funkcjonowanie spółkom osobowym i wspólnym przedsiębiorstwom poprzez zachęcanie do współfinansowania;
e) sponsorują sektorowe fora inwestycyjne promujące partnerstwo oraz inwestycje zewnętrzne;
f) wspierają dążenia państw AKP do przyciągnięcia finansów, ze szczególnym uwzględnieniem finansowania prywatnego, inwestycji infrastrukturalnych oraz dochodów generujących infrastrukturę o zasadniczym znaczeniu dla sektora prywatnego;
g) wspierają tworzenie możliwości dla krajowych agencji wspierania inwestycji oraz instytucji zaangażowanych we wspieranie i ułatwianie inwestycji zagranicznych;
h) rozpowszechniają informacje dotyczące możliwości inwestycyjnych i warunków działalności w państwach AKP; oraz
i) wspierają dialog, współpracę i partnerstwo sektora prywatnego na poziomie krajowym, regionalnym i AKP-UE, w szczególności na forum przedsiębiorczości sektora prywatnego AKP-UE.
Wsparcie działań sektora prywatnego przedsiębiorczości AKP-UE jest udzielane zgodnie z następującymi celami:
i) ułatwianie dialogu w sektorze prywatnym AKP/UE oraz między sektorem prywatnym AKP/UE a organami ustanowionymi na mocy Umowy,
ii) analizowanie i okresowe przekazywanie właściwym organom informacji dotyczących całej gamy kwestii dotyczących powiązań między sektorami prywatnymi AKP i UE w kontekście Umowy lub, ogólnie, powiązań gospodarczych między Wspólnotą a krajami AKP, oraz
iii) analizowanie i okresowe przekazywanie właściwym organom na poziomie regionalnym lub lokalnym informacji na temat szczególnych problemów sektorowych dotyczących między innymi gałęzi produkcji lub rodzajów produktów.
Artykuł 76
Finansowanie i wspieranie inwestycji
1.
Współpraca dostarcza długoterminowe środki finansowe, włącznie z kapitałem ryzyka, w celu wspierania wzrostu w sektorze prywatnym i pomocy w uruchomieniu kapitału krajowego i zagranicznego.
W tym celu współpraca obejmuje w szczególności:
a) dotacje na pomoc finansową i techniczną wspierającą reformy w zakresie polityki, rozwój zasobów ludzkich, tworzenie możliwości instytucjonalnych oraz inne formy wsparcia instytucjonalnego dotyczącego inwestycji szczególnych, środków zwiększania konkurencyjności przedsiębiorstw oraz wzmacniania możliwości prywatnych pośredników finansowych i pozafinansowych, ułatwianie i wspieranie inwestycji i działania zmierzające do wzmocnienia konkurencyjności;
b) usługi doradcze i konsultacyjne pomagające w tworzeniu otoczenia sprzyjającego inwestycjom oraz bazy informacyjnej ukierunkowującej i zachęcającej do przepływu kapitału;
c) kapitał ryzyka przeznaczony na inwestycje kapitałowe lub quasi-kapitałowe, gwarancje wspierania inwestycji krajowych i zagranicznych oraz pożyczki i linie kredytowe przydzielane na warunkach ustanowionych w załączniku II do niniejszej Umowy "Zasady i warunki finansowania"; oraz
d) pożyczki ze środków własnych banku.
2.
Pożyczki ze środków własnych banku są udzielane zgodnie z jego statutem oraz zasadami i warunkami ustanowionymi w załączniku II do niniejszej Umowy.
Artykuł 77
Gwarancje inwestycyjne
1.
Gwarancje inwestycyjne są narzędziem rozwoju finansów o rosnącym znaczeniu, ponieważ przyczyniają się do obniżenia ryzyka projektu i zachęcają do angażowania przepływów kapitału prywatnego.
W związku z tym współpraca zapewnia szerszą dostępność i szersze wykorzystanie ubezpieczenia od ryzyka jako mechanizmu łagodzącego ryzyko i podnoszącego bezpieczeństwo inwestora w państwach AKP.
2.
Współpraca oferuje gwarancje i udziela pomocy za pośrednictwem funduszy gwarancyjnych obejmujących ryzyko od uprawnionych inwestycji.
W szczególności współpraca wspiera:
a) plany reasekuracyjne przeznaczone na pokrycie zagranicznych inwestycji uprawnionych inwestorów bezpośrednich; od nieprawidłowości prawnych oraz podstawowego ryzyka wywłaszczenia, ograniczeń operacji walutowych, wojny i niepokojów społecznych, a także naruszenia umowy.
Inwestorzy mogą ubezpieczyć projekty łącząc w dowolnej kombinacji cztery rodzaje ubezpieczeń;
b) programy gwarancyjne obejmujące ryzyko w formie gwarancji częściowych na finansowanie zadłużenia.
Dostępne są zarówno częściowe gwarancje ryzyka jak i częściowe gwarancje kredytowe; oraz
c) krajowe i regionalne fundusze gwarancyjne obejmujące w szczególności krajowe instytucje finansowe lub inwestorów krajowych, w celu zachęcenia do rozwoju sektora finansowego.
3.
Współpraca wspiera również tworzenie możliwości, udziela wsparcia instytucjonalnego i popiera udział w funduszach finansujących podstawowe inicjatywy krajowe i/lub regionalne, mające na celu zmniejszenie ryzyka handlowego inwestorów (między innymi fundusze gwarancyjne, organy regulacyjne, mechanizmy arbitrażowe oraz systemy sądownicze zmierzając do wzmocnienia ochrony inwestycji usprawniających systemy kredytów eksportowych).
4.
Jeśli jest to możliwe, współpraca udziela takiego wsparcia w oparciu o wartość uzupełniającą i dodaną odnoszącą się do inicjatyw prywatnych i/lub państwowych oraz we współpracy z pozostałymi organizacjami prywatnymi i państwowymi.
W ramach Komitetu Współpracy Finansowej na Rzecz Rozwoju AKP-WE, AKP i WE przeprowadzą wspólną analizę propozycji powołania Agencji Gwarancyjnej AKP-WE udzielającej i zarządzającej programami gwarancji inwestycyjnych.
Artykuł 78
Ochrona inwestycji
1.
W zakresie przysługujących im kompetencji, państwa AKP i Wspólnota oraz jej Państwa Członkowskie potwierdzają potrzebę wspierania i ochrony inwestycji każdej ze Stron na ich terytoriach i w tym kontekście potwierdzają znaczenie zawierania, we wspólnym interesie, umów o popieraniu i ochronie inwestycji, które mogłyby również stanowić podstawę systemów ubezpieczeniowych i gwarancyjnych.
2.
W celu zaangażowania inwestycji europejskich w projekty rozwojowe o znaczeniu szczególnym dla państw AKP oraz promowane przez nie, Wspólnota i jej Państwa Członkowskie z jednej strony i państwa AKP z drugiej strony mogą również zawierać umowy dotyczące projektów szczególnych stanowiących przedmiot wzajemnego interesu, jeśli przedsiębiorstwa wspólnotowe i europejskie przyczyniają się do ich finansowania.
3.
Strony postanawiają również wprowadzić, w ramach umów o partnerstwie gospodarczym i przy zachowaniu właściwych kompetencji Wspólnoty i jej Państw Członkowskich, ogólne zasady dotyczące ochrony i wspierania inwestycji, które pozwoliłyby na uzyskanie jak najlepszych wyników uzgodnionych na właściwych forach międzynarodowych lub dwustronnie.
TYTUŁ III
WSPÓŁPRACA TECHNICZNA
Artykuł 79
1.
Współpraca techniczna wspiera państwa AKP w rozwoju krajowych i regionalnych środków osobowych, stałym rozwoju instytucji o znaczeniu zasadniczym dla pomyślnego rozwoju, włącznie ze wsparciem, między innymi, organizacji i firm konsultacyjnych państw AKP, a także w drodze wymiany uzgodnień dotyczących konsultantów zarówno z przedsiębiorstw AKP jak i UE.
2.
Ponadto współpraca techniczna jest rentowna pod względem kosztów i dostosowana do potrzeby, na którą ją przeznaczono, oraz umożliwia wymianę know-how i zwiększenie możliwości krajowych i regionalnych.
Współpraca techniczna przyczynia się do osiągnięcia celów projektu i programu, w tym dążeń zmierzających do wzmocnienia możliwości zarządzania urzędników krajowych i regionalnych.
Pomoc techniczna:
a) jest kierowana popytem i w związku z tym jest udostępniana wyłącznie na wniosek zainteresowanego państwa lub państw AKP oraz dostosowana do potrzeb odbiorcy;
b) uzupełnia i wspiera dążenia AKP do określenia ich wymagań;
c) jest przedmiotem kontroli i monitorowania w celu zapewnienia jej skuteczności;
d) zachęca biegłych, firmy konsultacyjne oraz instytucje oświatowe i badawcze AKP do udziału w umowach finansowanych z Funduszu, a także określa sposoby zatrudniania wykwalifikowanego personelu krajowego i regionalnego przy projektach Funduszu;
e) zachęca do oddelegowywania kadr krajowych AKP w charakterze konsultantów do instytucji działających w ich państwie lub w państwie ościennym, lub do organizacji regionalnych;
f) ma na celu rozwijanie wiedzy o problemach i potencjale krajowych i regionalnych środków osobowych, a także ustanawia rejestr biegłych, konsultantów oraz przedsiębiorstw konsultacyjnych AKP kwalifikujących się do zaangażowania w projekty i programy finansowane z Funduszu;
g) wspiera pomoc techniczną między krajami AKP w celu promowania wymiany pomocy technicznej, zarządzania i doświadczenia zawodowego między państwami AKP;
h) rozwija programy działania długoterminowego rozwoju instytucjonalnego i rozwoju personelu, stanowiące integralną część przygotowywania projektu i programu i uwzględniające niezbędne wymogi finansowe;
i) wspiera ustalenia prowadzące do wzmocnienia możliwości państw AKP do nabywania przez nie doświadczenia; oraz
j) zwraca szczególną uwagę na rozwój możliwości państw AKP w zakresie planowania, wykonania i oceny projektu, a także zarządzania budżetem.
3.
Pomoc techniczna może być udzielana we wszystkich dziedzinach współpracy i w granicach mandatu niniejszej Umowy.
Działania nią objęte są zróżnicowane pod względem ich zakresu i charakteru, a ponadto są również dostosowane do potrzeb państw AKP.
4.
Współpraca techniczna może mieć charakter szczególny lub ogólny.
Komitet do spraw Współpracy Finansowej na Rzecz Rozwoju AKP-WE ustanawia wytyczne realizowania współpracy technicznej.
Artykuł 80
W celu zapobieżenia odpływowi z państw AKP wykwalifikowanej kadry, Wspólnota pomaga wnioskującym państwom AKP w ułatwieniu powrotu wykwalifikowanych obywateli AKP zamieszkujących w państwach rozwiniętych, przez ponowne wprowadzenie środków zachęcających ich do powrotu.
TYTUŁ IV
PROCEDURY I SYSTEMY ZARZĄDZANIA
Artykuł 81
Procedury
Procedury zarządzania powinny być przejrzyste, proste w stosowaniu oraz powinny umożliwiać decentralizację zadań i odpowiedzialności w tej dziedzinie.
Realizowanie współpracy na rzecz rozwoju AKP-UE jest otwarte na nowych uczestników o charakterze niepaństwowym w dziedzinach stanowiących przedmiot ich zainteresowania.
Szczegółowe postanowienia proceduralne dotyczące planowania, przygotowywania, realizacji i zarządzania współpracą finansową i techniczną są ustanowione w załączniku IV w sprawie procedur realizacji i zarządzania.
Rada Ministrów może dokonywać przeglądu, poprawiać i wprowadzać zmiany do tych postanowień w oparciu o zalecenia Komitetu do spraw Współpracy Finansowej na Rzecz Rozwoju AKP-WE.
Artykuł 82
Podmioty wykonawcze
W celu realizacji współpracy finansowej i technicznej na mocy niniejszej Umowy, powołuje się podmioty wykonawcze.
Szczegółowe postanowienia dotyczące odpowiedzialności podmiotów wykonawczych są ustanowione w załączniku IV w sprawie procedur realizacji i zarządzania.
Artykuł 83
Komitet Współpracy Finansowej na Rzecz Rozwoju AKP-WE
1.
Przynajmniej raz w roku Rada Ministrów bada czy cele rozwoju współpracy finansowej zostały osiągnięte oraz analizuje ogólne i szczególne problemy wynikające z realizacji tej współpracy.
W związku z tym w ramach Rady Ministrów powołuje się Komitet do spraw Współpracy Finansowej na Rzecz Rozwoju AKP-WE, dalej zwany "Komitetem AKP-WE".
2.
Komitet AKP-WE, między innymi:
a) zapewnia ogólne osiąganie celów i zasad rozwoju współpracy finansowej oraz ustanawia ogólne wytyczne jej skutecznej i terminowej realizacji;
b) bada problemy wynikające z realizacji współpracy na rzecz rozwoju i proponuje właściwe środki;
c) dokonuje przeglądu załączników do Umowy w celu zapewnienia ich aktualizacji i zaleca wszelkie właściwe zmiany, które są zatwierdzane przez Radę Ministrów; oraz
d) bada działania realizowane w ramach Umowy, zmierzające do osiągnięcia celów wspierania rozwoju sektora prywatnego oraz inwestycji i operacji w ramach instrumentu inwestycyjnego.
3.
Komitet AKP-WE, zbierający się co kwartał, w myśl zasady parytetu, składa się z przedstawicieli państw AKP i Wspólnoty lub ich upoważnionych przedstawicieli.
Za każdym razem gdy jedna ze stron tego zażąda, i co najmniej raz w roku, Komitet zbiera się na poziomie ministerialnym.
4.
Rada Ministrów ustanawia regulamin Komitetu AKP-WE, w szczególności warunki reprezentowania oraz liczbę członków Komitetu, szczegółowe regulacje dotyczącego jego obrad oraz warunki przewodniczenia mu.
5.
Komitet AKP-WE może zwoływać posiedzenia biegłych mające na celu analizowanie przyczyn wszelkich trudności i problemów, które mogą przeszkadzać w skutecznej realizacji współpracy na rzecz rozwoju.
Biegli przedstawiają Komitetowi zalecenia w sprawie możliwych sposobów wyeliminowania takich trudności i problemów.
CZĘŚĆ 5
POSTANOWIENIA OGÓLNE DOTYCZĄCE NAJMNIEJ ROZWINIĘTYCH, ŚRÓDLĄDOWYCH I WYSPIARSKICH PAŃSTW AKP
ROZDZIAŁ 1
POSTANOWIENIA OGÓLNE
Artykuł 84
1.
W celu umożliwienia najmniej rozwiniętym, śródlądowym i wyspiarskim krajom AKP pełnego korzystania z możliwości oferowanych przez Umowę, tak aby osiągnęły one odpowiednie wskaźniki rozwoju, współpraca zapewnia szczególne traktowanie najmniej rozwiniętych krajów AKP oraz, we właściwym zakresie, uwzględnia szczególnie niepewną pozycję śródlądowych i wyspiarskich krajów AKP.
Uwzględnia również potrzeby krajów znajdujących się w sytuacji pokonfliktowej.
2.
Niezależnie od środków szczególnych oraz postanowień dotyczących krajów najmniej rozwiniętych, śródlądowych i wyspiarskich, zawartych w różnych rozdziałach Umowy, w grupach oraz krajach znajdujących się w sytuacjach pokonfliktowych szczególną uwagę należy zwrócić na:
a) wzmocnienie współpracy regionalnej;
b) infrastrukturę transportową i komunikacyjną;
c) skuteczne wykorzystywanie zasobów morskich oraz handel produktami z nich pochodzącymi oraz, w przypadku krajów śródlądowych, rybactwo śródlądowe;
d) dostosowanie strukturalne, w przypadku gdy należy uwzględnić stopień rozwoju tych krajów i, na etapie realizacji, także wymiar społeczny dostosowania; oraz
e) realizację strategii żywnościowych oraz programów zintegrowanego rozwoju.
ROZDZIAŁ 2
Najmniej rozwinięte państwa AKP
Artykuł 85
1.
Najmniej rozwinięte państwa AKP są traktowane w sposób szczególny, tak aby umożliwić im pokonanie poważnych trudności gospodarczych i społecznych, które hamują ich rozwój, oraz osiągnięcie odpowiednich wskaźników rozwoju.
2.
Wykaz państw najmniej rozwiniętych jest zamieszczony w załączniku VI.
Wykaz może zostać zmieniony decyzją Rady Ministrów, gdy:
a) do niniejszej Umowy przystępuje państwo trzecie znajdujące się w porównywalnej sytuacji; oraz
b) sytuacja gospodarcza państwa AKP zmienia się w sposób znaczący i trwały na tyle, że niezbędne jest włączenie go do kategorii państw najmniej rozwiniętych, lub zaliczanie go do tej kategorii nie jest już uzasadnione.
Artykuł 86
Postanowienia przyjęte w odniesieniu do najmniej rozwiniętych państw AKP są zawarte w następujących artykułach: 2, 29, 32, 35, 37, 56, 68, 84, 85.
ROZDZIAŁ 3
Śródlądowe państwa AKP
Artykuł 87
1.
Ustanowia się postanowienia oraz środki szczególne mające na celu wspieranie śródlądowych państw AKP w ich dążeniach do pokonania trudności geograficznych oraz innych przeszkód powstrzymujących ich rozwój, tak aby umożliwić im osiągnięcie odpowiednich wskaźników rozwoju.
2.
Wykaz śródlądowych państw AKP jest zamieszczony w załączniku VI.
Wykaz może zostać zmieniony decyzją Rady Ministrów, gdy do Umowy przystępuje państwo trzecie znajdujące się w porównywalnej sytuacji.
Artykuł 88
Postanowienia przyjęte w odniesieniu do śródlądowych państw AKP są zawarte w następujących artykułach: 2, 32, 35, 56, 68, 84, 87.
ROZDZIAŁ 4
Wyspiarskie państwa AKP
Artykuł 89
1.
Ustanowia się postanowienia oraz środki szczególne mające na celu wspieranie wyspiarskich państw AKP w ich dążeniach do pokonania trudności środowiskowych i geograficznych oraz innych przeszkód powstrzymujących ich rozwój, tak aby umożliwić im osiągnięcie odpowiednich wskaźników rozwoju.
2.
Wykaz wyspiarskich państw AKP jest zamieszczony w załączniku VI.
Wykaz może zostać zmieniony decyzją Rady Ministrów, gdy do Umowy przystępuje państwo trzecie znajdujące się w porównywalnej sytuacji.
Artykuł 90
Postanowienia przyjęte w odniesieniu do wyspiarskich państw AKP są zawarte w następujących artykułach: 2, 32, 35, 56, 68, 84, 89.
CZĘŚĆ 6
POSTANOWIENIA KOŃCOWE
Artykuł 91
Sprzeczność między niniejszą Umową a innymi traktatami
Żadnego rodzaju traktat, konwencja, umowa lub porozumienie zawarte między jednym lub wieloma państwami Członkowskimi Wspólnoty a jednym lub wieloma państwami AKP nie może utrudniać wykonania niniejszej Umowy.
Artykuł 92
Terytorialny zakres obowiązywania
Z zastrzeżeniem postanowień szczególnych dotyczących powiązań między państwami AKP a francuskimi departamentami zamorskimi w nich wymienionymi, niniejszą Umowę stosuje się na terytoriach, na których stosuje się Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską i na warunkach ustanowionych w tym Traktacie z jednej strony oraz w państwach AKP z drugiej strony.
Artykuł 93
Ratyfikacja i wejście w życie
1.
Niniejsza Umowa podlega ratyfikacji lub zatwierdzeniu przez Strony sygnatariuszy zgodnie z odpowiednimi zasadami i procedurami konstytucyjnymi.
2.
Dokumenty ratyfikacyjne lub zatwierdzające niniejszą Umowę należy złożyć, w przypadku państw AKP w Sekretariacie Generalnym Rady Unii Europejskiej, a w przypadku Wspólnoty i Państw Członkowskich w sekretariacie generalnym państw AKP.
Sekretariaty niezwłocznie informują Państwa Sygnatariuszy oraz Wspólnotę o złożeniu tych dokumentów.
3.
Niniejsza Umowa wchodzi w życie pierwszego dnia drugiego miesiąca od daty złożenia dokumentów ratyfikacyjnych Państw Członkowskich i przynajmniej dwóch trzecich państw AKP oraz od dnia złożenia przez Wspólnotę dokumentów zatwierdzających niniejszą Umowę.
4.
Państwo AKP sygnatariusz, które nie dopełniło procedur wymienionych w ustępie 1 i 2 do dnia wejścia w życie niniejszej Umowy podanego w ustępie 3, może to uczynić w terminie 12 miesięcy od tego dnia bez uszczerbku dla postanowień ustępu 6.
W przypadku takich państw niniejszą Umowę stosuje się z pierwszym dniem drugiego miesiąca następującego po dniu dopełnienia tych procedur.
Państwa te uznają zasadność wszelkich środków przyjętych w celu wykonania Umowy po dniu jej wejścia w życie.
5.
Regulamin instytucji wspólnych ustanowionych na mocy niniejszej Umowy określa warunki, na mocy których przedstawiciele Państw Sygnatariuszy wymienionych w ustępie 4 mogą zasiadać w tych instytucjach w charakterze obserwatorów.
6.
Rada Ministrów może zdecydować o udzieleniu szczególnego wsparcia państwom AKP będącym stroną poprzednich Konwencji AKP-WE, które z powodu braku instytucji rządowych ustanawianych w trybie normalnym nie były w stanie podpisać lub ratyfikować niniejszej Umowy.
Wsparcie to może dotyczyć rozwoju instytucjonalnego oraz podejmowania działań w zakresie rozwoju gospodarczego i społecznego, ze szczególnym uwzględnieniem potrzeb najbardziej pokrzywdzonych grup ludności.
W tym kontekście i w zakresie współpracy finansowej i technicznej, państwa te mogą korzystać z funduszy przewidzianych w części 4 niniejszej Umowy.
Na zasadzie odstępstwa od ustępu 4, zainteresowane kraje, które są sygnatariuszami Umowy mogą dopełnić procedur ratyfikacyjnych w terminie dwunastu miesięcy od przywrócenia instytucji rządowych.
Kraje, które nie podpisały i nie ratyfikowały Umowy mogą do niej przystąpić w drodze procedury akcesyjnej przewidzianej w artykule 94.
Artykuł 94
Przystąpienie
1.
Wszelkie wnioski o przystąpienie do niniejszej Umowy złożone przez państwo niepodległe, którego charakter strukturalny i gospodarczy oraz sytuacja społeczna są porównywalne z warunkami państw AKP są przekazywane Radzie Ministrów.
Jeśli Rada Ministrów zatwierdzi wniosek, zainteresowane państwo przystępuje do niniejszej Umowy składając akt przystąpienia w Sekretariacie Generalnym Rady Unii Europejskiej, który przesyła uwierzytelniony odpis aktu do sekretariatu państw AKP i notyfikuje go Państwom Członkowskim.
Rada Ministrów może ustanowić wszelkie środki wprowadzające zmiany, które mogą okazać się niezbędne.
Zainteresowane państwo korzysta z takich samych praw i podlega takim samym obowiązkom, z których korzystają i którym podlegają państwa AKP.
Jego przystąpienie nie może naruszać korzyści uzyskanych przez państwa AKP Sygnatariuszy niniejszej Umowy na mocy postanowień w sprawie finansowania współpracy na rzecz rozwoju.
W specjalnym protokole stanowiącym integralną część Umowy Rada Ministrów może określić warunki i porozumienia szczególne dotyczące przystąpienia danego państwa do Umowy.
2.
Rada Ministrów jest informoana o każdym wniosku złożonym przez państwo trzecie pragnące zostać członkiem grupy gospodarczej państw AKP.
3.
Rada Ministrów jest informowana o każdym wniosku złożonym przez państwo trzecie pragnące zostać członkiem Unii Europejskiej.
Podczas negocjacji między Unią a Państwem ubiegającym się o członkostwo Wspólnota przekazuje państwom AKP wszelkie istotne informacje, natomiast państwa AKP przedstawiają Wspólnocie swoje obawy, tak aby Wspólnota mogła je w pełni uwzględnić.
Wspólnota informuje sekretariat AKP o każdym przystąpieniu do Unii Europejskiej.
Każde nowe Państwo Członkowskie Unii Europejskiej staje się Stroną niniejszej Umowy z dniem przystąpienia, w drodze klauzuli zawartej w Akcie Przystąpienia.
Jeśli Akt Przystąpienia do Unii nie przewiduje takiego automatycznego przystąpienia Państwa Członkowskiego do niniejszej Umowy, zainteresowane Państwo Członkowskie przystępuje do niej składając Akt Przystąpienia w Sekretariacie Generalnym Rady Unii Europejskiej, który przesyła jego uwierzytelniony odpis do sekretariatu AKP i notyfikuje go Państwom Członkowskim.
Strony dokonują przeglądu skutków przystąpienia do niniejszej Umowy nowych Państw Członkowskich.
Rada Ministrów może zdecydować o przyjęciu wszelkich środków przejściowych lub środków wprowadzających niezbędne zmiany.
Artykuł 95
Okres obowiązywania umowy i klauzula przeglądowa
1.
Niniejsza Umowa zostaje zawarta na okres dwudziestu lat rozpoczynający się 1 marca 2000 roku.
2.
Protokoły finansowe są określane każdorazowo na okres pięciu lat.
3.
Nie później niż 12 miesięcy przed datą upłynięcia każdego z okresów pięcioletnich Wspólnota i Państwa Członkowskie z jednej strony oraz państwa AKP z drugiej strony informują Stronę przeciwną o każdym przeglądzie postanowień, którego pragną dokonać w celu wprowadzenia zmian do Umowy.
Nie dotyczy to jednak postanowień w sprawie współpracy gospodarczej i handlowej, dla których przewiduje się specjalną procedurę przeglądową.
Niezależnie od tego terminu, jeśli jedna ze Stron wnioskuje o przegląd jakiegokolwiek postanowienia Umowy, Strona przeciwna ma dwa miesiące, w ciągu których może złożyć wniosek o rozszerzenie przeglądu na inne postanowienia dotyczące zagadnień objętych wnioskiem wstępnym.
Dziesięć miesięcy przed wygaśnięciem okresu pięcioletniego Strony przystępują do negocjacji w celu zbadania wszelkich możliwych zmian postanowień uwzględnionych w notyfikacji.
Artykuł 93 dotyczy również zmian już wprowadzonych.
Rada Ministrów przyjmuje wszelkie środki przejściowe, które mogą być niezbędne w odniesieniu do zmienionych postanowień przed ich wejściem w życie.
4.
Osiemnaście miesięcy przed końcem ogólnego okresu obowiązywania Umowy Strony przystępują do negocjacji w celu zbadania, które postanowienia dalej regulują stosunki między nimi.
Do momentu wejścia w życie nowej Umowy Rada Ministrów stosuje wszelkie, niezbędne środki przejściowe.
Artykuł 96
Elementy zasadnicze: procedura konsultacyjna oraz środki właściwe w odniesieniu do praw człowieka, zasad demokratycznych i państwa prawnego
1.
W rozumieniu niniejszego artykułu termin "Strona" odnosi się do Wspólnoty i Państw Członkowskich Unii Europejskiej z jednej strony oraz do każdego państwa AKP z drugiej strony.
2. a) Jeśli mimo dialogu politycznego regularnie prowadzonego między Stronami Strona uznaje, że Strona przeciwna nie wypełnia obowiązku wynikającego z poszanowania praw człowieka, zasad demokratycznych i państwa prawnego określonych w artykule 9 ustęp 2, z wyjątkiem nagłych przypadków, wówczas przedstawia Stronie przeciwnej oraz Radzie Ministrów właściwe informacje niezbędne do dokładnego zbadania sytuacji w celu znalezienia rozwiązania zadowalającego Strony.
W tym celu zaprasza Stronę przeciwną do podjęcia konsultacji, które koncentrują się na przyjętych środkach lub które Strona zainteresowana powinna podjąć w celu zaradzenia sytuacji.
Konsultacje są prowadzone na poziomie i w formie uznanej za najbardziej właściwą dla znalezienia rozwiązania.
Konsultacje rozpoczynają się nie później niż 15 dni po zaproszeniu do wzięcia w nich udziału i trwają przez okres wspólnie ustalony, w zależności od charakteru i powagi naruszenia.
W każdym przypadku konsultacje nie powinny trwać dłużej niż 60 dni.
Jeśli konsultacje nie doprowadzą do rozwiązania zadowalającego obie Strony, jeśli odmówiono udziału w konsultacjach lub w nagłych przypadkach, mogą zostać przyjęte właściwe środki.
Środki te są odwoływane z chwilą ustania przyczyny ich przyjęcia.
b) Termin "nagłe przypadki" dotyczy przypadków wyjątkowych, szczególnie poważnego i skrajnego naruszenia jednego z elementów zasadniczych określonych w artykule 9 ustęp 2, wymagającego natychmiastowej reakcji.
Strona odwołująca się do procedury wyjątkowej powiadamia o powyższym Stronę przeciwną i Radę Ministrów oddzielnie, chyba że nie ma na to czasu.
c) "Właściwe środki" określone w niniejszym artykule są środkami przyjętymi zgodnie z prawem międzynarodowym oraz adekwatnie do naruszenia.
Przy wyborze tych środków należy przede wszystkim uwzględnić środki w najmniejszym stopniu zakłócające stosowanie niniejszej Umowy.
Przyjmuje się, że zawieszenie byłoby środkiem ostatecznym.
Jeśli środki są przyjmowane w nagłych przypadkach, Strona przeciwna i Rada Ministrów są o tym niezwłocznie informowane.
Na wniosek zainteresowanej Strony mogą zostać zwołane konsultacje w celu dokładnego zbadania sytuacji i jeśli jest to możliwe, znalezienia rozwiązania.
Konsultacje te są przeprowadzane zgodnie z uzgodnieniami określonymi w literze a) akapit drugi i trzeci.
Artykuł 97
Procedura konsultacyjna oraz środki właściwe w odniesieniu do korupcji
1.
Strony uznają, że skoro w myśl zasad wsparcia finansowego oraz programów polityki gospodarczej i sektorowej Wspólnota jest liczącym się partnerem, poważne przypadki korupcji powinny doprowadzić do podjęcia konsultacji między Stronami.
2.
W takich przypadkach każda Strona może zaprosić Stronę przeciwną do wzięcia udziału w konsultacjach.
Konsultacje takie rozpoczyną się nie później niż 21 dni od złożenia zaproszenia i nie trwają dłużej niż 60 dni.
3.
Jeśli konsultacje nie doprowadzą do rozwiązania zadowalającego obie Strony lub jeśli odmówiono udziału w konsultacjach, Strony przyjmują właściwe środki.
We wszystkich przypadkach przyjęcie środków niezbędnych do niezwłocznego zaradzenia sytuacji leży w zakresie odpowiedzialności Strony, na której terytorium wystąpiły poważne przypadki korupcji.
Środki przyjęte przez każdą ze Stron muszą być adekwatne do powagi sytuacji.
Przy wyborze środków należy przede wszystkim uwzględnić środki w najmniejszym stopniu zakłócające stosowanie niniejszej Umowy.
Przyjmuje się, że zawieszenie byłoby środkiem ostatecznym.
4.
W rozumieniu niniejszego artykułu termin "Strona" dotyczy Wspólnoty i Państw Członkowskich Unii Europejskiej z jednej strony oraz każdego państwa AKP z drugiej strony.
Artykuł 98
Rozstrzyganie sporów
1.
Każdy spór dotyczący interpretacji lub stosowania niniejszej Umowy powstający między jednym lub wieloma Państwami Członkowskimi lub Wspólnotą z jednej strony a jednym lub wieloma państwami AKP z drugiej strony jest kierowany do Rady Ministrów.
Między posiedzeniami Rady Ministrów spory takie są przekazywane Komitetowi Ambasadorów.
2. a) Jeśli Radzie Ministrów nie uda się rozstrzygnąć sporu, każda Strona może zażądać rozstrzygnięcia sporu w drodze postępowania arbitrażowego.
W związku z tym w terminie trzydziestu dni od złożenia wniosku o rozpoczęcie postępowania arbitrażowego każda Strona powołuje arbitra.
W przypadku niedopełnienia powyższej procedury każda Strona może się zwrócić do Sekretarza Generalnego Stałego Sądu Arbitrażowego z prośbą o powołanie drugiego arbitra.
b) W terminie trzydziestu dni obaj arbitrzy powołują trzeciego arbitra.
W przypadku niedopełnienia powyższego każda Strona może się zwrócić z prośbą o powołanie trzeciego arbitra do Sekretarza Generalnego Stałego Sądu Arbitrażowego.
c) O ile arbitrzy nie zdecydują inaczej, stosowaną procedurą jest procedura ustanowiona w regulaminie Stałego Sądu Arbitrażowego dla organizacji międzynarodowych i państw dotyczącym arbitrażu dobrowolnego.
Orzeczenia arbitrów są wydawane większością głosów w terminie trzech miesięcy.
d) Każda Strona sporu jest zobowiązana do przyjęcia środków niezbędnych do wykonania orzeczenia arbitrów.
e) Do celów stosowania niniejszej procedury, Wspólnotę i Państwa Członkowskie uznaje się za jedną Stronę sporu.
Artykuł 99
Klauzula wypowiedzenia
Wspólnota i jej Państwa Członkowskie w odniesieniu do każdego państwa AKP oraz każde państwo AKP w odniesieniu do Wspólnoty i jej Państw Członkowskich mogą rozwiązać niniejszą Umowę z sześciomiesięcznym okresem wypowiedzenia.
Artykuł 100
Status tekstów
Protokoły i załączniki do niniejszej Umowy stanowią jej integralną część.
Załączniki II, III, IV i VI mogą być poddane weryfikacji, przeglądowi i/lub zmieniane przez Radę Ministrów w oparciu o zalecenie Komitetu do spraw Współpracy Finansowej na Rzecz Rozwoju AKP-WE.
Niniejsza Umowa, sporządzona w dwóch egzemplarzach w języku duńskim, niderlandzkim, angielskim, fińskim, francuskim, niemieckim, greckim, włoskim, portugalskim, hiszpańskim i szwedzkim, przy czym wszystkie teksty są równie autentyczne, zostaje złożona w archiwach Sekretariatu Generalnego Rady Unii Europejskiej oraz w sekretariacie generalnym państw AKP, które przekazują jej uwierzytelniony odpis rządowi każdego z Państw Sygnatariuszy.
Umowa
między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki odnawiająca program współpracy w zakresie szkolnictwa wyższego, kształcenia i szkolenia zawodowego
WSPÓLNOTA EUROPEJSKA,
z jednej strony, oraz
STANY ZJEDNOCZONE AMERYKI,
z drugiej strony,
wspólnie zwane dalej "Stronami",
STWIERDZAJĄC, że Deklaracja Transatlantycka przyjęta przez Wspólnotę Europejską i jej Państwa Członkowskie oraz Rząd Stanów Zjednoczonych Ameryki w listopadzie 1990 roku w szczególny sposób odnosi się do wzmocnienia wzajemnej współpracy w różnych dziedzinach, które mają bezpośredni wpływ na obecne i przyszłe dobro ich obywateli, takich jak wymiany i wspólne projekty w dziedzinie edukacji i kultury, włącznie z wymianą pracowników naukowych i młodzieży;
ZWAŻYWSZY, że przyjęcie i wprowadzenie w życie Umowy z 1995 roku między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki ustanawiającej program współpracy w zakresie szkolnictwa wyższego oraz kształcenia i szkolenia zawodowego nadaje moc prawną zobowiązaniom Deklaracji Transatlantyckiej i stanowi przykłady niezwykle pomyślnej i efektywnej pod względem kosztów współpracy;
STWIERDZAJĄC, że nowa Agenda Transatlantycka przyjęta na szczycie UE-USA w grudniu 1995 roku w Madrycie odnosi się zgodnie z działaniem IV – Budowanie mostów przez Atlantyk – do Umowy między WE/USA ustanawiającej program współpracy w zakresie kształcenia i szkolenia zawodowego jako do potencjalnego katalizatora dla szerokiego spektrum innowacyjnych wspólnych działań, które przyniosą bezpośrednie korzyści studentom i nauczycielom oraz odnoszą się do wprowadzenia nowych technologii w salach wykładowych, łącząc instytucje edukacyjne w Stanach Zjednoczonych Ameryki z instytucjami edukacyjnymi w Unii Europejskiej i zachęcając do wzajemnego nauczania swoich języków, historii i kultury;
UZNAJĄC istotny wkład edukacji i szkolenia w rozwój zasobów ludzkich, zdolnych do uczestnictwa w globalnej gospodarce opartej na wiedzy;
UZNAJĄC, że współpraca w zakresie kształcenia i szkolenia zawodowego powinna uzupełniać inne odpowiednie inicjatywy współpracy między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki;
ZWRACAJĄC UWAGĘ, że w 1997 roku Transatlantycka Konferencja "Przerzucić most przez Atlantyk: więzi międzyludzkie" podkreśliła możliwości współpracy między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki w zakresie nieformalnej edukacji;
UZNAJĄC znaczenie zapewnienia komplementarności z odpowiednimi inicjatywami prowadzonymi w zakresie szkolnictwa wyższego i kształcenia zawodowego przez organizacje międzynarodowe aktywne w tych dziedzinach, takich jak OECD, Unesco i Rada Europy;
UZNAJĄC, że Strony mają wspólny interes we wzajemnej współpracy w zakresie szkolnictwa wyższego oraz kształcenia i szkolenia zawodowego;
SPODZIEWAJĄC SIĘ uzyskania obopólnych korzyści z wspólnych działań w zakresie szkolnictwa wyższego oraz kształcenia i szkolenia zawodowego;
UZNAJĄC potrzebę rozszerzenia dostępu do działań wspieranych zgodnie z niniejszą Umową, w szczególności działań prowadzonych w sektorze kształcenia i szkolenia zawodowego; oraz
PRAGNĄC ustanowić formalne podstawy w celu kontynuacji współpracy w zakresie szkolnictwa wyższego oraz kształcenia i szkolenia zawodowego,
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Cel
Niniejsza Umowa odnawia program współpracy w zakresie szkolnictwa wyższego, kształcenia i szkolenia zawodowego (zwanego dalej "Programem"), pierwotnie ustanowionego zgodnie a Umową zawartą w 1995 roku między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki ustanawiającą program współpracy w zakresie szkolnictwa wyższego, kształcenia i szkolenia zawodowego.
Artykuł 2
Definicje
Dla celów niniejszej Umowy:
1) "instytucje szkolnictwa wyższego" oznacza instytucje zgodnie ze stosowanymi przepisami prawnymi lub praktykami, które oferują kwalifikacje lub dyplomy na poziomie szkolnictwa wyższego, niezależnie od nazwy danej instytucji;
2) "instytucje kształcenia i szkolenia zawodowego" oznacza organy publiczne, półpubliczne lub prywatne wszystkich typów, bez względu na ich przeznaczenie, zgodnie ze stosowanymi przepisami prawa i praktykami, projektują lub podejmują programy kształcenia i szkolenia zawodowego, doskonalenia zawodowego, uaktualniającego szkolenia zawodowego lub przekwalifikowania; oraz
3) "studenci" oznacza wszystkie te osoby będące słuchaczami kursów lub programów szkoleniowych i nauki, prowadzonych przez instytucje szkolnictwa wyższego lub instytucje kształcenia i szkolenia zawodowego, określone w niniejszym artykule.
Artykuł 3
Cele
Program ma następujące cele:
1) wspieranie wzajemnego zrozumienia między narodami Wspólnoty Europejskiej i Stanów Zjednoczonych Ameryki, włącznie z poszerzeniem wiedzy na temat ich języków, kultur i instytucji;
2) poprawa jakości rozwoju zasobów ludzkich zarówno we Wspólnocie Europejskiej, jak i w Stanach Zjednoczonych Ameryki, włącznie z nabywaniem umiejętności wymaganych w celu sprostania wyzwaniom globalnej gospodarki opartej na wiedzy;
3) wspieranie szeregu innowacyjnych i długofalowych wspólnych działań w zakresie szkolnictwa wyższego, kształcenia i szkolenia zawodowego, skoncentrowanych na studentach, podejmowanych wspólnie przez różne regiony we Wspólnocie Europejskiej i Stanach Zjednoczonych Ameryki, których wpływ ma charakter trwały;
4) poprawa jakości transatlantyckiej mobilności studentów poprzez wspieranie przejrzystości, wzajemne uznawanie okresów studiów i kształcenia oraz, w miarę potrzeb, możliwość uznawania ocen;
5) zachęcenie do wymiany doświadczeń w zakresie kształcenia elektronicznego oraz kształcenia otwartego i na odległość oraz ich skutecznego wykorzystania w celu poszerzenia oddziaływania Programu;
6) wspieranie lub wzmocnienie, w stosownych przypadkach, partnerskich relacji między instytucjami szkolnictwa wyższego oraz instytucjami kształcenia i szkolenia zawodowego, stowarzyszeniami zawodowymi, władzami publicznymi, sektorem prywatnym i innymi stowarzyszeniami zarówno we Wspólnocie Europejskiej, jak i w Stanach Zjednoczonych Ameryki;
7) wzmocnienie wymiaru Wspólnoty Europejskiej i Stanów Zjednoczonych w transatlantyckiej współpracy w zakresie szkolnictwa wyższego, kształcenia i szkolenia zawodowego; oraz
8) uzupełnienie odpowiednich dwustronnych programów współpracy między Państwami Członkowskimi Wspólnoty Europejskiej i Stanami Zjednoczonymi Ameryki, jak również innymi programami i inicjatywami Wspólnoty Europejskiej i Stanów Zjednoczonych.
Artykuł 4
Zasady
Współpracą zgodnie z niniejszą Umową rządzą następujące zasady:
1) pełne poszanowanie dla obowiązków Państw Członkowskich Wspólnoty Europejskiej i Stanów Zjednoczonych Ameryki oraz autonomii instytucji szkolnictwa wyższego i instytucje kształcenia i szkolenia zawodowego;
2) wzajemne korzyści z działań podjętych zgodnie z niniejszą Umową;
3) skuteczne zapewnienie finansowania zalążkowego na zróżnicowany szereg innowacyjnych projektów, budujących nowe struktury i więzi, które przynoszą skutek multiplikujący poprzez konsekwentne i skuteczne upowszechnianie wyników, które trwają przez dłuższy okres bez bieżącego wsparcia dla Programu, i które, w przypadku gdy chodzi o mobilność studentów, zapewniają wzajemne uznawanie okresów studiów i kształcenia oraz, gdzie sytuacja tego wymaga, możliwość uznawania ocen;
4) szeroki udział w różnych Państwach Członkowskich Wspólnoty Europejskiej i Stanów Zjednoczonych Ameryki;
5) uznanie pełnej różnorodności kulturalnej, społecznej i gospodarczej Wspólnoty Europejskiej i Stanów Zjednoczonych Ameryki; oraz
6) wybór projektów na zasadzie konkurencyjnej, z uwzględnieniem powyższych zasad.
Artykuł 5
Działania w odniesieniu do Programu
Program jest prowadzony poprzez środki działania, określone w Załączniku, który stanowi integralną część niniejszej Umowy.
Artykuł 6
Wspólny Komitet
1.
Niniejszym ustanawia się Wspólny Komitet.
Komitet obejmuje równą liczbę przedstawicieli każdej Strony.
2.
Wspólny Komitet ma następujące funkcje:
a) przegląd wspólnych działań, przewidzianych zgodnie z niniejszą Umową; oraz
b) coroczne dostarczanie Stronom sprawozdania w sprawie poziomu, statusu oraz efektywności współpracy realizowanej na mocy niniejszej Umowy.
3.
Wspólny Komitet zbiera się przynajmniej co dwa lata, a posiedzenia odbywają się przemiennie we Wspólnocie Europejskiej i Stanach Zjednoczonych Ameryki.
Inne posiedzenia mogą odbywać się według wspólnych ustaleń Stron.
4.
Decyzje Wspólnego Komitetu zapadają w drodze konsensu.
Na każdym posiedzeniu sporządza się protokół obejmujący rejestr decyzji oraz głównych zagadnień rozpatrywanych na tym posiedzeniu.
Protokół ten zatwierdzają osoby wybrane z każdej ze Stron do wspólnego przewodniczenia posiedzeniom. Protokół ten, wraz ze sprawozdaniem rocznym, udostępniany jest na odpowiednim posiedzeniu urzędników szczebla ministerialnego każdej ze Stron.
Artykuł 7
Monitorowanie i ocena
Program jest monitorowany i oceniany, w miarę potrzeby, na zasadzie wzajemnej współpracy.
Pozwala to, jeżeli jest to niezbędne, na zmianę kierunku działań w świetle potrzeb i możliwości, które wynikną w trakcie realizacji programu.
Artykuł 8
Finansowanie
1.
Działania w ramach niniejszej Umowy są zależne od dostępności funduszy oraz stosowanych przepisów ustawowych i wykonawczych, polityk i programów Wspólnoty Europejskiej i Stanów Zjednoczonych Ameryki.
Finansowanie będzie odbywać się, w możliwym zakresie, na podstawie współmierności funduszy przez obie Strony.
Strony starają się, aby zaoferować Program działania o porównywalnych korzyściach i zakresie.
2.
Koszty poniesione przez lub w imieniu Wspólnego Komitetu pokrywa Strona, przed którą ponoszą odpowiedzialność członkowie.
Koszty, poza kosztami podróży i zakwaterowania, bezpośrednio związane z posiedzeniami Wspólnego Komitetu, pokrywa Strona przyjmująca.
Artykuł 9
Wjazd personelu
Każda ze Stron podejmuje wszelkie wysiłki w celu ułatwienia wjazdu na i wyjazdu z jej terytorium personelu, materiałów i sprzętu drugiej Strony zaangażowanych lub wykorzystywanych w ramach współpracy na mocy niniejszej Umowy.
Artykuł 10
Inne umowy
Niniejsza Umowa nie zastępuje, ani w żaden inny sposób nie wpływa na inne umowy lub działania jakiegokolwiek Państwa Członkowskiego Wspólnoty Europejskiej i Stanów Zjednoczonych Ameryki w tych dziedzinach.
Artykuł 11
Terytorialny zakres stosowania niniejszej Umowy
Niniejszą Umowę stosuje się, z jednej strony, do terytoriów, na których stosowany jest Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską i na warunkach określonych w tym Traktacie oraz, z drugiej strony, do terytorium Stanów Zjednoczonych Ameryki.
Artykuł 12
Wejście w życie i rozwiązanie Umowy
1.
Niniejsza Umowa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2001 roku lub pierwszego dnia miesiąca następującego po dacie, w której Strony powiadomiły się wzajemnie na piśmie, że ich wymagania prawne w odniesieniu do wejścia w życie niniejszej Umowy zostały spełnione, w zależności od tego, która z tych dat jest późniejsza.
Niniejsza Umowa zastępuje w całości Umowę zawartą w 1995 roku między Wspólnotą Europejska a Stanami Zjednoczonymi Ameryki ustanawiającą program współpracy w zakresie szkolnictwa wyższego, kształcenia i szkolenia zawodowego.
2.
Niniejsza Umowa pozostaje w mocy przez pięć lat i może być przedłużona lub zmieniona w drodze wzajemnego porozumienia na piśmie.
Zmiany lub przedłużenia wchodzą w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po dacie, w której Strony powiadomiły się wzajemnie na piśmie, że ich wymagania dla wejścia w życie umowy przewidujące dane zmiany lub przedłużenie zostały spełnione.
3.
Niniejsza Umowa może zostać wypowiedziane w dowolnym momencie przez każdą ze Stron w drodze pisemnego zawiadomienia z zachowaniem dwunastomiesięcznego okresu wypowiedzenia.
Wygaśnięcie lub rozwiązanie niniejszej Umowy nie ma wpływu na ważność lub czas trwania istniejących wcześniej uzgodnień poczynionych w ramach umowy.
Artykuł 13
Niniejsza Umowa jest sporządzona w dwóch egzemplarzach w języku duńskim, niderlandzkim, angielskim, fińskim, francuskim, niemieckim, greckim, włoskim, portugalskim, hiszpańskim i szwedzkim, każdy z tych tekstów jest jednakowo autentyczny.
Umowa
między Wspólnotą Europejską i Rządem Kanady odnawiające program współpracy w zakresie szkolnictwa wyższego i kształcenia
WSPÓLNOTA EUROPEJSKA,
z jednej strony, oraz
RZĄD KANADY,
z drugiej strony,
wspólnie zwane dalej "Stronami",
STWIERDZAJĄC, że Deklaracja Transatlantycka przyjęta przez Wspólnotę Europejską i jej Państwa Członkowskie oraz rząd Kanady w dniu 22 listopada 1990 roku w szczególny sposób odnosi się do wzmocnienia wzajemnej współpracy w różnych dziedzinach, które mają bezpośredni wpływ na obecne i przyszłe dobro ich obywateli, takich jak wymiany i wspólne projekty w dziedzinie edukacji i kultury, włącznie z wymianą akademicką i młodzieżową;
STWIERDZAJĄC, że wspólna deklaracja w sprawie stosunków UE – Kanada, przyjęta w dniu 17 grudnia 1996 roku zaznacza, że w celu odnowienia ich więzi, mających za podstawę wspólną kulturę i wartości, Strony będą wspierać kontakty między swoimi obywatelami na każdym poziomie, w szczególności między młodzieżą; oraz że plan wspólnego działania załączony do deklaracji zachęca Strony do dalszego wzmacniania ich współpracy w ramach Umowy w sprawie szkolnictwa wyższego i kształcenia;
ZWAŻYWSZY, że przyjęcie i wprowadzenie w życie Umowy w sprawie szkolnictwa wyższego i kształcenia z 1995 roku stanowi materializację zobowiązań przyjętych w Deklaracji Transatlantyckiej, i że doświadczenia z jej stosowania były bardzo pozytywne dla obu Stron;
UZNAJĄC istotny wkład szkolnictwa wyższego i kształcenia w rozwój zasobów ludzkich, zdolnych do uczestnictwa w globalnej gospodarce opartej na wiedzy;
UZNAJĄC, że współpraca w zakresie szkolnictwa wyższego i kształcenia powinna uzupełniać inne odpowiednie inicjatywy współpracy między Wspólnotą Europejską i Kanadą;
UZNAJĄC znaczenie uwzględniania pracy wykonanej w zakresie szkolnictwa wyższego i kształcenia przez organizacje międzynarodowe aktywne w tych dziedzinach, takie jak OECD, Unesco i Rada Europy;
UZNAJĄC, że Strony mają wspólny interes we współpracy w zakresie szkolnictwa wyższego i kształcenia, jako części szerszej współpracy, jaka odbywa się między Wspólnotą Europejską i Kanadą;
SPODZIEWAJĄC SIĘ uzyskania obopólnych korzyści z wspólnych działań w zakresie szkolnictwa wyższego i kształcenia;
UZNAJĄC potrzebę rozszerzenia dostępu do działań wspieranych zgodnie z niniejszą Umową, w szczególności działań prowadzonych w sektorze kształcenia;
PRAGNĄC odnowić podstawę dalszego prowadzenia działań objętych współpracą w zakresie szkolnictwa wyższego i kształcenia,
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Cel
Niniejsza Umowa odnawia program współpracy w zakresie szkolnictwa wyższego i kształcenia między Wspólnotą Europejską a Kanadą, ustanowiony w 1995 roku.
Artykuł 2
Definicje
Dla celów niniejszej Umowy:
1) "instytucje szkolnictwa wyższego" oznacza instytucje zgodnie ze stosowanymi postanowieniami prawnymi lub praktykami, które oferują kwalifikacje lub dyplomy na poziomie szkolnictwa wyższego, niezależnie od nazwy danej instytucji;
2) "instytucja szkoleniowa" oznacza każdy rodzaj organu publicznego, półpublicznego lub prywatnego, który, niezależnie od nadanego mu przeznaczenia, zgodnie ze stosowanymi postanowieniami prawnymi i praktyką opracowuje lub prowadzi kształcenie lub szkolenie zawodowe, doskonalenie zawodowe, uaktualniające szkolenie zawodowe lub przekwalifikowanie, przyczyniając się do uzyskiwania kwalifikacji uznawanych przez właściwe władze;
3) "studenci" oznaczają wszystkie te osoby uczestniczące w kursach lub programach kształcenia lub szkoleniowych, które są prowadzone przez instytucje szkolnictwa wyższego określone w niniejszym artykule, i które są uznawane lub finansowo wspierane przez właściwe władze.
Artykuł 3
Cele
Program Współpracy ma następujące cele:
1) wspieranie bliższego zrozumienia między narodami Wspólnoty Europejskiej i Kanady, włączając w to poszerzanie znajomości ich języków, kultur i instytucji;
2) poprawianie jakości rozwoju zasobów ludzkich zarówno we Wspólnocie Europejskiej, jak i w Kanadzie, włącznie z nabywaniem umiejętności pozwalających stawiać czoło wyzwaniom globalnej gospodarki opartej na wiedzy;
3) wspieranie szeregu innowacyjnych i długofalowych wspólnych działań w zakresie szkolnictwa wyższego, kształcenia i szkolenia zawodowego, skoncentrowanych na studentach, podejmowanych wspólnie przez różne regiony we Wspólnocie Europejskiej i Kanadzie, których wpływ ma charakter trwały;
4) poprawa jakości transatlantyckiej mobilności studentów poprzez wspieranie przejrzystości, wzajemne uznawanie okresów studiów i kształcenia oraz, w miarę potrzeb, możliwość uznawania ocen;
5) zachęcenie do wymiany doświadczeń w zakresie kształcenia elektronicznego oraz kształcenia otwartego i na odległość oraz ich skutecznego wykorzystania w celu poszerzenia oddziaływania programu;
6) utworzenie lub wzmocnienie partnerskich relacji między instytucjami szkolnictwa wyższego oraz instytucjami kształcenia, stowarzyszeniami zawodowymi, władzami publicznymi, sektorem prywatnym i innymi stowarzyszeniami zarówno we Wspólnocie Europejskiej, jak i w Kanadzie;
7) zwiększanie rozmiarów korzyści dodatkowych wynikających ze współpracy transatlantyckiej w zakresie szkolnictwa wyższego i szkolenia;
8) uzupełnienie odpowiednich dwustronnych programów współpracy między Państwami Członkowskimi Wspólnoty Europejskiej i Kanady, jak również innymi programami i inicjatywami Wspólnoty Europejskiej i Kanady.
Artykuł 4
Zasady
Współpraca na podstawie niniejszej Umowy jest prowadzona na podstawie następujących zasad:
1) pełnego poszanowania dla zobowiązań Państw Członkowskich Wspólnoty Europejskiej oraz Prowincji i Terytoriów Kanady, a także autonomii w zakresie instytucji szkolnictwa wyższego i kształcenia;
2) wzajemne korzyści z działań podjętych zgodnie z niniejszą Umową;
3) skuteczne zapewnienie finansowania zalążkowego na zróżnicowany szereg innowacyjnych projektów, budujących nowe struktury i więzi, które przynoszą skutek multiplikujący poprzez konsekwentne i skuteczne upowszechnianie wyników, które trwają przez dłuższy okres bez bieżącego wsparcia dla programu, i które, w przypadku gdy chodzi o mobilność studentów, zapewniają wzajemne uznawanie okresów studiów i kształcenia oraz, gdzie sytuacja tego wymaga, możliwość uznawania ocen;
4) szerokie uczestnictwo różnych Państw Członkowskich Wspólnoty Europejskiej oraz Prowincji i Terytoriów Kanady;
5) uznanie pełnej różnorodności kulturalnej, społecznej i gospodarczej Wspólnoty Europejskiej Wspólnoty Europejskiej i Kanady; oraz
6) wybór projektów na zasadzie konkurencyjnej, z uwzględnieniem powyższych zasad.
Artykuł 5
Działania objęte programem
Program jest prowadzony poprzez środki działania, określone w Załączniku, który stanowi integralną część niniejszej Umowy.
Artykuł 6
Wspólny Komitet
1.
Niniejszym ustanawia się Wspólny Komitet.
Komitet obejmuje równą liczbę przedstawicieli każdej Strony.
2.
Wspólny Komitet ma następujące funkcje:
a) przegląd wspólnych działań, przewidzianych zgodnie z niniejszą Umową;
b) przygotowywanie co najmniej raz na dwa lata sprawozdania dla Stron w sprawie poziomu, statusu i skuteczności współpracy, podejmowanych na podstawie niniejszej Umowy.
3.
Wspólny Komitet zbiera się przynajmniej, co dwa lata, a posiedzenia odbywają się przemiennie we Wspólnocie Europejskiej i Kanadzie.
Inne posiedzenia mogą odbywać się według wspólnych ustaleń Stron.
4.
Protokół jest uzgadniany przez te osoby, które każda ze Stron wybrała w celu wspólnego przewodniczenia spotkaniu, i, wraz z obejmującym dwa lata sprawozdaniem, udostępniany wspólnemu Komitetowi do spraw Współpracy, utworzonemu na podstawie Umowy Ramowej w sprawie współpracy handlowej i gospodarczej między Wspólnotą Europejską a Kanadą z 1976 roku oraz właściwym ministrom każdej ze Stron.
Artykuł 7
Monitorowanie i ocena
Program jest monitorowany i oceniany, w miarę potrzeby, na zasadzie wzajemnej współpracy.
Pozwala to, jeżeli jest to niezbędne, na zmianę kierunku działań w świetle potrzeb i możliwości, które wynikną w trakcie realizacji programu.
Artykuł 8
Finansowanie
1.
Współpraca jest uzależniona od dostępności funduszy oraz stosowanych postanowień ustawowych i wykonawczych, polityk i programów Kanady oraz Wspólnoty.
Finansowanie będzie odbywać się na podstawie dostosowywania funduszy między Stronami.
2.
Każda ze Stron dostarcza funduszy do bezpośredniego wykorzystania przez: w przypadku Wspólnoty Europejskiej obywateli Państw Członkowskich Wspólnoty Europejskiej, lub osoby uznane przez Państwo Członkowskie za stałych rezydentów; w przypadku Kanady jej własnych obywateli i stałych rezydentów, zgodnie z określeniem Ustawy Imigracyjnej.
3.
Koszty poniesione przez lub w imieniu Wspólnego Komitetu pokrywa Strona, przed którą ponoszą odpowiedzialność członkowie.
Koszty, poza kosztami podróży i zakwaterowania, bezpośrednio związane z posiedzeniami Wspólnego Komitetu, pokrywa Strona przyjmująca.
Artykuł 9
Prawo wjazdu dla personelu
Każda ze Stron podejmie wszelkie właściwe kroki oraz wszelkie wysiłki w celu ułatwienia wjazdu na i wyjazdu z jej terytorium personelu, materiałów i urządzeń drugiej Strony zaangażowanych lub wykorzystywanych w ramach współpracy na podstawie niniejszej Umowy.
Artykuł 10
Inne rozwiązania
1.
Niniejsza Umowa nie narusza współpracy, jaką można podjąć na mocy innych umów między Stronami.
2.
Umowa nie narusza istniejących lub przyszłych umów dwustronnych między poszczególnymi Państwami Członkowskimi Wspólnoty Europejskiej a Kanadą w dziedzinach nim objętych.
Artykuł 11
Terytorialny zakres stosowania niniejszej Umowy
Niniejszą Umowę stosuje się, z jednej strony, do terytoriów, do których stosuje się Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską i na warunkach ustanowionych w tym Traktacie oraz, z drugiej strony, do terytorium Kanady.
Artykuł 12
Klauzule końcowe
1.
Niniejsza Umowa wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu, w którym Strony powiadomiły się wzajemnie w formie pisemnej o spełnieniu obowiązujących w nich wymagań prawnych, dotyczących wejścia w życie niniejszej Umowy.
Umowa wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po dokonaniu późniejszego zawiadomienia.
2.
Niniejsza Umowa pozostaje w mocy przez pięć lat i może być przedłużona lub zmieniona w drodze wzajemnego porozumienia.
3.
Niniejsza Umowa może zostać zmieniona lub rozszerzona za porozumieniem Stron.
Zmiany lub rozszerzenia następują w formie pisemnej i wchodzą w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu, którym Strony zawiadomiły się wzajemnie na piśmie, że zostały spełnione obowiązujące w nich wymagania prawne, dotyczące wejścia w życie Umowy, w odniesieniu do zmiany lub rozszerzenia.
4.
Niniejsza Umowa może zostać wypowiedziana w dowolnym momencie przez każdą ze Stron w drodze pisemnego zawiadomienia z zachowaniem dwunastomiesięcznego okresu wypowiedzenia.
Wygaśnięcie lub wypowiedzenie niniejszej Umowy nie wpływa na ważność ani czas obowiązywania wszelkich ustaleń zawartych na mocy tej Umowy, ani praw i obowiązków ustanowionych zgodnie z Załącznikiem do niniejszej Umowy.
Artykuł 13
Teksty autentyczne
Niniejsza Umowa jest sporządzona w dwóch egzemplarzach w języku duńskim, niderlandzkim, angielskim, fińskim, francuskim, niemieckim, greckim, włoskim, portugalskim, hiszpańskim, i szwedzkim, każdy z tych tekstów jest na równi autentyczny.
Umowa
między Wspólnotą Europejską a Republiką Bułgarii, ustanawiająca określone warunki dla drogowego przewozu towarów oraz wspierania transportu kombinowanego
WSPÓLNOTA EUROPEJSKA, zwana dalej "Wspólnotą";
z jednej strony, oraz
REPUBLIKA BUŁGARII, wana dalej"Bułgarią";
z drugiej strony,
zwane dalej "Umawiającymi się Stronami",
UWZGLĘDNIAJĄC Układ Europejski, ustanawiający stowarzyszanie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z jednej strony, i Republiką Bułgarii z drugiej strony, z dnia 8 marca 1993 r., w szczególności jego artykuł 57 punkt 3;
UWZGLĘDNIAJĄC, że jest istotne dla Wspólnoty, w kontekście urzeczywistniania rynku wewnętrznego i wprowadzaniu w życie wspólnej polityki transportowej, zapewnienie tranzytu towarów wspólnotowych przez Bułgarię w sposób tak szybki i sprawny, jak jest to możliwe, bez przeszkód i dyskryminacji;
UWZGLĘDNIAJĄC, że Bułgaria jest zainteresowana dalszym rozwojem łączących ją ze Wspólnotą wzajemnych praw i obowiązków, dotyczących dostępu do rynku transportowego i tranzytu, jako pierwszego kr. na drodze do zawarcia umowy o transporcie lądowym, którą przewiduje wyżej wspomniany Układ Europejski;
UWZGLĘDNIAJĄC, ponadto, że niezbędne jest zapewnienie skoordynowanego rozwoju natężenia ruchu transportowego między i przez terytoria Umawiających się Stron, w szczególności przez wprowadzenie i rozwijanie pakietu skoordynowanych środków na drogach oraz transportu kombinowanego na zasadach konkurencyjnych, przez wspieranie przyjaznych dla środowiska pojadów oraz przestrzeganie zasady trwałej mobilności,
UZGODNILI, CO NASTĘPUJE:
TYTUŁ I
CEL, ZAKRES I DEFINICJE
Artykuł 1
Cel
Celem niniejszej Umowy jest wspieranie współpracy między Umawiającymi się Stronami w sprawie przewozu towarów i, w szczególności, drogowego ruchu tranzytowego, oraz zapewnienie w tym celu, że transport między i przez terytoria Umawiających się Stron będzie rozwijany w sposób skoordynowany.
Artykuł 2
Zakres
1.
Współpraca obejmuje drogowy przewóz towarów oraz transport kombinowany.
2.
W związku z tym, zakres niniejszej Umowy obejmuje w szczególności:
- dostęp do rynku ruchu tranzytowego w dziedzinie drogowego przewozu towarów,
- prawne i administracyjne środki wspierające, włączając środki handlowe, podatkowe, społeczne oraz techniczne,
- współpracę w rozwoju systemu transportu, który odpowiada, między innymi, potrzebom środowiska naturalnego,
- regularną wymianę informacji na temat rozwoju polityki transportowej Umawiających się Stron.
Artykuł 3
Definicje Do celów niniejszej Umowy stosuje się następujące definicje:
a) ruch tranzytowy: podróż wykonywana drogą przez terytorium a) Państwa Członkowskiego (Państw Członkowskich) Wspólnoty lub przez terytorium Bułgarii, bez względu na to, czy jest wykonywana przez pojazd drogowy załadowany lub niezaładowany, bez dokonywania żadnych czynności załadowczych lub wyładowczych na tych terytoriach;
b) transport kombinowany: transport towarów między lub przez terytoria Umawiających się Stron, w przypadku gdy samochód ciężarowy, przyczepa, naczepa, z jednostką ciągnikową lub bez niej, nadwozie wymienne lub kontener 20--stopowy lub dłuższy, wykorzystuje drogę w początkowym lub końcowym etapie podróży, na innym etapie podróży, jeżeli długość tego etapu przekracza 100 km w linii prostej, wykorzystuje kolej, transport śródlądowy lub morski, a początkowy lub ostatni etap tej podróży odbywa się transportem drogowym:
- między miejscem, w którym towary zostały załadowane, a najbliższą dogodną załadowczą stacją kolejową, w odniesieniu do początkowego etapu podróży, oraz między najbliższą dogodną rozładowczą stacją kolejową, a miejscem, w którym towary są rozładowywane do ostatniego etapu podróży, lub
- w promieniu nie przekraczającym 150 km w linii prostej od portu rzecznego lub portu morskiego załadunku lub wyładunku;
c) pojazd drogowy: pojazd silnikowy zarejestrowany w Umawiającej się Stronie lub sprzężona kombinacja pojazdów, z których przynajmniej pojazd silnikowy jest zarejestrowany w Umawiającej się Stronie i które są używane wyłącznie do przewozu towarów;
d) opłaty użytkownika: niedyskryminacyjne płatności specjalnych kwot, nadające pojazdom drogowym prawo korzystania z określonej infrastruktury przez określony czas;
e) opłaty drogowe: płatność określonej kwoty za przejazd pojazdu drogowego na dystansie między dwoma punktami infrastruktury; kwota taka uwzględnia przejechaną odległość oraz kategorię pojazdu.
TYTUŁ II
TRANSPORT KOMBINOWANY
Artykuł 4
Postanowienia ogólne
Umawiające się Strony przyjmują wzajemnie skoordynowane środki, niezbędne dla rozwoju i wspierania transportu kombinowanego jako sposobu zapewnienia, aby znaczny udział realizowanego przez nie transportu międzynarodowego był wykonywany w warunkach bardziej przyjaznych dla środowiska naturalnego.
Artykuł 5
Środki wspierające
Umawiające się Strony podejmują wszystkie niezbędne kroki w celu poprawienia konkurencyjności transportu kombinowanego, szczególnie przez:
a) podjęcie działań mających na celu zachęcanie użytkowników oraz nadawców do wykorzystywania transportu kombinowanego przez:
- poprawę konkurencyjności wszystkich typów transportu kombinowanego wobec transportu drogowego przez pomoc finansową dla nowych projektów Wspólnoty lub Bułgarii, w zakresie transportu kombinowanego,
- zachęcanie do wykorzystywania samodzielnego transportu kombinowanego, w szczególności przez wspieranie korzystania z zamiennych nadwozi, kontenerów i naczep,
- zwolnienie, w odpowiednich ramach, początkowych i/lub końcowych etapów przewozów drogowych, stanowiących integralną część czynności transportu kombinowanego, z systemu kwot i systemu upoważnień,
- rozważenie udzielania zniżek w podatkach od pojazdów drogowych, gdy są one wykorzystywane w transporcie kombinowanym,
- podniesienie szybkości i niezawodności transportu kombinowanego, w szczególności przez:
i) zachęcanie do zwiększania częstotliwości usług transportu kombinowanego zgodnie z potrzebami nadawców i użytkowników,
ii) zachęcanie do skracania czasu oczekiwania na terminalach i zwiększanie efektywności ich pracy,
iii) usprawnienie kontroli granicznej stosowanej wobec transportu kombinowanego, przeniesienie tych czynności kontrolnych, dla wszystkich towarów z wyjątkiem towarów poddawanych kontroli weterynaryjnej i fitosanitarnej, do terminali transportu kombinowanego, tak szybko, jak to będzie możliwe,
- zapewnienie niedyskryminacyjnego dostępu do terminali, w sytuacjach, jeżeli są one finansowane lub współfinansowane ze środków publicznych,
- udzielanie, jeżeli to możliwe, pierwszeństwa w przydzielaniu zezwoleń na tranzyt drogowy, uzgodnionych w artykule 6 ustęp 2 przez właściwe władze Umawiających się Stron, dla przewoźników drogowych w zależności od wykorzystywania przez nich transportu kombinowanego, mierzonego danymi statystycznymi dostępnymi dla każdej z Umawiających się Stron,
- rozważenie, w miarę potrzeby, ze względu na zgodność rozstawu szyn, masy, wymiarów i danych technicznych specjalistycznych urządzeń do transportu kombinowanego oraz rozważenie podjęcia skoordynowanych działań w celu uporządkowania i wprowadzenia do użytku takich urządzeń, tak jak jest to wymagane przez natężenie ruchu;
b) udostępnianie, na wniosek, informacji dotyczących nowych działań w zakresie transportu kombinowanego, włączając plany rozwoju technicznego, finansowanego lub współfinansowanego przez Umawiającą się Stronę, w postaci streszczenia ustalającego treść, wyniki oraz wpływ działań lub przedsięwzięć technicznych;
c) stworzenie odpowiedniej infrastruktury przez:
- wprowadzenie rozstawu szyn UIC C1 na nowych głównych szlakach oraz przebudowę istniejących głównych szlaków, co najmniej do standardu B (jak zostało to uzgodnione z AGTC - Umową europejską o ważniejszych międzynarodowych liniach transportu kombinowanego i obiektach towarzyszących z dnia 1 lutego 1991 r.), jeżeli nie są dostępnie inne środki zapewniające współdziałanie sieci,
- usuwanie wszelkich utrudnień na dojazdach drogowych do terminali transportu kombinowanego w celu zwiększenia wykorzystywania transportu kombinowanego;
d) rozważenie następujących działań:
- zbadanie możliwości dopuszczenia na początkowych i końcowych etapach transportu kombinowanego pojazdów z sześcioma osiami o masie całkowitej 44 ton,
- wprowadzenie wyjątków na początkowych i końcowych etapach transportu kombinowanego w weekendowych i świątecznych ograniczeniach ruchu drogowego,
- dopuszczenie wzajemnego dostępu dla przewoźników w transporcie kombinowanym do kolei w kontekście nowej umowy.
TYTUŁ III
TRANSPORT DROGOWY
Artykuł 6
Postanowienia ogólne
1.
W odniesieniu do wzajemnego dostępu do rynków transportowych, Umawiające się Strony uzgadniają, wstępnie i bez uszczerbku dla ustępu 2, utrzymanie istniejących praw, wynikających z umów dwustronnych lub innych porozumień dwustronnych, zawartych przez każde Państwo Członkowskie Wspólnoty oraz Bułgarię.
Jednakże w oczekiwaniu na zawarcie umowy między Umawiającymi się Stronami w sprawie dostępu do rynków transportu drogowego, jak jest to przewidziane w artykule 7, Bułgaria współpracuje z Państwami Członkowskimi Wspólnoty w celu uzupełnienia tych umów dwustronnych oraz porozumień, w sytuacjach, gdy okazuje się to niezbędne dla przystosowania ich do niniejszej Umowy.
2.
W uzupełnieniu do zezwoleń przewidzianych w ramach systemu określonego w ustępie 1, Umawiające się Strony uzgadniają udzielanie, na każdy rok kalendarzowy, dostępu do ruchu tranzytowego dla pojazdów ciężarowych przez terytoria Państw Członkowskich Wspólnoty oraz Bułgarii z mocą od dnia wejścia niniejszej Umowy w życie, w drodze zezwoleń, w następujący sposób:
a) Wspólnota otrzyma:
13000 zezwoleń ważnych w Bułgarii;
b) Bułgaria otrzyma:
6000 zezwoleń ważnych w Państwach Członkowskich Wspólnoty, do których będą dołączone znaki samoprzylepne;
c) Bułgaria otrzyma:
po 3000 znaków do przyklejania na każde Państwo Członkowskie Wspólnoty;
d) zezwolenia, określone w literach a) i b), są zgodne z, odpowiednio, wzorami określonymi w załącznikach 1a i 1b;
e) znaki samoprzylepne, określone w literze c), są zgodne ze wzorem określonym w załączniku 1c;
f) zezwolenia, określone w literach a) i b), są dostarczane przez służby Komisji do właściwych władz Bułgarii lub, w przypadku Wspólnoty, do właściwych władz jej Państw Członkowskich.
Właściwe władze wypełniają zezwolenie z wyjątkiem pozycji "Numer rejestracyjny pojazdu samochodowego", "Podróż" oraz "Podróż powrotna" i dostarczają je do swoich przewoźników z zastosowaniem opłaty pokrywającej tylko uzasadnione wydatki administracyjne;
g) znaki samoprzylepne, określone w literze c), są dostarczane przez służby Komisji do właściwych władz Bułgarii.
Te znaki samoprzylepne umieszcza się na zezwoleniu przed jego użyciem w celu wskazania, na które Państwo Członkowskie lub Państwa Członkowskie Wspólnoty ważne jest dane zezwolenie;
h) Umawiające się Strony uzgadniają, że nie będą nakładały żadnych podatków ani podobnych opłat na wykorzystanie zezwoleń, określone w literach a) i b);
i) zezwolenia i znaki samoprzylepne są ważne przez jeden rok kalendarzowy, do dnia 31 stycznia następnego r., i mogą być wykorzystane tylko na jedną podróż tam i jedną podróż z powrotem.
3.
Zezwolenie określone w ustępie 2 może zostać wykorzystane tylko przez pojazdy zgodne z normami EURO 1 lub z postanowieniami certyfikatu "green lorry" według wzoru reprodukowanego w załączniku 4.
Dowód zastosowania się do tego przepisu musi znajdować w pojeździe w trakcie całej podróży.
4.
Jeżeli dzień, w którym Umowa wchodzi w życie zgodnie z artykułem 19, nie jest dniem 1 stycznia, liczba zezwoleń oraz znaków do przyklejania wymienionych w ustępie 2 zmniejsza się proporcjonalnie do r. kalendarzowego, w którym Umowa wchodzi w życie.
5.
Właściwe władze Umawiających się Stron wydają zezwolenia na transport towarów na mocy Umowy wyłącznie przewoźnikom, którzy, zgodnie z przepisami prawa, mają zezwolenie tej Umawiającej się Strony na wykonywanie czynności międzynarodowego transportu drogowego.
Zezwolenie musi być przechowywane w pojeździe. W przypadku zespołu pojazdów, zezwolenie musi znajdować się w pojeździe samochodowym.
Zezwolenie opiewa na pojazdy sprzężone nawet wtedy, gdy przyczepa lub naczepa nie jest zarejestrowana na posiadacza zezwolenia lub gdy jest zarejestrowana w innym kraju.
6.
Umawiające się Strony powstrzymują się od podejmowania wszelkich jednostronnych działań, które mogą prowadzić do dyskryminacji przewoźników Wspólnoty i Bułgarii lub ich pojazdów.
Każda z Umawiających się Stron podejmuje wszelkie kroki niezbędne dla ułatwienia transportu drogowego, określonego w niniejszej Umowie, w stosunku do jej własnego terytorium oraz w ramach tego terytorium.
Artykuł 7
Dostęp do rynku
Umawiające się Strony, zobowiązują się, traktując to jako sprawę priorytetową i z uwzględnieniem przyjęcia przez Bułgarię podatkowych, socjalnych oraz technicznych przepisów Wspólnoty, do wspólnej pracy w zakresie poszukiwania wspólnego systemu przyszłych regulacji dostępu do rynku transportu drogowego między Umawiającymi się Stronami.
Artykuł 8
Postanowienia fiskalne
W przypadku czynności transportowych zgodnie z niniejszą Umową:
1. Umawiające się Strony zapewniają stosowanie zasady niedyskryminacji ze względu na przynależność państwową lub siedzibę dla celów opodatkowania pojazdów drogowych, obciążeń podatkowych, opłat drogowych oraz wszelkich innych form opłat, jakie wnoszą użytkownicy za korzystanie z infrastruktury transportu drogowego.
2. Pojazdy drogowe zarejestrowane w jednej z Umawiających się Stron są zwolnione od wszelkich podatków od pojazdów oraz od opłat nakładanych na posiadanie lub obrót pojazdami, jak również spod wszelkich specjalnych podatków lub opłat nakładanych na czynności transportowe prowadzoną na terytorium drugiej Umawiającej się Strony.
Pojazdy drogowe nie są wyjęte spod opodatkowania i wnoszenia opłat od paliwa silnikowego, opłat drogowych oraz opłat użytkownika za korzystanie z infrastruktury.
3. Umawiające się Strony zapewniają, że za korzystanie z jednej sekcji drogi nie można nakładać opłat za przejazd oraz, w tym samym czasie, jakichkolwiek innych form opłat użytkownika.
Jednakże, Umawiające się Strony mogą nakładać opłaty za przejazd siecią dróg w przypadku gdy nakłada się opłaty użytkownika za korzystanie z mostów, tuneli i przejazdów przez przełęcze.
4. Następujące pozycje są zwolnione od cła oraz od wszelkich innych podatków i opłat:
a) paliwo znajdujące się w zbiornikach pojazdów drogowych w czasie przywozu na terytorium drugiej Umawiającej się Strony, w przypadku, jeżeli zbiorniki te są tak zaprojektowane przez producenta dla danego typu pojazdu drogowego;
b) paliwo znajdujące się zbiornikach przyczep i naczep, używane do systemów chłodzących chłodni;
c) smary w ilościach wymaganych do użytku w czasie podróży;
d) części zapasowe i narzędzia niezbędne do naprawy pojazdu, który uległ awarii w trakcie wykonywania czynności międzynarodowego transportu drogowego.
Części zapasowe, które uległy wymianie, należy powrotnie wywieźć lub zniszczyć pod kontrolą właściwych władz celnych drugiej Umawiającej się Strony;
5. Bez uszczerbku dla ustępu 2 akapit drugi, w przypadku gdy masa, wymiary lub dopuszczalna ładowność na oś przekraczają maksymalne limity, obowiązujące na terytorium Bułgarii, natomiast sam pojazd jest zgodny z przepisami ustanowionymi w dyrektywie Rady 96/53/WE w sprawie masy i wymiarów, pojazd taki nie może zostać obciążany żadnymi specjalnymi opłatami, jeżeli porusa się na głównych trasach tranzytowych w Bułgarii, określonych w załączniku 5.
Artykuł 9
Postanowienia socjalne
Umawiające się Strony niniejszej Umowy stosują postanowienia Umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR) z dnia 1 lipca 1970 r., pozostającej w mocy w dniu wejścia w życie niniejszej Umowy lub zasady identyczne do przepisów rozporządzeń Rady (EWG) nr 3820/85 i (EWG) nr 3821/85 z późniejszymi zmianami.
Artykuł 10
Postanowienia techniczne
1.
Bułgaria przyjmuje środki równoważne do tych zawartych w załączniku 2 do czasu wejścia w życie niniejszej Umowy oraz zawartych w załączniku 3 w ciągu dwóch lat od daty wejścia w życie niniejszej Umowy.
2.
Umawiające się Strony niniejszej Umowy wprowadzają w życie Umowę Europejską dotyczącą międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (AGRD) z dnia 30 września 1957 r., z mocą obowiązującą w chwili wejścia w życie niniejszej Umowy.
3.
Bułgaria podejmuje starania w celu zharmonizowania, w oparciu o przepisy wspólnotowe, swojego prawa dotyczącego przewozów towarów łatwo psujących się, żywych zwierząt oraz towarów niebezpiecznych.
4.
Umawiające się Strony dzielą się doświadczeniami i wymieniają informacje na temat swojego ustawodawstwa w celu poprawy płynności i bezpieczeństwa ruchu w okresach szczytowych (weekendy, święta państwowe, sezon turystyczny).
5.
Umawiające się Strony współpracują przy zachęcaniu wprowadzania, rozwoju i koordynacji wymiennych systemów informacji o ruchu drogowym.
6.
Umawiające się Strony podejmują także wysiłki na rzecz zharmonizowania pomocy technicznej świadczonej kierowcom, upowszechniania podstawowych informacji na temat ruchu i służb ratowniczych, włączając pogotowie ratunkowe oraz innych spraw interesujących kierowców.
TYTUŁ IV
UPROSZCZENIE FORMALNOŚCI
Artykuł 11
Uproszczenie formalności
1.
Umawiające się Strony uzgadniają uproszczenie formalności dotyczących przepływu transportowanych towarów zgodnie z obecną Umową.
2.
Umawiające się Strony uzgadniają rozpoczęcie negocjacji w celu zawarcia umowy w sprawie uproszczenia kontroli i formalności odnoszących się do przewozu towarów.
3.
Umawiające się Strony uzgadniają, w zakresie niezbędnym, podjęcie wspólnych działań w sprawie przyjęcia oraz zachęcenia do przyjęcia środków upraszczających.
TYTUŁ V
POSTANOWIENIA KOŃCOWE
Artykuł 12
Rozszerzenie zakresu
Jeżeli jedna z Umawiających się Stron na podstawie swoich doświadczeń ze stosowania niniejszej Umowy dochodzi do wniosku, że inne środki, które nie wchodzą w zakres niniejszej Umowy, są w interesie skoordynowanej europejskiej polityki transportowej, w szczególności mogą pomóc rozwiązać problemy ruchu tranzytowego, to powinna kierować swoje sugestie w tym względzie do drugiej Umawiającej się Strony.
Artykuł 13
Wspólny Komitet
Organem odpowiedzialnym za współpracę jest Wspólny Komitet, działający pod nazwą "Komitet Transportowy Wspólnota/Bułgaria".
Komitet ten:
- składa się z przedstawicieli mianowanych przez Wspólnotę i Bułgarię,
- spotyka się na wniosek którejkolwiek z Umawiających się Stron, przemiennie na terytorium każdej z Umawiających się Stron,
- uchwala własny regulamin wewnętrzny,
- działa za obopólną zgodą,
- zapewnia właściwe wejście w życie niniejszej Umowy, w szczególności:
a) bada sposoby współpracy i wspierania transportu kombinowanego, i, przynajmniej co dwa lata, dokonuje przeglądu postępów, osiągniętych na drodze do realizacji tych celów,
b) dokonuje, przynajmniej co dwa lata, przeglądu załączników do niniejszej Umowy,
c) rozwiązuje wszelkie spory, jakie mogą wynikać ze stosowania i wykładni niniejszej Umowy.
W przypadku różnicy zdań, decyzję przedkłada się na najbliższym spotkaniu Komitetu Wspólnego, które powinno się odbyć w terminie dwóch miesięcy od daty złożenia wniosku, zgodnie z warunkami, które zostaną ustanowione w jego regulaminie wewnętrznym,
d) koordynuje monitorowanie, prognozowanie i inne prace statystyczne odnoszące się do międzynarodowego transportu drogowego i kombinowanego, w szczególności do drogowego ruchu tranzytowego,
e) w miarę potrzeb przyjmuje odpowiednie środki w zakresie technicznego dostosowania postanowień niniejszej Umowy,
f) przygotowuje wszelkie zalecenia w celu możliwego zwiększenia liczby wydawanych zezwoleń i znaków do przyklejania,
g) podejmuje, w miarę potrzeb, dyskusję na wszystkie inne tematy dotyczące realizacji niniejszej Umowy.
Artykuł 14
Naruszenia
1.
W przypadku naruszenia postanowień niniejszej Umowy przez pojazd drogowy lub kierowcę takiego pojazdu właściwe władze Umawiającej się Strony, na terytorium której naruszenie miało miejsce, mogą zawiadomić o tym fakcie właściwe władze drugiej Umawiającej się Strony, które mogą podjąć w związku z tym kroki zgodnie z prawem krajowym.
2.
Właściwe władze otrzymujące wszelkie takie powiadomienie informują, tak szybko, jak to możliwe, właściwe władze drugiej Umawiającej się Strony o podjętych działaniach.
3.
Postanowienia niniejszego artykułu pozostają bez uszczerbku dla sankcji prawnych, które mogą być zastosowane przez sądy lub organy przestrzegania prawa albo Państwa Członkowskiego Wspólnoty Europejskiej albo Bułgarii, na których terytorium miało miejsce dane naruszenie.
Artykuł 15
Czas trwania Umowy
Niniejsza Umowa jest zawarta na okres pięciu lat.
Jeśli żadna z Umawiających się Stron nie wypowie jej z terminem sześciomiesięcznym przed dniem wygaśnięcia tego okresu, Umowa zostaje automatycznie przedłużona na okres trzech lat.
Artykuł 16
Wypowiedzenie Umowy
Każda ze Stron może wypowiedzieć Umowę z sześciomiesięcznym terminem wypowiedzenia, o czym ma obowiązek zawiadomić drugą Stronę.
Artykuł 17
Umowa
między Unią Europejską a Federalną Republiką Jugosławii w sprawie działalności Misji Obserwacyjnej Unii Europejskiej (EUMM) w Federalnej Republice Jugosławii
UNIA EUROPEJSKA,
z jednej strony
oraz
FEDERALNA REPUBLIKA JUGOSŁAWII,
zwana dalej Stroną Przyjmującą, z drugiej strony,
razem zwane dalej Stronami Uczestniczącymi,
uwzględniając
— obecność Misji Obserwacyjnej Wspólnoty Europejskiej (ECMM) w zachodniej części Bałkanów od 1991 roku,
— propozycję Unii Europejskiej i jej Państw Członkowskich zorganizowania Misji Obserwacyjnej Unii Europejskiej (EUMM) w Federalnej Republice Jugosławii oraz przyjęcie tej propozycji przez Rząd Federalnej Republiki Jugosławii,
— przyjęcie przez Radę Unii Europejskiej w dniu 22 grudnia 2000 roku wspólnego działania 2000/811/WPZiP w sprawie Misji Obserwacyjnej Unii Europejskiej, przekształcającego ECMM w EUMM, jako instrumentu wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa Unii Europejskiej (WPZiB), zbudowanej w oparciu o poprzednie inicjatywy, przyczyniającej się do skutecznego kształtowania polityki Unii Europejskiej w stosunku do zachodnich Bałkanów,
OSIĄGNĘŁY NASTĘPUJĄCĄ UMOWĘ:
Artykuł I
Mandat
1.
Misja Obserwacyjna Unii Europejskiej, zwana dalej "EUMM", poprzednio ustanowiona w regionie jako Misja Obserwacyjna Wspólnoty Europejskiej (ECMM), obecnie ze swą siedzibą główną w Sarajewie, utworzy biuro misji w Belgradzie i inne biura w Federalnej Republice Jugosławii zgodnie z decyzją szefa misji, we współpracy i w porozumieniu ze Stroną Przyjmującą, w celu przyczynienia się do skutecznego kształtowania polityki względem zachodnich Bałkanów.
Do zadań EUMM należy w szczególności:
a) obserwacja rozwoju sytuacji politycznej i bezpieczeństwa w obszarze odpowiedzialności;
b) zwracanie szczególnej uwagi na obserwację granic, kwestii etnicznych i powrotu uchodźców;
c) przedkładanie sprawozdań analitycznych z otrzymywanych zadań;
d) przyczynie się do wczesnego ostrzegania Rady i budowania zaufania, w kontekście polityki stabilizacji prowadzonej w regionie przez Unię Europejską.
2.
Strona Przyjmująca przedkłada EUMM wszelkie informacje i rozszerza współpracę niezbędną dla osiągnięcia celów EUMM.
Strona Przyjmująca może powołać oficera łącznikowego z EUMM.
Artykuł II
Status
1.
Strona Przyjmująca podejmie wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia ochrony i bezpieczeństwa EUMM i jej członków.
Jakiekolwiek postanowienia szczególne, wnioskowane przez Stronę Przyjmującą, należy uzgodnić z szefem misji przed ich realizacją.
2.
W celu prowadzenia swej działalności EUMM i jej personel korzysta, wraz ze swymi środkami transportu i wyposażeniem, z prawa do swobodnego poruszania się, niezbędnego do sprawowania przez misję swego mandatu.
3.
W trakcie prowadzenia swej działalności personelowi EUMM może towarzyszyć tłumacz i, na prośbę EUMM, oficer eskortujący wyznaczony przez Stronę Przyjmującą.
4.
EUMM może wywiesić flagę Unii Europejskiej nad biurem misji w Belgradzie i gdziekolwiek indziej, zgodnie z decyzją szefa misji.
5.
Pojazdy lub inne środki transportu EUMM są zaopatrzone w wyraźne znaki identyfikacyjne misji, które należy podać do wiadomości odpowiednim organom.
Artykuł III
Skład misji
1.
Szef misji EUMM jest powoływany przez Radę Unii Europejskiej.
2.
Pozostały personel EUMM delegowany jest przez Państwa Członkowskie Unii Europejskiej.
Szef misji z upoważnienia sekretarza generalnego/wysokiego przedstawiciela, wyznacza im określone zadania.
Norwegia i Słowacja, które uczestniczą w EUMM w okresie obowiązywania niniejszej Umowy, mogą również wyznaczyć personel do EUMM i, jeżeli tak się stanie, razem z Unią Europejską i jej Państwami Członkowskimi będą stanowić Strony Wysyłające.
3.
Personel EUMM zwany jest obserwatorami.
4.
Rządy Stron Wysyłających powołują obserwatorów dla EUMM.
5.
Szef misji ustali liczbę obserwatorów zgodnie z niniejszą Umową, w drodze konsultacji i uzgodnień ze Stroną Przyjmującą.
6.
Obserwatorzy nie podejmą żadnej akcji czy działania niezgodnego z bezstronnym charakterem ich zadań.
7.
EUMM może korzystać ze wsparcia personelu administracyjnego i technicznego Stron Wysyłających.
Członkowie personelu administracyjnego i technicznego EUMM korzystają ze statusu równorzędnego z tym, który przysługuje, zgodnie z Konwencją Wiedeńską o Stosunkach Dyplomatycznych, personelowi administracyjnemu i technicznemu Stron Wysyłających, zatrudnionemu w ambasadach.
8.
EUMM może zgodnie ze swymi potrzebami prowadzić lokalną rekrutację personelu pomocniczego.
Na wniosek szefa misji Strona Przyjmująca ułatwi prowadzoną przez EUMM rekrutację kwalifikowanego personelu lokalnego.
Personel pomocniczy EUMM korzysta ze statusu równorzędnego z tym, który przysługuje, zgodnie z Konwencją Wiedeńską o Stosunkach Dyplomatycznych, personelowi lokalnemu zatrudnionemu w ambasadach.
Artykuł IV
Broń i strój
1.
Obserwatorom nie wolno nosić broni.
2.
Obserwatorzy noszą ubranie cywilne, z wyraźnym identyfikatorem EUMM.
Artykuł V
Zakres odpowiedzialności
1.
Szef misji ponosi odpowiedzialność za działalność EUMM w Federalnej Republice Jugosławii.
2.
Szef misji regularnie składa Radzie Unii Europejskiej za pośrednictwem sekretarza generalnego/wysokiego przedstawiciela sprawozdania z działalności EUMM i jej wyników.
3.
Obowiązki EUMM określa sekretarz generalny/wysoki przedstawiciel w ścisłej współpracy z Prezydencją, zgodnie z polityką przyjętą przez Radę względem zachodnich Bałkanów.
4.
Szef misji informuje regularnie Stronę Przyjmującą o działalności EUMM.
Artykuł VI
Podróże i transport
1.
Pojazdy i inne środki transportu EUMM nie podlegają obowiązkowej rejestracji lub pozwoleniom. Wszystkie pojazdy posiadają ubezpieczenie od odpowiedzialności za szkody spowodowane przez osoby trzecie.
2.
EUMM ma prawo do korzystania z dróg, mostów, kanałów lub innych dróg wodnych, portów i dróg powietrznych bez obowiązku uiszczania należności, opłat drogowych lub innych opłat.
3.
Strona Przyjmująca ułatwi EUMM korzystanie z jej własnych pojazdów lub innych środków transportu.
Artykuł VII
Komunikacja
1.
Strona Przyjmująca udostępnia, w ogólnie przyjętym zakresie, personelowi EUMM do celów jego działalności odpowiednie wyposażenie telekomunikacyjne, łącznie z możliwością komunikowania się z przedstawicielami dyplomatycznymi i konsularnymi Stron Wysyłających.
2.
EUMM korzysta z prawa nieograniczonego komunikowania się za pomocą swego własnego radia (w tym satelity, przenośnego i ręcznego radia), telefonów, telegrafów, faksów lub jakichkolwiek innych środków.
Strona Przyjmująca zapewni, po podpisaniu niniejszej Umowy, częstotliwości, na których mogą pracować przedmiotowe radia.
Artykuł VIII
Przywileje i immunitety
1.
EUMM jest przyznany status misji dyplomatycznej.
2.
Obserwatorom są przyznane, podczas ich misji, przywileje i immunitety przedstawicieli dyplomatycznych, zgodnie z Konwencją Wiedeńską o Stosunkach Dyplomatycznych.
3.
Biuro misji w Belgradzie, inne biura i wszystkie środki transportu EUMM są nietykalne.
4.
Przywileje i immunitety przewidziane w niniejszym artykule są przyznawane obserwatorom na okres ich misji i na okres późniejszy, o ile jest to związane z działaniami wykonywanymi poprzednio w okresie ich zatrudnienia w ramach misji.
5.
Strona Przyjmująca ułatwia możliwość poruszania się szefowi misji i personelowi EUMM.
EUMM przedstawi Stronie Przyjmującej listę członków EUMM i poinformuje z wyprzedzeniem Stronę Przyjmującą o wszelkich przyjazdach lub wyjazdach personelu należącego do EUMM.
Personel należący do EUMM posługuje się swoimi krajowymi paszportami, jak również dowodami tożsamości EUMM.
6.
Strona Przyjmująca uznaje prawo Stron Wysyłających i EUMM do bezcłowego i nieograniczonego przywozu wyposażenia, zaopatrzenia oraz innych towarów niezbędnych do wyłącznego użytku służbowego w ramach EUMM.
Strona Przyjmująca uznaje również prawo do zakupu takich przedmiotów na terytorium Strony Przyjmującej, jak również do wywożenia lub innej formy dysponowania tym wyposażeniem, zaopatrzeniem lub innymi towarami zakupionymi lub przywiezionymi.
Strona Przyjmująca uznaje również prawo obserwatorów do zakupu i/lub przywozu bez cła lub innych ograniczeń przedmiotów przeznaczonych do ich własnego, prywatnego użytku i do wywozu tych przedmiotów.
Artykuł IX
Zakwaterowanie i uzgodnienia praktyczne
Rząd Federalnej Republiki Jugosławii wyraża zgodę na udzielenie na wniosek pomocy EUMM w znalezieniu odpowiednich biur i kwater.
Strony Uczestniczące podejmą decyzje na podstawie innych postanowień, w zakresie przywilejów i immunitetów, jak również praktycznych uzgodnień, w zakresie pilnej pomocy medycznej i ewakuacji w przypadku konieczności, jak również wymogów w zakresie dokumentów podróży.
Artykuł X
Wejście w życie
Niniejsza Umowa wchodzi w życie z dniem podpisania.
Jej postanowienia będą stosowane przez Stronę Przyjmującą EUMM tymczasowo od daty parafowania do daty jej wejścia w życie po podpisaniu.
Niniejsza Umowa pozostaje w mocy do czasu, gdy jedna ze Stron Uczestniczących zawiadomi pozostałe Strony z dwumiesięcznym wyprzedzeniem, że zamierza wnioskować o zakończenie jej działalności.
Niniejsza Umowa zastępuje Protokół Ustaleń z dnia 13 lipca 1991 roku.
Konwencja o ujednoliceniu niektórych zasad dotyczących międzynarodowego przewozu lotniczego (Konwencja montrealska)
PAŃSTWA-STRONY NINIEJSZEJ KONWENCJI,
UZNAJĄC znaczący udział Konwencji o ujednoliceniu niektórych zasad dotyczących międzynarodowego przewozu lotniczego, podpisanej w Warszawie dnia 12 października 1929 roku, zwanej dalej "Konwencją Warszawską" i innych powiązanych dokumentów w zakresie harmonizacji lotniczego prawa prywatnego międzynarodowego;
UZNAJĄC potrzebę unowocześnienia i konsolidacji Konwencji Warszawskiej i innych powiązanych dokumentów;
UZNAJĄC wagę zapewnienia ochrony interesów konsumentów w międzynarodowym przewozie lotniczym i potrzebę sprawiedliwej rekompensaty opartej na zasadzie naprawienia szkody;
POTWIERDZAJĄC celowość uporządkowanego rozwoju funkcjonowania międzynarodowego transportu lotniczego i niezakłóconego przepływu osób, bagażu i ładunków zgodnie z zasadami i celami Konwencji o międzynarodowym lotnictwie cywilnym sporządzonej w Chicago dnia 7 grudnia 1944 roku;
PRZEKONANE, że zbiorowe działanie Państw dla dalszej harmonizacji i kodyfikacji niektórych zasad regulujących międzynarodowy przewóz lotniczy, poprzez nową konwencję, jest najwłaściwszym środkiem do osiągnięcia sprawiedliwej równowagi interesów,
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
ROZDZIAŁ I
Postanowienia ogólne
Artykuł 1
Zakres stosowania
1.
Niniejsza Konwencja stosuje się do każdego międzynarodowego przewozu osób, bagażu lub ładunku dokonywanego statkiem powietrznym za wynagrodzeniem.
Stosuje się ona również do przewozu bezpłatnego dokonywanego statkiem powietrznym przez przedsiębiorstwo transportu lotniczego.
2.
Do celów niniejszej Konwencji wyrażenie "przewóz międzynarodowy" oznacza każdy przewóz, w którym, zgodnie z umową stron, miejsce wyruszenia i miejsce przeznaczenia, niezależnie od tego, czy w przewozie nastąpi, czy nie nastąpi przerwa lub przeładunek, położone są na obszarze dwóch Państw-Stron lub na obszarze jednego Państwa-Strony, jeśli jest uzgodnione miejsce postoju na obszarze innego państwa, nawet jeśli to aństwo nie jest Państwem-Stroną.
Przewóz między dwoma punktami na obszarze jednego Państwa-Strony nie jest do celów niniejszej Konwencji przewozem międzynarodowym.
3.
Przewóz, który ma być dokonany przez kilku kolejnych przewoźników uważany jest, do celów niniejszej Konwencji, za jeden przewóz niepodzielny, jeśli uważany był przez strony za jedną czynność, niezależnie od tego, czy został objęty jedną umową, czy też szeregiem umów, oraz nie traci on swojego charakteru międzynarodowego jedynie dlatego, że jedna umowa lub szereg umów podlega całkowicie wykonaniu na obszarze tego samego Państwa.
4.
Niniejsza Konwencja stosuje się również do przewozu, jaki wymieniono w rozdziale V, z zastrzeżeniem warunków tam przewidzianych.
Artykuł 2
Przewóz dokonywany przez Państwo i przewóz przesyłek pocztowych
1.
Niniejsza Konwencja stosuje się do przewozu dokonywanego przez Państwo lub inne osoby prawne prawa publicznego, pod warunkiem że wchodzi to w zakres warunków ustanowionych w artykule 1.
2.
W przewozie przesyłek pocztowych przewoźnik odpowiada tylko przed odpowiednią administracją pocztową, zgodnie z zasadami mającymi zastosowanie do powiązań między przewoźnikami i administracjami pocztowymi.
3.
Z wyjątkiem postanowień ust. 2 niniejszego artykułu postanowienia niniejszej Konwencji nie mają zastosowania do przewozu przesyłek pocztowych.
ROZDZIAŁ II
Dokumenty i obowiązki stron odnoszące się do przewozu osób, bagażu i ładunku
Artykuł 3
Pasażerowie i bagaż
1.
W odniesieniu do przewozu osób wydaje się indywidualny lub zbiorowy dokument przewozowy zawierający:
a) oznaczenie miejsc wyruszenia i przeznaczenia;
b) jeśli miejsca wyruszenia i przeznaczenia są położone na obszarze jednego Państwa-Strony, a przewidziane jedno lub więcej miejsc postoju znajduje się na obszarze innego Państwa, oznaczenie co najmniej jednego takiego miejsca postoju.
2.
Każdy inny środek zawierający informację wskazaną w ust. 1 może zastąpić wydanie dokumentu określonego w tym ustępie.
Jeśli używa się takiego innego środka, przewoźnik dostarcza pasażerowi oświadczenie na piśmie zawierające takie informacje.
3.
Przewoźnik wydaje pasażerowi przywieszkę identyfikacyjną bagażu dla każdej przyjętej sztuki bagażu.
4.
Pasażer otrzymuje zawiadomienie na piśmie stwierdzające, że w przypadku gdy ma zastosowanie niniejsza Konwencja, reguluje ona i może ograniczyć odpowiedzialność przewoźników w zakresie śmierci lub uszkodzenia ciała oraz za zniszczenie, utratę lub uszkodzenie bagażu oraz za opóźnienie.
5.
Niezgodność z postanowieniami powyższych ustępów nie ma wpływu na istnienie lub ważność umowy przewozu, która mimo wszystko podlega zasadom niniejszej Konwencji, w tym odnoszącym się do ograniczenia odpowiedzialności.
Artykuł 4
Ładunek
1.
W odniesieniu do przewozu ładunku wydaje się lotniczy list przewozowy.
2.
Każdy inny środek zawierający zapis mającego się odbyć przewozu może zastąpić wydanie lotniczego listu przewozowego.
Jeśli użyty zostaje taki inny środek, przewoźnik, na żądanie nadawcy, wydaje nadawcy potwierdzenie odbioru ładunku umożliwiające identyfikację przesyłki i dostęp do informacji ujętych w zapisach zawartych w tych innych środkach.
Artykuł 5
Treść lotniczego listu przewozowego i potwierdzenia przyjęcia ładunku
Lotniczy list przewozowy lub potwierdzenie przyjęcia ładunku zawierają:
a) oznaczenie miejsc wyruszenia i przeznaczenia;
b) jeśli miejsca wyruszenia i przeznaczenia położone są na obszarze jednego Państwa-Strony, a przewidziane jedno lub więcej miejsc postoju położone jest na obszarze innego Państwa, oznaczenie co najmniej jednego takiego miejsca postoju; oraz
c) oznaczenie masy przesyłki.
Artykuł 6
Dokumenty odnoszące się do właściwości ładunku
Od nadawcy może być wymagane, w razie potrzeby, aby dopełnił on formalności wobec organów celnych, policji i podobnych władz publicznych w celu wydania dokumentu wskazującego charakter ładunku.
Niniejsze postanowienie nie stwarza dla przewoźnika żadnego wynikającego z niego obowiązku, zobowiązania lub odpowiedzialności.
Artykuł 7
Opis lotniczego listu przewozowego
1.
Lotniczy list przewozowy wystawia nadawca w trzech oryginalnych egzemplarzach.
2.
Pierwszy egzemplarz oznaczony jest "dla przewoźnika"; podpisuje go nadawca.
Drugi egzemplarz oznaczony jest "dla odbiorcy"; podpisują go nadawca i przewoźnik.
Trzeci egzemplarz podpisuje przewoźnik, który wręcza go nadawcy po przyjęciu ładunku.
3.
Podpisy przewoźnika i nadawcy mogą być drukowane lub w formie pieczęci.
4.
Jeśli na żądanie nadawcy przewoźnik wystawia lotniczy list przewozowy, uważa się, że przewoźnik, do chwili dowodu przeciwnego, sporządził go w imieniu nadawcy.
Artykuł 8
Dokumentacja dla wielu pakunków
Gdy jest więcej niż jeden pakunek:
a) przewoźnik ładunku ma prawo żądać od nadawcy wystawienia oddzielnych lotniczych listów przewozowych;
b) nadawca ma prawo żądać od przewoźnika wystawienia oddzielnych potwierdzeń przyjęcia ładunku, w przypadku gdy użyte są inne środki określone w art. 4 ust. 2.
Artykuł 9
Niezgodność z wymogami dokumentowymi
Niezgodność z postanowieniami artykułów 4—8 nie ma wpływu na istnienie lub ważność umowy przewozu, która mimo wszystko będzie podlegała zasadom niniejszej Konwencji, w tym odnoszącym się do ograniczenia odpowiedzialności.
Artykuł 10
Odpowiedzialność za dane szczegółowe dokumentacji
1.
Nadawca ponosi odpowiedzialność za dokładność danych szczegółowych i deklaracji odnoszących się do ładunku dodanych przez niego lub w jego imieniu do lotniczego listu przewozowego lub przekazanych przez niego lub w jego imieniu przewoźnikowi, w celu dodania do potwierdzenia przyjęcia ładunku lub dodania do zapisów zawartych w innych środkach określonych w art. 4 ust. 2.
Powyższe stosuje się także w przypadku gdy osoba działająca w imieniu nadawcy jest również agentem przewoźnika.
2.
Nadawca odpowiada wobec przewoźnika za wszelkie szkody poniesione przez niego lub każdą inną osobę, wobec której przewoźnik ponosi odpowiedzialność, spowodowane nieprawidłowością, niedokładnością lub niekompletnością danych szczegółowych i deklaracji przekazanych przez nadawcę lub w jego imieniu.
3.
Z zastrzeżeniem postanowień ust. 1 i 2 niniejszego artykułu przewoźnik odpowiada wobec nadawcy za wszelkie szkody poniesione przez niego lub każdą inną osobę, wobec której nadawca ponosi odpowiedzialność, spowodowane nieprawidłowością, niedokładnością lub niekompletnością danych szczegółowych i deklaracji dodanych przez nadawcę lub w jego imieniu do potwierdzenia przyjęcia ładunku lub do zapisów zawartych w innych środkach określonych w art. 4 ust. 2.
Artykuł 11
Dowodowa wartość dokumentacji
1.
Lotniczy list przewozowy lub potwierdzenie przyjęcia ładunku są dowodami opartymi na domniemaniu faktycznym zawarcia umowy, przyjęcia ładunku i przyjęcia warunków przewozu w nich wymienionych.
2.
Każda deklaracja w lotniczym liście przewozowym lub potwierdzeniu przyjęcia ładunku odnosząca się do masy, wymiarów i opakowania ładunku, jak również odnosząca się do liczby pakunków jest dowodem opartym na domniemaniu faktycznym podanego stanu faktycznego; deklaracje odnoszące się do ilości, objętości i stanu ładunku nie stanowią dowodu przeciwko przewoźnikowi, chyba że zostały one podane i w lotniczym liście przewozowym lub potwierdzeniu przyjęcia ładunku stanowią, że zostały one sprawdzone przez przewoźnika w obecności nadawcy lub odnoszą się do oczywistego stanu ładunku.
Artykuł 12
Uprawnienie do dysponowania ładunkiem
1.
Z zastrzeżeniem odpowiedzialności za wykonanie wszystkich zobowiązań wynikających z umowy przewozu nadawca jest uprawniony do dysponowania ładunkiem przez wycofanie go w porcie lotniczym odlotu lub przeznaczenia lub zatrzymanie go po drodze podczas któregokolwiek z lądowań lub przez wezwanie do wydania go w miejscu przeznaczenia lub w trakcie podróży osobie innej niż pierwotnie określony odbiorca lub przez zażądanie, aby został on zawrócony do portu lotniczego odlotu.
Nadawcy nie wolno wykonywać tego uprawnienia w taki sposób, aby zaszkodzić przewoźnikowi lub innym nadawcom i musi zwrócić wszelkie koszty spowodowane wykonaniem tego prawa.
2.
Jeśli niemożliwe jest wykonanie polecenia nadawcy, przewoźnik musi niezwłocznie poinformować o tym nadawcę.
3.
Jeśli przewoźnik wykona polecenia nadawcy w zakresie dysponowania ładunkiem, nie żądając okazania egzemplarza lotniczego listu przewozowego lub potwierdzenia odbioru ładunku wystawionego nadawcy, przewoźnik poniesie odpowiedzialność, bez uszczerbku dla jego prawa do odszkodowania wobec nadawcy, za wszelkie szkody mogące być tym spowodowane na niekorzyść osoby, która zgodnie z prawem jest posiadaczem tego egzemplarza lotniczego listu przewozowego lub potwierdzenia przyjęcia ładunku.
4.
Uprawnienie przysługujące nadawcy wygasa w chwili, gdy zaczyna ono przysługiwać odbiorcy, zgodnie z art. 13.
Jednakże jeśli odbiorca odmawia przyjęcia ładunku lub nie można się z nim skomunikować, nadawca odzyskuje swoje uprawnienie do dysponowania.
Artykuł 13
Dostawa ładunku
1.
Z wyjątkiem przypadków, gdy nadawca wykonał swoje uprawnienie na mocy artykułu 12, odbiorca jest upoważniony, z chwilą nadejścia ładunku na miejsce przeznaczenia, zażądać od przewoźnika wydania jemu ładunku po uiszczeniu należnych opłat i po zastosowaniu się do warunków przewozu.
2.
Jeśli nie uzgodniono inaczej, obowiązkiem przewoźnika jest powiadomienie odbiorcy z chwilą nadejścia ładunku.
3.
Jeśli przewoźnik przyznaje utratę ładunku lub ładunek nie przybył po upływie siedmiu dni od dnia, w którym powinien był przybyć, odbiorca jest uprawniony dochodzić w stosunku do przewoźnika uprawnień wynikających z umowy przewozu.
Artykuł 14
Stosowanie uprawnień nadawcy i odbiorcy
Nadawca i odbiorca mogą, odpowiednio, dochodzić wszelkich uprawnień przyznanych im artykułami 12 i 13, każdy we własnym imieniu, niezależnie od tego, czy działa w interesie własnym czy też interesie cudzym, pod warunkiem że wykonuje zobowiązania nałożone przez umowę przewozu.
Artykuł 15
Stosunki między nadawcą i odbiorca lub wzajemne stosunki między stronami trzecimi
1.
Artykuły 12—14 nie przesądzają ani stosunków między nadawcą i odbiorcą, ani wzajemnych stosunków między stronami trzecimi, których uprawnienia pochodzą albo od nadawcy, albo od odbiorcy.
2.
Postanowienia artykułów 12—14 mogą zostać zmienione jedynie wyraźnym postanowieniem w lotniczym liście przewozowym lub potwierdzeniu przyjęcia ładunku.
Artykuł 16
Formalności organów celnych, policji i innych podobnych władz publicznych
1.
Nadawca musi przedstawić takie informacje i takie dokumenty, które są niezbędne do wypełnienia formalności wobec organów celnych, policji i wszelkich innych władz publicznych, zanim ładunek może zostać dostarczony odbiorcy.
Nadawca ponosi odpowiedzialność wobec przewoźnika za wszystkie szkody spowodowane brakiem, niewystarczalnością lub nieprawidłowością którejkolwiek takiej informacji lub któregokolwiek dokumentu, chyba że szkoda powstała z winy przewoźnika, jego pracowników lub agentów.
2.
Przewoźnik nie ma obowiązku badać dokładności ani wystarczalności takich informacji lub dokumentów.
ROZDZIAŁ III
Odpowiedzialność przewoźnika i zakres odszkodowania za szkody
Artykuł 17
Śmierć i uszkodzenie ciała pasażerów — uszkodzenie bagażu
1.
Przewoźnik ponosi odpowiedzialność za szkodę wynikłą w razie śmierci lub uszkodzenia ciała pasażera jedynie pod warunkiem że wypadek, który spowodował śmierć lub uszkodzenie ciała, miał miejsce na pokładzie statku powietrznego lub w trakcie jakiejkolwiek z czynności związanych z wsiadaniem i wysiadaniem.
2.
Przewoźnik ponosi odpowiedzialność za szkodę wynikłą w razie zniszczenia, utraty lub uszkodzenia przyjętego bagażu jedynie pod warunkiem że wydarzenie, które spowodowało zniszczenie, utratę lub uszkodzenie bagażu nastąpiło na pokładzie statku powietrznego lub podczas jakiegokolwiek okresu, w którym przyjęty bagaż był pod opieką przewoźnika.
Jednakże przewoźnik nie ponosi odpowiedzialności, jeśli i w takim zakresie w jakim szkoda wynikła w wyniku wrodzonego defektu, jakości lub wady bagażu.
W przypadku bagażu nieprzyjętego, w tym rzeczy osobistych, przewoźnik ponosi odpowiedzialność, jeśli szkoda wynikła z jego błędu lub błędu jego pracowników lub agentów.
3.
Jeśli przewoźnik przyznaje utratę odprawionego bagażu lub bagaż nie przybył po upływie 21 dni od dnia, w którym miał przybyć, odbiorca jest uprawniony dochodzić w stosunku do przewoźnika uprawnień wynikających z umowy przewozu.
4.
Jeżeli nie ustalono inaczej, w niniejszej Konwencji wyraz "bagaż" oznacza zarówno przyjęty, jak i nieprzyjęty bagaż.
Artykuł 18
Uszkodzenie ładunku
1.
Przewoźnik ponosi odpowiedzialność za szkodę wynikłą w razie zniszczenia, utraty lub uszkodzenia ładunku jedynie pod warunkiem, że zdarzenie, które spowodowało wynikłą szkodę, miało miejsce podczas przewozu lotniczego.
2.
Jednakże przewoźnik nie ponosi odpowiedzialności, jeśli i w takim zakresie w jakim zniszczenie, utrata lub uszkodzenie ładunku, zostało spowodowane przez jedno lub więcej z poniższych:
a) wrodzony defekt, jakość lub wady ładunku;
b) wadliwe opakowanie tego ładunku przez osobę inną niż przewoźnik lub jego pracownicy lub agenci;
c) działania wojenne lub konflikt zbrojny;
d) działania władzy państwowej wykonywane w związku z wjazdem, wyjazdem lub tranzytem ładunku.
3.
Przewóz lotniczy, w rozumieniu ust. 1 niniejszego artykułu, obejmuje okres, podczas którego ładunek znajduje się pod opieką przewoźnika.
4.
Okres przewozu lotniczego nie rozciąga się na jakikolwiek przewóz lądowy, morski lub śródlądowy wykonywany poza portem lotniczym.
Jednakże jeśli taki przewóz odbywa się w ramach wykonania umowy przewozu lotniczego do celów załadunku, dostawy lub przeładunku, domniemywa się, że jakakolwiek szkoda, chyba że udowodnić można przeciwnie, była wynikiem zdarzenia, które miało miejsce podczas przewozu lotniczego.
Jeśli przewoźnik, bez zgody nadawcy, zastępuje przewozem innym rodzajem transportu całość lub część przewozu, który na podstawie umowy między stronami miał być przewozem lotniczym, taki przewóz innym rodzajem transportu uważa się za należący do okresu przewozu lotniczego.
Artykuł 19
Opóźnienie
Przewoźnik ponosi odpowiedzialność za szkodę wynikłą z opóźnienia w przewozie lotniczym osób, bagażu lub ładunku.
Jednakże przewoźnik nie ponosi odpowiedzialności za szkodę wynikłą z opóźnienia, jeśli udowodni, że on sam oraz jego pracownicy i agenci podjęli wszystkie rozsądnie konieczne środki, aby uniknąć szkody lub że niemożliwe było podjęcie przez nich takich środków.
Artykuł 20
Uwolnienie od odpowiedzialności
Jeśli przewoźnik udowodni, że szkoda została spowodowana przez lub że przyczyniło się do niej niedbalstwo lub inne bezprawne działanie lub zaniechanie osoby domagającej się odszkodowania lub osoby, od której on lub ona uzyskała swoje prawa, przewoźnik jest całkowicie lub częściowo uwolniony od odpowiedzialności wobec osoby występującej z roszczeniem w takim zakresie, w jakim takie niedbalstwo lub inne bezprawne działanie lub zaniechanie spowodowało lub przyczyniło się do szkody.
Jeśli z powodu śmierci lub uszkodzenia ciała pasażera roszczenie o odszkodowanie wysunięte zostaje przez osobę inną niż pasażer, przewoźnik jest również całkowicie lub częściowo uwolniony od odpowiedzialności w takim zakresie, w jakim udowodni, że szkoda została spowodowana przez lub że przyczyniło się do niej niedbalstwo lub inne bezprawne działanie lub zaniechanie pasażera.
Artykuł niniejszy stosuje się do wszystkich postanowień o odpowiedzialności w niniejszej Konwencji, w tym do art. 21 ust. 1.
Artykuł 21
Odszkodowanie w przypadku śmierci lub uszkodzenia ciała pasażerów
1.
Dla szkód powstałych w okolicznościach określonych w art. 17 ust. 1, nieprzekraczających 100000 Specjalnych Praw Ciągnienia w przypadku każdego pasażera, przewoźnik nie może wyłączyć lub ograniczyć swojej odpowiedzialności.
2.
Przewoźnik nie ponosi odpowiedzialności za szkody powstałe w okolicznościach określonych w art. 17 ust. 1 w takim zakresie, w jakim przekraczają one w przypadku każdego pasażera 100000 Specjalnych Praw Ciągnienia, jeśli przewoźnik udowodni, że:
a) taka szkoda nie została spowodowana niedbalstwem lub innym bezprawnym działaniem lub zaniechaniem przewoźnika lub jego pracowników lub agentów; lub
b) taka szkoda została spowodowana wyłącznie niedbalstwem lub innym bezprawnym działaniem lub zaniechaniem strony trzeciej.
Artykuł 22
Granice odpowiedzialności odnoszące się do opóźnienia, bagażu i ładunku
1.
W przypadku szkody wynikłej z opóźnienia określonej w art. 19 w przewozie osób odpowiedzialność przewoźnika jest w przypadku każdego pasażera ograniczona do 4150 Specjalnych Praw Ciągnienia.
2.
W przewozie bagażu odpowiedzialność przewoźnika w przypadku zniszczenia, utraty, uszkodzenia lub opóźnienia jest ograniczona do 1000 Specjalnych Praw Ciągnienia w przypadku każdego pasażera, chyba że pasażer złożył, w chwili gdy przekazany bagaż został wydany przewoźnikowi, specjalną deklarację interesu w dostawie do miejsca przeznaczenia i dokonał dodatkowej opłaty, w przypadku istnienia takiego wymogu.
W takim przypadku przewoźnik ponosi odpowiedzialność do kwoty nieprzekraczającej kwoty zadeklarowanej, chyba że udowodni, że suma ta jest większa niż rzeczywisty interes pasażera w dostawie do miejsca przeznaczenia.
3.
W przewozie ładunku odpowiedzialność przewoźnika w przypadku zniszczenia, utraty, uszkodzenia lub opóźnienia jest ograniczona do kwoty 17 Specjalnych Praw Ciągnienia za kilogram, chyba że nadawca złożył, w chwili gdy pakunek został wydany przewoźnikowi, specjalną deklarację interesu w dostawie do miejsca przeznaczenia i dokonał dodatkowej opłaty, w przypadku istnienia takiego wymogu.
W takim przypadku przewoźnik ponosi odpowiedzialność do kwoty nieprzekraczającej kwoty zadeklarowanej, chyba że udowodni, że suma ta jest większa niż rzeczywisty interes nadawcy w dostawie do miejsca przeznaczenia.
4.
W przypadku zniszczenia, utraty, uszkodzenia lub opóźnienia części ładunku lub jakichkolwiek w nim zawartych przedmiotów, masa brana pod uwagę przy określaniu wysokości, do jakiej ograniczona jest odpowiedzialność przewoźnika, jest wyłącznie całkowitą masą odpowiedniego pakunku lub pakunków.
Jednakże gdy zniszczenie, utrata, uszkodzenie lub opóźnienia części ładunku lub jakichkolwiek w nim zawartych przedmiotów, wpływa na wartość innych pakunków objętych tym samym lotniczym listem przewozowym lub potwierdzeniem przyjęcia tego ładunku lub jeśli nie zostały one wystawione, takim samym zapisem zawartym w innym środku określonym w art. 4 ust. 2, przy określeniu granic odpowiedzialności, zostaje także wzięta pod uwagę całkowita masa takiego pakunku lub pakunków.
5.
Powyższe postanowienia ust. 1 i 2 niniejszego artykułu nie mają zastosowania, jeśli zostanie udowodnione, że szkoda wynikła z działania lub zaniechania przewoźnika, jego pracowników lub agentów, dokonanych z zamiarem spowodowania szkody lub lekkomyślnie i ze świadomością, że szkoda najprawdopodobniej powstanie, pod warunkiem że w przypadku takiego działania lub zaniechania taki pracownik lub agent działał w zakresie swojego zatrudnienia.
6.
Ograniczenia ustanowione w art. 21 i w niniejszym artykule nie stanowią przeszkody dla sądu w zasądzeniu dodatkowo, zgodnie ze swym własnym prawem, całości lub części kosztów sądowych i innych wydatków procesowych poniesionych przez powoda, włącznie z odsetkami.
Powyższe postanowienie nie ma zastosowania, jeśli kwota przyznanego odszkodowania, z wyłączeniem kosztów sądowych i innych wydatków procesowych, nie przekracza kwoty, którą przewoźnik zaoferował na piśmie powodowi w terminie sześciu miesięcy od daty zaistnienia zdarzenia, które spowodowało szkodę lub przed wszczęciem kroków sądowych, jeśli nastąpiło to później.
Artykuł 23
Przeliczanie jednostek pieniężnych
1.
Kwoty wymienione w Specjalnych Prawach Ciągnienia w niniejszej Konwencji uważa się za odnoszące się do Specjalnych Praw Ciągnienia określonych przez Międzynarodowy Fundusz Walutowy.
Przeliczenie kwot na waluty krajowe, w przypadku postępowania sądowego, dokonuje się według wartości takich walut w Specjalnych Prawach Ciągnienia w dniu wydania orzeczenia.
Wartość waluty krajowej w Specjalnym Prawie Ciągnienia Państwa-Strony, które jest członkiem Międzynarodowego Funduszu Walutowego, oblicza się zgodnie z metodą wyceny stosowaną przez Międzynarodowy Fundusz Walutowy dla jego operacji i transakcji, obowiązującą w dniu wydania orzeczenia.
Wartość waluty krajowej w Specjalnych Prawach Ciągnienia Państwa-Strony, które nie jest członkiem Międzynarodowego Funduszu Walutowego, oblicza się w sposób ustalony przez to Państwo.
2. Jednakże te Państwa, które nie są członkami Międzynarodowego Funduszu Walutowego i których prawo nie dopuszcza zastosowania postanowień ust. 1 niniejszego artykułu mogą, w chwili ratyfikacji lub przystąpienia lub kiedykolwiek w okresie późniejszym, zadeklarować, że granica odpowiedzialności przewoźnika ustanowiona w art. 21 zostaje ustalona na kwotę 1500000 jednostek pieniężnych na pasażera w postępowaniu sądowym na ich terytoriach, 62500 jednostek pieniężnych na pasażera w odniesieniu do art. 22 ust. 1, 15000 jednostek pieniężnych na pasażera w odniesieniu do art. 22 ust. 2 i 250 jednostek pieniężnych na kilogram w odniesieniu do art. 22 ust. 3. Ta jednostka pieniężna odpowiada 65,5 miligramom złota próby 900/1000. Kwoty te mogą być przeliczone na odpowiednie waluty krajowe z dokładnością do liczb całkowitych. Przeliczenie tych kwot na walutę krajową odbywa się zgodnie z prawem zainteresowanego Państwa.
3.
Obliczenie wymienione w ust. 1 zdanie ostatnie niniejszego artykułu i metoda przeliczania wymieniona w ust. 2 niniejszego artykułu są używane w taki sposób, aby wyrazić w walucie krajowej Państwa-Strony możliwie tę samą realną wartość dla kwot z art. 21 i 22, która wynikłaby z zastosowania pierwszych trzech zdań ust. 1 niniejszego artykułu.
Państwa-Strony przekazują depozytariuszowi sposób obliczania na mocy ust. 1 niniejszego artykułu lub wynik przeliczenia w ust. 2 niniejszego artykułu, stosownie do przypadku, w chwili składania do depozytu dokumentu ratyfikacji, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia do niniejszej Konwencji i w każdym przypadku, gdy w którymkolwiek z nich następuje zmiana.
Artykuł 24
Przegląd granic odpowiedzialności
1.
Bez uszczerbku dla postanowień art. 25 niniejszej Konwencji i z zastrzeżeniem ust. 2 poniżej, granice odpowiedzialności ustanowione w ust. 21—23 przeglądane są przez depozytariusza w odstępach pięcioletnich, a pierwszy taki przegląd będzie miał miejsce w końcu piątego roku od daty wejścia w życie niniejszej Konwencji lub, jeśli niniejsza Konwencja nie wejdzie w życie w ciągu pięciu lat od chwili, gdy zostanie po raz pierwszy otwarta dla podpisania, w ciągu pierwszego roku od jej wejścia w życie, przez odniesienie do wskaźnika inflacji odpowiadającego skumulowanej stopie inflacji od poprzedniego przeglądu lub, w pierwszym przypadku, od daty wejścia w życie niniejszej Konwencji.
Miarą stopy inflacji, którą należy użyć przy określaniu wskaźnika inflacji jest średnia ważona rocznych stóp wzrostu lub spadku wskaźników cen konsumenckich Państw, których waluty składają się na Specjalne Prawa Ciągnienia określone w art. 23 ust. 1.
2.
Jeśli z przeglądu określonego w poprzednim ustępie wyniknie, że wskaźnik inflacji przekroczył dziesięć procent, depozytariusz powiadamia Państwa Strony o nowelizacji granic odpowiedzialności.
Każda taka rewizja staje się obowiązująca po sześciu miesiącach od powiadomienia o niej Państw Stron.
Jeśli w terminie trzech miesięcy po powiadomieniu o niej Państw Stron większość Państw Stron odnotuje swoją dezaprobatę, rewizja nie stanie się obowiązująca i depozytariusz przekaże sprawę posiedzeniu Państw-Stron.
Depozytariusz niezwłocznie powiadamia wszystkie Państwa-Strony o wejściu w życie każdej rewizji.
3.
Bez względu na ust. 1 niniejszego artykułu procedurę określoną w ust. 2 niniejszego artykułu stosuje się zawsze, pod warunkiem że jedna trzecia Państw-Stron wyrazi takie życzenie i pod warunkiem że wskaźnik inflacji określony w ust. 1 przekroczył 30 procent od poprzedniej nowelizacji lub od daty wejścia w życie niniejszej Konwencji, jeśli nie było wcześniejszych rewizji.
Kolejne przeglądy, z zastosowaniem procedury określonej w ust. 1 niniejszego artykułu, odbywają się w odstępach pięcioletnich, począwszy od końca piątego roku po dacie przeglądów określonych w niniejszym ustępie.
Artykuł 25
Zastrzeżenia w sprawie granic odpowiedzialności
Przewoźnik może zastrzec, że umowa przewozu podlega wyższym granicom odpowiedzialności niż przewidziane w niniejszej Konwencji lub że w ogóle nie podlega granicom odpowiedzialności.
Artykuł 26
Nieważność postanowień umownych
Każde postanowienie zmierzające do uwolnienia przewoźnika od odpowiedzialności lub do ustalenia niższej granicy odpowiedzialności niż przewidziana w niniejszej Konwencji jest nieważne, ale nieważność każdego takiego postanowienia nie obejmuje nieważności całej umowy, która nie przestaje podlegać postanowieniom niniejszej Konwencji.
Artykuł 27
Swoboda zawierania umów
Nic, co zawiera niniejsza Konwencja, nie stanowi dla przewoźnika przeszkody w odmowie zawarcia jakiejkolwiek umowy przewozu, zrzeczenia się dostępnych argumentów obrony, wynikających z niniejszej Konwencji lub ustanowienia warunków, które nie naruszają postanowień niniejszej Konwencji.
Artykuł 28
Zaliczki
W przypadku wypadków statków powietrznych, których skutkiem jest śmierć lub uszkodzenie ciała pasażerów, przewoźnik, gdy wymaga tego prawo krajowe, niezwłocznie dokonuje zaliczek dla osoby fizycznej lub osób upoważnionych do roszczenia o odszkodowanie, aby zaspokoić doraźne potrzeby gospodarcze takich osób.
Takie zaliczki nie stanowią uznania odpowiedzialności i mogą zostać potrącone z kwot następnie wypłaconych przez przewoźnika jako odszkodowanie.
Artykuł 29
Podstawa roszczeń
W przewozie osób, bagażu i ładunku jakiekolwiek powództwo dla uzyskania odszkodowania, jakkolwiek uzasadnione, zarówno na podstawie niniejszej Konwencji, jak i z umowy lub deliktu, może zostać wszczęte wyłącznie z zastrzeżeniem warunków i takich granic odpowiedzialności, jak określone w niniejszej Konwencji, bez uszczerbku dla tego, kim są osoby mające prawo wniesienia pozwu i jakie są ich odpowiednie uprawnienia.
W każdym takim postępowaniu sądowym zadośćuczynienie, odszkodowania z nawiązką lub jakiekolwiek inne odszkodowanie niekompensacyjne nie są zasądzane.
Artykuł 30
Pracownicy, agenci — łączenie roszczeń
1.
Jeśli zostaje wniesione powództwo przeciwko pracownikowi lub agentowi przewoźnika wynikłe ze szkody, do której odnosi się niniejsza Konwencja, taki pracownik lub agent, jeśli udowodni, że działał w zakresie swego zatrudnienia, upoważniony jest do skorzystania z warunków i granic odpowiedzialności, do których na podstawie niniejszej Konwencji upoważniony jest sam przewoźnik.
2.
Całkowita suma kwot zasądzonych od przewoźnika, jego pracowników i agentów nie może w tym przypadku przekroczyć wymienionych granic.
3.
Z wyjątkiem odniesienia do przewozu ładunku, postanowienia ust. 1 i 2 niniejszego artykułu nie mają zastosowania, jeśli jest udowodnione, że szkoda powstała w wyniku działania lub zaniechania pracownika lub agenta, z zamiarem spowodowania szkody lub lekkomyślnie i ze świadomością, że szkoda najprawdopodobniej powstanie.
Artykuł 31
Terminowe zgłaszanie skarg
1. Odebranie, bez skargi, przez osobę posiadającą tytuł do dostarczonego przyjętego bagażu lub ładunku jest dowodem opartym na domniemaniu faktycznym, że zostało to dostarczone w dobrym stanie i zgodnie z dokumentem przewozowym lub zapisem zawartym w innych środkach określonych w art. 3 ust. 2 i art. 4 ust. 2.
2.
W przypadku szkody osoba posiadająca tytuł do dostawy musi wnieść skargę bezzwłocznie po odkryciu szkody i najpóźniej w terminie siedmiu dni od daty odebrania w przypadku przyjętego bagażu i 14 dni od daty odebrania w przypadku ładunku.
W przypadku opóźnienia skarga musi zostać wniesiona najpóźniej w terminie 21 dni od daty oddania bagażu lub ładunku do dyspozycji takiej osoby.
3.
Każda skarga musi mieć formę pisemną i być przekazana lub wysłana w ramach czasowych określonych powyżej.
4.
Jeśli w ramach czasowych określonych powyżej nie zostanie wniesiona żadna skarga, przeciwko przewoźnikowi nie przysługuje prawo do powództwa, z wyjątkiem przypadku nadużycia finansowego z jego strony.
Artykuł 32
Śmierć osoby odpowiedzialnej
W przypadku śmierci osoby odpowiedzialnej powództwo o odszkodowanie, zgodnie z warunkami niniejszej Konwencji, wytaczane jest przeciwko prawnym przedstawicielom majątku takiej osoby.
Artykuł 33
Właściwość sądów
1.
Powództwo o odszkodowanie musi zostać wytoczone, według wyboru powoda, na terytorium jednego z Państw-Stron albo przed sądem właściwym dla siedziby przewoźnika albo jego głównego miejsca prowadzenia działalności, albo miejsca prowadzenia działalności, w ramach której zawarta została umowa, albo przed sądem miejsca przeznaczenia.
2.
W odniesieniu do szkód wynikłych ze śmierci lub uszkodzenia ciała pasażera, powództwo może zostać wytoczone przed jednym z sądów wymienionych w ust. 1 niniejszego artykułu lub na terytorium Państwa Strony, na którego terytorium w chwili wypadku pasażer miał swoje główne i stałe miejsce zamieszkania i do którego lub z którego przewoźnik świadczy usługi lotniczego przewozu osób albo swoimi własnymi statkami powietrznymi albo statkami powietrznymi innego przewoźnika w zastosowaniu umowy handlowej i w którym przewoźnik prowadzi swoją działalność lotniczego przewozu osób z lokalu wynajętego lub stanowiącego własność przewoźnika lub przez innego przewoźnika, z którym ma on umowę handlową.
3.
Do celów ust. 2,
a) "umowa handlowa" oznacza umowę, różną od umowy agencyjnej, zawartą między przewoźnikami i odnoszącą się do świadczenia ich wspólnych usług lotniczego przewozu osób;
b) "główne i stałe miejsce zamieszkania" oznacza jedno ustalone i stałe miejsce zamieszkania pasażera w czasie wypadku.
Przynależność państwowa pasażera nie jest w tym względzie decydującym czynnikiem.
4.
Zagadnienia procedury są regulowane prawem sądu orzekającego.
Artykuł 34
Arbitraż
1.
Z zastrzeżeniem postanowień niniejszego artykułu, strony umowy przewozu ładunku mogą zastrzec, że jakikolwiek spór odnoszący się do odpowiedzialności przewoźnika na podstawie niniejszej Konwencji rozstrzyga się w drodze arbitrażu.
Taka umowa wymaga formy pisemnej.
2.
Procedury arbitrażowe, według wyboru powoda, odbywają się w ramach jednej z właściwości określonych w art. 33.
3.
Arbiter lub sąd arbitrażowy stosują postanowienia niniejszej Konwencji.
4.
Postanowienia ust. 2 i 3 niniejszego artykułu uważa się za część każdej klauzuli arbitrażowej lub porozumienia arbitrażowego, zaś każdy warunek takiej klauzuli lub porozumienia z nimi niezgodny jest nieważny.
Artykuł 35
Przedawnienie roszczeń
1.
Prawo do odszkodowania wygasa, jeśli powództwo nie zostanie wytoczone w okresie dwóch lat, liczonym od daty przylotu do miejsca przeznaczenia lub od dnia, w którym statek powietrzny powinien był przylecieć lub od dnia, w którym przewóz ustał.
2.
Metoda obliczania tego okresu jest ustalona zgodnie z prawem sądu orzekającego.
Artykuł 36
Kolejny przewóz
1.
W przypadku przewozu, który ma być dokonany przez różnych kolejnych przewoźników i wchodzącego w zakres definicji określonej w art. 1 ust. 3, każdy przewoźnik przyjmujący pasażerów, bagaż lub ładunek podlega zasadom określonym w niniejszej Konwencji i jest uważany za jedną ze stron umowy o przewóz w takim zakresie, w jakim umowa stosuje się do tej części przewozu, która jest dokonana pod jego nadzorem.
2.
W przypadku przewozu o takim charakterze pasażer lub jakakolwiek osoba upoważniona do odszkodowania odnoszącego się do niej lub do niego może wytoczyć powództwo tylko przeciwko przewoźnikowi, który dokonywał przewozu, w czasie którego wydarzył się wypadek lub nastąpiło opóźnienie, z wyjątkiem przypadku, gdy na mocy wyraźnej umowy pierwszy przewoźnik przyjął odpowiedzialność za całą drogę.
3.
W odniesieniu do bagażu lub ładunku, pasażer lub nadawca będą mieli prawo wytoczenia powództwa przeciwko pierwszemu przewoźnikowi, a pasażer lub nadawca mający tytuł do dostawy będą mieli prawo wytoczenia powództwa przeciwko ostatniemu przewoźnikowi, a ponadto, każdy z nich może wytoczyć powództwo przeciwko przewoźnikowi, który dokonywał przewozu, podczas którego nastąpiło zniszczenie, utrata lub uszkodzenie.
Ci przewoźnicy będą solidarnie odpowiedzialni wobec pasażera lub nadawcy, lub odbiorcy.
Artykuł 37
Prawo regresu w stosunku do stron trzecich
Postanowienia niniejszej Konwencji pozostają bez uszczerbku dla kwestii, czy osoba odpowiedzialna za szkodę, zgodnie z jej postanowieniami, ma prawo regresu w stosunku do jakichkolwiek innych osób.
ROZDZIAŁ IV
Przewóz kombinowany
Artykuł 38
Przewóz kombinowany
1.
W przypadku przewozu kombinowanego, dokonywanego częściowo drogą lotniczą i częściowo innymi rodzajami przewozu, postanowienia niniejszej Konwencji stosuje się, z zastrzeżeniem art. 18 ust. 4, tylko do przewozu lotniczego, pod warunkiem że przewóz lotniczy wchodzi w zakres warunków ustanowionych w art. 1.
2.
Postanowienia niniejszej Konwencji nie stanowią przeszkody dla stron w przypadku przewozu kombinowanego w dodaniu do przewozowych dokumentów lotniczych warunków odnoszących się do innych rodzajów przewozu, pod warunkiem że są przestrzegane postanowienia niniejszej Konwencji odnoszące się do przewozu lotniczego.
ROZDZIAŁ V
Przewóz lotniczy dokonywany przez osobę inną niż przewoźnik umowny
Artykuł 39
Przewoźnik umowny przewoźnikiem faktycznym
Postanowienia niniejszego rozdziału stosują się, gdy osoba (zwana dalej "przewoźnikiem umownym") zawiera bezpośrednio umowę przewozu regulowaną niniejszą Konwencją z pasażerem lub nadawcą, lub osobą działającą w imieniu pasażera lub nadawcy, a inna osoba (nazywana dalej "przewoźnikiem faktycznym") dokonuje, na mocy upoważnienia przewoźnika umownego, całość lub część przewozu, ale nie jest w zakresie takiej części kolejnym przewoźnikiem w rozumieniu niniejszej Konwencji.
Domniemywa się takiego upoważnienia przy braku dowodu przeciwnego.
Artykuł 40
Odpowiedzialność odpowiednio przewoźników umownych i faktycznych
Jeśli przewoźnik faktyczny dokonuje całości lub części przewozu, który, zgodnie z umową określoną w art. 39, regulowany jest niniejszą Konwencją, zarówno przewoźnik umowny, jak i przewoźnik faktyczny, chyba że postanowiono inaczej w niniejszym rozdziale, podlegają zasadom niniejszej Konwencji, ten pierwszy, w odniesieniu do całości przewozu przewidzianego w umowie, ten drugi, wyłącznie w odniesieniu do przewozu przez siebie dokonanego.
Artykuł 41
Odpowiedzialność wzajemna
1.
Działania i zaniechania przewoźnika faktycznego oraz jego pracowników i agentów działających w zakresie swego zatrudnienia uważane są również, w odniesieniu do przewozu dokonanego przez przewoźnika faktycznego, za działania i zaniechania przewoźnika umownego.
2.
Działania i zaniechania przewoźnika umownego oraz jego pracowników i agentów działających w zakresie swego zatrudnienia uważane są również, w odniesieniu do przewozu dokonanego przez przewoźnika faktycznego, za działania i zaniechania przewoźnika faktycznego.
Jednakże żadne taki działanie lub zaniechanie nie obciąża przewoźnika faktycznego odpowiedzialnością przekraczającą kwoty określone w art. 21, 22, 23 i 24.
Każde specjalne porozumienie, według którego przewoźnik umowny przyjmuje zobowiązania nienarzucane niniejszą Konwencją lub jakiekolwiek zrzeczenie się praw lub argumentów obrony przewidzianych niniejszą Konwencją lub jakakolwiek specjalna deklaracja interesu w dostawie do miejsca przeznaczenia, określona w art. 22, nie ma wpływu na przewoźnika faktycznego, chyba że ten zaakceptuje to umową.
Artykuł 42
Adresat skarg i poleceń
Każda mająca być zgłoszona skarga lub polecenie mające być wydane przewoźnikowi na podstawie niniejszej Konwencji ma ten sam skutek, niezależnie od tego, czy skierowane jest do przewoźnika umownego, czy do przewoźnika faktycznego.
Jednakże polecenia określone w art. 12 są skuteczne jedynie, gdy skierowane są do przewoźnika umownego.
Artykuł 43
Pracownicy i agenci
W odniesieniu do przewozu dokonywanego przez przewoźnika faktycznego pracownik lub agent tego przewoźnika lub przewoźnika umownego, jeśli udowodni, że działał w zakresie swego zatrudnienia, uprawniony jest do skorzystania z warunków i granic odpowiedzialności, do których na podstawie niniejszej Konwencji uprawniony jest przewoźnik, którego pracownikiem lub agentem jest ta osoba, chyba że udowodnione zostanie, że postępowała ona w sposób uniemożliwiający odwołania się do granic odpowiedzialności zgodnie z niniejszą Konwencją.
Artykuł 44
Łączenie odszkodowań
W odniesieniu do przewozu dokonywanego przez przewoźnika faktycznego, łączne kwoty dochodzone od tego przewoźnika i przewoźnika umownego oraz od ich pracowników i agentów działających w zakresie swego zatrudnienia, nie mogą przekroczyć najwyższej kwoty, która mogłaby być zasądzona albo przeciwko przewoźnikowi umownemu, albo przeciwko przewoźnikowi faktycznemu zgodnie z niniejszą Konwencją, ale żadna z wymienionych tu osób nie ponosi odpowiedzialności na kwotę większą niż granice, które mają zastosowanie do tej osoby.
Artykuł 45
Adresat roszczeń
W odniesieniu do przewozu dokonywanego przez przewoźnika faktycznego powództwo o odszkodowanie może zostać wytoczone, według wyboru powoda, przeciwko temu przewoźnikowi lub przewoźnikowi umownemu lub przeciwko obu, razem lub oddzielnie.
Jeśli powództwo wytacza się tylko przeciwko jednemu z tych przewoźników, przewoźnik ten ma prawo zażądać włączenia drugiego przewoźnika do procesu, zaś postępowanie i skutki regulowane są prawem sądu orzekającego.
Artykuł 46
Dodatkowa właściwość sądów
Każde powództwo o odszkodowanie przewidziane w art. 45 musi zostać wytoczone, według wyboru powoda, na terytorium jednego z Państw-Stron albo przed sądem, w którym można wytoczyć powództwo przeciwko przewoźnikowi umownemu, zgodnie z art. 33, albo przed sądem właściwym dla miejsca, w którym przewoźnik faktyczny ma swoją siedzibę lub swoje główne miejsce prowadzenia działalności.
Artykuł 47
Nieważność postanowień umownych
Każde postanowienie umowne zmierzające do uwolnienia przewoźnika umownego lub przewoźnika faktycznego od odpowiedzialności określonej w niniejszym rozdziale lub do ustalenia niższej granicy niż ta, która jest właściwa zgodnie z niniejszym rozdziałem jest nieważne, ale nieważność każdego takiego postanowienia nie powoduje nieważności całej umowy, która nie przestaje podlegać postanowieniom niniejszego rozdziału.
Artykuł 48
Wzajemne stosunki przewoźnika umownego i faktycznego
Z wyjątkiem postanowień art. 45 żadne z postanowień niniejszego rozdziału nie ma wpływu na wzajemne prawa i obowiązki przewoźników, w tym na wszelkie prawa regresu lub odszkodowania.
ROZDZIAŁ VI
Pozostałe postanowienia
Artykuł 49
Zastosowanie obowiązkowe
Nieważne są wszelkie klauzule zawarte w umowie przewozu i wszelkie specjalne porozumienia zawarte przed powstaniem szkody, poprzez które strony zamierzają naruszyć zasady ustanowione w niniejszej Konwencji, decydując co do mającego mieć zastosowanie prawa lub zmieniając zasady dotyczące właściwości sądów.
Artykuł 50
Ubezpieczenie
Państwa-Strony wymagają od swoich przewoźników utrzymywania stosownego ubezpieczenia pokrywającego ich odpowiedzialność określoną w niniejszej Konwencji.
Państwo-Strona, w którym prowadzi działalność przewoźnik, może zażądać od niego dostarczenia dowodów, że utrzymuje on stosowne ubezpieczenie pokrywające jego odpowiedzialność określoną w niniejszej Konwencji.
Artykuł 51
Przewóz dokonywany w okolicznościach wyjątkowych
Postanowienia art. 3-5, 7 i 8 odnoszące się do dokumentacji przewozu nie mają zastosowania w przypadku przewozu dokonywanego w okolicznościach wyjątkowych, poza normalnym zakresem działalności przewoźnika.
Artykuł 52
Definicja dni
Wyrażenie "dni", używane w niniejszej Konwencji, oznacza dni kalendarzowe, nie zaś dni robocze.
ROZDZIAŁ VII
Klauzule końcowe
Artykuł 53
Podpisanie, ratyfikacja i wejście w życie
1.
Niniejszą Konwencję otwiera się do podpisu w Montrealu dnia 28 maja 1999 roku dla Państw uczestniczących w międzynarodowej konferencji w sprawie prawa lotniczego, która odbywała się od dnia 10 do dnia 28 maja 1999 roku.
Po dniu 28 maja 1999 roku niniejszą Konwencję otwiera się do podpisu w siedzibie Międzynarodowej Organizacji Lotnictwa Cywilnego w Montrealu, do chwili jej wejścia w życie zgodnie z ust. 6 niniejszego artykułu.
2. Niniejszą Konwencję, podobnie, otwiera się do podpisu dla organizacji regionalnej integracji gospodarczej. Do celów niniejszej Konwencji "organizacja regionalnej integracji gospodarczej" oznacza każdą organizację utworzoną przez suwerenne państwa danego regionu, właściwą w zakresie niektórych spraw regulowanych w niniejszej Konwencji i która została należycie upełnomocniona do podpisania i ratyfikacji, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia do niniejszej Konwencji. Odniesienie do "Państwa-Strony" lub "Państw-Stron" w niniejszej Konwencji, z wyłączeniem art. 1 ust. 2, art. 3 ust. 1 lit. b), art. 5 lit. b), art. 23, 33, 46 i art. 57 lit. b), stosuje się jednakowo do organizacji regionalnej integracji gospodarczej. W świetle art. 24 odniesienia do "większości Państw-Stron" i "jednej trzeciej Państw-Stron" nie mają zastosowania do organizacji regionalnej integracji gospodarczej.
3.
Niniejsza Konwencja ratyfikowana jest przez państwa i organizacje regionalnej integracji gospodarczej, które ją podpisały.
4.
Każde państwo lub organizacja regionalnej integracji gospodarczej, które nie podpisały niniejszej Konwencji, może ją przyjąć, zatwierdzić lub przystąpić do niej w dowolnym czasie.
5.
Dokumenty ratyfikacji, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia składa się w Międzynarodowej Organizacji Lotnictwa Cywilnego, która niniejszym zostaje wyznaczona na depozytariusza.
6.
Niniejsza Konwencja wchodzi w życie sześćdziesiątego dnia od daty złożenia u depozytariusza trzydziestego dokumentu ratyfikacji, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia, spośród państw, które złożyły takie dokumenty.
Dokument złożony przez organizację regionalnej integracji gospodarczej nie będzie liczony do celów niniejszego ustępu.
7.
Dla pozostałych państw i dla pozostałych organizacji regionalnej integracji gospodarczej niniejsza Konwencja staje się skuteczna po 60 dniach od daty złożenia dokumentu ratyfikacji, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia.
8.
Depozytariusz bezzwłocznie powiadamia wszystkich sygnatariuszy i Państwa-Strony o:
a) każdym podpisaniu niniejszej Konwencji i jego dacie;
b) każdym złożeniu dokumentu ratyfikacji, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia i jego dacie;
c) dacie wejścia w życie niniejszej Konwencji;
d) dacie wejścia w życie każdej zmiany granic odpowiedzialności, ustanowionych na podstawie niniejszej Konwencji;
e) każdym wypowiedzeniu na mocy artykułu 54.
Artykuł 54
Wypowiedzenie
1.
Każde Państwo-Strona może wypowiedzieć niniejszą Konwencję przez pisemne powiadomienie depozytariusza.
2.
Wypowiedzenie obowiązuje od 180 dnia od daty otrzymania powiadomienia przez depozytariusza.
Artykuł 55
Powiązanie z innymi dokumentami Konwencji Warszawskiej
Niniejsza Konwencja ma pierwszeństwo przed wszelkimi zasadami stosującymi się do międzynarodowego przewozu lotniczego: 1. między Państwami-Stronami niniejszej Konwencji, na mocy wspólnego uczestnictwa tych państw w charakterze stron w:
a) Konwencji o ujednostajnieniu niektórych prawideł dotyczących międzynarodowego przewozu lotniczego, podpisanej w Warszawie dnia 12 października 1929 roku (zwanej dalej "Konwencją Warszawską");
b) Protokole zmieniającym Konwencję o ujednostajnieniu niektórych prawideł dotyczących międzynarodowego przewozu lotniczego, podpisaną w Warszawie dnia 12 października 1929 roku, sporządzonym w Hadze dnia 28 września 1955 roku (zwanym dalej Protokołem Haskim);
c) Konwencji uzupełniającej Konwencję Warszawską o ujednostajnieniu niektórych prawideł dotyczących międzynarodowego przewozu lotniczego wykonywanego przez inną osobę niż przewoźnik umowny, podpisanej w Guadalajarze dnia 18 września 1961 roku (zwanym dalej Konwencją z Guadalajary);
d) Protokole zmieniającym Konwencji o ujednostajnieniu niektórych prawideł dotyczących międzynarodowego przewozu lotniczego, podpisanej w Warszawie dnia 12 października 1929 roku, zmienionej Protokołem sporządzonym w Hadze dnia 28 września 1955 roku, podpisanym w Guatemala City dnia 8 marca 1971 roku (zwanym dalej Protokołem z Guatemala City);
e) dodatkowych protokołach nr 1—3 i Protokole Montrealskim nr 4, zmieniającymi Konwencję Warszawską zmienioną Protokołem Haskim, lub Konwencji Warszawskiej zmienionej zarówno Protokołem Haskim, jak i Protokołem z Guatemala City, podpisanych w Montrealu dnia 25 września 1975 roku (zwanych dalej Protokołami Montrealskimi); lub
2. na obszarze każdego Państwa-Strony niniejszej Konwencji na mocy uczestnictwa tego państwa w charakterze strony w jednym lub większej liczbie dokumentów wymienionych w literach a)—e) powyżej.
Artykuł 56
Państwa z więcej niż jednym systemem prawnym
1.
Jeśli Państwo posiada dwie lub więcej jednostki terytorialne, w których stosuje się różne systemy prawne w odniesieniu do zagadnień objętych niniejszą Konwencją, może ono w chwili podpisania, ratyfikacji, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia oświadczyć, że niniejsza Konwencja rozciąga się na wszystkie jego jednostki terytorialne lub tylko na jedną z nich lub więcej i może zmienić to oświadczenie, przedstawiając inne oświadczenie w dowolnym czasie.
2.
Każde takie oświadczenie zostaje podane do wiadomości depozytariusza i wyraźnie określa jednostki terytorialne, do których stosuje się niniejsza Konwencja.
3.
W odniesieniu do Państwa-Strony, które złożyło taką deklarację:
a) odniesienia w art. 23 do "waluty krajowej" uznaje się za odnoszące się do waluty odpowiedniej jednostki terytorialnej tego państwa; i
b) odniesienie w art. 28 do "prawa krajowego" uznaje się za odnoszące się do prawa odpowiedniej jednostki terytorialnej tego państwa.
Artykuł 57
Zastrzeżenia
Do niniejszej Konwencji nie można zgłaszać żadnych zastrzeżeń, z wyjątkiem sytuacji, gdy Państwo-Strona może w dowolnym czasie oświadczyć, poprzez powiadomienie skierowane do depozytariusza, że niniejsza Konwencja nie ma zastosowania do:
a) międzynarodowego przewozu lotniczego dokonywanego i prowadzonego bezpośrednio przez Państwo-Stronę do celów niehandlowych, dotyczącego jego funkcji i obowiązków jako suwerennego państwa; i/lub
b) przewozu osób, ładunku i bagażu dla jego władz wojskowych statkami powietrznymi zarejestrowanymi w tym Państwie-Stronie lub przez nie wydzierżawionymi, których całkowita pojemność została wykorzystana przez lub w imieniu takich władz.
W DOWÓD CZEGO niżej podpisani pełnomocnicy, będąc należycie upełnomocnionymi, podpisali niniejszą Konwencję.
Umowa
między Unią Europejską a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii w sprawie działalności Misji Obserwacyjnej Unii Europejskiej w Byłej Jugosłowiańskiej Republice Macedonii
UNIA EUROPEJSKA,
z jednej strony,
oraz
BYŁA JUGOSŁOWIAŃSKA REPUBLIKA MACEDONII,
zwana dalej "Stroną Przyjmującą", z drugiej strony,
wspólnie zwane dalej "Stronami Uczestniczącymi",
uwzględniając:
— propozycję Wspólnoty Europejskiej i jej Państw Członkowskich dotyczącą zorganizowania Misji Obserwacyjnej Wspólnoty Europejskiej (ECMM) w Byłej Jugosłowiańskiej Republice Macedonii oraz tymczasowe przyjęcie tej propozycji przez Stronę Przyjmującą w dniu 24 marca 1998 roku,
— obecność obserwatorów Unii Europejskiej w Byłej Jugosłowiańskiej Republice Macedonii od 1998 roku,
— przyjęcie przez Radę Unii Europejskiej w dniu 22 grudnia 2000 roku wspólnego działania 2000/811/WPZiB w sprawie Misji Obserwacyjnej Unii Europejskiej, przekształcającego ECMM w EUMM, jako instrumentu Wspólnej Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa Unii Europejskiej (WPZiB), zbudowanej w oparciu o poprzednie inicjatywy, przyczyniającej się do skutecznego kształtowania polityki Unii Europejskiej w stosunku do zachodnich Bałkanów,
— zawarcie w dniu 9 kwietnia 2001 roku w Luksemburgu Układu o Stabilizacji i Stowarzyszeniu między Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii a Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi,
— uznanie niepodległości, suwerenności i terytorialnej integralności Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii oraz stanowczą wolę Unii Europejskiej – uczestnictwa w dalszym wzmacnianiu pokoju i stabilizacji w regionie,
OSIĄGNĘŁY NASTĘPUJĄCĄ UMOWĘ:
Artykuł I
Mandat
1.
Misja Obserwacyjna Unii Europejskiej, zwana dalej "EUMM", uprzednio ustanowiona w regionie jako Misja Obserwacyjna Wspólnoty Europejskiej (ECMM), obecnie ze swą siedzibą główną w Sarajewie, ustanowi Biuro Misji w Skopje oraz gdziekolwiek indziej, zgodnie z decyzją szefa misji, we współpracy i w porozumieniu ze Stroną Przyjmującą, w celu przyczynienia się do skutecznego kształtowania polityki Unii Europejskiej względem zachodnich Bałkanów.
Do zadań EUMM należy w szczególności:
a) obserwacja rozwoju sytuacji politycznej i bezpieczeństwa w obszarze odpowiedzialności;
b) zwracanie szczególnej uwagi na obserwację granic, kwestii etnicznych i powrotu uchodźców;
c) przedkładanie sprawozdań analitycznych z otrzymywanych zadań;
d) przyczynie się do wczesnego ostrzegania Rady i budowania zaufania, w kontekście polityki stabilizacji prowadzonej w regionie przez Unię Europejską.
e) regularne informowanie Strony Przyjmującej o działaniach EUMM, w tym w kwestiach humanitarnych, o ile jest to przewidziane w działaniach.
2.
Strona Przyjmująca przedkłada EUMM wszelkie informacje i rozszerza współpracę niezbędną dla osiągnięcia celów EUMM.
Strona Przyjmująca może powołać oficera łącznikowego w odpowiednich ministerstwach do współpracy z EUMM.
Artykuł II
Status
1.
Strona Przyjmująca podejmie wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia ochrony i bezpieczeństwa EUMM i jej członków.
Jakiekolwiek postanowienia szczególne, wnioskowane przez Stronę Przyjmującą, należy uzgodnić z szefem misji przed ich realizacją.
2.
W celu prowadzenia swej działalności EUMM i jej personel korzysta, wraz ze swymi środkami transportu i wyposażeniem, z prawa do swobodnego poruszania się, niezbędnego do sprawowania przez misję swego mandatu.
3.
W trakcie prowadzenia swej działalności personelowi EUMM może towarzyszyć tłumacz i, na prośbę EUMM, oficer eskortujący wyznaczony przez Stronę Przyjmującą.
4.
EUMM może wywiesić flagę Unii Europejskiej nad biurem misji w Skopje i gdziekolwiek indziej, zgodnie z decyzją szefa misji.
5.
Pojazdy lub inne środki transportu EUMM są zaopatrzone w wyraźne znaki identyfikacyjne misji, które należy podać do wiadomości odpowiednim organom.
Artykuł III
Skład misji
1.
Szef misji EUMM jest powoływany przez Radę Unii Europejskiej.
Każdy przyszły szef misji jest także powoływany w ten sposób.
2.
Pozostały personel EUMM delegowany jest przez Państwa Członkowskie Unii Europejskiej.
Szef misji z upoważnienia sekretarza generalnego/wysokiego przedstawiciela wyznacza im określone zadania.
Norwegia i Słowacja, które uczestniczą w EUMM w okresie obowiązywania niniejszej Umowy, mogą również wyznaczyć personel do EUMM i, jeżeli tak się stanie, razem z Unią Europejską i jej Państwami Członkowskimi będą stanowić Strony Wysyłające.
3.
Personel zagraniczny EUMM zwany jest obserwatorami.
4.
Rządy Stron Wysyłających powołują obserwatorów dla EUMM.
5.
Szef misji ustali liczbę obserwatorów zgodnie z niniejszą Umową, w drodze konsultacji i uzgodnień ze Stroną Przyjmującą.
6.
Obserwatorzy nie podejmą żadnej akcji czy działania niezgodnego z bezstronnym charakterem ich zadań oraz szanują ustawodawstwo Strony Przyjmującej, bez uszczerbku dla postanowień artykułu VIII.
7.
EUMM może korzystać ze wsparcia personelu administracyjnego i technicznego Stron Wysyłających.
Członkowie personelu administracyjnego i technicznego EUMM korzystają ze statusu równorzędnego z tym, który przysługuje, zgodnie z Konwencją Wiedeńską o Stosunkach Dyplomatycznych, personelowi administracyjnemu i technicznemu Stron Wysyłających, zatrudnionemu w ambasadach.
8.
EUMM może zgodnie ze swymi potrzebami prowadzić lokalną rekrutację personelu pomocniczego.
Na wniosek szefa misji Strona Przyjmująca ułatwi prowadzoną przez EUMM rekrutację kwalifikowanego personelu lokalnego.
Personel pomocniczy EUMM korzysta ze statusu równorzędnego z tym, który przysługuje, zgodnie z Konwencją Wiedeńską o Stosunkach Dyplomatycznych, personelowi lokalnemu zatrudnionemu w ambasadach.
Artykuł IV
Broń i strój
1.
Obserwatorom nie wolno nosić broni.
2.
Obserwatorzy noszą białe ubranie cywilne z wyraźnym identyfikatorem EUMM.
Artykuł V
Zakres odpowiedzialności
1.
Szef misji ponosi odpowiedzialność za działalność EUMM w Byłej Jugosłowiańskiej Republice Macedonii.
2.
Szef misji regularnie składa Radzie Unii Europejskiej za pośrednictwem sekretarza generalnego/wysokiego przedstawiciela sprawozdania z działalności EUMM i jej wyników.
3.
W ramach mandatu określonego w artykule I ustęp 1 obowiązki EUMM określa sekretarz generalny/wysoki przedstawiciel w ścisłej współpracy z Prezydencją, zgodnie z polityką przyjętą przez Radę względem zachodnich Bałkanów.
4.
Przewodniczący misji regularnie informuje Stronę Przyjmującą o działalności EUMM.
Artykuł VI
Podróże i transport
1.
Pojazdy i inne środki transportu EUMM nie podlegają obowiązkowej rejestracji lub pozwoleniom. Wszystkie pojazdy posiadają ubezpieczenie od odpowiedzialności za szkody spowodowane przez osoby trzecie.
2.
EUMM ma prawo do korzystania z dróg, lotnisk i innych udogodnień bez obowiązku uiszczania należności, opłat drogowych lub innych opłat.
3.
Strona Przyjmująca ułatwi EUMM korzystanie z jej własnych pojazdów i innych środków transportu.
Artykuł VII
Komunikacja
1.
Strona Przyjmująca udostępnia, w ogólnie przyjętym zakresie, personelowi EUMM do celów jej działalności odpowiednie wyposażenie telekomunikacyjne, łącznie z możliwością komunikowania się z przedstawicielami dyplomatycznymi i konsularnymi Stron Wysyłających.
2.
EUMM korzysta z prawa do nieograniczonego komunikowania się za pomocą swego radia (w tym satelity, przenośnego i ręcznego radia), telefonów, telegrafów, faksów lub jakichkolwiek innych środków.
Strona Przyjmująca zapewni, po podpisaniu niniejszej Umowy, częstotliwości, na których mogą pracować przedmiotowe radia.
Artykuł VIII
Przywileje i immunitety
1.
EUMM jest przyznany status misji dyplomatycznej.
2.
Obserwatorom są przyznane podczas ich misji przywileje i immunitety przedstawicieli dyplomatycznych, zgodnie z Konwencją Wiedeńską o Stosunkach Dyplomatycznych.
3.
Biuro misji w Skopje, inne biura oraz wszystkie środki transportu EUMM są nietykalne.
4.
Przywileje i immunitety przewidziane w niniejszym artykule są przyznawane obserwatorom na okres ich misji i na okres późniejszy, o ile jest to związane z działaniami wykonywanymi poprzednio w okresie ich zatrudnienia w ramach misji.
5.
Strona Przyjmująca ułatwia możliwość poruszania się szefowi misji i personelowi EUMM.
EUMM przedstawi Stronie Przyjmującej listę członków EUMM i poinformuje z wyprzedzeniem Stronę Przyjmującą o wszelkich przyjazdach lub wyjazdach personelu należącego do EUMM.
Personel należący do EUMM posługuje się swoimi krajowymi paszportami, jak również dowodami tożsamości EUMM.
6.
Strona Przyjmująca uznaje prawo Stron Wysyłających i EUMM do bezcłowego i nieograniczonego przywozu wyposażenia, zaopatrzenia oraz innych towarów niezbędnych do wyłącznego użytku służbowego w ramach EUMM.
Strona Przyjmująca uznaje również prawo do zakupu takich przedmiotów na terytorium Strony Przyjmującej, jak również do wywożenia lub innej formy dysponowania tym wyposażeniem, zaopatrzeniem lub innymi towarami zakupionymi lub przywiezionymi.
Strona Przyjmująca uznaje również prawo obserwatorów do zakupu i/lub przywozu bez cła lub innych ograniczeń przedmiotów przeznaczonych do ich własnego, prywatnego użytku i do wywozu tych przedmiotów.
Artykuł IX
Zakwaterowanie i uzgodnienia praktyczne
Rząd Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii wyraża zgodę na udzielenie na wniosek EUMM pomocy w znalezieniu odpowiednich biur i kwater.
Strony Uczestniczące podejmą decyzje na podstawie innych postanowień, w zakresie przywilejów i immunitetów, jak również praktycznych uzgodnień, w zakresie pilnej pomocy medycznej i ewakuacji w przypadku konieczności, jak również wymogów w zakresie dokumentów podróży.
Artykuł X
Wejście w życie
Niniejsza Umowa wchodzi w życie z dniem jej podpisania. Jej postanowienia będą stosowane przez Stronę Przyjmującą EUMM tymczasowo od daty parafowania do daty jej wejścia w życie po podpisaniu. Niniejsza Umowa pozostaje w mocy do czasu, gdy jedna ze Stron Uczestniczących zawiadomi pozostałe Strony z dwumiesięcznym wyprzedzeniem, że zamierza wnioskować o zakończenie jej działalności.
SPIS TREŚCI
Preambuła
ROZDZIAŁ I – CELE
1 Cele
ROZDZIAŁ II – DEFINICJE
2 Definicje
ROZDZIAŁ III – OGÓLNE ZOBOWIĄZANIA CZŁONKÓW
3 Ogólne zobowiązania członków
ROZDZIAŁ IV – CZŁONKOSTWO
4 Członkostwo w Organizacji
5 Odrębne członkostwo w odniesieniu do wyznaczonego terytorium
6 Członkostwo grupowe
ROZDZIAŁ V – MIĘDZYNARODOWA ORGANIZACJA KAWOWA
7 Siedziba i struktura Międzynarodowej Organizacji Kawowej
8 Przywileje i immunitety
ROZDZIAŁ VI – MIĘDZYNARODOWA RADA KAWOWA
9 Skład Międzynarodowej Rady Kawowej
10 Uprawnienia i funkcje Rady
11 Przewodniczący i wiceprzewodniczący Rady
12 Sesje Rady
13 Głosy
14 Procedura głosowania Rady
15 Decyzje Rady
16 Współpraca z innymi organizacjami
ROZDZIAŁ VII – KOMITET WYKONAWCZY
17 Skład i posiedzenia Komitetu Wykonawczego
18 Wybory Komitetu Wykonawczego
19 Kompetencje Komitetu Wykonawczego
20 Procedura głosowania w Komitecie Wykonawczym
ROZDZIAŁ VIII – PRYWATNY SEKTOR KAWOWY
21 Światowa Konferencja Kawowa
22 Rada Konsultacyjna Sektora Prywatnego
ROZDZIAŁ IX – FINANSE
23 Finanse
24 Ustalanie budżetu administracyjnego i wyznaczanie składek.
25 Wpłacanie składek
26 Zobowiązania
27 Sprawdzanie i publikowanie rachunków
ROZDZIAŁ X – DYREKTOR WYKONAWCZY I PERSONEL
28 Dyrektor wykonawczy i personel
ROZDZIAŁ XI – INFORMACJE, STUDIA I BADANIA STATYSTYCZNE
29 Informacje
30 Świadectwa pochodzenia
31 Studia i badania statystyczne
ROZDZIAŁ XII – POSTANOWIENIA OGÓLNE
32 Przygotowanie nowej umowy
33 Usuwanie przeszkód w konsumpcji
34 Promocja
35 Środki dotyczące przetworzonej kawy
36 Mieszanki i namiastki
37 Konsultacje i współpraca z organizacjami pozarządowymi
38 Uznane kanały handlu kawą
39 Zrównoważona gospodarka kawowa
40 Standard warunków życia i pracy
ROZDZIAŁ XIII – KONSULTACJE, SPORY I SKARGI
41 Konsultacje
42 Spory i skargi
ROZDZIAŁ XIV – POSTANOWIENIA KOŃCOWE
43 Podpisanie
44 Ratyfikacja, przyjęcie lub zatwierdzenie
45 Wejście w życie
46 Przystąpienie
47 Zastrzeżenia
48 Rozciągnięcie obowiązywania na wyznaczone terytoria
49 Dobrowolne wycofanie
50 Wykluczenie
51 Rozliczenia z członkami wycofującymi się lub wykluczonymi
52 Okres obowiązywania i wygaśnięcie
53 Zmiana
54 Postanowienia dodatkowe i przejściowe
55 Autentyczne teksty Umowy
ZAŁĄCZNIK I Wskaźniki konwersji dla kawy palonej, bezkofeinowej, płynnej i rozpuszczalnej określone w Międzynarodowej Umowie Kawowej z 1994 roku
Międzynarodowa Umowa Kawowa Z 2001 Roku
PREAMBUŁA
RZĄDY-STRONY NINIEJSZEJ UMOWY,
uznając wyjątkowe znaczenie kawy dla gospodarek wielu państw, które są w dużym stopniu uzależnione od powyższego towaru ze względu na przychody z wywozu i w związku z tym ze względu na kontynuację ich planów rozwoju w dziedzinach społecznej i gospodarczej;
uznając znaczenie sektora kawy dla życia milionów ludzi, szczególnie w krajach rozwijających się, oraz mając na uwadze, że w wielu powyższych krajach produkcja odbywa się w małych gospodarstwach rodzinnych;
uznając potrzebę wzmocnienia rozwoju zasobów produkcyjnych oraz wspierania i utrzymania zatrudnienia oraz dochodów w przemyśle kawowym w Państwach Członkowskich, a tym samym wprowadzenia uczciwych płac, wyższego poziomu życia oraz lepszych warunków pracy;
uwzględniając, że ścisła współpraca międzynarodowa w dziedzinie handlu kawą będzie sprzyjać zróżnicowaniu gospodarczemu i rozwojowi krajów produkujących kawę, wniesie wkład w polepszenie stosunków politycznych i gospodarczych między krajami dokonującymi wywozu i przywozu kawy oraz spowoduje wzrost konsumpcji kawy;
uznając celowość uniknięcia nierównowagi między produkcją a konsumpcją, która może spowodować znaczne fluktuacje cenowe, szkodliwe zarówno dla producentów, jak i dla konsumentów;
uwzględniając stosunek między stabilnością handlu kawą a stabilizacją rynków produktów przemysłowych;
zwracając uwagę na korzyści ze współpracy międzynarodowej, wynikające z działania Międzynarodowych Porozumień Kawowych z 1962, 1968, 1976, 1983 i 1994 roku,
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
ROZDZIAŁ I
CELE
Artykuł 1
Cele
Cele niniejszej Umowy są następujące:
1) wspieranie współpracy międzynarodowej w sprawach dotyczących kawy;
2) zapewnienie forum dla konsultacji międzyrządowych oraz negocjacji, w stosownych przypadkach, w sprawach dotyczących kawy i w sprawie sposobów osiągnięcia rozsądnej równowagi między światową podażą a popytem na podstawie, która zapewni odpowiednie dostawy kawy po uczciwych cenach dla konsumentów i rynki dla kawy po zyskownych cenach dla producentów oraz która zapewni długoterminową równowagę między produkcją a konsumpcją;
3) zapewnienie forum dla konsultacji z sektorem prywatnym w sprawach dotyczących kawy;
4) ułatwienie rozwoju i przejrzystości międzynarodowego handlu kawą;
5) działanie jako ośrodek zbierania, upowszechniania i publikowania informacji gospodarczych i technicznych, danych statystycznych i studiów, jak również działalności badawczo-rozwojowej w sprawach dotyczących kawy oraz wspieranie tych działań;
6) zachęcanie członków do rozwijania zrównoważonej gospodarki kawowej;
7) wspieranie, zachęcanie i zwiększanie spożycia kawy;
8) analizowanie i doradzanie w procesie przygotowywania projektów dla światowej gospodarki kawowej w celu ich przekazania dawcom lub organizacjom finansującym, stosownie do przypadku;
9) promowanie jakości; oraz
10) wspieranie kształcenia i oprogramowania informatycznego mającego na celu ułatwienie przekazywania członkom technologii mających zastosowanie do kawy.
ROZDZIAŁ II
DEFINICJE
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej Umowy:
1. Kawa oznacza ziarna i owoce kawowca, zarówno ziarna kawy w osnówce, zielone, jak również palone, oraz obejmuje kawę mieloną, bezkofeinową, płynną i rozpuszczalną.
Niezwłocznie po wejściu w życie niniejszej Umowy, oraz ponownie trzy lata po jej wejściu w życie, Rada dokona przeglądu wskaźników konwersji dla rodzajów kawy wymienionych w literach d), e), f) i g) niniejszego artykułu.
Po takim przeglądzie Rada rozłożoną większością dwóch trzecich głosów ustali i opublikuje właściwe wskaźniki konwersji.
Przed początkowym przeglądem, jeśli Rada nie będzie mogła podjąć decyzji w tej sprawie, wskaźnikami będą te użyte w Międzynarodowej Umowie Kawowej z 1994 roku, które są wymienione w załączniku I do niniejszej Umowy.
Z zastrzeżeniem powyższych postanowień pojęcia wymienione poniżej mają następujące znaczenie:
a) kawa zielona oznacza wszelką kawę w postaci łuskanego ziarna przed paleniem;
b) suche ziarna kawy oznaczają suszone owoce kawowca; równoważność suchych owoców z kawą zieloną uzyskuje się poprzez pomnożenie wagi netto suchych owoców kawowca przez 0,50;
c) ziarna kawy z osnówką oznaczają zielone ziarno kawy zawarte w osłonce; równoważność ziaren kawy z osnówką z kawą zieloną uzyskuje się poprzez pomnożenie wagi netto ziaren kawy z osnówką przez 0,80;
d) kawa palona oznacza zieloną kawę paloną w każdym stopniu, w tym kawę mieloną;
e) kawa bezkofeinowa oznacza kawę zieloną, paloną lub rozpuszczalną, pozbawioną kofeiny;
f) płynna kawa oznacza substancje stałe rozpuszczalne w wodzie, otrzymywane z kawy palonej oraz przetworzone w postaci płynnej; oraz
g) kawa rozpuszczalna oznacza suche substancje stałe rozpuszczalne w wodzie, otrzymywane z kawy palonej.
2. Worek oznacza 60 kilogramów lub 132,276 funta zielonej kawy; tona oznacza masę 1000 kilogramów lub 2204,6 funta; funt oznacza 453,597 grama.
3. Rok kawowy oznacza okres jednego roku, od dnia 1 października do dnia 30 września.
4. Organizacja i Rada oznaczają odpowiednio Międzynarodową Organizację Kawową oraz Międzynarodową Radę Kawową.
5.
Umawiająca się Strona oznacza rząd lub organizację międzyrządową określone w artykule 4 ustęp 3, które złożyły dokument ratyfikacyjny, przyjęcia, zatwierdzenia lub tymczasowego stosowania niniejszej Umowy, zgodnie z postanowieniami artykułów 44 i 45, lub przystąpiły do niej zgodnie z postanowieniami artykułu 46.
6. Członek oznacza Umawiającą się Stronę, wyznaczone terytorium lub terytoria, w przypadku których zadeklarowano oddzielne członkostwo na mocy postanowień artykułu 5 lub dwie lub więcej Umawiających się Stron lub wyznaczonych terytoriów, lub obydwa, które uczestniczą w Organizacji jako grupa członkowska na mocy postanowień artykułu 6.
7. Członek eksportujący lub kraj wywozu oznaczają odpowiednio członka lub kraj, którzy są eksporterami netto kawy, tj. członka lub kraj, których wywóz przekracza ich przywóz.
8. Członek importujący lub kraj przywozu oznaczają odpowiednio członka lub państwo, którzy jest importerami netto kawy, tj. członka lub państwo, których przywóz przekracza ich wywóz.
9. Zwykła rozłożona większość głosów oznacza głosy wymagające więcej niż połowę oddanych głosów przez członków eksportujących obecnych i głosujących oraz więcej niż połowę głosów oddanych przez członków importujących obecnych i głosujących, liczone oddzielnie.
10. Rozłożona większość dwóch trzecich głosów oznacza wynik wymagający więcej niż dwie trzecie głosów oddanych przez członków eksportujących, obecnych i głosujących oraz więcej niż dwie trzecie głosów oddanych przez członków importujących, obecnych i głosujących, liczone oddzielnie.
11. Wejście w życie oznacza, poza wypadkami, w których postanowiono inaczej, datę tymczasowego lub ostatecznego wejścia w życie Umowy.
ROZDZIAŁ III
OGÓLNE ZOBOWIĄZANIA CZŁONKÓW
Artykuł 3
Ogólne zobowiązania członków
1.
Członkowie zobowiązują się przyjąć środki niezbędne do wykonania swych obowiązków wynikających z niniejszej Umowy oraz współpracować w pełni między sobą dla zapewnienia osiągnięcia celów niniejszej Umowy; w szczególności członkowie zobowiązują się przekazywać wszelkie informacje konieczne do ułatwienia wykonywania funkcji przewidzianych w Umowie.
2.
Członkowie uznają, że świadectwa pochodzenia są ważnym źródłem informacji na temat handlu kawą.
W związku z powyższym członkowie eksportujący zobowiązują się do zapewnienia należytego wydawania i wykorzystywania świadectw pochodzenia zgodnie z zasadami uchwalonymi przez Radę.
3.
Członkowie uznają ponadto, że informacje na temat powrotnego wywozu są również ważne dla właściwej analizy światowej gospodarki kawowej.
W związku z powyższym członkowie importujący zobowiązują się przekazywać regularne i dokładne informacje dotyczące powrotnego wywozu, w postaci i w trybie ustalonym przez Radę.
ROZDZIAŁ IV
CZŁONKOSTWO
Artykuł 4
Członkostwo w Organizacji
1.
Każda Umawiająca się Strona, wraz z tymi terytoriami, na które została rozciągnięta niniejsza Umowa na mocy postanowień artykułu 48 ustęp 1, jest odrębnym członkiem organizacji, o ile artykuły 5 i 6 nie stanowią inaczej.
2.
Członek może zmienić swoją kategorię członkostwa na warunkach określonych przez Radę.
3.
Każde odniesienie w niniejszej Umowie do rządu należy rozumieć jako obejmujące odniesienie do Wspólnoty Europejskiej lub każdej organizacji międzyrządowej mającej porównywalny zakres odpowiedzialności w odniesieniu do negocjowania, zawierania i stosowania umów międzynarodowych, w szczególności porozumień towarowych.
4.
Taka organizacja międzyrządowa nie ma prawa do głosu jako taka, ale w przypadku głosowania w sprawach wchodzących w zakres jej kompetencji jest uprawniona do oddania zbiorowo głosów swoich Państw Członkowskich.
W takich przypadkach Państwa Członkowskie takiej organizacji międzyrządowej nie są uprawnione do wykonywania swojego indywidualnego prawa do głosu.
5. Taka organizacja międzyrządowa nie jest uprawniona do wybrania do Komitetu Wykonawczego na mocy postanowień artykułu 17 ustęp 1, ale może uczestniczyć w debatach Komitetu Wykonawczego w sprawach wchodzących w zakres swoich kompetencji. W przypadku głosowania w sprawach wchodzących w zakres swoich kompetencji oraz bez względu na postanowienia artykułu 20 ustęp 1 głosy, które mogą oddać jej Państwa Członkowskie w Komitecie Wykonawczym, mogą być oddane zbiorowo przez każde z tych Państw Członkowskich.
Artykuł 5
Odrębne członkostwo w odniesieniu do wyznaczonego terytorium
Każda Umawiająca się Strona, która jest importerem netto kawy może w każdej chwili, w drodze właściwej notyfikacji zgodnie z postanowieniami artykułu 48 ustęp 2 oświadczyć, że uczestniczy w Organizacji oddzielnie w odniesieniu do któregokolwiek z terytoriów, za których stosunki międzynarodowe odpowiada, które są eksporterem netto kawy oraz które wyznacza.
W takim przypadku terytorium metropolii oraz jej niewyznaczone terytoria mają pojedyncze członkostwo, a jej wyznaczone terytoria, indywidualnie lub zbiorowo – zgodnie z notyfikacją, będą posiadać oddzielne członkostwo.
Artykuł 6
Członkostwo grupowe
1.
Dwie lub więcej Umawiające się Strony, które są eksporterami netto kawy mogą, w drodze właściwej notyfikacji Radzie oraz Sekretarzowi Generalnemu Organizacji Narodów Zjednoczonych w momencie złożenia stosownych dokumentów ratyfikacyjnych, przyjęcia, zatwierdzenia, tymczasowego stosowania lub przystąpienia oświadczyć, że uczestniczą w Organizacji jako grupa członkowska.
Terytorium, na które zostało rozciągnięta niniejsza Umowa na mocy postanowień artykułu 48 ustęp 1 może wchodzić w skład takiej grupy członkowskiej, jeśli rząd państwa odpowiedzialnego za jego stosunki międzynarodowe przekazał właściwą notyfikację o powyższym, na mocy postanowień artykułu 48 ustęp 2.
Umawiające się Strony oraz wyznaczone terytoria muszą spełniać następujące warunki:
a) stwierdzają swoją gotowość do przyjęcia odpowiedzialności za zobowiązania grupowe, zarówno w charakterze indywidualnym, jak i grupowym; oraz
b) następnie przedstawiają Radzie wystarczające dowody, że:
i) grupa ma organizację niezbędną do wdrażania wspólnej polityki dotyczącej kawy oraz że dysponują one środkami niezbędnymi do spełnienia, wraz z innymi stronami grupy, zobowiązań wynikających z niniejszej Umowy; oraz
ii) mają wspólną lub skoordynowaną politykę handlową i gospodarczą w odniesieniu do kawy oraz skoordynowaną politykę walutową i finansową, jak również organy niezbędne do wdrażania takich polityk, tak aby Rada mogła stwierdzić, że grupa członkowska jest zdolna do spełnienia danych zobowiązań grupy.
2.
Każda grupa członkowska uznana na mocy Międzynarodowej Umowy Kawowej z 1994 roku jest nadal uznawana za grupę, chyba że notyfikuje Radzie, że nie zamierza być dalej za taką uznawana.
3.
Grupa członkowska jest odrębnym członkiem Organizacji, z wyjątkiem sytuacji gdy każda strona grupy jest traktowana, jakby była odrębnym członkiem w odniesieniu do spraw wynikających z następujących postanowień:
a) artykułów 11 i 12; oraz
b) artykułu 51.
4.
Umawiające się Strony oraz wyznaczone terytoria wchodzące w skład grupy członkowskiej wskazują rząd lub organizację, która będzie je reprezentować w Radzie w sprawach wynikających z niniejszej Umowy, innych niż te wymienione w ustępie 3 niniejszego artykułu.
5.
Prawo głosu grupy członkowskiej ustala się następująco:
a) grupa członkowska jest uprawniona do takiej samej liczby podstawowych głosów jak odrębne Państwo Członkowskie wchodzące w skład Organizacji w charakterze indywidualnym.
Głosy podstawowe zostaną przyznane i będą oddawane przez rząd lub organizację reprezentującą grupę; oraz
b) w wypadku głosowania w jakiejkolwiek sprawie wynikającej z postanowień ustępu 3 niniejszego artykułu strony grupy członkowskiej mogą oddać oddzielnie głosy przypisane im na mocy postanowień artykułu 13 ustęp 3, tak jakby były indywidualnym członkiem Organizacji, z wyjątkiem głosów podstawowych, które mogą być przypisane jedynie rządowi lub organizacji reprezentującej grupę.
6.
Każda Umawiająca się Strona lub wyznaczone terytorium, które jest stroną grupy członkowskiej może, w drodze notyfikacji Radzie, wystąpić z tej grupy i zostać odrębnym członkiem.
Wystąpienie takie staje się skuteczne po otrzymaniu notyfikacji przez Radę.
W przypadku gdy strona występuje z grupy członkowskiej lub przestaje uczestniczyć w Organizacji, pozostałe strony grupy mogą złożyć wniosek do Rady o utrzymanie grupy; grupa nadal istnieje, chyba że Rada nie uwzględni wniosku.
W przypadku rozwiązania grupy członkowskiej każda była strona grupy staje się odrębnym członkiem.
Członek, który przestał być stroną grupy, nie może w okresie obowiązywania niniejszej Umowy ponownie zostać stroną grupy.
7.
Każda Umawiająca się Strona, która chce zostać stroną grupy członkowskiej po wejściu w życie niniejszej Umowy, może to uczynić w drodze notyfikacji Radzie, pod warunkiem że:
a) inni członkowie grupy zadeklarują swoją gotowość do przyjęcia danego członka jako stronę do danej grupy członkowskiej; oraz
b) notyfikuje Sekretarzowi Generalnemu Organizacji Narodów Zjednoczonych, że uczestniczy w grupie.
8.
Dwaj lub więcej członkowie eksportujący mogą w każdej chwili po wejściu w życie niniejszej Umowy złożyć wniosek o utworzenie grupy członkowskiej do Rady.
Rada uwzględnia wniosek, jeśli stwierdzi, że członkowie złożyli deklarację oraz przedstawili jej wystarczające dowody, zgodnie z wymaganiami ustępu 1 niniejszego artykułu.
Po takim uwzględnieniu grupa członkowska podlega postanowieniom ustępów 3, 4, 5 i 6 niniejszego artykułu.
ROZDZIAŁ V
MIĘDZYNARODOWA ORGANIZACJA KAWOWA
Artykuł 7
Siedziba i struktura Międzynarodowej Organizacji Kawowej
1.
Zachowuje się Międzynarodową Organizację Kawową ustanowioną na podstawie Międzynarodowej Umowy Kawowej z 1962 roku w celu wykonania postanowień niniejszej Umowy oraz nadzoru jego funkcjonowania.
2.
Siedziba Organizacji znajduje się w Londynie, chyba że Rada rozłożoną większością dwóch trzecich głosów postanowi inaczej.
3.
Organizacja wykonuje swe funkcje za pośrednictwem Międzynarodowej Rady Kawowej oraz Komitetu Wykonawczego.
Są one wspomagane, odpowiednio, przez Światową Konferencję Kawową, Radę Konsultacyjną Sektora Prywatnego, Komitet do spraw Promocji oraz komitety wyspecjalizowane.
Artykuł 8
Przywileje i immunitety
1.
Organizacja ma osobowość prawną.
Może ona w szczególności zawierać umowy, nabywać i zbywać mienie ruchome i nieruchome oraz wszczynać postępowanie sądowe.
2.
Status, przywileje i immunitety Organizacji, jej dyrektora wykonawczego, personelu i ekspertów oraz przedstawicieli członków, którzy znajdują się na terytorium kraju przyjmującego do celów wykonywania swoich funkcji, są nadal regulowane Umową w sprawie siedziby, zawartą między rządem przyjmującym a Organizacją dnia 28 maja 1969 roku.
3.
Umowa w sprawie siedziby, określona w ustępie 2 niniejszego artykułu, jest niezależne od niniejszej Umowy.
Jednakże wygasa ona:
a) na podstawie umowy między rządem przyjmującym a Organizacją;
b) w przypadku przeniesienia siedziby Organizacji z terytorium rządu przyjmującego; lub
c) w przypadku rozwiązania Organizacji.
4.
Organizacja może zawrzeć z jednym lub więcej innymi członkami umowy, które podlegają zatwierdzeniu przez Radę, odnoszące się do takich przywilejów i immunitetów, jakie mogą być konieczne dla sprawnego funkcjonowania niniejszej Umowy.
5.
Rządy członków inne niż rząd przyjmujący przyznają Organizacji takie same zwolnienia od ograniczeń walutowych lub dewizowych, posiadania rachunków bankowych oraz dysponowania gotówką, jakie zostały przyznane organizacjom wyspecjalizowanym Organizacji Narodów Zjednoczonych.
ROZDZIAŁ VI
MIĘDZYNARODOWA RADA KAWOWA
Artykuł 9
Skład Międzynarodowej Rady Kawowej
1.
Najwyższym organem Organizacji jest Międzynarodowa Rada Kawowa, która składa się ze wszystkich członków Organizacji.
2.
Każdy członek wyznacza jednego przedstawiciela w Radzie oraz, jeśli tego sobie życzy, jednego lub więcej zastępców.
Członek może również wyznaczyć dla swego przedstawiciela lub jego zastępców jednego lub więcej doradców.
Artykuł 10
Uprawnienia i funkcje Rady
1.
Ze wszystkich uprawnień przyznanych specjalnie na mocy niniejszej Umowy korzysta Rada, która ma uprawnienia oraz wykonuje funkcje niezbędne do realizacji postanowień niniejszej Umowy.
2. Rada deleguje na swojego przewodniczącego zadanie zapewnienia, z pomocą sekretariatu, ważności pisemnych zawiadomień dokonanych w odniesieniu do postanowień artykułu 9 ustęp 2, artykułu 12 ustęp 3 i artykułu 14 ustęp 2. Przewodniczący składa sprawozdanie Radzie.
3.
Rada może utworzyć wszelkie komitety lub grupy robocze, jakie uzna za niezbędne.
4.
Rada ustanawia rozłożoną większością dwóch trzecich głosów postanowienia i zasady, niezbędne dla realizacji postanowień niniejszej Umowy oraz zgodne z tymi postanowieniami, włączając regulamin wewnętrzny oraz postanowienia finansowe i regulamin pracowniczy Organizacji.
W regulaminie wewnętrznym Rada może przewidzieć środki umożliwiające podejmowanie decyzji w określonych sprawach bez zwoływania posiedzenia Rady.
5.
Rada prowadzi również dokumentację potrzebną do pełnienia funkcji powierzonych jej przez Umowę oraz inną dokumentację, którą uzna za niezbędną.
Artykuł 11
Przewodniczący i wiceprzewodniczący Rady
1.
Na każdy rok kawowy Rada wybiera przewodniczącego oraz pierwszego, drugiego i trzeciego wiceprzewodniczącego, którzy nie są wynagradzani przez Organizację.
2.
W zasadzie przewodniczący oraz pierwszy wiceprzewodniczący są wybierani albo spośród przedstawicieli członków eksportujących, albo spośród przedstawicieli członków importujących, a drugi i trzeci wiceprzewodniczący są wybierani spośród przedstawicieli pozostałej kategorii członków.
Powyższe stanowiska są przyznawane po kolei jednej i drugiej kategorii członków na każdy rok kawowy.
3.
Ani przewodniczący, ani wiceprzewodniczący działający jako przewodniczący nie mają prawa głosu.
Ich zastępcy będą w takich przypadkach wykonywać prawa głosowania przysługującego członkowi.
Artykuł 12
Sesje Rady
1.
Rada, z reguły, odbywa sesję zwyczajną dwa razy w roku.
Rada może zebrać się na sesję nadzwyczajną, gdy tak postanowi.
Sesje nadzwyczajne są przeprowadzane także na żądanie Komitetu Wykonawczego, którychkolwiek pięciu członków albo członka lub członków posiadającego(-cych) co najmniej 200 głosów.
Zawiadomienie o sesjach doręczane jest na co najmniej trzydzieści dni z góry, z wyjątkiem przypadków nadzwyczajnych, w których członkowie będą zawiadamiani na co najmniej 10 dni z góry.
2.
Sesje odbywają się w siedzibie Organizacji, chyba że Rada postanowi inaczej rozłożoną większością dwóch trzecich głosów.
Jeżeli członek zaprasza Radę do odbycia posiedzenia na swoim terytorium, a Rada zgadza się na to, członek ponosi związane z tym dodatkowe koszty dla Organizacji, przekraczające koszty, które byłyby poniesione, gdyby sesja odbywała się w siedzibie.
3.
Rada może zaprosić do udziału w którymkolwiek ze swych posiedzeń w charakterze obserwatora każdy kraj niebędący członkiem Umowy.
W przypadku przyjęcia takiego zaproszenia dane państwo lub organizacja przesyła w tym celu zawiadomienie na piśmie do przewodniczącego.
Jeśli dany kraj lub Organizacja tego chce, może w powyższym zawiadomieniu poprosić o pozwolenie na złożenie oświadczenia Radzie.
4.
Kworum wymagane dla sesji Rady celem podjęcia decyzji stanowi obecność więcej niż połowy liczby członków eksportujących i importujących, reprezentujących odpowiednio co najmniej dwie trzecie głosów w przypadku każdej kategorii.
Jeśli podczas otwarcia sesji Rady lub jakiegokolwiek posiedzenia plenarnego nie ma kworum, przewodniczący odracza otwarcie sesji lub posiedzenia plenarnego o co najmniej dwie godziny.
Jeśli nadal nie ma kworum w nowym terminie, przewodniczący może ponownie odroczyć otwarcie sesji lub posiedzenia plenarnego o co najmniej kolejne dwie godziny.
Jeśli pod koniec tego nowego odroczenia nadal nie ma kworum, kworum wymagane do podjęcia decyzji stanowi obecność więcej niż połowy liczby członków eksportujących i importujących, reprezentujących odpowiednio co najmniej połowę głosów w przypadku każdej kategorii.
Reprezentacja zgodnie z artykułem 14 ustęp 2 jest uznawana za obecność.
Artykuł 13
Głosy
1.
Członkowie eksportujący posiadają łącznie 1000 głosów, tak samo jak członkowie importujący, podzielonych w ramach każdej kategorii członka, to jest członków eksportujących i importujących odpowiednio, jak przewidziano w następujących ustępach niniejszego artykułu.
2.
Każdy członek posiada pięć podstawowych głosów.
3.
Pozostałe głosy członków eksportujących zostaną podzielone między takich członków proporcjonalnie do średniej wielkości ich odpowiedniego wywozu kawy do wszystkich miejsc przeznaczenia w ciągu poprzednich czterech lat kalendarzowych.
4.
Pozostałe głosy członków importujących zostaną podzielone między takimi członkami proporcjonalnie do średniej wielkości ich odpowiedniego przywozu kawy w ciągu poprzednich czterech lat kalendarzowych.
5.
Podział głosów zostanie ustalony przez Radę zgodnie z postanowieniami niniejszego artykułu na początku każdego roku kawowego oraz pozostaje w mocy w ciągu tego roku, o ile ustęp 6 niniejszego artykułu nie stanowi inaczej.
6.
Rada dokonuje ponownego podziału głosów zgodnie z postanowieniami niniejszego artykułu, w każdym przypadku gdy dojdzie do zmiany członkostwa w Organizacji lub gdy prawo do głosowania zostanie zawieszone lub przywrócone na mocy postanowień artykułów 25 lub 42.
7.
Żaden członek nie może posiadać więcej niż 400 głosów.
8.
Żaden głos nie może być dzielony.
Artykuł 14
Procedura głosowania Rady
1.
Każdy Członek jest uprawniony do oddania liczby głosów, jaką posiada, i nie może dzielić swych głosów.
Jednakże członek może odmiennie od własnych głosów oddać głosy, do których jest upoważniony na podstawie postanowień ustępu 2 niniejszego artykułu.
2.
Każdy członek eksportujący może upoważnić każdego innego członka eksportującego, a każdy członek importujący może upoważnić każdego innego członka importującego do reprezentowania jego interesów oraz do wykonywania jego prawa głosowania na jakimkolwiek posiedzeniu lub jakichkolwiek posiedzeniach Rady.
Ograniczenie przewidziane w artykule 13 ustęp 7 nie ma zastosowania w tym przypadku.
Artykuł 15
Decyzje Rady
1.
Wszystkie decyzje Rady są podejmowane, a wszelkie zalecenia są formułowane zwykłą rozłożoną większością głosów, chyba że niniejsza Umowa stanowi inaczej.
2.
W odniesieniu do wszelkich decyzji Rady, które na mocy postanowień niniejszej Umowy wymagają rozłożonej większości dwóch trzecich głosów, stosowana jest następująca procedura:
a) jeśli rozłożona większość dwóch trzecich głosów nie zostanie uzyskana z uwagi na negatywne głosy trzech lub mniej członków eksportujących lub trzech lub mniej członków importujących, jeśli Rada tak zdecyduje większością głosów członków obecnych oraz rozłożoną zwykłą większością głosów, propozycja zostanie poddana pod głosowanie ponownie w ciągu 48 godzin;
b) jeśli rozłożona większość dwóch trzecich głosów ponownie nie zostanie uzyskana z uwagi na negatywny głos jednego lub dwóch członków eksportujących albo jednego lub dwóch członków importujących, jeśli Rada tak postanowi większością członków obecnych oraz zwykłą rozłożoną większością głosów, propozycja zostanie poddana pod głosowanie ponownie w ciągu 24 godzin;
c) jeśli rozłożona większość dwóch trzecich głosów nie zostanie uzyskana w trzecim głosowaniu z uwagi na negatywny głos jednego członka eksportującego lub jednego członka importującego, propozycję uważa się za przyjętą; oraz
d) jeśli Rada nie jest w stanie poddać propozycji pod kolejne głosowanie, uznaje się ją za odrzuconą.
3.
Członkowie zobowiązują się przyjąć jako wiążące wszystkie decyzje Rady zgodne z postanowieniami niniejszej Umowy.
Artykuł 16
Współpraca z innymi organizacjami
1.
Rada stosuje środki mające na celu prowadzenie konsultacji i współpracy z Organizacją Narodów Zjednoczonych, jej wyspecjalizowanymi organizacjami oraz z innymi właściwymi organizacjami międzyrządowymi.
Skorzysta ona w pełni z instrumentów Wspólnego Funduszu Surowcowego oraz innych źródeł finansowania.
Środki te mogą obejmować ustalenia finansowe, które Rada uzna za właściwe dla osiągnięcia celów niniejszej Umowy.
Jednakże w odniesieniu do realizacji jakiegokolwiek projektu na podstawie tych środków Organizacja nie ponosi żadnych zobowiązań finansowych za gwarancje przekazane przez indywidualnych członków lub inne podmioty.
Żaden członek nie będzie odpowiedzialny z uwagi na swoje członkostwo w Organizacji za jakiekolwiek zobowiązania wynikające z pożyczek lub kredytów udzielonych przez jakiegokolwiek innego członka lub podmiot w związku z takimi projektami.
2.
O ile to możliwe, Organizacja może zbierać od członków, podmiotów niebędących członkami oraz od dawców i innych agencji, informacje na temat projektów i programów rozwojowych koncentrujących się na sektorze kawowym.
Stosownie do przypadku oraz za zgodą zainteresowanych stron Organizacja może udostępnić powyższe informacje innym organizacjom, jak również członkom.
ROZDZIAŁ VII
KOMITET WYKONAWCZY
Artykuł 17
Skład i posiedzenia Komitetu Wykonawczego
1.
Komitet Wykonawczy składa się z ośmiu członków eksportujących oraz ośmiu członków importujących, którzy są wybierani na każdy rok kawowy zgodnie z postanowieniami artykułu 18.
Członkowie reprezentowani w Komitecie Wykonawczym mogą zostać wybrani ponownie.
2.
Każdy członek reprezentowany w Komitecie Wykonawczym wyznacza jednego przedstawiciela oraz, jeśli tego sobie życzy, jednego lub więcej zastępców.
Każdy członek reprezentowany w Komitecie Wykonawczym może również wyznaczyć jednego lub więcej doradców dla swojego przedstawiciela lub swoich zastępców.
3.
Komitet Wykonawczy ma przewodniczącego i wiceprzewodniczącego, którzy są wybierani przez Radę na każdy rok kawowy i mogą zostać ponownie wybrani.
Powyżsi urzędnicy nie są wynagradzani przez Organizację.
Ani przewodniczący, ani wiceprzewodniczący, działający jako przewodniczący, nie ma praw do głosowania podczas posiedzeń Komitetu Wykonawczego.
Ich zastępcy w takim przypadku wykonują prawo członka do głosowania.
Generalnie, przewodniczący i wiceprzewodniczący na każdy rok kawowy są wybierani spośród przedstawicieli tej samej kategorii członkostwa.
4.
Komitet Wykonawczy zazwyczaj odbywa posiedzenia w siedzibie Organizacji, lecz może zbierać się gdzie indziej, jeśli Rada tak postanowi rozłożoną większością dwóch trzecich głosów.
W przypadku przyjęcia przez Radę zaproszenia wystosowanego przez członka do odbycia posiedzenia Komitetu Wykonawczego, stosuje się również postanowienia artykułu 12 ustęp 2 dotyczące posiedzeń Rady.
5.
Kworum wymagane dla posiedzenia Komitetu Wykonawczego celem podejmowania decyzji stanowi obecność więcej niż połowy liczby członków eksportujących i importujących, wybranych do Komitetu Wykonawczego, reprezentujących odpowiednio co najmniej dwie trzecie głosów w przypadku każdej kategorii.
Jeśli podczas otwarcia posiedzenia Komitetu Wykonawczego nie ma kworum, przewodniczący Komitetu Wykonawczego odracza otwarcie posiedzenia na co najmniej dwie godziny.
Jeśli nadal nie ma kworum w nowym terminie, przewodniczący może ponownie odroczyć otwarcie posiedzenia na co najmniej kolejne dwie godziny.
Jeśli pod koniec tego nowego odroczenia nadal nie ma kworum, kworum wymagane do podjęcia decyzji stanowi obecność więcej niż połowy liczby członków eksportujących i importujących, wybranych do Komitetu Wykonawczego, reprezentujących odpowiednio co najmniej połowę głosów w przypadku każdej kategorii.
Artykuł 18
Wybory Komitetu Wykonawczego
1.
Członków Komitetu Wykonawczego będących członkami eksportującymi i członkami importującymi wybierają odpowiednio członkowie eksportujący i członkowie importujący Organizacji na posiedzeniu Rady.
Wybory w każdej kategorii uczestników odbywają się zgodnie z następnymi ustępami niniejszego artykułu.
2.
Każdy członek oddaje wszystkie głosy, do których jest uprawniony na podstawie postanowień artykułu 13, na jednego kandydata.
Członek może oddać na innego kandydata głosy, którymi dysponuje na podstawie postanowień artykułu 14 ustęp 2.
3.
Za wybranych uważa się ośmiu kandydatów, którzy otrzymają największą liczbę głosów; jednakże żaden kandydat nie zostanie wybrany w pierwszej turze głosowania, jeżeli nie otrzyma co najmniej 75 głosów.
4.
Jeśli na mocy postanowień ustępu 3 niniejszego artykułu w pierwszym głosowaniu wybrano mniej niż ośmiu kandydatów, przeprowadza się dalsze tury głosowania, w których prawo głosowania mają tylko członkowie, którzy nie głosowali na żadnego z kandydatów wybranych.
W każdej dalszej turze głosowania zmniejsza się stopniowo liczbę głosów wymaganych do dokonania wyboru o pięć, aż do chwili wybrania ośmiu kandydatów.
5.
Każdy członek, który nie głosował na żadnego z członków wybranych, może przekazać swoje głosy jednemu z nich, z zastrzeżeniem postanowień ustępów 6 i 7 niniejszego artykułu.
6.
Uważa się, że członek otrzymał liczbę oddanych na niego głosów, gdy został wybrany, oraz ponadto liczbę głosów przekazanych mu, pod warunkiem że ogólna liczba głosów nie przekroczy 499 dla żadnego z wybranych członków.
7.
Jeśli głosy uważane za otrzymane przez wybranego członka przekraczają 499, uczestnicy, którzy głosowali na tego wybranego do Komitetu uczestnika lub którzy przyłączyli swoje głosy do głosów oddanych na niego, uzgadniają między sobą, który lub którzy z nich wycofują swoje głosy i przyłączają je do głosów otrzymanych przez innego wybranego do Komitetu uczestnika, tak aby liczba głosów otrzymanych przez każdego wybranego uczestnika nie przekraczała limitu 499 głosów.
Artykuł 19
Kompetencje Komitetu Wykonawczego
1.
Komitet Wykonawczy odpowiada przed Radą oraz działa pod ogólnym kierownictwem Rady.
2.
Rada może, rozłożoną większością dwóch trzecich głosów, delegować na Komitet Wykonawczy wykonywanie którychkolwiek lub wszystkich swoich uprawnień, oprócz następujących:
a) zatwierdzenia budżetu administracyjnego oraz określania składek na mocy postanowień artykułu 24;
b) zawieszenia praw członka do głosowania na mocy postanowień artykułu 42;
c) decyzji w sprawie sporów na mocy postanowień artykułu 42;
d) ustanowienia warunków dla przystąpienia na mocy postanowień artykułu 46;
e) decyzji o wyłączeniu członka na mocy postanowień artykułu 50;
f) decyzji dotyczących negocjacji nowej umowy na mocy postanowień artykułu 32 lub rozciągnięcia lub wygaśnięcia niniejszej Umowy na mocy postanowień artykułu 52; oraz
g) zalecenia zmian kierowanego do członków na mocy postanowień artykułu 53.
3.
Rada może, zwykłą rozłożoną większością głosów, w każdej chwili odwołać jakiekolwiek kompetencje, które zostały delegowane na Komitet Wykonawczy.
4.
Komitet Wykonawczy omawia projekt budżetu administracyjnego przedstawiony przez dyrektora wykonawczego oraz przedstawia go Radzie, wraz z zaleceniem przyjęcia, opracowuje roczny plan pracy Organizacji, decyduje w sprawach administracyjnych i finansowych dotyczących działania Organizacji innych niż sprawy zarezerwowane dla Rady na mocy postanowienia ustępu 2 niniejszego artykułu oraz omawia projekty i programy w sprawie kawy, które są przedkładane Radzie do zatwierdzenia.
Komitet Wykonawczy składa sprawozdania Radzie.
Decyzje Komitetu Wykonawczego wchodzą w życie w przypadku braku sprzeciwu ze strony członka Rady w ciągu pięciu dni roboczych od przekazania Radzie sprawozdania Komitetu Wykonawczego lub w ciągu pięciu dni roboczych od rozesłania streszczenia decyzji podjętej przez Komitet Wykonawczy, o ile Rada nie zbierze się w trakcie tego samego miesiąca co Komitet Wykonawczy.
Niemniej jednak wszyscy członkowie mają prawo do odwołania się do Rady od każdej decyzji Komitetu Wykonawczego.
5.
Komitet Wykonawczy może ustanowić komitety lub grupy robocze, jakie uzna za niezbędne.
Artykuł 20
Procedura głosowania w Komitecie Wykonawczym
1.
Każdy członek Komitetu Wykonawczego jest uprawniony do oddania liczby głosów otrzymanych przez niego na podstawie postanowień artykułu 18 ustępy 6 i 7.
Nie dopuszcza się głosowania przez pełnomocnika.
Członek Komitetu Wykonawczego nie ma prawa do dzielenia swoich głosów.
2.
Każda decyzja podjęta przez Komitet Wykonawczy wymaga takiej samej większości, jaka byłaby wymagana przy podejmowaniu decyzji przez Radę.
ROZDZIAŁ VIII
PRYWATNY SEKTOR KAWOWY
Artykuł 21
Światowa Konferencja Kawowa
1.
Rada podejmie działania w sprawie przeprowadzenia, w odpowiednich odstępach czasu, Światowej Konferencji Kawowej (zwanej dalej Konferencją), która składa się z członków eksportujących i importujących, przedstawicieli sektora prywatnego oraz innych zainteresowanych uczestników, włączając uczestników z państw trzecich.
Rada, w porozumieniu z przewodniczącym Konferencji zapewni, by Konferencja miała udział we wspieraniu realizacji celów niniejszej Umowy.
2.
Konferencja ma przewodniczącego, który nie jest wynagradzany przez Organizację.
Przewodniczący jest powołany przez Radę na odpowiedni okres oraz jest zapraszany do udziału w posiedzeniach Rady w charakterze obserwatora.
3.
Rada określa formę, tytuł, przedmiot i termin przeprowadzenia Konferencji, w porozumieniu z Radą Konsultacyjną Sektora Prywatnego.
Konferencja odbywa się zazwyczaj w siedzibie organizacji, podczas sesji Rady.
Jeśli Rada postanowi przyjąć zaproszenie od członka do przeprowadzenia sesji na jego terytorium, Konferencja może także się odbyć na tym terytorium, w którym to przypadku dodatkowe koszty dla Organizacji ponad te ponoszone, gdy sesja jest przeprowadzana w siedzibie Organizacji, są ponoszone przez państwo przyjmujące sesję.
4.
O ile Rada rozłożoną większością dwóch trzecich głosów nie zadecyduje inaczej, Konferencja jest finansowana z własnych środków.
5.
Przewodniczący Konferencji informuje Radę o wnioskach z każdej sesji.
Artykuł 22
Rada Konsultacyjna Sektora Prywatnego
1.
Rada Konsultacyjna Sektora Prywatnego (zwana dalej RKSP) jest organem konsultacyjnym, który może formułować zalecenia dotyczące jakichkolwiek konsultacji przeprowadzanych przez Radę oraz może wezwać Radę do rozważenia spraw odnoszących się do niniejszej Umowy.
2.
RKSP składa się z ośmiu przedstawicieli sektora prywatnego w krajach wywozu i ośmiu przedstawicieli sektora prywatnego w krajach przywozu.
3.
Członkowie RKSP są przedstawicielami stowarzyszeń lub organów wyznaczonych przez Radę co dwa lata kawowe. Mogą być oni ponownie wyznaczeni.
Rada będzie dążyć do wyznaczenia:
a) dwóch stowarzyszeń lub organów z prywatnego sektora kawy z kraju wywozu lub regionu reprezentującego każdą z czterech grup kawy, o ile to możliwe, reprezentujących zarówno plantatorów, jak i eksporterów, wraz z jednym lub więcej zastępców dla każdego przedstawiciela; oraz
b) ośmiu stowarzyszeń lub organów z prywatnego sektora kawy z krajów przywozu, zarówno członków, jak i podmiotów niebędących członkami, o ile to możliwe, reprezentujących zarówno importerów, jak i palaczy, wraz z jednym lub więcej zastępców dla każdego przedstawiciela.
4.
Każdy członek RKSP może wyznaczyć jednego lub więcej doradców.
5.
RKSP ma przewodniczącego i wiceprzewodniczącego wybranych spośród swoich członków, na okres jednego roku.
Powyżsi urzędnicy mogą zostać ponownie wybrani.
Przewodniczący oraz wiceprzewodniczący nie są wynagradzani przez Organizację.
Przewodniczący jest zapraszany do uczestniczenia w posiedzeniach Rady w charakterze obserwatora.
6.
RKSP spotyka się zazwyczaj w siedzibie Organizacji, w trakcie zwyczajnych sesji Rady.
W przypadku przyjęcia przez Radę zaproszenia przez członka do odbycia posiedzenia na jego terytorium, RKSP odbędzie także posiedzenie na tym terytorium, w którym to przypadku kraj lub organizacja sektora prywatnego przyjmujące posiedzenie ponosi dodatkowe koszty dla Organizacji ponad te, które byłyby poniesione, gdyby posiedzenie było przeprowadzone w siedzibie Organizacji.
7.
RKSP może przeprowadzać nadzwyczajne posiedzenia pod warunkiem zatwierdzenia przez Radę.
8.
RKSP przedkłada Radzie sprawozdania okresowe.
9.
RKSP ustanawia regulamin wewnętrzny, zgodnie z postanowieniami niniejszej Umowy.
ROZDZIAŁ IX
FINANSE
Artykuł 23
Finanse
1.
Wydatki delegacji do Rady, przedstawicieli w Komitecie Wykonawczym oraz przedstawicieli w jakichkolwiek komitetach Rady lub Komitetu Wykonawczego są pokrywane przez ich odpowiednie rządy.
2.
Inne wydatki niezbędne dla realizacji niniejszej Umowy są pokrywane z rocznych składek członków, które są wyznaczane zgodnie z postanowieniami artykułu 24, wraz z dochodami ze sprzedaży poszczególnych usług dla członków oraz sprzedaży informacji i badań sporządzonych na mocy postanowień artykułów 29 i 31.
3.
Rok budżetowy Organizacji jest taki sam jak rok kawowy.
Artykuł 24
Ustalenie budżetu administracyjnego i wyznaczanie składek
1.
W drugim półroczu każdego roku budżetowego Rada zatwierdza budżet administracyjny Organizacji na następny rok budżetowy i wyznacza składkę każdego członka do tego budżetu.
Projekt budżetu administracyjnego jest przygotowywany przez dyrektora wykonawczego pod nadzorem Komitetu Wykonawczego, zgodnie z postanowieniami artykułu 19 ustęp 4.
2.
Składka każdego członka do budżetu administracyjnego w każdym roku budżetowym jest proporcjonalna do stosunku między liczbą głosów, którą posiada dany członek w czasie uchwalania budżetu administracyjnego na dany rok finansowy, a ogólną liczbą głosów wszystkich uczestników.
Jednakże w przypadku jakiejkolwiek zmiany w podziale głosów między członkami zgodnie z postanowieniami artykułu 13 ustęp 5 na początku roku budżetowego, za który składka jest wyznaczana, składka taka zostanie odpowiednio dostosowana za dany rok.
Przy wyznaczaniu składek oblicza się głosy każdego uczestnika nie biorąc pod uwagę zawieszenia praw do głosowania jakiegokolwiek uczestnika ani też wynikającego stąd ponownego podziału głosów.
3.
Początkowa składka każdego członka wchodzącego do Organizacji po wejściu w życie niniejszej Umowy zostaje oszacowana przez Radę na podstawie liczby głosów posiadanych przez niego oraz okresu pozostającego w bieżącym roku budżetowym, lecz szacunki dokonane w stosunku do członków za bieżący rok budżetowy nie podlegają zmianie.
Artykuł 25
Wpłacanie składek
1.
Składki do budżetu administracyjnego na każdy rok budżetowy są płatne w pełni wymienialnej walucie, a termin ich płatności przypada na pierwszy dzień danego roku budżetowego.
2.
Jeśli którykolwiek z członków nie wpłaci w całości swej składki do budżetu administracyjnego w terminie sześciu miesięcy licząc od terminu, w którym składka stała się należna, jego prawa głosowania, prawo do kandydowania w wyborach do Komitetu Wykonawczego oraz prawo do oddania głosów w Komitecie Wykonawczym ulegają zawieszeniu do czasu wpłacenia w całości składki.
Jednakże członek taki nie zostaje pozbawiony żadnych innych praw ani nie zwalnia się go z jakichkolwiek zobowiązań na mocy niniejszej Umowy, chyba że Rada rozłożoną większością dwóch trzecich głosów zadecyduje inaczej.
3.
Niemniej jednak obowiązek zapłacenia swojej składki przez każdego członka, którego prawa głosowania zostały zawieszone albo na podstawie postanowień ustępu 2 niniejszego artykułu, albo na podstawie postanowień artykułu 42, pozostaje w mocy.
Artykuł 26
Zobowiązania
1.
Organizacja, funkcjonująca zgodnie z artykułem 7 ustęp 3, nie ma uprawnień do zaciągania jakichkolwiek zobowiązań nieobjętych zakresem niniejszej Umowy oraz nie jest uważana za upoważnioną przez członków do takiego działania; w szczególności nie jest uprawniona do pożyczania pieniędzy.
Wykonując swoje uprawnienia do zawierania umów, Organizacja włącza do swoich umów postanowienia niniejszego artykułu, tak aby zawiadomić inne strony zawierające umowy z Organizacją, jednakże niewłączenie takich postanowień nie unieważnia takiej umowy ani nie stanowi ultra vires ze strony Organizacji.
2.
Odpowiedzialność członka jest ograniczona w zakresie jego zobowiązań dotyczących składek przewidzianych w niniejszej Umowie.
Trzecie strony prowadzące sprawy z Organizacją uważa się za poinformowane o postanowieniach niniejszej Umowy dotyczących zobowiązań członków.
Artykuł 27
Sprawdzanie i publikowanie rachunków
W możliwie najkrótszym czasie, najpóźniej sześć miesięcy po zamknięciu każdego roku budżetowego, sporządzane jest sprawozdanie przez niezależnego biegłego, dotyczące aktywów, pasywów, dochodu i wydatków Organizacji za dany rok budżetowy.
Sprawozdanie to przedstawiane jest Radzie do zatwierdzenia na najbliższej sesji.
ROZDZIAŁ X
DYREKTOR WYKONAWCZY I PERSONEL
Artykuł 28
Dyrektor wykonawczy i personel
1.
Rada mianuje dyrektora wykonawczego.
Warunki mianowania dyrektora wykonawczego ustala Rada, uwzględniając warunki nominacji odpowiednich funkcjonariuszy w podobnych organizacjach międzyrządowych.
2.
Dyrektor wykonawczy jest najwyższym administracyjnym funkcjonariuszem Organizacji i ponosi odpowiedzialność za wykonywanie ciążących na nim obowiązków związanych z realizacją Umowy.
3.
Dyrektor wykonawczy mianuje personel zgodnie z postanowieniami ustalonymi przez Radę.
4.
Ani dyrektor wykonawczy, ani którykolwiek członek personelu nie może być w jakiejkolwiek mierze zainteresowany finansowo w przemyśle kawowym, handlu kawą lub transporcie kawy.
5.
Wykonując swoje obowiązki, dyrektor wykonawczy oraz personel nie zwracają się o instrukcje ani nie przyjmują instrukcji od żadnego członka ani od żadnego innego organu spoza Organizacji.
Powstrzymają się oni od wszelkich działań, które mogą kolidować z ich stanowiskiem funkcjonariuszy międzynarodowych, odpowiedzialnych tylko przed Organizacją.
Każdy członek zobowiązuje się przestrzegać wyłącznie międzynarodowego charakteru obowiązków dyrektora wykonawczego i personelu oraz nie podejmować prób wywierania wpływu na wykonywanie ich obowiązków.
ROZDZIAŁ XI
INFORMACJE, STUDIA I BADANIA STATYSTYCZNE
Artykuł 29
Informacje
1.
Organizacja działa jako ośrodek zbierania, wymiany i publikacji:
a) informacji statystycznych na temat światowej produkcji, cen, wywozu, przywozu oraz powrotnego wywozu, dystrybucji i konsumpcji kawy; oraz
b) w zakresie w jakim uważa się to za właściwe, informacji technicznych na temat upraw, przetwarzania i wykorzystania kawy.
2.
Rada może zażądać od członków przekazania takich informacji, jakie uzna za niezbędne dla swojego działania, włączając okresowe sprawozdania statystyczne na temat produkcji kawy, trendów produkcyjnych, wywozu, przywozu oraz ponownego wywozu, dystrybucji, spożycia, zapasów, cen i podatków. Nie publikuje się żadnych informacji, które mogą posłużyć do zidentyfikowania operacji osób lub spółek produkujących, przetwarzających kawę lub handlujących nią.
Członkowie, o ile to możliwe, dostarczają wymaganych informacji w najbardziej szczegółowy, terminowy i dokładny sposób.
3.
Rada określa system cen wskaźnikowych oraz zapewnia publikację dziennej całkowitej ceny wskaźnikowej, która powinna odzwierciedlać rzeczywiste warunki rynkowe.
4.
Jeżeli członek nie dostarczy lub napotyka trudności w dostarczeniu w rozsądnym terminie informacji statystycznych oraz innych informacji wymaganych przez Radę dla sprawnego funkcjonowania Organizacji, Rada może zażądać od danego członka wyjaśnienia powodów takiego uchybienia.
Jeśli stwierdzono, że jest konieczna pomoc techniczna w danej sprawie, Rada może podjąć niezbędne środki.
Artykuł 30
Świadectwa pochodzenia
1.
W celu ułatwienia zbierania danych statystycznych dotyczących międzynarodowego handlu kawą oraz stwierdzenia ilości kawy, jakie zostały wywiezione przez każdego członka eksportującego, Organizacja ustanawia system świadectw pochodzenia, podlegający zasadom zatwierdzonym przez Radę.
2.
Każdy wywóz kawy przez członka eksportującego objęty jest ważnym świadectwem pochodzenia.
Świadectwo pochodzenia jest wydawane, zgodnie z zasadami określonymi przez Radę, przez kwalifikowaną agencję wybraną przez członka oraz zatwierdzoną przez Organizację.
3.
Każdy Członek eksportujący poinformuje Organizację o agencji rządowej lub pozarządowej, która ma wykonywać funkcje wymienione w ustępie 2 niniejszego artykułu.
Organizacja w szczególności zatwierdza agencję pozarządową zgodnie z zasadami zatwierdzonymi przez Radę.
4.
Członek eksportujący, w drodze wyjątku oraz z odpowiednim uzasadnieniem może przedstawić do zatwierdzenia Radzie wniosek o zezwolenie na przekazanie Organizacji danych zawartych w świadectwie pochodzenia dotyczących wywozu kawy, stosując inną metodę.
Artykuł 31
Studia i badania statystyczne
1.
Organizacja wspiera przygotowanie studiów i badań dotyczących gospodarki produkcji i dystrybucji kawy, wpływu środków rządowych w krajach będących producentami i konsumentami na produkcję i konsumpcję kawy oraz szans zwiększenia konsumpcji kawy dla tradycyjnych i ewentualnie nowych zastosowań.
2.
W celu wykonania postanowień ustępu 1 niniejszego artykułu Rada przyjmuje, podczas swojej drugiej zwyczajnej sesji każdego roku kawowego, projekt rocznego planu studiów i badań statystycznych, z oszacowanymi wymaganiami w zakresie środków, przygotowany przez dyrektora wykonawczego.
3.
Rada może zatwierdzić podjęcie przez Organizację studiów i badań statystycznych, jakie zostaną przeprowadzone wspólnie lub we współpracy z innymi organizacjami i instytucjami.
W takich przypadkach dyrektor wykonawczy przedstawia Radzie szczegółowy plan wymagań w zakresie środków pochodzących z Organizacji oraz od partnera lub partnerów zaangażowanych w projekcie.
4.
Studia i badania statystyczne wspierane przez Organizację na mocy postanowień niniejszego artykułu są finansowane ze środków włączonych do budżetu administracyjnego, przygotowanego zgodnie z postanowieniami artykułu 24 ustęp 1 oraz są przeprowadzane przez członków personelu Organizacji i konsultantów, jeśli to konieczne.
ROZDZIAŁ XII
POSTANOWIENIA OGÓLNE
Artykuł 32
Przygotowanie nowej umowy
1.
Rada może zbadać możliwość wynegocjowania nowej Międzynarodowej Umowy Kawowej.
2.
W celu wykonania określonego wyżej postanowienia Rada bada postępy poczynione przez Organizację w osiąganiu celów niniejszej Umowy, wymienionych w artykule 1.
Artykuł 33
Usuwanie przeszkód w konsumpcji
1.
Członkowie uznają zasadnicze znaczenie osiągnięcia największego możliwego wzrostu konsumpcji kawy w jak najkrótszym okresie, szczególnie poprzez stopniowe usuwanie wszelkich przeszkód, które mogą zakłócić osiągnięcie takiego wzrostu.
2.
Członkowie uznają, że obecnie obowiązują środki, które mogą w większym lub mniejszym stopniu stanowić przeszkodę dla wzrostu konsumpcji kawy, w szczególności:
a) uzgodnienia dotyczące przywozu mające zastosowanie do kawy, w tym taryfy preferencyjne i inne, kontyngenty, działania monopoli państwowych i urzędowych agencji skupu oraz inne postanowienia administracyjne i praktyki handlowe;
b) uzgodnienia dotyczące wywozu dotyczące bezpośrednich lub pośrednich subsydiów oraz inne postanowienia administracyjne oraz praktyki handlowe; oraz
c) wewnętrzne warunki handlu oraz krajowe i regionalne postanowienia ustawowe i administracyjne, które mogą wpływać na konsumpcję.
3.
Uwzględniając cele wymienione powyżej oraz postanowienia ustępu 4 niniejszego artykułu, członkowie zobowiązują się do zmniejszenia ceł na kawę oraz do podjęcia innych działań mających na celu usuwanie przeszkód dla wzrostu konsumpcji.
4.
Biorąc pod uwagę wspólne interesy, członkowie zobowiązują się do poszukiwania sposobów i środków, z pomocą których przeszkody dla wzrostu handlu i konsumpcji określone w ustępie 2 niniejszego artykułu mogą być stopniowo zmniejszane oraz potencjalnie, jeżeli to możliwe, zniesione lub poprzez które skutek takich przeszkód może być w znaczący sposób zmniejszony.
5.
Biorąc pod uwagę wszelkie podjęte zobowiązania na mocy postanowień ustępu 4 niniejszego artykułu, członkowie informują corocznie Radę o wszystkich środkach przyjętych w celu wykonania postanowień niniejszego artykułu.
6.
Dyrektor wykonawczy przygotowuje okresowe badania przeszkód w konsumpcji, które mają być ocenione przez Radę.
7.
Rada może, w celu osiągnięcia celów niniejszego artykułu, formułować zalecenia dla członków, którzy niezwłocznie informują Radę o środkach przyjętych w celu wykonania takich zaleceń.
Artykuł 34
Promocja
1.
Członkowie uznają potrzebę promowania, zachęcania oraz zwiększania konsumpcji kawy oraz zobowiązują się zachęcać do podejmowania działań realizowanych w tym zakresie.
2.
Komitet do spraw Promocji, który składa się z wszystkich członków Organizacji, wspiera konsumpcję kawy poprzez właściwe działania, włączając kampanie informacyjne, badania oraz studia odnoszące się do konsumpcji kawy.
3.
Powyższe działania promocyjne finansowane są ze środków, które mogą być wniesione przez członków, podmioty niebędące członkami, inne organizacje oraz sektor prywatny na posiedzeniach Komitetu ds. Promocji.
4.
Poszczególne projekty promocyjne mogą być również finansowane z dobrowolnych składek członków, podmiotów niebędących członkami, innych organizacji oraz sektora prywatnego.
5.
Rada ustanawia oddzielne rachunki do celów ustępu 3 i 4 niniejszego artykułu.
6.
Komitet do spraw Promocji ustanawia swój regulamin wewnętrzny, jak również przyjmuje stosowne postanowienia dotyczące uczestnictwa podmiotów niebędących członkami, innych organizacji oraz sektora prywatnego zgodnie z postanowieniami niniejszej Umowy.
Składa on regularne sprawozdania Radzie.
Artykuł 35
Środki dotyczące przetworzonej kawy
Członkowie uznają potrzeby krajów rozwijających się w zakresie poszerzenia podstawy ich gospodarek poprzez, między innymi, rozwój przemysłowy i wywóz produktów przemysłowych, włączając przetwarzanie kawy oraz wywóz przetworzonej kawy, określonej w artykule 2 ustęp 1 litery d), e), f) i g).
W związku z tym członkowie powinni unikać przyjęcia środków rządowych, które mogłyby spowodować zakłócenia w sektorze kawy innych członków.
Zachęca się członków do konsultowania wprowadzenia wszelkich takich środków, które mogłyby zostać uznane za powodujące ryzyko zakłócenia.
Jeśli takie konsultacje nie doprowadzą do wzajemnie zadowalającego rozwiązania, strony mogą skorzystać z procedur przewidzianych w artykułach 41 i 42.
Artykuł 36
Mieszanki i namiastki
1.
Członkowie nie utrzymują w mocy żadnych postanowień wymagających mieszania, przetwarzania lub używania innych produktów z kawą do celów odsprzedaży komercyjnej jako kawy.
Członkowie dołożą starań w celu zakazania sprzedaży i reklamy produktów pod nazwą kawy, jeśli takie produkty zawierają mniej niż równoważność 95 % zielonej kawy jako podstawowego surowca.
2.
Rada może zażądać od każdego członka podjęcia kroków niezbędnych do zapewnienia zgodności z postanowieniami niniejszego artykułu.
3.
Dyrektor wykonawczy przekazuje Radzie okresowe sprawozdania dotyczące zgodności z postanowieniami niniejszego artykułu.
Artykuł 37
Konsultacje i współpraca z organizacjami pozarządowymi
Bez uszczerbku dla postanowień artykułów 16, 21 i 22 Organizacja utrzymuje związki z właściwymi organizacjami pozarządowymi związanymi z międzynarodowym handlem kawą oraz z ekspertami w sprawach dotyczących kawy.
Artykuł 38
Uznane kanały handlu kawą
Członkowie prowadzą swoją działalność w ramach niniejszej Umowy w sposób zgodny z uznanymi kanałami handlu oraz powstrzymują się od dyskryminacyjnych praktyk sprzedaży.
Prowadząc powyższą działalność, dążą do należytego uwzględniania uzasadnionych interesów handlu kawą i przemysłu kawowego.
Artykuł 39
Zrównoważona gospodarka kawowa
Członkowie wnikliwie rozpatrują zrównoważone zarządzanie zasobami kawy oraz przetwarzanie, mając na uwadze zasady i cele dotyczące trwałego rozwoju zawarte w Agendzie 21 uzgodnionej na Konferencji Narodów Zjednoczonych w sprawie Środowiska i Rozwoju, która odbyła się w Rio de Janeiro w 1992 roku.
Artykuł 40
Standard warunków życia i pracy
Członkowie rozważą poprawę standardu warunków życia i pracy ludności zatrudnionej w sektorze kawy, zgodnie z ich stopniem rozwoju, mając na uwadze zasady przyjęte na forum międzynarodowym w powyższych sprawach.
Ponadto członkowie postanawiają, iż normy pracy nie będą wykorzystywane dla protekcjonistycznych celów handlu.
ROZDZIAŁ XIII
KONSULTACJE, SPORY I SKARGI
Artykuł 41
Konsultacje
Każdy Członek w przychylny sposób rozważa oraz stwarza odpowiednie możliwości dla konsultacji w sprawie stwierdzeń sformułowanych przez innego członka, odnoszących się do wszelkich spraw dotyczących niniejszej Umowy.
W trakcie takich konsultacji, na wniosek którejkolwiek ze stron oraz za zgodą drugiej strony, dyrektor wykonawczy ustanawia niezależną komisję, która wykorzystuje swoje dobre usługi w celu pogodzenia stron.
Koszty komisji nie obciążają Organizacji.
Jeśli strona nie zgadza się na stworzenie komisji przez dyrektora wykonawczego lub jeśli konsultacje nie doprowadzą do rozwiązania, sprawa może zostać przekazana Radzie zgodnie z postanowieniami artykułu 42.
Jeśli konsultacje nie doprowadzą do rozwiązania, Rada informuje dyrektora wykonawczego, który składa sprawozdanie wszystkim członkom.
Artykuł 42
Spory i skargi
1.
Każdy spór dotyczący wykładni lub stosowania niniejszej Umowy, który nie zostanie rozstrzygnięty w drodze negocjacji, przekazuje się, na żądanie któregokolwiek członka będącego stroną sporu, Radzie w celu podjęcia decyzji.
2.
W każdym wypadku przekazania sporu Radzie na mocy postanowień ustępu 1 niniejszego artykułu większość członków lub członkowie, którzy dysponują nie mniej niż jedną trzecią ogólnej liczby głosów, mogą zażądać aby Rada, po rozpatrzeniu sprawy, zasięgnęła opinii komisji konsultacyjnej, określonej w ustępie 3 niniejszego artykułu w sprawie kwestii spornych przed wydaniem swojej decyzji.
3. a) Jeżeli Rada jednomyślnie nie postanowi inaczej, komisja konsultacyjna składa się z:
i) dwóch osób wyznaczonych przez członków eksportujących, z których jedna szerokiemu duże doświadczenie w sprawach tego rodzaju jak sprawa będąca przedmiotem sporu, a druga posiada odpowiedni prawniczy autorytet i doświadczenie;
ii) dwóch posiadających analogiczne kwalifikacje osób, wyznaczanych przez członków importujących;
iii) przewodniczącego wybranego jednomyślnie przez cztery osoby wyznaczone zgodnie z i) i ii) albo, w razie nieosiągnięcia przez nich zgody, przez przewodniczącego Rady.
b) Do pracy w komisji konsultacyjnej uprawnione są osoby z państw, których rządy są Umawiającymi się Stronami niniejszej Umowy.
c) Osoby wyznaczone do komisji konsultacyjnej działają we własnym imieniu i nie mogą przyjmować instrukcji od jakiegokolwiek rządu.
d) Wydatki komisji konsultacyjnej ponosi Organizacja.
4.
Opinia komisji konsultacyjnej wraz z jej uzasadnieniem są przekazywane Radzie, która po uwzględnieniu wszelkich istotnych informacji, rozstrzyga spór.
5.
Rada decyduje w sprawie jakiegokolwiek sporu przekazanego jej w ciągu sześciu miesięcy od przekazania takiego sporu do rozstrzygnięcia.
6.
Wszelkie skargi dotyczące niewykonania przez jakiegokolwiek członka zobowiązań wynikających z niniejszej Umowy, na żądanie członka wnoszącego skargę, zostaną przekazane Radzie, która podejmuje decyzję w tej sprawie.
7.
Nie można uznać danego członka za naruszającego swoje zobowiązania wynikające z niniejszej Umowy inaczej niż zwykłą rozłożoną większością dwóch trzecich głosów.
Wszelkie ustalenia, zgodnie z którymi członek naruszył swoje zobowiązania wynikające z niniejszej Umowy, wskazują charakter naruszenia.
8.
Jeśli Rada stwierdzi, że członek naruszył swoje zobowiązania wynikające z niniejszej Umowy, może ona, bez uszczerbku dla innych środków przymusu przewidzianych w innych artykułach niniejszej Umowy, rozłożoną większością dwóch trzecich głosów zawiesić prawo głosowania w Radzie takiego członka oraz prawo do oddawania głosów w Komitecie Wykonawczym do czasu spełnienia zobowiązań albo też Rada może zdecydować o wyłączeniu takiego członka z Organizacji na mocy postanowień artykułu 50.
9.
Członek może ubiegać się o uprzednią opinię Komitetu Wykonawczego w sprawie sporu lub skargi, zanim sprawa zostanie omówiona przez Radę.
ROZDZIAŁ XIV
POSTANOWIENIA KOŃCOWE
Artykuł 43
Podpisanie
Niniejsza Umowa będzie otwarta do podpisu w siedzibie Organizacji Narodów Zjednoczonych od dnia 1 listopada 2000 roku do dnia 25 września 2001 roku przez Umawiające się Strony Międzynarodowej Umowy Kawowej z 1994 roku lub przedłużonej Międzynarodowej Umowy Kawowej z 1994 roku oraz przez rządy zaproszone na sesję Międzynarodowej Rady Kawowej, podczas której negocjowano niniejszą Umowę.
Artykuł 44
Ratyfikacja, przyjęcie lub zatwierdzenie
1.
Niniejsza Umowa podlega ratyfikacji, przyjęciu lub zatwierdzeniu przez rządy-sygnatariuszy zgodnie z ich odpowiednimi procedurami konstytucyjnymi.
2.
Z zastrzeżeniem postanowień artykułu 45 dokumenty ratyfikacyjne, przyjęcia lub zatwierdzenia zostaną złożone Sekretarzowi Generalnemu Organizacji Narodów Zjednoczonych nie później niż do dnia 25 września 2001 roku Jednakże Rada może zadecydować o przedłużeniu terminu w stosunku do rządów-sygnatariuszy, które nie są w stanie złożyć swoich dokumentów przed tą datą.
Decyzja taka przekazywana jest przez Radę Sekretarzowi Generalnemu Organizacji Narodów Zjednoczonych.
Artykuł 45
Wejście w życie
1.
Niniejsza Umowa wchodzi w życie ostatecznie z dniem 1 października 2001 roku, jeżeli do tego dnia rządy reprezentujące co najmniej 15 członków eksportujących, posiadających co najmniej 70 % głosów członków eksportujących oraz co najmniej 10 członków importujących, posiadających co najmniej 70 % głosów członków importujących, obliczonych dnia 25 września 2001 roku, bez względu na ewentualne zawieszenie, na mocy artykułów 25 i 42, złożą dokumenty ratyfikacyjne, przyjęcia lub zatwierdzenia.
W innym wypadku wchodzi ono w życie ostatecznie w jakimkolwiek późniejszym terminie, po dniu 1 października 2001 roku, jeżeli Umowa obowiązuje tymczasowo zgodnie z postanowieniami ustępu 2 niniejszego artykułu, a wspomniane wymogi procentowe zostały spełnione poprzez złożenie dokumentów ratyfikacyjnych, przyjęcia lub zatwierdzenia.
2.
Niniejsza Umowa może wejść w życie tymczasowo w dniu 1 października 2001 roku.
W tym celu notyfikację rządu-sygnatariusza lub każdej innej Umawiającej się Strony przedłużonej Międzynarodowej Umowy Kawowej z 1994 roku, zawierającą zobowiązanie do stosowania nowej Umowy tymczasowo, zgodnie z jego postanowieniami ustawowymi i wykonawczymi, oraz do dążenia do niezwłocznej ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia zgodnie z jego postanowieniami konstytucyjnymi, którą otrzyma Sekretarz Generalny Organizacji Narodów Zjednoczonych najpóźniej do dnia 25 września 2001 roku, uważa się za równoważną skutkiem dokumentowi ratyfikacyjnemu, przyjęcia lub zatwierdzenia.
Rząd, który zobowiązuje się do stosowania niniejszej Umowy tymczasowo, zgodnie ze swoimi postanowieniami ustawowymi i wykonawczymi, w oczekiwaniu na złożenie dokumentów ratyfikacyjnych, przyjęcia lub zatwierdzenia, uważany jest za tymczasową Stronę niniejszej Umowy do dnia złożenia jego dokumentów ratyfikacyjnych, przyjęcia lub zatwierdzenia lub do dnia 30 czerwca 2002 roku, w zależności od tego, który dzień nastąpi wcześniej.
Rada może przedłużyć okres, w ciągu którego rząd, który stosuje niniejszą Umowę tymczasowo, może złożyć swój dokument ratyfikacyjny, przyjęcia lub zatwierdzenia.
3.
Jeśli niniejsza Umowa nie wejdzie w życie ostatecznie lub tymczasowo w dniu 1 października 2001 roku na mocy postanowień ustępu 1 lub 2 niniejszego artykułu, te rządy, które złożyły dokumenty ratyfikacyjne, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia lub złożyły notyfikacje zawierające zobowiązanie do stosowania niniejszej Umowy tymczasowo, zgodnie z ich postanowieniami ustawowymi i wykonawczymi, oraz do dążenia do ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia mogą za wzajemnym porozumieniem zadecydować, że Umowa wejdzie w życie łącznie z nimi.
Podobnie jeśli niniejsza Umowa weszła w życie tymczasowo, lecz nie weszła w życie ostatecznie w dniu 31 marca 2002 roku, te rządy, które złożyły swoje dokumenty ratyfikacyjne, przyjęcia zatwierdzenia lub przystąpienia lub złożyły notyfikacje określone w ustępie 2 niniejszego artykułu, mogą za wzajemnym porozumieniem zadecydować, że Umowa pozostaje w mocy tymczasowo lub wchodzi w życie ostatecznie łącznie z nimi.
Artykuł 46
Przystąpienie
1.
Rząd każdego państwa będącego członkiem Organizacji Narodów Zjednoczonych lub którejkolwiek z jej organizacji wyspecjalizowanych może przystąpić do niniejszej Umowy na warunkach, które ustali Rada.
2.
Dokumenty przystąpienia zostają złożone Sekretarzowi Generalnemu Organizacji Narodów Zjednoczonych.
Przystąpienie staje się skuteczne z dniem złożenia dokumentu przystąpienia.
Artykuł 47
Zastrzeżenia
Do postanowień niniejszej Umowy nie można zgłaszać żadnych zastrzeżeń.
Artykuł 48
Rozciągnięcie obowiązywania na wyznaczone terytoria
1.
Każdy rząd w czasie podpisywania lub składania dokumentu ratyfikacyjnego, przyjęcia, zatwierdzenia, tymczasowego stosowania lub przystąpienia lub w jakimkolwiek późniejszym terminie może oświadczyć w drodze notyfikacji skierowanej do Sekretarza Generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych, że niniejsza Umowa rozciąga się na jakiekolwiek terytoria, za których stosunki międzynarodowe jest on odpowiedzialny; niniejsza Umowa rozciąga się na terytoria tamże wymienione od daty złożenia takiej notyfikacji.
2.
Każda Umawiająca się Strona, która chce skorzystać z uprawnień na mocy postanowień artykułu 5 w odniesieniu do któregokolwiek terytorium, za którego stosunki międzynarodowe jest odpowiedzialna, lub która zamierza upoważnić takie terytorium do stania się stroną grupy członkowskiej utworzonej na mocy postanowień artykułu 6, może to uczynić w drodze notyfikacji skierowanej w tym celu do Sekretarza Generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych albo w czasie składnia swojego dokumentu ratyfikacyjnego, przyjęcia, zatwierdzenia, tymczasowego stosowania lub przystąpienia, albo w jakimkolwiek późniejszym terminie.
3.
Każda Umawiająca się Strona, która złożyła oświadczenie na mocy postanowień ustępu 1 niniejszego artykułu, może w każdym późniejszym terminie oświadczyć w notyfikacji skierowanej do Sekretarza Generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych, że niniejsza Umowa przestanie obowiązywać na terytorium wymienionym w notyfikacji. Niniejsza Umowa przestaje obowiązywać na takim terytorium od daty takiej notyfikacji.
4.
Gdy terytorium, na które została rozciągnięta Umowa na mocy postanowień ustępu 1 niniejszego artykułu uzyska następnie niepodległość, rząd nowego państwa w terminie 90 dni od uzyskania niepodległości może oświadczyć w notyfikacji skierowanej do Sekretarza Generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych, że przejmuje na siebie prawa i obowiązki Umawiającej się Strony niniejszej Umowy.
Od daty takiej notyfikacji rząd ten staje się Umawiającą się Stroną niniejszej Umowy.
Rada może przedłużyć termin, w którym taka notyfikacja może zostać dokonana.
Artykuł 49
Dobrowolne wycofanie
Każda Umawiająca się Strona może w jakimkolwiek terminie wycofać się z niniejszej Umowy, notyfikując pisemnie o wycofaniu Sekretarzowi Generalnemu Organizacji Narodów Zjednoczonych.
Wycofanie nabiera mocy w terminie 90 dni po otrzymaniu notyfikacji.
Artykuł 50
Wykluczenie
Jeśli Rada zdecyduje, że jakikolwiek członek dokonuje naruszenia swoich zobowiązań wynikających z niniejszej Umowy oraz zdecyduje ponadto, że to naruszenie poważnie utrudnia wykonywanie Umowy, może ona rozłożoną większością dwóch trzecich głosów wykluczyć takiego członka z Organizacji.
O takiej decyzji Rada niezwłocznie notyfikuje Sekretarzowi Generalnemu Organizacji Narodów Zjednoczonych.
Po upływie dziewięćdziesięciu dni od daty takiej decyzji Rady członek ten przestaje być członkiem Organizacji oraz, jeśli taki członek jest Umawiającą się Stroną, przestaje być stroną niniejszej Umowy.
Artykuł 51
Rozliczenia z członkami wycofującymi się lub wykluczonymi
1.
Rada ustala wszelkie rozliczenia z wycofującymi się lub wykluczonymi członkami.
Organizacja zatrzyma wszelkie rachunki już zapłacone przez wycofującego się lub wykluczonego członka. Członek taki pozostaje nadal zobowiązany do zapłacenia wszelkich rachunków wymagalnych od niego na rzecz Organizacji, w czasie kiedy wycofanie lub wykluczenie wejdzie w życie; pod warunkiem jednak, że w przypadku Umawiającej się Strony, która nie jest w stanie zaakceptować zmiany, a w konsekwencji przestaje uczestniczyć w niniejszej Umowie na mocy postanowień artykułu 53 ustęp 2, Rada może określić jakiekolwiek rozliczenia, jakie uzna za sprawiedliwe.
2.
Członek, który przestał uczestniczyć w niniejszej Umowie, nie ma prawa do jakiegokolwiek udziału w zyskach z likwidacji lub w innych aktywach Organizacji; nie będzie również zobowiązany do zapłacenia jakiejkolwiek części deficytu Organizacji, o ile taki występuje, po wygaśnięciu niniejszej Umowy.
Artykuł 52
Okres obowiązywania i wygaśnięcie
1.
Niniejsza Umowa pozostaje w mocy przez okres sześciu lat do dnia 30 września 2007 roku, o ile nie zostanie przedłużona na mocy postanowień ustępu 2 niniejszego artykułu lub wypowiedziana na mocy postanowień ustępu 3 niniejszego artykułu.
2.
Rada może, większością głosów członków posiadających nie mniej niż rozłożoną większość dwóch trzecich ogólnej liczby głosów, zadecydować o przedłużeniu okresu obowiązywania niniejszej Umowy po dniu 30 września 2007 roku na jeden lub więcej kolejnych okresów, nieprzekraczających ogółem sześciu lat.
Każdy Członek, który nie zaakceptuje takiego przedłużenia okresu obowiązywania niniejszej Umowy, poinformuje o powyższym Radę oraz Sekretarza Generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych pisemnie przed rozpoczęciem okresu przedłużenia i przestanie być stroną niniejszej Umowy od rozpoczęcia okresu przedłużenia.
3.
Rada może w każdej chwili, większością głosów członków posiadających nie mniej niż rozłożoną większość dwóch trzecich ogólnej liczby głosów, zadecydować o wygaśnięciu niniejszej Umowy.
Wygaśnięcie staje się skuteczne od daty, którą określi Rada.
4.
Bez względu na wygaśnięcie niniejszej Umowy Rada nadal działa tak długo, jak jest to konieczne dla podjęcia takich decyzji, jakie są potrzebne w okresie niezbędnym dla likwidacji Organizacji, rozliczenia rachunków oraz dokonania zbycia swoich aktywów.
5.
Wszelkie podjęte decyzje odnoszące się do okresu obowiązywania i/lub wypowiedzenia niniejszej Umowy oraz wszelkie notyfikacje otrzymane przez Radę na mocy niniejszego artykułu są należycie przekazywane przez Radę Sekretarzowi Generalnemu Organizacji Narodów Zjednoczonych.
Artykuł 53
Zmiana
1.
Rada może, rozłożoną większością dwóch trzecich głosów, zalecić Umawiającym się Stronom zmianę do niniejszej Umowy.
Zmiany wchodzą w życie po upływie 100 dni po otrzymaniu przez Sekretarza Generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych notyfikacji o przyjęciu od Umawiających się Stron reprezentujących co najmniej 70 % państw eksportujących, posiadających co najmniej 75 % głosów członków eksportujących oraz od Umawiających się Stron reprezentujących co najmniej 70 % państw importujących, posiadających co najmniej 75 % głosów członków importujących.
Rada ustali termin, w ciągu którego Umawiające się Strony notyfikują Sekretarzowi Generalnemu Organizacji Narodów Zjednoczonych przyjęcie przez nie zmiany.
Jeśli po upływie takiego terminu wymagania procentowe dotyczące wejścia w życie tej zmiany nie zostaną spełnione, zmianę tę uważa się za wycofaną.
2.
Każda Umawiająca się Strona, która nie poinformowała o przyjęciu zmiany w terminie ustalonym przez Radę lub każde terytorium, które jest albo członkiem lub stroną grupy członkowskiej, w imieniu której taka notyfikacja nie została dokonana przed tą datą, przestaje uczestniczyć w niniejszej Umowie od daty, w której taka zmiana wchodzi w życie.
3.
Rada notyfikuje Sekretarzowi Generalnemu Organizacji Narodów Zjednoczonych wszelkie zmiany przekazane Umawiającym się Stronom na mocy niniejszego artykułu.
Artykuł 54
Postanowienia dodatkowe i przejściowe
W stosunku do przedłużonego Międzynarodowej Umowy Kawowej z 1994 roku stosuje się następujące postanowienia:
a) wszelkie akty przyjęte przez Organizację lub w jej imieniu lub któregokolwiek z jej organów na mocy przedłużonej Międzynarodowej Umowy Kawowej z 1994 roku, obowiązującej od dnia 30 września 2001 roku, której postanowienia nie przewidują wygaśnięcia z tą datą, pozostają w mocy, chyba że zostaną zmienione zgodnie z postanowieniami niniejszej Umowy; oraz
b) wszelkie decyzje, jakie powinna podjąć Rada w trakcie roku kawowego 2000/2001 do stosowania w roku kawowym 2001/2002, zostają podjęte przez Radę w roku kawowym 2000/2001 oraz stosowane tymczasowo, tak jakby niniejsza Umowa już weszła w życie.
Artykuł 55
Autentyczne teksty Umowy
Teksty niniejszej Umowy w językach angielskim, francuskim, hiszpańskim i portugalskim są na równi autentyczne.
Oryginały zostaną złożone Sekretarzowi Generalnemu Organizacji Narodów Zjednoczonych.
NA DOWÓD CZEGO niżej podpisani, należycie do tego upoważnieni przez swoje Rządy, podpisali niniejsza Umowę w dniach podanych przy ich podpisach.
--------------------------------------------------
Umowa
między Wspólnotą Europejską i Rumunią ustanawiająca pewne warunki dla drogowego przewozu rzeczy oraz wspierania transportu kombinowanego
WSPÓLNOTA EUROPEJSKA, zwana dalej "Wspólnotą",
RUMUNIA, zwana dalej "Rumunią",
zwane dalej "Umawiającymi się Stronami",
UWZGLĘDNIAJĄC Układ Europejski, ustanawiający stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z jednej strony i Rumunią z drugiej strony z dnia 1 lutego 1993 roku, a w szczególności jego artykuł 57 ustęp 3;
UWZGLĘDNIAJĄC, że jest istotne dla Wspólnoty, w kontekście urzeczywistniania rynku wewnętrznego i realizacji wspólnej polityki transportowej, zapewnienie tranzytu rzeczy wspólnotowych przez Rumunię w sposób tak szybki i sprawny, jak jest to możliwe, bez przeszkód i dyskryminacji;
UWZGLĘDNIAJĄC, że Rumunia jest zainteresowana dalszym rozwijaniem obowiązujących wzajemnych praw i obowiązków dotyczących dostępu do rynku transportowego oraz tranzytu, co jest pierwszym krokiem na drodze do zawarcia umowy dotyczącej transportu lądowego, przewidzianej w Układzie Europejskim ustanawiającym Stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z jednej strony i Rumunią z drugiej strony, z dnia 1 lutego 1993 roku;
UWZGLĘDNIAJĄC ponadto, że niezbędne jest zapewnienie skoordynowanego rozwoju natężenia ruchu transportowego między terytoriami i przez terytoria Umawiających się Stron, w szczególności przez wprowadzenie i rozwijanie pakietu skoordynowanych środków dotyczących transportu drogowego i kombinowanego na zasadach konkurencyjnych, wspieranie przyjaznych dla środowiska pojazdów oraz poszanowanie zasady trwałej mobilności,
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
TYTUŁ I
CEL, ZAKRES I DEFINICJE
Artykuł 1
Cel
Celem niniejszej Umowy jest wspieranie współpracy między Umawiającymi się Stronami w sprawie transportu rzeczy i, w szczególności, drogowego ruchu tranzytowego oraz zapewnienie w tym celu, że transport między i przez terytoria Umawiających się Stron będzie rozwijany w sposób skoordynowany.
Artykuł 2
Zakres
1.
Współpraca obejmuje drogowy transport rzeczy oraz transport kombinowany.
2.
W związku z tym zakres niniejszej Umowy obejmuje w szczególności:
- dostęp do rynku ruchu tranzytowego w dziedzinie drogowego transportu rzeczy,
- prawne i administracyjne środki wspierające, włączając środki handlowe, podatkowe, społeczne oraz techniczne,
- współpracę w rozwoju systemu transportu, który odpowiada, między innymi, potrzebom środowiska naturalnego,
- regularną wymianę informacji na temat rozwoju polityki transportowej Umawiających się Stron.
Artykuł 3
Definicje
Do celów niniejszej Umowy stosuje się następujące definicje:
a) ruch tranzytowy: oznacza podróż wykonywaną drogą przez terytorium Państwa Członkowskiego (Państw Członkowskich) Wspólnoty lub przez terytorium Rumunii, bez względu na to, czy jest ona wykonywana przez pojazd drogowy załadowany czy niezaładowany, bez dokonywania żadnych czynności załadowczych lub wyładowczych na tych terytoriach;
b) transport kombinowany: oznacza transport rzeczy między terytoriami lub przez terytoria Umawiających się Stron, w przypadku gdy samochód ciężarowy, przyczepa, naczepa, z jednostką ciągnikową lub bez niej, kontener "swap body" lub kontener 20-stopowy lub dłuższy wykorzystuje drogę w początkowym lub końcowym etapie podróży, na innym etapie podróży, jeżeli długość tego etapu przekracza 100 km w linii prostej, wykorzystuje transport kolejowy, żeglugę śródlądową lub transport morski, a początkowy lub ostatni etap tej podróży odbywa się transportem drogowym:
- między miejscem, w którym rzeczy zostały załadowane, a najbliższą dogodną załadowczą stacją kolejową, w odniesieniu do początkowego etapu podróży, oraz między najbliższą dogodną rozładowczą stacją kolejową i miejscem, w którym rzeczy są rozładowywane do ostatniego etapu podróży, lub
- w promieniu nieprzekraczającym 150 km w linii prostej od portu śródlądowego lub portu morskiego załadunku lub wyładunku;
c) pojazd drogowy: oznacza pojazd silnikowy zarejestrowany w Umawiającej się Stronie lub zespół drogowy pojazdów, z których przynajmniej pojazd silnikowy jest zarejestrowany w Umawiającej się Stronie i które są używane wyłącznie do przewozu rzeczy;
d) opłaty użytkownika: oznaczają niedyskryminacyjne płatności specjalnych kwot, nadające pojazdom drogowym prawo korzystania z określonej infrastruktury przez pewien czas;
e) opłata drogowa: oznacza płatność określonej kwoty za przejazd pojazdu drogowego na dystansie między dwoma punktami infrastruktury; kwota taka uwzględnia przejechaną odległość oraz kategorię pojazdu;
f) terytorium Umawiającej się Strony:
- oznacza w przypadku Wspólnoty Europejskiej terytoria, na których stosuje się Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, na warunkach określonych w tym Traktacie oraz
- oznacza w przypadku Rumunii terytorium Rumunii.
TYTUŁ II
TRANSPORT KOMBINOWANY
Artykuł 4
Postanowienia ogólne
Umawiające się Strony przyjmują wzajemnie skoordynowane środki niezbędne dla rozwoju i wspierania transportu kombinowanego jako sposobu zapewnienia, aby znaczny udział realizowanego przez nie transportu międzynarodowego był wykonywany w warunkach bardziej przyjaznych dla środowiska naturalnego.
Artykuł 5
Środki wspierające
Umawiające się Strony podejmują wszystkie niezbędne kroki w celu poprawienia konkurencyjności transportu kombinowanego, w szczególności przez:
a) podjęcie środków mających na celu zachęcanie użytkowników oraz nadawców do wykorzystywania transportu kombinowanego przez:
- poprawę konkurencyjności wszystkich typów transportu kombinowanego wobec transportu drogowego przez pomoc finansową dla nowych projektów Wspólnoty lub Rumunii w zakresie transportu kombinowanego,
- zachęcanie do wykorzystywania samodzielnego transportu kombinowanego, w szczególności przez wspieranie korzystania z kontenerów "swap body", kontenerów i naczep,
- zwolnienie, w odpowiednich ramach, początkowych i/lub końcowych etapów przewozów drogowych stanowiących integralną część czynności transportu kombinowanego z systemu kwot i systemu zezwoleń,
- rozważenie udzielania zniżek w podatkach od pojazdów drogowych, gdy są one wykorzystywane w transporcie kombinowanym,
- podniesienie szybkości i niezawodności transportu kombinowanego, w szczególności przez:
i) zachęcanie do zwiększania częstotliwości usług transportu kombinowanego zgodnie z potrzebami nadawców i użytkowników;
ii) zachęcanie do skracania czasu oczekiwania na terminalach i zwiększanie efektywności ich pracy;
iii) usprawnienie kontroli granicznej stosowanej wobec transportu kombinowanego, możliwie najszybsze przeniesienie tych czynności kontrolnych dla wszystkich rzeczy, z wyjątkiem rzeczy poddawanych kontroli weterynaryjnej i fitosanitarnej, do terminali transportu kombinowanego;
iv) ulepszenie warunków bezpieczeństwa rzeczy, jednostek transportowych oraz jednostek ładunkowych podczas transportu kombinowanego,
- zapewnienie niedyskryminacyjnego dostępu do terminali, w sytuacjach gdy są one finansowane lub współfinansowane ze środków publicznych,
- udzielanie, jeżeli to możliwe, pierwszeństwa w przydzielaniu zezwoleń na tranzyt drogowy, uzgodnionych w art. 6 ust. 2 przez właściwe władze Umawiających się Stron, dla przewoźników drogowych w zależności od wykorzystywania przez nich transportu kombinowanego, mierzonego danymi statystycznymi dostępnymi dla każdej z Umawiających się Stron,
- rozważenie, w miarę potrzeby, ze względu na zgodność rozstawu szyn, masy, wymiarów i danych technicznych specjalistycznych urządzeń do transportu kombinowanego oraz rozważenie podjęcia skoordynowanych działań w celu uporządkowania i wprowadzenia do użytku takich urządzeń, tak jak jest to wymagane przez natężenie ruchu;
b) udostępnianie, na wniosek, informacji dotyczących nowych działań w zakresie transportu kombinowanego, włączając plany rozwoju technicznego, finansowanego lub współfinansowanego przez Umawiającą się Stronę, w postaci streszczenia ustalającego treść, wyniki oraz wpływ działań lub przedsięwzięć technicznych;
c) stworzenie odpowiedniej infrastruktury poprzez:
- jak określono w odpowiednich postanowieniach AGTC — Umowę europejską o ważniejszych międzynarodowych liniach transportu kombinowanego i obiektach towarzyszących z dnia 1 lutego 1991 roku,
- usuwanie wszelkich utrudnień na dojazdach drogowych do terminali transportu kombinowanego w celu zwiększenia wykorzystywania transportu kombinowanego;
d) rozważenie następujących działań:
- zbadanie możliwości dopuszczenia na początkowych i końcowych etapach transportu kombinowanego pojazdów z sześcioma osiami o masie całkowitej 44 ton,
- wprowadzenie wyjątków na początkowych i końcowych etapach transportu kombinowanego w weekendowych i świątecznych ograniczeniach ruchu drogowego,
- dopuszczenie wzajemnego dostępu dla przewoźników w transporcie kombinowanym do kolei w kontekście nowej umowy.
TYTUŁ III
Transport drogowy
Artykuł 6
Postanowienia ogólne
1.
W odniesieniu do wzajemnego dostępu do rynków transportowych Umawiające się Strony uzgadniają, wstępnie i bez uszczerbku dla ust. 2, utrzymanie istniejących praw, wynikających z umów dwustronnych lub innych porozumień dwustronnych, zawartych przez każde Państwo Członkowskie Wspólnoty i Rumunię.
Jednakże w oczekiwaniu na zawarcie umowy między Umawiającymi się Stronami w sprawie dostępu do rynków transportu drogowego, jak jest to przewidziane w art. 7, Bułgaria współpracuje z Państwami Członkowskimi Wspólnoty w celu uzupełnienia tych umów dwustronnych oraz porozumień, w sytuacjach gdy okazuje się to niezbędne dla przystosowania ich do niniejszej Umowy.
2.
W uzupełnieniu do zezwoleń przewidzianych w ramach systemu określonego w ust. 1, Umawiające się Strony uzgadniają udzielanie, na każdy rok kalendarzowy, dostępu do ruchu tranzytowego pojazdom ciężarowym przez terytoria Państw Członkowskich Wspólnoty oraz Rumunii z mocą od dnia wejścia niniejszej Umowy w życie, w drodze zezwoleń, w następujący sposób:
a) Wspólnota otrzyma:
14000 zezwoleń ważnych w Rumunii;
b) Rumunia otrzyma:
7000 zezwoleń ważnych w Państwach Członkowskich Wspólnoty, do których będą dołączone znaki samoprzylepne;
c) Rumunia otrzyma:
po 3000 znaków do przyklejania — na każde Państwo Członkowskie Wspólnoty;
d) zezwolenia określone w literach a) i b) są zgodne z, odpowiednio, wzorami określonymi w załącznikach 1a i 1b;
e) znaki samoprzylepne określone w literze c) są zgodne ze wzorem określonym w załączniku 1c;
f) zezwolenia określone w literach a) i b) są przekazywane przez służby Komisji właściwym władzom Rumunii lub, w przypadku Wspólnoty, właściwym władzom jej Państw Członkowskich.
Właściwe władze wypełniają zezwolenie, z wyjątkiem pozycji "Numer rejestracyjny pojazdu silnikowego", "Podróż" i "Podróż powrotna" oraz dostarczają je przewoźnikiem za opłatą w wysokości, która powinna pokryć jedynie uzasadnione koszty administracyjne;
g) znaki samoprzylepne określone w literze c) są przekazywane przez służby Komisji właściwym władzom Rumunii.
Te znaki samoprzylepne są dołączane do zezwolenia przed ich wykorzystaniem, tak aby wskazywały, w przypadku którego Państwa Członkowskiego lub Państw Członkowskich Wspólnoty zezwolenie jest ważne;
h) Umawiające się Strony uzgadniają, że nie będą nakładały żadnych podatków ani podobnych opłat na wykorzystanie zezwoleń określonych w literach a) i b);
i) zezwolenie i znak samoprzylepny są ważne przez jeden rok kalendarzowy, do dnia 31 stycznia następnego roku, i mogą być wykorzystane tylko na jedną podróż tam i jedną podróż z powrotem.
3.
Zezwolenie określone w ust. 2 może zostać wykorzystane tylko przez pojazdy zgodne z normami EURO 1 lub z postanowieniami "certyfikatu green lorry" według wzoru reprodukowanego w załączniku 4.
Dowód zastosowania się do tego przepisu musi znajdować w pojeździe w trakcie całej podróży.
4.
Jeżeli dzień, w którym Umowa wchodzi w życie zgodnie z art. 19, nie jest dniem 1 stycznia, liczba zezwoleń oraz znaków do przyklejania wymienionych w ust. 2 zmniejsza się proporcjonalnie do roku kalendarzowego, w którym Umowa wchodzi w życie.
5.
Właściwe władze Umawiających się Stron wydają zezwolenia na przewóz rzeczy na mocy umowy jedynie przewoźnikom, którzy upoważnieni są, zgodnie z ustawodawstwem tej Umawiającej się Strony, do uczestniczenia w międzynarodowym transporcie drogowym.
Zezwolenie musi znajdować się w pojeździe. W przypadku zespołu drogowego pojazdów musi ono towarzyszyć pojazdowi silnikowemu.
Obejmuje to zespoły drogowe pojazdów, nawet jeśli przyczepa lub naczepa nie są zarejestrowane na nazwisko posiadacza zezwolenia lub jeśli są zarejestrowane w innym kraju.
6.
Umawiające się Strony powstrzymają się od podejmowania jednostronnych działań, które mogą prowadzić do dyskryminacji między przewoźnikami lub pojazdami wspólnotowymi i rumuńskimi.
Każda z Umawiających się Stron podejmuje wszelkie kroki niezbędne dla ułatwienia transportu drogowego określonego w niniejszej Umowie, na swoje własne terytorium lub przez nie.
Artykuł 7
Dostęp do rynku
Umawiające się Strony zobowiązują się, traktując to jako sprawę priorytetową i z uwzględnieniem przyjęcia przez Rumunię podatkowych, socjalnych oraz technicznych przepisów Wspólnoty, do wspólnej pracy w zakresie poszukiwania wspólnego systemu przyszłych regulacji dostępu do rynku transportu drogowego między nimi.
Artykuł 8
Postanowienia podatkowe
W przypadku czynności transportowych zgodnie z niniejszą Umową:
1) Umawiające się Strony zapewniają stosowanie zasady niedyskryminacji ze względu na przynależność państwową lub siedzibę dla celów opodatkowania pojazdów drogowych, obciążeń podatkowych, opłat drogowych oraz wszelkich innych form opłat, jakie wnoszą użytkownicy za korzystanie z infrastruktury transportu drogowego;
2) pojazdy drogowe zarejestrowane w jednej z Umawiających się Stron są zwolnione od wszelkich podatków od pojazdów oraz od opłat nakładanych na posiadanie lub obrót pojazdami, jak również spod wszelkich specjalnych podatków lub opłat nakładanych na czynności transportowe prowadzoną na terytorium drugiej Umawiającej się Strony.
Pojazdy drogowe nie są zwolnione z opodatkowania i wnoszenia opłat od paliwa silnikowego, opłat drogowych oraz opłat użytkownika za korzystanie z infrastruktury;
39 Umawiające się Strony zapewniają, że opłaty drogowe oraz wszelkie inne rodzaje opłat użytkownika nie są nakładane w tym samym czasie za wykorzystywanie pojedynczych odcinków dróg.
Jednakże Umawiające się Strony mogą również nałożyć opłaty drogowe za sieci, na których pobierane są opłaty użytkownika, za używanie mostów, tuneli oraz przełęczy;
4) następujące pozycje są zwolnione od cła oraz od wszelkich podatków i opłat:
a) paliwo znajdujące się w zbiornikach pojazdów drogowych w czasie przywozu na terytorium drugiej Umawiającej się Strony, w przypadku gdy zbiorniki te są tak zaprojektowane przez producenta dla danego typu pojazdu drogowego;
b) paliwo znajdujące się zbiornikach przyczep i naczep, używane do systemów chłodzących chłodni;
c) smary w ilościach wymaganych do użytku w czasie podróży;
d) części zapasowe i narzędzia niezbędne do napraw pojazdu, który uległ awarii podczas wykonywania międzynarodowego transportu drogowego.
Zastępowane części zapasowe powinny zostać wywiezione lub zniszczone pod nadzorem właściwych organów celnych drugiej Umawiającej się Strony;
5) bez uszczerbku dla ust. 2 akapit drugi, w przypadku gdy masa, wymiary lub dopuszczalna ładowność na oś pojazdu przekraczają maksymalne limity, obowiązujące na terytorium Rumunii, natomiast sam pojazd jest zgodny z przepisami ustanowionymi w dyrektywie Rady 96/53/WE [1] w sprawie masy i wymiarów, pojazd taki nie może zostać obciążony żądnymi specjalnymi opłatami, pod warunkiem że jest on zgodny z postanowieniami ustanowionymi w załączniku 5.
Artykuł 9
Postanowienia dotyczące zagadnień społecznych
Umawiające się Strony niniejszej Umowy wprowadzają w życie Umowę europejską dotyczącą pracy załóg wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (ERTA) z dnia 1 lipca 1970 roku, obowiązującą w dniu wejścia w życie niniejszej Umowy lub stosują zasady identyczne do tych zawartych w rozporządzeniach Rady (EWG) nr 3820/85 [2] i (EWG) nr 3821/85 [3] z późniejszymi zmianami.
Artykuł 10
Postanowienia techniczne
1.
Rumunia przyjmuje środki równoważne do tych zawartych w załączniku 2 do czasu wejścia w życie niniejszej Umowy oraz zawartych w załączniku 3 w ciągu dwóch lat od daty wejścia w życie niniejszej Umowy.
2.
Umawiające się Strony niniejszej Umowy wprowadzają w życie Umowę europejską dotyczącą międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR) z dnia 30 września 1957 roku, z mocą obowiązującą w chwili wejścia w życie niniejszej Umowy.
3.
Rumunia podejmuje starania w celu zharmonizowania, w oparciu o reguły wspólnotowe, swojego prawa dotyczącego przewozów rzeczy łatwo psujących się, żywych zwierząt oraz towarów niebezpiecznych.
4.
Umawiające się Strony dzielą się doświadczeniami i wymieniają informacje na temat swojego ustawodawstwa w celu poprawy płynności i bezpieczeństwa ruchu w okresach szczytowych (weekendy, święta państwowe, sezon turystyczny).
5.
Umawiające się Strony współpracują przy zachęcaniu do wprowadzania, rozwoju i koordynacji wymiennych systemów informacji o ruchu drogowym.
6.
Umawiające się Strony podejmują także wysiłki na rzecz zharmonizowania pomocy technicznej świadczonej kierowcom, upowszechniania podstawowych informacji na temat ruchu i służb ratowniczych, włączając pogotowie ratunkowe, oraz innych spraw interesujących kierowców.
TYTUŁ IV
UPROSZCZENIE FORMALNOŚCI
Artykuł 11
Uproszczenie formalności
1.
Umawiające się Strony uzgadniają uproszczenie formalności dotyczących przepływu transportowanych rzeczy zgodnie z obecną Umową.
2.
Umawiające się Strony uzgadniają rozpoczęcie negocjacji w celu zawarcia umowy w sprawie uproszczenia kontroli i formalności odnoszących się do przewozu rzeczy.
3.
Umawiające się Strony uzgadniają w zakresie niezbędnym podjęcie wspólnych działań w sprawie przyjęcia oraz zachęcenia do przyjęcia środków upraszczających.
TYTUŁ V
POSTANOWIENIA KOŃCOWE
Artykuł 12
Rozszerzenie zakresu
Jeżeli jedna z Umawiających się Stron na podstawie swoich doświadczeń ze stosowania niniejszej Umowy dochodzi do wniosku, że inne środki, które wchodzą w zakres niniejszej Umowy, są w interesie skoordynowanej europejskiej polityki transportowej, w szczególności mogą pomóc rozwiązać problemy ruchu tranzytowego, to powinna kierować swoje sugestie w tym względzie do drugiej Umawiającej się Strony.
Artykuł 13
Wspólny Komitet
Organem odpowiedzialnym za współpracę jest Wspólny Komitet, działający pod nazwą "Komitet Transportowy Wspólnota/Rumunia".
Komitet:
- składa się z przedstawicieli mianowanych przez Wspólnotę i Rumunię,
- spotyka się na wniosek którejkolwiek z Umawiających się Stron, przemiennie na terytorium każdej z Umawiających się Stron,
- uchwala własny regulamin,
- stanowi za obopólną zgodą,
- zapewnia właściwe wykonanie niniejszej Umowy, w szczególności:
a) bada sposoby współpracy i wspierania transportu kombinowanego i, przynajmniej co dwa lata, dokonuje przeglądu postępów osiągniętych na drodze do realizacji tych celów;
b) co najmniej raz na dwa lata dokonuje przeglądu załączników do niniejszej Umowy;
c) rozstrzyga wszelkie spory, jakie mogą powstać w zakresie stosowania i wykładni niniejszej Umowy.
W przypadku różnicy zdań decyzję przedkłada się na najbliższym spotkaniu Komitetu Wspólnego, które powinno się odbyć w terminie dwóch miesięcy od daty złożenia wniosku, zgodnie z warunkami, które zostaną ustanowione w regulaminie jego prac;
d) koordynuje monitorowanie, prognozowanie i inne prace statystyczne odnoszące się do międzynarodowego transportu drogowego i kombinowanego, w szczególności do drogowego ruchu tranzytowego;
e) w miarę potrzeb przyjmuje odpowiednie środki w zakresie technicznego dostosowania postanowień niniejszej Umowy;
f) jeśli to konieczne, przygotowuje wszelkie zalecenia w celu możliwego zwiększenia liczby wydawanych zezwoleń i znaków do przyklejania;
g) podejmuje, w miarę potrzeb, dyskusję na wszystkie inne tematy dotyczące wykonania niniejszej Umowy.
Artykuł 14
Naruszenia
1.
W przypadku naruszenia postanowień niniejszej Umowy przez pojazd drogowy lub kierowcę takiego pojazdu właściwe władze Umawiającej się Strony, na terytorium której naruszenie miało miejsce, mogą zawiadomić o tym fakcie właściwe władze drugiej Umawiającej się Strony, które mogą podjąć w związku z tym kroki zgodnie z prawem krajowym.
2.
Właściwe władze otrzymujące wszelkie takie powiadomienie informują, tak szybko, jak to możliwe, właściwe władze drugiej Umawiającej się Strony o podjętych działaniach.
3.
Postanowienia niniejszego artykułu pozostają bez uszczerbku dla sankcji prawnych, które mogą być zastosowane przez sądy lub organy przestrzegania prawa albo Państwa Członkowskiego Wspólnoty Europejskiej albo Rumunii, na których terytorium miało miejsce dane naruszenie.
Artykuł 15
Okres obowiązywania Umowy
Niniejsza Umowa jest zawarta na okres pięciu lat.
Niniejsza Umowa jest automatycznie przedłużona na okres trzech lat, jeśli żadna z Umawiających się Stron nie wypowie jej co najmniej na dwanaście miesięcy przed upływem powyższego okresu pięcioletniego.
Artykuł 16
Wypowiedzenie Umowy
Każda ze Stron może wypowiedzieć Umowę z 12-miesięcznym terminem wypowiedzenia, o czym ma obowiązek zawiadomić drugą Stronę.
Artykuł 17
Konwencja
między Wspólnotą Europejską a Agencją Narodów Zjednoczonych do Spraw Pomocy i Zatrudnienia Uchodźców Palestyńskich (UNRWA) dotycząca pomocy dla uchodźców w krajach Bliskiego Wschodu (lata 2002–2005)
Artykuł 1
Cel
Wspólnota Europejska (zwana dalej "Wspólnotą") zawiera niniejszą Konwencję z Agencją Narodów Zjednoczonych do Spraw Pomocy i Zatrudnienia Uchodźców Palestyńskich na Bliskim Wschodzie (zwaną dalej "UNRWA") w celu potwierdzenia zobowiązania Wspólnoty do wsparcia finansowego dla UNRWA.
Finansowanie to, obejmujące okres czterech lat (2002–2005), przyjmuje formę wkładów pieniężnych do wykorzystania w ramach Funduszu Ogólnego UNRWA.
Zobowiązanie finansowe uzależnione jest od dostępności budżetowej i odnosi się do perspektyw finansowych Wspólnoty do roku 2006.
Artykuł 2
Wkład Wspólnoty
1.
Wspólnota wypłaca na rzecz UNRWA corocznie wkład pieniężny przeznaczony na Fundusz Ogólny.
Bez względu na artykuł 3 niniejszej Konwencji, wysokość tego wkładu nie przekroczy 55 milionów EUR w 2002 roku 57,75 milionów EUR w 2003 roku, 60637500 EUR w 2004 roku oraz 63669375 EUR w 2005 roku.
2.
Wkład do Funduszu Ogólnego dokonywany jest za pomocą porozumień o dotacji, które mają być zawarte między Komisją Wspólnot Europejskich a UNRWA obejmujących lata 2002–2005.
Porozumienia o dotacji zawierane są w pełnej zgodności z postanowieniami Umowy między Narodami Zjednoczonymi a Wspólnotą Europejską w sprawie zasad stosowanych do finansowania lub współfinansowania przez Wspólnotę programów i projektów zarządzanych przez Narody Zjednoczone z dnia 9 sierpnia 1999 roku.
3.
Wkład podlega wewnętrznym i zewnętrznym procedurom rewizji ksiąg ustanowionym w przepisach finansowych, regulacjach i dyrektywach UNRWA, których wynik zostanie przekazany Komisji.
Artykuł 3
Pomoc żywnościowa
Uwzględniając coroczną ocenę potrzeb populacji uchodźców, inne środki własne Wspólnot mogą również zostać udostępnione dla programu pomocy żywnościowej UNRWA, aby zaspokoić szczególne potrzeby poszkodowanych grup.
Kwoty, ilości i charakterystyka przekazanych dóbr, środków pieniężnych i usług oraz wszystkie inne warunki związane ze wsparciem dla programu pomocy żywnościowej będą podlegać osobno uzgadnianym warunkom, opartym na rocznych wnioskach z UNRWA.
Artykuł 4
Dostosowania
Jeżeli to konieczne, w trakcie obowiązywania niniejszej Konwencji, Strony mogą w drodze wzajemnego porozumienia zwiększyć lub zmniejszyć te części wkładów, odmiennie ustalonych w ramach niniejszej Konwencji, na podstawie wymiany listów między Wspólnotą a UNRWA.
Do końca 2003 roku, Strony dokonają przeglądu rozwoju sytuacji politycznej dotyczącej uchodźców, a także oceny wszelkich sformułowanych lub ewentualnie wprowadzonych w życie przez UNRWA planów przekazania jej funkcji władzom Autonomii Palestyńskiej lub jakiejkolwiek innej instytucji.
Jeżeli, w trakcie obowiązywania niniejszej Konwencji, jakiekolwiek lub wszystkie funkcje UNRWA zostaną przekazane władzom Autonomii Palestyńskiej lub jakiejkolwiek innej instytucji, dokonane zostaną konieczne dostosowania do tych części wkładu wspólnotowego otrzymywanego przez UNRWA w ramach niniejszej Konwencji, na podstawie wymiany listów między Wspólnotą a UNRWA.
Artykuł 5
Klauzula arbitrażowa
1.
Jakikolwiek spór, różnica zdań lub roszczenie wynikające z lub odnoszące się do wykładni, stosowania lub wykonania niniejszej Konwencji, łącznie z kwestiami dotyczącymi jej istnienia, ważności lub zakończenia, które nie mogą być załatwione polubownie między Stronami, będą poddane postępowaniu arbitrażowemu zgodnie z regulaminem postępowania arbitrażowego dla organizacji międzynarodowych i państw Stałego Trybunału Arbitrażowego obowiązującym w dniu podpisania niniejszej Konwencji.
2.
Powołuje się jednego arbitra.
3.
Językiem używanym podczas postępowania arbitrażowego jest język angielski.
4.
W przypadku gdy Strony nie mogą się porozumieć, co do osoby arbitra, jest on wyznaczany przez Prezydenta Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości na pisemny wniosek przedłożony przez którąkolwiek ze Stron.
5.
Arbiter podejmuje swoją decyzję zgodnie z warunkami niniejszej Konwencji w świetle ogólnych zasad prawa uznanych przez państwa.
Artykuł 6
Porozumienie w sprawie uzgodnień ogólnych
Po osiągnięciu porozumienia w rozmowach prowadzonych między Narodami Zjednoczonymi a Komisją w sprawie uzgodnień ogólnych obejmujących przekazywanie dobrowolnych wkładów, właściwe postanowienia takiego porozumienia i niniejszej Konwencji zostają niezwłocznie zbadane, a wszelkie konieczne zmiany uzgodnione przez UNRWA i Komisję zostają dokonane w obowiązujących postanowieniach niniejszej Konwencji.
Artykuł 7
Okres obowiązywania Konwencji
Niniejsza Konwencja obejmuje okres czterech lat kalendarzowych (2002, 2003, 2004 i 2005).
Artykuł 8
Zatwierdzenie i wejście w życie
Niniejsza Konwencja podlega przyjęciu przez Strony zgodnie z ich własnymi procedurami.
Niniejsza Konwencja wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po terminie, w którym Strony powiadomiły się wzajemnie o zakończeniu procedur określonych w akapicie pierwszym.
Artykuł 9
Języki
Niniejsza Konwencja zostaje sporządzona w dwóch egzemplarzach w języku duńskim, niderlandzkim, angielskim, fińskim, francuskim, niemieckim, greckim, włoskim, portugalskim, hiszpańskim i szwedzkim i każdy z tych tekstów jest jednakowo autentyczny.
Por la Comunidad EuropeaFor Det Europæiske FællesskabFür die Europäische GemeinschaftΓια την Ευρωπαϊκή ΚοινότηταFor the European CommunityPour la Communauté européennePer la Comunità europeaVoor de Europese GemeenschapPela Comunidade EuropeiaEuroopan yhteisön puolestaPå Europeiska gemenskapens vägnar
+++++ TIFF +++++
Por el Organismo de Obras Públicas y Socorro de las Naciones Unidas para los Refugiados de Palestina (UNRWA)For De Forenede Nationers Hjælpeorganisation for Palæstinaflygtninge (UNRWA)Für das Hilfswerk der Vereinten Nationen für Palästina-Flüchtlinge (UNRWA)Για την Υπηρεσία Αρωγής και Έργων των Ηνωμένων Εθνών για τους Πρόσφυγες της Παλαιστίνης (UNRWA)For the United Nations Relief and Works Agency for Palestine Refugees (UNRWA)Pour l'Office de secours et de travaux des Nations unies pour les réfugiés de Palestine (UNRWA)Per l'Ente soccorso e lavori delle Nazioni Unite per i profughi della Palestina (UNRWA)Voor de Organisatie van de Verenigde Naties voor hulpverlening aan Palestijnse vluchtelingen (UNRWA)Pela Agência das Nações Unidas de Assistência aos Refugiados da Palestina (UNRWA)Yhdistyneiden Kansakuntien palestiinalaispakolaisten avustus- ja työelimen (UNRWA) puolestaPå Förenta nationernas hjälporganisation för palestinska flyktingars (UNRWA) vägnar
+++++ TIFF +++++
--------------------------------------------------
Umowa
między Unią Europejską a Bośnią i Hercegowiną (BiH) w sprawie działalności Misji Policyjnej Unii Europejskiej (EUPM) w BiH
UNIA EUROPEJSKA,
z jednej strony,
i BOŚNIA I HERCEGOWINA,
zwana dalej "Stroną Przyjmującą", z drugiej strony,
obie zwane dalej "Uczestniczącymi Stronami",
UWZGLĘDNIAJĄC:
- obecność Międzynarodowych Sił Policyjnych Narodów Zjednoczonych do Zadań Specjalnych (IPTF) w Bośni i Hercegowinie od 1996 roku i ofertę Unii Europejskiej dotyczącą zapewnienia do dnia 1 stycznia 2003 roku kontynuacji dla IPTF w Bośni i Hercegowinie,
- przyjęcie tej oferty przez Bośnię i Hercegowinę,
- przyjęcie przez Radę Unii Europejskiej w dniu 11 marca 2002 roku wspólnego działania 2002/210/WPZiB w sprawie Misji Policyjnej Unii Europejskiej (EUPM). Rada stwierdziła, że EUPM powinna ustalić rozmieszczenie stałych sił policyjnych należących do BiH, zgodnie z najlepszą praktyką europejską i międzynarodową, i w ten sposób wprowadzić standardy policyjne obowiązujące w BiH,
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Mandat
1.
Misja Policyjna Unii Europejskiej, zwana dalej "EUPM", założy swoją kwaterę główną w Sarajewie.
2.
EUPM utworzy także inne biura w Bośni i Hercegowinie. Decyzje w tej sprawie może podejmować przewodniczący Misji/komisarz policji, w konsultacji ze Stroną Przyjmującą.
W tym celu EUPM rozmieszcza początkowo ogółem 24 jednostki monitorujące, usytuowane w różnych strukturach policyjnych Bośni i Hercegowiny średniego i wysokiego szczebla, w tym w jednostkach samorządu terytorialnego, centrach bezpieczeństwa publicznego, kantonach, państwowej agencji ochrony i wywiadu, państwowej ochronie granic oraz w okręgu Brcko.
3.
EUPM, która otrzymała niezbędne pełnomocnictwo do monitorowania, doradzania i kontroli, powinna osiągnąć swój cel do końca 2005 roku.
4.
EUPM działa zgodnie z mandatem ustanowionym w artykule 1 ustęp 2 wspólnego działania 2002/210/WPZiB.
5.
EUPM jest autonomiczna w wykonywaniu swoich funkcji na mocy niniejszej Umowy.
6.
Strona Przyjmująca dostarczy EUPM wszelkich informacji i rozwinie pełną współpracę, niezbędną dla realizacji celów EUPM.
Strona Przyjmująca może mianować oficera łącznikowego policji w EUPM.
Artykuł 2
Skład
1.
W skład EUPM wchodzi przewodniczący Misji/komisarz policji i inni członkowie EUPM.
2.
Przewodniczący Misji/komisarz policji EUPM jest mianowany przez Radę Unii Europejskiej.
Inni członkowie EUPM są powoływani przez przewodniczącego Misji.
3.
W skład innych członków EUPM wchodzą:
a) funkcjonariusze policji, delegowani przez Państwa Członkowskie Unii Europejskiej.
Państwa niebędące członkami UE mogą także powoływać funkcjonariuszy policji w EUPM i w ten sposób mogą zostać Wysyłającymi Stronami, wraz z Unią Europejską i jej Państwami Członkowskimi;
b) międzynarodowy personel cywilny, delegowany przez Wysyłające Strony lub rekrutowany w razie potrzeby przez EUPM;
c) personel rekrutowany na miejscu, który może być w razie potrzeby zatrudniany przez EUPM.
Na wniosek przewodniczącego Misji/komisarza policji Strona Przyjmująca ułatwia rekrutację przez EUPM wykwalifikowanego miejscowego personelu.
4.
Liczbę członków EUPM ustala przewodniczący Misji/komisarz policji.
Artykuł 3
Zakres odpowiedzialności
1.
Za działania EUPM w Bośni i Hercegowinie ponosi odpowiedzialność przewodniczący Misji/komisarz policji, który kieruje EUPM i zajmuje się bieżącym zarządzaniem.
2.
Przewodniczący Misji/komisarz policji podlega sekretarzowi generalnemu/wysokiemu przedstawicielowi do spraw wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa (SG/HR) za pośrednictwem Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej (EUSR) w Bośni i Hercegowinie.
3.
Przewodniczący Misji/komisarz policji udziela Stronie Przyjmującej regularnych informacji odnośnie do działalności EUPM.
Artykuł 4
Status
1.
EUPM przyznaje się status równoważny statusowi misji dyplomatycznej.
2.
Kwatera główna w Sarajewie, inne biura i wszystkie środki transportu EUPM są nietykalne.
3.
Personelowi EUPM przyznaje się wszystkie przywileje i immunitety równoważne przywilejom i immunitetom przyznawanym przedstawicielom dyplomatycznym na mocy Konwencji Wiedeńskiej o Stosunkach Dyplomatycznych z dnia 18 kwietnia 1961 roku, zgodnie z którą Państwa Członkowskie UE i inne Wysyłające Strony mają pierwszeństwo jurysdykcji.
Przywileje i immunitety te są przyznawane personelowi EUPM podczas misji i po jej zakończeniu, w odniesieniu do działań urzędowych podjętych podczas wykonywania misji.
4.
Personel administracyjny i techniczny EUPM korzysta ze statusu równoważnego do statusu, z którego korzysta personel administracyjny i techniczny Wysyłających Stron zatrudniony w ambasadach, zgodnie z Konwencją Wiedeńską o Stosunkach Dyplomatycznych.
Przywileje i immunitety te są przyznawane personelowi administracyjnemu i technicznemu EUPM podczas misji i po jej zakończeniu, w odniesieniu do działań urzędowych podjętych podczas wykonywania misji.
5.
Personel pomocniczy zatrudniony na miejscu przez EUPM korzysta ze statusu równoważnego do statusu, z którego korzysta personel pomocniczy zatrudniony w miejscowych ambasadach, zgodnie z Konwencją Wiedeńską o Stosunkach Dyplomatycznych.
6.
Strona Przyjmująca ułatwia wszystkie wjazdy i wyjazdy przewodniczącego Misji/komisarza policji i członków EUPM na i z terytorium Bośni i Hercegowiny.
EUPM dostarcza Stronie Przyjmującej listę członków EUPM i zawiadamia z wyprzedzeniem Stronę Przyjmującą o pierwszym przybyciu i ostatnim wyjeździe personelu EUPM.
7.
Strona Przyjmująca uznaje prawo Wysyłających Stron i EUPM do bezcłowego i wolnego od innych ograniczeń przywozu sprzętu, prowiantu, zaopatrzenia i innych niezbędnych towarów wyłącznie do użytku służbowego EUPM.
Strona Przyjmująca uznaje też ich prawo do nabywania tych produktów na terytorium Strony Przyjmującej oraz do wywozu lub dysponowania w inny sposób tym sprzętem, prowiantem, zaopatrzeniem i innymi nabytymi w ten sposób lub przywiezionymi towarami.
8.
Strona Przyjmująca uznaje też prawo personelu EUPM oraz personelu administracyjnego i technicznego EUPM do nabywania i/lub bezcłowego i wolnego od innych ograniczeń przywozu produktów na własny użytek i do wywozu tych produktów.
Artykuł 5
Broń i strój
1.
Członkowie EUPM nie noszą broni.
2.
Członkowie EUPM mogą nosić mundur narodowy lub strój cywilny, z wyraźnym znaczkiem identyfikacyjnym EUPM.
Członkowie EUPM posiadają paszport krajowy oraz identyfikator służbowy EUPM.
Artykuł 6
Działania
1.
Strona Przyjmująca podejmuje wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia ochrony, bezpieczeństwa i zabezpieczenia EUPM oraz jej członków.
Wszelkie postanowienia szczególne, proponowane przez Stronę Przyjmującą, uzgadniane są z przewodniczącym Misji/komisarzem policji przed ich stosowaniem.
2.
Członkowie EUPM nie podejmują żadnych działań ani działalności niezgodnej z bezstronnym charakterem pełnionych przez nich obowiązków.
3.
EUPM oraz jej członkowie korzystają, wraz ze swoimi środkami transportu i sprzętem, ze swobodnego przepływu, niezbędnego dla pełnienia mandatu Misji.
4.
Podczas wykonywania działań przez członków EUPM może im towarzyszyć tłumacz oraz, na życzenie EUPM, urzędnik eskortujący, wyznaczony przez Stronę Przyjmującą.
5.
EUPM może wywiesić na swojej kwaterze głównej w Sarajewie flagę Unii Europejskiej, zgodnie z decyzją przewodniczącego Misji/komisarza policji.
6.
Pojazdy i inne środki transportu EUPM będą posiadać wyraźne znaki identyfikacyjne Misji, o czym będą powiadomione właściwe władze.
Artykuł 7
Podróże i transport
1.
Pojazdy i inne środki transportu EUPM nie podlegają obowiązkowej rejestracji ani konieczności ubiegania się o zezwolenie, wszystkie pojazdy są ubezpieczone od odpowiedzialności wobec osób trzecich.
2.
EUPM może korzystać z dróg, mostów, kanałów i innych dróg wodnych, urządzeń portowych i lotnisk bez ponoszenia należności, opłat i innych obciążeń za przejazd.
3.
Strona Przyjmująca ułatwia EUPM użytkowanie własnych pojazdów i innych środków transportu.
Artykuł 8
Łączność
1.
EUPM oraz jej członkowie mają dostęp, po najniższym koszcie, do właściwych urządzeń telekomunikacyjnych Strony Przyjmującej lub będących pod kontrolą Strony Przyjmującej do celów związanych z wykonywaniem swojej działalności, w tym do komunikowania się z przedstawicielami dyplomatycznymi i konsularnymi Wysyłających Stron.
2.
EUPM oraz jej członkowie korzystają z prawa do nieograniczonego korzystania z własnych środków łączności radiowej (w tym łączność satelitarna, ruchoma i radia podręczne), z telefonów, telegrafów, telefaksów lub wszelkich innych środków.
Strona Przyjmująca informuje po podpisaniu niniejszej Umowy o częstotliwościach, na których mogą pracować aparaty radiowe.
Artykuł 9
Zakwaterowanie i uzgodnienia praktyczne
1.
Rząd Bośni i Hercegowiny wyraża zgodę na udzielenie pomocy EUPM, na jej wniosek, w poszukiwaniu odpowiednich biur i kwater.
2.
Tam, gdzie sytuacja tego wymaga, Uczestniczące Strony dokonują innych uzgodnień dotyczących przywilejów i immunitetów oraz uzgodnień praktycznych, w tym odnośnie do pilnej pomocy medycznej, ewakuacji w razie zagrożenia, desygnowania urzędowych przedstawicieli jako punktów kontaktowych oraz dokumentów wymaganych w podróży.
Artykuł 10
Wejście w życie
Niniejsza Umowa wchodzi w życie po jej podpisaniu.
Zostaje ona zawarta na okres trwania mandatu EUPM.
Umowa
w sprawie międzynarodowych okazjonalnych przewozów pasażerów autokarami i autobusami
(Umowa INTERBUS)
UMAWIAJĄCE SIĘ STRONY:
mając na uwadze pragnienie promowania rozwoju transportu międzynarodowego w Europie, a w szczególności ułatwiania jego organizacji i funkcjonowania;
mając na uwadze pragnienie ułatwiania turystyki i wymiany kulturalnej pomiędzy umawiającymi się stronami;
zważywszy, że Umowa w sprawie Międzynarodowych Drogowych Przewozów Pasażerskich w formie Okazjonalnych Przewozów Autokarami i Autobusami (ASOR), podpisana w Dublinie dnia 26 maja 1982 roku, nie przewiduje żadnej możliwości przystąpienia nowych stron;
zważywszy, że należy zachować doświadczenia i liberalizację osiągnięte dzięki wspomnianej umowie;
zważywszy, że wskazane jest zapewnienie zharmonizowanej liberalizacji niektórych międzynarodowych przewozów okazjonalnych wykonywanych autobusami i autokarami oraz operacji tranzytowych w tym zakresie;
zważywszy, że wskazane jest zapewnienie zharmonizowanych zasad proceduralnych w określonych niezliberalizowanych międzynarodowych przewozach okazjonalnych, których wykonywanie nadal podlega obowiązkowi zezwolenia;
zważywszy, że istnieje konieczność zapewnienia wysokiego stopnia harmonizacji warunków technicznych mających zastosowanie do autobusów i autokarów wykonujących międzynarodowe przewozy okazjonalne między Umawiającymi się Stronami w celu poprawy bezpieczeństwa ruchu drogowego oraz ochrony środowiska;
zważywszy, że istnieje konieczność stosowania przez Umawiające się Strony jednolitych środków w zakresie pracy załóg autobusów i autokarów uczestniczących w międzynarodowym transporcie drogowym;
zważywszy, że jest wskazane zapewnienie harmonizacji warunków dostępu do zawodu przewoźnika w drogowym transporcie pasażerskim;
zważywszy, że zasadę niedyskryminacji ze względu na narodowość lub siedzibę przewoźnika, czy też na miejsce rozpoczęcia lub zakończenia przewozu autobusem lub autokarem należy traktować jako podstawowy warunek mający zastosowanie przy świadczeniu usług w transporcie międzynarodowym;
zważywszy, że w celu ułatwienia i uproszczenia procedur inspekcji istnieje konieczność zapewnienia jednolitych wzorów dokumentów transportowych, takich jak dokumenty kontrolne w zliberalizowanych przewozach okazjonalnych, jak również zezwolenie oraz wniosek o zezwolenie na świadczenie niezliberalizowanych przewozów;
zważywszy, że istnieje konieczność zapewnienia określonych zharmonizowanych środków umożliwiających egzekwowanie niniejszej umowy, a zwłaszcza w zakresie procedur kontrolnych, kar oraz wzajemnej pomocy;
zważywszy, że dla właściwego egzekwowania oraz możliwości wprowadzania pewnych technicznych zmian w załącznikach stosowne będzie ustanowienie określonych procedur zarządzania niniejszą umową;
zważywszy, że niniejsza umowa powinna być otwarta dla przyszłych członków Europejskiej Konferencji Ministrów Transportu oraz pewnych innych państw europejskich;
PODJĘŁY DECYZJĘ o ustanowieniu jednolitych zasad wykonywania międzynarodowych pasażerskich przewozów okazjonalnych autobusami i autokarami,
I UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
ROZDZIAŁ I
ZAKRES I DEFINICJE
Artykuł 1
Zakres
1.
Niniejsza umowa ma zastosowanie:
a) do międzynarodowych okazjonalnych przewozów drogowych pasażerów, bez względu na ich narodowość:
- pomiędzy terytoriami dwóch Umawiających się Stron lub rozpoczynających i kończących się na terytorium tej samej Umawiającej się Strony oraz, w miarę potrzeby, w trakcie takich przewozów, w tranzycie przez terytorium innej Umawiającej się Strony lub przez terytorium strony innej niż Umawiająca się Strona;
- realizowanych przez przewoźników zarobkowego transportu drogowego, mających siedzibę w Umawiającej się Stronie, zgodnie z jej prawem, i posiadających licencję na wykonywanie międzynarodowych przewozów okazjonalnych autokarem i autobusem;
- wykorzystujących autobusy i autokary zarejestrowane w Umawiającej się Stronie, w której przewoźnik ma swoją siedzibę;
b) do przejazdów pustych autobusów i autokarów związanych z tymi przewozami.
2.
Żaden z przepisów niniejszej umowy nie może być interpretowany jako dający możliwość wykonywania krajowych przewozów okazjonalnych na terytorium Umawiającej się Strony przez przewoźników mających siedzibę w innej Umawiającej się Stronie.
3.
Wykorzystanie autobusów i autokarów zaprojektowanych do przewozu pasażerów w komercyjnym transporcie rzeczy jest wyłączone z zakresu niniejszej umowy.
4.
Niniejsza Umowa nie dotyczy przewozów okazjonalnych na potrzeby własne.
Artykuł 2
Niedyskryminacja
Umawiające się Strony zapewnią stosowanie zasady niedyskryminacji ze względu na narodowość lub siedzibę przewoźnika, czy też na miejsce rozpoczęcia lub zakończenia przewozu autobusem lub autokarem, w szczególności w zakresie przepisów podatkowych określonych w rozdziale VI, jak też kontroli i kar określonych w rozdziale IX.
Artykuł 3
Definicje
Do celów niniejszej umowy stosuje się poniższe definicje:
1) "autobusy i autokary" są to pojazdy, które ze względu na swoją konstrukcję i wyposażenie przystosowane są do przewozu więcej niż dziewięciu osób, łącznie z kierowcą, i są do tego celu przeznaczone;
2) "międzynarodowe przewozy okazjonalne" są to przewozy pomiędzy terytoriami co najmniej dwóch Umawiających się Stron, niemieszczące się ani w definicji przewozów regularnych i przewozów regularnych specjalnych, ani w definicji przewozów wahadłowych.
Takie przewozy mogą być wykonywane z pewnym zakresem częstotliwości, co nie powoduje utraty przez nie charakteru przewozu okazjonalnego;
3) "przewozy regularne" są to przewozy umożliwiające przewóz pasażerów z określoną częstotliwością oraz po określonych trasach, w czasie którego pasażerowie mogą być zabierani lub wysadzani we wcześniej określonych miejscach zatrzymania.
Przewozy regularne mogą podlegać obowiązkowi respektowania uprzednio określonych rozkładów jazdy i taryf;
4) "przewozy regularne specjalne" są to przewozy, niezależnie od tego przez kogo organizowane, umożliwiające przewóz określonych kategorii pasażerów, z wyłączeniem innych pasażerów, o ile takie przewozy są wykonywane stosownie do warunków określonych w ust. 3. Przewozy regularne specjalne obejmują:
- przewóz pracowników pomiędzy miejscem ich zamieszkania a miejscem zatrudnienia,
- przewóz uczniów szkolnych i studentów do i z instytucji oświatowej.
Fakt zróżnicowania tych przewozów w zależności od potrzeb użytkowników nie ma wpływu na ich zakwalifikowanie jako przewozy regularne;
5) 1) "przewozy wahadłowe" są to przewozy o charakterze powtarzających się podróży "tam" i "z powrotem", w ramach których wcześniej utworzone grupy pasażerów przewożone są z jednego miejsca początkowego do jednego miejsca docelowego.
Każda grupa składająca się z pasażerów, którzy odbyli podróż "tam", zostanie później przewieziona "z powrotem" do miejsca początkowego przez tego samego przewoźnika.
Miejsce początkowe oraz miejsce docelowe oznaczają, odpowiednio, miejsce rozpoczęcia podróży oraz miejsce zakończenia podróży, łącznie — w każdym przypadku — z okolicznymi miejscowościami w promieniu 50 km;
2) w trakcie przewozów wahadłowych nie jest dozwolone zabieranie ani wysadzanie żadnych pasażerów;
3) pierwsza podróż "z powrotem" oraz ostatnia podróż "tam" w serii przewozów wahadłowych odbywać się będzie bez pasażerów;
4) jednakże na zakwalifikowanie operacji transportowej jako przewozy wahadłowe nie będzie miał wpływu fakt, że za zgodą właściwych władz Umawiającej się Strony lub Umawiających się Stron:
- pasażerowie, niezależnie od przepisów pkt 1, w drodze powrotnej przewożeni są z inną grupą lub przez innego przewoźnika,
- pasażerowie, niezależnie od przepisów pkt 2, zabierani są lub wysadzani na trasie,
- niezależnie od przepisów pkt 3 pierwsza podróż "tam" oraz ostatnia podróż "z powrotem" w serii przewozów wahadłowych odbywa się bez pasażerów;
6) "Umawiające się Strony" są to ci sygnatariusze, dla których niniejsza umowa ma charakter wiążący i obowiązujący.
Niniejsza umowa ma zastosowanie do tych terytoriów, wobec których ma zastosowanie Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, oraz do BOŚNI i HERCEGOWINY, BUŁGARII, CHORWACJI, REPUBLIKI CZESKIEJ, ESTONII, WĘGIER, ŁOTWY, LITWY, MOŁDAWII, POLSKI, RUMUNII, SŁOWACJI, SŁOWENII, TURCJI, o ile zawarły one niniejszą umowę;
7) "właściwymi władzami" są te władze Państw Członkowskich Wspólnot oraz innych Umawiających się Stron, które wyznaczone zostały do realizowania zadań określonych w rozdziałach V, VI, VII, VIII oraz IX niniejszej umowy;
8) "tranzyt" oznacza część operacji transportowej przebiegającej przez terytorium Umawiającej się Strony bez zabierania lub wysadzania pasażerów.
ROZDZIAŁ II
WARUNKI MAJĄCE ZASTOSOWANIE WOBEC PRZEWOŹNIKÓW W DROGOWYM TRANSPORCIE PASAŻERSKIM
Artykuł 4
1.
Umawiające się Strony zastosują, o ile jeszcze tego nie uczyniły, przepisy odpowiadające przepisom określonym w dyrektywie Wspólnot Europejskich, o której mowa w załączniku 1.
2. W zakresie warunków dotyczących odpowiedniej kondycji finansowej, o których mowa w art. 3 ust. 3 tej dyrektywy, Umawiające się Strony mogą stosować minimalny dostępny kapitał oraz rezerwy niższe od kwoty ustalonej w ust. 3 lit. c) do dnia 1 stycznia 2003 r., a nawet do dnia 1 stycznia 2005 r., w tym ostatnim przypadku — pod warunkiem złożenia odpowiedniej deklaracji w momencie ratyfikacji niniejszej umowy, nie naruszając przepisów zawartych w Układzie Europejskim ustanawiającym stowarzyszenie pomiędzy Wspólnotami Europejskimi oraz ich Państwami Członkowskimi a określonymi Umawiającymi się Stronami niniejszej umowy.
ROZDZIAŁ III
WARUNKI TECHNICZNE MAJĄCE ZASTOSOWANIE DO POJAZDÓW
Artykuł 5
Autobusy i autokary wykorzystywane w międzynarodowych przewozach okazjonalnych objętych niniejszą umową będą odpowiadały standardom technicznym określonym w załączniku 2.
ROZDZIAŁ IV
DOSTĘP DO RYNKU
Artykuł 6
Zliberalizowane przewozy okazjonalne
Poniższe przewozy okazjonalne wykonywane na terytorium którejkolwiek z Umawiających się Stron innej niż strona, w której przewoźnik ma swoją siedzibę, są zwolnione z obowiązku zezwolenia:
1) przewozy przy drzwiach zamkniętych oznaczają przewozy, w trakcie których ten sam autobus lub autokar jest wykorzystywany do przewozu tej samej grupy pasażerów na całej trasie podróży oraz do przywiezienia ich z powrotem do miejsca początkowego.
Miejsce początkowe znajduje się na terytorium Umawiającej się Strony, w której przewoźnik ma swoją siedzibę;
2) przewozy z pasażerami "tam" i bez pasażerów — "z powrotem". Miejsce początkowe znajduje się na terytorium Umawiającej się Strony, w której przewoźnik ma swoją siedzibę;
3) przewozy, w czasie których podróż "tam" odbywa się bez pasażerów i wszyscy pasażerowie są zabierani z tego samego miejsca, o ile spełniony jest jeden z poniższych warunków:
a) pasażerowie tworzą grupy — na terytorium strony innej niż Umawiająca się Strona lub Strony Umawiającej się innej niż ta, w której przewoźnik ma swoją siedzibę, lub strony, skąd pasażerowie są zabierani; grupy pasażerów powstają na mocy umów przewozu zawartych przed ich przybyciem na terytorium tej Umawiającej się Strony.
Pasażerowie są przewożeni na terytorium Umawiającej się Strony, w której przewoźnik ma swoją siedzibę;
b) pasażerowie zostali wcześniej przywiezieni przez tego samego przewoźnika w okolicznościach określonych w ustępie 2 na terytorium Umawiającej się Strony, skąd są ponownie zabierani i przewożeni na terytorium Umawiającej się Strony, w której przewoźnik ma swoją siedzibę;
c) pasażerowie zostali zaproszeni do podróży na terytorium innej Umawiającej się Strony, przy czym koszt transportu jest ponoszony przez osobę wystawiającą zaproszenie.
Tacy pasażerowie muszą stanowić jednolitą grupę, która nie została utworzona wyłącznie w celu podjęcia tej właśnie podróży i która jest wwożona na terytorium Umawiającej się Strony, w której przewoźnik ma swoją siedzibę.
Z obowiązku zezwolenia będą także zwolnione:
4) przewozy tranzytowe przez terytorium Umawiających się Stron, wykonywane w związku z przewozami okazjonalnymi zwolnionymi z zezwolenia;
5) puste autobusy i autokary przeznaczone do wykorzystania wyłącznie w celu wymiany autobusu lub autokaru uszkodzonego lub zniszczonego podczas wykonywania przewozu międzynarodowego objętego niniejszą umową.
W przewozach wykonywanych przez przewoźników mających siedzibę we Wspólnotach Europejskich punkty początkowy i/lub końcowy przewozów mogą znajdować się w każdym Państwie Członkowskim Wspólnot Europejskich, niezależnie od tego, w którym Państwie Członkowskim zarejestrowany jest autobus lub autokar lub w którym przewoźnik ma swoją siedzibę.
Artykuł 7
Niezliberalizowane przewozy okazjonalne
1.
Przewozy okazjonalne inne niż te, o których była mowa w art. 6, podlegają obowiązkowi zezwolenia, zgodnie z art. 15.
2.
W przewozach wykonywanych przez przewoźników mających siedzibę we Wspólnotach Europejskich punkty początkowy i/lub końcowy przewozów mogą znajdować się w każdym Państwie Członkowskim Wspólnot Europejskich, niezależnie od tego, w którym Państwie Członkowskim zarejestrowany jest autobus lub autokar lub w którym przewoźnik ma swoją siedzibę.
ROZDZIAŁ V
PRZEPISY SOCJALNE
Artykuł 8
Umawiające się Strony niniejszej umowy przystąpią, o ile jeszcze tego nie uczyniły, do Umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR) z dnia 1 lipca 1970 r., z późniejszymi zmianami, lub będą stosowały rozporządzenia Wspólnoty (EWG) 3820/85 oraz (EWG) 3821/85 w zakresie obowiązującym w dniu wejścia w życie niniejszej umowy.
ROZDZIAŁ VI
PRZEPISY CELNE I PODATKOWE
Artykuł 9
1.
Autobusy i autokary uczestniczące w operacjach transportowych zgodnie z niniejszą umową są zwolnione z wszelkich podatków od pojazdów i opłat nakładanych z tytułu poruszania się lub posiadania pojazdów oraz z podatków lub opłat specjalnych nakładanych na operacje transportowe na terytorium pozostałych Umawiających się Stron.
Autobusy i autokary nie będą zwolnione z podatków od paliw silnikowych, VAT od usług transportowych oraz od opłat drogowych i opłat za użytkowanie infrastruktury.
2.
Umawiające się Strony zapewnią, że opłaty drogowe oraz inne formy opłat za użytkowanie infrastruktury nie będą nakładane jednocześnie za użytkowanie tego samego odcinka drogi.
Jednakże Umawiające się Strony mogą także — obok opłat za użytkowanie infrastruktury — nałożyć opłaty drogowe na tych odcinkach sieci, gdzie znajdują się mosty, tunele i przejścia przez góry.
3.
Paliwo do autobusów i autokarów znajdujące się w zbiornikach paliwowych zainstalowanych w tym celu przez producenta i w żadnym wypadku nie więcej niż 600 litrów oraz oleje i smary znajdujące się w autobusach i autokarach wyłącznie w celu ich eksploatacji są zwolnione z ceł importowych oraz wszelkich innych podatków i płatności nakładanych w Umawiających się Stronach.
4.
Komisja Mieszana utworzona na mocy art. 23 sporządzi listę podatków dotyczących transportu drogowego pasażerów przewożonych autobusami i autokarami, nakładanych w każdej Umawiającej się Stronie. Taka lista wymieniać będzie podatki, o których mowa w pierwszym akapicie ustępu 1 niniejszego artykułu, które mogą być nakładane jedynie w Umawiającej się Stronie, w której pojazd jest zarejestrowany.
Lista ta wymieniać będzie również podatki, o których mowa w drugim akapicie ustępu 1 niniejszego artykułu, które mogą być nakładane w Umawiających się Stronach innych niż ta, w której pojazd jest zarejestrowany.
Umawiające się Strony, które zastąpią którykolwiek z podatków wymieniony na wspomnianej liście innym podatkiem o tym samym lub innym charakterze, powiadomią o tym Komisję Mieszaną w celu wprowadzenia niezbędnych poprawek.
5.
Części zamienne oraz narzędzia importowane w celu naprawy uszkodzonego autobusu lub autokaru, wykorzystywanego do wykonywania międzynarodowego transportu drogowego, są zwolnione z ceł oraz wszelkich podatków i opłat w momencie ich importu na terytorium danej Umawiającej się Strony, na warunkach określonych w jej przepisach dotyczących czasowego dopuszczenia takich towarów.
Części zamienne, które zostały zastąpione, powinny być reeksportowane lub zniszczone pod kontrolą właściwych władz celnych danej Umawiającej się Strony.
ROZDZIAŁ VII
DOKUMENTY KONTROLNE W PRZEWOZACH OKAZJONALNYCH ZWOLNIONYCH Z OBOWIĄZKU ZEZWOLENIA
Artykuł 10
Wykonywanie przewozów, o których mowa w art. 6, odbywać się będzie na podstawie dokumentu kontrolnego wydanego przez właściwe władze lub przez inną upoważnioną jednostkę Umawiającej się Strony, w której przewoźnik ma swoją siedzibę.
Artykuł 11
1.
Dokument kontrolny będzie miał formę książki zawierającej 25 formularzy jazdy, każdy w dwóch egzemplarzach, dających się odłączyć.
Dokument kontrolny będzie zgodny ze wzorem przedstawionym w załączniku 3 do niniejszej umowy.
2.
Każda książka oraz znajdujące się w niej formularze jazdy są oznaczone numerami.
Formularze jazdy są również ponumerowane kolejnymi numerami od 1 do 25.
3.
Tekst na okładce książki oraz na formularzach jazdy będzie wydrukowany w oficjalnym języku urzędowym lub kilku językach urzędowych Umawiającej się Strony, w której przewoźnik ma swoją siedzibę.
Artykuł 12
1.
Książka, o której mowa w art. 11, będzie wystawiona na przewoźnika, nie będzie mogła być przekazywana.
2.
Oryginał formularza jazdy będzie przechowywany w autobusie lub w autokarze przez cały czas trwania przewozu, którego dotyczy.
3.
Przewoźnik będzie odpowiedzialny za dopilnowanie dokładnego i poprawnego wypełnienia formularzy jazdy.
Artykuł 13
1.
Formularz jazdy będzie przez przewoźnika wystawiony w dwóch egzemplarzach dla każdej podróży przed jej rozpoczęciem.
2.
Wobec potrzeby dostarczenia nazwisk pasażerów przewoźnik może wcześniej przygotować taką listę na odrębnej kartce i dołączyć ją w postaci załącznika do formularza jazdy.
Pieczęć przewoźnika lub, gdzie ma to zastosowanie, podpis przewoźnika, lub kierowcy autobusu lub autokaru zostanie umieszczony zarówno na liście nazwisk, jak i na formularzu jazdy.
3.
W przypadku przewozów "tam" wykonywanych bez pasażerów, o których mowa w art. 6 pkt 3, lista pasażerów może być wypełniona, jak tego wymaga ust. 2, w momencie zabierania pasażerów.
Artykuł 14
Właściwe władze dwóch lub więcej Umawiających się Stron mogą uzgodnić, że lista pasażerów nie będzie sporządzana.
W takim przypadku w dokumencie kontrolnym musi być wpisana liczba pasażerów.
Komisja Mieszana utworzona na mocy art. 23 zostanie poinformowana o tych uzgodnieniach.
ROZDZIAŁ VIII
ZEZWOLENIE DLA NIEZLIBERALIZOWANYCH PRZEWOZÓW OKAZJONALNYCH
Artykuł 15
1.
Zezwolenie dla każdego przewozu okazjonalnego, który nie podlega liberalizacji na mocy przepisów art. 6, będzie wystawiane na podstawie wzajemnego porozumienia przez właściwe władze Umawiających się Stron, w których pasażerowie są zabierani lub wysadzani, oraz przez właściwe władze Umawiających się Stron, przez które wykonywany jest tranzyt.
Gdy punkt początkowy lub końcowy znajduje się w Państwie Członkowskim Wspólnot Europejskich, tranzyt przez inne Państwa Członkowskie Wspólnot nie będzie podlegał obowiązkowi zezwolenia.
2.
Zezwolenie będzie zgodne ze wzorem określonym w załączniku 5.
Artykuł 16
Wniosek o zezwolenie
1.
Wniosek o udzielenie zezwolenia będzie składany przez przewoźnika do właściwych władz Umawiającej się Strony, na której terytorium znajduje się punkt początkowy podróży.
Wniosek będzie zgodny ze wzorem określonym w załączniku 4.
2.
Przewoźnicy będą wypełniać formularz wniosku oraz załączać dowód, że wnioskodawca posiada licencję na wykonywanie międzynarodowych przewozów okazjonalnych autokarem i autobusem, o których mowa w tekście po tiret drugie art. 1 ust. 1 lit. a).
3.
Właściwe władze Umawiającej się Strony, na której terytorium znajduje się punkt początkowy, przeprowadzą ocenę wniosku o udzielenie zezwolenia na wspomniany przewóz i w przypadku jego zatwierdzenia przekażą go właściwym władzom Umawiającej się Strony (lub Umawiających się Stron), na których terytorium znajduje się punkt końcowy, jak również właściwym władzom Umawiających się Stron, przez których terytorium odbywać się będzie tranzyt.
4.
Jako derogację od art. 15 ust. 1 Umawiające się Strony, przez których terytoria odbywa się przewóz tranzytowy, mogą uzgodnić, że ich zgoda na wykonywanie przewozów objętych niniejszym rozdziałem nie jest wymagana.
W takim przypadku Komisja Mieszana utworzona na mocy art. 23 zostanie poinformowana o takiej decyzji.
5.
Właściwe władze Umawiającej się Strony (lub Umawiających się Stron), do której wystąpiono o zgodę, wydadzą zezwolenie w terminie jednego miesiąca, bez dyskryminacji ze względu na narodowość lub siedzibę przewoźnika.
Jeżeli władze te nie wyrażą zgody na warunki zezwolenia, poinformują one zainteresowane władze Umawiającej się Strony (lub Umawiających się Stron) o powodach tej odmowy.
Artykuł 17
Właściwe władze dwóch lub więcej Umawiających się Stron mogą uzgodnić uproszczenie procedury uzyskiwania zezwolenia, wzór wniosku o udzielenie zezwolenia oraz wzór samego zezwolenia na wykonywanie przewozów okazjonalnych pomiędzy tymi Umawiającymi się Stronami.
Komisja Mieszana utworzona na mocy art. 23 zostanie poinformowana o tych uzgodnieniach.
ROZDZIAŁ IX
KONTROLE, KARY I WZAJEMNA POMOC
Artykuł 18
Dokumenty kontrolne, o których mowa w art. 10, oraz zezwolenia, o których mowa w art. 15, będą przechowywane w autobusie lub w autokarze i okazywane na żądanie każdego upoważnionego inspektora.
Artykuł 19
Właściwe władze Umawiających się Stron zapewnią, że przewoźnicy stosują się do przepisów niniejszej umowy.
Artykuł 20
Potwierdzona kopia licencji na wykonywanie międzynarodowych przewozów okazjonalnych autobusem i autokarem, o której mowa w art. 1 ust. 1 lit. a) drugie tiret, będzie przechowywana w autobusie lub autokarze i okazywana na żądanie każdego upoważnionego inspektora.
Komisja Mieszana utworzona na mocy art. 23 będzie informowana o wzorach takiego dokumentu, wystawionego przez właściwe władze Umawiających się Stron.
Artykuł 21
Właściwe władze Umawiających się Stron ustalą system kar za naruszenie przepisów niniejszej umowy.
Określone w tym celu kary będą skuteczne, proporcjonalne i zniechęcające.
Artykuł 22
1.
W przypadku poważnych lub powtarzających się naruszeń przepisów dotyczących transportu drogowego, a zwłaszcza naruszenia przez przewoźników nierezydentów przepisów o czasie jazdy i odpoczynku kierowców oraz dotyczących bezpieczeństwa ruchu drogowego, co może prowadzić do cofnięcia licencji na wykonywanie zawodu przewoźnika w transporcie pasażerskim, właściwe władze zainteresowanej Umawiającej się Strony dostarczą właściwym władzom Umawiającej się Strony, w której przewoźnik ma swoją siedzibę, wszelkich informacji znajdujących się w ich posiadaniu dotyczących tych naruszeń oraz nałożonych kar.
2.
Właściwe władze Umawiającej się Strony, na której terytorium nastąpiło poważne lub powtarzające się naruszenie przepisów dotyczących transportu drogowego, a zwłaszcza przepisów o czasie jazdy i odpoczynku kierowców oraz dotyczących bezpieczeństwa ruchu drogowego, mogą czasowo odmówić takiemu przewoźnikowi wjazdu na terytorium tej Umawiającej się Strony.
W odniesieniu do Wspólnoty Europejskiej właściwe władze Państwa Członkowskiego mogą jedynie czasowo odmówić wjazdu na terytorium tego Państwa Członkowskiego.
Właściwe władze Umawiającej się Strony, w której przewoźnik ma swoją siedzibę, oraz Komisja Mieszana utworzona na mocy art. 23 będą informowane o takich krokach.
3.
W przypadku poważnego lub powtarzającego się naruszenia przez przewoźnika przepisów dotyczących transportu drogowego, a zwłaszcza przepisów o czasie jazdy i odpoczynku kierowców oraz dotyczących bezpieczeństwa ruchu drogowego, właściwe władze Umawiającej się Strony, w której przewoźnik ma swoją siedzibę, podejmą stosowne kroki w celu uniknięcia powtórzenia się takich naruszeń; kroki te mogą obejmować zawieszenie lub cofnięcie licencji na wykonywanie zawodu przewoźnika w transporcie pasażerskim.
Komisja Mieszana utworzona na mocy art. 23 będzie informowana o takich krokach.
4.
Umawiające się Strony zagwarantują prawo przewoźnika do odwołania się od nałożonych sankcji.
ROZDZIAŁ X
KOMISJA MIESZANA
Artykuł 23
1.
W celu ułatwienia stosowania niniejszej umowy niniejszym tworzy się Komisję Mieszaną.
W skład Komisji Mieszanej wejdą przedstawiciele Umawiających się Stron.
2.
Komisja Mieszana zbierze się po raz pierwszy w ciągu sześciu miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej umowy.
3.
Komisja Mieszana określi swój regulamin.
4.
Komisja Mieszana będzie się zbierać na żądanie co najmniej jednej Umawiającej się Strony.
5.
Komisja Mieszana może podejmować decyzje jedynie w przypadku obecności na jej posiedzeniach przedstawicieli dwóch trzecich Umawiających się Stron, włączając w to Wspólnoty Europejskie.
6.
W przypadkach gdy wymagane jest podjęcie decyzji przez Komisję Mieszaną, wymagana będzie jednomyślność wszystkich reprezentowanych Umawiających się Stron.
Jeśli brak będzie możliwości osiągnięcia jednomyślności, zainteresowane właściwe władze, w następstwie żądania jednej lub więcej Umawiających się Stron, spotkają się w celach konsultacyjnych ciągu sześciu tygodni.
Artykuł 24
1.
Komisja Mieszana zapewni właściwe wdrożenie niniejszej umowy.
Komisja będzie informowana o wszelkich krokach podejmowanych lub planowanych w celu wdrożenia przepisów niniejszej umowy.
2.
W szczególności Komisja Mieszana:
a) sporządzi na podstawie informacji dostarczanych przez Umawiające się Strony listę właściwych władz Umawiających się Stron odpowiedzialnych za zadania, o których mowa w rozdziałach V, VI, VII, VIII i IX niniejszej umowy;
b) będzie zmieniać bądź dostosowywać dokumenty kontrolne oraz inne wzory dokumentów określone w załącznikach do niniejszej umowy;
c) będzie zmieniać bądź dostosowywać załączniki dotyczące standardów technicznych mających zastosowanie do autobusów i autokarów, jak również załącznik 1 dotyczący warunków odnoszących się do przewoźników drogowego transportu pasażerskiego, o których mowa w art. 4, w celu wprowadzenia przyszłych przedsięwzięć podejmowanych we Wspólnotach Europejskich;
d) sporządzi na podstawie informacji dostarczanych przez Umawiające się Strony listę — dla potrzeb informacyjnych — wszystkich ceł, podatków i opłat, o których mowa w art. 9 ustęp 4 i 5;
e) będzie zmieniać bądź dostosowywać wymagania dotyczące przepisów socjalnych, o których mowa w art. 8, w celu wprowadzenia przyszłych przedsięwzięć podejmowanych we Wspólnocie Europejskiej;
f) będzie rozstrzygać wszelkie spory, które mogą wyniknąć w związku z wdrażaniem oraz interpretacją niniejszej umowy;
g) będzie zalecać podejmowanie dalszych kroków w kierunku liberalizacji tych przewozów okazjonalnych, które nadal podlegają obowiązkowi posiadania zezwolenia.
3.
Umawiające się Strony podejmą kroki niezbędne do wyegzekwowania wszelkich decyzji podjętych przez Komisję Mieszaną, stosownie tam gdzie to konieczne, do swoich wewnętrznych procedur.
4.
Jeżeli nie będzie można osiągnąć porozumienia w sporze zgodnie z ust. 2 lit. f) niniejszego artykułu, zainteresowane Umawiające się Strony mogą przekazać tę sprawę do arbitrażu.
Każda zainteresowana Umawiająca się Strona wyznaczy jednego arbitra.
Komisja Mieszana również wyznaczy jednego arbitra.
Decyzje arbitrów będą podejmowane większością głosów.
Umawiające się Strony zaangażowane w spór podejmą kroki wymagane dla wdrożenia decyzji arbitrów.
ROZDZIAŁ XI
PRZEPISY OGÓLNE I KOŃCOWE
Artykuł 25
Umowy dwustronne
1.
Przepisy niniejszej umowy zastąpią odpowiednie przepisy umów zawartych pomiędzy Umawiającymi się Stronami.
W przypadku Wspólnoty Europejskiej przepis ten dotyczy umów zawartych między Państwami Członkowskimi a Umawiającymi się Stronami.
2.
Umawiające się Strony inne niż Wspólnota Europejska mogą uzgodnić niestosowanie art. 5 oraz załącznika 2 do niniejszej umowy i stosować inne standardy techniczne dotyczące autobusów i autokarów wykonujących przewozy okazjonalne pomiędzy tymi Umawiającymi się Stronami, włączając w to tranzyt przez ich terytoria.
3.
Z wyjątkiem przepisów art. 6 załącznika 2 przepisy niniejszej umowy zastąpią odpowiednie przepisy umów zawartych pomiędzy Państwami Członkowskimi Wspólnoty Europejskiej oraz innymi Umawiającymi się Stronami.
Jednakże przepisy zwalniające od obowiązku posiadania zezwolenia zawarte w istniejących dwustronnych umowach pomiędzy Państwami Członkowskimi Wspólnoty Europejskiej oraz innymi Umawiającymi się Stronami dotyczące przewozów okazjonalnych wspomnianych w art. 7 mogą zostać utrzymane i odnowione.
W takim przypadku zainteresowane Umawiające się Strony natychmiast poinformują o tym Komisję Mieszaną utworzoną na mocy art. 23.
Artykuł 26
Podpisanie
Niniejsza umowa będzie wyłożona do podpisania w Brukseli od 14 kwietnia 2000 r. do 30 czerwca 2001 r. w Sekretariacie Generalnym Rady Unii Europejskiej, który będzie depozytariuszem niniejszej umowy.
Artykuł 27
Ratyfikacja lub zatwierdzenie oraz depozytariusz niniejszej umowy
Niniejsza umowa zostanie zatwierdzona lub ratyfikowana przez sygnatariuszy zgodnie z ich własnymi procedurami.
Dokumenty zatwierdzenia lub ratyfikacji zostaną złożone przez Umawiające się Strony w Sekretariacie Generalnym Rady Unii Europejskiej, który powiadomi wszystkich innych sygnatariuszy.
Artykuł 28
Wejście w życie
1.
Niniejsza umowa wejdzie w życie w odniesieniu do Umawiających się Stron, które ją zatwierdziły lub ratyfikowały, w przypadku gdy będą to co najmniej cztery Umawiające się Strony, włączając w to Wspólnotę Europejską. Niniejsza umowa wejdzie w życie w pierwszym dniu trzeciego miesiąca następującego po dniu złożenia czwartego dokumentu zatwierdzenia lub ratyfikacji lub nawet pierwszego dnia szóstego miesiąca, w tym ostatnim przypadku pod warunkiem że w czasie ratyfikacji niniejszej umowy zostanie złożona odpowiednia deklaracja.
2.
Niniejsza umowa wejdzie w życie w odniesieniu do każdej Umawiającej się Strony, która ją zatwierdzi lub ratyfikuje po wejściu w życie określonym w ust. 1, w pierwszym dniu trzeciego miesiąca następującego po dniu złożenia przez zainteresowaną Umawiającą się Stronę swojego dokumentu zatwierdzenia lub ratyfikacji.
Artykuł 29
Trwanie umowy — ocena funkcjonowania umowy
1.
Niniejsza umowa zostaje zawarta na okres pięciu lat, poczynając od dnia jej wejścia w życie.
2.
Okres trwania niniejszej umowy będzie automatycznie przedłużany na kolejne okresy pięciu lat pomiędzy tymi Umawiającymi się Stronami, które nie wyrażą woli nieprzedłużania Umowy.
W przeciwnym przypadku zainteresowane Umawiające się Strony poinformują Depozytariusza o swoich intencjach stosownie do przepisów art. 31.
3.
Przed upływem każdego okresu pięciu lat Komisja Mieszana oceni funkcjonowanie niniejszej umowy.
Artykuł 30
Przystąpienie
1.
Po jej wejściu w życie niniejsza umowa będzie otwarta dla przystąpienia przez państwa, które są członkami Europejskiej Konferencji Ministrów Transportu (EKMT).
W przypadku przystąpienia do niniejszej umowy państw będących członkami Umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, niniejsza umowa nie będzie miała zastosowania pomiędzy Umawiającymi się Stronami Umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym.
2.
Niniejsza umowa będzie również otwarta dla przystąpienia Republiki San Marino, Księstwa Andory i Księstwa Monako.
3.
W odniesieniu do każdego państwa przystępującego do niniejszej umowy po jej wejściu w życie zgodnie z art. 28 umowa wejdzie w życie w pierwszym dniu trzeciego miesiąca po złożeniu przez to państwo dokumentu przystąpienia.
4.
Każdemu państwu przystępującemu do niniejszej umowy po jej wejściu w życie zgodnie z art. 28 może być przyznany maksymalnie trzyletni okres na przyjęcie przepisów równoważnych dyrektywie (dyrektywom), o których mowa w załączniku 1.
Komisja Mieszana będzie informowana o każdym kroku podjętym w tym zakresie.
Artykuł 31
Wypowiedzenie
Każda z Umawiających się Stron może ze swojej strony wypowiedzieć niniejszą umowę z jednorocznym okresem wyprzedzenia, w drodze jednoczesnego powiadomienia innych Umawiających się Stron za pośrednictwem Depozytariusza umowy.
Komisja Mieszana będzie również informowana o powodach wypowiedzenia.
Jednakże umowa nie może zostać wypowiedziana w okresie pierwszych czterech lat następujących po jej wejściu w życie, zgodnie z przepisami art. 28.
Jeżeli umowa zostanie wypowiedziana przez jedną lub więcej Umawiających się Stron, a liczba Umawiających się Stron spadnie poniżej liczby uzgodnionej dla wejścia umowy w życie zgodnie z przepisami art. 28, umowa pozostanie w mocy, o ile Komisja Mieszana, w której skład wchodzą pozostałe Umawiające się Strony, nie zdecyduje inaczej.
Artykuł 32
Wygaśnięcie
Umawiająca się Strona, która przystąpiła do Unii Europejskiej, przestanie być traktowana jako Umawiająca się Strona od dnia tego przystąpienia.
Artykuł 33
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 151/2002
z dnia 8 listopada 2002 r.
zmieniająca załącznik XXI (Statystyka) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dostosowane Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XXI do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 110/2002 z dnia 12 lipca 2002 r. [1].
(2) Decyzja Komisji 98/377/WE z dnia 18 maja 1998 r. dostosowująca załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 571/88 ze względu na organizację badań statystycznych Wspólnoty dotyczących struktury gospodarstw rolnych [2] należy włączyć do Porozumienia,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W pkt 23 (rozporządzenie Rady (EWG) nr 571/88) załącznika XXI do Porozumienia wprowadza się następujące zmiany:
a) dodaje się tiret w brzmieniu:
"— 398 D 0377: decyzją Komisji nr 98/377/WE z dnia 18 maja 1998 (Dz.U. L 168 z 13.6.1998, str. 29).";
b) tekst dostosowania e) otrzymuje brzmienie:
"Załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 571/88 zostaje uzupełniony wykazem określonym w dodatku 1 do niniejszego Załącznika.";
c) na końcu załącznika XXI dodaje się nagłówek "DODATEK 1 DO ZAŁĄCZNIKA XXI";
d) wykaz w Załączniku do niniejszej decyzji dodaje się jako tekst dodatku 1 do załącznika XXI, w podpozycji "WYKAZ CECH CHARAKTERYSTYCZNYCH".
Artykuł 2
Teksty decyzji 98/377/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostają opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie dnia 9 listopada 2002 r., pod warunkiem że wszystkie notyfikacje na mocy art. 103 ust. 1 Porozumienia [3] zostały dokonane wobec Wspólnego Komitetu EOG.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 152/2002
z dnia 8 listopada 1975 r.
zmieniająca załącznik XXI (Statystyka) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dostosowane Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XXI do Porozumienia został zmieniony decyzją nr 110/2002 Wspólnego Komitetu EOG z dnia 12 lipca 2002 r. [1].
(2) Decyzję Komisji 2000/363/WE z dnia 28 kwietnia 2000 r. w sprawie zasad wykonania dyrektywy Rady 95/64/EWG w sprawie sprawozdań statystycznych w odniesieniu do przewozu towarów i pasażerów drogą morską [2] należy włączyć do Porozumienia,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W pkt 7b (dyrektywa Rady 95/64/WE) załącznika XXI do Porozumienia wprowadza się następujące zmiany:
a) dodaje się tiret w brzmieniu:
"— 32000 D 0363: decyzją Komisji 2000/363/WE z dnia 28 kwietnia 2000 r.
(Dz.U. L 132 z 5.6.2000, str. 1).";
b) dodaje się dostosowanie w brzmieniu:
"b) załącznik II do dyrektywy Rady 95/64/WE zostaje uzupełniony wykazem wymienionym w dodatku 2 do obecnego Załącznika.";
c) po dodatku 1 do załącznika XXI dodaje się nagłówek "DODATEK 2 DO ZAŁĄCZNIKA XXI"
d) wykaz w Załączniku do obecnej decyzji zostaje dodany jako tekst dodatku 2 do załącznika XXI, pod podpozycją "WYKAZ PORTÓW EFTA".
Artykuł 2
Teksty decyzji 2000/363/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie dnia 9 listopada 2002 r., pod warunkiem że wszystkie notyfikacje na mocy art. 103 ust. 1 Porozumienia zostały dokonane wobec Wspólnego Komitetu EOG [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 163/2002
z dnia 6 grudnia 2002 r.
zmieniająca załącznik II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dostosowane Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej Porozumieniem, w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik II do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 13/2001 z dnia 23 lutego 2001 r. [1]
(2) Dwudziestą szóstą dyrektywę Komisji 2002/34/WE z dnia 15 kwietnia 2002 r. dostosowującą do postępu technicznego załącznik II, III i VII do dyrektywy Rady 76/768/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do produktów kosmetycznych [2], należy włączyć do Porozumienia,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W rozdziale XVI pkt 1 (dyrektywa Rady 76/768/EWG) załącznika II do Porozumienia dodaje się następujące tiret w brzmieniu:
"— 32002 L 0034: dwudziestą szóstą dyrektywą Komisji 2002/34/WE z dnia 15 kwietnia 2002 r.
(Dz.U. L 102 z 18.4.2002, str. 19)."
.
Artykuł 2
Tekst dyrektywy 2002/34/WE w językach islandzkim i norweskim, który zostanie opublikowany w Dodatku EOG do Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich, jest autentyczny.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie dnia 7 grudnia 2002 r., pod warunkiem że wszystkie notyfikacje na mocy art. 103 ust. 1 Porozumienia zostały dokonane wobec Wspólnego Komitetu EOG [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG i w Dodatku EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 172/2002
z dnia 6 grudnia 2002 r.
zmieniająca załącznik XVIII (Bezpieczeństwo i higiena pracy, prawo pracy oraz równe traktowanie mężczyzn i kobiet) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dostosowane Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej Porozumieniem, w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XVIII do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 89/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. [1]
(2) Dyrektywę 2002/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 marca 2002 r. ustanawiającą ogólne ramowe warunki informowania i przeprowadzania konsultacji z pracownikami we Wspólnocie Europejskiej [2] należy włączyć do Porozumienia,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Po pkt 32e (dyrektywa Rady 2001/86/WE) załącznika XVIII do Porozumienia dodaje się pkt 32f w brzmieniu:
"32f.
32002 L 0014: dyrektywa 2002/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 marca 2002 r. ustanawiająca ogólne ramowe warunki informowania i przeprowadzania konsultacji z pracownikami we Wspólnocie Europejskiej (Dz.U. L 80 z 23.3.2002, str. 29)." .
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 173/2002
z dnia 6 grudnia 2002 r.
zmieniająca załącznik XX (Środowisko naturalne) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dostosowane Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej Porozumieniem, w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XX do Porozumienia został zmieniony decyzją nr 149/2002 Wspólnego Komitetu EOG z dnia 8 listopada 2002 r. [1]
(2) Decyzję Komisji 2002/371/WE z dnia 15 maja 2002 r. ustanawiającą ekologiczne kryteria przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego wyrobom włókienniczym oraz zmieniającą decyzję 1999/178/WE [2] należy włączyć do Porozumienia,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W załączniku XX do Porozumienia wprowadza się następujące zmiany:
1) dotychczasowe oznaczenie pkt 2en otrzymuje oznaczenie pkt 2ena;
2) w pkt 2ena (decyzja Komisji 1999/178/WE) dodaje się tiret w brzmieniu:
"— 32002 D 0371: decyzją Komisji 2002/371/WE z dnia 15 maja 2002 r.
(Dz.U. L 133 z 18.5.2002, str. 29).";
3) po pkt 2em (decyzja Komisji 98/634/WE) dodaje się pkt 2en w brzmieniu:
"2en.
32002 D 0371: decyzja Komisji 2002/371/WE z dnia 15 maja 2002 r. ustanawiająca ekologiczne kryteria przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego wyrobom włókienniczym oraz zmieniająca decyzję 1999/178/WE (Dz.U. L 133 z 18.5.2002, str. 29).";
4) skreśla się pkt 2ena z mocą od dnia 31 maja 2003 r.
Artykuł 2
Tekst decyzji 2002/371/WE w języku islandzkim i norweskim, który zostanie opublikowany w Dodatku EOG do Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich, jest autentyczny.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie dnia 7 grudnia 2002 r., pod warunkiem że wszystkie notyfikacje na mocy art. 103 ust. 1 Porozumienia zostały dokonane wobec Wspólnego Komitetu EOG [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG i w Dodatku EOG do Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 174/2002
z dnia 6 grudnia 2002 r.
zmieniająca załącznik XX (Środowisko) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dostosowane Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej Porozumieniem, w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XX do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 149/2002 z dnia 8 listopada 2002 r. [1]
(2) Decyzję Komisji 2002/272/WE z dnia 25 marca 2002 r. ustanawiającą kryteria ekologiczne przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego twardym pokryciom podłogowym [2] należy włączyć do Porozumienia,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Po pkt 2eu (decyzja Komisji 2002/255/WE) załącznika XX do Porozumienia dodaje się pkt 2ev w brzmieniu:
"2ev.
32002 D 0272: decyzja Komisji 2002/272/WE z dnia 25 marca 2002 r. ustanawiająca kryteria ekologiczne przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego twardym pokryciom podłogowym (Dz.U. L 94 z 11.4.2002, str. 13)."
.
Artykuł 2
Tekst decyzji 2002/272/WE w językach islandzkim i norweskim, który zostanie opublikowany w Dodatku EOG do Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich, jest autentyczny.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie dnia 7 grudnia 2002 r., pod warunkiem że wszystkie notyfikacje na mocy art.103 ust.1 Porozumienia zostały dokonane wobec Wspólnego Komitetu EOG [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG i w Dodatku EOG do Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich.
Umowa
w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Republiką Chorwacji dotycząca systemu ekopunktów stosowanego w chorwackim ruchu tranzytowym przez Austrię od dnia 1 stycznia 2003 roku
A. List Wspólnoty Europejskiej
Szanowny Panie,
Mam honor poinformować Pana, że po zakończeniu negocjacji między delegacją Republiki Chorwacji a delegacją Wspólnot Europejskich, zgodnie z postanowieniami artykułu 2 ustęp 2 litera b) protokołu 6 do Umowy przejściowej między Wspólnotą Europejską a Republiką Chorwacji, uzgodniono co następuje:
1.
Przydział ekopunktów (prawa tranzytu) dla chorwackich samochodów ciężarowych będących w tranzycie przez Austrię na rok 2003: 171904 ekopunktów.
Dodatkowe ekopunkty przydzielone chorwackim użytkownikom Rollenden Landstrasse (RoLa) (maksymalnie do 40 % całkowitej liczby ekopunktów na rok 2003): 68762 ekopunktów.
Ekopunkty dla użytkowników RoLa przydzielane są władzom chorwackim na następującej zasadzie: dwa przejazdy w tą i z powrotem RoLą uprawniają do takiej liczby ekopunktów, która odpowiada dwóm przejazdom drogowym.
Austriackie przedsiębiorstwa transportu kombinowanego będą regularnie co miesiąc dostarczać Ministerstwu Spraw Morskich, Transportu i Łączności Republiki Chorwacji informacje dotyczące chorwackich użytkowników transportu kombinowanego przejeżdżających tranztem przez Austrię.
Przejazdy tranzytowe dokonywane w okolicznościach wymienionych w załączniku A lub na podstawie zezwoleń ECMT są wyłączone z systemu ekopunktów.
2.
Kierowca chorwackiego samochodu ciężarowego na terytorium Austrii posiada i udostępnia do kontroli na żądanie organów nadzoru:
a) należycie wypełniony standardowy formularz lub austriackie świadectwo potwierdzające opłacenie ekopunktów na daną podróż, oparte o wzór z załącznika B, zwane dalej "ekokartą"; lub
b) urządzenie elektroniczne, zamocowane do pojazdu silnikowego, które umożliwia automatyczne obciążenie ekopunktami, dalej zwane "ekoetykietą"; lub
c) właściwą dokumentację wskazującą, że dokonywany jest przejazd tranzytowy zwolniony z ekopunktów, zdefiniowany w załączniku A lub na mocy zezwolenia ECMT; lub
d) właściwą dokumentację wykazującą, że nie jest dokonywany przejazd tranzytowy oraz w przypadku gdy pojazd jest wyposażony w ekoetykietę, ekoetykietę przygotowaną do tego celu.
Właściwe władze chorwackie wystawiają ekokartę po opłaceniu kosztów produkcji i dystrybucji ekopunktów i ekokart.
3.
Ekoetykiety są wytwarzane, programowane i instalowane zgodnie z ogólnymi specyfikacjami technicznymi ustanowionymi w załączniku C. Ministerstwo Spraw Morskich, Transportu i Łączności Republiki Chorwacji jest upoważnione do zatwierdzania, programowania i instalowania ekoetykiet.
Ekoetykieta jest programowana w taki sposób, aby zawierała informacje o kraju rejestracji i wartości NOx pojazdu silnikowego, jak stanowi dokument zgodności produkcji (COP), zdefiniowany w punkcie 4.
Ekoetykieta jest przymocowana do przedniej szyby pojazdu.
Umieszcza się ją zgodnie z załącznikiem D. Jest nieprzenoszalna.
4.
Kierowca chorwackiego samochodu ciężarowego zarejestrowanego w dniu lub po dniu 1 października 1990 roku także przewozi i okazuje na żądanie dokument COP, według wzoru z załącznika E, jako dowód emisji NOx przez ten pojazd.
W przypadku samochodów ciężarowych zarejestrowanych po raz pierwszy przed dniem 1 października 1990 lub w stosunku do których dokument taki nie może być okazany zakłada się, że posiadają wartość COP równą 15,8 g/kWh.
5.
Ministerstwo Spraw Morskich, Transportu i Łączności Republiki Chorwacji jest upoważnione do wystawiania dokumentów i ekoetykiet określonych w punktach 2-4.
6.
Jeżeli pojazd nie stosuje ekoetykiety, do ekokarty załącza się wymaganą liczbę ekopunktów i anuluje.
Ekokarta zostaje unieważniona za pomocą jednej z następujących metod:
a) ostemplowania ekokarty w maszynie stemplującej ekokarty;
b) ostemplowanie ekokarty przez austriackie organy kontroli granicznej przy wjeździe do Austrii;
c) ostemplowanie i datowanie ekokarty przez organy krajowe przewoźnika przed wjazdem na terytoriom Austrii;
d) ostemplowanie ekokarty w urzędzie, gdzie dokonuje się aktywacji ekoetykiet.
Austriackie przejścia graniczne wyposażone w maszyny stemplujące ekokarty są wymienione w załączniku F.
Do celów statystycznych strona 1 wypełnionej ekokarty zostaje zatrzymana przez austriackie władze lub zwrócona władzom austriackim przez właściwe władze w terminie trzech miesięcy od zakończenia przejazdu.
Zebrane w ten sposób statystyki służą Komisji w przygotowaniu propozycji rozdzielania rezerwowych ekopunktów.
Jeżeli pojazd jest wyposażony w ekoetykietę po potwierdzeniu, że podejmuje przejazd tranzytowy wymagający ekopunktów, liczba ekopunktów równoważna informacji o emisji NOx zawartej w ekoetykiecie pojazdu jest odejmowana od całkowitej sumy ekopunktów przyznanych Republice Chorwacji.
Dokonuje się tego za pomocą infrastruktury zapewnionej i obsługiwanej przez władze austriackie.
W przypadku pojazdów wyposażonych w ekoetykiety, które realizują przejazdy dwustronne, należy tak ustawić ekoetykietę, aby wskazywała, że przed wjazdem na terytorium Austrii odbywał się przejazd nietranzytowy.
W przypadku stosowania ekokarty oraz w przypadku gdy zmieniana jest jednostka ciągnąca w trakcie przejazdu tranzytowego, dowód opłaty przy wjeździe pozostaje ważny i należy go zachować.
W przypadku gdy wartość COP nowej jednostki ciągnącej przekracza wartość wskazaną na formularzu, dodatkowe ekopunkty, załączone do nowej karty, są anulowane w chwili opuszczania kraju.
7.
Nieprzerwane przejazdy, podczas których ma miejsce przekroczenie granicy austriackiej pociągiem, za pomocą konwencjonalnego transportu kolejowego lub w transporcie kombinowanym oraz podczas których przekroczenie granicy drogą ma miejsce przed lub po przekroczeniu tej granicy koleją, nie są uznawane za drogowy tranzyt towarów przez Austrię, lecz za przejazdy dwustronne.
Za przejazdy dwustronne uważa się nieprzerwane przejazdy tranzytowe przez Austrię przy wykorzystaniu następujących terminali kolejowych:
Fürnitz, Villach Süd, Sillian, Innsbruck/Hall, Brennersee, Graz.
8.
Ekopunkty są ważne w okresie od dnia 1 stycznia roku, dla którego są przypisane do dnia 31 stycznia następnego roku.
9.
Naruszenie niniejszej Umowy przez kierowcę chorwackiego pojazdu ciężarowego lub przez przedsiębiorstwo będzie ścigane zgodnie z obowiązującym ustawodawstwem krajowym.
Komisja i właściwe organy Austrii i Chorwacji udzielają sobie wzajemnie pomocy administracyjnej, każde w granicach swej właściwości, w prowadzeniu dochodzeń i ściganiu tych naruszeń, w szczególności w celu zapewnienia, że ekokarty i ekoetykiety są właściwie używane i stosowane.
Kontrole w punktach innych niż na granicy wewnętrznej mogą być przeprowadzane według uznania Państwa Członkowskiego Wspólnoty Europejskiej, przy należytym uwzględnieniu zasady niedyskryminacji.
10.
Austriackie organy nadzorcze mogą, uwzględniając zasadę proporcjonalności, podjąć odpowiednie środki, jeżeli pojazd jest wyposażony w ekoetykietę i zaistnieje przynajmniej jedna z poniższych sytuacji:
a) pojazd lub kierowca pojazdu wielokrotnie dopuścił się naruszeń;
b) Chorwacji pozostał przydział niewystarczającej liczby ekopunktów;
c) ekoetykieta nosi ślady manipulowania, lub została zmieniona przez inny organ niż upoważniony w punkcie 3;
d) Chorwacja nie przyznała pojazdowi odpowiedniej ilości ekopunktów do przejazdu tranzytowego;
e) pojazd nie jest zaopatrzony we właściwą dokumentację zgodnie z punktem 1 litera c) lub d), w celu usprawiedliwienia dlaczego ekoetykieta została ustawiona w celu wskazania, że przez terytorium Austrii przeprowadzany jest przejazd nietranzytowy;
f) gdy ekoetykieta określona w załączniku C nie jest załadowana odpowiednią ilością ekopunktów do przeprowadzenia przejazdu tranzytowego.
Austriackie organy nadzorcze mogą, należycie uwzględniając zasadę proporcjonalności, podjąć odpowiednie środki, jeżeli pojazd nie jest wyposażony w ekoetykietę i zaistnieje przynajmniej jedna z poniższych sytuacji:
a) ekokarta nie zostaje przedstawiona organom nadzoru zgodnie z postanowieniami niniejszej Umowy;
b) zostaje przedstawiona ekokarta, która jest niekompletna lub niewłaściwa, lub do której ekopunkty nie są właściwie załączone;
c) pojazd nie jest wyposażony w odpowiednią dokumentację uzasadniającą, że nie potrzebuje ekopunktów.
d) ekokarta nie została unieważniona zgodnie z procedurą przewidzianą w punkcie 6.
11.
Drukowane ekopunkty przeznaczone do umieszczenia na ekokartach są udostępniane każdego roku przed dniem 1 listopada roku poprzedniego.
12.
W przypadku pojazdów zarejestrowanych przed dniem 1 października 1990 roku, w których po tej dacie dokonano zmiany silnika, stosuje się wartość COP nowego silnika.
W takim przypadku w świadectwie wystawionym przez właściwy organ wpisana jest zmiana silnika i podane są dane dotyczące nowej wartości COP dla emisji NOx.
13.
Przejazd tranzytowy zwolniony jest z opłaty ekopunktów, jeżeli spełnione są następujące trzy warunki:
a) jedynym celem przejazdu jest dostarczenie nowego pojazdu lub zespołu pojazdów, od producentów do miejsca przeznaczenia w innym państwie;
b) w trakcie przejazdu nie transportuje się żadnych towarów;
c) pojazd lub zespół pojazdów posiada właściwe międzynarodowe dokumenty rejestracyjne oraz wywozowe tablice rejestracyjne.
14.
Przejazd tranzytowy jest zwolniony z opłaty ekopunktów, jeżeli jest to zwolniony z ekopunktów przejazd na etapie podróży bez ładunku, wymieniony w załączniku A, a pojazd przewozi odpowiednią dokumentację potwierdzającą ten fakt.
Taką odpowiednią dokumentację stanowi:
a) konosament; lub
b) wypełniona ekokarta, do której nie zostały załączone żadne ekopunkty; lub
c) wypełniona ekokarta zawierająca ekopunkty, które mogą zostać wykorzystane później.
15.
Wszelkie problemy wynikające z zarządzania niniejszym systemem ekopunktów przedkładane są Tymczasowemu Podkomitetowi ds. Transportu Wspólnoty/Republiki Chorwacji, przewidzianemu w artykule 41 Umowy przejściowej, który ocenia sytuację i zaleca właściwe działania.
Wszelkie środki, które należy podjąć są niezwłocznie wykonywane, są proporcjonalne i mają charakter niedyskryminacyjny.
Byłbym wdzięczny, gdyby potwierdził Pan zgodę Pańskiego Rządu na treść niniejszego listu.
Proszę przyjąć, Szanowny Panie, wyrazy mojego najwyższego poważania.
W imieniu Rady Unii Europejskiej
Umowa
O Ekstradycyji Między Unią Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki
SPIS TREŚCI
Preambuła
Artykuł 1
Artykuł 2
Artykuł 3
Artykuł 4
Artykuł 5
Artykuł 6
Artykuł 7
Artykuł 8
Artykuł 9
Artykuł 10
Artykuł 11
Artykuł 12
Artykuł 13
Artykuł 14
Artykuł 15
Artykuł 16
Artykuł 17
Artykuł 18
Artykuł 19
Artykuł 20
Artykuł 21
Artykuł 22
Nota wyjaśniająca
UNIA EUROPEJSKA ORAZ STANY ZJEDNOCZONE AMERYKI,
PRAGNĄC dalej ułatwiać współpracę między Państwami Członkowskimi Unii Europejskiej a Stanami Zjednoczonymi Ameryki,
PRAGNĄC bardziej skutecznie zwalczać przestępczość jako środek ochrony ich demokratycznych społeczeństw i wspólnych wartości,
NALEŻYCIE UWZGLĘDNIAJĄC prawa jednostek oraz zasadę państwa prawnego,
W TROSCE o gwarancje na mocy ich systemów prawnych przewidujące prawo osoby poddanej ekstradycji do sprawiedliwego procesu, włączając w to prawo do osądzenia przez bezstronny trybunał powołany na mocy prawa,
PRAGNĄC zawrzeć umowę odnoszącą się do ekstradycji sprawców czynu zabronionego,
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Cel i przedmiot
Umawiające się Strony zobowiązują się, zgodnie z postanowieniami niniejszej Umowy, zapewnić poprawę współpracy w kontekście mających zastosowanie stosunków ekstradycyjnych między Państwami Członkowskimi a Stanami Zjednoczonymi Ameryki regulujących ekstradycję sprawców czynu zabronionego.
Artykuł 2
Definicje
1.
"Umawiające się Strony" oznaczają Unię Europejską oraz Stany Zjednoczone Ameryki.
2.
"Państwo Członkowskie" oznacza Państwo Członkowskie Unii Europejskiej.
3.
"Ministerstwo Sprawiedliwości" oznacza w odniesieniu do Stanów Zjednoczonych Ameryki – Departament Sprawiedliwości Stanów Zjednoczonych, a w odniesieniu do Państwa Członkowskiego – jego ministerstwo sprawiedliwości, z tym wyjątkiem, że w odniesieniu do Państwa Członkowskiego, w którym funkcje określone w artykułach 3, 5, 6, 8 lub 12 są wykonywane przez jego prokuratora generalnego, ten organ może zostać wyznaczony do wykonywania takiej funkcji w miejsce Ministerstwa Sprawiedliwości zgodnie z artykułem 19, chyba że Stany Zjednoczone i zainteresowane Państwo Członkowskie wyrażą zgodę na wyznaczenie innego organu.
Artykuł 3
Zakres stosowania niniejszej Umowy w odniesieniu do dwustronnych traktatów ekstradycyjnych z Państwami Członkowskimi
1.
Unia Europejska, zgodnie z Traktatem o Unii Europejskiej, oraz Stany Zjednoczone Ameryki zapewniają, że postanowienia niniejszej Umowy stosuje się w związku z dwustronnymi traktatami ekstradycyjnymi między Państwami Członkowskimi a Stanami Zjednoczonymi Ameryki, obowiązującymi w chwili wejścia w życie niniejszej Umowy, pod następującymi warunkami:
a) artykuł 4 stosuje się w miejsce postanowień dwustronnych traktatów, które dopuszczają ekstradycję wyłącznie w odniesieniu do wykazu poszczególnych przestępstw kryminalnych;
b) artykuł 5 stosuje się w miejsce postanowień dwustronnych traktatów regulujących przekazywanie, certyfikację, uwierzytelnianie lub legalizację wniosku o ekstradycję oraz dokumentów uzupełniających przekazywanych przez państwo wzywające;
c) artykuł 6 stosuje się w przypadku braku postanowień dwustronnych traktatów dopuszczających bezpośrednie przekazywanie wniosków o aresztowanie tymczasowe między Departamentem Sprawiedliwości Stanów Zjednoczonych a ministerstwem sprawiedliwości zainteresowanego Państwa Członkowskiego;
d) artykuł 7 stosuje się dodatkowo do postanowień dwustronnych traktatów regulujących przekazywanie wniosków o ekstradycję;
e) artykuł 8 stosuje się w przypadku braku postanowień dwustronnych traktatów regulujących przedkładanie informacji uzupełniających; w przypadku gdy postanowienia dwustronnych traktatów nie określają wykorzystywanego kanału, stosuje się również ust. 2 tego artykułu;
f) artykuł 9 stosuje się w przypadku braku postanowień dwustronnych traktatów dopuszczających tymczasowe wydanie osób przeciwko którym toczy się postępowanie lub odbywających wyrok w państwie do którego się wnioskuje;
g) artykuł 10 stosuje się, chyba że przewidziano w nim inaczej, w miejsce lub w przypadku braku postanowień dwustronnych traktatów odnoszących się do decyzji w sprawie kilku wniosków o ekstradycję tej samej osoby;
h) artykuł 11 stosuje się w przypadku braku postanowień dwustronnych traktatów dopuszczających uchylenie ekstradycji lub uproszczone procedury ekstradycyjne;
i) artykuł 12 stosuje się w przypadku braku postanowień dwustronnych traktatów regulujących tranzyt; w przypadku gdy postanowienia dwustronnych traktatów nie określają procedury regulującej nieprzewidziane lądowanie statku powietrznego, stosuje się również ust. 3 tego artykułu;
j) artykuł 13 może być stosowany przez państwo wezwane w miejsce lub w przypadku braku postanowień dwustronnych traktatów regulujących karę śmierci;
k) artykuł 14 stosuje się w przypadku braku postanowień dwustronnych traktatów regulujących obchodzenie się z informacjami sensytywnymi zawartymi we wniosku.
2. a) Unia Europejska, zgodnie z Traktatem o Unii Europejskiej, zapewnia, że każde Państwo Członkowskie przyjmuje do wiadomości, w drodze dokumentu w formie pisemnej między tym Państwem Członkowskim a Stanami Zjednoczonymi Ameryki, stosowanie w sposób określony w niniejszym artykule swojego obowiązującego dwustronnego traktatu ekstradycyjnego ze Stanami Zjednoczonymi Ameryki.
b) Unia Europejska, zgodnie z Traktatem o Unii Europejskiej, zapewnia, że nowe Państwa Członkowskie przystępujące do Unii Europejskiej po wejściu w życie niniejszej Umowy oraz posiadające dwustronne traktaty ekstradycyjne ze Stanami Zjednoczonymi Ameryki, podejmują kroki określone w literze a).
c) Umawiające się Strony dokładają starań w celu zakończenia procesu określonego w literze b) przed zaplanowanym przystąpieniem nowego Państwa Członkowskiego lub tak szybko jak jest to możliwe po przystąpieniu.
Unia Europejska zawiadamia Stany Zjednoczone Ameryki o terminie przystąpienia nowych Państw Członkowskich.
3.
Jeżeli proces określony w ust. 2 lit. b) nie zostaje zakończony przed terminem przystąpienia, postanowienia niniejszej Umowy stosuje się w stosunkach między nowym Państwem Członkowskim a Stanami Zjednoczonymi Ameryki od dnia, w którym zawiadomiły one siebie oraz Unię Europejską o zakończeniu ich wewnętrznych procedur w tym celu.
Artykuł 4
Przestępstwa objęte ekstradycją
1.
Przestępstwo jest przestępstwem objętym ekstradycją, jeżeli jest zagrożone karą pozbawienia wolności o maksymalnym wymiarze powyżej jednego roku lub karą surowszą na mocy przepisów prawa państwa wnioskującego oraz państwa, do którego się wnioskuje.
Przestępstwo jest również przestępstwem objętym ekstradycją, jeżeli obejmuje usiłowanie popełnienia przestępstwa, zmowę w celu popełnienia przestępstwa lub współudział w popełnieniu przestępstwa objętego ekstradycją.
W przypadku gdy wniosek dotyczy wykonania wyroku osoby skazanej za przestępstwo objęte ekstradycją, pozostała do odbycia kara pozbawienia wolności musi wynosić co najmniej cztery miesiące.
2.
Jeżeli wniosek o ekstradycję zostaje uwzględniony w odniesieniu do przestępstwa objętego ekstradycją, zostaje on również uwzględniony w odniesieniu do każdego innego przestępstwa określonego we wniosku, jeżeli to ostatnie przestępstwo jest zagrożone karą pozbawienia wolności w wymiarze jednego roku lub karą łagodniejszą, z zastrzeżeniem spełnienia wszystkich innych wymogów ekstradycji.
3.
Do celów niniejszego artykułu przestępstwo jest uważane za przestępstwo objęte ekstradycją:
a) niezależnie od tego, czy przepisy prawne w państwie wnioskującym oraz w państwie do którego się wnioskuje zaliczają to przestępstwo do przestępstw tej samej kategorii czy używają tych samych pojęć do jego określenia;
b) niezależnie od tego, czy dane przestępstwo jest przestępstwem, w odniesieniu do którego prawo federalne Stanów Zjednoczonych wymaga wykazania takich okoliczności, jak przewóz międzystanowy albo posługiwanie się pocztą lub innymi środkami mającymi wpływ na handel międzystanowy lub zagraniczny, takie okoliczności mają znaczenie tylko dla ustanowienia właściwości sądu federalnego Stanów Zjednoczonych; oraz
c) w sprawach kryminalnych odnoszących się do podatków, ceł, obrotu dewizami oraz przywozu lub wywozu towarów, niezależnie od tego czy przepisy prawne państwa wnioskującego oraz państwa do którego się wnioskuje przewidują takie same rodzaje podatków, ceł, obrotu dewizami lub wywozu lub przywozu towarów tego samego rodzaju.
4.
Jeżeli przestępstwo zostało popełnione poza terytorium państwa wnioskującego, wniosek o ekstradycję zostaje uwzględniony, z zastrzeżeniem spełnienia pozostałych mających zastosowanie wymogów ekstradycji, jeżeli przepisy prawne państwa, do którego się wnioskuje przewidują karalność przestępstwa popełnionego poza jego terytorium w podobnych okolicznościach.
Jeżeli przepisy prawne państwa, do którego się wnioskuje nie przewidują karalności przestępstwa popełnionego poza jego terytorium w podobnych okolicznościach, organ wykonawczy państwa, do którego się wnioskuje, wedle swojego uznania, może uwzględnić wniosek o ekstradycję, z zastrzeżeniem spełnienia pozostałych mających zastosowanie wymogów ekstradycji.
Artykuł 5
Przekazywanie i uwierzytelnianie dokumentów
1.
Wnioski o ekstradycję oraz dokumenty dodatkowe są przekazywane drogą dyplomatyczną, co obejmuje przekazywanie przewidziane w artykule 7.
2.
Dokumenty oznaczone certyfikatem lub pieczęcią Ministerstwa Sprawiedliwości lub ministerstwa lub departamentu odpowiedzialnego za sprawy zagraniczne państwa wnioskującego zostają dopuszczone do postępowania ekstradycyjnego w państwie, do którego się wnioskuje, bez dalszej certyfikacji, uwierzytelniania lub innej legalizacji.
Artykuł 6
Przekazywanie dokumentów w następstwie aresztu tymczasowego
Wnioski o areszt tymczasowy mogą być składane bezpośrednio między Ministerstwami Sprawiedliwości państwa wnioskującego oraz państwa, do którego się wnioskuje, jako alternatywa dla drogi dyplomatycznej.
Kanały Międzynarodowej Organizacji Policji Kryminalnych (Interpol) mogą także być wykorzystane przy przekazywaniu takiego wniosku.
Artykuł 7
Przekazywanie dokumentów w następstwie aresztu tymczasowego
1.
Jeżeli osoba, o której ekstradycję się wnosi, jest przetrzymywana w areszcie tymczasowym w państwie, do którego się wnioskuje, państwo wzywające może wypełnić swoje zobowiązanie przekazania swojego wniosku o ekstradycję oraz dokumentów dodatkowych drogą dyplomatyczną zgodnie z artykułem 5 ustęp 1, przez złożenie wniosku i dokumentów w ambasadzie państwa, do którego się wnioskuje znajdującej się w państwie wnioskującym.
W takim przypadku data otrzymania takiego wniosku przez ambasadę jest uważana za datę otrzymania przez państwo wezwane do celów zastosowania terminów, które muszą być dotrzymane na mocy mającego zastosowanie traktatu ekstradycyjnego w celu umożliwienia ciągłego zatrzymania osoby.
2.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie w dniu podpisania niniejszej Umowy, ze względu na wydane orzeczenia w krajowym systemie prawnym mające zastosowanie w tym dniu, nie może zastosować środków określonych w ustępie 1, niniejszy artykuł nie znajduje zastosowania w stosunku do niego, dopóki to Państwo Członkowskie oraz Stany Zjednoczone Ameryki, w drodze wymiany not dyplomatycznych, nie uzgodnią inaczej.
Artykuł 8
Informacje dodatkowe
1.
Państwo wezwane może zażądać od państwa wnioskującego dostarczenia dodatkowych informacji w rozsądnym terminie przez siebie określonym, jeżeli uważa, że informacje dostarczone na poparcie wniosku o ekstradycję nie są wystarczające do spełnienia wymogów mającego zastosowanie Traktatu ekstradycyjnego.
2.
Takich informacji dodatkowych można zażądać i przekazywać je bezpośrednio między Ministerstwami Sprawiedliwości zainteresowanych państw.
Artykuł 9
Tymczasowe wydanie
1.
Jeżeli wniosek o ekstradycję zostaje uwzględniony w odniesieniu do osoby, wobec której toczy się postępowanie lub która odbywa karę w państwie, do którego się wnioskuje, państwo wezwane może tymczasowo wydać poszukiwaną osobę państwu wnioskującemu w celu przeprowadzenia dochodzenia sądowego.
2.
Tak przekazana osoba pozostaje w areszcie w państwie wnioskującym i zostaje przekazana z powrotem państwu, do którego się wnioskuje po zakończeniu postępowania wobec tej osoby, zgodnie z warunkami, które zostają uzgodnione w drodze wzajemnego porozumienia państwa wnioskującego oraz państwa, do którego się wnioskuje.
Czas spędzony w areszcie na terytorium państwa wnioskującego w oczekiwaniu na przeprowadzenie dochodzenia sądowego w tym państwie może zostać zaliczony na poczet czasu pozostałego do odbycia w państwie, do którego się wnioskuje.
Artykuł 10
Wnioski o ekstradycję lub wydanie składane przez kilka państw
1.
Jeżeli państwo wezwane otrzymuje wnioski od państwa wnioskującego oraz od jakiegokolwiek innego państwa lub państw o ekstradycję tej samej osoby za to samo lub za inne przestępstwa, organ wykonawczy państwa, do którego się wnioskuje ustala, któremu państwu, o ile w ogóle, wyda osobę.
2.
Jeżeli Państwo Członkowskie, do którego się wnioskuje, otrzymuje wniosek o ekstradycję od Stanów Zjednoczonych Ameryki oraz wniosek o wydanie osoby na mocy europejskiego nakazu aresztowania w odniesieniu do tej samej osoby za to samo lub inne przestępstwa, właściwy organ Państwa Członkowskiego, do którego się wnioskuje ustala, któremu państwu, o ile w ogóle, wyda osobę.
W tym celu właściwy organ jest organem wykonawczym Państwa Członkowskiego, do którego się wnioskuje jeżeli, na mocy obowiązującego dwustronnego Traktatu ekstradycyjnego między Stanami Zjednoczonymi a Państwem Członkowskim, decyzje w sprawie wyboru wniosków podejmuje ten organ; jeżeli nie jest to określone w dwustronnym Traktacie ekstradycyjnym, właściwy organ zostaje wyznaczony przez dane Państwo Członkowskie zgodnie z artykułem 19.
3.
Podejmując decyzję na mocy ustępu 1 i 2, państwo wezwane rozważa wszystkie istotne okoliczności, włączając w to, ale nie ograniczając się do, okoliczności określonych w mającym zastosowanie Traktacie ekstradycyjnym oraz, w przypadku gdy nie jest to określone, następujące okoliczności:
a) czy wnioski zostały złożone na podstawie Traktatu;
b) miejsca popełnienia każdego przestępstwa;
c) poszczególne interesy państw wnioskujących;
d) waga przestępstw;
e) obywatelstwo pokrzywdzonego;
f) możliwość późniejszej ekstradycji między państwami wnioskującymi; oraz
g) porządek chronologiczny, w jakim wnioski zostały otrzymane od państw wnioskujących.
Artykuł 11
Uproszczone procedury ekstradycyjne
Jeżeli osoba poszukiwana zgadza się na wydanie do państwa wnioskującego, państwo wezwane może, zgodnie z zasadami i procedurami na mocy swojego systemu prawnego, wydać osobę najszybciej jak to możliwe bez dalszego postępowania.
Zgoda osoby poszukiwanej może obejmować zgodę na zrzeczenie się ochrony z tytułu zasady ograniczenia ścigania.
Artykuł 12
Tranzyt
1.
Państwo Członkowskie może zezwolić na transport przez swoje terytorium osoby wydanej Stanom Zjednoczonym Ameryki przez państwo trzecie lub przez Stany Zjednoczone Ameryki państwu trzeciemu.
Stany Zjednoczone Ameryki mogą zezwolić na transport przez swoje terytorium osoby wydanej Państwu Członkowskiemu przez państwo trzecie lub przez Państwo Członkowskie państwu trzeciemu.
2.
Wniosek o tranzyt jest składany drogą dyplomatyczną lub bezpośrednio między Departamentem Sprawiedliwości Stanów Zjednoczonych oraz Ministerstwem Sprawiedliwości danego Państwa Członkowskiego.
Kanały Interpolu mogą być także wykorzystane przy przekazywaniu takiego wniosku.
Wniosek zawiera dane dotyczące przewożonej osoby oraz krótki opis stanu faktycznego sprawy.
Osoba przewożona pozostaje podczas przewozu pozbawiona wolności.
3.
Zezwolenie nie jest wymagane, jeżeli wykorzystuje się transport drogą powietrzną i nie jest planowane lądowanie na terytorium państwa tranzytu.
W przypadku nieprzewidzianego lądowania, państwo w którym następuje nieprzewidziane lądowanie, może zażądać wniosku o tranzyt zgodnie z ustępem 2.
Wszystkie środki niezbędne do zapobieżenia ucieczce osoby zostają podjęte do czasu przeprowadzenia tranzytu, o ile wniosek o tranzyt wpłynie w ciągu 96 godzin od nieprzewidzianego lądowania.
Artykuł 13
Kara śmierci
W przypadku gdy przestępstwo, w odniesieniu do którego wnosi się o ekstradycję, jest zagrożone karą śmierci według prawa państwa wnioskującego i nie jest zagrożone karą śmierci według prawa państwa, do którego się wnioskuje, państwo wezwane może wyrazić zgodę na ekstradycję pod warunkiem, że kara śmierci nie zostanie orzeczona w odniesieniu do poszukiwanej osoby lub, jeżeli ze względów proceduralnych taki warunek nie może zostać spełniony przez państwo wzywające, pod warunkiem że jeżeli kara śmierci zostanie orzeczona, nie zostanie wykonana.
Jeżeli państwo wzywające akceptuje ekstradycję z zastrzeżeniem warunków na mocy niniejszego artykułu, spełnia te warunki.
Jeżeli państwo wzywające nie akceptuje warunków, wniosek o ekstradycję może zostać odrzucony.
Artykuł 14
Informacje sensytywne we wniosku
W przypadku gdy państwo wzywające rozważa przedłożenie szczególnie sensytywnych informacji w celu poparcia swojego wniosku o ekstradycję, może skonsultować się z państwem, do którego się wnioskuje w celu ustalenia zakresu, do jakiego informacje mogą być chronione przez państwo wezwane.
Jeżeli państwo wezwane nie może chronić informacji w sposób wymagany przez państwo wzywające, państwo wzywające określa, czy informacje mimo wszystko zostają przełożone.
Artykuł 15
Konsultacje
Umawiające się Strony, odpowiednio, konsultują się w celu osiągnięcia jak najlepszego wykorzystania niniejszej Umowy, włączając w to ułatwianie rozwiązania wszelkich sporów odnoszących się do interpretacji lub stosowania niniejszej Umowy.
Artykuł 16
Stosowanie tymczasowe
1.
Niniejsza Umowa stosuje się w odniesieniu do przestępstw popełnionych przed jej wejściem w życie, jak również po jej wejściu w życie.
2.
Niniejsza Umowa stosuje się w odniesieniu do wniosków o ekstradycję złożonych po jego wejściu w życie.
Jednakże artykuły 4 i 9 mają zastosowanie w odniesieniu do wniosków czekających na rozpatrzenie w państwie, do którego się wnioskuje, w chwili wejścia w życie niniejszej Umowy.
Artykuł 17
Nieodstępowanie
1.
Niniejsza Umowa nie wyklucza powoływania się państwa, do którego się wnioskuje, na podstawy do odrzucenia odnoszące się do kwestii nieregulowanych niniejszą Umową, które jest dopuszczalne na mocy obowiązującego dwustronnego Traktatu ekstradycyjnego między Państwem Członkowskim a Stanami Zjednoczonymi Ameryki.
2.
W przypadku gdy zasady konstytucyjne lub ostateczne orzeczenia sądowe wiążące państwo wezwane mogą stanowić przeszkodę dla wypełnienia przez nie obowiązku ekstradycyjnego, a rozwiązanie tej kwestii nie jest przewidziane w niniejszej Umowie lub w mającym zastosowanie Traktacie ekstradycyjnym, odbywają się konsultacje między państwem do którego się wnioskuje i państwem wnioskującym.
Artykuł 18
Przyszłe dwustronne traktaty ekstradycyjne z Państwami Członkowskimi
Niniejsza Umowa nie stanowi przeszkody dla zawierania, po jej wejściu w życie, dwustronnych umów o ekstradycji między Państwem Członkowskim a Stanami Zjednoczonymi Ameryki zgodnych z Umową.
Artykuł 19
Wyznaczanie i zawiadamianie
Unia Europejska zawiadamia Stany Zjednoczone Ameryki o każdym wyznaczeniu na mocy artykułu 2 ustęp 3 oraz artykułu 10 ustęp 2 przed wymianą dokumentów w formie pisemnej określoną w artykule 3 ustęp 2 między Państwami Członkowskimi a Stanami Zjednoczonymi Ameryki.
Artykuł 20
Terytorialny zakres stosowania
1.
Niniejsza Umowa ma zastosowanie:
a) do Stanów Zjednoczonych Ameryki;
b) w odniesieniu do Unii Europejskiej, do:
- Państw Członkowskich,
- terytoriów, za których stosunki zewnętrzne odpowiedzialne jest Państwo Członkowskie, lub krajów, które nie są Państwami Członkowskimi, względem których Państwo Członkowskie posiada inne obowiązki w odniesieniu do stosunków zewnętrznych, w przypadku gdy tak uzgodniono w drodze wymiany not dyplomatycznych między Umawiającymi się Stronami i należycie potwierdzono przez właściwe Państwo Członkowskie.
2.
Stosowanie niniejszej Umowy do jakiegokolwiek terytorium lub kraju, w odniesieniu do których dokonano rozszerzenia zgodnie z ustępem 1 litera b), może zostać wypowiedziane przez każdą z Umawiających się Stron przez pisemne zawiadomienie drugiej Umawiającej się Strony drogą dyplomatyczną, w przypadku gdy zostaje to należycie potwierdzone przez właściwe Państwo Członkowskie i Stany Zjednoczone Ameryki.
Artykuł 21
Przegląd
Umawiające się Strony uzgadniają przeprowadzanie wspólnych przeglądów niniejszej Umowy w miarę potrzeby, a w żadnym wypadku nie później niż pięć lat po jej wejściu w życie.
Przegląd w szczególności odnosi się do praktycznego wykonywania Umowy i może również obejmować kwestie takie jak konsekwencje dalszego rozwoju Unii Europejskiej w odniesieniu do przedmiotu niniejszej Umowy, włączając artykuł 10.
Artykuł 22
Wejście w życie i wypowiedzenie
1.
Niniejsza Umowa wchodzi w życie pierwszego dnia następującego po trzecim miesiącu od dnia, w którym Umawiające się Strony wymieniły dokumenty wskazujące, że zakończyły swoje wewnętrzne procedury w tym celu.
Dokumenty te wskazują również, że podjęto kroki określone w artykule 3 ustęp 2.
2.
Każda z Umawiających się Stron może wypowiedzieć niniejszą Umowę w dowolnym czasie przez pisemne zawiadomienie drugiej strony, a takie wypowiedzenie staje się skuteczne po upływie sześciu miesięcy od daty otrzymania takiego zawiadomienia.
Na dowód czego niżej podpisani pełnomocnicy podpisali niniejszą Umowę.
Umowa
w sprawie wzajemnej pomocy prawnej między Unią Europejską a Stanami Zjednoczonymi
SPIS TREŚCI
Preambuła
Artykuł 1
Artykuł 2
Artykuł 3
Artykuł 4
Artykuł 5
Artykuł 6
Artykuł 7
Artykuł 8
Artykuł 9
Artykuł 10
Artykuł 11
Artykuł 12
Artykuł 13
Artykuł 14
Artykuł 15
Artykuł 16
Artykuł 17
Artykuł 18
Nota wyjaśniająca
UNIA EUROPEJSKA ORAZ STANY ZJEDNOCZONE AMERYKI,
PRAGNĄC dalej ułatwiać współpracę między Państwami Członkowskimi Unii Europejskiej a Stanami Zjednoczonymi Ameryki,
PRAGNĄC bardziej skutecznie zwalczać przestępczość jako środek ochrony ich demokratycznych społeczeństw i wspólnych wartości,
NALEŻYCIE UWZGLĘDNIAJĄC prawa jednostek oraz zasadę państwa prawnego,
UWZGLĘDNIAJĄC gwarancje na mocy ich systemów prawnych przewidujące prawo osoby oskarżonej do sprawiedliwego procesu, włączając w to prawo do osądzenia przez bezstronny sąd powołany na mocy prawa,
PRAGNĄC zawrzeć Umowę odnoszącą się do wzajemnej pomocy prawnej w sprawach karnych,
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Cel i przedmiot
Umawiające się Strony zobowiązują się, zgodnie z postanowieniami niniejszej Umowy, zapewnić poprawę współpracy i zwiększenie wzajemnej pomocy prawnej.
Artykuł 2
Definicje
1.
"Umawiające się Strony" oznaczają Unię Europejską oraz Stany Zjednoczone Ameryki.
2.
"Państwo Członkowskie" oznacza Państwo Członkowskie Unii Europejskiej.
Artykuł 3
Zakres stosowania niniejszej Umowy w odniesieniu do dwustronnych traktatów o wzajemnej pomocy prawnej z Państwami Członkowskimi oraz w przypadku ich braku
1.
Unia Europejska, zgodnie z Traktatem o Unii Europejskiej, oraz Stany Zjednoczone Ameryki zapewniają, że postanowienia niniejszej Umowy stosuje się w związku z dwustronnymi traktatami o wzajemnej pomocy prawnej między Państwami Członkowskimi a Stanami Zjednoczonymi Ameryki, obowiązującymi w chwili wejścia w życie niniejszej Umowy, pod następującymi warunkami:
a) artykuł 4 stosuje się w celu zapewnienia identyfikacji rachunków i transakcji finansowych w uzupełnieniu wszelkich uprawnień już przewidzianych na podstawie postanowień dwustronnych traktatów;
b) artykuł 5 stosuje się w celu dopuszczenia możliwości tworzenia i działalności wspólnych zespołów śledczych w uzupełnieniu wszelkich uprawnień już przewidzianych na podstawie postanowień dwustronnych traktatów;
c) artykuł 6 stosuje się w celu dopuszczenia możliwości przesłuchana osoby znajdującej się na terytorium państwa wezwanego za pośrednictwem technologii przekazu wideo między państwem wzywającym i państwem wezwanym w uzupełnieniu wszelkich uprawnień już przewidzianych na podstawie postanowień dwustronnych traktatów;
d) artykuł 7 stosuje się w celu zapewnienia wykorzystania przyspieszonych środków komunikacji w uzupełnieniu wszelkich uprawnień już przewidzianych na podstawie postanowień dwustronnych traktatów;
e) artykuł 8 stosuje się w celu zapewnienia wzajemnej pomocy prawnej dla zainteresowanych organów administracyjnych w uzupełnieniu wszelkich uprawnień już przewidzianych na podstawie postanowień dwustronnych traktatów;
f) z zastrzeżeniem artykułu 9 ustęp 4 i 5, artykuł 9 stosuje się w miejsce lub w przypadku braku postanowień dwustronnych traktatów regulujących ograniczenia w wykorzystywaniu informacji lub dowodów dostarczonych państwu wzywającemu oraz regulujących zastrzeganie warunków lub odrzucanie wniosków o pomoc ze względu na ochronę danych;
g) artykuł 10 stosuje się w przypadku braku postanowień dwustronnych traktatów dotyczących okoliczności, w jakich państwo wnioskujące może wnosić o poufność w swoim wniosku.
2. a) Unia Europejska, zgodnie z Traktatem o Unii Europejskiej, zapewnia, że każde Państwo Członkowskie przyjmuje do wiadomości, w drodze dokumentu w formie pisemnej między tym Państwem Członkowskim a Stanami Zjednoczonymi Ameryki, stosowanie w sposób określony w niniejszym artykule swojego obowiązującego dwustronnego Traktatu o wzajemnej pomocy prawnej ze Stanami Zjednoczonymi Ameryki.
b) Unia Europejska, zgodnie z Traktatem o Unii Europejskiej, zapewnia, że nowe Państwa Członkowskie przystępujące do Unii Europejskiej po wejściu w życie niniejszej Umowy oraz posiadające dwustronne traktaty o wzajemnej pomocy prawnej ze Stanami Zjednoczonymi Ameryki, podejmują środki określone w literze a).
c) Umawiające się Strony dokładają starań w celu zakończenia procesu określonego w literze b) przed zaplanowanym przystąpieniem nowego Państwa Członkowskiego lub tak szybko, jak jest to możliwe po przystąpieniu.
Unia Europejska zawiadamia Stany Zjednoczone Ameryki o terminie przystąpienia nowych Państw Członkowskich.
3. a) Unia Europejska, zgodnie z Traktatem o Unii Europejskiej, oraz Stany Zjednoczone Ameryki zapewniają również, że postanowienia niniejszej Umowy stosuje się w przypadku braku obowiązującego dwustronnego Traktatu o wzajemnej pomocy prawnej między Państwem Członkowskim a Stanami Zjednoczonymi Ameryki.
b) Unia Europejska, zgodnie z Traktatem o Unii Europejskiej, zapewnia, że takie Państwo Członkowskie przyjmuje do wiadomości, w drodze dokumentu w formie pisemnej między tym Państwem Członkowskim a Stanami Zjednoczonymi Ameryki, stosowanie postanowień niniejszej Umowy.
c) Unia Europejska, zgodnie z Traktatem o Unii Europejskiej, zapewnia, że nowe Państwa Członkowskie przystępujące do Unii Europejskiej po wejściu w życie niniejszej Umowy, które nie posiadają dwustronnych traktatów o wzajemnej pomocy prawnej ze Stanami Zjednoczonymi Ameryki, podejmują środki określone w literze b).
4.
Jeżeli proces określony w ustępie 2 litera b) oraz w ustępie 3 litera c) nie zostaje zakończony przed terminem przystąpienia, postanowienia niniejszej Umowy stosuje się w stosunkach między nowym Państwem Członkowskim a Stanami Zjednoczonymi Ameryki od dnia, w którym zawiadomiły one siebie oraz Unię Europejską o zakończeniu ich wewnętrznych procedur w tym celu.
5.
Umawiające się Strony uzgadniają, że niniejsza Umowa jest przewidziana wyłącznie w celu wzajemnej pomocy prawnej między zainteresowanymi państwami.
Postanowienia niniejszej Umowy nie dają żadnej osobie prywatnej prawa uzyskiwania, zatajania lub wyłączania jakichkolwiek dowodów lub czynienia przeszkód w wykonywaniu wniosku; nie rozszerzają ani nie ograniczają praw przewidzianych na podstawie prawa krajowego.
Artykuł 4
Identyfikacja informacji bankowych
1. a) Na wniosek państwa wzywającego państwo wezwane niezwłocznie ustala, zgodnie z warunkami niniejszego artykułu, czy banki z siedzibą na jego terytorium posiadają informację, czy dana osoba fizyczna lub prawna podejrzana lub oskarżona o popełnienie przestępstwa jest posiadaczem rachunku lub rachunków bankowych.
Państwo wezwane niezwłocznie przekazuje wyniki swojego dochodzenia państwu wzywającemu.
b) Działania opisane w literze a) mogą być również podejmowane w celu identyfikacji:
i) informacji odnoszących się do osób fizycznych lub prawnych skazanych lub w inny sposób powiązanych z przestępstwem;
ii) informacji posiadanych przez instytucje finansowe inne niż banki; lub
iii) transakcji finansowych niezwiązanych z rachunkami.
2.
Wniosek o udostępnienie informacji opisanych w ustępie 1 zawiera:
a) tożsamość osoby fizycznej lub prawnej niezbędną do zlokalizowania takich rachunków lub transakcji; oraz
b) wystarczające informacje umożliwiające właściwemu organowi państwa, do którego się wnioskuje:
i) w sposób zasadny podejrzewać, że dana osoba fizyczna lub prawna ma związek z przestępstwem oraz że bank lub instytucja finansowa inna niż bank na terytorium państwa wezwanego może posiadać informacje, o które się wnioskuje; oraz
ii) stwierdzenie, że wymagane informacje odnoszą się do dochodzenia lub postępowania karnego;
c) w jak najszerszym zakresie informacje określające, którego banku lub instytucji finansowej innej niż bank może to dotyczyć, oraz inne informacje, których udostępnienie może pomóc w ograniczeniu zakresu dochodzenia.
3.
Wnioski o pomoc na podstawie niniejszego artykułu są przekazywane między:
a) centralnymi organami odpowiedzialnymi za wzajemną pomoc prawną w Państwach Członkowskich lub krajowymi organami Państw Członkowskich odpowiedzialnymi za prowadzenie dochodzenia i ściganie przestępstw wyznaczonymi na mocy artykułu 15 ustęp 2; oraz
b) organami krajowymi Stanów Zjednoczonych odpowiedzialnymi za ściganie i karanie przestępstw, wyznaczonymi na mocy artykułu 15 ustęp 2.
Umawiające się Strony mogą, w następstwie wejścia w życie niniejszej Umowy, uzgodnić w drodze wymiany not dyplomatycznych zmianę sposobów, za pośrednictwem których składa się wnioski na podstawie niniejszego artykułu.
4. a) Z zastrzeżeniem litery b) państwo może, zgodnie z artykułem 15, ograniczyć swoje zobowiązanie do dostarczania pomocy na podstawie niniejszego artykułu do:
i) przestępstw zagrożonych karą na podstawie przepisów prawnych zarówno państwa wezwanego, jak i państwa wzywającego;
ii) przestępstw zagrożonych karą pozbawienia wolności lub karą ograniczenia wolności na maksymalny okres 4 lat w państwie wzywającym oraz co najmniej 2 lat w państwie wezwanym; lub
iii) określonych poważnych przestępstw zagrożonych karą na podstawie przepisów prawnych zarówno państwa wezwanego, jak i państwa wzywającego.
b) Państwo, które ogranicza swoje zobowiązanie na mocy litery a) podpunkt ii) lub iii) umożliwia przynajmniej identyfikację rachunków powiązanych z działalnością terrorystyczną oraz praniem brudnych pieniędzy uzyskanych z poważnej działalności przestępczej o szerokim zakresie, zagrożonych karą na podstawie przepisów prawnych zarówno państwa wzywającego, jak i państwa wezwanego.
5.
Na podstawie niniejszego artykułu nie można odmówić pomocy powołując się tajemnicę bankową.
6.
Państwo wezwane odpowiada na wniosek o sporządzenie danych dotyczących rachunków lub transakcji zidentyfikowanych na mocy niniejszego artykułu, zgodnie z postanowieniami mającego zastosowanie obowiązującego Traktatu o wzajemnej pomocy prawnej między zainteresowanymi państwami lub, w przypadku jego braku, zgodnie z wymogami jego krajowych przepisów prawnych.
7.
Umawiające się Strony podejmują środki w celu uniknięcia nakładania nadmiernie dużych obciążeń na państwa wezwane poprzez stosowanie niniejszego artykułu.
W przypadku gdy dla państwa wezwanego łącznie z bankami lub funkcjonowaniem sposobów komunikacji przewidzianych w niniejszym artykule wynikną mimo wszystko nadmierne obciążenia, Umawiające się Strony niezwłocznie konsultują się w celu ułatwienia stosowania niniejszego artykułu, włączając w to podjęcie takich środków, jakie mogą być wymagane do ograniczenia bieżących oraz przyszłych obciążeń.
Artykuł 5
Wspólne zespoły śledcze
1.
Umawiające się Strony, w zakresie, w jakim tego jeszcze nie uczyniły, podejmują takie środki, jakie mogą być niezbędne, aby umożliwić powołanie i funkcjonowanie wspólnych zespołów śledczych na terytorium każdego Państwa Członkowskiego oraz Stanów Zjednoczonych Ameryki w celu ułatwienia prowadzenia dochodzenia i ścigania przestępstw dotyczących jednego lub więcej Państw Członkowskich oraz Stanów Zjednoczonych Ameryki, w przypadku gdy zainteresowane Państwo Członkowskie oraz Stany Zjednoczone Ameryki uważają to za właściwe.
2.
Procedury, na podstawie których zespół funkcjonuje, takie jak jego skład, okres funkcjonowania, lokalizacja, organizacja, funkcje, cel oraz warunki uczestnictwa członków zespołu państwa w czynnościach dochodzeniowych odbywających się na terytorium innego państwa zostają uzgodnione między właściwymi organami odpowiedzialnymi za prowadzenie dochodzenia i ściganie przestępstw, określonymi przez zainteresowane państwa.
3.
Właściwe organy określone przez zainteresowane państwa komunikują się bezpośrednio w celach powołania i funkcjonowania takiego zespołu, z wyjątkiem przypadku gdy wyjątkowa złożoność, szeroki zakres lub inne okoliczności powodują potrzebę bardziej scentralizowanej koordynacji w odniesieniu do niektórych lub wszystkich aspektów, kiedy to państwa mogą uzgodnić inne właściwe kanały komunikacji w tym celu.
4.
W przypadku gdy wspólny zespół śledczy potrzebuje podjąć środki śledcze w jednym z państw powołujących zespół, członek zespołu z tego państwa może wnioskować do swoich własnych właściwych organów o podjęcie takich środków bez potrzeby składania przez inne państwa wniosku o wzajemną pomoc prawną.
Wymagana norma prawna dla osiągnięcia takich środków w tym państwie jest normą mającą zastosowanie dla jego krajowych działań śledczych.
Artykuł 6
Wideokonferencja
1.
Umawiające się Strony podejmują takie środki, jakie mogą być niezbędne w celu umożliwienia wykorzystywania technologii transmisji wideo między każdym z Państw Członkowskich a Stanami Zjednoczonymi Ameryki w celu przesłuchania, w postępowaniu w odniesieniu do którego dostępna jest wzajemna pomoc prawna, świadka lub eksperta znajdującego się w państwie wezwanym, w zakresie w jakim taka pomoc nie jest obecnie dostępna.
W zakresie, w jakim nie jest to szczegółowo określone w niniejszym artykule, zasadami regulującymi taką procedurę są te przewidziane na podstawie mającego zastosowanie obowiązującego Traktatu o pomocy prawnej między zainteresowanymi państwami, lub przepisy prawne państwa, do którego się wnioskuje, odpowiednio.
2.
O ile państwo wzywające oraz państwo wezwane nie uzgodnią inaczej, państwo wzywające ponosi koszty związane ustanowieniem i obsługą przekazu wideo.
Inne koszty powstałe w trakcie świadczenia pomocy (włączając w to koszty związane z podróżą uczestników w państwie wezwanym) są ponoszone zgodnie z mającymi zastosowanie postanowieniami obowiązującego Traktatu o wzajemnej pomocy prawnej między zainteresowanymi państwami lub w przypadku gdy nie ma takiego traktatu, według uzgodnień między państwem wzywającym a państwem wezwanym.
3.
Państwo wzywające oraz państwo wezwane mogą konsultować się w celu ułatwienia rozwiązania prawnych, technicznych lub logistycznych kwestii, które mogą wyniknąć podczas wykonywania wniosku.
4.
Bez uszczerbku dla wszelkiego orzecznictwa na podstawie przepisów prawnych państwa wzywającego, świadome składanie fałszywych zeznań lub inne wykroczenie świadka lub eksperta podczas wideokonferencji jest karalne w państwie wezwanym w taki sam sposób, jakby zostało popełnione podczas krajowego postępowania.
5.
Niniejszy artykuł pozostaje bez uszczerbku dla zastosowania innych sposobów przeprowadzania przesłuchań w państwie wezwanym dostępnych na podstawie mającego zastosowania traktatu lub przepisów prawnych.
6.
Niniejszy artykuł jest bez uszczerbku dla stosowania postanowień dwustronnych umów o wzajemnej pomocy prawnej między Państwami Członkowskimi a Stanami Zjednoczonymi Ameryki, które wymagają lub dopuszczają wykorzystanie technologii wideokonferencji do celów innych niż te opisane w ustępie 1, w tym do celów identyfikacji osób lub obiektów, lub odbierania oświadczeń związanych z dochodzeniem.
W przypadku gdy nie jest to już przewidziane na podstawie mającego zastosowanie traktatu lub przepisów prawnych, państwo może w takich przypadkach dopuścić wykorzystanie technologii wideokonferencji.
Artykuł 7
Przyspieszone przekazywanie wniosków
Wnioski o wzajemną pomoc prawną oraz komunikacja z nimi związana mogą być dokonywane za pośrednictwem przyspieszonych środków komunikacji, włączając w to faks lub pocztę elektroniczną, z następującym po nich formalnym potwierdzeniem w przypadku gdy jest to wymagane przez państwo wezwane.
Państwo wezwane może odpowiedzieć na wniosek za pomocą któregokolwiek z takich przyspieszonych środków komunikacji.
Artykuł 8
Wzajemna pomoc prawna dla organów administracyjnych
1.
Wzajemna pomoc prawna jest również udzielana krajowemu organowi administracyjnemu, prowadzącemu dochodzenie w celu ścigania karnego, lub przekazania dochodzenia organom ścigania karnego, zgodnie z jego szczególnym administracyjnym lub ustawowym uprawnieniem do podejmowania takiego dochodzenia.
Wzajemna pomoc prawna może również zostać udzielona innym organom administracyjnym w takich okolicznościach.
Pomoc nie jest dostępna w odniesieniu do spraw, dla których organ administracyjny, nie przewiduje ścigania lub przekazania.
2. a) Wnioski o pomoc na podstawie niniejszego artykułu są przekazywane między organami centralnymi wyznaczonymi zgodnie z obowiązującym dwustronnym Traktatem o wzajemnej pomocy prawnej między zainteresowanymi państwami lub między takimi organami, co może zostać uzgodnione przez organy centralne.
b) W przypadku braku traktatu wnioski są przekazywane między Departamentem Sprawiedliwości Stanów Zjednoczonych a Ministerstwem Sprawiedliwości lub, na mocy artykułu 15 ustęp 1, odpowiednim ministerstwem zainteresowanego Państwa Członkowskiego odpowiedzialnym za przekazywanie wniosków o wzajemną pomoc prawną lub między takimi organami, co może zostać uzgodnione przez Departament Sprawiedliwości i takie ministerstwo.
3.
Umawiające się Strony podejmują środki w celu uniknięcia nakładania nadmiernie dużych obciążeń na państwo wezwane poprzez stosowanie niniejszego artykułu.
W przypadku gdy dla państwa wezwanego wynikną mimo wszystko nadmierne obciążenia, Umawiające się Strony niezwłocznie konsultują się w celu ułatwienia stosowania niniejszego artykułu, włączając w to podjęcie takich środków, jakie mogą być wymagane do ograniczenia bieżących oraz przyszłych obciążeń.
Artykuł 9
Ograniczenia wykorzystywania w celu ochrony danych osobowych i innych
1.
Państwo wzywające może wykorzystywać wszelkie dowody lub informacje uzyskane od państwa wezwanego:
a) do celów własnego dochodzenia lub postępowania karnego;
b) w celu zapobieżenia bezpośredniemu i poważnemu zagrożeniu jego bezpieczeństwa publicznego;
c) w swoim postępowaniu sądowym lub administracyjnym innym niż karne bezpośrednio powiązanym z dochodzeniem lub postępowaniem:
i) określonym w literze a); lub
ii) w odniesieniu do którego wzajemna pomoc prawna została udzielona na podstawie artykułu 8;
d) do każdego innego celu, jeżeli informacja lub dowód zostały podane do wiadomości publicznej w ramach postępowania dla którego zostały przekazane lub w każdej z sytuacji opisanych w literze a), b) i c); oraz
e) do każdego innego celu, jedynie za uprzednią zgodą państwa wezwanego.
2. a) Niniejszy artykuł nie stanowi przeszkody dla zdolności państwa wezwanego do nakładania dodatkowych warunków w konkretnym przypadku, jeżeli konkretny wniosek o pomoc nie może zostać wykonany w przypadku braku takich warunków.
W przypadku gdy dodatkowe warunki zostały nałożone zgodnie z niniejszą literą, państwo wezwane może wymagać od państwa wzywającego podania informacji w sprawie wykorzystania dowodów lub informacji.
b) Ogólne ograniczenia w odniesieniu do norm prawnych państwa wzywającego w kwestii przetwarzania danych osobowych nie mogą być nakładane przez państwo wezwane jako warunek na podstawie litery a) w celu dostarczenia dowodów lub informacji.
3.
W przypadku gdy po ujawnieniu informacji państwu wzywającemu państwo wezwane staje się świadome okoliczności, które mogą spowodować potrzebę postawienia dodatkowego warunku w konkretnym przypadku, państwo wezwane może skonsultować się z państwem wzywającym w celu ustalenia zakresu w jakim dowody i informacje mogą być chronione.
4.
Państwo wezwane może zastosować postanowienie dotyczące ograniczenia wykorzystania mającego zastosowanie dwustronnego Traktatu o wzajemnej pomocy prawnej w miejsce niniejszego artykułu, w przypadku gdy spowoduje to mniejsze ograniczenie w wykorzystywaniu dowodów lub informacji niż przewidziano w niniejszym artykule.
5.
W przypadku gdy obowiązujący dwustronny Traktat o wzajemnej pomocy prawnej między Państwem Członkowskim a Stanami Zjednoczonymi Ameryki w chwili podpisania niniejszej Umowy zezwala na ograniczenie obowiązku udzielenia pomocy w odniesieniu do niektórych przestępstw podatkowych, zainteresowane Państwo Członkowskie może oświadczyć, w drodze wymiany dokumentów w formie pisemnej ze Stanami Zjednoczonymi Ameryki opisanej w artykule 3 ustęp 2, że w odniesieniu do takich przestępstw będzie nadal korzystać ze stosowania postanowienia ograniczającego tego traktatu.
Artykuł 10
Wniosek państwa wzywającego o poufność
Państwo wezwane dokłada wszelkich starań w celu zachowania poufności wniosku i jego zawartości, jeżeli taka poufność jest wymagana przez państwo wzywające.
Jeżeli wniosek nie może zostać wykonany bez naruszenia wymaganej poufności, organ centralny państwa wezwanego zawiadamia o tym państwo wzywające, które określa, czy wniosek mimo wszystko powinien zostać wykonany.
Artykuł 11
Konsultacje
Umawiające się Strony, odpowiednio, konsultują się w celu osiągnięcia jak najlepszego wykorzystania niniejszej Umowy, włączając w to ułatwianie rozwiązania wszelkich sporów odnoszących się do interpretacji lub stosowania niniejszej Umowy.
Artykuł 12
Stosowanie tymczasowe
1.
Niniejsza Umowa stosuje się w odniesieniu do przestępstw popełnionych przed jej wejściem w życie, jak i po jej wejściu w życie.
2.
Niniejsza Umowa stosuje się w odniesieniu do wniosków o wzajemną pomoc prawną złożonych po jej wejściu w życie.
Jednakże artykuły 6 i 7 mają zastosowanie w odniesieniu do wniosków czekających na rozpatrzenie w państwie wezwanym w chwili wejścia w życie niniejszej Umowy.
Artykuł 13
Nieodstępowanie
Z zastrzeżeniem artykułu 4 ustęp 5 oraz artykułu 9 ustęp 2 litera b) niniejsza Umowa nie wyklucza powoływania się państwa wezwanego na podstawy do odrzucenia pomocy dopuszczalne na mocy dwustronnego Traktatu o wzajemnej pomocy prawnej lub, w przypadku braku traktatu, na mające zastosowanie jego wewnętrzne zasady prawne, włączając w to sytuację gdy wykonanie wniosku mogłoby naruszyć jego suwerenność, bezpieczeństwo, porządek publiczny lub inne istotne interesy.
Artykuł 14
Przyszłe dwustronne traktaty o wzajemnej pomocy prawnej z Państwami Członkowskimi
Niniejsza Umowa nie stanowi przeszkody dla zawierania, po jej wejściu w życie, dwustronnych umów między Państwem Członkowskim a Stanami Zjednoczonymi Ameryki zgodnych z niniejszą Umową.
Artykuł 15
Wyznaczanie i zawiadamianie
1. W przypadku gdy zostało wyznaczone ministerstwo inne niż Ministerstwo Sprawiedliwości na mocy artykułu 8 ustęp 2 litera b), Unia Europejska zawiadamia Stany Zjednoczone Ameryki o takim wyznaczeniu przed wymianą dokumentów w formie pisemnej określoną w artykule 3 ustęp 3 między Państwami Członkowskimi i Stanami Zjednoczonymi Ameryki.
2. Umawiające się Strony, na podstawie wzajemnych konsultacji dotyczących wyznaczania krajowych organów odpowiedzialnych za prowadzenie dochodzenia i ściganie przestępstw zgodnie z artykułem 4 ustęp 3, zawiadamiają się wzajemnie o wyznaczonych w ten sposób organach krajowych przed wymianą dokumentów w formie pisemnej określoną w artykule 3 ustęp 2 i 3 między Państwami Członkowskimi i Stanami Zjednoczonymi Ameryki. Unia Europejska, w odniesieniu do Państw Członkowskich nieposiadających traktatu o wzajemnej pomocy prawnej ze Stanami Zjednoczonymi Ameryki, zawiadamia Stany Zjednoczone Ameryki przed taką wymianą o tym, które organy centralne zostały wyznaczone na podstawie artykułu 4 ustęp 3.
3. Umawiające się Strony zawiadamiają się wzajemnie o wszelkich ograniczeniach nałożonych na podstawie artykułu 4 ustęp 4 przed wymianą dokumentów w formie pisemnej określoną w artykule 3 ustęp 2 i 3 między Państwami Członkowskimi i Stanami Zjednoczonymi Ameryki.
Artykuł 16
Terytorialny zakres stosowania
1.
Niniejsza Umowa ma zastosowanie:
a) do Stanów Zjednoczonych Ameryki;
b) w odniesieniu do Unii Europejskiej, do:
- Państw Członkowskich,
- terytoriów, za których stosunki zewnętrzne odpowiedzialne jest Państwo Członkowskie, lub krajów, które nie są Państwami Członkowskimi, względem których Państwo Członkowskie posiada inne obowiązki w odniesieniu do stosunków zewnętrznych, w przypadku gdy tak uzgodniono w drodze wymiany not dyplomatycznych między Umawiającymi się Stronami, i należycie potwierdzono przez właściwe Państwo Członkowskie.
2.
Stosowanie niniejszej Umowy wobec jakiegokolwiek terytorium lub kraju, w odniesieniu do których dokonano rozszerzenia zgodnie z ustępem 1 litera b) może zostać wypowiedziane przez każdą z Umawiających się Stron przez pisemne zawiadomienie drugiej Umawiającej się Strony drogą dyplomatyczną, w przypadku gdy zostaje to należycie potwierdzone przez właściwe Państwo Członkowskie i Stany Zjednoczone Ameryki.
Artykuł 17
Przegląd
Umawiające się Strony uzgadniają przeprowadzenie wspólnego przeglądu niniejszej Umowy nie później niż pięć lat po jego wejściu w życie.
Przegląd w szczególności odnosi się do praktycznego wykonywania Umowy i może również obejmować kwestie, takie jak konsekwencje dalszego rozwoju Unii Europejskiej w odniesieniu do przedmiotu niniejszej Umowy.
Artykuł 18
Wejście w życie i wypowiedzenie
1.
Niniejsza Umowa wchodzi w życie pierwszego dnia następującego po trzecim miesiącu od dnia, w którym Umawiające się Strony wymieniły dokumenty wskazujące, że zakończyły swoje wewnętrzne procedury w tym celu.
Dokumenty te wskazują również, że podjęto kroki określono w artykule 3 ustęp 2 i 3.
2.
Każda z Umawiających się Stron może wypowiedzieć niniejszą Umowę w dowolnym czasie przez pisemne zawiadomienie drugiej strony, a takie wypowiedzenie staje się skuteczne po upływie sześciu miesięcy od daty otrzymania takiego zawiadomienia.
Na dowód czego niżej podpisani pełnomocnicy podpisali niniejszą Umowę.
UMOWA
między Wspólnotą Europejską a Rządem Japonii dotycząca współpracy w sprawie działań antykonkurencyjnych
WSPÓLNOTA EUROPEJSKA,
z jednej strony, oraz
RZĄD JAPONII,
z drugiej strony,
(zwane dalej "Stronami"),
UZNAJĄC, że gospodarki światowe, w tym gospodarki Wspólnoty Europejskiej i Japonii, są coraz bardziej ze sobą powiązane,
ZAUWAŻAJĄC, że należyte i skuteczne egzekwowanie prawa konkurencji, obowiązującego we Wspólnocie Europejskiej i Japonii odpowiednio, jest istotnym aspektem efektywnego funkcjonowania ich rynków oraz handlu między nimi,
ZAUWAŻAJĄC, że należyte i skuteczne egzekwowanie prawa konkurencji, obowiązującego we Wspólnocie Europejskiej i Japonii odpowiednio, zostałoby pogłębione poprzez współpracę oraz, gdzie stosowne, koordynację stosowania tych praw między Stronami,
ZAUWAŻAJĄC, że od czasu do czasu mogą pojawić się różnice między Stronami, dotyczące stosowania prawa konkurencji obowiązującego odpowiednio we Wspólnocie Europejskiej i Japonii,
UZNAJĄC własne zobowiązanie do starannego uwzględniania ważnych interesów każdej ze Stron w stosowaniu prawa konkurencji, obowiązujących we Wspólnocie Europejskiej i Japonii odpowiednio (zwanych dalej "prawami konkurencji każdej ze Stron"), oraz
MAJĄC NA UWADZE zalecenie Rady Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju dotyczące współpracy między Państwami Członkowskimi odnośnie do praktyk antykonkurencyjnych wpływających na handel międzynarodowy, skorygowane 27 i 28 lipca 1995 roku, oraz zalecenie Rady Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju dotyczące skutecznych działań przeciwko szkodliwym kartelom [ang. hard core cartels], przyjęte 25 marca 1998 roku,
UZGODNILI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
1.
Celem niniejszej Umowy jest wsparcie skutecznego egzekwowania prawa konkurencji każdej ze Stron poprzez promowanie współpracy i koordynacji między organami do spraw konkurencji każdej ze Stron oraz unikanie lub zmniejszanie możliwości konfliktów między Stronami we wszystkich sprawach dotyczących stosowania prawa konkurencji każdej ze Stron.
2.
Do celów niniejszej Umowy:
a) termin "działania antykonkurencyjne" oznacza każde działanie lub transakcję podlegające sankcjom lub innym środkom korekcyjnym na mocy prawa konkurencji obowiązującego we Wspólnocie Europejskiej lub Japonii;
b) termin "właściwy organ Państwa Członkowskiego" oznacza organ władzy w każdym z Państw Członkowskich, wymienionych w artykule 299 ustęp 1 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, właściwy w zakresie stosowania prawa konkurencji.
Po zawarciu niniejszej Umowy Komisja Wspólnot Europejskich przekaże Rządowi Japonii wykaz takich organów.
Komisja przekaże Rządowi Japonii uaktualniony wykaz w każdym czasie, gdy będzie to niezbędne.
Na mocy artykułu 9 ustęp 6 niniejszej Umowy żadne informacje nie będą przesyłane właściwym organom Państwa Członkowskiego, zanim organ ten nie zostanie umieszczony w wykazie przekazanym Rządowi Japonii przez Komisję;
c) terminy "organ do spraw konkurencji" oraz "organy do spraw konkurencji" oznaczają:
i) w odniesieniu do Wspólnot Europejskich – Komisję Wspólnot Europejskich, w zakresie jej kompetencji wynikających z prawa konkurencji obowiązującego we Wspólnocie Europejskiej; oraz
ii) w odniesieniu do Japonii – Komisję do spraw Uczciwego Handlu;
d) termin "prawo konkurencji" oznacza:
i) w odniesieniu do Wspólnoty Europejskiej – artykuły 81, 82 oraz 85 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, rozporządzenie Rady (EWG) nr 4064/89 w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw oraz jego rozporządzenia wykonawcze zgodnie ze wspomnianym Traktatem, wraz ze wszelkimi do nich zmianami; oraz
ii) w odniesieniu do Japonii – prawo dotyczące zakazu monopoli prywatnych oraz zachowania uczciwego handlu (prawo nr 54, 1947) (zwane dalej "prawem antymonopolowym") oraz jego rozporządzenia wykonawcze, wraz ze wszelkimi do nich zmianami;
e) termin "działania wykonawcze" oznacza stosowanie prawa konkurencji w drodze prowadzenia dochodzenia lub postępowania przez organy do spraw konkurencji Strony.
Jednakże termin ten nie obejmuje badań, opracowań lub przeglądów do celów analizy ogólnej sytuacji gospodarczej lub ogólnych warunków w niektórych gałęziach przemysłu.
Interpretacja takich badań, opracowań i przeglądów nie może obejmować dochodzenia dotyczącego podejrzewanego naruszenia prawa konkurencji;
f) terminy "terytorium Strony", "terytorium danej Strony" oraz "terytorium drugiej Strony", oznaczają terytorium, do którego ma zastosowanie Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, lub terytorium Japonii, w zależności od kontekstu;
g) terminy "przepisy Strony", "przepisy danej Strony" oraz "przepisy drugiej Strony", oznaczają przepisy Wspólnoty Europejskiej lub przepisy Japonii, w zależności od kontekstu.
Artykuł 2
1.
Organ do spraw konkurencji każdej Strony zobowiązany jest zawiadomić organ do spraw konkurencji drugiej Strony, że w odniesieniu do działań wykonawczych zawiadamiający organ do spraw konkurencji może oddziaływać na ważne interesy drugiej Strony.
2.
Działania wykonawcze, które mogą mieć wpływ na ważne interesy drugiej Strony, obejmują działania, które:
a) są odpowiednie dla działań wykonawczych drugiej Strony;
b) są podjęte w stosunku do obywatela lub obywateli drugiej Strony (w przypadku Wspólnoty Europejskiej – obywatela lub obywateli Państwa Członkowskiego Wspólnoty Europejskiej), lub w stosunku do spółki lub spółek założonych lub zorganizowanych na mocy przepisów ustawowych i wykonawczych na terytorium drugiej Strony;
c) obejmują działania antykonkurencyjne, inne niż fuzje lub przejęcia, przeprowadzane na znacznej części terytorium drugiej Strony;
d) obejmują fuzje lub przejęcia, w których:
i) jedna lub więcej stron transakcji; albo
ii) spółka kontrolująca jedną lub więcej stron transakcji,
jest spółką założoną lub zorganizowaną na podstawie przepisów obowiązujących na terytorium drugiej Strony;
e) obejmują czynności uznawane przez zawiadamiający organ do spraw konkurencji za wymagane, popierane lub zatwierdzane przez drugą Stronę; lub
f) obejmują nałożenie lub zastosowanie przez organ do spraw konkurencji sankcji albo ulg, które wymagałyby lub zakazywały czynności na terytorium drugiej Strony.
3.
W przypadku gdy na mocy ustępu 1 niniejszego artykułu wymagane jest zawiadomienie dotyczące fuzji lub przejęcia, zawiadomienie takie powinno nastąpić najpóźniej do:
a) w przypadku Wspólnoty Europejskiej:
i) wydania decyzji o rozpoczęciu postępowania odnoszącego się do koncentracji, podjętej na mocy artykułu 6 ustęp 1 litera c) rozporządzenia Rady (EWG) nr 4064/89; oraz
ii) wydania deklaracji sprzeciwu;
b) w przypadku Japonii:
i) złożenia wniosku o wydanie dokumentów, sprawozdań lub innych informacji dotyczących zamierzonej transakcji na podstawie prawa antymonopolowego; oraz
ii) wydania zalecenia lub decyzji o rozpoczęciu rozprawy.
4.
W przypadku gdy na podstawie zastosowania ustępu 1 niniejszego artykułu wymagane jest zawiadomienie dotyczące innych spraw niż fuzje lub przejęcia, zawiadomienie to powinno nastąpić możliwie najszybciej, uprzedzając następujące działania:
a) w przypadku Wspólnoty Europejskiej:
i) wydanie deklaracji sprzeciwu; oraz
ii) przyjęcie decyzji lub ugody;
b) w przypadku Japonii:
i) wszczęcie ścigania karnego;
ii) wniesienie skargi o pilne wydanie nakazu sądowego;
iii) wydanie zalecenia lub decyzje o rozpoczęciu rozprawy; oraz
iv) wydanie decyzji o dodatkowej opłacie, w przypadku gdy w odniesieniu do zobowiązanego nie wydano wcześniejszego zalecenia.
5.
Zawiadomienia powinny być wystarczająco szczegółowe, aby umożliwić zawiadamianej Stronie dokonanie wstępnej oceny skutków zastosowania działań z punktu widzenia jej ważnych interesów.
Artykuł 3
1.
Organ do spraw konkurencji każdej Strony udziela pomocy organowi do spraw konkurencji drugiej Strony w ramach swych działań wykonawczych, w zakresie zgodnym z przepisami ustawowymi i wykonawczymi Strony udzielającej pomocy i ważnymi interesami tej Strony oraz w granicach racjonalnie dostępnych zasobów.
2.
Organ do spraw konkurencji każdej Strony, w zakresie zgodnym z przepisami ustawowymi i wykonawczymi Strony oraz ważnymi interesami tej Strony:
a) informuje organ do spraw konkurencji drugiej Strony o swych działaniach wykonawczych podejmowanych wobec działalności antykonkurencyjnej, którą uznaje za mogącą mieć szkodliwy wpływ na konkurencję na terytorium drugiej Strony;
b) dostarcza organowi do spraw konkurencji drugiej Strony wszelkich istotnych informacji będących w jego posiadaniu i zwracających jego uwagę, o działaniach antykonkurencyjnych, które dostarczający organ do spraw konkurencji uznaje za odpowiednie, albo uzasadniające podjęcie działań wykonawczych przez organ do spraw konkurencji drugiej Strony; oraz
c) dostarcza organowi do spraw konkurencji drugiej Strony, na wniosek i zgodnie z postanowieniami niniejszej Umowy, informacji będących w jego posiadaniu, które mają związek z działaniami wykonawczymi organu do spraw konkurencji drugiej Strony.
Artykuł 4
1.
W przypadku gdy organy do spraw konkurencji obu Stron realizują działania wykonawcze w odniesieniu do spraw powiązanych, rozważają koordynację ich działań wykonawczych.
2.
W uznawaniu zasadności koordynacji poszczególnych działań wykonawczych organy do spraw konkurencji obu Stron powinny uwzględnić między innymi następujące czynniki:
a) wpływ takiej koordynacji na ich zdolność do osiągnięcia celów ich działań wykonawczych;
b) odpowiednie zdolności organów do spraw konkurencji Stron do otrzymywania informacji koniecznych do prowadzenia działań wykonawczych;
c) zakres, do którego organ do spraw konkurencji każdej Strony może zapewnić skuteczną pomoc w stosunku do podjętych działań antykonkurencyjnych;
d) możliwość bardziej skutecznego wykorzystania zasobów;
e) możliwość zmniejszenia kosztów względem osób podlegających działaniom wykonawczym; oraz
f) potencjalne korzyści skoordynowanej pomocy w odniesieniu do Stron oraz osób podlegających działaniom wykonawczym.
3.
We wszelkich koordynowanych działaniach wykonawczych organ do spraw konkurencji każdej Strony stara się prowadzić swoje działania wykonawcze ze starannym uwzględnieniem celów działań wykonawczych organu do spraw konkurencji drugiej Strony.
4.
W przypadku gdy organy do spraw konkurencji obu Stron realizują działania wykonawcze w odniesieniu do spraw powiązanych, na wniosek organu do spraw konkurencji drugiej Strony oraz uwzględniając ważne interesy Strony, do której skierowano wniosek, organ do spraw konkurencji każdej Strony powinien uwzględnić kwestię wyrażenia zgody przez osoby, które dostarczyły poufnych informacji związanych z tymi działaniami wykonawczymi, na udostępnienie tych informacji organowi do spraw konkurencji drugiej Strony.
5.
Z zastrzeżeniem właściwego zawiadomienia organu do spraw konkurencji drugiej Strony, organ do spraw konkurencji każdej ze Stron może, w każdym czasie, ograniczyć lub zakończyć koordynację działań wykonawczych i realizować swoje działania wykonawcze niezależnie.
Artykuł 5
1.
Jeśli organ do spraw konkurencji Strony uznaje, że działania antykonkurencyjne prowadzone na terytorium drugiej Strony niekorzystnie wpływają na jej ważne interesy, taki organ do spraw konkurencji, mając na uwadze znaczenie unikania konfliktów dotyczących jurysdykcji oraz uwzględniając fakt, że organ do spraw konkurencji drugiej Strony może mieć możliwość prowadzenia skuteczniejszych działań wykonawczych w odniesieniu do takich działań antykonkurencyjnych, może przedłożyć wniosek o wszczęcie przez organ do spraw konkurencji drugiej Strony odpowiednich działań wykonawczych.
2.
Wniosek powinien być możliwie szczegółowo określony w zakresie natury działań antykonkurencyjnych oraz ich wpływu na ważne interesy Strony wnioskującego organu do spraw konkurencji oraz zawierać ofertę dalszego informowania oraz innej współpracy, jaką wnioskujący organ do spraw konkurencji może zapewnić.
3.
Organ do spraw konkurencji, do którego skierowano wniosek, starannie rozważa wszczęcie działań wykonawczych lub rozszerzenie toczących się działań wykonawczych, odnoszących się do działań antykonkurencyjnych określonych we wniosku.
Organ do spraw konkurencji, do którego skierowano wniosek, możliwie najszybciej informuje wnioskujący organ do spraw konkurencji o swojej decyzji.
Jeśli wszczęto działania wykonawcze, organ do spraw konkurencji, do którego skierowano wniosek, informuje wnioskujący organ do spraw konkurencji o ich wynikach oraz, w miarę możliwości, o istotnych skutkach przejściowych.
4.
Żadne z postanowień niniejszego artykułu nie ogranicza uprawnienia organu do spraw konkurencji Strony, do której skierowano wniosek, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa konkurencji i polityki wykonawczej, do podejmowania lub nie działań wykonawczych odnoszących się do działań antykonkurencyjnych określonych we wniosku, a także nie uniemożliwia organowi do spraw konkurencji Strony wnioskującej wycofania swojego wniosku.
Artykuł 6
1.
Organ do spraw konkurencji każdej Strony zobowiązany jest starannie rozważyć ważne interesy drugiej Strony w odniesieniu do wszystkich faz działań wykonawczych, łącznie z decyzjami o wszczęciu działań wykonawczych, zakresie działań wykonawczych oraz naturze sankcji lub ulg zastosowanych w każdym przypadku.
2.
W przypadku gdy jedna ze Stron informuje drugą Stronę, że szczególne działania wykonawcze drugiej Strony mogą wpływać na ważne interesy tej pierwszej, ta druga Strona powinna podjąć wysiłki w celu zawiadomienia w porę o znaczących wydarzeniach w zakresie takich działań wykonawczych.
3.
W przypadku gdy jedna ze Stron uznaje, że działania wykonawcze Strony mogą szkodliwie wpływać na ważne interesy drugiej Strony, oprócz każdego innego czynnika, właściwego dla wypracowania kompromisu między konkurencyjnymi interesami, Strony powinny uwzględnić następujące czynniki:
a) odpowiednie znaczenie działań antykonkurencyjnych dotyczące zachowań lub transakcji mających miejsce na terytorium Strony, w porównaniu do zachowań lub transakcji mających miejsce na terytorium drugiej Strony;
b) odpowiedni wpływ działań antykonkurencyjnych na ważne interesy poszczególnych Stron;
c) obecność lub brak dowodów zamiaru Stron uczestniczących w działaniach antykonkurencyjnych w zakresie wpływu na konsumentów, dostawców lub konkurentów na terytorium Strony prowadzącej działania wykonawcze.
d) zakres, w jakim działania antykonkurencyjne znacznie zmniejszają konkurencję na rynkach Wspólnoty Europejskiej i Japonii, odpowiednio;
e) stopień sprzeczności lub zgodności między działaniami wykonawczymi jednej Strony a przepisami ustawowymi i wykonawczymi drugiej Strony lub między politykami lub ważnymi interesami tej drugiej Strony;
f) czy osoby prywatne, fizyczne lub prawne będą podlegać sprzecznym wymogom obu Stron;
g) umiejscowienie odpowiednich aktywów i stron transakcji;
h) zakres, do jakiego skuteczne sankcje lub ulgi mogą być zabezpieczone przez działania wykonawcze Strony w stosunku do działań antykonkurencyjnych; oraz
i) zakres, w jakim działania wykonawcze drugiej Strony, w odniesieniu do tych samych osób fizycznych lub prawnych, mogą być naruszone.
Artykuł 7
1.
Strony mogą prowadzić w miarę konieczności na drodze dyplomatycznej konsultacje we wszelkich sprawach, które mogą pojawić się w związku z niniejszą Umową.
2.
Wniosek o konsultacje na podstawie niniejszego artykułu jest przekazywany drogą dyplomatyczną.
Artykuł 8
1.
Organy do spraw konkurencji Stron, na wniosek organu do spraw konkurencji jednej ze Stron, konsultują się we wszelkich sprawach, które mogą pojawić się w związku z wprowadzeniem w życie niniejszej Umowy.
2.
Organy do spraw konkurencji Stron spotykają się przynajmniej raz w roku w celu:
a) wymiany informacji dotyczących ich bieżących działań wykonawczych oraz priorytetów odnoszących się do prawa konkurencji każdej ze Stron;
b) wymiany informacji o sektorach gospodarki będących przedmiotem wspólnego zainteresowania;
c) omówienia rozważanych zmian polityki; oraz
d) omówienia innych spraw dotyczących wzajemnego interesu odnoszących się do stosowania prawa konkurencji każdej ze Stron.
Artykuł 9
1.
Nie naruszając jakiekolwiek innych postanowień niniejszej Umowy, żadna ze Stron nie jest zobowiązana do przekazywania informacji drugiej Stronie, jeśli jest to zabronione przez przepisy ustawowe lub wykonawcze Strony posiadającej informację lub jeśli przekazanie takich informacji byłoby sprzeczne z jej ważnymi interesami.
2. a) Informacja niedostępna publicznie, przekazana przez Stronę drugiej Stronie na podstawie niniejszej Umowy, zostaje wykorzystana wyłącznie przez Stronę przyjmującą, do celów określonych w artykule 1 ustęp 1 niniejszej Umowy.
b) Jeśli Strona przekazuje na podstawie niniejszej Umowy informację poufną, Strona przyjmująca ją zgodnie z przepisami ustawowymi i wykonawczymi zachowuje jej poufność.
3.
Strona może wymagać, aby informacja przekazana na podstawie niniejszej Umowy była wykorzystana na warunkach i zgodnie z wymogami przez nią ustalonymi.
Strona przyjmująca nie wykorzystuje takich informacji w sposób niezgodny z tymi warunkami i wymogami bez uprzedniej zgody drugiej Strony.
4.
Każda ze Stron może ograniczyć informację przekazywaną drugiej Stronie, jeśli ta druga Strona nie może zapewnić wymaganej przez pierwszą Stronę gwarancji poufności, w odniesieniu do wyznaczonych warunków i wymagań lub w zakresie ograniczeń celów, dla których informacja będzie wykorzystana.
5.
Niniejszy artykuł nie wyklucza wykorzystania lub ujawnienia informacji publicznie niedostępnej przez Stronę przyjmującą, pod warunkiem że:
a) Strona dostarczająca informację wyraziła uprzednio zgodę na jej wykorzystanie lub ujawnienie; albo
b) istnieje obowiązek ujawnienia na podstawie przepisów ustawowych i wykonawczych Strony otrzymującej informację.
W takim przypadku Strona przyjmująca:
i) nie podejmuje żadnych działań, które mogą skutkować prawnym obowiązkiem udostępnienia stronie trzeciej lub innym władzom poufnych informacji dostarczonych na mocy niniejszej Umowy bez uprzedniej zgody Strony dostarczającej informacji;
ii) w każdym możliwym przypadku zawiadamia z wyprzedzeniem o wszelkich wypadkach takiego wykorzystania lub ujawnienia Stronę, która dostarczyła informacji, oraz, na wniosek, zasięga opinii drugiej Strony i należycie uwzględnia jej ważne interesy; oraz
iii) na mocy stosownych przepisów ustawowych i wykonawczych wykorzystuje wszystkie dostępne środki do zachowania poufności informacji w kontekście wniosków strony trzeciej lub innych władz o ujawnienie danej informacji, chyba że Strona dostarczająca informację postanowiła inaczej.
6.
Organ do spraw konkurencji Wspólnoty Europejskiej,
a) po zawiadomieniu japońskiego organu do spraw konkurencji poinformuje właściwe organy do spraw konkurencji Państwa Członkowskiego lub Państw Członkowskich, których ważne interesy są naruszone, o zawiadomieniach wysłanych do japońskiego organu do spraw konkurencji;
b) po konsultacji z japońskim organem do spraw konkurencji poinformuje właściwe organy do spraw konkurencji takiego Państwa Członkowskiego lub Państw Członkowskich o wszelkiej współpracy i koordynacji działań wykonawczych; oraz
c) zapewnia, że informacja publicznie niedostępna, przekazana właściwym organom Państwa Członkowskiego lub Państw Członkowskich, w zastosowaniu powyższych liter a) i b) nie zostanie wykorzystana do jakichkolwiek celów innych niż określone w artykule 1 ustęp 1 niniejszej Umowy, jak również to, że informacja taka nie zostanie ujawniona.
Artykuł 10
1.
Niniejsza Umowa zostanie wprowadzona w życie przez Strony zgodnie z przepisami ustawowymi i wykonawczymi obowiązującymi we Wspólnocie Europejskiej i w Japonii oraz w zakresie dostępnych zasobów ich odpowiednich organów do spraw konkurencji.
2.
Szczegółowe uzgodnienia mające na celu wprowadzenie w życie niniejszej Umowy mogą być przyjęte przez organy do spraw konkurencji obu Stron.
3.
Żadne z postanowień niniejszej Umowy nie stanowi przeszkody dla Stron w poszukiwaniu lub udzielaniu wzajemnej pomocy, w zastosowaniu dwustronnych lub wielostronnych umów lub porozumień między Stronami.
4.
Żadne z postanowień niniejszej Umowy nie stanowi podstawy do pogorszenia polityki lub sytuacji prawnej Stron w aspekcie wszelkich kwestii dotyczących jurysdykcji.
5.
Żadne z postanowień niniejszej Umowy nie stanowi podstawy do naruszenia praw i obowiązków Stron wynikających z innych umów międzynarodowych lub wynikających z przepisów Wspólnoty Europejskiej lub Japonii.
Artykuł 11
O ile w niniejszej Umowie nie postanowiono inaczej, przekazywanie informacji na mocy niniejszej Umowy może odbywać się bezpośrednio między organami do spraw konkurencji Stron. Zawiadomienia na mocy artykułu 1 ustęp 2 litera b) oraz wnioski na mocy artykułu 5 ustęp 1 niniejszej Umowy potwierdza się na piśmie drogą dyplomatyczną. Potwierdzenia tego dokonuje się możliwie najszybciej po przekazaniu informacji między organami do spraw konkurencji tych Stron.
Artykuł 12
1.
Niniejsza Umowa wchodzi w życie trzydziestego dnia od jej podpisania.
2.
Niniejsza Umowa pozostaje w mocy przez okres 60 dni od dnia, w którym każda ze Stron notyfikuje drugiej Stronie na piśmie drogą dyplomatyczną o zamiarze wypowiedzenia Umowy.
3.
Strony dokonują przeglądu funkcjonowania niniejszej Umowy nie później niż w pięć lat od daty jej wejścia w życie.
W DOWÓD CZEGO, niżej podpisani, należycie do tego umocowani, podpisali niniejszą Umowę.
Umowa
między Unią Europejską a Federacją Rosyjską w sprawie udziału Federacji Rosyjskiej w Misji Policyjnej Unii Europejskiej (EUPM) w Bośni i Hercegowinie (BiH)
UNIA EUROPEJSKA,
z jednej strony, oraz
FEDERACJA ROSYJSKA,
z drugiej strony,
obie zwane dalej "Uczestniczącymi Stronami",
UWZGLĘDNIAJĄC
- obecność Międzynarodowych Sił Policyjnych do Zadań Specjalnych (IPTF) Organizacji Narodów Zjednoczonych w Bośni i Hercegowinie od 1996 roku i propozycję Unii Europejskiej dotyczącą zapewnienia, do dnia 1 stycznia 2003 roku, kontynuacji misji IPTF w Bośni i Hercegowinie,
- przyjęcie przez Bośnię i Hercegowinę tej propozycji w drodze wymiany listów w dniu 2 i 4 marca 2002 roku, która przewiduje między innymi, że zespół planistyczny EUPM ma uzyskać status obecnie przysługujący członkom Misji Obserwacyjnej Unii Europejskiej (EUMM) w Bośni i Hercegowinie,
- przyjęcie przez Radę Unii Europejskiej dnia 11 marca 2002 roku wspólnego działania 2002/210/WPZiB w sprawie Misji Policyjnej Unii Europejskiej [1] oraz wspólnych działań 2003/141/WPZiB z dnia 27 lutego 2003 roku [2] i 2003/188/WPiZB z dnia 17 marca 2003 roku [3] zmieniającego wspólne działanie 2002/210/WPZiB w sprawie Misji Policyjnej Unii Europejskiej, stanowiącego, że europejscy członkowie NATO nienależący do UE oraz inne państwa, które ubiegają się o członkostwo w Unii Europejskiej, jak również inne państwa członkowskie OBWE nienależące do UE, obecnie zapewniające sztab dla IPTF, są zapraszane do wzięcia udziału w EUPM,
- Umowę zawartą w dniu 4 października 2002 roku między UE a Bośnią i Hercegowiną w sprawie działalności EUPM w Bośni i Hercegowinie [4], zawierającą postanowienia dotyczące statusu personelu EUPM,
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Ramy
Federacja Rosyjska związana jest przepisami wspólnego działania 2002/210/WPZiB w sprawie Misji Policyjnej Unii Europejskiej (EUPM) w Bośni i Hercegowinie, włączając jego załącznik dotyczący mandatu EUPM, przyjętego przez Radę Unii Europejskiej dnia 11 marca 2002 roku, zmienionego wspólnymi działaniami 2003/141/WPZIB z dnia 27 lutego 2003 roku i 2003/188/WPZBz dnia 17 marca 2003 roku, zgodnie z postanowieniami uzgodnionymi w poniższych artykułach.
Artykuł 2
Personel oddelegowany do EUPM
1.
Federacja Rosyjska uczestniczy w EUPM, delegując pięciu funkcjonariuszy policji.
Personel ten powinien zostać oddelegowany na co najmniej jeden rok, zakładając, że zapewniona będzie właściwa rotacja delegowanego personelu.
2.
Federacja Rosyjska zapewnia, by personel delegowany do EUPM podejmował się swojej misji zgodnie z przepisami wspólnego działania 2002/210/WPZiB, zmienionego wspólnymi działaniami 2003/141/WPZiB i 2003/188/WPZB.
3.
Federacja Rosyjska zawiadamia we właściwym czasie EUPM i Sekretariat Generalny Rady Unii Europejskiej o każdej zmianie w odniesieniu do jej udziału w EUPM.
4.
Personel delegowany do EUPM przechodzi wszechstronne badania lekarskie, podlega szczepieniom i otrzymuje zaświadczenie lekarskie właściwego organu Federacji Rosyjskiej, że jest zdolny do pełnienia obowiązków.
Personel oddelegowany do EUPM jest zaopatrzony w kopię takiego zaświadczenia.
5.
Federacja Rosyjska ponosi koszty wysłania funkcjonariuszy policji i/lub międzynarodowego personelu cywilnego przez nią delegowanego, włączając wynagrodzenie, dodatki, koszty leczenia, ubezpieczenie i koszty podróży obejmującej wyjazd do i przyjazd z Bośni i Hercegowiny.
Artykuł 3
Status personelu oddelegowanego do EUPM
1.
Personel oddelegowany do EUPM przez Federację Rosyjska objęty jest Umową zawartą dnia 4 października 2002 roku między Unią Europejską a Bośnią i Hercegowiną w sprawie działalności EUPM w Bośni i Hercegowinie.
2.
Federacja Rosyjska jest odpowiedzialna za wysłuchanie każdej skargi związanej z oddelegowaniem pracownika EUPM, którą składa dany pracownik lub która go dotyczy.
Federacja Rosyjska jest odpowiedzialna za wniesienie oskarżenia przeciwko delegowanemu.
3.
EUPM jest misją nieuzbrojoną i w związku z tym nie podlega żadnym zasadom zaangażowania.
4.
Delegowani funkcjonariusze policji pracują w swoich narodowych mundurach policyjnych.
Berety i insygnia dostarczane są przez EUPM.
Artykuł 4
Zasady dowodzenia
1.
Udział Federacji Rosyjskiej w EUPM pozostaje bez uszczerbku dla autonomii Unii w podejmowaniu decyzji.
Personel delegowany przez Republikę Słowacką wykonuje swoje obowiązki i postępuje zgodnie z interesami EUPM.
2.
Cały personel EUPM podlega całkowicie dowództwu swoich władz krajowych.
3.
Władze krajowe przekazują dowództwo operacyjne (OPCOM) szefowi misji/komisarzowi policji EUPM, który sprawuje to dowództwo poprzez hierarchiczną strukturę dowodzenia i kontroli.
4.
Szef misji/komisarz policji kieruje EUPM i zapewnia bieżące zarządzanie nią.
5.
Federacja Rosyjska ma takie same prawa i obowiązki w zakresie bieżącego zarządzania operacjami jak Państwa Członkowskie Unii Europejskiej biorące udział w operacjach, zgodnie z artykułem 8 ustęp 2 wspólnego działania 2002/210/WPZiB.
Odbywa się to na miejscu w normalnym toku operacji, również w ramach Kwatery Głównej misji policyjnej.
6.
Szef misji/komisarz policji EUPM jest odpowiedzialny za sprawy dyscyplinarne dotyczące personelu misji.
W stosownym przypadku postępowanie dyscyplinarne jest prowadzone przez zainteresowany organ krajowy.
7.
Federacja Rosyjska wyznacza punkt kontaktowy kontyngentu krajowego w celu reprezentowania krajowego kontyngentu w ramach misji.
Punkt kontaktowy zdaje sprawozdanie szefowi misji/komisarzowi policji EUPM dotyczące spraw krajowych i jest odpowiedzialny za bieżącą dyscyplinę kontyngentów.
8.
Decyzja Unii Europejskiej o zakończeniu operacji zostaje podjęta po konsultacji z Federacją Rosyjską, pod warunkiem że dane państwo nadal uczestniczy w EUPM w dniu zakończenia misji.
Artykuł 5
Informacje niejawne
Federacja Rosyjska przyjmuje właściwe środki w celu zapewnienia, by w przypadku gdy personel delegowany do EUPM ma do czynienia z informacjami niejawnymi UE, personel ten przestrzegał przepisów Rady Unii Europejskiej dotyczących bezpieczeństwa, które są zawarte w decyzji Rady 2001/264/WE z dnia 19 marca 2001 roku [5] w sprawie przyjęcia przepisów Rady dotyczących bezpieczeństwa.
Artykuł 6
Składki na pokrycie kosztów bieżących
1.
Federacja Rosyjska wpłaca kwotę w wysokości 25000 EUR rocznie na pokrycie kosztów bieżących EUPM.
Federacja Rosyjska rozważa dokonanie dodatkowych dobrowolnych wpłat na pokrycie kosztów bieżących, uwzględniając swoje środki i poziom uczestnictwa.
2.
Porozumienie zostaje podpisane między szefem misji/komisarzem policji EUPM a odpowiednimi służbami administracyjnymi Federacji Rosyjskiej w sprawie składek Federacji Rosyjskiej na pokrycie kosztów bieżących EUPM.
Porozumienie to zawiera następujące postanowienia dotyczące:
a) danej kwoty, włączając ewentualne dodatkowe dobrowolne składki;
b) uzgodnień dotyczących płatności danej kwoty i zarządzania nią;
c) uzgodnień dotyczących weryfikacji, obejmujących kontrolę i audyt danej kwoty, w stosownym przypadku.
3.
Federacja Rosyjska oficjalnie zawiadamia EUPM i Sekretariat Generalny Rady Unii Europejskiej o całkowitej kwocie swojej składki na pokrycie kosztów bieżących w 2003 roku przed dniem 31 lipca 2003 roku, a następnie przed dniem 1 listopada każdego roku i zawiera porozumienie finansowe przed dniem 15 sierpnia 2003 roku, a następnie przed dniem 15 grudnia na rok następny.
4.
Przed dniem 15 września 2003 roku, a następnie corocznie, przed dniem 31 marca Federacja Rosyjska wpłaca składki na pokrycie kosztów bieżących EUPM na rachunek bankowy, który zostanie wskazany temu państwu.
[1] Dz.U. L 70 z 13.3.2002, str. 1.
[2] Dz.U. L 53 z 28.2.2003, str. 63.
[3] Dz.U. L 73 z 19.3.2003, str. 9.
[4] Dz.U. L 293 z 29.10.2002, str. 2.
[5] Dz.U. L 101 z 11.4.2001, str. 1.
--------------------------------------------------
Wymiana listów
między Unią Europejska a Federacją Rosyjską dotycząca Umowy między Unią Europejską a Federacją Rosyjską w sprawie udziału tego państwa w Misji Policyjnej Unii Europejskiej (EUPM) w Bośni i Hercegowinie (BiH)
List Unii Europejskiej
Bruksela, 24 lipca 2003 roku
Szanowny Panie,
Mam zaszczyt przekazać w załączniku tekst Umowy między Unią Europejską a Federacją Rosyjską w sprawie udziału Federacji Rosyjskiej w Misji Policyjnej Unii Europejskiej (EUPM) w Bośni i Hercegowinie (BiH) w języku angielskim, wraz z tłumaczeniem na język rosyjski.
Mam zaszczyt zaproponować w imieniu Unii Europejskiej, jeżeli jest to dopuszczalne przez Federacje Rosyjska, aby niniejszy list oraz Pański list potwierdzający, wraz z ich załącznikami, stanowiły razem wyżej wymienioną Umową, która zostanie zastosowana tymczasowo z dniem otrzymania listu potwierdzającego, wejdzie w życie pierwszego dnia pierwszego miesiąca po notyfikowaniu sobie wzajemnie przez Uczestniczące Strony zakończenia procedur niezbędnych do tego celu i pozostanie w mocy przez okres uczestnictwa Federacji Rosyjskiej w EUPM, chyba że zostanie ona rozwiązana przez jedną ze Stron z zachowaniem dwumiesięcznego okresu wypowiedzenia.
Chciałbym również oświadczyć, że przyjęcie przez Unię Europejską procedury wymienionej w niniejszym liście nie stanowi precedensu dla żadnych przyszłych umów między Unią Europejską a Federacją Rosyjską.
Byłbym wdzięczny, gdyby mógł Pan potwierdzić przyjęcie przez Federację Rosyjską treści niniejszego listu.
Tłumaczenie niniejszego listu na język rosyjski zostało załączone.
Proszę przyjąć, Szanowny Panie, wyrazy mojego najwyższego poważania.
W imieniu Rady Unii Europejskiej
+++++ TIFF +++++
M. Melani
List Federacji Rosyjskiej
Bruksela, 24 lipca 2003 roku
Szanowny Panie,
W odniesieniu do Pańskiego listu z dnia 24 lipca 2003 roku, mam zaszczyt potwierdzić przyjęcie przez Federację Rosyjską warunków Umowy między Federacją Rosyjską a Unią Europejską w sprawie udziału Federacji Rosyjskiej w Misji Policyjnej Unii Europejskiej (EUPM) w Bośni i Hercegowinie (BiH), której tekst, w języku rosyjskim, wraz z tłumaczeniem na język angielski jest załączony do niniejszego listu.
Umowa
między Unią Europejską a Republiką Turcji w sprawie udziału Republiki Turcji w siłach pod dowództwem Unii Europejskiej w Byłej Jugosłowiańskiej Republice Macedonii
UNIA EUROPEJSKA,
z jednej strony, oraz
REPUBLIKA TURCJI,
z drugiej strony,
zwane dalej "Stronami";
UWZGLĘDNIAJĄC:
— przyjęcie przez Radę Unii Europejskiej wspólnego działania 2003/92/WPZiB z dnia 27 stycznia 2003 r. w sprawie operacji wojskowej Unii Europejskiej w Byłej Jugosłowiańskiej Republice Macedonii [1],
— zaproszenie Republiki Turcji do wzięcia udziału w operacji pod dowództwem przez Unię Europejską,
— pomyślne zakończenie procesu tworzenia sił i zalecenie dowódcy operacji oraz Komitetowi Wojskowemu Unii Europejskiej wyrażenia zgody na udział sił Republiki Turcji w operacji pod dowództwem Unii Europejskiej,
— decyzję Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa z dnia 11 marca 2003 r. wyrażającą zgodę na udział Republiki Turcji w operacji pod dowództwem Unii Europejskiej,
— wymianę listów między rządem Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii a Sekretarzem Generalnym/Wysokim Przedstawicielem w sprawie przeprowadzenia operacji,
— umowę zawartą dnia 21 marca 2003 roku między Unia Europejską a rządem Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii w sprawie statusu sił Unii Europejskiej i ich personelu,
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Zakres i definicje
1.
Republika Turcji przyłącza się do przepisów wspólnego działania 2003/92/WPZiB, zgodnie z postanowieniami uzgodnionymi w następujących artykułach.
2.
Do celów niniejszej Umowy następujące definicje oznaczają:
a) "Operacja Concordia" oznacza operację wojskową Unii Europejskiej w Byłej Jugosłowiańskiej Republice Macedonii przewidzianą we wspólnym działaniu 2003/92/WPZiB;
b) "siły pod dowództwem Unii Europejskiej" (EUF) oznaczają wojskową Kwaterę Główną UE, krajowe jednostki/oddziały przyczyniające się do Operacji Concordia, ich zasoby oraz środki transportu;
c) "personel EUF" oznacza personel cywilny i wojskowy na usługach EUF;
d) "mechanizm" oznacza operacyjny mechanizm finansowania utworzony decyzją Rady z dnia 27 stycznia 2003 roku w celu zapewnienia finansowania wspólnych kosztów operacji wojskowej Unii Europejskiej w Byłej Jugosłowiańskiej Republice Macedonii;
e) "państwa uczestniczące" oznaczają Państwa Członkowskie stosujące wspólne działanie 2003/92/WPZiB i państwa trzecie biorące udział w Operacji Concordia przez przekazanie do dyspozycji sił, personelu lub aktywów;
f) "Wspólna Komisja ds. Skarg" oznacza wspólną Komisję do spraw skarg ustanowioną na podstawie art. 13 Umowy między Unią Europejską a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii w sprawie statusu sił pod dowództwem Unii Europejskiej (EUF) w Byłej Jugosłowiańskiej Republice Macedonii.
Artykuł 2
Udział w operacji
1.
Republika Turcji bierze udział w Operacji Concordia z kontyngentem ustalonym przy okazji Konferencji w sprawie Tworzenia Sił.
Jeśli okaże się to konieczne, zapewnia się rotację oddelegowanego personelu.
2.
Republika Turcji zapewnia, że jej siły i personel będą pełnić swoją misję zgodnie z przepisami wspólnego działania 2003/92/WPZiB, planem operacji i środkami wykonawczymi.
3.
Republika Turcji informuje dowódcę operacji Unii Europejskiej, dowódcę EUF oraz sztab wojskowy Unii Europejskiej o każdej zmianie dotyczącym jej udziału w Operacji Concordia.
Artykuł 3
Status
1.
Siły i personel biorący udział w Operacji Concordia podlegają postanowieniom umowy między Unią Europejską a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii w sprawie statutu sił pod dowództwem Unii Europejskiej (EUF) w Byłej Jugosłowiańskiej Republice Macedonii, oraz uzgodnień wykonawczych.
2.
Status personelu przydzielonego do Kwatery Głównej lub jednostek dowodzenia zlokalizowanych poza Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii jest regulowany uzgodnieniami między Kwaterą Główną i jednostkami dowodzenia a Republiką Turcji.
Artykuł 4
Zasady dowodzenia
1.
Udział Republiki Turcji w Operacji Concordia nie narusza autonomiczności podejmowania decyzji przez Unię Europejską.
2.
Wszystkie siły i personel pozostają pod całkowitym dowództwem ich władz krajowych.
3.
Krajowe władze przekazują dowódcy operacji UE kontrolę operacyjną.
Dowódca Operacji jest uprawniony do delegowania swego pełnomocnictwa.
4.
Republika Turcji ma takie same prawa i obowiązki w odniesieniu do bieżącego zarządzania Operacją Concordia jak uczestniczące Państwa Członkowskie zgodnie z art. 8 ust. 4 wspólnego działania 2003/92/WPZiB oraz decyzji Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa FYROM/1/03 w sprawie ustanowienia Komitetu Uczestników.
5.
Republika Turcji wykonuje jurysdykcję w stosunku do swojego personelu.
Dowódca operacji i dowódca sił mogą w każdym czasie złożyć wniosek o wycofanie personelu Republiki Turcji.
6.
Republika Turcji mianuje wyższego przedstawiciela wojskowego (SMR) w celu reprezentowania jej kontyngentu krajowego w EUF.
SMR zasięga opinii dowódcy EUF we wszystkich sprawach dotyczących Operacji Concordia i jest odpowiedzialny za bieżąca dyscyplinę kontyngentu.
Artykuł 5
Informacje niejawne
Republika Turcji podejmuje właściwe środki w celu zapewnienia, że jej personel podczas obchodzenia się z informacjami niejawnymi Unii Europejskiej przestrzega przepisów bezpieczeństwa Rady Unii Europejskiej, zawarte w decyzji Rady 2001/264/WE [2], oraz dalsze wytyczne, które mogą zostać wydane przez dowódcę operacji.
Artykuł 6
Aspekty finansowe
1.
Bez uszczerbku dla postanowień art. 7 Republika Turcji ponosi wszystkie koszty związane z udziałem w Operacji Concordia, o ile budżet operacyjny operacji nie przewiduje wspólnego finansowania kosztów.
2.
W przypadku gdy Wspólna Komisja ds. Skarg podejmie decyzję o przyznaniu odszkodowania na rzecz osób fizycznych lub prawnych z Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii, Republika Turcji przejmuje wypłatę tych odszkodowań, jeśli śmierć, uszczerbek na zdrowiu, szkoda lub strata zostaną spowodowane przez jej personel lub aktywa, o ile mechanizm, zgodnie z art. 9 ust. 3 decyzji Rady z dnia 27 stycznia 2003 roku ustanawiającej mechanizm, nie zadecyduje o wypłacie tych odszkodowań.
Artykuł 7
Wpłaty na pokrycie wspólnych kosztów
1.
Republika Turcji uczestniczy w ponoszeniu wspólnych kosztów Operacji Concordia w kwocie 136087,80 EUR za okres sześciu miesięcy.
2.
Między powołanym decyzją Rady z dnia 27 stycznia 2003 r. zarządcą mechanizmu a właściwymi organami administracji Republiki Turcji zawarte zostaje porozumienie w celu zapewnienia finansowania wspólnych kosztów operacji.
Porozumienie to zawiera postanowienia w sprawie:
a) uzgodnień dotyczących płatności i zarządzania wkładem finansowym;
b) uzgodnień obejmujących kontrole i audyt wkładu finansowego, gdzie sytuacja tego wymaga.
3.
Wpłaty Republiki Turcji w celu pokrycia wspólnych kosztów Operacji Concordia są deponowane przez Republikę Turcji na rachunku bankowym, który zostaje wskazany temu Państwu przez zarządcę mechanizmu. Artykuł 8
Umowa
między Unią Europejską a Rządem Konfederacji Szwajcarskiej reprezentowanym przez Federalny Departament Spraw Zagranicznych w sprawie udziału Szwajcarii w Misji Policyjnej Unii Europejskiej (EUPM) w Bośni i Hercegowinie (BiH)
UNIA EUROPEJSKA,
z jednej strony, oraz
SZWAJCARIA,
z drugiej strony,
zwane dalej "Uczestniczącymi Stronami",
UWZGLĘDNIAJĄC
- obecność Międzynarodowych Sił Policyjnych Narodów Zjednoczonych do Zadań Specjalnych (IPTF) w Bośni i Hercegowinie od 1996 roku oraz propozycję Unii Europejskiej aby zapewnić, przed dniem 1 stycznia 2003 roku, kontynuację misji IPTF w Bośni i Hercegowinie,
- przyjęcie przez Bośnię i Hercegowinę tej propozycji w drodze wymiany listów w dniu 2 i 4 marca 2002 roku, która przewiduje między innymi, że zespół planistyczny EUPM, ma uzyskać status obecnie przysługujący członkom Misji Obserwacyjnej Unii Europejskiej (EUMM) w Bośni i Hercegowinie,
- przyjęcie przez Radę Unii Europejskiej dnia 11 marca 2002 roku wspólnego działania 2002/210/WPZiB w sprawie Misji Policyjnej Unii Europejskiej [1], stanowiącego, że europejscy członkowie NATO spoza UE oraz inne państwa, które ubiegają się o członkostwo w Unii Europejskiej jak również inne Państwa Członkowskie OBWE spoza UE, obecnie zapewniające sztab dla IPTF, są zaproszone do udziału w EUPM,
- umowę zawartą w dniu 4 października 2002 roku między UE a Bośnią i Hercegowiną w sprawie działalności EUPM w Bośni i Hercegowinie [2], włączając przepisy w sprawie statusu personelu EUPM,
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Ramy
Szwajcaria związana jest przepisami wspólnego działania 2002/210/WPZiB w sprawie Misji Policyjnej Unii Europejskiej (EUPM) w Bośni i Hercegowinie, włączając jego Załącznik w sprawie deklaracji dla EUPM, przyjętego przez Radę Unii Europejskiej dnia 11 marca 2002 roku, zgodnie z postanowieniami uzgodnionymi w poniższych artykułach.
Artykuł 2
Personel oddelegowany do EUPM
1.
Szwajcaria uczestniczy w EUPM delegując czterech funkcjonariuszy policji.
Personel ten powinien zostać delegowany na co najmniej jeden rok, biorąc pod uwagę że zapewniona jest właściwa rotacja delegowanego personelu.
2.
Szwajcaria zapewnia, że jej personel delegowany do EUPM podejmuje się swojej misji zgodnie z przepisami wspólnego działania 2002/210/WPZiB.
3.
Szwajcaria powiadamia we właściwym czasie EUPM i Sekretariat Generalny Rady Unii Europejskiej o jakichkolwiek zmianach w odniesieniu do jej udziału w EUPM.
4.
Personel delegowany do EUPM przechodzi wszechstronne badanie lekarskie, podlega szczepieniom i otrzymuje zaświadczenie lekarskie właściwego organu Szwajcarii, że jest zdolny do pełnienia takiego obowiązku.
Personelowi oddelegowanemu do EUPM towarzyszy kopia takiego zaświadczenia.
5.
Szwajcaria ponosi koszty wysłania funkcjonariuszy policji i/lub międzynarodowego personelu cywilnego przez nią delegowanego, włączając wynagrodzenie, dodatki, koszty leczenia, ubezpieczenie oraz koszty podróży obejmującej wyjazd do i przyjazd z Bośni i Hercegowiny.
Artykuł 3
Status personelu oddelegowanego do EUPM
1.
Personel oddelegowany do EUPM przez Szwajcarię objęty jest do dnia 31 grudnia 2002 roku Umową stosowaną do zespołu planistycznego EUPM, a od dnia 1 stycznia 2003 roku Umową zawartą dnia 4 października 2002 roku między Unią Europejską a Bośnią i Hercegowiną w sprawie działalności EUPM w Bośni i Hercegowinie.
2.
Szwajcaria jest odpowiedzialna za wysłuchanie wszelkich skarg związanych z oddelegowaniem pracownika EUPM, którą składa dany pracownik lub która go dotyczy.
Szwajcaria jest odpowiedzialna za wniesienie skargi przeciwko delegowanemu.
3.
EUPM jest misją nieuzbrojoną i w związku z tym nie podlega żadnym zasadom zaangażowania.
4.
Delegowani funkcjonariusze policji pracują w swoich narodowych mundurach policyjnych.
Berety i insygnia dostarczane są przez EUPM.
Artykuł 4
Zasady dowodzenia
1.
Udział Szwajcarii w EUPM pozostaje bez uszczerbku dla niezależności Unii w podejmowaniu decyzji.
Personel delegowany przez Szwajcarię wykonuje swoje obowiązki i postępuje zgodnie z interesami EUPM.
2.
Cały personel EUPM podlega wyłącznie dowództwu swoich władz krajowych.
3.
Władze krajowe przekazują dowództwo operacyjne (OPCOM) szefowi misji/komisarzowi policji EUPM, który sprawuje to dowództwo poprzez hierarchiczną strukturę dowodzenia i kontroli.
4.
Szef misji/komisarz policji kieruje EUPM i zapewnia bieżące zarządzanie nią.
5.
Szwajcaria ma takie same prawa i obowiązki w zakresie bieżącego zarządzania operacją jak Państwa Członkowskie Unii Europejskiej, biorące udział w operacji, zgodnie z artykułem 8 ustęp 2 wspólnego działania 2002/210/WPZiB.
Odbywa się to na miejscu w normalnym toku operacji, również w ramach Kwatery Głównej misji policyjnej.
6.
Szef misji/komisarz policji EUPM odpowiedzialny jest za sprawy dyscyplinarne dotyczące personelu misji.
W stosownym przypadku, postępowanie dyscyplinarne jest prowadzone przez zainteresowany organ krajowy.
7.
Szwajcaria wyznacza punkt kontaktowy kontyngentu krajowego w celu reprezentowania krajowego kontyngentu w ramach misji.
Punkt kontaktowy zdaje sprawozdanie szefowi misji/komisarzowi policji EUPM dotyczące spraw krajowych i jest odpowiedzialny za bieżącą dyscyplinę kontyngentów.
8.
Decyzja Unii Europejskiej o zakończeniu operacji podejmowana jest po konsultacji ze Szwajcarią, pod warunkiem że dane państwo nadal uczestniczy w EUPM w dniu zakończenia misji.
Artykuł 5
Informacje niejawne
Szwajcaria przyjmuje właściwe środki w celu zapewnienia, że kiedy informacje niejawne UE znajdą się w rękach jej personelu delegowanego do EUPM, personel ten przestrzega rozporządzeń Rady dotyczących bezpieczeństwa, które są zawarte w decyzji Rady 2001/264/WE [3].
Artykuł 6
Składki na pokrycie kosztów bieżących
1.
Szwajcaria wpłaca kwotę w wysokości 25000 EUR rocznie na pokrycie kosztów bieżących.
Szwajcaria rozważa dokonanie dodatkowych, dobrowolnych wpłat na pokrycie tych bieżących kosztów, uwzględniając swoje środki i poziom uczestnictwa.
2.
Porozumienie zostaje podpisane między Szefem Misji/Komisarzem Policji EUPM a właściwymi służbami administracyjnymi Szwajcarii w sprawie składek Szwajcarii na pokrycie kosztów bieżących EUPM.
Porozumienie to zawiera następujące postanowienia dotyczące:
a) danej kwoty, włączając ewentualne dodatkowe, dobrowolne składki;
b) uzgodnień dotyczących płatności i zarządzania daną kwotą;
c) uzgodnień dotyczących weryfikacji obejmujących kontrolę i audyt danej kwoty, w stosownym przypadku.
3.
Szwajcaria oficjalnie zawiadamia EUPM oraz Sekretariat Generalny Rady Unii Europejskiej o całkowitej kwocie swojej składki na pokrycie kosztów bieżących przed dniem 15 listopada 2002 roku oraz od tego czasu przed dniem 1 listopada każdego roku i zawiera porozumienie finansowe przed dniem 15 grudnia każdego roku.
4.
Składki Szwajcarii na pokrycie kosztów bieżących EUPM zostaną złożone przed dniem 31 marca każdego roku na rachunku bankowym, który zostanie wskazany temu państwu.
Artykuł 7
Nieprzestrzeganie obowiązków
Jeżeli jedna z Uczestniczących Stron nie przestrzega obowiązków ustanowionych w poprzednich artykułach, druga Strona ma prawo zakończyć niniejszą Umowę z zachowaniem dwumiesięcznego okresu wypowiedzenia.
Artykuł 8
Wejście w życie
Niniejsza Umowa wchodzi w życie wraz z jej podpisaniem.
Umowa zostaje zawarta na czas uczestnictwa Szwajcarii w EUPM.
Umowa
między Unią Europejską a Rumunią w sprawie udziału Rumunii w Misji Policyjnej Unii Europejskiej (EUPM) w Bośni i Hercegowinie (BiH)
UNIA EUROPEJSKA,
z jednej strony, oraz
RUMUNIA
z drugiej strony,
zwane dalej "Uczestniczącymi Stronami",
UWZGLĘDNIAJĄC
- obecność Międzynarodowych Sił Policyjnych Organizacji Narodów Zjednoczonych (IPTF) w Bośni i Hercegowinie od 1996 roku oraz propozycję Unii Europejskiej do zapewnienia do 1 stycznia 2003 roku kontynuacji misji IPTF w Bośni i Hercegowinie,
- przyjęcie przez Bośnię i Hercegowinę tej propozycji w drodze wymiany listów w dniu 2 i 4 marca 2002 roku, która przewiduje między innymi, że zespół planowania EUPM, ma uzyskać status obecnie przysługujący członkom Misji Obserwacyjnej Unii Europejskiej (EUMM) w Bośni i Hercegowinie,
- przyjęcie przez Radę Unii Europejskiej dnia 11 marca 2002 roku wspólnego działania 2002/210/WPZiB w sprawie Misji Policyjnej Unii Europejskiej [1], stanowiącego, że europejscy członkowie NATO spoza UE oraz inne państwa kandydujące do Unii Europejskiej jak również inne Państwa Członkowskie OBWE spoza UE, które obecnie zasilają kadrowo IPTF, są zaproszone do udziału w EUPM,
- umowę zawartą w dniu 4 października 2002 roku między UE a Bośnią i Hercegowiną w sprawie działalności EUPM w Bośni i Hercegowinie [2], włączając przepisy w sprawie statusu personelu EUPM,
UZGODNŁY, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Ramy
Rumunia związana jest przepisami wspólnego działania 2002/210/WPZiB w sprawie Misji Policyjnej Unii Europejskiej (EUPM) w Bośni i Hercegowinie, włączając jego Załącznik w sprawie deklaracji dla EUPM, przyjętego przez Radę Unii Europejskiej dnia 11 marca 2002 roku, zgodnie z postanowieniami uzgodnionymi w poniższych artykułach.
Artykuł 2
Personel delegowany do EUPM
1.
Rumunia uczestniczy się w EUPM delegując sześciu funkcjonariuszy policji.
Personel ten powinien zostać delegowany na co najmniej jeden rok, biorąc pod uwagę, że zapewniona jest właściwa rotacja delegowanego personelu.
2.
Rumunia zapewnia, że jej personel delegowany do EUPM podejmuje się swojej misji zgodnie z przepisami wspólnego działania 2002/210/WPZiB.
3.
Rumunia powiadamia we właściwym czasie EUPM i Sekretariat Generalny Rady Unii Europejskiej o jakichkolwiek zmianach w odniesieniu do jej udziału w EUPM.
4.
Personel delegowany do EUPM przechodzi wszechstronne badanie lekarskie, podlega szczepieniom i otrzymuje zaświadczenie lekarskie właściwego organu Rumunii, że jest zdolny do pełnienia obowiązków.
Personel oddelegowany do EUPM jest zaopatrzony w kopię takiego zaświadczenia.
5.
Rumunia ponosi koszty wysłania funkcjonariuszy policji i/lub międzynarodowego personelu cywilnego przez nią delegowanego, włączając wynagrodzenie, diety, koszty leczenia, ubezpieczenie, oraz koszty podróży obejmującej wyjazd do i przyjazd z Bośni i Hercegowiny.
Artykuł 3
Status personelu delegowanego do EUPM
1.
Personel delegowany do EUPM przez Rumunię objęty jest do dnia 31 grudnia 2002 roku Umową stosowaną do zespołu planowania EUPM, a od dnia 1 stycznia 2003 roku Umową zawartą dnia 4 października 2002 roku między Unią Europejską a Bośnią i Hercegowiną w sprawie działalności EUPM w Bośni i Hercegowinie.
2.
Rumunia jest obowiązana reagować na wszelkie roszczenia związane z oddelegowaniem, czy to wniesionymi przez pracownika, czy przeciw niemu.
Instytucja państwowa lub wspólnotowa odpowiada za wniesienie powództwa przeciw oddelegowanemu.
3.
EUPM jest misją nieuzbrojoną i w związku z tym nie podlega żadnym zasadom zaangażowania.
4.
Delegowani funkcjonariusze Policji pracują w ich narodowych mundurach policyjnych.
Berety i insygnia dostarczane są przez EUPM.
Artykuł 4
Zasady dowodzenia
1.
Udział Rumunii w EUPM pozostaje bez uszczerbku dla niezależności Unii w podejmowaniu decyzji.
Personel delegowany przez Rumunię wykonuje swoje obowiązki i postępuje zgodnie z interesami EUPM.
2.
Cały personel EUPM podlega wyłącznie dowództwu swoich władz krajowych.
3.
Władze krajowe przekazują dowództwo operacyjne (OPCOM) szefowi misji/komisarzowi policji EUPM, który sprawuje to dowództwo poprzez hierarchiczną strukturę dowodzenia i kontroli.
4.
Szef misji/komisarz policji kieruje EUPM i zapewnia bieżące zarządzanie.
5.
Rumunia ma takie same prawa i obowiązki w zakresie bieżącego zarządzania operacją jak Państwa Członkowskie Unii Europejskiej biorące udział w operacji, zgodnie z art. 8 ust. 2 wspólnego działania 2002/210/WPZiB.
Odbywa się to na miejscu w normalnym toku operacji, włączając w to Kwaterę Główną misji policyjnej.
6.
Szef misji/komisarz policji EUPM odpowiedzialny jest za sprawy dyscyplinarne dotyczące personelu misji.
W stosownym przypadku, postępowanie dyscyplinarne jest prowadzone przez zainteresowany organ krajowy.
7.
Rumunia wyznacza punkt kontaktowy kontyngentu krajowego w celu reprezentowania krajowego kontyngentu w ramach misji.
Punkt kontaktowy zdaje sprawozdanie szefowi misji/komisarzowi policji EUPM dotyczące spraw krajowych i jest odpowiedzialny za bieżącą dyscyplinę kontyngentu.
8.
Decyzja Unii Europejskiej o zakończeniu operacji podejmowana jest po konsultacji z Rumunią, pod warunkiem że Państwo to nadal uczestniczy w EUPM w dniu zakończenia misji.
Artykuł 5
Informacje niejawne
Rumunia przyjmuje właściwe środki w celu zapewnienia przestrzegania przepisów Rady dotyczących bezpieczeństwa, które są zawarte w decyzji Rady 2001/264/WE [3] w przypadku gdy jej personel delegowany do EUPM ma do czynienia z informacjami niejawnymi UE.
Artykuł 6
Składki na pokrycie kosztów bieżących
1.
Rumunia wpłaca kwotę w wysokości 25000 EUR rocznie na pokrycie kosztów bieżących EUMP.
Rumunia rozważa dokonanie dodatkowych, dobrowolnych wpłat na pokrycie tych bieżących kosztów, uwzględniając swoje środki i poziom uczestnictwa.
2.
Porozumienie zostanie podpisane między szefem misji/komisarzem policji EUPM a właściwymi służbami administracyjnymi Rumunii w sprawie składek Rumunii na pokrycie kosztów bieżących EUPM.
Porozumienie to zawiera następujące postanowienia dotyczące:
a) danej kwoty, włączając ewentualne dodatkowe, dobrowolne składki, jeżeli takie są;
b) uzgodnień dotyczących płatności i zarządzania daną kwotą;
c) uzgodnień dotyczących weryfikacji obejmujących kontrolę i audyt danej kwoty, gdzie stosowne.
3.
Rumunia oficjalnie powiadamia EUPM i Sekretariat Generalny Rady Unii Europejskiej o całkowitej kwocie swojej składki na pokrycie kosztów bieżących przed dniem 15 listopada 2002 roku oraz od tego czasu przed dniem 1 listopada każdego roku i zawiera porozumienie finansowe przed dniem 15 grudnia każdego roku.
4.
Składki Rumunii na koszty bieżące EUPM zostaną złożone przed dniem 31 marca każdego roku na rachunku bankowym, który zostanie wskazany temu państwu.
Artykuł 7
Nieprzestrzeganie obowiązków
Jeżeli jedna z Uczestniczących Stron nie przestrzega obowiązków ustanowionych w poprzednich artykułach, druga Strona ma prawo wypowiedzieć niniejszą umowę z zachowaniem dwumiesięcznego okresu wypowiedzenia.
Artykuł 8
Wejście w życie
Niniejsza Umowa wchodzi w życie wraz z jej podpisaniem.
Umowa zostaje zawarta na czas uczestnictwa Rumunii w EUPM.
Umowa
między Unią Europejską a Królestwem Norwegii w sprawie udziału Królestwa Norwegii w Misji Policyjnej Unii Europejskiej (EUPM) w Bośni i Hercegowinie (BiH)
UNIA EUROPEJSKA,
z jednej strony, oraz
KRÓLESTWO NORWEGII,
z drugiej strony,
obie zwane dalej "Uczestniczącymi Stronami",
UWZGLĘDNIAJĄC
- obecność Międzynarodowych Sił Policyjnych do Zadań Specjalnych (IPTF) Organizacji Narodów Zjednoczonych w Bośni i Hercegowinie od 1996 roku i propozycję Unii Europejskiej dotyczącą zapewnienia do dnia 1 stycznia 2003 roku kontynuacji misji IPTF w Bośnii i Hercegowinie,
- przyjęcie przez Bośnię i Hercegowinę tej propozycji w drodze wymiany listów w dniu 2 i 4 marca 2002 roku, która przewiduje między innymi, że zespół planistyczny EUPM ma uzyskać status obecnie przysługujący członkom Misji Obserwacyjnej Unii Europejskiej (EUMM) w Bośni i Hercegowinie,
- przyjęcie przez Radę Unii Europejskiej dnia 11 marca 2002 roku wspólnego działania 2002/210/WPZiB w sprawie Misji Policyjnej Unii Europejskiej [1] stanowiącego, że europejscy członkowie NATO spoza UE oraz inne państwa, które ubiegają się o członkostwo w Unii Europejskiej, jak również inne Państwa Członkowskie OBWE nienależące do UE, obecnie zapewniające sztab dla IPTF, są zapraszane do wzięcia udziału w EUPM,
- umowę zawartą w dniu 4 października 2002 roku między UE a Bośnią i Hercegowiną w sprawie działalności EUPM w Bośni i Hercegowinie [2], włączając przepisy dotyczące statusu personelu EUPM,
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Ramy
Królestwo Norwegii związane jest przepisami wspólnego działania 2002/210/WPZiB w sprawie Misji Policyjnej Unii Europejskiej (EUPM) w Bośni i Hercegowinie, włączając jego Załącznik dotyczący mandatu EUPM, przyjętego przez Radę Unii Europejskiej dnia 11 marca 2002 roku, zgodnie z postanowieniami ustalonymi w poniższych artykułach.
Artykuł 2
Personel oddelegowany do EUPM
1.
Królestwo Norwegii uczestniczy w EUPM, delegując sześciu funkcjonariuszy policji i dwóch pracowników międzynarodowego personelu cywilnego.
Personel ten powinien zostać oddelegowany na co najmniej jeden rok, zakładając, że zapewniona będzie właściwa rotacja delegowanego personelu.
2.
Królestwo Norwegii zapewnia, by personel delegowany do EUPM podejmował się swojej misji zgodnie z przepisami wspólnego działania 2002/210/WPZiB.
3.
Królestwo Norwegii powiadamia we właściwym czasie EUPM i Sekretariat Generalny Rady Unii Europejskiej o każdej zmianie w odniesieniu do jego udziału w EUPM.
4.
Personel delegowany do EUPM przechodzi wszechstronne badania lekarskie, podlega szczepieniom i otrzymuje zaświadczenie lekarskie właściwego organu Królestwa Norwegii, że jest zdolny do pełnienia obowiązków.
Personel oddelegowany do EUPM jest zaopatrzony w kopię takiego zaświadczenia.
5.
Królestwo Norwegii ponosi koszty wysłania funkcjonariuszy policji i/lub międzynarodowego personelu cywilnego przez nią delegowanego, włączając wynagrodzenie, dodatki, koszty leczenia, ubezpieczenie i koszty podróży obejmującej wyjazd do i przyjazd z Bośni i Hercegowiny.
Artykuł 3
Status personelu delegowanego do EUPM
1.
Personel delegowany do EUPM przez Królestwo Norwegii objęty jest do dnia 31 grudnia 2002 roku umową stosowaną do zespołu planistycznego EUPM, a od dnia 1 stycznia 2003 roku umową zawartą dnia 4 października 2002 roku między Unią Europejską a Bośnią i Hercegowiną w sprawie działalności EUPM w Bośni i Hercegowinie.
2.
Królestwo Norwegii odpowiedzialne jest za wysłuchanie każdej skargi związanej z delegacją pracownika EUPM, którą składa dany pracownik lub która go dotyczy.
Królestwo Norwegii jest odpowiedzialne za wszczynanie postępowania przeciwko delegowanemu.
3.
EUPM jest misją nieuzbrojoną i w związku z tym nie podlega żadnym zasadom zaangażowania.
4.
Delegowani funkcjonariusze policji pracują w swoich narodowych mundurach policyjnych.
Berety i insygnia dostarczane są przez EUPM.
Artykuł 4
Zasady dowodzenia
1.
Udział Królestwo Norwegii w EUPM pozostaje bez uszczerbku dla niezależności Unii w podejmowaniu decyzji.
Personel delegowany przez Królestwo Norwegii wykonuje swoje obowiązki i postępuje zgodnie z interesami EUPM.
2.
Cały personel EUPM podlega całkowicie dowództwu swoich władz krajowych.
3.
Władze krajowe przekazują dowództwo operacyjne (OPCOM) szefowi misji/komisarzowi policji EUPM, który sprawuje to dowództwo poprzez hierarchiczną strukturę dowodzenia i kontroli.
4.
Szef misji/komisarz policji kieruje EUPM i zapewnia bieżące zarządzanie nią.
5.
Królestwo Norwegii ma takie same prawa i obowiązki w zakresie bieżącego zarządzania operacjami jak Państwa Członkowskie Unii Europejskiej biorące udział w operacjach, zgodnie z art. 8 ust. 2 wspólnego działania 2002/210/WPZiB.
Odbywa się to na miejscu w normalnym toku operacji, włączając w to Kwaterę Główną misji policyjnej.
6.
Szef misji/komisarz policji EUPM jest odpowiedzialny za sprawy dyscyplinarne dotyczące personelu misji.
W stosownym przypadku postępowanie dyscyplinarne jest prowadzone przez zainteresowany organ krajowy.
7.
Królestwo Norwegii wyznacza punkt kontaktowy kontyngentu krajowego w celu reprezentowania krajowego kontyngentu w ramach misji.
Punkt kontaktowy zdaje sprawozdanie Szefowi misji/komisarzowi policji EUPM dotyczące spraw krajowych i jest odpowiedzialny za bieżącą dyscyplinę kontyngentów.
8.
Decyzja Unii Europejskiej o zakończeniu operacji zostaje podjęta po konsultacji z Królestwem Norwegii, pod warunkiem że państwo to nadal uczestniczy w EUPM w dniu zakończenia misji.
Artykuł 5
Informacje niejawne
Królestwo Norwegii przyjmuje właściwe środki w celu zapewnienia przestrzegania przepisów Rady dotyczących bezpieczeństwa, które są zawarte w decyzji Rady 2001/264/WE [3] w przypadku gdy jego personel delegowany do EUPM ma do czynienia z informacjami niejawnymi UE.
Artykuł 6
Składki na pokrycie kosztów bieżących
1.
Królestwo Norwegii wpłaca kwotę w wysokości 25000 EUR rocznie na pokrycie kosztów bieżących EUPM.
Królestwo Norwegii przewiduje dokonanie dodatkowych dobrowolnych wpłat na pokrycie kosztów bieżących, uwzględniając swoje środki i poziom uczestnictwa.
2.
Porozumienie zostaje podpisane między szefem misji/komisarzem policji EUPM a odpowiednimi służbami administracyjnymi Królestwa Norwegii w sprawie składek Królestwa Norwegii na pokrycie kosztów bieżących EUPM.
Porozumienie to zawiera następujące postanowienia dotyczące:
a) danej kwoty, włączając ewentualne dodatkowe dobrowolne składki;
b) uzgodnień dotyczących płatności danej kwoty i zarządzania nią;
c) uzgodnień dotyczących weryfikacji, obejmujących kontrolę i audyt danej kwoty, gdzie to stosowne.
3.
Królestwo Norwegii oficjalnie powiadamia EUPM i Sekretariat Generalny Rady Unii Europejskiej o całkowitej kwocie swojej składki na pokrycie kosztów bieżących przed dniem 15 listopada 2002 roku, a następnie przed dniem 1 listopada każdego roku i zawiera porozumienie finansowe przed dniem 15 grudnia każdego roku.
4.
Corocznie przed dniem 31 marca składki na pokrycie kosztów bieżących EUPM zostają złożone przez Królestwo Norwegii na rachunku bankowym, który zostanie wskazany temu Państwu.
Artykuł 7
Nieprzestrzeganie obowiązków
Jeżeli jedna z Uczestniczących Stron nie przestrzega obowiązków ustanowionych w poprzednich artykułach, druga Strona ma prawo wypowiedzieć niniejszą Umowę z zachowaniem dwumiesięcznego okresu wypowiedzenia.
Artykuł 8
Wejście w życie
Niniejsza Umowa wchodzi w życie wraz z jej podpisaniem.
Umowa zostaje zawarta na czas uczestnictwa Królestwa Norwegii w EUPM.
Umowa
między Unią Europejską a Ukrainą w sprawie udziału Ukrainy w Misji Policyjnej Unii Europejskiej (EUPM) w Bośni i Hercegowinie (BiH)
UNIA EUROPEJSKA
z jednej strony, oraz
UKRAINA
z drugiej strony,
obie zwane dalej "Uczestniczącymi Stronami",
UWZGLĘDNIAJĄC
- obecność Międzynarodowych Sił Policyjnych Organizacji Narodów Zjednoczonych (IPTF) w Bośni i Hercegowinie od 1996 roku i propozycję Unii Europejskiej dotyczącą zapewnienia do dnia 1 stycznia 2003 roku kontynuacji misji IPTF w Bośni i Hercegowinie,
- przyjęcie przez Bośnię i Hercegowinę tej propozycji w drodze wymiany listów w dniu 2 i 4 marca 2002 roku, która przewiduje między innymi, że zespół planowania EUPM ma uzyskać status obecnie przysługujący członkom Misji Obserwacyjnej Unii Europejskiej (EUMM) w Bośni i Hercegowinie,
- przyjęcie przez Radę Unii Europejskiej dnia 11 marca 2002 roku wspólnego działania 2002/210/WPZiB w sprawie Misji Policyjnej Unii Europejskiej [1] stanowiącego, że europejscy członkowie NATO spoza UE oraz inne państwa, kandydujące do Unii Europejskiej, jak również inne Państwa Członkowskie OBWE nienależące do UE, które obecnie zasilają kadrowo IPTF, są zaproszane do wzięcia udziału w EUPM,
- umowę zawartą w dniu 4 października 2002 roku między UE a Bośnią i Hercegowiną w sprawie działalności EUPM w Bośni i Hercegowinie [2], zawierającą postanowienia dotyczące statusu personelu EUPM,
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Ramy
Ukraina związana jest przepisami wspólnego działania 2002/210/WPZiB w sprawie Misji Policyjnej Unii Europejskiej (EUPM) w Bośni i Hercegowinie, włączając jego Załącznik w sprawie deklaracji celów EUPM, przyjętego przez Radę Unii Europejskiej dnia 11 marca 2002 roku, zgodnie z postanowieniami uzgodnionymi w poniższych artykułach.
Artykuł 2
Personel oddelegowany do EUPM
1.
Ukraina uczestniczy w EUPM delegując pięciu funkcjonariuszy policji.
Personel ten powinien zostać oddelegowany na co najmniej jeden rok, biorąc pod uwagę, że zapewniona jest właściwa rotacja delegowanego personelu.
2.
Ukraina zapewnia, że jej personel delegowany do EUPM podejmuje się swojej misji zgodnie z przepisami wspólnego działania 2002/210/WPZiB.
3.
Ukraina powiadamia we właściwym czasie EUPM i Sekretariat Generalny Rady Unii Europejskiej o każdej zmianie w odniesieniu do jej udziału w EUPM.
4.
Personel delegowany do EUPM przechodzi wszechstronne badania lekarskie, podlega szczepieniom i otrzymuje zaświadczenie lekarskie właściwego organu Ukrainy, że jest zdolny do pełnienia obowiązków.
Personel oddelegowany do EUPM jest zaopatrzony w kopię takiego zaświadczenia.
5.
Ukraina ponosi koszty wysłania funkcjonariuszy policji i/lub międzynarodowego personelu cywilnego przez nią delegowanego, włączając wynagrodzenie, diety, koszty leczenia, ubezpieczenie i koszty podróży obejmującej wyjazd do i przyjazd z Bośni i Hercegowiny.
Artykuł 3
Status personelu delegowanego do EUPM
1.
Personel delegowany do EUPM przez Ukrainę objęty jest do dnia 31 grudnia 2002 roku, umową stosowaną do zespołu planowania EUPM, a od dnia 1 stycznia 2003 roku umową zawartą dnia 4 października 2002 roku między Unią Europejską a Bośnią i Hercegowiną w sprawie działalności EUPM w Bośni i Hercegowinie.
2.
Ukraina jest obowiązana reagować na wszelkie roszczenia związane z oddelegowaniem, czy to wniesionymi przez pracownika, czy przeciw niemu.
Instytucja państwowa lub wspólnotowa odpowiada za wniesienie powództwa przeciw oddelegowanemu.
3.
EUPM jest misją nieuzbrojoną i w związku z tym nie podlega żadnym zasadom zaangażowania.
4.
Delegowani funkcjonariusze policji pracują w swoich narodowych mundurach policyjnych.
Berety i insygnia dostarczane są przez EUPM.
Artykuł 4
Zasady dowodzenia
1.
Udział Ukrainy w EUPM pozostaje bez uszczerbku dla autonomii decyzyjnej Unii.
Personel delegowany przez Ukrainę wykonuje swoje obowiązki i postępuje zgodnie z interesami EUPM.
2.
Cały personel EUPM podlega całkowicie dowództwu swoich władz krajowych.
3.
Władze krajowe przekazują dowództwo operacyjne (OPCOM) szefowi misji/komisarzowi policji EUPM, który sprawuje to dowództwo poprzez hierarchiczną strukturę dowodzenia i kontroli.
4.
Szef misji/komisarz policji kieruje EUPM i zapewnia bieżące zarządzanie nią.
5.
Ukraina ma takie same prawa i obowiązki w zakresie bieżącego zarządzania operacjami jak Państwa Członkowskie Unii Europejskiej biorące udział w operacjach, zgodnie z art. 8 ust. 2 wspólnego działania 2002/210/WPZiB.
Odbywa się to na miejscu w normalnym toku operacji, włączając w to Kwaterę Główną misji policyjnej.
6.
Szef misji/komisarz policji EUPM jest odpowiedzialny za sprawy dyscyplinarne dotyczące personelu misji.
W stosownym przypadku postępowanie dyscyplinarne jest prowadzone przez zainteresowany organ krajowy.
7.
Ukraina wyznacza punkt kontaktowy kontyngentu krajowego w celu reprezentowania krajowego kontyngentu w ramach misji.
Punkt kontaktowy zdaje sprawozdanie szefowi misji/komisarzowi policji EUPM dotyczące spraw krajowych i jest odpowiedzialny za bieżącą dyscyplinę kontyngentów.
8.
Decyzja Unii Europejskiej o zakończeniu operacji zostaje podjęta po konsultacji z Ukrainą pod warunkiem że państwo to nadal uczestniczy w EUPM w dniu zakończenia misji.
Artykuł 5
Informacje niejawne
Ukraina przyjmuje właściwe środki w celu zapewnienia przestrzegania przepisów Rady dotyczących bezpieczeństwa, które są zawarte w decyzji Rady 2001/264/WE [3] w przypadku gdy jej personel delegowany do EUPM ma do czynienia z informacjami niejawnymi UE.
Artykuł 6
Składki na pokrycie kosztów bieżących
1.
Ukraina wpłaca kwotę w wysokości 25000 EUR rocznie na pokrycie kosztów bieżących EUPM.
Ukraina przewiduje dokonanie dodatkowych dobrowolnych wpłat na pokrycie kosztów bieżących, uwzględniając swoje środki i poziom uczestnictwa.
2.
Porozumienie zostaje podpisane między szefem misji/komisarzem policji EUPM a odpowiednimi służbami administracyjnymi Ukrainy w sprawie składek Ukrainy na pokrycie kosztów bieżących EUPM.
Porozumienie to zawiera następujące postanowienia dotyczące:
a) danej kwoty, włączając ewentualne dodatkowe dobrowolne składki;
b) uzgodnień dotyczących płatności danej kwoty i zarządzania nią;
c) uzgodnień dotyczących weryfikacji, obejmujących kontrolę i audyt danej kwoty, w stosownym przypadku.
3.
Ukraina oficjalnie powiadamia EUPM i Sekretariat Generalny Rady Unii Europejskiej o całkowitej kwocie swojej składki na pokrycie kosztów bieżących przed dniem 15 listopada 2002 roku, a następnie przed dniem 1 listopada każdego roku i zawiera porozumienie finansowe przed dniem 15 grudnia każdego roku.
4.
Corocznie przed dniem 31 marca składki na pokrycie kosztów bieżących EUPM zostają złożone przez Ukrainę na rachunku bankowym, który zostanie wskazany temu państwu.
Artykuł 7
Nieprzestrzeganie obowiązków
Jeżeli jedna z Uczestniczących Stron nie przestrzega obowiązków ustanowionych w poprzednich artykułach, druga Strona ma prawo wypowiedzieć niniejszą Umowę z zachowaniem dwumiesięcznego okresu wypowiedzenia.
Artykuł 8
Wejście w życie
Niniejsza Umowa wchodzi w życie wraz z jej podpisaniem.
Umowa zostaje zawarta na czas uczestnictwa Ukrainy w EUPM.
Umowa
między Unią Europejską a Republiką Bułgarii w sprawie udziału Republiki Bułgarii w Misji Policyjnej Unii Europejskiej (EUPM) w Bośni i Hercegowinie (BiH)
UNIA EUROPEJSKA,
z jednej strony, oraz
REPUBLIKA BUŁGARII,
z drugiej strony,
obie zwane dalej "Uczestniczącymi Stronami",
UWZGLĘDNIAJĄC
- obecność Międzynarodowych Sił Policyjnych Organizacji Narodów Zjednoczonych (IPTF) w Bośni i Hercegowinie od 1996 roku i propozycję Unii Europejskiej dotyczącą zapewnienia do dnia 1 stycznia 2003 roku kontynuacji misji IPTF w Bośni i Hercegowinie,
- przyjęcie przez Bośnię i Hercegowinę tej propozycji w drodze wymiany listów w dniu 2 i 4 marca 2002 roku, która przewiduje między innymi, że zespół planowania EUPM ma uzyskać status obecnie przysługujący członkom Misji Obserwacyjnej Unii Europejskiej (EUMM) w Bośni i Hercegowinie,
- przyjęcie przez Radę Unii Europejskiej dnia 11 marca 2002 roku wspólnego działania 2002/210/WPZiB w sprawie Misji Policyjnej Unii Europejskiej [1] stanowiącego, że europejscy członkowie NATO spoza UE oraz inne państwa kandydujące do Unii Europejskiej, jak również inne Państwa Członkowskie OBWE nienależące do UE, które obecnie zasilają kadrowo IPTF, są zaproszone do wzięcia udziału w EUPM,
- umowę zawartą w dniu 4 października 2002 roku między UE a Bośnią i Hercegowiną w sprawie działalności EUPM w Bośni i Hercegowinie [2], zawierającą postanowienia dotyczące statusu personelu EUPM,
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Ramy
Republika Bułgarii związana jest przepisami wspólnego działania 2002/210/WPZiB w sprawie Misji Policyjnej Unii Europejskiej (EUPM) w Bośni i Hercegowinie, włączając jego Załącznik w sprawie deklaracji celów EUPM, przyjętego przez Radę Unii Europejskiej dnia 11 marca 2002 roku, zgodnie z postanowieniami uzgodnionymi w poniższych artykułach.
Artykuł 2
Personel oddelegowany do EUPM
1.
Republika Bułgarii uczestniczy w EUPM delegując trzech funkcjonariuszy policji.
Personel ten powinien zostać oddelegowany na co najmniej jeden rok, zakładając, że zapewniona jest właściwa rotacja delegowanego personelu.
2.
Republika Bułgarii zapewnia, że jej personel delegowany do EUPM podejmuje się swojej misji zgodnie z przepisami wspólnego działania 2002/210/WPZiB.
3.
Republika Bułgarii powiadamia we właściwym czasie EUPM i Sekretariat Generalny Rady Unii Europejskiej o każdej zmianie w odniesieniu do jej udziału w EUPM.
4.
Personel delegowany do EUPM przechodzi wszechstronne badania lekarskie, podlega szczepieniom i otrzymuje zaświadczenie lekarskie właściwego organu Republiki Bułgarii, że jest zdolny do pełnienia obowiązków.
Personel oddelegowany do EUPM jest zaopatrzony w kopię takiego zaświadczenia.
5.
Republika Bułgarii ponosi koszty wysłania funkcjonariuszy policji i/lub międzynarodowego personelu cywilnego przez nią delegowanego, włączając wynagrodzenie, diety, koszty leczenia, ubezpieczenie i koszty podróży obejmującej wyjazd do i przyjazd z Bośni i Hercegowiny.
Artykuł 3
Status personelu delegowanego do EUPM
1.
Personel delegowany do EUPM przez Republikę Bułgarii objęty jest do dnia 31 grudnia 2002 roku umową stosowaną do zespołu planowania EUPM, a od dnia 1 stycznia 2003 roku umową zawartą dnia 4 października 2002 roku między Unią Europejską a Bośnią i Hercegowiną w sprawie działalności EUPM w Bośni i Hercegowinie.
2.
Republika Bułgarii jest obowiązana reagować na wszelkie roszczenia związane z oddelegowaniem, czy to wniesionymi przez pracownika, czy przeciw niemu.
Instytucja państwowa lub wspólnotowa odpowiada za wniesienie powództwa przeciw oddelegowanemu.
3.
EUPM jest misją nieuzbrojoną i w związku z tym nie podlega żadnym zasadom zaangażowania.
4.
Delegowani funkcjonariusze policji pracują w swoich narodowych mundurach policyjnych.
Berety i insygnia dostarczane są przez EUPM.
Artykuł 4
Zasady dowodzenia
1.
Udział Republiki Bułgarii w EUPM pozostaje bez uszczerbku dla autonomii decyzyjnej Unii.
Personel delegowany przez Republikę Bułgarii wykonuje swoje obowiązki i postępuje zgodnie z interesami EUPM.
2.
Cały personel EUPM podlega całkowicie dowództwu swoich władz krajowych.
3.
Władze krajowe przekazują dowództwo operacyjne (OPCOM) szefowi misji/komisarzowi policji EUPM, który sprawuje to dowództwo poprzez hierarchiczną strukturę dowodzenia i kontroli.
4.
Szef misji/komisarz policji kieruje EUPM i zapewnia bieżące zarządzanie nią.
5.
Republika Bułgarii ma takie same prawa i obowiązki w zakresie bieżącego zarządzania operacjami jak Państwa Członkowskie Unii Europejskiej biorące udział w operacjach, zgodnie z art. 8 ust. 2 wspólnego działania 2002/210/WPZiB.
Odbywa się to na miejscu w normalnym toku operacji, włączając w to kwaterę główną misji policyjnej.
6.
Szef misji/komisarz policji EUPM jest odpowiedzialny za sprawy dyscyplinarne dotyczące personelu misji.
W stosownym przypadku, postępowanie dyscyplinarne jest prowadzone przez zainteresowany organ krajowy.
7.
Republika Bułgarii wyznacza punkt kontaktowy kontyngentu krajowego w celu reprezentowania krajowego kontyngentu w ramach misji.
Punkt kontaktowy zdaje sprawozdanie szefowi misji/komisarzowi policji EUPM dotyczące spraw krajowych i jest odpowiedzialny za bieżącą dyscyplinę kontyngentów.
8.
Decyzja Unii Europejskiej o zakończeniu operacji zostaje podjęta po konsultacji z Republiką Bułgarii, pod warunkiem że państwo to nadal uczestniczy w EUPM w dniu zakończenia misji.
Artykuł 5
Informacje niejawne
Republika Bułgarii przyjmuje właściwe środki w celu zapewnienia przestrzegania przepisów Rady dotyczących bezpieczeństwa, które są zawarte w decyzji Rady 2001/264/WE [3], w przypadku gdy jego personel delegowany do EUPM ma do czynienia z informacjami niejawnymi UE.
Artykuł 6
Składki na pokrycie kosztów bieżących
1.
Republika Bułgarii wpłaca kwotę w wysokości 25000 EUR rocznie na pokrycie kosztów bieżących EUPM.
Republika Bułgarii przewiduje dokonanie dodatkowych dobrowolnych wpłat na pokrycie kosztów bieżących, uwzględniając swoje środki i poziom uczestnictwa.
2.
Porozumienie zostaje podpisane między szefem misji/komisarzem policji EUPM a odpowiednimi służbami administracyjnymi Republiki Bułgarii w sprawie składek Republiki Bułgarii na pokrycie kosztów bieżących EUPM.
Porozumienie to zawiera następujące postanowienia dotyczące:
a) danej kwoty, włączając ewentualne dodatkowe dobrowolne składki;
b) uzgodnień dotyczących płatności danej kwoty i zarządzania nią;
c) uzgodnień dotyczących weryfikacji, obejmujących kontrolę i audyt danej kwoty, w stosownym przypadku.
3.
Republika Bułgarii oficjalnie powiadamia EUPM i Sekretariat Generalny Rady Unii Europejskiej o całkowitej kwocie swojej składki na pokrycie kosztów bieżących przed dniem 15 listopada 2002 roku, a następnie przed dniem 1 listopada każdego roku i zawiera porozumienie finansowe przed dniem 15 grudnia każdego roku.
4.
Corocznie przed dniem 31 marca składki na pokrycie kosztów bieżących EUPM zostają złożone przez Republikę Bułgarii na rachunku bankowym, który zostanie wskazany temu państwu.
Artykuł 7
Nieprzestrzeganie obowiązków
Jeżeli jedna z Uczestniczących Stron nie przestrzega obowiązków ustanowionych w poprzednich artykułach, druga Strona ma prawo wypowiedzieć niniejszą umowę z zachowaniem dwumiesięcznego okresu wypowiedzenia.
Artykuł 8
Wejście w życie
Niniejsza Umowa wchodzi w życie wraz z jej podpisaniem.
Umowa zostaje zawarta na czas uczestnictwa Republiki Bułgarii w EUPM.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 1/2003
z dnia 31 stycznia 2003 r.
zmieniająca załącznik I (Sprawy weterynaryjne i fitosanitarne) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dostosowane Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej Porozumieniem, w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik I do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 157/2002 z dnia 6 grudnia 2002 r. [1]
(2) Decyzja Wspólnego Komitetu EOG nr 54/2001 z dnia 18 maja 2001 r. zmieniająca załącznik I (zagadnienia weterynaryjne i fitosanitarne) do Porozumienia EOG [2] przewiduje przedłużenie okresu przejściowego dla Liechtensteinu w odniesieniu do rozdziału I załącznika I do Porozumienia do dnia 31 grudnia 2001 r., w oczekiwaniu na wprowadzenie stałych rozwiązań do tego czasu.
(3) Wspólnota Europejska, Liechtenstein oraz Konfederacja Szwajcarska doszły do porozumienia w sprawie stosowania w odniesieniu do Liechtensteinu załącznika 11 (sprawy weterynaryjne) do Umowy dotyczącej handlu produktami rolnymi między Wspólnotami Europejskimi a Konfederacją Szwajcarską na podstawie Traktatu Celnego między Szwajcarią a Liechtensteinem.
(4) Ze względu na to, że powyższe rozwiązanie przewiduje, stosowanie szwajcarskiego ustawodawstwa weterynaryjnego właściwe jest wyłączenie Liechtensteinu ze stosowania przepisów tego rozdziału I,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W załączniku I do Porozumienia tekst ustępu pierwszego pod nagłówkiem "DOSTOSOWANIA SEKTOROWE" otrzymuje brzmienie:"Rozdział I, "Kwestie weterynaryjne", nie stosuje się do Liechtensteinu.".
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie dnia 1 lutego 2003 r., pod warunkiem że wszystkie notyfikacje na mocy art. 103 ust. 1 Porozumienia zostały dokonane wobec Wspólnego Komitetu EOG [3].
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2002 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG i w Dodatku EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 7/2003
z dnia 13 stycznia 2003 r.
zmieniająca załącznik II (Przepisy techniczne, standardy, badania i certyfikacja) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dostosowane Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej Porozumieniem, w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik II do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 126/2002 z dnia 27 września 2002 r. [1]
(2) Dyrektywę Komisji 2002/48/WE z dnia 30 maja 2002 r. zmieniającą dyrektywę Rady 91/414/EWG w celu włączenia iprowalikarbu, prosulfuronu i sulfosulfuronu jako substancji czynnych [2] należy włączyć do Porozumienia.
(3) Dyrektywę Komisji 2002/64/WE z dnia 15 lipca 2002 r. zmieniającą dyrektywę Rady 91/414/EWG w celu włączenia cynidonu etylowego, cyhalofopu butylowego, famoksadonu, florasulamu, metalaksylu-M oraz pikolinafenu jako substancji czynnych [3] należy włączyć do Porozumienia,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W rozdziale XV pkt 12a (dyrektywa Rady 91/414/EWG) załącznika II do Porozumienia dodaje się tiret w brzmieniu:
"— 32002 L 0048: dyrektywą Komisji 2002/48/WE z dnia 30 maja 2002 r.
(Dz.U. L 148 z 6.6.2002, str. 19),
— 32002 L 0064: dyrektywą Komisji 2002/64/WE z dnia 15 lipca 2002 r.
(Dz.U. L 189 z 18.7.2002, str. 27)."
.
Artykuł 2
Teksty dyrektyw 2002/48/WE i 2002/64/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Dodatku EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie dnia 1 lutego 2003 r., pod warunkiem że wszystkie notyfikacje art. 103 ust. 1 Porozumienia zostały dokonane wobec Wspólnego Komitetu EOG [4].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG i w Dodatku EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 8/2003
z dnia 31 stycznia 2003 r.
zmieniająca załącznik II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dostosowane Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej Porozumieniem, w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik II do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 163/2002 z dnia 6 grudnia 2002 r. [1]
(2) Dwudziestą czwartą dyrektywę Komisji 2000/6/WE z dnia 29 lutego 2000 r. dostosowującą do postępu technicznego załączniki II, III, VI i VII do dyrektywy Rady 76/768/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do produktów kosmetycznych [2] należy włączyć do Porozumienia,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W rozdziale XVI załącznika II do Porozumienia pkt 1 (dyrektywa Rady 76/768/EWG) dodaje się tiret w brzmieniu:
"— 32000 L 0006: dwudziesta czwarta dyrektywa Komisji 2000/6/WE z dnia 29 lutego 2000 (Dz.U. L 56 z 1.3.2000, str. 42)."
.
Artykuł 2
Teksty dyrektywy 2000/6/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Dodatku EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie dnia 1 lutego 2003 r., pod warunkiem że wszystkie notyfikacje na mocy art. 103 ust. 1 Porozumienia zostały dokonane wobec Wspólnego Komitetu EOG [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG i w Dodatku EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 12/2003
z dnia 31 stycznia 2003 r.
zmieniająca załącznik VI (Zabezpieczenie społeczne) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dostosowane Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej Porozumieniem, w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik VI do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 55/2002 z dnia 31 maja 2002 r. [1]
(2) Decyzję Komisji Administracyjnej Wspólnot Europejskich ds. Zabezpieczenia Społecznego Pracowników Migrujących nr 183 z dnia 27 czerwca 2001 r. w sprawie dokonywania wykładni art. 22 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71, dotyczącego świadczeń zdrowotnych w powiązaniu z ciążą i urodzeniem dziecka [2] należy włączyć do Porozumienia,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Po ppkt 3.60 (decyzja nr 182) załącznika VI dodaje się ppkt 3.61 w brzmieniu:
"3.61. 32002 D 0155: decyzja Komisji Administracyjnej Wspólnot Europejskich ds. Zabezpieczenia Społecznego Pracowników Migrujących nr 183 z dnia 27 czerwca 2001 w sprawie dokonywania wykładni artykułu 22 ustęp 1 litera a) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71, dotyczącego świadczeń zdrowotnych w powiązaniu z ciążą i urodzeniem dziecka (Dz.U. L 54 z 25.2.2002, str. 39)."
Artykuł 2
Teksty decyzji nr 183 w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Dodatku EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie dnia 1 lutego 2003 r., pod warunkiem że wszystkie notyfikacje na mocy art. 103 ust. 1 Porozumienia [3] zostały dokonane wobec Wspólnego Komitetu EOG.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG i w Dodatku EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 38/2003
z dnia 14 marca 2003 r.
zmieniająca Protokół 4 do Porozumienia w sprawie reguł pochodzenia
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dostosowane Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej Porozumieniem, w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Protokół 4 do Porozumienia, zwany dalej Protokołem był wielokrotnie zmieniany.
Dlatego konsolidacja tych zmian tekstu Protokołu wydaje się niezbędna dla celów jasności i prawnej pewności reguł pochodzenia, które mają być zastosowane.
(2) Wymagane są również zmiany techniczne reguł dotyczących przetwarzania, w celu uwzględnienia zmian w Zharmonizowanym Systemie Oznaczania i Kodowania Towarów (Zharmonizowany System), które są skuteczne od dnia 1 stycznia 2002 r.
(3) Pewne wymogi związane z przetwarzaniem materiałów niepochodzących w celu uzyskania przez nie statusu pochodzenia muszą zostać zmienione tak, aby uwzględniały braki w zakresie wytwarzania pewnych materiałów przez Umawiające się Strony oraz warunki specyficzne, w których pewne produkty (monolityczny układ scalony) mają zostać uzyskane, tak by wprowadzały ograniczone procesy uszlachetniania poza terytorium Umawiających się Stron.
(4) Pewne zmiany techniczne są wymagane w celu skorygowania nieprawidłowości w i pomiędzy różnymi wersjami językowymi tekstu.
(5) Dlatego właściwe jest, dla odpowiedniego funkcjonowania Porozumienia i w celu ułatwienia pracy użytkowników i administracji celnej, włączenie do nowego tekstu Protokołu danych postanowień.
(6) Wspólne deklaracje dotyczące Księstwa Andory, Republiki San Marino i przeglądu zmian reguł pochodzenia wynikających ze zmian Zharmonizowanego Systemu muszą zostać utrzymane, razem z Protokołem,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Protokół 4 do Porozumienia zastępuje się tekstem załączonym poniżej wraz z odpowiednią wspólną deklaracją.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie dnia 15 marca 2003 r., pod warunkiem że wszystkie notyfikacje na mocy art. 103 ust. 1 Porozumienia zostały dokonane wobec Wspólnego Komitetu EOG [1].
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 lipca 2002 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG i w Dodatku EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 84/2003
z dnia 20 czerwca 2003 r.
zmieniająca załącznik XIX (Ochrona konsumentów) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dostosowane Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej Porozumieniem, w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XIX do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 47/2003 z dnia 16 maja 2003 r. [1]
(2) Zalecenie Komisji 2001/193/WE z dnia 1 marca 2001 r. w sprawie informacji przedumownych jakie mają być udzielane konsumentom przez kredytodawców oferujących kredyty mieszkaniowe [2] ma zostać włączone do Porozumienia,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Po pkt 19 (zalecenie Komisji 2001/310/WE) załącznika XIX do Porozumienia dodaje się punkt w brzmieniu:
"20.
32001 H 0193: zalecenie Komisji 2001/193/WE z dnia 1 marca 2001 r. w sprawie informacji przedumownych jakie mają być udzielane konsumentom przez kredytodawców oferujących kredyty mieszkaniowe (Dz.U. L 69 z 10.3.2001, str. 25)."
.
Artykuł 2
Teksty zalecenia 2001/193/WE w językach islandzkim i norweskim, które mają zostać opublikowane w Dodatku EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie dnia 21 czerwca 2003 r., pod warunkiem że wszystkie notyfikacje na mocy art. 103 ust. 1 Porozumienia [3] zostały dokonane Wspólnego Komitetu EOG.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG i w Dodatku EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 85/2003
z dnia 20 czerwca 2003 r.
zmieniająca Protokół 31 do Porozumienia EOG, w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dostosowane Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej Porozumieniem, w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Protokół 31 do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 64/2003 z dnia 16 maja 2003 r. [1]
(2) Właściwe jest rozszerzenie współpracy Umawiających się Stron Porozumienia w celu włączenia decyzji 291/2003/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 lutego 2003 r. ustanawiającej Europejski Rok Edukacji przez Sport 2004 [2].
(3) Protokół 31 do Porozumienia powinien zostać zmieniony w celu umożliwienia tej rozszerzonej współpracy od dnia 1 stycznia 2003 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W art. 4 (Edukacja, kształcenie zawodowe i młodzież) Protokołu 31 do Porozumienia wprowadza się następujące zmiany:
1) po pkt 2f (Działania przygotowawcze w dziedzinie edukacji i polityki młodzieżowej) dodaje się pkt 2g w brzmieniu:
"2g.
Państwa EFTA uczestniczą, z mocą od dnia 1 stycznia 2003 r., w następujących działaniach:
- 32003 D 0291: decyzją nr 291/2003/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 lutego 2003 r. ustanawiająca Europejski Rok Edukacji przez Sport 2004 (Dz.U. L 43 z 18.2.2003, str. 1).";
2) w pkt 3 wyrazy "2e i 2f" zastępuje się wyrazami "2e, 2f i 2g".
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie następującego dnia pod warunkiem że wszystkie notyfikacje na mocy art. 103 ust. 1 Porozumienia [3] zostały dokonane wobec Wspólnego Komitetu EOG.
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2003 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG i w Dodatku EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 86/2003
z dnia 20 czerwca 2003 r.
zmieniająca Protokół 31 do Porozumienia EOG, w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dostosowane Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej Porozumieniem, w szczególności jego art. 86 i 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Protokół 31 do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 100/2000 z dnia 10 listopada 2000 r. [1]
(2) Właściwe jest rozszerzenie współpracy Umawiających się Stron Porozumienia w celu włączenia decyzji nr 2045/2002/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 października 2002 r. zmieniającej decyzję nr 1720/1999/WE przyjmującą szereg działań i środków w celu zapewnienia interoperacyjności i dostępu do transeuropejskich sieci elektronicznej wymiany danych między administracjami (IDA) [2].
(3) Właściwe jest rozszerzenie współpracy między Umawiającymi się Stronami Porozumienia w celu włączenia decyzji nr 2046/2002/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 października 2002 r. zmieniającej decyzję nr 1719/1999/WE w sprawie szeregu wytycznych, w tym identyfikacji projektów będących przedmiotem wspólnego zainteresowania, dotyczących transeuropejskich sieci wymiany elektronicznej danych między administracjami (IDA) [3].
(4) Protokół 31 Porozumienia powinien dlatego być zmieniony aby umożliwić rozszerzenie współpracy od dnia 1 stycznia 2003 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W art. 17 ust. 4 Protokołu 31 do Porozumienia wprowadza się następujące zmiany:
1) w tiret drugim (decyzja nr 1719/1999/WE Parlamentu Europejskiego i Rady) dodaje się co następuje:
", zmieniona:
- 32002 D 2046: decyzją nr 2046/2002/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 października 2002 r.
(Dz.U. L 316 z 20.11.2002, str. 4).";
2) w tiret trzecim (decyzja nr 1720/1999/WE Parlamentu Europejskiego i Rady) dodaje się co następuje:
", zmieniona:
- 32002 D 2045: decyzją nr 2045/2002/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 października 2002 r.
(Dz.U. L 316 z 20.11.2002, str. 1).".
Artykuł 2
W dodatku 3 do Protokołu 31 do Porozumienia, pkt I (Projekty będące przedmiotem wspólnego zainteresowania) wprowadza się następujące zmiany:
1) tekst wprowadzający otrzymuje brzmienie:
"Państwa EFTA uczestniczą w następujących projektach będących przedmiotem wspólnego zainteresowania w sferze transeuropejskich sieci wymiany elektronicznej danych między administracjami, wynikających z artykułu 3 ustępu 1 decyzji nr 1719/1999/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, ze zmianami.";
2) w sekcji A (ogółem) dodaje się co następuje:
"— Zastosowanie sieci, które ułatwia współpracę między organami sądowymi (stosuje się tylko do Islandii i Norwegii)."
3) w sekcji B (Specjalne sieci wspomagające UGW i polityki i działania Wspólnoty) wprowadza się następujące zmiany:
a) tiret szóste otrzymuje brzmienie:
"— Sieci telematyczne w dziedzinie edukacji i kultury, informacji, komunikacji oraz sektorze audiowizualnym, w szczególności do wymiany informacji dotyczących kwestii treści w sieciach otwartych oraz do promocji rozwoju i swobodnego obrotu nowych usług audiowizualnych i informacyjnych.";
b) tiret ósme otrzymuje brzmienie:
"— Sieci telematyczne w dziedzinie turystyki, środowiska naturalnego, ochrony konsumentów oraz ochrony zdrowia publicznego wspierające wymianę informacji między Państwami Członkowskimi.";
c) dodaje się co następuje:
"— Sieci telematyczne przyczyniające się do realizacji celów inicjatywy e-Europa i związanego z nią planu działania, w szczególności w obszarze administracji on-line, których celem są korzyści dla obywateli i przedsiębiorstw.
— Sieci telematyczne dotyczące polityki imigracyjnej, w szczególności poprzez wdrożenie ulepszonej elektronicznej wymiany danych z administracjami krajowymi, w celu ułatwienia procedur informacyjnych i konsultacyjnych (stosuje się tylko do Islandii i Norwegii).".
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie dnia 21 czerwca 2003 r., pod warunkiem że wszystkie notyfikacje na mocy art. 103 ust. 1 Porozumienia [4] zostały dokonane wobec Wspólnego Komitetu EOG.
Stosuje się od dnia 1 stycznia 2003 r.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG i w Dodatku EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 87/2003
z dnia 11 lipca 2003 r.
zmieniająca załącznik II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dostosowane Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej Porozumieniem, w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik II do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 73/2003 z dnia 20 czerwca 2003 r. [1]
(2) Należy włączyć do Porozumienia rozporządzenie Komisji (WE) nr 1788/2001 z dnia 7 września 2001 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania przepisów dotyczących świadectwa kontroli w odniesieniu do przywozu z państw trzecich, na podstawie art. 11 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2092/91 w sprawie produkcji ekologicznej produktów rolnych oraz znakowania produktów rolnych i środków spożywczych [2]
(3) Należy włączyć do Porozumienia rozporządzenie Komisji (WE) nr 1113/2002 z dnia 26 czerwca 2002 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1788/2001 ustanawiające szczegółowe zasady wykonania przepisów dotyczących świadectwa kontroli w odniesieniu do przywozu z państw trzecich, na podstawie art. 11 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2092/91 [3],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W rozdziale XII po pkt 54zze (dyrektywa Komisji 2002/840/WE) załącznika II do Porozumienia dodaje się pkt 54zzf w brzmieniu:
"54zzf. 32001 R 1788: rozporządzenie Komisji (WE) nr 1788/2001 z dnia 7 września 2001 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania przepisów dotyczących świadectwa kontroli w odniesieniu do przywozu z państw trzecich, na podstawie art. 11 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2092/91 w sprawie produkcji ekologicznej produktów rolnych oraz znakowania produktów rolnych i środków spożywczych (Dz.U. L 243 z 13.9.2001, str. 3), zmienione:
- 32002 R 1113: rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1113/2002 z dnia 26 czerwca 2002 r.
(Dz.U. L 168 z 27.6.2002, str. 31).
Przepisy tego rozporządzenia do celów niniejszego Porozumienia należy rozumieć z uwzględnieniem następujących dostosowań:
Odniesienie do innych aktów w rozporządzeniu są uważane za właściwe w zakresie i w formie, w jakich te akty są włączone do Porozumienia.
Jednakże odniesienia do przepisów celnych w art. 1 są uważane za właściwe w stopniu niezbędnym do określenia zakresu stosowania rozporządzenia." .
Artykuł 2
Teksty rozporządzeń (WE) nr 1788/2001 i (WE) nr 1113/2002 w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Dodatku EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie dnia 12 lipca 2003 r., pod warunkiem że wszystkie notyfikacje na mocy art. 103 ust. 1 Porozumienia zostały dokonane wobec Wspólnego Komitetu EOG [4].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG i w Dodatku EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 88/2003
z dnia 11 lipca 2003 r.
zmieniająca załącznik II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dostosowane Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej Porozumieniem, w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik II do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 73/2003 z dnia 20 czerwca 2003 r. [1]
(2) Należy włączyć do Porozumienia rozporządzenie Komisji (WE) nr 1918/2002 z dnia 25 października 2002 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1788/2001 ustanawiające szczegółowe zasady wykonania przepisów dotyczących świadectwa kontroli w odniesieniu do przywozu z państw trzecich, na podstawie art. 11 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2092/91 w sprawie produkcji ekologicznej produktów rolnych oraz znakowania produktów rolnych i środków spożywczych [2],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W rozdziale XII pkt 54zzf (rozporządzenie Komisji (WE) nr 1788/2001) załącznika II do Porozumienia dodaje się tiret w brzmieniu:
"— 32002 R 1918: rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1918/2002 z dnia 25 października 2002 r.
(Dz.U. L 289 z 26.10.2002, str. 15)."
.
Artykuł 2
Teksty rozporządzenia (WE) nr 1918/2002 w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Dodatku EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie dnia 12 lipca 2003 r., pod warunkiem że wszystkie notyfikacje na mocy art. 103 ust. 1 Porozumienia zostały dokonane wobec Wspólnego Komitetu EOG [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG i w Dodatku EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 89/2003
z dnia 11 lipca 2003 r.
zmieniająca załącznik II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dostosowane Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej Porozumieniem, w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik II do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 77/2003 z dnia 20 czerwca 2003 r. [1]
(2) Należy włączyć do Porozumienia dyrektywę Komisji 2003/2/WE z dnia 6 stycznia 2003 r. odnosząca się do ograniczeń we wprowadzaniu do obrotu i stosowaniu arsenu (dziesiąte dostosowanie do postępu technicznego dyrektywy Rady 76/769/EWG) [2].
(3) Należy włączyć do Porozumienia dyrektywę Komisji 2003/5/WE z dnia 10 stycznia 2003 r. zmieniającą dyrektywę Rady 91/414/EWG w celu włączenia deltametryny jako substancji czynnej [3],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W rozdziale XV załącznika II do Porozumienia wprowadza się następujące zmiany:
1) w pkt 4 (dyrektywa Rady 76/769/EWG) dodaje się tiret w brzmieniu:
"— 32003 L 0002: dyrektywą Komisji 2003/2/WE z dnia 6 stycznia 2003 r.
(Dz.U. L 4 z 9.1.2003, str. 9).";
2) w pkt 12a (dyrektywa Rady 91/414/EWG) dodaje się tiret w brzmieniu:
"— 32003 L 0005: dyrektywą Komisji 2003/5/WE z dnia 10 stycznia 2003 r.
(Dz.U. L 8 z 14.1.2003, str. 7).".
Artykuł 2
Teksty dyrektyw 2003/2/WE i 2003/5/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Dodatku EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie dnia 12 lipca 2003 r., pod warunkiem że wszystkie notyfikacje na mocy art. 103 ust. 1 Porozumienia zostały dokonane wobec Wspólnego Komitetu EOG [4].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG i w Dodatku EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 90/2003
z dnia 11 lipca 2003 r.
zmieniająca załącznik II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dostosowane Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej Porozumieniem, w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik II do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 129/2002 z dnia 27 września 2002 r. [1]
(2) Należy włączyć do Porozumienia dyrektywę 2000/70/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 listopada 2000 r. zmieniającą dyrektywę Rady 93/42/EWG w odniesieniu do wyrobów medycznych zawierających trwale pochodne krwi ludzkiej lub osocza ludzkiego [2],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W rozdziale XXX pkt 1 (dyrektywa Rady 93/42/EWG) załącznika II do Porozumienia dodaje się tiret w brzmieniu:
"— 32000 L 0070: dyrektywą 2000/70/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 listopada 2000 r.
(Dz.U. L 313 z 13.12.2000, str. 22)."
.
Artykuł 2
Teksty dyrektywy 2000/70/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Dodatku EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie dnia 12 lipca 2003 r., pod warunkiem że wszystkie notyfikacje na mocy art. 103 ust. 1 Porozumienia zostały dokonane wobec Wspólnego Komitetu EOG [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG i w Dodatku EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 91/2003
z dnia 11 lipca 2003 r.
zmieniająca załącznik XIII (Transport) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dostosowane Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej Porozumieniem, w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XIII do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 81/2003 z dnia 20 czerwca 2003 r. [1]
(2) Należy włączyć do Porozumienia rozporządzenie Komisji (WE) nr 980/2002 z dnia 4 czerwca 2002 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2082/2000 przyjmujące normy Eurocontrol [2],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W pkt 66c tiret drugie (dyrektywa Rady 93/65/EWG) załącznika XIII do Porozumienia dodaje się, co następuje:
", zmieniona:
- 32002 R 0980: rozporządzeniem Komisji (WE) nr 980/2002 z dnia 4 czerwca 2002 r.
(Dz.U. L 150 z 8.6.2002, str. 38)."
.
Artykuł 2
Teksty rozporządzenia (WE) nr 980/2002 w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Dodatku EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie dnia 12 lipca 2003 r., pod warunkiem że wszystkie notyfikacje na mocy art. 103 ust. 1 Porozumienia zostały dokonane wobec Wspólnego Komitetu EOG [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG i w Dodatku EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 92/2003
z dnia 11 lipca 2003 r.
zmieniająca załącznik XX (Środowisko) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dostosowane Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej Porozumieniem, w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XX do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 57/2003 z dnia 16 maja 2003 r. [1]
(2) Należy włączyć do Porozumienia decyzję Rady 2003/33/WE z dnia 19 grudnia 2002 r. ustanawiająca kryteria i procedury przyjęcia odpadów na składowiska, na podstawie art. 16 i załącznika II do dyrektywy 1999/31/WE [2],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W załączniku XX wprowadza się następujące zmiany:
1) punkt 32db (dyrektywa 2000/53/WE Parlamentu Europejskiego i Rady), pkt 32dc (decyzja Komisji 2001/753/WE), pkt 32dd (decyzja Komisji 2002/151/WE) i pkt 32de (dyrektywa 2000/76/WE Parlamentu Europejskiego i Rady) otrzymują oznaczenie odpowiednio pkt 32e, 32ea, 32eb i 32f;
2) po pkt 32da (decyzja Komisji 2000/738/WE) dodaje się następujący punkt w brzmieniu:
"32db.
32003 D 0033: decyzja Rady 2003/33/WE z dnia 19 grudnia 2002 r. ustanawiająca kryteria i procedury przyjęcia odpadów na składowiska, na podstawie art. 16 i załącznika II do dyrektywy 1999/31/WE (Dz.U. L 11 z 16.1.2003, str. 27).".
Artykuł 2
Teksty decyzji 2003/33/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Dodatku EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie dnia 12 lipca 2003 r., pod warunkiem że wszystkie notyfikacje na mocy art. 103 ust. 1 Porozumienia zostały dokonane wobec Wspólnego Komitetu EOG [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG i w Dodatku EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 93/2003
z dnia 11 lipca 2003 r.
zmieniająca załącznik XX (Środowisko) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dostosowane Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej Porozumieniem, w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XX do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 57/2003 z dnia 16 maja 2003 r. [1]
(2) Decyzję Komisji 2003/31/WE z dnia 29 listopada 2002 r. ustanawiającą zrewidowane kryteria ekologiczne przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego detergentom do zmywarek do naczyń i zmieniającą decyzję 1999/427/WE [2] należy włączyć do Porozumienia,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W załączniku XX do Porozumienia wprowadza się następujące zmiany:
1) obecny pkt 2eq (decyzja Komisji 1999/427/WE) otrzymuje oznaczenie 2eqa;
2) w pkt 2eqa (decyzja Komisji 1999/427/WE) dodaje się tiret w brzmieniu:
"— 32003 D 0031: decyzja Komisji 2003/31/WE z dnia 29 listopada 2002 r.
(Dz.U. L 9 z 15.1.2003, str. 11).";
3) po pkt 2epa (decyzja Komisji 1999/205/WE, skreślona) dodaje się punkt w brzmieniu:
"2eq.
32003 D 0031: decyzja Komisji 2003/31/WE z dnia 29 listopada 2002 r. ustanawiająca zrewidowane kryteria ekologiczne przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego detergentom do zmywarek do naczyń i zmieniająca decyzję 1999/427/WE (Dz.U. L 9 z 15.1.2003, str. 11).";
4) skreśla się pkt 2eqa (decyzja Komisji 1999/427/WE) z mocą od dnia 31 maja 2004 r.
Artykuł 2
Teksty decyzji 2003/31/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Dodatku EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie dnia 12 lipca 2003 r., pod warunkiem że wszystkie notyfikacje na mocy art. 103 ust. 1 Porozumienia zostały dokonane wobec Wspólnego Komitetu EOG [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Dodatku EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 94/2003
z dnia 11 lipca 2003 r.
zmieniająca załącznik XXI (Statystyka) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dostosowane Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej Porozumieniem, w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XXI do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 62/2003 z dnia 16 maja 2003 r. [1]
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 6/2003 z dnia 30 grudnia 2002 r. dotyczące rozpowszechniania wyników badań statystycznych w zakresie przewozu drogowego rzeczy [2] należy włączyć do Porozumienia.
(3) Niniejsza decyzja nie ma zastosowania do Islandii,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W załączniku XXI do Porozumienia po pkt 7f (rozporządzenie Rady (WE) nr 1172/98) dodaje się punkt w brzmieniu:
"7g. 32003 R 0006: rozporządzenie Komisji (WE) nr 6/2003 z dnia 30 grudnia 2002 r. dotyczące rozpowszechniania wyników badań statystycznych w zakresie przewozu drogowego rzeczy (Dz.U. L 1 z 4.1.2003, str. 45).
Przepisy rozporządzenia, do celów niniejszego Porozumienia, rozumie się z uwzględnieniem następujących dostosowań:
Niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do Islandii." .
Artykuł 2
Tekst rozporządzenia (WE) nr 6/2003 w języku norweskim, który zostanie opublikowany w Dodatku EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, jest autentyczny.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie dnia 12 lipca 2003 r., pod warunkiem że wszystkie notyfikacje na mocy art. 103 ust. 1 Porozumienia zostały dokonane wobec Wspólnego Komitetu EOG [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Dodatku EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 95/2003
z dnia 11 lipca 2003 r.
zmieniająca załącznik XXI (Statystyka) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dostosowane Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej Porozumieniem, w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XXI do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 62/2003 z dnia 16 maja 2003 r. [1]
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 246/2003 z dnia 10 lutego 2003 r. przyjmujące program modułów ad hoc, obejmujący lata 2004-2006, do badania reprezentacyjnego dotyczącego siły roboczej przewidzianego przez rozporządzenie Rady (WE) nr 577/98 [2] należy włączyć do Porozumienia.
(3) Niniejsza decyzja nie ma zastosowania do Liechtensteinu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W załączniku XXI do Porozumienia po pkt 18ac (rozporządzenie Komisji (WE) nr 2104/2002) dodaje się punkt w brzmieniu:
"18ad. 32003 R 0246: rozporządzenie Komisji (WE) nr 246/2003 z dnia 10 lutego 2003 r. przyjmujące program modułów ad hoc, obejmujący lata 2004-2006, do badania reprezentacyjnego dotyczącego siły roboczej przewidzianego przez rozporządzenie Rady (WE) nr 577/98 (Dz.U. L 34 z 11.2.2003, str. 3).
Przepisy rozporządzenia, do celów niniejszego Porozumienia, rozumie się z uwzględnieniem następujących dostosowań:
a) Niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do Liechtensteinu.
b) Norwegia dostarcza informacje wymagane w niniejszym rozporządzeniu najpóźniej od 2005 r." .
Artykuł 2
Teksty rozporządzenia (WE) nr 246/2003 w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Dodatku EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie dnia 12 lipca 2003 r., pod warunkiem że wszystkie notyfikacje na mocy art. 103 ust. 1 Porozumienia zostały dokonane wobec Wspólnego Komitetu EOG [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Sodatku EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 96/2003
z dnia 11 lipca 2003 r.
zmieniająca Protokół 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dostosowane Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej Porozumieniem, w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Protokół 31 do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 85/2003 z dnia 20 czerwca 2003 r. [1]
(2) Należy rozszerzyć współpracę Umawiających się Stron Porozumienia poprzez włączenie decyzji nr 451/2003/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 lutego 2003 r. zmieniającej decyzję nr 253/2000/WE ustanawiającą drugi etap wspólnotowego programu działań w dziedzinie edukacji "Sokrates" [2],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W Protokole 31 do Porozumienia art. 4 ust. 2c tiret trzecie (decyzja nr 253/2000/WE Parlamentu Europejskiego i Rady) dodaje się, co następuje:
", zmieniona:
- 32003 D 0451: decyzją nr 451/2003/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 lutego 2003 r.
(Dz.U. L 69 z 13.3.2003, str. 6)."
.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie dnia 12 lipca 2003 r., pod warunkiem że wszystkie notyfikacje na mocy art. 103 ust. 1 Porozumienia zostały dokonane wobec Wspólnego Komitetu EOG [3].
Artykuł 3
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Dodatku EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 141/2003
z dnia 7 listopada 2003 r.
zmieniająca załącznik II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) i załącznik IV (Energia) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dostosowane Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej Porozumieniem, w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik II do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 29/1999 z dnia 26 marca 1999 r. [1]
(2) Załącznik IV do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 83/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. [2]
(3) Dyrektywa Komisji 2002/40/WE z dnia 8 maja 2002 r. wykonująca dyrektywę Rady 92/75/EWG w sprawie etykiet efektywności energetycznej piekarników elektrycznych typu domowego [3], sprostowana zgodnie z Dz. U. L 33 z 8.
2.2003, str. 43, ma zostać włączona do Porozumienia,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W załączniku II do Porozumienia wprowadza się następujące zmiany:
1) po pkt 4f (Dyrektywa Komisji 97/17/WE) rozdziału IV dodaje się następujący punkt:
"4g. 32002 L 0040: dyrektywa Komisji 2002/40/WE z dnia 8 maja 2002 r. wykonująca dyrektywę Rady 92/75/EWG w sprawie etykiet efektywności energetycznej piekarników elektrycznych typu domowego (Dz.U. L 128 z 15.5.2002., str. 45), sprostowana zgodnie z Dz.U. L 33 z 8.2.2003, str. 43.
Przepisy dyrektywy, do celów niniejszego Porozumienia, rozumie się z uwzględnieniem następujących dostosowań:
a) załącznik I do dyrektywy Komisji 2002/40/WE zostaje uzupełniony tekstami zgodnie z sekcją 6 dodatku 1 do załącznika II do niniejszego Porozumienia;
b) załącznik V do dyrektywy Komisji 2002/40/WE zostaje uzupełniony tekstami zgodnie z sekcją 6 dodatku 2 do załącznika II do niniejszego Porozumienia.";
2) dodatki 1 i 2 zostają uzupełnione zgodnie z załącznikami I i II do niniejszej Decyzji.
Artykuł 2
W załączniku IV do Porozumienia wprowadza się następujące zmiany:
1) po pkt 11f (dyrektywa Komisji 97/17/WE) dodaje się następujący punkt:
"11g. 32002 L 0040: dyrektywa Komisji 2002/40/WE z dnia 8 maja 2002 r. wykonująca dyrektywę Rady 92/75/EWG w sprawie etykiet efektywności energetycznej piekarników elektrycznych typu domowego (Dz.U. L 128 z 15.5.2002 r., str. 45), sprostowana zgodnie z Dz.U. L 33 z 8.2.2003, str. 43 [4].
Przepisy dyrektywy, do celów niniejszego Porozumienia, rozumie się z uwzględnieniem następujących dostosowań:
a) Załącznik I do dyrektywy Komisji 2002/40/WE zostaje uzupełniony tekstami zgodnie z sekcją 6 dodatku 5 do załącznika IV do niniejszego Porozumienia,
b) Załącznik V do dyrektywy Komisji 2002/40/WE zostaje uzupełniony tekstami zgodnie z sekcją 6 dodatku 6 do załącznika IV do niniejszego Porozumienia.";
2) dodatki 5 i 6 zostają uzupełnione zgodnie z załącznikami III i IV do niniejszej decyzji.
Artykuł 3
Teksty dyrektywy 2002/40/WE, sprostowanej zgodnie z Dz.U. L 33 z 8.2.2003, str. 43, w językach islandzkim i norweskim, które mają zostać opublikowane wDodatku EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne. Artykuł 4
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 149/2003
z dnia 7 listopada 2003 r.
zmieniająca załącznik II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej Porozumieniem, w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik II do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 78/2003 z dnia 20 czerwca 2003 r. [1]
(2) Dyrektywę Komisji 2003/16/WE z dnia 19 lutego 2003 r. dostosowującą do postępu technicznego załącznik III do dyrektywy Rady 76/768/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do produktów kosmetycznych [2] należy włączyć do Porozumienia,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W załączniku II do Porozumienia rozdział XVI pkt 1 (dyrektywa Rady 76/768/EWG) dodaje się tiret w brzmieniu:
"— 32003 L 0016: dyrektywa Komisji 2003/16/WE z dnia 19 lutego 2003 r.
(Dz.U. L 46 z 20.2.2003, str. 24)."
.
Artykuł 2
Teksty dyrektywy 2003/16/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Dodatku EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 8 listopada 2003 r., pod warunkiem że wszystkie notyfikacje na mocy art. 103 ust. 1 Porozumienia zostały dokonane wobec Wspólnego Komitetu EOG [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja jest opublikowana w Sekcji EOG oraz w Dodatku EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Porozumienie pomiędzy Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki w sprawie przetwarzania i przekazywania danych dot. nazwy rekordu pasażera (PNR) przez przewoźników lotniczych do Departamentu Bezpieczeństwa Wewnętrznego Stanów Zjednoczonych, Biura Ceł i Ochrony Granic
WSPÓLNOTA EUROPEJSKA I STANY ZJEDNOCZONE AMERYKI,
UZNAJĄC znaczenie poszanowania podstawowych praw i wolności, w szczególności prywatności oraz znaczenie poszanowania tych wartości podczas zapobiegania i zwalczania terroryzmu i związanych z nim przestępstw oraz innych poważnych przestępstw, o ponadnarodowym charakterze, włącznie z przestępczością zorganizowaną;
UWZGLĘDNIAJĄ Custawy i rozporządzenia Stanów Zjednoczonych, które wymagają od każdego przewoźnika lotniczego obsługującego loty pasażerskie w zagranicznym transporcie lotniczym do lub ze Stanów Zjednoczonych elektronicznego udostępnienia Departamentowi Bezpieczeństwa Wewnętrznego (zwanego dalej ŤDHSť ), Biura Ceł i Ochrony Granic (zwanego dalej ŤCBPť ) danych dotyczących nazwy rekordu pasażera (zwanej dalej ŤPNRť ) w zakresie, w jakim są one gromadzone i przechowywane w automatycznych systemach kontroli rezerwacji/odlotów przewoźników lotniczych;
UWZGLĘDNIAJĄC dyrektywę 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych, a w szczególności jej art. 7 lit. c);
UWZGLĘDNIAJĄC zobowiązania Biura Ceł i Ochrony Granic (CBP) wydane dnia 11 maja 2004 , które zostaną opublikowane w Federalnym Rejestrze (zwane dalej Ťzobowiązaniamiť );
UWZGLĘDNIAJĄC decyzję Komisji C(2004) 1799 przyjętą dnia 17 maja 2004 roku, zgodnie z art. 25 ust. 6 dyrektywy 95/46/WE, zgodnie z którym Biuro Ceł i Ochrony Granic (CBP) uznawane jest za podmiot zapewniający odpowiedni poziom ochrony danych dot. nazwy rekordu pasażera (PNR) przekazywanych ze Wspólnoty Europejskiej (zwanej dalej ŤWspólnotąť ) a dotyczących lotów do i ze Stanów Zjednoczonych zgodnie z zobowiązaniami, które zostały do niej załączone (zwaną dalej Ťdecyzjąť );
ZWRACAJĄC UWAGĘ, że przewoźnicy lotniczy z systemami kontroli rezerwacji/odlotów znajdującymi się na terytorium Państw Członkowskich Wspólnoty Europejskiej powinni zająć się transmisją danych dot. nazwy rekordu pasażera (PNR) do Biura Ceł i Ochrony Granic (CBP) kiedy tylko będzie to możliwe pod względem technicznym, jednak do tego czasu władze Stanów Zjednoczonych powinny mieć prawo bezpośredniego dostępu do tych danych, zgodnie z przepisami tego Porozumienia;
POTWIERDZAJĄC, że niniejsze Porozumienie nie stanowi precedensu dla żadnych przyszłych dyskusji ani negocjacji pomiędzy Stanami Zjednoczonymi a Wspólnotą Europejską lub jedną ze stron i jakimkolwiek państwem w sprawie przekazywania danych w jakiejkolwiek formie;
UWZGLĘDNIAJĄC zobowiązanie obu stron do wspólnej pracy w celu osiągnięcia odpowiedniego i satysfakcjonującego dla obu stron rozwiązania, bezzwłocznie, w sprawie przetwarzania danych dotyczących Zaawansowanych Informacji n.t. Pasażerów (API) ze Wspólnoty do Stanów Zjednoczonych;
UZGODNILI CO NASTĘPUJE:
1.
Biuro Ceł i Ochrony Granic (CBP) posiada elektroniczny dostęp do danych dot. nazwy rekordu pasażera (PNR) pochodzących z systemów kontroli rezerwacji/odlotów przewoźników lotniczych ( Ťsystemy rezerwacjiť ) znajdujących się na terytoriach Państw Członkowskich Wspólnoty Europejskiej w ścisłej zgodności z decyzją i tak długo dopóki decyzja ma zastosowanie i jedynie do momentu kiedy wprowadzenia zadowalającego systemu pozwalającego na przekazywanie takich danych przez przewoźników lotniczych.
2.
Przewoźnicy lotniczy obsługujący loty pasażerskie w zagranicznym transporcie powietrznym do i ze Stanów Zjednoczonych przetwarzają dane dotyczące nazwy rekordu pasażera (PNR) zawarte w ich automatycznych systemach rezerwacji, zgodnie z wymaganiami Biura Ceł i Ochrony Granic (CBP) odpowiednio do prawa Stanów Zjednoczonych i w ścisłej zgodności z decyzją oraz tak długo dopóki decyzja ma zastosowanie.
3.
Biuro Ceł i Ochrony Granic (CBP) przyjmuje do wiadomości decyzję i stwierdza, że wprowadza w życie zobowiązania załączone do niej.
4.
Biuro Ceł i Ochrony Granic (CBP) przetwarza otrzymane dane i traktuje przedmiot danych objętych takim przetwarzaniem zgodnie z obowiązującym prawem Stanów Zjednoczonych oraz wymaganiami konstytucyjnymi, bez bezprawnej dyskryminacji, w szczególności dyskryminacji ze względu na przynależność państwowąi kraj zamieszkania.
5.
Biuro Ceł i Ochrony Granic (CBP) i Komisja Europejska wspólnie i regularnie dokonują przeglądów wprowadzania w życie niniejszego Porozumienia.
6.
W przypadku kiedy w Unii Europejskiej zostanie wprowadzony system identyfikacji pasażerów linii lotniczej wymagający od przewoźników lotniczych udostepnienia władzom danych dot. nazwy rekordu pasażera (PNR) osób, których trasy przelotów obejmują obecnie przelot do lub z Unii Europejskiej, Departament Bezpieczeństwa Wewnętrznego (DHS), jeśli tylko ma to zastosowanie i ściśle w oparciu o zasadę wzajemności, aktywnie promuje współpracę linii lotniczych w ramach swojej właściwości.
7.
Niniejsze Porozumienie wchodzi w życie po jego podpisaniu.
Każda ze stron może wypowiedzieć niniejsze Porozumienie w dowolnym czasie poprzez notyfikację przez kanały dyplomatyczne.
Wypowiedzenie staje się skuteczne w dziewięćdziesiąttm (90) dniu od dnia notyfikacji wypowiedzenia drugiej stronnie.
Niniejsze Porozumienie może być zmienione w dowolnym czasie za wspólna zgodą stron wyrażoną na piśmie.
8.
Celem tego Porozumienia nie jest ani uchylenie ani zmiana ustawodawstwa stron; ani również stworzenie lub przyznanie jakiegokolwiek prawa czy korzyści jakiejkolwiek osobie lub podmiotowi, prywatnemu albo publicznemu.
Podpisano w ..., dnia ...
Niniejsze Porozumienie zostało sporządzone w dwóch kopiach w języku angielskim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niemieckim, niderlandzkim,polskim, portugalskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim i włoskim, przy czym każdy z tekstów jest na równi autentyczny.
W przypadku rozbieżności, wersja angielska ma pierszeństwo
W imieniu wspólnoty europejskiej
...
...
W imieniu stanów zjednoczonych ameryki
Tom Ridge
Sekretarz Departamentu Bezpieczeństwa Wewnętrznego Stanów Zjednoczonych
Protokół ze sprostowania do Porozumienia pomiędzy Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki w sprawie przetwarzania i przekazywania danych dot. nazwy rekordu pasażera (PNR) przez przewoźników lotniczych do Departamentu Bezpieczeństwa Wewnętrznego Stanów Zjednoczonych, Biura Ceł i Ochrony Granic
(Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 183 z dnia 20 maja 2004 r.)
powinno być: "Uwzględniając decyzję Komisji 2004/535/WE przyjętą dnia 14 maja 2004 roku, zgodnie z art. 25 ust. 6 dyrektywy 95/46/WE, zgodnie […]".
PROTOKÓŁ
dotyczący współpracy w zapobieganiu zanieczyszczeniu ze statków oraz, w przypadkach nadzwyczajnych, walki z zanieczyszczeniem Morza Śródziemnego
UMAWIAJĄCE SIĘ STRONY OBECNEGO PROTOKOŁU,
będące Stronami Konwencji o ochronie Morza Śródziemnego przed zanieczyszczeniem, przyjętej w Barcelonie w dniu 16 lutego 1976 r. i zmienionej w dniu 10 czerwca 1995 r.,
mające zamiar wprowadzić artykuły 6 i 9 wspomnianej Konwencji,
uznając, że poważne zanieczyszczenie morza olejem oraz szkodliwymi i niebezpiecznymi substancjami lub niebezpieczeństwo takiego zanieczyszczenia w obszarze Morza Śródziemnego stwarza niebezpieczeństwo dla państw nadbrzeżnych i środowiska morskiego,
zważywszy, że wzywa się o współpracę wszystkie państwa nadbrzeżne Morza Śródziemnego, aby zapobiec przed zanieczyszczeniem ze statków oraz odpowiadać na przypadki zanieczyszczeń, niezależnie od ich pochodzenia,
uznając rolę Miedzynarodowej Organizacji Morskiej i znaczenie współpracy w ramach tej organizacji, w szczególności we wspieraniu przyjmowania i opracowywania międzynarodowych zasad i norm w celu zapobiegania, zmniejszania, i kontrolowania zanieczyszczenia środowiska morskiego pochodzącego ze statków,
podkreślając wysiłki poczynione przez państwa nadbrzeżne Morza Śródziemnego, aby wprowadzić w życie te międzynarodowe zasady i normy,
uznając także udział Wspólnoty Europejskiej we wprowadzaniu w życie międzynarodowych norm w zakresie bezpieczeństwa morskiego i zapobiegania zanieczyszczeniu ze statków,
uznając także znaczenie współpracy w obszarze Morza Śródziemnego we wspieraniu skutecznego wprowadzania w życie międzynarodowych regulacji w celu zapobiegania, zmniejszania i kontrolowania zanieczyszczenia środowiska morskiego pochodzącego ze statków,
uznając nadal znaczenie szybkiego i skutecznego działania na poziomach krajowym, podregionalnym oraz regionalnym w przyjmowaniu środków nadzwyczajnych w celu zwalczania zanieczyszczenia środowiska morskiego lub zagrożenia jego zanieczyszczenia,
stosując zasadę ostrożności oraz zasadę "zanieczyszczający płaci" i metodę oceny wpływu na środowisko, oraz wykorzystując najlepsze dostępne techniki i najlepsze praktyki w dziedzinie ochrony środowiska, jak przewidziano w art. 4 Konwencji,
mając na uwadze odpowiednie postanowienia Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza, sporządzonej w Montego Bay w dniu 10 grudnia 1982 roku, która obowiazuje i której Stronami jest wiele państw nadbrzeżnych Morza Śródziemnego oraz Wspólnota Europejska,
uwzględniając międzynarodowe konwencje zajmujace się, w szczególności, bezpieczeństwem morskim, zapobieganiem przed zanieczyszczeniem ze statków, przygotowaniem i odpowiedzią na przypadki zanieczyszczeń, odpowiedzialnością i rekompensatami za szkody spowodowane zanieczyszczeniem,
wyrażając wolę dalszego rozwijania wzajemnej pomocy i współpracy w zakresie zapobiegania i zwalczania zanieczyszczeń,
UZGODNILI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Definicje
Do celów niniejszego Protokołu:
a) "Konwencja" oznacza Konwencję o ochronie Morza Śródziemnego przed zanieczyszczeniem, przyjętą w Barcelonie w dniu 16 lutego 1976 r. i zmienioną w dniu 10 czerwca 1995 r.;
b) "przypadek zanieczyszczeń", oznacza zdarzenie lub szereg zdarzeń o wspólnej genezie, które powodują lub mogą powodować wylanie się oleju i/lub niebezpiecznych i szkodliwych substancji, i które stwarzają lub mogą stworzyć zagrożenie dla środowiska morskiego lub linii brzegowej albo dla odnośnych interesów jednego lub kilku państw, i które wymagają podjęcia nadzwyczajnych działań lub innych natychmiastowych środków;
c) "substancje niebezpieczne i szkodliwe", oznaczają każdą substancję inną niż olej, która jeżeli zostanie wprowadzona do środowiska morskiego może stworzyć niebezpieczeństwo dla zdrowia ludzkiego, szkodzić żywym zasobom i życiu morskiemu, zniszczyć walory rekreacyjne lub zakłócić innym sposobom prawnego wykorzystywania morza;
d) "powiązane interesy", oznaczają interesy państwa nadbrzeżnego bezpośrednio naruszone lub zagrożone, dotyczące między innymi:
i) działalności na wodach przybrzeżnych, w portach lub ujściach rzek, w tym działalności połowowej;
ii) historycznej i turystycznej atrakcyjności danego obszaru, w tym sportów wodnych i rekreacji;
iii) zdrowotności populacji przybrzeżnej;
iv) kulturowej, estetycznej, naukowej i edukacyjnej wartości obszaru;
v) zachowania różnorodności biologiczna oraz stałego wykorzystywania morskich i przybrzeżnych surowców biologicznych;
e) "regulacje międzynarodowe", oznaczają regulacje mające na celu zapobieganie, zmniejszanie i kontrolowanie zanieczyszczenia środowiska morskiego pochodzącego ze statków, jakie przyjęto na forum światowym, oraz zgodne z prawem międzynarodowym, pod egidą wyspecjalizowanych agencji Organizacji Narodów Zjednoczonych, w szczególności Miedzynarodowej Organizacji Morskiej;
f) "regionalne centrum", oznacza regionalne centrum działań dla katastrof ekologicznych w obszarze Morza Śródziemnego (Regional Marine Pollution Emergency Response Centre for the Mediterranean Sea (REMPEC), ustanowione rezolucją 7, przyjętą przez Konferencję Pełnomocników Państw Nadbrzeżnych Regionu Śródziemnomorskiego o ochronie Morza Śródziemnego, w Barcelonie w dniu 9 lutego 1976 r., która jest administrowana przez Miedzynarodową Organizację Morską oraz Program Narodów Zjednoczonych o ochronie środowiska, i której cele i funkcje są określone przez Umawiające się Strony Konwencji.
Artykuł 2
Obszar działania Protokołu
Obszar, w odniesieniu do którego stosuje się ten Protokół, jest obszarem Morza Śródziemnego, jak zdefiniowano w artykule 1 Konwencji.
Artykuł 3
Przepisy ogólne
1.
Strony współpracują:
a) we wprowadzaniu w życie regulacji międzynarodowych, w celu zapobiegania, zmniejszania i kontrolowania zanieczyszczenia środowiska morskiego pochodzącego ze statków; oraz
b) w podejmowaniu niezbędnych działań, w przypadku zdarzeń zanieczyszczenia.
2.
Podczas współpracy, Strony powinny wziąć pod uwagę jako właściwy udział władz lokalnych, organizacji pozarządowych oraz zainteresowanych podmiotów ze środowiska społeczno-ekonomicznego.
3.
Każda Strona stosuje niniejszy Protokół bez uszczerbku dla suwerenności lub jurysdykcji pozostałych Stron lub innych Państw.
Wszelkie środki podjęte przez Stronę, w celu zastosowania niniejszego Protokołu mają być zgodne z prawem międzynarodowym.
Artykuł 4
Plany awaryjne i inne środki w celu zapobiegania i zwalczania zdarzeń zanieczyszczenia
1.
Strony podejmują starania albo indywidualnie, albo w ramach współpracy dwustronnej lub wielostronnej, aby utrzymać i wspierać plany awaryjne oraz inne środki zapobiegania i zwalczania zdarzeń zanieczyszczenia.
Środki te obejmują w szczególności sprzęt, statki, samoloty i personel przygotowany do działań w nadzwyczajnych przypadkach, jak również wprowadzenie, w odpowiednim przypdku, stosownych przepisów prawnych, rozwój i wzmocnienie zdolności w celu reagowania na zdarzenie zanieczyszczenia i powołanie krajowego organu lub organów odpowiedzialnych za wprowadzenie w życie niniejszego Protokołu.
2.
Strony podejmują również środki zgodne z prawem międzynarodowym, aby zapobiec zanieczyszczeniu Obszaru Morza Śródziemnego pochodzącego ze statków, w celu zapewnienia skutecznego wprowadzenia w życie na tym obszarze odpowiednich międzynarodowych konwencji w ich zakresie, jako państwa bandery, państwa portu i państwa nadbrzeżnego, i ich obowiązujących przepisów prawnych.
Rozwijają one swoje krajowe zdolności prawne, w odniesieniu do wprowadzania w życie tych międzynarodowych konwencji i mogą współpracować dla ich skutecznego wprowadzania w życie poprzez porozumienia dwustronne lub wielostronne.
3.
Strony informują regionalne centrum co dwa lata o podjętych środkach, w celu wprowadzenia w życie niniejszego artykułu.
Regionalne centrum sporządza sprawozdanie dla Stron, na podstawie otrzymanych informacji.
Artykuł 5
Monitorowanie
Strony opracowują i stosują, albo indywidualnie, albo poprzez współpracę dwustronną lub wielostronną, działania monitorujące, obejmujące Obszar Morza Śródziemnego, w celu zapobiegania, wykrywania i zwalczania zanieczyszczenia, oraz zapewnienia zgodności z obowiązującymi regulacjami międzynarodowymi.
Artykuł 6
Współpraca w ramach operacji ratowniczych
W przypadku wydostania się lub wypadnięcia za burtę substancji niebezpiecznych i szkodliwych będących w formie opakowania, włącznie z tymi znajdującymi się w kontenerach frachtowych, przenośnych zbiornikach, drogowych lub kolejowych pojazdach i cysternach wagonowych, Strony współpracują na tyle, na ile jest to możliwe przy ratowaniu tych opakowań i odzyskiwaniu tych substancji, aby zapobiec lub zmniejszyć niebezpieczeństwo dla środowiska morskiego i przybrzeżnego.
Artykuł 7
Rozpowszechnianie i wymiana informacji
1.
Każda Strona zobowiązuje się przekazywać pozostałym Stronom informacje dotyczące:
a) właściwej organizacji krajowej lub organów odpowiedzialnych za zwalczanie zanieczyszczenia morza olejami i substancjami niebezpiecznymi oraz szkodliwymi;
b) właściwych organów krajowych odpowiedzialnych za przyjmowanie sprawozdań o zanieczyszczeniu morza olejami i substancjami niebezpiecznymi oraz szkodliwymi, jak również za zajmowanie się sprawami dotyczącymi środków wsparcia między Stronami;
c) organów krajowych uprawnionych do działania w imieniu Państwa, w odniesieniu do środków wzajemnej pomocy i współpracy między Stronami;
d) organizacji krajowej lub organów odpowiedzialnych za wprowadzanie w życie artykułu 4 ustęp 2, w szczególności tych odpowiedzialnych za wprowadzanie w życie danych konwencji międzynarodowych oraz pozostałych odpowiednich obowiązujących regulacji, tych odpowiedzialnych za portowe urządzenia odbiorcze, oraz tych odpowiedzialnych za monitorowanie zrzutów, które są nielegalne na mocy MARPOL 73/78;
e) swoich regulacji i innych postanowień, które mają bezpośredni wpływ na przygotowanie do i odpowiedź w sytuacji zanieczyszczenia morza olejami i substancjami niebezpiecznymi i szkodliwymi;
f) nowych metod, za pomocą których zanieczyszczenie morza olejem i substancjami niebezpiecznymi i szkodliwymi może być uniknione, nowych postępów w technologii w przeprowadzaniu monitorowania oraz opracowaniu programów badawczych.
2.
Strony, które zgodziły się wymieniać informacje bezpośrednio, przekazują takie informacje do regionalnego centrum.
Centrum przekazuje te informacje pozostałym Stronom i, na zasadzie wzajemności, państwom nadbrzeżnym Obszaru Morza Śródziemnego, które nie są Stronami niniejszego Protokołu.
3.
Strony zawierając dwustronne lub wielostronne porozumienia w ramach niniejszego Protokołu, informują regionalne centrum o takich porozumieniach, które przekazuje je pozostałym Stronom.
Artykuł 8
Przekazywanie informacji i sprawozdania dotyczące zdarzeń zanieczyszczeń
Strony zobowiązują się koordynować wykorzystanie środków komunikowania, pozostających w ich dyspozycji, w celu zapewnienia, możliwie najszybciej i niezawodnie, przyjmowania, przekazywania i rozpowszechniania wszystkich sprawozdań oraz pilnych informacji dotyczących zdarzeń zanieczyszczeń.
Regionalne centrum posiada niezbędne środki komunikowania, aby było w stanie uczestniczyć w tym wspólnym wysiłku i w szczególności, aby mogło spełniać funkcje mu powierzone w artykule 12 ustęp 2.
Artykuł 9
Procedura sprawozdawczości
1.
Każda Strona wydaje instrukcje kapitanom lub innym osobom odpowiedzialnym za kierowanie statkami, pływających pod ich banderą oraz pilotom samolotów zarejestrowanych na ich terytorium, zgłaszania najszybszymi i najbardziej odpowiednimi kanałami w danych okolicznościach, po przeprowadzeniu procedury sprawozdawczości w wymaganym zakresie, oraz zgodnie z obowiązującymi postanowieniami odpowiednich porozumień międzynarodowych, do najbliższego państwa przybrzeżnego oraz Stronie:
a) wszystkich zdarzeń, które skutkują lub mogą skutkować uwolnieniem olejów lub innych substancji szkodliwych i niebezpiecznych;
b) występowania, właściwości i zasięgu rozlewów olejowych lub substancji szkodliwych i niebezpiecznych, w tym substancji szkodliwych i niebezpiecznych będących w formie opakowania, zaobserwowanych na morzu, które stanowią lub mogą stanowić zagrożenie dla środowiska morskiego lub dla wybrzeża, albo powiązanych interesów jednej lub więcej ze Stron.
2.
Bez uszczerbku dla postanowień artykułu 20 Protokołu, każda ze Stron podejmuje właściwe środki w celu zapewnienia, że kapitan każdego statku pływającego po ich wodach terytorialnych spełnia zobowiązania na mocy lit. a) i b) ustępu 1, i może wymagać wsparcia z regionalnego centrum w tym zakresie.
Każda ze Stron informuje Międzynarodową Organizację Morską o podjętych środkach.
3.
Każda ze Stron wydaje również instrukcje dla osób kierujących portami morskimi lub obsługujących urządzenia znajdujące się pod jej jurysdykcją, zgłaszania jej, zgodnie z obowiązującym prawem, o wszystkich zdarzeniach, które skutkują lub mogą skutkować uwolnieniem olejów lub substancji szkodliwych i niebezpiecznych.
4.
Zgodnie z odpowiednimi postanowieniami Protokołu o Ochronie Morza Śródziemnego przed zanieczyszczeniem wynikającym z badania i eksploatacji szelfu kontynentalnego i dna morskiego i jego podłoża, każda ze Stron wydaje instrukcje dla osób kierujących oddalonymi od brzegu jednostkami, znajdujących się pod jej jurysdykcją, zgłaszania jej najszybszymi i najbardziej odpowiednimi kanałami w danych okolicznościach, po przeprowadzeniu procedury sprawozdawczości, którą ustanowiła, wszystkich zdarzeń, które skutkują lub mogą skutkować uwolnieniem olejów lub substancji szkodliwych i niebezpiecznych.
5.
W ustępach 1, 3 i 4 niniejszego artykułu, termin "zdarzenie" oznacza zdarzenie spełniające warunki tam opisane, niezależnie czy jest lub nie zdarzeniem zanieczyszczenia.
6.
Informacje zebrane zgodnie z ustępami 1, 3 i 4 są przekazywane regionalnemu centrum, w przypadku wystąpienia zdarzenia zanieczyszczenia.
7.
Informacje zebrane zgodnie z ustępami 1, 3 i 4, są przekazywane bezzwłocznie pozostałym Stronom, które mogą być również dotknięte zdarzeniem zanieczyszczenia:
a) przez Stronę, która otrzymała informację, raczej bezpośrednio lub poprzez regionalne centrum; lub
b) przez regionalne centrum.
W przypadku bezpośredniego porozumiewania się Stron, Ośrodek Regionalny jest informowany o podjętych środkach, a Ośrodek powiadamia o nich pozostałe Strony.
8.
Strony korzystają ze wzajemnie uzgodnionego standardowego formatu, zaproponowanego przez regionalne centrum dla zgłaszania zdarzeń zanieczyszczeń, wymaganego na mocy ustępów 6 i 7 niniejszego artykułu.
9.
W konsekwencji zastosowania postanowień ustępu 7, Strony nie są związane zobowiązaniem ustanowionym w artykule 9, ustęp 2 Konwencji.
Artykuł 10
Środki operacyjne
1.
Każda Strona stojąca w obliczu zdarzeń zanieczyszczeń:
a) dokonuje koniecznych ocen charakteru, zasięgu i możliwych konsekwencji zdarzenia zanieczyszczenia lub, w odpowiednim przypadku, typu i przybliżonej ilości oleju lub substancji szkodliwych i niebezpiecznych oraz kierunku i prędkości dryfowania rozlewu;
b) podejmuje każdy mający zastosowanie w praktyce środek, aby zapobiec, zmniejszyć, i w możliwie najpełniejszym zakresie, wyeliminować skutki zdarzenia zanieczyszczenia;
c) bezzwłocznie informuje wszystkie Strony, które mogą być dotknięte zdarzeniem zanieczyszczenia, o tych ocenach i o każdym działaniu, które podjęła lub zamierza podjąć, oraz symultanicznie przedstawia te same informacje regionalnemu centrum, który przekazuje je wszystkim pozostałym Stronom;
d) kontynuuje obserwację sytuacji tak długo, jak to możliwe, i zgłasza o tym zgodnie z artykułem 9.
2.
W przypadku podjęcia działania w celu zwalczenia zanieczyszczenia pochodzącego ze statku, stosowane są wszelkie możliwe środki w celu zapewnienia bezpieczeństwa:
a) życia ludzi;
b) samemu statkowi; czyniąc w ten sposób, niszczenie środowiska zasadniczo zostaje uniemożliwione lub zminimalizowane.
Każda Strona, która podejmuje takie działanie, informuje albo bezpośrednio, albo poprzez regionalne centrum, Międzynarodową Organizację Morską.
Artykuł 11
Środki nadzwyczajne na pokładach statków, na oddalonych od brzegu instalacjach oraz w portach
1.
Każda ze Stron podejmuje niezbędne kroki w celu zapewnienia, że statki pływające pod ich banderą posiadają na pokładzie plan nadzwyczajny na wypadek zanieczyszczenia wymagany przez, i zgodnie z odpowiednimi regulacjami międzynarodowymi.
2.
Każda ze Stron wymaga od kapitanów statków pływajacych pod ich banderą, w przypadku zdarzenia zanieczyszczenia, zachowania procedur opisanych w pokładowym planie nadzwyczajnym, w szczególności zapewnienia właściwym organom, na ich wniosek, szczegółowych informacji dotyczących statku i jego towaru, gdy jest to stosowne dla działań podjętych na mocy artykułu 9, oraz w celu współpracy z tymi organami.
3.
Bez uszczerbku dla postanowień artykułu 20 Protokołu, każda ze Stron podejmuje właściwe środki w celu zapewnienia, że kapitan każdego statku pływającego po ich wodach terytorialnych spełnia zobowiązania na mocy ustępu 2, i może zwrócić się o pomoc do regionalnego centrum w tym zakresie.
Informuje ona Międzynarodową Organizację Morską o podjętych środkach.
4.
Każda ze Stron wymaga, aby organy lub podmioty odpowiedzialne za porty morskie oraz obsługujace urządzenia znajdujące się pod jej jurysdykcją, gdy uważa się to za właściwe, posiadały plan nadzwyczajny na wypadek zanieczyszczenia lub podobne ustalenia, które są skoordynowane z krajowym systemem ustanowionym zgodnie z artykułem 4, oraz zatwierdzonym zgodnie z procedurami ustanowionymi przez właściwy organ krajowy.
5.
Każda ze Stron zobowiązuje podmioty odpowiedzialne za oddalone od brzegu instalacje, znajdujące się pod jej jurysdykcją, aby posiadały plan interwencyjny w celu zwalczania wszelkich zdarzeń zanieczyszczeń, który jest skoordynowany z krajowym systemem ustanowionym zgodnie z artykułem 4, oraz zgodnie z procedurami ustanowionymi przez właściwy organ krajowy.
Artykuł 12
Pomoc
1.
Każda Strona wymagająca pomocy w celu postępowania w przypadku zdarzenia zanieczyszczenia, może zwrócić się o pomoc do innych Stron, albo bezpośrednio, albo poprzez regionalne centrum, poczynając od Stron, które wydają się być prawdopodobnie dotknięte zanieczyszczeniem.
Pomoc ta może obejmować w szczególności porady specjalistyczne i dostarczenie lub przekazanie do dyspozycji zainteresowanej Strony specjalistycznego personelu, produktów, sprzętu i urządzeń morskich.
Strony, do których zwrócono się o pomoc, dokładają wszelkich starań, aby udzielić tej pomocy.
2.
W przypadku gdy Strony zaangażowane w operację w celu zwalczenia zanieczyszczenia nie mogą się porozumieć co do organizacji tej operacji, regionalne centrum może, przy zatwierdzeniu wszystkich Stron, koordynować działanie urządzeń użytych w operacji przez te Strony.
3.
Zgodnie z mającymi zastosowanie umowami międzynarodowymi, każda Strona podejmuje niezbędne środki prawne i administracyjne, aby ułatwić:
a) przybycie i utylizację na i opuszczenie z jej terytorium statków, statków powietrznych i innych środków transportu zaangażowanych w odpowiedzi na zdarzenie zanieczyszczenia, lub personelu transportującego, towary, materiały i sprzęt wymagany do postępowania w przypadku takiego zdarzenia,
b) szybki przepływ do, jak również poprzez i z jej terytorium personelu, towarów, materiałów i sprzętu określonych w akapicie a).
Artykuł 13
Zwrot kosztów pomocy
1.
W przypadku gdy przed zdarzeniem zanieczyszczenia nie zostało zawarte żadne dwustronne lub wielostronne porozumienie dotyczące ustaleń finansowych regulujacych działania Stron w celu zwalczania zdarzeń zanieczyszczeń, Strony ponoszą koszty swoich odpowiednich działań w postępowaniu w przypadku zanieczyszczenia, zgodnie z ustępem 2.
2. a) Jeżeli działanie zostało podjęte przez jedną ze Stron na wyraźny wniosek drugiej Strony, Strona wnioskująca zwraca Stronie udzielającej pomocy koszty jej działania.
W przypadku anulowania wniosku, Strona wnioskująca ponosi koszty już powstałe lub poczynione przez Stronę udzielającą pomocy;
b) jeżeli działanie zostało podjęte przez Stronę z jej własnej inicjatywy, Strona ta ponosi koszty swojego działania.
c) zasady ustanowione w akapitach a) i b) powyżej mają zastosowanie, chyba że dane Strony uzgodnią inaczej w jakimkolwiek indywidualnym przypadku.
3.
Dopóki nie zostanie ustanowione inaczej, koszty działania podjętego przez Stronę na wniosek drugiej Strony zostają dokładnie obliczone zgodnie z prawem i obecną praktyką Strony udzielającej pomocy, dotyczących zwrotu takich kosztów.
4.
Strona wnioskująca o pomoc i Strona udzielająca pomocy, w odpowiednim przypadku, współpracują w zakończeniu każdego działania, w odpowiedzi na roszczenie o rekompensatę.
W tym celu, dokładnie rozważają istniejące reżimy prawne.
Gdy działanie tak zakończone nie zezwala na pełną rekompensatę wydatków powstałych podczas operacji udzielenia pomocy, Strona wnioskująca o pomoc może poprosić Stronę udzielającą pomocy o odstąpienie od zwrotu wydatków przekraczających sumę rekompensaty lub zmniejszenie kosztów, które zostały obliczone zgodnie z ustępem 3.
Może również wnieść o przełożenie terminu zwrotu takich kosztów.
Podczas rozważania takiego wniosku, Strona udzielająca pomocy uwzględnia potrzeby krajów rozwijających się.
5.
Postanowienia niniejszego artykułu nie są interpretowane jako w pewien sposób ograniczający prawa Stron w celu odzyskania od państw trzecich kosztów działań, podjętych w celu zwalczania zdarzeń zanieczyszczeń na mocy innych mających zastosowanie postanowień i reguł prawa krajowego i międzynarodowego, stosowanego w odniesieniu do jednej lub drugiej Strony zaangażowanej w udzielanie pomocy.
Artykuł 14
Portowe urządzenia odbierające
1.
Strony indywidualnie, dwustronnie lub wielostronnie podejmują wszelkie niezbędne kroki w celu zapewnienia, że urządzenia odbierające spełniające potrzeby statków są dostępne w ich portach i terminalach.
Strony zapewniają, że te urządzenia są wykorzystywane skutecznie, nie powodując zbytnich opóźnień statków.
Strony są zachęcane do znajdowania sposobów i środków w celu ustalania rozsądnych kosztów za używanie tych urządzeń.
2.
Strony zapewniają także udostępnienie adekwatnych urządzeń odbierających dla żeglugi niehandlowej.
3.
Strony podejmują wszystkie niezbędne kroki w celu zapewnienia, że urządzenia odbierające funkcjonują skutecznie, aby ograniczyć jakikolwiek wpływ ich wyładunków na środowisko morskie.
4.
Strony podejmują niezbędne kroki w celu dostarczenia statkom, korzystającym z ich portów, aktualnych informacji odpowiednich do zobowiązań wynikających z MARPOL 73/78 oraz z ich własnych przepisów prawnych mających zastosowanie w tej dziedzinie.
Artykuł 15
Ryzyka dla środowiska naturalnego spowodowane ruchem morskim
Zgodnie z ogólnie przyjętymi zasadami i normami międzynarodowymi oraz globalnym mandatem Międzynarodowej Organizacji Morskiej, Strony indywidualnie, dwustronnie lub wielostronnie podejmują niezbędne kroki, w celu oceny ryzyka dla środowiska naturalnego uznanych tras wykorzystywanych w ruchu morskim oraz podejmują odpowiednie środki skierowane na zmniejszenie ryzyka wypadków lub ich konsekwencji na środowisko.
Artykuł 16
Odbieranie statków w sytuacjach niebezpiecznych w portach i miejscach schronienia
Strony określają krajowe, podregionalne lub regionalne strategie dotyczące odbierania w miejscach schronienia, w tym portach, statków w sytuacjach niebezpiecznych, stwarzających zagrożenie dla środowiska morskiego.
Współpracują one w tym celu i informują regionalne centrum o przyjętych środkach.
Artykuł 17
Porozumienia podregionalne
Strony mogą negocjować, rozwijać i utrzymywać odpowiednie dwustronne lub wielostronne porozumienia podregionalne, w celu ułatwienia wprowadzenia w życie niniejszego Protokołu, lub jego części.
Na wniosek zainteresowanych Stron, regionalne centrum udziela im pomocy, w ramach swoich funkcji, w procesie rozwijania i wprowadzania w życie tych porozumień podregionalnych.
Artykuł 18
Posiedzenia
1.
Zwyczajne posiedzenia Stron niniejszego Protokołu odbywają się w połączeniu ze zwyczajnymi posiedzeniami Umawiających się Stron Konwencji, odbywającymi się zgodnie z artykułem 18 Konwencji.
Strony niniejszego Protokołu mogą także odbywać nadzwyczajne posiedzenia, jak przewidziano w artykule 18 Konwencji.
2.
Celem posiedzeń Stron niniejszego Protokołu jest w szczególności:
a) dokonywanie oceny i dyskusja na temat sprawozdań z regionalnego centrum w sprawie wprowadzania w życie niniejszego Protokołu, a w szczególności jego artykułów 4, 7 oraz 16;
b) formułowanie i przyjmowanie strategii, planów działania oraz programów w celu wprowadzania w życie niniejszego Protokołu;
c) poddawanie przeglądowi i rozważanie skuteczności tych strategii, planów działania i programów, oraz potrzeby przyjęcia nowych strategii, planów działania i programów oraz opracowania środków w tym celu;
d) wypełnianie wszelkich innych funkcji, jakie mogą być właściwe dla wprowadzania w życie niniejszego Protokołu.
Artykuł 19
Stosunek do Konwencji
1.
Postanowienia Konwencji odnoszące się do jakiegokolwiek protokołu stosują się w odniesieniu do niniejszego Protokołu.
2.
Regulamin i reguły finansowe przyjęte zgodnie z artykułem 24 Konwencji stosują się w odniesieniu do niniejszego Protokołu, chyba że Strony te uzgodnią inaczej.
POSTANOWIENIA KOŃCOWE
Artykuł 20
Wpływ Protokołu na krajowe przepisy prawne
Wprowadzając w życie postanowienia niniejszego Protokołu, prawo Stron do przyjęcia odpowiednich surowszych środków krajowych lub innych środków zgodnych z prawem międzynarodowym, w zakresie objętym niniejszym Protokołem, nie zostaje naruszone.
Artykuł 21
Stosunki ze stronami trzecimi
Strony, w odpowiednim przypadku, zapraszaja państwa, które nie są Stronami Protokołu i organizacje międzynarodowe do współpracy we wprowadzaniu w życie niniejszego Protokołu.
Artykuł 22
Podpis
Niniejszy Protokół będzie otwarty do podpisu w Valletta, Malta, w dniu 25 stycznia 2002 roku oraz w Madrycie od dnia 26 stycznia 2002 roku do dnia 25 stycznia 2003 roku przez każdą Umawiającą się Stronę Konwencji.
Artykuł 23
Ratyfikacja, przyjęcie lub zatwierdzenie
Niniejszy Protokół podlega ratyfikacji, przyjęciu lub zatwierdzeniu.
Dokumenty ratyfikacyjne, przyjęcia lub zatwierdzenia składane są Rządowi Hiszpanii, który przyjmie funkcje depozytariusza.
Artykuł 24
Przystąpienie
Od dnia 26 stycznia 2003 roku, niniejszy Protokół jest otwarty dla przystąpienia każdej Strony Konwencji.
Artykuł 25
Wejście w życie
1.
Niniejszy Protokół wchodzi w życie trzydziestego dnia po złożeniu depozytu szóstego dokumentu ratyfikacyjnego, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia.
2.
Od dnia wejścia w życie, niniejszy Protokół zastępuje Protokół dotyczący współpracy w zwalczaniu zanieczyszczenia Morza Śródziemnego olejem i innymi szkodliwymi substancjami w nadzwyczajnych przypadkach z 1976 roku, w stosunkach między Stronami tych dwóch dokumentów.
NA DOWÓD CZEGO, niżej podpisani, należycie upoważnieni w tym celu, podpisali niniejszy Protokół
Porozumienie
w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Republiką Kazachstanu, ustanawiające system podwójnej kontroli bez limitów ilościowych w odniesieniu do wywozu niektórych produktów stalowych z Republiki Kazachstanu do Wspólnoty Europejskiej
A. List Wspólnoty
Szanowny Panie,
1.
Mam zaszczyt odnieść się do Porozumienia między Europejską Wspólnotą Węgla i Stali a Rządem Republiki Kazachstanu w sprawie handlu niektórymi produktami stalowymi zawartego w dniu 22 lipca 2002 roku.
Co więcej, odbyły się konsultacje w odniesieniu do problemów dotyczących niektórych produktów stalowych, które nie zostały objęte zakresem wyżej wspomnianego Porozumienia.
2.
W następstwie tych konsultacji, Strony postanowiły niniejszym ustanowić system podwójnej kontroli, bez limitów ilościowych w odniesieniu do niektórych produktów stalowych, aby poprawić przejrzystość oraz aby uniknąć możliwych zmian kierunków handlu.
Dane szczegółowe systemu podwójnej kontroli zostają załączone do niniejszego listu.
3.
Niniejsza wymiany listów pozostaje bez uszczerbku dla stosowania odnośnych postanowień dwustronnych porozumień w sprawie handlu i kwestii z nim związanych, w szczególności tych odnoszących się do anty-dumpingu oraz środków ochronnych.
4.
Każda ze Stron może, w każdym momencie wnioskować zmiany w Załączniku lub jego dodatkach, których wprowadzenie wymaga wzajemnej zgody Stron, i wywołujące skutki przez nie uzgodnione.
W przypadku wszczęcia dochodzenia anty-dumpingowego lub dotyczącego środków ochronnych, bądź wprowadzenia środków we Wspólnocie Europejskiej dotyczących produktu objętego system podwójnej kontroli, Kazachstan zadecyduje czy wyłączyć dany produkt z systemu podwójnej kontroli.
Taka decyzja nie ma wpływu na wprowadzenie do swobodnego obrotu danego produkt na terytorium Wspólnoty.
5.
Podsumowując, jeżeli niniejszy list, Załącznik oraz dodatki są akceptowane przez Pański Rząd, to mam zaszczyt zaproponować, by niniejszy list wraz z Pańskim potwierdzeniem stanowiły porozumienie między Wspólnotą Europejską a Kazachstanem, które wejdzie w życie w dniu Pańskiej odpowiedzi.
Proszę przyjąć, Szanowny Panie, wyrazy mojego najwyższego poważania,
W imieniu Wspólnoty Europejskiej
+++++ TIFF +++++
B. List Rządu Republiki Kazachstanu
Szanowny Panie,
Mam zaszczyt potwierdzić otrzymanie Pańskiego listu, w dniu …, o następującej treści:
"1.
Mam zaszczyt odnieść się do Porozumienia między Europejską Wspólnotą Węgla i Stali a Rządem Republiki Kazachstanu w sprawie handlu niektórymi produktami stalowymi zawartego w dniu 22 lipca 2002 roku.
Co więcej, odbyły się konsultacje w odniesieniu do problemów dotyczących niektórych produktów stalowych, które nie zostały objęte zakresem wyżej wspomnianego Porozumienia.
2.
W następstwie tych konsultacji, Strony postanowiły niniejszym ustanowić system podwójnej kontroli, bez limitów ilościowych w odniesieniu do niektórych produktów stalowych, aby poprawić przejrzystość oraz aby uniknąć możliwych zmian kierunków handlu.
Dane szczegółowe systemu podwójnej kontroli zostają załączone do niniejszego listu.
3.
Niniejsza wymiany listów pozostaje bez uszczerbku dla stosowania odnośnych postanowień dwustronnych porozumień w sprawie handlu i kwestii z nim związanych, w szczególności tych odnoszących się do anty-dumpingu oraz środków ochronnych.
4.
Każda ze Stron może, w każdym momencie wnioskować zmiany w Załączniku lub jego dodatkach, których wprowadzenie wymaga wzajemnej zgody Stron, i wywołujące skutki przez nie uzgodnione.
W przypadku wszczęcia dochodzenia anty-dumpingowego lub dotyczącego środków ochronnych, bądź wprowadzenia środków we Wspólnocie Europejskiej dotyczących produktu objętego system podwójnej kontroli, Kazachstan zadecyduje czy wyłączyć dany produkt z systemu podwójnej kontroli. Taka decyzja nie ma wpływu na wprowadzenie do swobodnego obrotu danego produkt na terytorium Wspólnoty.
Umowa ramowa
zawarta między Wspólnotą Europejską a Europejską Agencją Kosmiczną
WSPÓLNOTA EUROPEJSKA,
oraz
Europejska Agencja Kosmiczna,
(wspólnie zwane dalej również "Stronami"),
mając na uwadze, co następuje: Wspólnota Europejska oraz Europejska Agencja Kosmiczna (ESA) uważają, że ściślejsza współpraca między nimi wzmocni pokojowe wykorzystanie przestrzeni kosmicznej, jako istotnego narzędzia mającego na celu przyczynienie się do spójności europejskiej i wzrostu gospodarczego i umożliwi działaności w zakresie przestrzeni kosmicznej bardziej bezpośrednie włączenie w szersze ramy polityczne, gospodarcze, naukowe, środowiskowe i społeczne na potrzeby obywateli europejskich;
obie Strony są przekonane, że taka współpraca stworzy dodatkowe korzyści dla obywateli europejskich;
Strony uważają, że posiadają odpowiednie uzupełniające się i wzajemnie połączone możliwości i zobowiązują się do wydajnej i wzajemnie korzystnej współpracy i do zapobiegania wszelkim niepotrzebnym nakładaniom się wysiłków;
technologia kosmiczna stała się wyjątkową i kluczową technologią umożliwiającą Wspólnocie zajęcie się i osiągnięcie większej ilości celów jej polityk, w szczególności w zakresie społeczeństwa informacyjnego, transportu oraz ochrony środowiska naturalnego;
Rada Unii Europejskiej oraz przez Rada Europejskiej Agencji Kosmicznej w swoich rezolucjach [1] [2] oraz w konkluzjach Rady Unii Europejskiej z dnia 10 grudnia 2001 r., opowiedziały się za ustanowieniem ram współpracy między Stronami, równocześnie zachowując ich odpowiednie odrębne zadania i obowiązki;
istotne znaczenie ma decyzja nr 676/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie ram regulacyjnych dotyczących polityki spektrum radiowego we Wspólnocie Europejskiej (decyzja o spektrum radiowym), ponieważ wszelkie systemy lub zastosowania kosmiczne uzależnione są od dostępności częstotliwości radiowych,
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Cel współpracy
Niniejsza Umowa ramowa służy realizacji następujących celów:
1. Spójny i stopniowy rozwój wszechstronnej europejskiej polityki dotyczącej przestrzeni kosmicznej.
W szczególności, polityka ta ma na celu połączenie popytu na usługi i zastosowania korzystające z systemów kosmicznych wspierające polityki Wspólnoty z zapewnianiem systemów kosmicznych i infrastruktury niezbędnych do zaspokojenia tego popytu.
2. Stworzenie ram zapewniających wspólne podstawy oraz odpowiednie uzgodnienia operacyjne dotyczące efektywnej i wzajemnie korzystnej współpracy między Stronami w odniesieniu do działalności w zakresie przestrzeni kosmicznej zgodnie z ich odpowiednimi zadaniami i obowiązkami i z pełnym poszanowaniem ich uwarunkowań instytucjonalnych i ram operacyjnych.
Współpraca między Stronami na podstawie niniejszej Umowy ramowej ma na celu:
a) zapewnienie Europie niezależnego i taniego dostępu do przestrzeni kosmicznej i rozwoju w innych dziedzinach o znaczeniu strategicznym niezbędnych do niezależnego korzystania i zastosowania technologii kosmicznych w Europie;
b) zapewnienie, by cała europejska polityka przestrzeni kosmicznej uwzględniała w szczególności ogólne polityki realizowane przez Wspólnotę Europejską;
c) wspieranie w odpowiednich przypadkach polityk Wspólnoty poprzez korzystanie z technologii kosmicznych i infrastruktury kosmicznej oraz wykorzystywanie systemów kosmicznych we wspieraniu stałego rozwoju, wzrostu gospodarczego i zatrudnienia;
d) optymalizacja korzystania z wiedzy i dostępnych zasobów i przyczynianie się do konsolidacji ścisłej współpracy między Wspólnotą Europejską a ESA, poprzez łączenie popytu z podażą w zakresie systemów kosmicznych w ramach strategicznego partnerstwa;
e) osiągnięcie większej spójności i synergii badań i rozwoju w celu optymalizacji wykorzystania zasobów dostępnych w Europie, w tym sieci centrów technicznych.
Artykuł 2
Zasady współpracy
1.
Współpraca między Stronami jest prowadzona w oparciu o wspólne cele określone w art. 1, z należytym uwzględnieniem odpowiednich zadań i obowiązków Stron oraz ich uwarunkowań instytucjonalnych i ram operacyjnych.
2.
Każda ze Stron podejmuje decyzje niezbędne do wykonania niniejszej Umowy, jak określono w art. 4, zgodnie ze swoimi procedurami wewnętrznymi.
3.
Mając na uwadze szczególny charakter technologii i infrastruktury kosmicznej, obie Strony, podczas wykonywania niniejszej Umowy, uwzględniają kwestie dotyczące bezpieczeństwa.
Artykuł 3
Dziedziny współpracy
1.
Strony określiły następujące dziedziny współpracy:
- nauka,
- technologia,
- obserwacja ziemii,
- nawigacja,
- komunikacja przez satelitę,
- załogowe loty kosmiczne oraz mikrograwitacja,
- rakiety nośne,
- polityka dotycząca spektrum radiowego odnosząca się do przestrzeni kosmicznej.
2.
Strony mogą określić i rozwijać nowe dziedziny współpracy.
Artykuł 4
Wykonanie
1.
W celu wykonania niniejszej Umowy, każda ze Stron podejmuje, zgodnie ze swoimi prerogatywami, przepisami i procedurami, takie działania, jakie są wymagane do osiągnięcia celu współpracy przewidzianego w art. 1.
2.
Takie działania mają na celu sprzyjaniu wykorzystywania badań i rozwoju w zakresie przestrzeni kosmicznej oraz zastosowań kosmicznych w sektorze publicznym i prywatnym, wspieranie przyjmowania regulacji ustawowywch i wykonawczych a także norm w tym sektorze, finansowania i realizowania wspólnych inicjatyw na podstawie art. 5.
3.
Każda ze Stron korzysta z kwalifikacji i możliwości drugiej Strony, w każdym przypadku gdy takie działanie jest niezbędne, na potrzeby realizacji celu współpracy oraz zapewnia drugiej Stronie wiedzę fachową i wsparcie w dziedzinach należących do jej kompetencji.
Artykuł 5
Wspólne inicjatywy
1.
Z zastrzeżeniem ust. 3, wspólne inicjatywy, które będą realizowane przez Strony, mogą przyjmować, w szczególności, następujące formy:
a) zarządzanie przez ESA działalnością Wspólnoty Europejskiej w zakresie przestrzeni kosmicznej zgodnie z przepisami Wspólnoty Europejskiej;
b) uczestnictwo Wspólnoty Europejskiej w fakultatywnym programie Europejskiej Agencji Kosmicznej, zgodnie z art. V pkt I lit. b) Konwencji ESA;
c) realizowanie działań koordynowanych, wykonywanych i finansowanych przez obie Strony;
d) tworzenie przez Strony organów odpowiedzialnych za realizację inicjatyw uzupełniających działalność związaną z badaniami i rozwojem, takich jak świadczenie usług, wspieranie tworzenia podmiotów gospodarczych oraz zarządzanie infrastrukturą;
e) przeprowadzanie badań, organizacja seminariów, konferencji, sympozjów i warsztatów naukowych, szkolenie naukowców i ekspertów technicznych, wymiana lub wspólne korzystanie ze sprzętu i materiałów, dostęp do obiektów oraz wspieranie wizyt i wymiany naukowców, inżynierów lub innych specjalistów.
2.
Jeżeli realizacja wspólnej inicjatywy wymaga szczegółowych ustaleń, Strony dokonują ich w ramach porozumień szczegółowych.
W każdym przypadku gdy ma to zastosowanie, takie szczegółowe porozumienia powinny zawierać przynajmniej:
a) ogólną definicję misji;
b) opis celów;
c) skonsolidowany zestaw wymogów użytkownika;
d) plan roboczy;
e) właściwy system zarządzania;
f) zadania i zobowiązania finansowe dla Stron;
g) program polityki przemysłowej;
h) kwestie budżetowe;
i) uregulowania dotyczące prawa własności intelektualnej oraz własności obejmujące postanowienia dotyczące przeniesienia własności, a także zasady wykonawcze w tym dotyczące praw do głosu, oraz uczestnictwa stron trzecich.
Obie Strony, tak szybko jak to możliwe, opracują zasady przewodnie jako uzupełnienie tych porozumień szczegółowych.
3.
Każdy wkład finansowy wnoszony przez jedną ze Stron zgodnie z porozumieniem szczegółowym podlega przepisom finansowym mającym zastosowanie wobec tej Strony.
W żadnym przypadku Wspólnota Europejska nie jest związana regułą "rozdziału geograficznego" zawartą w Konwencji ESA, w szczególności w jej załączniku V. Przepisy dotyczące zasad kontroli i audytu finansowego Strony wnoszącej wkład do wspólnych inicjatyw lub obydwu Stron w przypadku wkładu wspólnego, stosuje się w odniesieniu do każdej wspólnej działalności.
Artykuł 6
Konsultacje i informacje
1.
Strony regularnie konsultują się wzajemnie w celu koordynowania swojej działaności w najszerszym możliwym zakresie.
Każda ze Stron powiadamia drugą Stronę o wszelkich inicjatywach w ramach swojego wewnętrznego procesu decyzyjnego, w dziedzinach współpracy na mocy art. 3, które mogą być przedmiotem zainteresowania drugiej Strony.
2.
Strony wymieniają wszystkie informacje będące w ich posiadaniu, które mogą być wymagane do wykonywania niniejszej Umowy, z zastrzeżeniem ich odpowiednich przepisów.
3.
O ile nie postanowiono inaczej, żadna ze Stron nie ujawnia nikomu informacji wymienionych w związku z niniejszą Umową poza osobami przez nią zatrudnionymi lub urzędowo upoważnionymi do uzyskania takich informacji ani nie wykorzystuje ich do celów komercyjnych.
Informacje są ujawniane jedynie w zakresie niezbędnym do osiągnięcia celów niniejszej Umowy określonych w art. 1 i są one traktowane ściśle poufne.
Artykuł 7
Wymiar zewnętrzny współpracy
1.
Każda ze Stron powiadamia drugą o swojej działalności o wymiarze międzynarodowym, która może być przedmiotem zainteresowania drugiej Strony.
2.
W każdym przypadku gdy jest to właściwe, Strona może, w odniesieniu do jakiejkolwiek kwestii istotnej dla jej jej działalności międzynarodowej, zasięgać opinii drugiej Strony.
3.
W chwili uzgodnienia między Stronami porozumienia szczegółowego zgodnie z art. 5, zewnętrzne aspekty tej wspólnej działalności wobec stron trzecich są realizowane wspólnie przez Strony zgodnie z tym porozumieniem szczegółowym.
Artykuł 8
Koordynacja i ułatwienie wspólnych działań
1.
Koordynacja i ułatwienie wspólnych działań na podstawie niniejszej Umowy zostają osiągnięte przez regularne wspólne i towarzyszące posiedzenia Rady Unii Europejskiej i Rady ESA na szczeblu ministerialnym (Rada ds. przestrzeni kosmicznej).
2.
Cele wspólnych i towarzyszących posiedzeń obejmują:
a) określanie wytycznych w celu wspierania osiągniecia celów niniejszej Umowy oraz identyfikowanie wymaganych działań;
b) formułowanie zaleceń, w szczególności dotyczących głównych elementów porozumień szczegółowych;
c) doradzanie Stronom w sprawie sposobów wzmacniania współpracy zgodnie z zasadami określonymi w niniejszej Umowie;
d) dokonywanie przeglądu skutecznego i efektywnego funkcjonowania niniejszej Umowy.
3.
Sekretariat wspiera posiedzenia towarzyszące i opracowuje inicjatywy związane z wykonywaniem niniejszej Umowy.
Sekretariat realizuje wytyczne opracowane na posiedzeniach towarzyszących obydwu Rad.
Sekretariat przyjmuje swój regulamin wewnętrzny, a w jego skład wchodzą urzędnicy Komisji Wspólnot Europejskich oraz organów wykonawczych ESA.
Strony zobowiązują się, zgodnie z ich odpowiednimi przepisami i procedurami, do wymaganego wsparcia administracyjnego.
4.
Bez uszczerbku dla wewnętrznych procedur decyzyjnych Stron, Sekretariat regularnie i nieformalnie konsultuje się z przedstawicielami wysokiego szczebla Państw Członkowksich Wspólnoty Europejskiej oraz Europejskiej Agencji Kosmicznej, w celu osiągnięcia wspólnego porozumienia w kwestiach dotyczących wykonywania niniejszej Umowy.
Artykuł 9
Wymiana personelu
1.
Strony mogą delegować członków swojego personelu do drugiej Strony na określone okresy czasu w celu wymiany wiedzy i rozwoju wzajemnego zrozumienia.
2.
Postanowienia wykonawcze dotyczące niniejszego artykułu zostaną opracowane przez wspólną grupę urzędników Sekretariatu, zgodnie w art. 8, które są uzgadniane w formie porozumienia szczegółowego zawartego na podstawie niniejszej Umowy ramowej.
Artykuł 10
Public relations
1.
Strony zobowiązują się koordynować z wyprzedzeniem swoją działaność w zakresie public relations, prasy i mediów dotyczącą jakiejkolwiek wspólnej działalności publicznej odnoszącej się do spraw objętych niniejszą Umowy.
2.
We wszelkich stosownych działaniach medialnych, rola każdej ze Stron w niniejszej Umowie zostaje jasno określona i wymieniona.
3.
Szczegóły dotyczące realizacji działań w zakresie public relations, przewidzianych w niniejszym artykule, są określane wspólnie.
Artykuł 11
Rozstrzyganie sporów
1.
Jakiekolwiek spory mogące wyniknąć między Stronami odnoszące się do interpretacji lub stosowania niniejszej Umowy są przedkładane Sekretariatowi do bezpośrednich negocjacji.
2.
Jeżeli niemożliwe jest rozstrzygnięcie sporu zgodnie z ust. 1, każda ze Stron może powiadomić drugą o wyznaczeniu arbitra.
Druga Strona wyznacza wtedy swojego arbitra w terminie dwóch miesięcy.
Arbitrzy wyznaczają następnie trzeciego arbitra w terminie jednego miesiąca.
3.
Decyzja arbitrów podejmowana jest większością głosów.
4.
Decyzja Trybunału Arbitrażowego jest ostateczna i wiążąca dla Stron.
5.
Każda ze Stron sporu podejmuje właściwe kroki wymagane do wykonania decyzji arbitrów.
Artykuł 12
Wejście w życie, czas obowiązywania, zmiany i wygaśnięcie
1.
Niniejsza Umowa wchodzi w życie z dniem złożenia ostatniego pisemnego powiadomienia przez jedną ze Stron o zakończeniu odpowiednich wewnętrznych procedur niezbędnych do wejścia w życie niniejszej Umowy.
2.
Niniejsza Umowa pozostaje w mocy przez cztery lata od daty jego wejścia w życie.
Zostaje ona automatycznie przedłużona na dalsze czteroletnie okresy, chyba że którakolwiek ze Stron powiadomi na piśmie drugą Stronę, przynajmniej rok przed upływem czteroletniego okresu obowiązywania, o swoim zamiarze wypowiedzenia Umowy.
Niniejsza Umowa wygasa po upłynięciu dwunastu miesięcy od otrzymania przez Stronę pisemnego wypowiedzenia drugiej Strony.
3.
Wypowiedzenie lub wygaśnięcie niniejszej Umowy nie ma wpływu na ważność porozumień szczegółowych zawartych przez Strony zgodnie z art. 5, które nadal pozostają w mocy i są skuteczne do momentu ich zrealizowania lub wygaśnięcia.
4.
Niniejsza Umowa może zostać zmieniona jedynie w drodze pisemnego porozumienia między Stronami.
5.
Niniejsza Umowa nie ma na celu zmiany lub zastąpienia jakichkolwiek poprzednich porozumień zawartych między Stronami, które pozostają w mocy i są skuteczne zgodnie z ich warunkami i postanowieniami.
Artykuł 13
Podpisanie i autentyczność
Niniejsza Umowa została sporządzona w dwóch egzemplarzach w językach duńskim, niderlandzkim, angielskim, fińskim, francuskim, niemieckim, greckim, włoskim, norweskim, portugalskim, hiszpańskim i szwedzkim, przy czym każdy z tych tekstów jest jednakowo autentyczny.
Umowa
między Bośnią i Hercegowiną a Unią Europejską w sprawie procedur bezpieczeństwa przy wymianie informacji niejawnych
BOŚNIA I HERCEGOWINA,
reprezentowane przez Ministerstwo Bezpieczeństwa Bośni i Hercegowiny
z jednej strony, oraz
UNIA EUROPEJSKA,
zwana dalej "UE", reprezentowana przez Prezydencję Rady Unii Europejskiej,
z drugiej strony,
zwane dalej "Stronami",
UZNAJĄC, że Bośnia i Hercegowina i UE posiadają wspólne cele wzmocnienia własnego bezpieczeństwa we wszystkich aspektach i zapewnienia swoim obywatelom wysokiego poziomu bezpieczeństwa osobistego w ramach bezpieczeństwa ogólnego;
UZNAJĄC, że Bośnia i Hercegowina i UE zgadzają się, że należy rozwinąć konsultacje i współpracę między nimi w kwestiach wspólnych interesów związanych z bezpieczeństwem;
UZNAJĄC, że w tym kontekście istnieje stała potrzeba wymiany informacji niejawnych między Bośnią i Hercegowiną a UE;
UWZGLĘDNIAJĄC, że pełna i skuteczna współpraca i konsultacje mogą wymagać zarówno dostępu do informacji i materiałów niejawnych Bośni i Hercegowiny i UE, jak i wymiany informacji niejawnych i związanych z nimi materiałów między Bośnią i Hercegowiną a UE;
ŚWIADOMI, że taki dostęp i wymiana informacji niejawnych i związanych z nimi materiałów wymaga odpowiednich środków bezpieczeństwa,
UZGODNILI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W celu osiągnięcia celów wzmocnienia bezpieczeństwa każdej ze Stron we wszystkich aspektach niniejszą Umowę stosuje się do informacji lub materiałów niejawnych we wszelkiej postaci, przekazywanych lub wymienianych między Stronami.
Artykuł 2
Dla celów niniejszej Umowy informacje niejawne określa się jako wszelkie informacje (mianowicie wiedzę, która może być przekazywana w dowolnej formie) lub materiały wymagające ochrony przed nieupoważnionym ujawnieniem i zaklasyfikowane jako niejawne w klasyfikacji bezpieczeństwa (dalej: "informacje niejawne").
Artykuł 3
Dla celów niniejszej Umowy "UE" oznacza Radę Unii Europejskiej (dalej: "Radę"), Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela i Sekretariat Generalny Rady oraz Komisję Wspólnot Europejskich (zwaną dalej "Komisją Europejską").
Artykuł 4
Każda Strona:
a) chroni i zabezpiecza informacje niejawne podlegające niniejszej Umowie, przekazane lub wymienione przez drugą Stronę;
b) zapewnia, że informacje lub materiały niejawne będące przedmiotem niniejszej Umowy przekazane lub wymienione nadal podlegają klasyfikacji bezpieczeństwa przyznanej im przez Stronę przekazującą.
Strona przyjmująca chroni i zabezpiecza informacje niejawne zgodnie z procedurami ustalonymi przez własne przepisy dotyczące bezpieczeństwa informacji lub materiałów posiadających równoważną klasyfikację bezpieczeństwa, wyszczególnione w uzgodnieniach dotyczących bezpieczeństwa, które mają być sporządzone stosownie do artykułów 11 i 12;
c) nie używa takich informacji niejawnych będących przedmiotem niniejszej Umowy do celów innych niż przewidziane przez organ zastrzegający i tych celów, w jakich informacja jest dostarczona lub skierowana w drodze wymiany;
d) nie ujawni informacji niejawnych będących przedmiotem niniejszej Umowy osobom trzecim ani żadnej instytucji lub podmiotowi UE niewymienionemu w artykule 3 bez uprzedniej zgody organu zastrzegającego.
Artykuł 5
1.
Informacje niejawne mogą być ujawnione lub wydane zgodnie z zasadą kontroli organu zastrzegającego przez jedną Stronę, "Stronę przekazującą", drugiej Stronie, "Stronie otrzymującej".
2.
W celu wydania informacji innym odbiorcom niż Strony niniejszej Umowy, decyzja o ujawnieniu lub przekazaniu informacji niejawnych zostaje podjęta przez Stronę otrzymującą po uzyskaniu zgody Strony przekazującej, zgodnie z zasadą kontroli przez organ zastrzegający określoną w jej przepisach o bezpieczeństwie.
3.
W celu wykonania ustępów 1 i 2 żadne ogólne udostępnianie nie jest dopuszczane, chyba że Strony ustanowiły i przyjęły procedury odnośnie do niektórych kategorii informacji, odpowiadających ich wymaganiom operacyjnym.
Artykuł 6
Jak określono w artykule 3, każda ze Stron i jej podmioty posiadają organizację bezpieczeństwa i programy bezpieczeństwa, oparte na podstawowych zasadach i minimalnych standardach bezpieczeństwa wdrażanych do systemów bezpieczeństwa Stron, ustanawianych stosownie do artykułów 11 i 12, w celu zagwarantowania, że do informacji i materiałów niejawnych będących przedmiotem niniejszej Umowy stosowany jest równoważny poziom bezpieczeństwa.
Artykuł 7
1.
Strony zapewniają, że wszystkie osoby, które dla wykonywania swoich urzędowych obowiązków wymagają dostępu do informacji niejawnych albo których obowiązki lub funkcje mogą dawać dostęp do takich informacji niejawnych, dostarczonych lub wymienionych na mocy niniejszej Umowy, zostaną odpowiednio sprawdzone pod względem bezpieczeństwa przed uzyskaniem dostępu do takich informacji.
2.
Procedury sprawdzenia pod względem bezpieczeństwa mają na celu określenie, czy jednostka, uwzględniając jej lojalność, wiarygodność i solidność, może mieć dostęp do informacji niejawnych.
Artykuł 8
Strony zapewnią wzajemną pomoc w odniesieniu do bezpieczeństwa informacji niejawnych będących przedmiotem niniejszej Umowy oraz spraw będących przedmiotem wspólnego zainteresowania w dziedzinie bezpieczeństwa.
Organy określone w artykule 11 przeprowadzą wzajemne konsultacje i kontrole w celu oceny skuteczności uzgodnień dotyczących bezpieczeństwa w ramach ich odpowiedniego zakresu obowiązków, które mają być ustalone stosownie do artykułów 11 i 12.
Artykuł 9
1.
Dla celów niniejszej Umowy:
a) w odniesieniu do UE:
wszelka korespondencja jest wysyłana do Rady na następujący adres:
Rada Unii Europejskiej
Chief Registry Officer
Rue de la Loi/Wetstraat 175
B-1048 Brussels.
Wszelka korespondencja zostanie przekazana przez Chief Registry Officer Rady do Państw Członkowskich i Komisji Europejskiej, z zastrzeżeniem ustępu 2;
b) w odniesieniu do Bośni i Hercegowiny:
wszelka korespondencja będzie adresowana do Chief Registry Officer Ministerstwa Spraw Zagranicznych Bośni i Hercegowiny i przekazywana przez Przedstawicielstwo Bośni i Hercegowiny przy Unii Europejskiej, którego adres jest następujący:
Przedstawicielstwo Bośni i Hercegowiny przy Unii Europejskiej
Registry Officer
Rue Tenbosch/Tenboschstraat 34
B-1000 Brussels.
2.
Wyjątkowo korespondencja jednej Strony, która dostępna jest tylko dla specjalnych właściwych urzędników, organów lub służb tej Strony, może, ze względów operacyjnych, być adresowana i być dostępna tylko dla tych specjalnych właściwych urzędników, organów lub służb drugiej Strony, konkretnie wyznaczonych jako odbiorcy, uwzględniając ich uprawnienia i zgodnie z zasadą wiedzy koniecznej.
W przypadku Unii Europejskiej taka korespondencja może być przekazywana przez Chief Registry Officer Rady.
Artykuł 10
Sekretarz Ministerstwa Spraw Zagranicznych Bośni i Hercegowiny oraz Sekretarze Generalni Rady i Komisji Europejskiej sprawują nadzór nad wykonaniem niniejszej Umowy.
Artykuł 11
W celu wykonania niniejszej Umowy:
1.
Ministerstwo Bezpieczeństwa, działające jako organ bezpieczeństwa narodowego, działając w imieniu rządu Bośni i Hercegowiny i pod jego zwierzchnictwem, jest odpowiedzialne za opracowanie uzgodnień dotyczących bezpieczeństwa dla ochrony i zabezpieczenia informacji niejawnych przekazanych Bośni i Hercegowinie w ramach niniejszej Umowy.
2.
Biuro Bezpieczeństwa Sekretariatu Generalnego Rady UE, pod kierownictwem i w imieniu Sekretarza Generalnego Rady, działając w imieniu Rady i pod jej zwierzchnictwem, jest odpowiedzialne za opracowania ustaleń dotyczących bezpieczeństwa w celu ochrony i zabezpieczenia informacji niejawnych dostarczonych do UE w ramach niniejszej Umowy.
3.
Dyrekcja Bezpieczeństwa Komisji Europejskiej, działając w imieniu Komisji Europejskiej i pod jej zwierzchnictwem, jest odpowiedzialna za opracowanie uzgodnień dotyczących bezpieczeństwa w celu ochrony i zabezpieczenia informacji niejawnych przekazanych lub wymienionych w ramach niniejszej Umowy w obrębie Komisji Europejskiej i na jej terenie.
Artykuł 12
Uzgodnienia dotyczące bezpieczeństwa, które mają być ustalone stosownie do artykułu 11 w porozumieniu pomiędzy trzema zainteresowanymi Urzędami, będą określały normy wzajemnej ochrony informacji niejawnych w ramach niniejszej Umowy.
Dla UE normy te podlegają zatwierdzeniu przez Komitet Bezpieczeństwa Rady.
Artykuł 13
Organy, określone w artykule 11, ustanawiają procedury, które mają być stosowane w przypadku udowodnionego lub podejrzewanego naruszenia wymogów bezpieczeństwa informacji niejawnych będących przedmiotem niniejszej Umowy.
Artykuł 14
Przed dostarczeniem informacji niejawnych będących przedmiotem niniejszej Umowy między Stronami organy odpowiedzialne za bezpieczeństwo określone w artykule 11 muszą zgodzić się, że Strona otrzymująca jest zdolna do ochrony i zabezpieczenia informacji będących przedmiotem niniejszej Umowy w sposób zgodny z uzgodnieniami, które mają być ustanowione na mocy artykułów 11 i 12.
Artykuł 15
Niniejsza Umowa w żaden sposób nie uniemożliwia Stronom zawierania innych umów odnoszących się do dostarczania lub wymiany informacji niejawnych będących przedmiotem niniejszej Umowy, pod warunkiem że nie są one sprzeczne z postanowieniami niniejszej Umowy.
Artykuł 16
Wszelkie różnice midzy Unią Europejską a Bośnią i Hercegowiną powstałe w wyniku interpretacji lub zastosowania niniejszej Umowy zostaną rozwiązane drogą negocjacji między Stronami.
Artykuł 17
1.
Niniejsza Umowa wchodzi w życie z pierwszym dniem pierwszego miesiąca po dokonaniu wzajemnych notyfikacji Stron o zakończeniu niezbędnych procedur wewnętrznych.
2.
Niniejsza Umowa może być poddana przeglądowi w celu rozważenia możliwych zmian na wniosek którejkolwiek ze Stron.
3.
Wszelkie zmiany niniejszej Umowy zostaną dokonane na piśmie i w drodze wspólnego porozumienia Stron.
Zmiany wchodzą w życie po dokonaniu wzajemnej notyfikacji przewidzianej w ustępie 1.
Artykuł 18
Niniejsza Umowa może zostać wypowiedziana przez każdą ze Stron w formie pisemnego zawiadomienia o wypowiedzeniu dostarczonego drugiej Stronie.
Wypowiedzenie takie staje się skuteczne sześć miesięcy po otrzymaniu zawiadomienia przez drugą Stronę, ale nie ma wpływu na wcześniej podjęte zobowiązania zgodne z postanowieniami niniejszej Umowy.
W szczególności wszelkie informacje niejawne przekazane lub wymienione stosownie do niniejszej Umowy będą nadal chronione zgodnie z postanowieniami niniejszej Umowy.
W DOWÓD CZEGO niżej podpisani, należycie umocowani, podpisali niniejszą Umowę.
Porozumienie
w formie wymiany listów dotyczące przedłużenia terminu obowiązywania Protokołu określającego możliwości połowowe i wkład finansowy, przewidziane w Umowie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Zielonego Przylądka w sprawie połowów na wodach przybrzeżnych Wysp Zielonego Przylądka na okres od dnia 1 lipca 2004 r. do dnia 30 czerwca 2005 r.
A. List Wspólnoty
Szanowni Państwo,
Mam zaszczyt potwierdzić, że w toku negocjacji na temat poprawek, które mają być wprowadzone do Protokołu, wyrażamy zgodę na następujące tymczasowe ustalenia dotyczące przedłużenia terminu ważności obecnie obowiązującego Protokołu ( 1 lipca 2001 r. do 30 czerwca 2004 r.), ustanawiającego możliwości połowowe i wkład finansowy, przewidziane w Umowie w sprawie rybołówstwa między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Rządem Republiki Zielonego Przylądka:
1.
Ustalenia stosowane przez ostatnie trzy lata będą obowiązywać przez następny okres od 1 lipca 2004 r. do 30 czerwca 2005 r.
Wkład finansowy Wspólnoty na podstawie tymczasowych ustaleń odpowiada rocznej kwocie przewidzianej w art. 2 obecnie obowiązującego Protokołu.
Rekompensata finansowa zostanie wypłacona nie później niż 31 stycznia 2005 r.
Opłaty przeznaczone na ukierunkowane działania wyszczególnione w art. 3 uiszcza się z chwilą spełnienia odpowiednich wymogów przewidzianych w tym artykule.
2.
W okresie tym licencje połowowe są przyznawane w granicach wyznaczonych w art. 1 obecnie obowiązującego Protokołu, na podstawie uiszczonych opłat i zaliczek odpowiadających opłatom i zaliczkom wyszczególnionym w pkt. 2 Załącznika do Protokołu.
Będę zobowiązany za potwierdzenie otrzymania niniejszego listu oraz przyjęcia zawartych w nim warunków.
Proszę przyjąć wyrazy mojego głębokiego szacunku.
W imieniu Rady Unii Europejskiej
B. List rządu Republiki Zielonego Przylądka
Szanowni Państwo,
Mam zaszczyt potwierdzić otrzymanie listu z dzisiejszą datą, następującej treści:
"Mam zaszczyt potwierdzić, że w toku negocjacji na temat poprawek, które mają być wprowadzone do Protokołu, wyrażamy zgodę na następujące tymczasowe ustalenia dotyczące przedłużenia terminu ważności obecnie obowiązującego Protokołu ( 1 lipca 2001 r. do 30 czerwca 2004 r.), ustanawiającego możliwości połowowe i wkład finansowy, przewidziane w Umowie w sprawie rybołówstwa między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Rządem Republiki Zielonego Przylądka:
1.
Ustalenia stosowane przez ostatnie trzy lata będą obowiązywać przez następny okres od 1 lipca 2004 r. do 30 czerwca 2005 r.
Wkład finansowy Wspólnoty na podstawie tymczasowych ustaleń odpowiada rocznej kwocie przewidzianej w art. 2 obecnie obowiązującego Protokołu.
Rekompensata finansowa zostanie wypłacona nie później niż 31 stycznia 2005 r.
Opłaty przeznaczone na ukierunkowane działania wyszczególnione w art. 3 uiszcza się z chwilą spełnienia odpowiednich wymogów przewidzianych w tym artykule.
2.
W okresie tym licencje połowowe są przyznawane w granicach wyznaczonych w art. 1 obecnie obowiązującego Protokołu, na podstawie uiszczonych opłat i zaliczek odpowiadających opłatom i zaliczkom wyszczególnionym w pkt. 2 Załącznika do Protokołu.
Mam zaszczyt potwierdzić, że warunki przedstawione w Państwa liście są możliwe do przyjęcia przez rząd Republiki Zielonego Przylądka oraz że list od Państwa wraz z niniejszym listem stanowią Porozumienie zgodnie z Państwa wnioskiem.
Proszę przyjąć wyrazy mojego głębokiego szacunku.
W imieniu Rządu Republiki Zielonego Przylądka
--------------------------------------------------
Wymiana listów
ustanawiających Porozumienie z Nową Zelandią dotyczące zmian w załączniku V do Umowy między Wspólnotą Europejską a Nową Zelandią w sprawie środków sanitarnych stosowanych w handlu żywymi zwierzętami i produktami zwierzęcymi
A. List Wspólnoty Europejskiej
Umowa
odnawiająca umowę dotyczącą współpracy naukowej i technologicznej między Wspólnotą Europejską a Rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki
WSPÓLNOTA EUROPEJSKA (zwana dalej "Wspólnotą"),z jednej strony, iRZĄD STANÓW ZJEDNOCZONYCH AMERYKI,z drugiej strony,zwane dalej "Stronami",
UWZGLĘDNIAJĄC znaczenie nauki i technologii dla ich rozwoju gospodarczego i społecznego;
UZNAJĄC, że Wspólnota oraz Stany Zjednoczone Ameryki prowadzą działania badawcze i technologiczne w wielu obszarach wspólnego zainteresowania oraz że udział we wzajemnych działaniach związanych z badaniami i rozwojem na zasadzie wzajemności zapewni obopólne korzyści;
UWZGLĘDNIAJĄC umowę dotyczącą współpracy naukowej i technologicznej między Wspólnotą Europejską a Rządem Stanów Zjednoczonych, podpisaną dnia 5 grudnia 1997 r. w Waszyngtonie, która wygaśnie w dniu 13 października 2003 r.;
PRAGNĄC prowadzić współpracę w dziedzinie nauki i technologii w formalnych ramach ustanowionych tą umową,
UZGODNILI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Umowa dotycząca współpracy naukowej i technologicznej między Wspólnotą Europejską a Rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki, podpisana dnia 5 grudnia 1997 r. w Waszyngtonie, która wygaśnie w dniu 13 października 2003 r., zostaje niniejszym odnowiona na dodatkowy okres pięciu lat.
Artykuł 2
Niniejsza umowa wchodzi w życie z dniem, w którym Strony powiadomią się wzajemnie w formie pisemnej o zakończeniu odpowiednich procedur wewnętrznych, niezbędnych do wejścia w życie umowy.
Artykuł 3
Niniejszą umowę sporządzono w dwóch egzemplarzach w językach angielskim, duńskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, niderlandzkim, niemieckim, portugalskim, szwedzkim i włoskim, przy czym każdy z tych tekstów jest na równi autentyczny.
W imieniu Wspólnoty Europejskiej
W imieniu Rządu Stanów Zjednoczonych Ameryki
--------------------------------------------------
Umowa przejściowa
w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem pomiędzy Wspólnotą Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej z jednej strony a Republiką Tadżykistanu z drugiej strony
WSPÓLNOTA EUROPEJSKA oraz EUROPEJSKA WSPÓLNOTA ENERGII ATOMOWEJ, zwane dalej "WSPÓLNOTĄ",z jednej strony,oraz REPUBLIKA TADŻYKISTANU,z drugiej strony,
UZGODNILI, CO NASTĘPUJE:
TYTUŁ I
ZASADY OGÓLNE
[Umowa o partnerstwie i współpracy Tadżykistan: Tytuł I]
Artykuł 1
[Umowa o partnerstwie i współpracy Tadżykistan: artykuł 2]
Poszanowanie zasad demokracji oraz podstawowych praw człowieka, określonych w szczególności w Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka, Karcie Narodów Zjednoczonych, Akcie Końcowym z Helsinek i w Paryskiej Karcie Nowej Europy, jak również zasad gospodarki rynkowej, stanowi podstawę polityki wewnętrznej i zagranicznej Stron oraz podstawowy element niniejszej Umowy.
Artykuł 2
[Umowa o partnerstwie i współpracy Tadżykistan: artykuł 3]
Strony uznają, że dla przyszłego dobrobytu i stabilności istotnym jest, aby nowe niepodległe państwa powstałe w wyniku rozpadu Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich, zwane dalej "Niepodległymi Państwami", podtrzymywały i rozwijały wzajemną współpracę zgodnie z zasadami zawartymi w Akcie Końcowym Konferencji w Helsinkach i zgodnie z prawem międzynarodowym, a także w duchu stosunków dobrosąsiedzkich, i dołożą wszelkich starań, aby wspierać ten proces.
TYTUŁ II
WYMIANA TOWAROWA
[Umowa o partnerstwie i współpracy Tadżykistan: Tytuł III]
Artykuł 3
[Umowa o partnerstwie i współpracy Tadżykistan: artykuł 7]
1.
Strony przyznają sobie wzajemnie klauzulę najwyższego uprzywilejowania w odniesieniu do wszystkich dziedzin dotyczących:
- należności celnych i opłat stosowanych w przywozie i wywozie, w tym metody pobierania tych należności i opłat,
- postanowień dotyczących odprawy celnej, tranzytu, składów i przeładunku,
- podatków i wszelkiego rodzaju innych opłat wewnętrznych, stosowanych bezpośrednio lub pośrednio do przywożonych towarów,
- metod dokonywania płatności i transferu tych płatności,
- zasad odnoszących się do sprzedaży, kupna, transportu, dystrybucji i wykorzystania towarów na rynku wewnętrznym.
2.
Postanowień ust. 1 nie stosuje się do:
a) korzyści przyznanych w celu ustanowienia unii celnej lub strefy wolnego handlu, albo na mocy ustanowienia takiej unii lub strefy;
b) korzyści przyznanych niektórym krajom zgodnie z zasadami WTO oraz z innymi umowami międzynarodowymi na rzecz krajów rozwijających się;
c) korzyści przyznanych krajom sąsiednim w celu usprawnienia ruchu granicznego.
3.
Postanowień ust. 1 nie stosuje się, w okresie przejściowym wygasającym pięć lat po wejściu w życie niniejszej Umowy, do korzyści określonych w załączniku I i przyznanych przez Republikę Tadżykistanu innym państwom, które powstały w wyniku rozpadu ZSRR.
Artykuł 4
[Umowa o partnerstwie i współpracy Tadżykistan: artykuł 8]
1.
Strony ustalają, że zasada swobodnego tranzytu jest zasadniczym warunkiem realizacji celów niniejszej Umowy.
W związku z tym każda ze Stron gwarantuje możliwość tranzytu bez żadnych ograniczeń przez swoje terytorium towarów pochodzących z obszaru celnego lub przeznaczonych na obszar celny drugiej ze Stron.
2.
Zasady określone w art. V ust. 2, 3, 4 i 5 GATT 1994 znajdują zastosowanie między Stronami.
3.
Zasady określone w niniejszym artykule pozostają bez uszczerbku dla zasad szczególnych uzgodnionych między Stronami i odnoszących się do określonych sektorów, takich jak transport lub do produktów.
Artykuł 5
[Umowa o partnerstwie i współpracy Tadżykistan: artykuł 9]
Bez uszczerbku dla praw i zobowiązań wynikających z konwencji międzynarodowych w sprawie odprawy czasowej towarów wiążących obie Strony, każda ze Stron przyznaje ponadto drugiej Stronie zwolnienie z opłat i należności przywozowych nakładanych na towary czasowo odprawione, w przypadkach oraz według procedur określonych w tej dziedzinie przez jakąkolwiek inną konwencję międzynarodową wiążącą Stronę, zgodnie z jej ustawodawstwem.
Uwzględnia się warunki, pod jakimi zobowiązania wynikające z takiej konwencji zostały zaakceptowane przez daną Stronę.
Artykuł 6
[Umowa o partnerstwie i współpracy Tadżykistan: artykuł 10]
1.
Towary pochodzące z Republiki Tadżykistanu są przywożone do Wspólnoty bez żadnych ograniczeń ilościowych lub środków o skutku równoważnym, bez uszczerbku dla postanowień art. 8, 11 i 12 niniejszej Umowy.
2.
Towary pochodzące ze Wspólnoty są przywożone do Republiki Tadżykistanu bez jakichkolwiek limitów ilościowych i środków o skutku równoważnym, bez uszczerbku dla postanowień art. 8, 11 i 12 niniejszej Umowy.
Artykuł 7
[Umowa o partnerstwie i współpracy Tadżykistan: artykuł 11]
Towary są przedmiotem handlu między Stronami po cenach rynkowych.
Artykuł 8
[Umowa o partnerstwie i współpracy Tadżykistan: artykuł 12]
1.
W przypadku gdy dany produkt jest przywożony na terytorium jednej ze Stron w takich zwiększonych ilościach i na takich warunkach, że powoduje to lub może spowodować szkodę dla krajowych producentów produktów podobnych lub bezpośrednio konkurencyjnych, Wspólnota lub Republika Tadżykistanu, zależnie od okoliczności, może podjąć właściwe środki zgodnie z następującymi procedurami i warunkami.
2.
Zanim zostaną podjęte jakiekolwiek środki lub, gdy tylko będzie to możliwe, w przypadkach, do których stosuje się ust. 4, Wspólnota lub Republika Tadżykistanu odpowiednio dostarczy Wspólnemu Komitetowi, o którym mowa w art. 22, wszelkie odpowiednie informacje w celu znalezienia rozwiązania odpowiadającego obu Stronom, zgodnie z tytułem IV.
3.
Jeśli po przeprowadzeniu konsultacji w ciągu 30 dni od chwili, gdy zwróciły się do Wspólnego Komitetu, Strony nie dojdą do porozumienia co do działań, jakie należy podjąć, aby naprawić zaistniałą sytuację, Strona, która wystąpiła o konsultacje, ma prawo ograniczyć przywóz danych produktów w takim zakresie i na taki okres, jak jest to konieczne w celu zapobieżenia szkodzie lub jej naprawienia, lub też może podjąć inne właściwe środki.
4.
W sytuacjach krytycznych, kiedy zwłoka stwarza niebezpieczeństwo powstania szkód trudno odwracalnych, Strony mogą podjąć środki zanim przystąpią do konsultacji, pod warunkiem że konsultacje zaproponowane są niezwłocznie po podjęciu tych środków.
5.
Przy wyborze środków na mocy niniejszego artykułu, Strony przyznają pierwszeństwo tym środkom, które w najmniejszym stopniu zakłócają realizację celów niniejszej Umowy.
6.
Żadne z postanowień niniejszego artykułu nie narusza ani nie wpływa w jakikolwiek sposób na podjęcie przez którąkolwiek ze Stron środków antydumpingowych lub wyrównawczych, zgodnie z artykułem VI GATT 1994, Porozumieniem w sprawie wykonania artykułu VI GATT 1994, Porozumieniem w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych czy odnośnym ustawodawstwem wewnętrznym.
Artykuł 9
[Umowa o partnerstwie i współpracy Tadżykistan: artykuł 13]
Strony zobowiązują się dostosować postanowienia niniejszej umowy w sprawie handlu towarami między nimi, o ile okoliczności na to pozwalają, z uwzględnieniem sytuacji powstałej w wyniku przystąpienia Republiki Tadżykistanu do WTO.
Wspólny Komitet może skierować do Stron zalecenia dotyczące tych dostosowań, które, o ile zostaną przyjęte, mogą być wprowadzane w życie w drodze umowy między Stronami, zgodnie z ich odpowiednimi procedurami.
Artykuł 10
[Umowa o partnerstwie i współpracy Tadżykistan: artykuł 14]
Niniejsza Umowa nie stanowi przeszkody dla zakazów lub ograniczeń przywozowych, wywozowych lub tranzytowych, uzasadnionych względami moralności publicznej, porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego, ochrony zdrowia i życia ludzi, zwierząt lub roślin, ochrony zasobów naturalnych, ochrony skarbów dziedzictwa narodowego o wartości artystycznej, historycznej lub archeologicznej, lub ochrony praw własności intelektualnej, przemysłowej i handlowej, lub postanowieniami dotyczącymi złota i srebra.
Jednakże takie zakazy lub ograniczenia nie powinny stanowić środka arbitralnej dyskryminacji ani ukrytego ograniczenia w handlu między Stronami.
Artykuł 11
[Umowa o partnerstwie i współpracy Tadżykistan: artykuł 15]
Obrót produktami tekstylnymi określonymi w rozdziałach 50-63 Nomenklatury Scalonej jest regulowany osobną umową dwustronną.
Po wygaśnięciu wspomnianej umowy produkty tekstylne zostaną włączone do niniejszej Umowy.
Artykuł 12
[Umowa o partnerstwie i współpracy Tadżykistan: artykuł 16]
Handel materiałami jądrowymi odbywa się zgodnie z postanowieniami Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej.
Handel ten regulowany jest odpowiednio przepisami umowy szczegółowej, która ma zostać zawarta pomiędzy Europejską Wspólnotą Energii Atomowej a Republiką Tadżykistanu.
TYTUŁ III
PŁATNOŚCI, KONKURENCJA I INNE PRZEPISY GOSPODARCZE
[Umowa o partnerstwie i współpracy Tadżykistan: Tytuł IV]
Artykuł 13
[Umowa o partnerstwie i współpracy Tadżykistan: artykuł 38 ustęp 1]
Strony zobowiązują się wyrazić zgodę na dokonywanie, we w pełni wymienialnej walucie, wszelkich płatności na rachunek bieżący bilansu płatniczego między osobami zamieszkałymi we Wspólnocie i Republice Tadżykistanu, które są związane z przepływem towarów, usług lub osób dokonanym zgodnie z postanowieniami niniejszej Umowy.
Artykuł 14
[Umowa o partnerstwie i współpracy Tadżykistan: artykuł 40 ustęp 4]
Strony uzgadniają, że w przypadku, gdy wymiana handlowa między Stronami zostanie naruszona, na uzgodnionych zasadach dokonają przeglądu sposobów stosowania odpowiednich przepisów prawa konkurencji.
Artykuł 15
[Umowa o partnerstwie i współpracy Tadżykistan: artykuł 39 ustęp 1]
Zgodnie z postanowieniami niniejszego artykułu oraz załącznika III, Republika Tadżykistanu kontynuuje poprawę ochrony praw własności intelektualnej, przemysłowej i handlowej, tak aby w ciągu pięciu lat od chwili wejścia w życie niniejszej Umowy zapewnić poziom ochrony podobny do wspólnotowego, łącznie ze skutecznymi środkami ochrony tych praw.
Artykuł 16
[Umowa o partnerstwie i współpracy Tadżykistan: artykuł 42]Współpraca w dziedzinie handlu towarami i usług
Strony podejmą współpracę, aby zapewnić zgodność handlu międzynarodowego Republiki Tadżykistanu z zasadami WTO.
W tym celu Wspólnota udzieli pomocy technicznej Republice Tadżykistanu.
Współpraca ta obejmuje szczególne kwestie bezpośrednio związane z ułatwieniami w handlu w szczególności w celu udzielenia pomocy Republice Tadżykistanu w dostosowaniu jej ustawodawstwa i przepisów wykonawczych do zasad WTO i w ten sposób, gdy będzie to możliwe, spełnienia warunków przystąpienia do tej organizacji.
Obejmuje ona:
- kształtowanie polityki w zakresie handlu i kwestii związanych z handlem, w tym płatności i mechanizmów clearingowych,
- opracowanie stosownego ustawodawstwa.
Artykuł 17
[Umowa o partnerstwie i współpracy Tadżykistan: artykuł 45]Zamówienia publiczne
Strony współpracują w celu tworzenia warunków dla otwartego i konkurencyjnego udzielania zamówień na towary i usługi, w szczególności w drodze przetargów.
Artykuł 18
[Umowa o partnerstwie i współpracy Tadżykistan: artykuł 46]Współpraca w dziedzinie norm i oceny zgodności
1.
Współpraca między Stronami ma na celu wspieranie dostosowania do uzgodnionych na szczeblu międzynarodowym kryteriów, zasad i wytycznych w zakresie jakości. Wymagane działania ułatwią postęp na drodze wzajemnego uznawania w zakresie oceny zgodności, jak również poprawę jakości produktów tadżyckich.
2.
W tym celu Strony dążą do współpracy w ramach projektów pomocy technicznej, które będą:
- wspierać odpowiednią współpracę z organizacjami i instytutami wyspecjalizowanymi w tych dziedzinach,
- wspierać wykorzystanie wspólnotowych przepisów technicznych oraz stosowanie europejskich norm oraz procedur oceny zgodności,
- pozwalać na wymianę doświadczeń i informacji technicznych w dziedzinie zarządzania jakością.
Artykuł 19
[Umowa o partnerstwie i współpracy Tadżykistan: artykuł 50]Rolnictwo i sektor rolno-spożywczy
Celem współpracy w tej dziedzinie jest popieranie reformy rolnej i struktury rolnictwa, modernizacja, walka z chorobami, prywatyzacja i restrukturyzacja rolnictwa, hodowli, sektora rolno-przemysłowego i sektorów usług w Republice Tadżykistanu, rozwój rynków krajowych i międzynarodowych dla produktów tadżyckich, w warunkach gwarantujących ochronę środowiska, z uwzględnieniem konieczności poprawy bezpieczeństwa w dziedzinie zaopatrzenia w żywność, jak również rozwoju przemysłu rolnego, przetwarzania i dystrybucji produktów rolnych.
Strony dążą także do stopniowego zbliżenia norm tadżyckich do technicznych regulacji wspólnotowych dotyczących produktów spożywczych przemysłowych i produktów rolnych, w tym norm sanitarnych i fitosanitarnych.
Artykuł 20
[Umowa o partnerstwie i współpracy Tadżykistan: artykuł 63]Cła
1.
Współpraca ma na celu zapewnienie zgodności ze wszystkimi postanowieniami, jakie zostaną przyjęte w zakresie handlu i uczciwego handlu oraz osiągnięcia zbliżenia systemu celnego Republiki Tadżykistanu do systemu celnego Wspólnoty.
2.
Współpraca obejmuje następujące obszary:
- wymianę informacji,
- poprawę metod pracy,
- wprowadzenie Nomenklatury Scalonej i jednolitego dokumentu administracyjnego,
- uproszczenie kontroli i formalności dotyczących przewozu towarów,
- wspieranie wprowadzenia nowoczesnych systemów informacji celnej,
- organizację seminariów i kursów dokształcających.
W razie potrzeby zostanie dostarczona pomoc techniczna.
3.
Bez uszczerbku dla dalszej współpracy przewidzianej w niniejszej Umowie, wzajemna pomoc w sprawach celnych między organami administracyjnymi obu Stron odbywa się zgodnie z postanowieniami Protokołu załączonego do niniejszej Umowy.
Artykuł 21
[Umowa o partnerstwie i współpracy Tadżykistan: artykuł 64]Współpraca w dziedzinie statystyki
Współpraca w tej dziedzinie ma na celu stworzenie efektywnego systemu statystycznego, dostarczającego wiarygodnych danych statystycznych niezbędnych dla wspierania i nadzorowania procesu reform społeczno-gospodarczych, oraz przyczyniającego się do rozwoju prywatnej przedsiębiorczości w Republice Tadżykistanu.
Strony współpracują w szczególności w następujących dziedzinach:
- dostosowania tadżyckiego systemu statystycznego do międzynarodowych metod, norm i klasyfikacji,
- wymiany informacji statystycznych,
- dostarczania niezbędnych informacji makro- i mikroekonomicznych w celu wdrażania i zarządzania reformami gospodarczymi.
W tym celu Wspólnota świadczy pomoc techniczną Republice Tadżykistanu.
TYTUŁ IV
POSTANOWIENIA INSTYTUCJONALNE, OGÓLNE I KOŃCOWE
[Umowa o partnerstwie i współpracy Tadżykistan: Tytuł XI]
Artykuł 22
Wspólny Komitet utworzony na podstawie Umowy pomiędzy Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Związkiem Socjalistycznych Republik Radzieckich w sprawie handlu i współpracy handlowo-gospodarczej podpisanej dnia 18 grudnia 1989 r. wypełnia obowiązki nałożone na niego na mocy tej Umowy aż do utworzenia Rady Współpracy przewidzianej art. 77 Umowy o partnerstwie i współpracy.
Artykuł 23
Wspólny Komitet może, dla osiągnięcia celów Umowy, wydawać zalecenia w wypadkach w niej określonych.
Zalecenia te powstają na zasadzie porozumienia między Stronami.
Artykuł 24
[Umowa o partnerstwie i współpracy Tadżykistan: artykuł 81]
Podczas badania jakiejkolwiek kwestii wynikającej z niniejszej Umowy w odniesieniu do postanowienia mającego związek z postanowieniami jednego z porozumień ustanawiających WTO, Rada Współpracy bierze pod uwagę w możliwie najszerszym zakresie wykładnię danego postanowienia zaproponowaną przez członków WTO.
Artykuł 25
[Umowa o partnerstwie i współpracy Tadżykistan: artykuł 85]
1.
W zakresie obowiązywania niniejszej Umowy każda ze Stron zobowiązuje się zapewnić, na warunkach niestanowiących dyskryminacji w porównaniu z własnymi obywatelami, osobom fizycznym i prawnym drugiej Strony dostęp do swoich właściwych sądów i organów administracyjnych w celu dochodzenia swoich praw osobistych i majątkowych, w tym praw własności intelektualnej, przemysłowej i handlowej.
2.
W granicach swoich uprawnień i kompetencji, Strony:
- wspierają rozstrzyganie w drodze arbitrażu sporów wynikających z transakcji handlowych i dotyczących współpracy zawartych przez podmioty gospodarcze Wspólnoty i Republiki Tadżykistanu,
- ustalają, że, w przypadku gdy spór skierowany jest do rozstrzygnięcia na drodze arbitrażu, każda Strona sporu może wybrać własnego arbitra, posiadającego dowolne obywatelstwo, z wyjątkiem przypadku gdy procedury stosowane przez organ arbitrażowy wybrany przez Strony stanowią inaczej, oraz że trzeci arbiter lub jedyny arbiter może być obywatelem państwa trzeciego,
- zalecają swoim podmiotom gospodarczym wybór prawa właściwego dla ich umów, za obopólną zgodą,
- popierają odwoływanie się do zasad postępowania arbitrażowego opracowanych przez Komisję Narodów Zjednoczonych do spraw Międzynarodowego Prawa Handlowego (Uncitral) oraz do arbitrażu w jakimkolwiek organie państw sygnatariuszy Konwencji o uznawaniu i wykonywaniu zagranicznych orzeczeń arbitrażowych, podpisanej w Nowym Jorku dnia 10 czerwca 1958 roku.
Artykuł 26
[Umowa o partnerstwie i współpracy Tadżykistan: artykuł 86]
Żadne postanowienie niniejszej Umowy nie stanowi przeszkody dla przyjmowania, w zakresie przysługujących każdej ze Stron uprawnień i kompetencji, środków, które:
a) uważane są za niezbędne w celu zapobiegania ujawnianiu informacji, które narusza jej podstawowe interesy w zakresie bezpieczeństwa;
b) odnoszą się do produkcji lub handlu bronią, amunicją lub sprzętem wojskowym, lub też do prowadzonych badań, rozwoju i produkcji, niezbędnych do celów obronności, o ile środki te nie naruszają warunków konkurencji w zakresie produktów nieprzeznaczonych na cele ściśle wojskowe;
c) uważane są za istotne w celu zapewnienia bezpieczeństwa w przypadku poważnych niepokojów wewnętrznych mogących zakłócić porządek publiczny, w czasie wojny lub poważnego napięcia na arenie międzynarodowej, grożącego wybuchem wojny, lub w celu wywiązania się z zobowiązań, jakie Strona przyjęła, aby zapewnić utrzymanie pokoju i bezpieczeństwa międzynarodowego;
d) uważane są za konieczne ze względu na wywiązywanie się ze swoich obowiązków i zapewnienień międzynarodowych w zakresie kontroli towarów i technologii przemysłowych podwójnego zastosowania.
Artykuł 27
[Umowa o partnerstwie i współpracy Tadżykistan: artykuł 87]
1.
W dziedzinach objętych niniejszą Umową oraz nie naruszając jakichkolwiek zawartych w niej postanowień szczególnych:
- uregulowania stosowane przez Republikę Tadżykistanu w stosunku do Wspólnoty nie mogą prowadzić do powstania jakiejkolwiek dyskryminacji między Państwami Członkowskimi, ich obywatelami lub przedsiębiorstwami,
- uregulowania stosowane przez Wspólnotę w odniesieniu do Republiki Tadżykistanu nie mogą prowadzić do powstania jakiejkolwiek dyskryminacji obywateli Republiki Tadżykistanu lub jej przedsiębiorstw.
2.
Postanowienia ustępu 1 pozostają bez uszczerbku dla przysługującego Stronom prawa do stosowania stosownych przepisów ich ustawodawstwa podatkowego dotyczącego podatników, którzy nie znajdują się w identycznej sytuacji ze względu na miejsce zamieszkania.
Artykuł 28
[Umowa o partnerstwie i współpracy Tadżykistan: artykuł 88]
1.
Każda ze Stron może zwracać się do Wspólnego Komitetu w sprawie jakiegokolwiek sporu dotyczącego stosowania lub interpretacji niniejszej Umowy.
2.
Wspólny Komitet może rozstrzygać spory poprzez wydanie zalecenia.
3.
W przypadku gdy nie jest możliwe rozstrzygnięcie sporu zgodnie z ust. 2 niniejszego artykułu, Strona może powiadomić drugą Stronę o wyznaczeniu rozjemcy; druga Strona jest wtedy zobowiązana do wyznaczenia drugiego rozjemcy w terminie dwóch miesięcy.
Do celów zastosowania wymienionej procedury Wspólnota i Państwa Członkowskie są uważane w sporze za jedną stronę.
Wspólny Komitet wyznacza trzeciego rozjemcę.
Rozjemcy przyjmują zalecenia większością głosów.
Zalecenia te nie są wiążące dla Stron.
Artykuł 29
[Umowa o partnerstwie i współpracy Tadżykistan: artykuł 89]
Na wniosek jednej ze Stron, zgadzają się one prowadzić konsultacje w trybie pilnym odpowiednią drogą, aby zbadać wszelkie kwestie związane z interpretacją lub wykonaniem niniejszej Umowy oraz innymi istotnymi aspektami ich wzajemnych stosunków.
Postanowienia niniejszego artykułu w żaden sposób nie wpływają na postanowienia art. 8, 28 i 33 i pozostają bez uszczerbku dla nich.
Wspólny Komitet może ustalić regulamin określający procedurę rozstrzygania sporów.
Artykuł 30
[Umowa o partnerstwie i współpracy Tadżykistan: artykuł 90]
Traktowanie przyznane niniejszym Republice Tadżykistanu nie jest w żadnym razie korzystniejsze od traktowania, jakie Państwa Członkowskie stosują wobec siebie nawzajem.
Artykuł 31
[Umowa o partnerstwie i współpracy Tadżykistan: artykuł 92]
W zakresie, w jakim sprawy objęte niniejszą umową są objęte Traktatem Karty Energetycznej i jej protokołami, z chwilą wejścia w życie Traktat ten i protokoły stosuje się do tych spraw jedynie w zakresie, w jakim stosowanie to jest w nich przewidziane.
Artykuł 32
1.
Niniejsza Umowa obowiązuje do momentu wejścia w życie Umowy o partnerstwie i współpracy, parafowanej 16 grudnia 2003 roku.
2.
Każda ze Stron może wypowiedzieć niniejszą Umowę, powiadamiając drugą Stronę.
Niniejsza Umowa przestanie obowiązywać po upływie sześciu miesięcy od daty takiego powiadomienia.
Artykuł 33
[Umowa o partnerstwie i współpracy Tadżykistan: artykuł 94]
1.
Strony podejmują wszelkie konieczne środki o charakterze ogólnym lub szczególnym w celu wypełnienia swoich zobowiązań wynikających z niniejszej Umowy.
Dbają one, aby cele określone w niniejszej Umowie zostały osiągnięte.
2.
Jeśli jedna ze Stron uzna, iż druga Strona nie wywiązuje się z zobowiązań wynikających z niniejszej Umowy, może ona podjąć odpowiednie kroki.
Przedtem jednak, z wyjątkiem szczególnie nagłych przypadków, musi ona dostarczyć Wspólnemu Komitetowi wszelkie istotne informacje konieczne do dokładnego zbadania sytuacji celem znalezienia rozwiązania zadowalającego obie Strony.
Przy wyborze środków należy nadać pierwszeństwo tym, które w najmniejszym stopniu zakłócają wykonywanie niniejszej Umowy.
Wspólny Komitet jest bezzwłocznie powiadamiany o tych środkach, jeśli druga ze Stron wystąpi z takim wnioskiem.
Artykuł 34
[Umowa o partnerstwie i współpracy Tadżykistan: artykuł 95]
Załączniki I i II, jak również Protokół o wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych, stanowią integralną część niniejszej Umowy.
Artykuł 35
[Umowa o partnerstwie i współpracy Tadżykistan: artykuł 97]
Niniejszą Umowę stosuje się z jednej strony w odniesieniu do terytoriów, na których stosuje się Traktaty ustanawiające Wspólnotę Europejską oraz Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, zgodnie z warunkami określonymi w tych Traktatach, oraz z drugiej strony do terytorium Republiki Tadżykistanu.
Artykuł 36
[Umowa o partnerstwie i współpracy Tadżykistan: artykuł 99]
Oryginał niniejszej Umowy, którego teksty w językach angielskim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim, włoskim i tadżyckim są jednakowo autentyczne, zostaje złożony u Sekretarza Generalnego Rady Unii Europejskiej.
Artykuł 37
Niniejsza Umowa zostaje przyjęta przez Strony zgodnie z ich właściwymi procedurami.
Niniejsza Umowa wchodzi w życie pierwszego dnia drugiego miesiąca następującego po dniu, w którym Strony notyfikują zakończenie procedur określonych w akapicie pierwszym.
Od chwili jej wejścia w życie i w takim zakresie, w jakim dotyczy stosunków między Republiką Tadżykistanu a Wspólnotą, niniejsza Umowa zastępuje art. 2, art. 3 oprócz jego czwartego tiret, oraz art. 4-16 Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej a Związkiem Socjalistycznych Republik Radzieckich w sprawie handlu i współpracy handlowo-gospodarczej, podpisanej w Brukseli dnia 18 grudnia 1989 r. --------------------------------------------------
Protokół
określający możliwości połowowe i rekompensatę finansową przewidziane w umowie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Rządem Mauritiusa w sprawie połowów na wodach Mauritiusa, na okres od dnia 3 grudnia 2003 r. do dnia 2 grudnia 2007 r.
Artykuł 1
1.
Zgodnie z artykułem 2 Umowy i na okres czterech lat, począwszy od dnia 3 grudnia 2003 r., przyznaje się następujące możliwości połowowe:
- sejnery do połowu tuńczyka: licencje dla 41 statków;
- taklowce powierzchniowe: licencje dla 49 statków;
- statki poławiające za pomocą sznurów: licencje na 25 ton rejestrowych brutto na miesiąc, opartych na średniej rocznej.
2.
Jedynie statki wspólnotowe posiadające ważną licencję, wydaną na mocy niniejszego Protokołu i po dopełnieniu formalności opisanych w załączniku, są upoważnione do prowadzenia połowów w strefie połowowej Mauritiusa.
Artykuł 2
1.
Rekompensatę finansową, o której mowa w artykule 6 Umowy, na powyższy okres ustala się na kwotę 487500 EUR rocznie.
2.
Rekompensata ta obejmuje połowy na wodach Mauritiusa w wysokości 6500 ton rocznie.
Jeżeli roczna wielkość połowów statków wspólnotowych na wodach Mauritiusa przekracza tę wielkość, powyższa rekompensata zostaje proporcjonalnie zwiększona według stawki 75 EUR za każdą dodatkowo złowioną tonę.
Jednakże całkowita kwota rekompensaty finansowej dla połowów tuńczyka i gatunków tuńczykopodobnych do wypłacenia przez Wspólnotę nie może przekraczać podwójnej kwoty, o której mowa w ustępie 1.
3.
Pierwszą część rekompensaty finansowej równoważną kwocie 292500 EUR rocznie wpłaca się na rachunek otwarty w imieniu Skarbu Państwa, którego dane zostaną przekazane Delegacji Komisji Europejskiej na Mauritiusie po wejściu w życie niniejszego Protokołu.
Pierwsza rata jest płatna nie później niż 1 czerwca 2004 r., a pozostałe w równych rocznych ratach do dnia, na który przypada rocznica podpisania Protokołu.
Wykorzystanie tej rekompensaty należy do wyłącznej kompetencji Mauritiusa.
4.
Druga część rekompensaty finansowej równoważnej kwocie 195000 EUR rocznie jest przeznaczona na finansowanie środków, o których mowa w artykule 3 niniejszego Protokołu.
Artykuł 3
1.
Mając na celu zapewnienie rozwoju trwałego i odpowiedzialnego rybołówstwa obydwie strony będą, we wspólnym interesie, wspierać partnerstwo do celów promowania w szczególności lepszej znajomości zasobów połowowych i biologicznych, kontroli rybołówstwa, rozwoju rybołówstwa nieprzemysłowego, tworzenia społeczności rybackich i szkoleń.
2.
Środki określone poniżej są finansowane z drugiej części rekompensaty finansowej, do kwoty 195000 EUR rocznie, zgodnie z poniższym podziałem:
a) 150000 EUR na programy naukowe i techniczne mające na celu wspieranie lepszego zrozumienia oraz zarządzania połowami i zasobami żywymi w strefie połowowej Mauritiusa;
b) 30000 EUR na dotacje i szkolenia praktyczne w różnych dziedzinach nauki, techniki i gospodarki związanych z rybołówstwem oraz na udział w międzynarodowych spotkaniach dotyczących rybołówstwa;
c) 15000 na monitorowanie, kontrolę i nadzór, w tym satelitarny system monitorowania statków (VMS).
3.
Kwoty wymienione w ustępie 2 lit. a) i c) zostają udostępnione ministerstwu Mauritiusa odpowiedzialnemu za rybołówstwo po przekazaniu Komisji Europejskiej szczegółowego programu rocznego, w tym harmonogramu, oraz przewidywanych celów poszczególnych działań, które zostaną podjęte w odniesieniu do każdego środka, nie później niż 1 czerwca 2004 r. w pierwszym roku oraz przed 2 kwietnia w latach kolejnych.
Są one wpłacane na rachunek bankowy otwarty w imieniu Skarbu Państwa; informacje o tym rachunku zostaną przekazane Delegacji Komisji Europejskiej na Mauritiusie po wejściu w życie niniejszego Protokołu.
4.
Kwoty, o których mowa w lit. b), zostają udostępnione ministerstwu Mauritiusa odpowiedzialnemu za rybołówstwo i są wpłacane, zgodnie z praktyką, na rachunki bankowe właściwych władz Mauritiusa.
5.
Ministerstwo Mauritiusa odpowiedzialne za rybołówstwo przekazuje Delegacji Komisji Europejskiej szczegółowe sprawozdanie roczne dotyczące wykonania tych środków oraz osiągniętych wyników, nie później niż trzy miesiące po dniu, w którym przypada rocznica podpisania Protokołu.
Komisja zastrzega sobie prawo do zwrócenia się do władz Mauritiusa odpowiedzialnych za rybołówstwo o dodatkowe informacje dotyczące wyników oraz do dokonania przeglądu danych płatności w świetle rzeczywistego wykonania tych środków.
Artykuł 4
Jeżeli Wspólnota w stosownym czasie nie dokona żadnej z płatności określonych w artykułach 2 i 3, Mauritius może zawiesić stosowanie niniejszego Protokołu.
Artykuł 5
W przypadku gdy poważne okoliczności, których nie można uznać za naturalne zjawiska przyrodnicze, uniemożliwią połowy w strefie połowowej Mauritiusa, Wspólnota Europejska może zawiesić wypłatę rekompensaty finansowej, po przeprowadzeniu wcześniejszych konsultacji, o ile to możliwe, między obydwiema stronami w ramach Wspólnego Komitetu, przewidzianego w artykule 8 Umowy.
Wpłata wkładu finansowego zostaje wznowiona, gdy sytuacja powróci do norm i gdy konsultacje między obydwiema stronami w ramach Wspólnego Komitetu przewidzianego w artykule 8 Umowy, potwierdzą, że sytuacja prawdopodobnie pozwoli na powrót do normalnej działalności połowowej.
Termin ważności licencji przyznanych statkom wspólnotowym na mocy artykułu 4 Umowy zostaje przedłużony o okres, na który działalność połowowa została zawieszona.
Artykuł 6
Załącznik do Umowy między Wspólnotą Europejską a Rządem Mauritiusa w sprawie połowów na wodach Mauritiusa zostaje niniejszym uchylony i zastąpiony załącznikiem do niniejszego Protokołu.
Artykuł 7
Niniejszy Protokół wraz z załącznikiem wchodzi w życie z dniem ich podpisania.
Niniejszy Protokół stosuje się od dnia 3 grudnia 2003 r.
--------------------------------------------------
PROTOKÓł
do umowy przejściowej w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem, zawartej między Wspólnotą Europejską, z jednej strony, a Republiką Chorwacką, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowacji do unii europejskiej
WSPÓLNOTA EUROPEJSKA, dalej zwana "Wspólnotą",
z jednej strony, oraz
REPUBLIKA CHORWACKA, dalej zwana "Chorwacją",
z drugiej strony,
uwzględniając przystąpienie Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowacji (zwanych dalej "nowymi Państwami Członkowskimi") do Unii Europejskiej w dniu 1 maja 2004 r.,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Umowa przejściowa w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem między Wspólnotą Europejską (dalej zwana "Umową przejściową"), z jednej strony, a Republiką Chorwacką, z drugiej strony, weszła w życie z dniem 1 marca 2002 r.
(2) Traktat dotyczący przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowacji do Unii Europejskiej (dalej zwany „Traktatem o Przystąpieniu”) został podpisany w Atenach w dniu 16 kwietnia 2003 r.
(3) Konsultacje zgodnie z artykułem 23 ustęp 3 Umowy przejściowej odbyły się w celu zapewnienia, że brane są pod uwagę wzajemne interesy Wspólnoty i Chorwacji zawarte we wspomnianej Umowie,
UZGODNIłY, CO NASTĘPUJE:
ZMIANY DO TEKSTU UMOWY PRZEJŚCIOWEJ, WRAZ Z JEJ ZAŁĄCZNIKAMI I PROTOKOŁAMI
SEKCJA I
PRODUKTY ROLNE
Artykuł 1
Produkty rolne sensu stricto
1.
Załącznik IV a i załącznik IV c do Umowy przejściowej zostają zastąpione tekstem załącznika I do niniejszego protokołu.
2.
Załącznik IV b do Umowy przejściowej zostaje zastąpiony tekstem załącznika II do niniejszego protokołu.
3.
Załącznik IV d do Umowy przejściowej zostaje zastąpiony tekstem załącznika III do niniejszego protokołu.
4.
Załącznik IV e do Umowy przejściowej zostaje zastąpiony tekstem załącznika IV do niniejszego protokołu.
5.
Załącznik IV f do Umowy przejściowej zostaje zastąpiony tekstem załącznika V do niniejszego protokołu.
6.
W artykule 14 ustęp 3 Umowy przejściowej dodaje się literę d) w brzmieniu:
"d) Począwszy od dnia 1 maja 2004 r., Chorwacja nałoży cła na towary wymienione w załączniku IV g."
7.
Tekst załącznika VI do niniejszego protokołu dodaje się do Umowy przejściowej jako załącznik IV g.
Artykuł 2
Produkty rybołówstwa
1.
Załącznik V a do Umowy przejściowej zastępuje się tekstem załącznika VII do niniejszego protokołu.
2.
Załącznik V b do Umowy przejściowej zastępuje się tekstem załącznika VIII do niniejszego protokołu.
Artykuł 3
Przetworzone produkty rolne
Wykazy 2 i 3 załącznika II do protokołu 3 Umowy przejściowej zastępuje się wykazami 2, 3 i 4 załącznika IX do niniejszego protokołu.
Artykuł 4
Umowa w sprawie wina
Załącznik I do Protokołu dodatkowego regulującego aspekty handlowe Umowy przejściowej w celu uwzględnienia wyników negocjacji między stronami wzajemnych preferencyjnych koncesji handlowych na niektóre wina, wzajemnego uznawania, ochrony i kontroli nazw win, jak również wzajemnego uznawania, ochrony i kontroli oznaczeń wyrobów spirytusowych i napojów aromatyzowanych zastępuje się tekstem załącznika X do niniejszego protokołu.
SEKCJA II
REGUŁY POCHODZENIA
Artykuł 5
1.
Artykuł 18 ustęp 4 protokołu do Umowy przejściowej otrzymuje brzmienie:
"4.
Świadectwo przewozowe EUR.1 wystawione retrospektywnie musi być opatrzone jednym z następujących wyrażeń:
ES"EXPEDIDO A POSTERIORI",CS"VYSTAVENO DODATEČNĚ",DA"UDSTEDT EFTERFØLGENDE",DE"NACHTRÄGLICH AUSGESTELLT",ET"VÄLJA ANTUD TAGASIULATUVALT",EL"ΕΚΔΟΘΕΝ ΕΚ ΤΩΝ ΥΣΤΕΡΩΝ",EN"ISSUED RETROSPECTIVELY",FR"DÉLIVRÉ A POSTERIORI",IT"RILASCIATO A POSTERIORI",LV"IZSNIEGTS RETROSPEKTĪVI",LT"RETROSPEKTYVUSIS IŠDAVIMAS",HU"KIADVA VISSZAMENŐLEGES HATÁLLYAL",MT"MAĦRUĠ RETROSPETTIVAMENT",NL"AFGEGEVEN A POSTERIORI",PL"WYSTAWIONE RETROSPEKTYWNIE",PT"EMITIDO A POSTERIORI",SL"IZDANO NAKNADNO",SK"VYDANÉ DODATOČNE",FI"ANNETTU JÄLKIKÄTEEN",SV"UTFÄRDAT I EFTERHAND",HR"NAKNADNO IZDANO"."
2.
Artykuł 19 ustęp 2 protokołu 4 do Umowy przejściowej otrzymuje brzmienie:
"2.
Duplikat wystawiony w taki sposób musi być opatrzony jednym z następujących wyrażeń:
ES"DUPLICADO",CS"DUPLIKÁT",DA"DUPLIKAT",DE"DUPLIKAT",ET"DUPLIKAAT",EL"ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ",EN"DUPLICATE",FR"DUPLICATA",IT"DUPLICATO",LV"DUBLIKĀTS",LT"DUBLIKATAS",HU"MÁSODLAT",MT"DUPLIKAT",NL"DUPLICAAT",PL"DUPLIKAT",PT"SEGUNDA VIA",SL"DVOJNIK",SK"DUPLIKÁT",FI"KAKSOISKAPPALE",SV"DUPLIKAT",HR"DUPLIKAT"."
3.
Załącznik I do protokołu 4 Umowy przejściowej zastępuje się tekstem załącznika XI do niniejszego protokołu.
4.
Załącznik II do protokołu 4 Umowy przejściowej zastępuje się tekstem załącznika XII do niniejszego protokołu.
5.
Załącznik IV do protokołu 4 Umowy przejściowej zastępuje się tekstem załącznika XIII do niniejszego protokołu.
POSTANOWIENIA TYMCZASOWE
SEKCJA III
Artykuł 6
WTO
Republika Chorwacka oświadcza, że nie będzie wysuwać żadnych roszczeń, żądań ani nie będzie odwoływać ani też modyfikować czy wycofywać jakiejkolwiek koncesji w oparciu o GATT 1994, art. XXIV.6 i XXVIII w związku z rozszerzeniem Wspólnoty.
Artykuł 7
Dowód pochodzenia i współpraca administracyjna
1.
Dowody pochodzenia właściwie wystawione przez Republikę Chorwacką albo przez nowe Państwo Członkowskie w obrębie umów preferencyjnych lub porozumień autonomicznych przez nie zastosowanych są akceptowane w odpowiednich krajach, pod warunkiem że:
a) nabycie takiego pochodzenia spowoduje zastosowanie preferencji taryfowych o oparciu o preferencyjne środki taryfowe przewidziane w Umowie przejściowej;
b) dowód pochodzenia i dokumenty transportowe zostały wystawione najpóźniej dzień przed przystąpieniem;
c) dowód pochodzenia zostanie przedstawiony organom celnym w ciągu czterech miesięcy od daty przystąpienia.
Jeśli towary zgłoszono do przywozu w Republice Chorwacji lub którymkolwiek nowym Państwie Członkowskim przed datą przystąpienia, zgodnie z umowami preferencyjnymi lub porozumieniami autonomicznymi zaistniałymi wówczas między Republiką Chorwacką a nowym Państwem Członkowskim, dowód pochodzenia wystawiony retrospektywnie może także zostać wystawiony, pod warunkiem że zostanie przedłożony organom celnym w okresie czterech miesięcy od daty przystąpienia.
2.
Republika Chorwacka i nowe Państwa Członkowskie mają prawo zachować uprawnienia, w obrębie których udzielono statusu "zatwierdzonych eksporterów" w sferze umów preferencyjnych lub porozumień autonomicznych stosowanych pomiędzy nimi, pod warunkiem że:
a) postanowienie takie zostało także ujęte w umowie zawartej przed datą przystąpienia między Republiką Chorwacką a Wspólnotą;
oraz
b) upoważnieni eksporterzy stosują reguły pochodzenia obowiązujące w związku z tą umową.
Autoryzacje te zostaną zastąpione, nie później niż rok od daty przystąpienia, przez nowe autoryzacje wydane zgodnie z warunkami Umowy przejściowej.
3.
Wnioski o dalszą weryfikację dowodu pochodzenia wydanego zgodnie z umowami preferencyjnymi lub porozumieniami autonomicznymi wymienionymi w ustępach 1 i 2 powyżej są akceptowane przez odpowiednie organy celne Republiki Chorwacji lub Państw Członkowskich przez okres trzech lat od wydania wspomnianego dowodu pochodzenia i mogą zostać wykonane przez wspomniane organy przez okres trzech lat od daty przyjęcia dowodu pochodzenia przedłożonego tym władzom jako podstawa dla deklaracji wywozowej.
Artykuł 8
Towary w transporcie
1.
Postanowienia Umowy przejściowej mogą być stosowane do towarów wywożonych z Republiki Chorwackiej do jednego z nowych Państw Członkowskich lub z jednego z nowych Państw Członkowskich do Republiki Chorwackiej, zgodnie z postanowieniami protokołu 4 Umowy przejściowej, oraz takich, które w dniu przystapienia znajdują się w drodze lub w magazynie tymczasowym, w składzie celnym lub w strefie wolnocłowej Republiki Chorwackiej lub nowego Państwa Członkowskiego.
2.
W takich przypadkach może zostać przyznane preferencyjne traktowanie, pod warunkiem przedłożenia organom celnym kraju importującego, w ciągu czterech miesięcy od daty przystąpienia, dowodu pochodzenia wystawionego retrospektywnie przez organy celne kraju eksportującego.
Artykuł 9
Kontyngenty w 2004 r.
Dla roku 2004 wartości nowych kontyngentów taryfowych i wzrost wartości istniejących kontyngentów taryfowych będa obliczane proporcjonalnie do wartości podstawowych z uwzględnieniem części okresu, który zakończył się przed 1 maja 2004 r.
POSTANOWIENIA OGÓLNE I KOŃCOWE
SEKCJA IV
Artykuł 10
Niniejszy protokół i załączniki stanowią integralną część niniejszej Umowy przejściowej.
Artykuł 11
1.
Niniejszy zostaje przyjęty przez Wspólnotę i Republikę Chorwacką zgodnie z ich własnymi procedurami.
2.
Dokumenty zatwierdzenia zostaną złożone w Sekretariacie Generalnym Rady Unii Europejskiej.
Artykuł 12
1.
Niniejszy protokół wchodzi w życie z dniem wejścia w życie Traktatu o Przystąpieniu, pod warunkiem że przed tą datą zostały złożone wszystkie dokumenty zatwierdzenia.
2.
Jeśli nie wszystkie dokumenty zatwierdzenia niniejszego protokołu zostały złożone przed tą datą, niniejszy protokół wchodzi w życie pierwszego dnia pierwszego miesiąca po dacie złożenia ostatniego instrumentu przyjęcia.
3.
Jeśli nie wszystkie dokumenty zatwierdzenia niniejszego protokołu zostaną złożone przed 1 maja 2004 r., niniejszy protokół będzie stosowany tymczasowo od dnia 1 maja 2004 r.
Artykuł 13
Niniejszy protokół zostaje sporządzony w dwóch kopiach w językach: angielskim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim, włoskim i chorwackim, przy czym każdy z tych tekstów jest na równi autentyczny.
Artykuł 14
Tekst Umowy przejściowej, łącznie z załącznikami i protokołami stanowiącymi jej integralną część, oraz akt finalny wraz z deklaracjami załączonymi do niego zostanie sporządzony w językach: czeskim, estońskim, węgierskim, łotewskim, litewskim, maltańskim, polskim, słowackim i słoweńskim, a wszystkie te teksty uznane są za tekst autentyczny tak samo, jak oryginalny tekst.
Tekty te zatwierdza Komitet Tymczasowy.
--------------------------------------------------
TŁUMACZENIE
Porozumienie
pomiędzy Unią Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie uczestnictwa Konfederacji Szwajcarskiej w Misji Policyjnej Unii Europejskiej w Byłej Jugosłowiańskiej Republice Macedonii (EUPOL "Proxima")
UNIA EUROPEJSKAz jednej strony orazKONFEDERACJA SZWAJCARSKAz drugiej strony,nazywane łącznie w dalszej części tekstu "Stronami uczestniczącymi",
- przyjęcie przez Radę Unii Europejskiej w dniu 29 września 2003 roku wspólnego działania 2003/681/WPZiB w sprawie Misji Policyjnej Unii Europejskiej w Byłej Jugosłowiańskiej Republice Macedonii (EUPOL "Proxima") [1], stwierdzającego, że państwa przystępujące zaprasza się, a inne państwa trzecie mogą być zaproszone do udziału w EUPOL "Proxima",
- zaproszenie wystosowane do Konfederacji Szwajcarskiej dotyczące uczestnictwa w EUPOL "Proxima",
- pomyślne zakończenie procesu tworzenia sił oraz zalecenie wydane przez Szefa Misji Policyjnej i Komitet ds. Aspektów Cywilnych Zarządzania Kryzysowego dotyczące zgody na uczestnictwo Konfederacji Szwajcarskiej w EUPOL "Proxima",
- decyzję wydaną przez Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa w dniu 10 lutego 2004 roku w sprawie akceptacji udziału Konfederacji Szwajcarskiej w EUPOL "Proxima",
- porozumienie zawarte w dniu 11 grudnia 2003 roku, pomiędzy UE i Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii w sprawie statusu i działalności EUPOL "Proxima" w Byłej Jugosłowiańskiej Republice Macedonii [2], włączywszy w to przepisy dotyczące statusu personelu EUPOL "Proxima",
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Ramy współpracy
1.
Konfederacja Szwajcarska współdziała zgodnie z przepisami wspólnego działania 2003/681/WPZiB w sprawie EUPOL "Proxima" przyjętego przez Radę Unii Europejskiej w dniu 29 września 2003 roku oraz wszelkimi innymi wspólnymi działaniami lub decyzjami, na mocy których Rada Unii Europejskiej może podjąć decyzję o rozszerzeniu EUPOL "Proxima".
2.
Udział Konfederacji Szwajcarskiej w EUPOL "Proxima" nie stanowi uszczerbku dla autonomii Unii Europejskiej w podejmowaniu decyzji.
Artykuł 2
Status personelu
1.
Status personelu oddelegowanego do EUPOL "Proxima" przez Konfederację Szwajcarską podlega porozumieniu zawartemu w dniu 11 grudnia 2003 roku pomiędzy UE a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii w sprawie statusu i działalności EUPOL "Proxima" w Byłej Jugosłowiańskiej Republice Macedonii.
2.
Bez uszczerbku dla porozumienia między UE a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii w sprawie statusu i działalności EUPOL "Proxima" w Byłej Jugosłowiańskiej Republice Macedonii, Konfederacja Szwajcarska sprawuje jurysdykcję nad swoim personelem uczestniczącym w EUPOL "Proxima".
3.
Konfederacja Szwajcarska jest odpowiedzialna za odpowiadanie na jakiekolwiek roszczenia związane z uczestnictwem w EUPOL "Proxima", dotyczące któregokolwiek członka jego personelu lub pochodzące od członka personelu.
Konfederacja Szwajcarska jest odpowiedzialna za wszczynanie postępowania, w szczególności prawnego lub dyscyplinarnego, przeciwko któremukolwiek członkowi jej personelu.
4.
Konfederacja Szwajcarska zrzeka się wszelkich roszczeń przeciwko któremukolwiek państwu uczestniczącemu w EUPOL "Proxima", dotyczących uszkodzenia ciała, śmierci członka personelu Konfederacji Szwajcarskiej lub wyrządzenia szkody na lub utraty środków majątkowych należących i używanych przez EUPOL "Proxima", jeżeli takie uszkodzenie ciała, śmierć, szkoda lub utrata:
- zostały spowodowane przez personel EUPOL "Proxima" podczas wykonywania jego obowiązków związanych z operacją, z wyjątkiem przypadku poważnego zaniedbania lub umyślnego niewłaściwego postępowania,
- lub wyniknęły z użycia którychkolwiek ze środków majątkowych posiadanych przez państwa uczestniczące w EUPOL "Proxima", pod warunkiem, że środki te zostały użyte w związku z operacją oraz z wyjątkiem przypadku poważnego zaniedbania lub umyślnego niewłaściwego postępowania personelu EUPOL "Proxima" używającego tych środków.
5.
Państwa Członkowskie Unii Europejskiej zobowiązują się do złożenia oświadczenia odnośnie zrzeczenia się roszczeń dla celów uczestnictwa Konfederacji Szwajcarskiej w EUPOL "Proxima".
Artykuł 3
Informacje tajne
1.
Konfederacja Szwajcarska podejmuje odpowiednie środki w celu zapewnienia ochrony tajnych informacji UE zgodnie z uregulowaniami Rady Unii Europejskiej dotyczącymi bezpieczeństwa, zawartymi w decyzji Rady 2001/264/WE [3] oraz zgodnie z dalszymi wytycznymi wydanymi przez właściwe władze, w tym przez Szefa Misji/Komisarza Policji EUPOL "Proxima".
2.
W przypadkach, gdy UE i Konfederacja Szwajcarska zawarły porozumienie w sprawie procedur bezpieczeństwa dla wymiany informacji tajnych, postanowienia takiego porozumienia stosuje się w kontekście EUPOL "Proxima".
Artykuł 4
Personel oddelegowany do EUPOL "Proxima"
1.
Konfederacja Szwajcarska zapewnia, że jego personel oddelegowany do EUPOL "Proxima" wykonuje swoją misję zgodnie z:
- przepisami wspólnego działania 2003/681/WPZiB i późniejszymi zmianami, o których mowa w artykule 1 ustęp 1 niniejszego porozumienia,
- planem operacyjnym,
- środkami wykonawczymi.
2.
Konfederacja Szwajcarska informuje w odpowiednim terminie Szefa Misji/Komisarza Policji EUPOL "Proxima" oraz Sekretariat Generalny Rady Unii Europejskiej o wszelkich zmianach odnośnie swego udziału w EUPOL "Proxima".
3.
Personel oddelegowany do EUPOL "Proxima" przechodzi badania lekarskie i szczepienia oraz musi uzyskać zaświadczenie lekarskie stwierdzające zdolność do pełnienia obowiązków wystawione przez właściwe władze Konfederacji Szwajcarskiej.
Personel oddelegowany do EUPOL "Proxima" przedstawia kopię takiego zaświadczenia.
4.
Oddelegowani funkcjonariusze policji pracują w swoich narodowych mundurach policyjnych.
Berety i insygnia są dostarczone przez EUPOL "Proxima".
Artykuł 5
Podległość dowództwu
1.
Personel oddelegowany przez Konfederację Szwajcarską wykonuje swoje obowiązki i zachowuje się mając na uwadze wyłącznie interesy EUPOL "Proxima".
2.
Cały personel pozostaje pod całkowitym dowództwem swoich władz krajowych.
3.
Władze krajowe dokonają przeniesienia kontroli operacyjnej (OPCON) do Szefa Misji/Komisarza Policji EUPOL "Proxima", który dowodzi i sprawuje kontrolę poprzez hierarchiczną strukturę dowodzenia i kontroli.
4.
Szef Misji/Komisarz Policji kieruje EUPOL "Proxima" i przyjmuje na siebie jego codzienne zarządzanie.
5.
Konfederacja Szwajcarska ma takie same prawa i obowiązki w kwestii codziennego zarządzania operacją jak Państwa Członkowskie Unii Europejskiej biorące udział w operacji zgodnie z artykułem 9 ustęp 4 wspólnego działania 2003/681/WPZiB.
6.
Szef Misji/Komisarz Policji EUPOL "Proxima" jest odpowiedzialny za kontrolę dyscyplinarną sprawowaną nad personelem operacyjnym.
W przypadku konieczności postępowanie dyscyplinarne jest podejmowane przez odpowiednie władze krajowe.
7.
W celu reprezentowania swojego narodowego kontyngentu w operacji, Konfederacja Szwajcarska wyznacza Punkt Kontaktowy Kontyngentu Narodowego (NPC).
W sprawach narodowych NPC podlega Szefowi Misji/Komisarzowi Policji EUPOL "Proxima" oraz jest odpowiedzialny za codzienną dyscyplinę kontyngentu.
8.
Decyzja w sprawie zakończenia operacji będzie podjęta przez Unię Europejską po konsultacji z Konfederacją Szwajcarską pod warunkiem, że państwo to wciąż jeszcze uczestniczy w EUPOL "Proxima" w dniu zakończenia operacji.
Artykuł 6
Aspekty finansowe
1.
Konfederacja Szwajcarska przyjmuje na siebie wszelkie koszty związane ze swoim uczestnictwem w operacji, pominąwszy koszty podlegające wspólnemu finansowaniu UE, jak jest to wyszczególnione w budżecie operacyjnym operacji.
2.
Konfederacja Szwajcarska rozważa wnoszenie wkładów o charakterze dobrowolnym.
3.
W przypadku takich wkładów o charakterze dobrowolnym zostanie podpisane uzgodnienie między Szefem Misji/Komisarzem Policji i odpowiednimi służbami administracyjnymi Konfederacji Szwajcarskiej w sprawie wkładów Konfederacji Szwajcarskiej do budżetu operacyjnego EUPOL "Proxima".
Uzgodnienie zawiera między innymi następujące postanowienia:
a) suma dokonywanej wpłaty;
b) ustalenia co do pokrycia wkładu finansowego;
c) procedura audytowa.
4.
W przypadku śmierci, uszkodzenia ciała, strat lub wyrządzenia szkód osobom fizycznym lub prawnym z Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii, Konfederacja Szwajcarska po ustaleniu jej odpowiedzialności, wypłaci odszkodowanie na warunkach przewidzianych w porozumieniu w sprawie statusu misji, o którym mowa w artykule 2 niniejszego porozumienia.
Artykuł 7
Niewykonanie
Jeżeli jedna ze stron nie wykona swoich zobowiązań przewidzianych w poprzednich artykułach, druga strona będzie miała prawo do rozwiązania niniejszego porozumienia w drodze miesięcznego wypowiedzenia.
Artykuł 8
Rozstrzyganie sporów
Spory dotyczące interpretacji lub stosowania niniejszego porozumienia rozstrzygane będą w drodze dyplomatycznej pomiędzy stronami.
Artykuł 9
Wejście w życie
1.
Niniejsze porozumienie wchodzi w życie pierwszego dnia pierwszego miesiąca po wzajemnej notyfikacji stron zakończenia wewnętrznych procedur niezbędnych dla tego celu.
2.
Niniejsze porozumienie będzie stosowane tymczasowo od momentu podpisania.
3.
Zmiany do niniejszego porozumienia mogą być dokonane na zasadzie wzajemnego pisemnego porozumienia stron.
4.
Strona może wypowiedzieć niniejsze porozumienie poprzez złożenie drugiej stronie pisemnego wypowiedzenia.
Tego rodzaju wypowiedzenie staje się skuteczne z upływem sześciu miesięcy od dnia otrzymania przez drugą stronę zawiadomienia.
TŁUMACZENIE
Porozumienie
pomiędzy Unią Europejską a Ukrainą w sprawie udziału Ukrainy w Misji Policyjnej Unii Europejskiej w Byłej Jugosłowiańskiej Republice Macedonii (EUPOL "Proxima")
UNIA EUROPEJSKA,z jednej strony, orazUKRAINA,z drugiej strony,nazywane łącznie w dalszej części tekstu "Stronami uczestniczącymi",
- przyjęcie przez Radę Unii Europejskiej w dniu 29 września 2003 roku wspólnego działania 2003/681/WPZiB w sprawie Misji Policyjnej Unii Europejskiej w Byłej Jugosłowiańskiej Republice Macedonii (EUPOL "Proxima") [1], stwierdzającego, że państwa przystępujące zaprasza się, a inne państwa trzecie mogą być zaproszone do udziału w EUPOL "Proxima",
- zaproszenie wystosowane do Ukrainy dotyczące uczestnictwa w EUPOL "Proxima",
- pomyślne zakończenie procesu tworzenia sił oraz zalecenie wydane przez Szefa Misji Policyjnej i Komitet ds. Aspektów Cywilnych Zarządzania Kryzysowego dotyczące zgody na uczestnictwo Ukrainy w EUPOL "Proxima",
- decyzję wydaną przez Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa w dniu 10 lutego 2004 roku w sprawie akceptacji udziału Ukrainy w EUPOL "Proxima",
- porozumienie zawarte w dniu 11 grudnia 2003 r. pomiędzy UE i Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii w sprawie statusu i działalności EUPOL "Proxima" w Byłej Jugosłowiańskiej Republice Macedonii [2], włączywszy w to przepisy dotyczące statusu personelu EUPOL "Proxima",
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Ramy współpracy
1.
Ukraina współdziała zgodnie z przepisami wspólnego działania 2003/681/WPZiB w sprawie EUPOL "Proxima" przyjętego przez Radę Unii Europejskiej w dniu 29 września 2003 r. oraz wszelkimi innymi wspólnymi działaniami lub decyzjami, na mocy których Rada Unii Europejskiej może podjąć decyzję o rozszerzeniu EUPOL "Proxima".
2.
Udział Ukrainy w EUPOL "Proxima" nie stanowi uszczerbku dla autonomii Unii Europejskiej w podejmowaniu decyzji.
Artykuł 2
Status personelu
1.
Status personelu oddelegowanego do EUPOL "Proxima" przez Ukrainę podlega porozumieniu zawartemu w dniu 11 grudnia 2003 roku między UE a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii w sprawie statusu i działalności EUPOL "Proxima" w Byłej Jugosłowiańskiej Republice Macedonii.
2.
Bez uszczerbku dla porozumienia między UE a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii w sprawie statusu i działalności EUPOL "Proxima" w Byłej Jugosłowiańskiej Republice Macedonii, Ukraina sprawuje jurysdykcję nad swoim personelem uczestniczącym w EUPOL "Proxima".
3.
Ukraina jest odpowiedzialne za odpowiadanie na jakiekolwiek roszczenia związane z uczestnictwem w EUPOL "Proxima", dotyczące któregokolwiek członka jego personelu lub pochodzące od członka personelu.
Ukraina jest odpowiedzialna za wszczynanie postępowania, w szczególności prawnego lub dyscyplinarnego, przeciwko któremukolwiek członkowi jego personelu.
4.
Ukraina zrzeka się wszelkich roszczeń przeciwko któremukolwiek państwu uczestniczącemu w EUPOL "Proxima", dotyczących uszkodzenia ciała, śmierci członka personelu Ukrainy lub wyrządzenia szkody na lub utraty własnych środków majątkowych należących i używanych przez EUPOL "Proxima", jeżeli takie uszkodzenie ciała, śmierć, szkoda lub utrata:
- zostały spowodowane przez personel EUPOL "Proxima" podczas wykonywania jego obowiązków związanych z operacją, z wyjątkiem przypadku poważnego niedbalstwa lub umyślnego niewłaściwego postępowania, lub
- wyniknęły z użycia którychkolwiek ze środków majątkowych posiadanych przez państwa uczestniczące w EUPOL "Proxima", pod warunkiem że środki te zostały użyte w związku z operacją oraz z wyjątkiem przypadku poważnego niedbalstwa lub umyślnego niewłaściwego postępowania personelu EUPOL "Proxima" używającego tych środków.
5.
Państwa Członkowskie Unii Europejskiej zobowiązują się do złożenia oświadczenia odnośnie do zrzeczenia się roszczeń dla celów uczestnictwa Ukrainy w EUPOL "Proxima".
Artykuł 3
Informacje tajne
1.
Ukraina podejmuje odpowiednie środki w celu zapewnienia ochrony tajnych informacji UE zgodnie z uregulowaniami Rady Unii Europejskiej dotyczącymi bezpieczeństwa, zawartymi w Decyzji Rady 2001/264/WE z dnia 19 marca 2001 roku [3] oraz zgodnie z dalszymi wytycznymi wydanymi przez właściwe władze, w tym przez Szefa Misji/Komisarza Policji EUPOL "Proxima".
2.
W przypadkach gdy UE i Ukraina zawarły porozumienie w sprawie procedur bezpieczeństwa dla wymiany informacji tajnych, postanowienia takiego porozumienia stosuje się w kontekście EUPOL "Proxima".
Artykuł 4
Personel oddelegowany do EUPOL "Proxima"
1.
Ukraina zapewnia, że jego personel oddelegowany do EUPOL "Proxima" wykonuje swoją misję zgodnie z:
- przepisami wspólnego działania 2003/681/WPZiB i późniejszymi zmianami, o których mowa w artykule 1 ustęp 1 niniejszego porozumienia;
- planem operacyjnym;
- środkami wykonawczymi.
2.
Ukraina informuje w odpowiednim terminie Szefa Misji/Komisarza Policji EUPOL "Proxima" oraz Sekretariat Generalny Rady Unii Europejskiej o wszelkich zmianach odnośnie do swego udziału w EUPOL "Proxima".
3.
Personel oddelegowany do EUPOL "Proxima" przechodzi badania lekarskie i szczepienia oraz musi uzyskać zaświadczenie lekarskie stwierdzające zdolność do pełnienia obowiązków wystawione przez właściwe władze Ukrainy.
Personel oddelegowany do EUPOL "Proxima" przedstawia kopię takiego zaświadczenia.
4.
Oddelegowani funkcjonariusze policji pracują w swoich narodowych mundurach policyjnych.
Berety i insygnia są dostarczone przez EUPOL "Proxima".
Artykuł 5
Podległość dowództwu
1.
Personel oddelegowany przez Ukrainę wykonuje swoje obowiązki i zachowuje się, mając na uwadze wyłącznie interesy EUPOL "Proxima".
2.
Cały personel pozostaje pod całkowitym dowództwem swoich władz krajowych.
3.
Władze krajowe dokonają przeniesienia kontroli operacyjnej (OPCON) do Szefa Misji/Komisarza Policji EUPOL "Proxima", który dowodzi i sprawowuje kontrolę poprzez hierarchiczną strukturę dowodzenia i kontroli.
4.
Szef Misji/Komisarz Policji kieruje EUPOL "Proxima" i przyjmuje na siebie jego codzienne zarządzanie.
5.
Ukraina ma takie same prawa i obowiązki w kwestii codziennego zarządzania operacją jak Państwa Członkowskie Unii Europejskiej biorące udział w operacji, zgodnie z art. 9 ust. 4 wspólnego działania 2003/681/WPZiB.
6.
Szef Misji/Komisarz Policji EUPOL "Proxima" jest odpowiedzialny za kontrolę dyscyplinarną sprawowaną nad personelem operacyjnym.
W przypadku konieczności postępowanie dyscyplinarne jest podejmowane przez odpowiednie władze krajowe.
7.
W celu reprezentowania swojego narodowego kontyngentu w operacji Ukraina wyznacza Punkt Kontaktowy Kontyngentu Narodowego (NPC).
W sprawach narodowych NPC podlega Szefowi Misji/Komisarzowi Policji EUPOL "Proxima" oraz jest odpowiedzialny za codzienną dyscyplinę kontyngentu.
8.
Decyzja w sprawie zakończenia operacji będzie podjęta przez Unię Europejską po konsultacji z Ukrainą, pod warunkiem że państwo to wciąż jeszcze uczestniczy w EUPOL "Proxima" w dniu zakończenia operacji.
Artykuł 6
Aspekty finansowe
1.
Ukraina przyjmuje na siebie wszelkie koszty związane ze swoim uczestnictwem w operacji, pominąwszy koszty podlegające wspólnemu finansowania UE, jak jest to wyszczególnione w budżecie operacyjnym operacji.
2.
Ukraina rozważa wnoszenie wkładów o charakterze dobrowolnym.
3.
W przypadku takich wkładów o charakterze dobrowolnym zostanie podpisane uzgodnienie między Szefem Misji/Komisarzem Policji i odpowiednimi slużbami administracyjnymi Ukrainy w sprawie wkładów Ukrainy do budżetu operacyjnego EUPOL "Proxima".
Uzgodnienie to będzie zawierać między innymi następujące postanowienia:
a) suma dokonywanej wpłaty;
b) ustalenia co do pokrycia wkładu finansowego;
c) procedura audytowa.
4.
W przypadku śmierci, uszkodzenia ciała, strat lub wyrządzenia szkód osobom fizycznym lub prawnym z Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii, Ukraina po ustaleniu jej odpowiedzialności, wypłaci odszkodowanie na warunkach przewidzianych w porozumieniu w sprawie statusu misji, o którym mowa w artykule 2 niniejszego porozumienia.
Artykuł 7
Niewykonanie
Jeżeli jedna ze stron nie wykona swoich zobowiązań przewidzianych w poprzednich artykułach, druga strona będzie miała prawo do rozwiązania niniejszego porozumienia w drodze miesięcznego wypowiedzenia.
Artykuł 8
Rozstrzyganie sporów
Spory dotyczące interpretacji lub zastosowania niniejszego porozumienia rozstrzygane będą w drodze dyplomatycznej pomiędzy stronami.
Artykuł 9
Wejście w życie
1.
Niniejsze porozumienie wchodzi w życie pierwszego dnia pierwszego miesiąca po wzajemnej notyfikowacji stron o zakończeniu wewnętrznych procedur niezbędnych dla tego celu.
2.
Niniejsze porozumienie będzie stosowane tymczasowo od momentu podpisania.
3.
Zmiany do niniejszego porozumienia mogą być dokonane na zasadzie wzajmenego pisemnego porozumienia stron.
4.
Strona może wypowiedzieć niniejsze porozumienie poprzez złożenie drugiej stronie pisemnego wypowiedzenia.
Tego rodzaju wypowiedzenie staje się skuteczne z upływem sześciu miesięcy od dnia otrzymania przez drugą stronę zawiadomienia.
TŁUMACZENIE
Porozumienie
pomiędzy Unią Europejską a Królestwem Norwegii w sprawie udziału Królestwa Norwegii w Misji Policyjnej Unii Europejskiej w Byłej Jugosłowiańskiej Republice Macedonii (EUPOL "Proxima")
UNIA EUROPEJSKAz jednej strony orazKrólestwo Norwegiiz drugiej strony,nazywane łącznie w dalszej części tekstu "Stronami uczestniczącymi",
- przyjęcie przez Radę Unii Europejskiej w dniu 29 września 2003 roku wspólnego działania 2003/681/WPZiB w sprawie Misji Policyjnej Unii Europejskiej w Byłej Jugosłowiańskiej Republice Macedonii (EUPOL "Proxima") [1], stwierdzającego, że państwa przystępujące zaprasza się, a inne państwa trzecie mogą być zaproszone do udziału w EUPOL "Proxima",
- zaproszenie wystosowane do Królestwa Norwegii dotyczące uczestnictwa w EUPOL "Proxima",
- pomyślne zakończenie procesu tworzenia sił oraz zalecenie wydane przez Szefa Misji Policyjnej i Komitet ds. Aspektów Cywilnych Zarządzania Kryzysowego dotyczące zgody na uczestnictwo Królestwa Norwegii w EUPOL "Proxima",
- decyzję wydaną przez Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa w dniu 10 lutego 2004 roku w sprawie akceptacji udziału Królestwa Norwegii w EUPOL "Proxima",
- porozumienie zawarte w dniu 11 grudnia 2003 roku pomiędzy UE i Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii w sprawie statusu i działalności EUPOL "Proxima" w Byłej Jugosłowiańskiej Republice Macedonii [2], włączywszy w to przepisy dotyczące statusu personelu EUPOL "Proxima",
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Ramy współpracy
1.
Królestwo Norwegii współdziała zgodnie z przepisami wspólnego działania 2003/681/WPZiB w sprawie EUPOL "Proxima" przyjętego przez Radę Unii Europejskiej w dniu 29 września 2003 roku oraz wszelkimi innymi wspólnymi działaniami lub decyzjami, na mocy których Rada Unii Europejskiej może podjąć decyzję o rozszerzeniu EUPOL "Proxima".
2.
Udział Królestwa Norwegii w EUPOL "Proxima" nie stanowi uszczerbku dla autonomii Unii Europejskiej w podejmowaniu decyzji.
Artykuł 2
Status personelu
1.
Status personelu oddelegowanego do EUPOL "Proxima" przez Królestwo Norwegii podlega porozumieniu zawartemu w dniu 11 grudnia 2003 roku między UE a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii w sprawie statusu i działalności EUPOL "Proxima" w Byłej Jugosłowiańskiej Republice Macedonii.
2.
Bez uszczerbku dla porozumienia między UE a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii w sprawie statusu i działalności EUPOL "Proxima" w Byłej Jugosłowiańskiej Republice Macedonii, Królestwo Norwegii sprawuje jurysdykcję nad swoim personelem uczestniczącym w EUPOL "Proxima".
3.
Królestwo Norwegii jest odpowiedzialne za odpowiadanie na jakiekolwiek roszczenia związane z uczestnictwem w EUPOL "Proxima", dotyczące któregokolwiek członka jego personelu lub pochodzące od członka personelu.
Królestwo Norwegii jest odpowiedzialne za wszczynanie postępowania, w szczególności prawnego lub dyscyplinarnego, przeciwko któremukolwiek członkowi jego personelu.
4.
Królestwo Norwegii zrzeka się wszelkich roszczeń przeciwko któremukolwiek państwu uczestniczącemu w EUPOL "Proxima", dotyczących uszkodzenia ciała, śmierci członka personelu Królestwa Norwegii lub wyrządzenia szkody na lub utraty własnych środków majątkowych należących i używanych przez EUPOL "Proxima", jeżeli takie uszkodzenie ciała, śmierć, szkoda lub utrata:
- zostały spowodowane przez personel EUPOL "Proxima" podczas wykonywania jego obowiązków związanych z operacją, z wyjątkiem przypadku poważnego zaniedbania lub umyślnego niewłaściwego postępowania,
- lub wyniknęły z użycia którychkolwiek ze środków majątkowych posiadanych przez państwa uczestniczące w EUPOL "Proxima", pod warunkiem, że środki te zostały użyte w związku z operacją oraz z wyjątkiem przypadku poważnego zaniedbania lub umyślnego niewłaściwego postępowania personelu EUPOL "Proxima" używającego tych środków.
5.
Państwa Członkowskie Unii Europejskiej zobowiązują się do złożenia oświadczenia odnośnie zrzeczenia się roszczeń dla celów uczestnictwa Królestwa Norwegii w EUPOL "Proxima".
Artykuł 3
Informacje tajne
1.
Królestwo Norwegii podejmuje odpowiednie środki w celu zapewnienia ochrony tajnych informacji UE zgodnie z uregulowaniami Rady Unii Europejskiej dotyczącymi bezpieczeństwa, zawartymi w decyzji Rady 2001/264/WE z dnia 19 marca 2001 rokuc [3] oraz zgodnie z dalszymi wytycznymi wydanymi przez właściwe władze, w tym przez Szefa Misji/Komisarza Policji EUPOL "Proxima".
2.
W przypadkach, gdy UE i Królestwo Norwegii zawarły porozumienie w sprawie procedur bezpieczeństwa dla wymiany informacji tajnych, postanowienia takiego porozumienia stosuje się w kontekście EUPOL "Proxima".
Artykuł 4
Personel oddelegowany do EUPOL "Proxima"
1.
Królestwo Norwegii zapewnia, że jego personel oddelegowany do EUPOL "Proxima" wykonuje swoją misję zgodnie z:
- przepisami wspólnego działania 2003/681/WPZiB i późniejszymi zmianami, o których mowa w artykule 1 ustęp 1 niniejszego porozumienia,
- planem operacyjnym,
- środkami wykonawczymi.
2.
Królestwo Norwegii informuje w odpowiednim terminie Szefa Misji/Komisarza Policji EUPOL "Proxima" oraz Sekretariat Generalny Rady Unii Europejskiej o wszelkich zmianach odnośnie swego udziału w EUPOL "Proxima".
3.
Personel oddelegowany do EUPOL "Proxima" przechodzi badania lekarskie i szczepienia oraz musi uzyskać zaświadczenie lekarskie stwierdzające zdolność do pełnienia obowiązków wystawione przez właściwe władze Królestwa Norwegii.
Personel oddelegowany do EUPOL "Proxima" przedstawia kopię takiego zaświadczenia.
4.
Oddelegowani funkcjonariusze policji pracują w swoich narodowych mundurach policyjnych.
Berety i insygnia są dostarczone przez EUPOL "Proxima".
Artykuł 5
Podległość dowództwu
1.
Personel oddelegowany przez Królestwo Norwegii wykonuje swoje obowiązki i zachowuje się mając na uwadze wyłącznie interesy EUPOL "Proxima".
2.
Cały personel pozostaje pod całkowitym dowództwem swoich władz krajowych.
3.
Władze krajowe dokonają przeniesienia kontroli operacyjnej (OPCON) do Szefa Misji/Komisarza Policji EUPOL "Proxima", który dowodzi i sprawuje kontrolę poprzez hierarchiczną strukturę dowodzenia i kontroli.
4.
Szef Misji/Komisarz Policji kieruje EUPOL "Proxima" i przyjmuje na siebie jego codzienne zarządzanie.
5.
Królestwo Norwegii ma takie same prawa i obowiązki w kwestii codziennego zarządzania operacją jak Państwa Członkowskie Unii Europejskiej biorące udział w operacji zgodnie z artykułem 9 ustęp 4 wspólnego działania 2003/681/WPZiB.
6.
Szef Misji/Komisarz Policji EUPOL "Proxima" jest odpowiedzialny za kontrolę dyscyplinarną sprawowaną nad personelem operacyjnym.
W przypadku konieczności postępowanie dyscyplinarne jest podejmowane przez odpowiednie władze krajowe.
7.
W celu reprezentowania swojego narodowego kontyngentu w operacji Królestwo Norwegii wyznacza Punkt Kontaktowy Kontyngentu Narodowego (NPC).
W sprawach narodowych NPC podlega Szefowi Misji/Komisarzowi Policji EUPOL "Proxima" oraz jest odpowiedzialny za codzienną dyscyplinę kontyngentu.
8.
Decyzja w sprawie zakończenia operacji będzie podjęta przez Unię Europejską po konsultacji z Królestwem Norwegii, pod warunkiem, że państwo to wciąż jeszcze uczestniczy w EUPOL "Proxima" w dniu zakończenia operacji.
Artykuł 6
Aspekty finansowe
1.
Królestwo Norwegii przyjmuje na siebie wszelkie koszty związane ze swoim uczestnictwem w operacji, pominąwszy koszty podlegające wspólnemu finansowania UE, jak jest to wyszczególnione w budżecie operacyjnym operacji.
2.
Królestwo Norwegii rozważa wnoszenie wkładów o charakterze dobrowolnym.
3.
W przypadku takich wkładów o charakterze dobrowolnym zostanie podpisane uzgodnienie między Szefem Misji/Komisarzem Policji i odpowiednimi służbami administracyjnymi Królestwa Norwegii w sprawie wkładów Królestwa Norwegii do budżetu operacyjnego EUPOL "Proxima".
Uzgodnienie to będzie zawierać między innymi następujące postanowienia:
a) suma dokonywanej wpłaty;
b) ustalenia co do pokrycia wkładu finansowego;
c) procedura audytowa.
4.
W przypadku śmierci, uszkodzenia ciała, strat lub wyrządzenia szkód osobom fizycznym lub prawnym z Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii, Królestwo Norwegii po ustaleniu jego odpowiedzialności, wypłaci odszkodowanie zgodnie na warunkach przewidzianych w porozumieniu w sprawie statusu misji, o którym mowa w artykule 2 niniejszego porozumienia.
Artykuł 7
Niewykonanie
Jeżeli jedna ze stron nie wykona swoich zobowiązań przewidzianych w poprzednich artykułach, druga strona będzie miała prawo do rozwiązania niniejszego porozumienia w drodze miesięcznego wypowiedzenia.
Artykuł 8
Rozstrzyganie sporów
Spory dotyczące interpretacji lub zastosowania niniejszego porozumienia rozstrzygane będą w drodze dyplomatycznej pomiędzy stronami.
Artykuł 9
Wejście w życie
1.
Niniejsze porozumienie wchodzi w życie pierwszego dnia pierwszego miesiąca po wzajemnej notyfikacji się stron zakończenia wewnętrznych procedur niezbędnych dla tego celu.
2.
Niniejsze porozumienie będzie stosowane tymczasowo od momentu podpisania.
3.
Zmiany do niniejszego porozumienia mogą być dokonane na zasadzie wzajemnego pisemnego porozumienia stron.
4.
Strona może wypowiedzieć niniejsze porozumienie poprzez złożenie drugiej stronie pisemnego wypowiedzenia.
Tego rodzaju wypowiedzenie staje się skuteczne z upływem sześciu miesięcy od dnia otrzymania przez drugą stronę zawiadomienia.
TŁUMACZENIE
Porozumienie
pomiędzy Unią Europejską a Republiką Turcji w sprawie udziału Republiki Turcji w Misji Policyjnej Unii Europejskiej w Byłej Jugosłowiańskiej Republice Macedonii (EUPOL "Proxima")
UNIA EUROPEJSKAz jednej strony orazREPUBLIKA TURCJIz drugiej strony,nazywane łącznie w dalszej części tekstu "Stronami uczestniczącymi",
- przyjęcie przez Radę Unii Europejskiej w dniu 29 września 2003 roku wspólnego działania 2003/681/WPZiB w sprawie Misji Policyjnej Unii Europejskiej w Byłej Jugosłowiańskiej Republice Macedonii (EUPOL "Proxima") [1], stwierdzającego, że państwa przystępujące zaprasza się, a inne państwa trzecie mogą być zaproszone do udziału w EUPOL "Proxima",
- zaproszenie wystosowane do Republiki Turcji dotyczące uczestnictwa w EUPOL "Proxima",
- pomyślne zakończenie procesu tworzenia sił oraz zalecenie wydane przez Szefa Misji Policyjnej i Komitet ds. Aspektów Cywilnych Zarządzania Kryzysowego dotyczące zgody na uczestnictwo Republiką Turcji w EUPOL "Proxima",
- decyzję wydaną przez Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa w dniu 10 lutego 2004 roku w sprawie akceptacji udziału Republiką Turcji w EUPOL "Proxima",
- porozumienie zawarte w dniu 11 grudnia 2003 roku pomiędzy UE i Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii w sprawie statusu i działalności EUPOL "Proxima" w Byłej Jugosłowiańskiej Republice Macedonii [2], włączywszy w to przepisy dotyczące statusu personelu EUPOL "Proxima",
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Ramy współpracy
1.
Republika Turcji współdziała zgodnie z przepisami wspólnego działania 2003/681/WPZiB w sprawie EUPOL "Proxima" przyjętego przez Radę Unii Europejskiej w dniu 29 września 2003 roku oraz wszelkimi innymi wspólnymi działaniami lub decyzjami, na mocy których Rada Unii Europejskiej może podjąć decyzję o rozszerzeniu EUPOL "Proxima".
2.
Udział Republiki Turcji w EUPOL "Proxima" nie stanowi uszczerbku dla autonomii Unii Europejskiej w podejmowaniu decyzji.
Artykuł 2
Status personelu
1.
Status personelu oddelegowanego do EUPOL "Proxima" przez Republikę Turcji podlega porozumieniu zawartemu w dniu 11 grudnia 2003 roku między UE a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii w sprawie statusu i działalności EUPOL "Proxima" w Byłej Jugosłowiańskiej Republice Macedonii.
2.
Bez uszczerbku dla porozumienia między UE a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii w sprawie statusu i działalności EUPOL "Proxima" w Byłej Jugosłowiańskiej Republice Macedonii, Republika Turcji sprawuje jurysdykcję nad swoim personelem uczestniczącym w EUPOL "Proxima".
3.
Republika Turcji jest odpowiedzialna za odpowiadanie na jakiekolwiek roszczenia związane z uczestnictwem w EUPOL "Proxima", dotyczące któregokolwiek członka jego personelu lub pochodzące od członka personelu.
Republika Turcji jest odpowiedzialna za wszczynanie postępowania, w szczególności prawnego lub dyscyplinarnego, przeciwko któremukolwiek członkowi jego personelu.
4.
Republika Turcji zrzeka się wszelkich roszczeń przeciwko któremukolwiek państwu uczestniczącemu w EUPOL "Proxima", dotyczących uszkodzenia ciała, śmierci członka personelu Republiki Turcji lub wyrządzenia szkody na lub utraty własnych środków majątkowych należących i używanych przez EUPOL "Proxima", jeżeli takie uszkodzenie ciała, śmierć, szkoda lub utrata
- zostały spowodowane przez personel EUPOL "Proxima" podczas wykonywania jego obowiązków związanych z operacją, z wyjątkiem przypadku poważnego zaniedbania lub umyślnego niewłaściwego postępowania,
- lub wyniknęły z użycia którychkolwiek ze środków majątkowych posiadanych przez państwa uczestniczące w EUPOL "Proxima", pod warunkiem, że środki te zostały użyte w związku z operacją oraz z wyjątkiem przypadku poważnego zaniedbania lub umyślnego niewłaściwego postępowania personelu EUPOL "Proxima" używającego tych środków.
5.
Państwa Członkowskie Unii Europejskiej zobowiązują się do złożenia oświadczenia odnośnie zrzeczenia się roszczeń dla celów uczestnictwa Republiki Turcji w EUPOL "Proxima".
Artykuł 3
Informacje tajne
1.
Republika Turcji podejmuje odpowiednie środki w celu zapewnienia ochrony tajnych informacji UE zgodnie z uregulowaniami Rady Unii Europejskiej dotyczącymi bezpieczeństwa, zawartymi w decyzji Rady 2001/264/WE [3] oraz zgodnie z dalszymi wytycznymi wydanymi przez właściwe władze, w tym przez Szefa Misji/Komisarza Policji EUPOL "Proxima".
2.
W przypadkach, gdy UE i Republika Turcji zawarły porozumienie w sprawie procedur bezpieczeństwa dla wymiany informacji tajnych, postanowienia takiego porozumienia stosuje się w kontekście EUPOL "Proxima".
Artykuł 4
Personel oddelegowany do EUPOL "Proxima"
1.
Republika Turcji zapewnia, że jego personel oddelegowany do EUPOL "Proxima" wykonuje swoją misję zgodnie z:
- przepisami wspólnego działania 2003/681/WPZiB i późniejszymi zmianami, o których mowa w artykule 1 ustęp 1 niniejszego porozumienia,
- planem operacyjnym,
- środkami wykonawczymi.
2.
Republika Turcji informuje w odpowiednim terminie Szefa Misji/Komisarza Policji EUPOL "Proxima" oraz Sekretariat Generalny Rady Unii Europejskiej o wszelkich zmianach odnośnie swego udziału w EUPOL "Proxima".
3.
Personel oddelegowany do EUPOL "Proxima" przechodzi badania lekarskie i szczepienia oraz musi uzyskać zaświadczenie lekarskie stwierdzające zdolność do pełnienia obowiązków wystawione przez właściwe władze Republiki Turcji.
Personel oddelegowany do EUPOL "Proxima" przedstawia kopię takiego zaświadczenia.
4.
Oddelegowani funkcjonariusze policji pracują w swoich narodowych mundurach policyjnych.
Berety i insygnia są dostarczone przez EUPOL "Proxima".
Artykuł 5
Podległość dowództwu
1.
Personel oddelegowany przez Republikę Turcji wykonuje swoje obowiązki i zachowuje się mając na uwadze wyłącznie interesy EUPOL "Proxima".
2.
Cały personel pozostaje pod całkowitym dowództwem swoich władz krajowych.
3.
Władze krajowe dokonają przeniesienia kontroli operacyjnej (OPCON) do Szefa Misji/Komisarza Policji EUPOL "Proxima", który dowodzi i sprawuje kontrolę poprzez hierarchiczną strukturę dowodzenia i kontroli.
4.
Szef Misji/Komisarz Policji kieruje EUPOL "Proxima" i przyjmuje na siebie jego codzienne zarządzanie.
5.
Republika Turcji ma takie same prawa i obowiązki w kwestii codziennego zarządzania operacją jak Państwa Członkowskie Unii Europejskiej biorące udział w operacji zgodnie z artykułem 9 ustęp wspólnego działania 2003/681/WPZiB.
6.
Szef Misji/Komisarz Policji EUPOL "Proxima" jest odpowiedzialny za kontrolę dyscyplinarną sprawowaną nad personelem operacyjnym.
W przypadku konieczności postępowanie dyscyplinarne jest podejmowane przez odpowiednie władze krajowe.
7.
W celu reprezentowania swojego narodowego kontyngentu w operacji Republika Turcji wyznacza Punkt Kontaktowy Kontyngentu Narodowego (NPC).
W sprawach narodowych NPC podlega Szefowi Misji/Komisarzowi Policji EUPOL "Proxima" oraz jest odpowiedzialny za codzienną dyscyplinę kontyngentu.
8.
Decyzja w sprawie zakończenia operacji będzie podjęta przez Unię Europejską po konsultacji z Republiką Turcji, pod warunkiem, że państwo to wciąż jeszcze uczestniczy w EUPOL "Proxima" w dniu zakończenia operacji.
Artykuł 6
Aspekty finansowe
1.
Republika Turcji przyjmuje na siebie wszelkie koszty związane ze swoim uczestnictwem w operacji, pominąwszy koszty podlegające wspólnemu finansowania UE, jak jest to wyszczególnione w budżecie operacyjnym operacji.
2.
Republika Turcji rozważa wnoszenie wkładów o charakterze dobrowolnym.
3.
W przypadku takich wkładów o charakterze dobrowolnym zostanie podpisane uzgodnienie między Szefem Misji/Komisarzem Policji i odpowiednimi służbami administracyjnymi Republiki Turcji w sprawie wkładów Republiki Turcji do budżetu operacyjnego EUPOL "Proxima".
Uzgodnienie to będzie zawierać między innymi następujące postanowienia:
a) suma dokonywanej wpłaty;
b) ustalenia co do pokrycia wkładu finansowego;
c) procedura audytowa.
4.
W przypadku śmierci, uszkodzenia ciała, strat lub wyrządzenia szkód osobom fizycznym lub prawnym z Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii, Republika Turcji po ustaleniu jego odpowiedzialności, wypłaci odszkodowanie zgodnie na warunkach przewidzianych w porozumieniu w sprawie statusu misji, o którym mowa w artykule 2 niniejszego porozumienia.
Artykuł 7
Niewykonanie
Jeżeli jedna ze stron nie wykona swoich zobowiązań przewidzianych w Porozumieniu, druga strona będzie miała prawo do rozwiązania niniejszego porozumienia w drodze miesięcznego wypowiedzenia.
Artykuł 8
Rozstrzyganie sporów
Spory dotyczące interpretacji lub zastosowania niniejszego porozumienia rozstrzygane będą w drodze dyplomatycznej pomiędzy stronami.
Artykuł 9
Wejście w życie
1.
Niniejsze porozumienie wchodzi w życie pierwszego dnia pierwszego miesiąca po wzajemnej notyfikacji stron zakończenia wewnętrznych procedur niezbędnych dla tego celu.
2.
Niniejsze porozumienie może być zmienione na mocy wzajemnego pisemnego porozumienia pomiędzy stronami.
Zmiany wchodzą w życie zgodnie z procedurą przewidzianą w ustępie 1.
3.
Strona może wypowiedzieć niniejsze porozumienie poprzez złożenie drugiej stronie pisemnego wypowiedzenia.
Tego rodzaju wypowiedzenie staje się skuteczne z upływem sześciu miesięcy od dnia otrzymania przez drugą stronę zawiadomienia.
Umowa
między Wspólnotą Europejską a Księstwem Andory ustanawiająca środki równoważne do tych, które zostały przewidziane w dyrektywie Rady 2003/48/WE w sprawie opodatkowania dochodów z oszczędności w formie wypłacanych odsetek
WSPÓLNOTA EUROPEJSKA
i
KSIĘSTWO ANDORY
zwane dalej, w zależności od kontekstu "Umawiającą się Stroną" lub "Umawiającymi się Stronami",
Mając na celu wprowadzenie środków równoważnych do tych, które zostały przewidziane w dyrektywie 2003/48/WE z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie opodatkowania dochodów z oszczędności w formie wypłacanych odsetek, zwanej dalej "dyrektywą", w ramach współpracy, w której brany jest pod uwagę słuszny interes każdej z Umawiających się Stron i w kontekście, w którym inne kraje trzecie będące w podobnej sytuacji do tej, w jakiej znajduje się Księstwo Andory, zastosują środki równoważne do przewidzianych w dyrektywie,
ZGODZIŁY SIĘ ZAWRZEĆ NINIEJSZĄ UMOWĘ:
Artykuł 1
Cel
1.
W ramach współpracy pomiędzy Wspólnotą Europejską i Księstwem Andory, dochody z oszczędności w formie wypłacanych odsetek osiągane w Księstwie Andory na rzecz faktycznych odbiorców, będących osobami fizycznymi uznawanymi za osoby mające miejsce zamieszkania w Państwie Członkowskim Wspólnoty Europejskiej zgodnie z procedurami ustanowionymi w art. 3 Umowy, podlegają podatkowi potrącanemu u źródła przez podmioty wypłacające mające miejsce zamieszkania lub siedzibę na terytorium Księstwa Andory na warunkach określonych w art. 7 niniejszej Umowy.
Podatek u źródła jest pobierany, o ile nie została zastosowana procedura dobrowolnego ujawnienia, o której mowa w art. 9.
Dochód odpowiadający kwocie podatku u źródła pobranego zgodnie z art. 7 i 9 podlega podziałowi pomiędzy Państwa Członkowskie Wspólnoty Europejskiej i Księstwo Andory, zgodnie z zasadami ustanowionymi w art. 8.
W celu zapewnienia równoważności środków przewidzianych niniejszą Umową z dyrektywą, środki te uzupełnia się poprzez ustanowienie wymiany informacji na wniosek, o której mowa w art. 12, oraz poprzez procedury konsultacji i przeglądu, o których mowa w art. 13.
2.
Umawiające się Strony podejmują niezbędne środki mające na celu zapewnienie stosowania niniejszej Umowy.
Księstwo Andory przyjmie w szczególności wszelkie niezbędne instrumenty zapewniające wykonywanie zadań wymaganych dla stosowania niniejszej Umowy przez podmioty wypłacające mające miejsce zamieszkania lub siedzibę na jego terytorium, bez względu na miejsce zamieszkania lub siedzibę dłużników wierzytelności przynoszącej odsetki, jak również wyraźnie określi w przepisach procedury i kary.
Artykuł 2
Definicja faktycznego odbiorcy
1.
Dla celów niniejszej Umowy, określenie "faktyczny odbiorca" oznacza każdą osobę fizyczną, której wypłacane są odsetki lub każdą osobę fizyczną, na rzecz której zabezpieczana jest wypłata odsetek, chyba że taka osoba dostarczy dowód, że dana wypłata nie została dokonana lub zabezpieczona na jej rzecz, jeżeli:
a) działa ona jako podmiot wypłacający, w rozumieniu art. 4; lub
b) działa ona w imieniu osoby prawnej podmiotu, którego zyski podlegają opodatkowaniu na zasadach ogólnych przewidzianych dla działalności gospodarczej, przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania w zbywalne dłużne papiery wartościowe, mające miejsce zamieszkania lub siedzibę w Państwie Członkowskim Wspólnoty Europejskiej lub w Księstwie Andory; lub
c) działa ona w imieniu osoby fizycznej, będącej faktycznym odbiorcą i informuje podmiot wypłacający o tożsamości tego odbiorcy zgodnie z art. 3 ust. 1.
2.
Jeżeli podmiot wypłacający dysponuje informacjami wskazującymi na to, iż osoba fizyczna, która otrzymuje wypłatę odsetek lub na rzecz której wypłata odsetek jest zabezpieczana, może nie być faktycznym odbiorcą, to podmiot taki jest obowiązany do podjęcia stosownych kroków mających na celu ustalenie tożsamości faktycznego odbiorcy zgodnie z art. 3 ust. 1.
Jeśli podmiot wypłacający nie jest w stanie zidentyfikować faktycznego odbiorcy, wówczas uznaje daną osobę fizyczną za faktycznego odbiorcę.
Artykuł 3
Tożsamość i miejsce zamieszkania faktycznych odbiorców
1.
Podmiot wypłacający ustala tożsamość faktycznego odbiorcy, w postaci jego nazwiska, imienia i adresu, zgodnie ze stosowanymi w Księstwie Andory przepisami w sprawie przeciwdziałania praniu pieniędzy.
2.
Podmiot wypłacający ustala miejsce zamieszkania faktycznego odbiorcy, na podstawie standardów zróżnicowanych w zależności od tego, kiedy powstały stosunki pomiędzy podmiotem wypłacającym a faktycznym odbiorcą.
Z zastrzeżeniem warunków określonych poniżej, za miejsce zamieszkania uważa się kraj, w którym posiada stały adres:
a) w odniesieniu do stosunków umownych powstałych przed 1 stycznia 2004 r., podmiot wypłacający ustala miejsce zamieszkania faktycznego odbiorcy na podstawie stosowanych w Księstwie Andory przepisów w sprawie przeciwdziałania praniu pieniędzy;
b) w odniesieniu do stosunków umownych lub, w przypadku braku stosunków umownych, do transakcji przeprowadzonych w dniu 1 stycznia 2004 r. lub po tym dniu, podmiot wypłacający ustala miejsce zamieszkania faktycznego odbiorcy na podstawie adresu, jaki znajduje się w urzędowym dokumencie tożsamości lub, jeśli to konieczne, na podstawie jakiegokolwiek innego dokumentu mającego moc prawną, przedstawionego przez rzeczywistego beneficjenta, zgodnie z następującą procedurą: w odniesieniu do osób fizycznych przedstawiających urzędowy dokument tożsamości wydany przez Państwo Członkowskie Wspólnoty Europejskiej, które deklarują miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w państwie, które nie jest Państwem Członkowskim Wspólnoty Europejskiej, miejsce zamieszkania jest ustalane na podstawie certyfikatu miejsca zamieszkania lub dokumentu stwierdzającego miejsce zamieszkania, wydanego przez właściwy organ wspomnianego kraju trzeciego, w którym osoba fizyczna ma miejsce zamieszkania.
W przypadku nieprzedstawienia certyfikatu miejsca zamieszkania lub dokumentu stwierdzającego miejsce zamieszkania, za państwo zamieszkania uznaje się Państwo Członkowskie Wspólnoty Europejskiej, które wydało urzędowy dokument tożsamości.
Artykuł 4
Definicja podmiotu wypłacającego
Do celów niniejszej Umowy określenie "podmiot wypłacający" oznacza każdy podmiot gospodarczy, mający miejsce zamieszkania lub siedzibę w Księstwie Andory, wypłacający odsetki lub zabezpieczający wypłatę odsetek na bezpośrednią korzyść faktycznego odbiorcy, bez względu na to czy dany podmiot jest dłużnikiem wierzytelności przynoszącej odsetki czy też podmiotem, któremu dłużnik lub faktyczny odbiorca powierzył wypłacanie odsetek lub zabezpieczanie wypłaty odsetek.
Artykuł 5
Definicja właściwego organu
1.
Do celów niniejszej Umowy "właściwymi organami" Umawiających się Stron są organy wymienione w załączniku I.
2.
W odniesieniu do państw trzecich, właściwym organem jest organ, który został zdefiniowany dla celów dwustronnych lub wielostronnych umów podatkowych lub, w przypadku ich braku, każdy inny organ właściwy do wydawania certyfikatów miejsca zamieszkania dla celów podatkowych.
Artykuł 6
Definicja wypłaty odsetek
1.
Do celów niniejszej Umowy określenie "wypłata odsetek" oznacza:
a) odsetki wypłacone lub zapisane na rachunku, które odnoszą się do wszelkiego rodzaju wierzytelności, zarówno zabezpieczonych, jak i niezabezpieczonych hipoteką, jak i przynoszących lub nieprzynoszących prawa do uczestniczenia w zyskach dłużnika, w szczególności dochody z pożyczek rządowych oraz dochody z obligacji albo skryptów dłużnych, włącznie z premiami i nagrodami związanymi z takimi pożyczkami, obligacjami czy skryptami dłużnymi; kary za zwłokę w płatnościach nie uważa się za wypłatę odsetek;
b) odsetki narosłe lub skapitalizowane przy sprzedaży, zwrocie lub umorzeniu wierzytelności określonych w lit. a);
c) dochody uzyskane z wypłaty odsetek, bezpośrednio, jak i za pośrednictwem podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 2 dyrektywy, rozdzielane przez:
i) przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania mające miejsce zamieszkania lub siedzibę w Państwie Członkowskim Wspólnoty Europejskiej lub w Księstwie Andory;
ii) podmioty spełniające warunki dla skorzystania z możliwości przewidzianej w art. 4 ust. 3 dyrektywy; oraz
iii) przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania mające miejsce zamieszkania lub siedzibę poza terytorium, o którym mowa w art. 17;
d) dochód uzyskany w związku ze sprzedażą, zwrotem lub umorzeniem akcji, udziałów lub jednostek w następujących przedsiębiorstwach i podmiotach, jeżeli inwestują one bezpośrednio lub pośrednio przez inne przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania lub podmioty, o których mowa poniżej, ponad 40 % swoich aktywów w wierzytelności, o których mowa w lit. a):
i) przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania mające miejsce zamieszkania lub siedzibę w Państwie Członkowskim Wspólnoty Europejskiej lub w Księstwie Andory;
ii) podmioty spełniające warunki dla skorzystania z możliwości przewidzianej w art. 4 ust. 3 dyrektywy;
iii) przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania mające miejsce zamieszkania lub siedzibę poza terytorium, o którym mowa w art.17.
Księstwo Andory może włączyć dochód, o którym mowa w lit. d), do definicji wypłaty odsetek, lecz tylko w zakresie, w jakim dochód taki odpowiada zyskom bezpośrednio lub pośrednio uzyskanym z wypłat odsetek w rozumieniu lit. a) i b).
2.
W odniesieniu do ust. 1 lit. c) i d), w przypadku gdy podmiot wypłacający nie posiada informacji dotyczących części przychodu, jaki uzyskiwany jest z wypłaty odsetek, całkowita kwota przychodu jest uznawana za wypłatę odsetek.
3.
W odniesieniu do ust. 1 lit. d), w przypadku gdy podmiot wypłacający nie posiada informacji dotyczących udziału aktywów zainwestowanych w wierzytelności, akcje, udziały lub jednostki zdefiniowane w tym ustępie, uznaje się, że udział ten wynosi ponad 40 %.
Jeżeli nie może on ustalić wysokości przychodu osiągniętego przez faktycznego odbiorcę, to za dochód ten uznaje się dochód odpowiadający zyskom ze sprzedaży, zwrotu lub umorzenia akcji, udziałów lub jednostek.
4.
W odniesieniu do ust. 1 lit. b) i d), Księstwo Andory ma możliwość wymagania od podmiotów wypłacających na swoim terytorium obliczania odsetek w stosunku rocznym przez okres nieprzekraczający jednego roku i traktowania tak obliczonych odsetek jako wypłatę odsetek, nawet jeżeli w takim okresie nie miała miejsca sprzedaż, zwrot lub umorzenie.
5.
Dochodu uzyskanego od przedsiębiorstw lub podmiotów, które zainwestowały do 15 % swoich aktywów w wierzytelności, w rozumieniu ust. 1 lit. a), nie uznaje się za wypłatę odsetek w rozumieniu ust. 1 lit. c) i d).
6.
Począwszy od 1 stycznia 2011 r., udział procentowy określony w ust. 1 lit. d) i ust. 3 będzie wynosić 25 %.
7.
Udziały procentowe, o których mowa w ust. 1 lit. d) i w ust. 5, są określone w odniesieniu do polityki inwestycyjnej, która jest zdefiniowana w dokumentach założycielskich lub statutach zainteresowanych przedsiębiorstw lub podmiotów, a w przypadku braku zdefiniowania – w odniesieniu do rzeczywistej struktury aktywów zainteresowanych przedsiębiorstw lub podmiotów.
Artykuł 7
Podatek potrącany u źródła
1.
Jeżeli faktyczny odbiorca odsetek ma miejsce zamieszkania w Państwie Członkowskim Wspólnoty Europejskiej, Księstwo Andory nakłada podatek u źródła o stawce 15 % w ciągu trzech pierwszych lat stosowania niniejszej Umowy, 20 % w ciągu następnych trzech lat i 35 % w dalszych latach.
2.
Podmiot wypłacający potrąca podatek u źródła w następujący sposób:
a) w przypadku wypłaty odsetek w rozumieniu art. 6 ust. 1 lit. a) – od kwoty odsetek wypłaconych lub zapisanych na rachunku;
b) w przypadku wypłaty odsetek w rozumieniu art. 6 ust. 1 lit. b) lub d) – od kwoty odsetek lub przychodu, o których mowa w tych literach, lub przez pobranie równowartości, którą ponosić będzie odbiorca od pełnej kwoty przychodów ze sprzedaży, zwrotu lub umorzenia;
c) w przypadku wypłaty odsetek w rozumieniu art. 6 ust. 1 lit. c) – od kwoty dochodu, o którym mowa w tej literze;
d) jeżeli Księstwo Andory korzysta z możliwości przewidzianej w art. 6 ust. 4 – od kwoty odsetek obliczonych w stosunku rocznym.
3.
Dla celów ust. 2 lit. a) i b), podatek u źródła jest pobierany proporcjonalnie do okresu posiadania wierzytelności przez faktycznego odbiorcę.
Jeżeli podmiot wypłacający nie może określić okresu posiadania na podstawie dostępnych mu informacji, to podmiot wypłacający będzie traktował właściciela odsetek tak, jakby posiadał tę wierzytelność przez cały okres jej istnienia, o ile odbiorca nie przedstawi dowodu dotyczącego daty jej uzyskania.
4.
Podatki nałożone i potrącane od wypłaty odsetek, inne niż przewidziane w niniejszej Umowie, są odliczane od podatku potrąconego obliczonego zgodnie z ust. 1, 2 i 3 w odniesieniu do tej samej wypłaty odsetek.
5.
Z zastrzeżeniem przepisów art. 10, potrącenie podatku u źródła przez podmiot wypłacający mający miejsce zamieszkania lub siedzibę w Księstwie Andory nie wyklucza opodatkowania dochodu faktycznego odbiorcy przez Państwo Członkowskie Wspólnoty, w którym ma on miejsce zamieszkania dla celów podatkowych, zgodnie z prawem wewnętrznym tego państwa.
Jeżeli podatnik zgłasza dochód z odsetek, wypłaconych przez podmiot wypłacający mający miejsce zamieszkania lub siedzibę w Księstwie Andory, organom podatkowym Państwa Członkowskiego Wspólnoty, w którym posiada miejsce zamieszkania, dochód ten podlega opodatkowaniu według takich samych stawek jak te, które są stosowane do odsetek uzyskanych w tym Państwie Członkowskim.
Artykuł 8
Podział wpływów
1.
Księstwo Andory zatrzymuje 25 % wpływów pochodzących z podatku pobranego u źródła, o którym mowa w art. 7, a 75 % przekazuje do Państwa Członkowskiego, w którym faktyczny odbiorca ma miejsce zamieszkania.
2.
Takie transfery są dokonywane każdego roku kalendarzowego w jednej racie na każde Państwo Członkowskie, nie później niż w terminie sześciu miesięcy od zakończenia roku kalendarzowego, w którym podatek został potrącony.
Księstwo Andory podejmie niezbędne środki w celu zagwarantowania poprawnego funkcjonowania systemu podziału wpływów.
Artykuł 9
Dobrowolne ujawnienie informacji
1.
Księstwo Andory zapewni procedurę umożliwiającą faktycznym odbiorcom uniknięcie podatku potrącanego u źródła, o którym mowa w art. 7, jeżeli faktyczny odbiorca przedstawi swojemu podmiotowi wypłacającemu zaświadczenie wydane w jego imieniu przez właściwy organ Państwa Członkowskiego, w którym ma miejsce zamieszkania, zgodnie z ust. 2 tego artykułu.
2.
Na wniosek faktycznego odbiorcy, właściwy organ Państwa Członkowskiego, w którym faktyczny odbiorca ma miejsce zamieszkania, wydaje zaświadczenie zawierające następujące informacje:
a) nazwisko, imię, adres, numer identyfikacji podatkowej lub, w przypadku braku takiego numeru, datę i miejsce urodzenia faktycznego odbiorcy;
b) imię i nazwisko albo nazwę podmiotu wypłacającego;
c) numer rachunku faktycznego odbiorcy lub, w przypadku braku takiego numeru, określenie wierzytelności.
Zaświadczenie to jest ważne przez okres nieprzekraczający trzech lat.
Jest ono wydawane każdemu faktycznego odbiorcy, który o nie wystąpi, w terminie do dwóch miesięcy od daty złożenia wniosku.
Artykuł 10
Zniesienie podwójnego opodatkowania
1.
Państwo Członkowskie Wspólnoty Europejskiej, w którym faktyczny odbiorca ma miejsce zamieszkania dla celów podatkowych, zapewni zniesienie wszelkiego podwójnego opodatkowania, które mogłoby wynikać z nałożenia podatku potrącanego u źródła, o którym mowa w art. 7, zgodnie z ust. 2 i 3 niniejszego artykułu.
2.
Jeżeli odsetki otrzymane przez faktycznego odbiorcę podlegają opodatkowaniu w Księstwie Andory podatkiem potrącanym u źródła, o którym mowa w art. 7, to Państwo Członkowskie Wspólnoty, w którym faktyczny odbiorca ma miejsce zamieszkania, przyznaje mu zgodnie z prawem wewnętrznym kredyt podatkowy (odliczenie) równy wysokości podatku potrąconego u źródła.
Jeżeli kwota ta przekracza kwotę podatku należnego od łącznej kwoty odsetek podlegającej podatkowi potrącanemu u źródła zgodnie z prawem wewnętrznym, to Państwo Członkowskie, w którym ma on miejsce zamieszkania dla celów podatkowych, zwróci nadpłaconą kwotę podatku potrąconego u źródła faktycznemu odbiorcy.
3.
Jeżeli poza podatkiem potrąconym u źródła, o którym mowa w art. 7, odsetki otrzymane przez faktycznego odbiorcę zostały poddane opodatkowaniu jakimkolwiek innym rodzajem podatku u źródła i Państwo Członkowskie Wspólnoty, w którym ma on miejsce zamieszkania dla celów podatkowych, przyzna mu kredyt podatkowy (odliczenie) w odniesieniu do takiego podatku u źródła, zgodnie ze swoim prawem wewnętrznym lub umowami o unikaniu podwójnego opodatkowania, to taki inny podatek potrącany u źródła będzie podlegał kredytowi podatkowemu (odliczeniu) przed zastosowaniem procedury, o której mowa w ustępie 2.
4.
Państwo Członkowskie Wspólnoty, w którym faktyczny odbiorca ma miejsce zamieszkania, może zastąpić mechanizm kredytu podatkowego (odliczenia), o którym mowa w ust. 2 i 3, przez zwrot podatku potrąconego u źródła, o którym mowa w art. 7.
Artykuł 11
Zbywalne dłużne papiery wartościowe
1.
Począwszy od daty stosowania niniejszej Umowy i dopóki Księstwo Andory nakłada podatek potrącany u źródła, o którym mowa w art. 7, oraz dopóki przynajmniej jedno Państwo Członkowskie Wspólnoty Europejskiej stosuje analogiczny podatek potrącany u źródła, ale nie później niż do dnia 31 grudnia 2010 r., krajowe i międzynarodowe obligacje i inne zbywalne dłużne papiery wartościowe, których pierwsza emisja miała miejsce przed dniem 1 marca 2001 r., lub w odniesieniu do których pierwotny prospekt emisyjny został zatwierdzony przed tą datą przez właściwe organy, o których mowa w dyrektywie Rady 80/390/EWG, lub przez organy nadzorujące Księstwa Andory lub też przez organy nadzorujące państw trzecich, nie są uznawane za wierzytelności w rozumieniu art. 6 ust. 1 lit. a), o ile nie zostały dokonane dalsze emisje zbywalnych dłużnych papierów wartościowych w dniu 1 marca 2002 r. lub po tym dniu.
2.
Jednakże tak długo jak przynajmniej jedno z Państw Członkowskich Wspólnoty Europejskiej stosuje podobne instrumenty, postanowienia tego artykułu będą stosowane po dniu 31 grudnia 2010 r., w odniesieniu do zbywalnych dłużnych papierów wartościowych:
- które zawierającą klauzule ubruttowieniu i wcześniejszym zwrocie, oraz
- jeżeli podmiot wypłacający, zdefiniowany w art. 4, ma miejsce zamieszkania lub siedzibę w Księstwie Andory, oraz
- jeżeli podmiot wypłacający wypłaca lub zabezpiecza wypłatę odsetek na bezpośrednią korzyść faktycznego odbiorcy mającego miejsce zamieszkania w jednym z Państw Członkowskich Wspólnoty Europejskiej.
Jeżeli i o ile wszystkie Państwa Członkowskie Wspólnoty Europejskiej zaprzestaną stosowania podobnych postanowień, postanowienia tego artykułu będą stosowane jedynie w odniesieniu do zbywalnych dłużnych papierów wartościowych:
- które zawierającą klauzule o ubruttowieniu i wcześniejszym zwrocie, oraz
- jeżeli podmiot wypłacający emitenta ma miejsce zamieszkania lub siedzibę w Księstwie Andory, oraz
- jeżeli podmiot wypłacający wypłaca lub zabezpiecza wypłatę odsetek na bezpośrednią korzyść faktycznego odbiorcy, mającego miejsce zamieszkania w jednym z Państw Członkowskich Wspólnoty Europejskiej.
Jeżeli w dniu 1 marca 2002 r. lub po tym dniu dokonano kolejnej emisji wyżej wymienionego zbywalnego dłużnego papieru wartościowego emitowanego przez rząd lub podmiot z nim powiązany działający w charakterze organu publicznego, lub którego rola jest uznawana na mocy umowy międzynarodowej, to cała emisja takiego papieru wartościowego, obejmująca pierwotną emisję i wszelkie kolejne emisje, jest uznawana za wierzytelność w rozumieniu art. 6 ust 1 lit a).
Jeżeli w dniu 1 marca 2002 r. lub po tym dniu dokonano kolejnej emisji wyżej wymienionego zbywalnego dłużnego papieru wartościowego emitowanego przez innego emitenta, nieobjętego powyższym akapitem, to taka dalsza emisja jest uznawana za wierzytelność w rozumieniu art. 6 ust 1 lit a).
3.
Żadne postanowienie tego artykułu nie uniemożliwia Państwu Członkowskiemu Wspólnoty Europejskiej i Księstwu Andory opodatkowania dochodu ze zbywalnych dłużnych papierów wartościowych, o których mowa w ustępie 1, zgodnie z ich prawem wewnętrznym.
Artykuł 12
Wymiana informacji na wniosek
1.
Właściwe organy Księstwa Andory i Państw Członkowskich Wspólnoty Europejskiej wymieniają informacje w odniesieniu do dochodów objętych niniejszą Umową w sprawie czynów, które stanowią oszustwo podatkowe lub czyn podobny, na podstawie prawa wewnętrznego państwa proszonego.
Określenie "czyn podobny" oznacza przestępstwo o podobnym stopniu szkodliwości, jak w przypadku przestępstwa oszustwa podatkowego na podstawie prawa wewnętrznego państwa proszonego.
Dopóki Księstwo Andory nie wprowadzi do swojego prawa wewnętrznego pojęcia oszustwa podatkowego, zobowiązuje się ono, jako państwo proszone, do traktowania jako oszustwo podatkowe dla celów niniejszego ustępu czynów, które w wyniku wprowadzenia w błąd powodują szkodę w interesie finansowym organów podatkowych państwa wnioskującego i stanowią na mocy prawa Księstwa Andory przestępstwo oszustwa.
W odpowiedzi na należycie uzasadniony wniosek, państwo proszone dostarczy informacje dotyczące spraw, o których mowa powyżej w tym artykule, będących przedmiotem lub mogących być przedmiotem postępowania karnego lub niekarnego w państwie zobowiązującym się.
2.
W celu określenia, czy informacje mogą zostać przekazane w odpowiedzi na wniosek, państwo proszone stosuje przepisy o przedawnieniu mające zastosowanie zgodnie z prawem państwa wnioskującego, a nie przepisy o przedawnieniu mające zastosowanie zgodnie z prawem państwa proszonego.
3.
Państwo proszone przekazuje informacje wówczas, gdy państwo wnioskujące ma uzasadnione podejrzenia, że zachowanie może stanowić oszustwo podatkowe lub czyn podobny.
W przypadku gdy Księstwo Andory jest państwem proszonym, dopuszczalność przyjęcia wniosku musi zostać ustalona w terminie dwóch miesięcy przez władzę sądową Księstwa Andory, w odniesieniu do warunków ustanowionych w niniejszym artykule.
4.
Podejrzenie zaistnienia oszustwa podatkowego lub czynu podobnego przez Państwo Członkowskie może być oparte na:
a) dokumentach poświadczonych lub niepoświadczonych, obejmujących między innymi księgi lub dokumenty księgowe lub dokumenty dotyczące rachunków bankowych;
b) zeznaniach podatnika;
c) informacjach otrzymanych od informatora lub innej osoby trzeciej, które zostały potwierdzone w sposób niezależny lub które wydają się wiarygodne; lub
d) dowodach pośrednich.
5.
Wszelkie wymienione w ten sposób informacje muszą być traktowane jako poufne i mogą zostać ujawnione tylko osobom lub właściwym organom Umawiających się Stron, które są właściwe do opodatkowania wypłaty odsetek, o których mowa w art. 1, lub w odniesieniu do podatku u źródła i związanych z nim wpływów, o których mowa w art. 7 i 8, bądź w odniesieniu do procedury dobrowolnego ujawnienia informacji, o której mowa w art. 9.
Osoby te lub organy mogą ujawniać uzyskane informacje w toku jawnego postępowania sądowego lub w uzasadnianiu wyroków sądowych, które dotyczą tego opodatkowania.
Informacje te nie mogą zostać przekazane żadnej innej osobie lub organowi bez uprzedniej pisemnej zgody właściwego organu Strony przekazującej informacje.
6.
Księstwo Andory zgadza się na wszczęcie negocjacji dwustronnych z każdym Państwem Członkowskim, które o to wnioskuje, w celu zdefiniowania indywidualnych kategorii dla przypadków mieszczących się w określeniu "czyn podobny", zgodnie z procedurą stosowaną przez to państwo.
Artykuł 13
Konsultacje i przegląd
1.
Umawiające się Strony konsultują się wzajemnie co najmniej raz na trzy lata lub na wniosek jednej z Umawiających się Stron w celu zbadania i – jeśli Strony uznają to za stosowne – poprawy technicznego funkcjonowania niniejszej Umowy oraz w celu oceny rozwoju stosunków międzynarodowych.
Konsultacje te odbywają się w miesiącu następującym po złożeniu wniosku lub, w pilnych przypadkach, tak szybko jak jest to możliwe.
Na podstawie tej oceny Umawiające się Strony mogą konsultować się wzajemnie w celu zbadania, czy przy uwzględnieniu sytuacji międzynarodowej konieczne jest dokonanie zmian w Umowie.
2.
Po zdobyciu odpowiedniego doświadczenia związanego z wprowadzaniem w życie art. 7 ust. 1 Umowy, Umawiające się Strony przeprowadzą ze sobą konsultację w celu zbadania, czy przy uwzględnieniu sytuacji międzynarodowej konieczne jest dokonanie zmian w niniejszej Umowie.
3.
Dla celów konsultacji, o których mowa w ust. 1 i 2, Umawiające się Strony informują się wzajemnie o rozwoju sytuacji, który mógłby wpłynąć na właściwe funkcjonowanie niniejszej Umowy.
Obejmuje to również wszelkie stosowne umowy między jedną z Umawiających się Stron a państwem trzecim.
4.
W przypadku pojawienia się jakichkolwiek nieporozumień pomiędzy właściwymi organami Księstwa Andory a jednym lub więcej właściwymi organami Państw Członkowskich Wspólnoty Europejskiej, o których mowa w art. 5 niniejszej Umowy, w odniesieniu do interpretacji lub stosowania niniejszej Umowy, dołożą one wszelkich starań, aby rozwiązać je w drodze wzajemnego porozumienia.
Informują one bezzwłocznie Komisję Wspólnot Europejskich i właściwe organy innych Państw Członkowskich Wspólnoty Europejskiej o wynikach swoich konsultacji.
W odniesieniu do kwestii interpretacji, Komisja może brać udział w konsultacjach na wniosek dowolnego właściwego organu.
Artykuł 14
Stosowanie
1.
Stosowanie niniejszej Umowy jest uzależnione od przyjęcia i wprowadzenia w życie przez terytoria zależne lub stowarzyszone Państw Członkowskich, o których mowa w sprawozdaniu Rady (ds. Ekonomicznych i Finansowych) dla Rady Europejskiej, która odbyła się w Santa Maria da Feira w dniach 19– 20 czerwca 2000 r., jak również przez Stany Zjednoczone Ameryki, Monako, Liechtenstein, Szwajcarię i San Marino, z zachowaniem identycznych lub równoważnych środków do tych, które zostały przewidziane w dyrektywie lub w niniejszej Umowie i zapewnienia tej samej daty stosowania.
2.
Umawiające się Strony podejmują decyzję za wspólnym porozumieniem, co najmniej na sześć miesięcy przed datą, o której mowa w ust. 6, czy warunek ustanowiony w ust. 6 zostanie spełniony, uwzględniając daty wejścia w życie odpowiednich środków w państwach trzecich oraz terytoriach zależnych lub stowarzyszonych Państw Członkowskich.
Jeżeli Umawiające się Strony nie zdecydują, że warunek ten jest spełniony, uzgadniają nową datę dla celów ust. 6.
3.
Bez uszczerbku dla przygotowań instytucjonalnych, Księstwo Andory stosuje niniejszą Umowę począwszy od daty, o której mowa w ust. 6, i zawiadomi o tym Wspólnotę Europejską.
4.
Stosowanie niniejszej Umowy lub niektórych jej części może zostać zawieszone z efektem natychmiastowym przez każdą z Umawiających się Stron poprzez notyfikację drugiej Umawiającej się Stronie, jeżeli dyrektywa lub jej część przestanie mieć zastosowanie tymczasowo bądź na stałe, zgodnie z prawem Wspólnoty Europejskiej lub w przypadku gdy Państwo Członkowskie Wspólnoty Europejskiej zawiesi stosowanie swoich środków wykonawczych.
5.
Każda z Umawiających się Stron może zawiesić stosowanie niniejszej Umowy poprzez notyfikację drugiej Umawiającej się Stronie, jeżeli jedno z wymienionych pięciu państw trzecich (Stany Zjednoczone Ameryki, Monako, Liechtenstein, Szwajcaria i San Marino) lub jedno z terytoriów zależnych lub stowarzyszonych Państw Członkowskich Wspólnoty Europejskiej, o których mowa w ust. 1, przestanie stosować środki identyczne lub równoważne do tych, które przewiduje dyrektywa.
Zawieszenie stosowania następuje najwcześniej po dwóch miesiącach od notyfikacji.
Przywraca się stosowanie Umowy, gdy tylko środki zostaną ponownie przywrócone.
6.
Umawiające się Strony przyjmują przepisy ustawodawcze, wykonawcze i administracyjne niezbędne do stosowania niniejszej Umowy najpóźniej do 1 lipca 2005 r.
Artykuł 15
Podpisanie, wejście w życie i wypowiedzenie
1.
Niniejsza Umowa podlega ratyfikacji lub zatwierdzeniu przez Umawiające się Strony, zgodnie z ich procedurami wewnętrznymi.
Umawiające się Strony notyfikują sobie nawzajem zakończenie tych procedur.
Niniejsza Umowa wchodzi w życie pierwszego dnia drugiego miesiąca po dacie ostatniej notyfikacji.
2.
Każda z Umawiających się Stron może wypowiedzieć niniejszą Umowę poprzez notyfikację drugiej Umawiającej się Strony.
W takim przypadku Umowa przestaje mieć zastosowanie po upływie dwunastu miesięcy od wyżej wymienionej notyfikacji.
Artykuł 16
Roszczenia i postanowienia końcowe
1.
Wypowiedzenie lub zawieszenie całkowite lub częściowe niniejszej Umowy nie narusza roszczeń osób fizycznych.
2.
W takim przypadku Księstwo Andory ustanowi rozliczenie końcowe przed końcem stosowania niniejszej Umowy i dokona ostatecznej wypłaty Państwom Członkowskim Wspólnoty Europejskiej.
Artykuł 17
Zakres terytorialny
Niniejszą Umowę stosuje się, z jednej strony, do terytoriów, do których ma zastosowanie Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską i na warunkach przewidzianych w wymienionym Traktacie, i, z drugiej strony, do terytorium Księstwa Andory.
Artykuł 18
Umowa
między Unią Europejską a Królestwem Norwegii w sprawie procedur bezpieczeństwa przy wymianie informacji niejawnych
KRÓLESTWO NORWEGII,
z jednej strony, oraz
UNIA EUROPEJSKA, zwana dalej UE, reprezentowana przez Prezydencję Rady Unii Europejskiej,
z drugiej strony,
ZWANE DALEJ STRONAMI,
UZGODNILI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W celu osiągnięcia celów wzmocnienia bezpieczeństwa każdej ze Stron we wszystkich aspektach niniejsza Umowa stosuje się do informacji lub materiałów niejawnych we wszelkiej postaci, przekazywanych lub wymienianych między Stronami.
Artykuł 2
Dla celów niniejszej Umowy informacje niejawne określa się jako wszelkie informacje (mianowicie – wiedzę, która może być przekazywana w dowolnej formie) lub materiały wymagające ochrony przed nieupoważnionym ujawnieniem i zaklasyfikowane jako niejawne w klasyfikacji bezpieczeństwa (dalej "informacje niejawne").
Artykuł 3
Dla celów niniejszej Umowy "UE" oznacza Radę Unii Europejskiej (dalej "Radę"), Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela i Sekretariat Generalny Rady oraz Komisję Wspólnot Europejskich (zwaną dalej "Komisją Europejską").
Artykuł 4
Każda Strona:
a) chroni i zabezpiecza informacje niejawne podlegające niniejszej Umowie, przekazane lub wymienione przez drugą Stronę;
b) zapewnia, że informacje lub materiały niejawne będące przedmiotem niniejszej Umowy, przekazane lub wymienione, nadal podlegają klasyfikacji bezpieczeństwa przyznanej im przez Stronę przekazującą.
Strona przyjmująca chroni i zabezpiecza informacje niejawne zgodnie z procedurami ustalonymi przez własne przepisy dotyczące bezpieczeństwa informacji lub materiałów posiadających równoważną klasyfikację bezpieczeństwa, wyszczególnione w uzgodnieniach dotyczących bezpieczeństwa, które mają być sporządzone stosownie do art. 11 i 12;
c) nie używa takich informacji niejawnych będących przedmiotem niniejszej Umowy do celów innych niż przewidziane przez organ zastrzegający i tych celów, w jakich informacja jest dostarczona lub skierowana w drodze wymiany;
d) nie ujawni informacji niejawnych będących przedmiotem niniejszej Umowy osobom trzecim, lub jakiejkolwiek instytucji lub podmiotowi UE nie wymienionemu w art. 3 bez uprzedniej zgody organu zastrzegającego.
Artykuł 5
1.
Informacje niejawne mogą być ujawnione lub wydane zgodnie z zasadą kontroli organu zastrzegającego przez jedną Stronę, "Stronę przekazującą", drugiej Stronie, "Stronie otrzymującej".
2.
W celu wydania informacji innym odbiorcom niż Strony niniejszej Umowy, decyzja o ujawnieniu lub przekazaniu informacji niejawnych zostaje podjęta przez Stronę otrzymującą po uzyskaniu zgody Strony przekazującej, zgodnie z zasadą kontroli przez organ zastrzegający określoną w jej przepisach o bezpieczeństwie.
3.
W celu wykonania ust. 1 i 2 żadne ogólne udostępnianie nie jest dopuszczane, chyba że Strony ustanowiły i przyjęły procedury odnośnie niektórych kategorii informacji, odpowiadających ich wymaganiom operacyjnym.
Artykuł 6
Każda ze Stron oraz ich podmioty, jak określono w art. 3, posiadają organizację bezpieczeństwa i programy bezpieczeństwa, oparte na podstawowych zasadach i minimalnych standardach bezpieczeństwa wdrażanych do systemów bezpieczeństwa Stron, ustanawianych stosownie do art. 11 i 12, w celu zagwarantowania, że do informacji i materiałów niejawnych będących przedmiotem niniejszej Umowy stosowany jest równoważny poziom bezpieczeństwa.
Artykuł 7
1.
Strony zapewniają, że wszystkie osoby, które dla wykonywania swoich urzędowych obowiązków wymagają dostępu do informacji niejawnych, albo których obowiązki lub funkcje mogą dawać dostęp do takich informacji niejawnych, dostarczonych lub wymienionych na mocy niniejszej Umowy, zostaną odpowiednio sprawdzone pod względem bezpieczeństwa przed uzyskaniem dostępu do takich informacji.
2.
Procedury sprawdzenia pod względem bezpieczeństwa mają na celu określenie, czy jednostka, uwzględniając jej lojalność, wiarygodność i solidność, może mieć dostęp do informacji niejawnych.
Artykuł 8
Strony zapewnią wzajemną pomoc w odniesieniu do bezpieczeństwa informacji niejawnych będących przedmiotem niniejszej Umowy oraz spraw będących przedmiotem wspólnego zainteresowania w dziedzinie bezpieczeństwa.
Organy określone w art. 11 przeprowadzą wzajemne konsultacje i kontrole w celu oceny skuteczności uzgodnień dotyczących bezpieczeństwa w ramach ich odpowiedniego zakresu obowiązków, które mają być ustalone stosownie do art. 11 i 12.
Artykuł 9
1.
Dla celów niniejszej Umowy
a) W odniesieniu do UE,
wszelka korespondencja jest wysyłana do Rady na następujący adres:
Rada Unii Europejskiej
Chief Registry Officer
Rue de la Loi/Wetstraat, 175
B-1048 Brussels.
Wszelka korespondencja zostanie przekazana przez Chief Registry Officer Rady do Państw Członkowskich i Komisji Europejskiej, z zastrzeżeniem ust. 2.
b) W odniesieniu do Królestwa Norwegii,
wszelka korespondencja będzie adresowana do Chief Registry Officer Ministerstwa Spraw Zagranicznych Norwegii i przekazywana przez Przedstawicielstwo Norwegii przy Unii Europejskiej pod następującym adresem:
Przedstawicielstwo Norwegii przy Unii Europejskiej
Registry Officer
Rue Archimède/Archimedesstraat, 17
B-1000 Brussels
2.
Wyjątkowo, korespondencja jednej Strony, która dostępna jest tylko dla specjalnych właściwych urzędników, organów lub służb tej Strony może, ze względów operacyjnych, być adresowana i być dostępna tylko dla tych specjalnych właściwych urzędników, organów lub służb drugiej Strony konkretnie wyznaczonych jako odbiorcy, uwzględniając ich uprawnienia i zgodnie z zasadą wiedzy koniecznej.
W przypadku Unii Europejskiej taka korespondencja może być przekazywana przez Chief Registry Officer Rady.
Artykuł 10
Ministerstwo Obrony Norwegii oraz Sekretarze Generalni Rady i Komisji Europejskiej sprawują nadzór na wykonaniem niniejszej Umowy.
Artykuł 11
W celu wykonania niniejszej Umowy:
1) Organ Bezpieczeństwa Narodowego Norwegii, działając w imieniu rządu Norwegii i pod jego zwierzchnictwem, jest odpowiedzialny za opracowanie uzgodnień dotyczących bezpieczeństwa dla ochrony i zabezpieczenia informacji niejawnych przekazanych Królestwu Norwegii w ramach niniejszej Umowy.
2) Biuro Bezpieczeństwa Sekretariatu Generalnego Rady UE pod kierownictwem i w imieniu Sekretarza Generalnego Rady, działając w imieniu Rady i pod jej zwierzchnictwem, jest odpowiedzialne za opracowania ustaleń dotyczących bezpieczeństwa w celu ochrony i zabezpieczenia informacji niejawnych dostarczonych do UE w ramach niniejszej Umowy.
3) Dyrekcja Bezpieczeństwa Komisji Europejskiej, działając w imieniu Komisji Europejskiej i pod jej zwierzchnictwem, jest odpowiedzialna za opracowanie uzgodnień dotyczących bezpieczeństwa w celu ochrony i zabezpieczenia informacji niejawnych przekazanych lub wymienionych w ramach niniejszej Umowy w obrębie Komisji Europejskiej i na jej terenie.
Artykuł 12
Uzgodnienia dotyczące bezpieczeństwa, które mają być ustalone stosownie do art. 11 w porozumieniu pomiędzy trzema zainteresowanymi Urzędami, będą określały normy wzajemnej ochrony informacji niejawnych w ramach niniejszej Umowy.
Dla UE normy te podlegają zatwierdzeniu przez Komitet Bezpieczeństwa Rady.
Artykuł 13
Organy określone w art. 11 ustanawiają procedury, które mają być stosowane w przypadku udowodnionego lub podejrzewanego naruszenia wymogów bezpieczeństwa informacji niejawnych będących przedmiotem niniejszej Umowy.
Artykuł 14
Przed dostarczeniem informacji niejawnych będących przedmiotem niniejszej Umowy między Stronami, organy odpowiedzialne za bezpieczeństwo określone w art. 11 muszą zgodzić się, że Strona otrzymująca jest zdolna do ochrony i zabezpieczenia informacji będących przedmiotem niniejszego Porozumienia w sposób zgodny z uzgodnieniami, które mają być ustanowione na mocy art. 11 i 12.
Artykuł 15
Niniejsza Umowa w żaden sposób nie uniemożliwia Stronom zawierania innych umów odnoszących się do dostarczania lub wymiany informacji niejawnych będących przedmiotem niniejszej Umowy pod warunkiem, że nie są one w sprzeczności z postanowieniami niniejszej Umowy.
Artykuł 16
Wszelkie różnice miedzy Unią Europejską a Królestwem Norwegii powstałe w wyniku interpretacji lub zastosowania niniejszej Umowy zostaną rozwiązane drogą negocjacji między Stronami.
Artykuł 17
1.
Niniejsza Umowa wchodzi w życie w pierwszym dniu pierwszego miesiąca po dokonaniu wzajemnych notyfikacji Stron o zakończeniu niezbędnych procedur wewnętrznych.
2.
Niniejsza Umowa może być poddana przeglądowi w celu rozważenia możliwych zmian na wniosek którejkolwiek ze Stron.
3.
Wszelkie zmiany niniejszej Umowy zostaną dokonane na piśmie i w drodze wspólnego porozumienia Stron.
Zmiany wchodzą w życie po dokonaniu wzajemnej notyfikacji przewidzianej w ust. 1.
Artykuł 18
Niniejsza Umowa może być wypowiedziana przez każdą ze Stron w formie pisemnego zawiadomienia o wypowiedzeniu dostarczonego drugiej Stronie.
Wypowiedzenie takie staje się skuteczne sześć miesięcy po otrzymaniu zawiadomienia przez drugą Stronę, ale nie ma wpływu na wcześniej podjęte zobowiązania zgodne z postanowieniami niniejszej Umowy.
W szczególności, wszelkie informacje niejawne przekazane lub wymienione stosownie do niniejszej Umowy będą nadal chronione zgodnie z postanowieniami niniejszej Umowy.
W DOWÓD CZEGO niżej podpisani, odpowiednio należycie umocowani, podpisali niniejszą Umowę.
Porozumienie w formie wymiany listów
pomiędzy Wspólnotą Europejską a Republiką Chile odnośnie do poprawek w załączniku I do umowy o handlu napojami spirytusowymi oraz napojami aromatyzowanymi w ramach Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Chile, z drugiej strony
LIST NR 1
List od Wspólnoty Europejskiej
Umowa
między Wspólnotą Europejską a rządem Chińskiej Republiki Ludowej o współpracy i wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych
WSPÓLNOTA EUROPEJSKA
oraz
RZĄD CHIŃSKIEJ REPUBLIKI LUDOWEJ
zwane dalej "Umawiającymi się Stronami",
ZWAŻYWSZY na znaczenie stosunków handlowych między Wspólnotą Europejską a Chinami oraz pragnąc przyczynić się do harmonijnego rozwoju tych stosunków we wspólnym interesie Umawiających się Stron,
WIERZĄC, że rozwijanie współpracy celnej jest niezbędne do osiągnięcia tego celu,
BIORĄC POD UWAGĘ rozwój współpracy w dziedzinie procedur celnych między Umawiającymi się Stronami,
ZWAŻYWSZY na to, że działania sprzeczne z przepisami celnymi, w tym naruszanie praw własności intelektualnej, szkodzą interesom ekonomicznym, podatkowym i handlowym Umawiających się Stron, a także uznając znaczenie dokładnego ustalania wysokości ceł i innych podatków, w szczególności właściwego stosowania przepisów dotyczących wartości celnej, pochodzenia i klasyfikacji taryfowej,
PRZEKONANI, że współpraca między właściwymi organami administracyjnymi może przyczynić się do skutecznego przeciwdziałania takim przypadkom,
POSTANOWILI, CO NASTĘPUJE:
TYTUŁ I
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 1
Definicje
Ilekroć w niniejszej umowie jest mowa o:
a) "przepisach celnych", rozumie się przez to wszelkie przepisy ustawowe i wykonawcze oraz inne wiążące prawnie akty Wspólnoty Europejskiej lub Chińskiej Republiki Ludowej, regulujące przywóz, wywóz i tranzyt towarów oraz objęcie ich innymi procedurami celnymi, w tym zakazy, ograniczenia oraz kontrole;
b) "organie celnym", rozumie się przez to w Chińskiej Republice Ludowej – Generalną Administrację Celną Chińskiej Republiki Ludowej, a we Wspólnocie Europejskiej – odpowiednie służby Komisji Wspólnot Europejskich odpowiedzialne za sprawy celne oraz organy celne Państw Członkowskich Wspólnoty Europejskiej;
c) "organie wnioskującym", rozumie się przez to właściwy organ celny wyznaczony w tym celu przez jedną z Umawiających się Stron, który występuje z wnioskiem o udzielenie pomocy administracyjnej na podstawie niniejszej Umowy;
d) "organie otrzymującym wniosek", rozumie się przez to właściwy organ celny wyznaczony w tym celu przez jedną z Umawiających się Stron, który otrzymuje wniosek o udzielenie pomocy administracyjnej na podstawie niniejszej Umowy;
e) "danych osobowych", rozumie się przez to wszelkie informacje dotyczące określonej lub możliwej do określenia osoby fizycznej;
f) "naruszeniu przepisów celnych", rozumie się przez to wszelkie naruszenia lub usiłowanie naruszenia przepisów celnych;
g) "osobie", rozumie się przez to osobę fizyczną lub prawną;
h) "informacjach", rozumie się przez to dane, zarówno przetworzone albo przeanalizowane, jak i nie, dokumenty, sprawozdania oraz wszelkie inne informacje w jakiejkolwiek postaci, w tym również elektronicznej, jak również ich poświadczone za zgodność lub uwierzytelnione kopie.
Artykuł 2
Terytorialny zakres stosowania
Niniejszą Umowę stosuje się, z jednej strony, na terytorium celnym Chińskiej Republiki Ludowej oraz, z drugiej strony, na terytorium, na którym stosuje się Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską na warunkach określonych w tym Traktacie.
Artykuł 3
Przyszłe działania
Umawiające się Strony mogą, w drodze wzajemnego porozumienia, rozszerzyć niniejszą Umowę w celu wzmocnienia i uzupełnienia współpracy celnej, zgodnie z ich własnymi przepisami celnymi, w drodze porozumień dotyczących poszczególnych sektorów lub spraw.
TYTUŁ II
ZAKRES STOSOWANIA UMOWY
Artykuł 4
Współpraca i udzielanie pomocy
Wszelka współpraca i udzielanie pomocy na mocy niniejszej Umowy odbywają się pomiędzy Umawiającymi się Stronami zgodnie z przepisami ustawowymi i wykonawczymi oraz innymi środkami prawnymi.
Ponadto wszelka współpraca i udzielanie pomocy odbywają się, zgodnie z postanowieniami niniejszej Umowy, w granicach uprawnień i możliwości Umawiających się Stron.
Artykuł 5
Zobowiązania wynikające z innych umów
1.
Biorąc pod uwagę odpowiednie uprawnienia Wspólnoty Europejskiej oraz Państw Członkowskich, postanowienia niniejszej Umowy:
a) nie naruszają zobowiązań Umawiających się Stron wynikających z innych konwencji lub umów międzynarodowych;
b) uznaje się za uzupełniające wobec postanowień umów o współpracy celnej i wzajemnej pomocy administracyjnej, które zostały lub też mogą zostać zawarte między poszczególnymi Państwami Członkowskimi a Chińską Republiką Ludową;
c) nie naruszają przepisów prawa wspólnotowego dotyczących wymiany informacji uzyskanych w ramach niniejszej Umowy, które mogłyby stanowić przedmiot zainteresowania Wspólnoty, pomiędzy właściwymi służbami Komisji a organami celnymi Państw Członkowskich.
2.
Niezależnie od postanowień ust. 1, przepisy niniejszej Umowy mają pierwszeństwo przed przepisami jakiejkolwiek innej umowy dwustronnej o współpracy i wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych, która została lub może zostać zawarta między poszczególnymi Państwami Członkowskimi a Chińską Republiką Ludową, w wypadku gdyby przepisy tych umów były sprzeczne z przepisami niniejszej Umowy.
3.
W razie wystąpienia wątpliwości dotyczących zakresu stosowania niniejszej Umowy Umawiające się Strony podejmują konsultacje w celu rozstrzygnięcia tej kwestii w ramach Wspólnego Komitetu Współpracy Celnej, ustanowionego na mocy art. 21 niniejszej Umowy.
TYTUŁ III
WSPÓŁPRACA CELNA
Artykuł 6
Zakres współpracy
1.
Umawiające się Strony zobowiązują się do rozwijania współpracy celnej.
Będą one w szczególności współpracować w zakresie:
a) ustanawiania i utrzymywania kanałów łączności między swoimi organami celnymi w celu ułatwienia i zapewnienia szybkiej wymiany informacji;
b) ułatwiania skutecznej koordynacji między swoimi organami celnymi;
c) innych spraw administracyjnych związanych z niniejszą Umową, które mogą wymagać wspólnego działania.
2.
Umawiające się Strony zobowiązują się również do podjęcia działań w zakresie ceł służących ułatwieniu wymiany handlowej, uwzględniając dorobek organizacji międzynarodowych w tej dziedzinie.
3.
W ramach niniejszej Umowy współpraca celna obejmuje wszelkie sprawy związane ze stosowaniem przepisów celnych.
Artykuł 7
Współpraca w zakresie procedur celnych
Umawiające się Strony potwierdzają swoje zobowiązanie do ułatwiania zgodnego z prawem przepływu towarów oraz prowadzą wymianę informacji i wiedzy fachowej w zakresie środków służących usprawnieniu technik i procedur celnych oraz systemów komputerowych w celu realizacji tego zobowiązania zgodnie z przepisami niniejszej Umowy.
Artykuł 8
Współpraca techniczna
O ile wynikają z tego korzyści dla obu stron, organy celne Umawiających się Stron mogą wzajemnie udzielać sobie pomocy technicznej obejmującej:
a) wymianę pracowników i ekspertów w celu wspierania wzajemnego poznawania przepisów, procedur i technik celnych drugiej Strony;
b) szkolenia, w szczególności przybliżające ich urzędnikom celnym specjalistyczną wiedzę;
c) wymianę informacji zawodowych, naukowych i technicznych dotyczących przepisów oraz procedur celnych;
d) techniki i zaawansowane metody odprawy pasażerów i towarów;
e) wszelkie zagadnienia administracyjne natury ogólnej, które mogą wymagać wspólnych działań administracji celnych Umawiających się Stron.
Artykuł 9
Koordynacja w ramach organizacji międzynarodowych
Organy celne dążą do rozwoju i wzmacniania współpracy w zakresie kwestii będących przedmiotem wspólnego zainteresowania w celu zajęcia uzgodnionego stanowiska w czasie debat dotyczących tych zagadnień w ramach organizacji międzynarodowych.
TYTUŁ IV
WZAJEMNA POMOC ADMINISTRACYJNA
Artykuł 10
Zakres
1.
Organy celne udzielają sobie wzajemnie pomocy, przekazując sobie informacje służące właściwemu stosowaniu przepisów celnych, zapobieganiu naruszeniom, prowadzeniu dochodzeń oraz zwalczaniu wszelkich działań sprzecznych z przepisami celnymi.
2.
Pomoc w sprawach celnych, przewidziana w niniejszej Umowie, dotyczy wszystkich organów administracyjnych Umawiających się Stron właściwych do stosowania niniejszej Umowy.
Nie narusza ona przepisów dotyczących wzajemnej pomocy w sprawach karnych.
Nie obejmuje ona również informacji uzyskanych przy wykonywaniu uprawnień na wniosek organów sądowniczych.
3.
Pomoc w zakresie zwrotu cła, podatków lub grzywien, aresztowania lub zatrzymywania osób, zajęcia lub przepadku mienia nie jest objęta niniejszą Umową.
Artykuł 11
Pomoc na wniosek
1.
Na wniosek organu wnioskującego organ otrzymujący wniosek przekazuje mu wszelkie istotne informacje, które umożliwiają właściwe stosowanie przepisów celnych, a zwłaszcza informacje o ujawnionych lub planowanych działaniach stanowiących lub mogących stanowić naruszenie przepisów celnych.
W szczególności organy celne przekazują sobie, na żądanie, informacje dotyczące działań mogących prowadzić do naruszenia przepisów na terytorium drugiej Strony, takich jak nieprawidłowe deklaracje celne i świadectwa pochodzenia, faktury i inne dokumenty, o których wiadomo lub co do których istnieje podejrzenie, że są nieprawidłowe lub sfałszowane.
2.
Na żądanie organu wnioskującego organ otrzymujący wniosek udziela mu informacji pozwalających stwierdzić:
a) prawdziwość dokumentów urzędowych okazanych przy zgłoszeniu towaru organom celnym wnioskującej Strony;
b) czy towary wywiezione z terytorium jednej z Umawiających się Stron zostały prawidłowo wwiezione na terytorium drugiej Umawiającej się Strony, określając, w razie potrzeby, procedurę celną zastosowaną do towarów;
c) czy towary wwiezione na terytorium jednej z Umawiających się Stron zostały prawidłowo wywiezione z terytorium drugiej Umawiającej się Strony, określając, w razie potrzeby, procedurę celną zastosowaną do towarów.
3.
Na żądanie organu wnioskującego organ otrzymujący wniosek podejmuje niezbędne kroki w celu zapewnienia, w ramach obowiązujących go przepisów ustawowych i wykonawczych oraz innych wiążących prawnie aktów, specjalnego nadzoru nad:
a) osobami, w odniesieniu do których istnieje uzasadnione podejrzenie, że dopuszczają się lub dopuściły się naruszeń przepisów celnych;
b) miejscami, gdzie towary są lub mogą być składowane w sposób wzbudzający uzasadnione podejrzenia, że są one przeznaczone do użycia w działaniach stanowiących naruszenie przepisów celnych;
c) towarami, które są lub też mogą być transportowane w sposób wzbudzający uzasadnione podejrzenia, że są one przeznaczone do użycia w działaniach stanowiących naruszenie przepisów celnych;
d) środkami transportu, które są lub też mogą być używane w sposób wzbudzający uzasadnione podejrzenia, że są one przeznaczone do użycia w działaniach stanowiących naruszenie przepisów celnych.
Artykuł 12
Pomoc z własnej inicjatywy
Umawiające się Strony udzielają sobie wzajemnie pomocy administracyjnej z własnej inicjatywy, zgodnie z ich krajowymi przepisami ustawowymi i wykonawczymi oraz innymi wiążącymi prawnie aktami, jeśli uznają to za konieczne dla prawidłowego stosowania przepisów celnych, w szczególności w sytuacjach poważnego zagrożenia dla gospodarki, zdrowia publicznego, bezpieczeństwa publicznego lub innych istotnych interesów drugiej Umawiającej się Strony, poprzez przekazywanie informacji dotyczących:
a) działań stanowiących naruszenie przepisów celnych lub co do których istnieje takie podejrzenie i które mogą być istotne dla drugiej Umawiającej się Strony;
b) nowych sposobów i metod stosowanych przy naruszeniach przepisów celnych;
c) towarów, o których wiadomo, że są przedmiotem naruszeń przepisów celnych;
d) osób, w stosunku do których istnieją uzasadnione podejrzenia, że brały udział lub biorą udział w działaniach stanowiących naruszenie przepisów celnych;
e) środków transportu, w odniesieniu do których istnieje uzasadnione podejrzenie, że były, są lub mogą być używane do działań stanowiących naruszenie przepisów celnych.
Artykuł 13
Forma i treść wniosku o pomoc
1.
Wnioski na postawie niniejszej Umowy są składane na piśmie.
Załącza się do nich dokumenty niezbędne do wykonania wniosku.
W sytuacjach nagłych wnioski mogą być przekazywane ustnie, powinny być one jednak niezwłocznie potwierdzane na piśmie.
2.
Wnioski składane zgodnie z ust. 1 zawierają następujące informacje:
a) oficjalne potwierdzenie organu wnioskującego;
b) wnioskowane działanie;
c) przedmiot i powód wystąpienia z wnioskiem;
d) przepisy ustawowe i wykonawcze oraz inne wiążące prawnie akty związane ze sprawą;
e) możliwie dokładne i wyczerpujące informacje dotyczące osób, wobec których prowadzone jest dochodzenie;
f) podsumowanie istotnych faktów oraz przeprowadzonych dochodzeń.
3.
Wnioski są składane w języku urzędowym organu otrzymującego wniosek lub w języku akceptowanym przez ten organ.
Wymóg ten nie ma zastosowania do dokumentów załączonych do wniosku złożonego zgodnie z ust. 1.
4.
Jeżeli wniosek nie spełnia wymienionych wyżej wymogów formalnych, można zażądać skorygowania lub uzupełnienia wniosku; do czasu otrzymania skorygowanego lub uzupełnionego wniosku mogą zostać podjęte środki zapobiegawcze.
Artykuł 14
Wykonanie wniosku
1.
W celu wykonania wniosku o udzielenie pomocy administracyjnej organ otrzymujący wniosek działa w granicach swoich uprawnień i dostępnych zasobów, w taki sam sposób, w jaki wykonuje własne zadania lub w jaki działa na wniosek innych organów własnego państwa, przekazując posiadane informacje oraz podejmując lub zlecając podjęcie odpowiednich czynności dochodzeniowych.
2.
Wnioski o udzielenie pomocy są wykonywane zgodnie z przepisami ustawowymi i wykonawczymi oraz innymi wiążącymi prawnie aktami stosowanymi przez organ otrzymujący wniosek.
3.
Upoważnieni urzędnicy jednej z Umawiających się Stron, za zgodą drugiej Umawiającej się Strony i z zastrzeżeniem warunków przez nią ustalonych, mogą być obecni przy czynnościach dochodzeniowych przeprowadzanych w konkretnych sprawach w ramach właściwości drugiej Umawiającej się Strony.
4.
W wypadku gdy wniosek nie może zostać wykonany, organ wnioskujący jest o tym niezwłocznie informowany wraz z podaniem przyczyn oraz wszelkich innych informacji, które organ otrzymujący wniosek uzna za przydatne dla organu wnioskującego.
Artykuł 15
Sposób przekazywania informacji
1.
Organ otrzymujący wniosek przekazuje na piśmie wyniki badania organowi wnioskującemu wraz z odpowiednimi dokumentami i uwierzytelnionymi kopiami.
2.
Informacje te mogą być przekazywane w formie elektronicznej i są, w razie potrzeby, natychmiast potwierdzane na piśmie.
Artykuł 16
Wyjątki od obowiązku udzielenia pomocy
1.
Pomocy można odmówić lub też uzależnić jej udzielenie od spełnienia określonych warunków, w przypadku gdy jedna z Umawiających się Stron uważa, że udzielenie pomocy w ramach niniejszej umowy mogłoby naruszyć:
a) suwerenność Chińskiej Republiki Ludowej lub Państwa Członkowskiego Wspólnoty Europejskiej, do której lub do którego skierowany został wniosek o udzielenie pomocy zgodnie z niniejszą Umową;
b) porządek publiczny, bezpieczeństwo lub inne istotne interesy, w szczególności w przypadkach, o których mowa w art. 17 ust. 2; lub też
c) tajemnicę przemysłową, handlową lub służbową.
2.
Organ otrzymujący wniosek może odroczyć jego wykonanie z uwagi na toczące się dochodzenie, postępowanie karne lub innego rodzaju postępowanie.
W takim przypadku organ otrzymujący wniosek podejmuje konsultacje z organem wnioskującym w celu określenia, czy pomoc mogłaby być udzielona z zastrzeżeniem warunków określonych przez organ otrzymujący wniosek.
3.
W przypadku gdy organ wnioskujący wnosi o udzielenie pomocy, której sam nie mógłby udzielić, gdyby otrzymał podobny wniosek, informacja o tym powinna zostać zamieszczona we wniosku.
Decyzja o wykonaniu takiego wniosku należy do organu otrzymującego wniosek.
4.
W przypadkach określonych w ust. 1 i 2 decyzja organu otrzymującego wniosek wraz z należytym uzasadnieniem jest bezzwłocznie przekazywana organowi wnioskującemu.
Artykuł 17
Wymiana informacji i poufność
1.
Wszelkie informacje przekazywane zgodnie z niniejszą Umową w jakiejkolwiek formie mają, zgodnie z przepisami każdej z Umawiających się Stron, charakter poufny lub są zastrzeżone do użytku służbowego.
Informacje te objęte są tajemnicą służbową i korzystają z ochrony przewidzianej w stosunku do podobnych informacji w przepisach Umawiającej się Strony otrzymującej informacje oraz w odpowiednich przepisach mających zastosowanie wobec organów Wspólnoty.
2.
Dane osobowe mogą być wymieniane tylko w przypadku, gdy Umawiająca się Strona mająca je otrzymać zobowiąże się do zapewnienia ochrony tych danych w równorzędnym zakresie do ochrony zapewnianej w danym przypadku przez Umawiającą się Stronę mającą przekazać informacje.
Umawiająca się Strona przekazująca informacje nie może zastrzec bardziej rygorystycznych warunków niż te, które mają zastosowanie na jej terytorium.
Umawiające się Strony przekazują sobie wzajemnie informacje o stosowanych u siebie przepisach prawnych, w tym, w razie konieczności, o przepisach obowiązujących w Państwach Członkowskich Wspólnoty.
3.
Postanowienia niniejszej Umowy nie stoją na przeszkodzie wykorzystaniu informacji lub dokumentów uzyskanych zgodnie z niniejszą Umową w charakterze dowodów w postępowaniu administracyjnym wszczętym w związku ze stwierdzeniem naruszenia przepisów celnych.
W związku z tym Umawiające się Strony mogą wykorzystywać przekazane informacje lub dokumenty udostępnione zgodnie z postanowieniami niniejszej Umowy jako dowody w swoich protokołach, sprawozdaniach, w ramach przesłuchań oraz w postępowaniach administracyjnych.
Właściwy organ, który przekazał informacje lub udostępnił dokumenty, jest informowany o takim sposobie ich wykorzystania.
4.
Uzyskane informacje są wykorzystywane wyłącznie do celów określonych w niniejszej Umowie.
W przypadku, gdy Umawiająca się Strona zamierza wykorzystać te informacje do innych celów, konieczne jest uprzednie uzyskanie pisemnej zgody organu, który przekazał informacje.
Wykorzystanie takie podlega ograniczeniom określonym przez ten organ.
5.
Szczegółowe warunki stosowania postanowień niniejszego artykułu są określane przez Wspólny Komitet Współpracy Celnej, ustanowiony na mocy art. 21.
Artykuł 18
Biegli i świadkowie
Urzędnikowi organu otrzymującego wniosek może zostać udzielone zezwolenie na wystąpienie, w ramach tego zezwolenia, na terytorium drugiej Umawiającej się Strony w charakterze biegłego lub świadka w postępowaniu administracyjnym dotyczącym spraw objętych niniejszą Umową, oraz przedstawienie przedmiotów, dokumentów lub ich uwierzytelnionych kopii, o ile jest to wymagane w tym postępowaniu.
Wniosek o stawienie się powinien określać organ administracyjny, przez który wezwany urzędnik ma być przesłuchiwany, sprawę, której to dotyczy, oraz charakter lub podstawę jego stawiennictwa.
Artykuł 19
Wydatki związane z udzieleniem pomocy
1.
Umawiające się Strony odstępują od wzajemnych roszczeń dotyczących zwrotu wydatków poniesionych w związku z wykonywaniem niniejszej Umowy, z wyjątkiem wydatków poniesionych, w razie potrzeby, na rzecz biegłych lub świadków, a także tłumaczy ustnych i pisemnych niebędących pracownikami administracji publicznej.
2.
W przypadku gdy do wykonania wniosku konieczne jest lub będzie poniesienie znacznych lub nadzwyczajnych wydatków, Umawiające się Strony podejmują konsultacje w celu ustalenia warunków, na jakich wniosek zostanie wykonany, oraz sposobu pokrycia kosztów.
TYTUŁ V
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 20
Wykonanie
1.
Wykonanie niniejszej umowy zostaje powierzone, z jednej strony, organom celnym Komisji Wspólnot Europejskich oraz, w razie konieczności, organom celnym Państw Członkowskich Wspólnoty Europejskiej, a z drugiej strony – organom celnym Chińskiej Republiki Ludowej.
Organy te podejmują decyzje co do wszystkich praktycznych działań i uzgodnień koniecznych do stosowania niniejszej Umowy, biorąc pod uwagę obowiązujące przepisy, w szczególności dotyczące ochrony danych.
Mogą one zalecić właściwym organom rozważenie wprowadzenia zmian do niniejszej Umowy.
2.
Umawiające się Strony przeprowadzają wzajemne konsultacje oraz wymieniają informacje dotyczące szczegółowych zasad wykonywania Umowy przyjętych zgodnie z jej postanowieniami.
Artykuł 21
Wspólny Komitet Współpracy Celnej
1.
Ustanawia się Wspólny Komitet Współpracy Celnej, składający się z przedstawicieli organów celnych Chińskiej Republiki Ludowej oraz Wspólnoty Europejskiej.
Miejsca, terminy i porządek obrad posiedzeń Komitetu są ustalane w drodze wzajemnych uzgodnień.
2.
Zadania Wspólnego Komitetu Współpracy Celnej obejmują w szczególności:
a) czuwanie nad sprawnym funkcjonowaniem niniejszej Umowy;
b) analizowanie wszystkich spraw związanych z jej stosowaniem;
c) podejmowanie działań niezbędnych do zapewnienia współpracy celnej zgodnie z celami niniejszej Umowy;
d) wymianę poglądów na tematy będące przedmiotem zainteresowania obu stron, dotyczące współpracy celnej, w tym związanych z przyszłymi działaniami i środkami koniecznymi dla ich realizacji;
e) proponowanie rozwiązań służących realizacji celów niniejszej Umowy.
3.
Wspólny Komitet Współpracy Celnej określa swój regulamin wewnętrzny.
4.
Wspólny Komitet Współpracy Celnej informuje, w razie konieczności, Wspólny Komitet ustanowiony na mocy art. 15 Umowy w sprawie współpracy handlowej i gospodarczej między Europejską Wspólnotą Gospodarczą i Chińską Republiką Ludową o działaniach powziętych na mocy niniejszej Umowy.
Artykuł 22
Wejście w życie i czas obowiązywania
1.
Niniejsza Umowa wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po dacie wzajemnego powiadomienia się przez Umawiające się Strony o dopełnieniu niezbędnych do tego procedur.
2.
Każda z Umawiających się Stron może wypowiedzieć niniejszą Umowę poprzez jej pisemne wypowiedzenie.
Umowa wygasa trzy miesiące od daty przesłania wypowiedzenia drugiej Umawiającej się Stronie.
Wnioski o udzielenie pomocy złożone przed wypowiedzeniem Umowy są wykonywane zgodnie z postanowieniami niniejszej Umowy.
Artykuł 23
Teksty autentyczne
Niniejsza Umowa jest sporządzona w dwóch egzemplarzach w językach: angielskim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim, włoskim i chińskim, przy czym teksty te są na równi autentyczne.
Na dowód czego niżej wymienieni, będąc do tego należycie upoważnieni, podpisali niniejszą Umowę.
Umowa
między Wspólnotą Europejską a księstwem Lichtensteinu ustanawiająca środki równoważne do przewidzianych w dyrektywie rady 2003/48/WE w sprawie opodatkowania dochodów z oszczędności w formie wypłacanych odsetek
WSPÓLNOTA EUROPEJSKA, zwana dalej "Wspólnotą"
oraz
KSIĘSTWO LICHTENSTEINU, zwane dalej "Lichtensteinem"
łącznie zwane dalej "Umawiającą się Stroną" lub "Umawiającymi się Stronami",
Podkreślając obopólne zainteresowanie dalszym rozwojem uprzywilejowanych stosunków pomiędzy Wspólnotą a Lichtensteinem,
UZGODNIŁY ZAWARCIE NINIEJSZEJ UMOWY:
Artykuł 1
Zatrzymanie podatku przez podmioty wypłacające w Lichtensteinie
1.
Wypłaty odsetek, które są dokonywane przez podmiot wypłacający mający miejsce zamieszkania lub siedzibę na terytorium Lichtensteinu na rzecz właścicieli odsetek w rozumieniu art. 4 mających miejsce zamieszkania w Państwie Członkowskim Unii Europejskiej, zwanym dalej "Państwem Członkowskim" podlegają, z zastrzeżeniem postanowień ust. 2 i art. 2 poniżej, zatrzymaniu podatku od kwoty wypłaty odsetek.
Stawka podatku zatrzymanego wynosi 15 % w okresie pierwszych trzech lat stosowania niniejszej Umowy, 20 % przez następne trzy lata i 35 % po tym okresie.
2.
Lichtenstein podejmuje wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, by zadania wymagane dla wprowadzenia w życie niniejszej Umowy były wykonywane przez podmiot wypłacający, który ma siedzibę na terytorium Lichtensteinu oraz ustanawia szczegółowe przepisy dotyczące procedur i sankcji.
Artykuł 2
Dobrowolne ujawnienie
1.
Lichtenstein ustanawia procedurę, która umożliwia właścicielowi odsetek, określonemu w art. 4 uniknięcie podatku zatrzymanego określonego w art. 1 poprzez wyraźne upoważnienie jego podmiotu wypłacającego w Lichtensteinie do zgłaszania wypłaty odsetek właściwemu organowi tego państwa.
Takie upoważnienie obejmuje wszelkie płatności odsetek dokonane na rzecz właściciela odsetek przez ten podmiot wypłacający.
2.
Informacje, które są przekazywane przez podmiot wypłacający w przypadku wyraźnego upoważnienia dokonanego przez właściciela odsetek obejmują co najmniej:
a) tożsamość i miejsce zamieszkania właściciela odsetek, ustalone zgodnie z art. 5;
b) nazwę lub imię i nazwisko oraz adres podmiotu wypłacającego;
c) numer rachunku właściciela odsetek lub w przypadku braku numeru, określenie wierzytelności stanowiącej podstawę odsetek; oraz
d) kwotę wypłaty odsetek obliczoną zgodnie z art. 3.
3.
Właściwy organ Lichtensteinu przekazuje informacje, o których mowa w ust. 2 właściwemu organowi Państwa Członkowskiego, w którym właściciel odsetek ma miejsce zamieszkania.
Takie przekazywanie informacji dokonywane jest automatycznie i odbywa się, co najmniej raz w roku, w ciągu sześciu miesięcy od końca roku podatkowego w Lichtensteinie, w odniesieniu do wszystkich wypłat odsetek dokonanych w ciągu tego roku.
4.
W przypadku, gdy właściciel odsetek wybiera procedurę dobrowolnego ujawnienia lub w inny sposób składa oświadczenie organom podatkowym w swoim Państwie Członkowskim o swoich dochodach z odsetek, które otrzymał od podmiotu wypłacającego z Lichtensteinu, to dochód z odsetek podlega opodatkowaniu w tym Państwie Członkowskim z zastosowaniem takich samych stawek jak stosowane wobec podobnego dochodu, który powstał w tym państwie.
Artykuł 3
Podstawa obliczania podatku zatrzymanego
1.
Podmiot wypłacający dokonuje potrącenia zgodnie z art. 1 ust. 1 w następujący sposób:
a) w przypadku wypłaty odsetek w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. a): od kwoty brutto odsetek wypłaconych lub naliczonych;
b) w przypadku wypłaty odsetek w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. b) lub d): od kwoty odsetek lub dochodu, o którym mowa w tych literach;
c) w przypadku wypłaty odsetek w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. c): od kwoty odsetek określonej w tej literze;
2.
Dla celów ust. 1 podatek zatrzymany jest potrącany proporcjonalnie do okresu, podczas którego właściciel odsetek posiada wierzytelność.
Jeżeli podmiot wypłacający nie może określić okresu posiadania na podstawie dostępnych mu informacji, to traktuje on właściciela odsetek tak, jakby posiadał wierzytelność w ciągu całego okresu jej istnienia, o ile właściciel nie przedstawi dowodu dotyczącego daty jej uzyskania.
3.
Podatki i potrącenia inne niż podatek zatrzymany, o którym mowa w niniejszej Umowie dotyczące tej samej wypłaty odsetek są zapisywane w poczet kwoty podatku zatrzymanego obliczonej zgodnie z niniejszym artykułem.
Dotyczy to w szczególności pobieranego w Lichtensteinie "Couponsteuer" w wysokości 4 %.
Artykuł 4
Definicja właściciela odsetek
1.
Do celów niniejszej Umowy, "właściciel odsetek" oznacza każdą osobę fizyczną, której wypłacane są odsetki lub dla której wypłata odsetek jest zabezpieczana, chyba że osoba taka może udowodnić, że nie otrzymała takich odsetek, ani nie zostały one zabezpieczone na jej rzecz.
Osoba fizyczna nie jest uważana za właściciela odsetek, jeżeli:
a) działała jako podmiot wypłacający w rozumieniu art. 6; lub
b) działa w imieniu osoby prawnej, funduszu inwestycyjnego lub porównywalnego albo równoważnego podmiotu zajmującego się wspólnymi inwestycjami w papiery wartościowe; lub
c) działa ona w imieniu innej osoby fizycznej, będącej właścicielem odsetek, która ujawnia podmiotowi wypłacającemu swoją tożsamość oraz państwo, w którym ma miejsce zamieszkania.
2.
Jeżeli podmiot wypłacający otrzyma informacje wskazujące na to, że osoba fizyczna, która otrzymuje wypłatę odsetek lub dla której wypłata odsetek jest zabezpieczona może nie być właścicielem odsetek, to podmiot ten podejmuje właściwe kroki w celu ustalenia tożsamości właściciela odsetek.
Jeżeli podmiot wypłacający nie jest w stanie zidentyfikować właściciela odsetek, uznaje daną osobę fizyczną za właściciela odsetek.
Artykuł 5
Tożsamość i miejsce zamieszkania właścicieli odsetek
W celu ustalenia tożsamości i miejsca zamieszkania właściciela odsetek określonego w art. 4 podmiot wypłacający rejestruje imię, nazwisko, adres oraz dane dotyczące miejsca zamieszkania zgodnie ze przepisami prawnymi Lichtensteinu w sprawie przeciwdziałania praniu pieniędzy.
W odniesieniu do stosunków umownych powstałych, lub w przypadku braku stosunków umownych, transakcji przeprowadzonych po dniu 1 stycznia 2004 r., w stosunku do osób fizycznych, które legitymują się paszportem lub dowodem osobistym wydanym przez Państwo Członkowskie, które utrzymują, że posiadają miejsce zamieszkania w państwie innym niż Państwo Członkowskie lub Lichtenstein, miejsce zamieszkania jest ustalane na podstawie zaświadczenia o miejscu zamieszkania dla celów podatkowych wydanego przez właściwe organy państwa, w którym dana osoba fizyczna utrzymuje, że ma miejsce zamieszkania.
W przypadku nieprzedstawienia takiego zaświadczenia, za państwo miejsca zamieszkania uznaje się Państwo Członkowskie, które wydało paszport lub inny urzędowy dokument tożsamości.
Artykuł 6
Definicja podmiotu wypłacającego
Do celów niniejszej Umowy "podmiot wypłacający" w Lichtensteinie oznacza banki, w rozumieniu prawa bankowego Lichtensteinu, sprzedawców papierów wartościowych, w rozumieniu prawa federalnego dotyczącego giełdy i handlu papierami wartościowymi, osoby fizyczne i prawne, mające miejsce zamieszkania lub siedzibę w Lichtensteinie, w tym podmioty gospodarcze, wobec których zastosowanie znajduje Prawo osobowe i spółek (Personen- und Gesellschaftsrecht) Lichtensteinu, spółki osobowe i zakłady spółek zagranicznych, które, nawet sporadycznie, przyjmują, przechowują, inwestują lub przekazują aktywa osób trzecich lub jedynie wypłacają odsetki lub zabezpieczają wypłatę odsetek w ramach swojej działalności.
Artykuł 7
Definicja wypłaty odsetek
1.
Do celów niniejszej Umowy "wypłata odsetek" oznacza:
a) odsetki wypłacone lub zapisane na dobro rachunku, odnoszące się do wierzytelności wszelkiego rodzaju, włącznie z odsetkami wpłaconymi na depozyty powiernicze przez podmioty z Lichtensteinu wypłacające na rzecz właścicieli odsetek określonych w art. 4, bez względu na to czy są one zabezpieczone hipoteką lub czy wiąże się z nimi prawo uczestniczenia w zyskach dłużnika oraz w szczególności, przychód z rządowych papierów wartościowych i z obligacji, w tym premii i nagród związanych z takimi papierami wartościowymi i obligacjami, ale z wyłączeniem odsetek od pożyczek między osobami fizycznymi, nie działającymi w ramach swojej działalności gospodarczej.
Opłaty karne z tytułu opóźnionych płatności nie uznaje się za wypłaty odsetek;
b) odsetki narosłe lub skapitalizowane przy sprzedaży, zwrocie lub umorzeniu wierzytelności określonych w lit. a);
c) przychód uzyskany z wypłat odsetek, bezpośrednio lub przez podmiot określony w art. 4 ust. 2 dyrektywy Rady 2003/48/WE z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie opodatkowania dochodów z oszczędności w formie wypłaty odsetek, zwanej dalej "dyrektywą", rozdzielony przez:
i) przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania mające siedzibę w Państwie Członkowskim,
ii) podmioty mające siedzibę w Państwie Członkowskim, które korzystają z możliwości przewidzianej w art. 4 ust. 3 dyrektywy i które informują podmiot wypłacający o tym fakcie,
iii) przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania mające siedzibę poza terytorium Umawiających się Stron,
d) przychód osiągany ze sprzedaży, zwrotu lub umorzenia akcji, udziałów lub jednostek uczestnictwa w następujących przedsiębiorstwach i podmiotach, jeżeli inwestują one bezpośrednio lub pośrednio przez inne przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania lub podmioty, określone poniżej, więcej niż 40 % ich aktywów w wierzytelności, jak określono w lit. a):
i) przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania mające siedzibę w Państwie Członkowskim,
ii) podmioty mające siedzibę w Państwie Członkowskim, które korzystają z możliwości przewidzianej w art. 4 ust. 3 dyrektywy i które informują podmiot wypłacający o tym fakcie,
iii) przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania mające siedzibę poza terytorium Umawiających się Stron,
2.
W odniesieniu do ust. 1 lit. c) w sytuacji, gdy podmiot wypłacający nie posiada informacji dotyczących części przychodu, który uzyskiwany jest z wypłat odsetek, całkowita kwota przychodu jest uznawana za wypłatę odsetek.
3.
W odniesieniu do ust. 1 lit. d) w sytuacji, gdy podmiot wypłacający nie posiada informacji dotyczących procentu aktywów zainwestowanych w wierzytelności lub w akcje, udziały lub jednostki określone w tym ustępie, procent ten jest uznawany za wyższy od 40 %.
W przypadku, gdy podmiot wypłacający nie może ustalić wysokości przychodu osiągniętego przez właściciela odsetek, przychód uznaje się za odpowiadający wpływom ze sprzedaży, zwrotu lub umorzenia akcji, udziałów lub jednostek.
4.
Przychód odnoszący się do przedsiębiorstw lub podmiotów, które zainwestowały do 15 % swoich aktywów w wierzytelności w znaczeniu ust. 1 lit. a) nie jest uznawany za wypłatę odsetek zgodnie z ust. 1 lit. c) i d).
5.
Stopa procentowa, o której mowa w ust. 1 lit. d) i ust. 3 od dnia 1 stycznia 2011 r. wynosi 25 %.
6.
Stopa procentowa, o której mowa w ust. 1 lit. d) i w ust. 4 ustala się przez odniesienie do polityki inwestycyjnej określonej w regulaminie funduszu lub dokumentach założycielskich zainteresowanych przedsiębiorstw lub podmiotów, a jeżeli nie będzie to możliwe przez odniesienie do rzeczywistej struktury aktywów zainteresowanych przedsiębiorstw lub podmiotów.
Artykuł 8
Podział przychodu
1.
Lichtenstein zatrzymuje 25 % wpływów z podatku zatrzymanego, a 75 % wpływów przekazuje Państwu Członkowskiemu, w którym właściciel odsetek ma miejsce zamieszkania.
2.
Takie transfery są przeprowadzane każdego roku w jednej racie na rzecz każdego Państwa Członkowskiego najpóźniej w ciągu 6 miesięcy od końca roku podatkowego w Lichtensteinie.
Artykuł 9
Zniesienie podwójnego opodatkowania
1.
Jeżeli od odsetek otrzymanych przez właściciela odsetek podmiot wypłacający w Lichtensteinie potrącił podatek zatrzymany, to Państwo Członkowskie miejsca zamieszkania dla celów podatkowych właściciela odsetek przyznaje mu ulgę podatkową równą wysokości podatku zatrzymanego.
W przypadku, gdy kwota ta zgodnie z jego prawem krajowym przekracza kwotę podatku należnego od łącznej kwoty odsetek podlegających podatkowi zatrzymanemu, Państwo Członkowskie zamieszkania do celów podatkowych zwróci nadpłaconą kwotę podatku właścicielowi odsetek.
2.
Jeżeli odsetki otrzymane przez właściciela odsetek zostały objęte podatkami i potrąceniami innymi niż podatek zatrzymany określony w niniejszej Umowie, a Państwo Członkowskie miejsca zamieszkania dla celów podatkowych przyznaje ulgę podatkową dla takich podatków i potrąceń zgodnie ze swoim prawem krajowym lub umowami w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, takie podatki lub potrącenia są naliczane przed zastosowaniem procedury z ust. 1.
Państwo Członkowskie miejsca zamieszkania dla celów podatkowych akceptuje zaświadczenia wydane przez podmioty z Lichtensteinu wypłacające jako właściwy dowód podatku lub podatku zatrzymanego zakładając, że właściwy organ Państwa Członkowskiego zamieszkania dla celów podatkowych jest w stanie uzyskać od właściwych organów Lichtensteinu potwierdzenie informacji zawartych w zaświadczeniach wydanych przez podmioty wypłacające z Lichtensteinu.
3.
Państwo Członkowskie zamieszkania do celów podatkowych właściciela odsetek może zastąpić mechanizm ulgi podatkowej, o którym mowa w ust. 1 i 2 zwrotem podatku zatrzymanego, o którym mowa w art. 1.
Artykuł 10
Wymiana informacji
1.
Właściwe organy Lichtensteinu i każdego Państwa Członkowskiego wymieniają informacje w sprawie zachowania stanowiącego oszustwo podatkowe według prawa państwa proszonego lub podobne przestępstwo w odniesieniu do dochodu objętego niniejszą Umową.
"Podobne przestępstwo" oznacza jedynie przestępstwo o podobnym stopniu szkodliwości jak w przypadku oszustwa podatkowego na podstawie prawa państwa proszonego.
W odpowiedzi na właściwie umotywowany wniosek, państwo proszone przekazuje, zgodnie z jego przepisami proceduralnymi, informacje dotyczące kwestii, w sprawie których państwo wnioskujące prowadzi postępowanie lub może prowadzić postępowanie na podstawie przepisów administracyjnych, cywilnych lub karnych.
Wszelkie informacje otrzymywane przez Lichtenstein lub Państwo Członkowskie traktowane są jako poufne w taki sam sposób jak informacje uzyskane zgodnie z przepisami krajowymi tego Państwa i są ujawniane jedynie osobom lub organom (w tym sądom i organom administracyjnym) związanym z określaniem wysokości lub pobieraniem podatków, egzekwowaniem stosowania i ściganiem naruszeń przepisów w tym względzie lub też rozstrzyganiem odwołań związanych z dochodami, których dotyczy niniejsza Umowa.
Takie osoby lub organy wykorzystują uzyskane informacje jedynie do wyżej wymienionych celów.
Mogą one ujawniać uzyskane informacje w ramach postępowań przed sądami powszechnymi lub w orzeczeniach sądowych.
2.
Przy ustalaniu czy informacje mogą być przekazane w odpowiedzi na wniosek, państwo proszone stosuje przepisy o przedawnieniu obowiązujące zgodnie z prawem państwa, wnioskującego a nie na podstawie przepisów o przedawnieniu państwa proszonego.
3.
Państwo proszone przekazuje informacje w sytuacjach, gdy państwo wnioskujące ma uzasadnione podejrzenia, że zachowanie może stanowić oszustwo podatkowe lub podobne przestępstwo.
Podejrzenie państwa wnioskującego co do zaistnienia oszustwa podatkowego lub podobnego przestępstwa może być oparte na:
a) dokumentach uwierzytelnionych lub nieuwierzytelnionych, zawierających między innymi dokumenty handlowe, księgi rachunkowe lub informacje o kontach bankowych;
b) informacjach pochodzących z oświadczenia podatnika;
c) informacjach przekazanych od informatora lub innej osoby trzeciej, które zostały potwierdzone w sposób niezależny lub w inny sposób mogą zostać uznane za wiarygodne; lub
d) dowodach pośrednich.
4.
Na wniosek Państwa Członkowskiego Lichtenstein podejmuje dwustronne negocjacje z tym Państwem Członkowskim w celu określenia kategorii przypadków, które zgodnie z procedurą podatkową tego państwa stanowią "podobne przestępstwo".
Artykuł 11
Właściwe organy
Do celów niniejszej Umowy organy wymienione w załączniku I stanowią właściwe organy.
Artykuł 12
Konsultacje
W przypadku pojawienia się jakiejkolwiek niezgodności pomiędzy właściwym organem Lichtensteinu a jednym lub kilkoma właściwymi organami, o których mowa w art. 11 w odniesieniu do interpretacji lub stosowania niniejszej Umowy dołożą one starań, aby rozwiązać je w drodze wzajemnego porozumienia.
Informują one natychmiast Komisję Wspólnot Europejskich i właściwe organy innych Państw Członkowskich o wynikach swoich konsultacji.
Na wniosek dowolnego właściwego organu Komisja może brać udział w konsultacjach w odniesieniu do kwestii związanych z interpretacją Umowy.
Artykuł 13
Przegląd
1.
Umawiające się Strony konsultują się nawzajem co najmniej raz na trzy lata lub na wniosek dowolnej z Umawiających się Stron mając na uwadze analizę i, jeżeli Umawiające się Strony uznają to za konieczne, poprawę praktycznego funkcjonowania niniejszej Umowy oraz ocenę sytuacji międzynarodowej.
Konsultacje odbywają się w ciągu miesiąca od złożenia wniosku lub w przypadkach pilnych najszybciej jak to możliwe.
2.
Na podstawie takiej oceny Umawiające się Strony mogą konsultować się wzajemnie w celu zbadania, czy przy uwzględnieniu sytuacji międzynarodowej niezbędne są zmiany niniejszej Umowy.
3.
Po zdobyciu odpowiedniego doświadczenia związanego z pełnym wprowadzaniem w życie art.1 ust. 1 Umawiające się Strony przeprowadzają ze sobą konsultacje w celu zbadania, czy po uwzględnieniu sytuacji międzynarodowej niezbędna jest zmiana niniejszej Umowy.
4.
Do celów konsultacji, o których mowa w ust. 1, 2 i 3 każda Umawiająca się Strona informuje drugą Umawiającą się Stronę o rozwoju sytuacji, która mogłaby mieć wpływ na właściwe funkcjonowanie niniejszej Umowy.
Obejmuje to również wszelkie stosowne umowy między jedną z Umawiających się Stron i państwem trzecim.
Artykuł 14
Powiązanie z dwustronnymi umowami w sprawie unikania podwójnego opodatkowania
Postanowienia umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartej między Lichtensteinem a Państwami Członkowskimi nie stanowią przeszkody w nakładaniu podatku zatrzymanego, który przewiduje niniejsza Umowa.
Artykuł 15
Postanowienia przejściowe dotyczące zbywalnych dłużnych papierów wartościowych [1]
1.
Od daty rozpoczęcia stosowania niniejszej Umowy, i tak długo, jak co najmniej jedno Państwo Członkowskie stosuje również podobne przepisy, jednak nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2010 r., krajowe i międzynarodowe obligacje i inne zbywalne dłużne papiery wartościowe, których pierwsza emisja miała miejsce przed dniem 1 marca 2001 r., lub w odniesieniu do których pierwotny prospekt emisyjny został zatwierdzony przed tą datą przez właściwe organy państwa emisji, nie są uznawane za wierzytelności w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. a), o ile nie były dokonywane dalsze emisje zbywalnych dłużnych papierów wartościowych w dniu 1 marca 2002 r. lub po tym dniu.
Jednakże w przypadku, gdy co najmniej jedno Państwo Członkowskie stosuje również podobne przepisy, postanowienia niniejszego artykułu będą nadal stosowane po 31 grudnia 2010 r. w odniesieniu do zbywalnych dłużnych papierów wartościowych, które:
- zawierają klauzule o ubruttowieniu i o wcześniejszym umorzeniu, oraz
- w przypadkach, gdy podmiot wypłacający, w rozumieniu art. 6, ma miejsce zamieszkania lub siedzibę w Lichtensteinie, i
- gdy ten podmiot wypłacający dokonuje wypłat odsetek bezpośrednio lub zabezpiecza wypłatę odsetek na bezpośrednią korzyść właściciela odsetek mającego miejsce zamieszkania w Państwie Członkowskim.
W przypadku, gdy wszystkie Państwa Członkowskie zaprzestaną stosowania podobnych przepisów, postanowienia niniejszego artykułu stosują się jedynie w odniesieniu do zbywalnych papierów, które:
- zawierają klauzule o ubruttowieniu i o wcześniejszym umorzeniu, oraz
- w przypadku, kiedy podmiot wypłacający emitenta ma siedzibę w Lichtensteinie, i
- gdy ten podmiot wypłacający dokonuje wypłat odsetek bezpośrednio lub zabezpiecza wypłatę odsetek na bezpośrednią korzyść właściciela odsetek mającego miejsce zamieszkania w Państwie Członkowskim.
W przypadku, gdy w dniu 1 marca 2002 r. lub po tym dniu, dokonano kolejnej emisji wyżej wymienionego zbywalnego dłużnego papieru wartościowego wyemitowanego przez rząd lub podmiot powiązany działający w charakterze organu władzy publicznej, lub którego rola uznawana jest na mocy umowy międzynarodowej (podmioty te są wymienione w załączniku II), cała emisja takiego papieru wartościowego, obejmująca pierwotną emisję i wszelkie kolejne emisje jest uznawana za wierzytelność w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. a).
W przypadku, gdy w dniu 1 marca 2002 r. lub po tym dniu dokonano kolejnej emisji wyżej wymienionego zbywalnego dłużnego papieru wartościowego wyemitowanego przez jakiegokolwiek innego emitenta nie objętego akapitem czwartym, taka kolejna emisji jest uznawana za wierzytelność w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. a).
2.
Niniejszy artykuł nie uniemożliwia Lichtensteinowi i Państwom Członkowskim utrzymania opodatkowania dochodów pochodzących ze zbywalnych papierów dłużnych, o których mowa w ust. 1 zgodnie z ich prawem krajowym.
Artykuł 16
Podpisanie, wejście w życie i czas trwania
1.
Niniejsza Umowa wymaga ratyfikacji lub zatwierdzenia przez Umawiające się Strony zgodnie z ich wewnętrznymi procedurami.
Umawiające się Strony notyfikują sobie nawzajem zakończenie tych procedur.
Niniejsze Porozumienie wchodzi w życie pierwszego dnia drugiego miesiąca następującego po ostatniej notyfikacji.
2.
Pod warunkiem spełnienia wymogów konstytucyjnych Lichtensteinu i wymogów prawa wspólnotowego dotyczących przystępowania do umów międzynarodowych i bez uszczerbku dla art. 18, Lichtenstein i, tam gdzie to stosowne, Wspólnota w sposób skuteczny wprowadzą w życie i stosują niniejszą Umowę od dnia 1 lipca 2005 r. i notyfikują to sobie wzajemnie.
3.
Niniejsza Umowa pozostaje w mocy do czasu jej wypowiedzenia przez jedną z Umawiających się Stron.
4.
Każda z Umawiających się Stron może wypowiedzieć niniejszą Umowę poprzez notyfikację drugiej Umawiającej się Stronie jej wypowiedzenia.
W takim przypadku niniejsza Umowa wygasa po upływie 12 miesięcy od notyfikacji.
Artykuł 17
Stosowanie i zawieszenie stosowania
1.
Stosowanie niniejszej Umowy jest uzależnione od przyjęcia i wprowadzenia w życie przez zależne i stowarzyszone terytoria Państw Członkowskich, o których mowa w sprawozdaniu Rady (sprawy gospodarcze i finansowe) ze Szczytu Rady Europejskiej z Santa Maria da Feira z 19– 20 czerwca 2000 r., jak również przez Stany Zjednoczone Ameryki, Szwajcarię, Andorę, Monako i San Marino odpowiednio, środków, które są zgodne ze środkami lub równoważne środkom zawartym w dyrektywie lub w niniejszej Umowie oraz zapewnienia tych samych terminów wprowadzenia w życie.
2. Umawiające się Strony podejmują decyzję, za wspólnym porozumieniem, na co najmniej sześć miesięcy przed datą, o której mowa w art. 16 ust. 2 niniejszej Umowy, czy warunki ustalone w ust. 1 zostaną spełnione uwzględniając daty wejścia w życie odpowiednich środków w Państwach Członkowskich, wyżej wymienionych państwach trzecich i odpowiednich terytoriach zależnych i stowarzyszonych. Jeżeli Umawiające się Strony zdecydują, że warunki nie zostaną spełnione, przyjmują one, za wspólnym porozumieniem, nową datę dla celów art. 16 ust. 2.
3.
Stosowanie niniejszej Umowy lub jej części może zostać zawieszone ze skutkiem natychmiastowym przez każdą z Umawiających się Stron poprzez notyfikację drugiej Umawiającej się Stronie, w przypadku gdy dyrektywa lub jej część, zgodnie z prawem wspólnotowym, przestanie, choćby tymczasowo, obowiązywać lub w przypadku gdy Państwo Członkowskie zawiesi stosowanie przepisów krajowych wydanych w wykonaniu dyrektywy.
4.
Każda z Umawiających się Stron może zawiesić stosowanie niniejszej Umowy poprzez notyfikację drugiej Umawiającej się Stronie w przypadku, gdy w jednej trzeciej Państw lub terytoriów, o których mowa w ust. 1 kolejno zaprzestanie stosowania środków określonych w ust. 1.
Zawieszenie stosowania następuje nie wcześniej niż po upływie dwóch miesięcy od notyfikacji.
Wznawia się stosowanie niniejszej Umowy niezwłocznie po przywróceniu stosowania tych środków.
Artykuł 18
Roszczenia i ostateczne ustalenia
1.
W przypadku gdyby niniejsza Umowa została wypowiedziana lub jej stosowanie zostało zawieszone w całości lub części, roszczenia osób fizycznych zgodnie z art. 9 pozostają nienaruszone.
2.
W takim przypadku, Lichtenstein sporządza ostateczne wyliczenie na koniec okresu stosowania niniejszej Umowy i dokonuje ostatecznej płatności Państwom Członkowskim.
Artykuł 19
Zasięg terytorialny
Niniejsza Umowa stosuje się, z jednej strony do terytoriów, do których stosuje się Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską i zgodnie z warunkami ustalonymi w tym Traktacie a, z drugiej strony, do terytorium Lichtensteinu.
Artykuł 20
Umowa
między Wspólnotą Europejską a Rządem Ukrainy w sprawie handlu niektórymi wyrobami stalowymi
WSPÓLNOTA EUROPEJSKA, zwana dalej "Wspólnotą",
z jednej strony, oraz
RZĄD UKRAINY,
z drugiej strony,
zwane dalej "Stronami",
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
1.
Niniejsza umowa ma zastosowanie do handlu wyrobami stalowymi określonymi w załączniku I do niniejszej Umowy, pochodzącymi ze Stron.
2.
Handel wyrobami stalowymi nieokreślonymi w załączniku I nie podlega limitom ilościowym i jest regulowany odpowiednimi przepisami Umowy o Partnerstwie i Współpracy, w szczególności tymi, które odnoszą się do procedur antydumpingowych i środków ochronnych.
3.
W przypadku spraw nieobjętych niniejszą Umową, zastosowanie mają odpowiednie przepisy Umowy o Partnerstwie i Współpracy.
Artykuł 2
1.
Strony uzgadniają, że ustanowią i zachowają w okresie ważności niniejszej Umowy uzgodnienia ustalające limity ilościowe określone w załączniku II do niniejszej Umowy w odniesieniu do wywozu do Wspólnoty ukraińskich wyrobów określonych w załączniku I. Przedmiotowy wywóz podlega systemowi podwójnej kontroli określonemu w Protokole A do niniejszej Umowy (zwanym dalej "Protokołem A").
2.
Strony ponownie deklarują swoje zobowiązanie do zakończenia procesu pełnej liberalizacji handlu w odniesieniu do wyrobów stalowych określonych w załączniku I, gdy tylko warunki zostaną ustanowione.
3.
W odniesieniu do grup wyrobów zawartych w załączniku I, ilości objęte pozwoleniami na przywóz, wydanymi przez Wspólnotę na podstawie decyzji Rady 2003/893/WE z 15 grudnia 2003 r., od 1 stycznia 2004 r. do wejścia w życie niniejszej Umowy, będą odliczone od limitów ilościowych określonych w załączniku II.
4.
Przywóz ilości przekraczających ilości wymienione w załączniku II jest dozwolony gdy przemysł Wspólnoty nie może sprostać wewnętrznemu popytowi i powoduje niedobór podaży jednego lub więcej wyrobów wymienionych w załączniku I. Konsultacje odbywają się niezwłocznie na wniosek jednej ze Stron w celu określenia stopnia niedoboru.
W następstwie wniosków z konsultacji i na podstawie obiektywnych dowodów, Wspólnota wszczyna swoje wewnętrzne procedury, aby zwiększyć ilości określone w załączniku II.
5.
Każda ze Stron może w dowolnej chwili złożyć wniosek o przeprowadzenie konsultacji dotyczących:
- poziomów limitów ilościowych określonych w załączniku II, gdy warunki w odniesieniu do wyrobów objętych załącznikiem I uległy znaczącemu pogorszeniu lub poprawie,
- możliwości przeniesienia niewykorzystanych kwot określonych w załączniku II z grup wyrobów niewykorzystanych w pełni do innych grup.
Artykuł 3
1.
Przywóz wyrobów określonych w załączniku I do obszaru celnego Wspólnoty w celu wprowadzenia ich do swobodnego obrotu podlega przedstawieniu pozwolenia na wywóz wydanego przez władze Ukrainy oraz dowodu pochodzenia, zgodnie z postanowieniami Protokołu A.
2.
Przywóz do obszaru celnego Wspólnoty wyrobów określonych w załączniku I nie podlega limitom ilościowym określonym w załączniku II, pod warunkiem, że zostaną one zgłoszone do powrotnego wywozu ze Wspólnoty w tym samym stanie lub po przetworzeniu w ramach administracyjnego systemu kontroli istniejącego we Wspólnocie.
Artykuł 4
1.
Aby system podwójnej kontroli był możliwie efektywny i aby zminimalizować możliwości nadużycia i obchodzenia przepisów:
- władze Wspólnoty informują władze Ukrainy do 28 dnia każdego miesiąca o pozwoleniach na przywóz wydanych w czasie poprzedzającego miesiąca,
- władze Ukrainy informują władze Wspólnoty do 28 dnia każdego miesiąca o pozwoleniach na wywóz wydanych w czasie poprzedzającego miesiąca.
W przypadku znacznych rozbieżności, biorąc pod uwagę czynniki czasowe związane z wymienionymi informacjami, każda ze Stron może wnioskować o przeprowadzenie konsultacji, które należy niezwłocznie rozpocząć.
2.
Bez uszczerbku dla ust. 1 oraz w celu zapewnienia skutecznego funkcjonowania niniejszej Umowy, Strony uzgadniają, że podejmą wszelkie niezbędne kroki w celu zapobiegania dochodzenia i podjęcia działań na drodze prawnej i/lub administracyjnej przeciwko obchodzeniu przepisów, w szczególności poprzez tranzyt przeładunkowy, zmianę trasy, fałszywe deklaracje o kraju pochodzenia, fałszowanie dokumentów, nieprawdziwe deklaracje odnośnie ilości, opisu lub klasyfikacji towarów.
W związku z tym Strony postanawiają ustanowić konieczne przepisy prawne oraz procedury administracyjne umożliwiające podejmowanie skutecznych działań wymierzonym przeciwko takiemu obchodzeniu, z uwzględnieniem przyjęcia prawnie wiążących środków korygujących, wymierzonych przeciwko uczestniczącym eksporterom i/lub importerom.
3.
Jeżeli na podstawie dostępnych informacji jedna ze Stron uzna, że postanowienia niniejszej Umowy są obchodzone, może wnioskować o przeprowadzenie z drugą Stroną konsultacji, które odbywają się niezwłocznie.
4.
Do czasu osiągnięcia wyników konsultacji, o których mowa w ust. 3, w przypadku dostarczenia dostatecznych dowodów na obchodzenie postanowień Umowy, na wniosek Wspólnoty, Ukraina podejmuje wszelkie środki konieczne do zapewnienia dostosowania limitów ilościowych, uzgodnionych podczas konsultacji określonych w ust. 3 na rok kalendarzowy, w którym złożono wniosek o przeprowadzenie konsultacji zgodnie z ust. 3, lub na rok następny, jeżeli limit na dany rok kalendarzowy został wyczerpany.
5.
Jeżeli w trakcie konsultacji, o których mowa w ust. 3, Strony nie osiągną obustronnie zadowalającego rozwiązania, Wspólnota ma prawo, gdy istnieją wystarczające dowody, że wyroby określone w załączniku I pochodzące z Ukrainy zostały przywiezione w sposób stanowiący obejście postanowień niniejszej Umowy, zrównoważyć właściwe ilości limitami ilościowymi ustalonymi zgodnie z załącznikiem II.
6.
Jeżeli w trakcie konsultacji, o których mowa w ust. 3, Strony nie osiągną obustronnie zadowalającego rozwiązania, Wspólnota ma prawo odmowy przywozu przedmiotowego wyrobu, gdy z wystarczających dowodów wynika, że dokonano niezgodnej z prawdą deklaracji odnośnie ilości, opisu lub klasyfikacji.
7.
Strony uzgadniają, że będą w pełni współpracować, w celu zapobiegania i skutecznego rozwiązywania problemów wynikających z obchodzenia postanowień niniejszej Umowy.
Artykuł 5
1.
Ilościowe limity ustanowione zgodnie z niniejszą Umową na przywóz do Wspólnoty wyrobów stalowych określonych w załączniku I nie są przedstawione w podziale na regionalne udziały.
2.
Strony współpracują w celu zapobieżenia nagłym i niekorzystnym zmianom w zakresie tradycyjnego obrotu handlowego do Wspólnoty.
W przypadku nastąpienia nagłej i niekorzystnej zmiany w tradycyjnym obrocie handlowym, (włączając regionalną koncentrację lub utratę tradycyjnych klientów), Wspólnota będzie miała prawo wnioskować o przeprowadzenie konsultacji w celu wypracowania zadowalającego rozwiązania powstałego problemu.
Omawiane konsultacje odbywają się niezwłocznie.
3.
Ukraina dąży do zapewnienia, że wywóz do Wspólnoty wyrobów określonych w załączniku I jest ustalany w sposób jak najbardziej równomierny w czasie roku.
W przypadku wystąpienia nagłego i niekorzystnego wzrostu przywozu, Wspólnota będzie upoważniona do wnioskowania o przeprowadzenie konsultacji w celu wypracowania zadowalającego rozwiązania powstałego problemu.
Takie konsultacje odbywają się niezwłocznie.
4.
Oprócz obowiązku zawartego w ust. 3 i bez uszczerbku dla konsultacji przewidzianych w art. 2 ust. 7, gdy pozwolenia wydane przez władze Ukrainy osiągną 90 % limitów ilościowych, każda ze Stron może wnioskować o przeprowadzenie konsultacji.
Omawiane konsultacje odbywają się niezwłocznie.
Do czasu osiągnięcia wyniku omawianych konsultacji, władze Ukrainy mogą nadal wydawać pozwolenia na wywóz do wyrobów określonych w załączniku I, pod warunkiem, że nie przekraczają ilości określonych w załączniku II.
Artykuł 6
1.
Jeżeli jakikolwiek wyrób określony w załączniku I jest przywożony z Ukrainy do Wspólnoty zgodnie z warunkami, które powodują lub mogą spowodować znaczną szkodę dla producentów towarów podobnych Wspólnoty, Wspólnota dostarcza Ukrainie wszystkie istotne informacje w celu poszukania rozwiązania akceptowalnego dla obu Stron.
Strony rozpoczynają konsultacje niezwłocznie.
2.
Jeżeli konsultacje, o których mowa w ust. 1 powyżej nie doprowadzą do porozumienia w ciągu 30 dni od dnia, w którym Wspólnota złożyła wniosek o przeprowadzenie konsultacji, Wspólnota może wykorzystać prawo do pojęcia działań dotyczących środków ochronnych zgodnie z postanowieniami Umowy o Partnerstwie i Współpracy.
3.
Nie naruszając postanowień niniejszej Umowy, stosuje się postanowienia art. 19 Umowy o Partnerstwie i Współpracy.
Artykuł 7
1.
Klasyfikacja wyrobów objętych niniejszą Umową opiera się na nomenklaturze celnej i statystycznej Wspólnoty (zwanej dalej "Nomenklaturą Scaloną" , lub w formie skróconej "CN").
Wszelkie zmiany w Nomenklaturze Scalonej dokonane zgodnie z obowiązującymi we Wspólnocie procedurami dotyczące wyrobów określonych w załączniku I albo wszelkie decyzje odnoszące się do klasyfikacji towarów nie skutkują zmniejszeniem limitów ilościowych wyrobów określonych w załączniku II.
2.
Pochodzenie wyrobów objętych niniejszą Umową jest określane zgodnie z regułami obowiązującymi we Wspólnocie.
Wszelkie zmiany wymienionych reguł pochodzenia są przekazywane Rządowi Ukrainy i nie skutkują redukcją limitu ilościowego w niniejszej Umowie.
Procedury kontroli pochodzenia powyższych wyrobów są ustanowione w Protokole A.
Artykuł 8
1.
Bez uszczerbku dla okresowej wymiany informacji w zakresie pozwoleń na wywóz i na przywóz zgodnie z art. 4 ust. 1, Strony uzgadniają, że będą wymieniać dostępne informacje statystyczne związane z handlem wyrobami określonymi w załączniku I, w odpowiednich odstępach czasu, uwzględniając najkrótsze okresy, w których omawiane informacje są przygotowywane, które powinny objąć pozwolenia na wywóz i na przywóz wydane zgodnie z art. 3 i statystyki w zakresie wywozu i przywozu odnoszące się do omawianych wyrobów.
2.
Każda ze Stron może wnioskować o przeprowadzenie konsultacji w przypadku znaczących rozbieżności między wymienionymi informacjami.
Artykuł 9
1.
Bez uszczerbku dla postanowień dotyczących konsultacji przewidzianych w odniesieniu do szczególnych okoliczności, o których mowa we wcześniejszych artykułach, konsultacje należy przeprowadzić w przypadku jakiegokolwiek problemu wynikającego ze stosowania niniejszej Umowy, na wniosek każdej ze Stron.
Wszelkie konsultacje odbywają się w duchu współpracy oraz z zamiarem zlikwidowania różnic występujących między Stronami.
2.
W przypadku gdy niniejsza Umowa przewiduje, że konsultacje są przeprowadzane niezwłocznie, Strony zobowiązują się, że wykorzystają wszelkich rozsądnych środków w celu zapewnienia, że zostanie to osiągnięte.
3.
Wszelkie inne konsultacje są regulowane następującymi postanowieniami:
- każdy wniosek o przeprowadzenie konsultacji jest notyfikowany drugiej Stronie w formie pisemnej,
- w odpowiednim przypadku po złożeniu wniosku należy w rozsądnym czasie złożyć sprawozdanie określające powody konsultacji,
- konsultacje rozpoczynają się w terminie jednego miesiąca od daty otrzymania wniosku,
- konsultacje dążą do osiągnięcia wzajemnie akceptowalnego wyniku w terminie jednego miesiąca od ich rozpoczęcia, chyba że okres ten zostanie przedłużony w drodze porozumienia między Stronami.
Artykuł 10
1.
Niniejsza Umowa wchodzi w życie z dniem jej podpisania.
Niniejsza Umowa ma zastosowanie do dnia 31 grudnia 2004 r. z zastrzeżeniem zmian uzgodnionych przez Strony oraz jej wypowiedzenia zgodnie z postanowieniami ust. 3 niniejszego artykułu.
2.
Każda ze Stron może w dowolnym momencie zaproponować zmiany do niniejszej Umowy, które wymagają wspólnej zgody Stron i wchodzą w życie w terminie przez nie uzgodnionym.
3.
Każda ze Stron może wypowiedzieć niniejszą Umowę, z zachowaniem co najmniej sześciomiesięcznego okresu wypowiedzenia.
W takim przypadku, Umowa wygasa w dniu wygaśnięcia okresu wypowiedzenia a limity ustanowione niniejszą Umową są zmniejszane pro rata do dnia, w którym wypowiedzenie wchodzi w życie chyba, że Strony postanowią inaczej za wspólnym porozumieniem.
4.
Załączniki I i II, deklaracje 1, 2, 3 i 4, uzgodniony protokół oraz Protokół A załączone do niniejszej Umowy stanowią jej integralną część.
Artykuł 11
Niniejszą Umowę sporządzono w dwóch egzemplarzach w językach angielskim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim, włoskim i ukraińskim, każdy z tych tekstów jest jednakowo autentyczny.
Umowa
między Wspólnotą Europejską a Republiką San Marino ustanawiająca środki równoważne do przewidzianych w dyrektywie Rady 2003/48/WE w sprawie opodatkowania dochodów z oszczędności w formie wypłacanych odsetek
WSPÓLNOTA EUROPEJSKA, zwana dalej "Wspólnotą",
i
REPUBLIKA SAN MARINO, zwana dalej "San Marino",
zwane dalej "Umawiającą się Stroną" lub "Umawiającymi się Stronami",
UZGODNIŁY ZAWARCIE NINIEJSZEJ UMOWY:
Artykuł 1
Cel
1.
Celem niniejszej Umowy pomiędzy Wspólnotą a San Marino jest umocnienie i rozszerzenie istniejących już bliskich stosunków między Umawiającymi się Stronami poprzez ustanowienie środków równoważnych do przewidzianych w dyrektywie Rady 2003/48/WE z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie opodatkowania dochodów z oszczędności w formie wypłacanych odsetek na rzecz właścicieli odsetek, będących osobami fizycznymi i osobami mającymi miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w Państwie Członkowskim Wspólnoty Europejskiej, zwanej dalej dyrektywą.
2.
San Marino podejmuje niezbędne środki, w szczególności przyjmuje przepisy dotyczące procedur i sankcji, aby zapewnić, że działania niezbędne do realizacji niniejszej Umowy zostaną wykonane przez podmioty wypłacające mające siedzibę na jego terytorium, bez względu na lokalizację siedziby dłużnika wierzytelności, od których naliczane są odsetki.
Artykuł 2
Definicja właściciela odsetek
1.
Do celów niniejszej Umowy "właściciel odsetek" oznacza każdą osobę fizyczną, której wypłacane są odsetki lub dla której wypłata odsetek jest zabezpieczana, chyba że osoba taka udowodni, że nie otrzymała takich odsetek, ani nie zostały one zabezpieczone na jej rzecz, to znaczy, że:
a) działała ona jako podmiot wypłacający w rozumieniu art. 4; lub
b) działa ona w imieniu osoby prawnej, funduszu inwestycyjnego lub porównywalnego albo równoważnego podmiotu zajmującego się wspólnymi inwestycjami w papiery wartościowe; lub
c) działa ona w imieniu innej osoby fizycznej, będącej właścicielem odsetek i ujawnia podmiotowi wypłacającemu tożsamość właściciela odsetek, zgodnie z przepisami art. 3.
2.
W przypadkach, w których nie znajdują zastosowania przepisy ust. 1 lit. a) lub b), jeżeli podmiot wypłacający otrzyma informacje wskazujące na to, że osoba fizyczna, która otrzymuje wypłatę odsetek lub dla której wypłata odsetek jest zabezpieczona, może nie być właścicielem odsetek, podmiot ten podejmuje właściwe kroki w celu ustalenia tożsamości właściciela odsetek zgodnie z przepisami art. 3.
Jeżeli podmiot wypłacający nie jest w stanie zidentyfikować właściciela odsetek, uznaje daną osobę fizyczną za właściciela odsetek.
Artykuł 3
Tożsamość i miejsce zamieszkania właścicieli odsetek
W celu ustalenia tożsamości i miejsca zamieszkania właściciela odsetek określonego w art. 2 podmiot wypłacający rejestruje nazwisko, imię, adres oraz dane dotyczące miejsca zamieszkania zgodnie z przepisami prawnymi Republiki San Marino w sprawie przeciwdziałania praniu pieniędzy.
W odniesieniu do stosunków umownych powstałych, lub w przypadku braku stosunków umownych, transakcji przeprowadzonych po dniu 1 stycznia 2004 r., w stosunku do osób fizycznych, które legitymują się paszportem lub dowodem osobistym wydanym przez Państwo Członkowskie Unii Europejskiej, zwane dalej "Państwem Członkowskim", które to osoby utrzymują, że posiadają miejsce zamieszkania w państwie innym niż Państwo Członkowskie lub San Marino, miejsce zamieszkania jest ustalane na podstawie zaświadczenia o miejscu zamieszkania dla celów podatkowych wydanego przez właściwe organy państwa, w którym dana osoba fizyczna utrzymuje, że ma miejsce zamieszkania.
W przypadku nieprzedstawienia takiego zaświadczenia za państwo miejsca zamieszkania uznaje się Państwo Członkowskie, które wydało paszport lub inny urzędowy dokument tożsamości.
Artykuł 4
Definicja podmiotu wypłacającego
Do celów niniejszej Umowy "podmiot wypłacający" w San Marino oznacza banki, w rozumieniu prawa bankowego San Marino, jak również podmioty gospodarcze, w tym osoby fizyczne i prawne, mające miejsce zamieszkania lub siedzibę w San Marino, spółki osobowe i zakłady spółek zagranicznych, które, nawet sporadycznie, przyjmują, przechowują, inwestują lub przekazują aktywa osób trzecich lub jedynie wypłacają odsetki lub zabezpieczają wypłatę odsetek w ramach swojej działalności.
Artykuł 5
Definicja właściwego organu
1.
Dla celów niniejszej Umowy termin "właściwe organy Umawiających się Stron" oznacza organy wymienione w załączniku I.
2.
Właściwe oragany państw innych niż Umawiające się Strony oznaczają organy tych państw właściwe dla celów dwustronnych lub wielostronnych konwencji podatkowych lub w przypadku ich braku organy, które są właściwe do wydawania zaświadczeń o miejscu zamieszkania lub siedzibie do celów podatkowych.
Artykuł 6
Definicja wypłaty odsetek
1.
Do celów niniejszej Umowy "wypłata odsetek" oznacza:
a) odsetki wypłacone lub zapisane na dobro rachunku, odnoszące się do wierzytelności wszelkiego rodzaju, bez względu na to, czy są one zabezpieczone hipoteką lub czy wiąże się z nimi prawo uczestniczenia w zyskach dłużnika oraz w szczególności przychód z rządowych papierów wartościowych i z obligacji, w tym premii i nagród związanych z takimi papierami wartościowymi i obligacjami; opłaty karne z tytułu opóźnionych płatności nie uznaje się za wypłaty odsetek;
b) odsetki narosłe lub skapitalizowane przy sprzedaży, zwrocie lub umorzeniu wierzytelności określonych w lit. a);
c) przychód uzyskany z wypłat odsetek, bezpośrednio lub przez podmiot określony w art. 4 ust. 2 dyrektywy, rozdzielony przez:
i) przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania lub porównywalne albo odpowiadające im instytucje wspólnego inwestowania w papiery wartościowe, mające siedzibę na terytoriach, o których mowa w art. 19;
ii) podmioty mające siedzibę w Państwie Członkowskim, które korzystają z możliwości przewidzianej w art. 4 ust. 3 dyrektywy i które informują podmiot wypłacający o tym fakcie;
iii) przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania lub porównywalne albo odpowiadające im instytucje wspólnego inwestowania w papiery wartościowe, mające siedzibę poza terytoriami, o których mowa w art. 19;
d) przychód osiągany ze sprzedaży, zwrotu lub umorzenia akcji, udziałów lub jednostek uczestnictwa w następujących przedsiębiorstwach i podmiotach, jeżeli inwestują one bezpośrednio lub pośrednio przez inne przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania lub podmioty, określone poniżej, więcej niż 40 % ich aktywów w wierzytelności, jak określono w lit. a):
i) przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania lub porównywalne albo odpowiadające im instytucje wspólnego inwestowania w papiery wartościowe, mające siedzibę na terytoriach, o których mowa w art. 19;
ii) podmioty mające siedzibę w Państwie Członkowskim, które korzystają z możliwości przewidzianej w art. 4 ust. 3 dyrektywy i które informują podmiot wypłacający o tym fakcie;
iii) przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania lub porównywalne albo odpowiadające im instytucje wspólnego inwestowania w papiery wartościowe, mające siedzibę poza terytoriami, o których mowa w art. 19.
Jednakże San Marino przysługuje prawo włączenia przychodów określonych w lit. d) do definicji odsetek jedynie w zakresie, w jakim przychody te odpowiadają korzyściom uzyskanym bezpośrednio lub pośrednio w związku z wypłatą odsetek w rozumieniu lit. a) i b).
2.
W odniesieniu do ust. 1 lit. c) i d) w sytuacji, gdy podmiot wypłacający nie posiada informacji dotyczących części przychodu, który uzyskiwany jest z wypłat odsetek, całkowita kwota przychodu jest uznawana za wypłatę odsetek.
3.
W odniesieniu do ust. 1 lit. d) w sytuacji, gdy podmiot wypłacający nie posiada informacji dotyczących procentu aktywów zainwestowanych w wierzytelności lub w akcje, udziały lub jednostki określone w tym ustępie, procent ten jest uznawany za wyższy od 40 %.
W przypadku, gdy podmiot wypłacający nie może ustalić wysokości przychodu osiągniętego przez właściciela odsetek, przychód uznaje się za odpowiadający wpływom ze sprzedaży, zwrotu lub umorzenia akcji, udziałów lub jednostek.
4.
W odniesieniu do ust. 1 lit. b) i d), San Marino jest uprawnione do wymagania od podmiotów wypłacających mających siedzibę na jego terytorium, by przeliczały odsetki za okres nie dłuższy niż rok na odsetki w skali rocznej, i traktowały tak przeliczone odsetki jako wypłatę odsetek także w przypadku, gdy w tym okresie nie nastąpiła sprzedaż, umorzenie ani zwrot.
5.
W drodze odstępstwa od przepisów ust. 1 lit. c) i d), San Marino jest uprawnione do wyłączenia z zakresu definicji wypłaty odsetek przychodów, o których mowa w tych przepisach, pochodzących od przedsiębiorstw lub podmiotów mających siedzibę na jego terytorium, które zainwestowały nie więcej niż 15 % swoich aktywów w wierzytelności określone w ust. 1 lit. a).
Skorzystanie z powyższego uprawnienia przez San Marino jest po powiadomieniu o tym drugiej Umawiającej się Strony wiążące dla obu Umawiających się Stron.
6.
Stopa procentowa, o której mowa w ust. 1 lit. d) i ust. 3, wynosi od dnia 31 grudnia 2010 r. 25 %.
7.
Stopę procentową, o której mowa w ust. 1 lit. d) i w ust. 5, ustala się przez odniesienie do polityki inwestycyjnej określonej w regulaminie funduszu lub dokumentach założycielskich zainteresowanych przedsiębiorstw lub podmiotów, a jeżeli nie będzie to możliwe, przez odniesienie do rzeczywistej struktury aktywów zainteresowanych przedsiębiorstw lub podmiotów.
Artykuł 7
Podatek potrącany
1.
W przypadku, gdy właściciel odsetek ma miejsce zamieszkania w Państwie Członkowskim, San Marino pobiera podatek potrącany według stawki 15 % w ciągu pierwszych trzech lat stosowania niniejszej Umowy, 20 % przez następne trzy lata i 35 % po upływie tego okresu.
2.
Podmiot wypłacający pobiera podatek potrącany w następujący sposób:
a) w przypadku wypłaty odsetek w rozumieniu art. 6 ust. 1 lit. a): od kwoty odsetek wypłaconych lub naliczonych;
b) w przypadku wypłaty odsetek w rozumieniu art. 6 ust. 1 lit. b) lub d): od kwoty odsetek lub przychodu, o których mowa w tych przepisach, lub przez opłatę o skutku równoważnym, którą ponosić będzie odbiorca od pełnej kwoty przychodów ze sprzedaży, umorzenia lub zwrotu;
c) w przypadku, wypłaty odsetek w rozumieniu art. 6 ust. 1 lit. c): od kwoty przychodu, o którym tam mowa;
d) w przypadku, gdy Republika San Marino korzysta z uprawnienia określonego w art. 6 ust. 4: od kwoty odsetek przeliczonych w skali rocznej.
3.
Dla celów ust. 2 lit. a) i b) podatek potrącany nakładany jest proporcjonalnie do okresu posiadania wierzytelności przez właściciela wierzytelności.
W sytuacji, gdy podmiot wypłacający nie jest w stanie ustalić takiego okresu posiadania na podstawie dostępnych mu informacji, uznaje on właściciela odsetek za posiadającego wierzytelność przez cały okres jej istnienia, o ile osoba taka nie udowodni daty uzyskania wierzytelności.
4.
Podatki inne niż przewidziany w niniejszej Umowie od takiej samej wypłaty odsetek, a w szczególności podatki potrącane nałożone przez San Marino na źródła przychodów z odsetek pochodzące z San Marino, zalicza się na podatek potrącany obliczony zgodnie z przepisami niniejszego artykułu.
5.
Potrącenie podatku potrącanego przez podmiot wypłacający z siedzibą w Republice San Marino nie wyklucza opodatkowania tego przychodu w Państwie Członkowskim, w którym właściciel odsetek ma miejsce zamieszkania dla celów podatkowych, zgodnie z jego prawem krajowym.
W przypadkach, w których podatnik zgłasza organom podatkowym Państwa Członkowskiego jego miejsce zamieszkania lub siedziby przychody z odsetek uzyskanych od podmiotu wypłacającego z siedzibą w San Marino, przychody te podlegają opodatkowaniu według stawki obowiązującej w stosunku do odsetek uzyskiwanych w tym państwie.
Artykuł 8
Podział przychodu
1.
San Marino zatrzymuje 25 % wpływów z podatku potrącanego, o którym mowa w art. 7 i przekazuje 75 % wpływów Państwu Członkowskiemu, w którym właściciel odsetek ma miejsce zamieszkania.
2.
Takie transfery są przeprowadzane każdego roku w jednej racie na rzecz każdego Państwa Członkowskiego najpóźniej w ciągu 6 miesięcy od końca roku podatkowego w San Marino.
3.
San Marino podejmuje niezbędne środki, aby zagwarantować prawidłowe funkcjonowanie systemu podziału przychodu.
Artykuł 9
Dobrowolne ujawnienie informacji
1.
San Marino ustanawia procedurę, która umożliwia właścicielowi odsetek, określonemu w art. 2, uniknięcie podatku potrącanego określonego w art. 7 poprzez wyraźne upoważnienie jego podmiotu wypłacającego w San Marino do zgłaszania wypłaty odsetek właściwemu organowi tego państwa.
Takie upoważnienie obejmuje wszelkie płatności odsetek dokonane na rzecz właściciela odsetek przez ten podmiot wypłacający.
2.
Informacje, które są przekazywane przez podmiot wypłacający w przypadku wyraźnego upoważnienia dokonanego przez właściciela odsetek, obejmują co najmniej:
a) tożsamość i miejsce zamieszkania właściciela odsetek, ustalone zgodnie z art. 3 niniejszej Umowy oraz, gdy jest on dostępny, numer identyfikacji podatkowej nadany przez Państwo Członkowskie, w którym właściciel odsetek ma miejsce zamieszkania;
b) nazwę lub imię i nazwisko oraz adres podmiotu wypłacającego;
c) numer rachunku właściciela odsetek lub w przypadku braku numeru określenie wierzytelności stanowiącej podstawę odsetek; oraz
d) kwotę wypłaty odsetek obliczoną zgodnie z art. 6 niniejszej Umowy.
3.
Właściwy organ San Marino przekazuje informacje, o których mowa w ust. 2, właściwemu organowi Państwa Członkowskiego, w którym właściciel odsetek ma miejsce zamieszkania.
Takie przekazywanie informacji dokonywane jest automatycznie i odbywa się, co najmniej raz w roku, w ciągu sześciu miesięcy od końca roku podatkowego w San Marino, w odniesieniu do wszystkich wypłat odsetek dokonanych w ciągu tego roku.
Artykuł 10
Eliminacja podwójnego opodatkowania
1.
Państwo Członkowskie, w którym właściciel odsetek ma miejsce zamieszkania dla celów podatkowych, zapewnia eliminowanie wszelkiego podwójnego opodatkowania, które mogłoby wynikać z nałożenia podatku potrącanego, o którym mowa w art. 7, zgodnie z przepisami ust. 2 i 3.
2.
Jeżeli od odsetek otrzymanych przez właściciela odsetek potrącony został w San Marino podatek potrącany, o którym mowa w art. 7, Państwo Członkowskie miejsca zamieszkania dla celów podatkowych właściciela odsetek przyznaje mu ulgę podatkową równą wysokości podatku potrącanego.
W przypadku, gdy kwota ta zgodnie z jego prawem krajowym przekracza kwotę podatku należnego od łącznej kwoty odsetek podlegających podatkowi potrącanemu, o którym mowa w art. 7, Państwo Członkowskie miejsca zamieszkania dla celów podatkowych zwróci nadpłaconą kwotę podatku właścicielowi odsetek.
3.
Jeżeli kwota odsetek otrzymana przez właściciela odsetek została opodatkowana jakiegokolwiek innego rodzaju podatkiem pobieranym u źródła poza podatkiem potrącanym, o którym mowa w art. 7, a Państwo Członkowskie miejsca zamieszkania dla celów podatkowych przyznaje ulgę podatkową dla takich podatków pobieranych u źródła zgodnie ze swoim prawem krajowym lub umowami w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, takie podatki pobierane u źródła są naliczane przed zastosowaniem procedury z ust. 2.
4.
Państwo Członkowskie miejsca zamieszkania dla celów podatkowych właściciela odsetek może zastąpić mechanizm ulgi podatkowej, o którym mowa w ust. 2 i 3, zwrotem podatku potrącanego, o którym mowa w art. 7.
Artykuł 11
Postanowienia przejściowe dotyczące zbywalnych dłużnych papierów wartościowych
1.
Od daty rozpoczęcia stosowania niniejszej Umowy, i tak długo, jak co najmniej jedno Państwo Członkowskie stosuje również podobne przepisy, jednak nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2010 r., krajowe i międzynarodowe obligacje i inne zbywalne dłużne papiery wartościowe, których pierwsza emisja miała miejsce przed dniem 1 marca 2001 r., lub w odniesieniu do których pierwotny prospekt emisyjny został zatwierdzony przed tą datą przez właściwe organy państwa emisji, nie są uznawane za wierzytelności w rozumieniu art. 6 ust. 1 lit. a), o ile nie były dokonywane dalsze emisje takich zbywalnych dłużnych papierów wartościowych w dniu 1 marca 2002 r. lub później.
Jednakże w przypadku, gdy co najmniej jedno Państwo Członkowskie stosuje również przepisy podobne do przepisów art. 7 niniejszej Umowy, postanowienia niniejszego artykułu będą nadal stosowane po 31 grudnia 2010 r. w odniesieniu do zbywalnych dłużnych papierów wartościowych, które:
- zawierają klauzule o ubruttowieniu i o wcześniejszym umorzeniu, oraz
- w przypadkach, gdy podmiot wypłacający, w rozumieniu art. 4, ma miejsce zamieszkania lub siedzibę w San Marino, i
- gdy ten podmiot wypłacający dokonuje wypłat odsetek bezpośrednio lub zabezpiecza wypłatę odsetek na bezpośrednią korzyść właściciela odsetek mającego miejsce zamieszkania w Państwie Członkowskim.
W przypadku, gdy wszystkie Państwa Członkowskie zaprzestaną stosowania przepisów podobnych do przepisów art. 7, postanowienia niniejszego artykułu stosują się jedynie w odniesieniu do zbywalnych papierów, które:
- zawierają klauzule o ubruttowieniu i o wcześniejszym umorzeniu, oraz
- w przypadku, gdy podmiot wypłacający emitenta ma siedzibę w San Marino, i
- gdy ten podmiot wypłacający dokonuje wypłat odsetek bezpośrednio lub zabezpiecza wypłatę odsetek na bezpośrednią korzyść właściciela odsetek mającego miejsce zamieszkania w Państwie Członkowskim.
W przypadku, gdy w dniu 1 marca 2002 r. lub później dokonano kolejnej emisji wyżej wymienionego zbywalnego dłużnego papieru wartościowego wyemitowanego przez rząd lub podmiot powiązany działający w charakterze organu władzy publicznej, lub którego rola uznawana jest na mocy umowy międzynarodowej (podmioty te są wymienione w załączniku II), cała emisja takiego papieru wartościowego, obejmująca pierwotną emisję i wszelkie kolejne emisje, jest uznawana za wierzytelność w rozumieniu art. 6 ust. 1 lit. a).
W przypadku, gdy w dniu 1 marca 2002 r. lub po tym dniu dokonano kolejnej emisji wyżej wymienionego zbywalnego dłużnego papieru wartościowego wyemitowanego przez jakiegokolwiek innego emitenta nieobjętego akapitem czwartym, taka kolejna emisj jest uznawana za wierzytelność w rozumieniu art. 6 ust. 1 lit. a).
2.
Niniejszy artykuł nie uniemożliwia San Marino i Państwom Członkowskim utrzymania opodatkowania dochodów pochodzących ze zbywalnych papierów dłużnych, o których mowa w ust. 1 zgodnie z ich prawem krajowym.
Artykuł 12
Inne podatki potrącane – relacje z innymi umowami
1.
Niniejsza Umowa nie wyklucza nakładania przez Strony, zgodnie z ich prawem krajowym lub umowami o unikaniu podwójnego opodatkowania, innych rodzajów podatku pobieranego u źródła niż określony w niniejszej Umowie.
2.
Postanowienia umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartej między San Marino a Państwami Członkowskimi nie stanowią przeszkody w nakładaniu podatku potrącanego, który przewiduje niniejsza Umowa.
Artykuł 13
Wymiana informacji na żądanie
1.
Właściwe organy Republiki San Marino i każdego Państwa Członkowskiego wymieniają informacje w sprawie zachowania stanowiącego oszustwo podatkowe według prawa państwa proszonego lub podobne przestępstwo w odniesieniu do dochodu objętego niniejszą Umową.
"Podobne przestępstwo" oznacza jedynie przestępstwo o podobnym stopniu szkodliwości, jak w przypadku oszustwa podatkowego na podstawie prawa państwa proszonego.
W odpowiedzi na właściwie umotywowany wniosek, państwo proszone przekazuje informacje dotyczące kwestii, w sprawie których państwo wnioskujące prowadzi postępowanie lub może prowadzić postępowanie na podstawie przepisów karnych lub innych niż karne.
2.
Przy ustalaniu, czy informacje mogą być przekazane w odpowiedzi na wniosek, państwo proszone stosuje przepisy o przedawnieniu obowiązujące zgodnie z prawem państwa wnioskującego.
3.
Państwo proszone przekazuje informacje w sytuacjach, gdy państwo wnioskujące ma uzasadnione podejrzenia, że zachowanie może stanowić oszustwo podatkowe lub podobne przestępstwo.
Uzasadnione podejrzenie państwa wnioskującego co do zaistnienia oszustwa podatkowego lub podobnego przestępstwa może być oparte na:
a) dokumentach uwierzytelnionych lub nieuwierzytelnionych, zawierających między innymi dokumenty handlowe, księgi rachunkowe lub informacje o kontach bankowych;
b) informacjach pochodzących z oświadczenia podatnika;
c) informacjach przekazanych od informatora lub innej osoby trzeciej, które zostały potwierdzone w sposób niezależny lub w inny sposób mogą zostać uznane za wiarygodne; lub
d) dowodach pośrednich.
4.
Wnosząc o przekazanie informacji na mocy niniejszej Umowy, właściwy organ państwa wnioskującego przekazuje właściwemu organowi państwa proszonego następujące dane, w celu wykazania przewidywanej istotności informacji, o które wnioskuje:
a) tożsamość osoby objętej badaniem lub dochodzeniem;
b) zestawienie potrzebnych informacji, w tym ich charakter i formę, w której państwo wnioskujące pragnie otrzymywać informacje od państwa proszonego;
c) cel podatkowy, dla którego potrzebna jest informacja;
d) podstawy uznania, że żądane informacje są przechowywane w państwie proszonym lub że znajdują się w posiadaniu lub dysponuje nimi osoba podlegająca jurysdykcji państwa proszonego;
e) o ile są znane, nazwisko i adres osoby, która – jak się uważa – posiada żądane informacje;
f) oświadczenie, że wniosek jest zgodny z prawem i praktyką administracyjną państwa wnioskującego, oraz że jeśli żądane informacje znajdowałyby się na obszarze jurysdykcji państwa wnioskującego, wówczas właściwe organy tego państwa mogłyby uzyskać te informacje zgodnie z prawem państwa wnioskującego lub w normalnym toku działania administracji, oraz że jest on zgodny z niniejszą Umową;
g) oświadczenie, że państwo wnioskujące wykorzystało wszelkie środki dostępne na jego terytorium w celu uzyskania informacji, z wyjątkiem tych, które spowodowałyby powstanie niewspółmiernych trudności.
5.
Właściwy organ państwa proszonego przekazuje żądane informacje państwu wnioskującemu tak szybko, jak to jest możliwe.
6.
Republika San Marino podejmuje negocjacje dwustronne z każdym Państwem Członkowskim w celu określenia indywidualnych kategorii przypadków, które zgodnie z procedurą podatkową tych państw stanowią "podobne przestępstwo".
Artykuł 14
Poufność
Wszelkie informacje uzyskane przez Umawiającą się Stronę na mocy niniejszej Umowy są traktowane jako poufne i mogą zostać ujawnione wyłącznie osobom lub organom (w tym sądom i organom administracyjnym) na terytorium Umawiającej się Strony, związanym z określaniem wysokości lub pobieraniem podatków, egzekwowaniem stosowania i ściganiem naruszeń przepisów w tym względzie lub też rozstrzyganiem odwołań związanych z podatkami, których dotyczy niniejsza Umowa. Takie osoby lub organy wykorzystują uzyskane informacje jedynie do wyżej wymienionych celów.
Mogą one ujawniać uzyskane informacje w ramach postępowań przed sądami powszechnymi lub w orzeczeniach sądowych.
Informacje nie mogą być ujawniane jakiejkolwiek innej osobie, podmiotowi, organowi ani też innemu państwu bez wyraźnej pisemnej zgody właściwego organu Strony proszonej.
Artykuł 15
Konsultacje i przegląd
1.
W przypadku pojawienia się jakiejkolwiek niezgodności pomiędzy właściwym organem San Marino a jednym lub kilkoma właściwymi organami, wymienionymi w załączniku I w odniesieniu do interpretacji lub stosowania niniejszej Umowy, dołożą one starań, aby rozwiązać je w drodze wzajemnego porozumienia.
Informują one natychmiast Komisję Wspólnot Europejskich i właściwe organy innych Państw Członkowskich o wynikach swoich konsultacji.
Na wniosek dowolnego właściwego organu, wymienionego w załączniku I, Komisja może brać udział w konsultacjach w odniesieniu do kwestii związanych z interpretacją Umowy.
2.
Umawiające się Strony konsultują się nawzajem co najmniej raz na trzy lata lub na wniosek jednej z Umawiających się Stron, mając na uwadze analizę i, jeżeli Umawiające się Strony uznają to za konieczne, poprawę praktycznego funkcjonowania niniejszej Umowy oraz ocenę sytuacji międzynarodowej.
Konsultacje odbywają się w ciągu miesiąca od złożenia wniosku lub w przypadkach pilnych najszybciej jak to możliwe.
3.
Na podstawie takiej oceny Umawiające się Strony mogą konsultować się wzajemnie w celu zbadania, czy przy uwzględnieniu sytuacji międzynarodowej niezbędne są zmiany niniejszej Umowy.
4.
Po zdobyciu odpowiedniego doświadczenia związanego z pełnym wprowadzaniem w życie niniejszej Umowy, Umawiające się Strony przeprowadzają ze sobą konsultacje w celu zbadania, czy po uwzględnieniu sytuacji międzynarodowej niezbędna jest zmiana niniejszej Umowy.
5.
Do celów konsultacji, o których mowa w ust. 1, 2 i 3, Umawiające się Strony informują się wzajemnie o rozwoju sytuacji, która mogłaby mieć wpływ na właściwe funkcjonowanie niniejszej Umowy.
Obejmuje to również wszelkie stosowne umowy między jedną z Umawiających się Stron i państwem trzecim.
Artykuł 16
Podpisanie, wejście w życie i wypowiedzenie
1.
Niniejsza Umowa wymaga ratyfikacji lub zatwierdzenia przez Umawiające się Strony zgodnie z ich wewnętrznymi procedurami.
Umawiające się Strony notyfikują sobie wzajemnie zakończenie tych procedur.
Niniejsza Umowa wchodzi w życie pierwszego dnia drugiego miesiąca następującego po ostatniej notyfikacji.
2.
Pod warunkiem spełnienia wymogów konstytucyjnych dotyczących przystępowania do umów międzynarodowych i bez uszczerbku dla art. 17, San Marino w sposób skuteczny wprowadza w życie i stosuje niniejszą Umowę od dnia 1 lipca 2005 r. i notyfikuje to Wspólnocie.
3.
Niniejsza Umowa pozostaje w mocy do czasu jej wypowiedzenia przez jedną z Umawiających się Stron.
4.
Każda z Umawiających się Stron może wypowiedzieć niniejszą Umowę poprzez notyfikację drugiej Umawiającej się Stronie.
W takim przypadku niniejsza Umowa wygasa po upływie 12 miesięcy od notyfikacji.
Artykuł 17
Stosowanie i zawieszenie stosowania
1.
Stosowanie niniejszej Umowy jest uzależnione od przyjęcia i wprowadzenia w życie przez zależne i stowarzyszone terytoria Państw Członkowskich, o których mowa w sprawozdaniu Rady (sprawy gospodarcze i finansowe) ze Szczytu Rady Europejskiej z Santa Maria da Feira z 19 i 20 czerwca 2000 r., jak również przez Stany Zjednoczone Ameryki, Andorę, Liechtenstein i Monako odpowiednio, środków, które są zgodne ze środkami lub równoważne środkom zawartym w dyrektywie lub w niniejszej Umowie.
2. Umawiające się Strony podejmują decyzję, za wspólnym porozumieniem, na co najmniej sześć miesięcy przed datą, o której mowa w art. 16 ust. 2, czy warunki ustalone w powyższym ustępie zostaną spełnione, uwzględniając daty wejścia w życie odpowiednich środków w państwach trzecich i odpowiednich terytoriach zależnych i stowarzyszonych. Jeżeli Umawiające się Strony nie zdecydują, że warunki zostaną spełnione, przyjmują one, za wspólnym porozumieniem, nową datę dla celów art. 16 ust. 2.
3.
Stosowanie niniejszej Umowy lub jej części może zostać zawieszone przez jedną z Umawiających się Stron ze skutkiem natychmiastowym poprzez notyfikację drugiej stronie, jeżeli dyrektywa lub jej część przestanie mieć zastosowanie tymczasowo bądź na stałe zgodnie z prawem wspólnotowym lub w przypadku, gdy Państwo Członkowskie zawiesi stosowanie przepisów wykonawczych.
4.
Każda z Umawiających się Stron może zawiesić stosowanie niniejszej Umowy poprzez notyfikację drugiej stronie, jeżeli jedno z państw trzecich lub terytoriów, określonych w ust. 1, przestanie w późniejszym terminie stosować przepisy, określone w tym ustępie.
Zawieszenie stosowania rozpoczyna się nie wcześniej niż po dwóch miesiącach od notyfikacji.
Przywraca się stosowanie niniejszej Umowy, kiedy tylko nastąpi przywrócenie obowiązywania tych przepisów.
Artykuł 18
Roszczenia i ostateczne rozliczenie
1.
W przypadku, gdyby niniejsza Umowa została wypowiedziana lub jej stosowanie zostało zawieszone w całości lub części, roszczenia osób fizycznych zgodnie z art. 10 pozostają nienaruszone.
2.
W takim przypadku San Marino sporządza ostateczne wyliczenie na koniec okresu stosowania niniejszej Umowy i dokonuje ostatecznej płatności na rzecz Państw Członkowskich.
Artykuł 19
Zasięg terytorialny
Niniejsza Umowa ma zastosowanie z jednej strony na terytoriach, na których stosuje się Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską i zgodnie z warunkami ustalonymi w tym Traktacie, a z drugiej strony na terytorium San Marino.
Artykuł 20
Umowa
między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską ustanawiająca środki równoważne środkom ustanowionym w dyrektywie Rady 2003/48/WE w sprawie opodatkowania dochodów z oszczędności w formie wypłacanych odsetek
WSPÓLNOTA EUROPEJSKA, zwana dalej "Wspólnotą",
oraz
KONFEDERACJA SZWAJCARSKA, zwana dalej "Szwajcarią",
lub "Umawiającymi się Stronami",
UZGODNIŁY ZAWARCIE NINIEJSZEJ UMOWY:
Artykuł 1
Zatrzymanie podatku przez szwajcarskie podmioty wypłacające
1.
Wypłaty odsetek, które są dokonywane przez podmiot wypłacający mający miejsce zamieszkania lub siedzibę na terytorium Szwajcarii, na rzecz właścicieli odsetek w rozumieniu artykułu 4, mających miejsce zamieszkania w Państwie Członkowskim Unii Europejskiej, zwanym dalej "Państwem Członkowskim", podlegają, z zastrzeżeniem postanowień ustępu 2 i artykułu 2 poniżej, zatrzymaniu podatku od kwoty wypłaty odsetek.
Stawka podatku zatrzymanego wynosi 15 % w okresie pierwszych trzech lat stosowania niniejszej Umowy, 20 % przez następne trzy lata i 35 % po tym okresie.
2.
Wypłaty odsetek dokonywane z tytułu wierzytelności wystawionych przez dłużników, którzy mają miejsce zamieszkania lub siedzibę w Szwajcarii, lub które odnoszą się do położonych w Szwajcarii zakładów osób niemających miejsca zamieszkania lub siedziby w Szwajcarii są wyłączone z zatrzymania.
Do celów niniejszej Umowy termin "zakład" ma znaczenie, które zostało mu nadane w odpowiedniej umowie w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, zawartej pomiędzy Szwajcarią a państwem miejsca zamieszkania lub siedziby dłużnika.
W przypadku braku takiej umowy termin "zakład" oznacza stałą placówkę, poprzez którą całkowicie lub częściowo prowadzona jest działalność gospodarcza dłużnika.
3.
Jednakże w przypadku gdy Szwajcaria zmniejszy stawki podatku zaliczkowego, nałożonego na wypłaty odsetek ze źródeł szwajcarskich na rzecz osób fizycznych mających miejsce zamieszkania w Państwach Członkowskich, poniżej 35 %, nałoży ona podatek zatrzymany na takie płatności odsetek.
Stawka takiego podatku zatrzymanego jest równa różnicy pomiędzy stawką podatku zatrzymanego, określoną w ustępie 1, oraz nową stawką podatku zaliczkowego.
Jednakże nie może być wyższa od stawki, o której mowa w ustępie 1.
Jeżeli Szwajcaria ograniczy zakres stosowania swojego podatku zaliczkowego w odniesieniu do wypłaty odsetek na rzecz osób fizycznych mających miejsce zamieszkania w Państwie Członkowskim, wszelkie wypłaty odsetek wyłączone w ten sposób spod podatku zaliczkowego podlegają podatkowi zatrzymanemu określonemu w ustępie 1.
4.
Postanowienia ustępu 2 nie mają zastosowania do odsetek wypłacanych przez szwajcarskie fundusze inwestycyjne, które w momencie wejścia w życie niniejszej Umowy lub po tym dniu są zwolnione ze szwajcarskiego podatku zaliczkowego od dokonywanych przez nie wypłat na rzecz osób fizycznych, które mają miejsce zamieszkania w Państwie Członkowskim.
5.
Szwajcaria podejmuje wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, by zadania wymagane dla wprowadzenia w życie niniejszej Umowy były wykonywane przez podmiot wypłacający, który ma siedzibę na terytorium Szwajcarii, oraz ustanawia szczegółowe przepisy dotyczące procedur i sankcji.
Artykuł 2
Dobrowolne ujawnienie
1.
Szwajcaria ustanawia procedurę, która umożliwia właścicielowi odsetek, określonemu w artykule 4, uniknięcie podatku zatrzymanego określonego w artykule 1 poprzez wyraźne upoważnienie jego podmiotu wypłacającego w Szwajcarii do zgłaszania wypłaty odsetek właściwemu organowi tego państwa.
Takie upoważnienie obejmuje wszelkie płatności odsetek dokonane na rzecz właściciela odsetek przez ten podmiot wypłacający.
2.
Informacje, które są przekazywane przez podmiot wypłacający w przypadku wyraźnego upoważnienia dokonanego przez właściciela odsetek, obejmują co najmniej:
a) tożsamość i miejsce zamieszkania właściciela odsetek, ustalone zgodnie z artykułem 5;
b) nazwę lub imię i nazwisko oraz adres podmiotu wypłacającego;
c) numer rachunku właściciela odsetek lub, w przypadku braku numeru, określenie wierzytelności stanowiącej podstawę odsetek; oraz
d) kwotę wypłaty odsetek obliczoną zgodnie z artykułem 3.
3.
Właściwy organ szwajcarski przekazuje informacje, o których mowa w ustępie 2, właściwemu organowi Państwa Członkowskiego, w którym właściciel odsetek ma miejsce zamieszkania.
Takie przekazywanie informacji dokonywane jest automatycznie i odbywa się co najmniej raz w roku, w ciągu sześciu miesięcy od końca roku podatkowego w Szwajcarii, w odniesieniu do wszystkich wypłat odsetek dokonanych w ciągu tego roku.
4.
W przypadku gdy właściciel odsetek wybiera procedurę dobrowolnego ujawnienia lub w inny sposób składa oświadczenie organom podatkowym w swoim Państwie Członkowskim o swoich dochodach z odsetek, które otrzymał od szwajcarskiego podmiotu wypłacającego, to dochód z odsetek podlega opodatkowaniu w tym Państwie Członkowskim z zastosowaniem takich samych stawek, jak stosowane wobec podobnego dochodu, który powstał w tym państwie.
Artykuł 3
Podstawa obliczania podatku zatrzymanego
1.
Podmiot wypłacający dokonuje potrącenia zgodnie z artykułem 1 ustęp 1 w następujący sposób:
a) w przypadku wypłaty odsetek w rozumieniu artykułu 7 ustęp 1 litera a): od kwoty brutto odsetek wypłaconych lub naliczonych;
b) w przypadku wypłaty odsetek w rozumieniu artykułu 7 ustęp 1 litera b) lub d): od kwoty odsetek lub dochodu, o którym mowa w tych literach;
c) w przypadku wypłaty odsetek w rozumieniu artykułu 7 ustęp 1 litera c): od kwoty odsetek określonej w tej literze.
2.
Dla celów ustępu 1 podatek zatrzymany jest potrącany proporcjonalnie do okresu, podczas którego właściciel odsetek posiada wierzytelność.
Jeżeli podmiot wypłacający nie może określić okresu posiadania na podstawie dostępnych mu informacji, to traktuje on właściciela odsetek tak, jakby posiadał wierzytelność w ciągu całego okresu jej istnienia, o ile właściciel nie przedstawi dowodu dotyczącego daty jej uzyskania.
3.
Podatki i potrącenia inne niż podatek zatrzymany, o którym mowa w niniejszej Umowie, dotyczące tej samej wypłaty odsetek są zapisywane w poczet kwoty podatku zatrzymanego obliczonej zgodnie z niniejszym artykułem.
4.
Postanowienia ustępów 1, 2 i 3 nie naruszają postanowień artykułu 1 ustęp 2.
Artykuł 4
Definicja właściciela odsetek
1.
Do celów niniejszej Umowy "właściciel odsetek" oznacza każdą osobę fizyczną, której wypłacane są odsetki lub dla której wypłata odsetek jest zabezpieczana, chyba że osoba taka udowodni, że nie otrzymała takich odsetek ani nie zostały one zabezpieczone na jej rzecz.
Osoba fizyczna nie jest uważana za właściciela odsetek, jeżeli:
a) działała jako podmiot wypłacający w rozumieniu artykułu 6; lub
b) działa w imieniu osoby prawnej, funduszu inwestycyjnego lub porównywalnego albo równoważnego podmiotu zajmującego się wspólnymi inwestycjami w papiery wartościowe; lub
c) działa ona w imieniu innej osoby fizycznej będącej właścicielem odsetek, która ujawnia podmiotowi wypłacającemu swoją tożsamość oraz państwo, w którym ma miejsce zamieszkania.
2.
Jeżeli podmiot wypłacający otrzyma informacje wskazujące na to, że osoba fizyczna, która otrzymuje wypłatę odsetek lub dla której wypłata odsetek jest zabezpieczona, może nie być właścicielem odsetek, to podmiot ten podejmuje właściwe kroki w celu ustalenia tożsamości właściciela odsetek.
Jeżeli podmiot wypłacający nie jest w stanie zidentyfikować właściciela odsetek, uznaje daną osobę fizyczną za właściciela odsetek.
Artykuł 5
Tożsamość i miejsce zamieszkania właścicieli odsetek
W celu ustalenia tożsamości i miejsca zamieszkania właściciela odsetek określonego w artykule 4 podmiot wypłacający rejestruje imię, nazwisko, adres oraz dane dotyczące miejsca zamieszkania, zgodnie ze szwajcarskimi przepisami prawnymi w sprawie przeciwdziałania praniu pieniędzy.
W odniesieniu do stosunków umownych powstałych lub, w przypadku braku stosunków umownych, transakcji przeprowadzonych po dniu 1 stycznia 2004 r., w stosunku do osób fizycznych, które legitymują się paszportem lub dowodem osobistym wydanym przez Państwo Członkowskie, które utrzymują, że posiadają miejsce zamieszkania w państwie innym niż Państwo Członkowskie lub Szwajcaria, miejsce zamieszkania jest ustalane na podstawie zaświadczenia o miejscu zamieszkania dla celów podatkowych wydanego przez właściwe organy państwa, w którym dana osoba fizyczna utrzymuje, że ma miejsce zamieszkania.
W przypadku nieprzedstawienia takiego zaświadczenia za państwo miejsca zamieszkania uznaje się Państwo Członkowskie, które wydało paszport lub inny urzędowy dokument tożsamości.
Artykuł 6
Definicja podmiotu wypłacającego
Do celów niniejszej Umowy "podmiot wypłacający" w Szwajcarii oznacza banki, w rozumieniu szwajcarskiego prawa bankowego, sprzedawców papierów wartościowych, w rozumieniu prawa federalnego dotyczącego giełdy i handlu papierami wartościowymi, osoby fizyczne i prawne, mające miejsce zamieszkania lub siedzibę w Szwajcarii, spółki osobowe i zakłady spółek zagranicznych, które, nawet sporadycznie, przyjmują, przechowują, inwestują lub przekazują aktywa osób trzecich lub jedynie wypłacają odsetki lub zabezpieczają wypłatę odsetek w ramach swojej działalności.
Artykuł 7
Definicja wypłaty odsetek
1.
Do celów niniejszej Umowy "wypłata odsetek" oznacza:
a) odsetki wypłacone lub zapisane na dobro rachunku, odnoszące się do wierzytelności wszelkiego rodzaju, włącznie z odsetkami wpłaconymi na depozyty powiernicze przez szwajcarskie podmioty wypłacające na rzecz właścicieli odsetek określonych w artykule 4, bez względu na to, czy są one zabezpieczone hipoteką lub czy wiąże się z nimi prawo uczestniczenia w zyskach dłużnika oraz, w szczególności, przychód z rządowych papierów wartościowych i z obligacji, w tym premii i nagród związanych z takimi papierami wartościowymi i obligacjami, ale z wyłączeniem odsetek od pożyczek między osobami fizycznymi, niedziałającymi w ramach swojej działalności gospodarczej.
Opłaty karne z tytułu opóźnionych płatności nie uznaje się za wypłaty odsetek;
b) odsetki narosłe lub skapitalizowane przy sprzedaży, zwrocie lub umorzeniu wierzytelności określonych w literze a);
c) przychód uzyskany z wypłat odsetek, bezpośrednio lub przez podmiot określony w artykule 4 ustęp 2 dyrektywy Rady 2003/48/WE z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie opodatkowania dochodów z oszczędności w formie wypłaty odsetek, zwanej dalej "dyrektywą", rozdzielony przez:
i) przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania mające siedzibę w Państwie Członkowskim;
ii) podmioty mające siedzibę w Państwie Członkowskim, które korzystają z możliwości przewidzianej w artykule 4 ustęp 3 dyrektywy i które informują podmiot wypłacający o tym fakcie;
iii) przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania mające siedzibę poza terytorium Umawiających się Stron;
iv) szwajcarskie fundusze inwestycyjne, które w momencie wejścia w życie niniejszej Umowy lub po tym dniu są zwolnione ze szwajcarskiego podatku zaliczkowego w przypadku dokonywania przez nie wypłat na rzecz osób fizycznych, które mają miejsce zamieszkania w Państwie Członkowskim;
d) przychód osiągany ze sprzedaży, zwrotu lub umorzenia akcji, udziałów lub jednostek uczestnictwa w następujących przedsiębiorstwach i podmiotach, jeżeli inwestują one bezpośrednio lub pośrednio przez inne przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania lub podmioty, określone poniżej, więcej niż 40 % ich aktywów w wierzytelności, jak określono w literze a):
i) przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania mające siedzibę w Państwie Członkowskim;
ii) podmioty mające siedzibę w Państwie Członkowskim, które korzystają z możliwości przewidzianej w artykule 4 ustęp 3 dyrektywy i które informują podmiot wypłacający o tym fakcie;
iii) przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania mające siedzibę poza terytorium Umawiających się Stron;
iv) szwajcarskie fundusze inwestycyjne, które w momencie wejścia w życie niniejszej Umowy lub w późniejszym terminie są wyłączone spod szwajcarskiego podatku zaliczkowego w przypadku wypłat dokonywanych przez nich na rzecz osób fizycznych, które mają miejsce zamieszkania w Państwie Członkowskim.
2.
W odniesieniu do ustępu 1 litera c), w sytuacji gdy podmiot wypłacający nie posiada informacji dotyczących części przychodu, który uzyskiwany jest z wypłat odsetek, całkowita kwota przychodu jest uznawana za wypłatę odsetek.
3.
W odniesieniu do ustępu 1 litera d), w sytuacji gdy podmiot wypłacający nie posiada informacji dotyczących procentu aktywów zainwestowanych w wierzytelności lub w akcje, udziały lub jednostki określone w tym ustępie, procent ten jest uznawany za wyższy od 40 %.
W przypadku gdy podmiot wypłacający nie może ustalić wysokości przychodu osiągniętego przez właściciela odsetek, przychód uznaje się za odpowiadający wpływom ze sprzedaży, zwrotu lub umorzenia akcji, udziałów lub jednostek.
4.
Przychód odnoszący się do przedsiębiorstw lub podmiotów, które zainwestowały do 15 % swoich aktywów w wierzytelności w znaczeniu ustępu 1 litera a) nie jest uznawany za wypłatę odsetek zgodnie z ustępem 1 litery c) i d).
5.
Stopa procentowa, o której mowa w ustępie 1 litera d) i w ustępie 3 od dnia 1 stycznia 2011 r. wynosi 25 %.
6.
Stopa procentowa, o której mowa w ustępie 1 litera d) i w ustępie 4 ustala się przez odniesienie do polityki inwestycyjnej określonej w regulaminie funduszu lub dokumentach założycielskich zainteresowanych przedsiębiorstw lub podmiotów, a jeżeli nie będzie to możliwe – przez odniesienie do rzeczywistej struktury aktywów zainteresowanych przedsiębiorstw lub podmiotów.
Artykuł 8
Podział przychodu
1.
Szwajcaria zatrzymuje 25 % wpływów z podatku zatrzymanego, a 75 % wpływów przekazuje Państwu Członkowskiemu, w którym właściciel odsetek ma miejsce zamieszkania.
2.
Takie transfery są przeprowadzane każdego roku w jednej racie na rzecz każdego Państwa Członkowskiego najpóźniej w ciągu 6 miesięcy od końca roku podatkowego w Szwajcarii.
Artykuł 9
Zniesienie podwójnego opodatkowania
1.
Jeżeli od odsetek otrzymanych przez właściciela odsetek podmiot wypłacający w Szwajcarii potrącił podatek zatrzymany, to Państwo Członkowskie miejsca zamieszkania dla celów podatkowych właściciela odsetek przyznaje mu ulgę podatkową równą wysokości podatku zatrzymanego.
W przypadku gdy kwota ta, zgodnie z jego prawem krajowym, przekracza kwotę podatku należnego od łącznej kwoty odsetek podlegających podatkowi zatrzymanemu, Państwo Członkowskie zamieszkania do celów podatkowych zwróci nadpłaconą kwotę podatku właścicielowi odsetek.
2.
Jeżeli odsetki otrzymane przez właściciela odsetek zostały objęte podatkami i potrąceniami innymi niż podatek zatrzymany określony w niniejszej Umowie, a Państwo Członkowskie miejsca zamieszkania dla celów podatkowych przyznaje ulgę podatkową dla takich podatków i potrąceń zgodnie ze swoim prawem krajowym lub umowami w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, takie podatki lub potrącenia są naliczane przed zastosowaniem procedury z ustępu 1.
Państwo Członkowskie miejsca zamieszkania dla celów podatkowych akceptuje zaświadczenia wydane przez szwajcarskie podmioty wypłacające jako właściwy dowód podatku lub podatku zatrzymanego, zakładając, że właściwy organ Państwa Członkowskiego zamieszkania dla celów podatkowych jest w stanie uzyskać od właściwych organów szwajcarskich potwierdzenie informacji zawartych w zaświadczeniach wydanych przez szwajcarskie podmioty wypłacające.
3.
Państwo Członkowskie zamieszkania do celów podatkowych właściciela odsetek może zastąpić mechanizm ulgi podatkowej, o którym mowa w ustępach 1 i 2, zwrotem podatku zatrzymanego, o którym mowa w artykule 1.
Artykuł 10
Wymiana informacji
1.
Właściwe organy Szwajcarii i każdego Państwa Członkowskiego wymieniają informacje w sprawie zachowania stanowiącego oszustwo podatkowe według prawa państwa, do którego się zwrócono, lub podobne przestępstwo w odniesieniu do dochodu objętego niniejszą Umową.
"Podobne przestępstwo" oznacza jedynie przestępstwo o podobnym stopniu szkodliwości, jak w przypadku oszustwa podatkowego na podstawie prawa państwa, do którego się zwrócono.
W odpowiedzi na właściwie umotywowany wniosek państwo, do którego się zwrócono, przekazuje informacje dotyczące kwestii, w sprawie których państwo wnioskujące prowadzi dochodzenie lub może prowadzić dochodzenie, lub na podstawie przepisów administracyjnych, cywilnych lub karnych.
Bez uszczerbku dla zakresu wymiany informacji, jak określono to w niniejszym ustępie, informacje są wymieniane zgodnie z procedurami ustalonymi w umowie o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartej pomiędzy Szwajcarią a Państwem Członkowskim i są traktowane jako poufne, w sposób opisany w tej umowie.
2.
Przy ustalaniu, czy informacje mogą być przekazane w odpowiedzi na wniosek, państwo, do którego się zwrócono, stosuje przepisy o przedawnieniu obowiązujące zgodnie z prawem państwa wnioskującego, a nie na podstawie przepisów o przedawnieniu państwa, do którego się zwrócono.
3.
Państwo, do którego się zwrócono, przekazuje informacje w sytuacjach, gdy państwo wnioskujące ma uzasadnione podejrzenia, że zachowanie może stanowić oszustwo podatkowe lub podobne przestępstwo.
Podejrzenie państwa wnioskującego co do zaistnienia oszustwa podatkowego lub podobnego przestępstwa może być oparte na:
a) dokumentach uwierzytelnionych lub nieuwierzytelnionych, zawierających między innymi akta handlowe, księgi rachunkowe lub informacje o kontach bankowych;
b) informacjach pochodzących z oświadczenia podatnika;
c) informacjach przekazanych od informatora lub innej osoby trzeciej, które zostały potwierdzone w sposób niezależny lub w inny sposób mogą zostać uznane za wiarygodne; lub
d) dowodach pośrednich.
4.
Szwajcaria podejmuje dwustronne negocjacje z każdym Państwem Członkowskim w celu określenia kategorii przypadków, które zgodnie z procedurą podatkową tych państw stanowią "podobne przestępstwo".
Artykuł 11
Właściwe organy
Do celów niniejszej Umowy organy wymienione w załączniku I stanowią właściwe organy.
Artykuł 12
Konsultacje
W przypadku pojawienia się jakiejkolwiek niezgodności pomiędzy właściwym organem szwajcarskim a jednym lub kilkoma właściwymi organami, o których mowa w artykule 11 w odniesieniu do interpretacji lub stosowania niniejszej Umowy, dołożą one starań, aby rozwiązać je w drodze wzajemnego porozumienia.
Informują one natychmiast Komisję Wspólnot Europejskich i właściwe organy innych Państw Członkowskich o wynikach swoich konsultacji.
Na wniosek dowolnego właściwego organu Komisja może brać udział w konsultacjach w odniesieniu do kwestii związanych z interpretacją Umowy.
Artykuł 13
Przegląd
1.
Umawiające się Strony konsultują się nawzajem co najmniej raz na trzy lata lub na wniosek dowolnej z Umawiających się Stron, mając na uwadze analizę i, jeżeli Umawiające się Strony uznają to za konieczne, poprawę praktycznego funkcjonowania niniejszej Umowy oraz ocenę sytuacji międzynarodowej.
Konsultacje odbywają się w ciągu miesiąca od złożenia wniosku lub, w przypadkach pilnych, najszybciej jak to możliwe.
2.
Na podstawie takiej oceny Umawiające się Strony mogą konsultować się wzajemnie w celu zbadania, czy przy uwzględnieniu sytuacji międzynarodowej niezbędne są zmiany niniejszej Umowy.
3.
Po zdobyciu odpowiedniego doświadczenia związanego z pełnym wprowadzaniem w życie artykułu 1 ustęp 1 Umawiające się Strony przeprowadzają ze sobą konsultacje w celu zbadania, czy po uwzględnieniu sytuacji międzynarodowej niezbędna jest zmiana niniejszej Umowy.
4.
Do celów konsultacji, o których mowa w ustępach 1, 2 i 3 każda Umawiająca się Strona informuje drugą Umawiającą się Stronę o rozwoju sytuacji, która mogłaby mieć wpływ na właściwe funkcjonowanie niniejszej Umowy.
Obejmuje to również wszelkie stosowne umowy między jedną z Umawiających się Stron i państwem trzecim.
Artykuł 14
Powiązanie z dwustronnymi umowami w sprawie unikania podwójnego opodatkowania
Postanowienia umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartej między Szwajcarią a Państwami Członkowskimi nie stanowią przeszkody w nakładaniu podatku zatrzymanego, który przewiduje niniejsza Umowa.
Artykuł 15
Płatności dywidend, odsetek i należności licencyjnych między spółkami
1.
Bez uszczerbku dla zastosowania przepisów wewnętrznych lub opierających się na umowie, a dotyczących zapobiegania oszustwom lub nadużyciom w Szwajcarii i w Państwach Członkowskich, dywidenda płacona spółce dominującej przez spółkę zależną nie podlega opodatkowaniu w państwie źródłowym, jeżeli:
- spółka dominująca posiada minimum 25 % kapitału spółki zależnej przez co najmniej dwa lata, i
- jedna spółka ma siedzibę do celów podatkowych w Państwie Członkowskim, a druga spółka ma siedzibę dla celów podatkowych w Szwajcarii, i
- zgodnie z umową o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartą z dowolnym państwem trzecim żadna ze spółek nie ma siedziby do celów podatkowych w tym państwie trzecim, i
- société anonyme/Aktiengesellschaft/società anonima,
- société à responsabilité limitée/Gesellschaft mit beschränkter Haftung/società a responsabilità limitata,
- société en commandite par actions/Kommanditaktiengesellschaft/società in accomandita per azioni.
[1].
Jednakże Estonia może, tak długo jak nakłada podatek dochodowy na wydzielone zyski i nie opodatkowuje niewydzielonych zysków, i nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2008 r., nadal stosować ten podatek od zysków wydzielonych przez estońskie spółki zależne na rzecz ich spółek dominujących, które mają siedzibę w Szwajcarii.
2.
Bez uszczerbku dla zastosowania przepisów wewnętrznych lub opierających się na umowie, a dotyczących zapobiegania oszustwom lub nadużyciom w Szwajcarii i w Państwach Członkowskich, odsetki i należności licencyjne płacone przez spółkę zależną spółce dominującej nie podlegają opodatkowaniu w państwie źródła, jeżeli:
- takie spółki są powiązane posiadaniem co najmniej 25 % udziałów (akcji) przez co najmniej dwa lata lub obie należą do trzeciej spółki, która bezpośrednio posiada co najmniej 25 % kapitału zarówno jednej, jak i drugiej spółki przez co najmniej dwa lata, i
- spółka ma siedzibę dla celów podatkowych lub zakład w Państwie Członkowskim, a druga spółka ma siedzibę dla celów podatkowych lub zakład w Szwajcarii, i
- zgodnie z umowami w sprawie unikania podwójnego opodatkowania zawartymi z państwami trzecimi żadna ze spółek nie ma siedziby dla celów podatkowych w tym państwie trzecim i żaden z ich zakładów nie znajduje się w tym państwie trzecim, i
- société anonyme/Aktiengesellschaft/società anonima,
- société à responsabilité limitée/Gesellschaft mit beschränkter Haftung/società a responsabilità limitata,
- société en commandite par actions/Kommanditaktiengesellschaft/società in accomandita per azioni.
[0].
Jednakże w przypadkach, w których dyrektywa Rady 2003/49/WE z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania stosowanego do odsetek oraz należności licencyjnych między powiązanymi spółkami różnych Państw Członkowskich ustanawia okres przejściowy w odniesieniu do danego Państwa Członkowskiego, państwo to stosuje powyższe ustalenia w sprawie płatności odsetek i należności licencyjnych dopiero po upływie tego okresu przejściowego.
3.
Istniejące umowy w sprawie unikania podwójnego opodatkowania zawarte pomiędzy Szwajcarią a Państwami Członkowskimi, które ustanawiają bardziej korzystne opodatkowanie wypłat dywidend, odsetek i należności licencyjnych w momencie przyjęcia niniejszej Umowy, pozostają niezmienione.
Artykuł 16
Postanowienia przejściowe dotyczące zbywalnych dłużnych papierów wartościowych [2]
1.
Od daty rozpoczęcia stosowania niniejszej Umowy i tak długo, jak co najmniej jedno Państwo Członkowskie stosuje również podobne przepisy, jednak nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2010 r., krajowe i międzynarodowe obligacje i inne zbywalne dłużne papiery wartościowe, których pierwsza emisja miała miejsce przed dniem 1 marca 2001 r. lub w odniesieniu do których pierwotny prospekt emisyjny został zatwierdzony przed tą datą przez właściwe organy państwa emisji, nie są uznawane za wierzytelności w rozumieniu artykułu 7 ustęp 1 litera a), o ile nie były dokonywane dalsze emisje zbywalnych dłużnych papierów wartościowych w dniu 1 marca 2002 r. lub po tym dniu.
Jednakże w przypadku gdy co najmniej jedno Państwo Członkowskie stosuje również podobne przepisy, postanowienia niniejszego artykułu będą nadal stosowane po dniu 31 grudnia 2010 r. w odniesieniu do zbywalnych dłużnych papierów wartościowych, które:
- zawierają klauzule o ubruttowieniu i o wcześniejszym umorzeniu, oraz
- w przypadkach gdy podmiot wypłacający, w rozumieniu artykułu 6, ma miejsce zamieszkania lub siedzibę w Szwajcarii, i
- gdy ten podmiot wypłacający dokonuje wypłat odsetek bezpośrednio lub zabezpiecza wypłatę odsetek na bezpośrednią korzyść właściciela odsetek mającego miejsce zamieszkania w Państwie Członkowskim.
W przypadku gdy wszystkie Państwa Członkowskie zaprzestaną stosowania podobnych przepisów, postanowienia niniejszego artykułu stosują się jedynie w odniesieniu do zbywalnych papierów, które:
- zawierają klauzule o ubruttowieniu i o wcześniejszym umorzeniu, oraz
- w przypadku kiedy podmiot wypłacający emitenta ma siedzibę w Szwajcarii, i
- gdy ten podmiot wypłacający dokonuje wypłat odsetek bezpośrednio lub zabezpiecza wypłatę odsetek na bezpośrednią korzyść właściciela odsetek mającego miejsce zamieszkania w Państwie Członkowskim.
W przypadku gdy w dniu 1 marca 2002 r. lub po tym dniu dokonano kolejnej emisji wyżej wymienionego zbywalnego dłużnego papieru wartościowego wyemitowanego przez rząd lub podmiot powiązany działający w charakterze organu władzy publicznej, lub którego rola uznawana jest na mocy umowy międzynarodowej (podmioty te są wymienione w załączniku II), cała emisja takiego papieru wartościowego, obejmująca pierwotną emisję i wszelkie kolejne emisje, jest uznawana za wierzytelność w rozumieniu artykułu 7 ustęp 1 litera a).
W przypadku gdy w dniu 1 marca 2002 r. lub po tym dniu dokonano kolejnej emisji wyżej wymienionego zbywalnego dłużnego papieru wartościowego wyemitowanego przez jakiegokolwiek innego emitenta nieobjętego akapitem czwartym, taka kolejna emisja jest uznawana za wierzytelność w rozumieniu artykułu 7 ustęp 1 litera a).
2.
Niniejszy artykuł nie uniemożliwia Szwajcarii i Państwom Członkowskim utrzymania opodatkowania dochodów pochodzących ze zbywalnych papierów dłużnych, o których mowa w ustępie 1 zgodnie z ich prawem krajowym.
Artykuł 17
Podpisanie, wejście w życie i czas trwania
1.
Niniejsza Umowa wymaga ratyfikacji lub zatwierdzenia przez Umawiające się Strony zgodnie z ich wewnętrznymi procedurami.
Umawiające się Strony notyfikują sobie nawzajem zakończenie tych procedur.
Niniejsza Umowa wchodzi w życie pierwszego dnia drugiego miesiąca następującego po ostatniej notyfikacji.
2.
Pod warunkiem spełnienia wymogów konstytucyjnych Szwajcarii i wymogów prawa wspólnotowego dotyczących przystępowania do umów międzynarodowych i bez uszczerbku dla artykułu 18, Szwajcaria i, tam gdzie to stosowne, Wspólnota w sposób skuteczny wprowadzą w życie i stosują niniejszą Umowę od dnia 1 stycznia 2005 r. i notyfikują to sobie wzajemnie.
3.
Niniejsza Umowa pozostaje w mocy do czasu jej wypowiedzenia przez jedną z Umawiających się Stron.
4.
Każda z Umawiających się Stron może wypowiedzieć niniejszą Umowę poprzez notyfikację drugiej Umawiającej się Stronie jej wypowiedzenia.
W takim przypadku niniejsza Umowa wygasa po upływie 12 miesięcy od notyfikacji.
Artykuł 18
Stosowanie i zawieszenie stosowania
1.
Stosowanie niniejszej Umowy jest uzależnione od przyjęcia i wprowadzenia w życie przez zależne i stowarzyszone terytoria Państw Członkowskich, o których mowa w sprawozdaniu Rady (sprawy gospodarcze i finansowe) ze szczytu Rady Europejskiej w Santa Maria da Feira z 19– 20 czerwca 2000 r., jak również przez Stany Zjednoczone Ameryki, Andorę, Liechtenstein, Monako i San Marino, odpowiednio, środków, które są zgodne ze środkami lub równoważne środkom zawartym w dyrektywie lub w niniejszej Umowie, z wyłączeniem artykułu 15 niniejszej Umowy, przy zapewnieniu tych samych terminów wprowadzenia w życie.
2. Umawiające się Strony podejmują decyzję, za wspólnym porozumieniem, na co najmniej sześć miesięcy przed terminem, o którym mowa w artykule 17 ustęp 2 niniejszej Umowy, czy warunki ustalone w ustępie 1 zostaną spełnione, uwzględniając daty wejścia w życie odpowiednich środków w Państwach Członkowskich, wyżej wymienionych państwach trzecich i odpowiednich terytoriach zależnych i stowarzyszonych. Jeżeli Umawiające się Strony zdecydują, że warunki nie zostaną spełnione, przyjmują one, za wspólnym porozumieniem, nową datę dla celów artykułu 17 ustęp 2.
3.
Bez względu na postanowienia ustępów 1 i 2, artykuł 15 stosuje się w odniesieniu do Hiszpanii z mocą od dnia wejścia w życie dwustronnej umowy pomiędzy Hiszpanią a Szwajcarią w sprawie wymiany informacji na wniosek w sprawach administracyjnych, cywilnych lub karnych dotyczących oszustw podatkowych, określonych w przepisach państwa, do którego się zwrócono, lub podobnych przestępstw, w odniesieniu do części dochodu, niepodlegających niniejszej Umowie, ale objętych umową lub porozumieniem zawartym pomiędzy Hiszpanią a Szwajcarią w sprawie unikania podwójnego opodatkowania dochodu i kapitału.
4.
Stosowanie niniejszej Umowy lub jej części może zostać zawieszone przez jedną z Umawiających się Stron ze skutkiem natychmiastowym poprzez notyfikację drugiej stronie, jeżeli dyrektywa lub jej część przestanie mieć zastosowanie tymczasowo bądź na stałe, zgodnie z prawem Wspólnoty Europejskiej lub w przypadku, gdy Państwo Członkowskie zawiesi stosowanie przepisów wykonawczych.
5.
Każda z Umawiających się Stron może zawiesić stosowanie niniejszej Umowy poprzez notyfikację drugiej stronie, jeżeli jedno z państw trzecich lub terytoriów, określonych w ustępie 1 przestanie w związku z tym zawieszeniem stosować przepisy określone w tym ustępie.
Zawieszenie stosowania rozpoczyna się nie wcześniej niż po dwóch miesiącach od notyfikacji.
Przywraca się stosowanie niniejszej Umowy, kiedy tylko nastąpi przywrócenie obowiązywania tych przepisów.
Artykuł 19
Roszczenia i ostateczne ustalenia
1.
W przypadku gdyby niniejsza Umowa została wypowiedziana lub jej stosowanie zostało zawieszone w całości lub części, roszczenia osób fizycznych zgodnie z artykułem 9 pozostają nienaruszone.
2.
W takim przypadku Szwajcaria sporządza ostateczne wyliczenie na koniec okresu stosowania niniejszej Umowy i dokonuje ostatecznej płatności Państwom Członkowskim.
Artykuł 20
Zasięg terytorialny
Niniejszą Umowę stosuje się, z jednej strony, do terytoriów, do których stosuje się Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską i zgodnie z warunkami ustalonymi w tym Traktacie, a z drugiej strony – do terytorium Szwajcarii.
Artykuł 21
między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie terminu zastosowania umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską ustanawiającej środki równoważne tym, które zostały określone w dyrektywie Rady 2003/48/WE z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie opodatkowania dochodów z oszczędności w formie wypłacanych odsetek
A. List od Wspólnoty Europejskiej
Szanowny Panie,
Mam zaszczyt nawiązać do Umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską ustanawiającej środki równoważne tym, które zostały określone w dyrektywie Rady 2003/48/WE w sprawie opodatkowania dochodów z oszczędności w formie wypłacanych odsetek.
Umowa, która zostanie ratyfikowana lub zatwierdzona przez Umawiające się Strony zgodnie z ich własnymi procedurami, wejdzie w życie w terminie określonym zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 18 ust. 2 Umowy.
Artykuł 18 ust. 2 stanowi, że Umawiające się Strony zadecydują, za wspólnym porozumieniem, co najmniej na sześć miesięcy przed terminem określonym w art. 17 ust. 2 Umowy ( 1 stycznia 2005 r.), czy warunek określony w art. 18 ust. 1 Umowy zostanie spełniony, a jeśli stwierdzą one, że warunek ten nie zostanie spełniony, przyjmą, za wspólnym porozumieniem, nowy termin zastosowania Umowy.
Artykuł 18 ust. 1 stanowi, że warunkiem wejścia w życie Umowy jest przyjęcie i wdrożenie, przez terytoria zależne lub stowarzyszone Państw Członkowskich wymienione w sprawozdaniu Rady (ds. Ekonomicznych i Finansowych) na posiedzeniu Rady Europejskiej w Santa Maria da Feira w dniach 19 i 20 czerwca 2000 r., jak również odpowiednio przez Stany Zjednoczone Ameryki Północnej, Andorę, Liechtenstein, Monako i San Marino środków, które są zgodne lub równoważne tym, które zawiera dyrektywa lub Umowa, z wyjątkiem art. 15 Umowy, i przewiduje te same terminy wdrożenia.
Na podstawie negocjacji prowadzonych między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską, rozumiem, że zgodnie z art. 17 ust. 2 Umowy jedynym możliwym terminem, w którym Konfederacja Szwajcarska może zastosować Umowę, jest 1 lipca 2005 r. zakładając, że do tego dnia zostaną spełnione wymogi konstytucyjne Szwajcarii.
Zwracam się z prośbą o potwierdzenie, czy termin 1 lipca 2005 r. jest dla Pana możliwy do przyjęcia jako nowy termin zastosowania Umowy zgodnie z art. 18 ust. 2 Umowy, oraz że rząd Szwajcarii dołoży wszelkich starań, aby zapewnić, że termin ten zostanie dotrzymany. Prosiłbym także o potwierdzenie, że na podstawie informacji uzyskanych w trakcie negocjacji prowadzonych 21 czerwca 2004 r. oraz bez uszczerbku dla następnego akapitu Konfederacja Szwajcarska przyjmuje, że warunki określone w art. 18 ust. 1 zostaną spełnione.
Przyjmuję do wiadomości, że Szwajcaria jest zobowiązana do stosowania postanowień Umowy od 1 lipca 2005 r., jedynie pod warunkiem że wszystkie Państwa Członkowskie UE oraz każdy z krajów i terytoriów określonych w art. 18 ust. 1 Umowy zastosuje środki opodatkowania oszczędności, przewidziane w Umowie od tego samego dnia.
Ten sam warunek ma zastosowanie do każdego Państwa Członkowskiego UE.
Z wyrazami głębokiego szacunku,
Protokół
Do układu o stabilizacji i stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z jednej strony, a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej
KRÓLESTWO BELGII,
REPUBLIKA CZESKA,
KRÓLESTWO DANII,
REPUBLIKA FEDERALNA NIEMIEC,
REPUBLIKA ESTOŃSKA,
REPUBLIKA GRECKA,
KRÓLESTWO HISZPANII,
REPUBLIKA FRANCUSKA,
IRLANDIA,
REPUBLIKA WŁOSKA,
REPUBLIKA CYPRYJSKA,
REPUBLIKA ŁOTEWSKA,
REPUBLIKA LITEWSKA,
WIELKIE KSIĘSTWO LUKSEMBURGA,
REPUBLIKA WĘGIERSKA,
REPUBLIKA MALTY,
KRÓLESTWO NIDERLANDÓW,
REPUBLIKA AUSTRII,
RZECZPOSPOLITA POLSKA,
REPUBLIKA PORTUGALII,
REPUBLIKA SŁOWENII,
REPUBLIKA SŁOWACKA,
REPUBLIKA FINLANDII,
KRÓLESTWO SZWECJI,
ZJEDNOCZONE KRÓLESTWO WIELKIEJ BRYTANII I IRLANDII PÓŁNOCNEJ,
zwane dalej "Państwami Członkowskimi", reprezentowane przez Radę Unii Europejskiej, i
WSPÓLNOTA EUROPEJSKA I EUROPEJSKA WSPÓLNOTA ENERGII ATOMOWEJ,
zwane dalej "Wspólnotami", reprezentowane przez Radę Unii Europejskiej oraz Komisję Wspólnot Europejskich,
z jednej strony, oraz
BYŁA JUGOSŁOWIAŃSKA REPUBLIKA MACEDONII,
z drugiej strony,
UWZGLĘDNIAJĄC przystąpienie Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczpospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej, a tym samym do Wspólnoty, w dniu 1 maja 2004 r.,
A TAKŻE MAJĄC NA UWADZE, CO NASTĘPUJE:
(1) Układ o stabilizacji i stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii, z drugiej strony (dalej zwany "Układem") został podpisany w drodze wymiany listów w Luksemburgu dnia 9 kwietnia 2001 roku i wszedł w życie, 1 kwietnia 2004 roku.
(2) Traktat dotyczący przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczpospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej (zwany dalej "Traktatem o Przystąpieniu") został podpisany w Atenach, dnia 16 kwietnia 2003 r.
(3) Na mocy art. 6 ust. 2 Aktu Przystąpienia, załączonego do Traktatu o Przystąpieniu, przystąpienie nowych Państw Członkowskich do Układu zostaje uzgodnione przez zawarcie Protokołu do Układu.
(4) Zgodnie z art. 35 ust. 3 Układu, przeprowadzono konsultacje celem zapewnienia, że przedstawione w niniejszym Układzie wzajemne interesy Wspólnoty oraz Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii zostaną uwzględnione.
(5) Zmiany do Umowy przejściowej w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem między Wspólnotą Europejską, z jednej strony, a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii, z drugiej strony, zwanej dalej "Umową przejściową", przyjęte na mocy decyzji nr 1/2002 Rady Współpracy Wspólnota Europejska – Była Jugosłowiańska Republika Macedonii z dnia 30 stycznia 2002 r. o wprowadzeniu Wspólnych Deklaracji dotyczących Księstwa Andory i Republiki San Marino oraz poprawek do Protokołu 4 dotyczącego definicji pojęcia "produkty pochodzące" oraz metod współpracy administracyjnej, należy także wprowadzić do Układu.
(6) Poprawki do Umowy przejściowej, przyjęte na mocy decyzji nr 2/2003 Rady Współpracy Wspólnota Europejska – Była Jugosłowiańska Republika Macedonii z dnia 22 grudnia 2003 r. wdrażającej dalszą liberalizację handlu produktami rolnymi i rybołówstwa, należy wprowadzić do Układu,
UZGODNILI, CO NASTĘPUJE:
SEKCJA I
UMAWIAJĄCE SIĘ STRONY
Artykuł 1
Republika Czeska, Republika Estońska, Republika Cypryjska, Republika Łotewska, Republika Litewska, Republika Węgierska, Republika Malty, Rzeczpospolita Polska, Republika Słowenii i Republika Słowacka (zwane dalej "nowymi Państwami Członkowskimi") stają się niniejszym Stronami Układu o stabilizacji i stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii, z drugiej strony, podpisanego w Luksemburgu w drodze wymiany listów w dniu 9 kwietnia 2001 r. i odpowiednio przyjmują oraz biorą pod uwagę, podobnie jak inne Państwa Członkowskie Wspólnoty, teksty Układu, jak również Wspólne Deklaracje, a także Jednostronne Deklaracje załączone do Aktu Końcowego podpisanych w tym samym dniu.
Artykuł 2
W celu uwzględnienia ostatnich zmian instytucjonalnych w Unii Europejskiej, Strony uzgadniają, że po wygaśnięciu Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Węgla i Stali, istniejące postanowienia w treści Układu odwołujące się do tej Wspólnoty będą traktowane jako odwołanie do Wspólnoty Europejskiej, która przejęła wszelkie prawa i zobowiązania zaciągnięte przez Europejską Wspólnotę Węgla i Stali.
DOSTOSOWANIE TEKSTU UKŁADU O STABILIZACJI I STOWARZYSZENIU WŁĄCZNIE Z JEGO ZAŁĄCZNIKAMI I PROTOKOŁAMI
SEKCJA II
PRODUKTY ROLNE
Artykuł 3
Produkty rolne sensu stricto
1.
Załącznik IVa) do Układu zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku I do niniejszego protokołu.
2.
Załącznik IVb) do Układu zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku II do niniejszego protokołu.
3.
Załącznik IVc) do Układu zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku III do niniejszego protokołu.
4.
Do art. 27 ust. 3 Układu dodaje się następującą literę w brzmieniu:
"d) stopniowo obniży przywozowe należności celne wymienione w Załączniku IVd), w odniesieniu do pewnych produktów rolnych pochodzących ze Wspólnoty, zgodnie z następującym harmonogramem:
- z dniem 1 stycznia 2004 roku każdą stawkę celną obniża się do 95 % stawki podstawowej,
- z dniem 1 stycznia 2005 roku każdą stawkę celną obniża się do 90 % stawki podstawowej,
- z dniem 1 stycznia 2006 roku każdą stawkę celną obniża się do 85 % stawki podstawowej,
- z dniem 1 stycznia 2007 roku każdą stawkę celną obniża się do 80 % stawki podstawowej,
- z dniem 1 stycznia 2008 roku każdą stawkę celną obniża się do 70 % stawki podstawowej,
- z dniem 1 stycznia 2009 roku każdą stawkę celną obniża się do 60 % stawki podstawowej,
- z dniem 1 stycznia 2010 roku każdą stawkę celną obniża się do 50 % stawki podstawowej,
- z dniem 1 stycznia 2011 znosi się pozostałe stawki celne."
5.
Tekst znajdujący się w Załączniku IV do niniejszego protokołu dodaje się do Układu jako Załącznik IV lit. d)
6.
Do art. 27 Układu dodaje się następujący ustęp:
"5.
Względem produktów, w stosunku do których podczas procesu obniżania określonego w niniejszym artykule preferencyjna stawka celna osiągnie wartość końcową 1 lub mniej procenta przy cłach ad valorem oraz 0,01 EUR za kilogram (lub za odpowiednio określoną jednostkę) lub mniej przy cłach specyficznych przywozowe należności celne zostają zniesione."
Artykuł 4
Produkty rybołówstwa
1.
Artykuł 28 ust. 2 Układu o stabilizacji i stowarzyszeniu otrzymuje brzmienie:
"2.
Była Jugosłowiańska Republika Macedonii znosi wszelkie opłaty o skutku równoważnym z opłatami celnymi oraz znosi opłaty celne stosowane przy przywozie ryb oraz produktów rybnych pochodzących ze Wspólnoty z wyjątkiem produktów wymienionych w załączniku Vb) Układu, który określa obniżenie opłat na wymienione w nim produkty."
2.
Wyrażenie "Rok 3" w nagłówku ostatniej kolumny tabel w załącznikach Va) i b) do Układu otrzymuje brzmienie "Rok 3 i lata następne".
Artykuł 5
Przetworzone produkty rolne
1.
Artykuł 1 ust. 1 protokołu 3 do Układu o stabilizacji i stowarzyszeniu otrzymuje brzmienie:
"1.
Wspólnota oraz Była Jugosłowiańska Republika Macedonii stosują w stosunku do przetworzonych produktów rolnych opłaty celne wymienione odpowiednio w załączniku I, załączniku II oraz załączniku III, zgodnie z wymienionymi w nich warunkami, niezależnie od ograniczeń kontyngentowych."
2.
Tabelę w załączniku II do protokołu 3 Układu zastępuje się tabelą znajdującą się w załączniku V do niniejszego protokołu.
3.
Tekst znajdujący się w załączniku VI do niniejszego protokołu dodaje się do protokołu 3 do Układu jako załącznik III.
4.
Do art. 3 protokołu 3 do Układu dodaje się następujący artykuł:
"Artykuł 4
Względem produktów, w stosunku do których podczas procesu obniżania określonego w niniejszym protokole preferencyjna stawka celna osiągnie wartość końcową 1 lub mniej procenta przy cłach ad walorem oraz 0,01 euro za kg (lub za odpowiednio określoną jednostkę) lub mniej przy cłach specyficznych, przywozowe należności celne zostają zniesione."
Artykuł 6
Umowa w sprawie wina
Tabelę w ust. 1 załącznika I (Umowa między Wspólnotą Europejską a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii w sprawie wzajemnych preferencyjnych koncesji handlowych na określone rodzaje win, o której mowa w art. 27 ust. 4 Układu) do protokołu dodatkowego regulującego aspekty handlowe Układu celem uwzględnienia wyników negocjacji pomiędzy Stronami w sprawie wzajemnych preferencyjnych koncesji handlowych na określone rodzaje win, wzajemnego uznania, ochrony i kontroli nazw win oraz wzajemnego uznania, ochrony i kontroli oznaczeń wyrobów spirytusowych i napojów aromatyzowanych, zastępuje się tabelą w załączniku VII do niniejszego protokołu.
SEKCJA III
REGUŁY POCHODZENIA
Artykuł 7
Do protokołu 4 do Układu dotyczącego definicji pojęcia "produktów pochodzących" oraz metod współpracy administracyjnej wprowadza się następujące zmiany:
1.
W tytule II "Spisu treści" tiret drugie otrzymuje brzmienie:
"- Artykuł 3 Dwustronna kumulacja we Wspólnocie"
2.
W tytule II „Spisu treści” tiret trzecie otrzymuje brzmienie:
"- Artykuł 4 Dwustronna kumulacja w Byłej Jugosłowiańskiej Republice Macedonii"
3.
W art. 3 tytuł otrzymuje brzmienie: "Dwustronna kumulacja we Wspólnocie"
4.
Ostatnie zdanie w art. 3 otrzymuje brzmienie:
"Nie jest konieczne, aby tego rodzaju materiały zostały poddane wystarczającej obróbce lub przetworzeniu, pod warunkiem, że zostały one poddane obróbce lub przetworzeniu wykraczającym poza działania określone w art. 7."
5.
Ostatnie zdanie w art. 4 otrzymuje brzmienie:
"Nie jest konieczne, aby tego rodzaju materiały zostały poddane wystarczającej obróbce lub przetworzeniu, pod warunkiem, że zostały one poddane obróbce lub przetworzeniu wykraczającym poza działania określone w art. 7."
6. W art. 5 ust. 2 lit. a), b), c), d), e), art. 17 ust. 4 oraz art. 31 ust. 1, wyrazy "Państwo Członkowskie WE" oraz "Państwa Członkowskie WE" otrzymują brzmienie: "Państwo Członkowskie Wspólnoty" oraz "Państwa Członkowskie Wspólnoty"
7.
Artykuł 15 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Materiały niepochodzące użyte do wytworzenia produktów pochodzących ze Wspólnoty lub z Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii, dla których dowód pochodzenia jest wystawiany lub sporządzany zgodnie z postanowieniami tytułu V, nie podlegają we Wspólnocie lub w Byłej Jugosłowiańskiej Republice Macedonii jakiemukolwiek zwrotowi lub zwolnieniu z należności celnych."
8.
Artykuł 15 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Zakaz określony w ust. 1 znajduje zastosowanie do wszelkich uzgodnień w zakresie zwrotu, umorzenia lub warunkowego zwolnienia, w całości lub części, z należności celnych lub opłat o skutku równoważnym stosowanych we Wspólnocie lub w Byłej Jugosłowiańskiej Republice Macedonii w odniesieniu do materiałów użytych w procesie wytwarzania, jeżeli ten zwrot, umorzenie lub warunkowe zwolnienie stosuje się, w sposób bezpośredni lub pośredni, gdy produkty uzyskane z tych materiałów są wywożone, a nie w przypadku, gdy są one tam zatrzymane do użytku domowego."
9.
Ostatni akapit w art. 15 ust. 6 zastępuje się ustępem:
"7.
Postanowienia niniejszego artykułu stosuje się od dnia 1 stycznia 2003 r.
Postanowienia ust. 6 stosuje się do dnia 31 grudnia 2005 r. i mogą one podlegać przeglądowi za wspólnym porozumieniem stron."
10.
Artykuł 18 ust. 4 otrzymuje brzmienie:
"4.
Świadectwa przewozowe EUR.1 wystawione z mocą wsteczną muszą być opatrzone jedną z poniższych adnotacji:
"EXPEDIDO A POSTERIORI"
"VYSTAVENO DODATEČNĚ"
"UDSTEDT EFTERFØLGENDE"
"NACHTRÄGLICH AUSGESTELLT"
"VÄLJA ANTUD TAGASIULATUVALT"
"ΕΚΔΟΘΕΝ ΕΚ ΤΩΝ ΥΣΤΕΡΩΝ"
"WYSTAWIONO Z MOCĄ WSTECZNĄ"
"DÉLIVRÉ A POSTERIORI"
"RILASCIATO A POSTERIORI",
"IZSNIEGTS RETROSPEKTĪVI",
"RETROSPEKTYVUSIS IŠDAVIMAS",
"KIADVA VISSZAMENŐLEGES HATÁLLYAL",
"MAĦRUĠ RETROSPETTIVAMENT",
"AFGEGEVEN A POSTERIORI",
"WYSTAWIONE RETROSPEKTYWNIE",
"EMITIDO A POSTERIORI",
"IZDANO NAKNADNO",
"VYDANÉ DODATOČNE",
"ANNETTU JÄLKIKÄTEEN",
"UTFÄRDAT I EFTERHAND",
"ДОПОЛНИТЕЛНО ИЗДАДЕНО"."
11.
Artykuł 19 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Duplikat wystawiony w niniejszy sposób musi być opatrzony jedną z poniższych adnotacji:
"DUPLICADO",
"DUPLIKÁT",
"DUPLIKÁT",
"DUPLIKAT",
"DUPLIKAAT",
"ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ",
"DUPLICATE",
"DUPLICATA",
"DUPLICATO",
"DUBLIKĀTS",
"DUBLIKATAS",
"MÁSODLAT",
"DUPLIKAT",
"DUPLICAAT",
"DUPLIKAT",
"SEGUNDA VIA",
"DVOJNIK",
"DUPLIKÁT",
"KAKSOISKAPPALE",
"DUPLIKAT",
"ДУПЛИКАТ"."
12.
Artykuł 30 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1. Do celów stosowania postanowień art. 21 ust. 1 lit. b) i art. 26 ust. 3, w przypadkach gdy produkty są fakturowane w walucie innej niż euro, to kwoty wyrażone w walucie krajowej Państwa Członkowskiego lub Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii, stanowiące równowartość kwot wyrażonych w euro, ustala się corocznie w odniesieniu do każdego z zainteresowanych państw."
13. W art. 30 ust. 3 i art. 31 ust. 1 wyrazy "Komisja Europejska" otrzymują brzmienie: "Komisja Wspólnot Europejskich".
Artykuł 8
1.
Załącznik I do protokołu 4 do Układu zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku VIII do niniejszego protokołu.
2.
Załącznik II do protokołu 4 do Układu zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku IX do niniejszego protokołu.
3.
Załącznik IV do protokołu 4 do Układu zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku X do niniejszego protokołu.
Artykuł 9
Po protokole 4 do Układu dodaje się następujące Wspólne Deklaracje:
"WSPÓLNA DEKLARACJA DOTYCZĄCA KSIĘSTWA ANDORY
1.
Była Jugosłowiańska Republika Macedonii uznaje produkty pochodzące z Księstwa Andory, objęte działami 25-97 Zharmowanizowanego Systemu, za pochodzące ze Wspólnoty w rozumieniu niniejszego Układu.
2.
Protokół 4 stosuje się mutatis mutandis celem określenia statusu pochodzenia wyżej wymienionych produktów.
WSPÓLNA DEKLARACJA DOTYCZĄCA REPUBLIKI SAN MARINO
1.
Była Jugosłowiańska Republika Macedonii uznaje produkty pochodzące z Republiki San Marino za pochodzące ze Wspólnoty w rozumieniu niniejszego Układu.
2.
Protokół 4 stosuje się mutatis mutandis celem określenia statusu pochodzenia wyżej wspomnianych produktów."
PRZEPISY PRZEJSCIOWE
SEKCJA IV
Artykuł 10
WTO
Była Jugosłowiańska Republika Macedonii zobowiązuje się nie wnosić żadnych roszczeń, wniosków lub skarg ani nie wprowadzać zmian i nie odwoływać żadnych koncesji na podstawie art. XXIV.6 i XXVIII porozumienia GATT z 1994 r. w stosunku do rozszerzenia Wspólnoty.
Artykuł 11
Dowód pochodzenia oraz współpraca administracyjna
1.
Dowody pochodzenia produktów, które zostały prawidłowo wydane przez Byłą Jugosłowiańską Republikę Macedonii lub nowe Państwo Członkowskie w ramach zawartych między nimi umów preferencyjnych lub uregulowań niezależnych, zostaną zatwierdzone w odpowiednich krajach, pod warunkiem że:
a) uzyskanie tego rodzaju pochodzenia zezwala na zastosowanie traktowania preferencyjnego zgodnie z preferencyjnymi środkami taryfowymi zawartymi w Układzie;
b) dowód pochodzenia produktu oraz dokumenty przewozu zostały wydane nie później niż w dniu poprzedzającym przystąpienie;
c) dowód pochodzenia produktu zostanie przedłożony organom celnym przed upływem czterech miesięcy od daty przystąpienia.
W przypadku gdy towary do przywozu zgłoszono władzom celnym w Byłej Jugosłowiańskiej Republice Macedonii lub nowym Państwie Członkowskim w ramach umów preferencyjnych lub uregulowań niezależnych pomiędzy Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii i nowym Państwem Członkowskim przed datą przystąpienia, dowód pochodzenia wystawiony z mocą wsteczną na mocy tych umów lub uregulowań może również zostać przyjęty, pod warunkiem że zostanie on przedstawiony władzom celnym w terminie czterech miesięcy od daty przystąpienia.
2.
Była Jugosłowiańska Republika Macedonii i nowe Państwa Członkowskie mają prawo zachować zezwolenia, na podstawie których otrzymały status, "upoważnionych eksporterów" w ramach zawartych między nimi umów preferencyjnych lub uregulowań niezależnych, pod warunkiem że:
a) powyższe postanowienie zostało także określone w umowie zawartej między Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii a Wspólnotą przed datą przystąpienia; oraz
b) upoważnieni eksporterzy stosują reguły pochodzenia obowiązujące na mocy wspomnianej umowy.
Zezwolenia te zostaną zastąpione, nie później niż w rok od daty przystąpienia, nowymi zezwoleniami wystawionymi na podstawie warunków określonych w Układzie.
3.
Wnioski w sprawie późniejszej weryfikacji dowodu pochodzenia wystawionego na podstawie umów preferencyjnych lub uregulowań niezależnych, o których mowa w ust. 1 i 2 powyżej, zostaną przyjęte przez właściwe organy celne w Byłej Jugosłowiańskiej Republice Macedonii lub nowych Państwach Członkowskich na okres trzech lat po wystawieniu danego dowodu pochodzenia i mogą zostać wydane na okres trzech lat po przyjęciu przez organ celny dowodu pochodzenia w celu wsparcia złożonych zgłoszeń przywozowych.
Artykuł 12
Towary w tranzycie
1.
Postanowienia Układu mogą być stosowane do towarów wywożonych z Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii do jednego z nowych Państw Członkowskich lub z jednego z nowych Państw Członkowskich do Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii, które spełniają postanowienia protokołu 4 do Układu oraz które w dniu przystąpienia nowych Państw Członkowskich do Unii Europejskiej znajdują się w drodze albo w składzie czasowym, składzie celnym lub wolnym obszarze celnym na terenie Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii lub jednego z nowych Państw Członkowskich.
2.
W powyższych przypadkach można przyznać traktowanie preferencyjne, które uzależnia się od przedstawienia organom celnym kraju przywozu, przed upływem czterech miesięcy od daty przystąpienia, dowodu pochodzenia wystawionego z mocą wsteczną przez organy celne kraju wywozu.
Artykuł 13
Kontyngenty w 2004 r.
Wielkość nowych kontyngentów taryfowych i wzrost w wielkości istniejących kontyngentów na rok 2004 oblicza się proporcjonalnie do podstawowych ilości, uwzględniając okres, który upłynął przed dniem 1 maja 2004 r.
POSTANOWIENIA OGÓLNE I KOŃCOWE
SEKCJA V
Artykuł 14
Niniejszy protokół oraz załączniki do niego stanowią integralną część Układu.
Artykuł 15
1.
Niniejszy Protokół zostanie zatwierdzony przez Wspólnotę i Radę Unii Europejskiej w imieniu Państw Członkowskich oraz Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii zgodnie z ich procedurami wewnętrznymi.
2.
Umawiające się Strony powiadamiają się wzajemnie o zakończeniu stosownych procedur określonych w poprzednim ustępie.
Dokumenty zatwierdzające zostaną złożone w Sekretariacie Generalnym Rady Unii Europejskiej.
Artykuł 16
1.
Niniejszy Protokół wejdzie w życie w tym samym dniu, co Traktat o Przystąpieniu, pod warunkiem że wszelkie dokumenty zatwierdzające zostaną złożone przed upływem tej daty.
2.
Jeżeli nie wszystkie dokumenty zatwierdzające niniejszy protokół zostały złożone przed upływem tej daty, niniejszy Protokół wchodzi w życie pierwszego dnia pierwszego miesiąca po dniu, w którym złożono ostatni dokument zatwierdzający.
3.
Jeżeli wszystkie dokumenty zatwierdzające nie zostaną złożone przed 1 maja 2004 r., niniejszy Protokół stosuje się tymczasowo od 1 maja 2004 r.
Artykuł 17
Niniejszy Protokół sporządzono w dwóch egzemplarzach, w każdym z języków urzędowych Stron, przy czym każdy z tych tekstów jest jednakowo autentyczny.
Artykuł 18
Tekst Układu, włącznie z załącznikami i protokołami stanowiącymi jego integralną część oraz Akt Końcowy łącznie z załączonymi do niego deklaracjami zostaną sporządzone w językach czeskim, estońskim, węgierskim, łotewskim, litewskim, maltańskim, polskim, słowackim i słoweńskim, przy czym teksty w każdym z tych języków są na równi autentyczne z tekstami oryginalnymi.
Teksty te zatwierdzi Rada Stabilizacji i Stowarzyszenia.
--------------------------------------------------
TŁUMACZENIE
Umowa
między Unią Europejską a Gruzją w sprawie statusu i działalności Misji Unii Europejskiej dotyczącej Państwa Prawnego w Gruzji (EUJUST THEMIS)
UNIA EUROPEJSKA, zwana dalej "UE",
z jednej strony, oraz
GRUZJA, zwana dalej "Stroną Przyjmującą",
z drugiej strony,
razem zwane dalej "Stronami",
(1) list od premiera Żwaniji, w imieniu Strony Przyjmującej, z dnia 3 czerwca 2004 r., wzywający UE do ustanowienia Misji dotyczącej Państwa Prawnego i przewidujący odpowiednie ustalenia między rządem Strony Przyjmującej a UE,
(2) odpowiedź sekretarza generalnego/wysokiego przedstawiciela ds. wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa z dnia 30 czerwca 2004 r. przyjmującą wezwanie,
(3) przyjęcie przez Radę Unii Europejskiej dnia 28 czerwca 2004 r. wspólnego działania 2004/523/WPZiB w sprawie Misji Unii Europejskiej dotyczącej Państwa Prawnego, EUJUST THEMIS na terytorium Strony Przyjmującej,
(4) okres działalności EUJUST THEMIS, przewidziany na 12 miesięcy,
(5) Umowę o Partnerstwie i Współpracy między Stroną Przyjmującą a Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, podpisaną dnia 22 kwietnia 1996 r., zawierającą postanowienia o współpracy w kwestiach związanych z demokracją, państwem prawnym i prawami człowieka oraz podstawowymi wolnościami,
(6) że celem przywilejów i immunitetów przewidzianych w niniejszej Umowie nie jest przyniesienie korzyści jednostkom, lecz zapewnienie skutecznego działania Misji UE,
UZGODNILI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Zakres stosowania i definicje
1.
Postanowienia niniejszej Umowy i wszelkie zobowiązania podjęte przez Stronę Przyjmującą lub wszelkie przywileje, immunitety, ułatwienia bądź ulgi przyznane EUJUST THEMIS lub personelowi EUJUST THEMIS mają zastosowanie wyłącznie na terytorium Strony Przyjmującej.
2.
Do celów niniejszej Umowy stosuje się następujące definicje:
a) "EUJUST THEMIS" oznacza Misję Unii Europejskiej dotyczącą Państwa Prawnego na terytorium Strony Przyjmującej, ustanowioną przez Radę Unii Europejskiej we wspólnym działaniu 2004/523/WPZiB z dnia 28 czerwca 2004 r., w tym jej części składowe, siedzibę główną i personel rozlokowany na terytorium Strony Przyjmującej i przydzielony do EUJUST THEMIS;
b) "Szef Misji" oznacza Szefa Misji EUJUST THEMIS, wyznaczonego przez Radę Unii Europejskiej;
c) "personel EUJUST THEMIS" oznacza Szefa Misji, personel oddelegowany przez Państwa Członkowskie i instytucje UE oraz personel międzynarodowy zatrudniony na podstawie umów przez EUJUST THEMIS, rozlokowany w celu przygotowania, wsparcia i wykonywania misji i nie obejmuje przedsiębiorstw handlowych ani lokalnego personelu;
d) "siedziba główna" oznacza siedzibę główną EUJUST THEMIS w Tbilisi;
e) "Państwo Wysyłające" oznacza każde Państwo Członkowskie UE, które oddelegowało personel do EUJUST THEMIS;
f) "pomieszczenia" oznaczają wszelkie budynki, infrastrukturę i grunt niezbędne do prowadzenia działalności przez EUJUST THEMIS oraz do zakwaterowania personelu EUJUST THEMIS.
Artykuł 2
Przepisy ogólne
1.
EUJUST THEMIS i personel EUJUST THEMIS przestrzegają praw i przepisów Strony Przyjmującej i powstrzymują się od wszelkich działań i działalności niezgodnej z bezstronnym i międzynarodowym charakterem pełnionych przez nich obowiązków lub niezgodnej z postanowieniami niniejszej Umowy.
2.
EUJUST THEMIS zachowuje niezależność w wykonywaniu swoich funkcji na podstawie niniejszej Umowy.
Strona Przyjmująca respektuje jednolity i międzynarodowy charakter EUJUST THEMIS.
3.
Szef Misji powiadamia rząd Strony Przyjmującej o lokalizacji siedziby głównej Misji.
4.
Szef Misji regularnie i terminowo powiadamia rząd Strony Przyjmującej o liczbie, nazwiskach i narodowości personelu EUJUST THEMIS przebywającego na terytorium Strony Przyjmującej przedkładając listę notyfikacyjną Ministerstwu Spraw Zagranicznych Strony Przyjmującej.
Artykuł 3
Identyfikacja
1.
Członkowie personelu EUJUST THEMIS otrzymują karty identyfikacyjne EUJUST THEMIS, które pozwalają na ich identyfikację i które są obowiązani mieć stale przy sobie.
Odpowiednie władze Strony Przyjmującej otrzymują wzór karty identyfikacyjnej EUJUST THEMIS.
2.
Ministerstwo Spraw Zagranicznych Strony Przyjmującej wydaje dyplomatyczne dowody tożsamości członkom personelu EUJUST THEMIS zgodnie z ich statusem, określonym w art. 6.
3.
EUJUST THEMIS może wywiesić flagę UE w swojej siedzibie głównej i w każdym innym miejscu, samą lub wraz z flagą Strony Przyjmującej, zgodnie z decyzją Szefa Misji.
Artykuł 4
Przekraczanie granic, poruszanie się i przebywanie na terytorium Strony Przyjmującej
1.
Personel EUJUST THEMIS oraz majątek i środki transportu EUJUST THEMIS przekraczają granice Strony Przyjmującej korzystając z oficjalnych przejść granicznych oraz międzynarodowych korytarzy powietrznych.
2.
Strona Przyjmująca ułatwia EUJUST THEMIS i personelowi EUJUST THEMIS wjazd na terytorium Strony Przyjmującej i wyjazd z niego.
Poza kontrolą paszportową przy wjeździe na terytorium Strony Przyjmującej i wyjeździe z niego, członkowie personelu EUJUST THEMIS posiadający dyplomatyczny dowód tożsamości, nie podlegają przepisom paszportowym, wizowym i imigracyjnym ani jakimkolwiek formom kontroli imigracyjnej.
3.
Personel EUJUST THEMIS nie podlega przepisom Strony Przyjmującej w zakresie rejestracji i kontroli cudzoziemców, jednak nie nabywa praw do stałego pobytu lub zamieszkania na terytorium Strony Przyjmującej.
4.
W odniesieniu do majątku i środków transportu EUJUST THEMIS wwożonych, przewożonych lub wywożonych z terytorium Strony Przyjmującej w celu wspierania Misji, EUJUST THEMIS wydaje świadectwo zwolnienia wraz z wykazem.
Są one zwolnione z wszelkiej innej dokumentacji celnej.
Kopia zaświadczenia przekazywana jest właściwym władzom przy wjeździe na terytorium lub wyjeździe z terytorium Strony Przyjmującej.
Format zaświadczenia zostanie uzgodniony między EUJUST THEMIS a właściwymi władzami Strony Przyjmującej.
5.
W zakresie wymogów licencji i rejestracji pojazdów i statków powietrznych stanowiących wsparcie dla Misji, w miarę potrzeby zostaną dokonane dodatkowe ustalenia, o których mowa w art. 16.
6.
Personel EUJUST THEMIS może prowadzić pojazdy silnikowe na terytorium Strony Przyjmującej pod warunkiem posiadania ważnego krajowego prawa jazdy.
Strona Przyjmująca uznaje ważność praw jazdy wydanych EUJUST THEMIS nie pobierając z tego tytułu podatków ani opłat.
7.
EUJUST THEMIS i personel EUJUST THEMIS oraz należące do nich pojazdy, statki powietrzne i pozostałe środki transportu, sprzęt i dostawy korzystają z prawa do swobodnego i nieograniczonego poruszania się po całym terytorium Strony Przyjmującej, w tym jej przestrzeni powietrznej.
W razie potrzeby, możliwe jest zawarcie porozumień technicznych, zgodnie z art. 16.
8.
Do celów misji, personel EUJUST THEMIS i lokalny personel zatrudniony przez EUJUST THEMIS może podczas podróży służbowych korzystać z dróg, mostów i lotnisk bez obowiązku uiszczania ceł, opłat, opłat drogowych, podatków i innych należności, poza płatnościami za świadczenie konkretnych usług.
Artykuł 5
Immunitety i przywileje EUJUST THEMIS
1.
EUJUST THEMIS posiada status równoważny statusowi misji dyplomatycznej na podstawie Konwencji wiedeńskiej o stosunkach dyplomatycznych z dnia 18 kwietnia 1961 r., zwanej dalej "Konwencją wiedeńską".
2.
EUJUST THEMIS, jego mienie, fundusze i majątek korzystają z immunitetu od jurysdykcji karnej, cywilnej i administracyjnej Strony Przyjmującej, zgodnie z Konwencją wiedeńską.
3.
Pomieszczenia EUJUST THEMIS są nietykalne.
Nie mają do nich wstępu przedstawiciele Strony Przyjmującej, chyba że Szef Misji wyrazi na to zgodę.
4.
Pomieszczenia EUJUST THEMIS, ich wyposażenie i pozostały majątek, który się w nich znajduje oraz środki transportu nie podlegają rewizji, rekwizycji, zajęciu ani egzekucji.
5.
Archiwa i dokumenty EUJUST THEMIS pozostają zawsze nietykalne.
6.
Korespondencja EUJUST THEMIS posiada status równorzędny statusowi korespondencji urzędowej przyznawany na podstawie Konwencji wiedeńskiej.
7.
Strona Przyjmująca zezwala na przywóz artykułów przeznaczonych dla EUJUST THEMIS i udziela zwolnienia z wszelkich opłat celnych, podatków i opłat o podobnym charakterze, innych niż opłaty za przechowywanie, transport i podobne usługi.
8.
W odniesieniu do przywożonych towarów i usług oraz do pomieszczeń, pod warunkiem że przeznaczone są one do celów EUJUST THEMIS, misja EUJUST THEMIS jest zwolniona z wszelkich krajowych i lokalnych opłat, podatków lub opłat o podobnym charakterze.
W odniesieniu do towarów zakupionych i usług zakontraktowanych na rynku krajowym, pod warunkiem, że przeznaczone są one do celów EUJUST THEMIS, misja EUJUST THEMIS korzysta ze zwolnienia z wszelkich krajowych i lokalnych należności i podatków, w tym podatku VAT, oraz opłat o podobnym charakterze lub otrzymuje ich zwrot od Strony Przyjmującej, zgodnie z jej przepisami.
Artykuł 6
Immunitety i przywileje personelu EUJUST THEMIS
1.
Personel EUJUST THEMIS posiada wszystkie przywileje i immunitety równorzędne przywilejom i immunitetom przedstawicieli dyplomatycznych przyznawanych na podstawie Konwencji wiedeńskiej, na podstawie której Państwom Członkowskim UE przysługuje pierwszeństwo jurysdykcji.
Przywileje i immunitety przyznawane są członkom personelu EUJUST THEMIS na okres ich misji i na okres późniejszy, w związku z działaniami wykonywanymi poprzednio podczas ich misji.
2.
Sekretarz generalny UE/wysoki przedstawiciel UE, za wyraźną zgodą właściwego organu Państwa Delegującego, uchyla immunitet przyznany członkom personelu EUJUST THEMIS, w przypadku, gdy taki immunitet utrudnia działanie wymiaru sprawiedliwości i gdy może on zostać uchylony bez uszczerbku dla interesów UE.
3.
Personel EUJUST THEMIS ma prawo do bezcłowego i wolnego od innych ograniczeń przywozu i wywozu przedmiotów przeznaczonych do prywatnego użytku.
Personel EUJUST THEMIS ma prawo do bezcłowego i wolnego od ograniczeń ilościowych zakupu i wywozu przedmiotów przeznaczonych do prywatnego użytku. W przypadku towarów zakupionych lub usług zakontraktowanych na rynku krajowym, personel EUJUST THEMIS jest zwolniony z podatku VAT i innych podatków, zgodnie z przepisami prawa Strony Przyjmującej.
4.
Personel EUJUST THEMIS jest zwolniony z należności i podatków obowiązujących na terytorium Strony Przyjmującej płatnych od uposażeń i wynagrodzeń, jakie otrzymuje z tytułu zatrudnienia.
W przypadkach, gdy obciążenie jakąkolwiek formą opodatkowania zależne jest od miejsca stałego pobytu, okresy, podczas których personel oddelegowany do EUJUST THEMIS i personel międzynarodowy zatrudniony na podstawie umów przez Misję UE przebywa na terytorium Strony Przyjmującej w celu wykonywania obowiązków, nie zostają uznane za okresy stałego pobytu.
Artykuł 7
Lokalny personel zatrudniony przez EUJUST THEMIS
Członkowie lokalnego personelu zatrudnieni przez EUJUST THEMIS i posiadający obywatelstwo Strony Przyjmującej lub przebywający stale na jej terytorium korzystają ze statusu równorzędnego statusowi przyznawanemu, zgodnie z Konwencją wiedeńską o stosunkach dyplomatycznych, lokalnym pracownikom zatrudnionym w misjach dyplomatycznych na terytorium Strony Przyjmującej.
Artykuł 8
Bezpieczeństwo
1.
Strona Przyjmująca, korzystając z własnych możliwości, przyjmuje pełną odpowiedzialność za bezpieczeństwo personelu EUJUST THEMIS.
2.
W tym celu Strona Przyjmująca podejmuje wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia ochrony i bezpieczeństwa EUJUST THEMIS i personelu EUJUST THEMIS.
Wszelkie szczegółowe postanowienia, proponowane przez Stronę Przyjmującą, są uzgadniane z Szefem Misji przed ich wykonaniem.
Strona Przyjmująca zezwala na wszelkie działania związane z ewakuacją medyczną personelu EUJUST THEMIS i udziela nieodpłatnie wsparcia w tym zakresie.
W razie konieczności, zostaną zawarte dodatkowe porozumienia, o których mowa w art. 16.
Artykuł 9
Współpraca i dostęp do informacji
1.
Strona Przyjmująca zobowiązuje się do pełnej współpracy z EUJUST THEMIS i z personelem EUJUST THEMIS oraz do udzielania im wsparcia.
2.
Jeżeli jest to pożądane i niezbędne w celu wypełnienia misji EUJUST THEMIS, Strona Przyjmująca zapewnia EUJUST THEMIS skuteczny dostęp do:
- budynków, infrastruktury, miejsc i pojazdów służbowych znajdujących się pod kontrolą Strony Przyjmującej;
- dokumentów, materiałów i informacji znajdujących się pod jej kontrolą i związanych z mandatem EUJUST THEMIS.
W razie konieczności, zostaną zawarte dodatkowe porozumienia, o których mowa w art. 16.
3.
Szef Misji i Strona Przyjmująca regularnie wzajemnie się konsultują i podejmują stosowne środki w celu zapewnienia bliskiej i wzajemnej współpracy na każdym odpowiednim szczeblu.
Artykuł 10
Wsparcie strony przyjmującej i zawieranie umów
1.
Strona Przyjmująca zgadza się, w przypadku wyrażenia przez misję EUJUST THEMIS takiej potrzeby, na udzielenie jej pomocy w znalezieniu odpowiednich pomieszczeń.
2.
Pomieszczenia będące własnością Strony Przyjmującej, o ile są dostępne i o ile istnieje taka konieczność, udostępniane są nieodpłatnie.
3.
W miarę swoich możliwości, Strona Przyjmująca udziela pomocy i wsparcia w przygotowaniu, ustanowieniu, wykonaniu i utrzymaniu Misji, w tym dzieli się własnymi pomieszczeniami i sprzętem z ekspertami EUJUST THEMIS.
4.
EUJUST THEMIS dokłada wszelkich starań, by w takim zakresie w jakim jest to możliwe, zawierać umowy o usługi, towary i pracę z lokalnymi podmiotami, z zastrzeżeniem wymogów Misji.
Artykuł 11
Śmierć członków personelu EUJUST THEMIS
1.
Szef Misji ma prawo objąć nadzór nad odesłaniem zwłok zmarłych członków personelu EUJUST THEMIS oraz ich mienia osobistego do kraju pochodzenia, jak również zawierać w tym celu wszelkie stosowne porozumienia.
2.
Sekcja zwłok zmarłych członków EUJUST THEMIS nie jest przeprowadzana bez zgody Państwa Wysyłającego lub, w przypadku członków personelu międzynarodowego, Państwa, którego byli obywatelami, bez obecności przedstawiciela EUJUST THEMIS i/lub zainteresowanego Państwa.
Artykuł 12
Komunikacja
EUJUST THEMIS korzysta z nieograniczonego prawa do komunikowania się za pomocą radia (w tym radia satelitarnego, przenośnego lub ręcznego), telefonu, telegrafu, telefaksu i innych środków.
Artykuł 13
Roszczenia odszkodowawcze z tytułu śmierci, uszkodzenia ciała, szkody lub straty
1.
Państwa Członkowskie UE ani instytucje UE nie podlegają obowiązkowi wypłaty odszkodowań wynikających z działań związanych z zamieszkami wewnętrznymi, ochroną Misji UE i jej personelu lub wynikających z prowadzenia Misji.
2.
Wszelkie inne roszczenia o charakterze cywilnoprawnym, w tym roszczenia lokalnego personelu zatrudnionego przez EUJUST THEMIS, których stroną jest Misja lub którykolwiek z jej członków i nad którymi sądy Strony Przyjmującej nie mają jurysdykcji według postanowień niniejszej Umowy, przedstawiane są Szefowi Misji poprzez władze Strony Przyjmującej i rozstrzygane są na podstawie oddzielnych porozumień, o których mowa w art. 16, ustanawiających procedury rozpatrywania i zaspokajania roszczeń.
Zaspokojenie roszczeń następuje po uprzednim otrzymaniu zgody od zainteresowanego Państwa.
Artykuł 14
Spory
1.
Wszelkie kwestie zaistniałe w związku ze stosowaniem niniejszej Umowy są rozpatrywane przez Wspólną Grupę Koordynacyjną.
Grupa ta składa się z przedstawicieli EUJUST THEMIS i właściwych władz Strony Przyjmującej.
2.
W przypadku braku wcześniejszego rozstrzygnięcia, spory między Stroną Przyjmującą a przedstawicielami UE dotyczące wykładni lub stosowania niniejszej Umowy rozstrzygane są za pomocą środków dyplomatycznych.
Artykuł 15
Inne postanowienia
1.
W przypadkach, gdy niniejsza Umowa odnosi się do immunitetów, przywilejów i praw EUJUST THEMIS i personelu EUJUST THEMIS, rząd Strony Przyjmującej odpowiada za wykonanie i wywiązanie się z takich immunitetów, przywilejów i praw poprzez właściwe władze lokalne Strony Przyjmującej.
2.
Żadne z postanowień niniejszej Umowy nie ma stanowić odstępstwa ani nie powinno być rozumiane jako odstępstwo od jakichkolwiek praw, które mogą przysługiwać Państwu Członkowskiemu lub jakiemukolwiek innemu Państwu wnoszącemu wkład do EUJUST THEMIS lub ich personelowi na podstawie innych umów.
Artykuł 16
Porozumienia dodatkowe
Szef Misji i władze administracyjne Strony Przyjmującej zawierają dodatkowe porozumienia, które są niezbędne w celu wykonania niniejszej Umowy.
Artykuł 17
Wejście w życie i wygaśnięcie
1.
Niniejsza Umowa wchodzi w życie po pisemnym powiadomieniu Stron o spełnieniu wewnętrznych wymogów dotyczących jej wejścia w życie.
2.
Niniejsza Umowa może zostać zmieniona za wzajemnym pisemnym porozumieniem Stron.
Zmiany te wchodzą w życie po pisemnym powiadomieniu Stron o spełnieniu wewnętrznych wymogów dotyczących ich wejścia w życie.
3.
Niniejsza Umowa pozostaje w mocy do czasu ostatecznego wyjazdu misji EUJUST THEMIS lub wszystkich członków jej personelu.
4.
Wypowiedzenie niniejszej umowy jest możliwe poprzez pisemne powiadomienie drugiej ze Stron.
Wypowiedzenie umowy staje się skuteczne 60 dni po otrzymaniu przez drugą ze Stron powiadomienia o wypowiedzeniu.
5.
Wygaśnięcie niniejszej Umowy lub jej wypowiedzenie nie ma wpływu na żadne prawa ani obowiązki wynikające z wykonania niniejszej Umowy przed jej wygaśnięciem lub wypowiedzeniem.
Decyzja Rady
z dnia 26 kwietnia 2004
w sprawie zawarcia Porozumień w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a, z jednej strony, Barbadosem, Belize, Republiką Konga, Fidżi, Kooperacyjną Republiką Gujany, Republiką Wybrzeża Kości Słoniowej, Jamajką, Republiką Kenii, Republiką Madagaskaru, Republiką Malawi, Republiką Mauritiusa, Republiką Surinamu, Saint Christopher i Nevis, Królestwem Suazi, Zjednoczoną Republiką Tanzanii, Republiką Trinidadu i Tobago, Republiką Zambii i Republiką Zimbabwe oraz, z drugiej strony, Republiką Indii w sprawie cen gwarantowanych cukru trzcinowego na okresy dostawy 2003/2004 i 2004/2005
(2004/910/WE)
Wersja tego aktu w języku polskim zostanie opublikowana w wydaniu specjalnym Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej zawierającym teksty instytucji oraz Europejskiego Banku Centralnego przyjęte przed dniem 1 maja 2004 r.
Tomy tego wydania pojawią się stopniowo pomiędzy 1 maja a końcem roku 2004.
--------------------------------------------------
Decyzja Wspólnego komitetu EOG nr 78/2004 z dnia 8 czerwca 2004 r. zmieniająca załącznik XIV (Konkurencja), protokół 21 (w sprawie wdrażania zasad konkurencji mających zastosowanie do przedsiębiorstw), protokół 22 [dotyczący definicji Ťprzedsiębiorstwať i Ťobrotuť (art. 56)] i protokół 24 (w sprawie współpracy w dziedzinie kontroli koncentracji przedsiębiorstw) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione przez Protokół dostosowujący Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej ŤPorozumieniemť , w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XIV do Porozumienia został zmieniony Porozumieniem w sprawie udziału Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słoweńskiej i Republiki Słowackiej w Europejskim Obszarze Gospodarczym, podpisanym w Luksemburgu dnia 14 października 2003 r. (1).
(2) Protokół 21 do Porozumienia został zmieniony Porozumieniem w sprawie udziału Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słoweńskiej i Republiki Słowackiej w Europejskim Obszarze Gospodarczym, podpisanym w Luksemburgu dnia 14 października 2003 r.
(3) Protokół 22 do Porozumienia nie był dotąd zmieniany przez Wspólny Komitet EOG.
(4) Protokół 24 do Porozumienia nie był dotąd zmieniany przez Wspólny Komitet EOG.
(5) Artykuł 57 Porozumienia stanowi podstawę prawną kontroli koncentracji w ramach Europejskiego Obszaru Gospodarczego.
(6) Artykuł 57 musi być stosowany w zgodzie z protokołami 21 i 24 oraz załącznikiem XIV, określającymi zasady mające zastosowanie do kontroli koncentracji.
(7) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 4064/89 z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw(2), ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1310/97(3), jest włączone do załącznika XIV i protokołu 21, a odniesienie do niego znajduje się w protokole 24 do Porozumienia.
(8) Załącznik XIV i protokół 21 zostały zmienione decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 27/1998 z dnia 27 marca 1998 r.
(4), włączającą do Porozumienia rozporządzenie Rady (WE) nr 1310/97 z dnia 30 czerwca 1997 r. zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 4064/89 zgodnie z dążeniem do utrzymywania dynamicznego i jednolitego EOG opartego na wspólnych zasadach i równych warunkach konkurencji.
(9) Rozporządzenie (WE) nr 1310/97 zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 4064/89 zmienia art. 5 ust. 3 tego rozporządzenia. Właściwe jest wprowadzenie odnośnych zmian w protokole 22 do Porozumienia.
(10) Rozporządzenie Rady (WE) nr 139/2004 z dnia 20 stycznia 2004 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw (rozporządzenie WE w sprawie łączenia przedsiębiorstw)(5) uchyla i zastępuje rozporządzenie (WE) nr 4064/89.
(11) W celu utrzymania równych warunków konkurencji w ramach EOG rozporządzenie (WE) nr 139/2004 powinno zostać włączone do załącznika XIV i protokołu 21, a odniesienie do niego powinno znaleźć się w protokole 24 do Porozumienia,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik XIV do Porozumienia zostaje zmieniony zgodnie z załącznikiem I do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Protokół 21 do Porozumienia zostaje zmieniony zgodnie z załącznikiem II do niniejszej decyzji.
Artykuł 3
Protokół 22 do Porozumienia zostaje zmieniony zgodnie z załącznikiem III do niniejszej decyzji.
Artykuł 4
Protokół 24 do Porozumienia zostaje zmieniony zgodnie z załącznikiem IV do niniejszej decyzji.
Artykuł 5
Teksty rozporządzenia (WE) nr 139/2004 w języku islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej , są autentyczne.
Artykuł 6
Niniejsza decyzja zostaje wprowadzona w życie z dniem 9 czerwca 2004 r. , pod warunkiem dokonania wszystkich określonych w art. 103 ust. 1 Porozumienia notyfikacji Wspólnego Komitetu EOG(6).
Artykuł 7
Niniejsza decyzja zostanie opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej .
Sprostowanie do decyzji Wspólnego Komitetu EOG nr 78/2004 z dnia 8 czerwca 2004 r. zmieniającej załącznik XIV (Konkurencja), protokół 21 (w sprawie wdrażania zasad konkurencji mających zastosowanie do przedsiębiorstw), protokół 22 (dotyczący definicji "przedsiębiorstwa" oraz "obrotu" (art. 56)) i protokół 24 (w sprawie współpracy w dziedzinie kontroli koncentracji) do Porozumienia EOG
(Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 219 z dnia 19 czerwca 2004 r.)
Załącznik IV (Pomoc administracyjna), art. 8 pkt 7:
termin w brzmieniu:
"dochodzenie"
otrzymuje brzmienie:
"kontrola".
--------------------------------------------------
Decyzja Wspólnego komitetu EOG nr 79/2004 z dnia 8 czerwca 2004 r. zmieniająca załącznik XIV (Konkurencja), protokół 21 (w sprawie wdrażania zasad konkurencji w odniesieniu do przedsiębiorstw) i protokół 24 (w sprawie współpracy w dziedzinie kontrolowania koncentracji przedsiębiorstw) do porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej ŤPorozumieniemť , w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XIV do Porozumienia został zmieniony Porozumieniem w sprawie udziału Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej w Europejskim Obszarze Gospodarczym, podpisanym w dniu 14 października 2003 r. w Luksemburgu(1).
(2) Protokół 21 do Porozumienia został zmieniony Porozumieniem w sprawie udziału Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej w Europejskim Obszarze Gospodarczym, podpisanym w dniu 14 października 2003 r. w Luksemburgu.
(3) Protokół 24 do Porozumienia nie został wcześniej zmieniony przez Wspólny Komitet EOG.
(4) Rozporządzenie Rady (WE) nr 139/2004 z dnia 20 stycznia 2004 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw (rozporządzenie WE w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw)(2) zostało włączone do Porozumienia decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 78/2004 z dnia 8 czerwca 2004 r.
(3).
(5) Artykuły 13 i 22 rozporządzenia (WE) nr 139/2004 nie zostały włączone decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 78/2004 z dnia 8 czerwca 2004 r.
(6) Artykuły 13 i 22 rozporządzenia (WE) nr 139/2004 powinny zostać włączone do Porozumienia,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Tekst dostosowania (a) w punkcie 1 [rozporządzenie Rady (WE) nr 139/2004] załącznika XIV do Porozumienia zastępuje się w następujący sposób:
ŤW art. 1 ust. 1 po wyrazach: ŤBez uszczerbku dla art. 4 ust. 5 i art. 22ť , dodaje się zdanie Ťlub odpowiednie postanowienia protokołów 21 i 24 do Porozumienia EOGť ;
ponadto termin Ťwymiar wspólnotowyť należy rozumieć jako Ťwymiar Wspólnoty lub EFTAť ť .
Artykuł 2
Tekst w art. 3 ust. 1 punkt 1 [rozporządzenie Rady (WE) nr 139/2004] Protokołu 21 do Porozumienia zastępuje się w następujący sposób:
Ť32004 R 0139: artykuł 4 ust. 4 i 5 oraz art. 6 do art. 26 rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 z dnia 20 stycznia 2004 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw (rozporządzenie WE w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw) (Dz.U. L 24 z 29.1.2004, str. 1).ť
Artykuł 3
Do Protokołu 24 do Porozumienia wprowadza się następujące zmiany:
1.
Do art. 6 wprowadza się ust. 3 o następującej treści:
Ť3.W przypadku gdy koncentracja przedsiębiorstw mogłaby wpłynąć na handel między jednym lub kilkoma Państwami Członkowskimi WE oraz między jednym lub kilkoma państwami EFTA, Komisja WE bezzwłocznie informuje Urząd Nadzoru EFTA o każdym wniosku przedłożonym jej przez Państwo Członkowskie WE zgodnie z art. 22 rozporządzenia (WE) nr 139/2004.
Do wniosku może przyłączyć się jedno lub kilka państw EFTA zgodnie z akapitem 1, w przypadku gdy koncentracja przedsiębiorstw wpływa na handel pomiędzy jednym lub kilkoma Państwami Członkowskimi WE lub między jednym lub kilkoma państwami EFTA i stwarza poważne ryzyko zakłócenia konkurencji na terytorium państwa lub państw EFTA przyłączających się do wniosku.
Po otrzymaniu kopii wniosku, o którym mowa w akapicie 1, wszystkie krajowe terminy dotyczące koncentracji zawiesza się w państwach EFTA do czasu podjęcia decyzji, gdzie koncentracja zostanie poddana kontroli.
Po poinformowaniu Komisji i zainteresowanych przedsiębiorstw przez państwo EFTA o braku zgody na przyłączenie się do wniosku następuje zakończenie okresu zawieszenia terminów krajowych.
W przypadku gdy Komisja podejmie decyzję o zbadaniu koncentracji, państwo lub państwa EFTA, które przyłączyły się do wniosku, powinny zaprzestać stosowania ustawodawstwa krajowego w dziedzinie konkurencji w stosunku do koncentracji.ť
2.
Do art. 8 dodaje się ust. 4, 5 i 6 o następującej treści:
Ť4.Na wniosek Komisji WE Urząd Nadzoru EFTA przeprowadza dochodzenia na jej terytorium.
5.Komisja WE ma prawo do wysłania swego przedstawiciela i wzięcia czynnego udziału w dochodzeniach prowadzonych zgodnie z ust. 4.
6.Wszystkie informacje uzyskane w trakcie takich dochodzeń na wniosek zostają przekazane do Komisji WE niezwłocznie po zamknięciu dochodzenia.ť
3. W art. 13 akapit 2 wyrazy Ťart. 4 ust. 4 i 5, a także art. 9 ust. 2 i 6ť zastępuje się wyrazami Ťart. 4 ust. 4 i 5, a także art. 9 ust. 2 i 6 oraz art. 22 ust. 2ť .
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje wprowadzona w życie z dniem 9 czerwca 2004 r. , pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG został zawiadomiony o wszystkich zgłoszeniach przewidzianych w art. 103 ust. 1 Porozumienia(4).
Artykuł 5
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w części dotyczącej EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej .
Sprostowanie do decyzji Wspólnego Komitetu EOG nr 79/2004 z dnia 8 czerwca 2004 r. zmieniającej załącznik XIV (Konkurencja), protokół 21 (w sprawie wdrażania zasad konkurencji mających zastosowanie do przedsiębiorstw), protokół 24 (w sprawie współpracy w dziedzinie kontroli koncentracji) do Porozumienia EOG
(Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 219 z dnia 19 czerwca 2004 r.)
Artykuł 3 pkt 2 ppkt 4, 5 i 6:
termin w brzmieniu:
"dochodzenie"
otrzymuje brzmienie:
"kontrola".
--------------------------------------------------
Decyzja wspólnego komitetu EOG
nr 91/2004
z dnia 9 lipca 2004 r.
zmieniająca Załącznik I (Zagadnienia weterynaryjne i fitosanitarne) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik I do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 69/2004 z dnia 8 czerwca 2004 r. [1]
(2) Decyzję Komisji 2003/506/WE z dnia 3 lipca 2003 r. zmieniającą decyzję 2001/881/WE ustalającą wykaz punktów kontroli granicznej zatwierdzonych do celów przeprowadzania kontroli weterynaryjnych zwierząt i produktów zwierzęcych sprowadzanych z państw trzecich oraz decyzję 2002/459/WE wymieniającą jednostki systemu komputerowego ANIMO [2] należy włączyć do Porozumienia.
(3) Decyzję Komisji 2003/630/WE z dnia 29 sierpnia 2003 r. ustanawiającą środki przejściowe, które powinny być stosowane przez Węgry w odniesieniu do kontroli weterynaryjnych produktów pochodzenia zwierzęcego z Rumunii [3] należy włączyć do Porozumienia.
(4) Niniejsze rozporządzenie nie stosuje się do Lichtensteinu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W części 1.2 rozdziału I załącznika I do Porozumienia wprowadza się następujące zmiany:
1) do punktów 39 (decyzja Komisji 2001/881/WE) i 46 (decyzja Komisji 2002/459/WE) dodaje się następujące tiret:
- "32003 D 0506: Decyzja Komisji 2003/506/WE z dnia 3 lipca 2003 r.
(Dz.U. L 172 z 10.7.2003, str. 16).";
2) po pkt. 113 (decyzja Komisji 2002/349/WE) wpisuje się punkt w brzmieniu:
"114.
32003 D 0630: Decyzja Komisji 2003/630/WE z dnia 29 sierpnia 2003 r. ustanawiająca środki przejściowe, które powinny być stosowane przez Węgry w odniesieniu do kontroli weterynaryjnych produktów pochodzenia zwierzęcego z Rumunii (Dz.U. L 218 z 30.8.2003, str. 55).
Niniejszy akt stosuje się również do Islandii.".
Artykuł 2
Teksty decyzji 2003/506/WE i 2003/630/WE w języku islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 10 lipca 2004 r. pod warunkiem dokonania wszystkich określonych w art. 103 ust. 1 Porozumienia notyfikacji Wspólnego Komitetu EOG [4].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostanie opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja wspólnego komitetu EOG
nr 92/2004
z dnia 9 lipca 2004 r.
zmieniająca Załącznik I (Zagadnienia weterynaryjne i fitosanitarne) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik I do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 69/2004 z dnia 8 czerwca 2004 r. [1]
(2) Decyzję Komisji 2003/362/WE z dnia 14 maja 2003 r. uchylającą decyzję 98/399/WE zatwierdzającą plan przedstawiony przez Włochy w celu zwalczania klasycznego pomoru świń u dzikich świń w prowincji Varese, we Włoszech [2] należy włączyć do Porozumienia.
(3) Decyzję Komisji 2003/363/WE z dnia 14 maja 2003 r. zatwierdzającą plan zwalczania klasycznego pomoru świń u dzikich świń w niektórych regionach Belgii [3] należy włączyć do Porozumienia.
(4) Decyzję Komisji 2003/422/WE z dnia 26 maja 2003 r. zatwierdzającą podręcznik diagnostyczny dotyczący afrykańskiego pomoru świń [4] należy włączyć do Porozumienia.
(5) Decyzję Komisji 2003/435/WE z dnia 16 czerwca 2003 r. uchylającą decyzję 2002/182/WE zatwierdzającą zmieniony plan przedstawiony przez Austrię w celu zwalczania klasycznego pomoru świń dzikich w Dolnej Austrii [5] należy włączyć do Porozumienia.
(6) Decyzję Komisji 2003/436/WE z dnia 16 czerwca 2003 r zmieniającą decyzję 2002/975/WE w sprawie wprowadzenia szczepionki w celu uzupełnienia środków dla kontroli zakażeń influenzą drobiu o niskiej chorobotwórczości we Włoszech i w sprawie szczególnych środków kontroli przepływu [6] należy włączyć do Porozumienia.
(7) Niniejsza decyzja nie stosuje się do Islandii i Lichtensteinu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Rozdział I załącznika I do Porozumienia zmienia się zgodnie z Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Teksty decyzji 2003/362/WE, 2003/363/WE, 2003/422/WE, 2003/435/WE i 2003/436/WE w języku norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 10 lipca 2004 r. pod warunkiem dokonania wszystkich określonych w art. 103 ust. 1 Porozumienia notyfikacji Wspólnego Komitetu EOG [7].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostanie opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja wspólnego komitetu EOG
nr 93/2004
z dnia 9 lipca 2004 r.
zmieniająca Załącznik I do Porozumienia EOG(Zagadnienia weterynaryjne i fitosanitarne)
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik I do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 69/2004 z dnia 8 czerwca 2004 r. [1]
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę Rady 2003/43/WE z dnia 26 maja 2003 r. zmieniającą dyrektywę 88/407/EWG ustanawiającą warunki zdrowotne zwierząt wymagane w handlu wewnątrzwspólnotowym oraz w przywozie nasienia bydła domowego. [2]
(3) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2003/467/WE z dnia 23 czerwca 2003 r. ustanawiającą status bydła oficjalnie wolnego od gruźlicy, brucelozy i enzootycznej białaczki bydła dla stad w niektórych Państwach Członkowskich i regionach Państw Członkowskich. [3]
(4) W Porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę Rady 2003/50/WE z dnia 11 czerwca 2003 r. zmieniającą dyrektywę 91/68/EWG w zakresie wzmocnienia kontroli przemieszczania owiec i kóz. [4]
(5) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2003/575/WE z dnia 1 sierpnia 2003 r. zmieniającą decyzję 2001/618/WE w celu włączenia niektórych departamentów Francji i Prowincji Włoch do wykazów Państw Członkowskich i regionów wolnych od choroby Aujeszky'ego oraz regionów, w których wprowadzone są zatwierdzone programy zwalczania choroby Aujeszky'ego. [5]
(6) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 1398/2003 z dnia 5 sierpnia 2003 r. zmieniające załącznik A do dyrektywy Rady 92/65/EWG w celu włączenia małego chrząszcza ulowego (Aethina tumida), roztocza Tropilaelaps (spp. Tropilaelaps), wirusa Ebola i ospy małp.
(7) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2003/644/WE z dnia 8 września 2003 r. ustanawiającą dodatkowe gwarancje dotyczące salmonelli przy przesyłkach drobiu hodowlanego i jednodniowych kurcząt do Finlandii i Szwecji w celu włączenia ich do stad drobiu hodowlanego lub stad drobiu użytkowego. [7]
(8) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2003/708/WE z dnia 7 października 2003 r. zmieniającą załącznik E do dyrektywy Rady 91/68/EWG oraz załączniki I i II do decyzji 93/198/EWG w odniesieniu do uaktualnienia wzoru świadectw zdrowia odnoszących się do owiec i kóz. [8]
(9) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2003/732/WE z dnia 10 października 2003 r. zmieniającą decyzję 93/52/EWG w odniesieniu do uznania niektórych prowincji włoskich za urzędowo wolne od brucelozy. [9]
(10) Decyzja 2003/644/WE uchyla decyzję Komisji 95/160/WE [10], która została uwzględniona w Porozumieniu i którą w związku z powyższym należy wykreślić z Porozumienia.
(11) Decyzja 2003/467/WE uchyla decyzje Komisji 1999/465/WE [11], 1999/466/WE [12] oraz 1999/467/WE [13], które zostały uwzględnione w Porozumieniu i które w związku z powyższym należy wykreślić z Porozumienia.
(12) Niniejszej decyzji nie stosuje się do Islandii i Liechtensteinu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Rozdział I załącznika I do Porozumienia zmienia się zgodnie z Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Teksty dyrektyw 2003/43/WE oraz 2003/50/WE, rozporządzenia (WE) nr 1398/2003 oraz decyzji 2003/467/WE, 2003/575/WE, 2003/644/WE, 2003/708/WE i 2003/732/WE w języku norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 10 lipca 2004 r. pod warunkiem dokonania wszystkich określonych w art. 103 ust. 1 Porozumienia notyfikacji Wspólnego Komitetu EOG [14].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja wspólnego komitetu EOG
nr 94/2004
z dnia 9 lipca 2004 r.
zmieniająca Załącznik I do Porozumienia EOG (Zagadnienia weterynaryjne i fitosanitarne)
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione przez Protokół dostosowujący Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik I do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 69/2004 z dnia 8 czerwca 2004 r. [1]
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2003/378/WE z dnia 23 maja 2003 r. zmieniającą decyzję 2002/300/WE ustanawiającą wykaz stref zatwierdzonych odnośnie do Bonamia ostreae i/lub Marteilia refringens. [2]
(3) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2003/390/WE z dnia 23 maja 2003 r. ustanawiającą specjalne warunki wprowadzania do obrotu gatunków zwierząt akwakultury uznanych za niepodatne na niektóre choroby i ich produktów. [3]
(4) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2003/458/WE z dnia 12 czerwca 2003 r. zmieniającą załączniki I i II do decyzji 2002/308/WE ustanawiającej wykaz zatwierdzonych stref i zatwierdzonych hodowli w odniesieniu do jednej lub więcej chorób ryb: wirusowej posocznicy krwotocznej (VHS) i zakaźnej martwicy układu krwiotwórczego. [4]
(5) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2003/466/WE z dnia 13 czerwca 2003 r. ustanawiającą kryteria podziału na strefy i urzędowego nadzoru w następstwie podejrzenia lub potwierdzenia występowania niedokrwistości zakaźnej łososia (ISA). [5]
(6) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2003/634/WE z dnia 28 sierpnia 2003 r. zatwierdzającą programy w celu uzyskania statusu zatwierdzonych stref i zatwierdzonych hodowli w strefach niezatwierdzonych w odniesieniu do wirusowej posocznicy krwotocznej (VHS) i zakaźnej martwicy układu krwiotwórczego ryb łososiowatych (IHN). [6]
(7) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2003/729/WE z dnia 6 października 2003 r. zmieniającą decyzję 2002/300/WE ustanawiającą wykaz stref zatwierdzonych odnośnie do Bonamia ostreae i/lub Marteilia refringens. [7]
(8) Decyzja 2003/390/WE uchyla decyzje Komisji 93/22/EWG [8] i 93/55/EWG [9], które zostały uwzględnione w Porozumieniu i które w związku z powyższym należy wykreślić z Porozumienia.
(9) Decyzja 2003/634/WE uchyla decyzję Komisji 2002/304/WE [10], która została uwzględniona w Porozumieniu i którą w związku z powyższym należy wykreślić z Porozumienia.
(10) Niniejszej decyzji nie stosuje się do Liechtensteinu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Rozdział I załącznika I do Porozumienia zmienia się zgodnie z Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Teksty decyzji 2003/378/WE, 2003/390/WE, 2003/458/WE, 2003/466/WE, 2003/634/WE i 2003/729/WE w języku islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 10 lipca 2004 r. pod warunkiem dokonania wszystkich określonych w art. 103 ust. 1 Porozumienia notyfikacji Wspólnego Komitetu EOG [11].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja jest publikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja wspólnego komitetu EOG
nr 95/2004
z dnia 9 lipca 2004 r.
zmieniająca Załącznik I do Porozumienia EOG (Zagadnienia weterynaryjne i fitosanitarne)
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione przez Protokół dostosowujący Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem" w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik I do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 69/2004 z dnia 8 czerwca 2004 r. [1]
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2003/380/WE z dnia 22 maja 2003 r. przyznającą Szwecji odstępstwo od dyrektywy Rady 64/433/EWG i przyznającą równoważne warunki zdrowotne, których należy przestrzegać przy rozbiorze świeżego mięsa [2].
(3) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2003/470/WE z dnia 24 czerwca 2003 r. dotyczącą zezwolenia na niektóre alternatywne metody wykorzystywane w badaniach mikrobiologicznych mięsa przeznaczonego dla Finlandii i Szwecji [3].
(4) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2003/721/WE z dnia 29 września 2003 r. zmieniającą dyrektywę Rady 92/118/EWG w odniesieniu do wymagań dla kolagenu przeznaczonego do spożycia przez ludzi, oraz uchylającą decyzję 2003/42/WE [4].
(5) W Porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę 2003/74/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. zmieniającą dyrektywę Rady 96/22/WE dotyczącą zakazu stosowania w gospodarstwach hodowlanych niektórych związków o działaniu hormonalnym, tyreostatycznym i ß-agonistycznym [5].
(6) Niniejszej decyzji nie stosuje się do Islandii i Liechtensteinu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ.
Artykuł 1
Rozdział I załącznika I do Porozumienia zmienia się zgodnie z Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Teksty dyrektywy 2003/74/WE oraz decyzji 2003/380/WE, 2003/470/WE i 2003/721/WE w języku norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 10 lipca 2004 r. pod warunkiem dokonania wszystkich określonych w art. 103 ust. 1 Porozumienia notyfikacji Wspólnego Komitetu EOG [6].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja wspólnego komitetu EOG
nr 96/2004
z dnia 9 lipca 2004 r.
zmieniająca Załącznik I do Porozumienia EOG (Zagadnienia weterynaryjne i fitosanitarne)
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione przez Protokół dostosowujący Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik I do Porozumienia został zmieniony Porozumieniem w sprawie udziału Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Malty, Rzeczpospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej w Europejskim Obszarze Gospodarczym podpisanym dnia 14 października 2003 r. w Luksemburgu. [1]
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę Komisji 2003/126/WE z dnia 23 grudnia 2003 r. w sprawie analitycznej metody określania składników pochodzenia zwierzęcego do celów urzędowej kontroli pasz [2].
(3) Dyrektywa 2003/126/WE uchyla dyrektywę Komisji 98/88/WE [3], która jest uwzględniona w Porozumieniu, i którą w związku z powyższym należy uchylić w ramach Porozumienia,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W rozdziale II załącznika I do Porozumienia wprowadza się następujące zmiany:
1) po pkt. 31h (dyrektywa Komisji 2000/45/WE) dodaje się punkt w brzmieniu:
"31i.
32003 L 0126: Dyrektywa Komisji 2003/126/WE z dnia 23 grudnia 2003 r. w sprawie analitycznej metody określania składników pochodzenia zwierzęcego do celów urzędowej kontroli pasz (Dz.U. L 339 z 24.12.2003, str. 78).";
2) skreśla się tekst punktu 31d (dyrektywa Komisji 98/88/WE).
Artykuł 2
Teksty dyrektywy 2003/126/WE w języku islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 10 lipca 2004 r. pod warunkiem dokonania wszystkich określonych w art. 103 ust. 1 Porozumienia notyfikacji Wspólnego Komitetu EOG [4].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja wspólnego komitetu EOG
nr 97/2004
z dnia 9 lipca 2004 r.
zmieniająca Załącznik II do Porozumienia EOG (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja)
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione przez Protokół dostosowujący Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik II do Porozumienia został zmieniony Porozumieniem w sprawie udziału Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Malty, Rzeczpospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej w Europejskim Obszarze Gospodarczym podpisanym w Luksemburgu dnia 14 października 2003 r. [1]
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2003/580/WE z dnia 4 sierpnia 2003 r. zmieniającą decyzję 2000/49/WE uchylającą decyzję 1999/356/WE i nakładającą specjalne warunki w sprawie przywozu orzeszków ziemnych i niektórych produktów z orzeszków ziemnych pochodzących z Egiptu. [2]
(3) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzanie Komisji (WE) nr 2277/2003 z dnia 22 grudnia 2003 r. zmieniające załączniki I i II do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2092/91 w sprawie produkcji ekologicznej produktów rolnych oraz znakowania produktów rolnych i środków spożywczych, [3]
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W rozdziale XII załącznika II do Porozumienia wprowadza się następujące zmiany:
1) w pkt. 54b (rozporządzenie Rady (WE) nr 2092/91) dodaje się następujące tiret:
"— 32003 R 2277: Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2277/2003 z dnia 22 grudnia 2003 r.
(Dz.U. L 336 z 23.12.2003, str. 68).";
2) do pkt. 54ze (Decyzja Komisji 2000/49/WE) dodaje się tekst w brzmieniu:
" , zmieniona:
- 32003 D 0580: decyzją Komisji 2003/580/WE z dnia 4 sierpnia 2003 r.
(Dz.U. L 197 z 5.8.2003, str. 31).
Dla celów niniejszego Porozumienia, przepisy decyzji odczytuje się z następującymi dostosowaniami:
W załączniku II dodaje się, co następuje:
+++++ TABLE +++++
Artykuł 2
Teksty rozporządzenia (WE) nr 2277/2003 i decyzji 2003/580/WE w języku islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 10 lipca 2004 r. pod warunkiem dokonania wszystkich określonych w art. 103 ust. 1 Porozumienia notyfikacji Wspólnego Komitetu EOG [4].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja wspólnego komitetu EOG
nr 98/2004
z dnia 9 lipca 2004 r.
zmieniająca Załącznik II do Porozumienia EOG (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja)
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione przez Protokół dostosowujący Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik II do Porozumienia został zmieniony Porozumieniem w sprawie udziału Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Malty, Rzeczpospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej w Europejskim Obszarze Gospodarczym podpisanym w Luksemburgu dnia 14 października 2003 r. [1]
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę Komisji 2003/101/WE z dnia 3 listopada 2003 r. zmieniającą dyrektywę Rady 92/109/EWG w sprawie wytwarzania i wprowadzania do obrotu niektórych substancji wykorzystywanych do nielegalnego wytwarzania środków odurzających i substancji psychotropowych [2],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W pkt. 15f (dyrektywa Rady 92/109/EWG) w rozdziale XIII załącznika II do Porozumienia dodaje się tiret w brzmieniu:
"- 32003 L 0101: Dyrektywa Komisji 2003/101/WE z dnia 3 listopada 2003 r.
(Dz.U. L 286 z 4.11.2003, str. 14).".
Artykuł 2
Teksty dyrektywy 2003/101/WE w języku islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 10 lipca 2004 r. pod warunkiem dokonania wszystkich określonych w art. 103 ust. 1 Porozumienia notyfikacji Wspólnego Komitetu EOG [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja wspólnego komitetu EOG
nr 99/2004
z dnia 9 lipca 2004 r.
zmieniająca Załącznik II do Porozumienia EOG (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja)
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione przez Protokół dostosowujący Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik II do Porozumienia został zmieniony Porozumieniem w sprawie udziału Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Malty, Rzeczpospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej w Europejskim Obszarze Gospodarczym, podpisanym w Luksemburgu dnia 14 października 2003 r. [1]
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę 2002/98/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 stycznia 2003 r. ustanawiającą normy jakości i bezpiecznego pobierania, testowania, przetwarzania, przechowywania i dystrybucji krwi ludzkiej i składników krwi oraz zmieniającą dyrektywę 2001/83/WE [2],
Przyjmuje niniejszą decyzję:
Artykuł 1
W rozdziale XIII załącznika II do Porozumienia wprowadza się następujące zmiany:
1) po pkt. 15t (dyrektywa Komisji 2003/94/WE) dodaje się punkt w brzmieniu:
15u.
"32002 L 0098: Dyrektywa 2002/98/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 stycznia 2003 r. ustanawiająca normy jakości i bezpiecznego pobierania, testowania, przetwarzania, przechowywania i dystrybucji krwi ludzkiej i składników krwi oraz zmieniająca dyrektywę 2001/83/WE (Dz.U. L 33 z 8.2.2003, str. 30).";
2) w pkt. 15q (dyrektywa 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady) dodaje się tiret w brzmieniu:
"— 32002 L 0098: Dyrektywa 2002/98/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 stycznia 2003 r.
(Dz.U. L 33 z 8.2.2003, str. 30).".
Artykuł 2
Teksty dyrektywy 2002/98/WE w języku islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 10 lipca 2004 r. pod warunkiem dokonania wszystkich określonych w art. 103 ust. 1 Porozumienia notyfikacji Wspólnego Komitetu EOG [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja wspólnego komitetu EOG
nr 100/2004
z dnia 9 lipca 2004 r.
zmieniająca Załącznik II do Porozumienia EOG (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja)
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione przez Protokół dostosowujący Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik II do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 24/2004 z dnia 19 marca 2004 r. [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2004/71/WE z dnia 4 września 2003 r. w sprawie istotnych wymagań odnoszących się do urządzeń morskiej łączności radiowej, które zamierza się zastosować na statkach nieobjętych przepisami Konwencji-SOLAS i które mają być stosowane w Światowym Morskim Systemie Łączności Alarmowej i Bezpieczeństwa (GMDSS) [2],
Przyjmuje niniejszą decyzję:
Artykuł 1
W rozdziale XVIII załącznika II do Porozumienia po pkt. 4zzl (decyzja Komisji 2003/213/WE) dodaje się punkt w brzmieniu:
4zzm.
"32004 D 0071: Decyzja Komisji 2004/71/WE z dnia 4 września 2003 r. w sprawie istotnych wymagań odnoszących się do urządzeń morskiej łączności radiowej, które zamierza się zastosować na statkach nieobjętych przepisami Konwencji-SOLAS i które mają być stosowane w Światowym Morskim Systemie Łączności Alarmowej i Bezpieczeństwa (GMDSS) (Dz.U. L 16 z 23.1.2004, str. 54)".
Artykuł 2
Teksty decyzji 2004/71/WE w języku islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 10 lipca 2004 r. pod warunkiem dokonania wszystkich określonych w art. 103 ust. 1 Porozumienia notyfikacji Wspólnego Komitetu EOG [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja wspólnego komitetu EOG
nr 101/2004
z dnia 9 lipca 2004 r.
zmieniająca załącznik VI (Zabezpieczenie społeczne) do Porozumienia o EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione przez Protokół dostosowujący Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik VI do Porozumienia został zmieniony Porozumieniem w sprawie udziału Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Malty, Rzeczpospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej w Europejskim Obszarze Gospodarczym podpisanym dnia 14 października 2003 r. w Luksemburgu. [1]
(2) Do Porozumienia należy włączyć rozporządzenie (WE) nr 631/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. zmieniające rozporządzenie Rady (EWG) nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek oraz do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie i zmieniające rozporządzenie Rady (EWG) nr 574/72 w sprawie wykonywania rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 w odniesieniu do stosowania praw i uproszczenia procedur [2],
PRZYJMUJE NINIEJSZA DECYZJE:
Artykuł 1
W pkt. 1 (rozporządzenie Rady (EWG) nr 1408/71) i w pkt. 2 (rozporządzenie Rady (EWG) nr 574/72) załącznika VI do Porozumienia wprowadza się tiret w brzmieniu:
"— 32004 R 0631: Rozporządzenie (WE) nr 631/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r.
(Dz.U. L 100 z 6.4.2004, str. 1).".
Artykuł 2
Teksty rozporządzenia (WE) nr 631/2004 w języku islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 10 lipca 2004 r. pod warunkiem, że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja wspólnego komitetu EOG
nr 102/2004
z dnia 9 lipca 2004 r.
zmieniająca Załącznik VI (Zabezpieczenie społeczne) do Porozumienia o EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione przez Protokół dostosowujący Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik VI do Porozumienia został zmieniony Porozumieniem w sprawie udziału Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Malty, Rzeczpospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej w Europejskim Obszarze Gospodarczym podpisanym dnia 14 października 2003 r. w Luksemburgu. [1]
(2) Do Porozumienia należy włączyć decyzję nr 189 z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wprowadzenia europejskiej karty ubezpieczenia zdrowotnego celem zastąpienia formularze konieczne do stosowania rozporządzeń Rady (EWG) nr 1408/71 i (EWG) nr 574/72 dotyczące dostępu do opieki zdrowotnej podczas czasowego pobytu w Państwie Członkowskim innym niż właściwe państwo lub państwo stałego miejsca zamieszkania [2].
(3) Do Porozumienia należy włączyć decyzję nr 190 z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie specyfikacji technicznych europejskiej karty ubezpieczenia zdrowotnego [3].
(4) Do Porozumienia należy włączyć decyzję nr 191 z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie zastąpienia formularzy E 111 i E 111 B europejską kartą ubezpieczenia zdrowotnego [4],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Po pkt. 3.64 (decyzja nr 188) załącznika VI do Porozumienia wprowadza się następujące punkty w brzmieniu:
"3.65 32003 D 0751: Decyzja nr 189 z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wprowadzenia europejskiej karty ubezpieczenia zdrowotnego mającej zastąpić formularze konieczne do stosowania rozporządzeń Rady (EGW) nr 1408/71 i (EWG) nr 574/72 dotyczących dostępu do opieki zdrowotnej podczas czasowego pobytu w Państwie Członkowskim innym niż właściwe państwo lub państwo stałego miejsca zamieszkania (Dz.U. L 276 z 27.10.2003, str. 1).
3.66 32003 D 0752: Decyzja nr 190 z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie specyfikacji technicznych europejskiej karty ubezpieczenia zdrowotnego (Dz.U. L 276 z 27.10.2003, str. 4).
Dla celów niniejszego Porozumienia, przepisy decyzji odczytuje się z następującymi dostosowaniami:
Zgodnie z pkt. 3.3.2. Załącznika do decyzji, europejskie karty ubezpieczenia zdrowotnego wydawane w Państwach Członkowskich EOG EFTA nie będą zawierały europejskich gwiazd.
Jednakże Państwo Członkowskie EOG EFTA powinno mieć możliwość, w razie potrzeby, umieszczenia gwiazd w późniejszym okresie.
3.67 32003 D 0753: Decyzja nr 191 z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie zastąpienia formularzy E 111 i E 111 B europejską kartą ubezpieczenia zdrowotnego (Dz.U. L 276 z 27.10.2003, str. 19).".
Artykuł 2
Teksty decyzji nr 189, 190 i 191 w języku islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 10 lipca 2004 r. pod warunkiem, że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [5].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja wspólnego komitetu EOG
nr 103/2004
z dnia 9 lipca 2004 r.
zmieniająca załącznik IX (Usługi finansowe) do Porozumienia o EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione przez Protokół dostosowujący Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik IX do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 73/2004 z dnia 8 czerwca 2004 r. [1]
(2) Do Porozumienia należy włączyć rozporządzenie Komisji (WE) nr 2273/2003 z dnia 22 grudnia 2003 r. wykonujące dyrektywę 2003/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do zwolnień dla programów odkupu i stabilizacji instrumentów finansowych [2].
(3) Do Porozumienia należy włączyć dyrektywę Komisji 2003/124/WE z dnia 22 grudnia 2003 r. wykonująca dyrektywę 2003/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w zakresie definicji i publicznego ujawniania informacji wewnętrznych oraz definicji manipulacji na rynku [3].
(4) Do Porozumienia należy włączyć dyrektywę Komisji 2003/125/WE z dnia 22 grudnia 2003 r. wykonująca dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2003/6/WE w zakresie uczciwego przedstawiania zaleceń inwestycyjnych oraz ujawniania konfliktów interesów [4],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Po pkt. 29b (dyrektywa 2003/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady) załącznika IX do Porozumienia wprowadza się następujące punkty w brzmieniu:
"29c. 32003 R 2273: Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2273/2003 z dnia 22 grudnia 2003 r. wykonujące dyrektywę 2003/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do zwolnień dla programów odkupu i stabilizacji instrumentów finansowych (Dz.U. L 336 z 23.12.2003, str. 33).
29d.
32003 L 0124: Dyrektywa Komisji nr 2003/124/WE z dnia 22 grudnia 2003 r. wykonująca dyrektywę 2003/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w zakresie definicji i publicznego ujawniania informacji wewnętrznych oraz definicji manipulacji na rynku (Dz.U. L 339 z 24.12.2003, str. 70).
29e.
32003 L 0125: Dyrektywa Komisji 2003/125/WE z dnia 22 grudnia 2003 r. wykonująca 2003/6/WE 03 dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady w zakresie uczciwego przedstawiania zaleceń inwestycyjnych oraz ujawniania konfliktów interesów (Dz.U. L 339 z 24.12.2003, str. 73)."
Artykuł 2
Teksty rozporządzenia (WE) nr 2273/2003 i dyrektyw 2003/124/WE oraz 2003/125/WE w języku islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 10 lipca 2004 r. pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [5].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja wspÓlnego komitetu EOG
nr 104/2004
z dnia 9 lipca 2004 r.
zmieniająca Załącznik IX (Usługi finansowe) do Porozumienia o EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione przez Protokół dostosowujący Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik IX do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 73/2004 z dnia 8 czerwca 2004 r. [1].
(2) Do Porozumienia należy włączyć dyrektywę 2002/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie dodatkowego nadzoru nad instytucjami kredytowymi, zakładami ubezpieczeń oraz przedsiębiorstwami inwestycyjnymi konglomeratu finansowego i zmieniającą dyrektywy Rady 73/239/EWG, 79/267/EWG, 92/49/EWG, 92/96/EWG, 93/6/EWG i 93/22/EWG oraz dyrektywy 98/78/WE i 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [2],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W załączniku IX do Porozumienia wprowadza się następujące zmiany:
1) po pkt. 30d (dyrektywa 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady) wprowadza się następujący punkt w brzmieniu:
30e.
"32002 L 0087: Dyrektywa 2002/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie dodatkowego nadzoru nad instytucjami kredytowymi, zakładami ubezpieczeń oraz przedsiębiorstwami inwestycyjnymi konglomeratu finansowego i zmieniająca dyrektywy Rady 73/239/EWG, 79/267/EWG, 92/49/EWG, 92/96/EWG, 93/6/EWG i 93/22/EWG oraz dyrektywy 98/78/WE i 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 35 z 11.2.2003, str. 1)."
2) w pkt. 2 (pierwsza dyrektywa Rady 73/239/EWG), pkt. 7a (dyrektywa Rady 92/49/EWG), pkt. 30a (dyrektywa Rady 93/6/EWG), pkt. 30b (dyrektywa Rady 93/22/EWG) i pkt. 14 (dyrektywa 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady) wprowadza się tiret w brzmieniu:
"— 32002 L 0087: Dyrektywa 2002/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2002 r.
(Dz.U. L 35 z 11.2.2003, str. 1).";
3) w pkt. 11 (dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2002/83/WE) i 12c (dyrektywa 98/78/WE Parlamentu Europejskiego i Rady) dodaje się, co następuje:
" , zmieniona:
- 32002 L 0087: dyrektywą 2002/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2002 r.
(Dz.U. L 35 z 11.2.2003, str. 1).".
Artykuł 2
Teksty dyrektywy 2002/87/WE w języku islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 10 lipca 2004 r. pod warunkiem, że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja wspólnego komitetu EOG
nr 105/2004
z dnia 9 lipca 2004 r.
zmieniająca Załącznik XI (Usługi telekomunikacyjne) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione przez Protokół dostosowujący Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XI do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 75/2004 z dnia 8 czerwca 2004 r. [1]
(2) Do Porozumienia należy włączyć decyzję Komisji 2003/821/WE z 21 listopada 2003 r. w sprawie właściwej ochrony danych osobowych w Guernsey [2],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Po pkt. 5eg (decyzja Komisji 2003/490/WE) załącznika XI do Porozumienia wprowadza się punkt w brzmieniu:
5eh.
"32003 D 0821: Decyzja Komisji 2003/821/WE z 21 listopada 2003 r. w sprawie właściwej ochrony danych osobowych w Guernsey (Dz.U. L 308 z 25.11.2003, str. 27).".
Decyzja wspólnego komitetu EOG
nr 106/2004
z dnia 9 lipca 2004 r.
zmieniająca Załącznik XII (Swobodny przepływ kapitału) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione przez Protokół dostosowujący Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XII do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 154/2003 z dnia 7 listopada 2003 r. [1]
(2) Do Porozumienia należy włączyć dyrektywę 2002/47/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 czerwca 2002 r. w sprawie uzgodnień dotyczących zabezpieczeń finansowych [2],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Po pkt. 3 (rozporządzenie (WE) nr 2560/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady) załącznika XII do Porozumienia wprowadza się punkt w brzmieniu:
"4) 32002 L 0047: Dyrektywa 2002/47/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 czerwca 2002 r. w sprawie uzgodnień dotyczących zabezpieczeń finansowych (Dz.U. L 168 z 27.6.2002, str. 43).".
Artykuł 2
Teksty dyrektywy 2002/47/WE w języku islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 10 lipca 2004 r. pod warunkiem, że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja wspólnego komitetu EOG
nr 107/2004 z
dnia 9 lipca 2004 r.
zmieniająca załącznik XIII (Transport) do Porozumienia o EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione przez Protokół dostosowujący Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XIII do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 77/2004 z dnia 8 czerwca 2004 r. [1]
(2) Do Porozumienia należy włączyć dyrektywę 2003/103/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 listopada 2003 r. zmieniającą dyrektywę 2001/25/WE w sprawie minimalnego poziomu wyszkolenia marynarzy [2],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W pkt. 56j (dyrektywa 2001/25/WE Parlamentu Europejskiego i Rady) załącznika XIII do Porozumienia wprowadza się tiret w brzmieniu:
"— 32003 L 0103: Dyrektywa 2003/103/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 listopada 2003 r.
(Dz.U. L 326 z 13.12.2003, str. 28).".
Artykuł 2
Teksty dyrektywy 2003/103/WE w języku islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 10 lipca 2004 r. pod warunkiem, że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja wspólnego komitetu EOG
nr 108/2004
z dnia 9 lipca 2004 r.
zmieniająca załącznik XIII (Transport) do Porozumienia o EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione przez Protokół dostosowujący Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XIII do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 77/2004 z dnia 8 czerwca 2004 r. [1]
(2) Do Porozumienia należy włączyć rozporządzenie Komisji (WE) nr 415/2004 z dnia 5 marca 2004 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2099/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiające Komitet ds. bezpiecznych mórz i zapobiegania zanieczyszczeniu morza przez statki (COSS) oraz zmieniające rozporządzenia w sprawie bezpieczeństwa morskiego i zapobiegania zanieczyszczeniu morza przez statki [2],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W pkt. 56n (rozporządzenie (WE) nr 2099/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady), w tiret pierwsze (rozporządzenie (WE) nr 2099/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady) pkt. 55c (rozporządzenie Rady (WE) 2978/94), 56 (rozporządzenie Rady (EWG) nr 613/91), 56m (rozporządzenie (WE) nr 417/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady) i w tiret trzecie (rozporządzenie (WE) nr 2099/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady) pkt. 56c (rozporządzenie Rady (WE) nr 3051/95) załącznika XIII do Porozumienia wprowadza się tiret w brzmieniu:
" , zmienione:
- 32004 R 0415: rozporządzeniem Komisji (WE) nr 415/2004 z dnia 5 marca 2004 r.
(Dz.U. L 68 z 6.3.2004, str. 10)."
Artykuł 2
Teksty rozporządzenia (WE) nr 415/2004 w języku islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 10 lipca 2004 r. pod warunkiem, że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja wspólnego komitetu EOG
nr 109/2004
z dnia 9 lipca 2004 r.
zmieniająca załącznik XIII (Transport) do Porozumienia o EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione przez Protokół dostosowujący Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XIII do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 77/2004 z dnia 8 czerwca 2004 r. [1].
(2) Rozporządzenie (WE) nr 2320/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2002 r.
[2] ustanawiające wspólne zasady w dziedzinie bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego zostało włączone do omawianego Porozumienia na mocy decyzji Wspólnego Komitetu EOG nr 61/2004 z dnia 26 kwietnia 2004 r. wraz z dostosowaniami uwzględniającymi specyfikę poszczególnych państw.
(3) Do Porozumienia należy włączyć rozporządzenie Komisji (WE) nr 68/2004 z dnia 15 stycznia 2004 r. zmieniające rozporządzenie Komisji (WE) nr 622/2003 ustanawiające środki w celu wprowadzenia w życie wspólnych podstawowych standardów dotyczących bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego [3],
PRZYJMUJE NINIEJSZA DECYZJE:
Artykuł 1
W pkt. 66i (rozporządzenie Komisji (WE) nr 622/2003) załącznika XIII do Porozumienia dodaje się co następuje:
" , zmienione:
- 32004 R 0068: rozporządzeniem Komisji (WE) nr 68/2004 z dnia 15 stycznia 2004 r.
(Dz.U. L 10 z 16.1.2004, str. 14).".
Artykuł 2
Teksty rozporządzenia (WE) nr 68/2004 w języku islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 10 lipca 2004 r. pod warunkiem, że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [4].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja wspólnego komitetu EOG
nr 110/2004
z dnia 9 lipca 2004 r.
zmieniająca Załącznik XVII do Porozumienia EOG (Własność intelektualna)
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione przez Protokół dostosowujący Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XVII do Porozumienia został zmieniony Porozumieniem w sprawie udziału Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Malty, Rzeczpospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej w Europejskim Obszarze Gospodarczym podpisanym dnia 14 października 2003 r. w Luksemburgu. [1]
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym [2] z poprawkami wprowadzonymi w Dz.U. L 6 z 10.1.2002, str. 70,
PRZYJMUJE NINIEJSZA DECYZJE:
Artykuł 1
W załączniku XVII do Porozumienia wprowadza się następujące zmiany:
1) przed tekstem dostosowania w pkt. 7 (dyrektywa Rady 92/100/EWG) i w pkt. 9 (dyrektywa Rady 93/98/EWG) dodaje się, co następuje:
" , zmieniona:
- 32001 L 0029: dyrektywą 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. (Dz.U. L 167 z 22.6.2001, str. 10) z poprawkami wprowadzonymi w Dz.U. L 6 z 10.1.2002, str. 70.";
2) po pkt. 9d (dyrektywa 98/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady) dodaje się punkt w brzmieniu:
9e.
"32001 L 0029: Dyrektywa 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym (Dz.U. L 167 z 22.6.2001, str. 10) z poprawkami wprowadzonymi w Dz.U. L 6 z 10.1.2002, str. 70.
Decyzja wspólnego komitetu EOG
nr 111/2004
z dnia 9 lipca 2004 r.
zmieniające Załącznik XVIII (BHP, prawo pracy i równe traktowanie mężczyzn i kobiet) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione przez Protokół dostosowujący Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XVIII do Porozumienia został zmieniony Porozumieniem w sprawie udziału Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Malty, Rzeczpospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej w Europejskim Obszarze Gospodarczym podpisanym dnia 14 października 2003 r. w Luksemburgu [1]
(2) Do Porozumienia należy włączyć zalecenie Rady 2003/134/WE z dnia 18 lutego 2003 r. w sprawie poprawy warunków BHP osób pracujących na własny rachunek [2],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Po pkt. 16k (komunikat Komisji COM(2000)466 wersja ostateczna) załącznika XVIII do Porozumienia wprowadza się następujący punkt w brzmieniu:
"16l.
32003 H 0134: Zalecenie Rady 2003/134/WE z dnia 18 lutego 2003 r. w sprawie poprawy warunków BHP osób pracujących na własny rachunek (Dz.U. L 53 z 28.2.2003, str. 45).".
Artykuł 2
Teksty zalecenia 2003/134/WE w języku islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 10 lipca 2004 r. pod warunkiem, że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja wspólnego komitetu EOG
nr 112/2004
z dnia 9 lipca 2004 r.
zmieniające Załącznik XVIII (BHP, prawo pracy i równe traktowanie mężczyzn i kobiet) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione przez Protokół dostosowujący Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XVIII do Porozumienia został zmieniony Porozumieniem w sprawie udziału Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Malty, Rzeczpospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej w Europejskim Obszarze Gospodarczym podpisanym dnia 14 października 2003 r. w Luksemburgu. [1]
(2) Do Porozumienia należy włączyć dyrektywę 2002/73/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 września 2002 r. zmieniającą dyrektywę Rady 76/207/EWG w sprawie wprowadzenia w życie zasady równego traktowania mężczyzn i kobiet w zakresie dostępu do zatrudnienia, kształcenia i awansu zawodowego oraz warunków pracy [2],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W załączniku XVIII do Porozumienia wprowadza się następujące zmiany:
1) w pkt. 18 (dyrektywa Rady 76/207/EWG) dodaje się co następuje:
" , zmieniona:
- 32002 L 0073: dyrektywą 2002/73/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 września 2002 r.
(Dz.U. L 269 z 5.10.2002, str. 15).";
2) w dostosowaniu w pkt. 18 (dyrektywa Rady 76/207/EWG) wprowadza się następujące zmiany:
a) niniejszemu dostosowaniu przyporządkowuje się literę a);
b) po dostosowaniu a) dodaje się następujące dostosowanie:
"b) w art. 2 ust. 8 sformułowanie "w rozumieniu art. 141 ust. 4 Traktatu" zastępuje się poniższym:
"w celu zapewnienia pełnej rzeczywistej równości między mężczyznami i kobietami w życiu zawodowym zasada równości traktowania nie stanowi przeszkody dla Państwa Członkowskiego w utrzymaniu lub przyjmowaniu środków przewidujących specyficzne korzyści, zmierzających do ułatwienia wykonywania działalności zawodowej przez osoby płci niedostatecznie reprezentowanej bądź zapobiegania lub kompensowania niekorzystnych sytuacji w karierze zawodowej,"".
Artykuł 2
Teksty dyrektywy 2002/73/WE w języku islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 10 lipca 2004 r. pod warunkiem, że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja wspólnego komitetu EOG
nr 113/2004
z dnia 9 lipca 2004 r.
zmieniająca Załącznik XX (Środowisko) do Porozumienia o EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione przez Protokół dostosowujący Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XX do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 82/2004 z dnia 8 czerwca 2004 r. [1]
(2) Do Porozumienia należy włączyć dyrektywę 2003/105/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2003 r. zmieniającą dyrektywę Rady 96/82/WE w sprawie kontroli niebezpieczeństwa poważnych awarii związanych z substancjami niebezpiecznymi [2],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W pkt. 23a (dyrektywa Rady 96/82/WE) załącznika XX do Porozumienia wprowadza się co następuje:
" , zmieniona:
- 32003 L 0105: dyrektywą 2003/105/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2003 r.
(Dz.U. L 345 z 31.12.2003, str. 97).".
Artykuł 2
Teksty dyrektywy 2003/105/WE w języku islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 10 lipca 2004 r. pod warunkiem, że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja wspólnego komitetu EOG
nr 114/2004
z dnia 9 lipca 2004 r.
zmieniająca Załącznik XXI (Statystyka) do Porozumienia o EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione przez Protokół dostosowujący Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XXI do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 86/2004 z dnia 8 czerwca 2004 r. [1]
(2) Do Porozumienia należy włączyć rozporządzenie Komisji (WE) nr 210/2004 z dnia 23 grudnia 2003 r. ustanawiające na rok 2004 "wykaz Prodcom" produktów przemysłowych przewidziany w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 3924/91 [2],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Po pkt. 4aa (rozporządzenie Komisji (WE) nr 347/2003) załącznika XXI do Porozumienia wprowadza się punkt w brzmieniu:
4ab. "32004 R 0210: Rozporządzenie Komisji (WE) nr 210/2004 z dnia 23 grudnia 2003 r. ustanawiające na rok 2004 "wykaz Prodcom" produktów przemysłowych przewidziany w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 3924/91 (Dz.U. L 45 z 14.2.2004, str. 1).".
Artykuł 2
Teksty rozporządzenia (WE) nr 210/2004 w języku islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 10 lipca 2004 r. pod warunkiem, że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
NR 115/2004
z dnia 6 sierpnia 2004 r.
zmieniająca protokół 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w szczególnych dziedzinach poza zakresem czterech swobód
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 86 i 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Protokół 31 do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 90/2004 z dnia 8 czerwca 2004 r. [1].
(2) Należy rozszerzyć współpracę pomiędzy Umawiającymi się Stronami Porozumienia, włączając do niej projekty pilotażowe dla młodzieży.
(3) Protokół 31 do Porozumienia powinien zatem zostać zmieniony, aby umożliwić tę współpracę, począwszy od dnia 1 stycznia 2004 r.,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Artykuł 4 protokołu 31 do Porozumienia otrzymuje brzmienie:
1) po ust. 2i dodaje się ustęp w brzmieniu:
"2j.
Począwszy od dnia 1 stycznia 2004 r., Państwa EFTA uczestniczą w działaniach wspólnotowych związanych z następującą linią budżetową włączoną do budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2004:
- Linia budżetowa 15.07.03:"Projekty pilotażowe dla młodzieży"."
2) ustęp 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Państwa EFTA uczestniczą finansowo w programach i w działaniach określonych w ust. 1, 2, 2a, 2b, 2c, 2d, 2e, 2f, 2g, 2h, 2i oraz 2j, zgodnie z art. 82 ust. 1 lit. a) Porozumienia.".
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po dniu przekazania ostatniej notyfikacji do Wspólnego Komitetu EOG zgodnie z art. 103 ust. 1 Porozumienia [2].
Artykuł 3
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
NR 116/2004
z dnia 6 sierpnia 2004 r.
zmieniająca protokół 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w szczególnych dziedzinach poza zakresem czterech swobód
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 86 i 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Protokół 31 do Porozumienia został zmieniony Porozumieniem w sprawie udziału Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej w Europejskim Obszarze Gospodarczym, podpisanym w Luksemburgu dnia 14 października 2003 r. [1].
(2) Należy rozszerzyć współpracę między Umawiającymi się Stronami Porozumienia, włączając do niej wdrażanie i rozwój rynku wewnętrznego.
(3) Protokół 31 do Porozumienia powinien zatem zostać zmieniony, aby umożliwić wymienione rozszerzenie współpracy począwszy od dnia 1stycznia 2004 r.,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Do art. 7 protokołu 31 do Porozumienia wprowadza się następujące zmiany:
1) po ust. 5 dodaje się ustęp w brzmieniu:
- Linia budżetowa 12.01.04.01: "Wdrażanie i rozwój rynku wewnętrznego — Wydatki na zarządzanie administracyjne".
- Linia budżetowa 12.02.01: "Wdrażanie i rozwój rynku wewnętrznego".";
2) w ust. 3 i 4 wyrazy "ustęp 5" zastępuje się wyrazami "ustępy 5 i 6".
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po dniu przekazania ostatniej notyfikacji do Wspólnego Komitetu EOG, zgodnie z art. 103 ust. 1 Porozumienia [2].
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2004 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
NR 117/2004
z dnia 6 sierpnia 2004 r.
zmieniająca protokół 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w szczególnych dziedzinach poza zakresem czterech swobód
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 86 i 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Protokół 31 do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 90/2004 z dnia 8 czerwca 2004 r. [1].
(2) Należy rozszerzyć współpracę Umawiających się Stron Porozumienia, włączając do niej działania przygotowawcze w ramach współpracy kulturalnej.
(3) Protokół 31 do Porozumienia powinien zatem zostać zmieniony, aby umożliwić wymienione rozszerzenie współpracy, począwszy od dnia 1 stycznia 2004 r.,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Do art. 13 protokołu 31 do Porozumienia wprowadza się następujące zmiany:
1) tekst ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Państwa EFTA uczestniczą w finansowaniu działań określonych w ust. 1, 4, 5 i 6 zgodnie z art. 82 ust. 1 lit. a) Porozumienia.";
2) tekst ust. 3 zastępuje się tekstem w brzmieniu:
"3.
Państwa EFTA uczestniczą w spotkaniach komitetów Wspólnoty i innych organów, mających za zadanie wspomaganie Komisji w zarządzaniu, w rozwijaniu i w wykonywaniu działań określonych w ust. 1, 4, 5 i 6.";
3) po ust. 5 dodaje się ustęp w brzmieniu:
"6.
Począwszy od dnia 1 stycznia 2004 r., Państwa EFTA uczestniczą w działaniach wspólnotowych związanych z następującą linią budżetową ogólnego budżetu UE na rok budżetowy 2004:
- linia budżetowa 15.04.02.03:"Działania przygotowawcze w ramach współpracy kulturalnej".".
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po dniu przekazania ostatniej notyfikacji do Wspólnego Komitetu EOG, zgodnie z art. 103 ust. 1 Porozumienia [2].
Artykuł 3
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
NR 118/2004
z dnia 24 września 2004 r.
zmieniająca załącznik I (Sprawy weterynaryjne i fitosanitarne) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik I do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 95/2004 z dnia 9 lipca 2004 r. [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę Rady 2003/85/WE z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnotowych środków zwalczania pryszczycy, uchylającą dyrektywę 85/511/EWG i decyzje 89/531/EWG i 91/665/EWG i zmieniającą dyrektywę 92/46/EWG [2].
(3) Niniejszej dyrektywy nie stosuje się do Islandii i Liechtensteinu,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W rozdziale I załącznika I do Porozumienia wprowadza się następujące zmiany:
1) po pkt 1 (dyrektywa Rady 85/511/EWG) w części 3.1 dodaje się punkt w brzmieniu:
"1a.
332003 L 0085: dyrektywa Rady 2003/85/WE z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnotowych środków zwalczania pryszczycy, uchylająca dyrektywę 85/511/EWG i decyzje 89/531/EWG i 91/665/EWG i zmieniająca dyrektywę 92/46/EWG (Dz.U. L 306 z 22.11.2003, str. 1).
Dla celów niniejszego Porozumienia przepisy dyrektywy odczytuje się z następującymi dostosowaniami:
W załączniku XI część A do listy Państw Członkowskich korzystających z usług Duńskiego Instytutu Weterynaryjnego, Departament Wirusologii, Lindholm, Dania, dodaje się wyraz "Norwegia".";
2) skreśla się teksty pkt 1 (dyrektywa Rady 85/511/EWG) w części 3.1 oraz pkt 3 (decyzja Rady 89/531/EWG) i pkt 6 (decyzja Rady 91/665/EWG) w części 3.2.
3) w pkt 4 (dyrektywa Rady 92/46/EWG) w części 5.1, w pkt 11 (dyrektywa Rady 92/46/EWG) w części 6.1 oraz w pkt 13 (dyrektywa Rady 92/46/EWG) w części 8.1 dodaje się tiret w brzmieniu:
- "32003 L 0085: dyrektywa Rady 2003/85/WE z dnia 29 września 2003 r.
(Dz.U. L 306 z 22.11.2003, str. 1).".
Artykuł 2
Tekst dyrektywy 2003/85/WE w języku norweskim, który zostanie opublikowany w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, jest autentyczny.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 25 września 2004 r. pod warunkiem dokonania wszystkich określonych w art. 103 ust. 1 Porozumienia notyfikacji Wspólnego Komitetu EOG [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
NR 119/2004
z dnia 24 września 2004 r.
zmieniająca załącznik I (Sprawy weterynaryjne i fitosanitarne) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik I do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 95/2004 z dnia 9 lipca 2004 r. [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 1874/2003 z dnia 24 października 2003 r. zatwierdzające krajowe programy niektórych Państw Członkowskich dla kontroli trzęsawki owiec oraz określające dodatkowe gwarancje i przyznające odstępstwa w zakresie programów hodowli owiec odpornych na TSE zgodnie z decyzją 2003/100/WE [2].
(3) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2003/828/WE z dnia 25 listopada 2003 r. w sprawie stref ochrony i nadzoru w odniesieniu do choroby niebieskiego języka [3].
(4) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2003/859/WE z dnia 5 grudnia 2003 r. zmieniającą decyzję 2002/106/WE w odniesieniu do testów porównawczych w celu potwierdzenia klasycznego pomoru świń [4].
(5) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2003/886/WE z dnia 10 grudnia 2003 r. ustanawiającą kryteria przekazywania informacji zgodnie z dyrektywą Rady 64/432/EWG [5].
(6) Decyzja 2003/828/WE uchyla decyzję 2003/218/WE [6], która jest uwzględniona w Porozumieniu i którą w związku z powyższym należy wykreślić z Porozumienia.
(7) Niniejszej decyzji nie stosuje się do Islandii i Liechtensteinu,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Rozdział I załącznika I do Porozumienia zmienia się zgodnie z Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Teksty rozporządzenia (WE) nr 1874/2003 oraz decyzji 2003/828/WE, 2003/859/WE i 2003/886/WE w języku norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 25 września 2004 r. pod warunkiem dokonania wszystkich określonych w art. 103 ust. 1 Porozumienia notyfikacji Wspólnego Komitetu EOG [7].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
NR 120/2004
z dnia 24 września 2004 r.
zmieniająca załącznik I (Sprawy weterynaryjne i fitosanitarne) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik I do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 95/2004 z dnia 9 lipca 2004 r. [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2003/774/WE z dnia 30 października 2003 r. zatwierdzającą niektóre działania mające na celu powstrzymanie rozwoju mikroorganizmów chorobotwórczych u małży i ślimaków morskich [2].
(3) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2003/831/WE z dnia 20 listopada 2003 r. zmieniającą decyzje 2001/881/WE i 2002/459/WE w odniesieniu do zmian i kolejnych uzupełnień wykazu posterunków kontroli granicznej [3].
(4) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2003/839/WE z dnia 21 listopada 2003 r. zmieniającą załączniki I i II do decyzji 2002/308/WE ustanawiającej wykaz zatwierdzonych stref i zatwierdzonych hodowli w odniesieniu do jednej lub więcej chorób ryb: wirusowej posocznicy krwotocznej (VHS) i zakaźnej martwicy układu krwiotwórczego (IHN) [4].
(5) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2003/904/WE z dnia 15 grudnia 2003 r. zatwierdzającą programy w celu uzyskania statusu zatwierdzonych stref i zatwierdzonych hodowli w strefach niezatwierdzonych w odniesieniu do wirusowej posocznicy krwotocznej (VHS) i zakaźnej martwicy układu krwiotwórczego ryb (IHN) oraz zmieniającą załączniki I i II do decyzji 2003/634/WE [5].
(6) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Rady 2003/912/WE z dnia 17 grudnia 2003 r. zmieniającą decyzję 95/408/WE w sprawie warunków ustalania na okres przejściowy tymczasowych wykazów zakładów państw trzecich, z których Państwom Członkowskim zezwala się na przywóz niektórych produktów pochodzenia zwierzęcego, produktów rybołówstwa lub żywych małży, w odniesieniu do przedłużenia jej obowiązywania [6].
(7) Decyzja 2003/774/WE uchyla decyzję Komisji 93/25/EWG [7], która jest uwzględniona w Porozumieniu i którą w związku z powyższym należy wykreślić z Porozumienia.
(8) Niniejszej decyzji nie stosuje się do Liechtensteinu,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Rozdział I załącznika I do Porozumienia zmienia się zgodnie z Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Teksty decyzji 2003/774/WE, 2003/831/WE, 2003/839/WE, 2003/904/WE oraz 2003/912/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 25 września 2004 r. pod warunkiem dokonania wszystkich określonych w art. 103 ust. 1 Porozumienia notyfikacji Wspólnego Komitetu EOG [8].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
NR 121/2004
z dnia 24 września 2004 r.
zmieniająca załącznik I (Sprawy weterynaryjne i fitosanitarne) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik I do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 68/2004 z dnia 4 maja 2004 r. [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2004/11/WE z dnia 18 grudnia 2003 r. określającą warunki wspólnotowych porównawczych prób i analiz nasion i materiału rozmnożeniowego niektórych gatunków roślin uprawnych i warzyw oraz winorośli zgodnie z dyrektywami Rady 66/401/EWG, 66/402/EWG, 68/193/EWG, 92/33/EWG, 2002/54/WE, 2002/55/WE, 2002/56/WE i 2002/57/WE na lata 2004 — 2005 [2].
(3) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2004/57/WE z dnia 23 grudnia 2003 r. w sprawie kontynuacji w 2004 r. wspólnotowych porównawczych prób i analiz nasion i materiału rozmnożeniowego gramineae, Triticum aestivum, Brassica napus i Allium ascalonicum zgodnie z dyrektywami Rady 66/401/EWG, 66/402/EWG, 68/193/EWG, 92/33/EWG, 2002/54/WE, 2002/55/WE, 2002/56/WE i 2002/57/WE rozpoczętych w 2003 r. [3].
(4) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2004/266/WE z dnia 17 marca 2004 r. zezwalającą na trwały nadruk wymaganych informacji na opakowaniach materiału siewnego roślin pastewnych [4].
(5) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2004/287/WE z dnia 24 marca 2004 r. przewidującą tymczasowy obrót niektórymi rodzajami materiału siewnego gatunków Vicia faba i Glycine max niespełniającymi wymogów dyrektywy Rady 66/401/EWG lub dyrektywy 2002/57/WE [5].
(6) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2004/329/WE z dnia 6 kwietnia 2004 r. przewidującą tymczasowy obrót niektórymi rodzajami materiału siewnego gatunku Glycine max niespełniającymi wymogów dyrektywy Rady 2002/57/WE [6].
(7) Decyzja 2004/266/WE uchyla decyzję Komisji 87/309/EWG z dnia 2 czerwca 1987 r. [7], która jest uwzględniona w Porozumieniu i którą w związku z powyższym należy uchylić w ramach Porozumienia,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W części 2 rozdziału III załącznika I do Porozumienia wprowadza się następujące zmiany:
1) po pkt 27 (decyzja Komisji 2003/795/WE) dodaje się punkty w brzmieniu:
"28.
32004 D 0011: decyzja Komisji 2004/11/WE z dnia 18 grudnia 2003 r. określająca warunki wspólnotowych porównawczych prób i analiz nasion i materiału rozmnożeniowego niektórych gatunków roślin uprawnych i warzyw oraz winorośli zgodnie z dyrektywami Rady 66/401/EWG, 66/402/EWG, 68/193/EWG, 92/33/EWG, 2002/54/WE, 2002/55/WE, 2002/56/WE i 2002/57/WE na lata 2004 — 2005 (Dz.U. L 3 z 7.1.2004, str. 38).
29.
32004 D 0057: decyzja Komisji 2004/57/WE z dnia 23 grudnia 2003 r. w sprawie kontynuacji w 2004 r. wspólnotowych porównawczych prób i analiz nasion i materiału rozmnożeniowego gramineae, Triticum aestivum, Brassica napus i Allium ascalonicum zgodnie z dyrektywami Rady 66/401/EWG, 66/402/EWG, 68/193/EWG, 92/33/EWG, 2002/54/WE, 2002/55/WE, 2002/56/WE i 2002/57/WE rozpoczętych w 2003 r.
(Dz.U. L 12 z 17.1.2004, str. 49).
30.
32004 D 0266: decyzja Komisji 2004/266/WE z dnia 17 marca 2004 r. zezwalająca na trwały nadruk wymaganych informacji na opakowaniach materiału siewnego roślin pastewnych (Dz.U. L 83 z 20.3.2004, str. 23).
31.
32004 D 0287: decyzja Komisji 2004/287/WE z dnia 24 marca 2004 r. przewidująca tymczasowy obrót niektórymi rodzajami materiału siewnego gatunków Vicia faba i Glycine max niespełniającymi wymogów dyrektywy Rady 66/401/EWG lub dyrektywy 2002/57/WE (Dz.U. L 91 z 30.3.2004, str. 56).
32.
32004 D 0329: decyzja Komisji 2004/329/WE z dnia 6 kwietnia 2004 r. przewidująca tymczasowy obrót niektórymi rodzajami materiału siewnego gatunku Glycine max niespełniającymi wymogów dyrektywy Rady 2002/57/WE (Dz.U. L 104 z 8.4.2004, str. 133).";
2) skreśla się tekst pkt 5 (decyzja Komisji 87/309/EWG).
Artykuł 2
Teksty decyzji 2004/11/WE, 2004/57/WE, 2004/266/WE, 2004/287/WE oraz 2004/329/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 25 września 2004 r. pod warunkiem dokonania wszystkich określonych w art. 103 ust. 1 Porozumienia notyfikacji Wspólnego Komitetu EOG [8].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
NR 122/2004
z dnia 24 września 2004 r.
zmieniająca załącznik II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik II do Porozumienia został zmieniony Porozumieniem w sprawie udziału Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej w Europejskim Obszarze Gospodarczym podpisanym w Luksemburgu dnia 14 października 2003 r. [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę 2003/97/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 listopada 2003 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do homologacji typu urządzeń służących do pośredniego widzenia oraz pojazdów wyposażonych w te urządzenia, zmieniającą dyrektywę 70/156/EWG i uchylającą dyrektywę 71/127/EWG [2],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W rozdziale I załącznika II do Porozumienia wprowadza się następujące zmiany:
1) w pkt 1 (dyrektywa Rady 70/156/EWG) dodaje się tiret w brzmieniu:
- "32003 L 0097: dyrektywa 2003/97/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 listopada 2003 r.
(Dz.U. L 25 z 29.1.2004, str. 1).";
2) po pkt 45zb (dyrektywa 2002/51/WE Parlamentu Europejskiego i Rady) dodaje się punkt w brzmieniu:
"45zc.
32003 L 0097: dyrektywa 2003/97/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 listopada 2003 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do homologacji typu urządzeń służących do pośredniego widzenia oraz pojazdów wyposażonych w te urządzenia, zmieniająca dyrektywę 70/156/EWG i uchylająca dyrektywę 71/127/EWG (Dz.U. L 25 z 29.1.2004, str. 1).
Do celów niniejszego Porozumienia przepisy dyrektywy odczytuje się z następującymi dostosowaniami:
Do pkt 1.1.1 dodatku 5 w załączniku I dodaje się tekst w brzmieniu:
"IS dla Islandii, FL dla Liechtensteinu oraz 16 dla Norwegii"".
3) skreśla się tekst pkt 9 (dyrektywa Rady 71/127/EWG) ze skutkiem od dnia 24 stycznia 2010 r.
Artykuł 2
Teksty dyrektywy 2003/97/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 25 września 2004 r. pod warunkiem dokonania wszystkich określonych w art. 103 ust. 1 Porozumienia notyfikacji Wspólnego Komitetu EOG [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
NR 123/2004
z dnia 24 września 2004 r.
zmieniająca załącznik II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) oraz załącznik IV (Energia) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik II do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 68/2004 z dnia 4 maja 2004 r. [1].
(2) Załącznik IV do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 68/2004 z dnia 4 maja 2004 r.
(3) W Porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę Komisji 2002/31/WE z dnia 22 marca 2002 r. wykonującą dyrektywę Rady 92/75/EWG w sprawie etykiet efektywności energetycznej urządzeń klimatyzacyjnych typu domowego [2] z poprawkami wprowadzonymi w Dz.U. L 34 z 11.2.2003, str. 30,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
1) w rozdziale IV po pkt 4g (dyrektywa Komisji 2002/40/WE) dodaje się punkty w brzmieniu:
- 1 03 T: Aktem dotyczącym warunków przystąpienia do Unii Europejskiej Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej oraz dostosowań w Traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej przyjętym w dniu 16 kwietnia 2003 r.
(Dz.U. L 236 z 23.9.2003, str. 33).
a) w art. 4 wyrazy "do dnia 30 czerwca 2003 r." zastępuje się wyrazami "do czasu publikacji zharmonizowanych norm, o których mowa w art. 2";
b) załącznik I uzupełnia się tekstami zgodnie z sekcją 7 w dodatku 1 załącznika II do Porozumienia;
c) załącznik V uzupełnia się tekstami zgodnie z sekcją 7 w dodatku 2 załącznika II do Porozumienia.";
2) dodatki 1 i 2 uzupełnia się zgodnie z załącznikami I i II do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
1) po pkt 11g (dyrektywa Komisji 2002/40/WE) dodaje się punkty w brzmieniu:
(1) Podano tylko do celów informacyjnych; na temat zastosowania patrz: załącznik II — Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja.
a) w art. 4 wyrazy "do dnia 30 czerwca 2003 r." zastępuje się wyrazami "do czasu publikacji zharmonizowanych norm, o których mowa w art. 2";
b) załącznik I uzupełnia się tekstami zgodnie z sekcją 7 w dodatku 5 załącznika II do Porozumienia;
c) załącznik V uzupełnia się tekstami zgodnie z sekcją 7 w dodatku 6 załącznika II do Porozumienia.";
2) dodatki 5 i 6 uzupełnia się zgodnie z załącznikami III i IV do niniejszej decyzji.
Artykuł 3
Teksty dyrektywy 2002/31/WE z poprawkami wprowadzonymi w Dz.U. L 34 z 11.2.2003, str. 30, w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne. Artykuł 4
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
NR 124/2004
z dnia 24 września 2004 r.
zmieniająca załącznik II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik II do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 97/2004 z dnia 9 lipca 2004 r. [1]
(2) Decyzja Komisji 97/830/WE z dnia 11 grudnia 1997 r. uchylająca decyzję Komisji 97/613/WE i nakładająca specjalne warunki na przywóz pistacji i niektórych produktów uzyskanych z pistacji pochodzących lub wysłanych z Iranu [2] ma zostać włączona do Porozumienia.
(3) Decyzja Komisji 2003/551/WE z dnia 22 lipca 2003 r. zmieniająca decyzję 97/830/WE uchylającą decyzję 97/613/WE i nakładającą specjalne warunki na przywóz pistacji i niektórych produktów uzyskanych z pistacji pochodzących lub wysłanych z Iranu [3] ma zostać włączona do Porozumienia.
(4) Dyrektywa 2003/89/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 listopada 2003 r. zmieniająca dyrektywę 2000/13/WE w odniesieniu do oznaczania składników obecnych w środkach spożywczych [4] ma zostać włączona do Porozumienia.
(5) Dyrektywa Komisji 2003/113/WE z dnia 3 grudnia 2003 r. zmieniająca załączniki do dyrektyw Rady 86/362/EWG, 86/363/EWG i 90/642/EWG w zakresie ustalenia najwyższych dopuszczalnych poziomów niektórych pozostałości pestycydów w zbożach i na ich powierzchni, w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego i niektórych produktach pochodzenia roślinnego, w tym w owocach i warzywach [5], sprostowana w Dz.U L 98 z 2.4.2004, str. 61 i Dz.U. L 104 z 8.4.2004, str. 135, ma zostać włączona do Porozumienia.
(6) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2174/2003 z dnia 12 grudnia 2003 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 466/2001 w odniesieniu do aflatoksyn [6] ma zostać włączone do Porozumienia.
(7) Dyrektywa Komisji 2003/118/WE z dnia 5 grudnia 2003 r. zmieniająca załączniki do dyrektyw Rady 76/895/EWG, 86/362/EWG, 86/363/EWG i 90/642/EWG w odniesieniu do maksymalnych poziomów pozostałości dla acefatu, 2,4-D i parationu metylowego [7] ma zostać włączona do Porozumienia.
(8) Dyrektywa Komisji 2003/121/WE z dnia 15 grudnia 2003 r. zmieniająca dyrektywę 98/53/WE ustanawiającą metody pobierania próbek oraz metody analiz do celów urzędowej kontroli poziomów niektórych substancji zanieczyszczających w środkach spożywczych [8] ma zostać włączona do Porozumienia.
(9) Dyrektywa Komisji 2004/1/WE z dnia 6 stycznia 2004 r. zmieniająca dyrektywę 2002/72/WE w odniesieniu do zawieszenia stosowania azodikarbonoamidu jako środka porotwórczego [9] ma zostać włączona do Porozumienia.
(10) Dyrektywa Komisji 2004/2/WE z dnia 9 stycznia 2004 r. zmieniająca dyrektywy Rady 86/362/EWG, 86/363/EWG i 90/642/EWG w odniesieniu do najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości fenamifosu [10], sprostowana w Dz.U. L 28 z 31.1.2004, str. 30, ma zostać włączona do Porozumienia.
(11) Dyrektywa Komisji 2004/5/WE z dnia 20 stycznia 2004 r. zmieniająca dyrektywę 2001/15 w celu włączenia niektórych substancji do Załącznika [11] ma zostać włączona do Porozumienia.
(12) Dyrektywa Komisji 2004/4/WE z dnia 15 stycznia 2004 r. zmieniająca dyrektywę 96/3/WE przyznającą odstępstwo od niektórych przepisów dyrektywy Rady 93/43/EWG w sprawie higieny środków spożywczych w odniesieniu do transportu morskiego płynnych olejów i tłuszczów luzem [12], sprostowana w Dz.U. L 81 z 19.3.2004, str. 92, ma zostać włączona do Porozumienia.
(13) Dyrektywa Komisji 2004/6/WE z dnia 20 stycznia 2004 r. wprowadzająca odstępstwo od dyrektywy 2001/15/WE w celu odroczenia stosowania zakazu handlu w odniesieniu do niektórych produktów [13] ma zostać włączona do Porozumienia.
(14) Dyrektywa 2003/114/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 grudnia 2003 r. zmieniająca dyrektywę 95/2/WE w sprawie dodatków do żywności innych niż barwniki i substancje słodzące [14] ma zostać włączona do Porozumienia.
(15) Dyrektywa 2003/115/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 grudnia 2003 r. zmieniająca dyrektywę 94/35/WE w sprawie substancji słodzących używanych w środkach spożywczych [15] ma zostać włączona do Porozumienia.
(16) Dyrektywa Komisji 2004/13/WE z dnia 29 stycznia 2004 r. zmieniająca dyrektywę 2002/16/WE w sprawie wykorzystania niektórych pochodnych epoksydowych w materiałach i wyrobach przeznaczonych do kontaktu ze środkami spożywczymi [16] ma zostać włączona do Porozumienia.
(17) Dyrektywa Komisji 2004/14/WE z dnia 29 stycznia 2004 r. zmieniająca dyrektywę 93/10/EWG odnoszącą się do materiałów i wyrobów wykonanych z folii z regenerowanej celulozy przeznaczonych do kontaktu ze środkami spożywczymi [17] ma zostać włączona do Porozumienia.
(18) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 242/2004 z dnia 12 lutego 2004 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 466/2001 w odniesieniu do cyny nieorganicznej w środkach spożywczych [18] ma zostać włączone do Porozumienia.
(19) Dyrektywa Komisji 2004/16/WE z dnia 12 lutego 2004 r. ustanawiająca metody pobierania próbek i metody analizy do celów urzędowej kontroli poziomów cyny w żywności konserwowanej [19] ma zostać włączona do Porozumienia.
(20) Dyrektywa 2003/114/WE uchyla dyrektywę Rady 67/427/EWG z dnia 27 czerwca 1967 r., która jest włączona do Porozumienia i którą w związku z tym należy uchylić na mocy Porozumienia,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W załączniku II rozdział XII do Porozumienia wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Teksty rozporządzeń (WE) nr 2174/2003 i 242/2004, dyrektyw 2003/89/WE, 2003/113/WE, sprostowane w Dz.U. L 98 z 2.4.2004, str. 61 i Dz.U. L 104 z 8.4.2004, str. 135, 2003/114/WE, 2003/115/WE, 2003/118/WE, 2003/121/WE, 2004/1/WE, 2004/2/WE, sprostowane w Dz.U. L 28 z 31.1.2004, str. 30, 2004/4/WE, sprostowany w Dz.U. L 81 z 19.3.2004, str. 92, 2004/5/WE, 2004/6/WE, 2004/13/WE, 2004/14/WE i 2004/16/WE, decyzji 97/830/WE i 2003/551/WE w językach islandzkim i norweskim, które mają być opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 25 września 2004 r., pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzymał wszystkie notyfikacje na mocy art. 103 ust. 1 Porozumienia [20].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
NR 125/2004
z dnia 24 września 2004 r.
zmieniająca załącznik II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik II do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 97/2004 z dnia 9 lipca 2004 r. [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 392/2004 z dnia 24 lutego 2004 r. zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2092/91 w sprawie produkcji ekologicznej produktów rolnych oraz znakowania produktów rolnych i środków spożywczych [2],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W pkt 54b (rozporządzenie Rady (EWG) 2092/91) w rozdziale XII załącznika II do Porozumienia dodaje się tiret w brzmieniu:
- "32004 R 0392: rozporządzenie Rady (WE) nr 392/2004 z dnia 24 lutego 2004 r.
(Dz.U. L 65 z 3.3.2004, str. 1).".
Artykuł 2
Teksty rozporządzenia (WE) nr 392/2004 w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 25 września 2004 r. pod warunkiem dokonania wszystkich określonych w art. 103 ust. 1 Porozumienia notyfikacji Wspólnego Komitetu EOG [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
NR 126/2004
z dnia 24 września 2004 r.
zmieniająca załącznik II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik II do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 99/2004 z dnia 9 lipca 2004 r. [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Rady (WE) nr 1647/2003 z dnia 18 czerwca 2003 r. zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2309/93 ustanawiające wspólnotowe procedury wydawania pozwoleń dla produktów leczniczych stosowanych u ludzi i do celów weterynaryjnych i nadzoru nad nimi oraz ustanawiające Europejską Agencję ds. Oceny Produktów Leczniczych [2],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
1.
Przed ostatnim ustępem we wstępnej części rozdziału XIII załącznika II do Porozumienia dodaje się, co następuje:
"W celu stosowania rozporządzenia (EWG) nr 2309/93 rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji stosuje się do wszystkich dokumentów Agencji, również w odniesieniu do Państw EFTA.".
2.
W pkt 15g (rozporządzenie Rady (EWG) nr 2309/93) w rozdziale XIII załącznika II do Porozumienia dodaje się tiret w brzmieniu:
- "32003 R 1647: Rozporządzenie Rady (WE) nr 1647/2003 z dnia 18 czerwca 2003 r.
(Dz.U. L 245 z 29.9.2003, str. 19).".
Artykuł 2
Teksty rozporządzenia (WE) nr 1647/2004/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 25 września 2004 r. pod warunkiem dokonania wszystkich określonych w art. 103 ust. 1 Porozumienia notyfikacji Wspólnego Komitetu EOG [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
NR 127/2004
z dnia 24 września 2004 r.
zmieniająca załącznik II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik II do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 27/2004 z dnia 19 marca 2004 r. [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2000/147/WE z dnia 8 lutego 2000 r. wykonującą dyrektywę Rady 89/106/EWG w odniesieniu do klasyfikacji odporności wyrobów budowlanych na działanie ognia [2],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W pkt 1 (dyrektywa Rady 89/106/EWG) w rozdziale XXI załącznika II do Porozumienia dodaje się następujące tiret:
- "32000 D 0147: decyzja Komisji 2000/147/WE z dnia 8 lutego 2000 r.
(Dz.U. L 50 z 23.2.2000, str. 14).".
Artykuł 2
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
NR 128/2004
z dnia 24 września 2004 r.
zmieniająca załącznik II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik II do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 27/2004 z dnia 19 marca 2004 r. [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2003/632/WE z dnia 26 sierpnia 2003 r. zmieniającą decyzję 2000/147/WE wykonującą dyrektywę Rady 89/106/EWG w odniesieniu do klasyfikacji odporności wyrobów budowlanych na działanie ognia [2],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W pkt 1 (dyrektywa Rady 89/106/EWG) w – (decyzja Komisji 2000/147/WE) w rozdziale XXI załącznika II do Porozumienia dodaje się tiret w brzmieniu:
- 32003 D 0632: decyzją Komisji 2003/632/WE z dnia 26 sierpnia 2003 r.
(Dz.U. L 220 z 3.9.2003, str. 5).".
Artykuł 2
Teksty decyzji 2003/632/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 25 września 2004 r. pod warunkiem dokonania wszystkich określonych w art. 103 ust. 1 Porozumienia notyfikacji Wspólnego Komitetu EOG [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
NR 129/2004
z dnia 24 września 2004 r.
zmieniająca załącznik XIII (Transport) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XIII do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 109/2004 z dnia 9 lipca 2004 r. [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę Komisji 2003/127/WE z dnia 23 grudnia 2003 r. zmieniającą dyrektywę Rady 1999/37/WE w sprawie dokumentów rejestracyjnych pojazdów [2],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W pkt 24c (dyrektywa Rady 1999/37/WE) w załączniku XIII do Porozumienia dodaje się tiret w brzmieniu:
- "32003 L 0127: dyrektywa Komisji 2003/127/WE z dnia 23 grudnia 2003 r.
(Dz.U. L 10 z 16.1.2004, str. 29).".
Artykuł 2
Teksty dyrektywy 2003/127/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 25 września 2004 r. pod warunkiem dokonania wszystkich określonych w art. 103 ust. 1 Porozumienia notyfikacji Wspólnego Komitetu EOG [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
NR 130/2004
z dnia 24 września 2004 r.
zmieniająca załącznik XIV (Konkurencja), protokół 21 (w sprawie wdrażania zasad konkurencji mających zastosowanie do przedsiębiorstw) oraz protokół 23 (dotyczący współpracy między organami nadzoru) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowujący Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XIV do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 79/2004 z dnia 8 czerwca 2004 r. [1].
(2) Protokół 21 do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 79/2004 z dnia 8 czerwca 2004 r.
(3) Protokół 23 do Porozumienia nie został wcześniej zmieniony.
(4) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu [2] zostanie włączone do Porozumieniu,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
NR 131/2004
z dnia 24 września 2004 r.
zmieniająca załącznik XV (Pomoc państwa) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XV do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 80/2004 z dnia 8 czerwca 2004 r. [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 363/2004 z dnia 25 lutego 2004 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 68/2001 w sprawie zastosowania art. 87 i 88 Traktatu WE do pomocy szkoleniowej [2].
(3) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 364/2004 z dnia 25 lutego 2004 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 70/2001 i rozszerzające jego zakres w celu włączenia pomocy dla badań i rozwoju [3],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
1.
W pkt 1d (rozporządzenie Komisji (WE) nr 68/2001) załącznika XV do Porozumienia wprowadza się następujące zmiany:
1.1) dodaje się tekst w brzmieniu:
", zmienione:
- 32004 R 0363: rozporządzeniem Komisji (WE) nr 363/2004 z dnia 25 lutego 2004 r.
(Dz.U. L 63 z 28.2.2004, str. 20).";
1.2) dostosowanie c) otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1 otrzymuje brzmienie: "Niniejsze rozporządzenie stosuje się do pomocy szkoleniowej we wszystkich sektorach objętych artykułami 61 — 64 Porozumienia EOG, z wyjątkiem pomocy wchodzącej w zakres rozporządzenia Rady (WE) nr 1407/2002."";
"k) w art. 7 ust. 3 akapit pierwszy wyrazy "Artykuł 27 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999" zastępuje się wyrazami "Artykuł 27 protokołu 3 do Porozumienia o nadzorze i Trybunale";
l) w art. 7a określenie "art. 88 ust. 3 Traktatu" zastępuje się określeniem "art. 1 ust. 3 protokołu 3 do Porozumienia o nadzorze i Trybunale". Określenie "zgodny ze wspólnym rynkiem" zastępuje się określeniem "zgodny z funkcjonowaniem Porozumienia EOG". Określenie "art. 87 ust. 3 Traktatu" zastępuje się określeniem "art. 61 ust. 3 Porozumienia EOG".".
2.1) dodaje się tekst w brzmieniu:
", zmienione:
- 32004 R 0364: rozporządzeniem Komisji (WE) nr 364/2004 z dnia 25 lutego 2004 r.
(Dz.U. L 63 z 28.2.2004, str. 22).";
2.2) dostosowania e), f), g), h) oraz i) otrzymują odpowiednio oznaczenia g), h), (i), j) oraz k);
"e) określenia "art. 87 ust. 3 lit. a)" oraz "art. 87 ust. 3 lit. a) Traktatu" zastępuje się określeniem "art. 61 ust. 3 lit. a) Porozumienia EOG";
f) określenia "art. 87 ust. 3 lit. c)" oraz "art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu" zastępuje się określeniem "art. 61 ust. 3 lit. c) Porozumienia EOG";";
2.4) w nowym dostosowaniu i) na początku tekstu dostosowania dodaje się wyrazy "odnośnie do art. 4 i 5";
2.5) w nowym dostosowaniu j) wyrazy "w art. 3 i 5" zastępuje się wyrazami "w art. 3, 5, 5a, 5b, 5c i 9a";
2.6) tekst nowego dostosowania k) otrzymuje brzmienie:
"w art. 4 ust. 2 określenie "art. 87 ust. 3 lit. a) i c) Traktatu" zastępuje się określeniem "art. 61 ust. 3 lit. a) i c) Porozumienia EOG";";
"l) w art. 6a ust. 2 wyrazy "Wytyczne Wspólnoty w sprawie pomocy państwa dla celów ratowania i restrukturyzacji firm znajdujących się w trudnej sytuacji" otrzymują brzmienie "Wytyczne Wspólnoty w sprawie pomocy państwa dla celów ratowania i restrukturyzacji firm znajdujących się w trudnej sytuacji oraz zasady proceduralne i merytoryczne Urzędu Nadzoru EFTA w dziedzinie pomocy państwa, rozdział 16 o pomocy państwa dla celów ratowania i restrukturyzacji firm znajdujących się trudnej sytuacji";
m) w art. 9 wyrazy "Artykuł 27 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999" zastępuje się wyrazami "Artykuł 27 protokołu 3 do Porozumienia o nadzorze i Trybunale";".
Artykuł 2
Teksty rozporządzeń (WE) nr 363/2004 i 364/2004 w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 25 września 2004 r. pod warunkiem dokonania wszystkich określonych w art. 103 ust. 1 Porozumienia notyfikacji Wspólnego Komitetu EOG [4].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
NR 132/2004
z dnia 24 września 2004 r.
zmieniająca załącznik XX (Środowisko) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XX do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 113/2004 z dnia 9 lipca 2004 r. [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2004/214/WE z dnia 3 marca 2004 r. zmieniającą decyzję 2000/40/WE w zakresie okresu ważności kryteriów ekologicznych przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego chłodziarkom [2],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W pkt 2el (decyzja Komisji 2000/40/WE) załącznika XX do Porozumienia dodaje się, co następuje:
", zmieniona:
- 32004 D 0214: decyzją Komisji 2004/214/WE z dnia 3 marca 2004 r.
(Dz.U. L 67 z 5.3.2004, str. 23).".
Artykuł 2
Teksty decyzji 2004/214/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 25 września 2004 r. pod warunkiem dokonania wszystkich określonych w art. 103 ust. 1 Porozumienia notyfikacji Wspólnego Komitetu EOG [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
NR 133/2004
z dnia 24 września 2004 r.
zmieniająca załącznik XX (Środowisko) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XX do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 113/2004 z dnia 9 lipca 2004 r. [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2004/232/WE z dnia 3 marca 2004 r. zmieniającą rozporządzenie (WE) nr 2037/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do zastosowania halonu 2402 [2],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Po pkt 21aa (rozporządzenie (WE) nr 2037/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady) załącznika XX do Porozumienia dodaje się tiret w brzmieniu:
- "32004 D 0232: decyzja Komisji 2004/232/WE z dnia 3 marca 2004 r.
(Dz.U. L 71 z 10.3.2004, str. 28).".
Artykuł 2
Teksty decyzji 2004/232/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 25 września 2004 r. pod warunkiem dokonania wszystkich określonych w art. 103 ust. 1 Porozumienia notyfikacji Wspólnego Komitetu EOG [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
NR 134/2004
z dnia 24 września 2004 r.
zmieniająca załącznik XX (Środowisko) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XX do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 113/2004 z dnia 9 lipca 2004 r. [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę 2003/108/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 grudnia 2003 r. zmieniającą dyrektywę 2002/96/WE w sprawie zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego (WEEE) [2],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W pkt 32fa (dyrektywa 2002/96/WE Parlamentu Europejskiego i Rady) załącznika XX do Porozumienia dodaje się tekst w brzmieniu:
", zmieniona:
- 32003 L 0108: dyrektywą 2003/108/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 grudnia 2003 r.
(Dz.U. L 345 z 31.12.2003, str. 106).".
Artykuł 2
Teksty dyrektywy 2003/108/WE w języku islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 25 września 2004 r. pod warunkiem dokonania wszystkich określonych w art. 103 ust. 1 Porozumienia notyfikacji Wspólnego Komitetu EOG [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
NR 135/2004
z dnia 24 września 2004 r.
zmieniająca załącznik XX (Środowisko) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XX do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 113/2004 z dnia 9 lipca 2004 r. [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2004/249/WE z dnia 11 marca 2004 r. dotyczącą kwestionariusza stanowiącego podstawę sprawozdań Państw Członkowskich z wykonania dyrektywy 2002/96/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego (WEEE) [2].
(3) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2004/279/WE z dnia 19 marca 2004 r. dotyczącą wskazówek do wprowadzania w życie dyrektywy 2002/3/WE Parlamentu Europejskiego i Rady odnoszącej się do ozonu w otaczającym powietrzu [3],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W załączniku XX do Porozumienia EOG wprowadza się następujące zmiany:
1) po pkt 32fa (dyrektywa 2002/96/WE Parlamentu Europejskiego i Rady) dodaje się punkt w brzmieniu:
"32fb.
32004 D 0249: decyzja Komisji 2004/249/WE z dnia 11 marca 2004 r. dotycząca kwestionariusza stanowiącego podstawę sprawozdań Państw Członkowskich z wykonania dyrektywy 2002/96/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego (WEEE) (Dz.U. L 78 z 16.3.2004, str. 56).";
2) po pkt 21ag (dyrektywa 2002/3/WE Parlamentu Europejskiego i Rady) wprowadza się punkt w brzmieniu:
"21ah.
32004 D 0279: decyzja Komisji 2004/279/WE z dnia 19 marca 2004 r. dotycząca wskazówek do wprowadzania w życie dyrektywy 2002/3/WE Parlamentu Europejskiego i Rady odnoszącej się do ozonu w otaczającym powietrzu (Dz.U. L 87 z 25.3.2004, str. 50).".
Artykuł 2
Teksty decyzji nr 2004/249/WE i 2004/279/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 25 września 2004 r. pod warunkiem dokonania wszystkich określonych w art. 103 ust. 1 Porozumienia notyfikacji Wspólnego Komitetu EOG [4].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
NR 136/2004
z dnia 24 września 2004 r.
zmieniająca załącznik XXI (Statystyka) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującmy Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XXI do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 114/2004 z dnia 9 lipca 2004 r. [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie (WE) nr 138/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 grudnia 2003 r. dotyczące rachunków gospodarczych dla rolnictwa we Wspólnocie [2].
(3) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie (WE) nr 501/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 marca 2004 r. w sprawie kwartalnych rachunków finansowych instytucji rządowych i samorządowych [3].
(4) Niniejszej decyzji nie stosuje się do Liechtensteinu,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Do załącznika XXI do Porozumienia wprowadza się następujące zmiany:
1) po pkt 19n (rozporządzenie Komisji (WE) nr 1921/2001) dodaje się punkt w brzmieniu:
"19o. 32004 R 0501: rozporządzenie (WE) nr 501/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 marca 2004 r. w sprawie kwartalnych rachunków finansowych instytucji rządowych i samorządowych (Dz.U. L 81 z 19.3.2004, str. 1).
Dla celów niniejszego Porozumienia przepisy rozporządzenia należy czytać z następującymi dostosowaniami:
Niniejszego rozporządzenia nie stosuje się do Liechtensteinu.";
2) po pkt 24b (rozporządzenie Komisji (WE) nr 68/2003) dodaje się punkt w brzmieniu:
"24c. 32004 R 0138: rozporządzenie (WE) nr 138/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 grudnia 2003 r. dotyczące rachunków gospodarczych dla rolnictwa we Wspólnocie (Dz.U. L 33 z 5.2.2004, str. 1).
Dla celów niniejszego Porozumienia przepisy rozporządzenia należy czytać z następującymi dostosowaniami:
Niniejszego rozporządzenia nie stosuje się do Liechtensteinu.".
Artykuł 2
Teksty rozporządzeń (WE) nr 138/2004 i 501/2004 w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 25 września 2004 r. pod warunkiem dokonania wszystkich określonych w art. 103 ust. 1 Porozumienia notyfikacji Wspólnego Komitetu EOG [4].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
NR 137/2004
z dnia 24 września 2004 r.
zmieniająca protokół 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w szczególnych dziedzinach poza zakresem czterech swobód
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, uzupełnione Protokołem dostosowującym, dalej zwane "Porozumieniem", w szczególności jego art. 86 i 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Protokół 31 do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 90/2004 z dnia 8 czerwca 2004 r. [1].
(2) Decyzję 1230/2003/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. przyjmującą wieloletni program działania w dziedzinie energii: "Inteligentna Energia — Europa" (2003 — 2006) [2] dodaje się do Porozumienia na mocy decyzji Wspólnego Komitetu EOG nr 164/2003 z dnia 7 listopada 2003 r.
[3].
(3) Należy rozszerzyć współpracę pomiędzy Umawiającymi się Stronami Porozumienia w celu włączenia szczególnej dziedziny w ramach programu "COOPENER", a także odnośnych działań.
(4) Protokół 31 do Porozumienia powinien zatem zostać zmieniony, aby umożliwić wymienione rozszerzenie współpracy, począwszy od dnia 1 stycznia 2005 r.,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Do art. 14 ust. 2 protokołu 31 do Porozumienia dodaje się tekst w brzmieniu:
- "Począwszy od dnia 1 stycznia 2005 r., Państwa EFTA uczestniczą w szczególnej dziedzinie "COOPENER", a także w odnośnych działaniach programu wspólnotowego, określonych w ust. 5 lit. g.".
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 25 września 2004 r., pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [4].
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2005 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 138/2004
z dnia 29 października 2004 r.
zmieniająca protokół 3. do Porozumienia EOG dotyczący produktów określonych w art. 8 ust. 3 lit. b) Porozumienia
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Protokół 3. do Porozumienia, zmieniony decyzją nr 140/2001 Wspólnego Komitetu EOG [1], określa ustalenia handlowe dla niektórych produktów rolniczych i przetworzonych produktów rolniczych pomiędzy Umawiającymi się Stronami.
(2) W chwili przyjęcia decyzji nr 140/2001 WE i Norwegia postanowiły we wspólnym oświadczeniu, że nierolnicze składniki opłat celnych na produkty znajdujące się w tabeli I protokołu 3. należy wyeliminować.
Na tej podstawie rozmowy pomiędzy Komisją a urzędnikami norweskimi zostały zamknięte w dniu 11 marca 2004 r.
(3) Od chwili przyjęcia decyzji nr 140/2001 dokonano poprawek technicznych w nomenklaturach taryfowych.
(4) Artykuł 2 ust. 2 protokołu 3. do Porozumienia stanowi, że opłaty celne określone w załącznikach do tabeli I protokołu 3. do Porozumienia mogą zostać przyjęte przez Wspólny Komitet EOG przy uwzględnieniu wzajemnych koncesji.
(5) W następstwie zamknięcia rozmów w dniu 11 marca 2004 r. i po dokonaniu poprawek technicznych w nomenklaturach taryfowych należy zmienić załączniki I i III do tabeli I protokołu 3. do Porozumienia,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W protokole 3. do Porozumienia wprowadza się następujące zmiany:
1) w załączniku I do tabeli I ust. 4–6 i 8 zastępuje się ust. 4–6 i 8 załącznika I do niniejszej decyzji;
2) w dodatku do załącznika I do tabeli I wpis "1904 90 90" zastępuje się wpisem "1904 90 80";
3) w załączniku III do tabeli I ust. 2, 7 i 9 - 19 zastępuje się ustępami 2, 7 i 9 - 11 załącznika II do niniejszej decyzji;
4) w ust. 6 załącznika III do tabeli I wpis "zboża (oprócz kukurydzy w formie ziarna lub w formie płatków lub innych obrobionych ziaren (z wyjątkiem mąki i mączki), gotowe do podgrzania lub preparowane w inny sposób, gdzie indziej niewymienione i niewłączone" zastępuje się wpisem "zboża (oprócz kukurydzy w formie ziarna lub w formie płatków lub innych przetworzonych ziaren (z wyjątkiem mąki, kaszy i mączki), gotowe do podgrzania lub preparowane w inny sposób, gdzie indziej niewymienione i niewłączone";
5) w dodatku do załącznika III do tabeli I wpis "1905.3002" zastępuje się wpisem "1905.3200".
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 30 października 2004 r., pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [2].
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 listopada 2004 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w sekcji EOG oraz w dodatku EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
NR 139/2004
z dnia 29 października 2004 r.
zmieniająca załącznik I (Sprawy weterynaryjne i fitosanitarne) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik I do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 96/2004 z dnia 9 lipca 2004 r. [1]
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 277/2004 z dnia 17 lutego 2004 r. dotyczące zezwolenia bezterminowego na dodatki paszowe [2] należy włączyć do Porozumienia.
(3) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 278/2004 z dnia 17 lutego 2004 r. dotyczące tymczasowego zezwolenia na nowe zastosowanie już zatwierdzonego dodatku paszowego [3] należy włączyć do Porozumienia.
(4) Decyzję Komisji 2004/217/WE z dnia 1 marca 2004 r. przyjmującą wykaz materiałów, którymi obrót i których stosowanie w żywieniu zwierząt jest zakazane [4] należy włączyć do Porozumienia.
(5) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 490/2004 z dnia 16 marca 2004 r. dotyczące tymczasowego zezwolenia na nowe zastosowanie już zatwierdzonego dodatku paszowego (Saccharomyces cerevisiae) [5] należy włączyć do Porozumienia.
(6) Decyzja 2004/217/WE uchyla decyzję Komisji 91/516/EWG [6], która jest włączona do Porozumienia i którą w związku z tym należy uchylić na mocy Porozumienia,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W rozdziale II załącznika I do Porozumienia wprowadza się następujące zmiany:
1) po pkt. 14a (dyrektywa Rady 96/25/WE) dodaje się punkt w brzmieniu:
"14b.
32004 D 0217: decyzja Komisji 2004/217/WE z dnia 1 marca 2004 r. przyjmująca wykaz materiałów, którymi obrót i których stosowanie w żywieniu zwierząt jest zakazane (Dz.U. L 67 z 5.3.2004, str. 31).";
2) po pkt. 1zj [rozporządzenie Komisji (WE) nr 2154/2003] dodaje się punkty w brzmieniu:
"1zk. 32004 R 0277: rozporządzenie Komisji (WE) nr 277/2004 z dnia 17 lutego 2004 r. dotyczące zezwolenia bezterminowego na dodatki paszowe (Dz.U. L 47 z 18.2.2004, str. 20).
1zl. 32004 R 0278: rozporządzenie Komisji (WE) nr 278/2004 z dnia 17 lutego 2004 r. dotyczące tymczasowego zezwolenia na nowe zastosowanie już zatwierdzonego dodatku paszowego (Dz.U. L 47 z 18.2.2004, str. 22).
1zm. 32004 R 0490: rozporządzenie Komisji (WE) nr 490/2004 z dnia 16 marca 2004 r. dotyczące tymczasowego zezwolenia na nowe zastosowanie już zatwierdzonego dodatku paszowego (Saccharomyces cerevisiae) (Dz.U. L 79 z 17.3.2004, str. 23).";
3) skreśla się tekst w pkt 6 (decyzja Komisji 91/516/EWG).
Artykuł 2
Teksty rozporządzeń (WE) nr 277/2004, 278/2004, 490/2004 i decyzji 2004/217/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie w dniu 30 października 2004 r. pod warunkiem, że Wspólny Komitet EOG otrzymał wszystkie notyfikacje na mocy art. 103 ust. 1 Porozumienia [7].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
NR 140/2004
z dnia 29 października 2004 r.
zmieniająca załącznik I (Sprawy weterynaryjne i fitosanitarne) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik I do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 96/2004 z dnia 9 lipca 2004 r. [1].
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 879/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. dotyczące tymczasowego zezwolenia na nowe zastosowanie już zatwierdzonego dodatku paszowego (Saccharomyces cerevisiae) [2], sprostowanie w Dz.U. L 180 z 15.5.2004, str. 30 należy włączyć do Porozumienia.
(3) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 880/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. zezwalające na bezterminowe użycie beta-karotenu i kantaksantyny jako dodatków do pasz, należących do grupy barwników w tym pigmentów [3] należy włączyć do Porozumienia,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Po pkt 1zm w rozdziale II załącznika I do Porozumienia [rozporządzenie Komisji (WE) nr 490/2004] dodaje się punkty w brzmieniu:
"1zn. 32004 R 0879: rozporządzenie Komisji (WE) nr 879/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. dotyczące tymczasowego zezwolenia na nowe zastosowanie już zatwierdzonego dodatku paszowego (Saccharomyces cerevisiae) (Dz.U. L 162 z 30.4.2004, str. 65), sprostowanie w Dz.U. L 180 z 15.5.2004, str. 30.
1zo. 32004 R 0880: rozporządzenie Komisji (WE) nr 880/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. zezwalające na bezterminowe użycie beta-karotenu i kantaksantyny jako dodatków do pasz, należących do grupy barwników w tym pigmentów (Dz.U. L 162 z 30.4.2004, str. 68).".
Artykuł 2
Teksty rozporządzeń (WE) nr 879/2004 sprostowanie w Dz.U. L 180 z 15.5.2004, str. 30 oraz 880/2004 w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne. Artykuł 3
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
NR 141/2004
z dnia 29 października 2004 r.
zmieniająca załącznik I (Sprawy weterynaryjne i fitosanitarne) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik I do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 121/2004 z dnia 24 września 2004 r. [1]
(2) Decyzję Komisji 2004/130/WE z dnia 30 stycznia 2004 r. przewidującą tymczasowy obrót niektórymi rodzajami materiału siewnego gatunku Vicia faba L., niespełniającymi wymogów dyrektywy Rady 66/401/EWG [2] należy włączyć do Porozumienia.
(3) Decyzję Komisji 2004/164/WE z dnia 19 lutego 2004 r. zmieniającą decyzję 2004/130/WE przewidującą tymczasowy obrót niektórymi rodzajami materiału siewnego gatunku Vicia faba L., niespełniającymi wymogów dyrektywy Rady 66/401/EWG [3] należy włączyć do Porozumienia.
(4) Decyzję Komisji 2004/297/WE z dnia 29 marca 2004 r. upoważniającą Republikę Czeską, Estonię, Litwę, Węgry, Polskę i Słowację do odroczenia stosowania niektórych przepisów dyrektyw Rady 2002/53/WE i 2002/55/WE w odniesieniu do obrotu nasionami niektórych odmian [4] należy włączyć do Porozumienia,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Po pkt 32 części 2 rozdziału III załącznika I do Porozumienia (decyzja Komisji 2004/329/WE) dodaje się punkty w brzmieniu:
- 32004 D 0164: decyzją Komisji 2004/164/WE z dnia 19 lutego 2004 r.
(Dz.U. L 52 z 21.2.2004, str. 77).
34.
32004 D 0297: decyzja Komisji 2004/297/WE z dnia 29 marca 2004 r. upoważniająca Republikę Czeską, Estonię, Litwę, Węgry, Polskę i Słowację do odroczenia stosowania niektórych przepisów dyrektyw Rady 2002/53/WE i 2002/55/WE w odniesieniu do obrotu nasionami niektórych odmian (Dz.U. L 97 z 1.4.2004, str. 66).".
Artykuł 2
Teksty decyzji 2004/130/WE, 2004/164/WE i 2004/297/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie w dniu 30 października 2004 r. pod warunkiem, że Wspólny Komitet EOG otrzymał wszystkie notyfikacje na mocy art. 103 ust. 1 Porozumienia [5].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
NR 142/2004
z dnia 29 października 2004 r.
zmieniająca załącznik II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik II do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 122/2004 z dnia 24 września 2004 r. [1]
(2) Dyrektywę 2004/3/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. zmieniającą dyrektywę Rady 70/156/EWG i 80/1268/EWG w odniesieniu do pomiaru emisji dwutlenku węgla i zużycia paliwa w pojazdach N1 [2] należy włączyć do Porozumienia,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
"— 32004 L 0003: dyrektywa 2004/3/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r.
(Dz.U. L 49 z 19.2.2004, str. 36).".
Artykuł 2
Teksty dyrektywy 2004/3/WE w językach islandzkim i norweskim, które mają być opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie w dniu 30 października 2004 r. pod warunkiem, że Wspólny Komitet EOG otrzymał wszystkie notyfikacje na mocy art. 103 ust. 1 Porozumienia [3].
Artykuł 4
Decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
NR 143/2004
z dnia 29 października 2004 r.
zmieniająca załącznik II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik II do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 125/2004 z dnia 24 września 2004 r. [1]
(2) Dyrektywę Komisji 2004/43/WE z dnia 13 kwietnia 2004 r. zmieniającą dyrektywę 98/53/WE i dyrektywę 2002/26/WE w odniesieniu do metod pobierania próbek i metod analiz do celów urzędowej kontroli poziomów aflatoksyny i ochratoksyny A w żywności dla niemowląt i małych dzieci [2] należy włączyć do Porozumienia.
(3) Dyrektywę Komisji 2004/44/WE z dnia 13 kwietnia 2004 r. zmieniającą dyrektywę 2002/69/WE ustanawiającą metody pobierania próbek i metody analizy do celów urzędowej kontroli dioksyn i oznaczania dioksynopodobnych polichlorowanych bifenyli (PCB) w środkach spożywczych [3] należy włączyć do Porozumienia.
(4) Dyrektywę Komisji 2004/45/WE z dnia 16 kwietnia 2004 r. zmieniającą dyrektywę 96/77/WE ustanawiającą szczególne kryteria czystości dla dodatków do żywności innych niż barwniki i substancje słodzące [4] należy włączyć do Porozumienia.
(5) Dyrektywę Komisji 2004/47/WE z dnia 16 kwietnia 2004 r. zmieniającą dyrektywę 95/45/WE w odniesieniu do mieszanych karotenów [E 160 a (i)] i beta-karotenu [E 160 a (ii)] [5] należy włączyć do Porozumienia.
(6) Decyzję Komisji 2004/357/WE z dnia 7 kwietnia 2004 r. zmieniającą decyzję 1999/217/WE odnośnie rejestru substancji aromatycznych [6] należy włączyć do Porozumienia.
(7) Dyrektywę Komisji 2004/46/WE z dnia 16 kwietnia 2004 r. zmieniającą dyrektywę 95/31/WE w odniesieniu do E 955 sukralozy i soli aspartamu-acesulfamu E 962 [7] należy włączyć do Porozumienia.
(8) Dyrektywę Komisji 2004/59/WE z dnia 23 kwietnia 2004 r. zmieniającą dyrektywę Rady 90/642/EWG w odniesieniu do ustalonych w niej najwyższych dopuszczalnych poziomów dla pozostałości bromopropylatu [8] należy włączyć do Porozumienia,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W rozdziale XII załącznika II do Porozumienia wprowadza się zmiany określone w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Teksty dyrektywy 2004/43/WE, 2004/44/WE, 2004/45/WE, 2004/46/WE, 2004/47/WE i 2004/59/WE oraz decyzji 2004/357/WE w języku islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 30 października 2004 r. pod warunkiem, że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszelkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [9].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
NR 144/2004
z dnia 29 października 2004 r.
zmieniająca załącznik II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik II do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 125/2004 z dnia 24 września 2004 r. [1]
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1425/2003 z dnia 11 sierpnia 2003 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 466/2001 w odniesieniu do patuliny [2] należy włączyć do Porozumienia.
(3) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 455/2004 z dnia 11 marca 2004 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 466/2001 w odniesieniu do patuliny [3] należy włączyć do Porozumienia,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W pkt 54zn [rozporządzenie Komisji (WE) nr 466/2001] rozdziału XII załącznika II do Porozumienia dodaje się tiret w brzmieniu:
" 32003 R 1425: rozporządzenie Komisji (WE) nr 1425/2003 z dnia 11 sierpnia 2003 r.
(Dz.U. L 203 z 12.8.2003, str. 1),
- 32004 R 0455: rozporządzenie Komisji (WE) nr 455/2004 z dnia 11 marca 2004 r.
(Dz.U. L 74 z 12.3.2004, str. 11).".
Artykuł 2
Teksty rozporządzeń (WE) nr 1425/2003 i 455/2004 w języku islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 30 października 2004 r. pod warunkiem, że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszelkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [4].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
NR 145/2004
z dnia 29 października 2004 r.
zmieniająca załącznik II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik II do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 126/2004 z dnia 24 września 2004 r. [1]
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 324/2004 z dnia 25 lutego 2004 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 ustanawiającego wspólnotową procedurę określania maksymalnego limitu pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego [2] należy włączyć do Porozumienia.
(3) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 546/2004 z dnia 24 marca 2004 r. zmieniające załączniki I, II, i III do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 ustanawiającego wspólnotową procedurę określania maksymalnego limitu pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego [3] należy włączyć do Porozumienia,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W pkt 14 [rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90] rozdziału XIII załącznika II do Porozumienia dodaje się tiret w brzmieniu:
"— 32004 R 0324: rozporządzenie Komisji (WE) nr 324/2004 z dnia 25 lutego 2004 r.
(Dz.U. L 58 z 26.2.2004, str. 16),
- 32004 R 0546: rozporządzenie Komisji (WE) nr 546/2004 z dnia 24 marca 2004 r.
(Dz.U. L 87 z 25.3.2004, str. 13).".
Artykuł 2
Teksty rozporządzeń (WE) nr 324/2004 i 546/2004 w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie w dniu 30 października 2004 r., pod warunkiem, że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje na mocy art. 103 ust. 1 Porozumienia [4].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
NR 146/2004
z dnia 29 października 2004 r.
zmieniająca załącznik II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik II do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 126/2004 z dnia 24 września 2004 r. [1]
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1101/2004 z dnia 10 czerwca 2004 r. zmieniające załączniki I i II do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 ustanawiającego wspólnotową procedurę określenia maksymalnego limitu pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego [2] należy włączyć do Porozumienia,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W pkt 14 [rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2377/90] rozdziału XIII załącznika II do Porozumienia dodaje się tiret w brzmieniu:
"— 32004 R 1101: rozporządzenie Komisji (WE) nr 1101/2004 z dnia 10 czerwca 2004 r.
(Dz.U. L 211 z 12.6.2004, str. 3).".
Artykuł 2
Tekst rozporządzenia (WE) nr 1101/2004 w języku islandzkim i norweskim, który zostanie opublikowany w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, jest autentyczny.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie w dniu 30 października 2004 r. pod warunkiem, że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje na mocy art. 103 ust. 1 Porozumienia [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
NR 147/2004
z dnia 29 października 2004 r.
zmieniająca załącznik II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik II do Porozumienia został zmieniony Porozumieniem w sprawie udziału Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Malty, Rzeczpospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej w Europejskim Obszarze Gospodarczym, podpisanym dnia 14 października 2003 r. w Luksemburgu [1].
(2) Dyrektywę Komisji 2004/21/WE z dnia 24 lutego 2004 r. odnoszącą się do ograniczeń we wprowadzaniu do obrotu i stosowaniu "barwników azowych" (dostosowująca po raz trzynasty do postępu technicznego dyrektywę Rady 76/769/EWG) [2] należy włączyć do Porozumienia,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W pkt 4 (dyrektywa Rady 76/769/EWG) rozdziału XV załącznika II do Porozumienia dodaje się tiret w brzmieniu:
"— 32004 L 0021: dyrektywa Komisji 2004/21/WE z dnia 24 lutego 2004 r.
(Dz.U. L 57 z 25.2.2004, str. 4)".
Artykuł 2
Teksty dyrektywy 2004/21/WE w języku islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie w dniu 30 października 2004 r. pod warunkiem, że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje na mocy art. 103 ust. 1 Porozumienia [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
NR 148/2004
z dnia 29 października 2004 r.
zmieniająca załącznik II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik II do Porozumienia został zmieniony Porozumieniem w sprawie udziału Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Malty, Rzeczpospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej w Europejskim Obszarze Gospodarczym, podpisanym dnia 14 października 2003 r. w Luksemburgu [1].
(2) Dyrektywę Komisji 2004/20/WE z dnia 2 marca 2004 r. zmieniającą dyrektywę Rady 91/414/EWG w celu włączenia chlorprofamu jako substancji czynnej [2] należy włączyć do Porozumienia.
(3) Dyrektywę Komisji 2004/30/WE z dnia 10 marca 2004 r. zmieniającą dyrektywę Rady 91/414/EWG w celu włączenia kwasu benzoesowego, flazasulfuronu i pyraclostrobiny jako substancji czynnych [3] należy włączyć do Porozumienia.
(4) Dyrektywę Komisji 2004/58/WE z dnia 23 kwietnia 2004 r. zmieniającą dyrektywę Rady 91/414/EWG w celu włączenia alfa-cypermetryny, benalaksylu, bromoksynilu, desmedifamu, joksynilu i fenmedifamu jako substancji czynnych [4] należy włączyć do Porozumienia.
(5) Dyrektywę Komisji 2004/60/WE z dnia 23 kwietnia 2004 r. zmieniającą dyrektywę Rady 91/414/EWG w celu włączenia chinoksyfenu jako substancji czynnej [5] należy włączyć do Porozumienia.
(6) Dyrektywę Komisji 2004/62/WE z dnia 26 kwietnia 2004 r. zmieniającą dyrektywę Rady 91/414/EWG w celu włączenia mepanipyrimu jako substancji czynnej [6] należy włączyć do Porozumienia.
(7) Dyrektywę Komisji 2004/71/WE z dnia 28 kwietnia 2004 r. zmieniającą dyrektywę Rady 91/414/EWG w celu włączenia Pseudomonas chlororaphis jako substancji czynnej [7] należy włączyć do Porozumienia,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W pkt 12a (dyrektywa Rady 91/414/WE) rozdziału XV załącznika II do Porozumienia dodaje się tiret w brzmieniu:
- "32004 L 0020: dyrektywa Komisji 2004/20/WE z dnia 2 marca 2004 r.
(Dz.U. L 70 z 9.3.2004, str. 32).
- 32004 L 0030: dyrektywa Komisji 2004/30/WE z dnia 10 marca 2004 r.
(Dz.U. L 77 z 13.3.2004, str. 50).
- 32004 L 0058: dyrektywa Komisji 2004/58/WE z dnia 23 kwietnia 2004 r.
(Dz.U. L 120 z 24.4.2004, str. 26).
- 32004 L 0060: dyrektywa Komisji 2004/60/WE z dnia 23 kwietnia 2004 r.
(Dz.U. L 120 z 24.4.2004, str. 39).
- 32004 L 0062: dyrektywa Komisji 2004/62/WE z dnia 26 kwietnia 2004 r.
(Dz.U. L 125 z 28.4.2004, str. 38).
- 32004 L 0071: dyrektywa Komisji 2004/71/WE z dnia 28 kwietnia 2004 r.
(Dz.U. L 127 z 29.4.2004, str. 104).".
Artykuł 2
Teksty dyrektyw 2004/20/WE, 2004/30/WE, 2004/58/WE, 2004/60/WE, 2004/62/WE i 2004/71/WE w języku islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 30 października 2004 r. pod warunkiem, że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje na mocy art. 103 ust. 1 Porozumienia [8].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
NR 149/2004
z dnia 29 października 2004 r.
zmieniająca załącznik IX (Usługi finansowe) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione przez Protokół dostosowujący Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik IX do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 104/2004 z dnia 9 lipca 2004 r. [1]
(2) Do Porozumienia należy włączyć dyrektywę Komisji 2004/72/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. wykonującą dyrektywę 2003/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w zakresie dopuszczalnych praktyk rynkowych, definicji informacji wewnętrznej w odniesieniu do towarowych instrumentów pochodnych, sporządzania list osób mających dostęp do informacji wewnętrznych, powiadamiania o transakcjach związanych z zarządem oraz powiadamiania o podejrzanych transakcjach [2],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Po pkt 29e (dyrektywa Komisji 2003/125/WE) załącznika IX do Porozumienia dodaje się punkt w brzmieniu:
"29f.
32004 L 0072: dyrektywa Komisji 2004/72/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. wykonująca dyrektywę 2003/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w zakresie dopuszczalnych praktyk rynkowych, definicji informacji wewnętrznej w odniesieniu do towarowych instrumentów pochodnych, sporządzania list osób mających dostęp do informacji wewnętrznych, powiadamiania o transakcjach związanych z zarządem oraz powiadamiania o podejrzanych transakcjach (Dz.U. L 162 z 30.4.2004, str. 70).".
Artykuł 2
Teksty dyrektywy 2004/72/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 30 października 2004 r. pod warunkiem, że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
NR 154/2004
z dnia 29 października 2004 r.
zmieniająca załącznik XIII (Transport) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione przez Protokół dostosowujący Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego artykuł 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XIII do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 129/2004 z dnia 24 września 2004 r. [1]
(2) Do Porozumienia należy włączyć rozporządzenie (WE) nr 793/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. zmieniające rozporządzenie Rady (EWG) nr 95/93 w sprawie wspólnych zasad przydzielania czasu na start lub lądowanie w portach lotniczych Wspólnoty [2],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Punkt 64b [rozporządzenie Rady (EWG) nr 95/93] załącznika XIII do Porozumienia otrzymuje następujące brzmienie:
1) dodaje się, co następuje:
" , zmienione:
- 32004 R 0793: rozporządzeniem (WE) nr 793/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r.
(Dz.U. L 138 z 30.4.2004, str. 50).";
2) skreśla się dostosowania a) oraz b);
3) z obecnego dostosowania c) skreśla się numerację c).
Artykuł 2
Teksty rozporządzenia (WE) nr 793/2004 w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 30 października 2004 r. pod warunkiem, że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
NR 155/2004
z dnia 29 października 2004 r.
zmieniająca załącznik XIII (Transport) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione przez Protokół dostosowujący Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego artykuł 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XIII do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 129/2004 z dnia 24 września 2004 r. [1]
(2) Rozporządzenie (WE) nr 2320/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2002 r. ustanawiające wspólne zasady w dziedzinie bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego [2] zostało włączone do Porozumienia na mocy decyzji Wspólnego Komitetu EOG nr 61/2004 z dnia 26 kwietnia 2004 r.
[3] wraz z dostosowaniami uwzlędniającymi specyfikę poszczególnych państw.
(3) Do Porozumienia należy włączyć rozporządzenie (WE) nr 849/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2320/2002 ustanawiające wspólne zasady w dziedzinie bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego [4], sprostowanie w Dz.U. L 229 z 29.6.2004, str. 3,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W pkt 66h [rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 2320/2002] załącznika XIII do Porozumienia dodaje się, co następuje:
- 32004 R 0849: rozporządzeniem (WE) nr 849/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r.
(Dz.U. L 158 z 30.4.2004, str. 1), sprostowanie w Dz.U. L 229 z 29.6.2004, str. 3.".
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
NR 156/2004
z dnia 29 października 2004 r.
zmieniająca załącznik XIII (Transport) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione przez Protokół dostosowujący Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XIII do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 129/2004 z dnia 24 września 2004 r. [1]
(2) Rozporządzenie (WE) nr 2320/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2002 r. ustanawiające wspólne zasady w dziedzinie bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego [2] zostało włączone do Porozumienia na mocy decyzji Wspólnego Komitetu EOG nr 61/2004 z dnia 26 kwietnia 2004 r.
[3] wraz z dostosowaniami uwzględniającymi specyfikę poszczególnych państw.
(3) Do Porozumienia należy włączyć rozporządzenie Komisji (WE) nr 1486/2003 z dnia 22 sierpnia 2003 r. ustanawiające procedury przeprowadzania inspekcji Komisji w dziedzinie bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego [4],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Po punkcie 66j [rozporządzenie Komisji (WE) nr 1217/2003] załącznika XIII do Porozumienia dodaje się następujący punkt:
"66k. 32003 R 1486: rozporządzenie Komisji (WE) nr 1486/2003 z dnia 22 sierpnia 2003 r. ustanawiające procedury przeprowadzania inspekcji Komisji w dziedzinie bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego (Dz.U. L 213 z 23.8.2003, str. 3).
Dla celów Porozumienia przepisy rozporządzenia należy czytać z następującymi dostosowaniami:
W art. 5 ust. 3 dodaje się, co następuje:
"W ramach poszczególnych inspekcji Komisja może korzystać z pomocy audytorów krajowych zgłoszonych przez państwa EFTA, a Urząd Nadzoru EFTA może korzystać z pomocy audytorów krajowych zgłoszonych przez Państwa Członkowskie WE.
Komisja oraz Urząd Nadzoru EFTA mogą zapraszać się nawzajem do uczestniczenia w poszczególnych inspekcjach jako obserwator."".
Artykuł 2
Teksty rozporządzenia (WE) nr 1486/2004 w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 30 października 2004 r. pod warunkiem, że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [5].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
NR 157/2004
z dnia 29 października 2004 r.
zmieniająca załącznik XIII (Transport) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione przez Protokół dostosowujący Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XIII do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 129/2004 z dnia 24 września 2004 r. [1]
(2) Do Porozumienia należy włączyć rozporządzenie (WE) nr 785/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie wymogów w zakresie ubezpieczenia w odniesieniu do przewoźników lotniczych i operatorów statków powietrznych [2],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Po pkt 66k [rozporządzenie Komisji (WE) nr 1486/2003] załącznika XIII do Porozumienia wprowadza się następujący punkt:
"66l. 32004 R 0785: rozporządzenie (WE) nr 785/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie wymogów w zakresie ubezpieczenia w odniesieniu do przewoźników lotniczych i operatorów statków powietrznych (Dz.U.L 138 z 30.4.2004, str. 1).".
Artykuł 2
Teksty rozporządzenia (WE) nr 785/2004 w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 30 października 2004 r. pod warunkiem, że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
NR 158/2004
z dnia 29 października 2004 r.
zmieniająca załącznik XIII (Transport) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione przez Protokół dostosowujący Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XIII do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 129/2004 z dnia 24 września 2004 r. [1]
(2) Rozporządzenie (WE) nr 2320/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2002 r. ustanawiające wspólne zasady w dziedzinie bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego [2] zostało włączone do Porozumienia na mocy decyzji Wspólnego Komitetu EOG nr 61/2004 z dnia 26 kwietnia 2004 r.
[3] wraz z dostosowaniami uwzlędniającymi specyfikę poszczególnych państw.
(3) Do Porozumienia należy włączyć rozporządzenie Komisji (WE) nr 1138/2004 z dnia 21 czerwca 2004 r. ustanawiające wspólną definicję części krytycznych stref zastrzeżonych w portach lotniczych [4],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Po pkt 66l [rozporządzenie (WE) nr 785/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady] załącznika XIII do Porozumienia wprowadza się następujący punkt:
"66m. 32004 R 1138: Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1138/2004 z dnia 21 czerwca 2004 r. ustanawiające wspólną definicję części krytycznych stref zastrzeżonych w portach lotniczych (Dz.U. L 221 z 22.6.2004, str. 6).".
Artykuł 2
Teksty rozporządzenia (WE) nr 1138/2004 w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 30 października 2004 r. pod warunkiem, że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [5].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
NR 159/2004
z dnia 29 października 2004 r.
zmieniająca załącznik XXI (Statystyka) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione przez Protokół dostosowujący Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XXI do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 136/2004 z dnia 24 września 2004 r. [1]
(2) Do Porozumienia należy włączyć rozporządzenie Komisji (WE) nr 574/2004 z dnia 23 lutego 2004 r. zmieniające załączniki I i III do rozporządzenia (WE) nr 2150/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie statystyk odpadów [2].
(3) Do Porozumienia należy włączyć rozporządzenie Komisji (WE) nr 912/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. wykonujące rozporządzenie Rady (EWG) nr 3924/91 w sprawie ustanowienia wspólnotowego badania produkcji przemysłowej [3],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Do załącznika XXI do Porozumienia wprowadza się następujące zmiany:
1) w pkt 27 [rozporządzenie (WE) nr 2150/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady] dodaje się, co następuje:
- 32004 R 0574: rozporządzeniem Komisji (WE) nr 574/2004 z dnia 23 lutego 2004 r.
(Dz.U. L 90 z 27.3.2004, str. 15).";
2) po pkt 4ab [rozporządzenie Komisji (WE) nr 210/2004] wprowadza się następujący punkt:
"4ac. 32004 R 0912: rozporządzenie Komisji (WE) nr 912/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. wykonujące rozporządzenie Rady (EWG) nr 3924/91 w sprawie ustanowienia wspólnotowego badania produkcji przemysłowej (Dz.U. L 163 z 30.4.2004, str. 71).".
Artykuł 2
Teksty rozporządzeń (WE) nr 574/2004 oraz 912/2004 w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 30 października 2004 r. pod warunkiem, że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [4].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
NR 160/2004
z dnia 29 października 2004 r.
zmieniająca Protokół 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 86 i 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Protokół 31 do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 90/2004 z dnia 8 czerwca 2004 r. [1]
(2) Należy rozszerzyć współpracę Umawiających się Stron Porozumienia, w celu włączenia decyzji nr 803/2004/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie przyjęcia programu działania Wspólnoty (2004 do 2008) mającego na celu przeciwdziałanie i zwalczanie przemocy wobec dzieci, młodzieży i kobiet oraz ochronę ofiar i grup narażonych (programu Daphne II) [2].
(3) Protokół 31 do Porozumienia powinien w związku z tym zostać zmieniony, w celu umożliwienia podjęcia tej rozszerzonej współpracy, począwszy od dnia 1 stycznia 2004 r.,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W art. 5 Protokółu 31 do Porozumienia wprowadza się następujące zmiany:
1) ustęp 5 otrzymuje brzmienie:
"5.
Państwa EFTA uczestniczą w programach i działaniach Wspólnoty, o których mowa w ust. 8, pierwsze dwa tiret, począwszy od 1 stycznia 1996 r., w wypadku programu wymienionego w trzecim tiret, począwszy od 1 stycznia 2000 r., w wypadku programu wymienionego w czwartym tiret, począwszy od 1 stycznia 2001 r., w wypadku programów wymienionych w piątym i szóstym tiret, począwszy od 1 stycznia 2002 r. i w wypadku programów wymienionych w siódmym i ósmym tiret, począwszy od 1 stycznia 2004 r.";
2) do ust. 8 dodaje się tiret w brzmieniu:
"— 32004 D 0803: decyzja nr 803/2004/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 w sprawie przyjęcia programu działania Wspólnoty (2004 — 2008) mającego na celu przeciwdziałanie i zwalczanie przemocy wobec dzieci, młodzieży i kobiet oraz ochronę ofiar i grup narażonych (programu Daphne II).
(Dz.U. L 143 z 30.4.2004, str. 1).".
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po ostatniej notyfikacji dokonanej wobec Wspólnego Komitetu EOG na mocy art. 103 ust. 1 Porozumienia [3].
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2004 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG i w Dodatku EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
NR 161/2004
z dnia 3 grudnia 2004 r.
zmieniająca załącznik I (Sprawy weterynaryjne i fitosanitarne) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik I do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 141/2004 z dnia 29 października 2004 r. [1]
(2) Dyrektywa Komisji 2004/55/WE z dnia 20 kwietnia 2004 r. zmieniająca dyrektywę Rady 66/401/EWG w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin pastewnych [2] powinna zostać włączona do Porozumienia.
(3) Decyzja Komisji 2004/371/WE z dnia 20 kwietnia 2004 r. w sprawie warunków wprowadzenia do obrotu mieszanek materiału siewnego przeznaczonych do użytku jako rośliny pastewne [3] powinna zostać włączona do Porozumienia,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W załączniku I rozdział III do Porozumienia wprowadza się następujące zmiany:
1) w pkt 2 (dyrektywa Rady 66/401/EWG) w części 1 dodaje się następujące tiret:
"— 32004 L 0055: dyrektywą Komisji 2004/55/WE z dnia 20 kwietnia 2004 r.
(Dz.U. L 114 z 21.4.2004, str. 18).";
2) po pkt. 34 (decyzja Komisji 2004/297/WE w część 2) dodaje się następujący pkt:
"35.
32004 D 0371: decyzja Komisji 2004/371/WE z dnia 20 kwietnia 2004 r. w sprawie warunków wprowadzenia do obrotu mieszanek materiału siewnego przeznaczonych do użytku jako rośliny pastewne (Dz.U. L 116 z 22.4.2004, str. 39).".
Artykuł 2
Teksty dyrektywy 2004/55/WE oraz decyzji 2004/371 w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne. Artykuł 3
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
NR 162/2004
z dnia 3 grudnia 2004 r.
zmieniająca załącznik II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik I do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 142/2004 z dnia 29 października 2004 r. [1]
(2) Dyrektywa 2003/102/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 listopada 2003 r. odnosząca się do ochrony pieszych i innych niechronionych użytkowników dróg przed i w razie zderzenia z pojazdem silnikowym i zmieniająca dyrektywę Rady 70/156/EWG [2] powinna zostać włączona do Porozumienia.
(3) Decyzja Komisji 2004/90/WE z dnia 23 grudnia 2003 r. w sprawie przepisów technicznych dotyczących wykonania art. 3 dyrektywy 2003/102/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 listopada 2003 r. odnoszącej się do ochrony pieszych i innych niechronionych użytkowników dróg przed i w razie zderzenia z pojazdem silnikowym i zmieniającej dyrektywę Rady 70/156/EWG [3] powinna zostać włączona do Porozumienia,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W załączniku I rozdział II do Porozumienia wprowadza się następujące zmiany:
1) w pkt 1 (dyrektywa Rady 70/156/EWG) dodaje się następujące tiret:
"— 32003 L 0102: dyrektywą 2003/102/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 listopada 2003 r.
(Dz.U. L 321 z 6.12.2003, str. 15),
- 32004 D 0090: decyzją Komisji 2004/90/WE z dnia 23 grudnia 2003 r.
(Dz.U. L 31 z 2.4.2004, str. 21).";
2) po pkt 45 zc (dyrektywa 2003/97/WE Parlamentu Europejskiego i Rady) dodaje się następujący pkt:
"45zd.
32003 L 0102: dyrektywa 2003/102/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 listopada 2003 r. odnosząca się do ochrony pieszych i innych niechronionych użytkowników dróg przed i w razie zderzenia z pojazdem silnikowym i zmieniającą dyrektywą Rady 70/156/EWG (Dz.U. L 321 z 6.12.2003, str. 15).
45ze.
32004 D 0090: decyzja Komisji 2004/90/WE z dnia 23 grudnia 2003 r. w sprawie przepisów technicznych dotyczących wykonania art. 3 dyrektywy 2003/102/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 listopada 2003 r. odnoszącej się do ochrony pieszych i innych niechronionych użytkowników dróg przed i w razie zderzenia z pojazdem silnikowym i zmieniającej dyrektywę Rady 70/156/EWG (Dz.U. L 31 z 4.2.2004, str. 21).".
Artykuł 2
Teksty dyrektywy 2003/102/WE oraz decyzji 2004/90/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne. Artykuł 3
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
NR 163/2004
z dnia 3 grudnia 2004 r.
zmieniająca załącznik II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik II do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 144/2004 z dnia 29 października 2004 r. [1]
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 608/2004 z dnia 31 marca 2004 r. dotyczące etykietowania żywności oraz składników żywności z dodatkiem fitosteroli, estrów fitosteroli, fitostanoli i/lub estrów fitostanoli [2] powinno zostać włączone do Porozumienia.
(3) Decyzja Komisji 2004/429/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. zmieniająca decyzję 97/830/WE, 2004/49/WE, 2002/79/WE oraz 2002/80/WE w odniesieniu do jedynych miejsc wprowadzania do Wspólnoty produktów, których dotyczą te decyzje [3] sprostowana w Dz.U. L 189 z 27.5.2004, str. 13 powinna zostać włączona do Porozumienia.
(4) Dyrektywa Komisji 2004/77/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. zmieniająca dyrektywę 94/54/WE w odniesieniu do etykietowania niektórych środków spożywczych zawierających kwas lukrecjowy i jego sól amonową [4] powinna zostać włączona do Porozumienia,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
1) w pkt 54zc (dyrektywa Komisji 94/54/WE) dodaje się następujące tiret:
"— 32004 L 0077: dyrektywą Komisji 2004/77/WE z dnia 20 kwietnia 2004 r.
(Dz.U. L 162 z 30.4.2004, str. 76).";
2) w pkt 54ze (decyzja Komisji 2000/49/WE), 54zv (decyzja Komisji 2002/79/WE), 54 zw (decyzja Komisji 2002/80/WE) oraz 54zzl (decyzja Komisji 97/830/WE) dodaje się następujące tiret:
"— 32004 D 0429: decyzją Komisji 2004/429/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. (Dz.U. L z 30.4.2004, str. 20), sprostowaną w Dz.U. L 189 z 27.5.2004, str. 13.";
3) po pkt 54zzn (dyrektywa Komisji 2004/16/WE) dodaje się następujący pkt:
"54zzo. 32004 R 0608: rozporządzenie Komisji (WE) nr 608/2004 z dnia 31 marca 2004 r. dotyczące etykietowania żywności oraz składników żywności z dodatkiem fitosteroli, estrów fitosteroli, fitostanoli i/lub estrów fitostanoli (Dz.U. L 97 z 1.4.2004, str. 44).".
Artykuł 2
Teksty rozporządzenia (WE) nr 608/2004, dyrektywy 2004/77/WE oraz decyzji 2004/429/WE, sprostowane w Dz.U. L 189 z 27.5.2004, str. 13, w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne. Artykuł 3
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
NR 164/2004
z dnia 3 grudnia 2004 r.
zmieniająca załącznik II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik II do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 148/2004 z dnia 29 października 2004 r. [1]
(2) Dyrektywa Komisji 2004 73/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. dostosowującą do postępu technicznego po raz dwudziesty dziewiąty dyrektywę Rady 67/548/EWG w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych [2], sprostowana w Dz.U. L 216 z 16.6.2004, str. 3 oraz w Dz.U. L 236 z 7.7.2004, str. 18, powinna zostać włączona do Porozumienia,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W załączniku II rozdział XV pkt 1 (dyrektywa Rady 67/548/EWG) do Porozumienia, wprowadza się następujące zmiany:
"— 32004 L 0073: dyrektywą Komisji 2004/73/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r.
(Dz.U. L 152 z 30.4.2004, str. 1), sprostowaną w Dz.U. L 216 z 16.6.2004, str. 3 oraz w Dz.U. L 236 z 7.7.2004, str. 18.".
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
NR 165/2004
z dnia 3 grudnia 2004 r.
zmieniająca załącznik II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik II do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 148/2004 z dnia 29 października 2004 r. [1]
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2032/2003 z dnia 4 listopada 2003 r. w sprawie drugiej fazy 10-letniego programu pracy określonego w art. 16 ust. 2 dyrektywy 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącej wprowadzania do obrotu produktów biobójczych oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1896/2000 [2] powinno zostać włączone do Porozumienia.
(3) Dyrektywa Komisji 2003/112/WE z dnia 1 grudnia 2003 r. zmieniająca dyrektywę Rady 91/414/EWG w celu włączenia parakwatu jako substancji biologicznie czynnej [3] powinna zostać włączona do Porozumienia.
(4) Dyrektywa Komisji 2003/119/WE z dnia 5 grudnia 2003 r. zmieniająca dyrektywę Rady 91/414/EWG mezosulfuronu, propoksykarbazonu i zoksamidu jako substancji czynnych [4] powinna zostać włączona do Porozumienia,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W załączniku II rozdział XV do Porozumienia wprowadza się następujące zmiany:
1) w pkt 12o [rozporządzenie Komisji (WE) nr 1896/2000] dodaje się następujące wyrażenia:
", zmienione:
- 32003 R 2032: rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2032/2003 z dnia 4 listopada 2003 r.
(Dz.U. L 307 z 24.11.2003, str. 1).";
2) w pkt 12a (dyrektywa Rady 91/414/EWG) dodaje się następujące tiret:
"— 32003 L 0112: dyrektywą Komisji 2003/112/WE z dnia 1 grudnia 2003 r.
(Dz.U. L 321 z 6.12.2003, str. 32),
- 32003 L 0119: dyrektywą Komisji 2003/119/WE z dnia 5 grudnia 2003 r.
(Dz.U. L 325 z 12.12.2003, str. 41).";
3) po pkt 12r (dyrektywa 1999/45/WE Parlamentu Europejskiego i Rady) dodaje się następujący pkt:
"12s. 32003 R 2032: rozporządzenie Komisji (WE) nr 2032/2003 z dnia 4 listopada 2003 r. w sprawie drugiej fazy 10-letniego programu pracy określonego w art. 16 ust. 2 dyrektywy 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącej wprowadzania do obrotu produktów biobójczych oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1896/2000 (Dz.U. L 307 z 24.11.2003, str. 1).".
Artykuł 2
Teksty rozporządzenia (WE) nr 2032/2003 oraz dyrektyw 2003/112/WE i 2003/119/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne. Artykuł 3
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
NR 166/2004
z dnia 3 grudnia 2004 r.
zmieniająca załącznik II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik II do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 148/2004 z dnia 29 października 2004 r. [1]
(2) Dyrektywa Komisji 2003/82/WE z dnia 11 września 2003 r. zmieniająca dyrektywę Rady 91/414/EWG w odniesieniu do standardowych zwrotów określających szczególne zagrożenia i środki ostrożności dla środków ochrony roślin [2] powinna zostać włączona do Porozumienia,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W załączniku II rozdział XV pkt 12a (dyrektywa Rady 91/414/EWG) do Porozumienia dodaje się następujące tiret:
"— 32003 L 0082: dyrektywą Komisji 2003/82/WE z dnia 11 września 2003 r.
(Dz.U. L 228 z 12.09.2003, str. 11).".
Artykuł 2
Teksty dyrektywy 2003/82/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich, są autentyczne.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
NR 167/2004
z dnia 3 grudnia 2004 r.
zmieniająca załącznik IV (Energia) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik IV do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 123/2004 z dnia 24 września 2004 r. [1]
(2) Rozporządzenie (WE) nr 2422/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego programu znakowania sprawności energetycznej urządzeń biurowych [2] ma zostać włączone do Porozumienia,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W załączniku IV do Porozumienia dodaje się po punkcie 17 (dyrektywa 2002/91/WE Parlamentu Europejskiego i Rady) następujący punkt:
"18. 32001 R 2422: rozporządzenie (WE) nr 2422/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego programu znakowania sprawności energetycznej urządzeń biurowych (Dz.U. L 332 z 15.12.2001, str. 1).
Dla potrzeb niniejszego Porozumienia, postanowienia rozporządzenia należy rozumieć z uwzględnieniem następujących dostosowań:
a) wszelkie odniesienia do Umowy między Rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki a Wspólnotą Europejską w sprawie koordynacji programów etykietowania efektywności energetycznej urządzeń biurowych należy rozumieć jako zawierające odniesienie również do wymiany listów między Agencją Ochrony Środowiska Stanów Zjednoczonych a Ministerstwem Paliw i Energii Norwegii, Ministerstwem Przemysłu Islandii oraz Urzędem ds. Spraw Gospodarczych Liechtensteinu, z wyjątkiem art. 11 i 14, które odnoszą się wyłącznie do umowy;
b) w art. 4 ust. 4, przez słowa "Wspólnota i państwa trzecie" należy rozumieć "Państwa Wspólnoty lub Państwa EFTA z jednej strony i państwa trzecie z drugiej strony,".
Przez słowa "badane przez Komisję lub Państwa Członkowskie" należy rozumieć "badane przez Komisją lub Państwa Członkowskie lub Państwa EFTA, w granicach przysługujących im kompetencji,";
c) w art. 12 ust. 3 pierwsze zdanie, przez słowo "Komisja" należy rozumieć "Państwa EFTA i Komisja w granicach przysługujących im kompetencji";
d) artykuł 13 nie stosuje się.".
Artykuł 2
Teksty rozporządzenia (WE) nr 2422/2004 w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne. Artykuł 3
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
NR 168/2004
z dnia 3 grudnia 2004 r.
zmieniająca załącznik VI (Zabezpieczenie społeczne) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze co następuje:
(1) Załącznik VI do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 102/2004 z dnia 9 lipca 2004 r. [1]
(2) Decyzja nr 192 z dnia 29 października 2003 r. dotycząca warunków wprowadzenia w życie art. 50 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 574/72 [2] powinna zostać włączona do Porozumienia.
(3) Decyzja nr 193 z dnia 29 października 2003 r. w sprawie rozpatrywania wniosków o przyznanie renty [3] powinna zostać włączona do Porozumienia.
(4) Decyzja nr 194 z dnia 17 grudnia 2003 r. dotycząca jednolitego stosowania art. 22 ust. 1 lit. a) pkt i) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 w Państwie Członkowskim pobytu [4] powinna być włączona do Porozumienia.
(5) Zalecenie nr 23 z dnia 29 października 2003 r. w sprawie rozpatrywania wniosków o przyznanie renty [5] powinno być włączone do Porozumienia,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W załączniku VI do Porozumienia wprowadza się następujące zmiany:
1) dodaje się następujące punkty po punkcie 3.67. (decyzja nr 191):
"3.68. 32004 D 0324: decyzja nr 192 z dnia 29 października 2003 r. dotycząca warunków wprowadzenia w życie art. 50 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 574/72 (Dz.U. L 104 z 8.4.2004, str. 114).
Przepisy decyzji, dla celów niniejszego Porozumienia, należy rozumieć z uwzględnieniem następujących dostosowań:
w art. 2 ust. 4 dodaje się, co następuje:
"ISLANDIA: Islandia Tryggingastofnun rikisins (Krajowy Instytut Zabezpieczenia Społecznego), Rejkjawik.
LICHTENSTEIN: Liechtensteinische Alters-, Hinterlassenen- i Invaliedenversicherung (Ubezpieczenia emerytalne, dla osób pozostałych przy życiu i na wypadek inwalidztwa w Lichtenstenie), Vaduz.
NORWEGIA: Rikstrygdeverket (Krajowy Zarząd Ubezpieczeń), Oslo.".
3.69.
32004 D 0325: decyzja nr 193 z dnia 29 października 2003 r. w sprawie rozpatrywania wniosków o przyznanie renty (Dz.U. L 104 z 8.4.2004, str. 123).
3.70. 32004 D 0327: decyzja nr 194 z dnia 17 grudnia 2003 r. dotycząca jednolitego stosowania art. 22 ust. 1 lit. a) pkt i) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 w Państwie Członkowskim pobytu (Dz.U. L 104 z 8.4.2004, str. 127).";
2) dodaje się następujące punkty po punkcie 4.8. (zalecenie nr 21):
"4.9.
32004 H 0326: zalecenie nr 23 z dnia 29 października 2003 r. w sprawie rozpatrywania wniosków o przyznanie renty (Dz.U. L 104 z 8.4.2004, str. 125).".
Artykuł 2
Teksty decyzji nr 192, 193, 194 i zalecenia nr 23 w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne. Artykuł 3
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
NR 169/2004
z dnia 3 grudnia 2004 r.
zmieniająca załącznik VI (Zabezpieczenie społeczne) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik VI do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 102/2004 z dnia 9 lipca 2004 r. [1]
(2) Decyzja nr 195 z dnia 23 marca 2004 r. w sprawie jednolitego stosowania art. 22 ust. 1 lit. a) pkt i) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 w odniesieniu do opieki zdrowotnej związanej z ciążą i porodem [2] sprostowana w Dz.U. L 212 z 12.6.2004, str. 82, powinna zostać włączona do Porozumienia.
(3) Decyzja nr 196 z dnia 23 marca 2004 r. w sprawie wykładni art. 22 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 w odniesieniu do osób poddawanych dializie oraz osób poddawanych tlenoterapii [3] sprostowana w Dz.U. L 212 z 12.6.2004, str. 83, powinna zostać włączona do Porozumienia,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W załączniku VI do Porozumienia wprowadza się następujące zmiany:
1) skreśla się pkt 3.47. (decyzja nr 163) i 3.61. (decyzja nr 183);
2) po pkt 3.70. (decyzja nr 194) dodaje się następujące punkty:
"3.71. 32004 D 0481: decyzja nr 195 z dnia 23 marca 2004 r. w sprawie jednolitego stosowania art. 22 ust. 1 lit. a) pkt i) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 w odniesieniu do opieki zdrowotnej związanej z ciążą i porodem (Dz.U. L 160 z 30.4.2004, str. 133), sprostowana w Dz.U. L 212 z 12.6.2004, str. 82.
3.72.
32004 D 0482: decyzja nr 196 z dnia 23 marca 2004 r. w sprawie wykładni art. 22 ust. 1 lit. a) pkt i rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 w odniesieniu do osób poddawanych dializie oraz osób poddawanych tlenoterapii (Dz.U. L 160 z 30.4.2004, str. 135), sprostowana w Dz.U. L .
212 z 12.6.2004, str. 83.".
Artykuł 2
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
NR 170/2004
z dnia 3 grudnia 2004 r.
zmieniająca załącznik IX (Usługi finansowe) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik IX do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 149/2004 z dnia 29 października 2004 r. [1]
(2) Decyzja Komisji 2004/332/WE z dnia 2 kwietnia 2004 r. w sprawie stosowania dyrektywy Rady 72/166/EWG w odniesieniu do kontrolowania ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych [2] powinna zostać włączona do Porozumienia,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W załączniku IX do Porozumienia po pkt 8a) (decyzja Komisji 2003/564/WE) dodaje się punkt w brzmieniu:
"8b.
32004 D 0332: decyzja Komisji 2004/332/WE z dnia 2 kwietnia 2004 r. w sprawie stosowania dyrektywy Rady 72/166/EWG w odniesieniu do kontrolowania ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych (Dz.U. L 105 z 14.4.2004, str. 39).".
Artykuł 2
Teksty decyzja 2004/332/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich, są autentyczne.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
NR 171/2004
z dnia 3 grudnia 2004 r.
zmieniająca załącznik XIII (Transport) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione przez Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XIII do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 158/2004 z dnia 29 października 2004 r. [1]
(2) Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów oraz uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 [2] powinno być włączone do Porozumienia.
(3) Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 uchyla rozporządzenie Rady (EWG) nr 295/91 [3], które jest włączone do Porozumienia i które powinno w związku z powyższym być wykreślone z Porozumienia,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W załączniku XIII do Porozumienia wprowadza się następujące zmiany:
1) po punkcie 68 aa) [rozporządzenie Rady (WE) nr 2027/97] dodaje się następujący punkt:
"68ab. 32004 R 0261: rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów oraz uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. L 46 z 17.2.2004, str. 1).";
2) skreśla się punkt 68 [rozporządzenie Rady (EWG) nr 296/91].
Artykuł 2
Teksty rozporządzenia (WE) nr 261/2004 w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne. Artykuł 3
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
NR 172/2004
z dnia 3 grudnia 2004 r.
zmieniająca załącznik XX (Środowisko) do Porozumienia o EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XX do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 135/2004 z dnia 24 września 2004 r. [1]
(2) Do Porozumienia należy włączyć decyzję Komisji 2004/224/WE z dnia 20 lutego 2004 r. ustanawiającą zasady składania informacji na temat planów i programów wymaganych na mocy dyrektywy Rady 96/62/WE w związku z wartościami dopuszczalnymi dla niektórych substancji zanieczyszczających otaczające powietrze [2].
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Po pkt 21ah (decyzja Komisji 2004/279/WE) załącznika XX do Porozumienia wprowadza się punkt w brzmieniu:
"21ai.
32004 D 0224: decyzja Komisji 2004/224/WE z dnia 20 lutego 2004 r. ustanawiająca zasady składania informacji na temat planów i programów wymaganych na mocy dyrektywy Rady 96/62/WE w związku z wartościami dopuszczalnymi dla niektórych substancji zanieczyszczających otaczające powietrze (Dz.U. L 68 z 6.3.2004, str. 27).
Do celów niniejszego Porozumienia, przepisy decyzji odczytuje się z następującymi dostosowaniami:
Następujące kody ", Islandia: IS, Liechtenstein: LI, Norwegia: NO" dodaje się po kodzie "Zjednoczone Królestwo: UK" w uwagach do formularza 1 w Załączniku do wspomnianej decyzji.".
Artykuł 2
Teksty decyzji 2004/224/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
NR 173/2004
z dnia 3 grudnia 2004 r.
zmieniająca załącznik XX (Środowisko) do Porozumienia o EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XX do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 135/2004 z dnia 24 września 2004 r. [1]
(2) Do Porozumienia należy włączyć decyzję Komisji 2004/461/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającą kwestionariusz do wykorzystania w rocznym sprawozdaniu w sprawie oceny jakości otaczającego powietrza zgodnie z dyrektywami Rady 96/62/WE i 1999/30/WE oraz zgodnie z dyrektywami Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/69/WE i 2002/3/WE [2], z poprawkami wprowadzonymi w Dz.U. L 202 z 7.6.2004, str. 63.
(3) Decyzja 2004/461/WE uchyla decyzję Komisji 2001/839/WE [3], która została uwzględniona w Porozumieniu i którą w związku z powyższym należy wykreślić z Porozumienia,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Do załącznika XX do Porozumienia wprowadza się następujące zmiany:
1) po pkt 21ai (decyzja Komisji 2004/224/WE) dodaje się punkt w brzmieniu:
"21aj. 32004 D 0461: decyzja Komisji 2004/461/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiająca kwestionariusz do wykorzystania w rocznym sprawozdaniu w sprawie oceny jakości otaczającego powietrza zgodnie z dyrektywami Rady 96/62/WE i 1999/30/WE oraz zgodnie z dyrektywami Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/69/WE i 2002/3/WE (Dz.U. L 156 z 30.4.2004, str. 84), z poprawkami wprowadzonymi w Dz.U. L 202 z 7.6.2004, str. 63.
Do celów niniejszego Porozumienia, przepisy niniejszej decyzji odczytuje się z następującymi dostosowaniami:
Na końcu formularza 25b w Załączniku do decyzji dodaje się, co następuje:
IC _BAR_ LI _BAR_ NO _BAR_
_BAR_ _BAR_ _BAR_
_BAR_ _BAR_ _BAR_
_BAR_ _BAR_ _BAR_
"
2) skreśla się tekst pkt 21af (decyzja Komisji 2001/839/WE).
Artykuł 2
Teksty decyzji 2004/461/WE z poprawkami wprowadzonymi w Dz.U. L 202 z 7.6.2004, str. 63, w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne. Artykuł 3
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
NR 174/2004
z dnia 3 grudnia 2004 r.
zmieniająca załącznik XXI (Statystyka) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XXI do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 159/2004 z dnia 29 października 2004 r. [1]
(2) Decyzja Komisji 2002/990/WE z dnia 17 grudnia 2002 r. wyjaśniająca ponownie załącznik A do rozporządzenia Rady (WE) nr 2223/96 w odniesieniu do zasad pomiaru cen i wolumenów w rachunkach narodowych [2] powinna zostać włączona do Porozumienia.
(3) Niniejsza decyzja nie stosuje się do Lichtensteinu,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W załączniku XXI do Porozumienia po pkt 19dd [rozporządzenie Komisji (WE) 1889/2002] dodaje się punkt 19de o następującym brzmieniu:
"19de. 32002 D 0990: Decyzja Komisji 2002/990/WE z dnia 17 grudnia 2002 r. wyjaśniająca ponownie załącznik A do rozporządzenia Rady (WE) nr 2223/96 w odniesieniu do zasad pomiaru cen i wolumenów w rachunkach narodowych (Dz.U. L 347 z 20.12.2002, str. 42).
Przepisy decyzji, dla celów niniejszego Porozumienia, należy rozumieć z uwzględnieniem następujących dostosowań:
a) Islandia wprowadzi w życie nowe zasady pomiaru cen i wolumenów od 2006 r.;
b) Norwegia wprowadzi w życie nowe zasady pomiaru cen i wolumenów w następujących terminach:
i) dla CPA 73 i 75 (usługi ogólnospołeczne) od 2005 r.,
ii) dla CPA 70 i 71 od 2006 r.,
iii) dla CPA 64, 66, 67, 72, 74, 75 (poszczególne) i 90-93 od 2007 r.,
iv) dla wywozu i przywozu towarów od 2006 r.,
v) dla wywozu i przywozu usług od 2007 r.".
Artykuł 2
Teksty dyrektywy 2002/990/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich, są autentyczne.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
NR 175/2004
z dnia 3 grudnia 2004 r.
zmieniająca załącznik XXI (Statystyka) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XXI do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 159/2004 z dnia 29 października 2004 r. [1]
(2) Rozporządzenie (WE) nr 808/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. dotyczące statystyk Wspólnoty w sprawie społeczeństwa informacyjnego [2],powinno zostać włączone do Porozumienia.
(3) Niniejsza decyzja nie stosuje się do Lichtensteinu,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W załączniku XXI do Porozumienia po pkt 27 [rozporządzenie (WE) nr 2150/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady] dodaje się następujący punkt:
"STATYSTYKI W SPRAWIE SPOŁECZEŃSTWA INFORMACYJNEGO
28. 32004 R 0885: rozporządzenie (WE) nr 808/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. dotyczące statystyk Wspólnoty w sprawie społeczeństwa informacyjnego (Dz.U. L 143 z 30.4.2004, str. 49).
Postanowienia rozporządzenia, w celach niniejszego Porozumienia, należy rozumieć z uwzględnieniem następującego dostosowania:
Niniejsze rozporządzenie nie stosuje się do Lichtensteinu.".
Artykuł 2
Teksty rozporządzenia (WE) nr 808/2004 w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne. Artykuł 3
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
NR 176/2004
z dnia 3 grudnia 2004 r.
zmieniająca Załącznik XXII (Prawo spółek) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XXII do Porozumienia został zmieniony przez Umowę w sprawie udziału Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Malty, Rzeczpospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej w Europejskim Obszarze Gospodarczym, podpisaną w 14 października 2003 r. w Luksemburgu. [1]
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1725/2003 z 29 września 2003 r. przyjmujące określone międzynarodowe standardy rachunkowości zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1606/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady [2] powinno zostać włączone do Porozumienia.
(3) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 707/2004 z 6 kwietnia 2004 r. przyjmujące określone międzynarodowe standardy rachunkowości zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1606/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady [3] powinno zostać włączone do Porozumienia,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W załączniku XXII do Porozumienia po pkt 10b [rozporządzenie (WE) 1606/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady] dodaje się pkt 10ba o następującym brzmieniu:
"10ba. 32003 R 1725: rozporządzenie Komisji (WE) nr 1725/2003 z 29 września 2003 r. przyjmujące określone międzynarodowe standardy rachunkowości zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1606/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 261 z 13.10.2003, str. 1), zmienione:
- 32004 R 0707: rozporządzeniem Komisji (WE) nr 707/2004 z dnia 6 kwietnia 2004 r.
(Dz.U. L 111 z 17.4.2004, str. 3).".
Artykuł 2
Teksty rozporządzeń (WE) nr 1725/2003 oraz 707/2004 w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne. Artykuł 3
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
NR 177/2004
z dnia 3 grudnia 2004 r.
zmieniająca Protokół 3 do Porozumienia EOG, dotyczący produktów określonych w art. 8 ust. 3 lit. b) Porozumienia i Protokół 4 do Porozumienia EOG w sprawie reguł pochodzenia
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze co następuje:
(1) Protokół 3 do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 138/2004 z dnia 29 października 2004 r. [1]
(2) Protokół 4 do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 38/2003 z dnia 14 marca 2003 r. [2]
(3) Decyzja Wspólnego Komitetu EOG nr 140/2001 z dnia 23 listopada 2001 r.
[3] przewiduje przedłużenie okresu przejściowego dla Lichtensteinu w odniesieniu do Protokołu 3 do Porozumienia do dnia 1 stycznia 2005 r.
(4) Decyzja Wspólnego Komitetu EOG nr 38/2003 z dnia 14 marca 2003 r. przewiduje przedłużenie okresu przejściowego dla Lichtensteinu w odniesieniu do Protokołu 4 do Porozumienia do dnia 1 stycznia 2005 r.
(5) W następstwie traktatu celnego z dnia 29 marca 1923 r., Księstwo Lichtensteinu i Konfederacja Szwajcarska utworzyły unię celną.
(6) Umowa między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską z dnia 22 lipca 1972 r. [4] została rozszerzona na Lichtenstein na mocy Umowy dodatkowej z dnia 22 lipca 1972 r. dotyczącą ważności dla Księstwa Lichtensteinu umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską [5].
(7) W dniu 26 października 2004 r. podpisano Umowę między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską zmieniającą Umowę między Europejską Wspólnota Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską z dnia 22 lipca 1972 r. w odniesieniu do przepisów mających zastosowanie do przetworzonych produktów rolnych ("Umowa zmieniająca"), w szczególności Protokół 2 do Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją z dnia 22 lipca 1972 r.
(8) Artykuł 4 ust. 2 Umowy zmieniającej przewiduje, że Umowa między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską stosuje się również do terytorium Księstwa Lichtensteinu tak długo, jak utrzymana unia celna ze Szwajcarią.
(9) Załącznik nr 2 do Umowy zmieniającej zastępuje Protokół nr 2 do Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską z dnia 22 lipca 1972 r. nowym Protokołem nr 2.
(10) Artykuł 1 ust. 3 nowego Protokołu nr 2 do Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską z dnia 22 lipca 1972 r. przewiduje, że postanowienia tego Protokołu również stosują się do Lichtensteinu tak długo, jak Lichtenstein jest wyłączony ze stosowania Protokołu 3 do Umowy.
(11) Uwzględniając powyższe, należy zamienić okres przejściowy dla Lichtensteinu niestosowania Protokołu 3 do Porozumienia na ustalenie o charakterze trwałym i wyłączenie Lichtensteinu ze stosowania postanowień Protokołu 3.
(12) To samo rozwiązanie powinno być stosowane w odniesieniu do odstępstwa dla Lichtensteinu w art. 2 ust. 2 Protokołu 4 do Umowy,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W art. 1 ust. 2 do Protokołu 3 do Porozumienia i artykule 2 ust. 2 do Protokołu 4 do Porozumienia wykreśla się słowa: "do 1 stycznia 2005 r.".
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 4 grudnia 2004 r. pod warunkiem dokonania wszystkich określonych w art. 103 ust. 1 Porozumienia notyfikacji Wspólnego Komitetu EOG [6].
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 2005 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja jest opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
NR 178/2004
z dnia 3 grudnia 2004 r.
zmieniająca Protokół 21 (w sprawie wdrażania zasad konkurencji mających zastosowanie do przedsiębiorstw) i Protokół 23 (dotyczący współpracy między organami nadzoru) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze co następuje:
(1) Protokół 21 do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 130/2004 z dnia 24 września 2004 r. [1]
(2) Protokół 23 do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 130/2004 z dnia 24 września 2004 r.
(3) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 773/2004 z dnia 7 kwietnia 2004 r. w sprawie trybu postępowania Komisji zgodnie z art. 81 i 82 Traktatu WE [2] powinno zostać włączone do Porozumienia.
(4) Rozporządzenie (WE) nr 773/2004 uchyla rozporządzenie Komisji (WE) nr 3385/94 [3], (WE) nr 2842/98 [4] i (WE) nr 2843/98 [5], które zostały dodane do Porozumienia i które należy, w związku z powyższym uchylić na podstawie Porozumienia,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W art. 3 Protokołu 21 do Porozumienia wprowadza się następujace zmiany:
1) ustęp 1 pkt 4 [rozporządzenie Rady (WE) nr 3385/94] otrzymuje następujące brzmienie:
"32004 R 0773: rozporządzenie Komisji (WE) nr 773/2004 z dnia 7 kwietnia 2004 r. w sprawie trybu postępowania Komisji zgodnie z art. 81 i 82 Traktatu WE (Dz.U. L 123 z 27.4.2004, str. 18).";
2) skreśla się ust. 1 pkt 5 [rozporządzenie Komisji (WE) nr 2842/98], ust. 1 pkt 15 [rozporządzenie Komisji (WE) nr 2843/98].
Artykuł 2
Po art. 10 Protokołu 23 do Porozumienia dodaje się następujący artykuł:
"DOSTĘP DO AKT
Artykuł 10A
W przypadku gdy organ nadzoru przyznaje dostęp do akt stronom, do których skierował zastrzeżenia, prawo dostępu nie dotyczy dokumentów wewnętrznych innego organu nadzoru lub organów ochrony konkurencji Państw Członkowskich WE i państw EFTA.
Prawo do dostępu do akt nie dotyczy również korespondencji między organami nadzoru, między organem nadzoru i organami ochrony konkurencji Państw Członkowskich WE lub państw EFTA lub pomiędzy organami ochrony konkurencji Państw Członkowskich WE lub EFTA, w przypadku, gdy taka korespondencja znajduje się w aktach właściwego organu nadzoru.".
Artykuł 3
Teksty rozporządzenia (WE) nr 773/2004 w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 4 grudnia 2004 r., pod warunkiem dokonania wszystkich określonych w art. 103 ust. 1 Porozumienia notyfikacji Wspólnego Komitetu EOG [6] lub w dniu wejścia w życie decyzji Wspólnego Komitetu EOG nr 130/2004 z dnia 24 września 2004 r., w zależności od tego, który z tych terminów jest późniejszy.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja jest opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
NR 179/2004
z dnia 9 grudnia 2004 r.
zmieniająca załącznik XIII (Transport) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", a w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XIII do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 171/2004 z dnia 3 grudnia 2004 r. [1]
(2) Głównym celem rozporządzenia (WE) nr 1592/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 lipca 2002 r. w sprawie wspólnych zasad w zakresie lotnictwa cywilnego i utworzenia Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego [2] jest ustanowienie i utrzymanie wysokiego poziomu bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego we Wspólnocie.
Artykuł 2 Teksty rozporządzenia (WE) nr 1592/2002 w języku islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne. Artykuł 3
Niniejsza decyzja zostanie opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
NR 180/2004
z dnia 16 grudnia 2004 r.
zmieniająca protokół 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie EOG, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 86 i 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Protokół 31 do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOGnr 90/2004 z dnia 8 czerwca 2004 r. [1]
(2) Właściwym jest wspieranie właściwej współpracy między Umawiającymi się Stronami Porozumienia w dziedzinach objętych Wspólnym Przedsiębiorstwem Galileo ustanowionym przez rozporządzenie Rady (WE) nr 876/2002 z dnia 21 maja 2002 r. [2]
(3) Protokół 31 do Porozumienia powinien zatem zostać zmieniony, aby umożliwić taką współpracę,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Po ust. 7 w art. 1 (Badania i rozwój technologiczny) Protokołu 31 do Porozumienia dodaje się ustęp w następującym brzmieniu:
"8.
Umawiające się Strony wspierają na odpowiednich terytoriach właściwą współpracę między kompetentnymi organizacjami, instytucjami i innymi organami tam, gdzie przyczyniłoby się to do wzmocnienia i rozszerzenia współpracy w dziedzinach objętych Wspólnym Przedsiębiorstwem Galileo [3].
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie w dniu następującym po ostatniej notyfikacji do Wspólnego Komitetu EOG zgodnie z art. 103 ust. 1 Porozumienia [4].
Artykuł 3
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
NR 181/2004
z dnia 16 grudnia 2004 r.
zmieniająca Protokół 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie EOG, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 86 i 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Protokół 31 do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 117/2004 z dnia 6 sierpnia 2004 r. [1]
(2) Należy rozszerzyć współpracę pomiędzy umawiającymi się Stronami Porozumienia, w celu włączenia decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady nr 626/2004/WE z dnia 31 marca 2004 r. zmieniającej decyzję nr 508/2000/WE ustanawiającą program "Kultura 2000" [2].
(3) Protokół 31 do Porozumienia powinien zatem zostać zmieniony, aby umożliwić wymienione rozszerzenie współpracy począwszy od 1 stycznia 2005 r.,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
"— 32004 D 0626: decyzją nr 626/2004/WE Parlamentu Europejskiego i Rady zdnia 31 marca 2004 r. (Dz.U. L 99 z 3.4.2004, str. 3).".
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie w dniu następującym po ostatniej notyfikacji do Wspólnego Komitetu EOG zgodnie z art. 103 ust. 1 Porozumienia [3].
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2005 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
NR 182/2004
z dnia 16 grudnia 2004 r.
zmieniająca Protokół 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie EOG, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 86 i 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Protokół 31 do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 115/2004 z dnia 6 sierpnia 2004 r. [1]
(2) Należy rozszerzyć współpracę pomiędzy Umawiającymi się Stronami Porozumienia w celu włączenia decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady nr 791/2004/WE z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającej wspólnotowy program działań wspierających aktywne podmioty na poziomie europejskim oraz konkretne działania w dziedzinie edukacji i szkolenia. [2]
(3) Protokół 31 do Porozumienia powinien zatem zostać zmieniony, aby umożliwić wymienione rozszerzenie współpracy począwszy od 1 stycznia 2005 r.,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Do art. 4 protokołu 31 do Porozumienia wprowadza się zmiany w brzmieniu:
1) w pierwszym zdaniu ust. 2h wyraz "program" zastępuje się przez "programy";
2) do ust. 2h dodaje się tiret w brzmieniu:
"— 32004 D 0791: decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady nr 791/2004/WE z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiająca wspólnotowy program działań wspierających aktywne podmioty na poziomie europejskim oraz konkretne działania w dziedzinie edukacji i szkolenia (Dz.U. L 138 z 30.4.2004, str. 31).
Dla celów niniejszego Porozumienia, przepisy decyzji należy czytać z następującymi dostosowaniami:
Państwa EFTA uczestniczą w działaniach 2, 3A, 3B oraz 3C programu.".
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie w dniu następującym po ostatniej notyfikacji do Wspólnego Komitetu EOG zgodnie z art. 103 ust. 1 Porozumienia [3].
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2005 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja zostanie opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
NR 183/2004
z dnia 16 grudnia 2004 r.
zmieniająca protokół 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie EOG, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 86 i 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Protokół 31 do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOGnr 115/2004 z dnia 6 sierpnia 2004 r. [1]
(2) Należy rozszerzyć współpracę pomiędzy Umawiającymi się Stronami Porozumienia w celu włączenia decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady nr 790/2004/WE z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającej wspólnotowy program działań wspierających podmioty działające na poziomie europejskim na rzecz młodzieży [2].
(3) Protokół 31 do Porozumienia powinien zatem zostać zmieniony, aby umożliwić to rozszerzenie współpracy począwszy od dnia 1 stycznia 2005 r.,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Do art. 4 Protokołu 31 do Porozumienia wprowadza się zmiany w brzmieniu:
1) po ust. 2j wprowadza się ustęp w brzmieniu:
"2k.
Od dnia 1 stycznia 2005 r. Państwa EFTA uczestniczą w następującym programie:
- 32004 D 0790: decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady nr 790/2004/WE z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiająca wspólnotowy program działań wspierających podmioty działające na poziomie europejskim na rzecz młodzieży (Dz.U. L 138 z 30.4.2004, str. 24).";
2) ustęp 3 otrzymuje brzmienie:
"Państwa EFTA, zgodnie z art. 82 ust. 1 lit a) Porozumienia, uczestniczą w finansowaniu programów i działań określonych w ust. 1, 2, 2a, 2b, 2c, 2d, 2e, 2f, 2g, 2h, 2i, 2j oraz 2k.".
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie w dniu następującym po ostatniej notyfikacji do Wspólnego Komitetu EOG zgodnie z art. 103 ust. 1 Porozumienia [3].
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2005 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja jest opublikowana w sekcji EOG oraz w dodatku EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja nr 1/2004 Wspólnego Komitetu WE–Szwajcaria
z dnia 28 kwietnia 2004 r.
zmieniająca protokół 3 do Umowy, dotyczący definicji pojęcia "produkty pochodzące" oraz metod współpracy administracyjnej
(2004/801/WE)
Wersja tego aktu w języku polskim zostanie opublikowana w wydaniu specjalnym Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej zawierającym teksty instytucji oraz Europejskiego Banku Centralnego przyjęte przed 1 maja 2004 r.
Tomy tego wydania pojawią się stopniowo między 1 maja a końcem roku 2004.
--------------------------------------------------
Decyzja Nr 1/2004 Wspólnego Komitetu UE–Szwajcaria
z dnia 30 kwietnia 2004 r.
zmieniająca załącznik III (Wzajemne uznawanie kwalifikacji zawodowych) do Umowy pomiędzy Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Konfederacją Szwajcarską, z drugiej strony, w sprawie swobodnego przepływu osób
(2004/802/WE)
Wersja tego aktu w języku polskim zostanie opublikowana w wydaniu specjalnym Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej zawierającym teksty instytucji oraz Europejskiego Banku Centralnego przyjęte przed 1 maja 2004 r.
Tomy tego wydania pojawią się stopniowo między 1 maja a końcem roku 2004.
--------------------------------------------------
Decyzja nr 30/2004 Wspólnego Komitetu ustanowionego na mocy Umowy o wzajemnym uznawaniu między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki
z dnia 2 grudnia 2004 r.
w sprawie wpisania do wykazu instytucji oceny zgodności w ramach Załącznika sektorowego dotyczącego urządzeń telekomunikacyjnych
(2004/885/WE)
WSPÓLNY KOMITET,
uwzględniając Umowę o wzajemnym uznawaniu między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki, w szczególności jej art. 7 i 14;
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
1) Do wykazu instytucji oceny zgodności w Sekcji
Decyzja 1/2004 Komitetu Mieszanego UE/Islandia i Norwegia ustanowionego na mocy umowy zawartej przez Radę Unii Europejskiej i Republikę Islandii oraz Królestwo Norwegii, dotyczącej włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen, zmieniająca decyzję 1/1999 z dnia 29 czerwca 1999 r. przyjmującą jego regulamin wewnętrzny
(2004/C 308/01)
KOMITET MIESZANY,
uwzględniając art. 15 ust. 2 swojego regulaminu wewnętrznego [1],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W regulaminie wewnętrznym Komitetu Mieszanego wprowadza się następujące zmiany:
Po ostatnim zdaniu w art. 1 dodaje się następujące zdanie:
"Delegacje reprezentujące rządy Islandii i Norwegii mogą scedować przewodniczenie posiedzeniu Komitetu Mieszanego zebranego na poziomie wyższych urzędników i ministrów na inną delegację przygotowaną do sprawowania tej funkcji.".
W art. 5 drugi akapit otrzymuje brzmienie:
"Podejmowanie decyzji przez Komitet Mieszany wymaga obecności przynajmniej połowy członków Rady, delegacji Islandii i delegacji Norwegii na poziomie ministrów i członka Komisji.".
Artykuł 2
Niniejsza decyzja staje się skuteczna od dnia jej przyjęcia.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Islandia i Norwegia są odpowiedzialne za jej publikację w swoich krajach.
Decyzja nr 1/2004 Komitetu Mieszanego UE–Szwajcaria utworzonego na mocy Umowy między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską i Konfederacją Szwajcarską, dotyczącą włączenia tego państwa we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen
z dnia 26 października 2004 r.
przyjmująca jego regulamin wewnętrzny
(2004/C 308/02)
KOMITET MIESZANY,
uwzględniając Umowę zawartą między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską i Konfederacją Szwajcarską dotyczącą włączenia tego państwa we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen (dalej zwany "Umową"), w szczególności jego art. 3 ust. 2,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Komitet Mieszany składa się z przedstawicieli rządu Konfederacji Szwajcarskiej (dalej zwanej "Szwajcarią"), członków Rady Unii Europejskiej (dalej zwanej "Radą") i Komisji Wspólnot Europejskich (dalej zwanej "Komisją").
Komitetowi przewodniczy:
- na poziomie ekspertów:
- delegacja reprezentująca członka Rady sprawującego Prezydencję,
na poziomie wyższych urzędników i ministrów:
w pierwszych sześciu miesiącach roku: delegacja reprezentująca członka Rady sprawującego Prezydencję,
w kolejnych sześciu miesiącach roku: delegacja reprezentująca rząd Szwajcarii (dalej zwana "delegacją szwajcarską").
Delegacja reprezentująca członka Rady sprawującego Prezydencję może scedować przewodniczenie Komitetowi Mieszanemu na delegację, która sprawować będzie kolejną Prezydencję w Radzie.
Delegacja szwajcarska może scedować przewodniczenie posiedzeniu Komitetu Mieszanego zebranego na poziomie wyższych urzędników i ministrów na inną delegację przygotowaną do sprawowania tej funkcji.
Artykuł 2
Komitet Mieszany zbiera się w siedzibie Rady w Brukseli.
Jeżeli Rada zbiera się w innym miejscu zgodnie z jej regulaminem wewnętrznym, Komitet Mieszany zbiera się również w tym miejscu na poziomie ministerialnym.
W wyjątkowych okolicznościach i z należycie uzasadnionych przyczyn, Komitet Mieszany może zadecydować jednomyślnie o odbyciu posiedzenia w innym miejscu.
Artykuł 3
Posiedzenia Komitetu Mieszanego nie są jawne, chyba że Komitet Mieszany jednomyślnie zadecyduje inaczej.
Artykuł 4
Komitet Mieszany zbiera się, na każdym odpowiednim poziomie, zwoływany przez jego przewodniczącego z własnej inicjatywy lub na wniosek jednego z jego członków.
Posiedzenia Komitetu Mieszanego na poziomie ministerialnym zwołuje się zwykle na dzień posiedzenia Rady zajmującej się zagadnieniami z obszaru objętego art. 1 Umowy.
Jeżeli, w przypadku przewidzianym w art. 7 ust. 4 Umowy, delegacja szwajcarska uzna, że treść aktu lub środek może mieć wpływ na zasady neutralności, federalizmu lub demokracji bezpośredniej chronione w porządku konstytucyjnym Szwajcarii, posiedzenie Komitetu Mieszanego na poziomie ministerialnym zwoływane jest przez lub na wniosek tej delegacji w terminie trzech tygodni. Komitet Mieszany analizuje szczegółowo wszystkie sposoby przedłużenia stosowania Umowy, w szczególności wszystkie alternatywne rozwiązania zaproponowane przez delegację szwajcarską. Jeżeli, po dogłębnym przeanalizowaniu w okresie, o którym mowa w art. 7 ust. 4 Umowy, Komitet Mieszany nie przyjmie takich rozwiązań, wygaśnięcie umowy staje się skuteczne trzy miesiące po wygaśnięciu tego terminu.
Artykuł 5
Komitet Mieszany na poziomie ministerialnym składa się z przedstawicieli Szwajcarii i członków Rady na poziomie ministerialnym, upoważnionych do podejmowania zobowiązań w imieniu rządów swoich państw oraz członka Komisji.
Podejmowanie decyzji przez Komitet Mieszany wymaga obecności przynajmniej połowy członków Rady, przedstawiciela Szwajcarii na poziomie ministerialnym i członka Komisji.
Posiedzenia Komitetu Mieszanego na poziomie ministerialnym przygotowuje Komitet Mieszany na poziomie wyższych urzędników.
Wszystkie punkty wstępnego porządku obrad Komitetu Mieszanego na poziomie ministerialnym analizowane są z wyprzedzeniem przez Komitet Mieszany na poziomie wyższych urzędników, który podejmuje wysiłki w celu osiągnięcia porozumienia na tym poziomie.
W razie potrzeby, takie punkty mają być przedstawione Komitetowi Mieszanemu na poziomie ministerialnym.
Artykuł 6
Przewodniczący opracowuje wstępny porządek obrad na każde posiedzenie.
Wstępny porządek obrad zawiera punkt, który był przyczyną zwołania posiedzenia zgodnie z art. 4.
Zaproszenie na posiedzenie wraz ze wstępnym porządkiem obrad przekazuje się adresatom wymienionym w art. 9 we właściwym czasie przed posiedzeniem.
Porządkowi obrad towarzyszą wszystkie niezbędne dokumenty robocze.
Bez uszczerbku dla praw Szwajcarii określonych w art. 4 Umowy, porządek obrad przyjmowany jest jednomyślnie przez Komitet Mieszany na początku każdego posiedzenia oraz Komitet Mieszany może zadecydować jednomyślnie o włączeniu do porządku punktu, który nie pojawia się w porządku wstępnym.
Delegacje reprezentujące Zjednoczone Królestwo i Irlandię nie mogą sprzeciwiać się jednomyślnym decyzjom, które wymagane są do zamieszczenia w porządku obrad punktu dotyczącego obszaru objętego art. 1 Umowy, w podejmowaniu których Państwa te nie uczestniczą.
Artykuł 7
Dokumenty robocze dla Komitetu Mieszanego przygotowywane są w językach Rady, chyba że Komitet Mieszany jednomyślnie postanowi inaczej.
Artykuł 8
Protokół z każdego posiedzenia Komitetu Mieszanego na poziomie ministerialnym przygotowywany jest przez Sekretariat Generalny Rady, w ramach obowiązków przewodniczącego, oraz przekazywany delegacjom.
Protokół, co do zasady, wskazuje w odniesieniu do każdego punktu porządku obrad:
- dokumenty przedłożone Komitetowi Mieszanemu,
- wnioski i decyzje podjęte przez Komitet Mieszany,
- oświadczenia, o których wpis wnioskuje delegacja.
Każda delegacja może wnioskować o więcej szczegółów w protokole odnośnie do każdego punktu porządku obrad.
Komitet Mieszany przyjmuje protokół jednomyślnie.
Komitet Mieszany może zastosować procedurę pisemną.
Artykuł 9
Zgłoszenia dokonane przez przewodniczącego zgodnie z niniejszym regulaminem wewnętrznym kierowane są do szwajcarskiej misji przy Wspólnotach Europejskich, przedstawicielstw Państw Członkowskich Unii Europejskiej i Komisji.
Korespondencja dla Komitetu Mieszanego wysyłana jest do przewodniczącego na adres Sekretariatu Generalnego Rady (Rada Unii Europejskiej, Rue de la Loi 175, B-1048 Bruksela).
Artykuł 10
Szczegółowe ustalenia dotyczące rozpatrywania wniosków kierowanych do Komitetu Mieszanego o publiczny dostęp do dokumentów są takie same jak te, które przyjęła Rada w odniesieniu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji [1].
Artykuł 11
Sekretariat Komitetu Mieszanego zapewniany jest przez Sekretariat Generalny Rady.
Artykuł 12
Treść obrad Komitetu Mieszanego jest poufna, chyba że Komitet Mieszany postanowi inaczej.
Zasady Rady w sprawie środków ochrony informacji niejawnych stosujących się do Sekretariatu Generalnego Rady [2] stosuje się również do ochrony informacji niejawnych wykorzystywanych przez Komitet Mieszany.
Artykuł 13
Jeżeli Komitet Mieszany został notyfikowany zgodnie z art. 7 ust. 4 Umowy, każda decyzja Komitetu Mieszanego o przedłużeniu stosowania Umowy wymaga jednomyślności.
Jeżeli wygaśnięcie Umowy wynika z nieprzyjęcia aktu lub środka, który nie ma zastosowania do Irlandii i/lub Zjednoczonego Królestwa, ich przedstawiciele nie mogą sprzeciwić się jednomyślnej decyzji.
Artykuł 14
Jeżeli Komitet Mieszany został notyfikowany o sporze zgodnie z postanowieniami art. 10 Umowy, spór ten jest umieszczany we wstępnym porządku obrad dla Komitetu Mieszanego na poziomie ministerialnym.
Decyzje w sprawie rozstrzygania sporów Komitet Mieszany podejmuje jednomyślnie.
Jeżeli rozstrzygnięcie sporu dotyczy wykładni lub stosowania przepisu, który nie ma zastosowania do Irlandii i/lub Zjednoczonego Królestwa, ich przedstawiciele nie mogą sprzeciwić się jednomyślnej decyzji.
Artykuł 15
Decyzje Komitetu Mieszanego dotyczące kwestii proceduralnych, za wyjątkiem tych, dla których niniejszy regulamin wewnętrzny wymaga jednomyślności, podejmowane są przez większość jego delegacji.
Zmiany niniejszego regulaminu wewnętrznego przyjmowane są jednomyślnie przez Komitet Mieszany na poziomie ministerialnym.
Artykuł 16
Niniejsza decyzja staje się skuteczna od dnia jej przyjęcia.
Artykuł 17
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Szwajcaria zobowiązana jest do jej urzędowej publikacji w Szwajcarii.
Informacja dotycząca wejścia w życie Umowy pomiędzy Wspólnotą Europejską a Republiką Indii dotyczącej współpracy celnej i wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych
Umowa pomiędzy Wspólnotą Europejską a Republiką Indii dotycząca współpracy celnej i wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych [1] weszła w życie w dniu 1 listopada 2004 r. Procedury przewidziane w art. 22 Umowy zostały zakończone w dniu 29 października 2004 r.
--------------------------------------------------
[1] Dz.U. L 304 z 30.9.2004, str. 25.
Zawarcie Protokołu Ustaleń z Bułgarią w sprawie uczestnictwa Bułgarii w ogólnych zasadach finansowania działań wspólnotowych wspierających politykę ochrony konsumentów w latach 2004–2007
(2004/C 315/03)
W dniu 29 października 2004 r. podpisano Protokół Ustaleń pomiędzy Komisją Europejską, w imieniu Wspólnoty Europejskiej, a Rządem Bułgarii w sprawie uczestnictwa Bułgarii w ogólnych zasadach finansowania działań wspólnotowych wspierających politykę ochrony konsumentów w latach 2004–2007.
Pełen tekst Protokołu Ustaleń w języku angielskim znajduje się na stronie internetowej:
http://europa.eu.int/comm/enlargement/pas/ocp/ocp_index.htm
--------------------------------------------------
Zawarcie Protokołu ustaleń z Rumunią w sprawie uczestnictwa Rumunii w ogólnych zasadach finansowania działań wspólnotowych wspierających politykę ochrony konsumentów w latach 2004–2007
(2004/C 315/04)
W dniu 22 października 2004 r. podpisano Protokół ustaleń pomiędzy Komisją Europejską, w imieniu Wspólnoty Europejskiej, a Rządem Rumunii w sprawie uczestnictwa Rumunii w ogólnych zasadach finansowania działań wspólnotowych wspierających politykę ochrony konsumentów w latach 2004–2007.
Pełen tekst Protokołu ustaleń w języku angielskim znajduje się na stronie internetowej:
http://europa.eu.int/comm/enlargement/pas/ocp/ocp_index.htm
--------------------------------------------------
Porozumienie
w formie wymiany listów pomiędzy Wspólnotą Europejską a Organizacją Wyzwolenia Palestyny (OWP) na rzecz Autonomii Palestyńskiej na Zachodnim Brzegu Jordanu i w Strefie Gazy dotyczącego wzajemnych środków liberalizacji oraz zastąpienia Protokołów 1 i 2 do Przejściowego układu stowarzyszeniowego pomiędzy WE a Autonomią Palestyńską
A. List od Wspólnoty Europejskiej
Szanowny Panie,
Mam zaszczyt zwrócić się do Pana w związku z negocjacjami przeprowadzonymi na mocy art. 12 Eurośródziemnomorskiego przejściowego układu stowarzyszeniowego między Wspólnotą Europejską, z jednej strony, a Organizacją Wyzwolenia Palestyny (OWP) na rzecz Autonomii Palestyńskiej Zachodniego Brzegu Jordanu i Strefy Gazy (zwanej dalej "Autonomią Palestyńską"), z drugiej strony (zwanego dalej "przejściowym układem stowarzyszeniowym"), obowiązującego od dnia 1 lipca 1997 r., który stanowi, iż Wspólnota oraz Autonomia Palestyńska stopniowo wprowadzają większy poziom liberalizacji, między innymi, wymiany handlowej w zakresie produktów rolnych, będących przedmiotem zainteresowania obu Stron.
Negocjacje odbyły się zgodnie z przepisami art. 14, który stanowi, że od dnia 1 stycznia 1999 r. Wspólnota i Autonomia Palestyńska dokonują oceny sytuacji w celu określenia, jakie środki powinny zostać zastosowane przez Wspólnotę i Autonomię Palestyńską, począwszy od dnia 1 stycznia 2000 r., zgodnie z celem, o którym mowa we wcześniej cytowanym art. 12.
W wyniku zakończonych negocjacji Strony uzgodniły, co następuje:
1) Protokoły 1 i 2 przejściowego układu stowarzyszeniowego zastępuje się Protokołami 1 i 2 oraz załącznikami do nich przedstawionymi w załączniku I i II do niniejszej wymiany listów.
2) Porozumienie w formie wymiany listów pomiędzy Wspólnotą a Autonomią Palestyńską stanowiące Załącznik do Przejściowego układu stowarzyszeniowego odnoszące się do Protokołu nr 1 i dotyczące przywozów do Wspólnoty kwiatów ciętych i pąków kwiatowych wymienionych w pozycji 0603 10 Wspólnej Taryfy Celnej niniejszym traci moc.
3) Najpóźniej w roku 2007 Wspólnota i Autonomia Palestyńska dokonają oceny sytuacji w celu określenia, jakie środki liberalizacji powinny zostać zastosowane przez Wspólnotę i Autonomię Palestyńską, począwszy od dnia 1 stycznia 2008 r., aby zrealizować cel określony w art. 12 Przejściowego układu stowarzyszeniowego.
Przepisy niniejszego Porozumienia w formie wymiany listów stosuje się, począwszy od dnia 1 stycznia 2005 r.
Byłbym wdzięczny za potwierdzenie zgody Pańskiego rządu na propozycje przedstawione w niniejszym liście.
Proszę Pana o przyjęcie zapewnienia o moim najwyższym szacunku.
W imieniu Rady Unii Europejskiej
B. List od Autonomii Palestyńskiej
Szanowny Panie,
Mam zaszczyt potwierdzić odbiór Pana listu z dzisiejszą datą, sformułowanego w następujący sposób:
"Mam zaszczyt zwrócić się do Pana w związku z negocjacjami przeprowadzonymi na mocy art. 12 Eurośródziemnomorskiego przejściowego układu stowarzyszeniowego między Wspólnotą Europejską, z jednej strony, a Organizacją Wyzwolenia Palestyny (OWP) na rzecz Autonomii Palestyńskiej Zachodniego Brzegu Jordanu i Strefy Gazy (zwanej dalej "Autonomią Palestyńską"), z drugiej strony (zwanego dalej "przejściowym układem stowarzyszeniowym"), obowiązującego od dnia 1 lipca 1997 r., który stanowi, iż Wspólnota oraz Autonomia Palestyńska stopniowo wprowadzają większy poziom liberalizacji, między innymi, wymiany handlowej w zakresie produktów rolnych, będących przedmiotem zainteresowania obu Stron.
Negocjacje odbyły się zgodnie z przepisami art. 14, który stanowi, że od dnia 1 stycznia 1999 r. Wspólnota i Autonomia Palestyńska dokonują oceny sytuacji w celu określenia, jakie środki powinny zostać zastosowane przez Wspólnotę i Autonomię Palestyńską, począwszy od dnia 1 stycznia 2000 r., zgodnie z celem, o którym mowa we wcześniej cytowanym art. 12.
W wyniku zakończonych negocjacji Strony uzgodniły, co następuje:
1) Protokoły 1 i 2 przejściowego układu stowarzyszeniowego zastępuje się Protokołami 1 i 2 oraz załącznikami do nich przedstawionymi w załączniku I i II do niniejszej wymiany listów.
2) Porozumienie w formie wymiany listów pomiędzy Wspólnotą a Autonomią Palestyńską stanowiące Załącznik do Przejściowego układu stowarzyszeniowego odnoszące się do Protokołu nr 1 i dotyczące przywozów do Wspólnoty kwiatów ciętych i pąków kwiatowych wymienionych w pozycji 0603 10 Wspólnej Taryfy Celnej niniejszym traci moc.
3) Najpóźniej w roku 2007 Wspólnota i Autonomia Palestyńska dokonają oceny sytuacji w celu określenia, jakie środki liberalizacji powinny zostać zastosowane przez Wspólnotę i Autonomię Palestyńską, począwszy od dnia 1 stycznia 2008 r., aby zrealizować cel określony w art. 12 Przejściowego układu stowarzyszeniowego.
Przepisy niniejszego Porozumienia w formie wymiany listów stosuje się, począwszy od dnia 1 stycznia 2005 r.
Byłbym wdzięczny za potwierdzenie zgody Pańskiego rządu na propozycje przedstawione w niniejszym liście.".
Mam zaszczyt potwierdzić, że Autonomia Palestyńska zgadza się z treścią powyższego listu.
Proszę Pana o przyjęcie zapewnienia o moim najwyższym szacunku.
W imieniu Autonomii Palestyńskiej
--------------------------------------------------
Umowa
między Wspólnotą Europejską a Księstwem Monako ustanawiająca środki równoważne do tych, które zostały przewidziane w dyrektywie Rady 2003/48/WE w sprawie opodatkowania dochodów z oszczędności w formie wypłacanych odsetek
WSPÓLNOTA EUROPEJSKA
i
KSIĘSTWO MONAKO
zwane dalej, w zależności od kontekstu, "Umawiającą się Stroną" lub "Umawiającymi się Stronami",
mając na celu wprowadzenie środków równoważnych do tych, które zostały przewidziane w dyrektywie 2003/48/WE z dnia 3 czerwca 2003 roku w sprawie opodatkowania dochodów z oszczędności w formie wypłacanych odsetek, zwanej dalej "dyrektywą",
POSTANOWILI ZAWRZEĆ NINIEJSZĄ UMOWĘ:
Artykuł 1
Cel
1.
W celu umożliwienia, aby dochody z oszczędności w formie wypłat odsetek osiągane na terytorium Księstwa Monako, na rzecz osób fizycznych, występujących w charakterze faktycznych odbiorców w rozumieniu artykułu 2, mających miejsce zamieszkania w Państwie Członkowskim Wspólnoty Europejskiej, mogły rzeczywiście podlegać obowiązkowi obligatoryjnej opłaty zakwalifikowanej jako podatek przez prawo tego Państwa, podatek u źródła jest stosowany przez podmioty wypłacające mające miejsce zamieszkania lub siedzibę na terytorium Księstwa Monako, od kwoty wypłaty powyższych odsetek, na warunkach, o których mowa w artykułach 7 oraz 8 niniejszej Umowy, z zastrzeżeniem podjęcia działań dobrowolnego przekazywania informacji, o których mowa w artykule 9 tej umowy.
2.
Księstwo Monako przyjmuje niezbędne środki mające na celu zapewnienie wykonania czynności wymaganych dla stosowania niniejszej Umowy przez podmioty wypłacające, mające miejsce zamieszkania lub siedzibę na jego terytorium, bez względu na miejsce zamieszkania lub siedzibę dłużników wierzytelności przynoszącej odsetki.
Artykuł 2
Definicja faktycznego odbiorcy
1.
Do celów niniejszej Umowy określenie "faktyczny odbiorca" oznacza każdą osobę fizyczną, której wypłacane są odsetki, lub każdą osobę fizyczną, na rzecz której zabezpieczana jest wypłata odsetek, chyba że taka osoba dostarczy dowód, że dana wypłata nie została dokonana lub zabezpieczona na jej rzecz, jeżeli:
a) działa ona jako podmiot wypłacający, w rozumieniu artykułu 4;
b) działa ona w imieniu osoby prawnej, której zyski podlegają opodatkowaniu na podstawie przepisów Niezależnego rozporządzenia nr 3152 z dnia 19 marca 1964 roku, ustanawiającego podatek od zysków przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania w zbywalne dłużne papiery wartościowe, przedsiębiorstwa równoważnego przedsiębiorstwu zbiorowego inwestowania, które miałoby miejsce zamieszkania lub swoją siedzibę na terytorium Księstwa Monako i byłoby odpowiedzialne za dokonywanie inwestycji w formie lokowania oszczędności;
c) działa ona w imieniu osoby fizycznej, będącej faktycznym odbiorcą, i informuje podmiot wypłacający o tożsamości i miejscu zamieszkania lub siedzibie tego faktycznego odbiorcy, zgodnie z artykułem 3 ustęp 2.
2.
Jeżeli podmiot wypłacający dysponuje informacjami wskazującymi na to, iż osoba fizyczna, która otrzymuje wypłatę odsetek lub na rzecz której wypłata odsetek jest zabezpieczana, może nie być faktycznym odbiorcą oraz w przypadkach, w których ani ustęp 1 litera a), ani ustęp 1 litera b) nie mają zastosowania do tej osoby fizycznej, to podmiot taki jest obowiązany do podjęcia stosownych kroków mających na celu ustalenie tożsamości faktycznego odbiorcy, zgodnie z artykułem 3 ustęp 2.
Jeśli podmiot wypłacający nie jest w stanie zidentyfikować faktycznego odbiorcy, wówczas uznaje daną osobę fizyczną, która otrzymuje odsetki lub na rzecz której wypłata odsetek została zabezpieczana, za faktycznego odbiorcę.
Artykuł 3
Tożsamość i miejsce zamieszkania faktycznych odbiorców
1.
Księstwo Monako przyjmuje procedury niezbędne do umożliwienia podmiotowi wypłacającemu ustalenia tożsamości faktycznego odbiorcy oraz ich miejsca zamieszkania do celów niniejszej Umowy i zapewnia stosowanie powyższych procedur.
2.
W tym względzie procedury te stanowią, że:
a) w przypadku stosunków umownych, powstałych przed dniem 1 stycznia 2004 r., podmiot wypłacający ustala tożsamość faktycznego odbiorcy w rozumieniu artykułu 2 oraz jego miejsce zamieszkania według informacji, którymi dysponuje, uzyskanymi na podstawie urzędowego dokumentu tożsamości lub na podstawie jakiegokolwiek innego dokumentu mającego moc prawną, to znaczy dokumentu urzędowego zawierającego fotografię faktycznego odbiorcy;
b) w przypadku stosunków umownych, powstałych po dniu 1 stycznia 2004 roku, lub transakcji przeprowadzonych wobec braku stosunków umownych, tożsamość faktycznego odbiorcy w rozumieniu artykułu 2 oraz jego miejsce zamieszkania są określane na podstawie paszportu lub urzędowego dokumentu tożsamości lub na podstawie jakiegokolwiek innego dokumentu mającego moc prawną, przedstawionego przez faktycznego odbiorcę.
W przypadku osób fizycznych, przedkładających paszport lub urzędowy dokument tożsamości, wydany przez Państwo Członkowskie Wspólnoty Europejskiej, które deklarują miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w państwie, które nie jest Państwem Członkowskim Wspólnoty Europejskiej lub Księstwem Monako, miejsce zamieszkania jest ustalane na podstawie certyfikatu miejsca zamieszkania lub dokumentu stwierdzającego miejsce zamieszkania, wydanego przez właściwy organ wspomnianego państwa, w którym powyższa osoba fizyczna zgłasza swoje zamieszkanie.
W przypadku braku przedstawienia takiego certyfikatu uznaje się, że miejsce zamieszkania znajduje się na obszarze Państwa Członkowskiego Wspólnoty Europejskiej, które wystawiło paszport lub każdy inny odnośny urzędowy dokument tożsamości.
Artykuł 4
Definicja podmiotu wypłacającego
Do celów niniejszej Umowy określenie "podmiot wypłacający" oznacza w Księstwie Monako banki, osoby fizyczne i prawne, spółki osobowe oraz filie spółek zagranicznych, które w ramach swojej działalności gospodarczej przyjmują, przechowują, dokonują lokowania lub transferów aktywów należących do osób trzecich i dokonują lub udzielają, nawet okazjonalnie, wypłat odsetek bezpośrednio na rzecz faktycznego odbiorcy.
Artykuł 5
Definicja pojęcia właściwego organu
Do celów niniejszej Umowy "właściwymi organami" Umawiających się Stron są organy wymienione w załączniku I.
Jeśli chodzi o państwa trzecie, właściwym organem jest organ właściwy do wydawania certyfikatów miejsca zamieszkania dla celów podatkowych.
Artykuł 6
Definicja pojęcia "wypłaty odsetek"
1.
Na potrzeby niniejszej Umowy pojęcie "wypłaty odsetek" obejmuje:
a) odsetki wypłacone lub zapisane na rachunku, które odnoszą się do wszelkiego rodzaju wierzytelności, zarówno zabezpieczonych, jak i niezabezpieczonych hipoteką, jak i przynoszących lub nieprzynoszących prawa do uczestniczenia w zyskach dłużnika, w szczególności dochody z pożyczek rządowych oraz dochody z obligacji albo skryptów dłużnych, włącznie z premiami i nagrodami związanymi z takimi pożyczkami, obligacjami czy skryptami dłużnymi; kary za zwłokę w płatnościach nie uważa się za wypłatę odsetek; Niemniej jednak wyklucza się odsetki wynikające z pożyczek udzielanych między osobami fizycznymi działającymi w charakterze prywatnym, poza wszelką działalnością handlową lub gospodarczą;
b) odsetki narosłe lub skapitalizowane przy sprzedaży, zwrocie lub umorzeniu wierzytelności określonych w literze a);
c) dochody uzyskane z wypłaty odsetek, zarówno bezpośrednio, jak i za pośrednictwem podmiotów mających siedzibę lub miejsce zamieszkania w Państwie Członkowskim Wspólnoty Europejskiej, o których mowa w artykule 4 ustęp 2 dyrektywy, rozdzielane przez:
i) przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania mające miejsce zamieszkania lub siedzibę w Państwie Członkowskim Wspólnoty Europejskiej lub w Księstwie Monako,
ii) podmioty mające siedzibę w Państwie Członkowskim Wspólnoty Europejskiej, spełniające warunki dla skorzystania z możliwości przewidzianej w artykule 4 ustęp 3 dyrektywy i informują o powyższym podmiot wypłacający; oraz
iii) przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania mające miejsce zamieszkania lub siedzibę poza terytorium, o którym mowa w artykule 19;
d) dochód uzyskany w związku ze sprzedażą, zwrotem lub umorzeniem akcji, udziałów lub jednostek w następujących przedsiębiorstwach i podmiotach, jeżeli inwestują one bezpośrednio lub pośrednio przez inne przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania lub podmioty, o których mowa poniżej, ponad 40 % swoich aktywów w wierzytelności, o których mowa w literze a):
i) przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania mające miejsce zamieszkania lub siedzibę w Państwie Członkowskim Wspólnoty Europejskiej lub w Księstwie Monako;
ii) podmioty mające siedzibę w Państwie Członkowskim Wspólnoty Europejskiej, spełniające warunki dla skorzystania z możliwości przewidzianej w artykule 4 ustęp 3 dyrektywy i informujące o powyższym podmiot wypłacający; oraz
iii) przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania mające miejsce zamieszkania lub siedzibę poza terytorium, o którym mowa w artykule 19.
2.
W odniesieniu do ustępu 1 litera c), w przypadku, gdy podmiot wypłacający nie posiada informacji dotyczących części przychodu, jaki uzyskiwany jest z wypłaty odsetek, to całkowita kwota przychodu jest uznawana za wypłatę odsetek.
3.
W odniesieniu do ustępu 1 litera d), w przypadku, gdy podmiot wypłacający nie posiada informacji dotyczących udziału aktywów zainwestowanych w wierzytelności, akcje lub udziały zdefiniowane w tym ustępie, to uznaje się, że udział ten wynosi ponad 40 %.
Wychodząc z założenia, że podmiot wypłacający nie jest w stanie określić wysokości dochodów osiągniętych przez faktycznego odbiorcę, uznaje się, że odpowiadają one wpływom ze sprzedaży, spłaty lub wykupu akcji lub udziałów.
4.
Dochody pochodzące od przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania lub podmiotów, które zainwestowały do 15 % swoich aktywów w wierzytelności, o których mowa w ustępie 1 litera a), nie są traktowane jak wypłata odsetek w rozumieniu ustępu 1 litery c) i d).
5.
Udział procentowy, o którym mowa w ustępie 1 litera d) i w ustępie 3, będzie wynosił 25 % po dniu 31 grudnia 2010 r.
6.
Udział procentowy, o którym mowa w ustępie 1 litera d) oraz w ustępie 5, zostaje określony w odniesieniu do polityki inwestycyjnej, która jest zdefiniowana w dokumentach założycielskich lub statutach zainteresowanych przedsiębiorstw lub podmiotów, a w przypadku braku zdefiniowania – w odniesieniu do rzeczywistej struktury aktywów zainteresowanych przedsiębiorstw lub podmiotów.
Artykuł 7
Podatek potrącany u źródła
1.
Jeżeli faktyczny odbiorca odsetek ma miejsce zamieszkania w Państwie Członkowskim Wspólnoty Europejskiej, Księstwo Monako nakłada podatek u źródła o stawce 15 % w ciągu trzech pierwszych lat, licząc od daty, o której mowa w artykule 17, z zastrzeżeniem stosowania artykułu 14 ustęp 2, 20 % w ciągu trzech następnych lat i 35 % w kolejnych latach.
2.
Podmiot wypłacający potrąca podatek u źródła w następujący sposób:
a) w przypadku wypłaty odsetek w rozumieniu artykułu 6 ustęp 1 litera a): od kwoty odsetek wypłaconych lub zapisanych na rachunku;
b) w przypadku wypłaty odsetek w rozumieniu artykułu 6 ustęp 1 litera b) lub d): od kwoty odsetek lub przychodu, o których mowa w tych literach, lub przez pobranie równowartości, którą ponosić będzie odbiorca, od pełnej kwoty przychodów ze sprzedaży, zwrotu lub umorzenia;
c) w przypadku wypłaty odsetek w rozumieniu artykułu 6 ustęp 1 litera c) od kwoty dochodu, o którym mowa w tym ustępie.
3.
Do celów ustępu 2 litery a), b) i c), podatek u źródła jest pobierany proporcjonalnie do okresu posiadania przez faktycznego odbiorcę wierzytelności, akcji lub udziałów, które przyczyniły się do powstania przychodu.
Jeżeli podmiot wypłacający nie może określić okresu posiadania na podstawie dostępnych mu informacji, to podmiot wypłacający będzie traktował faktycznego odbiorcę tak, jakby posiadał tę wierzytelność, akcje lub udziały przez cały okres ich istnienia, o ile odbiorca nie przedstawi dowodu dotyczącego daty ich uzyskania.
4.
Podatki nałożone, opłaty i podatki potrącane, inne niż podatki potrącane u źródła, o których mowa w niniejszej Umowie, obciążające tę samą wypłatę odsetek, są odliczane od kwoty podatku potrąconego, obliczonego zgodnie z niniejszym artykułem.
5.
Dokonanie potrącenia podatku u źródła przez podmiot wypłacający, mający miejsce zamieszkania lub siedzibę w Księstwie Monako, nie uniemożliwia Państwu Członkowskiemu Wspólnoty Europejskiej, które jest siedzibą podatkową faktycznego odbiorcy, opodatkowania jego dochodów zgodnie ze swoim prawem wewnętrznym.
Jeżeli podatnik zgłasza dochód z odsetek, wypłaconych przez podmiot wypłacający mający miejsce zamieszkania lub siedzibę na terytorium Księstwa Monako organom podatkowym Państwa Członkowskiego Wspólnoty, w którym posiada miejsce zamieszkania, dochód ten podlega opodatkowaniu według takich samych stawek jak te, które są stosowane do odsetek uzyskanych w tym Państwie Członkowskim.
Artykuł 8
Podział wpływów z tytułu potrącenia u źródła
1.
Księstwo Monako zatrzymuje 25 % wpływów pochodzących z podatku pobranego u źródła, dokonanego w warunkach, o których mowa w artykule 7, a 75 % przekazuje do Państwa Członkowskiego Wspólnoty Europejskiej, na obszarze którego zamieszkuje faktyczny odbiorca odsetek, zgodnie z postanowieniami artykułu 3 ustęp 2 litera b).
2.
Takie transfery są dokonywane, w ramach jednej operacji, przez Państwo Członkowskie Wspólnoty Europejskiej, nie później niż w terminie sześciu miesięcy od zakończenia roku podatkowego Księstwa Monako.
3.
Księstwo Monako podejmuje niezbędne środki w celu zagwarantowania poprawnego funkcjonowania systemu podziału wpływów.
W związku z powyższym Księstwo Monako dokonuje transferu wpływów na rzecz zainteresowanego Państwa Członkowskiego do właściwego organu, określonego w załączniku 1 do niniejszej Umowy.
Artykuł 9
Dobrowolne ujawnienie informacji
1.
Księstwo Monako zapewnia procedurę umożliwiającą faktycznym odbiorcom uniknięcie podatku potrącanego u źródła, o którym mowa w artykule 7, jeżeli faktyczny odbiorca przedstawi swojemu podmiotowi wypłacającemu zaświadczenie wydane w jego imieniu przez właściwy organ Państwa Członkowskiego, w którym ma miejsce zamieszkania, zgodnie z ustępem 2 tego artykułu.
2.
Minimalna informacja przekazywana przez podmiot wypłacający w przypadku zaświadczenia wydanego przez faktycznego odbiorcę zawiera następujące elementy:
a) tożsamość i miejsce zamieszkania faktycznego odbiorcy, określone zgodnie z artykułem 3 niniejszej Umowy;
b) nazwę lub oznaczenie oraz adres podmiotu wypłacającego;
c) numer rachunku faktycznego odbiorcy lub określenie wierzytelności będącej podstawą do wypłaty odsetek;
d) kwotę wypłaty odsetek, ustanowioną zgodnie z artykułem 6 niniejszej Umowy.
3.
Właściwy organ Księstwa Monako przekazuje informacje, o których mowa w ustępie 2 właściwemu organowi Państwa Członkowskiego Wspólnoty Europejskiej, na którego terytorium zamieszkuje faktyczny odbiorca.
Taka informacja jest dostarczana co najmniej raz w roku, w terminie 6 miesięcy, licząc od zamknięcia roku podatkowego w Księstwie Monako, dla wszystkich wypłat odsetek dokonanych w trakcie danego roku.
Artykuł 10
Zniesienie podwójnego opodatkowania i zwrot podatku potrąconego u źródła
1.
Państwo Członkowskie Wspólnoty Europejskiej, w którym faktyczny odbiorca ma miejsce zamieszkania dla celów podatkowych, zapewni zniesienie wszelkiego podwójnego opodatkowania, które mogłoby wynikać z nałożenia podatku potrącanego u źródła, o którym mowa w artykule 7, zgodnie z ustępami 2 i 3 niniejszego artykułu.
2.
Jeżeli odsetki otrzymane przez faktycznego odbiorcę podlegają opodatkowaniu w Księstwie Monako podatkiem potrącanym u źródła, o którym mowa w artykule 7, to Państwo Członkowskie Wspólnoty Europejskiej, w którym faktyczny odbiorca ma miejsce zamieszkania, przyznaje mu zgodnie z prawem wewnętrznym kredyt podatkowy (odliczenie) równy wysokości podatku potrąconego u źródła.
Jeżeli kwota ta przekracza kwotę podatku należnego od łącznej kwoty odsetek podlegającej podatkowi potrącanemu u źródła zgodnie z prawem wewnętrznym, to Państwo Członkowskie, w którym ma on miejsce zamieszkania dla celów podatkowych, zwraca nadpłaconą kwotę podatku potraconego u źródła faktycznemu odbiorcy, bez uszczerbku dla wszelkich mechanizmów zaliczania lub wszelkich innych praktyk administracyjnych.
3.
Jeżeli poza podatkiem potrąconym u źródła, o którym mowa w artykule 7, odsetki otrzymane przez faktycznego odbiorcę zostały poddane opodatkowaniu jakimkolwiek innym rodzajem podatku u źródła i Państwo Członkowskie Wspólnoty, w którym ma on miejsce zamieszkania dla celów podatkowych, przyzna mu kredyt podatkowy (odliczenie) w odniesieniu do takiego podatku u źródła, zgodnie ze swoim prawem wewnętrznym lub umowami o unikaniu podwójnego opodatkowania, to taki inny podatek potrącany u źródła będzie podlegał kredytowi podatkowemu (odliczeniu) przed zastosowaniem procedury, o której mowa w ustępie 2.
4.
Państwo Członkowskie Wspólnoty, w którym faktyczny odbiorca ma miejsce zamieszkania dla celów podatkowych, może zastąpić mechanizm kredytu podatkowego (odliczenia), o którym mowa w ustępach 2 i 3, przez zwrot podatku potrąconego u źródła, o którym mowa w artykule 7.
Artykuł 11
Zbywalne dłużne papiery wartościowe
1. Licząc od terminu, o którym mowa w artykule 17, z zastrzeżeniem stosowania artykułu 14 ustęp 2 niniejszej Umowy i dopóki Księstwo Monako dokonuje potrącenia u źródła przewidzianego w artykule 7 oraz dopóki przynajmniej jedno Państwo Członkowskie Wspólnoty Europejskiej stosuje analogiczny podatek potrącany u źródła, ale nie później niż do dnia 31 grudnia 2010 roku, krajowe i międzynarodowe obligacje i inne zbywalne dłużne papiery wartościowe, których pierwsza emisja miała miejsce przed dniem 1 marca 2001 roku lub w odniesieniu do których pierwotny prospekt emisyjny został zatwierdzony przed tą datą przez właściwe organy, nie są uznawane za wierzytelności w rozumieniu artykułu 6 ustęp 1 litera a), o ile nie zostały dokonane dalsze emisje zbywalnych dłużnych papierów wartościowych w dniu 1 marca 2002 roku lub po tym dniu.
Jednakże tak długo, jak przynajmniej jedno z Państw Członkowskich Wspólnoty Europejskiej stosuje podobne instrumenty, postanowienia tego artykułu będą stosowane po dniu 31 grudnia 2010 roku w odniesieniu do zbywalnych dłużnych papierów wartościowych:
- które zawierają klauzule o ubruttowieniu oraz wcześniejszego zwrotu, oraz
- jeśli podmiot wypłacający, określony w artykule 4, ma miejsce zamieszkania lub siedzibę w Księstwie Monako, oraz
- jeżeli podmiot wypłacający wypłaca lub zabezpiecza wypłatę odsetek na bezpośrednią korzyść faktycznego odbiorcy, mającego miejsce zamieszkania w jednym z Państw Członkowskich Wspólnoty Europejskiej.
Jeśli, i o ile, wszystkie Państwa Członkowskie Wspólnoty zaprzestają stosowania postanowień podobnych do określonych w artykule 7 tej Umowy, przepisy niniejszego artykułu stosują się wyłącznie do tytułów wierzytelności zbywalnych:
- które zawierającą klauzule o ubruttowieniu i wcześniejszym zwrocie, oraz
- jeżeli podmiot wypłacający emitenta ma miejsce zamieszkania lub siedzibę w Księstwie Monako, oraz
- jeżeli podmiot wypłacający wypłaca lub zabezpiecza wypłatę odsetek na bezpośrednią korzyść faktycznego odbiorcy, mającego miejsce zamieszkania w jednym z Państw Członkowskich Wspólnoty Europejskiej.
Jeżeli w dniu 1 marca 2002 roku lub po tym dniu dokonano kolejnej emisji wyżej wymienionego zbywalnego dłużnego papieru wartościowego emitowanego przez rząd lub podmiot z nim powiązany działający w charakterze organu publicznego lub którego rola jest uznawana na mocy umowy międzynarodowej, o których mowa w Załączniku do niniejszej Umowy, to cała emisja takiego papieru wartościowego, obejmująca pierwotną emisję i wszelkie kolejne emisje, jest uznawana za wierzytelność w rozumieniu artykułu 6 ustęp 1 litera a).
Jeżeli w dniu 1 marca 2002 roku lub po tym dniu dokonano kolejnej emisji wyżej wymienionego zbywalnego dłużnego papieru wartościowego emitowanego przez innego emitenta, nieobjętego powyższym akapitem, to taka dalsza emisja jest uznawana za wierzytelność w rozumieniu artykułu 6 ustęp 1 litera a).
2.
Żadne postanowienie niniejszego artykułu nie uniemożliwia Państwom Członkowskim Wspólnoty Europejskiej opodatkowania dochodu ze zbywalnych dłużnych papierów wartościowych, o których mowa w ustępie 1, zgodnie z ich prawem krajowym.
Artykuł 12
Wymiana informacji na wniosek
1.
Właściwe organy Księstwa Monako oraz Państw Członkowskich Wspólnoty Europejskiej wymieniają informacje na temat czynów, które w rozumieniu przepisów prawa krajowego państwa proszonego stanowią przestępstwo oszustwa podatkowego w zakresie opodatkowania dochodów z oszczędności, wypłacanych w formie odsetek.
W przypadku, gdy Księstwo Monako jest państwem proszonym, następujące czyny uznaje się za przestępstwo oszustwa podatkowego w zakresie opodatkowania dochodów z oszczędności wypłacanych w formie odsetek:
- korzystanie z dokumentów fałszywych, podrobionych lub dokumentów uznanych za niezgodne w treści, których celem jest uniknięcie lub usiłowanie uniknięcia zapłaty całości lub części podatku od dochodów z oszczędności w formie wypłacanych odsetek, podlegające karze określonej w punkcie 4 artykułu 26 Kodeksu Karnego Księstwa Monako, której wysokość może być czterokrotnie wyższa od kwoty unikniętego opodatkowania, oraz karze pozbawienia wolności od ośmiu dni do dwóch lat, lub tylko jednej z tych kar,
- uzyskanie w sposób oszukańczy całkowitego lub częściowego zwrotu podatku od dochodów z tytułu oszczędności, podlegające karze grzywny, o której mowa w punkcie 4 artykułu 26 Kodeksu Karnego Księstwa Monako i której kwota może stanowić czterokrotność kwoty bezzasadnie zwróconej, oraz podlegające karze pozbawienia wolności od ośmiu dni do dwóch miesięcy lub tylko jednej z tych kar,
- nieuregulowanie lub uregulowanie w kwocie niewystarczającej podatku od dochodów z oszczędności przez wszelkie osoby zobowiązane do zapłaty tego podatku, podlegające karze grzywny, której wysokość jest przewidziana w punkcie 4 artykułu 26 Kodeksu Karnego Księstwa Monako,
- sprzeniewierzanie w sposób zamierzony pobranych kwot na swoją korzyść albo na korzyść osób trzecich przez wszelkie osoby zobowiązane do zapłaty podatku od dochodów z oszczędności, podlegające karze grzywny, której wysokość jest przewidziana w punkcie 4 artykułu 26 Kodeksu Karnego Księstwa Monako.
Jeśli tylko warunki określone w artykule 13 ustęp 3 zostaną spełnione i staną się skuteczne, zasady mające zastosowanie do wymiany informacji określone w niniejszym artykule będą miały zastosowanie do wykroczeń równorzędnych, o takim samym stopniu szkodliwości, jak w przypadku oszustwa podatkowego, w świetle określonego powyżej ustawodawstwa państwa proszonego.
W odpowiedzi na wniosek należycie uzasadniony, zgodnie z ustępem 3 poniżej, proszone państwo dostarcza informacji dotyczących faktów będących przedmiotem postępowania administracyjnego, cywilnego lub karnego, wszczętego przez państwo wnioskujące i odnoszącego się wyłącznie do przychodów z oszczędności, podlegających opodatkowaniu w tym państwie.
Informacje, o których mowa w artykule 9 ustęp 2 niniejszej Umowy, uznaje się za informacje, które mogą zostać wymienione.
2.
W celu określenia, czy informacje mogą zostać wymienione w odpowiedzi na wniosek, państwo proszone stosuje przepisy o przedawnieniu mające zastosowanie zgodnie z prawem państwa wnioskującego, a nie przepisy o przedawnieniu mające zastosowanie zgodnie z prawem państwa proszonego.
W żadnym przypadku żadna informacja nie zostanie przekazana w sprawie przestępstw popełnionych przed dniem 1 lipca 2005 r.
3.
W celu ustalenia zasadności wniosku właściwy organ Strony wnioskującej dostarcza następujących informacji, które muszą być zredagowane w języku urzędowym państwa proszonego:
a) nazwa organu, który wystąpił z wnioskiem;
b) tożsamość osoby fizycznej będącej przedmiotem wniosku o wymianę informacji, dowód posiadania przez nią miejsca zamieszkania do celów podatkowych w państwie wnioskującym, jak również każdy dokument, oświadczenie takiej osoby fizycznej oraz inne dowody, na których wniosek jest oparty;
c) uzasadnienie, że informacje będące przedmiotem wniosku są w posiadaniu Strony przyjmującej wniosek lub są w posiadaniu albo znajdują się pod kontrolą osoby znajdującej się na terytorium tej Strony;
d) deklaracja uzasadniająca, że wniosek jest zgodny z przepisami Strony, która go sformułowała, a w szczególności, że jest dopuszczalny, biorąc pod uwagę terminy przedawnienia;
e) deklaracja podkreślająca, że Strona wnioskująca użyła w celu uzyskania informacji wszelkich środków dostępnych na jej obszarze i przewidzianych w jej ustawodawstwie lub przepisach, poza tymi, które mogłyby stanowić przeszkodę;
f) deklaracja określająca, iż fakty już znane Stronie wnioskującej stanowią w świetle prawa tej Strony uzasadnione i zgodne domniemanie popełnienia przestępstwa oszustwa podatkowego lub równorzędnego wykroczenia, o których mowa w ustępie 1.
4.
Strona przyjmująca wniosek może odmówić dostarczenia żądanych informacji, jeśli wniosek nie jest zgodny z postanowieniami niniejszej Umowy.
Wszelkie wymienione w ten sposób informacje muszą być traktowane jako poufne i mogą zostać ujawnione tylko osobom lub właściwym organom Umawiających się Stron, które są właściwe do opodatkowania wypłaty odsetek, o których mowa w artykule 1.
Osoby te lub organy mogą ujawniać uzyskane informacje w toku jawnego postępowania sądowego lub w uzasadnianiu wyroków sądowych, które dotyczą tego opodatkowania wyłącznie w państwie wnioskującym.
Informacje te nie mogą zostać przekazane żadnej innej osobie ani organowi bez uprzedniej pisemnej zgody właściwego organu Umawiającej się Strony przekazującej informacje.
Artykuł 13
Konsultacje i przegląd
1.
W przypadku pojawienia się jakichkolwiek nieporozumień pomiędzy właściwymi organami Księstwa Monako a jednym lub więcej właściwymi organami Państw Członkowskich Wspólnoty Europejskiej, o których mowa w artykule 5 niniejszej Umowy, w odniesieniu do interpretacji lub stosowania niniejszej Umowy, dołożą one wszelkich starań, aby rozwiązać je w drodze wzajemnego porozumienia.
Informują one bezzwłocznie Komisję Wspólnot Europejskich i właściwe organy innych Państw Członkowskich Wspólnoty Europejskiej o wynikach swoich konsultacji.
W odniesieniu do kwestii interpretacji, Komisja może brać udział w konsultacjach na wniosek dowolnego właściwego organu.
2.
Bez uszczerbku dla postanowień ustępu 1 powyżej, Umawiające się Strony konsultują się wzajemnie co najmniej raz na trzy lata lub na wniosek jednej z Umawiających się Stron w celu zbadania i – jeśli Umawiające się Strony uznają to za stosowne – poprawy technicznego funkcjonowania niniejszej Umowy.
Umawiające się Strony podkreślają wagę rozwoju międzynarodowego w dziedzinie będącej przedmiotem niniejszej Umowy i konsultują się wzajemnie, w razie potrzeby, podczas konsultacji przewidzianych w tym ustępie, w celu zbadania, czy uwzględniając sytuację międzynarodową, konieczne jest dokonanie zmian w Umowie.
3.
Z uwzględnieniem zawierania umów dwustronnych między Państwami Członkowskimi i państwami trzecimi, podlegającymi tym samym obowiązkom co Księstwo Monako w dziedzinie opodatkowania dochodów z oszczędności wypłacanych w formie odsetek, Księstwo Monako dokona przeglądu zakresu stosowania i warunków wprowadzania w życie zasad określonych w artykule 12, w przypadku popełnienia wykroczeń równorzędnych, o takim samym stopniu szkodliwości co przestępstwo oszustwa podatkowego, określone w powyższym artykule.
W tym celu Księstwo Monako rozpocznie konsultacje z Komisją Europejską.
4.
Konsultacje rozpoczynają się w terminie jednego miesiąca od daty złożenia wniosku lub, gdy tylko to możliwe, w przypadkach nagłych.
5.
Dla celów konsultacji, o których mowa powyżej, każda z Umawiających się Stron informuje stronę drugą o zmianach mogących mieć wpływ na właściwe funkcjonowanie niniejszej Umowy.
Zmiany te mogą obejmować każdą właściwą umowę między jedną z Umawiających się Stron a państwem trzecim.
Artykuł 14
Stosowanie i zawieszenie stosowania
1.
Stosowanie niniejszej Umowy jest uzależnione od przyjęcia i wprowadzenia w życie przez terytoria zależne lub stowarzyszone Państw Członkowskich, o których mowa w sprawozdaniu Rady (ds. Ekonomicznych i Finansowych) dla Rady Europejskiej, która odbyła się w Santa Maria da Feira w dniach 19– 20 czerwca 2000 roku, jak również przez Stany Zjednoczone Ameryki, Monako, Liechtenstein, Szwajcarię i San Marino, z zachowaniem identycznych lub równoważnych środków do tych, które zostały przewidziane w dyrektywie Rady 2003/48/WE z dnia 3 czerwca 2003 roku lub w niniejszej Umowie, i zapewnienia tej samej daty stosowania.
2.
Umawiające się Strony podejmują decyzję za wspólnym porozumieniem, co najmniej na sześć miesięcy przed datą, o której mowa w ustępie 17, czy warunki ustanowione w ustępie 1 zostaną spełnione, uwzględniając daty wejścia w życie odpowiednich środków w państwach trzecich oraz terytoriach zależnych lub stowarzyszonych Państw Członkowskich.
Jeżeli Umawiające się Strony nie zdecydują, że warunek ten jest spełniony, uzgadniają nową datę dla celów artykułu 17.
W tym celu Wspólnota Europejska notyfikuje Księstwu Monako rzeczywiste wdrożenie środków identycznych lub równoważnych przez Państwa Członkowskie Wspólnoty Europejskiej, terytoria zależne lub stowarzyszone oraz zainteresowane państwa trzecie.
3.
Bez uszczerbku dla przygotowań instytucjonalnych, i z zastrzeżeniem uprzednich postanowień, Księstwo Monako stosuje niniejszą Umowę z datą, o której mowa w artykule 17, i zawiadamia o tym Wspólnotę Europejską.
4.
Stosowanie niniejszej Umowy lub niektórych jej części może zostać zawieszone ze skutkiem natychmiastowym przez każdą z Umawiających się Stron poprzez notyfikację drugiej Umawiającej się Stronie, jeżeli dyrektywa Rady 2003/48/WE z dnia 3 czerwca 2003 roku w sprawie opodatkowania dochodów z oszczędności w formie wypłat odsetek lub jej część przestanie mieć zastosowanie tymczasowo bądź na stałe, zgodnie z prawem Unii Europejskiej lub w przypadku, gdy Państwo Członkowskie Unii Europejskiej zawiesi stosowanie swoich środków wykonawczych.
5.
Każda z Umawiających się Stron może zawiesić stosowanie niniejszej Umowy poprzez notyfikację drugiej Umawiającej się Stronie, jeżeli jedno z wymienionych pięciu państw trzecich (Stany Zjednoczone Ameryki, Monako, Liechtenstein, Szwajcaria i San Marino) lub jedno z terytoriów zależnych lub stowarzyszonych Państw Członkowskich Wspólnoty Europejskiej, o których mowa w ustępie 1, przestanie stosować środki identyczne lub równoważne do tych, które przewiduje dyrektywa Rady 2003/48/WE z dnia 3 czerwca 2003 roku w sprawie opodatkowania dochodów z oszczędności w formie wypłacanych odsetek.
Zawieszenie stosowania następuje najwcześniej po dwóch miesiącach od notyfikacji.
Przywraca się stosowanie Umowy, gdy tylko środki zostaną ponownie przywrócone.
Artykuł 15
Inny(-e) ośrodek(-ki) azjatycki(-e)
Podczas okresu przejściowego, o którym mowa w dyrektywie Rady 2003/48/WE z dnia 3 czerwca 2003 roku w sprawie opodatkowania dochodów z oszczędności w formie wypłacanych odsetek, Wspólnota Europejska rozpoczyna dyskusje z innymi ośrodkami finansowymi w celu przyjęcia i skutecznego stosowania, przez odpowiednie jurysdykcje, środków równoważnych do tych stosowanych we Wspólnocie.
Artykuł 16
Podpisanie, wejście w życie i wypowiedzenie
1.
Niniejsza Umowa podlega ratyfikacji lub zatwierdzeniu przez Umawiające się Strony, zgodnie z ich procedurami wewnętrznymi.
Umawiające się Strony notyfikują sobie nawzajem zakończenie tych procedur.
Niniejsza Umowa wchodzi w życie pierwszego dnia drugiego miesiąca po dacie ostatniej notyfikacji.
2.
Niniejsza Umowa obowiązuje do jej wypowiedzenia przez jedną z Umawiających się Stron.
3.
Każda z Umawiających się Stron może wypowiedzieć niniejszą Umowę poprzez notyfikację drugiej Umawiającej się Strony.
W takim przypadku Umowa przestaje mieć zastosowanie po upływie dwunastu miesięcy od wyżej wymienionej notyfikacji.
Artykuł 17
Postanowienia wykonawcze
Bez uszczerbku dla postanowień artykułu 14, Umawiające się Strony stosują przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do stosowania niniejszej Umowy od dnia 1 lipca 2005 roku.
Artykuł 18
Roszczenia i postanowienia końcowe
1.
Wypowiedzenie lub zawieszenie stosowania niniejszej Umowy w całości lub w części nie narusza roszczeń osób trzecich, zgodnie z artykułem 10.
2.
W takim przypadku Księstwo Monako ustanowi rozliczenie końcowe przed końcem stosowania niniejszej Umowy i dokona ostatecznej wypłaty Państwom Członkowskim Wspólnoty Europejskiej.
Artykuł 19
Zakres terytorialny
Niniejszą Umowę stosuje się, z jednej strony, do terytoriów, do których ma zastosowanie Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską i na warunkach przewidzianych w wymienionym Traktacie, a z drugiej strony – do terytorium Księstwa Monako.
Artykuł 20
Umowa
między Unią Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie udziału Konfederacji Szwajcarskiej w operacji wojskowej Unii Europejskiej zarządzania kryzysem w Bośni i Hercegowinie (operacja ALTHEA)
UNIA EUROPEJSKA (UE),
z jednej strony, oraz
KONFEDERACJA SZWAJCARSKA,
z drugiej strony,
zwane dalej "Stronami",
- przyjęcie przez Radę Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych rezolucji 1575 (2004) z dnia 22 listopada 2004 roku dotyczącej utworzenia EUFOR,
- przyjęcie przez Radę Unii Europejskiej decyzji 2004/803/WPZiB z dnia 25 listopada 2004 roku w sprawie rozpoczęcia operacji wojskowej w Bośni i Hercegowinie [1],
- przyjęcie przez Radę Unii Europejskiej wspólnego działania 2004/570/WPZiB z dnia 12 lipca 2004 roku w sprawie operacji wojskowej Unii Europejskiej w Bośni i Hercegowinie [2],
- zaproszenie Konfederacji Szwajcarskiej do wzięcia udziału w prowadzonej przez UE operacji,
- udane zakończenie procesu formowania sił zbrojnych oraz zalecenie dowódcy operacji UE oraz Komitetu Wojskowego UE dotyczące zgody na udział sił zbrojnych Konfederacji Szwajcarskiej w operacji prowadzonej przez UE,
- decyzję Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa BiH/1/2004 z dnia 21 września 2004 roku [3] w sprawie akceptacji udziału Konfederacji Szwajcarskiej w operacji wojskowej Unii Europejskiej w Bośni i Hercegowinie,
- decyzję Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa BiH/3/2004 z dnia 29 września 2004 roku w sprawie ustanowienia Komitetu Uczestników do celów operacji wojskowej UE w Bośni i Hercegowinie [4],
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Udział w operacji
1.
Konfederacja Szwajcarska włącza się do wspólnego działania 2004/570/WPZiB z dnia 12 lipca 2004 roku w sprawie udziału w operacji wojskowej Unii Europejskiej w zarządzaniu kryzysem w Bośni i Hercegowinie oraz do wszelkich wspólnych działań i decyzji, na mocy których Rada Unii Europejskiej postanawia rozszerzyć operację wojskową UE zarządzania kryzysem zgodnie z postanowieniami niniejszej umowy i wszelkimi wymaganymi uzgodnieniami wykonawczymi.
2.
Wkład Konfederacji Szwajcarskiej w operację wojskową UE zarządzania kryzysem pozostaje bez uszczerbku dla autonomii podejmowania decyzji przez Unię Europejską.
3.
Konfederacja Szwajcarska gwarantuje, że jej siły zbrojne i personel uczestniczący w operacji wojskowej UE zarządzania kryzysem wykonują swoją misję zgodnie z:
- wspólnym działaniem 2004/570/WPZiB i ewentualnymi późniejszymi jego zmianami,
- planem operacyjnym,
- środkami wykonawczymi.
4.
Siły zbrojne i personel oddelegowane przez Konfederację Szwajcarską do udziału w operacji wykonują swoje obowiązki i postępują, mając na uwadze wyłącznie interes prowadzonej przez operacji wojskowej UE zarządzania kryzysem.
5.
Konfederacja Szwajcarska informuje w odpowiednim czasie dowódcę operacji UE o wszelkich zmianach związanych z jej udziałem w operacji, w tym o wycofaniu jej wkładu.
Artykuł 2
Status sił zbrojnych
1.
Status sił zbrojnych i personelu stanowiących wkład Konfederacji Szwajcarskiej w operację wojskową UE zarządzania kryzysem jest regulowany przepisami dotyczącymi statusu sił zbrojnych, jeżeli takie istnieją, uzgodnionymi między Unią Europejską a państwem przyjmującym.
2.
Status sił zbrojnych i personelu przydzielonych do kwatery głównej lub grup dowodzenia usytuowanych poza Bośnią i Hercegowiną podlega ustaleniom między kwaterą główną i odpowiednimi grupami dowodzenia a Konfederacją Szwajcarską.
3.
Bez uszczerbku dla przepisów dotyczących statusu sił zbrojnych, o których mowa w ustępie 1 niniejszego artykułu, Konfederacja Szwajcarska sprawuje jurysdykcję nad swoimi siłami zbrojnymi i personelem uczestniczącymi w operacji wojskowej UE zarządzania kryzysem.
4.
Konfederacja Szwajcarska jest zobowiązana do odpowiadania na wszelkie roszczenia związane z udziałem w operacji wojskowej UE zarządzania kryzysem pochodzące lub dotyczące któregokolwiek członka jego sił zbrojnych lub personelu.
Konfederacja Szwajcarska jest odpowiedzialna za wszczynanie postępowania, w szczególności sądowego lub dyscyplinarnego, przeciwko któremukolwiek członkowi swoich sił zbrojnych i personelu, zgodnie ze swoimi przepisami ustawowymi i wykonawczymi.
5.
Konfederacja Szwajcarska zobowiązuje się do złożenia oświadczenia w sprawie zrzeczenia się wszelkich roszczeń w stosunku do któregokolwiek z państw uczestniczących w operacji wojskowej UE zarządzania kryzysem oraz do uczynienia tego w momencie podpisywania niniejszej Umowy.
6.
Unia Europejska zobowiązuje się do zapewnienia, że Państwa Członkowskie złożą oświadczenia w sprawie zrzeczenia się wszelkich roszczeń w związanych z udziałem Konfederacji Szwajcarskiej w operacji wojskowej UE zarządzania kryzysami oraz do uczynienia tego w momencie podpisywania niniejszej Umowy.
Artykuł 3
Informacje niejawne
1.
Konfederacja Szwajcarska podejmuje odpowiednie środki w celu zapewnienia ochrony informacji niejawnych UE zgodnie z przepisami Rady Unii Europejskiej dotyczącymi bezpieczeństwa zawartymi w decyzji Rady 2001/264/WE z dnia 19 marca 2001 r. [5] oraz zgodnie z dalszymi wytycznymi wydanymi przez właściwe władze, w tym dowódcę operacji UE.
2.
W przypadku gdy UE i Konfederacja Szwajcarska zawarły umowę w sprawie procedur bezpieczeństwa w odniesieniu do wymiany informacji niejawnych, postanowienia takiej umowy mają zastosowanie w kontekście operacji wojskowej UE zarządzania kryzysem.
Artykuł 4
Układ podporządkowania
1.
Wszyscy członkowie sił zbrojnych i personelu uczestniczący w operacji wojskowej UE zarządzania kryzysem podlegają w pełni swoim władzom krajowym.
2.
Władze krajowe przekazują dowodzenie operacyjne i strategiczne oraz/lub kontrolę nad swoimi siłami zbrojnymi i personelem dowódcy operacji UE.
Dowódca operacji UE ma uprawnienia do przekazywania swojej władzy.
3.
Konfederacja Szwajcarska ma takie same prawa i obowiązki w zakresie bieżącego zarządzania operacją, jak uczestniczące Państwa Członkowskie Unii Europejskiej.
4.
Dowódca operacji UE może w każdej chwili, po przeprowadzeniu konsultacji z Konfederacją Szwajcarską, zażądać wycofania wkładu Konfederacji Szwajcarskiej.
5.
W celu reprezentowania swojego krajowego kontyngentu w operacji wojskowej UE zarządzania kryzysem Konfederacja Szwajcarska mianuje Starszego Przedstawiciela Wojskowego (SMR).
SMR konsultuje się z dowódcą sił zbrojnych UE we wszystkich sprawach mających wpływ na operację oraz jest odpowiedzialny za bieżącą dyscyplinę kontyngentu.
Artykuł 5
Aspekty finansowe
1.
Konfederacja Szwajcarska przyjmuje na siebie wszelkie koszty związane ze swoim udziałem w operacji, chyba że koszty te podlegają wspólnemu finansowaniu przewidzianemu w instrumentach prawnych, o których mowa w artykule 1 ustęp 1 niniejszej Umowy, jak również w decyzji Rady 2004/197/WPZiB z dnia 23 lutego 2004 r. ustanawiającej mechanizm zarządzania finansowaniem wspólnych kosztów operacji Unii Europejskiej mających wpływ na kwestie wojskowe i obronne [6].
2.
W przypadku śmierci, obrażeń ciała, straty lub szkód poniesionych przez osoby fizyczne lub prawne z państwa lub państw, w których prowadzona jest operacja, Konfederacja Szwajcarska, po ustaleniu swojej odpowiedzialności, wypłaci odszkodowanie zgodnie z warunkami przewidzianymi w przepisach dotyczących statusu sił zbrojnych, o której mowa w artykule 2 ustęp 1 Umowy, jeżeli takie istnieją.
Artykuł 6
Przepisy wykonawcze do Umowy
Wszelkie niezbędne przepisy techniczne i administracyjne służące wykonaniu niniejszej Umowy są ustalane między Sekretarzem Generalnym Rady Unii Europejskiej, Wysokim Przedstawicielem ds. Wspólnej Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa, a odpowiednimi władzami Konfederacji Szwajcarskiej.
Artykuł 7
Nieprzestrzeganie obowiązków
Jeżeli jedna ze Stron nie przestrzega swoich obowiązków wyszczególnionych w poprzednich artykułach, druga Strona ma prawo do rozwiązania niniejszej Umowy z zachowaniem miesięcznego okresu wypowiedzenia.
Artykuł 8
Rozstrzyganie sporów
Spory dotyczące interpretacji lub zastosowania niniejszej Umowy są rozstrzygane na drodze dyplomatycznej pomiędzy Stronami.
Artykuł 9
Wejście w życie
1.
Niniejsza Umowa wchodzi w życie pierwszego dnia pierwszego miesiąca po wzajemnej notyfikacji Stron o zakończeniu wewnętrznych procedur niezbędnych do tego celu.
2.
Niniejsza Umowa jest stosowana tymczasowo od dnia podpisania.
3.
Niniejsza Umowa pozostaje w mocy przez okres, w jakim Konfederacja Szwajcarska uczestniczy w operacji.
Umowa
Między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską zmieniająca umowę między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską z dnia 22 lipca 1972 r. odnośnie do przepisów mających zastosowanie do przetworzonych produktów rolnych
WSPÓLNOTA EUROPEJSKA, zwana dalej "Wspólnotą",
z jednej strony, oraz
KONFEDERACJA SZWAJCARSKA, zwana dalej "Szwajcarią",
z drugiej strony,
zwanymi dalej "Umawiającymi się Stronami",
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W Umowie wprowadza się następujące zmiany:
1.
Załącznik I do Umowy zastępuje się nowym załącznikiem I, który zostaje dołączony do niniejszej umowy jako załącznik 1.
2.
Protokół nr 2 do Umowy zastępuje się nowym Protokołem nr 2, który zostaje dołączony do niniejszej umowy jako załącznik 2.
Artykuł 2
Następujące porozumienia zostają uchylone ze skutkiem od daty wejścia w życie niniejszej umowy:
- Porozumienie w formie wymiany listów z dnia 17 marca 2000 r. między Wspólnotą Europejską, z jednej strony, a Konfederacją Szwajcarską, z drugiej strony, w sprawie Protokołu nr 2 do Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską,
- Wymiana listów między Komisją Europejską a Administracją Federalną Szwajcarii w sprawie przepisów mających na celu poprawę przejrzystości różnorodnych środków kompensacyjnych cen stosowanych przez Wspólnotę Europejską i Szwajcarię, które wpływają na wymianę handlową przetworzonych produktów rolnych objętych Protokołem nr 2, z dnia 29 listopada 1988 r.
Artykuł 3
Załączniki do niniejszej umowy wraz z tabelami i dodatkami do tabel oraz dodatek do Protokołu nr 2 stanowią integralną część umowy.
Artykuł 4
1.
Niniejsza umowa obowiązuje z jednej strony na terytoriach, na których ma zastosowanie Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską na warunkach przewidzianych w tym Traktacie, a z drugiej strony na terytorium Szwajcarii.
2.
Niniejsza umowa obowiązuje również na terytorium Księstwa Liechtensteinu, dopóki utrzymana będzie unia celna ze Szwajcarią.
Artykuł 5
1.
Niniejsza umowa zostanie zatwierdzona przez Umawiające się Strony zgodnie z właściwymi procedurami.
Wejdzie ona w życie następnego dnia po dniu, w którym Umawiające się Strony notyfikują sobie wzajemnie zakończenie własnych wewnętrznych procedur, niezbędnych do tego celu.
2. Do czasu zakończenia procedur ratyfikacyjnych wymienionych w ust. 1 Umawiające się Strony będą stosować niniejszą umowę począwszy od pierwszego dnia czwartego miesiąca, licząc od dnia podpisania, pod warunkiem że środki wykonawcze określone w art. 5 ust. 4 Protokołu nr 2 zostaną przyjęte w tym samym dniu.
Artykuł 6
1.
Niniejsza umowa jest sporządzona w dwóch egzemplarzach w językach angielskim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim, włoskim, przy czym każdy z tych tekstów jest na równi autentyczny.
2.
Autentyczność wersji w języku maltańskim zostaje zatwierdzona przez Umawiające się Strony wymianą listów.
Wersja ta jest na równi autentyczna, na tej samej zasadzie jak dla języków, o których mowa w ust. 1.
W DOWÓD CZEGO niżej wymienieni pełnomocnicy złożyli swoje podpisy pod niniejszą umową.
Protokół
do Układu o Stabilizacji i Stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z jednej strony a Republiką Chorwacji z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej
KRÓLESTWO BELGII,
REPUBLIKA CZESKA,
KRÓLESTWO DANII,
REPUBLIKA FEDERALNA NIEMIEC,
REPUBLIKA ESTOŃSKA,
REPUBLIKA GRECKA,
KRÓLESTWO HISZPANII,
REPUBLIKA FRANCUSKA,
IRLANDIA,
REPUBLIKA WŁOSKA,
REPUBLIKA CYPRYJSKA,
REPUBLIKA ŁOTEWSKA,
REPUBLIKA LITEWSKA,
REPUBLIKA WĘGIERSKA,
REPUBLIKA MALTY,
KRÓLESTWO NIDERLANDÓW,
REPUBLIKA AUSTRII,
RZECZPOSPOLITA POLSKA,
REPUBLIKA PORTUGALII,
REPUBLIKA SŁOWENII,
REPUBLIKA SŁOWACKA,
REPUBLIKA FINLANDII,
KRÓLESTWO SZWECJI,
ZJEDNOCZONE KRÓLESTWO WIELKIEJ BRYTANII I IRLANDII PÓŁNOCNEJ
zwane dalej "Państwami Członkowskimi", reprezentowane przez Radę Unii Europejskiej, oraz
WSPÓLNOTA EUROPEJSKA, EUROPEJSKA WSPÓLNOTA ENERGII ATOMOWEJ,
zwane dalej "Wspólnotami", reprezentowane przez Radę Unii Europejskiej oraz Komisję Europejską Wspólnot Europejskich,
z jednej strony, oraz
REPUBLIKA CHORWACJI,
z drugiej strony,
uwzględniając przystąpienie w dniu 1 maja 2004 r. Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej (zwanych dalej "nowymi państwami członkowskimi") do Unii Europejskiej, a przez to i do Wspólnoty,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Układ o Stabilizacji i Stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Chorwacji, z drugiej strony (zwany dalej "Układem"), został podpisany w Luksemburgu dnia 29 października 2001 r.
(2) Traktat dotyczący przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej (dalej zwany "Traktatem o Przystąpieniu"), został podpisany w Atenach dnia 16 kwietnia 2003 r.
(3) Zgodnie z art. 6 ust. 2 Aktu Przystąpienia z 2003 r., przystąpienie nowych Państw Członkowskich do Układu zostaje uzgodnione przez zawarcie protokołu do Układu.
(4) Zgodnie z art. 36 ust. 3 Układu odbyły się konsultacje, których celem było zapewnienie uwzględnienia wzajemnych interesów Wspólnoty oraz Chorwacji określonych w Układzie.
(5) Zmiany do Umowy przejściowej w sprawie handlu i spraw związanych z handlem między Wspólnotą Europejską, z jednej strony, a Republiką Chorwacji, z drugiej strony, (dalej zwanej "Umową przejściową") umożliwiające uwzględnienie w Umowie przejściowej przystąpienie Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej winny zostać także wprowadzone do Układu,
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
SEKCJA I
Umawiające się strony
Artykuł 1
Republika Czeska, Republika Estońska, Republika Cypryjska, Republika Łotewska, Republika Litewska, Republika Węgierska, Republika Malty, Rzeczpospolita Polska, Republika Słowenii oraz Republika Słowacji stają się Stronami Układu o Stabilizacji i Stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Chorwacji, z drugiej strony, podpisanego w Luksemburgu w dniu 29 października 2001 r. i przyjmują oraz biorą pod uwagę, podobnie jak inne Państwa Członkowskie, tekst Układu oraz Wspólne Deklaracje i Jednostronne Deklaracje załączone do Aktu Końcowego podpisane w tym dniu.
Artykuł 2
W celu uwzględnienia ostatnich zmian w sferze instytucjonalnej Unii Europejskiej Strony uzgadniają, że po wygaśnięciu Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Węgla i Stali, istniejące postanowienia Układu odwołujące się do Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali będą traktowane jako odwołanie do Wspólnoty Europejskiej, która przejęła wszelkie prawa i obowiązki Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali.
DOSTOSOWANIE TEKSTU UKŁADU O STABILIZACJI I STOWARZYSZENIU WRAZ Z ZAŁĄCZNIKAMI ORAZ PROTOKOŁAMI
SEKCJA II
Produkty rolne
Artykuł 3
1.
Załącznik IVa oraz załącznik IVc do Układu zastępuje się tekstem zawartym w załączniku I do niniejszego Protokołu.
2.
Załącznik IVb do Układu zastępuje się tekstem zawartym w załączniku II do niniejszego Protokołu.
3.
Załącznik IVd do Układu zastępuje się tekstem zawartym w załączniku III do niniejszego Protokołu.
4.
Załącznik IVe do Układu zastępuje się tekstem zawartym w załączniku IV do niniejszego Protokołu.
5.
Załącznik IVb do Układu zastępuje się tekstem zawartym w załączniku V do niniejszego Protokołu.
6.
W art. 27 ust. 3 Układu dodaje się literę o brzmieniu:
g) " Od dnia 1 maja 2004 r. Chorwacja stosuje opłaty celne na towary wymienione w załączniku IV pkt g)."
7.
Do Układu dodaje się jako załącznik IVg tekst zawarty w załączniku VI do niniejszego Protokołu.
Artykuł 4
1.
Załącznik Va do Układu zastępuje się tekstem zawartym w załączniku VII do niniejszego Protokołu.
2.
Załącznik Vb do Układu zastępuje się tekstem zawartym w załączniku VIII do niniejszego Protokołu.
Artykuł 5
Wykazy 2 i 3 w załączniku II do Protokołu 3 do Układu zastępuje się wykazami 2, 3 i 4 zawartymi w załączniku IX do niniejszego Protokołu.
Artykuł 6
Załącznik I (Umowa między Wspólnotą Europejską a Republiką Chorwacji w sprawie wzajemnych preferencyjnych koncesji handlowych na niektóre wina, o której mowa w art. 27 ust. 4 Układu) do Protokołu dodatkowego dostosowującego handlowe aspekty Układu, w celu uwzględnienia wyników negocjacji między stronami w sprawie wzajemnych preferencyjnych koncesji na niektóre wina, wzajemnego uznawania, ochrony i kontroli nazw win, a także wzajemnego uznawania, ochrony i kontroli oznaczeń wyrobów spirytusowych i napojów aromatyzowanych, zastępuje się tekstem zawartym w załączniku X do niniejszego Protokołu.
SEKCJA III
Reguły pochodzenia
Artykuł 7
1.
Art. 18 ust. 4 Protokołu 4 do Układu otrzymuje brzmienie:
"4.
Świadectwo przewozowe EUR. 1 wystawione z mocą wsteczna powinno posiadać jedną z następujących adnotacji:
ES"EXPEDIDO A POSTERIORI",CS"VYSTAVENO DODATEČNĚ",DA"UDSTEDT EFTERFØLGENDE",DE"NACHTRÄGLICH AUSGESTELLT",ET"TAGANTJÄRELE VÄLJA ANTUD",EL"ΕΚΔΟΘΕΝΕΚΤΩΝΥΣΤΕΡΩΝ",EN"ISSUED RETROSPECTIVELY",FR"DÉLIVRÉ A POSTERIORI",IT"RILASCIATO A POSTERIORI",LV"IZSNIEGTS RETROSPEKTĪVI",LT"RETROSPEKTYVUSIS IŠDAVIMAS",HU"KIADVA VISSZAMENŐLEGES HATÁLLYAL",MT"MAĦRUĠRETROSPETTIVAMENT",NL"AFGEGEVEN A POSTERIORI",PL"WYSTAWIONE Z MOCĄ WSTECZNĄ",PT"EMITIDO A POSTERIORI",SL"IZDANO NAKNADNO",SK"VYDANÉ DODATOČNE",FI"ANNETTU JÄLKIKÄTEEN",SV"UTFÄRDAT I EFTERHAND",HR"NAKNADNO IZDANO"."
2.
Art. 19 ust. 2 Protokołu 4 do Układu otrzymuje brzmienie:
"2.
Wystawiony w taki sposób duplikat powinien posiadać jedną z następujących adnotacji:
ES"DUPLICADO",CS"DUPLIKÁT",DA"DUPLIKAT",DE"DUPLIKAT",ET"DUPLIKAAT",EL"ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ",EN"DUPLICATE",FR"DUPLICATA",IT"DUPLICATO",LV"DUBLIKĀTS",LT"DUBLIKATAS",HU"MÁSODLAT",MT"DUPLIKAT",NL"DUPLICAAT",PL"DUPLIKAT",PT"SEGUNDA VIA",SL"DVOJNIK",SK"DUPLIKÁT",FI"KAKSOISKAPPALE",SV"DUPLIKAT",HR"DUPLIKAT"."
3.
Załącznik I do Protokołu 4 do Układu zastępuje się tekstem zawartym w załączniku XI do niniejszego Protokołu.
4.
Załącznik II do Protokołu 4 do Układu zastępuje się tekstem zawartym w załączniku XII do niniejszego Protokołu.
5.
Załącznik IV do Protokołu 4 do Układu zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku XIII do niniejszego Protokołu.
PRZEPISY PRZEJŚCIOWE
SEKCJA IV
Artykuł 8
Republika Chorwacji zobowiązuje się nie wnosić żadnych roszczeń, żądań ani odwołań oraz nie wycofywać ani nie zmieniać żadnych koncesji w ramach art. XXIV.6 i art. XXVIII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu GATT 1994 w związku z rozszerzeniem Wspólnoty.
Artykuł 9
1.
Dowody pochodzenia wystawione we właściwy sposób przez Republikę Chorwacji lub przez nowe Państwo Członkowskie w ramach umów preferencyjnych bądź odrębnych porozumień, które mają zastosowanie w stosunkach między nimi, są akceptowane w tych krajach, pod warunkiem że:
a) uzyskanie statusu pochodzenia prowadzi do stosowania taryfy preferencyjnej na podstawie preferencyjnych środków taryfowych zawartych w Układzie;
b) dowód pochodzenia oraz dokumenty transportowe zostały wystawione nie później niż w dniu poprzedzającym dzień przystąpienia;
c) dowód pochodzenia złożono organom celnym w terminie czterech miesięcy od daty przystąpienia.
W przypadku zgłoszenia przywozu towarów w Republice Chorwacji lub nowym Państwie Członkowskim, przed datą przystąpienia, w ramach umów preferencyjnych lub odrębnych porozumień mających w tym czasie zastosowanie w stosunkach między Republiką Chorwacji a nowym Państwem Członkowskim, dowód pochodzenia wydany z mocą wsteczną w ramach takich umów lub porozumień może zostać uznany, pod warunkiem że został przedłożony organom celnym w terminie czterech miesięcy od daty przystąpienia.
2.
Republika Chorwacji oraz nowe Państwa Członkowskie mogą zachować zezwolenia nadające w ramach umów preferencyjnych lub odrębnych porozumień mających zastosowanie w stosunkach tymi krajami status "zatwierdzonego eksportera" pod warunkiem że:
a) przepis taki jest także przewidziany w umowie zawartej między Republiką Chorwacji a Wspólnotą przed datą przystąpienia; oraz
b) zatwierdzeni eksporterzy stosują obowiązujące na mocy takiej umowy reguły pochodzenia.
Zezwolenia te są zastępowane, nie później niż w terminie jednego roku od daty przystąpienia, nowymi zezwoleniami wydanymi na warunkach określonych w Układzie.
3.
Wnioski o następczą kontrolę dowodu pochodzenia wydanego w ramach umów preferencyjnych lub odrębnych porozumień, o których mowa w ust. 1 i 2, są przyjmowane przez właściwe organy celne Republiki Chorwacji lub Państw Członkowskich przez okres trzech lat od wydania danego dowodu pochodzenia, oraz mogą być składane przez te organy w okresie trzech lat od uznania dowodu pochodzenia przedłożonego tym organom przy zgłoszeniu przywozowym.
Artykuł 10
1.
Przepisy Układu stosuje się do towarów wywożonych z Republiki Chorwacji do jednego z nowych Państw Członkowskich lub z nowych Państw Członkowskich do Republiki Chorwacji, co pozostaje w zgodzie z przepisami Protokołu 4 do Układu, które to towary w dniu przystąpienia znajdują się w drodze lub też są składowane czasowo w składzie celnym lub też w wolnym obszarze celnym na terytorium Republiki Chorwacji lub nowego Państwa Członkowskiego.
2.
W takich przypadkach zezwala się na preferencyjne traktowanie, pod warunkiem przedłożenia organom celnym państwa przywozu, w terminie czterech miesięcy od daty przystąpienia, dowodu pochodzenia wystawionego z mocą wsteczną przez organy celne kraju wywozu.
Artykuł 11
Wysokości nowych kontyngentów taryfowych oraz zwiększenie wysokości dotychczasowych kontyngentów taryfowych na rok 2004 są proporcjonalne do bazowych wysokości kontyngentów, biorąc pod uwagę część okresu, która upłynęła do dnia 1 maja 2004 r.
PRZEPISY OGÓLNE I KOŃCOWE
SEKCJA V
Artykuł 12
Niniejszy Protokół i załączniki do niego stanowią integralną część Układu.
Artykuł 13
1.
Niniejszy Protokół jest zatwierdzany przez Wspólnotę, przez Radę Unii Europejskiej w imieniu Państw Członkowskich oraz przez Republikę Chorwacji zgodnie z ich procedurami wewnętrznymi.
2.
Dokumenty uzgodnień są składane w Sekretariacie Generalnym Rady Unii Europejskiej.
Artykuł 14
1.
Niniejszy Protokół wchodzi w życie w tym samym dniu co Układ o Stabilizacji i Stowarzyszeniu, pod warunkiem że wszystkie dokumenty uzgodnień dotyczące niniejszego Protokołu zostały złożone przed tą datą.
2.
Jeśli przed tą datą nie złożono wszystkich dokumentów uzgodnień, Protokół wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po dacie złożenia ostatniego dokumentu uzgodnień.
Artykuł 15
Niniejszy Protokół sporządza się w dwóch egzemplarzach w języku angielskim czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim, włoskim oraz chorwackim, przy czym każdy z tych tekstów jest na równi autentyczny.
Artykuł 16
Tekst Układu wraz z jego załącznikami i protokołami, które stanowią integralną część Układu oraz Akt końcowy wraz z załączonymi do niego deklaracjami sporządza się w języku czeskim, estońskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, polskim, słowackim, słoweńskim i węgierskim przy czym każdy z tych tekstów jest na równi autentyczny z tekstami oryginalnymi.
Teksty te są zatwierdzane przez Radę Stabilizacji i Stowarzyszenia.
Porozumienie w formie wymiany listów
w sprawie przedłużenia na okres od dnia 28 lutego 2004 r. do dnia 31 grudnia 2004 r. ważności Protokołu w sprawie ustalenia możliwości połowowych i wkładu finansowego przewidzianych w Umowie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Federalną Islamską Republiką Komorów w sprawie połowów na wodach przybrzeżnych Komorów
A. List Wspólnoty
Szanowny Panie,
Mam zaszczyt potwierdzić, że przyjęliśmy następujące uzgodnienia przejściowe mające na celu zapewnienie przedłużenia ważności (na okres od dnia 28 lutego 2001 r. do dnia 27 lutego 2004 r.) obowiązującego obecnie Protokołu w sprawie ustalenia możliwości połowowych i wkładu finansowego przewidzianych w Umowie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Federalną Islamską Republiką Komorów w sprawie połowów na wodach przybrzeżnych Komorów do czasu zakończenia negocjacji w sprawie zmian do protokołu załączonego do Umowy w sprawie połowów:
1) Począwszy od dnia 28 lutego 2004 r. do dnia 31 grudnia 2004 r., będą nadal obowiązywały uzgodnienia mające zastosowanie przez ostatnie trzy lata.
Wkład finansowy Wspólnoty w okresie obowiązywania uzgodnień przejściowych będzie równy proporcjonalnej do okresu ich obowiązywania części kwoty określonej w art. 2 obecnie obowiązującego protokołu, w wysokości 291875 EUR.
Wniesienie wkładu finansowego nastąpi do dnia 1 grudnia 2004 r.
Zastosowanie będą mieć również warunki dotyczące płatności tej kwoty przewidziane w art. 3 protokołu.
2) W okresie przejściowym licencje połowowe będą przyznawane w ramach limitów mających zastosowanie zgodnie z art. 1 obecnie obowiązującego protokołu, po uiszczeniu opłat lub zaliczek odpowiadających kwotom określonym w pkt. 1 Załącznika do protokołu.
Byłbym zobowiązany, gdyby zechciał Pan potwierdzić otrzymanie niniejszego listu oraz potwierdzić zgodę na jego treść.
Z wyrazami szacunku,
W imieniu Rady Unii Europejskiej
B. List Rządu Związku Komorów
Szanowny Panie,
Mam zaszczyt potwierdzić otrzymanie Pana listu z datą dzisiejszą, o następującej treści:
"Mam zaszczyt potwierdzić, że przyjęliśmy następujące uzgodnienia przejściowe mające na celu zapewnienie przedłużenia ważności (na okres od dnia 28 lutego 2001 r. do dnia 27 lutego 2004 r.) obowiązującego obecnie Protokołu w sprawie ustalenia możliwości połowowych i wkładu finansowego przewidzianych w Umowie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Federalną Islamską Republiką Komorów w sprawie połowów na wodach przybrzeżnych Komorów do czasu zakończenia negocjacji w sprawie zmian do protokołu załączonego do Umowy w sprawie połowów:
1) Począwszy od dnia 28 lutego 2004 r. do dnia 31 grudnia 2004 r., będą nadal obowiązywały uzgodnienia mające zastosowanie przez ostatnie trzy lata.
Wkład finansowy Wspólnoty w okresie obowiązywania uzgodnień przejściowych będzie równy proporcjonalnej do okresu ich obowiązywania części kwoty określonej w art. 2 obecnie obowiązującego protokołu, w wysokości 291875 EUR.
Wniesienie wkładu finansowego nastąpi do dnia 1 grudnia 2004 r.
Zastosowanie będą mieć również warunki dotyczące płatności tej kwoty przewidziane w art. 3 protokołu.
2) W okresie przejściowym licencje połowowe będą przyznawane w ramach limitów mających zastosowanie zgodnie z art. 1 obecnie obowiązującego protokołu, po uiszczeniu opłat lub zaliczek odpowiadających kwotom określonym w pkt. 1 Załącznika do protokołu.
Byłbym zobowiązany, gdyby zechciał Pan potwierdzić otrzymanie niniejszego listu oraz potwierdzić zgodę na jego treść.".
Mam zaszczyt potwierdzić, że treść powyższego listu jest akceptowana przez Rząd Związku Komorów oraz że Pana list wraz z niniejszym listem stanowią porozumienie o treści zgodnej z Państwa propozycją.
Z wyrazami szacunku,
W imieniu Rządu Związku Komorów
--------------------------------------------------
Umowa
między Unią Europejską a Królestwem Maroka dotycząca udziału Królestwa Maroka w wojskowej operacji zarządzania kryzysowego w Bośni i Hercegowinie prowadzonej przez Unię Europejską (operacja Althea)
UNIA EUROPEJSKA (UE),
z jednej strony, oraz
KRÓLESTWO MAROKA
z drugiej strony,
zwane dalej "Stronami",
- przyjęcie przez Radę Unii Europejskiej wspólnego działania 2004/570/WPZiB z dnia 12 lipca 2004 r. w sprawie udziału w operacji wojskowej Unii Europejskiej w Bośni i Hercegowinie [1],
- zaproszenie Królestwa Maroka do udziału w operacji prowadzonej przez UE,
- udane zakończenie procesu formowania sił zbrojnych oraz zalecenie dowódcy operacji UE oraz Komitetu Wojskowego UE dotyczące zgody na udział sił zbrojnych Królestwa Maroka w operacji prowadzonej przez UE,
- decyzję Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa BiH/1/2004 z dnia 21 września 2004 r. [2] w sprawie przyjęcia wkładu Królestwa Maroka w prowadzoną przez UE operację wojskową w Bośni i Hercegowinie,
- decyzję Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa BiH/3/2004 z dnia 29 września 2004 r. w sprawie ustanowienia Komitetu Uczestników operacji wojskowej Unii Europejskiej w Bośni i Hercegowinie [3],
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Udział w operacji
1.
Królestwo Maroka włącza się do wspólnego działania 2004/570/WPZiB z dnia 12 lipca 2004 r. w sprawie operacji wojskowej Unii Europejskiej w Bośni i Hercegowinie oraz do wszelkich wspólnych działań i decyzji, na mocy których Rada Unii Europejskiej postanawia rozszerzyć prowadzoną przez Unię Europejską wojskową operację zarządzania kryzysowego zgodnie z postanowieniami niniejszej umowy i wszelkimi wymaganymi przepisami wykonawczymi.
2.
Wkład Królestwa Maroka w prowadzoną przez Unię Europejską wojskową operację zarządzania kryzysowego nie narusza autonomii podejmowania decyzji przez Unię Europejską.
3.
Królestwo Maroka gwarantuje, że jego siły zbrojne i personel uczestniczący w wojskowej operacji zarządzania kryzysowego prowadzonej przez UE wykonują swoją misję w zgodnie z:
- wspólnym działaniem 2004/570/WPZiB i ewentualnymi późniejszymi jego zmianami;
- planem operacji;
- środkami wykonawczymi.
4.
Siły zbrojne i personel oddelegowane do udziału w operacji przez Królestwo Maroka wykonują swoje obowiązki i postępują mając na uwadze wyłącznie interes wojskowej operacji zarządzania kryzysowego prowadzonej przez UE.
5.
Królestwo Maroka informuje w odpowiednim czasie dowódcę operacji prowadzonej przez UE o wszelkich zmianach związanych z udziałem tego państwa w operacji.
Artykuł 2
Status sił zbrojnych
1.
Status sił zbrojnych i personelu oddelegowanego przez Królestwo Maroka do wojskowej operacji zarządzania kryzysowego prowadzonej przez UE jest regulowany ustaleniami dotyczącymi statusu sił zbrojnych, jeżeli takie istnieją, uzgodnionymi między Unią Europejską a państwem przyjmującym.
2.
Status sił zbrojnych i personelu oddelegowanego do kwatery głównej lub grup dowodzenia usytuowanych poza Bośnią i Hercegowiną podlega ustaleniom między kwaterą główną i odpowiednimi grupami dowodzenia a Królestwem Maroka.
3.
Bez uszczerbku dla przepisów dotyczących statusu sił zbrojnych, o których mowa w ust. 1, Królestwo Maroka sprawuje jurysdykcję nad swoimi siłami zbrojnymi i personelem uczestniczącym w wojskowej operacji zarządzania kryzysowego prowadzonej przez UE.
4.
Królestwo Maroka jest odpowiedzialne za reagowanie na wszelkie roszczenia związane z udziałem w wojskowej operacji zarządzania kryzysowego prowadzonej przez UE dotyczące lub zgłoszone przez członków jego sił zbrojnych oraz personelu.
Królestwo Maroka jest odpowiedzialne za podjęcie działań w szczególności o charakterze prawnym lub dyscyplinarnym, przeciwko członkom swoich sił zbrojnych oraz personelu, zgodnie ze swoimi przepisami ustawowymi i wykonawczymi.
5.
Królestwo Maroka zobowiązuje się do złożenia oświadczenia dotyczącego zrzeczenia się roszczeń w stosunku do któregokolwiek z państw uczestniczących w wojskowej operacji zarządzania kryzysowego prowadzonej przez UE oraz do uczynienia tego przy podpisaniu niniejszej Umowy.
6.
Unia Europejska zobowiązuje się do zobowiązania Państw Członkowskich do złożenia oświadczenia dotyczącego zrzeczenia się roszczeń w związku z udziałem Królestwa Maroka w wojskowej operacji zarządzania kryzysowego prowadzonej przez Unię Europejską oraz do uczynienia tego przy podpisaniu niniejszej Umowy.
Artykuł 3
Informacje niejawne
1.
Królestwo Maroka podejmuje odpowiednie środki w celu zapewnienia ochrony informacji niejawnych UE zgodnie z przepisami Rady Unii Europejskiej dotyczącymi bezpieczeństwa zawartymi w decyzji Rady 2001/264/WE z dnia 19 marca 2001 r. [4] oraz zgodnie z dalszymi wytycznymi wydanymi przez właściwe organy, w tym dowódcę operacji UE.
2.
W przypadku gdy UE i Królestwo Maroka zawarły umowę w sprawie procedur bezpieczeństwa w odniesieniu do wymiany informacji niejawnych, postanowienia takiej umowy mają zastosowanie w kontekście wojskowej operacji zarządzania kryzysowego prowadzonej przez UE.
Artykuł 4
Układ podporządkowania
1.
Wszyscy członkowie sił zbrojnych i personelu uczestniczący w wojskowej operacji zarządzania kryzysowego prowadzonej przez UE podlegają w pełni swoim władzom krajowym.
2.
Władze krajowe przekazują dowodzenie operacyjne i taktyczne oraz/lub kontrolę operacyjną i taktyczną nad swoimi siłami zbrojnymi i personelem dowódcy operacji UE.
Dowódca operacji UE ma uprawnienia do delegowania swoich uprawnień.
3.
Królestwo Maroka ma takie same prawa i obowiązki w zakresie bieżącego zarządzania operacją jak uczestniczące Państwa Członkowskie Unii Europejskiej.
4.
Dowódca operacji UE może w każdej chwili, po przeprowadzeniu konsultacji z Królestwem Maroka, wnioskować o wycofanie wkładu Królestwa Maroka.
5.
Królestwo Maroka mianuje w celu reprezentowania swojego krajowego kontyngentu w wojskowej operacji zarządzania kryzysowego prowadzonej przez UE, Starszego Przedstawiciela Wojskowego (Senior Military Representative – SMR).
SMR konsultuje się z dowódcą sił zbrojnych UE we wszystkich sprawach mających wpływ na operację oraz jest odpowiedzialny za bieżącą dyscyplinę kontyngentu.
Artykuł 5
Aspekty finansowe
1.
Królestwo Maroka przyjmuje na siebie wszelkie koszty związane ze swoim udziałem w operacji, chyba że koszty te podlegają wspólnemu finansowaniu przewidzianemu w instrumentach prawnych, o których mowa w art. 1 ust. 1 niniejszej Umowy, jak również w decyzji Rady 2004/197/WPZiB z dnia 23 lutego 2004 r. ustanawiającej mechanizm zarządzania finansowaniem wspólnych kosztów operacji Unii Europejskiej mających wpływ na kwestie wojskowe i obronne [5].
2.
W przypadku śmierci, obrażeń ciała, strat lub szkód poniesionych przez osoby fizyczne lub prawne z państwa lub państw, w których prowadzona jest operacja, Królestwo Maroka, po ustaleniu swojej odpowiedzialności, wypłaci odszkodowanie zgodnie z warunkami przewidzianymi w przepisach dotyczących statusu sił zbrojnych, o których mowa w art. 2 ust. 1 niniejszej Umowy, jeżeli takie istnieją.
Artykuł 6
Przepisy wykonawcze do Umowy
Wszelkie niezbędne ustalenia techniczne i administracyjne służące wykonaniu niniejszej Umowy są dokonywane między Sekretarzem Generalnym Rady Unii Europejskiej, Wysokim Przedstawicielem ds. Wspólnej Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa, a odpowiednimi organami Królestwa Maroka.
Artykuł 7
Niewykonanie obowiązków
Jeżeli jedna ze Stron nie wykona swoich obowiązków wyszczególnionych w poprzednich artykułach, druga Strona ma prawo do rozwiązania niniejszej Umowy z zachowaniem miesięcznego okresu wypowiedzenia.
Artykuł 8
Rozstrzyganie sporów
Spory dotyczące interpretacji lub stosowania niniejszej Umowy są rozstrzygane na drodze dyplomatycznej pomiędzy Stronami.
Artykuł 9
Wejście w życie
1.
Niniejsza Umowa wchodzi w życie pierwszego dnia pierwszego miesiąca po wzajemnej notyfikacji przez Strony o zakończeniu wewnętrznych procedur niezbędnych do tego celu.
2.
Niniejsza Umowa jest stosowana tymczasowo od dnia podpisania.
3.
Niniejsza Umowa pozostaje w mocy przez okres, w jakim Królestwo Maroka wnosi wkład w operację.
+++++ TIFF +++++
Protokół Dodatkowy
Do układu ustanawiającego stowarzyszenie między wspólnotą Europejską i jej państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Chile, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Lotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej
KRÓLESTWO BELGII,
REPUBLIKA CZESKA,
KRÓLESTWO DANII,
REPUBLIKA FEDERALNA NIEMIEC,
REPUBLIKA ESTOŃSKA,
REPUBLIKA GRECKA,
KRÓLESTWO HISZPANII,
REPUBLIKA FRANCUSKA,
IRLANDIA,
REPUBLIKA WŁOSKA,
REPUBLIKA CYPRYJSKA,
REPUBLIKA ŁOTEWSKA,
REPUBLIKA LITEWSKA,
WIELKIE KSIĘSTWO LUKSEMBURGA,
REPUBLIKA WĘGIERSKA,
REPUBLIKA MALTY,
KRÓLESTWO NIDERLANDÓW,
REPUBLIKA AUSTRII,
RZECZPOSPOLITA POLSKA,
REPUBLIKA PORTUGALSKA,
REPUBLIKA SŁOWENII,
REPUBLIKA SŁOWACKA,
REPUBLIKA FINLANDII,
KRÓLESTWO SZWECJI,
ZJEDNOCZONE KRÓLESTWO WIELKIEJ BRYTANII I IRLANDII PÓŁNOCNEJ,
zwane dalej "Państwami Członkowskimi",
WSPÓLNOTA EUROPEJSKA,
zwana dalej "Wspólnotą",
i
REPUBLIKA CHILE, zwana dalej "Chile",
UWZGLĘDNIAJĄC, że Układ ustanawiający stowarzyszenie między Wspólnotą i jej Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Chile, z drugiej strony, zwany dalej "Układem", został podpisany w Brukseli w dniu 18 listopada 2002 r. i że niektóre jego postanowienia są stosowane na mocy artykułu 198 ustęp 3, począwszy od dnia 1 lutego 2003 r.,
UWZGLĘDNIAJĄC, że Traktat dotyczący przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej (zwane dalej "nowymi Państwami Członkowskimi") do Unii Europejskiej (zwany dalej "Traktatem o Przystąpieniu") został podpisany w Atenach w dniu 16 kwietnia 2003 r. i wszedł w życie w dniu 1 maja 2004 r.;
UZGADNIAJĄ, CO NASTĘPUJE:
SECKJA I
UMAWIAJĄCE SIĘ STRONY
Artykuł 1
Republika Czeska, Republika Estońska, Republika Cypryjska, Republika Węgierska, Republika Łotewska, Republika Litewska, Republika Malty, Rzeczpospolita Polska, Republika Słowenii i Republika Słowacka niniejszym stają się Umawiającymi się Stronami Układu.
SECKJA II
HANDEL TOWARAMI
Artykuł 2
Załącznik I do Układu zostaje niniejszym zmieniony zgodnie z postanowieniami załącznika I do niniejszego protokołu w celu dodania kontyngentów taryfowych wymienionych w sekcji 1 załącznika I do Układu.
SECKJA III
REGUŁY POCHODZENIA
Artykuł 3
Artykuł 17 ustęp 4 i artykuł 18 ustęp 2 załącznika III do Układu zostają niniejszym zmienione zgodnie z postanowieniami załącznika II do niniejszego protokołu.
Artykuł 4
Dodatek III załącznika III do Układu zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku III do niniejszego protokołu.
Artykuł 5
Dodatek IV załącznika III do Układu zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku IV do niniejszego protokołu.
Artykuł 6
1.
Postanowienia Układu stosują się do towarów spełniających wymagania określone w załączniku III do Układu, wywożonych albo z Chile do jednego z nowych Państw Członkowskich, albo z jednego z nowych Państw Członkowskich do Chile, oraz do tych towarów, które w dniu przystąpienia były albo w drodze, albo składowane czasowo w magazynie celnym, albo znajdowały się w strefie wolnocłowej w Chile lub tego nowego Państwa Członkowskiego.
2.
W takich wypadkach przyznaje się preferencyjne traktowanie, pod warunkiem przedłożenia władzom celnym kraju przywozu, w ciągu czterech miesięcy od daty przystąpienia, dowodu pochodzenia wystawionego z mocą wsteczną przez władze celne lub właściwe władze rządowe kraju wywozu.
SECKJA IV
HANDEL USŁUGAMI I PRZEDSIĘBIORCZOŚĆ
Artykuł 7
Część A załącznika VII do Układu zastępuje się postanowieniami załącznika V do niniejszego protokołu.
Artykuł 8
Część A załącznika VIII do Układu zastępuje się postanowieniami załącznika VI do niniejszego protokołu.
Artykuł 9
Część A załącznika IX do Układu zastępuje się informacjami znajdującymi się w załączniku VII do niniejszego protokołu.
Artykuł 10
Część A załącznika X do Układu zastępuje się postanowieniami załącznika VIII do niniejszego protokołu.
SEKCJA V
ZAMÓWIENIA RZĄDOWE
Artykuł 11
1.
Podmioty nowych Państw Członkowskich, wymienione w załączniku IX do niniejszego protokołu, dodaje się w odpowiednich sekcjach załącznika XI do Układu.
2.
Środki publikacji nowych Państw Członkowskich wymienione w Załączniku X do niniejszego protokołu dodaje się w dodatku 2 załącznika XIII do Układu.
SECKJA VI
WTO
Artykuł 12
Chile zobowiązuje się, że w związku z rozszerzeniem Wspólnoty nie będzie wnosić żadnych roszczeń ani żądań, ani nie będzie powoływać się na, modyfikować ani wycofywać żadnych koncesji ustanowionych na mocy artykułu XXIV.6 i artykułu XXVIII GATT 1994 lub artykułu XXI GATS.
SECKJA VII
POSTANOWIENIA OGÓLNE I KOŃCOWE
Artykuł 13
1.
Niniejszy protokół zostaje zawarty przez Wspólnotę, przez Radę Unii Europejskiej w imieniu Państw Członkowskich i przez Chile, zgodnie z ich odpowiednimi procedurami wewnętrznymi.
2.
Niniejszy protokół wchodzi w życie pierwszego dnia pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym wszystkie Umawiające się Strony powiadomiły się nawzajem o zakończeniu procedur niezbędnych w tym celu, lub w dniu wejścia w życie Układu, w zależności od tego, który z wymienionych terminów przypada ostatni.
3.
Bez względu na postanowienia ustępu 2, Wspólnota i Chile wyrażają zgodę na tymczasowe stosowanie artykułów 2, 3, 4, 5, 6, 11 i 12 niniejszego protokołu, począwszy od dnia jego podpisania.
Artykuł 2 stosuje się z mocą od dnia 1 maja 2004 r.
4.
Powiadomienia przesyła się Sekretarzowi Generalnemu Rady Unii Europejskiej, który jest depozytariuszem niniejszego protokołu.
5.
Jeżeli postanowienie niniejszego protokołu Strony stosują w okresie wprowadzania w życie niniejszego protokołu, wszelkie odniesienia do daty wejścia w życie niniejszego protokołu w takim postanowieniu rozumie się jako odniesienia do dnia, od którego Strony wyraziły zgodę na stosowanie tego postanowienia, zgodnie z ustępem 3.
Artykuł 14
Niniejszy protokół został sporządzony w dwóch egzemplarzach w językach czeskim, duńskim, niderlandzkim, angielskim, estońskim, fińskim, francuskim, węgierskim, niemieckim, greckim, włoskim, łotewskim, litewskim, maltańskim, polskim, portugalskim, słowackim, słoweńskim, hiszpańskim i szwedzkim, przy czym każdy z tych tekstów jest na równi autentyczny.
Wspólnota, w ciągu trzech miesięcy od podpisania niniejszego protokołu, przekaże Chile jego czeską, estońską, węgierską, łotewską, litewską, maltańską, polską, słowacką i słoweńską wersję językową.
Z zastrzeżeniem wejścia w życie niniejszego protokołu, teksty w nowych wersjach językowych stają się autentyczne na takich samych warunkach, jak wersje niniejszego protokołu sporządzone w obecnych językach.
Artykuł 15
Niniejszy protokół stanowi integralną część Układu.
Załączniki do niniejszego protokołu stanowią jego integralną część.
--------------------------------------------------
Umowa
między Unią Europejską a Republiką Bułgarii ustanawiająca zasady ogólne udziału Republiki Bułgarii w operacjach zarządzania kryzysami prowadzonych przez Unię Europejską
UNIA EUROPEJSKA,
z jednej strony, oraz
REPUBLIKA BUŁGARII,
z drugiej strony,
zwane dalej "Stronami",
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Unia Europejska (UE) może zadecydować o podjęciu działań w dziedzinie zarządzania kryzysami.
(2) Unia Europejska zadecyduje, czy państwa trzecie zostaną zaproszone do udziału w operacji zarządzania kryzysami prowadzonej przez UE.
Republika Bułgarii może przyjąć zaproszenie Unii Europejskiej i zaoferować swój wkład.
W takim przypadku Unia Europejska zadecyduje w sprawie przyjęcia proponowanego wkładu Republiki Bułgarii.
(3) Jeżeli Unia Europejska zadecyduje o podjęciu operacji wojskowej zarządzania kryzysami przy wykorzystaniu środków majątkowych i potencjału NATO, Republika Bułgarii może zasadniczo wyrazić swój zamiar uczestniczenia w operacji.
(4) Rada Europejska na szczycie w Brukseli w dniach 24 i 25 października 2002 roku ustaliła sposoby wprowadzania w życie postanowień uzgodnionych podczas szczytu Rady Europejskiej w Nicei w dniach 7– 9 grudnia 2000 roku w sprawie zaangażowania członków NATO niebędących członkami UE w zarządzanie kryzysami prowadzone przez UE.
(5) Warunki dotyczące udziału Republiki Bułgarii w prowadzonych przez UE operacjach zarządzania kryzysami powinny być ustalone w umowie ustanawiającej ogólne zasady dla takiego potencjalnego przyszłego udziału, a nie definiowane na podstawie indywidualnych przypadków dla każdej poszczególnej operacji.
(6) Tego rodzaju umowa powinna być bez uszczerbku dla autonomii podejmowania decyzji przez Unię Europejską oraz nie powinna przesądzać o indywidualnym charakterze decyzji Republiki Bułgarii dotyczącej udziału w prowadzonej przez UE operacji zarządzania kryzysami.
(7) Tego rodzaju umowa powinna dotyczyć jedynie przyszłych operacji zarządzania kryzysami prowadzonych przez UE oraz powinna być bez uszczerbku dla możliwych istniejących umów dotyczących udziału Republiki Bułgarii w już trwających operacjach zarządzania kryzysami prowadzonych przez UE,
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
SEKCJA I
POSTANOWIENIA OGÓLNE
Artykuł 1
Decyzje odnoszące się do udziału
1.
Po podjęciu przez Unię Europejską decyzji o zaproszeniu Republiki Bułgarii do udziału w prowadzonej przez nią operacji zarządzania kryzysami oraz po podjęciu przez Republikę Bułgarii decyzji o udziale Republika Bułgarii przekazuje Unii Europejskiej informacje w sprawie proponowanego wkładu.
2.
Jeżeli Unia Europejska zdecydowała podjąć operację wojskową zarządzania kryzysami przy wykorzystaniu środków majątkowych i potencjału NATO, Republika Bułgarii poinformuje Unię Europejską o wszelkich zamiarach uczestniczenia w operacji, a następnie udzieli informacji o wszelkich proponowanych wkładach.
3.
Dokonywana przez Unię Europejską ocena wkładu Republiki Bułgarii jest prowadzona w konsultacji z Republiką Bułgarii.
4.
Możliwie najwcześniej Unia Europejska dostarcza Republice Bułgarii początkowych danych szacunkowych dotyczących prawdopodobnej wysokości udziału w kosztach wspólnych operacji w celu pomocy Republice Bułgarii w sformułowaniu jej oferty.
5.
Unia Europejska informuje listownie Republikę Bułgarii o wyniku oceny w celu zagwarantowania udziału Republiki Bułgarii zgodnie z postanowieniami niniejszej Umowy.
Artykuł 2
Ogólne zasady
1.
Republika Bułgarii włącza się do wspólnego działania, na mocy którego Rada Unii Europejskiej decyduje, że UE będzie prowadziła operację zarządzania kryzysami, oraz do wszelkich wspólnych działań i decyzji, na mocy których Rada Unii Europejskiej postanawia rozszerzyć prowadzoną przez Unię Europejską operację zarządzania kryzysami zgodnie z postanowieniami niniejszej Umowy i wszelkimi wymaganymi uzgodnieniami wykonawczymi.
2.
Udział Republiki Bułgarii w prowadzonej przez UE operacji zarządzania kryzysami odbywa się bez uszczerbku dla autonomii podejmowania decyzji przez Unię Europejską.
Artykuł 3
Status personelu i sił zbrojnych
1.
Status personelu oddelegowanego do prowadzonej przez UE operacji cywilnej zarządzania kryzysami i/lub sił zbrojnych wysłanych do prowadzonej przez UE operacji wojskowej zarządzania kryzysami przez Republikę Bułgarii podlega umowie w sprawie statusu sił zbrojnych/misji, jeżeli jest ona dostępna, zawartej między Unią Europejską i Państwem/Państwami, w którym/których operacja jest prowadzona.
2.
Status personelu przydzielonego do kwatery głównej lub grup dowodzenia usytuowanych poza Państwem/Państwami, w którym/których ma miejsce prowadzona przez UE operacja zarządzania kryzysami, podlega ustaleniom między kwaterą główną i odpowiednimi grupami dowodzenia a Republiką Bułgarii.
3.
Bez uszczerbku dla umowy w sprawie statusu sił zbrojnych/misji, o którym mowa w ust. 1, Republika Bułgarii sprawuje jurysdykcję nad swoim personelem uczestniczącym w prowadzonej przez UE operacji zarządzania kryzysami.
4.
Republika Bułgarii jest odpowiedzialna z tytułu wszelkich roszczeń związanych z udziałem w prowadzonej przez UE operacji zarządzania kryzysami, dotyczących któregokolwiek członka jej personelu lub pochodzących od członka personelu.
Republika Bułgarii jest odpowiedzialna za wszczęcie postępowania, w szczególności sądowego lub dyscyplinarnego, przeciwko któremukolwiek członkowi jej personelu.
5.
Republika Bułgarii zobowiązuje się do wydania oświadczenia odnośnie do zrzeczenia się roszczeń wobec któregokolwiek z Państw uczestniczących w prowadzonej przez UE operacji zarządzania kryzysami, w których Republika Bułgarii uczestniczy, oraz do uczynienia tego w trakcie podpisywania umowy.
Wzór takiego oświadczenia jest załączony do niniejszej Umowy.
6.
Unia Europejska zobowiązuje się do zapewnienia, że Państwa Członkowskie wydadzą oświadczenie odnośnie do zrzeczenia się roszczeń dla wszelkiego przyszłego udziału Republiki Bułgarii w prowadzonej przez UE operacji zarządzania kryzysami oraz do uczynienia tego przy podpisywaniu niniejszej Umowy.
Wzór takiego oświadczenia jest załączony do niniejszej Umowy.
Artykuł 4
Informacje niejawne
1.
Republika Bułgarii podejmuje odpowiednie środki w celu zapewnienia ochrony informacji niejawnych UE zgodnie z przepisami Rady Unii Europejskiej dotyczącymi bezpieczeństwa, operacji prowadzonej przez UE w sprawach dotyczących prowadzonej przez UE operacji wojskowej zarządzania kryzysami lub przez Szefa Misji UE w sprawach dotyczących prowadzonej przez UE operacji cywilnej zarządzania kryzysami.
2.
W przypadkach gdy UE i Republika Bułgarii zawarły umowę w sprawie procedur bezpieczeństwa dotyczących wymiany informacji niejawnych, postanowienia takiej umowy stosuje się w kontekście prowadzonej przez UE operacji zarządzania kryzysami.
SEKCJA II
POSTANOWIENIA W SPRAWIE UDZIAŁU W OPERACJACH CYWILNYCH ZARZĄDZANIA KRYZYSAMI
Artykuł 5
Personel oddelegowany do prowadzonej przez UE operacji cywilnej zarządzania kryzysami
1.
Republika Bułgarii gwarantuje, że jej personel oddelegowany do prowadzonej przez UE operacji cywilnej zarządzania kryzysami wykonuje swoją misję zgodnie z
- wspólnym działaniem i późniejszymi zmianami, o których mowa w artukule 2 ustęp 1 niniejszej Umowy,
- planem operacji,
- środkami wykonawczymi.
2.
Republika Bułgarii informuje w odpowiednim czasie szefa misji prowadzonej przez UE operacji cywilnej zarządzania kryzysami i Sekretariat Generalny Rady Unii Europejskiej o wszelkich zmianach co do udziału w prowadzonej przez UE operacji cywilnej zarządzania kryzysami.
3.
Personel oddelegowany do prowadzonej przez UE operacji cywilnej zarządzania kryzysami musi przejść badania lekarskie i szczepienia oraz uzyskać zaświadczenie lekarskie stwierdzające zdolność do pełnienia obowiązków, wystawione przez właściwe władze Republiki Bułgarii.
Personel oddelegowany do prowadzonej przez UE operacji cywilnej zarządzania kryzysami musi przedstawić kopię takiego zaświadczenia.
Artykuł 6
Układ podporządkowania
1.
Personel oddelegowany przez Republikę Bułgarii wykonuje swoje obowiązki i postępuje, mając na uwadze wyłącznie interesy prowadzonej przez UE operacji cywilnej zarządzania kryzysami.
2.
Cały personel podlega w pełni swoim władzom krajowym.
3.
Władze krajowe dokonują przeniesienia kontroli operacyjnej na szefa misji prowadzonej przez UE operacji cywilnej zarządzania kryzysami, który sprawuje dowodzenie poprzez hierarchiczną strukturę dowodzenia i kontroli.
4.
Szef misji dowodzi prowadzoną przez UE operacją cywilną zarządzania kryzysami i odpowiada za bieżące zarządzanie nią.
5.
Zgodnie z instrumentami prawnymi, o których mowa w artykule 2 ustęp 1 niniejszej Umowy, Republika Bułgarii ma takie sama prawa i obowiązki w kwestii bieżącego zarządzania operacją, jak Państwa Członkowskie Unii Europejskiej biorące udział w operacji.
6.
Szef misji prowadzonej przez UE operacji cywilnej zarządzania kryzysami odpowiedzialny jest za kontrolę dyscyplinarną sprawowaną nad personelem prowadzonej przez UE operacji cywilnej zarządzania kryzysami.
W razie konieczności postępowanie dyscyplinarne jest podejmowane przez odpowiednie władze krajowe.
7.
W celu reprezentowania swojego narodowego kontyngentu w operacji Republika Bułgarii wyznacza Punkt Kontaktowy Kontyngentu Narodowego (NPC).
W sprawach krajowych NPC podlega szefowi misji prowadzonej przez UE operacji cywilnej zarządzania kryzysami oraz odpowiada za bieżącą dyscyplinę kontyngentu.
8.
Decyzja w sprawie zakończenia operacji jest podejmowana przez Unię Europejską po konsultacji z Republiką Bułgarii, pod warunkiem że w dniu zakończenia operacji Republika Bułgarii nadal wnosi wkład w prowadzoną przez UE operację cywilną zarządzania kryzysami.
Artykuł 7
Finansowanie
1.
Republika Bułgarii przyjmuje na siebie wszelkie koszty związane z udziałem w operacji, pominąwszy koszty podlegające wspólnemu finansowaniu, jak jest to wyszczególnione w budżecie operacyjnym operacji.
Procedura ta nie stanowi uszczerbku dla artykułu 8.
2.
W przypadku śmierci, obrażeń ciała, strat lub szkód wyrządzonych osobom fizycznym lub prawnym z Państwa/Państw, w którym/których prowadzona jest operacja, Republika Bułgarii, gdy jej odpowiedzialność została ustalona, wypłaca odszkodowanie zgodnie z warunkami przewidzianymi w umowie w sprawie statusu misji, jeżeli jest dostępna, jak określono w artykule 3 ustęp 1 niniejszej Umowy.
Artykuł 8
Wkład do budżetu operacyjnego
1.
Republika Bułgarii wnosi wkład w finansowanie budżetu operacyjnego prowadzonej przez UE operacji cywilnej zarządzania kryzysami.
2.
Wkład finansowy Republiki Bułgarii do budżetu operacyjnego równy jest niższej spośród następujących dwóch kwot:
a) tej części kwoty referencyjnej, która jest proporcjonalna do stosunku jej dochodu narodowego brutto (DNB) do sumy dochodów narodowych brutto (DNB) wszystkich Państw wnoszących wkład do budżetu operacyjnego operacji; lub
b) tej części kwoty referencyjnej dla budżetu operacyjnego, która jest proporcjonalna do stosunku liczby personelu uczestniczącego w operacji do całkowitej liczby personelu wszystkich Państw uczestniczących w operacji.
3.
Bez względu na ustępy 1 i 2, Republika Bułgarii nie wnosi żadnych wkładów w celu finansowania diet dziennych wypłacanych personelowi Państw Członkowskich Unii Europejskiej.
4.
Bez względu na ust. 1, Unia Europejska wyłącza zasadniczo państwa trzecie z wkładów finansowych w prowadzone przez UE poszczególne operacje cywilne zarządzania kryzysami, gdy:
a) Unia Europejska stwierdza, że udział państwa trzeciego w operacji stanowi znaczny wkład, który jest istotny dla operacji; lub
b) DNB na mieszkańca państwa trzeciego uczestniczącego w operacji nie przekracza wysokości tego wskaźnika w którymkolwiek z Państw Członkowskich Unii Europejskiej.
5.
W sprawie wkładu Republiki Bułgarii do budżetu operacyjnego prowadzonej przez UE operacji cywilnej zarządzania kryzysami podpisuje się porozumienie w sprawie praktycznych sposobów dokonywania płatności między szefem misji prowadzonej przez UE operacji cywilnej zarządzania kryzysami a odpowiednimi służbami administracyjnymi Republiki Bułgarii.
Porozumienie to będzie zawierać między innymi postanowienia dotyczące:
a) wysokości kwoty;
b) uzgodnienia w sprawie wnoszenia wkładu finansowego;
c) procedury audytu.
SEKCJA III
POSTANOWIENIA W SPRAWIE UDZIAŁU W OPERACJACH WOJSKOWYCH ZARZĄDZANIA KRYZYSAMI
Artykuł 9
Udział w prowadzonej przez UE operacji wojskowej zarządzania kryzysem
1.
Republika Bułgarii gwarantuje, że jej siły zbrojne i personel uczestniczący w prowadzonej przez UE operacji wojskowej zarządzania kryzysami wykonują swoją misję zgodnie z
- wspólnym działaniem i późniejszymi zmianami, o których mowa w artykule 2 ustęp 1 niniejszej Umowy,
- planem operacji,
- środkami wykonawczymi.
2.
Personel oddelegowany przez Republikę Bułgarii wykonuje swoje obowiązki i postępuje, mając na uwadze wyłącznie interesy prowadzonej przez UE operacji wojskowej zarządzania kryzysami.
3.
Republika Bułgarii informuje w odpowiednim czasie dowódcę prowadzonej przez UE operacji o wszelkich zmianach dotyczących jej udziału w operacji.
Artykuł 10
Układ podporządkowania
1.
Wszyscy członkowie sił zbrojnych i personelu uczestniczącego w prowadzonej przez UE operacji wojskowej zarządzania kryzysami podlegają w pełni swoim władzom krajowym.
2.
Władze krajowe przekazują dowodzenie operacyjne i taktyczne i/lub kontrolę swoich sił zbrojnych i personelu dowódcy prowadzonej przez UE operacji.
Dowódca prowadzonej przez UE operacji ma uprawnienia do delegowania swojej władzy.
3.
Republika Bułgarii ma takie same prawa i obowiązki w kwestii bieżącego zarządzania operacją, jak uczestniczące Państwa Członkowskie Unii Europejskiej.
4.
Dowódca operacji prowadzonej przez UE może w każdej chwili, po przeprowadzeniu konsultacji z Republiką Bułgarii, wnioskować o wycofanie wkładu Republiki Bułgarii.
5.
W celu reprezentowania swojego krajowego kontyngentu w prowadzonej przez UE operacji wojskowej zarządzania kryzysami Republika Bułgarii mianuje Starszego Przedstawiciela Wojskowego (SMR).
Starszy Przedstawiciel Wojskowy konsultuje się z dowódcą sił zbrojnych UE we wszystkich sprawach mających wpływ na operację oraz jest odpowiedzialny za bieżącą dyscyplinę kontyngentu.
Artykuł 11
Finansowanie
1.
Bez uszczerbku dla artykułu 12 Republika Bułgarii przyjmuje na siebie wszelkie koszty związane ze swoim udziałem w operacji, pominąwszy koszty podlegające wspólnemu finansowaniu, jak określono w instrumentach prawnych, o których mowa w artykule 2 ustęp 1 niniejszej Umowy, oraz decyzji Rady 2004/197/WPZiB z dnia 23 lutego 2004 roku ustanawiającej mechanizm zarządzania finansowaniem wspólnych kosztów operacji UE mających wpływ na kwestie wojskowe i obronne [1].
2.
W przypadku śmierci, uszkodzeń ciała, strat lub szkód wyrządzonych osobom fizycznym lub prawnym z Państwa/Państw, w którym/których prowadzona jest operacja, Republika Bułgarii, gdy jej odpowiedzialność została ustalona, wypłaca odszkodowanie zgodnie z warunkami przewidzianymi w umowie w sprawie statusu sił zbrojnych, jeżeli została ona zawarta, o której mowa w artykule 3 ustęp 1 niniejszej Umowy.
Artykuł 12
Wkład w koszty wspólne
1.
Republika Bułgarii wnosi wkład w finansowanie kosztów wspólnych prowadzonej przez UE operacji wojskowej zarządzania kryzysami.
2.
Wkład finansowy Republiki Bułgarii do kosztów wspólnych równy jest niższej spośród następujących dwóch kwot:
a) tej części kwoty referencyjnej dla kosztów wspólnych, która jest proporcjonalna do stosunku jej DNB do sumy DNB wszystkich Państw wnoszących wkład w koszty wspólne operacji; lub
b) tej części kwoty referencyjnej dla kosztów wspólnych, która jest proporcjonalna do stosunku liczby personelu uczestniczącego w operacji do całkowitej liczby personelu wszystkich Państw uczestniczących w operacji.
Przy wyliczaniu kwoty z ustępu 2 litera b), jeżeli Republika Bułgarii wysyła jedynie personel do kwatery głównej operacji lub sił zbrojnych, bierze się pod uwagę stosunek jej personelu do całkowitej liczby odpowiedniego personelu kwatery głównej.
W pozostałych przypadkach bierze się pod uwagę stosunek całkowitej liczby personelu wysłanego przez Republikę Bułgarii do całkowitej liczby personelu operacji.
3.
Bez względu na ustęp 1, Unia Europejska zwalnia zasadniczo państwa trzecie z wnoszenia wkładów finansowych do kosztów wspólnych prowadzonej przez UE poszczególnej operacji wojskowej zarządzania kryzysami, gdy
a) Unia Europejska stwierdza, że państwo trzecie uczestniczące w operacji dokonuje znacznego wkładu w środki majątkowe i/lub potencjał, które są istotne dla tej operacji; lub
b) DNB na mieszkańca państwa trzeciego uczestniczącego w operacji nie przekracza wysokości tego wskaźnika w którymkolwiek z Państw Członkowskich Unii Europejskiej.
4.
Podpisuje się porozumienie między zarządcą, o którym mowa w decyzji Rady 2004/197/WPZiB z dnia 23 lutego 2004 roku ustanawiającej mechanizm zarządzania finansowaniem wspólnych kosztów operacji UE mających wpływ na kwestie wojskowe i obronne, a właściwymi organami administracyjnymi Republiki Bułgarii.
Porozumienie to zawiera między innymi postanowienia dotyczące:
a) wysokości kwoty;
b) porozumienia w sprawie wnoszenia wkładu finansowego;
c) procedury audytu.
SEKCJA IV
POSTANOWIENIA KOŃCOWE
Artykuł 13
Porozumienia wykonawcze do Umowy
Bez uszczerbku dla przepisów artykułu 8 ustęp 5 i artykułu 12 ustęp 4, wszelkie niezbędne porozumienia techniczne i administracyjne służące wykonaniu niniejszej Umowy zawierane są między Sekretarzem Generalnym Rady Unii Europejskiej, Wysokim Przedstawicielem ds. Wspólnej Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa a właściwymi władzami Republiki Bułgarii.
Artykuł 14
Nieprzestrzeganie obowiązków
Jeżeli jedna ze stron nie przestrzega swoich obowiązków wyszczególnionych w poprzednich artykułach, druga strona ma prawo do rozwiązania niniejszej Umowy z zachowaniem miesięcznego okresu wypowiedzenia.
Artykuł 15
Rozstrzyganie sporów
Spory dotyczące wykładni lub stosowania niniejszej Umowy rozstrzygane są na drodze dyplomatycznej między stronami.
Artykuł 16
Wejście w życie
1.
Niniejsza Umowa wchodzi w życie pierwszego dnia pierwszego miesiąca po wzajemnej notyfikacji stron o zakończeniu wewnętrznych procedur niezbędnych do tego celu.
2.
Niniejszą Umowę stosuje się tymczasowo od dnia podpisania.
3.
Zmiany do niniejszej Umowy mogą być wprowadzane w formie pisemnej za wspólną zgodą stron.
4.
Strona może wypowiedzieć niniejszą Umowę poprzez złożenie drugiej stronie pisemnego wypowiedzenia.
Takie wypowiedzenie staje się skuteczne po upływie sześciu miesięcy od dnia otrzymania notyfikacji przez drugą stronę.
Porozumienie w formie wymiany listów
między Wspólnotą Europejską a Ukrainą, reprezentowaną przez Rząd Ukrainy, w sprawie przedłużenia i zmiany Umowy pomiędzy Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Ukrainą w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi z 1993 r.
A. List od Rady Unii Europejskiej
Szanowny Panie,
Mam zaszczyt odnieść się do Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Ukrainą w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi z 1993 r., ostatnio zmienionej porozumieniem w formie wymiany listów podpisanym dnia 19 grudnia 2000 r. (zwanej dalej "Umową").
1.
Zgodnie z jej art. 20 ust. 1, Umowa obowiązuje jedynie do dnia 31 grudnia 2004 r. .
Wspólnota Europejska proponuje przedłużenie obowiązywania Umowy, z zastrzeżeniem następujących zmian i warunków:
1.1.
Załącznik I do Umowy zawierający wykaz wyrobów, o których mowa w art. 1 Umowy oraz zawierający kategorie i opisy towarów odnośnie do produktów włókienniczych zostaje zastąpiony załącznikiem I do rozporządzenia (EWG) 3030/93 [1].
Bez uszczerbku dla ogólnych zasad interpretacji Nomenklatury Scalonej, opisy produktów mają charakter wyłącznie orientacyjny, ponieważ produkty objęte każdą kategorią są określone w tym załączniku kodami CN.
Jeżeli przed kodem CN znajduje się symbol "ex", wyroby objęte każdą kategorią są określone kodem CN i zakresem odpowiedniego opisu.
1.2.
Uchyla się art. 2 ust. 1 zdanie drugie oraz przepisy tytułu III protokołu A.
1.3. art. 20 ust. 1 zdanie drugie Umowy otrzymuje brzmienie:
"Niniejsza Umowa obowiązuje do dnia 31 grudnia 2005 r."
1.4.
W art. 20 ust. 1 dodaje się następujące zdanie:
"Następnie obowiązywanie wszystkich postanowień niniejszej Umowy zostaje automatycznie przedłużone na kolejny rok do dnia 31 grudnia 2006 r., chyba że jedna ze Stron powiadomi drugą przynajmniej na 6 miesięcy przed 31 grudnia 2005 r., że nie zgadza się na to przedłużenie."
1.5.
Wysokość stawek celnych stosowanych przez Ukrainę w przypadku wywozu produktów pochodzenia WE określonych w działach 50–63 systemu zharmonizowanego nie przekracza wysokości stawek określonej w wymianie listów podpisanej dnia 19 grudnia 2000 r.
2.
Jeżeli Ukraina zostanie członkiem Światowej Organizacji Handlu (WTO) przed datą wygaśnięcia Umowy, porozumienia i zasady WTO są stosowane od daty przystąpienia Ukrainy do WTO.
3.
Byłbym zobowiązany, gdyby był Pan uprzejmy potwierdzić zgodę Pańskiego Rządu na powyższą propozycję.
Jeśli to nastąpi, niniejszy list oraz Pański list wyrażający zgodę będą stanowiły porozumienie w formie wymiany listów, które wejdzie w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu, w którym strony poinformują się wzajemnie o ukończeniu niezbędnych wewnętrznych procedur prawnych.
W międzyczasie porozumienie będzie stosowane tymczasowo od dnia 1 stycznia 2005 r. na zasadzie wzajemności.
Proszę przyjąć wyrazy mojego najwyższego poważania.
Umowa
między Unią Europejską a Republiką Albanii w sprawie udziału Republiki Albanii w wojskowej operacji zarządzania kryzysowego w Bośni i Hercegowinie prowadzonej przez Unię Europejską (operacja ALTHEA)
UNIA EUROPEJSKA (UE),
z jednej strony, oraz
REPUBLIKA ALBANII
z drugiej strony,
zwane dalej "Stronami",
- przyjęcie przez Radę Unii Europejskiej wspólnego działania 2004/570/WPZiB z dnia 12 lipca 2004 r. w sprawie operacji wojskowej Unii Europejskiej w Bośni i Hercegowinie [1],
- zaproszenie Republiki Albanii do udziału w operacji prowadzonej przez UE,
- udane zakończenie procesu formowania sił zbrojnych oraz zalecenie dowódcy operacji UE oraz Komitetu Wojskowego UE dotyczące zgody na udział sił zbrojnych Republiki Albanii w operacji prowadzonej przez UE,
- decyzję Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa BiH/3/2004 z dnia 29 września 2004 r. w sprawie ustanowienia Komitetu Uczestników operacji wojskowej Unii Europejskiej w Bośni i Hercegowinie [2],
- decyzję Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa BiH/5/2004 z dnia 3 listopada 2004 r. zmieniającą decyzję BiH/1/2004 w sprawie dopuszczenia wkładów państw trzecich w operację wojskową Unii Europejskiej w Bośni i Hercegowinie oraz decyzję BiH/3/2004 w sprawie ustanowienia Komitetu Uczestników do celów operacji wojskowej Unii Europejskiej w Bośni i Hercegowinie,
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Udział w operacji
1.
Republika Albanii włącza się do wspólnego działania 2004/570/WPZiB z dnia 12 lipca 2004 r. w sprawie operacji wojskowej Unii Europejskiej w Bośni i Hercegowinie oraz do wszelkich wspólnych działań i decyzji, na mocy których Rada Unii Europejskiej postanawia rozszerzyć prowadzoną przez Unię Europejską wojskową operację zarządzania kryzysowego zgodnie z postanowieniami niniejszej umowy i wszelkimi wymaganymi przepisami wykonawczymi.
2.
Wkład Republiki Albanii w prowadzoną przez Unię Europejską wojskową operację zarządzania kryzysowego nie narusza dla autonomii podejmowania decyzji przez Unię Europejską.
3.
Republika Albanii gwarantuje, że jej siły zbrojne i personel uczestniczący w wojskowej operacji zarządzania kryzysowego prowadzonej przez UE wykonują swoją misję zgodnie z:
- wspólnym działaniem 2004/570/WPZiB i ewentualnymi późniejszymi jego zmianami,
- planem operacji,
- środkami wykonawczymi.
4.
Siły zbrojne i personel oddelegowane do udziału w operacji przez Republikę Albanii wykonują swoje obowiązki i postępują mając na uwadze wyłącznie interes wojskowej operacji zarządzania kryzysowego prowadzonej przez UE.
5.
Republika Albanii informuje w odpowiednim czasie dowódcę operacji prowadzonej przez UE o wszelkich zmianach związanych z udziałem tego państwa w operacji.
Artykuł 2
Status sił zbrojnych
1.
Status sił zbrojnych i personelu oddelegowanych przez Republikę Albanii do wojskowej operacji zarządzania kryzysowego prowadzonej przez UE jest regulowany przepisami dotyczącymi statusu sił zbrojnych, jeżeli takie istnieją, uzgodnionymi między Unią Europejską a państwem przyjmującym.
2.
Status sił zbrojnych i personelu przydzielonych do kwatery głównej lub grup dowodzenia usytuowanych poza Bośnią i Hercegowiną podlega ustaleniom między kwaterą główną i odpowiednimi grupami dowodzenia a Republiką Albanii.
3.
Bez uszczerbku dla przepisów dotyczących statusu sił zbrojnych, o których mowa w ustępie 1 niniejszego artykułu, Republika Albanii sprawuje jurysdykcję nad swoimi siłami zbrojnymi i personelem uczestniczącymi w wojskowej operacji zarządzania kryzysowego prowadzonej przez UE.
4.
Republika Albanii jest odpowiedzialna za reagowanie na wszelkie roszczenia związane z udziałem w wojskowej operacji zarządzania kryzysowego prowadzonej przez UE dotyczące lub zgłoszone przez członków jego sił zbrojnych oraz personelu.
Republika Albanii jest odpowiedzialna za podjęcie działań w szczególności o charakterze prawnym lub dyscyplinarnym, przeciwko członkom swoich sił zbrojnych oraz personelu, zgodnie ze swoimi przepisami ustawowymi i wykonawczymi.
5.
Republika Albanii zobowiązuje się do złożenia oświadczenia dotyczącego zrzeczenia się roszczeń w stosunku do któregokolwiek z państw uczestniczących w wojskowej operacji zarządzania kryzysowego prowadzonej przez UE oraz do uczynienia tego przy podpisaniu niniejszej Umowy.
6.
Unia Europejska zobowiązuje się do zobowiązania Państw Członkowskich do wydania oświadczenia dotyczącego zrzeczenia się roszczeń w związku z udziałem Republiki Albanii w wojskowej operacji zarządzania kryzysowego prowadzonej przez Unię Europejską oraz do uczynienia tego przy podpisaniu niniejszej Umowy.
Artykuł 3
Informacje niejawne
1.
Republika Albanii podejmuje odpowiednie środki w celu zapewnienia ochrony informacji niejawnych UE zgodnie z przepisami Rady Unii Europejskiej dotyczącymi bezpieczeństwa zawartymi w decyzji Rady 2001/264/WE [3] oraz zgodnie z dalszymi wytycznymi wydanymi przez właściwe organy, w tym dowódcę operacji UE.
2.
W przypadku gdy UE i Republika Albanii zawarły umowę w sprawie procedur bezpieczeństwa w odniesieniu do wymiany informacji niejawnych, postanowienia takiej umowy mają zastosowanie w kontekście wojskowej operacji zarządzania kryzysowego prowadzonej przez UE.
Artykuł 4
Układ podporządkowania
1.
Wszyscy członkowie sił zbrojnych i personelu uczestniczący w wojskowej operacji zarządzania kryzysowego prowadzonej przez UE podlegają w pełni swoim władzom krajowym.
2.
Władze krajowe przekazują dowodzenie operacyjne i taktyczne oraz/lub kontrolę operacyjną i taktyczną nad swoimi siłami zbrojnymi i personelem dowódcy operacji UE.
Dowódca operacji UE ma uprawnienia do delegowania swoich uprawnień.
3.
Republika Albanii ma takie same prawa i obowiązki w kwestii bieżącego zarządzania operacją, jak uczestniczące Państwa Członkowskie Unii Europejskiej.
4.
Dowódca operacji UE może w każdej chwili, po przeprowadzeniu konsultacji z Republiką Albanii, wnioskować o wycofanie wkładu Republiki Albanii.
5.
Republika Albanii mianuje w celu reprezentowania swojego krajowego kontyngentu w wojskowej operacji zarządzania kryzysowego prowadzonej przez UE, Starszego Przedstawiciela Wojskowego (Senior Military Representative – SMR).
SMR konsultuje się z dowódcą sił zbrojnych UE we wszystkich sprawach mających wpływ na operację oraz jest odpowiedzialny za bieżącą dyscyplinę kontyngentu.
Artykuł 5
Aspekty finansowe
1.
Republika Albanii przyjmuje na siebie wszelkie koszty związane ze swoim udziałem w operacji, chyba że koszty te podlegają wspólnemu finansowaniu przewidzianemu w instrumentach prawnych, o których mowa w artykule 1 ustęp 1 niniejszej Umowy, jak również w decyzji Rady 2004/197/WPZiB z dnia 23 lutego 2004 r. ustanawiającej mechanizm zarządzania finansowaniem wspólnych kosztów operacji Unii Europejskiej mających wpływ na kwestie wojskowe i obronne [4].
2.
W przypadku śmierci, obrażeń ciała, utraty lub szkód poniesionych przez osoby fizyczne lub prawne z państwa lub państw, w których prowadzona jest operacja, Republika Albanii, po ustaleniu swojej odpowiedzialności, wypłaci odszkodowanie zgodnie z warunkami przewidzianymi w przepisach dotyczących statusu sił zbrojnych, o której mowa w artykule 2 ustęp 1 niniejszej Umowy, jeżeli takie istnieją.
Artykuł 6
Przepisy wykonawcze do Umowy
Wszelkie niezbędne ustalenia techniczne i administracyjne służące wykonaniu niniejszej Umowy są dokonywane między Sekretarzem Generalnym Rady Unii Europejskiej, Wysokim Przedstawicielem ds. Wspólnej Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa, a odpowiednimi organami Republiki Albanii.
Artykuł 7
Niewykonanie obowiązków
Jeżeli jedna ze Stron nie wykona swoich obowiązków wyszczególnionych w poprzednich artykułach, druga Strona ma prawo do rozwiązania niniejszej Umowy z zachowaniem miesięcznego okresu wypowiedzenia.
Artykuł 8
Rozstrzyganie sporów
Spory dotyczące interpretacji lub zastosowania niniejszej Umowy są rozstrzygane na drodze dyplomatycznej pomiędzy Stronami.
Artykuł 9
Wejście w życie
1.
Niniejsza Umowa wchodzi w życie pierwszego dnia pierwszego miesiąca po wzajemnej notyfikacji przez Strony zakończenia wewnętrznych procedur niezbędnych do tego celu.
2.
Niniejsza Umowa jest stosowana tymczasowo od dnia podpisania.
3.
Niniejsza Umowa pozostaje w mocy przez okres, w jakim Republika Albanii wnosi wkład w operację.
Protokół dodatkowy
do Umowy o partnerstwie gospodarczym oraz koordynacji politycznej i współpracy między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi z jednej strony, a Meksykańskimi Stanami Zjednoczonymi z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii oraz Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej
KRÓLESTWO BELGII,
KRÓLESTWO DANII,
REPUBLIKA FEDERALNA NIEMIEC,
REPUBLIKA GRECKA,
KRÓLESTWO HISZPANII,
REPUBLIKA FRANCUSKA,
IRLANDIA,
REPUBLIKA WŁOSKA,
WIELKIE KSIĘSTWO LUKSEMBURGA,
KRÓLESTWO NIDERLANDÓW,
REPUBLIKA AUSTRII,
REPUBLIKA PORTUGALII,
REPUBLIKA FINLANDII,
KRÓLESTWO SZWECJI,
ZJEDNOCZONE KRÓLESTWO WIELKIEJ BRYTANII I IRLANDII PÓŁNOCNEJ,
zwane dalej "Państwami Członkowskimi Wspólnoty Europejskiej",
WSPÓLNOTA EUROPEJSKA,
zwana dalej "Wspólnotą",
MEKSYKAŃSKIE STANY ZJEDNOCZONE,
zwane dalej "Meksykiem",
oraz
REPUBLIKA CZESKA,
REPUBLIKA ESTOŃSKA,
REPUBLIKA CYPRYJSKA,
REPUBLIKA ŁOTEWSKA,
REPUBLIKA LITEWSKA,
REPUBLIKA WĘGIERSKA,
REPUBLIKA MALTY,
RZECZPOSPOLITA POLSKA,
REPUBLIKA SŁOWENII,
REPUBLIKA SŁOWACKA,
zwane dalej "nowymi Państwami Członkowskimi",
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Republika Czeska, Republika Estońska, Republika Cypryjska, Republika Łotewska, Republika Litewska, Republika Węgierska, Republika Malty, Rzeczpospolita Polska, Republika Słowenii oraz Republika Słowacka zostają niniejszym włączone jako Strony Umowy o partnerstwie gospodarczym oraz koordynacji politycznej i współpracy między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi z jednej strony a Meksykańskimi Stanami Zjednoczonymi z drugiej strony.
Artykuł 2
W ciągu sześciu miesięcy od parafowania niniejszego Protokołu Wspólnota Europejska przekaże Państwom Członkowskim i Meksykowi czeską, estońską, litewską, łotewską, maltańską, polską, słowacką, słoweńską i węgierską wersję językową Umowy.
Z zastrzeżeniem wejścia w życie niniejszego Protokołu, nowe wersje językowe staną się wersjami autentycznymi na tych samych warunkach, co wersje sporządzone w obecnych językach Umowy.
Artykuł 3
Niniejszy Protokół stanowi integralną część Umowy o partnerstwie gospodarczym oraz koordynacji politycznej i współpracy.
Artykuł 4
Niniejszy Protokół sporządzono w dwóch egzemplarzach w językach angielskim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim i włoskim, przy czym każdy z tych tekstów jest na równi autentyczny.
Artykuł 5
1.
Niniejszy Protokół zostanie zatwierdzony przez Wspólnotę Europejską, Radę Unii Europejskiej w imieniu Państw Członkowskich oraz przez Meksykańskie Stany Zjednoczone zgodnie z ich procedurami wewnętrznymi.
2.
Niniejszy Protokół wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym Strony notyfikują sobie wzajemnie zakończenie procedur niezbędnych do tego celu.
3.
Bez uszczerbku dla ust. 2, Strony uzgadniają, że do czasu zakończenia wewnętrznych procedur Wspólnoty Europejskiej i jej Państw Członkowskich wymaganych do wejścia w życie Protokołu będą stosować postanowienia niniejszego Protokołu przez okres maksymalnie 12 miesięcy od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym Wspólnota Europejska i jej Państwa Członkowskie notyfikują zakończenie ich procedur wymaganych do tego celu, a Meksyk notyfikuje zakończenie jego procedur wymaganych do wejścia w życie Protokołu.
4.
Notyfikacja jest przesyłana sekretarzowi generalnemu Rady Unii Europejskiej, który jest depozytariuszem Umowy.
--------------------------------------------------
Umowa
Między Unią Europejską a Republiką Islandii ustanawiająca zasady ogólne udziału Republiki Islandii w operacjach zarządzania kryzysami prowadzonych przez Unię Europejską
UNIA EUROPEJSKA,
z jednej strony, oraz
REPUBLIKA ISLANDII,
z drugiej strony,
zwane dalej "Stronami",
mając na uwadze, co następuje:
(1) Unia Europejska (UE) może zadecydować o podjęciu działań w dziedzinie zarządzania kryzysami.
(2) Unia Europejska zadecyduje, czy państwa trzecie zostaną zaproszone do udziału w operacji zarządzania kryzysami prowadzonej przez UE.
Republika Islandii może przyjąć zaproszenie Unii Europejskiej i zaoferować swój wkład.
W takim przypadku Unia Europejska zadecyduje w sprawie przyjęcia proponowanego wkładu Republiki Islandii.
(3) Jeżeli Unia Europejska zadecyduje o podjęciu operacji wojskowej zarządzania kryzysami przy wykorzystaniu środków majątkowych i potencjału NATO, Republika Islandii może zasadniczo wyrazić swój zamiar uczestniczenia w operacji.
(4) Rada Europejska na szczycie w Brukseli w dniach 24 i 25 października 2002 r. ustaliła sposoby wprowadzania w życie postanowień uzgodnionych podczas szczytu Rady Europejskiej w Nicei w dniach 7 – 9 grudnia 2000 r. w sprawie zaangażowania członków NATO niebędących członkami UE w zarządzanie kryzysami prowadzone przez UE.
(5) Warunki dotyczące udziału Republiki Islandii w prowadzonych przez UE operacjach zarządzania kryzysami powinny być ustalone w umowie ustanawiającej ogólne zasady dla takiego potencjalnego przyszłego udziału, a nie definiowane na podstawie indywidualnych przypadków dla każdej poszczególnej operacji.
(6) Tego rodzaju umowa powinna być bez uszczerbku dla autonomii podejmowania decyzji przez Unię Europejską oraz nie powinna przesądzać o indywidualnym charakterze decyzji Republiki Islandii dotyczącej udziału w prowadzonej przez UE operacji zarządzania kryzysami.
(7) Tego rodzaju umowa powinna dotyczyć jedynie przyszłych operacji zarządzania kryzysami prowadzonych przez UE oraz powinna być bez uszczerbku dla możliwych istniejących umów dotyczących udziału Republiki Islandii w już trwających operacjach zarządzania kryzysami prowadzonych przez UE.
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
SEKCJA 1
POSTANOWIENIA OGÓLNE
Artykuł 1 Decyzje odnoszące się do udziału
1. Po podjęciu przez Unię Europejską decyzji o zaproszeniu Republiki Islandii do udziału w prowadzonej przez nią operacji zarządzania kryzysami oraz po podjęciu przez Republikę Islandii decyzji o udziale, Republika Islandii przekazuje Unii Europejskiej informacje w sprawie proponowanego wkładu.
2.
Jeżeli Unia Europejska zdecydowała podjąć operację wojskową zarządzania kryzysami przy wykorzystaniu środków majątkowych i potencjału NATO, Republika Islandii poinformuje Unię Europejską o wszelkich zamiarach uczestniczenia w operacji, a następnie udzieli informacji o wszelkich proponowanych wkładach.
3.
Dokonywana przez Unię Europejską ocena wkładu Republiki Islandii jest prowadzona w konsultacji z Republiką Islandii.
4.
Możliwie najwcześniej Unia Europejska dostarcza Republice Islandii początkowych danych szacunkowych dotyczących prawdopodobnej wysokości udziału w kosztach wspólnych operacji w celu pomocy Republice Islandii w sformułowaniu jej oferty.
5.
Unia Europejska informuje listownie Republikę Islandii o wyniku oceny w celu zagwarantowania udziału Republiki Islandii zgodnie z postanowieniami niniejszej umowy.
Artykuł 2
Ogólne zasady
1.
Republika Islandii włącza się do wspólnego działania, na mocy którego Rada Unii Europejskiej decyduje, że UE będzie prowadziła operację zarządzania kryzysami oraz do wszelkich wspólnych działań i decyzji, na mocy których Rada Unii Europejskiej postanawia rozszerzyć prowadzoną przez Unię Europejską operację zarządzania kryzysami zgodnie z postanowieniami niniejszej umowy i wszelkimi wymaganymi uzgodnieniami wykonawczymi.
2.
Udział Republiki Islandii w prowadzonej przez UE operacji zarządzania kryzysami odbywa się bez uszczerbku dla autonomii podejmowania decyzji przez Unię Europejską.
Artykuł 3
Status personelu i sił zbrojnych
1.
Status personelu oddelegowanego do prowadzonej przez UE operacji cywilnej zarządzania kryzysami i/lub sił zbrojnych wysłanych do prowadzonej przez UE operacji wojskowej zarządzania kryzysami przez Republikę Islandii podlega umowie w sprawie statusu sił zbrojnych/misji, jeżeli jest ona dostępna, zawartej między Unią Europejską i państwem/państwami, w którym/których operacja jest prowadzona.
2.
Status personelu przydzielonego do kwatery głównej lub grup dowodzenia usytuowanych poza państwem/państwami, w którym/których ma miejsce prowadzona przez UE operacja zarządzania kryzysami, podlega ustaleniom między kwaterą główną i odpowiednimi grupami dowodzenia a Republiką Islandii.
3.
Bez uszczerbku dla umowy w sprawie statusu sił zbrojnych/misji, o której mowa w ust. 1, Republika Islandii sprawuje jurysdykcję nad swoim personelem uczestniczącym w prowadzonej przez UE operacji zarządzania kryzysami.
4.
Republika Islandii jest odpowiedzialna z tytułu wszelkich roszczeń związanych z udziałem w prowadzonej przez UE operacji zarządzania kryzysami, dotyczących któregokolwiek członka jej personelu lub pochodzących od członka personelu.
Republika Islandii jest odpowiedzialna za wszczęcie postępowania, w szczególności sądowego lub dyscyplinarnego, przeciwko któremukolwiek członkowi jej personelu zgodnie ze swoimi przepisami ustawowymi i wykonawczymi.
5.
Republika Islandii zobowiązuje się do wydania oświadczenia odnośnie do zrzeczenia się roszczeń wobec któregokolwiek z państw uczestniczących w prowadzonej przez UE operacji zarządzania kryzysami, w których Republika Islandii uczestniczy, oraz do uczynienia tego w trakcie podpisywania umowy.
Wzór takiego oświadczenia jest załączony do niniejszej umowy.
6.
Państwa Członkowskie Unii Europejskiej zobowiązują się do wydania oświadczenia odnośnie zrzeczenia się roszczeń, dla wszelkiego przyszłego udziału Republiki Islandii w prowadzonej przez UE operacji zarządzania kryzysami oraz do uczynienia tego przy podpisywaniu umowy.
Wzór takiego oświadczenia jest załączony do niniejszej umowy.
Artykuł 4
Informacje niejawne
1.
Republika Islandii podejmuje odpowiednie środki w celu zapewnienia ochrony informacji niejawnych UE zgodnie z przepisami Rady Unii Europejskiej dotyczącymi bezpieczeństwa, zawartymi w decyzji Rady 2001/264/WE z dnia 19 marca 2001 roku [1] oraz zgodnie z dalszymi wytycznymi wydanymi przez właściwe władze, w tym przez dowódcę operacji prowadzonej przez UE w sprawach dotyczących prowadzonej przez UE operacji wojskowej zarządzania kryzysami lub przez Szefa Misji UE w sprawach dotyczących prowadzonej przez UE operacji cywilnej zarządzania kryzysami.
2.
W przypadkach gdy UE i Republika Islandii zawarły umowę w sprawie procedur bezpieczeństwa dotyczących wymiany informacji niejawnych, postanowienia takiej umowy stosuje się w kontekście prowadzonej przez UE operacji zarządzania kryzysami.
SEKCJA II
POSTANOWIENIA W SPRAWIE UDZIAŁU W OPERACJACH CYWILNYCH ZARZĄDZANIA KRYZYSAMI
Artykuł 5
Personel oddelegowany do prowadzonej przez UE operacji cywilnej zarządzania kryzysami
1.
Republika Islandii gwarantuje, że jej personel oddelegowany do prowadzonej przez UE operacji cywilnej zarządzania kryzysami wykonuje swoją misję zgodnie z:
- wspólnym działaniem i późniejszymi zmianami, o których mowa w art. 2 ust. 1 niniejszej umowy,
- planem operacji,
- środkami wykonawczymi.
2.
Republika Islandii informuje w odpowiednim czasie szefa misji prowadzonej przez UE operacji cywilnej zarządzania kryzysami i Sekretariat Generalny Rady Unii Europejskiej o wszelkich zmianach co do udziału w prowadzonej przez UE operacji cywilnej zarządzania kryzysami.
3.
Personel oddelegowany do prowadzonej przez UE operacji cywilnej zarządzania kryzysami musi przejść badania lekarskie i szczepienia oraz uzyskać zaświadczenie lekarskie stwierdzające zdolność do pełnienia obowiązków wystawione przez właściwe władze Republiki Islandii.
Personel oddelegowany do prowadzonej przez UE operacji cywilnej zarządzania kryzysami musi przedstawić kopię takiego zaświadczenia.
Artykuł 6
Układ podporządkowania
1.
Personel oddelegowany przez Republikę Islandii wykonuje swoje obowiązki i postępuje mając na uwadze wyłącznie interesy prowadzonej przez UE operacji cywilnej zarządzania kryzysami.
2.
Cały personel podlega w pełni swoim władzom krajowym.
3.
Władze krajowe dokonują przeniesienia kontroli operacyjnej na szefa misji prowadzonej przez UE operacji cywilnej zarządzania kryzysami, który sprawuje dowodzenie poprzez hierarchiczną strukturę dowodzenia i kontroli.
4.
Szef misji dowodzi prowadzoną przez UE operacją cywilną zarządzania kryzysami i odpowiada za jej bieżące zarządzanie.
5.
Zgodnie z instrumentami prawnymi, o których mowa w art. 2 ust. 1 niniejszej umowy, Republika Islandii ma takie sama prawa i obowiązki w kwestii bieżącego zarządzania operacją jak Państwa Członkowskie Unii Europejskiej biorące udział w operacji.
6.
Szef misji prowadzonej przez UE operacji cywilnej zarządzania kryzysami odpowiedzialny jest za kontrolę dyscyplinarną sprawowaną nad personelem prowadzonej przez UE operacji cywilnej zarządzania kryzysami.
W razie konieczności postępowanie dyscyplinarne jest podejmowane przez odpowiednie władze krajowe.
7.
W celu reprezentowania swojego narodowego kontyngentu w operacji Republika Islandii wyznacza Punkt Kontaktowy Kontyngentu Narodowego (NPC).
W sprawach krajowych NPC podlega szefowi misji prowadzonej przez UE operacji cywilnej zarządzania kryzysami oraz odpowiada za bieżącą dyscyplinę kontyngentu.
8.
Decyzja w sprawie zakończenia operacji jest podejmowana przez Unię Europejską po konsultacji z Republiką Islandii, pod warunkiem że w dniu zakończenia operacji Republika Islandii nadal wnosi wkład w prowadzoną przez UE operację cywilną zarządzania kryzysami.
Artykuł 7
Finansowanie
1.
Republika Islandii przyjmuje na siebie wszelkie koszty związane z udziałem w operacji, pominąwszy koszty podlegające wspólnemu finansowaniu, jak jest to wyszczególnione w budżecie operacyjnym operacji.
Procedura ta nie stanowi uszczerbku dla art. 8.
2.
W przypadku śmierci, obrażeń ciała, strat lub szkód wyrządzonych osobom fizycznym lub prawnym z państwa/państw, w którym/których prowadzona jest operacja, Republika Islandii, gdy jej odpowiedzialność została ustalona, wypłaca odszkodowanie zgodnie z warunkami przewidzianymi w umowie w sprawie statusu misji, jeżeli jest dostępna, jak określono w art. 3 ust. 1 umowy.
Artykuł 8
Wkład do budżetu operacyjnego
1.
Republika Islandii wnosi wkład w finansowanie budżetu operacyjnego prowadzonej przez UE operacji cywilnej zarządzania kryzysami.
2.
Wkład finansowy Republiki Islandii do budżetu operacyjnego równy jest niższej spośród następujących dwóch kwot:
a) tej części kwoty referencyjnej, która jest proporcjonalna do stosunku jej dochodu narodowego brutto (DNB) do sumy DNB wszystkich państw wnoszących wkład do budżetu operacyjnego operacji;
lub
b) tej części kwoty referencyjnej dla budżetu operacyjnego, która jest proporcjonalna do stosunku liczby personelu uczestniczącego w operacji do całkowitej liczby personelu wszystkich państw uczestniczących w operacji.
3.
Bez względu na ust. 1 i 2, Republika Islandii nie wnosi żadnych wkładów w celu finansowania diet dziennych wypłacanych personelowi Państw Członkowskich Unii Europejskiej.
4.
Bez względu na ust. 1, Unia Europejska wyłącza zasadniczo państwa trzecie
a) z wkładów finansowych do prowadzonych przez UE poszczególnych operacji cywilnych zarządzania kryzysami, gdy: Unia Europejska stwierdza, że udział państwa trzeciego w operacji stanowi znaczny wkład, który jest istotny dla operacji;
lub
b) DNB na mieszkańca państwa trzeciego uczestniczącego w operacji nie przekracza wysokości tego wskaźnika w którymkolwiek z Państw Członkowskich Unii Europejskiej.
5.
W sprawie wkładu Republiki Islandii do budżetu operacyjnego prowadzonej przez UE operacji cywilnej zarządzania kryzysami podpisuje się porozumienie w sprawie praktycznych sposobów dokonywania płatności między szefem misji prowadzonej przez UE operacji cywilnej zarządzania kryzysami a odpowiednimi służbami administracyjnymi Republiki Islandii.
Porozumienie to będzie zawierać między innymi postanowienia dotyczące:
a) wysokości kwoty;
b) uzgodnienia w sprawie wnoszenia wkładu finansowego;
c) procedury audytu.
SEKCJA III
POSTANOWIENIA W SPRAWIE UDZIAŁU W OPERACJACH WOJSKOWYCH ZARZĄDZANIA KRYZYSAMI
Artykuł 9
Udział w prowadzonej przez UE operacji wojskowej zarządzania kryzysem
1.
Republika Islandii gwarantuje, że jej siły zbrojne i personel uczestniczący w prowadzonej przez UE operacji wojskowej zarządzania kryzysami wykonuje swoją misję zgodnie z:
- wspólnym działaniem i późniejszymi zmianami, o których mowa w art. 2 ust. 1 niniejszej umowy,
- planem operacji,
- środkami wykonawczymi.
2.
Personel oddelegowany przez Republikę Islandii wykonuje swoje obowiązki i postępuje mając na uwadze wyłącznie interesy prowadzonej przez UE operacji wojskowej zarządzania kryzysami.
3.
Republika Islandii informuje w odpowiednim czasie dowódcę prowadzonej przez UE operacji o wszelkich zmianach dotyczących jej udziału w operacji.
Artykuł 10
Układ podporządkowania
1.
Wszyscy członkowie sił zbrojnych i personelu uczestniczącego w prowadzonej przez UE operacji wojskowej zarządzania kryzysami podlegają w pełni swoim władzom krajowym.
2.
Władze krajowe przekazują dowodzenie operacyjne i taktyczne i/lub kontrolę swoich sił zbrojnych i personelu dowódcy prowadzonej przez UE operacji.
Dowódca prowadzonej przez UE operacji ma uprawnienia do delegowania swojej władzy.
3.
Republika Islandii ma takie same prawa i obowiązki w kwestii bieżącego zarządzania operacją jak uczestniczące Państwa Członkowskie Unii Europejskiej.
4.
Dowódca operacji prowadzonej przez UE może w każdej chwili, po przeprowadzeniu konsultacji z Republiką Islandii, wnioskować o wycofanie wkładu Republiki Islandii.
5.
W celu reprezentowania swojego krajowego kontyngentu w prowadzonej przez UE operacji wojskowej zarządzania kryzysami Republika Islandii mianuje Starszego Przedstawiciela Wojskowego (SMR).
Starszy Przedstawiciel Wojskowy konsultuje się z dowódcą sił zbrojnych UE we wszystkich sprawach mających wpływ na operację oraz jest odpowiedzialny za bieżącą dyscyplinę kontyngentu.
Artykuł 11
Finansowanie
1.
Bez uszczerbku dla art. 12 Republika Islandii przyjmuje na siebie wszelkie koszty związane ze swoim udziałem w operacji, pominąwszy koszty podlegające wspólnemu finansowaniu, jak określono w instrumentach prawnych, o których mowa w art. 2 ust. 1 niniejszej umowy, oraz w decyzji Rady 2004/197/WPZiB z dnia 23 lutego 2004 r. ustanawiającej mechanizm zarządzania finansowaniem wspólnych kosztów operacji UE mających wpływ na kwestie wojskowe i obronne [2].
2.
W przypadku śmierci, uszkodzeń ciała, strat lub szkód wyrządzonych osobom fizycznym lub prawnym z państwa/państw, w którym/których prowadzona jest operacja, Republika Islandii, gdy jej odpowiedzialność została ustalona, wypłaca odszkodowanie zgodnie z warunkami przewidzianymi w umowie w sprawie statusu sił zbrojnych, jeżeli została ona zawarta, o której mowa w art. 3 ust. 1 niniejszej umowy.
Artykuł 12
Wkład w koszty wspólne
1.
Republika Islandii wnosi wkład w finansowanie kosztów wspólnych prowadzonej przez UE operacji wojskowej zarządzania kryzysami.
2.
Wkład finansowy Republiki Islandii w koszty wspólne równy jest niższej spośród następujących dwóch kwot:
a) tej części kwoty referencyjnej dla kosztów wspólnych, która jest proporcjonalna do stosunku jej DNB do sumy DNB wszystkich państw wnoszących wkład do kosztów wspólnych operacji;
lub
b) tej części kwoty referencyjnej dla kosztów wspólnych, która jest proporcjonalna do stosunku liczby personelu uczestniczącego w operacji do całkowitej liczby personelu wszystkich państw uczestniczących w operacji.
Przy wyliczaniu kwoty z ust. 2 lit. b), jeżeli Republika Islandii wysyła jedynie personel do kwatery głównej operacji lub sił zbrojnych, bierze się pod uwagę stosunek jej personelu do całkowitej liczby odpowiedniego personelu kwatery głównej.
W pozostałych przypadkach bierze się pod uwagę stosunek całkowitej liczby personelu wysłanego przez Republikę Islandii do całkowitej liczby personelu operacji.
3.
Bez względu na ust. 1 powyżej, Unia Europejska zwalnia zasadniczo państwa trzecie z wnoszenia wkładów finansowych do kosztów wspólnych prowadzonej przez UE poszczególnej operacji wojskowej zarządzania kryzysami, gdy:
a) Unia Europejska stwierdza, że państwo trzecie uczestniczące w operacji dokonuje znacznego wkładu w środki majątkowe i/lub potencjał, które są istotne dla tej operacji;
lub
b) DNB na mieszkańca państwa trzeciego uczestniczącego w operacji nie przekracza wysokości tego wskaźnika w którymkolwiek z Państw Członkowskich Unii Europejskiej.
4.
Podpisuje się porozumienie między zarządcą, o którym mowa w decyzji Rady 2004/197/WPZiB z dnia 23 lutego 2004 r. ustanawiającej mechanizm zarządzania finansowaniem wspólnych kosztów operacji UE mających wpływ na kwestie wojskowe i obronne, a właściwymi organami administracyjnymi Republiki Islandii.
Porozumienie to zawiera między innymi postanowienia dotyczące:
a) wysokości kwoty;
b) porozumienia w sprawie wnoszenia wkładu finansowego;
c) procedury audytu.
SEKCJA IV
POSTANOWIENIA KOŃCOWE
Artykuł 13
Porozumienia wykonawcze do umowy
Bez uszczerbku dla przepisów art. 8 ust. 5 i art. 12 ust. 4, wszelkie niezbędne porozumienia techniczne i administracyjne służące wykonaniu niniejszej umowy zawierane są między sekretarzem generalnym Rady Unii Europejskiej, Wysokim Przedstawicielem ds. Wspólnej Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa a właściwymi władzami Republiki Islandii.
Artykuł 14
Nieprzestrzeganie obowiązków
Jeżeli jedna ze stron nie przestrzega swoich obowiązków wyszczególnionych w poprzednich artykułach, druga strona ma prawo do rozwiązania niniejszej umowy z zachowaniem miesięcznego okresu wypowiedzenia.
Artykuł 15
Rozstrzyganie sporów
Spory dotyczące wykładni lub stosowania niniejszej umowy rozstrzygane są na drodze dyplomatycznej między stronami.
Artykuł 16
Wejście w życie
1.
Niniejsza umowa wchodzi w życie pierwszego dnia pierwszego miesiąca po wzajemnej notyfikacji stron o zakończeniu wewnętrznych procedur niezbędnych do tego celu.
2.
Niniejszą umowę stosuje się tymczasowo od dnia podpisania.
3.
Niniejsza umowa zostanie poddana przeglądowi najpóźniej do dnia 1 czerwca 2008 r., i następnie co najmniej co trzy lata.
4.
Zmiany do niniejszej umowy mogą być wprowadzane w formie pisemnej za wspólną zgodą stron.
5.
Strona może wypowiedzieć niniejszą umowę poprzez złożenie drugiej stronie pisemnego wypowiedzenia.
Takie wypowiedzenie staje się skuteczne po upływie sześciu miesięcy od dnia otrzymania notyfikacji przez drugą stronę.
Umowa
Między Unią Europejską a Królestwem Norwegii ustanawiająca zasady ogólne udziału Królestwa Norwegii w operacjach zarządzania kryzysami prowadzonych przez Unię Europejską
UNIA EUROPEJSKA,
z jednej strony, oraz
KRÓLESTWO NORWEGII,
z drugiej strony,
zwane dalej "Stronami",
mając na uwadze, co następuje:
(1) Unia Europejska (UE) może zadecydować o podjęciu działań w dziedzinie zarządzania kryzysami.
(2) Unia Europejska zadecyduje, czy państwa trzecie zostaną zaproszone do udziału w operacji zarządzania kryzysami prowadzonej przez UE.
Królestwo Norwegii może przyjąć zaproszenie Unii Europejskiej i zaoferować swój wkład.
W takim przypadku Unia Europejska zadecyduje w sprawie przyjęcia proponowanego wkładu Królestwa Norwegii.
(3) Jeżeli Unia Europejska zadecyduje o podjęciu operacji wojskowej zarządzania kryzysami przy wykorzystaniu środków majątkowych i potencjału NATO, Królestwo Norwegii może zasadniczo wyrazić swój zamiar uczestniczenia w operacji.
(4) Rada Europejska na szczycie w Brukseli w dniach 24 i 25 października 2002 r. ustaliła sposoby wprowadzania w życie postanowień uzgodnionych podczas szczytu Rady Europejskiej w Nicei w dniach 7 – 9 grudnia 2000 r. w sprawie zaangażowania członków NATO nie będących członkami UE w zarządzanie kryzysami prowadzone przez UE.
(5) Warunki dotyczące udziału Królestwa Norwegii w prowadzonych przez UE operacjach zarządzania kryzysami powinny być ustalone w umowie ustanawiającej ogólne zasady dla takiego potencjalnego przyszłego udziału, a nie definiowane na podstawie indywidualnych przypadków dla każdej poszczególnej operacji.
(6) Tego rodzaju umowa powinna być bez uszczerbku dla autonomii podejmowania decyzji przez Unię Europejską oraz nie powinna przesądzać o indywidualnym charakterze decyzji Królestwa Norwegii dotyczącej udziału w prowadzonej przez UE operacji zarządzania kryzysami.
(7) Tego rodzaju umowa powinna dotyczyć jedynie przyszłych operacji zarządzania kryzysami prowadzonych przez UE oraz powinna być bez uszczerbku dla możliwych istniejących umów dotyczących udziału Królestwa Norwegii w już trwających operacjach zarządzania kryzysami prowadzonych przez UE.
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
SEKCJA 1
POSTANOWIENIA OGÓLNE
Artykuł 1 Decyzje odnoszące się do udziału
1. Po podjęciu przez Unię Europejską decyzji o zaproszeniu Królestwa Norwegii do udziału w prowadzonej przez nią operacji zarządzania kryzysami oraz po podjęciu przez Królestwo Norwegii decyzji o udziale, Królestwo Norwegii przekazuje Unii Europejskiej informacje w sprawie proponowanego wkładu.
2.
Jeżeli Unia Europejska zdecydowała podjąć operację wojskową zarządzania kryzysami przy wykorzystaniu środków majątkowych i potencjału NATO, Królestwo Norwegii poinformuje Unię Europejską o wszelkich zamiarach uczestniczenia w operacji, a następnie udzieli informacji o wszelkich proponowanych wkładach.
3.
Dokonywana przez Unię Europejską ocena wkładu Królestwa Norwegii jest prowadzona w konsultacji z Królestwem Norwegii.
4.
Możliwie najwcześniej Unia Europejska dostarcza Królestwu Norwegii początkowych danych szacunkowych dotyczących prawdopodobnej wysokości udziału w kosztach wspólnych operacji w celu pomocy Królestwu Norwegii w sformułowaniu jej oferty.
5.
Unia Europejska informuje listownie Królestwo Norwegii o wyniku oceny w celu zagwarantowania udziału Królestwa Norwegii zgodnie z postanowieniami niniejszej umowy.
Artykuł 2
Ogólne zasady
1.
Królestwo Norwegii włącza się do wspólnego działania, na mocy którego Rada Unii Europejskiej decyduje, że UE będzie prowadziła operację zarządzania kryzysami oraz do wszelkich wspólnych działań i decyzji, na mocy których Rada Unii Europejskiej postanawia rozszerzyć prowadzoną przez Unię Europejską operację zarządzania kryzysami zgodnie z postanowieniami niniejszej umowy i wszelkimi wymaganymi uzgodnieniami wykonawczymi.
2.
Udział Królestwa Norwegii w prowadzonej przez UE operacji zarządzania kryzysami odbywa się bez uszczerbku dla autonomii podejmowania decyzji przez Unię Europejską.
Artykuł 3
Status personelu i sił zbrojnych
1.
Status personelu oddelegowanego do prowadzonej przez UE operacji cywilnej zarządzania kryzysami i/lub sił zbrojnych wysłanych do prowadzonej przez UE operacji wojskowej zarządzania kryzysami przez Królestwo Norwegii podlega umowie w sprawie statusu sił zbrojnych/misji, jeżeli jest ona dostępna, zawartej między Unią Europejską i państwem/państwami, w którym/których operacja jest prowadzona.
2.
Status personelu przydzielonego do kwatery głównej lub grup dowodzenia usytuowanych poza państwem/państwami, w którym/których ma miejsce prowadzona przez UE operacja zarządzania kryzysami, podlega ustaleniom między kwaterą główną i odpowiednimi grupami dowodzenia a Królestwem Norwegii.
3.
Bez uszczerbku dla umowy w sprawie statusu sił zbrojnych/misji, o której mowa w ust. 1, Królestwo Norwegii sprawuje jurysdykcję nad swoim personelem uczestniczącym w prowadzonej przez UE operacji zarządzania kryzysami.
4.
Królestwo Norwegii jest odpowiedzialne z tytułu wszelkich roszczeń związanych z udziałem w prowadzonej przez UE operacji zarządzania kryzysami, dotyczących któregokolwiek członka jej personelu lub pochodzących od członka personelu.
Królestwo Norwegii jest odpowiedzialne za wszczęcie postępowania, w szczególności sądowego lub dyscyplinarnego, przeciwko któremukolwiek członkowi jej personelu zgodnie ze swoimi przepisami ustawowymi i wykonawczymi.
5.
Królestwo Norwegii zobowiązuje się do wydania oświadczenia odnośnie do zrzeczenia się roszczeń wobec któregokolwiek z państw uczestniczących w prowadzonej przez UE operacji zarządzania kryzysami, w których Królestwo Norwegii uczestniczy, oraz do uczynienia tego przy podpisywaniu umowy.
Wzór takiego oświadczenia jest załączony do niniejszej umowy.
6.
Państwa Członkowskie Unii Europejskiej zobowiązują się do wydania oświadczenia odnośnie zrzeczenia się roszczeń, dla wszelkiego przyszłego udziału Królestwa Norwegii w prowadzonej przez UE operacji zarządzania kryzysami oraz do uczynienia tego przy podpisywaniu umowy.
Wzór takiego oświadczenia jest załączony do niniejszej umowy.
Artykuł 4
Informacje niejawne
1.
Królestwo Norwegii podejmuje odpowiednie środki w celu zapewnienia ochrony informacji niejawnych UE zgodnie z przepisami Rady Unii Europejskiej dotyczącymi bezpieczeństwa, zawartymi w decyzji Rady 2001/264/WE z dnia 19 marca 2001 roku [1] oraz zgodnie z dalszymi wytycznymi wydanymi przez właściwe władze, w tym przez dowódcę operacji prowadzonej przez UE w sprawach dotyczących prowadzonej przez UE operacji wojskowej zarządzania kryzysami lub przez Szefa Misji UE w sprawach dotyczących prowadzonej przez UE operacji cywilnej zarządzania kryzysami.
2.
W przypadkach gdy UE i Królestwo Norwegii zawarły umowę w sprawie procedur bezpieczeństwa dotyczących wymiany informacji niejawnych, postanowienia takiej umowy stosuje się w kontekście prowadzonej przez UE operacji zarządzania kryzysami.
SEKCJA II
POSTANOWIENIA W SPRAWIE UDZIAŁU W OPERACJACH CYWILNYCH ZARZĄDZANIA KRYZYSAMI
Artykuł 5
Personel oddelegowany do prowadzonej przez UE operacji cywilnej zarządzania kryzysami
1.
Królestwo Norwegii gwarantuje, że jej personel oddelegowany do prowadzonej przez UE operacji cywilnej zarządzania kryzysami wykonuje swoją misję zgodnie z:
- wspólnym działaniem i późniejszymi zmianami, o których mowa w art. 2 ust. 1 niniejszej umowy,
- planem operacji,
- środkami wykonawczymi.
2.
Królestwo Norwegii informuje w odpowiednim czasie szefa misji prowadzonej przez UE operacji cywilnej zarządzania kryzysami i Sekretariat Generalny Rady Unii Europejskiej o wszelkich zmianach co do udziału w prowadzonej przez UE operacji cywilnej zarządzania kryzysami.
3.
Personel oddelegowany do prowadzonej przez UE operacji cywilnej zarządzania kryzysami musi przejść badania lekarskie i szczepienia oraz uzyskać zaświadczenie lekarskie stwierdzające zdolność do pełnienia obowiązków wystawione przez właściwe władze Królestwa Norwegii.
Personel oddelegowany do prowadzonej przez UE operacji cywilnej zarządzania kryzysami musi przedstawić kopię takiego zaświadczenia.
Artykuł 6
Układ podporządkowania
1.
Personel oddelegowany przez Królestwo Norwegii wykonuje swoje obowiązki i postępuje mając na uwadze wyłącznie interesy prowadzonej przez UE operacji cywilnej zarządzania kryzysami.
2.
Cały personel podlega w pełni swoim władzom krajowym.
3.
Władze krajowe dokonują przeniesienia kontroli operacyjnej na szefa misji prowadzonej przez UE operacji cywilnej zarządzania kryzysami, który sprawuje dowodzenie poprzez hierarchiczną strukturę dowodzenia i kontroli.
4.
Szef misji dowodzi prowadzoną przez UE operacją cywilną zarządzania kryzysami i odpowiada za jej bieżące zarządzanie.
5.
Zgodnie z instrumentami prawnymi, o których mowa w art. 2 ust. 1 niniejszej umowy, Królestwo Norwegii ma takie sama prawa i obowiązki w kwestii bieżącego zarządzania operacją jak Państwa Członkowskie Unii Europejskiej biorące udział w operacji.
6.
Szef misji prowadzonej przez UE operacji cywilnej zarządzania kryzysami odpowiedzialny jest za kontrolę dyscyplinarną sprawowaną nad personelem prowadzonej przez UE operacji cywilnej zarządzania kryzysami. W razie konieczności postępowanie dyscyplinarne jest podejmowane przez odpowiednie władze krajowe.
7.
W celu reprezentowania swojego narodowego kontyngentu w operacji Królestwo Norwegii wyznacza Punkt Kontaktowy Kontyngentu Narodowego (NPC).
W sprawach krajowych NPC podlega szefowi misji prowadzonej przez UE operacji cywilnej zarządzania kryzysami oraz odpowiada za bieżącą dyscyplinę kontyngentu.
8.
Decyzja w sprawie zakończenia operacji jest podejmowana przez Unię Europejską po konsultacji z Królestwem Norwegii, pod warunkiem że w dniu zakończenia operacji Królestwo Norwegii nadal wnosi wkład w prowadzoną przez UE operację cywilną zarządzania kryzysami.
Artykuł 7
Finansowanie
1.
Królestwo Norwegii przyjmuje na siebie wszelkie koszty związane z udziałem w operacji, pominąwszy koszty podlegające wspólnemu finansowaniu, jak jest to wyszczególnione w budżecie operacyjnym operacji.
Procedura ta nie stanowi uszczerbku dla art. 8.
2.
W przypadku śmierci, obrażeń ciała, strat lub szkód wyrządzonych osobom fizycznym lub prawnym z państwa/państw, w którym/których prowadzona jest operacja, Królestwo Norwegii, gdy jego odpowiedzialność została ustalona, wypłaca odszkodowanie zgodnie z warunkami przewidzianymi w umowie w sprawie statusu misji, jeżeli jest dostępna, jak określono w art. 3 ust. 1 umowy.
Artykuł 8
Wkład do budżetu operacyjnego
1.
Królestwo Norwegii wnosi wkład w finansowanie budżetu operacyjnego prowadzonej przez UE operacji cywilnej zarządzania kryzysami.
2.
Wkład finansowy Królestwa Norwegii do budżetu operacyjnego równy jest niższej spośród następujących dwóch kwot:
a) tej części kwoty referencyjnej, która jest proporcjonalna do stosunku jej dochodu narodowego brutto (DNB) do sumy DNB wszystkich państw wnoszących wkład do budżetu operacyjnego operacji;
lub
b) tej części kwoty referencyjnej dla budżetu operacyjnego, która jest proporcjonalna do stosunku liczby personelu uczestniczącego w operacji do całkowitej liczby personelu wszystkich państw uczestniczących w operacji.
3.
Bez względu na ust. 1 i 2, Królestwo Norwegii nie wnosi żadnych wkładów w celu finansowania diet dziennych wypłacanych personelowi Państw Członkowskich Unii Europejskiej.
4.
Bez względu na ust. 1, Unia Europejska wyłącza zasadniczo państwa trzecie z wkładów finansowych do prowadzonych przez UE poszczególnych operacji cywilnych zarządzania kryzysami, gdy:
a) Unia Europejska stwierdza, że udział państwa trzeciego w operacji stanowi znaczny wkład, który jest istotny dla operacji;
lub
b) DNB na mieszkańca państwa trzeciego uczestniczącego w operacji nie przekracza wysokości tego wskaźnika w którymkolwiek z Państw Członkowskich Unii Europejskiej.
5.
W sprawie wkładu Królestwa Norwegii do budżetu operacyjnego prowadzonej przez UE operacji cywilnej zarządzania kryzysami podpisuje się porozumienie w sprawie praktycznych sposobów dokonywania płatności między szefem misji prowadzonej przez UE operacji cywilnej zarządzania kryzysami a odpowiednimi służbami administracyjnymi Królestwa Norwegii.
Porozumienie to będzie zawierać między innymi postanowienia dotyczące:
a) wysokości kwoty;
b) uzgodnienia w sprawie wnoszenia wkładu finansowego;
c) procedury audytu.
SEKCJA III
POSTANOWIENIA W SPRAWIE UDZIAŁU W OPERACJACH WOJSKOWYCH ZARZĄDZANIA KRYZYSAMI
Artykuł 9
Udział w prowadzonej przez UE operacji wojskowej zarządzania kryzysem
1.
Królestwo Norwegii gwarantuje, że jej siły zbrojne i personel uczestniczący w prowadzonej przez UE operacji wojskowej zarządzania kryzysami wykonuje swoją misję zgodnie z:
- wspólnym działaniem i późniejszymi zmianami, o których mowa w art. 2 ust. 1 niniejszej umowy,
- planem operacji,
- środkami wykonawczymi.
2.
Personel oddelegowany przez Królestwo Norwegii wykonuje swoje obowiązki i postępuje mając na uwadze wyłącznie interesy prowadzonej przez UE operacji wojskowej zarządzania kryzysami.
3.
Królestwo Norwegii informuje w odpowiednim czasie dowódcę prowadzonej przez UE operacji o wszelkich zmianach dotyczących jej udziału w operacji.
Artykuł 10
Układ podporządkowania
1.
Wszyscy członkowie sił zbrojnych i personelu uczestniczącego w prowadzonej przez UE operacji wojskowej zarządzania kryzysami podlegają w pełni swoim władzom krajowym.
2.
Władze krajowe przekazują dowodzenie operacyjne i taktyczne i/lub kontrolę swoich sił zbrojnych i personelu dowódcy prowadzonej przez UE operacji.
Dowódca prowadzonej przez UE operacji ma uprawnienia do delegowania swojej władzy.
3.
Królestwo Norwegii ma takie same prawa i obowiązki w kwestii bieżącego zarządzania operacją jak uczestniczące Państwa Członkowskie Unii Europejskiej.
4.
Dowódca operacji prowadzonej przez UE może w każdej chwili, po przeprowadzeniu konsultacji z Norwegią, wnioskować o wycofanie wkładu Norwegii.
5.
W celu reprezentowania swojego krajowego kontyngentu w prowadzonej przez UE operacji wojskowej zarządzania kryzysami Królestwo Norwegii mianuje Starszego Przedstawiciela Wojskowego (SMR).
Starszy Przedstawiciel Wojskowy konsultuje się z dowódcą sił zbrojnych UE we wszystkich sprawach mających wpływ na operację oraz jest odpowiedzialny za bieżącą dyscyplinę kontyngentu.
Artykuł 11
Finansowanie
1.
Bez uszczerbku dla art. 12 Królestwo Norwegii przyjmuje na siebie wszelkie koszty związane ze swoim udziałem w operacji, pominąwszy koszty podlegające wspólnemu finansowaniu, jak określono w instrumentach prawnych, o których mowa w art. 2 ust. 1 niniejszej umowy, oraz w decyzji Rady 2004/197/WPZiB z dnia 23 lutego 2004 r. ustanawiającej mechanizm zarządzania finansowaniem wspólnych kosztów operacji UE mających wpływ na kwestie wojskowe i obronne.
[2]
2.
W przypadku śmierci, uszkodzeń ciała, strat lub szkód wyrządzonych osobom fizycznym lub prawnym z państwa/państw, w którym/których prowadzona jest operacja, Królestwo Norwegii, gdy jego odpowiedzialność została ustalona, wypłaca odszkodowanie zgodnie z warunkami przewidzianymi w umowie w sprawie statusu sił zbrojnych, jeżeli została ona zawarta, o której mowa w art. 3 ust. 1 niniejszej umowy.
Artykuł 12
Wkład w koszty wspólne
1.
Królestwo Norwegii wnosi wkład w finansowanie kosztów wspólnych prowadzonej przez UE operacji wojskowej zarządzania kryzysami.
2.
Wkład finansowy Królestwa Norwegii w koszty wspólne równy jest niższej spośród następujących dwóch kwot:
a) tej części kwoty referencyjnej dla kosztów wspólnych, która jest proporcjonalna do stosunku jej DNB do sumy DNB wszystkich państw wnoszących wkład do kosztów wspólnych operacji;
lub
b) tej części kwoty referencyjnej dla kosztów wspólnych, która jest proporcjonalna do stosunku liczby personelu uczestniczącego w operacji do całkowitej liczby personelu wszystkich państw uczestniczących w operacji.
Przy wyliczaniu kwoty z ust. 2 lit. b), jeżeli Królestwo Norwegii wysyła jedynie personel do kwatery głównej operacji lub sił zbrojnych, bierze się pod uwagę stosunek jej personelu do całkowitej liczby odpowiedniego personelu kwatery głównej.
W pozostałych przypadkach bierze się pod uwagę stosunek całkowitej liczby personelu wysłanego przez Królestwo Norwegii do całkowitej liczby personelu operacji.
3.
Bez względu na ust. 1 powyżej, Unia Europejska zwalnia zasadniczo państwa trzecie z wnoszenia wkładów finansowych do kosztów wspólnych prowadzonej przez UE poszczególnej operacji wojskowej zarządzania kryzysami, gdy:
a) Unia Europejska stwierdza, że państwo trzecie uczestniczące w operacji dokonuje znacznego wkładu w środki majątkowe i/lub potencjał, które są istotne dla tej operacji;
lub
b) DNB na mieszkańca państwa trzeciego uczestniczącego w operacji nie przekracza wysokości tego wskaźnika w którymkolwiek z Państw Członkowskich Unii Europejskiej.
4.
Podpisuje się porozumienie między zarządcą, o którym mowa w decyzji Rady 2004/197/WPZiB z dnia 23 lutego 2004 r. ustanawiającej mechanizm zarządzania finansowaniem wspólnych kosztów operacji UE mających wpływ na kwestie wojskowe i obronne, a właściwymi organami administracyjnymi Królestwa Norwegii.
Porozumienie to zawiera między innymi postanowienia dotyczące:
a) wysokości kwoty;
b) porozumienia w sprawie wnoszenia wkładu finansowego;
c) procedury audytu.
SEKCJA IV
POSTANOWIENIA KOŃCOWE
Artykuł 13
Porozumienia wykonawcze do umowy
Bez uszczerbku dla przepisów art. 8 ust. 5 i art. 12 ust. 4, wszelkie niezbędne porozumienia techniczne i administracyjne służące wykonaniu niniejszej umowy zawierane są między sekretarzem generalnym Rady Unii Europejskiej, Wysokim Przedstawicielem ds. Wspólnej Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa a właściwymi władzami Królestwa Norwegii.
Artykuł 14
Nieprzestrzeganie obowiązków
Jeżeli jedna ze stron nie przestrzega swoich obowiązków wyszczególnionych w poprzednich artykułach, druga strona ma prawo do rozwiązania niniejszej umowy z zachowaniem miesięcznego okresu wypowiedzenia.
Artykuł 15
Rozstrzyganie sporów
Spory dotyczące wykładni lub stosowania niniejszej umowy rozstrzygane są na drodze dyplomatycznej między stronami.
Artykuł 16
Wejście w życie
1.
Niniejsza umowa wchodzi w życie pierwszego dnia pierwszego miesiąca po wzajemnej notyfikacji stron o zakończeniu wewnętrznych procedur niezbędnych do tego celu.
2.
Niniejszą umowę stosuje się tymczasowo od dnia podpisania.
3.
Niniejsza umowa zostanie poddana przeglądowi najpóźniej do dnia 1 czerwca 2008 r., i następnie co najmniej co trzy lata.
4.
Zmiany do niniejszej umowy mogą być wprowadzane w formie pisemnej za wspólną zgodą stron.
5.
Strona może wypowiedzieć niniejszą umowę poprzez złożenie drugiej stronie pisemnego wypowiedzenia.
Takie wypowiedzenie staje się skuteczne po upływie sześciu miesięcy od dnia otrzymania notyfikacji przez drugą stronę.
Umowa
Między Unią Europejską a Rumunią ustanawiająca zasady ogólne udziału Rumunii w operacjach zarządzania kryzysami prowadzonych przez Unię Europejską
UNIA EUROPEJSKA,
z jednej strony, oraz
RUMUNIA,
z drugiej strony,
zwane dalej "Stronami",
mając na uwadze, co następuje:
(1) Unia Europejska (UE) może zadecydować o podjęciu działań w dziedzinie zarządzania kryzysami.
(2) Unia Europejska zadecyduje, czy państwa trzecie zostaną zaproszone do udziału w operacji zarządzania kryzysami prowadzonej przez UE.
Rumunia może przyjąć zaproszenie Unii Europejskiej i zaoferować swój wkład.
W takim przypadku Unia Europejska zadecyduje w sprawie przyjęcia proponowanego wkładu Rumunii.
(3) Jeżeli Unia Europejska zadecyduje o podjęciu operacji wojskowej zarządzania kryzysami przy wykorzystaniu środków majątkowych i potencjału NATO, Rumunia może zasadniczo wyrazić swój zamiar uczestniczenia w operacji.
(4) Rada Europejska na szczycie w Brukseli w dniach 24 i 25 października 2002 r. ustaliła sposoby wprowadzania w życie postanowień uzgodnionych podczas szczytu Rady Europejskiej w Nicei w dniach 7 – 9 grudnia 2000 r. w sprawie zaangażowania członków NATO nie będących członkami UE w zarządzanie kryzysami prowadzone przez UE.
(5) Warunki dotyczące udziału Rumunii w prowadzonych przez UE operacjach zarządzania kryzysami powinny być ustalone w umowie ustanawiającej zasady ogólne takiego potencjalnego przyszłego udziału, a nie definiowane na podstawie indywidualnych przypadków dla każdej poszczególnej operacji.
(6) Tego rodzaju umowa powinna być bez uszczerbku dla autonomii podejmowania decyzji przez Unię Europejską oraz nie powinna przesądzać o indywidualnym charakterze decyzji Rumunii dotyczącej udziału w prowadzonej przez UE operacji zarządzania kryzysami.
(7) Tego rodzaju umowa powinna dotyczyć jedynie przyszłych operacji zarządzania kryzysami prowadzonych przez UE oraz powinna być bez uszczerbku dla możliwych istniejących umów dotyczących udziału Rumunii w już trwających operacjach zarządzania kryzysami prowadzonych przez UE.
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
SEKCJA 1
POSTANOWIENIA OGÓLNE
Artykuł 1 Decyzje odnoszące się do udziału
1. Po podjęciu przez Unię Europejską decyzji o zaproszeniu Rumunii do udziału w prowadzonej przez nią operacji zarządzania kryzysami oraz po podjęciu przez Rumunię decyzji o udziale, Rumunia przekazuje Unii Europejskiej informacje w sprawie proponowanego wkładu.
2.
Jeżeli Unia Europejska zdecydowała podjąć operację wojskową zarządzania kryzysami przy wykorzystaniu środków majątkowych i potencjału NATO, Rumunia poinformuje Unię Europejską o wszelkich zamiarach uczestniczenia w operacji, a następnie udzieli informacji o wszelkich proponowanych wkładach.
3.
Dokonywana przez Unię Europejską ocena wkładu Rumunii jest prowadzona w konsultacji z Rumunią.
4.
Możliwie najwcześniej Unia Europejska dostarcza Rumunii początkowych danych szacunkowych dotyczących prawdopodobnej wysokości udziału w kosztach wspólnych operacji w celu pomocy Rumunii w sformułowaniu jej oferty.
5.
Unia Europejska informuje listownie Rumunię o wyniku oceny w celu zagwarantowania udziału Rumunii zgodnie z postanowieniami niniejszej umowy.
Artykuł 2
Zasady ogólne
1.
Rumunia włącza się do wspólnego działania, na mocy którego Rada Unii Europejskiej decyduje, że UE będzie prowadziła operację zarządzania kryzysami oraz do wszelkich wspólnych działań i decyzji, na mocy których Rada Unii Europejskiej postanawia rozszerzyć prowadzoną przez Unię Europejską operację zarządzania kryzysami zgodnie z postanowieniami niniejszej umowy i wszelkimi wymaganymi uzgodnieniami wykonawczymi.
2.
Udział Rumunii w prowadzonej przez UE operacji zarządzania kryzysami odbywa się bez uszczerbku dla autonomii podejmowania decyzji przez Unię Europejską.
Artykuł 3
Status personelu i sił zbrojnych
1.
Status personelu oddelegowanego do prowadzonej przez UE operacji cywilnej zarządzania kryzysami i/lub sił zbrojnych wysłanych do prowadzonej przez UE operacji wojskowej zarządzania kryzysami przez Rumunię podlega umowie w sprawie statusu sił zbrojnych/misji, jeżeli jest ona dostępna, zawartej między Unią Europejską i państwem/państwami, w którym/których operacja jest prowadzona.
2.
Status personelu przydzielonego do kwatery głównej lub grup dowodzenia usytuowanych poza państwem/państwami, w którym/których ma miejsce prowadzona przez UE operacja zarządzania kryzysami, podlega ustaleniom między kwaterą główną i odpowiednimi grupami dowodzenia a Rumunią.
3.
Bez uszczerbku dla umowy w sprawie statusu sił zbrojnych/misji, o której mowa w ust. 1, Rumunia sprawuje jurysdykcję nad swoim personelem uczestniczącym w prowadzonej przez UE operacji zarządzania kryzysami.
4.
Rumunia jest odpowiedzialna z tytułu wszelkich roszczeń związanych z udziałem w prowadzonej przez UE operacji zarządzania kryzysami, dotyczących któregokolwiek członka jej personelu lub pochodzących od członka personelu.
Rumunia jest odpowiedzialna za wszczęcie postępowania, w szczególności sądowego lub dyscyplinarnego, przeciwko któremukolwiek członkowi jej personelu zgodnie ze swoimi przepisami ustawowymi i wykonawczymi.
5.
Rumunia zobowiązuje się do wydania oświadczenia odnośnie zrzeczenia się roszczeń wobec któregokolwiek z Państw uczestniczących w prowadzonej przez UE operacji zarządzania kryzysami, w których Rumunia uczestniczy, oraz do uczynienia tego w trakcie podpisywania umowy.
Wzór takiego oświadczenia jest załączony do niniejszej umowy.
6.
Państwa Członkowskie Unii Europejskiej zobowiązują się do wydania oświadczenia odnośnie zrzeczenia się roszczeń, dla wszelkiego przyszłego udziału Rumunii w prowadzonej przez UE operacji zarządzania kryzysami oraz do uczynienia przy podpisywaniu umowy.
Wzór takiego oświadczenia jest załączony do niniejszej umowy.
Artykuł 4
Informacje niejawne
1.
Rumunia podejmuje odpowiednie środki w celu zapewnienia ochrony informacji niejawnych UE zgodnie z przepisami Rady Unii Europejskiej dotyczącymi bezpieczeństwa, zawartymi w decyzji Rady 2001/264/WE z dnia 19 marca 2001 roku [1] oraz zgodnie z dalszymi wytycznymi wydanymi przez właściwe władze, w tym przez dowódcę operacji prowadzonej przez UE w sprawach dotyczących prowadzonej przez UE operacji wojskowej zarządzania kryzysami lub przez Szefa Misji UE w sprawach dotyczących prowadzonej przez UE operacji cywilnej zarządzania kryzysami.
2.
W przypadkach gdy UE i Rumunia zawarły umowę w sprawie procedur bezpieczeństwa dotyczących wymiany informacji niejawnych, postanowienia takiej umowy stosuje się w kontekście prowadzonej przez UE operacji zarządzania kryzysami.
SEKCJA II
POSTANOWIENIA W SPRAWIE UDZIAŁU W OPERACJACH CYWILNYCH ZARZĄDZANIA KRYZYSAMI
Artykuł 5
Personel oddelegowany do prowadzonej przez UE operacji cywilnej zarządzania kryzysami
1.
Rumunia gwarantuje, że jej personel oddelegowany do prowadzonej przez UE operacji cywilnej zarządzania kryzysami wykonuje swoją misję zgodnie z:
- wspólnym działaniem i późniejszymi zmianami, o których mowa w art. 2 ust. 1 niniejszej umowy,
- planem operacji,
- środkami wykonawczymi.
2.
Rumunia informuje w odpowiednim czasie szefa misji prowadzonej przez UE operacji cywilnej zarządzania kryzysami i Sekretariat Generalny Rady Unii Europejskiej o wszelkich zmianach co do udziału w prowadzonej przez UE operacji cywilnej zarządzania kryzysami.
3.
Personel oddelegowany do prowadzonej przez UE operacji cywilnej zarządzania kryzysami musi przejść badania lekarskie i szczepienia oraz uzyskać zaświadczenie lekarskie stwierdzające zdolność do pełnienia obowiązków wystawione przez właściwe władze Rumunii.
Personel oddelegowany do prowadzonej przez UE operacji cywilnej zarządzania kryzysami musi przedstawić kopię takiego zaświadczenia.
Artykuł 6
Układ podporządkowania
1.
Personel oddelegowany przez Rumunię wykonuje swoje obowiązki i postępuje mając na uwadze wyłącznie interesy prowadzonej przez UE operacji cywilnej zarządzania kryzysami.
2.
Cały personel podlega w pełni swoim władzom krajowym.
3.
Władze krajowe dokonują przeniesienia kontroli operacyjnej na szefa misji prowadzonej przez UE operacji cywilnej zarządzania kryzysami, który sprawuje dowodzenie poprzez hierarchiczną strukturę dowodzenia i kontroli.
4.
Szef misji dowodzi prowadzoną przez UE operacją cywilną zarządzania kryzysami
5. i odpowiada za jej bieżące zarządzanie.
Zgodnie z instrumentami prawnymi, o których mowa w art. 2 ust. 1 niniejszej umowy, Rumunia ma takie sama prawa i obowiązki w kwestii bieżącego zarządzania operacją jak Państwa Członkowskie Unii Europejskiej biorące udział w operacji.
6.
Szef misji prowadzonej przez UE operacji cywilnej zarządzania kryzysami odpowiedzialny jest za kontrolę dyscyplinarną sprawowaną nad personelem prowadzonej przez UE operacji cywilnej zarządzania kryzysami.
W razie konieczności postępowanie dyscyplinarne jest podejmowane przez odpowiednie władze krajowe.
7.
W celu reprezentowania swojego narodowego kontyngentu w operacji Rumunia wyznacza Punkt Kontaktowy Kontyngentu Narodowego (NPC).
W sprawach krajowych NPC podlega szefowi misji prowadzonej przez UE operacji cywilnej zarządzania kryzysami oraz odpowiada za bieżącą dyscyplinę kontyngentu.
8.
Decyzja w sprawie zakończenia operacji jest podejmowana przez Unię Europejską po konsultacji z Rumunią, pod warunkiem że w dniu zakończenia operacji Rumunia nadal wnosi wkład w prowadzoną przez UE operację cywilną zarządzania kryzysami.
Artykuł 7
Finansowanie
1.
Rumunia przyjmuje na siebie wszelkie koszty związane z udziałem w operacji, pominąwszy koszty podlegające wspólnemu finansowaniu, jak jest to wyszczególnione w budżecie operacyjnym operacji.
Procedura ta nie stanowi uszczerbku dla art. 8.
2.
W przypadku śmierci, obrażeń ciała, strat lub szkód wyrządzonych osobom fizycznym lub prawnym z państwa/państw, w którym/których prowadzona jest operacja, Rumunia, gdy jej odpowiedzialność została ustalona, wypłaca odszkodowanie zgodnie z warunkami przewidzianymi w umowie w sprawie statusu misji, jeżeli jest dostępna, jak określono w art. 3 ust. 1 umowy.
Artykuł 8
Wkład do budżetu operacyjnego
1.
Rumunia wnosi wkład w finansowanie budżetu operacyjnego prowadzonej przez UE operacji cywilnej zarządzania kryzysami.
2.
Wkład finansowy Rumunii do budżetu operacyjnego równy jest niższej spośród następujących dwóch kwot:
a) tej części kwoty referencyjnej, która jest proporcjonalna do stosunku jej dochodu narodowego brutto (DNB) do sumy DNB wszystkich państw wnoszących wkład do budżetu operacyjnego operacji;
lub
b) tej części kwoty referencyjnej dla budżetu operacyjnego, która jest proporcjonalna do stosunku liczby personelu uczestniczącego w operacji do całkowitej liczby personelu wszystkich państw uczestniczących w operacji.
3.
Bez względu na ust. 1 i 2, Rumunia nie wnosi żadnych wkładów w celu finansowania diet dziennych wypłacanych personelowi Państw Członkowskich Unii Europejskiej.
4.
Bez względu na ust. 1, Unia Europejska wyłącza zasadniczo państwa trzecie z wkładów finansowych do prowadzonych przez UE poszczególnych operacji cywilnych zarządzania kryzysami, gdy:
a) Unia Europejska stwierdza, że udział państwa trzeciego w operacji stanowi znaczny wkład, który jest istotny dla operacji;
lub
b) DNB na mieszkańca państwa trzeciego uczestniczącego w operacji nie przekracza wysokości tego wskaźnika w którymkolwiek z Państw Członkowskich Unii Europejskiej.
5.
W sprawie wkładu Rumunii do budżetu operacyjnego prowadzonej przez UE operacji cywilnej zarządzania kryzysami podpisuje się porozumienie w sprawie praktycznych sposobów dokonywania płatności między szefem misji prowadzonej przez UE operacji cywilnej zarządzania kryzysami a odpowiednimi służbami administracyjnymi Rumunii.
Porozumienie to będzie zawierać między innymi postanowienia dotyczące:
a) wysokości kwoty;
b) uzgodnienia w sprawie wnoszenia wkładu finansowego;
c) procedury audytu.
SEKCJA III
POSTANOWIENIA W SPRAWIE UDZIAŁU W OPERACJACH WOJSKOWYCH ZARZĄDZANIA KRYZYSAMI
Artykuł 9
Udział w prowadzonej przez UE operacji wojskowej zarządzania kryzysem
1.
Rumunia gwarantuje, że jej siły zbrojne i personel uczestniczący w prowadzonej przez UE operacji wojskowej zarządzania kryzysami wykonuje swoją misję zgodnie z:
- wspólnym działaniem i późniejszymi zmianami, o których mowa w art. 2 ust. 1 niniejszej umowy,
- planem operacji,
- środkami wykonawczymi.
2.
Personel oddelegowany przez Rumunię wykonuje swoje obowiązki i postępuje mając na uwadze wyłącznie interesy prowadzonej przez UE operacji wojskowej zarządzania kryzysami.
3.
Rumunia informuje w odpowiednim czasie dowódcę prowadzonej przez UE operacji o wszelkich zmianach dotyczących jej udziału w operacji.
Artykuł 10
Układ podporządkowania
1.
Wszyscy członkowie sił zbrojnych i personelu uczestniczącego w prowadzonej przez UE operacji wojskowej zarządzania kryzysami podlegają w pełni swoim władzom krajowym.
2.
Władze krajowe przekazują dowodzenie operacyjne i taktyczne i/lub kontrolę swoich sił zbrojnych i personelu dowódcy prowadzonej przez UE operacji.
Dowódca prowadzonej przez UE operacji ma uprawnienia do delegowania swojej władzy.
3.
Rumunia ma takie same prawa i obowiązki w kwestii bieżącego zarządzania operacją jak uczestniczące Państwa Członkowskie Unii Europejskiej.
4.
Dowódca operacji prowadzonej przez UE może w każdej chwili, po przeprowadzeniu konsultacji z Rumunią, wnioskować o wycofanie wkładu Rumunii.
5.
W celu reprezentowania swojego krajowego kontyngentu w prowadzonej przez UE operacji wojskowej zarządzania kryzysami Rumunia mianuje Starszego Przedstawiciela Wojskowego (SMR).
Starszy Przedstawiciel Wojskowy konsultuje się z dowódcą sił zbrojnych UE we wszystkich sprawach mających wpływ na operację oraz jest odpowiedzialny za bieżącą dyscyplinę kontyngentu.
Artykuł 11
Finansowanie
1.
Bez uszczerbku dla art. 12 Rumunia przyjmuje na siebie wszelkie koszty związane ze swoim udziałem w operacji, pominąwszy koszty podlegające wspólnemu finansowaniu, jak określono w instrumentach prawnych, o których mowa w art. 2 ust. 1 niniejszej umowy, oraz w decyzji Rady 2004/197/WPZiB z dnia 23 lutego 2004 r. ustanawiającej mechanizm zarządzania finansowaniem wspólnych kosztów operacji UE mających wpływ na kwestie wojskowe i obronne [2].
2.
W przypadku śmierci, uszkodzeń ciała, strat lub szkód wyrządzonych osobom fizycznym lub prawnym z państwa/państw, w którym/których prowadzona jest operacja, Rumunia, gdy jej odpowiedzialność została ustalona, wypłaca odszkodowanie zgodnie z warunkami przewidzianymi w umowie w sprawie statusu sił zbrojnych, jeżeli została ona zawarta, o której mowa w art. 3 ust. 1 niniejszej umowy.
Artykuł 12
Wkład w koszty wspólne
1.
Rumunia wnosi wkład w finansowanie kosztów wspólnych prowadzonej przez UE operacji wojskowej zarządzania kryzysami.
2.
Wkład finansowy Rumunii w koszty wspólne równy jest niższej spośród następujących dwóch kwot:
a) tej części kwoty referencyjnej dla kosztów wspólnych, która jest proporcjonalna do stosunku jej DNB do sumy DNB wszystkich państw wnoszących wkład do kosztów wspólnych operacji;
lub
b) tej części kwoty referencyjnej dla kosztów wspólnych, która jest proporcjonalna do stosunku liczby personelu uczestniczącego w operacji do całkowitej liczby personelu wszystkich państw uczestniczących w operacji.
Przy wyliczaniu kwoty z ust. 2 lit. b), jeżeli Rumunia wysyła jedynie personel do kwatery głównej operacji lub sił zbrojnych, bierze się pod uwagę stosunek jej personelu do całkowitej liczby odpowiedniego personelu kwatery głównej.
W pozostałych przypadkach bierze się pod uwagę stosunek całkowitej liczby personelu wysłanego przez Rumunię do całkowitej liczby personelu operacji.
3.
Bez względu na ust. 1 powyżej, Unia Europejska zwalnia zasadniczo państwa trzecie z wnoszenia wkładów finansowych do kosztów wspólnych prowadzonej przez UE poszczególnej operacji wojskowej zarządzania kryzysami, gdy:
a) Unia Europejska stwierdza, że państwo trzecie uczestniczące w operacji dokonuje znacznego wkładu w środki majątkowe i/lub potencjał, które są istotne dla tej operacji;
lub
b) DNB na mieszkańca państwa trzeciego uczestniczącego w operacji nie przekracza wysokości tego wskaźnika w którymkolwiek z Państw Członkowskich Unii Europejskiej.
4.
Podpisuje się porozumienie między zarządcą, o którym mowa w decyzji Rady 2004/197/WPZiB z dnia 23 lutego 2004 r. ustanawiającej mechanizm zarządzania finansowaniem wspólnych kosztów operacji UE mających wpływ na kwestie wojskowe i obronne, a właściwymi organami administracyjnymi Rumunii.
Porozumienie to zawiera między innymi postanowienia dotyczące:
a) wysokości kwoty;
b) porozumienia w sprawie wnoszenia wkładu finansowego;
c) procedury audytu.
SEKCJA IV
POSTANOWIENIA KOŃCOWE
Artykuł 13
Porozumienia wykonawcze do umowy
Bez uszczerbku dla przepisów art. 8 ust. 5 i art. 12 ust. 4, wszelkie niezbędne porozumienia techniczne i administracyjne służące wykonaniu niniejszej umowy zawierane są między sekretarzem generalnym Rady Unii Europejskiej, Wysokim Przedstawicielem ds. Wspólnej Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa a właściwymi władzami Rumunii.
Artykuł 14
Nieprzestrzeganie obowiązków
Jeżeli jedna ze stron nie przestrzega swoich obowiązków wyszczególnionych w poprzednich artykułach, druga strona ma prawo do rozwiązania niniejszej umowy z zachowaniem miesięcznego okresu wypowiedzenia.
Artykuł 15
Rozstrzyganie sporów
Spory dotyczące wykładni lub stosowania niniejszej umowy rozstrzygane są na drodze dyplomatycznej między stronami.
Artykuł 16
Wejście w życie
1.
Niniejsza umowa wchodzi w życie pierwszego dnia pierwszego miesiąca po wzajemnej notyfikacji stron o zakończeniu wewnętrznych procedur niezbędnych do tego celu.
2.
Zmiany do niniejszej umowy mogą być wprowadzane w formie pisemnej za wspólną zgodą stron.
3.
Strona może wypowiedzieć niniejszą umowę poprzez złożenie drugiej stronie pisemnego wypowiedzenia.
Takie wypowiedzenie staje się skuteczne po upływie sześciu miesięcy od dnia otrzymania notyfikacji przez drugą stronę.
Protokół dodatkowy
do Umowy w sprawie handlu, rozwoju i współpracy między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Afryki Południowej, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej
KRÓLESTWO BELGII,
REPUBLIKA CZESKA,
KRÓLESTWO DANII,
REPUBLIKA FEDERALNA NIEMIEC,
REPUBLIKA ESTOŃSKA,
REPUBLIKA GRECKA,
KRÓLESTWO HISZPANII,
REPUBLIKA FRANCUSKA,
IRLANDIA,
REPUBLIKA WŁOSKA,
REPUBLIKA CYPRYJSKA,
REPUBLIKA ŁOTEWSKA,
REPUBLIKA LITEWSKA,
WIELKIE KSIĘSTWO LUKSEMBURGA,
REPUBLIKA WĘGIERSKA,
REPUBLIKA MALTY,
KRÓLESTWO NIDERLANDÓW,
REPUBLIKA AUSTRII,
RZECZPOSPOLITA POLSKA,
REPUBLIKA PORTUGALSKA,
REPUBLIKA SŁOWENII,
REPUBLIKA SŁOWACKA,
REPUBLIKA FINLANDII,
KRÓLESTWO SZWECJI,
ZJEDNOCZONE KRÓLESTWO WIELKIEJ BRYTANII I IRLANDII PÓŁNOCNEJ,
zwane dalej "Państwami Członkowskimi", reprezentowane przez Radę Unii Europejskiej,
a także
WSPÓLNOTA EUROPEJSKA,
zwana dalej "Wspólnotą",
oraz
REPUBLIKA POŁUDNIOWEJ AFRYKI,
zwane dalej wspólnie "Umawiającymi się Stronami";
MAJĄC NA UWADZE, że Umowa w sprawie handlu, rozwoju i współpracy między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Południowej Afryki, z drugiej strony (zwana dalej "Umową") została podpisana w Pretorii w dniu 11 października 1999 r. i weszła w życie w dniu 1 maja 2004 r.;
MAJĄC NA UWADZE, że Traktat dotyczący przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej został podpisany w Atenach w dniu 16 kwietnia 2003 r. i wszedł w życie w dniu 1 maja 2004 r.;
MAJĄC NA UWADZE, że zgodnie z art. 6 ust. 2 Aktu Przystąpienia z 2003 roku przystąpienie nowych Umawiających się Stron do Umowy następuje poprzez zawarcie protokołu do Umowy,
UZGODNILI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Republika Czeska, Republika Estońska, Republika Cypryjska, Republika Łotewska, Republika Litewska, Republika Węgierska, Republika Malty, Rzeczpospolita Polska, Republika Słowenii i Republika Słowacka (zwane dalej "nowymi Państwami Członkowskimi") niniejszym stają się Umawiającymi się Stronami Umowy oraz odpowiednio przyjmują do wiadomości i zatwierdzają zarówno tekst Umowy, jak również załączniki, protokoły i deklaracje, które są do niej załączone, w taki sam sposób, jak pozostałe Państwa Członkowskie Wspólnoty.
ROZDZIAŁ I
ZMIANY W TEKŚCIE UMOWY, W TYM JEJ ZAŁĄCZNIKÓW I PROTOKOŁÓW
Artykuł 2
Języki i liczba oryginałów
Artykuł 108 Umowy otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 108
Niniejsza Umowa jest sporządzona w dwóch egzemplarzach w językach angielskim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim i włoskim oraz w językach urzędowych Republiki Południowej Afryki, innych niż język angielski, a mianowicie w językach sepedi, sesotho, setswana, siSwati, cziwenda, xitsonga, afrykanerskim, isiNdebele, isiXhosa i isiZulu, przy czym każdy z tych tekstów jest jednakowo autentyczny." .
Artykuł 3
Kontyngent taryfowy
W wykazie 6 załącznika IV do Umowy kontyngenty taryfowe na "global prepared fruit" i na „global mixed prepared fruit” zostały zwiększone odpowiednio o 1225 ton i o 340 ton.
Artykuł 4
Reguły pochodzenia
Do protokołu nr 1 Umowy wprowadza się następujące zmiany:
1) Artykuł 16 ust. 4 otrzymuje następujące brzmienie:
"4.
Świadectwa przewozowe EUR1 wystawione z mocą wsteczną muszą posiadać jedną z następujących adnotacji:
ES "EXPEDIDO A POSTERIORI"
CS "VYSTAVENO DODATEČNĚ"
DA "UDSTEDT EFTERFØLGENDE"
DE "NACHTRÄGLICH AUSGESTELLT"
ET "TAGANTJÄRELE VÄLJA ANTUD"
EL "ΕΚΔΟΘΕΝ ΕΚ ΤΩΝ ΥΣΤΕΡΩΝ"
EN "ISSUED RETROSPECTIVELY"
FR "DÉLIVRÉ A POSTERIORI"
IT "RILASCIATO A POSTERIORI"
LV "IZSNIEGTS RETROSPEKTĪVI"
LT "RETROSPEKTYVUSIS IŠDAVIMAS"
HU "KIADVA VISSZAMENŐLEGES HATÁLLYAL"
MT "MAĦRUĠ RETROSPETTIVAMENT"
NL "AFGEGEVEN A POSTERIORI"
PL "WYSTAWIONE RETROSPEKTYWNIE"
PT "EMITIDO A POSTERIORI"
SL "IZDANO NAKNADNO"
SK "VYDANÉ DODATOČNE"
FI "ANNETTU JÄLKIKÄTEEN"
SV "UTFÄRDAT I EFTERHAND""
;
2) Artykuł 17 ust. 2 otrzymuje następujące brzmienie:
"2.
Wystawiony w ten sposób duplikat musi być opatrzony jedną z następujących adnotacji:
ES "DUPLICADO"
CS "DUPLIKÁT"
DA "DUPLIKAT"
DE "DUPLIKAT"
ET "DUPLIKAAT"
EL "ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ"
EN "DUPLICATE"
FR "DUPLICATA"
IT "DUPLICATO"
LV "DUBLIKĀTS"
LT "DUBLIKATAS"
HU "MÁSODLAT"
MT "DUPLIKAT"
NL "DUPLICAAT"
PL "DUPLIKAT"
PT "SEGUNDA VIA"
SL "DVOJNIK"
SK "DUPLIKÁT"
FI "KAKSOISKAPPALE"
SV "DUPLIKAT""
;
3) Załącznik IV otrzymuje następujące brzmienie:
"
"ZAŁĄCZNIK IV
DEKLARACJA NA FAKTURZE
Deklaracja na fakturze, której tekst zamieszczony jest poniżej, musi zostać sporządzona zgodnie z przypisami.
Jednakże przypisy nie muszą być zamieszczone.
Wersja hiszpańska
El exportador de los productos incluidos en el presente documento [autorización aduanera no … [1].] declara que, salvo indicación en sentido contrario, estos productos gozan de un origen preferencial. … [2].
Wersja czeska
Vývozce výrobků uvedených v tomto dokumentu (číslo povolení … [1]) prohlašuje, že kromě zřetelně označených, mají tyto výrobky preferenční původ v … [2].
Wersja duńska
Eksportøren af varer, der er omfattet af nærværende dokument, (toldmyndighedernes tilladelse nr. … [1]), erklærer, at varerne, medmindre andet tydeligt er angivet, har præferenceoprindelse i … [2].
Wersja niemiecka
Der Ausführer (Ermächtigter Ausführer; Bewilligungs-Nr. … [1]) der Waren, auf die sich dieses Handelspapier bezieht, erklärt, dass diese Waren, soweit nicht anders angegeben, präferenzbegünstigte … [2] Ursprungswaren sind.
Wersja estońska
Käesoleva dokumendiga hõlmatud toodete eksportija (tolliameti kinnitus nr. … [1]) deklareerib, et need tooted on … [2] sooduspäritoluga, välja arvatud juhul kui on selgelt näidatud teisiti.
Wersja grecka
Ο εξαγωγέας των προϊόντων που καλύπτονται από το παρόν έγγραφο [άδεια τελωνείου υπ'αριθ … [1]] δηλώνει ότι, εκτός εάν δηλώνεται σαφώς άλλως, τα προϊόντα αυτά είναι προτιμησιακής καταγωγής … [2].
Wersja angielska
The exporter of the products covered by this document (customs authorisation No … [1]) declares that, except where otherwise clearly indicated, these products are of … [2] preferential origin.
Wersja francuska
L’exportateur des produits couverts par le présent document [autorisation douanière no … [1]] déclare que, sauf indication claire du contraire, ces produits ont l’origine préférentielle … [2].
Wersja włoska
L’esportatore delle merci contemplate nel presente documento [autorizzazione doganale n. … [1]] dichiara che, salvo indicazione contraria, le merci sono di origine preferenziale … [2].
Wersja łotewska
To produktu eksportētājs, kuri ietverti šajā dokumentā (muitas atļauja Nr. … [1]), deklarē, ka, izņemot tur, kur ir citādi skaidri noteikts, šiem produktiem ir preferenciāla izcelsme no … [2].
Wersja litewska
Šiame dokumente išvardintų prekių eksportuotojas (muitinės liudijimo Nr … [1]) deklaruoja, kad, jeigu kitaip nenurodyta, tai yra … [2] preferencinės kilmės prekės.
Wersja węgierska
A jelen okmányban szereplő áruk exportőre (vámfelhatalmazási szám: … [1]) kijelentem, hogy eltérő jelzés hianyában az áruk kedvezményes … [2] származásúak.
Wersja maltańska
L-esportatur tal-prodotti koperti b’dan id-dokument (awtorizzazzjoni tad-dwana nru. … [1]) jiddikjara li, ħlief fejn indikat b’mod ċar li mhux hekk, dawn il-prodotti huma ta’ oriġini preferenzjali … [2].
Wersja niderlandzka
De exporteur van de goederen waarop dit document van toepassing is (douanevergunning nr. … [1]), verklaart dat, behoudens uitdrukkelijke andersluidende vermelding, deze goederen van preferentiële … oorsprong zijn [2].
Wersja polska
Eksporter produktów objętych tym dokumentem (upoważnienie władz celnych nr … [1]) deklaruje, że z wyjątkiem gdzie jest to wyraźnie określone, produkty te mają … [2] preferencyjne pochodzenie.
Wersja portugalska
O abaixo-assinado, exportador dos produtos abrangidos pelo presente documento [autorização aduaneira n.o … [1]], declara que, salvo indicação expressa em contrário, estes produtos são de origem preferencial … [2].
Wersja słoweńska
Izvoznik blaga, zajetega s tem dokumentom (pooblastilo carinskih organov št … [1]) izjavlja, da, razen če ni drugače jasno navedeno, ima to blago preferencialno … [2] poreklo.
Wersja słowacka
Vývozca výrobkov uvedených v tomto dokumente (číslo povolenia … [1]) vyhlasuje, že okrem zreteľne označených, majú tieto výrobky preferenčný pôvod v … [2].
Wersja fińska
Tässä asiakirjassa mainittujen tuotteiden viejä (tullin lupa n:o … [1]) ilmoittaa, että nämä tuotteet ovat, ellei toisin ole selvästi merkitty, etuuskohteluun oikeutettuja … alkuperätuotteita [2].
Wersja szwedzka
Exportören av de varor som omfattas av detta dokument (tullmyndighetens tillstånd nr … [1]) försäkrar att dessa varor, om inte annat tydligt markerats, har förmånsberättigande … ursprung [2].
Wersje południowoafrykańskie
Bagwebi ba go romela ntle ditöweletöwa töeo di akaretöwago ke tokumente ye (Nomoro ya ditöwantle ya tumelelo … [1]) ba ipolela gore ntle le moo go laeditöwego, ditöweletöwa töe ke töa go töwa [2] ka tlhago.
Moromelli wa sehlahiswa ya sireleditsweng ke tokomane ena (tumello ya thepa naheng No … [1]) e hlalosa hore, ka ntle ha eba ho hlalositswe ka tsela e nngwe ka nepo, dihlahiswa tsena ke tsa … tshimoloho e kgethilweng [2].
Moromelantle wa dikuno tse di tlhagelelang mo lokwalong le (lokwalo lwa tumelelo ya kgethiso No … [1]) o tlhomamisa gore, ntle le fa go tlhagisitsweng ka mokgwa mongwe, dikuno tse ke tsa … dinaga tse di thokegang [2].
Umtfumeli ngaphandle walemikhicito lebalwe kulomculu (ngeligunya lalokutfunyelwa ngaphandle Nombolo … [1]) lophakamisa kutsi, ngaphandle kwalapho lekuboniswe khona ngalokucacile, lemikhicito … ngeyendzabuko lebonelelwako [2].
Muvhambadzi wa zwibveledzwa mashangoni a nnda, (zwibveledzwa) zwine zwa vha zwo ambiwaho kha ili linwalo (linwalo la u nea maanda la mithelo ya zwitundwannda kana zwirumelwannda la vhu … [1]), li khou buletshedza uri, nga nnda ha musi zwo ambiwa nga inwe ndila-vho, zwibveledzwa hezwi ndi zwa … vhubwo hune ha khou funeseswa kana u takaleleswa [2].
Muxavisela-vambe wa swikumiwa leswi nga eka tsalwa leri (Xibalo xa switundziwa xa Nomboro … [1]) u boxa leswaku, handle ka laha swi kombisiweke, swikumiwa leswi i swa ntiyiso swa xilaveko xa le henhla swinene [2].
Die uitvoerder van die produkte gedek deur hierdie dokument (doeanemagtiging No … [1]) verklaar dat, uitgesonderd waar andersins duidelik aangedui, hierdie produkte van … voorkeuroorsprong [2] is.
Umthumelli-phandle wemikhiqizo ebalwe kilencwadi (inomboro … [1] egunyaza imikhiqizo ephumako) ubeka uthi, ngaphandle kobana kutjengiswe ngendlela ethileko butjhatjhalazi, lemikhiqizo ine … mwelaphi enconyiswako [2].
Umthumeli weempahla ngaphandle kwelizwe wemveliso equkwa lolu xwebhu (iirhafu zempahla zesigunyaziso Nombolo … [1]) ubhengeza ukuthi, ngaphandle kwalapho kuboniswe ngokucacileyo, ezi mveliso … zezemvelaphi eyamkelekileyo kunezinye [2].
Umthumeli wempahla ebhaliwe kulo mqulu iNombolo … yokugunyaza yentela yempahla … [1] uyamemezela ukuthi, ngaphandle kokuthi kukhonjisiwe ngokusobala, le mikhiqizo iqhamuka … endaweni ekhethekileyo [2].
… [3]
(Miejsce i data)
… [4]
(Podpis eksportera; ponadto należy czytelnie wpisać nazwisko osoby podpisującej deklarację)
"
ROZDZIAŁ II
POSTANOWIENIA PRZEJŚCIOWE
Artykuł 5
Konsultacje
Republika Południowej Afryki zobowiązuje się nie wnosić żadnych roszczeń, wniosków lub skarg, ani nie wprowadzać zmian i nie odwoływać żadnych koncesji na podstawie art. XXIV.6 i XXVIII GATT, w związku z rozszerzeniem Wspólnoty.
Jednakże do końca lipca 2004 r. Wspólnota pragnęłaby rozważyć zorganizowanie dodatkowych konsultacji zgodnie z art. 22 ust. 2 Umowy.
Artykuł 6
Tranzyt towarów lub towary składowane czasowo
1.
Postanowienia Umowy stosuje się do towarów będących przedmiotem wywozu z Republiki Południowej Afryki do jednego z nowych Państw Członkowskich albo z jednego z nowych Państw Członkowskich do Republiki Południowej Afryki, które są zgodne z postanowieniami protokołu nr 1 Umowy i które w dacie przystąpienia znajdują się w tranzycie albo w składzie czasowym, w składzie celnym lub w wolnym obszarze celnym w Republice Południowej Afryki lub w tym nowym Państwie Członkowskim.
2.
W takich przypadkach przyznaje się traktowanie preferencyjne, które uzależnia się od przedstawienia organom celnym kraju przywozu, w terminie czterech miesięcy od daty przystąpienia, dowodu pochodzenia wystawionego z mocą wsteczną przez organy celne kraju wywozu.
Artykuł 7
Kontyngenty w 2004 roku
W roku 2004 wzrost wielkości istniejących kontyngentów taryfowych oblicza się proporcjonalnie do wielkości podstawowych, uwzględniając część okresu, który upłynął przed dniem 1 maja 2004 r.
ROZDZIAŁ III
POSTANOWIENIA OGÓLNE I KOŃCOWE
Artykuł 8
Niniejszy Protokół stanowi integralną część Umowy.
Artykuł 9
1.
Niniejszy protokół jest zatwierdzony przez Wspólnotę, przez Radę Unii Europejskiej w imieniu Państw Członkowskich i przez Republikę Południowej Afryki, zgodnie z ich procedurami wewnętrznymi.
2.
Umawiające się Strony notyfikują sobie wzajemnie zakończenie stosownych procedur określonych w ust. 1.
Dokumenty zatwierdzające zostaną złożone w Sekretariacie Generalnym Rady Unii Europejskiej.
Artykuł 10
1.
Niniejszy Protokół wchodzi w życie pierwszego dnia pierwszego miesiąca po złożeniu ostatniego dokumentu zatwierdzającego.
2.
Niniejszy Protokół jest stosowany tymczasowo od dnia 1 maja 2004 r.
Artykuł 11
Niniejszy Protokół został sporządzony w dwóch jednobrzmiących egzemplarzach w językach angielskim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim i włoskim oraz w językach urzędowych Republiki Południowej Afryki, innych niż język angielski, a mianowicie w językach sepedi, sesotho, setswana, siSwati, cziwenda, xitsonga, afrykanerskim, isiNdebele, isiXhosa i isiZulu, przy czym każdy z tych tekstów jest jednakowo autentyczny.
W imieniu Państw Członkowskich
W imieniu Wspólnoty Europejskiej
W imieniu Republiki Południowej Afryki
[1] Jeżeli deklaracja na fakturze jest sporządzona przez zatwierdzonego eksportera w rozumieniu art. 20 Protokołu, numer upoważnienia zatwierdzonego eksportera musi być umieszczony w tym miejscu.
Jeżeli deklaracja na fakturze nie jest sporządzona przez zatwierdzonego eksportera, wyrazy w nawiasach są opuszczane lub miejsce pozostawia się niewypełnione.
[2] Należy wskazać pochodzenie produktów.
Jeżeli deklaracja na fakturze odnosi się w całości lub w części do produktów pochodzących z Ceuty i Melilli w rozumieniu art. 36 Protokołu, eksporter musi jasno wskazać je w dokumencie, na podstawie którego deklaracja jest sporządzona, za pomocą symbolu „CM”.
[3] Wskazania te mogą zostać opuszczone, jeżeli informacja na ten temat jest umieszczona w samym dokumencie.
[4] Patrz: art. 19 ust. 5 Protokołu.
W przypadkach gdy eksporter nie ma obowiązku podpisywania deklaracji, zwolnienie ze składania podpisu oznacza również zwolnienie z podawania nazwiska osoby podpisującej.".
--------------------------------------------------
Umowa w formie wymiany listów
Pomiędzy Wspólnotą Europejską i Republiką Białorusi zmieniająca umowę pomiędzy Wspólnotą Europejską i Republiką Białorusi w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi
A. List od Rady Unii Europejskiej
Szanowny Panie,
1.
Mam zaszczyt odnieść się do Umowy pomiędzy Wspólnotą Europejską i Republiką Białorusi w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi parafowanej w dniu 1 kwietnia 1993 r., ostatnio zmienionej i przedłużonej Umową w formie wymiany listów parafowaną w dniu 23 grudnia 2003 r. (dalej zwaną "Umową").
2.
W związku z wygaśnięciem Umowy w dniu 31 grudnia 2004 r. i stosownie do art. 19 ust. 1 Umowy, Wspólnota Europejska i Republika Białorusi zgadzają się ją przedłużyć o okres kolejnego jednego roku, z zastrzeżeniem następujących zmian i warunków:
2.1.
Drugie i trzecie zdanie art. 19 ust. 1 Umowy otrzymuje następujące brzmienie:
"Stosuje się do dnia 31 grudnia 2005 r.".
2.2.
Załącznik II, ustanawiający ograniczenia ilościowe dla wywozu z Republiki Białorusi do Wspólnoty Europejskiej, zastępuje się załącznikiem 1 do niniejszego listu.
2.3.
Załącznik do Protokołu C, ustanawiający ograniczenia ilościowe dla wywozu z Republiki Białorusi do Wspólnoty Europejskiej po działaniach OPT w Republice Białorusi, zastępuje się na okres od 1 stycznia 2005 r. do 31 grudnia 2005 r. załącznikiem 2 do niniejszego listu.
2.4.
W roku 2005 przywozy do Białorusi wyrobów włókienniczych i odzieżowych pochodzących z Wspólnoty Europejskiej podlegają opłatom celnym nieprzekraczającym opłat dla roku 2004, zawartych w załączniku 4 do umowy w formie wymiany listów pomiędzy Wspólnotą Europejską i Republiką Białorusi parafowanej w dniu 11 listopada 1999 r.
W przypadku niezastosowania takich stawek Wspólnota będzie mieć prawo do ponownego wprowadzenia, przez okres pozostający do wygaśnięcia umowy, na podstawie pro rata poziomów ograniczeń ilościowych stosowanych dla roku 2004, zgodnie z umową w formie wymiany listów parafowaną w dniu 23 grudnia 2003 r.
3.
Jeśli Republika Białorusi zostanie Członkiem Światowej Organizacji Handlu (WTO) przed dniem wygaśnięcia Umowy, od dnia akcesji Republiki Białorusi do WTO należy stosować umowy i zasady WTO.
4.
Byłbym zobowiązany gdyby mógł Pan potwierdzić przyjęcie powyższych postanowień w imieniu Pańskiego Rządu.
Jeśli tak się stanie, niniejsza Umowa w formie wymiany listów będzie obowiązywać od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu, w którym Strony nawzajem powiadomią się o zakończeniu stosownych procedur prawnych.
Do tego czasu będzie ona stosowana tymczasowo od dnia 1 stycznia 2005 r. na warunkach wzajemności.
Proszę przyjąć wyrazy mojego najwyższego szacunku.
W imieniu Rady Unii Europejskiej
B. List od Rządu Republiki Białorusi
Szanowny Panie,
Mam zaszczyt potwierdzić otrzymanie Pańskiego pisma z dnia … o następującym brzmieniu:
"1.
Mam zaszczyt odnieść się do Umowy pomiędzy Wspólnotą Europejską i Republiką Białorusi w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi parafowanej w dniu 1 kwietnia 1993 r., ostatnio zmienionej i przedłużonej Umową w formie wymiany listów parafowaną w dniu 23 grudnia 2003 r. (dalej zwaną "Umową").
2.
W związku z wygaśnięciem Umowy w dniu 31 grudnia 2004 r. i stosownie do art. 19 ust.1 Umowy, Wspólnota Europejska i Republika Białorusi zgadzają się ją przedłużyć o okres kolejnego jednego roku, z zastrzeżeniem następujących zmian i warunków:
2.1.
Drugie i trzecie zdanie art. 19 ust. 1 Umowy otrzymuje następujące brzmienie:
"Stosuje się do dnia 31 grudnia 2005 r."
2.2.
Załącznik II, ustanawiający ograniczenia ilościowe dla wywozu z Republiki Białorusi do Wspólnoty Europejskiej, zastępuje się załącznikiem 1 do niniejszego listu.
2.3.
Załącznik do Protokołu C, ustanawiający ograniczenia ilościowe dla wywozu z Republiki Białorusi do Wspólnoty Europejskiej po działaniach OPT w Republice Białorusi, zastępuje się na okres od 1 stycznia 2005 r. do 31 grudnia 2005 r. załącznikiem 2 do niniejszego listu.
2.4.
W roku 2005 przywozy do Białorusi wyrobów włókienniczych i odzieżowych pochodzących z Wspólnoty Europejskiej podlegają opłatom celnym nieprzekraczającym opłat dla roku 2004, zawartych w załączniku 4 do umowy w formie wymiany listów pomiędzy Wspólnotą Europejską i Republiką Białorusi parafowanej w dniu 11 listopada 1999 r.
W przypadku niezastosowania takich stawek Wspólnota będzie mieć prawo do ponownego wprowadzenia, przez okres pozostający do wygaśnięcia umowy, na podstawie pro rata poziomów ograniczeń ilościowych stosowanych dla roku 2004, zgodnie z umową w formie wymiany listów parafowaną w dniu 23 grudnia 2003 r.
3.
Jeśli Republika Białorusi zostanie Członkiem Światowej Organizacji Handlu (WTO) przed dniem wygaśnięcia Umowy, od dnia akcesji Republiki Białorusi do WTO należy stosować umowy i zasady WTO.
4.
Byłbym zobowiązany gdyby mógł Pan potwierdzić przyjęcie powyższych postanowień w imieniu Pańskiego Rządu.
Jeśli tak się stanie, niniejsza Umowa w formie wymiany listów będzie obowiązywać od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu, w którym Strony nawzajem powiadomią się o zakończeniu stosownych procedur prawnych.
Do tego czasu będzie ona stosowana tymczasowo od dnia 1 stycznia 2005 r. na warunkach wzajemności."
Mam zaszczyt potwierdzić, że mój Rząd zgadza się z treścią Pańskiego listu.
Proszę przyjąć wyrazy mojego najwyższego szacunku.
W imieniu Rządu Republiki Białorusi
--------------------------------------------------
Porozumienie w formie wymiany listów
dotyczące tymczasowego stosowania Protokołu określającego możliwości połowowe i rekompensatę finansową przewidziane w umowie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Wybrzeża Kości Słoniowej w sprawie połowów na wodach przybrzeżnych Wybrzeża Kości Słoniowej, na okres od dnia 1 lipca 2004 r. do dnia 30 czerwca 2007 r.
A. List Rządu Wybrzeża Kości Słoniowej
Szanowny Panie,
Powołując się na protokół podpisany dnia 3 marca 2004 r. w Brukseli, określający możliwości połowowe i rekompensatę finansową na okres od dnia 1 lipca 2004 r. do dnia 30 czerwca 2007 r., mam zaszczyt powiadomić Pana, że Rząd Wybrzeża Kości Słoniowej jest gotów zastosować ten protokół tymczasowo, począwszy od dnia 1 lipca 2004 r., w oczekiwaniu na jego wejście w życie zgodnie z art. 10, pod warunkiem że Wspólnota Europejska jest gotowa uczynić to samo.
W takim przypadku pierwsza kwota rekompensaty finansowej określonej w art. 3 protokołu powinna zostać przelana przed dniem 31 grudnia 2004 r.
Będę wdzięczny za potwierdzenie zgody Wspólnoty Europejskiej na takie tymczasowe stosowanie.
Będę wdzięczny za potwierdzenie otrzymania tego listu.
Proszę przyjąć, Szanowny Panie, wyrazy głębokiego szacunku.
W imieniu Rządu Wybrzeża Kości Słoniowej
B. List Wspólnoty Europejskiej
Mam zaszczyt potwierdzić odbiór Pańskiego listu o następującej treści:
"Powołując się na protokół podpisany dnia 3 marca 2004 r. w Brukseli, określający możliwości połowowe i rekompensatę finansową w okresie trwającym od dnia 1 lipca 2004 r. do 30 czerwca 2007 r., mam zaszczyt powiadomić Pana, że Rząd Wybrzeża Kości Słoniowej jest gotów zastosować ten protokół tymczasowo, począwszy od dnia 1 lipca 2004 r., w oczekiwaniu na jego wejście w życie zgodnie z art. 10, pod warunkiem że Wspólnota Europejska jest gotowa uczynić to samo.
Umowa
między Wspólnotą Europejską a Rządem Socjalistycznej Republiki Wietnamu w sprawie dostępu do rynku
WSPÓLNOTA EUROPEJSKA
oraz
RZĄD SOCJALISTYCZNEJ REPUBLIKI WIETNAMU,
zwane dalej wspólnie "Stronami", a pojedynczo "Stroną",
UZNAJĄC znaczenie koordynacji i wzmocnienia przyjaźni, współpracy i współdziałania między Socjalistyczną Republiką Wietnamu a Wspólnotą Europejską; oraz
PRAGNĄC rozwinąć i poszerzyć stosunki handlowe i inwestycje między Socjalistyczną Republiką Wietnamu a Wspólnotą Europejską,
UZGODNILI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Z dniem 1 stycznia 2005 r. Wspólnota Europejska zawiesza z zamiarem ich zniesienia nałożone na Socjalistyczną Republikę Wietnamu kontyngenty na wyroby włókiennicze i odzież.
Artykuł 2
Od dnia 1 stycznia 2005 r. Socjalistyczna Republika Wietnamu:
- stosuje stawki celne na odzież, tkaniny, artykuły konfekcjonowane i włókna na poziomach, na które Wietnam zgodził się w Umowie w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi i odzieżowymi oraz w sprawie innych środków otwarcia rynku, parafowanym w Hanoi dnia 15 lutego 2003 r. [1],
- stosuje stawkę celną w wysokości 5 % na przędze,
- stosuje stawkę celną w wysokości 65 % na wina i wyroby spirytusowe,
- zapewnia inwestorom i usługodawcom ze Wspólnoty Europejskiej traktowanie nie mniej korzystne niż traktowanie zapewnione inwestorom i usługodawcom z USA, zgodnie z postanowieniami rozdziałów dwustronnej Umowy w sprawie handlu między Socjalistyczną Republiką Wietnamu a Stanami Zjednoczonymi Ameryki, dotyczących inwestycji i handlu usługami, oraz odpowiednich załączników do tej umowy,
- zezwala podmiotom ze Wspólnoty Europejskiej na inwestowanie w produkcję cementu i klinkieru, zgodnie z przepisami obowiązującymi w tym sektorze w Wietnamie.
Przepisy te mają charakter niedyskryminujący,
- zezwala inwestorom z sektora telekomunikacyjnego ze Wspólnoty Europejskiej, którzy obecnie prowadzą działalność w Wietnamie na podstawie umów o współpracy gospodarczej z podmiotami wietnamskimi, na odnowienie bieżących umów albo na przekształcenie ich w inną formę działalności gospodarczej, na warunkach nie mniej korzystnych od tych, na jakich dotychczas działają, zgodnie z Porozumieniem WTO parafowanym przez Wietnam i Wspólnotę Europejską dnia 9 października 2004 r.,
- znosi ograniczenia w odniesieniu do odbiorców, którym mogą świadczyć swoje usługi pochodzący ze Wspólnoty Europejskiej dostawcy usług komputerowych, budowlanych, inżynierskich, kompleksowych usług inżynierskich, architektonicznych i urbanistycznych działający obecnie w Wietnamie,
- rozważy, po zbadaniu każdego poszczególnego przypadku i na warunkach określonych w Porozumieniu WTO parafowanym przez Wietnam i Wspólnotę Europejską dnia 9 października 2004 r., wydanie pozwoleń podmiotom ze Wspólnoty Europejskiej na założenie w Wietnamie przedsiębiorstw, będących w 100 % własnością podmiotów ze Wspólnoty Europejskiej, w celu świadczenia usług komputerowych, budowlanych, inżynierskich, kompleksowych usług inżynierskich, architektonicznych i urbanistycznych, bez ograniczeń w odniesieniu do odbiorców świadczonych usług,
- zezwala 04 (czterem) przedsiębiorstwom farmaceutycznym ze Wspólnoty Europejskiej na produkcję na zlecenie (toll manufacturing) w Wietnamie, bez przenoszenia licencji i przy zachowaniu udzielonego zezwolenia na wprowadzanie przywożonych produktów do obrotu,
- zezwala na tworzenie wspólnych przedsiębiorstw przez przedsiębiorstwa ze Wspólnoty Europejskiej i partnerów wietnamskich, bez ograniczenia wkładu kapitałowego ze strony Wspólnoty Europejskiej, w celu inwestowania w budowę budynków biurowych oraz mieszkań na sprzedaż i wynajem, zgodnie z wietnamskimi przepisami ustawowymi i wykonawczymi dotyczącymi sprzedaży i wynajmu nieruchomości.
Artykuł 3
Nie później niż dnia 31 marca 2005 r. Socjalistyczna Republika Wietnamu:
- wyda 01 (jednemu) przedsiębiorstwu ze Wspólnoty Europejskiej prowadzącemu działalność w zakresie dystrybucji pozwolenie na założenie w Wietnamie przedsiębiorstwa, które w 100 % będzie własnością podmiotu ze Wspólnoty Europejskiej, zgodnie z warunkami określonymi w Porozumieniu WTO parafowanym przez Wietnam i Wspólnotę Europejską dnia 9 października 2004 r.,
- wyda 01 (jednemu) zakładowi ubezpieczeń ze Wspólnoty Europejskiej pozwolenie na prowadzenie w Wietnamie działalności w sektorze ubezpieczeń na życie,
- zezwoli na wspólne przedsiębiorstwa z 51 % udziałem w kapitale ze strony linii żeglugi morskiej ze Wspólnoty Europejskiej oraz zezwoli 01 (jednej) linii żeglugi morskiej ze Wspólnoty Europejskiej na otwarcie w Wietnamie przedsiębiorstwa, które będzie 100 % inwestycją podmiotu ze Wspólnoty Europejskiej i które będzie prowadzić działalność własnej linii żeglugi morskiej, na warunkach określonych w Porozumieniu WTO parafowanym przez Wietnam i Wspólnotę Europejską dnia 9 października 2004 r.,
- wyda 01 (jednemu) usługodawcy ze Wspólnoty Europejskiej pozwolenie na świadczenie w Wietnamie usług w zakresie systemów rezerwacji komputerowej, zgodnie z warunkami określonymi w Porozumieniu WTO parafowanym przez Wietnam i Wspólnotę Europejską dnia 9 października 2004 r.,
- przyzna kontyngent celny na przywóz 3500 w pełni zmontowanych (CBU) motocykli lub skuterów pochodzących z WE, przy zastosowaniu stawki celnej w wysokości 70 % aktualnej stawki celnej.
Przynajmniej 50 % tego kontyngentu celnego zostanie przydzielone wietnamskim przedstawicielom handlowym i dystrybutorom upoważnionym przez producentów ze Wspólnoty Europejskiej.
Artykuł 4
Socjalistyczna Republika Wietnamu:
- zapewnia inwestorom ze Wspólnoty Europejskiej traktowanie nie mniej korzystne od uzgodnionego dla inwestorów z Japonii na mocy dwustronnej Umowy inwestycyjnej między Japonią a Socjalistyczną Republiką Wietnamu od dnia wejścia w życie rzeczonej umowy,
- w latach 2005 i 2006 udzieli przedsiębiorstwom ze Wspólnoty Europejskiej świadczącym usługi w zakresie ochrony środowiska 03 (trzy) zezwolenia na działalność w Wietnamie w formie przedsiębiorstw będących w 100 % własnością podmiotów ze Wspólnoty Europejskiej, w celu świadczenia usług w zakresie ochrony środowiska z wyjątkiem usług dotyczących oceny oddziaływania na środowisko, zgodnie z zakresem działalności i warunkami określonymi w Porozumieniu WTO parafowanym przez Wietnam i Wspólnotę Europejską dnia 9 października 2004 r.,
- zezwoli przedsiębiorstwom ze Wspólnoty Europejskiej prowadzącym w Wietnamie legalną działalność w zakresie dystrybucji, na otwarcie 04 (czterech) dodatkowych sklepów w 2005 r. i 02 (dwóch) następnych sklepów w 2006 r.,
- udzieli w 2006 r., zgodnie z warunkami określonymi w Porozumieniu WTO parafowanym przez Wietnam i Wspólnotę Europejską dnia 9 października 2004 r., 01 (jednemu) przedsiębiorstwu ze Wspólnoty Europejskiej prowadzącemu działalność w zakresie dystrybucji zezwolenia na prowadzenie działalności w Wietnamie poprzez przedsiębiorstwo, które w 100 % będzie własnością podmiotu ze Wspólnoty Europejskiej,
- nie później niż w grudniu 2004 r. zmniejszy wykaz zabronionych cząsteczek do 5–7 cząsteczek oraz nie później niż dnia 31 grudnia 2005 r. uchyli ten wykaz w odniesieniu do Wspólnoty Europejskiej.
Artykuł 5
Wspólnota Europejska może przywrócić stosowanie kontyngentów na wyroby włókiennicze i odzież na poziomie całkowitej wielkości kontyngentów ustalonych przez Wspólnotę Europejską dla Wietnamu na rok 2004, zwiększonych o roczne stopy wzrostu przewidziane w Umowie w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi i odzieżowymi oraz w sprawie innych środków otwarcia rynku, parafowanej w Hanoi dnia 15 lutego 2003 r., w przypadku niewywiązania się przez Wietnam z któregokolwiek ze zobowiązań zawartych w art. 2, 3 i 4 niniejszej umowy lub w ust. 9 wymienionej powyżej umowy z 2003 r.
W przypadku niespełnienia przez Wspólnotę Europejską zobowiązań zawartych z art. 1 niniejszej umowy lub z ust. 9 Umowy w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi i odzieżowymi oraz w sprawie innych środków otwarcia rynku, parafowanej w Hanoi dnia 15 lutego 2003 r., Wietnam może zawiesić stosowanie swych zobowiązań określonych w art. 2, 3 i 4 niniejszej umowy.
Artykuł 6
Niniejsza umowa wchodzi w życie z chwilą wymiany przez Strony pisemnych powiadomień o zakończeniu ich odpowiednich niezbędnych do tego wewnętrznych procedur.
Każda ze Stron może w dowolnym czasie zaproponować zmiany do niniejszej umowy lub ją wypowiedzieć, pod warunkiem zachowania co najmniej sześciomiesięcznego okresu wypowiedzenia.
W przypadku wypowiedzenia porozumienie wygasa z upływem okresu wypowiedzenia.
Niniejsze porozumienie wygaśnie z dniem przystąpienia Wietnamu do WTO.
Strony podejmą starania w celu zakończenia swoich odpowiednich procedur wewnętrznych w celu wprowadzenia w życie niniejszej umowy do dnia 31 grudnia 2004 r.
Artykuł 7
Niniejszą umowę sprorządzono w dwóch jednobrzmiących egzemplarzach w językach angielskim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim, włoskim i wietnamskim, przy czym każda z tych wersji językowych jest na równi autentyczna.
W imieniu Wspólnoty Europejskiej
W imieniu Rządu Socjalistycznej Republiki Wietnamu
--------------------------------------------------
a Republiką Serbii w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi
WSPÓLNOTA EUROPEJSKA, zwana dalej "Wspólnotą",
z jednej strony,
i
REPUBLIKA SERBII, zwana dalej "Serbią",
z drugiej strony,
PRAGNĄC promować, mając na uwadze stałą współpracę oraz w warunkach zapewniających pełne bezpieczeństwo handlu, uporządkowany i sprawiedliwy rozwój handlu wyrobami włókienniczymi pomiędzy Wspólnotą a Serbią (zwanymi dalej wspólnie "Stronami"), jako dalszy krok w kierunku pogłębienia stosunków handlowych i politycznych, w tym znaczącej liberalizacji handlu pomiędzy obydwiema Stronami w ramach procesu Stabilizacji i Stowarzyszenia;
MAJĄC NA UWADZE, że rezolucja Rady Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych 1244 (1999) ustanowiła międzynarodową obecność cywilną w celu zapewnienia tymczasowej administracji dla Kosowa (Tymczasowa Misja Administracyjna ONZ w Kosowie) oraz że, w chwili obecnej, nie ma możliwości stosowania w Kosowie zobowiązań podjętych w niniejszej Umowie;
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Niniejsza Umowa ustanawia system mający zastosowanie do handlu wyrobami włókienniczymi pochodzącymi ze Wspólnoty i z Serbii, wyszczególnionymi w załączniku I.
TYTUŁ I
POSTANOWIENIA PODSTAWOWE
Artykuł 2
Strony uzgadniają, że:
1.
Stawki opłat celnych stosowane w Serbii dla wyrobów włókienniczych pochodzących ze Wspólnoty zostaną zniesione zgodnie z harmonogramem przedstawionym w załączniku II.
2.
Wspólnota będzie nadal stosowała zwolnienie z cła wyrobów włókienniczych pochodzących z Serbii, zgodnie z właściwym ustawodawstwem Wspólnoty.
Artykuł 3
1.
Ograniczenia ilościowe na przywóz do Serbii wyrobów włókienniczych wyszczególnionych w załączniku I, pochodzących ze Wspólnoty, oraz środki o skutku równoważnym, w tym bariery pozataryfowe określone w szczególności w załączniku III, nie będą utrzymane ani wprowadzane od dnia stosowania niniejszej Umowy, z wyjątkiem sytuacji przewidzianych w art. 5 i 7.
2.
Bez uszczerbku dla postanowień art. 4 ust. 1 ograniczenia ilościowe na przywóz do Wspólnoty wyrobów włókienniczych wyszczególnionych w załączniku I, pochodzących z Serbii, zostają zawieszone.
Środki o skutku równoważnym, w tym bariery pozataryfowe określone w szczególności w załączniku III, nie będą utrzymane ani wprowadzane od dnia stosowania niniejszej Umowy, z wyjątkiem sytuacji przewidzianych w art. 5, 6 i 7.
Artykuł 4
1.
Wspólnota zawiesi obecnie obowiązujące ograniczenie ilościowe dla kategorii wymienionych w załączniku IV, jak tylko Serbia powiadomi Wspólnotę o wywiązaniu się ze swoich zobowiązań wynikających z art. 2 ust. 1.
2.
Tytuł II określa ustalenia mające zastosowanie do ograniczeń ilościowych i systemu nadzoru.
Artykuł 5
1.
Każda ze Stron ma prawo zawiesić wykonanie swoich zobowiązań określonych w art. 2, 3 i w art. 4 ust. 1, w przypadku gdy druga Strona nie wywiązuje się z ciążących na niej zobowiązań.
2.
Jeżeli Wspólnota ponownie wprowadzi ograniczenia ilościowe, zostaną one ustalone na poziomach z roku 2004, powiększonych o roczne stopy wzrostu ostatnio obowiązujące dla tego roku.
3.
Strony uzgadniają, że będą się wzajemnie konsultowały przed wykonaniem przysługujących im praw, zgodnie z art. 8.
Artykuł 6
1.
Mając na uwadze zapewnienie skutecznego funkcjonowania niniejszej Umowy, Strony zobowiązują się do pełnej współpracy w celu zapobiegania, badania oraz podejmowania jakichkolwiek koniecznych kroków prawnych lub administracyjnych przeciwko obchodzeniu postanowień Umowy w drodze przeładunku, zmiany trasy, fałszywej deklaracji dotyczącej kraju lub miejsca pochodzenia, fałszowania dokumentów, fałszywej deklaracji dotyczącej zawartości włókien, ilości, opisu lub klasyfikacji towaru lub w jakikolwiek inny sposób.
W związku z powyższym Strony zobowiązują się ustanowić konieczne przepisy prawne i procedury administracyjne pozwalające na podejmowanie skutecznych działań przeciwko takiemu obchodzeniu postanowień Umowy, które obejmą przyjęcie prawnie wiążących środków korygujących wobec odnośnych eksporterów lub importerów.
2.
Jeżeli na podstawie dostępnych informacji stwierdzone zostanie obejście postanowień niniejszej Umowy, Wspólnota podejmie w tej sprawie konsultacje z Serbią, zgodnie z art. 8.
3.
W przypadku gdy Strony nie osiągną obopólnie satysfakcjonującego rozwiązania, Wspólnocie przysługuje prawo do:
a) wprowadzenia ograniczeń ilościowych dla tych samych wyrobów pochodzących z Serbii jak te, których dotyczył przypadek obejścia postanowień, lub do podjęcia wszelkich innych właściwych środków;
b) zaliczenia odnośnych ilości na poczet ograniczeń ilościowych ustalonych na podstawie niniejszej Umowy.
4.
W przypadku gdy dostępne informacje wskazują, że miało miejsce złożenie fałszywej deklaracji dotyczącej zawartości włókien, ilości, opisu lub klasyfikacji wyrobów pochodzących ze Wspólnoty lub z Serbii, obu Stronom przysługuje prawo do odmowy wyrażenia zgody na przywóz odnośnych wyrobów.
5.
Strony zgadzają się ustanowić system współpracy administracyjnej w celu zapobiegania i skutecznego reagowania na wszystkie problemy wynikające z obejścia zgodnie z załącznikiem V.
Artykuł 7
1.
Jeżeli, jako bezpośrednia konsekwencja zastosowania środków liberalizacyjnych przewidzianych w niniejszej Umowie, jakikolwiek wyrób jest przywożony w na tyle zwiększonych ilościach lub na takich warunkach, że powoduje lub grozi spowodowaniem:
a) poważnej szkody krajowym producentom podobnych lub bezpośrednio konkurencyjnych wyrobów na terytorium Strony dokonującej przywozu; lub
b) poważnych zakłóceń w jakimkolwiek z powiązanych sektorów gospodarki lub trudności, które mogą spowodować pogorszenie sytuacji gospodarczej regionu,
zainteresowana Strona może podjąć właściwe środki, po konsultacjach przeprowadzonych zgodnie z art. 8.
W przypadku gdy druga Strona uzna podjęte środki za nieuzasadnione, będzie upoważniona do zawieszenia stosowania znacząco równorzędnych ustępstw przyznanych zgodnie z niniejszą Umową, po konsultacjach przeprowadzonych zgodnie z art. 8.
2.
Strony mogą wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie konsultacji zgodnie z art. 8 w przypadku, gdy jedna z nich stwierdzi, że w określonym roku stosowania niniejszej Umowy, we Wspólnocie lub w Serbii występują trudności w związku z gwałtownym i znacznym wzrostem, w porównaniu z rokiem poprzednim, w przywozie danej kategorii z grupy I.
Artykuł 8
1.
Procedury konsultacyjne, o których mowa w niniejszej Umowie, podlegają następującym postanowieniom:
a) każdy wniosek o przeprowadzenie konsultacji jest przedstawiany drugiej Stronie na piśmie;
b) w rozsądnym terminie, a w każdym przypadku nie później niż 15 dni od dnia przedstawienia wniosku o przeprowadzenie konsultacji, wysyłany jest raport określający okoliczności, które, w przekonaniu Strony wnioskującej, uzasadniają przedstawienie takiego wniosku;
c) Strony rozpoczynają konsultacje w terminie 30 dni od daty przedstawienia wniosku o przeprowadzenie konsultacji, dążąc do osiągnięcia wzajemnie satysfakcjonującego rozwiązania najpóźniej w terminie dalszych 30 dni, o ile okres ten nie zostanie przedłużony za obopólną zgodą.
2.
Na wniosek jednej ze Stron konsultacje prowadzone są w sprawie wszelkich problemów wynikających ze stosowania niniejszej Umowy.
Wszelkie konsultacje prowadzone zgodnie z niniejszym artykułem odbywają się w duchu współpracy i z zamiarem załagodzenia różnic pomiędzy Stronami.
TYTUŁ II
OGRANICZENIA ILOŚCIOWE I SYSTEM NADZORU
Artykuł 9
1.
Klasyfikacja wyrobów objętych niniejszą Umową oparta jest na nomenklaturze taryfowej i statystycznej Wspólnoty (zwanej dalej "nomenklaturą scaloną" lub w skrócie "CN") wraz z wszystkimi jej zmianami.
W przypadku gdy jakakolwiek decyzja dotycząca klasyfikacji powoduje zmianę praktyki klasyfikacyjnej lub zmianę kategorii wyrobu podlegającego niniejszej Umowie, do wyrobów dotkniętych takimi zmianami stosuje się system handlowy mający zastosowanie do praktyki lub kategorii, do której te wyroby należą po wprowadzeniu takich zmian.
Wszelkie zmiany nomenklatury scalonej dokonane zgodnie z procedurami obowiązującymi we Wspólnocie, dotyczące kategorii wyrobów objętych niniejszą Umową, lub jakakolwiek decyzja dotycząca klasyfikacji towarów nie skutkują obniżeniem ograniczeń ilościowych wprowadzonych zgodnie z niniejszą Umową.
2.
Pochodzenie wyrobów objętych niniejszą Umową jest określane zgodnie z niepreferencyjnymi regułami pochodzenia towarów obowiązującymi we Wspólnocie.
Pochodzenie wyrobów podlegających harmonogramowi znoszenia taryf przewidzianemu w art. 2 ust. 1 jest określane zgodnie ze wspólnotowymi zasadami mającymi zastosowanie do autonomicznych preferencyjnych środków taryfowych dla określonych krajów lub terytoriów.
Serbia będzie informowana o wszelkich zmianach tych reguł pochodzenia.
Procedury kontroli pochodzenia wyrobów, o których mowa powyżej, ustanowione są w załączniku V.
Artykuł 10
1.
W przypadku ponownego wprowadzenia ograniczeń ilościowych zgodnie z art. 5, 6 i 7 wywóz wyrobów włókienniczych objętych ograniczeniami ilościowymi podlega systemowi podwójnej kontroli określonemu w załączniku V.
2.
Po konsultacjach przeprowadzonych zgodnie z procedurami określonymi w art. 8 wywóz wyrobów wymienionych w załączniku I, które nie podlegają ograniczeniom ilościowym, może podlegać systemowi podwójnej kontroli, o którym mowa w załączniku V, lub wczesnemu nadzorowi wprowadzonemu przez Wspólnotę.
Artykuł 11
1.
Strony uznają, że powrotny przywóz wyrobów włókienniczych do Wspólnoty, po ich przetworzeniu w Serbii, stanowi szczególną formę współpracy przemysłowo-handlowej.
2.
W przypadku ustanowienia ograniczeń ilościowych na warunkach określonych w niniejszej Umowie taki powrotny przywóz nie podlega tym ograniczeniom ilościowym, jeżeli podlega on specjalnym ustaleniom ustanowionym w tytule III.
Artykuł 12
Wywóz z Serbii tkanin wytworzonych metodą chałupniczą, tkanych na krosnach wprawianych ruch za pomocą rąk lub nóg, odzieży lub innych wyrobów włókienniczych wytworzonych ręcznie z takich tkanin oraz tradycyjnych wyrobów rękodzieła ludowego nie podlega ograniczeniom ilościowym ustanowionym zgodnie z niniejszą Umową, pod warunkiem że wyroby te pochodzące z Serbii spełniają warunki ustanowione w załączniku VI.
Artykuł 13
1.
Przywóz do Wspólnoty wyrobów włókienniczych objętych niniejszą Umową nie podlega żadnym ograniczeniom ilościowym, które mogą zostać ustanowione zgodnie z niniejszą Umową, pod warunkiem że zgłoszono je jako przeznaczone do powrotnego wywozu poza obszar Wspólnoty, w takim samym stanie lub po ich przetworzeniu, w ramach administracyjnego systemu kontroli istniejącego we Wspólnocie.
Jednakże dopuszczenie do swobodnego obrotu we Wspólnocie wyrobów na warunkach, o których mowa powyżej, jest zależne od przedstawienia pozwolenia na wywóz wydanego przez Ministerstwo Międzynarodowych Stosunków Gospodarczych Serbii oraz od przedstawienia dowodu pochodzenia zgodnie z załącznikiem V.
2.
W przypadku stwierdzenia przez władze Wspólnoty, że przywóz wyrobów włókienniczych został zaliczony na poczet ograniczeń ilościowych, które mogły zostać ustanowione zgodnie z niniejszą Umową, ale wyroby zostały następnie wywiezione powrotnie poza obszar Wspólnoty, władze te w terminie czterech tygodni poinformują Ministerstwo Międzynarodowych Stosunków Gospodarczych Serbii o ilościach takich wyrobów i zezwolą na przywóz takich samych ilości tych samych wyrobów, który nie będzie zaliczony na poczet ograniczeń ilościowych ustanowionych zgodnie z niniejszą Umową na, odpowiednio, bieżący lub kolejny rok.
Artykuł 14
W przypadku wprowadzenia ograniczeń ilościowych, zgodnie z niniejszą Umową, zastosowanie mają następujące postanowienia:
1.
W każdym roku wcześniejsze wykorzystanie części ograniczenia ilościowego ustanowionego na rok następny dozwolone jest dla każdej kategorii wyrobów do wysokości 5 % ograniczenia ilościowego na rok bieżący.
Ilości dostarczone z wyprzedzeniem są odliczane od odpowiednich ograniczeń ilościowych ustanowionych na rok następny.
2.
Przeniesienie do odpowiedniego ograniczenia ilościowego na rok następny ilości niewykorzystanych w ciągu danego roku dozwolone jest dla każdej kategorii wyrobów do wysokości 10 % ograniczenia ilościowego na rok bieżący.
3.
Przesunięcia dotyczące kategorii z grupy I nie są dokonywane z żadnej kategorii, z następującymi wyjątkami:
- przesunięcia pomiędzy kategoriami 1, 2 i 3 mogą być dokonywane do wysokości 12 % ograniczenia ilościowego dotyczącego kategorii, do której dokonywane jest przesunięcie,
- przesunięcia pomiędzy kategoriami 4, 5, 6, 7 i 8 mogą być dokonywane do wysokości 12 % ograniczenia ilościowego dotyczącego kategorii, do której dokonywane jest przesunięcie.
Przesunięcia do jakiejkolwiek kategorii z grup II i III mogą być dokonywane z każdej z kategorii z grup I, II i III do wysokości 12 % ograniczenia ilościowego dotyczącego kategorii, do której dokonywane jest przesunięcie.
4.
Tabela równoważności mająca zastosowanie do przesunięć, o których mowa powyżej, znajduje się w załączniku I.
5.
Wzrost w jakiejkolwiek z kategorii wyrobów wynikający z łącznego zastosowania postanowień ust. 1, 2 i 3 w ciągu roku nie może przekroczyć 17 %.
6.
Ministerstwo Międzynarodowych Stosunków Gospodarczych Serbii powiadomi z wyprzedzeniem co najmniej 15 dni o przypadku odwołania się do postanowień ust. 1, 2 i 3 powyżej.
Artykuł 15
Roczna stopa wzrostu ograniczeń ilościowych, które mogą zostać wprowadzone w sposób przewidziany w niniejszej Umowie dla wyrobów nim objętych, jest ustalana na mocy porozumienia Stron zgodnie z procedurami konsultacyjnymi ustanowionymi w art. 8.
Artykuł 16
1.
Ministerstwo Międzynarodowych Stosunków Gospodarczych Serbii dostarczy Komisji Wspólnot Europejskich dokładne informacje statystyczne dotyczące wszystkich pozwoleń na wywóz wydanych dla kategorii wyrobów włókienniczych podlegających ograniczeniom ilościowym ustanowionym zgodnie z niniejszą Umową lub systemowi podwójnej kontroli, wyrażonymi ilościowo i wartościowo w podziale na Państwa Członkowskie Wspólnoty, jak również informacje dotyczące wszystkich świadectw wydanych przez Administrację Celną Serbii dla wyrobów, o których mowa w art. 12 i podlegających załącznikowi VI.
2.
Podobnie, Wspólnota przekaże Ministerstwu Międzynarodowych Stosunków Gospodarczych Serbii dokładne informacje statystyczne dotyczące zezwoleń na przywóz wydanych przez władze Wspólnoty oraz dane statystyczne dotyczące przywozu wyrobów włókienniczych.
3.
Informacje, o których mowa powyżej, dla wszystkich kategorii wyrobów, są przekazywane przed końcem miesiąca następującego po miesiącu, którego te dane statystyczne dotyczą.
4.
Na wniosek Wspólnoty Ministerstwo Międzynarodowych Stosunków Gospodarczych Serbii dostarcza dane statystyczne na temat przywozu wszystkich wyrobów objętych załącznikiem I.
5.
Jeżeli na podstawie wymienianych informacji stwierdzone zostaje, że zachodzą znaczące rozbieżności pomiędzy sprawozdaniami dotyczącymi przywozu a sprawozdaniami dotyczącymi wywozu, mogą zostać rozpoczęte konsultacje zgodnie z procedurą określoną w art. 8.
6.
W celu stosowania postanowień niniejszej Umowy Wspólnota zobowiązuje się dostarczyć Ministerstwu Międzynarodowych Stosunków Gospodarczych Serbii, do dnia 15 kwietnia każdego roku, dane statystyczne za rok ubiegły dotyczące przywozu wszystkich wyrobów włókienniczych objętych niniejszą Umową, w podziale na kraj dostawy i Państwa Członkowskie.
Artykuł 17
1.
Serbia monitoruje swoje wywozy do Wspólnoty wyrobów podlegających ograniczeniom lub nadzorowi.
W przypadku wystąpienia nagłej i krzywdzącej zmiany w tradycyjnym obrocie handlowym Wspólnota uprawniona będzie do wystąpienia z wnioskiem o przeprowadzenie konsultacji w celu znalezienia satysfakcjonującego rozwiązania tych problemów.
Konsultacje takie odbywają się w terminie 15 dni roboczych od przedstawienia wniosku przez Wspólnotę.
2.
Serbia podejmie wysiłki w celu zapewnienia, by wywóz do Wspólnoty wyrobów włókienniczych podlegających ograniczeniom ilościowym, które mogą zostać ustanowione zgodnie z niniejszą Umową, był możliwie równomiernie rozłożony na przestrzeni roku, z należytym uwzględnieniem czynników sezonowych.
Artykuł 18
W przypadku wypowiedzenia niniejszej Umowy ograniczenia ilościowe, które mogą zostać ustanowione zgodnie z nią, ulegają obniżeniu proporcjonalnie do upływu czasu, chyba że Strony zadecydują inaczej na podstawie obopólnego porozumienia.
Artykuł 19
Strony zobowiązują się powstrzymać od wszelkiej dyskryminacji w przydziale pozwoleń na wywóz i zezwoleń na przywóz lub dokumentów, o których mowa w załącznikach V i VI.
TYTUŁ III
PRZEPŁYWY W RAMACH PROCEDURY USZLACHETNIANIA BIERNEGO (OPT)
Artykuł 20
Powrotny przywóz do Wspólnoty o którym mowa w art. 11, podlega niniejszej Umowie, o ile następujące przepisy szczególne nie stanowią inaczej:
1.
Powrotny przywóz do Wspólnoty, o którym mowa w art. 11, może zostać poddany szczególnym ograniczeniom ilościowym po konsultacjach przeprowadzonych zgodnie z procedurami określonymi w art. 8, pod warunkiem że dane wyroby podlegają ograniczeniom ilościowym zgodnie z niniejszą Umową, systemowi podwójnej kontroli lub środkom nadzoru.
2.
Uwzględniając interesy obu Stron, Wspólnota może, według swojego uznania lub w odpowiedzi na wniosek złożony zgodnie z art. 8:
a) zbadać możliwość przesunięcia z jednej kategorii do innej części określonych ograniczeń ilościowych, wykorzystując je z wyprzedzeniem lub przenosząc z jednego roku na następny;
b) rozważyć możliwość podwyższenia określonych ograniczeń ilościowych.
3.
Jednakże Wspólnota może automatycznie zastosować zasady elastyczności określone w ust. 2 w ramach następujących ograniczeń:
a) przesunięcia pomiędzy kategoriami nie mogą przekroczyć 25 % ilości ustalonej dla kategorii, do której przesunięcie jest dokonywane;
b) przeniesienie określonego ograniczenia ilościowego z jednego roku na następny nie może przekroczyć 13,5 % ilości ustalonej na rok faktycznego wykorzystania;
c) wcześniejsze wykorzystanie określonych ograniczeń ilościowych z jednego roku w innym nie może przekroczyć 7,5 % ilości ustalonej na rok faktycznego wykorzystania.
4.
Wspólnota poinformuje Serbię o wszelkich środkach podjętych zgodnie z powyższymi ustępami.
5.
Właściwe władze we Wspólnocie obciążają określone ograniczenia ilościowe, o których mowa w ust. 1, w chwili wydania wstępnego zezwolenia wymaganego na podstawie właściwego ustawodawstwa wspólnotowego, regulujących ustalenia gospodarcze w sprawie procedury uszlachetniania biernego.
Określone ograniczenie ilościowe jest obciążane za rok, w którym wydane zostało wstępne zezwolenie.
6.
Świadectwo pochodzenia, sporządzone przez uprawnione do tego organy na podstawie przepisów prawa Serbii, jest wydawane zgodnie z załącznikiem V dla wszystkich wyrobów objętych niniejszym tytułem.
Świadectwo takie zawiera odniesienie do wstępnego zezwolenia, o którym mowa w ust. 5, jako dowód, że opisana w nim procedura uszlachetniania została przeprowadzona w Serbii.
7.
Wspólnota przekaże Serbii nazwy i adresy właściwych władz Wspólnoty, które wydają wstępne zezwolenia, o których mowa w ust. 5, oraz wzory stosowanych przez nie pieczęci.
TYTUŁ IV
POSTANOWIENIA KOŃCOWE
Artykuł 21
Wykonywanie niniejszej Umowy poddane zostanie przeglądowi przed przystąpieniem Serbii do Światowej Organizacji Handlu (WTO).
W przypadku gdy Serbia zostanie członkiem WTO przed wygaśnięciem niniejszej Umowy, Umowy i zasady WTO są stosowane od dnia przystąpienia Serbii do WTO.
Artykuł 22
1.
Niniejsza Umowa obowiązuje, z jednej strony, na terytoriach, na których stosowany jest Traktat ustanawiający Wspólnotę, i na warunkach określonych w tym Traktacie oraz, z drugiej strony, na terytorium Serbii.
W odniesieniu do Serbii niniejsza Umowa jest wiążąca i bezpośrednio stosowana przez wszystkie jej władze.
2.
Niniejsza Umowa nie jest stosowana w Kosowie, które aktualnie znajduje się pod administracją międzynarodową na podstawie rezolucji Rady Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych 1244 z dnia 10 czerwca 1999 r.
Pozostaje to bez uszczerbku dla aktualnego statusu Kosowa lub określenia jego ostatecznego statusu zgodnie z wspomnianą rezolucją.
Artykuł 23
1.
Niniejsza Umowa wchodzi w życie pierwszego dnia drugiego miesiąca następującego po dniu, w którym Strony notyfikują sobie wzajemnie zakończenie niezbędnych w tym celu procedur.
Strony zgadzają się na dokonanie przeglądu postanowień niniejszej Umowy w świetle możliwych negocjacji w sprawie Układu o stabilizacji i stowarzyszeniu.
2.
Każda ze Stron może w każdej chwili zaproponować zmiany do niniejszej Umowy.
3.
Każda ze Stron może w każdej chwili wypowiedzieć niniejszą Umowę z zachowaniem co najmniej sześćdziesięciodniowego okresu wypowiedzenia.
W takim przypadku Umowa przestaje obowiązywać z chwilą upływu okresu wypowiedzenia.
4.
Załączniki do niniejszej Umowy stanowią jej integralną część.
Artykuł 24
Niniejsza Umowa zostaje sporządzona w dwóch egzemplarzach w języku angielskim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, holenderskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niemieckim, portugalskim, polskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim, włoskim, i serbskim, przy czym każda wersja jest jednakowo autentyczna.
Umowa
między byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii a Unią Europejską w sprawie procedur bezpieczeństwa przy wymianie informacji niejawnych
BYŁA JUGOSŁOWIAŃSKA REPUBLIKA MACEDONII,
reprezentowana przez swój rząd,
z jednej strony,
i
UNIA EUROPEJSKA, zwana dalej "UE",
reprezentowana przez Prezydencję Rady Unii Europejskiej,
z drugiej strony,
zwane dalej "Stronami",
ŚWIADOME wspólnego zaangażowania w proces stabilizacji i stowarzyszenia, który nadal stanowić będzie podstawę na drodze Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii ku Europie aż do jej przyszłego przystąpienia do UE;
ZWAŻYWSZY, ŻE Strony mają wspólny cel, którym jest wzmocnienie wszelkimi sposobami własnego bezpieczeństwa i zapewnienie swoim obywatelom wysokiego poziomu bezpieczeństwa osobistego w przestrzeni bezpieczeństwa;
ZWAŻYWSZY, ŻE Strony zgadzają się, że należy rozwinąć konsultacje i współpracę między nimi w kwestiach związanych z bezpieczeństwem, stanowiących przedmiot ich wspólnego zainteresowania;
ZWAŻYWSZY, ŻE w tym kontekście istnieje zatem stała potrzeba wymiany informacji niejawnych między Stronami;
UZNAJĄC, ŻE pełne i efektywne konsultacje oraz współpraca mogą wymagać zarówno dostępu do informacji i materiałów niejawnych obu Stron, jak i wymiany informacji niejawnych i związanych z nimi materiałów między Stronami;
ŚWIADOME, ŻE taki dostęp i wymiana informacji niejawnych i związanych z nimi materiałów wymaga odpowiednich środków bezpieczeństwa,
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Do osiągnięcia celów wzmocnienia wszelkimi sposobami bezpieczeństwa każdej ze Stron, niniejszą Umowę stosuje się do informacji lub materiałów niejawnych w każdej postaci, dostarczanych lub wymienianych między Stronami.
Artykuł 2
Do celów niniejszej Umowy informacje niejawne oznaczają wszelkie informacje (mianowicie wiedzę, która może być przekazywana w każdej postaci) lub materiały wymagające ochrony przed nieupoważnionym ujawnieniem i zaklasyfikowane jako niejawne w klasyfikacji bezpieczeństwa (zwane dalej "informacjami niejawnymi").
Artykuł 3
Do celów niniejszej Umowy "UE" oznacza Radę Unii Europejskiej (zwaną dalej "Radą"), Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela i Sekretariat Generalny Rady oraz Komisję Wspólnot Europejskich (zwaną dalej "Komisją Europejską").
Artykuł 4
Każda Strona:
a) chroni i zabezpiecza informacje niejawne będące przedmiotem niniejszej Umowy, dostarczone lub wymienione przez drugą Stronę;
b) zapewnia, że informacje niejawne będące przedmiotem niniejszej Umowy, dostarczone lub wymienione, nadal podlegają klasyfikacji bezpieczeństwa przyznanej im przez Stronę przekazującą.
Strona przyjmująca chroni i zabezpiecza informacje niejawne zgodnie z procedurami określonymi w jej własnych przepisach dotyczących bezpieczeństwa informacji lub materiałów objętych równoważną klasyfikacją bezpieczeństwa, wyszczególnione w uzgodnieniach dotyczących bezpieczeństwa, które mają być ustanowione na mocy artykułów 11 i 12;
c) nie wykorzystuje takich informacji niejawnych, będących przedmiotem niniejszej Umowy, w celach innych niż przewidziane przez organ zastrzegający ani w innych niż te, w jakich informacje są dostarczone lub przekazane w drodze wymiany;
d) nie ujawni tych informacji niejawnych, będących przedmiotem niniejszej Umowy, stronom trzecim lub którejkolwiek instytucji, lub podmiotowi UE niewymienionemu w artykule 3, bez uprzedniej zgody organu zastrzegającego.
Artykuł 5
1.
Informacje niejawne mogą zostać ujawnione lub wydane, zgodnie z zasadą kontroli organu zastrzegającego, przez jedną Stronę, "Stronę przekazującą" drugiej Stronie, "Stronie otrzymującej".
2.
W celu wydania informacji odbiorcom innym niż Strony niniejszej Umowy, decyzja o ujawnieniu lub wydaniu informacji niejawnych zostanie podjęta przez Stronę otrzymującą po uzyskaniu zgody Strony przekazującej, zgodnie z zasadą kontroli przez organ zastrzegający, określoną w jej przepisach o bezpieczeństwie.
3.
Przy wykonywaniu ustępów 1 i 2 żadne ogólne udostępnianie nie jest możliwe, chyba że Strony ustanowiły i uzgodniły między sobą procedury odnośnie do niektórych kategorii informacji, istotnych z punktu widzenia ich wymagań operacyjnych.
Artykuł 6
Każda ze Stron oraz jej podmioty określone w artykule 3 posiadają organizację bezpieczeństwa i programy bezpieczeństwa, oparte na podstawowych zasadach i minimalnych standardach bezpieczeństwa wdrażanych do systemów bezpieczeństwa Stron, które mają być ustanowione zgodnie z artykułami 11 i 12, w celu zagwarantowania, że do informacji niejawnych, będących przedmiotem niniejszej Umowy, stosowany jest równoważny poziom ochrony.
Artykuł 7
1.
Strony zapewniają, że wszystkie osoby, które wykonując swoje obowiązki urzędowe, powinny mieć dostęp do informacji niejawnych dostarczonych lub wymienionych na mocy niniejszej Umowy, albo osoby, które z uwagi na pełnione obowiązki lub funkcje mogą mieć dostęp do tych informacji niejawnych, zostaną odpowiednio sprawdzone pod względem bezpieczeństwa przed uzyskaniem dostępu do takich informacji.
2.
Procedury dopuszczenia do informacji niejawnych mają na celu stwierdzenie, czy dana osoba, uwzględniając jej lojalność, wiarygodność i solidność, może mieć dostęp do informacji niejawnych.
Artykuł 8
Strony zapewniają wzajemną pomoc w odniesieniu do bezpieczeństwa informacji niejawnych będących przedmiotem niniejszej Umowy oraz kwestii dotyczących bezpieczeństwa, będących przedmiotem wspólnego zainteresowania.
Organy określone w artykule 11 przeprowadzają wzajemne konsultacje i inspekcje dotyczące bezpieczeństwa w celu oceny skuteczności uzgodnień w tym zakresie w ramach ich odpowiedniego zakresu obowiązków, który ma być ustalony zgodnie z artykułami 11 i 12.
Artykuł 9
1.
Do celów niniejszej Umowy:
a) w odniesieniu do UE:
wszelka korespondencja wysyłana jest do Rady na następujący adres:
Council of the European Union
Chief Registry Officer
Rue de la Loi/Wetstraat 175
B-1048 Brussels.
Wszelka korespondencja przekazywana jest przez "Chief Registry Officer" Rady Państwom Członkowskim i Komisji Europejskiej, z zastrzeżeniem ustępu 2;
b) w odniesieniu do Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii:
wszelka korespondencja kierowana jest do "Central Registry Officer" przy Departamencie Bezpieczeństwa Informacji Niejawnych i przesyłana, w stosownych przypadkach, za pośrednictwem Przedstawicielstwa tego państwa przy Wspólnotach Europejskich, na następujący adres:
Registry Officer
Avenue Louise 209A
B-1050 Brussels.
2.
Wyjątkowo, korespondencja jednej Strony, do której dostęp został przyznany wyłącznie poszczególnym właściwym urzędnikom, organom lub służbom tej Strony, może ze względów operacyjnych być kierowana do poszczególnych właściwych urzędników, organów lub służb drugiej Strony, konkretnie wyznaczonych jako odbiorcy oraz wyłącznie dla nich dostępna, z uwzględnieniem ich uprawnień oraz zgodnie z zasadą wiedzy koniecznej.
W przypadku Unii Europejskiej taka korespondencja przekazywana jest przez "Chief Registry Officer" Rady.
Artykuł 10
W odniesieniu do Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii nadzór nad wykonaniem niniejszej Umowy sprawuje dyrektor Departamentu Bezpieczeństwa Informacji Niejawnych oraz Sekretarze Generalni Rady i Komisji Europejskiej.
Artykuł 11
W celu wykonania niniejszej Umowy:
1) W odniesieniu do Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii za opracowanie uzgodnień dotyczących bezpieczeństwa, służących ochronie i zabezpieczaniu informacji niejawnych jej dostarczanych odpowiedzialny jest Departament Bezpieczeństwa Informacji Niejawnych, działający w imieniu swojego rządu i pod jego zwierzchnictwem.
2) Biuro Bezpieczeństwa Sekretariatu Generalnego Rady (zwane dalej "Biurem Bezpieczeństwa SG Rady"), pod kierownictwem i w imieniu Sekretarza Generalnego Rady, działając w imieniu Rady i pod jej zwierzchnictwem, odpowiedzialne jest za opracowanie uzgodnień dotyczących bezpieczeństwa, służących ochronie i zabezpieczaniu informacji niejawnych, dostarczanych UE w ramach niniejszej Umowy.
3) Dyrekcja Bezpieczeństwa Komisji Europejskiej, działając w imieniu Komisji Europejskiej i pod jej zwierzchnictwem, odpowiedzialna jest za opracowanie uzgodnień dotyczących bezpieczeństwa, służących ochronie informacji niejawnych, dostarczanych lub wymienianych w ramach niniejszej Umowy w obrębie Komisji Europejskiej i w jej pomieszczeniach.
Artykuł 12
Uzgodnienia dotyczące bezpieczeństwa, które mają być dokonane na mocy artykułu 11 w porozumieniu z trzema zainteresowanymi urzędami, określą normy wzajemnej ochrony bezpieczeństwa informacji niejawnych będących przedmiotem niniejszej Umowy.
W odniesieniu do UE normy te podlegają zatwierdzeniu przez Komitet Bezpieczeństwa Rady.
W odniesieniu do Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii normy te podlegają zatwierdzeniu przez dyrektora Departamentu Bezpieczeństwa Informacji Niejawnych.
Artykuł 13
Organy określone w artykule 11 ustanawiają procedury, które mają być stosowane w przypadku udowodnionego lub podejrzewanego naruszenia wymogów bezpieczeństwa informacji niejawnych będących przedmiotem niniejszej Umowy.
Artykuł 14
Przed dostarczeniem informacji niejawnych stanowiących przedmiot niniejszej Umowy między Stronami, organy odpowiedzialne za bezpieczeństwo, określone w artykule 11, muszą być zgodne co do tego, że Strona otrzymująca jest w stanie chronić i zabezpieczyć informacje będące przedmiotem niniejszej Umowy stosownie do uzgodnień, które mają być dokonane na mocy artykułu 11 i 12.
Artykuł 15
Niniejsza Umowa w żaden sposób nie uniemożliwia Stronom zawierania innych umów odnoszących się do dostarczania lub wymiany informacji niejawnych będących przedmiotem niniejszej Umowy, pod warunkiem że nie są one w sprzeczności z postanowieniami niniejszej Umowy.
Artykuł 16
Wszelkie różnice stanowisk między Unią Europejską a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii, powstałe w wyniku interpretacji lub zastosowania niniejszej Umowy, będą rozwiązywane w drodze negocjacji między Stronami.
Artykuł 17
1.
Niniejsza Umowa wchodzi w życie pierwszego dnia pierwszego miesiąca po dokonaniu wzajemnych notyfikacji przez Strony o zakończeniu niezbędnych procedur wewnętrznych.
2.
Niniejsza Umowa może zostać poddana przeglądowi w celu rozważenia możliwych zmian na wniosek którejkolwiek ze Stron.
3.
Wszelkie zmiany niniejszej Umowy dokonywane są wyłącznie na piśmie oraz za obopólną zgodą Stron.
Zmiany wchodzą w życie po dokonaniu wzajemnej notyfikacji przewidzianej w ustępie 1.
Artykuł 18
Niniejsza Umowa może zostać wypowiedziana przez jedną ze Stron w formie pisemnego zawiadomienia o wypowiedzeniu, przekazanego drugiej Stronie.
Wypowiedzenie takie staje się skuteczne sześć miesięcy po otrzymaniu zawiadomienia przez drugą Stronę, ale pozostaje bez wpływu na wcześniej podjęte zobowiązania na mocy postanowień niniejszej Umowy.
W szczególności wszelkie informacje niejawne dostarczone lub wymienione stosownie do niniejszej Umowy będą nadal chronione zgodnie z postanowieniami niniejszej Umowy.
--------------------------------------------------
Porozumienie w formie wymiany listów
z rządem Kanady w sprawie poprawek do załącznika V i załącznika VIII do Umowy między Wspólnotą Europejską a rządem Kanady dotyczącej środków sanitarnych mających na celu ochronę zdrowia ludzi i zwierząt stosowanych w handlu żywymi zwierzętami i produktami pochodzenia zwierzęcego
a.
List Wspólnoty Europejskiej
TŁUMACZENIE
Umowa
między Rumunią a Unią Europejską w sprawie procedur bezpieczeństwa przy wymianie informacji niejawnych
RUMUNIA,
z jednej strony, oraz
UNIA EUROPEJSKA,
zwana dalej UE, reprezentowana przez Prezydencję Rady Unii Europejskiej,
zwane dalej Stronami,
UZNAJĄC, że Rumunia i UE posiadają wspólne cele wzmocnienia własnego bezpieczeństwa we wszystkich aspektach i zapewnienia swoim obywatelom wysokiego poziomu bezpieczeństwa osobistego w ramach bezpieczeństwa ogólnego;
UZNAJĄC, że Rumunia i UE zgadzają się, że należy rozwinąć konsultacje i współpracę między nimi w kwestiach wspólnych interesów związanych z bezpieczeństwem;
UZNAJĄC, że w tym kontekście istnieje stała potrzeba wymiany informacji niejawnych między Rumunią a UE;
UWZGLĘDNIAJĄC, że pełna i skuteczna współpraca i konsultacje mogą wymagać zarówno dostępu do informacji i materiałów niejawnych Rumunii i UE jak i wymiany informacji niejawnych i związanych z nimi materiałów między Rumunią a UE;
ŚWIADOMI, że taki dostęp i wymiana informacji niejawnych i związanych z nimi materiałów wymaga odpowiednich środków bezpieczeństwa;
UZGODNILI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Do osiągnięcia celów wzmocnienia bezpieczeństwa każdej ze Stron we wszystkich aspektach niniejsza Umowa stosuje się do informacji lub materiałów niejawnych we wszelkiej postaci, przekazywanych lub wymienianych między Stronami.
Artykuł 2
Do celów niniejszej Umowy informacje niejawne określa się jako wszelkie informacje (mianowicie wiedzę, która może być przekazywana w dowolnej formie) lub materiały wymagające ochrony przed nieupoważnionym ujawnieniem i zaklasyfikowane jako niejawne w klasyfikacji bezpieczeństwa (dalej "informacje niejawne").
Artykuł 3
Do celów niniejszej Umowy "UE" oznacza Radę Unii Europejskiej (dalej "Radę"), Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela i Sekretariat Generalny Rady oraz Komisję Wspólnot Europejskich (zwaną dalej "Komisją Europejską").
Artykuł 4
Każda Strona:
a) chroni i zabezpiecza informacje niejawne podlegające niniejszej Umowie, przekazane lub wymienione przez drugą Stronę;
b) zapewnia, że informacje lub materiały niejawne będące przedmiotem niniejszej Umowy, przekazane lub wymienione, nadal podlegają klasyfikacji bezpieczeństwa przyznanej im przez Stronę przekazującą.
Strona przyjmująca chroni i zabezpiecza informacje niejawne zgodnie z procedurami ustalonymi przez własne przepisy dotyczące bezpieczeństwa informacji lub materiałów posiadających równoważną klasyfikację bezpieczeństwa, wyszczególnione w uzgodnieniach dotyczących bezpieczeństwa, które mają być sporządzone stosownie do art. 11 i 12;
c) nie używa takich informacji niejawnych będących przedmiotem niniejszej Umowy do celów innych niż przewidziane przez organ zastrzegający i tych celów, w jakich informacja jest dostarczona lub skierowana w drodze wymiany;
d) nie ujawni informacji niejawnych będących przedmiotem niniejszej Umowy osobom trzecim lub jakiejkolwiek instytucji, lub podmiotowi UE niewymienionemu w art. 3 bez uprzedniej zgody organu zastrzegającego.
Artykuł 5
1.
Informacje niejawne mogą być ujawnione lub wydane zgodnie z zasadą kontroli organu zastrzegającego przez jedną Stronę, "Stronę przekazującą", drugiej Stronie – "Stronie otrzymującej".
2.
W celu wydania informacji innym odbiorcom niż Strony niniejszej Umowy decyzja o ujawnieniu lub przekazaniu informacji niejawnych zostanie podjęta przez Stronę otrzymującą po uzyskaniu zgody Strony przekazującej, zgodnie z zasadą kontroli przez organ zastrzegający określoną w jej przepisach o bezpieczeństwie.
3.
W celu wykonania ust. 1 i 2 żadne ogólne udostępnianie nie jest dopuszczane, chyba że Strony ustanowiły i przyjęły procedury odnośnie do niektórych kategorii informacji, odpowiadających ich wymaganiom operacyjnym.
Artykuł 6
Jak określono w artykule 3, każda ze Stron i jej podmioty posiada organizację bezpieczeństwa i programy bezpieczeństwa, oparte na podstawowych zasadach i minimalnych standardach bezpieczeństwa wdrażanych do systemów bezpieczeństwa Stron, ustanawianych stosownie do artykułów 11 i 12, w celu zagwarantowania, że do informacji i materiałów niejawnych będących przedmiotem niniejszej Umowy stosowany jest równoważny poziom bezpieczeństwa.
Artykuł 7
1.
Strony zapewniają, że wszystkie osoby, które dla wykonywania swoich urzędowych obowiązków wymagają dostępu do informacji niejawnych albo których obowiązki lub funkcje mogą dawać dostęp do takich informacji niejawnych, dostarczonych lub wymienionych na mocy niniejszej Umowy zostaną odpowiednio sprawdzone pod względem bezpieczeństwa przed uzyskaniem dostępu do takich informacji.
2.
Procedury sprawdzenia pod względem bezpieczeństwa mają na celu określenie, czy jednostka, uwzględniając jej lojalność, wiarygodność i solidność, może mieć dostęp do informacji niejawnych.
Artykuł 8
Strony zapewnią wzajemną pomoc w odniesieniu do bezpieczeństwa informacji niejawnych będących przedmiotem niniejszej Umowy oraz spraw będących przedmiotem wspólnego zainteresowania w dziedzinie bezpieczeństwa.
Organy określone w art. 11 przeprowadzą wzajemne konsultacje i kontrole w celu oceny skuteczności uzgodnień dotyczących bezpieczeństwa w ramach ich odpowiedniego zakresu obowiązków, które mają być ustalone stosownie do art. 11 i 12.
Artykuł 9
1.
Do celów niniejszej Umowy:
a) w odniesieniu do UE:
wszelka korespondencja jest wysyłana do Rady na następujący adres:
Council of the European Union
Chief Registry Officer
Rue de la Loi/Wetstraat, 175
B-1048 Brussels.
Wszelka korespondencja zostanie przekazana przez Głównego Referendarza (Chief Registry Officer) Rady do Państw Członkowskich i Komisji Europejskiej, z zastrzeżeniem ust. 2;
b) w odniesieniu do Rumunii:
wszelka korespondencja będzie przesyłana, w stosownych przypadkach przez Przedstawicielstwo Rumunii przy Unii Europejskiej do "Oficiul Registrului al Informatiilor Secrete de Stat" (ORNISS) na następujący adres:
Guvernul Romaniei
Oficiul Registrului al Informatiilor Secrete de Stat (ORNISS)
Str.
Mures nr. 4, Sector 1
Bucuresti
Romania.
2.
Wyjątkowo, korespondencja jednej Strony, która dostępna jest tylko dla specjalnych właściwych urzędników, organów lub służb tej Strony może, ze względów operacyjnych, być adresowana i być dostępna tylko dla tych specjalnych właściwych urzędników, organów lub służb drugiej Strony konkretnie wyznaczonych jako odbiorcy, uwzględniając ich uprawnienia i zgodnie z zasadą wiedzy koniecznej.
W przypadku UE taka korespondencja może być przekazywana przez Głównego Referendarza (Chief Registry Officer) Rady.
Artykuł 10
Rząd Rumunii oraz Sekretarze Generalni Rady i Komisji Europejskiej sprawują nadzór na wykonaniem niniejszej Umowy.
Artykuł 11
W celu wykonania niniejszej Umowy:
1) "Oficiul Registrului al Informatiilor Secrete de Stat" (ORNISS), działając w imieniu rządu Rumunii i pod jego zwierzchnictwem, jest odpowiedzialny za opracowanie uzgodnień dotyczących bezpieczeństwa dla ochrony i zabezpieczenia informacji niejawnych przekazanych Rumunii w ramach niniejszej Umowy.
2) Biuro Bezpieczeństwa Sekretariatu Generalnego Rady UE pod kierownictwem i w imieniu Sekretarza Generalnego Rady, działając w imieniu Rady i pod jej zwierzchnictwem, jest odpowiedzialne za opracowania ustaleń dotyczących bezpieczeństwa w celu ochrony i zabezpieczenia informacji niejawnych dostarczonych do UE w ramach niniejszej Umowy.
3) Dyrekcja Bezpieczeństwa Komisji Europejskiej, działając w imieniu Komisji Europejskiej i pod jej zwierzchnictwem, jest odpowiedzialna za opracowanie uzgodnień dotyczących bezpieczeństwa w celu ochrony i zabezpieczenia informacji niejawnych przekazanych lub wymienionych w ramach niniejszej Umowy w obrębie Komisji Europejskiej i na jej terenie.
Artykuł 12
Uzgodnienia dotyczące bezpieczeństwa, które mają być ustalone stosownie do art. 11 w porozumieniu pomiędzy trzema zainteresowanymi Urzędami, będą określały normy wzajemnej ochrony informacji niejawnych w ramach niniejszej Umowy.
Dla UE normy te podlegają zatwierdzeniu przez Komitet Bezpieczeństwa Rady.
Artykuł 13
Organy określone w art. 11 ustanawiają procedury, które mają być stosowane w przypadku udowodnionego lub podejrzewanego naruszenia wymogów bezpieczeństwa informacji niejawnych będących przedmiotem niniejszej Umowy.
Artykuł 14
Przed dostarczeniem informacji niejawnych będących przedmiotem niniejszej Umowy między Stronami organy odpowiedzialne za bezpieczeństwo określone w art. 11 muszą zgodzić się, że Strona otrzymująca jest zdolna do ochrony i zabezpieczenia informacji będących przedmiotem niniejszej Umowy w sposób zgodny z uzgodnieniami, które mają być ustanowione na mocy artykułów 11 i 12.
Artykuł 15
Niniejsza Umowa w żaden sposób nie uniemożliwia Stronom zawierania innych umów odnoszących się do dostarczania lub wymiany informacji niejawnych będących przedmiotem niniejszej Umowy, pod warunkiem że nie są one w sprzeczności z postanowieniami niniejszej Umowy.
Artykuł 16
Wszelkie różnice miedzy UE a Rumunią powstałe w wyniku interpretacji lub zastosowania niniejszej Umowy zostaną rozwiązane drogą negocjacji między Stronami.
Artykuł 17
1.
Niniejsza Umowa wchodzi w życie w pierwszym dniu pierwszego miesiąca po dokonaniu wzajemnych notyfikacji Stron o zakończeniu niezbędnych procedur wewnętrznych.
2.
Niniejsza Umowa może być poddana przeglądowi w celu rozważenia możliwych zmian na wniosek którejkolwiek ze Stron.
3.
Wszelkie zmiany niniejszej Umowy zostaną dokonane na piśmie i w drodze wspólnego porozumienia Stron.
Zmiany wchodzą w życie po dokonaniu wzajemnej notyfikacji przewidzianej w ust. 1.
Artykuł 18
Niniejsza Umowa może być wypowiedziana przez każdą ze Stron w formie pisemnego zawiadomienia o wypowiedzeniu dostarczonego drugiej Stronie.
Wypowiedzenie takie staje się skuteczne sześć miesięcy po otrzymaniu zawiadomienia przez drugą Stronę, ale nie ma wpływu na wcześniej podjęte zobowiązania zgodne z postanowieniami niniejszej Umowy.
W szczególności wszelkie informacje niejawne przekazane lub wymienione stosownie do niniejszej Umowy będą nadal chronione zgodnie z postanowieniami niniejszej Umowy.
W DOWÓD CZEGO niżej podpisani, odpowiednio należycie umocowani, podpisali niniejszą Umowę.
Decyzja Rady 2005/365/WPZiB
z dnia 14 kwietnia 2005 r.
dotycząca zawarcia Umowy między Unią Europejską a Republiką Bułgarii w sprawie procedur bezpieczeństwa przy wymianie informacji niejawnych
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 24 i 38,
uwzględniając zalecenie Prezydencji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na posiedzeniu w dniach 27 i 28 listopada 2003 r. Rada postanowiła upoważnić Prezydencję, przy wsparciu Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela, do podjęcia rokowań zgodnie z art. 24 i 38 Traktatu o Unii Europejskiej z niektórymi państwami trzecimi, tak aby Unia Europejska zawarła z każdym z nich Umowę w sprawie procedur bezpieczeństwa przy wymianie informacji niejawnych.
(2) Po otrzymaniu upoważnienia do podjęcia rokowań, Prezydencja, przy wsparciu Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela, wynegocjowała Umowę z Republiką Bułgarii w sprawie procedur bezpieczeństwa przy wymianie informacji niejawnych.
(3) Umowę tę należy zatwierdzić,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Umowa między Unią Europejską a Republiką Bułgarii w sprawie procedur bezpieczeństwa przy wymianie informacji niejawnych zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Unii Europejskiej.
Tekst Umowy załączony jest do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby uprawnionej do podpisania Umowy tak, aby stała się ona wiążąca dla Unii Europejskiej.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Konwencja o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do wymiaru sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska
Umowa
między Wspólnotą Europejską a Republiką Albanii o readmisji osób przebywających nielegalnie
WYSOKIE UMAWIAJĄCE SIĘ STRONY,
WSPÓLNOTA EUROPEJSKA, zwana dalej "Wspólnotą", oraz
REPUBLIKA ALBANII, zwana dalej "Albanią",
ZDECYDOWANE wzmocnić współpracę w celu skuteczniejszego zwalczania nielegalnej imigracji,
PRAGNĄC ustanowić poprzez niniejszą Umowę, na zasadzie wzajemności, szybkie i skuteczne procedury identyfikacji oraz bezpiecznego i właściwego powrotu osób, które nie spełniają lub przestały spełniać warunki wjazdu, pobytu lub zamieszkania na terytorium Albanii lub jednego z Państw Członkowskich Unii Europejskiej, oraz ułatwić w duchu współpracy przejazd takich osób,
PODKREŚLAJĄC, że niniejsza umowa pozostaje bez uszczerbku dla praw, zobowiązań i obowiązków Wspólnoty, Państw Członkowskich Unii Europejskiej i Albanii wynikających z prawa międzynarodowego, a w szczególności Europejskiej konwencji o ochronie praw człowieka z dnia 4 listopada 1950 r., Konwencji z dnia 28 lipca 1951 r. i Protokołu z dnia 31 stycznia 1967 r. o statusie uchodźców oraz dokumentów międzynarodowych dotyczących ekstradycji,
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Definicje
Do celów niniejszej umowy:
a) "Państwo Członkowskie" oznacza każde Państwo Członkowskie Unii Europejskiej, z wyjątkiem Królestwa Danii;
b) "obywatel Państwa Członkowskiego" oznacza każdą osobę posiadającą obywatelstwo Państwa Członkowskiego, w rozumieniu definicji przyjętej dla celów Wspólnoty;
c) "obywatel Albanii" oznacza każdą osobę posiadającą obywatelstwo Albanii;
d) "obywatel państwa trzeciego" oznacza każdą osobę posiadającą obywatelstwo inne niż Albanii lub jednego z Państw Członkowskich;
e) "bezpaństwowiec" oznacza każdą osobę nieposiadającą obywatelstwa;
f) "zezwolenie na zamieszkanie" oznacza dowolnego rodzaju zezwolenie wydane przez Albanię lub przez jedno z Państw Członkowskich, uprawniające daną osobę do zamieszkiwania na terytorium tego państwa.
Nie obejmuje ono czasowych zezwoleń na przebywanie na jego terytorium w związku z rozpatrywaniem wniosku o azyl lub wniosku o zezwolenie na zamieszkanie;
g) "wiza" oznacza zezwolenie lub decyzję podjętą przez Albanię lub jedno z Państw Członkowskich, wymagane w związku z wjazdem na terytorium lub przejazdem przez terytorium tego państwa.
Nie obejmuje ono lotniskowych wiz tranzytowych.
SEKCJA I
OBOWIĄZKI ALBANII W ZAKRESIE READMISJI
Artykuł 2
Readmisja własnych obywateli
1.
Na wniosek Państwa Członkowskiego, bez dalszych formalności poza przewidzianymi w niniejszej Umowie, Albania dokonuje readmisji wszystkich osób, które nie spełniają lub przestały spełniać obowiązujące warunki wjazdu, przebywania lub zamieszkiwania na terytorium wnioskującego Państwa Członkowskiego, pod warunkiem udowodnienia lub uprawdopodobnienia, że są one obywatelami Albanii.
To samo stosuje się do osób, które pozbawiono lub które zrzekły się obywatelstwa Albanii po wjeździe na terytorium Państwa Członkowskiego, o ile osoby takie nie uzyskały przynajmniej obietnicy naturalizacji przez to Państwo Członkowskie.
2.
Albania, w miarę potrzeby, niezwłocznie wydaje osobie, której readmisja została zaakceptowana, dokument podróży wymagany do jej powrotu, z okresem ważności wynoszącym przynajmniej 6 miesięcy.
Jeżeli z przyczyn prawnych lub faktycznych dana osoba nie może zostać przekazana w okresie ważności pierwotnie wydanego dokumentu podróży, Albania przedłuża ważność dokumentu podróży w ciągu 14 dni kalendarzowych lub, w miarę potrzeby, wydaje nowy dokument podróży z takim samym okresem ważności.
Jeżeli w ciągu 14 dni kalendarzowych Albania nie wyda dokumentu podróży, nie przedłuży jego okresu ważności lub w miarę potrzeby nie odnowi go, uznaje się, że zaakceptowała wykorzystanie standardowego dokumentu podróży UE dla celów wydalenia [1].
Artykuł 3
Readmisja obywateli państw trzecich i bezpaństwowców
1.
Na wniosek Państwa Członkowskiego, bez dalszych formalności poza przewidzianymi w niniejszej umowie, Albania dokonuje readmisji wszystkich obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców, którzy nie spełniają lub przestali spełniać obowiązujące warunki wjazdu, przebywania lub zamieszkiwania na terytorium wnioskującego Państwa Członkowskiego, pod warunkiem udowodnienia lub uprawdopodobnienia, że osoby te:
a) w chwili wjazdu posiadały ważną wizę lub zezwolenie na zamieszkanie wydane przez Albanię; lub
b) wjechały na terytorium Państw Członkowskich po przebywaniu lub przejeździe przez terytorium Albanii.
2.
Obowiązek readmisji określony w ust. 1 nie ma zastosowania, jeśli:
a) obywatel państwa trzeciego lub bezpaństwowiec jedynie przemieszczał się drogą lotniczą przez lotnisko międzynarodowe w Albanii; lub
b) wnioskujące Państwo Członkowskie wydało obywatelowi państwa trzeciego lub bezpaństwowcowi wizę lub zezwolenie na zamieszkanie przed lub po jego wjeździe na jego terytorium, chyba że
- osoba ta posiada wizę lub zezwolenie na zamieszkanie wydane przez Albanię, które ma dłuższy okres ważności; lub
- wiza lub zezwolenie na zamieszkanie wydane przez wnioskujące Państwo Członkowskie zostało uzyskane przy wykorzystaniu podrobionych lub sfałszowanych dokumentów.
3.
Albania, w miarę potrzeby, niezwłocznie wydaje osobie, której readmisja została zaakceptowana, dokument podróży wymagany do jej powrotu, z okresem ważności wynoszącym przynajmniej 6 miesięcy.
Jeżeli z przyczyn prawnych lub faktycznych dana osoba nie może zostać przekazana w okresie ważności pierwotnie wydanego dokumentu podróży, Albania przedłuża ważność dokumentu podróży w ciągu 14 dni kalendarzowych lub, w miarę potrzeby, wydaje nowy dokument podróży z takim samym okresem ważności.
Jeżeli w ciągu 14 dni kalendarzowych Albania nie wyda dokumentu podróży, nie przedłuży jego okresu ważności lub w miarę potrzeby nie odnowi go, uznaje się, że zaakceptowała wykorzystanie standardowego dokumentu podróży UE dla celów wydalenia.
SEKCJA II
OBOWIĄZKI WSPÓLNOTY W ZAKRESIE READMISJI
Artykuł 4
Readmisja własnych obywateli
1.
Na wniosek Albanii, bez dalszych formalności poza przewidzianymi w niniejszej Umowie, Państwo Członkowskie dokonuje readmisji wszystkich osób, które nie spełniają lub przestały spełniać obowiązujące warunki wjazdu, przebywania lub zamieszkiwania na terytorium Albanii, pod warunkiem udowodnienia lub uprawdopodobnienia, że są one obywatelami tego Państwa Członkowskiego.
To samo stosuje się do osób, które pozbawiono lub które zrzekły się obywatelstwa Państwa Członkowskiego po wjeździe na terytorium Albanii, o ile osoby takie nie uzyskały przynajmniej obietnicy naturalizacji przez Albanię.
2.
Państwo Członkowskie, w miarę potrzeby, niezwłocznie wydaje osobie, której readmisję zaakceptowano, dokument podróży wymagany dla jej powrotu, z okresem ważności wynoszącym przynajmniej 6 miesięcy.
Jeżeli z przyczyn prawnych lub faktycznych dana osoba nie może zostać przekazana w okresie ważności pierwotnie wydanego dokumentu podróży, zainteresowane Państwo Członkowskie przedłuża ważność dokumentu podróży w ciągu 14 dni kalendarzowych lub, w miarę potrzeby, wydaje nowy dokument podróży z takim samym okresem ważności.
Jeżeli w ciągu 14 dni kalendarzowych zainteresowane Państwo Członkowskie nie wyda dokumentu podróży, nie przedłuży jego okresu ważności lub w miarę potrzeby nie odnowi go, uznaje się, że zaakceptowało wykorzystanie albańskiego zaświadczenia dla celów wydalenia [2].
Artykuł 5
Readmisja obywateli państw trzecich i bezpaństwowców
1.
Na wniosek Albanii, bez dalszych formalności poza przewidzianymi w niniejszej Umowie, Państwo Członkowskie dokonuje readmisji wszystkich obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców, którzy nie spełniają lub przestali spełniać obowiązujące warunki wjazdu, przebywania lub zamieszkiwania na terytorium Albanii, pod warunkiem udowodnienia lub uprawdopodobnienia, że osoby te:
a) w chwili wjazdu posiadały ważną wizę lub zezwolenie na zamieszkanie wydane przez Państwo Członkowskie, do którego skierowano wniosek; lub
b) wjechały na terytorium Albanii po przebywaniu lub przejeździe przez Państwo Członkowskie, do którego skierowano wniosek.
2.
Obowiązek readmisji określony w ust. 1 nie ma zastosowania, jeśli:
a) obywatel państwa trzeciego lub bezpaństwowiec jedynie przemieszczał się drogą lotniczą przez lotnisko międzynarodowe w Państwie Członkowskim, do którego skierowano wniosek; lub
b) Albania wydała obywatelowi państwa trzeciego lub bezpaństwowcowi wizę lub zezwolenie na zamieszkanie przed lub po jego wjeździe na jej terytorium, chyba że
- osoba ta posiada wizę lub zezwolenie na zamieszkanie wydane przez Państwo Członkowskie, do którego skierowano wniosek, o dłuższym okresie ważności; lub
- wiza lub zezwolenie na zamieszkanie wydane przez Albanię zostało uzyskane przy wykorzystaniu podrobionych lub sfałszowanych dokumentów.
3.
Obowiązek readmisji zawarty w ustępie 1 dotyczy Państwa Członkowskiego, które wydało wizę lub zezwolenie na zamieszkanie.
Jeśli wizę lub zezwolenie na zamieszkanie wydały ponad dwa Państwa Członkowskie, zobowiązanie do readmisji określone w ustępie 1 stosuje się do Państwa Członkowskiego, które wydało dokument o dłuższym okresie ważności lub, jeśli jeden lub więcej z nich wygasł, dokument, który jest nadal ważny.
Jeżeli wygasły wszystkie dokumenty, zobowiązanie do readmisji określone w ustępie 1 dotyczy Państwa Członkowskiego, które wydało dokument z najpóźniejszą datą ważności.
Jeśli nie można przedstawić żadnego takiego dokumentu, obowiązek z ust. 1 stosuje się do Państwa Członkowskiego, z którego nastąpił ostatni wyjazd.
4.
Państwo Członkowskie, w miarę potrzeby, niezwłocznie wydaje osobie, której readmisja została zaakceptowana, dokument podróży wymagany dla jej powrotu, z okresem ważności wynoszącym przynajmniej 6 miesięcy.
Jeżeli z przyczyn prawnych lub faktycznych dana osoba nie może zostać przekazana w okresie ważności pierwotnie wydanego dokumentu podróży, zainteresowane Państwo Członkowskie przedłuża ważność dokumentu podróży w ciągu 14 dni kalendarzowych lub, w miarę potrzeby, wydaje nowy dokument podróży z takim samym okresem ważności.
Jeżeli w ciągu 14 dni kalendarzowych zainteresowane Państwo Członkowskie nie wyda dokumentu podróży, nie przedłuży jego okresu ważności lub w miarę potrzeby nie odnowi go, uznaje się, że zaakceptowało wykorzystanie albańskiego zaświadczenia dla celów wydalenia.
SEKCJA III
PROCEDURA READMISJI
Artykuł 6
Zasada
1.
Z zastrzeżeniem ustępu 2, przekazanie osoby do readmisji na podstawie jednego z obowiązków zawartych w artykułach 2—5 wymaga złożenia wniosku o readmisję do właściwego organu Państwa, do którego kierowany jest wniosek.
2.
Wniosek o readmisję może być zastąpiony pisemnym zawiadomieniem właściwego organu Państwa, do którego kierowany jest wniosek, w rozsądnym terminie przed powrotem danej osoby, o ile osoba podlegająca readmisji posiada ważny dokument podróży i w miarę potrzeby ważną wizę lub zezwolenie na zamieszkanie wydane przez Państwo, do którego kierowany jest wniosek.
Artykuł 7
Wniosek o readmisję
1.
W zakresie, w jakim jest to możliwe, wniosek o readmisję powinien zawierać następujące informacje:
a) dane osoby podlegającej readmisji (np. imiona, nazwiska, data urodzenia i, w miarę możliwości — miejsce urodzenia, imię ojca, imię matki oraz ostatnie miejsce zamieszkania);
b) wskazanie środków, na podstawie których udowodniono lub uprawdopodobniono obywatelstwo, przejazd, spełnienie warunków readmisji obywateli państw trzecich i bezpaństwowców oraz nielegalny wjazd i zamieszkiwanie.
2.
W zakresie, w jakim jest to możliwe, wniosek o readmisję powinien także zawierać następujące informacje:
a) wskazanie, że osoba przekazywana może potrzebować pomocy lub opieki, pod warunkiem że dana osoba udzieliła wyraźnej zgody na taką informację;
b) wszelkie inne środki ochrony lub bezpieczeństwa, jakie mogą być niezbędne w indywidualnym przypadku przekazania.
3.
Wspólny formularz wykorzystywany do składania wniosków o readmisję stanowi załącznik 5 do niniejszej Umowy.
Artykuł 8
Sposoby udowodnienia obywatelstwa
1.
Udowodnienie obywatelstwa zgodnie z artykułem 2 ustęp 1 i artykułem 4 ustęp 1 może nastąpić w szczególności na podstawie któregokolwiek z dokumentów wymienionych w załączniku 1 do niniejszej Umowy, nawet po upływie ich okresu ważności.
W przypadku przedstawienia takich dokumentów Państwa Członkowskie i Albania uznają wzajemnie obywatelstwo bez potrzeby przeprowadzania dalszego dochodzenia.
Dowód obywatelstwa nie może opierać się na sfałszowanych dokumentach.
2.
Uprawdopodobnienie obywatelstwa zgodnie z artykułem 2 ustęp 1 i artykułem 4 ustęp 1 może nastąpić w szczególności na podstawie któregokolwiek z dokumentów wymienionych w załączniku 2 do niniejszej Umowy, nawet po upływie ich okresu ważności.
W przypadku przedstawienia takich dokumentów Państwa Członkowskie i Albania uznają obywatelstwo za ustalone, o ile nie mogą udowodnić, iż jest inaczej.
Uprawdopodobnienie obywatelstwa nie może opierać się na sfałszowanych dokumentach.
3.
Jeżeli nie może zostać przedstawiony żaden z dokumentów wymienionych w załączniku 1 lub 2, odpowiednie przedstawicielstwa dyplomatyczne i konsularne Albanii lub zainteresowanego Państwa Członkowskiego, na wniosek, przeprowadzą bez zbędnej zwłoki rozmowę z osobą podlegającą readmisji w celu ustalenia jej obywatelstwa.
Artykuł 9
Dowody dotyczące obywateli państw trzecich i bezpaństwowców
1. Udowodnienie spełnienia warunków readmisji obywateli państw trzecich i bezpaństwowców zgodnie z artykułem 3 ustęp 1 i artykułem 5 ustęp 1 następuje poprzez którykolwiek ze środków wymienionych w załączniku 3 do niniejszej Umowy; nie może być oparte na sfałszowanych dokumentach. Wszelkie dowody są wzajemnie uznawane przez Państwa Członkowskie i Albanię bez potrzeby przeprowadzania dalszego dochodzenia.
2. Uprawdopodobnienie spełnienia warunków readmisji obywateli państw trzecich i bezpaństwowców zgodnie z artykułem 3 ustęp 1 i artykułem 5 ustęp 1 następuje poprzez którykolwiek ze środków wymienionych w załączniku 4 do niniejszej Umowy; nie może być oparte na sfałszowanych dokumentach. W przypadku uprawdopodobnienia Państwa Członkowskie i Albania uznają warunki za spełnione, o ile nie mogą udowodnić, iż jest inaczej.
3.
Bezprawność wjazdu, przebywania lub zamieszkiwania ustala się na podstawie dokumentów podróży danej osoby, w których brakuje wizy lub innego zezwolenia na zamieszkanie na terytorium Państwa wnioskującego.
Oświadczenie Państwa wnioskującego, że dana osoba nie posiada niezbędnych dokumentów podróży, wizy lub zezwolenia na zamieszkanie stanowi również środek uprawdopodobnienia bezprawnego wjazdu, przebywania lub zamieszkiwania.
Artykuł 10
Terminy
1.
Wniosek o readmisję musi być złożony właściwemu organowi Państwa, do którego kierowany jest wniosek, nie później niż w ciągu roku od uzyskania przez właściwy organ Państwa wnioskującego informacji, że obywatel państwa trzeciego lub bezpaństwowiec nie spełnia lub przestał spełniać obowiązujące warunki wjazdu, przebywania lub zamieszkiwania.
W przypadku gdy występują przeszkody prawne lub faktyczne niepozwalające na terminowe złożenie wniosku, na prośbę Państwa wnioskującego termin jest przedłużany, ale jedynie do czasu ustania przeszkód.
2.
Odpowiedź na wniosek o readmisję należy przekazać bez zbędnej zwłoki, a w każdym wypadku nie później niż w ciągu 14 dni kalendarzowych; odmowę spełnienia żądania readmisji należy uzasadnić.
Termin ten rozpoczyna bieg od dnia otrzymania żądania readmisji.
Jeżeli w tym terminie nie udzielono odpowiedzi, uznaje się, że wyrażono zgodę na przekazanie.
3.
Po uzyskaniu zgody lub, odpowiednio, po upływie terminu 14 dni kalendarzowych dana osoba zostaje przekazana bez zbędnej zwłoki w ciągu najdalej trzech miesięcy.
Na wniosek Państwa wnioskujacego, termin ten może być przedłużony o okres potrzebny do usunięcia przeszkód prawnych lub natury praktycznej.
Artykuł 11
Sposoby przekazania i środki transportu
1.
Przed przekazaniem osoby właściwe organy Albanii i zainteresowanego Państwa Członkowskiego dokonują pisemnych uzgodnień dotyczących terminu przekazania, miejsca wjazdu, ewentualnego konwoju i innych informacji dotyczących przekazania.
2.
Nie jest zakazany żaden środek transportu, lotniczy, morski ani lądowy.
Powrót drogą lotniczą nie jest ograniczony do wykorzystania narodowych przewoźników Albanii lub Państw Członkowskich i może odbyć się lotem rejsowym lub czarterowym.
W przypadku powrotów konwojowanych konwoje nie są ograniczone do osób uprawnionych z Państwa wnioskującego, pod warunkiem że są to uprawnione osoby z Albanii lub dowolnego Państwa Członkowskiego.
Artykuł 12
Omyłkowa readmisja
Albania przyjmie z powrotem bez zwłoki wszelkie osoby poddane readmisji przez Państwo Członkowskie, a Państwo Członkowskie przyjmie ponownie bez zwłoki każdą osobę poddaną readmisji przez Albanię, jeżeli w ciągu okresu 3 miesięcy od przekazania zainteresowanej osoby zostanie ustalone, że nie zostały spełnione wymogi określone w artykułach 2–5 niniejszej Umowy.
W takich przypadkach właściwe organy Albanii i zainteresowanych Państw Członkowskich wymieniają także wszelkie dostępne informacje związane z faktyczną tożsamością, obywatelstwem lub drogą przejazdu osób podlegających ponownemu przyjęciu.
SEKCJA IV
PRZEJAZDY
Artykuł 13
Zasady
1.
Państwa Członkowskie i Albania powinny ograniczyć przejazdy obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców do przypadków, kiedy takie osoby nie mogą zostać bezpośrednio przekazane do państwa przeznaczenia.
2.
Albania zezwala na przejazd obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców, w przypadku gdy zwraca się o to Państwo Członkowskie, a Państwo Członkowskie zezwala na przejazd obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców, w przypadku gdy zwraca się o to Albania, jeśli zapewniona jest dalsza podróż w ewentualnych innych państwach przejazdu i readmisja przez państwo przeznaczenia.
3.
Albania lub Państwo Członkowskie może odmówić przejazdu:
a) jeśli obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca dotyczy rzeczywiste ryzyko bycia poddanym torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu lub karze, albo karze śmierci lub prześladowaniom z powodu rasy, religii, narodowości, przynależności do szczególnej grupy społecznej lub przekonań politycznych w państwie przeznaczenia lub innym państwie przejazdu; lub
b) jeśli wobec obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca prowadzone jest postępowanie karne lub są wobec niego stosowane sankcje w państwie, do którego skierowano wniosek lub w innym państwie przejazdu; lub
c) ze względu na zdrowie publiczne, bezpieczeństwo wewnętrzne, porządek publiczny lub inne narodowe interesy państwa, do którego skierowano wniosek.
4.
Albania lub Państwo Członkowskie mogą odwołać każde wydane zezwolenie, jeśli w późniejszym czasie pojawią się lub zostaną ujawnione okoliczności wymienione w ustępie 3, które mogą zakłócić przejazd, lub jeśli dalsza podróż w ewentualnych innych państwach przejazdu i readmisja przez państwo przeznaczenia nie są już zapewnione.
W takim przypadku państwo wnioskujące powinno, w miarę potrzeby, bezzwłocznie przyjąć z powrotem obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca.
Artykuł 14
Procedura przejazdu
1.
Wniosek o zgodę na przejazd jest składany na piśmie właściwemu organowi państwa, do którego jest kierowany, i zawiera następujące informacje:
a) rodzaj przejazdu (drogą lotniczą, lądową lub morską), możliwe inne państwa przejazdu i zamierzone ostateczne miejsce przeznaczenia;
b) dane o osobie, której dotyczy wniosek (np. nazwisko, imię, nazwisko rodowe, inne używane bądź znane nazwiska lub pseudonimy, datę urodzenia, płeć oraz — o ile to możliwe — miejsce urodzenia, narodowość, język, rodzaj i numer dokumentu podróży);
c) przewidywane miejsce wjazdu, czas przejazdu i ewentualne użycie konwoju;
d) deklarację, że według państwa wnioskującego zostały spełnione warunki określone w artykule 13 ustęp 2 oraz że nie są znane żadne powody do odmowy zgodnie z artykułem 13 ustęp 3.
Wspólny formularz wykorzystywany przy składaniu wniosków o zgodę na przejazd stanowi załącznik 6 do niniejszej umowy.
2.
W ciągu pięciu dni kalendarzowych państwo, do którego skierowano wniosek, potwierdza na piśmie państwu wnioskującemu o wjazd miejsce wjazdu oraz przewidywany czas wjazdu lub informuje o odmowie zgody na wjazd i jej przyczynach.
3.
Jeśli przejazd odbywa się drogą lotniczą, osoba, której dotyczy readmisja, oraz jej ewentualni konwojenci są zwolnieni z obowiązku uzyskania lotniskowych wiz tranzytowych.
4.
Z zastrzeżeniem wzajemnych konsultacji, właściwe organy państwa, do którego skierowano wniosek, udzielają pomocy przy przejeździe, w szczególności nadzorując osoby, których dotyczy wniosek oraz zapewniając odpowiednie pomieszczenia.
SEKCJA V
KOSZTY
Artykuł 15
Koszty transportu i przejazdu
Bez uszczerbku dla prawa właściwych organów do dochodzenia kosztów związanych z readmisją od osoby, której ona dotyczy, lub od osób trzecich, wszelkie koszty transportu do granicy państwa ostatecznego przeznaczenia wynikłe w związku z readmisją i przejazdem zgodnie z niniejszą umową ponosi państwo wnioskujące.
SEKCJA VI
OCHRONA DANYCH I KLAUZULA O BRAKU WPŁYWU
Artykuł 16
Ochrona danych
Udostępnienie danych osobowych może mieć miejsce wyłącznie, gdy jest konieczne do wykonania niniejszej Umowy przez właściwe organy Albanii lub Państwa Członkowskiego, w zależności od sytuacji.
Przetwarzanie i postępowanie z danymi osobowymi w poszczególnych przypadkach podlega prawu krajowemu Albanii, a gdy administratorem danych jest właściwy organ Państwa Członkowskiego, przepisom dyrektywy 95/46/WE [3] oraz przepisom krajowym danego Państwa Członkowskiego przyjętym zgodnie z tą dyrektywą.
Dodatkowo stosuje się następujące zasady:
a) dane osobowe muszą być przetwarzane rzetelnie i legalnie;
b) dane osobowe muszą być gromadzone do określonych, jednoznacznych i legalnych celów wykonania niniejszej Umowy i nie mogą być poddawane dalszemu przetwarzaniu ani przez organy je przekazujące, ani przez organy otrzymujące w sposób niezgodny z tym celem;
c) dane osobowe muszą być odpowiednie, istotne oraz nienadmierne ilościowo w stosunku do celów, dla których są gromadzone i/lub przetwarzane; w szczególności można przekazywać jedynie dane osobowe dotyczące:
- informacji o osobie, która ma zostać przekazana (np. nazwisko, imiona, poprzednie nazwiska, inne używane bądź znane nazwiska lub pseudonimy, płeć, stan cywilny, data i miejsce urodzenia, obecna i wszystkie poprzednie narodowości);
- paszportu, dowodu tożsamości lub prawa jazdy (numer, data ważności, data wydania, organ wydający, miejsce wydania);
- przystanków w podróży i trasy;
- innych informacji koniecznych do zidentyfikowania osoby, która ma zostać przekazana lub do zbadania spełnienia wymagań dotyczących readmisji zgodnie z niniejszą umową;
d) dane osobowe muszą być dokładne oraz, w razie konieczności, aktualizowane;
e) dane osobowe muszą być przechowywane w formie umożliwiającej identyfikację osób, których dotyczą, przez czas nie dłuższy niż jest to konieczne do celów, dla których dane zostały zgromadzone lub dla których są przetwarzane;
f) zarówno organ przekazujący dane, jak i organ otrzymujący dane podejmują wszelkie rozsądne środki, aby zapewnić sprostowanie, usunięcie lub zablokowanie danych osobowych, których przetwarzanie jest niezgodne z przepisami niniejszego artykułu, szczególnie ze względu na to, że dane te nie są odpowiednie, istotne, dokładne lub nienadmierne ilościowo w stosunku do celów ich przetwarzania.
Obejmuje to także zawiadomienie drugiej Strony o każdym sprostowaniu, usunięciu lub zablokowaniu danych osobowych;
g) organ otrzymujący dane informuje na wniosek organu przekazującego dane o sposobie wykorzystania tych danych oraz osiągniętych dzięki temu efektach;
h) dane osobowe można przekazywać jedynie właściwym organom.
Dalsze przekazywanie danych innym jednostkom wymaga uprzedniej zgody organu przekazującego dane;
i) organy przekazujące i otrzymujące dane są zobowiązane do sporządzenia pisemnego potwierdzenia przekazania i otrzymania danych osobowych.
Artykuł 17
Klauzula o braku wpływu
1.
Niniejsza umowa pozostaje bez uszczerbku dla praw, zobowiązań i obowiązków Wspólnoty, Państw Członkowskich i Albanii wynikających z prawa międzynarodowego, a w szczególności Konwencji europejskiej z dnia 4 listopada 1950 r. o ochronie praw człowieka, Konwencji z dnia 28 lipca 1951 r. i Protokołu z dnia 31 stycznia 1967 r. o statusie uchodźców oraz dokumentów międzynarodowych dotyczących ekstradycji.
2.
Żadne postanowienia niniejszej umowy nie stanowią przeszkody dla powrotu osoby na mocy innych formalnych lub nieformalnych uzgodnień.
SEKCJA VII
WPROWADZENIE W ŻYCIE I STOSOWANIE
Artykuł 18
Wspólny Komitet ds. Readmisji
1.
Umawiające się Strony zapewniają sobie wzajemną pomoc w stosowaniu i dokonywaniu wykładni niniejszej umowy.
W tym celu ustanawiają Wspólny Komitet ds. Readmisji (zwany dalej "komitetem"), do którego zadań należy w szczególności:
a) monitorowanie stosowania niniejszej Umowy;
b) decydowanie o koniecznych do jednolitego stosowania niniejszej Umowy uzgodnieniach dotyczących jej wykonania;
c) regularna wymiana informacji o protokołach wykonawczych sporządzonych przez poszczególne Państwa Członkowskie i Albanię zgodnie z artykułem 19;
d) decydowanie o zmianach załączników do niniejszej Umowy;
e) zalecanie zmian niniejszej Umowy.
2.
Decyzje komitetu są wiążące dla Umawiających się Stron.
3.
Komitet jest złożony z przedstawicieli Wspólnoty oraz Albanii; Wspólnota jest reprezentowana przez Komisję wspieraną przez ekspertów z Państw Członkowskich.
4.
Komitet spotyka się w miarę konieczności na wniosek jednej z Umawiających się Stron.
5.
Komitet przyjmuje swój regulamin.
Artykuł 19
Protokoły wykonawcze
1.
Albania i poszczególne Państwa Członkowskie mogą sporządzić protokoły wykonawcze dotyczące:
a) określania właściwych organów, przejść granicznych oraz wymiany punktów kontaktowych;
b) warunków powrotów konwojowanych, w tym przejazdu konwojowanych obywateli państw trzecich oraz bezpaństwowców;
c) dodatkowych środków i dokumentów w stosunku do wymienionych w załącznikach 1–4 do niniejszej Umowy.
2.
Protokoły wykonawcze, o których mowa w ustępie 1, wchodzą w życie po powiadomieniu komitetu ds. readmisji, o którym mowa w artykule 18.
3.
Albania wyraża zgodę na stosowanie przepisów protokołu wykonawczego sporządzonego z jednym Państwem Członkowskim również w stosunkach z innym Państwem Członkowskim po zgłoszeniu takiego wniosku przez to drugie państwo.
Artykuł 20
Stosunek do dwustronnych porozumień o readmisji lub uzgodnień Państw Członkowskich
Przepisy niniejszej Umowy mają pierwszeństwo przed przepisami jakichkolwiek dwustronnych porozumień o readmisji lub uzgodnień co do readmisji osób przebywających nielegalnie, które zgodnie z artykułem 19 zostały lub mogą zostać zawarte między pojedynczymi Państwami Członkowskimi i Albanią.
SEKCJA VIII
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 21
Terytorialny zakres stosowania
1.
Z zastrzeżeniem artykułu 2, niniejsza Umowa ma zastosowanie na terytorium, na którym stosuje się Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską oraz na terytorium Albanii.
2.
Niniejszej Umowy nie stosuje się na terytorium Królestwa Danii.
Artykuł 22
Wejście w życie, okres obowiązywania i wygaśnięcie
1.
Niniejsza Umowa podlega ratyfikacji lub zatwierdzeniu przez Umawiające się Strony zgodnie z ich odpowiednimi procedurami.
2.
Z zastrzeżeniem ustępu 3, niniejsza Umowa wchodzi w życie pierwszego dnia drugiego miesiąca następującego po wzajemnym notyfikowaniu sobie przez umawiające się Strony zakończenia procedur określonych w ustępie pierwszym.
3.
Artykuły 3 i 5 niniejszej Umowy wchodzą w życie 2 lata po dacie określonej w ustępie 2.
4.
Niniejsza Umowa zostaje zawarta na czas nieokreślony.
5.
Każda z Umawiających się Stron może wypowiedzieć niniejszą Umowę poprzez oficjalne powiadomienie drugiej Umawiającej się Strony.
Niniejsza Umowa przestaje obowiązywać sześć miesięcy od dnia takiej notyfikacji.
Artykuł 23
Tlumaczenie
Umowa
między Wspólnotą Europejską a Demokratyczno-Socjalistyczną Republiką Sri Lanki o readmisji osób przebywających nielegalnie
WSPÓLNOTA EUROPEJSKA, dalej zwana "Wspólnotą",
i
DEMOKRATYCZNO-SOCJALISTYCZNA REPUBLIKA SRI LANKI, dalej zwana "Sri Lanką",
dalej zwane "Umawiającymi się Stronami",
ZDECYDOWANE wzmocnić współpracę w celu skuteczniejszego zwalczania nielegalnej imigracji,
ZANIEPOKOJONE znaczącym wzrostem działań zorganizowanych grup przestępczych związanych z przemytem migrantów oraz związaną z tym działalnością przestępczą,
PRAGNĄC ustanowić drogą niniejszej umowy i na zasadzie wzajemności szybkie i skuteczne procedury identyfikacji oraz bezpiecznego i właściwego powrotu osób, które nie spełniają lub przestały spełniać warunki wjazdu, przebywania lub zamieszkania na terytoriach Sri Lanki lub jednego z Państw Członkowskich Unii Europejskiej oraz ułatwić przejazd takich osób w duchu współpracy,
PODKREŚLAJĄC, że niniejsza umowa pozostaje bez uszczerbku dla praw, zobowiązań i obowiązków Wspólnoty, Państw Członkowskich Unii Europejskiej i Sri Lanki powstałych na mocy prawa międzynarodowego,
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Definicje
Dla celów niniejszej Umowy:
a) "Państwo Członkowskie" oznacza każde Państwo Członkowskie Unii Europejskiej, z wyjątkiem Królestwa Danii;
b) "obywatel Państwa Członkowskiego" oznacza każdą osobę posiadającą obywatelstwo Państwa Członkowskiego, określone do celów Wspólnoty;
c) "obywatel Sri Lanki" oznacza każdą osobę posiadającą obywatelstwo Sri Lanki;
d) "obywatel państwa trzeciego" oznacza każdą osobę posiadającą obywatelstwo inne niż Sri Lanki lub jednego z Państw Członkowskich;
e) "bezpaństwowiec" oznacza każdą osobę nieposiadającą obywatelstwa. Nie obejmuje osób, które pozbawiono obywatelstwa lub które się go zrzekły po wjeździe odpowiednio na terytorium Sri Lanki lub jednego z Państw Członkowskich, o ile takie osoby nie uzyskały co najmniej przyrzeczenia naturalizacji przez to państwo;
f) "zezwolenie na pobyt" oznacza zezwolenie każdego typu wydane przez Sri Lankę lub jedno z Państw Członkowskich, uprawniające osobę do przebywania na jego terytorium.
Nie obejmuje ono czasowych zezwoleń na pozostawanie na jego terytorium w związku z rozpatrywaniem wniosku o azyl lub wniosku o zezwolenie na pobyt;
g) "wiza" oznacza wydane zezwolenie lub decyzję podjętą przez Sri Lankę lub jedno z Państw Członkowskich, wymagane w związku z wjazdem lub przejazdem przez terytorium Sri Lanki lub Państwa Członkowskiego.
Nie obejmuje lotniskowych wiz tranzytowych,
SEKCJA 1
OBOWIĄZKI READMISJI ZE STRONY SRI LANKI
Artykuł 2
Readmisja własnych obywateli
1.
Na wniosek Państwa Członkowskiego i bez dalszych formalności poza przewidzianymi w niniejszej umowie, Sri Lanka przyjmuje ponownie wszystkie osoby, które nie spełniają lub przestały spełniać obowiązujące warunki wjazdu, przebywania lub zamieszkania na terytorium wnioskującego Państwa Członkowskiego, pod warunkiem udowodnienia lub racjonalnego przyjęcia na podstawie dostarczonych dowodów opartych na domniemaniu faktycznym, że te osoby są obywatelami Sri Lanki.
2.
Na wniosek Państwa Członkowskiego Sri Lanka w miarę potrzeby i niezwłocznie wyda osobie, która ma podlegać readmisji, dokument podróży wymagany do jej powrotu, z okresem ważności wynoszącym przynajmniej 6 miesięcy.
Jeżeli z przyczyn prawnych lub faktycznych osoba zainteresowana nie może zostać przekazana w okresie ważności pierwotnie wydanego dokumentu podróży, Sri Lanka przedłuży ważność dokumentu podróży lub w miarę potrzeby sprawnie wyda nowy dokument podróży o takim samym okresie ważności, zazwyczaj w ciągu 14 dni kalendarzowych i w okresie nie dłuższym niż 30 dni kalendarzowych.
Jeśli Sri Lanka nie potwierdziła otrzymania wniosku o readmisję Państwa Członkowskiego w ciągu 30 dni kalendarzowych, uznaje się, że wspólny tymczasowy dokument podróży do celów powrotu, załączony w załączniku 7 do niniejszej umowy, został zaakceptowany.
Artykuł 3
Readmisja obywateli państw trzecich i bezpaństwowców
1.
Na wniosek Państwa Członkowskiego i bez dalszych formalności poza przewidzianymi w niniejszej umowie, Sri Lanka przyjmie ponownie wszystkich obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców, którzy nie spełniają lub przestali spełniać obowiązujące warunki wjazdu, przebywania lub zamieszkania na terytorium wnioskującego Państwa Członkowskiego, pod warunkiem udowodnienia lub racjonalnego przyjęcia na podstawie dostarczonych dowodów opartych na domniemaniu faktycznym, że te osoby:
a) w chwili wjazdu posiadały ważną wizę lub zezwolenie na pobyt wydane przez Sri Lankę; lub
b) wjechały bezprawnie na terytorium Państwa Członkowskiego bezpośrednio z terytorium Sri Lanki.
W rozumieniu tego akapitu osoba wjeżdża bezpośrednio z terytorium Sri Lanki, jeśli przybyła na terytorium Państwa Członkowskiego drogą powietrzną lub morską bez międzylądowania ani zawijania do portu w innym państwie.
2.
Obowiązek readmisji zawarty w ust. 1 nie ma zastosowania, jeśli:
a) obywatel państwa trzeciego lub bezpaństwowiec jedynie przemieszczał się drogą powietrzną przez Lotnisko Międzynarodowe Colombo; lub
b) wnioskujące Państwo Członkowskie wydało obywatelowi państwa trzeciego lub bezpaństwowcowi wizę lub zezwolenie na pobyt przed lub po wjeździe na jego terytorium, o ile taka osoba nie posiada wizy lub zezwolenia na pobyt wydanego przez Sri Lankę, które ma dłuższy okres ważności.
3.
Na wniosek Państwa Członkowskiego Sri Lanka w miarę potrzeby i niezwłocznie wyda osobie, która ma podlegać readmisji, dokument podróży wymagany do jej powrotu, z okresem ważności wynoszącym przynajmniej 6 miesięcy.
Jeżeli z przyczyn prawnych lub faktycznych osoba zainteresowana nie może zostać przekazana w okresie ważności pierwotnie wydanego dokumentu podróży, Sri Lanka przedłuży ważność dokumentu podróży lub w miarę potrzeby sprawnie wyda nowy dokument podróży o takim samym okresie ważności, zazwyczaj w ciągu 14 dni kalendarzowych i w okresie nie dłuższym niż 30 dni kalendarzowych.
Jeśli Sri Lanka nie potwierdziła otrzymania wniosku o readmisję Państwa Członkowskiego w ciągu 30 dni kalendarzowych, uznaje się, że wspólny tymczasowy dokument podróży do celów powrotu, załączony w załączniku 7 do niniejszej umowy, został zaakceptowany.
SEKCJA II
OBOWIĄZKI READMISJI ZE STRONY WSPÓLNOTY
Artykuł 4
Readmisja własnych obywateli
1.
Na wniosek Sri Lanki i bez dalszych formalności poza przewidzianymi w niniejszej umowie, Państwo Członkowskie przyjmie ponownie wszystkie osoby, które nie spełniają lub przestały spełniać obowiązujące warunki wjazdu, przebywania lub zamieszkania na terytorium Sri Lanki, pod warunkiem udowodnienia lub racjonalnego przyjęcia na podstawie dostarczonych dowodów opartych na domniemaniu faktycznym, że te osoby są obywatelami Państwa Członkowskiego.
2.
Na wniosek Sri Lanki Państwo Członkowskie w miarę potrzeby i niezwłocznie wyda osobie, która ma podlegać readmisji, dokument podróży wymagany do jej powrotu, z okresem ważności wynoszącym przynajmniej 6 miesięcy.
Jeżeli z przyczyn prawnych lub faktycznych osoba zainteresowana nie może zostać przekazana w okresie ważności pierwotnie wydanego dokumentu podróży, Państwo Członkowskie przedłuży ważność dokumentu podróży lub w miarę potrzeby sprawnie wyda nowy dokument podróży o takim samym okresie ważności, zazwyczaj w ciągu 14 dni kalendarzowych i w okresie nie dłuższym niż 30 dni kalendarzowych.
Jeśli Państwo Członkowskie nie potwierdziło otrzymania wniosku o readmisję Sri Lanki w ciągu 30 dni kalendarzowych, uznaje się, że wspólny tymczasowy dokument podróży do celów powrotu, załączony w załączniku 7 do niniejszej umowy, został zaakceptowany.
Artykuł 5
Readmisja obywateli państw trzecich i bezpaństwowców
1.
Na wniosek Sri Lanki i bez dalszych formalności poza przewidzianymi w niniejszej umowie, Państwo Członkowskie przyjmie ponownie wszystkich obywateli państw trzecich i bezpaństwowców, którzy nie spełniają lub przestali spełniać obowiązujące warunki wjazdu, przebywania lub zamieszkania na terytorium Sri Lanki, pod warunkiem udowodnienia lub racjonalnego przyjęcia na podstawie dostarczonych dowodów opartych na domniemaniu faktycznym, że te osoby:
a) posiadają lub w chwili wjazdu posiadały ważną wizę lub zezwolenie na pobyt wydane przez Państwo Członkowskie, do którego skierowano wniosek; lub
b) wjechały nieprawnie na terytorium Sri Lanki bezpośrednio z terytorium Państwa Członkowskiego, do którego skierowano wniosek.
W rozumieniu tego akapitu osoba wjeżdża bezpośrednio z terytorium Państwa Członkowskiego, jeśli przybyła na terytorium Sri Lanki drogą powietrzną lub morską bez międzylądowania ani zawijania do portu w innym państwie.
2.
Obowiązek readmisji zawarty w ust. 1 nie ma zastosowania, jeśli:
a) obywatel państwa trzeciego lub bezpaństwowiec jedynie przemieszczał się drogą powietrzną przez lotnisko międzynarodowe w Państwie Członkowskim, do którego skierowano wniosek; lub
b) Sri Lanka wydała obywatelowi państwa trzeciego lub bezpaństwowcowi wizę lub zezwolenie na pobyt przed lub po wjeździe na jego terytorium, o ile taka osoba nie posiada wizy lub zezwolenia na pobyt o dłuższym okresie ważności wydanej przez Państwo Członkowskie, do którego skierowano wniosek.
3.
Jeśli wizę lub zezwolenie na pobyt wydały ponad dwa Państwa Członkowskie, zobowiązanie readmisji, o którym mowa w ust. 1, stosuje się do Państwa Członkowskiego, które wydało dokument o dłuższym okresie ważności lub jeśli okres ważności jednego lub więcej z nich wygasł — dokument, który jest nadal ważny.
Jeżeli okresy ważności wszystkich dokumentów wygasły, zobowiązanie readmisji, o którym mowa w ust. 1 dotyczy Państwa Członkowskiego, które wydało dokument z najwcześniejszą datą ważności.
4.
Na wniosek Sri Lanki Państwo Członkowskie w miarę potrzeby i niezwłocznie wyda osobie, która ma podlegać readmisji, dokument podróży wymagany do jej powrotu, z okresem ważności wynoszącym co najmniej sześć miesięcy.
Jeżeli z przyczyn prawnych lub faktycznych osoba zainteresowana nie może zostać przekazana w okresie ważności pierwotnie wydanego dokumentu podróży, Państwo Członkowskie sprawnie wyda nowy dokument podróży o takim samym okresie ważności, zazwyczaj w ciągu 14 dni kalendarzowych i w okresie nie dłuższym niż 30 dni kalendarzowych.
Jeśli Państwo Członkowskie nie potwierdziło otrzymania wniosku o readmisję Sri Lanki w ciągu 30 dni kalendarzowych, uznaje się, że wspólny tymczasowy dokument podróży do celów powrotu, załączony w załączniku 7 do niniejszej umowy, został zaakceptowany.
SEKCJA III
PROCEDURA READMISJI
Artykuł 6
Zasada
1.
Z zastrzeżeniem ust. 2, każde przekazanie osoby, która ma podlegać readmisji na podstawie jednego z obowiązków zawartych w art. 2–5 wymaga przedłożenia wniosku o readmisję do właściwych władz państwa, do którego kierowany jest wniosek.
2.
Wniosek o readmisję może zostać zastąpiony pisemnym zawiadomieniem Umawiającej się Strony, do której skierowano wniosek, w odpowiednim terminie przed powrotem zainteresowanej osoby, z zastrzeżeniem, że:
a) osoba, która ma podlegać readmisji posiada ważny dokument podróży oraz w miarę potrzeby ważną wizę lub zezwolenie na pobyt państwa, do którego skierowano wniosek; i
b) osoba, która ma podlegać readmisji wyraża chęć powrotu do państwa, do którego skierowano wniosek.
Artykuł 7
Wniosek o readmisję
1.
W stopniu, w jakim jest to możliwe, wniosek o readmisję powinien zawierać następujące dane:
a) informacje o osobie, która ma podlegać readmisji (np. imiona, nazwisko, nazwisko rodowe, wcześniejsze nazwiska, przezwiska lub pseudonimy, data i miejsce urodzenia, płeć, rysopis, imiona i nazwiska ojca i matki, obecna i wszystkie poprzednie narodowości, język, stan cywilny, nazwiska współmałżonka, dzieci (jeśli dotyczy) lub innych najbliższych krewnych, ostatnie miejsce pobytu, numer paszportu lub dowodu tożsamości, prawo jazdy, szkoły);
b) wskazanie środków, których okazanie stanowi dowód lub dowód oparty na domniemaniu faktycznym obywatelstwa, przejazdu i nieprawnego wjazdu oraz pobytu.
2.
W stopniu, w jakim jest to możliwe, wniosek o readmisję powinien także zawierać następujące dane:
a) oświadczenie wskazujące, że osoba przekazywana może potrzebować pomocy lub opieki, pod warunkiem że osoba zainteresowana udzieliła wyraźnej zgody na takie oświadczenie;
b) wszelkie inne środki ochrony lub bezpieczeństwa, jakie mogą być niezbędne w indywidualnym przypadku przekazania.
3.
Wspólny formularz do wykorzystania przy przedłożeniu wniosku o readmisję stanowi załącznik 5 do niniejszej umowy.
Artykuł 8
Środki dowodowe dotyczące obywatelstwa
1.
Dowód obywatelstwa zgodnie z art. 1 ust. 2 i art. 4 ust. 1 może być dostarczony w szczególności przez wszelkie dokumenty wymienione w załączniku 1 do niniejszej umowy, nawet jeśli wygasł ich okres ważności.
Jeżeli zostaną przedstawione takie dokumenty, Państwa Członkowskie i Sri Lanka uznają wzajemnie obywatelstwo bez potrzeby uzupełniającego dochodzenia.
Dowód obywatelstwa nie może być dostarczony przez sfałszowane dokumenty.
2. Dowód obywatelstwa oparty na domniemaniu faktycznym na mocy art. 1 ust. 2 i art. 4 ust. 2 może być dostarczony w szczególności przez wszelkie dokumenty wymienione w załączniku 2 do niniejszej umowy, nawet jeśli wygasł ich okres ważności. Dowód obywatelstwa oparty na domniemaniu faktycznym nie może być dostarczony przez sfałszowane dokumenty.
3.
Z wyjatkiem przypadków, gdy autentyczne dokumenty, o których mowa w załączniku 1, są dostępne, odpowiednie przedstawicielstwa dyplomatyczne Sri Lanki lub zainteresowanego Państwa Członkowskiego czynią na wniosek i bez zbędnej zwłoki przygotowania do rozmowy z osobą, która ma podlegać readmisji w celu ustalenia jej obywatelstwa.
Artykuł 9
Środki dowodowe dotyczące obywateli państw trzecich i bezpaństwowców
1. Dowód warunków readmisji obywateli państw trzecich i bezpaństwowców, o którym mowa w art. 3 ust. 1 i art. 5 ust. 1, zostaje dostarczony w szczególności przez środki wymienione w załączniku 3 do niniejszej umowy; nie może być dostarczony przez sfałszowane dokumenty. Wszelkie dowody zostają wzajemnie uznane przez Umawiające się Strony bez potrzeby uzupełniającego dochodzenia.
2.
Dowód warunków readmisji obywateli państw trzecich i bezpaństwowców oparty na domniemaniu faktycznym, o którym mowa w art. 3 ust. 1 i art. 5 ust. 1 zostaje dostarczony w szczególności przez środki wymienione w załączniku 4 do niniejszej umowy; nie może być dostarczony przez sfałszowane dokumenty.
Gdy zostanie przedstawiony dowód oparty na domniemaniu faktycznym, Państwa Członkowskie i Sri Lanka uznają warunki za ustalone, o ile nie mogą udowodnić inaczej.
W wątpliwych przypadkach Umawiające się Strony będą się konsultować zmierzając do przesłuchania bez zbędnej zwłoki osoby, która ma podlegać readmisji.
3.
Bezprawność wjazdu, przebywania lub zamieszkania zostaje ustalona przez dokumenty podróży zainteresowanej osoby, w których brakuje wizy lub innego zezwolenia na pobyt na terytorium państwa wnioskującego.
Oświadczenie państwa wnioskującego, że zainteresowana osoba nie posiada niezbędnych dokumentów podróży, wizy lub zezwolenia na pobyt również stanowi oparty na domniemaniu faktycznym dowód bezprawnego wjazdu, przebywania lub zamieszkania.
Artykuł 10
Terminy
1.
Wniosek o readmisję musi być przedłożony właściwym władzom państwa, do którego kierowany jest wniosek, w ciągu maksymalnie jednego roku po uzyskaniu przez właściwe władze państwa wnioskującego informacji, że obywatel państwa trzeciego lub bezpaństwowiec nie spełnia lub przestał spełniać obowiązujące warunki wjazdu, przebywania lub zamieszkania.
Jeśli istnieją prawne lub faktyczne przeszkody niepozwalające na terminowe przedłożenie wniosku, termin zostanie przedłużony, ale jedynie do czasu zakończenia istnienia tych przeszkód.
2.
Na wniosek o readmisję należy odpowiedzieć bez zbędnej zwłoki, zazwyczaj w ciągu 15 dni kalendarzowych i w okresie nie dłuższym niż 30 dni kalendarzowych; odmowę wniosku o readmisję należy uzasadnić.
Termin ten zaczyna biec od dnia otrzymania wniosku o readmisję.
Jeżeli w ciągu tego terminu nie otrzymano potwierdzenia otrzymania wniosku, zgodę na przekazanie uznaje się za otrzymaną.
3.
Po otrzymaniu zgody lub odpowiednio jeśli nie przesłano potwierdzenia w ciągu 30 dni kalendarzowych, zainteresowana osoba zostaje przekazana bez zbędnej zwłoki najpóźniej w odpowiednim terminie wynoszącym trzy miesiące.
Na wniosek, termin ten może być przedłużony o czas potrzebny do zlikwidowania przeszkód prawnych lub praktycznych.
Artykuł 11
Sposoby przekazania i środki transportu
1.
Przed przekazaniem osoby, właściwe władze Sri Lanki i zainteresowanego Państwa Członkowskiego dokonują pisemnych uzgodnień dotyczących terminu przekazania, miejsca wjazdu, ewentualnego konwoju i innych informacji dotyczących przekazania.
2.
Żaden środek transportu, lotniczy, morski ani lądowy nie jest zakazany.
Powrót drogą powietrzną nie jest ograniczony do wykorzystania krajowych przewoźników Umawiających się Stron i może odbyć się lotem rejsowym, jak również czarterowym.
W przypadku powrotów konwojowanych, konwoje nie są ograniczone do osób uprawnionych z Państwa wnioskującego, pod warunkiem że są to uprawnione osoby z Sri Lanki lub dowolnego Państwa Członkowskiego.
Sri Lanka i zainteresowane Państwo Członkowskie przeprowadzają uprzednie wzajemne konsultacje dotyczące sposobów korzystania z lotów czarterowych.
SEKCJA IV
PRZEJAZDY
Artykuł 12
Zasady
1.
Państwa Członkowskie i Sri Lanka powinny ograniczyć przejazdy obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców do przypadków, kiedy takie osoby nie mogą zostać bezpośrednio odwiezione do państwa przeznaczenia.
2.
Sri Lanka zezwala na przejazd obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców, jeśli występuje z tym wnioskiem Państwo Członkowskie, a Państwo Członkowskie zezwala na przejazd obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców, jeśli występuje z tym wnioskiem Sri Lanka, pod warunkiem że została zapewniona dalsza podróż w ewentualnych innych państwach przejazdu i readmisja przez państwo przeznaczenia.
3.
Sri Lanka lub Państwo Członkowskie może odmówić przejazdu:
a) jeśli obywatel państwa trzeciego lub bezpaństwowiec ponosi rzeczywiste ryzyko prześladowań, może się przeciw niemu rozpocząć postępowanie karne lub mogą zostać na niego nałożone sankcje karne w innym państwie przejazdu lub może być zagrożony postępowaniem karnym na terytorium państwa, do którego skierowanot wniosek; lub
b) ze względu na zdrowie publiczne, bezpieczeństwo wewnętrzne, porządek publiczny lub inne narodowe interesy państwa, do którego skierowano wniosek.
4.
Sri Lanka lub Państwo Członkowskie mogą cofnąć każde wydane zezwolenie, jeśli w późniejszym czasie pojawiły się lub zostały ujawnione okoliczności wymienione w ust. 3, które mogą zakłócić przejazd, lub jeśli dalsza podróż w ewentualnych innych państwach przejazdu i readmisja przez państwo przeznaczenia przestały być zapewnione.
Artykuł 13
Procedura przejazdu
1.
Wniosek o przejazd musi zostać przedłożony na piśmie właściwym władzom i ma zawierać następujące informacje:
a) rodzaj przejazdu (drogą powietrzną, lądową lub morską), ewentualne inne państwa przejazdu i zamierzone ostateczne miejsce przeznaczenia;
b) informacje o osobie, której wniosek dotyczy (np. nazwisko, imię, nazwisko rodowe, przezwiska lub pseudonimy, data urodzenia, płeć oraz tam, gdzie to możliwe miejsce urodzenia, narodowość, język, rodzaj i numer dokumentu podróży);
c) przewidywane miejsce wjazdu, czas przejazdu i ewentualne użycie konwoju;
d) deklarację, że wobec państwa wnioskującego zostały spełnione warunki określone w art. 12 ust. 2 oraz że nie są znane żadne powody do odmowy w rozumieniu art. 12 ust. 3.
Wspólny formularz do wykorzystania przy przedłożeniu wniosku o przejazd stanowi Załącznik 6 do niniejszej umowy.
2.
W odpowiednim terminie państwo, do którego skierowano wniosek, informuje na piśmie państwo wnioskujące o wjazd, potwierdzając miejsce wjazdu oraz przewidywany czas wjazdu, lub poinformuje o odmowie wjazdu i jej przyczynach.
3.
Jeśli przejazd odbywa się drogą powietrzną, osoba, która podlega readmisji, oraz jej ewentualni konwojenci są zwolnieni z obowiązku uzyskania lotniskowych wiz tranzytowych.
4.
Z zachowaniem wzajemnych konsultacji, właściwe władze państwa, do którego skierowano wniosek, oferują pomoc w przejeździe, w szczególności nadzorując osoby, których dotyczy wniosek oraz zapewniając dostęp do odpowiednich dla tego celu udogodnień.
SEKCJA V
KOSZTY
Artykuł 14
Koszty transportu i przejazdu
Bez uszczerbku dla prawa właściwych władz do dochodzenia kosztów związanych z readmisją od osoby, która jej podlega lub od osób trzecich, wszelkie koszty transportu do granicy państwa ostatecznego przeznaczenia poniesione w związku z readmisją i przejazdem zgodnie z niniejszą umową ponosi państwo wnioskujące.
SEKCJA VI
OCHRONA DANYCH I KLAUZULA O BRAKU WPŁYWU
Artykuł 15
Ochrona danych
Udostępnienie danych osobowych może mieć miejsce wyłącznie wtedy, jeśli jest konieczne do wykonania niniejszej umowy przez właściwe władze Sri Lanki lub Państwa Członkowskiego, w zależności od sytuacji.
Przetwarzanie i postępowanie z danymi osobowymi w poszczególnych przypadkach podlega prawu krajowemu Sri Lanki, a tam, gdzie administratorem danych są właściwe władze Państwa Członkowskiego, przepisom dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych (Dz.U. L 28 z 23.11.1995, str. 31) oraz ustawodawstwu krajowemu danego Państwa Członkowskiemu przyjętemu zgodnie z tą dyrektywą.
Dodatkowo stosuje się następujące zasady:
a) dane osobowe muszą być przetwarzane rzetelnie i legalnie;
b) dane osobowe muszą być gromadzone do określonych, jednoznacznych i legalnych celów wykonania niniejszej umowy i nie mogą być poddawane dalszemu przetwarzaniu w sposób niezgodny z tym celem, ani przez władze je przekazujące, ani przez odbiorcę;
c) dane osobowe muszą być prawidłowe, stosowne oraz nienadmierne ilościowo w stosunku do celów, do których zostały zgromadzone i/lub dalej przetworzone; w szczególności można przekazywać jedynie dane osobowe dotyczące:
- informacji o osobie, która ma zostać przekazana (np. imiona, nazwiska, inne poprzednie nazwiska, przezwiska lub pseudonimy, płeć, nazwiska ojca i matki, data i miejsce urodzenia, obecna i wszystkie poprzednie narodowości, ostatnie miejsce pobytu, szkoły, stan cywilny, nazwiska współmałżonka i dzieci, jeśli dotyczy oraz nazwiska innych najbliższych krewnych),
- paszportu, dowodu tożsamości lub prawa jazdy (numer, data ważności, data wydania, organ wydający, miejsce wydania),
- przystanków w podróży i planu podróży,
- innych informacji koniecznych do zidentyfikowania osoby, która ma zostać przekazana lub do zbadania wymagań readmisji zgodnie z niniejszą umową;
d) dane osobowe muszą być dokładne oraz, w razie konieczności, aktualizowane;
e) dane osobowe muszą być przechowywane w formie umożliwiającej identyfikację osób, których dane dotyczą przez czas nie dłuższy niż jest to konieczne do celów, do których dane zostały zgromadzone lub do których są dalej przetwarzane;
f) zarówno władze przekazujące dane, jak i ich odbiorca, podejmują wszelkie odpowiednie środki, aby zapewnić odpowiednio do przypadku sprostowanie, usunięcie lub zablokowanie danych osobowych, których przetwarzanie jest niezgodne z postanowieniami niniejszego artykułu, szczególnie ze względu na to, że dane te nie są odpowiednie, stosowne, dokładne lub nienadmierne ilościowo w stosunku do celów ich przetwarzania.
Do tych środków należy również powiadomienie drugiej Strony o każdym sprostowaniu, usunięciu lub zablokowaniu danych osobowych;
g) odbiorca danych informuje na wniosek władz przekazujących dane o sposobie użycia tych danych oraz osiągniętych w ten sposób skutkach;
h) dane osobowe można przekazywać jedynie właściwym władzom.
Dalsze przekazanie danych innym instytucjom wymaga uprzedniej zgody władz przekazujących dane;
i) władze przekazujące i otrzymujące dane są zobowiązane do sporządzenia pisemnego potwierdzenia przekazania i otrzymania danych osobowych.
Artykuł 16
Klauzula o braku wpływu
1.
Niniejsza umowa pozostaje bez uszczerbku dla praw, zobowiązań i obowiązków Wspólnoty, Państw Członkowskich i Sri Lanki powstających na mocy prawa międzynarodowego, w szczególności każdej obowiązującej konwencji międzynarodowej lub umowy, której są stronami.
2.
Żadne postanowienia niniejszej umowy nie stanowią przeszkody do powrotu osoby na mocy innych formalnych lub nieformalnych uzgodnień.
SEKCJA VII
WPROWADZENIE W ŻYCIE I STOSOWANIE
Artykuł 17
Wspólny Komitet ds. Readmisji
1.
Umawiające się Strony zapewniają sobie wzajemną pomoc w stosowaniu i dokonywaniu wykładni niniejszej umowy.
W tym celu ustanawiają Wspólny Komitet ds. Readmisji (dalej zwany "wspólnym komitetem"), który będzie w szczególności miał za zadanie:
a) monitorowanie stosowania niniejszej umowy;
b) decydowanie o koniecznych do jej jednolitego stosowania uzgodnień dotyczących jej wykonania;
c) regularne wymienianie informacji o protokołach wykonawczych sporządzonych przez poszczególne Państwa Członkowskie i Sri Lankę zgodnie z art. 18;
d) decydowanie o szczególnych uzgodnieniach dotyczących wykonania niniejszej umowy zmierzających do uporządkowanego zarządzania przepływami powrotnymi;
e) decydowanie o zmianach załączników do niniejszej umowy;
f) zalecanie zmian niniejszej umowy.
2.
Decyzje wspólnego komitetu są wiążące dla Umawiających się Stron.
3.
Wspólny komitet jest złożony z przedstawicieli Wspólnoty oraz Sri Lanki; Wspólnota jest reprezentowana przez Komisję Wspólnot Europejskich wspieraną przez ekspertów z Państw Członkowskich.
4.
Wspólny komitet spotyka się w miarę konieczności na wniosek jednej z Umawiających się Stron.
5.
Wspólny komitet ustanawia swój regulamin.
Artykuł 18
Protokoły wykonawcze
1.
Sri Lanka i Państwa Członkowskie mogą sporządzić protokoły wykonawcze obejmujące:
a) zasady wyznaczania właściwych władz, przejść granicznych oraz wymiany punktów kontaktowych;
b) warunki powrotów konwojowanych, w tym przejazd obywateli państw trzecich oraz bezpaństwowców z konwojem;
c) środków i dokumentów dodatkowych wobec wymienionych w załącznikach 1–4 do niniejszej umowy.
2.
Protokoły wykonawcze, o których mówi ust. 1, wejdą w życie po powiadomieniu wspólnego komitetu ds. readmisji (art. 17).
3.
Sri Lanka wyraża zgodę na stosowanie przepisów protokołu wykonawczego sporządzonego z jednym Państwem Członkowskim również w stosunkach z dowolnym innym Państwem Członkowskim po zgłoszeniu takiego wniosku przez to ostatnie.
Artykuł 19
Stosunek do dwustronnych porozumień o readmisji lub uzgodnień Państw Członkowskich
Przepisy niniejszej umowy mają pierwszeństwo przed przepisami jakichkolwiek dwustronnych porozumień o readmisji lub uzgodnień co do readmisji osób przebywających nielegalnie, które zgodnie z art. 18 zostały lub mogą zostać zawarte między pojedynczymi Państwami Członkowskimi a Sri Lanką, co najmniej w takim zakresie, w jakim postanowienia tych umów są niezgodne z postanowieniami niniejszej umowy.
SEKCJA VIII
POSTANOWIENIA KOŃCOWE
Artykuł 20
Terytorialny zakres stosowania
1.
Z zastrzeżeniem art. 2, niniejsza umowa stosuje się na terytorium, na którym stosuje się Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską oraz na terytorium Sri Lanki.
2.
Niniejsza umowa nie stosuje się na terytorium Królestwa Danii.
Artykuł 21
Wejście w życie, okres obowiązywania i wypowiedzenie
1.
Niniejsza umowa podlega ratyfikacji lub zatwierdzeniu przez Umawiające się Strony zgodnie z ich procedurami.
2.
Niniejsza umowa wchodzi w życie pierwszego dnia drugiego miesiąca następującego po wzajemnym powiadomieniu się przez Umawiające się Strony o zakończeniu procedur określonych w ustępie pierwszym.
3.
Niniejsza umowa zostaje zawarta na czas nieokreślony.
4.
Każda z Umawiających się Stron może wypowiedzieć niniejszą umowę poprzez oficjalne powiadomienie drugiej Umawiającej się Strony.
Niniejsza umowa przestaje obowiązywać sześć miesięcy od dnia takiego powiadomienia.
Artykuł 22
TŁUMACZENIE
Umowa
między Unią Europejską a Nową Zelandią dotycząca udziału Nowej Zelandii w wojskowej operacji zarządzania kryzysowego w Bośni i Hercegowinie prowadzonej przez Unię Europejską (operacja Althea)
UNIA EUROPEJSKA (UE),
z jednej strony, oraz
RZĄD NOWEJ ZELANDII (NOWA ZELANDIA),
z drugiej strony,
zwane dalej "Stronami",
UWZGLĘDNIAJĄC:
- przyjęcie przez Radę Unii Europejskiej wspólnego działania 2004/570/WPZiB z dnia 12 lipca 2004 r. w sprawie operacji wojskowej Unii Europejskiej w Bośni i Hercegowinie [1],
- zaproszenie Nowej Zelandii do udziału w operacji prowadzonej przez UE,
- udane zakończenie procesu formowania sił zbrojnych oraz zalecenie dowódcy operacji UE oraz Komitetu Wojskowego UE dotyczące zgody na udział sił zbrojnych Nowej Zelandii w operacji prowadzonej przez UE,
- decyzję Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa BiH/1/2004 z dnia 21 września 2004 r. [2] w sprawie przyjęcia wkładu Nowej Zelandii w prowadzoną przez UE operację wojskową w Bośni i Hercegowinie,
- decyzję Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa BiH/3/2004 z dnia 29 września 2004 r. w sprawie ustanowienia Komitetu Uczestników operacji wojskowej Unii Europejskiej w Bośni i Hercegowinie [3],
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Udział w operacji
1.
Nowa Zelandia włącza się do wspólnego działania 2004/570/WPZiB z dnia 12 lipca 2004 r. w sprawie operacji wojskowej Unii Europejskiej w Bośni i Hercegowinie oraz do wszelkich wspólnych działań i decyzji, na mocy których Rada Unii Europejskiej postanawia rozszerzyć prowadzoną przez Unię Europejską wojskową operację zarządzania kryzysowego zgodnie z postanowieniami niniejszej Umowy i wszelkimi wymaganymi przepisami wykonawczymi.
2.
Wkład Nowej Zelandii w prowadzoną przez Unię Europejską wojskową operację zarządzania kryzysowego nie narusza autonomii podejmowania decyzji przez Unię Europejską.
3.
Nowa Zelandia gwarantuje, że jej siły zbrojne i personel uczestniczący w prowadzonej przez UE operacji wojskowej zarządzania kryzysowego wykonują swoją misję zgodnie z:
- wspólnym działaniem 2004/570/WPZiB i ewentualnymi późniejszymi jego zmianami,
- planem operacji,
- środkami wykonawczymi.
4.
Siły zbrojne i personel oddelegowane do udziału w operacji przez Nową Zelandię wykonują swoje obowiązki i postępują, mając na uwadze wyłącznie interes wojskowej operacji zarządzania kryzysowego prowadzonej przez UE.
5.
Nowa Zelandia informuje w odpowiednim czasie dowódcę prowadzonej przez UE operacji o wszelkich zmianach dotyczących jej udziału w operacji.
Artykuł 2
Status sił zbrojnych
1.
Status sił zbrojnych i personelu oddelegowanych przez Nową Zelandię do wojskowej operacji zarządzania kryzysowego prowadzonej przez UE jest regulowany postanowieniami zawartymi w ustępie 12 rezolucji 1575 (2004) z dnia 22 listopada 2004 r. przyjętej przez Radę Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych.
2.
Status sił zbrojnych i personelu oddelegowanych do kwatery głównej lub grup dowodzenia usytuowanych poza Bośnią i Hercegowiną podlega ustaleniom między kwaterą główną i odpowiednimi grupami dowodzenia a Nową Zelandią.
3.
Bez uszczerbku dla przepisów dotyczących statusu sił zbrojnych, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, Nowa Zelandia sprawuje jurysdykcję nad swoimi siłami zbrojnymi i personelem uczestniczącym w wojskowej operacji zarządzania kryzysowego prowadzonej przez UE.
4.
Nowa Zelandia jest odpowiedzialna za reagowanie na wszelkie roszczenia związane z udziałem w wojskowej operacji zarządzania kryzysowego prowadzonej przez UE, dotyczące lub zgłoszone przez członków jej sił zbrojnych oraz personelu.
Nowa Zelandia jest odpowiedzialna za podjęcie działań, w szczególności o charakterze prawnym lub dyscyplinarnym, przeciwko członkom swoich sił zbrojnych oraz personelu, zgodnie ze swoimi przepisami ustawowymi i wykonawczymi.
5.
Nowa Zelandia zobowiązuje się do złożenia oświadczenia dotyczącego zrzeczenia się roszczeń w stosunku do któregokolwiek z państw uczestniczących w wojskowej operacji zarządzania kryzysowego prowadzonej przez UE oraz do uczynienia tego przy podpisaniu niniejszej Umowy.
6.
Unia Europejska zobowiązuje się do zobowiązania Państw Członkowskich do złożenia oświadczenia dotyczącego zrzeczenia się roszczeń w związku z udziałem Nowej Zelandii w wojskowej operacji zarządzania kryzysowego prowadzonej przez Unię Europejską oraz do uczynienia tego przy podpisaniu niniejszej Umowy.
Artykuł 3
Informacje niejawne
1.
Nowa Zelandia podejmuje odpowiednie środki w celu zapewnienia ochrony informacji niejawnych UE zgodnie z przepisami Rady Unii Europejskiej dotyczącymi bezpieczeństwa zawartymi w decyzji Rady 2001/264/WE z dnia 19 marca 2001 r. [4] oraz zgodnie z dalszymi wytycznymi wydanymi przez właściwe organy, w tym dowódcę operacji UE.
2.
W przypadku gdy UE i Nowa Zelandia zawarły umowę w sprawie procedur bezpieczeństwa w odniesieniu do wymiany informacji niejawnych, postanowienia takiej umowy mają zastosowanie w kontekście wojskowej operacji zarządzania kryzysowego prowadzonej przez UE.
Artykuł 4
Układ podporządkowania
1.
Wszyscy członkowie sił zbrojnych i personelu uczestniczący w wojskowej operacji zarządzania kryzysowego prowadzonej przez UE podlegają w pełni swoim władzom krajowym.
2.
Władze krajowe przekazują dowodzenie operacyjne i taktyczne oraz/lub kontrolę operacyjną i taktyczną nad swoimi siłami zbrojnymi i personelem dowódcy operacji UE.
Dowódca operacji UE ma uprawnienia do delegowania swoich uprawnień.
3.
Nowa Zelandia ma takie same prawa i obowiązki w kwestii bieżącego zarządzania operacją, jak uczestniczące Państwa Członkowskie Unii Europejskiej.
4.
Dowódca operacji prowadzonej przez UE może w każdej chwili, po przeprowadzeniu konsultacji z Nową Zelandią, wnioskować o wycofanie wkładu Nowej Zelandii.
5.
W celu reprezentowania swojego krajowego kontyngentu w prowadzonej przez UE operacji wojskowej zarządzania kryzysowego Nowa Zelandia mianuje Starszego Przedstawiciela Wojskowego (SMR).
SMR konsultuje się z dowódcą sił zbrojnych UE we wszystkich sprawach mających wpływ na operację oraz jest odpowiedzialny za bieżącą dyscyplinę kontyngentu.
Artykuł 5
Aspekty finansowe
1.
Nowa Zelandia przyjmuje na siebie wszelkie koszty związane ze swoim udziałem w operacji, chyba że koszty te podlegają wspólnemu finansowaniu przewidzianemu w instrumentach prawnych, o których mowa w art. 1 ust. 1 niniejszej Umowy, jak również w decyzji Rady 2004/197/WPZiB z dnia 23 lutego 2004 r. ustanawiającej mechanizm zarządzania finansowaniem wspólnych kosztów operacji Unii Europejskiej mających wpływ na kwestie wojskowe i obronne [5].
2.
W przypadku śmierci, obrażeń ciała, strat lub szkód wyrządzonych osobom fizycznym lub prawnym z państwa/państw, w którym/których prowadzona jest operacja, Nowa Zelandia, w przypadku ustalenia jej odpowiedzialności, wypłaca odszkodowanie zgodnie z warunkami przewidzianymi w umowie w sprawie statusu misji jak określono w art. 2 ust. 1 niniejszej Umowy.
Artykuł 6
Przepisy wykonawcze do Umowy
Wszelkie niezbędne ustalenia techniczne i administracyjne służące wykonaniu niniejszej Umowy są dokonywane między Sekretarzem Generalnym Rady Unii Europejskiej/Wysokim Przedstawicielem ds. Wspólnej Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa, a odpowiednimi organami Nowej Zelandii.
Artykuł 7
Niewykonanie obowiązków
Jeżeli jedna ze Stron nie wykona swoich obowiązków wyszczególnionych w poprzednich artykułach, druga Strona ma prawo do rozwiązania niniejszej Umowy z zachowaniem miesięcznego okresu wypowiedzenia.
Artykuł 8
Rozstrzyganie sporów
Spory dotyczące interpretacji lub stosowania niniejszej Umowy są rozstrzygane na drodze dyplomatycznej pomiędzy Stronami.
Artykuł 9
Wejście w życie
1.
Niniejsza Umowa wchodzi w życie pierwszego dnia pierwszego miesiąca po wzajemnej notyfikacji przez Strony zakończenia wewnętrznych procedur niezbędnych do tego celu.
2.
Niniejsza Umowa jest stosowana tymczasowo od dnia podpisania.
3.
Niniejsza Umowa pozostaje w mocy przez okres, w jakim Nowa Zelandia wnosi wkład w operację.
Umowa o współpracy
między Wspólnotą Europejską a Księstwem Andory
WSPÓLNOTA EUROPEJSKA,
z jednej strony,
oraz KSIĘSTWO ANDORY,
z drugiej strony,
ZDECYDOWANI skonsolidować i poszerzyć istniejące, ścisłe związki między Wspólnotą Europejską i Księstwem Andory,
POSTANAWIAJĄ, CO NASTĘPUJE:
ZASADY
Artykuł 1
W zakresie swoich odpowiednich kompetencji Wspólnota Europejska i Księstwo Andory (zwane dalej "Umawiającymi się Stronami") zobowiązują się współpracować na jak najszerszych podstawach i dla ich wspólnej korzyści w dziedzinach o wspólnym znaczeniu, w szczególności w dziedzinach priorytetowych, o których mowa w art. 2–8.
DZIEDZINY WSPÓŁPRACY
Artykuł 2
Środowisko
Umawiające się Strony współpracują w dziedzinach ochrony i poprawy stanu środowiska, zgodnie z zasadą zrównoważonego rozwoju.
Współpraca ta dotyczy następujących dziedzin: zmiany klimatyczne, ochrona przyrody i różnorodność biologiczna, środowisko i zdrowie, zarządzanie zasobami naturalnymi i odpadami.
W tym celu będą dążyć do pogodzenia potrzeb ochrony środowiska Pirenejów oraz rozwoju gospodarczego.
Umawiające się Strony współpracują w duchu wspólnej odpowiedzialności w rozwiązywaniu problemów środowiskowych, z którymi mają do czynienia Księstwo Andory i regiony pirenejskie Wspólnoty Europejskiej.
Biorą one pod uwagę fakt, że niektóre problemy, takie jak problem odpadów, są związane z przepływem towarów i osób pomiędzy ich terytoriami.
Umawiające się Strony współpracują w szczególności w dziedzinach transportu i składowania odpadów.
Księstwo Andory będzie czynić wysiłki na rzecz przyjęcia norm środowiskowych równorzędnych z normami Wspólnoty Europejskiej w miarę swoich środków i o ile normy te będą istotne z punktu widzenia ochrony środowiska i zasady zrównoważonego rozwoju.
Wspólnota Europejska podejmuje w tym względzie współpracę z Księstwem Andory na jego wniosek.
Umawiające się Strony zbadają wykonalność i praktyczne aspekty włączania Księstwa Andory do otwartych dla państw trzecich programów Wspólnoty Europejskiej w dziedzinie ochrony środowiska, którymi może być ono zainteresowane.
Wspólnota Europejska będzie sprzyjać ustanowieniu współpracy pomiędzy Europejską Agencją Ochrony Środowiska i Księstwem Andory.
Artykuł 3
Komunikacja, informacja, kultura
W ramach możliwości stwarzanych przez działania wspólnotowe i prawo andorskie, Umawiające się Strony postanawiają podjąć wspólne działania w dziedzinie komunikacji, informacji i kultury zgodnie z duchem art. 151 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską.
Działania te mogą obejmować:
- wymianę informacji na tematy o wzajemnym znaczeniu w dziedzinach kultury i informacji,
- organizację imprez kulturalnych,
- wymiany kulturalne,
- ochronę andorskiego i pirenejskiego dziedzictwa architektonicznego i renowację zabytków,
- ochronę i wspieranie andorskiego i pirenejskiego dziedzictwa kulturowego,
- opracowanie ponadgranicznych programów badań w dziedzinie historii, sztuki i języków,
- ochronę, wzmacnianie znaczenia i upowszechnianie języka katalońskiego,
- uczestnictwo Księstwa Andory w projektach kulturalnych Wspólnoty Europejskiej.
Artykuł 4
Edukacja, kształcenie zawodowe, młodzież
Kierując się postanowieniami art. 149 i 150 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Umawiające się Strony podejmą współpracę w dziedzinie edukacji i kształcenia zawodowego w celu wspomagania kształtowania europejskiej przestrzeni edukacyjnej.
Umawiające się Strony zbadają wykonalność i praktyczne aspekty włączania Księstwa Andory do programów Wspólnoty Europejskiej w dziedzinach edukacji, kształcenia zawodowego i młodzieży, którymi może być ono zainteresowane.
Artykuł 5
Kwestie społeczne i ochrona zdrowia
Umawiające się Strony zobowiązują się przeanalizować sposoby wzmocnienia koordynacji w dziedzinie społecznej poprzez wymianę specjalistów, współpracę między administracjami, współpracę między przedsiębiorstwami i w dziedzinie kształcenia.
Umawiające się Strony współpracują w taki sam sposób w dziedzinie zdrowia publicznego.
Umawiające się strony unikają wszelkiej dyskryminacji ze względu na obywatelstwo względem pracowników będących obywatelami strony drugiej, którzy legalnie przebywają na ich terytoriach, odnośnie warunków pracy, wynagrodzenia i zwolnienia.
Współpraca Umawiających się Stron odnośnie do zatrudnienia obejmuje między innymi rozwój usług poradnictwa zawodowego oraz planowania i wspierania zatrudnienia na szczeblu lokalnym i regionalnym.
Artykuł 6
Sieci transeuropejskie i transport
Umawiające się Strony zobowiązują się rozwijać współpracę w dziedzinie transeuropejskich sieci energetycznych, telekomunikacyjnych i transportowych, jak również generalnie w dziedzinie transportu.
Współpraca ta ma na celu między innymi wspieranie analiz dotyczących projektów o wspólnym znaczeniu, przyjaznych dla środowiska Pirenejów.
Przy współpracy Umawiające się Strony kierować się będą celami określonymi w art. 154 i 155 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską.
Artykuł 7
Polityka regionalna
Zgodnie z ich odpowiednim ustawodawstwem umawiające się Strony postanawiają niniejszym wzmocnić współpracę regionalną zgodnie z polityką Wspólnoty Europejskiej w zakresie współpracy transgranicznej, transnarodowej i międzyregionalnej.
W tym celu Strony wspierają następujące działania:
- analiza wspólnego podejścia wobec rozwoju regionów usytuowanych przy granicy między Wspólnotą Europejską i Księstwem Andory w celu wspierania polityki wobec regionu Pirenejów, analogicznej z polityką wobec regionów alpejskich.
W tym duchu Wspólnota Europejska zaproponuje Księstwu Andory udział w przyszłych programach Interreg na takich samych warunkach jak inne państwa trzecie,
- organizacja wizyt, wymian urzędników i specjalistów w celu rozpoznania możliwości współpracy,
- współpraca w dziedzinie polityki obszarów górskich, zgodnej z polityką wspólnotową, której celem jest zapewnienie trwałego i zrównoważonego wykorzystania rolniczego gruntów, rozwoju gospodarczego i ochrony środowiska naturalnego.
Artykuł 8
Inne dziedziny współpracy
Umawiające się Strony mogą za obopólną zgodą rozszerzyć niniejszą umowę poprzez porozumienia dotyczące kwestii szczególnych.
POSTANOWIENIA OGÓLNE
Artykuł 9
1.
Komitet ds. Współpracy jest odpowiedzialny za kwestie dotyczące stosowania niniejszej umowy i czuwa nad jej odpowiednim wykonaniem.
2.
W celu właściwej realizacji niniejszej umowy umawiające się Strony dokonują wymiany informacji, a na wniosek jednej z nich prowadzą konsultacje w ramach Komitetu ds. Współpracy.
3.
Komitet ds. Współpracy określa swój regulamin wewnętrzny.
4.
Komitet ds. Współpracy jest złożony z przedstawicieli Wspólnoty Europejskiej oraz z przedstawicieli Księstwa Andory.
5.
Komitet ds. Współpracy podejmuje swoje uchwały jednomyślnie.
6.
Komitetowi ds. Współpracy przewodniczy na przemian każda z Umawiających się Stron zasad, które należy określić w regulaminie wewnętrznym.
7.
Komitet ds. Współpracy zbiera się na zasadzie wzajemnego porozumienia, na wniosek jednej ze stron.
Regulamin wewnętrzny Komitetu ds. Współpracy zawiera regulacje dotyczące praktycznej organizacji posiedzeń.
Artykuł 10
Umawiające się Strony postanawiają, że każdy spór, który mógłby wyniknąć między nimi, w związku ze stosowaniem i interpretacją niniejszej umowy, będzie przedkładany Komitetowi ds. Współpracy.
Artykuł 11
Niniejsze porozumienie zostaje zawarte na czas nieokreślony.
Artykuł 12
Każda z umawiających się Stron ma możliwość wypowiedzenia niniejszego porozumienia na zasadzie pisemnej notyfikacji skierowanej do drugiej umawiającej się Strony.
W takim przypadku niniejsze porozumienie przestaje obowiązywać po sześciu miesiącach od daty notyfikacji.
Artykuł 13
Niniejsze porozumienie ma zastosowanie z jednej strony do terytoriów, na których obowiązuje Traktat powołujący Wspólnotę Europejską, na warunkach przewidzianych w powyższym Traktacie, oraz, z drugiej strony, na terytorium Księstwa Andory.
Artykuł 14
Niniejsza umowa jest zatwierdzana przez umawiające się Strony, zgodnie z ich właściwymi procedurami.
Niniejsza umowa wchodzi w życie pierwszego dnia drugiego miesiąca następującego po notyfikacji spełnienia warunków wynikających z procedur, o których mowa w akapicie pierwszym.
Artykuł 15
1.
Niniejsza umowa została sporządzona w dwóch egzemplarzach, w językach: angielskim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim, włoskim i katalońskim, przy czym teksty w każdym z tych języków są na równi autentyczne.
2.
Wersja w języku maltańskim jest uwierzytelniona przez Umawiające się Strony na podstawie wymiany listów.
Jest ona na równi autentyczna z wersjami językowymi, o których mowa w ust. 1.
Umowa
o współpracy pomiędzy rządem Republiki Kazachstanu i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej w dziedzinie kontrolowanej syntezy termojądrowej
RZĄD REPUBLIKI KAZACHSTANU,
z jednej strony, i
EUROPEJSKA WSPÓLNOTA ENERGII ATOMOWEJ, z drugiej strony,
dalej zwana "Wspólnotą", obie zwane ogólnie w dalszej części niniejszego dokumentu odpowiednio "Stroną" lub "Stronami",
PRZYPOMINAJĄC, że Umowa o partnerstwie i współpracy została podpisana w dniu 23 stycznia 1995 r. przez Wspólnoty Europejskie i ich Państwa Członkowskie oraz Kazachstan;
PRAGNĄC ułatwić uzyskanie przez energię powstałą w wyniku syntezy jądrowej statusu źródła energii potencjalnie przyjaznego środowisku, konkurencyjnego ekonomicznie oraz praktycznie niewyczerpywalnego;
ZWAŻYWSZY, ŻE wspólnotowy program syntezy jądrowej jest programem w szerokim zakresie opartym na pierścieniowym utrzymywaniu magnetycznym;
ZWAŻYWSZY, ŻE program Kazachstanu dotyczący syntezy jądrowej jest programem ukierunkowanym na szczególny potencjał nauki i technologii Kazachstanu w dziedzinie syntezy jądrowej;
UZNAJĄC obustronne korzyści uzyskiwane w wyniku ustanowienia ściślejszych powiązań pomiędzy grupami naukowymi Stron pracujących w dziedzinie kontrolowanej syntezy termojądrowej;
ZDECYDOWANI wzmocnić współpracę pomiędzy Stronami w dziedzinie kontrolowanej syntezy termojądrowej poprzez regularne konsultacje,
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Celem niniejszej Umowy jest utrzymanie i intensyfikacja współpracy pomiędzy Stronami w dziedzinach objętych właściwymi programami syntezy jądrowej, mającymi na celu uzyskanie obustronnych korzyści w celu rozwijania naukowego zrozumienia i możliwości technicznych stanowiących podstawę systemu syntezy termojądrowej.
Artykuł 2
Współpraca w ramach niniejszej Umowy może zostać podjęta w następujących dziedzinach:
a) eksperymentalne i teoretyczne badania utrzymywania plazmy, transportu, podgrzewania i przepływu (łącznie z rozwijaniem powiązanych systemów częstotliwości radiowej) i diagnostyki prądu w urządzeniach magnetycznych;
b) technologia syntezy termojądrowej;
c) fizyka plazmy;
d) polityki i plany dotyczące programu; oraz
e) inne dziedziny współpracy, jakie mogą zostać uzgodnione.
Artykuł 3
Współpraca w dziedzinach, o których mowa w art. 2, może obejmować następujące działania:
a) wymianę i przekazywanie informacji;
b) wymianę i zapewnienie personelu;
c) różne formy spotkań;
d) wymianę i dostarczanie próbek, przyrządów oraz urządzeń do celów badawczych oraz ocenę;
e) zrównoważony udział we wspólnych badaniach i działaniach;
f) włączanie Stron w programy lub projekty syntezy termojądrowej z udziałem stron trzecich, pod warunkiem uzyskania zgody stron trzecich jeśli to konieczne; oraz
g) inne działania, jakie mogą zostać uzgodnione.
Artykuł 4
1.
W niezbędnym zakresie wdrażane będą przyjęte ustalenia dotyczące szczególnych działań w zakresie współpracy partnerskiej pomiędzy:
Wspólnotą i każdą organizacją powiązaną z nią w ramach wspólnotowego programu syntezy termojądrowej, określoną do tego celu przez Wspólnotę,
Rządem Republiki Kazachstanu, którego organem wykonawczym do tych celów jest Minister Energii i Zasobów Mineralnych Republiki Kazachstanu lub dowolna inna organizacja, wyznaczona do tego celu przez Republikę Kazachstanu.
2.
Szczególne warunki niezbędne do wdrożenia działań wymienionych w art. 3 zostaną określone wspólnie przez obie strony w uzgodnieniach wykonawczych i obejmują:
a) szczegółowe dane, procedury i uregulowania finansowe dotyczące poszczególnych działań w ramach współpracy;
b) wyznaczenie odpowiedzialności pojedynczej organizacji lub osoby fizycznej za operacyjne zarządzanie danym działaniem;
c) szczegółowe postanowienia dotyczące rozpowszechniania informacji i traktowania własności intelektualnej.
3.
W celu zminimalizowania powielania prac, każda ze stron będzie koordynować swoje działania wynikające z niniejszej Umowy, z innymi działaniami międzynarodowymi związanymi z badaniami naukowymi i rozwojem w dziedzinie kontrolowanej syntezy termojądrowej, w których uczestniczy druga Strona.
Artykuł 5
1.
Strony ustanawiają Komitet Koordynacyjny mający na celu koordynowanie i nadzór nad realizacją niniejszej Umowy.
Każda ze Stron wyznacza równą liczbę członków Komitetu Koordynacyjnego i mianuje jednego z wyznaczonych przez siebie członków szefem swojej delegacji.
Komitet Koordynacyjny zbiera się corocznie, na przemian we Wspólnocie i w Kazachstanie lub w innym uzgodnionym miejscu i czasie.
Szef delegacji Strony przyjmującej przewodniczy posiedzeniu.
2.
Funkcje Komitetu Koordynacyjnego obejmują:
a) ocenę stanu współpracy w ramach niniejszej Umowy;
b) ustalenie szczególnych zadań, jakie należy podjąć w dziedzinach, o których mowa w art. 2 niniejszej Umowy, bez uszczerbku dla podejmowania przez Strony autonomicznych decyzji dotyczących ich odpowiednich programów.
3.
Wszystkie decyzje Komitetu Koordynacyjnego podejmowane są jednomyślnie.
4.
W okresach pomiędzy posiedzeniami Komitetu Koordynacyjnego każda ze Stron wyznacza Sekretarza Wykonawczego, który działa w jej imieniu we wszystkich sprawach dotyczących współpracy w ramach niniejszej Umowy.
Sekretarze Wykonawczy odpowiedzialni są za bieżące kierowanie współpracą.
Artykuł 6
Wszelkie koszty współpracy pokrywa Strona, która je ponosi, chyba, że agencje wykonawcze postanowienia umowy wyraźnie uzgodnią inaczej na piśmie.
Artykuł 7
Wykorzystanie i rozpowszechnianie informacji i praw własności intelektualnej, w tym prawa własności przemysłowej, patentów oraz praw autorskich związanych z działaniami podejmowanymi w ramach współpracy na mocy niniejszej Umowy jest zgodne z załącznikami, które stanowią integralną część niniejszej Umowy.
Artykuł 8
Żadne z postanowień niniejszej Umowy nie może naruszać istniejących lub przyszłych uzgodnień dotyczących współpracy pomiędzy Stronami.
Artykuł 9
1.
Działania podejmowane przez Strony w ramach niniejszej Umowy zależą od dostępności odpowiednich funduszy.
2.
Współpraca w ramach niniejszej Umowy jest zgodna z obowiązującymi postanowieniami.
3.
Każda ze Stron dokłada wszelkich starań, w ramach właściwych postanowień w celu ułatwienia dopełnienia formalności związanych z przepływem osób, przenoszeniem materiałów i wyposażenia oraz transferem środków finansowych wymaganych do prowadzenia współpracy.
4.
Wyrównanie za szkody poniesione w okresie wdrażania niniejszej Umowy będzie zgodne z obowiązującymi postanowieniami.
Artykuł 10
Z zastrzeżeniem praw i przepisów mających zastosowanie, Strony dążą do rozwiązywania wszelkich sporów związanych z niniejszą Umową w drodze wzajemnych konsultacji.
Artykuł 11
1.
Niniejsza Umowa wchodzi w życie w dniu [1], w którym Strony dokonają wymiany not dyplomatycznych niezbędnych do jej wejścia w życie oraz zawarta jest wstępnie na okres 10 lat.
2.
Po tym okresie, niniejsza Umowa jest automatycznie odnawiana na okresy pięcioletnie, chyba, że którakolwiek ze Stron pisemnie wystąpi o jej rozwiązanie lub renegocjowanie najpóźniej na 6 miesięcy przed datą jej wygaśnięcia.
3.
W przypadku rozwiązania lub renegocjowania, niniejsza Umowa pozostaje w mocy w swej pierwotnej formie, w odniesieniu do działań w ramach współpracy skutecznie rozpoczętych przed wystąpieniem o rozwiązanie lub renegocjowanie oraz ustaleń dotyczących wdrażania, opisanych w art. 4 do chwili zakończenia takich działań i uzgodnień.
4.
Rozwiązanie niniejszej Umowy nie ma wpływu na prawa i obowiązki zgodne z art. 7.
Artykuł 12
Niniejsza Umowa stosuje się w zakresie, w jakim dotyczy Wspólnoty, na terytoriach, na których ma zastosowanie Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej oraz na terytoriach państw uczestniczących we wspólnotowym programie syntezy termojądrowej, jako państwa trzecie w pełni stowarzyszone.
Artykuł 13
Niniejsza Umowa zostaje sporządzona w dwóch egzemplarzach w językach: angielskim, duńskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, holenderskim, niemieckim, portugalskim, szwedzkim, włoskim, kazachskim oraz rosyjskim i każdy z tych tekstów jest na równi autentyczny.
TŁUMACZENIE
Umowa
między Unią Europejską a Republiką Argentyńską dotycząca udziału Republiki Argentyńskiej w operacji wojskowej zarządzania kryzysowego prowadzonej przez Unię Europejską w Bośni i Hercegowinie (operacja Althea)
UNIA EUROPEJSKA (UE),
z jednej strony, oraz
REPUBLIKA ARGENTYŃSKA,
z drugiej strony,
zwane dalej "Stronami",
UWZGLĘDNIAJĄC:
- przyjęcie przez Radę Unii Europejskiej wspólnego działania 2004/570/WPZiB z dnia 12 lipca 2004 r. w sprawie operacji wojskowej Unii Europejskiej w Bośni i Hercegowinie [1],
- zaproszenie Republiki Argentyńskiej do udziału w operacji prowadzonej przez UE,
- udane zakończenie procesu formowania sił zbrojnych oraz zalecenie dowódcy operacji UE oraz Komitetu Wojskowego UE dotyczące zgody na udział sił zbrojnych Republiki Argentyńskiej w operacji prowadzonej przez UE,
- decyzję Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa BiH/1/2004 z dnia 21 września 2004 r. [2] w sprawie przyjęcia wkładu Republiki Argentyńskiej w prowadzoną przez UE operację wojskową w Bośni i Hercegowinie,
- decyzję Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa BiH/3/2004 z dnia 29 września 2004 r. w sprawie ustanowienia Komitetu Uczestników operacji wojskowej Unii Europejskiej w Bośni i Hercegowinie [3],
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Udział w operacji
1.
Republika Argentyńska włącza się do wspólnego działania 2004/570/WPZiB z dnia 12 lipca 2004 r. w sprawie operacji wojskowej Unii Europejskiej w Bośni i Hercegowinie oraz do wszelkich wspólnych działań i decyzji, na mocy których Rada Unii Europejskiej postanawia rozszerzyć prowadzoną przez Unię Europejską wojskową operację zarządzania kryzysowego zgodnie z postanowieniami niniejszej umowy i wszelkimi wymaganymi przepisami wykonawczymi.
2.
Wkład Republiki Argentyńskiej w prowadzoną przez Unię Europejską wojskową operację zarządzania kryzysowego nie narusza autonomii podejmowania decyzji przez Unię Europejską.
3.
Republika Argentyńska gwarantuje, że jej siły zbrojne i personel uczestniczący w wojskowej operacji zarządzania kryzysowego prowadzonej przez UE wykonują swoją misję zgodnie z:
- wspólnym działaniem 2004/570/WPZiB i ewentualnymi późniejszymi jego zmianami,
- planem operacji,
- środkami wykonawczymi.
4.
Siły zbrojne i personel oddelegowane do udziału w operacji przez Republikę Argentyńską wykonują swoje obowiązki i postępują, mając na uwadze wyłącznie interes wojskowej operacji zarządzania kryzysowego prowadzonej przez UE.
5.
Republika Argentyńska informuje w odpowiednim czasie dowódcę operacji prowadzonej przez UE o wszelkich zmianach związanych z udziałem tego państwa w operacji.
Artykuł 2
Status sił zbrojnych
1.
Status sił zbrojnych i personelu oddelegowanych przez Republikę Argentyńską do wojskowej operacji zarządzania kryzysowego prowadzonej przez UE jest regulowany ustaleniami dotyczącymi statusu sił zbrojnych, jeżeli takie istnieją, uzgodnionymi między Unią Europejską a państwem przyjmującym.
2.
Status sił zbrojnych i personelu oddelegowanych do kwatery głównej lub grup dowodzenia usytuowanych poza Bośnią i Hercegowiną podlega ustaleniom między kwaterą główną i odpowiednimi grupami dowodzenia a Republiką Argentyńską.
3.
Bez uszczerbku dla przepisów dotyczących statusu sił zbrojnych, o których mowa w ust. 1, Republika Argentyńska sprawuje jurysdykcję nad swoimi siłami zbrojnymi i personelem uczestniczącym w wojskowej operacji zarządzania kryzysowego prowadzonej przez UE.
4.
Republika Argentyńska jest odpowiedzialna za reagowanie na wszelkie roszczenia związane z udziałem w wojskowej operacji zarządzania kryzysowego prowadzonej przez UE, dotyczące lub zgłoszone przez członków jej sił zbrojnych oraz personelu.
Republika Argentyńska jest odpowiedzialna za podjęcie działań, w szczególności o charakterze prawnym lub dyscyplinarnym, przeciwko członkom swoich sił zbrojnych oraz personelu, zgodnie ze swoimi przepisami ustawowymi i wykonawczymi.
5.
Republika Argentyńska zobowiązuje się do złożenia oświadczenia dotyczącego zrzeczenia się roszczeń w stosunku do któregokolwiek z państw uczestniczących w wojskowej operacji zarządzania kryzysowego prowadzonej przez UE oraz do uczynienia tego przy podpisaniu niniejszej Umowy.
6.
Unia Europejska zobowiązuje się do zobowiązania Państw Członkowskich do złożenia oświadczenia dotyczącego zrzeczenia się roszczeń w związku z udziałem Republiki Argentyńskiej w wojskowej operacji zarządzania kryzysowego prowadzonej przez UE oraz do uczynienia tego przy podpisaniu niniejszej Umowy.
Artykuł 3
Informacje niejawne
1.
Republika Argentyńska podejmuje odpowiednie środki w celu zapewnienia ochrony informacji niejawnych UE zgodnie z przepisami Rady Unii Europejskiej dotyczącymi bezpieczeństwa zawartymi w decyzji Rady 2001/264/WE z dnia 19 marca 2001 r. [4] oraz zgodnie z dalszymi wytycznymi wydanymi przez właściwe organy, w tym dowódcę operacji UE.
2.
W przypadku gdy UE i Republika Argentyńska zawarły umowę w sprawie procedur bezpieczeństwa w odniesieniu do wymiany informacji niejawnych, postanowienia takiej umowy mają zastosowanie w kontekście wojskowej operacji zarządzania kryzysowego prowadzonej przez UE.
Artykuł 4
Układ podporządkowania
1.
Wszyscy członkowie sił zbrojnych i personelu uczestniczący w wojskowej operacji zarządzania kryzysowego prowadzonej przez UE podlegają w pełni swoim władzom krajowym.
2.
Władze krajowe przekazują dowodzenie operacyjne i taktyczne lub kontrolę operacyjną i taktyczną nad swoimi siłami zbrojnymi i personelem dowódcy operacji UE.
Dowódca operacji UE jest upoważniony do delegowania swoich uprawnień.
3.
Republika Argentyńska ma takie same prawa i obowiązki w kwestii bieżącego zarządzania operacją, jak uczestniczące Państwa Członkowskie Unii Europejskiej.
4.
Dowódca operacji prowadzonej przez UE może w każdej chwili, po przeprowadzeniu konsultacji z Republiką Argentyńską, wnioskować o wycofanie wkładu Republiki Argentyńskiej.
5.
Republika Argentyńska mianuje, w celu reprezentowania swojego krajowego kontyngentu w wojskowej operacji zarządzania kryzysowego prowadzonej przez UE, Starszego Przedstawiciela Wojskowego (Senior Military Representative – SMR).
SMR konsultuje się z dowódcą sił zbrojnych UE we wszystkich sprawach mających wpływ na operację oraz jest odpowiedzialny za bieżącą dyscyplinę kontyngentu.
Artykuł 5
Aspekty finansowe
1.
Republika Argentyńska przyjmuje na siebie wszelkie koszty związane ze swoim udziałem w operacji, chyba że koszty te podlegają wspólnemu finansowaniu przewidzianemu w instrumentach prawnych, o których mowa w art. 1 ust. 1 niniejszej Umowy, jak również w decyzji Rady 2004/197/WPZiB z dnia 23 lutego 2004 r. ustanawiającej mechanizm zarządzania finansowaniem wspólnych kosztów operacji Unii Europejskiej mających wpływ na kwestie wojskowe i obronne [5].
2.
W przypadku śmierci, obrażeń ciała, strat lub szkód poniesionych przez osoby fizyczne lub prawne z państwa lub państw, w których prowadzona jest operacja, Republika Argentyńska, po ustaleniu jej odpowiedzialności, wypłaca odszkodowanie zgodnie z warunkami przewidzianymi w przepisach dotyczących statusu sił zbrojnych, o których mowa w art. 2 ust. 1 niniejszej Umowy, jeżeli takie istnieją.
Artykuł 6
Przepisy wykonawcze do Umowy
Wszelkie niezbędne ustalenia techniczne i administracyjne służące wykonaniu niniejszej Umowy są dokonywane między Sekretarzem Generalnym Rady Unii Europejskiej, Wysokim Przedstawicielem ds. Wspólnej Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa, a odpowiednimi organami Republiki Argentyńskiej.
Artykuł 7
Niewykonanie obowiązków
Jeżeli jedna ze Stron nie wykona swoich obowiązków wyszczególnionych w poprzednich artykułach, druga Strona ma prawo do rozwiązania niniejszej Umowy z zachowaniem miesięcznego okresu wypowiedzenia.
Artykuł 8
Rozstrzyganie sporów
Spory dotyczące interpretacji lub stosowania niniejszej Umowy są rozstrzygane na drodze dyplomatycznej pomiędzy Stronami.
Artykuł 9
Wejście w życie
1.
Niniejsza Umowa wchodzi w życie z dniem jej podpisania.
2.
Niniejsza Umowa pozostaje w mocy przez okres, w jakim Republika Argentyńska wnosi wkład w operację.
TŁUMACZENIE
Porozumienie w formie wymiany listów
między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki dotyczące metody obliczania stosowanych ceł na ryż łuskany
A. List Wspólnoty Europejskiej
Szanowny Panie,
W wyniku negocjacji między Wspólnotą Europejską (WE) a Stanami Zjednoczonymi Ameryki, WE zgadza się na przyjęcie nakreślonych poniżej wniosków.
Stosowana stawka celna na niektóre odmiany ryżu łuskanego (kod 100620)
W odniesieniu do niektórych odmian ryżu łuskanego, WE stosuje stawkę celną zgodnie z ust. 2–7.
Referencyjny poziom przywozu w roku
a) Pierwszy rok gospodarczy: w pierwszym roku gospodarczym objętym niniejszym porozumieniem (od 1 września 2004 r. do 31 sierpnia 2005 r.), referencyjny poziom przywozu w roku oblicza się jako średnią wielkość całkowitego przywozu ryżu łuskanego do WE-25 ze wszystkich miejsc pochodzenia w latach gospodarczych od 1 września 1999 r. do 31 sierpnia 2000 r., od 1 września 2000 r. do 31 sierpnia 2001 r., od 1 września 2001 r. do 31 sierpnia 2002 r., z pominięciem przywozu ryżu łuskanego Basmati do WE-25, z dodaniem 10 % (tj. 431678 MT).
b) Zwiększenia w kolejnych latach gospodarczych: dla każdego roku gospodarczego w latach 2005/06, 2006/07 i 2007/08, referencyjny poziom przywozu w roku zwiększa się o 6000 MT rocznie w stosunku do poziomu z poprzedniego roku gospodarczego.
Nie później niż na 90 dni przed końcem roku gospodarczego trwającego od 1 września 2007 r. do 31 sierpnia 2008 r., obie strony podejmują konsultacje dotyczące rocznych zwiększeń w kolejnych latach gospodarczych, z uwzględnieniem zmian na rynku ryżu w WE, szczególnie w odniesieniu do zmian w poziomie konsumpcji, oraz uzgadniają roczne zwiększenie nie później niż do 31 sierpnia 2008 r.
Referencyjny poziom przywozu sześciomiesięcznego: w każdym roku gospodarczym oblicza się referencyjny poziom przywozu sześciomiesięcznego jako 50 % referencyjnego poziomu przywozu w roku obliczonego zgodnie z ust. 2 powyżej, co dla pierwszego roku gospodarczego wynosi 215839 MT.
Śródroczna korekta stosowanej stawki celnej: w ciągu 10 dni od końca pierwszych sześciu miesięcy każdego roku gospodarczego, WE dokonuje przeglądu oraz, w razie potrzeby, koryguje stosowaną stawkę celną w następujący sposób:
a) WE stosuje stawkę celną w wysokości 30 EUR/MT, jeżeli rzeczywisty przywóz ryżu łuskanego dla właśnie zakończonego okresu sześciomiesięcznego wynosi więcej niż 15 % poniżej referencyjnego poziomu przywozu sześciomiesięcznego dla tego okresu, obliczonego zgodnie z ust. 3 powyżej (tj. dla pierwszego roku gospodarczego mniej niż 183463 MT);
b) WE stosuje stawkę celną w wysokości 65 EUR/MT, jeżeli rzeczywisty przywóz ryżu łuskanego dla właśnie zakończonego okresu sześciomiesięcznego wynosi więcej niż 15 % powyżej referencyjnego poziomu przywozu sześciomiesięcznego dla tego okresu, obliczonego zgodnie z ust. 3 powyżej (tj. dla pierwszego roku gospodarczego więcej niż 248215 MT);
c) WE stosuje stawkę celną w wysokości 42,5 EUR/MT, jeżeli rzeczywisty przywóz ryżu łuskanego dla właśnie zakończonego okresu sześciomiesięcznego mieści się w granicach ± 15 % (łącznie) względem referencyjnego poziomu przywozu sześciomiesięcznego dla tego okresu, obliczonego zgodnie z ust. 3 powyżej (tj. dla pierwszego roku gospodarczego między 183463 MT a 248215 MT).
W lit. od a) do c) powyżej, rzeczywisty przywóz ryżu łuskanego oznacza całkowity przywóz ryżu łuskanego do WE-25 ze wszystkich miejsc pochodzenia w ramach kodów CN 100620, pomniejszony o przywóz ryżu łuskanego Basmati do WE-25.
Korekta stosowanej stawki celnej na koniec roku: w ciągu 10 dni od końca roku gospodarczego, WE dokonuje przeglądu oraz, w razie potrzeby, koryguje stosowaną stawkę celną w następujący sposób:
a) WE stosuje stawkę celną w wysokości 30 EUR/MT, jeżeli rzeczywisty przywóz ryżu łuskanego dla właśnie zakończonego roku gospodarczego wynosi więcej niż 15 % poniżej referencyjnego poziomu przywozu w roku dla tego okresu dwunastomiesięcznego, obliczonego zgodnie z ust. 2 powyżej (tj. dla pierwszego roku gospodarczego mniej niż 366926 MT);
b) WE stosuje stawkę celną w wysokości 65 EUR/MT, jeżeli rzeczywisty przywóz ryżu łuskanego dla właśnie zakończonego roku gospodarczego wynosi więcej niż 15 % powyżej referencyjnego poziomu przywozu w roku dla tego okresu dwunastomiesięcznego, obliczonego zgodnie z ust. 2 powyżej (tj. dla pierwszego roku gospodarczego więcej niż 496430 MT);
c) WE stosuje stawkę celną w wysokości 42,5 EUR/MT, jeżeli rzeczywisty przywóz ryżu łuskanego dla właśnie zakończonego roku gospodarczego mieści się w granicach ± 15 % (łącznie) względem referencyjnego poziomu przywozu w roku dla tego okresu dwunastomiesięcznego, obliczonego zgodnie z ust. 2 powyżej (tj. dla pierwszego roku gospodarczego między 366926 MT a 496430 MT).
W lit. od a) do c) powyżej, rzeczywisty przywóz ryżu łuskanego oznacza całkowity przywóz ryżu łuskanego do WE-25 z wszystkich miejsc pochodzenia w ramach kodów CN 100620, pomniejszony o przywóz ryżu łuskanego Basmati do WE-25.
Dane: Obliczenie poziomów rzeczywistego przywozu rocznego i sześciomiesięcznego zgodnie z ust. 4 i 5 powyżej odbywa się z wykorzystaniem wspólnotowych danych o pozwoleniach na przywóz.
WE publikuje te dane co tydzień w Internecie.
Przejrzystość: WE, w trybie natychmiastowym, ogłasza publicznie wszelkie korekty stosowanej stawki celnej.
Konsultacje: Na wniosek którejkolwiek ze stron, strony w ciągu 30 dni od daty otrzymania takiego wniosku podejmują konsultacje w sprawach objętych niniejszym porozumieniem.
Jeżeli w ramach konsultacji, strony nie są w stanie rozwiązać danych kwestii w ciągu 30 dni od daty otrzymania wniosku, Stany Zjednoczone mogą złożyć do WE pisemne zawiadomienie o tym, że zamierzają one korzystać z wszelkich praw wynikających z art. XXVIII ust. 3 lit a) GATT z 1994 r., co przewiduje ust. 10 poniżej, a WE może złożyć Stanom Zjednoczonym pisemne zawiadomienie o tym, że zamierza wycofać się z przedmiotowego porozumienia, co przewiduje ust. 11 poniżej.
Przesunięcie terminu na korzystanie z wszelkich praw wynikających z art. XXVIII GATT z 1994 r.:
a) Strony uzgadniają, że rozważone zostanie przesunięcie terminu na wycofanie istotnie równorzędnych koncesji zgodnie z art. XXVIII ust. 3 lit a). Odpowiednio, Stany Zjednoczone mogą korzystać w wszelkich praw do wycofania istotnie równorzędnych koncesji zgodnie z art. XXVIII ust. 3 lit. a) w dowolnym momencie po upływie 30 dni od pisemnego zawiadomienia WE o zamiarze USA korzystania z takich praw, a WE nie wnosi, że Stany Zjednoczone nie mogą podejmować działań zgodnie z art. XXVIII ust. 3 lit. a) uzasadniając, że działania takie są podejmowane w nieodpowiednim czasie.
b) Nie naruszając lit. a) powyżej, Stany Zjednoczone nie korzystają z prawa do wycofania istotnie równorzędnych koncesji, jeżeli nie wnioskowały o konsultacje i nie przedłożyły zawiadomienia zgodnie z ust. 9 powyżej.
W przypadku wycofania się przez WE z porozumienia, USA stają się, ze skutkiem natychmiastowym, uprawnione do korzystania z wszelkich stosownych praw wynikających z art. XXVIII ust. 3 lit. a).
WE nie wycofuje się z przedmiotowego porozumienia, jeżeli nie wnioskowała o konsultacje i nie przedłożyła zawiadomienia zgodnie z ust. 9 powyżej.
WE może wycofać się z porozumienia w dowolnym czasie po upływie 30 dni od zawiadomienia, o którym mowa w ust. 9.
W przypadku wycofania przez Stany Zjednoczone koncesji na podstawie ust. 10 powyżej, WE staje się, ze skutkiem natychmiastowym, uprawniona do wycofania się przedmiotowego porozumienia.
Zgodnie z postanowieniami zawartymi w ust. 10, niniejsze porozumienie nie powoduje uszczerbku dla prawa WE do podważenia wycofania przez Stany Zjednoczone koncesji, jeżeli WE uzna, że wycofanie takie jest niezgodne z art. XXVIII GATT z 1994 lub innymi właściwymi postanowieniami Porozumienia WTO.
WE konsultuje się i współpracuje ze Stanami Zjednoczonymi w celu otrzymania zatwierdzenia, ze strony Rady Ogólnej WTO, przesunięcia terminu na wycofanie istotnie równorzędnych koncesji zgodnie z art. XXVIII ust. 3 lit. a).
Strony zatwierdzają niniejsze porozumienie zgodnie ze swoimi procedurami.
WE uznaje, że niniejsze porozumienie nie służy za precedens dla przyszłych negocjacji w ramach art. XXVIII.
Postanowienia niniejszego porozumienia stosuje się od 1 marca 2005 r.
W tym celu, WE wprowadza konieczne procedury wewnętrzne celem zapewnienia wykonania ust. 4 w odniesieniu do przywozu ryżu łuskanego wprowadzanego w okresie od 1 marca 2005 r. do 31 sierpnia 2005 r.
Byłbym wdzięczny za potwierdzenie, że Pana Rząd zgadza się na powyższe postanowienia.
Szanowny Panie, proszę przyjąć zapewnienia mojego najwyższego poważania.
W imieniu Wspólnoty Europejskiej
B. List Stanów Zjednoczonych Ameryki
Szanowny Panie,
Mam zaszczyt potwierdzić odbiór Pana listu z datą dzisiejszą o treści następującej:
"W wyniku negocjacji między Wspólnotą Europejską (WE) a Stanami Zjednoczonymi Ameryki, WE zgadza się na przyjęcie nakreślonych poniżej wniosków.
Stosowana stawka celna na niektóre odmiany ryżu łuskanego (kod 100620)
W odniesieniu do niektórych odmian ryżu łuskanego, WE stosuje stawkę celną zgodnie z ust. 2–7.
Referencyjny poziom przywozu w roku:
a) Pierwszy rok gospodarczy: w pierwszym roku gospodarczym objętym niniejszym porozumieniem (od 1 września 2004 r. do 31 sierpnia 2005 r.), referencyjny poziom przywozu w roku oblicza się jako średnią wielkość całkowitego przywozu ryżu łuskanego do WE-25 ze wszystkich miejsc pochodzenia w latach gospodarczych od 1 września 1999 r. do 31 sierpnia 2000 r., od 1 września 2000 r. do 31 sierpnia 2001 r., od 1 września 2001 r. do 31 sierpnia 2002 r., z pominięciem przywozu ryżu łuskanego Basmati do WE-25, z dodaniem 10 % (tj. 431678 MT).
b) Zwiększenia w kolejnych latach gospodarczych: dla każdego roku gospodarczego w latach 2005/06, 2006/07 i 2007/08, referencyjny poziom przywozu w roku zwiększa się o 6000 MT rocznie w stosunku do poziomu z poprzedniego roku gospodarczego.
Nie później niż na 90 dni przed końcem roku gospodarczego trwającego od 1 września 2007 r. do 31 sierpnia 2008 r., obie strony podejmują konsultacje dotyczące rocznych zwiększeń w kolejnych latach gospodarczych, z uwzględnieniem zmian na rynku ryżu w WE, szczególnie w odniesieniu do zmian w poziomie konsumpcji, oraz uzgadniają roczne zwiększenie nie później niż do 31 sierpnia 2008 r.
Referencyjny poziom przywozu sześciomiesięcznego: w każdym roku gospodarczym oblicza się referencyjny poziom przywozu sześciomiesięcznego jako 50 % referencyjnego poziomu przywozu w roku obliczonego zgodnie z ust. 2 powyżej, co dla pierwszego roku gospodarczego wynosi 215839 MT.
Śródroczna korekta stosowanej stawki celnej: w ciągu 10 dni od końca pierwszych sześciu miesięcy każdego roku gospodarczego, WE dokonuje przeglądu oraz, w razie potrzeby, koryguje stosowaną stawkę celną w następujący sposób:
a) WE stosuje stawkę celną w wysokości 30 EUR/MT, jeżeli rzeczywisty przywóz ryżu łuskanego dla właśnie zakończonego okresu sześciomiesięcznego wynosi więcej niż 15 % poniżej referencyjnego poziomu przywozu sześciomiesięcznego dla tego okresu, obliczonego zgodnie z ust. 3 powyżej (tj. dla pierwszego roku gospodarczego mniej niż 183463 MT);
b) WE stosuje stawkę celną w wysokości 65 EUR/MT, jeżeli rzeczywisty przywóz ryżu łuskanego dla właśnie zakończonego okresu sześciomiesięcznego wynosi więcej niż 15 % powyżej referencyjnego poziomu przywozu sześciomiesięcznego dla tego okresu, obliczonego zgodnie z ust. 3 powyżej (tj. dla pierwszego roku gospodarczego więcej niż 248215 MT);
c) WE stosuje stawkę celną w wysokości 42,5 EUR/MT, jeżeli rzeczywisty przywóz ryżu łuskanego dla właśnie zakończonego okresu sześciomiesięcznego mieści się w granicach ± 15 % (łącznie) względem referencyjnego poziomu przywozu sześciomiesięcznego dla tego okresu, obliczonego zgodnie z ust. 3 powyżej (tj. dla pierwszego roku gospodarczego między 183463 MT a 248215 MT).
W lit. od a) do c) powyżej, rzeczywisty przywóz ryżu łuskanego oznacza całkowity przywóz ryżu łuskanego do WE-25 ze wszystkich miejsc pochodzenia w ramach kodów CN 100620, pomniejszony o przywóz ryżu łuskanego Basmati do WE-25.
Korekty stosowanej stawki celnej na koniec roku: w ciągu 10 dni od końca roku gospodarczego, WE dokonuje przeglądu oraz, w razie potrzeby, koryguje stosowaną stawkę celną w następujący sposób:
a) WE stosuje stawkę celną w wysokości 30 EUR/MT, jeżeli rzeczywisty przywóz ryżu łuskanego dla właśnie zakończonego roku gospodarczego wynosi więcej niż 15 % poniżej referencyjnego poziomu przywozu w roku dla tego okresu dwunastomiesięcznego, obliczonego zgodnie z ust. 2 powyżej (tj. dla pierwszego roku gospodarczego mniej niż 366926 MT);
b) WE stosuje stawkę celną w wysokości 65 EUR/MT, jeżeli rzeczywisty przywóz ryżu łuskanego dla właśnie zakończonego roku gospodarczego wynosi więcej niż 15 % powyżej referencyjnego poziomu przywozu w roku dla tego okresu dwunastomiesięcznego, obliczonego zgodnie z ust. 2 powyżej (tj. dla pierwszego roku gospodarczego więcej niż 496430 MT);
c) WE stosuje stawkę celną w wysokości 42,5 EUR/MT, jeżeli rzeczywisty przywóz ryżu łuskanego dla właśnie zakończonego roku gospodarczego mieści się w granicach ± 15 % (łącznie) względem referencyjnego poziomu przywozu w roku dla tego okresu dwunastomiesięcznego, obliczonego zgodnie z ust. 2 powyżej (tj. dla pierwszego roku gospodarczego między 366926 MT a 496430 MT).
W lit. od a) do c) powyżej, rzeczywisty przywóz ryżu łuskanego oznacza całkowity przywóz ryżu łuskanego do WE-25 z wszystkich miejsc pochodzenia w ramach kodów CN 100620, pomniejszony o przywóz ryżu łuskanego Basmati do WE-25.
Dane: Obliczenie poziomów rzeczywistego przywozu rocznego i sześciomiesięcznego zgodnie z ust. 4 i 5 powyżej odbywa się z wykorzystaniem wspólnotowych danych o pozwoleniach na przywóz.
WE publikuje te dane co tydzień w Internecie.
Przejrzystość: WE w trybie natychmiastowym ogłasza publicznie wszelkie korekty stosowanej stawki celnej.
Konsultacje: Na wniosek którejkolwiek ze stron, strony w ciągu 30 dni od daty otrzymania takiego wniosku podejmują konsultacje w sprawach objętych niniejszym porozumieniem.
Jeżeli w ramach konsultacji, strony nie są w stanie rozwiązać danych kwestii w ciągu 30 dni od daty otrzymania wniosku, Stany Zjednoczone mogą złożyć do WE pisemne zawiadomienie o tym, że zamierzają one korzystać z wszelkich praw wynikających z art. XXVIII ust. 3 lit a) GATT z 1994 r., co przewiduje ust. 10 poniżej, a WE może złożyć Stanom Zjednoczonym pisemne zawiadomienie o tym, że zamierza wycofać się z przedmiotowego porozumienia, co przewiduje ust. 11 poniżej.
Przesunięcie terminu na korzystanie z wszelkich praw wynikających z art. XXVIII GATT z 1994 r.:
a) Strony uzgadniają, że rozważone zostanie przesunięcie terminu na wycofanie istotnie równorzędnych koncesji zgodnie z art. XXVIII ust. 3 lit a). Odpowiednio, Stany Zjednoczone mogą korzystać w wszelkich praw do wycofania istotnie równorzędnych koncesji zgodnie z art. XXVIII ust. 3 lit. a) w dowolnym momencie po upływie 30 dni od pisemnego zawiadomienia WE o zamiarze USA korzystania z takich praw, a WE nie wnosi, że Stany Zjednoczone nie mogą podejmować działań zgodnie z art. XXVIII ust. 3 lit. a) uzasadniając, że działania takie są podejmowane w nieodpowiednim czasie.
b) Nie naruszając lit. a) powyżej, Stany Zjednoczone nie korzystają z prawa do wycofania istotnie równorzędnych koncesji, jeżeli nie wnioskowały o konsultacje i nie przedłożyły zawiadomienia zgodnie z ust. 9 powyżej.
W przypadku wycofania się przez WE z porozumienia, USA stają się, ze skutkiem natychmiastowym, uprawnione do korzystania z wszelkich stosownych praw wynikających z art. XXVIII ust. 3 lit. a).
WE nie wycofuje się z przedmiotowego porozumienia, jeżeli nie wnioskowała o konsultacje i nie przedłożyła zawiadomienia zgodnie z ust. 9 powyżej.
WE może wycofać się z porozumienia w dowolnym czasie po upływie 30 dni od zawiadomienia, o którym mowa w ust. 9.
W przypadku wycofania przez Stany Zjednoczone koncesji na podstawie ust. 10 powyżej, WE staje się, ze skutkiem natychmiastowym, uprawniona do wycofania się przedmiotowego porozumienia.
Zgodnie z postanowieniami zawartymi w ust. 10, niniejsze porozumienie nie powoduje uszczerbku dla jakiegokolwiek prawa WE do podważenia wycofania przez Stany Zjednoczone koncesji, jeżeli WE uzna, że wycofanie takie jest niezgodne z art. XXVIII GATT z 1994 lub innymi właściwymi postanowieniami Porozumienia WTO.
WE konsultuje się i współpracuje ze Stanami Zjednoczonymi w celu otrzymania zatwierdzenia, ze strony Rady Ogólnej WTO, przesunięcia terminu na wycofanie istotnie równorzędnych koncesji zgodnie z art. XXVIII ust. 3 lit. a).
Strony zatwierdzają niniejsze porozumienie zgodnie ze swoimi procedurami.
WE uznaje, że niniejsze porozumienie nie służy za precedens dla przyszłych negocjacji w ramach art. XXVIII.
Postanowienia niniejszego porozumienia stosuje się od 1 marca 2005 r.
W tym celu, WE wprowadza konieczne procedury wewnętrzne celem zapewnienia wykonania ust. 4 w odniesieniu do przywozu ryżu łuskanego wprowadzanego w okresie od 1 marca 2005 r. do 31 sierpnia 2005 r.".
Stany Zjednoczone Ameryki mają zaszczyt potwierdzić swoją zgodę na treść niniejszego listu.
Szanowny Panie, proszę przyjąć zapewnienia mojego najwyższego poważania.
W imieniu Stanów Zjednoczonych Ameryki
--------------------------------------------------
TŁUMACZENIE
Umowa
między Ukrainą a Unią Europejską w sprawie procedur bezpieczeństwa przy wymianie informacji niejawnych
UKRAINA,
z jednej strony, oraz
UNIA EUROPEJSKA, zwana dalej "UE", reprezentowana przez Prezydencję Rady Unii Europejskiej,
z drugiej strony,
zwane dalej "Stronami",
UZNAJĄC, że pełna i skuteczna współpraca i konsultacje mogą wymagać zarówno dostępu do informacji i materiałów niejawnych Ukrainy oraz UE, jak i wymiany informacji niejawnych oraz związanych z nimi materiałów między Ukrainą a UE;
ŚWIADOME, że taki dostęp i wymiana informacji niejawnych i związanych z nimi materiałów wymaga odpowiednich środków bezpieczeństwa;
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W celu osiągnięcia celów wzmocnienia bezpieczeństwa każdej ze Stron we wszystkich aspektach, niniejsza Umowa ma zastosowanie do informacji lub materiałów niejawnych we wszelkiej postaci, przekazywanych lub wymienianych między Stronami.
Artykuł 2
Do celów niniejszej Umowy za informacje niejawne uznaje się wszelkie informacje (tj. wiedzę, która może być przekazywana w dowolnej formie) lub materiały określone jako wymagające ochrony przed nieuprawnionym ujawnieniem i zaklasyfikowane w ramach klasyfikacji bezpieczeństwa jako niejawne (zwane dalej "informacjami niejawnymi").
Artykuł 3
Do celów niniejszej Umowy "UE" oznacza Radę Unii Europejskiej (zwaną dalej "Radą"), Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela i Sekretariat Generalny Rady oraz Komisję Wspólnot Europejskich (zwaną dalej "Komisją Europejską").
Artykuł 4
Każda Strona:
a) chroni i zabezpiecza informacje niejawne, będące przedmiotem niniejszej Umowy, przekazane przez drugą Stronę lub wymienione z drugą Stroną;
b) zapewnia, że przekazane lub wymienione informacje lub materiały niejawne będące przedmiotem niniejszej Umowy nadal podlegają klasyfikacji bezpieczeństwa przyznanej im przez Stronę przekazującą.
Strona przyjmująca chroni i zabezpiecza informacje niejawne zgodnie z procedurami określonymi w jej własnych przepisach dotyczących bezpieczeństwa informacji lub materiałów objętych równoważną klasyfikacją bezpieczeństwa, zgodnie z uzgodnieniami dotyczącymi bezpieczeństwa, przyjętymi na podstawie art. 11;
c) nie wykorzystuje takich informacji niejawnych będących przedmiotem niniejszej Umowy do celów innych niż przewidziane przez organ zastrzegający ani do celów innych niż te, w jakich informacje są przekazywane lub wymieniane;
d) nie ujawnia takich informacji niejawnych będących przedmiotem niniejszej Umowy stronom trzecim lub jakiejkolwiek instytucji UE lub podmiotowi UE niewymienionym w art. 3, bez uprzedniej zgody organu zastrzegającego.
Artykuł 5
1.
Informacje niejawne mogą być ujawnione lub udostępnione zgodnie z zasadą kontroli przez organ zastrzegający, przez jedną Stronę, "Stronę przekazującą" drugiej Stronie, "Stronie otrzymującej".
2.
W celu udostępnienia informacji innym odbiorcom niż Strony niniejszej Umowy, decyzja o ujawnieniu lub udostępnieniu informacji niejawnych jest podejmowana przez Stronę otrzymującą po uzyskaniu zgody Strony przekazującej, zgodnie z zasadą kontroli przez organ zastrzegający określoną w jej przepisach dotyczących bezpieczeństwa.
3.
Przy wykonywaniu ust. 1 i 2 udostępnienie partii szczególnych kategorii informacji niejawnych, mających znaczenie ze względu na wymagania operacyjne, jest dopuszczalne jedynie w przypadku gdy Strony przyjęły i uzgodniły odpowiednie procedury.
Artykuł 6
Ukraina i UE oraz podmioty UE, określone w art. 3 niniejszej umowy, posiadają organizację bezpieczeństwa, przepisy dotyczące bezpieczeństwa i programy bezpieczeństwa, oparte na podstawowych zasadach i minimalnych normach bezpieczeństwa wdrażanych do systemów bezpieczeństwa Stron, ustanowionych zgodnie z art. 11, w celu zagwarantowania, że do informacji i materiałów niejawnych będących przedmiotem niniejszej Umowy zastosowanie znajduje równoważny poziom ochrony.
Artykuł 7
1.
Strony zapewniają, że wszystkie osoby, które dla wykonywania swoich obowiązków służbowych winny mieć dostęp do informacji niejawnych, albo których obowiązki lub funkcje mogą wiązać się z dostępem do informacji niejawnych dostarczonych lub wymienionych na mocy niniejszej Umowy, zostaną odpowiednio sprawdzone pod względem bezpieczeństwa przed uzyskaniem dostępu do takich informacji.
2.
Procedury sprawdzające dotyczące bezpieczeństwa mają na celu stwierdzenie, czy dana osoba może uzyskać dostęp do informacji niejawnych przy uwzględnieniu wymogów zawartych w przyjętych przez każdą ze Stron przepisach i wytycznych, w tym wymogów mających na celu określenie wiarygodności i solidności danej osoby.
Artykuł 8
Strony zapewniają sobie wzajemną pomoc w odniesieniu do bezpieczeństwa informacji niejawnych będących przedmiotem niniejszej Umowy oraz kwestii dotyczących bezpieczeństwa stanowiących przedmiot wspólnego zainteresowania.
Organy określone w art. 11 przeprowadzają wzajemne konsultacje i kontrole w zakresie bezpieczeństwa w celu oceny skuteczności uzgodnień dotyczących bezpieczeństwa w ramach ich odpowiedniego zakresu obowiązków określonego zgodnie z art. 11.
Artykuł 9
1.
Do celów niniejszej Umowy
a) W odniesieniu do UE:
wszelka korespondencja jest wysyłana do Rady na następujący adres:
Rada Unii Europejskiej
Chief Registry Officer
Rue de la Loi/Wetstraat, 175
B-1048 Bruksela.
Wszelka korespondencja jest przekazywana Państwom Członkowskim i Komisji Europejskiej przez kierownika kancelarii tajnej (Chief Registry Officer) Rady, z zastrzeżeniem ust. 2.
b) W odniesieniu do Ukrainy:
wszelka korespondencja jest kierowana do kierownika centralnej kancelarii tajnej dokumentacji UE Ministerstwa Spraw Zagranicznych Ukrainy, na następujący adres:
Ministry of Foreign Affairs of Ukraine
Chief of the EU Documentation Central Registry Office
Mykhailivska square, 1
01018 Kiev
Ukraine
2.
Wyjątkowo, korespondencja jednej Strony, która jest dostępna wyłącznie dla określonych właściwych urzędników, organów lub służb tej Strony, może, ze względu na efektywność działania, być kierowana i dostępna wyłącznie dla określonych właściwych urzędników, organów lub służb tej Strony wyraźnie oznaczonych jako odbiorcy, z uwzględnieniem ich uprawnień i zgodnie z zasadą ograniczonego dostępu.
Taka korespondencja jest we właściwy sposób oznaczana.
W przypadku Unii Europejskiej korespondencja taka jest przekazywana przez kierownika kancelarii tajnej (Chief Registry Officer) Rady.
W przypadku Ukrainy taka korespondencja jest przekazywana przez kierownika centralnej kancelarii tajnej dokumentacji UE Ministerstwa Spraw Zagranicznych Ukrainy.
Artykuł 10
Ministerstwo Spraw Zagranicznych Ukrainy oraz Sekretarze Generalni Rady i Komisji Europejskiej sprawują nadzór nad wykonywaniem niniejszej Umowy.
Artykuł 11
1.
W celu wykonania niniejszej Umowy opracowuje się uzgodnienia dotyczące bezpieczeństwa pomiędzy trzema organami wyznaczonymi w ust. 2–4 w celu określenia standardów wzajemnej ochrony informacji niejawnych będących przedmiotem niniejszej Umowy.
2.
Organ bezpieczeństwa Ukrainy, działając w imieniu Ukrainy i pod jej zwierzchnictwem, jest odpowiedzialny za opracowanie uzgodnień dotyczących bezpieczeństwa, o których mowa w ust. 1, służących ochronie i zabezpieczaniu informacji niejawnych przekazanych Ukrainie na podstawie niniejszej Umowy.
3.
Biuro Bezpieczeństwa Sekretariatu Generalnego Rady, pod kierownictwem i w imieniu Sekretarza Generalnego Rady, działając w imieniu Rady i pod jej zwierzchnictwem, jest odpowiedzialne za opracowanie uzgodnień dotyczących bezpieczeństwa, o których mowa w ust. 1, służących ochronie i zabezpieczaniu informacji niejawnych przekazanych UE na podstawie niniejszej Umowy.
4.
Dyrekcja Bezpieczeństwa Komisji Europejskiej, działając w imieniu Komisji Europejskiej i pod jej zwierzchnictwem, jest odpowiedzialna za opracowanie uzgodnień dotyczących bezpieczeństwa, o których mowa w ust. 1, w celu ochrony i zabezpieczenia informacji niejawnych przekazanych lub wymienianych w ramach niniejszej Umowy w obrębie Komisji Europejskiej i w jej obiektach.
5.
W odniesieniu do UE normy te podlegają zatwierdzeniu przez Komitet Bezpieczeństwa Rady.
Artykuł 12
Organy, o których mowa w art. 11, określają procedury, które mają być stosowane w przypadku udowodnionego lub podejrzewanego naruszenia bezpieczeństwa informacji niejawnych będących przedmiotem niniejszej Umowy.
Artykuł 13
Przed przekazaniem informacji niejawnych będących przedmiotem niniejszej Umowy między Stronami, organy odpowiedzialne za bezpieczeństwo określone w art. 11 muszą być zgodne co do tego, że Strona otrzymująca jest w stanie chronić i zabezpieczyć informacje będące przedmiotem niniejszej Umowy w sposób odpowiadający uzgodnieniom przyjętym zgodnie z art. 11.
Artykuł 14
Niniejsza Umowa w żaden sposób nie uniemożliwia Stronom zawierania innych umów dotyczących przekazywania lub wymiany informacji niejawnych będących przedmiotem niniejszej Umowy, pod warunkiem że nie są one sprzeczne z postanowieniami niniejszej Umowy.
Artykuł 15
Wszelkie różnice miedzy Unią Europejską a Ukrainą powstałe w związku z interpretacją lub stosowaniem niniejszej Umowy są rozwiązywane w drodze negocjacji między Stronami.
Artykuł 16
1.
Niniejsza Umowa wchodzi w życie w pierwszym dniu pierwszego miesiąca po wzajemnym notyfikowaniu sobie przez Strony o zakończeniu procedur wewnętrznych niezbędnych do tego celu.
2.
Niniejsza Umowa może być poddana przeglądowi w celu rozważenia możliwych zmian na wniosek jednej ze Stron.
3.
Wszelkie zmiany niniejszej Umowy dokonywane są wyłącznie w formie pisemnej, za obopólną zgodą Stron.
Zmiany wchodzą w życie po dokonaniu wzajemnej notyfikacji przewidzianej w ust. 1.
Artykuł 17
Niniejsza Umowa może zostać wypowiedziana przez każdą ze Stron w formie pisemnego zawiadomienia o wypowiedzeniu, przekazanego drugiej Stronie.
Wypowiedzenie takie staje się skuteczne sześć miesięcy po otrzymaniu zawiadomienia przez drugą Stronę, ale nie narusza zobowiązań podjętych wcześniej na mocy postanowień niniejszej Umowy.
W szczególności wszelkie informacje niejawne przekazane lub wymienione na podstawie niniejszej Umowy będą nadal chronione zgodnie z jej postanowieniami.
W DOWÓD CZEGO niżej podpisani, posiadając odpowiednio należyte umocowanie, złożyli podpisy pod niniejszą Umową.
TŁUMACZENIE
Umowa
o współpracy naukowej i technologicznej między Wspólnotą Europejską a Arabską Republiką Egiptu
WSPÓLNOTA EUROPEJSKA (zwana dalej "Wspólnotą")
z jednej strony,
oraz
ARABSKA REPUBLIKA EGIPTU (dalej zwana "Egiptem"),
z drugiej strony,
dalej zwane "Stronami",
UWZGLĘDNIAJĄC Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, a w szczególności jego art. 170 w związku z art. 300 ust. 2 zdanie pierwsze i art. 300 ust. 3 akapit pierwszy;
UWZGLĘDNIAJĄC decyzję nr 1513/2002/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 27 czerwca 2002 r. dotyczącą szóstego programu ramowego Wspólnoty Europejskiej w dziedzinie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji, przyczyniającego się do utworzenia Europejskiej Przestrzeni Badawczej i innowacji (2002–2006) [1];
UWZGLĘDNIAJĄC znaczenie nauki i technologii dla ich rozwoju gospodarczego i społecznego oraz odniesienia zawarte w art. 43 Układu Eurośródziemnomorskiego ustanawiającego Stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Arabską Republiką Egiptu, z drugiej strony, podpisanego w dniu 25 czerwca 2001 r.;
UZGODNILI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Zakres i zasady
1.
Strony popierają, rozwijają i ułatwiają współpracę między Wspólnotą a Egiptem w obszarach wspólnego zainteresowania, w których prowadzą działalność badawczo-rozwojową w zakresie nauki i technologii.
2.
Współpraca opiera się na następujących zasadach:
- promocja społeczeństwa opartego na wiedzy sprzyjająca rozwojowi społecznemu i gospodarczemu obu Stron,
- wzajemne pożytki wynikające z ogólnego bilansu korzyści,
- wzajemny dostęp do działań w ramach programów i projektów badawczych podjętych przez każdą ze Stron,
- terminowa wymiana informacji mogących wywierać wpływ na współpracę,
- odpowiednia wymiana i ochrona praw własności intelektualnej.
Artykuł 2
Środki współpracy
1.
Podmioty prawne posiadające siedzibę lub miejsce zamieszkania w Egipcie, określone w załączniku I, obejmujące osoby fizyczne lub osoby prawne prawa publicznego lub prywatnego, uczestniczą w pośrednich działaniach w ramach Programu ramowego Wspólnoty w dziedzinie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (zwanego dalej "Programem ramowym WE") na takich samych warunkach, jakie mają zastosowanie do podmiotów prawnych Państw Członkowskich Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem postanowień i warunków określonych w załącznikach I i II.
2.
Podmioty prawne posiadające siedzibę lub miejsce zamieszkania w Państwach Członkowskich Wspólnoty, uczestniczą w egipskich programach i projektach badawczych o tematyce odpowiadającej zakresowi Programu ramowego WE na tych samych warunkach, jakie mają zastosowanie do egipskich podmiotów prawnych, z zastrzeżeniem postanowień i warunków określonych w załącznikach I i II.
3.
Współpraca może obejmować również następujące formy i środki:
- regularnych dyskusji na temat wytycznych i priorytetów polityki i planowania badań w Egipcie i we Wspólnocie,
- rozmów na temat perspektyw i rozwoju współpracy,
- terminowego dostarczania informacji dotyczących realizacji programów i projektów badawczych w Egipcie i we Wspólnocie oraz dotyczących wyników prac podjętych w ramach niniejszej Umowy,
- wspólnych spotkań,
- wizyt i wymiany pracowników naukowych, inżynierów i techników, w tym na potrzeby szkoleń,
- wymiany i wspólnego korzystania ze sprzętu i materiałów,
- regularnych i stałych kontaktów między kierownikami programu lub projektu ze strony Egiptu i Wspólnoty,
- udziału ekspertów w seminariach, sympozjach i warsztatach,
- wymiany informacji na temat praktyk, ustawodawstwa, regulacji i programów mających znaczenie dla współpracy zgodnie z niniejszą Umową,
- szkoleń w zakresie badań i rozwoju technologicznego,
- wzajemnego dostępu do informacji naukowych i technologicznych w zakresie niniejszej współpracy,
- wszelkich innych sposobów przyjętych przez Wspólny Komitet Współpracy Naukowej i Technologicznej WE i Egiptu, o którym mowa w art. 4, oraz uznanych za zgodne z zasadami i procedurami obowiązującymi obie Strony.
Artykuł 3
Rozwój współpracy
1.
Strony dołożą wszelkich starań, w zakresie obowiązującego ich prawa, aby ułatwiać swobodny przepływ i pobyt pracowników naukowych uczestniczących w działaniach objętych niniejszą Umową oraz transgraniczny przepływ towarów przeznaczonych do wykorzystania w tych działaniach.
2.
W przypadku gdy na mocy własnych przepisów Wspólnota jednostronnie przyzna środki finansowe egipskiemu podmiotowi prawnemu uczestniczącemu w działaniach pośrednich Wspólnoty, Egipt zapewni, aby transakcja taka nie została obłożona żadnymi opłatami czy podatkami.
Artykuł 4
Zarządzanie UmowąWspólny Komitet Współpracy Naukowej i Technologicznej WE i Egiptu
1.
Koordynacją i ułatwianiem działań wynikających z niniejszej Umowy z ramienia Egiptu zajmie się Akademia Badań Naukowych i Technologii, a z ramienia Wspólnoty służby Komisji WE odpowiedzialne za Program ramowy, działając w charakterze pełnomocników wykonawczych Stron (dalej zwanych "Pełnomocnikami Wykonawczymi").
2.
Pełnomocnicy Wykonawczy ustanowią wspólny komitet zwany "Wspólnym Komitetem Współpracy Naukowej i Technologicznej WE i Egiptu" (dalej zwany "Wspólnym Komitetem"), którego funkcje obejmować będą:
- zapewnienie, ocenę i przegląd realizacji niniejszej Umowy, jak również zmianę załączników do niej lub przyjmowanie nowych załączników celem odzwierciedlenia zmian w polityce naukowej Stron, z zastrzeżeniem dopełnienia przez każdą ze Stron wewnętrznych procedur w tym zakresie,
- coroczne identyfikowanie potencjalnych sektorów, w których należałoby rozwinąć lub ulepszyć współpracę oraz badanie wszelkich środków temu służących,
- regularne omawianie przyszłych kierunków i priorytetów polityki naukowej i planowania badań w Egipcie i we Wspólnocie oraz perspektyw przyszłej współpracy w ramach niniejszej Umowy.
3.
Wspólny Komitet, złożony z przedstawicieli Pełnomocników Wykonawczych, przyjmuje własny regulamin.
4.
Wspólny Komitet spotyka się przynajmniej raz w roku, na przemian we Wspólnocie i w Egipcie.
Nadzwyczajne spotkania odbywają się na wniosek którejkolwiek ze Stron.
Wnioski i zalecenia Wspólnego Komitetu są przesyłane do wiadomości Komitetu Stowarzyszenia Układu Eurośródziemnomorskiego między Unią Europejską a Arabską Republiką Egiptu.
Artykuł 5
Finansowanie
Wzajemne wkłady w działalność naukową w ramach niniejszej Umowy ustalone są zgodnie z warunkami określonymi w załączniku I i podlegają ustawodawstwu, przepisom, politykom i warunkom realizacji programów, obowiązującym na terytorium każdej Strony.
Artykuł 6
Rozpowszechnianie i wykorzystywanie wyników i informacji
Rozpowszechnianie i wykorzystywanie osiągniętych albo otrzymanych w ramach wymiany wyników, jak również informowanie, zarządzanie, przyznawanie i wykonywanie praw własności intelektualnej wynikających z działalności naukowej podjętej na mocy niniejszej Umowy podlega warunkom określonym w załączniku II.
Artykuł 7
Postanowienia końcowe
1.
Załączniki I i II stanowią integralną część niniejszej Umowy.
Wszelkie pytania i spory dotyczące interpretacji lub realizacji niniejszej Umowy są rozstrzygane za porozumieniem Stron.
2.
Niniejsza Umowa wchodzi w życie w chwili dokonania przez Strony wzajemnych notyfikacji o zakończeniu własnych wewnętrznych procedur koniecznych do jej zawarcia.
Do momentu zakończenia przez Strony wewnętrznych procedur koniecznych do zawarcia Umowy, Strony stosują Umowę tymczasowo od momentu jej podpisania.
Jeżeli Strona powiadomi drugą Stronę o tym, że nie zawrze Umowy, niniejszym uzgadnia się, iż projekty i działania, rozpoczęte podczas tymczasowego stosowania Umowy i będące w trakcie realizacji w momencie dokonywania takiego powiadomienia, będą kontynuowane aż do ich ukończenia na warunkach określonych w niniejszej Umowie.
3.
Każda ze Stron może rozwiązać niniejszą Umowę w dowolnym czasie z zachowaniem dwunastomiesięcznego terminu wypowiedzenia.
Projekty i działania będące w trakcie realizacji w momencie rozwiązania niniejszej Umowy będą kontynuowane aż do ich ukończenia na warunkach określonych w niniejszej Umowie.
4.
W przypadku gdy jedna ze Stron postanowi wprowadzić zmiany w swoich programach i projektach badawczych, o których mowa w art. 1 ust. 1, Pełnomocnik Wykonawczy tej Strony powiadomi Pełnomocnika Wykonawczego drugiej Strony o szczegółach tych zmian.
Niezależnie od brzmienia drugiego akapitu ust. 2, niniejsza Umowa może zostać rozwiązana na wzajemnie uzgodnionych warunkach, jeżeli jedna ze Stron powiadomi drugą Stronę w terminie jednego miesiąca od przyjęcia zmian, o których mowa w pierwszym akapicie, o zamiarze rozwiązania niniejszej Umowy.
5.
Niniejsza Umowa ma zastosowanie z jednej strony na terytoriach, na których stosowany jest Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, oraz na warunkach określonych w tym Traktacie, a z drugiej strony, na terytorium Arabskiej Republiki Egiptu.
Nie wyklucza to prowadzenia, zgodnie z prawem międzynarodowym, współpracy na morzu, w przestrzeni kosmicznej czy na terytorium państw trzecich.
6.
Niniejszą Umowę sporządzono w dwóch egzemplarzach w duńskiej, niderlandzkiej, angielskiej, fińskiej, francuskiej, niemieckiej, greckiej, włoskiej, portugalskiej, hiszpańskiej, szwedzkiej i arabskiej wersji językowej, przy czym każda z tych wersji jest na równi autentyczna.
Umowa ramowa
pomiędzy Wspólnotą Europejską a Republiką Albanii w sprawie ogólnych zasad uczestnictwa Republiki Albanii w programach wspólnotowych
WSPÓLNOTA EUROPEJSKA, dalej zwana "Wspólnotą",
z jednej strony, oraz
REPUBLIKA ALBANII, dalej zwana "Albanią",
z drugiej strony,
dalej zwane "Umawiającymi się Stronami",
MAJĄC NA UWADZE, CO NASTĘPUJE:
(1) Rada Europejska w Kopenhadze w grudniu 2002 r., potwierdziła europejską perspektywę krajów Bałkanów Zachodnich jako potencjalnych kandydatów, i podkreśliła swoje zdecydowanie, aby wspierać ich wysiłki mające na celu zbliżenie ich do Unii Europejskiej.
(2) W czerwcu 2003 r. w Salonikach Rada Europejska uznała, że Proces Stabilizacji i Stowarzyszenia pozostanie ramami dla europejskiego kursu krajów Bałkanów Zachodnich na drodze do ich przyszłego przystąpienia do UE i poparła "Agendę z Salonik dla Bałkanów Zachodnich: w kierunku integracji europejskiej", która ma na celu dalsze wzmacnianie uprzywilejowanych stosunków pomiędzy UE a Bałkanami Zachodnimi, czerpiąc z doświadczeń rozszerzenia.
(3) Agenda z Salonik zaprosiła kraje Bałkanów Zachodnich do uczestnictwa w programach i agencjach wspólnotowych zgodnie z zasadami ustanowionymi dla uczestnictwa krajów kandydujących, mając na celu zapoznanie danych krajów i ich obywateli z polityką i metodami działania UE, tym samym silniej spajając te kraje z UE i wspierając je na drodze do integracji europejskiej.
(4) Albania wyraziła chęć uczestnictwa w kilku programach wspólnotowych.
(5) Szczegółowe warunki dotyczące uczestnictwa Albanii w poszczególnych programach, w tym wkład finansowy, należy ustalić na mocy umowy zawartej pomiędzy Komisją Wspólnot Europejskich, działającą w imieniu Wspólnoty, a rządem Albanii,
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Albania może uczestniczyć w następujących programach wspólnotowych:
1. Bieżących programach wspólnotowych określonych w załączniku, które są dostępne dla Albanii z chwilą wejścia w życie niniejszej umowy (zwanej dalej Umową).
2. Programach wspólnotowych ustanowionych lub wznowionych po wejściu w życie Umowy i zawierających wstępną klauzulę, która przewiduje uczestnictwo Albanii.
Artykuł 2
Albania wnosi wkład finansowy do ogólnego budżetu Unii Europejskiej odpowiadający konkretnym programom, w których uczestniczy.
Artykuł 3
Przedstawiciele Albanii będą mogli uczestniczyć w komitetach zarządzających odpowiedzialnych za monitorowanie programów, do których Albania wnosi wkład finansowy w charakterze obserwatorów i w kwestiach, które dotyczą Albanii.
Artykuł 4
Projekty i inicjatywy przedstawione przez uczestników z Albanii podlegają, w miarę możliwości, tym samym warunkom, zasadom i procedurom jakie w zakresie omawianych programów stosuje się w odniesieniu do Państw Członkowskich.
Artykuł 5
Szczegółowe warunki dotyczące udziału Albanii w poszczególnych programach, zwłaszcza należny wkład finansowy, zostaną określone w umowie w formie protokołu ustaleń zawartego pomiędzy Komisją, działającą w imieniu Wspólnoty, a Albanią.
Jeżeli Albania zwróci się o pomoc zewnętrzną Wspólnoty na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 2666/2000 z 5 grudnia 2000 r. zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 2415/2001 z 10 grudnia 2001 r. w sprawie pomocy dla Albanii, Bośni i Hercegowiny, Chorwacji, Federalnej Republiki Jugosławii i byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii lub na podstawie innegopodobnego rozporządzenia przewidującego pomoc zewnętrzną Wspólnoty dla Albanii, które może zostać przyjęte w przyszłości, warunki określające korzystanie przez Albanię z pomocy Wspólnoty zostaną ustalone w umowie o finansowaniu.
Artykuł 6
Protokół ustaleń stanowi, zgodnie z rozporządzeniem finansowym Wspólnoty, że kontrola finansowa lub audyty będą przeprowadzane przez Komisję Europejską, Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) i Trybunał Obrachunkowy Wspólnot Europejskich, lub z ich upoważnienia.
Zostaną podjęte szczegółowe postanowienia dotyczące kontroli finansowej i audytu, środków administracyjnych, sankcji i zwrotu kwot nienależnie wypłaconych umożliwiające zagwarantowanie Komisji Europejskiej, Urzędowi ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) i Trybunałowi Obrachunkowemu Wspólnot Europejskich uprawnień równażnych tym, które przysługują im względem beneficjentów lub wykonawców mających siedzibę we Wspólnocie.
Artykuł 7
Umowa zostaje zawarta na czas nieokreślony.
Każda z Umawiających się Stron może wypowiedzieć Umowę za pisemnym powiadomieniem drugiej Umawiającej się Strony.
Niniejsza Umowa wygasa po upływie sześciu miesięcy od daty takiego powiadomienia.
Artykuł 8
Nie później niż trzy lata od daty wejścia w życie niniejszej Umowy, i co trzy następne lata, obydwie Umawiające się Strony mogą dokonać przeglądu wykonywania niniejszej Umowy w oparciu o rzeczywisty udział Albanii w jednym lub większej liczbie programów wspólnotowych.
Artykuł 9
Niniejszą Umowę stosuje się, z jednej strony, do terytoriów, do których stosuje się Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską i na warunkach określonych w tym Traktacie, z drugiej zaś do terytorium Albanii.
Artykuł 10
Niniejsza Umowa wchodzi w życie z dniem otrzymania drogą dyplomatyczną ostatniej pisemnej notyfikacji od każdej z Umawiających się Stron informującej drugą Stronę o tym, że procedura dotycząca wejścia w życie niniejszej Umowy została zakończona.
Artykuł 11
1.
Niniejsza Umowa została sporządzona w dwóch jednobrzmiących egzemplarzach w języku czeskim, duńskim, niderlandzkim, angielskim, estońskim, fińskim, francuskim, niemieckim, greckim, węgierskim, włoskim, łotewskim, litewskim, polskim, portugalskim, słowackim, słoweńskim, hiszpańskim, szwedzkim i albańskim.
2.
W momencie gdy instytucje Unii Europejskiej będą zobowiązane do opublikowania wszystkich oficjalnych dokumentów w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w języku maltańskim, niniejsza Umowa zostanie również sporządzona w dwóch jednobrzmiących egzemplarzach w języku maltańskim.
3.
Teksty we wszystkich wersjach językowych są jednakowo autentyczne.
Umowa ramowa
pomiędzy Wspólnotą Europejską a Bośnią i Hercegowiną w sprawie ogólnych zasad uczestnictwa Bośni i Hercegowiny w programach wspólnotowych
WSPÓLNOTA EUROPEJSKA, dalej zwana "Wspólnotą",
z jednej strony, oraz
BOŚNIA I HERCEGOWINA,
z drugiej strony,
dalej zwane "Umawiającymi się Stronami",
MAJĄC NA UWADZE, CO NASTĘPUJE:
(1) Rada Europejska w Kopenhadze w grudniu 2002 r. potwierdziła europejską perspektywę krajów Bałkanów Zachodnich jako potencjalnych kandydatów, i podkreśliła swoje zdecydowanie, aby wspierać ich wysiłki mające na celu zbliżenie ich do Unii Europejskiej.
(2) W czerwcu 2003 r. w Salonikach Rada Europejska uznała, że Proces Stabilizacji i Stowarzyszenia pozostanie ramami dla europejskiego kursu krajów Bałkanów Zachodnich na drodze do ich przyszłego przystąpienia do UE i poparła "Agendę z Salonik dla Bałkanów Zachodnich: w kierunku integracji europejskiej", która ma na celu dalsze wzmacnianie uprzywilejowanych stosunków pomiędzy UE a Bałkanami Zachodnimi, czerpiąc z doświadczeń rozszerzenia.
(3) Agenda z Salonik zaprosiła kraje Bałkanów Zachodnich do uczestnictwa w programach i agencjach wspólnotowych zgodnie z zasadami ustanowionymi dla uczestnictwa krajów kandydujących, mając na celu zapoznanie danych krajów i ich obywateli z polityką i metodami działania UE, tym samym silniej spajając te kraje z UE i wspierając je na drodze do integracji europejskiej.
(4) Bośnia i Hercegowina wyraziła chęć uczestnictwa w szeregu programów wspólnotowych.
(5) Szczegółowe warunki dotyczące uczestnictwa Bośni i Hercegowiny w poszczególnych programach, w tym wkład finansowy, należy ustalić na mocy umowy zawartej pomiędzy Komisją Wspólnot Europejskich, działającą w imieniu Wspólnoty, a Bośnią i Hercegowina,
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Bośnia i Hercegowina będzie mogła uczestniczyć w następujących programach wspólnotowych:
1. Bieżących programach wspólnotowych określonych w załączniku, które są dostępne dla Bośni i Hercegowiny z chwilą wejścia w życie niniejszej umowy (zwanej dalej "Umową").
2. Programach wspólnotowych ustanowionych lub wznowionych po wejściu w życie Umowy i zawierających wstępną klauzulę, która przewiduje uczestnictwo Bośni i Hercegowiny.
Artykuł 2
Bośnia i Hercegowina wnosi wkład finansowy do ogólnego budżetu Unii Europejskiej odpowiadający konkretnym programom, w których uczestniczy.
Artykuł 3
Przedstawiciele Bośni i Hercegowiny będą mogli uczestniczyć w komitetach zarządzających odpowiedzialnych za monitorowanie programów, do których Bośnia i Hercegowina wnosi wkład finansowy w charakterze obserwatorów i w kwestiach, które dotyczą Bośni i Hercegowiny.
Artykuł 4
Projekty i inicjatywy przedstawione przez uczestników z Bośni i Hercegowiny podlegają, w miarę możliwości, tym samym warunkom, zasadom i procedurom jakie w zakresie omawianych programów stosuje się w odniesieniu do Państw Członkowskich.
Artykuł 5
Szczegółowe warunki dotyczące udziału Bośni i Hercegowiny w poszczególnych programach, zwłaszcza należny wkład finansowy, zostaną określone w umowie w formie protokołu ustaleń zawartego pomiędzy Komisją, działającą w imieniu Wspólnoty, a Bośnią i Hercegowiną.
Jeżeli Bośnia i Hercegowina zwróci się o pomoc zewnętrzną Wspólnoty na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 2666/2000 z dnia 5 grudnia 2000 r. zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 2415/2001 z dnia 10 grudnia 2001 r. w sprawie pomocy dla Albanii, Bośni i Hercegowiny, Chorwacji, Federalnej Republiki Jugosławii i byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii lub na podstawie innego podobnego rozporządzenia przewidującego pomoc zewnętrzną Wspólnoty dla Bośni i Hercegowiny, które może zostać przyjęte w przyszłości, warunki określające korzystanie przez Bośnię i Hercegowinę z pomocy Wspólnoty zostaną ustalone w umowie o finansowaniu.
Artykuł 6
Protokół ustaleń stanowi, zgodnie z rozporządzeniem finansowym Wspólnoty, że kontrola finansowa lub audyty będą przeprowadzane przez Komisję Europejską, Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) i Trybunał Obrachunkowy Wspólnot Europejskich, lub z ich upoważnienia.
Zostaną podjęte szczegółowe postanowienia dotyczące kontroli finansowej i audytu, środków administracyjnych, sankcji i zwrotu kwot nienależnie wypłaconych umożliwiające zagwarantowanie Komisji Europejskiej, Urzędowi ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) i Trybunałowi Obrachunkowemu Wspólnot Europejskich uprawnień równoważnych tym, które przysługują im względem beneficjentów lub wykonawców mających siedzibę we Wspólnocie.
Artykuł 7
Umowa zostaje zawarta na czas nieokreślony.
Każda z Umawiających się Stron może wypowiedzieć Umowę za pisemnym powiadomieniem drugiej Umawiającej się Strony.
Niniejsza Umowa wygasa po upływie sześciu miesięcy od daty takiego powiadomienia.
Artykuł 8
Nie później niż trzy lata od daty wejścia w życie niniejszej Umowy, i co trzy następne lata, obydwie Umawiające się Strony mogą dokonać przeglądu wykonywania niniejszej Umowy w oparciu o rzeczywisty udział Bośni i Hercegowiny w jednym lub większej liczbie programów wspólnotowych.
Artykuł 9
Niniejsza Umowa ma zastosowanie z jednej strony do terytoriów, do których stosuje się Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską zgodnie z warunkami określonymi w tym Traktacie, a z drugiej strony do terytorium Bośni i Hercegowiny.
Artykuł 10
Niniejsza Umowa wchodzi w życie z dniem otrzymania drogą dyplomatyczną ostatniej pisemnej notyfikacji od każdej z Umawiających się Stron informującej drugą Stronę, że procedura dotycząca wejścia w życie niniejszej Umowy została zakończona.
Artykuł 11
1.
Niniejsza Umowa została sporządzona w dwóch jednobrzmiących egzemplarzach w języku czeskim, duńskim, holenderskim, angielskim, estońskim, fińskim, francuskim, niemieckim, greckim, węgierskim, włoskim, łotewskim, litewskim, polskim, portugalskim, słowackim, słoweńskim, hiszpańskim, szwedzkim oraz językach urzędowych Bośni i Hercegowiny.
2.
W momencie gdy instytucje Unii Europejskiej będą zobowiązane do opublikowania wszystkich oficjalnych dokumentów w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w języku maltańskim, niniejsza Umowa zostanie również sporządzona w dwóch jednobrzmiących egzemplarzach w języku maltańskim.
3.
Teksty we wszystkich wersjach językowych są jednakowo autentyczne.
Umowa ramowa
pomiędzy Wspólnotą Europejską a Republiką Chorwacji w sprawie ogólnych zasad uczestnictwa Republiki Chorwacji w programach wspólnotowych
WSPÓLNOTA EUROPEJSKA, dalej zwana "Wspólnotą",
z jednej strony, oraz
REPUBLIKA CHORWACJI,
dalej zwana "Chorwacją",
z drugiej strony, dalej zwane "Umawiającymi się Stronami",
MAJĄC NA UWADZE, CO NASTĘPUJE:
(1) Umowa o Stabilizacji i Stowarzyszeniu pomiędzy Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Chorwacji, z drugiej strony (zwana dalej "USS") została podpisana dnia 29 października 2001 r.
(2) Rada Europejska w Kopenhadze w grudniu 2002 r. potwierdziła europejską perspektywę krajów Bałkanów Zachodnich jako potencjalnych kandydatów, i podkreśliła swoje zdecydowanie, aby wspierać ich wysiłki mające na celu zbliżenie ich do Unii Europejskiej.
(3) W czerwcu 2003 r. w Salonikach Rada Europejska uznała, że Proces Stabilizacji i Stowarzyszenia pozostanie ramami dla europejskiego kursu krajów Bałkanów Zachodnich na drodze do ich przyszłego przystąpienia do UE i poparła "Agendę z Salonik dla Bałkanów Zachodnich: w kierunku integracji europejskiej", która ma na celu dalsze wzmacnianie uprzywilejowanych stosunków pomiędzy UE a Bałkanami Zachodnimi, czerpiąc z doświadczeń rozszerzenia.
(4) Agenda z Salonik zaprosiła kraje Bałkanów Zachodnich do uczestnictwa w programach i agencjach wspólnotowych zgodnie z zasadami ustanowionymi dla uczestnictwa krajów kandydujących, mając na celu zapoznanie danych krajów i ich obywateli z polityką i metodami działania UE, tym samym silniej spajając te kraje z UE i wspierając je na drodze do integracji europejskiej.
(5) Rada Europejska na posiedzeniu w dniach 17– 18 czerwca 2004 r. zadecydowała, że Chorwacja jest krajem kandydującym do przystąpienia do Unii Europejskiej oraz o rozpoczęciu procesu przystąpienia.
W związku z powyższym Rada postanowiła zwołać dwustronną konferencję międzyrządową z udziałem Chorwacji na początku 2005 r. w celu rozpoczęcia negocjacji.
(6) Chorwacja wyraziła chęć uczestnictwa w szeregu programów wspólnotowych.
(7) Szczegółowe warunki dotyczące uczestnictwa Chorwacji w poszczególnych programach, w tym wkład finansowy, należy ustalić na mocy umowy zawartej pomiędzy Komisją Wspólnot Europejskich, działającą w imieniu Wspólnoty, a Chorwacją,
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Chorwacja może uczestniczyć w następujących programach wspólnotowych:
1. Bieżących programach wspólnotowych określonych w załączniku, które są dostępne dla Chorwacji z chwilą wejścia w życie niniejszej umowy (zwanej dalej "Umową").
2. Programach wspólnotowych ustanowionych lub wznowionych po wejściu w życie Umowy i zawierające wstępną klauzulę, która przewiduje uczestnictwo Chorwacji.
Artykuł 2
Chorwacja wnosi wkład finansowy do ogólnego budżetu Unii Europejskiej odpowiadający konkretnym programom, w których uczestniczy.
Artykuł 3
Przedstawiciele Chorwacji będą mogli uczestniczyć w komitetach zarządzających odpowiedzialnych za monitorowanie programów, do których Chorwacja wnosi wkład finansowy w charakterze obserwatorów i w kwestiach, które dotyczą Chorwacji.
Artykuł 4
Projekty i inicjatywy przedstawione przez uczestników z Chorwacji podlegają, w miarę możliwości, tym samym warunkom, zasadom i procedurom jakie w zakresie omawianych programów stosuje się w odniesieniu do Państw Członkowskich.
Artykuł 5
Szczegółowe warunki dotyczące udziału Chorwacji w poszczególnych programach, zwłaszcza należny wkład finansowy, zostaną określone w umowie w formie protokołu ustaleń zawartego pomiędzy Komisją, działającą w imieniu Wspólnoty, a Chorwacją.
Jeżeli Chorwacja zwróci się o pomoc zewnętrzną Wspólnoty na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 2666/2000 z 5 grudnia 2000 r., zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 2415/2001 z 10 grudnia 2001 r., w sprawie pomocy dla Albanii, Bośni i Hercegowiny, Chorwacji, Federalnej Republiki Jugosławii i byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii lub na podstawie innego podobnego rozporządzenia przewidującego pomoc zewnętrzną Wspólnoty dla Chorwacji, które może zostać przyjęte w przyszłości, warunki określające korzystanie przez Chorwację z pomocy Wspólnoty zostaną ustalone w umowie o finansowaniu.
Artykuł 6
Protokół ustaleń stanowi, zgodnie z rozporządzeniem finansowym Wspólnoty, że kontrola finansowa lub audyty będą przeprowadzane przez Komisję Europejską, Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) i Trybunał Obrachunkowy Wspólnot Europejskich, lub z ich upoważnienia.
Zostaną podjęte szczegółowe postanowienia dotyczące kontroli finansowej i audytu, środków administracyjnych, sankcji i zwrotu kwot nienależnie wypłaconych umożliwiające zagwarantowanie Komisji Europejskiej, Urzędowi ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) i Trybunałowi Obrachunkowemu Wspólnot Europejskich uprawnień równoważnych tym, które przysługują im względem beneficjentów lub wykonawców mających siedzibę we Wspólnocie.
Artykuł 7
Umowa zostaje zawarta na czas nieokreślony.
Każda z Umawiających się Stron może wypowiedzieć niniejszą Umowę poprzez powiadomienie na piśmie drugiej Umawiającej się Strony.
Niniejsza Umowa wygasa po upływie sześciu miesięcy od daty takiego powiadomienia.
Artykuł 8
Nie później niż trzy lata od daty wejścia w życie niniejszej Umowy, i co trzy następne lata, obydwie Umawiające się Strony mogą dokonać przeglądu wykonywania niniejszej Umowy w oparciu o rzeczywisty udział Chorwacji w jednym lub większej liczbie programów wspólnotowych.
Artykuł 9
Niniejsza Umowa ma zastosowanie z jednej strony do terytoriów, do których stosuje się Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską zgodnie z warunkami określonymi w tym Traktacie, a z drugiej strony do terytorium Chorwacji.
Artykuł 10
Niniejsza Umowa wchodzi w życie z dniem otrzymania drogą dyplomatyczną ostatniej pisemnej notyfikacji, od każdej z Umawiających się Stron informującej drugą Stronę, że procedura dotycząca wejścia w życie niniejszej Umowy została zakończona.
Artykuł 11
1.
Niniejsza Umowa została sporządzona w dwóch jednobrzmiących egzemplarzach w języku czeskim, duńskim, holenderskim, angielskim, estońskim, fińskim, francuskim, niemieckim, greckim, węgierskim, włoskim, łotewskim, litewskim, polskim, portugalskim, słowackim, słoweńskim, hiszpańskim, szwedzkim i chorwackim.
2.
W momencie gdy instytucje Unii Europejskiej będą zobowiązane do opublikowania wszystkich oficjalnych dokumentów w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w języku maltańskim, niniejsza Umowa zostanie również sporządzona w dwóch jednobrzmiących egzemplarzach w języku maltańskim.
3.
Teksty we wszystkich wersjach językowych są jednakowo autentyczne.
Artykuł 12
Niniejsza Umowa wraz z Załącznikiem zostaną dodane jako protokół do USS i stanowić będą jej integralną część.
Protokół
do Umowy o Stabilizacji i Stowarzyszeniu pomiędzy Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii, z drugiej strony, w sprawie Umowy Ramowej Zawartej pomiędzy Wspólnotą Europejską a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii w sprawie ogólnych zasad udziału Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii w programach wspólnotowych
WSPÓLNOTA EUROPEJSKA, zwana dalej "Wspólnotą",
z jednej strony, oraz
BYŁA JUGOSŁOWIAŃSKA REPUBLIKA MACEDONII,
z drugiej strony,
zwane dalej "Umawiającymi się Stronami",
Mając na uwadze, co następuje:
(1) Umowa o Stabilizacji i Stowarzyszeniu pomiędzy Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii, z drugiej strony (zwana dalej "USS"), została podpisana w drodze wymiany listów w Luksemburgu w dniu 9 kwietnia 2001 r. i weszła w życie z dniem 1 kwietnia 2004 r.
(2) Rada Europejska w Kopenhadze w grudniu 2002 r. potwierdziła europejską perspektywę krajów Bałkanów Zachodnich jako potencjalnych kandydatów i podkreśliła swoje zdecydowanie, aby wspierać ich wysiłki mające na celu zbliżenie ich do Unii Europejskiej.
(3) W czerwcu 2003 r. w Salonikach Rada Europejska uznała, że Proces Stabilizacji i Stowarzyszenia pozostanie ramą dla europejskiego kursu krajów Bałkanów Zachodnich na drodze do ich przyszłego przystąpienia i przyjęła "Agendę z Salonik: w kierunku integracji europejskiej", której zadaniem jest dalsze wzmacnianie uprzywilejowanych stosunków pomiędzy UE a Bałkanami Zachodnimi, czerpiąc z doświadczeń rozszerzenia.
(4) Agenda z Salonik zaprosiła kraje Bałkanów Zachodnich do uczestnictwa w programach i agencjach wspólnotowych zgodnie z zasadami ustanowionymi dla uczestnictwa krajów kandydujących, mając na celu zapoznanie danych krajów i ich obywateli z polityką i metodami pracy UE, zakorzeniając je w ten sposób mocniej w UE i wspierając je w ich drodze do integracji europejskiej.
(5) Była Jugosłowiańska Republika Macedonii wyraziła życzenie uczestnictwa w szeregu programów wspólnotowych.
(6) Szczegółowe warunki dotyczące uczestnictwa byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii w poszczególnych programach, w tym wkład finansowy, należy ustalić na mocy umowy zawartej pomiędzy Komisją Wspólnot Europejskich, działającą w imieniu Wspólnoty, a właściwymi władzami byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii,
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Była Jugosłowiańska Republika Macedonii może uczestniczyć w następujących programach wspólnotowych:
1. Bieżących programach wspólnotowych wymienionych w Załączniku, które są dostępne dla byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii od momentu wejścia w życie niniejszej umowy (zwanej dalej Umową).
2. Programach wspólnotowych ustanowionych lub wznowionych po wejściu w życie niniejszej Umowy i zawierających wstępną klauzulę, która przewiduje uczestnictwo byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii.
Artykuł 2
Była Jugosłowiańska Republika Macedonii wniesie wkład finansowy do ogólnego budżetu Unii Europejskiej odpowiadający konkretnym programom, w których uczestniczy.
Artykuł 3
Przedstawiciele byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii będą mogli uczestniczyć w komitetach zarządzających odpowiedzialnych za monitorowanie programów, do których była Jugosłowiańska Republika Macedonii wnosi wkład finansowy w charakterze obserwatorów i w kwestiach, które dotyczą byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii.
Artykuł 4
Projekty i inicjatywy przedstawione przez uczestników z byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii podlegają, w miarę możliwości, tym samym warunkom, zasadom i procedurom jakie w zakresie omawianych programów stosuje się w odniesieniu do Państw Członkowskich.
Artykuł 5
Szczegółowe warunki dotyczące udziału byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii w poszczególnych programach, zwłaszcza należny wkład finansowy, zostaną określone w umowie w formie protokołu ustaleń zawartego pomiędzy Komisją, działającą w imieniu Wspólnoty, a byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii.
Jeżeli była Jugosłowiańska Republika Macedonii zwróci się o pomoc zewnętrzną Wspólnoty na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 2666/2000 z 5 grudnia 2000 r. zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 2415/2001 z 10 grudnia 2001 r., w sprawie pomocy dla Albanii, Bośni i Hercegowiny, Chorwacji, Federalnej Republiki Jugosławii i byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii lub na podstawie innego podobnego rozporządzenia przewidującego pomoc zewnętrzną Wspólnoty dla byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii, które może zostać przyjęte w przyszłości, warunki określające korzystanie przez byłą Jugosłowiańską Republikę Macedonii z pomocy Wspólnoty zostaną ustalone w umowie o finansowaniu.
Artykuł 6
Protokół ustaleń określa, zgodnie z rozporządzeniem finansowym Wspólnoty, że kontrola finansowa lub audyty będą przeprowadzane przez Komisję Europejską, Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) i Trybunał Obrachunkowy Wspólnot Europejskich lub z ich upoważnienia.
Zostaną podjęte szczegółowe postanowienia dotyczące kontroli finansowej i audytu, środków administracyjnych, sankcji i zwrotu kwot nienależnie wypłaconych umożliwiające zagwarantowanie Komisji Europejskiej, Urzędowi ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) i Trybunałowi Obrachunkowemu Wspólnot Europejskich uprawnień równoważnych tym, które przysługują im względem beneficjentów lub wykonawców mających siedzibę we Wspólnocie.
Artykuł 7
Niniejsza Umowa zawarta zostaje na czas nieokreślony.
Każda z Umawiających się Stron może wypowiedzieć niniejszą Umowę poprzez powiadomienie na piśmie drugiej Umawiającej się Strony.
Niniejsza Umowa wygasa sześć miesięcy od daty takiego powiadomienia.
Artykuł 8
Nie później niż trzy lata od daty wejścia w życie niniejszej Umowy, i co trzy następne lata, obydwie Umawiające się Strony mogą dokonać przeglądu wykonywania niniejszej Umowy w oparciu o rzeczywisty udział byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii w jednym lub większej liczbie programów wspólnotowych.
Artykuł 9
Niniejszą Umowę stosuje się, z jednej strony, do terytoriów, do których stosuje się Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską i na warunkach określonych w tym Traktacie, z drugiej zaś do terytorium byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii.
Artykuł 10
Niniejsza Umowa wchodzi w życie z dniem otrzymania drogą dyplomatyczną ostatniej pisemnej notyfikacji, od każdej z Umawiających się Stron informującej drugą Stronę, że procedura dotycząca wejścia w życie niniejszej Umowy została zakończona.
Artykuł 11
1.
Niniejsza Umowa jest sporządzona w dwóch jednobrzmiących egzemplarzach w każdym oficjalnym języku Umawiających się Stron z wyjątkiem maltańskiego.
3. Teksty w każdym języku są jednakowo autentyczne.
Artykuł 12 Niniejsza Umowa i jej Załącznik są integralną częścią USS.
Umowa ramowa
pomiędzy Wspólnotą Europejską a Serbią i Czarnogórą w Sprawie ogólnych zasad uczestnictwa Serbii i Czarnogóry w programach wspólnotowych
WSPÓLNOTA EUROPEJSKA, dalej zwana "Wspólnotą",
z jednej strony, oraz
SERBIA I CZARNOGÓRA,
z drugiej strony,
dalej zwane "Umawiającymi się Stronami",
MAJĄC NA UWADZE, CO NASTĘPUJE:
(1) Rada Europejska w Kopenhadze w grudniu 2002 r., potwierdziła europejską perspektywę krajów Bałkanów Zachodnich jako potencjalnych kandydatów, i podkreśliła swoje zdecydowanie, aby wspierać ich wysiłki mające na celu zbliżenie ich do Unii Europejskiej.
(2) W czerwcu 2003 r. w Salonikach Rada Europejska uznała, że Proces Stabilizacji i Stowarzyszenia pozostanie ramami dla europejskiego kursu krajów Bałkanów Zachodnich na drodze do ich przyszłego przystąpienia do UE i poparła "Agendę z Salonik dla Bałkanów Zachodnich: w kierunku integracji europejskiej", która ma na celu dalsze wzmacnianie uprzywilejowanych stosunków pomiędzy UE a Bałkanami Zachodnimi czerpiąc z doświadczeń rozszerzenia.
(3) Agenda z Salonik zaprosiła kraje Bałkanów Zachodnich do uczestnictwa w programach i agencjach wspólnotowych zgodnie z zasadami ustanowionymi dla uczestnictwa krajów kandydujących, mając na celu zapoznanie danych krajów i ich obywateli z polityką i metodami działania UE, tym samym silniej spajając te kraje z UE i wspierając je na drodze do integracji europejskiej.
(4) Serbia i Czarnogóra wyraziła chęć uczestnictwa w szeregu programów wspólnotowych.
(5) Szczegółowe warunki dotyczące uczestnictwa Serbii i Czarnogóry w poszczególnych programach, w tym wkład finansowy, należy ustalić na mocy umowy zawartej pomiędzy Komisją Wspólnot Europejskich, działającą w imieniu Wspólnoty, a właściwymi władzami Serbii i Czarnogóry,
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Serbia i Czarnogóra może uczestniczyć w następujących programach wspólnotowych:
1. Bieżących programach wspólnotowych określonych w załączniku, które są dostępne dla Serbii i Czarnogóry z chwilą wejścia w życie niniejszej umowy (zwanej dalej "Umową").
2. Programach wspólnotowych ustanowionych lub wznowionych po wejściu w życie Umowy i zawierających wstępną klauzulę, która przewiduje uczestnictwo Serbii i Czarnogóry.
Artykuł 2
Serbia i Czarnogóra wnosi wkład finansowy do ogólnego budżetu Unii Europejskiej odpowiadający konkretnym programom, w których uczestniczy.
Artykuł 3
Przedstawiciele Serbii i Czarnogóry będą mogli uczestniczyć w komitetach zarządzających odpowiedzialnych za monitorowanie programów, do których Serbia i Czarnogóra wnosi wkład finansowy w charakterze obserwatorów i w kwestiach, które dotyczą Serbii i Czarnogóry.
Artykuł 4
Projekty i inicjatywy przedstawione przez uczestników z Serbii i Czarnogóry podlegają, w miarę możliwości, tym samym warunkom, zasadom i procedurom jakie w zakresie omawianych programów stosuje się w odniesieniu do Państw Członkowskich.
Artykuł 5
Szczegółowe warunki dotyczące udziału Serbii i Czarnogóry w poszczególnych programach, zwłaszcza należny wkład finansowy, zostaną określone w umowie w formie protokołu ustaleń zawartego pomiędzy Komisją, działającą w imieniu Wspólnoty, a Serbią i Czarnogórą.
Jeżeli Serbia i Czarnogóra zwróci się o pomoc zewnętrzną Wspólnoty na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 2666/2000 z 5 grudnia 2000 r., zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 2415/2001 z 10 grudnia 2001 r., w sprawie pomocy dla Albanii, Bośni i Hercegowiny, Chorwacji, Federalnej Republiki Jugosławii i byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii lub na podstawie innego podobnego rozporządzenia przewidującego pomoc zewnętrzną Wspólnoty dla Serbii i Czarnogóry, które może zostać przyjęte w przyszłości, warunki określające korzystanie przez Serbię i Czarnogórę z pomocy Wspólnoty zostaną ustalone w umowie o finansowaniu.
Artykuł 6
Protokół ustaleń stanowi, zgodnie z rozporządzeniem finansowym Wspólnoty, że kontrola finansowa lub audyty będą przeprowadzane przez Komisję Europejską, Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) i Trybunał Obrachunkowy Wspólnot Europejskich, lub z ich upoważnienia.
Zostaną podjęte szczegółowe postanowienia dotyczące kontroli finansowej i audytu, środków administracyjnych, sankcji i zwrotu kwot nienależnie wypłaconych umożliwiające zagwarantowanie Komisji Europejskiej, Urzędowi ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) i Trybunałowi Obrachunkowemu Wspólnot Europejskich uprawnień równoważnych tym, które przysługują im względem beneficjentów lub wykonawców mających siedzibę we Wspólnocie.
Artykuł 7
Umowa zostaje zawarta na czas nieokreślony.
Każda z Umawiających się Stron może wypowiedzieć Umowę za pisemnym powiadomieniem drugiej Umawiającej się Strony.
Niniejsza Umowa wygasa po upływie sześciu miesięcy od daty takiego powiadomienia.
Artykuł 8
Nie później niż trzy lata od daty wejścia w życie niniejszej Umowy, i co trzy następne lata, obydwie Umawiające się Strony mogą dokonać przeglądu wykonywania niniejszej Umowy w oparciu o rzeczywisty udział Serbii i Czarnogóry w jednym lub większej liczbie programów wspólnotowych.
Artykuł 9
Niniejsza Umowa ma zastosowanie z jednej strony do terytoriów, do których stosuje się Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską zgodnie z warunkami określonymi w tym Traktacie, a z drugiej strony do terytorium Serbii i Czarnogóry.
Artykuł 10
Niniejsza Umowa wchodzi w życie z dniem otrzymania drogą dyplomatyczną ostatniej pisemnej notyfikacji, od każdej z Umawiających się Stron informującej drugą Stronę, że procedura dotycząca wejścia w życie niniejszej Umowy została zakończona.
Artykuł 11
1.
Niniejsza Umowa została sporządzona w dwóch jednobrzmiących egzemplarzach w języku czeskim, duńskim, holenderskim, angielskim, estońskim, fińskim, francuskim, niemieckim, greckim, węgierskim, włoskim, łotewskim, litewskim, polskim, portugalskim, słowackim, słoweńskim, hiszpańskim, szwedzkim oraz języku urzędowym Serbii i Czarnogóry.
2.
W momencie gdy instytucje Unii Europejskiej będą zobowiązana do opublikowania wszystkich oficjalnych dokumentów w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w języku maltańskim, niniejsza umowa zostanie również sporządzona w dwóch jednobrzmiących egzemplarzach w języku maltańskim.
3.
Teksty we wszystkich wersjach językowych są jednakowo autentyczne.
Umowa
między Unią Europejską a Republiką Chile, dotycząca udziału Republiki Chile w wojskowej operacji zarządzania kryzysowego w Bośni i Hercegowinie prowadzonej przez Unię Europejską (operacja ALTHEA)
UNIA EUROPEJSKA (UE),
z jednej strony, oraz
REPUBLIKA CHILE,
z drugiej strony,
zwane dalej "Stronami",
UWZGLĘDNIAJĄC:
- przyjęcie rezolucji Rady Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych 1575 (2004) z dnia 22 listopada 2004 r. dotyczącej ustanowienia EUFOR,
- przyjęcie przez Radę Unii Europejskiej wspólnego działania 2004/570/WPZiB z dnia 12 lipca 2004 r. w sprawie operacji wojskowej Unii Europejskiej w Bośni i Hercegowinie [1],
- zaproszenie Republiki Chile do udziału w operacji prowadzonej przez UE,
- udane zakończenie procesu formowania sił zbrojnych oraz zalecenie dowódcy operacji UE oraz Komitetu Wojskowego UE dotyczące zgody na udział sił zbrojnych Republiki Chile w operacji prowadzonej przez UE,
- decyzję Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa BiH/1/2004 z dnia 21 września 2004 r. [2] w sprawie przyjęcia wkładu Republiki Chile w prowadzoną przez UE operację wojskową w Bośni i Hercegowinie,
- decyzję Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa BiH/3/2004 z dnia 29 września 2004 r. w sprawie ustanowienia Komitetu Uczestników operacji wojskowej Unii Europejskiej w Bośni i Hercegowinie [3],
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Udział w operacji
1.
Republika Chile włącza się do wspólnego działania 2004/570/WPZiB z dnia 12 lipca 2004 r. w sprawie operacji wojskowej Unii Europejskiej w Bośni i Hercegowinie oraz do wszelkich wspólnych działań i decyzji, na mocy których Rada Unii Europejskiej postanawia przedłużyć prowadzoną przez Unię Europejską wojskową operację zarządzania kryzysowego zgodnie z postanowieniami niniejszej umowy i wszelkimi wymaganymi przepisami wykonawczymi.
2.
Wkład Republiki Chile w prowadzoną przez Unię Europejską wojskową operację zarządzania kryzysowego nie narusza autonomii podejmowania decyzji przez Unię Europejską.
3.
Republika Chile gwarantuje, że jej siły zbrojne i personel uczestniczący w wojskowej operacji zarządzania kryzysowego prowadzonej przez UE wykonują swoją misję zgodnie z:
- wspólnym działaniem 2004/570/WPZiB i ewentualnymi późniejszymi jego zmianami,
- planem operacji,
- środkami wykonawczymi.
4.
Siły zbrojne i personel oddelegowane do udziału w operacji przez Republikę Chile wykonują swoje obowiązki i postępują mając na uwadze wyłącznie interes wojskowej operacji zarządzania kryzysowego prowadzonej przez UE, bez uszczerbku dla art. 4 ust. 1.
5.
Republika Chile informuje w odpowiednim czasie dowódcę operacji prowadzonej przez UE o wszelkich zmianach związanych z udziałem tego państwa w operacji.
Artykuł 2
Status sił zbrojnych
1.
Status sił zbrojnych i personelu oddelegowanych przez Republikę Chile do wojskowej operacji zarządzania kryzysowego prowadzonej przez UE jest regulowany postanowieniami zawartymi w ust. 12 rezolucji 1575 (2004) z dnia 22 listopada 2004 r. przyjętej przez Radę Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych.
2.
Status sił zbrojnych i personelu oddelegowanych do kwatery głównej lub grup dowodzenia usytuowanych poza Bośnią i Hercegowiną podlega ustaleniom między kwaterą główną i odpowiednimi grupami dowodzenia a Republiką Chile.
3.
Bez uszczerbku dla przepisów dotyczących statusu sił zbrojnych, o których mowa w ust. 1, Republika Chile sprawuje jurysdykcję nad swoimi siłami zbrojnymi i personelem uczestniczącym w wojskowej operacji zarządzania kryzysowego prowadzonej przez UE.
4.
Republika Chile jest odpowiedzialna za reagowanie na wszelkie roszczenia związane z udziałem w wojskowej operacji zarządzania kryzysowego prowadzonej przez UE dotyczące lub zgłoszone przez członków jej sił zbrojnych oraz personelu.
Republika Chile jest odpowiedzialna za podjęcie działań, w szczególności o charakterze prawnym lub dyscyplinarnym, przeciwko członkom swoich sił zbrojnych oraz personelu, zgodnie ze swoimi przepisami ustawowymi i wykonawczymi.
5.
Republika Chile zobowiązuje się do złożenia deklaracji dotyczącej zrzeczenia się roszczeń w stosunku do któregokolwiek z państw uczestniczących w wojskowej operacji zarządzania kryzysowego prowadzonej przez UE oraz do uczynienia tego przy podpisaniu niniejszej Umowy.
6.
Unia Europejska zobowiązuje się do zobowiązania Państw Członkowskich do złożenia oświadczenia dotyczącego zrzeczenia się roszczeń w związku z udziałem Republiki Chile w wojskowej operacji zarządzania kryzysowego prowadzonej przez UE oraz do uczynienia tego przy podpisaniu niniejszej Umowy.
Artykuł 3
Informacje niejawne
1.
Republika Chile podejmuje odpowiednie środki w celu zapewnienia ochrony informacji niejawnych UE zgodnie z przepisami Rady Unii Europejskiej dotyczącymi bezpieczeństwa zawartymi w decyzji Rady 2001/264/WE z 19 marca 2001 r. [4] oraz zgodnie z dalszymi wytycznymi wydanymi przez właściwe organy, w tym dowódcę operacji UE.
2.
W przypadku gdy UE i Republika Chile zawarły umowę w sprawie procedur bezpieczeństwa w odniesieniu do wymiany informacji niejawnych, postanowienia takiej umowy mają zastosowanie w kontekście wojskowej operacji zarządzania kryzysowego prowadzonej przez UE.
Artykuł 4
Układ podporządkowania
1.
Wszyscy członkowie sił zbrojnych i personelu uczestniczący w wojskowej operacji zarządzania kryzysowego prowadzonej przez UE podlegają w pełni swoim władzom krajowym.
2.
Władze krajowe przekazują dowodzenie operacyjne i taktyczne lub kontrolę operacyjną i taktyczną nad swoimi siłami zbrojnymi i personelem dowódcy operacji UE.
Dowódca operacji UE jest upoważniony do delegowania swoich uprawnień.
3.
Republika Chile ma takie same prawa i obowiązki w kwestii bieżącego zarządzania operacją jak uczestniczące Państwa Członkowskie Unii Europejskiej.
4.
Dowódca operacji prowadzonej przez UE może w każdej chwili, po przeprowadzeniu konsultacji z Republiką Chile, wnioskować o wycofanie wkładu Republiki Chile.
5.
W celu reprezentowania swojego krajowego kontyngentu w prowadzonej przez UE operacji wojskowej zarządzania kryzysowego Republika Chile mianuje Starszego Przedstawiciela Wojskowego (Senior Military Representative – SMR).
SMR konsultuje się z dowódcą sił zbrojnych UE we wszystkich sprawach mających wpływ na operację oraz jest odpowiedzialny za bieżącą dyscyplinę kontyngentu.
Artykuł 5
Aspekty finansowe
1.
Republika Chile przyjmuje na siebie wszelkie koszty związane ze swoim udziałem w operacji, chyba że koszty te podlegają wspólnemu finansowaniu przewidzianemu w instrumentach prawnych, o których mowa w art. 1 ust. 1 niniejszej Umowy, jak również w decyzji Rady 2004/197/WPZiB z dnia 23 lutego 2004 r. ustanawiającej mechanizm zarządzania finansowaniem wspólnych kosztów operacji Unii Europejskiej mających wpływ na kwestie wojskowe i obronne [5].
2.
W przypadku śmierci, obrażeń ciała, strat lub szkód poniesionych przez osoby fizyczne lub prawne z państwa lub państw, w których prowadzona jest operacja, Republika Chile, w przypadku ustalenia jej odpowiedzialności, wypłaca odszkodowanie zgodnie z warunkami przewidzianymi w postanowieniach w sprawie statusu misji, o których mowa w art. 2 ust. 1 niniejszej Umowy.
Artykuł 6
Przepisy wykonawcze do Umowy
Wszelkie niezbędne ustalenia techniczne i administracyjne służące wykonaniu niniejszej Umowy są dokonywane między Sekretarzem Generalnym Rady Unii Europejskiej/Wysokim Przedstawicielem ds. Wspólnej Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa a odpowiednimi organami Republiki Chile.
Artykuł 7
Niewykonanie obowiązków
Jeżeli jedna ze Stron nie wykona swoich obowiązków wyszczególnionych w poprzednich artykułach, druga Strona ma prawo do rozwiązania niniejszej Umowy z zachowaniem miesięcznego okresu wypowiedzenia.
Artykuł 8
Rozstrzyganie sporów
Spory dotyczące interpretacji lub stosowania niniejszej Umowy są rozstrzygane na drodze dyplomatycznej pomiędzy Stronami.
Artykuł 9
Wejście w życie
1.
Niniejsza Umowa wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po wzajemnej notyfikacji sobie przez Strony o zakończeniu wewnętrznych procedur niezbędnych do tego celu.
2.
Niniejsza Umowa pozostaje w mocy przez okres, w jakim Republika Chile wnosi wkład w operację.
Umowa
zmieniająca Umowę o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi, z drugiej strony, podpisaną w Kotonu dnia 23 czerwca 2000 r.
JEGO KRÓLEWSKA MOŚĆ KRÓL BELGÓW,
PREZYDENT REPUBLIKI CZESKIEJ,
JEJ KRÓLEWSKA MOŚĆ KRÓLOWA DANII,
PREZYDENT REPUBLIKI FEDERALNEJ NIEMIEC,
PREZYDENT REPUBLIKI ESTOŃSKIEJ,
PREZYDENT REPUBLIKI GRECKIEJ,
JEGO KRÓLEWSKA MOŚĆ KRÓL HISZPANII,
PREZYDENT REPUBLIKI FRANCUSKIEJ,
PREZYDENT IRLANDII,
PREZYDENT REPUBLIKI WŁOSKIEJ,
PREZYDENT REPUBLIKI CYPRYJSKIEJ,
PREZYDENT REPUBLIKI ŁOTEWSKIEJ,
PREZYDENT REPUBLIKI litewskiej,
JEGO KRÓLEWSKA WYSOKOŚĆ WIELKI KSIĄŻĘ LUKSEMBURGA,
PREZYDENT REPUBLIKI WĘGIERSKIEJ,
PREZYDENT REPUBLIKI MALTY,
JEJ KRÓLEWSKA MOŚĆ KRÓLOWA NIDERLANDÓW,
PREZYDENT REPUBLIKI AUSTRII,
PREZYDENT RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ,
PREZYDENT REPUBLIKI PORTUGALSKIEJ,
PREZYDENT REPUBLIKI SŁOWENII,
PREZYDENT REPUBLIKI SŁOWACKIEJ,
PREZYDENT REPUBLIKI FINLANDII,
RZĄD KRÓLESTWA SZWECJI,
JEJ KRÓLEWSKA MOŚĆ KRÓLOWA ZJEDNOCZONEGO KRÓLESTWA WIELKIEJ BRYTANII I IRLANDII PÓŁNOCNEJ,
Umawiające się Strony Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, zwaną dalej "Wspólnotą", Państwa należące do Wspólnoty, zwane dalej "Państwami Członkowskimi",
oraz
WSPÓLNOTA EUROPEJSKA,
z jednej strony, oraz
PREZYDENT REPUBLIKI ANGOLI,
JEJ KRÓLEWSKA MOŚĆ KRÓLOWA ANTIGUI I BARBUDY,
SZEF PAŃSTWA WSPÓLNOTY BAHAMÓW,
SZEF PAŃSTWA BARBADOS,
JEJ KRÓLEWSKA MOŚĆ KRÓLOWA BELIZE,
PREZYDENT REPUBLIKI BENINU,
PREZYDENT REPUBLIKI BOTSWANY,
PREZYDENT BURKINY FASO,
PREZYDENT REPUBLIKI BURUNDI,
PREZYDENT REPUBLIKI KAMERUNU,
PREZYDENT REPUBLIKI ZIELONEGO PRZYLĄDKA,
PREZYDENT REPUBLIKI ŚRODKOWOAFRYKAŃSKIEJ,
PREZYDENT FEDERALNEJ ISLAMSKIEJ REPUBLIKI KOMORÓW,
PREZYDENT DEMOKRATYCZNEJ REPUBLIKI KONGA,
PREZYDENT REPUBLIKI KONGA,
RZĄD WYSP COOKA,
PREZYDENT REPUBLIKI WYBRZEŻA KOŚCI SŁONIOWEJ,
PREZYDENT REPUBLIKI DŻIBUTI,
RZĄD WSPÓLNOTY DOMINIKI,
PREZYDENT REPUBLIKI DOMINIKAŃSKIEJ,
PREZYDENT PAŃSTWA ERYTREI,
PREZYDENT FEDERALNEJ DEMOKRATYCZNEJ REPUBLIKI ETIOPII,
PREZYDENT REPUBLIKI WYSP FIDŻI,
PREZYDENT REPUBLIKI GABOŃSKIEJ,
PREZYDENT ORAZ SZEF PAŃSTWA REPUBLIKI GAMBII,
PREZYDENT REPUBLIKI GHANY,
JEJ KRÓLEWSKA MOŚĆ KRÓLOWA GRENADY,
PREZYDENT REPUBLIKI GWINEI,
PREZYDENT REPUBLIKI GWINEI BISSAU,
PREZYDENT REPUBLIKI GWINEI RÓWNIKOWEJ,
PREZYDENT KOOPERACYJNEJ REPUBLIKI GUJANY,
PREZYDENT REPUBLIKI HAITI,
SZEF PAŃSTWA JAMAJKA,
PREZYDENT REPUBLIKI KENII,
PREZYDENT REPUBLIKI KIRIBATI,
JEGO KRÓLEWSKA MOŚĆ KRÓL KRÓLESTWA LESOTHO,
PREZYDENT REPUBLIKI LIBERII,
PREZYDENT REPUBLIKI MADAGASKARU,
PREZYDENT REPUBLIKI MALAWI,
PREZYDENT REPUBLIKI MALI,
RZĄD REPUBLIKI WYSP MARSHALLA,
PREZYDENT MAURETAŃSKIEJ REPUBLIKI ISLAMSKIEJ,
PREZYDENT REPUBLIKI MAURITIUSU,
RZĄD SFEDEROWANYCH STANÓW MIKRONEZJI,
PREZYDENT REPUBLIKI MOZAMBIKU,
PREZYDENT REPUBLIKI NAMIBII,
RZĄD REPUBLIKI NAURU,
PREZYDENT REPUBLIKI NIGRU,
PREZYDENT FEDERALNEJ REPUBLIKI NIGERII,
RZĄD NIUE,
RZĄD REPUBLIKI PALAU,
JEJ KRÓLEWSKA MOŚĆ KRÓLOWA PAPUI-NOWEJ GWINEI,
PREZYDENT REPUBLIKI RUANDYJSKIEJ,
JEJ KRÓLEWSKA MOŚĆ KRÓLOWA FEDERACJI SAINT KITTS I NEVIS,
JEJ KRÓLEWSKA MOŚĆ KRÓLOWA SAINT LUCIA,
JEJ KRÓLEWSKA MOŚĆ KRÓLOWA SAINT VINCENT I GRENADYNÓW,
SZEF PAŃSTWA NIEZALEŻNEGO PAŃSTWA SAMOA,
PREZYDENT DEMOKRATYCZNEJ REPUBLIKI WYSP ŚWIĘTEGO TOMASZA I KSIĄŻĘCEJ,
PREZYDENT REPUBLIKI SENEGALU,
PREZYDENT REPUBLIKI SESZELI,
PREZYDENT REPUBLIKI SIERRA LEONE,
JEJ KRÓLEWSKA MOŚĆ KRÓLOWA WYSP SALOMONA,
PREZYDENT REPUBLIKI POŁUDNIOWEJ AFRYKI,
PREZYDENT REPUBLIKI SUDANU,
PREZYDENT REPUBLIKI SURINAMU,
JEGO KRÓLEWSKA MOŚĆ KRÓL KRÓLESTWA SUAZI,
PREZYDENT ZJEDNOCZONEJ REPUBLIKI TANZANII,
PREZYDENT REPUBLIKI CZADU,
PREZYDENT REPUBLIKI TOGIJSKIEJ,
JEGO KRÓLEWSKA MOŚĆ KRÓL TONGA TAUFA'AHAU TUPOU IV,
PREZYDENT REPUBLIKI TRYNIDADU I TOBAGO,
JEJ KRÓLEWSKA MOŚĆ KRÓLOWA TUVALU,
PREZYDENT REPUBLIKI UGANDY,
RZĄD REPUBLIKI VANUATU,
PREZYDENT REPUBLIKI ZAMBII,
RZĄD REPUBLIKI ZIMBABWE,
które to państwa są zwane dalej "państwami AKP",
z drugiej strony,
UWZGLĘDNIAJĄC Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, z jednej strony, i Porozumienie z Georgetown ustanawiające grupę Państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku (AKP), z drugiej strony,
UWZGLĘDNIAJĄC Umowę o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi, z drugiej strony, podpisaną w Kotonu dnia 23 czerwca 2000 roku (zwaną dalej "Umową z Kotonu"),
UZGODNILI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł
Zgodnie z procedurą określoną w jej artykule 95 ustęp 3, w Umowie z Kotonu wprowadza się następujące zmiany:
A. PREAMBUŁA
1.
Po motywie ósmym, rozpoczynającym się słowami "UWZGLĘDNIAJĄC Konwencję Rady Europy o ochronie praw człowieka…" dodaje się następujące motywy:
"POTWIERDZAJĄC, że najpoważniejsze przestępstwa mające znaczenie dla społeczności międzynarodowej nie mogą pozostać bezkarne i że ich efektywne ściganie musi zostać zapewnione poprzez podjęcie środków na poziomie krajowym oraz usprawnienie współpracy na poziomie globalnym;
UWZGLĘDNIAJĄC fakt, że ustanowienie i skuteczne działanie Międzynarodowego Trybunału Karnego stanowi ważny krok w rozwoju pokoju i międzynarodowego wymiaru sprawiedliwości;".
2.
Motyw dziesiąty, rozpoczynający się słowami "UWZGLĘDNIAJĄC cele i zasady rozwoju…" otrzymuje brzmienie:
"UWZGLĘDNIAJĄC Milenijne Cele Rozwoju, wynikające z Deklaracji Milenijnej przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych w 2000 roku, w szczególności zwalczanie skrajnego ubóstwa i głodu oraz cele i zasady rozwoju uzgodnione na konferencjach Narodów Zjednoczonych, które tworzą jasną wizję i muszą stanowić podwaliny współpracy AKP-UE w ramach niniejszej Umowy;".
B. PRZEPISY UMOWY Z KOTONU
1.
W artykule 4 część początkowa otrzymuje brzmienie:
"Państwa AKP określają zasady, strategie oraz modele rozwoju ich systemów gospodarczych i społeczeństw przy zachowaniu pełnej suwerenności.
Wraz ze Wspólnotą ustanawiają pogramy współpracy przewidziane w niniejszej Umowie.
Strony uznają jednakże uzupełniającą rolę uczestników partnerstwa o charakterze niepaństwowym oraz zdecentralizowanych władz lokalnych i ich możliwości w zakresie przyczyniania się do procesu rozwoju.
W tym celu, tam gdzie sytuacja tego wymaga oraz na warunkach ustanowionych w niniejszej Umowie, uczestnicy partnerstwa o charakterze niepaństwowym oraz zdecentralizowane władze lokalne:".
2.
W artykule 8 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Celem tego dialogu jest wymiana informacji sprzyjających wzajemnemu zrozumieniu oraz ułatwiających ustanowienie uzgodnionych priorytetów i wspólnych porządków, w szczególności przez wykorzystanie powiązań istniejących między różnymi aspektami stosunków między Stronami oraz różnymi dziedzinami współpracy ustanowionej w niniejszej Umowie.
Dialog ten ułatwia prowadzenie między Stronami konsultacji na forach międzynarodowych.
Cele dialogu obejmują również zapobieganie zaistniałym sytuacjom, w których jedna ze Stron może uznać za konieczne odwołanie się do stosowania procedur konsultacyjnych przewidzianych w artykułach 96 i 97.";
b) ustęp 6 otrzymuje brzmienie:
"6.
Dialog jest prowadzony w sposób elastyczny.
W zależności od potrzeby dialog ma charakter formalny lub nieformalny i jest prowadzony w ramach instytucjonalnych i poza nimi, w tym w ramach grupy AKP i Wspólnego Zgromadzenia Parlamentarnego, we właściwej formie oraz na odpowiednim poziomie, w tym na poziomie regionalnym, lokalnym lub krajowym.";
c) dodaje się następujący ustęp:
"6a.
W stosownych przypadkach oraz w celu uniknięcia sytuacji, w których jedna ze Stron mogłaby uznać za konieczne zastosowanie procedury konsultacyjnej przewidzianej w artykule 96, dialog dotyczący elementów zasadniczych powinien być systematyczny i sformalizowany zgodnie z zasadami określonymi w załączniku VII.".
3.
Tytuł artykułu 9 otrzymuje brzmienie:
"Elementy zasadnicze dotyczące praw człowieka, zasad demokratycznych oraz państwa prawnego, i element podstawowy dotyczący dobrych rządów".
4.
W artykule 11 wprowadza się następujące zmiany:
a) dodaje się następujący ustęp:
"3a.
Strony zobowiązują się również do współpracy w zakresie zapobiegania działalności najemników zgodnie ze swoimi zobowiązaniami wynikającymi z konwencji i instrumentów międzynarodowych oraz zgodnie ze swoimi odpowiednimi przepisami ustawowymi i wykonawczymi.";
b) dodaje się następujący ustęp:
"6.
W ramach wspierania umacniania pokoju i międzynarodowego wymiaru sprawiedliwości Strony potwierdzają swoją gotowość do:
- wymiany doświadczeń dotyczących przyjęcia zmian w przepisach wymaganych w celu ratyfikacji i wprowadzenia w życie Statutu Rzymskiego Międzynarodowego Trybunału Karnego; oraz
- walki z przestępczością międzynarodową zgodnie z prawem międzynarodowym, z należytym uwzględnieniem Statutu Rzymskiego.
Strony podejmą starania mające na celu ratyfikację i wprowadzenie w życie Statutu Rzymskiego i instrumentów pokrewnych.".
5.
Dodaje się następujące artykuły:
"Artykuł 11a
Walka z terroryzmem
Strony ponownie kategorycznie potępiają wszelkie akty terroryzmu i zobowiązują się do zwalczania terroryzmu poprzez współpracę międzynarodową, zgodnie z Kartą Narodów Zjednoczonych i prawem międzynarodowym, mającymi zastosowanie konwencjami oraz instrumentami w szczególności poprzez pełne wykonanie rezolucji Rady Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych 1373 (2001) i 1456 (2003) oraz innych odpowiednich rezolucji Narodów Zjednoczonych.
W tym celu Strony zgadzają się prowadzić:
- wymianę informacji o grupach terrorystycznych i ich siatkach wsparcia; oraz
- wymianę poglądów na temat środków i metod przeciwdziałania aktom terroryzmu, w tym w dziedzinie techniki i szkoleń oraz doświadczeń z zakresu zapobiegania terroryzmowi.
Artykuł 11b
Współpraca w zakresie przeciwdziałania rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia
1.
Strony uznają, że rozprzestrzenianie broni masowego rażenia oraz środków jej przenoszenia, zarówno wśród podmiotów państwowych, jak i niepaństwowych, stanowi jedno z największych niebezpieczeństw dla stabilności międzynarodowej i bezpieczeństwa.
W związku z powyższym Strony zgadzają się współpracować i przyczyniać się do przeciwdziałania rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia oraz środków jej przenoszenia poprzez pełne przestrzeganie i wprowadzenie w życie na szczeblu krajowym istniejących zobowiązań wynikających z traktatów i umów międzynarodowych o rozbrojeniu i nierozprzestrzenianiu broni masowego rażenia oraz innych mających zastosowanie zobowiązań międzynarodowych.
Strony zgadzają się, że niniejsze postanowienie stanowi zasadniczy element niniejszej Umowy.
2.
Ponadto Strony zgadzają się współpracować i przyczyniać się do realizacji celu, jakim jest przeciwdziałanie rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia poprzez:
- podjęcie kroków prowadzących odpowiednio do podpisania i ratyfikowania wszystkich pozostałych właściwych instrumentów międzynarodowych lub przystąpienia do nich oraz do ich pełnego wykonania,
- ustanowienie skutecznego krajowego systemu kontroli wywozu oraz kontrolowanie wywozu i tranzytu towarów mających związek z bronią masowego rażenia, w tym kontrolowanie wykorzystywania technologii podwójnego zastosowania, a także ustanowienie skutecznych sankcji w przypadku naruszenia kontroli wywozu.
Pomoc finansowa i techniczna w dziedzinie współpracy w przeciwdziałaniu rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia finansowana będzie poprzez odrębne instrumenty, inne niż instrumenty przeznaczone na finansowanie współpracy AKP-WE.
3.
Strony zgadzają się na ustanowienie regularnego dialogu politycznego, towarzyszącego współpracy w tej dziedzinie i konsolidującego ją.
4.
Jeżeli, po przeprowadzeniu wzmocnionego dialogu politycznego, jedna ze Stron, opierając się na informacjach pochodzących w szczególności ze sprawozdań Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej (IAEA), Organizacji ds. Zakazu Broni Chemicznej (OPCW) lub innych właściwych instytucji wielostronnych, uznaje, że Strona przeciwna nie wypełnia zobowiązań wynikających z ustępu 1, wówczas, z wyjątkiem nagłych przypadków, przedstawia tej Stronie oraz Radom Ministrów AKP i UE, odpowiednie informacje niezbędne do dokładnego zbadania sytuacji w celu znalezienia rozwiązania zadowalającego Strony.
W tym celu zaprasza Stronę przeciwną do podjęcia konsultacji, które koncentrują się na podjętych środkach lub na środkach, które dana Strona powinna podjąć w celu zaradzenia tej sytuacji.
5.
Konsultacje są prowadzone na szczeblu i w formie, które uznaje się za najwłaściwsze dla znalezienia rozwiązania.
Konsultacje rozpoczynają się nie później niż 30 dni po zaproszeniu do udziału w nich, a czas ich trwania jest ustalany wspólnie w zależności od charakteru i powagi naruszenia.
W żadnym przypadku dialog w ramach procedury konsultacyjnej nie trwa dłużej niż 120 dni.
6.
W przypadku gdy konsultacje nie doprowadzą do rozwiązania zadowalającego obie Strony, jeżeli odmówiono udziału w konsultacjach lub w nagłych przypadkach, mogą zostać przyjęte odpowiednie środki.
Środki te zostają odwołane z chwilą ustania przyczyny ich przyjęcia.".
6.
W artykule 23 dodaje się następujący punkt:
"l) promowanie tradycyjnej wiedzy.".
7.
W artykule 25 ustęp 1 litera d) otrzymuje brzmienie:
"d) wspieranie walki z:
- HIV/AIDS, przy zapewnieniu ochrony zdrowia seksualnego i reprodukcyjnego oraz praw kobiet;
- innymi chorobami mającymi związek z ubóstwem, w szczególności z malarią i gruźlicą;".
8.
W artykule 26 wprowadza się następujące zmiany:
a) litery c) i d) otrzymują brzmienie:
"c) pomaganie instytucjom wywodzącym się ze społeczności lokalnych w zapewnianiu dzieciom możliwości rozwijania ich potencjału fizycznego, psychologicznego, społecznego i gospodarczego;
d) reintegrację w społeczeństwie dzieci będących ofiarami sytuacji kryzysowych poprzez programy resocjalizacyjne; oraz";
b) dodaje się następującą literę:
"e) promowanie aktywnego uczestnictwa młodych obywateli w życiu publicznym oraz wspieranie wymiany studentów i współdziałania między organizacjami młodzieżowymi AKP i UE.".
9.
W artykule 28 część początkowa otrzymuje brzmienie:
"Współpraca służy skutecznej pomocy w osiąganiu celów i priorytetów, które wyznaczyły sobie państwa AKP w zakresie współpracy i integracji regionalnej i lokalnej, w tym współpracy pomiędzy regionami i pomiędzy państwami AKP.
Współpraca regionalna może również obejmować kraje rozwijające się nienależące do AKP, a także kraje i terytoria zamorskie (KTZ) oraz regiony peryferyjne.
W tym kontekście wsparcie współpracy ma na celu:".
10.
Artykuł 29 litera a) punkt i) otrzymuje brzmienie:
"i) instytucji i organizacji integracji regionalnej powołanych przez państwa AKP oraz z udziałem państw AKP, które wspierają współpracę i integrację regionalną; oraz".
11.
Artykuł 30 ustęp 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Strony w ramach współpracy wspierają również plany i inicjatywy współpracy między państwami AKP i wewnątrz państw AKP, w tym plany i inicjatywy z udziałem krajów rozwijających się nienależących do AKP.".
12.
W artykule 43 ustęp 4 dodaje się następujące tiret:
"— rozwój oraz zachęcanie do korzystania z treści lokalnych dla potrzeb technologii informacyjnych i komunikacyjnych.".
13.
Artykuł 58 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 58
Uprawnienia do finansowania
1.
Do wsparcia finansowego udzielonego na mocy niniejszej Umowy uprawnione są wymienione jednostki i organy:
a) państwa AKP;
b) organy regionalne i międzypaństwowe, do których należy jedno lub więcej państw AKP, w tym organy z udziałem państw nie będących członkami AKP, i które zostały upoważnione przez te państwa AKP; oraz
c) wspólne organy ustanowione przez państwa AKP i Wspólnotę w celu osiągnięcia niektórych szczególnych celów.
2.
Z zastrzeżeniem uzyskania zgody zainteresowanego państwa lub państw AKP, do wsparcia finansowego uprawnione są również podmioty wymienione poniżej:
a) państwowe lub półpaństwowe agencje krajowe lub regionalne oraz departamenty państw AKP, w tym parlamenty, w szczególności, ich instytucje finansowe i banki rozwoju;
b) przedsiębiorstwa, spółki i inne organizacje prywatne oraz prywatne podmioty gospodarcze z państw AKP;
c) przedsiębiorstwa Państwa Członkowskiego Wspólnoty w celu umożliwienia im, przy wniesieniu przez nich własnego wkładu, realizację projektów produkcyjnych na terytorium państwa AKP;
d) pośrednicy finansowi AKP lub Wspólnoty zapewniający, promujący i finansujący inwestycje prywatne w państwach AKP; oraz
e) zdecentralizowane władze lokalne państw AKP i Wspólnoty; oraz
f) kraje rozwijające się nienależące do grupy AKP, jeżeli uczestniczą we wspólnych inicjatywach lub organizacjach regionalnych z udziałem państw AKP.
3.
Podmioty niepaństwowe o charakterze lokalnym z państw AKP i Wspólnoty uprawnione są do wsparcia finansowego przewidzianego w niniejszej Umowie, zgodnie z zasadami uzgodnionymi w krajowych i regionalnych programach orientacyjnych.".
14.
Artykuł 68 ustępy 2 i 3 otrzymują brzmienie:
"2.
Celem wsparcia w przypadkach przejściowych wahań przychodów z wywozu jest zabezpieczenie reform i polityk społeczno-gospodarczych, które mogłyby ucierpieć wskutek spadku zysku oraz zaradzenie ujemnym skutkom braku stabilności w przychodach z wywozu, w szczególności w rolnictwie i górnictwie.
3.
Przy przydzielaniu środków w roku ich stosowania uwzględnia się skrajną zależność systemów gospodarczych państw AKP od wywozu, w szczególności w rolnictwie i górnictwie.
W tym kontekście najmniej rozwinięte, śródlądowe i wyspiarskie państwa AKP oraz państwa AKP, które znajdują się w sytuacji pokonfliktowej lub po katastrofie naturalnej są traktowane w sposób bardziej uprzywilejowany.".
15.
Artykuł 89 ustęp 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Prowadzone będą określone działania mające na celu wspieranie wyspiarskich państw AKP w ich dążeniach do przezwyciężenia ich narastających problemów wywołanych nowymi, poważnymi wyzwaniami gospodarczymi, społecznymi i ekologicznymi.
Działania te będą miały na celu wspieranie realizacji priorytetów małych, wyspiarskich krajów rozwijających się w zakresie zrównoważonego rozwoju, jednocześnie promując zharmonizowane podejście do wzrostu gospodarczego i rozwoju ludzkiego.".
16.
W artykule 96 wprowadza się następujące zmiany:
a) dodaje się następujący ustęp:
"1a.
Obie Strony zgadzają się wyczerpać, z wyjątkiem nagłych przypadków, wszystkie możliwości dialogu zgodnie z artykułem 8 przed rozpoczęciem konsultacji, o których mowa w ustępie 2 litera a) niniejszego artykułu.";
b) w ustępie 2 litera a) otrzymuje brzmienie:
"a) Jeśli mimo prowadzonego dialogu politycznego na temat zasadniczych elementów, zgodnie z artykułem 8 i ustępem 1a niniejszego artykułu, Strona uznaje, że Strona przeciwna nie wypełnia zobowiązań dotyczących poszanowania praw człowieka, zasad demokratycznych i państwa prawnego określonych w artykule 9 ustęp 2, z wyjątkiem nagłych przypadków, przedstawia Stronie przeciwnej oraz Radzie Ministrów właściwe informacje niezbędne do dokładnego zbadania sytuacji w celu znalezienia rozwiązania zadowalającego Strony.
W tym celu zaprasza Stronę przeciwną do podjęcia konsultacji, które koncentrują się na przyjętych środkach lub środkach, które Strona zainteresowana powinna podjąć w celu zaradzenia sytuacji zgodnie z załącznikiem VII.
Konsultacje są prowadzone na szczeblu i w formie, które uznaje się za najbardziej właściwe dla znalezienia rozwiązania.
Konsultacje rozpoczynają się nie później niż 30 dni po zaproszeniu do udziału w nich i trwają przez okres wspólnie ustalony, w zależności od charakteru i powagi naruszenia.
W żadnym przypadku dialog w ramach procedury konsultacyjnej nie powinien trwać dłużej niż 120 dni.
Jeśli konsultacje nie doprowadzą do rozwiązania zadowalającego obie Strony, jeśli odmówiono udziału w konsultacjach lub w nagłych przypadkach, mogą zostać przyjęte odpowiednie środki.
Środki te są odwoływane z chwilą ustania przyczyny ich przyjęcia.".
17.
Artykuł 97 ustęp 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
W takich przypadkach każda Strona może zaprosić Stronę przeciwną do udziału w konsultacjach.
Konsultacje takie rozpoczynają się nie później niż 30 dni od zaproszenia, a dialog w ramach procedury konsultacyjnej nie trwa dłużej niż 120 dni.".
18.
Artykuł 100 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 100
Status tekstów
Protokoły i załączniki do niniejszej Umowy stanowią jej integralną część.
Załączniki Ia, II, III, IV i VI mogą zostać poddane weryfikacji, przeglądowi lub zostać zmienione przez Radę Ministrów w oparciu o zalecenie Komitetu do spraw Współpracy Finansowej na Rzecz Rozwoju AKP-WE.
Niniejsza Umowa, sporządzona w dwóch egzemplarzach w języku angielskim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim i włoskim, przy czym wszystkie teksty są równie autentyczne, zostaje złożona w archiwach Sekretariatu Generalnego Rady Unii Europejskiej oraz w sekretariacie generalnym państw AKP, które przekazują jej uwierzytelniony odpis rządowi każdego z Państw Sygnatariuszy.".
C. ZAŁĄCZNIKI
1.
W załączniku I dodaje się następujący punkt:
"9.
W drodze odstępstwa od artykułu 58 niniejszej Umowy kwota 90 milionów EUR zostaje przeniesiona do funduszu wewnętrznego AKP w ramach 9 EFR.
Kwota ta może zostać przeznaczona na finansowanie decentralizacji w okresie 2006 — 2007 i jest zarządzana bezpośrednio przez Komisję."
2.
Dodaje się następujący załącznik:
"ZAŁĄCZNIK Ia
Wieloletnie ramy finansowe współpracy na podstawie niniejszej Umowy
1.
Dla celów określonych w niniejszej umowie i w okresie od dnia 1 marca 2005 roku wieloletnie ramy finansowe współpracy obejmują zobowiązania od dnia 1 stycznia 2008 roku na okres pięciu lub sześciu lat.
2.
W tym nowym okresie Unia Europejska utrzymuje swoje wydatki na pomoc dla państw AKP co najmniej na poziomie równym poziomowi 9.
EFR, bez uwzględnienia przeniesionych kwot; kwota ta jest powiększana, w oparciu o oszacowanie Wspólnoty, o skutki inflacji, wzrostu w Unii Europejskiej oraz rozszerzenia o 10 nowych Państw Członkowskich w 2004 roku.
3.
O wszelkich niezbędnych zmianach w wieloletnich ramach finansowych lub odpowiednich częściach niniejszej Umowy decyduje Rada Ministrów w drodze odstępstwa od artykułu 95 niniejszej Umowy.".
3.
W załączniku II wprowadza się następujące zmiany:
a) w artykule 2 wprowadza się następujące zmiany:
i) ustęp 7 otrzymuje brzmienie:
"7.
Kredytów zwyczajnych można udzielać na zasadach i warunkach koncesyjnych w następujących przypadkach:
a) przy projektach infrastrukturalnych w najmniej rozwiniętych krajach lub w krajach znajdujących się w sytuacji pokonfliktowej oraz po klęskach żywiołowych — innych niż wymienione w literze aa) — które stanowią warunki wstępne rozwoju sektora prywatnego.
W takich przypadkach stopa procentowa kredytu zostanie obniżona o 3 %;
aa) przy projektach infrastrukturalnych podmiotów publicznych zarządzanych zgodnie z zasadami rynkowymi, które stanowią warunki wstępne rozwoju sektora prywatnego w krajach objętych restrykcyjnymi warunkami udzielania pożyczek zgodnie z inicjatywą redukcji zadłużenia poważnie zadłużonych krajów ubogich (HIPC) lub w ramach innych programów redukcji zadłużenia, ustalonych na szczeblu międzynarodowym.
W takich przypadkach bank podejmuje starania w kierunku zmniejszenia średniego kosztu finansowania poprzez odpowiednie współfinansowanie z pozostałymi kredytodawcami.
Jeżeli zostanie to uznane za niemożliwe, stopa oprocentowania kredytu może zostać zredukowana o taką kwotę, jaka jest niezbędna do zachowania zgodności z poziomem wynikającym z inicjatywy HIPC lub z nowych programów redukcji zadłużenia, ustalonych na szczeblu międzynarodowym;
b) przy projektach obejmujących działania restrukturyzacyjne realizowane w ramach prywatyzacji lub projektach przynoszących konkretne i łatwo dostrzegalne korzyści społeczne lub środowiskowe.
W takich przypadkach kredyty można rozszerzyć o dopłatę do oprocentowania, której kwota i forma są ustalane w odniesieniu do szczególnego charakteru projektu.
Jednakże dopłata do oprocentowania nie będzie wyższa niż 3 %.
Ostateczna stopa procentowa kredytów objętych przepisami litery a) lub b) nie może być jednakże w żadnym przypadku niższa niż 50 % stopy referencyjnej.";
ii) ustęp 9 otrzymuje brzmienie:
"9.
Dopłaty do oprocentowania mogą być kapitalizowane lub wykorzystywane w formie dotacji.
Do 10 % budżetu na dopłaty do oprocentowania może zostać wykorzystane w celu wsparcia pomocy technicznej związanej z projektami w krajach AKP.";
b) w artykule 3 wprowadza się następujące zmiany:
i) ustęp 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Instrument inwestycyjny funkcjonuje we wszystkich sektorach gospodarki oraz wspiera inwestycje przedsiębiorstw prywatnych i podmiotów sektora państwowego prowadzących działalność gospodarczą, w tym inwestycje w przynoszącą dochody infrastrukturę ekonomiczną i technologiczną o znaczeniu zasadniczym dla sektora prywatnego.
Instrument inwestycyjny:
a) jest zarządzany jako fundusz odnawialny i zabezpieczony finansowo.
Operacje z instrumentu są realizowane na zasadach i warunkach rynkowych i nie powodują zakłóceń na rynkach lokalnych, ani przemieszczania prywatnych środków finansowych;
b) wspiera sektor finansowy AKP oraz powoduje uwalnianie i mobilizowanie długoterminowych środków lokalnych oraz zachęca prywatnych inwestorów i kredytodawców zagranicznych do brania udziału w projektach realizowanych w państwach AKP;
c) ponosi część ryzyka związanego z projektami, które finansuje. Stabilność finansowa instrumentu inwestycyjnego jest gwarantowana poprzez skład portfela jako całości, a nie przez poszczególne interwencje; oraz
d) dąży do przekazywania funduszy przez krajowe i regionalne instytucje AKP oraz programy promujące rozwój małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP).";
ii) dodaje się następujący ustęp:
"1a.
Bank otrzymuje wynagrodzenie za koszty poniesione w związku z zarządzaniem instrumentem inwestycyjnym.
W ciągu dwóch pierwszych lat po wejściu w życie drugiego protokołu finansowego wynagrodzenie to wynosi w skali roku do 2 % kwoty początkowego funduszu instrumentu inwestycyjnego.
W okresie późniejszym wynagrodzenie banku obejmuje stały składnik 0,5 % kwoty początkowego funduszu w skali roku oraz zmienny składnik w wysokości, w skali roku, do 1,5 % portfela instrumentu inwestycyjnego zainwestowanego w projekty w krajach AKP.
Wynagrodzenie jest finansowane z instrumentu inwestycyjnego.";
c) artykuł 5 litera b) otrzymuje brzmienie:
"b) w przypadku pożyczek zwyczajnych oraz finansowania kapitału ryzyka małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP), zgodnie z zasadą ogólną, ryzyko walutowe ponoszą wspólnie z jednej strony Wspólnota, z drugiej zaś inne zaangażowane Strony.
Na ogół wszystkie zaangażowane Strony powinny ponosić równe ryzyko walutowe; oraz";
d) dodaje się następujące artykuły:
"Artykuł 6a
Roczne sprawozdanie dotyczące instrumentu inwestycyjnego
Przedstawiciele Państw Członkowskich UE odpowiedzialni za instrument inwestycyjny, przedstawiciele państw AKP oraz Europejski Bank Inwestycyjny, Komisja Europejska, Sekretariat Rady UE oraz Sekretariat AKP spotykają się corocznie w celu omówienia działań, wyników oraz zagadnień politycznych związanych z instrumentem inwestycyjnym.
Artykuł 6b
Przegląd wyników instrumentu inwestycyjnego
Ogólne wyniki instrumentu inwestycyjnego podlegają wspólnemu przeglądowi w połowie i na koniec okresu objętego protokołem finansowym.
Przegląd taki może obejmować zalecenia dotyczące usprawnienia wykonania instrumentu.".
4.
W załączniku IV wprowadza się następujące zmiany:
a) w artykule 3 wprowadza się następujące zmiany:
i) w ustępie 1 litera a) otrzymuje brzmienie:
"a) potrzeby są oceniane na podstawie kryteriów dotyczących dochodu na mieszkańca, liczby ludności, wskaźników socjalnych oraz poziomu zadłużenia, strat przychodów z wywozu i zależności od przychodów z wywozu, w szczególności z sektorów rolnictwa i górnictwa.
Najmniej rozwiniętym państwom AKP przyznaje się szczególne traktowanie, w należytym stopniu uwzględnia się szczególnie trudną sytuację państw śródlądowych i wyspiarskich.
Ponadto uwzględnia się trudności państw znajdujących się w sytuacjach pokonfliktowych i sytuacjach katastrof naturalnych; oraz";
ii) dodaje się następujący ustęp:
"5.
Bez uszczerbku dla przepisów artykułu 5 ustęp 7 dotyczących przeglądów, Wspólnota może zwiększyć przydział dla danego państwa, przy uwzględnianiu szczególnych potrzeb lub wyjątkowych wyników.";
b) w artykule 4 wprowadza się następujące zmiany:
i) ustęp 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Po otrzymaniu informacji określonych powyżej każde państwo AKP sporządza i przedkłada Wspólnocie wstępny program orientacyjny opracowany w oparciu o cele i priorytety rozwoju tego państwa wyrażone w SWK oraz zgodny z nimi.
Wstępny projekt orientacyjny obejmuje:
a) główny sektor, sektory lub dziedziny, na których powinno koncentrować się wsparcie;
b) najwłaściwsze środki i działania służące osiągnięciu celów w głównym sektorze lub sektorach i dziedzinach;
c) środki zarezerwowane na programy i projekty poza głównym sektorem lub sektorami lub szczegółowe projekty takich działań, a także wskazanie środków przeznaczonych na każdy z tych elementów;
d) wskazanie rodzaju uczestników o charakterze niepaństwowym uprawnionych do finansowania zgodnie z kryteriami ustalonymi przez Radę Ministrów, środków przydzielonych uczestnikom o charakterze niepaństwowym i rodzaju wspieranej działalności, które powinny mieć charakter niezarobkowy;
e) propozycje dotyczące programów i projektów regionalnych;
f) rezerwę na ubezpieczenie od możliwych roszczeń oraz na pokrycie wzrostu kosztów i nieprzewidzianych wydatków.";
ii) ustęp 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Wstępny program orientacyjny stanowi przedmiot wymiany poglądów między zainteresowanym państwem AKP a Wspólnotą.
Program orientacyjny jest przyjmowany na mocy wspólnego porozumienia przez Komisję, w imieniu Wspólnoty i zainteresowanego państwa AKP.
Z chwilą przyjęcia jest wiążący zarówno dla Wspólnoty jak i tego państwa.
Program orientacyjny jest załączony do SWK i obejmuje ponadto:
a) szczególne i jasno określone działania, w szczególności te, które mogą zostać zrealizowane przed kolejną oceną;
b) harmonogram realizacji i oceny programu orientacyjnego, w tym zobowiązań i wypłaty środków;
c) parametry i kryteria oceny.";
iii) dodaje się następujący ustęp:
"5.
W przypadku wystąpienia sytuacji kryzysowej w państwie AKP w wyniku wojny, innego konfliktu lub też nadzwyczajnych okoliczności o podobnym skutku, które nie pozwalają krajowemu urzędnikowi zatwierdzającemu na wykonywanie swoich obowiązków, Komisja może samodzielnie wykorzystywać środki przydzielone danemu Państwu i zarządzać nimi, zgodnie z artykułem 3 na rzecz wspierania szczególnych celów.
Te szczególne cele mogą dotyczyć polityki na rzecz budowania pokoju, zarządzania konfliktami i rozwiązywania ich, wsparcia w sytuacjach pokonfliktowych, w tym tworzenia instytucji i działalności w zakresie rozwoju ekonomicznego i społecznego, przy szczególnym uwzględnieniu potrzeb ludności najbardziej poszkodowanej.
Gdy organy właściwe w sprawach zarządzaniu współpracą odzyskają zdolność działania, Komisja i zainteresowane państwo AKP przywracają stosowanie normalnych procedur wykonywania i zarządzania.";
c) w artykule 5 wprowadza się następujące zmiany:
i) wyrazy "przewodniczący delegacji" zastępuje się w całym tym artykule wyrazem "Komisja" w odpowiednim przypadku;
ii) w ustępie 4 litera b) otrzymuje brzmienie:
"b) programów i projektów spoza głównego sektora lub sektorów;";
iii) ustęp 7 otrzymuje brzmienie:
"7.
Po zakończeniu ocen w połowie okresu i ocen końcowych Komisja w imieniu Wspólnoty może zdecydować o zmianie przydziału środków w świetle bieżących potrzeb i wyników danego państwa AKP.";
d) artykuł 6 ustęp 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Współpraca regionalna obejmuje działania, które dotyczą i są korzystne dla:
a) dwóch lub wielu, albo wszystkich państw AKP, a także krajów rozwijających się spoza AKP, które uczestniczą w tych działaniach, lub
b) organu regionalnego, którego członkami są przynajmniej dwa państwa AKP, również gdy jego członkami są państwa spoza AKP.";
e) artykuł 9 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 9
Przydział środków
1.
Na początku okresu objętego Protokołem finansowym, Wspólnota określa dla każdego regionu środki, z których może on skorzystać w okresie pięcioletnim.
Orientacyjny przydział środków opiera się na szacowanych potrzebach i postępie oraz szansach w procesie współpracy i integracji regionalnej.
Aby osiągnąć właściwą skalę oraz zwiększyć skuteczność, fundusze regionalne i krajowe mogą być łączone w zakresie finansowania działań regionalnych o zróżnicowanym składniku krajowym.
2.
Bez uszczerbku dla przepisów artykułu 11 dotyczących oceny, Wspólnota może zwiększyć przydział dla danego państwa przy uwzględnieniu nowych potrzeb lub wyjątkowych wyników.";
f) artykuł 10 ustęp 1 litera c) otrzymuje brzmienie:
"c) programy i projekty umożliwiające osiągnięcie tych celów na tyle, na ile zostały one jasno określone, a także określenie środków przeznaczanych dla każdego z tych elementów i harmonogram ich realizacji.";
g) artykuł 12 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 12
Współpraca między państwami AKP
1.
Na początku okresu objętego Protokołem finansowym Wspólnota przyznaje Radzie Ministrów AKP część funduszy przeznaczonych na współpracę regionalną, które należy zarezerwować na działania obejmujące kilka państw AKP lub wszystkie te państwa.
Działania takie mogą wykraczać poza koncepcję położenia geograficznego.
2.
Przy uwzględnieniu nowych potrzeb związanych z poprawą wpływu działań w ramach współpracy między państwami AKP, Wspólnota może zwiększyć przydział na współpracę między państwami AKP.";
h) artykuł 13 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 13
Wnioski o finansowanie
1.
Wnioski o finansowanie programów regionalnych są przedkładane przez:
a) upoważniony organ lub upoważnioną organizację regionalną; lub
b) upoważniony organ, organizację subregionalną lub państwo AKP leżące w danym regionie na etapie programowania, pod warunkiem że działanie zostało przewidziane w RPO.
2.
Wnioski dotyczące programów współpracy między państwami AKP są przedkładane przez:
a) przynajmniej trzy upoważnione organy lub organizacje regionalne, działające w różnych regionach geograficznych lub co najmniej dwa państwa AKP z każdego z tych trzech regionów; lub
b) Radę Ministrów AKP lub Komitet Ambasadorów AKP; lub
c) organizacje międzynarodowe, takie jak Unia Afrykańska, realizujące działania przyczyniające się do osiągania celów współpracy i integracji regionalnej pod warunkiem ich uprzedniego zatwierdzenia przez Komitetu Ambasadorów AKP.";
i) artykuł 14 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 14
Procedury realizacji
1. [skreślony]
2. [skreślony]
3.
Przy uwzględnieniu celów i nieodłącznych cech współpracy regionalnej, w tym współpracy między państwami AKP, działania podejmowane w tej dziedzinie są regulowane, w odpowiednich przypadkach, procedurami ustalonymi do celów współpracy finansowej na rzecz rozwoju.
4.
Z zastrzeżeniem przepisów ustępów 3 i 4, w odniesieniu do wszelkich programów i projektów regionalnych finansowanych ze środków Funduszu:
a) zawierane jest pomiędzy Komisją a jednym z organów określonych w artykule 13 porozumienie finansowe zgodnie z artykułem 17; w takich przypadkach zainteresowany organ wyznacza regionalnego urzędnika zatwierdzającego, którego zadania odpowiadają odpowiednio zadaniom krajowego urzędnika zatwierdzającego;
b) albo pomiędzy Komisją a jednym z organów określonych w artykule 13 zawierana jest umowa w sprawie dotacji, o której mowa w artykule 19a, w zależności od charakteru działania oraz jeśli odpowiedzialny za realizację programu lub projektu jest zainteresowany organ, inny niż państwo AKP.
5.
Programy i projekty finansowane ze środków Funduszu, w odniesieniu do których zostały przedstawione wnioski o finansowanie przez organizacje międzynarodowe, zgodnie z artykułem 13 ustęp 2 litera c), wymagają sporządzenia umowy w sprawie dotacji.
6.
Programy i projekty finansowane ze środków Funduszu, w odniesieniu do których wnioski o finansowanie zostały przedstawione przez Radę Ministrów AKP lub Komitet Ambasadorów AKP są realizowane przez Sekretariat AKP — tym przypadku porozumienie finansowe jest zawierane między Komisją a Sekretariatem, zgodnie z artykułem 17 — lub przez Komisję, w zależności od charakteru środka.";
j) tytuł rozdziału 3 otrzymuje brzmienie:
"OCENA I FINANSOWANIE";
k) artykuł 15 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 15
Definiowanie, przygotowanie i ocena programów oraz projektów
1.
Programy i projekty przedstawione przez dane państwo AKP podlegają wspólnej ocenie.
Komitet do spraw Współpracy Finansowej na Rzecz Rozwoju AKP-WE opracowuje ogólne wytyczne i kryteria oceny programów i projektów.
Te programy i projekty z zasady są wieloletnie i mogą składać się z zespołów działań o ograniczonej skali, dotyczących szczególnej dziedziny.
2.
Dokumentacja programów lub projektów przygotowana i przedłożona do finansowania musi zawierać wszystkie informacje niezbędne do przeprowadzenia oceny programów lub projektów albo, jeśli nie określono w pełni takich programów i projektów, dokumentacja musi dostarczać ogólny opis niezbędny do przeprowadzenia ich oceny.
3.
Ocena programów i projektów uwzględnia w należytym stopniu wymogi dotyczące krajowych zasobów ludzkich oraz zapewnia strategię sprzyjającą rozwojowi takich zasobów.
Bierze również pod uwagę szczególne właściwości i trudności każdego państwa AKP.
4.
Programy i projekty, które mają być realizowane przez uczestników niepaństwowych, uprawnionych zgodnie z niniejszym porozumieniem, mogą być przedmiotem oceny dokonywanej wyłącznie przez Komisję i stanowić podstawę zawarcia umowy o dotację między Komisją a uczestnikami niepaństwowymi, zgodnie z artykułem 19a.
Ocena jest zgodna z artykułem 41 litera d) dotyczącym rodzajów podmiotów, ich uprawnień i rodzaju wspieranej działalności.
Komisja za pośrednictwem przewodniczącego delegacji powiadamia krajowego urzędnika zatwierdzającego o w ten sposób przyznanych dotacjach.";
l) artykuł 16 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 16
Propozycja finansowania i decyzja o finansowaniu
1.
Wnioski wypływające z oceny są podsumowywane w ostatecznej wersji propozycji finansowania sporządzonej przez Komisję, w ścisłej współpracy z zainteresowanym państwem AKP.
2. [skreślony]
3. [skreślony]
4.
Komisja w imieniu Wspólnoty przekazuje swoją decyzję o finansowaniu zainteresowanemu państwu AKP w terminie 90 dni od dnia sporządzenia ostatecznej wersji propozycji finansowania.
5.
W przypadku gdy Komisja w imieniu Wspólnoty nie przyjmie propozycji finansowania, zainteresowane państwo AKP jest niezwłocznie informowane o powodach takiej decyzji.
W takim przypadku w terminie 60 dni od przekazania decyzji przedstawiciele państwa AKP mogą wnioskować o:
a) przekazanie sprawy Komitetowi do spraw Współpracy Finansowej na Rzecz Rozwoju AKP-WE powołanemu na mocy niniejszej Umowy; lub
b) złożenie wyjaśnień przed przedstawicielami Wspólnoty.
6.
Po złożeniu stosownych wyjaśnień ostateczną decyzję o przyjęciu lub odrzuceniu propozycji finansowania podejmuje w imieniu Wspólnoty Komisja. Przed podjęciem decyzji zainteresowane państwo AKP może przekazać Komisji wszelkie dane niezbędne do uzupełnienia informacji, którymi ona dysponuje.";
m) artykuł 17 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 17
Porozumienie finansowe
1.
Z wyjątkiem przypadków, w których niniejsza Umowa stanowi inaczej, w przypadku każdego programu lub projektu finansowanego z Funduszu, między Komisją a zainteresowanym państwem AKP zawierane jest porozumienie finansowe.
2.
Porozumienie finansowe jest zawierane między Komisją a zainteresowanym państwem AKP w terminie 60 dni od wydania decyzji Komisji w imieniu Wspólnoty.
Porozumienie finansowe:
a) określa w szczególności szczegóły dotyczące wkładu finansowego Wspólnoty, ustalenia i warunki finansowania, ogólne i szczególne postanowienia dotyczące danego programu lub projektu; oraz
b) zawiera odpowiednie postanowienia dotyczące środków na pokrycie wzrostu kosztów i nadzwyczajnych wydatków.
3.
Wszelkie niewykorzystane salda po zamknięciu rachunków programów i projektów są przyznawane zainteresowanemu państwu lub państwom AKP.";
n) artykuł 18 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 18
Przekroczenia kosztów
1.
Jeśli okaże się, że może nastąpić przekroczenie dostępnych na podstawie porozumienia finansowego środków, krajowy urzędnik zatwierdzający powiadamia o tym Komisję i zwraca się do niej o wyrażenie uprzedniej zgody na zastosowanie środków, które krajowy urzędnik zatwierdzający zamierza podjąć w celu pokrycia wykraczających poza dostępne finansowanie kosztów, polegających na zmniejszeniu skali programu lub projektu albo na skorzystaniu ze środków krajowych lub innych środków niepochodzących ze Wspólnoty.
2.
Jeśli niemożliwe jest ograniczenie skali programu lub projektu albo pokrycie wykraczających poza dostępne finansowanie kosztów z innych środków, Komisja w imieniu Wspólnoty, na uzasadniony wniosek krajowego urzędnika zatwierdzającego, może podjąć decyzję o finansowaniu dodatkowym z krajowego programu orientacyjnego.";
o) artykuł 19 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 19
Finansowanie wsteczne
1.
Aby zapewnić wczesne rozpoczęcie projektu, uniknąć przerw w realizacji kolejnych projektów i zapobiec opóźnieniom, po zakończeniu oceny projektu, a przed podjęciem decyzji o finansowaniu, państwa AKP mogą wstępnie sfinansować działania związane z uruchomieniem programów, prace wstępne i sezonowe, zamówienia na sprzęt o długim okresie dostawy, a także niektóre działania w toku.
Wydatki takie muszą być zgodne z procedurami przewidzianymi w Umowie.
2.
Wszelkiego rodzaju wydatki, o których mowa w ustępie 1 jest zaznaczane w propozycji finansowania i nie przesądza o decyzji o finansowaniu wydawanej przez Komisję w imieniu Wspólnoty.
3.
Wydatki poniesione przez państwo AKP zgodnie z niniejszym artykułem, z chwilą podpisania porozumienia finansowego oraz w ramach programu lub projektu, są finansowane wstecznie.";
p) tytuł rozdziału 4 otrzymuje brzmienie:
"REALIZACJA";
q) dodaje się następujące artykuły:
"Artykuł 19a
Środki realizacji
1.
W przypadkach gdy za wykonanie finansowe odpowiedzialna jest Komisja, programy i projekty finansowane z zasobów Funduszu są zasadniczo realizowane przy zastosowaniu następujących środków:
a) udzielanie zamówień publicznych;
b) przyznawanie dotacji;
c) wykonanie poprzez bezpośrednią robociznę;
d) wypłaty bezpośrednie w charakterze wsparcia budżetowego, wsparcia dla programów sektorowych, wsparcia w redukcji zadłużenia, a także pomocy w przypadku krótkotrwałych fluktuacji przychodów z wywozu.
2.
W kontekście niniejszego załącznik zamówienia są umowami odpłatnymi, zawieranymi na piśmie w celu uzyskania, w zamian za określoną cenę, dostawy rzeczy ruchomych, wykonania robót lub świadczenia usług.
3.
Dotacje w znaczeniu niniejszego załącznika są bezpośrednimi wpłatami pieniężnymi, mającymi charakter darowizny na sfinansowanie:
a) działania mającego wspierać realizację jednego z celów niniejszej Umowy, programu lub projektu przyjętego zgodnie z jej przepisami; albo
b) funkcjonowania organu działającego na rzecz realizacji takiego celu.
Dotacje są przedmiotem umowy zawieranej w formie pisemnej.
Artykuł 19b
Przetargi z klauzulą zawieszającą
W celu zagwarantowania szybkiego rozpoczęcia realizacji projektów, państwa AKP, w należycie uzasadnionych przypadkach i w porozumieniu z Komisją, po zakończeniu oceny projektu, ale przed podjęciem decyzji o finansowaniu, mogą ogłosić przetarg dotyczący wszystkich rodzajów zamówień, z klauzulą zawieszającą.
Postanowienie to należy zawrzeć w propozycji finansowania.";
r) artykuł 20 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 20
Uprawnienie do uczestnictwa
Z wyjątkiem przypadków, w których zgodnie z artykułem 22 przysługuje prawo odstępstwa oraz bez uszczerbku dla przepisów artykułu 26:
1) uczestnictwo w procedurach przetargowych i w procedurach przyznawania dotacji finansowanych z zasobów Funduszu jest otwarte dla wszelkich osób fizycznych i prawnych z państw AKP i Państw Członkowskich Wspólnoty;
2) dostawy lub materiały nabywane w ramach umowy finansowanej ze środków Funduszu powinny pochodzić z państwa uprawnionego do udziału zgodnie z punktem 1).
W tym kontekście pojęcie "produkty pochodzące" jest określane zgodnie ze stosownymi umowami międzynarodowymi, a dostawy pochodzące ze Wspólnoty obejmują dostawy pochodzące z krajów, terytoriów i departamentów zamorskich;
3) uczestnictwo w procedurach przetargowych i w procedurach przyznawania dotacji finansowanych z zasobów Funduszu jest otwarte dla organizacji międzynarodowych;
4) jeżeli finansowanie dotyczy operacji realizowanej przez organizację międzynarodową, uczestnictwo w procedurach przetargowych i w procedurach przyznawania dotacji jest otwarte dla wszelkich osób fizycznych i prawnych, które są uprawnione do uczestnictwa zgodnie z punktem 1), a także dla wszelkich osób fizycznych i prawnych, które są uprawnione na mocy regulaminu danej organizacji, przy czym należy zapewnić równorzędne traktowanie wszystkich darczyńców.
Takie same zasady mają zastosowanie do dostaw i do materiałów;
5) jeżeli finansowanie dotyczy operacji realizowanej w ramach inicjatywy regionalnej, uczestnictwo w procedurach przetargowych i w procedurach przyznawania dotacji jest otwarte dla wszelkich osób fizycznych i prawnych, które są uprawnione do uczestnictwa zgodnie z punktem 1), a także dla wszelkich osób fizycznych i prawnych państwa uczestniczącego w danej inicjatywie.
Takie same zasady mają zastosowanie do dostaw i do materiałów;
6) jeżeli finansowanie dotyczy operacji współfinansowanej wraz z państwem trzecim, uczestnictwo w procedurach przetargowych i w procedurach przyznawania dotacji jest otwarte dla wszelkich osób fizycznych i prawnych, które są uprawnione do uczestnictwa zgodnie z punktem 1), a także dla wszelkich osób fizycznych i prawnych, które są uprawnione na zgodnie z regulacjami danego państwa trzeciego.
Takie same zasady mają zastosowanie do dostaw i do materiałów.";
s) artykuł 22 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 22
Odstępstwa
1.
W wyjątkowych, należycie uzasadnionych przypadkach osoby fizyczne lub prawne z państw trzecich, nieuprawnione do uczestnictwa zgodnie z artykułem 20 mogą uzyskać zgodę na uczestnictwo w procedurach przetargowych i w procedurach przyznawania dotacji finansowanych przez Wspólnotę, na podstawie uzasadnionego wniosku zainteresowanych państw AKP.
W każdym przypadku zainteresowane państwa AKP dostarczają Komisji informacji niezbędnych do podjęcia decyzji w sprawie takiego odstępstwa, ze szczególnym uwzględnieniem:
a) położenia geograficznego zainteresowanego państwa AKP;
b) konkurencyjności wykonawców, dostawców i konsultantów z Państw Członkowskich i państw AKP;
c) potrzeby uniknięcia nadmiernego zwiększenia kosztów wykonania zamówienia;
d) problemów związanych z transportem lub opóźnień związanych z terminami dostaw lub innych podobnych problemów;
e) technologii najwłaściwszej i najlepiej dostosowanej do warunków lokalnych;
f) pilnych przypadków;
g) dostępności towarów i usług na danych rynkach.
2.
Do projektów finansowanych poprzez instrument inwestycyjny zastosowanie mają zasady udzielania zamówień przez Bank.";
t) artykuł 24 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 24
Bezpośrednia robocizna
1.
W przypadku operacji wykonywanych poprzez bezpośrednią robociznę, programy i projekty są realizowane za pośrednictwem agencji lub departamentów publicznych lub półpublicznych zainteresowanego Państwa lub Państw, albo osoby prawnej odpowiedzialnej za realizację operacji.
2.
Wspólnota uczestniczy w kosztach zaangażowanego departamentu, zapewniając mu potrzebny sprzęt, materiały lub środki umożliwiające mu zaangażowanie niezbędnego personelu dodatkowego, obejmującego biegłych z zainteresowanych lub innych państw AKP.
Udział Wspólnoty pokrywa wyłącznie koszty środków uzupełniających oraz wydatki tymczasowe związane z realizacją działań ściśle związanych z danych programów i projektów.
3.
Prognozy programów obejmujących operacje wykonywane poprzez bezpośrednią robociznę powinny być zgodne z przepisami wspólnotowymi, procedurami i standardowymi dokumentami określonymi przez Komisję, które obowiązują w chwili przyjęcia danych prognoz programów.";
u) artykuł 26 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 26
Preferencje
1.
Przyjmuje się środki zachęcające osoby fizyczne i prawne z państw AKP do możliwie najszerszego udziału w realizacji zamówień finansowanych przez Fundusz, w celu optymalizacji środków materialnych i zasobów ludzkich tych państw.
W związku z tym:
a) w przypadku zamówień na roboty o wartości mniejszej niż 5 000 000 EUR przy porównywaniu ofert o równorzędnym standardzie gospodarczym, technicznym i administracyjnym oferenci z państw AKP uzyskują preferencję cenową w wysokości 10 %, pod warunkiem że przynajmniej jedna czwarta kapitału akcyjnego i personelu zarządzającego pochodzi z jednego lub kilku państw AKP;
b) w przypadku zamówień na dostawy, bez względu na wartość dostaw, oferenci z państw AKP oferujący dostawy pochodzące z państw AKP, stanowiące przynajmniej 50 % wartości zamówienia przy porównywaniu ofert o równorzędnym standardzie gospodarczym, technicznym i administracyjnym uzyskują preferencję cenową w wysokości 15 %;
c) w odniesieniu do zamówień na usługi, przy porównaniu ofert o równorzędnym standardzie gospodarczym i technicznym, przyznaje się preferencję:
i) biegłym, instytucjom, biurom analiz lub przedsiębiorstwom konsultacyjnym z państw AKP posiadającym odpowiednie kwalifikacje;
ii) ofertom przedłożonym przez przedsiębiorstwa AKP działające samodzielnie lub należące do konsorcjum z partnerami europejskimi; oraz
iii) ofertom przedstawionym przez oferentów europejskich zatrudniających podwykonawców lub biegłych z państw AKP;
d) w przypadku gdy przewiduje się podwykonawstwo wybrany oferent zwraca szczególną uwagę na osoby fizyczne, spółki i przedsiębiorstwa z państw AKP zdolne do wykonania zamówienia na podobnych warunkach; oraz
e) podczas zaproszenia do składania ofert państwo AKP może zaproponować, aby potencjalni oferenci skorzystali ze wsparcia przedsiębiorstw, biegłych lub konsultantów z innych państw AKP, wybranych w drodze wzajemnego porozumienia.
Współpraca ta może przybrać formę wspólnego przedsięwzięcia, podwykonawstwa lub szkolenia pracowników podczas pracy.
2.
W przypadku złożenia dwóch ofert uznanych zgodnie z określonymi powyżej kryteriami za równoważne preferencja jest przyznawana:
a) ofercie przedstawionej przez oferenta z państwa AKP; lub
b) jeżeli brak takiej oferty:
i) ofercie, która umożliwia najlepsze wykorzystanie zasobów fizycznych i zasobów ludzkich państw AKP,
ii) ofercie, która daje największe możliwości zlecania podwykonawstwa spółkom, przedsiębiorstwom lub osobom fizycznym z państw AKP, lub
iii) konsorcjum osób fizycznych, przedsiębiorstw lub spółek z państw AKP i Wspólnoty.";
v) tytuł rozdziału 6 otrzymuje brzmienie:
"ZARZĄDZANIE ŚRODKAMI FUNDUSZU I PODMIOTY WYKONAWCZE";
w) artykuł 34 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 34
Komisja
1.
Komisja zapewnia wykonanie finansowe operacji realizowanych ze środków Funduszu, z wyjątkiem instrumentu inwestycyjnego i dopłat do oprocentowania, przy wykorzystaniu następujących głównych metod zarządzania:
a) zarządzanie scentralizowane;
b) zarządzanie zdecentralizowane.
2.
Komisja zarządza środkami Funduszu co do zasady w sposób zdecentralizowany.
W takim przypadku odpowiedzialność za zadania wykonawcze jest przejmowana przez państwa AKP zgodnie z artykułem 35.
3.
Aby zapewnić wykonanie finansowe środków Funduszu Komisja deleguje uprawnienia wykonawcze do swoich służb.
Komisja powiadamia państwa AKP i Komitet do spraw Współpracy Finansowej na Rzecz Rozwoju AKP-WE o takim przekazaniu uprawnień.";
x) artykuł 35 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 35
Krajowy urzędnik zatwierdzający
1.
Rząd każdego z państw AKP mianuje krajowego urzędnika zatwierdzającego do reprezentowania państwa we wszystkich działaniach finansowanych ze środków Funduszu, zarządzanych przez Komisję oraz Bank.
Krajowy urzędnik zatwierdzający wyznacza jednego lub kilku zastępców, którzy zastępują go w razie niemożności sprawowania przez niego tej funkcji oraz informuje Komisję o wyznaczonych osobach.
W przypadkach, gdy spełnione są warunki w zakresie zdolności instytucjonalnej oraz należytego zarządzania finansami, krajowy urzędnik zatwierdzający może delegować swoje uprawnienia w zakresie realizacji danych programów i projektów na jednostkę odpowiedzialną w ramach administracji krajowej.
Krajowy urzędnik zatwierdzający informuje Komisję o takim delegowaniu uprawnień.
W przypadku gdy Komisja uzyska informacje o problemach w wykonaniu procedur w zakresie zarządzania środkami Funduszu, podejmuje wraz z krajowym urzędnikiem zatwierdzającym wszelkie niezbędne środki w celu naprawienia sytuacji, oraz podejmuje wszelkie właściwe kroki.
Krajowy urzędnik zarządzający ponosi odpowiedzialność finansową wyłącznie za zadania powierzone mu do wykonania.
W przypadkach zdecentralizowanego zarządzania środkami Funduszu, i z zastrzeżeniem dodatkowych uprawnień, jakie mogą zostać mu przyznane przez Komisję, krajowy urzędnik zatwierdzający:
a) jest odpowiedzialny za koordynację, programowanie, regularny monitoring i oceny roczne, oceny w połowie okresu i na jego koniec, w zakresie realizacji współpracy, a także za koordynację z darczyńcami;
b) w ścisłej współpracy z Komisją odpowiada za przygotowanie, przedkładanie oraz ocenę programów i projektów;
c) przygotowuje dokumentację przetargową, a w razie potrzeby dokumenty konkursowe;
d) przed ogłaszaniem przetargów oraz, w odpowiednich przypadkach, konkursów, przedstawia Komisji dokumentację przetargową oraz, w odpowiednich przypadkach, dokumenty konkursowe;
e) w ścisłej współpracy z Komisją publikuje ogłoszenia o przetargach oraz, w odpowiednich przypadkach, konkursach;
f) przyjmuje oferty, oraz w odpowiednich przypadkach zgłoszenia konkursowe i przekazuje kopie ofert Komisji; przewodniczy otwarciu ofert oraz ich ocenie w okresie ważności ofert, uwzględniając czas wymagany dla zatwierdzenia umowy;
g) zaprasza Komisję do udziału w otwarciu ofert oraz, w odpowiednich przypadkach, zgłoszeń konkursowych oraz przekazuje Komisji wynik oceny ofert i zgłoszeń konkursowych w celu zatwierdzenia propozycji przyznania zamówień i udzielenia dotacji;
h) przedstawia umowy i prognozy programów wraz z aneksami do zatwierdzenia przez Komisję;
i) podpisuje zatwierdzone przez Komisję umowy i aneksy do nich;
j) uwalnia i zatwierdza wydatki w granicach przydzielonych mu środków;
k) w trakcie działań wykonawczych, dokonuje wszelkich ustaleń dostosowawczych, niezbędnych do zapewnienia właściwej z ekonomicznego i technicznego punktu widzenia realizacji zatwierdzonych programów i projektów.
2.
Podczas wykonywania działań i z zastrzeżeniem wymogu powiadomienia Komisji podejmuje decyzje w sprawie:
a) dostosowań technicznych i zmian dotyczących szczegółów programów i projektów, o ile nie mają one wpływu na przyjęte rozwiązanie techniczne i pozostają w granicach rezerw na dostosowania przewidzianych w porozumieniu finansowym;
b) zmian miejsca realizacji programów lub projektów złożonych, jeśli jest to uzasadnione względami technicznymi, gospodarczymi lub społecznymi;
c) nałożenia lub zwolnienia z kar za opóźnienia;
d) działań prowadzących do zwolnienia poręczeń;
e) nabycia na rynku lokalnym towarów bez względu na ich pochodzenie;
f) wykorzystania sprzętu oraz maszyn budowlanych niepochodzących z Państw Członkowskich lub państw AKP, pod warunkiem że w Państwach Członkowskich lub w państwach AKP nie produkuje się podobnego sprzętu lub maszyn;
g) podwykonawstwa;
h) ostatecznego zatwierdzenia, pod warunkiem że Komisja jest obecna przy zatwierdzeniu wstępnym, zatwierdza właściwe plany oraz w miarę potrzeb jest obecny przy zatwierdzeniu ostatecznym, w szczególności jeśli zakres zastrzeżeń odnotowanych podczas wstępnego zatwierdzenia wymaga przeprowadzenia zasadniczych prac dodatkowych; oraz
i) zatrudnienia konsultantów i biegłych w dziedzinie innego typu pomocy technicznej.";
y) artykuł 36 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 36
Przewodniczący delegacji
1.
W każdym państwie AKP lub ugrupowaniu regionalnym, które wyraźnie tego zażąda, Komisję reprezentuje delegacja podlegająca przewodniczącemu delegacji, za zgodą zainteresowanego państwa lub państw AKP.
Jeżeli przewodniczący delegacji zostaje mianowany do reprezentowania Komisji w kilku państwach AKP, należy podjąć właściwe środki.
Przewodniczący delegacji reprezentuje Komisję w całym zakresie jej właściwości oraz we wszelkich jej działaniach.
2.
Przewodniczący delegacji jest główną osobą kontaktową dla państw AKP i organów uprawnionych do wsparcia finansowego zgodnie z Umową.
Współdziała on i pracuje w ścisłej współpracy z krajowym urzędnikiem zatwierdzającym.
3.
Przewodniczący delegacji otrzymuje instrukcje i uprawnienia niezbędne do ułatwiania i przyspieszania wszelkich operacji finansowanych na podstawie Umowy.
4.
Przewodniczący delegacji regularnie powiadamia władze krajowe o działaniach wspólnotowych, które mogą bezpośrednio dotyczyć współpracy między Wspólnotą i państwami AKP.";
z) artykuł 37 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 37
Płatności
1.
W celu dokonywania płatności w walutach krajowych państw AKP, w państwach AKP mogą być otwierane przez Komisję oraz w jej imieniu rachunki prowadzone w walutach Państw Członkowskich lub w EUR, w krajowej, publicznej lub półpublicznej instytucji finansowej wybranej na mocy porozumienia między państwem AKP i Komisją.
Instytucja ta wykonuje zadania krajowej agencji rozliczeniowej.
2.
Krajowa agencja rozliczeniowa nie pobiera za świadczone usługi żadnego wynagrodzenia, ani nie płaci odsetek od zdeponowanych środków.
Komisja zasila rachunki lokalne w walucie jednego z Państw Członkowskich lub w euro, w oparciu o prognozy przyszłych potrzeb gotówkowych przygotowane z wyprzedzeniem, w celu uniknięcia konieczności wstępnego finansowania przez państwa AKP oraz w celu zapobieżenia opóźnieniom w wypłatach.
3. [skreślony]
4.
Płatności są realizowane przez Komisję zgodnie z regułami ustalonymi przez Wspólnotę i Komisję, w odpowiednich przypadkach po uwolnieniu i zatwierdzeniu wydatków przez krajowego urzędnika zatwierdzającego.
5. [skreślony]
6.
Procedurę uwolnienia, zatwierdzenia i wypłaty wydatków należy zakończyć w terminie 90 dni od dnia, z którym płatność staje się wymagalna.
Krajowy urzędnik zatwierdzający sporządza i dostarcza przewodniczącemu delegacji zatwierdzenie płatności nie później niż 45 dni przed dniem jej wymagalności.
7.
Roszczenia wynikające z opóźnienia dokonania płatności pokrywa zainteresowane państwo lub państwa AKP oraz Komisja ze środków własnych w tej części opóźnienia, za które odpowiada każda ze stron, zgodnie z powyższymi procedurami.".
5.
Dodaje się następujący załącznik:
"ZAŁĄCZNIK VII
Dialog polityczny dotyczący praw człowieka, zasad demokratycznych oraz państwa prawnego
Artykuł 1
Cele
1. Konsultacje przewidziane w artykule 96 ustęp 2 litera a) odbywają się, z wyjątkiem nagłych przypadków, po przeprowadzeniu wyczerpującego dialogu politycznego przewidzianego w artykule 8 i w artykule 9 ustęp 4 niniejszej Umowy.
2.
Obie Strony powinny prowadzić taki dialog polityczny w duchu niniejszej Umowy i mając na uwadze wytyczne z zakresu dialogu politycznego AKP-UE ustalone przez Radę Ministrów.
3.
Dialog polityczny stanowi proces, który powinien promować wzmacnianie stosunków pomiędzy AKP a EU oraz przyczyniać się do realizacji celów partnerstwa.
Artykuł 2
Wzmożony dialog polityczny przed konsultacjami na podstawie artykułu 96 Umowy
1.
Dialog polityczny dotyczący praw człowieka, zasad demokratycznych oraz państwa prawnego prowadzony jest zgodnie z artykułem 8 oraz artykułem 9 ustęp 4 Umowy oraz w ramach parametrów określonych zgodnie ze standardami i normami międzynarodowymi.
W ramach tego dialogu Strony mogą uzgodnić wspólne plany działań i priorytety.
2.
Strony mogą wspólnie opracowywać i uzgadniać szczególne kryteria odniesienia i cele w zakresie praw człowieka, zasad demokratycznych i państwa prawnego w ramach parametrów określonych zgodnie ze standardami i normami międzynarodowymi, z uwzględnieniem szczególnych uwarunkowań danego państwa AKP.
Kryteria odniesienia to mechanizmy służące osiąganiu celów poprzez ustanawianie celów pośrednich oraz ram czasowych osiągnięcia ich.
3.
Dialog polityczny określony w ustępach 1 i 2 jest prowadzony w sposób systematyczny i sformalizowany; przed rozpoczęciem konsultacji na podstawie artykułu 96 Umowy wyczerpuje się wszystkie dostępne w ramach dialogu możliwości.
4.
Z wyjątkiem nagłych przypadków określonych w artykule 96 ustęp 2 litera b) Umowy, w razie uporczywego niewywiązywania się ze zobowiązań podjętych przez jedną ze Stron w trakcie wcześniejszego dialogu lub niepodjęcia przez nią dialogu w dobrej wierze, konsultacje, o których mowa w artykule 96 mogą rozpocząć się bez poprzedzającego je wzmożonego dialogu politycznego.
5.
Dialog polityczny prowadzony na podstawie artykułu 8 Umowy jest również wykorzystywany w stosunkach między Stronami w celu wsparcia krajów objętych właściwymi środkami na mocy artykułu 96 Umowy w celu normalizacji stosunków pomiędzy nimi.
Artykuł 3
Dodatkowe zasady dotyczące konsultacji na podstawie artykułu 96 Umowy
1.
Strony podejmują starania, by podczas konsultacji na podstawie artykułu 96 Umowy były reprezentowane na takim samym szczeblu.
2.
Strony zobowiązują się do przejrzystego współdziałania przed, w trakcie i po formalnych konsultacjach, z uwzględnieniem szczególnych kryteriów odniesienia oraz celów, o których mowa w artykule 2 ustęp 2 niniejszego załącznika.
3. Strony stosują 30-dniowy okres powiadomienia zgodnie z artykułem 96 ustęp 2 niniejszej Umowy w celu umożliwienia skutecznego przygotowania się Stron a także przeprowadzenia pogłębionych konsultacji w ramach grupy AKP oraz między Wspólnotą i jej Państwami Członkowskimi. Podczas procesu konsultacyjnego Strony powinny przyjąć elastyczne ramy czasowe, jednocześnie biorąc pod uwagę, że nagłe przypadki, określone w artykule 96 ustęp 2 litera b) Umowy oraz artykule 2 ustęp 4 niniejszego załącznika mogą wymagać natychmiastowej reakcji.
4.
Strony uznają rolę grupy AKP w dialogu politycznym, którego szczegóły zostaną ustalone przez grupę AKP, i o których powiadomi ona Wspólnotę Europejską oraz jej Państwa Członkowskie.
5.
Strony uznają potrzebę zorganizowanych i ciągłych konsultacji na podstawie artykułu 96 Umowy.
Rada Ministrów może w tym celu określić dalsze szczegóły.".
W DOWÓD CZEGO niżej podpisani pełnomocnicy złożyli swoje podpisy pod niniejszą Umową.
--------------------------------------------------
Umowa
między Wspólnotą Europejską a rządem Ukrainy w sprawie handlu niektórymi wyrobami stalowymi
WSPÓLNOTA EUROPEJSKA, zwana dalej "Wspólnotą",
z jednej strony, oraz
RZĄD UKRAINY,
z drugiej strony,
zwane dalej łącznie "Stronami",
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
1.
Niniejsza Umowa ma zastosowanie do handlu wyrobami stalowymi określonymi w załączniku I, pochodzącymi z Ukrainy oraz ze Wspólnoty.
2.
Handel wyrobami stalowymi wymienionymi w załączniku II może podlegać limitom ilościowym.
3.
Handel wyrobami stalowymi niewymienionymi w załączniku II nie podlega limitom ilościowym.
4.
W przypadku wyrobów stalowych i kwestii nieobjętych niniejszą Umową stosuje się odpowiednie postanowienia UPW.
Artykuł 2
1.
Strony zgadzają się na przyjęcie i utrzymanie na okres obowiązywania niniejszej Umowy uzgodnień ilościowych określających limity, o których mowa w załączniku III, dotyczące wywozu z Ukrainy do Wspólnoty wyrobów określonych w załączniku II.
Wywóz ten podlega systemowi podwójnej kontroli określonemu w Protokole A.
2.
Strony ponawiają swoje zobowiązanie do osiągnięcia pełnej liberalizacji handlu w zakresie wyrobów stalowych określonych w załączniku II niezwłocznie po ziszczeniu się odpowiednich warunków.
3.
Strony zgadzają się na odliczenie od limitów ilościowych określonych w załączniku III przywozu z Ukrainy do Wspólnoty wyrobów stalowych określonych w załączniku II od dnia 1 stycznia 2005 r. do wejścia w życie niniejszej Umowy.
4.
Przywóz ilości przekraczających ilości określone w załączniku III jest dozwolony, gdy przemysł Wspólnoty nie może sprostać wewnętrznemu popytowi, czego wynikiem jest niedobór podaży jednego lub kilku wyrobów wymienionych w załączniku II.
Na wniosek jednej ze Stron podejmowane są niezwłocznie konsultacje w celu określenia stopnia niedoboru na podstawie obiektywnych dowodów.
Na podstawie wniosków z konsultacji Wspólnota wszczyna swoje wewnętrzne procedury, aby zwiększyć limity ilościowe określone w załączniku III.
5.
Każda ze Stron może w dowolnym czasie zwrócić się o konsultacje dotyczące:
- poziomów limitów ilościowych określonych w załączniku III, gdy uwarunkowania dotyczące wyrobów objętych załącznikiem II uległy znaczącemu pogorszeniu lub znaczącej poprawie,
- możliwości przeniesienia niewykorzystanych ilości określonych w załączniku III z grup wyrobów nie w pełni wykorzystywanych do innych grup.
Artykuł 3
1.
Przywóz wyrobów określonych w załączniku II na obszar celny Wspólnoty w celu wprowadzenia ich do swobodnego obrotu wymaga przedstawienia pozwolenia na przywóz wydanego przez właściwy organ Państwa Członkowskiego, w oparciu o pozwolenie na wywóz wydane przez organy ukraińskie oraz dowód pochodzenia zgodnie z postanowieniami Protokołu A.
2.
Przywóz na obszar celny Wspólnoty wyrobów określonych w załączniku II nie podlega limitom ilościowym określonym w załączniku III, pod warunkiem że wyroby te zostaną zgłoszone do powrotnego wywozu ze Wspólnoty w tym samym stanie lub po przetworzeniu w ramach istniejącego we Wspólnocie systemu kontroli administracyjnej.
3.
Zezwala się na przeniesienie na kolejny rok kalendarzowy odpowiednich limitów ilościowych niewykorzystanych w danym roku kalendarzowym w ilości do 10 % odpowiedniego limitu ilościowego określonego w załączniku III dla danej grupy wyrobów na rok, w którym nie został wykorzystany.
Rząd Ukrainy powiadamia Wspólnotę do dnia 31 marca kolejnego roku, czy zamierza skorzystać z tego przepisu.
4.
Nie więcej niż 15 % limitu ilościowego dla danej grupy wyrobów może zostać przeniesione do innej grupy lub innych grup po wyrażeniu zgody przez obie Strony.
Limit ilościowy dla danej grupy wyrobów można skorygować jednokrotnie w trakcie roku kalendarzowego.
Wszelkie dostosowania limitów ilościowych wynikające z przeniesień dotyczą wyłącznie trwającego roku kalendarzowego.
Na początku kolejnego roku kalendarzowego obowiązują limity ilościowe określone w załączniku III, bez uszczerbku dla ust. 3.
Ukraina powiadamia Wspólnotę do dnia 31 maja, czy zamierza skorzystać z tego przepisu.
Artykuł 4
1.
Aby system podwójnej kontroli był jak najbardziej efektywny i w celu zminimalizowania możliwości nadużycia i obchodzenia przepisów:
- organy Wspólnoty informują właściwe organy ukraińskie w terminie do 28 dnia każdego miesiąca o pozwoleniach na przywóz wydanych w poprzednim miesiącu,
- właściwe organy ukraińskie informują Wspólnotę w terminie do 28 dnia każdego miesiąca o pozwoleniach na wywóz wydanych w poprzednim miesiącu.
2.
W przypadku stwierdzenia, przy uwzględnieniu czynników czasowych, znacznych rozbieżności dotyczących tych informacji, każda ze Stron może wnioskować o przeprowadzenie konsultacji, które rozpoczyna się niezwłocznie.
3.
Bez uszczerbku dla ust. 1 oraz w celu zapewnienia skutecznego funkcjonowania niniejszej Umowy Strony uzgadniają, że podejmą wszelkie niezbędne kroki w celu przeciwdziałania, badania oraz podjęcia działań prawnych lub administracyjnych przeciwko obchodzeniu postanowień Umowy, w szczególności poprzez tranzyt przeładunkowy, zmianę trasy, niezgodne z prawdą deklaracje o kraju pochodzenia, fałszowanie dokumentów, niezgodne z prawdą deklaracje odnośnie do ilości, opisu lub klasyfikacji towarów.
W związku z tym Strony uzgodniły przyjęcie niezbędnych przepisów i procedur administracyjnych pozwalających na podejmowanie skutecznych działań przeciwko takiemu obchodzeniu przepisów, z uwzględnieniem przyjęcia prawnie wiążących środków korygujących wymierzonych przeciwko uczestniczącym w takich praktykach eksporterom lub importerom.
4.
Jeżeli na podstawie dostępnych informacji jedna ze Stron uznaje, że postanowienia niniejszej Umowy są obchodzone, może ona wnioskować o przeprowadzenie konsultacji z drugą Stroną, które odbywają się niezwłocznie.
5.
Do czasu uzyskania wyników konsultacji, o których mowa w ust. 3, w przypadku dostarczenia wystarczających dowodów na obchodzenie postanowień Umowy, na wniosek Wspólnoty rząd Ukrainy podejmuje zapobiegawczo wszelkie środki konieczne do zapewnienia dostosowania limitów ilościowych, uzgodnionych podczas konsultacji określonych w ust. 3 na rok kalendarzowy, w którym złożono wniosek o przeprowadzenie konsultacji zgodnie z ust. 3, lub na rok następny, jeżeli limit na dany rok kalendarzowy został wyczerpany.
6.
Jeżeli w trakcie konsultacji, o których mowa w ust. 3, Strony nie znajdą obustronnie zadowalającego rozwiązania, Wspólnota ma prawo w sytuacji, gdy istnieją wystarczające dowody na to, że wyroby stalowe objęte niniejszą Umową pochodzące z Ukrainy były przywożone w sposób stanowiący obejście postanowień niniejszej Umowy, zaliczyć odpowiednie ilości na poczet limitów ilościowych określonych w załączniku III.
7.
Jeżeli w trakcie konsultacji, o których mowa w ust. 3, Strony nie znajdą obustronnie zadowalającego rozwiązania, Wspólnota ma prawo do odmowy przywozu danych wyrobów w sytuacji, gdy z wystarczających dowodów wynika, że dokonano niezgodnej z prawdą deklaracji odnośnie do ilości, opisu lub klasyfikacji.
8.
Strony uzgadniają, że będą w pełni współpracować w celu zapobiegania i skutecznego rozwiązywania problemów wynikających z obchodzenia postanowień niniejszej Umowy.
Artykuł 5
1.
Limity ilościowe ustalone zgodnie z niniejszą Umową na przywóz do Wspólnoty wyrobów stalowych określonych w załączniku II nie są rozdzielane przez Wspólnotę na udziały regionalne.
2.
Strony współpracują w celu zapobieżenia nagłym i szkodliwym zmianom w zakresie tradycyjnych przepływów handlowych do Wspólnoty.
W przypadku wystąpienia nagłej i niekorzystnej zmiany w tradycyjnym przepływie handlowym (włączając regionalną koncentrację lub utratę tradycyjnych klientów) Wspólnota będzie miała prawo wnioskować o przeprowadzenie konsultacji w celu wypracowania zadowalającego rozwiązania powstałego problemu.
Konsultacje te odbywają się niezwłocznie.
3.
Rząd Ukrainy dąży do zapewnienia, aby wywozy do Wspólnoty wyrobów określonych w załączniku II były jak najbardziej równomierne w ciągu roku.
W przypadku wystąpienia nagłego i niekorzystnego wzrostu przywozu Wspólnota będzie mogła wnioskować o przeprowadzenie konsultacji w celu wypracowania zadowalającego rozwiązania zaistniałego problemu.
Konsultacje te odbywają się niezwłocznie.
4.
Poza obowiązkiem określonym w ust. 3 oraz bez uszczerbku dla konsultacji, o których mowa w art. 2 ust. 5, w przypadku gdy pozwolenia wydane przez ograny ukraińskie osiągną 90 % limitów ilościowych w danym roku kalendarzowym, każda ze Stron może wnioskować o przeprowadzenie konsultacji.
Konsultacje te odbywają się niezwłocznie.
Do czasu uzyskania wyniku omawianych konsultacji właściwe organy ukraińskie mogą nadal wydawać pozwolenia na wywóz wyrobów określonych w załączniku II, pod warunkiem że nie przekroczą one ilości określonych w załączniku III.
Artykuł 6
1.
W przypadku gdy jakikolwiek wyrób określony w załączniku II jest przywożony na obszar Wspólnoty z Ukrainy na warunkach, które powodują lub mogą spowodować znaczną szkodę dla wspólnotowych producentów podobnych towarów, Wspólnota przekazuje Ukrainie wszelkie właściwe informacje w celu znalezienia rozwiązania odpowiadającego obu Stronom.
Strony niezwłocznie podejmują konsultacje.
2.
Jeśli konsultacje, o których mowa w ust. 1, nie doprowadzą do porozumienia w ciągu 30 dni od dnia, w którym Wspólnota złożyła wniosek o przeprowadzenie konsultacji, Wspólnota może skorzystać z prawa do pojęcia środków ochronnych, zgodnie z postanowieniami Umowy o partnerstwie i współpracy.
3.
Nie naruszając postanowień niniejszej Umowy, stosuje się postanowienia art. 19 Umowy o partnerstwie i współpracy.
Artykuł 7
1.
Klasyfikacja wyrobów objętych niniejszą Umową oparta jest na nomenklaturze celnej i statystycznej Wspólnoty, zwanej dalej "nomenklaturą scaloną", lub w formie skróconej "CN".
Wszelkie zmiany w nomenklaturze scalonej, dokonane zgodnie z obowiązującymi we Wspólnocie procedurami, dotyczące wyrobów określonych w załączniku II albo wszelkie decyzje odnoszące się do klasyfikacji towarów nie skutkują zmniejszeniem limitów ilościowych wyrobów określonych w załączniku III.
2.
Pochodzenie wyrobów objętych niniejszą Umową określa się zgodnie z zasadami obowiązującymi we Wspólnocie.
Wszelkie zmiany zasad pochodzenia są przekazywane rządowi Ukrainy i nie skutkują redukcją limitów ilościowych określonych w niniejszej Umowie.
Procedury kontroli pochodzenia powyższych wyrobów są określone w Protokole A.
Artykuł 8
1.
Bez uszczerbku dla okresowej wymiany informacji dotyczących pozwoleń na wywóz i przywóz zgodnie z art. 4 ust. 1, Strony uzgadniają, że będą wymieniać dostępne informacje statystyczne dotyczące handlu wyrobami określonymi w załączniku II, w odpowiednich odstępach czasu, uwzględniając najkrótsze okresy przygotowywania tych informacji, które powinny objąć pozwolenia na wywóz i na przywóz wydane zgodnie z art. 3 i statystyki w zakresie wywozu i przywozu dotyczące omawianych wyrobów.
2.
Każda ze Stron może wnioskować o przeprowadzenie konsultacji w przypadku znacznych rozbieżności między wymienionymi informacjami.
Artykuł 9
1.
Bez uszczerbku dla postanowień dotyczących konsultacji przewidzianych w odniesieniu do szczególnych okoliczności, o których mowa we wcześniejszych artykułach, konsultacje należy przeprowadzić, na wniosek jednej ze Stron, w przypadku jakiegokolwiek problemu wynikającego ze stosowania niniejszej Umowy.
Konsultacje odbywają się w duchu współpracy i z zamiarem zlikwidowania różnic występujących między Stronami.
2.
W przypadku gdy niniejsza Umowa przewiduje, że konsultacje są przeprowadzane niezwłocznie, Strony zobowiązują się do wykorzystania wszelkich rozsądnych środków w celu zapewnienia, aby tak się stało.
3.
W przypadku wszelkich innych konsultacji zastosowanie mają następujące postanowienia:
- każdy wniosek o konsultacje jest przekazywany drugiej Stronie w formie pisemnej,
- w odpowiednich przypadkach po złożeniu wniosku należy w rozsądnym czasie przekazać sprawozdanie określające powody konsultacji,
- konsultacje rozpoczynają się w terminie miesiąca od daty otrzymania wniosku,
- w ramach konsultacji Strony dążą do osiągnięcia wzajemnie akceptowanego rozwiązania w terminie jednego miesiąca od rozpoczęcia konsultacji, chyba że okres ten zostanie przedłużony w drodze porozumienia między Stronami.
Artykuł 10
1.
Niniejsza Umowa wchodzi w życie z dniem jej podpisania.
Stosuje się ją do dnia 31 grudnia 2006 r., z zastrzeżeniem zmian uzgodnionych przez Strony oraz jej wypowiedzenia lub zakończenia jej obowiązywania zgodnie z, odpowiednio, ust. 3 lub 4.
2.
Każda ze Stron może w dowolnym momencie proponować zmiany do niniejszej Umowy, które wymagają wspólnej zgody Stron i wchodzą w życie w terminie przez nie uzgodnionym.
3.
Każda ze Stron może wypowiedzieć niniejszą Umowę z zachowaniem co najmniej sześciomiesięcznego okresu wypowiedzenia.
W takim przypadku Umowa wygasa w dniu upływu okresu wypowiedzenia, a limity ustanowione w niniejszej Umowie są zmniejszane proporcjonalnie do okresu czasu przypadającego do dnia, w którym wypowiedzenie staje się skuteczne, o ile Strony nie zadecydują inaczej.
4.
W przypadku przystąpienia Ukrainy do Światowej Organizacji Handlu (WTO) przed datą wygaśnięcia niniejszej Umowy, wygasa ona w dniu przystąpienia, a limity ilościowe zostają zniesione od dnia przystąpienia.
5.
Wspólnota zastrzega sobie prawo do podjęcia w dowolnym czasie wszelkich odpowiednich środków, w tym ponownego wprowadzenia systemu niezależnych kontyngentów w odniesieniu do wywozu z Ukrainy wyrobów wymienionych w załączniku II, w przypadku niemożności osiągnięcia przez Strony wzajemnie zadowalającego rozwiązania w ramach konsultacji lub w przypadku wypowiedzenia niniejszej Umowy przez którąkolwiek ze Stron.
6.
Załączniki I, II i III, deklaracje 1, 2, 3 i 4, uzgodniony protokół i protokół A załączone do niniejszej Umowy stanowią jej integralną część.
Artykuł 11
Niniejsza Umowa zostaje sporządzona w dwóch egzemplarzach w języku angielskim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim, włoskim i ukraińskim. Każda wersja językowa jest jednakowo autentyczna.
Umowa
pomiędzy Wspólnotą Europejską i rządem Republiki Kazachstanu w sprawie handlu niektórymi wyrobami stalowymi
WSPÓLNOTA EUROPEJSKA,
z jednej strony, oraz
RZĄD REPUBLIKI KAZACHSTANU,
z drugiej strony,
będące Stronami niniejszej Umowy,
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
1.
Niniejsza Umowa ma zastosowanie do handlu wyrobami stalowymi (byłej EWWiS).
2.
Handel wyrobami stalowymi określonymi w załączniku I może podlegać limitom ilościowym.
3.
Handel wyrobami stalowymi nieokreślonymi w załączniku I nie podlega limitom ilościowym.
4.
W przypadku wyrobów stalowych i kwestii nieobjętych niniejszą Umową stosuje się odpowiednie przepisy UPW.
Artykuł 2
1.
Strony zgadzają się na ustalanie i utrzymanie dla każdego roku kalendarzowego określonych w załączniku II limitów ilościowych dotyczących wywozu z Kazachstanu do Wspólnoty wyrobów wyszczególnionych w załączniku I. Przedmiotowy wywóz podlega systemowi podwójnej kontroli określonemu w Protokole A.
2.
Strony ponawiają swoje zobowiązanie do osiągnięcia pełnej liberalizacji handlu w zakresie wyrobów stalowych wymienionych w załączniku I pod warunkiem ustanowienia zgodnych warunków konkurencji.
3.
Zabronione jest nakładanie przez Strony względem siebie ograniczeń ilościowych, ceł, opłat lub innych podobnych środków na wywóz złomu i odpadów żelaznych określonych w Nomenklaturze Scalonej pod pozycją 7204.
4.
Strony zgadzają się na odliczenie od limitów ilościowych określonych w załączniku II przywozu z Kazachstanu do Wspólnoty wyrobów wymienionych w załączniku I, począwszy od 1.1.2005 do wejścia w życie niniejszej Umowy.
5.
Przywóz ilości przekraczających ilości wymienione w załączniku II jest dozwolony, gdy przemysł Wspólnoty nie może sprostać wewnętrznemu popytowi, czego wynikiem jest niedobór podaży jednego lub więcej wyrobów wymienionych w załączniku I. Konsultacje odbywają się niezwłocznie na wniosek jednej ze Stron w celu określenia stopnia niedoboru na podstawie obiektywnych dowodów.
Na podstawie wniosków z konsultacji Wspólnota wszczyna swoje wewnętrzne procedury, aby zwiększyć ilości określone w załączniku II.
6.
W przypadku gdy państwa kandydujące do członkostwa w UE przystąpią do niej przed terminem wygaśnięcia niniejszej Umowy, Strony rozpatrzą możliwość zwiększenia limitów ilościowych określonych w załączniku II.
7.
Każda ze Stron może w dowolnym czasie zwrócić się o konsultacje dotyczące:
- poziomów limitów ilościowych określonych w załączniku II, gdy uwarunkowania w zakresie wyrobów wymienionych w załączniku I uległy znaczącemu pogorszeniu lub znaczącej poprawie,
- możliwości przeniesienia niewykorzystanych ilości z grup wyrobów nie w pełni wykorzystywanych do innych grup.
Artykuł 3
1.
Przywóz wyrobów stalowych wymienionych w załączniku I do obszaru celnego Wspólnoty w celu wprowadzenia ich do swobodnego obrotu podlega przedstawieniu pozwolenia na przywóz wystawianego przez właściwe władze Państwa Członkowskiego, opartego na przedstawieniu pozwolenia na wywóz wystawianego przez władze Kazachstanu oraz przedstawieniu świadectwa pochodzenia, zgodnie z postanowieniami Protokołu A.
2.
Przywóz do obszaru celnego Wspólnoty wyrobów stalowych wymienionych w załączniku I nie podlega limitom ilościowym określonym w załączniku II, pod warunkiem że zostaną one zgłoszone do powrotnego wywozu ze Wspólnoty w tym samym stanie lub po przetworzeniu w ramach administracyjnego systemu kontroli istniejącego we Wspólnocie.
3.
Zezwala się na przeniesienie na kolejny rok kalendarzowy odpowiednich limitów ilościowych wyznaczonych w załączniku II, niewykorzystanych w pierwszym roku kalendarzowym, w ilości do 10 % odpowiedniego limitu ilościowego za rok, w którym nie został wykorzystany.
Kazachstan powiadamia Wspólnotę nie później niż dnia 31 marca kolejnego roku, czy zamierza odwołać się do tego przepisu.
4.
Limit ilościowy dla danej grupy wyrobów można jednokrotnie w trakcie roku skorygować o maksymalnie 10 % limitu ilościowego danej grupy wyrobów, po wyrażeniu zgody przez obie Strony.
Wszystkie dostosowania limitów ilościowych wynikające z przeniesienia mają zastosowanie wyłącznie w trwającym roku kalendarzowym.
Na początku kolejnego roku kalendarzowego limity ilościowe są takie jak te określone w załączniku II, bez uszczerbku dla przepisów ust. 3 powyżej.
Kazachstan powiadamia Wspólnotę nie później niż dnia 31 maja, czy zamierza odwołać się do tego przepisu.
Artykuł 4
1.
Aby system podwójnej kontroli był jak najbardziej efektywny i aby zminimalizować możliwości nadużycia i obchodzenia przepisów:
- władze Kazachstanu informują władze Wspólnoty do 28 dnia każdego miesiąca o pozwoleniach na wywóz wydanych w czasie poprzedniego miesiąca,
- władze Wspólnoty informują władze Kazachstanu do 28 dnia każdego miesiąca o pozwoleniach na przywóz wydanych w czasie poprzedniego miesiąca.
W przypadku znacznych rozbieżności, biorąc pod uwagę czynniki czasowe związane z wymienionymi informacjami, każda ze Stron może wnioskować o przeprowadzenie konsultacji, które należy niezwłocznie rozpocząć.
2.
Bez uszczerbku dla postanowień ust. 1 oraz w celu zapewnienia skutecznego funkcjonowania niniejszej Umowy, obie Strony uzgadniają, że podejmą wszelkie niezbędne kroki w celu przeciwdziałania, badania oraz podjęcia działań na drodze sądowej lub administracyjnej przeciwko obchodzeniu postanowień Umowy, poprzez tranzyt przeładunkowy, zmianę trasy, fałszywe deklaracje o kraju pochodzenia, falsyfikację dokumentów, nieprawdziwe deklaracje odnośnie do ilości, opisu lub klasyfikacji towarów lub poprzez jakiekolwiek inne środki.
W związku z tym Strony postanawiają ustanowić niezbędne przepisy prawne i procedury administracyjne, pozwalające na podejmowanie skutecznych działań przeciwko takiemu obchodzeniu, z uwzględnieniem przyjęcia prawnie wiążących środków korygujących wymierzonych przeciwko uczestniczącym eksporterom i/lub importerom.
3.
Jeżeli na podstawie dostępnych informacji jedna ze Stron uzna, że postanowienia niniejszej Umowy są obchodzone, może wnioskować o przeprowadzenie konsultacji z drugą ze Stron, które odbywają się niezwłocznie.
4.
Do czasu otrzymania wyników konsultacji, o których mowa w ust. 3, na wniosek Komisji i po przedstawieniu dostatecznych dowodów, Kazachstan zapewnia realizację dostosowania limitów ilościowych wynikających z konsultacji w roku kalendarzowym, w którym złożono wniosek o przeprowadzenie konsultacji zgodnie z ust. 3, lub w roku następnym, jeżeli limit na dany rok kalendarzowy został wyczerpany.
5.
Jeżeli w trakcie konsultacji, o których mowa w ust. 3, Strony nie znajdą obustronnie zadowalającego rozwiązania, Wspólnota ma prawo, w sytuacji gdy istnieją wystarczające dowody, że wyroby stalowe objęte niniejszą Umową pochodzące z Kazachstanu zostały przywiezione w sposób stanowiący obejście postanowień niniejszej Umowy, zaliczyć odpowiednie ilości na poczet limitów ilościowych określonych w załączniku II.
6.
Jeżeli w trakcie konsultacji, o których mowa w ust. 3, Strony nie znajdą obustronnie zadowalającego rozwiązania, Wspólnota ma prawo do zakazu przywozu przedmiotowych wyrobów w sytuacji, gdy istnieją wystarczające dowody wskazujące na wystąpienie fałszywej deklarację odnośnie do ilości, opisu lub klasyfikacji.
7.
Strony uzgadniają, że będą w pełni współpracować w celu zapobiegania i skutecznego rozwiązywania problemów wynikających z obchodzenia postanowień niniejszej Umowy.
Artykuł 5
1.
Limity ilościowe określone w załączniku II dotyczące przywozu do Wspólnoty wyrobów stalowych określonych w załączniku I nie są przedstawione w podziale na regionalne udziały.
2.
Strony współpracują w celu zapobieżenia nagłym i szkodliwym zmianom w zakresie tradycyjnego obrotu handlowego do Wspólnoty.
W przypadku nastąpienia nagłej i niekorzystnej zmiany w tradycyjnym obrocie handlowym (włączając regionalną koncentrację lub utratę tradycyjnych dostawców) Wspólnota będzie miała prawo wnioskować o przeprowadzenie konsultacji w celu wypracowania zadowalającego rozwiązania powstałego problemu.
Omawiane konsultacje odbywają się niezwłocznie.
3.
Kazachstan dąży do zapewnienia, że wywóz do Wspólnoty wyrobów stalowych wymienionych w załączniku I jest ustalany w sposób jak najbardziej równomierny w czasie roku.
W przypadku wystąpienia nagłego i niekorzystnego wzrostu przywozu, Wspólnota będzie mogła wnioskować o przeprowadzenie konsultacji w celu wypracowania zadowalającego rozwiązania zaistniałego problemu.
Omawiane konsultacje odbywają się niezwłocznie.
4.
Oprócz obowiązku zawartego w ust. 3, gdy pozwolenia wydane przez władze Kazachstanu osiągną 90 % limitów ilościowych w danym roku kalendarzowym, każda ze Stron może wnioskować o przeprowadzenie konsultacji dotyczących limitów ilościowych przeznaczonych na ten rok.
Omawiane konsultacje odbywają się niezwłocznie.
Do czasu osiągnięcia wyniku omawianych konsultacji władze Kazachstanu mogą nadal wydawać pozwolenia na wywóz wyrobów objętych niniejszą Umową, pod warunkiem że nie przekraczają one ilości określonych w załączniku II.
Artykuł 6
1.
W przypadku gdy jakikolwiek wyrób objęty niniejszą Umową jest przywożony na obszar Wspólnoty z Kazachstanu na takich warunkach, które powodują lub mogą spowodować znaczną szkodę dla producentów towarów podobnych Wspólnoty, Wspólnota dostarcza Kazachstanowi wszystkie właściwe informacje w celu poszukania rozwiązania odpowiadającego obu Stronom.
Strony rozpoczynają konsultacje niezwłocznie.
2.
Jeśli konsultacje, o których mowa w ust. 1, nie doprowadzą do porozumienia w ciągu 30 dni od dnia, w którym Wspólnota złożyła wniosek o przeprowadzenie konsultacji, Wspólnota może wykorzystać prawo do podjęcia działań dotyczących środków ochronnych zgodnie z postanowieniami UPW.
3.
Nie naruszając postanowień niniejszej Umowy, stosuje się postanowienia art. 13.6 UPW.
Artykuł 7
1.
Klasyfikacja wyrobów objętych niniejszą Umową oparta jest na nomenklaturze celnej i statystycznej Wspólnoty (zwanej dalej "Nomenklaturą Scaloną", lub w formie skróconej "CN") i wszelkich zmianach wprowadzonej do niej.
Wszelkie zmiany w Nomenklaturze Scalonej, dokonane zgodnie z obowiązującymi we Wspólnocie procedurami, dotyczące wyrobów objętych niniejszą Umową albo wszelkie decyzje odnoszące się do klasyfikacji towarów nie skutkują zmniejszeniem limitów ilościowych określonych w załączniku II.
2.
Pochodzenie wyrobów objętych niniejszą Umową określa się zgodnie z zasadami obowiązującymi we Wspólnocie.
Wszystkie zmiany wspomnianych zasad pochodzenia są przekazywane Kazachstanowi i nie skutkują redukcją limitów ilościowych określonych w załączniku II.
Procedury kontroli pochodzenia powyższych wyrobów są ustanowione w Protokole A.
Artykuł 8
1.
Bez uszczerbku dla okresowej wymiany informacji w zakresie pozwoleń na wywóz i przywóz zgodnie z art. 4 ust. 1, Strony uzgadniają, że będą wymieniać wszystkie dostępne informacje statystyczne związane z wyrobami wymienionymi w załączniku I, w odpowiednich odstępach czasu, uwzględniając najkrótsze okresy, w których omawiane informacje są przygotowywane, które powinny objąć pozwolenia na wywóz i na przywóz wydane zgodnie z art. 3 i statystyki w zakresie wywozu i przywozu odnoszące się do omawianych wyrobów.
2.
Każda ze Stron może wnioskować o przeprowadzenie konsultacji w przypadku znacznych rozbieżności między wymienionymi informacjami.
Artykuł 9
1.
Bez uszczerbku dla postanowień dotyczących konsultacji przewidzianych w odniesieniu do szczególnych okoliczności, o których mowa we wcześniejszych artykułach, konsultacje należy przeprowadzić w przypadku jakiegokolwiek problemu wynikającego ze stosowania niniejszej Umowy, na wniosek każdej ze Stron.
Konsultacje odbywają się w duchu współpracy i z zamiarem zlikwidowania różnic występujących między Stronami.
2.
W przypadku gdy niniejsza Umowa przewiduje, że konsultacje są przeprowadzane niezwłocznie, Umawiające się Strony zobowiązują się, że wykorzystają wszelkie rozsądne środki w celu zapewnienia, że zostanie to osiągnięte.
3.
Wszystkie pozostałe konsultacje regulowane są przez następujące postanowienia:
- każdy wniosek o konsultacje jest podany do wiadomości drugiej Strony na piśmie,
- w odpowiednim przypadku po złożeniu wniosku należy w rozsądnym czasie złożyć sprawozdanie określające powody konsultacji,
- konsultacje rozpoczynają się w terminie jednego miesiąca od daty wniosku,
- konsultacje osiągną wzajemnie akceptowane rozwiązanie w terminie jednego miesiąca od ich rozpoczęcia, chyba że okres ten zostanie przedłużony w drodze porozumienia między Stronami.
4.
Za porozumieniem Stron można również przeprowadzić dodatkowe konsultacje szczegółowe.
Artykuł 10
Obie Strony za cel obierają pełną liberalizację handlu wyrobami stalowymi i uznają, że ważnym warunkiem pobudzania handlu między Stronami jest zgodność między konkurencją, pomocą państwa i przepisami w zakresie ochrony środowiska istniejącymi w przypadku każdej ze Stron.
W tym celu, na wniosek Kazachstanu, Wspólnota zapewnia wsparcie techniczne, aby pomóc Kazachstanowi w przyjęciu i realizacji przepisów legislacyjnych zgodnych z przepisami przyjętymi i stosowanymi przez Wspólnotę.
Wsparcie takie zostanie określone w ramach projektów uzgodnionych przez obie Strony, które to projekty wyraźnie zidentyfikują, między innymi, cele, środki i kalendarz.
Artykuł 11
1.
Niniejsza Umowa wchodzi w życie z dniem podpisania.
Pozostaje w mocy do dnia 31 grudnia 2006 r., chyba że zostanie wypowiedziana lub zakończona zgodnie z, odpowiednio, postanowieniami ust. 3 i 4.
2.
Każda ze Stron może w dowolnym momencie proponować zmiany do niniejszej Umowy, które na wniosek którejkolwiek ze Stron podlegają konsultacjom.
3.
Każda ze Stron może wypowiedzieć niniejszą Umowę z zachowaniem co najmniej sześciomiesięcznego okresu wypowiedzenia.
W takim przypadku Umowa wygasa w dniu upłynięcia okresu wypowiedzenia, a limity ilościowe we Wspólnocie ustanowione w załączniku II są proporcjonalnie zmniejszone do dnia wejścia w życie wypowiedzenia, o ile Strony nie zadecydują inaczej.
4.
W przypadku przystąpienia Kazachstanu do WTO przed datą wygaśnięcia niniejszej Umowy, Umowa wygasa w dniu przystąpienia.
5.
Wspólnota zastrzega sobie prawo do podjęcia w dowolnym czasie wszelkich odpowiednich środków, w tym ponownego wprowadzenia systemu niezależnych kontyngentów w odniesieniu do wywozu z Kazachstanu wyrobów wymienionych w załączniku I, w przypadku niemożności osiągnięcia przez Strony wzajemnie zadowalającego rozwiązania w ramach konsultacji lub w przypadku wypowiedzenia niniejszej Umowy przez którąkolwiek ze Stron.
6.
Załączniki, Uzgodniony Protokół oraz Protokół A załączone do niniejszej Umowy stanowią jej integralną część.
Artykuł 12
Niniejsza Umowa zostaje sporządzona w dwóch egzemplarzach w języku czeskim, duńskim, niderlandzkim, angielskim, estońskim, fińskim, francuskim, niemieckim, greckim, węgierskim, włoskim, łotewskim, litewskim, maltańskim, polskim, portugalskim, słowackim, słoweńskim, hiszpańskim, szwedzkim, kazachskim i rosyjskim, a każda wersja językowa jest jednakowo autentyczna.
Porozumienie
w formie wymiany listów w sprawie tymczasowego stosowania protokołu ustalającego, na okres od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2010 r., wielkości dopuszczalne połowów i rekompensatę finansową przewidziane w umowie zawartej między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Federalną Islamską Republiką Komorów w sprawie połowów na wodach przybrzeżnych Komorów
A. List rządu Komorów
Szanowny Panie,
Powołując się na protokół parafowany dnia 24 listopada 2004 r., określający, na okres od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2010 r., wielkości dopuszczalne połowów i rekompensatę finansową, mam zaszczyt powiadomić Pana, iż rząd Komorów jest gotów zastosować ten protokół tymczasowo, począwszy od dnia 1 stycznia 2005 r., w oczekiwaniu na jego wejście w życie zgodnie z jego art. 13, pod warunkiem że Wspólnota Europejska jest gotowa uczynić to samo.
W takim przypadku zapłata pierwszej rocznej rekompensaty finansowej określonej w art. 2 protokołu zostanie dokonana do dnia 30 września 2005 r.
Będę wdzięczny za potwierdzenie zgody Wspólnoty Europejskiej w powyższej sprawie.
Proszę przyjąć, szanowny Panie, wyrazy głębokiego szacunku.
W imieniu rządu Związku Komorów
B. List Wspólnoty
Szanowny Panie,
Mam zaszczyt potwierdzić odbiór Pańskiego listu z datą dzisiejszą o następującej treści:
"Powołując się na protokół parafowany dnia 24 listopada 2004 r., określający, na okres od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2010 r., wielkości dopuszczalne połowów i rekompensatę finansową, mam zaszczyt powiadomić Pana, iż rząd Komorów jest gotów zastosować ten protokół tymczasowo, począwszy od dnia 1 stycznia 2005 r., w oczekiwaniu na jego wejście w życie zgodnie z jego art. 13, pod warunkiem że Wspólnota Europejska jest gotowa uczynić to samo.
W takim przypadku zapłata pierwszej rocznej rekompensaty finansowej określonej w art. 2 protokołu zostanie dokonana do dnia 30 września 2005 r.
Będę wdzięczny za potwierdzenie zgody Wspólnoty Europejskiej w powyższej sprawie.
Mam zaszczyt potwierdzić zgodę Wspólnoty w sprawie treści tego listu.
Proszę przyjąć, szanowny Panie, wyrazy głębokiego szacunku.
W imieniu Rady Unii Europejskiej
--------------------------------------------------
Protokół
ustalający, na okres od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2010 r., wielkości dopuszczalne połowów i rekompensatę finansową przewidziane w umowie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Federalną Islamską Republiką Komorów w sprawie połowów na wodach przybrzeżnych Komorów
Artykuł 1
Okres stosowania i wielkości dopuszczalne połowów
1.
Począwszy od dnia 1 stycznia 2005 r. i na okres 6 lat, wielkości dopuszczalne połowów przyznane z tytułu art. 2 umowy są następujące:
- sejnery do połowu tuńczyka: 40 statków,
- taklowce powierzchniowe: 17 statków.
2.
Ustęp 1 stosowany jest z zastrzeżeniem postanowień art. 4 i 5 niniejszego protokołu.
3.
Statki pływające pod banderą Państwa Członkowskiego Wspólnoty Europejskiej mogą dokonywać połowów na wodach Komorów, tylko jeżeli posiadają licencję połowową wydaną w ramach niniejszego protokołu i stosownie do zmian opisanych w Załączniku do niniejszego protokołu.
Artykuł 2
Rekompensata finansowa – Warunki płatności
1.
Rekompensata finansowa przewidziana w art. 6 umowy ustalona jest na okres, o którym mowa w art. 1, na 2340000 euro.
2.
Ustęp 1 stosowany jest z zastrzeżeniem postanowień art. 4, 5 i 7 niniejszego protokołu.
3.
Rekompensata finansowa, o której mowa w ust. 1, wypłacana jest przez Wspólnotę w kwocie 390000 euro rocznie w okresie obowiązywania niniejszego protokołu.
4.
Jeżeli całkowita ilość połowów statków Wspólnoty na wodach Komorów przekracza 6000 ton rocznie, całkowita kwota rocznej rekompensaty finansowej zostanie zwiększona o 65 euro za każdą dodatkową złowioną tonę.
Jednakże roczna kwota wypłacana przez Wspólnotę nie może przekraczać podwójnej kwoty wyznaczonej w ust. 3 (780000 euro).
Gdy ilość złowiona przez statki Wspólnoty przekracza ilość odpowiadającą podwójnej kwocie całkowitej kwoty rocznej, kwota należna za ilość przekraczającą tę granicę zostanie wypłacona w roku następnym.
5.
Płatność ma miejsce najpóźniej do dnia 30 września 2005 r. za pierwszy rok, a najpóźniej w terminie dnia rocznicy zawarcia protokołu w latach następnych.
6.
Z zastrzeżeniem postanowień art. 6, przeznaczenie tej rekompensaty podlega wyłącznej kompetencji władz Republiki Komorów.
7.
Część rekompensaty finansowej wskazana w art. 7 ust. 1 niniejszego protokołu jest przelewana na konto otwarte przez Ministerstwo Rybołówstwa Komorów w banku "Banque Centrale des Comores".
Pozostała część rekompensaty finansowej jest wpłacana na konto Skarbu Państwa, otwarte w banku "Banque Centrale des Comores".
Artykuł 3
Współdziałanie na rzecz odpowiedzialnego rybołówstwa – Zebranie naukowe
Zgodnie z art. 5 umowy strony, na podstawie zaleceń i uchwał przyjętych przez Komisję ds. Tuńczyka na Oceanie Indyjskim (CTOI) oraz na podstawie najlepszych dostępnych opinii naukowych, przeprowadzają konsultacje w Komisji Mieszanej przewidzianej w art. 7 umowy w celu podjęcia, w razie potrzeby, po przeprowadzeniu zebrania naukowego oraz za wspólną zgodą, środków mających na celu zrównoważone zarządzanie zasobami dotyczącymi rybołówstwa, mającymi wpływ na działalność statków Wspólnoty.
Artykuł 4
Dobrowolny przegląd wielkości dopuszczalnych połowów
1.
Wielkości dopuszczalnych połowów, o których mowa w art. 1, mogą zostać zwiększone za wspólną zgodą, jeżeli, na podstawie wniosków zebrania naukowego, o którym mowa w art. 3, zwiększenie takie nie naruszy zrównoważonego zarządzania zasobami Komorów.
W takim przypadku rekompensata finansowa, o której mowa w art. 2 ust. 1, zostanie zwiększona proporcjonalnie, w sposób rozłożony w czasie.
Jednakże całkowita roczna kwota rekompensaty finansowej wypłacana przez Wspólnotę Europejską nie może przekroczyć podwójnej wartości przyjętej w ten sposób kwoty.
2.
Gdy ilość złowiona przez statki Wspólnoty przekracza ilość odpowiadającą podwójnej kwocie całkowitej zmienionej kwoty rocznej, kwota należna za ilość przekraczającą tę granicę zostanie wypłacona w roku następnym.
3.
W przypadku gdy strony uzgodnią przyjęcie środków, o których mowa w art. 3, co pociąga za sobą zmniejszenie wielkości dopuszczalnych połowów, o których mowa w art. 1, rekompensata finansowa zostanie zmniejszona proporcjonalnie w sposób rozłożony w czasie.
4.
Podział wielkości dopuszczalnych połowów pomiędzy różne kategorie statków może również podlegać zmianie wspólnej umowy stron, z poszanowaniem wszelkich ewentualnych zaleceń zebrania naukowego dotyczącego zarządzania zasobami, które mogłyby zostać przyznane w wyniku tego ponownego podziału.
Strony są zgodne w sprawie odpowiedniego dostosowania rekompensaty finansowej, jeżeli będzie ono uzasadnione ponownym podziałem wielkości dopuszczalnych połowów.
Artykuł 5
Nowe wielkości dopuszczalnych połowów
W przypadku gdy statki Wspólnoty będą zainteresowane podjęciem działań, które nie zostały opisane w art. 1, strony konsultują się przed ewentualnym przyznaniem pozwolenia ze strony władz Komorów.
Jeżeli zajdzie taka potrzeba, strony będą zgodne w sprawie warunków stosowanych dla tych nowych wielkości dopuszczalnych połowów i, w razie konieczności, naniosą poprawki w protokole i w Załączniku do niego.
Artykuł 6
Zawieszenie i zmiana wysokości zapłaty rekompensaty finansowej z powodu siły wyższej
1.
W przypadku gdy istotne okoliczności, z wyjątkiem zjawisk naturalnych, uniemożliwiają wykonywanie połowów na wodach Komorów, płatność rekompensaty finansowej, o której mowa w art. 2 ust. 1, może zostać zawieszona przez Wspólnotę Europejską, jeżeli to możliwe, zgodnie z wcześniejszymi ustaleniami obu stron, a także pod warunkiem, iż Wspólnota Europejska wywiązała się z wszelkich należnych płatności w chwili zawieszenia.
2.
Płatność rekompensaty finansowej jest wznowiona w chwili, gdy strony stwierdzą zgodnie, po wspólnych konsultacjach, że okoliczności, które wywołały wstrzymanie działalności połowowej, już nie występują oraz gdy okoliczności pozwalają na ponowne podjęcie działalności połowowej.
3.
Ważność licencji przyznanych statkom Wspólnoty na mocy art. 4 umowy będzie przedłużona o czas odpowiadający okresowi zawieszenia połowów.
Artykuł 7
Wsparcie przy wprowadzaniu odpowiedzialnego rybołówstwa na wodach Komorów
1.
Rekompensata finansowa, o której mowa w art. 2 ust. 1 niniejszego protokołu, przyczynia się, w wysokości 60 % swojej kwoty, do rozwoju i wdrażania polityki sektora rybołówstwa na Komorach mającej na celu wprowadzenie na wody Komorów odpowiedzialnego rybołówstwa.
Zarządzanie tym wkładem oparte jest na ustaleniu przez strony, za obopólną zgodą, celów do realizacji oraz rocznego i wieloletniego programowania, wiążącego się z tymi celami.
2.
W celu wdrożenia postanowień powyższego ust. 1 strony uzgadniają w ramach Komisji Mieszanej przewidzianej w art. 7 umowy, z chwilą wejścia w życie protokołu, a najdalej trzy miesiące od wejścia w życie niniejszego protokołu, Wieloletni Program Sektorowy oraz warunki jego stosowania, w tym w szczególności:
a) wytyczne w skali rocznej i wieloletniej, zgodnie z którymi będzie stosowana procentowa kwota rekompensaty finansowej, o której mowa powyżej w ust. 1;
b) cele do osiągnięcia w skali rocznej i wieloletniej, w celu ustanowienia, z biegiem czasu, zrównoważonego i odpowiedzialnego rybołówstwa, z uwzględnieniem priorytetów wyrażonych przez Komory w ramach krajowej polityki rybołówstwa lub też innych polityk związanych lub mających wpływ na ustanowienie odpowiedzialnego i zrównoważonego rybołówstwa;
c) kryteria i procedury, jakie należy stosować w celu umożliwienia przeprowadzenia oceny w skali rocznej.
3.
Wszelkie zmiany proponowane w Wieloletnim Programie Sektorowym muszą zostać zatwierdzone przez strony w ramach Komisji Mieszanej.
4.
Co roku Komory podejmują decyzję o przeznaczeniu części wkładu finansowego, o którym mowa w ust. 1, w celu wprowadzenia w życie Programu Wieloletniego.
W odniesieniu do pierwszego roku ważności protokołu, informacja o tym przeznaczeniu powinna zostać przekazana Wspólnocie z chwilą przyjęcia jej przez Komisję Mieszaną Wieloletniego Programu Sektorowego.
W każdym kolejnym roku informacja o tym przeznaczeniu będzie przekazywana Wspólnocie przez Komory najpóźniej dnia 30 listopada roku poprzedzającego.
5.
W przypadku gdy roczna ocena wyników wprowadzania w życie Wieloletniego Programu Sektorowego stanowi właściwe uzasadnienie, strony konsultują się w celu ustalenia trybu ponownego przyznania rekompensaty finansowej, o której mowa w art. 2 ust. 1 niniejszego protokołu, w celu dostosowania do tych wyników rzeczywistej kwoty środków przeznaczonych na wprowadzanie w życie Programu.
Artykuł 8
Spory – zawieszenie stosowania protokołu
1.
Wszelkie spory między stronami dotyczące interpretacji postanowień niniejszego protokołu oraz jego stosowania powinny być przedmiotem konsultacji między stronami w ramach Komisji Mieszanej przewidzianej w art. 7 umowy, jeśli to konieczne, zwołanej w trybie nadzwyczajnym.
2.
Bez uszczerbku dla postanowień art. 9, stosowanie protokołu może zostać zawieszone z inicjatywy jednej ze stron, gdy spór, który poróżnił strony, uznaje się za poważny i gdy konsultacje przeprowadzone w ramach Komisji Mieszanej, zgodnie z ust. 1, nie pozwalają na polubowne zakończenie sporu.
3.
Zawieszenie stosowania protokołu podlega powiadomieniu, przez zainteresowaną stronę, o jej zamiarze w formie pisemnej, co najmniej trzy miesiące przed datą, z którą to zawieszenie wchodzi w życie.
4.
W przypadku zawieszenia, strony nadal prowadzą konsultacje poszukując polubownego rozwiązania sporu, który je poróżnił.
Z chwilą znalezienia takiego rozwiązania wznawiane jest stosowanie protokołu, a kwota rekompensaty finansowej jest zmniejszana proporcjonalnie i w odniesieniu do czasu, w którym stosowanie protokołu było zawieszone.
Artykuł 9
Zawieszenie stosowania protokołu ze względu na brak płatności
Z zastrzeżeniem postanowień art. 3, w przypadku gdy Wspólnota nie dokona płatności przewidzianych w art. 2, stosowanie niniejszego protokołu może zostać zawieszone pod następującymi warunkami:
a) właściwe władze Komorów powiadamiają Komisję Europejską o braku zapłaty.
Komisja we właściwy sposób sprawdza te informacje oraz, w razie konieczności, dokonuje płatności w maksymalnym terminie 30 dni roboczych, licząc od daty otrzymania powiadomienia;
b) w przypadku braku płatności lub odpowiedniego uzasadnienia braku płatności w terminie przewidzianym w art. 2 ust. 5 niniejszego protokołu, właściwe władze Komorów mają prawo zawiesić stosowanie protokołu.
Informują one o tym bezzwłocznie Komisję Europejską;
c) stosowanie protokołu wznawia się z chwilą dokonania przedmiotowej płatności.
Artykuł 10
Obowiązujące przepisy prawa krajowego
Działalność statków rybackich Wspólnoty, dokonujących połowów na wodach Komorów, podlega ustawodawstwu obowiązującemu na Komorach, chyba że umowa, niniejszy protokół, Załącznik i dodatki do niego stanowią inaczej.
Artykuł 11
Klauzula rewizyjna
W trzecim roku obowiązywania niniejszego protokołu, Załącznika i dodatków do niego, strony mogą zmienić postanowienia protokołu, Załącznika i dodatków do niego.
Poprawki te mogą obejmować tonaż referencyjny oraz zaliczki ryczałtowe wpłacane przez armatorów.
Artykuł 12
Uchylenie
Załącznik do umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Federalną Islamską Republiką Komorów zostaje uchylony i zastąpiony Załącznikiem do niniejszego protokołu.
Artykuł 13
Wejście w życie
1.
Niniejszy protokół i Załącznik do niego wchodzą w życie z dniem, w którym strony poinformują się nawzajem o dopełnieniu procedur niezbędnych dla tego celu.
2.
Niniejszy protokół i Załącznik do niego stosuje się od dnia 1 stycznia 2005 r.
--------------------------------------------------
TŁUMACZENIE
Umowa
między Unią Europejską a Demokratyczną Republiką Konga w sprawie statusu i działalności Misji Policyjnej Unii Europejskiej w Demokratycznej Republice Konga (EUPOL Kinszasa)
UNIA EUROPEJSKA, zwana dalej "UE",
z jednej strony, oraz
DEMOKRATYCZNA REPUBLIKA KONGA, zwana dalej "Stroną Przyjmującą",
z drugiej strony,
razem zwane dalej "Stronami",
UWZGLĘDNIAJĄC:
a) list od Ministra Spraw Zagranicznych Strony Przyjmującej Antoine’a Ghongi (Antoine Ghonga) do Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela do spraw Wspólnej Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa (SG/WP) z dnia 20 października 2003 r. zwracający się do UE o pomoc przy powołaniu Zintegrowanej Jednostki Policji (IPU), która powinna przyczynić się do zapewnienia bezpieczeństwa instytucji państwowych i wzmocnienia aparatu bezpieczeństwa wewnętrznego Strony Przyjmującej;
b) list Prezydenta Demokratycznej Republiki Konga do SG/WP z dnia 16 lutego 2004 r., którego przedmiot stanowi wezwanie UE do rozlokowania misji policyjnej w Kinszasie, monitorowania, mentorowania i doradzania IPU, pod pewnymi warunkami, oraz odpowiedź SG/WP z dnia 4 kwietnia 2004 r. przyjmującą wezwanie pod wspomnianymi warunkami;
c) wspólne działanie 2004/847/WPZiB Rady z dnia 9 grudnia 2004 r. w sprawie Misji Policyjnej UE w Kinszasie (DRC) w sprawie Zintegrowanej Jednostki Policji (EUPOL "Kinszasa") [1];
d) czas trwania misji EUPOL Kinszasa, który zgodnie z przewidywaniami ma biec do końca 2005 r.;
e) że celem przywilejów i immunitetów przewidzianych w niniejszej Umowie nie jest przyniesienie korzyści jednostkom, lecz zapewnienie skutecznego działania misji UE; oraz
f) pragnienie ustanowienia, na mocy niniejszej Umowy, statusu Misji Policyjnej UE w Demokratycznej Republice Konga oraz, w konsekwencji, określenia przywilejów i immunitetów,
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Zakres zastosowania i definicje
1.
Postanowienia niniejszej Umowy i wszelkie zobowiązania podjęte przez Stronę Przyjmującą lub wszelkie przywileje, immunitety, ułatwienia lub ulgi przyznane misji EUPOL Kinszasa lub personelowi misji EUPOL Kinszasa mają zastosowanie wyłącznie na terytorium Strony Przyjmującej.
2.
Do celów niniejszej Umowy stosuje się następujące definicje:
a) "Misja EUPOL Kinszasa" oznacza Misję Policyjną UE na terytorium Strony Przyjmującej, ustanowioną we wspólnym działaniu 2004/847/WPZiB, w tym jej części składowe, siły, jednostki, siedzibę główną i personel rozlokowany na terytorium Strony Przyjmującej i przydzielony misji EUPOL Kinszasa.
b) "Szef Misji/Komisarz Policji" oznacza Szefa Misji/Komisarza Policji misji EUPOL Kinszasa, wyznaczonego przez Radę Unii Europejskiej.
c) "Personel misji EUPOL Kinszasa" oznacza Szefa Misji/Komisarza Policji, personel oddelegowany przez Państwa Członkowskie i instytucje UE oraz państwa trzecie, a zostały zaproszone przez UE do udziału w misji EUPOL Kinszasa, a także personel międzynarodowy zatrudniony na podstawie umów przez misję EUPOL Kinszasa, rozlokowany w celu przygotowania, wsparcia i wykonywania misji i nie obejmuje kontrahentów handlowych ani lokalnego personelu.
d) "Siedziba główna" oznacza siedzibę główną misji EUPOL Kinszasa w Kinszasie oraz centrum szkoleniowe w Kasangulu.
e) "Państwo wysyłające" oznacza wszelkie Państwa Członkowskie UE lub państwa trzecie, które oddelegowały personel do misji EUPOL Kinszasa.
f) "Pomieszczenia" oznaczają wszelkie budynki, infrastrukturę i grunt niezbędne do prowadzenia działalności przez misję EUPOL Kinszasa oraz do zakwaterowania personelu misji EUPOL Kinszasa.
Artykuł 2
Postanowienia ogólne
1.
Misja EUPOL Kinszasa i personel misji EUPOL Kinszasa przestrzegają praw i przepisów Strony Przyjmującej i powstrzymują się od wszelkich działań i działalności niezgodnej z bezstronnym i międzynarodowym charakterem pełnionych przez nich obowiązków lub niezgodnej z postanowieniami niniejszej Umowy.
2.
Misja EUPOL Kinszasa zachowuje niezależność w wykonywaniu swoich funkcji na podstawie niniejszej Umowy.
Strona Przyjmująca respektuje jednolity i międzynarodowy charakter misji EUPOL Kinszasa.
3.
Szef Misji/Komisarz Policji powiadamia rząd Strony Przyjmującej o lokalizacji siedziby głównej misji.
4.
Szef Misji/Komisarz Policji regularnie i terminowo powiadamia rząd Strony Przyjmującej o liczbie, nazwiskach i narodowości personelu misji EUPOL Kinszasa przebywającego na terytorium Strony Przyjmującej, przedkładając listę notyfikacyjną Ministerstwu Spraw Zagranicznych Strony Przyjmującej.
Artykuł 3
Identyfikacja
1.
Członkowie personelu misji EUPOL Kinszasa otrzymują karty identyfikacyjne misji EUPOL Kinszasa, które pozwalają na ich identyfikację i które są obowiązani mieć stale przy sobie.
Właściwe władze Strony Przyjmującej otrzymują wzór karty identyfikacyjnej misji EUPOL Kinszasa.
2.
Ministerstwo Spraw Zagranicznych Strony Przyjmującej wydaje dowody tożsamości członkom personelu misji EUPOL Kinszasa zgodnie z ich statusem, określonym w art. 6.
3.
Pojazdy i inne środki transportu misji EUPOL Kinszasa posiadają wyraźne oznaczenia identyfikacyjne misji EUPOL Kinszasa, których wzory zostaną dostarczone właściwym władzom Strony Przyjmującej.
4.
Misja EUPOL Kinszasa może wywiesić flagę UE na swojej siedzibie głównej i w każdym innym miejscu, samą lub wraz z flagą Strony Przyjmującej, zgodnie z decyzją Szefa Misji/Komisarza Policji.
Flagi narodowe lub oznaczenia narodowe poszczególnych państw wchodzących w skład misji EUPOL Kinszasa mogą być umieszczone w pomieszczeniach misji EUPOL Kinszasa, na jej pojazdach i mundurach, zgodnie z decyzją Szefa Misji/Komisarza Policji.
Artykuł 4
Przekraczanie granic, przemieszczanie się i przebywanie na terytorium Strony Przyjmującej
1.
Personel misji EUPOL Kinszasa oraz majątek i środki transportu należące do misji EUPOL Kinszasa przekraczają granice Strony Przyjmującej korzystając z oficjalnych przejść granicznych, portów morskich oraz międzynarodowych korytarzy powietrznych.
2.
Strona Przyjmująca ułatwia misji EUPOL Kinszasa i personelowi misji EUPOL Kinszasa wjazd i wyjazd z terytorium Strony Przyjmującej.
Poza kontrolą paszportową przy wjeździe na i wyjeździe z terytorium Strony Przyjmującej, członkowie personelu misji EUPOL Kinszasa posiadający dowód członkostwa misji, nie podlegają przepisom paszportowym, wizowym i imigracyjnym, ani jakimkolwiek formom kontroli imigracyjnej.
3.
Personel misji EUPOL Kinszasa nie podlega przepisom Strony Przyjmującej w zakresie rejestracji i kontroli cudzoziemców, jednak nie nabywa praw do stałego pobytu lub zamieszkania na terytorium Strony Przyjmującej.
4.
W odniesieniu do majątku, w tym do broni osobistej dla członków personelu misji EUPOL Kinszasa i środków transportu misji EUPOL Kinszasa, wwożonych na, przewożonych przez lub wywożonych z terytorium Strony Przyjmującej w celu wspierania misji, misja EUPOL Kinszasa wydaje świadectwo zwolnienia wraz z wykazem.
Rzeczy te są zwolnione z wszelkiej innej dokumentacji celnej.
Kopia zaświadczenia przekazywana jest właściwym władzom przy wjeździe na terytorium lub wyjeździe z terytorium Strony Przyjmującej.
Format zaświadczenia zostanie uzgodniony między misją EUPOL Kinszasa a właściwymi władzami Strony Przyjmującej.
5.
Pojazdy i samoloty stanowiące wsparcie dla misji nie podlegają wymaganiom posiadania lokalnych licencji ani rejestracji.
Odpowiednie międzynarodowe normy i regulacje nadal mają zastosowanie.
6.
Personel misji EUPOL Kinszasa może prowadzić pojazdy silnikowe na terytorium Strony Przyjmującej pod warunkiem posiadania ważnego krajowego prawa jazdy.
Strona Przyjmująca uznaje ważność praw jazdy wydanych członkom personelu misji EUPOL Kinszasa nie pobierając z tego tytułu podatków ani opłat.
7.
Misja EUPOL Kinszasa i personel misji EUPOL Kinszasa oraz należące do nich pojazdy, samoloty i pozostałe środki transportu, sprzęt i dostawy korzystają z prawa do swobodnego i nieograniczonego poruszania się po całym terytorium Strony Przyjmującej, w tym jej przestrzeni powietrznej.
W razie potrzeby, możliwe jest zawarcie porozumień technicznych, zgodnie z art. 17.
8.
Do celów misji, członkowie personelu misji EUPOL Kinszasa i lokalny personel zatrudniony przez misję EUPOL Kinszasa może podczas podróży służbowych korzystać z dróg, mostów i lotnisk bez obowiązku uiszczania ceł, opłat, opłat drogowych, podatków i innych należności.
Artykuł 5
Immunitety i przywileje misji EUPOL Kinszasa
1.
Misja EUPOL Kinszasa posiada status równoważny statusowi misji dyplomatycznej na podstawie Konwencji wiedeńskiej o stosunkach dyplomatycznych z dnia 18 kwietnia 1961 r., zwanej dalej "Konwencją wiedeńską".
2.
Misja EUPOL Kinszasa, jej mienie, fundusze i majątek nie podlegają jurysdykcji karnej, cywilnej i administracyjnej Strony Przyjmującej, zgodnie z Konwencją wiedeńską.
3.
Pomieszczenia misji EUPOL Kinszasa są nietykalne.
W żadnym momencie nie mają do nich wstępu urzędnicy Strony Przyjmującej, chyba że Szef Misji/Komisarz Policji wyrazi na to zgodę.
4.
Pomieszczenia misji EUPOL Kinszasa, ich wyposażenie i pozostały majątek, który się w nich znajduje oraz środki transportu nie podlegają rewizji, rekwizycji, zajęciu ani egzekucji.
5.
Archiwa i dokumenty misji EUPOL Kinszasa pozostają zawsze nietykalne.
6.
Korespondencja misji EUPOL Kinszasa posiada status równorzędny statusowi korespondencji urzędowej przyznawany na podstawie Konwencji wiedeńskiej.
7.
W odniesieniu do przywożonych towarów i usług oraz do pomieszczeń, pod warunkiem że przeznaczone są one do celów misji EUPOL Kinszasa, misja EUPOL Kinszasa jest zwolniona z wszelkich krajowych i lokalnych opłat, podatków lub opłat o podobnym charakterze.
8.
W odniesieniu do towarów zakupionych i usług zakontraktowanych na rynku krajowym, pod warunkiem, że przeznaczone są one do celów misji EUPOL Kinszasa, misja EUPOL Kinszasa korzysta ze zwolnienia z wszelkich krajowych i lokalnych opłat i podatków, w tym podatku VAT, oraz opłat o podobnym charakterze lub otrzymuje ich zwrot od Strony Przyjmującej, zgodnie z jej przepisami.
9.
Strona Przyjmująca zezwala na przywóz artykułów przeznaczonych dla misji EUPOL Kinszasa i udziela zwolnienia z wszelkich opłat celnych, podatków i opłat o podobnym charakterze, innych niż opłaty za przechowywanie, przewóz i podobne usługi.
Artykuł 6
Immunitety i przywileje członków personelu misji EUPOL Kinszasa
1.
Personel misji EUPOL Kinszasa posiada wszystkie przywileje i immunitety równorzędne przywilejom i immunitetom przedstawicieli dyplomatycznych przyznawanych na podstawie Konwencji wiedeńskiej, na podstawie której Państwom Członkowskim UE i innym państwom wysyłającym przysługuje pierwszeństwo jurysdykcji.
Przywileje i immunitety przyznawane są członkom personelu misji EUPOL Kinszasa na czas trwania ich misji i na okres późniejszy, w związku z działaniami wykonywanymi poprzednio podczas ich misji.
2.
Sekretarz Generalny/Wysoki Przedstawiciel, za wyraźną zgodą właściwej władzy państwa wysyłającego lub wysyłającej instytucji UE uchyla immunitet przyznany członkom personelu EUPOL Kinszasa, w przypadku gdy taki immunitet utrudnia działanie wymiaru sprawiedliwości i gdy może on zostać uchylony bez uszczerbku dla interesów UE.
3.
Członkowie personelu misji EUPOL Kinszasa mają prawo do bezcłowego i wolnego od innych ograniczeń przywozu i wywozu przedmiotów przeznaczonych do prywatnego użytku.
Członkowie personelu misji EUPOL Kinszasa mają prawo do bezcłowego i wolnego od ograniczeń ilościowych zakupu i wywozu przedmiotów przeznaczonych do prywatnego użytku; w przypadku towarów zakupionych lub usług zakontraktowanych na rynku krajowym, członkowie personelu misji EUPOL Kinszasa są zwolnieni z podatku VAT i innych podatków, zgodnie z przepisami prawa Strony Przyjmującej.
4.
Członkowie personelu misji EUPOL Kinszasa są zwolnieni z należności i podatków obowiązujących na terytorium Strony Przyjmującej płatnych od uposażeń i wynagrodzeń, jakie otrzymują z tytułu zatrudnienia.
W przypadkach, gdy obciążenie jakąkolwiek formą opodatkowania zależne jest od miejsca stałego pobytu, okresy, podczas których personel oddelegowany do misji EUPOL Kinszasa i personel międzynarodowy zatrudniony na podstawie umów przez misję EUPOL Kinszasa przebywa na terytorium Strony Przyjmującej w celu wykonywania obowiązków, nie zostają uznane za okresy stałego pobytu.
Artykuł 7
Lokalny personel zatrudniony przez misję EUPOL Kinszasa
Członkowie lokalnego personelu zatrudnieni przez misję EUPOL Kinszasa, którzy są obywatelami lub przebywają stale na terytorium Strony Przyjmującej, korzystają ze statusu równorzędnego statusowi przyznawanemu, zgodnie z Konwencją wiedeńską, pracownikom lokalnym zatrudnionym w misjach dyplomatycznych na terytorium Strony Przyjmującej.
Artykuł 8
Bezpieczeństwo
1.
Strona Przyjmująca, korzystając z własnych możliwości, przyjmuje pełną odpowiedzialność za bezpieczeństwo personelu misji EUPOL Kinszasa.
2.
W tym celu Strona Przyjmująca podejmuje wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia ochrony i bezpieczeństwa misji EUPOL Kinszasa i członków personelu misji EUPOL Kinszasa.
Wszelkie szczegółowe postanowienia, proponowane przez Stronę Przyjmującą, są uzgadniane z Szefem Misji/Komisarzem Policji przed ich wykonaniem.
Strona Przyjmująca zezwala na wszelkie działania związane z ewakuacją medyczną personelu misji EUPOL Kinszasa i udziela nieodpłatnie wsparcia w tym zakresie.
W razie konieczności zostaną zawarte dodatkowe porozumienia, o których mowa w art. 17.
3.
Członkowie personelu misji EUPOL Kinszasa mają prawo do noszenia broni osobistej w celu samoobrony, z zastrzeżeniem zgody Szefa Misji/Komisarza Policji.
4.
Misja EUPOL Kinszasa nie jest właściwa dla wykonywania misji policji.
Artykuł 9
Mundury i broń
1.
Członkowie personelu misji EUPOL Kinszasa noszą mundury krajowe lub cywilne ubrania z wyraźną identyfikacją misji EUPOL Kinszasa.
2.
Noszenie mundurów podlega zasadom określonym przez Szefa Misji/Komisarza Policji.
3.
Zgodnie z art. 8 ust. 3, członkowie personelu misji EUPOL Kinszasa mogą nosić broń osobistą oraz amunicję.
Artykuł 10
Współpraca i dostęp do informacji
1.
Strona Przyjmująca zapewnia pełną współpracę i wsparcie misji EUPOL Kinszasa i członkom personelu misji EUPOL Kinszasa.
2.
Jeżeli jest to wymagane i niezbędne w celu wypełnienia misji EUPOL Kinszasa Strona Przyjmująca zapewnia:
a) członkom personelu misji EUPOL Kinszasa skuteczny dostęp do budynków, infrastruktury, miejsc i pojazdów służbowych znajdujących się pod kontrolą Strony Przyjmującej;
b) członkom personelu misji EUPOL Kinszasa skuteczny dostęp do dokumentów, materiałów i informacji w ramach kontroli odpowiadającej mandatowi misji EUPOL Kinszasa.
3.
Szef Misji/Komisarz Policji i Strona Przyjmująca regularnie konsultują się i podejmują stosowne środki w celu zapewnienia bliskiej i wzajemnej współpracy na każdym odpowiednim szczeblu.
Strona Przyjmująca wyznacza oficera łącznikowego z misją EUPOL Kinszasa.
Artykuł 11
Wsparcie Strony Przyjmującej i zawieranie umów
1.
Strona Przyjmująca zgadza się, w przypadku wyrażenia przez misję EUPOL Kinszasa takiej potrzeby, na udzielenie jej pomocy w znalezieniu odpowiednich pomieszczeń.
2.
Pomieszczenia będące własnością Strony Przyjmującej, o ile są dostępne i o ile istnieje taka konieczność, udostępniane są nieodpłatnie.
3.
W miarę swoich możliwości Strona Przyjmująca udziela pomocy i wsparcia w przygotowaniu, ustanowieniu, wykonaniu i utrzymaniu misji EUPOL Kinszasa.
Pomoc i wsparcie Strony Przyjmującej udzielone misji EUPOL Kinszasa są udzielane na takich samych warunkach jak te udzielane IPU.
4.
Misja EUPOL Kinszasa dokłada wszelkich starań, by w takim zakresie w jakim jest to możliwe, zawierać umowy o wykonanie usług, umowy dotyczące towarów i umowy o prace z lokalnymi podmiotami, z zastrzeżeniem wymogów misji.
Artykuł 12
Zmarli członkowie personelu misji EUPOL Kinszasa
1.
Szef Misji/Komisarz Policji ma prawo objąć nadzór nad odesłaniem zwłok zmarłych członków personelu misji EUPOL Kinszasa oraz ich mienia osobistego do kraju pochodzenia, jak również zawierać w tym celu wszelkie stosowne porozumienia.
2.
Nie dokonuje się autopsji zwłok zmarłych członków personelu misji EUPOL Kinszasa bez zgody Strony Wysyłającej lub, w przypadku członków personelu międzynarodowego, Państwa, którego byli obywatelami, bez obecności przedstawiciela misji EUPOL Kinszasa lub zainteresowanego Państwa.
Artykuł 13
Systemy komunikacyjne
1.
Misja EUPOL Kinszasa ma prawo instalowania i obsługiwania nadawczych i odbiorczych stacji radiowych, jak również systemów satelitarnych wykorzystujących odpowiednie częstotliwości, z zastrzeżeniem ustaleń, które mają być zawarte zgodnie z art. 17.
2.
Misja EUPOL Kinszasa korzysta z prawa do nieograniczonej komunikacji radiowej (włącznie z satelitarnymi, ruchomymi i przenośnymi aparatami radiowymi), telefonicznej, telegraficznej, faksowej i innych środków, jak również z prawa do instalowania, na potrzeby misji, niezbędnych środków utrzymywania komunikacji w ramach i między urządzeniami misji EUPOL Kinszasa, włącznie z kładzeniem kabli i linii naziemnych, zgodnie z regulacjami Strony Przyjmującej.
Artykuł 14
Roszczenia odszkodowawcze z tytułu śmierci, obrażeń ciała, szkody lub straty
1.
Państwa Członkowskie, inne państwa uczestniczące w misji EUPOL Kinszasa lub instytucje UE nie mają obowiązku pokrywać roszczeń wynikających z działań związanych z zamieszkami, ochroną misji EUPOL Kinszasa lub członków jej personelu lub działań niezbędnych dla potrzeb operacyjnych.
2.
Wszelkie inne roszczenia o charakterze cywilnoprawnym, w tym roszczenia lokalnego personelu zatrudnionego przez misję EUPOL Kinszasa, których stroną jest misja lub którykolwiek z jej członków i nad którymi sądy Strony Przyjmującej nie mają jurysdykcji według postanowień niniejszej Umowy, przedstawiane są Szefowi Misji/Komisarzowi Policji przez władze Strony Przyjmującej i rozstrzygane są na podstawie oddzielnych porozumień, o których mowa w art. 17, ustanawiających procedury rozpatrywania i zaspokajania roszczeń.
Zaspokojenie roszczeń następuje po uprzednim otrzymaniu zgody od zainteresowanego Państwa.
Artykuł 15
Spory
1.
Wszelkie kwestie zaistniałe w związku ze stosowaniem niniejszej Umowy są rozpatrywane przez Wspólną Grupę Koordynacyjną.
Grupa ta składa się z przedstawicieli misji EUPOL Kinszasa i właściwych władz Strony Przyjmującej.
2.
W przypadku braku wcześniejszego rozstrzygnięcia, spory między Stroną Przyjmującą a przedstawicielami UE dotyczące wykładni lub stosowania niniejszej Umowy rozstrzygane są za pomocą środków dyplomatycznych.
Artykuł 16
Inne postanowienia
1.
W przypadkach, gdy niniejsza Umowa odnosi się do immunitetów, przywilejów i praw misji EUPOL Kinszasa i członków personelu misji EUPOL Kinszasa, rząd Strony Przyjmującej odpowiada za wykonanie i wywiązanie się z takich immunitetów, przywilejów i praw przez właściwe władze lokalne Strony Przyjmującej.
2.
Żadne z postanowień niniejszej Umowy nie stanowi odstępstwa i nie może być interpretowane jako odstępstwo od wszelkich praw, które mogą przysługiwać Państwu Członkowskiemu lub jakiemukolwiek innemu Państwu wnoszącemu wkład do misji EUPOL Kinszasa lub ich personelowi na podstawie innych umów.
Artykuł 17
Dodatkowe porozumienia
Szef Misji/Komisarz Policji i władze administracyjne Strony Przyjmującej zawierają dodatkowe porozumienia, które są niezbędne w celu wykonania niniejszej Umowy.
Artykuł 18
Wejście w życie i wygaśnięcie
1.
Niniejsza Umowa wchodzi w życie w dniu jej podpisania przez obie Strony.
2.
Zmiany do niniejszej Umowy mogą być wprowadzane w formie pisemnej na zasadzie wspólnego porozumienia między stronami.
3.
Niniejsza Umowa pozostaje w mocy do czasu ostatecznego wyjazdu misji EUPOL Kinszasa lub wszystkich członków jej personelu.
4.
Wypowiedzenie niniejszej Umowy jest możliwe w drodze pisemnego powiadomienia drugiej Strony.
Wypowiedzenie staje się skuteczne 60 dni po otrzymaniu przez drugą Stronę powiadomienia o wypowiedzeniu.
5.
Wygaśnięcie niniejszej Umowy lub jej wypowiedzenie nie ma wpływu na wszelkie prawa lub obowiązki wynikające z wykonania niniejszej Umowy przed jej wygaśnięciem lub wypowiedzeniem.
Protokół
do Układu Eurośródziemnomorskiego ustanawiającego Stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Tunezyjską, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii I Republiki Słowackiej Do Unii Europejskiej
KRÓLESTWO BELGII,
REPUBLIKA CZESKA,
KRÓLESTWO DANII,
REPUBLIKA FEDERALNA NIEMIEC,
REPUBLIKA ESTOŃSKA,
REPUBLIKA GRECKA,
KRÓLESTWO HISZPANII,
REPUBLIKA FRANCUSKA,
IRLANDIA,
REPUBLIKA WŁOSKA,
REPUBLIKA CYPRYJSKA,
REPUBLIKA ŁOTEWSKA,
REPUBLIKA LITEWSKA,
WIELKIE KSIĘSTWO LUKSEMBURGA,
REPUBLIKA WĘGIERSKA,
REPUBLIKA MALTY,
KRÓLESTWO NIDERLANDÓW,
REPUBLIKA AUSTRII,
RZECZPOSPOLITA POLSKA,
REPUBLIKA PORTUGALSKA,
REPUBLIKA SŁOWENII,
REPUBLIKA SŁOWACKA,
REPUBLIKA FINLANDII,
KRÓLESTWO SZWECJI,
ZJEDNOCZONE KRÓLESTWO WIELKIEJ BRYTANII I IRLANDII PÓŁNOCNEJ,
zwane dalej "Państwami Członkowskimi WE", reprezentowane przez Radę Unii Europejskiej, oraz
WSPÓLNOTA EUROPEJSKA,
zwana dalej "Wspólnotą", reprezentowana przez Radę Unii Europejskiej i Komisję Wspólnot Europejskich,
z jednej strony, oraz
REPUBLIKA TUNEZYJSKA, zwaną dalej "Tunezją",
z drugiej strony,
MAJĄC NA UWADZE, że Układ Eurośródziemnomorski ustanawiający Stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Tunezyjską, z drugiej strony, zwany dalej "Układem Eurośródziemnomorskim", został podpisany w Brukseli w dniu 17 lipca 1995 r. i wszedł w życie w dniu 1 marca 1998 r.
MAJĄC NA UWADZE, że Traktat dotyczący przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii oraz Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej (zwany dalej "Traktatem o Przystąpieniu") został podpisany w Atenach w dniu 16 kwietnia 2003 r. i wszedł w życie w dniu 1 maja 2004 r.
MAJĄC NA UWADZE, że zgodnie z art. 6 ust. 2 Aktu Przystąpienia z 2003 roku, przystąpienie nowych Umawiających się Stron do Układu Eurośródziemnomorskiego zatwierdzane jest przez zawarcie protokołu do tego Układu.
MAJĄC NA UWADZE, że konsultacje przewidziane w art. 23 ust. 2 Układu Eurośródziemnomorskiego odbyły się celem zapewnienia, że zostały uwzględnione wzajemne interesy Wspólnoty i Tunezji,
UZGODNILI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Republika Czeska, Republika Estońska, Republika Cypryjska, Republika Łotewska, Republika Litewska, Republika Węgierska, Republika Malty, Rzeczpospolita Polska, Republika Słowenii oraz Republika Słowacka stają się niniejszym Umawiającymi się Stronami Układu Eurośródziemnomorskiego oraz przyjmują do wiadomości i zatwierdzają zarówno tekst Układu, jak również wspólne deklaracje, deklaracje jednostronne i wymiany listów w taki sam sposób, jak pozostałe Państwa Członkowskie Wspólnoty.
Artykuł 2
W celu uwzględnienia niedawnych zmian instytucjonalnych w Unii Europejskiej strony uzgadniają, że w następstwie wygaśnięcia Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Węgla i Stali postanowienia Układu Eurośródziemnomorskiego dotyczące Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali zostaną uznane za postanowienia odnoszące się do Wspólnoty Europejskiej, która przejęła wszystkie prawa i obowiązki Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali.
ROZDZIAŁ I
ZMIANY W TEKŚCIE UKŁADU EUROŚRÓDZIEMNOMORSKIEGO, W SZCZEGÓLNOŚCI ZMIANY W JEGO PROTOKOŁACH
Artykuł 3
Produkty rolne
1.
Artykuł 3 ust. 1 i 2 protokołu nr 1 otrzymują brzmienie:
"1.
Począwszy od dnia 1 stycznia 2001 r. dopuszcza się bezcłowy przywóz do Wspólnoty nieprzetworzonej oliwy z oliwek, objętej kodami NC 15091010 i 15091090, w całości otrzymywanej w Tunezji i transportowanej bezpośrednio do Wspólnoty, w ograniczonej ilości do 50000 ton.
Od dnia 1 maja 2004 r. ilość ta wzrośnie o 700 ton w skali roku.
2.
Od dnia 1 stycznia 2002 r. ilość ta będzie corocznie zwiększana o 1500 ton przez okres czterech lat, tak aby dnia 1 stycznia 2005 r. osiągnąć roczną ilość 56700 ton."
2.
W tabeli, która znajduje się w załączniku do protokołu nr 1 w sprawie zasad dotyczących przywozu do Wspólnoty produktów rolnych pochodzących z Tunezji, wiersz dotyczący koncesji na produkty objęte kodem NC 150910 otrzymuje brzmienie:
"Kod NC _BAR_ Opis towarów _BAR_ Stopa obniżenia należności celnych (klauzula największego uprzywilejowania) % _BAR_ Roczne kontyngenty celne lub dla wskazanego okresu (tony netto) _BAR_ Stopa obniżenia należności celnych (klauzula największego uprzywilejowania) poza już istniejącymi kontyngentami celnymi (%) _BAR_ Postanowienia specjalne _BAR_
150910 _BAR_ Oliwa z oliwek i jej frakcje oraz oliwa z oliwek tłoczona na zimno _BAR_ 100 _BAR_ 50000 + 700 _BAR_ — _BAR_ Artykuł 3 ust. 2" _BAR_
Artykuł 4
Reguły pochodzenia
W protokole nr 4 wprowadza się następujące zmiany:
1) Artykuł 19 ust. 4 otrzymuje brzmienie:
"4.
Świadectwa przewozowe EUR1 wystawione z mocą wsteczną muszą posiadać jedną z następujących adnotacji:
ES "EXPEDIDO A POSTERIORI"
CS "VYSTAVENO DODATEČNĚ"
DA "UDSTEDT EFTERFØLGENDE"
DE "NACHTRÄGLICH AUSGESTELLT"
ET "VÄLJA ANTUD TAGANTJÄRELE"
EL "ΕΚΔΟΘΕΝ ΕΚ ΤΩΝ ΥΣΤΕΡΩΝ"
EN "ISSUED RETROSPECTIVELY"
FR "DÉLIVRÉ À POSTERIORI"
IT "RILASCIATO A POSTERIORI"
LV "IZSNIEGTS RETROSPEKTĪVI"
LT "RETROSPEKTYVUSIS IŠDAVIMAS"
HU "KIADVA VISSZAMENŐLEGES HATÁLLYAL"
MT "MAĦRUĠ RETROSPETTIVAMENT"
NL "AFGEGEVEN A POSTERIORI"
PL "WYSTAWIONE RETROSPEKTYWNIE"
PT "EMITIDO A POSTERIORI"
SL "IZDANO NAKNADNO"
SK "VYDANÉ DODATOČNE"
FI "ANNETTU JÄLKIKÄTEEN"
SV "UTFÄRDAT I EFTERHAND"
+++++ TIFF +++++
AR ""."
2) Artykuł 20 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Wystawiony w ten sposób duplikat musi zostać opatrzony jedną z następujących adnotacji:
ES "DUPLICADO"
CS "DUPLIKÁT"
DA "DUPLIKÁT"
DE "DUPLIKAT"
ET "DUPLIKAAT"
EL "ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ"
EN "DUPLICATE"
FR "DUPLICATA"
IT "DUPLICATO"
LV "DUBLIKĀTS"
LT "DUBLIKATAS"
HU "MÁSODLAT"
MT "DUPLIKAT"
NL "DUPLICAAT"
PL "DUPLIKAT"
PT "SEGUNDA VIA"
SL "DVOJNIK"
SK "DUPLIKÁT"
FI "KAKSOISKAPPALE"
SV "DUPLIKAT"
+++++ TIFF +++++
AR ""."
3) Artykuł 22 ust. 4 otrzymuje brzmienie:
"4.
W przypadkach przewidzianych w ust. 3 lit. a), w polu "Obserwacje" świadectwa przewozowego EUR1 znajduje się jedno z następujących wyrażeń:
+++++ TIFF +++++
"PROCEDIMIENTO SIMPLIFICADO", "FORENKLET PROCEDURE", "VEREINFACHTES VERFAHREN", "ΑΠΛΟΥΣΤΕΥΜΕΝΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ", "SIMPLIFIED PROCEDURE", "PROCÉDURE SIMPLIFIÉE", "PROCEDURA SEMPLIFICATA", "VEREENVOUDIGDE PROCEDURE", "PROCEDIMENTO SIMPLIFICADO", "YKSINKERTAISTETTU MENETTELY", "FÖRENKLAT FÖRFARANDE", "ZJEDNODUŠENÝ POSTUP-ČLÁNEK", "LIHTSUSTATUD TOLLIPROTSEDUUR", "VIENKĀRŠOTA PROCEDŪRA", "SUPAPRASTINTA PROCEDŪRA", "EGYSZERŰSÍTETT ELJÁRÁS", "PROCEDURA SIMPLIFIKATA", "PROCEDURA UPROSZCZONA", "POENOSTAVLJEN POSTOPEK", "ZJEDNODUŠENÝ POSTUP",""."
Artykuł 5
Przewodnictwo Komitetu Stowarzyszenia
Artykuł 82 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Przewodnictwo Komitetu Stowarzyszenia sprawuje kolejno przedstawiciel Komisji Wspólnot Europejskich oraz przedstawiciel rządu Republiki Tunezyjskiej."
ROZDZIAŁ II
PRZEPISY PRZEJŚCIOWE
Artykuł 6
Dowód pochodzenia i współpraca administracyjna
1.
Dowody pochodzenia prawidłowo wystawione przez Tunezję lub nowe Państwo Członkowskie w ramach umów preferencyjnych lub uregulowań niezależnych stosowanych pomiędzy tymi państwami są akceptowane w poszczególnych państwach, na mocy niniejszego Protokołu, pod warunkiem że:
a) uzyskanie takiego pochodzenia przyznaje preferencyjne traktowanie taryfowe na podstawie preferencyjnych środków taryfowych przewidzianych w Układzie Eurośródziemnomorskim albo we wspólnotowym systemie ogólnych preferencji taryfowych;
b) dowód pochodzenia i dokumenty przewozowe zostały wystawione najpóźniej w dniu poprzedzającym datę przystąpienia;
c) dowód pochodzenia zostanie przedłożony organom celnym w terminie czterech miesięcy od daty przystąpienia.
Jeżeli towary zostały zgłoszone do przywozu do Tunezji lub do jednego z nowych Państw Członkowskich przed datą ich przystąpienia na podstawie umów preferencyjnych lub uregulowań niezależnych stosowanych w tym czasie między Tunezją i nowym Państwem Członkowskim, dowód pochodzenia, który został wystawiony z mocą wsteczną na podstawie takich umów lub ustaleń, może również zostać przyjęty, pod warunkiem że zostanie on przedstawiony organom celnym w terminie czterech miesięcy od daty przystąpienia.
2.
Tunezja i nowe Państwa Członkowskie mają prawo utrzymać zezwolenia, na podstawie których został im nadany status "zatwierdzonych eksporterów" w ramach umów preferencyjnych i uregulowań niezależnych stosowanych między nimi, pod warunkiem że:
a) postanowienie takie zostało również przewidziane w umowie zawartej między Tunezją i Wspólnotą przed datą przystąpienia;
b) zatwierdzony eksporter stosuje reguły pochodzenia obowiązujące na mocy tej umowy.
Powyższe zezwolenia zostaną zastąpione, nie później niż rok po dacie przystąpienia, przez nowe zezwolenia wydane zgodnie z Układem.
3.
Wnioski o późniejszą weryfikację dowodów pochodzenia, wydanych na mocy umów preferencyjnych lub uregulowań niezależnych przewidzianych w ust. 1 i 2, są akceptowane przez właściwe organy celne Tunezji lub nowych Państw Członkowskich przez trzy lata od chwili wydania dowodu pochodzenia i mogą być przedstawione przez te organy w okresie trzech lat od akceptacji dowodu pochodzenia dostarczonego tym organom na poparcie deklaracji celnej przywozowej.
Artykuł 7
Tranzyt towarów
1.
Postanowienia Układu Eurośródziemnomorskiego mogą być stosowane w odniesieniu do towarów wywożonych z Tunezji do jednego z nowych Państw Członkowskich lub wywożonych z jednego z nich do Tunezji, które są zgodne z postanowieniami protokołu nr 4 i które, w dniu przystąpienia, znajdują się w tranzycie albo w składzie czasowym, w składzie celnym lub w wolnym obszarze celnym w Tunezji lub w nowym Państwie Członkowskim.
2.
W takich przypadkach preferencyjne traktowanie może zostać przyznane, pod warunkiem że w terminie czterech miesięcy od daty przystąpienia zostanie przedstawiony organom celnym kraju przywozu dowód pochodzenia, wystawiony z mocą wsteczną przez władze celne kraju wywozu.
ROZDZIAŁ III
POSTANOWIENIA OGÓLNE I KOŃCOWE
Artykuł 8
Tunezja zobowiązuje się nie wnosić żadnych roszczeń, wniosków lub skarg, ani nie wprowadzać zmian i nie odwoływać żadnych koncesji na podstawie art. XXIV.6 i art. XXVIII GATT w związku z rozszerzeniem Wspólnoty.
Artykuł 9
Na rok 2004 poziom zwiększenia istniejącego kontyngentu taryfowego na przywóz nieprzetworzonej oliwy z oliwek jest obliczany proporcjonalnie do wielkości podstawowych, biorąc pod uwagę czas, jaki upłynął przed datą określoną w art. 12 ust. 2.
Artykuł 10
Niniejszy Protokół stanowi integralną część Układu Eurośródziemnomorskiego.
Załączniki do niniejszego Protokołu stanowią jego integralną część.
Artykuł 11
1.
Niniejszy Protokół jest zatwierdzony przez Wspólnotę, przez Radę Unii Europejskiej w imieniu Państw Członkowskich oraz przez Tunezję, zgodnie z ich procedurami wewnętrznymi.
2.
Strony powiadomią się wzajemnie o zakończeniu stosownych procedur, o których mowa w ust. 1.
Dokumenty zatwierdzające zostaną złożone w Sekretariacie Generalnym Rady Unii Europejskiej.
Artykuł 12
1.
Niniejszy Protokół wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu złożenia ostatniego dokumentu zatwierdzającego.
2.
Niniejszy Protokół jest stosowany tymczasowo od dnia 1 maja 2004 r.
Artykuł 13
Niniejszy Protokół został sporządzony w dwóch jednobrzmiących egzemplarzach w językach angielskim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim, włoskim i arabskim, przy czym są one jednakowo autentyczne.
Artykuł 14
Tekst Układu Eurośródziemnomorskiego, w tym również załączniki i protokoły, które stanowią jego integralną część, a także tekst Aktu końcowego oraz załączone do niego deklaracje są sporządzone w językach czeskim, estońskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, polskim, słowackim, słoweńskim i węgierskim, przy czym są one jednakowo autentyczne z tekstami oryginalnymi [1].
Teksty te zatwierdza Rada Stowarzyszenia.
Układ Eurośródziemnomorski
ustanawiający Stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Tunezyjską, z drugiej strony
KRÓLESTWO BELGII,
KRÓLESTWO DANII,
REPUBLIKA FEDERALNA NIEMIEC,
REPUBLIKA GRECKA,
KRÓLESTWO HISZPANII,
REPUBLIKA FRANCUSKA,
IRLANDIA,
REPUBLIKA WŁOSKA,
WIELKIE KSIĘSTWO LUKSEMBURGA,
KRÓLESTWO NIDERLANDÓW,
REPUBLIKA AUSTRII,
REPUBLIKA PORTUGALSKA,
REPUBLIKA FINLANDII,
KRÓLESTWO SZWECJI,
ZJEDNOCZONE KRÓLESTWO WIELKIEJ BRYTANII I IRLANDII PÓŁNOCNEJ,
Umawiające się Strony Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską oraz Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Węgla i Stali, zwane dalej "Państwami Członkowskimi", oraz
WSPÓLNOTA EUROPEJSKA,
EUROPEJSKA WSPÓLNOTA WĘGLA I STALI,
zwane dalej "Wspólnotą", z jednej strony, oraz
REPUBLIKA TUNEZYJSKA,
zwaną dalej "Tunezją", z drugiej strony,
UWZGLĘDNIAJĄC znaczenie tradycyjnych więzi istniejących między Wspólnotą, jej Państwami Członkowskimi a Republiką Tunezyjską, a także wspólnie uznawane przez Umawiające się Strony wartości;
UWZGLĘDNIAJĄC, że Wspólnota, jej Państwa Członkowskie i Tunezja pragną zacieśnić te więzi i ustanowić trwałe stosunki opierające się na wzajemności, partnerstwie oraz współpracy;
UWZGLĘDNIAJĄC znaczenie, jakie Strony przywiązują do zasad Karty Narodów Zjednoczonych, w szczególności do przestrzegania praw człowieka oraz swobód politycznych i gospodarczych, które tworzą fundament Stowarzyszenia;
UWZGLĘDNIAJĄC ostatni rozwój sytuacji politycznej i gospodarczej na kontynencie europejskim oraz w Tunezji;
UWZGLĘDNIAJĄC znaczące postępy poczynione przez Tunezję i naród tunezyjski w kierunku osiągania celów pełnej integracji gospodarki tunezyjskiej z gospodarką światową oraz uczestnictwa we Wspólnocie państw demokratycznych;
ŚWIADOMI znaczenia niniejszego Układu, opartego na współpracy i dialogu, dla trwałej stabilności i bezpieczeństwa w regionie eurośródziemnomorskim;
ŚWIADOMI, z jednej strony, znaczenia stosunków w całościowym kontekście eurośródziemnomorskim oraz, z drugiej strony, celu integracji między krajami Maghrebu;
MAJĄC NA UWADZE różnice gospodarcze i społeczne istniejące między Wspólnotą a Tunezją oraz chęć osiągnięcia celów niniejszego stowarzyszenia przy pomocy stosownych postanowień niniejszego Układu;
PRAGNĄC ustanowić i rozwijać stały dialog polityczny dotyczący kwestii dwustronnych i międzynarodowych będących przedmiotem wspólnego zainteresowania;
UWZGLĘDNIAJĄC zamiar zapewnienia przez Wspólnotę znaczącego wsparcia dla Tunezji w jej wysiłkach poczynienia reform gospodarczych, dostosowań strukturalnych oraz rozwoju społecznego;
UWZGLĘDNIAJĄC zaangażowanie Wspólnoty i Tunezji w wolny handel, z poszanowaniem praw i zobowiązań wynikających z Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu (GATT);
PRAGNĄC ustanowić współpracę wspieraną stałym dialogiem w dziedzinach gospodarczych, społecznych i kulturalnych w celu osiągnięcia lepszego wzajemnego zrozumienia;
PRZEKONANI, że niniejszy Układ stworzy klimat sprzyjający rozwojowi ich stosunków gospodarczych i, w szczególności w sektorach handlu i inwestycji, które są decydujące dla restrukturyzacji gospodarczej i modernizacji technologicznej,
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
1.
Ustanawia się stowarzyszenie między Wspólnotą i jej Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Tunezją, z drugiej strony.
2.
Niniejszy Układ ma na celu:
- stworzenie stosownych ram dla dialogu politycznego między Stronami, umożliwiającego rozwój bliskich stosunków w obszarach, które uznają za istotne dla takiego dialogu,
- ustalenie warunków postępującej liberalizacji handlu towarami, usługami i kapitałem,
- wspieranie handlu i rozwijanie harmonijnych stosunków gospodarczych i społecznych między Stronami, w szczególności poprzez dialog i współpracę, w celu popierania rozwoju i dobrobytu Tunezji i narodu tunezyjskiego,
- popieranie integracji krajów Maghrebu poprzez wspieranie handlu i współpracy między Tunezją a krajami regionu,
- wspieranie współpracy gospodarczej, społecznej, kulturalnej i finansowej.
Artykuł 2
Stosunki między Stronami, tak jak wszystkie postanowienia niniejszego Układu, opierają się na poszanowaniu praw człowieka i zasad demokratycznych, którymi Strony kierują się w swojej polityce wewnętrznej i międzynarodowej, oraz stanowią istotny element Układu.
TYTUŁ I
DIALOG POLITYCZNY
Artykuł 3
1.
Między Stronami ustanawia się stały dialog polityczny. Pozwala on na zbudowanie między partnerami długotrwałych więzów solidarności, które przyczynią się do dobrobytu, stabilności i bezpieczeństwa regionu śródziemnomorskiego oraz stworzenia klimatu zrozumienia i tolerancji między kulturami.
2.
Dialog i współpraca polityczna mają w szczególności na celu:
a) ułatwienie zbliżenia między Stronami poprzez rozwijanie lepszego wzajemnego zrozumienia i poprzez stałą koordynację w kwestiach międzynarodowych, będących przedmiotem wzajemnego zainteresowania;
b) umożliwienie każdej ze Stron wzięcia pod uwagę stanowiska i interesów drugiej Strony;
c) działanie na rzecz wzmocnienia bezpieczeństwa i stabilności w regionie śródziemnomorskim, w szczególności w Maghrebie;
d) wspomożenie rozwijania wspólnych inicjatyw.
Artykuł 4
Dialog polityczny dotyczy tematów stanowiących przedmiot wspólnego zainteresowania Stron, w szczególności warunków niezbędnych do zapewnienia pokoju, bezpieczeństwa i rozwoju regionalnego poprzez wspieranie współpracy, szczególnie w grupie krajów Maghrebu.
Artykuł 5
Dialog polityczny prowadzi się w regularnych odstępach i w każdym przypadku, gdy jest to konieczne, w szczególności:
a) na poziomie ministerialnym, głównie w ramach Rady Stowarzyszenia;
b) na poziomie wysokich urzędników reprezentujących Tunezję, z jednej strony, oraz prezydencji Rady i Komisji, z drugiej strony;
c) poprzez pełne wykorzystanie kanałów dyplomatycznych, włączając regularne spotkania informacyjne, konsultacje przy okazji spotkań międzynarodowych i kontaktów między dyplomatami przedstawicielstw dyplomatycznych w państwach trzecich;
d) w razie potrzeby, w każdy inny sposób mogący przyczynić się do wzmocnienia dialogu i zwiększenia jego skuteczności.
TYTUŁ II
SWOBODNY PRZEPŁYW TOWARÓW
Artykuł 6
Wspólnota i Tunezja ustanowią stopniowo strefę wolnego handlu w okresie przejściowym, trwającym najdłużej dwanaście lat, którego bieg rozpoczyna się od dnia wejścia w życie niniejszego Układu, zgodnie z postanowieniami niniejszego Układu oraz zgodnie z postanowieniami Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994 roku i innych porozumień wielostronnych w sprawie handlu towarami, załączonych do Porozumienia ustanawiającego WTO, zwanych dalej GATT.
ROZDZIAŁ I
PRODUKTY PRZEMYSŁOWE
Artykuł 7
Postanowienia niniejszego rozdziału stosuje się do produktów pochodzących ze Wspólnoty oraz z Tunezji, z wyjątkiem produktów określonych w załączniku II do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską.
Artykuł 8
W handlu między Wspólnotą a Tunezją nie wprowadza się żadnych nowych ceł w przywozie ani opłat o skutku równoważnym.
Artykuł 9
Produkty pochodzące z Tunezji są w przywozie do Wspólnoty zwolnione od ceł oraz opłat o skutku równoważnym i nie stosuje się wobec nich ograniczeń ilościowych lub środków o skutku równoważnym.
Artykuł 10
1.
Postanowienia niniejszego rozdziału nie wyłączają możliwości utrzymania przez Wspólnotę elementu rolnego w przywozie towarów pochodzących z Tunezji, wymienionych w załączniku I.
Ten element rolny odzwierciedla różnice między cenami na rynku wspólnotowym produktów rolnych uważanych za wykorzystywane w produkcji takich towarów a cenami w przywozie z państw trzecich, gdy całkowity koszt wspomnianych produktów podstawowych jest wyższy niż we Wspólnocie.
Element rolny może przybrać formę stałej kwoty lub cła ad valorem.
Takie różnice są zastępowane, w danym przypadku, przez specyficzne cła, oparte na taryfikacji składnika rolnego, lub przez cła ad valorem.
Postanowienia rozdziału 2, znajdujące zastosowanie do produktów rolnych, stosuje się do elementu rolnego mutatis mutandis.
2.
Postanowienia niniejszego rozdziału nie wyłączają sporządzenia przez Tunezję oddzielnego określenia elementu rolnego w obowiązujących opłatach przywozowych do produktów wymienionych w załączniku 2, pochodzących ze Wspólnoty.
Element rolny może przybrać formę stałej kwoty lub cła ad valorem.
Postanowienia rozdziału 2 znajdujące zastosowanie do produktów rolnych stosuje się do elementu rolnego mutatis mutandis.
3.
W przypadku produktów wskazanych w załączniku 2 wykaz 1, pochodzących ze Wspólnoty, Tunezja w chwili wejścia w życie niniejszego Układu stosuje cła przywozowe oraz opłaty o skutku równoważnym nie większe niż obowiązujące w dniu 1 stycznia 1995 roku, w granicach kontyngentów taryfowych określonych w wymienionym wykazie.
W trakcie znoszenia elementu przemysłowego ceł, zgodnie z postanowieniami ustępu 4, poziom ceł, które mają być stosowane w odniesieniu do produktów, dla których kontyngenty taryfowe mają być zniesione, nie mogą być wyższe niż obowiązujące w dniu 1 stycznia 1995 roku.
4.
W przypadku produktów z załącznika 2 wykaz 2, pochodzących ze Wspólnoty, Tunezja znosi element przemysłowy ceł, zgodnie z postanowieniami ustanowionymi w artykule 11 ustęp 3 Układu w odniesieniu do produktów z załącznika 4.
W przypadku produktów z załącznika 3 wykazy 1 i 3, pochodzących ze Wspólnoty, Tunezja znosi element przemysłowy ceł, zgodnie z postanowieniami ustanowionymi w artykule 11 ustęp 3 Układu w odniesieniu do produktów z załącznika 5.
5.
Elementy rolne stosowane zgodnie z postanowieniami ustępów 1 i 2 mogą być zredukowane, gdy w handlu między Wspólnotą a Tunezją redukowana jest opłata stosowana do podstawowego produktu rolnego lub, gdy takie redukcje wynikają z wzajemnych ustępstw, odnoszących się do przetworzonych produktów rolnych.
6.
Redukcję określoną w ustępie 5, wykaz danych produktów i, stosownie do przypadku, kontyngenty taryfowe w granicach, których stosuje się redukcję, ustanawia Rada Stowarzyszenia.
Artykuł 11
1.
Cła i opłaty o skutku równoważnym, stosowane w przywozie do Tunezji produktów pochodzących ze Wspólnoty, inne niż wymienione w załącznikach 3-6, znosi się z chwilą wejścia w życie niniejszego Układu.
2.
Cła i opłaty o skutku równoważnym, stosowane w przywozie do Tunezji produktów pochodzących ze Wspólnoty, inne niż wymienione w załączniku 3, znosi się stopniowo zgodnie z następującym harmonogramem:
Z dniem wejścia w życie niniejszego Układu, każde cło i opłata zostanie zredukowane do 85 % stawki podstawowej.
Rok od dnia wejścia w życie niniejszego Układu, każde cło i opłata zostanie zredukowane do 70 % stawki podstawowej.
Dwa lata od dnia wejścia w życie niniejszego Układu, każde cło i opłata zostanie zredukowane do 55 % stawki podstawowej.
Trzy lata od dnia wejścia w życie niniejszego Układu, każde cło i opłata zostanie zredukowane do 40 % stawki podstawowej.
Cztery lata od dnia wejścia w życie niniejszego Układu, każde cło i opłata zostanie zredukowane do 25 % stawki podstawowej.
Pięć lat od dnia wejścia w życie niniejszego Układu, zostaną zniesione pozostałe cła.
3.
Cła i opłaty o skutku równoważnym stosowane w przywozie do Tunezji produktów pochodzących ze Wspólnoty, wymienione w załącznikach 4 i 5, są znoszone stopniowo zgodnie z następującymi harmonogramami:
W przypadku wykazu znajdującego się w załączniku 4:
Z dniem wejścia w życie niniejszego Układu, każde cło i opłata zostanie zredukowane do 92 % stawki podstawowej.
Rok do dnia wejścia w życie niniejszego Układu, każde cło i opłata zostanie zredukowane do 84 % stawki podstawowej.
Dwa lata od dnia wejścia w życie niniejszego Układu, każde cło i opłata zostanie zredukowane do 76 % stawki podstawowej.
Trzy lata od dnia wejścia w życie niniejszego Układu, każde cło i opłata zostanie zredukowane do 68 % stawki podstawowej.
Cztery lata od dnia wejścia w życie niniejszego Układu, każde cło i opłata zostanie zredukowane do 60 % stawki podstawowej.
Pięć lat od dnia wejścia w życie niniejszego Układu, każde cło i opłata zostanie zredukowane do 52 % stawki podstawowej.
Sześć lat od dnia wejścia w życie niniejszego Układu, każde cło i opłata zostanie zredukowane do 44 % stawki podstawowej.
Siedem lat od dnia wejścia w życie niniejszego Układu, każde cło i opłata zostanie zredukowane do 36 % stawki podstawowej.
Osiem lat od dnia wejścia w życie niniejszego Układu, każde cło i opłata zostanie zredukowane do 28 % stawki podstawowej.
Dziewięć lat od dnia wejścia w życie niniejszego Układu, każde cło i opłata zostanie zredukowane do 20 % stawki podstawowej.
Dziesięć lat od dnia wejścia w życie niniejszego Układu, każde cło i opłata zostanie zredukowane do 12 % stawki podstawowej.
Jedenaście lat od dnia wejścia w życie niniejszego Układu, każde cło i opłata zostanie zredukowane do 4 % stawki podstawowej.
Dwanaście lat od dnia wejścia w życie niniejszego Układu, zostaną zniesione pozostałe cła.
W przypadku wykazu znajdującego się w załączniku 5:
Cztery lata od dnia wejścia w życie niniejszego Układu, każde cło i opłata zostanie zredukowane do 88 % stawki podstawowej.
Pięć lat od dnia wejścia w życie niniejszego Układu, każde cło i opłata zostanie zredukowane do 77 % stawki podstawowej.
Sześć lat od dnia wejścia w życie niniejszego Układu, każde cło i opłata zostanie zredukowane do 66 % stawki podstawowej.
Siedem lat od dnia wejścia w życie niniejszego Układu, każde cło i opłata zostanie zredukowane do 55 % stawki podstawowej.
Osiem lat od dnia wejścia w życie niniejszego Układu, każde cło i opłata zostanie zredukowane do 44 % stawki podstawowej.
Dziewięć lat od dnia wejścia w życie niniejszego Układu, każde cło i opłata zostanie zredukowane do 33 % stawki podstawowej.
Dziesięć lat od dnia wejścia w życie niniejszego Układu, każde cło i opłata zostanie zredukowane do 22 % stawki podstawowej.
Jedenaście lat od dnia wejścia w życie niniejszego Układu, każde cło i opłata zostanie zredukowane do 11 % stawki podstawowej.
Dwanaście lat od dnia wejścia w życie niniejszego Układu, zostaną zniesione pozostałe cła.
4.
W przypadku poważnych trudności dotyczących danego produktu, odpowiednie harmonogramy, mające zastosowanie zgodnie z ustępem 3, mogą być zmienione za wspólnym porozumieniem przez Komitet Stowarzyszenia, mając na uwadze, że harmonogram, dla którego wnioskowana jest zmiana, nie może zostać przedłużony w odniesieniu do branego pod uwagę produktu, ponad maksymalny okres przejściowy dwunastu lat.
Jeżeli Komitet Stowarzyszenia nie podjął decyzji w ciągu 30 dni od zgłoszenia wniosku o zmianę harmonogramu, Tunezja może tymczasowo zawiesić harmonogram na okres nieprzekraczający jednego roku.
5.
Podstawową stawką celną dla każdego produktu, w stosunku, do której mają być stosowane stopniowe obniżki, przewidziane w ustępach 2 i 3, jest stawka rzeczywiście stosowana vis-á-vis Wspólnoty w dniu 1 stycznia 1995 roku.
6.
Jeżeli po dniu 1 stycznia 1995 roku jakakolwiek obniżka stawek jest stosowana erga omnes, obniżone cła zastępują stawki podstawowe, określone w ustępie 5, od dnia zastosowania takiej redukcji.
7.
Tunezja powiadamia Wspólnotę o swoich podstawowych stawkach celnych.
Artykuł 12
Postanowień artykułów 10, 11 i artykułu 19 litera b) nie stosuje się w odniesieniu do produktów z wykazu w załączniku 6.
Ustalenia, które mają być stosowane w stosunku do takich produktów, zostaną ponownie zbadane przez Radę Stowarzyszenia cztery lata po wejściu w życie Układu.
Artykuł 13
Postanowienia dotyczące znoszenia ceł przywozowych stosuje się także do opłat celnych o charakterze fiskalnym.
Artykuł 14
1.
Środki wyjątkowe o ograniczonym okresie obwiązywania, które stanowią odstępstwo od postanowień artykułu 11, mogą zostać przyjęte przez Tunezję w postaci ceł podwyższonych lub przywróconych.
Środki te nie mogą odnosić się wyłącznie do nowo powstających gałęzi przemysłu lub niektórych sektorów w fazie restrukturyzacji albo przeżywających poważne trudności, zwłaszcza gdy trudności te powodują istotne problemy społeczne.
Cła przywozowe stosowane w Tunezji wobec produktów pochodzących ze Wspólnoty, wprowadzone poprzez te środki, nie mogą przekraczać 25 % ad valorem i zachowują element preferencji w odniesieniu do produktów pochodzących ze Wspólnoty.
Całkowita wartość przywozu produktów podlegających tym środkom nie może przekraczać 15 % całkowitego przywozu ze Wspólnoty produktów przemysłowych w trakcie poprzedniego roku, dla którego dostępne są statystyki.
Środki te stosuje się w okresie nieprzekraczającym pięć lat, o ile Komitet Stowarzyszenia nie zezwoli na dłuższy okres.
Środki przestają być stosowane najpóźniej z dniem wygaśnięcia maksymalnego okresu przejściowego dwunastu lat.
Żaden z tych środków nie może być wprowadzony w odniesieniu do produktu, jeżeli upłynęło więcej niż trzy lata od zniesienia wszystkich ceł i ograniczeń ilościowych lub opłat, bądź środków o skutku równoważnym, dotyczących omawianego produktu.
Tunezja poinformuje Komitet Stowarzyszenia o każdym wyjątkowym środku, który zamierza podjąć, oraz na wniosek Wspólnoty przeprowadzane są konsultacje w sprawie tych środków oraz sektorów, w których omawiane środki znajdują zastosowanie, przed ich wprowadzeniem. Przy podejmowaniu takich środków Tunezja przedstawia Komitetowi harmonogram znoszenia ceł wprowadzonych na mocy niniejszego artykułu.
Harmonogram przewiduje stopniowe znoszenie ceł w równych ratach rocznych, rozpoczynające się najpóźniej od końca drugiego roku po ich wprowadzeniu.
Komitet Stowarzyszenia może podjąć decyzję w sprawie innego harmonogramu.
2.
W drodze odstępstwa od postanowień ustępu 1 akapit czwarty, Komitet Stowarzyszenia, w celu uwzględnienia trudności związanych z powstawaniem nowej gałęzi przemysłu, może wyjątkowo zezwolić Tunezji na zachowanie środków już przyjętych stosownie do postanowień ustępu 1 na maksymalny okres trzech lat ponad przejściowy okres dwunastu lat.
ROZDZIAŁ II
PRODUKTY ROLNE I RYBOŁÓWSTWA
Artykuł 15
Postanowienia niniejszego rozdziału stosuje się do produktów pochodzących ze Wspólnoty i z Tunezji, wymienionych w załączniku II do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską.
Artykuł 16
Wspólnota i Tunezja stopniowo wprowadzają większą liberalizację w ich wzajemnej wymianie handlowej dotyczącej produktów rolnych i rybołówstwa.
Artykuł 17
1.
Produkty rolne i rybołówstwa pochodzące z Tunezji korzystają w przywozie do Wspólnoty z postanowień znajdujących się odpowiednio w protokołach nr 1 i 3.
2.
Produkty rolne pochodzące ze Wspólnoty korzystają w przywozie do Tunezji z postanowień, znajdujących się w protokole nr 3.
Artykuł 18
1.
Od dnia 1 stycznia 2000 roku Wspólnota i Tunezja oceniają sytuację w celu ustalenia środków liberalizacyjnych, które mają być stosowane przez Wspólnotę i Tunezję od dnia 1 stycznia 2001 roku, zgodnie z celem określonym w artykule 16.
2.
Bez uszczerbku dla postanowień ustępu poprzedzającego oraz mając na uwadze strukturę handlu produktami rolnymi między Stronami oraz szczególną wrażliwość tych produktów, Wspólnota i Tunezja badają w Radzie Stowarzyszenia w każdym poszczególnym przypadku, systematycznie i na zasadzie wzajemności, możliwości przyznania sobie nawzajem koncesji.
ROZDZIAŁ III
WSPÓLNE POSTANOWIENIA
Artykuł 19
Bez uszczerbku dla postanowień Układu GATT:
a) żadne nowe ograniczenie ilościowe w przywozie ani środek o równoważnym skutku nie zostanie wprowadzony w handlu między Wspólnotą a Tunezją;
b) ograniczenia ilościowe w przywozie i środki o skutku równoważnym stosowane w handlu między Wspólnotą a Tunezją, zostają zniesione z wejściem w życie niniejszego Układu;
c) Wspólnota i Tunezja nie stosują w wywozie między sobą ceł i opłat o skutku równoważnym ani ograniczeń ilościowych i środków o skutku równoważnym.
Artykuł 20
1.
Jeżeli w wyniku realizacji polityki rolnej lub zmiany istniejących uregulowań albo w wyniku zmiany lub rozszerzenia przepisów wykonawczych dotyczących polityki rolnej zostaną wprowadzone uregulowania szczególne, Wspólnota i Tunezja mogą zmienić rozwiązania ustanowione w Układzie w odniesieniu do objętych tymi zmianami produktów.
Strona dokonująca takich zmian informuje o tym Komitet Stowarzyszenia.
Na wniosek drugiej Strony, Komitet Stowarzyszenia zbiera się w celu odpowiedniego uwzględnienia interesów tej drugiej Strony.
2.
W przypadku gdy Wspólnota lub Tunezja, stosując postanowienia ustępu 1, zmieniają rozwiązania przyjęte w niniejszym Układzie dla produktów rolnych, przyznają w odniesieniu do przywozu towarów pochodzących z terytorium drugiej Strony ulgę porównywalną do przewidzianej w niniejszym Układzie.
3.
Jakakolwiek zmiana rozwiązań przyjętych w niniejszym Układzie staje się, na wniosek drugiej Umawiającej się Strony, przedmiotem konsultacji w Radzie Stowarzyszenia.
Artykuł 21
Produkty pochodzące z Tunezji nie korzystają w przywozie do Wspólnoty z bardziej korzystniejszego traktowania niż stosowane między sobą przez Państwa Członkowskie.
Postanowienia niniejszego Układu stosuje się bez uszczerbku dla przepisów rozporządzenia Rady (EWG) nr 1911/91 z dnia 26 czerwca 1991 roku w sprawie stosowania przepisów prawa wspólnotowego w odniesieniu do Wysp Kanaryjskich.
Artykuł 22
1.
Obie Strony powstrzymują się od stosowania jakichkolwiek środków lub praktyk o wewnętrznym charakterze fiskalnym powodujących, bezpośrednio lub pośrednio, dyskryminację między produktami jednej Strony a podobnymi produktami pochodzącymi z terytorium drugiej Strony.
2.
Produkty wywożone na terytorium jednej ze Stron nie mogą korzystać ze zwrotu wewnętrznych podatków pośrednich wyższego od kwoty opodatkowania pośredniego nałożonego na nie bezpośrednio lub pośrednio.
Artykuł 23
1.
Układ nie wyklucza utrzymania lub ustanowienia unii celnych, stref wolnego handlu lub systemów handlu przygranicznego, o ile ich skutkiem nie jest zmiana systemów handlowych przewidzianych w niniejszym Układzie
2.
Strony przeprowadzają konsultacje w ramach Komitetu Stowarzyszenia dotyczące porozumień ustanawiających unie celne lub strefy wolnego handlu oraz, gdzie stosowne, wszystkich istotnych problemów związanych z ich polityką handlową wobec państw trzecich.
W szczególności w kontekście przystąpienia jednego z państw trzecich do Wspólnoty, konsultacje takie są przeprowadzane w celu zapewnienia uwzględnienia wspólnych interesów Wspólnoty i Tunezji, ustanowionych w niniejszym Układzie.
Artykuł 24
Jeśli jedna ze Stron stwierdzi istnienie praktyk dumpingowych w handlu z drugą Stroną, w rozumieniu artykułu VI Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu, może ona podjąć stosowne kroki przeciw tym praktykom zgodnie z porozumieniem dotyczącym stosowania artykułu VI Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu, odpowiednim ustawodawstwem wewnętrznym oraz warunkami i procedurami przewidzianymi w artykule 27.
Artykuł 25
W przypadku gdy zwiększenie przywozu danego produktu odbywa się w ilościach i na warunkach takich, że powoduje ono lub może powodować:
- znaczną szkodę dla producentów krajowych produktów podobnych lub bezpośrednio konkurujących na terytorium jednej ze Stron Umawiających się, lub
- poważne zakłócenia w jakimkolwiek sektorze gospodarki lub trudności mogące powodować poważne pogorszenie sytuacji gospodarczej w regionie,
Wspólnota lub Tunezja mogą podjąć stosowne środki na warunkach i zgodnie z procedurami przewidzianymi w artykule 27.
Artykuł 26
W przypadku gdy przestrzeganie postanowień artykułu 19 litera c) prowadzi do:
i) powrotnego wywozu do państwa trzeciego produktu, w stosunku do którego Strona eksportująca stosuje wywozowe ograniczenia ilościowe, cła wywozowe lub środki lub opłaty o skutku równoważnym; lub
ii) poważnych niedoborów lub zagrożenia wystąpienia niedoborów produktu ważnego dla Strony eksportującej;
oraz jeżeli sytuacje opisane powyżej powodują lub mogą powodować poważne trudności dla Strony wywożącej, ta ostatnia może podjąć stosowne środki na warunkach i zgodnie z procedurami ustanowionymi w artykule 27.
Środki te są niedyskryminacyjne i znoszone są, gdy istniejące warunki nie uzasadniają już ich utrzymywania.
Artykuł 27
1.
W przypadku gdy Wspólnota lub Tunezja poddaje przywóz produktów, mogących powodować trudności określone w artykule 25, procedurze administracyjnej mającej na celu szybkie dostarczenie informacji na temat rozwoju stosunków handlowych, powiadamia o tym drugą Stronę.
2.
W przypadkach określonych w artykułach 24, 25 i 26, przed przyjęciem środków przewidzianych w tych artykułach, oraz w przypadkach, w których stosuje się postanowienia ustępu 3 litera d), najszybciej, jak to możliwe Wspólnota lub Tunezja, w zależności od przypadku, dostarcza Komitetowi Stowarzyszenia wszelkie stosowne informacje w celu znalezienia rozwiązania możliwego do przyjęcia przez obie Strony.
Przy wyborze środków pierwszeństwo przyznaje się tym, które najmniej zakłócają funkcjonowanie niniejszego Układu.
Zainteresowana Strona powiadamia bezzwłocznie Komitet Stowarzyszenia o środkach ochronnych, które są przedmiotem okresowych konsultacji, w szczególności w celu ich zniesienia, gdy tylko okoliczności na to pozwolą.
3.
W celu wykonania postanowień ustępu 2 stosuje się następujące postanowienia:
a) w odniesieniu do artykułu 24, Strona eksportująca powiadamiana jest o przypadku dumpingu, tak szybko, jak tylko organy Strony importującej rozpoczną dochodzenie.
Jeżeli praktyki dumpingowe trwają nadal w rozumieniu artykułu VI GATT lub jeżeli nie znaleziono żadnego innego satysfakcjonującego rozwiązania w ciągu trzydziestu dni od przedstawienia sprawy, Strona importująca może przyjąć odpowiednie środki;
b) w odniesieniu do artykułu 25, informacja o trudnościach wynikających z sytuacji określonej w tym artykule przekazywana jest w celu zbadania Komitetowi Stowarzyszenia, który może podjąć każdą decyzje niezbędną, aby położyć kres tym trudnościom.
Jeżeli Komitet Stowarzyszenia lub Strona eksportująca nie podjęły decyzji kładącej kres trudnościom lub jeżeli w ciągu trzydziestu dni od przedstawienia sprawy nie znaleziono żadnego zadawalającego rozwiązania, Strona importująca może przyjąć odpowiednie środki w celu rozwiązania problemu.
Podejmowane środki powinny być proporcjonalne w stosunku do zamierzonego celu, którym jest zaradzenie pojawiającym się trudnościom;
c) w odniesieniu do artykułu 26, informacja o trudnościach wynikających z sytuacji określonej w tym artykule przekazywana jest w celu zbadania Komitetowi Stowarzyszenia
Komitet Stowarzyszenia może podjąć każdą decyzje niezbędną, aby położyć kres trudnościom.
Jeżeli nie podjął on decyzji w ciągu trzydziestu dni od przedstawienia sprawy, Strona eksportująca może zastosować odpowiednie środki w wywozie danego produktu;
d) w przypadku gdy nadzwyczajne okoliczności wymagające natychmiastowego działania powodują, że wstępne powiadomienie lub zbadanie jest niemożliwe, Wspólnota lub Tunezja, w zależności od przypadku, w sytuacjach określonych w artykułach 24, 25 i 26, może natychmiast zastosować środki ostrożności niezbędne, aby stawić czoło sytuacji i bezzwłocznie informuje o tym drugą Stronę.
Artykuł 28
Układ nie wyłącza zakazów lub ograniczeń przywozowych, wywozowych lub dotyczących towarów znajdujących się w tranzycie, uzasadnionych względami moralności publicznej, porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego, ochrony zdrowia i życia ludzi, zwierząt lub roślin, ochrony narodowych dóbr kultury o wartości artystycznej, historycznej lub archeologicznej, ochrony własności intelektualnej, przemysłowej i handlowej lub zasadami dotyczącymi złota lub srebra.
Jednakże takie zakazy lub ograniczenia nie powinny stanowić środka arbitralnej dyskryminacji ani ukrytego ograniczenia w handlu między Stronami.
Artykuł 29
Pojęcie "produktów pochodzących" do celów wykonania postanowień niniejszego tytułu oraz odnoszące się do niego metody współpracy administracyjnej są ustanowione w protokole nr 4.
Artykuł 30
Nomenklatura Scalona towarów stosowana jest do klasyfikacji towarów w handlu między obiema Stronami.
TYTUŁ III
PRAWO PRZEDSIĘBIORCZOŚCI I USŁUG
Artykuł 31
1.
Strony uzgadniają rozszerzenie zakresu Układu w celu objęcia nim prawa do zakładania spółek jednej Strony na terytorium drugiej Strony oraz w celu liberalizacji świadczenia usług przez spółki jednej Strony dla usługobiorców drugiej Strony.
2.
Rada Stowarzyszenia wyda zalecenia niezbędne dla realizacji celu określonego w ustępie 1.
Formułując te zalecenia, Rada Stowarzyszenia uwzględni doświadczenie nabyte w związku z funkcjonowaniem we wzajemnych stosunkach klauzuli największego uprzywilejowania oraz w związku z wzajemnymi zobowiązaniami Stron zgodnie z Układem Ogólnym w sprawie Handlu Usługami, załączonym do Porozumienia ustanawiającego WTO, zwanym dalej "GATS", w szczególności zobowiązaniami wynikającymi z jego artykułu V.
3.
Realizacja tego celu będzie przedmiotem pierwszej oceny Rady Stowarzyszenia, najpóźniej pięć lat od wejścia w życie niniejszego Układu.
Artykuł 32
1.
W pierwszym etapie, Strony potwierdzają ponownie swoje zobowiązania na mocy GATS, w szczególności przyznanie klauzuli największego uprzywilejowania w sektorze usług, objętym tym zobowiązaniem.
2.
Zgodnie z postanowieniami GATS, klauzula nie ma zastosowania do:
a) przywilejów, określonych w artykule V GATS, przyznanych przez każdą ze Stron zgodnie z warunkami porozumienia lub środków podjętych na podstawie takiego porozumienia;
b) innych przywilejów przyznanych zgodnie z wykazem wyjątków od klauzuli największego uprzywilejowania, załączonym przez każdą ze Stron do układu GATS.
TYTUŁ IV
PŁATNOŚCI, KAPITAŁ, KONKURENCJA I INNE POSTANOWIENIA GOSPODARCZE
ROZDZIAŁ I
PŁATNOŚCI BIEŻĄCE I PRZEPŁYW KAPITAŁU
Artykuł 33
Z zastrzeżeniem postanowień artykułu 35, Strony zobowiązują się wyrazić zgodę na dokonywanie płatności bieżących odnoszących się do transakcji bieżących w pełni wymienialnej walucie.
Artykuł 34
1.
W odniesieniu do transakcji na rachunkach obrotów kapitałowych w bilansie płatniczym, Wspólnota i Tunezja zapewniają, od chwili wejścia w życie niniejszego Układu, swobodny przepływ kapitału odnoszącego się do inwestycji bezpośrednich w Tunezji, dokonywanych w przedsiębiorstwach utworzonych zgodnie z obowiązującym ustawodawstwem, jak również likwidację lub repatriację tych inwestycji oraz wszelkiego wynikającego z nich zysku.
2.
Strony przeprowadzają wzajemne konsultacje w celu ułatwienia przepływu kapitału między Wspólnotą a Tunezją oraz całkowitej jego liberalizacji w odpowiednim czasie.
Artykuł 35
Jeżeli jedno lub więcej Państw Członkowskich Wspólnoty, lub Tunezja, napotyka poważne trudności w zrównoważeniu bilansu płatniczego, lub, jeżeli zaistnieje ryzyko wystąpienia takich trudności, Wspólnota lub Tunezja, w zależności od przypadku, zgodnie z warunkami określonymi w ramach Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu oraz w artykułach VIII i XIV statutu Międzynarodowego Funduszu Walutowego, może przyjąć, na określony okres, ograniczenia w odniesieniu do transakcji bieżących, niezbędne do zrównoważenia bilansu płatniczego.
Wspólnota lub, w zależności od przypadku, Tunezja bezzwłocznie zawiadamia o tym drugą Stronę i, tak szybko, jak to możliwe, przedstawia jej harmonogram znoszenia tych środków.
ROZDZIAŁ II
KONKURENCJA I INNE POSTANOWIENIA GOSPODARCZE
Artykuł 36
1.
Poniższe uznaje się za niezgodne ze właściwym funkcjonowaniem Układu, w stopniu, w jakim może wpływać na handel między Wspólnotą a Tunezją:
a) wszelkie porozumienia między przedsiębiorstwami, decyzje związków przedsiębiorstw i praktyki uzgodnione między przedsiębiorstwami, które mają na celu lub których skutkiem jest zapobieganie, ograniczanie lub zniekształcanie wolnej konkurencji;
b) nadużywanie przez jedno lub więcej przedsiębiorstw pozycji dominującej na terytorium Wspólnoty lub Tunezji lub na znacznej części terytorium;
c) jakakolwiek pomoc publiczna, która zniekształca lub grozi zniekształceniem konkurencji, poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom lub niektórym gałęziom produkcji, z wyjątkiem odstępstw przewidzianych na mocy Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Węgla i Stali.
2.
Każda praktyka niezgodna z niniejszym artykułem oceniania jest na podstawie kryteriów wynikających ze stosowania zasad przewidzianych w artykułach 85, 86 i 92 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, oraz, w przypadku produktów objętych zakresem Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali, zasad przewidzianych w artykułach 65 i 66 tego Traktatu, a także zasad odnoszących się do pomocy publicznej, włączając prawo wtórne.
3.
W terminie pięciu lat od wejścia w życie niniejszego Układu, Rada Stowarzyszenia przyjmuje niezbędne postanowienia wykonawcze dla ustępów 1 i 2.
Do czasu przyjęcia tych postanowień, postanowienia Porozumienia w sprawie interpretacji i stosowania artykułów VI, XVI i XXIII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu, stosuje się jako postanowienia wykonawcze dla ustępu 1 litera c) oraz odpowiednich części ustępu 2.
4. a) Do celów stosowania postanowień ustępu 1 litera c) Strony uzgadniają, że w ciągu pierwszych pięciu lat następujących po wejściu w życie niniejszego Układu każda pomoc publiczna udzielana przez Tunezję oceniania będzie z uwzględnieniem faktu, że Tunezję uważa się za taki sam obszar jak wspólnotowe obszary, opisane w artykule 92 ustęp 3 litera a) Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską.
W tym samym okresie Tunezja, w odniesieniu do wyrobów stalowych EWWiS, może wyjątkowo przyznać pomoc publiczną na restrukturyzację, pod warunkiem że:
- doprowadzi to do osiągnięcia stabilności przez przedsiębiorstwa beneficjentów w normalnych warunkach rynkowych na koniec okresu restrukturyzacji,
- kwota i intensywność tej pomocy jest ściśle ograniczona do absolutnie niezbędnej do przywrócenia takiej stabilności i jest stopniowo zmniejszana,
- program restrukturyzacji jest powiązany z ogólnym planem racjonalizacji zdolności produkcyjnej w Tunezji.
Rada Stowarzyszenia, mając na uwadze sytuację gospodarczą Tunezji, podejmuje decyzje o tym, czy okres ten powinien być przedłużony o kolejne pięć lat.
b) Każda Strona zapewnia przejrzystość w obszarze pomocy publicznej, między innymi poprzez coroczne sporządzanie dla drugiej Strony sprawozdania w sprawie ogólnej kwoty przyznanej pomocy i jej dystrybucji oraz poprzez dostarczenie na wniosek informacji dotyczących systemów pomocy.
Na wniosek jednej ze Stron druga Strona przekazuje informacje na temat niektórych poszczególnych przypadków pomocy publicznej.
5.
W odniesieniu do produktów określonych w tytule II rozdział 2:
- nie stosuje się postanowień ustępu 1 litera c),
- jakakolwiek praktyka niezgodna z ustępem 1 litera a) oceniania jest zgodnie z kryteriami ustalonymi przez Wspólnotę na podstawie artykułów 42 i 43 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, w szczególności kryteriami ustalonymi w rozporządzeniu Rady nr 26/1962.
6.
Jeżeli Wspólnota lub Tunezja uważają, że dana praktyka jest niezgodna z ustępem 1 niniejszego artykułu oraz:
- nie jest poprawnie ujęta w przepisach wykonawczych, określonych w ustępie 3, lub
- jeżeli takich przepisów nie ma i jeżeli taka praktyka powoduje lub może spowodować poważna szkodę dla interesów drugiej Strony, lub szkodę dla przemysłu krajowego, łącznie z sektorem usług,
mogą one podjąć właściwe środki po konsultacji z Komitetem Stowarzyszenia lub po upływie trzydziestu dni roboczych od przedstawienia sprawy Komitetowi Stowarzyszenia.
W przypadku praktyk niezgodnych z ustępem 1 litera c) niniejszego artykułu, takie właściwe środki, jeśli Układ Ogólny w sprawie Taryf Celnych i Handlu znajduje do nich zastosowanie, mogą być podjęte tylko zgodnie z procedurami i na warunkach ustalonych przez Układ Ogólny w sprawie Taryf Celnych i Handlu lub przez jakikolwiek inny odpowiedni instrument wynegocjowany pod jego auspicjami, który ma zastosowanie między Stronami.
7.
Nie naruszając odmiennych postanowień przyjętych zgodnie z ustępem 3, Strony wymieniają informacje z uwzględnieniem ograniczeń nałożonych wymogami zachowania tajemnicy zawodowej i handlowej.
Artykuł 37
Bez wpływu na zobowiązania przyjęte w ramach GATT, Państwa Członkowskie i Tunezja dostosowują stopniowo wszystkie monopole państwowe o charakterze handlowym, tak aby zapewnić, że przed końcem piątego roku od wejścia w życie niniejszego Układu dyskryminacja między obywatelami Państw Członkowskich a obywatelami Tunezji, dotycząca warunków nabywania i sprzedaży towarów, zostanie zniesiona.
Komitet Stowarzyszenia zostanie poinformowany o środkach podejmowanych dla osiągnięcia niniejszego celu.
Artykuł 38
W odniesieniu do przedsiębiorstw państwowych oraz przedsiębiorstw, którym nadano specjalne lub wyłączne prawa, Rada Stowarzyszenia zapewnia, że, z piątym rokiem od wejścia w życie niniejszego Układu, nie zostanie przyjęty ani utrzymany żaden środek zakłócający handel między Wspólnotą a Tunezją w sposób niezgodny z interesami Stron.
Postanowienie to nie stanowi przeszkody dla wykonywania faktycznie i zgodnie z prawem szczególnych zadań powierzonych tym przedsiębiorstwom.
Artykuł 39
1.
Strony zapewnią odpowiednią i skuteczną ochronę praw własności intelektualnej, przemysłowej i handlowej zgodnie z najwyższymi standardami międzynarodowymi.
Obejmuje to również egzekwowanie takich praw.
2.
Wykonywanie niniejszego artykułu oraz załącznika 7 jest regularnie oceniane przez Strony.
W przypadku pojawienia się trudności wpływających na handel, w dziedzinie praw własności intelektualnej, przemysłowej i handlowej, każda ze Stron może zażądać przeprowadzenia natychmiastowych konsultacji w celu znalezienia wspólnych zadowalających rozwiązań.
Artykuł 40
1.
Strony podejmują stosowne kroki w celu wspierania wykorzystywania przez Tunezję wspólnotowych norm technicznych oraz norm europejskich dotyczących jakości produktów przemysłowych i rolno-spożywczych, jak również procedur certyfikacji.
2.
Na podstawie zasad określonych w ustępie 1, Strony podpiszą, w odpowiednich warunkach, porozumienia w sprawie wzajemnego uznawania certyfikacji.
Artykuł 41
1.
Strony stawiają sobie za cel wzajemną i stopniową liberalizację zamówień publicznych.
2.
Rada Stowarzyszenia podejmuje kroki niezbędne do wykonania postanowień ustępu 1.
TYTUŁ V
WSPÓŁPRACA GOSPODARCZA
Artykuł 42
Cele
1.
Strony zobowiązują się zacieśniać współpracę gospodarczą we wspólnym interesie i w duchu partnerstwa, które leżą u podstaw niniejszego Układu.
2.
Celem współpracy gospodarczej jest wspieranie wysiłków Tunezji na rzecz jej stałego rozwoju gospodarczego i społecznego.
Artykuł 43
Zakres
1.
Współpraca ukierunkowana jest w pierwszym rzędzie i głównie na dziedziny działalności doznające strat z powodu ograniczeń lub trudności wewnętrznych albo dotknięte procesem liberalizacji całej gospodarki tunezyjskiej, w szczególności liberalizacji handlu między Tunezją a Wspólnotą.
2.
Podobnie, współpraca skupia się na dziedzinach mogących ułatwić zbliżenie gospodarki tunezyjskiej z gospodarką wspólnotową, w szczególności dziedzinach będących źródłem wzrostu i tworzenia miejsc pracy.
3.
Współpraca sprzyja integracji gospodarczej między krajami Maghrebu, poprzez wykorzystanie wszelkich środków pomocnych w rozwoju stosunków między krajami Maghrebu.
4.
Ochrona środowiska i równowaga ekologiczna tworzą zasadniczy element różnych dziedzin współpracy gospodarczej.
5.
Strony, gdzie stosowne, określają na podstawie porozumienia inne dziedziny współpracy gospodarczej.
Artykuł 44
Metody
Współpraca gospodarcza obejmuje metody, do których należą:
a) regularny dialog gospodarczy między obiema Stronami obejmujący wszystkie aspekty polityki makroekonomicznej;
b) udzielanie i wymiana informacji;
c) działania doradcze, ekspertyzy i szkolenia;
d) wspólne przedsięwzięcia;
e) pomoc w sprawach technicznych, administracyjnych i prawnych.
Artykuł 45
Współpraca regionalna
W celu odniesienia jak największych korzyści z niniejszego Układu Strony wspierają każdy rodzaj działalności o znaczeniu regionalnym lub dotyczący państw trzecich, w szczególności:
a) handel regionalny w skali Maghrebu;
b) ochronę środowiska;
c) rozwój infrastruktury gospodarczej;
d) badania naukowe i technologiczne;
e) kwestie kulturalne;
f) sprawy celne;
g) instytucje regionalne oraz ustalenie wspólnych lub zharmonizowanych programów i polityk.
Artykuł 46
Edukacja i kształcenie
Współpraca ma na celu:
a) znalezienie dróg znacznej poprawy edukacji i kształcenia, w tym kształcenia zawodowego;
b) nadanie szczególnego znaczenia dostępowi kobiet do edukacji, włączając kształcenie techniczne, szkolnictwo wyższe oraz do szkolenie zawodowe;
c) wsparcie dla stworzenia trwałych związków między wyspecjalizowanymi organami na terytorium każdej ze Stron w celu upowszechniania i wymiany doświadczeń oraz metod.
Artykuł 47
Współpraca naukowa, techniczna i technologiczna
Współpraca ma na celu:
a) wspieranie tworzenia stałych związków między wspólnotami naukowymi obu Stron, w szczególności poprzez:
- zapewnienie Tunezji dostępu do wspólnotowych programów z zakresu badań i rozwoju technologicznego, zgodnie z regułami wspólnotowymi regulującymi udział państw trzecich w takich programach,
- udział Tunezji w sieciach współpracy zdecentralizowanej,
- wspieranie współdziałania w zakresie badań i szkolenia;
b) poprawę zdolności badawczych Tunezji;
c) stymulowanie innowacji technologicznych, transferu nowych technologii i know-how;
d) popieranie wszelkich działań mających na celu stworzenie współdziałania na poziomie regionalnym.
Artykuł 48
Środowisko
Współpraca ma na celu zapobieganie degradacji środowiska, poprawienie jego jakości, ochronę zdrowia ludzkiego oraz osiągnięcie racjonalnego wykorzystywania zasobów naturalnych w celu zapewnienia stałego rozwoju.
Strony zobowiązują się współpracować w obszarach dotyczących:
a) jakości gleb i wód;
b) skutkach rozwoju, w szczególności rozwoju przemysłowego (zwłaszcza bezpieczeństwo instalacji i odpadów);
c) monitorowania i zapobiegania zanieczyszczaniu wód morskich.
Artykuł 49
Współpraca przemysłowa
Współpraca ma na celu:
a) popieranie współpracy miedzy podmiotami gospodarczymi Stron, włączając współpracę w kontekście dostępu Tunezji do wspólnotowych sieci dla przedsiębiorstw lub do sieci współpracy zdecentralizowanej;
b) wspieranie wysiłków na rzecz modernizacji i restrukturyzacji tunezyjskiego przemysłu w sektorze publicznym i prywatnym (włączając przemysł rolno-spożywczy);
c) popieranie rozwoju środowiska sprzyjającego inicjatywie prywatnej w celu pobudzenia i dywersyfikacji produkcji na rynki krajowe i na wywóz;
d) wykorzystanie zasobów ludzkich i potencjału przemysłowego Tunezji poprzez lepsze wykorzystywanie polityki w dziedzinie innowacji, badań i rozwoju technologicznego;
e) ułatwienie dostępu do kredytów na finansowanie inwestycji.
Artykuł 50
Wspieranie i ochrona inwestycji
Współpraca ma na celu stworzenie sprzyjającego klimatu dla przepływu inwestycji oraz wykorzystywanie w szczególności:
a) stworzenia zharmonizowanych i uproszczonych procedur, mechanizmów wspólnego inwestowania (w szczególności między małymi i średnimi przedsiębiorstwami), jak również metod pozyskiwania i dostarczania informacji o możliwościach inwestowania;
b) stworzenia, gdzie stosowne, ram prawnych wspierających inwestowanie, głównie poprzez zawieranie między Tunezją a Państwami Członkowskimi umów o ochronie inwestycji i umów o unikaniu podwójnego opodatkowania.
Artykuł 51
Współpraca w zakresie normalizacji i oceny zgodności
Strony współpracują przy rozwoju:
a) wykorzystania reguł wspólnotowych z zakresu normalizacji, metrologii, kontroli jakości oraz oceny zgodności;
b) doprowadzenia laboratoriów tunezyjskich do odpowiedniego poziomu w perspektywie podpisania umów o wzajemnym uznawaniu w dziedzinie oceny zgodności;
c) organów odpowiedzialnych w Tunezji za własność intelektualną, przemysłową i handlową, oraz za normalizację i jakość.
Artykuł 52
Zbliżenie ustawodawstw
Współpraca ma na celu pomoc Tunezji w zbliżeniu jej ustawodawstwa do postanowień wspólnotowych w obszarach objętych niniejszym Układem.
Artykuł 53
Usługi finansowe
Współpraca ma na celu wypracowanie wspólnych bliższych zasad i norm w obszarach obejmujących w szczególności:
a) wzmocnienie i restrukturyzację tunezyjskiego sektora finansowego;
b) poprawę rachunkowości, weryfikację rozliczeń, nadzór oraz regulację usług finansowych i kontroli finansowej w Tunezji.
Artykuł 54
Rolnictwo i rybołówstwo
Współpraca ma na celu:
a) modernizację i restrukturyzację rolnictwa i rybołówstwa przy użyciu metod obejmujących modernizację infrastruktury i urządzeń oraz rozwój technik pakowania i składowania, a także ulepszenia prywatnych sieci dystrybucji i handlu;
b) dywersyfikację produkcji i rynków wewnętrznych;
c) ustalenie współpracy w dziedzinie sanitarnej i fitosanitarnej oraz technik uprawy.
Artykuł 55
Transport
Współpraca ma na celu:
a) restrukturyzację i modernizację infrastruktury drogowej, kolejowej, portowej i portów lotniczych o wspólnym znaczeniu, powiązanej z głównymi trasami komunikacji transeuropejskiej;
b) zdefiniowanie i stosowanie standardów operacyjnych porównywalnych z obowiązującymi we Wspólnocie;
c) dostosowanie sprzętu do norm wspólnotowych, w szczególności w przypadku transportu kombinowanego, konteneryzacji i przeładunku;
d) stopniową poprawę warunków tranzytu drogowego i zarządzania portami lotniczymi, komunikacją lotniczą i kolejową.
Artykuł 56
Telekomunikacja i technologia informacyjna
Współpraca skupia się na:
a) telekomunikacji ogólnie;
b) normalizacji, badaniu zgodności i certyfikacji w zakresie technologii informacyjnych i telekomunikacyjnych;
c) rozpowszechnianiu nowych technologii informacyjnych, w szczególności w odniesieniu do sieci i ich połączeń (ISDN — sieć cyfrowa ze zintegrowanymi usługami oraz EDI — elektroniczna wymiana danych);
d) stymulowaniu badań nad i rozwoju nowych urządzeń komunikacyjnych i technologii informacyjnych mających na celu rozwijanie rynku sprzętu, usług i zastosowań związanych z technologiami informacyjnymi i komunikacyjnymi, usługami i instalacjami.
Artykuł 57
Energia
Współpraca skupia się na:
a) energii odnawialnej;
b) promocji oszczędności energii;
c) stosowanych badaniach dotyczących sieci banków danych łączących podmioty gospodarcze i społeczne obu Stron;
d) wspieranie wysiłków modernizacji i rozwoju sieci energetycznych i ich połączeń z sieciami Wspólnoty.
Artykuł 58
Turystyka
Celem współpracy jest rozwój turystyki, w szczególności w odniesieniu do:
a) organizacji cateringu i jakości usług w różnych zawodach związanych z cateringiem;
b) rozwoju marketingu;
c) rozwoju turystyki młodzieżowej.
Artykuł 59
Współpraca w sprawach celnych
1.
Celem współpracy jest zapewnienie uczciwego handlu i przestrzegania zasad handlowych.
Skupia się ona na:
a) uproszczeniu kontroli i procedur celnych;
b) stosowaniu jednolitego dokumentu administracyjnego i stworzeniu powiązania między systemami tranzytowymi Wspólnoty i Tunezji.
2.
Bez uszczerbku dla innych form współpracy przewidzianej w niniejszym Układzie, w szczególności w artykułach 61 i 62, wzajemna pomoc władz administracyjnych Umawiających się Stron udzielana jest zgodnie z warunkami protokołu nr 5.
Artykuł 60
Współpraca w dziedzinie statystyki
Celem współpracy jest zbliżenie metod stosowanych przez Strony oraz wykorzystywanie danych statystycznych z zakresu wszystkich obszarów objętych niniejszym Układem, dla których mogą być zbierane dane statystyczne.
Artykuł 61
Pranie brudnych pieniędzy
1.
Strony zgadzają się co do potrzeby podejmowania wysiłków i współpracy w celu zapobiegania wykorzystywania ich systemów finansowych do prania brudnych pieniędzy pochodzących głównie z działalności kryminalnej, w szczególności z handlu narkotykami.
2.
Współpraca w tym obszarze obejmuje pomoc administracyjną i techniczną w celu przyjęcia odpowiednich standardów w dziedzinie prania brudnych pieniędzy, odpowiadających standardom przyjętym w tej dziedzinie przez Wspólnotę i fora międzynarodowe, włączając Grupę Roboczą do spraw Finansowych (FATF).
Artykuł 62
Zwalczanie używania i handlu narkotykami
1.
Współpraca ma na celu:
a) poprawę skuteczności polityki i środków w celu zapobiegania i walki z produkcją, rozprowadzaniem i sprzedażą narkotyków i substancji psychotropowych;
b) wyeliminowanie nielegalnego zażywania takich produktów.
2.
Strony określają wspólnie, zgodnie z ich ustawodawstwem krajowym, odpowiednie strategie i metody współpracy zmierzającej do osiągnięcia tych celów.
Ich działania, jeżeli nie są prowadzone wspólnie, stanowią przedmiot konsultacji i ścisłej koordynacji.
W działania takie mogą być zaangażowane właściwe instytucje sektora publicznego i prywatnego oraz organizacje międzynarodowe we współpracy z Rządem Republiki Tunezyjskiej oraz z właściwymi władzami Wspólnoty i Państw Członkowskich.
3.
Współpraca przybiera w szczególności następujące formy:
a) tworzenie lub rozbudowa klinik/schronisk oraz centrów informacyjnych na potrzeby leczenia i rehabilitacji osób uzależnionych od narkotyków;
b) wprowadzenie projektów prewencyjnych, informacyjnych, szkoleniowych i projektów w zakresie badań epidemiologicznych;
c) tworzenie standardów w zakresie zapobiegania sprzeniewierzaniu prekursorów i innych istotnych składników służących do nielegalnej produkcji narkotyków i substancji psychotropowych, odpowiadających standardom przyjętym przez Wspólnotę i właściwe władze międzynarodowe, w szczególności przez Grupę Roboczą do spraw Produktów Chemicznych (CATF).
Artykuł 63
Obie Umawiające się Strony określają wspólnie procedury niezbędne do realizacji współpracy w obszarach objętych niniejszym tytułem.
TYTUŁ VI
WSPÓŁPRACA SPOŁECZNA I KULTURALNA
ROZDZIAŁ 1
PRACOWNICY
Artykuł 64
1.
Traktowanie, jakie każde Państwo Członkowskie zapewnia pracownikom narodowości tunezyjskiej, zatrudnionym na jego terytorium, wolne jest od jakiejkolwiek dyskryminacji ze względu na przynależność państwową, w odniesieniu do warunków pracy, wynagradzania i zwalniania z pracy, w stosunku do swoich własnych obywateli.
2.
Każdy pracownik tunezyjski posiadający czasowe zezwolenie na podjęcie odpłatnego zatrudnienia na terytorium Państwa Członkowskiego objęty jest postanowieniami ustępu 1 w zakresie warunków pracy i wynagrodzenia.
3.
Tunezja zapewnia takie samo traktowanie pracownikom mającym przynależność Państwa Członkowskiego i zatrudnionych na jej terytorium.
Artykuł 65
1.
Z zastrzeżeniem postanowień następnych ustępów, pracownicy narodowości tunezyjskiej oraz członkowie ich rodzin, którzy z nimi zamieszkują, korzystają, w zakresie zabezpieczenia społecznego, z traktowania wolnego od jakiejkolwiek dyskryminacji ze względu na przynależność państwową w stosunku do obywateli Państw Członkowskich, w których są zatrudnieni.
Pojęcie zabezpieczenia społecznego obejmuje obszary zabezpieczenia społecznego dotyczące świadczeń z tytułu choroby i macierzyństwa, inwalidztwa, świadczeń emerytalnych, zasiłków dla pozostających przy życiu członków rodzin, świadczeń z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych, zasiłków pogrzebowych, zasiłków dla bezrobotnych i dodatków rodzinnych.
Jednakże postanowienia te nie mogą prowadzić do stosowania innych zasad koordynacji, przewidzianych w postanowieniach wspólnotowych opartych na artykule 51 Traktatu WE, w inny sposób niż na warunkach określonych w artykule 67 niniejszego Układu.
2.
Wszystkie okresy ubezpieczenia, zatrudnienia lub stałego miejsca zamieszkania, spełnione przez takich pracowników w różnych Państwach Członkowskich, dodaje się do celów świadczeń rentowych i emerytalnych przysługujących ze względu na wiek, inwalidztwo, do celów rent rodzinnych oraz świadczeń z tytułu choroby i macierzyństwa, a także do celów opieki medycznej dla pracowników i członków ich rodzin zamieszkujących na stałe we Wspólnocie
3.
Pracownicy ci otrzymują zasiłki rodzinne dla członków ich rodzin zamieszkałych we Wspólnocie.
4.
Pracownicy ci mają prawo swobodnego przekazywania do Tunezji, według stawek stosowanych na mocy ustawodawstwa Państwa lub Państw Członkowskich będących dłużnikami, wszelkich świadczeń rentowych i emerytalnych przysługujących ze względu na wiek, status członka rodziny pozostającego przy życiu, wypadek przy pracy lub chorobę zawodową, lub ze względu na inwalidztwo będące skutkiem wypadku przy pracy lub choroby zawodowej, z wyjątkiem specjalnych świadczeń o charakterze nieskładkowym.
5.
Tunezja zapewnia pracownikom będącym obywatelami Państwa Członkowskiego, zatrudnionym na jej terytorium, jak również członkom ich rodzin, traktowanie podobne do określonego w ustępach 1, 3 i 4.
Artykuł 66
Postanowień niniejszego rozdziału nie stosuje się do obywateli Stron, zamieszkujących lub pracujących nielegalnie na terytorium krajów przyjmujących.
Artykuł 67
1.
Przed końcem pierwszego roku po wejściu w życie niniejszego Układu, Rada Stowarzyszenia przyjmuje postanowienia w celu wykonania zasad określonych w artykule 65.
2.
Rada Stowarzyszenia przyjmuje szczegółowe zasady współpracy administracyjnej, zapewniające niezbędne gwarancje zarządzania i kontroli w celu stosowania postanowień określonych w ustępie 1.
Artykuł 68
Postanowienia przyjęte przez Radę Stowarzyszenia zgodnie z artykułem 67 nie naruszają praw i obowiązków wynikających z umów dwustronnych wiążących Tunezję i Państwa Członkowskie, w przypadku gdy umowy te przewidują bardziej korzystne traktowanie obywateli tunezyjskich lub obywateli Państw Członkowskich.
ROZDZIAŁ II
DIALOG SPOŁECZNY
Artykuł 69
1.
Strony prowadzą stały dialog we wszelkich kwestiach społecznych będących przedmiotem ich zainteresowania.
2.
Dialog taki wykorzystywany jest do poszukiwań dróg rozwoju w dziedzinie przepływu pracowników, równego traktowania i integracji społecznej obywateli tunezyjskich i obywateli Wspólnoty, którzy legalnie zamieszkują na terytorium krajów przyjmujących.
3.
Dialog obejmuje w szczególności wszystkie kwestie dotyczące:
a) warunków życia i pracy wspólnot imigrantów;
b) migracji;
c) nielegalnej imigracji i warunków regulujących powrót osób, którzy naruszyli prawo pobytu oraz prawo do osiedlania się w ich krajach przyjmujących;
d) systemów i programów na rzecz równego traktowania obywateli Tunezji i Wspólnoty, wzajemnej znajomości kultur i cywilizacji, rozwoju tolerancji i znoszenia dyskryminacji.
Artykuł 70
Dialog społeczny prowadzony jest na takich samych poziomach i zgodnie z takimi samymi procedurami jak przewidziane w tytule I niniejszego Układu, który może stanowić podstawę tego dialogu.
ROZDZIAŁ III
WSPÓŁPRACA SPOŁECZNA
Artykuł 71
W celu zacieśnienia współpracy między Stronami w dziedzinie polityki społecznej, realizuje się projekty i programy w każdym obszarze wspólnego zainteresowania.
Pierwszeństwo przyznaje się:
a) zmniejszeniu presji migracyjnej, w szczególności poprzez tworzenie miejsc pracy i rozwój kształcenia w strefach będących źródłem emigracji;
b) przesiedlaniu repatriantów z powodu ich nielegalnego statusu względem ustawodawstwa danego kraju;
c) promocji roli kobiet w procesie rozwoju gospodarczego i społecznego poprzez edukację i media w ramach tunezyjskiej polityki w tej dziedzinie;
d) rozwój i wzmocnienie tunezyjskich programów planowania rodziny oraz ochrony matki i dziecka;
e) polepszenie systemu ochrony socjalnej;
f) usprawnienie systemu opieki zdrowotnej;
g) poprawa warunków życia na biednych obszarach o dużej gęstości zaludnienia;
h) realizacja i finansowanie programów wymiany i spędzania wolnego czasu dla mieszanych grup młodzieży pochodzenia europejskiego i tunezyjskiego, zamieszkującej w Państwach Członkowskich, w celu promowania wzajemnej wiedzy o cywilizacji i wzmacniania tolerancji.
Artykuł 72
Systemy współpracy mogą być realizowane w koordynacji z Państwami Członkowskimi oraz właściwymi organizacjami międzynarodowymi.
Artykuł 73
Przed końcem pierwszego roku od wejścia w życie niniejszego Układu, Rada Stowarzyszenia tworzy grupę roboczą.
Będzie ona odpowiedzialna za stałą i regularną ocenę realizacji postanowień rozdziałów 1 — 3.
ROZDZIAŁ III
WSPÓŁPRACA KULTURALNA
Artykuł 74
1.
W celu zwiększenia wzajemnej wiedzy i zrozumienia, uwzględniając działania już wykonane, Strony zobowiązują się — przy wzajemnym poszanowaniu swoich kultur — zapewnić pewniejszą podstawę dla trwałego dialogu kulturalnego oraz wspierania stałej wzajemnej współpracy kulturalnej, nie wyłączając a prori żadnej dziedziny działalności.
2.
Przy przygotowywaniu projektów i programów współpracy oraz przy przeprowadzaniu wspólnych działań, Strony przywiązują szczególną uwagę do młodych ludzi oraz do pisemnych i audiowizualnych środków wyrazu i komunikacji, ochrony dziedzictwa i upowszechniania kultury.
3.
Strony uzgadniają, że programy współpracy kulturalnej będące w trakcie realizacji we Wspólnocie lub w jednym lub kilku Państwach Członkowskich mogą być rozszerzone na Tunezję.
TYTUŁ VII
WSPÓŁPRACA FINANSOWA
Artykuł 75
W celu pełnego udziału w osiąganiu celów Układu, realizowana jest w odniesieniu do Tunezji współpraca finansowa, zgodnie z odpowiednimi procedurami finansowymi i środkami finansowymi.
Po wejściu w życie Układu procedury te przyjmowane są za wspólną zgodą Stron przy pomocy najbardziej odpowiednich instrumentów.
Poza obszarami objętymi postanowieniami tytułów V i VI niniejszego Układu, współpraca pociąga za sobą:
- ułatwienie reform mających na celu modernizację gospodarki,
- unowocześnienie infrastruktury gospodarczej,
- wspieranie inwestycji prywatnych i tworzenie miejsc pracy,
- uwzględnienie wpływu na gospodarkę tunezyjską stopniowego wprowadzania strefy wolnego handlu, w szczególności pod kątem modernizacji i restrukturyzacji przemysłu,
- środki towarzyszące polityce realizowanej w sektorze socjalnym.
Artykuł 76
W ramach wspólnotowych instrumentów mających wspierać programy dostosowania strukturalnego w krajach śródziemnomorskich oraz przy ścisłej koordynacji z władzami tunezyjskimi i innymi uczestnikami, w szczególności międzynarodowymi instytucjami finansowymi, Wspólnota zbada odpowiednie kierunki wsparcia polityki strukturalnej realizowanej przez Tunezję, w celu przywrócenia równowagi finansowej we wszystkich jej kluczowych aspektach oraz stworzenia środowiska gospodarczego sprzyjającego przyspieszeniu rozwoju, przy jednoczesnym polepszeniu dobrobytu społecznego.
Artykuł 77
W celu zapewnienia skoordynowanego podejścia do wyjątkowych problemów makroekonomicznych i finansowych, które mogą pojawić się w wyniku stopniowego wdrażania postanowień Układu, Strony monitorują dokładnie rozwój handlu i stosunków finansowych między Wspólnotą a Tunezją jako część stałego dialogu gospodarczego, ustanowionego na mocy tytułu V.
TYTUŁ VIII
POSTANOWIENIA INSTYTUCJONALNE, OGÓLNE I KOŃCOWE
Artykuł 78
Ustanawia się Radę Stowarzyszenia, która zbiera się na szczeblu ministerialnym raz w roku oraz zawsze gdy wymagają tego okoliczności, z inicjatywy jej przewodniczącego oraz zgodnie z warunkami ustanowionymi w jej regulaminie.
Rozpatruje ona istotne kwestie powstające w ramach stosowania niniejszego Układu oraz wszelkie inne dwustronne lub międzynarodowe zagadnienia stanowiące przedmiot wspólnego zainteresowania.
Artykuł 79
1.
Rada Stowarzyszenia składa się, z jednej strony, z członków Rady Unii Europejskiej i członków Komisji Wspólnot Europejskich oraz, z drugiej strony, członków Rządu Republiki Tunezji.
2.
Członkowie Rady Stowarzyszenia mogą ustanowić zastępców zgodnie z postanowieniami ustanowionymi w jej regulaminie.
3.
Rada Stowarzyszenia uchwala swój regulamin.
4.
Radzie Stowarzyszenia przewodniczy kolejno członek Rady Unii Europejskiej i członek Rządu Republiki Tunezyjskiej, zgodnie z zasadami ustanowionymi w jej regulaminie.
Artykuł 80
Dla osiągnięcia celów Układu Rada Stowarzyszenia ma prawo do podejmowania decyzji w przypadkach w nim przewidzianych.
Podjęte decyzje są wiążące dla Stron, które zobowiązane są do podejmowania środków niezbędnych do ich realizacji.
Rada Stowarzyszenia może również formułować odpowiednie zalecenia.
Rada przygotowuje decyzje i zalecenia w drodze porozumienia między Stronami.
Artykuł 81
1.
Z zastrzeżeniem uprawnień Rady, ustanawia się Komitet Stowarzyszenia, który odpowiedzialny jest za wykonywanie niniejszego Układu.
2.
Rada Stowarzyszenia może delegować Komitetowi Stowarzyszenia wszystkie lub część swoich uprawnień.
Artykuł 82
1.
Komitet Stowarzyszenia, który zbiera się na szczeblu urzędniczym, składa się, z jednej strony, z przedstawicieli członków Rady Unii Europejskiej oraz członków Komisji Wspólnot Europejskich oraz, z drugiej strony, z przedstawicieli Rządu Republiki Tunezyjskiej.
2.
Komitet Stowarzyszenia uchwala swój regulamin.
3.
Komitetowi Stowarzyszenia przewodniczy kolejno przedstawiciel Prezydencji Rady Unii Europejskiej oraz przedstawiciel Rządu Republiki Tunezyjskiej.
Komitet Stowarzyszenia w zasadzie zbiera się przemiennie we Wspólnocie i w Tunezji.
Artykuł 83
Komitet Stowarzyszenia ma prawo do podejmowania decyzji w sprawie wykonywania postanowień Układu, jak również w dziedzinach, w których Rada przekazała mu swoje uprawnienia.
Komitet przygotowuje swoje decyzje w drodze porozumienia między Stronami.
Decyzje te są wiążące dla Stron, które zobowiązane są do podejmowania środków niezbędnych do wykonania podjętych decyzji.
Artykuł 84
Rada Stowarzyszenia może podjąć decyzję o utworzeniu grupy roboczej lub organu niezbędnych do wykonywania Układu.
Artykuł 85
Rada Stowarzyszenia podejmuje wszelkie niezbędne środki w celu ułatwienia współpracy i kontaktów między Parlamentem Europejskim a Izbą Deputowanych Republiki Tunezyjskiej, oraz między Komitetem Ekonomiczno-Społecznym Wspólnoty a Radą Ekonomiczno-Społeczną Republiki Tunezyjskiej.
Artykuł 86
1.
Każda ze Stron może przedstawić Radzie Stowarzyszenia jakikolwiek spór wynikający ze stosowania lub wykładni niniejszego Układu.
2.
Rada Stowarzyszenia może rozstrzygać spory w drodze decyzji.
3.
Każda ze Stron zobowiązana jest do podjęcia środków dotyczących wykonania decyzji określonej w ustępie 2.
4.
W przypadku gdy rozstrzygnięcie sporu nie jest możliwe zgodnie z ustępem 2, każda ze Stron może powiadomić drugą Stronę o wyznaczeniu arbitra; druga Strona jest wtedy zobowiązana do wyznaczenia drugiego arbitra w terminie dwóch miesięcy.
Do celów stosowania tej procedury Wspólnota i Państwa Członkowskie uważane są za jedną Stronę sporu.
Rada Stowarzyszenia wyznacza trzeciego arbitra.
Decyzje arbitrów podejmowane są większością głosów.
Każda ze Stron sporu podejmuje kroki niezbędne do wykonania decyzji arbitrów.
Artykuł 87
Żadne z postanowień Układu nie stanowi przeszkody dla Umawiającej się Strony w podejmowaniu jakichkolwiek środków:
a) które uważa za niezbędne do zapobiegania ujawnieniu informacji naruszających jej podstawowe interesy bezpieczeństwa;
b) które dotyczą produkcji lub handlu bronią, amunicją lub materiałami wojskowymi, lub też badań, rozwoju i produkcji niezbędnych do celów obronności, o ile środki te nie osłabiają warunków konkurencji w odniesieniu do produktów, które nie są przeznaczone wyłącznie do celów wojskowych;
c) które uzna za istotne dla własnego bezpieczeństwa w przypadku poważnych zaburzeń wewnętrznych zagrażających porządkowi publicznemu, w przypadku wojny albo poważnego napięcia międzynarodowego stanowiącego groźbę wojny, lub w celu wypełnienia zobowiązań przyjętych na rzecz utrzymania pokoju i bezpieczeństwa międzynarodowego.
Artykuł 88
W dziedzinach objętych niniejszym Układem oraz bez uszczerbku dla jakichkolwiek postanowień szczególnych w nim zawartych:
- uregulowania stosowane przez Republikę Tunezyjską w odniesieniu do Wspólnoty nie mogą prowadzić do jakiejkolwiek dyskryminacji między Państwami Członkowskimi, ich obywatelami, czy też spółkami lub przedsiębiorstwami,
- uregulowania stosowane przez Wspólnotę w stosunku do Republiki Tunezyjskiej nie mogą prowadzić do jakiejkolwiek dyskryminacji między obywatelami Tunezji, ich spółkami lub przedsiębiorstwami.
Artykuł 89
Żadne z postanowień Układu nie powoduje:
- rozszerzenia przywilejów fiskalnych przyznanych przez każdą ze Stron w jakiejkolwiek międzynarodowej umowie lub porozumieniu, które jest dla tej Strony wiążące,
- przeszkody dla przyjęcia lub stosowania przez Stronę jakiegokolwiek środka mającego na celu zapobieganie nadużyciom finansowym lub uchylaniu się od podatków,
- przeszkody dla prawa każdej Strony do stosowania odpowiednich przepisów ustawodawstwa podatkowego w odniesieniu do podatników, którzy nie są w identycznej sytuacji ze względu na miejsce zamieszkania.
Artykuł 90
1.
Strony podejmują wszelkie środki ogólne lub szczególne niezbędne do wypełnienia ich zobowiązań na mocy niniejszego Układu.
Zapewnią one, że cele określone w niniejszym Układzie zostaną osiągnięte.
2.
Jeśli jedna ze Stron uzna, iż druga Strona nie wywiązuje się ze swoich zobowiązań nałożonych na nią na mocy Układu, może podjąć odpowiednie środki.
Przedtem jednak, z wyjątkiem szczególnie nagłych przypadków, dostarcza Radzie Stowarzyszenia wszelkie istotne informacje niezbędne do dokładnego zbadania sytuacji w celu znalezienia rozwiązania, możliwego do przyjęcia przez obie Strony.
Przy wyborze środków należy przyznać pierwszeństwo tym, które w najmniejszym stopniu zakłócają funkcjonowanie Układu.
Rada Stowarzyszenia jest niezwłocznie powiadamiana o podjęciu tych środków, jeżeli zażąda tego druga Strona.
Artykuł 91
Protokoły nr 1—5, załączniki 1—7 oraz deklaracje stanowią integralną część Układu.
Artykuł 92
Do celów niniejszego Układu "Strony" oznaczają, z jednej strony, Wspólnotę lub Państwa Członkowskie albo Wspólnotę i jej Państwa Członkowskie, zgodnie z ich odpowiednimi uprawnieniami, oraz Tunezję, z drugiej strony.
Artykuł 93
Niniejszy Układ zawiera się na czas nieograniczony.
Każda ze Stron może wypowiedzieć niniejszy Układ poprzez powiadomienie drugiej Strony.
Układ przestaje obowiązywać sześć miesięcy po takim powiadomieniu.
Artykuł 94
Niniejszy Układ stosuje się, z jednej strony, w odniesieniu do terytoriów, na których obowiązują Traktaty ustanawiające Wspólnotę Europejską i Europejską Wspólnotę Węgla i Stali, zgodnie z warunkami określonymi w tych Traktatach, a z drugiej strony — do terytorium Republiki Tunezyjskiej.
Artykuł 95
Niniejszy Układ sporządzony jest w dwóch egzemplarzach w językach duńskim, niderlandzkim, angielskim, fińskim, francuskim, niemieckim, greckim, włoskim, portugalskim, hiszpańskim, szwedzkim i arabskim, przy czym każdy z tych tekstów jest na równi autentyczny.
Artykuł 96
1.
Niniejszy Układ zostaje zatwierdzony przez Umawiające się Strony zgodnie z ich procedurami wewnętrznymi.
Układ wchodzi w życie pierwszego dnia drugiego miesiąca następującego po dniu, w którym Umawiające się Strony powiadamiają się wzajemnie o zakończeniu procedur, określonych w akapicie pierwszym.
2.
Układ z chwilą wejścia w życie zastępuje Umowę o współpracy między Wspólnotą Europejską a Republiką Tunezyjską oraz Umowę między Państwami Członkowskimi Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali a Republiką Tunezyjską, podpisanych w Tunisie dnia 25 kwietnia 1976 roku.
Układ eurośródziemnomorski
ustanawiający stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Jordańskim Królestwem Haszymidzkim, z drugiej strony
KRÓLESTWO BELGII,
KRÓLESTWO DANII,
REPUBLIKA FEDERALNA NIEMIEC,
REPUBLIKA GRECKA,
KRÓLESTWO HISZPANII,
REPUBLIKA FRANCUSKA,
IRLANDIA,
REPUBLIKA WŁOSKA,
WIELKIE KSIĘSTWO LUKSEMBURGA,
KRÓLESTWO NIDERLANDÓW,
REPUBLIKA AUSTRII,
REPUBLIKA PORTUGALSKA,
REPUBLIKA FINLANDII,
KRÓLESTWO SZWECJI,
ZJEDNOCZONE KRÓLESTWO WIELKIEJ BRYTANII I IRLANDII PÓŁNOCNEJ,
Umawiające się Strony Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską oraz Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Węgla i Stali,
zwane dalej "Państwami Członkowskimi", oraz
WSPÓLNOTA EUROPEJSKA,
EUROPEJSKA WSPÓLNOTA WĘGLA I STALI,
zwane dalej "Wspólnotą",
z jednej strony, oraz
JORDAŃSKIE KRÓLESTWO HASZYMIDZKIE,
zwane dalej "Jordanią",
z drugiej strony,
BIORĄC OD UWAGĘ znaczenie tradycyjnych więzi istniejących między Wspólnotą, jej Państwami Członkowskimi a Jordanią oraz wspólne wartości podzielane przez Strony;
BIORĄC POD UWAGĘ, że Wspólnota, jej Państwa Członkowskie i Jordania pragną umacniać te więzi i ustanowić trwałe stosunki oparte na zasadzie wzajemności oraz na partnerstwie oraz dokonać dalszej integracji gospodarki jordańskiej z gospodarką europejską;
BIORĄC POD UWAGĘ znaczenie, jakie Strony przywiązują do zasad Karty Narodów Zjednoczonych, w szczególności do przestrzegania praw człowieka, zasad demokratycznych i swobód politycznych i gospodarczych, które stanowią główną podstawę stowarzyszenia;
BIORĄC POD UWAGĘ rozwój polityczny i gospodarczy, jaki miał miejsce w ostatnich latach w Europie i na Bliskim Wschodzie;
ŚWIADOMI potrzeby połączenia wysiłków w celu wzmocnienia stabilności politycznej i rozwoju gospodarczego w regionie poprzez wspieranie współpracy regionalnej;
PRAGNĄC ustanowienia i rozwijania regularnego dialogu politycznego dotyczącego dwustronnych i międzynarodowych zagadnień będących przedmiotem wspólnego zainteresowania;
PRZEKONANI o potrzebie wzmocnienia procesu modernizacji społecznej i gospodarczej rozpoczętego przez Jordanię w celu pełnej integracji swojej gospodarki z gospodarką światową i jej uczestnictwa we wspólnocie państw demokratycznych;
BIORĄC POD UWAGĘ różnicę istniejącą w rozwoju gospodarczym i społecznym między Jordanią a Wspólnotą;
PRAGNĄC ustanowienia współpracy, wspieranej regularnym dialogiem, w dziedzinach gospodarczych, naukowych, technologicznych, kulturalnych, audiowizualnych i społecznych w celu rozwijania wzajemnej wiedzy i zrozumienia;
BIORĄC POD UWAGĘ przywiązanie Wspólnoty i Jordanii do wolnego handlu, i w szczególności do poszanowania praw i obowiązków wynikających z Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu (1994) (GATT);
PRZEKONANI, że Układ o Stowarzyszeniu stworzy nowy klimat dla ich stosunków gospodarczych, i w szczególności, dla rozwoju handlu, inwestycji i współpracy gospodarczej i technologicznej,
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
1.
Niniejszym ustanawia się stowarzyszenie między Wspólnotą i jej Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Jordanią, z drugiej strony.
2.
Niniejszy Układ ma na celu:
- zapewnienie właściwych ram dla dialogu politycznego w celu umożliwienia rozwoju ścisłych stosunków politycznych między Stronami,
- ustanowienie warunków stopniowej liberalizacji handlu towarami, usługami i kapitałem,
- sprzyjanie rozwojowi zrównoważonych stosunków gospodarczych i społecznych między Stronami poprzez dialog i współpracę,
- poprawę warunków życia i pracy oraz wspieranie produktywności i stabilności finansowej,
- wspieranie współpracy regionalnej w celu skonsolidowania pokojowego współistnienia oraz stabilizacji gospodarczej i politycznej,
- wspieranie współpracy w innych dziedzinach będących przedmiotem wspólnego zainteresowania.
Artykuł 2
Stosunki między Stronami, jak również i postanowienia samego Układu, opierają się na przestrzeganiu zasad demokratycznych i podstawowych praw człowieka, wymienionych w Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka, która wyznacza kierunki ich polityce wewnętrznej i międzynarodowej i stanowi istotny element niniejszego Układu.
TYTUŁ I
DIALOG POLITYCZNY
Artykuł 3
1.
Między Stronami ustanawia się regularny dialog polityczny.
Wzmacnia on ich stosunki, przyczynia się do rozwoju trwałego partnerstwa oraz wzrostu wzajemnego zrozumienia i solidarności.
2.
Dialog i współpraca polityczna mają na celu w szczególności:
- rozwój lepszego wzajemnego zrozumienia i większej zbieżności stanowisk w kwestiach międzynarodowych, w szczególności w tych kwestiach, które mogą istotnie wpływać na jedną lub drugą Stronę,
- umożliwienie każdej ze Stron uwzględnienia stanowiska i interesów drugiej Strony,
- wzmocnienie regionalnego bezpieczeństwa i stabilności,
- wspieranie wspólnych inicjatyw.
Artykuł 4
Dialog polityczny obejmuje wszystkie kwestie będące przedmiotem wspólnego zainteresowania i ma na celu otwarcie drogi dla nowych form współpracy zmierzających do zrealizowania wspólnych celów, w szczególności w zakresie pokoju, bezpieczeństwa, praw człowieka, demokracji i rozwoju regionalnego.
Artykuł 5
1.
Dialog polityczny ułatwia rozwój wspólnych inicjatyw i jest prowadzony w regularnych odstępach czasu i w każdym przypadku gdy jest to niezbędne, w szczególności:
a) na poziomie ministerialnym, głównie w ramach Rady Stowarzyszenia;
b) na poziomie wyższych urzędników między przedstawicielami Jordanii, z jednej strony, a Prezydencją Rady i Komisji, z drugiej strony;
c) poprzez pełne wykorzystanie wszelkich kanałów dyplomatycznych, w szczególności poprzez regularne spotkania informacyjne, konsultacje przy okazji posiedzeń międzynarodowych i kontakty między przedstawicielami dyplomatycznymi w państwach trzecich;
d) poprzez każdy inny sposób mogący przyczynić się do konsolidacji, rozwoju i przyspieszenia tego dialogu.
2.
Dialog polityczny zostaje ustanowiony między Parlamentem Europejskim a Parlamentem Jordańskim.
TYTUŁ II
SWOBODNY PRZEPŁYW TOWARÓW PODSTAWOWE ZASADY
Artykuł 6
Wspólnota i Jordania ustanawiają stopniowo strefę wolnego handlu w okresie przejściowym, trwającym maksymalnie dwanaście lat, począwszy od daty wejścia w życie niniejszego Układu, zgodnie z postanowieniami niniejszego Układu i zgodnie z postanowieniami Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu z roku 1994, zwanego dalej "GATT".
ROZDZIAŁ 1
PRODUKTY PRZEMYSŁOWE
Artykuł 7
Postanowienia niniejszego rozdziału stosuje się w odniesieniu do produktów pochodzących ze Wspólnoty i z Jordanii, innych niż te wymienione w załączniku II do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską.
Artykuł 8
Żadne nowe cła przywozowe ani wszelkie inne opłaty o skutku równoważnym nie zostają wprowadzone w handlu między Wspólnotą a Jordanią.
Artykuł 9
Przywóz do Wspólnoty produktów pochodzących z Jordanii jest zwolniony z ceł oraz wszelkich innych opłat o skutku równoważnym oraz z ograniczeń ilościowych i wszelkich innych środków o skutku równoważnym.
Artykuł 10
1. a) Postanowienia niniejszego rozdziału nie stanowią przeszkody dla zachowania przez Wspólnotę elementu rolnego w odniesieniu do towarów pochodzących z Jordanii i wymienionych w załączniku I.
b) Element rolny może przybierać formę kwoty zryczałtowanej lub opłaty celnej ad valorem.
c) Postanowienia rozdziału 2 mające zastosowanie do produktów rolnych stosuje się mutatis mutandis do elementu rolnego.
2. a) Postanowienia niniejszego rozdziału nie stanowią przeszkody dla zachowania przez Jordanię elementu rolnego w odniesieniu do towarów pochodzących ze Wspólnoty i wymienionych w załączniku II.
b) Elementy rolne, które w zastosowaniu litery a) Jordania może pobierać w przywozie ze Wspólnoty, nie przekraczają 50 % podstawowej stawki celnej stosowanej w przywozie z państw niekorzystających z uzgodnień dotyczących handlu preferencyjnego, ale korzystających z klauzuli największego uprzywilejowania.
c) Jeżeli Jordania wykazuje, że równoważność opłat celnych stosowanych w odniesieniu do produktów rolnych włączonych do towarów wymienionych w załączniku II przekracza maksymalną stopę określoną w literze b), Rada Stowarzyszenia może uzgodnić wyższą stopę.
d) Jordania może rozszerzyć wykaz towarów, w odniesieniu do których stosuje się element rolny, z zastrzeżeniem, że towary te są włączone do załącznika I. Przed jego przyjęciem element rolny jest notyfikowany w celu zbadania Komitetowi Stowarzyszenia, który może podjąć każdą potrzebną decyzję.
e) W odniesieniu do produktów pochodzących ze Wspólnoty wymienionych w załączniku II Jordania stosuje, od dnia wejścia w życie Układu, cła przywozowe oraz opłaty o skutku równoważnym nie wyższe niż obowiązujące w dniu 1 stycznia 1996 roku.
3.
W odniesieniu do elementu przemysłowego produktów pochodzących ze Wspólnoty, wymienionych w załączniku II Jordania stopniowo znosi cła przywozowe lub opłaty o skutku równoważnym, zgodnie z postanowieniami artykułu 11.
4.
W przypadku gdy w handlu między Wspólnotą a Jordanią opłata stosowana do podstawowego produktu rolnego zostaje obniżona lub w przypadku gdy takie obniżki wynikają ze wzajemnych koncesji na przetworzone produkty rolne, elementy rolne stosowane zgodnie z ustępami 1 i 2 mogą zostać obniżone.
5.
Ograniczenie przewidziane w ustępie 5, wykaz danych produktów i, gdzie stosowne, kontyngenty taryfowe, do których obniżka się odnosi, zostają ustanowione przez Radę Stowarzyszenia.
Artykuł 11
1.
Cła i opłaty o skutku równoważnym mające zastosowanie w przywozie do Jordanii produktów pochodzących ze Wspólnoty, innych niż te, których wykaz znajduje się w załącznikach II, III i IV, zostają zniesione z chwilą wejścia w życie niniejszego Układu.
2. Na podstawie artykułu 10 ustęp 2 litera b) i artykułu 10 ustęp 3 całkowite cła i opłaty o skutku równoważnym mające zastosowanie w przywozie do Jordanii przetworzonych produktów rolnych pochodzących ze Wspólnoty, wymienionych w załączniku II, znosi się stopniowo zgodnie z następującym harmonogramem:
- cztery lata po wejściu w życie niniejszego Układu, każde cło i opłata zostaje obniżona o 10 % podstawowej stawki celnej,
- pięć lat po wejściu w życie niniejszego Układu, każde cło i opłata zostaje obniżone o 20 % podstawowej stawki celnej,
- sześć lat po wejściu w życie niniejszego Układu, każde cłoi opłata zostaje obniżone o 30 % podstawowej stawki celnej,
- siedem lat po wejściu w życie niniejszego Układu, każde cło i opłata zostaje obniżone o 40 % podstawowej stawki celnej,
- osiem lat po wejściu w życie niniejszego Układu, każde cło i opłata zostaje obniżone o 50 % podstawowej stawki celnej.
3.
Cła i opłaty o skutku równoważnym, mające zastosowanie w przywozie do Jordanii produktów pochodzących ze Wspólnoty, wymienionych w wykazie A załącznika III, znosi się stopniowo zgodnie z następującym harmonogramem:
- w chwili wejścia w życie niniejszego Układu, każde cło i opłata zostaje obniżone do 80 % podstawowej stawki celnej,
- rok po wejściu w życie niniejszego Układu, każde cło i opłata zostaje obniżone do 60 % podstawowej stawki celnej,
- dwa lata po wejściu w życie niniejszego Układu, każde cło i opłata zostaje obniżone do 40 % podstawowej stawki celnej,
- trzy lata po wejściu w życie niniejszego Układu, każde cło i opłata zostaje obniżone do 20 % podstawowej stawki celnej,
- cztery lata po wejściu w życie niniejszego Układu, pozostałe cła i opłaty zostają zniesione.
4.
Cła i opłaty o skutku równoważnym, mające zastosowanie w przywozie do Jordanii produktów pochodzących ze Wspólnoty, wymienionych w wykazie B załącznika III, znosi się stopniowo zgodnie z następującym harmonogramem:
- cztery lata po wejściu w życie niniejszego Układu, każde cło i opłata zostaje obniżone do 90 % podstawowej stawki celnej,
- pięć lat po wejściu w życie niniejszego Układu, każde cło i opłata zostaje obniżone do 80 % podstawowej stawki celnej,
- sześć lat po wejściu w życie niniejszego Układu, każde cło i opłata zostaje obniżone do 70 % podstawowej stawki celnej,
- siedem lat po wejściu w życie niniejszego Układu, każde cło i opłata zostaje obniżone do 60 % podstawowej stawki celnej,
- osiem lat po wejściu w życie niniejszego Układu, każde cło i opłata zostaje obniżone do 50 % podstawowej stawki celnej,
- dziewięć lat po wejściu w życie niniejszego Układu, każde cło i opłata zostaje obniżone do 40 % podstawowej stawki celnej,
- dziesięć lat po wejściu w życie niniejszego Układu, każde cło i opłata zostaje obniżone do 30 % podstawowej stawki celnej,
- jedenaście lat po wejściu w życie niniejszego Układu, każde cło i opłata zostaje obniżone do 20 % podstawowej stawki celnej,
- dwanaście lat po wejściu w życie niniejszego Układu, pozostałe cła i opłaty zostają zniesione.
5.
W odniesieniu do produktów wymienionych w załączniku IV postanowienia, które mają zastosowanie, zostają ponownie zbadane przez Radę Stowarzyszenia cztery lata po wejściu w życie Układu.
W chwili ponownego badania Rada Stowarzyszenia ustanawia harmonogram znoszenia ceł w odniesieniu do produktów znajdujących się w załączniku IV.
6.
W przypadku poważnych trudności w odniesieniu do danego produktu właściwy harmonogram, zgodnie z ustępami 2, 3 i 4, może zostać zweryfikowany przez Komitet Stowarzyszenia w drodze wspólnego porozumienia, pod warunkiem że harmonogram, dla którego wnioskowano o dokonanie przeglądu, nie może zostać przedłużony w odniesieniu do danego produktu ponad maksymalny okres przejściowy dwunastu lat.
Jeżeli Komitet Stowarzyszenia nie podejmuje decyzji w ciągu 30 dni od złożenia wniosku o dokonanie ponownego przeglądu harmonogramu, Jordania może tymczasowo zawiesić harmonogram, na okres nieprzekraczający jednego roku.
7.
W odniesieniu do każdego produktu podstawowa stawka celna, do której mają stosować się stopniowe obniżki ustanowione w ustępach 2, 3 i 4, jest tą rzeczywiście stosowaną wobec Wspólnoty w dniu 1 stycznia 1996 roku.
8.
Jeżeli, po dniu 1 stycznia 1996 roku, wszelkie obniżki taryfowe są stosowane na zasadzie erga omnes, obniżone cła zastępują podstawowe stawki celne określone w ustępie 7, od daty, kiedy takie obniżki zostają zastosowane.
9.
Jordania powiadamia Wspólnotę o swoich podstawowych stawkach celnych.
Artykuł 12
Postanowienia dotyczące znoszenia ceł przywozowych mają zastosowanie również do ceł o charakterze fiskalnym.
Artykuł 13
1.
Wyjątkowe środki o ograniczającym czasie obowiązywania, które stanowią odstępstwo od postanowień artykułu 11, mogą zostać podjęte przez Jordanię w formie zwiększenia lub przywrócenia ceł.
Środki te nie mogą być stosowane do powstających gałęzi przemysłu lub niektórych sektorów w fazie restrukturyzacji, bądź też przeżywających poważne trudności, w szczególności jeżeli trudności te powodują istotne problemy społeczne.
Cła stosowane w przywozie do Jordanii produktów pochodzących ze Wspólnoty, wprowadzone tymi środkami, nie mogą przekraczać 25 % ad valorem i zachowują element preferencji wobec produktów pochodzących ze Wspólnoty.
Całkowita średnia roczna wartość przywozu produktów podlegających tym środkom nie może przekraczać 20 % całkowitej średniej rocznej wartości przywozu produktów przemysłowych pochodzących ze Wspólnoty, podczas ostatnich trzech lat, dla których dostępne są dane statystyczne.
Środki te mają zastosowanie w odniesieniu do okresu nieprzekraczającego pięciu lat, chyba że Komitet Stowarzyszenia wyraża zgodę na dłuższy okres.
Środki przestają obowiązywać najpóźniej w chwili wygaśnięcia maksymalnego okresu przejściowego dwunastu lat.
Takie środki nie mogą zostać wprowadzone w odniesieniu do produktu, jeżeli upłynęło więcej niż cztery lata od zniesienia wszystkich ceł i wszystkich ograniczeń ilościowych lub opłat bądź środków o skutku równoważnym, dotyczących tego produktu.
Jordania powiadamia Komitet Stowarzyszenia o wszystkich wyjątkowych środkach, które zamierza podjąć oraz, na wniosek Wspólnoty, prowadzi się konsultacje w sprawie takich środków i sektorów, do których się stosują, przed ich wykonaniem.
Jeżeli Jordania podejmuje takie środki, dostarcza Komitetowi harmonogram zniesienia ceł wprowadzonych na mocy niniejszego artykułu.
Harmonogram ten przewiduje stopniowe znoszenie tych ceł w równych rocznych ratach, począwszy najpóźniej od końca drugiego roku po ich wprowadzeniu.
Komitet Stowarzyszenia może podjąć decyzję o zmianie harmonogramu.
2.
W drodze odstępstwa od postanowień ustępu 1 akapit czwarty, Komitet Stowarzyszenia może wyjątkowo, w celu uwzględnienia trudności związane z powstawaniem nowej gałęzi przemysłu oraz jeżeli niektóre sektory są w trakcie restrukturyzacji lub napotykają poważne trudności, upoważnić Jordanię do utrzymania środków już podjętych w zastosowaniu ustępu 1 na maksymalny okres trzech lat ponad przejściowy okres dwunastu lat.
ROZDZIAŁ 2
PRODUKTY ROLNE
Artykuł 14
Postanowienia niniejszego rozdziału stosuje się w odniesieniu do produktów pochodzących ze Wspólnoty i z Jordanii i wymienionych w załączniku II do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską.
Artykuł 15
Wspólnota i Jordania stopniowo wprowadzają większą liberalizację swojego wzajemnego handlu produktami rolnymi.
Artykuł 16
1.
Produkty rolne pochodzące z Jordanii korzystają w przywozie do Wspólnoty z postanowień określonych w protokole 1.
2.
Produkty rolne pochodzące ze Wspólnoty korzystają w przywozie do Jordanii z postanowień określonych w protokole 2.
Artykuł 17
1.
Od dnia 1 stycznia 2002 roku Wspólnota i Jordania oceniają sytuację w celu ustalenia środków liberalizacji, które mają zostać zastosowane przez Wspólnotę i Jordanię z mocą od dnia 1 stycznia 2003 roku, zgodnie z celem określonym w artykule 15.
2.
Bez uszczerbku dla ustępu poprzedzającego i uwzględniając struktury handlu produktami rolnymi między Stronami i w szczególności wrażliwość takich produktów, Wspólnota i Jordania mogą zbadać na bieżąco w Radzie Stowarzyszenia, produkt po produkcie i na zasadzie wzajemności, możliwości przyznania sobie dalszych zwolnień.
ROZDZIAŁ 3
POSTANOWIENIA WSPÓLNE
Artykuł 18
1.
W handlu między Wspólnotą a Jordanią nie wprowadza się żadnych nowych przywozowych ograniczeń ilościowych lub środków o skutku równoważnym.
2.
Ograniczenia ilościowe w przywozie i środki o skutku równoważnym w handlu między Wspólnotą a Jordanią zostają zniesione wraz z wejściem w życie niniejszego Układu.
3.
Wspólnota i Jordania nie stosują w wywozie między sobą ani ceł lub opłat o skutku równoważnym, ani ograniczeń ilościowych lub środków o skutku równoważnym.
Artykuł 19
1.
W przypadku szczególnych reguł wprowadzonych w wyniku wykonywania własnej polityki rolnej lub jakiejkolwiek zmiany lub rozszerzenia zakresu przepisów odnoszących się do wykonywania własnej polityki rolnej zainteresowana Strona może zmienić uzgodnienia wynikające z Układu w odniesieniu do danych produktów.
2.
W takich przypadkach zainteresowana Strona powiadamia Komitet Stowarzyszenia.
Na wniosek drugiej Strony Komitet Stowarzyszenia zbiera się w celu należytego uwzględnienia interesów drugiej Strony.
3.
Jeżeli Wspólnota lub Jordania, w zastosowaniu ustępu 1, zmienia uzgodnienia zawarte w niniejszym Układzie w odniesieniu do produktów rolnych, przyznają one przywozowi pochodzącemu z drugiej Strony uprzywilejowanie porównywalne do tego przewidzianego w niniejszym Układzie.
4.
Stosowanie niniejszego artykułu może być przedmiotem konsultacji w Radzie Stowarzyszenia.
Artykuł 20
1.
Produktom pochodzącym z Jordanii nie przyznaje się w przywozie do Wspólnoty traktowania bardziej korzystniejszego od tego, jakie Państwa Członkowskie stosują między sobą.
2.
Stosowanie postanowień niniejszego Układu pozostaje bez uszczerbku dla rozporządzenia Rady (EWG) nr 1911/91 z dnia 26 czerwca 1991 roku w sprawie stosowania przepisów prawa wspólnotowego w odniesieniu do Wysp Kanaryjskich.
Artykuł 21
1.
Strony powstrzymują się od stosowania jakichkolwiek środków lub praktyk o wewnętrznym charakterze fiskalnym, powodujących pośrednio lub bezpośrednio dyskryminację między produktami jednej Strony a podobnymi produktami pochodzącymi z terytorium drugiej Strony.
2.
Produkty wywiezione na terytorium jednej ze Stron nie mogą korzystać ze zwrotu pośrednich podatków wewnętrznych w wielkościach przekraczających podatki pośrednie, które na nie nałożono pośrednio lub bezpośrednio.
Artykuł 22
1.
Układ nie stanowi przeszkody w utrzymaniu lub tworzeniu unii celnych, stref wolnego handlu lub systemów handlu przygranicznego, w stopniu, w jakim nie zmieniają one porozumień handlowych przewidzianych w Układzie.
2.
Konsultacje między Wspólnotą a Jordanią odbywają w ramach Komitetu Stowarzyszenia w odniesieniu do porozumień ustanawiających unie celne lub strefy wolnego handlu, do wszelkich kwestii związanych z ich odnośną polityką handlową wobec państw trzecich.
W szczególności w przypadku przystąpienia państwa trzeciego do Wspólnoty, takie konsultacje odbywają się w celu zapewnienia, że uwzględnia się wspólne interesy Wspólnoty i Jordanii.
Artykuł 23
Jeżeli jedna ze Stron stwierdza istnienie dumpingu w handlu z drugą Stroną w rozumieniu artykułu VI Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu, może ona podjąć właściwe środki przeciwko tej praktyce, zgodnie z Porozumieniem w sprawie wykonania artykułu VI GATT i zgodnie ze swoim właściwym ustawodawstwem wewnętrznym, zgodnie z warunkami i procedurami ustanowionymi w artykule 26.
Artykuł 24
W przypadku gdy jakikolwiek produkt jest przywożony w tak zwiększonych ilościach oraz na takich warunkach, że powoduje to lub zagraża spowodowaniem:
- poważnej szkody dla producentów krajowych produktów podobnych lub bezpośrednio konkurujących na całym lub na części terytorium jednej ze Stron,
lub
- poważnych zakłóceń w jakimkolwiek sektorze gospodarki,
zainteresowana Strona może podjąć właściwe środki zgodnie z warunkami i procedurą ustanowioną w artykule 26.
Artykuł 25
W przypadku gdy zastosowanie się do postanowień artykułu 18 ustęp 3 prowadzi do:
i) powrotnego wywozu do państwa trzeciego, wobec którego Strona eksportujaca stosuje w odniesieniu do danego produktu wywozowe ograniczenia ilościowe, wywozowe cła lub środki o skutku równoważnym;
lub
ii) poważnych niedoborów lub zagrożenia wystąpienia niedoborów produktu ważnego dla wywożącej Strony,
i w przypadku gdy sytuacje określone powyżej powodują lub mogą spowod ować poważne trudności dla Strony eksportującej, ta Strona może podjąć właściwe środki zgodnie z warunkami i procedurami ustanowionymi w artykule 26.
Środki nie mają charakteru dyskryminacyjnego i zostają zniesione, jeżeli warunki nie uzasadniają już ich utrzymywania.
Artykuł 26
1.
W przypadku gdy Wspólnota lub Jordania poddaje przywóz towarów mogących powodować występowanie trudności określonych w artykule 24 procedurze administracyjnej, która ma na celu szybkie dostarczenie informacji dotyczących kierunków zmian w handlu, powiadamia o tym drugą Stronę.
2.
W przypadkach określonych w artykułach 23, 24 i 25, przed podjęciem przewidzianych w nich środków lub jak najszybciej w przypadkach, do których stosuje się ustęp 3 litera d), dana Strona przedstawia Komitetowi Stowarzyszenia wszelkie odpowiednie informacje niezbędne do szczegółowej analizy sytuacji w celu znalezienia rozwiązania możliwego do zaakceptowania przez obydwie Strony.
Przy doborze środków należy przyznać pierwszeństwo tym, które w najmniejszym stopniu zakłócają funkcjonowanie Umowy.
Komitet Stowarzyszenia jest niezwłocznie powiadamiany o środkach ochronnych, które będą przedmiotem okresowych konsultacji w ramach Komitetu, szczególnie w celu ustalenia harmonogramu ich zniesienia, gdy tylko okoliczności na to pozwalają.
3.
W celu wykonania ustępu 2 stosuje się następujące postanowienia:
a) w odniesieniu do artykułu 23, Strona eksportująca zostaje powiadomiona o przypadku dumpingu, gdy tylko organy Strony importującej wszczynają dochodzenie.
W przypadku gdy nie położono kresu dumpingowi w rozumieniu artykułu VI GATT lub jeżeli żadne inne zadowalające rozwiązanie nie zostaje znalezione w ciągu trzydziestu dni od dokonania powiadomienia, Strona importująca może przyjąć właściwe środki;
b) w odniesieniu do artykułu 24, trudności wynikające z sytuacji określonej w tym artykule przedkłada się do zbadania Komitetowi Stowarzyszenia, który może podjąć każdą decyzję potrzebną, aby położyć kres tym trudnościom.
Jeżeli Komitet Stowarzyszenia lub Strona eksportujaca nie podejmują decyzji kładącej kres trudnościom lub jeżeli w ciągu trzydziestu dni następujących po przedstawieniu sprawy nie znaleziono żadnego innego zadawalającego rozwiązania, Strona importujaca może przyjąć właściwe środki w celu rozwiązania problemu.
Środki, o których mowa, nie mogą przekraczać tego, co niezbędne dla zaradzenia powstałym trudnościom;
c) w odniesieniu do artykułu 25, trudności wynikające z sytuacji określonej w tym artykule przedstawia się do zbadania Komitetowi Stowarzyszenia.
Komitet Stowarzyszenia może podjąć dowolną decyzję niezbędną w celu położenia kresu trudnościom.
Jeżeli Komitet Stowarzyszenia nie podejmuje takiej decyzji w ciągu 30 dni od przedstawienia mu sprawy, Strona eksportująca może zastosować właściwe środki w odniesieniu do wywozu omawianego produktu;
d) w przypadku gdy wyjątkowe okoliczności wymagające natychmiastowego działania powodują, że uprzednie powiadomienie lub zbadanie jest niemożliwe, zainteresowana Strona może, w sytuacjach określonych w artykułach 23, 24 i 25, niezwłocznie zastosować takie środki ostrożności, jakie są bezwzględnie konieczne w celu zaradzenia sytuacji i niezwłocznie powiadamia drugą Stronę.
Artykuł 27
Układ nie stanowi przeszkody w stosowaniu zakazów lub ograniczeń przywozowych, wywozowych lub dotyczących towarów podlegających tranzytowi, uzasadnionych względami moralności publicznej, porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego; ochrony zdrowia i życia ludzi, zwierząt lub roślin; ochrony narodowych dóbr kultury o wartości artystycznej, historycznej lub archeologicznej; ochrony własności przemysłowej i handlowej lub zasadami dotyczącymi złota lub srebra.
Jednakże takie zakazy lub ograniczenia nie powinny stanowić środka arbitralnej dyskryminacji ani ukrytego ograniczenia w handlu między Stronami.
Artykuł 28
Koncepcja "produktów pochodzących" do celów wykonania niniejszego tytułu i odnoszące się do niej metody współpracy administracyjnej są ustanowione w protokole 3.
Artykuł 29
Nomenklatura Scalona towarów używana jest do klasyfikacji towarów w handlu między Stronami.
TYTUŁ III
PRAWO PRZEDSIĘBIORCZOŚCI I USŁUG
ROZDZIAŁ 1
PRAWO PRZEDSIĘBIORCZOŚCI
Artykuł 30
1. a) Wspólnota i jej Państwa Członkowskie przyznają w odniesieniu do zakładania spółek jordańskch traktowanie nie mniej korzystne niż to, które przyznawane jest podobnym spółkom z państw trzecich.
b) Nie naruszając zastrzeżeń wymienionych w załączniku V, Wspólnota i jej Państwa Członkowskie przyznają filiom spółek jordańskich prowadzących działalność na ich terytorium traktowanie nie mniej korzystne niż to, które przyznawane jest jakimkolwiek podobnym spółkom wspólnotowym w odniesieniu do ich działalności.
c) Wspólnota i jej Państwa Członkowskie przyznają oddziałom spółek jordańskich prowadzących działalność na ich terytorium, traktowanie nie mniej korzystne niż to, które przyznawane jest podobnym oddziałom spółek z jakichkolwiek państw trzecich, w odniesieniu do ich działalności.
2. a) Nie naruszając zastrzeżeń wymienionych w załączniku VI, Jordania przyznaje w odniesieniu do zakładania spółek wspólnotowych na jej terytorium, traktowanie nie mniej korzystne niż to, które przyznawane jest jej własnym spółkom lub spółkom z jakiegokolwiek państwa trzeciego, którekolwiek z nich jest lepsze.
b) Jordania przyznaje w odniesieniu do filii i oddziałów spółek wspólnotowych prowadzących działalność na jej terytorium traktowanie nie mniej korzystne niż to, które przyznawane jest jej własnym spółkom lub jordańskim filiom lub oddziałom spółek z jakiegokolwiek państwa trzeciego, którekolwiek z nich jest lepsze.
3.
Postanowienia ustępu 1 litera b) oraz ustępu 2 litera b) nie mogą być wykorzystywane w celu obejścia przepisów ustawowych i wykonawczych Strony, mających zastosowanie do dostępu do poszczególnych sektorów lub działalności filii lub oddziałów spółek drugiej Strony, prowadzących działalność na terytorium tej pierwszej Strony.
Traktowanie określone w ustępie 1 litery b) i c) oraz w ustępie 2 przyznaje się na rzecz spółek, filii i oddziałów prowadzących działalność odpowiednio we Wspólnocie i w Jordanii w chwili wejścia w życie niniejszego Układu, oraz na rzecz spółek filii i oddziałów, prowadzących działalność po tej dacie, od chwili, w której prowadzą działalność.
Artykuł 31
1.
Postanowienia artykułu 30 nie mają zastosowania do transportu lotniczego, transportu na śródlądowych drogach wodnych oraz transportu morskiego.
2.
Jednakże w odniesieniu do działalności podejmowanej przez agencje żeglugi morskiej w celu świadczenia usług międzynarodowego transportu morskiego, łącznie z działalnością intermodalną, obejmującą transport morski, każda Strona zezwala spółkom drugiej Strony na obecność handlową na swoim terytorium w formie filii lub oddziałów, na warunkach odnośnie do zakładania i prowadzenia działalności nie mniej korzystnych niż te, które przyznawane są ich własnym spółkom lub filiom lub oddziałom spółek z jakiegokolwiek państwa trzeciego, którekolwiek z nich jest lepsze.
Taka działalność obejmuje, ale nie jest ograniczona do:
a) obrotu i sprzedaży usług transportu morskiego i usług powiązanych poprzez bezpośredni kontakt z klientami, od oferty cenowej do wystawienia faktury, w taki sposób, by usługi te były wykonywane lub oferowane przez samego usługodawcę, lub przez usługodawców, z którymi sprzedawca usług ustanowił stałe porozumienia handlowe;
b) zakupu i używania, na swój własny rachunek lub na rachunek swoich klientów (oraz odsprzedaż swoim klientom), każdego transportu lub usług powiązanych, łącznie z usługami transportu wewnętrznego, dokonywanego w dowolny sposób, w szczególności śródlądowymi drogami wodnymi, drogą i koleją, niezbędnymi do świadczenia usługi zintegrowanej;
c) przygotowania dokumentacji dotyczącej dokumentów transportowych, dokumentów celnych lub innych dokumentów odnoszących się do pochodzenia i rodzaju przewożonych towarów;
d) dostarczania informacji handlowych wszelkimi środkami, łącznie ze skomputeryzowanymi systemami informacyjnymi i elektroniczną wymianą danych (z zastrzeżeniem ograniczeń niedyskryminujących dotyczących telekomunikacji);
e) ustanowienia uzgodnień handlowych, łącznie z udziałem w kapitale spółki i zatrudnianiem pracowników rekrutowanych lokalnie (lub, w przypadku pracowników zagranicznych, z zastrzeżeniem stosownych postanowień niniejszego Układu), z jakąkolwiek prowadzącą działalność lokalnie agencją żeglugi morskiej;
f) działania w imieniu spółek, organizowania przeładunku statku lub odbioru ładunków, jeżeli jest to wymagane.
Artykuł 32
Do celów niniejszego Układu:
a) odpowiednio "spółka wspólnotowa" lub "spółka jordańska" oznaczają: spółkę utworzoną zgodnie z przepisami odpowiednio Państwa Członkowskiego lub Jordanii i posiadającą swoją siedzibę statutową lub zarząd lub główne miejsce prowadzenia działalności na terytorium odpowiednio Wspólnoty lub Jordanii.
Jednakże jeżeli spółka utworzona zgodnie z przepisami odpowiednio Państwa Członkowskiego lub Jordanii posiada tylko swoją siedzibę statutową na terytorium Wspólnoty lub Jordanii, jest ona uważana odpowiednio za spółkę wspólnotową lub spółkę jordańską, jeżeli jej działalność posiada rzeczywisty i ciągły związek z gospodarką odpowiednio jednego z Państw Członkowskich lub Jordanii;
b) "filia" spółki oznacza spółkę, która jest kontrolowana przez pierwszą spółkę;
c) "oddział" spółki oznacza przedsiębiorstwo nieposiadające osobowości prawnej, które ma pozór trwałości, takie jak rozszerzenie działalności organu dominującego, posiada zarząd i jest materialnie wyposażone do propwadzenia negocjacji handlowych ze stronami trzecimi w taki sposób, żeby te ostatnie, pomimo świadomości, że jeżeli to niezbędne, zaistnieje prawne powiązanie z organem dominującym, którego siedziba znajduje się za granicą, nie musiały zawierać transakcji bezpośrednio z takim organem dominującym, ale mogą dokonywać transakcji handlowych w przedsiębiorstwie stanowiącym rozszerzenie działalności;
d) "zakładanie przedsiębiorstw" oznacza prawo spółek wspólnotowych lub jordańskich, jak określono w literze a), do podejmowania działalności gospodarczej, poprzez tworzenie filii i oddziałów odpowiednio w Jordanii i we Wspólnocie;
e) "wykonywanie działalności" oznacza prowadzenie działalności gospodarczej;
f) "działalność gospodarcza" oznacza działalność o charakterze przemysłowym, handlowym oraz wykonywanie wolnych zawodów;
g) "obywatel Państwa Członkowskiego lub Jordanii" oznacza osobę fizyczną będącą obywatelem, odpowiednio, jednego z Państw Członkowskich lub Jordanii;
h) w odniesieniu do międzynarodowego transportu morskiego, łącznie z działalnością intermodalną, obejmującą transport morski, z postanowień niniejszego rozdziału i rozdziału 2 korzystają również obywatele Państw Członkowskich lub Jordanii, prowadzący działalność odpowiednio poza Wspólnotą lub Jordanią, oraz przedsiębiorstwa żeglugowe prowadzące działalność poza Wspólnotą lub Jordanią i kontrolowane odpowiednio przez obywateli Państw Członkowskich lub Jordanii, jeżeli ich statki są zarejestrowane odpowiednio w tym Państwie Członkowskim lub w Jordanii zgodnie z odnośnym ustawodawstwem.
Artykuł 33
1.
Strony dokładają wszelkich starań, aby uniknąć podejmowania wszelkich środków lub działań powodujących, że warunki prowadzenia i wykonywania działalności gospodarczej spółek drugiej Strony są bardziej restrykcyjne niż w sytuacji istniejącej w dniu poprzedzającym dzień podpisania Układu.
2.
Postanowienia niniejszego artykułu pozostają bez uszczerbku dla postanowień artykułu 44.
Sytuacje objęte artykułem 44 są wyłącznie regulowane przez jego postanowienia w celu wyłączenia wszelkich innych postanowień.
Artykuł 34
1.
Spółka wspólnotowa lub spółka jordańska prowadząca działalność odpowiednio na terytorium Jordanii lub Wspólnoty jest uprawniona do zatrudniania lub zatrudniania przez jedną ze swoich filii lub jeden z oddziałów, zgodnie z obowiązującym ustawodawstwem w państwie prowadzenia działalności, na terytorium odpowiednio Jordanii i Wspólnoty, pracowników, którzy są obywatelami Państw Członkowskich Wspólnoty i Jordanii, pod warunkiem że tacy pracownicy są kluczowymi pracownikami, jak określono w ustępie 2, i są zatrudnieni wyłącznie przez takie spółki, filie lub oddziały.
Pozwolenia na pobyt i pracę takich pracowników są wydawane wyłącznie na okres takiego zatrudnienia.
2.
Kluczowi pracownicy spółek wymienionych powyżej, zwanych dalej "organizacjami", są "osobami przenoszonymi między przedsiębiorstwami", jak określono w literze c), należącymi do następujących kategorii, z zastrzeżeniem, że organizacja jest osobą prawną i że dane osoby zostały zatrudnione przez tą organizację lub były w niej partnerami (innymi niż akcjonariusze większościowi), przez co najmniej jeden rok bezpośrednio poprzedzający takie przeniesienie:
a) wyżsi rangą pracownicy organizacji, którzy przede wszystkim kierują zarządzaniem organizacją i podlegają ogólnemu nadzorowi lub kierownictwu, zasadniczo ze strony zarządu lub akcjonariuszy przedsiębiorstwa, włączając w to:
- kierujących organizacją, organem administracyjnym lub działem organizacji,
- nadzorujących i kontrolujących pracę innych zatrudnionych, sprawujących funkcje nadzorcze, techniczne lub kierownicze,
- posiadających kompetencje zatrudniania lub zwalniania bądź zalecania zatrudniania bądź zwalniania pracowników oraz podejmowania innych środków związanych z pracownikami;
b) osoby zatrudnione przez organizację, które posiadają nieprzeciętną szczególną wiedzę w odniesieniu do obsługi organizacji, wyposażenia badawczego, metodologii lub zarządzania.
Ocena takiej wiedzy może odzwierciedlać, niezależnie od wiedzy specyficznej dla przedsiębiorstwa, wysoki poziom kwalifikacji odnoszących się do rodzaju pracy lub zawodu wymagającego specyficznej wiedzy technicznej, łącznie z wykonywaniem uznanych zawodów;
c) "osoba przenoszona między przedsiębiorstwami" jest określona jako osoba fizyczna pracująca w organizacji na terytorium Strony i przeniesiona tymczasowo w ramach prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium drugiej Strony; dana organizacja musi mieć swoje główne miejsce prowadzenia działalności na terytorium Strony i przeniesienie odbywa się do przedsiębiorstwa (filii, oddziału) tej organizacji, faktycznie prowadzącego działalność gospodarczą na terytorium drugiej Strony.
3.
Wjazd i tymczasowa obecność na terytorium odpowiednio Jordanii lub Wspólnoty obywateli odpowiednio Państw Członkowskich lub Jordanii, jest dozwolone, jeżeli ci obywatele są wyższymi rangą pracownikami spółki, jak określono w ustępie 2 litera a), i są odpowiedzialni za prowadzenie działalności spółki jordańskiej lub wspólnotowej, odpowiednio we Wspólnocie lub Jordanii, pod warunkiem że:
- nie uczestniczą oni w sprzedaży bezpośredniej lub w świadczeniu usług,
i
- spółka nie ma innego przedstawiciela, biura, oddziału lub filii odpowiednio w Państwie Członkowskim Wspólnoty lub w Jordanii.
Artykuł 35
W celu ułatwienia obywatelom Wspólnoty i obywatelom jordańskim podejmowania i prowadzenia regulowanej działalności zawodowej odpowiednio w Jordanii i we Wspólnocie Rada Stowarzyszenia bada, jakie kroki są niezbędne w celu zapewnienia wzajemnego uznawania kwalifikacji.
Artykuł 36
Postanowienia artykułu 30 nie wykluczają zastosowania przez Stronę szczególnych zasad dotyczących prowadzenia na jej terytorium działalności gospodarczej przez oddziały spółek drugiej Strony niezarejestrowanych na terytorium pierwszej Strony, które są uzasadnione ze względu na różnice prawne lub techniczne między takimi oddziałami w porównaniu z oddziałami spółek zarejestrowanych na jej terytorium lub też w odniesieniu do usług finansowych, ze względów ostrożności.
Różnica w traktowaniu nie wykracza poza zakres, jaki jest absolutnie niezbędny jako wynik takich różnic prawnych lub technicznych, lub w odniesieniu do usług finansowych, ze względów ostrożności.
ROZDZIAŁ 2
TRANSGRANICZNE ŚWIADCZENIE USŁUG
Artykuł 37
1.
Strony dokładają wszelkich starań w celu stopniowego umożliwiania świadczenia usług przez spółki wspólnotowe lub jordańskie, które prowadzą działalność na terytorium Strony, innej niż Strona osoby, dla której usługa jest przeznaczona, uwzględniając rozwój sektora usług w obydwu Stronach.
2.
Rada Stowarzyszenia formułuje zalecenia w celu wykonania celu wymienionego w ustępie 1.
Artykuł 38
W celu zapewnienia skoordynowanego rozwoju transportu między Stronami, przystosowanego do ich potrzeb handlowych, warunki wzajemnego dostępu do rynku i do świadczenia usług transportu drogowego, kolejowego, śródlądowymi drogami wodnymi oraz, gdzie stosowne, lotniczego, mogą stanowić przedmiot szczególnych porozumień, gdzie właściwe, wynegocjowanych przez Strony po wejściu w życie niniejszego Układu.
Artykuł 39
1.
W odniesieniu do transportu morskiego Strony zobowiązują się skutecznie stosować zasadę nieograniczonego dostępu do międzynarodowego rynku i transportu morskiego, opartego na zasadach handlowych.
a) Powyższe postanowienie pozostaje bez uszczerbku dla praw i zobowiązań wynikających z Konwencji Organizacji Narodów Zjednoczonych w sprawie Kodeksu postępowania dla konferencji liniowych, mających zastosowanie w odniesieniu do jednej lub drugiej Strony niniejszego Układu.
Linie nieobjęte postanowieniami konferencji mają prawo do wolnej konkurencji z liniami, wobec których mają zastosowanie postanowienia Konferencji, o ile przestrzegają zasad uczciwej konkurencji w oparciu o zasady handlowe.
b) Strony potwierdzają swoje przywiązanie do warunków wolnej konkurencji jako istotnej cechy handlu sypkimi i płynnymi towarami masowymi.
2.
W zastosowaniu zasad określonych w ustępie 1, Strony:
a) nie wprowadzają w przyszłych umowach dwustronnych z państwami trzecimi klauzuli o podziale ładunku dotyczących handlu sypkimi i płynnymi towarami masowymi, chyba że zaistnieją wyjątkowe okoliczności, w których przedsiębiorstwa żeglugi liniowej jednej lub drugiej Strony niniejszego Układu nie miałyby innej możliwości udziału w handlu z lub do zainteresowanego państwa trzeciego;
b) znoszą, z dniem wejścia w życie niniejszego Układu, wszelkie środki jednostronne, przeszkody administracyjne, techniczne i inne, które mogłyby wywierać skutek ograniczający lub dyskryminacyjny w stosunku do swobodnego świadczenia usług w międzynarodowym transporcie morskim.
Każda ze Stron przyznaje, między innymi, traktowanie nie mniej korzystne niż to, które zostało przyznane jej własnym statkom, statkom używanym do przewozu towarów, pasażerów lub przeznaczonych do obydwu tych celów i pływającym pod banderą drugiej Strony, w odniesieniu do dostępu do portów, korzystania z infrastruktury i pomocniczych usług morskich tych portów, jak również powiązanych należności i opłat, ułatwień celnych, wyznaczania stanowiska kotwiczenia oraz udogodnień w załadunku i wyładunku.
ROZDZIAŁ 3
POSTANOWIENIA OGÓLNE
Artykuł 40
1.
Strony zobowiązują się do uwzględnienia rozszerzenia niniejszego tytułu w celu ustanowienia "porozumienia o integracji gospodarczej", jak określono w artykule V Układu Ogólnego o Handlu Usługami (GATS).
2.
Cel przewidziany w ustępie 1 podlega uprzedniemu zbadaniu przez Radę Stowarzyszenia najpóźniej pięć lat po wejściu w życie niniejszego Układu.
3.
Podczas wykonywania tego badania Rada Stowarzyszenia uwzględnia postęp dokonany w zbliżeniu ustawodawstw między Stronami w odnośnej działalności.
Artykuł 41
1.
Postanowienia niniejszego tytułu stosuje się z zastrzeżeniem ograniczeń uzasadnionych względami porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego i zdrowia publicznego.
2.
Postanowienia te nie mają zastosowania do działalności, które na terytorium którejkolwiek Strony związane są, nawet tylko sporadycznie, z wykonywaniem władzy publicznej.
Artykuł 42
Do celów niniejszego tytułu, nic w niniejszym Układzie nie stanowi przeszkody dla stosowania przez Strony ich przepisów ustawowych i wykonawczych dotyczących wjazdu i pobytu, zatrudnienia, warunków pracy, podejmowania i prowadzenia działalności gospodarczej oraz świadczenia usług, pod warunkiem że nie stosuje się ich w sposób niweczący lub naruszający korzyści, wynikające dla każdej ze Stron ze szczególnych postanowień niniejszego Układu.
Niniejsze postanowienie nie ogranicza stosowania artykułu 41.
Artykuł 43
Spółki kontrolowane lub będące wyłączną wspólną własnością spółek jordańskich i spółek wspólnotowych również korzystają z postanowień niniejszego tytułu.
Artykuł 44
Traktowanie przyznane przez którąkolwiek ze Stron drugiej Stronie na mocy niniejszego Układu, od dnia poprzedzającego o miesiąc wejście w życie stosownych zobowiązań wynikających z GATS, w odniesieniu do sektorów lub środków objętych przez GATS, nie jest w żadnym przypadku bardziej korzystne niż to, które zostało przyznane przez taką pierwszą Stronę na mocy postanowień GATS i to w odniesieniu do każdego sektora, podsektora lub sposobu świadczenia usług.
Artykuł 45
Do celów niniejszego tytułu nie uwzględnia się traktowania przyznanego przez Wspólnotę, jej Państwa Członkowskie lub Jordanię na mocy zobowiązań zaciągniętych w porozumieniach o integracji gospodarczej, zgodnie z zasadami artykułu V GATS.
Artykuł 46
1.
Bez względu na wszelkie inne postanowienia Układu, nie zabrania się żadnej ze Stron podejmowania środków ze względów ostrożności, włączając w to ochronę inwestorów, depozytorów, posiadaczy polis lub osób, do których należą prawa powiernicze, lub w celu zapewnienia integralności i stabilności systemu finansowego.
W przypadku gdy takie środki nie są zgodne z postanowieniami Układu, nie są one wykorzystywane w celu uniknięcia zobowiązań Strony wynikających z Układu.
2.
Żadne postanowienie Układu nie jest rozumiane jako wymagające od Strony ujawnienia informacji odnoszących się do spraw lub rozliczeń poszczególnych klientów, lub wszelkich informacji poufnych lub zastrzeżonych, będących w posiadaniu organów publicznych.
Artykuł 47
Postanowienia niniejszego Układu nie uchybiają stosowaniu przez każdą ze Stron wszelkich środków niezbędnych w celu zapobieżenia obchodzeniu jej środków dotyczących dostępu państwa trzeciego do jej rynku, na mocy postanowień niniejszego Układu.
TYTUŁ IV
PŁATNOŚCI, PRZEPŁYW KAPITAŁU I INNE ZAGADNIENIA GOSPODARCZE
ROZDZIAŁ 1
PŁATNOŚCI I PRZEPŁYW KAPITAŁU
Artykuł 48
Z zastrzeżeniem postanowień artykułów 51 i 52, bieżące płatności związane z przepływem towarów, osób, usług i kapitału w ramach niniejszego Układu są wolne od ograniczeń.
Artykuł 49
1.
W ramach postanowień niniejszego Układu, z zastrzeżeniem postanowień artykułów 50 i 51 oraz bez uszczerbku dla załącznika VI, określonego w artykule 30 ustęp 2 litera a), nie ma ograniczeń w przepływie kapitału ze Wspólnoty do Jordanii oraz w przepływie kapitału związanego z inwestycjami bezpośrednimi z Jordanii do Wspólnoty.
2.
Odpływ kapitału jordańskiego do Wspólnoty, inny niż inwestycja bezpośrednia, podlega obowiązującemu ustawodawstwu w Jordanii.
3.
Strony przeprowadzą konsultacje w celu uzyskania całkowitej liberalizacji przepływu kapitału, gdy tylko spełnione zostaną warunki.
Artykuł 50
Z zastrzeżeniem innych postanowień niniejszego Układu i innych zobowiązań międzynarodowych Wspólnoty i Jordanii, postanowienia artykułu 49 pozostają bez uszczerbku dla stosowania wszelkich ograniczeń, które istnieją między nimi w dniu wejścia w życie niniejszego Układu w odniesieniu do przepływu kapitału między nimi, związanego z inwestycjami bezpośrednimi, łącznie z nieruchomościami i prowadzeniem działalności gospodarczej.
Jednakże transfer za granicę inwestycji dokonanych w Jordanii przez rezydentów wspólnotowych, lub dokonanych we Wspólnocie przez rezydentów jordańskich oraz wszelkich innych zysków z niego wynikających, nie zostaje naruszony.
Artykuł 51
W przypadku gdy, w wyjątkowych okolicznościach, przepływy kapitału między Wspólnotą a Jordanią powodują lub grożą spowodowaniem poważnych trudności w funkcjonowaniu polityki kursu walutowego lub polityki pieniężnej we Wspólnocie lub w Jordanii, odpowiednio Wspólnota lub Jordania mogą, zgodnie z warunkami ustanowionymi w ramach GATS i zgodnie z artykułami VIII i XIV artykułów Umowy o Międzynarodowym Funduszu Walutowym, podjąć środki ochronne w odniesieniu do przepływów kapitału między Wspólnotą a Jordanią w okresie nieprzekraczającym sześciu miesięcy, jeżeli takie środki są absolutnie niezbędne.
Artykuł 52
W przypadku gdy jedno lub więcej Państw Członkowskich Wspólnoty lub Jordania napotyka lub gdy istnieje ryzyko napotkania poważnych trudności dotyczących bilansu płatniczego, odpowiednio Wspólnota i Jordania mogą, zgodnie z warunkami ustanowionymi w ramach GATT oraz zgodnie z artykułami VIII i XIV artykułów Umowy o Międzynarodowym Funduszu Walutowym, podjąć środki ograniczające w odniesieniu do płatności bieżących, jeżeli środki takie są absolutnie niezbędne.
Wspólnota lub Jordania, gdzie właściwe, niezwłocznie powiadamia o tym drugą Stronę i jak najszybciej przedstawia harmonogram znoszenia tych środków.
ROZDZIAŁ 2
KONKURENCJA I INNE ZAGADNIENIA GOSPODARCZE
Artykuł 53
1.
Poniższe uznaje się za niezgodne ze sprawnym funkcjonowaniem Układu, w stopniu, w jakim może wpływać na handel między Wspólnotą a Jordanią:
a) wszelkie porozumienia między przedsiębiorstwami, decyzje związków przedsiębiorstw i praktyki uzgodnione między przedsiębiorstwami mające na celu zapobieganie, ograniczanie lub zakłócanie konkurencji lub skutkujące nimi;
b) nadużywanie przez jedno lub więcej przedsiębiorstw pozycji dominującej na terytoriach Wspólnoty lub Jordanii jako całości lub ich znacznej części;
c) jakakolwiek pomoc publiczna zakłócająca lub grożąca zakłóceniem konkurencji poprzez wspieranie niektórych przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów.
2.
Wszelkie praktyki sprzeczne z niniejszym artykułem są oceniane na podstawie kryteriów wynikających z zastosowania przepisów artykułów 85, 86 i 92 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Gospodarczą oraz, w odniesieniu do produktów podlegających Traktatowi ustanawiającemu Europejską Wspólnotę Węgla i Stali, przepisów artykułów 65 i 66 tego Traktatu oraz reguł wspólnotowych dotyczących pomocy państwa, łącznie z prawodawstwem wtórnym.
3.
W ciągu pięciu lat od dnia wejścia w życie niniejszego Układu Rada Stowarzyszenia przyjmuje w drodze decyzji niezbędne przepisy wykonawcze w odniesieniu do ustępów 1 i 2.
Do czasu przyjęcia tych przepisów postanowienia porozumienia w sprawie interpretacji i stosowania artykułów VI, XVI i XXIII GATT stosuje się jako przepisy wykonawcze do ustępu 1 litera c) oraz właściwych części ustępu 2.
4. a) W celu stosowania postanowień ustępu 1 litera c) Strony uznają, że w ciągu pierwszych pięciu lat od dnia wejścia w życie Układu wszelka pomoc publiczna przyznawana przez Jordanię przedsiębiorstwom zostaje oceniona z uwzględnieniem faktu, że Jordania jest traktowana jako obszar identyczny z obszarami Wspólnoty, w przypadku gdy poziom życia jest nienormalnie niski lub w przypadku gdy istnieje wysoka stopa bezrobocia, jak określono w artykule 92 ustęp 3 litera a) Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Gospodarczą.
Uwzględniając sytuację gospodarczą Jordanii, Rada Stowarzyszenia podejmuje decyzję, czy okres ten powinien zostać przedłużony o kolejne okresy pięcioletnie.
b) Każda ze Stron zapewnia przejrzystość w zakresie pomocy publicznej, między innymi przez coroczne składanie sprawozdań drugiej Stronie na temat ogólnej sumy oraz podziału udzielonej pomocy oraz przez dostarczanie, na wniosek, informacji dotyczących systemów pomocy.
Na wniosek jednej ze Stron druga Strona dostarcza informacji na temat szczególnych indywidualnych przypadków pomocy publicznej.
5.
W odniesieniu do produktów określonych w rozdziale 2 tytuł II:
- ustępu 1 litera c) nie stosuje się,
- wszelkie praktyki sprzeczne z ustępem 1 litera a) są oceniane zgodnie z kryteriami ustanowionymi przez Wspólnotę na podstawie artykułów 42 i 43 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności z kryteriami ustanowionymi w rozporządzeniu Rady nr 26/1962.
6.
Jeżeli Wspólnota lub Rumunia uznają, że konkretne praktyki są niezgodne z warunkami ustępu 1, oraz:
- nie stosuje się wobec nich w sposób właściwy przepisów wykonawczych określonych w ustępie 3,
lub
- w przypadku braku takich przepisów oraz jeżeli takie postępowanie powoduje szkodę lub zagraża spowodowaniem poważnej szkody w interesach drugiej Strony albo spowodowaniem szkód majątkowych w jej przemyśle krajowym, włącznie z branżą usługową,
może ona podjąć właściwe środki po konsultacji w ramach Rady Stowarzyszenia lub po upływie 30 dni roboczych od wystąpienia o takie konsultacje.
W odniesieniu do praktyk sprzecznych z ustępem 1 litera c) niniejszego artykułu takie właściwe środki mogą, jeżeli stosuje się w odniesieniu do nich postanowienia Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu, zostać przyjęte jedynie zgodnie z procedurami oraz na warunkach określonych przez Układ Ogólny w sprawie Taryf Celnych i Handlu oraz wszelkimi innymi odpowiednimi instrumentami wynegocjowanymi pod jego auspicjami, które mają zastosowanie między Stronami.
7.
Bez względu na wszelkie odmienne postanowienia przyjęte zgodnie z ustępem 3, Strony wymieniają informacje, uwzględniając ograniczenia nałożone przez wymóg zachowania tajemnicy zawodowej i handlowej.
Artykuł 54
Bez uszczerbku dla zobowiązań przyjętych lub które mają zostać przyjęte w ramach GATT, Państwa Członkowskie i Jordania stopniowo dostosowują wszelkie monopole państwowe o charakterze handlowym w taki sposób, aby zapewnić, że na koniec piątego roku od wejścia w życie Układu nie istnieje dyskryminacja dotycząca warunków, na których towary są nabywane i sprzedawane między obywatelami Państw Członkowskich i Jordanii.
Komitet Stowarzyszenia zostanie powiadomiony o środkach podejmowanych w celu osiągnięcia niniejszego celu.
Artykuł 55
W odniesieniu do przedsiębiorstw publicznych oraz przedsiębiorstw, którym przyznano specjalne lub wyłączne prawa, Rada Stowarzyszenia zapewnia, że począwszy od piątego roku od daty wejścia w życie niniejszego Układu, żaden środek zakłócający handel między Wspólnotą a Jordanią w zakresie sprzecznym z interesami Stron nie zostaje przyjęty ani utrzymany.
Niniejsze postanowienie nie stanowi prawnej lub faktycznej przeszkody w wykonywaniu poszczególnych zadań powierzonych tym przedsiębiorstwom.
Artykuł 56
1.
Zgodnie z postanowieniami niniejszego artykułu i załącznika VII Strony przyznają i zapewniają odpowiednią i skuteczną ochronę praw własności intelektualnej, przemysłowej i handlowej zgodnie z najwyższymi standardami międzynarodowymi, łącznie z efektywnymi środkami dochodzenia takich praw.
2.
Wykonywanie niniejszego artykułu oraz załącznika VII jest regularnie badane przez Strony.
W przypadku problemów w dziedzinie własności intelektualnej, przemysłowej i handlowej wpływających na warunki wymiany handlowej przeprowadza się pilne konsultacje na wniosek którejkolwiek ze Stron, w celu osiągnięcia wzajemnie satysfakcjonujących rozwiązań.
Artykuł 57
Strony mają na celu zmniejszenie różnic w zakresie normalizacji i oceny zgodności.
W tym celu Strony zawierają, gdzie właściwe, umowy o wzajemnym uznawaniu w dziedzinie oceny zgodności.
Artykuł 58
Strony przyjmują za cel stopniową liberalizację zamówień publicznych.
Rada Stowarzyszenia przeprowadza konsultacje w sprawie wykonania tego celu.
TYTUŁ V
WSPÓŁPRACA GOSPODARCZA
Artykuł 59
Cele
1.
Strony zobowiązują się zacieśniać współpracę gospodarczą w swoim wzajemnym interesie oraz zgodnie z ogólnymi celami Układu.
2.
Celem współpracy gospodarczej jest wspieranie wysiłków Jordanii w celu osiągnięcia stałego rozwoju gospodarczego i społecznego.
Artykuł 60
Zakres
1.
Współpraca koncentruje się przede wszystkim na sektorach cierpiących z powodu wewnętrznych trudności lub dotkniętych przez ogólny proces liberalizacji gospodarki jordańskiej, w szczególności przez liberalizację handlu między Jordanią a Wspólnotą.
2.
Podobnie, współpraca koncentruje się na obszarach mogących zbliżyć gospodarki Wspólnoty i Jordanii, szczególnie na tych, które będą tworzyć wzrost gospodarczy i nowe miejsca pracy.
3.
Strony będą wspierać współpracę gospodarczą między Jordanią a pozostałymi krajami regionu.
4.
Ochrona środowiska i równowaga ekologiczna zostaje uwzględniona w wykonywaniu różnych sektorów współpracy gospodarczej, dla których jest istotna.
5.
Strony mogą uzgodnić rozszerzenie współpracy gospodarczej na inne sektory nieobjęte postanowieniami niniejszego tytułu.
Artykuł 61
Środki i sposoby
Współpraca gospodarcza jest wykonywana w szczególności poprzez:
a) regularny dialog gospodarczy między Stronami, który obejmuje wszystkie obszary polityki makroekonomicznej;
b) regularną wymianę informacji i pomysłów w każdym sektorze współpracy, włączając w to posiedzenia urzędników i ekspertów;
c) działania doradcze, ekspertyzy i szkolenia;
d) wykonywanie wspólnych działań, takich jak seminaria i warsztaty;
e) pomoc techniczną, administracyjną i regulacyjną;
f) wsparcie wspólnych przedsiębiorstw.
Artykuł 62
Współpraca regionalna
Strony będą wspierać działania o znaczeniu regionalnym lub łączące inne kraje regionu w celu promocji współpracy regionalnej.
Takie działania mogą obejmować:
- handel na poziomie wewnątrz-regionalnym,
- kwestie ochrony środowiska,
- rozwój infrastruktury gospodarczej,
- badania naukowe i technologiczne,
- kwestie kulturalne,
- sprawy celne.
Artykuł 63
Edukacja i kształcenie
Strony współpracują w celu określenia i zastosowania najskuteczniejszych środków zmierzających do znacznego poprawienia sytuacji edukacji i kształcenia zawodowego, w szczególności w odniesieniu do przedsiębiorstw publicznych i prywatnych, usług związanych z handlem, administracji i organów publicznych, agencji technicznych, organów normalizacyjnych i certyfikujących oraz innych odnośnych instytucji.
W tym kontekście do kształcenia zawodowego w odniesieniu do restrukturyzacji przemysłowej przywiązuje się szczególną uwagę.
Współpraca również wspiera ustanowienie powiązań między organami wyspecjalizowanymi we Wspólnocie oraz w Jordanii i wspiera wymianę informacji i doświadczeń oraz wspólne wykorzystanie zasobów technicznych.
Artykuł 64
Współpraca naukowa i technologiczna
Współpraca ma na celu:
a) wspieranie ustanowienia stałych powiązań między wspólnotami naukowymi obydwu Stron, w szczególności poprzez:
- dostęp Jordanii do wspólnotowych programów badawczo-rozwojowych, zgodnie z istniejącymi postanowieniami dotyczącymi udziału państw trzecich,
- udział Jordanii w sieciach zdecentralizowanej współpracy,
- promocję synergii między szkoleniami a badaniami,
b) wzmocnienie zdolności badawczych Jordanii;
c) pobudzanie innowacji technologicznych, transferu nowych technologii i upowszechnianie know-how, w szczególności celu przyspieszenia dostosowania zdolności przemysłu jordańskiego.
Artykuł 65
Środowisko naturalne
1.
Współpraca ma na celu zapobieganie pogarszania się stanu środowiska, kontrolowanie zanieczyszczenia i zapewnienie racjonalnego wykorzystania zasobów naturalnych w celu zapewnienia trwałego rozwoju oraz popieranie projektów regionalnych w obszarze środowiska.
2.
Współpraca koncentruje się w szczególności na:
- pustynnieniu,
- jakości wód morskich, kontroli i zapobieganiu zanieczyszczeniu mórz,
- zarządzaniu zasobami wodnymi,
- racjonalnego zużycia energii,
- zarządzaniu odpadami,
- ogólnego wpływu rozwoju przemysłowego na środowisko oraz wpływu bezpieczeństwa zakładów przemysłowych w szczególności,
- wpływu rolnictwa na jakość gleb i wód,
- edukacji i świadomości w zakresie środowiska,
- wykorzystaniu zaawansowanych narzędzi zarządzania środowiskiem i metod monitorowania i nadzoru w zakresie środowiska, łącznie z systemem informacji o środowisku (EIS) i oceną wpływu na środowisko,
- zasoleniu.
Artykuł 66
Współpraca przemysłowa
Współpraca ma na celu w szczególności wspieranie i promocję:
- współpracy przemysłowej miedzy podmiotami gospodarczymi we Wspólnocie i w Jordanii, włączając w to dostęp Jordanii do wspólnotowych sieci zbliżania przedsiębiorstw oraz do sieci stworzonej w kontekście współpracy zdecentralizowanej,
- modernizacji i restrukturyzacji przemysłu jordańskiego,
- utworzenia i wspierania klimatu sprzyjającego rozwojowi prywatnej przedsiębiorczości w celu pobudzenia wzrostu i zróżnicowania produkcji przemysłowej,
- współpracy miedzy małymi i średnimi przedsiębiorstwami we Wspólnocie i w Jordanii,
- transferu technologii, innowacji, badań i rozwoju,
- zróżnicowania produkcji przemysłowej w Jordanii,
- zwiększania zasobów ludzkich,
- poprawy dostępu do finansowania inwestycji,
- pobudzania innowacji,
- poprawy usług wsparcia informacyjnego.
Artykuł 67
Inwestycje i wspieranie inwestycji
Celem współpracy będzie stworzenie sprzyjającego i trwałego klimatu dla inwestycji w Jordanii.
Współpraca będzie pociągać za sobą rozwój:
- zharmonizowanych i uproszczonych procedur administracyjnych, mechanizmów wspólnego inwestowania, w szczególności dla małych i średnich przedsiębiorstw, oraz kanałów informacyjnych i środków identyfikacji możliwości inwestowania,
- ram prawnych sprzyjających inwestowaniu między obydwoma Stronami, gdzie właściwe, poprzez zawieranie przez Państwa Członkowskie i Jordanię porozumień o ochronie inwestycji i porozumień mających na celu zapobieganie podwójnemu opodatkowaniu,
- dostęp do rynku kapitałowego w celu finansowania inwestycji produktywnych,
- wspólnych przedsiębiorstw handlowych między Jordanią a Wspólnotą.
Artykuł 68
Normalizacja i ocena zgodności
Współpraca w tej dziedzinie będzie miała na celu w szczególności:
a) polepszenie stosowania reguł wspólnotowych w dziedzinie normalizacji, metrologii, norm jakości i uznawania zgodności;
b) podniesienie poziomu jordańskich organów oceny zgodności w celu ustanowienia, w odpowiednim czasie oraz w realnym zakresie, porozumień o wzajemnym uznawaniu oceny zgodności;
c) rozwój struktur i organów w celu ochrony własności intelektualnej, przemysłowej i handlowej oraz w celu normalizacji i ustalania norm jakości.
Artykuł 69
Zbliżanie ustawodawstwa
Strony podejmują wszelkie starania w celu zbliżenia ich odnośnych przepisów w celu ułatwienia wykonania niniejszego Układu.
Artykuł 70
Usługi finansowe
Strony współpracują w celu zbliżania swoich norm i przepisów, w szczególności:
a) w celu wzmocnienia i restrukturyzacji sektora finansowego w Jordanii;
b) poprawienia systemów rachunkowości, nadzorczych i wykonawczych w bankowości, ubezpieczenia i innych sektorów finansowych w Jordanii.
Artykuł 71
Rolnictwo
Strony koncentrują współpracę w szczególności na:
- wspieraniu polityk wykonywanych przez nie w celu zróżnicowania produkcji,
- promowania rolnictwa przyjaznego dla środowiska,
- zacieśnianiu stosunków między przedsiębiorstwami, grupami i organizacjami reprezentującymi zawody i profesje w Jordanii i we Wspólnocie na zasadzie dobrowolności,
- pomocy technicznej i szkoleniach,
- harmonizacji norm fitosanitarnych i weterynaryjnych,
- zintegrowanym rozwoju obszarów wiejskich, łącznie z polepszeniem podstawowych usług i rozwojem stowarzyszonej działalności gospodarczej,
- współpracy między regionami wiejskimi, wymianie doświadczeń i know-how dotyczących rozwoju obszarów wiejskich.
Artykuł 72
Transport
Współpraca ma na celu:
- restrukturyzację i modernizację infrastruktury drogowej, portowej i portów lotniczych, powiązanej z głównymi węzłami komunikacji transeuropejskiej, będącymi przedmiotem wspólnego zainteresowania,
- ustanowienie i stosowanie standardów funkcjonowania porównywalnych z tymi, które przeważają we Wspólnocie,
- ulepszenie wyposażenia technicznego w celu dostosowania do norm wspólnotowych w odniesieniu do transportu drogowego/kolejowego, konteneryzacji i przeładunku,
- stopniowe łagodzenie wymogów tranzytowych,
- poprawienie zarządzania portami lotniczymi, kolejami oraz kontrolą ruchu lotniczego, włączając w to współpracę między właściwymi organami krajowymi.
Artykuł 73
Infrastruktura informacyjna i telekomunikacja
Współpraca koncentruje się na:
a) telekomunikacji ogólnie;
b) normalizacji, testach zgodności i certyfikacji w zakresie technologii informacyjnej i telekomunikacji;
c) upowszechnianiu nowych technologii informacyjnych, w szczególności w odniesieniu do sieci i wzajemnych połączeń sieci [ISDN (zintegrowany system sieci cyfrowych) oraz EDI (elektroniczna wymiana danych)];
d) pobudzaniu badań nad i rozwoju nowych ułatwień komunikacyjnych i technologii informacyjnych mających na celu rozwój rynku sprzętu, usług i zastosowań związanych z technologiami informacyjnymi i komunikacyjnymi, usługami i instalacjami.
Artykuł 74
Energia
Głównymi obszarami współpracy będą:
- promowanie odnawialnych energii i krajowych źródeł energii,
- promocję oszczędności energii i efektywności energetycznej,
- badania stosowane, dotyczące sieci banków danych w sektorze gospodarczym i społecznym, w szczególności łączących wspólnotowe i jordańskie podmioty gospodarcze,
- wsparcie modernizacji i rozwoju sieci energetycznych i ich połączeń z sieciami wspólnotowymi.
Współpraca będzie również koncentrować się na ułatwianiu przesyłu gazu, ropy i energii elektrycznej.
Artykuł 75
Turystyka
Priorytetami współpracy w tej sferze są:
- polepszenie znajomości przemysłu turystycznego i zapewnienie większej spójności polityk oddziałujących na turystykę,
- promowanie sprawnej dystrybucji sezonowej turystyki,
- polepszenie współpracy między regionami i miastami z krajów sąsiadujących,
- polepszenia systemu informacji dla turystów oraz ochrony ich interesów,
- podkreślenie znaczenia dziedzictwa kulturowego dla turystyki,
- zapewnienie, że właściwie utrzymane jest wzajemne oddziaływanie między turystyką a środowiskiem,
- wzmocnienie konkurencyjności turystyki poprzez wspieranie zwiększonego profesjonalizmu, w szczególności w odniesieniu do zarządzania bazą hotelową,
- wymiana informacji na temat planowanego rozwoju turystyki i projektów marketingowych, targów, wystaw, konwencji i publikacji.
Artykuł 76
Cła
1.
Strony zobowiązują się wzajemnie do rozwijania współpracy w sprawach celnych, mającej na celu zapewnienie, że postanowienia dotyczące handlu są przestrzegane.
Współpraca będzie w szczególności koncentrować się na:
a) uproszczeniu kontroli i procedur dotyczących odprawy celnej towarów;
b) stosowaniu jednolitego dokumentu administracyjnego i systemu w celu powiązania uzgodnień tranzytowych Wspólnoty i Jordanii.
2.
Bez uszczerbku dla innych form współpracy przewidzianej w niniejszym Układzie, szczególnie w celu walki z narkotykami i praniem brudnych pieniędzy, administracje Stron zapewnią wzajemną pomoc zgodnie z postanowieniami protokołu 4.
Artykuł 77
Współpraca w dziedzinie statystyki
Głównym celem współpracy w tej dziedzinie będzie zharmonizowanie metodologii w celu stworzenia wiarygodnych podstaw wykorzystania statystyk dotyczących handlu, ludności, migracji i ogólnie wszystkich dziedzin objętych niniejszym Układem i dla których mogą być zbierane dane statystyczne.
Artykuł 78
Pranie brudnych pieniędzy
1.
Strony współpracują w szczególności w celu zapobiegania wykorzystywaniu ich systemów finansowych do prania dochodów pochodzących z działalności przestępczej w ogóle oraz z przestępstw związanych z handlem narkotykami w szczególności.
2.
Współpraca w tej dziedzinie obejmuje pomoc administracyjną i techniczną w celu ustanowienia odpowiednich norm odnoszących się do zwalczania prania brudnych pieniędzy, równoważnych normom przyjętym przez Wspólnotę oraz na innych płaszczyznach międzynarodowych, w tym przez Grupę Roboczą do spraw Finansowych (GRF).
Artykuł 79
Zwalczanie narkotyków
1.
Strony współpracują, mając na celu w szczególności:
- skuteczności polityki i środków przeciwdziałania dostawom i przemytowi narkotyków i substancji psychotropowych oraz zmniejszenie nadużywania tych produktów,
- wspieranie wspólnego podejścia do zmniejszenia nielegalnej konsumpcji tych produktów.
2.
Strony wspólnie ustalają, zgodnie z ich odnośnym ustawodawstwem, strategie i metody współpracy właściwe do osiągnięcia tych celów.
Ich działania, inne niż wspólne działania, stanowią przedmiot konsultacji i ścisłej koordynacji.
Właściwe organy sektora publicznego i prywatnego, zgodnie ze swoimi kompetencjami, pracując z właściwymi organami Jordanii, Wspólnoty i jej Państw Członkowskich, mogą uczestniczyć w tych działaniach.
3.
Współpraca przybiera postać wymiany informacji oraz, gdzie właściwe, wspólnych działań dotyczących:
- powoływania lub rozbudowywanie ośrodków zdrowia i opieki społecznej oraz centrów informacji o leczeniu i rehabilitacji uzależnionych od narkotyków,
- wykonywania projektów w obszarach zapobiegania, szkolenia i badań epidemiologicznych,
- ustanowienia standardów odnoszących się do zapobiegania wykorzystywania prekursorów oraz innych substancji chemicznych do celów nielegalnej produkcji środków odurzających lub substancji psychotropowych, równoważnych standardom przyjętym przez Wspólnotę i dane organy międzynarodowe, w szczególności przez Grupę Roboczą do spraw Produktów Chemicznych (CATF).
TYTUŁ VI
WSPÓŁPRACA W KWESTIACH SPOŁECZNYCH I KULTURALNYCH
ROZDZIAŁ 1
DIALOG SPOŁECZNY
Artykuł 80
1.
Strony ustanawiają regularny dialog między sobą we wszystkich kwestiach społecznych, będących przedmiotem wspólnego zainteresowania.
2.
Dialog ten zostaje wykorzystany do poszukiwania sposobów i środków dalszego postępu w odniesieniu do przepływu pracowników oraz równego traktowania i integracji społecznej obywateli jordańskich i obywateli Wspólnoty, którzy legalnie zamieszkują na terytoriach państw przyjmujących.
3.
Dialog koncentruje się na problemach odnoszących się do:
a) warunków życia i pracy wspólnot osób migrujących;
b) migracji;
c) nielegalnej imigracji oraz warunków dotyczących odsyłania przebywających nielegalnie na mocy ustawodawstwa dotyczącego przebywania i osiedlania się w kraju przyjmującym;
d) projektów i programów na rzecz równego traktowania obywateli Jordanii i Wspólnoty, wzajemnej świadomości kultur i cywilizacji, rozwoju tolerancji i zniesienia dyskryminacji.
Artykuł 81
Dialog społeczny jest prowadzony na tych samym poziomie i według tych samych procedur jak te przewidziane tytule I niniejszego Układu, które mogą być używane jako ramy dla tego dialogu.
ROZDZIAŁ 2
WSPÓŁPRACA DOTYCZĄCA DZIAŁAŃ SOCJALNYCH
Artykuł 82
1.
Strony uznają znaczenie rozwoju społecznego, który powinien towarzyszyć każdemu rozwojowi gospodarczemu.
Przyznają one szczególne pierwszeństwo przestrzeganiu podstawowych praw socjalnych.
2.
W celu ujednolicenia współpracy socjalnej między Stronami zostają podjęte działania i programy dotyczące wszelkich kwestii będących przedmiotem ich zainteresowania.
Priorytet zostaje udzielony następującym działaniom:
a) zmniejszenie presji migracyjnej, poprzez tworzenie miejsc pracy i rozwój szkoleń w obszarach o wysokim współczynniku emigracji;
b) ponowna integracja osób odesłanych z powodu nielegalnego pobytu;
c) promowanie roli kobiety w rozwoju społecznym i gospodarczym, w szczególności poprzez edukację i media, w ramach jordańskiej polityki w tym obszarze;
d) rozwój i konsolidacja jordańskich programów planowania rodziny oraz programów ochrony matki i dziecka;
e) ulepszenie systemu zabezpieczenia społecznego;
f) ulepszenie systemu opieki zdrowotnej;
g) polepszenie warunków życia w obszarach nieuprzywilejowanych o dużej gęstości zaludnienia;
h) realizacja i finansowanie programów wymiany i spędzania wolnego czasu dla mieszanych grup młodzieży pochodzenia europejskiego i jordańskiego, zamieszkującej w Państwach Członkowskich, w celu promowania wzajemnego kulturalnego zrozumienia i tolerancji.
Artykuł 83
Projekty dotyczące współpracy mogą być koordynowane z Państwami Członkowskimi oraz z właściwymi organizacjami międzynarodowymi.
Artykuł 84
Przed końcem pierwszego roku od wejścia w życie niniejszego Układu, Rada Stowarzyszenia powołuje grupę roboczą. Zadaniem grupy roboczej jest bieżąca ocena wprowadzania w życie postanowień rozdziałów 1 i 2.
ROZDZIAŁ 3
WSPÓŁPRACA KULTURALNA I WYMIANA INFORMACJI
Artykuł 85
1.
W celu sprzyjania wzajemnej znajomości i zrozumieniu oraz zgodnie z projektami już rozwiniętymi Strony zobowiązują się, w duchu wzajemnego poszanowania kultur, do ustanowienia trwałych podstaw dla stałego dialogu kulturalnego oraz do wspierania długoterminowej współpracy kulturalnej w każdej właściwej dziedzinie działalności.
2.
Definiując projekty i programy dotyczące współpracy oraz wspólne działania, Strony przywiązują szczególną uwagę do młodych ludzi, w celu samowyrażenia oraz zdobywania umiejętności komunikowania się przy wykorzystaniu pisemnych i audiowizualnych środków przekazu, w celu kwestii ochrony dziedzictwa i upowszechniania kultury.
3.
Strony uzgadniają, że istniejące we Wspólnocie i Państwach Członkowskich programy współpracy kulturalnej mogą zostać rozszerzone na Jordanię.
4.
Strony wspierają działania, będące przedmiotem wspólnego zainteresowania w dziedzinie informacji i komunikacji.
TYTUŁ VII
WSPÓŁPRACA FINANSOWA
Artykuł 86
W celu osiągnięcia celów niniejszego Układu pakiet współpracy finansowej zostaje udostępniony Jordanii zgodnie z odpowiednimi procedurami i wymaganymi środkami finansowymi.
Procedury te zostają uzgodnione przez obydwie Strony przy wykorzystaniu najbardziej właściwych instrumentów po wejścia w życie Układu.
Oprócz obszarów objętych tytułami V i VI Układu, współpraca finansowa koncentruje się na:
- wspieraniu reform, których celem jest modernizacja gospodarki,
- polepszeniu infrastruktury gospodarczej,
- wspieraniu inwestycji prywatnych i działalności dotyczącej tworzenia miejsc pracy,
- reagowaniu na skutki gospodarcze stopniowego wprowadzania strefy wolnego handlu na Jordanię, w szczególności poprzez udoskonalanie i restrukturyzację przemysłu,
- środkach towarzyszących polityce wykonywanej w sektorze społecznym.
Artykuł 87
W ramach istniejących instrumentów finansowych Wspólnoty mających na celu wspieranie programów dostosowania strukturalnego w krajach śródziemnomorskich oraz w ścisłej współpracy z organami jordańskimi i innymi darczyńcami, szczególnie z innymi międzynarodowymi instytucjami finansowymi, Wspólnota zbada możliwości odpowiednie sposoby wsparcia polityki strukturalnej prowadzonej przez Jordanię w celu przywrócenia równowagi finansowej w głównych agregatach finansowych i wspieranie tworzenia otoczenia gospodarczego sprzyjającego przyspieszeniu wzrostu, polepszając społeczną sytuację ludności.
Artykuł 88
W celu zapewnienia przyjęcia skoordynowanego podejścia w odniesieniu do wyjątkowych problemów makroekonomicznych i finansowych, które mogą wyniknąć z wykonywania niniejszego Układu, Strony wykorzystują regularny dialog gospodarczy przewidziany w tytule V w celu zwrócenia szczególnej uwagi na monitorowanie tendencji handlowych i finansowych w stosunkach między Wspólnotą a Jordanią.
TYTUŁ VIII
POSTANOWIENIA INSTYTUCJONALNE, OGÓLNE I KOŃCOWE
Artykuł 89
Niniejszym ustanawia się Radę Stowarzyszenia, która zbiera się na szczeblu ministerialnym raz w roku oraz jeżeli wymagają tego okoliczności, z inicjatywy jej przewodniczącego, zgodnie z warunkami ustanowionymi w jej regulaminie.
Rada bada wszelkie istotne kwestie wynikłe w ramach Układu oraz wszelkie inne zagadnienia dwustronne lub międzynarodowe będące przedmiotem wspólnego zainteresowania.
Artykuł 90
1.
Rada Stowarzyszenia składa się, z jednej strony, z członków Rady Wspólnot Europejskich i członków Komisji Wspólnot Europejskich oraz, z drugiej strony, z członków Rządu Jordanii.
2.
Członkowie Rady Stowarzyszenia mogą być zastępowani zgodnie z warunkami ustalonymi w jej regulaminie.
3.
Rada Stowarzyszenia uchwala swój regulamin.
4.
Radzie Stowarzyszenia przewodniczy kolejno członek Rady Wspólnot Europejskich i członek Rządu Jordanii, zgodnie z przepisami określonymi w jej regulaminie.
Artykuł 91
W celu realizacji zadań określonych w Układzie Rada Stowarzyszenia posiada prawo podejmowania decyzji w przypadkach w nim przewidzianych.
Podjęte decyzje wiążą Strony, które podejmują środki niezbędne do wykonania podjętych decyzji.
Rada Stowarzyszenia może również formułować właściwe zalecenia.
Rada podejmuje decyzje i formułuje zalecenia za wspólną zgodą Stron.
Artykuł 92
1.
Niniejszym ustanawia się Komitet Stowarzyszenia, który jest odpowiedzialny za wykonywanie Układu, z zastrzeżeniem kompetencji Rady.
2.
Rada Stowarzyszenia może przekazać Komitetowi Stowarzyszenia, w całości lub w części, którąkolwiek ze swoich kompetencji.
Artykuł 93
1.
Komitet Stowarzyszenia, który zbiera się na szczeblu urzędników, składa się, z jednej strony, z przedstawicieli Rady Unii Europejskiej i Komisji Wspólnot Europejskich oraz, z drugiej strony, z przedstawicieli Rządu Jordanii.
2.
Komitet Stowarzyszenia uchwala swój regulamin.
3.
Komitetowi Stowarzyszenia przewodniczy kolejno przedstawiciel Prezydencji Rady Unii Europejskiej oraz przedstawiciel Rządu Jordanii.
Artykuł 94
1.
Komitet Stowarzyszenia ma prawo podejmowania decyzji w odniesieniu do zarządzania Układem oraz w obszarach, w odniesieniu do których Rada przekazała mu swoje kompetencje.
2.
Komitet podejmuje decyzje w drodze porozumienia między obydwoma Stronami.
Podjęte decyzje wiążą Strony, które podejmują środki niezbędne do wykonania podjętych decyzji.
Artykuł 95
Rada Stowarzyszenia może podjąć decyzję w sprawie utworzenia każdej grupy roboczej lub organu niezbędnego do celów wykonania Układu.
Artykuł 96
Rada Stowarzyszenia podejmuje wszelkie właściwe środki w celu ułatwienia współpracy i kontaktów między Parlamentem Europejskim a Parlamentem jordańskim.
Artykuł 97
1.
Każda ze Stron może przedstawić Radzie Stowarzyszenia jakikolwiek spór dotyczący stosowania lub interpretacji niniejszego Układu.
2.
Rada Stowarzyszenia może rozstrzygać spory w drodze decyzji.
3.
Każda ze Stron jest zobowiązana do podjęcia środków związanych z wypełnianiem decyzji określonej w ustępie 2.
4.
W przypadku gdy nie jest możliwe rozstrzygnięcie sporu zgodnie z ustępem 2, każda ze Stron może powiadomić drugą Stronę o wyznaczeniu arbitra; druga Strona jest wtedy zobowiązana do wyznaczenia drugiego arbitra w terminie dwóch miesięcy.
Do celów stosowania tej procedury Wspólnotę i Państwa Członkowskie uważa się za jedną Stronę sporu.
Rada Stowarzyszenia wyznacza trzeciego arbitra.
Decyzje arbitrów są podejmowane większością głosów.
Każda ze Stron sporu jest zobowiązana do podjęcia kroków niezbędnych do wykonania decyzji arbitrów.
Artykuł 98
Niniejszy Układ nie narusza możliwości podejmowania przez Umawiającą się Stronę środków:
a) które uważa za niezbędne do zapobiegnięcia ujawniania informacji naruszających jej podstawowe interesy bezpieczeństwa;
b) które dotyczą produkcji lub handlu bronią, amunicją lub materiałami wojskowymi, lub też badań, rozwoju lub produkcji niezbędnych do celów obronnych, o ile środki te nie osłabiają warunków konkurencji w zakresie produktów nieprzeznaczonych na cele ściśle wojskowe;
c) które uznaje za istotne dla własnego bezpieczeństwa w przypadku poważnych zaburzeń wewnętrznych zagrażających porządkowi publicznemu, w przypadku wojny albo poważnego napięcia międzynarodowego stanowiącego groźbę wojny albo w celu wypełnienia zobowiązań przyjętych na rzecz utrzymania pokoju i bezpieczeństwa międzynarodowego.
Artykuł 99
W dziedzinach objętych niniejszym Układem oraz bez uszczerbku dla jakichkolwiek zawartych w nim postanowień szczególnych:
- ustalenia zastosowane przez Jordanię w odniesieniu do Wspólnoty nie powodują żadnej dyskryminacji między Państwami Członkowskimi, ich obywatelami lub spółkami lub przedsiębiorstwami,
- ustalenia zastosowane przez Wspólnotę w odniesieniu do Jordanii nie powodują żadnej dyskryminacji między obywatelami jordańskimi, spółkami lub przedsiębiorstwami.
Artykuł 100
W odniesieniu do podatków bezpośrednich żadne z postanowień Układu nie powoduje:
- rozszerzenia przywilejów fiskalnych przyznanych przez jedną ze Stron w jakiejkolwiek umowie międzynarodowej lub porozumieniu, które jest dla tej Strony wiążące,
- zapobiegania przyjęcia lub stosowania przez którąkolwiek ze Stron każdego środka mającego na celu zapobieganie uchylaniu się od obowiązków podatkowych,
- przeszkody dla uprawnienia Strony do stosowania właściwych przepsów jej ustawodawstwa podatkowego w odniesieniu do podatników, którzy nie są w identycznej sytuacji, w szczególności w odniesieniu do ich miejsca zamieszkania.
Artykuł 101
1.
Strony podejmują wszelkie środki o charakterze ogólnym lub szczególnym wymagane do wypełnienia swoich zobowiązań wynikających z niniejszego Układu.
Zapewniają one, że cele wymienione w Układzie zostają osiągnięte.
2.
Jeżeli jedna ze Stron uważa, że druga Strona nie spełniła jednego ze zobowiązań, jakie nakłada na nią niniejszy Układ, podejmuje stosowne środki.
Przedtem przedstawia ona, z wyjątkiem szczególnie pilnych przypadków, Radzie Stowarzyszenia wszystkie istotne informacje potrzebne do dokładnego zbadania sytuacji celem znalezienia rozwiązania, które mogą zaakceptować Strony.
Przy doborze środków należy przyznać pierwszeństwo tym, które w najmniejszym stopniu zakłócają funkcjonowanie Układu.
O środkach tych niezwłocznie zostaje powiadomiona Rada Stowarzyszenia oraz, jeśli druga Strona o to wnioskuje, są one przedmiotem konsultacji w ramach Rady Stowarzyszenia.
Artykuł 102
Protokoły 1–4 oraz załączniki I–VII stanowią integralną część niniejszego Układu.
Deklaracje i wymiany listów zawarte są w Akcie Końcowym, który podobnie stanowi integralną część niniejszego Układu.
Artykuł 103
Do celów niniejszego Układu wyraz „Strony” oznacza, z jednej strony, Wspólnotę lub Państwa Członkowskie, albo Wspólnotę i jej Państwa Członkowskie, zgodnie z ich odnośnymi kompetencjami, oraz Jordanię, z drugiej strony.
Artykuł 104
Niniejszy Układ zostaje zawarty na czas nieograniczony.
Każda ze Stron może wypowiedzieć niniejszy Układ poprzez powiadomienie drugiej Strony.
Niniejszy Układ przestaje obowiązywać sześć miesięcy od dnia takiego powiadomienia.
Artykuł 105
Niniejszy Układ stosuje się w odniesieniu do terytoriów, na których obowiązują Traktaty ustanawiające Europejską Wspólnotę Gospodarczą oraz Europejską Wspólnotę Węgla i Stali, na warunkach określonych w tych Traktatach, z jednej strony, oraz w odniesieniu do terytorium Jordanii, z drugiej strony.
Artykuł 106
Niniejszy Układ, sporządzony w dwóch egzemplarzach w językach angielskim, duńskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, niderlandzkim, niemieckim, portugalskim, szwedzkim, włoskim i arabskim, przy czym każdy z tych tekstów jest na równi autentyczny, zostaje złożony do depozytu w Sekretariacie Generalnym Rady Unii Europejskiej.
Artykuł 107
1.
Niniejszy Układ zostanie zatwierdzony przez Strony zgodnie z ich wewnętrznymi procedurami.
Niniejszy Układ wchodzi w życie pierwszego dnia drugiego miesiąca następującego po wzajemnym powiadomieniu się przez Strony o zakończeniu procedur określonych w ustępie pierwszym.
2.
Po wejściu w życie niniejszy Układ zastępuje Umowę o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Jordańskim Królestwem Haszymidzkim oraz Umowę między Państwami Członkowskimi Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali a Jordańskim Królestwem Haszymidzkim, podpisaną z Brukseli, dnia 18 stycznia 1997 roku.
Decyzja Rady 2005/765/WPZiB
z dnia 3 października 2005 r.
dotycząca zawarcia porozumienia w formie wymiany listów między Unią Europejską a rządem Indonezji w sprawie zadań, statusu, przywilejów i immunitetów Misji Obserwacyjnej Unii Europejskiej w Acehu (Indonezja) (Misja Obserwacyjna w Acehu (Aceh Monitoring Mission – AMM)) oraz jej personelu
RADA UNII EUROPEJSKIEJ
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 24,
uwzględniając zalecenie Prezydencji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 9 września 2005 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2005/643/WPZiB w sprawie Misji Obserwacyjnej Unii Europejskiej w Acehu (Indonezja)) (Misja Obserwacyjna w Acehu (Aceh Monitoring Mission – AMM)) [1].
(2) Artykuł 7 wspólnego działania przewiduje, że status personelu Misji Obserwacyjnej w Acehu, w Indonezji, w tym, w stosownych przypadkach, przywileje, immunitety i dalsze gwarancje niezbędne do wykonania i sprawnego działania tej misji zostają ustalone zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 24 Traktatu.
(3) Po udzieleniu w dniu 18 lipca 2005 r. przez Radę upoważnienia Prezydencji, wspieranej w razie potrzeby przez Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela, na wypadek przyszłych cywilnych misji zarządzania kryzysami, do rozpoczęcia negocjacji z państwami przyjmującymi zmierzających do zawarcia umów w sprawie statusu cywilnych misji zarządzania kryzysami prowadzonych przez UE na podstawie wzoru umowy w sprawie statusu cywilnej misji zarządzania kryzysami prowadzonej przez UE w państwie przyjmującym, Prezydencja, wspierana przez Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela, wynegocjowała z rządem Indonezji porozumienie w formie wymiany listów w sprawie zadań, statusu, przywilejów i immunitetów Misji Obserwacyjnej Unii Europejskiej w Acehu (Indonezja) (Misja Obserwacyjna w Acehu (Aceh Monitoring Mission – AMM) oraz jej personelu.
(4) Porozumienie w formie wymiany listów powinno zostać zatwierdzone w imieniu Unii Europejskiej,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Porozumienie w formie wymiany listów między Unią Europejską a rządem Indonezji w sprawie zadań, statusu, przywilejów i immunitetów Misji Obserwacyjnej Unii Europejskiej w Acehu (Indonezja) (Misja Obserwacyjna w Acehu (Aceh Monitoring Mission – AMM)) oraz jej personelu niniejszym zostaje zatwierdzone w imieniu Unii Europejskiej.
Tekst porozumienia w formie wymiany listów jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby uprawnionej lub osób uprawnionych do podpisania porozumienia, tak by stało się ono wiążące dla Unii Europejskiej.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.
TŁUMACZENIE
Umowy
o współpracy naukowej i technologicznej między Wspólnotą Europejską oraz Federacyjną Republiką Brazylii
Wspólnota Europejska (zwana dalej "Wspólnotą"),
z jednej strony,
oraz Rząd Federacyjnej Republiki Brazylii (zwany dalej "Brazylią"),
z drugiej strony,
łącznie zwane dalej "Stronami",
UZGADNIAJĄ, CO NASTĘPUJE:
Artykuł I
Cel
Strony sprzyjają wspólnej działalności w obszarach wspólnych zainteresowań oraz rozwijają ją i ułatwiają poprzez prowadzenie i wspieranie naukowej i technologicznej działalności badawczo-rozwojowej.
Artykuł II
Definicje
Dla celów niniejszej Umowy:
a) "wspólna działalność" oznacza wszelką działalność, w tym wspólne badania, którą Strony podejmują lub wspierają zgodnie z niniejszą Umową;
b) "informacje" oznaczają dane naukowe lub techniczne oraz wyniki lub metody prac badawczo-rozwojowych uzyskane podczas wspólnych badań oraz wszelkie inne dane uważane za niezbędne przez uczestników wspólnej działalności, w tym także w razie konieczności przez Strony;
c) "własność intelektualna" ma znaczenie zdefiniowane w artykule 2 Konwencji o ustanowieniu Światowej Organizacji Własności Intelektualnej, podpisanej w Sztokholmie w dniu 14 lipca 1967 roku;
d) "wspólne badania" oznaczają projekty badawcze, w zakresie rozwoju technologicznego lub projekty demonstracyjne, które są realizowane z udziałem lub bez udziału wsparcia finansowego jednej lub obu Stron i przy których ma miejsce współpraca pomiędzy uczestnikami zarówno z Brazylii, jak i ze Wspólnoty.
"Projekty demonstracyjne" są to projekty mające na celu zademonstrowanie rentowności nowych technologii oferujących potencjalne korzyści ekonomiczne, ale których nie można bezpośrednio wprowadzić na rynek.
Strony regularnie informują się wzajemnie o działalności uważanej za wspólną działalność badawczą zgodnie z artykułem VI;
e) "uczestnik" lub "jednostki badawcze" oznaczają osobę lub grupę osób, instytut badawczy lub inny podmiot prawny z siedzibą w Brazylii lub we Wspólnocie biorący udział we wspólnej działalności, łącznie ze Stronami.
Artykuł III
Zasady
Wspólna działalność jest prowadzona w oparciu o następujące zasady:
a) wzajemnych korzyści opartych na ogólnej równowadze korzyści;
b) wzajemnego dostępu do działalności w zakresie badań i rozwoju technologicznego podejmowanej przez każdą ze Stron;
c) niezwłocznej wymiany informacji mogących mieć wpływ na wspólną działalność;
d) należytej ochrony praw własności intelektualnej.
Artykuł IV
Obszary wspólnej działalności
Współpraca na podstawie niniejszej Umowy może obejmować wszystkie obszary wspólnych zainteresowań, w których obydwie Strony prowadzą lub wspierają działalność w zakresie badań i rozwoju technologicznego (zwaną dalej "BRT"), zgodnie z artykułem VI ustęp 3 litera b).
Działalność taka służy promowaniu postępu naukowego, konkurencyjności przemysłowej oraz rozwoju gospodarczego i społecznego, ze szczególnym uwzględnieniem następujących obszarów:
- biotechnologia,
- technologie informacyjne i komunikacyjne,
- bioinformatyka,
- przestrzeń kosmiczna,
- mikro- i nanotechnologie,
- badania nad materiałami,
- czyste technologie,
- zarządzanie i zrównoważone wykorzystywanie zasobów środowiskowych,
- bezpieczeństwo biologiczne,
- zdrowie i medycyna,
- aeronautyka,
- metrologia, standaryzacja i ocena zgodności oraz
- nauki o człowieku.
Artykuł V
Ustalenia dotyczące współpracy oraz wspólna działalność
1.
Strony wspierają:
a) uczestnictwo jednostek badawczych we wspólnej działalności objętej niniejszą Umową, zgodnie z własną polityką wewnętrzną i własnymi przepisami, w celu stworzenia porównywalnych możliwości uczestnictwa w ich działalności związanej z badaniami naukowymi i rozwojem technologicznym oraz wykorzystania płynących z niej korzyści;
b) wzajemny dostęp do działalności promowanej przez każdą ze Stron w ramach bieżących programów krajowych lub polityki krajowej.
2.
Wspólna działalność może przybierać następujące formy:
a) wspólne projekty BRT;
b) wizyty i wymiany naukowców, badaczy i ekspertów technicznych;
c) wspólne organizowanie seminariów naukowych, konferencji, sympozjów i warsztatów, a także udział ekspertów w tych wydarzeniach;
d) wspólne działania, takie jak grupowanie realizowanych projektów BRT zgodnie z procedurami odnoszącymi się do programów BRT każdej ze Stron oraz sieci naukowych;
e) wymiana i wspólne korzystanie ze sprzętu i materiałów;
f) wymiana informacji dotyczących stosowanych praktyk, przepisów prawnych i programów mających znaczenie dla współpracy na podstawie niniejszej Umowy, łącznie z informacjami na temat polityki w dziedzinie nauki i technologii;
g) wszelkie inne formy współpracy zalecane przez Komitet Sterujący powołany zgodnie z artykułem VI, które uważa się za spójne z polityką i procedurami stosowanymi u obydwu Stron.
3.
Wspólne projekty BRT są przeprowadzane dopiero wtedy, gdy uczestnicy przyjmą plan wspólnego zarządzania technologicznego, tak jak to wskazano w załączniku do niniejszej Umowy.
Artykuł VI
Koordynacja i realizacja wspólnej działalności
1.
Koordynacja i usprawnianie wspólnej działalności objętej niniejszą Umową dokonywane są, w imieniu Wspólnoty przez służby Komisji Europejskiej, a w imieniu Brazylii przez Ministerstwo Spraw Zagranicznych, działające jako podmioty wykonawcze.
2.
Podmioty wykonawcze ustanawiają Komitet Sterujący współpracą naukową i techniczną, który jest odpowiedzialny za zarządzanie realizacją niniejszej Umowy.
Komitet składa się z oficjalnych przedstawicieli każdej ze Stron i przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.
3.
Do obowiązków Komitetu Sterującego należy:
a) proponowanie i wspieranie wspólnej działalności objętej niniejszą Umową, zgodnie z artykułem V;
b) wskazywanie, na następny rok, zgodnie z artykułem V ustęp 1 litera b), spośród potencjalnych sektorów współpracy w zakresie BRT takich priorytetowych sektorów bądź podsektorów znajdujących się w obszarze wspólnego zainteresowania, w których pożądana jest współpraca;
c) proponowanie badaczom z obu Stron łączenia projektów z obszaru wspólnego zainteresowania lub projektów uzupełniających;
d) wydawanie zaleceń zgodnie z artykułem V ustęp 2 litera g);
e) doradzanie Stronom w zakresie sposobów pogłębiania i usprawniania współpracy przy zachowaniu zasad określonych w niniejszej Umowie;
f) nadzorowanie efektywnej realizacji i funkcjonowania niniejszej Umowy;
g) przekazywanie Stronom rocznego sprawozdania o statusie, osiągniętym poziomie i skuteczności współpracy podjętej na podstawie niniejszej Umowy.
Sprawozdanie to jest przekazywane Wspólnemu Komitetowi ustanowionemu w Umowie ramowej o współpracy zawartej pomiędzy Stronami w dniu 29 czerwca 1992 roku.
4.
Komitet Sterujący, który podlega Wspólnemu Komitetowi, co do zasady, zbiera się raz do roku, najlepiej przed posiedzeniem Wspólnego Komitetu, zgodnie z uprzednio wspólnie uzgodnionym harmonogramem.
Posiedzenia powinny odbywać się na przemian we Wspólnocie i w Brazylii.
Posiedzenia nadzwyczajne mogą się odbywać na wniosek każdej ze Stron.
5.
Koszty poniesione przez przedstawicieli uczestniczących w posiedzeniach Komitetu Sterującego ponosi Strona, którą oni reprezentują.
Artykuł VII
Finansowanie
Wspólna działalność uzależniona jest od dostępności wystarczających środków finansowych oraz od obowiązujących przepisów prawnych, strategii i programów Stron.
Koszty poniesione przez uczestników w ramach wspólnej działalności, co do zasady, nie są rozliczane w drodze przekazania środków finansowych przez jedną ze Stron na rzecz drugiej Strony.
Artykuł VIII
Wjazd personelu i sprzętu
1.
Każda ze Stron podejmuje wszelkie właściwe kroki oraz dokłada starań, w granicach przepisów prawnych obowiązujących na terytorium każdej ze Stron, aby ułatwić wjazd, pobyt i wyjazd ze swego terytorium związanym ze wspólną działalnością podjętą przez Strony zgodnie z postanowieniami niniejszej Umowy osobom, materiałom, danym i sprzętowi, które zwalnia się z podatków i opłat celnych zgodnie z przepisami prawnymi obowiązującymi na terytorium każdej ze Stron.
2.
Jeśli szczególne ustalenia jednej ze Stron dotyczące współpracy przewidują pomoc finansową przyznaną uczestnikom drugiej Strony, granty, wkłady finansowe lub podobne środki przekazywane przez jedną ze Stron na rzecz uczestników drugiej Strony w ramach wspierania ich działalności są zwolnione z podatków i opłat celnych, zgodnie z prawem obowiązującym na terytorium każdej ze Stron.
Artykuł IX
Własność intelektualna
Kwestie własności intelektualnej wynikające z niniejszej Umowy traktowane są zgodnie z Załącznikiem stanowiącym integralną część niniejszej Umowy.
Artykuł X
Działalność Wspólnoty na rzecz krajów rozwijających się
Niniejsza Umowa nie ma wpływu na udział Brazylii, jako kraju rozwijającego się, w działaniach Wspólnoty w dziedzinie badań na rzecz rozwoju.
Artykuł XI
Terytorialny zakres stosowania
Niniejsza Umowa znajduje zastosowanie z jednej strony na terytorium, na którym zastosowanie ma Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską i zgodnie z warunkami określonymi w tym Traktacie, oraz, z drugiej strony, na terytorium Federacyjnej Republiki Brazylii.
Artykuł XII
Wejście w życie i rozwiązanie Umowy, rozstrzyganie sporów
1.
Niniejsza Umowa wchodzi w życie w dniu, w którym obydwie Strony powiadomią się wzajemnie na piśmie o zakończeniu odpowiednich wewnętrznych procedur niezbędnych do tego, by Umowa weszła w życie.
2.
Niniejsza Umowa obowiązuje początkowo przez okres pięciu lat i może zostać przedłużona za zgodą obu Stron po dokonaniu oceny w trakcie przedostatniego roku każdego następnego okresu przedłużenia.
3.
Niniejsza Umowa może zostać zmieniona za zgodą obu Stron.
Zmiany wejdą w życie na takich samych zasadach, jak określono w ustępie 1.
4.
Niniejsza Umowa może zostać rozwiązana w dowolnym czasie przez każdą ze Stron za sześciomiesięcznym pisemnym wypowiedzeniem przekazanym drugiej Stronie drogą dyplomatyczną.
Wygaśnięcie lub rozwiązanie Umowy nie będzie miało wpływu na ważność lub trwanie wspólnych projektów badawczych będących w trakcie realizacji na podstawie niniejszej Umowy, ani na szczególne prawa i obowiązki powstałe zgodnie z Załącznikiem.
5.
Wszelkie wątpliwości lub spory związane z interpretacją lub realizacją niniejszej Umowy są rozwiązywane w drodze porozumienia pomiędzy Stronami.
Umowa
pomiędzy Wspólnotą Europejską a Królestwem Danii w sprawie właściwości sądów oraz uznawania i wykonywania orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych
WSPÓLNOTA EUROPEJSKA, zwana dalej "Wspólnotą",
z jednej strony, oraz
KRÓLESTWO DANII, zwane dalej "Danią",
z drugiej strony,
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Cel
1.
Celem niniejszej Umowy jest stosowanie przepisów I rozporządzenia brukselskiego oraz przepisów wykonawczych do niego w stosunkach pomiędzy Wspólnotą a Danią, zgodnie z jego art. 2 ust. 1.
2.
Celem Umawiających się Stron jest osiągnięcie jednolitego stosowania i jednolitej wykładni przepisów I rozporządzenia brukselskiego oraz przepisów wykonawczych do niego we wszystkich Państwach Członkowskich.
3. Postanowienia art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1 oraz art. 5 ust. 1 niniejszej Umowy wynikają z Protokołu w sprawie stanowiska Danii.
Artykuł 2
Właściwość sądów oraz uznawanie i wykonywanie orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych
1. W stosunkach pomiędzy Wspólnotą a Danią zastosowanie mają, zgodnie z prawem międzynarodowym, przepisy I rozporządzenia brukselskiego, które jest załączone do niniejszej Umowy i stanowi jej część, wraz z przepisami wykonawczymi przyjętymi na mocy art. 74 ust. 2 tego rozporządzenia oraz – w odniesieniu do przepisów wykonawczych przyjętych po wejściu w życie niniejszej Umowy – wdrożonymi przez Danię w sposób, o którym mowa w art. 4 niniejszej Umowy, a także wraz z przepisami przyjętymi na mocy art. 74 ust. 1 tego rozporządzenia.
2.
Do celów niniejszej Umowy stosowanie przepisów tego rozporządzenia zmienia się następująco:
a) art. 1 ust. 3 nie ma zastosowania;
b) w art. 50 dodaje się następujący ustęp (jako ust. 2):
"2.
Wnioskodawca żądający wykonania decyzji wydanej przez duński organ administracyjny dotyczącej nakazu alimentacji ma prawo do korzyści, o których mowa w ust. 1, w Państwie Członkowskim wykonania, jeśli przedstawi zaświadczenie z duńskiego ministerstwa sprawiedliwości potwierdzające, że spełnia wymogi finansowe przyznania całkowitej lub częściowej pomocy prawnej lub zwolnienia z kosztów lub opłat.";
c) w art. 62 dodaje się następujący ustęp (jako ust. 2):
"2.
W sprawach alimentacyjnych pojęcie "sąd" obejmuje również duńskie organy administracyjne.";
d) artykuł 64 ma zastosowanie do statków pełnomorskich zarejestrowanych w Danii, jak również w Grecji i Portugalii;
e) zamiast daty wejścia w życie rozporządzenia, o której mowa w jego art. 70 ust. 2 oraz art. 72 i 76, zastosowanie ma data wejścia w życie niniejszej Umowy;
f) zamiast art. 66 rozporządzenia zastosowanie mają postanowienia przejściowe niniejszej Umowy;
g) w załączniku I dodaje się: "w Danii: art. 246 ust. 2 i 3 ustawy o wymiarze sprawiedliwości (lov om rettens pleje)";
h) w załączniku II dodaje się: "w Danii – "byret"";
i) w załączniku III dodaje się: "w Danii – "landsret"";
j) w załączniku IV dodaje się: "w Danii – środek zaskarżenia do "Højesteret" za zgodą "Procesbevillingsnævnet"".
Artykuł 3
Zmiany do I rozporządzenia brukselskiego
1.
Dania nie bierze udziału w przyjmowaniu zmian do I rozporządzenia brukselskiego, a zmiany takie nie są wiążące, ani nie mają zastosowania w Danii.
2.
W przypadku przyjęcia zmian do rozporządzenia Dania powiadamia Komisję o swej decyzji dotyczącej ewentualnego wdrożenia treści takich zmian.
Powiadomienie jest dokonywane przy przyjęciu zmian lub w terminie 30 dni od ich przyjęcia.
3.
Jeśli Dania zdecyduje się na wdrożenie treści zmian, w powiadomieniu należy wskazać, czy może to nastąpić na drodze administracyjnej, czy też wymagana jest zgoda parlamentu.
4.
Jeśli z treści powiadomienia wynika, że zmiany można wdrożyć na drodze administracyjnej, w powiadomieniu należy ponadto stwierdzić, że wszelkie niezbędne przepisy administracyjne wchodzą w życie z dniem wejścia w życie zmian do rozporządzenia lub weszły w życie z dniem powiadomienia, w zależności od tego, która z tych dat jest późniejsza.
5.
Jeśli z treści powiadomienia wynika, że wdrożenie zmian wymaga zgody duńskiego parlamentu, zastosowanie mają następujące zasady:
a) przepisy prawne w Danii wchodzą w życie z dniem wejścia w życie zmian do rozporządzenia albo w terminie 6 miesięcy od daty powiadomienia, w zależności od tego, która z tych dat jest późniejsza;
b) Dania powiadamia Komisję o dacie wejścia w życie przepisów wdrażających zmiany.
6.
Dokonanie przez Danię, zgodnie z ust. 4 i 5, powiadomienia o wdrożeniu w Danii treści zmian rodzi wzajemne zobowiązania w stosunkach pomiędzy Danią a Wspólnotą na gruncie prawa międzynarodowego.
Zmiany do rozporządzenia stanowią w następstwie tego zmiany do niniejszej Umowy i uznaje się je za załączone do niej.
7.
W przypadku gdy:
a) Dania przekaże swą decyzję o niewdrażaniu treści zmian; lub
b) Dania nie przekaże powiadomienia w 30-dniowym terminie, o którym mowa w ust. 2; lub
c) przepisy prawne w Danii nie wejdą w życie w terminie określonym w ust. 5,
niniejszą Umowę uznaje się za rozwiązaną, chyba że przed upływem 90 dni Strony postanowią inaczej lub – w sytuacji, o której mowa w lit. c) – przepisy prawne w Danii wejdą w życie w tym terminie.
Rozwiązanie umowy następuje trzy miesiące od upływu tego 90-dniowego terminu.
8.
Rozwiązanie Umowy nie ma wpływu na powództwa i dokumenty urzędowe, które zostały wytoczone lub sporządzone przed datą jej rozwiązania, zgodnie z ust. 7.
Artykuł 4
Przepisy wykonawcze
1.
Dania nie bierze udziału w przyjmowaniu opinii przez Komitet, o którym mowa w art. 75 I rozporządzenia brukselskiego.
Przepisy wykonawcze przyjęte zgodnie z art. 74 ust. 2 tego rozporządzenia nie są wiążące i nie mają zastosowania w Danii.
2.
W przypadku przyjęcia przepisów wykonawczych zgodnie z art. 74 ust. 2 tego rozporządzenia informacja o tych przepisach jest przekazywana Danii, a Dania powiadamia Komisję o swej decyzji dotyczącej ewentualnego wdrożenia ich treści.
Powiadomienie takie jest dokonywane przy otrzymaniu przepisów wykonawczych lub w terminie 30 dni od ich otrzymania.
3.
W powiadomieniu należy stwierdzić, że wszelkie niezbędne przepisy administracyjne wchodzą w życie w Danii z dniem wejścia w życie przepisów wykonawczych lub weszły w życie z dniem powiadomienia, w zależności od tego, która z tych dat jest późniejsza.
4.
Dokonanie przez Danię powiadomienia o wdrożeniu w Danii treści przepisów wykonawczych rodzi wzajemne zobowiązania w stosunkach pomiędzy Danią a Wspólnotą na gruncie prawa międzynarodowego.
Przepisy wykonawcze stanowią w następstwie tego część niniejszej Umowy.
5.
W przypadku gdy:
a) Dania przekaże swoją decyzję o niewdrażaniu przepisów wykonawczych; lub
b) Dania nie przekaże powiadomienia w 30-dniowym terminie, o którym mowa w ust. 2,
niniejszą umowę uznaje się za rozwiązaną, chyba że strony postanowią inaczej przed upływem 90 dni.
Rozwiązanie umowy następuje w trzy miesiące po upływie tego 90-dniowego terminu.
6.
Rozwiązanie Umowy nie ma wpływu na powództwa i dokumenty urzędowe, które zostały wytoczone lub sporządzone przed datą jej rozwiązania, zgodnie z ust. 5.
7.
Jeśli w wyjątkowych przypadkach wdrożenie przepisów wymaga zgody duńskiego parlamentu, w powiadomieniu wystosowanym przez Danię zgodnie z ust. 2 powinna znaleźć się odpowiednia informacja oraz zastosowanie mają przepisy art. 3 ust. 5 do 8.
8. Dania powiadamia Komisję o zmianach informacji zawartych w art. 2 ust. 2 lit. g)–j) niniejszej Umowy, a Komisja dostosowuje odpowiednie przepisy art. 2 ust. 2 lit. g)–j).
Artykuł 5
Umowy międzynarodowe mające wpływ na I rozporządzenie brukselskie
1.
Umowy międzynarodowe zawarte przez Wspólnotę na podstawie przepisów I rozporządzenia brukselskiego nie są wiążące, ani nie mają zastosowania w Danii.
2.
Dania powstrzyma się od zawierania umów międzynarodowych, które mogą mieć wpływ na dołączone do niniejszej Umowy I rozporządzenie brukselskie lub zmieniać jego zakres stosowania, chyba że odbywa się to w porozumieniu ze Wspólnotą oraz że dokonane zostały odpowiednie ustalenia dotyczące stosunku niniejszej Umowy do danej umowy międzynarodowej.
3.
Podczas negocjowania umów międzynarodowych, które mogą mieć wpływ na dołączone do niniejszej Umowy I rozporządzenie brukselskie lub zmieniać jego zakres stosowania, Dania będzie uzgadniać swoje stanowisko ze Wspólnotą i powstrzyma się od wszelkich działań, które mogłyby zagrażać celom stanowiska Wspólnoty w sferze jej uprawnień w ramach takich negocjacji.
Artykuł 6
Właściwość Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich w odniesieniu do interpretacji Umowy
1.
W przypadku gdy kwestia dotycząca ważności bądź interpretacji niniejszej Umowy podnoszona jest w sprawie toczącej się przed sądem lub trybunałem duńskim, sąd lub trybunał ten zwraca się do Trybunału Sprawiedliwości o wydanie orzeczenia w danej sprawie w każdym przypadku gdy tego samego wymagano by w takich samych okolicznościach od sądu albo trybunału innego Państwa Członkowskiego Unii Europejskiej, w odniesieniu do I rozporządzenia brukselskiego i przepisów wykonawczych do niego, o których mowa w jego art. 2 ust. 1.
2.
Zgodnie z prawem duńskim sądy w Danii, dokonując interpretacji niniejszej Umowy, zobowiązane są należycie uwzględniać orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości dotyczące przepisów Konwencji brukselskiej, I rozporządzenia brukselskiego oraz wszelkich wspólnotowych przepisów wykonawczych.
3.
Dania może, podobnie jak Rada, Komisja i każde Państwo Członkowskie, zwrócić się do Trybunału Sprawiedliwości o wydanie orzeczenia w sprawie interpretacji niniejszej Umowy.
Orzeczenie wydane przez Trybunał Sprawiedliwości w odpowiedzi na taki wniosek nie ma skutku w odniesieniu do prawomocnych orzeczeń sądów lub trybunałów Państw Członkowskich.
4.
Danii przysługuje prawo przedkładania Trybunałowi Sprawiedliwości uwag w sprawach, w których sąd lub trybunał Państwa Członkowskiego zwrócił się do niego z wnioskiem o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczącego interpretacji któregokolwiek z postanowień, o których mowa w art. 2 ust. 1.
5.
Zastosowanie ma Protokół w sprawie Statutu Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich oraz jego Regulamin.
6.
W przypadku gdy postanowienia Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską dotyczące orzeczeń Trybunału Sprawiedliwości są zmieniane w sposób powodujący skutki dla orzeczeń dotyczących I rozporządzenia brukselskiego, Dania może powiadomić Komisję o swej decyzji dotyczącej niestosowania takich zmian w odniesieniu do niniejszej Umowy.
Powiadomienie takie jest przekazywane z chwilą wejścia zmian w życie lub w terminie 60 dni od tej daty.
W takim wypadku niniejszą umowę uznaje się za rozwiązaną.
Rozwiązanie umowy następuje po upływie trzech miesięcy od przekazania powiadomienia.
7.
Rozwiązanie Umowy nie ma wpływu na powództwa i dokumenty urzędowe, które zostały wytoczone lub sporządzone przed datą jej rozwiązania, zgodnie z ust. 6.
Artykuł 7
Właściwość Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich w zakresie przestrzegania postanowień Umowy
1.
Komisja może wnieść sprawę do Trybunału Sprawiedliwości przeciwko Danii w związku z niewypełnieniem zobowiązania wynikającego z niniejszej Umowy.
2.
Danii przysługuje prawo wniesienia skargi do Komisji w sprawie niewypełnienia przez Państwo Członkowskie zobowiązań wynikających z niniejszej Umowy.
3.
Zastosowanie mają stosowne postanowienia Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską dotyczące postępowania przed Trybunałem Sprawiedliwości, jak również Protokół w sprawie Statutu Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich oraz jego Regulamin.
Artykuł 8
Terytorialny zakres stosowania
1.
Niniejsza Umowa ma zastosowanie do terytoriów, o których mowa w art. 299 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską.
2.
W przypadku gdy Wspólnota postanowi rozszerzyć stosowanie I rozporządzenia brukselskiego na terytoria podlegające obecnie Konwencji brukselskiej, Wspólnota i Dania współpracują w celu zapewnienia, że takie rozszerzenie stosowania obejmie także Danię.
Artykuł 9
Przepisy przejściowe
1.
Niniejsza Umowa ma zastosowanie tylko do takich powództw i dokumentów urzędowych, które zostały wytoczone bądź sporządzone po jej wejściu w życie.
2.
Jeżeli powództwo zostało wytoczone w Państwie Członkowskim pochodzenia przed wejściem w życie niniejszej Umowy, orzeczenia wydane po tej chwili będą uznawane i zezwoli się na ich wykonanie zgodnie z niniejszą Umową:
a) jeżeli powództwo wytoczone zostało w Państwie Członkowskim pochodzenia po tym, jak Konwencja brukselska lub Konwencja lugańska weszła w życie zarówno w Państwie Członkowskim pochodzenia, jak i w Państwie Członkowskim, w którym powoływane jest orzeczenie;
b) we wszystkich innych przypadkach, jeżeli sąd miał jurysdykcję na podstawie przepisów, które są zgodne z przepisami jurysdykcyjnymi niniejszej Umowy lub umowy, która obowiązywała w chwili wytoczenia powództwa pomiędzy Państwem Członkowskim pochodzenia a Państwem Członkowskim, w którym powoływane jest orzeczenie.
Artykuł 10
Stosunek do I rozporządzenia brukselskiego
1.
Niniejsza Umowa nie narusza stosowania I rozporządzenia brukselskiego przez Państwa Członkowskie Wspólnoty inne niż Dania.
2.
Niniejsza Umowa ma zastosowanie:
a) w sprawach związanych z ustaleniem właściwości sądów, gdy miejsce zamieszkania bądź siedziba pozwanego znajduje się w Danii lub gdy art. 22 albo 23 tego rozporządzenia, mający zastosowanie w stosunkach pomiędzy Wspólnotą a Danią na mocy art. 2 niniejszej Umowy, przewiduje właściwość sądów duńskich;
b) w odniesieniu do sprawy zawisłej bądź spraw wiążących się ze sobą, o których mowa w art. 27 i 28 I rozporządzenia brukselskiego, mającego zastosowanie w stosunkach pomiędzy Wspólnotą i Danią na mocy art. 2 niniejszej Umowy, w przypadku gdy powództwo zostaje wytoczone w Państwie Członkowskim innym niż Dania oraz w Danii;
c) w sprawach dotyczących uznawania i wykonywania orzeczeń, gdy Dania jest państwem pochodzenia lub państwem wykonania.
Artykuł 11
Rozwiązanie Umowy
1.
Niniejsza Umowa ulega rozwiązaniu w przypadku gdy Dania powiadomi pozostałe Państwa Członkowskie, że nie zamierza dłużej korzystać z postanowień części I Protokołu w sprawie stanowiska Danii, zgodnie z art. 7 tego protokołu.
2.
Niniejsza Umowa może zostać rozwiązana przez każdą z Umawiających się Stron w drodze wypowiedzenia przekazanego drugiej Umawiającej się Stronie.
Rozwiązanie umowy następuje po upływie sześciu miesięcy od daty wypowiedzenia.
3.
Rozwiązanie Umowy nie ma wpływu na powództwa i dokumenty urzędowe, które zostały wytoczone lub sporządzone przed datą jej rozwiązania, zgodnie z ust. 1 lub 2.
Artykuł 12
Wejście w życie
1.
Niniejsza Umowa zostaje przyjęta przez Umawiające się Strony zgodnie z ich odpowiednimi procedurami.
2.
Umowa wchodzi w życie pierwszego dnia szóstego miesiąca następującego po powiadomieniu przez Umawiające się Strony o zakończeniu wymaganych w tym celu odpowiednich procedur.
Artykuł 13
Autentyczność dokumentów
Niniejsza Umowa zostaje sporządzona w dwóch egzemplarzach w językach angielskim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim i włoskim, które to teksty są na równi autentyczne.
Umowa
pomiędzy Wspólnotą Europejską a Królestwem Danii w sprawie doręczania dokumentów sądowych i pozasądowych w sprawach cywilnych lub handlowych
WSPÓLNOTA EUROPEJSKA, zwana dalej "Wspólnotą",
z jednej strony, oraz
KRÓLESTWO DANII, zwane dalej "Danią",
z drugiej strony,
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Cel
1.
Celem niniejszej Umowy jest stosowanie przepisów rozporządzenia w sprawie doręczania dokumentów oraz przepisów wykonawczych do niego w stosunkach pomiędzy Wspólnotą a Danią, zgodnie z jego art. 2 ust. 1.
2.
Celem Umawiających się Stron jest osiągnięcie jednolitego stosowania i jednolitej wykładni przepisów rozporządzenia w sprawie doręczania dokumentów oraz przepisów wykonawczych do niego we wszystkich Państwach Członkowskich.
3. Postanowienia art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1 oraz art. 5 ust. 1 niniejszej Umowy wynikają z Protokołu w sprawie stanowiska Danii.
Artykuł 2
Współpraca w zakresie doręczania dokumentów
1.
W stosunkach pomiędzy Wspólnotą a Danią zastosowanie mają, zgodnie z prawem międzynarodowym, przepisy rozporządzenia w sprawie doręczania dokumentów, które jest załączone do niniejszej Umowy i stanowi jej część, wraz z przepisami wykonawczymi przyjętymi na mocy art. 17 tego rozporządzenia oraz – w odniesieniu do przepisów wykonawczych przyjętych po wejściu w życie niniejszej Umowy – wdrożonymi przez Danię w sposób, o którym mowa w art. 4 niniejszej Umowy, a także wraz z informacjami przekazanymi przez Państwa Członkowskie zgodnie z art. 23 rozporządzenia.
2.
Zamiast daty, o której mowa w artykule 25 rozporządzenia, zastosowanie ma data wejścia w życie niniejszej Umowy.
Artykuł 3
Zmiany rozporządzenia w sprawie doręczania dokumentów
1.
Dania nie bierze udziału w przyjmowaniu zmian do rozporządzenia w sprawie doręczania dokumentów, a zmiany takie nie są wiążące ani nie mają zastosowania w Danii.
2.
W przypadku przyjęcia zmian do rozporządzenia, Dania powiadamia Komisję o swej decyzji dotyczącej ewentualnego wdrożenia treści takich zmian.
Powiadomienie jest dokonywane przy przyjęciu zmian lub w terminie 30 dni od ich przyjęcia.
3.
Jeśli Dania zdecyduje się na wdrożenie treści zmian, w powiadomieniu należy wskazać, czy może to nastąpić na drodze administracyjnej, czy też wymagana jest zgoda parlamentu.
4.
Jeśli z treści powiadomienia wynika, że zmiany można wdrożyć na drodze administracyjnej, w powiadomieniu należy ponadto stwierdzić, że wszelkie niezbędne przepisy administracyjne wchodzą w życie z dniem wejścia w życie zmian do rozporządzenia lub weszły w życie z dniem powiadomienia, w zależności od tego, która z tych dat jest późniejsza.
5.
Jeśli z treści powiadomienia wynika, że wdrożenie zmian wymaga zgody duńskiego parlamentu, zastosowanie mają następujące zasady:
a) przepisy prawne w Danii wchodzą w życie z dniem wejścia w życie zmian do rozporządzenia albo w terminie 6 miesięcy od daty powiadomienia, w zależności od tego, która z tych dat jest późniejsza;
b) Dania powiadamia Komisję o dacie wejścia w życie przepisów wdrażających zmiany.
6.
Dokonanie przez Danię, zgodnie z ust. 4 i 5, powiadomienia o wdrożeniu w Danii treści zmian, rodzi wzajemne zobowiązania w stosunkach pomiędzy Danią a Wspólnotą na gruncie prawa międzynarodowego.
Zmiany do rozporządzenia stanowią w następstwie tego zmiany do niniejszej Umowy i uznaje się je za załączone do niej.
7.
W przypadku gdy:
a) Dania przekaże swoją decyzję o niewdrażaniu treści zmian; lub
b) Dania nie przekaże powiadomienia w 30-dniowym terminie, o którym mowa w ust. 2; lub
c) przepisy prawne w Danii nie wchodzą w życie w terminie określonym w ust. 5,
niniejszą Umowę uznaje się za rozwiązaną, chyba że przed upływem 90 dni Strony postanowią inaczej lub – w sytuacji, o której mowa w lit. c) – przepisy prawne w Danii wejdą w życie w tym terminie.
Rozwiązanie umowy następuje trzy miesiące od upływu tego 90-dniowego terminu.
8.
Rozwiązanie Umowy nie ma wpływu na wnioski złożone przed datą jej rozwiązania zgodnie z ust. 7.
Artykuł 4
Przepisy wykonawcze
1.
Dania nie bierze udziału w przyjmowaniu opinii przez Komitet, o którym mowa w art. 18 rozporządzenia w sprawie doręczania dokumentów.
Przepisy wykonawcze przyjęte zgodnie z art. 17 tego rozporządzenia nie są wiążące ani i nie mają zastosowania w Danii.
2.
W przypadku przyjęcia przepisów wykonawczych zgodnie z art. 17 tego rozporządzenia, informacja o tych przepisach jest przekazywana Danii, a Dania powiadamia Komisję o swej decyzji dotyczącej ewentualnego wdrożenia ich treści.
Powiadomienie takie jest dokonywane przy otrzymaniu przepisów wykonawczych lub w terminie 30 dni od ich otrzymania.
3.
W powiadomieniu należy stwierdzić, że wszelkie niezbędne przepisy administracyjne wchodzą w życie w Danii z dniem wejścia w życie przepisów wykonawczych lub weszły w życie z dniem powiadomienia, w zależności od tego, która z tych dat jest późniejsza.
4.
Dokonanie przez Danię powiadomienia o wdrożeniu w Danii treści przepisów wykonawczych rodzi wzajemne zobowiązania w stosunkach pomiędzy Danią a Wspólnotą na gruncie prawa międzynarodowego.
Przepisy wykonawcze stanowią w następstwie tego część niniejszej Umowy.
5.
W przypadku gdy:
a) Dania przekaże swoją decyzję o niewdrażaniu treści przepisów wykonawczych; lub
b) Dania nie przekaże powiadomienia w 30-dniowym terminie, o którym mowa w ust. 2,
niniejszą umowę uznaje się za rozwiązaną, chyba że strony postanowią inaczej przed upływem 90 dni.
Rozwiązanie umowy następuje w trzy miesiące po upływie tego 90-dniowego terminu.
6.
Rozwiązanie Umowy nie ma wpływu na wnioski złożone przed datą jej rozwiązania zgodnie z ust. 5.
7.
Jeśli w wyjątkowych przypadkach wdrożenie przepisów wymaga zgody duńskiego parlamentu, w powiadomieniu wystosowanym przez Danię zgodnie z ust. 2 powinna znaleźć się odpowiednia informacja oraz zastosowanie mają przepisy art. 3 ust. 5–8.
8.
Dania przekazuje Komisji informacje, o których mowa w art. 2, 3, 4, 9, 10, 13, 14, 15, art. 17 lit. a) oraz w art. 19 rozporządzenia w sprawie doręczania dokumentów.
Komisja publikuje te informacje wraz z odpowiednimi informacjami dotyczącymi pozostałych Państw Członkowskich.
Informator i glosariusz sporządzone zgodnie z art. 17 zawierają również stosowne informacje na temat Danii.
Artykuł 5
Umowy międzynarodowe mające wpływ na rozporządzenie w sprawie doręczania dokumentów
1.
Umowy międzynarodowe zawarte przez Wspólnotę w ramach wykonywania przez nią uprawnień w zakresie stosunków zewnętrznych na podstawie przepisów rozporządzenia w sprawie doręczania dokumentów nie są wiążące ani nie mają zastosowania w Danii.
2.
Dania powstrzyma się od zawierania umów międzynarodowych, które mogą mieć wpływ na dołączone do niniejszej Umowy rozporządzenie w sprawie doręczania dokumentów lub zmieniać jego zakres stosowania, chyba że odbywa się to w porozumieniu ze Wspólnotą oraz że dokonane zostały odpowiednie ustalenia dotyczące stosunku niniejszej Umowy do danej umowy międzynarodowej.
3.
Podczas negocjowania umów międzynarodowych, które mogą mieć wpływ na dołączone do niniejszej Umowy rozporządzenie w sprawie doręczania dokumentów lub zmieniać jego zakres stosowania, Dania będzie uzgadniać swoje stanowisko ze Wspólnotą i powstrzyma się od wszelkich działań, które mogłyby zagrażać celom stanowiska Wspólnoty w sferze jej uprawnień w ramach takich negocjacji.
Artykuł 6
Właściwość Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich w odniesieniu do interpretacji Umowy
1.
W przypadku gdy kwestia dotycząca ważności bądź interpretacji niniejszej Umowy podnoszona jest w sprawie toczącej się przed sądem lub trybunałem duńskim, sąd lub trybunał ten zwraca się do Trybunału Sprawiedliwości o wydanie orzeczenia w danej sprawie w każdym przypadku, gdy tego samego wymagano by w takich samych okolicznościach od sądu albo trybunału innego Państwa Członkowskiego Unii Europejskiej, w odniesieniu do rozporządzenia w sprawie doręczania dokumentów i przepisów wykonawczych do niego, o których mowa w jego art. 2 ust. 1.
2.
Zgodnie z prawem duńskim sądy w Danii, dokonując interpretacji niniejszej Umowy, zobowiązane są należycie uwzględniać orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości dotyczące przepisów rozporządzenia w sprawie doręczania dokumentów oraz wszelkich wspólnotowych przepisów wykonawczych.
3.
Dania może, podobnie jak Rada, Komisja i każde Państwo Członkowskie, zwrócić się do Trybunału Sprawiedliwości o wydanie orzeczenia w sprawie interpretacji niniejszej Umowy.
Orzeczenie wydane przez Trybunał Sprawiedliwości w odpowiedzi na taki wniosek nie ma skutku w odniesieniu do prawomocnych orzeczeń sądów lub trybunałów Państw Członkowskich.
4.
Danii przysługuje prawo przedkładania Trybunałowi Sprawiedliwości uwag w sprawach, w których sąd lub trybunał Państwa Członkowskiego zwrócił się do niego z wnioskiem o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczącego interpretacji któregokolwiek z postanowień, o których mowa w art. 2 ust. 1.
5.
Zastosowanie ma Protokół w sprawie Statutu Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich oraz jego Regulamin.
6.
W przypadku gdy postanowienia Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską dotyczące orzeczeń Trybunału Sprawiedliwości są zmieniane w sposób powodujący skutki dla orzeczeń dotyczących rozporządzenia w sprawie doręczania dokumentów, Dania może powiadomić Komisję o swej decyzji dotyczącej niestosowania tych zmian w odniesieniu do niniejszej Umowy.
Powiadomienie takie jest przekazywane z chwilą wejścia w życie zmian lub w terminie 60 dni od tej daty.
W takim przypadku niniejszą umowę uznaje się za rozwiązaną.
Rozwiązanie umowy następuje po upływie trzech miesięcy od przekazania powiadomienia.
7.
Rozwiązanie Umowy nie ma wpływu na wnioski złożone przed datą jej rozwiązania zgodnie z ust. 6.
Artykuł 7
Właściwość Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich w zakresie przestrzegania postanowień Umowy
1.
Komisja może wnieść sprawę do Trybunału Sprawiedliwości przeciwko Danii w związku z niewypełnieniem zobowiązania wynikającego z niniejszej Umowy.
2.
Danii przysługuje prawo wniesienia skargi do Komisji w sprawie niewypełnienia przez Państwo Członkowskie zobowiązań wynikających z niniejszej Umowy.
3.
Zastosowanie mają stosowne postanowienia Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską dotyczące postępowania przed Trybunałem Sprawiedliwości, jak również Protokół w sprawie Statutu Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich oraz jego Regulamin.
Artykuł 8
Terytorialny zakres stosowania
Niniejsza Umowa ma zastosowanie do terytoriów, o których mowa w art. 299 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską.
Artykuł 9
Rozwiązanie Umowy
1.
Niniejsza Umowa ulega rozwiązaniu w przypadku gdy Dania powiadomi pozostałe Państwa Członkowskie, że nie zamierza dłużej korzystać z postanowień części I Protokołu w sprawie stanowiska Danii, zgodnie z art. 7 tego protokołu.
2.
Niniejsza Umowa może zostać rozwiązana przez każdą z Umawiających się Stron w drodze wypowiedzenia przekazanego drugiej Umawiającej się Stronie.
Rozwiązanie umowy następuje po upływie sześciu miesięcy od daty wypowiedzenia.
3.
Rozwiązanie Umowy nie ma wpływu na wnioski złożone przed datą jej rozwiązania zgodnie z ust. 1 lub 2.
Artykuł 10
Wejście w życie
1.
Niniejsza Umowa zostaje przyjęta przez Umawiające się Strony zgodnie z ich odpowiednimi procedurami.
2.
Umowa wchodzi w życie pierwszego dnia szóstego miesiąca następującego po powiadomieniu przez Umawiające się Strony o zakończeniu wymaganych w tym celu odpowiednich procedur.
Artykuł 11
Autentyczność dokumentów
Niniejsza Umowa zostaje sporządzona w dwóch egzemplarzach w językach angielskim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim i włoskim, które to teksty są na równi autentyczne.
KONFERENCJA NARODÓW ZJEDNOCZONYCH DS. HANDLU I ROZWOJU
Umowa międzynarodowa w sprawie oliwy z oliwek i oliwek stołowych z 2005 r.
+++++ TIFF +++++
ORGANIZACJA NARODÓW ZJEDNOCZONYCH
Genewa, 2005 r.
UWAGA
Symbole dokumentów Narodów Zjednoczonych składają się z wersalików połączonych z cyframi.
Wymienienie takich symboli oznacza odwołanie do dokumentów Narodów Zjednoczonych.
TD/OLIVE OIL.10/6
PREAMBUŁA
STRONY NINIEJSZEJ UMOWY,
STANOWIĄ, CO NASTĘPUJE:
ROZDZIAŁ I
Cele ogólne
Artykuł 1
Cele ogólne
Ogólne cele niniejszej Umowy są wskazane poniżej:
1) W odniesieniu do międzynarodowej współpracy technicznej:
- wspierać współpracę międzynarodową dla realizacji zintegrowanego, zrównoważonego rozwoju światowej uprawy oliwek;
- wspierać koordynację polityki produkcji, uprzemysłowienia, składowania i wprowadzania do obrotu dotyczącej oliw z oliwek, oliw z wytłoczyn z oliwek i oliwek stołowych;
- stymulować badania naukowe i rozwój oraz wspierać transfer technologii i działania szkoleniowe w sektorze produktów z oliwek, mające na celu m.in. modernizowanie uprawy oliwek oraz przemysłu produktów z oliwek i doskonalenie jakości produkcji;
- ustanowić podstawy międzynarodowej współpracy w zakresie handlu międzynarodowego oliwami z oliwek, oliwami z wytłoczyn z oliwek i oliwkami stołowymi w celu stworzenia, w tym kontekście, bliskich więzi współdziałania z przedstawicielami różnych stron sektora produktów z oliwek, zgodnie ze stosownymi międzynarodowymi umowami i porozumieniami;
- wspierać wysiłki i kroki podejmowane w celu doskonalenia i zwracania uwagi na jakość produktów;
- wspierać wysiłki i kroki podejmowane w celu doskonalenia wzajemnego oddziaływania pomiędzy uprawą oliwek a środowiskiem, zwłaszcza z myślą o ochronie środowiska;
- badać i wspierać całkowite wykorzystanie produktów pochodzących z drzewa oliwnego;
- prowadzić działania zmierzające do zachowania źródeł genów drzew oliwnych.
2) W odniesieniu do standaryzacji handlu międzynarodowego produktami z oliwek:
- kontynuować wspólne działania w obszarze badań fizykochemicznych oraz sensorycznych w celu poszerzenia wiedzy o składzie i parametrach jakościowych produktów z oliwek, z myślą o ustanowieniu międzynarodowych norm, umożliwiających:
- kontrolę jakości produktów,
- uczciwy handel międzynarodowy,
- ochronę praw konsumentów,
- zapobieganie nieuczciwym praktykom.
- ułatwiać badanie i stosowanie środków zmierzających do harmonizacji praw krajowych i międzynarodowych dotyczących w szczególności wprowadzania do obrotu oliwy z oliwek i oliwek stołowych;
- stymulować harmonizację kryteriów definiowania oznaczeń geograficznych przez Członków z myślą o ich międzynarodowej ochronie;
- ustanowić podstawy międzynarodowej współpracy w zakresie zapobiegania, a w stosownych przypadkach, w zakresie zwalczania wszelkich nieuczciwych praktyk w handlu międzynarodowym wszelkimi jadalnymi produktami z oliwek przez stworzenie bliskich więzi współdziałania w tym kontekście z przedstawicielami różnych stron sektora produktów z oliwek.
3) W odniesieniu do rozwoju handlu międzynarodowego i promocji produktów z oliwek:
- promować wszelkie działania sprzyjające harmonijnemu, zrównoważonemu rozwojowi światowej gospodarki produktów z oliwek za pomocą wszelkich środków w dyspozycji Międzynarodowej Rady ds. Oliwy z Oliwek w obszarach produkcji, spożycia i handlu międzynarodowego, przy uwzględnieniu wzajemnych powiązań miedzy nimi;
- ułatwiać analizę i stosowanie środków zmierzających do zrównoważenia produkcji i spożycia oraz ustanowienia procedur informowania i konsultacji w celu umacniania przejrzystości rynku;
- wdrażać środki wspierające rozwój międzynarodowego handlu produktami z oliwek oraz przyjąć wszelkie środki właściwe dla zwiększenia spożycia oliwy z oliwek i oliwek stołowych;
- podejmować działania sprzyjające lepszemu zrozumieniu żywieniowych, leczniczych i innych właściwości oliwy z oliwek oraz oliwek stołowych;
- utrzymać i zwiększać rolę Międzynarodowej Rady ds. Oliwy z Oliwek jako punktu spotkań wszystkich podmiotów gospodarczych działających w sektorze oraz jako światowego centrum dokumentacji i informacji na temat drzewa oliwnego i jego produktów.
ROZDZIAŁ II
Definicje
Artykuł 2
Definicje
Dla celów niniejszej Umowy:
1) "Międzynarodowa Rada ds. Oliwy z Oliwek" oznacza międzynarodową organizację, o której mowa w art. 3 ust. 1, ustanowioną w celu stosowania postanowień niniejszej Umowy.
2) "Rada Członków" oznacza organ decyzyjny Międzynarodowej Rady ds. Oliwy z Oliwek.
3) "Członek" oznacza Umawiającą się Stronę niniejszej Umowy.
4) "Oliwy z oliwek" oznaczają oliwy uzyskiwane wyłącznie z owoców drzewa oliwnego, z wyłączeniem oliw uzyskiwanych w ramach procesów rozpuszczania lub ponownej estryfikacji oraz wszelkich mieszanek z olejami innego rodzaju.
5) "Oliwki stołowe" oznaczają produkty sporządzone ze zdrowych owoców różnych gatunków uprawianych drzew oliwnych, wybranych do produkcji oliwek szczególnie nadających się do konserwacji, które to produkty są odpowiednio preparowane lub przetwarzane i oferowane do handlu i końcowej konsumpcji.
6) "Produkty z oliwek" oznaczają wszystkie jadalne produkty z oliwek, zwłaszcza oliwy z oliwek, oliwy z wytłoczyn z oliwek oraz oliwki stołowe.
7) "Produkty uboczne z oliwek" oznaczają w szczególności produkty pochodzące z przycinania drzew oliwnych oraz sektora produktów z oliwek, jak również produkty będące wynikiem alternatywnych zastosowań produktów tego sektora.
8) "Rok gospodarczy dla oliwy oliwek" oznacza okres od 1 października każdego roku do 30 września roku następnego.
CZĘŚĆ PIERWSZA
POSTANOWIENIA INSTYTUCJONALNE
ROZDZIAŁ III
Międzynarodowa Rada ds. Oliwy z Oliwek
Sekcja I
Ustanowienie, organy, funkcje, przywileje i immunitety
Artykuł 3
Ustanowienie, siedziba główna oraz struktura Międzynarodowej Rady ds. Oliwy z Oliwek
1.
Międzynarodowa Rada ds. Oliwy z Oliwek działa poprzez:
- przewodniczącego,
- Radę Członków oraz w razie potrzeby poprzez komisje i podkomisje,
- Sekretariat Zarządzający,
zgodnie z postanowieniami określonymi w sekcjach od II do V.
2.
Siedzibą Międzynarodowej Rady ds. Oliwy z Oliwek jest Madryt (Hiszpania), o ile Rada Członków nie zdecyduje inaczej.
Artykuł 4
Przedstawicielstwo Członków w Międzynarodowej Radzie ds. Oliwy z Oliwek
1.
Każdy Członek wyznacza swojego przedstawiciela do Międzynarodowej Rady ds. Oliwy z Oliwek.
2.
Każde odniesienie w niniejszej Umowie do "rządu" lub "rządów" jest rozumiane jako obejmujące Wspólnotę Europejską lub każdą inną międzyrządową organizację odpowiedzialną za negocjacje, zawieranie i stosowanie umów międzynarodowych, w szczególności handlowych.
Wszelkie odniesienia w niniejszej Umowie do podpisania, ratyfikowania, przyjęcia czy zatwierdzenia, a także do zawiadamiania o tymczasowym stosowaniu Umowy lub do przystąpienia do niej jest w przypadku Wspólnoty Europejskiej oraz takich organizacji międzyrządowych rozumiane jako wymagające podpisania, ratyfikacji, przyjęcia czy zatwierdzenia, zawiadomienia o tymczasowym stosowaniu lub przystąpieniu przez Wspólnotę Europejską lub takie organizacje międzyrządowe.
Artykuł 5
Przywileje i immunitety
1.
Międzynarodowa Rada ds. Oliwy z Oliwek ma międzynarodową osobowość prawną.
W szczególności ma prawo do kontraktowania, nabywania i dysponowania trwałymi i ruchomymi środkami majątkowymi oraz do uczestnictwa w postępowaniach prawnych.
Nie ma prawa do zaciągania pożyczek.
2.
Na terytorium każdego Członka i w granicach dopuszczalnych przez miejscowe ustawodawstwo, Międzynarodowa Rada ds. Oliwy z Oliwek posiada zdolność prawną niezbędną do pełnienia funkcji powierzonych jej na mocy niniejszej Umowy.
3.
Dla celów prawidłowego funkcjonowania status, przywileje oraz immunitety Międzynarodowej Rady ds. Oliwy z Oliwek, jej Dyrektora Zarządzającego, wyższych urzędników oraz personelu Sekretariatu Zarządzającego, ekspertów oraz delegacji Członków na terytorium Hiszpanii regulowane są Umową w sprawie siedziby.
4.
Rząd państwa, w którym znajduje się siedziba główna Międzynarodowej Rady ds. Oliwy z Oliwek, w granicach dopuszczalnych przez przepisy prawne tego państwa, zwalnia od opodatkowania wynagrodzenia wypłacane przez Międzynarodową Radę ds. Oliwy z Oliwek jej pracownikom, a także majątek, dochody i inną własność Międzynarodowej Rady ds. Oliwy z Oliwek.
5.
Międzynarodowa Rada ds. Oliwy z Oliwek może zawierać, z jednym lub wieloma Członkami, porozumienia nadające przywileje i immunitety wymagane do zapewnienia prawidłowego stosowania niniejszej Umowy.
Sekcja II
Rada Członków
Artykuł 6
Skład i funkcje
1.
W skład Rady Członków wchodzi po jednym delegacie każdego Członka.
Ponadto każdy Członek może wyznaczyć jednego lub więcej zastępców i jednego lub więcej doradców swojego delegata.
2.
Rada Członków stanowi główny organ decyzyjny Międzynarodowej Rady ds. Oliwy z Oliwek.
Wykonuje ona wszelkie zadania oraz pełni wszystkie funkcje niezbędne do realizacji celów niniejszej Umowy.
Rada Członków podejmuje wszelkie decyzje, przyjmuje wszelkie zalecenia lub wysuwa sugestie przewidziane lub zakładane w niniejszej Umowie, chyba że uprawnienia lub funkcje są wyraźnie powierzone Sekretariatowi Zarządzającemu lub Dyrektorowi Zarządzającemu.
Wszelkie decyzje, zalecenia lub sugestie przyjęte zgodnie z Umową międzynarodową poprzedzającą niniejszą Umowę [1], które nadal obowiązują w momencie wejścia w życie niniejszej Umowy będą nadal miały zastosowanie, chyba że będą sprzeczne z niniejszą Umową lub zostaną uchylone przez Radę Członków.
3.
Zgodnie z postanowieniami niniejszej Umowy Rada Członków uchwala:
a) regulamin proceduralny;
b) regulamin pracowniczy, uwzględniający przepisy stosujące się do urzędników podobnych organizacji międzyrządowych;
c) schemat organizacyjny.
4.
Rada Członków podejmuje lub organizuje analizy i inne prace, w tym pozyskiwanie szczegółowych informacji na temat różnych form pomocy w zakresie uprawy oliwek i produktów z oliwek, tak aby umożliwić wypracowanie rekomendacji i właściwych sugestii zmierzających do osiągnięcia ogólnych celów określonych w art. 1.
Powyższe analizy i prace obejmują w szczególności możliwie największą liczbę państw lub grup państw, a także uwzględniają ogólne, społeczne i gospodarcze uwarunkowania tych państw.
Członkowie informują Radę Członków, zgodnie z procedurą zdefiniowaną przez wspomnianą Radę, o przyjętych przez siebie porozumieniach, po rozważeniu rekomendacji i sugestii wynikających ze stosowania niniejszej Umowy.
5.
Rada Członków publikuje sprawozdanie roczne na temat swojej działalności oraz stopnia realizacji niniejszej Umowy.
6.
Rada Członków sporządza, przygotowuje i publikuje w językach urzędowych Międzynarodowej Rady ds. Oliwy z Oliwek sprawozdania, analizy oraz inne dokumenty, które uważa za pomocne i niezbędne oraz aktualizuje postanowienia, które są wymagane do pełnienia jej funkcji zgodnie z niniejszą Umową.
Artykuł 7
Sesje Rady Członków
1.
Rada Członków obraduje w siedzibie głównej Międzynarodowej Rady ds. Oliwy z Oliwek, o ile nie zdecydowano inaczej.
W przypadku gdy na zaproszenie jednego z Członków, Rada zdecyduje o spotkaniu w innym miejscu, Członek ten ponosi dodatkowe koszty, jakie niesie to dla budżetu Międzynarodowej Rady ds. Oliwy z Oliwek, przekraczające koszty ponoszone w przypadku sesji odbywającej się w siedzibie głównej.
2.
Rada Członków odbywa regularne sesje przynajmniej raz w roku, jesienią.
Każdy z Członków może upoważnić delegata innego Członka do reprezentowania jego interesów oraz do wykonywania jego prawa uczestnictwa w decyzjach Rady Członków podczas jednej lub kilku sesji.
Radzie Członków przedkładany jest dokument takiego upoważnienia, w formie wymaganej przez Radę Członków.
Delegat Członka może reprezentować interesy i wykonywać prawa uczestnictwa w decyzjach Rady Członków najwyżej jednego Członka.
3.
Rada może zostać zwołana na wniosek przewodniczącego w każdym innym terminie.
Przewodniczący może zwoływać Radę Członków również na wniosek różnych Członków lub jednego Członka, popieranego przez przynajmniej dwóch innych Członków.
4.
Koszty delegacji na Radę Członków ponoszą zainteresowani Członkowie.
5.
Zawiadomienie o sesjach przewidzianych w ust. 2 niniejszego artykułu jest dokonywane co najmniej 60 dni przed datą pierwszego spotkania w ramach takiej sesji.
Zawiadomienie o sesjach przewidzianych w ust. 3 niniejszego artykułu jest dokonywane co najmniej 21 dni przed datą pierwszego spotkania w ramach takiej sesji.
6.
Kworum wymagane dla każdej sesji Rady Członków stanowi obecność delegatów większości Członków, posiadających przynajmniej 90 % całkowitej liczby udziałów przyznanych Członkom.
W przypadku braku kworum sesja jest przekładana o 24 godziny, a wymagane kworum stanowi obecność delegatów Członków posiadających przynajmniej 85 % całkowitej liczby udziałów przyznanych Członkom.
7.
Za uprzednią zgodą Rady Członków następujące jednostki mogą brać udział jako obserwatorzy we wszystkich lub w części sesji Rady Członków:
a) organizacje i instytucje międzynarodowe, o których mowa w art. 14 niniejszej Umowy;
b) rząd każdego z Członków lub obserwatora Narodów Zjednoczonych lub jednej z organizacji, o których mowa w art. 14 niniejszej Umowy, który planuje zostać Stroną niniejszej Umowy, po pisemnej konsultacji między datą wysłania zawiadomienia o sesji a datą odbycia sesji.
Obserwatorzy nie są uprawnieni do wystąpień podczas sesji Rady Członków, chyba że zostali do tego upoważnieni przez przewodniczącego.
Artykuł 8
Udziały
1.
Członkowie posiadają razem 1000 udziałów.
Udziały są rozdzielane pomiędzy Członków proporcjonalnie do danych źródłowych każdego z Członków, obliczonych zgodnie z następującym wzorem:
q = p1 + e1 + p2 + e2
Parametry tego wzoru są średnimi wyrażonymi w tysiącach ton metrycznych, przy czym pomija się wszelkie ułamki 1000 ton powyżej liczby całkowitej.
Wartości ułamkowe nie występują w udziałach.
q : dane źródłowe użyte do proporcjonalnego obliczenia udziałów,
p1 : średnia produkcja oliwy z oliwek za ostatnie sześć lat gospodarczych,
e1 : średni (celny) wywóz oliwy z oliwek za ostatnie sześć lat kalendarzowych, odpowiadających końcowym latom gospodarczym, wziętym pod uwagę do obliczenia p1,
p2 : średnia produkcja oliwek stołowych za ostatnie sześć lat gospodarczych, wyrażona w postaci równoważnika oliwy z oliwek poprzez zastosowanie 16 % współczynnika konwersji,
e2 : średni (celny) wywóz oliwek stołowych za ostatnie sześć lat kalendarzowych, odpowiadających końcowym latom gospodarczym, wziętym pod uwagę do obliczenia p2 oraz wyrażony w postaci równoważnika oliwy z oliwek poprzez zastosowanie 16 % współczynnika konwersji.
2.
Żaden Członek nie posiada jednak mniej niż pięć udziałów.
W tym celu, jeśli obliczenie dokonane w oparciu o ust. 1 daje mniej niż 5 udziałów dla danego Członka, udział tego członka zostaje zwiększony do pięciu, a udziały pozostałych Członków zostają proporcjonalnie zmniejszone.
3.
Podczas dorocznych sesji Rada Członków uchwala udziały, obliczane zgodnie z niniejszym artykułem.
Taki podział obowiązuje przez kolejny rok.
4.
Wstępne udziały zawarte są z załączniku A do niniejszej Umowy.
Określa się je na podstawie ust. 1 i 2 niniejszego artykułu w świetle średnich danych za ostatnie sześć lat gospodarczych oraz lat kalendarzowych, dla których dostępne są ostateczne dane.
Co roku Rada Członków odpowiednio modyfikuje udziały, zgodnie z ust. 1, 2 i 3 niniejszego artykułu.
Artykuł 9
Decyzje Rady Członków
1.
O ile niniejsza Umowa nie stanowi inaczej, decyzje Rady podejmowane są za zgodą Członków w terminie określonym przez Przewodniczącego.
Termin taki nie może wykraczać poza okres trwania sesji, podczas której projekt decyzji zostaje przedłożony Radzie Członków.
Jeżeli konsensus nie zostanie osiągnięty w tym terminie, Członkowie przeprowadzają głosowanie.
2.
Każda decyzja uważana jest za przyjętą, jeżeli za jej przyjęciem głosuje przynajmniej 50 % Członków, reprezentujących 82 % udziałów.
3.
Rada Członków może podejmować decyzje w formie wymiany korespondencji pomiędzy Przewodniczącym a Członkami bez zwoływania sesji, pod warunkiem że żaden z Członków nie sprzeciwia się tej procedurze.
Zasady stosowania tej procedury konsultacji ustanawia Rada Członków w regulaminie proceduralnym.
Każda decyzja podejmowana w ten sposób jest niezwłocznie przekazywana wszystkim Członkom przez Sekretariat Zarządzający i zostaje włączona do sprawozdania końcowego z obrad kolejnej sesji Rady Członków.
Sekcja III
Przewodniczący i wiceprzewodniczący
Artykuł 10
Przewodniczący i wiceprzewodniczący
1.
Rada Członków wybiera przewodniczącego spośród delegacji Członków.
W przypadku gdy przewodniczącym jest szef delegacji, jego prawo uczestnictwa w podejmowaniu decyzji Rady Członków przechodzi na innego członka jego delegacji.
Bez uszczerbku dla uprawnień i funkcji powierzonych dyrektorowi zarządzającemu w ramach lub zgodnie z niniejszą Umową, przewodniczący korzysta z uprawnień i pełni funkcje określone w niniejszej Umowie oraz dodatkowo wyszczególnione w regulaminie proceduralnym.
Ponadto przewodniczący reprezentuje prawnie Międzynarodową Radę ds. Oliwy z Oliwek oraz przewodniczy sesjom Rady Członków.
2.
Rada Członków wybiera również wiceprzewodniczącego spośród delegacji Członków.
W przypadku gdy wiceprzewodniczącym jest szef delegacji, wiceprzewodniczący ma prawo uczestnictwa w podejmowaniu decyzji Rady Członków, chyba że pełni rolę przewodniczącego, w którym to przypadku jego prawo głosu przechodzi na innego członka delegacji.
Wiceprzewodniczący zastępuje przewodniczącego w przypadku jego nieobecności.
3.
Przewodniczący i wiceprzewodniczący nie otrzymują żadnego wynagrodzenia z tytułu pełnionych funkcji.
4.
W przypadku tymczasowej nieobecności zarówno przewodniczącego, jak i wiceprzewodniczącego lub ciągłej nieobecności jednego z nich lub obydwu, Rada Członków wybiera spośród delegacji Członków nowe osoby na te stanowiska, tymczasowo lub na stałe.
Sekcja IV
Komisje i podkomisje
Artykuł 11
Komisja Finansowa
1.
Rada Członków ustanawia Komisję Finansową, w skład której wchodzi po jednym delegacie każdego Członka.
2.
Komisja Finansowa jest odpowiedzialna za kontrolę finansową Międzynarodowej Rady ds. Oliwy z Oliwek oraz za kontrolę stosowania rozdziału IV niniejszej Umowy.
W tym kontekście jest ona odpowiedzialna za analizowanie i badanie projektów rocznych budżetów Międzynarodowej Rady ds. Oliwy z Oliwek, proponowanych przez Sekretariat Zarządzający.
Radzie Członków przedkładane są do przyjęcia wyłącznie projekty budżetów, będące wynikiem dyskusji Komisji Finansowej.
Podobnie, Komisja Finansowa jest odpowiedzialna za badanie ksiąg rachunkowych Międzynarodowej Rady ds. Oliwy z Oliwek zgodnie z postanowieniami art. 18.
Co roku, na dorocznej sesji Komisja Finansowa przedkłada do przyjęcia Radzie Członków księgi rachunkowe za poprzedni rok obrachunkowy wraz z pozostałymi środkami dotyczącymi kwestii finansowych.
3.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszych postanowień są ustanawiane i uchwalane przez Radę Członków w jej regulaminie proceduralnym.
Artykuł 12
Pozostałe komisje i podkomisje
1.
Rada Członków może ustanowić komisje i podkomisje, jakie uzna za użyteczne do pomocy w pełnieniu przez nią funkcji w ramach niniejszej Umowy.
2.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszych postanowień są ustanawiane i uchwalane przez Radę Członków w jej regulaminie proceduralnym.
Zasady takie:
a) zapewniają uczciwy rozdział foteli w ramach komisji pomiędzy różnymi Członkami;
b) ustanawiają przepisy regulujące kwestię dopuszczania obserwatorów do udziału w spotkaniach jej komisji i podkomisji.
Sekcja V
Sekretariat Zarządzający
Artykuł 13
Sekretariat zarządzający
1.
Międzynarodowa Rada ds. Oliwy z Oliwek posiada sekretariat zarządzający, złożony z dyrektora zarządzającego, wyższych urzędników oraz personelu niezbędnego do wykonywania zadań wynikających z niniejszej Umowy.
Stanowiska dyrektora zarządzającego i wyższych urzędników są zdefiniowane w regulaminie proceduralnym, uchwalanym przez Radę Członków.
2.
Rada Członków wyznacza dyrektora zarządzającego i wyższych urzędników na podstawie zasady proporcjonalnego naprzemiennego następstwa między Członkami oraz zasady równowagi geograficznej.
Rada Członków ustala warunki ich nominacji zgodnie z tymi, jakie obowiązują przy nominacji równorzędnych urzędników w równorzędnych organizacjach międzyrządowych.
Ich profil jest opisany w regulaminie proceduralnym.
3.
Dyrektor zarządzający jest naczelnym urzędnikiem administracyjnym Międzynarodowej Rady ds. Oliwy z Oliwek.
Dyrektor zarządzający wypełnia swoje obowiązki oraz podejmuje decyzje zarządcze na zasadzie kolegialnej wraz z wyższymi urzędnikami.
4.
Dyrektor zarządzający nominuje personel zgodnie z regulaminem pracowniczym.
5.
Dyrektor zarządzający, wyżsi urzędnicy oraz pozostali członkowie personelu nie prowadzą żadnej dochodowej działalności w żadnym z rozmaitych sektorów uprawy oliwek oraz produktów otrzymywanych z oliwek.
6.
Dyrektor zarządzający, wyżsi urzędnicy oraz personel nie zabiegają o, ani nie przyjmują instrukcji i porad dotyczących ich zadań w ramach niniejszej Umowy od żadnych Członków lub władz poza Międzynarodową Radą ds. Oliwy z Oliwek.
Powstrzymują się od wszelkich działań mogących wpływać na ich stanowisko, jako międzynarodowych urzędników odpowiedzialnych jedynie przed Radą.
Członkowie respektują wyłącznie międzynarodowy charakter kompetencji dyrektora zarządzającego, wyższych urzędników czy pracowników oraz unikają wpływania na decyzje będące poza ich zakresem odpowiedzialności.
Sekcja VI
Współpraca i stosunki z innymi organizacjami
Artykuł 14
Współpraca z innymi organizacjami
1.
Międzynarodowa Rada ds. Oliwy z Oliwek tworzy właściwe przepisy dla konsultacji i współpracy z Narodami Zjednoczonymi i ich organami, w szczególności z Konferencją Narodów Zjednoczonych ds. Handlu i Rozwoju (UNCTAD), Programem Narodów Zjednoczonych ds. Rozwoju (UNDP), Światową Organizacją Zdrowia (WHO), Organizacją Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa (FAO), Wspólnym Programem FAO/WHO Komisji Kodeksu Żywnościowego, Międzynarodową Organizacją Pracy (MOP), Organizacją Narodów Zjednoczonych do spraw Oświaty, Nauki i Kultury (Unesco) oraz innymi wyspecjalizowanymi agendami Narodów Zjednoczonych oraz z organizacjami międzyrządowymi, rządowymi i pozarządowymi, odpowiednimi dla sektora oliwy z oliwek i mogącymi starać się zapewniać fundusze wspierające działania Międzynarodowej Rady ds. Oliwy z Oliwek na rzecz wszystkich Członków.
2.
Międzynarodowa Rada ds. Oliwy z Oliwek nawiązuje relacje i sporządza odpowiednio specjalne porozumienia o współpracy z międzynarodowymi lub regionalnymi organizacjami lub instytucjami o charakterze finansowym, w szczególności ze Wspólnym Funduszem ds. obrotu towarowego.
Wszelkie porozumienia o współpracy zawarte pomiędzy Międzynarodową Radą ds. Oliwy z Oliwek i wyżej wymienionymi organizacjami lub instytucjami uzyskują wcześniejsze zatwierdzenie Rady Członków.
W zakresie realizacji wszelkich projektów zgodnie z niniejszym artykułem, Międzynarodowa Rada ds. Oliwy z Oliwek w ramach swej funkcji jako międzynarodowego organu zajmującego się obrotem towarowym nie zaciąga żadnych zobowiązań finansowych na poczet gwarancji udzielanych przez poszczególnych Członków lub inne podmioty.
Żaden Członek nie jest odpowiedzialny ze względu na swoje członkostwo w Międzynarodowej Radzie ds. Oliwy z Oliwek za jakiekolwiek zobowiązania wynikające z zaciągnięcia lub udzielenia pożyczki przez innego Członka lub podmiot w kontekście takich projektów.
3.
W razie potrzeby Międzynarodowa Rada ds. Oliwy z Oliwek informuje na bieżąco UNCTAD o swojej działalności i programach pracy, uwzględniając szczególną rolę UNCTAD w międzynarodowym obrocie towarami.
CZĘŚĆ DRUGA
POSTANOWIENIA FINANSOWE
ROZDZIAŁ IV
Budżety Międzynarodowej Rady ds. Oliwy z Oliwek
Artykuł 15
Budżety Międzynarodowej Rady ds. Oliwy z Oliwek
1.
Rada Członków uchwala następujące roczne budżety w celu osiągnięcia ogólnych celów określonych w rozdziale I niniejszej Umowy:
- budżet administracyjny,
- budżet współpracy technicznej,
- budżet promocyjny.
2.
Budżet administracyjny jest finansowany ze składek Członków oraz z pozostałych osiągniętych powiązanych dochodów.
Wysokość składki każdego Członka jest ustalana proporcjonalnie do jego udziałów, obliczanych zgodnie z art. 8 niniejszej Umowy.
3.
Budżet współpracy technicznej jest finansowany z:
a) kwot składek poszczególnych Członków, których wysokość jest ustalana proporcjonalnie to ich udziałów, obliczanych zgodnie z art. 8 niniejszej Umowy;
b) subsydiów, dobrowolnego finansowania Członków, które jest regulowane postanowieniami określanymi w porozumieniu zawartym pomiędzy Międzynarodową Radą ds. Oliwy z Oliwek oraz dobrowolnie finansującym Członkiem, jak również dotacji; oraz
c) pozostałych osiągniętych powiązanych dochodów.
4.
Budżet promocyjny jest finansowany z:
a) kwot składek poszczególnych Członków, których wysokość jest ustalana proporcjonalnie do ich udziałów, obliczanych zgodnie z art. 8 niniejszej Umowy;
b) dobrowolnego finansowania Członków, które jest regulowane postanowieniami określanymi w porozumieniu zawartym pomiędzy Międzynarodową Radą ds. Oliwy z Oliwek oraz dobrowolnie finansującym Członkiem;
c) dotacji rządów i/lub innych źródeł; oraz
d) pozostałych osiągniętych powiązanych dochodów.
5.
Międzynarodowa Rada ds. Oliwy z Oliwek może również otrzymywać inne formy dodatkowego finansowania, w tym usługi, sprzęt naukowy i techniczny i/lub personel spełniający wymogi wdrażanych programów.
Ponadto w ramach rozwoju współpracy międzynarodowej Międzynarodowa Rada ds. Oliwy z Oliwek zabiega o zasadniczą pomoc finansową i/lub techniczną oferowaną przez właściwe organizacje międzynarodowe, regionalne lub krajowe w postaci bezpośredniego finansowania lub w każdej innej postaci.
Powyższe finansowanie jest przeznaczane przez Radę Członków na budżet współpracy technicznej lub na budżet promocyjny, lub na obydwa budżety.
6.
Kwoty budżetu administracyjnego, budżetu współpracy technicznej i budżetu promocyjnego, które nie zostały rozdysponowane w danym roku kalendarzowym mogą zostać przeniesione na następne lata kalendarzowe jako zaliczkowe finansowanie odpowiednich budżetów i są im przydzielane odpowiednio do udziałów każdego Członka za dany rok kalendarzowy.
Kwoty takie w żadnym wypadku nie mogą być przenoszone do innych budżetów, chyba że Rada Członków zadecyduje inaczej.
Artykuł 16
Fundusze administracyjne
Poza budżetami, o których mowa w art. 15, Międzynarodowa Rada ds. Oliwy z Oliwek może otrzymywać fundusze na cele administracyjne, które regulowane są przepisami regulaminu proceduralnego.
Artykuł 17
Opłacanie składek
1.
Co roku na swojej dorocznej sesji Rada Członków określa wysokość składki każdego Członka w kolejnym roku kalendarzowym, którą oblicza się na podstawie liczby udziałów odpowiadających danemu Członkowi, ustalonej zgodnie z art. 8.
2.
Początkowa składka Członka, który staje się Stroną niniejszej Umowy po jej wejściu w życie, określana jest przez Radę Członków.
Składkę nowego Członka oblicza się na podstawie udziału przyznanego temu Członkowi oraz liczby miesięcy pozostałych do końca danego roku w chwili wstąpienia nowego Członka, przy czym składki pozostałych Członków będących Stronami Umowy pozostają bez zmian na dany rok kalendarzowy.
3.
Składki przewidziane w art. 15 są płatne pierwszego dnia roku kalendarzowego, na który zostały ustalone.
Są one określane w euro i są płatne w tej walucie lub w równoważnej kwocie każdej innej waluty wymienialnej.
4.
Na początku roku kalendarzowego Rada Członków zwraca się do Członków o możliwie szybkie uregulowanie składek w celu umożliwienia normalnego funkcjonowania Międzynarodowej Rady ds. Oliwy z Oliwek oraz w celu umożliwienia realizacji działań zaplanowanych przez nią na dany rok kalendarzowy.
W przypadku gdy Członek nie ureguluje składki w terminie sześciu miesięcy od początku roku kalendarzowego, Rada Członków wzywa do dokonania płatności w ciągu kolejnych trzech miesięcy.
W przypadku przekroczenia obu terminów płatności, kwestia ta poruszana jest przez Radę Członków na jej zwykłej sesji.
Prawo Członka zalegającego z płatnościami do udziału w podejmowaniu decyzji Rady Członków oraz do pełnienia stanowiska wybieralnego w ramach Rady Członków i jej komisji oraz podkomisji zostaje automatycznie zawieszone do momentu pełnego uregulowania należności.
Po wysłuchaniu Członka zalegającego z płatnościami, Rada Członków podejmuje odpowiednie decyzje, które będą stosowane.
5.
Żadna decyzja Rady Członków nie może zwolnić Członka ze zobowiązań finansowych ciążących na nim z tytułu z niniejszej Umowy.
Artykuł 18
Kontrola finansowa
1.
Kontrola finansowa Międzynarodowej Rady ds. Oliwy z Oliwek jest prowadzona przez Komisję Finansową, zgodnie z art. 11.
2.
Sprawozdania finansowe Międzynarodowej Rady ds. Oliwy z Oliwek za poprzedni rok kalendarzowy, poświadczone przez niezależnego biegłego rewidenta, są przedstawiane Komisji Finansowej, która po przeanalizowaniu ksiąg rachunkowych, przedstawia je Radzie Członków na jej dorocznej sesji w celu zatwierdzenia i publikacji.
Rada Członków wyznacza niezależnego biegłego rewidenta przez zorganizowanie przetargu, w którym powinny wziąć udział przynajmniej trzy odpowiednie firmy specjalistyczne.
Niezależny biegły rewident nie może być wyznaczony na okres dłuższy niż trzy lata.
Żadna firma wybrana do kontroli ksiąg rachunkowych Międzynarodowej Rady ds. Oliwy z Oliwek nie może zostać wybrana do pełnienia funkcji biegłego rewidenta w ciągu kolejnych dziewięciu lat w trakcie obowiązywania niniejszej Umowy.
3.
Ponadto na dorocznej sesji Rada Członków bada i przyjmuje sprawozdanie dotyczące:
- weryfikacji zarządzania funduszami, aktywami i gotówką Międzynarodowej Rady ds. Oliwy z Oliwek,
- prawidłowości operacji finansowych i ich zgodności z obowiązującymi zasadami i przepisami oraz postanowieniami budżetowymi.
Artykuł 19
Likwidacja
1.
W przypadku rozwiązania Rada Członków w pierwszej kolejności podejmuje kroki przewidziane w art. 47 ust. 5.
2. W momencie wygaśnięcia niniejszej Umowy oraz jeśli nie zostanie ona przedłużona, rozszerzona lub odnowiona, aktywa Międzynarodowej Rady ds. Oliwy z Oliwek i wszelkie nierozdysponowane kwoty pochodzące z funduszy, o których mowa w art. 16, jak również wszelkie nierozdysponowane kwoty, o których mowa w art. 15 są wypłacane Członkom proporcjonalnie do całkowitej liczby ich udziałów obowiązujących na daną chwilę. Dobrowolne finansowanie, o którym mowa w art. 15 ust. 5 lit. c) podlega zwrotowi poszczególnym Członkom lub darczyńcom.
CZĘŚĆ TRZECIA
POSTANOWIENIA EKONOMICZNE I DOTYCZĄCE STANDARYZACJI
ROZDZIAŁ V
Nazwy i definicje oliw z oliwek, oliw z wytłoczyn z oliwek oraz oliwek stołowych – oznaczenia geograficzne
Artykuł 20
Użycie nazwy "oliwa z oliwek"
1.
Nazwa "oliwa z oliwek" jest zastrzeżona dla oliwy otrzymywanej jedynie z oliwek, z wyłączeniem oliwy otrzymywanej poprzez procesy rozpuszczenia lub ponownej estryfikacji oraz jakichkolwiek mieszanek z olejami innego rodzaju.
2.
Nazwa "oliwa z oliwek" nie może w żadnym wypadku być używana do określenia oliwy z wytłoczyn z oliwek.
3.
Członkowie podejmują działania zakazujące w handlu krajowym i międzynarodowym użycia nazwy "oliwa z oliwek", występującej samodzielnie lub w kombinacji z innymi słowami, która jest niezgodna z definicją zawartą w niniejszym artykule.
Artykuł 21
Nazwy i definicje oliw z oliwek, oliw z wytłoczyn z oliwek oraz oliwek stołowych
1.
Definicje następujących różnych kategorii oliw z oliwek i oliw z wytłoczyn z oliwek są opisane w załączniku B:
I. Oliwa z oliwek:
A. oliwy z oliwek z pierwszego tłoczenia:
a) oliwy z oliwek z pierwszego tłoczenia, nadające się do spożycia w postaci, w jakiej występują:
i) ekstra oliwa z oliwek z pierwszego tłoczenia;
ii) oliwa z oliwek z pierwszego tłoczenia;
iii) zwykła oliwa z oliwek z pierwszego tłoczenia;
b) oliwy z oliwek z pierwszego tłoczenia nienadające się do spożycia w postaci, w jakiej występują:
oliwa z oliwek z pierwszego tłoczenia lampante;
B. rafinowana oliwa z oliwek;
C. oliwa z oliwek.
II.
Oliwa z wytłoczyn z oliwek:
A. surowa oliwa z wytłoczyn z oliwek;
B. rafinowana oliwa z wytłoczyn z oliwek;
C. oliwa z wytłoczyn z oliwek.
2.
Definicje następujących typów oliwek stołowych są opisane w załączniku C:
i) oliwki zielone;
ii) oliwki zmieniające kolor;
iii) oliwki czarne.
3.
Rada Członków może dokonywać takich zmian, jakie uzna za niezbędne lub właściwe w zakresie kategorii oliw i typów oliwek stołowych, przewidzianych w niniejszym artykule oraz w zakresie definicji określonych w załącznikach B i C.
Artykuł 22
Zobowiązania Członków
1.
Członkowie Międzynarodowej Rady ds. Oliwy z Oliwek zobowiązują się stosować nazwy określone w załącznikach B i C w handlu międzynarodowym i promować ich użycie w handlu krajowym.
2.
Rada Członków określa standardy kryteriów jakościowych, mające zastosowanie do handlu międzynarodowego Członków, zgodnie z art. 25 ust. 3.
3.
Członkowie zobowiązują się analizować szczegółowo definicje nazw i oznaczeń geograficznych, które mogą mieć znaczenie gospodarcze dla Członków, jak również minimalne krajowe przepisy ustawowe wymagane do zapewnienia lub zapewniające ochronę takich oznaczeń.
W tym celu Międzynarodowa Rada ds. Oliwy z Oliwek zabezpiecza środki rozwoju systemu wzajemnego uznawania takich oznaczeń.
4.
Oznaczenia geograficzne, jeśli są one podawane, mogą być stosowane wyłącznie w przypadku oliw z oliwek z pierwszego tłoczenia oraz oliwek stołowych należących do kategorii handlowej ekstra, które są produkowane zgodnie z odpowiednimi przepisami dla tych produktów.
5.
Oznaczenia geograficzne mogą być używane jedynie zgodnie z prawem kraju pochodzenia.
6.
Członkowie zobowiązują się w szczególności do rozwoju systemu wzajemnego uznawania oznaczeń geograficznych w celu zapewnienia urzędowej ochrony oznaczeń geograficznych chronionych prawem krajowym Członków oraz do podejmowania działań zakazujących i ograniczających użycie na ich terytorium, w celach międzynarodowego obrotu handlowego, takich oznaczeń geograficznych i nazw oliw z oliwek, oliw z wytłoczyn z oliwek oraz oliwek stołowych, które są sprzeczne z powyższymi zasadami.
Działania te stosuje się w stosunku do wszystkich napisów zamieszczonych na przesyłkach, fakturach, listach przewozowych i dokumentach handlowych lub używanych w reklamach oraz znakach handlowych, nazwach zarejestrowanych i ilustracjach dotyczących międzynarodowego obrotu oliwami z oliwek, oliwami z wytłoczyn z oliwek oraz oliwkami stołowymi, o ile takie napisy mogą być fałszywe lub wprowadzać w błąd odbiorców, co do pochodzenia, źródła bądź jakości danych oliw z oliwek, oliw z wytłoczyn z oliwek oraz oliwek stołowych.
Artykuł 23
Spory i ugoda
1.
Każdy spór dotyczący oznaczeń geograficznych, który powstał na skutek interpretacji postanowień niniejszego rozdziału lub trudności w jego stosowaniu jest przedkładany Radzie Członków, jeśli nie został uprzednio rozwiązany w drodze bezpośrednich negocjacji.
2.
Rada Członków dąży do zażegnania sporu, po uprzednim zasięgnięciu opinii komitetu doradczego, o którym mowa w art. 37 ust. 1 oraz po konsultacji ze Światową Organizacją Własności Intelektualnej, z właściwą organizacją zawodową oraz, jeśli to konieczne, z Międzynarodową Izbą Handlową oraz wyspecjalizowanymi instytucjami międzynarodowymi ds. chemii analitycznej; w przypadku gdy powyższe konsultacje nie przyniosą oczekiwanych skutków oraz po wykorzystaniu przez Radę wszelkich działań zmierzających do osiągnięcia porozumienia, uczestniczący w sporze Członkowie mają prawo odwołania do ostatniej instancji, jaką jest Międzynarodowy Trybunał Sprawiedliwości.
ROZDZIAŁ VI
Standaryzacja rynków produktów z oliwek
Artykuł 24
Analiza sytuacji i ewolucji na rynku oliwy z oliwek, oliwy z wytłoczyn z oliwek oraz oliwek stołowych
1.
W ramach ogólnych celów określonych w art. 1, jak również dążąc do standaryzacji rynku oliwy z oliwek, oliwy z wytłoczyn z oliwek oraz oliwek stołowych oraz zniwelowania nierównowagi pomiędzy międzynarodowym popytem i podażą powstającej na skutek nieregularności zbiorów i innych czynników, Członkowie udostępniają i dostarczają Międzynarodowej Radzie ds. Oliwy z Oliwek wszelkie niezbędne dane, statystyki oraz dokumenty dotyczące oliwy z oliwek, oliwy z wytłoczyn z oliwek oraz oliwek stołowych.
2.
Podczas swoich dorocznych sesji Rada Członków dokonuje szczegółowej analizy równowagi rynkowej produktów z oliwek oraz całkowitego pomiaru popytu i podaży oliwy z oliwek, oliwy z wytłoczyn z oliwek oraz oliwek stołowych w oparciu o informacje dostarczone przez poszczególnych Członków zgodnie z art. 36, wszelkie informacje przekazane Międzynarodowej Radzie ds. Oliwy z Oliwek przez rządy państw niebędących Stronami niniejszej Umowy, a także wszystkie inne dane statystyczne na ten temat dostępne Międzynarodowej Radzie ds. Oliwy z Oliwek.
Biorąc pod uwagę wszystkie dostępne jej informacje, Rada Członków bada sytuację rynkową i dokonuje całościowej oceny podaży i popytu na wszystkie produkty z oliwek oraz może zaproponować Członkom podjęcie działań, jakie uważa ona za stosowne.
Artykuł 25
Standaryzacja rynku produktów z oliwek
1.
Międzynarodowa Rada ds. Oliwy z Oliwek wykonuje odpowiednie analizy w celu przedstawienia Członkom zaleceń w zakresie osiągnięcia równowagi pomiędzy produkcją i spożyciem oraz długoterminowej standaryzacji rynku produktów z oliwek poprzez zastosowanie odpowiednich działań.
2.
W ramach powyższej standaryzacji Międzynarodowa Rada ds. Oliwy z Oliwek wykonuje również niezbędne analizy mające na celu zalecenie Członkom odpowiednich rozwiązań problemów mogących pojawić się w odniesieniu do ewolucji międzynarodowego rynku oliwy z oliwek, oliwy z wytłoczyn z oliwek oraz oliwek stołowych poprzez zawarcie stosownych porozumień, uwzględniając nierównowagę rynkową wynikającą z fluktuacji produkcji oraz innych przyczyn.
3.
Międzynarodowa Rada ds. Oliwy z Oliwek dokonuje analizy metod i środków zapewniających ekspansję handlu międzynarodowego oraz wzrostu spożycia oliwy z oliwek oraz oliwek stołowych.
W szczególności przygotowuje odpowiednie zalecenia dla Członków dotyczące:
a) przyjmowania i stosowania standardowych wersji umów międzynarodowych dla transakcji w handlu oliwami z oliwek, oliwami z wytłoczyn z oliwek oraz oliwkami stołowymi;
b) powoływania i funkcjonowania Międzynarodowego Biura ds. Pojednania i Arbitrażu, które zajmuje się rozstrzyganiem sporów dotyczących transakcji w handlu oliwami z oliwek, oliwami z wytłoczyn z oliwek oraz oliwkami stołowymi;
c) stosowania standardów dla fizycznych, chemicznych i organoleptycznych cech oliw z oliwek, oliw z wytłoczyn z oliwek oraz oliwek stołowych;
d) ustanawiania jednolitych metod analitycznych.
4.
Międzynarodowa Rada ds. Oliwy z Oliwek podejmuje wszelkie działania, jakie uznaje za stosowne w celu wyeliminowania nierównej konkurencji na szczeblu międzynarodowym, w tym konkurencji ze strony państw, które nie są Stronami niniejszej Umowy lub ze strony osób będących obywatelami tych państw.
CZĘŚĆ CZWARTA
POSTANOWIENIA TECHNICZNE
ROZDZIAŁ VII
Współpraca techniczna w sektorze produktów z oliwek
Artykuł 26
Programy i działania
1.
W celu osiągnięcia celów ogólnych określonych w art. 1, dotyczących współpracy technicznej w odniesieniu do oliwek i produktów z oliwek, Międzynarodowa Rada ds. Oliwy z Oliwek, działając poprzez swoją Radę Członków, stwarza, promuje oraz rozwija programy działań dotyczące powyższych produktów.
2.
Taka współpraca techniczna obejmuje uprawę oliwek oraz ekstrakcję oliwy z oliwek i przemysł oliwek stołowych.
3.
Międzynarodowa Rada ds. Oliwy z Oliwek może podejmować bezpośrednie działanie w celu promowania takiej współpracy technicznej.
4.
Międzynarodowa Rada ds. Oliwy z Oliwek może podjąć współpracę z państwem lub firmami/jednostkami sektora prywatnego, zarówno krajowymi jak i międzynarodowymi, w celu realizacji części lub całości postanowień niniejszego rozdziału.
Może ona także udzielić finansowego wsparcia powyższym firmom i/lub koncernom w ramach granic budżetowych.
Artykuł 27
Badania i rozwój
1.
Międzynarodowa Rada ds. Oliwy z Oliwek, działając poprzez swoją Radę Członków, dokonuje oceny każdej propozycji projektów badawczo-rozwojowych, mogących zainteresować Członków oraz podejmuje właściwe działania w tym zakresie.
2.
Międzynarodowa Rada ds. Oliwy z Oliwek może nawiązać współpracę ze specjalistycznymi instytutami badawczymi, laboratoriami oraz centrami w celu realizacji, monitorowania, wykorzystania i rozpowszechniania, dla wspólnej korzyści Członków, osiągnięć powyższych programów badawczo-rozwojowych.
3.
Międzynarodowa Rada ds. Oliwy z Oliwek dokonuje niezbędnych analiz na temat wymiernych korzyści, jakich można oczekiwać po zastosowaniu osiągnięć i rezultatów tych programów badawczo-rozwojowych.
Artykuł 28
Szkolenia i działania specjalne
1.
Międzynarodowa Rada ds. Oliwy z Oliwek, działając poprzez swoją Radę Członków, podejmuje niezbędne kroki w celu organizacji kursów utrwalających wiedzę i szkoleń na różnych szczeblach zaawansowania, dla ekspertów technicznych działających w sektorze oliwnym, szczególnie tych pochodzących z rozwijających się krajów będących Członkami.
2.
Międzynarodowa Rada ds. Oliwy z Oliwek wspiera transfer technologii ze strony Członków wysoce zaawansowanych w stosowaniu technik uprawy oliwek, ekstrakcji oliwy z oliwek oraz przetwórstwa oliwek stołowych do rozwijających się krajów będących Członkami.
3.
Międzynarodowa Rada ds. Oliwy z Oliwek ułatwia współpracę techniczną poprzez oddanie do dyspozycji Członków zgłaszających zapotrzebowanie na pomoc techniczną różnego rodzaju konsultantów i ekspertów.
4.
Międzynarodowa Rada ds. Oliwy z Oliwek ułatwia udział delegacji i ekspertów Członków w swoich spotkaniach ogólnych i naukowo-technicznych.
5.
W szczególności Rada Członków:
a) przeprowadza specjalistyczne analizy i działania;
b) organizuje lub wspiera organizację międzynarodowych seminariów i spotkań;
c) pozyskuje informacje techniczne oraz rozpowszechnia je wśród wszystkich Członków;
d) podejmuje się promocji koordynacji działań dotyczących współpracy technicznej między Członkami w zakresie uprawy oliwek, ekstrakcji oliwy z oliwek oraz przetwórstwa oliwek stołowych, łącznie z działaniami w ramach planowania międzyregionalnego i regionalnego;
e) promuje dwustronną i wielostronną współpracę, której celem jest wsparcie Międzynarodowej Rady ds. Oliwy z Oliwek w osiąganiu celów niniejszej Umowy.
ROZDZIAŁ VIII
Inne środki
Artykuł 29
Inne środki
Międzynarodowa Rada ds. Oliwy z Oliwek:
a) podejmuje się wsparcia i koordynacji stosownych analiz i badań na temat wartości biologicznej oliwy z oliwek i oliwek stołowych, ze szczególnym uwzględnieniem ich wartości odżywczych i innych istotnych właściwości;
b) opracowuje, we współpracy z jednostkami specjalistycznymi, terminologię dotyczącą oliwek, standardy produktów z oliwek oraz odpowiednie metody analizy, jak również inne standardy obowiązujące w sektorze oliwek;
c) podejmuje wszelkie działania niezbędne do przygotowania kompendium praktyk handlowych dopuszczalnych w międzynarodowym handlu oliwą z oliwek, oliwą z wytłoczyn z oliwek i oliwkami stołowymi.
CZĘŚĆ PIĄTA
POSTANOWIENIA PROMOCYJNE
ROZDZIAŁ IX
Światowa promocja spożycia oliwy z oliwek i oliwek stołowych
Artykuł 30
Programy promujące spożycie oliwy z oliwek i oliwek stołowych
1.
Członkowie podejmują się wspólnie prowadzenia ogólnych działań promocyjnych w celu zwiększenia światowego spożycia oliwy z oliwek i oliwek stołowych w oparciu o wykorzystanie nazw – jadalne oliwy z oliwek i oliwki stołowe, zdefiniowanych odpowiednio w załącznikach B i C.
2.
Działania te przybierają formę kampanii edukacyjnych i informacyjnych, a ich zakres obejmuje cechy organoleptyczne i chemiczne oliwy z oliwek i oliwek stołowych, a także ich właściwości odżywcze, terapeutyczne i inne.
3.
Kampanie promocyjne mają na celu informowanie konsumentów o nazwach i źródłach pochodzenia oliw z oliwek i oliwek stołowych, przy zapewnieniu, by żadna konkretna jakość, pochodzenie czy źródło produktu nie były ukazywane jako lepsze od innych.
4.
Organizacja kampanii promocyjnych podejmowanych zgodnie z niniejszym artykułem jest przedmiotem decyzji Rady Członków, w zależności od dostępności środków finansowych. Kampanie te są w szczególności organizowane w krajach będących głównymi konsumentami oraz w krajach, w których prawdopodobieństwo wzrostu spożycia oliwy z oliwek oraz oliwek stołowych jest znaczące.
5.
Środki budżetu promocyjnego są wydatkowane zgodnie z poniższymi kryteriami:
a) wielkość spożycia i możliwości rozwoju istniejących rynków;
b) stworzenie nowych rynków zbytu dla oliwy z oliwek i oliwek stołowych;
c) stopa zwrotu uzyskana z wydatków poniesionych na cele promocyjne.
6.
Rada Członków jest odpowiedzialna za administrowanie środkami przeznaczonymi na wspólne cele promocyjne.
Przygotowuje ona roczne zestawienie przychodów i wydatków związanych z tą promocją w postaci załącznika do swojego budżetu.
7.
W przypadku Członka, organizacji lub osoby, dokonujących dobrowolnego finansowania przeprowadzenia działań promocyjnych, Rada Członków uchwala procedury regulujące wykorzystanie takich zasobów w ramach szczegółowego porozumienia pomiędzy Międzynarodową Radą ds. Oliwy z Oliwek i ofiarodawcą.
8.
Międzynarodowa Rada ds. Oliwy z Oliwek jest odpowiedzialna za techniczną realizację programów promocyjnych, którą może powierzyć wyspecjalizowanym podmiotom, wybranym zgodnie z regulaminem proceduralnym.
Artykuł 31
Znak międzynarodowej gwarancji Międzynarodowej Rady ds. Oliwy z Oliwek
Rada Członków może przewidzieć stosowanie międzynarodowego znaku gwarancji jakości, zapewniającego zgodność z międzynarodowymi normami Międzynarodowej Rady ds. Oliwy z Oliwek.
CZĘŚĆ SZÓSTA
POZOSTAŁE POSTANOWIENIA
ROZDZIAŁ X
Różne obowiązki
Artykuł 32
Obowiązki ogólne
Członkowie zobowiązują się do niepodejmowania żadnych działań pozostających w sprzeczności z obowiązkami nałożonymi przez niniejszą Umowę lub z ogólnymi celami, określonymi w art. 1.
Artykuł 33
Odpowiedzialność finansowa Członków
Zgodnie z ogólnymi zasadami prawa odpowiedzialność finansowa każdego Członka w stosunku do Międzynarodowej Rady ds. Oliwy z Oliwek i pozostałych Członków jest ograniczona do zakresu jego obowiązków zgodnie z art. 15, dotyczących składek do budżetów, o których mowa w tym samym artykule oraz, w zależności od sytuacji, zgodnie z art. 16, odnoszących się do funduszów administracyjnych.
Artykuł 34
Aspekty środowiskowe i ekologiczne
Członkowie biorą należycie pod uwagę aspekty środowiskowe i ekologiczne na wszystkich etapach produkcji oliwek i oliwy z oliwek oraz zobowiązują się do realizacji działań, jakie mogą zostać uznane za konieczne przez Radę Członków w celu poprawienia lub rozwiązania problemów napotkanych w tym zakresie.
Artykuł 35
Wsparcie międzynarodowego obrotu handlowego i spożycia
Członkowie zobowiązują się do podejmowania wszystkich możliwych działań ułatwiających obrót handlowy, zwiększających spożycie oliwy z oliwek i oliwek stołowych oraz zapewniających właściwy rozwój międzynarodowego handlu tymi produktami.
W tym celu zobowiązują się oni do stosowania zasad, reguł i wytycznych przyjętych w ramach odpowiednich porozumień międzynarodowych.
Artykuł 36
Informacje
Członkowie zobowiązują się do udostępniania i dostarczania Międzynarodowej Radzie ds. Oliwy z Oliwek wszystkich danych statystycznych, informacji i dokumentacji niezbędnych do prawidłowego wypełniania jej funkcji w ramach niniejszej Umowy, w szczególności zaś informacji niezbędnych do ustalenia równowagi rynkowej oliw z oliwek, oliw z wytłoczyn z oliwek oraz oliwek stołowych oraz do pozyskania wiedzy na temat polityki krajowej poszczególnych Członków w stosunku do produktów z oliwek.
ROZDZIAŁ XI
Spory i zażalenia
Artykuł 37
Spory i zażalenia
1.
Każdy spór dotyczący interpretacji lub stosowania niniejszej Umowy, z wyjątkiem sporów podlegających art. 23, który nie został rozwiązany w drodze negocjacji, na wniosek Członka będącego stroną sporu jest kierowany do Rady Członków, która podejmuje decyzję pod nieobecność danego Członka po zasięgnięciu w odpowiednich przypadkach opinii komitetu doradczego, którego skład i zasady funkcjonowania są określane w regulaminie proceduralnym.
2.
Uzasadnioną opinię komitetu doradczego przedkłada się Radzie Członków, która w każdym przypadku doprowadza do rozwiązania sporu po zapoznaniu się ze wszystkimi faktami.
3.
Każde zażalenie o niewywiązaniu się Członka ze swoich obowiązków w ramach niniejszej Umowy, na wniosek Członka składającego zażalenie, jest kierowane do Rady Członków, która podejmuje decyzję pod nieobecność danego Członka po skonsultowaniu się z przedmiotowymi Członkami oraz po zasięgnięciu w odpowiednich przypadkach opinii komitetu doradczego, o którym mowa w ust. 1 niniejszego artykułu.
4.
W przypadku stwierdzenia przez Radę Członków naruszenia przez danego Członka postanowień niniejszej Umowy, może ona nałożyć na tego Członka sankcje, począwszy od prostego ostrzeżenia, a skończywszy na zawieszeniu prawa Członka do udziału w podejmowaniu decyzji Rady Członków do momentu wywiązania się przez niego ze swoich obowiązków, lub – zgodnie z procedurą określoną w art. 45 – może wykluczyć Członka z uczestnictwa w Umowie.
Członek ten ma prawo odwołania do ostatniej instancji, jaką jest Międzynarodowy Trybunał Sprawiedliwości.
ROZDZIAŁ XII
Postanowienia końcowe
Artykuł 38
Depozytariusz
Niniejszym na depozytariusza niniejszej Umowy wyznacza się rząd Hiszpanii.
Artykuł 39
Podpisanie, ratyfikacja, przyjęcie i zatwierdzenie
1.
Niniejsza Umowa jest otwarta do podpisu w Madrycie przez rząd Hiszpanii od 15 czerwca do 31 grudnia 2005 r. włącznie, dla rządów zaproszonych na Konferencję Narodów Zjednoczonych w sprawie negocjacji dotyczących Umowy zastępującej Umowę międzynarodową w sprawie oliwy z oliwek i oliwek stołowych z 1986 r., ze zmianami i rozszerzeniami z 1993 r.
2.
Każdy rząd, o którym mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, może:
a) podczas podpisywania niniejszej Umowy złożyć deklarację, że składając taki podpis, wyraża zgodę na stosowanie postanowień niniejszej Umowy (podpis ostateczny); lub
b) po podpisaniu niniejszej Umowy ratyfikować, przyjąć lub zatwierdzić ją poprzez złożenie u depozytariusza odpowiedniego dokumentu.
Niniejsza Umowa jest otwarta do podpisu, ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia przez Wspólnotę Europejską.
3.
Dokumenty ratyfikacji, przyjęcia czy zatwierdzenia składa się u depozytariusza.
Artykuł 40
Przystąpienie
1.
Każde państwo może przystąpić do niniejszej Umowy na warunkach ustanowionych przez Międzynarodową Radę ds. Oliwy z Oliwek, działającą poprzez swoją Radę Członków, obejmujących liczbę udziałów oraz termin na złożenie dokumentów przystąpienia.
Rada Członków może jednakże wydłużyć termin dla rządów, które nie są w stanie przystąpić do Umowy w terminie określonym w warunkach przystąpienia.
Po przystąpieniu państwo uważa się za umieszczone w wykazie w załączniku A do niniejszej Umowy wraz z jego udziałami, w sposób określony w warunkach przystąpienia.
Niniejsza Umowa jest otwarta do przystąpienia przez Wspólnotę Europejską.
2.
Przystąpienie jest wiążące w momencie złożenia u depozytariusza dokumentu przystąpienia.
Dokumenty przystąpienia stwierdzają, że rząd akceptuje wszystkie warunki ustanowione przez Międzynarodową Radę ds. Oliwy z Oliwek.
Artykuł 41
Zawiadomienie o tymczasowym stosowaniu
1.
Rząd-sygnatariusz wyrażający wolę ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia niniejszej Umowy, lub rząd, dla którego Rada Członków ustanowiła warunki przystąpienia, ale który nie był w stanie złożyć jeszcze swojego dokumentu, może w każdej chwili powiadomić depozytariusza o tymczasowym stosowaniu przez niego niniejszej Umowy w momencie jej wejścia w życie zgodnie z art. 42 lub, jeśli Umowa już obowiązuje, w ściśle określonym czasie.
2.
Rząd, który powiadomił, zgodnie z ust. 1 niniejszego artykułu, że będzie stosował postanowienia niniejszej Umowy w momencie jej wejścia w życie lub jeśli Umowa już obowiązuje, w ściśle określonym czasie, pozostaje od tego czasu członkiem tymczasowym aż do momentu złożenia przez niego dokumentów ratyfikacji, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia i, tym samym, stania się Członkiem.
Artykuł 42
Wejście w życie
1.
Niniejsza Umowa wchodzi ostatecznie w życie w dniu, w którym przynajmniej pięć rządów spośród wymienionych w załączniku A do niniejszej Umowy, posiadających przynajmniej 90 % udziałów podpisze ostatecznie niniejszą Umowę lub ją ratyfikuje, przyjmie, zatwierdzi bądź też do niej przystąpi.
2.
Jeśli w dniu 1 stycznia 2006 r. niniejsza Umowa nie wejdzie w życie zgodnie z ust. 1 niniejszego artykułu, wchodzi ona w życie tymczasowo, pod warunkiem że pięć rządów spełniających wymogi procentowe ust. 1 niniejszego artykułu ostatecznie podpisze niniejszą Umowę lub ją ratyfikuje, przyjmie, zatwierdzi bądź też powiadomi depozytariusza o tymczasowym stosowaniu przez nie postanowień niniejszej Umowy.
3.
Jeśli w dniu 1 stycznia 2006 r. wymogi wejścia w życie ustanowione w ust. 1 lub 2 niniejszego artykułu nie zostaną spełnione, depozytariusz zaprasza te rządy, które podpisały ostatecznie niniejszą Umowę lub ją ratyfikowały, przyjęły, zatwierdziły, bądź też powiadomiły o tymczasowym stosowaniu niniejszej Umowy, do podjęcia decyzji o definitywnym lub tymczasowym wejściu w życie niniejszej Umowy pomiędzy sobą, w całości lub częściowo, od momentu, jaki uznają za stosowny.
4.
Dla każdego rządu, który nie poinformował depozytariusza w ramach art. 41 o tymczasowym stosowaniu niniejszej Umowy oraz który złożył dokumenty ratyfikacji, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia po dacie wejścia w życie niniejszej Umowy, Umowa ta wchodzi w życie z dniem złożenia takiego dokumentu.
Artykuł 43
Zmiany
1.
Międzynarodowa Rada ds. Oliwy z Oliwek, działając poprzez swoją Radę Członków, może zalecić Członkom wprowadzenie zmian do niniejszej Umowy.
2.
Proponowane zmiany są przyjmowane przez Radę Członków zgodnie z art. 9 Umowy i wchodzą w życie dla wszystkich Członków 90 dni po otrzymaniu przez depozytariusza zawiadomienia o decyzji Rady Członków.
Artykuł 44
Wycofanie
1.
Każdy członek może wycofać się z niniejszej Umowy w każdym momencie po wejściu jej w życie poprzez pisemne oświadczenie złożone na ręce depozytariusza.
Członek ten niezwłocznie informuje Międzynarodową Radę ds. Oliwy z Oliwek o podjętej przez siebie decyzji.
2.
Wycofanie się Członka zgodnie z niniejszym artykułem nabiera mocy 90 dni po dacie otrzymania przez depozytariusza oświadczenia o wycofaniu.
Artykuł 45
Wyłączenie
Nie naruszając art. 37, w przypadku podjęcia przez Radę Członków decyzji o naruszeniu przez Członka jego zobowiązań wynikających z niniejszej Umowy i dalszej decyzji o tym, że naruszenie to znacząco osłabia funkcjonowanie niniejszej Umowy, może ona na podstawie uzasadnionej decyzji pozostałych Członków, podjętej pod nieobecność zainteresowanego Członka, wyłączyć go z niniejszej Umowy.
Międzynarodowa Rada ds. Oliwy z Oliwek niezwłocznie informuje depozytariusza o swojej decyzji.
Członek ten przestaje być Stroną niniejszej Umowy 30 dni po dacie decyzji Rady Członków.
Artykuł 46
Rozliczenie rachunków
1.
Rada Członków dokonuje stosownego rozliczenia rachunków, biorąc pod uwagę wszystkie zobowiązania, jakie pociągają za sobą konsekwencje prawne dla Międzynarodowej Rady ds. Oliwy z Oliwek i jakie miałyby wpływ na składki Członka, który wycofał się z niniejszej Umowy lub który został wyłączony z Międzynarodowej Rady ds. Oliwy z Oliwek, czy w inny sposób przestał być Stroną niniejszej Umowy, jak również czas konieczny dla zapewnienia odpowiedniego okresu przejściowego, zwłaszcza jeśli takie zobowiązania muszą zostać zakończone.
Niezależnie od postanowień powyższego akapitu Członek taki jest zobowiązany do zapłacenia Międzynarodowej Radzie ds. Oliwy z Oliwek kwot należnych za okres, w którym był Członkiem.
2.
W momencie rozwiązania niniejszej Umowy żaden z Członków, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, nie ma prawa do żadnego udziału w przychodach powstałych na skutek likwidacji lub innych aktywach Międzynarodowej Rady ds. Oliwy z Oliwek, jak również nie jest on obciążany żadnymi należnościami z tytułu deficytu finansowego Międzynarodowej Rady ds. Oliwy z Oliwek, jeśli takowy wystąpi.
Artykuł 47
Czas trwania, przedłużenie, rozszerzenie i rozwiązanie
1.
Niniejsza Umowa obowiązuje do dnia 31 grudnia 2014 r., chyba że Międzynarodowa Rada ds. Oliwy z Oliwek, działając poprzez swoją Radę Członków, podejmie decyzję o jej przedłużeniu, rozszerzeniu, odnowieniu lub wcześniejszym rozwiązaniu zgodnie z postanowieniami niniejszego artykułu.
2.
Międzynarodowa Rada ds. Oliwy z Oliwek, działając poprzez swoją Radę Członków, może podjąć decyzję o przedłużeniu niniejszej Umowy nie więcej niż dwukrotnie, za każdym razem o dwa lata.
Każdy Członek, który nie akceptuje takiego przedłużenia niniejszej Umowy informuje o tym Międzynarodową Radę ds. Oliwy z Oliwek, przestając być jej członkiem od początku obowiązywania przedłużenia.
3.
Jeśli przed 31 grudnia 2014 r. lub przed datą wygaśnięcia okresu przedłużenia Umowy, o którym mowa w ust. 2 niniejszego artykułu, zostanie wynegocjowana nowa umowa lub protokół rozszerzenia niniejszej Umowy, ale nie weszły one w życie, ani ostatecznie ani tymczasowo, niniejsza Umowa pozostaje wiążąca po dacie jej wygaśnięcia, aż do momentu wejścia w życie nowej umowy lub protokołu, pod warunkiem że okres takiego przedłużenia nie przekracza 12 miesięcy.
4.
Międzynarodowa Rada ds. Oliwy z Oliwek, działając poprzez swoją Radę Członków, może w każdym momencie zdecydować o rozwiązaniu niniejszej Umowy ze skutkiem od dnia, jaki uzna za stosowny.
5.
Niezależnie od wygaśnięcia lub rozwiązania niniejszej Umowy Międzynarodowa Rada ds. Oliwy z Oliwek kontynuuje, tak długo jak to konieczne, funkcjonowanie dla celów przeprowadzenia likwidacji Międzynarodowej Rady ds. Oliwy z Oliwek, w tym rozliczenia rachunków, oraz ma podczas tego okresu niezbędne prawa i pełni funkcje konieczne do osiągnięcia powyższych celów.
6.
Międzynarodowa Rada ds. Oliwy z Oliwek zawiadamia depozytariusza o wszystkich decyzjach podjętych na mocy niniejszego artykułu.
Artykuł 48
Zastrzeżenia
Nie można wprowadzać żadnych zastrzeżeń w odniesieniu do postanowień niniejszej Umowy.
W DOWÓD CZEGO odpowiednio upoważnieni niżej podpisani złożyli swoje podpisy pod niniejszą Umową.
Umowa
pomiędzy Wspólnotą Europejską i Federacją Rosyjską w sprawie handlu niektórymi wyrobami stalowymi
WSPÓLNOTA EUROPEJSKA,
z jednej strony, oraz
FEDERACJA ROSYJSKA,
z drugiej strony,
będące Stronami niniejszej Umowy,
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
1.
Niniejsza Umowa ma zastosowanie do handlu wyrobami stalowymi byłej EWWiS.
2.
Handel wyrobami stalowymi określonymi w załączniku I może podlegać limitom ilościowym.
3.
Handel wyrobami stalowymi nieokreślonymi w załączniku I nie podlega limitom ilościowym.
4.
W przypadku wyrobów stalowych i kwestii nieobjętych niniejszą Umową stosuje się odpowiednie przepisy UPW.
Artykuł 2
1.
Strony zgadzają się na ustalenie i utrzymanie na okres trwania niniejszej Umowy uzgodnień ilościowych dla każdego roku kalendarzowego, określających limity przedstawione w załączniku II dotyczące wywozu z Rosji do Wspólnoty wyrobów wyszczególnionych w załączniku I. Przedmiotowy wywóz podlega systemowi podwójnej kontroli określonemu w Protokole A.
2.
Strony zgadzają się na odliczenie od limitów ilościowych określonych w załączniku II przywozu z Rosji do Wspólnoty wyrobów objętych załącznikiem I począwszy od 1 stycznia 2005 r. do wejścia w życie niniejszej Umowy.
3.
Przywóz ilości przekraczających ilości wymienione w załączniku II jest dozwolony gdy przemysł Wspólnoty nie może sprostać wewnętrznemu popytowi, czego wynikiem jest niedobór podaży jednego lub więcej wyrobów wymienionych w załączniku I. Konsultacje odbywają się niezwłocznie na wniosek jednej ze Stron w celu określenia stopnia niedoboru na podstawie obiektywnych dowodów.
Na podstawie wniosków z konsultacji Wspólnota wszczyna swoje wewnętrzne procedury, aby zwiększyć limity ilościowe określone w załączniku II.
4.
W przypadku gdy państwa kandydujące do członkostwa w UE przystąpią do niej przed terminem wygaśnięcia niniejszej Umowy, Strony rozpatrzą możliwość zwiększenia limitów ilościowych określonych w załączniku II.
Artykuł 3
1.
Przywóz wyrobów określonych w załączniku I do obszaru celnego Wspólnoty w celu wprowadzenia ich do swobodnego obrotu podlega przedstawieniu pozwolenia na przywóz wystawianego przez właściwe władze Państwa Członkowskiego, opartego na przedstawieniu pozwolenia na wywóz wystawianego przez władze Rosji oraz przedstawieniu dowodu pochodzenia, zgodnie z postanowieniami Protokołu A.
2.
Przywóz do obszaru celnego Wspólnoty wyrobów określonych w załączniku I nie podlega limitom ilościowym określonym w załączniku II, pod warunkiem że zostaną one zgłoszone do powrotnego wywozu ze Wspólnoty w tym samym stanie lub po przetworzeniu w ramach administracyjnego systemu kontroli istniejącego we Wspólnocie.
3.
Zezwala się na przeniesienie na kolejny rok kalendarzowy odpowiednich limitów ilościowych niewykorzystanych w pierwszym roku kalendarzowym w ilości do 7 % odpowiedniego limitu ilościowego określonego w załączniku II w przypadku odnośnej grupy wyrobów za rok, w którym nie został wykorzystany.
Rosja powiadamia Wspólnotę nie później niż dnia 31 marca kolejnego roku czy zamierza odwołać się do tego przepisu.
4.
Ilość wynosząca do 7 % limitów ilościowych danej grupy wyrobów może zostać przeniesiona do jednej lub więcej grup w ramach tej samej kategorii produktu, tj. w ramach kategorii SA czy SB, po wyrażeniu zgody przez obie Strony.
Limit ilościowy danej grupy wyrobów może zostać obniżony jeden raz w ciągu roku kalendarzowego.
Ponadto przeniesienie pomiędzy kategoriami SA i SB może zostać dokonane do maksymalnie 25000 ton.
Wszystkie dostosowania limitów ilościowych wynikające z przeniesienia mają zastosowanie wyłącznie w trwającym roku kalendarzowym.
Na początku kolejnego roku kalendarzowego limity ilościowe są takie, jak te określone w załączniku II, bez uszczerbku dla przepisów ust. 3.
Rosja powiadamia Wspólnotę nie później niż dnia 31 maja, czy zamierza odwołać się do tego przepisu.
Artykuł 4
1.
Aby system podwójnej kontroli był jak najbardziej efektywny i aby zminimalizować możliwości nadużycia i obchodzenia przepisów:
- władze Wspólnoty informują Rosję do 28 dnia każdego miesiąca o pozwoleniach na przywóz wydanych w czasie poprzedniego miesiąca;
- władze Rosji informują Wspólnotę do 28 dnia każdego miesiąca o pozwoleniach na wywóz wydanych w czasie poprzedniego miesiąca.
W przypadku znacznych rozbieżności, biorąc pod uwagę czynniki czasowe związane z wymienionymi informacjami, każda ze Stron może wnioskować o przeprowadzenie konsultacji, które należy niezwłocznie rozpocząć.
2.
Bez uszczerbku dla postanowień ust. 1 oraz w celu zapewnienia skutecznego funkcjonowania niniejszej Umowy, Wspólnota i Rosja uzgadniają, że podejmą wszelkie niezbędne kroki w celu przeciwdziałania, badania oraz podjęcia działań na drodze sądowej lub administracyjnej przeciwko obchodzeniu postanowień Umowy, w szczególności poprzez tranzyt przeładunkowy, zmianę trasy, fałszywe deklaracje o kraju pochodzenia, falsyfikację dokumentów, nieprawdziwe deklaracje odnośnie do ilości, opisu lub klasyfikacji towarów.
W związku z tym Wspólnota i Rosja postanawiają ustanowić niezbędne przepisy prawne i procedury administracyjne, pozwalające na podejmowanie skutecznych działań przeciwko takiemu obchodzeniu, z uwzględnieniem przyjęcia prawnie wiążących środków korygujących wymierzonych przeciwko uczestniczącym eksporterom i/lub importerom.
3.
Jeżeli na podstawie dostępnych informacji Wspólnota uzna, że postanowienia niniejszej Umowy są obchodzone, może wnioskować o przeprowadzenie konsultacji z Rosją, które odbywają się niezwłocznie.
4.
Do czasu osiągnięcia wyników konsultacji, o których mowa w ust. 3, w przypadku dostarczenia dostatecznych dowodów na obchodzenie postanowień Umowy, na wniosek Wspólnoty Rosja podejmuje wszelkie środki konieczne do zapewnienia dostosowania limitów ilościowych, uzgodnionych podczas konsultacji określonych w ust. 3 na rok kalendarzowy, w którym złożono wniosek o przeprowadzenie konsultacji zgodnie z ust. 3, lub na rok następny, jeżeli limit na dany rok kalendarzowy został wyczerpany.
5.
Jeżeli w trakcie konsultacji, o których mowa w ust. 3, Strony nie znajdą obustronnie zadowalającego rozwiązania, Wspólnota ma prawo:
a) gdy istnieją wystarczające dowody, że wyroby objęte niniejszą Umową pochodzące z Rosji zostały przywiezione w sposób stanowiący obejście postanowień niniejszej Umowy, zaliczyć odpowiednie ilości na poczet limitów ilościowych, ustalonych niniejszą Umową;
b) odmowy przywozu przedmiotowego wyrobu, gdy z wystarczających dowodów wynika, że dokonano niezgodnej z prawdą deklaracji odnośnie do ilości, opisu lub klasyfikacji.
6.
Strony uzgadniają, że będą w pełni współpracować, w celu zapobiegania i skutecznego rozwiązywania problemów wynikających z obchodzenia postanowień niniejszej Umowy.
Artykuł 5
1.
Limity ilościowe ustalone zgodnie z niniejszą Umową na przywóz do Wspólnoty wyrobów stalowych określonych w załączniku I nie są przedstawione w podziale na regionalne udziały.
2.
Strony współpracują w celu zapobieżenia nagłym i szkodliwym zmianom w zakresie tradycyjnego obrotu handlowego do Wspólnoty.
W przypadku nastąpienia nagłej i niekorzystnej zmiany w tradycyjnym obrocie handlowym (włączając regionalną koncentrację lub utratę tradycyjnych klientów) Wspólnota będzie miała prawo wnioskować o przeprowadzenie konsultacji w celu wypracowania zadowalającego rozwiązania powstałego problemu.
Omawiane konsultacje odbywają się niezwłocznie.
3.
Rosja dąży do zapewnienia, że wywóz do Wspólnoty wyrobów określonych w załączniku I jest ustalany w sposób jak najbardziej równomierny w czasie roku.
W przypadku wystąpienia nagłego i niekorzystnego wzrostu przywozu, Wspólnota będzie mogła wnioskować o przeprowadzenie konsultacji w celu wypracowania zadowalającego rozwiązania zaistniałego problemu.
Omawiane konsultacje odbywają się niezwłocznie.
4.
Oprócz obowiązku zawartego w ust. 3, gdy pozwolenia wydane przez władze Rosji osiągną 90 % limitów ilościowych w danym roku kalendarzowym, każda ze Stron może wnioskować o przeprowadzenie konsultacji dotyczących limitów ilościowych przeznaczonych na ten rok.
Omawiane konsultacje odbywają się niezwłocznie.
Do czasu osiągnięcia wyniku omawianych konsultacji, władze Rosji mogą nadal wydawać pozwolenia na wywóz wyrobów określonych w załączniku I, pod warunkiem że nie przekraczają one ilości określonych w załączniku II.
Artykuł 6
1.
W przypadku gdy jakikolwiek wyrób określony w załączniku I jest przywożony na obszar Wspólnoty z Rosji na takich warunkach, które powodują lub mogą spowodować znaczną szkodę dla producentów towarów podobnych Wspólnoty, Wspólnota dostarcza Rosji wszystkich właściwych informacji w celu poszukania rozwiązania odpowiadającego obu Stronom.
Strony rozpoczynają konsultacje niezwłocznie.
2.
Jeśli konsultacje, o których mowa w ust. 1, nie doprowadzą do porozumienia w ciągu 30 dni od dnia, w którym Wspólnota złożyła wniosek o przeprowadzenie konsultacji, Wspólnota może wykorzystać prawo do podjęcia działań dotyczących środków ochronnych zgodnie z postanowieniami UPW.
3.
Nie naruszając postanowień niniejszej Umowy stosuje się postanowienia art. 18 UPW.
Artykuł 7
1.
Klasyfikacja wyrobów objętych niniejszą Umową oparta jest na nomenklaturze celnej i statystycznej Wspólnoty, zwanej dalej Nomenklaturą Scaloną lub w formie skróconej CN.
Wszelkie zmiany w Nomenklaturze Scalonej (CN), dokonane zgodnie z obowiązującymi we Wspólnocie procedurami, dotyczące wyrobów określonych w załączniku I albo wszelkie decyzje odnoszące się do klasyfikacji towarów nie skutkują zmniejszeniem limitów ilościowych wyrobów określonych w załączniku II.
2.
Pochodzenie wyrobów objętych niniejszą Umową określa się zgodnie z zasadami obowiązującymi we Wspólnocie.
Wszystkie zmiany wspomnianych zasad pochodzenia są przekazywane Rosji i nie skutkują redukcją limitów ilościowych w niniejszej Umowie.
Procedury kontroli pochodzenia powyższych wyrobów są ustanowione w Protokole A.
Artykuł 8
1.
Bez uszczerbku dla okresowej wymiany informacji w zakresie pozwoleń na wywóz i przywóz zgodnie z art. 4 ust. 1, Strony uzgadniają, że będą wymieniać dostępne informacje statystyczne związane z handlem wyrobami określonymi w załączniku I, w odpowiednich odstępach czasu, uwzględniając najkrótsze okresy, w których omawiane informacje są przygotowywane, które powinny objąć pozwolenia na wywóz i na przywóz wydane zgodnie z art. 3 i statystyki w zakresie wywozu i przywozu odnoszące się do omawianych wyrobów.
2.
Każda ze Stron może wnioskować o przeprowadzenie konsultacji w przypadku znacznych rozbieżności między wymienionymi informacjami.
Artykuł 9
1.
Bez uszczerbku dla postanowień dotyczących konsultacji przewidzianych w odniesieniu do szczególnych okoliczności, o których mowa we wcześniejszych artykułach, konsultacje należy przeprowadzić w przypadku jakiegokolwiek problemu wynikającego ze stosowania niniejszej Umowy, na wniosek każdej ze Stron.
Konsultacje odbywają się w duchu współpracy i z zamiarem zlikwidowania różnic występujących między Stronami.
2.
W przypadku gdy niniejsza Umowa przewiduje, że konsultacje są przeprowadzane niezwłocznie, Strony zobowiązują się, że wykorzystają wszelkie rozsądne środki w celu zapewnienia, że zostanie to osiągnięte.
3.
Wszystkie pozostałe konsultacje regulowane są przez następujące postanowienia:
- każdy wniosek o konsultacje jest podany do wiadomości drugiej Strony na piśmie,
- w odpowiednim przypadku po złożeniu wniosku należy w rozsądnym czasie złożyć sprawozdanie określające powody konsultacji,
- konsultacje odbywają się w terminie jednego miesiąca od daty wniosku,
- konsultacje dążą do osiągnięcia wzajemnie akceptowanego rozwiązania w terminie jednego miesiąca od ich rozpoczęcia, chyba że okres ten zostanie przedłużony w drodze porozumienia między Stronami.
Artykuł 10
1.
Niniejsza Umowa wchodzi w życie z dniem jej podpisania.
Pozostaje w mocy do dnia 31 grudnia 2006 r., z zastrzeżeniem zmian uzgodnionych przez Strony oraz jej wypowiedzenia lub zakończenia zgodnie z, odpowiednio, postanowieniami ust. 3 i 4.
2.
Każda ze Stron może w dowolnym momencie proponować zmiany do niniejszej Umowy, które wymagają wspólnej zgody Stron i wchodzą w życie w terminie przez nie uzgodnionym.
3.
Każda ze Stron może wypowiedzieć niniejszą Umowę, z zachowaniem co najmniej sześciomiesięcznego okresu wypowiedzenia.
W takim przypadku Umowa wygasa w dniu upłynięcia okresu wypowiedzenia, a limity ustanowione niniejszą Umową są proporcjonalnie zmniejszone do dnia wejścia w życie wypowiedzenia, o ile Strony nie zadecydują inaczej.
4.
W przypadku przystąpienia Rosji do WTO przed datą wygaśnięcia niniejszej Umowy, Umowa wygasa w dniu przystąpienia.
5.
Załączniki, uzgodniony Protokół, deklaracje i Protokół A są integralnymi częściami niniejszej Umowy.
Artykuł 11
Niniejsza Umowa zostaje sporządzona w dwóch egzemplarzach w języku czeskim, duńskim, holenderskim, angielskim, estońskim, fińskim, francuskim, niemieckim, greckim, węgierskim, włoskim, łotewskim, litewskim, maltańskim, polskim, portugalskim, słowackim, słoweńskim, hiszpańskim, szwedzkim i rosyjskim. Każda wersja językowa jest jednakowo autentyczna.
Umowa
między Unią Europejską a Kanadą ustanawiająca ramy udziału Kanady w operacjach zarządzania kryzysami prowadzonych przez Unię Europejską
UNIA EUROPEJSKA,
z jednej strony, i
KANADA,
z drugiej strony,
zwane dalej "Stronami",
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Unia Europejska (UE) może zadecydować o podjęciu działania w dziedzinie zarządzania kryzysami.
(2) Rada Europejska w Sewilli w dniach 21 i 22 czerwca 2002 r. roku ustaliła sposoby prowadzenia konsultacji i współpracy pomiędzy Unią Europejską a Kanadą w zakresie zarządzania kryzysami.
(3) Unia Europejska zdecyduje, czy państwa trzecie zostaną zaproszone do udziału w operacji zarządzania kryzysami prowadzonej przez UE.
Kanada może przyjąć zaproszenie Unii Europejskiej i zaoferować swój udział.
W takim przypadku Unia Europejska zadecyduje w sprawie przyjęcia proponowanego udziału Kanady.
(4) Jeżeli Unia Europejska zadecyduje o podjęciu wojskowej operacji zarządzania kryzysami przy wykorzystaniu aktywów i potencjału NATO, Kanada może wyrazić swój zasadniczy zamiar uczestniczenia w operacji.
(5) Ogólne warunki udziału Kanady w prowadzonych przez UE operacjach zarządzania kryzysami powinny być ustalone w umowie ustanawiającej zasady ogólne takiego potencjalnego przyszłego udziału, a nie definiowane na podstawie indywidualnych przypadków dla każdej poszczególnej operacji.
(6) Umowa taka powinna być bez uszczerbku dla autonomii podejmowania decyzji przez Unię Europejską oraz nie powinna przesądzać o indywidualnym charakterze decyzji Kanady dotyczącej udziału w prowadzonej przez UE operacji zarządzania kryzysami,
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
SEKCJA I
POSTANOWIENIA OGÓLNE
Artykuł 1
Decyzje odnoszące się do udziału
1.
Po podjęciu przez Unię Europejską decyzji o zaproszeniu Kanady do udziału w prowadzonej przez UE operacji zarządzania kryzysami oraz po podjęciu przez Kanadę zasadniczej decyzji o udziale Kanada przekazuje Unii Europejskiej informacje w sprawie proponowanego wkładu.
2.
Jeżeli Unia Europejska zdecydowała się podjąć wojskową operację zarządzania kryzysami przy wykorzystaniu aktywów i potencjału NATO, Kanada informuje Unię Europejską o zamiarze uczestniczenia w operacji, a następnie udziela informacji o swoim proponowanym wkładzie.
3.
Ocena wkładu Kanady dokonywana przez Unię Europejską jest prowadzona w konsultacji z Kanadą.
4.
Unia Europejska zawiadamia listownie Kanadę w odpowiednim czasie o wyniku oceny w celu zagwarantowania udziału Kanady zgodnie z postanowieniami niniejszej umowy.
Artykuł 2
Ramy współpracy
1.
Kanada włącza się do wspólnego działania, na mocy którego Rada Unii Europejskiej decyduje o prowadzeniu przez UE operacji zarządzania kryzysami oraz do wszelkich wspólnych działań lub decyzji, na mocy których Rada Unii Europejskiej postanawia zmienić lub rozszerzyć mandat prowadzonej przez UE operacji zarządzania kryzysami zgodnie z postanowieniami niniejszej umowy i wszelkimi wymaganymi uzgodnieniami wykonawczymi.
2.
Udział Kanady w prowadzonej przez UE operacji zarządzania kryzysami odbywa się bez naruszenia autonomii podejmowania decyzji przez Unię Europejską.
Artykuł 3
Status personelu i sił zbrojnych
1.
Status personelu oddelegowanego do prowadzonej przez UE cywilnej operacji zarządzania kryzysami lub sił zbrojnych wysłanych do wsparcia prowadzonej przez UE wojskowej operacji zarządzania kryzysami przez Kanadę podlega umowie w sprawie statusu misji/sił zbrojnych, jeżeli została ona zawarta, zawartej między Unią Europejską i państwem (państwami), w którym operacja jest prowadzona.
2.
Status personelu przydzielonego do sztabów lub grup dowodzenia usytuowanych poza państwem (państwami), w którym prowadzona jest przez UE operacja zarządzania kryzysami, podlega ustaleniom między organami właściwymi dla odnośnych sztabów i grup dowodzenia a właściwymi organami Kanady.
3.
Bez uszczerbku dla umowy w sprawie statusu misji/sił zbrojnych, o której mowa w ustępie 1 niniejszego artykułu, Kanada sprawuje jurysdykcję nad swoim personelem uczestniczącym w prowadzonej przez UE operacji zarządzania kryzysami.
4.
Bez uszczerbku dla umowy w sprawie statusu misji/sił zbrojnych, o której mowa w ustępie 1 niniejszego artykułu, Kanada jest odpowiedzialna za wszelkie roszczenia związane z udziałem w prowadzonej przez UE operacji zarządzania kryzysami pochodzące od lub dotyczące któregokolwiek członka jej personelu.
5.
W przypadku śmierci, obrażeń ciała, strat lub szkód wyrządzonych osobom fizycznym lub prawnym z państwa (państw), w którym prowadzona jest operacja, Kanada, z chwilą ustalenia jej odpowiedzialności, wypłaci odszkodowanie zgodnie z warunkami przewidzianymi w umowie w sprawie statusu misji/sił zbrojnych, o której mowa w ustępie 1 niniejszego artykułu, jeżeli została ona zawarta.
6.
Kanada zobowiązuje się do wydania oświadczenia w kwestii zrzeczenia się roszczeń wobec któregokolwiek z Państw uczestniczących w prowadzonej przez UE operacji zarządzania kryzysami, w której bierze udział Kanada, oraz do uczynienia tego przy podpisaniu niniejszej umowy.
Wzór takiego oświadczenia jest zawarty w załączniku I do niniejszej umowy.
7.
Unia Europejska zobowiązuje się zagwarantować, że Państwa Członkowskie wydadzą oświadczenie w kwestii odstąpienia od roszczeń wobec Kanady w czasie jej udziału w prowadzonej przez UE operacji zarządzania kryzysami oraz do uczynienia tego przy podpisywaniu niniejszej umowy.
Wzór takiego oświadczenia jest zawarty w załączniku I do niniejszej umowy.
Artykuł 4
Informacje niejawne
1. Kanada gwarantuje przestrzeganie przez personel kanadyjski podczas obchodzenia się z informacjami niejawnymi UE w kontekście prowadzonej przez UE operacji zarządzania kryzysami podstawowych zasad i minimalnych norm bezpieczeństwa określonych w przepisach Rady Unii Europejskiej dotyczących bezpieczeństwa, zawartych w decyzji Rady 2001/264/WE [1]. Kanada gwarantuje również przestrzeganie przez personel kanadyjski dalszych wytycznych dotyczących informacji niejawnych UE wydanych przez właściwe organy, w tym dowódcę operacji UE, w kontekście prowadzonej przez UE wojskowej operacji zarządzania kryzysami lub przez szefa misji UE w kontekście prowadzonej przez UE cywilnej operacji zarządzania kryzysami, bez uszczerbku dla artykułu 6 ustęp 2 i artykułu 10 ustęp 2.
2.
Jeżeli UE otrzyma od Kanady informacje niejawne, informacje te obejmuje się stopniem ochrony właściwym dla klauzuli, którą są one oznaczone, oraz równoważnym z normami ustalonymi w przepisach dotyczących informacji niejawnych UE.
3.
W przypadkach gdy UE i Kanada zawarły umowę w sprawie procedur bezpieczeństwa dotyczących wymiany informacji niejawnych, jej postanowienia stosuje się w kontekście prowadzonej przez UE operacji zarządzania kryzysami.
SEKCJA II
POSTANOWIENIA W SPRAWIE UDZIAŁU W CYWILNYCH OPERACJACH ZARZĄDZANIA KRYZYSAMI
Artykuł 5
Personel oddelegowany do prowadzonej przez UE cywilnej operacji zarządzania kryzysami
1.
Kanada gwarantuje, że jej personel oddelegowany do prowadzonej przez UE cywilnej operacji zarządzania kryzysami wykonuje swoją misję zgodnie z:
a) wspólnym działaniem i późniejszymi zmianami, o których mowa w artykule 2 ustęp 1 niniejszej umowy;
b) planem operacji;
c) środkami wykonawczymi.
2.
Kanada informuje w odpowiednim terminie szefa misji prowadzonej przez UE cywilnej operacji zarządzania kryzysami i Sekretariat Generalny Rady Unii Europejskiej o wszelkich zmianach co do jej wkładu w prowadzoną przez UE cywilną operację zarządzania kryzysami.
3.
Personel oddelegowany do prowadzonej przez UE cywilnej operacji zarządzania kryzysami przechodzi badania lekarskie i szczepienia uznane za konieczne przez właściwy organ kanadyjski oraz uzyskuje zaświadczenie lekarskie stwierdzające zdolność do pełnienia obowiązków wystawione przez właściwy organ z Kanady.
Personel oddelegowany do prowadzonej przez UE cywilnej operacji zarządzania kryzysami przedstawia kopię takiego zaświadczenia.
Artykuł 6
Struktura dowodzenia
1.
Personel oddelegowany przez Kanadę wykonuje swoje obowiązki i postępuje, mając na uwadze wyłącznie interesy prowadzonej przez UE operacji cywilnej zarządzania kryzysami, bez uszczerbku dla ustępu 2.
2.
Cały personel podlega w pełni swoim władzom krajowym.
3.
Władze krajowe dokonują przeniesienia kontroli operacyjnej na szefa misji prowadzonej przez UE cywilnej operacji zarządzania kryzysami, który sprawuje tę władzę poprzez hierarchiczną strukturę dowodzenia i kontroli.
4.
Szef misji dowodzi prowadzoną przez UE cywilną operacją zarządzania kryzysami i odpowiada za jej bieżące zarządzanie.
5.
Zgodnie z instrumentami prawnymi, o których mowa w artykule 2 ustęp 1 niniejszej umowy, Kanada ma takie same prawa i obowiązki w kwestii bieżącego zarządzania operacją, jak Państwa Członkowskie Unii Europejskiej biorące udział w operacji.
6.
Szef misji prowadzonej przez UE cywilnej operacji zarządzania kryzysami odpowiedzialny jest za kontrolę dyscyplinarną sprawowaną nad personelem prowadzonej przez UE cywilnej operacji zarządzania kryzysami.
W razie konieczności postępowanie dyscyplinarne jest podejmowane przez odpowiedni organ krajowy.
7.
W celu reprezentowania swojego narodowego kontyngentu w operacji Kanada wyznacza Punkt Kontaktowy Kontyngentu Narodowego (NPC).
W sprawach krajowych mających wpływ na daną operację NPC podlega szefowi misji prowadzonej przez UE cywilnej operacji zarządzania kryzysami oraz odpowiada za bieżącą dyscyplinę kontyngentu.
8.
Decyzja w sprawie zakończenia operacji jest podejmowana przez Unię Europejską po konsultacji z Kanadą, pod warunkiem że w dniu podjęcia decyzji o zakończeniu operacji Kanada nadal wnosi wkład w prowadzoną przez UE cywilną operację zarządzania kryzysami.
Artykuł 7
Finansowanie
Kanada przyjmuje na siebie wszelkie koszty związane z udziałem w operacji, pominąwszy koszty podlegające wspólnemu finansowaniu, jak wyszczególniono w budżecie operacyjnym operacji.
Procedura ta nie stanowi uszczerbku dla artykułu 8.
Artykuł 8
Wkład do budżetu operacyjnego
1.
Kanada wnosi wkład w finansowanie budżetu operacyjnego prowadzonej przez UE cywilnej operacji zarządzania kryzysami, z zastrzeżeniem ustępu 3.
2.
Wkład finansowy Kanady do budżetu operacyjnego równy jest niższej spośród następujących kwot:
a) tej części kwoty referencyjnej, która jest proporcjonalna do stosunku jej dochodu narodowego brutto (DNB) do sumy DNB wszystkich państw wnoszących wkład do budżetu operacyjnego operacji; lub
b) tej części kwoty referencyjnej dla budżetu operacyjnego, która jest proporcjonalna do stosunku liczby personelu uczestniczącego w operacji do całkowitej liczby personelu wszystkich państw uczestniczących w operacji.
3.
Unia Europejska zasadniczo zwalnia Kanadę z wkładów finansowych do prowadzonych przez UE poszczególnych cywilnych operacji zarządzania kryzysami, gdy Unia Europejska uzna, że udział Kanady w operacji stanowi znaczący wkład, który jest istotny dla operacji.
4.
W stosownych przypadkach szef misji prowadzonej przez UE cywilnej operacji zarządzania kryzysami i odpowiednie służby administracyjne Kanady zawierają porozumienie w sprawie praktycznych sposobów dokonywania płatności odnoszących się do wkładu Kanady do budżetu operacyjnego prowadzonej przez UE cywilnej operacji zarządzania kryzysami.
Porozumienie to zawiera między innymi postanowienia dotyczące:
a) wysokości kwoty;
b) ustaleń w sprawie wnoszenia wkładu finansowego;
c) procedury audytu.
5.
Nie naruszając ust. 1 i 2, Kanada nie wnosi żadnego wkładu w finansowanie diet dziennych wypłacanych personelowi Państw Członkowskich Unii Europejskiej.
SEKCJA III
POSTANOWIENIA W SPRAWIE UDZIAŁU W WOJSKOWYCH OPERACJACH ZARZĄDZANIA KRYZYSAMI
Artykuł 9
Udział w prowadzonej przez UE wojskowej operacji zarządzania kryzysami
1.
Kanada gwarantuje, że jej siły zbrojne i personel uczestniczący w prowadzonej przez UE wojskowej operacji zarządzania kryzysami wykonuje swoją misję zgodnie z:
a) wspólnym działaniem i późniejszymi zmianami, o których mowa w artykule 2 ustęp 1 niniejszej umowy;
b) planem operacji;
c) środkami wykonawczymi.
2.
Kanada informuje w odpowiednim terminie dowódcę prowadzonej przez UE operacji o wszelkich zmianach dotyczących jej udziału w operacji.
Artykuł 10
Struktura dowodzenia
1.
Personel oddelegowany przez Kanadę wykonuje swoje obowiązki i postępuje, mając na uwadze wyłącznie interesy prowadzonej przez UE wojskowej operacji zarządzania kryzysami, bez uszczerbku dla postanowień ustępu 2.
2.
Wszyscy członkowie sił zbrojnych i personelu uczestniczącego w prowadzonej przez UE wojskowej operacji zarządzania kryzysami podlegają w pełni swoim władzom krajowym.
3.
Władze krajowe przekazują dowodzenie operacyjne i taktyczne lub kontrolę swoich sił zbrojnych i personelu dowódcy prowadzonej przez UE operacji.
Dowódca prowadzonej przez UE operacji ma uprawnienia do delegowania swojej władzy.
4.
Zgodnie z instrumentami prawnymi, o których mowa w artykule 2 ustęp 1 niniejszej umowy, Kanada ma takie same prawa i obowiązki w kwestii bieżącego zarządzania operacją, jak Państwa Członkowskie Unii Europejskiej biorące udział w operacji.
5.
Dowódca operacji prowadzonej przez UE może w każdej chwili, po przeprowadzeniu konsultacji z Kanadą, wnioskować o wycofanie wkładu Kanady.
6.
W celu reprezentowania swojego narodowego kontyngentu w prowadzonej przez UE wojskowej operacji zarządzania kryzysami Kanada mianuje Starszego Przedstawiciela Wojskowego (SMR).
SMR konsultuje się z dowódcą sił zbrojnych UE we wszystkich sprawach mających wpływ na operację oraz jest odpowiedzialny za bieżącą dyscyplinę kontyngentu.
Artykuł 11
Finansowanie
Bez uszczerbku dla artykułu 12, Kanada przyjmuje na siebie wszelkie koszty związane ze swoim udziałem w operacji, pominąwszy koszty podlegające wspólnemu finansowaniu, jak określono w instrumentach prawnych, o których mowa w artykule 2 ustęp 1 niniejszej umowy, a także w decyzji Rady 2004/197/WPZiB z dnia 23 lutego 2004 r. ustanawiającej mechanizm zarządzania finansowaniem wspólnych kosztów operacji UE mających wpływ na kwestie wojskowe i obronne [2].
Artykuł 12
Wkład w koszty wspólne
1.
Kanada wnosi wkład w finansowanie kosztów wspólnych prowadzonej przez UE wojskowej operacji zarządzania kryzysami, z zastrzeżeniem ustępu 3.
2.
Wkład finansowy Kanady w koszty wspólne równy jest niższej spośród następujących kwot:
a) tej części kwoty referencyjnej dla kosztów wspólnych, która jest proporcjonalna do stosunku jej DNB do sumy DNB wszystkich Państw wnoszących wkład do kosztów wspólnych operacji; lub
b) tej części kwoty referencyjnej dla kosztów wspólnych, która jest proporcjonalna do stosunku liczby personelu uczestniczącego w operacji do całkowitej liczby personelu wszystkich Państw uczestniczących w operacji.
Przy wyliczaniu kwoty z ustępu 2 litera b), jeżeli Kanada wysyła jedynie personel do sztabu operacji lub sztabu sił zbrojnych, bierze się pod uwagę stosunek jej personelu do całkowitej liczby odpowiedniego personelu sztabu.
W pozostałych przypadkach bierze się pod uwagę stosunek całkowitej liczby personelu wysłanego przez Kanadę do całkowitej liczby personelu operacji.
3.
Unia Europejska zasadniczo zwalnia Kanadę z wkładów finansowych do kosztów wspólnych prowadzonej przez UE danej wojskowej operacji zarządzania kryzysami, gdy Unia Europejska uznaje, że udział Kanady w operacji zapewnia znaczny wkład w aktywa lub potencjał, które są istotne dla operacji.
4.
W stosownych przypadkach podpisuje się porozumienie między zarządcą, o którym mowa w decyzji Rady 2004/197/WPZiB z dnia 23 lutego 2004 r. ustanawiającej mechanizm zarządzania finansowaniem wspólnych kosztów operacji UE mających wpływ na kwestie wojskowe i obronne, a właściwymi organami administracyjnymi Kanady.
Porozumienie to zawiera między innymi postanowienia dotyczące:
a) wysokości kwoty;
b) ustaleń w sprawie wnoszenia wkładu finansowego;
c) procedury audytu.
SEKCJA IV
POSTANOWIENIA KOŃCOWE
Artykuł 13
Porozumienia wykonawcze do niniejszej umowy
Bez uszczerbku dla postanowień art. 8 ust. 4 i art. 12 ust. 4, wszelkie niezbędne uzgodnienia techniczne i administracyjne służące wykonaniu niniejszej umowy zawierane są między Sekretarzem Generalnym Rady Unii Europejskiej/Wysokim Przedstawicielem ds. Wspólnej Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa a odpowiednimi organami Kanady.
Artykuł 14
Nieprzestrzeganie obowiązków
Jeżeli jedna ze Stron nie przestrzega swoich obowiązków wyszczególnionych w niniejszej umowie, druga Strona ma prawo do rozwiązania niniejszej umowy z zachowaniem miesięcznego okresu wypowiedzenia.
Artykuł 15
Rozstrzyganie sporów
Spory dotyczące interpretacji lub stosowania niniejszej umowy rozstrzygane są na drodze dyplomatycznej między Stronami.
Artykuł 16
Wejście w życie
1.
Niniejsza umowa wchodzi w życie pierwszego dnia pierwszego miesiąca po wzajemnym notyfikowaniu sobie przez Strony zakończenia niezbędnych procedur wewnętrznych.
2.
Niniejsza umowa podlega przeglądowi nie później niż dnia 1 czerwca 2008 r., a następnie co najmniej raz na trzy lata.
3.
Zmiany do niniejszej umowy mogą być wprowadzane w formie pisemnej na zasadzie wzajemnego porozumienia między Stronami.
4.
Strona może wypowiedzieć niniejszą umowę poprzez złożenie drugiej Stronie pisemnego wypowiedzenia.
Tego rodzaju wypowiedzenie jest skuteczne po upływie sześciu miesięcy od dnia otrzymania notyfikacji przez drugą stronę.
NA DOWÓD CZEGO niżej podpisani pełnomocnicy, należycie upoważnieni do tego, złożyli swoje podpisy pod niniejszą umową.
Protokół
zmieniający Układ o Stabilizacji i Stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii, z drugiej strony, dotyczący kontyngentu taryfowego na przywóz do Wspólnoty cukru i produktów cukrowniczych pochodzących z Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii
WSPÓLNOTA EUROPEJSKA,
zwana dalej "Wspólnotą",
z jednej strony, oraz
BYŁA JUGOSŁOWIAŃSKA REPUBLIKA MACEDONII,
z drugiej strony,
mając na uwadze, co następuje:
(1) Układ o Stabilizacji i Stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii, z drugiej strony (zwany dalej "USS"), został podpisany w Luksemburgu dnia 9 kwietnia 2001 r. i wszedł w życie dnia 1 kwietnia 2004 r.
(2) Odbyły się negocjacje w celu zmiany uregulowań preferencyjnych w USS w zakresie przywozu do Wspólnoty cukru i produktów cukrowniczych pochodzących z Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii.
(3) Należy przyjąć odpowiednie zmiany do USS,
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W USS wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 27 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 1 akapit pierwszy otrzymuje następujące brzmienie:
"1.
Wspólnota znosi cła i opłaty o równoważnym skutku w odniesieniu do przywozu produktów rolnych pochodzących z Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii innych niż produkty objęte pozycjami Nomenklatury Scalonej nr 0102, 0201, 0202, 1701, 1702 oraz 2204.";
b) w ust. 2 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Wspólnota stosuje bezcłowy dostęp do przywozu do Wspólnoty produktów pochodzących z Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii objętych pozycjami Nomenklatury Scalonej nr 1701 oraz 1702 w granicach rocznego kontyngentu taryfowego wynoszącego 7000 ton (masa netto).",
2) w tabeli w załączniku I do Protokołu 3 skreśla się odniesienia do produktów objętych pozycją 1702 Nomenklatury Scalonej.
Artykuł 2
Niniejszy Protokół stanowi integralną część USS.
Artykuł 3
Niniejszy Protokół wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu jego podpisania.
Artykuł 4
Niniejszy Protokół jest sporządzony w dwóch egzemplarzach w każdym z języków urzędowych Stron, a każdy z tych tekstów jest na równi autentyczny.
DEKLARACJE WSPÓLNOTY EUROPEJSKIEJ
Deklaracja Wspólnoty Europejskiej dotycząca art. 12 ust. 3 Protokołu w sprawie ochrony gleby do konwencji alpejskiej
Wspólnota Europejska podkreśla, że art. 12 ust. 3 Protokołu w sprawie ochrony gleby należy interpretować zgodnie z istniejącym prawodawstwem WE, w szczególności z dyrektywą Rady 86/278/EWG z dnia 12 czerwca 1986 roku w sprawie ochrony środowiska, a szczególnie gleb, przy stosowaniu osadów ściekowych w rolnictwie [1].
Wspólnota Europejska jest zdania, że osady ściekowe mogą mieć korzystne właściwości agronomiczne i dlatego mogą być stosowane w rolnictwie, pod warunkiem iż stosowane są w sposób właściwy.
Stosowanie osadów ściekowych nie może prowadzić do obniżenia jakości gleby i produktów rolnych, zgodnie z motywem 7 wspomnianej dyrektywy, ani wywoływać szkodliwych skutków u ludzi (bezpośrednich lub pośrednich konsekwencji dla zdrowia ludzi), zwierząt, roślin i w środowisku, zgodnie z motywem 5 i art. 1 tej dyrektywy.
Osady ściekowe mogą być stosowane w przypadkach, w których jest to korzystne dla gleby lub ma korzystne właściwości odżywcze dla upraw i roślin.
Deklaracja Wspólnoty Europejskiej dotycząca art. 17 ust. 2 Protokołu w sprawie ochrony gleby do konwencji alpejskiej
Artykuł 17 ust. 2 Protokołu w sprawie ochrony gleby należy interpretować zgodnie z prawodawstwem WE oraz w taki sposób, aby zapewnić opracowanie i wdrażanie planów gospodarowania odpadami obejmującego obróbkę wstępną, obróbkę właściwą i unieszkodliwianie odpadów i pozostałości w celu uniknięcia skażenia gleby oraz aby zapewnić zgodność nie tylko z wymogami dotyczącymi środowiska, lecz także zdrowia ludzi.
Deklaracja Wspólnoty Europejskiej dotycząca art. 19 ust. 2 i art. 21 ust. 2 Protokołu w sprawie ochrony gleby do konwencji alpejskiej
W odniesieniu do art. 19 ust. 2 i art. 21 ust. 2 Protokołu w sprawie ochrony gleby wspólny system obserwacji powinien być zgodny w odpowiednich przypadkach z Globalnym Systemem Systemów Obserwacji Ziemi (GEOSS) oraz powinien brać pod uwagę bazę danych utworzoną przez Państwa Członkowskie zgodnie z prawodawstwem WE dotyczącym monitorowania, zbierania danych i metadanych.
Deklaracja o zastrzeżeniu Wspólnoty Europejskiej dotycząca art. 9 Protokołu w sprawie energii do konwencji alpejskiej
Artykuł 9 Protokołu w sprawie energii odnosi się do kwestii energii atomowej.
W przypadku Wspólnoty Europejskiej wymogi określone w art. 9 zawarte są w Traktacie ustanawiającym Europejską Wspólnotę Energii Atomowej (Euratom).
Jedyną podstawę decyzji, na mocy której ratyfikowano konwencję alpejską, stanowi Traktat WE, a nie Traktat Euratom.
Decyzja upoważniająca do podpisania protokołu będzie miała tę samą podstawę prawną.
Tym samym Wspólnota Europejska nie będzie związana art. 9 Protokołu w sprawie energii po jego wejściu w życie w odniesieniu do Wspólnoty.
[1] Dz.U. L 181 z 4.7.1986, str. 6.
--------------------------------------------------
TŁUMACZENIE
Protokół
w sprawie stosowania konwencji alpejskiej z 1991 roku w zakresie ochrony gleby
Protokół "Ochrona gleby"
Preambuła
REPUBLIKA FEDERALNA NIEMIEC,
REPUBLIKA AUSTRII,
REPUBLIKA FRANCUSKA,
REPUBLIKA WŁOSKA,
KSIĘSTWO LIECHTENSTEIN,
KSIĘSTWO MONAKO,
REPUBLIKA SŁOWENII,
KONFEDERACJA SZWAJCARSKA
oraz
WSPÓLNOTA EUROPEJSKA,
ZGODNIE ze swymi zadaniami wynikającymi z Konwencji w sprawie ochrony Alp (konwencji alpejskiej) z dnia 7 listopada 1991 r., mającymi na celu zapewnienie globalnej polityki ochrony oraz trwałego rozwoju obszaru alpejskiego,
WYPEŁNIAJĄC zobowiązania określone w art. 2 ust. 2 i 3 konwencji alpejskiej,
DĄŻĄC do ilościowego i jakościowego zmniejszenia niszczenia gleby, w szczególności poprzez stosowanie metod produkcji rolnej i leśnej, które nie szkodzą glebie, poprzez oszczędne ich stosowanie, hamowanie erozji, jak również ograniczenie nieprzepuszczalności gleby,
UZNAJĄC, że ochrona gruntów w Alpach, trwałe zarządzanie nimi oraz odbudowanie ich funkcji naturalnych w miejscach zniszczonych leżą w interesie ogólnym,
UZNAJĄC, że Alpy, jako jeden z największych ciągłych obszarów naturalnych w Europie, są różnorodne pod względem ekologicznym i że należy dbać o to, by ich wyjątkowo wrażliwe ekosystemy mogły nadal funkcjonować,
PRZEKONANI, że miejscowa ludność powinna być w stanie określić swój własny projekt rozwoju społecznego, kulturalnego i gospodarczego oraz uczestniczyć w jego realizacji w istniejących ramach instytucjonalnych,
ŚWIADOMI, że z jednej strony, obszar alpejski stanowi środowisko gospodarcze i życiowe dla ludności miejscowej oraz teren rekreacji dla mieszkańców innych regionów oraz że z drugiej strony, zachowanie funkcji gleby może być zagrożone z uwagi na rozmaite wymogi użytkowania skumulowane w ograniczonym obszarze alpejskim oraz że z tej przyczyny trzeba pogodzić interes ekonomiczny z wymogami ekologicznymi,
UZNAJĄC, że gleba zajmuje miejsce szczególne wewnątrz ekosystemów, że jej odtworzenie, jak również regeneracja gleb zniszczonych następują bardzo powoli, że z powodu odrębności topograficznych obszaru alpejskiego erozja gleby mogłaby się nasilić oraz że z jednej strony, gleba stanowi zbiornik substancji zanieczyszczających środowisko a z drugiej strony, z zanieczyszczonej gleby mogą przenosić się substancje zanieczyszczające środowisko do sąsiednich ekosystemów, co może stwarzać zagrożenie dla człowieka, zwierząt i roślin,
ŚWIADOMI, że użytkowanie gleby, w szczególności wynikające z urbanizacji, rozwoju przemysłu i rzemiosła, infrastruktury, eksploatacji złóż, turystyki, rolnictwa i gospodarki leśnej oraz z transportu może prowadzić do jakościowego i ilościowego niszczenia gleby i że w związku z tym należałoby zaproponować, w celu jej ochrony, właściwe i zintegrowane środki zapobiegawcze, jak również ograniczające i naprawiające szkody,
MAJĄC NA UWADZE, że ochrona gleby w istotny sposób wpływa na inne polityki w obszarze alpejskim i że powinna ona w związku z tym być dostosowana do innych dziedzin i sektorów,
PRZEKONANI, że niektóre problemy mogą być rozwiązane tylko w ramach transgranicznych i że wymagają one ze strony państw alpejskich przyjęcia wspólnych środków, które powinny zostać wprowadzone w życie przez Państwa Sygnatariuszy w zależności od istniejących możliwości,
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
ROZDZIAŁ I
POSTANOWIENIA OGÓLNE
Artykuł 1
Cele
1.
Niniejszy Protokół służy wprowadzeniu w życie zobowiązań podjętych przez Umawiające się Strony konwencji alpejskiej w zakresie ochrony gleby.
2.
Glebę,
1) w jej funkcjach przyrodniczych, takich jak:
a) podstawa życiowa i przestrzeń życiowa dla człowieka, zwierząt, roślin i mikroorganizmów;
b) charakterystyczny element przyrody i krajobrazu;
c) składnik ekosystemów, w szczególności ze swoimi cyklami wodnymi oraz składnikami odżywczymi;
d) miejsce transformacji i regulacji dla nagromadzonych substancji, w szczególności przez swoje zdolności filtracyjne, właściwości buforowania, przechowywania, a zwłaszcza dla ochrony wód gruntowych;
e) miejsce zbierania zasobów genetycznych;
2) w jej funkcjach archiwów historii przyrody i kultury; oraz
3) w celu ochrony korzystania z niej jako:
a) miejsca dla rolnictwa, w tym gospodarki pastwiskami i gospodarki leśnej;
b) przestrzeni dla urbanizacji i działalności turystycznej;
c) miejsca o innym przeznaczeniu gospodarczym, transportu, zaopatrzenia i dystrybucji, odprowadzania ścieków i odpadów;
d) zasobnika złóż bogactw naturalnych,
należy zachować w sposób trwały we wszystkich jej częściach składowych.
Przede wszystkim funkcje ekologiczne gleby powinny być długoterminowo zapewnione i chronione jakościowo i ilościowo, jako podstawowy element ekosystemów.
Należy wspierać przywracanie zniszczonej glebie jej naturalnych właściwości.
3.
Celem środków, jakie należy przyjąć, jest w szczególności gospodarowanie gruntami spełniające warunki lokalne, oszczędne gospodarowanie powierzchniami, zapobieganie erozji i zmianom szkodliwym dla struktury gleby oraz zminimalizowanie ilości dostarczanych substancji zanieczyszczających glebę.
4.
Należy również w szczególności chronić i promować zróżnicowanie gleb, typowe dla obszaru alpejskiego oraz miejsca charakterystyczne.
5.
Z tego względu zasada zapobiegania, zawierająca zapewnienie możliwości funkcjonowania oraz możliwości wykorzystania gleby do różnych celów, a także ich dostępność dla przyszłych pokoleń w celu trwałego rozwoju, nabiera szczególniej wagi.
Artykuł 2
Podstawowe zobowiązania
1.
Umawiające się Strony zobowiązują się do przyjęcia niezbędnych środków prawnych i administracyjnych w celu zapewnienia ochrony gleby na obszarze alpejskim.
Za nadzór sprawowany nad tymi środkami ponosić będą odpowiedzialność władze krajowe.
2.
W przypadku poważnego i trwałego zagrożenia zdolności funkcjonowania gleby ochrona powinna z reguły mieć pierwszeństwo nad użytkowaniem.
3.
Umawiające się Strony badają możliwości wspierania środków, o których mowa w niniejszym Protokole, w celu ochrony gleby na obszarze alpejskim za pomocą środków podatkowych i/lub finansowych.
Środki, które można łączyć z ochroną gleby oraz z celami oszczędnego i ekologicznego gospodarowania glebą, powinny korzystać ze szczególnego wsparcia.
Artykuł 3
Uwzględnienie celów w innych politykach
Umawiające się Strony zobowiązują się również do uwzględnienia celów niniejszego Protokołu w swoich innych politykach.
W Alpach znajduje to zastosowanie w szczególności w odniesieniu do sektorów zagospodarowania terenu, urbanistyki i transportu, energetyki, rolnictwa i gospodarki leśnej, eksploatacji surowców, przemysłu, rzemiosła, turystyki, ochrony przyrody oraz zachowania krajobrazów, gospodarowania wodą i odpadami, a także do jakości powietrza.
Artykuł 4
Uczestnictwo władz terytorialnych
1.
W istniejących ramach instytucjonalnych każda z Umawiających się Stron określa najlepszy poziom koordynacji i współpracy między bezpośrednio zainteresowanymi instytucjami i jednostkami władz terytorialnych w celu promowania solidarnej odpowiedzialności, w szczególności w celu stosowania i rozwoju na obszarze alpejskim współdziałania w stosowaniu polityk ochrony gleby, a także wdrażania wynikających z tego środków.
2.
Bezpośrednio zainteresowane władze terytorialne zajmują się różnymi etapami przygotowywania i wdrażania tych polityk i środków, zgodnie ze swymi kompetencjami, w istniejących ramach instytucjonalnych.
Artykuł 5
Współpraca międzynarodowa
1.
Umawiające się Strony wspierają wzmocnioną współpracę międzynarodową pomiędzy poszczególnymi właściwymi instytucjami, w szczególności w sprawach dotyczących sporządzania rejestrów gruntów, obserwacji gleby, wyznaczania i nadzorowania stref gleb chronionych i stref gleb zanieczyszczonych, jak również stref zagrożonych, udostępniania i dostosowywania baz danych, koordynacji badań dotyczących ochrony gleby w Alpach oraz wymiany informacji.
2.
Umawiające się Strony zobowiązują się do usuwania przeszkód we współpracy międzynarodowej pomiędzy jednostkami władz terytorialnych regionu Alp oraz do popierania rozwiązywania wspólnych problemów na odpowiednim szczeblu.
3.
Gdy określanie środków dotyczących ochrony gleby należy do kompetencji krajowych lub międzynarodowych, władze terytorialne muszą mieć możliwość skutecznego przedstawiania interesów ludności.
ROZDZIAŁ II
ŚRODKI SZCZEGÓLNE
Artykuł 6
Wyodrębnienie stref
Umawiające się Strony dołożą wszelkich starań, by gleby zasługujące na ochronę były również uwzględnione podczas wyodrębniania obszarów chronionych.
Ochronie powinny podlegać przede wszystkim charakterystyczne kompleks glebowy i formacje skaliste o szczególnym znaczeniu dla wiedzy o ewolucji Ziemi.
Artykuł 7
Oszczędne i ostrożne gospodarowanie glebą
1.
Podczas sporządzania i realizacji planów i/lub programów, o których mowa w art. 9 akapit trzeci Protokołu "Zagospodarowanie terenu i trwały rozwój", należy uwzględnić potrzeby ochrony gleby, w szczególności oszczędne gospodarowanie glebą i jej powierzchnią.
2.
W celu ograniczenia nieprzepuszczalności i zajmowania gleby Umawiające się Strony dokładają starań, by stosowane były metody budowy oszczędzające powierzchnie i chroniące glebę.
W odniesieniu do urbanizacji Strony wskazują przede wszystkim strefy wewnętrzne, ograniczając równocześnie ekspansję aglomeracji.
3.
Przy badaniach wpływu na środowisko i przestrzeń wielkich projektów w dziedzinie przemysłu, budownictwa i infrastruktury, w szczególności transportu, energii i turystyki, należy uwzględniać, w ramach procedur krajowych, ochronę gleby i ograniczoną powierzchniowo ofertę na obszarze Alp.
4.
Jeżeli umożliwiają to warunki naturalne, glebom, które nie są już użytkowane lub które zostały zmienione, w szczególności wysypiska, hałdy, infrastruktury, trasy narciarskie, należy przywrócić ich naturalne właściwości lub je rekultywować.
Artykuł 8
Oszczędne gospodarowanie i eksploatacja surowców, która nie szkodzi glebom
1.
Umawiające się Strony dokładają starań, by surowcami eksploatowanymi z gleby gospodarowano w sposób oszczędny.
Pracują nad tym, by stosowano przede wszystkim produkty zastępcze oraz by wyczerpywano możliwości recyclingu lub by wspierano ich rozwój.
2.
Przy eksploatacji, obróbce i użytkowaniu surowców eksploatowanych z gleby należy jak najbardziej ograniczyć naruszanie innych funkcji gleby.
W strefach mających szczególne znaczenie dla ochrony funkcji gleby oraz w strefach przeznaczonych na zbieranie wody pitnej eksploatacja surowców powinna być zakazana.
Artykuł 9
Ochrona gleb w strefach wilgotnych i na torfowiskach
1.
Umawiające się Strony zobowiązują się do ochrony torfowisk wysokich i niskich.
W tym celu należy w miarę możliwości dążyć do posługiwania się substytutem torfu.
2.
W strefach wilgotnych i na torfowiskach stosowane środki do drenażu trzeba będzie ograniczyć do konserwacji istniejących sieci, z wyjątkiem uzasadnionych przypadków nadzwyczajnych.
Wsparcie powinno uzyskać stosowanie środków umożliwiających powrót do stanu naturalnego już drenowanych stref.
3.
Zgodnie z ogólną zasadą gleby bagienne nie powinny być wykorzystywane lub jeżeli są wykorzystywane na cele rolne, nie powinny być eksploatowane, by mogły zachować swój specyficzny charakter.
Artykuł 10
Wyodrębnienie i postępowanie ze strefami zagrożenia
1.
Umawiające się Strony uzgadniają, by nanosić na mapę strefy Alp zagrożone geologicznie, hydrogeologicznie i hydrologicznie, przede wszystkim ruchami terenu (osuwiska, rwące potoki lawy, zapadliska), lawinami i powodziami, by je wpisywać do rejestrów oraz by w razie potrzeby wyznaczyć strefy zagrożenia.
Jeżeli jest to stosowne, należy wziąć pod uwagę ryzyko sejsmiczne.
2.
Umawiające się Strony dołożą starań by w miarę możności w strefach zagrożenia stosowane były techniki inżynieryjne zbliżone do naturalnych, używając miejscowych materiałów tradycyjnych zgodnych z wymogami krajobrazu.
Środki te powinny być wspierane właściwymi środkami dotyczącymi leśnictwa.
Artykuł 11
Wyodrębnienie i postępowanie ze strefami Alp zagrożonymi erozją
1.
Umawiające się Strony uzgadniają, by nanieść na mapę strefy Alp dotknięte erozją powierzchniową oraz by wpisać je do rejestru gruntów na podstawie kryteriów porównywalnych do określania erozji gleby, jeżeli jest to niezbędne dla ochrony dóbr materialnych.
2.
Należy ograniczyć erozję gleby do minimum.
Powierzchnie uszkodzone przez erozję gleby i osuwiska terenu powinny zostać naprawione w stopniu niezbędnym dla ochrony człowieka i dóbr materialnych.
3.
W celu ochrony człowieka i dóbr materialnych należy stosować przede wszystkim techniki zbliżone do naturalnych w zakresie hydrauliki, inżynierii i gospodarki leśnej w celu zahamowania erozji wodnej i w celu zmniejszenia efektu spływania wód.
Artykuł 12
Rolnictwo, gospodarowanie pastwiskami i gospodarka leśna
1.
W celu ochrony przed erozją i szkodliwą kompakcją gleb Umawiające się Strony zobowiązują się do stosowania odpowiednich działań, dostosowanych do miejscowych warunków, dotyczących rolnictwa, gospodarowania pastwiskami i gospodarką leśną.
2.
W odniesieniu do dostarczanych substancji, pochodzących z wykorzystania nawozów lub produktów fitosanitarnych, Umawiające się Strony dążą do opracowania i wprowadzenia w życie wspólnych kryteriów mających na celu odpowiednie działania techniczne.
Rodzaj i ilość nawozów oraz okres ich wysiewania powinny być dostosowane do potrzeb roślin, z uwzględnieniem substancji odżywczych dostępnych w glebie i substancji organicznych, jak również warunków uprawy i środowiska.
Przyczynia się do tego zastosowanie ekologicznych/biologicznych i zintegrowanych metod produkcji oraz określenie pułapu liczby zwierząt w zależności od warunków naturalnych środowiska i wzrostu roślin.
3.
Na pastwiskach alpejskich należy w szczególności zminimalizować użycie nawozów sztucznych i syntetycznych produktów fitosanitarnych.
Powinno się zrezygnować z wykorzystywania osadów ściekowych.
Artykuł 13
Środki stosowane w leśnictwie i inne
1.
Wobec lasów górskich stanowiących w dużej mierze ochronę miejscowych warunków środowiskowych, a zwłaszcza aglomeracji, infrastruktury transportu, terenów uprawnych i innych, Umawiające się Strony zobowiązują się do przyznania pierwszeństwa tej funkcji ochronnej i pokierowania swoją gospodarką leśną zgodnie z tym celem ochrony.
Te lasy górskie powinny zostać zachowane.
2.
W szczególności las powinien być użytkowany i utrzymywany w sposób umożliwiający uniknięcie erozji gleby i szkodliwej kompakcji gleb.
W tym celu należy wspierać leśnictwo dostosowane do warunków lokalnych oraz naturalną regenerację lasów.
Artykuł 14
Wpływy infrastruktury turystycznej
1.
Umawiające się Strony będą działać w najwłaściwszy sposób, by:
- unikać negatywnych wpływów działalności turystycznej na glebę w Alpach,
- stan gleb zniszczonych intensywną eksploatacją turystyczną został ustabilizowany, przede wszystkim i w miarę możliwości przez odtworzenie pokrycia roślinnego i przez stosowanie technik inżynierii zbliżonych do naturalnych.
Późniejsze działania powinny iść w takim kierunku, by tego typu zniszczenia nie miały już więcej miejsca,
- w lasach pełniących funkcję ochronną pozwolenia na budowę i wyrównywanie terenu tras narciarskich były udzielane tylko w drodze wyjątku i pod warunkiem podjęcia środków kompensacyjnych oraz by nie zostały wydane pozwolenia dla stref niestabilnych.
2.
Dodatki chemiczne i biologiczne stosowane do przygotowywania tras narciarskich będą tolerowane jedynie po poświadczeniu ich zgodności z normami środowiska naturalnego.
3.
W przypadku stwierdzenia istotnych szkód w glebach i roślinności Umawiające się Strony w jak najkrótszym terminie podejmą niezbędne kroki do przywrócenia im właściwego stanu.
Artykuł 15
Ograniczenia we wprowadzaniu substancji zanieczyszczających środowisko
1.
Umawiające się Strony dołożą wszelkich starań w celu zmniejszenia, na ile to będzie możliwe oraz zapobiegawczo, wprowadzania substancji zanieczyszczających środowisko do gleby przez atmosferę, wodę, odpady i substancje szkodliwe dla środowiska.
Wybierane będą środki ograniczające emisje u źródeł.
2.
W celu uniknięcia skażenia gleby przez stosowanie substancji niebezpiecznych Umawiające się Strony przyjmują postanowienia techniczne, przewidują kontrole i wprowadzają w życie programy badawcze i działania informacyjne.
Artykuł 16
Ekologiczne użytkowanie produktów do odmrażania i posypywania piaskiem
Umawiające się Strony zobowiązują się do zminimalizowania używania soli do odmrażania oraz do stosowania w miarę możliwości produktów antypoślizgowych i mniej zanieczyszczających środowisko, takich jak żwiry i piaski.
Artykuł 17
Gleby skażone, miejsca wcześniej zanieczyszczone, program gospodarki odpadami
1.
Umawiające się Strony zobowiązują się do zestawienia i opisania miejsc wcześniej zanieczyszczonych oraz powierzchni, na których prawdopodobnie wystąpiły zanieczyszczenia (spis miejsc wcześniej zanieczyszczonych) w celu zbadania stanu tych powierzchni oraz w celu oceny, na podstawie porównywalnych metod, zagrożeń, jakie przedstawiają.
2.
W celu niedopuszczenia do skażenia gleby oraz w celu obróbki wstępnej, obróbki właściwej i składowania odpadów oraz pozostałości zgodnych z normami środowiska powinny zostać stworzone i wdrożone programy zarządzania odpadami.
Artykuł 18
Środki uzupełniające
Umawiające się Strony mogą podjąć dla ochrony gleby środki uzupełniające w stosunku do tych, o których mowa w niniejszym Protokole.
ROZDZIAŁ III
BADANIA, SZKOLENIA I INFORMOWANIE
Artykuł 19
Badania i monitorowanie
1.
Umawiające się Strony wspierają i dostosowują, w ścisłej współpracy, badania i systematyczne monitorowanie, które okazują się użyteczne dla osiągnięcia celów niniejszego Protokołu.
2.
Umawiające się Strony dołożą starań, by krajowe wyniki badań i systematycznego monitorowania były włączane do wspólnego systemu stałego monitorowania i informowania oraz by były dostępne dla opinii publicznej w istniejących ramach instytucjonalnych.
3.
Umawiające się Strony koordynują alpejskie projekty badawcze dotyczące ochrony gleby, uwzględniając inne postępy w badaniach na szczeblu krajowym i międzynarodowym, oraz przewidują możliwość dokonywania wspólnych badań naukowych.
4.
Szczególna uwaga poświęcona zostanie ocenie wrażliwości gleb na różne działania człowieka, ocenie ich zdolności regeneracji oraz badaniu odpowiednich, najlepiej dostosowanych technik.
Artykuł 20
Sporządzenie zharmonizowanych baz danych
1.
Umawiające się Strony ustalają utworzenie, w ramach Systemu Informowania i Monitorowania Alp, porównywalnych baz danych (parametry gruntowe, pobieranie próbek, metody analizy, ocena) oraz możliwość wymiany danych.
2.
Umawiające się Strony zgadzają się w sprawie substancji niebezpiecznych dla gleby, które szczególnie należy poddawać analizie, i dążą do określenia porównywalnych kryteriów oceny.
3.
Umawiające się Strony dążą do opisania stanu gleb w obszarze alpejskim w sposób reprezentatywny, na takich samych podstawach oceny i zgodnie ze zharmonizowanymi metodami z uwzględnieniem sytuacji geologicznej i hydrogeologicznej.
Artykuł 21
Utworzenie stanowisk stałego monitorowania i koordynacja monitorowania środowiska
1.
Umawiające się Strony zobowiązują się do utworzenia na obszarze Alp stanowisk stałego monitorowania (kontrola i monitorowanie techniczne) oraz do włączenia ich do ogólnoalpejskiej sieci monitorowania gleby.
2.
Umawiające się Strony koordynują monitorowanie gleby na szczeblu krajowym wraz z instytucjami zajmującymi się środowiskiem w sektorach powietrza, wody, flory i fauny.
3.
W ramach tych badań Umawiające się Strony utworzą banki próbek gleb według porównywalnych kryteriów.
Artykuł 22
Szkolenia i informacja
Umawiające się Strony wspierają kształcenie początkowe i kształcenie ustawiczne oraz informowanie opinii publicznej o celach i środkach wprowadzania w życie niniejszego Protokołu.
ROZDZIAŁ IV
WPROWADZENIE W ŻYCIE, KONTROLA I OCENA
Artykuł 23
Wprowadzenie w życie
Umawiające się Strony zobowiązują się dołożyć wszelkich starań, by niniejszy Protokół został wprowadzony w życie, uwzględniając wszelkie odpowiednie środki w istniejących ramach instytucjonalnych.
Artykuł 24
Kontrola przestrzegania zobowiązań
1.
Umawiające się Strony regularnie składają sprawozdania Stałemu Komitetowi w sprawie środków podjętych na mocy niniejszego Protokołu.
Sprawozdania przedstawiają również kwestię skuteczności podjętych środków.
Konferencja alpejska decyduje o okresowości sprawozdań.
2.
Stały Komitet bada te sprawozdania w celu sprawdzenia, czy Umawiające się Strony wypełniły swoje zobowiązania wynikające z niniejszego Protokołu.
Może on również zwrócić się do zainteresowanych Umawiających się Stron o przedstawienie informacji uzupełniających lub też odwołać się do innych źródeł informacji.
3.
Stały Komitet sporządza sprawozdanie na temat przestrzegania, przez Umawiające się Strony zobowiązań wynikających z niniejszego Protokołu, na potrzeby konferencji alpejskiej.
4.
Konferencja alpejska zapoznaje się z tym sprawozdaniem.
W razie stwierdzenia uchybienia w wypełnianiu zobowiązań może przyjąć zalecenia.
Artykuł 25
Ocena skuteczności postanowień
1.
Umawiające się Strony regularnie badają i oceniają skuteczność postanowień niniejszego Protokołu.
W przypadku gdy okazuje się to niezbędne dla realizacji celów, biorą pod uwagę przyjęcie odpowiednich poprawek do niniejszego Protokołu.
2.
W istniejących ramach instytucjonalnych do tej oceny przyłączają się władze terytorialne.
Możliwa jest konsultacja z organizacjami pozarządowymi aktywnymi w tym sektorze.
ROZDZIAŁ V
POSTANOWIENIA KOŃCOWE
Artykuł 26
Związek między konwencją alpejską a Protokołem
1.
Niniejszy Protokół stanowi Protokół do konwencji alpejskiej w znaczeniu art. 2 oraz pozostałych istotnych artykułów konwencji.
2.
Wyłącznie Umawiająca się Strona konwencji alpejskiej może zostać Umawiającą się Stroną niniejszego Protokołu.
Każde wypowiedzenie konwencji alpejskiej stanowi równocześnie wypowiedzenie niniejszego Protokołu.
3.
W przypadku gdy konwencja alpejska obraduje na temat spraw odnoszących się do niniejszego Protokołu, jedynie Umawiające się Strony niniejszego Protokołu mogą uczestniczyć w głosowaniu.
Artykuł 27
Podpisanie i ratyfikacja
1.
Niniejszy Protokół jest otwarty do podpisu dla Państw Sygnatariuszy konwencji alpejskiej i dla Wspólnoty Europejskiej dnia 16 października 1998 r. oraz przy Republice Austrii, depozytariusza, począwszy od dnia 16 listopada 1998 r.
2.
Niniejszy Protokół wchodzi w życie, w odniesieniu do Umawiających się Stron, które wyraziły zgodę na związanie niniejszym Protokołem, po upływie trzech miesięcy od daty złożenia przez trzy Państwa dokumentu ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia.
3.
W odniesieniu do Umawiających się Stron, które później wyrażą zgodę na związanie niniejszym Protokołem, Protokół wchodzi w życie po upływie trzech miesięcy od daty złożenia dokumentu ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia.
Po wejściu w życie jakiejkolwiek poprawki do Protokołu, każda nowa Umawiająca się Strona Protokołu staje się Umawiającą się Stroną Protokołu ze zmianami.
Artykuł 28
Powiadomienia
Depozytariusz powiadamia każde Państwo, o którym mowa w Preambule, i Komisję Europejską, w kwestiach dotyczących niniejszego Protokołu:
a) o każdym podpisie;
b) o złożeniu każdego dokumentu ratyfikacyjnego, przyjmującego lub zatwierdzającego;
c) o każdej dacie wejścia w życie;
d) o każdym oświadczeniu dokonanym przez jedną z Umawiających się Stron lub z Państw Sygnatariuszy;
e) o każdym wypowiedzeniu, o którym powiadomiła jedna z Umawiających się Stron, w tym o dacie jego wejścia w życie.
Na dowód czego niżej podpisani, będąc w posiadaniu niezbędnych upoważnień, podpisali niniejszy Protokół.
Protokół
w sprawie stosowania konwencji alpejskiej z 1991 roku w zakresie energii
Protokół "Energia"
Preambuła
REPUBLIKA FEDERALNA NIEMIEC,
REPUBLIKA AUSTRII,
REPUBLIKA FRANCUSKA,
REPUBLIKA WŁOSKA,
KSIĘSTWO LIECHTENSTEIN,
KSIĘSTWO MONAKO,
REPUBLIKA SŁOWENII,
KONFEDERACJA SZWAJCARSKA
oraz
WSPÓLNOTA EUROPEJSKA,
ZGODNIE ze swymi zadaniami wynikającymi z Konwencji w sprawie ochrony Alp (konwencji alpejskiej) z dnia 7 listopada 1991 r., mającymi na celu zapewnienie spójnej polityki zachowania i ochrony oraz trwałego rozwoju obszaru alpejskiego,
WYPEŁNIAJĄC swoje zobowiązania wynikające z art. 2 ust. 2 i 3 konwencji alpejskiej,
ŚWIADOMI znaczenia realizacji form produkcji, dystrybucji i wykorzystania energii z poszanowaniem przyrody i krajobrazu, które byłyby zgodne ze środowiskiem naturalnym i promowaniem środków mających na celu oszczędzanie energii,
BIORĄC pod uwagę konieczność zmniejszenia emisji gazów przyczyniających się do powstania efektu cieplarnianego również w regionie alpejskim i przestrzegania w ten sposób zobowiązań Ramowej Konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie Zmian Klimatu,
PRZEKONANI, iż należy harmonizować interesy gospodarcze z wymogami ekologicznymi,
ŚWIADOMI FAKTU, że z europejskiego punktu widzenia obszar alpejski posiada szczególne znaczenie i że stanowi on, w odniesieniu do geomorfologii, klimatu, wody, roślinności, fauny, krajobrazów i upraw, dziedzictwo zarówno jedyne w swoim rodzaju, jak również zróżnicowane oraz że jego wysokie góry, doliny i Prealpy są elementami środowiska, których ochrona nie może należeć jedynie do państw alpejskich,
ŚWIADOMI FAKTU, że Alpy stanowią nie tylko przestrzeń życiową i miejsce pracy ludności miejscowej, lecz że posiadają również ogromne znaczenie dla terenów pozaalpejskich, w szczególności ze względu na fakt, że mamy do czynienia z regionem tranzytowym nie tylko w odniesieniu do ruchu transeuropejskiego osób i towarów, lecz także międzynarodowych sieci dystrybucji energii,
BIORĄC pod uwagę wrażliwość środowiskową obszaru Alp, w szczególności w sprawach dotyczących działań związanych z produkcją, przesyłem i wykorzystaniem energii, które oddziałują wzajemnie na aspekty nierozłącznie związane z ochroną przyrody, zagospodarowaniem terenu i wykorzystaniem gleby,
BIORĄC pod uwagę fakt, iż w sytuacji zagrożeń dla ochrony środowiska, w szczególności z powodu ewentualnych zmian klimatycznych, których przyczyną jest człowiek, konieczne stało się obserwowanie ze szczególną uwagą ścisłych związków między działaniami społecznymi i gospodarczymi człowieka a zachowaniem ekosystemów, które wymagają, zwłaszcza w obszarze alpejskim, podjęcia właściwych i zróżnicowanych środków za zgodą ludności miejscowej, instytucji politycznych oraz organizacji gospodarczych i społecznych,
PRZEKONANI, że ludność miejscowa powinna być w stanie określić swój własny projekt rozwoju społecznego, kulturalnego i gospodarczego oraz uczestniczyć w jego realizowaniu w istniejących ramach instytucjonalnych,
PRZEKONANI, że niektóre problemy mogą zostać rozwiązane jedynie w ramach transgranicznych oraz że wymagają one podjęcia wspólnych środków przez państwa alpejskie i bezpośrednio zainteresowane władze terytorialne,
PRZEKONANI, że zaspokojenie potrzeb energetycznych stanowi istotny czynnik rozwoju gospodarczego i społecznego, zarówno w obrębie, jak i na zewnątrz obszaru alpejskiego,
ŚWIADOMI znaczenia stosowania i późniejszego rozwoju instrumentów ekonomicznych, dzięki którym fakty na temat kosztów mogłyby być w większym stopniu uwzględniane w wyliczeniach cen energii,
PRZEKONANI, że obszar alpejski ma trwały udział w zaspakajaniu potrzeb energetycznych w ramach europejskich oraz że powinien on dysponować, poza wystarczającymi zasobami wody pitnej, wystarczającymi zasobami energetycznymi w celu poprawy warunków życia ludności i wydajności gospodarczej,
PRZEKONANI, że obszar alpejski ma szczególnie istotne znaczenie dla połączenia systemów energetycznych państw europejskich,
PRZEKONANI, że w obszarze alpejskim, środki mające na celu racjonalne wykorzystanie energii oraz trwałe wykorzystywanie zasobów wody i drewna przyczyniają się do zaspokojenia potrzeb energetycznych w ramach gospodarki krajowej oraz że wykorzystanie biomasy i energii słonecznej nabiera coraz większego znaczenia,
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
ROZDZIAŁ I
POSTANOWIENIA OGÓLNE
Artykuł 1
Cele
Umawiające się Strony zobowiązują się stworzyć warunki ramowe i przyjąć środki w sprawie oszczędzania energii, produkcji, przesyłu, dystrybucji i wykorzystywania energii, w ramach terytorialnych stosowania konwencji alpejskiej, właściwych do stworzenia sytuacji energetycznej trwałego rozwoju, odpowiadającej specyficznym granicom tolerancji obszaru alpejskiego; przy tej okazji Umawiające się Strony wniosą istotny wkład do ochrony ludności i środowiska, przyczyniając się do zachowania zasobów i klimatu.
Artykuł 2
Podstawowe zobowiązania
1.
Zgodnie z niniejszym Protokołem Umawiające się Strony mają na celu przede wszystkim:
a) harmonizację planowania gospodarki energetycznej z ogólnym planem zagospodarowania obszaru alpejskiego;
b) dostosowanie systemów produkcji, transportu i dystrybucji energii w celu ogólnej optymalizacji systemu infrastruktury na obszarze alpejskim, z uwzględnieniem potrzeb ochrony środowiska;
c) ograniczenie wpływów pochodzenia energetycznego na środowisko, optymalizując dostarczanie usług docelowym użytkownikom energii poprzez przyjęcie, miedzy innymi i w miarę możliwości, następujących środków:
- zmniejszenie zapotrzebowania energetycznego dzięki stosowaniu skuteczniejszych technologii,
- szersze objęcie pozostałego zapotrzebowania energetycznego odnawialnymi źródłami energii,
- optymalizacja istniejących instalacji do produkcji energii w oparciu o nieodnawialne źródła energii;
d) ograniczenie negatywnych skutków infrastruktur energetycznych na środowisko i na krajobraz, w tym skutków dotyczących gospodarowania odpadami, za pomocą przyjęcia środków zapobiegawczych dla nowych infrastruktur i, w razie konieczności, odwołanie się do działań mających na celu poprawienie istniejących instalacji.
2.
W przypadku budowy nowych wielkich infrastruktur energetycznych oraz istotnego wzrostu możliwości infrastruktur istniejących Umawiające się Strony, w ramach obowiązującego prawa, dokonują oceny wpływów na środowisko alpejskie oraz oceny ich skutków z punktu widzenia terytorialnego i społeczno-gospodarczego, zgodnie z art. 12. W przypadku projektów o możliwych skutkach transgranicznych Strony przyznają prawo do konsultacji na szczeblu międzynarodowym.
3.
W swojej polityce energetycznej Umawiające się Strony uwzględniają fakt, że obszar alpejski jest odpowiedni do wykorzystywania odnawialnych źródeł energii, wspierają wzajemną współpracę w sprawie programów rozwoju w tej dziedzinie.
4.
Umawiające się Strony chronią tereny będące pod ochroną za pomocą stref buforowych, inne strefy ochrony i spokoju oraz strefy nietknięte z punktu widzenia przyrody i krajobrazu; optymalizują infrastruktury energetyczne w zależności od różnych poziomów wrażliwości, tolerancji i aktualnego zniszczenia ekosystemu alpejskiego.
5.
Umawiające się Strony są świadome faktu, że właściwa polityka badawczo-rozwojowa, przejawiająca się środkami zapobiegawczymi i poprawiającymi, może w istotny sposób przyczynić się do ochrony Alp od wpływu infrastruktur energetycznych.
Strony wspierają działania badawczo-rozwojowe w tym kierunku i przekazują sobie znaczące wyniki.
6.
Umawiające się Strony współpracują w celu rozwoju w dziedzinie energetyki metod mających na celu większe uwzględnianie prawdziwych kosztów.
Artykuł 3
Zgodność z prawem międzynarodowym i z innymi politykami
1.
Wprowadzenie w życie niniejszego Protokołu dokonywane jest zgodnie z obowiązującymi międzynarodowymi normami prawnymi, w szczególności normami konwencji alpejskiej i Protokołów zredagowanych w celu jej stosowania oraz zgodnie z obowiązującymi umowami międzynarodowymi.
2.
Umawiające się Strony zobowiązują się również do uwzględnienia celów niniejszego Protokołu w realizowaniu innych polityk, w szczególności w dziedzinach zagospodarowania terenu i rozwoju regionalnego, transportu, rolnictwa i gospodarki leśnej oraz turystyki, w celu uniknięcia skutków negatywnych lub spornych w obszarze alpejskim.
Artykuł 4
Uczestnictwo władz terytorialnych
1.
W istniejących ramach instytucjonalnych każda z Umawiających się Stron określa najlepszy poziom koordynacji i współpracy między bezpośrednio zainteresowanymi instytucjami i władzami terytorialnymi w celu promowania solidarnej odpowiedzialności, w szczególności w celu stosowania i rozwoju w obszarze alpejskim współdziałania w stosowaniu polityk energetycznych, a także wdrażania wynikających z tego środków.
2.
Bezpośrednio zainteresowane władze terytorialne zajmują się różnymi etapami przygotowywania i wdrażania tych polityk i środków, zgodnie ze swymi kompetencjami, w istniejących ramach instytucjonalnych.
3.
Umawiające się Strony wspierają współpracę międzynarodową pomiędzy instytucjami, których bezpośrednio dotyczą problemy związane z energetyką i środowiskiem w celu znalezienia porozumienia w sprawie rozwiązania wspólnych problemów.
ROZDZIAŁ II
ŚRODKI SZCZEGÓLNE
Artykuł 5
Oszczędności energii oraz racjonalne użytkowanie energii
1.
Obszar alpejski wymaga podjęcia szczególnych środków dla oszczędności energii, dla jej racjonalnej dystrybucji i używania. Środki te powinny uwzględniać:
a) zapotrzebowania energetyczne dotyczące rozległych terenów, bardzo zróżnicowane w zależności od wysokości nad poziomem morza, pór roku i wymogów turystycznych;
b) miejscową dostępność odnawialnych źródeł energii;
c) szczególny wpływ opadów atmosferycznych w nieckach i dolinach z uwagi na ich budowę geomorfologiczną.
2.
Umawiające się Strony dokładają starań, by poprawić dostosowanie używania energii do środowiska i wspierają przede wszystkim oszczędzanie i racjonalne używanie energii, w szczególności procesów odniesieniu do procesów produkcyjnych, służb publicznych i wielkich infrastruktur hotelowych, jak również w odniesieniu do instalacji transportowych, działalności sportowej i wypoczynku.
3.
Strony przyjmują środki i ustanawiają przepisy w szczególności w następujących dziedzinach:
a) poprawa izolacji budynków i skuteczności systemów dystrybucji ciepła;
b) optymalizacja wydajności instalacji grzewczych, wentylacyjnych i klimatyzacyjnych;
c) okresowa kontrola i zmniejszenie, w razie potrzeby, emisji zanieczyszczeń z instalacji cieplnych;
d) oszczędności energii dzięki nowoczesnym procesom technologicznym użytkowania i przetwarzania energii;
e) indywidualne wyliczanie kosztów ogrzewania i ciepłej wody;
f) planowanie i promowanie nowych budynków wykorzystujących technologie o niskim zużyciu energii;
g) promowanie i realizowanie gminnych/lokalnych projektów energetycznych i klimatycznych zgodnie ze środkami przewidzianymi w art. 2 ust. 1 lit. c);
h) poprawa stanu budynków pod względem energetycznym w przypadku remontów i wspierania stosowania systemów grzewczych przyjaznych dla środowiska.
Artykuł 6
Odnawialne źródła energii
1.
Umawiające się Strony zobowiązują się, w ramach swoich możliwości finansowych, do promowania i użytkowania przede wszystkim odnawialnych źródeł energii, zgodnie z zasadami poszanowania środowiska i krajobrazu.
2.
Wspierają one również użytkowanie instalacji zdecentralizowanych w celu eksploatowania odnawialnych źródeł energii, takich jak woda, słońce i biomasa.
3.
Umawiające się Strony popierają użytkowanie odnawialnych źródeł energii, nawet łączone z istniejącym zaopatrzeniem konwencjonalnym.
4.
Umawiające się Strony wspierają w szczególności racjonalne użytkowanie zasobów wodnych i drzewnych pochodzących z trwałego zarządzania lasami górskimi w celu produkcji energii.
Artykuł 7
Energia hydroelektryczna
1.
Umawiające się Strony zapewniają utrzymanie funkcji ekologicznych cieków wodnych oraz nieskazitelność krajobrazów za pomocą właściwych środków, takich jak określenie minimalnych natężeń przepływu, wprowadzanie norm w celu zmniejszenia sztucznych wahań poziomu wody oraz zapewnienie migracji fauny, dla nowych hydroelektrowni oraz, jeżeli jest to możliwe, dla hydroelektrowni już istniejących.
2.
Umawiające się Strony mogą przyjmować środki zmierzające do poprawy konkurencyjności istniejących hydroelektrowni przestrzegając ich norm bezpieczeństwa i norm środowiskowych.
3.
Strony zobowiązują się ponadto do ochrony systemów wodnych w strefach zastrzeżonych dla wody pitnej, na terenach chronionych przez strefy buforowe, w innych strefach chronionych i ciszy, a także w strefach nietkniętych z punktu widzenia przyrody i krajobrazu.
4.
Umawiające się Strony zalecają ponowne otwarcie hydroelektrowni nieużywanych zamiast realizacji nowych projektów budowy.
Przepis określony w ust. 1, dotyczący ochrony ekosystemów wodnych i innych wymienionych systemów, stosuje się również do ponownego otwarcia istniejących hydroelektrowni.
5.
Umawiające się Strony mogą w ramach ustawodawstwa krajowego przeanalizować, jak sprawić, aby docelowych konsumentów zasobów alpejskich obowiązywały ceny rynkowe oraz w jakiej mierze usługi świadczone przez ludność miejscową w interesie ogólnym mogą być wynagradzane w sprawiedliwy sposób.
Artykuł 8
Energia pochodząca z paliw kopalnych
1.
Umawiające się Strony zapewniają że w przypadku nowych instalacji termicznych, wykorzystujących paliwa kopalne do produkcji energii elektrycznej i/lub cieplnej, stosowane są najlepsze dostępne techniki.
W odniesieniu do instalacji istniejących w obszarze alpejskim Umawiające się Strony ograniczają emisje w granicach możliwości, poprzez stosowanie technologii i/lub właściwych paliw.
2.
Umawiające się Strony sprawdzają wykonalność techniczną i ekonomiczną oraz dostosowanie do środowiska, zastępowania instalacji cieplnych, w których używane są paliwa kopalne przez instalacje, w których stosuje się odnawialne źródła energii, oraz przez instalacje zdecentralizowane.
3.
Umawiające się Strony przyjmują środki, które dążą do wspierania kogeneracji w celu bardziej racjonalnego użytkowania energii.
4.
W strefach przygranicznych Umawiające się Strony dokonują w miarę możliwości dostosowania i połączenia swoich systemów kontroli emisji i imisji.
Artykuł 9
Energia jądrowa
1.
Umawiające się Strony zobowiązują się, w ramach konwencji międzynarodowych, do wymiany wszelkich informacji na temat elektrowni i innych instalacji jądrowych, które mają lub mogłyby mieć konsekwencje na obszarze alpejskim, w celu długoterminowej ochrony zdrowia mieszkańców, fauny, flory, ich biocenozy, ich miejsca zamieszkania oraz interakcji między nimi.
2.
Umawiające się Strony dbają ponadto w miarę możliwości o dostosowanie i podłączenie swoich systemów kontroli promieniotwórczości w otoczeniu.
Artykuł 10
Transport i dystrybucja energii
1.
W odniesieniu do wszystkich istniejących infrastruktur Umawiające się Strony kontynuują ich racjonalizację i optymalizację, uwzględniając wymogi ochrony środowiska, w szczególności konieczności zachowania bardzo wrażliwych ekosystemów i krajobrazu, prowadząc równocześnie, tam gdzie jest to stosowne, działania chroniące ludność i środowisko alpejskie.
2.
W przypadku budowy linii przesyłowych energii elektrycznej i stacji elektrycznych z nimi związanych, a także ropociągów i gazociągów, w tym pompowni i stacji sprężania oraz instalacji, które mają ogromne znaczenie z punktu widzenia środowiska, Umawiające się Strony wprowadzają wszelkie niezbędne środki w celu zmniejszenia ich uciążliwości dla mieszkańców i dla środowiska, w tym, jeżeli to możliwe, użycie budowli i dróg przebiegu już istniejących linii.
3.
W odniesieniu do linii przesyłu energii elektrycznej Umawiające się Strony uwzględniają w szczególności znaczenie stref chronionych z ich strefami buforowymi, inne strefy ochrony i spokoju, a także strefy nietknięte z punktu widzenia przyrody i krajobrazu, jak również awifauny.
Artykuł 11
Renaturalizacja i inżynieria środowiska
Umawiające się Strony sporządzają w projektach wstępnych i w badaniach wpływu na środowisko, przewidzianych zgodnie z obowiązującym ustawodawstwem, sposoby renaturalizacji siedlisk i środowisk wodnych na skutek wykonania robót publicznych lub prywatnych w zakresie energetyki, dotyczących środowiska i ekosystemów w obszarze alpejskim, z zastosowaniem, w miarę możliwości, technik inżynierii środowiska.
Artykuł 12
Ocena wpływu na środowisko
1.
Umawiające się Strony dokonują, w ramach obowiązujących ustawodawstw krajowych, konwencji i umów międzynarodowych, wcześniejszej oceny wpływu na środowisko dla każdego projektu instalacji energetycznych, o których mowa w art. 7, 8, 9 i 10 niniejszego Protokołu, oraz w sprawie każdej istotnej zmiany w tych instalacjach.
2.
Umawiające się Strony uznają użyteczność wprowadzania, w miarę możliwości, najlepszych dostępnych technik w celu uniknięcia lub zmniejszenia wpływu na środowisko, przewidując ewentualnie rozbiórkę instalacji nieużywanych, które są nieprzyjazne dla środowiska.
Artykuł 13
Zgodność
1.
Umawiające się Strony zobowiązują się do wcześniejszego konsultowania się w sprawie projektów mogących wywołać skutki transgraniczne, w odniesieniu do ich wpływu.
2.
W odniesieniu do projektów mogących wywołać skutki transgraniczne zainteresowane Umawiające się Strony powinny móc przedstawić w odpowiednim czasie swoje uwagi, które zostaną we właściwy sposób uwzględnione na etapie wydawania zezwoleń.
Artykuł 14
Środki uzupełniające
Umawiające się Strony mogą podjąć środki uzupełniające w stosunku do tych, o których mowa w niniejszym Protokole, dotyczących energii i trwałego rozwoju.
ROZDZIAŁ III
BADANIA, SZKOLENIA I INFORMOWANIE
Artykuł 15
Badania i monitorowanie
1.
Umawiające się Strony wspierają i dostosowują, w ścisłej współpracy i uwzględniając wyniki już uzyskane na różnych szczeblach krajowych i międzynarodowych, badania i systematyczne monitorowanie, dla osiągnięcia celów niniejszego Protokołu; w szczególności dotyczy to metod i kryteriów analizy i oceny wpływu na środowisko i klimat, jak również szczególnych technologii dotyczących oszczędzania energii i jej racjonalnego wykorzystywania w obszarze alpejskim.
2.
Strony uwzględniają wyniki badań w procesach definiowania i weryfikacji celów i środków polityki energetycznej oraz swojej działalności szkoleniowej i pomocy technicznej na szczeblu lokalnym na rzecz mieszkańców, podmiotów gospodarczych i władz terytorialnych.
3.
Umawiające się Strony dokładają starań, by krajowe wyniki badań i systematycznego monitorowania były włączane do wspólnego systemu stałego monitorowania i informowania oraz by były dostępne dla opinii publicznej w istniejących ramach instytucjonalnych.
Artykuł 16
Szkolenia i informowanie
1.
Umawiające się Strony wspierają kształcenie początkowe i kształcenie ustawiczne oraz informowanie opinii publicznej o celach i środkach wprowadzania w życie niniejszego Protokołu.
2.
Wspierają one w szczególności późniejszy rozwój szkoleń, kształcenie ustawiczne, jak rownież w dziedzinie pomocy technicznej w zakresie energii, w tym ochrony środowiska, przyrody i klimatu.
ROZDZIAŁ IV
WPROWADZENIE W ŻYCIE, KONTROLA I OCENA
Artykuł 17
Wprowadzenie w życie
Umawiające się Strony zobowiązują się dołożyć wszelkich starań, by niniejszy Protokół został wprowadzony w życie, uwzględniając wszelkie odpowiednie środki w istniejących ramach instytucjonalnych.
Artykuł 18
Kontrola przestrzegania zobowiązań
1.
Umawiające się Strony regularnie składają sprawozdania Stałemu Komitetowi w sprawie środków podjętych na mocy niniejszego Protokołu.
Sprawozdania przedstawiają również kwestię skuteczności podjętych środków.
Konferencja alpejska decyduje o okresowości sprawozdań.
2.
Stały Komitet bada te sprawozdania w celu sprawdzenia, czy Umawiające się Strony wypełniły swoje zobowiązania wynikające z niniejszego Protokołu.
Może on również zwrócić się do zainteresowanych Umawiających się Stron o przedstawienie informacji uzupełniających lub też odwołać się do innych źródeł informacji.
3.
Stały Komitet sporządza sprawozdanie na temat przestrzegania przez Umawiające się Strony zobowiązań wynikających z niniejszego Protokołu, na potrzeby konferencji alpejskiej.
4.
Konferencja alpejska zapoznaje się z tym sprawozdaniem.
W razie stwierdzenia uchybienia w wypełnianiu zobowiązań może przyjąć zalecenia.
Artykuł 19
Ocena skuteczności postanowień
1.
Umawiające się Strony regularnie badają i oceniają skuteczność postanowień niniejszego Protokołu.
W przypadku gdy okazuje się to niezbędne dla realizacji celów, biorą pod uwagę przyjęcie odpowiednich poprawek do niniejszego Protokołu.
2.
W istniejących ramach instytucjonalnych do tej oceny przyłączają się władze terytorialne.
Możliwa jest konsultacja z organizacjami pozarządowymi aktywnymi w tym sektorze.
ROZDZIAŁ V
POSTANOWIENIA KOŃCOWE
Artykuł 20
Związek między konwencją alpejską a Protokołem
1.
Niniejszy Protokół stanowi Protokół do konwencji alpejskiej w znaczeniu art. 2 oraz pozostałych istotnych artykułów Konwencji.
2.
Wyłącznie Umawiająca się Strona konwencji alpejskiej może zostać Umawiającą się Stroną niniejszego Protokołu.
Każde wypowiedzenie konwencji alpejskiej stanowi równocześnie wypowiedzenie niniejszego Protokołu.
3.
W przypadku gdy konwencja alpejska obraduje na temat spraw odnoszących się do niniejszego Protokołu, jedynie Umawiające się Strony niniejszego Protokołu mogą uczestniczyć w głosowaniu.
Artykuł 21
Podpisanie i ratyfikacja
1.
Niniejszy Protokół jest otwarty do podpisu dla Państw Sygnatariuszy konwencji alpejskiej i dla Wspólnoty Europejskiej dnia 16 października 1998 r. oraz przy Republice Austrii, depozytariusza, począwszy od dnia 16 listopada 1998 r.
2.
Niniejszy Protokół wchodzi w życie, w odniesieniu do Umawiających się Stron, które wyraziły zgodę na związanie niniejszym Protokołem, po upływie trzech miesięcy od daty złożenia przez trzy Państwa dokumentu ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia.
3.
W odniesieniu do Umawiających się Stron, które później wyrażą zgodę na związanie niniejszym Protokołem, Protokół wchodzi w życie po upływie trzech miesięcy od daty złożenia dokumentu ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia.
Po wejściu w życie jakiejkolwiek poprawki do Protokołu każda nowa Umawiająca się Strona Protokołu staje się Umawiającą się Stroną Protokołu ze zmianami.
Artykuł 22
Powiadomienia
Depozytariusz powiadamia każde Państwo, o którym mowa w Preambule, i Komisję Europejską, o sprawach dotyczących niniejszego Protokołu:
a) o każdym podpisie;
b) o złożeniu każdego dokumentu ratyfikacyjnego, przyjmującego lub zatwierdzającego;
c) o każdej dacie wejścia w życie;
d) o każdym oświadczeniu dokonanym przez jedną z Umawiających się Stron lub Państw Sygnatariuszy;
e) o każdym wypowiedzeniu, o którym powiadomiła jedna z Umawiających się Stron, w tym o dacie jego wejścia w życie.
Na dowód czego niżej podpisani, będąc w posiadaniu niezbędnych upoważnień, podpisali niniejszy Protokół.
Porozumienie
w formie wymiany listów pomiędzy Wspólnotą Europejską a Republiką Korei zgodnie z art. XXIV:6 i art. XXVIII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT) 1994
A. List od Wspólnoty Europejskiej
Umowa w formie wymiany listów
pomiędzy Wspólnotą Europejską i Republiką Białorusi zmieniająca Umowę pomiędzy Wspólnotą Europejską i Republiką Białorusi w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi
List Rady Unii Europejskiej
Szanowny Panie,
1.
Mam zaszczyt odnieść się do Umowy pomiędzy Wspólnotą Europejską i Republiką Białorusi w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi parafowanej w dniu 1 kwietnia 1993 r., ostatnio zmienionej i przedłużonej Umową w formie wymiany listów parafowaną w dniu 29 listopada 2004 r. (dalej zwaną "Umową").
2.
W świetle wygaśnięcia Umowy w dniu 31 grudnia 2005 r. i stosownie do art. 19 ust. 1 Umowy Wspólnota Europejska i Republika Białorusi zgadzają się przedłużyć czas obowiązywania Umowy o okres kolejnego jednego roku, z zastrzeżeniem następujących zmian i warunków:
2.1.
Artykuł 19 Umowy ust. 1 drugie i trzecie zdanie otrzymuje brzmienie:
"Ma zastosowanie do dnia 31 grudnia 2006 r.".
2.2.
Załącznik II, ustanawiający ograniczenia ilościowe dla wywozu z Republiki Białorusi do Wspólnoty Europejskiej, zastępuje się dodatkiem 1 do niniejszego listu.
2.3.
Załącznik do Protokołu C, ustanawiający ograniczenia ilościowe dla wywozu z Republiki Białorusi do Wspólnoty Europejskiej po działaniach OPT w Republice Białorusi, zastępuje się na okres od 1 stycznia 2006 r. do 31 grudnia 2006 r. dodatkiem 2 do niniejszego listu.
2.4.
W roku 2006 przywozy do Białorusi wyrobów włókienniczych i odzieżowych pochodzących z Wspólnoty Europejskiej podlegają opłatom celnym nieprzekraczającym opłat dla roku 2003, zawartych w załączniku 4 do Umowy w formie wymiany listów pomiędzy Wspólnotą Europejską i Republiką Białorusi parafowanej w dniu 11 listopada 1999 r.
W przypadku niezastosowania takich stawek Wspólnota będzie mieć prawo do ponownego wprowadzenia, przez okres pozostający do wygaśnięcia umowy, na podstawie pro rata poziomów ograniczeń ilościowych stosowanych dla roku 2005, zgodnie z Umową w formie wymiany listów parafowaną w dniu 29 listopada 2004 r.
3.
Jeżeli Republika Białorusi zostanie Członkiem Światowej Organizacji Handlu (WTO) przed dniem wygaśnięcia Umowy, od dnia przystąpienia Republiki Białorusi do WTO należy stosować umowy i zasady WTO.
4.
Będę zobowiązany za potwierdzienie przyjęcia powyższych zasad przez Pański Rząd.
Jeśli tak się stanie, niniejsza Umowa w formie wymiany listów będzie obowiązywać od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu, w którym Strony nawzajem powiadomią się o zakończeniu stosownych procedur prawnych.
Do tego czasu będzie ona stosowana tymczasowo od dnia 1 stycznia 2006 r. na warunkach wzajemności.
Proszę przyjąć wyrazy mojego najwyższego szacunku.
W imieniu Rady Unii Europejskiej
Dodatek 1
"
"ZAŁĄCZNIK II
tys. szt.: tysiąc sztuk"
Białoruś _BAR_ Kategoria _BAR_ Jednostka _BAR_ Kontyngent od dnia 1 stycznia 2006 r. _BAR_
Grupa IA _BAR_ 1 _BAR_ tony _BAR_ 1585 _BAR_
2 _BAR_ tony _BAR_ 6000 _BAR_
3 _BAR_ tony _BAR_ 242 _BAR_
Grupa IB _BAR_ 4 _BAR_ tys. szt. _BAR_ 1672 _BAR_
5 _BAR_ tys. szt. _BAR_ 1105 _BAR_
6 _BAR_ tys. szt. _BAR_ 1550 _BAR_
7 _BAR_ tys. szt. _BAR_ 1252 _BAR_
8 _BAR_ tys. szt. _BAR_ 1160 _BAR_
Grupa IIA _BAR_ 9 _BAR_ tony _BAR_ 363 _BAR_
20 _BAR_ tony _BAR_ 329 _BAR_
22 _BAR_ tony _BAR_ 524 _BAR_
23 _BAR_ tony _BAR_ 255 _BAR_
39 _BAR_ tony _BAR_ 241 _BAR_
Grupa IIB _BAR_ 12 _BAR_ tys. szt. _BAR_ 5959 _BAR_
13 _BAR_ tys. szt. _BAR_ 2651 _BAR_
15 _BAR_ tys. szt. _BAR_ 1569 _BAR_
16 _BAR_ tys. szt. _BAR_ 186 _BAR_
21 _BAR_ tys. szt. _BAR_ 930 _BAR_
24 _BAR_ tys. szt. _BAR_ 844 _BAR_
26/27 _BAR_ tys. szt. _BAR_ 1117 _BAR_
29 _BAR_ tys. szt. _BAR_ 468 _BAR_
73 _BAR_ tys. szt. _BAR_ 329 _BAR_
83 _BAR_ tony _BAR_ 184 _BAR_
Group IIIA _BAR_ 33 _BAR_ tony _BAR_ 387 _BAR_
36 _BAR_ tony _BAR_ 1309 _BAR_
37 _BAR_ tony _BAR_ 463 _BAR_
50 _BAR_ tony _BAR_ 207 _BAR_
Group IIIB _BAR_ 67 _BAR_ tony _BAR_ 356 _BAR_
74 _BAR_ tys. szt. _BAR_ 377 _BAR_
90 _BAR_ tony _BAR_ 208 _BAR_
Group IV _BAR_ 115 _BAR_ tony _BAR_ 95 _BAR_
117 _BAR_ tony _BAR_ 2100 _BAR_
118 _BAR_ tony _BAR_ 471 _BAR_
"
Dodatek 2
"
"ZAŁĄCZNIK DO PROTOKOŁU C
Kategoria _BAR_ Jednostka _BAR_ Od 1.1.2006 _BAR_
4 _BAR_ 1000 sztuk _BAR_ 5055 _BAR_
5 _BAR_ 1000 sztuk _BAR_ 7047 _BAR_
6 _BAR_ 1000 sztuk _BAR_ 9398 _BAR_
7 _BAR_ 1000 sztuk _BAR_ 7054 _BAR_
8 _BAR_ 1000 sztuk _BAR_ 2402 _BAR_
12 _BAR_ 1000 sztuk _BAR_ 4749 _BAR_
13 _BAR_ 1000 sztuk _BAR_ 744 _BAR_
15 _BAR_ 1000 sztuk _BAR_ 4120 _BAR_
16 _BAR_ 1000 sztuk _BAR_ 839 _BAR_
21 _BAR_ 1000 sztuk _BAR_ 2741 _BAR_
24 _BAR_ 1000 sztuk _BAR_ 706 _BAR_
26/27 _BAR_ 1000 sztuk _BAR_ 3434 _BAR_
29 _BAR_ 1000 sztuk _BAR_ 1392 _BAR_
73 _BAR_ 1000 sztuk _BAR_ 5337 _BAR_
83 _BAR_ tony _BAR_ 709 _BAR_
74 _BAR_ 1000 sztuk _BAR_ 931" _BAR_
"
List od Rządu Republiki Białorusi
Szanowny Panie,
Mam zaszczyt potwierdzić otrzymanie Pańskiego pisma z dnia …, o następującym brzmieniu:
"1.
Mam zaszczyt odnieść się do Umowy pomiędzy Wspólnotą Europejską i Republiką Białorusi w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi parafowanej w dniu 1 kwietnia 1993 r., ostatnio zmienionej i przedłużonej Umową w formie wymiany listów parafowaną w dniu 29 listopada 2004 r. (dalej zwaną "Umową").
2.
W świetle wygaśnięcia Umowy w dniu 31 grudnia 2005 r. i stosownie do art. 19 ust. 1 Umowy, Wspólnota Europejska i Republika Białorusi zgadzają się przedłużyć czas obowiązywania Umowy o okres kolejnego jednego roku, z zastrzeżeniem następujących zmian i warunków:
2.1.
Artykuł 19 Umowy ust. 1, drugie i trzecie zdanie otrzymuje brzmienie:
"Ma zastosowanie do dnia 31 grudnia 2006 r.".
2.2.
Załącznik II, ustanawiający ograniczenia ilościowe dla wywozu z Republiki Białorusi do Wspólnoty Europejskiej, zastępuje się dodatkiem 1 do niniejszego listu.
2.3.
Załącznik do Protokołu C, ustanawiający ograniczenia ilościowe dla wywozu z Republiki Białorusi do Wspólnoty Europejskiej po działaniach OPT w Republice Białorusi, zastępuje się na okres od 1 stycznia 2006 r. do 31 grudnia 2006 r. dodatkiem 2 do niniejszego listu.
2.4.
W roku 2006 przywozy do Białorusi wyrobów włókienniczych i odzieżowych pochodzących z Wspólnoty Europejskiej podlegają opłatom celnym nieprzekraczającym opłat dla roku 2003, zawartych w załączniku 4 do Umowy w formie wymiany listów pomiędzy Wspólnotą Europejską i Republiką Białorusi parafowanej w dniu 11 listopada 1999 r.
W przypadku niezastosowania takich stawek, Wspólnota będzie mieć prawo do ponownego wprowadzenia, przez okres pozostający do wygaśnięcia umowy, na podstawie pro rata poziomów ograniczeń ilościowych stosowanych dla roku 2005, zgodnie z Umową w formie wymiany listów parafowaną w dniu 29 listopada 2004 r.
3.
Jeżeli Republika Białorusi zostanie Członkiem Światowej Organizacji Handlu (WTO) przed dniem wygaśnięcia Umowy, od dnia przystąpienia Republiki Białorusi do WTO należy stosować umowy i zasady WTO.
4.
Będę zobowiązany za potwierdzienie przyjęcia powyższych zasad przez Pański Rząd.
Jeśli tak się stanie, niniejsza Umowa w formie wymiany listów będzie obowiązywać od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu, w którym Strony nawzajem powiadomią się o zakończeniu stosownych procedur prawnych.
Do tego czasu będzie ona stosowana tymczasowo od dnia 1 stycznia 2006 r. na warunkach wzajemności.".
Mam zaszczyt potwierdzić, że mój Rząd zgadza się z treścią Pańskiego listu.
Proszę przyjąć wyrazy mojego najwyższego szacunku.
W imieniu Rządu Republiki Białorusi
--------------------------------------------------
Porozumienie w formie wymiany listów
między Wspólnotą Europejską a Tajlandią na podstawie art. XXVIII GATT 1994 dotyczące zmiany koncesji odnoszących się do ryżu przewidzianych na liście koncesyjnej WE CXL załączonej do GATT 1994
A. List od Wspólnoty Europejskiej
Porozumienie
w formie wymiany listów pomiędzy Wspólnotą Europejską a Nową Zelandią zgodnie z art. XXIV:6 i art. XXVIII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT) 1994 dotyczące zmiany koncesji w harmonogramach Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej w trakcie ich przystąpienia do Unii Europejskiej
A. List od Wspólnoty Europejskiej
Umowa w formie wymiany listów
w sprawie tymczasowego stosowania Protokołu ustalającego, na okres od dnia 18 stycznia 2005 r. do dnia 17 stycznia 2011 r., wielkości dopuszczalne połowów i rekompensatę finansową przewidziane w umowie pomiędzy Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Seszeli w sprawie połowów na wodach przybrzeżnych Seszeli
A. List rządu Republiki Seszeli
Szanowny Panie,
Powołując się na Protokół, parafowany w dniu 23 września 2004 r., ustalający, na okres od dnia 18 stycznia 2005 r. do dnia 17 stycznia 2011 r., wielkości dopuszczalne połowów i rekompensatę finansową, mam zaszczyt poinformować, że rząd Republiki Seszeli jest gotów zastosować tymczasowo ten Protokół, począwszy od dnia 18 stycznia 2005 r., w oczekiwaniu na jego wejście w życie zgodnie z jego art. 13, pod warunkiem że Wspólnota Europejska jest gotowa uczynić to samo.
W takim przypadku przelew pierwszej kwoty rekompensaty finansowej określonej w art. 2 protokołu powinien nastąpić do dnia 30 sierpnia 2005 r.
Będę wdzięczny za potwierdzenie zgody Wspólnoty Europejskiej na wspomniane tymczasowe stosowanie.
Proszę przyjąć, Szanowny Panie, wyrazy głębokiego szacunku.
W imieniu rządu Republiki Seszeli
B. List Wspólnoty Europejskiej
Szanowny Panie,
Mam zaszczyt potwierdzić odbiór Pańskiego listu z dnia dzisiejszego, o następującej treści:
"Powołując się na Protokół, parafowany w dniu 23 września 2004 r., ustalający, na okres od dnia 18 stycznia 2005 r. do dnia 17 stycznia 2011 r., wielkości dopuszczalne połowów i rekompensatę finansową, mam zaszczyt poinformować Pana, że rząd Republiki Seszeli jest gotów zastosować tymczasowo ten Protokół, począwszy od dnia 18 stycznia 2005 r., w oczekiwaniu na jego wejście w życie zgodnie z jego art. 13, pod warunkiem że Wspólnota Europejska jest gotowa uczynić to samo.
W takim przypadku przelew pierwszej kwoty rekompensaty finansowej określonej w art. 2 protokołu powinien nastąpić do dnia 30 sierpnia 2005 r.
Będę wdzięczny za potwierdzenie zgody Wspólnoty Europejskiej na wspomniane tymczasowe stosowanie."
Mam zaszczyt potwierdzić zgodę Wspólnoty Europejskiej na wspomniane tymczasowe stosowanie.
Proszę przyjąć, Szanowny Panie, wyrazy głębokiego szacunku.
W imieniu Rady Unii Europejskiej
--------------------------------------------------
Protokół
ustalający, na okres od dnia 18 stycznia 2005 r. do dnia 17 stycznia 2011 r., wielkości dopuszczalne połowów i rekompensatę finansową przewidziane w umowie pomiędzy Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Seszeli w sprawie połowów na wodach przybrzeżnych Seszeli
Artykuł 1
Okres stosowania i wielkości dopuszczalne połowów
1.
Przez okres 6 lat, od dnia 18 stycznia 2005 r. do dnia 17 stycznia 2011 r., wielkości dopuszczalne połowów, przyznane na mocy art. 2 umowy, są następujące:
a) 40 sejnerów oceanicznych do połowu tuńczyka; oraz
b) 12 taklowców powierzchniowych.
2.
Ustęp 1 stosuje się z zastrzeżeniem art. 4 i 5 .
3.
Na mocy art. 4 umowy statki pływające pod banderą Państwa Członkowskiego Wspólnoty Europejskiej mogą dokonywać połowów na wodach Seszeli tylko jeżeli posiadają licencję połowową wydaną w ramach niniejszego Protokołu, zgodnie z Załącznikiem.
Artykuł 2
Rekompensata finansowa – Warunki płatności
1.
Rekompensata finansowa przewidziana w art. 6 umowy wynosi, na okres, o którym mowa w art. 1, 24750000 EUR.
2.
Ustęp 1 stosuje się z zastrzeżeniem art. 4, 6 i 8.
3.
Rekompensata finansowa, o której mowa w ust. 1, wpłacana przez Wspólnotę, wynosi 4125000 EUR rocznie w okresie obowiązywania niniejszego Protokołu.
4.
Jeżeli całkowita ilość połowów tuńczyka, dokonanych przez statki Wspólnoty na wodach Seszeli, przekracza 55000 ton rocznie, całkowita kwota rocznej rekompensaty zostanie zwiększona o 75 EUR za każdą dodatkową złowioną tonę tuńczyka.
Roczna kwota wpłacana przez Wspólnotę nie może jednak przekroczyć 8250000 EUR.
5.
Płatność dokonywana jest najpóźniej do dnia 30 września 2005 r. za pierwszy rok i najpóźniej do dnia rocznicy zawarcia protokołu w latach następnych.
6.
Z zastrzeżeniem postanowień art. 6 niniejszego protokołu, przeznaczenie tej rekompensaty podlega wyłącznej kompetencji władz Seszeli.
7.
Rekompensata finansowa wpłacana jest na nie więcej niż dwa rachunki bankowe otwarte przez Skarb Państwa w Banku Centralnym Seszeli.
Artykuł 3
Współdziałanie na rzecz odpowiedzialnego rybołówstwa
1.
Obie strony zobowiązują się do promowania odpowiedzialnego rybołówstwa na wodach Seszeli, opartego na zasadzie niedyskryminacji pomiędzy różnymi flotami dokonującymi połowów na tych wodach.
2.
Na podstawie zaleceń i uchwał przyjętych przez Komisję ds. Tuńczyka na Oceanie Indyjskim (IOTC) oraz na podstawie najlepszych dostępnych opinii naukowych, a także, tam gdzie jest to właściwe, po przeprowadzeniu wspólnego zebrania naukowego, obie strony mogą przeprowadzić konsultacje w ramach Wspólnego Komitetu przewidzianego w art. 7 umowy, jak również, w miarę potrzeby, uzgodnić środki do zapewnienia zrównoważonego zarządzania zasobami rybołówstwa.
Artykuł 4
Przegląd wielkości dopuszczalnych połowów
1. Wielkości dopuszczalne połowów, o których mowa w art. 1, mogą zostać zwiększone za obopólną zgodą, jeżeli wnioski ze wspólnego zebrania naukowego, o którym mowa w art. 3 ust. 2, potwierdzą, iż takie zwiększenie nie zagrozi zrównoważonemu zarządzaniu zasobami Seszeli. W takim przypadku rekompensata finansowa, o której mowa w art. 2 ust. 1, zostanie zwiększona proporcjonalnie i w sposób rozłożony w czasie. Całkowita kwota rekompensaty finansowej wpłacana przez Wspólnotę Europejską nie może przekroczyć jednak podwójnej kwoty wskazanej w art. 2 ust. 1. W przypadku gdy ilość złowiona przez statki Wspólnoty przekracza ilość odpowiadającą całkowitej kwocie rekompensaty finansowej, strony jak najszybciej przeprowadzają konsultacje w celu ustalenia kwoty należnej za ilość złowioną powyżej tej granicy.
2.
W przypadku gdy strony uzgodnią zmniejszenie wielkości dopuszczalnych połowów określonych w art. 1, rekompensata finansowa zostanie zmniejszona proporcjonalnie i w sposób rozłożony w czasie.
3. Podział wielkości dopuszczalnych połowów pomiędzy różne kategorie statków może również podlegać zmianie za obopólną zgodą stron, pod warunkiem poszanowania wszelkich zaleceń lub uchwał dotyczących zarządzania zasobami przyjętych przez IOTC, które mogłyby zostać naruszone w wyniku tego ponownego podziału.
Strony uzgadniają odpowiednie dostosowanie rekompensaty finansowej, jeżeli jest to uzasadnione ponownym podziałem wielkości dopuszczalnych połowów.
Artykuł 5
Nowe wielkości dopuszczalnych połowów
1.
W przypadku gdy statki Wspólnoty będą zainteresowane podjęciem działań połowowych, które nie zostały opisane w art. 1, strony konsultują się przed udzieleniem pozwolenia na jakiekolwiek takie działania, a także, tam gdzie jest to właściwe, uzgadniają warunki takich połowów i wprowadzają odpowiednie poprawki w niniejszym Protokole i w Załączniku do Protokołu.
2.
Strony będą wspierać połowy eksperymentalne, szczególnie w odniesieniu do gatunków głębinowych obecnych w wodach Seszeli.
W tym celu i na wniosek jednej ze stron, strony przeprowadzają konsultacje i określają, osobno dla każdego przypadku, gatunki, warunki i pozostałe odpowiednie parametry.
Strony dokonują eksperymentalnych połowów zgodnie z parametrami uzgodnionymi przez obie strony w porozumieniu administracyjnym, tam gdzie jest to właściwe.
Pozwolenia na połowy eksperymentalne uzgadniane są co najwyżej na okres 6 miesięcy.
W przypadku gdy strony uznają, że kampanie eksperymentalne przyniosły pozytywne wyniki, rząd Seszeli może przydzielić dopuszczalne wielkości połowów nowych gatunków flocie Wspólnoty, do czasu wygaśnięcia niniejszego Protokołu.
Rekompensata finansowa, o której mowa w art. 2 ust. 1 niniejszego Protokołu, zostanie w związku z tym zwiększona.
Artykuł 6
Zawieszenie i zmiana wysokości zapłaty rekompensaty finansowej
1.
W przypadku gdy w wyniku okoliczności, polegających na zaniechaniu lub zaniedbaniu, które można przypisać wyłącznie Seszelom, działania połowowe na wodach Seszeli nie mogą być przeprowadzane na wodach Seszeli, Wspólnota Europejska może, po uprzedniej konsultacji z Seszelami, zawiesić wpłatę rekompensaty finansowej, pod warunkiem że do czasu zawieszenia Wspólnota wpłaciła w całości należne kwoty.
2.
Płatność rekompensaty finansowej zostaje wznowiona w chwili, gdy sytuacja powróci do stanu normalnego oraz po konsultacjach i porozumieniu między stronami potwierdzających, że sytuacja prawdopodobnie pozwoli na ponowne podjęcie działalności połowowej.
Artykuł 7
Promowanie odpowiedzialnego i zrównoważonego rybołówstwa na wodach Seszeli
1.
Część w wysokości co najmniej 36 % rekompensaty finansowej, o której mowa w art. 2 ust. 1, jest przeznaczona na określenie i realizację polityki sektora rybołówstwa na Seszelach w celu promowania odpowiedzialnego i zrównoważonego rybołówstwa na ich wodach.
Zarządzanie tą rekompensatą oparte jest na ustaleniu przez strony, za obopólną zgodą, celów do realizacji oraz rocznego i wieloletniego programowania, wiążącego się z tymi celami.
2.
Do celów ust. 1 Wspólnota i Seszele uzgadniają, w ramach Wspólnego Komitetu przewidzianego w art. 7 umowy, z chwilą wejścia w życie niniejszego Protokołu, a najdalej trzy miesiące od wejścia w życie niniejszego Protokołu, wieloletni program sektorowy oraz szczegółowe warunki jego wprowadzania, w tym w szczególności:
a) wytyczne w skali rocznej i wieloletniej, zgodnie z którymi będzie stosowana procentowa kwota rekompensaty finansowej, o której mowa w ust. 1;
b) cele do osiągnięcia w skali rocznej i wieloletniej, w celu wprowadzenia, z biegiem czasu, odpowiedzialnego i zrównoważonego rybołówstwa, z uwzględnieniem priorytetów wyrażonych przez Seszele w ramach krajowej polityki rybołówstwa lub też innych polityk związanych z promowaniem lub mających wpływ na promowanie odpowiedzialnego i zrównoważonego rybołówstwa;
c) kryteria i procedury, jakie należy stosować w celu umożliwienia przeprowadzenia oceny w skali rocznej.
3.
Wszelkie zmiany proponowane w wieloletnim programie sektorowym muszą zostać zatwierdzone przez obie strony w ramach Wspólnego Komitetu.
4.
Co roku Seszele podejmują decyzję o przeznaczeniu części wkładu finansowego, o którym mowa w ust. 1, w celu wprowadzenia w życie programu wieloletniego.
W odniesieniu do pierwszego roku stosowania Protokołu informacja o tym przeznaczeniu jest przekazywana Wspólnocie z chwilą przyjęcia przez Wspólny Komitet wieloletniego programu sektorowego.
W każdym kolejnym roku informacja o tym przeznaczeniu jest przekazywana Wspólnocie przez Seszele najpóźniej do dnia 1 grudnia roku poprzedzającego.
5.
W przypadku gdy roczna ocena wyników wprowadzania w życie wieloletniego programu sektorowego to uzasadnia, Wspólnota Europejska może, za zgodą Wspólnego Komitetu, wnieść o zmianę rekompensaty finansowej, o której mowa w art. 2 ust. 1, w celu dostosowania do rzeczywistej kwoty środków przeznaczonych na wprowadzanie w życie programu do tych wyników.
Artykuł 8
Spory – zawieszenie stosowania Protokołu
1.
Wszelkie spory między stronami dotyczące wykładni postanowień niniejszego Protokołu lub jego stosowania są przedmiotem konsultacji pomiędzy stronami w ramach Wspólnego Komitetu przewidzianego w art. 7 umowy, o ile to konieczne, po zwołaniu posiedzenia nadzwyczajnego.
2.
Bez uszczerbku dla postanowień art. 9, stosowanie Protokołu może zostać zawieszone z inicjatywy jednej ze stron, gdy spór pomiędzy stronami uznaje się za poważny i gdy konsultacje przeprowadzone w ramach Wspólnego Komitetu, zgodnie z ust. 1, nie doprowadziły do polubownego rozwiązania sporu.
3.
Zawieszenie stosowania Protokołu wymaga powiadomienia przez zainteresowaną stronę o jej zamiarze w formie pisemnej, co najmniej na trzy miesiące przed datą, zastosowania zawieszenia.
4.
W przypadku zawieszenia strony nadal prowadzą konsultacje, w celu doprowadzenia do polubownego rozwiązania sporu, który je poróżnił.
Z chwilą znalezienia takiego rozwiązania wznawiane jest stosowanie Protokołu, a kwota rekompensaty finansowej jest zmniejszana proporcjonalnie i w odniesieniu do czasu, w którym stosowanie Protokołu było zawieszone.
Artykuł 9
Zawieszenie stosowania Protokołu ze względu na brak płatności
Z zastrzeżeniem postanowień art. 3, w przypadku gdy Wspólnota Europejska nie dokona płatności przewidzianych w art. 2, Seszele mogą zawiesić wykonywanie niniejszego Protokołu.
Artykuł 10
Obowiązujące przepisy prawa krajowego
Działalność statków rybackich Wspólnoty na Seszelach podlega krajowym przepisom ustawowym i wykonawczym, o ile niniejszy Protokół i Załącznik do niego nie stanowią inaczej.
Artykuł 11
Klauzula rewizyjna
Po trzeciej rocznicy wejścia w życie niniejszego Protokołu i Załącznika do niego strony dokonują rewizji Protokołu i Załącznika do niego, a także, tam gdzie jest to właściwe, konsultują wszelkie zmiany do postanowień Protokołu i Załącznika do niego.
Wszelkie takie zmiany mogą obejmować tonaż referencyjny oraz standardowe kwoty płatne za licencje, a także stosunek pomiędzy kwotą za tonę określoną w art. 2 ust. 4 a kwotą wskazaną w sekcji 2 ust. 2 Załącznika do niniejszego Protokołu.
Artykuł 12
Uchylenie
Niniejszym uchyla się Protokół i załącznik I z dnia 17 stycznia 2002 r. do Umowy pomiędzy Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Seszeli w sprawie połowów na wodach przybrzeżnych Seszeli, który wszedł w życie w dniu 28 października 1987 r., i zastępuje niniejszym Protokołem i Załącznikiem.
Artykuł 13
Wejście w życie
1.
Niniejszy Protokół i Załącznik do Protokołu wchodzą w życie z dniem notyfikowania przez strony dokonania procedur niezbędnych w tym celu.
2.
Niniejszy Protokół i Załącznik do Protokołu stosuje się od dnia 18 stycznia 2005 r.
--------------------------------------------------
Tłumaczenie
w sprawie Międzynarodowego programu ochrony delfinów
PREAMBUŁA
STRONY NINIEJSZEGO POROZUMIENIA,
ŚWIADOME FAKTU, że zgodnie z odnośnymi przepisami prawa międzynarodowego, zawartymi w Konwencji Narodów Zjednoczonych o Prawie Morza (UNCLOS) z 1982 roku, wszystkie państwa mają obowiązek podejmowania takich środków lub współpracy z innymi państwami w ich podejmowaniu, jeśli okażą się konieczne dla zachowania i zarządzania żywymi zasobami mórz;
ZAINSPIROWANE zasadami zawartymi w Deklaracji z Rio w sprawie środowiska i rozwoju z 1992 roku, jak również chęcią realizacji zasad i standardów Kodeksu postępowania dotyczącego odpowiedzialnego rybołówstwa przyjętego przez konferencję FAO w 1995 roku;
PODKREŚLAJĄC polityczną wolę społeczności międzynarodowej przyczynienia się do wzrostu skuteczności środków ochrony i zarządzania zasobami rybołówstwa poprzez Porozumienie wspierające przestrzeganie międzynarodowych środków ochrony i gospodarowania przez statki rybackie na otwartych morzach, przyjęte przez Konferencję FAO w 1993 roku;
UWZGLĘDNIAJĄC, że 50. Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych, na mocy rezolucji A/RES/50/24, przyjęło Porozumienie w sprawie wdrożenia przepisów Konwencji Narodów Zjednoczonych o Prawie Morza z dnia 10 grudnia 1982 roku, odnoszące się do osiadłych i masowo migrujących stad ryb (zwane dalej "Porozumieniem Narodów Zjednoczonych w sprawie osiadłych i masowo migrujących stad ryb");
POTWIERDZAJĄC zobowiązania ustalone w Porozumieniu z La Jolla z 1992 roku i deklaracji z Panamy z 1995 roku;
PODKREŚLAJĄC cele polegające na wyeliminowaniu śmiertelności delfinów w połowach tuńczyków za pomocą okrężnic oraz na poszukiwaniu prawidłowych, z punktu widzenia ekologii, sposobów połowu dużych tuńczyków żółtopłetwych nie w połączeniu z delfinami;
UWZGLĘDNIAJĄC znaczenie połowów tuńczyka, jako źródła pokarmu i dochodów ludności państw Stron oraz fakt, że środki ochrony i zarządzania muszą uwzględniać te potrzeby jak również liczyć się z ich gospodarczym i społecznym wpływem;
UZNAJĄC za istotne zmniejszenie śmiertelności delfinów osiągnięte poprzez Porozumienie z La Jolla;
PRZEKONANE, że dowody naukowe wykazują, iż technika połowu tuńczyków w połączeniu z delfinami, zgodnie z procedurami i uregulowaniami ustalonymi w Porozumieniu z La Jolla i zawartymi w deklaracji z Panamy, stworzyła skuteczną metodę ochrony delfinów i racjonalnego wykorzystywania zasobów tuńczyków we wschodniej części Oceanu Spokojnego;
POTWIERDZAJĄC, że współpraca wielostronna stanowi najskuteczniejszy środek osiągania celu ochrony i zrównoważonego wykorzystywania żywych zasobów morza;
ZAANGAŻOWANE w działania na rzecz zapewnienia stabilności zasobów tuńczyka we wschodniej części Oceanu Spokojnego i na rzecz stopniowego ograniczania przypadkowej śmiertelności delfinów w połowach tuńczyka w tej części Oceanu Spokojnego do poziomu bliskiego zeru; na rzecz unikania, zmniejszania i minimalizowania przypadkowego łowienia i wyrzucania młodych tuńczyków oraz przypadkowego łowienia innych gatunków, niebędących celem połowu, przy uwzględnieniu zależności między gatunkami w ekosystemie,
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
Artykuł I
Definicje
Do celów niniejszego Porozumienia:
1) "tuńczyk" oznacza gatunek z podrzędu Scombroidei (Klawe, 1980), z wyjątkiem rodzaju Scomber;
2) "delfiny" oznaczają gatunki z rodziny Delphinidae związane z połowami tuńczyków żółtopłetwych na obszarze objętym Porozumieniem;
3) "statek" oznacza statek poławiający tuńczyka za pomocą okrężnicy;
4) "Strony" oznaczają państwa lub regionalne organizacje integracji gospodarczej, które zgodziły się na przyjęcie zobowiązań w ramach niniejszego Porozumienia i dla których niniejsze Porozumienie ma moc obowiązującą;
5) "regionalna organizacja integracji gospodarczej" oznacza regionalną organizację integracji gospodarczej, której państwa członkowskie przekazały uprawnienia w sprawach objętych niniejszym Porozumieniem, w tym prawo do podejmowania decyzji wiążących państwa członkowskie w zakresie tych spraw;
6) "IATTC" oznacza Międzyamerykańską Komisję ds. Tuńczyka Tropikalnego;
7) "Porozumienie z La Jolla" oznacza instrument przyjęty na spotkaniu międzyrządowym, które odbyło się w czerwcu 1992 roku;
8) "Międzynarodowy program ochrony delfinów" oznacza program międzynarodowy ustanowiony na mocy niniejszego Porozumienia, oparty na Porozumieniu z La Jolla, sformalizowany, zmieniony i wzmocniony na mocy Deklaracji z Panamy;
9) "Program obserwatorów pokładowych" oznacza program określony w załączniku II;
10) "Deklaracja z Panamy" oznacza Deklarację podpisaną w Panama City, Republika Panamy w dniu 4 października 1995 roku;
11) "dyrektor" oznacza dyrektora badań IATTC.
Artykuł II
Cele
Celami Porozumienia są:
1) stopniowe ograniczanie przypadkowej śmiertelności delfinów w połowach tuńczyka za pomocą okrężnic na obszarze objętym Porozumieniem do poziomu zbliżonego do zera, poprzez określanie limitów rocznych;
2) poszukiwanie prawidłowych, z punktu widzenia ekologii, metod połowów dużych tuńczyków żółtopłetwych nie w połączeniu z delfinami, w celu wyeliminowania śmiertelności delfinów podczas tych połowów oraz;
3) zapewnienie długoterminowej stabilności zasobów tuńczyka na obszarze objętym Porozumieniem, jak również zasobów morskich związanych z tymi połowami, z uwzględnieniem współzależności między gatunkami w ekosystemie, ze szczególnym naciskiem m. in. na unikanie, zmniejszanie i minimalizowanie przyłowów i wyrzucania młodych tuńczyków i gatunków niebędących celem połowu.
Artykuł III
Obszar stosowania Porozumienia
Obszar stosowania Porozumienia (zwany dalej "obszarem objętym Porozumieniem") zdefiniowany jest w załączniku I.
Artykuł IV
Środki ogólne
W ramach IATTC Strony:
1) podejmują środki mające na celu zapewnienie ochrony ekosystemów, jak również środki w zakresie ochrony i zarządzania, zmierzające do zapewnienia długoterminowej stabilności zasobów tuńczyka i innych żywych zasobów morza, związanych z połowami tuńczyków za pomocą okrężnic na obszarze objętym Porozumieniem, oparte na najlepszych dostępnych dowodach naukowych, oraz stosują ostrożne podejście, spójne z odnośnymi przepisami Kodeksu odpowiedzialnego rybołówstwa FAO i z Porozumieniem Narodów Zjednoczonych w sprawie osiadłych i masowo migrujących stad ryb.
Środki te są tak pomyślane, by utrzymywały lub przywracały biomasę poławianych zasobów do poziomów zapewniających maksymalny trwały zbiór, lub do poziomów wyższych, oraz by utrzymywały lub przywracały biomasę towarzyszących zasobów do poziomów zapewniających maksymalny trwały zbiór, lub poziomów wyższych; oraz
2) podejmują środki, odpowiednio do swych możliwości, pozwalające na dokonanie oceny połowów i przyłowów młodocianych osobników tuńczyka żółtopłetwego i przyłowów innych zasobów mórz, związanych z połowami tuńczyków za pomocą okrężnic na obszarze objętym Porozumieniem, i ustanawiają je zgodnie z artykułem VI, między innymi, by uniknąć, zmniejszyć i zminimalizować przyłowy młodocianych osobników tuńczyka żółtopłetwego i przyłowów innych gatunków, niebędących celem połowów, w celu zapewnienia długotrwałego zachowania wszystkich tych gatunków, z uwzględnieniem współzależności między gatunkami w ekosystemie.
Artykuł V
Międzynarodowy program ochrony delfinów
Na mocy Międzynarodowego programu ochrony delfinów i zważywszy na cel niniejszego Porozumienia, Strony, między innymi:
1) ograniczają całkowitą przypadkową śmiertelność delfinów w połowach tuńczyków za pomocą okrężnic na obszarze objętym Porozumieniem do nie więcej niż 5000 rocznie, poprzez podjęcie i wdrażanie odnośnych środków, obejmujących:
a) ustanowienie systemu zachęt dla kapitanów statków do dalszego zmniejszania przypadkowej śmiertelności delfinów, w celu wyeliminowania śmiertelności delfinów w tych połowach;
b) ustanowienie, w ramach IATTC, systemów szkolenia technicznego i certyfikacji dla kapitanów i załóg statków rybackich w zakresie narzędzi połowowych i ich użytkowania, jak również technik ratowania i zapewniania bezpieczeństwa delfinom;
c) w ramach IATTC, promowanie i wspieranie badań nad udoskonalaniem narzędzi i technik połowu ryb, wliczając te, które wykorzystywane są w połowach tuńczyków w połączeniu z delfinami;
d) ustanowienie sprawiedliwego systemu wyznaczania limitów śmiertelności delfinów (DMLs), spójnych z pułapami śmiertelności delfinów w przeliczeniu na rok, zgodnie z załącznikami III i IV;
e) wymóg, żeby ich odnośne statki, dla których wyznaczono DML, lub w inny sposób działające na obszarze Porozumienia, odpowiadały wymaganiom eksploatacyjnym określonym w załączniku VIII;
f) ustanowienie systemu śledzenia i weryfikacji poławianych tuńczyków z przypadkami śmierci, poważnego poranienia delfinów, lub bez takich przypadków, w oparciu o elementy określone w załączniku IX;
g) wymiana danych naukowych zebranych przez Strony, na mocy niniejszego Porozumienia, oparta na zasadzie kompletności i terminowego przekazywania; oraz
h) prowadzenie badań w celu znalezienia, zgodnych z zasadami ekologii, środków poławiania dużych tuńczyków żółtopłetwych nie w połączeniu z delfinami;
2) ustanawiają pułapy śmiertelności delfinów w przeliczeniu na stado i na rok oraz dokonują przeglądu i oceniają skutki wprowadzenia tych pułapów, zgodnie z załącznikiem III; oraz
3) dokonują przeglądu tych środków na spotkaniu Stron.
Artykuł VI
Trwałe zachowanie żywych zasobów morza
Na mocy artykułu IV, Strony zobowiązują się do rozwijania i wdrożenia, w ramach IATTC, środków zapewniających długotrwałe zachowanie żywych zasobów morza, związanych z połowami tuńczyków za pomocą okrężnic na obszarze objętym Porozumieniem, z uwzględnieniem współzależności między gatunkami w ekosystemie.
W tym celu Strony, między innymi:
1) rozwijają i wprowadzają w życie program oceny, monitorowania i minimalizowania przyłowów młodocianych tuńczyków i gatunków niebędących celem połowów na obszarze objętym Porozumieniem;
2) w największym, praktycznie możliwym zakresie, rozwijają i wymagają stosowania wybiórczych, bezpiecznych dla środowiska i minimalizujących koszty narzędzi i technik połowu;
3) wymagają od swoich statków prowadzących połowy na obszarze objętym Porozumieniem, wypuszczania żywych żółwi morskich i innych gatunków zagrożonych lub ginących, w najszerszym możliwym zakresie; oraz
4) zwracają się do IATTC o wszczęcie dochodzeń w celu ocenienia, czy potencjał połowowy statków poławiających na obszarze objętym Porozumieniem stanowi zagrożenie dla stabilności zasobów tuńczyka i innych żywych zasobów morza związanych z połowami, oraz, jeżeli tak jest, o zbadanie możliwych środków i zalecenia ich odpowiedniego zastosowania.
Artykuł VII
Wdrażanie na szczeblu krajowym
Każda ze Stron przyjmuje, zgodnie ze swoimi przepisami krajowymi i procedurami, środki konieczne do zapewnienia wdrożenia i przestrzegania niniejszego Porozumienia, włączając w to przyjęcie odnośnych przepisów ustawowych i wykonawczych.
Artykuł VIII
Spotkanie Stron
1.
Strony zbierają się okresowo w celu rozważenia spraw związanych z wdrażaniem niniejszego Porozumienia i podjęcia wszelkich decyzji z nim związanych.
2.
Zwyczajne spotkanie Stron ma miejsce co najmniej raz w roku, najlepiej w połączeniu z posiedzeniem IATTC.
3.
Strony mogą również odbywać spotkania nadzwyczajne, jeżeli uznają to za konieczne.
Spotkania takie zwoływane są na wniosek którejkolwiek ze Stron, pod warunkiem że zostanie on poparty przez większość Stron.
4.
Spotkanie Stron odbywa się, jeżeli obecna jest wymagana liczba uczestników (quorum).
Wymagana liczba uczestników oznacza obecność większości Stron.
Zasada ta stosuje się również do posiedzeń organów pomocniczych ustanowionych na mocy niniejszego Porozumienia.
5.
Spotkania prowadzone są w językach hiszpańskim oraz angielskim i wszystkie dokumenty ze spotkań Stron sporządzane są w obu tych językach.
Artykuł IX
Podejmowanie decyzji
Wszystkie decyzje podejmowane przez Strony na spotkaniach zwoływanych na mocy artykułu VIII zapadają na zasadzie konsensusu.
Artykuł X
Doradcza Rada Naukowa
Funkcje Doradczej Rady Naukowej, ustanowionej na mocy Porozumienia z La Jolla, są określone w załączniku V. Skład Doradczej Rady Naukowej jest zgodny z załącznikiem V i Rada działa zgodnie z jego postanowieniami.
Artykuł XI
Krajowe Naukowe Komitety Doradcze
1.
Każda ze Stron ustanawia, zgodnie ze swoimi przepisami prawnymi i procedurami, Krajowy Naukowy Komitet Doradczy (zwany dalej NATSAC), składający się z niezależnych wykwalifikowanych ekspertów sektora państwowego i prywatnego oraz z organizacji pozarządowych, w tym, między innymi, z wykwalifikowanych naukowców.
2.
Funkcje NATSAC obejmują, między innymi, funkcje określone w załączniku VI.
3.
Strony zapewniają współpracę między poszczególnymi NATSAC poprzez regularne spotkania, odbywane we właściwym czasie, w zakresie przeglądu danych i statusu stad ryb i wypracowywania wskazówek na rzecz osiągania celów niniejszego Porozumienia.
Spotkania takie odbywają się co najmniej raz w roku, w powiązaniu ze zwyczajnymi spotkaniami Stron.
Artykuł XII
Międzynarodowy panel ds. przeglądów
Funkcje międzynarodowego panelu ds. przeglądów (IRP), ustanowionego na mocy Porozumienia z La Jolla, są takie jak określono w załączniku VII.
Skład IRP jest zgodny z załącznikiem VII i panel działa zgodnie z jego postanowieniami.
Artykuł XIII
Program obserwatorów pokładowych
Program obserwatorów pokładowych, ustanowiony na mocy Porozumienia z La Jolla, funkcjonuje zgodnie z załącznikiem II.
Artykuł XIV
Rola IATTC
Przewidując, że IATTC będzie odgrywał integralną rolę w koordynacji wdrażania niniejszego Porozumienia, Strony, między innymi, zwracają się do IATTC o zorganizowanie obsługi sekretariatu oraz o wykonywanie innych funkcji przewidzianych w Porozumieniu lub uzgodnionych na mocy niniejszego Porozumienia.
Artykuł XV
Finansowanie
Strony wnoszą wkład finansowy na pokrycie wydatków koniecznych do realizacji celów niniejszego Porozumienia przez ustanowienie i pobieranie od statków opłat, których poziom określany jest przez Strony, bez uszczerbku dla innych, dobrowolnych wkładów finansowych.
Artykuł XVI
Przestrzeganie
1.
Każda ze Stron zapewnia, w odniesieniu do statków pozostających pod jej jurysdykcją, skuteczne przestrzeganie środków określonych w niniejszym Porozumieniu lub przyjętych na jego mocy.
W szczególności każda ze Stron zapewnia, między innymi w drodze programu corocznych certyfikacji i inspekcji, przestrzeganie przez statki pozostające pod jej jurysdykcją:
a) wymagań eksploatacyjnych ustanowionych w załączniku VIII; oraz
b) wymagań dotyczących obserwatorów pokładowych, ustanowionych w załączniku II.
2.
W odniesieniu do naruszeń, każda ze Stron, uwzględniając zalecenia IRP, stosuje, w sposób zgodny ze swoim prawem krajowym, wystarczająco poważne sankcje mające na celu zapewnienie skutecznego przestrzegania postanowień niniejszego Porozumienia i środków przyjętych na jego mocy oraz pozbawienie przestępców korzyści czerpanych z ich bezprawnych działań.
W odniesieniu do poważnych przestępstw, sankcje takie obejmują odmowę, zawieszenie lub wycofanie zezwolenia na połowy.
3.
Strony ustanawiają zachęty dla kapitanów i załóg statków, w celu lepszego przestrzegania niniejszego Porozumienia i osiągania jego celów.
4.
W celu zapewnienia przestrzegania niniejszego Porozumienia Strony stosują środki współdziałania na podstawie decyzji podjętych na mocy Porozumienia z La Jolla.
5.
Każda ze Stron niezwłocznie informuje IRP o działaniach wykonawczych podjętych na mocy niniejszego Porozumienia oraz o ich wynikach.
Artykuł XVII
Przejrzystość
1.
Strony wspierają przejrzystość w wykonaniu niniejszego Porozumienia, również przez stosowny udział społeczeństwa.
2.
Przedstawicielom organizacji międzyrządowych i organizacji pozarządowych, zainteresowanym sprawami wiążącymi się z realizacją niniejszego Porozumienia, umożliwia się uczestnictwo w zebraniach Stron zwoływanych na mocy artykułu VIII jako obserwatorom lub w innej roli, odpowiednio, zgodnie z wytycznymi i kryteriami określonymi w załączniku X. Wymienione organizacje międzyrządowe i pozarządowe uzyskują we właściwym czasie dostęp do odnośnych informacji, z zastrzeżeniem zasad proceduralnych, jakie mogą przyjąć Strony, dotyczących dostępu do takich informacji.
Artykuł XVIII
Poufność
1.
Na spotkaniu Stron ustala się zasady zachowania poufności dla wszystkich organizacji i instytucji mających dostęp do informacji na mocy niniejszego Porozumienia.
2.
Nie naruszając jakichkolwiek zasad zachowania poufności, jakie mogą zostać przyjęte zgodnie z ustępem 1, wszystkie osoby mające dostęp do takich poufnych informacji mogą ujawniać takie informacje w związku z postępowaniami sądowymi lub administracyjnymi, na wniosek właściwej władzy zainteresowanej Strony.
Artykuł XIX
Współpraca z innymi organizacjami lub układami
Strony współpracują z subregionalnymi, regionalnymi i światowymi organizacjami oraz układami zajmującymi się ochroną i zarządzaniem zasobami rybołówstwa, co ma na celu wspieranie realizacji celów niniejszego Porozumienia.
Artykuł XX
Rozstrzyganie sporów
1.
Strony współpracują w celu zapobiegania sporom.
Każda ze Stron może zasięgnąć opinii jednej lub wielu innych Stron w sprawie sporu odnoszącego się do wykładni lub stosowania niniejszego Porozumienia, w celu możliwie najszybszego osiągnięcia zadowalającego dla wszystkich zainteresowanych rozstrzygnięcia.
2.
Jeżeli spór nie znajdzie, w rozsądnym terminie, rozwiązania w drodze takich konsultacji, odnośne Strony możliwie najszybciej konsultują się w celu rozstrzygnięcia sporu przy wykorzystaniu wszelkich środków pokojowych, na które mogą zdecydować się zgodnie z prawem międzynarodowym.
Artykuł XXI
Prawa Państw
Żadne z postanowień niniejszego Porozumienia nie może być interpretowane w sposób naruszający lub osłabiający suwerenność, suwerenne prawa lub jurysdykcję sprawowaną przez jakiekolwiek państwo zgodnie z prawem międzynarodowym, ani jego stanowisko lub poglądy na sprawy odnoszące się do prawa morza.
Artykuł XXII
Państwa i organizacje niebędące Stronami
1.
Strony zachęcają wszystkie państwa i regionalne organizacje integracji gospodarczej, określone w artykule XXIV niniejszego Porozumienia, które nie są jego Stronami, by stały się Stronami niniejszego Porozumienia lub żeby przyjęły zgodne z nim przepisy ustawowe i wykonawcze.
2.
Strony współpracują zgodnie z niniejszym Porozumieniem i prawem międzynarodowym, w celu niedopuszczenia, by statki pływające pod banderami państw niebędących Stronami prowadziły działania zmniejszające skuteczność niniejszego Porozumienia.
W tym celu Strony, między innymi, zwracają uwagę takich państw na tego rodzaju działania ich statków.
3.
Strony wymieniają między sobą informacje, bądź to bezpośrednio, bądź za pośrednictwem dyrektora, odnoszące się do działalności statków pływających pod banderami państw niebędących Stronami, zmniejszającej skuteczność niniejszego Porozumienia.
Artykuł XXIII
Tłumaczenie
Umowa o bezcłowym traktowaniu wielokostkowych układów scalonych (MCP)
1.
Do celów niniejszej Umowy:
a) wielokostkowe układy scalone (MCP) oznaczają wielokostkowe układy scalone składające się z dwóch lub większej ilości powiązanych wzajemnie monolitycznych układów scalonych, połączonych w sposób praktycznie niepodzielny, znajdujące się lub nie na jednym lub większej ilości izolacyjnych podłóż, posiadające lub nie ramki wyprowadzeniowe lecz bez innych aktywnych lub pasywnych elementów układu;
b) Zharmonizowany System oznacza Zharmonizowany System Oznaczania i Kodowania Towarów określony w Załączniku do Międzynarodowej Konwencji w sprawie Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów, z ewentualnymi późniejszymi zmianami, przyjęty oraz wprowadzony w życie przez Strony w ich odpowiednich wewnętrznych przepisach prawnych;
c) Strona oznacza członka GAMS lub członka Światowej Organizacji Handlu (WTO), który złożył swój dokument zatwierdzenia depozytariuszowi;
d) pojęcia stosowane w niniejszej Umowie, które są również stosowane w Porozumieniu z Marakeszu ustanawiającym Światową Organizację Handlu (Porozumienie WTO) mają takie samo znaczenie, jak w Porozumieniu WTO.
2.
Niniejsza Umowa ma zastosowanie do wszystkich MCP, niezależnie od pozycji, pod którą takie produkty są sklasyfikowane w Zharmonizowanym Systemie.
3.
Każda ze Stron obniża do zera, na podstawie klauzuli największego uprzywilejowania, stawki wszystkich ceł i innych opłat oraz obciążeń, takich jak cła i opłaty określone w art. II:1 lit. b) Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT 1994), mających zastosowanie do MCP, zgodnie z następującymi procedurami:
a) każda Strona stosuje zerową stawkę ceł i opłat w odniesieniu do MCP do czasu, w którym wszystkie Strony uzgodnią, iż wystarczający poziom globalnego handlu MCP został objęty wielostronną umową o obniżeniu ceł zawartą pod auspicjami WTO;
b) w tym terminie lub w dniu 1 stycznia 2007 r., jeżeli termin ten nastąpi przed 31 grudnia 2006 r., każda Strona ustali na poziomie stawki zerowej wszystkie cła i opłaty mające zastosowanie do MCP;
c) wszystkie Strony zgadzają się współpracować z innymi członkami WTO w celu objęcia 90 % globalnego handlu MCP umową o obniżeniu ceł.
4. a) Każda ze Stron przekazuje depozytariuszowi, w momencie zatwierdzenia przez nią niniejszej Umowy, wykaz pozycji w swojej taryfie celnej, które zawierają MCP.
Jeżeli w późniejszym okresie Strona sklasyfikuje MCP w pozycji, która nie jest objęta pierwotnym wykazem, Strona ta niezwłocznie dostarcza depozytariuszowi zmieniony wykaz.
b) Każda ze Stron może w dowolnym czasie złożyć wniosek o wprowadzenie zmian do wykazu innej Strony, który uważa za niekompletny. W takim przypadku Strona wymieniona we wniosku podejmuje w dobrej wierze konsultacje i współpracuje ze Stroną składającą wniosek, w celu wprowadzenia wszelkich niezbędnych zmian.
Zmieniony wykaz jest przekazywany depozytariuszowi.
c) Depozytariusz przekazuje dostarczony wykaz, włącznie z jego zmianami, wszystkim Stronom.
5.
Nie naruszając autonomicznej liberalizacji ceł i opłat mających zastosowanie do MCP na mocy niniejszej Umowy, każda Strona może uwzględnić konsolidację stawek celnych dotyczących MCP na poziomie zerowym jako element ogólnej równowagi ich koncesji w ramach wielostronnej umowy o obniżeniu ceł zawartej pod auspicjami WTO.
6.
Bez uszczerbku dla ust. 3, żadne postanowienie niniejszej Umowy nie jest interpretowane jako naruszające prawa i obowiązki Stron na mocy Porozumienia WTO.
7. a) Po otrzymaniu przez depozytariusza czterech dokumentów zatwierdzenia od członków GAMS, Strony te uzgodnią datę wejścia w życie Umowy.
b) Niniejsza Umowa jest otwarta do zatwierdzenia przez każdego członka WTO.
Zatwierdzenie dokonane po wejściu w życie niniejszej Umowy staje się skuteczne z dniem otrzymania takiego zatwierdzenia przez depozytariusza.
Depozytariusz informuje wszystkie Strony o otrzymaniu zatwierdzenia.
c) Jeżeli Strony uzgodnią wprowadzenie zmian do niniejszej Umowy, lit. a) i b) są stosowane odpowiednio do takiej zmiany.
8.
Niniejsza Umowa wygasa, w przypadku gdy wszystkie Strony ustalą na poziomie stawki zerowej wszystkie cła i opłaty mające zastosowanie do MCP zgodnie z ust. 3 lit. a) i c).
9.
Oryginał niniejszej Umowy w języku angielskim oraz dokumenty zatwierdzenia są składane w Sekretariacie Generalnym Rady Unii Europejskiej.
--------------------------------------------------
TŁUMACZENIE
Umowa
między Unią Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie udziału Konfederacji Szwajcarskiej w Misji Obserwacyjnej Unii Europejskiej w Acehu (Indonezja) (Misja Obserwacyjna w Acehu (Aceh Monitoring Mission – AMM))
UNIA EUROPEJSKA (UE),
z jednej strony, oraz
KONFEDERACJA SZWAJCARSKa,
z drugiej strony,
zwane dalej "Stronami",
UWZGLĘDNIAJĄC:
- Protokół ustaleń podpisany w dniu 15 sierpnia 2005 r. między rządem Indonezji a Ruchem Wyzwolenia Acehu (GAM) dotyczący pokojowego, wszechstronnego i trwałego rozwiązania konfliktu w Acehu oraz przewidujący w szczególności utworzenie Misji Obserwacyjnej w Acehu (AMM),
- umowę między rządem Indonezji a Unią Europejską z dnia 3 października 2005 r. w sprawie zadań, statusu, przywilejów i immunitetów AMM oraz jej członków,
- zaproszenie Konfederacji Szwajcarskiej do udziału w AMM,
- przyjęcie przez Konfederację Szwajcarską zaproszenia do udziału w AMM,
- przyjęcie przez Radę Unii Europejskiej wspólnego działania 2005/643/WPZiB z dnia 9 września 2005 r. w sprawie Misji Obserwacyjnej Unii Europejskiej w Acehu (Indonezja) (Aceh Monitoring Mission – AMM),
- decyzję Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa z dnia 20 września 2005 r. w sprawie akceptacji udziału Konfederacji Szwajcarskiej w AMM,
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Udział w misji AMM
1.
Konfederacja Szwajcarska włącza się do wspólnego działania 2005/643/WPZiB z dnia 9 września 2005 r. w sprawie Misji Obserwacyjnej Unii Europejskiej w Acehu (Indonezja) (Aceh Monitoring Mission – AMM) oraz do wszelkich wspólnych działań i decyzji, na mocy których Rada Unii Europejskiej postanawia rozszerzyć zakres AMM zgodnie z postanowieniami niniejszej Umowy i wszelkimi wymaganymi uzgodnieniami wykonawczymi.
2.
Wkład Konfederacji Szwajcarskiej w misję AMM pozostaje bez uszczerbku dla autonomii podejmowania decyzji przez Unię Europejską.
3.
Konfederacja Szwajcarska zapewnia, że jej personel biorący udział w AMM wykonuje swoją misję zgodnie z:
a) wspólnym działaniem 2005/643/WPZiB i ewentualnymi późniejszymi jego zmianami;
b) planem operacji (OPLAN);
c) środkami wykonawczymi.
4.
Personel oddelegowany przez Konfederację Szwajcarską do AMM wykonuje swoje obowiązki i postępuje, mając na uwadze wyłącznie interes AMM.
5.
Konfederacja Szwajcarska informuje w odpowiednim czasie szefa misji AMM oraz Sekretariat Generalny Rady Unii Europejskiej o wszelkich zmianach dotyczących jej udziału w misji AMM.
6.
Personel oddelegowany do AMM jest poddawany badaniom lekarskim i szczepieniom oraz uzyskuje zaświadczenie lekarskie stwierdzające zdolność do pełnienia obowiązków wystawione przez właściwy organ Konfederacji Szwajcarskiej.
Personel oddelegowany do AMM przedstawia kopię tego zaświadczenia.
Artykuł 2
Status personelu
1.
Status personelu oddelegowanego do misji AMM przez Konfederację Szwajcarską jest regulowany postanowieniami umowy zawartej między Unią Europejską a rządem Indonezji w sprawie statusu misji.
2.
Bez uszczerbku dla umowy w sprawie statusu misji, o którym mowa w ust. 1, Konfederacja Szwajcarska sprawuje jurysdykcję nad swoim personelem biorącym udział w AMM.
3.
Konfederacja Szwajcarska jest odpowiedzialna za zaspokojenie wszystkich roszczeń związanych z uczestnictwem w AMM, wysuniętych przez członka jej personelu lub dotyczących go.
Konfederacja Szwajcarska jest odpowiedzialna za wszczynanie postępowania, w szczególności sądowego lub dyscyplinarnego, przeciwko członkowi jej personelu zgodnie z własnymi przepisami ustawowymi i wykonawczymi.
4.
Konfederacja Szwajcarska zobowiązuje się do złożenia oświadczenia dotyczącego zrzeczenia się roszczeń w stosunku do któregokolwiek z państw uczestniczących w AMM oraz do uczynienia tego w momencie podpisania niniejszej Umowy.
Wzór takiego oświadczenia jest załączony do niniejszej Umowy.
5.
Unia Europejska gwarantuje, że należące do niej Państwa Członkowskie złożą oświadczenie dotyczące zrzeczenia się roszczeń w związku z udziałem Konfederacji Szwajcarskiej w AMM oraz do uczynienia tego w momencie podpisania niniejszej Umowy.
Wzór takiego oświadczenia jest załączony do niniejszej Umowy.
Artykuł 3
Informacje niejawne
Konfederacja Szwajcarska podejmuje odpowiednie środki w celu zapewnienia ochrony informacji niejawnych UE zgodnie z przepisami Rady Unii Europejskiej dotyczącymi bezpieczeństwa zawartymi w decyzji Rady 2001/264/WE z 19 marca 2001 r. [1] oraz zgodnie z dalszymi wytycznymi wydanymi przez właściwe organy, w tym szefa misji AMM.
Artykuł 4
Struktura dowodzenia
1.
Cały personel biorący udział w AMM podlega w pełni swoim władzom krajowym.
2.
Władze krajowe przekazują kontrolę operacyjną szefowi misji AMM, który sprawuje ją poprzez hierarchiczną strukturę podporządkowania i kontroli.
3.
Szef misji kieruje AMM i odpowiada za bieżące zarządzanie nią.
4.
Zgodnie z instrumentami prawnymi, o których mowa w art. 1 ust. 1, Konfederacja Szwajcarska ma takie same prawa i obowiązki w kwestii bieżącego zarządzania operacją, jak Państwa Członkowskie Unii Europejskiej biorące udział w operacji.
5.
Szef misji AMM jest odpowiedzialny za nadzór dyscyplinarny nad personelem AMM.
W razie potrzeby odpowiedni organ krajowy wszczyna postępowanie dyscyplinarne.
6.
W celu reprezentowania swojego narodowego kontyngentu w AMM Konfederacja Szwajcarska wyznacza krajowy punkt kontaktowy (NPC).
NPC w odniesieniu do spraw krajowych podlega szefowi misji AMM oraz jest odpowiedzialny za bieżącą dyscyplinę kontyngentu.
7.
Decyzja w sprawie zakończenia AMM jest podejmowana przez Unię Europejską po konsultacji z Konfederacją Szwajcarską, pod warunkiem że Konfederacja Szwajcarska w dniu zakończenia operacji nadal uczestniczy w misji AMM.
Artykuł 5
Finansowanie
1.
Konfederacja Szwajcarska przyjmuje na siebie wszelkie koszty związane z udziałem w operacji, z wyjątkiem kosztów podlegających wspólnemu finansowaniu, wyszczególnionych w budżecie operacyjnym operacji.
2.
W przypadku śmierci, obrażeń ciała, strat lub szkód wyrządzonych osobom fizycznym lub prawnym pochodzącym z Państwa/Państw, w którym/których prowadzona jest operacja, Konfederacja Szwajcarska, w przypadku ustalenia jej odpowiedzialności, wypłaci odszkodowanie zgodnie z warunkami przewidzianymi w umowie w sprawie statusu misji, w myśl art. 2 ust. 1 niniejszej Umowy.
Artykuł 6
Wkład do budżetu operacyjnego
1.
Konfederacja Szwajcarska wnosi wkład finansowy do budżetu operacyjnego AMM.
2.
Między szefem misji AMM i właściwymi organami administracyjnymi Konfederacji Szwajcarskiej zostaje podpisana umowa w sprawie warunków wniesienia wkładu finansowego przez Konfederację Szwajcarską.
Umowa ta zawiera między innymi postanowienia dotyczące:
a) wysokości kwoty;
b) uzgodnień w sprawie wpłaty wkładu finansowego;
c) procedury audytu.
Artykuł 7
Uzgodnienia wykonawcze do Umowy
Bez uszczerbku dla postanowień art. 6 ust. 2 wszelkie niezbędne uzgodnienia techniczne i administracyjne służące wykonaniu niniejszej Umowy są dokonywane między Sekretarzem Generalnym Rady Unii Europejskiej/Wysokim Przedstawicielem ds. Wspólnej Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa a odpowiednimi władzami Konfederacji Szwajcarskiej.
Artykuł 8
Nieprzestrzeganie obowiązków
Jeżeli jedna ze Stron nie przestrzega swoich obowiązków wyszczególnionych w poprzednich artykułach, druga Strona ma prawo do rozwiązania niniejszej umowy z zachowaniem miesięcznego okresu wypowiedzenia.
Artykuł 9
Rozstrzyganie sporów
Spory dotyczące interpretacji lub stosowania niniejszej Umowy rozstrzygane są na drodze dyplomatycznej między Stronami.
Artykuł 10
Wejście w życie
1.
Niniejsza Umowa wchodzi w życie w pierwszym dniu pierwszego miesiąca po wzajemnym notyfikowaniu przez Strony zakończenia procedur wewnętrznych niezbędnych do tego celu.
2.
Niniejsza Umowa jest stosowana tymczasowo od dnia podpisania.
3.
Niniejsza Umowa pozostaje w mocy przez okres, w jakim Konfederacja Szwajcarska uczestniczy w operacji.
+++++ TIFF +++++
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
NR 1/2005
z dnia 8 lutego 2005 r.
zmieniająca załącznik I (Sprawy weterynaryjne i fitosanitarne) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik I do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 120/2004 z dnia 24 wrzesień 2004 r. [1]
(2) Decyzję Komisji 2001/183/WE [2] uwzględniono w Porozumieniu na mocy decyzji Wspólnego Komitetu EOG nr 76/2002 [3].
(3) W akapicie 2 wstępnej części rozdziału I w załączniku I przewidziano, że dla każdego konkretnego aktu zostanie wyraźnie określone, czy akt stosuje się do Islandii.
(4) Ponieważ decyzja Komisji 2001/183/WE stosuje się również do Islandii, należy odpowiednio zmienić Porozumienie.
(5) Niniejsza decyzja nie stosuje się do Liechtensteinu,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W pkt 63 (decyzja Komisji 2001/183/WE), część 4.2, rozdział I załącznika I do Porozumienia dodaje się następujący tekst dostosowania:
"Niniejszy akt stosuje się również do Islandii."
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 9 lutego 2005 r., pod warunkiem że wszystkie notyfikacje na mocy art. 103 ust. 1 Porozumienia zostały dokonane wobec Wspólnego Komitetu EOG [4].
Artykuł 3
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
NR 2/2005
z dnia 8 lutego 2005 r.
zmieniająca załącznik I (Sprawy weterynaryjne i fitosanitarne) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik I do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 140/2004 z dnia 29 października 2004 r. [1]
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Rady (WE) nr 355/2003 z dnia 20 lutego 2003 r. w sprawie zezwolenia na dodatek paszowy avilamycynę [2].
(3) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 1334/2003 z dnia 25 lipca 2003 r. zmieniające warunki zezwolenia na kilka dodatków paszowych należących do grupy pierwiastków śladowych [3], z poprawkami wprowadzonymi w Dz.U. L 14 z 21.1.2004, str. 54.
(4) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie (WE) nr 1831/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. w sprawie dodatków stosowanych w żywieniu zwierząt [4].
(5) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 1852/2003 z dnia 21 października 2003 r. zatwierdzające stosowanie kokcydiostatyku w paszach na 10 lat [5].
(6) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 2112/2003 z dnia 1 grudnia 2003 r. zawierające sprostowanie rozporządzenia (WE) nr 1334/2003 zmieniającego warunki zezwolenia na kilka dodatków paszowych należących do grupy pierwiastków śladowych [6],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Rozdział II załącznika I do Porozumienia zmienia się zgodnie z Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Teksty rozporządzeń (WE) nr 355/2003, 1334/2003 z poprawkami wprowadzonymi w Dz.U. L 14 z 21.1.2004, str. 54, 1831/2003, 1852/2003 oraz 2112/2003 w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
NR 3/2005
z dnia 8 lutego 2005 r.
zmieniająca załącznik II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej Porozumieniem, w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik II do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 162/2004 z dnia 3 grudnia 2004 r. [1]
(2) Do Porozumienia należy włączyć dyrektywę Komisji 2004/78/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. z poprawkami [2] wprowadzonymi w Dz.U. L 231 z 30.6.2004 r., str. 69, zmieniającą dyrektywę 2001/56/WE Parlamentu Europejskiego i Rady odnoszącą się do systemów grzewczych pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz dyrektywę Rady 70/156/EWG w celu dostosowania do postępu technicznego,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W rozdziale II załącznika I do Porozumienia wprowadza się następujące zmiany:
1.
W pkt 1 (dyrektywa Rady 70/156/EWG) dodaje się następujące tiret:
"— 32004 L 0078: dyrektywa Komisji 2004/78/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. (Dz.U. L 153 z 30.4.2004, str. 100), sprostowana w Dz.U. L 231 z 30.6.2004, str. 69."
2.
W pkt 1 tiret dziewiętnaste (dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2001/56/WE) dodaje się co następuje:
"zmienione przez:
- 32004 L 0078: dyrektywa Komisji 2004/78/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. (Dz.U. L 153 z 30.4.2004, str. 100), sprostowana w Dz.U. L 231 z 30.06.2004, str. 69."
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
NR 4/2005
z dnia 8 lutego 2005 r.
zmieniająca załącznik II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej Porozumieniem, w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik II do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 162/2004 z dnia 3 grudnia 2004 r. [1]
(2) Do Porozumienia należy włączyć dyrektywę 2004/11/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. zmieniającą dyrektywę Rady 92/24/EWG odnoszącą się do urządzeń ograniczenia prędkości lub podobnych wewnętrznych systemów ograniczenia prędkości niektórych kategorii pojazdów silnikowych [2],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W pkt 45e (dyrektywa Rady 92/24/EWG) rozdziału I załącznika II do Porozumienia dodaje się, co następuje:
"zmienione przez:
- 32004 L 0011: Dyrektywę nr 2004/11/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. (Dz.U. L 44 z 14.2.2004, str. 19)".
Artykuł 2
Teksty dyrektywy 2004/11/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 9 lutego pod warunkiem, że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
NR 5/2005
z dnia 8 lutego 2005 r.
zmieniająca załącznik II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej Porozumieniem, w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik II do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 162/2004 z dnia 3 grudnia 2004 r. [1]
(2) Po Porozumienia należy włączyć dyrektywę Komisji 2004/86/WE z dnia 5 lipca 2004 r. zmieniającą, w celu dostosowania do postępu technicznego, dyrektywę Rady 93/93/EWG w sprawie mas i wymiarów dwu- lub trzykołowych pojazdów silnikowych [2],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W pkt 45p (dyrektywa Rady 93/93/EWG) rozdziału I załącznika II do Porozumienia dodaje się, co następuje:
"zmienione przez:
- 32004 L 0086: Dyrektywę Komisji 2004/86/WE z dnia 5 lipca 2004 r. (Dz.U. L 236 z 7.7.2004, str. 12)."
Artykuł 2
Teksty dyrektywy 2004/86/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 9 lutego 2005 r. pod warunkiem dokonania wszystkich określonych w art. 103 ust. 1 Porozumienia notyfikacji Wspólnego Komitetu EOG [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
NR 6/2005
z dnia 8 lutego 2005 r.
zmieniająca załącznik II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej Porozumieniem, w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik II do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 163/2004 z dnia 3 grudnia 2004 r. [1]
(2) Do Porozumienia należy włączyć dyrektywę Komisji 2004/61/WE z dnia 26 kwietnia 2004 r. zmieniającą załączniki do dyrektyw Rady 86/362/EWG, 86/363/EWG i 90/642/EWG w odniesieniu do maksymalnych poziomów pozostałości niektórych pestycydów, których stosowanie jest zakazane we Wspólnocie Europejskiej [2],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W pkt 38 (dyrektywa Rady 86/362/EWG), 39 (dyrektywa Rady 86/363/EWG) i 54 (dyrektywa Rady 90/642/EWG) rozdziału XII załącznika II do Porozumienia wprowadza się tiret w brzmieniu:
"— 32004 L 0061: dyrektywą Komisji 2004/61/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. (Dz.U. L 127 z 29.4.2004, str. 81)."
Artykuł 2
Teksty dyrektywy 2004/61/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 9 lutego 2005 r. pod warunkiem dokonania wszystkich określonych w art. 103 ust. 1 Porozumienia notyfikacji Wspólnego Komitetu EOG [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
NR 7/2005
z dnia 8 lutego 2005 r.
zmieniająca załącznik II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej Porozumieniem, w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik II do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 146/2004 z dnia 29 października 2004 r. [1].
(2) Do Porozumienia należy włączyć dyrektywę 2003/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 lipca 2003 r. zmieniającą dyrektywę Rady 86/609/EWG w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich dotyczących ochrony zwierząt wykorzystywanych do celów doświadczalnych i innych celów naukowych [2],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W pkt 7 (dyrektywa Rady 86/609/EWG) rozdziału XIII załącznika II do Porozumienia dodaje się, co następuje:
"zmienione przez:
- 32003 L 0065: dyrektywę 2003/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 lipca 2003 r. (Dz.U. L 230 z 16.9.2003, str. 32)."
Artykuł 2
Teksty dyrektywy 2003/65/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 9 lutego pod warunkiem, że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
NR 8/2005
z dnia 8 lutego 2005 r.
zmieniająca załącznik II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej Porozumieniem, w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik II do Porozumienia został zmieniony Porozumieniem w sprawie udziału Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Malty, Rzeczpospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej w Europejskim Obszarze Gospodarczym podpisanym w Luksemburgu dnia 14 października 2003 r [1].
(2) Do Porozumienia należy włączyć rozporządzenie (WE) nr 2003/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. w sprawie nawozów [2],.
(3) Rozporządzenie (WE) nr 2003/2003 uchyla dyrektywę Rady 76/116/EWG [3], dyrektywę Komisji 77/535/EWG [4], dyrektywę Rady 80/876/EWG [5], oraz dyrektywę Komisji 87/94/EWG [6].
(4) Pozostałe akty Wspólnoty, o których mowa w rozdziale XIV (Nawozy) załącznika II do Porozumienia (dyrektywa Rady 89/284/EWG, dyrektywa Komisji 89/519/EWG oraz dyrektywa Rady 89/530/EWG) zostały pozbawione celu.
(5) W następstwie cały rozdział XIV (Nawozy) załącznika II do Porozumienia zastępuje się odniesieniem do rozporządzenia (WE) nr 2003/2003,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Tekst rozdziału XIV (Nawozy) załącznika II do Porozumienia otrzymuje brzmienie:
"1. 32003 R 2003: Rozporządzenie (WE) nr 2003/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. w sprawie nawozów (Dz.U. L 304 z 21.11.2003, str. 1)."
a) Państwa EFTA będą mogły ograniczyć dostęp do swoich rynków zgodnie z wymogami swoich przepisów prawnych w sprawie zawartości kadmu w nawozach istniejących w dniu wejścia w życie niniejszego Porozumienia.
Umawiające się Strony dokonują wspólnego przeglądu sytuacji w 2009 r.
b) W załączniku I część A.2 ust. 3 kolumna 6, tekst w nawiasach w nr 1 dodaje się, co następuje:
"Islandia, Liechtenstein, Norwegia".
c) W załączniku I części B.1.1, B.2.1 i B.4, ust. 2 tiret pierwsze po (6b) w kolumnie 5 pkt 3 dodaje się, co następuje:
"Islandia, Liechtenstein, Norwegia".
Artykuł 2
Teksty rozporządzenia (WE) nr 2003/2003 w języku islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 9 lutego 2005 r. pod warunkiem dokonania wszystkich określonych w art. 103 ust. 1 Porozumienia notyfikacji Wspólnego Komitetu EOG [7].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
NR 9/2005
z dnia 8 lutego 2005 r.
zmieniająca załącznik II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione przez Protokół dostosowujący Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik II do Porozumienia został zmieniony Porozumieniem w sprawie udziału Republiki Cypryjskiej, Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Malty, Republiki Słowackiej, Republiki Słowenii, Republiki Węgierskiej i Rzeczpospolitej Polskiej w Europejskim Obszarze Gospodarczym, podpisanym w Luksemburgu dnia 14 października 2003 r. [1]
(2) Dyrektywa 2003/17/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 marca 2003 r. zmieniająca dyrektywę 98/70/WE odnoszącą się do jakości benzyny i olejów napędowych [2], zostanie włączona do Porozumienia,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W pkt 6a (dyrektywa 98/70/WE Parlamentu Europejskiego i Rady) rozdz. XVII załącznika II do Porozumienia dodaje się, co następuje:
"— 32003 L 0017: Dyrektywa 2003/17/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 marca 2003 r.
(Dz.U. L 76 z 22.3.2003, str. 10).
Do celów niniejszego Porozumienia, przepisy dyrektywy należy czytać z następującymi dostosowaniami:
(a) W pkt 4 (regiony peryferyjne) art. 2 wyrazy "Islandia, w odniesieniu do całego jej terytorium," wpisuje się po wyrazie "zamorskich".
(b) W pkt 1 art. 6 wyrazy "art. 95 ust. 10 Traktatu" zastępuje się odniesieniem do "art. 75 Porozumienia"."
Artykuł 2
Teksty dyrektywy 2003/17/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 9 lutego 2005 r. pod warunkiem, że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja jest opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego komitetu EOG
NR 10/2005
z dnia 8 lutego 2005 r.
zmieniająca załącznik VI (Zabezpieczenie społeczne) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione przez Protokół dostosowujący Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik VI do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 169/2004 z dnia 3 grudnia 2004 r. [1].
(2) Do Porozumienia należy włączyć rozporządzenie Komisje (EWG) nr 1851/2003 z dnia 17 października 2003 r. zmieniające rozporządzenie Rady (EWG) nr 574/72 ustanawiające procedurę wykonywania rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek oraz do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie [2]
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W pkt. 2 (rozporządzenie Rady (EWG) nr 574/72) załącznika VI do Porozumienia wprowadza się następujące zmiany:
1. dodaje się następujące tiret:
"— 32003 R 1851: Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1851/2003 z dnia 17 października 2003 r. (Dz.U. L 271 z 22.10.2003, str. 3)."
2.
Tekst dostosowania b) otrzymuje brzmienie:
"W załączniku 2 wprowadza się następujące zmiany:"
3.
Przed nagłówkiem "ZA.
ISLANDIA" w dostosowaniu b) dodaje się następujący tekst:
"A) W sekcji "D. NIEMCY" wprowadza się następujące zmiany:
1.
W pkt. 2 lit. a)i) wprowadza się następujące zmiany:
i) tiret pierwsze otrzymuje brzmienie:
"— jeżeli dana osoba zamieszkuje w Islandii lub w Niderlandach lub jest obywatelem islandzkim lub niderlandzkim zamieszkującym na terytorium państwa niebędącego Umawiającą się Stroną:
Landesversicherungsanstalt Westfalen (Regionalne Biuro Ubezpieczeń w Westfalii), Münster"
ii) Tiret piąte otrzymuje brzmienie:
"— jeżeli dana osoba zamieszkuje w Danii, Finlandii, Norwegii lub w Szwecji lub jest obywatelem duńskim, fińskim, norweskim lub szwedzkim zamieszkującym na terytorium państwa niebędącego Umawiającą się Stroną:
Landesversicherungsanstalt Schleswig-Holstein (Regionalne Biuro Ubezpieczeń Szlezwiku — Holsteinu), Lubeka"
iii) tiret siódme otrzymuje brzmienie:
"— jeżeli dana osoba zamieszkuje w Grecji lub w Lichtensteinie lub jest obywatelem greckim lub Liechtenstienu zamieszkującym na terytorium państwa niebędącego Umawiającą się Stroną:
Landesversicherungsanstalt Württemberg (Regionalne Biuro Ubezpieczeń Badenii-Wirtenbergii), Karlsruhe."
2.
W pkt. 2 lit. b)i) wprowadza się następujące zmiany:
i) tiret pierwsze otrzymuje brzmienie:
"— jeżeli ostatnia składka w czasie podlegania przepisom prawnym innej Umawiającej się Strony została wpłacona do islandzkiej lub niderlandzkiej instytucji ubezpieczenia emerytalnego:
Landesversicherungsanstalt Westfalen (Regionalne Biuro Ubezpieczeń w Westfalii), Münster"
ii) tiret piąte otrzymuje brzmienie:
"— jeżeli ostatnia składka w czasie podlegania przepisom prawnym innej Umawiającej się Strony została wpłacona do duńskiej, fińskiej, norweskiej lub szwedzkiej instytucji ubezpieczenia emerytalnego:
Landesversicherungsanstalt Schleswig-Holstein (Regionalne biuro ubezpieczeń Szlezwiku — Holsteinu), Lubeka"
iii) tiret siódme otrzymuje brzmienie:
"— jeżeli ostatnia składka w czasie podlegania przepisom prawnym innej Umawiającej się Strony została wpłacona do greckiej instytucji ubezpieczenia emerytalnego lub instytucji ubezpieczenia emerytalnego Liechtensteinu:
Landesversicherungsanstalt Württemberg (Regionalne Biuro Ubezpieczeń Badenii-Wirtenbergii), Karlsruhe."
B) Na końcu załącznika 2 dodaje się, co następuje:"
4.
Tekst dostosowania c) otrzymuje brzmienie:
"W załączniku 3 wprowadza się następujące zmiany:"
5.
Przed nagłówkiem "ZA.
ISLANDIA" w dostosowaniu c) dodaje się, co następuje:
"A) W Sekcji "D. NIEMCY" wprowadza się następujące zmiany:
1.
Pkt 3 a)v) otrzymuje następujące brzmienie:
"relacje z Islandią i z Niderlandami:
Landesversicherungsanstalt Westfalen (Regionalne Biuro Ubezpieczeń w Westfalii), Münster."
2.
Pkt 3 a)vi) otrzymuje następujące brzmienie:
"Relacje z Danią, Finlandią, Norwegią i Szwecją:
Landesversicherungsanstalt Schleswig-Holstein (Regionalne biuro ubezpieczeń Szlezwiku — Holsteinu), Lubeka"
3.
Pkt 3 a)viii) otrzymuje następujące brzmienie:
"relacje z Grecją i Liechtensteinem:
Landesversicherungsanstalt Württemberg (Regionalne Biuro Ubezpieczeń Badenii-Wirtenbergii), Karlsruhe."
B) Pod koniec załącznika 3 dodaje się, co następuje:"
6.
Tekst dostosowania d) otrzymuje brzmienie:
"Załącznik 4 otrzymuje następujące brzmienie:"
7.
Przed wpisem dotyczącym Liechtensteinu dodaje się, co następuje:
"A) W Sekcji "D. NIEMCY" wprowadza się następujące zmiany:
1.
Pkt 3 b)ii) otrzymuje następujące brzmienie:
"relacje z Danią, Finlandią, Norwegią i Szwecją:
Landesversicherungsanstalt Schleswig-Holstein (Regionalne biuro ubezpieczeń Szlezwiku — Holsteinu), Lubeka."
2.
Pkt 3 b)iv) otrzymuje następujące brzmienie:
"relacje z Grecją i Liechtensteinem:
Landesversicherungsanstalt Württemberg (Regionalne Biuro Ubezpieczeń Badenii-Wirtenbergii), Karlsruhe."
3.
Pkt 3 b)vii) otrzymuje następujące brzmienie:
"relacje z Islandią i z Niderlandami:
Landesversicherungsanstalt Westfalen (Regionalne Biuro Ubezpieczeń w Westfalii), Münster."
B) W Sekcji "R. AUSTRIA" dodaje się, co następuje:".
Artykuł 2
Teksty rozporządzenia (WE) nr 1851/2003 w języku islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 9 lutego 2005 r. pod warunkiem dokonania wszystkich określonych w art. 103 ust. 1 Porozumienia notyfikacji Wspólnego Komitetu EOG [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja jest opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego komitetu EOG
NR 11/2005
z dnia 8 lutego 2005 r.
zmieniająca załącznik VI (Zabezpieczenie społeczne) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione przez Protokół dostosowujący Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik VI do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 169/2004 z dnia 3 grudnia 2004 r. [1].
(2) Do Porozumienia należy włączyć decyzję nr 197 z dnia 23 marca 2004 r. w sprawie okresów przejściowych dotyczących wprowadzenia Europejskiej Karty Ubezpieczenia Zdrowotnego zgodnie z art. 5 decyzji nr 191 [2].
(3) Do Porozumienia należy włączyć decyzję nr 198 z dnia 23 marca 2004 r. dotyczącą zastąpienia i zaprzestania stosowania wzorów formularzy niezbędnych do stosowania rozporządzeń (EWG) nr 1408/71 i (EWG) nr 574/72 Rady (E 110, E 111, E 111 B, E 113, E 114, E 119, E 128 i E 128 B) [3]
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Po pkt. 3.72 (decyzja nr 196) załącznika VI do Porozumienia dodaje się punkty w brzmieniu:
"3.73. 32004 D 0777: Decyzja nr 197 z dnia 23 marca 2004 r. w sprawie okresów przejściowych dotyczących wprowadzenia Europejskiej Karty Ubezpieczenia Zdrowotnego zgodnie z art. 5 decyzji nr 191 (Dz.U. L 343 z 19.11.2004, str. 28).
3.74. 32004 D 0562: Decyzja nr 198 z dnia 23 marca 2004 r. dotycząca zastąpienia i zaprzestania stosowania wzorów formularzy niezbędnych do stosowania rozporządzeń (EWG) nr 1408/71 i (EWG) nr 574/72 Rady (E 110, E 111, E 111 B, E 113, E 114, E 119, E 128 i E 128 B) (Dz.U. L 259 z 5.8.2004, str. 1)."
Artykuł 2
Teksty rozporządzeń (WE) nr 197 i 198 w języku islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 9 lutego 2005 r. pod warunkiem dokonania wszystkich określonych w art. 103 ust. 1 Porozumienia notyfikacji Wspólnego Komitetu EOG [4].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja jest opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego komitetu EOG
NR 12/2005
z dnia 8 lutego 2005 r.
zmieniająca załącznik IX (Usługi finansowe) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione przez Protokół dostosowujący Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik IX do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 170/2004 z dnia 3 grudnia 2004 r. [1].
(2) Do Porozumienia należy włączyć zalecenie Komisji 2004/383/WE z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie wykorzystania finansowych instrumentów pochodnych przez przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS) [2], z poprawkami wprowadzonymi w Dz.U. L 199 z 7.6.2004, str. 24.
(3) Do Porozumienia należy włączyć zalecenie Komisji 2004/384/WE z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie niektórych treści uproszczonego prospektu emisyjnego, zgodnie z Tabelą C załącznika I do dyrektywy Rady 85/611/EWG [3], z poprawkami wprowadzonymi w Dz.U. L 199 z 7.6.2004, str. 30.
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Po pkt 39 (zalecenie Komisji 2000/408/WE) załącznika IX do Porozumienia dodaje się punkty w brzmieniu:
"40. 32004 H 0383: Zalecenie Komisji 2004/383/WE z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie wykorzystania finansowych instrumentów pochodnych przez przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS), z poprawkami wprowadzonymi w Dz.U. L 199 z 7.6.2004, str. 24.
41.
32004 H 0384: Zalecenie Komisji 2004/384/WE z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie niektórych treści uproszczonego prospektu emisyjnego, zgodnie z tabelą C załącznika I do dyrektywy Rady 85/611/EWG (Dz.U. L 144 z 30.4.2004, str. 42), z poprawkami wprowadzonymi w Dz.U. L 199 z 7.6.2004, str. 30."
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
NR 13/2005
z dnia 8 lutego 2005 r.
zmieniająca załącznik XIII (Transport) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione przez Protokół dostosowujący Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XIII do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 179/2004 z dnia 9 grudnia 2004 r. [1].
(2) Do Porozumienia należy włączyć decyzję Komisji 2004/446/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. określającą podstawowe parametry hałasu, wagonów towarowych i aplikacji telematycznych dla specyfikacji technicznych w zakresie interoperacyjności w przewozie towarów, o których mowa w dyrektywie 2001/16/WE [2], z poprawkami wprowadzonymi w Dz.U. L 193 z 1.6.2004, str. 1.
(3) Do Porozumienia należy włączyć decyzję Komisji 2004/447/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. zmieniającą załącznik A do decyzji 2002/731/WE z dnia 30 maja 2002 r. i ustanawiającą podstawowe właściwości systemu Klasy A (ERTMS) podsystemu wydawania dyspozycji i kontroli oraz sterowania ruchem transeuropejskiej sieci kolei konwencjonalnych, o którym mowa w dyrektywie 2001/16/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [3] z poprawkami wprowadzonymi w Dz.U. L 193 z 1.6.2004, str. 53.
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik XIII do Porozumienia otrzymuje następujące brzmienie:
1.
Po pkt 37d (dyrektywa 2001/16/WE Parlamentu Europejskiego i Rady) dodaje się punkt w brzmieniu:
"37e 32004 D 0446: Decyzja Komisji 2004/446/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. określająca podstawowe parametry hałasu, wagonów towarowych i aplikacji telematycznych dla specyfikacji technicznych w zakresie interoperacyjności w przewozie towarów, o których mowa w dyrektywie 2001/16/WE (Dz.U. L 155 z 30.4.2004, str. 1), z poprawkami wprowadzonymi w Dz.U. L 193 z 1.6.2004, str. 1".
2.
W pkt 37 ab (decyzja Komisji 2002/731/WE) dodaje się, co następuje:
", zmieniony:
- 32004 D 0447: decyzją Komisji 2004/447/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. (Dz.U. L 155 z 30.4.2004, str. 65), z poprawkami wprowadzonymi przez Dz.U. L 193 z 1.6.2004, str. 53".
3.
Po pkt 37e (decyzja Komisji 2004/446/WE) dodaje się punkt w brzmieniu:
"37f.
32004 D 0447: Decyzja Komisji 2004/447/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. zmieniająca załącznik A do decyzji 2002/731/WE z dnia 30 maja 2002 r. i ustanawiająca podstawowe właściwości systemu Klasy A (ERTMS) podsystemu wydawania dyspozycji i kontroli oraz sterowania ruchem transeuropejskiej sieci kolei konwencjonalnych, o którym mowa w dyrektywie 2001/16/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 155 z 30.4.2004, str. 65), z poprawkami wprowadzonymi w Dz.U. L 193 z 1.6.2004, str. 53".
Artykuł 2
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
NR 14/2005
z dnia 8 lutego 2005 r.
zmieniająca załącznik XIII (Transport) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione przez Protokół dostosowujący Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XIII do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 179/2004 z dnia 9 grudnia 2004 r. [1].
(2) Do Porozumienia należy włączyć rozporządzenie (WE) nr 725/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie wzmocnienia ochrony statków i urządzeń portowych [2].
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Po pkt 56ba (dyrektywa Komisji 96/40/WE) załącznika XIII do Porozumienia dodaje się punkt w brzmieniu:
"56bb. 32004 R 0725: Rozporządzenie (WE) nr 725/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie wzmocnienia ochrony statków i urządzeń portowych (Dz.U. L 129, 29.4.2004, str. 6)."
Artykuł 2
Teksty rozporządzenia (WE) nr 725/2004 w języku islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 9 lutego 2005 r. pod warunkiem dokonania wszystkich określonych w art. 103 ust. 1 Porozumienia notyfikacji Wspólnego Komitetu EOG [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja jest opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
NR 15/2005
z dnia 8 lutego 2005 r.
zmieniająca załącznik XIII (Transport) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione przez Protokół dostosowujący Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XIII do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 179/2004 z dnia 9 grudnia 2004 r. [1].
(2) Na mocy decyzji Wspólnego Komitetu EOG nr 179/2004 z dnia 9 grudnia 2004 r. do niniejszego Porozumienia zostało włączone rozporządzenie (WE) nr 1592/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 lipca 2002 r. w sprawie wspólnych zasad w zakresie lotnictwa cywilnego i utworzenia Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Transportu Lotniczego [2] z dostosowaniami.
(3) Rozporządzenie (WE) nr 1643/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 lipca 2003 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1592/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie wspólnych zasad w zakresie lotnictwa cywilnego i utworzenia Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego [3].
(4) Do Porozumienia należy włączyć rozporządzenie Komisji (WE) nr 1701/2003 z dnia 24 września 2003 r. dostosowujące art. 6 rozporządzenia (WE) nr 1592/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie wspólnych zasad w zakresie lotnictwa cywilnego i utworzenia Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego [4].
(5) Do porozumienia należy włączyć rozporządzenie Komisji (WE) nr 104/2004 z dnia 22 stycznia 2004 r. ustanawiające zasady organizacji i składu Izby Odwoławczej Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego [5].
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Do załącznika XIII do Porozumienia wprowadza się następujące zmiany:
1.
W pkt 66n (rozporządzenie (WE) nr 1592/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady) dodaje się, co następuje:
"zmieniony:
- 32003 R 1643: Rozporządzenie (WE) nr 1643/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 lipca 2003 r. (Dz.U. L 245 z 29.9.2003, str. 7),
- 32003 R 1701: Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1701/2003 z dnia 24 września 2003 (Dz.U. L 243 z 27.9.2003, str. 5)."
2.
W pkt 66n (rozporządzenie (WE) nr 1592/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady) dodaje się punkt w brzmieniu:
"66o. 32004 R 0104: Rozporządzenie Komisji (WE) nr 104/2004 z dnia 22 stycznia 2004 r. ustanawiające zasady organizacji i składu Izby Odwoławczej Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego (Dz.U. L 16 z 23.1.2004, str. 20)."
Artykuł 2
Teksty rozporządzeń (WE) nr 1643/2004, 1701/2003 i 104/2004 w języku islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 9 lutego 2005 r. pod warunkiem dokonania wszystkich określonych w art. 103 ust. 1 Porozumienia notyfikacji Wspólnego Komitetu EOG [6] lub z dniem wejścia w życie decyzji Wspólnego Komitetu EOG nr 179/2004 z dnia 9 grudnia 2004 r., w zależności od tego, która z tych dat jest późniejsza.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja jest opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
NR 16/2005
z dnia 8 lutego 2005 r.
zmieniająca załącznik XIII (Transport) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione przez Protokół dostosowujący Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XIII do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 179/2004 z dnia 9 grudnia 2004 r. [1].
(2) Na mocy decyzji Wspólnego Komitetu EOG nr 179/2004 z dnia 9 grudnia 2004 r. do niniejszego Porozumienia zostało włączone rozporządzenie (WE) nr 1592/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 lipca 2002 r. w sprawie wspólnych zasad w zakresie lotnictwa cywilnego i utworzenia Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Transportu Lotniczego [2], z dostosowaniami.
(3) Do Porozumienia należy włączyć rozporządzenie Komisji (WE) nr 1702/2003 z dnia 24 września 2003 r. ustanawiające przepisy wykonawcze dotyczące certyfikacji zdatności do lotu oraz certyfikacji środowiskowej statków powietrznych oraz wyrobów lotniczych, części i wyposażenia oraz dotyczące certyfikacji instytucji projektujących i produkcyjnych [3].
(4) Do Porozumienia należy włączyć rozporządzenie Komisji (WE) nr 2042/2003 z dnia 20 listopada 2003 r. w sprawie nieprzerwanej zdatności do lotu statków powietrznych oraz wyrobów lotniczych, części i wyposażenia, a także w sprawie zezwoleń udzielanych instytucjom i personelowi zaangażowanym w takie zadania [4].
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Po pkt. 66o (rozporządzenie Komisji (WE) nr 104/2004) załącznika XIII do Porozumienia dodaje się punkty w brzmieniu:
"66p. 32003 R 1702: Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1702/2003 z dnia 24 września 2003 r. ustanawiające przepisy wykonawcze dotyczące certyfikacji zdatności do lotu oraz certyfikacji środowiskowej statków powietrznych oraz wyrobów lotniczych, części i wyposażenia oraz dotyczące certyfikacji instytucji projektujących i produkcyjnych (Dz.U. L 243 z 27.9.2003, str. 6).
66q. 32003 R 2042: Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2042/2003 z dnia 20 listopada 2003 r. w sprawie nieprzerwanej zdatności do lotu statków powietrznych oraz wyrobów lotniczych, części i wyposażenia, a także w sprawie zezwoleń udzielanych instytucjom i personelowi zaangażowanym w takie zadania (Dz.U. L 315 z 28.11.2003, str. 1)".
Artykuł 2
Teksty rozporządzeń (WE) nr 1702/2003 i 2042/2003 w języku islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 9 lutego 2005 r. pod warunkiem dokonania wszystkich określonych w art. 103 ust. 1 Porozumienia notyfikacji Wspólnego Komitetu EOG [5] lub z dniem wejścia w życie decyzji Wspólnego Komitetu EOG nr 179/2004 z dnia 9 grudnia 2004 r., w zależności od tego, która z tych dat jest późniejsza.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja jest opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
NR 17/2005
z dnia 8 lutego 2005 r.
zmieniająca załącznik XIV (Konkurencja) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej Porozumieniem, w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XIV do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 130/2004 z dnia 24 września 2004 r. [1].
(2) Do Porozumienia należy włączyć rozporządzenie Komisji (WE) nr 463/2004 z dnia 12 marca 2004 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 823/2000 w sprawie stosowania art. 81 ust. 3 Traktatu do określonych grup porozumień, decyzji i praktyk uzgodnionych między towarzystwami żeglugi liniowej (konsorcja) [2],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Punkt 11c (rozporządzenie Komisji (WE) nr 823/2000) załącznika XIV do Porozumienia otrzymuje następujące brzmienie:
1.
Dodaje się następujące tiret:
"— 32004 R 0463: Rozporządzenie Komisji (WE) nr 463/2004 z dnia 12 marca 2004 r. (Dz.U. L 77 z 13.3.2004, str. 23)."
2.
Dostosowania b) do g) otrzymują brzmienie:
"b) W art. 12 ust. 1 po wyrażeniu "zgodnie z art. 29 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003" dodaje się, co następuje: "lub odpowiadającym przepisem w art. 29 ust. 1 rozdziału II części I protokołu 4 do Porozumienia pomiędzy Państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości."
c) W artykule 13 ust. 2 skreśla się wyrażenie "od dnia 1 maja 2004 r.""
Artykuł 2
Teksty rozporządzenia (WE) nr 463/2004 w języku islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 9 lutego 2005 r., pod warunkiem dokonania wszystkich określonych w art. 103 ust. 1 Porozumienia notyfikacji Wspólnego Komitetu EOG [3] lub w dniu wejścia w życie Decyzji Wspólnego Komitetu EOG nr 130/2004 z dnia 24 września 2004 r., w zależności od tego, który z tych terminów jest późniejszy.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
NR 18/2005
z dnia 8 lutego 2005 r.
zmieniająca załącznik XX (Środowisko) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione przez Protokół dostosowujący Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XX do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 173/2004 z dnia 3 grudnia 2004 r. [1].
(2) Do Porozumienia należy włączyć decyzję Komisji 2004/669//WE z dnia 6 kwietnia 2004 r. ustanawiającą zmienione ekologiczne kryteria przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego chłodziarkom i zmieniająca decyzję 2000/40/WE [2].
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Do załącznika XX do Porozumienia wprowadza się następujące zmiany:
1.
W pkt 2el (decyzja Komisji 2000/40/WE) dodaje się tiret w brzmieniu:
"— 32004 D 0669: Decyzja Komisji (WE) nr 2004/669 z dnia 6 kwietnia 2004 r. (Dz.U. L 306 z 2.10.2004, str. 16)."
2.
Po pkt 2ex (decyzja Komisji 2003/287/WE) dodaje się punkt w brzmieniu:
"2ey. 32004 D 0669: Decyzja Komisji 2004/669//WE z dnia 6 kwietnia 2004 r. ustanawiająca zmienione ekologiczne kryteria przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego chłodziarkom i zmieniająca decyzję 2000/40/WE (Dz.U. L 306 z 2.10.2004, str. 16)."
Artykuł 2
Teksty decyzji 2004/669/WE w języku islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 9 lutego 2005 r. pod warunkiem dokonania wszystkich określonych w art. 103 ust. 1 Porozumienia notyfikacji Wspólnego Komitetu EOG [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja jest opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
NR 19/2005
z dnia 8 lutego 2005 r.
zmieniająca załącznik XXI (Statystyka) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dostosowane Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", a w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XXI do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 175/2004 z dnia 3 grudnia 2004 r. [1].
(2) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1267/2003 z dnia 16 czerwca 2003 r. zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 2223/96 w odniesieniu do terminów przekazywania głównych agregatów rachunków narodowych, w odniesieniu do odstępstw dotyczących przekazywania głównych agregatów rachunków narodowych i w odniesieniu do przekazywania danych dotyczących zatrudnienia w godzinach przepracowanych [2] - zostanie włączone do Porozumienia.
(3) Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1287/2003 z dnia 15 lipca 2003 r. w sprawie harmonizacji dochodu narodowego brutto w cenach rynkowych (rozporządzenie DNB) [3] - zostanie włączone do Porozumienia.
(4) Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1608/2003/WE z dnia 22 lipca 2003 r. w sprawie sporządzania i rozwoju statystyk Wspólnoty z zakresu nauki i techniki [4] - zostanie włączona do Porozumienia.
(5) Niniejsza decyzja nie stosuje się do Liechtensteinu,
PRZYJMUJE NASTĘPUJĄCĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Do załącznika XXI do Porozumienia wprowadza się następujące zmiany:
1. W pkt 19d (rozporządzenie Rady (WE) nr 2223/96) dodaje się następujące tiret:
"— 32003 R 1267: Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1267/2003 z dnia 16 czerwca 2003 r. (Dz.U. L 180 z 18.7.2003, str. 1).
Dla celów niniejszego Porozumienia, przepisy rozporządzenia należy czytać z następującym dostosowaniem:
Niniejsze rozporządzenie nie stosuje się do Liechtensteinu."
2. Po pkt 19o (rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 501/2004) wpisuje się punkt w brzmieniu:
"19p 2003 R 1287: Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1287/2003 z dnia 15 lipca 2003 r. w sprawie harmonizacji dochodu narodowego brutto w cenach rynkowych (rozporządzenie DNB) (Dz.U. L 181, 19.7.2003. str. 1).
Dla celów niniejszego Porozumienia, przepisy rozporządzenia należy czytać z następującym dostosowaniem:
Niniejsze rozporządzenie nie stosuje się do Liechtensteinu."
3. Po pkt 28 (rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 808/2004) wpisuje się, co następuje:
"STATYSTYKA Z ZAKRESU NAUKI I TECHNIKI
29. 32003 D 1608: Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1608/2003/WE z dnia 22 lipca 2003 r. w sprawie sporządzania i rozwoju statystyki wspólnotowej z zakresu nauki i techniki (Dz.U. L 230 z 16.9.2003, str. 1).
Dla celów niniejszego Porozumienia przepisy decyzji należy czytać z następującym dostosowaniem:
Niniejsze rozporządzenie nie stosuje się do Liechtensteinu."
Artykuł 2
Teksty rozporządzenia (WE) nr 1267/2003, rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1287/2003 i decyzji nr 1608/2003/WE w języku islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 9 lutego 2005 r. z zastrzeżeniem otrzymania przez Wspólny Komitet EOG wszystkich notyfikacji przewidzianych w art. 103 ust. 1 Porozumienia [5].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostajet opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
NR 20/2005
z dnia 8 lutego 2005 r.
zmieniająca załącznik XXI (Statystyka) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione przez Protokół dostosowujący Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XXI do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 175/2004 z dnia 3 grudnia 2004 r. [1].
(2) Do Porozumienia należy włączyć rozporządzenie Komisji (WE) nr 642/2004 z dnia 6 kwietnia 2004 r. w sprawie wymagań precyzji dla danych zbieranych zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 1172/98 w sprawie sprawozdań statystycznych w odniesieniu do transportu drogowego rzeczy [2]
(3) Do Porozumienia należy włączyć rozporządzenie Komisji (WE) nr 753/2004 z dnia 22 kwietnia 2004 r. wdrażające decyzję nr 1608/2003/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do statystyk z zakresu nauki i techniki [3].
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Do załącznika XXI do Porozumienia wprowadza się następujące zmiany:
1.
Po pkt 7f (rozporządzenie Rady (WE) nr 1172/98) dodaje się punkt w brzmieniu:
"7fa. 32004 R 0642: Rozporządzenie Komisji (WE) nr 642/2004 z dnia 6 kwietnia 2004 r. w sprawie wymagań precyzji dla danych zbieranych zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 1172/98 w sprawie sprawozdan statystycznych w odniesieniu do transportu drogowego rzeczy (Dz.U. L 102 z 7.4.2004, str. 26).
Dla celów niniejszego Porozumienia przepisy rozporządzenia należy czytać z następującymi dostosowaniami:
Niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do Islandii."
2.
Po pkt 29 (decyzja nr 1608/2003/WE Parlamentu Europejskiego i Rady) dodaje się punkt w brzmieniu:
"30. 32004 R 0753: Rozporządzenie Komisji (WE) nr 753/2004 z dnia 22 kwietnia 2004 r. wdrażające decyzję nr 1608/2003/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do statystyk z zakresu nauki i techniki (Dz.U. L 118 z 23.4.2004, str 23)".
Artykuł 2
Teksty rozporządzenia (WE) nr 642/2004 w języku norweskim i rozporządzenia (WE) nr 753/2004 w języku islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 9 lutego 2005 r. pod warunkiem dokonania wszystkich określonych w art. 103 ust. 1 Porozumienia notyfikacji Wspólnego Komitetu EOG [4].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja jest opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
NR 21/2005
z dnia 8 lutego 2005 r.
zmieniająca załącznik XXI (Statystyka) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione przez Protokół dostosowujący Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XXI do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 175/2004 z dnia 3 grudnia 2004 r. [1].
(2) Do Porozumienia należy włączyć rozporządzenie Rady (WE) nr 1222/2004 z dnia 28 czerwca 2004 r. dotyczące opracowywania i przekazywania kwartalnych danych dotyczących długu publicznego [2].
(3) Niniejsza decyzja nie ma zastosowania do Liechtensteinu.
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Po pkt 19p (rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1287/2003) załącznika XXI do Porozumienia dodaje się punkt w brzmieniu:
"19q. 32004 R 1222: Rozporządzenie Rady (WE) nr 1222/2004 z dnia 28 czerwca 2004 r. dotyczące opracowywania i przekazywania kwartalnych danych dotyczących długu publicznego (Dz.U. L 233 z 2.7.2004, str. 1).
Dla celów niniejszego Porozumienia przepisy rozporządzenia należy czytać z następującymi dostosowaniami:
Niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do Liechtensteinu."
Artykuł 2
Teksty rozporządzenia (WE) nr 1222/2004 w języku islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 9 lutego 2005 r. pod warunkiem dokonania wszystkich określonych w art. 103 ust. 1 Porozumienia notyfikacji Wspólnego Komitetu EOG [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja jest opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja nr 2/2004 Wspólnego Komitetu Weterynaryjnego, utworzonego na podstawie umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie handlu produktami rolnymi
z dnia 9 grudnia 2004 r.
zmieniająca dodatki 1, 2, 3, 4, 5, 6 oraz 11 do załącznika 11 Umowy
(2005/22/WE)
KOMITET,
uwzględniając Umowę między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie handlu produktami rolnymi (zwaną dalej "Umową rolniczą"), w szczególności jej art. 19 ust. 3 załącznika 11,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Umowa rolnicza weszła w życie dnia 1 czerwca 2002 r.
(2) Dodatki 1, 2, 3, 4, 5, 6 oraz 11 do załącznika 11 Umowy rolniczej zostały po raz pierwszy zmienione decyzją Wspólnego Komitetu Weterynaryjnego nr 2/2003, utworzonego na podstawie Umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie handlu produktami rolnymi z dnia 25 listopada 2003 r., zmieniającą dodatki 1, 2, 3, 4, 5, 6 oraz 11 do załącznika 11 Umowy [1].
W sposób ogólny decyzja ta uwzględnia prawodawstwo obowiązujące w dniu 31 grudnia 2002 r.
W szczególnym przypadku gąbczastej encefalopatii bydła decyzja ta uwzględnia prawodawstwo obowiązujące w dniu 11 lipca 2003 r.
(3) Dodatek 5 do załącznika 11 Umowy rolniczej został zmieniony po raz drugi decyzją nr 1/2004 Wspólnego Komitetu Weterynaryjnego, utworzonego na podstawie Umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie handlu produktami rolnymi, zmieniającą dodatek 5 do załącznika 11 Umowy [2].
(4) Należy wprowadzić zmiany w dodatkach 1, 2, 3, 4, 5, 6 oraz 11 do załącznika 11 Umowy rolniczej, w celu uwzględnienia zmian w prawodawstwie wspólnotowym i szwajcarskim obowiązujących w dniu 26 lipca 2004 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym dodatki 1, 2, 3, 4, 5, 6 oraz 11 do załącznika 11 Umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie handlu produktami rolnymi zastępuje się dodatkami znajdującymi się w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję, sporządzoną w dwóch egzemplarzach, podpisują współprzewodniczący lub inne osoby upoważnione do działania w imieniu stron.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
NR 22/2005
z dnia 8 lutego 2005 r.
zmieniająca załącznik XXI (Statystyka) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione przez Protokół dostosowujący Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XXI do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 175/2004 z dnia 3 grudnia 2004 r. [1].
(2) Do Porozumienia należy włączyć rozporządzenie Komisji (WE) nr 1450/2004 z dnia 13 sierpnia 2004 r. wprowadzające w życie decyzję nr 1608/2003/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie sporządzania i rozwoju statystyk Wspólnoty z zakresu nauki i techniki [2].
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Po pkt 30 (rozporządzenie Komisji (WE) nr 753/2004) załącznika XXI do Porozumienia dodaje się punkt w brzmieniu:
"31. 32004 R 1450: Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1450/2004 z dnia 13 sierpnia 2004 r. wprowadzające w życie decyzję nr 1608/2003/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie sporządzania i rozwoju statystyk Wspólnoty z zakresu nauki i techniki (Dz.U. L 267 z 14.8.2004, str. 32)".
Artykuł 2
Teksty rozporządzenia (WE) nr 1450/2004 w języku islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 9 lutego 2005 r. pod warunkiem dokonania wszystkich określonych w art. 103 ust. 1 Porozumienia notyfikacji Wspólnego Komitetu EOG [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
NR 23/2005
z dnia 8 lutego 2005 r.
zmieniająca protokół 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 86 i 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Protokół 31 do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 90/2004 z dnia 8 czerwca 2004 r. [1].
(2) Należy rozszerzyć współpracę pomiędzy Umawiającymi się Stronami Porozumienia w celu włączenia rozporządzenia (WE) nr 851/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego Europejskie Centrum Zapobiegania i Kontroli Chorób [2].
(3) Protokół 31 do Porozumienia powinien zatem zostać zmieniony, aby umożliwić to rozszerzenie współpracy począwszy od dnia 1 stycznia 2005 r.,
PRZYJMUJE NASTĘPUJĄCĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Po art. 16 ust. 3 protokołu 31 do Porozumienia dodaje się co następuje:
a) Państwa EFTA w pełni uczestniczą w Europejskim Centrum Zapobiegania i Kontroli Chorób, zwanym dalej "Centrum", ustanowionym przez następujący akt prawny Wspólnoty:
- 32004 R 0851: Rozporządzenie (WE) nr 851/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiające Europejskie Centrum Zapobiegania i Kontroli Chorób (Dz.U. L 142 z 30.4.2004, str. 1).
b) Państwa EFTA wnoszą wkład finansowy w działania, o których mowa w lit. a) zgodnie z art. 82 ust. 1 lit. a) protokołu 32 do Porozumienia.
c) Państwa EFTA uczestniczą w pełni w Zarządzie i mają w jego ramach takie same prawa i obowiązki jak Państwa Członkowskie UE, z wyjątkiem prawa głosu.
d) Państwa EFTA uczestniczą w pełni w forum doradczym i mają w jego ramach takie same prawa i obowiązki jak Państwa Członkowskie UE.
e) Państwa EFTA stosują wobec Agencji i jej personelu Protokół w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich oraz przepisy wykonawcze przyjęte na podstawie tego Protokołu.
f) Na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 12 ust. 2 lit. a) warunków zatrudniania innych pracowników Wspólnot Europejskich, obywatele Państw EFTA posiadający pełne prawa obywatelskie mogą być zatrudniani na podstawie umowy przez dyrektora Agencji.
g) Na mocy art. 79 ust. 3 Porozumienia, do niniejszego akapitu stosuje się część VII (Postanowienia instytucjonalne) Porozumienia.
h) Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji, stosuje się również, w celu stosowania niniejszego rozporządzenia, do wszelkich dokumentów Centrum dotyczących Państw EFTA."
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po ostatniej notyfikacji do Wspólnego Komitetu EOG [3] zgodnie z art. 103 ust. 1 Porozumienia.
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2005 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja zostanie opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
NR 24/2005
z dnia 8 lutego 2005 r.
zmieniająca regulamin Wspólnego Komitetu EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione przez Protokół dostosowujący Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 92 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Regulamin Wspólnego Komitetu EOG został przyjęty na mocy decyzji Wspólnego Komitetu EOG nr 1/94 z dnia 8 lutego 1994 [1].
(2) W następstwie podpisania Aktu dotyczącego warunków przystąpienia Republiki Austrii, Republiki Finlandii i Królestwa Szwecji oraz dostosowań Traktatów stanowiących podstawę Unii Europejskiej [2], teksty aktów WE umieszczane w załącznikach do Porozumienia są sporządzane w językach fińskim i szwedzkim przez Unię Europejską, a decyzje Wspólnego Komitetu EOG zmieniające załączniki lub protokoły do Porozumienia w językach fińskim i szwedzkim są publikowane w sekcji EOG Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
(3) W następstwie wejścia w życie Traktatu z Nicei [3], Dziennik Urzędowy Wspólnot Europejskich jest obecnie znany jako Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej.
(4) W następstwie zawarcia Porozumienia w sprawie udziału Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Maltańskiej, Rzeczpospolitej Polskiej, Republiki Słoweńskiej i Republiki Słowackiej w Europejskim Obszarze Gospodarczym ("Porozumienie o rozszerzeniu EOG") [4], podpisanym w Luksemburgu dnia 14 października 2003 r., istnieje konieczność odpowiedniego dostosowania listy języków Porozumienia.
(5) Ponieważ Porozumienie o Rozszerzeniu EOG nie weszło jeszcze w życie, ale jest stosowane tymczasowo, niniejsza decyzja, w oczekiwaniu na wejście w życie Porozumienia o Rozszerzenia EOG jest również stosowana tymczasowo.
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
1.
Artykuł 6 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"Teksty aktów WE umieszczane w załącznikach do Porozumienia zgodnie z art. 102 ust. 1 są jednakowo autentyczne w języku czeskim, duńskim, holenderskim, angielskim, estońskim, fińskim, niemieckim, greckim, węgierskim, włoskim, łotewskim, litewskim, maltańskim, polskim, portugalskim, słowackim, słoweńskim, hiszpańskim i szwedzkim, jak opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Wspomniane teksty są sporządzane w języku islandzkim i norweskim i uwierzytelniane przez Wspólny Komitet EOG wraz z odpowiednimi decyzjami, o ktorych mowa w ust. 1."
2.
Artykuł 11 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"Decyzje Wspólnego Komitetu EOG zmieniające załączniki lub protokoły do Porozumienia są publikowane w języku czeskim, duńskim, holenderskim, angielskim, estońskim, fińskim, francuskim, niemieckim, greckim, węgierskim, włoskim, łotewskim, litewskim, maltańskim, polskim, portugalskim, słowackim, hiszpańskim i szwedzkim w Sekcji EOG Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, a w języku islandzkim i norweskim w Suplemencie EOG do Dziennika."
Artykuł 2
Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej przyjęcia.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja wspólnego komitetu EOG nr 25/2005
z dnia 11 marca 2005 r.
zmieniająca załącznik I (Sprawy weterynaryjne i fitosanitarne) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik I do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 1/2005 z dnia 8 lutego 2005 r. [1]
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Rady (WE) nr 21/2004 z 17 grudnia 2003 r. ustanawiające system identyfikacji i rejestrowania owiec i kóz oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 i dyrektywy 92/102/EWG i 64/432/EWG [2].
(3) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2004/158/WE z dnia 16 lutego 2004 r. zmieniającą decyzję 92/216/EWG w odniesieniu do publikacji wykazu organów koordynujących [3].
(4) Niniejszej decyzji nie stosuje się do Islandii i Liechtensteinu,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W rozdziale I załącznika I do Porozumienia wprowadza się następujące zmiany:
1) po pkt 7a (rozporządzenie Rady (WE) nr 820/97) w części 1.1 dodaje się następujący punkt:
"7b. 32004 R 0021: rozporządzenie Rady (WE) nr 21/2004 z 17 grudnia 2003 r. ustanawiające system identyfikacji i rejestrowania owiec i kóz oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 i dyrektywy 92/102/EWG i 64/432/EWG (Dz.U. L 5 z 9.1.2004, str. 8).";
2) do pkt 7 (dyrektywa Rady 92/102/EWG) w części 1.1 dodaje się co następuje:
", zmienione:
- 32004 R 0021: rozporządzeniem Rady (WE) nr 21/2004 z dnia 17 grudnia 2003 r.
(Dz.U. L 5 z 9.1.2004, str. 8).";
3) w pkt 21 (decyzja Komisji 92/216/EWG) w części 2.2 dodaje się, co następuje:
", zmienione:
- 32004 D 0158: decyzją Komisji nr 2004/158/WE z dnia 16 lutego 2004 r.
(Dz.U. L 50 z 20.2.2004, str. 62).";
4) w pkt 1 (dyrektywa Rady 64/432/EWG) w części 4.1 dodaje się następujące tiret:
"— 32004 R 0021: rozporządzenie Rady (WE) nr 21/2004 z dnia 17 grudnia 2003 r.
(Dz.U. L 5 z 9.1.2004, str. 8).".
Artykuł 2
Teksty rozporządzenia (WE) nr 21/2004 i decyzji 2004/158/WE w języku norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 12 marca 2005 r., pod warunkiem że wszystkie notyfikacje na mocy art. 103 ust. 1 Porozumienia zostały dokonane wobec Wspólnego Komitetu EOG [4].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostanie opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja wspólnego komitetu EOG nr 26/2005
z dnia 11 marca 2005 r.
zmieniająca załącznik I (Sprawy weterynaryjne i fitosanitarne) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik I do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 1/2005 z dnia 8 lutego 2005 r. [1]
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2004/63/WE z dnia 23 grudnia 2003 r. zmieniającą decyzję 2003/467/WE w odniesieniu do oświadczenia, zgodnie z którym niektóre regiony Włoch są wolne od brucelozy bydła i enzootycznej białaczki bydła [2].
(3) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2004/101/WE z dnia 6 stycznia 2004 r. zmieniającą załącznik D do dyrektywy 88/407/EWG w odniesieniu do świadectw zdrowia mających zastosowanie do wewnątrzwspólnotowego handlu nasieniem bydła domowego [3].
(4) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2004/199/WE z dnia 27 lutego 2004 r. zmieniającą decyzję 93/52/EWG w odniesieniu do uznania niektórych włoskich prowincji za urzędowo wolne od brucelozy [4].
(5) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2004/226/WE z dnia 4 marca 2004 r. zatwierdzającą testy na wykrywanie przeciwciał brucelozy bydła w ramach dyrektywy Rady 64/432/EWG [5].
(6) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2004/230/WE z dnia 5 marca 2004 r. zmieniająca decyzję 2003/467/WE w odniesieniu do oświadczenia, zgodnie z którym niektóre prowincje Włoch są wolne od gruźlicy bydła oraz od brucelozy bydła [6].
(7) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2004/233/WE z 4 marca 2004 r. w sprawie upoważniania laboratoriów do sprawdzania skuteczności szczepionki przeciw wściekliźnie u określonych domowych zwierząt mięsożernych [7].
(8) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2004/235/WE z 1 marca 2004 r. ustanawiającą dodatkowe gwarancje dotyczące salmonelli przy przesyłkach kur niosek do Finlandii i Szwecji [8].
(9) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2004/252/WE z dnia 10 marca 2004 r. zmieniającą decyzję 2001/106/WE w odniesieniu do centrów składowania nasienia bydła [9].
(10) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2004/315/WE z dnia 26 marca 2004 r. uznającą system kontroli gospodarstw rolnych hodujących bydło wdrożony w Państwach Członkowskich lub regionach Państw Członkowskich zgodnie z dyrektywą 64/432/EWG [10].
(11) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2004/320/EC z dnia 31 marca 2004 r. zmieniającą decyzje 93/52/EWG, 2001/618/WE i 2003/467/WE w odniesieniu do statusu państw przystępujących w odniesieniu do brucelozy (B. melitensis), choroby Aujeszky'ego u świń, enzootycznej białaczki bydła, brucelozy bydła i gruźlicy oraz do Francji w odniesieniu do choroby Aujeszky'ego u świń [11].
(12) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2004/448/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. zmieniającą decyzję 2004/233/WE w odniesieniu do wykazu zatwierdzonych laboratoriów sprawdzających skuteczność szczepionki przeciw wściekliźnie u niektórych domowych zwierząt mięsożernych [12] z poprawkami wprowadzonymi w Dz.U. L 193 z 1.6.2004, str. 64.
(13) Niniejszej decyzji nie stosuje się do Islandii i Liechtensteinu,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Rozdział I załącznika I do Porozumienia zmienia się zgodnie z Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Teksty decyzji 2004/63/WE, 2004/101/WE, 2004/199/WE, 2004/226/WE, 2004/230/WE, 2004/233/WE, 2004/235/WE, 2004/252/WE, 2004/315/WE, 2004/320/WE oraz 2004/448/WE w języku norweskim, z poprawkami wprowadzonymi w Dz.U. L 193 z 1.6.2004, str. 64, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 12 marca 2005 r., pod warunkiem że wszystkie notyfikacje na mocy art. 103 ust. 1 Porozumienia zostały dokonane wobec Wspólnego Komitetu EOG [13].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostanie opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja wspólnego komitetu EOG nr 27/2005
z dnia 11 marca 2005 r.
zmieniająca załącznik I (Sprawy weterynaryjne i fitosanitarne) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik I do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 1/2005 z dnia 8 lutego 2005 r. [1]
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2004/328//WE z dnia 5 kwietnia 2004 r. zmieniającą załączniki I i II do decyzji nr 2003/634/WE zatwierdzającej programy w celu uzyskania statusu zatwierdzonych stref i zatwierdzonych hodowli w strefach niezatwierdzonych w odniesieniu do wirusowej posocznicy krwotocznej (VHS) i zakaźnej martwicy układu krwiotwórczego ryb łososiowatych (IHN) [2].
(3) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2004/373/WE z dnia 13 kwietnia 2004 r. zmieniającą załączniki I i II do decyzji 2002/308/WE ustanawiającej wykaz zatwierdzonych stref i zatwierdzonych hodowli w odniesieniu do jednej lub więcej chorób ryb: wirusowej posocznicy krwotocznej (VHS) i zakaźnej martwicy układu krwiotwórczego (IHN) [3].
(4) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2004/453/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. wykonująca dyrektywę Rady 91/67/EWG w odniesieniu do środków zwalczania niektórych chorób zwierząt akwakultury [4] z poprawkami wprowadzonymi w Dz.U. L 202 z 7.6.2004, str. 4.
(5) Niniejsza decyzja nie stosuje się do Liechtensteinu,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W rozdziale I załącznika I do Porozumienia wprowadza się następujące zmiany:
1) w pkt 66 (decyzja Komisji 2002/308/WE) w części 4.2 dodaje się następujące tiret:
"- 32004 D 0373: decyzja Komisji nr 2004/373/WE z dnia 13 kwietnia 2004 r.
(Dz.U. L 118 z 23.4.2004, str. 49).";
2) po pkt 78 (decyzja Komisji 2004/315/WE) w części 4.2 dodaje się następujący punkt:
"79. 32004 D 0453: decyzja Komisji 2004/453/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. wykonująca dyrektywę Rady 91/67/EWG w odniesieniu do środków zwalczania niektórych chorób zwierząt akwakultury (Dz.U. L 156 z 30.4.2004, str. 5) z poprawkami wprowadzonymi w Dz.U. L 202 z 7.6.2004, str. 4.
Niniejszy akt ma również zastosowanie do Islandii.";
3) skreśla się tekst pkt 13 (decyzja Komisji 93/44/EWG) w części 4.2;
4) w pozycji "AKTY, KTÓRE PAŃSTWA EFTA I URZĄD NADZORU EFTA UWZGLĘDNIĄ W NALEŻYTY SPOSÓB" w pkt 55 (decyzja Komisji 2003/634/WE) w części 4.2 dodaje się następujące tiret:
"- 32004 D 0328: decyzja Komisji nr 2004/328/WE z dnia 5 kwietnia 2004 r.
(Dz.U. L 104 z 8.4.2004, str. 129).".
Artykuł 2
Teksty decyzji 2004/328/WE, 2004/373/WE oraz 2004/453/WE, z poprawkami wprowadzonymi w Dz.U. L 202 z 7.6.2004, str. 4, w języku islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne. Artykuł 3
Decyzja wspólnego komitetu EOG nr 28/2005
z dnia 11 marca 2005 r.
zmieniająca załącznik I (Sprawy weterynaryjne i fitosanitarne) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik I do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 1/2005 z dnia 8 lutego 2005 [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 1259/2004 z dnia 8 lipca 2004 r. w sprawie stałego dopuszczenia niektórych dodatków już dopuszczonych w paszach [2].
(3) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 1288/2004 z dnia 14 lipca 2004 r. w sprawie stałego dopuszczenia niektórych dodatków oraz tymczasowego dopuszczenia nowego zastosowania dodatku już dopuszczonego do użycia w paszach [3].
(4) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 1332/2004 z dnia 20 lipca 2004 r. dotyczące stałego zezwolenia na użycie niektórych dodatków paszowych [4].
(5) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 1333/2004 z dnia 20 lipca 2004 r. dotyczące stałego zezwolenia na użycie niektórych dodatków paszowych [5].
(6) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 1453/2004 z dnia 16 sierpnia 2004 r. dotyczące stałego zezwolenia na użycie niektórych dodatków paszowych [6].
(7) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 1465/2004 z dnia 17 sierpnia 2004 r. dotyczące stałego zezwolenia na użycie niektórych dodatków paszowych [7],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Po pkt 1zr [rozporządzenie Komisji (WE) nr 852/2003] rozdział II załącznika I do Porozumienia wprowadza się punkty w brzmieniu:
"1zs. 32004 R 1259: rozporządzenie Komisji (WE) nr 1259/2004 z dnia 8 lipca 2004 r. w sprawie stałego dopuszczenia niektórych dodatków już dopuszczonych w paszach (Dz.U. L 239 z 9.7.2004, str. 8).
1zt. 32004 R 1288: rozporządzenie Komisji (WE) nr 1288/2004 z dnia 14 lipca 2004 r. w sprawie stałego dopuszczenia niektórych dodatków oraz tymczasowego dopuszczenia nowego zastosowania dodatku już dopuszczonego do użycia w paszach (Dz.U. L 243 z 15.7.2004, str. 10).
1zu. 32004 R 1332: rozporządzenie Komisji (WE) nr 1332/2004 z dnia 20 lipca 2004 r. w sprawie stałego dopuszczenia niektórych dodatków już dopuszczonych w paszach (Dz.U. L 247 z 21.7.2004, str. 8).
1zv. 32004 R 1333: rozporządzenie Komisji (WE) nr 1333/2004 z dnia 20 lipca 2004 r. w sprawie stałego dopuszczenia niektórych dodatków już dopuszczonych w paszach (Dz.U. L 247 z 21.7.2004, str. 11).
1zw. 32004 R 1453: rozporządzenie Komisji (WE) nr 1453/2004 z dnia 16 sierpnia 2004 r. w sprawie stałego dopuszczenia niektórych dodatków już dopuszczonych w paszach (Dz.U. L 269 z 17.8.2004, str. 3).
1zx. 32004 R 1465: rozporządzenie Komisji (WE) nr 1465/2004 z dnia 17 sierpnia 2004 r. w sprawie stałego dopuszczenia niektórych dodatków już dopuszczonych w paszach (Dz.U. L 270 z 18.8.2004, str. 11).".
Artykuł 2
Teksty rozporządzeń (WE) nr 1259/2004, 1288/2004, 1332/2004, 1333/2004, 1453/2004 oraz 1465/2004 w języku islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Decyzja wchodzi w życie z dniem 12 marca 2005 r., pod warunkiem, że wszystkie notyfikacje na mocy art. 103 ust. 1 Porozumienia zostały dokonane wobec Wspólnego Komitetu EOG [8].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostanie opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja wspólnego komitetu EOG nr 29/2005
z dnia 11 marca 2005 r.
zmieniająca załącznik I (Sprawy weterynaryjne i fitosanitarne) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik I do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 2/2005 z dnia 8 lutego 2005 r. [1]
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) 1289/2004 z dnia 14 lipca 2004 r. dotyczące zezwolenia na okres dziesięciu lat dla dodatku Deccox® stosowanego w paszach, należącego do grupy kokcydiostatyków i innych substancji leczniczych [2].
(3) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 1356/2004 z dnia 26 lipca 2004 r. dotyczące zezwolenia na dziesięcioletni okres użytkowania dodatku "Elancoban" do paszy, należącego do grupy kokcydiostatyk i innych substancji leczniczych [3].
(4) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 1455/2004 z dnia 16 sierpnia 2004 r. dotyczące zatwierdzenia na dziesięć lat dodatku paszowego "Avatec 15 %" należącego do grupy kokcydiostatyków i innych substancji leczniczych [4].
(5) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 1463/2004 z dnia 17 sierpnia 2004 r. dotyczące zatwierdzenia na dziesięć lat dodatku paszowego "Sacox 120 microGranulate", należącego do grupy kokcydiostatyków i innych substancji leczniczych [5].
(6) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 1464/2004 z dnia 17 sierpnia 2004 r. dotyczące zatwierdzenia na dziesięć lat dodatku paszowego "Monteban", należącego do grupy kokcydiostatyków, oraz innych substancji leczniczych [6],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Po pkt 1zx (rozporządzenie Komisji (WE) nr 1465/2004) rozdział II załącznika I do Porozumienia wprowadza się punkty w brzmieniu:
"1zy. 32004 R 1289: rozporządzenie Komisji (WE) nr 1289/2004 z dnia 14 lipca 2004 r. dotyczące zezwolenia na okres dziesięciu lat dla dodatku Deccox® stosowanego w paszach, należącego do grupy kokcydiostatyków i innych substancji leczniczych (Dz.U. L 243 z 15.7.2004, str. 15).
1zz. 32004 R 1356: rozporządzenie Komisji (WE) nr 1356/2004 z dnia 26 lipca 2004 r. dotyczące zezwolenia na dziesięcioletni okres użytkowania dodatku "Elancoban" do paszy, należącego do grupy kokcydiostatyków i innych substancji leczniczych (Dz.U. L 251 z 27.7.2004, str. 6).
1zza. 32004 R 1455: rozporządzenie Komisji (WE) nr 1455/2004 z dnia 16 sierpnia 2004 r. dotyczące zatwierdzenia na dziesięć lat dodatku paszowego "Avatec 15 %" należącego do grupy kokcydiostatyków i innych substancji leczniczych (Dz.U. L 269 z 17.8.2004, str. 14).
1zzb. 32004 R 1463: rozporządzenie Komisji (WE) nr 1463/2004 z dnia 17 sierpnia 2004 r. dotyczące zatwierdzenia na dziesięć lat dodatku paszowego "Sacox 120 microGranulate", należącego do grupy kokcydiostatyków i innych substancji leczniczych (Dz.U. L 270 z 18.8.2004, str. 5).
1zzc. 32004 R 1464: rozporządzenie Komisji (WE) nr 1464/2004 z dnia 17 sierpnia 2004 r. dotyczące zatwierdzenia na dziesięć lat dodatku paszowego "Monteban", należącego do grupy kokcydiostatyków, oraz innych substancji leczniczych (Dz.U. L 270 z 18.8.2004, str. 8).".
Artykuł 2
Teksty rozporządzeń (WE) nr 1289/2004, 1356/2004, 1455/2004, 1463/2004 oraz 1464/2004 w języku islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 12 marca 2005 r., pod warunkiem że wszystkie notyfikacje na mocy art. 103 ust. 1 Porozumienia zostały dokonane wobec Wspólnego Komitetu EOG [7].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostanie opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja wspólnego Komitetu EOG nr 30/2005
z dnia 11 marca 2005 r.
zmieniająca załącznik I (Sprawy weterynaryjne i fitosanitarne) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik I do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 161/2004 z dnia 3 grudnia 2004 r. [1]
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2004/626/WE z dnia 26 sierpnia 2004 r. zmieniającą decyzję 98/320/WE w sprawie organizacji czasowych prób związanych z pobieraniem próbek i testowaniem materiału siewnego zgodnie z dyrektywami Rady 66/400/EWG, 66/401/EWG, 66/402/EWG i 69/208/EWG [2],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W pkt 15 (decyzja Komisji 98/320/WE) rozdział III załącznika I do Porozumienia dodaje się tiret w brzmieniu:
"— 32004 D 0626: decyzja Komisji nr 2004/626/WE z dnia 26 sierpnia 2004 r.
(Dz.U. L 283 z 2.9.2004, str. 16).".
Artykuł 2
Teksty dyrektywy 2004/626/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 12 marca 2005 r., pod warunkiem że wszystkie notyfikacje na mocy art. 103 ust. 1 Porozumienia zostały dokonane wobec Wspólnego Komitetu EOG [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostanie opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja wspólnego komitetu EOG nr 31/2005
z dnia 11 marca 2005 r.
zmieniająca załącznik II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik II do Porozumienia został zmieniony Porozumieniem w sprawie udziału Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Malty, Rzeczpospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej w Europejskim Obszarze Gospodarczym, podpisanym w Luksemburgu dnia 14 października 2003 r [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę 2004/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie przyrządów pomiarowych [2].
(3) Dyrektywa 2004/22/WE uchyla z dniem 30 października 2006 r. dyrektywy Rady 71/318/EWG [3], 71/319/EWG [4], 71/348/EWG [5], 73/362/EWG [6], 75/410/EWG [7], 76/891/EWG [8], 77/95/EWG [9], 77/313/EWG [10], 78/1031/EWG [11] oraz 79/830/EWG [12], które zostały uwzględnione w Porozumieniu, i które w związku z tym wykreśla się z Porozumienia z mocą od dnia 30 października 2006 r.,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Article 1
W rozdziale IX załącznika II do Porozumienia wprowadza się następujące zmiany:
1) po pkt 27a (dyrektywa Rady 93/42/EWG) dodaje się punkt w brzmieniu:
"27b.
32004 L 0022: dyrektywa 2004/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie przyrządów pomiarowych (Dz.U. L 135 z 30.4.2004, str. 1).";
2) usuwa się treść pkt 3 (dyrektywa Rady 71/318/EWG), 4 (dyrektywa Rady 71/319/EEG), 6 (dyrektywa Rady 71/348/EWG), 9 (dyrektywa Rady 73/362/EWG), 14 (dyrektywa Rady 75/410/EWG), 19 (dyrektywa Rady 76/891/EWG), 20 (dyrektywa Rady 77/95/EWG), 21 (dyrektywa Rady 77/313/EWG), 22 (dyrektywa Rady 78/1031/EWG) oraz 23 (dyrektywa Rady 79/830/EWG) z mocą od dnia 30 października 2006 r.
Artykuł 2
Teksty dyrektywy 2004/22/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie dnia 12 marca 2005 r. pod warunkiem że wszystkie notyfikacje na mocy art. 103 ust. 1 Porozumienia zostały dokonane wobec Wspólnego Komitetu EOG [13].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostanie opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja wspólnego komitetu EOG nr 32/2005
z dnia 11 marca 2005 r.
zmieniająca załącznik II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik II do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 7/2005 z dnia 8 lutego 2005 r. [1]
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę Komisji 2004/33/WE z dnia 22 marca 2004 r. wykonująca dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2002/98/WE w zakresie niektórych wymagań technicznych dotyczących krwi i składników krwi [2],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Po pkt 15u (dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2002/98/WE) rozdział XIII załącznika II do Porozumienia wprowadza się punkt w brzmieniu:
15v.
"32004 L 0033: dyrektywa Komisji 2004/33/WE z dnia 22 marca 2004 r. wykonująca dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2002/98/WE w zakresie niektórych wymagań technicznych dotyczących krwi i składników krwi (Dz.U. L 91 z 30.3.2004, str. 25).".
Artykuł 2
Teksty dyrektywy 2004/33/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 12 marca 2005 r., pod warunkiem że wszystkie notyfikacje na mocy art. 103 ust. 1 Porozumienia zostały dokonane wobec Wspólnego Komitetu EOG [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostanie opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja wspólnego komitetu EOG nr 33/2005
z dnia 11 marca 2005 r.
zmieniająca załącznik II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik II do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 166/2004 z dnia 3 grudnia 2004 r. [1]
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę Komisji 2004/96/WE z dnia 27 września 2004 r. zmieniającą dyrektywę Rady 76/769/EWG w odniesieniu do ograniczeń we wprowadzaniu do obrotu i stosowaniu niklu w złączeniach kolczyków w celu dostosowania jej załącznika I do postępu technicznego [2].
(3) W Porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę Komisji 2004/98/WE z dnia 30 września 2004 r. zmieniającą dyrektywę Rady 76/769/EWG w odniesieniu do ograniczeń we wprowadzeniu do obrotu i stosowaniu eteru pentabromodifenylu w systemach ewakuacyjnych statków powietrznych w celu dostosowania jej załącznika I do postępu technicznego [3],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W pkt 4 (dyrektywa Rady 76/769/EWG) rozdział XV załącznika II do Porozumienia dodaje się tiret w brzmieniu:
"— 32004 L 0096: dyrektywa Komisji 2004/96/WE z dnia 27 września 2004 r.
(Dz.U. L 301 z 28.9.2004, str. 51),
- 32004 L 0098: dyrektywa Komisji 2004/98/WE z dnia 30 września 2004 r.
(Dz.U. L 305 z 1.10.2004, str. 63).".
Artykuł 2
Teksty dyrektyw 2004/96/WE i 2004/98/WE w języku islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 12 marca 2005 r. pod warunkiem, że wszystkie notyfikacje na mocy art. 103 ust. 1 Porozumienia zostały dokonane wobec Wspólnego Komitetu EOG [4].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostanie opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja wspólnego komitetu EOG nr 34/2005
z dnia 11 marca 2005 r.
zmieniająca załącznik II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik II do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 166/2004 z dnia 3 grudnia 2004 r. [1]
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę 2004/9/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. w sprawie kontroli i weryfikacji dobrej praktyki laboratoryjnej (DPL) [2].
(3) W Porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę 2004/10/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. w sprawie harmonizacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania zasad dobrej praktyki laboratoryjnej i weryfikacji jej stosowania na potrzeby badań substancji chemicznych [3].
(4) Dyrektywa 2004/9/WE uchyla dyrektywę Rady 88/320/EWG [4], która jest uwzględniona w Porozumieniu, i którą w związku z powyższym należy uchylić w ramach Porozumienia.
(5) Dyrektywa 2004/10/WE uchyla dyrektywę Rady 87/18/EWG [5], która jest uwzględniona w Porozumieniu, i którą w związku z powyższym należy uchylić w ramach Porozumienia,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W rozdziale XV załącznika II wprowadza się następujące zmiany:
1) tekst pkt 8 (dyrektywa Rady 87/18/EWG) otrzymuje brzmienie:
"32004 L 0010: dyrektywa 2004/10/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. w sprawie harmonizacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania zasad dobrej praktyki laboratoryjnej i weryfikacji jej stosowania na potrzeby badań substancji chemicznych (Dz.U. L 50 z 20.2.2004, str. 44).";
2) tekst pkt 9 (dyrektywa Rady 88/320/EWG) otrzymuje brzmienie:
"32004 L 0009: dyrektywa 2004/9/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. w sprawie kontroli i weryfikacji dobrej praktyki laboratoryjnej (DPL) (Dz.U. L 50 z 20.2.2004, str. 28).".
Artykuł 2
Teksty dyrektyw 2004/9/WE i 2004/10/WE w języku islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 12 marca 2005 r. pod warunkiem, że wszystkie notyfikacje na mocy art. 103 ust. 1 Porozumienia zostaną dokonane wobec Wspólnego Komitetu EOG [6].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostanie opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja wspólnego komitetu EOG nr 35/2005
z dnia 11 marca 2005 r.
zmieniająca załącznik II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione przez Protokół dostosowujący Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik II do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 166/2004 z dnia 3 grudnia 2004 r. [1]
(2) Zalecenie Komisji 2004/394/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie wyników strategii oceny ryzyka i ograniczenia ryzyka dla następujących substancji: acetonitryl; akrylamid; akrylonitryl; kwas akrylowy; butadien; fluorowodór; nadtlenek wodoru; kwas metakrylowy; metakrylan metylu; toluen; trichlorobenzen [2], sprostowane w Dz.U. L 199 z 7.6.2004, str. 41 powinno zostać włączone do Porozumienia,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W tytule "AKTY, KTÓRE UMAWIAJĄCE SIĘ STRONY BIORĄ POD UWAGĘ" po pkt 24 (zalecenie Komisji 2002/576/WE) rozdział XV załącznika II dodaje się następujący punkt:
"25.
32004 H 0394: zalecenie Komisji 2004/394/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie wyników strategii oceny ryzyka i ograniczenia ryzyka dla następujących substancji: acetonitryl; akrylamid; akrylonitryl; kwas akrylowy; butadien; fluorowodór; nadtlenek wodoru; kwas metakrylowy; metakrylan metylu; toluen; trichlorobenzen (Dz.U. L 144 z 30.4.2004, str. 72), z poprawkami wprowadzonymi w Dz.U. L 199 z 7.6.2004, str. 41.".
Artykuł 2
Decyzja wspólnego komitetu EOG nr 36/2005
z dnia 11 marca 2005 r.
zmieniająca załącznik II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dostosowane Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik II do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 9/2005 z dnia 8 lutego 2005 r. [1]
(2) Dyrektywę 2004/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. zmieniającą dyrektywę 94/62/WE w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych [2] należy włączyć do Porozumienia,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W pkt 7 (dyrektywa 94/62/WE Parlamentu Europejskiego i Rady) rozdziału XVII załącznika II do Porozumienia wprowadza się następujące zmiany:
1) przed ustaleniami przejściowymi dodaje się, co następuje:
",zmieniona:
- 32004 L 0012: dyrektywą 2004/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r.
(Dz.U. L 47 z 18.2.2004, str. 26).";
2) po ustaleniach przejściowych dodaje się, co następuje:
"Do celów niniejszego Porozumienia, przepisy dyrektywy należy czytać z następującymi dostosowaniami:
W art. 6 ust. 7 po słowie "Irlandia" dodaje się słowo ",Islandia", a po słowie "górskich" dodaje się słowa ",występowanie obszarów wiejskich i niskiej gęstości zaludnienia"."
Artykuł 2
Teksty dyrektywy 2004/12/WE w języku islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w dodatku EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Decyzja wchodzi w życie z dniem 12 marca 2005 r. pod warunkiem, że wszystkie notyfikacje na mocy art. 103 ust. 1 Porozumienia [3] zostały dokonane wobec Wspólnego Komitetu EOG.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w sekcji EOG oraz w dodatku EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja wspólnego komitetu EOG nr 37/2005
z dnia 11 marca 2005 r.
zmieniająca załącznik II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik II do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 44/1994 z dnia 15 grudnia 1994 r. [1]
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę 2003/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 czerwca 2003 r. zmieniającą dyrektywę 94/25/WE w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do łodzi rekreacyjnych [2],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W pkt 1 (dyrektywa 94/25/WE Parlamentu Europejskiego i Rady) rozdział XXXI załącznika II do Porozumienia dodaje się, co następuje:
", zmienione:
- 32003 L 0044: dyrektywą 2003/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 czerwca 2003 r.
(Dz.U. L 214 z 26.8.2003, str. 18).".
Artykuł 2
Teksty dyrektywy 2003/44/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 12 marca 2005 r. pod warunkiem, że wszystkie notyfikacje na mocy art. 103 ust. 1 Porozumienia zostały dokonane wobec Wspólnego Komitetu EOG [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostanie opublikowana w sekcji EOG oraz w suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja wspólnego komitetu EOG nr 38/2005
z dnia 11 marca 2005 r.
zmieniająca załącznik XI (Usługi telekomunikacyjne) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej Porozumieniem, w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XI do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 105/2004 z dnia 9 lipca 2004 r. [1]
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2004/641/WE z 14 września 2004 r. zmieniającą decyzję 2002/627/WE ustanawiającą Europejską Grupę Regulatorów dla Sieci i Usług Łączności Elektronicznej [2],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W pkt 5ci (decyzja Komisji 2002/627/WE) załącznika XI do Porozumienia dodaje się, co następuje:
", zmieniona:
- 32004 D 0641: decyzją Komisji 2004/641/WE z dnia 14 września 2004 r.
(Dz.U. L 293 z 16.9.2004, str. 30).".
Artykuł 2
Teksty decyzji 2004/641/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie dnia 12 marca 2005 r., pod warunkiem że wszystkie notyfikacje na mocy art. 103 ust. 1 Porozumienia zostały dokonane wobec Wspólnego Komitetu EOG [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja wspólnego komitetu EOG nr 39/2005
z dnia 11 marca 2005 r.
zmieniająca załącznik XI (Usługi telekomunikacyjne) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej Porozumieniem, w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XI do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 105/2004 z dnia 9 lipca 2004 r. [1]
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2004/411/WE z 28 kwietnia 2004 r. w sprawie odpowiedniej ochrony danych osobowych na Wyspie Man [2], ze sprostowaniem w Dz.U. L 208 z 10.6.2004, str. 47.
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Po pkt 5eh (decyzja Komisji 2003/821/WE) załącznika XI do Porozumienia wprowadza się punkt w brzmieniu:
"5ei.
32004 D 0411: decyzja Komisji 2004/411/WE z dnia 28 kwietnia 2004 r. w sprawie odpowiedniej ochrony danych osobowych na Wyspie Man (Dz.U. L 151 z 30.4.2004, str. 48), ze sprostowaniem w Dz.U. L 208 z 10.6.2004, str. 47.".
Decyzja wspólnego komitetu EOG nr 40/2005
z dnia 11 marca 2005 r.
zmieniająca załącznik XIII (Transport) i protokół 21 (w sprawie wdrażania zasad konkurencji mających zastosowanie do przedsiębiorstw) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XIII do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 16/2005 z dnia 8 lutego 2005 r. [1]
(2) Protokół 21 do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 178/2004 z dnia 3 grudnia 2004 r. [2]
(3) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Rady (WE) nr 411/2004 z dnia 26 lutego 2004 r. uchylające rozporządzenie (EWG) nr 3975/87 oraz zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 3976/87 i (WE) nr 1/2003, w związku z transportem lotniczym między Wspólnotą a państwami trzecimi [3].
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W pkt 60 [rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3975/87] załącznika XIII do Porozumienia dodaje się, co następuje:
", zmienione przez:
- 32004 R 0411: rozporządzenie Rady (WE) nr 411/2004 z dnia 26 lutego 2004 r.
(Dz.U. L 68 z 6.3.2004, str. 1).".
Artykuł 2
1. W pkt 1 ppkt 3 [rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003] art. 3 protokołu 21 do Porozumienia dodaje się, co następuje:
"zmienione przez:
- 32004 R 0411: rozporządzenie Rady (WE) nr 411/2004 z dnia 26 lutego 2004 r.
(Dz.U. L 68 z 6.3.2004, str. 1).".
2. W pkt 1 ppkt 13 [rozporządzenie Rady (EWG) nr 3975/87] art. 3 protokołu 21 do Porozumienia dodaje się następujące tiret:
"— 32004 R 0411: rozporządzenie Rady (WE) nr 411/2004 z dnia 26 lutego 2004 r.
(Dz.U. L 68 z 6.3.2004, str. 1).".
Artykuł 3
Teksty rozporządzenia (WE) nr 411/2004 w języku islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 12 marca 2005 r. pod warunkiem, że wszystkie notyfikacje na mocy art. 103 ust. 1 Porozumienia zostały dokonane wobec Wspólnego Komitetu EOG [4] lub w dniu wejścia w życie Decyzji Wspólnego Komitetu EOG nr 130/2004 z dnia 24 września 2004 r., w zależności od tego, który z tych terminów jest późniejszy.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja zostanie opublikowana w sekcji EOG oraz w suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja wspólnego komitetu EOG nr 41/2005
z dnia 11 marca 2005 r.
zmieniająca załącznik XIII (Transport) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej Porozumieniem, w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XIII do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 16/2005 z dnia 8 lutego 2005 r. [1]
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić zalecenie Komisji 2004/358/WE z dnia 7 kwietnia 2004 r. w sprawie zastosowania wspólnego europejskiego formularza do dokumentów licencyjnych wydawanych zgodnie z dyrektywą Rady 95/18/WE w sprawie wydawania licencji przedsiębiorstwom kolejowym [2],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W załączniku XIII do Porozumienia po pkt 94 (zalecenie Komisji 2001/290/WE) dodaje się punkt w brzmieniu:
"95.
32004 H 0358: zalecenie Komisji 2004/358/WE z dnia 7 kwietnia 2004 r. w sprawie zastosowania wspólnego europejskiego formularza do dokumentów licencyjnych wydawanych zgodnie z dyrektywą Rady 95/18/WE w sprawie wydawania licencji przedsiębiorstwom kolejowym (Dz.U. L 113 z 20.4.2004, str. 37).".
Artykuł 2
Teksty zalecenia 2004/358/WE w języku islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie dnia 12 marca 2005 r., pod warunkiem że wszystkie notyfikacje na mocy art. 103 ust. 1 Porozumienia zostały dokonane wobec Wspólnego Komitetu EOG [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja wspólnego komitetu EOG nr 42/2005
z dnia 11 marca 2005 r.
zmieniająca załącznik XIV (Konkurencja) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XIV do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 17/2005 z dnia 8 lutego 2005 r. [1]
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 772/2004 z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie stosowania art. 81 ust. 3 Traktatu do kategorii porozumień o transferze technologii [2], z poprawkami wprowadzonymi w Dz.U. L 127 z 29.4.2004, str. 158.
(3) Rozporządzenie (WE) nr 772/2004 uchyla rozporządzenie Rady (WE) nr 240/96 [3], które jest uwzględnione w Porozumieniu i które w związku z powyższym należy uchylić w ramach Porozumienia,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Tekst pkt 5 [rozporządzenie Komisji (WE) nr 240/96] załącznika XIV do Porozumienia otrzymuje brzmienie:
"32004 R 0772: rozporządzenie Komisji (WE) nr 772/2004 z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie stosowania art. 81 ust. 3 Traktatu do kategorii porozumień o transferze technologii (Dz.U. L 123 z 27.4.2004, str. 11), z poprawkami wprowadzonymi w Dz.U. L 127 z 29.4.2004, str. 158.
Do celów Porozumienia przepisy tego rozporządzenia odczytuje się z następującymi dostosowaniami:
a) w art. 6 ust. 1 po wyrażeniu zgodnie z art. 29 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003"dodaje się, co następuje:"lub odpowiadającym przepisem w art. 29 ust. 1 rozdziału II części I protokołu 4 do Porozumienia pomiędzy Państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości.";
b) w art. 6 ust. 2 po wyrażeniu "zgodnie z art. 29 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003" dodaje się, co następuje: "lub odpowiadającym przepisem w art. 29 ust. 2 rozdziału II części I protokołu 4 do Porozumienia pomiędzy Państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości.";
c) na końcu art. 7 dodaje się, co następuje:
"Zgodnie z przepisami Porozumienia pomiędzy Państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości, Urząd Nadzoru EFTA może ogłosić w formie zalecenia, że w przypadku gdy równoległe sieci podobnych porozumień o transferze technologii obejmują więcej niż 50 % odnośnego rynku w państwach EFTA, niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do porozumień o transferze technologii, zawierających określone ograniczenia odnoszące się do tego rynku.
Zgodnie z ust. 1 zalecenie jest kierowane do państwa EFTA lub państw EFTA tworzących odnośny rynek.
Komisja jest informowana o wydaniu takiego zalecenia.
W ciągu trzech miesięcy od wydania zalecenia zgodnie z ust. 1, wszystkie państwa EFTA, będące jego adresatami, powiadamiają Urząd Nadzoru EFTA, czy akceptują zalecenie.
Brak odpowiedzi w ciągu trzech miesięcy jest rozumiany jako akceptacja zalecenia przez państwo EFTA, które nie odpowiedziało w terminie.
Jeżeli państwo EFTA, będące adresatem zalecenia akceptuje zalecenie lub nie udziela odpowiedzi w terminie, nakłada się na nie prawny obowiązek na mocy Porozumienia dotyczący wdrożenia zalecenia w ciągu trzech miesięcy od jego wydania.
Jeżeli w terminie trzech miesięcy państwo EFTA, będące adresatem zalecenia powiadamia Urząd Nadzoru EFTA, że nie akceptuje jego zalecenia, Urząd Nadzoru EFTA powiadamia Komisję o tej odpowiedzi.
W przypadku, gdy Komisja nie zgadza się ze stanowiskiem danego państwa EFTA, stosuje się art. 92 ust. 2 Porozumienia.
Urząd Nadzoru EFTA i Komisja wymieniają informacje i konsultują się nawzajem w sprawie stosowania tego przepisu.
W przypadku gdy równoległe sieci podobnych porozumień o transferze technologii obejmują więcej niż 50 % odnośnego rynku na obszarze objętym przez Porozumienie EOG, oba organy nadzoru mogą rozpocząć współpracę, mającą na celu przyjęcie odrębnych środków.
Jeżeli oba organy nadzoru zgadzają się w sprawie odnośnego rynku i stosowności przyjęcia środka zgodnie z tym przepisem, Komisja przyjmuje rozporządzenie skierowane do Państw Członkowskich WE, a Urząd Nadzoru EFTA zalecenie o odpowiedniej treści do państwa EFTA lub państw EFTA tworzących odnośny rynek.".
Artykuł 2
Teksty rozporządzenia (WE) nr 772/2004, z poprawkami wprowadzonymi w Dz.U. L 127 z 29.4.2004, str. 158, w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Decyzja wspólnego Komitetu EOG nr 43/2005
z dnia 11 marca 2005 r.
zmieniająca niektóre załączniki i dwa protokoły do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "Porozumieniem", w szczególności jego art. 86 i 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik I do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 1/2005 z dnia 8 lutego 2005 r. [1]
(2) Załącznik II do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 9/2005 z dnia 8 lutego 2005 r. [2]
(3) Załącznik IV do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 167/2004 z dnia 3 grudnia 2004 r. [3]
(4) Załącznik V do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 7/2004 z dnia 6 lutego 2004 r. [4]
(5) Załącznik VI do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 11/2005 z dnia 8 lutego 2005 r. [5]
(6) Załącznik VII do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 68/2004 z dnia 4 maja 2004 r. [6]
(7) Załącznik VIII do Porozumienia został zmieniony Porozumieniem w sprawie udziału Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Malty, Rzeczpospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej w Europejskim Obszarze Gospodarczym podpisanym w Luksemburgu dnia 14 października 2003 r. [7]
(8) Załącznik IX do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 12/2005 z dnia 8 lutego 2005 r. [8]
(9) Załącznik XII do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 106/2004 z dnia 9 lipca 2004 r. [9]
(10) Załącznik XIII do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 16/2005 z dnia 8 lutego 2005 r. [10]
(11) Załącznik XIV do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 17/2005 z dnia 8 lutego 2005 r. [11]
(12) Załącznik XVII do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 110/2004 z dnia 9 lipca 2004 r. [12]
(13) Załącznik XVIII do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 112/2004 z dnia 9 lipca 2004 r. [13]
(14) Załącznik XIX do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 84/2003 z dnia 20 czerwca 2003 r. [14]
(15) Załącznik XX do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 18/2005 z dnia 8 lutego 2005 r. [15]
(16) Załącznik XXI do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 22/2005 z dnia 8 lutego 2005 r. [16]
(17) Protokół nr 21 do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 178/2004 z dnia 3 grudnia 2004 r. [17]
(18) Protokół nr 31 do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 160/2004 z dnia 29 października 2004 r. [18]
(19) Do Porozumienia należy włączyć dostosowania do aktów WE wymienione w załączniku I do niniejszej decyzji dokonane na podstawie różnych rozdziałów załącznika I do aktu dotyczącego warunków przystąpienia Republiki Austrii, Republiki Finlandii oraz Królestwa Szwecji oraz dostosowań w Traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej [19].
(20) Dostosowania do aktów WE wymienione w załączniku II do niniejszej decyzji, które zostały już włączone do Porozumienia należy zmienić w następstwie przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji do Unii Europejskiej,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
1.
W punktach załączników i protokołów do Porozumienia wymienionych w załączniku I do niniejszej decyzji dodaje się następujące tiret:
"— 1 94 N: akt dotyczący warunków przystąpienia Republiki Austrii, Republiki Finlandii i Królestwa Szwecji oraz dostosowania w Traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej (Dz.U. C 241 z 29.8.1994, str. 21 zmieniony przez Dz.U. L 1 z 1.1.1995, str. 1).".
2.
Jeżeli tiret, o którym mowa w ust. 1 jest pierwszym tiret danego punktu, wówczas poprzedza się go słowami: "ze zmianami wprowadzonymi:"
Artykuł 2
Teksty dostosowań do niektórych aktów WE już włączonych do Porozumienia zostają zmienione zgodnie z załącznikiem II do niniejszej decyzji.
Artykuł 3
Teksty dostosowań do aktów WE wymienione w załączniku I do niniejszej decyzji dokonanych na podstawie różnych rozdziałów załącznika I do aktu dotyczącego warunków przystąpienia Republiki Austrii, Republiki Finlandii oraz Królestwa Szwecji oraz dostosowań w Traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 12 marca 2005 r. pod warunkiem, że wszystkie notyfikacje na mocy art. 103 ust. 1 Porozumienia zostały dokonane wobec Wspólnego Komitetu EOG [20].
Artykuł 5
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG nr 44/2005
z dnia 29 kwietnia 2005 r.
zmieniająca załącznik I (Sprawy weterynaryjne i fitosanitarne) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik I do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 43/2005 z dnia 11 marca 2005 r. [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 136/2004 z dnia 22 stycznia 2004 r. ustanawiające procedurę kontroli weterynaryjnej we wspólnotowych punktach kontroli granicznej dotyczącą produktów przywożonych z państw trzecich [2].
(3) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 282/2004 z dnia 18 lutego 2004 r. wprowadzające dokument dotyczący sposobu zgłoszenia i kontroli weterynaryjnych zwierząt wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich [3].
(4) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2004/253/WE z dnia 10 marca 2004 r. ustanawiającą środki przejściowe mające zastosowanie do Węgier w związku z kontrolami weterynaryjnymi żywych zwierząt wprowadzanych na Węgry z Rumunii [4].
(5) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2004/273/WE z dnia 18 marca 2004 r. dostosowującą decyzję 2001/881/WE w odniesieniu do uzupełnień i skreśleń w wykazie punktów kontroli granicznej w następstwie przystąpienia Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji [5].
(6) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 585/2004 z dnia 26 marca 2004 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 282/2004 wprowadzające dokument dotyczący sposobu zgłoszenia i kontroli weterynaryjnych zwierząt wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich [6].
(7) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 599/2004 z dnia 30 marca 2004 r. dotyczące przyjęcia zharmonizowanego wzoru świadectwa i sprawozdania z kontroli związanych z wewnątrzwspólnotowym handlem zwierzętami i produktami pochodzenia zwierzęcego [7].
(8) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2004/292/WE z dnia 30 marca 2004 r. w sprawie wprowadzenia systemu Traces i zmieniającą decyzję 92/486/EWG [8].
(9) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2004/408/WE z dnia 26 kwietnia 2004 r. zmieniającą decyzje 2001/881/WE i 2002/459/WE w odniesieniu do zmian i kolejnych uzupełnień wykazu punktów kontroli granicznej [9], z poprawkami wprowadzonymi w Dz.U. L 208 z 10.6.2004, str. 17.
(10) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2004/469/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. zmieniającą decyzję 2001/881/WE w odniesieniu do wykazu punktów kontroli granicznej w związku z przystąpieniem Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji [10], z poprawkami wprowadzonymi w Dz.U. L 212 z 12.6.2004, str. 7.
(11) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2004/477/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. dostosowującą decyzję 2002/459/WE w odniesieniu do uzupełnienia wykazu jednostek w systemie komputerowym Traces w wyniku przystąpienia Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji [11], z poprawkami wprowadzonymi w Dz.U. L 212 z 12.6.2004, str. 53.
(12) Niniejszej decyzji nie stosuje się do Liechtensteinu,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Część 1.2 rozdział I załącznika I do Porozumienia zmienia się zgodnie z Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Teksty rozporządzeń (WE) nr 136/2004, 282/2004, 585/2004, 599/2004 i decyzji 2004/253/WE, 2004/273/WE, 2004/292/WE, 2004/408/WE, z poprawkami wprowadzonymi w Dz.U. L 208 z 10.6.2004, str. 17, 2004/469/WE, z poprawkami wprowadzonymi w Dz.U. L 212 z 12.6.2004, str. 7 i 2004/477/WE, z poprawkami wprowadzonymi w Dz.U. L 212 z 12.6.2004, str. 53 w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 30 kwietnia 2005 r., pod warunkiem że wszystkie notyfikacje na mocy art. 103 ust. 1 Porozumienia zostały dokonane wobec Wspólnego Komitetu EOG [12].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG nr 45/2005
z dnia 29 kwietnia 2005 r.
zmieniająca załącznik I (Sprawy weterynaryjne i fitosanitarne) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik I do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 43/2005 z dnia 11 marca 2005 r. [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2004/517/WE z dnia 21 czerwca 2004 r. zmieniającą decyzję Komisji 2001/881/WE w odniesieniu do wykazu punktów kontroli granicznej zatwierdzonych do celów przeprowadzania kontroli weterynaryjnych zwierząt i produktów zwierzęcych sprowadzanych z państw trzecich [2].
(3) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2004/608/WE z dnia 19 sierpnia 2004 r. zmieniającą decyzję Komisji 2001/881/WE w odniesieniu do wykazu punktów kontroli granicznej zatwierdzonych do celów przeprowadzania kontroli weterynaryjnych zwierząt i produktów zwierzęcych sprowadzanych z państw trzecich [3].
(4) Niniejsza decyzja nie stosuje się do Liechtensteinu,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W pkt 39 (decyzja Komisji 2001/881/WE), część 1.2, rozdział I załącznika I do Porozumienia dodaje się następujące tiret:
"— 32004 D 0517: decyzja Komisji 2004/517/WE z dnia 21 czerwca 2004 r.
(Dz.U. L 221 z 22.6.2004, str. 18),
— 32004 D 0608: decyzja Komisji 2004/608/WE z dnia 19 sierpnia 2004 r.
(Dz.U. L 274 z 24.8.2004, str. 15).".
Artykuł 2
Teksty decyzji 2004/517/WE i 2004/608/WE w języku islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 30 kwietnia 2005 r., pod warunkiem że wszystkie notyfikacje na mocy art. 103 ust. 1 Porozumienia zostały dokonane wobec Wspólnego Komitetu EOG [4].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG nr 46/2005
z dnia 29 kwietnia 2005 r.
zmieniająca załącznik I (Sprawy weterynaryjne i fitosanitarne) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
Uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik I do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 43/2005 z dnia 11 marca 2005 r. [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2004/25/WE z dnia 22 grudnia 2003 r. zmieniającą decyzję 2002/657/WE w odniesieniu do ustalania minimalnych wymaganych wartości granicznych wydajności (MRPL) dla niektórych pozostałości w żywności pochodzenia zwierzęcego [2].
(3) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 445/2004 z dnia 10 marca 2004 r. zmieniające załącznik I do dyrektywy Rady 92/118/EWG w odniesieniu do tusz zwierzęcych, słoniny i wytopionych tłuszczów oraz mięsa króliczego i mięsa zwierząt dzikich utrzymywanych przez człowieka [3].
(4) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2004/280/WE z dnia 19 marca 2004 r. ustanawiającą środki przejściowe przy wprowadzaniu do obrotu niektórych produktów pochodzenia zwierzęcego uzyskiwanych w Republice Czeskiej, Estonii, Cyprze, Łotwie, Litwie, Węgrzech, Malcie, Polsce, Słowenii i Słowacji [4].
(5) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 836/2004 z dnia 28 kwietnia 2004 r. ustanawiające środki przejściowe, które powinny być stosowane przez Cypr w odniesieniu do trzęsawki owiec [5].
(6) W Porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę Rady 2004/68/WE z dnia 26 kwietnia 2004 r. ustanawiającą warunki zdrowia zwierząt regulujące przywóz do oraz tranzyt przez terytorium Wspólnoty niektórych żywych zwierząt kopytnych, zmieniającą dyrektywy 90/426/EWG oraz 92/65/EWG i uchylającą dyrektywę 72/462/EWG [6], z poprawkami wprowadzonymi w Dz.U. L 226 z 25.6.2004, str. 128.
(7) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2004/379/WE z dnia 26 kwietnia 2004 r. zmieniającą decyzję 2001/471/WE w odniesieniu do badań bakteriologicznych w niektórych zakładach mięsnych [7], z poprawkami wprowadzonymi w Dz.U. L 199 z 7.6.2004, str. 1.
(8) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2004/433/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającą środki przejściowe dla Łotwy wprowadzające odstępstwo od dyrektywy Rady 1999/74/WE w odniesieniu do wysokości klatek dla kur niosek [8], z poprawkami wprowadzonymi w Dz.U. L 189 z 27.5.2004, str. 40.
(9) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2004/439/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. przyjmującą środek przejściowy dla niektórych zakładów z sektora mięsa na Malcie [9], z poprawkami wprowadzonymi w Dz.U. L 189 z 27.5.2004, str. 76.
(10) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2004/440/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. przyjmującą środek przejściowy dla niektórych zakładów z sektora mleka na Słowacji [10], z poprawkami wprowadzonymi w Dz.U. L 189 z 27.5.2004, str. 79.
(11) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2004/449/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. zatwierdzającą plany monitorowania pozostałości przedłożone przez Republikę Czeską, Estonię, Cypr, Łotwę, Litwę, Węgry, Maltę, Polskę, Słowenię i Słowację zgodnie z dyrektywą Rady 96/23/WE [11], z poprawkami wprowadzonymi w Dz.U. L 193 z 1.6.2004, str. 69.
(12) Niniejszej decyzji nie stosuje się do Islandii i Liechtensteinu,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Rozdział I załącznika I do Porozumienia zmienia się zgodnie z Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Tekst dyrektywy 2004/68/WE z poprawkami wprowadzonymi w Dz.U. L 226 z 25.6.2004, str. 128, teksty rozporządzeń (WE) nr 445/2004 i 836/2004 oraz teksty decyzji 2004/25/WE, 2004/280/WE, 2004/433/WE, z poprawkami wprowadzonymi w Dz.U. L 189 z 27.5.2004, str. 40, 2004/379/WE, z poprawkami wprowadzonymi w Dz.U. L 199 z 7.6.2004, str. 1, 2004/439/WE, z poprawkami wprowadzonymi w Dz.U. L 189 z 27.5.2004, str. 76, 2004/440/WE, z poprawkami wprowadzonymi w Dz.U. L 189 z 27.5.2004, str. 79 i 2004/449/WE, z poprawkami wprowadzonymi w Dz.U. L 193 z 1.6.2004, str. 69 w języku norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 30 kwietnia 2005 r., pod warunkiem że wszystkie notyfikacje na mocy art. 103 ust. 1 Porozumienia zostały dokonane wobec Wspólnego Komitetu EOG [12].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG nr 47/2005
z dnia 29 kwietnia 2005 r.
zmieniająca załącznik I (Sprawy weterynaryjne i fitosanitarne) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik I do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 43/2005 z dnia 11 marca 2005 r. [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2004/34/WE z dnia 6 stycznia 2004 r. w zakresie przemieszczania zaszczepionych zwierząt ze stref ochrony [2].
(3) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2004/146/WE z dnia 12 lutego 2004 r. zmieniającą decyzję 2003/135/WE w zakresie rozszerzenia planów zwalczania i szczepienia w okręgu Bad Kreuznach (Niemcy) oraz zakończenia planów szczepień w kraju związkowym Saara (Niemcy) [3].
(4) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2004/159/WE z dnia 16 lutego 2004 r. zmieniającą po raz drugi decyzję 2002/975/WE w sprawie wprowadzenia szczepień w celu uzupełnienia środków zwalczania zakażeń influenzą drobiu o niskiej zjadliwości we Włoszech oraz w sprawie szczególnych środków kontroli przepływu [4].
(5) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2004/288/WE z dnia 26 marca 2004 r. przyznającą Australii i Nowej Zelandii tymczasowy dostęp do wspólnotowych rezerw antygenów wirusa pryszczycy [5].
(6) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2004/402/WE z dnia 26 kwietnia 2004 r. zatwierdzającą plany kryzysowe w zakresie zwalczania influenzy drobiu i rzekomego pomoru drobiu [6].
(7) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2004/430/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. zmieniającą decyzję 2003/828/WE w sprawie stref ochrony i nadzoru w związku z chorobą niebieskiego języka w odniesieniu do Cypru i Malty [7], z poprawkami wprowadzonymi w Dz.U. L 189 z 27.5.2004, str. 27.
(8) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2004/431/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. zatwierdzającą niektóre plany interwencyjne w celu zwalczania klasycznego pomoru świń [8], z poprawkami wprowadzonymi w Dz.U. L 189 z 27.5.2004, str. 31.
(9) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2004/435/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. zatwierdzającą niektóre plany interwencyjne w zakresie zwalczania pryszczycy [9], z poprawkami wprowadzonymi w Dz.U. L 189 z 27.5.2004, str. 45.
(10) Niniejszej decyzji nie stosuje się do Islandii i Liechtensteinu,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Rozdział I załącznika I do Porozumienia zmienia się zgodnie z Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Teksty decyzji 2004/34/WE, 2004/146/WE, 2004/159/WE, 2004/288/WE, 2004/402/WE, 2004/430/WE, z poprawkami wprowadzonymi w Dz.U. L 189 z 27.5.2004, str. 27, decyzji 2004/431/WE, z poprawkami wprowadzonymi w Dz.U. L 189 z 27.5.2004, str. 31 oraz decyzji 2004/435/WE, z poprawkami wprowadzonymi w Dz.U. L 189, 27.5.2004, str. 45 w języku norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne. Artykuł 3
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG nr 48/2005
z dnia 29 kwietnia 2005 r.
zmieniająca załącznik I (Sprawy weterynaryjne i fitosanitarne) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik I do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 43/2005 z dnia 11 marca 2005 r. [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2004/550/WE z dnia 13 lipca 2004 r. zmieniającą decyzję 2003/828/WE w odniesieniu do przemieszczania zwierząt zaszczepionych przeciwko chorobie niebieskiego języka ze stref ochronnych [2].
(3) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2004/554/WE z dnia 9 lipca 2004 r. zmieniającą załącznik E do dyrektywy Rady 91/68/EWG oraz załącznik I do decyzji 79/542/EWG w sprawie uaktualnienia wzorów świadectw zdrowia dotyczących owiec i kóz [3].
(4) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2004/558/WE z dnia 15 lipca 2004 r. wdrażającą dyrektywę Rady 64/432/EWG w sprawie dodatkowych gwarancji dla handlu wewnątrzwspólnotowego bydłem odnoszących się do zakaźnego zapalenia nosa i tchawicy bydła i zatwierdzenia programów zwalczania przedstawionych przez Państwa Członkowskie [4].
(5) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2004/564/WE z dnia 20 lipca 2004 r. dotyczącą wspólnotowych laboratoriów referencyjnych w zakresie epidemiologii chorób odzwierzęcych i salmonelli oraz krajowych laboratoriów referencyjnych w zakresie salmonelli [5].
(6) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2004/588/WE z dnia 3 czerwca 2004 r. uznającą w pełni operacyjny charakter maltańskiej bazy danych bydła [6].
(7) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2004/590/WE z dnia 4 czerwca 2004 r. uznającą w pełni operacyjny charakter cypryjskiej bazy danych bydła [7].
(8) Decyzja 2004/558/WE uchyla decyzję Komisji 2004/215/WE [8], która nie została uwzględniona w Porozumieniu, a która uchyla decyzję Komisji 93/42/EWG [9], która to decyzja jest uwzględniona w Porozumieniu i którą w związku z powyższym należy wykreślić z Porozumienia.
(9) Niniejszej decyzji nie stosuje się do Islandii i Liechtensteinu,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Rozdział I załącznika I do Porozumienia zmienia się zgodnie z Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Teksty decyzji 2004/550/WE, 2004/554/WE, 2004/558/WE, 2004/564/WE, 2004/588/WE i 2004/590/WE w języku norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 30 kwietnia 2005 r. pod warunkiem dokonania wszystkich określonych w art. 103 ust. 1 Porozumienia notyfikacji Wspólnego Komitetu EOG [10].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG nr 49/2005
z dnia 29 kwietnia 2005 r.
zmieniająca załącznik I (Sprawy weterynaryjne i fitosanitarne) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik I do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 43/2005 z dnia 11 marca 2005 r. [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie (WE) nr 2160/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie zwalczania salmonelli i innych określonych odzwierzęcych czynników chorobotwórczych przenoszonych przez żywność [2].
(3) W Porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę 2003/99/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie monitorowania chorób odzwierzęcych i odzwierzęcych czynników chorobotwórczych, zmieniającą decyzję Rady 90/424/EWG i uchylającą dyrektywę Rady 92/117/EWG [3].
(4) Niniejszej decyzji nie stosuje się do Islandii i Liechtensteinu,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W części 7.1 rozdziału I załącznika I do Porozumienia wprowadza się następujące zmiany:
1.
Po pkt 8 (dyrektywa Rady 92/117/EWG) dodaje się punkty w brzmieniu:
"8a.
32003 L 0099: dyrektywa 2003/99/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie monitorowania chorób odzwierzęcych i odzwierzęcych czynników chorobotwórczych, zmieniająca decyzję Rady 90/424/EWG i uchylająca dyrektywę Rady 92/117/EWG (Dz.U. L 325 z 12.12.2003, str. 31).
8b. 32003 R 2160: rozporządzenie (WE) nr 2160/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie zwalczania salmonelli i innych określonych odzwierzęcych czynników chorobotwórczych przenoszonych przez żywność (Dz.U. L 325 z 12.12.2003, str. 1).
Do celów Porozumienia przepisy tego rozporządzenia odczytuje się z następującymi dostosowaniami:
W art. 9 ust. 3 po słowie "Finlandia" dodaje się słowo ",Norwegia"."
2.
Skreśla się tekst punktu 8 (dyrektywa Komisji 92/117/EWG).
Artykuł 2
Tekst rozporządzenia (WE) nr 2160/2003 oraz tekst dyrektywy 2003/99/WE w języku norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 30 kwietnia 2005 r., pod warunkiem że wszystkie notyfikacje na mocy art. 103 ust. 1 Porozumienia zostały dokonane wobec Wspólnego Komitetu EOG [4].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG nr 50/2005
z dnia 29 kwietnia 2005 r.
zmieniająca załącznik I (Sprawy weterynaryjne i fitosanitarne) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik I do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 43/2005 z dnia 11 marca 2005 r. [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 1472/2004 z dnia 18 sierpnia 2004 r. dotyczące zmiany rozporządzenia (WE) nr 1874/2003 zatwierdzającego programy krajowej kontroli scrapie określonych Państw Członkowskich i określającego dodatkowe gwarancje oraz uznającego odstępstwa dotyczące programów hodowlanych, mających na celu przeciwdziałanie TSE u owiec, zgodnie z decyzją 2003/100/WE [2].
(3) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 1492/2004 z dnia 23 sierpnia 2004 r. dotyczące zmiany rozporządzenia (WE) nr 999/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady, co do środków wyeliminowania pasażowalnej encefalopatii gąbczastej u bydła oraz grupy zwierząt obejmującej owce i kozy, handlu i importu nasienia i embrionów owiec i kóz oraz określonego materiału ryzyka [3].
(4) Niniejszej decyzji nie stosuje się do Islandii i Liechtensteinu,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W rozdziale I załącznika I do Porozumienia wprowadza się następujące zmiany:
1.
W pkt 12 (rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 999/2001) w części 7.1 dodaje się tiret w brzmieniu:
"— 32004 R 1492: rozporządzenie Komisji (WE) nr 1492/2004 z dnia 23 sierpnia 2004 r.
(Dz.U. L 274 z 24.8.2004, str. 3).".
2.
W pkt 21 (rozporządzenie Komisji (WE) nr 1874/2003) w części 7.2 dodaje się, co następuje:
", zmienione:
- 32004 R 1472: rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1472/2004 z dnia 18 sierpnia 2004 r.
(Dz.U. L 271 z 19.8.2004, str. 26).".
Artykuł 2
Teksty rozporządzeń (WE) nr 1472/2004 i 1492/2004 w języku norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 30 kwietnia 2005 r., pod warunkiem że wszystkie notyfikacje na mocy art. 103 ust. 1 Porozumienia zostały dokonane wobec Wspólnego Komitetu EOG [4].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG nr 51/2005
z dnia 29 kwietnia 2005 r.
zmieniająca załącznik I (Sprawy weterynaryjne i fitosanitarne) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik I do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 43/2005 z dnia 11 marca 2005 r. [1].
(2) Decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 101/2001 z dnia 28 września 2001 r. przyjęto uproszczone procedury w odniesieniu do niektórych aktów w dziedzinie weterynarii [2].
(3) Procedury te przewidują, że państwa EFTA podejmują środki jednocześnie z Państwami Członkowskimi WE w odniesieniu do aktów wykonawczych, wykazów zakładów oraz środków ochronnych i zabezpieczających, dotyczących przywozu z krajów trzecich.
(4) W dniu 14 marca 2003 r. Wspólny Komitet EOG zatwierdził rozszerzenie tych procedur na środki ochronne i zabezpieczające dotyczące Wspólnoty lub jej części.
(5) W związku z powyższym akty dotyczące środków ochronnych i zabezpieczających dotyczących Wspólnoty lub jej części, które zostały wcześniej uwzględnione w Porozumieniu, powinny zostać wykreślone z Porozumienia.
(6) Niniejszej decyzji nie stosuje się do Liechtensteinu,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W rozdziale I załącznika I do Porozumienia wprowadza się następujące zmiany:
1.
Skreśla się tekst następujących punktów w części 1.2:
- 1 (decyzja Komisji 91/52/EWG),
- 35 (decyzja Komisji 95/108/WE),
- 37 (decyzja Komisji 95/296/WE),
- 49 (decyzja Komisji 96/384/WE),
- 52 (decyzja Komisji 96/490/WE),
- 65 (decyzja Komisji 97/586/WE),
- 67 (decyzja Komisji 97/735/WE),
- 73a (decyzja Komisji 1999/38/WE),
- 77 (decyzja Rady 98/256/WE),
- 85 (decyzja Komisji 98/497/WE),
- 86 (decyzja Komisji 98/653/WE),
- 90 (decyzja Komisji 1999/766/WE),
- 92 (decyzja Komisji 1999/293/WE),
- 99 (decyzja Komisji 2000/301/WE),
- 100 (decyzja Komisji 1999/789/WE),
- 110 (decyzja Komisji 2001/25/WE).
2.
Skreśla się tekst następujących punktów w części 2.2:
- 28 (decyzja Komisji 96/509/WE),
- 29 (decyzja Komisji 96/510/WE).
3.
Skreśla się tekst następującego punktu w części 3.2:
- 26 (decyzja Komisji 2002/975/WE).
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 30 kwietnia 2005 r., pod warunkiem że wszystkie notyfikacje na mocy art. 103 ust. 1 Porozumienia zostały dokonane wobec Wspólnego Komitetu EOG [3].
Artykuł 3
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG nr 52/2005
z dnia 29 kwietnia 2005 r.
zmieniająca załącznik I (Sprawy weterynaryjne i fitosanitarne) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik I do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 29/2005 z dnia 11 marca 2005 r. [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 1800/2004 z dnia 15 października 2004 r. w sprawie zezwolenia na dziesięć lat dla dodatku paszowego Cycostat 66G należącego do grupy kokcydiostatyków oraz innych środków farmaceutycznych [2],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Po pkt 1zzc (rozporządzenie Komisji (WE) nr 1464/2004) w rozdziale II załącznika I do Porozumienia wprowadza się punkt w brzmieniu:
"1zzd. 32004 R 1800: rozporządzenie Komisji (WE) nr 1800/2004 z dnia 15 października 2004 r. w sprawie zezwolenia na dziesięć lat dla dodatku paszowego Cycostat 66G należącego do grupy kokcydiostatyków oraz innych środków farmaceutycznych (Dz.U. L 317 z 16.10.2004, str. 37)."
Artykuł 2
Teksty rozporządzenia (WE) nr 1800/2004 w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 30 kwietnia 2005 r., pod warunkiem że wszystkie notyfikacje na mocy art. 103 ust. 1 Porozumienia zostały dokonane wobec Wspólnego Komitetu EOG [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG nr 53/2005
z dnia 29 kwietnia 2005 r.
zmieniająca załącznik II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik II do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 43/2005 z dnia 11 marca 2005 r. [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę Komisji 2003/120/WE z dnia 5 grudnia 2003 r. zmieniającą dyrektywę 90/496/EWG w sprawie oznaczania wartości odżywczej środków spożywczych [2],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W pkt 53 (dyrektywa Rady 90/496/EWG) rozdziału XII załącznika II do Porozumienia dodaje się, co następuje:
", zmieniona:
- 32003 L 0120: dyrektywą Komisji 2003/120/WE z dnia 5 grudnia 2003 r.
(Dz.U. L 333 z 20.12.2003, str. 51).".
Artykuł 2
Teksty dyrektywy 2003/120/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 30 kwietnia 2005 r., pod warunkiem że wszystkie notyfikacje na mocy art. 103 ust. 1 Porozumienia zostały dokonane wobec Wspólnego Komitetu EOG [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG nr 54/2005
z dnia 29 kwietnia 2005 r.
zmieniająca załącznik II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik II do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 43/2005 z dnia 11 marca 2005 r. [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę Komisji 2004/95/WE z dnia 24 września 2004 r. zmieniającą dyrektywę Rady 90/642/EWG w sprawie ustalenia najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości bifentryny i famoksadonu [2].
(3) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2004/691/WE z dnia 7 października 2004 r. zmieniającą decyzję 2002/840/WE przyjmującą wykaz zatwierdzonych jednostek w państwach trzecich w odniesieniu do napromieniowania żywności [3],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W Rozdziale XII załącznika II do Porozumienia wprowadza się następujące zmiany:
1.
W pkt 54 (dyrektywa Rady 90/642/EWG) dodaje się tiret w brzmieniu:
"— 32004 L 0095: dyrektywa Komisji 2004/95/WE z dnia 24 września 2004 r.
(Dz.U. L 301 z 28.9.2004, str. 42).".
2.
W pkt 54zze (decyzja Komisji 2002/840/WE) dodaje się, co następuje:
", zmieniona:
- 32004 D 0691: decyzją Komisji nr 2004/691/WE z dnia 7 października 2004 r.
(Dz.U. L 314 z 13.10.2004, str. 14).".
Artykuł 2
Teksty dyrektywy 2004/95/WE i decyzji 2004/691/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 30 kwietnia 2005 r., pod warunkiem że wszystkie notyfikacje na mocy art. 103 ust. 1 Porozumienia zostały dokonane wobec Wspólnego Komitetu EOG [4].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG nr 55/2005
z dnia 29 kwietnia 2005 r.
zmieniająca załącznik II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik II do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 43/2005 z dnia 11 marca 2005 r. [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 746/2004 z dnia 22 kwietnia 2004 r. dostosowujące niektóre rozporządzenia dotyczące produkcji ekologicznej produktów rolnych oraz odnośnego znakowania produktów rolnych i środków spożywczych w następstwie przystąpienia Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji do Unii Europejskiej [2], z poprawkami wprowadzonymi w Dz.U. L 344 z 20.11.2004, str. 40,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W pkt 54b (rozporządzenie Rady (EWG) nr 2092/91) w rozdziale XII załącznika II do Porozumienia dodaje się tiret w brzmieniu:
"— 32004 R 0746: rozporządzenie Komisji (WE) nr 746/2004 z dnia 22 kwietnia 2004 r.
(Dz.U. L 122 z 26.4.2004, str. 10), z poprawkami wprowadzonymi w Dz.U. L 344 z 20.11.2004, str. 40.".
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG nr 56/2005
z dnia 29 kwietnia 2005 r.
zmieniająca załącznik II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik II do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 43/2005 z dnia 11 marca 2005 r. [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 1481/2004 z dnia 19 sierpnia 2004 r. zmieniające rozporządzenie Rady (EWG) nr 2092/91 dotyczące ekologicznej produkcji produktów rolnych oraz odnośnych wskazań w zakresie produktów rolnych oraz artykułów spożywczych [2],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W pkt 54b (rozporządzenie Rady (EWG) nr 2092/91) w rozdziale XII załącznika II do Porozumienia dodaje się tiret w brzmieniu:
"— 32004 R 1481: rozporządzenie Komisji (WE) nr 1481/2004 z dnia 19 sierpnia 2004 r.
(Dz.U. L 272 z 20.8.2004, str. 11).".
Artykuł 2
Teksty rozporządzenia (WE) nr 1481/2004 w języku islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 30 kwietnia 2005 r., pod warunkiem że wszystkie notyfikacje na mocy art. 103 ust. 1 Porozumienia zostały dokonane wobec Wspólnego Komitetu EOG [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG nr 57/2005
z dnia 29 kwietnia 2005 r.
zmieniająca załącznik II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik II do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 43/2005 z dnia 11 marca 2005 r. [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 655/2004 z dnia 7 kwietnia 2004 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 466/2001 w odniesieniu do zawartości azotanu w odżywkach dla niemowląt i małych dzieci [2].
(3) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 683/2004 z dnia 13 kwietnia 2004 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 466/2001 w zakresie dotyczącym aflatoksyn i ochratoksyny A w żywności dla niemowląt i małych dzieci [3].
(4) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 684/2004 z dnia 13 kwietnia 2004 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 466/2001 w odniesieniu do dioksyn [4].
(5) W Porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę Rady 2004/84/WE z dnia 10 czerwca 2004 r. zmieniająca dyrektywę 2001/113/WE odnoszącą się do dżemów owocowych, galaretek i marmolady oraz słodzonego purée z kasztanów przeznaczonych do spożycia przez ludzi, [5]
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W Rozdziale XII załącznika II do Porozumienia wprowadza się następujące zmiany:
1.
W pkt 54zn (rozporządzenie Komisji (WE) nr 466/2001) dodaje się tiret w brzmieniu:
"— 32004 R 0655: rozporządzenie Komisji (WE) nr 655/2004 z dnia 7 kwietnia 2004 r.
(Dz.U. L 104 z 8.4.2004, str. 48),
— 32004 R 0683: rozporządzenie Komisji (WE) nr 683/2004 z dnia 13 kwietnia 2004 r.
(Dz.U. L 106 z 15.4.2004, str. 3),
— 32004 R 0684: rozporządzenie Komisji (WE) nr 684/2004 z dnia 13 kwietnia 2004 r.
(Dz.U. L 106 z 15.4.2004, str. 6).".
2.
W pkt 54zr (dyrektywa Rady 2001/113/WE) dodaje się, co następuje:
", zmieniona:
- 32004 L 0084: dyrektywą Rady 2004/84/WE z dnia 10 czerwca 2004 r.
(Dz.U. L 219 z 19.6.2004, str. 8).".
Artykuł 2
Teksty rozporządzeń (WE) nr 655/2004, 683/2004, 684/2004 oraz tekst dyrektywy 2004/84/WE w języku islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 30 kwietnia 2005 r., pod warunkiem że wszystkie notyfikacje na mocy art. 103 ust. 1 Porozumienia zostały dokonane wobec Wspólnego Komitetu EOG [6].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG nr 58/2005
z dnia 29 kwietnia 2005 r.
zmieniająca załącznik II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik II do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 43/2005 z dnia 11 marca 2005 r. [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie (WE) nr 2065/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 listopada 2003 r. w sprawie środków aromatyzujących dymu wędzarniczego używanych lub przeznaczonych do użycia w środkach spożywczych lub na ich powierzchni [2].
(3) W Porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę Komisji 2004/19/WE z dnia 1 marca 2004 r. zmieniającą dyrektywę 2002/72/WE w sprawie materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych przeznaczonych do kontaktu ze środkami spożywczymi [3],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W rozdziale XII załącznika II do Porozumienia wprowadza się następujące zmiany:
1.
W pkt 54zzb (dyrektywa Komisji 2002/72/WE) dodaje się tiret w brzmieniu:
"— 32004 L 0019: dyrektywa Komisji 2004/19/WE z dnia 1 marca 2004 r.
(Dz.U. L 71 z 10.3.2004, str. 8).".
2.
Po pkt 54zzo (rozporządzenie Komisji (WE) nr 608/2004) wprowadza się punkt w brzmieniu:
"54zzp. 32003 R 2065: rozporządzenie (WE) nr 2065/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 listopada 2003 r. w sprawie środków aromatyzujących dymu wędzarniczego używanych lub przeznaczonych do użycia w środkach spożywczych lub na ich powierzchni (Dz.U. L 309 z 26.11.2003, str. 1).
Do celów Porozumienia przepisy tego rozporządzenia odczytuje się z następującymi dostosowaniami:
W art. 14 ust. 3 dodaje się, co następuje:
"Do celów stosowania niniejszego rozporządzenia, rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji ma również zastosowanie do wszelkich dokumentów Urzędu dotyczących także Państw EFTA."".
Artykuł 2
Teksty rozporządzenia (WE) nr 2065/2003 i dyrektywy 2004/19/WE w języku islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 30 kwietnia 2005 r., pod warunkiem że wszystkie notyfikacje na mocy art. 103 ust. 1 Porozumienia zostały dokonane wobec Wspólnego Komitetu EOG [4].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG nr 59/2005
z dnia 29 kwietnia 2005 r.
zmieniająca załącznik II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik II do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 32/2005 z dnia 11 marca 2005 r. [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzanie Komisji (WE) nr 1851/2004 z dnia 25 października 2004 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 ustanawiającego wspólnotową procedurę określania maksymalnego limitu pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego [2],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W rozdziale XIII załącznika II do Porozumienia w pkt 14 (rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90) dodaje się tiret w brzmieniu:
"— 32004 R 1851: rozporządzenie Komisji (WE) nr 1851/2004 z dnia 25 października 2004 r.
(Dz.U. L 323 z 26.10.2004, str. 6).".
Artykuł 2
Teksty rozporządzenia (WE) nr 1851/2004 w języku islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 30 kwietnia 2005 r., pod warunkiem że wszystkie notyfikacje na mocy art. 103 ust. 1 Porozumienia zostały dokonane wobec Wspólnego Komitetu EOG [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG nr 60/2005
z dnia 29 kwietnia 2005 r.
zmieniająca załącznik II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik II do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 32/2005 z dnia 11 marca 2005 r. [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzanie Komisji (WE) nr 1875/2004 z dnia 28 października 2004 r. zmieniające załączniki II i III do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 ustanawiającego wspólnotową procedurę określania maksymalnego limitu pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego w odniesieniu do salicylanu sodowego i fenvalerate [2],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W pkt 14 (rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90) w rozdziale XIII załącznika II do Porozumienia dodaje się tiret w brzmieniu:
"— 32004 R 1875: Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1875/2004 z dnia 28 października 2004 r.
(Dz.U. L 326 z 29.10.2004, str. 19).".
Artykuł 2
Teksty rozporządzenia (WE) nr 1875/2004 w języku islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 30 kwietnia 2005 r., pod warunkiem że wszystkie notyfikacje na mocy art. 103 ust. 1 Porozumienia zostały dokonane wobec Wspólnego Komitetu EOG [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG nr 61/2005
z dnia 29 kwietnia 2005 r.
zmieniająca załącznik II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik II do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 8/2005 z dnia 8 lutego 2005 r. [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 2076/2004 z dnia 3 grudnia 2004 r. dostosowujące po raz pierwszy załącznik I do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 2003/2003 w sprawie nawozów (EDDHSA i superfosfat potrójny) [2],,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W pkt 1 (rozporządzenie (WE) nr 2003/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady) w rozdziale XIV załącznika II do Porozumienia dodaje się, co następuje:
", zmienione:
- 32004 R 2076: rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2076/2004 z dnia 3 grudnia 2004 r.
(Dz.U. L 359 z 4.12.2004, str. 25).".
Artykuł 2
Teksty rozporządzenia (WE) nr 2076/2004 w języku islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 30 kwietnia 2005 r., pod warunkiem że wszystkie notyfikacje na mocy art. 103 ust. 1 Porozumienia zostały dokonane wobec Wspólnego Komitetu EOG [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG nr 62/2005
z dnia 29 kwietnia 2005 r.
zmieniająca załącznik II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik II do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 43/2005 z dnia 11 marca 2005 r. [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę Komisji 2004/99/WE z dnia 1 października 2004 r. zmieniającą dyrektywę Rady 91/414/EWG, dotyczącą włączenia acetamipridu i tiaclopridu jako substancji czynnych [2],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W rozdziale XV załącznika II do Porozumienia wprowadza się następujące zmiany:
1.
W pkt 12a (dyrektywa Rady 91/414/EWG) dodaje się tiret w brzmieniu:
"— 32004 L 0099: dyrektywa Komisji 2004/99/WE z dnia 1 października 2004 r.
(Dz.U. L 309 z 6.10.2004, str. 6).".
2.
W pkt 12e tekst dostosowania j) (rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93) zastępuje się następującym tekstem: x
"W załączniku V, w odniesieniu do biur informacyjnych, dodaje się, co następuje:
Państwa EFTA
EFTA Surveillance Authority (Urząd Nadzoru EFTA)
Rue Belliard 35,
B-1040 Bruxelles, Belgia
Faks: 32 2286 1800".
Artykuł 2
Teksty dyrektywy 2004/99/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 30 kwietnia 2005 r., pod warunkiem że wszystkie notyfikacje na mocy art. 103 ust. 1 Porozumienia zostały dokonane wobec Wspólnego Komitetu EOG [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG nr 63/2005
z dnia 29 kwietnia 2005 r.
zmieniająca załącznik II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik II do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 43/2005 z dnia 11 marca 2005 r. [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę Komisji 2004/87/WE z dnia 7 września 2004 r. zmieniającą dyrektywę Rady 76/768/EWG w sprawie wyrobów kosmetycznych w celu dostosowania do postępu technicznego załącznika III do tej dyrektywy [2].
(3) W Porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę Komisji 2004/88/WE z dnia 7 września 2004 r. zmieniającą dyrektywę Rady 76/768/EWG w sprawie wyrobów kosmetycznych w celu adaptacji załącznika III do tej dyrektywy do postępu technicznego [3].
(4) W Porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę Komisji 2004/94/WE z dnia 15 września 2004 r. zmieniającą dyrektywę Rady 76/768/EWG w odniesieniu do załącznika IX [4].
(5) W Porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę Komisji 2004/93/WE z dnia 21 września 2004 r. zmieniającą dyrektywę Rady 76/768/EWG w celu dostosowania jej załączników II i III do postępu technicznego [5].
(6) Dyrektywę Komisji 2000/41/WE [6], dyrektywę Komisji 2003/80/WE [7], z poprawkami wprowadzonymi w Dz.U. L 58 z 26.2.2004, str. 28 oraz dyrektywę Komisji 2003/83/WE [8], z poprawkami wprowadzonymi w Dz.U. L 58 z 26.2.2004, str. 28, które zostały już uwzględnione w Porozumieniu w pkt 11, 12 i 13, należy przenieść do innego punktu rozdziału XVI załącznika II do Porozumienia,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W rozdziale XVI załącznika II do Porozumienia wprowadza się następujące zmiany:
1.
W pkt 1 (dyrektywa Rady 76/768/EWG) dodaje się tiret w brzmieniu:
"— 32000 L 0041: dyrektywą Komisji 2000/41/WE z dnia 19 czerwca 2000 r.
(Dz.U. L 145 z 20.6.2000, str. 25),
— 32003 L 0080: dyrektywą Komisji 2003/80/WE z dnia 5 września 2003 r. (Dz.U. L 224 z 6.9.2003, str. 27), z poprawkami wprowadzonymi w Dz.U. L 58 z 26.2.2004, str. 28,
— 32003 L 0083: dyrektywą Komisji 2003/83/WE z dnia 24 września 2003 r. (Dz.U. L 238 z 25.9.2003, str. 23), z poprawkami wprowadzonymi w Dz.U. L 58 z 26.2.2004, str. 28,
— 32004 L 0087: dyrektywą Komisji 2004/87/WE z dnia 7 września 2004 r.
(Dz.U. L 287 z 8.9.2004, str. 4),
— 32004 L 0088: dyrektywą Komisji 2004/88/WE z dnia 7 września 2004 r.
(Dz.U. L 287 z 8.9.2004, str. 5),
— 32004 L 0094: dyrektywą Komisji 2004/94/WE z dnia 15 września 2004 r.
(Dz.U. L 294 z 17.9.2004, str. 28),
— 32004 L 0093: dyrektywą Komisji 2004/93/WE z dnia 21 września 2004 r.
(Dz.U. L 300 z 25.9.2004, str. 13).".
2.
Skreśla się punkty 11 (dyrektywa Komisji 2000/41/WE), 12 (dyrektywa Komisji 2003/80/WE) i 13 (dyrektywa Komisji 2003/83/WE).
Artykuł 2
Teksty dyrektyw 2004/87/WE, 2004/88/WE, 2004/94/WE i 2004/93/WE w języku islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 30 kwietnia 2005 r., pod warunkiem że wszystkie notyfikacje na mocy art. 103 ust. 1 Porozumienia zostały dokonane wobec Wspólnego Komitetu EOG [9].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG nr 64/2005
z dnia 29 kwietnia 2005 r.
zmieniająca załącznik IX (Usługi finansowe) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik IX do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 43/2005 z dnia 11 marca 2005 r. [1].
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 809/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. wprowadzające w życie dyrektywę 2003/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do informacji zawartych w prospektach emisyjnych oraz w odniesieniu do formatu, włączenia przez odniesienie, publikacji prospektów emisyjnych i upowszechniania reklam [2], z poprawkami wprowadzonymi w Dz.U. L 215 z 16.6.2004, str. 3, powinno zostać włączone do Porozumienia,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W załączniku IX do Porozumienia wprowadza się następujące zmiany:
1.
Punkty 29c, 29d i 29e odpowiednio otrzymują oznaczenie 29aa, 29ab i 29ac.
2.
Po pkt 29b (dyrektywa 2003/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady) wprowadza się punkt w brzmieniu:
"29ba.
32004 R 0809: Rozporządzenie Komisji (WE) nr 809/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. wprowadzające w życie dyrektywę 2003/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do informacji zawartej w prospektach emisyjnych oraz w odniesieniu do formatu, włączenia przez odniesienie, publikacji prospektów emisyjnych i upowszechniania reklam (Dz.U. L 149 z 30.4.2004, str. 1), z poprawkami wprowadzonymi w Dz.U. L 215 z 16.6.2004, str. 3.".
Artykuł 2
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG nr 65/2005
z dnia 29 kwietnia 2005 r.
zmieniająca załącznik IX (Usługi finansowe) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik IX do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 43/2005 z dnia 11 marca 2005 r. [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę 2004/39/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych zmieniającą dyrektywy Rady 85/611/EWG i 93/6/EWG oraz dyrektywę 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady uchylającą dyrektywę Rady 93/22/EWG [2], z poprawkami wprowadzonymi w Dz.U. L 45 z 16.2.2005, str. 18.
(3) Dyrektywa 2004/39/WE uchyla dyrektywę 93/22/EWG z mocą od dnia 30 kwietnia 2006 r. [3], która jest uwzględniona w Porozumieniu i która w związku z powyższym zostanie uchylona w ramach tego Porozumienia,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
1.
W pkt 14 (dyrektywa 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady) dodaje się następujące tiret 30 (dyrektywa Rady 85/611/EWG) i 30a (dyrektywa Rady 93/6/EWG):
"— 32004 L 0039: dyrektywa 2004/39/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. (Dz.U. L 145 z 30.4.2004, str. 1) z poprawkami wprowadzonymi w Dz.U. L 45 z 16.2.2005, str. 18.".
2.
Po pkt 30c (dyrektywa 97/9/WE Parlamentu Europejskiego i Rady) wprowadza się punkt w brzmieniu:
"30ca. 32004 L 0039: Dyrektywa 2004/39/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych zmieniająca dyrektywy Rady 85/611/EWG i 93/6/EWG oraz dyrektywę 2000/12/WE Europejskiego Parlamentu i Rady i uchylająca dyrektywę Rady 93/22/EWG (Dz.U. L 145 z 30.4.2004, str. 1) z poprawkami wprowadzonymi w Dz.U. L 45 z 16.2.2005, str. 18.
Do niniejszego celów Porozumienia przepisy dyrektywy odczytuje się z następującymi dostosowaniami:
1) w celu osiągnięcia maksymalnego stopnia zbieżności w stosowaniu zasad kraju trzeciego wobec przedsiębiorstw inwestycyjnych Umawiające się Strony wymieniają informacje zgodnie z art. 15 ust. 1 i 4 oraz przeprowadzają konsultacje w sprawach odnoszących się do art. 15 ust. 2 i 3 w ramach Wspólnego Komitetu EOG i zgodnie ze szczegółowymi procedurami, które zostaną ustalone przez Umawiające się Strony;
2) zezwolenia udzielone przez właściwe władze Umawiających się Stron przedsiębiorstwom inwestycyjnym będącym bezpośrednio lub pośrednio spółkami zależnymi przedsiębiorstw dominujących podlegających prawu państwa trzeciego obowiązują zgodnie z postanowieniami niniejszej dyrektywy na terytorium wszystkich Umawiających się Stron.
Tym niemniej
a) jeśli państwo trzecie wprowadzi ograniczenia ilościowe w zakładaniu przedsiębiorstw inwestycyjnych dla państwa EFTA lub wprowadzi ograniczenia dla wspomnianych przedsiębiorstw inwestycyjnych, jednocześnie nie wprowadzając ich dla wspólnotowych przedsiębiorstw inwestycyjnych, zezwolenia udzielone przez właściwe władze na terytorium Wspólnoty przedsiębiorstwom inwestycyjnym, będącym bezpośrednio lub pośrednio spółkami zależnymi przedsiębiorstw dominujących podlegających przepisom tego kraju trzeciego, obowiązują wyłącznie we Wspólnocie, chyba że państwo EFTA postanowi inaczej w ramach swojej własnej jurysdykcji;
b) jeśli Wspólnota postanowiła, że decyzje dotyczące zezwoleń dla przedsiębiorstw inwestycyjnych będących pośrednio lub bezpośrednio spółkami zależnymi przedsiębiorstw dominujących podlegających prawu kraju trzeciego są ograniczone lub zawieszone, wszelkie zezwolenia udzielone wspomnianym przedsiębiorstwom inwestycyjnym przez właściwe władze państwa EFTA obowiązują wyłącznie w ramach jego własnej jurysdykcji, chyba że inna Strona Umawiająca się postanowi inaczej w ramach swojej własnej jurysdykcji;
c) ograniczenia lub zawieszenia określone w akapitach a) i b) nie mogą mieć zastosowania do przedsiębiorstw inwestycyjnych lub ich spółek zależnych już dopuszczonych na terytorium Umawiającej się Strony;
3) w każdym przypadku gdy Wspólnota negocjuje z krajem trzecim na podstawie art. 15 ust. 2 i 3 w celu uzyskania dla swoich przedsiębiorstw inwestycyjnych narodowego traktowania i efektywnego dostępu do rynku, dąży do uzyskania równego traktowania dla przedsiębiorstw inwestycyjnych z państw EFTA.".
3.
Skreśla się pkt 30b (dyrektywa Rady 93/22/EWG) z mocą od dnia 30 kwietnia 2006 r.
Artykuł 2
Teksty dyrektywy 2004/39/WE z poprawkami wprowadzonymi w Dz.U. L 45 z 16.2.2005, str. 18 w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne. Artykuł 3
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG nr 66/2005
z dnia 29 kwietnia 2005 r.
zmieniająca załącznik XIII (Transport) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XIII do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 43/2005 z dnia 11 marca 2005 r. [1].
(2) Dyrektywa Komisji 2004/89/WE z dnia 13 września 2004 r. dostosowująca do postępu technicznego po raz piąty dyrektywę Rady 96/49/WE w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do kolejowego transportu towarów niebezpiecznych [2] powinna zostać włączona do Porozumienia,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W pkt 42b (dyrektywa Rady 96/49/WE) załącznika XIII do Porozumienia dodaje się następujące tiret:
"— 32004 L 0089: dyrektywa Komisji 2004/89/WE z dnia 13 września 2004 r.
(Dz.U. L 293 z 16.9.2004, str. 14).".
Artykuł 2
Teksty dyrektywy 2004/89/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 30 kwietnia 2005 r., pod warunkiem że wszystkie notyfikacje na mocy art. 103 ust. 1 Porozumienia zostały dokonane wobec Wspólnego Komitetu EOG [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG nr 67/2005
z dnia 29 kwietnia 2005 r.
zmieniająca załącznik XIII (Transport) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XIII do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 43/2005 z dnia 11 marca 2005 r. [1]
(2) Dyrektywa Komisji 2004/110/WE z dnia 9 grudnia 2004 r. dostosowująca do postępu technicznego po raz szósty dyrektywę Rady 96/49/WE w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do kolejowego transportu towarów niebezpiecznych [2] powinna zostać włączona do Porozumienia,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W pkt 42b (dyrektywa Rady 96/49/WE) załącznika XIII do Porozumienia dodaje się następujące tiret:
"— 32004 L 0110: dyrektywa Komisji 2004/110/WE z dnia 9 grudnia 2004 r.
(Dz.U. L 365 z 10.12.2004, str. 24).".
Artykuł 2
Teksty dyrektywy 2004/110/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 30 kwietnia 2005 r., pod warunkiem że wszystkie notyfikacje na mocy art. 103 ust. 1 Porozumienia zostały dokonane wobec Wspólnego Komitetu EOG [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG nr 68/2005
z dnia 29 kwietnia 2005 r.
zmieniająca załącznik XIII (Transport) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XIII do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 43/2005 z dnia 11 marca 2005 r. [1].
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2172/2004 z dnia 17 grudnia 2004 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 417/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady [2] w sprawie przyspieszonego wprowadzania wymagania dotyczącego konstrukcji podwójnokadłubowej lub równoważnego rozwiązania w odniesieniu do tankowców pojedynczokadłubowych zostanie uwzględnione w Porozumieniu,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W pkt 56m (rozporządzenie (WE) nr 417/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady) załącznika XIII do Porozumienia dodaje się następujące tiret:
"— 32004 R 2172: rozporządzenie Komisji (WE) nr 2172/2004 z dnia 17 grudnia 2004 r.
(Dz.U. L 371 z 18.12.2004, str. 26)."
Artykuł 2
Teksty rozporządzenia (WE) nr 2172/2004 w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 30 kwietnia 2005 r., pod warunkiem że wszystkie notyfikacje na mocy art. 103 ust. 1 Porozumienia zostały dokonane wobec Wspólnego Komitetu EOG [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG nr 69/2005
z dnia 29 kwietnia 2005 r.
zmieniająca załącznik XXI (Statystyka) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XXI do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 43/2005 z dnia 11 marca 2005 r. [1].
(2) Decyzja Komisji 2004/883/WE z dnia 10 grudnia 2004 r. dostosowująca załącznik do dyrektywy Rady 95/57/WE w sprawie zbierania informacji statystycznych w dziedzinie turystyki w odniesieniu do wykazów państw [2] zostanie uwzględniona w Porozumieniu,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W pkt 7c (dyrektywa Rady 95/57/WE) załącznika XXI do Porozumienia dodaje się następujące tiret:
"— 32004 D 0883: decyzja Komisji 2004/883/WE z dnia 10 grudnia 2004 r.
(Dz.U. 373 z 21.12.2004, str. 69).".
Artykuł 2
Teksty decyzji 2004/883/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 30 kwietnia 2005 r., pod warunkiem że wszystkie notyfikacje na mocy art. 103 ust. 1 Porozumienia zostały dokonane wobec Wspólnego Komitetu EOG [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG nr 70/2005
z dnia 29 kwietnia 2005 r.
zmieniająca załącznik XXII (Prawo spółek) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XXII do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 176/2004 z dnia 3 grudnia 2004 r. [1].
(2) Dyrektywa 2004/25/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie ofert przejęcia [2] zostanie uwzględniona w Porozumieniu,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Po pkt 10c (rozporządzenie Rady (WE) nr 1435/2003) w załączniku XXII do Porozumienia wprowadza się punkt w brzmieniu:
"10d.
32004 L 0025: Dyrektywa 2004/25/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie ofert przejęcia (Dz.U. L 142 z 30.4.2004, str. 12).".
Artykuł 2
Teksty dyrektywy 2004/25/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 30 kwietnia 2005 r., pod warunkiem że wszystkie notyfikacje na mocy art. 103 ust. 1 Porozumienia zostały dokonane wobec Wspólnego Komitetu EOG [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG nr 71/2005
z dnia 29 kwietnia 2005 r.
zmieniająca załącznik XXII (Prawo spółek) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XXII do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 176/2004 z dnia 3 grudnia 2004 r. [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 2086/2004 z dnia 19 listopada 2004 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1725/2003 w sprawie przyjęcia niektórych międzynarodowych standardów rachunkowości zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1606/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do dodania MSR nr 39 [2].
(3) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 2236/2004 z dnia 29 grudnia 2004 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1725/2003 przyjmujące pewne międzynarodowe standardy rachunkowości zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1606/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do międzynarodowych standardów sprawozdawczości finansowej (MSSF) nr 1, 3 do 5, międzynarodowych standardów rachunkowości (MSR) nr 1, 10, 12, 14, 16 do 19, 22, 27, 28, 31 do 41 i interpretacji przez Komitet ds. Interpretacji Standardów (SIC) nr 9, 22, 28 do 32 [3].
(4) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 2237/2004 z dnia 29 grudnia 2004 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1725/2003 przyjmujące pewne międzynarodowe standardy rachunkowości zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1606/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do MSR nr 32 oraz IFRIC 1 [4].
(5) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 2238/2004 z dnia 29 grudnia 2004 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1725/2003 w sprawie przyjęcia niektórych międzynarodowych standardów rachunkowości zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1606/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady, w odniesieniu do MSSF nr 1, MSR nr 1 do 10, 12 do 17, 19 do 24, 27 do 38, 40 i 41 oraz interpretacji SIC nr 1 do 7, 11 do 14, 18 do 27 oraz 30 do 33 [5],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W pkt 10ba (rozporządzenie Komisji (WE) nr 1725/2003) załącznika XXII do Porozumienia dodaje się następujące tiret:
"— 32004 R 2086: rozporządzenie Komisji (WE) nr 2086/2004 z dnia 19 listopada 2004 r.
(Dz.U. L 363 z 9.12.2004, str. 1),
— 32004 R 2236: rozporządzenie Komisji (WE) nr 2236/2004 z dnia 29 grudnia 2004 r.
(Dz.U. 392 z 31.12.2004, str. 1),
— 32004 R 2237: rozporządzenie Komisji (WE) nr 2237/2004 z dnia 29 grudnia 2004 r.
(Dz.U. L 393 z 31.12.2004, str. 1),
— 32004 R 2238: rozporządzenie Komisji (WE) nr 2238/2004 z dnia 29 grudnia 2004 r.
(Dz.U. L 394 z 31.12.2004, str. 1).".
Artykuł 2
Teksty rozporządzeń (WE) nr 2086/2004, 2236/2004, 2237/2004 i 2238/2004 w języku islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie 20 dni po jej przyjęciu, pod warunkiem że wszystkie notyfikacje na mocy art. 103 ust. 1 Porozumienia zostały dokonane wobec Wspólnego Komitetu EOG [6].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG nr 72/2005
z dnia 29 kwietnia 2005 r.
zmieniająca protokół 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza zakresem czterech swobód
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 86 i 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Protokół 31 do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 180/2004 z dnia 16 grudnia 2004 r. [1].
(2) Właściwe jest rozszerzenie współpracy pomiędzy Umawiającymi się Stronami Porozumienia w celu włączenia działania przygotowawczego na rzecz wzmocnienia europejskich badań nad bezpieczeństwem (2005).
(3) Protokół 31 do Porozumienia powinien zatem zostać zmieniony w celu umożliwienia rozpoczęcia wymienionej współpracy z mocą od dnia 1 stycznia 2005 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W art. 1 protokołu 31 do Porozumienia wprowadza się następujące zmiany:
1.
Tekst ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Państwa EFTA, począwszy od dnia 1 stycznia 1994 r., uczestniczą w wykonywaniu programów ramowych działań wspólnotowych w dziedzinie badań i rozwoju technologicznego określonych w ust. 5, a od dnia 1 stycznia 2005 r. w działaniach określonych w ust. 9, poprzez uczestnictwo w poszczególnych programach.".
2.
Tekst ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Państwa EFTA przyczyniają się finansowo do działań określonych w ust. 5 i 9 zgodnie z art. 82 ust. 1 lit. a) Porozumienia.".
3.
Tekst ust. 6 otrzymuje brzmienie:
"6.
Ocena oraz istotne zmiana kierunku działań w ramach programów ramowych działań wspólnotowych w dziedzinie badań i rozwoju technologicznego określone w ust. 5 i 9 podlegają procedurze określonej w art. 79 ust. 3 Porozumienia.".
4.
Po ust. 8 dodaje się ust. 9 w brzmieniu:
"9.
Od dnia 1 stycznia 2005 r. Państwa EFTA uczestniczą w działaniach wspólnotowych związanych z następującą linią budżetową włączoną do budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2005:
- Linia budżetowa 08.14.01: "Działanie przygotowawcze na rzecz wzmocnienia europejskich badań nad bezpieczeństwem (2005)."."
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po złożeniu ostatniej notyfikacji do Wspólnego Komitetu EOG zgodnie z art. 103 ust. 1 Porozumienia [2].
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2005 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG nr 73/2005
z dnia 29 kwietnia 2005 r.
zmieniająca protokół 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza zakresem czterech swobód
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dostosowane Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 86 i 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Protokół 31 do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 116/2004 z dnia 6 sierpnia 2004 r. [1].
(2) Wskazane jest rozszerzenie współpracy pomiędzy Umawiającymi się Stronami Porozumienia w celu włączenia decyzji nr 593/2004/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 lipca 2004 r. zmieniającej decyzję Rady 2000/819/WE w sprawie wieloletniego programu na rzecz przedsiębiorstw i przedsiębiorczości, w szczególności małych i średnich przedsiębiorstw (MSP) (2001 — 2005) [2].
(3) Protokół 31 do Porozumienia powinien zatem zostać zmieniony, aby umożliwić wspomniane rozszerzenie współpracy, począwszy od dnia 1 stycznia 2005 r.,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W art. 7 ust. 5 tiret siódme protokołu 31 do Porozumienia (decyzja Rady 2000/819/WE) dodaje się tiret o następującym brzemieniu:
"— 32004 D 0593: Decyzja nr 593/2004/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 lipca 2004 r.
(Dz.U. L 268 z 16.8.2004 r., str. 3).".
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po ostatniej notyfikacji do Wspólnego Komitetu EOG zgodnie z art. 103 ust. 1 Porozumienia [3].
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2005 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG nr 74/2005
z dnia 29 kwietnia 2005 r.
zmieniająca protokół 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w określonych dziedzinach poza zakresem czterech swobód
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, uzupełnione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 86 i 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Protokół 31 do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 116/2004 z dnia 6 sierpnia 2004 r. [1].
(2) Właściwym jest kontynuowanie współpracy pomiędzy Umawiającymi się Stronami Porozumienia w celu uwzględnienia współpracy przy wdrażaniu i rozwoju rynku wewnętrznego.
(3) Protokół 31 do Porozumienia powinien zatem zostać zmieniony, aby umożliwić kontynuowanie tej współpracy po dniu 31 grudnia 2004 r.,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W art. 7 ust. 6 protokołu 31 do Porozumienia wyrazy "rok 2004" zastępuje się wyrazami "lata 2004 i 2005".
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po ostatniej notyfikacji do Wspólnego Komitetu EOG zgodnie z art. 103 ust. 1 Porozumienia [2].
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2005 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG nr 75/2005
z dnia 29 kwietnia 2005 r.
zmieniająca protokół 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza zakresem czterech swobód
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 86 i 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Protokół 31 do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 90/2004 z dnia 8 czerwca 2004 r. [1].
(2) Wskazane jest rozszerzenie współpracy między Umawiającymi się Stronami Porozumienia w celu włączenia decyzji nr 845/2004/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. zmieniającej decyzję nr 163/2001/WE w sprawie wprowadzenia w życie programu kształcenia dla specjalistów w europejskim przemyśle programów audiowizualnych (MEDIA — kształcenie) (2001 — 2005) [2] z poprawkami wprowadzonymi w Dz.U. L 195 z 2.6.2004, str. 1.
(3) Wskazane jest rozszerzenie współpracy między Umawiającymi się Stronami Porozumienia w celu włączenia decyzji nr 846/2004/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. zmieniającej decyzję Rady 2000/821/WE w sprawie realizacji programu wspierającego rozwój, rozpowszechnianie i promocję europejskich utworów audiowizualnych (MEDIA Plus — rozwój, rozpowszechnianie i promocja) (2001 — 2005) [3], z poprawkami wprowadzonymi w Dz.U. L 195 z 2.6.2004, str. 2.
(4) Protokół 31 do Porozumienia powinien zatem zostać zmieniony, aby umożliwić wymienione rozszerzenie współpracy z mocą od dnia 1 stycznia 2006 r.,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W art. 9 protokołu 31 do Porozumienia wprowadza się następujące zmiany:
1.
W ust. 4 tiret czwarte (decyzja nr 163/2001/WE Parlamentu Europejskiego i Rady) dodaje się subtiret o następującym brzemieniu:
"— 32004 D 0845: Decyzja nr 845/2004/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r.
(Dz.U. L 157 z 30.4.2004, str. 4), sprostowana w Dz.U. L 195 z 2.6.2004, str. 1.".
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG nr 76/2005
z dnia 10 czerwca 2005 r.
zmieniająca załącznik II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik II do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 43/2005 z dnia 11 marca 2005 r. [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę Komisji 2004/104/WE z dnia 14 października 2004 r. dostosowującą do postępu technicznego dyrektywę Rady 72/245/EWG odnoszącą się do zakłóceń radioelektrycznych (zgodności elektromagnetycznej) pojazdów oraz zmieniającą dyrektywę 70/156/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do zatwierdzenia typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [2], sprostowana w Dz.U. L 56 z 2.3.2005, str. 35,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W rozdziale I załącznika II do Porozumienia wprowadza się następujące zmiany:
1) w pkt 1 (dyrektywa Rady 70/156/EWG) dodaje się tiret w brzmieniu:
"— 32004 L 0104: dyrektywa Komisji 2004/104/WE z dnia 14 października 2004 r. (Dz.U. L 337 z 13.11.2004, str. 13), sprostowana w Dz.U. L 56 z 2.3.2005, str. 35.";
2) w pkt 11 (dyrektywa Rady 72/245/EWG) dodaje się tiret w brzmieniu:
"— 32004 L 0104: dyrektywa Komisji 2004/104/WE z dnia 14 października 2004 r. (Dz.U. L 337 z 13.11.2004, str. 13), sprostowana w Dz.U. L 56 z 2.3.2005, str. 35.";
3) w pkt 11 (dyrektywa Rady 72/245/EWG) dodaje się, co następuje:
Do celów Porozumienia przepisy tej dyrektywy odczytuje się z następującymi dostosowaniami:
W załączniku I, w pkt 5.2 dodaje się, co następuje:
"IS dla Islandii
FL dla Liechtensteinu
16 dla Norwegii";
4) po pkt 45ze (decyzja Komisji 2004/90/WE) dodaje się punkt w brzmieniu:
"45zf. 32004 L 0104: dyrektywą Komisji 2004/104/WE z dnia 14 października 2004 r. dostosowującą do postępu technicznego dyrektywę Rady 72/245/EWG odnoszącą się do zakłóceń radioelektrycznych (zgodności elektromagnetycznej) pojazdów oraz zmieniającą dyrektywę 70/156/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do zatwierdzenia typu pojazdów silnikowych i ich przyczep (Dz.U. L 337 z 13.11.2004, str. 13), sprostowaną w Dz.U. L 56 z 2.3.2005, str. 35.".
Artykuł 2
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG nr 77/2005
z dnia 10 czerwca 2005 r.
zmieniająca załącznik II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik II do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 58/2005 z dnia 29 kwietnia 2005 r. [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 1452/2003 z dnia 14 sierpnia 2003 r. utrzymujące odstępstwo przewidziane w art. 6 ust. 3 lit. a) rozporządzenia Rady (EWG) nr 2092/91 w odniesieniu do niektórych gatunków nasion i roślinnego materiału rozmnożeniowego oraz ustanawiające zasady proceduralne i kryteria dotyczące tego odstępstwa [2],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Po pkt 54zzp (rozporządzenie (WE) 2065/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady) rozdziału XII załącznika II do Porozumienia dodaje się punkt w brzmieniu:
"54zzq. 32003 R 1452: rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1452/2003 z dnia 14 sierpnia 2003 r. utrzymującym odstępstwo przewidziane w art. 6 ust. 3 lit. a) rozporządzenia Rady (EWG) nr 2092/91 w odniesieniu do niektórych gatunków nasion i roślinnego materiału rozmnożeniowego oraz ustanawiającym zasady proceduralne i kryteria dotyczące tego odstępstwa (Dz.U. L 206 z 15.8.2003, str. 17).".
Artykuł 2
Teksty rozporządzenia (WE) nr 1452/2003 w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 11 czerwca 2005 r., pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG nr 78/2005
z dnia 10 czerwca 2005 r.
zmieniająca załącznik II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik II do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 62/2005 z dnia 29 kwietnia 2005 r. [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę Komisji 2004/97/WE z dnia 27 września 2004 r. zmieniającą dyrektywę Komisji 2004/60/WE w odniesieniu do limitów czasowych [2].
(3) W Porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę Komisji 2005/2/WE z dnia 19 stycznia 2005 r. zmieniającą dyrektywę Rady 91/414/EWG w celu włączenia Ampelomyces quisqualis oraz Gliocladium catenulatum jako substancji aktywnych [3].
(4) W Porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę Komisji 2005/3/WE z dnia 19 stycznia 2005 r. zmieniającą dyrektywę Rady 91/414/EWG w celu włączenia imazosulfuronu, laminarinu, metoksyfenozydu oraz s-metolachloru jako substancji aktywnych [4],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W rozdziale XV załącznika II do Porozumienia wprowadza się następujące zmiany:
1) w pkt 12a (dyrektywa Rady 91/414/EWG) dodaje się tiret w brzmieniu:
"— 32005 L 0002: dyrektywą Komisji 2005/2/WE z dnia 19 stycznia 2005 r.
(Dz.U. L 20 z 22.1.2005, str. 15),
— 32005 L 0003: dyrektywą Komisji 2005/3/WE z dnia 19 stycznia 2005 r.
(Dz.U. L 20 z 22.1.2005, str. 19).";
2) do pkt 12a tiret 49 (dyrektywa Komisji 2004/60/WE) dodaje się, co następuje:
", zmieniona:
- 32004 L 0097: dyrektywą Komisji 2004/97/WE z dnia 27 września 2004 r.
(Dz.U. L 301 z 28.9.2004, str. 53).".
Artykuł 2
Teksty dyrektyw 2004/97/WE, 2005/2/WE i 2005/3/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 11 czerwca 2005 r., pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [5].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja nr 1/2005 Wspólnego Komitetu WE-Szwajcaria
z dnia 1 lutego 2005 r.
zastępująca tabele III i IV b) Protokołu nr 2
(2005/79/WE)
WSPÓLNY KOMITET,
uwzględniając Umowę między Europejską Wspólnotą Gospodarczą, z jednej strony, a Konfederacją Szwajcarską, z drugiej strony, podpisaną w Brukseli dnia 22 lipca 1972 r., zwaną dalej "Umową", zmienioną Umową między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską, zmieniającą Umowę w zakresie przepisów mających zastosowanie do przetworzonych produktów rolnych, podpisaną w Luksemburgu dnia 26 października 2004 r., w szczególności art. 7 Protokołu nr 2 do tej Umowy,
a także mając na uwadze co następuje:
(1) W celu wprowadzenia w życie Protokołu nr 2 do Umowy, Wspólny Komitet ustala wewnętrzne ceny referencyjne dla Umawiających się Stron.
(2) Na rynkach wewnętrznych Umawiających się Stron zmieniły się ceny rzeczywiste w odniesieniu do surowców, do których stosuje się środki kompensacyjne.
(3) Dlatego też należy odpowiednio uaktualnić ceny referencyjne oraz kwoty wymienione w tabelach III i IV lit. b) do Protokołu nr 2.
(4) Niniejsza decyzja powinna wejść w życie w dniu, w którym uskutecznia się tymczasowe stosowanie Umowy zmieniającej, podpisanej 26 października 2004 r., tj. od pierwszego dnia czwartego miesiąca następującego po dacie podpisania, pod warunkiem, że środki wykonawcze określone w art. 5 ust. 4 Protokołu nr 2 zostaną przyjęte w tym samym dniu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Tabela III i tabela IV lit. b) Protokołu nr 2 zostają zastąpione tabelami w załączniku I oraz załączniku II do niniejszej Decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 1 lutego 2005 r.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG nr 79/2005
z dnia 10 czerwca 2005 r.
zmieniająca załącznik II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) oraz załącznik XX (Energia) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik II do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 36/2005 z dnia 11 marca 2005 r. [1].
(2) Załącznik XX do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 43/2005 z dnia 11 marca 2005 r. [2].
(3) W Porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę 2004/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie ograniczeń emisji lotnych związków organicznych w wyniku stosowania rozpuszczalników organicznych w niektórych farbach i lakierach oraz produktach do odnawiania pojazdów, a także zmieniającą dyrektywę 1999/13/WE [3],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Po pkt 8 (dyrektywa 94/63/WE Parlamentu Europejskiego i Rady) rozdziału XVII załącznika II do Porozumienia dodaje się punkt w brzmieniu:
"9.
32004 L 0042: dyrektywą 2004/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie ograniczeń emisji lotnych związków organicznych w wyniku stosowania rozpuszczalników organicznych w niektórych farbach i lakierach oraz produktach do odnawiania pojazdów, a także zmieniającą dyrektywę 1999/13/WE (Dz.U. 143 z 30.4.2004, str. 87).
Do celów Porozumienia przepisy tej dyrektywy odczytuje się z następującym dostosowaniem:
w art. 3 ust. 4 po słowie "produktu" wprowadza się słowa: "a dla Islandii przez okres 36 miesięcy po ostatniej z dat wymienionych w załączniku II, w celu wyczerpania islandzkich zasobów".".
Artykuł 2
W pkt 21ab (dyrektywa Rady 1999/13/WE) załącznika XX do Porozumienia dodaje się, co następuje:
", zmieniona:
- 32004 L 0042: dyrektywą 2004/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r.
(Dz.U. L 143 z 30.4.2004, str. 87).".
Artykuł 3
Teksty dyrektywy 2004/42/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 11 czerwca 2005 r., pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [4].
Artykuł 5
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG nr 80/2005
z dnia 10 czerwca 2005 r.
zmieniająca załącznik II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik II do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 128/2004 z dnia 24 września 2004 r. [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić zalecenie Komisji 2003/887/WE z dnia 11 grudnia 2003 r. w sprawie wdrażania i stosowania Eurokodów dla budownictwa oraz strukturalnych wyrobów budowlanych [2],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Po pkt 3 (C/62/94/str. 1: komunikat Komisji) rozdziału XXI załącznika II dodaje się punkt w brzmieniu:
"4.
32003 H 0887: zaleceniem Komisji 2003/887/WE z dnia 11 grudnia 2003 r. w sprawie wdrażania i stosowania Eurokodów dla budownictwa oraz strukturalnych wyrobów budowlanych (Dz.U. L 332 z 19.12.2003, str. 62).".
Artykuł 2
Teksty zalecenia 2003/887/WE w języku islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 11 czerwca 2005 r., pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG nr 82/2005
z dnia 10 czerwca 2005 r.
zmieniająca załącznik XIII (Transport) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XIII do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 68/2005 z dnia 29 kwietnia 2005 r. [1].
(2) Rozporządzenie (WE) nr 881/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiające Europejską Agencję Kolejową [2], sprostowane w Dz.U. L 220 z 21.6.2004, str. 3, ma na celu zwiększanie poziomu interoperacyjności systemów kolejowych oraz opracowanie wspólnego podejścia do bezpieczeństwa w europejskim systemie kolejowym.
Artykuł 2 Teksty rozporządzenia (WE) nr 881/2004 w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne. Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie dnia 11 czerwca 2005 r., pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [3]. Artykuł 4
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG nr 83/2005
z dnia 10 czerwca 2005 r.
zmieniająca załącznik XIII (Transport) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XIII do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 68/2005 z dnia 29 kwietnia 2005 r. [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę Komisji 2004/111/WE z dnia 9 grudnia 2004 r. dostosowującą po raz piąty do postępu technicznego dyrektywę Rady 94/55/WE w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do drogowego transportu towarów niebezpiecznych [2].
(3) W Porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę Komisji 2004/112/WE z dnia 13 grudnia 2004 r. dostosowującą do postępu technicznego dyrektywę Rady 95/50/WE w sprawie ujednoliconych procedur kontroli drogowego transportu towarów niebezpiecznych [3],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W załączniku XIII do Porozumienia wprowadza się następujące zmiany:
1) w pkt 17e (dyrektywa Rady 94/55/WE) dodaje się tiret w brzmieniu:
"— 32004 L 0111: dyrektywą Komisji 2004/111/WE z dnia 9 grudnia 2004 r.
(Dz.U. L 365 z 10.12.2004, str. 25).";
2) w pkt 17d (dyrektywa Rady 95/50/WE) dodaje się tiret w brzmieniu:
"— 32004 L 0112: dyrektywą Komisji 2004/112/WE z dnia 13 grudnia 2004 r.
(Dz.U. L 367 z 14.12.2004, str. 23).".
Artykuł 2
Teksty dyrektyw 2004/111/WE oraz 2004/112/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 11 czerwca 2005 r., pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [4].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG nr 84/2005
z dnia 10 czerwca 2005 r.
zmieniająca załącznik XXI (Statystyka) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XXI do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 69/2005 z dnia 29 kwietnia 2005 r. [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 13/2005 z dnia 6 stycznia 2005 r. wdrażające rozporządzenie (WE) nr 1177/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczące statystyk Wspólnoty w zakresie dochodów i warunków życia (EU-SILC) w odniesieniu do wykazu dodatkowych zmiennych obowiązkowych odnoszących się do "uczestnictwa społecznego" [2].
(3) Niniejsza decyzja nie stosuje się do Liechtensteinu,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Po pkt 18o (rozporządzenie Komisji (WE) nr 28/2004) załącznika XXI do Porozumienia dodaje się punkt w brzmieniu:
"18p. 32005R 0013: rozporządzeniem Komisji (WE) nr 13/2005 z dnia 6 stycznia 2005 r. wdrażającym rozporządzenie (WE) nr 1177/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczące statystyk Wspólnoty w zakresie dochodów i warunków życia (EU-SILC) w odniesieniu do wykazu dodatkowych zmiennych obowiązkowych odnoszących się do "uczestnictwa społecznego" (Dz.U. L 5 z 7.1.2005, str. 5).
Do celów Porozumienia przepisy tego rozporządzenia odczytuje się z następującymi dostosowaniami:
Niniejsze rozporządzenie nie stosuje się do Liechtensteinu.".
Artykuł 2
Teksty rozporządzenia (WE) nr 13/2005 w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 11 czerwca 2005 r., pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG nr 85/2005
z dnia 10 czerwca 2005 r.
zmieniająca załącznik XXI (Statystyka) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XXI do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 69/2005 z dnia 29 kwietnia 2005 r. [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 116/2005 z dnia 26 stycznia 2005 r. w sprawie traktowania zwrotów podatku VAT osobom niepodlegającym opodatkowaniu i osobom podlegającym opodatkowaniu na ich działalność zwolnioną z opodatkowania, do celów rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1287/2003 w sprawie harmonizacji dochodu narodowego brutto w cenach rynkowych [2].
(3) Niniejsza decyzja nie stosuje się do Liechtensteinu,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Po pkt 19q (rozporządzenie Rady (WE) nr 1222/2004) załącznika XXI do Porozumienia dodaje się punkt w brzmieniu:
"19r. 32005 R 0116: rozporządzeniem Komisji (WE, Euratom) nr 116/2005 z dnia 26 stycznia 2005 r. w sprawie traktowania zwrotów podatku VAT osobom niepodlegającym opodatkowaniu i osobom podlegającym opodatkowaniu na ich działalność zwolnioną z opodatkowania, do celów rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1287/2003 w sprawie harmonizacji dochodu narodowego brutto w cenach rynkowych (Dz.U. L 24 z 27.1.2005, str. 6).
Do celów Porozumienia przepisy tego rozporządzenia odczytuje się z następującym dostosowaniem:
Rozporządzenie to nie stosuje się do Liechtensteinu.".
Artykuł 2
Teksty rozporządzenia (WE, Euratom) nr 116/2005 w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 11 czerwca 2005 r., pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG nr 86/2005
z dnia 10 czerwca 2005 r.
zmieniająca załącznik XXI (Statystyka) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XXI do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 69/2005 z dnia 29 kwietnia 2005 r. [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie (WE) nr 184/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 stycznia 2005 r. w sprawie statystyki Wspólnoty w zakresie bilansu płatniczego, międzynarodowego handlu usługami i zagranicznych inwestycji bezpośrednich [2].
(3) Niniejsza decyzja nie stosuje się do Liechtensteinu,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Po pkt 19r (rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 116/2005) załącznika XXI do Porozumienia dodaje się punkt w brzmieniu:
"19s. 32005 R 0184: rozporządzeniem (WE) nr 184/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 stycznia 2005 r. w sprawie statystyki Wspólnoty w zakresie bilansu płatniczego, międzynarodowego handlu usługami i zagranicznych inwestycji bezpośrednich (Dz.U. L 35 z 8.2.2005, str. 23).
Do celów Porozumienia przepisy tego rozporządzenia odczytuje się z następującym dostosowaniem:
Rozporządzenie to nie stosuje się do Liechtensteinu.".
Artykuł 2
Teksty rozporządzenia (WE) nr 184/2005 w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 11 czerwca 2005 r., pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG nr 87/2005
z dnia 10 czerwca 2005 r.
zmieniająca załącznik XXII (Prawo spółek) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XXII do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 71/2005 z dnia 29 kwietnia 2005 r. [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 211/2005 z dnia 4 lutego 2005 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1725/2003 przyjmujące określone międzynarodowe standardy rachunkowości zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1606/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do Międzynarodowych Standardów Sprawozdawczości Finansowej (IFRS) 1 i 2 oraz Międzynarodowych Standardów Rachunkowości (IAS) nr 12, 16, 19, 32, 33, 38 i 39 [2],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W pkt 10ba (rozporządzenie Komisji (WE) nr 1725/2003) załącznika XXII do Porozumienia dodaje się tiret w brzmieniu:
"— 32005 R 0211: rozporządzeniem Komisji (WE) nr 211/2005 z dnia 4 lutego 2005 r.
(Dz.U. L 41 z 11.2.2005, str. 1)".
Artykuł 2
Teksty rozporządzenia (WE) nr 211/2005 w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie 20 dni po jej przyjęciu, pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG nr 88/2005
z dnia 10 czerwca 2005 r.
zmieniająca Protokół 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 86 i 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Protokół 31 do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 183/2004 z dnia 16 grudnia 2004 r. [1].
(2) Należy rozszerzyć współpracę pomiędzy Umawiającymi się Stronami Porozumienia w celu włączenia decyzji nr 2241/2004/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 2004 r. w sprawie jednolitych wspólnotowych ram dla przejrzystości kwalifikacji i kompetencji (Europass) [2].
(3) Należy zatem zmienić Protokół 31 do Porozumienia, aby umożliwić wymienione rozszerzenie współpracy począwszy od dnia 1 stycznia 2005 r.,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W art. 4 ust. 2k Protokołu 31 do Porozumienia dodaje się tiret w brzmieniu:
"— 32004 D 2241: decyzja nr 2241/2004/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 2004 r. w sprawie jednolitych wspólnotowych ram dla przejrzystości kwalifikacji i kompetencji (Europass) (Dz.U. L 390 z 31.12.2004, str. 6).".
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po ostatniej notyfikacji do Wspólnego Komitetu EOG zgodnie z art. 103 ust. 1 Porozumienia [3].
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2005 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
NR 90/2005
z dnia 8 lipca 2005 r.
zmieniająca załącznik I (Sprawy weterynaryjne i fitosanitarne) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik I do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 51/2005 z dnia 29 kwietnia 2005 r. [1]
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2004/850/WE z dnia 3 grudnia 2004 r. zmieniającą załączniki I i II do decyzji 2002/308/WE ustanawiającej wykaz zatwierdzonych stref i zatwierdzonych hodowli w odniesieniu do jednej lub więcej chorób ryb: wirusowej posocznicy krwotocznej (VHS) i zakaźnej martwicy układu krwiotwórczego (IHN) [2].
(3) Niniejsza decyzja nie stosuje się do Liechtensteinu,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W pkt 66 (decyzja Komisji 2002/308/WE), część 4.2, rozdział I załącznika I do Porozumienia dodaje się tiret w brzmieniu:
"— 32004 D 0850: decyzją Komisji 2004/850/WE z dnia 3 grudnia 2004 r.
(Dz.U. L 368 z 15.12.2004, str. 28).".
Artykuł 2
Teksty decyzji 2004/850/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 9 lipca 2005 r., pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
NR 91/2005
z dnia 8 lipca 2005 r.
zmieniająca załącznik I (Sprawy weterynaryjne i fitosanitarne) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik I do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 51/2005 z dnia 29 kwietnia 2005 r. [1]
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 1471/2004 z dnia 18 sierpnia 2004 r. dotyczące zmiany załącznika XI do rozporządzenia (WE) nr 999/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do importu produktów ze zwierzyny płowej z Kanady i Stanów Zjednoczonych [2].
(3) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2004/693/WE z dnia 8 października 2004 r. zmieniającą decyzję 2004/233/WE w odniesieniu do wykazu laboratoriów upoważnionych do sprawdzania skuteczności szczepionki przeciw wściekliźnie u określonych domowych zwierząt mięsożernych [3].
(4) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2004/700/WE z dnia 13 października 2004 r. zmieniającą decyzję 2004/280/WE ustanawiającą środki przejściowe przy wprowadzaniu do obrotu niektórych produktów pochodzenia zwierzęcego uzyskiwanych w Republice Czeskiej, Estonii, na Cyprze, Łotwie, Litwie, Węgrzech, Malcie, w Polsce, Słowenii i na Słowacji [4].
(5) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2004/762/WE z dnia 12 listopada 2004 r. zmieniającą decyzję 2003/828/WE w sprawie przemieszczania zwierząt ze stref zamkniętych i przez nie w Hiszpanii i Portugalii w związku z wybuchem choroby niebieskiego języka w Hiszpanii [5].
(6) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2004/775/WE z dnia 18 listopada 2004 r. przyznającą Słowacji odstępstwo przewidziane w art. 3 ust. 2 dyrektywy Rady 92/102/EWG w sprawie identyfikacji i rejestracji zwierząt [6].
(7) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 1993/2004 z dnia 19 listopada 2004 r. zmieniające rozporządzenie (WE) 999/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do Portugalii [7].
(8) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2004/832/WE z dnia 3 grudnia 2004 r. zatwierdzającą plany zwalczania klasycznego pomoru świń u dzikich świń i szczepień interwencyjnych tych świń w północnych Wogezach we Francji [8].
(9) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2004/835/WE z dnia 3 grudnia 2004 r. zatwierdzającą plany zatwierdzenia zakładów zajmujących się handlem wewnątrzwspólnotowym drobiem i jajami wylęgowymi [9].
(10) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2004/898/WE z dnia 23 grudnia 2004 r. zmieniającą decyzję 2003/828/WE w sprawie przemieszczania zwierząt ze stref zamkniętych i przez nie w Hiszpanii i Portugalii w związku z wybuchem choroby niebieskiego języka w Hiszpanii [10].
(11) Rozporządzenie (WE) nr 1993/2004 uchyla uwzględnione w Porozumieniu decyzje Komisji 2000/345/WE [11], 2000/371/WE [12] oraz 200/372/WE [13], które zostały uchylone na mocy Porozumienia decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 51/2005.
(12) Decyzja 2004/835/WE uchyla uwzględnione w Porozumieniu decyzje Komisji 92/139/EWG [14], 92/140/EWG [15], 92/141/EWG [16], 92/281/EWG [17], 92/282/EWG [18], 92/283/EWG [19], 92/342/EWG [20], 92/344/EWG [21], 92/345/EWG [22], 92/379/EWG [23], 92/480/EWG [24], 94/964/WE [25] oraz 95/141/WE [26], które w związku z tym należy uchylić na mocy Porozumienia.
(13) Niniejsza decyzja nie stosuje się do Islandii i Liechtensteinu,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Rozdział I załącznika I do Porozumienia zmienia się zgodnie z Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Teksty rozporządzeń (WE) nr 1471/2004 i 1993/2004 oraz decyzji 2004/693/WE, 2004/700/WE, 2004/762/WE, 2004/775/WE, 2004/832/WE, 2004/835/WE i 2004/898/WE w języku norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 9 lipca 2005 r., pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [27].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Sprostowanie do decyzji Wspólnego Komitetu EOG nr 91/2005 z dnia 8 lipca 2005 r. zmieniającej załącznik I (Sprawy weterynaryjne i fitosanitarne) do Porozumienia EOG
(Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 306 z dnia 24 listopada 2005 r.)
Na str. 4, w motywie 11 po słowach "…decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 51/2005" dodaje się oznaczenie przypisu "*". Treść przypisu jest następująca: "* Dz.U. L 239 z 15.9.2005, str. 22.".
--------------------------------------------------
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
NR 92/2005
z dnia 8 lipca 2005 r.
zmieniająca załącznik I (Sprawy weterynaryjne i fitosanitarne) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione przez Protokół dostosowujący Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik I do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 51/2005 z dnia 29 kwietnia 2005 r. [1]
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie (WE) nr 998/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. w sprawie wymogów dotyczących zdrowia zwierząt, stosowanych do przemieszczania zwierząt domowych o charakterze niehandlowym i zmieniające dyrektywę Rady 92/65/EWG [2].
(3) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2003/803/WE z dnia 26 listopada 2003 r. ustanawiającą wzór paszportu do celu wewnątrzwspólnotowego przemieszczania psów, kotów i fretek [3].
(4) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 592/2004 z dnia 30 marca 2004 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 998/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do wykazów państw i terytoriów [4].
(5) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2004/301/WE z dnia 30 marca 2004 r. wprowadzającą odstępstwo od decyzji 2003/803/WE i 2004/203/WE w odniesieniu do formularzy świadectw i paszportów dla przemieszczania o charakterze niehandlowym psów, kotów i fretek oraz zmieniającą decyzję 2004/203/WE [5].
(6) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2004/539/WE z dnia 1 lipca 2004 r. ustanawiającą środek przejściowy dla wdrożenia rozporządzenia (WE) nr 998/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie wymagań dotyczących zdrowia zwierząt stosowanych do niehandlowego przemieszczania zwierząt domowych [6].
(7) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2004/557/WE z dnia 2 lipca 2004 r. w sprawie określenia derogacji od tymczasowego systemu ustanowionego w art. 6 rozporządzenia (WE) nr 998/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie przewozu zwierząt domowych przez terytorium Szwecji na trasie między wyspą Bornholm a innymi częściami terytorium Danii [7].
(8) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2004/595/WE z dnia 29 lipca 2004 r. w sprawie wprowadzenia wzoru świadectwa zdrowia w celu przywozu do Wspólnoty psów, kotów i fretek w celach handlowych [8].
(9) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Rady 2004/650/WE z dnia 13 września 2004 r. zmieniającą rozporządzenie (WE) 998/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie wymogów dotyczących zdrowia zwierząt stosowanych do przemieszczania zwierząt domowych o charakterze niehandlowym w celu uwzględnienia przystąpienia Malty [9].
(10) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2004/824/WE z dnia 1 grudnia 2004 r. ustanawiającą wzorcowe świadectwo zdrowia dla przemieszczania o charakterze niehandlowym psów, kotów i fretek z państw trzecich do Wspólnoty [10].
(11) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2004/839/WE z dnia 3 grudnia 2004 r. ustanawiającą warunki przemieszczania o charakterze niehandlowym z państw trzecich do Wspólnoty młodych psów i kotów [11].
(12) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2005/91/WE z dnia 2 lutego 2005 r. ustanawiającą okres, po którym szczepienie przeciwko wściekliźnie uważa się za ważne [12].
(13) Należy wprowadzić uproszczone procedury w odniesieniu do niektórych aktów dotyczących przemieszczania zwierząt domowych o charakterze niehandlowym.
(14) Decyzja 2004/595/WE uchyla decyzję Komisji 94/273/WE [13], która jest uwzględniona w Porozumieniu i którą w związku z powyższym należy uchylić w ramach Porozumienia.
(15) Niniejsza decyzja nie stosuje się do Islandii i Liechtensteinu,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Rozdział I załącznika I do Porozumienia zmienia się zgodnie z Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Teksty rozporządzeń (WE) nr 998/2003 i 592/2004, decyzji 2003/803/WE, 2004/301/WE, 2004/539/WE, 2004/557/WE, 2004/595/WE, 2004/650/WE, 2004/824/WE, 2004/839/WE i 2005/91/EC w języku norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 9 lipca 2005 r., pod warunkiem, że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [14].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
NR 93/2005
z dnia 8 lipca 2005 r.
zmieniająca załącznik I (Sprawy weterynaryjne i fitosanitarne) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik I do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 51/2005 z dnia 29 kwietnia 2005 r. [1]
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 745/2004 z dnia 16 kwietnia 2004 r. ustanawiające środki w odniesieniu do przywozu produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do indywidualnego spożycia [2].
(3) Niniejsza decyzja nie stosuje się do Islandii i Liechtensteinu,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Po pkt 126 (decyzja Komisji 2005/91/WE) w części 1.2 rozdziału I załącznika I do Porozumienia dodaje się punkt w brzmieniu:
"127. 32004 R 0745: rozporządzeniem Komisji (WE) nr 745/2004 z dnia 16 kwietnia 2004 r. ustanawiającym środki w odniesieniu do przywozu produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do indywidualnego spożycia (Dz.U. L 122 z 26.4.2004, str. 1).
a) w art. 2 dodaje się, co następuje:
"— dziczyzna oraz produkty z dziczyzny wprowadzane do Norwegii od strony Svalbard, o ile liczba lub ilość nie przekracza 5 kg na osobę.";
b) słowa "Unia Europejska" w nocie w załączniku II zastępuje się słowami "Unia Europejska i Norwegia";
c) wykreśla się słowo "Norwegia" w art. 1 ust. 4, w przypisie noty w załączniku II oraz w komunikacie w załączniku III.".
Artykuł 2
Tekst rozporządzenia (WE) nr 745/2004 w języku norweskim, który zostanie opublikowany w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, jest autentyczny.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 9 lipca 2005 r., pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
NR 94/2005
z dnia 8 lipca 2005 r.
zmieniająca załącznik I (Sprawy weterynaryjne i fitosanitarne) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej Porozumieniem, w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik I do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 52/2005 z dnia 29 kwietnia 2005 r. [1]
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 2148/2004 z dnia 16 grudnia 2004 r. w sprawie stałego i tymczasowego dopuszczenia niektórych dodatków oraz dopuszczenia nowych zastosowań dodatku już dopuszczonego do użycia w paszach [2].
(3) W Porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę Komisji 2004/116/WE z dnia 23 grudnia 2004 r. zmieniającą Załącznik do dyrektywy Rady 82/471/EWG w zakresie włączenia Candida guilliermondii [3],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W rozdziale II załącznika I do Porozumienia wprowadza się następujące zmiany:
1) po pkt 1zzd (rozporządzenie Komisji (WE) nr 1800/2004) dodaje się punkt w brzmieniu:
"1zze. 32004 R 2148: rozporządzenie Komisji (WE) nr 2148/2004 z dnia 16 grudnia 2004 r. w sprawie stałego i tymczasowego dopuszczenia niektórych dodatków oraz dopuszczenia nowych zastosowań dodatku już dopuszczonego do użycia w paszach (Dz.U. L 370 z 17.12.2004, str. 24).";
2) w pkt 15 (dyrektywa Rady 82/471/EWG) dodaje się tiret w brzmieniu:
"— 32004 L 0116: dyrektywą Komisji 2004/116/WE z dnia 23 grudnia 2004 r.
(Dz.U. L 379 z 24.12.2004, str. 81).".
Artykuł 2
Teksty rozporządzenia (WE) nr 2184/2004 i dyrektywy 2004/116/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 9 lipca 2005 r., pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [4].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
NR 95/2005
z dnia 8 lipca 2005 r.
zmieniająca załącznik I (Sprawy weterynaryjne i fitosanitarne) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik I do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 30/2005 z dnia 11 marca 2005 r. [1]
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2004/842/WE z dnia 1 grudnia 2004 r. w sprawie przepisów wykonawczych, na mocy których Państwa Członkowskie mogą zezwolić na wprowadzenie do obrotu materiału siewnego należącego do odmiany, dla której złożono wniosek o włączenie do krajowego katalogu odmian gatunków roślin rolniczych lub katalogu odmian gatunków warzyw [2].
(3) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2004/893/WE z dnia 20 grudnia 2004 r. przewidującą tymczasowy obrót niektórymi rodzajami materiału siewnego gatunku Secale cereale niespełniającymi wymogów dyrektywy Rady 66/402/EWG [3].
(4) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2004/894/WE z dnia 20 grudnia 2004 r. przewidującą tymczasowy obrót niektórymi rodzajami materiału siewnego gatunku Triticum aestivum niespełniającymi wymogów dyrektywy Rady 66/402/EWG [4].
(5) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2005/5/WE z dnia 27 grudnia 2004 r. w sprawie poczynienia przygotowań do wspólnotowych prób i analiz porównawczych przeprowadzanych na nasionach oraz materiale rozmnożeniowym niektórych gatunków roślin rolniczych i warzyw oraz winorośli zgodnie z przepisami dyrektyw Rady 66/401/EWG, 66/402/EWG, 68/193/EWG, 92/33/EWG, 2002/54/WE, 2002/55/WE, 2002/56/WE oraz 2002/57/WE w latach 2005–2009 [5],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Po pkt 35 (decyzja Komisji 2004/371/WE) rozdziału I części 2 Porozumienia dodaje się punkty w brzmieniu:
"36.
32004 D 0842: decyzja Komisji 2004/842/WE z dnia 1 grudnia 2004 r. w sprawie przepisów wykonawczych, na mocy których Państwa Członkowskie mogą zezwolić na wprowadzenie do obrotu materiału siewnego należącego do odmiany, dla której złożono wniosek o włączenie do krajowego katalogu odmian gatunków roślin rolniczych lub katalogu odmian gatunków warzyw (Dz.U. L 362 z 9.12.2004, str. 21).
Dla celów niniejszego Porozumienia przepisy tej decyzji odczytuje się z następującym dostosowaniem:
Zawarte w decyzji odesłania do innych aktów uznaje się za właściwe w stopniu i w formie, w jakiej akty te są uwzględnione w Porozumieniu.
37.
32004 D 0893: decyzja Komisji 2004/893/WE z dnia 20 grudnia 2004 r. przewidująca tymczasowy obrót niektórymi rodzajami materiału siewnego gatunku Secale cereale niespełniającymi wymogów dyrektywy Rady 66/402/EWG (Dz.U. L 375 z 23.12.2004, str. 31).
38.
32004 D 0894: decyzja Komisji 2004/894/WE z dnia 20 grudnia 2004 r. przewidująca tymczasowy obrót niektórymi rodzajami materiału siewnego gatunku Triticum aestivum niespełniającymi wymogów dyrektywy Rady 66/402/EWG (Dz.U. L 375 z 23.12.2004, str. 33).
39.
32005 D 0005: decyzja Komisji 2005/5/WE z dnia 27 grudnia 2004 r. poczynienia przygotowań do wspólnotowych prób i analiz porównawczych przeprowadzanych na nasionach oraz materiale rozmnożeniowym niektórych gatunków roślin rolniczych i warzyw oraz winorośli zgodnie z przepisami dyrektyw Rady 66/401/EWG, 66/402/EWG, 68/193/EWG, 92/33/EWG, 2002/54/WE, 2002/55/WE, 2002/56/WE oraz 2002/57/WE w latach 2005–2009 (Dz.U. L 2 z 5.1.2005, str. 12).
Dla celów niniejszego Porozumienia przepisy tej decyzji odczytuje się z następującym dostosowaniem:
Zawarte w decyzji odesłania do innych aktów uznaje się za właściwe w stopniu i w formie, w jakiej akty te są uwzględnione w Porozumieniu.".
Artykuł 2
Teksty decyzji 2004/842/WE, 2004/893/WE, 2004/894/WE oraz 2005/5/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 9 lipca 2005 r., pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [6].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
NR 96/2005
z dnia 8 lipca 2005 r.
zmieniająca załącznik II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik II do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 77/2005 z dnia 10 czerwca 2005 r. [1]
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 37/2005 z dnia 12 stycznia 2005 r. w sprawie monitorowania temperatur w środkach transportu, podczas magazynowania oraz składowania głęboko mrożonych środków spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi [2].
(3) W Porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę Komisji 2005/5/WE z dnia 26 stycznia 2005 r. zmieniającą dyrektywę 2002/26/WE w odniesieniu do metod pobierania próbek i metod analiz do celów urzędowej kontroli poziomów ochratoksyny A w środkach spożywczych [3].
(4) W Porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę Komisji 2005/10/WE z dnia 4 lutego 2005 r. ustanawiającą metody pobierania próbek i metody analizy do celów urzędowej kontroli poziomów benzo[a]pirenu w środkach spożywczych [4].
(5) W Porozumieniu należy uwzględnić zalecenie Komisji 2005/108/WE z dnia 4 lutego 2005 r. w sprawie dalszego badania poziomów wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych w niektórych środkach spożywczych [5].
(6) Rozporządzenie (WE) nr 37/2005 uchyla dyrektywę Komisji 92/1/EWG [6], która jest uwzględniona w Porozumieniu i którą w związku z powyższym należy uchylić w ramach Porozumienia,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W rozdziale XII załącznika II do Porozumienia wprowadza się następujące zmiany:
1) w pkt 54zx (dyrektywa Komisji 2002/26/WE) dodaje się tiret w brzmieniu:
"— 32005 L 0005: dyrektywą Komisji 2005/5/WE z dnia 26 stycznia 2005 r.
(Dz.U. L 27 z 29.1.2005, str. 38).";
2) po pkt 54zzq (rozporządzenie Komisji (WE) nr 1452/2003) wprowadza się punkty w brzmieniu:
"54zzr. 32005 R 0037: rozporządzenie Komisji (WE) nr 37/2005 z dnia 12 stycznia 2005 r. w sprawie monitorowania temperatur w środkach transportu, podczas magazynowania oraz składowania głęboko mrożonych środków spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi (Dz.U. L 10 z 13.1.2005, str. 18).
54zzs.
32005 L 0010: dyrektywa Komisji 2005/10/WE z dnia 4 lutego 2005 r. ustanawiająca metody pobierania próbek i metody analizy do celów urzędowej kontroli poziomów benzo[a]pirenu w środkach spożywczych (Dz.U. L 34 z 8.2.2005, str. 15).";
3) po pkt 59 (C/345/93/str. 3: komunikat Komisji) dodaje się punkt w brzmieniu:
"60.
32005 H 0108: zalecenie Komisji 2005/108/WE z dnia 4 lutego 2005 r. w sprawie dalszego badania poziomów wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych w niektórych środkach spożywczych (Dz.U. L 34 z 8.2.2005, str. 43).";
4) skreśla się tekst punktu 54c (dyrektywa Komisji 92/1/EWG).
Artykuł 2
Teksty rozporządzenia (WE) nr 37/2005, dyrektyw 2005/5/WE i 2005/10/WE oraz zalecenia 2005/108/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 9 lipca 2005 r., pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [7].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
NR 97/2005
z dnia 8 lipca 2005 r.
zmieniająca załącznik II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik II do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 77/2005 z dnia 10 czerwca 2005 r. [1]
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie (WE) nr 1935/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 października 2004 r. w sprawie materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu z żywnością oraz uchylające dyrektywy 80/590/EWG i 89/109/EWG [2].
(3) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 78/2005 z dnia 19 stycznia 2005 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 466/2001 w zakresie metali ciężkich [3].
(4) W Porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę Komisji 2005/4/WE z dnia 19 stycznia 2005 r. zmieniającą dyrektywę 2001/22/WE ustanawiającą metody pobierania próbek i metody analiz do celów urzędowej kontroli poziomów ołowiu, kadmu, rtęci i 3-MCPD w środkach spożywczych [4].
(5) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 123/2005 z dnia 26 stycznia 2005 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 466/2001 w odniesieniu do ochratoksyny A [5],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W rozdziale XII załącznika II do Porozumienia wprowadza się następujące zmiany:
1) w pkt 54zj (dyrektywa Komisji 2001/22/WE) dodaje się tiret w brzmieniu:
"— 32005 L 0004: dyrektywą Komisji 2005/4/WE z dnia 19 stycznia 2005 r.
(Dz.U. L 19 z 21.1.2005, str. 50).";
2) w pkt 54zn (rozporządzenie Komisji (WE) nr 466/2001) dodaje się tiret w brzmieniu:
"— 32005 R 0078: rozporządzeniem Komisji (WE) nr 78/2005 z dnia 19 stycznia 2005 r.
(Dz.U. L 16 z 20.1.2005, str. 43),
— 32005 R 0123: rozporządzeniem Komisji (WE) nr 123/2005 z dnia 26 stycznia 2005 r.
(Dz.U. L 25 z 28.1.2005, str. 3).";
3) po pkt 54zzs (dyrektywa Komisji 2005/10/WE) dodaje się punkt w brzmieniu:
"54zzt. 32004 R 1935: rozporządzenie (WE) nr 1935/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 października 2004 r. w sprawie materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu z żywnością oraz uchylające dyrektywy 80/590/EWG i 89/109/EWG (Dz.U. L 338 z 13.11.2004, str. 4).";
4) skreśla się treść pkt 24 (dyrektywa Komisji 80/590/EWG) oraz 48 (dyrektywa Rady 89/109/EWG).
Artykuł 2
Teksty rozporządzeń (WE) nr 1935/2004, 78/2005, 123/2005 oraz tekst dyrektywy 2005/4/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 9 lipca 2005 r., pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [6].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
NR 98/2005
z dnia 8 lipca 2005 r.
zmieniająca załącznik II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik II do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 60/2005 z dnia 29 kwietnia 2005 r. [1]
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 2232/2004 z dnia 23 grudnia 2004 r. zmieniające załączniki I, II i III do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 ustanawiającego wspólnotową procedurę określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego w odniesieniu do altrenogestu, dipropionianu beklometazonu, kloprostenolu, R-kloprostenolu, półtoraoleinianu sorbitanu oraz toltrazurilu [2],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W rozdziale XIII załącznika II do Porozumienia w pkt 14 (rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90) dodaje się tiret w brzmieniu:
"— 32004 R 2232: rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2232/2004 z dnia 23 grudnia 2004 r.
(Dz.U. L 379 z 24.12.2004, str. 71).".
Artykuł 2
Teksty rozporządzenia (WE) nr 2232/2004 w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 9 lipca 2005 r., pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
NR 99/2005
z dnia 8 lipca 2005 r.
zmieniająca załącznik II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik II do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 60/2005 z dnia 29 kwietnia 2005 r. [1]
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 75/2005 z dnia 18 stycznia 2005 r. zmieniające załączniki I, II i III do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 ustanawiającego wspólnotową procedurę określania maksymalnego limitu pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego w odniesieniu do moksydektyny, liniowych kwasów alkilobenzenosulfonowych o długościach łańcucha alkilowego w zakresie od C9 do C13, zawierających mniej niż 2,5 % łańcuchów dłuższych niż C13 oraz acetyloizowalerylotylozyny [2],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W rozdziale XIII załącznika II do Porozumienia w pkt 14 (rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90) dodaje się tiret w brzmieniu:
"— 32005 R 0075: rozporządzeniem Komisji (WE) nr 75/2005 z dnia 18 stycznia 2005 r.
(Dz.U. L 15 z 19.1.2005, str. 3).".
Artykuł 2
Teksty rozporządzenia (WE) nr 75/2005 w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 9 lipca 2005 r., pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
NR 100/2005
z dnia 8 lipca 2005 r.
zmieniająca załącznik II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik II do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 63/2005 z dnia 29 kwietnia 2005 r. [1]
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę Komisji 2005/9/WE z dnia 28 stycznia 2005 r. zmieniającą dyrektywę Rady 76/768/EWG dotyczącą produktów kosmetycznych w celu dostosowania jej załącznika VII do postępu technicznego [2],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W rozdziale XVI załącznika II do Porozumienia w pkt 1 (dyrektywa Rady 76/768/EWG) dodaje się tiret w brzmieniu:
"— 32005 L 0009: dyrektywą Komisji 2005/9/WE z dnia 28 stycznia 2005 r.
(Dz.U. L 27 z 29.1.2005, str. 46)".
Artykuł 2
Teksty dyrektywy 2005/9/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 9 lipca 2005 r., pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
NR 101/2005
z dnia 8 lipca 2005 r.
zmieniająca załącznik II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik II do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 100/2004 z dnia 9 lipca 2004 r. [1]
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2005/53/WE z dnia 25 stycznia 2005 r. w sprawie stosowania art. 3 ust. 3 lit. e) dyrektywy 1999/5/WE Parlamentu Europejskiego i Rady do urządzeń radiowych, które są przeznaczone do udziału w systemie automatycznego rozpoznawania statków (AIS) [2].
(3) Decyzja 2005/53/WE uchyla ze skutkiem od dnia 26 lipca 2005 r. decyzję Komisji 2003/213/WE [3], która jest uwzględniona w Porozumieniu i którą w związku z powyższym należy uchylić w ramach Porozumienia,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W rozdziale XVIII załącznika II do Porozumienia wprowadza się następujące zmiany:
1) po pkt 4zzm (decyzja Komisji 2004/71/WE) dodaje się punkt w brzmieniu:
"4zzn. 32005 D 0053: decyzją Komisji 2005/53/WE z dnia 25 stycznia 2005 r. w sprawie stosowania art. 3 ust. 3 lit. e) dyrektywy 1999/5/WE Parlamentu Europejskiego i Rady do urządzeń radiowych, które są przeznaczone do udziału w systemie automatycznego rozpoznawania statków (AIS) (Dz.U. L 22 z 26.1.2005, str. 14).";
2) tekst pkt 4zzl (decyzja Komisji 2003/213/WE) skreśla się ze skutkiem od dnia 26 lipca 2005 r.
Artykuł 2
Teksty decyzji 2005/53/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 9 lipca 2005 r., pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [4].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
NR 102/2005
z dnia 8 lipca 2005 r.
zmieniająca załącznik IV (Energia) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik IV do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 43/2005 z dnia 11 marca 2005 r.
[1] Dz.U. L 198 z 28.7.2005, str. 45.
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę 2001/77/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 września 2001 r. w sprawie wspierania produkcji na rynku wewnętrznym energii elektrycznej wytwarzanej ze źródeł odnawialnych [2] Dz.U. L 283 z 27.10.2001, str. 33.
Dyrektywa ostatnio zmieniona Aktem Przystąpienia z 2003 r.,
PRZYJMUJE NASTĘPUJĄCĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Po pkt 18 (rozporządzenie (WE) nr 2422/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady) załącznika IV do Porozumienia dodaje się punkt w brzmieniu:
"19.
32001 L 0077: dyrektywa 2001/77/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 września 2001 r. w sprawie wspierania produkcji na rynku wewnętrznym energii elektrycznej wytwarzanej ze źródeł odnawialnych (Dz.U. L 283 z 27.10.2001, str. 33).
Do celów niniejszego Porozumienia przepisy tej dyrektywy rozumie się, uwzględniając następujące dostosowania:
a) niniejsza dyrektywa nie stosuje się do Liechtensteinu;
b) w art. 3 ust. 2 datę " 27 października 2002 r." oraz w art. 3 ust. 3, art. 5 ust. 1 i art. 6 ust. 2 datę " 27 października 2003 r." zastępuje się określeniem "w sześć miesięcy po wejściu w życie decyzji Wspólnego Komitetu EOG nr 102/2005 z dnia 8 lipca 2005 r.";
c) w art. 3 ust. 2 tiret drugie słowo "3Wspólnota" zastępuje się określeniem "Państwa EFTA";
d) ustępu 8 Protokołu 1 nie stosuje się do art. 3 ust. 4 tiret drugie;
e) w art. 4 ust. 1 określenie "art. 87 i 88 Traktatu" zastępuje się określeniem "art. 61 i 62 Porozumienia EOG".
Określenie "art. 6 i 174 Traktatu" zastępuje się określeniem "art. 73 Porozumienia EOG";
f) w Załączniku dodaje się, co następuje:
"Islandia _BAR_ 5,58 _BAR_ 99,90 _BAR_ 99,50 _BAR_
Norwegia _BAR_ 110,95 _BAR_ 96,30 _BAR_ 90,00 _BAR_
Artykuł 2
Teksty dyrektywy 2001/77/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 9 lipca 2005 r., pod warunkiem że wszystkie notyfikacje na mocy art. 103 ust. 1 Porozumienia zostały dokonane wobec Wspólnego Komitetu EOG [5].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
NR 103/2005
z dnia 8 lipca 2005 r.
zmieniająca załącznik XI (Usługi telekomunikacyjne) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione przez Protokół dostosowujący Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XI do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 39/2005 z dnia 11 marca 2005 r. [1]
(2) Celem rozporządzenia (WE) nr 460/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 marca 2004 r. ustanawiającego Europejską Agencję ds. Bezpieczeństwa Sieci i Informacji [2] jest zwiększenie zdolności Wspólnoty, Państw Członkowskich i, co za tym idzie, środowiska biznesowego do zapobiegania problemom związanym z bezpieczeństwem sieci i informacji, reagowania na nie i rozwiązywania ich.
Artykuł 2 Teksty rozporządzenia (WE) nr 460/2004 w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne. Artykuł 3
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
NR 104/2005
z dnia 8 lipca 2005 r.
zmieniająca załącznik XI (Usługi telekomunikacyjne) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XI do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 39/2005 z dnia 11 marca 2005 r. [1]
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2004/535/WE z dnia 14 maja 2004 r. w sprawie odpowiedniej ochrony danych osobowych zawartych w Passenger Name Record (PNR) pasażerów lotniczych przekazywanych do Biura Celnego i Ochrony Granic Stanów Zjednoczonych [2],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Po pkt 5ei (decyzja Komisji 2004/411/WE) załącznika XI do Porozumienia dodaje się punkt w brzmieniu:
"5ej.
32004 D 0535: decyzja Komisji 2004/535/WE z dnia 14 maja 2004 r. w sprawie odpowiedniej ochrony danych osobowych zawartych w Passenger Name Record (PNR) pasażerów lotniczych przekazywanych do Biura Celnego i Ochrony Granic Stanów Zjednoczonych (Dz.U. 235 z 6.7.2004, str. 11).".
Artykuł 2
Teksty decyzji 2004/535/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 9 lipca 2005 r., pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
NR 105/2005
z dnia 8 lipca 2005 r.
zmieniająca załącznik XI (Usługi telekomunikacyjne) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XI do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 39/2005 z dnia 11 marca 2005 r. [1]
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę 2003/98/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie ponownego wykorzystywania informacji sektora publicznego [2],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Po pkt 5j (dyrektywa 98/84/WE Parlamentu Europejskiego i Rady) załącznika XI do Porozumienia dodaje się punkt w brzmieniu:
"5k.
32003 L 0098: dyrektywa 2003/98/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie ponownego wykorzystywania informacji sektora publicznego (Dz.U. L 345 z 31.12.2003, str. 90).".
Artykuł 2
Teksty dyrektywy 2003/98/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 9 lipca 2005 r., pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
NR 106/2005
z dnia 8 lipca 2005 r.
zmieniająca załącznik XIV (Konkurencja) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XIV do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 43/2005 z dnia 11 marca 2005 r. [1]
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 611/2005 z dnia 20 kwietnia 2005 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 823/2000 w sprawie stosowania art. 81 ust. 3 Traktatu do określonych grup porozumień, decyzji i praktyk uzgodnionych między towarzystwami żeglugi liniowej (konsorcja) [2], z poprawkami wprowadzonymi w Dz.U. L 103 z 22.4.2005, str. 41,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W pkt 11c (rozporządzenie Komisji (WE) nr 823/2000) załącznika XIV do Porozumienia dodaje się tiret w brzmieniu:
"— 32005 R 0611: rozporządzeniem Komisji (WE) nr 611/2005 z dnia 20 kwietnia 2005 r.
(Dz.U. L 101 z 21.4.2005, str. 10), z poprawkami wprowadzonymi w Dz.U. L 103 z 22.4.2005, str. 41.".
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
NR 107/2005
z dnia 8 lipca 2005 r.
zmieniająca niektóre załączniki oraz Protokół 31 do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 128 Porozumienia stanowi, iż jakiekolwiek Państwo Członkowskie stające się członkiem Wspólnoty składa wniosek o zostanie Stroną Porozumienia oraz że warunki uczestnictwa ustalone zostają w drodze porozumienia pomiędzy Umawiającymi się Stronami a państwem składającym wniosek.
(2) Po udanym zakończeniu negocjacji związanych z rozszerzeniem Wspólnoty Republika Czeska, Republika Cypryjska, Republika Estońska, Republika Litewska, Republika Łotewska, Republika Malty, Republika Słowacka, Republika Słowenii, Rzeczpospolita Polska i Republika Węgierska ("Nowe Umawiające się Strony") złożyły wnioski o zostanie stronami Porozumienia.
(3) Porozumienie o przystąpieniu Republiki Czeskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Malty, Republiki Słowackiej, Republiki Słowenii, Rzeczypospolitej Polskiej i Republiki Węgierskiej ("Porozumienie o rozszerzeniu EOG") zostało podpisane w dniu 14 października 2003 r. w Luksemburgu.
(4) Zgodnie z art. 1 ust. 2 Porozumienia o rozszerzeniu EOG postanowienia zawarte w Porozumieniu, zmienione decyzjami Wspólnego Komitetu EOG przyjętymi przed dniem 1 listopada 2002 r., od dnia wejścia w życie Porozumienia o rozszerzeniu EOG obowiązują Nowe Umawiające się Strony na takich samych warunkach, jak obecne Umawiające się Strony oraz na warunkach i zasadach określonych w Porozumieniu o rozszerzeniu EOG.
(5) Od dnia 1 listopada 2002 r. instytucje Wspólnoty przyznały tymczasowe odstępstwa od aktów, które instytucje Wspólnoty przyjęły pomiędzy dniem 1 listopada 2002 r. a dniem podpisania aktu dotyczącego warunków przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Malty, Republiki Słowackiej, Republiki Słowenii, Rzeczypospolitej Polskiej i Republiki Węgierskiej oraz dostosowań do Traktatów, na mocy których ustanowiono Unię Europejską, przyjętego w dniu 16 kwietnia 2003 r. ("Akt Przystąpienia z dnia 16 kwietnia 2003 r.") lub aktami instytucji Wspólnoty dostosowanymi z powodu przystąpienia.
(6) Celem zagwarantowania jednorodności Porozumienia oraz bezpieczeństwa prawnego osób fizycznych i podmiotów gospodarczych należy podkreślić, że wspomniane odstępstwa i dostosowania zawarte są w przedmiotowym Porozumieniu.
(7) W tym celu należy zmienić protokoły i załączniki do Porozumienia.
(8) Ponieważ Porozumienie rozszerza rynek wewnętrzny na Państwa EFTA, dla potrzeb właściwego funkcjonowania rynku wewnętrznego konieczne jest, aby niniejsza decyzja miała zastosowanie również od równoczesnego wejścia w życie Traktatu o Przystąpieniu do UE oraz Porozumienia o rozszerzeniu EOG.
(9) Ponieważ Porozumienie o rozszerzeniu EOG nie weszło jeszcze w życie, ale jest stosowane na zasadzie tymczasowej, niniejsza decyzja, do czasu wejścia w życie Porozumienia o rozszerzeniu EOG, również będzie stosowana tymczasowo,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Regulacje przejściowe dotyczące aktów zawartych w Porozumieniu, które przyznano na podstawie art. 55 Aktu Przystąpienia z dnia 16 kwietnia 2003 r., należy włączyć do Porozumienia oraz uczynić je jego częścią.
W tym celu należy zmienić protokoły i załączniki do Porozumienia zgodnie z treścią załącznika A do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Dostosowania do aktów zawartych w Porozumieniu, które wprowadziły instytucje Wspólnoty na podstawie art. 57 Aktu Przystąpienia z dnia 16 kwietnia 2003 r., należy włączyć do Porozumienia oraz uczynić je jego częścią.
W tym celu należy zmienić protokoły i załączniki do Porozumienia zgodnie z treścią załącznika B do niniejszej decyzji.
Artykuł 3
Teksty aktów Wspólnoty wymienionych w załącznikach A i B w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich, są autentyczne.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po złożeniu ostatniej notyfikacji do Wspólnego Komitetu EOG na mocy art. 103 ust. 1 Porozumienia [1].
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia wejścia w życie Porozumienia o rozszerzeniu EOG.
Do czasu wejścia w życie Porozumienia o rozszerzeniu EOG stosuje się ją tymczasowo od dnia tymczasowego stosowania Porozumienia o rozszerzeniu EOG.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
NR 108/2005
z dnia 30 września 2005 r.
zmieniająca załącznik I (Sprawy weterynaryjne i fitosanitarne) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik I do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 94/2005 z dnia 8 lipca 2005 r. [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę Komisji 2005/6/WE z dnia 26 stycznia 2005 r. zmieniającą dyrektywę 71/250/EWG w sprawie raportowania i interpretacji wyników badań analitycznych wymaganych zgodnie z dyrektywą 2002/32/WE [2].
(3) W Porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę Komisji 2005/7/WE z dnia 27 stycznia 2005 r. zmieniającą dyrektywę 2002/70/WE ustanawiającą wymagania dotyczące określania poziomów dioksyn i dioksynopochodnych polichlorowanych bifenyli (PCB) w paszach [3].
(4) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 255/2005 z dnia 15 lutego 2005 r. w sprawie stałego dopuszczenia niektórych dodatków paszowych [4].
(5) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 358/2005 z dnia 2 marca 2005 r. dotyczące bezterminowego zezwolenia na niektóre dodatki i zezwolenia na nowe wykorzystanie już dopuszczonych dodatków paszowych [5].
(6) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 378/2005 z dnia 4 marca 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad wykonania rozporządzenia (WE) nr 1831/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady w zakresie obowiązków i zadań laboratorium referencyjnego Wspólnoty dotyczących wniosków o wydanie zezwolenia na stosowanie dodatków paszowych [6].
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W rozdziale II załącznika I do Porozumienia wprowadza się następujące zmiany:
1) w pkt 1zc (dyrektywa Komisji 2002/70/WE) dodaje się, co następuje:
",zmieniona:
- 32005 L 0007: dyrektywą Komisji 2005/7/WE z dnia 27 stycznia 2005 r.
(Dz.U. L 27 z 29.1.2005, str. 41).";
2) po pkt 1zze (rozporządzenie Komisji (WE) nr 2148/2004) wprowadza się punkty w brzmieniu:
"1zzf. 32005 R 0255: rozporządzenie Komisji (WE) nr 255/2005 z dnia 15 lutego 2005 r. w sprawie stałego dopuszczenia niektórych dodatków paszowych (Dz.U. L 45 z 16.2.2005, str. 3).
1zzg. 32005 R 0358: rozporządzenie Komisji (WE) nr 358/2005 z dnia 2 marca 2005 r. dotyczące bezterminowego zezwolenia na niektóre dodatki i zezwolenia na nowe wykorzystanie już dopuszczonych dodatków paszowych (Dz.U. L 57 z 3.3.2005, str. 3).
1zzh. 32005 R 0378: rozporządzenie Komisji (WE) nr 378/2005 z dnia 4 marca 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad wykonania rozporządzenia (WE) nr 1831/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady w zakresie obowiązków i zadań laboratorium referencyjnego Wspólnoty dotyczących wniosków o wydanie zezwolenia na stosowanie dodatków paszowych (Dz.U. L 59 z 5.3.2005, str. 8).";
3) w pkt 19 (dyrektywa Komisji 71/250/EWG) dodaje się tiret w brzmieniu:
- "— 32005 L 0006: dyrektywą Komisji 2005/6/WE z dnia 26 stycznia 2005 r.
(Dz.U. L 24 z 27.1.2005, str. 33).".
Artykuł 2
Teksty rozporządzeń (WE) nr 255/2005, (WE) nr 358/2005 i (WE) nr 378/2005 oraz teksty dyrektyw nr 2005/6/WE oraz 2005/7/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 1 października 2005 r., pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [7].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
NR 109/2005
z dnia 30 września 2005 r.
zmieniająca załącznik I (Sprawy weterynaryjne i fitosanitarne) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik I do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 94/2005 z dnia 8 lipca 2005 r. [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę Komisji 2005/8/WE z dnia 27 stycznia 2005 r. zmieniającą załącznik I do dyrektywy 2002/32/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie niepożądanych substancji w paszach (środkach żywienia zwierząt) [2],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W pkt 33 (dyrektywa 2002/32/WE Parlamentu Europejskiego i Rady) rozdziału II załącznika I do Porozumienia dodaje się tiret w brzmieniu:
- "— 32005 L 0008: dyrektywą Komisji 2005/8/WE z dnia 27 stycznia 2005 r.
(Dz.U. L 27 z 29.1.2005, str. 44).".
Artykuł 2
Teksty dyrektywy 2005/8/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 1 października 2005 r., pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
NR 110/2005
z dnia 30 września 2005 r.
zmieniająca załącznik I (Sprawy weterynaryjne i fitosanitarne) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik I do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 95/2005 z dnia 8 lipca 2005 r. [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę Rady 2004/117/WE z dnia 22 grudnia 2004 r. zmieniającą dyrektywy 66/401/EWG, 66/402/EWG, 2002/54/WE, 2002/55/WE oraz 2002/57/WE w odniesieniu do badań przeprowadzanych pod nadzorem urzędowym oraz równoważności materiału siewnego produkowanego w krajach trzecich [2].
(3) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2005/114/WE z dnia 7 lutego 2005 r. w sprawie kontynuacji w 2005 r. wspólnotowych porównawczych prób i analiz nasion i materiału rozmnożeniowego Gramineae, Medicago sativa L. i Beta na mocy dyrektyw Rady 66/401/EWG i 2002/54/WE rozpoczętych w 2004 r. [3],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W załączniku I rozdział III do Porozumienia wprowadza się następujące zmiany:
1) w pkt 2 (dyrektywa Rady 66/401/EWG), pkt 3 (dyrektywa Rady 66/402/EWG), pkt 11 (dyrektywa Rady 2002/54/WE), pkt 12 (dyrektywa Rady 2002/55/WE) oraz pkt 13 (dyrektywa Rady 2002/57/WE) dodaje się tiret w brzmieniu:
- "— 32004 L 0117: dyrektywą Rady 2004/117/WE z dnia 22 grudnia 2004 r.
(Dz.U. L 14 z 18.1.2005, str. 18).";
2) Po pkt 39 (decyzja Komisji 2005/5/WE) w części 2 wprowadza się punkt w brzmieniu:
"40.
32005 D 0114: decyzja Komisji 2005/114/WE z dnia 7 lutego 2005 r. w sprawie kontynuacji w 2005 r. wspólnotowych porównawczych prób i analiz nasion i materiału rozmnożeniowego Gramineae, Medicago sativa L. i Beta na mocy dyrektyw Rady 66/401/EWG i 2002/54/WE rozpoczętych w 2004 r.
(Dz.U. L 36 z 9.2.2005, str. 8).".
Artykuł 2
Teksty dyrektywy 2004/117/WE oraz decyzji 2005/114/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 1 października 2005 r., pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [4].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
NR 111/2005
z dnia 30 września 2005 r.
zmieniająca załącznik II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik II do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 76/2005 z dnia 10 czerwca 2005 r. [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę Komisji 2005/21/WE z dnia 7 marca 2005 r. dostosowującą do postępu technicznego dyrektywę Rady 72/306/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do środków, jakie należy podjąć w celu zapobieżenia emisji zanieczyszczeń z silników Diesla stosowanych w pojazdach [2].
(3) W Porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę Komisji 2005/27/WE z dnia 29 marca 2005 r. zmieniającą w celu dostosowania do postępu technicznego dyrektywę 2003/97/WE Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącą zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do homologacji typu urządzeń służących do pośredniego widzenia oraz pojazdów wyposażonych w te urządzenia [3],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W rozdziale I załącznika II do Porozumienia wprowadza się następujące zmiany:
1) w pkt 12 (dyrektywa Rady 72/306/EWG) dodaje się tiret w brzmieniu:
- "— 32005 L 0021: dyrektywą Komisji 2005/21/WE z dnia 7 marca 2005 r.
(Dz.U. L 61 z 8.3.2005, str. 25).";
2) w pkt 45zc (dyrektywa 2003/97/WE Parlamentu Europejskiego i Rady) dodaje się, co następuje:
", zmieniona:
- 32005 L 0027: dyrektywą Komisji 2005/27/WE z dnia 29 marca 2005 r.
(Dz.U. L 81 z 30.3.2005, str. 44).".
Artykuł 2
Teksty dyrektyw 2005/21/WE oraz 2005/27/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 1 października 2005 r., pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [4].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
NR 112/2005
z dnia 30 września 2005 r.
zmieniająca załącznik II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik II do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 76/2005 z dnia 10 czerwca 2005 r. [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę Komisji 2005/11/WE z dnia 16 lutego 2005 r. zmieniającą, w celu dostosowania do postępu technicznego, dyrektywę Rady 92/23/EWG odnoszącą się do opon pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz ich instalowania [2],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W pkt 45d (dyrektywa Rady 92/23/EWG) rozdziału I załącznika II do Porozumienia dodaje się tiret w brzmieniu:
- "— 32005 L 0011: dyrektywą Komisji 2005/11/WE z dnia 16 lutego 2005 r.
(Dz.U. L 46 z 17.2.2005, str. 42).".
Artykuł 2
Teksty dyrektywy 2005/11/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 1 października 2005 r., pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
NR 113/2005
z dnia 30 września 2005 r.
zmieniająca załącznik II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik II do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 107/2005 z dnia 8 lipca 2005 r. [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę Komisji 2005/13/WE z dnia 21 lutego 2005 r. zmieniającą dyrektywę 2000/25/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w zakresie emisji stałych i gazowych zanieczyszczeń pochodzących z silników napędzających ciągniki rolnicze lub leśne oraz zmieniającą załącznik I do dyrektywy 2003/37/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w zakresie homologacji typu ciągników rolnych lub leśnych [2].
(3) W rozdziale II załącznika II do Porozumienia należy wprowadzić odrębny punkt dla dyrektywy 2000/25/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [3], która została już uwzględniona w Porozumieniu,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W rozdziale II załącznika II do Porozumienia wprowadza się następujące zmiany:
1) w pkt 28 (dyrektywa 2003/37/WE Parlamentu Europejskiego i Rady) dodaje się tiret w brzmieniu:
- "— 32005 L 0013: dyrektywą Komisji 2005/13/WE z dnia 21 lutego 2005 r.
(Dz.U. L 55 z 1.3.2005, str. 35).";
2) po pkt 28 (dyrektywa 2003/37/WE Parlamentu Europejskiego i Rady) wprowadza się punkt w brzmieniu:
"29.
32000 L 0025: dyrektywa 2000/25/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2000 r. w sprawie środków stosowanych przeciwko stałym i gazowym zanieczyszczeniom pochodzącym z silników napędzających ciągniki rolnicze lub leśne i zmieniająca dyrektywę Rady 74/150/EWG (Dz.U. L 173 z 12.7.2000, str. 1), zmieniona:
- 32005 L 0013: dyrektywą Komisji 2005/13/WE z dnia 21 lutego 2005 r.
(Dz.U. L 55 z 1.3.2005, str. 35).".
Artykuł 2
Teksty dyrektywy 2005/13/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 1 października 2005 r., pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [4].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
NR 114/2005
z dnia 30 września 2005 r.
zmieniająca załącznik II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik II do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 97/2005 z dnia 8 lipca 2005 r. [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę Komisji 2004/115/WE z dnia 15 grudnia 2004 r. zmieniającą dyrektywę Rady 90/642/EWG w sprawie ustalenia najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości niektórych pestycydów [2], z poprawkami wprowadzonymi w Dz.U. L 5 z 7.1.2005, str. 26 oraz Dz.U. L 72 z 18.3.2005, str. 50,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W pkt 54 (dyrektywa Rady 90/642/EWG) rozdziału XII załącznika II do Porozumienia dodaje się tiret w brzmieniu:
- "— 32004 L 0115: dyrektywą Komisji 2004/115/WE z dnia 15 grudnia 2004 r.
(Dz.U. L 374 z 22.12.2004, str. 64), z poprawkami wprowadzonymi w Dz.U. L 5 z 7.1.2005, str. 26 oraz Dz.U. L 72 z 18.3.2005, str. 50.".
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
NR 115/2005
z dnia 30 września 2005 r.
zmieniająca załącznik II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik II do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 97/2005 z dnia 8 lipca 2005 r. [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 2254/2004 z dnia 27 grudnia 2004 r. zmieniające rozporządzenie Rady (EWG) nr 2092/91 w sprawie produkcji ekologicznej produktów rolnych oraz odnośnego znakowania produktów rolnych i środków spożywczych [2],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W pkt 54b (rozporządzenie Rady (EWG) nr 2092/91) rozdziału XII załącznika II do Porozumienia wprowadza się tiret w brzmieniu:
- "— 32004 R 2254: rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2254/2004 z dnia 27 grudnia 2004 r.
(Dz.U. L 385 z 29.12.2004, str. 20).".
Artykuł 2
Teksty rozporządzenia (WE) nr 2254/2004 w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 1 października 2005 r., pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
NR 116/2005
z dnia 30 września 2005 r.
zmieniająca załącznik II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik II do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 99/2005 z dnia 8 lipca 2005 r. [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę 2004/23/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie ustalenia norm jakości i bezpiecznego oddawania, pobierania, testowania, przetwarzania, konserwowania, przechowywania i dystrybucji tkanek i komórek ludzkich [2],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Po pkt 15v (dyrektywa Komisji 2004/33/WE) rozdziału XIII załącznika II do Porozumienia wprowadza się punkt w brzmieniu:
"15w.
32004 L 0023: dyrektywa 2004/23/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie ustalenia norm jakości i bezpiecznego oddawania, pobierania, testowania, przetwarzania, konserwowania, przechowywania i dystrybucji tkanek i komórek ludzkich (Dz.U. L 102 z 7.4.2004, str. 48).".
Artykuł 2
Teksty dyrektywy nr 2004/23/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 1 października 2005 r., pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
NR 117/2005
z dnia 30 września 2005 r.
zmieniająca załącznik VI (Zabezpieczenie społeczne) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik VI do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 43/2005 z dnia 11 marca 2005 r. [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 77/2005 z dnia 13 stycznia 2005 r. zmieniające rozporządzenie Rady (EWG) nr 574/72 w sprawie wykonywania rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób pracujących na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie [2],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W pkt 2 (rozporządzenie rady (EWG) nr 574/72) załącznika VI do Porozumienia wprowadza się następujące zmiany:
1) dodaje się tiret w brzmieniu:
- "— 32005 R 0077: rozporządzeniem Komisji (WE) nr 77/2005 z dnia 13 stycznia 2005 r.
(Dz.U. L 16 z 20.1.2005, str. 3).";
2) teksty pkt 303 (ISLANDIA – DANIA), 323 (ISLANDIA – FINLANDIA), 324 (ISLANDIA – SZWECJA) oraz 327 (ISLANDIA – NORWEGIA) w dostosowaniu g) otrzymują brzmienie:
"Artykuł 15 Konwencji nordyckiej o zabezpieczeniu społecznym z dnia 18 sierpnia 2003 r.: Porozumienie w sprawie wzajemnego zrzeczenia się refundacji zgodnie z art. 36 ust. 3, art. 63 ust. 3 i art. 70 ust. 3 rozporządzenia (koszty korzyści w naturze w odniesieniu do choroby i macierzyństwa, wypadków przy pracy i chorób zawodowych oraz zasiłków dla bezrobotnych) oraz art. 105 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego (koszty kontroli administracyjnych i badań lekarskich).";
3) tekst pkt 314 (ISLANDIA – LUKSEMBURG) w dostosowaniu g) otrzymuje brzmienie:
"Układ z dnia 30 listopada 2001 r. o zwrocie poniesionych kosztów w dziedzinie zabezpieczenia społecznego.".
Artykuł 2
Teksty rozporządzenia (WE) nr 77/2005 w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 1 października 2005 r., pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
NR 118/2005
z dnia 30 września 2005 r.
zmieniająca załącznik VI (Zabezpieczenie społeczne) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik VI do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 43/2005 z dnia 11 marca 2005 r. [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję nr 199 Komisji Administracyjnej Wspólnot Europejskich ds. Zabezpieczenia Społecznego Pracowników Migrujących z dnia 13 października 2004 r. w sprawie wzorów formularzy niezbędnych do stosowania rozporządzeń Rady (EWG) nr 1408/71 i (EWG) nr 574/72 (seria E 300) [2].
(3) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję nr 200 Komisji Administracyjnej Wspólnot Europejskich ds. Zabezpieczenia Społecznego Pracowników Migrujących z dnia 15 grudnia 2004 r. w sprawie sposobu funkcjonowania i składu Komisji Technicznej ds. Przetwarzania Danych przy Komisji Administracyjnej ds. Zabezpieczenia Społecznego Pracowników Migrujących [3].
(4) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję nr 201 Komisji Administracyjnej Wspólnot Europejskich ds. Zabezpieczenia Społecznego Pracowników Migrujących z dnia 15 grudnia 2004 r. w sprawie wzorów formularzy niezbędnych do stosowania rozporządzeń Rady (EWG) nr 1408/71 i (EWG) nr 574/72 (seria E 400) [4].
(5) Decyzję nr 154 Komisji Administracyjnej Wspólnot Europejskich ds. Zabezpieczenia Społecznego Pracowników Migrujących, obecnie uwzględnioną w Porozumieniu, zastępuje się decyzją nr 199.
(6) Decyzję nr 169 Komisji Administracyjnej Wspólnot Europejskich ds. Zabezpieczenia Społecznego Pracowników Migrujących, obecnie uwzględnioną w Porozumieniu, zastępuje się decyzją nr 200.
(7) Decyzję nr 155 Komisji Administracyjnej Wspólnot Europejskich ds. Zabezpieczenia Społecznego Pracowników Migrujących, obecnie uwzględnioną w Porozumieniu, skreśla się na mocy decyzji nr 201,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W załączniku VI do Porozumienia wprowadza się następujące zmiany:
1) skreśla się teksty pkt 3.40 (decyzja nr 154), 3.41 (decyzja nr 155) oraz 3.50 (decyzja nr 169);
2) po pkt 3.74 (decyzja nr 198) wprowadza się punkty w brzmieniu:
"3.75. 32005 D 0204: decyzja nr 199 Komisji Administracyjnej Wspólnot Europejskich ds. Zabezpieczenia Społecznego Pracowników Migrujących z dnia 13 października 2004 r. w sprawie wzorów formularzy niezbędnych do stosowania rozporządzeń Rady (EWG) nr 1408/71 i (EWG) nr 574/72 (seria E 300) (Dz.U. L 73 z 18.3.2005, str. 1).
3.76. 32005 D 0324: decyzja nr 200 Komisji Administracyjnej Wspólnot Europejskich ds. Zabezpieczenia Społecznego Pracowników Migrujących z dnia 15 grudnia 2004 r. w sprawie sposobu funkcjonowania i składu Komisji Technicznej ds. Przetwarzania Danych przy Komisji Administracyjnej ds. Zabezpieczenia Społecznego Pracowników Migrujących (Dz.U. L 104 z 23.4.2005, str. 42).
3.77. 32005 D 0376: decyzja nr 201 Komisji Administracyjnej Wspólnot Europejskich ds. Zabezpieczenia Społecznego Pracowników Migrujących z dnia 15 grudnia 2004 r. w sprawie wzorów formularzy niezbędnych do stosowania rozporządzeń Rady (EWG) nr 1408/71 i (EWG) nr 574/72 (seria E 400) (Dz.U. L 129 z 23.5.2005, str. 1).".
Artykuł 2
Teksty decyzji nr 199, 200 i 201 w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 1 października 2005 r., pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [5].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
NR 119/2005
z dnia 30 września 2005 r.
zmieniająca załącznik IX (Usługi finansowe) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik IX do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 107/2005 z dnia 8 lipca 2005 r. [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę 2005/1/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 marca 2005 r. zmieniającą dyrektywy Rady 73/239/EWG, 85/611/EWG, 91/675/EWG, 92/49/EWG i 93/6/EWG oraz dyrektywy 94/19/WE, 98/78/WE, 2000/12/WE, 2001/34/WE, 2002/83/WE i 2002/87/WE w celu ustanowienia nowej struktury organizacyjnej komitetów w sektorze usług finansowych [2],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W załączniku IX do Porozumienia wprowadza się następujące zmiany:
1) w pkt 2 (dyrektywa Rady 73/239/EWG), 7a (dyrektywa Rady 92/49/EWG), 11 (dyrektywa 2002/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady), 12c (dyrektywa 98/78/WE Parlamentu Europejskiego i Rady), 14 (dyrektywa 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady), 24 (dyrektywa 2001/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady), 30 (dyrektywa Rady 85/611/EWG) oraz 30a (dyrektywa Rady 93/6/EWG) wprowadza się tiret w brzmieniu:
- "— 32005 L 0001: dyrektywą 2005/1/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 marca 2005 r.
(Dz.U. L 79 z 24.3.2005, str. 9).";
2) w pkt 19a (dyrektywa 94/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady) oraz 30e (dyrektywa 2002/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady) wprowadza się tekst w brzmieniu:
", zmieniona:
- 32005 L 0001: dyrektywą 2005/1/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 marca 2005 r.
(Dz.U. L 79 z 24.3.2005, str. 9).".
Artykuł 2
Teksty dyrektywy 2005/1/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 1 października 2005 r., pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
NR 120/2005
z dnia 30 września 2005 r.
zmieniająca załącznik IX (Usługi finansowe) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik IX do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 107/2005 z dnia 8 lipca 2005 r. [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę 2004/109/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 2004 r. w sprawie harmonizacji wymogów dotyczących przejrzystości informacji o emitentach, których papiery wartościowe dopuszczane są do obrotu na rynku regulowanym, oraz zmieniającą dyrektywę 2001/34/WE [2].
(3) Liechtenstein wdroży w pełni dyrektywę 2004/109/WE, nie naruszając jednak przepisów dyrektywy 2001/34/WE, ponieważ obecnie w Liechtensteinie nie są prowadzone działania objęte tą drugą dyrektywą,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W załączniku IX do Porozumienia wprowadza się następujące zmiany:
1) po pkt 29f (dyrektywa Komisji 2004/72/WE) wprowadza się punkt w brzmieniu:
"29g.
32004 L 0109: dyrektywa 2004/109/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 2004 r. w sprawie harmonizacji wymogów dotyczących przejrzystości informacji o emitentach, których papiery wartościowe dopuszczane są do obrotu na rynku regulowanym, oraz zmieniająca dyrektywę 2001/34/WE (Dz.U. L 390 z 31.12.2004, str. 38).";
2) w pkt 24 (dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/34/WE) dodaje się tiret w brzmieniu:
- "— 32004 L 0109: dyrektywą 2004/109/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 2004 r.
(Dz.U. L 390 z 31.12.2004, str. 38).".
Artykuł 2
Teksty dyrektywy 2004/109/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 1 października 2005 r., pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
NR 121/2005
z dnia 30 września 2005 r.
zmieniająca załącznik XIII (Transport) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XIII do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 107/2005 z dnia 8 lipca 2005 r. [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę Komisji 2005/12/WE z dnia 18 lutego 2005 r. zmieniającą załączniki I i II do dyrektywy 2003/25/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie szczególnych wymogów wytrzymałości na uszkodzenia dotyczących statków pasażerskich typu ro-ro [2],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W pkt 56cb (dyrektywa 2003/25/WE Parlamentu Europejskiego i Rady) załącznika XIII do Porozumienia wprowadza się tekst w brzmieniu:
", zmieniona:
- 32005 L 0012: dyrektywą Komisji 2005/12/WE z dnia 18 lutego 2005 r.
(Dz.U. 48 z 19.2.2005, str. 19).".
Artykuł 2
Teksty dyrektywy 2005/12/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 1 października 2005 r., pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
NR 122/2005
z dnia 30 września 2005 r.
zmieniająca załącznik XIII (Transport) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:-
(1) Załącznik XIII do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 107/2005 z dnia 8 lipca 2005 r. [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 381/2005 z dnia 7 marca 2005 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1702/2003 ustanawiające zasady wykonawcze dla certyfikacji statków powietrznych i związanych z nimi wyrobów, części i wyposażenia w zakresie zdatności do lotu i ochrony środowiska oraz dla certyfikacji organizacji projektujących i produkujących [2],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W pkt 66p (rozporządzenie Komisji (WE) nr 1702/2003) załącznika XIII do Porozumienia wprowadza się tekst w brzmieniu:
", zmienione:
- 32005 R 0381: rozporządzeniem Komisji (WE) nr 381/2005 z dnia 7 marca 2005 r.
(Dz.U. L 61 z 8.3.2005, str. 3).".
Artykuł 2
Teksty rozporządzenia (WE) nr 381/2005 w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 1 października 2005 r., pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komite tu EOG
NR 123/2005
z dnia 30 września 2005 r.
zmieniająca załącznik XV (Pomoc państwa) oraz Protokół 26 (w sprawie uprawnień i funkcji Urzędu Nadzoru EFTA w dziedzinie pomocy państwa) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XV do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 131/2004 z dnia 24 września 2004 r. [1].
(2) Protokół 26 do Porozumienia został zmieniony Porozumieniem w sprawie udziału Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej w Europejskim Obszarze Gospodarczym, podpisanym w Luksemburgu dnia 14 października 2003 r. [2].
(3) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 794/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE [3], z poprawkami wprowadzonymi w Dz.U. L 25 z 28.1.2005, str. 74 oraz Dz.U. L 131 z 25.5.2005, str. 45.
(4) Zważywszy na fakt, iż w wyniku uwzględnienia w Porozumieniu rozporządzenia 794/2004 niektóre punkty załącznika XV Porozumienia stają się nieaktualne, należy je wykreślić z Porozumienia,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Załącznik XV do Porozumienia zmienia się zgodnie z załącznikiem I do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Protokół 26 do Porozumienia zmienia się zgodnie z załącznikiem II do niniejszej decyzji.
Artykuł 3
Teksty rozporządzenia Komisji (WE) nr 794/2004 z poprawkami wprowadzonymi w Dz.U. L 25 z 28.
1.2005, str. 74 oraz Dz.U. L 131 z 25.5.2005, str. 45, w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne. Artykuł 4
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
NR 124/2005
z dnia 30 września 2005 r.
zmieniająca załącznik XXI (Statystyka) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XXI do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 86/2005 z dnia 10 czerwca 2005 r. [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 546/2005 z dnia 8 kwietnia 2005 r. dostosowujące rozporządzenie (WE) nr 437/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do przydziału kodów państw zgłaszających i zmieniające rozporządzenie Komisji (WE) nr 1358/2003 w odniesieniu do uaktualnienia wykazu portów lotniczych Wspólnoty [2],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W załączniku XXI do Porozumienia wprowadza się następujące zmiany:
1) w pkt 7h (rozporządzenie (WE) nr 437/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady) dodaje się tiret w brzmieniu:
- "— 32005 R 0546: rozporządzeniem Komisji (WE) nr 546/2005 z dnia 8 kwietnia 2005 r.
(Dz.U. L 91 z 9.4.2005, str. 5).";
2) w pkt 7i (rozporządzenie Komisji (WE) nr 1358/2003) dodaje się tekst w brzmieniu:
", zmienione:
- 32005 R 0546: rozporządzeniem Komisji (WE) nr 546/2005 z dnia 8 kwietnia 2005 r.
(Dz.U. L 91 z 9.4.2005, str. 5).".
Artykuł 2
Teksty rozporządzenia (WE) nr 546/2005 w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 1 października 2005 r., pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
NR 125/2005
z dnia 30 września 2005 r.
zmieniająca załącznik XXI (Statystyka) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XXI do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 86/2005 z dnia 10 czerwca 2005 r. [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 179/2005 z dnia 2 lutego 2005 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1917/2000 w odniesieniu do przekazywania danych do Komisji [2],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W pkt 16a (rozporządzenie Komisji (WE) nr 1917/2000) załącznika XXI do Porozumienia wprowadza się następujące zmiany:
1) dodaje się tiret w brzmieniu:
- "— 32005 R 0179: rozporządzeniem Komisji (WE) nr 179/2005 z dnia 2 lutego 2005 r.
(Dz.U. L 30 z 3.2.2005, str. 6).";
2) dodaje się następujące dostosowanie:
"h) Liechtenstein jest zwolniony z dostarczania danych wymaganych na mocy art. 32 ust. 1 lit. a).".
Artykuł 2
Teksty rozporządzenia (WE) nr 179/2005 w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 1 października 2005 r., pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
NR 126/2005
z dnia 30 września 2005 r.
zmieniająca załącznik XXI (Statystyka) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XXI do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 86/2005 z dnia 10 czerwca 2005 r. [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 384/2005 z dnia 7 marca 2005 r. zatwierdzające program modułów ad hoc, obejmujących lata od 2007 do 2009, w odniesieniu do badania prób losowych dotyczącego siły roboczej przewidzianego rozporządzeniem Rady (WE) nr 577/98 [2].
(3) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 388/2005 z dnia 8 marca 2005 r. zatwierdzające specyfikacje modułu ad hoc na 2006 r. dotyczącego przejścia na emeryturę, przewidzianego rozporządzeniem Rady (WE) nr 577/98, oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 246/2003 [3].
(4) Niniejszej decyzji nie stosuje się do Liechtensteinu,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W załączniku XXI do Porozumienia wprowadza się następujące zmiany:
1) po pkt 18af (rozporządzenie Komisji (WE) nr 29/2004) wprowadza się punkty w brzmieniu:
"18ag. 32005 R 0384: rozporządzenie Komisji (WE) nr 384/2005 z dnia 7 marca 2005 r. zatwierdzające program modułów ad hoc, obejmujących lata od 2007 do 2009, w odniesieniu do badania prób losowych dotyczącego siły roboczej przewidzianego rozporządzeniem Rady (WE) nr 577/98 (Dz.U. L 61 z 8.3.2005, str. 23).
Do celów Porozumienia przepisy tego rozporządzenia odczytuje się z następującym dostosowaniem:
Niniejszego rozporządzenia nie stosuje się do Liechtensteinu.
18ah. 32005 R 0388: rozporządzenie Komisji (WE) nr 388/2005 z dnia 8 marca 2005 r. zatwierdzające specyfikacje modułu ad hoc na 2006 r., dotyczącego przejścia na emeryturę, przewidzianego rozporządzeniem Rady (WE) nr 577/98, oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 246/2003 (Dz.U. L 62 z 9.3.2005, str. 7).
Do celów Porozumienia przepisy tego rozporządzenia odczytuje się z następującym dostosowaniem:
Niniejszego rozporządzenia nie stosuje się do Liechtensteinu.";
2) w pkt 18ad (rozporządzenie Komisji (WE) nr 246/2003) dodaje się tekst w brzmieniu:
",zmienione:
- 32005 R 0388: rozporządzeniem Komisji (WE) nr 388/2005 z dnia 8 marca 2005 r.
(Dz.U. L 62 z 9.3.2005, str. 7).".
Artykuł 2
Teksty rozporządzeń (WE) nr 384/2005 oraz nr 388/2005 w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 1 października 2005 r., pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [4].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
NR 127/2005
z dnia 30 września 2005 r.
zmieniająca załącznik XXI (Statystyka) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XXI do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 86/2005 z dnia 10 czerwca 2005 r. [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 2139/2004 z dnia 8 grudnia 2004 r. dostosowujące i wykonujące rozporządzenie Rady (EWG) nr 571/88 oraz zmieniające decyzję Komisji 2000/115/WE w celu organizacji badań statystycznych Wspólnoty dotyczących struktury gospodarstw rolnych w 2005 i 2007 r. [2],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W załączniku XXI do Porozumienia wprowadza się następujące zmiany:
1) w pkt 23 (rozporządzenie Rady (EWG) nr 571/88) dodaje się tiret w brzmieniu:
- "— 32004 R 2139: rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2139/2004 z dnia 8 grudnia 2004 r.
(Dz.U. L 369 z 16.12.2004, str. 26).";
2) listę w dodatku 1 zastępuje się listą zamieszczoną w Załączniku do niniejszej decyzji;
3) w tekście dostosowania w pkt 23 (rozporządzenie Rady (EWG) nr 571/88) wprowadza się następujące zmiany:
(i) dodaje się następujące dostosowanie:
"(k) Liechtenstein jest zwolniony z obowiązku dostarczania danych wymaganych na mocy niniejszego rozporządzenia.";
(ii) w dostosowaniu d) wykreśla się wyrazy "oraz Liechtenstein";
(iii) skreśla się dostosowanie f).
(iv) w dostosowaniu h) wykreśla się wyrazy "Liechtenstein oraz";
4) w pkt 23a (decyzja Komisji 2000/115/WE) dodaje się tiret w brzmieniu:
- "— 32004 R 2139: rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2139/2004 z dnia 8 grudnia 2004 r.
(Dz.U. L 369 z 16.12.2004, str. 26).";
5) w tekście dostosowania w pkt 23a (decyzja Komisji 2000/115/WE) wprowadza się następujące zmiany:
(i) w dostosowaniu e) wykreśla się wyrazy "Liechtenstein 16 lat";
(ii) dodaje się następujące dostosowanie:
"f) Niniejszej decyzji nie stosuje się do Liechtensteinu.";
6) po pkt 23a (decyzja Komisji 2000/115/WE) wprowadza się punkt w brzmieniu:
"23b.
32004 R 2139: rozporządzenie Komisji (WE) nr 2139/2004 z dnia 8 grudnia 2004 r. dostosowujące i wykonujące rozporządzenie Rady (EWG) nr 571/88 oraz zmieniające decyzję Komisji 2000/115/WE w celu organizacji badań statystycznych Wspólnoty dotyczących struktury gospodarstw rolnych w 2005 i 2007 r.
(Dz.U. L 369 z 16.12.2004, str. 26).
Do celów Porozumienia przepisy tego rozporządzenia odczytuje się z następującymi dostosowaniami:
w art. 4 dodaje się, co następuje:
"Państwa EFTA przekazują potwierdzone dane jednostkowe z badań struktury gospodarstw z 2005 r. do dnia 31 grudnia 2006 r., a potwierdzone dane jednostkowe z badań struktury gospodarstw z 2007 r. do dnia 31 grudnia 2008 r.
Niniejszego rozporządzenia nie stosuje się do Liechtensteinu."".
Artykuł 2
Teksty rozporządzenia (WE) nr 2139/2004 w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 1 października 2005 r., pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
NR 128/2005
z dnia 30 września 2005 r.
zmieniająca załącznik XXI (Statystyka) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XXI do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 86/2005 z dnia 10 czerwca 2005 r. [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 306/2005 z dnia 24 lutego 2005 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 138/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącego rachunków gospodarczych dla rolnictwa we Wspólnocie [2],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W pkt 24c (rozporządzenie (WE) nr 138/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady) załącznika XXI do Porozumienia wprowadza się tekst w brzmieniu:
"zmienione:
- 32005 R 0306: rozporządzeniem Komisji (WE) nr 306/2005 z dnia 24 lutego 2005 r.
(Dz.U. L 52 z 25.2.2005, str. 9).".
Artykuł 2
Teksty rozporządzenia (WE) nr 306/2005 w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 1 października 2005 r., pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
NR 129/2005
z dnia 30 września 2005 r.
zmieniająca Protokół 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w szczególnych dziedzinach poza zakresem czterech swobód
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 86 i 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Protokół 31 do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 90/2004 z dnia 8 czerwca 2004 r. [1].
(2) Należy rozszerzyć współpracę pomiędzy Umawiającymi się Stronami Porozumienia w celu uwzględnienia decyzji nr 456/2005/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 marca 2005 r. ustanawiającej wieloletni program wspólnotowy mający na celu zwiększenie dostępności, użyteczności i wykorzystania zasobów cyfrowych w Europie [2].
(3) Należy zatem zmienić Protokół 31 do Porozumienia, aby umożliwić uwzględnione rozszerzenie współpracy, począwszy od dnia 1 stycznia 2005 r.,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W art. 2 ust. 5 Protokołu 31 do Porozumienia dodaje się tiret w brzmieniu:
- "— 32005 D 0456: decyzja nr 456/2005/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 marca 2005 r. ustanawiająca wieloletni program wspólnotowy mający na celu zwiększenie dostępności, użyteczności i wykorzystania zasobów cyfrowych w Europie (Dz.U. L 79 z 24.3.2005, str. 1).". Artykuł 2
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 130/2005
z dnia 21 października 2005 r.
zmieniająca załącznik I (Sprawy weterynaryjne i fitosanitarne) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik I do porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 109/2005 [1].
(2) W porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 521/2005 z dnia 1 kwietnia 2005 r. dotyczące stałego zezwolenia na dodatek oraz tymczasowego zezwolenia na nowe zastosowanie niektórych dodatków już dozwolonych do stosowania w paszach [2].
(3) W porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 600/2005 z dnia 18 kwietnia 2005 r. w sprawie ponownego dopuszczenia do użytku na okres dziesięciu lat kokcydiostatyku jako dodatku paszowego, tymczasowego dopuszczenia do użytku jednego dodatku paszowego oraz stałego dopuszczenia do użytku niektórych dodatków paszowych [3],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Po pkt 1zzh [rozporządzenie Komisji (WE) nr 378/2005] rozdziału II załącznika I do porozumienia wprowadza się punkty w następującym brzmieniu:
"1zzi. 32005 R 0521: rozporządzenie Komisji (WE) nr 521/2005 z dnia 1 kwietnia 2005 r. dotyczące stałego zezwolenia na dodatek oraz tymczasowego zezwolenia na nowe zastosowanie niektórych dodatków już dozwolonych do stosowania w paszach (Dz.U. L 84 z 2.4.2005, str. 3).
1zzj. 32005 R 0600: rozporządzenie Komisji (WE) nr 600/2005 z dnia 18 kwietnia 2005 r. w sprawie ponownego dopuszczenia do użytku na okres dziesięciu lat kokcydiostatyku jako dodatku paszowego, tymczasowego dopuszczenia do użytku jednego dodatku paszowego oraz stałego dopuszczenia do użytku niektórych dodatków paszowych (Dz.U. L 99 z 19.4.2005, str. 5).".
Artykuł 2
Teksty rozporządzeń (WE) nr 521/2005 i (WE) nr 600/2005 w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 22 października 2005 r., pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 porozumienia [4].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 131/2005
z dnia 21 października 2005 r.
zmieniająca załącznik II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik II do porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 116/2005 [1].
(2) W porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie (WE) nr 273/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. w sprawie prekursorów narkotykowych [2].
(3) Rozporządzenie (WE) nr 273/2004 uchyla dyrektywę Rady 92/109/EWG [3], która jest uwzględniona w porozumieniu i którą w związku z powyższym należy uchylić w ramach porozumienia,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W rozdziale XIII załącznika II do porozumienia wprowadza się następujące zmiany:
1) po pkt 15w (dyrektywa 2004/23/WE Parlamentu Europejskiego i Rady) wprowadza się punkt w następującym brzmieniu:
"15x. 32004 R 0273: rozporządzenie (WE) nr 273/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. w sprawie prekursorów narkotykowych (Dz.U. L 47 z 18.2.2004, str. 1).
Do celów porozumienia przepisy tego rozporządzenia odczytuje się z następującymi dostosowaniami:
a) przepisy art. 11 ust. 2 nie mają zastosowania;
b) w art. 15 znajduje się odniesienie do komitetu ustanowionego na mocy art. 10 rozporządzenia (EWG) nr 3677/90.
Państwa EFTA w pełni uczestniczą w pracach komitetu, kiedy zajmuje się on kwestiami objętymi tym rozporządzeniem, nie mają jednak prawa głosu.";
2) skreśla się tekst pkt 15f (dyrektywa Rady 92/109/EWG).
Artykuł 2
Teksty rozporządzenia (WE) nr 273/2004 w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 22 października 2005 r., pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 porozumienia [4].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
nr 132/2005
z dnia 21 października 2005 r.
zmieniająca załącznik II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik II do porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 107/2005 [1].
(2) W porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę Rady 2005/25/WE z dnia 14 marca 2005 r. zmieniającą załącznik VI do dyrektywy 91/414/EWG w odniesieniu do środków ochrony roślin zawierających drobnoustroje [2],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W pkt 12a (dyrektywa Rady 91/414/EWG) rozdziału XV załącznika II do porozumienia dodaje się tiret w następującym brzmieniu:
- "— 32005 L 0025: dyrektywą Rady 2005/25/WE (Dz.U. L 90 z 8.4.2005, str. 1).".
Artykuł 2
Teksty dyrektywy 2005/25/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 22 października 2005 r., pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 porozumienia [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 133/2005
z dnia 21 października 2005 r.
zmieniająca załącznik II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik II do porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 107/2005 [1].
(2) W porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 642/2005 z dnia 27 kwietnia 2005 r. nakładające wymagania w zakresie informacji i badań na importerów lub producentów niektórych substancji priorytetowych zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 793/93 w sprawie oceny i kontroli ryzyk stwarzanych przez istniejące substancje [2],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Po pkt 12s [rozporządzenie Komisji (WE) nr 2032/2003] rozdziału XV załącznika II do porozumienia wprowadza się punkt w następującym brzmieniu:
"12t. 32005 R 0642: rozporządzenie Komisji (WE) nr 642/2005 z dnia 27 kwietnia 2005 r. nakładające wymagania w zakresie informacji i badań na importerów lub producentów niektórych substancji priorytetowych zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 793/93 w sprawie oceny i kontroli ryzyk stwarzanych przez istniejące substancje (Dz.U. L 107 z 28.4.2005, str. 14).".
Artykuł 2
Teksty rozporządzenia (WE) nr 642/2005 w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 22 października 2005 r., pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 porozumienia [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 134/2005
z dnia 21 października 2005 r.
zmieniająca załącznik XVIII (BHP, prawo pracy i równe traktowanie mężczyzn i kobiet) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XVIII do porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 43/2005 [1].
(2) W porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę 2004/37/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie ochrony pracowników przed zagrożeniem dotyczącym narażenia na działanie czynników rakotwórczych lub mutagenów podczas pracy (szóstą dyrektywę szczegółową w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy Rady 89/391/EWG) [2].
(3) Dyrektywa 2004/37/WE uchyla dyrektywę Rady 90/394/EWG [3], która jest uwzględniona w porozumieniu i którą w związku z powyższym należy uchylić w ramach porozumienia,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W załączniku XVIII do porozumienia wprowadza się następujące zmiany:
1) po pkt 14 (dyrektywa Rady 90/394/EWG) dodaje się punkt w następującym brzmieniu:
"14a.
32004 L 0037: dyrektywa 2004/37/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie ochrony pracowników przed zagrożeniem dotyczącym narażenia na działanie czynników rakotwórczych lub mutagenów podczas pracy (szósta dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy Rady 89/391/EWG) (Dz.U. L 158 z 30.4.2004, str. 50), z poprawkami wprowadzonymi w Dz.U. L 229 z 29.6.2004, str. 23.";
2) skreśla się tekst pkt 14 (decyzja Rady 90/394/EWG).
Artykuł 2
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 135/2005
z dnia 21 października 2005 r.
zmieniająca Protokół 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "porozumieniem", w szczególności jego art. 86 i 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Protokół 31 do porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 90/2004 [1].
(2) Wskazane jest rozszerzenie współpracy między Umawiającymi się Stronami porozumienia w celu włączenia decyzji nr 1600/2002/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 lipca 2002 r. ustanawiającej szósty wspólnotowy program działań w zakresie środowiska naturalnego [2].
(3) Protokół 31 do porozumienia powinien zatem zostać zmieniony, aby umożliwić wymienione rozszerzenie współpracy z mocą od dnia 1 stycznia 2005 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W art. 3 ust. 7 protokołu 31 do porozumienia dodaje się, co następuje:
"d) akty wspólnotowe skuteczne od dnia 1 stycznia 2005 r.:
- 32002 D 1600: decyzja nr 1600/2002/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 lipca 2002 r. ustanawiająca szósty wspólnotowy program działań w zakresie środowiska naturalnego (Dz.U. L 242 z 10.9.2002, str. 1).".
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po ostatniej notyfikacji do Wspólnego Komitetu EOG zgodnie z art. 103 ust. 1 porozumienia [3].
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2005 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 136/2005
z dnia 21 października 2005 r.
zmieniająca Protokół 4 do Porozumienia w sprawie reguł pochodzenia
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie w sprawie Europejskiego Obszaru Gospodarczego [1], zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie w sprawie Europejskiego Obszaru Gospodarczego, zwane dalej Porozumieniem, w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Protokół do Porozumienia przewiduje kumulację pochodzenia pomiędzy Wspólnotą a Islandią, Bułgarią, Norwegią, Rumunią, Szwajcarią (oraz Liechtensteinem) i Turcją.
(2) Rozszerzenie systemu kumulacji jest pożądane, bowiem umożliwia stosowanie materiałów pochodzących ze Wspólnoty, Bułgarii, Rumunii, Islandii, Norwegii, Szwajcarii (oraz Liechtensteinu), Wysp Owczych, Turcji lub z jakiegokolwiek innego kraju będącego stroną Partnerstwa Eurośródziemnomorskiego, na podstawie Deklaracji Barcelońskiej przyjętej na Konferencji Eurośródziemnomorskiej, która odbyła się w dniach 27– 28 listopada 1995 r. [2], w celu wspierania handlu i propagowania integracji regionalnej.
(3) Do celów wdrożenia rozszerzonego systemu kumulacji wyłącznie pomiędzy krajami, które spełniły niezbędne warunki oraz aby uniknąć przypadków obchodzenia ceł, konieczne jest wprowadzenie nowych przepisów dotyczących potwierdzania pochodzenia.
(4) Towary będące przedmiotem tranzytu lub składowane w dniu, w którym zaczyna obowiązywać niniejsza decyzja powinny zostać objęte przepisami przejściowymi umożliwiającymi im korzystanie z rozszerzonego systemu kumulacji.
(5) Powody, które leżały u podstaw wykluczenia produktów rolnych pochodzących z Turcji z systemu kumulacji, utraciły swoją ważność.
(6) Wspólna Deklaracja dotycząca przeglądu zmian w zasadach ustalania pochodzenia, wynikających ze zmian wprowadzonych w Zharmonizowanym Systemie mogła być stosowana do dnia 31 grudnia 2004 r., dlatego nie ma potrzeby zachowywania i jej w Protokole po tej dacie.
(7) W celu skorygowania nieprawidłowości w poszczególnych wersjach językowych tekstu i rozbieżności pomiędzy nimi wymagane są pewne zmiany natury technicznej.
(8) Dla zapewnienia właściwego funkcjonowania Porozumienia oraz w celu ułatwienia pracy użytkownikom i organom administracji celnej należy zatem włączyć do nowego tekstu Protokołu 4 wszystkie omawiane postanowienia,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Protokół 4 do Porozumienia zastępuje się tekstem załączonym do niniejszej decyzji wraz z odpowiednimi Wspólnymi Deklaracjami.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 22 października 2005 r., pod warunkiem że wszystkie notyfikacje, wymagane na podstawie art. 103 ust. 1 Porozumienia, zostaną złożone Wspólnemu Komitetowi [3].
Stosuje się ją od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu jej przyjęcia.
Artykuł 3
Niniejszą decyzję publikuje się w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 137/2005
z dnia 2 grudnia 2005 r.
zmieniająca załącznik I (Sprawy weterynaryjne i fitosanitarne) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik I do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 93/2005 [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2005/13/WE z dnia 3 stycznia 2005 r. zmieniającą decyzję 2001/881/WE ustalającą wykaz punktów kontroli granicznej zatwierdzonych do celów przeprowadzania kontroli weterynaryjnych zwierząt i produktów odzwierzęcych sprowadzanych z państw trzecich oraz uaktualniającą szczegółowe przepisy dotyczące kontroli przeprowadzanych przez ekspertów Komisji [2].
(3) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2005/67/WE z dnia 28 stycznia 2005 r. zmieniającą załączniki I i II do decyzji 2003/634/WE zatwierdzającej programy w celu uzyskania statusu zatwierdzonych stref i zatwierdzonych hodowli w strefach niezatwierdzonych w odniesieniu do wirusowej posocznicy krwotocznej (VHS) i zakaźnej martwicy układu krwiotwórczego ryb łososiowatych (IHN) [3].
(4) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2005/102/WE z dnia 26 stycznia 2005 r. zmieniającą decyzje 2001/881/WE i 2002/459/WE w odniesieniu do wykazu posterunków kontroli granicznej [4].
(5) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2005/104/WE z dnia 3 lutego 2005 r. zmieniającą decyzję 2002/300/WE ustanawiającą wykaz stref zatwierdzonych odnośnie do Bonamia ostreae i/lub Marteilia refringens [5].
(6) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2005/107/WE z dnia 2 lutego 2005 r. zmieniającą załączniki I i II do decyzji 2002/308/WE ustanawiającej wykaz zatwierdzonych stref i zatwierdzonych hodowli w odniesieniu do jednej lub więcej chorób ryb: wirusowej posocznicy krwotocznej (VHS) i zakaźnej martwicy układu krwiotwórczego (IHN) [6].
(7) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2005/123/WE z dnia 9 lutego 2005 r. zmieniającą decyzję 2004/292/WE w sprawie wprowadzenia systemu TRACES i zmieniającą decyzję 92/486/EWG [7].
(8) Niniejszej decyzji nie stosuje się do Liechtensteinu,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Rozdział I załącznika I do Porozumienia zmienia się zgodnie z Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Teksty decyzji 2005/13/WE, 2005/67/WE, 2005/102/WE, 2005/104/WE, 2005/107/WE oraz 2005/123/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 3 grudnia 2005 r., pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [8].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 138/2005
z dnia 2 grudnia 2005 r.
zmieniająca załącznik I (Sprawy weterynaryjne i fitosanitarne) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik I do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 93/2005 [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2005/28/WE z dnia 12 stycznia 2005 r. zmieniającą decyzję 93/52/EWG w odniesieniu do uznania niektórych włoskich prowincji za wolne od brucelozy (B. melitensis) oraz decyzję 2003/467/WE w odniesieniu do uznania niektórych włoskich prowincji za wolne od gruźlicy bydła, brucelozy bydła oraz enzootycznej białaczki bydła [2].
(3) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2005/34/WE z dnia 11 stycznia 2005 r. ustanawiającą zharmonizowane normy badania na obecność niektórych pozostałości w produktach pochodzenia zwierzęcego przywożonych z krajów trzecich [3].
(4) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2005/43/WE z dnia 30 grudnia 2004 r. zmieniającą decyzję 95/388/WE w odniesieniu do uaktualnienia wzorów świadectw zdrowia stosowanych w wewnątrzwspólnotowym handlu nasieniem, komórkami jajowymi i zarodkami owiec i kóz [4].
(5) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2005/58/WE z dnia 26 stycznia 2005 r. zmieniającą decyzję 2003/135/WE w sprawie zakończenia planów zwalczania i szczepień w krajach federalnych Dolnej Saksonii, Północnej Nadrenii-Westfalii oraz planu zwalczania w Kraju Saary (Niemcy) [5].
(6) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2005/59/WE z dnia 26 stycznia 2005 r. zatwierdzającą plany zwalczania klasycznego pomoru świń u dzikich świń i szczepień interwencyjnych tych świń w Słowacji [6].
(7) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2005/64/WE z dnia 26 stycznia 2005 r. wprowadzającą w życie dyrektywę Rady 92/65/EWG w odniesieniu do warunków przywozu kotów, psów i fretek z przeznaczeniem dla zatwierdzonych jednostek, instytutów lub ośrodków [7].
(8) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2005/65/WE z dnia 28 stycznia 2005 r. w sprawie niektórych tymczasowych gwarancji dodatkowych dla Danii w związku ze zmianą jej statusu jako państwa nieobjętego szczepieniem przeciwko rzekomemu pomorowi drobiu [8].
(9) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2005/66/WE z dnia 28 stycznia 2005 r. uchylającą decyzję 2003/363/WE zatwierdzającą plan zwalczania klasycznego pomoru świń u dzikich świń w niektórych regionach Belgii [9].
(10) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2005/92/WE z dnia 2 lutego 2005 r. odnoszącą się do warunków zdrowotnych zwierząt, certyfikacji i przepisów przejściowych dotyczących wprowadzania i okresu składowania przesyłek pewnych produktów pochodzenia zwierzęcego w strefach wolnocłowych, magazynach wolnocłowych i pomieszczeniach podmiotów gospodarczych zaopatrujących środki transgranicznego transportu morskiego we Wspólnocie [10].
(11) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2005/138/WE z dnia 16 lutego 2005 r. zmieniającą decyzję 2003/828/WE w odniesieniu do przemieszczania zwierząt ze stref zamkniętych w Portugalii i wewnątrz nich, w związku z wybuchem choroby niebieskiego języka w tym państwie członkowskim [11].
(12) Decyzja 2005/65/WE uchyla decyzję Komisji 91/552/EWG [12], która jest uwzględniona w Porozumieniu i którą w związku z powyższym należy uchylić w ramach Porozumienia.
(13) Niniejszej decyzji nie stosuje się do Islandii i Liechtensteinu,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Rozdział I załącznika I do Porozumienia zmienia się zgodnie z Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Teksty decyzji 2005/28/WE, 2005/34/WE, 2005/43/WE, 2005/58/WE, 2005/59/WE, 2005/64/WE, 2005/65/WE, 2005/66/WE, 2005/92/WE oraz 2005/138/WE w języku norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 3 grudnia 2005 r., pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [13].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 139/2005
z dnia 2 grudnia 2005 r.
zmieniająca załącznik I (Sprawy weterynaryjne i fitosanitarne) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik I do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 93/2005 [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2005/176/WE z dnia 1 marca 2005 r. w sprawie ustanowienia skodyfikowanej formy i kodów zgłaszania chorób zwierząt zgodnie z dyrektywą Rady 82/894/EWG [2].
(3) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2005/209/WE z dnia 11 marca 2005 r. zmieniającą decyzję 2004/288/WE w odniesieniu do przedłużenia tymczasowego dostępu Australii i Nowej Zelandii do wspólnotowych rezerw antygenów wirusa pryszczycy przyznanego na mocy tej decyzji [3].
(4) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2005/216/WE z dnia 9 marca 2005 r. zmieniającą decyzję 2003/828/WE w odniesieniu do zwolnień z zakazu opuszczania w przypadkach przemieszczania zwierząt wewnątrz kraju [4].
(5) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2005/224/WE z dnia 14 marca 2005 r. zmieniającą decyzję 2003/136/WE w odniesieniu do zakończenia planu szczepień interwencyjnych dzikich świń przeciw klasycznemu pomorowi świń w Luksemburgu [5].
(6) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2005/226/WE z dnia 14 marca 2005 r. zmieniającą decyzję 2005/59/WE w odniesieniu do regionów, gdzie plany zwalczania klasycznego pomoru świń u dzikich świń i szczepień interwencyjnych dzikich świń przeciwko klasycznemu pomorowi świń mają zostać wprowadzone w Słowacji [6].
(7) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2005/235/WE z dnia 15 marca 2005 r. uchylającą decyzję 2002/626/WE zatwierdzającą plan przedłożony przez Francję w celu zwalczania klasycznego pomoru świń u dzikich świń w Moselle i Meurthe-et-Moselle [7].
(8) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2005/236/WE z dnia 15 marca 2005 r. zmieniającą decyzję 2003/135/WE w odniesieniu do zakończenia planów zwalczania klasycznego pomoru świń u dzikich świń i szczepień interwencyjnych dzikich świń przeciw klasycznemu pomorowi świń w niektórych regionach kraju federalnego Nadrenia-Palatynat (Niemcy) [8].
(9) W Porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę Rady 2005/24/WE z dnia 14 marca 2005 r. w odniesieniu do stacji składowania nasienia i wykorzystywania komórek jajowych i zarodków pochodzących od zwierząt hodowlanych czystorasowych z gatunku bydła [9].
(10) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2005/264/WE z dnia 23 marca 2005 r. zmieniającą decyzję 2004/832/WE w odniesieniu do planu zwalczania choroby i szczepień interwencyjnych dzikich świń przeciw klasycznemu pomorowi świń w Północnych Wogezach we Francji [10].
(11) Decyzja 2005/176/WE uchyla decyzję Komisji 2000/807/WE [11], która jest uwzględniona w Porozumieniu i którą w związku z powyższym należy uchylić w ramach Porozumienia.
(12) Niniejszej decyzji nie stosuje się do Islandii i Liechtensteinu,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Rozdział I załącznika I do Porozumienia zmienia się zgodnie z Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Teksty dyrektywy 2005/24/WE oraz decyzji 2005/176/WE, 2005/209/WE, 2005/216/WE, 2005/224/WE, 2005/226/WE, 2005/235/WE, 2005/236/WE oraz 2005/264/WE w języku norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 3 grudnia 2005 r., pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [12].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 140/2005
z dnia 2 grudnia 2005 r.
zmieniająca załącznik I (Sprawy weterynaryjne i fitosanitarne) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik I do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 93/2005 [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2005/177/WE z dnia 7 marca 2005 r. w sprawie tranzytu żywego bydła przez Zjednoczone Królestwo [2].
(3) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2005/179/WE z dnia 4 marca 2005 r. zmieniającą decyzje 93/52/EWG oraz 2003/467/WE w odniesieniu do oświadczenia, iż Słowenia jest wolna od brucelozy (B. melitensis) i enzootycznej białaczki bydła oraz iż Słowacja jest wolna od gruźlicy i brucelozy bydła [3].
(4) Niniejszej decyzji nie stosuje się do Islandii i Liechtensteinu,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W rozdziale I załącznika I do Porozumienia wprowadza się następujące zmiany:
1) w pkt 14 (decyzja Komisji 93/52/EWG) i 70 (decyzja Komisji 2003/467/WE) w części 4.2 dodaje się tiret w następującym brzmieniu:
"— 32005 D 0179: decyzją Komisji 2005/179/WE (Dz.U. L 61 z 8.3.2005, str. 37).";
2) po pkt 23 (decyzja Komisji 2004/564/WE) w części 7.2 dodaje się punkt w następującym brzmieniu:
"24.
32005 D 0177: decyzja Komisji 2005/177/WE z dnia 7 marca 2005 r. w sprawie tranzytu żywego bydła przez Zjednoczone Królestwo (Dz.U L 61 z 8.3.2005, str. 28).".
Artykuł 2
Teksty decyzji 2005/177/WE i 2005/179/WE w języku norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 3 grudnia 2005 r., pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [4].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja nr 1/2005 Komitetu Współpracy Celnej WE-AKP
z dnia 8 lutego 2005 r.
ustanawiająca odstępstwo od pojęcia "produkty pochodzące" z uwzględnieniem szczególnej sytuacji Republiki Zielonego Przylądka w odniesieniu do produkcji koszul męskich (pozycja SZ nr 62.05)
(2005/141/WE)
KOMITET WSPÓŁPRACY CELNEJ AKP-WE,
uwzględniając Umowę o Partnerstwie AKP-WE podpisaną w Cotonou dnia 23 czerwca 2000 r., w szczególności art. 38 protokołu nr 1 jej załącznika V,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 38 ust. 1 wyżej wymienionego protokołu przewiduje odstępstwo od reguł pochodzenia w przypadkach, gdy jest to uzasadnione rozwojem istniejącej bądź wprowadzeniem nowej gałęzi przemysłu.
(2) W dniu 30 września 2004 r. państwa AKP przedłożyły w imieniu rządu Republiki Zielonego Przylądka wniosek o odstępstwo od reguł pochodzenia, wymienionych w protokole, w odniesieniu do koszul męskich wyprodukowanych przez ten kraj w ilości 140000 sztuk w roku 2004, przy czym liczba ta będzie stopniowo wzrastać i osiągnie ilość 180000 sztuk w roku 2008.
(3) Wnioskowane odstępstwo znajduje uzasadnienie w postanowieniach art. 38 ust. 1–5; Republika Zielonego Przylądka, zgodnie z postanowieniami odnośnie do kumulacji, nie może w produkcji koszul męskich używać wystarczającej ilości odpowiednich materiałów pochodzących ze Wspólnoty, Krajów i Terytoriów Zamorskich (KTZ) oraz innych państw AKP. Republika Zielonego Przylądka jest uznawana jako najsłabiej rozwinięty kraj wyspiarski AKP, a odstępstwo mogłoby z ekonomicznego i społecznego punktu widzenia wywołać pozytywny skutek, przede wszystkim w kwestii zatrudnienia.
(4) Mając na względzie przewidziane wielkości przywozu, odstępstwo nie powinno spowodować poważnych szkód w przemyśle wspólnotowym z zastrzeżeniem, że określone warunki dotyczące ilości, nadzoru oraz czasu obowiązywania zostaną spełnione.
(5) Odstępstwo nie może jednak zostać przyznane na okresy wskazane we wniosku.
Termin złożenia wniosku przez państwa AKP uniemożliwia Komitetowi Współpracy Celnej WE-AKP przyjęcie decyzji przed dniem 1 stycznia 2005 r.
Ponadto nowe ustalenia handlowe dla państw AKP wejdą w życie nie później niż 1 stycznia 2008 r.
W konsekwencji, odstępstwo przyznane w ramach obecnie obowiązujących reguł handlowych nie będzie właściwe od dnia 31 grudnia 2007 r., gdyż stosowane do niego ramy prawne nie będą już obowiązywały.
Z powyższych względów okres obowiązywania odstępstwa powinien być ograniczony do trzech lat od początku stycznia 2005 r. do końca 2007 r.
(6) W związku z powyższym, zgodnie z art. 38, Republice Zielonego Przylądka może zostać przyznane odstępstwo w odniesieniu do koszul męskich, dla ilości 160000 sztuk w roku 2005, 170000 sztuk w roku 2006 i 180000 sztuk w roku 2007,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W ramach odstępstwa od postanowień szczególnych ujętych w wykazie znajdującym się w załączniku II do protokołu nr 1 załącznika V do umowy o partnerstwie AKP-WE, koszule męskie objęte pozycją SZ nr 62.05 wyprodukowane przez Republikę Zielonego Przylądka z materiałów niepochodzących uznaje się za pochodzące z Republiki Zielonego Przylądka zgodnie z warunkami określonymi w niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Odstępstwo przewidziane w art. 1 ma zastosowanie do produktów oraz ilości, wymienionych w załączniku do niniejszej decyzji, przywożonych do Wspólnoty z Republiki Zielonego Przylądka w okresie od 1 stycznia 2005 r. do 31 grudnia 2007 r.
Artykuł 3
Komisja zarządza ilościami wymienionymi w załączniku, a w celu skutecznego zarządzania nimi może podjąć niezbędne postępowanie administracyjne.
Artykuł 308a–308c rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 [1] dotyczącego zarządzania kontyngentami taryfowymi są stosowane mutatis mutandis w odniesieniu do zarządzania ilościami, o których mowa w załączniku.
Artykuł 4
Organy celne Republiki Zielonego Przylądka podejmują niezbędne środki w celu przeprowadzania kontroli ilościowych wywozu produktów, o których mowa w art. 1.
W związku z powyższym wszelkie świadectwa wydawane zgodnie z niniejszą decyzją powinny zawierać odnośnik do niej.
Właściwe władze Republiki Zielonego Przylądka przekazują Komisji co trzy miesiące oświadczenie o ilościach objętych świadectwami przewozowymi EUR.1 wystawionymi zgodnie z niniejszą decyzją oraz numery serii tych zaświadczeń.
Artykuł 5
Rubryka nr 7 świadectw EUR.1 wydawanych zgodnie z niniejszą decyzją powinna zawierać jeden z poniższych dopisków:
- "Derogation – Decision No 1/2005";
- "Derrogação – Decisão n.o 1/2005".
Artykuł 6
Państwa AKP, Państwa Członkowskie i Wspólnota Europejska podejmą niezbędne środki w celu wdrożenia niniejszej decyzji.
Artykuł 7
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
Niniejszą decyzję stosuje się z mocą od dnia 1 stycznia 2005 r.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 141/2005
z dnia 2 grudnia 2005 r.
zmieniająca załącznik I (Sprawy weterynaryjne i fitosanitarne) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik I do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 110/2005 [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2005/200/WE z dnia 2 marca 2005 r. zezwalającą Estonii, Łotwie, Litwie i Malcie na przyjęcie bardziej rygorystycznych wymogów dotyczących obecności Avena fatua w materiale siewnym roślin zbożowych [2].
(3) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2005/310/WE z dnia 15 kwietnia 2005 r. przewidującą tymczasowy obrót niektórymi rodzajami materiału siewnego gatunku Glycine max niespełniającymi wymogów dyrektywy Rady 2002/57/WE [3].
(4) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2005/325/WE z dnia 8 marca 2005 r. zwalniającą Republikę Czeską, Republikę Estońską, Republikę Cypryjską, Republikę Łotewską, Republikę Litewską, Republikę Malty i Rzeczpospolitą Polską z obowiązku stosowania do niektórych gatunków dyrektyw Rady 66/401/EWG, 66/402/EWG, 68/193/EWG, 1999/105/WE i 2002/57/WE w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin pastewnych, materiałem siewnym zbóż, materiałem do wegetatywnego rozmnażania winorośli, leśnym materiałem rozmnożeniowym oraz materiałem siewnym roślin oleistych i włóknistych [4],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W części 2 rozdziału III załącznika I do Porozumienia wprowadza się następujące zmiany:
1) po pkt 40 (decyzja Komisji 2005/114/WE) dodaje się punkt w następującym brzmieniu:
"41.
32005 D 0310: decyzja Komisji 2005/310/WE z dnia 15 kwietnia 2005 r. przewidująca tymczasowy obrót niektórymi rodzajami materiału siewnego gatunku Glycine max niespełniającymi wymogów dyrektywy Rady 2002/57/WE (Dz.U. L 99 z 19.4.2005, str. 13).";
2) w tytule "Akty prawne do uwzględnienia przez państwa EFTA i Urząd Nadzoru EFTA" po pkt 73 (decyzja Komisji 1999/416/WE) dodaje się punkty w następującym brzmieniu:
"74.
32005 D 0200: decyzja Komisji 2005/200/WE z dnia 2 marca 2005 r. zezwalająca Estonii, Łotwie, Litwie i Malcie na przyjęcie bardziej rygorystycznych wymogów dotyczących obecności Avena fatua w materiale siewnym roślin zbożowych (Dz.U. L 70 z 16.3.2005, str. 19).
75.
32005 D 0325: decyzja Komisji 2005/325/WE z dnia 8 marca 2005 r. zwalniająca Republikę Czeską, Republikę Estońską, Republikę Cypryjską, Republikę Łotewską, Republikę Litewską, Republikę Malty i Rzeczpospolitą Polską z obowiązku stosowania do niektórych gatunków dyrektyw Rady 66/401/EWG, 66/402/EWG, 68/193/EWG, 1999/105/WE i 2002/57/WE w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin pastewnych, materiałem siewnym zbóż, materiałem do wegetatywnego rozmnażania winorośli, leśnym materiałem rozmnożeniowym oraz materiałem siewnym roślin oleistych i włóknistych (Dz.U. L 109 z 29.4.2005, str. 1).
Do celów Porozumienia przepisy tej decyzji odczytuje się z następującymi dostosowaniami:
Zawarte w tej decyzji odesłania do innych aktów uznaje się za istotne w takim zakresie i w takiej formie, w jakich akty te zostały włączone do Porozumienia.".
Artykuł 2
Teksty decyzji 2005/200/WE, 2005/310/WE i 2005/325/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 3 grudnia 2005 r., pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [5].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 142/2005
z dnia 2 grudnia 2005 r.
zmieniająca załącznik I (Sprawy weterynaryjne i fitosanitarne) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik I do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 110/2005 [1].
(2) W porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2005/435/WE z dnia 9 czerwca 2005 r. przewidującą tymczasowy obrót niektórymi rodzajami materiału siewnego gatunków Pisum sativum, Vicia faba i Linum usitatissimum niespełniającymi wymogów dyrektyw Rady 66/401/EWG i 2002/57/WE [2],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Po pkt 41 (decyzja Komisji 2005/310/WE) w części 2 rozdziału III załącznika I do Porozumienia dodaje się punkt w następującym brzmieniu:
"42.
32005 D 0435: decyzja Komisji 2005/435/WE z dnia 9 czerwca 2005 r. przewidująca tymczasowy obrót niektórymi rodzajami materiału siewnego gatunków Pisum sativum, Vicia faba i Linum usitatissimum niespełniającymi wymogów dyrektyw Rady 66/401/EWG i 2002/57/WE (Dz.U. L 151 z 14.6.2005, str. 23).".
Artykuł 2
Teksty decyzji 2005/435/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 3 grudnia 2005 r., pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 143/2005
z dnia 2 grudnia 2005 r.
zmieniająca załącznik II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik II do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 133/2005 [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę Komisji 2005/34/WE z dnia 17 maja 2005 r. zmieniającą dyrektywę Rady 91/414/EWG dotyczącą włączenia acetamipridu i tiaclopridu jako substancji czynnych [2],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W pkt 12a (dyrektywa Rady 91/414/EWG) rozdziału XV załącznika II do Porozumienia dodaje się tiret w brzmieniu:
"— 32005 L 0034: dyrektywa Komisji 2005/34/WE (Dz.U. L 125 z 18.5.2005, str. 5).".
Artykuł 2
Teksty dyrektywy 2005/34/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 3 grudnia 2005 r., pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 144/2005
z dnia 2 grudnia 2005 r.
zmieniająca załącznik II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik II do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 133/2005 z dnia 21 października 2005 r [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie (WE) nr 648/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie detergentów [2].
(3) Rozporządzenie (WE) nr 648/2004 uchyla dyrektywy Rady 73/404/EWG [3], 73/405/EWG [4], 82/242/EWG [5], 82/243/EWG [6], 86/94/EWG [7] i zalecenie Komisji 89/542/EWG [8], które są uwzględnione w Porozumieniu i które w związku z powyższym należy uchylić w ramach Porozumienia,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W rozdziale XV załącznika II do Porozumienia wprowadza się następujące zmiany:
1) po pkt 12t (rozporządzenie Komisji (WE) nr 642/2005) wprowadza się punkt w w następującym brzmieniu:
"12u. 32004 R 0648: rozporządzenie (WE) nr 648/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie detergentów (Dz.U. L 104 z 8.4.2004, str. 1).";
2) Skreśla się teksty pkt 2 (dyrektywa Rady 73/404/EWG), 3 (dyrektywa Rady 73/405/EWG), 7 (dyrektywa Rady 82/242/EWG) i 13 (zalecenie Komisji 89/542/EWG).
Artykuł 2
Teksty rozporządzenia (WE) nr 648/2004 w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 3 grudnia 2005 r., pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [9].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 145/2005
z dnia 2 grudnia 2005 r.
zmieniająca załącznik II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik II do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 79/2005 [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę 2005/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 marca 2005 r. zmieniającą dyrektywę 94/62/WE w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych [2],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W pkt 7 (dyrektywa 94/62/WE Parlamentu Europejskiego i Rady) rozdziału XVII załącznika II do Porozumienia dodaje się tiret w następującym brzmieniu:
"— 32005 L 0020: dyrektywą 2005/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 70 z 16.3.2005, str. 17).".
Artykuł 2
Teksty dyrektywy 2005/20/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 3 grudnia 2005 r. pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 146/2005
z dnia 2 grudnia 2005 r.
zmieniająca załącznik IV (Energia) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik IV do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 102/2005 [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie (WE) nr 1228/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. w sprawie warunków dostępu do sieci w odniesieniu do transgranicznej wymiany energii elektrycznej [2].
(3) W Porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę 2003/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. dotyczącą wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylającą dyrektywę 96/92/WE [3].
(4) W Porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę 2003/55/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. dotyczącą wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylającą dyrektywę 98/30/WE [4], z poprawkami wprowadzonymi w Dz.U. L 16 z 23.1.2004, str. 74.
(5) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję 2003/796/WE z dnia 11 listopada 2003 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Organu Nadzoru Energii Elektrycznej i Gazu [5].
(6) Dyrektywa 2003/54/WE uchyla dyrektywę 90/547/EWG [6], a dyrektywa 2003/55/WE uchyla dyrektywę 91/296/WE [7], co jest uwzględnione w Porozumieniu i co w związku z powyższym należy uchylić w ramach Porozumienia.
(7) Decyzja 2003/796/WE uchyla decyzję 92/167/EWG [8], która stanowi podstawę prawną niniejszego dodatku 4 do załącznika IV do Porozumienia i którą w związku z powyższym należy uchylić w ramach Porozumienia,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W załączniku IV do Porozumienia wprowadza się następujące zmiany:
1) w pkt 11h (dyrektywa Komisji 2002/31/WE) dodaje się, co następuje:
"—, zmienione:
- 1 03 T: Aktem dotyczącym warunków przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej oraz dostosowań w Traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej przyjętym w dniu 16 kwietnia 2003 r.
(Dz.U. L 236 z 23.9.2003, str. 33).";
2) po pkt 19 (dyrektywa 2001/77/WE Parlamentu Europejskiego i Rady) wprowadza się punkty w następującym brzmieniu:
"20. 32003 R 1228: rozporządzenie (WE) nr 1228/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. w sprawie warunków dostępu do sieci w odniesieniu do transgranicznej wymiany energii elektrycznej (Dz.U. L 176 z 15.7.2003, str. 1).
Do celów Porozumienia przepisy tego rozporządzenia odczytuje się z następującymi dostosowaniami:
a) zadania określone w art. 12 ust. 2 wykonywane są w odniesieniu do Państw EFTA przez organy regulacyjne Państw EFTA;
b) odnośne Państwa EFTA zostają zaproszone do wysłania obserwatorów na posiedzenie komitetu ustanowionego w art. 13.
Przedstawiciele Państw EFTA w pełni uczestniczą w pracach komitetu, nie mają jednak prawa głosu.
21.
32003 D 0796: decyzja 2003/796/WE z dnia 11 listopada 2003 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Organu Nadzoru Energii Elektrycznej i Gazu (Dz.U. L 296 z 14.11.2003, str. 34).
22.
32003 L 0054: dyrektywa 2003/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylająca dyrektywę 96/92/WE (Dz.U. L 176 z 15.7.2003, str. 37).
Do celów Porozumienia przepisy tej dyrektywy odczytuje się z następującymi dostosowaniami:
a) w art. 3 ust. 2 wyrazy "postanowienia traktatu, w szczególności jego art. 86" zastępuje się wyrazami "postanowienia Porozumienia EOG, w szczególności jego art. 59";
b) w art. 3 ust. 8 wyrazy "interes Wspólnoty" zastępuje się wyrazami "interes Umawiających się Stron";
c) w art. 3 ust. 8 wyrazy "art. 86 Traktatu" zastępuje się wyrazami "art. 59 Porozumienia EOG";
d) w art. 10 na końcu dodaje się, co następuje: "Niniejszy przepis nie stosuje się do Liechtensteinu.";
e) w art. 23 ust. 8 wyrazy "postanowienia Traktatu, w szczególności jego art. 82" zastępuje się wyrazami "postanowienia Porozumienia EOG, w szczególności jego art. 54";
f) w art. 26 ust. 1 do ostatniego zdania dodaje się, co następuje: "i Islandia";
g) artykuł 26 ust. 2 otrzymuje brzmienie: "Państwo EFTA, które, po wejściu w życie decyzji Wspólnego Komitetu EOG nr 146/2005 z dnia 2 grudnia 2005 r., z przyczyn technicznych ma istotne problemy w otwarciu swego rynku dla niektórych ograniczonych grup odbiorców niebędących gospodarstwami domowymi określonymi w art. 21 ust. 1 lit. b), może wystąpić o odstępstwo od tego przepisu, które może być mu przyznane przez Urząd Nadzoru EFTA na okres nieprzekraczający 18 miesięcy od wejścia w życie decyzji Wspólnego Komitetu EOG nr 146/2005 z dnia 2 grudnia 2005 r.";
h) Islandię należy uznać za mały system wydzielony w rozumieniu art. 2 ust. 26.
Zatem odstępstwo określone w art. 15 stosuje się odpowiednio.
23. 32003 L 0055: dyrektywa 2003/55/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego gazu ziemnego i uchylająca dyrektywę 98/30/WE (Dz.U. L 176 z 15.7.2003, str. 57), z poprawkami wprowadzonymi w Dz.U. L 16 z 23.1.2004, str. 74.
Do celów Porozumienia przepisy tej dyrektywy odczytuje się z następującymi dostosowaniami:
a) w art. 3 ust. 2 wyrazy "postanowienia Traktatu, w szczególności jego art. 86" zastępuje się wyrazami "postanowienia Porozumienia EOG, w szczególności jego art. 59";
b) w art. 3 ust. 5 wyrazy "interes Wspólnoty" zastępuje się wyrazami "interes Umawiających się Stron";
c) w art. 3 ust. 5 wyrazy "art. 86 Traktatu" zastępuje się wyrazami "art. 59 Porozumienia EOG";
d) w art. 9 na końcu dodaje się, co następuje: "Niniejszy przepis nie stosuje się do Liechtensteinu.";
e) w art. 17 ust. 2 na końcu pierwszego zdania dodaje się, co następuje: ", zgodnie z celami Porozumienia EOG i dostosowane do jego celów";
f) w art. 25 ust. 8 wyrazy "postanowienia Traktatu, w szczególności jego art. 82" zastępuje się wyrazami "postanowienia Porozumienia EOG, w szczególności jego art. 54";
g) Norwegię należy uznać za rynek wschodzący od dnia 10 kwietnia 2004 r. w rozumieniu art. 2 ust. 31. Zatem odstępstwo określone w art. 28 ust. 2 stosuje się odpowiednio.
h) odnośne Państwa EFTA zostają zaproszone do wysłania obserwatorów na posiedzenie komitetu ustanowionego w art. 30.
Przedstawiciele Państw EFTA w pełni uczestniczą w pracach komitetu, nie mają jednak prawa głosu.";
3) skreśla się teksty pkt 8 (dyrektywa Rady 90/547/EWG), 9 (dyrektywa Rady 91/296/EWG), 14 (dyrektywa 96/92/WE Parlamentu Europejskiego i Rady) oraz 16 (dyrektywa 98/30/WE Parlamentu Europejskiego i Rady).
4) skreśla się teksty dodatków 2, 3 i 4.
Artykuł 2
Teksty rozporządzenia (WE) nr 1228/2003, dyrektyw 2003/54/WE i 2003/55/WE, z poprawkami wprowadzonymi w Dz.U. L 16 z 23.1.2004, str. 74, oraz decyzji 2003/796/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 3 grudnia 2005 r., pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [9].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 148/2005
z dnia 2 grudnia 2005 r.
zmieniająca załącznik XI (Usługi telekomunikacyjne) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XI do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 105/2005 z dnia 8 lipca 2005 r.
[1]
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2004/545/WE z dnia 8 lipca 2004 r. w sprawie harmonizacji widma radiowego w paśmie 79 GHz dla celów użycia samochodowych urządzeń radarowych bliskiego zasięgu we Wspólnocie [2].
(3) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2005/50/WE z dnia 17 stycznia 2005 r. w sprawie harmonizacji widma radiowego w paśmie 24 GHz dla celów tymczasowego użycia przez samochodowe urządzenia radarowe bliskiego zasięgu we Wspólnocie [3],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Po pkt 5cp (rozporządzenie (WE) Parlamentu Europejskiego i Rady nr 460/2004) załącznika XI do Porozumienia wprowadza się punkty w następującym brzmieniu:
"5cq. 32004 D 0545: decyzja Komisji 2004/545/WE z dnia 8 lipca 2004 r. w sprawie harmonizacji widma radiowego w paśmie 79 GHz dla celów użycia samochodowych urządzeń radarowych bliskiego zasięgu we Wspólnocie (Dz.U. L 241 z 13.7.2004, str. 66).
5cr.
32005 D 0050: decyzja Komisji 2005/50/WE z dnia 17 stycznia 2005 r. w sprawie harmonizacji widma radiowego w paśmie 24 GHz dla celów tymczasowego użycia przez samochodowe urządzenia radarowe bliskiego zasięgu we Wspólnocie (Dz.U. L 21 z 25.1.2005, str. 15).".
Artykuł 2
Teksty decyzji 2004/545/WE i 2005/50/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 3 grudnia 2005 r., pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [4].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 149/2005
z dnia 2 grudnia 2005 r.
zmieniająca załącznik XIII (Transport) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XIII do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 122/2005 [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 13/2004 z dnia 8 grudnia 2003 r. ustalające listę dróg śródlądowych o charakterze morskim określoną w art. 3 lit. d) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1108/70 [2].
(3) Rozporządzenie (WE) nr 13/2004 uchyla rozporządzenie Komisji (EWG) nr 281/71 [3], które jest uwzględnione w Porozumieniu i które w związku z powyższym należy uchylić w ramach Porozumienia,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W załączniku XIII do Porozumienia wprowadza się następujące zmiany:
1) skreśla się tekst pkt 3 (rozporządzenie Komisji (EWG) nr 281/71);
2) po pkt 3 (rozporządzenie Komisji (EWG) nr 281/71, skreślone) wprowadza się punkt w następującym brzmieniu:
"3a 32004 R 0013: rozporządzenie Komisji (WE) nr 13/2004 z dnia 8 grudnia 2003 r. ustalające listę dróg śródlądowych o charakterze morskim określoną w art. 3 lit. d) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1108/70 (Dz.U. L 3 z 7.1.2004, str. 3).".
Artykuł 2
Teksty rozporządzenia (WE) nr 13/2004 w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 3 grudnia 2005 r., pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [4].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
NR 150/2004
z dnia 29 października 2004 r.
zmieniająca załącznik XIII (Transport) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione przez Protokół dostosowujący Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XIII do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 129/2004 z dnia 24 września 2004 r. [1]
(2) Do Porozumienia należy włączyć rozporządzenie Komisji (WE) nr 432/2004 z dnia 5 marca 2004 r. dostosowujące do postępu technicznego po raz ósmy rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym [2],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Do pkt 21 [rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85] załącznika XIII do Porozumienia dodaje się tiret w brzmieniu:
"— 32004 R 0432: rozporządzenie Komisji (WE) nr 432/2004 z dnia 5 marca 2004 r.
(Dz.U. L 71 z 10.3.2004, str. 3).".
Artykuł 2
Teksty rozporządzenia (WE) nr 432/2004 w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 30 października 2004 r. pod warunkiem, że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 150/2005
z dnia 2 grudnia 2005 r.
zmieniająca załącznik XIII (Transport) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XIII do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 122/2005 [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę Komisji 2005/23/WE z dnia 8 marca 2005 r. zmieniającą dyrektywę 2001/25/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie minimalnego poziomu wyszkolenia marynarzy [2],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W pkt 56j (dyrektywa 2001/25/WE Parlamentu Europejskiego i Rady) załącznika XIII do Porozumienia dodaje się tiret w następującym brzmieniu:
"— 32005 L 0023: dyrektywą Komisji 2005/23/WE (Dz.U. 62 z 9.3.2005, str. 14).".
Artykuł 2
Teksty dyrektywy 2005/23/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 3 grudnia 2005 r., pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
NR 151/2004
z dnia 29 października 2004 r.
zmieniająca załącznik XIII (Transport) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione przez Protokół dostosowujący Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XIII do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 129/2004 z dnia 24 września 2004 r. [1]
(2) Do Porozumienia należy włączyć dyrektywę 2004/49/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie bezpieczeństwa kolei wspólnotowej oraz zmieniającą dyrektywę Rady 95/18/WE w sprawie przyznawania licencji przedsiębiorstwom kolejowym, oraz dyrektywę 2001/14/WE w sprawie alokacji zdolności przepustowej infrastruktury kolejowej i pobierania opłat za użytkowanie infrastruktury kolejowej oraz przyznawania świadectw bezpieczeństwa [2], sprostowanie w Dz.U. L 220 z 21.6.2004, str. 16.
(3) Do Porozumienia należy włączyć dyrektywę 2004/50/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. zmieniającą dyrektywę Rady 96/48/WE w sprawie interoperacyjności transeuropejskiego systemu kolei dużych prędkości i dyrektywę 2001/16/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie interoperacyjności transeuropejskiego systemu kolei konwencjonalnych [3], sprostowanie w Dz.U. L 220 z 21.6.2004, str. 40.
(4) Do Porozumienia należy włączyć dyrektywę 2004/51/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. zmieniającą dyrektywę Rady 91/440/EWG w sprawie rozwoju kolei wspólnotowych [4], sprostowanie w Dz.U. L 220 z 21.6.2004, str. 58,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W załączniku XIII do Porozumienia EOG wprowadza się następujące zmiany:
1) po pkt 42d (decyzja Komisji 2003/525/WE) dodaje się następujący punkt:
"42e. 32004 L 0049: dyrektywa 2004/49/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie bezpieczeństwa kolei wspólnotowej oraz zmieniająca dyrektywę Rady 95/18/WE w sprawie przyznawania licencji przedsiębiorstwom kolejowym, oraz dyrektywę 2001/14/WE w sprawie alokacji zdolności przepustowej infrastruktury kolejowej i pobierania opłat za użytkowanie infrastruktury kolejowej oraz przyznawania świadectw bezpieczeństwa (Dz.U. L 164 z 30.4.2004, str. 44), sprostowanie w Dz.U. L 220 z 21.6.2004, str. 16.";
2) w pkt 41b (dyrektywa 2001/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady) oraz w pkt 42a (dyrektywa Rady 95/18/WE) dodaje się tiret w brzmieniu:
"— 32004 L 0049: dyrektywa 2004/49/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. (Dz.U. L 164 z 30.4.2004, str. 44), sprostowanie w Dz.U. L 220 z 21.6.2004, str. 16.";
3) w pkt 37a (dyrektywa Rady 96/48/WE) i 37d (dyrektywa 2001/16/WE Parlamentu Europejskiego i Rady) dodaje się, co następuje:
" , zmieniona:
- 32004 L 0050: dyrektywą 2004/50/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. (Dz.U. L 164 z 30.4.2004, str. 114), sprostowanie w Dz.U. L 220 z 21.6.2004, str. 40.";
4) w pkt 37 (dyrektywa Rady 91/440/EWG) dodaje się tiret w brzmieniu:
"— 32004 L 0051: dyrektywa 2004/51/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. (Dz.U. L 164 z 30.4.2004, str. 164), sprostowanie w Dz.U. L 220 z 21.6.2004, str. 58.".
Artykuł 2
Teksty dyrektywy 2004/49/WE, sprostowanie w Dz.U. L 220 z 21.6.2004, str. 16, dyrektywy 2004/50/WE, sprostowanie w Dz.U. L 220 z 21.6.2004, str. 40 oraz dyrektywy 2004/51/WE sprostowanie w Dz.U. L 220 z 21.6.2004, str. 58, w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne. Artykuł 3
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 151/2005
z dnia 2 grudnia 2005 r.
zmieniająca załącznik XIII (Transport) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XIII do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 122/2005 [1].
(2) Rozporządzenie (WE) nr 2320/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2002 r. ustanawiające wspólne zasady w dziedzinie bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego [2] zostało uwzględnione w Porozumieniu decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 61/2004 z dnia 26 kwietnia 2004 r., wraz z dostosowaniami uwzlędniającymi specyfikę poszczególnych państw.
(3) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 781/2005 z dnia 24 maja 2005 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 622/2003 ustanawiające środki w celu wprowadzenia w życie wspólnych podstawowych standardów dotyczących bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego [3].
(4) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 857/2005 z dnia 6 czerwca 2005 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 622/2003 ustanawiające środki w celu wprowadzenia w życie wspólnych podstawowych standardów dotyczących bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego [4],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W pkt 66i (rozporządzenie Komisji (WE) nr 622/2003) załącznika XIII do Porozumienia dodaje się tiret w następującym brzmieniu:
"— 32005 R 0781: rozporządzeniem Komisji (WE) nr 781/2005 (Dz.U. L 131 z 25.5.2005, str. 24),
— 32005 R 0857: rozporządzeniem Komisji (WE) nr 857/2005 (Dz.U. L 143 z 7.6.2005, str. 9).".
Artykuł 2
Teksty rozporządzeń (WE) nr 781/2005 i (WE) nr 857/2005 w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 3 grudnia 2005 r., pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [5].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
NR 152/2004
z dnia 29 października 2004 r.
zmieniająca załącznik XIII (Transport) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione przez Protokół dostosowujący Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego artykuł 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XIII do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 129/2004 z dnia 24 września 2004 r. [1]
(2) Do Porozumienia należy włączyć rozporządzenie (WE) nr 724/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1406/2002 ustanawiające Europejską Agencję ds. Bezpieczeństwa na Morzu [2],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W pkt 56o [rozporządzenie (WE) nr 1406/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady] załącznika XIII do Porozumienia dodaje się tiret w brzmieniu:
"— 32004 R 0724: rozporządzenie (WE) nr 724/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r.
(Dz.U. L 129 z 29.4.2004, str. 1).".
Artykuł 2
Teksty rozporządzenia (WE) nr 724/2004 w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 30 października 2004 r. pod warunkiem, że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 152/2005
z dnia 2 grudnia 2005 r.
zmieniająca załącznik XIII (Transport) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XIII do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 122/2005 [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić dyrektywę 2004/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie bezpieczeństwa statków powietrznych państwa trzeciego korzystających z portów lotniczych Wspólnoty [2].
(3) Należy wziąć pod uwagę niewielkie rozmiary terytorium Liechtensteinu, jego specyficzne ukształtowanie geograficzne oraz fakt, że usługi lotnicze, w tym usługi świadczone przez statki powietrzne państw trzecich, mają w tym państwie bardzo ograniczony zakres.
(4) Należy wziąć pod uwagę ogólną intensywność ruchu powietrznego w Liechtensteinie oraz fakt, że nie istnieją regularne międzynarodowe połączenia lotnicze z lub do Liechtensteinu, natomiast jedynym obiektem należącym do infrastruktury lotnictwa cywilnego w tym państwie jest heliport,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Po pkt 66q (rozporządzenie Komisji (WE) nr 2042/2003) załącznika XIII do Porozumienia wprowadza się punkt w następującym brzmieniu:
"66r.
32004 L 0036: dyrektywa 2004/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie bezpieczeństwa statków powietrznych państwa trzeciego korzystających z portów lotniczych Wspólnoty (Dz.U. L 143 z 30.4.2004, str. 76).
Do celów Porozumienia przepisy tej dyrektywy odczytuje się z następującym dostosowaniem:
Środków ustanowionych w wymienionej dyrektywie nie stosuje się do infrastruktury lotnictwa cywilnego istniejącej na terytorium Liechtensteinu.".
Artykuł 2
Teksty dyrektywy 2004/36/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 3 grudnia 2005 r., pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
NR 153/2004
z dnia 29 października 2004 r.
zmieniająca załącznik XIII (Transport) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione przez Protokół dostosowujący Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego artykuł 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XIII do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 129/2004 z dnia 24 września 2004 r. [1]
(2) Do Porozumienia należy włączyć rozporządzenie (WE) nr 789/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie transferu statków towarowych i handlowych pomiędzy rejestrami wewnątrz Wspólnoty oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 613/91 [2].
(3) Rozporządzenie (WE) nr 789/2004 uchyla rozporządzenie Rady (EWG) nr 613/91 [3], które zostało uwzględnione w Porozumieniu i które w związku z powyższym należy wykreślić z Porozumienia,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W załączniku XIII do Porozumienia wprowadza się następujące zmiany:
1) po pkt 56p [rozporządzenie (WE) nr 782/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady] załącznika XIII do Porozumienia dodaje się punkt w brzmieniu:
"56q. 32004 R 0789: rozporządzenie (WE) nr 789/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie transferu statków towarowych i handlowych pomiędzy rejestrami wewnątrz Wspólnoty oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 613/91 (Dz.U. L 138 z 30.4.2004, str. 19).";
2) skreśla się tekst punktu 56 [rozporządzenie Rady (EWG) nr 613/91].
Artykuł 2
Teksty rozporządzenia (WE) nr 789/2004 w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 30 października 2004 r. pod warunkiem, że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [4].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 153/2005
z dnia 2 grudnia 2005 r.
zmieniająca załącznik XIII (Transport) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XIII do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 122/2005 [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 488/2005 z dnia 21 marca 2005 r. dotyczące honorariów i opłat pobieranych przez Europejską Agencję Bezpieczeństwa Lotniczego [2],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Po pkt. 66r (dyrektywa 2004/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady) załącznika XIII do Porozumienia wprowadza się punkt w następującym brzmieniu:
"66s. 32005 R 0488: rozporządzenie Komisji (WE) nr 488/2005 z dnia 21 marca 2005 r. dotyczące honorariów i opłat pobieranych przez Europejską Agencję Bezpieczeństwa Lotniczego (Dz.U. L 81 z 30.3.2005, str. 7).".
Artykuł 2
Teksty rozporządzenia (WE) nr 488/2005 w języku islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 3 grudnia 2005 r. pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 154/2005
z dnia 2 grudnia 2005 r.
zmieniająca załącznik XXI (Statystyka) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XXI do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 128/2005 [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2005/366/WE z dnia 4 marca 2005 r. wdrażającą postanowienia dyrektywy Rady 95/64/WE w sprawie sprawozdań statystycznych w odniesieniu do przewozu rzeczy i osób drogą morską oraz wprowadzającą zmiany do jej załączników [2].
(3) Decyzja 2005/366/WE uchyla decyzję Komisji 2000/363/WE [3], która jest uwzględniona w Porozumieniu i którą w związku z powyższym należy uchylić w ramach Porozumienia,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W załączniku XXI do Porozumienia wprowadza się następujące zmiany:
1) skreśla się tekst tiret drugiego (decyzja Komisji 2000/363/WE) w pkt 7b (dyrektywa Rady 95/64/WE).
2) po pkt 7b (dyrektywa Rady 95/64/WE) dodaje się punkt w następującym brzmieniu:
"7ba.
32005 D 0366: decyzja Komisji 2005/366/WE z dnia 4 marca 2005 r. wdrażająca postanowienia dyrektywy Rady 95/64/WE w sprawie sprawozdań statystycznych w odniesieniu do przewozu rzeczy i osób drogą morską oraz wprowadzająca zmiany do jej załączników (Dz.U. L 123 z 17.5.2005, str. 1).";
3) w pkt 7b (rozporządzenie Rady 95/64/WE) dodaje się tiret pierwsze (decyzja Komisji 98/385/WE) w następującym brzmieniu:
", zmienione:
- 32005 D 0366: decyzją Komisji nr 2005/366/WE (Dz.U. L 123 z 17.5.2005, str. 1).".
Artykuł 2
Teksty decyzji 2005/366/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 3 grudnia 2005 r.,pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [4].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 155/2005
z dnia 2 grudnia 2005 r.
zmieniająca załącznik XXI (Statystyka) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XXI do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 128/2005 [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 750/2005 z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie nomenklatury krajów i terytoriów dla potrzeb statystyki handlu zagranicznego Wspólnoty oraz statystyki handlu między Państwami Członkowskimi [2].
(3) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 772/2005 z dnia 20 maja 2005 r. w sprawie specyfikacji zakresu charakterystyk oraz definicji technicznego formatu dla opracowywania corocznych wspólnotowych statystyk dotyczących stali za lata referencyjne 2003–2009 [3].
(4) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 782/2005 z dnia 24 maja 2005 r. ustanawiające format dla przekazywania wyników statystyk odpadów [4].
(5) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 783/2005 z dnia 24 maja 2005 r. zmieniające załącznik II do rozporządzenia (WE) nr 2150/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie statystyk odpadów [5],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W załączniku XXI do Porozumienia wprowadza się następujące zmiany:
1) po pkt 9b (rozporządzenie Komisji (WE) nr 2081/2003) dodaje się punkt w następującym brzmieniu:
"9c. 32005 R 0750: rozporządzenie Komisji (WE) nr 750/2005 z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie nomenklatury krajów i terytoriów dla potrzeb statystyki handlu zagranicznego Wspólnoty oraz statystyki handlu między Państwami Członkowskimi (Dz.U. L 126 z 19.5.2005, str. 12).";
2) po pkt 4c (rozporządzenie (WE) nr 48/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady) dodaje się punkt w następującym brzmieniu:
"4ca. 32005 R 0772: rozporządzenie Komisji (WE) nr 772/2005 z dnia 20 maja 2005 r. w sprawie specyfikacji zakresu charakterystyk oraz definicji technicznego formatu dla opracowywania corocznych wspólnotowych statystyk dotyczących stali za lata referencyjne 2003–2009 (Dz.U. L 128 z 21.5.2005, str. 51).";
3) po pkt 27 (rozporządzenie (WE) nr 2150/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady) dodaje się punkt w następującym brzmieniu:
"27a. 32005 R 0782: rozporządzenie Komisji (WE) nr 782/2005 z dnia 24 maja 2005 r. ustanawiające format dla przekazywania wyników statystyk odpadów (Dz.U. L 131 z 25.5.2005, str. 26).";
4) w pkt 27 (rozporządzenie (WE) nr 2150/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady) wprowadza się tiret w następującym brzmieniu:
"— 32005 R 0783: rozporządzeniem Komisji (WE) nr 783/2005 (Dz.U. L 131 z 25.5.2005, str. 38).".
Artykuł 2
Teksty rozporządzeń (WE) nr 750/2005, (WE) nr 772/2005, (WE) nr 782/2005 i (WE) nr 783/2005 w języku islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 3 grudnia 2005 r., pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [6].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 156/2005
z dnia 2 grudnia 2005 r.
zmieniająca załącznik XXI (Statystyka) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XXI do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 128/2005 [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 430/2005 z dnia 15 marca 2005 r. wykonujące rozporządzenie Rady (WE) nr 577/98 w sprawie organizacji badania prób losowych dotyczącego siły roboczej we Wspólnocie w odniesieniu do kodyfikacji, którą należy stosować w celu przesyłania danych, począwszy od 2006 r., i wykorzystania prób cząstkowych do gromadzenia danych dotyczących zmiennych strukturalnych [2]
(3) W Porozumieniu należy uwzględnić decyzję Komisji 2005/288/WE z dnia 18 marca 2005 r. zmieniającą decyzję 97/80/WE ustanawiającą przepisy w celu wdrożenia dyrektywy Rady 96/16/WE w sprawie prowadzenia badań statystycznych dotyczących sektora mleka i przetworów mlecznych [3].
(4) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 448/2005 z dnia 15 marca 2005 r. zmieniające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3880/91 w sprawie przekazywania przez Państwa Członkowskie prowadzące połowy na Północno-Wschodnim Atlantyku danych statystycznych dotyczących połowów nominalnych [4],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W załączniku XXI do Porozumienia wprowadza się następujące zmiany:
1) po pkt 18ah (rozporządzenie Komisji (WE) nr 388/2005) dodaje się punkt w następującym brzmieniu:
"18ai. 32005 R 0430: rozporządzenie Komisji (WE) nr 430/2005 z dnia 15 marca 2005 r. wykonujące rozporządzenie Rady (WE) nr 577/98 w sprawie organizacji badania prób losowych dotyczącego siły roboczej we Wspólnocie w odniesieniu do kodyfikacji, którą należy stosować w celu przesyłania danych, począwszy od 2006 r., i wykorzystania prób cząstkowych do gromadzenia danych dotyczących zmiennych strukturalnych (Dz.U. L 71 z 17.3.2005, str. 36).";
2) w pkt. 22 (decyzja Komisji 97/80/WE) dodaje się tiret w następującym brzmieniu:
"— 32005 D 0288: decyzją Komisji nr 2005/288/WE (Dz.U. L 88 z 7.4.2005, str. 10).";
3) w pkt. 25a (rozporządzenie Rady (EWG) nr 3880/91) dodaje się tiret w następującym brzmieniu:
"— 32005 R 0448: rozporządzenie Komisji (WE) nr 448/2005 (Dz.U. L 74 z 19.3.2005, str. 5).".
Artykuł 2
Teksty rozporządzeń (WE) nr 430/2005 i (WE) nr 448/2005 oraz decyzji 2005/288/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 3 grudnia 2005 r., pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [5].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 157/2005
z dnia 2 grudnia 2005 r.
zmieniająca załącznik XXII (Prawo spółek) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XXII do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 107/2005 [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić zalecenie Komisji 2004/913/WE z dnia 14 grudnia 2004 r. w sprawie wspierania odpowiedniego systemu wynagrodzeń dyrektorów spółek notowanych na giełdzie [2].
(3) W Porozumieniu należy uwzględnić zalecenie Komisji 2005/162/WE z dnia 15 lutego 2005 r. dotyczące roli dyrektorów niewykonawczych lub będących członkami rady nadzorczej spółek giełdowych i komisji rady (nadzorczej) [3],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W tytule "AKTY PRAWNE, DO UWZGLĘDNIENIA PRZEZ UMAWIAJĄCE SIĘ STRONY" po pkt 13 (zalecenie Komisji 2001/453/WE) załącznika XXII do Porozumienia dodaje się punkty w następującym brzmieniu:
"14.
32004 H 0913: zalecenie Komisji 2004/913/WE z dnia 14 grudnia 2004 r. w sprawie wspierania odpowiedniego systemu wynagrodzeń dyrektorów spółek notowanych na giełdzie (Dz.U. L 385 z 29.12.2004, str. 55).
15.
32005 H 0162: zalecenie Komisji 2005/162/WE z dnia 15 lutego 2005 r. dotyczące roli dyrektorów niewykonawczych lub będących członkami rady nadzorczej spółek giełdowych i komisji rady (nadzorczej) (Dz.U. L 52 z 25.2.2005, str. 51).".
Artykuł 2
Teksty zaleceń 2004/913/WE i 2005/162/WE w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 3 grudnia 2005 r., pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzyma wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [4].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja Wspólnego Komitetu EOG
nr 158/2005
z dnia 2 grudnia 2005 r.
zmieniająca załącznik XXII (Prawo spółek) do Porozumienia EOG
WSPÓLNY KOMITET EOG,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 98,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik XXII do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 107/2005 [1].
(2) W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 1073/2005 z dnia 7 lipca 2005 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1725/2003 przyjmujące pewne międzynarodowe standardy rachunkowości zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1606/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do IFRIC nr 2 [2],
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W pkt 10ba (rozporządzenie Komisji (WE) nr 1725/2003) załącznika XXII do Porozumienia dodaje się tiret w następującym brzmieniu:
"— 32005 R 1073: rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1073/2005 (Dz.U. L 175 z 8.7.2005, str. 3).".
Artykuł 2
Teksty rozporządzenia (WE) nr 1073/2005 w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej przyjęciu, pod warunkiem że Wspólny Komitet EOG otrzymał wszystkie notyfikacje przewidziane w art. 103 ust. 1 Porozumienia [3].
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Decyzja 1/2003 Komitetu Stowarzyszenia w ramach Porozumienia SPS UE–Chile zwanego Wspólnym Komitetem Zarządzającym
z dnia 24 października 2003 r.
dotycząca regulaminu wewnętrznego Komitetu Stowarzyszenia w ramach Porozumienia SPS UE–Chile, zwanego Wspólnym Komitetem Zarządzającym (zwanego dalej "JMC")
(2005/168/WE)
Ustanowiony w art. 89 ust. 3 Układu o Stowarzyszeniu między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Chile, z drugiej strony, oraz określony w art. 16 Porozumienia w sprawie środków sanitarnych i fitosanitarnych stosowanych w handlu zwierzętami i produktami zwierzęcymi, roślinami, produktami roślinnymi i innymi towarami oraz do dobrostanu zwierząt, które znajduje się w załączniku IV do Układu o Stowarzyszeniu, zwanego dalej "Porozumieniem SPS".
Artykuł 1
Przewodnictwo
1.
Przewodnictwo w JMC sprawują przemiennie w okresach dwunastomiesięcznych urzędnik Komisji Wspólnoty Europejskiej, w imieniu Wspólnoty i jej Państw Członkowskich, oraz wysoki urzędnik rządu Chile.
2.
Pierwszy okres przewodnictwa rozpoczyna się w dniu pierwszego posiedzenia Rady Stowarzyszenia, a kończy się w dniu 31 grudnia tego samego roku.
W tym okresie i kolejno w każdym dwunastomiesięcznym okresie, JMC przewodniczy Strona sprawująca przewodnictwo w Radzie Stowarzyszenia.
Artykuł 2
Posiedzenia
1.
Posiedzenia JMC są zwoływane przez Stronę sprawującą przewodnictwo w terminie i miejscu uzgodnionym przez obie Strony z częstotliwością ustaloną zgodnie z postanowieniami art. 16 ust. 1 Porozumienia SPS.
2.
Jeżeli tak uzgodnią Strony, posiedzenia Komitetu mogą być zorganizowane w formie video lub telekonferencji.
3.
W drodze uzgodnień Strony umożliwiają Komitetowi poruszanie kwestii nieomawianych w trakcie sesji w formie korespondencyjnej.
Wymiana informacji jest dokonywana zgodnie z postanowieniami art. 12 ust. 5 Porozumienia SPS.
Artykuł 3
Delegacje
Przed każdym posiedzeniem przewodniczący JMC jest informowany o planowanym składzie delegacji każdej ze Stron.
Artykuł 4
Wymiana informacji
Wszystkie dokumenty JMC przewidziane w art. 6, 7 oraz 9 niniejszego regulaminu wewnętrznego są przesyłane do Misji Chile przy UE, Delegacji Komisji w Chile oraz sekretarzom i przewodniczącemu Rady Stowarzyszenia.
Artykuł 5
Jawność
Jeżeli nie zostanie podjęta inna decyzja, posiedzenia JMC nie są jawne.
Artykuł 6
Porządek dzienny posiedzenia
1.
Tymczasowy porządek dzienny każdego posiedzenia jest sporządzany wspólnie przez Strony.
Jest on przesyłany przewodniczącemu nie później niż 15 dni przed rozpoczęciem posiedzenia.
2.
JMC przyjmuje porządek dzienny na początku każdego posiedzenia.
3.
Pozycja, która nie została wpisana do tymczasowego porządku dziennego, może być tam umieszczona za zgodą Stron.
4.
Przewodniczący, w porozumieniu z drugą Stroną, może zaprosić ekspertów do uczestnictwa w posiedzeniach w celu uzyskania informacji na konkretne tematy.
5.
Strony dokonają uzgodnień na początku posiedzenia w sprawie języka używanego podczas posiedzenia oraz w odniesieniu do protokołu z posiedzenia.
Artykuł 7
Protokół
1.
Projekt protokołu z posiedzenia jest jak najszybciej sporządzany wspólnie przez obie Strony.
2.
Zasadą jest, że w odniesieniu do każdej pozycji porządku dziennego protokół zawiera:
a) dokumenty przedłożone JMC;
b) oświadczenia, o których włączenie wystąpił członek JMC;
c) podjęte decyzje, dokonane zalecenia, uzgodnione oświadczenia oraz wnioski przyjęte w określonych kwestiach.
3.
Protokół zawiera również listę uczestników posiedzenia.
4.
Protokół jest zatwierdzany na piśmie przez obie Strony w terminie dwóch miesięcy od daty posiedzenia.
Po zatwierdzeniu dwie autentyczne kopie protokołu podpisują przewodniczący i jego/jej odpowiednik, będący przedstawicielem drugiej Strony, a każda ze Stron otrzymuje po jednym egzemplarzu.
Kopia protokołu jest przesyłana przewodniczącemu i sekretarzom Rady Stowarzyszenia.
Artykuł 8
Plan działania
JMC przyjmuje plan działania określający działania uzgodnione przez Strony podczas posiedzenia.
JMC dokona przeglądu realizacji tego planu działania przez Strony podczas jego kolejnego posiedzenia.
Artykuł 9
Decyzje i zalecenia
1.
W przypadku gdy JMC jest upoważniony zgodnie z załącznikiem IV do Układu o Stowarzyszeniu do przyjmowania decyzji lub zaleceń, takie akty prawne noszą odpowiednio nazwy "decyzja" lub "zalecenie", po których następuje numer seryjny, data ich przyjęcia oraz opis sprawy.
Każda decyzja podaje datę jej wejścia w życie.
2.
W każdym przypadku gdy JMC przyjmuje decyzję, art. 10, 11 i 12 regulaminu wewnętrznego mają zastosowanie mutatis mutandis.
3.
Decyzje i zalecenia JMC są przesyłane na adresy określone w art. 4 ust. 1.
Artykuł 10
Koszty
1.
Republika Chile i Wspólnota Europejska ponoszą koszty wynikające z uczestnictwa w posiedzeniach JMC, zarówno jeśli chodzi o koszty personelu, podróży i pobytu, jak i opłaty pocztowe i telekomunikacyjne.
2.
Koszty związane z praktyczną organizacją posiedzeń, tłumaczeniem ustnym podczas posiedzeń oraz powielaniem dokumentów ponosi Strona, która pełni rolę gospodarza posiedzenia.
3.
Koszty związane z tłumaczeniem ustnym podczas posiedzeń oraz tłumaczeniem pisemnym dokumentów na lub z języka hiszpańskiego i angielskiego ponosi Strona, która pełni rolę gospodarza posiedzenia.
Koszty tłumaczenia ustnego i pisemnego na lub z innych urzędowych języków Wspólnoty ponosi Wspólnota.
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
Macarena Vidal Ogueta
Dirección General de Relaciones Económicas Internacionales
Ministerio de Relaciones Exteriores
Alejandro Checchi Lang
European Commission, DG SANCO
Food Safety, plant health, animal health and welfare, international questions
--------------------------------------------------
Decyzjanr 2/2005 Komitetu Współpracy Celnej AKP-WE
z dnia 1 marca 2005 r.
wprowadzająca odstępstwo od pojęcia "produkty pochodzące" w celu uwzględnienia szczególnej sytuacji państw AKP w odniesieniu do produkcji tuńczyka zakonserwowanego i filetów z tuńczyka znanych jako "loins" (pozycja HS ex 16.04)
(2005/181/WE)
KOMITET WSPÓŁPRACY CELNEJ AKP-WE,
uwzględniając umowę o partnerstwie AKP-WE podpisaną w Kotonu dnia 23 czerwca 2000 r., w szczególności art. 38 protokołu nr 1 do jej załącznika V,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 38 ust. 1 wyżej wymienionego protokołu przewiduje przyznanie odstępstwa od reguł pochodzenia w przypadkach, gdy jest to uzasadnione rozwojem istniejącej bądź wprowadzeniem nowej gałęzi przemysłu.
(2) Artykuł 38 ust. 8 omawianego protokołu przewiduje automatyczne przyznanie odstępstwa w ramach rocznego kontyngentu w wysokości 8000 ton dla tuńczyka w puszkach i 2000 ton dla filetów z tuńczyka znanych jako "loins".
(3) W dniu 28 października 2002 r. została przyjęta decyzja nr 2/2002 Komitetu Współpracy Celnej AKP-WE [1] wprowadzająca odstępstwo od pojęcia "produkty pochodzące" w celu uwzględnienia szczególnej sytuacji państw AKP w odniesieniu do produkcji tuńczyka w puszkach i filetów z tuńczyka znanych jako "loins" (pozycja HS ex 16.04).
Odstępstwo przewidziane w art. 1 omawianej decyzji stosuje się w okresie od dnia 1 października 2002 r. do dnia 28 lutego 2005 r.
(4) W związku z wygaśnięciem tego przepisu, w dniu 8 listopada 2004 r. państwa AKP wystąpiły z wnioskiem o nowe ogólne odstępstwo od zawartych w umowie o partnerstwie AKP-WE reguł pochodzenia, dotyczące tuńczyka w puszkach i filetów z tuńczyka znanych jako "loins", obejmujące wszystkie państwa AKP oraz odnoszące się do całkowitych rocznych ilości tj. 8000 ton tuńczyka w puszkach i 2000 ton polędwicy z tuńczyka, przywiezionych do Wspólnoty po dniu 1 marca 2005 roku.
(5) Wniosek o odstępstwo został złożony zgodnie z odpowiednimi przepisami protokołu nr 1, w szczególności jego art. 38 ust. 8, i wnioskowane ilości zawierają się w granicach rocznego kontyngentu przyznawanego automatycznie na wniosek państw AKP.
(6) Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 marca 2005 r. do końca 2007 roku do czasu przyjęcia nowych ustaleń handlowych, które wejdą w życie do dnia 1 stycznia 2008 r. zgodnie z art. 37 umowy o partnerstwie AKP-WE.
(7) Decyzja nr 2/2002 odnosi się do "tuńczyka w puszkach", ale w rzeczywistości ma zastosowanie do "tuńczyka zakonserwowanego".
Wyrażenie "tuńczyk zakonserwowany" obejmuje tuńczyka w puszkach, tuńczyka pakowanego próżniowo w plastikowych torebkach lub innych pojemnikach.
Nomenklatura Scalona Wspólnot Europejskich używa terminu "tuńczyk zakonserwowany", który obejmuje "tuńczyka w puszkach".
Taką samą terminologię należy stosować w niniejszej decyzji.
(8) Ilości, dla których przyznano odstępstwo, powinny być zarządzane przez Komisję we współpracy z organami celnymi Państw Członkowskich i państw AKP.
W tym celu należy przyjąć szczegółowe zasady.
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W drodze odstępstwa od postanowień szczególnych ujętych w wykazie, znajdującym się w załączniku II do protokołu nr 1 do załącznika V do umowy o partnerstwie AKP-WE, tuńczyk zakonserwowany i filety z tuńczyka znane jako "loins" objęte pozycją HS ex 16.04, wyprodukowane w państwach AKP z tuńczyka niepochodzącego z tych państw, uznaje się za pochodzące z państw AKP zgodnie z warunkami określonymi w niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Odstępstwo przewidziane w art. 1 ma zastosowanie do produktów oraz ilości określonych w Załączniku do niniejszej decyzji, przywożonych do Wspólnoty z państw AKP w okresie od dnia 1 marca 2005 r. do dnia 31 grudnia 2007 r.
Artykuł 3
Komisja zarządza ilościami określonymi w Załączniku, a w celu skutecznego zarządzania nimi może podjąć niezbędne postępowanie administracyjne.
Artykuły 308a, 308b i 308c rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 [2] dotyczącego zarządzania kontyngentami taryfowymi są stosowane mutatis mutandis w odniesieniu do zarządzania ilościami, o których mowa w Załączniku.
Artykuł 4
1.
Organy celne państw AKP podejmują niezbędne środki w celu przeprowadzania ilościowych kontroli wywozu produktów, o których mowa w art. 1.
W tym celu wszystkie świadectwa, które państwa te wystawiają zgodnie z niniejszą decyzją, powinny zawierać odniesienie do niej.
2.
Właściwe władze tych państw przekazują Komisji co trzy miesiące, za pośrednictwem sekretariatu grupy AKP, oświadczenie stwierdzające ilości, w odniesieniu do których świadectwa przewozowe EUR.1 zostały wystawione zgodnie z niniejszą decyzją, oraz numery seryjne tych świadectw.
Artykuł 5
Rubryka nr 7 świadectw przewozowych EUR.1 wystawionych zgodnie z niniejszą decyzją powinna zawierać jeden z poniższych zapisów:
- "Derogation – Decision No 2/2005";
- "Dérogation – Décision no 2/2005".
Artykuł 6
Państwa AKP, Państwa Członkowskie i Wspólnota Europejska podejmą niezbędne środki w celu wdrożenia niniejszej decyzji.
Artykuł 7
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 marca 2005 r.
Decyzjanr 5/2004 Wspólnej Rady UE–Meksyk
z dnia 15 grudnia 2004 r.
przyjmująca zgodnie z art. 17 ust. 3 decyzji nr 2/2000 załącznik do wymienionej decyzji w sprawie wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych
(2005/201/WE)
WSPÓLNA RADA,
uwzględniając Umowę o partnerstwie gospodarczym, koordynacji politycznej i współpracy między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi z jednej strony, a Meksykańskimi Stanami Zjednoczonymi z drugiej strony [1] (zwaną dalej "Umową"),
uwzględniając decyzję Wspólnej Rady UE–Meksyk nr 2/2000 [2], a w szczególności jej art. 17 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Niniejszym przyjmuje się załącznik do decyzji Rady nr 2/2000, zawarty w załączniku do niniejszej decyzji, w sprawie wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie w pierwszym dniu miesiąca następującego po miesiącu, w którym została przyjęta przez Wspólną Radę.
Decyzjanr 1/2005 Wspólnej Rady Unia Europejska–Meksyk
z dnia 21 lutego 2005 r.
wprowadzająca sprostowanie do decyzji nr 3/2004 Wspólnej Rady UE–Meksyk
(2005/203/WE)
WSPÓLNA RADA,
uwzględniając Umowę o partnerstwie gospodarczym oraz koordynacji politycznej i współpracy między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Meksykańskimi Stanami Zjednoczonymi, z drugiej strony [1], podpisaną w Brukseli dnia 8 grudnia 1997 r., w szczególności jej art. 47, uwzględniając decyzję nr 3 [2], w szczególności jej art. 1 ust. 1 i 2, a także mając na uwadze, co następuje: STANOWI, CO NASTĘPUJE: Artykuł 1
Decyzja nr 1/2004 Rady Stowarzyszenia UE–Bułgaria
z dnia 28 września 2004 r.
zmieniająca art. 2 i 3 Protokołu dodatkowego do Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z jednej strony, a Republiką Bułgarii z drugiej strony, przedłużająca okres przewidziany w art. 9 ust. 4, Protokołu 2 do Układu Europejskiego
(2005/208/WE)
RADA STOWARZYSZENIA,
uwzględniając Układ Europejski ustanawiający stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z jednej strony, a Republiką Bułgarii z drugiej strony [1] (dalej zwany "Układem Europejskim"),
uwzględniając Protokół dodatkowy do Układu Europejskiego, w szczególności jego art. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Protokół dodatkowy do Układu Europejskiego został podpisany przez Strony 21 listopada 2002 r.
(2) Zgodnie z art. 5 Protokół dodatkowy stosuje się tymczasowo od daty podpisania.
(3) Ostatnie zmiany w ustawodawstwie bułgarskim zmodyfikowały podział funkcji między instytucje wdrażające.
(4) W celu zapewnienia zgodności między Protokołem dodatkowym a instytucjonalną organizacją Bułgarii, należy zmienić art. 2 i art. 3 Protokołu dodatkowego dostosowując odniesienia do odpowiednich instytucji bułgarskich w celu zastosowania w Bułgarii Protokołu dodatkowego.
(5) Zgodnie z art. 4 Protokół dodatkowy może zostać zmieniony na mocy decyzji Rady Stowarzyszenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Artykuły 2 i 3 Protokołu dodatkowego do Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z jednej strony, a Republiką Bułgarii z drugiej strony, przedłużające okres przewidziany w art. 9 ust. 4 Protokołu 2 do tego Układu, otrzymują brzmienie:
"Artykuł 2
Republika Bułgarii przedstawia Komisji Europejskiej program restrukturyzacji i plany gospodarcze, które są zgodne z wymogami wymienionymi w art. 9 ust. 4 Protokołu 2 i które zostały ocenione oraz zaakceptowane przez Komisję ds. Ochrony Konkurencji.
Artykuł 3
Komisja zapewnia ostateczną ocenę w celu określenia, czy program restrukturyzacji i plany gospodarcze są zgodne z wymogami wymienionymi w art. 9 ust. 4 Protokołu 2.
Rada Unii Europejskiej decyduje o zgodności programu i planów z wymogami wymienionego artykułu.
Komisja systematycznie monitoruje realizację planów w imieniu Wspólnoty, a Ministerstwo Finansów czyni to samo w imieniu Republiki Bułgarii.".
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia przez Radę Stowarzyszenia.
Decyzja nr 1/2004 Komitetu ds. transportu lądowego Wspólnota/Szwajcaria
z dnia 22 czerwca 2004 r.
dotycząca systemu opłat od pojazdów stosowanego w Szwajcarii w okresie od dnia 1 stycznia 2005 r. do momentu otwarcia tunelu bazowego Lötschberg i najpóźniej do dnia 1 stycznia 2008 r.
(2005/248/WE)
KOMITET,
uwzględniając porozumienie między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie kolejowego i drogowego transportu towarów i osób, w szczególności jego art. 51 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z przepisami art. 40 porozumienia Szwajcaria pobiera od dnia 1 stycznia 2001 r. opłatę od użytkowników dróg publicznych (opłata od ciężarówek uzależniona jest od świadczonych usług).
Opłaty stosowane od dnia 1 stycznia 2005 r. określa się odrębnie dla każdej z trzech grup pojazdów sklasyfikowanych według norm emisji spalin (EURO).
(2) W tym celu porozumienie określa średnią ważoną pobieranych opłat, maksymalną opłatę od pojazdów najbardziej zanieczyszczających jak również maksymalną różnicę między opłatami od różnych grup pojazdów.
(3) Wyliczenia oparte są na ilości pojazdów w każdej z grup w ruchu drogowym na terytorium Szwajcarii.
Wspólny komitet bada odpowiednie zestawienia statystyczne i na podstawie wyliczonych średnich określa trzy kategorie opłat.
(4) Wspólny komitet zbadał zestawienia statystyczne przedstawione przez Szwajcarię.
(5) Konieczne jest, aby wspólny komitet zdecydował o średnich ważonych, o pojazdach sklasyfikowanych według norm EURO wchodzących w skład poszczególnych kategorii opłat i o wysokości opłat w każdej z kategorii opłat.
(6) W Akcie Końcowym Szwajcaria zobowiązała się, iż opłaty obowiązujące do momentu otwarcia pierwszego tunelu bazowego i najpóźniej do dnia 1 stycznia 2008 r. nie będą przekraczać maksymalnego poziomu określonego w porozumieniu.
Należy więc ograniczyć okres obowiązywania niniejszej decyzji do wymienionego przedziału czasowego,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W ogólnej liczbie przejechanych kilometrów w miesiącach grudniu 2003 r., styczniu i lutym 2004 r. na terytorium Szwajcarii przez pojazdy powyżej 3,5 ton procentowy udział pojazdów spełniających normę EURO 0 wynosił 9,79 %; 8,47 % dla pojazdów spełniających normę EURO 1; 41,09 % dla pojazdów spełniających normę EURO 2 oraz 40,65 % dla pojazdów spełniających normę EURO 3.
Artykuł 2
W odniesieniu do pojazdów, których rzeczywista całkowita masa nie przekracza 40 ton, przebywających trasę 300 kilometrów (km), opłata drogowa wynosi:
- 346 franków szwajcarskich dla kategorii opłat 1,
- 302 franków szwajcarskich dla kategorii opłat 2,
- 258 franków szwajcarskich dla kategorii opłat 3.
Artykuł 3
Opłaty kategorii 1 stosowane są w odniesieniu do pojazdów spełniających normę EURO 1, jak również wszystkich pojazdów wprowadzonych do ruchu przed wejściem w życie normy EURO 1.
Opłaty kategorii 2 stosowane są w odniesieniu do pojazdów spełniających normę EURO 2.
Opłaty kategorii 3 mają zastosowanie w odniesieniu do pojazdów spełniających normy EURO 3, EURO 4 oraz EURO 5.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2005 r.
Decyzja nr 2/2004 Komitetu ds. transportu lądowego Wspólnota/Szwajcaria
z dnia 22 czerwca 2004 r.
zmieniająca załącznik 1 do porozumienia między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie kolejowego i drogowego transportu towarów i osób
(2005/249/WE)
KOMITET,
uwzględniając porozumienie między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie kolejowego i drogowego transportu towarów i osób, w szczególności jego art. 52 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 52 ust. 4 tiret pierwsze porozumienia stanowi, iż wspólny komitet podejmuje decyzje dotyczące zmian w załączniku 1.
(2) Od czasu podpisania porozumienia przyjęte zostały nowe wspólnotowe akty prawne w obszarach działalności objętych porozumieniem.
W celu uwzględnienia zaistniałych zmian w istotnych aktach prawodawstwa wspólnotowego należy zmienić załącznik 1,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Uchyla się załącznik 1 do porozumienia i zastępuje się go tekstem znajdującym się w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Do celów rozporządzenia (WE) nr 484/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady [1]:
a) Wspólnota Europejska i Konfederacja Szwajcarska zwalniają z obowiązku posiadania zaświadczenia dla kierowcy obywateli Konfederacji Szwajcarskiej, Państw Członkowskich Wspólnoty Europejskiej i państw wchodzących w skład Europejskiego Obszaru Gospodarczego;
b) Konfederacja Szwajcarska zwolni z obowiązku posiadania zaświadczenia dla kierowcy obywateli państw innych niż państwa wymienione w lit. a) jedynie po uprzedniej konsultacji i zgodzie Wspólnoty Europejskiej.
Artykuł 3
Delegacje szwajcarska i wspólnotowa uznają, iż rozporządzenie Rady (EWG) nr 881/92 [2], o którym mowa w art. 9 porozumienia, stosuje się w jego zmienionej formie (zmienionej ostatnio rozporządzeniem (WE) nr 484/2002).
Artykuł 4
Niniejsza decyzja wchodzi w życie pierwszego dnia następnego miesiąca po jej opublikowaniu.
Decyzja wspólnego Komitetu nr 31/2005 ustanowionego na mocy umowy o wzajemnym uznawaniu między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki
z dnia 14 lutego 2005 r.
w sprawie wpisania do wykazu instytucji oceny zgodności w ramach Załącznika sektorowego dotyczącego urządzeń telekomunikacyjnych
(2005/250/WE)
WSPÓLNY KOMITET,
uwzględniając Umowę o wzajemnym uznawaniu między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki, w szczególności jej art. 7 i 14,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
1) Dodaje się instytucję oceny zgodności wymienioną w załączniku A do wykazu instytucji oceny zgodności w sekcji
Decyzja Komitetu nr 1/2005
z dnia 7 marca 2005 r.
ustanowionego na mocy Umowy o wzajemnym uznawaniu między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie wpisania do wykazu instytucji oceny zgodności w ramach rozdziału sektorowego dotyczącego urządzeń i systemów ochronnych przeznaczonych do użytku w przestrzeniach zagrożonych wybuchem
(2005/291/WE)
KOMITET,
uwzględniając Umowę pomiędzy Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską o wzajemnym uznawaniu w związku z oceną zgodności, w szczególności jej art. 10 ust. 4 lit. a) oraz art. 11,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Dodaje się instytucję oceny zgodności wymienioną w załączniku A do wykazu szwajcarskich instytucji oceny zgodności w rozdziale sektorowym dotyczącym urządzeń i systemów ochronnych przeznaczonych do użytku w przestrzeniach zagrożonych wybuchem w załączniku 1 do Umowy.
Szczegółowy zakres działań instytucji oceny zgodności, wymienionej w załączniku A, w odniesieniu do produkcji i procedur oceny zgodności, został ustalony przez Strony i będzie przez nie utrzymany.
Niniejsza decyzja, sporządzona w dwóch egzemplarzach, zostanie podpisana przez przedstawicieli Komitetu, którzy są upoważnieni do działania w imieniu Stron w celu wprowadzania zmian do Umowy. Niniejszą decyzję stosuje się od daty złożenia ostatniego z wymienionych podpisów.
Podpisano w Bernie, dnia 2 marca 2005 r. W imieniu Konfederacji Szwajcarskiej
Heinz Hertig
Decyzja nr 1/2005 Rady Ministrów AKP–WE
z dnia 8 marca 2005 r.
dotycząca przyjęcia regulaminu wewnętrznego Rady Ministrów AKP–WE
(2005/297/WE)
RADA MINISTRÓW AKP-WE,
uwzględniając Umowę o partnerstwie między AKP a WE podpisaną w Kotonu w dniu 23 czerwca 2000 r., w szczególności jej art. 15 ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy decyzji nr 1/2001 z 30 stycznia 2001 r.
Komitet Ambasadorów AKP-WE przyjął regulamin wewnętrzny Rady Ministrów AKP-WE na podstawie przekazania uprawnień.
(2) Niezbędne są pewne zmiany uwzględniające przystąpienie do Unii Europejskiej nowych Państw Członkowskich.
(3) Podczas 29. sesji Rady Ministrów AKP-WE, która odbyła się dnia 6 maja 2004 r. w Gaborone w Botswanie, podjęto decyzję o stosownej zmianie regulaminu wewnętrznego,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Daty i miejsca posiedzeń
1.
Jak przewidziano w art. 15 ust. 1 Umowy o partnerstwie między AKP a WE, dalej zwanej "Umową AKP-WE", Rada Ministrów AKP-WE, dalej zwana "Radą", w normalnych okolicznościach zbiera się raz w roku oraz zawsze wtedy, kiedy to konieczne, na wniosek jednej ze stron.
2.
Posiedzenia Rady zwołuje jej Przewodniczący.
Daty posiedzeń są ustalane w oparciu o porozumienie stron.
3.
Posiedzenia Rady będą się odbywać albo w zwykłym miejscu posiedzeń Rady Unii Europejskiej, albo w siedzibie Sekretariatu Grupy Państw AKP, bądź też w mieście znajdującym się w jednym z państw AKP, zgodnie z decyzją Rady.
Artykuł 2
Porządek posiedzeń
1.
Przewodniczący opracowuje wstępny porządek obrad dla każdego posiedzenia.
Zostaje on doręczony innym członkom Rady co najmniej 30 dni przed rozpoczęciem posiedzenia.
Wstępny porządek obrad zawiera te punkty, co do których Przewodniczący otrzymał wniosek o włączenie do porządku obrad co najmniej 30 dni przed rozpoczęciem posiedzenia.
We wstępnym porządku obrad umieszczane są te punkty, w odniesieniu do których wszelkie dotyczące ich dokumenty wpłynęły do Sekretariatu Rady w czasie, który umożliwia ich przekazanie członkom Rady i członkom Komitetu Ambasadorów AKP-WE, dalej zwanego Komitetem, co najmniej 21 dni przed rozpoczęciem posiedzenia.
2.
Porządek obrad jest przyjmowany przez Radę na początku każdego posiedzenia.
W pilnych przypadkach Rada może zdecydować, na wniosek państw AKP lub Wspólnoty, o włączeniu do porządku obrad punktów, co do których nie dotrzymano limitów czasowych określonych w ust. 1.
3.
Wstępny porządek obrad może być podzielony na część A, część B i część C.
W części A zawarte są te punkty, których zatwierdzenie przez Radę jest możliwe bez dyskusji.
W części B zawarte są te zagadnienia, które wymagają dyskusji w Radzie przed ich zatwierdzeniem.
W części C zawarte są punkty omawiane podczas nieformalnej wymiany poglądów.
Artykuł 3
Obrady
1.
Zgodnie z art. 15 ust. 3 Umowy AKP-WE Rada Ministrów podejmuje decyzje w oparciu o porozumienie Stron.
2.
Posiedzenia Rady są wiążące jedynie wtedy, gdy obecna jest co najmniej połowa członków Rady Unii Europejskiej, jeden członek Komisji Wspólnot Europejskich (dalej zwanej "Komisją") oraz dwie trzecie członków reprezentujących rządy państw AKP.
3.
Każdy nieobecny członek Rady może powołać swojego przedstawiciela.
W powyższym przypadku powiadamia o tym Przewodniczącego i wskazuje osobę lub delegację upoważnioną do występowania w charakterze jego przedstawiciela.
Przedstawicielowi przysługują wszelkie prawa nieobecnego członka.
4.
Członkom Rady mogą towarzyszyć pomagający im doradcy.
5.
Skład każdej delegacji podawany jest do wiadomości Przewodniczącego przed rozpoczęciem każdej sesji.
6.
Przedstawiciel Europejskiego Banku Inwestycyjnego, dalej zwanego "Bankiem", jest obecny podczas sesji Rady, gdy porządek obrad obejmuje zagadnienia dotyczące Banku.
Artykuł 4
Procedury pisemne
W pilnych sprawach Rada może podejmować decyzje w głosowaniu pisemnym.
Zgodę na zastosowanie tej procedury może wyrazić Rada, podczas swojego posiedzenia, lub Komitet.
Jednocześnie z podjęciem decyzji o przyjęciu procedury pisemnej wyznaczony może zostać limit czasu na udzielenie odpowiedzi.
Po upływie tego czasu Przewodniczący Rady, na podstawie raportu sporządzonego przez obu Sekretarzy Rady, podejmuje decyzję, czy uwzględniając otrzymane odpowiedzi, można stwierdzić osiągnięcie porozumienia stron.
Artykuł 5
Komitety i grupy robocze
Rada może powoływać komitety i grupy robocze w celu przeprowadzenia prac, które uzna za konieczne, w szczególności w celu przygotowania obrad, w stosownych przypadkach, dotyczących obszarów współpracy lub konkretnych aspektów Partnerstwa.
Nadzór nad pracami tych komitetów i grup roboczych może zostać przekazany Komitetowi.
Artykuł 6
Podgrupy ministerialne
Bez uszczerbku dla postanowień zawartych w art. 5, Rada może podczas swoich posiedzeń powierzyć przygotowanie obrad i konkluzji dotyczących poszczególnych punktów porządku obrad podgrupom ministerialnym stworzonym według zasady parytetu.
Artykuł 7
Komitety ministerialne
1.
Zgodnie z art. 83 Umowy AKP-WE ustanawia się niniejszym Komitet Współpracy Finansowej na rzecz Rozwoju AKP-WE.
Rada przyjmuje regulamin wewnętrzny dla tego Komitetu.
2.
Rada analizuje zagadnienia dotyczące polityki handlowej oraz raporty przygotowane przez Wspólny Ministerialny Komitet do spraw Handlu AKP-WE ustanowiony w art. 38 Umowy AKP-WE.
Artykuł 8
Państwa uczestniczące w charakterze obserwatorów
1.
Przedstawiciele Państw sygnatariuszy Umowy AKP-WE, które do dnia wejścia w życie Umowy nie dopełniły procedur, o których mowa w art. 93 ust. 1 i 2 tej Umowy, mogą uczestniczyć w sesjach Rady w charakterze obserwatorów.
W powyższym przypadku mogą być upoważnieni do wzięcia udziału w obradach Rady.
2.
Przepis powyższy ma także zastosowanie do krajów, o których mowa w art. 93 ust. 6 Umowy AKP-WE.
3.
Rada może upoważnić przedstawicieli kraju ubiegającego się o przystąpienie do Umowy AKP-WE do wzięcia udziału w obradach Rady w charakterze obserwatorów.
Artykuł 9
Poufność i publikacje urzędowe
1.
O ile nie zdecydowano inaczej, posiedzenia Rady nie są jawne.
Wstęp na posiedzenia Rady wymaga przepustki.
2.
Bez uszczerbku dla odnośnych przepisów, obrady Rady chronione są wymogami tajemnicy służbowej, o ile Rada nie postanowi inaczej.
3.
Każda ze stron może podjąć decyzję opublikowania decyzji, uchwał, zaleceń i opinii Rady w odpowiednich publikacjach urzędowych.
Artykuł 10
Dialog z uczestnikami pozarządowymi
1.
Rada może zaprosić przedstawicieli środowisk gospodarczych i społecznych społeczeństwa obywatelskiego z państw AKP oraz państw Unii Europejskiej do udziału w wymianie poglądów na marginesie zwykłych posiedzeń, w celu udzielenia im informacji i zasięgnięcia ich opinii i sugestii na temat zagadnień znajdujących się w porządku obrad.
2.
Wymiana poglądów z przedstawicielami społeczeństwa obywatelskiego jest organizowana przez Sekretariat Rady.
Sekretariat Rady może, w porozumieniu z Komisją, powierzyć to zadanie organizacjom reprezentującym społeczeństwo obywatelskie.
W szczególności Sekretariat Rady może powierzyć pracę związaną z wymianą poglądów z przedstawicielami środowisk gospodarczych i społecznych społeczeństwa obywatelskiego AKP i WE Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu Wspólnot Europejskich.
3.
Przewodniczący decyduje, które punkty zawarte w porządku obrad podlegają dyskusjom z uczestnikami pozarządowymi, uwzględniając przy tym wniosek Sekretariatu Rady.
Inni członkowie Rady są powiadamiani o tych punktach w tym samym czasie, co o wstępnym porządku obrad dla każdej sesji.
Artykuł 11
Organizacje regionalne i subregionalne
Przedstawiciele organizacji regionalnych i subregionalnych AKP mogą brać udział w posiedzeniach Rady w charakterze obserwatorów, pod warunkiem uzyskania uprzedniej zgody Rady.
Artykuł 12
Komunikaty i protokoły posiedzeń
1.
Wszelkie komunikaty, o których mowa w niniejszym regulaminie wewnętrznym, są przekazywane przez Sekretariat Rady przedstawicielom państw AKP, Sekretariatowi Grupy Państw AKP, Stałym Przedstawicielom Państw Członkowskich, Sekretariatowi Generalnemu Rady Unii Europejskiej oraz Komisji.
Powyższe komunikaty są również przesyłane Prezesowi Banku, jeśli dotyczą Banku.
2.
Z każdego posiedzenia jest sporządzany protokół, ze szczególnym uwzględnieniem decyzji podjętych przez Radę.
Po przyjęciu przez Radę protokół jest podpisywany przez urzędującego Przewodniczącego i przez dwóch Sekretarzy Rady i jest przechowywany w archiwum Rady.
Kopia protokołu jest przekazywana odbiorcom, o których mowa w ust. 1.
Artykuł 13
Dokumentacja
O ile nie zdecydowano inaczej, Rada obraduje na podstawie dokumentów sporządzonych w oficjalnych językach stron.
Artykuł 14
Forma aktów
1.
Decyzje, uchwały, zalecenia i opinie w rozumieniu art. 15 ust. 3 Umowy AKP-WE są podzielone na artykuły.
Po końcowym artykule następuje formuła "Sporządzono w …, dnia [data]", przy czym data oznacza datę ich przyjęcia przez Radę.
2.
Decyzje w rozumieniu art. 15 ust. 3 Umowy AKP-WE zawierają w swoim tytule wyraz "decyzja", po którym następuje kolejny numer, data przyjęcia i przedmiot, którego decyzja dotyczy.
Decyzje określają datę ich wejścia w życie.
Decyzje zawierają następujące zdanie: "Państwa AKP, Wspólnota i jej Państwa Członkowskie są zobowiązane, każde w swoim zakresie, do podjęcia niezbędnych kroków w celu wykonania niniejszej decyzji".
3.
Uchwały, deklaracje, zalecenia i opinie w rozumieniu art. 15 ust. 3 umowy AKP-WE zawierają w swoim tytule wyraz "uchwała", "deklaracja", "zalecenie" lub "opinia", po którym następuje kolejny numer, data przyjęcia i przedmiot uchwały, deklaracji, zalecenia lub opinii.
4.
Akty przyjęte przez Radę są podpisywane przez Przewodniczącego i przechowywane w archiwum Rady.
Akty te są przekazywane, poprzez dwóch Sekretarzy Rady, odbiorcom, o których mowa w art. 12 ust. 1.
Artykuł 15
Prezydencja
Urząd Przewodniczącego Rady jest sprawowany przemiennie, jak następuje:
- od dnia 1 kwietnia do dnia 30 września przez członka rządu jednego z państw AKP,
- od dnia 1 października do dnia 31 marca przez członka Rady Unii Europejskiej.
Artykuł 16
Komitet
1.
Rada może przekazać część swoich uprawnień Komitetowi zgodnie z art. 15 ust. 4 Umowy AKP-WE.
2.
Warunki, zgodnie z którymi odbywają się posiedzenia Komitetu, są określone w jego regulaminie wewnętrznym.
3.
Komitet jest odpowiedzialny za przygotowywanie posiedzeń Rady i wykonywanie każdego mandatu, który może mu zostać powierzony przez Radę.
Artykuł 17
Udział we Wspólnym Zgromadzeniu Parlamentarnym
Kiedy Rada uczestniczy w posiedzeniach Wspólnego Zgromadzenia Parlamentarnego, jest reprezentowana przez Przewodniczącego Rady.
W przypadku niemożności uczestnictwa w posiedzeniu Przewodniczący wyznacza na swoje miejsce jednego z członków.
Artykuł 18
Spójność polityk Wspólnoty i wpływ na wykonanie Umowy AKP-WE
1.
Kiedy państwa AKP składają wniosek o przeprowadzenie konsultacji zgodnie z art. 12 Umowy AKP-WE, konsultacje zostają podjęte niezwłocznie, z zasady w ciągu 15 dni od złożenia takiego wniosku.
2.
Organem odpowiedzialnym może być Rada, Komitet, jeden z dwóch Komitetów Ministerialnych, o których mowa w art. 7, lub grupa robocza ad hoc.
Artykuł 19
Sekretariat
Sekretariat Rady i Komitetu jest prowadzony wspólnie przez dwóch Sekretarzy.
Ci dwaj Sekretarze są wyznaczani po wzajemnych konsultacjach, jeden przez państwa AKP, drugi – przez Wspólnotę.
Sekretarze wykonują swoje obowiązki całkowicie niezależnie i mając na względzie wyłącznie interes niniejszej Umowy i nie zwracają się o instrukcje ani ich nie przyjmują od żadnego rządu, organizacji lub władzy innej niż Rada i Komitet.
Korespondencja przeznaczona dla Rady jest wysyłana jej Przewodniczącemu na adres siedziby Sekretariatu Rady.
Artykuł 20
Niniejsza decyzja unieważnia i zastępuje decyzję Komitetu Ambasadorów AKP-WE nr 1/2001 z dnia 30 stycznia 2001 r. dotyczącą przyjęcia regulaminu wewnętrznego Rady Ministrów AKP-WE.
Decyzja nr 2/2005 Rady Ministrów AKP–WE
z dnia 8 marca 2005 r.
dotycząca regulaminu wewnętrznego Wspólnego Ministerialnego Komitetu do spraw Handlu AKP–WE
(2005/298/WE)
RADA MINISTRÓW AKP-WE,
uwzględniając Umowę o partnerstwie pomiędzy członkami Grupy Państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku, z jednej strony, oraz Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi, z drugiej strony, podpisaną w Kotonu w dniu 23 czerwca 2000 r., zwaną dalej "Umową", w szczególności art. 38 ust. 3 tej Umowy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 38 ust. 1 Umowy ustanawia Wspólny Ministerialny Komitet do spraw Handlu AKP-WE.
(2) Decyzją nr 4/2001 z dnia 24 kwietnia 2001 r.
Komitet Ambasadorów AKP-WE przyjął regulamin wewnętrzny komitetu na podstawie przekazania uprawnień.
(3) Niezbędne są pewne zmiany uwzględniające przystąpienie do Unii Europejskiej nowych Państw Członkowskich.
(4) Na 29 sesji Rady Ministrów AKP-WE, która odbyła się w Gaborone, w Botswanie, w dniu 6 maja 2004 r., podjęto decyzję o wprowadzeniu stosownych zmian w regulaminie wewnętrznym,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Skład
1.
W skład Wspólnego Ministerialnego Komitetu ds. Handlu AKP-WE, zwanego dalej Komitetem do spraw Handlu, wchodzą, z jednej strony, po jednym ministrze z każdego Państwa Członkowskiego Wspólnoty Europejskiej oraz członek Komisji Wspólnot Europejskich, a z drugiej strony, według zasady parytetu, ministrowie krajów AKP.
2.
Każda ze stron przekazuje nazwiska swoich przedstawicieli Sekretariatowi Komitetu ds. Handlu.
3.
W celu opracowania zaleceń dotyczących poszczególnych dziedzin wymienionych w art. 12 ust. 1, Komitet ds. Handlu może zdecydować o powołaniu mniejszych zespołów, złożonych z równej liczby członków Komitetu z AKP i Wspólnoty Europejskiej, w tym jednego członka Komisji.
Artykuł 2
Przewodnictwo
Kadencja przewodniczącego Komitetu ds. Handlu jest sześciomiesięczna, a urząd przewodniczącego jest sprawowany przemiennie przez członka Komisji Wspólnot Europejskich reprezentującego Wspólnotę Europejską oraz przez przedstawiciela państw AKP.
Pierwszym przewodniczącym jest przedstawiciel państw AKP.
Artykuł 3
Posiedzenia
1.
Komitet ds. Handlu zbiera się co najmniej raz w roku lub częściej na prośbę którejkolwiek ze stron.
2.
Posiedzenia Komitetu ds. Handlu odbywają się albo w zwykłym miejscu posiedzeń Rady Unii Europejskiej albo w siedzibie Sekretariatu Grupy Państw AKP bądź też w mieście znajdującym się w jednym z państw AKP, zgodnie z decyzją Komitetu ds. Handlu.
3.
Posiedzenia Komitetu ds. Handlu zwołuje jego Przewodniczący.
4.
Obrady Komitetu ds. Handlu są wiążące wyłącznie wówczas, gdy obecna jest większość przedstawicieli Państw Członkowskich Wspólnoty Europejskiej, jeden członek Komisji Wspólnot Europejskich oraz większość przedstawicieli państw AKP będących członkami Komitetu.
Artykuł 4
Reprezentacja
1.
Członkowie Komitetu ds. Handlu mogą być reprezentowani przez swojego przedstawiciela, jeśli nie mogą uczestniczyć w posiedzeniu.
2.
Członek Komitetu, który chce wyznaczyć przedstawiciela, musi przekazać Przewodniczącemu jego nazwisko przed posiedzeniem.
3.
Przedstawiciel członka Komitetu ds. Handlu posiada wszystkie prawa przysługujące reprezentowanemu przez niego członkowi.
Artykuł 5
Delegacje
1.
Członkom Komitetu ds. Handlu mogą towarzyszyć urzędnicy odpowiedzialni za zagadnienia związane z handlem.
2.
Przed każdym posiedzeniem strony przedstawiają Przewodniczącemu proponowany skład swojej delegacji.
3.
Komitet ds. Handlu może, w oparciu o porozumienie stron, zapraszać na swoje posiedzenia osoby niebędące członkami Komitetu.
4.
Przedstawiciele regionalnych lub subregionalnych organizacji AKP, zaangażowanych w proces integracji gospodarczej, mogą uczestniczyć w posiedzeniu w charakterze obserwatorów, pod warunkiem uzyskania wcześniejszej zgody Komitetu ds. Handlu.
Artykuł 6
Sekretariat
Sekretariat Rady Ministrów AKP-WE pełni funkcję Sekretariatu Komitetu ds. Handlu.
Artykuł 7
Dokumenty
Sekretariat Rady Ministrów AKP-WE jest odpowiedzialny za przygotowanie wszystkich dokumentów potrzebnych na posiedzeniu Komitetu do spraw Handlu.
Jeśli obrady Komitetu do spraw Handlu opierają się na dokumentach sporządzonych w formie pisemnej, Sekretariat numeruje je i rozpowszechnia jako dokumenty Komitetu ds. Handlu.
Artykuł 8
Korespondencja
1.
Cała korespondencja kierowana do Komitetu ds. Handlu lub do jego Przewodniczącego jest przekazywana do Sekretariatu Komitetu ds. Handlu.
2.
Zadaniem Sekretariatu jest dopilnowanie, by korespondencja była przekazywana do właściwych adresatów, a w odniesieniu do dokumentów, o których mowa w art. 7, do innych członków Komitetu ds. Handlu.
Korespondencja jest przesyłana do Sekretariatu Generalnego Komisji Wspólnot Europejskich, Stałych Przedstawicielstw Państw Członkowskich Unii Europejskiej oraz misji dyplomatycznych przedstawicieli państw AKP.
Artykuł 9
Jawność
Posiedzenia Komitetu do spraw Handlu są niejawne, chyba że postanowiono inaczej.
Artykuł 10
Porządek obrad posiedzeń
1.
Przewodniczący opracowuje wstępny porządek obrad na każde posiedzenie.
Sekretariat Komitetu do spraw Handlu przekazuje go adresatom nie później niż 15 dni przed rozpoczęciem posiedzenia.
2.
Wstępny porządek obrad zawiera te punkty, wobec których wniosek o ich włączenie, skierowany przez którąkolwiek ze stron, wpłynął do przewodniczącego nie później niż 21 dni przed rozpoczęciem posiedzenia.
Podkomitet AKP-WE do spraw współpracy handlowej może także wnioskować o włączenie punktów do porządku obrad.
W tym wypadku współprzewodniczący ww. podkomitetu jest zaproszony do wzięcia udziału w posiedzeniu.
3.
Za zgodą stron wyznaczone limity czasowe mogą zostać skrócone, gdy wymaga tego szczególny przypadek.
4.
Porządek obrad jest przyjmowany przez Komitet ds. Handlu na początku każdego posiedzenia.
Artykuł 11
Protokół
1.
Sekretariat sporządza wspólnie projekt protokołu każdego posiedzenia w możliwie jak najkrótszym czasie.
2.
W protokole zasadniczo zostają ujęte, w odniesieniu do każdego punktu porządku obrad:
a) dokumenty przedłożone Komitetowi ds. Handlu;
b) oświadczenia, o których umieszczenie w protokole wnosi członek Komitetu ds. Handlu;
c) przedłożone zalecenia, przyjęte oświadczenia oraz konkluzje dotyczące poszczególnych punktów.
3.
Protokół zawiera listę członków Komitetu ds. Handlu lub ich przedstawicieli, którzy uczestniczyli w posiedzeniu.
4.
Projekt protokołu jest przedkładany Komitetowi ds. Handlu do zatwierdzenia na następnym posiedzeniu.
Zatwierdzenie projektu protokołu przez obydwie strony może nastąpić również w formie pisemnej.
Po jego zatwierdzeniu dwa egzemplarze protokołu, których teksty są jednakowo autentyczne, są podpisywane przez Sekretariat i przechowywane przez strony.
Jeden egzemplarz protokołu jest przekazywany każdemu z adresatów wymienionych w art. 8.
Artykuł 12
Zalecenia
1.
Komitet ds. Handlu, w drodze wspólnego porozumienia pomiędzy stronami, przedkłada zalecenia we wszystkich sprawach dotyczących handlu, w tym w sprawach związanych z wielostronnymi negocjacjami handlowymi, umowami o partnerstwie gospodarczym, współpracą na forum międzynarodowym i w sprawach dotyczących produktów podstawowych.
2.
W przerwach między posiedzeniami Komitet ds. Handlu może przedkładać zalecenia w drodze procedury pisemnej, o ile obie strony wyrażą na to zgodę.
Procedura pisemna polega na wymianie not pomiędzy dwoma współsekretarzami Sekretariatu, działającymi w porozumieniu ze stronami.
3.
Zalecenia Komitetu ds. Handlu zawierają w swoim tytule wyraz "zalecenie", po którym następuje numer porządkowy, data przyjęcia i opis przedmiotu zalecenia.
4.
Zalecenia Komitetu ds. Handlu są uwierzytelniane przez Sekretariat i przez Przewodniczącego.
5.
Zalecenia, jako dokumenty Komitetu ds. Handlu, są przekazywane wszystkim adresatom wymienionym w art. 8.
6.
Komitet ds. Handlu składa stosowne sprawozdania okresowe Radzie Ministrów AKP-WE.
Artykuł 13
Języki
O ile nie postanowiono inaczej, Komitet do spraw Handlu obraduje na podstawie dokumentów sporządzonych w językach urzędowych stron.
Artykuł 14
Wydatki
Ustęp 1 Protokołu 1 do Umowy, dotyczący wydatków operacyjnych Wspólnych Instytucji, odnosi się również do kosztów ponoszonych przez Komitet ds. Handlu.
Artykuł 15
Niniejsza decyzja anuluje i zastępuje decyzję Komitetu Ambasadorów AKP-WE nr 4/2001 z dnia 24 kwietnia 2001 r. dotyczącą przyjęcia regulaminu wewnętrznego Wspólnego Ministerialnego Komitetu ds. Handlu AKP-WE.
Decyzja nr 3/2005 Rady Ministrów AKP–WE
z dnia 8 marca 2005 r.
dotycząca przyjęcia regulaminu wewnętrznego Komitetu Ambasadorów AKP–WE
(2005/299/WE)
RADA MINISTRÓW AKP-WE,
uwzględniając Umowę o partnerstwie między AKP a WE podpisaną w Kotonu w dniu 23 czerwca 2000 r., w szczególności jej art. 16 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy decyzji nr 2/2001 z dnia 30 stycznia 2001 r.
Komitet Ambasadorów AKP-WE przyjął swój regulamin wewnętrzny.
(2) Niezbędne są pewne zmiany uwzględniające przystąpienie do Unii Europejskiej nowych Państw Członkowskich.
(3) Podczas 29. sesji Rady Ministrów AKP-WE, która odbyła się w dniu 6 maja 2004 r. w Gaborone w Botswanie podjęto decyzję o stosownej zmianie regulaminu wewnętrznego,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Daty i miejsca posiedzeń
1.
Jak przewidziano w art. 16 ust. 2 Umowy o partnerstwie między AKP-WE, dalej zwanej "Umową AKP-WE", Komitet Ambasadorów AKP-WE, dalej zwany "Komitetem", zbiera się regularnie, w szczególności w celu przygotowania posiedzeń Rady Ministrów AKP-WE (dalej zwanej "Radą") oraz zawsze wtedy, kiedy to konieczne, na wniosek jednej ze stron.
2.
Posiedzenia Komitetu zwołuje jego przewodniczący.
Daty posiedzeń są ustalane na podstawie porozumienia stron.
3.
Posiedzenia Komitetu odbywają się w siedzibie Rady Unii Europejskiej bądź w siedzibie Sekretariatu Grupy Państw AKP-WE.
Jednakże w przypadku podjęcia stosownej decyzji posiedzenia mogą się odbywać w mieście znajdującym się w jednym z państw AKP.
Artykuł 2
Funkcje Komitetu
1.
Zgodnie z art. 16 ust. 2 Umowy AKP-WE Komitet wspiera Radę w wykonywaniu jej zadań oraz sprawuje każdy mandat powierzony mu przez Radę.
W tym zakresie kontroluje wykonanie Umowy AKP-WE oraz postęp w zakresie osiągania celów w niej określonych.
2.
Komitet składa Radzie sprawozdania, w szczególności dotyczące zagadnień, odnośnie do których nastąpiło przekazanie kompetencji.
3.
Przedkłada także Radzie wszelkie rezolucje, zalecenia lub opinie, które uzna za konieczne lub stosowne.
Artykuł 3
Porządek posiedzeń
1.
Przewodniczący opracowuje wstępny porządek obrad dla każdego posiedzenia.
Zostaje on przekazany innym członkom Komitetu co najmniej 8 dni przed rozpoczęciem posiedzenia.
Wstępny porządek obrad zawiera punkty, zawarte we wniosku o włączenie ich do porządku obrad, który przewodniczący otrzymał co najmniej 10 dni przed rozpoczęciem posiedzenia.
We wstępnym porządku obrad umieszczane są jedynie punkty, dokumenty dotyczące których wpłynęły do Sekretariatu Rady w czasie, który umożliwia ich przekazanie członkom Komitetu co najmniej 8 dni przed terminem posiedzenia.
2.
Porządek obrad jest przyjmowany przez Komitet na początku każdego posiedzenia.
W pilnych przypadkach Komitet może zdecydować, na wniosek państw AKP lub Wspólnoty, o włączeniu do porządku obrad punktów, co do których nie dotrzymano limitów czasowych określonych w ust. 1.
Artykuł 4
Obrady
1.
Komitet działa na podstawie porozumienia stron między Wspólnotą, z jednej strony, a państwami AKP – z drugiej.
2.
Obrady Komitetu są wiążące jedynie wtedy, gdy obecna jest co najmniej połowa stałych przedstawicieli Państw Członkowskich Wspólnoty, jeden przedstawiciel Komisji Wspólnot Europejskich (dalej zwanej "Komisją") oraz połowa członków Komitetu Ambasadorów AKP.
3.
Każdy nieobecny członek Komitetu może powołać swojego przedstawiciela.
W powyższym przypadku powiadamia o tym przewodniczącego i wskazuje osobę lub delegację upoważnioną do występowania w charakterze jego przedstawiciela.
Przedstawicielowi przysługują wszelkie prawa nieobecnego członka.
4.
Członkom Komitetu mogą towarzyszyć doradcy.
5.
Przedstawiciel Europejskiego Banku Inwestycyjnego, dalej zwanego "Bankiem", jest obecny na posiedzeniach Komitetu, gdy porządek obrad obejmuje zagadnienia dotyczące Banku.
Artykuł 5
Procedury pisemne, publikacje urzędowe i forma aktów
Do aktów przyjmowanych przez Komitet mają zastosowanie art. 4, art. 9 ust. 3 oraz art. 14 regulaminu wewnętrznego Rady AKP-WE.
Artykuł 6
Państwa uczestniczące w charakterze obserwatorów
1.
Przedstawiciele Państw sygnatariuszy Umowy AKP-WE, które do dnia wejścia w życie Umowy nie dopełniły procedur, o których mowa w art. 93 ust. 1 i 2 tej Umowy, mogą uczestniczyć w posiedzeniach Komitetu w charakterze obserwatorów.
W powyższym przypadku mogą być upoważnieni do wzięcia udziału w obradach Komitetu.
2.
Przepis powyższy ma także zastosowanie do krajów, o których mowa w art. 93 ust. 6 Umowy AKP-WE.
3.
Komitet może upoważnić przedstawicieli kraju ubiegającego się o przystąpienie do Umowy AKP-WE do wzięcia udziału w obradach Komitetu w charakterze obserwatorów.
Artykuł 7
Poufność
1.
O ile nie zdecydowano inaczej, posiedzenia Komitetu nie są jawne.
2.
Bez uszczerbku dla odnośnych przepisów, obrady Komitetu chronione są wymogami tajemnicy służbowej, o ile Komitet nie postanowi inaczej.
Artykuł 8
Komunikaty i protokoły posiedzeń
1.
Wszelkie komunikaty, przewidziane w niniejszym regulaminie wewnętrznym, są przekazywane przez Sekretariat Rady przedstawicielom państw AKP, Sekretariatowi Grupy Państw AKP, Stałym Przedstawicielom Państw Członkowskich, Sekretariatowi Generalnemu Rady Unii Europejskiej oraz Komisji.
Komunikaty te są również przesyłane Prezesowi Banku, jeśli dotyczą Banku.
2.
Z każdego posiedzenia jest sporządzany protokół, ze szczególnym uwzględnieniem decyzji podjętych przez Komitet.
Po przyjęciu przez Komitet protokół jest podpisywany przez przewodniczącego Komitetu i przez dwóch Sekretarzy Rady i jest przechowywany w archiwum Rady.
Kopie protokołu są przesyłane odbiorcom wymienionym w ust. 1.
Artykuł 9
Przewodniczący
Urząd przewodniczącego Komitetu jest sprawowany przemiennie, każdorazowo po sześć miesięcy, przez Stałego Przedstawiciela Kraju Członkowskiego powołanego przez Wspólnotę oraz szefa placówki dyplomatycznej reprezentującej państwo AKP, powołanego przez państwa AKP.
Artykuł 10
Korespondencja i dokumentacja
1.
Korespondencja przeznaczona dla Komitetu jest przesyłana jego przewodniczącemu na adres siedziby Sekretariatu Rady.
2.
O ile nie zdecydowano inaczej, Komitet obraduje na podstawie dokumentów sporządzonych w oficjalnych językach stron.
Artykuł 11
Komitety, podkomitety i grupy robocze
1.
Komitet wspomagają:
i) Komitet Współpracy Celnej ustanowiony w art. 37 protokołu nr 1 do załącznika V Umowy AKP-WE;
ii) Stała Grupa Wspólna ds. Bananów przewidziana w art. 3 protokołu nr 5 do załącznika V Umowy AKP-WE;
iii) Podkomitet ds. Współpracy Handlowej;
iv) Podkomitet ds. Cukru;
v) Wspólna Grupa Robocza ds. Ryżu, o której mowa w ust. 5 deklaracji XXIV Aktu końcowego Umowy AKP-WE;
vi) Wspólna Grupa Robocza ds. Rumu, o której mowa w ust. 6 deklaracji XXV Aktu końcowego Umowy AKP-WE.
2.
Komitet może ustanowić inne stosowne komitety, podkomitety lub grupy robocze w celu przeprowadzenia prac, które uzna za konieczne do wykonania zadań określonych w art. 16 ust. 2 Umowy AKP-WE.
3.
Powyższe komitety, podkomitety oraz grupy robocze składają Komitetowi sprawozdania ze swojej działalności.
Artykuł 12
Skład komitetów, podkomitetów i grup roboczych
1.
Z wyjątkiem Komitetu Współpracy Celnej, w skład komitetów, podkomitetów i grup roboczych, o których mowa w art. 11, wchodzą ambasadorowie państw AKP bądź ich przedstawiciele, przedstawiciele Komisji oraz przedstawiciele Państw Członkowskich.
2.
Przedstawiciel Banku jest obecny na posiedzeniu komitetu, podkomitetu lub grupy roboczej, gdy porządek obrad obejmuje zagadnienia dotyczące Banku.
3.
Członków komitetów, podkomitetów i grup roboczych mogą wspomagać w wykonywaniu ich zadań eksperci.
Artykuł 13
Przewodniczący komitetów, podkomitetów i grup roboczych
1.
Komitetom, podkomitetom i grupom roboczym, o których mowa w art. 11, przewodniczą wspólnie ambasador państwa AKP w imieniu państw AKP oraz przedstawiciel Komisji lub przedstawiciel Państwa Członkowskiego w imieniu Wspólnoty.
2.
Bez uszczerbku dla ust. 1, w wyjątkowych przypadkach i na podstawie porozumienia stron, współprzewodniczących może reprezentować każda osoba przez nich wyznaczona.
Artykuł 14
Procedury posiedzeń komitetu, podkomitetu i grupy roboczej
Z wyjątkiem pilnych przypadków, posiedzenia komitetów, podkomitetów i grup roboczych, o których mowa w art. 11, odbywają się na wniosek jednej ze stron po konsultacji między ich przewodniczącymi, z zachowaniem siedmiodniowego okresu powiadomienia o tych posiedzeniach.
Artykuł 15
Regulamin wewnętrzny komitetów, podkomitetów i grup roboczych
Za zgodą Komitetu komitety, podkomitet i grupy robocze, o których mowa w art. 11, mogą ustanowić własne regulaminy wewnętrzne.
Artykuł 16
Sekretariat
1.
Zadania sekretariatu oraz inne prace niezbędne do działania Komitetu oraz komitetów, podkomitetów i grup roboczych, o których mowa w art. 11 (przygotowywanie porządku obrad i rozpowszechnianie odpowiednich dokumentów), są wykonywane przez Sekretariat Rady.
2.
Sekretariat sporządza protokół z posiedzeń tych komitetów, podkomitetów i grup roboczych w możliwie najkrótszym czasie po posiedzeniu.
Ten protokół jest przesyłany przez Sekretariat Rady przedstawicielom państw AKP, Sekretariatowi Grupy Państw AKP, Stałym Przedstawicielom Państw Członkowskich, Sekretariatowi Generalnemu Rady Unii Europejskiej oraz Komisji.
Artykuł 17
Niniejsza decyzja unieważnia i zastępuje decyzję Komitetu Ambasadorów AKP-WE nr 2/2001 z dnia 30 stycznia 2001 r. dotyczącą przyjęcia regulaminu wewnętrznego Komitetu.
Decyzja nr 2/2005 Komitetu Ambasadorów AKP–WE
z dnia 8 marca 2005 r.
dotycząca przyjęcia regulaminu Komitetu Współpracy Celnej AKP–WE
(2005/300/WE)
KOMITET AMBASADORÓW AKP-WE,
uwzględniając decyzję nr 2/1995 Rady Ministrów AKP-WE z dnia 8 czerwca 1995 r. w sprawie członkostwa i zasad działania komitetu Współpracy Celnej AKP-WE;
uwzględniając Umowę o partnerstwie AKP-WE podpisaną w Kotonu dnia 23 czerwca 2000 [1], zwaną dalej "Umową o partnerstwie", w szczególności art. 37 Protokołu 1 jej załącznika V;
uwzględniając regulamin Komitetu Ambasadorów AKP-WE, w szczególności jego art. 15, odnoszący się do ustanowienia regulaminu komitetów, podkomitetów i grup roboczych wspierających Komitet Ambasadorów;
pragnąc zapewnić spełnienie celów określonych przez państwa AKP i Wspólnotę Europejską w tytule II części trzeciej Umowy o partnerstwie;
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
1.
Komitet Współpracy Celnej ustanowiony w art. 37 Protokołu 1 załącznika V Umowy o partnerstwie, zwany dalej "Komitetem", składa się z ekspertów z Państw Członkowskich Wspólnoty Europejskiej i urzędników Komisji odpowiedzialnych za sprawy celne, z jednej strony, oraz z ekspertów reprezentujących państwa AKP i urzędników ugrupowań regionalnych państw AKP odpowiedzialnych za sprawy celne, z drugiej strony.
Komitet może, w razie konieczności, oprzeć się na odpowiednim doświadczeniu.
2.
Obie Strony powiadamiają Sekretariat Rady Ministrów AKP-WE o nazwiskach swoich przedstawicieli i o ich współprzewodniczącym.
Artykuł 2
Do obowiązków Komitetu określonych w art. 37 ust. 1–6 i art. 38 ust. 8–10 Protokołu 1 załącznika V Umowy o partnerstwie należy:
a) prowadzenie współpracy administracyjnej w celu poprawnego i jednolitego stosowania Protokołu 1 Umowy o partnerstwie oraz wykonywanie wszelkich innych zadań w dziedzinie celnej, które mogą mu zostać powierzone;
b) regularne badanie skutku, jaki wywiera na państwa AKP stosowanie zasad pierwotnych i zalecanie stosownych środków Radzie Ministrów AKP-WE;
c) podejmowanie decyzji w sprawie odstępstw od zasad pierwotnych na warunkach określonych w art. 38 ust. 9 i 10 Protokołu 1 załącznika V Umowy o partnerstwie;
d) przygotowywanie decyzji Rady Ministrów AKP-WE zgodnie z art. 40 Protokołu 1 załącznika V Umowy o partnerstwie.
Artykuł 3
1.
Komitet zbiera się co najmniej dwa razy w roku w terminach wspólnie wyznaczonych przez Grupę AKP i Wspólnotę Europejską, z reguły co najmniej na osiem dni przed zgromadzeniem Komitetu Ambasadorów AKP-WE; można zwoływać posiedzenia nadzwyczajne, gdy zachodzi taka potrzeba.
2.
Komitet może, jeżeli zachodzi taka potrzeba, ustanowić grupy robocze ad hoc w celu zbadania szczególnych zagadnień.
3.
Zebrania Komitetu zwołuje jego Przewodniczący.
Obrady są poufne, o ile nie zdecydowano inaczej.
Artykuł 4
Stanowisko Przewodniczącego Komitetu jest zajmowane przez sześć miesięcy, na przemian przez Grupę AKP i Wspólnotę Europejską:
- od dnia 1 kwietnia do dnia 30 września przez współprzewodniczącego z ramienia AKP;
- od dnia 1 października do dnia 31 marca przez współprzewodniczącego z ramienia Wspólnoty Europejskiej.
Artykuł 5
1.
Przewodniczący w porozumieniu ze współprzewodniczącym sporządza tymczasowy porządek obrad na każde zebranie a Komitet zatwierdza go na początku każdego zebrania.
2.
Zadania sekretariatu i inne prace wymagane do działania Komitetu są wykonywane przez Sekretariat Rady Ministrów AKP-WE.
3.
Sekretariat przesyła członkom Komitetu powiadomienia o zwołaniu zebrania, porządek obrad, projekty środków i wszelkie inne dokumenty robocze co najmniej na dwa tygodnie przed zebraniem.
4.
Po każdym zebraniu Sekretariat dokonuje streszczenia obrad w celu zatwierdzenia ich podczas następnego zebrania Komitetu.
Artykuł 6
Tylko obecność większości przedstawicieli wyznaczonych przez Grupę AKP i jednego przedstawiciela Komisji warunkuje ważność obrad Komitetu.
Artykuł 7
1.
Decyzje Komitetu są przyjmowane w drodze porozumienia pomiędzy państwami AKP, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską, z drugiej.
2.
W wypadku gdy Komitet nie jest w stanie przyjąć decyzji, przekazuje sprawę Komitetowi Ambasadorów AKP-WE.
3.
W wyjątkowych okolicznościach współprzewodniczący mogą postanowić o przyjęciu decyzji drogą procedury pisemnej, w szczególności, odnośnie do decyzji przyjętych zgodnie z art. 38 Protokołu 1 załącznika V Umowy o partnerstwie.
Artykuł 8
Komitet może, jeśli uzna to za przydatne, powołać ekspertów do uczestniczenia w omawianiu kwestii wymagających szczególnego doświadczenia.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 1, każde państwo AKP niebędące członkiem Komitetu może uczestniczyć w zebraniu jako obserwator, poza przypadkami, w których Komitet podejmie decyzję o zebraniu na posiedzeniu z ograniczonym udziałem.
Artykuł 9
Komitet składa sprawozdania Komitetowi Ambasadorów AKP-WE.
Artykuł 10
Państwa AKP, z jednej strony, a Państwa Członkowskie i Wspólnota Europejska, z drugiej strony, są zobowiązane podejmować, odnośnie do kwestii, które ich dotyczą, niezbędne środki do wprowadzenia w życie niniejszej decyzji.
Artykuł 11
Niniejsza decyzja staje się skuteczna po jej podpisaniu.
Odwołuje i zastępuje decyzję nr 2/1995 Rady Ministrów AKP-WE z dnia 8 czerwca 1995 r. w sprawie członkostwa i zasad działania Komitetu Współpracy Celnej AKP-WE.
Decyzja nr 1/2005 wspólnego komitetu ustanowionego na mocy umowy o wzajemnym uznawaniu między Wspólnotą Europejską a Kanadą
z dnia 21 marca 2005 r.
w sprawie wpisania instytucji oceny zgodności do wykazu zawartego w Załączniku sektorowym dotyczącym łodzi rekreacyjnych
(2005/312/WE)
WSPÓLNY KOMITET,
uwzględniając Umowę o wzajemnym uznawaniu między Wspólnotą Europejską a Kanadą, w szczególności jej art. VII i XI,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Instytucję oceny zgodności wymienioną w załączniku A dodaje się do wykazu kanadyjskich instytucji oceny zgodności wymienionych w załączniku 2 do Załącznika sektorowego dotyczącego łodzi rekreacyjnych.
Szczegółowy zakres umieszczenia w wykazie instytucji oceny zgodności zawartej w załączniku A, pod względem produktów i procedur oceny zgodności, został ustalony przez Strony i będzie przez nie utrzymany.
Niniejsza decyzja, sporządzona w dwóch egzemplarzach, zostaje podpisana przez przedstawicieli Wspólnego Komitetu, którzy są upoważnieni do działania w imieniu Stron w zakresie wprowadzania zmian do Umowy.
Allison Young
Decyzja nr 2/2005 Wspólnego Komitetu WE-Szwajcaria
z dnia 17 marca 2005 r.
zmieniająca protokół nr 3 do Umowy zawartej pomiędzy Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską dotyczący definicji pojęcia "produkty pochodzące" i metod współpracy administracyjnej
(2005/318/WE)
WSPÓLNY KOMITET,
uwzględniając Umowę zawartą pomiędzy Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską, podpisaną w Brukseli dnia 22 lipca 1972 r., zwaną dalej "Umową",
uwzględniając protokół nr 3 do Umowy dotyczący definicji pojęcia „produkty pochodzące” i metod współpracy administracyjnej, zwany dalej "protokołem nr 3", w szczególności jego art. 38,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Republika Czeska, Republika Estońska, Republika Cypryjska, Republika Łotewska, Republika Litewska, Republika Węgierska, Republika Malty, Rzeczpospolita Polska, Republika Słowenii i Republika Słowacka, w dalszej części zwane "nowymi Państwami Członkowskimi", przystąpiły do Unii Europejskiej dnia 1 maja 2004 r.
(2) Handel pomiędzy nowymi Państwami Członkowskimi a Konfederacją Szwajcarską zwaną dalej "Szwajcarią" regulowany jest, po przystąpieniu, Umową; zaprzestaje się stosowania umów handlowych zawartych pomiędzy Szwajcarią a nowymi Państwami Członkowskimi.
(3) Po przystąpieniu nowych Państw Członkowskich towary pochodzące z tych krajów przywożone do Szwajcarii w ramach Umowy są uznawane za pochodzące ze Wspólnoty.
(4) Przystąpienie nowych Państw Członkowskich wymaga pewnych technicznych zmian w treści protokołu nr 3, jak również środków przejściowych, w celu zapewnienia procesu transformacji i zagwarantowania bezpieczeństwa prawnego.
(5) Załącznik IV sekcja 5 Aktu Przystąpienia z 2003 r. przewiduje podobne środki przejściowe i procedury,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Sekcja I
Zmiany techniczne w tekście protokołu
Artykuł 1
Reguły pochodzenia
W protokole nr 3 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 3 ust. 1 i art. 4 ust. 1 skreśla się odniesienie do nowych Państw Członkowskich,
2) artykuł 18 ust. 4 otrzymuje brzmienie:
"4.
Na świadectwach przewozowych EUR.1 wystawionych z mocą wsteczną należy zamieścić jedno z następujących wyrażeń:
ES "EXPEDIDO A POSTERIORI"
CS "VYSTAVENO DODATEČNĚ"
DA "UDSTEDT EFTERFØLGENDE"
DE "NACHTRÄGLICH AUSGESTELLT"
ET "TAGANTJÄRELE VÄLJA ANTUD"
EL "ΕΚΔΟΘΕΝ ΕΚ ΤΩΝ ΥΣΤΕΡΩΝ"
EN "ISSUED RETROSPECTIVELY"
FR "DÉLIVRÉ A POSTERIORI"
IT "RILASCIATO A POSTERIORI"
LV "IZSNIEGTS RETROSPEKTĪVI"
LT "RETROSPEKTYVUSIS IŠDAVIMAS"
HU "KIADVA VISSZAMENŐLEGES HATÁLLYAL"
MT "MAĦRUĠ RETROSPETTIVAMENT"
NL "AFGEGEVEN A POSTERIORI"
PL "WYSTAWIONE RETROSPEKTYWNIE"
PT "EMITIDO A POSTERIORI"
SL "IZDANO NAKNADNO"
SK "VYSTAVENÉ DODATOČNE"
FI "ANNETTU JÄLKIKÄTEEN"
SV "UTFÄRDAT I EFTERHAND"";
3) artykuł 19 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Na duplikacie wystawionym w ten sposób należy zamieścić jedno z następujących słów:
ES "DUPLICADO"
CS "DUPLIKÁT"
DA "DUPLIKAT"
DE "DUPLIKAT"
ET "DUPLIKAAT"
EL "ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ"
EN "DUPLICATE"
FR "DUPLICATA"
IT "DUPLICATO"
LV "DUBLIKĀTS"
LT "DUBLIKATAS"
HU "MÁSODLAT"
MT "DUPLIKAT"
NL "DUPLICAAT"
PL "DUPLIKAT"
PT "SEGUNDA VIA"
SL "DVOJNIK"
SK "DUPLIKÁT"
FI "KAKSOISKAPPALE"
SV "DUPLIKAT"";
4) załącznik IV otrzymuje brzmienie:
Sekcja II
Przepisy przejściowe
Artykuł 2
Dowód pochodzenia i współpraca administracyjna
1.
Dowody pochodzenia właściwie wystawione przez Szwajcarię lub przez nowe Państwo Członkowskie w ramach umów preferencyjnych lub autonomicznych uzgodnień zastosowanych pomiędzy nimi są zatwierdzane w odpowiednich krajach, o ile:
a) nabycie takiego pochodzenia oznacza przyznanie preferencyjnego traktowania taryfowego na podstawie preferencyjnych środków taryfowych zawartych w umowie;
b) dowód pochodzenia i dokumenty przewozowe zostały wystawione najpóźniej na dzień przed przystąpieniem;
c) dowód pochodzenia zostanie złożony władzom celnym w ciągu czterech miesięcy od dnia przystąpienia.
W przypadku gdy towary zostały zgłoszone do przywozu w Szwajcarii lub w nowym Państwie Członkowskim przed dniem przystąpienia, na mocy umów preferencyjnych lub autonomicznych uzgodnień stosowanych pomiędzy Szwajcarią a danym nowym Państwem Członkowskim w tym czasie, dowód pochodzenia wystawiony z mocą wsteczną na mocy tych umów lub uzgodnień może również zostać zatwierdzony, o ile zostanie przedłożony władzom celnym w ciągu czterech miesięcy od dnia przystąpienia.
2.
Szwajcaria i nowe Państwa Członkowskie są upoważnione do zachowania upoważnień, na mocy których status "upoważnionych eksporterów" został przyznany w ramach umów preferencyjnych lub autonomicznych uzgodnień stosowanych pomiędzy nimi, o ile:
a) takie postanowienie jest również przewidziane w umowie zawartej przed dniem przystąpienia pomiędzy Szwajcarią a Wspólnotą; oraz
b) upoważnieni eksporterzy stosują reguły pochodzenia obowiązujące na mocy tej umowy.
Upoważnienia te są zastępowane najpóźniej w terminie jednego roku po dniu przystąpienia przez nowe upoważnienia wystawione zgodnie z warunkami umowy.
3.
Wnioski dotyczące ponownej legalizacji dowodów pochodzenia wystawionych na mocy umów preferencyjnych lub autonomicznych uzgodnień, o których mowa w powyższych ust. 1 i 2, są zatwierdzane przez właściwe władze celne Szwajcarii lub Państw Członkowskich na okres trzech lat po wystawieniu danego dowodu pochodzenia i mogą być wystawione przez te władze na okres trzech lat po zatwierdzeniu dowodu pochodzenia złożonego tym władzom na potwierdzenie zgłoszenia przywozowego.
Artykuł 3
Towary w tranzycie
1.
Postanowienia umowy mogą być stosowane w odniesieniu do towarów wywożonych albo ze Szwajcarii do jednego z nowych Państw Członkowskich, albo z jednego z nowych Państw Członkowskich do Szwajcarii, które to towary odpowiadają warunkom przewidzianym w protokole nr 3 oraz które w dniu przystąpienia znajdują się albo w tranzycie, albo są czasowo składowane w składzie celnym lub w wolnym obszarze celnym w Szwajcarii lub w tym nowym Państwie Członkowskim.
2.
Traktowanie preferencyjne można przyznać w takich przypadkach pod warunkiem złożenia władzom celnym państwa przywozu, w terminie czterech miesięcy od dnia przystąpienia, dowodu pochodzenia wystawionego z mocą wsteczną przez władze celne państwa wywozu.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 maja 2004 r.
Decyzja nr 2/2005 Komitetu
z dnia 30 marca 2005 r.
ustanowionego na mocy Umowy o wzajemnym uznawaniu między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie wprowadzenia zmian do rozdziału 3 załącznika 1
(2005/352/WE)
KOMITET,
uwzględniając Umowę między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie wzajemnego uznawania w odniesieniu do oceny zgodności (dalej zwaną "Umową"), podpisaną dnia 21 czerwca 1999 r., w szczególności jej art. 10 ust. 4 lit. e) oraz art. 18 ust. 2,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
1) W załączniku 1 do wymienionej Umowy, rozdział 3 ("Zabawki"), sekcja I, wprowadza się zmiany zgodnie z przepisami ustanowionymi w Załączniku do niniejszej decyzji.
2) Niniejsza decyzja, sporządzona w dwóch egzemplarzach, jest podpisana przez współprzewodniczących lub inne osoby upoważnione do działania w imieniu Stron. Niniejsza decyzja jest skuteczna od daty złożenia ostatniego wymienionego podpisu.
Podpisano w Bernie, dnia 30 marca 2005 r. W imieniu Konfederacji Szwajcarskiej
Heinz Hertig
Decyzja nr 1/2005 Wspólnego Komitetu ds. Rolnictwa ustanowionego Umową między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie handlu produktami rolnymi
z dnia 25 lutego 2005 r.
dotyczącej pkt. 9 części B dodatku 1 do załącznika 7
(2005/394/WE)
WSPÓLNY KOMITET,
uwzględniając Umowę między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie handlu produktami rolnymi, w szczególności jej art. 11,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Umowa ta weszła w życie z dniem 1 czerwca 2002 r.
(2) Załącznik 7 ma na celu ułatwienie handlu między Stronami w sektorze winiarskim.
(3) Na mocy art. 27 ust. 1 załącznika 7 Grupa Robocza rozważa wszystkie kwestie związane z wprowadzeniem w życie załącznika 7, a w szczególności, na mocy art. 27 ust. 2 załącznika 7, formułuje wnioski, które przedkłada Komitetowi w celu dostosowania i uaktualnienia dodatków do załącznika 7.
(4) Punkt 9 części B dodatku 1 do załącznika 7 ustanawia dokument towarzyszący winom przywożonym ze Szwajcarii zgodnie z przepisami przewidzianymi w pkt. 9 części B dodatku 1 do oryginalnej wersji Umowy.
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ
Artykuł 1
W dodatku 1 do załącznika 7, pkt 9 części B niniejszym zastępuje się tekstem zawartym w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja stosuje się od dnia 1 października 2004 r.
Decyzja nr 1/2005 Rady ds. Stabilizacji i Stowarzyszenia EU–Chorwacja
z dnia 26 kwietnia 2005 r.
w sprawie przyjęcia jej regulaminu wewnętrznego wraz z regulaminem wewnętrznym Komitetu ds. Stabilizacji i Stowarzyszenia
(2005/404/WE)
RADA DS. STABILIZACJI I STOWARZYSZENIA,
uwzględniając Układ o Stabilizacji i Stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Chorwacji (zwaną dalej "Chorwacją"), z drugiej strony, w szczególności jego art. 110 i 111,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Przewodnictwo
Przedstawiciel Rady Unii Europejskiej, w imieniu Wspólnoty i jej Państw Członkowskich, oraz przedstawiciel Rządu Chorwacji przewodniczą przemiennie przez okres 12 miesięcy Radzie ds. Stabilizacji i Stowarzyszenia.
Pierwszy okres rozpoczyna się w dniu pierwszego posiedzenia Rady ds. Stabilizacji i Stowarzyszenia, a kończy się w dniu 31 grudnia 2005 r.
Artykuł 2
Posiedzenia
Rada ds. Stabilizacji i Stowarzyszenia zbiera się na szczeblu ministerialnym raz w roku.
Sesje nadzwyczajne Rady ds. Stabilizacji i Stowarzyszenia mogą odbywać się na żądanie jednej ze Stron, jeżeli Strony tak uzgodnią.
Jeżeli obie Strony nie uzgodnią inaczej, każda sesja Rady ds. Stabilizacji i Stowarzyszenia odbywa się w zwykłym miejscu wyznaczonym dla posiedzeń Rady Unii Europejskiej w terminie uzgodnionym przez obie Strony.
Posiedzenia Rady ds. Stabilizacji i Stowarzyszenia są wspólnie zwoływane przez Sekretarzy Rady ds. Stabilizacji i Stowarzyszenia w porozumieniu z Przewodniczącym.
Artykuł 3
Przedstawicielstwo
Członkowie Rady ds. Stabilizacji i Stowarzyszenia mogą być reprezentowani, jeżeli nie mogą uczestniczyć w posiedzeniu.
Jeżeli członek Rady chce być reprezentowany, musi przekazać Przewodniczącemu imię i nazwisko swojego przedstawiciela przed posiedzeniem, na którym ma być reprezentowany.
Przedstawiciel członka Rady ds. Stabilizacji i Stowarzyszenia wykonuje wszystkie uprawnienia tego członka.
Artykuł 4
Delegacje
Członkom Rady ds. Stabilizacji i Stowarzyszenia mogą towarzyszyć urzędnicy.
Przed każdym posiedzeniem Przewodniczący jest powiadamiany o planowanym składzie delegacji każdej ze Stron.
Przedstawiciel Europejskiego Banku Inwestycyjnego uczestniczy w posiedzeniach Rady ds. Stabilizacji i Stowarzyszenia w charakterze obserwatora, w przypadku gdy w porządku dziennym znajdują się sprawy dotyczące Banku.
Rada ds. Stabilizacji i Stowarzyszenia może zaprosić osoby niebędące jej członkami do uczestnictwa w posiedzeniach w celu uzyskania informacji dotyczących określonych tematów.
Artykuł 5
Sekretariat
Urzędnik Sekretariatu Generalnego Rady Unii Europejskiej oraz urzędnik Misji Chorwacji w Brukseli działają wspólnie w charakterze Sekretarzy Rady ds. Stabilizacji i Stowarzyszenia.
Artykuł 6
Korespondencja
Korespondencja skierowana do Rady ds. Stabilizacji i Stowarzyszenia jest wysyłana do Przewodniczącego Rady ds. Stabilizacji i Stowarzyszenia na adres Sekretariatu Generalnego Rady Unii Europejskiej.
Obaj Sekretarze czuwają nad przekazywaniem tej korespondencji Przewodniczącemu Rady ds. Stabilizacji i Stowarzyszenia oraz, jeżeli jest to stosowne, nad udostępnianiem jej innym członkom Rady ds. Stabilizacji i Stowarzyszenia.
Udostępniana korespondencja jest wysyłana do Sekretariatu Generalnego Komisji, Stałych Przedstawicielstw Państw Członkowskich oraz Misji Chorwacji w Brukseli.
Komunikaty od Przewodniczącego Rady ds. Stabilizacji i Stowarzyszenia są wysyłane do adresatów przez obu Sekretarzy oraz udostępniane, jeżeli jest to stosowne, innym członkom Rady ds. Stabilizacji i Stowarzyszenia na adresy wskazane w poprzednim ustępie.
Artykuł 7
Jawność
Jeżeli nie zostanie podjęta inna decyzja, posiedzenia Rady ds. Stabilizacji i Stowarzyszenia nie są jawne.
Artykuł 8
Porządek dzienny posiedzeń
1.
Przewodniczący sporządza tymczasowy porządek dzienny dla każdego posiedzenia.
Jest on przekazywany przez Sekretarzy Rady ds. Stabilizacji i Stowarzyszenia adresatom określonym w art. 6 nie później niż 15 dni przed rozpoczęciem posiedzenia.
Tymczasowy porządek dzienny zawiera punkty, co do których Przewodniczący otrzymał wniosek o włączenie ich do porządku dziennego nie później niż 21 dni przed rozpoczęciem posiedzenia, jednakże punkty te nie są wpisywane do tymczasowego porządku dziennego, jeżeli towarzysząca dokumentacja nie została przekazana Sekretarzom do dnia przesłania porządku dziennego.
Rada ds. Stabilizacji i Stowarzyszenia przyjmuje porządek dzienny na początku każdego posiedzenia.
Punkty inne niż już zawarte w tymczasowym porządku dziennym mogą zostać umieszczone w porządku dziennym, jeżeli obie Strony tak uzgodnią.
2.
Przewodniczący może, w porozumieniu z obiema Stronami, skrócić terminy wskazane w ust. 1 w celu uwzględnienia wymogów szczególnego przypadku.
Artykuł 9
Protokoły
Projekt protokołu z każdego posiedzenia jest sporządzany przez obu Sekretarzy.
Protokół wskazuje, zgodnie z ogólną zasadą, w odniesieniu do każdego punktu porządku dziennego:
- dokumentację przedłożoną Radzie ds. Stabilizacji i Stowarzyszenia,
- oświadczenia, których zaprotokołowania zażądał członek Rady ds. Stabilizacji i Stowarzyszenia,
- podjęte decyzje i sformułowane zalecenia, uzgodnione oświadczenia i przyjęte wnioski.
Projekt protokołu jest przedkładany Radzie ds. Stabilizacji i Stowarzyszenia do zatwierdzenia.
W przypadku gdy został on zatwierdzony, protokół jest podpisywany przez Przewodniczącego i obu Sekretarzy.
Protokół jest składany w archiwach Sekretariatu Generalnego Rady Unii Europejskiej, który będzie pełnił funkcję depozytariusza dokumentów Stowarzyszenia.
Uwierzytelniony odpis jest przekazywany każdemu adresatowi określonemu w art. 6.
Artykuł 10
Decyzje i zalecenia
1.
Rada ds. Stabilizacji i Stowarzyszenia podejmuje swoje decyzje i formułuje swoje zalecenia za wspólnym porozumieniem Stron.
W okresie między sesjami Rada ds. Stabilizacji i Stowarzyszenia może podejmować decyzje i formułować zalecenia w drodze pisemnej procedury, jeżeli obie Strony tak uzgodnią.
2.
Decyzje i zalecenia Rady ds. Stabilizacji i Stowarzyszenia, w rozumieniu art. 112 Układu o Stabilizacji i Stowarzyszeniu, noszą, odpowiednio nazwę "decyzji" i "zalecenia" po czym następuje ich numer porządkowy, data ich przyjęcia oraz opis ich przedmiotu.
Decyzje i zalecenia Rady ds. Stabilizacji i Stowarzyszenia są podpisywane przez Przewodniczącego i uwierzytelniane przez obu Sekretarzy.
Decyzje i zalecenia są przekazywane każdemu adresatowi określonemu w art. 6.
Każda Strona może podjąć decyzję o opublikowaniu decyzji i zaleceń Rady ds. Stabilizacji i Stowarzyszenia w swoim odpowiednim publikatorze urzędowym.
Artykuł 11
Języki
Językami urzędowymi Rady ds. Stabilizacji i Stowarzyszenia są języki urzędowe obu Stron.
Jeżeli nie postanowiono inaczej, podstawę dla obrad Rady ds. Stabilizacji i Stowarzyszenia stanowi dokumentacja sporządzona w tych językach.
Artykuł 12
Wydatki
Wspólnota i Chorwacja pokrywają wydatki, które ponoszą ze względu na swoje uczestnictwo w posiedzeniach Rady ds. Stabilizacji i Stowarzyszenia, w odniesieniu zarówno do pracowników, wydatków na podróże i diety, jak i wydatków na telekomunikację i usługi pocztowe.
Koszty związane z tłumaczeniami ustnymi podczas posiedzeń, tłumaczeniami pisemnymi oraz powielaniem dokumentów ponosi Wspólnota, z wyjątkiem kosztów związanych z tłumaczeniami ustnymi lub pisemnymi na język chorwacki lub z języka chorwackiego, które ponosi Chorwacja.
Inne koszty związane z organizacją posiedzeń ponosi strona, która pełni rolę gospodarza posiedzenia.
Artykuł 13
Komitet ds. Stabilizacji i Stowarzyszenia
1.
Niniejszym ustanawia się Komitet ds. Stabilizacji i Stowarzyszenia w celu wspierania Rady ds. Stabilizacji i Stowarzyszenia w wykonywaniu jej obowiązków.
Komitet składa się z przedstawicieli Rady Unii Europejskiej i przedstawicieli Komisji Wspólnot Europejskich, z jednej strony, oraz przedstawicieli Rządu Chorwacji, z drugiej strony, zazwyczaj na szczeblu wyższych urzędników służby cywilnej.
2.
Komitet ds. Stabilizacji i Stowarzyszenia przygotowuje posiedzenia i obrady Rady ds. Stabilizacji i Stowarzyszenia, we właściwych przypadkach wprowadza w życie decyzje Rady ds. Stabilizacji i Stowarzyszenia oraz, co do zasady, zapewnia ciągłość powiązań stowarzyszeniowych oraz właściwą realizację Układu o Stabilizacji i Stowarzyszeniu.
Komitet rozważa wszystkie sprawy powierzone mu przez Radę ds. Stabilizacji i Stowarzyszenia jak również każdą inną sprawę, która może pojawić się w trakcie bieżącej realizacji Układu o Stabilizacji i Stowarzyszeniu.
Przedkłada wnioski i wszelkie projekty decyzji/zaleceń do przyjęcia przez Radę ds. Stabilizacji i Stowarzyszenia.
3.
W przypadku gdy Układ o Stabilizacji i Stowarzyszeniu przewiduje obowiązek lub możliwość konsultacji, konsultacje takie mogą zostać przeprowadzone w ramach Komitetu ds. Stabilizacji i Stowarzyszenia. Konsultacje mogą być kontynuowane w ramach Rady ds. Stabilizacji i Stowarzyszenia, jeżeli obie Strony tak uzgodnią.
Decyzja nr 4/2005 Rady Ministrów AKP–WE
z dnia 13 kwietnia 2005 r.
w sprawie wykorzystania rezerwy z koperty finansowej dziewiątego Europejskiego Funduszu Rozwoju, przeznaczonej na rozwój długoterminowy
(2005/460/WE)
RADA MINISTRÓW AKP–WE,
uwzględniając Umowę o partnerstwie AKP–WE podpisaną w Kotonu dnia 23 czerwca 2000 r., w szczególności ust. 8 jej załącznika I,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Środki udostępnione Wspólnemu Zgromadzeniu Parlamentarnemu w ramach koperty finansowej 9. Europejskiego Funduszu Rozwoju (EFR) przeznaczonej na rozwój długoterminowy oraz współpracę i integrację regionalną zostały wykorzystane w całości.
(2) Aby zapewnić ciągłość realizacji celów, o których mowa w art. 17 Umowy o partnerstwie AKP–WE (Wspólne Zgromadzenie Parlamentarne), właściwe jest przyznanie w tym zakresie dodatkowych środków.
(3) Aby przyczynić się do wzmocnienia zdolności w dziedzinie zarządzania środowiskiem oraz w zakresie realizacji wielostronnych umów i porozumień dotyczących środowiska, do wprowadzenia planu działań AKP–WE w zakresie przepisów prawa leśnego, zarządzania i wymiany handlowej (FLEGT), a także wzmocnienia zarządzania rybołówstwem w państwach Afryki, Karaibów i Pacyfiku (AKP), właściwe jest przyznanie w tym zakresie dodatkowych środków.
(4) Aby udzielić w państwach AKP wsparcia producentom najbardziej zależnym od surowców, polepszyć konkurencyjność i osłabić wrażliwość, a także promować technologie informacyjne i komunikacyjne w państwach AKP, właściwe jest przyznanie w tym zakresie dodatkowych środków.
(5) Aby zapewnić wsparcie metodologiczne i wzmocnić zdolności w dziedzinie migracji i współpracy regionalnej z ukierunkowaniem na ruchy migracyjne południe-południe, właściwe jest przyznanie w tym zakresie dodatkowych środków.
(6) Aby zapewnić ściślejszą współpracę z tymi organizacjami w ramach ONZ, których cele i zdolności odpowiadają priorytetom polityki rozwoju AKP–WE, zwłaszcza w dziedzinie zarządzania i w zakresie sytuacji po konfliktach oraz aby poprawić wpływ działań wewnętrznych państw AKP, właściwe jest przyznanie w tym zakresie dodatkowych środków,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Wspólne Zgromadzenie Parlamentarne
Kwotę 2 mln EUR przekazuje się z rezerwy koperty finansowej 9. EFR, przeznaczonej na rozwój długoterminowy, na środki przeznaczone dla Wspólnego Zgromadzenia Parlamentarnego w ramach koperty finansowej przeznaczonej na rozwój długoterminowy, zgodnie z celami określonymi w art. 17 zgodnie oraz z protokołem 1 do Umowy o partnerstwie AKP–WE.
Artykuł 2
Współpraca między państwami AKP w ramach koperty finansowej przeznaczonej na współpracę regionalną
Kwotę 170 mln EUR przekazuje się z rezerwy koperty finansowej 9. EFR przeznaczonej na rozwój długoterminowy na środki przeznaczone na współpracę między państwami AKP w ramach koperty finansowej przeznaczonej na współpracę i integrację regionalną zgodnie z celami określonymi w art. 28, 29 i 30 Umowy o partnerstwie AKW–WE.
Kwota ta może zostać przeznaczona na następujące cele:
a) zasoby naturalne (60 mln EUR): działania w dziedzinie środowiska i zasobów naturalnych (w tym rybołówstwo, oceny naukowe i techniczne, kontrola i nadzór);
b) wsparcie sektora prywatnego oraz technologii informacyjnych i komunikacyjnych (65 mln EUR): działania mające na celu udzielenie wsparcia w państwach AKP producentom najbardziej zależnym od surowców oraz promowanie technologii informacyjnych i komunikacyjnych w państwach AKP;
c) wsparcie metodologiczne i wzmocnienie zdolności (25 mln EUR): między innymi stworzenie instrumentu wewnątrz państw AKP na rzecz wzmocnienia zdolności w dziedzinie migracji;
d) strategiczne partnerstwo z Organizacją Narodów Zjednoczonych oraz wspieranie wdrażania programów współpracy między państwami AKP (20 mln EUR): wzmocnienie współpracy z organizacjami w ramach ONZ, których cele odpowiadają priorytetom polityki rozwoju AKP–WE, zwłaszcza w dziedzinie zarządzania i w zakresie sytuacji po konfliktach, oraz nowe potrzeby w celu poprawy skutków działań wewnątrz państw AKP.
Artykuł 3
Wejście w życie
Wzywa się głównego urzędnika zatwierdzającego EFR do przedsięwzięcia odpowiednich środków, aby niniejsza decyzja, która wejdzie w życie z dniem jej przyjęcia, stała się skuteczna.
Decyzja nr 1/2004 Rady Stowarzyszenia UE–Maroko
z dnia 19 kwietnia 2004 r.
w sprawie przyjęcia przepisów niezbędnych do wprowadzenia w życie zasad konkurencji Rada Stowarzyszenia UE–Maroko
(2005/466/WE)
RADA STOWARZYSZENIA UE–MAROKO,
uwzględniając Układ Eurośródziemnomorski ustanawiający Stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z jednej strony, a Królestwem Maroka z drugiej strony [1], (zwany dalej "Układem"),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Strefa wolnego handlu między UE a Marokiem powinna zostać ustanowiona nie później niż w dniu 28 lutego 2012 r.
(2) Artykuł 36 ust. 3 Układu przewiduje istnienie postanowień wykonawczych dotyczących współpracy między Stronami w celu ułatwienia wprowadzenia w życie postanowień ust. 1 i 2 tego artykułu oraz możliwość przyjęcia środków współpracy technicznej.
(3) Artykuł 36 ust. 3 Układu przewiduje przyjęcie przez Radę Stowarzyszenia postanowień niezbędnych do wprowadzenia w życie zasad konkurencji w terminie pięciu lat od wejścia w życie Układu,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł
1.
Niniejszym ustanawia się zawarty w Załączniku mechanizm współpracy między organami Stron odpowiedzialnymi za wprowadzenie w życie zasad konkurencji.
2.
Organy Stron odpowiedzialne za konkurencję informują Podkomitet ds. Rynku Wewnętrznego Komitetu Stowarzyszenia o rozpoczęciu współpracy ustanowionej w ramach mechanizmu, o którym mowa w ust. 1.
3.
Niniejsza decyzja wchodzi w życie w dniu jej przyjęcia.
Decyzja nr 1/2005 Rady Stowarzyszenia UE–Rumunia
z dnia 25 maja 2005 r.
w sprawie uczestnictwa Rumunii we Wspólnotowym systemie szybkiej wymiany informacji w sprawie niebezpieczeństw wynikających z używania produktów konsumenckich (system RAPEX) na mocy dyrektywy 2001/95/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 grudnia 2001 r. w sprawie ogólnego bezpieczeństwa produktów
(2005/482/WE)
RADA STOWARZYSZENIA,
uwzględniając Układ Europejski między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony a Rumunią, z drugiej strony, podpisany w Brukseli dnia 1 lutego 1993 r., w szczególności jego art. 93,
uwzględniając dyrektywę 2001/95/WE [1], w szczególności jej art. 12,
uwzględniając list z dnia 10 listopada 2003 r., przesłany przez Misję Rumunii przy Wspólnotach Europejskich do Dyrektora Generalnego ds. Zdrowia i Ochrony Konsumentów, z wnioskiem do Komisji o wszczęcie procedur, umożliwiających Rumunii dostęp do systemu RAPEX,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 93 Układu Europejskiego stanowi, że Strony współpracują ze sobą w celu osiągnięcia pełnej zgodności systemów ochrony konsumentów w Rumunii i Wspólnocie.
W granicach istniejących możliwości, współpraca ta obejmuje między innymi wymianę informacji oraz dostęp do baz danych Wspólnoty.
(2) Artykuł 12 ust. 4 dyrektywy 2001/95/WE stanowi, że dostęp do systemu RAPEX przysługuje krajom ubiegającym się o członkostwo w ramach umów między Wspólnotą a tymi krajami, stosownie do ustaleń poczynionych w tych umowach.
Wszelkie takie umowy muszą opierać się na wzajemności i muszą zawierać przepisy dotyczące poufności, odpowiadające przepisom mającym zastosowanie we Wspólnocie.
(3) Załącznik II do dyrektywy 2001/95/WE ustanawia procedury związane ze stosowaniem systemu RAPEX i wytyczne dotyczące powiadomień.
(4) Zgodnie z wymogiem określonym w pkt. 8 załącznika II do dyrektywy, w dniu 29 kwietnia 2004 r. Komisja przyjęła wytyczne dotyczące zarządzania systemem RAPEX [2].
(5) Od samego początku w maju 1999 r. Rumunia brała czynny udział w systemie TRAPEX (Przejściowy system szybkiej wymiany informacji), który odzwierciedla działania systemu RAPEX w krajach ubiegających się o członkostwo,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Rumunia uczestniczy w systemie RAPEX na tych samych prawach i z tymi samymi obowiązkami, co obecni uczestnicy, zgodnie z odpowiednimi przepisami dyrektywy 2001/95/WE oraz wytycznymi RAPEX.
Artykuł 2
Rumunia stosuje te same zasady poufności, co pozostali uczestnicy systemu RAPEX.
Artykuł 3
Rumunia, we współpracy ze Służbami Komisji, przyjmuje praktyczne ustalenia, niezbędne do zagwarantowania, iż jest w stanie w pełni przestrzegać wymogów określonych w dyrektywie 2001/95/WE oraz procedur zawartych w wytycznych RAPEX.
Komisja przeprowadzi w szczególności początkowe szkolenie rumuńskich urzędników w zakresie używania aplikacji RAPEX.
Artykuł 4
Wszelkie problemy, mogące wyniknąć w związku ze stosowaniem niniejszej decyzji, rozwiązywane są w kontekście systemu RAPEX w ramach kontaktów bezpośrednich między Służbami Komisji a władzami Rumunii. W przypadkach, kiedy nie doprowadzi to do rozwiązania akceptowanego przez obie Strony, na wniosek jednej ze Stron, w ciągu trzech miesięcy od złożenia wniosku, w Radzie Stowarzyszenia odbywa się wymiana poglądów.
Decyzja nr 2/2005 Rady Stowarzyszenia UE–Rumunia
z dnia 20 czerwca 2005 r.
zmieniająca, w drodze utworzenia Wspólnego Komitetu Konsultacyjnego Komitetu Regionów oraz Rumuńskiego Komitetu Łącznikowego ds. Współpracy z Komitetem Regionów, decyzję nr 1/95 przyjmującą regulamin Rady Stowarzyszenia
(2005/502/WE)
RADA STOWARZYSZENIA,
uwzględniając Układ Europejski ustanawiający stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Rumunią, z drugiej strony [1], w szczególności jego art. 111,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dialog i współpraca między władzami regionalnymi i lokalnymi we Wspólnocie Europejskiej i władzami regionalnymi i lokalnymi w Rumunii może w znacznym stopniu przyczynić się do rozwoju stosunków między tymi stronami, jak również do integracji Europy.
(2) Wydaje się właściwe, by taka współpraca była organizowana na poziomie Komitetu Regionów, z jednej strony, i Rumuńskiego Komitetu Łącznikowego ds. Współpracy z Komitetem Regionów, z drugiej strony, w drodze utworzenia Wspólnego Komitetu Konsultacyjnego.
(3) Oznacza to, że regulamin pracy Rady Stowarzyszenia, przyjęty decyzją nr 1/95 [2], musi zostać odpowiednio zmieniony,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W regulaminie Rady Stowarzyszenia dodaje się następujące artykuły:
"Artykuł 18
Niniejszym ustanawia się Wspólny Komitet Konsultacyjny (dalej zwany "Komitetem"), którego zadaniem jest wspomaganie Rady Stowarzyszenia w celu wspierania dialogu i współpracy między władzami regionalnymi i lokalnymi we Wspólnocie Europejskiej a władzami regionalnymi i lokalnymi w Rumunii.
Dialog i współpraca powinny w szczególności służyć:
1) przygotowaniu rumuńskich władz lokalnych do działania w ramach przyszłego członkostwa w Unii Europejskiej;
2) przygotowaniu rumuńskich władz lokalnych do uczestnictwa w pracach Komitetu Regionów po przystąpieniu Rumunii do UE;
3) wymianie informacji na temat aktualnych zagadnień będących przedmiotem wspólnego zainteresowania, w szczególności na temat aktualnej sytuacji w sferze polityki regionalnej UE i procesu akcesyjnego, oraz przygotowaniu lokalnych władz rumuńskich do tych polityk;
4) zachęcaniu do wielostronnego ustrukturyzowanego dialogu między a) rumuńskimi władzami lokalnymi; a b) regionami Państw Członkowskich UE, także poprzez współdziałanie w ramach poszczególnych obszarów, gdzie bezpośrednie kontakty i współpraca między lokalnymi władzami z Rumunii, z jednej strony, a regionami i władzami lokalnymi Państw Członkowskich UE, z drugiej strony, może okazać się najbardziej skuteczną drogą rozwiązywania konkretnych problemów;
5) prowadzeniu regularnej wymiany informacji na temat międzyregionalnej współpracy między władzami lokalnymi z Rumunii a regionami i lokalnymi władzami z Państw Członkowskich;
6) zachęcaniu do wymiany doświadczeń i wiedzy w dziedzinie polityki regionalnej i interwencji strukturalnych, między a) rumuńskimi władzami lokalnymi; a b) regionami i lokalnymi władzami z Państw Członkowskich UE, w szczególności know-how i technik przygotowania planów rozwoju regionalnego i lokalnego lub strategii oraz najbardziej efektywnego wykorzystania Funduszy Strukturalnych;
7) wspomaganiu rumuńskich władz lokalnych w drodze wymiany informacji w praktycznym wprowadzaniu w życie zasady pomocniczości we wszystkich aspektach życia, na poziomie regionalnym i lokalnym;
8) podejmowaniu dyskusji na temat wszelkich innych problemów zgłaszanych przez każdą ze stron, w miarę ich ewentualnego pojawiania się w kontekście wdrażania Układu Europejskiego i w ramach strategii przedakcesyjnej.
Artykuł 19
W skład Komitetu wchodzi ośmiu przedstawicieli Komitetu Regionów, z jednej strony, i ośmiu przedstawicieli Rumuńskiego Komitetu Łącznikowego ds. Współpracy z Komitetem Regionów, z drugiej strony.
Zostaną wyznaczeni zastępcy członków w takiej samej liczbie.
Komitet prowadzi swoją działalność na zasadzie konsultacji na wniosek Rady Stowarzyszenia lub, w przypadku wspierania dialogu między władzami regionalnymi i lokalnymi, z własnej inicjatywy.
Komitet może formułować zalecenia dla Rady Stowarzyszenia.
Członkowie są wybierani w taki sposób, by w składzie Komitetu możliwie najbardziej wiernie były reprezentowane władze regionalne i lokalne różnego szczebla zarówno Wspólnoty Europejskiej, jak i Rumunii.
Komitet przyjmuje własny regulamin.
Komitet zbiera się w odstępach czasu, które sam ustala w swoim regulaminie pracy.
Komitetowi współprzewodniczą członek Komitetu Regionów oraz członek Rumuńskiego Komitetu Łącznikowego ds. Współpracy z Komitetem Regionów.
Artykuł 20
Komitet Regionów, z jednej strony, i Rumuński Komitet Łącznikowy ds. Współpracy z Komitetem Regionów, z drugiej strony, pokrywają ponoszone przez siebie wydatki z tytułu uczestnictwa w posiedzeniach Komitetu, wynikające z kosztów osobowych, kosztów podróży i utrzymania oraz kosztów pocztowych i telekomunikacyjnych.
Wydatki związane z ustnym tłumaczeniem posiedzeń oraz tłumaczeniem pisemnym i powielaniem dokumentów pokrywa Komitet Regionów, z wyjątkiem wydatków związanych z tłumaczeniem ustnym i pisemnym na język rumuński i z tego języka, które pokrywa Rumuński Komitet Łącznikowy ds. Współpracy z Komitetem Regionów.
Inne koszty związane z organizacją posiedzeń pokrywa Strona będąca gospodarzem posiedzeń.".
Artykuł 2
Decyzja wchodzi w życie pierwszego dnia drugiego miesiąca następującego po dniu jej przyjęcia.
Decyzja nr 4/2004 Wspólnej Rady UE-Meksyk
z dnia 18 maja 2005 r.
zmieniająca decyzję nr 2/2001 Wspólnej Rady
(2005/522/WE)
WSPÓLNA RADA,
uwzględniając Umowę o partnerstwie gospodarczym oraz koordynacji politycznej i współpracy między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Meksykańskimi Stanami Zjednoczonymi, z drugiej strony, podpisaną w Brukseli dnia 8 grudnia 1997 r. [1], w szczególności jej art. 6 w związku z jej art. 47,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Od dnia 1 maja 2004 r. Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską ma również zastosowanie na terytorium Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej (zwanych dalej "nowymi Państwami Członkowskimi") w związku z przystąpieniem tych państw do Unii Europejskiej.
(2) W tych okolicznościach niezbędna jest zmiana, z mocą od dnia 1 maja 2004 r., załącznika I do decyzji nr 2/2001 Wspólnej Rady, w celu uwzględnienia organów odpowiedzialnych za usługi finansowe w nowych Państwach Członkowskich i środków niezgodnych z art. 12–16 decyzji nr 2/2001, które zostaną przez nie utrzymywane do momentu wdrożenia przepisów jej art. 17 ust. 3. Zmiana ta umożliwia również uaktualnienie wykazu organów odpowiedzialnych za usługi finansowe,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Załącznik I, część A, do decyzji nr 2/2001 zastępuje się treścią załącznika I do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Załącznik II, części A i B, do decyzji nr 2/2001 zastępuje się treścią załącznika II do niniejszej decyzji.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia, lecz ma zastosowanie od dnia 1 maja 2004 r.
Decyzja nr 2/2005 Wspólnego Komitetu WE-EFTA w sprawie "wspólnego tranzytu"
z dnia 17 czerwca 2005 r.
zmieniająca Konwencję z dnia 20 maja 1987 r. o wspólnej procedurze tranzytowej
(2005/559/WE)
WSPÓLNY KOMITET,
uwzględniając Konwencję z dnia 20 maja 1987 r. o wspólnej procedurze tranzytowej [1], w szczególności jej art. 15 ust. 3 lit. a),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Znaki i przynależność państwową środka transportu przy wyjściu uznaje się za informację obowiązkową, którą należy umieścić w polu 18 zgłoszenia tranzytowego.
(2) Na terminalach kontenerowych, na których panuje duże natężenie ruchu, może okazać się, że w chwili wypełniania formalności tranzytowych nieznane są szczegółowe dane dotyczące środka transportu drogowego, który ma być użyty do transportu.
Jednakże oznakowanie kontenera, w którym towar podlegający zgłoszeniu tranzytowemu zostanie przewieziony, jest znane i już wskazane w polu 31 zgłoszenia tranzytowego.
(3) W tych okolicznościach, a także biorąc pod uwagę, że towary mogą być kontrolowane na tej podstawie, należy umożliwić odpowiedni poziom elastyczności, pozwalając, by pole 18 zgłoszenia tranzytowego pozostało niewypełnione, jeśli możliwe jest zagwarantowanie późniejszego uzupełnienia wpisu w tym polu.
(4) Należy zatem odpowiednio zmienić Konwencję,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Dodatek A7 załącznika 3 do Konwencji z dnia 20 maja 1987 r. o wspólnej procedurze tranzytowej otrzymuje brzmienie zgodnie z Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 lipca 2005 r.
Decyzja nr 3/2005 Wspólnego Komitetu WE-EFTA ds. wspólnego tranzytu
z dnia 17 czerwca 2005 r.
zmieniająca Konwencję z dnia 20 maja 1987 r. o wspólnej procedurze tranzytowej
(2005/560/WE)
WSPÓLNY KOMITET,
uwzględniając Konwencję z dnia 20 maja 1987 r. o wspólnej procedurze tranzytowej [1] (zwanej dalej "Konwencją"), w szczególności jej art. 15 ust. 3 lit. a),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dodatek D2 do załącznika III do Konwencji zawiera listę kodów opakowań sporządzoną na podstawie załącznika V do zalecenia Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych (UNECE) nr 21/rev 1 z sierpnia 1994 r. (zwanego dalej "zaleceniem").
(2) Załącznik V zalecenia dotyczący listy kodów opakowań był od momentu jego wprowadzenia kilkakrotnie zmieniany, w celu jego lepszego dostosowania do wymogów związanych ze zmianami praktyk w handlu i w transporcie.
(3) Ostatnia zmiana (zmiana 4) zalecenia została opublikowana w maju 2002 r.
(4) W celu umożliwienia podmiotom gospodarczym korzystania z najbardziej aktualnych informacji, a zatem osiągnięcia jak najlepszej harmonizacji praktyk handlowych i administracyjnych w krajach stosujących Konsekwencję, należy zadbać, by kody opakowań w zgłoszeniu tranzytowym, służące określeniu opakowania, były zgodne z ostatnią wersją załącznika V do zalecenia.
(5) Dodatek D2 do załącznika III do Konwencji zawiera również odniesienie do kodów krajów ISO alpha 2, określonych w ISO-3166 z dnia 1 stycznia 1996 r., które były kilkakrotnie zmieniane, i w związku z tym należy zapewnić, by lista kodów krajów stosowana w zgłoszeniu tranzytowym była zgodna z ostatnią dostępną wersją ISO-3166.
(6) W związku z tym należy odpowiednio zmienić odpowiednie postanowienia,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Dodatki D1 i D2 do załącznika III do Konwencji z dnia 20 maja 1987 r. o wspólnej procedurze tranzytowej otrzymują brzmienie zgodnie z załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
1.
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
2.
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 lipca 2005 r.
Decyzja nr 1/2005 Rady Stowarzyszenia UE-Tunezja
z dnia 14 lipca 2005 r.
wprowadzająca odstępstwo od przepisów dotyczących definicji pojęcia "produktów pochodzących" oraz metod współpracy administracyjnej określonych w Układzie Eurośródziemnomorskim, ustanawiającym Stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Tunezyjską, z drugiej strony
(2005/563/WE)
RADA STOWARZYSZENIA WE-TUNEZJA,
uwzględniając Układ Eurośródziemnomorski ustanawiający Stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Tunezyjską, z drugiej strony [1], (dalej zwany "Układem"), w szczególności art. 39 protokołu nr 4 do tego Układu, dotyczący definicji pojęcia "produktów pochodzących" oraz metod współpracy administracyjnej,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wspólna deklaracja w sprawie art. 39 wymienionego protokołu stanowi, że Wspólnota zgłasza gotowość rozpatrzenia każdego wniosku Tunezji o przyznanie odstępstw od reguł pochodzenia po podpisaniu Układu.
(2) Dnia 16 lutego 2005 r. Tunezja złożyła wniosek o odstępstwo od reguł pochodzenia w stosunku do ilości 8040 ton spodni oraz 1855 ton odzieży innego rodzaju, ujętej w działach 61 i 62 Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodyfikacji Towarów.
(3) W oczekiwaniu na wejście w życie umowy o wolnym handlu między Tunezją a Turcją, podpisanej dnia 25 listopada 2004 r., oraz zmiany do wymienionego protokołu, w celu zastosowania kumulacji paneurośródziemnomorskiej, odstępstwo to umożliwiłoby wytwarzanie w Tunezji pochodzącej z Tunezji odzieży z tkanin pochodzących z Turcji, przeznaczonej do wywozu do Unii Europejskiej.
(4) Odstępstwo to powinno mieć również zastosowanie do tkanin pochodzących z Turcji i wywiezionych do Tunezji ze Wspólnoty.
(5) Do celów tego odstępstwa Tunezja i Turcja powinny stosować takie same reguły pochodzenia i przepisy dotyczące współpracy administracyjnej.
(6) Odstępstwo to może zostać przyznane do czasu wejścia w życie protokołu paneurośródziemnomorskiego dotyczącego reguł pochodzenia pomiędzy trzema zainteresowanymi Stronami, a mianowicie Tunezją, Turcją i UE, oraz w każdym przypadku na okres nie dłuższy niż jeden rok,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Na zasadzie odstępstwa od przepisów szczególnych ujętych w wykazie znajdującym się w załączniku II do protokołu nr 4 Układu, odzież wymieniona w załączniku I do niniejszej decyzji i wyprodukowana w Tunezji z tkaniny pochodzącej z Turcji jest uważana za pochodzącą z Tunezji zgodnie z przepisami niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Odstępstwo przewidziane w art. 1 może być stosowane wyłącznie pod warunkiem że preferencyjne reguły pochodzenia, identyczne z regułami pochodzenia zawartymi w wymienionym protokole, dla określenia statusu pochodzenia tkanin pochodzących z Turcji, obowiązują w stosunkach między Turcją a Tunezją.
Artykuł 3
Dla celów niniejszej decyzji i na zasadzie odstępstwa od art. 18 ust. 4 i 5 wymienionego protokołu, organy celne jednego Państwa Członkowskiego Wspólnoty mogą wydać świadectwo przewozowe EUR1 dla tkanin pochodzących z Turcji do wywozu do Tunezji.
Artykuł 4
Komisja zarządza ilością wymienioną w załączniku I i w celu skutecznego zarządzania nią podejmuje wszelkie niezbędne środki administracyjne.
Artykuły 308a, 308b i 308c rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [2], dotyczące zarządzania kontyngentami taryfowymi stosują się mutatis mutandis do ilości, o których mowa w załączniku.
Artykuł 5
Organy celne Tunezji podejmują niezbędne kroki w celu przeprowadzenia ilościowych kontroli produktów wywożonych, o których mowa w art. 1.
W tym celu wszystkie świadectwa wydane zgodnie z niniejszą decyzją muszą zawierać odniesienie do niej.
Właściwe organy tunezyjskie przekazują Komisji co trzy miesiące oświadczenie o ilościach, dla których zostały wydane świadectwa przewozowe EUR1 na mocy niniejszej decyzji, oraz numer serii tych świadectw.
Artykuł 6
Rubryka nr 7 świadectw przewozowych EUR1 wydanych zgodnie z niniejszą decyzją zawiera następującą uwagę w jednym z języków Układu:
"Odstępstwo – Decyzja nr 1/2005".
Artykuł 7
Tunezja oraz Państwa Członkowskie Wspólnoty Europejskiej podejmą niezbędne środki w celu wykonania niniejszej decyzji.
Artykuł 8
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia, a stosuje się ją od momentu, gdy warunki zawarte w art. 2 zostaną spełnione.
Niniejszą decyzję stosuje się do momentu wejścia w życie paneurośródziemnomorskiej kumulacji pochodzenia między Tunezją, Turcją i UE, ale w każdym przypadku nie dłużej niż przez okres jednego roku.
Decyzja nr 1/2005 Rady Stowarzyszenia UE–Maroko
z dnia 4 sierpnia 2005 r.
wprowadzającej odstępstwo od Protokołu 4 dotyczącego definicji produktów pochodzących i metod współpracy administracyjnej do Układu Eurośródziemnomorskiego ustanawiającego Stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Królestwem Maroka, z drugiej strony
(2005/602/WE)
RADA STOWARZYSZENIA UE-MAROKO,
uwzględniając Układ Eurośródziemnomorski ustanawiający Stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Królestwem Maroka, z drugiej strony [1], podpisany w Brukseli w dniu 26 lutego 1996 r., zwany dalej "Układem UE–Maroko", w szczególności art. 39 Protokołu 4 do tego Układu, dotyczący definicji produktów pochodzących i metod współpracy administracyjnej,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wspólna Deklaracja w sprawie art. 39 Protokołu 4 do Układu UE–Maroko stanowi, że Wspólnota gotowa jest, po podpisaniu Układu, do rozpatrzenia każdego wniosku Maroka o przyznanie odstępstw od reguł pochodzenia.
(2) W dniu 19 kwietnia 2005 r. Maroko złożyło wniosek o przyznanie odstępstwa od reguł pochodzenia w odniesieniu do odzieży.
W dniu 7 czerwca 2005 r. Maroko uzupełniło swój wniosek przesyłając wykaz produktów wraz z danymi ilościami, na całkowitą ilość wynoszącą 10890 ton odzieży objętej działami 61 i 62 Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów.
(3) Do czasu wejścia w życie Umowy o wolnym handlu między Marokiem a Turcją, podpisanej w dniu 7 kwietnia 2004 r., oraz do czasu wprowadzenia zmian do Protokołu UE–Maroko w sprawie reguł pochodzenia, przedmiotowe odstępstwo umożliwiłoby wytwarzanie w Maroku odzieży pochodzącej z tkanin pochodzących z Turcji przeznaczonej na wywóz do Wspólnoty.
(4) Niniejsze odstępstwo ma zastosowanie również do tkanin pochodzących z Turcji i wywożonych do Maroka ze Wspólnoty.
(5) Niniejsze odstępstwo uprzedzi skutki kumulacji wyższego stopnia w porównaniu do kumulacji określonej w obecnym protokole pochodzenia, przyczyniając się w ten sposób do rozwoju gospodarki marokańskiej, w szczególności jej sektora odzieżowego.
(6) Zgodnie z powyższym, niniejsze odstępstwo powinno zostać przyznane pod warunkiem wejścia w życie Umowy o wolnym handlu między Marokiem a Turcją, w tym jego Protokołu w sprawie reguł pochodzenia.
(7) Przedmiotowe odstępstwo powinno zostać przyznane do wejścia w życie nowego protokołu w sprawie reguł pochodzenia pomiędzy trzema zainteresowanymi Stronami, a mianowicie pomiędzy Marokiem, Turcją i Wspólnotą, jednakże w żadnym przypadku nie na dłużej niż na jeden rok,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Na zasadzie odstępstwa od załącznika II do Protokołu 4 do Układu UE–Maroko, odzież wymienioną w Załączniku do niniejszej decyzji oraz wytworzoną w Maroku z tkaniny pochodzącej z Turcji uważa się za pochodzącą z Maroka.
Artykuł 2
Odstępstwo określone w art. 1 można stosować wyłącznie pod warunkiem obowiązywania między Turcją a Marokiem, w celu określenia statusu pochodzenia tkanin nabywanych w Turcji, preferencyjnych reguł pochodzenia identycznych z regułami pochodzenia zawartymi w Protokole 4 do Układu UE–Maroko.
Artykuł 3
Do celów niniejszej decyzji oraz na zasadzie odstępstwa od art. 18 ust. 4 i 5 Protokołu 4 do Układu UE–Maroko, organy celne Państwa Członkowskiego Wspólnoty mogą wydać świadectwa przewozowe EUR.1 dla tkanin pochodzących z Turcji i przeznaczonych na wywóz do Maroka.
Artykuł 4
Ilościami, o których mowa w Załączniku zarządza Komisja, która podejmuje wszelkie działania administracyjne, które uzna za słuszne w celu skutecznego zarządzania nimi.
Artykuły 308a, 308b i 308c rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [2] stosuje się, mutatis mutandis, w odniesieniu do zarządzania ilościami, o których mowa w Załączniku.
Artykuł 5
Organy celne Maroka podejmą niezbędne kroki w celu przeprowadzenia kontroli ilościowych wywozu produktów, o których mowa w art. 1.
W tym celu wszelkie zaświadczenia, które wydają zgodnie z niniejszą decyzją będą zawierać odniesienie do niej.
Właściwe organy Maroka przekazują Komisji co trzy miesiące oświadczenie o ilościach objętych świadectwami przewozowymi EUR.1 wystawionymi zgodnie z niniejszą decyzją oraz numery serii tych świadectw.
Artykuł 6
Pole 7 świadectw przewozowych EUR.1 wydanych zgodnie z niniejszą decyzją zawiera następującą informację, sporządzoną w jednym z języków, w którym sporządzono Układ UE–Maroko, to znaczy w jednym z języków urzędowych Wspólnoty oraz w języku arabskim:
"Odstępstwo – Decyzja nr 1/2005".
Artykuł 7
Maroko i Państwa Członkowskie Wspólnoty Europejskiej podejmą ze swojej strony niezbędne środki w celu wdrożenia niniejszej decyzji.
Artykuł 8
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
Niniejsza decyzja ma zastosowanie do czasu wejścia w życie nowego protokołu w sprawie definicji produktów pochodzących i metod współpracy administracyjnej pomiędzy Marokiem, Turcją i Wspólnotą, jednakże w żadnym przypadku nie dłużej niż przez jeden rok.
Decyzja nr 1/2005 Komitetu ds. Transportu Lotniczego Wspólnoty/Szwajcarii
z dnia 12 lipca 2005 r.
zmieniająca Załącznik do Porozumienia pomiędzy Wspólnotą Europejską i Konfederacją Szwajcarską w sprawie transportu lotniczego
(2005/612/WE)
KOMITET DS. TRANSPORTU LOTNICZEGO WSPÓLNOTY/SZWAJCARII,
uwzględniając Porozumienie pomiędzy Wspólnotą Europejską i Konfederacją Szwajcarską w sprawie transportu lotnicznego, zwane dalej "Porozumieniem", w szczególności jego art. 23 ust. 4,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
1.
Po pkt 4 (Bezpieczeństwo lotnicze) Załącznika do tego Porozumienia dodaje się, co następuje:
"5.
Bezpieczeństwo lotnictwa
Nr 2320/2002
Rozporządzenie (WE) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2002 r. ustanawiające wspólne zasady w dziedzinie bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego, zmienione rozporządzeniem (WE) nr 849/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r.
(artykuły 1–8, 10–13)".
2.
Po wpisie określonym w art. 1 ust. 1 niniejszej decyzji dodaje się, co następuje:
"Nr 622/2003
Rozporządzenie Komisji (WE) z dnia 4 kwietnia 2003 r. ustanawiające środki w celu wprowadzenia w życie wspólnych podstawowych standardów dotyczących bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego, zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 68/2004 z dnia 15 stycznia 2004 r.".
3.
Po wpisie określonym w art. 1 ust. 2 niniejszej decyzji dodaje się, co następuje:
"Nr 1217/2003
Rozporządzenie Komisji (WE) z dnia 4 lipca 2003 r. ustanawiające wspólne specyfikacje dla krajowych programów kontroli jakości bezpieczeństwa w lotnictwie cywilnym.".
4.
Po wpisie określonym w art. 1 ust. 3 niniejszej decyzji dodaje się, co następuje:
"Nr 1486/2003
Rozporządzenie Komisji (WE) z dnia 22 sierpnia 2003 r. ustanawiające procedury przeprowadzania inspekcji Komisji w dziedzinie bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego.
(artykuły 1–13, 15–18)".
5.
Po wpisie określonym w art. 1 ust. 4 niniejszej decyzji dodaje się, co następuje:
"Nr 1138/2004
Rozporządzenie Komisji (WE) z dnia 21 czerwca 2004 r. ustanawiające wspólną definicję krytycznych części stref zastrzeżonych w portach lotniczych.".
Artykuł 2
Numeracja pkt 5 ("Inne") Załącznika do tego Porozumienia zmienia się na pkt 6.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej oraz w Urzędowym Kompendium Szwajcarskiego Prawa Federalnego. Wejdzie w życie pierwszego dnia drugiego miesiąca po jej przyjęciu.
Decyzja nr 4/2005 wspólnego komitetu WE-EFTA w sprawie wspólnego tranzytu
z dnia 15 sierpnia 2005 r.
zmieniająca Konwencję z dnia 20 maja 1987 r. o wspólnej procedurze tranzytowej
(2005/632/WE)
WSPÓLNY KOMITET,
uwzględniając Konwencję z dnia 20 maja 1987 r. o wspólnej procedurze tranzytowej [1], w szczególności jej art. 15 ust. 3 lit. a),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Skomputeryzowany system tranzytowy w pełni funkcjonuje we wszystkich Umawiających się Stronach Konwencji o wspólnej procedurze tranzytowej oraz okazał się niezawodny i przydatny zarówno dla administracji celnej, jak i podmiotów gospodarczych.
(2) W tych okolicznościach nie jest już ekonomicznie uzasadnione dalsze zezwalanie na dopełnianie formalności za pomocą pisemnych zgłoszeń tranzytowych, których wykorzystanie oznacza, że właściwe władze zobowiązane są do ręcznego wprowadzania danych zawartych w takiej deklaracji do systemu skomputeryzowanego.
Dlatego też, co do zasady, wszystkie zgłoszenia tranzytowe powinny być składane przy wykorzystaniu techniki przetwarzania danych.
(3) Decyzja o zezwoleniu na złożenie pisemnego zgłoszenia tranzytowego powinna jednak pozostać w gestii każdej z Umawiających się Stron w celu umożliwienia lepszej zgodności z wymogami ogólnymi obowiązującymi u Umawiającej się Strony.
(4) Korzystanie z pisemnych zgłoszeń tranzytowych powinno być dozwolone w wyjątkowych sytuacjach, w celu umożliwienia podmiotom gospodarczym kontynuowania prowadzenia działań tranzytowych, gdy nie działa skomputeryzowany system tranzytowy służb celnych lub aplikacja podmiotu gospodarczego.
(5) Celem umożliwienia prowadzenia operacji tranzytowych podróżnym właściwe władze powinny umożliwić korzystanie z pisemnych zgłoszeń tranzytowych, w przypadkach gdy podróżni nie mają bezpośredniego dostępu do skomputeryzowanego systemu tranzytowego.
(6) Ponieważ niektóre państwa muszą stworzyć niezbędne narzędzia i łącza celem umożliwienia wszystkim podmiotom gospodarczym przyłączenia się do skomputeryzowanego systemu tranzytowego, należy wyznaczyć okres przejściowy, w którym będą one mogły korzystać z pisemnych zgłoszeń tranzytowych.
(7) Z wyjątkiem przypadków niefunkcjonowania skomputeryzowanego systemu tranzytowego służb celnych lub aplikacji podmiotu gospodarczego, właściwe władze przyjmujące pisemne zgłoszenia tranzytowe powinny zapewnić, by dane tranzytowe były wymieniane pomiędzy właściwymi władzami z wykorzystaniem technologii informatycznych i sieci komputerowych.
(8) Konwencja powinna w związku z tym zostać odpowiednio zmieniona,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W załączniku I do Konwencji z dnia 20 maja 1987 r. wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 lipca 2005 r.
Właściwe władze mogą jednak, nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2006 r., w dalszym ciągu przyjmować pisemne zgłoszenia tranzytowe.
W przypadkach podjęcia przez właściwe władze decyzji o przyjmowaniu po dniu 1 lipca 2005 r. pisemnych zgłoszeń tranzytowych Komisja jest wcześniej pisemnie informowana o tej decyzji.
W takim przypadku właściwe władze danych państw zapewniają wymianę danych tranzytowych między właściwymi władzami za pomocą sieci informatycznych oraz komputerowych.
Zalecenie nr 1/2005 Rady Stowarzyszenia UE–Jordania
z dnia 9 czerwca 2005 r.
w sprawie realizacji planu działania UE–Jordania
(2005/634/WE)
RADA STOWARZYSZENIA UE–JORDANIA,
uwzględniając Układ Eurośródziemnomorski ustanawiający stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Jordańskim Królestwem Haszymidzkim, z drugiej strony, w szczególności jego art. 91,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 91 Układu Eurośródziemnomorskiego upoważnia Radę Stowarzyszenia do formułowania odpowiednich zaleceń, mających na uwadze osiągnięcie celów Układu.
(2) Zgodnie z art. 101 Układu Eurośródziemnomorskiego, Strony podejmują wszelkie środki o charakterze ogólnym lub szczególnym, wymagane do wypełnienia ich zobowiązań wynikających z wymienionego Układu i zapewniają osiągnięcie celów określonych w tym Układzie.
(3) Strony Układu Eurośródziemnomorskiego zatwierdziły tekst planu działania UE–Jordania.
(4) Plan działania UE–Jordania będzie wspierał realizację Układu Eurośródziemnomorskiego poprzez opracowanie i przyjęcie przez Strony konkretnych środków zapewniających praktyczne wytyczne dla takiej realizacji.
(5) Podwójnym celem planu działania jest przedstawienie konkretnych środków mających na celu wypełnienie przez Strony zobowiązań ustalonych w Układzie Eurośródziemnomorskim oraz dostarczenie szerszych ram służących wzmocnieniu stosunków między UE i Jordanią, w celu osiągnięcia wysokiego stopnia integracji gospodarczej i pogłębienia współpracy politycznej, zgodnie z ogólnymi celami Układu Eurośródziemnomorskiego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ZALECENIE:
Artykuł
Rada Stowarzyszenia zaleca, aby Strony realizowały plan działania UE–Jordania [1] w zakresie, w jakim taka realizacja ma na uwadze osiągnięcie celów Układu Eurośródziemnomorskiego.
Decyzja nr 1/2005 Rady Stowarzyszenia UE–Izrael
z dnia 29 sierpnia 2005 r.
w sprawie ustanowienia podkomitetów Komitetu Stowarzyszenia
(2005/640/WE)
RADA STOWARZYSZENIA UE–IZRAEL,
uwzględniając Układ Eurośródziemnomorski ustanawiający stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Państwem Izrael, z drugiej strony,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Stosunki Unii Europejskiej z południowymi krajami śródziemnomorskimi stają się coraz bardziej złożone z uwagi na wprowadzenie w życie układów eurośródziemnomorskich i kontynuację partnerstwa eurośródziemnomorskiego.
W celu zapewnienia funkcjonowania Europejskiej Polityki Sąsiedztwa oraz podejmowanych w jej ramach planów działania w licznych obszarach konieczne jest powołanie proponowanych podkomitetów.
(2) Artykuł 73 Układu przewiduje utworzenie grup roboczych lub organów (zwanych dalej "podkomitetami") niezbędnych do wykonania Układu,
STANOWI CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Przy Komitecie Stowarzyszenia UE–Izrael powołuje się podkomitety wymienione w załączniku I oraz przyjmuje się regulaminy tych podkomitetów, określone w załączniku II.
Podkomitety podlegają Komitetowi Stowarzyszenia i składają mu sprawozdanie po każdym ze swoich posiedzeń.
Wyżej wymienione podkomitety nie są upoważnione do podejmowania decyzji.
Komitet Stowarzyszenia podejmuje wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia właściwego funkcjonowania tych podkomitetów, informując o nich Radę Stowarzyszenia.
Rada Stowarzyszenia może podjąć decyzję o utworzeniu innych podkomitetów lub grup albo o zlikwidowaniu istniejących podkomitetów bądź grup.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
Zalecenie nr 1/2005 Rady Stowarzyszenia UE–Izrael
z dnia 26 kwietnia 2005 r.
w sprawie realizacji planu działania UE–Izrael
(2005/641/WE)
RADA STOWARZYSZENIA UE–IZRAEL,
uwzględniając Układ Eurośródziemnomorski ustanawiający stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Państwem Izrael, z drugiej strony, w szczególności jego art. 69,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 69 Układu Eurośródziemnomorskiego upoważnia Radę Stowarzyszenia do formułowania odpowiednich zaleceń, aby osiągnąć cele Układu.
(2) Zgodnie z art. 79 Układu Eurośródziemnomorskiego Strony podejmują wszelkie środki o charakterze ogólnym lub szczególnym wymagane do wypełnienia ich zobowiązań wynikających z wymienionego Układu i zapewniają osiągnięcie celów określonych w tym Układzie.
(3) Plan działania UE–Izrael będzie wspierał realizację Układu Eurośródziemnomorskiego poprzez opracowanie i przyjęcie przez Strony konkretnych środków zapewniających praktyczne wytyczne dla takiej realizacji.
(4) Podwójnym celem planu działania jest przedstawienie konkretnych środków mających na celu wypełnienie przez Strony zobowiązań ustalonych w Układzie Eurośródziemnomorskim oraz dostarczenie szerszych ram służących wzmocnieniu stosunków między UE i Izraelem, w celu osiągnięcia wysokiego stopnia integracji gospodarczej i pogłębienia współpracy politycznej, zgodnie z ogólnymi celami Układu Eurośródziemnomorskiego.
(5) Strony Układu Eurośródziemnomorskiego zatwierdziły tekst planu działania UE–Izrael,
PRZYJMUJE NASTĘPUJĄCE ZALECENIE:
Artykuł
Rada Stowarzyszenia zaleca, aby Strony realizowały plan działania UE–Izrael [1] w zakresie, w jakim taka realizacja ma na uwadze osiągnięcie celów Układu Eurośródziemnomorskiego.
Decyzja nr 1/2005 Wspólnego Komitetu WE-EFTA ds. Uproszczenia Formalności w Handlu Towarami
z dnia 4 października 2005 r.
zapraszająca Rumunię do przystąpienia do Konwencji w sprawie uproszczenia formalności w handlu towarami z dnia 20 maja 1987 r.
(2005/711/WE)
WSPÓLNY KOMITET,
uwzględniając Konwencję w sprawie uproszczenia formalności w handlu towarami z dnia 20 maja 1987 r.
[1] (zwaną dalej "Konwencją"), w szczególności jej art. 11 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przygotowując przystąpienie Rumunii do Unii Europejskiej, ułatwiono by stosunki handlowe z tym krajem przez uproszczenie formalności dotyczących handlu towarami między tym krajem a Wspólnotą Europejską, Republiką Islandii, Królestwem Norwegii i Konfederacją Szwajcarską.
(2) W celu osiągnięcia wspomnianego uproszczenia należy zaprosić Rumunię do przystąpienia do Konwencji,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zgodnie z postanowieniami art. 11a Konwencji zaprasza się Rumunię w drodze wymiany listów między Radą Unii Europejskiej a Rumunią, załączonych do niniejszej decyzji, do przystąpienia do Konwencji od dnia 1 stycznia 2006 r.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
Decyzja nr 5/2005 Wspólnego Komitetu WE-EFTA ds.
"Wspólnego Tranzytu"
z dnia 4 października 2005 r.
w sprawie zaproszenia do przystąpienia do Konwencji o wspólnej procedurze tranzytowej z dnia 20 maja 1987 r. skierowanego do Rumunii
(2005/712/WE)
WSPÓLNY KOMITET,
uwzględniając Konwencję o wspólnej procedurze tranzytowej [1] (zwaną dalej "Konwencją") z dnia 20 maja 1987 r., w szczególności jej art. 15 ust. 3 lit. e),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Promocja wymiany z Rumunią byłaby ułatwiona dzięki uproszczeniu formalności, których należy dopełnić przy handlu towarami między tym państwem a Wspólnotą Europejską, Republiką Islandii, Królestwem Norwegii i Konfederacją Szwajcarską.
(2) W celu osiągnięcia wspomnianego uproszczenia należy zaprosić Rumunię do przystąpienia do Konwencji,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zgodnie z postanowieniami art. 15a Konwencji zaprasza się Rumunię, w drodze wymiany listów między Radą Unii Europejskiej a Rumunią, załączonych do niniejszej decyzji, do przystąpienia do Konwencji od dnia 1 stycznia 2006 r.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie w dniu jej przyjęcia.
Decyzje Wspólnego Komitetu EOG, w przypadku których spełniono wymogi konstytucyjne zgodnie z art. 103
(2005/C 185/06)
Od marca 2000 r., w decyzjach Wspólnego Komitetu EOG wskazuje się w przypisie czy ich data wejścia w życie zależy od spełnienia wymogów konstytucyjnych przez którąkolwiek z Umawiających się Stron.
O wspomnianych wymogach informowano w odniesieniu do decyzji wymienionych poniżej.
Wymienione Umawiające się Strony poinformowały już pozostałe Umawiające się Strony, o tym, że zakończyły już wewnętrzne procedury.
Terminy wejścia w życie decyzji są zgodne ze wskazanymi.
Numer decyzji _BAR_ Data przyjęcia _BAR_ Odniesienie do publikacji _BAR_ Włączony/e akt/akty prawny/e _BAR_ Data wejścia w życie _BAR_
9/2003 _BAR_ 31.1.2003 _BAR_ 10.4.2003Dz.U. L 94, str.59Suplement nr 19, str. 12 _BAR_ Dyrektywa 2001/95/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 grudnia 2001 r. w sprawie ogólnego bezpieczeństwa produktów _BAR_ 1.3.2004 _BAR_
20/2003 _BAR_ 31.1.2003 _BAR_ 10.4.2003Dz.U. L 94, str. 82Suplement nr 19, str. 24 _BAR_ Dyrektywa 98/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 lipca 1998 r. w sprawie ochrony prawnej wynalazków biotechnologicznych _BAR_ 1.2.2004 _BAR_
32/2003 _BAR_ 14.3.2003 _BAR_ 5.6.2003Dz.U. L 137, str. 32Suplement nr 29, str. 21 _BAR_ Dyrektywa 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. dotycząca wprowadzania do obrotu produktów biobójczych.Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1896/2000 z dnia 7 września 2000 r. w sprawie pierwszej fazy programu określonego w art. 16 ust. 2 dyrektywy 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie produktów biobójczychRozporządzenie Komisji (WE) nr 1687/2002 z dnia 25 września 2002 r. w sprawie dodatkowego okresu na zgłoszenie do użytku biobójczego niektórych substancji czynnych obecnych w obrocie, ustanowione w art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1896/2000 _BAR_ 1.3.2004 _BAR_
37/2003 _BAR_ 14.3.2003 _BAR_ 5.6.2003Dz.U. L 137, str. 44Suplement nr 29, str. 28 _BAR_ Rozporządzenie (WE) nr 1606/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 lipca 2002 r. w sprawie stosowania międzynarodowych standardów rachunkowości _BAR_ 1.5.2004 _BAR_
47/2003 _BAR_ 16.5.2003 _BAR_ 31.7.2003Dz.U. L 193, str. 18Suplement nr 39, str. 12 _BAR_ Dyrektywa 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 września 2002 r. dotycząca sprzedaży konsumentom usług finansowych na odległość oraz zmieniająca dyrektywę Rady 90/619/EWG oraz dyrektywy 97/7/WE i 98/27/WE _BAR_ 1.5.2004 _BAR_
48/2003 _BAR_ 16.5.2003 _BAR_ 31.7.2003Dz.U. L 193, str. 20Suplement nr 39, str. 14 _BAR_ Dyrektywa 2000/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 czerwca 2000 r. w sprawie zwalczania opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych _BAR_ 1.2.2004 _BAR_
50/2003 _BAR_ 16.5.2003 _BAR_ 31.7.2003Dz.U. L 193, str. 24Suplement nr 39, str. 16 _BAR_ Dyrektywa 2002/15/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 marca 2002 r. w sprawie organizacji czasu pracy osób wykonujących czynności w trasie w zakresie transportu drogowego _BAR_ 1.5.2004 _BAR_
60/2003 _BAR_ 16.5.2003 _BAR_ 31.7.2003Dz.U. L 193, str. 46Suplement nr 39, str. 28 _BAR_ Rozporządzenie (WE) nr 1991/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 października 2002 r. zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 577/98 w sprawie organizacji badania prób losowych dotyczącego siły roboczej na terenie Wspólnoty _BAR_ 1.2.2004 _BAR_
66/2003 _BAR_ 20.6.2003 _BAR_ 9.10.2003Dz.U. L 257, str. 4Suplement nr 51, str. 3 _BAR_ Rozporządzenie (WE) nr 999/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. ustanawiające przepisy dotyczące zapobiegania, kontroli i zwalczania niektórych pasażowalnych encefalopatii gąbczastychRozporządzenie Komisji (WE) nr 1248/2001 z dnia 22 czerwca 2001 r. zmieniające załączniki III, X i XI do rozporządzenia (WE) nr 999/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do nadzoru epidemiologicznego i badań pasażowalnych encefalopatii gąbczastychRozporządzenie Komisji (WE) nr 1326/2001 z dnia 29 czerwca 2001 r. ustanawiające środki przejściowe, umożliwiające przejście do przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 999/2001 ustanawiającego zasady dotyczące zapobiegania, kontroli i zwalczania niektórych przenośnych encefalopatii gąbczastych oraz zmieniające załączniki VII i XI do tego rozporządzeniaRozporządzenie Komisji (WE) nr 270/2002 z dnia 14 lutego 2002 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 999/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do materiałów określonego ryzyka oraz nadzoru epidemiologicznego dotyczącego przenośnych gąbczastych encefalopatii oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1326/2001 w odniesieniu do żywienia zwierząt i wprowadzania do obrotu owiec i kóz oraz produktów od nich pochodzącychRozporządzenie Komisji (WE) nr 1494/2002 z dnia 21 sierpnia 2002 r. zmieniające załączniki III, VII i XI do rozporządzenia (WE) nr 999/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do monitorowania gąbczastej encefalopatii bydła, zwalczania gąbczastej encefalopatii bydła, usuwania materiału szczególnego ryzyka oraz zasad przywozu żywych zwierząt i produktów pochodzenia zwierzęcegoDecyzja Komisji 2002/1003/WE z dnia 18 grudnia 2002 r. ustanawiająca minimalne wymogi w zakresie badania genotypów białka prionowego u owiecRozporządzenie Komisji (WE) nr 260/2003 z dnia 12 lutego 2003 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 999/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do zwalczania pasażowalnych encefalopatii gąbczastych u owiec i kóz oraz zasad handlu żywymi owcami, kozami i zarodkami bydlęcymi _BAR_ 1.2.2004 _BAR_
79/2003 _BAR_ 20.6.2003 _BAR_ 9.10.2003Dz.U. L 257, str. 29Suplement nr 51, str. 18 _BAR_ Decyzja nr 676/2002/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie ram regulacyjnych dotyczących polityki spektrum radiowego we Wspólnocie Europejskiej (decyzja o spektrum radiowym) _BAR_ 1.8.2004 _BAR_
80/2003 _BAR_ 20.6.2003 _BAR_ 9.10.2003Dz.U. L 257, str. 31Suplement nr 51, str. 19 _BAR_ Dyrektywa 2002/58/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lipca 2002 r. dotycząca przetwarzania danych osobowych i ochrony prywatności w sektorze łączności elektronicznej (dyrektywa o prywatności i łączności elektronicznej) _BAR_ 1.8.2004 _BAR_
81/2003 _BAR_ 20.6.2003 _BAR_ 9.10.2003Dz.U. L 257, str. 33Suplement nr 51, str. 21 _BAR_ Rozporządzenie (WE) nr 1406/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2002 r. ustanawiające Europejską Agencję ds. Bezpieczeństwa na Morzu _BAR_ 1.1.2004 _BAR_
85/2003 _BAR_ 20.6.2003 _BAR_ 9.10.2003Dz.U. L 257, str. 42Suplement nr 51, str. 28 _BAR_ Decyzja nr 291/2003/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 lutego 2003 r. ustanawiająca Europejski Rok Edukacji przez Sport 2004. _BAR_ 2.12.2003 _BAR_
98/2003 _BAR_ 11.8.2003 _BAR_ 23.10.2003Dz.U. L 272, str. 35Suplement nr 54, str. 12 _BAR_ Dyrektywa 2001/97/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 grudnia 2001 r. zmieniająca dyrektywę Rady 91/308/EWG w sprawie uniemożliwienia korzystania z systemu finansowego w celu prania pieniędzy _BAR_ 1.6.2004 _BAR_
102/2003 _BAR_ 26.9.2003 _BAR_ 18.12.2003Dz.U. L 331, str. 8Suplement nr 64, str. 7 _BAR_ 2002/878/WE: Decyzja Komisji z dnia 6 listopada 2002 r. ustanawiająca plany pobierania próbek oraz metody diagnostyczne stosowane w celu wykrywania i potwierdzania występowania u mięczaków Bonamiosis (Bonami ostreae) i Marteiliosis (Marteilia refringens)2002/879/WE: Decyzja Komisji z dnia 4 listopada 2002 r. zmieniająca decyzję 2002/304/WE w zakresie programów stosowanych w Finlandii w celu uzyskania statusu zatwierdzonych stref w odniesieniu do wirusowej posocznicy krwotocznej ryb łososiowatych (VHS) i zakaźnej martwicy układu krwiotwórczego ryb łososiowatych (IHN)2002/1005/WE: Decyzja Komisji z z dnia 23 grudnia 2002 r. zmieniająca po raz drugi decyzję 2002/308/WE ustanawiającą wykazy zatwierdzonych stref i zatwierdzonych hodowli w odniesieniu do jednej lub więcej chorób ryb: wirusowej posocznicy krwotocznej (VHS) i zakaźnej martwicy układu krwiotwórczego (IHN) _BAR_ 1.7.2004 _BAR_
115/2003 _BAR_ 26.9.2003 _BAR_ 18.12.2003Dz.U. L 331, str. 34Suplement nr 64, str. 21 _BAR_ Dyrektywa 2002/92/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 grudnia 2002 r. w sprawie pośrednictwa ubezpieczeniowego _BAR_ 1.5.2004 _BAR_
122/2003 _BAR_ 26.9.2003 _BAR_ 18.12.2003Dz.U. L 331, str. 48Suplement nr 64, str. 28 _BAR_ Dyrektywa 2002/74/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 września 2002 r. zmieniająca dyrektywę Rady 80/987/EWG w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy _BAR_ 1.4.2004 _BAR_
153/2003 _BAR_ 7.11.2003 _BAR_ 12.02.2004Dz.U. L 41, str. 45Suplement nr 7, str. 32 _BAR_ Dyrektywa Komisji 2002/77/WE z dnia 16 września 2002 r. w sprawie konkurencji na rynkach sieci i usług łączności elektronicznej _BAR_ 1.11.2003 _BAR_
154/2003 _BAR_ 7.11.2003 _BAR_ 12.02.2004Dz.U. L 41, str. 47Suplement nr 7, str. 34 _BAR_ Rozporządzenie (WE) nr 2560/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 grudnia 2001 r. w sprawie płatności transgranicznych w EUR _BAR_ 1.8.2004 _BAR_
160/2003 _BAR_ 7.11.2003 _BAR_ 12.02.2004Dz.U. L 41, str. 58Suplement nr 7, str. 40 _BAR_ Dyrektywa 2002/49/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 czerwca 2002 r. odnosząca się do oceny i zarządzania poziomem hałasu w środowisku _BAR_ 1.6.2004 _BAR_
163/2003 _BAR_ 7.11.2003 _BAR_ 12.02.2004Dz.U. L 41, str. 64Suplement nr 7, str. 43 _BAR_ Decyzja nr 2367/2002/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wspólnotowego programu statystycznego na lata 2003—2007 _BAR_ 2.12.2003 _BAR_
164/2003 _BAR_ 7.11.2003 _BAR_ 12.02.2004Dz.U. L 41, str. 67Suplement nr 7, str. 45 _BAR_ Decyzja nr 1230/2003/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. przyjmująca wieloletni program działania w dziedzinie energii: "Inteligentna Energia — Europa" (2003—2006) _BAR_ 17.12.2003 _BAR_
176/2003 _BAR_ 5.12.2003 _BAR_ 25.03.2004Dz.U. L 88, str. 53Suplement nr 15, str. 14 _BAR_ Dyrektywa 2003/51/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 czerwca 2003 r. zmieniająca dyrektywy 78/660/EWG, 83/349/EWG, 86/635/EWG i 91/674/EWG w sprawie rocznych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych niektórych rodzajów spółek, banków i innych instytucji finansowych oraz zakładów ubezpieczeń _BAR_ 1.8.2004 _BAR_
181/2003 _BAR_ 5.12.2003 _BAR_ 25.03.2004Dz.U. L 88, str. 63Suplement nr 15, str. 19 _BAR_ 2000/750/WE: Decyzja Rady z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiająca wspólnotowy program działań w zakresie zwalczania dyskryminacji (2001—2006 r.) _BAR_ 20.12.2003 _BAR_
11/2004 _BAR_ 6.2.2004 _BAR_ 22.4.2004Dz.U. L 116, str. 60Suplement nr 20, str. 14 _BAR_ Dyrektywa 2002/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywa o usłudze powszechnej)Dyrektywa 2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa ramowa)Dyrektywa 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa ramowa)Dyrektywa 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywa o usłudze powszechnej) _BAR_ 1.11.2004 _BAR_
12/2004 _BAR_ 6.2.2004 _BAR_ 22.4.2004Dz.U. L 116, str. 63Suplement nr 20, str. 17 _BAR_ Rozporządzenie (WE) nr 91/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie statystyki transportu kolejowego _BAR_ 1.8.2004 _BAR_
13/2004 _BAR_ 6.2.2004 _BAR_ 22.4.2004Dz.U. L 116, str. 63Suplement nr 20, str. 17 _BAR_ Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1192/2003 z dnia 3 lipca 2003 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 91/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie statystyki transportu kolejowego _BAR_ 1.8.2004 _BAR_
15/2004 _BAR_ 6.2.2004 _BAR_ 22.4.2004Dz.U. L 116, str. 68Suplement nr 20, str. 21 _BAR_ Rozporządzenie Rady (WE) nr 1435/2003 z dnia 22 lipca 2003 r. w sprawie statutu spółdzielni europejskiej (SCE) _BAR_ 1.1.2005 _BAR_
32/2004 _BAR_ 19.3.2004 _BAR_ 29.4.2004Dz.U. L 127, str. 143Suplement nr 22, str. 20 _BAR_ Rozporządzenie (WE) nr 1177/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 czerwca 2003 r. dotyczące statystyk Wspólnoty w sprawie dochodów i warunków życia (EU-SILC) _BAR_ 1.8.2004 _BAR_
37/2004 _BAR_ 23.4.2004 _BAR_ 26.8.2004Dz.U. L 277, str. 6Suplement nr 43, str. 5 _BAR_ Dyrektywa 2002/91/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie charakterystyki energetycznej budynków _BAR_ 1.2.2005 _BAR_
38/2004 _BAR_ 23.4.2004 _BAR_ 26.8.2004Dz.U. L 277, str. 7Suplement nr 43, str. 6 _BAR_ Dyrektywa 2003/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie wykorzystywania poufnych informacji i manipulacji na rynku (nadużyć na rynku) _BAR_ 1.6.2005 _BAR_
41/2004 _BAR_ 23.4.2004 _BAR_ 26.8.2004Dz.U. L 277, str. 10Suplement nr 43, str. 9 _BAR_ Dyrektywa 2003/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 czerwca 2003 r. w sprawie zgłaszania zdarzeń w lotnictwie cywilnym _BAR_ 1.1.2005 _BAR_
56/2004 _BAR_ 23.4.2004 _BAR_ 26.8.2004Dz.U. L 277, str. 27Suplement nr 43, str. 22 _BAR_ Dyrektywa 2003/58/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 czerwca 2003 r. zmieniająca dyrektywę Rady 68/151/EWG w zakresie wymagań dotyczących jawności w odniesieniu do niektórych typów spółek _BAR_ 1.6.2005 _BAR_
57/2004 _BAR_ 23.4.2004 _BAR_ 26.8.2004Dz.U. L 277, str. 28Suplement nr 43, str. 23 _BAR_ Dyrektywa Rady 2003/38/WE z dnia 13 maja 2003 r. zmieniająca dyrektywę 78/660/EWG w sprawie rocznych sprawozdań finansowych niektórych rodzajów spółek w odniesieniu do kwot wyrażonych w euro _BAR_ 1.9.2004 _BAR_
65/2004 _BAR_ 26.4.2004 _BAR_ 26.8.2004Dz.U. L 277, str. 182Suplement nr 43, str. 165 _BAR_ Rozporządzenie (WE) nr 1382/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 lipca 2003 r. w sprawie przyznawania wspólnotowej pomocy finansowej w celu poprawy efektów działania systemu transportu towarowego w dziedzinie środowiska (Program Marco Polo) _BAR_ 19.6.2004 _BAR_
66/2004 _BAR_ 26.4.2005 _BAR_ 26.8.2004Dz.U. L 277, str. 183Suplement nr 43, str. 166 _BAR_ Decyzja nr 2317/2003/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 grudnia 2003 r. ustanawiająca program w celu poprawy jakości w szkolnictwie wyższym i wspierania międzykulturowego zrozumienia poprzez współpracę z państwami trzecimi (Erasmus Mundus) (2004—2008) _BAR_ 17.6.2004 _BAR_
71/2004 _BAR_ 8.6.2004 _BAR_ 25.11.2004Dz.U. L 349, str. 26Suplement nr 59, str. 4 _BAR_ Rozporządzenie Rady (WE) nr 2679/98 z dnia 7 grudnia 1998 r. w sprawie funkcjonowania rynku wewnętrznego w odniesieniu do swobodnego przepływu towarów pomiędzy Państwami Członkowskimi _BAR_ 1.7.2005 _BAR_
73/2004 _BAR_ 8.6.2004 _BAR_ 25.11.2004Dz.U. L 349, str. 30Suplement nr 59, str. 7 _BAR_ Dyrektywa 2003/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. w sprawie prospektu emisyjnego publikowanego w związku z publiczną ofertą lub dopuszczeniem do obrotu papierów wartościowych i zmieniająca dyrektywę 2001/34/WE _BAR_ 1.6.2005 _BAR_
79/2004 _BAR_ 8.6.2004 _BAR_ 19.6.2004Dz.U. L 219, str. 24EOG Suplement nr 32, str. 10 _BAR_ Rozporządzenie Rady (WE) nr 139/2004 z dnia 20 stycznia 2004 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw (rozporządzenie WE w sprawie połączeń) _BAR_ 1.7.2005 _BAR_
99/2004 _BAR_ 9.7.2004 _BAR_ 23.12.2004Dz.U. L 376, str. 23Suplement nr 65, str. 17 _BAR_ Dyrektywa 2002/98/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 stycznia 2003 r. ustanawiająca normy jakości i bezpiecznego pobierania, testowania, przetwarzania, przechowywania i dystrybucji krwi ludzkiej i składników krwi oraz zmieniająca dyrektywę 2001/83/WE _BAR_ 1.7.2005 _BAR_
103/2004 _BAR_ 9.7.2004 _BAR_ 23.12.2004Dz.U. L 376, str. 31Suplement nr 65, str. 22 _BAR_ Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2273/2003 z dnia 22 grudnia 2003 r. wykonujące dyrektywę 2003/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do zwolnień dla programów odkupu i stabilizacji instrumentów finansowychDyrektywa Komisji 2003/124/WE z dnia 22 grudnia 2003 r. wykonująca dyrektywę 2003/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w zakresie definicji i publicznego ujawniania informacji wewnętrznych oraz definicji manipulacji na rynkuDyrektywa Komisji 2003/125/WE z dnia 22 grudnia 2003 r. wykonująca dyrektywę 2003/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w zakresie uczciwego przedstawiania zaleceń inwestycyjnych oraz ujawniania konfliktów interesów _BAR_ 1.6.2005 _BAR_
112/2004 _BAR_ 9.7.2004 _BAR_ 23.12.2004Dz.U. L 376, str. 49Suplement nr 65, str. 32 _BAR_ Dyrektywa 2002/73/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 września 2002 r. zmieniająca dyrektywę Rady 76/207/EWG w sprawie wprowadzenia w życie zasady równego traktowania mężczyzn i kobiet w zakresie dostępu do zatrudnienia, kształcenia i awansu zawodowego oraz warunków pracy _BAR_ 1.5.2005 _BAR_
130/2004 _BAR_ 24.9.2004 _BAR_ 10.3.2005Dz.U. L 64, str. 57Suplement nr 12, str. 42 _BAR_ Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu _BAR_ 19.5.2005 _BAR_
137/2004 _BAR_ 24.9.2004 _BAR_ 10.3.2005Dz.U. L 64, str. 80Suplement nr 12, str. 56 _BAR_ Protokół 31 Wspólnego Komitetu EOG — decyzja Wspólnego Komitetu dotycząca rozszerzenia "Inteligentnej Energii dla Europy" w celu włączenia szczególnej dziedziny programu — COOPENER _BAR_ 1.2.2005 _BAR_
178/2004 _BAR_ 3.12.2004 _BAR_ 26.5.2005Dz.U. L 133, str. 35Suplement nr 26, str. 25 _BAR_ Rozporządzenie Komisji (WE) nr 773/2004 z dnia 7 kwietnia 2004 r. odnoszące się do prowadzenia przez Komisję postępowań zgodnie z art. 81 i art. 82 Traktatu WE _BAR_ 1.7.2004 _BAR_
179/2004 _BAR_ 9.12.2004 _BAR_ 26.5.2005Dz.U. L 133, str. 37Suplement nr 26, str. 27 _BAR_ Rozporządzenie (WE) nr 1592/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 lipca 2002 r. w sprawie wspólnych zasad w zakresie lotnictwa cywilnego i utworzenia Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Transportu Lotniczego _BAR_ 1.6.2005 _BAR_
23/2005 _BAR_ 8.2.2005 _BAR_ 23.6.2005Dz.U. L 161, str. 52Suplement nr 32, str. 30 _BAR_ Rozporządzenie (WE) nr 851/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiające Europejskie Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób ds. Bezpieczeństwa na Morzu _BAR_ 19.5.2005 _BAR_
--------------------------------------------------
Decyzja nr 5/2005 Rady Ministrów AKP-WE
z dnia 25 czerwca 2005 r.
dotycząca środków przejściowych obejmujących okres od dnia podpisania do dnia wejścia w życie zmienionej Umowy o Partnerstwie AKP-WE
(2005/750/WE)
RADA MINISTRÓW AKP-WE,
uwzględniając Umowę o Partnerstwie AKP-WE podpisaną w Kotonu dnia 23 czerwca 2000 r., zwaną dalej "Umową", w szczególności jej art. 95 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Umowa została zawarta na okres dwudziestu lat, począwszy od dnia 1 marca 2000 r.
Przewiduje ona jednakże możliwość zmiany postanowień poprzez proces weryfikacji po każdym okresie pięciu lat.
(2) W zastosowaniu tego prawa w dniu 23 lutego 2005 r. zakończono w Brukseli negocjacje mające na celu weryfikację Umowy o Partnerstwie AKP-WE, zwanej dalej "zweryfikowaną Umową".
Zweryfikowana Umowa została podpisana w Luksemburgu dnia 28 czerwca 2005 r. i wejdzie w życie po zakończeniu procedur ratyfikacyjnych przewidzianych w jej art. 93.
(3) Zgodnie z art. 95 ust. 3 Umowy Rada Ministrów przyjmuje środki przejściowe w celu objęcia okresu od dnia podpisania do dnia wejścia w życie zweryfikowanej Umowy.
(4) Z wyjątkiem postanowień odnoszących się do udostępnienia i wykorzystania wieloletnich ram finansowych do współpracy, walki z terroryzmem oraz współpracy w zwalczaniu rozprzestrzeniania broni masowego rażenia oraz postanowień załącznika IV do wynegocjowania w ramach artykułu 100 Umowy, strony uznają za właściwe rozważenie wcześniejszego obowiązywania zweryfikowanej Umowy, począwszy od dnia jej podpisania.
(5) Postanowienia odnoszące się do udostępnienia i wykorzystania środków finansowych z wieloletnich ram finansowych określonych w załączniku Ia do zweryfikowanej Umowy nie mogą stać się skuteczne przed jej wejściem w życie.
Dlatego też w okresie przejściowym oraz najpóźniej do dnia 31 grudnia 2007 r. współpraca będzie finansowana za pomocą środków z dziewiątego EFR i niewykorzystanych środków przeniesionych z poprzednich EFR.
(6) Programowanie dostępnych środków z wieloletnich ram finansowych może rozpocząć się przed ich wejściem w życie.
Z chwilą określenia ogólnej puli funduszy, można będzie włączyć w to programowanie indykatywny podział.
Żadne środki nie mogą jednak zostać zaangażowane, dopóki nie wejdą w życie wieloletnie ramy finansowe.
(7) Rada Unii Europejskiej podejmie decyzję w sprawie pomocy finansowej i technicznej w dziedzinie walki z terroryzmem i współpracy w walce z rozprzestrzenianiem broni masowego rażenia.
Pomoc ta będzie finansowana przez szczególne instrumenty inne niż te przewidziane dla współpracy WE-AKP,
STANOWI, CO NASTĘPUJE [1]:
Artykuł 1
Tymczasowe obowiązywanie zmienionej Umowy
1.
Wprowadza się wcześniejsze obowiązywanie, począwszy od dnia podpisania Umowy, wszystkich postanowień dotyczących weryfikacji Umowy z zastrzeżeniem wymaganych zmian dotyczących wieloletnich ram finansowych oraz zmian elementów Umowy z Kotonu, które do nich się odnoszą, co do których decyzja zostanie podjęta, zgodnie z ust. 3 załącznika Ia, przed dniem wejścia w życie zweryfikowanej Umowy przez Radę Ministrów AKP-WE, w drodze odstępstwa od art. 95 Umowy.
2.
Jednakże tymczasowe obowiązywanie następujących postanowień jest uzależnione od wcześniejszej decyzji Rady Unii Europejskiej określającej dostępność środków finansowych wyrażonych w liczbach wymienionych w tych artykułach:
a) artykuł 11a: Walka z terroryzmem
b) artykuł 11b: Współpraca w zakresie walki z rozprzestrzenianiem broni masowego rażenia.
3.
Zweryfikowane postanowienia Umowy znajdują się w załączniku II do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Wykonanie niniejszej decyzji
Wzywa się Państwa AKP, Państwa Członkowskie i Wspólnotę do podjęcia, każde we własnym zakresie, kroków uważanych za odpowiednie do wykonania niniejszej decyzji.
Artykuł 3
Wejście w życie i okres obowiązywania niniejszej decyzji
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem podpisania zweryfikowanej Umowy.
Niniejsza decyzja obowiązuje do dnia wejścia w życie zweryfikowanej Umowy.
Zalecenie nr 1/2005 Rady Stowarzyszenia UE-Maroko
z dnia 24 października 2005 r.
w sprawie realizacji planu działania UE-Maroko
(2005/757/WE)
RADA STOWARZYSZENIA UE-MAROKO,
uwzględniając Układ Eurośródziemnomorski ustanawiający stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Królestwem Maroka, z drugiej strony, w szczególności jego art. 80,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 80 Układu Eurośródziemnomorskiego upoważnia Radę Stowarzyszenia do formułowania odpowiednich zaleceń, mających na uwadze osiągnięcie celów Układu.
(2) Zgodnie z art. 90 Układu Eurośródziemnomorskiego Strony podejmują wszelkie środki o charakterze ogólnym lub szczególnym wymagane do wypełnienia ich zobowiązań wynikających z wymienionego Układu i zapewniają osiągnięcie celów określonych w tym Układzie.
(3) Strony Układu Eurośródziemnomorskiego zatwierdziły tekst planu działania UE-Maroko.
(4) Plan działania UE-Maroko będzie wspierał realizację Układu Eurośródziemnomorskiego poprzez opracowanie i przyjęcie przez Strony konkretnych środków zapewniających praktyczne wytyczne dla takiej realizacji.
(5) Podwójnym celem planu działania jest przedstawienie konkretnych środków mających na celu wypełnienie przez Strony zobowiązań ustalonych w Układzie Eurośródziemnomorskim oraz dostarczenie szerszych ram służących wzmocnieniu stosunków między UE i Marokiem, w celu osiągnięcia wysokiego stopnia integracji gospodarczej i pogłębienia współpracy politycznej, zgodnie z ogólnymi celami Układu Eurośródziemnomorskiego,
FORMUŁUJE NASTĘPUJĄCE ZALECENIE:
Artykuł
Rada Stowarzyszenia zaleca, aby Strony realizowały plan działania UE-Maroko [1] w zakresie, w jakim wymieniona realizacja ma na uwadze osiągnięcie celów Układu Eurośródziemnomorskiego.
Decyzja nr 1/2005 Wspólnego Komitetu WE-Andora
z dnia 10 października 2005 r.
(2005/867/WE)
WSPÓLNY KOMITET,
uwzględniając Porozumienie w formie wymiany listów między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Księstwem Andory [1] podpisane w Luksemburgu w dniu 28 czerwca 1990 r., w szczególności jego art. 17,
uwzględniając Protokół w sprawie zagadnień weterynaryjnych uzupełniający Porozumienie w formie wymiany listów między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Księstwem Andory [2], podpisany w Brukseli w dniu 15 maja 1997, w szczególności jego art. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
Podczas spotkania w Andorze w dniach 25 i 26 stycznia 2005 r. podgrupa weterynaryjna Wspólnego Komitetu WE-Andora, powołana zgodnie z art. 2 Protokołu w sprawie zagadnień weterynaryjnych uzupełniającego Porozumienie w formie wymiany listów między Europejską Wspólnotą Gospodarczą i Księstwem Andory, zaleciła przyjęcie dodatkowego wykazu wspólnotowych przepisów weterynaryjnych, które mają być stosowane przez Andorę oprócz wspólnotowych przepisów weterynaryjnych wyszczególnionych w decyzjach nr 2/1999 [3], 1/2001 [4] i 2/2003 [5] Wspólnego Komitetu WE-Andora.
Andora powinna transponować i stosować wspólnotowe prawodawstwo w dziedzinie weterynarii określone w tym wykazie w terminie 18 miesięcy od daty przyjęcia niniejszej decyzji,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
1.
Andora zobowiązuje się transponować i stosować przepisy wspólnotowe określone w Załączniku do niniejszej decyzji w terminie 18 miesięcy od daty przyjęcia niniejszej decyzji.
2.
W odniesieniu do rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności i ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności [6], Andora jest zobowiązana jedynie do transponowania i stosowania przepisów dotyczących bezpieczeństwa żywności.
Udział w systemie wczesnego ostrzegania ustanowionym art. 50 ust. 6 tego rozporządzenia jest otwarty dla Andory od dnia dokonania transpozycji do prawa Andory wymienionych wyżej środków i stosowania ich.
3.
Andora przekazuje Komisji i właściwym władzom Państw Członkowskich wykazy zatwierdzonych przedsiębiorstw zgodnie z art. 31 rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt [7].
4.
Przedsiębiorstwa Andory są przedmiotem kontroli wspólnotowych przewidzianych dla przedsiębiorstw wspólnotowych na mocy art. 45 rozporządzenia (WE) nr 882/2004.
Andora przedkłada swój plan kontroli urzędowych przewidziany w rozdziale V wyżej wymienionego rozporządzenia do zatwierdzenia przez podgrupę weterynaryjną powołaną zgodnie z art. 2 Protokołu w sprawie zagadnień weterynaryjnych.
Późniejsze aktualizacje tego planu są przekazywane Komisji i zatwierdzane przez nią, o czym Komisja informuje Państwa Członkowskie za pośrednictwem Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt.
5.
W odniesieniu do przemieszczania zwierząt domowych o charakterze niehandlowym, a także w celu zastosowania środka dotyczącego izolowania zwierząt pod urzędową kontrolą przewidzianego w art. 14 akapit trzeci lit. b) rozporządzenia (WE) nr 998/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. w sprawie wymogów dotyczących zdrowia zwierząt, stosowanych do przemieszczania zwierząt domowych o charakterze niehandlowym i zmieniającego dyrektywę Rady 92/65/EWG [8], Andora zawrze umowę z Francją i Hiszpanią.
W celu zastosowania środka przewidzianego w art. 15 wyżej wymienionego rozporządzenia Andora korzysta z laboratoriów wyznaczonych decyzją Komisji 2004/233/WE z dnia 4 marca 2004 r. w sprawie upoważniania laboratoriów do sprawdzania skuteczności szczepionki przeciw wściekliźnie u określonych domowych zwierząt mięsożernych [9].
Andora zostaje wykreślona z załącznika II część B sekcja 2 i wpisana do załącznika II część B sekcja 1 tego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie dnia 1 listopada 2005 r.
Decyzja nr 3/2005
z dnia 25 października 2005 r.
Komitetu ustanowionego na mocy Umowy o wzajemnym uznawaniu między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie wpisania instytucji oceny zgodności do wykazu znajdującego się w rozdziale sektorowym dotyczącym zbiorników ciśnieniowych
(2005/874/WE)
KOMITET,
uwzględniając Umowę między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską o wzajemnym uznawaniu w związku z oceną zgodności, w szczególności jej art. 10 ust. 4 lit. a) oraz art. 11,
a także mając na uwadze fakt, że zadaniem Komitetu jest podejmowanie decyzji o wpisaniu instytucji oceny zgodności do rozdziału sektorowego załącznika 1 do Umowy;
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
1.
Instytucje oceny zgodności wymienione w Załączniku dodaje się do wykazu szwajcarskich instytucji oceny zgodności w rozdziale sektorowym dotyczącym zbiorników ciśnieniowych w załączniku 1 do Umowy.
2.
Szczegółowy zakres wpisania do wykazu instytucji oceny zgodności wymienionych w Załączniku, w odniesieniu do produktów i procedur oceny zgodności, został ustalony przez Strony i będzie przez nie utrzymany.
Niniejsza decyzja, sporządzona w dwóch egzemplarzach, zostanie podpisana przez przedstawicieli Komitetu, którzy są upoważnieni do działania w imieniu Stron w celu wprowadzania zmian do Umowy. Niniejsza decyzja obowiązuje od daty złożenia ostatniego z wymienionych podpisów.
Podpisano w Bernie, dnia 25 października 2005 r. W imieniu Konfederacji Szwajcarskiej
Decyzja nr 4/2005
z dnia 25 października 2005 r.
Komitetu ustanowionego na mocy Umowy o wzajemnym uznawaniu między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie wpisania instytucji oceny zgodności do wykazu znajdującego się w rozdziale sektorowym dotyczącym pojazdów silnikowych
(2005/875/WE)
KOMITET,
uwzględniając Umowę między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską o wzajemnym uznawaniu w związku z oceną zgodności, w szczególności jej art. 10 ust. 4 lit. a) oraz art. 11,
a także mając na uwadze fakt, że zadaniem Komitetu jest podejmowanie decyzji o wpisaniu instytucji oceny zgodności do rozdziału sektorowego załącznika 1 do Umowy,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
1.
Instytucję oceny zgodności wymienioną w Załączniku dodaje się do wykazu szwajcarskich instytucji oceny zgodności w rozdziale sektorowym dotyczącym pojazdów silnikowych w załączniku 1 do Umowy.
2.
Szczegółowy zakres wpisania do wykazu instytucji oceny zgodności wymienionej w Załączniku, w odniesieniu do produktów i procedur oceny zgodności, został ustalony przez Strony i będzie przez nie utrzymany.
Niniejsza decyzja, sporządzona w dwóch egzemplarzach, zostanie podpisana przez przedstawicieli Komitetu, którzy są upoważnieni do działania w imieniu Stron w celu wprowadzania zmian do Umowy. Niniejsza decyzja obowiązuje od daty złożenia ostatniego z wymienionych podpisów.
Podpisano w Bernie, dnia 25 października 2005 r. W imieniu Konfederacji Szwajcarskiej
Decyzja nr 3/2005 Rady Stowarzyszenia UE–Rumunia
z dnia 5 lipca 2005 r.
w sprawie usprawnienia uzgodnień handlowych dotyczących przetworzonych produktów rolnych przewidzianych w Protokole 3 do Układu Europejskiego
(2005/877/WE)
RADA STOWARZYSZENIA,
uwzględniając Układ Europejski ustanawiający stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Rumunią, z drugiej strony [1], w szczególności art. 1 ust. 2 Protokołu 3 do Układu,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Protokół 3 zawiera uzgodnienia handlowe pomiędzy Wspólnotą a Rumunią dotyczące przetworzonych produktów rolnych.
Protokół 3 został ostatnio zmieniony Protokołem dostosowującym aspekty handlowe Układu Europejskiego [2].
(2) Wynegocjowano niedawno nowe uzgodnienia handlowe, których celem jest poprawa konwergencji ekonomicznej w ramach przygotowań do przystąpienia i które określają koncesje w postaci pełnej liberalizacji handlu niektórymi przetworzonymi produktami rolnymi, redukcje ceł lub kontyngenty taryfowe dla innych towarów.
(3) Zgodnie z art. 2 ust. 1 tiret drugie Protokołu 3 stosowane stawki celne mogą być obniżane decyzją Rady Stowarzyszenia w odpowiedzi na obniżki wynikające z wzajemnych koncesji dotyczących przetworzonych produktów rolnych.
(4) W stosunku do niektórych przetworzonych produktów rolnych objętych Protokołem 3, lecz niewymienionych w niniejszej decyzji lub dla których otwarte kontyngenty zostały wyczerpane, stosuje się dotychczasowe przepisy handlowe określone w Protokole 3.
(5) Na przetworzone produkty rolne nieobjęte załącznikiem I do Traktatu nie przyznaje się refundacji wywozowych przewidzianych w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1520/2000 z dnia 13 lipca 2000 r. ustanawiającym wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu przyznawania refundacji wywozowych do niektórych produktów rolnych wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu oraz kryteria dla ustalania wysokości sum takich refundacji [3].
(6) Nie przyznaje się refundacji wywozowych na przetworzone produkty rolne pochodzące z Rumunii i wywożone do Wspólnoty.
(7) Roczne kontyngenty określone w załączniku III i załączniku IV do niniejszej decyzji powinny zostać otwarte na warunkach określonych w tych załącznikach.
W odniesieniu do roku 2005, przy uwzględnieniu, że kontyngenty roczne mogą zostać otwarte jedynie po 1 stycznia 2005 r., z dniem, który zostanie określony, powinny one zostać proporcjonalnie zmniejszone do liczby miesięcy, które już upłynęły w tym roku,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Począwszy od daty wejścia w życie niniejszej decyzji do towarów pochodzących z Rumunii przywożonych do Wspólnoty, wymienionych w załączniku I, stosuje się stawki celne określone w tym załączniku.
Począwszy od daty wejścia w życie niniejszej decyzji do towarów pochodzących ze Wspólnoty przywożonych do Rumunii, wymienionych w załączniku II, stosuje się stawki celne określone w tym załączniku.
Artykuł 2
Niewymienione w załączniku I do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, przetworzone produkty rolne pochodzące ze Wspólnoty wywożone do Rumunii, nie kwalifikują się do refundacji wywozowych przewidzianych w rozporządzeniu (WE) nr 1520/2000.
Niewymienione w załączniku I do tego Traktatu przetworzone produkty rolne pochodzące z Rumunii wywożone do Wspólnoty nie kwalifikują się do refundacji wywozowych w Rumunii.
Artykuł 3
Kontyngenty taryfowe, o których mowa w załączniku III i załączniku IV, zostają otwarte na warunkach określonych w tych załącznikach.
Wielkość kontyngentów na rok 2005 jest zmniejszana proporcjonalnie do liczby miesięcy, które już upłynęły w tym roku.
Artykuł 4
W stosunku do przetworzonych produktów rolnych nieobjętych załącznikami I, II, III i IV lub dla których wyczerpane zostały kontyngenty określone w załącznikach III i IV, stosuje się w dalszym ciągu postanowienia zawarte w Protokole 3, o ile nie przewidziano inaczej.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja wchodzi w życie pierwszego dnia pierwszego miesiąca następującego po dniu powiadomienia przez obie strony o zakończeniu ich wewnętrznych procedur ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia.
Decyzja nr 6/2005 Wspólnego Komitetu WE–EFTA w sprawie "Wspólnego Tranzytu"
z dnia 4 października 2005 r.
zmieniająca Konwencję o wspólnej procedurze tranzytowej z dnia 20 maja 1987 r.
(2005/882/WE)
WSPÓLNY KOMITET,
uwzględniając Konwencję o wspólnej procedurze tranzytowej z dnia 20 maja 1987 r.
[1] (zwaną dalej Konwencją), w szczególności jej art. 15 ust. 3 lit. a),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rumunia przystępuje do Konwencji.
(2) W związku z powyższym tłumaczenia na język rumuński odniesień językowych stosowanych we wspomnianej Konwencji powinny zostać do niej wprowadzone w odpowiednich miejscach.
(3) Stosowanie niniejszej decyzji powinno odpowiadać dacie przystąpienia Rumunii do Konwencji.
(4) W celu umożliwienia stosowania formularzy związanych z gwarancją, drukowanych zgodnie z kryteriami obowiązującymi przed datą przystąpienia Rumunii do Konwencji, wprowadza się okres przejściowy, w którym druki te będą mogły być używane po dokonaniu pewnych dostosowań.
(5) W związku z powyższym należy odpowiednio zmienić Konwencję,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W Konwencji o wspólnej procedurze tranzytowej wprowadza się następujące zmiany:
1) w dodatku I wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem A do niniejszej decyzji;
2) w dodatku II wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem B do niniejszej decyzji;
3) w dodatku III wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem C do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
1.
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2006 r.
2.
Formularze, o których mowa w załącznikach B1, B2, B4, B5 i B6 do dodatku III mogą być nadal używane, po dokonaniu niezbędnych dostosowań geograficznych i związanych z wyborem siedziby lub adresu pełnomocnika, najpóźniej do dnia 31 grudnia 2006 r.
Decyzja nr 2/2005 Rady Stowarzyszenia UE-Maroko
z dnia 18 listopada 2005 r.
zmieniająca Protokół 4 do Układu Eurośródziemnomorskiego dotyczący definicji pojęcia "produkty pochodzące" oraz metod współpracy administracyjnej
(2005/904/WE)
RADA STOWARZYSZENIA,
uwzględniając Układ Eurośródziemnomorski ustanawiający stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Królestwem Maroka, z drugiej strony [1], zwany dalej "Umową", podpisany w Brukseli dnia 26 lutego 1996 r., w szczególności art. 39 jego Protokołu 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Protokół 4 do Umowy przewiduje dwustronną kumulację pochodzenia pomiędzy Wspólnotą a Marokiem oraz pełną kumulację pochodzenia pomiędzy Wspólnotą, Marokiem, Algierią i Tunezją.
(2) Rozszerzenie systemu kumulacji jest pożądane, bowiem umożliwia stosowanie materiałów pochodzących ze Wspólnoty, Bułgarii, Rumunii, Islandii, Norwegii, Szwajcarii (oraz Liechtensteinu), Wysp Owczych, Turcji lub z jakiegokolwiek innego kraju będącego stroną Partnerstwa Eurośródziemnomorskiego, na podstawie Deklaracji Barcelońskiej przyjętej na Konferencji Eurośródziemnomorskiej, która odbyła się w dniach 27– 28 listopada 1995 r., w celu wspierania handlu i propagowania integracji regionalnej.
(3) Do celów wdrożenia rozszerzonego systemu kumulacji wyłącznie pomiędzy krajami, które spełniły niezbędne warunki oraz aby uniknąć przypadków obchodzenia ceł, konieczne jest wprowadzenie nowych przepisów dotyczących potwierdzania pochodzenia.
(4) Do celów wdrażania rozszerzonego systemu kumulacji oraz aby uniknąć obchodzenia ceł, niezbędna jest harmonizacja przepisów dotyczących zakazu zwrotu lub zwolnienia z należności celnych oraz harmonizacji wymagań w zakresie przetwarzania, przewidzianych w Protokole 4 w odniesieniu do materiałów niepochodzących dla uzyskania statusu materiałów pochodzących.
(5) Rozszerzony system kumulacji pochodzenia oznacza, że w kontekście umów preferencyjnych zawartych pomiędzy danymi krajami mają zastosowanie te same przepisy dotyczące zasad pochodzenia.
(6) Towary będące przedmiotem tranzytu lub składowane w dniu, w którym zaczyna obowiązywać niniejsza decyzja powinny zostać objęte przepisami przejściowymi umożliwiającymi im korzystanie z rozszerzonego systemu kumulacji.
(7) Aby ułatwić wymianę handlową i uprościć zadania administracyjne, pożądane jest umożliwienie podmiotom gospodarczym korzystanie z długoterminowych deklaracji dostawcy.
(8) Należy wprowadzić Wspólne Deklaracje dotyczące Księstwa Andory i Republiki San Marino, natomiast Wspólne Deklaracje w sprawie art. 1, art. 19, art. 33 i art. 39 nie muszą zostać zachowane.
(9) W celu skorygowania nieprawidłowości w poszczególnych wersjach językowych tekstu i rozbieżności pomiędzy nimi wymagane są pewne zmiany natury technicznej.
(10) Dla zapewnienia właściwego funkcjonowania Umowy oraz w celu ułatwienia pracy użytkownikom i organom administracji celnej należy zatem włączyć do nowego tekstu Protokołu 4 wszystkie omawiane postanowienia,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Protokół 4 do Umowy dotyczący definicji pojęcia "produkty pochodzące" oraz metod współpracy administracyjnej zastępuje się tekstem załączonym do niniejszej decyzji wraz z odpowiednimi Wspólnymi Deklaracjami.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
Niniejszą decyzję stosuje się od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu jej przyjęcia.
Decyzja nr 1/2005 Wspólnego Komitetu ustanowionego na mocy Umowy w sprawie wzajemnego uznawania oceny, certyfikatów i oznakowań zgodności między Wspólnotą Europejską a Australią
z dnia 11 listopada 2005 r.
odnosząca się do wpisania instytucji oceny zgodności do wykazu zawartego w Załączniku sektorowym dotyczącym produktów samochodowych
(2005/916/WE)
WSPÓLNY KOMITET,
uwzględniając Umowę o wzajemnym uznawaniu między Wspólnotą Europejską a Australią, w szczególności jej art. 12;
a także mając na uwadze fakt, że Wspólny Komitet ma podjąć decyzję o wpisaniu instytucji oceny zgodności do wykazu zawartego w załączniku sektorowym,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
1) Instytucję oceny zgodności wymienioną w Załączniku dodaje się do wykazu instytucji oceny zgodności wymienionego w sekcji II załącznika sektorowego dotyczącego produktów samochodowych.
2) Szczegółowy zakres wpisania do wykazu instytucji oceny zgodności, wymienionej w Załączniku, w odniesieniu do produktów i procedur oceny zgodności, został ustalony przez Strony i będzie przez nie utrzymany.
Niniejsza decyzja, sporządzona w dwóch egzemplarzach, zostaje podpisana przez przedstawicieli Wspólnego Komitetu, którzy upoważnieni są do działania w imieniu Stron w zakresie wprowadzania zmian do Umowy. Niniejsza decyzja obowiązuje od daty złożenia ostatniego z wymienionych podpisów.
Podpisano w Brukseli, dnia 21 października 2005 r. W imieniu Wspólnoty Europejskiej
Andra Koke
Decyzja nr 2/2005 Wspólnego Komitetu ustanowionego na mocy Umowy w sprawie wzajemnego uznawania oceny, certyfikatów i oznakowań zgodności między Wspólnotą Europejską a Australią
z dnia 11 listopada 2005 r.
odnosząca się do wpisania instytucji oceny zgodności do wykazu zawartego w Załączniku sektorowym dotyczącym kompatybilności elektromagnetycznej
(2005/917/WE)
WSPÓLNY KOMITET,
uwzględniając Umowę o wzajemnym uznawaniu między Wspólnotą Europejską a Australią, w szczególności jej art. 12,
a także mając na uwadze fakt, że Wspólny Komitet ma podjąć decyzję o wpisaniu instytucji oceny zgodności do wykazu zawartego w załączniku sektorowym,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
1) Instytucję oceny zgodności wymienioną w Załączniku dodaje się do wykazu instytucji oceny zgodności wymienionego w sekcji II załącznika sektorowego dotyczącego kompatybilności elektromagnetycznej.
2) Szczegółowy zakres wpisania do wykazu instytucji oceny zgodności, wymienionej w Załączniku, w odniesieniu do produktów i procedur oceny zgodności, został ustalony przez Strony i będzie przez nie utrzymany.
Niniejsza decyzja, sporządzona w dwóch egzemplarzach, zostaje podpisana przez przedstawicieli Wspólnego Komitetu, którzy są upoważnieni do działania w imieniu Stron w zakresie wprowadzania zmian do Umowy. Niniejsza decyzja obowiązuje od daty złożenia ostatniego z wymienionych podpisów.
Podpisano w Brukseli, dnia 21 października 2005 r. W imieniu Wspólnoty Europejskiej
Andra Koke
Decyzja nr 9/2005 Komitetu Ambasadorów akp-we
z dnia 27 lipca 2005 r.
w sprawie Regulaminu pracowniczego Centrum Rozwoju Przedsiębiorstw (CRP)
(2005/939/WE)
KOMITET AMBASADORÓW AKP-WE,
Uwzględniając Umowę o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi, z drugiej strony, podpisaną w Kotonu dnia 23 czerwca 2000 roku [1], zwaną dalej "Umową z Kotonu", w szczególności art. 2 ust. 6 załącznika III do Umowy,
uwzględniając Umowę wewnętrzną z dnia 12 września 2000 r. między przedstawicielami rządów Państw Członkowskich, zebranymi w Radzie, w sprawie finansowania i zarządzania pomocą wspólnotową na mocy Protokołu Finansowego do Umowy z Kotonu,
uwzględniając wniosek Komisji opracowany w porozumieniu z Centrum Rozwoju Przedsiębiorstw,
a także mając na uwadze, że Komitet Ambasadorów po podpisaniu Umowy z Kotonu powinien ustanowić Regulamin Centrum Rozwoju Przedsiębiorstw,
PRZYJĄŁ NASTĘPUJĄCY REGULAMIN PRACOWNICZY CENTRUM ROZWOJU PRZEDSIĘBIORSTW:
TYTUŁ I
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 1
1.
Niniejszym ustanawia się Regulamin pracowniczy, zwany dalej Regulaminem, uwzględniając międzynarodowy i publiczny charakter działalności Centrum Rozwoju Przedsiębiorstw, zwanego dalej Centrum.
Reguluje on w szczególności prawa i obowiązki pracowników, warunki dotyczące zatrudnienia, zaszeregowania i zakończenia służby, warunki pracy, wynagrodzenia i świadczeń socjalnych oraz procedury dyscyplinarne i odwoławcze.
2.
Zarząd Centrum, zwany dalej Zarządem, może w granicach określonych w niniejszym Regulaminie przyjmować projekty przepisów wewnętrznych lub ich zmian przedstawione przez Dyrektora Centrum, zwanego dalej Dyrektorem, mające na celu rozwinięcie zasad zawartych w niniejszym Regulaminie, w szczególności w przypadkach wyraźnie w nim przewidzianych.
3.
Zarząd notyfikuje Komitetowi Ambasadorów AKP-WE, zwanemu dalej Komitetem, oraz Komisji, przyjęte projekty przepisów wewnętrznych lub ich zmian w możliwie najkrótszym terminie i nie później niż w terminie 30 dni roboczych od daty przyjęcia.
W przypadkach, w których uzna to za niezbędne, Zarząd może tymczasowo i warunkowo stosować projekty przepisów wewnętrznych lub ich zmian, które przyjął.
Przepisy te nie mogą mieć zastosowania ze skutkiem przed datą ich przyjęcia przez Zarząd.
W terminie trzech miesięcy od daty notyfikacji Komitet zatwierdza notyfikowane przepisy wewnętrzne lub wprowadza do nich zmiany.
4.
Umowa z Kotonu, Umowa w sprawie siedziby pomiędzy Belgią a Centrum, Statut i Regulamin Centrum, niniejszy Regulamin i załączniki do niego, stanowiące jego integralną część, rozporządzenie finansowe Centrum, przepisy wewnętrzne zatwierdzone zgodnie z ust. 2 i 3 niniejszego artykułu po wejściu w życie niniejszego Regulaminu, przepisy wewnętrzne ustanowione przez Dyrektora oraz wszelkie szczególne warunki uzgodnione w formie pisemnej przy podjęciu zatrudnienia lub później, w obu przypadkach za zgodą Zarządu, stanowią łącznie ramy prawne mające zastosowanie wobec Dyrektora, Zastępcy Dyrektora i pracowników Centrum w rozumieniu art. 2.
5.
Pracownicy uprawnieni do świadczeń i ulg podatkowych na podstawie regulaminu pracowniczego obowiązującego przy poprzednich umowach zachowują swoje uprawnienia.
Artykuł 2
1.
Niniejszy Regulamin ustanawia warunki mające zastosowanie wobec:
- Dyrektora i Zastępcy Dyrektora Centrum,
- pracowników Centrum,
- miejscowych pracowników Centrum.
2.
W rozumieniu niniejszego Regulaminu pracownikiem Centrum jest każda osoba zatrudniona na podstawie podpisanej przez Dyrektora umowy na czas określony w rozumieniu art. 6 ust. 2 lit. a) i b) zgodnie z określonymi tam warunkami i ograniczeniami.
3.
Do celów niniejszego Regulaminu pracownikiem miejscowym jest każda osoba zatrudniona na podstawie zawartej z Centrum umowy na czas określony o wykonywanie prac fizycznych lub pracy na stanowisku, które nie zostało przewidziane w art. 7, zgodnie ze zwyczajami miejscowymi.
4.
Wszelkie odniesienia dokonane w niniejszym Regulaminie do osoby płci męskiej uważa się jednocześnie za stanowiące odniesienie do osoby płci żeńskiej i odwrotnie, o ile z kontekstu w sposób niebudzący wątpliwości nie wynika inaczej.
Artykuł 3
1.
Zarząd jest odpowiedzialny za zatwierdzanie, na wniosek Dyrektora, zatrudnienia pracowników na stanowiskach na szczeblu 2.A i 2.B oraz odnawianie, przedłużanie lub rozwiązywanie umów z pracownikami oraz za zatwierdzanie wszelkich szczególnych warunków indywidualnych dotyczących jednego lub więcej pracowników.
W sprawie zatrudniania pracowników miejscowych oraz odnawiania, przedłużania lub rozwiązywania umów z nimi decyzję podejmuje Dyrektor na podstawie normalnej procedury zgodnie z przepisami wewnętrznymi przyjętymi przez Zarząd na wniosek Dyrektora.
2.
Dyrektor występuje o zatwierdzenie przez Zarząd wszelkich kwestii dotyczących zatrudnienia pracowników oraz odnawiania, przedłużania i rozwiązywania umów z nimi.
Dotyczy to między innymi wolnych stanowisk i sposobu informowania o nich, otrzymanych zgłoszeń oraz metod i kryteriów wyboru kandydatów.
Artykuł 4
1.
Ustanawia się:
- Komitet Pracowniczy,
- Komitet ds. Naboru/Awansów
pełniące funkcje powierzone im w niniejszym Regulaminie.
Skład i procedury działania powyższych organów zostaną określone zgodnie z przepisami załącznika V.
2.
Komitet Pracowniczy reprezentuje interesy pracowników wobec Centrum oraz pośredniczy w kontaktach pomiędzy Centrum a pracownikami.
Komitet przyczynia się do sprawnego funkcjonowania Centrum, służąc jako forum, na którym przedstawiane są opinie dotyczące spraw pracowniczych.
Komitet Pracowniczy może przedstawić Dyrektorowi propozycje mające służyć poprawie warunków pracy lub ogólnych warunków bytowych pracowników.
3.
Dyrektor musi zostać poinformowany o wyborze Komitetu Pracowniczego, wysuniętych kandydaturach i wynikach głosowania.
Dyrektor informuje Zarząd o nazwiskach i imionach osób wybranych do Komitetu Pracowniczego.
Dyrektor przyznaje Komitetowi Pracowniczemu rozsądne zasoby umożliwiające mu wykonywanie obowiązków.
4.
Dyrektor wyznacza Komitet ds. Naboru/Awansów w przypadku każdego wakatu na stanowisku statutowym lub awansu, które są przewidziane w budżecie (i związane są z umową na czas nieokreślony, o której mowa w art. 6 ust. 2 lit. a)).
Artykuł 5
Centrum może korzystać z usług ekspertów delegowanych lub ekspertów opłacanych przez strony trzecie.
Przedmiotowi eksperci podlegają przepisom wewnętrznym przyjętym przez Zarząd na wniosek Dyrektora.
Każdy urzędnik krajowy lub międzynarodowy albo osoba na stanowisku kierowniczym w sektorze prywatnym, posiadająca kwalifikacje i doświadczenie równoważne z doświadczeniem wymaganym od pracowników Centrum, która została tymczasowo przeniesiona lub podlega wymianie z innym pracownikiem na zasadach określonych w ust. 1, uznawana jest za eksperta delegowanego.
TYTUŁ II
PRACOWNICY
ROZDIZAŁ I
Zatrudnienie – zaszeregowanie – plan zatrudnienia
Artykuł 6
1.
Zatrudnienie pracownika może nastąpić wyłącznie w celu uzupełnienia, zgodnie z warunkami ustanowionymi w niniejszym Regulaminie, wakatu na jednym ze stanowisk wyszczególnionych w wykazie stanowisk stanowiącym załącznik do budżetu zgodnie z art. 10.
2.
Pracownicy statutowi zatrudniani są na podstawie następujących rodzajów umów:
a) umowa na czas nieokreślony:
Zawarcie umowy zatwierdzonej przez Zarząd podlega następującym warunkom:
- dostępności funduszy,
- stałego wykonywania obowiązków w odpowiedni sposób zgodnie z art. 30,
- kontynuowania funkcji sprawowanych przez pracownika,
- posiadania wymaganych kompetencji do pełnienia obowiązków określonych w umowie.
Zawarcie "umowy na czas nieokreślony" nie oznacza, że stosunek pracy nie może zostać rozwiązany.
Każda umowa może zostać rozwiązana w wyniku postępowania dyscyplinarnego;
b) umowa na czas określony:
- zatwierdzone przez Dyrektora umowy dotyczące zatrudnienia pracowników na stanowisko wyszczególnione w wykazie dołączonym do jednego z działów budżetu Centrum, które organy budżetowe zaklasyfikowały jako tymczasowe.
Okres obowiązywania takich umów wynosi nie dłużej niż dwa lata, mogą one zostać odnowione jedynie dwukrotnie, przy czym łączny czas ich obowiązywania nie może przekroczyć pięciu lat,
- zatwierdzona przez Dyrektora umowa z pracownikiem zatrudnionym na stanowisko ustanowione w ramach programów i funduszy zarządzanych przez Centrum;
c) umowy krótkoterminowe:
zatwierdzona przez Dyrektora umowa z pracownikami zatrudnionymi do wykonywania obowiązków w pełnym lub niepełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku, które nie zostało wyszczególnione na wykazie dołączonym do jednej z sekcji budżetu Centrum.
Okres obowiązywania umów krótkoterminowych wynosi do jednego roku, mogą one zostać odnowione jedynie dwukrotnie, przy czym łączny czas ich obowiązywania nie może przekroczyć dwóch lat.
W umowie o zatrudnieniu pracownika, sporządzonej według wzoru zawartego w załączniku I, określa się datę początku obowiązywania umowy na czas nieokreślony, kategorię, szczebel i stopień pracownika oraz wymóg przestrzegania przez niego niniejszego Regulaminu.
W umowie uwzględnia się staż pracy w ramach wcześniejszego zatrudnienia jako pracownik Centrum.
Artykuł 7
1.
Stanowiska określone w niniejszym Regulaminie są klasyfikowane, zgodnie z charakterem oraz istotą związanych z nimi obowiązków, którym odpowiadają, według czterech poniższych kategorii ułożonych w porządku hierarchicznym, mianowicie "dyrektorów", "specjalistów", "personel administracyjny" oraz "personel pomocniczy".
2.
Każda kategoria dzieli się na szczeble, które dzielą się na stopnie.
Kategorie, szczeble (wraz z odpowiadającymi im typowymi obowiązkami) oraz stopnie, a także inne informacje wyszczególniono w tabeli zawartej w załączniku II.
Na podstawie tej tabeli Dyrektor określa obowiązki i zakres kompetencji związane z poszczególnymi stanowiskami w Centrum.
3.
Kategoria "specjaliści" obejmuje pracowników odpowiedzialnych za działania związane z zarządem i doradztwem w dziedzinie rozwoju, które wymagają wykształcenia uniwersyteckiego.
Powyższa kategoria dzieli się na cztery szczeble:
a) szczebel 2.A i 2.B dla pracowników sprawujących funkcję "głównego specjalisty" wymagającą wykształcenia uniwersyteckiego lub równoważnego, które uprawnia do podjęcia studiów podyplomowych, a także odpowiedniego specjalistycznego doświadczenia zawodowego w wymiarze co najmniej odpowiednio 20 i 15 lat po uzyskaniu dyplomu;
b) szczebel 2.C i 2.D dla pracowników sprawujących funkcję "specjalisty" wymagającą wykształcenia uniwersyteckiego lub równoważnego, które uprawnia do podjęcia studiów podyplomowych, a także odpowiedniego specjalistycznego doświadczenia zawodowego w wymiarze co najmniej odpowiednio 10 i 5 lat po uzyskaniu dyplomu.
Zarząd na wniosek Dyrektora wyznacza liczbę stanowisk na szczeblu 2.A.
4.
Kategoria "personel administracyjny" dzieli się na trzy szczeble:
a) dwa szczeble dla pracowników sprawujących funkcję "głównego referenta" lub "referenta biurowego":
- szczebel 3.A wymagający posiadania dyplomu ukończenia studiów wyższych lub równorzędnego dyplomu zawodowego w dziedzinie odpowiadającej stanowisku oraz co najmniej 5-letniego odpowiedniego doświadczenia zawodowego po uzyskaniu dyplomu,
- szczebel 3.B wymagający posiadania dyplomu szkoły średniej lub równorzędnego, dyplomu uznanej szkoły sekretarskiej oraz co najmniej 5-letniego odpowiedniego doświadczenia zawodowego po uzyskaniu dyplomu;
b) szczebel 3.C dla pracowników sprawujących funkcje "sekretarza/sekretarki" lub "pracownika biurowego" obejmujące obowiązki wymagające posiadania dyplomu ukończenia szkoły średniej lub równorzędnego oraz co najmniej 3-letniego odpowiedniego doświadczenia zawodowego po uzyskaniu dyplomu.
5.
Kategoria "personel pomocniczy" obejmuje jeden szczebel 4.A dla pracowników sprawujących obowiązki "personelu technicznego" obejmujące prace fizyczne i czynności wymagające wykształcenia podstawowego, w odpowiednim przypadku uzupełnionego wiedzą techniczną, oraz co najmniej 2-letniego doświadczenia zawodowego.
Artykuł 8
1.
Decyzję o zaszeregowaniu pracownika przy zatrudnieniu, określającą kategorię, szczebel i stopień, podejmuje Dyrektor zgodnie z budżetem i przepisami wewnętrznymi przyjętymi przez Zarząd na wniosek Dyrektora.
2.
Nowo powołani pracownicy powinni zostać zaszeregowani na pierwszym stopniu swojego szczebla.
Jednakże Dyrektor, biorąc pod uwagę wykształcenie oraz szczególne doświadczenie zawodowe danej osoby, może odstąpić od powyższego wymogu i zaszeregować ją na stopniu 2.
3.
Przeniesienie pracownika na stanowisko wyższego szczebla niż to, na które został powołany, wymaga zmiany jego umowy.
Artykuł 9
1.
Dyrektor wyznacza każdemu pracownikowi stanowisko związane z obowiązkami odpowiadającymi jego kategorii i szczeblowi, mając na względzie wyłącznie interesy Centrum oraz bez względu na jego obywatelstwo.
2.
Wyznaczenie pracownika na kierownika działu lub zastępcy kierownika działu na dowolnym szczeblu może nastąpić tylko z przyczyn funkcjonalnych.
3.
Przy wyznaczaniu pracowników na stanowiska uwzględnia się w możliwie najszerszym zakresie wspólny (AKP-WE) charakter Centrum.
4.
Wyznaczenie na stanowisko w jednostce poza Brukselą regulują przepisy wewnętrzne przyjęte przez Zarząd na wniosek Dyrektora.
Artykuł 10
W wykazie dołączanym do budżetu rocznego Centrum ustalana jest liczba stanowisk w każdej kategorii i szczeblu oraz ewentualne wakaty.
ROZDZIAŁ II
Prawa i obowiązki
Artykuł 11
1.
W wykonywaniu obowiązków i postępowaniu pracownicy kierują się wyłącznie interesem Centrum i nie zwracają się o instrukcje ani ich nie przyjmują od żadnego rządu lub organu, organizacji lub osoby spoza Centrum.
2.
Urzędnik bez pozwolenia Dyrektora nie przyjmuje od jakiegokolwiek rządu lub źródła spoza Centrum jakichkolwiek korzyści, prezentów lub płatności dowolnego rodzaju, z wyjątkiem wynagrodzenia za usługi świadczone przed powołaniem albo w trakcie specjalnego urlopu, przekazywanego wyłącznie z tytułu tych usług.
Artykuł 12
1.
Urzędnik powstrzymuje się od podejmowania jakichkolwiek działań, w szczególności od publicznego wyrażania opinii mogących naruszać powagę zajmowanego stanowiska lub reputację Centrum.
2.
Pracownicy nie podejmują działalności zarobkowej ani nieodpłatnej, która mogłaby ograniczyć jego niezależność lub szkodzić interesom Centrum.
Artykuł 13
Jeśli małżonek pracownika lub osoba, z którą żyje on w związku o podobnym charakterze, wykonuje działalność zarobkową, pracownik powiadamia o tym Dyrektora.
W przypadku gdy taka działalność jest nie do pogodzenia z funkcją sprawowaną przez pracownika lub interesami Centrum, a pracownik nie może przedstawić zapewnienia, że zostanie ona zakończona w konkretnym i racjonalnym terminie, Dyrektor występuje do Zarządu z wnioskiem o podjęcie decyzji, czy dany pracownik powinien pozostać na stanowisku czy też należy rozwiązać z nim umowę lub zawiesić go w pełnieniu obowiązków.
Artykuł 14
Pracownik, który w ramach wykonywanych obowiązków zobowiązany jest do podjęcia decyzji w sprawie, której przebieg lub wyniki są na tyle istotne dla jego osobistego interesu, że może to ograniczyć jego niezależność, informuje o tym Dyrektora.
Artykuł 15
Po zakończeniu służby na pracowniku nie przestaje ciążyć obowiązek zachowania uczciwości i dyskrecji przy przyjmowaniu pewnych stanowisk lub korzyści związanych bezpośrednio lub pośrednio z Centrum.
Artykuł 16
1.
Pracownicy zobowiązani są zachować w najwyższej poufności wszystkie fakty oraz informacje, które uzyskali podczas lub w związku z wykonywaniem swoich obowiązków; nie ujawniają oni w żadnej formie jakiejkolwiek nieupoważnionej osobie fizycznej lub prawnej żadnych dokumentów ani informacji, które nie zostały jeszcze udostępnione publiczne.
Powyższy obowiązek rozciąga się na okres dziesięciu lat po zakończeniu służby.
2.
Pracownicy powstrzymują się od publikowania lub umożliwienia publikacji, indywidualnie lub we współpracy z innymi, tekstów dotyczących działalności Centrum bez uprzedniej zgody Dyrektora.
Odmowa zgody na publikację może nastąpić wyłącznie w przypadku gdy dana publikacja może zaszkodzić interesom Centrum.
Artykuł 17
Wszelkie prawa, w tym prawa autorskie i pozostałe prawa własności intelektualnej, do wszelkich opracowań pisemnych lub innych dzieł wykonanych przez urzędnika w ramach jego obowiązków przysługują Centrum.
Artykuł 18
Pracownik obowiązany jest do zamieszkiwania w miejscu zatrudnienia lub w takiej odległości od niego, która umożliwia mu właściwe wykonywanie obowiązków służbowych.
Artykuł 19
1.
Niezależnie od swojej rangi pracownik pomaga i służy radą swoim przełożonym oraz odpowiada za wykonywanie powierzonych mu obowiązków.
2.
Pracownik, któremu powierzono jeden z działów służby, ponosi wobec swoich przełożonych odpowiedzialność w zakresie przyznanych mu kompetencji oraz realizacji wydanych przez niego poleceń.
Odpowiedzialność podwładnych w żaden sposób nie zwalnia pracownika z jego własnej odpowiedzialności.
3.
Jeżeli pracownik uważa, że wydane mu polecenie jest nieprawidłowe lub może spowodować poważne trudności, informuje o tym swojego bezpośredniego przełożonego, w niezbędnych przypadkach – na piśmie.
Jeżeli pracownik otrzyma następnie pisemne potwierdzenie polecenia od przełożonego, zobowiązany jest do jego wykonania, chyba że stanowiłoby to naruszenie przepisów karnych lub wiązało się z nadmiernym ryzykiem dla bezpieczeństwa osobistego.
Jeżeli otrzymane polecenie stanowi naruszenie prawa, pracownik zobowiązany jest przekazać sprawę Dyrektorowi.
Artykuł 20
1.
Pracownik jest zobowiązywany do wyrównania, w całości bądź w części, szkód poniesionych przez Centrum w wyniku poważnego uchybienia, którego dopuścił się w trakcie lub w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych.
2.
Uzasadnioną decyzję w tej sprawie wydaje Zarząd na wniosek Dyrektora, zgodnie z procedurą ustanowioną dla rozstrzygania kwestii dyscyplinarnych.
Artykuł 21
1.
Przywileje i immunitety przysługujące pracownikom przyznawane są wyłącznie w interesie Centrum.
Z zastrzeżeniem właściwych postanowień Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów do Umowy z Kotonu mających zastosowanie do Centrum i jego pracowników oraz, w odpowiednim zakresie, Umowy w sprawie siedziby, pracownicy nie są zwolnieni z wypełniania osobistych zobowiązań ani z obowiązku przestrzegania obowiązujących przepisów i zarządzeń porządkowych.
2.
O wszelkich sporach dotyczących przywilejów i immunitetów zainteresowani pracownicy niezwłocznie zawiadamiają Dyrektora.
Artykuł 22
1.
Centrum wspiera każdego pracownika w postępowaniach prowadzonych przeciwko osobom dopuszczającym się gróźb, działań lub wypowiedzi znieważających lub zniesławiających albo zamachu na osobę lub mienie skierowanych przeciwko pracownikowi lub członkowi jego rodziny ze względu na zajmowane przez pracownika stanowisko lub pełnione obowiązki.
Centrum solidarnie wyrównuje szkody poniesione przez pracowników w powyższych przypadkach, o ile szkoda nie była wynikiem umyślnego działania lub rażącego zaniedbania pracownika i nie był on w stanie uzyskać odszkodowania od osoby odpowiedzialnej za wyrządzenie szkody.
2.
Centrum wspiera kształcenie pracowników w zakresie, w jakim służy to zapewnieniu prawidłowego funkcjonowania służby i przynosi korzyści Centrum.
Artykuł 23
Pracownicy mają prawo korzystać ze swobody zrzeszania się, w szczególności mogą wstępować do związków zawodowych lub zrzeszeń pracowników.
Pracownik nie może być w żadnych okolicznościach gorzej traktowany ze względu na obowiązki pełnione w takich związkach zawodowych lub zrzeszeniach pracowników.
Artykuł 24
1.
Pracownicy mogą kierować do Dyrektora wnioski dotyczące pełnionej służby.
2.
Wszelkie decyzje indywidualne podejmowane na podstawie niniejszego Regulaminu są niezwłocznie przekazywane pracownikowi na piśmie.
3.
Każda decyzja powodująca negatywne skutki dla pracownika zawiera uzasadnienie.
Artykuł 25
1.
Dla każdego pracownika prowadzi się tylko jedne akta osobowe.
Akta pracownika obejmują:
- wszelkie dokumenty dotyczące statusu administracyjnego pracownika oraz sprawozdania dotyczące jego kwalifikacji, efektywności i zachowania,
- uwagi pracownika dotyczące powyższych dokumentów.
Pracownik ma prawo wglądu do wszystkich dokumentów znajdujących się w jego aktach osobowych.
Pracownik zachowuje powyższe uprawnienie przez okres dwóch lat od zakończenia służby.
Akta osobowe mają charakter poufny i mogą być przeglądane wyłącznie w pomieszczeniach biurowych administracji Centrum.
Jednakże w przypadku wniesienia do Trybunału Administracyjnego Międzynarodowej Organizacji Pracy sprawy dotyczącej pracownika, na żądanie Trybunału przesyła się odpisy właściwych dokumentów.
2.
Wszelkie dokumenty w aktach osobowych pracownika, które dotyczą sankcji dyscyplinarnych za przewinienie pierwszego stopnia w rozumieniu art. 55 ust. 2, są usuwane z akt po upływie trzech lat, jeżeli w tym okresie na pracownika nie nałożono nowych środków dyscyplinarnych.
ROZDZIAŁ III
Rekrutacja – ocena okresowa – kariera zawodowa – zakończenie służby/rozwiązanie umowy –wydalenie ze służby
Sekcja 1
Rekrutacja
Artykuł 26
1.
Celem naboru pracowników jest pozyskanie do służby w Centrum osób spełniających najwyższe wymogi w zakresie kwalifikacji, wydajności i uczciwości.
2.
Pracownicy wybierani są na podstawie konkursu, zgodnie z przepisami wewnętrznymi przyjętymi przez Zarząd na wniosek Dyrektora.
3.
Procedura naboru określona w przepisach, o których mowa w ust. 2, musi być otwarta i przejrzysta oraz stwarzać takie same szanse udziału i zatrudnienia dla wszystkich obywateli państw-sygnatariuszy Umowy z Kotonu.
Wybór pracowników następuje bez względu na rasę, wiarę lub płeć kandydatów.
Żadne stanowiska nie są zarezerwowane dla obywateli określonego Państwa Członkowskiego.
W przypadku równorzędnego poziomu kandydatów pod względem kwalifikacji zawodowych i doświadczenia, wymaganych do przyjęcia na stanowisko, nabór będzie prowadzony z uwzględnieniem możliwie najszerszego zasięgu geograficznego spośród obywateli państw-sygnatariuszy Umowy z Kotonu.
Przy naborze pracowników uwzględnia się w możliwie najszerszym zakresie wspólny (AKP-WE) charakter Centrum.
Artykuł 27
1.
Pracownikiem może zostać jedynie osoba, która:
a) jest obywatelem jednego z państw-sygnatariuszy Umowy z Kotonu;
b) dopełniła wszelkich obowiązków wynikających z przepisów pełnienia służby wojskowej, którym podlega;
c) przedstawiła odpowiednie dowody, na to, że posiada cechy wymagane do pełnienia swoich obowiązków;
d) została wybrana na podstawie konkursu zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 26 ust. 2;
e) zgodnie z orzeczeniem lekarza wyznaczonego przez Centrum posiada odpowiednią sprawność fizyczną do pełnienia swoich obowiązków;
f) przedstawi świadectwo gruntownej znajomości jednego z dwóch głównych języków roboczych Centrum (francuskiego lub angielskiego) oraz znajomości drugiego języka roboczego Centrum w stopniu pozwalającym na wykonywanie swoich obowiązków.
2.
Przed podjęciem obowiązków każdy pracownik zobowiązany przekazać Centrum następujące dokumenty:
a) zaświadczenie lekarskie potwierdzające zdolność do pełnienia obowiązków na wyznaczonym stanowisku;
b) dokument potwierdzający uregulowany stosunek do służby wojskowej;
c) dokument potwierdzający obywatelstwo jednego z państw-sygnatariuszy Umowy z Kotonu oraz posiadanie pełni praw obywatelskich;
d) dokumenty dotyczące stanu cywilnego oraz małżonka i dzieci będących na jego utrzymaniu.
3.
Na wezwanie Centrum pracownik zobowiązany jest poddać się badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu przez lekarza Centrum przed końcem okresu próbnego.
Artykuł 28
1. W celu obsady wolnego stanowiska Dyrektor, po rozważeniu możliwości powołania na to stanowisko pracowników Centrum w drodze przeniesienia lub awansu w ramach szczebla albo kategorii zgodnie z art. 32 i 33, wszczyna procedurę naboru zewnętrznego na podstawie konkursu zgodnie z przepisami, o których mowa w art. 4 ust. 1 i art. 26 ust. 2 oraz w załączniku V.
2.
Procedura naboru może być przeprowadzona także w celu utworzenia listy rezerwowej do wykorzystania przy przyszłym naborze.
Artykuł 29
1.
Po zatrudnieniu pracownicy odbywają sześciomiesięczny okres próbny.
2.
Pracownik, który nie wykazał, że spełnia swoje obowiązki odpowiednio dla powierzenia mu jego stanowiska, zostaje zwolniony.
Jednakże Dyrektor może w wyjątkowych okolicznościach przedłużyć okres próbny o dalsze okresy, których łączna długość nie może przekroczyć sześciu miesięcy.
3.
W przypadku gdy w okresie próbnym i czasie, o który został przedłużony, pracownik nie może z powodu choroby, urlopu macierzyńskiego lub wypadku wykonywać obowiązków nieprzerwanie przez okres przynajmniej jednego miesiąca, Dyrektor może przedłużyć jego okres próbny o odpowiedni okres czasu.
4.
Bez uszczerbku dla ust. 3 niniejszego artykułu, okres próbny nie może w żadnych okolicznościach przekroczyć dwunastu miesięcy.
5.
Pracownik na okresie próbnym może w każdym momencie złożyć rezygnację, za jednomiesięcznym wypowiedzeniem, chyba że umowa stanowi inaczej.
Sekcja 2
Ocena okresowa – kariera zawodowa
Artykuł 30
1.
Co dwanaście miesięcy, na koniec roku kalendarzowego i zgodnie z wewnętrznymi przepisami wykonawczymi ustanowionymi przez Dyrektora, kwalifikacje, efektywność oraz przebieg służby każdego pracownika podlegają ocenie w sprawozdaniu sporządzanym przez jego przełożonych.
2.
Sprawozdanie z oceny przedstawiane jest zainteresowanemu pracownikowi.
Może on wnosić w odniesieniu do sprawozdania wszelkie uwagi, jakie uzna za słuszne.
Artykuł 31
1.
Pracownik, który przez co najmniej dwa lata należycie pełnił stałą służbę na tym samym szczeblu i stopniu i którego umowa pozostaje ważna przez co najmniej miesiąc po upływie tego okresu, może awansować na następny stopień w ramach swojego szczebla.
2.
Powyższy awans nie jest automatyczny, decyzja w tej sprawie należy do Dyrektora, który bierze pod uwagę ocenę kwalifikacji, efektywności i przebiegu służby pracownika przez jego przełożonych oraz zmiany w zakresie obowiązków związane z awansem.
Artykuł 32
1.
Awans pracownika na wyższy szczebel może nastąpić wyłącznie w celu obsadzenia wolnego stanowiska poprzez wyznaczenie pracownika przez Dyrektora na bezpośrednio wyższy szczebel, zgodnie z przepisami wewnętrznymi przyjętymi przez Zarząd na wniosek Dyrektora.
2.
Wyboru pracownika do awansu na bezpośrednio wyższy szczebel od obecnego dokonuje się wyłącznie spośród pracowników, którzy odbyli minimalny okres służby na swoim szczeblu, po porównaniu ich zasług i ocen wystawionych im przez przełożonych.
3.
Pracownik może zostać przeniesiony do bezpośrednio wyższej kategorii wyłącznie po porównaniu wniosków wszystkich kandydujących pracowników, którzy posiadają wymagane wykształcenie i doświadczenie oraz odbyli minimalny okres służby na swoim szczeblu.
Awansowany pracownik zostaje wyznaczony na najniższy szczebel nowej kategorii.
4.
Warunkiem ubiegania się awans na wyższy szczebel lub do wyższej kategorii jest odbycie co najmniej dwóch lat służby na tym samym szczeblu.
Artykuł 33
1.
Awansowany pracownik zostaje zaszeregowany na stopniu, na którym przysługuje wynagrodzenie najbardziej zbliżone do wynagrodzenia otrzymywanego przez niego na poprzednim szczeblu.
2.
Podstawowe wynagrodzenie pracownika na nowym szczeblu nie może w żadnych okolicznościach być niższe od wynagrodzenia przysługującego mu na poprzednim szczeblu.
3.
Awans nie może nie może w żadnych okolicznościach wiązać się ze stratami finansowymi dla pracownika, w sytuacji gdy przy braku awansu przysługiwałby mu wyższy stopień w ramach poprzedniego szczebla.
W takim przypadku pracownikowi przysługuje uzupełniający stopień od dnia, w którym zostałaby mu on normalnie przyznany na poprzednim szczeblu.
Sekcja 3
Zakończenie służby – rozwiązanie umowy
Artykuł 34
Poza przypadkiem śmierci pracownika, zatrudnienie ustaje:
1.
Po upływie okresu wypowiedzenia związanego z rezygnacją pracownika.
Okres wypowiedzenia wynosi od trzech do sześciu miesięcy, chyba że strony uzgodnią krótszy okres.
2.
Po zakończeniu okresu wypowiedzenia złożonego przez Centrum.
Długość okresu wypowiedzenia wynosi jeden miesiąc za każdy ukończony rok służby pracownika ale nie mniej niż trzy i nie więcej niż dziewięć miesięcy.
Jednakże okres wypowiedzenia nie zaczyna biegu w przypadku gdy pracownik pozostaje na urlopie macierzyńskim lub zwolnieniu chorobowym, o ile zwolnienie chorobowe nie przekracza trzech miesięcy.
Ponadto bieg wypowiedzenia ulega zawieszeniu na czas urlopu macierzyńskiego lub zwolnienia chorobowego, w granicach określonych powyżej.
3.
Z końcem miesiąca, w którym pracownik ukończył 65 lat.
4.
W interesie efektywnego funkcjonowania Centrum umowa z pracownikiem może zostać rozwiązana ze względu na niekompetencję lub niewłaściwe wykonywanie obowiązków w trakcie zatrudnienia, zgodnie z art. 55 niniejszego Regulaminu.
5.
W przypadku zamknięcia Centrum, zwłaszcza gdy powodem jest brak funduszy, pracownicy otrzymają odprawę w wysokości odpowiadającej kwocie brutto jednego miesięcznego wynagrodzenia podstawowego za każdy pełny rok służby, maksymalnie za okres dwunastu miesięcy.
Podstawą obliczenia odprawy jest stawka ostatniego miesięcznego wynagrodzenia podstawowego brutto otrzymanego przez pracownika.
6.
W przypadku likwidacji stanowiska zainteresowany pracownik otrzymuje wypowiedzenie przewidziane w ust. 2 oraz odprawę określoną w ust. 5.
Artykuł 35
Umowa z pracownikiem może zostać rozwiązana bez wypowiedzenia przez Dyrektora:
a) w trakcie lub na koniec okresu próbnego, na warunkach określonych w art. 29 ust. 2;
b) jeżeli pracownik przestał spełniać wymogi określone w art. 27 ust. 1;
c) w przypadku określonym w art. 36;
d) w przypadku określonym w art. 37.
Artykuł 36
1.
Po zakończeniu postępowania dyscyplinarnego przewidzianego w rozdziale VI niniejszego tytułu umowa z pracownikiem może zostać rozwiązana bez wypowiedzenia z przyczyn dyscyplinarnych, w przypadku gdy pracownik umyślnie lub nieumyślnie poważnie naruszył swoje obowiązki.
Decyzję o rozwiązaniu umowy podejmuje Dyrektor, przy czym wcześniej pracownik musi mieć możliwość przedstawienia argumentów na swoją obronę.
2.
Przed rozwiązaniem umowy pracownik może zostać zawieszony w pełnieniu obowiązków na warunkach określonych w art. 57.
3.
W przypadku zakończenia służby na podstawie ust. 1 niniejszego artykułu, Dyrektor może wystąpić do Zarządu z wnioskiem o wydanie decyzji w sprawie utraty przez zainteresowaną osobę całości lub części uprawnień do świadczeń i zwrotu kosztów przewidzianych w przepisach, o których mowa w art. 46 i 52.
Artykuł 37
1.
Centrum ma obowiązek rozwiązać umowę z pracownikiem bez wypowiedzenia, w przypadku gdy Dyrektor ustali, że w trakcie naboru zainteresowana osoba przedstawiła celowo nieprawdziwe informacje dotyczące posiadanych kwalifikacji zawodowych lub spełniania warunków określonych w art. 27 ust. 1.
2.
W takim przypadku o rozwiązaniu umowy orzeka Zarząd na wniosek Dyrektora po wysłuchaniu zainteresowanej osoby i przeprowadzeniu postępowania dyscyplinarnego, określonego w przepisach rozdziału VI niniejszego tytułu.
3.
Przed rozwiązaniem umowy pracownik może zostać zawieszony w pełnieniu obowiązków zgodnie z warunkami określonymi w art. 57.
Stosuje się przepisy art. 36 ust. 3.
ROZDZIAŁ IV
Warunki pracy
Sekcja 1
Czas pracy
Artykuł 38
1.
Aktywnie zatrudnieni pracownicy pozostają w ciągłej dyspozycji Centrum.
Normalny tydzień roboczy nie może jednak przekraczać trzydziestu siedem i pół godziny, godziny normalnego dnia pracy określane są zgodnie z wewnętrznymi przepisami wykonawczymi ustanowionymi przez Dyrektora.
2.
W należycie uzasadnionych przypadkach Dyrektor może zezwolić pracownikowi na świadczenie pracy w niepełnym wymiarze godzin, jeżeli uważa, że byłoby to zgodne z interesami Centrum.
Procedura udzielania powyższego zezwolenia zostaje określona w wewnętrznych przepisach wykonawczych przyjętych przez Dyrektora.
Artykuł 39
1.
W przypadkach nagłych lub przy nadzwyczajnym nagromadzeniu zadań pracownicy mogą być zobowiązani do pracy w godzinach nadliczbowych.
Praca w nocy oraz praca w niedzielę lub w dni wyznaczone jako wolne od pracy możliwa jest jedynie w przypadkach przewidzianych w wewnętrznych przepisach wykonawczych ustanowionych przez Dyrektora.
2.
Od pracownika można wymagać przepracowania maksymalnie 150 godzin nadliczbowych w okresie sześciu miesięcy.
3.
Pracownikom należącym do kategorii "specjalistów" i "personel administracyjny" za pracę w godzinach nadliczbowych nie przysługuje prawo do rekompensaty w postaci czasu wolnego od pracy ani wynagrodzenia.
Na warunkach określonych w wewnętrznych przepisach wykonawczych, o których mowa w ust. 1 pracownicy należący do kategorii "personelu pomocniczego" są uprawieni z tytułu pracy w godzinach nadliczbowych do rekompensaty w postaci czasu wolnego od pracy lub w przypadku gdy ze względu na interes służby udzielenie takiego czasu wolnego nie jest możliwe w ciągu sześciu miesięcy od miesiąca, w którym godziny nadliczbowe zostały przepracowane, do automatycznej wypłaty wynagrodzenia za nadgodziny, według stawek określonych w przepisach wewnętrznych.
Sekcja 2
Urlopy
Artykuł 40
1.
Urzędnicy uprawnieni są do urlopu corocznego w wymiarze od 24 do 30 dni roboczych w roku kalendarzowym, zgodnie z przepisami wykonawczymi ustanowionymi przez Dyrektora.
Przepisy określają warunki przenoszenia niewykorzystanego urlopu na kolejne lata kalendarzowe.
2.
Oprócz powyższego rocznego urlopu Dyrektor na wniosek pracownika może wyjątkowo przyznać mu urlop okolicznościowy.
Zasady przyznawania takiego urlopu określają przepisy wewnętrzne przyjęte przez Zarząd na wniosek Dyrektora.
Artykuł 41
Kobietom w ciąży, poza urlopem przewidzianym w art. 40, przysługuje – po przedstawieniu zaświadczenia lekarskiego – pełnopłatny urlop rozpoczynający się co do zasady sześć tygodni przed wskazaną w zaświadczeniu przewidywaną datą porodu i kończący się co do zasady 10 tygodni po porodzie; urlop taki nie może trwać krócej niż 16 tygodni.
Jednakże za zezwoleniem lekarza zainteresowana pracownica może rozpocząć urlop macierzyński później niż sześć tygodni przed przewidywaną datą porodu, przy czym urlop w tym przypadku kończy się po okresie 10 tygodni od daty porodu przedłużonym o okres, jaki zainteresowana pracownica przepracowała od terminu sześciu tygodni przed przewidywaną datą porodu do faktycznej daty porodu.
Pracownicy płci męskiej uprawnieni są do pięciodniowego urlopu ojcowskiego w okresie dziesięciu tygodni od urodzin ich dziecka.
Artykuł 42
Urzędnik, który przedstawi zaświadczenie o niezdolności do wykonywania obowiązków z powodu choroby lub wypadku, jest automatycznie uprawniony do zwolnienia chorobowego, zgodnie z przepisami wewnętrznymi przyjętymi przez Zarząd na wniosek Dyrektora.
Centrum może zasięgnąć opinii lekarza, jeśli uzna to za właściwe.
Artykuł 43
Urlop coroczny pracownika uprawnionego do wykonywania pracy w niepełnym wymiarze godzin podlega w okresie świadczenia pracy w takim wymiarze odpowiedniemu skróceniu.
Części podlegających potrąceniu dni są uwzględniane proporcjonalnie, zgodnie z wewnętrznymi przepisami ustanowionymi przez Dyrektora.
Artykuł 44
1.
Z wyjątkiem przypadków choroby lub wypadku, pracownik nie może być nieobecny w pracy bez uprzedniego zezwolenia bezpośredniego przełożonego.
Bez uszczerbku dla wszelkich środków dyscyplinarnych, które mogą mieć zastosowanie w tym przypadku, każdy okres należycie stwierdzonej nieusprawiedliwionej nieobecności jest odliczany od urlopu corocznego danego pracownika.
Natomiast w przypadku gdy pracownik wykorzystał już swój urlop coroczny, automatycznie traci prawo do wynagrodzenia za okres odpowiadający nieobecności.
2.
Jeśli pracownik zamierza przebywać na zwolnieniu lekarskim w miejscu innym niż miejsce zatrudnienia, musi uzyskać uprzednie zezwolenie Dyrektora.
3.
Na wniosek pracownika Dyrektor może mu udzielić ze względu na wyjątkowe okoliczności urlopu bezpłatnego z przyczyn osobistych.
Maksymalny wymiar powyższego urlopu wynosi rok na każde piętnaście lat pracy.
W trakcie urlopu bezpłatnego pracownik nie jest uprawniony do przeniesienia na wyższy stopień, a okres, w jakim pozostaje na urlopie, nie jest uwzględniany do celów minimalnego okresu, o którym mowa w art. 31 ust. 1 i 2.
Procedurę przyznawania urlopu bezpłatnego określają przepisy wewnętrzne przyjęte przez Zarząd na wniosek Dyrektora.
4.
Po upływie każdego kolejnego okresu 18 miesięcy nieprzerwanej służby pracownicy, ich małżonkowie i dzieci pozostające na ich utrzymaniu są uprawnieni do przejazdu do miejsca pochodzenia i z powrotem, zgodnie z przepisami wewnętrznymi przyjętymi przez Zarząd na wniosek Dyrektora.
Sekcja 3
Dni wolne od pracy
Artykuł 45
Listę dni wolnych od pracy sporządza Dyrektor.
ROZDZIAŁ V
Wynagrodzenie i zwrot kosztów
Artykuł 46
1.
Na warunkach określonych w przepisach wewnętrznych przyjętych przez Zarząd na wniosek Dyrektora i z zastrzeżeniem odmiennych przepisów, pracownikowi przysługuje wynagrodzenie odpowiednie do jego kategorii, szczebla i stopnia z tytułu samego zatrudnienia.
Pracownik nie może zrzec się tego uprawnienia.
2.
Wynagrodzenie obejmuje wynagrodzenie podstawowe oraz dodatki rodzinne i inne dodatki.
Artykuł 47
Wynagrodzenie jest wyrażane i wypłacane w euro.
Artykuł 48
Na wniosek Dyrektora Zarząd zatwierdza stawkę corocznej waloryzacji wynagrodzeń zgodnie z metodą przyjętą przez Radę Unii Europejskiej w odniesieniu do pracowników wspólnotowych.
Artykuł 49
Miesięczne wynagrodzenia podstawowe w każdej kategorii, szczeblu i stopniu ustalane są zgodnie z załącznikiem II.
Artykuł 50
1.
Dodatki rodzinne przysługujące pracownikowi zostają określone w przepisach wewnętrznych, o których mowa w art. 46 i obejmują:
a) dodatek na gospodarstwo domowe;
b) dodatek na dziecko pozostające na utrzymaniu;
c) dodatek edukacyjny.
2.
Pracownik pobierający dodatki rodzinne określone w niniejszym artykule składa oświadczenie o otrzymywaniu dodatków tego samego rodzaju z innych źródeł; o kwotę tych dodatków pomniejsza się dodatki wypłacane na podstawie niniejszego Regulaminu.
3.
Dodatek na dziecko pozostające na utrzymaniu pracownika może zostać podwojony na mocy specjalnej i należycie uzasadnionej decyzji Dyrektora opartej na zaświadczeniu, w którym lekarz wyznaczony przez Centrum stwierdził, że dziecko jest upośledzone umysłowo lub fizycznie, co wiąże się z poważnymi wydatkami ponoszonymi przez pracownika.
Artykuł 51
W przypadku śmierci pracownika w okresie zatrudnienia jego małżonek lub dzieci pozostające na jego utrzymaniu otrzymują pełne wynagrodzenie zmarłego pracownika do końca szóstego miesiąca po miesiącu, w którym nastąpiła śmierć.
Artykuł 52
Na warunkach określonych w przepisach wewnętrznych, o których mowa w art. 46, pracownik uprawniony jest do zwrotu wydatków poniesionych w związku z podjęciem obowiązków służbowych, przeniesieniem, okresową podróżą do miejsca pochodzenia lub zakończeniem służby, jak również wydatków poniesionych w ramach wykonywania obowiązków lub w związku z ich wykonywaniem, bez uszczerbku dla art. 36 ust. 3.
Artykuł 53
1.
W przypadku śmierci pracownika, jego małżonka lub dzieci pozostających na jego utrzymaniu Centrum pokrywa koszty związane z transportem zwłok z miejsca zatrudnienia pracownika do jego miejsca pochodzenia.
Centrum może przyznać zaliczkę na pokrycie powyższych kosztów.
Centrum pokrywa także koszty podróży i inne wydatki związane z transportem rzeczy osobistych i bagaży żyjących członków rodziny, wymienionych w poprzednim ustępie, powracających do miejsca pochodzenia zmarłego pracownika.
2.
W przypadku gdy śmierć pracownika nastąpiła w trakcie podróży służbowej Centrum pokrywa koszty związane z transportem zwłok z miejsca, w którym nastąpił zgon pracownika, do jego miejsca pochodzenia.
Artykuł 54
Każda kwota wypłacona bez podstawy prawnej podlega zwrotowi, jeśli osoba, która ją otrzymała, była świadoma braku podstawy prawnej wypłaty lub jeżeli jej brak był na tyle oczywisty, że osoba ta musiała być go świadoma.
Zasady zwrotu określa Dyrektor.
ROZDZIAŁ VI
Środki dyscyplinarne
Artykuł 55
1.
W przypadku umyślnego lub spowodowanego zaniedbaniem naruszenia przez pracownika obowiązków wynikających z niniejszego Regulaminu zostanie przeciwko niemu wszczęte postępowanie dyscyplinarne.
2.
Centrum może zastosować następujące kary dyscyplinarne:
- kary pierwszego stopnia:
a) upomnienie pisemne:
b) nagana,
- kary drugiego stopnia:
a) obniżenie stopnia;
b) przeniesienie na niższy stopień lub do niższej kategorii;
c) wydalenie ze służby.
3.
Każde przewinienie może być ukarane tylko jedną karą dyscyplinarną.
Artykuł 56
1.
Dyrektor ma prawo udzielenia upomnienia lub nagany bez konsultacji z Zarządem, na wniosek bezpośredniego przełożonego pracownika lub z własnej inicjatywy.
Przed ukaraniem należy wysłuchać pracownika.
Pracownik może odpowiedzieć na upomnienie lub naganę.
Odpowiedź pracownika składa się do jego akt osobowych.
2.
Inne kary mogą zostać nałożone przez Zarząd po przeprowadzeniu postępowania dyscyplinarnego określonego w art. 58.
Postępowanie może zostać wszczęte przez Dyrektora lub zarząd po wysłuchaniu osoby zainteresowanej.
Artykuł 57
1.
W przypadku gdy pracownikowi zarzucane jest poważne uchybienie dotyczące niewykonania obowiązków służbowych lub naruszenia przepisów, Dyrektor może zarządzić zawieszenie pracownika w pełnieniu obowiązków.
Decyzja o zawieszeniu pracownika podejmowana jest jako środek ostrożnościowy w terminie czterech dni roboczych od dnia, w którym powzięto wiadomość o zarzucanym mu czynie.
2.
Decyzja o zawieszeniu pracownika określa, czy ma on otrzymywać wynagrodzenie w okresie zawieszenia lub jaka część wynagrodzenia zostaje wstrzymana, przy czym wstrzymana część nie może przekraczać połowy podstawowego wynagrodzenia urzędnika.
3.
Jeżeli wobec pracownika nie wydano żadnej decyzji w okresie dwóch miesięcy od wejścia w życie decyzji o zawieszeniu go w pełnieniu obowiązków, dalsze zawieszenie musi zostać potwierdzone przez Zarząd.
4.
Jeżeli wobec pracownika nie wydano żadnej decyzji w okresie czterech miesięcy od wejścia w życie decyzji o zawieszeniu go w obowiązkach, pracownik ponownie otrzymuje pełne wynagrodzenie.
5.
Jeżeli w wyniku przeprowadzonego postępowania dyscyplinarnego pracownik nie został ukarany żadną karą lub jedynie pisemnym upomnieniem albo naganą, zainteresowany pracownik jest uprawniony do otrzymania pełnej kwoty wstrzymanego wynagrodzenia.
6.
W przypadku gdy w stosunku do pracownika wszczęto postępowanie karne w związku z tym samym czynem, decyzję w jego sprawie podejmuje się dopiero po uprawomocnieniu się wyroku sądowego wydanego w tej sprawie.
Artykuł 58
1.
O wszczęciu postępowania dyscyplinarnego decyduje Dyrektor, który powołuje doraźną komisję dochodzeniową, odpowiedzialną za złożenie Dyrektorowi sprawozdania, zawierającego przejrzysty opis zarzucanych czynów oraz, w odpowiednim przypadku, okoliczności, w jakich nastąpiły.
Sprawozdanie przekazywane jest Przewodniczącemu Zarządu, który zawiadamia o nim zainteresowanego pracownika.
Jeżeli niemożność doręczenia wynika z winy pracownika lub odmawia on potwierdzenia odbioru, zawiadomienie uznaje się za doręczone.
2.
Skład i procedury działania doraźnej komisji dochodzeniowej określają przepisy wewnętrzne przyjęte przez Zarząd na wniosek Dyrektora.
TYTUŁ III
Dyrektor i Zastępca Dyrektora
Artykuł 59
1.
Przepisy niniejszego Regulaminu określające prawa i obowiązki pracowników stosuje się odpowiednio wobec Dyrektora i Zastępca Dyrektora.
2.
Decyzje, które na podstawie niniejszego Regulaminu Dyrektor podejmuje wobec pracowników i pracowników miejscowych, wobec Dyrektora i Zastępca Dyrektora podejmowane są przez Zarząd.
Podobnie w przypadkach, w których niniejszy Regulamin nakłada na pracowników i pracowników miejscowych obowiązek powiadomienia Dyrektora, Dyrektor i Zastępca dyrektora powiadamiają Zarząd.
TYTUŁ IV
Przepisy w sprawie zabezpieczenia społecznego, opodatkowania oraz odwołań
ROZDZIAŁ I
Przepisy socjalne
Sekcja 1
Zabezpieczenie społeczne
Artykuł 60
1.
W zakresie systemów zabezpieczenia społecznego pracownicy, Zastępca Dyrektora, Dyrektor oraz, w niezbędnym zakresie, członkowie ich rodzin uznawani przez Centrum mogą dokonać wyboru pomiędzy systemem obowiązującym w państwie, na którego terytorium znajduje się siedziba Centrum, systemem państwa, w którym ostatnio zamieszkiwali lub którego są obywatelami albo systemem prywatnym, z którym Centrum zawarło umowę.
Jednakże powyższego wyboru można dokonać tylko raz w terminie trzech miesięcy od daty rozpoczęcia zatrudnienia; wybór staje się skuteczny z dniem podjęcia obowiązków przez pracownika.
2.
Pracownicy, Zastępca dyrektora, Dyrektor i ich małżonkowie w przypadku gdy nie kwalifikują się do świadczeń tego samego rodzaju i na tym samym poziomie na podstawie innych przepisów lub regulacji, a także dzieci pozostające na ich utrzymaniu, w rozumieniu przepisów wewnętrznych, objęci są ubezpieczeniem chorobowym.
Zakres ubezpieczenia określają przepisy wewnętrzne przyjęte przez Zarząd na wniosek Dyrektora.
3.
Koszty składek koniecznych do objęcia powyższym ubezpieczeniem ponoszą pracownicy oraz Centrum, zgodnie z przepisami wewnętrznymi, o których mowa w ust. 2.
Artykuł 61
1.
Pracownicy, Zastępca Dyrektora oraz Dyrektor podlegają od daty wstąpienia do służby ubezpieczeniu wypadkowemu, zgodnie z przepisami wewnętrznymi, o których mowa w art. 60.
Ponoszą oni część kosztów objęcia takim ubezpieczeniem.
2.
Ryzyka nieobjęte ubezpieczeniem, gwarantowane świadczenia i pokrywane wydatki określają przepisy wewnętrzne, o których mowa w ust. 1.
Artykuł 62
1.
Z tytułu narodzin dziecka pracownika, Zastępcy Dyrektora lub Dyrektora osobie sprawującej faktyczną opiekę nad dzieckiem wypłacane jest jednorazowe, ryczałtowe świadczenie, zgodnie z przepisami wewnętrznymi, o których mowa w art. 60.
2.
Beneficjent powyższego świadczenia obowiązany jest zgłosić fakt otrzymywania na to samo dziecko świadczeń tego samego rodzaju z innych źródeł, o kwotę tych świadczeń pomniejsza się świadczenie, o którym mowa w ust. 1.
Świadczenie wypłacane jest jednorazowo, nawet jeśli oboje rodzice jako pracownicy Centrum byliby potencjalnie uprawnieni.
Sekcja 2
Fundusz emerytalno-rentowy
Artykuł 63
1.
Centrum ustanawia fundusz emerytalno-rentowy dla pracowników, Zastępcy Dyrektora i Dyrektora, zgodnie z wewnętrznymi przepisami wykonawczymi przyjętymi przez Zarząd na wniosek Dyrektora.
Powyższe przepisy określają także metody obligatoryjnego i dobrowolnego opłacania składek do funduszu przez pracowników i Centrum oraz wypłat z funduszu na rzecz pracowników odchodzących ze służby w Centrum.
2.
Koszty składek niezbędnych do ustanowienia funduszu emerytalno-rentowego ponoszą pracownicy oraz Centrum, zgodnie z przepisami wewnętrznymi, o których mowa w ust. 1.
Sekcja 3
Odprawa z tytułu ostatecznego i dobrowolnego odejścia ze służby
Artykuł 64
1.
Na podstawie decyzji Zarządu, wydanej w oparciu o sprawozdanie sporządzone przez Dyrektora, pracownik mający co najmniej pięcioletni staż pracy w Centrum, którego umowa z Centrum uległa rozwiązaniu za porozumieniem stron, może otrzymać odprawę z tytułu ostatecznego i dobrowolnego odejścia ze służby, zgodnie z przepisami wewnętrznymi przyjętymi przez Zarząd na wniosek Dyrektora.
2.
Przyznanie powyższej odprawy nie jest automatyczne, decyzja o jej przyznaniu musi uwzględniać interesy i cele Centrum.
Wypłata odprawy nastąpi na warunkach określonych przez Zarząd na wniosek Dyrektora oraz zgodnie z przepisami wewnętrznymi, o których mowa w ust.1.
3.
Odprawy nie przyznaje się, jeżeli umowa została rozwiązania na podstawie art. 36 i 37.
4.
Dyrektorowi i Zastępcy Dyrektora powyższa odprawa nie przysługuje.
5.
Odprawy, o której mowa w niniejszym artykule, nie przyznaje się w przypadku wypłaty odprawy, o której mowa w art. 34 ust. 5.
ROZDZIAŁ II
Przepisy podatkowe
Artykuł 65
1.
Dyrektor, Zastępca Dyrektora i pracownicy Centrum podlegają opodatkowaniu na jego rzecz z tytułu wynagrodzenia otrzymywanego z Centrum.
Warunki i procedury stosowania powyższego podatku określa załącznik III.
Komitet jest uprawniony do zmiany załącznika w razie konieczności.
2.
Centrum pobiera podatek poprzez opodatkowanie wynagrodzeń u źródła.
Należności z tytułu podatku wykazywane są po stronie dochodów w budżecie Centrum.
ROZDZIAŁ III
Środki odwoławcze
Artykuł 66
1.
Pracownicy, Zastępca Dyrektora i Dyrektor mogą wystąpić do właściwego organu z wnioskiem o wydanie decyzji w ich sprawie.
Właściwy organ zawiadamia zainteresowaną osobę o podjętej decyzji wraz z uzasadnieniem w terminie dwóch miesięcy od daty złożenia wniosku.
Jeżeli w powyższym terminie odpowiedź na wniosek nie zostanie udzielona, uznaje się to za dorozumianą decyzję odmowną, przeciwko której można złożyć zażalenie, zgodnie z poniższym ustępem.
2.
Pracownicy, Zastępca Dyrektora i Dyrektor mogą złożyć do właściwego organu zażalenie na akt, z którym wiążą się niekorzystne dla nich skutki; dotyczy to zarówno przypadku wydania decyzji przez właściwy organ, jak i niezastosowania środka przewidzianego przez niniejszy Regulamin.
Zażalenie ma formę dokumentu, w którym skarżący wnosi o polubowne rozstrzygnięcie przedmiotowego sporu.
Zażalenie musi zostać złożone w terminie dwóch miesięcy, po upływie, którego prawo do złożenia zażalenia wygasa.
Bieg terminu rozpoczyna się:
- w dniu powiadomienia zainteresowanej osoby o decyzji, lecz nie później niż w dniu, w którym osoba ta dowiedziała się o decyzji, jeżeli jest to akt o charakterze indywidualnym; jednakże w przypadku aktu o charakterze indywidualnym, który może być niekorzystny dla osoby trzeciej, bieg terminu dla tej osoby trzeciej rozpoczyna się w dniu, w którym dowiedziała się ona o tym akcie,
- w dniu, w którym upływa termin wydania decyzji, jeśli zażalenie dotyczy dorozumianej decyzji odmownej, o której mowa w ust. 1.
Właściwy organ zawiadamia zainteresowaną osobę o podjętej decyzji wraz z uzasadnieniem w terminie dwóch miesięcy od daty złożenia zażalenia.
Jeżeli w powyższym terminie odpowiedź na zażalenie nie zostanie udzielona, uznaje się to za dorozumianą decyzję odmowną, przeciwko której można złożyć skargę zgodnie z art. 67.
Procedurę wydawania uzasadnionej decyzji przez właściwy organ określają przepisy wewnętrzne przyjęte przez Zarząd na wniosek Dyrektora.
Co celów niniejszego artykułu przez właściwy organ rozumie się odpowiednio:
- Dyrektora – w przypadku pracowników,
- Zarząd – w przypadku Dyrektora i Zastępcy Dyrektora oraz skargi wniesionej na karę dyscyplinarną nałożoną przez Dyrektora,
- Komitet – w przypadku skargi na karę dyscyplinarną nałożoną przez Zarząd na Dyrektora lub Zastępcę Dyrektora.
Artykuł 67
1.
Spory pomiędzy pracownikami a Centrum, jak również pomiędzy Dyrektorem lub Zastępcą Dyrektora a Centrum mogą zostać rozstrzygnięte na zasadzie ugody, zgodnie z procedurą określoną w załączniku IV do niniejszego Regulaminu.
Jednakże jeżeli nie można osiągnąć porozumienia, pracownik może skierować sprawę do Trybunału Administracyjnego Międzynarodowej Organizacji Pracy.
2.
Trybunał Administracyjny Międzynarodowej Organizacji Pracy, zwany dalej Trybunałem Administracyjnym, jest właściwy w sprawach wszelkich sporów pomiędzy Centrum a pracownikiem Centrum w zakresie zgodności z prawem aktu, z którym wiążą się dla danej osoby niekorzystne skutki w rozumieniu art. 66 ust. 2.
3.
Skarga do Trybunału Administracyjnego jest dopuszczalna wyłącznie w przypadku gdy:
- złożono uprzednio zażalenie do właściwego organu, zgodnie z art. 66 ust. 2 z zachowaniem terminu tam przewidzianego,
- zażalenie zostało rozstrzygnięte odmownie w drodze wyraźnej lub dorozumianej decyzji,
- postępowanie pojednawcze nie przyniosło rezultatu lub nie doszło do ugody w terminie czterech miesięcy od wyznaczenia mediatora.
4.
Skargę na podstawie ust. 2 wnosi się w terminie trzech miesięcy.
Bieg terminu rozpoczyna się w dniu powiadomienia obu stron o niepowodzeniu postępowania pojednawczego lub jeżeli nie doszło do ugody – po upływie czterech miesięcy od wyznaczenia mediatora.
TYTUŁ V
Pracownicy miejscowi
Artykuł 68
1.
Pracownicy miejscowi zatrudniani są przez Dyrektora na podstawie umów zawieranych na czas określony.
2.
Przepisy tytułu II z wyjątkiem art. 6–10, 29, 31–37, 40–43, 46–50 i przepisów rozdziału IV stosuje się odpowiednio do pracowników miejscowych.
Artykuł 69
Warunki zatrudnienia pracowników miejscowych, dotyczące w szczególności:
a) sposobów ich zatrudniania i rozwiązywania z nimi umowy,
b) urlopów, oraz
c) zaszeregowania i wynagradzania
określa Dyrektor, zgodnie z aktualnymi przepisami i praktykami obowiązującymi w miejscu, w którym maja oni pełnić swoje obowiązki.
Artykuł 70
Centrum pokrywa przypadającą na pracodawcę część składki na zabezpieczenie społeczne, wymaganej przez przepisy obowiązujące w miejscu gdzie pracownicy miejscowi mają pełnić swoje obowiązki.
Artykuł 71
Każdy pracownik miejscowy może wystąpić do Dyrektora z wnioskiem o wydanie decyzji w jego sprawie.
Dyrektor zawiadamia pracownika o wydanej decyzji wraz z uzasadnieniem, w terminie miesiąca od złożenia wniosku.
Pracownik, który nie zgadza się z decyzją, może wnieść na nią skargę zgodnie z art. 72.
Artykuł 72
Spory pomiędzy Centrum a pracownikiem miejscowym rozstrzyga sąd właściwy zgodnie z przepisami obowiązującymi w miejscu, w którym pracownik pełni swoje obowiązki.
TYTUŁ VI
Pracownicy pełniący służbę zagraniczną
Artykuł 73
Postanowienia dotyczące pracowników skierowanych do służby zagranicznej są określane w przepisach wewnętrznych przyjmowanych przez Zarząd na wniosek Dyrektora.
TYTUŁ VII
Przepisy dotyczące pracowników czasowo przeniesionych do Centrum
Artykuł 74
Postanowienia dotyczące osób zatrudnionych w organizacjach lub przedsiębiorstwach, czasowo przeniesionych do Centrum na podstawie specjalnych umów o współpracy lub wymianie, są określane w przepisach wewnętrznych przyjmowanych przez Zarząd na wniosek Dyrektora.
TYTUŁ VIII
Przepisy końcowe
Artykuł 75
Niniejszy Regulamin wchodzi w życie w dniu, w którym wchodzi w życie decyzja Komitetu Ambasadorów AKP-WE o jego ustanowieniu.
Artykuł 76
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
Decyzja nr 3/2005 Wspólnego Komitetu ds. Rolnictwa ustanowionego na mocy Umowy między Wspólnotą Europejską i Konfederacją Szwajcarską w sprawie handlu produktami rolnymi
z dnia 19 grudnia 2005 r.
dotycząca dostosowania, w związku z rozszerzeniem Unii Europejskiej, załączników 1 i 2
(2005/955/WE)
WSPÓLNY KOMITET DS. ROLNICTWA,
uwzględniając Umowę między Wspólnotą Europejską (zwaną dalej "WE"), z jednej strony, i Konfederacją Szwajcarską, z drugiej strony, w sprawie handlu produktami rolnymi (zwaną dalej "Umową"), w szczególności jej art. 11,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Umowa weszła w życie z dniem 1 czerwca 2002 r.; zawiera ona między innymi załączniki 1 i 2 dotyczące dwustronnych koncesji handlowych przyznanych przez strony.
(2) W dniu 1 maja 2004 r. nastąpiło rozszerzenie Unii Europejskiej w drodze przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej.
(3) Podczas szczytu UE–Szwajcaria, który odbył się dnia 19 maja 2004 r., strony zgodziły się dostosować dwustronne koncesje handlowe, uzasadniając to potrzebą ogólnego utrzymania po rozszerzeniu UE obrotów handlowych, zgodnie z preferencyjnymi warunkami udzielonymi na mocy umów dwustronnych między nowymi Państwami Członkowskimi Unii Europejskiej i Szwajcarią.
(4) Strony przyjęły autonomiczne i przejściowe środki pozwalające zagwarantować ciągłość obrotów handlowych od dnia 1 maja 2004 r.,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Załącznik 1 i załącznik 2 do Umowy zastępuje się odpowiednio załącznikami 1 i 2 do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Konfederacja Szwajcarska niniejszym potwierdza, że szwajcarski wywóz bydła do Wspólnoty Europejskiej będzie przebiegał zgodnie z systemem identyfikacji i rejestracji przewidzianym w rozporządzeniu (WE) nr 1760/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady [1].
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2006 r.
Decyzja nr 4/2005 Komitetu Mieszanego ds. Rolnictwa
z dnia 19 grudnia 2005 r.
dotycząca zmiany dodatku 1 do załącznika 9 do Umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską dotyczącej handlu produktami rolnymi
(2005/956/WE)
KOMITET MIESZANY DS. ROLNICTWA,
uwzględniając Umowę między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską dotyczącą handlu produktami rolnymi, w szczególności jej art. 11,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Umowa między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską dotycząca handlu produktami rolnymi (zwana dalej "Umową") weszła w życie dnia 1 czerwca 2002 r.
(2) Załącznik 9 do Umowy ma na celu wspieranie handlu produktami rolnymi i środkami spożywczymi uzyskanymi w produkcji ekologicznej i pochodzącymi ze Wspólnoty i Szwajcarii.
(3) Zgodnie z art. 8 ust. 2 załącznika 9 do Umowy, grupa robocza bada zmiany w wewnętrznych przepisach ustawowych i wykonawczych stron, a w szczególności formułuje wnioski przedstawiane Komitetowi Mieszanemu ds. Rolnictwa w celu dostosowania i zaktualizowania odpowiednich dodatków.
(4) Dodatek 1 do załącznika 9 do Umowy dotyczy przepisów wykonawczych stosowanych przy wprowadzaniu do obrotu produktów rolnych i środków spożywczych uzyskanych w produkcji ekologicznej we Wspólnocie i w Szwajcarii.
(5) Należy dostosować dodatek 1 do załącznika 9 do Umowy tak, aby brał pod uwagę zmiany w przepisach wykonawczych we Wspólnocie i w Szwajcarii,
STANOWI CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Dodatek 1 do załącznika 9 do Umowy między Wspólnotą Europejską i Konfederacją Szwajcarską dotyczącej handlu produktami rolnymi zastępuje się tekstem załączonym do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2006 r.
Decyzja nr 2/2005 Komitetu ds. Transportu Lotniczego Wspólnota/Szwajcaria
z dnia 25 listopada 2005 r.
zmieniająca Załącznik do Umowy pomiędzy Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie transportu lotniczego
(2005/961/WE)
KOMITET DS. TRANSPORTU LOTNICZEGO WSPÓLNOTA/SZWAJCARIA,
uwzględniając Umowę między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie transportu lotniczego, dalej zwaną "Umową", w szczególności jej art. 23 ust. 4,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
1. Do pkt 1 (Trzeci pakiet lotniczy dotyczący liberalizacji i innych zasad lotnictwa cywilnego) Załącznika do Umowy, za odniesieniem do dyrektywy Rady 93/104/WE wprowadzonym przez art. 1 ust. 3 decyzji nr 3/2004 Komitetu ds. Transportu Lotniczego Wspólnota/Szwajcaria, dodaje się, co następuje [1]:
"Nr 437/2003
Rozporządzenie (WE) nr 437/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 lutego 2003 r. w sprawie sprawozdań statystycznych w odniesieniu do przewozu lotniczego pasażerów, frachtu i poczty"
2.
Do pkt 1 (Trzeci pakiet lotniczy dotyczący liberalizacji i innych zasad lotnictwa cywilnego) Załącznika do Umowy, za wpisem, o którym mowa w art. 1 ust. 1 niniejszej decyzji, dodaje się, co następuje:
"Nr 1358/2003
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1358/2003 z dnia 31 lipca 2003 r. wykonujące rozporządzenie (WE) nr 437/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie sprawozdań statystycznych w odniesieniu do przewozu lotniczego pasażerów, frachtu i poczty oraz zmieniające jego załączniki I i II.".
3.
Do pkt 1 (Trzeci pakiet lotniczy dotyczący liberalizacji i innych zasad lotnictwa cywilnego) Załącznika do Umowy, za wpisem, o którym mowa w art. 1 ust. 2 niniejszej decyzji, dodaje się, co następuje:
"Nr 785/2004
Rozporządzenie (WE) nr 785/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie wymogów w zakresie ubezpieczenia w odniesieniu do przewoźników lotniczych i operatorów statków powietrznych.".
Artykuł 2
1.
Do pkt 1 (Trzeci pakiet lotniczy dotyczący liberalizacji i innych zasad lotnictwa cywilnego) Załącznika do Umowy, za odniesieniem do rozporządzenia Rady (WE) nr 2408/92, dodaje się, co następuje:
"(Zmiany załącznika I wynikające z załącznika II, rozdział 8 (Polityka transportowa), sekcja G (Transport lotniczy), numer 1 Aktu dotyczącego warunków przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej oraz dostosowań w Traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej, mają zastosowanie)."
2.
Do pkt 3 (Harmonizacja techniczna) Załącznika do Umowy, za odniesieniem do dyrektywy Rady 93/65/EWG, dodaje się, co następuje:
"(Zmiany załącznika II wynikające z załącznika II, rozdział 8 (Polityka transportowa), sekcja G (Transport lotniczy), numer 2 Aktu dotyczącego warunków przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej oraz dostosowań w Traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej, mają zastosowanie)".
3. Do pkt 1 (Trzeci Pakiet Lotniczy dotyczący liberalizacji i innych zasad lotnictwa cywilnego) Załącznika do Umowy, za odniesieniem do dyrektywy 30/2002/WE Parlamentu Europejskiego i Rady wprowadzonym przez art. 1 ust. 1 decyzji nr 3/2004 Komitetu ds. Transportu Lotniczego Wspólnota/Szwajcaria, dodaje się, co następuje:
"(Zmiany załącznika I wynikające z załącznika II, rozdział 8 (Polityka transportowa), sekcja G (Transport lotniczy), numer 2 Aktu dotyczącego warunków przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej oraz dostosowań w Traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej, mają zastosowanie)".
Artykuł 3
Do pkt 4 (Bezpieczeństwo lotnicze) Załącznika do Umowy, za odniesieniem do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2042/2003, dodaje się, co następuje:
"Nr 36/2004
Dyrektywa 2004/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie bezpieczeństwa statków powietrznych państw trzecich wykorzystujących porty lotnicze Wspólnoty
(Artykuły 1 do 9 i 11 do 14)"
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej oraz w Urzędowym Kompendium Szwajcarskiego Prawa Federalnego. Niniejsza decyzja wchodzi w życie pierwszego dnia następnego miesiąca po jej opublikowaniu.
Decyzja nr 1/2005 Wspólnego Komitetu Weterynaryjnego ustanowionego Umową między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską dotyczącą handlu produktami rolnymi
z dnia 21 grudnia 2005 r.
w sprawie zmiany dodatku 6 do załącznika 11 do Umowy
(2005/962/WE)
KOMITET,
uwzględniając Umowę między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską dotyczącą handlu produktami rolnymi (zwana dalej Umową w sprawie rolnictwa), w szczególności jej załącznik 11 art. 19 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Umowa w sprawie rolnictwa weszła w życie w dniu 1 czerwca 2002 r.
(2) Dodatki 1, 2, 3, 4, 5, 6 i 11 do załącznika 11 do Umowy w sprawie rolnictwa po raz pierwszy zostały zmienione decyzją nr 2/2003 Wspólnego Komitetu Weterynaryjnego, ustanowionego Umową między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską dotyczącą handlu produktami rolnymi z dnia 25 listopada 2003 r. w odniesieniu do zmiany dodatków 1, 2, 3, 4, 5, 6 i 11 do załącznika 11 do Umowy [1].
(3) Dodatki 1, 2, 3, 4, 5, 6 i 11 do załącznika 11 do Umowy w sprawie rolnictwa ostatnio zostały zmienione decyzją nr 2/2004 Wspólnego Komitetu Weterynaryjnego, ustanowionego Umową między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską dotyczącą handlu produktami rolnymi z dnia 9 grudnia 2004 r. w odniesieniu do zmiany dodatków 1, 2, 3, 4, 5, 6 i 11 do załącznika 11 do Umowy [2].
(4) Konfederacja Szwajcarska zobowiązała się do włączenia do swojego ustawodawstwa krajowego przepisów rozporządzenia (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych [3], rozporządzenia (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego [4], rozporządzenia (WE) nr 854/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczególne przepisy dotyczące organizacji urzędowych kontroli w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi [5] i rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt [6].
(5) Środki sanitarne przewidziane przez ustawodawstwo szwajcarskie są uznawane za równoważne do celów handlowych w odniesieniu do mleka i przetworów mlecznych pochodzenia krowiego przeznaczonych do spożycia przez ludzi.
(6) Postanowienia dodatku 6 do załącznika 11 do Umowy w sprawie rolnictwa, jak również ich wpływ na kontrole, zostaną ponownie przeanalizowane przez Wspólny Komitet Weterynaryjny najpóźniej w terminie jednego roku po wejściu w życie niniejszej decyzji w celu zbadania równoważności w odniesieniu do wszystkich produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi innych niż mleko i przetwory mleczne pochodzenia krowiego zgodnie z postanowieniami rozdziału III dodatku 6 do wspomnianego Załącznika.
(7) Tekst dodatku 6 do załącznika 11 do wspomnianej Umowy powinien zostać zmieniony tak, aby uwzględnić zmiany dokonane w prawodawstwie wspólnotowym i ustawodawstwie szwajcarskim, obowiązującym w dniu 1 stycznia 2006 r.,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Tabela pierwsza (Produkty: Mleko i przetwory mleczne pochodzenia krowiego przeznaczone do spożycia przez ludzi) rozdziału I dodatku 6 do załącznika 11 do Umowy w sprawie rolnictwa, zostaje zastąpiona tabelą znajdującą się w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Równoważność środków sanitarnych przewidzianych przez ustawodawstwo szwajcarskie w odniesieniu do wszystkich produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi, innych niż mleko i przetwory mleczne pochodzenia krowiego, zostanie zbadana przez Wspólny Komitet Weterynaryjny w celu jej uznania do celów handlowych najpóźniej w terminie jednego roku po wejściu w życie niniejszej decyzji.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja, sporządzona w dwóch egzemplarzach, zostaje podpisana przez współprzewodniczących lub inne osoby upoważnione do działania w imieniu Stron.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Informacja dotycząca przedłużenia Umowy międzynarodowej w sprawie oliwy z oliwek i oliwek stołowych z 1986 r.
(2005/C 24/01)
Na swojej 91. sesji (Madryt, 29 listopada — 2 grudnia 2004 r.), Międzynarodowa Rada ds. Oliwy z Oliwek, na mocy postanowień Umowy międzynarodowej w sprawie oliwy z oliwek i oliwek stołowych (1986 r.) [1] zmienionej Protokołem z 1993 r. przedłużającym Umowę międzynarodową w sprawie oliwy z oliwek i oliwek stołowych [2], podjęła decyzję o przedłużeniu Umowy o dwanaście miesięcy do dnia 31 grudnia 2005 r.
--------------------------------------------------
[1] Dz.U. L 214 z 4.8.1987, str. 1.
[2] Dz.U. L 298 z 3.12.1993, str. 37.
Skorygowane noty wyjaśniające dotyczące załącznika III — definicja pojęcia pochodzenia produktów i metody współpracy administracyjnej — do układu ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Chile, z drugiej strony
(2005/C 56/05)
Artykuł 17 — Przyczyny techniczne
Świadectwo przewozowe EUR.1 może zostać odrzucone z "przyczyn technicznych", jeżeli nie zostało sporządzone w wymagany sposób.
Przykładowe sytuacje, w których wymagane jest późniejsze przedstawienie zatwierdzonego z mocą wsteczną świadectwa:
- świadectwo przewozowe EUR.1 jest sporządzone na formularzu innym niż wymagany (np. brak tła giloszowego, znaczne różnice w wymiarach lub kolorze w stosunku do wzoru, brak numeru seryjnego, formularz niewydrukowany w jednym z oficjalnie wymaganych języków),
- jedna z rubryk obowiązkowych (np. rubryka 4 formularza EUR.1) nie jest wypełniona, za wyjątkiem rubryki 8,
- świadectwo przewozowe EUR.1 nie jest opatrzone pieczęcią ani podpisane (w rubryce 11),
- świadectwo przewozowe EUR.1 jest zatwierdzone przez nieupoważniony organ,
- użyta pieczęć jest nowa i nie została jeszcze zgłoszona,
- przedstawione świadectwo przewozowe EUR.1 jest odpisem lub kserokopią, a nie oryginałem,
- wpis w rubryce 5 odnosi się do kraju, który nie jest objęty Układem (np. Izrael lub Kuba).
Działania, które należy podjąć:
Dokument powinien być oznaczony jako "Dokument niezaakceptowany", z podaniem przyczyn, a następnie zwrócony importerowi tak, aby mógł on otrzymać nowy dokument wydany z mocą wsteczną.
Władze celne mogą jednakże zatrzymać kserokopię odrzuconego dokumentu dla celów późniejszej kontroli, po wydaniu zezwolenia, lub gdy istnieją podstawy, by podejrzewać nadużycia.
Artykuł 31 — Odmowa uprzywilejowanego traktowania bez kontroli
Obejmuje to przypadki, w których uważa się, że dowód pochodzenia nie ma zastosowania m.in. z następujących powodów:
- rubryka dotycząca opisu towarów (rubryka 8 w EUR.1) nie jest wypełniona lub dotyczy towarów innych niż towary przedstawione,
- dowód pochodzenia towarów został wydany przez kraj nieobjęty Układem nawet, jeżeli towary pochodzą ze Wspólnoty lub z Chile (np. EUR.1 wydane w Izraelu dla produktów pochodzących z Chile),
- jedna z obowiązkowych rubryk w świadectwie przewozowym EUR.1 wykazuje ślady niepoświadczonych wymazań lub zmian (np. w rubrykach dotyczących opisu towarów lub w rubrykach określających ilość opakowań, kraj przeznaczenia lub kraj pochodzenia),
- termin ważności określony w świadectwie przewozowym EUR.1 upłynął z przyczyn innych niż przyczyny określone w rozporządzeniach (np. wyjątkowe okoliczności), za wyjątkiem przypadków, gdy towary zostały przedstawione przed upływem terminu,
- dowód pochodzenia jest wydany w późniejszym terminie dla towarów, które zostały początkowo przywiezione w sposób naruszający przepisy,
- rubryka 4 świadectwa przywozowego EUR.1 wskazuje na kraj niebędący stroną układu, w ramach którego ubiegano się o uprzywilejowane traktowanie.
Działania, które należy podjąć:
Dowód pochodzenia powinien być oznaczony jako "Niestosowany" oraz zatrzymany przez władze celne, którym został przedstawiony, aby zapobiec późniejszym próbom jego użycia.
Bez uszczerbku dla działań prawnych podjętych zgodnie z ustawodawstwem wewnętrznym władze celne kraju przywozu niezwłocznie informują, tam gdzie to stosowne, władze celne lub właściwe władze kraju wywozu o odmowie.
CZ _BAR_ DOKUMENT NEAKCEPTOVÁN _BAR_ NEPOUŽITELNÝ _BAR_
DA _BAR_ AFVIST DOKUMENT _BAR_ UANVENDELIGT _BAR_
DE _BAR_ DOKUMENT NICHT ANGENOMMEN _BAR_ NICHT ANWENDBAR _BAR_
EE _BAR_ DOKUMENTI EI AKTSEPTEERITUD _BAR_ AKTSEPTEERIMATA _BAR_
EL _BAR_ ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΤΑΙ _BAR_ ΜΗ ΑΠΟΔΕΚΤΟ _BAR_
EN _BAR_ DOCUMENT NOT ACCEPTED _BAR_ INAPPLICABLE _BAR_
ES _BAR_ DOCUMENTO RECHAZADO _BAR_ INAPLICABLE _BAR_
HU _BAR_ NEM ELFOGADOTT OKMÁNY _BAR_ ALKALMATLAN _BAR_
FI _BAR_ ASIAKIRJA HYLÄTTY _BAR_ EI VOIDA KÄYTTÄÄ _BAR_
FR _BAR_ DOCUMENT REFUSÉ _BAR_ INAPPLICABLE _BAR_
IT _BAR_ DOCUMENTO RESPINTO _BAR_ INAPPLICABILE _BAR_
NL _BAR_ DOCUMENT GEWEIGERD _BAR_ NIET VAN TOEPASSING _BAR_
LT _BAR_ DOKUMENTAS NEPRIIMTAS _BAR_ NETINKAMAS _BAR_
LV _BAR_ DOKUMENTS NAV AKCEPTÉTS _BAR_ NEDERIGS _BAR_
MT _BAR_ DOKUMENT MHUX AĊĊETTAT _BAR_ MHUX APPLIKABBLI _BAR_
PL _BAR_ DOKUMENT NIEZAAKCEPTOWANY _BAR_ NIESTOSOWANY _BAR_
PT _BAR_ DOCUMENTO RECUSADO _BAR_ NÃO APLICÁVEL _BAR_
SE _BAR_ EJ GODTAGET DOKUMENT _BAR_ OANVÄNDBART _BAR_
SI _BAR_ DOKUMENT NI SPREJET _BAR_ NEUSTREZNO _BAR_
SK _BAR_ DOKUMENT NEPRIJATÝ _BAR_ NEPOUŽITEĽNÝ _BAR_
--------------------------------------------------
Informacja dotycząca wejścia w życie Protokołu dodatkowego do Umowy o partnerstwie gospodarczym oraz koordynacji politycznej i współpracy między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi z jednej strony a Meksykańskimi Stanami Zjednoczonymi z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia nowych Państw Członkowskich do Unii Europejskiej
Umawiające się Strony notyfikowały sobie wzajemnie zakończenie procedur niezbędnych do wejścia w życie Protokołu dodatkowego do Umowy o partnerstwie gospodarczym oraz koordynacji politycznej i współpracy, przyjętego na posiedzeniu Rady Unii Europejskiej w dniu 31 stycznia 2005 r., w związku z tym Umowa wejdzie w życie z dniem 1 lutego 2005 r., zgodnie z art. 5 ust. 2 Protokołu dodatkowego.
--------------------------------------------------
Informacja dotycząca wejścia w życie decyzji nr 1/2005 Wspólnej Rady UE–Meksyk dotyczącej sprostowania do decyzji nr 3/2004 Wspólnej Rady UE–Meksyk z dnia 29 lipca 2004 r.
Umawiające się Strony notyfikowały sobie wzajemnie zakończenie procedur niezbędnych do wejścia w życie decyzji nr 1/2005 Wspólnej Rady UE–Meksyk dotyczącej sprostowania do decyzji nr 3/2004 Wspólnej Rady UE–Meksyk z dnia 29 lipca 2004 r., przyjętej na posiedzeniu Rady Unii Europejskiej w dniu 31 stycznia 2005 r.; w związku z tym decyzja ta wejdzie w życie z dniem 21 lutego 2005 r., zgodnie z art. 2 tej decyzji.
--------------------------------------------------
Informacja dotycząca wejścia w życie Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi a Republiką Chile
Układ ustanawiający stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi a Republiką Chile [1] wszedł w życie w dniu 1 marca 2005 r., a procedury przewidziane w artykule 198 Układu zostały zakończone w dniu 28 lutego 2005 r.
[1] Dz.U. L 352 z 30.12.2002, str. 3 i Dz.U. L 332 z 19.12.2003, str. 64.
--------------------------------------------------
Informacja dotycząca wejścia w życie umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską zmieniającej umowę między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską z dnia 22 lipca 1972 r. odnośnie do przepisów mających zastosowanie do przetworzonych produktów rolnych [1]
[1] Dz.U. L 23 z 26.1.2005, str. 19.
--------------------------------------------------
Informacja dotycząca wejścia w życie umowy między Wspólnotą Europejską a rządem Chińskiej Republiki Ludowej o współpracy i wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych
Umowa między Wspólnotą Europejską a rządem Chińskiej Republiki Ludowej o współpracy i wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych [1] weszła w życie dnia 1 kwietnia 2005 r., po zakończeniu procedur przewidzianych w art. 22 tej umowy dnia 17 marca 2005 r.
[1] Dz.U. L 375 z 23.12.2004, str. 20.
--------------------------------------------------
Informacja dotycząca wejścia w życie Umowy między Wspólnotą Europejską a Rządem Socjalistycznej Republiki Wietnamu w sprawie dostępu do rynku
(2005/C 111/01)
Umowa między Wspólnotą Europejską a Rządem Socjalistycznej Republiki Wietnamu w sprawie dostępu do rynku [1] weszła w życie dnia 31 marca 2005 r., po zakończeniu procedur przewidzianych w art. 6 tej umowy dnia 31 marca 2005 r.
[1] Dz.U. L 75 z 22.3.2005, str. 37.
--------------------------------------------------
Informacja dotycząca wejścia w życie Umowy pomiędzy Wspólnotą Europejską a Republiką San Marino ustanawiającej środki równoważne do przewidzianych w dyrektywie Rady 2003/48/WE w sprawie opodatkowania dochodów z oszczędności w formie wypłacanych odsetek
(2005/C 119/01)
Umowa pomiędzy Wspólnotą Europejską a Republiką San Marino ustanawiająca środki równoważne do przewidzianych w dyrektywie Rady 2003/48/WE w sprawie opodatkowania dochodów z oszczędności w formie wypłacanych odsetek wejdzie w życie dnia 1 czerwca 2005 r., po zakończeniu procedur przewidzianych w art. 16 tej umowy dnia 6 kwietnia 2005 r.
--------------------------------------------------
Informacja dotycząca wejścia w życie Umowy pomiędzy Wspólnotą Europejską a Księstwem Andory ustanawiającej środki równoważne ze środkami określonymi w dyrektywie Rady 2003/48/WE w sprawie opodatkowania dochodów z oszczędności w formie wypłacanych odsetek
(2005/C 119/02)
Umowa pomiędzy Wspólnotą Europejską a Księstwem Andory ustanawiająca środki równoważne ze środkami określonymi w dyrektywie Rady 2003/48/WE w sprawie opodatkowania dochodów z oszczędności w formie wypłacanych odsetek wejdzie w życie w dniu 1 czerwca 2005 r., po zakończeniu procedur przewidzianych w art. 15 tej umowy w dniu 6 kwietnia 2005 r.
--------------------------------------------------
Informacja dotycząca wejścia w życie Umowy między Wspólnotą Europejską a Demokratyczno-Socjalistyczną Republiką Sri Lanki o readmisji osób przebywających nielegalnie
Umowa między Wspólnotą Europejską a Demokratyczno-Socjalistyczną Republiką Sri Lanki o readmisji osób przebywających nielegalnie [1] weszła w życie z dniem 1 maja 2005 r., po zakończeniu w dniu 23 marca 2005 r. procedury przewidzianej w art. 21 tej Umowy.
[1] Dz.U. L 124 z 17.5.2005, str. 43.
--------------------------------------------------
Informacja dotycząca wejścia w życie Umowy o współpracy między Wspólnotą Europejską a Księstwem Andory [1]
Po zakończeniu dnia 10 maja 2005 r. procedur niezbędnych do wejścia w życie umowy o współpracy między Wspólnotą Europejską a Księstwem Andory, podpisanej w Brukseli dnia 15 listopada 2004 r., umowa ta wejdzie w życie, zgodnie z jej art. 14, dnia 1 lipca 2005 r. [1] Dz.U. L 359 z 4.12.2004, str. 33. --------------------------------------------------
Informacja dotycząca wejścia w życie Umowy między Wspólnotą Europejską a Księstwem Monako ustanawiającej środki równoważne do przewidzianych w dyrektywie Rady 2003/48/WE w sprawie opodatkowania dochodów z oszczędności w formie wypłacanych odsetek
(2005/C 137/01)
Umowa między Wspólnotą Europejską a Księstwem Monako ustanawiająca środki równoważne do przewidzianych w dyrektywie Rady 2003/48/WE w sprawie opodatkowania dochodów z oszczędności w formie wypłacanych odsetek wejdzie w życie 1 lipca 2005 r., po zakończeniu procedur przewidzianych w art. 16 tej umowy dnia 31 maja 2005 r.
--------------------------------------------------
Informacja dotycząca wejścia w życie Umowy między Wspólnotą Europejską a Księstwem Liechtensteinu ustanawiającej środki równoważne do przewidzianych w dyrektywie Rady 2003/48/WE w sprawie opodatkowania dochodów z oszczędności w formie wypłacanych odsetek
(2005/C 137/02)
Umowa między Wspólnotą Europejską a Księstwem Liechtensteinu ustanawiająca środki równoważne do przewidzianych w dyrektywie Rady 2003/48/WE w sprawie opodatkowania dochodów z oszczędności w formie wypłacanych odsetek wejdzie w życie 1 lipca 2005 r., po zakończeniu procedur przewidzianych w art. 16 tej umowy dnia 27 maja 2005 r.
--------------------------------------------------
Informacja dotycząca wejścia w życie Umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską ustanawiającej środki równoważne do przewidzianych w dyrektywie Rady 2003/48/WE w sprawie opodatkowania dochodów z oszczędności w formie wypłacanych odsetek
(2005/C 137/03)
Umowa między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską ustanawiająca środki równoważne do przewidzianych w dyrektywie Rady 2003/48/WE w sprawie opodatkowania dochodów z oszczędności w formie wypłacanych odsetek wejdzie w życie 1 lipca 2005 r., po zakończeniu procedur przewidzianych w art. 17 tej umowy dnia 13 maja 2005 r.
--------------------------------------------------
Informacja dotycząca wejścia w życie Protokołu dodatkowego do Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Bułgarii, z drugiej strony, celem uwzględnienia przystąpienia do Unii Europejskiej Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej
Protokół dodatkowy do Układu Europejskiego zawartego z Bułgarią celem uwzględnienia przystąpienia dziesięciu nowych Państw Członkowskich do Unii Europejskiej, który Rada i Komisja postanowiły zawrzeć 18 kwietnia 2005 r. [1], wchodzi w życie 1 lipca 2005 r., natomiast notyfikacje dotyczące zakończenia procedur przewidzianych w art. 10 niniejszego Protokołu zostały dokonane do 13 czerwca 2005 r.
[1] Dz.U. L 155 z 17.6.2005, str. 1.
--------------------------------------------------
Informacja dotycząca daty wejścia w życie decyzji Wspólnej Rady UE-Meksyk nr 4/2004 w sprawie zmian decyzji Wspólnej Rady nr 2/2001
Umawiające się Strony notyfikowały sobie wzajemnie zakończenie procedur niezbędnych do wejścia w życie decyzji Wspólnej Rady UE-Meksyk nr 4/2004, przyjętej na posiedzeniu Rady Unii Europejskiej w dniu 13 grudnia 2004 r., w związku z czym decyzja wchodzi w życie z dniem 18 maja 2005 r., zgodnie z jej art. 3.
--------------------------------------------------
Informacja dotycząca daty wejścia w życie protokołu do Układu o stabilizacji i stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii, z drugiej strony, dotyczącego Umowy ramowej między Wspólnotą Europejską a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii ustanawiającej ogólne zasady udziału Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii w programach wspólnotowych
Protokół do Układu o stabilizacji i stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii, z drugiej strony, dotyczącego Umowy ramowej między Wspólnotą Europejską a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii ustanawiającej ogólne zasady udziału Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii w programach wspólnotowych [1], podpisany dnia 22 listopada 2004 r. w Brukseli, wszedł w życie dnia 29 czerwca 2005 r. zgodnie z art. 10 Układu. [1] Dz. U. L 23 --------------------------------------------------
Informacja dotycząca wejścia w życie Protokołu do Porozumienia w sprawie współpracy i unii celnej między Europejską Wspólnotą Gospodarczą i Republiką San Marino, dotyczącego włączenia, w charakterze Stron Porozumienia, Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej, w następstwie przystąpienia tych Państw do Unii Europejskiej
Po dopełnieniu w dniu 12 lipca 2005 r. procedur niezbędnych do wejścia w życie Protokołu do Porozumienia w sprawie współpracy i unii celnej między Europejską Wspólnotą Gospodarczą i Republiką San Marino, dotyczącego włączenia, w charakterze Stron Porozumienia, Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej, w następstwie przystąpienia tych Państw do Unii Europejskiej, podpisanego w Brukseli dnia 4 maja 2005 r., Protokół ten, zgodnie z jego art. 4, wejdzie w życie dnia 1 sierpnia 2005 r.
--------------------------------------------------
Informacja dotycząca wejścia w życie Protokołu dodatkowego do Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Rumunią, z drugiej strony, celem uwzględnienia przystąpienia do Unii Europejskiej Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej
Protokół dodatkowy do Układu Europejskiego zawartego z Rumunią celem uwzględnienia przystąpienia dziesięciu nowych Państw Członkowskich do Unii Europejskiej, który Rada i Komisja postanowiły zawrzeć 25 kwietnia 2005 r. [1], wchodzi w życie dnia 1 sierpnia 2005 r., natomiast notyfikacje dotyczące zakończenia procedur przewidzianych w art. 10 niniejszego Protokołu zostały dokonane do dnia 14 lipca 2005 r.
[1] Dz.U. L 155 z 17.6.2005, str. 26.
--------------------------------------------------
Informacja dotycząca daty wejścia w życie protokołu do Układu o Stabilizacji i Stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Albanii, z drugiej strony, dotyczącego Umowy ramowej między Wspólnotą Europejską a Republiką Albanii ustanawiającej ogólne zasady udziału Republiki Albanii w programach wspólnotowych
Protokół do Układu o Stabilizacji i Stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Albanii, z drugiej strony, dotyczącego Umowy ramowej między Wspólnotą Europejską a Republiką Albanii ustanawiającej ogólne zasady udziału Republiki Albanii w programach wspólnotowych [1], podpisany dnia 22 listopada 2004 r. w Brukseli, wszedł w życie dnia 11 lipca 2005 r. zgodnie z art. 10 Układu. [1] Dz.U. L 192 z 22.7.2005, str. 78. --------------------------------------------------
Sprostowanie do informacji dotyczącej daty wejścia w życie protokołu do Układu o Stabilizacji i Stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Albanii, z drugiej strony, dotyczącego Umowy ramowej między Wspólnotą Europejską a Republiką Albanii ustanawiającej ogólne zasady udziału Republiki Albanii w programach wspólnotowych
(Niniejszy tekst unieważnia i zastępuje tekst opublikowany w Dzienniku Urzędowym L 208 z dnia 11 sierpnia 2005 r.)
Informacja w sprawie wejścia w życie Protokołu do Układu o stabilizacji i stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej
Protokół do Układu o stabilizacji i stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej [1], podpisany w Brukseli dnia 7 grudnia 2004 r., wszedł w życie z dniem 1 sierpnia 2005 r. zgodnie z art. 16 ust. 2 Protokołu. [1] Dz.U. L 388 z 29.12.2004, str. 6. --------------------------------------------------
Informacja dotycząca wejścia w życie decyzji nr 1/2005 Rady Stowarzyszenia UE-Tunezja z dnia 14 lipca 2005 r. wprowadzającej odstępstwo od przepisów dotyczących definicji pojęcia "produktów pochodzących" oraz metod współpracy administracyjnej określonych w Układzie eurośródziemnomorskim, ustanawiającym stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z jednej strony a Republiką Tunezyjską z drugiej strony [1]
(2005/C 236/01)
Umowa o wolnym handlu pomiędzy Republiką Tunezyjską a Turcją weszła w życie w dniu 1 lipca 2005 r.
Tym samym spełnione zostały warunki zawarte w art. 2 decyzji nr 1/2005 Rady Stowarzyszenia UE-Tunezja, zatem decyzja ma zastosowanie od dnia 14 lipca 2005 r.
[1] Dz.U. L 190 z 22.7.2005, str. 3.
--------------------------------------------------
Informacje dotyczące przedłużenia Międzynarodowej Umowy w sprawie Drewna Tropikalnego z 1994 r.
(2005/C 237/01)
Na 34. sesji (Panama, 12- 16 maja 2003 r.) Międzynarodowa Rada do spraw Drewna Tropikalnego postanowiła, w ramach art. 46 ust. 2 Międzynarodowej Umowy w sprawie Drewna Tropikalnego z 1994 r.
[1], przedłużyć Umowę na okres trzech lat ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2004 r. do dnia 31 grudnia 2006 r.
[1] Dz.U. L 208 z 17.8.1996, str. 1.
--------------------------------------------------
Informacja w sprawie wejścia w życie Protokołu do Układu o stabilizacji i stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z jednej strony a Republiką Chorwacji z drugiej strony w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej
Protokół do Układu o stabilizacji i stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z jednej strony a Republiką Chorwacji z drugiej strony w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej [1], podpisany w Brukseli dnia 21 grudnia 2004 r., wszedł w życie z dniem 1 października 2005 r., zgodnie z art. 14 Protokołu. [1] Dz.U. L 26 z 28.1.2005, str. 222 i Dz.U. L 243 z 19.9.2005, str. 49. --------------------------------------------------
Informacje dotyczące wejścia w życie Umowy o współpracy na rzecz pokojowego wykorzystania energii jądrowej między Europejską Wspólnotą Energii Atomowej (Euratom) a rządem Republiki Uzbekistanu
(2005/C 242/03)
Umowa o współpracy na rzecz pokojowego wykorzystania energii jądrowej między Europejską Wspólnotą Energii Atomowej (Euratom) a rządem Republiki Uzbekistanu [1] weszła w życie dnia 1 sierpnia 2004 r.
[1] Dz.U. L 269 z 21.10.2003, str. 9.
--------------------------------------------------
Informacja dotycząca wejścia w życie Protokołu do Układu Eurośródziemnomorskiego między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Arabską Republiką Egiptu, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej [1]
Po zakończeniu w dniu 22 września 2005 r. wymiany instrumentów notyfikacji o zakończeniu procedur koniecznych do wejścia w życie Protokołu do Układu Eurośródziemnomorskiego między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z jednej strony, a Arabską Republiką Egiptu, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej podpisanego w Brukseli dnia 20 grudnia 2004 r., Protokół ten wszedł w życie w dniu 1 października 2005 r. zgodnie z jego art. 12. [1] Dz.U. L 31 z 4.2.2005, str. 31. --------------------------------------------------
Informacja dotycząca wejścia w życie Układu Eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi a Algierską Republiką Ludowo-Demokratyczną [1]
Po zakończeniu w dniu 22 lipca 2005 r. wymiany instrumentów notyfikacji o zakończeniu procedur koniecznych do wejścia w życie Układu Eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Algierską Republiką Ludowo-Demokratyczną, z drugiej strony, podpisanego w Walencji dnia 22 kwietnia 2002 r., Układ ten wszedł w życie w dniu 1 września 2005 r., zgodnie z jego art. 110.
[1] Dz.U. L 265 z 10.10.2005, str. 2.
--------------------------------------------------
Informacja o wejściu w życie Protokołu dodatkowego do Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Chile, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej
W dniu 28 października 2005 r. obydwie strony zakończyły procedury niezbędne do zawarcia Protokołu dodatkowego do Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Chile, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej.
Protokół dodatkowy wchodzi zatem w życie w dniu 1 listopada 2005 r., zgodnie ze swoim art. 13 ust. 2 w Dz.U. L 38 z 10.2.2005, str. 3.
--------------------------------------------------
Informacja dotycząca wejścia w życie decyzji nr 3/2005 Rady Stowarzyszenia UE–Rumunia z dnia 5 lipca 2005 r. w sprawie usprawnienia uzgodnień handlowych dotyczących przetworzonych produktów rolnych przewidzianych w Protokole 3 do Układu Europejskiego
Decyzja nr 3/2005 Rady Stowarzyszenia UE–Rumunia z dnia 5 lipca 2005 r. w sprawie usprawnienia uzgodnień handlowych dotyczących przetworzonych produktów rolnych przewidzianych w Protokole 3 do Układu Europejskiego, którą Rada Stowarzyszenia UE–Rumunia przyjęła dnia 5 lipca 2005 r., weszła w życie dnia 1 grudnia 2005 r., po powiadomieniu przez obie strony, że procedury przewidziane w art. 5 tej decyzji zostały zakończone dnia 23 listopada 2005 r.
Zainteresowanym stronom zwraca się uwagę na fakt, że rozporządzenie Komisji (WE) nr 1520/2000, przywołane w motywie 5 i art. 2 decyzji nr 3/2005, zostało uchylone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1043/2005 [1], które weszło w życie dnia 8 lipca 2005 r. Zgodnie z art. 57 tego rozporządzenia, odniesienia do rozporządzenia (WE) nr 1520/2000 należy rozumieć jako odniesienia do rozporządzenia (WE) nr 1043/2005.
[1] Dz.U. L 172 z 5.7.2005, str. 24.
--------------------------------------------------
Informacja dotycząca przedłużenia obowiązywania Międzynarodowego Porozumienia Cukrowego z 1992 r.
(2005/C 322/02)
Międzynarodowa Organizacja Cukru, zgodnie z postanowieniami Międzynarodowego Porozumienia Cukrowego z 1992 r. [1], jednogłośnie podjęła decyzję o przedłużeniu obowiązywania tego porozumienia o dwa lata, do dnia 31 grudnia 2007 r.
[1] Dz.U. L 379 z 23.12.1992, str. 15 (decyzja Rady 92/580/EWG).
--------------------------------------------------
Zalecenia Rady Stowarzyszenia UE — Tunezja
z dnia 4 lipca 2005 r.
w sprawie realizacji planu działania UE — Tunezja
(2005/C 327/03)
RADA STOWARZYSZENIA UE — TUNEZJA,
mając na uwadze Układ Eurośródziemnomorski ustanawiający stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z jednej strony, a Republiką Tunezyjską, z drugiej strony, w szczególności jego art. 80,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Art. 80 Układu Eurośródziemnomorskiego upoważnia Radę Stowarzyszenia do formułowania odpowiednich zaleceń, które uważa ona za stosowne dla osiągnięcia celów Układu.
(2) Zgodnie z art. 90 Układu Eurośródziemnomorskiego, Strony podejmują wszelkie środki o charakterze ogólnym lub szczególnym wymagane do wypełnienia ich zobowiązań wynikających z wymienionego Układu i zapewniają osiągnięcie celów określonych w tym Układzie.
(3) Strony Układu Eurośródziemnomorskiego zatwierdziły tekst planu działania UE — Tunezja.
(4) Plan działania UE — Tunezja będzie wspierał realizację Układu Eurośródziemnomorskiego poprzez opracowanie i przyjęcie przez Strony konkretnych środków zapewniających praktyczne wytyczne dla takiej realizacji.
(5) Podwójnym celem planu działania jest przedstawienie konkretnych środków mających na celu wypełnienie przez Strony zobowiązań ustalonych w Układzie Eurośródziemnomorskim oraz dostarczenie szerszych ram służących wzmocnieniu stosunków między UE i Tunezją, w celu osiągnięcia wysokiego stopnia integracji gospodarczej i pogłębienia współpracy politycznej, zgodnie z ogólnymi celami Układu Eurośródziemnomorskiego,
FORMUŁUJE NASTĘPUJĄCE ZALECENIE:
Artykuł
Rada Stowarzyszenia zaleca, aby Strony realizowały plan działania UE — Tunezja [1] w zakresie, w jakim taka realizacja ma na uwadze osiągnięcie celów Układu Eurośródziemnomorskiego.
Informacja dotycząca wejścia w życie decyzji Rady 2005/953/WE w sprawie zawarcia porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Tajlandią zgodnie z art. XXVIII GATT 1994 w sprawie zmiany koncesji w odniesieniu do ryżu, przewidzianych na liście koncesyjnej WE CXL załączonej do GATT 1994
Wspomniane porozumienie weszło w życie w dniu jego podpisania, 21 grudnia 2005 r.
--------------------------------------------------
Porozumienie
w formie wymiany listów w sprawie przedłużenia terminu ważności Protokołu ustanawiającego na okres od dnia 1 czerwca 2005 r. do dnia 31 maja 2006 r. wielkości dopuszczalne połowów i udział finansowy przewidziane w Umowie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Rządem Demokratycznej Republiki Wysp Świętego Tomasza i Książęcej w sprawie połowów na wodach przybrzeżnych Wysp Świętego Tomasza i Książęcej
A. List Wspólnoty Europejskiej
Szanowni Państwo,
W celu zapewnienia przedłużenia ważności obecnie obowiązującego Protokołu (od dnia 1 czerwca 2002 r. do dnia 31 maja 2005 r.) ustanawiającego dopuszczalne wielkości połowów i wkład finansowy przewidziane w Umowie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Rządem Demokratycznej Republiki Wysp Świętego Tomasza i Książęcej i w oczekiwaniu na negocjacje w sprawie zmian w protokole, mam zaszczyt potwierdzić, że uzgodniliśmy następujące przejściowe ustalenia:
1) Począwszy od dnia 1 czerwca 2005 r. do dnia 31 maja 2006 r., ważność ustaleń obowiązujących przez ostatnie trzy lata jest przedłużona.
Wkład finansowy Wspólnoty z tytułu powyższych przejściowych ustaleń odpowiadać będzie kwocie określonej w art. 2 obecnie obowiązującego protokołu (637500 EUR).
Kwota ta zostanie w całości przeznaczona na rekompensaty finansowe, a płatność dokonana najpóźniej dnia 31 stycznia 2006 r.
Ponadto Wspólnota zapewni w tym roku finansowanie studiów rozwojowych dotyczących kraba głębokowodnego, w wysokości 50000 EUR
2) W czasie tego okresu wydawane będą licencje połowowe w granicach określonych w art. 1 aktualnie obowiązującego protokołu, w zamian za opłaty lub zaliczki w wysokości określonej w pkt 2 Załącznika do protokołu.
Byłbym zobowiązany za potwierdzenie otrzymania niniejszego listu oraz wyrażenie zgody co do jego treści.
Proszę Państwa o przyjęcie wyrazów głębokiego szacunku.
W imieniu Rady Unii Europejskiej
B. List Rządu Demokratycznej Republiki Wysp Świętego Tomasza i Książęcej
Szanowni Państwo,
Mam zaszczyt potwierdzić odbiór Państwa listu z dnia dzisiejszego, o następującej treści:
"W celu zapewnienia przedłużenia ważności obecnie obowiązującego Protokołu (od dnia 1 czerwca 2002 r. do dnia 31 maja 2005 r.) ustanawiającego dopuszczalne wielkości połowów i wkład finansowy przewidziane w Umowie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Rządem Demokratycznej Republiki Wysp Świętego Tomasza i Książęcej i w oczekiwaniu na negocjacje w sprawie zmian w protokole, mam zaszczyt potwierdzić, że uzgodniliśmy następujące przejściowe ustalenia:
1) Począwszy od dnia 1 czerwca 2005 r. do dnia 31 maja 2006 r., ważność ustaleń obowiązujących przez ostatnie trzy lata jest przedłużona.
Wkład finansowy Wspólnoty z tytułu powyższych przejściowych ustaleń odpowiadać będzie kwocie określonej w art. 2 obecnie obowiązującego protokołu (637500 EUR).
Kwota ta zostanie w całości przeznaczona na rekompensaty finansowe, a płatność dokonana najpóźniej dnia 31 stycznia 2006 r.
Ponadto Wspólnota zapewni w tym roku finansowanie studiów rozwojowych dotyczących kraba głębokowodnego, w wysokości 50000 EUR
2) W czasie tego okresu wydawane będą licencje połowowe w granicach określonych w art. 1 aktualnie obowiązującego protokołu, w zamian za opłaty lub zaliczki w wysokości określonej w pkt 2 Załącznika do protokołu.".
Mam zaszczyt potwierdzić, że Rząd Demokratycznej Republiki Wysp Świętego Tomasza i Książęcej akceptuje treść Państwa listu oraz że list ten stanowi, jak też i niniejszy list, porozumienie zgodne z Państwa wnioskiem.
Proszę Państwa o przyjęcie wyrazów głębokiego szacunku.
W imieniu Rządu Demokratycznej Republiki Wysp Świętego Tomasza i Książęcej
--------------------------------------------------
Porozumienie
w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Jordańskim Królestwem Haszymidzkim, dotyczące wzajemnych środków liberalizacji oraz zmiany Układu o stowarzyszeniu między WE a Jordanią, a także zastąpienia załączników I, II, III I IV oraz Protokołów 1 i 2 do tego Układu
A. List Wspólnoty Europejskiej
Szanowny Panie,
Mam zaszczyt zwrócić się do Pana w związku z negocjacjami przeprowadzonymi na mocy art. 15 Układu Eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Jordańskim Królestwem Haszymidzkim, z drugiej strony (zwanego dalej "Układem o stowarzyszeniu"), obowiązującego od dnia 1 maja 2002 r., który stanowi, że Wspólnota i Jordańskie Królestwo Haszymidzkie dokonują stopniowej liberalizacji wzajemnego handlu produktami rolnymi i przetworzonymi produktami rolnymi.
Negocjacje te odbyły się zgodnie z postanowieniami art. 10, 15 i 17, które stanowią, że od dnia 1 stycznia 2002 r. Wspólnota i Jordania dokonują oceny sytuacji w celu określenia, jakie środki liberalizacji powinny zostać zastosowane przez Wspólnotę i Jordanię, począwszy od dnia 1 stycznia 2003 r., dla realizacji celu polegającego na stopniowej, dalszej liberalizacji handlu produktami rolnymi i przetworzonymi produktami rolnymi.
W wyniku negocjacji Strony uzgodniły, co następuje:
1) w Układzie o stowarzyszeniu po art. 11 dodaje się następujący artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 11a
1.
Opłaty celne mające zastosowanie w przywozie do Jordanii przetworzonych produktów rolnych pochodzących ze Wspólnoty, wymienionych w wykazie C w załączniku III, zostają zniesione ze skutkiem od dnia wejścia w życie Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Jordanią, dotyczącego wzajemnych środków liberalizacji oraz zmiany Układu o stowarzyszeniu między WE a Jordanią, a także zastąpienia załączników I, II, III i IV oraz Protokołów 1 i 2 do tego Układu.
2.
Opłaty celne mające zastosowanie w przywozie do Jordanii przetworzonych produktów rolnych pochodzących ze Wspólnoty, wymienionych w wykazie D w załączniku III, zostają zniesione w czterech równych transzach rocznych, począwszy od dnia 1 maja 2006 r., a produkty te są wolne od cła ze skutkiem od dnia 1 maja 2009 r.
3.
Opłaty celne mające zastosowanie w przywozuie do Jordanii przetworzonych produktów rolnych pochodzących ze Wspólnoty, wymienionych w wykazie E w załączniku III, zostają zniesione w ośmiu równych transzach rocznych, począwszy od dnia 1 maja 2006 r., a produkty są wolne od cła ze skutkiem od dnia 1 maja 2013 r.
4.
Opłaty celne mające zastosowanie w przywozie do Jordanii przetworzonych produktów rolnych pochodzących ze Wspólnoty, wymienionych w wykazie F w załączniku III, zostają obniżone o 50 % w pięciu równych transzach rocznych ze skutkiem od dnia 1 maja 2006 r., a produkty te podlegają stawce celnej w wysokości 50 % podstawowej stawki celnej ze skutkiem od dnia 1 maja 2010 r.
5.
Nie znosi się opłat celnych mających zastosowanie w przywozie do Jordanii przetworzonych produktów rolnych pochodzących ze Wspólnoty, wymienionych w wykazie G w załączniku III.
6.
Do celów zniesienia opłat celnych, o których mowa w ust. 1 do 5, podstawową stawką celną, w odniesieniu do której mają być zastosowane kolejne obniżki, jest stawka celna faktycznie stosowana erga omnes w dniu poprzedzającym podpisanie Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Jordanią, dotyczącej wzajemnych środków liberalizacji oraz zmiany Układu o stowarzyszeniu między WE a Jordanią, a także zastąpienia załączników I, II, III i IV oraz Protokołów 1 i 2 do tego Układu.
7.
Jeśli, po podpisaniu Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Jordanią, dotyczącej wzajemnych środków liberalizacji oraz zmiany Układu o stowarzyszeniu między WE a Jordanią, a także zastąpienia załączników I, II, III i IV oraz Protokołów 1 i 2 do tego Układu, stosowane jest erga omnes jakiekolwiek obniżenie stawek celnych, w szczególności zaś obniżenie wynikające z negocjacji taryfowych WTO, to takie obniżone stawki celne zastępują podstawowe stawki celne określone w ust. 6, począwszy od dnia rozpoczęcia stosowania takich obniżonych stawek celnych." ;
2) w Układzie o stowarzyszeniu, po art. 14 dodaje się następujący artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 14a
W handlu w zakresie rolnictwa między Wspólnotą a Jordanią nie wprowadza się żadnych nowych ceł w przywozie ani innych opłat o równoważnym skutku." ;
3) Artykuł 17 ust. 1 Układu o stowarzyszeniu otrzymuje brzmienie:
"1.
Począwszy od dnia 1 stycznia 2009 r., Wspólnota i Jordania oceniają sytuację w celu ustalenia środków liberalizacji, które mają zostać zastosowane przez Wspólnotę i Jordanię ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2010 r., zgodnie z celem określonym w art. 15." ;
4) załączniki I, II, III i IV do Układu o stowarzyszeniu zastępuje się nowymi załącznikami I, II, III i IV zawartymi w załączniku A do niniejszego porozumienia w formie wymiany listów;
5) Protokoły 1 i 2 Układu o stowarzyszeniu zastępuje się Protokołami 1 i 2 oraz załącznikami do nich, zawartymi w załączniku B do niniejszego porozumienia w w formie wymiany listów;
6) niniejszym uchyla się Porozumienie w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Jordanią, dotyczące przywozu do Wspólnoty świeżych kwiatów ciętych i pąków kwiatowych objętych pozycją 060310 Wspólnej Taryfy Celnej.
Niniejsze Porozumienie stosuje się od dnia 1 stycznia 2006 r.
Byłbym wdzięczny za potwierdzenie zgody Pańskiego rządu na propozycje przedstawione w niniejszym liście.
Proszę przyjąć, Szanowny Panie, wyrazy mojego najwyższego poważania.
W imieniu Rady Unii Europejskiej
Porozumienie
w formie wymiany listów pomiędzy Wspólnotą Europejską a Australią zgodnie z art. XXIV:6 i art. XXVIII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT) 1994 dotyczące zmiany koncesji w harmonogramach Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej w trakcie ich przystąpienia do Unii Europejskiej
A. List od Wspólnoty Europejskiej
+++++ TIFF +++++
Porozumienie
w formie wymiany listów dotyczące tymczasowego stosowania protokołu zmieniającego Protokół ustanawiający wielkości dopuszczalne połowów oraz wynagrodzenie pieniężne przewidziane w Umowie o współpracy w sektorze rybołówstwa morskiego między Wspólnotą Europejską a Islamską Republiką Mauretańską na okres od dnia 1 sierpnia 2001 r. do dnia 31 lipca 2006 r.
A. List rządu Islamskiej Republiki Mauretańskiej
Szanowny Panie,
Powołując się na Protokół, parafowany dnia 31 lipca 2001 r., ustanawiający wielkości dopuszczalne połowów oraz wynagrodzenie pieniężne przewidziane w Umowie o współpracy w sektorze rybołówstwa morskiego między Wspólnotą Europejską a Islamską Republiką Mauretańską na okres od dnia 1 sierpnia 2001 r. do dnia 31 lipca 2006 r., oraz w rezultacie spotkań Wspólnego Komitetu w dniu 10 września 2004 r. oraz w dniach 15 i 16 grudnia 2004 r., mam zaszczyt poinformować, że rząd Islamskiej Republiki Mauretańskiej jest gotów zastosować, zgodnie z opiniami naukowymi, tymczasowe ograniczenie nakładów połowowych dla połowów głowonogów, jak określono w zestawieniu danych połowowych nr 5 tego Protokołu, czasowo ograniczając o 5 licencji dopuszczalne wielkości połowów wobec wielkości oferowanych przez Protokół.
Przyszłe przywrócenie tych 5 licencji zostanie zadecydowane za porozumieniem stron w zależności od stanu zasobów.
Rząd Islamskiej Republiki Mauretańskiej również podejmie decyzję, w sposób wolny od dyskryminacji, o drugim jednomiesięcznym okresie ochronnym dotyczącym połowu gatunków głębinowych.
Poza tym rząd Islamskiej Republiki Mauretańskiej zobowiązuje się do zastosowania zmian wprowadzonych do Protokołu odnoszących się do postanowień dotyczących wielkości dopuszczalnych połowów ustanowionych w zestawieniu danych połowowych nr 8 dla kategorii kliprów tuńczykowych i taklowców powierzchniowych, podnosząc liczbę statków w tej kategorii z 31 do 35, oraz ustanowionych w zestawieniu danych połowowych nr 9 dla kategorii trawlerów zamrażalni do połowów pelagicznych, podnosząc liczbę statków w tej kategorii z 15 do 25, tymczasowo, ze skutkiem począwszy od dnia 1 stycznia 2005 r., w oczekiwaniu na jego wejście w życie, pod warunkiem że Wspólnota Europejska jest gotowa uczynić to samo.
Będę wdzięczny za potwierdzenie zgody Wspólnoty Europejskiej odnośnie do wspomnianego tymczasowego stosowania.
Proszę przyjąć wyrazy głębokiego szacunku.
W imieniu Rządu Islamskiej Republiki Mauretańskiej
B. List Wspólnoty Europejskiej
Szanowny Panie,
Mam zaszczyt potwierdzić odbiór Pańskiego listu z dnia dzisiejszego, o następującej treści:
"Szanowny Panie, Powołując się na Protokół, parafowany dnia 31 lipca 2001 r., ustanawiający wielkości dopuszczalne połowów oraz wynagrodzenie pieniężne przewidziane w Umowie o współpracy w sektorze rybołówstwa morskiego między Wspólnotą Europejską a Islamską Republiką Mauretańską na okres od dnia 1 sierpnia 2001 r. do dnia 31 lipca 2006 r., oraz w rezultacie spotkań Wspólnego Komitetu w dniu 10 września 2004 r. oraz w dniach 15 i 16 grudnia 2004 r., mam zaszczyt poinformować, że rząd Islamskiej Republiki Mauretańskiej jest gotów zastosować, zgodnie z opiniami naukowymi, tymczasowe ograniczenie nakładów połowowych dla połowów głowonogów, jak określono w zestawieniu danych połowowych nr 5 tego Protokołu, czasowo ograniczając o 5 licencji dopuszczalne wielkości połowów wobec wielkości oferowanych przez Protokół.
Przyszłe przywrócenie tych 5 licencji zostanie zadecydowane za porozumieniem stron w zależności od stanu zasobów.
Rząd Islamskiej Republiki Mauretańskiej również podejmie decyzję, w sposób wolny od dyskryminacji, o drugim jednomiesięcznym okresie ochronnym dotyczącym połowu gatunków głębinowych.
Poza tym rząd Islamskiej Republiki Mauretańskiej zobowiązuje się do zastosowania zmian wprowadzonych do Protokołu odnoszących się do postanowień dotyczących wielkości dopuszczalnych połowów ustanowionych w zestawieniu danych połowowych nr 8 dla kategorii kliprów tuńczykowych i taklowców powierzchniowych, podnosząc liczbę statków w tej kategorii z 31 do 35, oraz ustanowionych w zestawieniu danych połowowych nr 9 dla kategorii trawlerów zamrażalni do połowów pelagicznych, podnosząc liczbę statków w tej kategorii z 15 do 25, tymczasowo, ze skutkiem począwszy od dnia 1 stycznia 2005 r., w oczekiwaniu na jego wejście w życie, pod warunkiem że Wspólnota Europejska jest gotowa uczynić to samo.
Będę wdzięczny za potwierdzenie zgody Wspólnoty Europejskiej odnośnie do wspomnianego tymczasowego stosowania.".
Mam zaszczyt potwierdzić zgodę Wspólnoty Europejskiej odnośnie do tymczasowego stosowania.
Proszę przyjąć wyrazy głębokiego szacunku.
W imieniu Wspólnoty Europejskiej
--------------------------------------------------
Protokół
do Porozumienia między Wspólnotą Europejską a Republiką Islandii i Królestwem Norwegii dotyczącego kryteriów i mechanizmów określania państwa właściwego dla rozpatrywania wniosku o azyl złożonego w Państwie Członkowskim lub w Islandii lub Norwegii
WSPÓLNOTA EUROPEJSKA
i
REPUBLIKA ISLANDII
i
KRÓLESTWO NORWEGII,
zwane dalej Umawiającymi się Stronami,
MAJĄC NA UWADZE, że protokół w sprawie stanowiska Danii, stanowiący załącznik do Traktatu o Unii Europejskiej oraz do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską przewiduje, że Danii nie wiążą ani nie mają do niej zastosowania środki przyjęte na podstawie tytułu IV Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską,
W NAWIĄZANIU do art. 12 porozumienia między Wspólnotą Europejską a Republiką Islandii i Królestwem Norwegii dotyczącego kryteriów i mechanizmów określania państwa właściwego dla rozpatrywania wniosku o azyl złożonego w Państwie Członkowskim lub w Islandii lub Norwegii (zwanego dalej porozumieniem między Wspólnotą Europejską, Islandią i Norwegią), który stanowi, że Królestwo Danii może złożyć wniosek o uczestnictwo w tym porozumieniu,
STWIERDZAJĄC, że pismem z dnia 16 lutego 2001 r. Dania złożyła wniosek o uczestnictwo w porozumieniu między Wspólnotą Europejską, Islandią i Norwegią,
PRZYPOMINAJĄC, że zgodnie z art. 12 porozumienia między Wspólnotą Europejską, Islandią i Norwegią warunki uczestnictwa Królestwa Danii w tym porozumieniu są określane przez Umawiające się strony, działające za zgodą Danii, w protokole do wspomnianego porozumienia,
MAJĄC NA UWADZE, że przede wszystkim właściwe było zawarcie porozumienia między Danią a Wspólnotą, w szczególności w celu uregulowania kwestii związanych z jurysdykcją Trybunału Sprawiedliwości oraz koordynacją działań między Wspólnotą a Danią w odniesieniu do porozumień międzynarodowych,
MAJĄC NA UWADZE Porozumienie między Wspólnotą i Danią w sprawie kryteriów i mechanizmów określania Państwa Członkowskiego właściwego dla rozpatrywania wniosku o azyl, złożonego w Danii lub innym Państwie Członkowskim Unii Europejskiej i systemu "Eurodac" do porównywania odcisków palców w celu skutecznego stosowania Konwencji Dublińskiej (zwane dalej porozumieniem między Wspólnotą Europejską i Danią),
MAJĄC NA UWADZE, że w związku z powyższym konieczne jest ustalenie warunków, na jakich Dania będzie uczestniczyć w porozumieniu między Wspólnotą Europejską, Islandią i Norwegią, a w szczególności konieczne jest ustanowienie praw i obowiązków między Islandią i Norwegią i Danią,
UZNAJĄC, że wejście w życie niniejszego protokołu odbywa się za zgodą Danii, stosownie do jej wymogów konstytucyjnych,
UZGODNILI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Królestwo Danii uczestniczy w porozumieniu między Wspólnotą, Islandią i Norwegią na warunkach określonych w porozumieniu między Wspólnotą Europejską i Danią oraz w niniejszym protokole.
Artykuł 2
1.
Przepisy "rozporządzenia Dublin II" [1], które stanowi załącznik do niniejszego protokołu i które stanowi jego część, wraz ze środkami wykonawczymi przyjętymi stosownie do art. 27 ust. 2 "rozporządzenia Dublin II" będą obowiązywać zgodnie z prawem międzynarodowym w stosunkach między Danią, z jednej strony, a Islandią i Norwegią, z drugiej strony.
2.
Przepisy "rozporządzenia Eurodac" [2], które stanowi załącznik do niniejszego protokołu i które stanowi jego część, wraz ze środkami wykonawczymi przyjętymi stosownie do art. 22 lub art. 23 ust. 2 "rozporządzenia Eurodac" będą obowiązywać zgodnie z prawem międzynarodowym w stosunkach między Danią, z jednej strony, a Islandią i Norwegią, z drugiej strony.
3.
Zmiany do aktów, o których mowa w ust. 1 oraz 2, które zgłaszane są Komisji przez Danię zgodnie z art. 3 porozumienia między Wspólnotą Europejską i Danią i które zgłaszane są Komisji przez Islandię i Norwegię zgodnie z art. 4 porozumienia między Wspólnotą Europejską, Islandią i Norwegią, będą obowiązywać zgodnie z prawem międzynarodowym w stosunkach między Danią, z jednej strony, a Islandią i Norwegią, z drugiej strony.
4. Środki wykonawcze przyjęte stosownie do art. 27 ust. 2 "rozporządzenia Dublin II" oraz środki wykonawcze przyjęte zgodnie z art. 22 lub art. 23 ust. 2 "rozporządzenia Eurodac", które są zgłaszane Komisji przez Danię zgodnie z art. 4 porozumienia między Wspólnotą Europejską i Danią oraz które są zgłaszane Komisji przez Islandię i Norwegię zgodnie z art. 4 porozumienia między Wspólnotą Europejską, Islandią i Norwegią, obowiązują zgodnie z prawem międzynarodowym w stosunkach między Danią, z jednej strony, a Islandią i Norwegią, z drugiej strony.
Artykuł 3
Islandia i Norwegia mają prawo przedkładać Trybunałowi Sprawiedliwości pisma procesowe lub uwagi na piśmie w sprawach, w których duński sąd lub trybunał wnosi do Trybunału Sprawiedliwości o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym zgodnie z art. 6 ust. 1 porozumienia między Wspólnotą Europejską i Danią.
Artykuł 4
1.
W przypadku gdy Norwegia lub Islandia mają zastrzeżenia dotyczące stosowania bądź interpretacji przez Danię niniejszego protokołu, mogą one wnieść o oficjalne umieszczenie tej kwestii jako punktu spornego w porządku obrad Wspólnego Komitetu.
2.
W przypadku gdy Dania ma zastrzeżenia dotyczące stosowania bądź interpretacji przez Norwegię lub Islandię niniejszego protokołu, ma ona prawo wnieść do Komisji o oficjalne umieszczenie tej kwestii jako punktu spornego w porządku obrad Wspólnego Komitetu.
Kwestia ta zostaje wpisana do porządku obrad przez Komisję.
3.
Wspólny Komitet rozstrzyga spór w ciągu 90 dni, licząc od daty przyjęcia porządku obrad, w którym została umieszczona kwestia sporna.
W tym celu Dania ma prawo do przedkładania Wspólnemu Komitetowi swoich uwag.
4.
W przypadku rozstrzygnięcia sporu przez Wspólny Komitet w sposób, który wymaga implementacji w Danii, Dania w terminie przewidzianym w ust. 3 powiadamia Strony o tym, czy dokona implementacji treści rozstrzygnięcia.
W przypadku gdy Dania powiadomi o niedokonywaniu implementacji treści rozstrzygnięcia, stosuje się ust. 5.
5.
W przypadku gdy spór nie może zostać rozstrzygnięty przez Wspólny Komitet w terminie przewidzianym w ust. 3, w celu osiągnięcia ostatecznego rozstrzygnięcia następuje przedłużenie terminu o kolejne 90 dni.
Jeśli Wspólny Komitet nie podejmie decyzji przed upływem tego terminu, niniejszy protokół uważa się za wygasły wraz z upłynięciem ostatniego dnia terminu, o którym mowa powyżej.
Artykuł 5
Niniejszy protokół podlega ratyfikacji lub zatwierdzeniu przez Umawiające się Strony.
Instrumenty ratyfikacyjne lub zatwierdzające są składane Sekretarzowi Generalnemu Rady, który sprawuje funkcję depozytariusza.
Niniejszy protokół wchodzi w życie pierwszego dnia drugiego miesiąca następującego po dokonaniu notyfikacji przez Umawiające się Strony o zakończeniu przez nie odpowiednich procedur wymaganych dla tego celu.
Ponadto warunkiem wejścia w życie niniejszego protokołu jest uprzednie otrzymanie przez depozytariusza noty przesłanej przez Królestwo Danii zawierającej informację, że Królestwo Danii zatwierdza przepisy zawarte w niniejszym protokole oraz oświadcza, że będzie stosować przepisy, o których mowa w art. 2, we wzajemnych stosunkach z Islandią i Norwegią.
Artykuł 6
Każda z Umawiających się Stron może wypowiedzieć niniejszy protokół, kierując pisemne oświadczenie do depozytariusza.
Oświadczenie to staje się skuteczne po sześciu miesiącach od jego złożenia.
Niniejszy protokół traci moc w przypadku wygaśnięcia porozumienia między Wspólnotą i Danią.
Niniejszy protokół traci moc, w przypadku gdy Wspólnota albo wspólnie Islandia i Norwegia go wypowiedzą.
[1] Rozporządzenie Rady (WE) nr 343/2003 z dnia 18 lutego 2003 r. ustanawiające kryteria i mechanizmy określania Państwa Członkowskiego właściwego dla rozpatrywania wniosku o azyl, wniesionego w jednym z Państw Członkowskich przez obywatela państwa trzeciego (Dz.U. L 50 z 25.2.2003, str. 1).
[2] Rozporządzenie Rady (WE) nr 2725/2000 z dnia 11 grudnia 2000 r. dotyczące ustanowienia systemu "Eurodac" do porównywania odcisków palców w celu skutecznego stosowania Konwencji Dublińskiej (Dz.U. L 316 z 15.12.2000, str. 1).
--------------------------------------------------
Umowa
pomiędzy Wspólnotą Europejską i Królestwem Danii w sprawie kryteriów i mechanizmów określania Państwa Członkowskiego właściwego dla rozpatrywania wniosku o azyl, wniesionego w Danii lub innym Państwie Członkowskim Unii Europejskiej, i systemu "Eurodac" do porównywania odcisków palców w celu skutecznego stosowania Konwencji Dublińskiej
WSPÓLNOTA EUROPEJSKA, zwana dalej Wspólnotą,
z jednej strony, oraz
KRÓLESTWO DANII, zwane dalej Danią,
z drugiej strony,
ODWOŁUJĄC SIĘ do uczestnictwa Danii w Konwencji określającej Państwo Członkowskie odpowiedzialne za rozpatrzenie wniosków o azyl wniesionych w jednym z Państw Członkowskich Wspólnot Europejskich, podpisanej w Dublinie dnia 15 czerwca 1990 r., zwanej Konwencją Dublińską,
ODWOŁUJĄC SIĘ do art. 12 Umowy pomiędzy Wspólnotą Europejską i Republiką Islandii oraz Królestwa Norwegii ustanawiającej kryteria i mechanizmy określania Państwa Członkowskiego właściwego dla rozpatrywania wniosku o azyl, wniesionego w Państwie Członkowskim, w Islandii lub w Norwegii,
BIORĄC POD UWAGĘ, że rozporządzenie Rady (WE) nr 343/2003 z dnia 18 lutego 2003 r. ustanawiające kryteria i mechanizmy określania Państwa Członkowskiego właściwego dla rozpatrywania wniosku o azyl, wniesionego w jednym z Państw Członkowskich przez obywatela państwa trzeciego, zwane dalej "rozporządzeniem Dublin II", zastępuje Konwencję Dublińską,
UZNAJĄC, że rozporządzenie Komisji (WE) nr 1560/2003 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 343/2003 ustanawiającego kryteria i mechanizmy określania Państwa Członkowskiego właściwego dla rozpatrywania wniosku o azyl, wniesionego w jednym z Państw Członkowskich przez obywatela państwa trzeciego, było przyjęte przez Komisję w dniu 2 września 2003 r.,
MAJĄC NA UWADZE doniosłość rozporządzenia Rady (WE) nr 2725/2000 z dnia 11 grudnia 2000 r. dotyczącego ustanowienia systemu "Eurodac" dla porównywania odcisków palców w celu skutecznego stosowania Konwencji Dublińskiej, zwanego w dalszej części niniejszego dokumentu "rozporządzeniem Eurodac".
"Rozporządzenie Eurodac" i "rozporządzenie Dublin II", w dalszej części niniejszego dokumentu zwane są "rozporządzeniami",
UZNAJĄC, że Rada w dniu 28 lutego 2002 r. podjęła rozporządzenie (WE) nr 407/2002 dotyczące ustalonych zasad dla wdrożenia "rozporządzenia Eurodac",
ODWOŁUJĄC SIĘ do Protokołu w sprawie stanowiska Danii stanowiącego załącznik do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską ("protokół w sprawie stanowiska Danii"), stosownie do którego "rozporządzenie Dublin II" i "rozporządzenie Eurodac" nie są wiążące, ani nie mają zastosowania w Danii,
DĄŻĄC, aby przepisy rozporządzeń, przyszłe zmiany do nich oraz przepisy wykonawcze miały zastosowanie na podstawie prawa międzynarodowego do stosunków pomiędzy Wspólnotą i Danią, będącą Państwem Członkowskim o szczególnej pozycji w odniesieniu do tytułu IV Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską,
PODKREŚLAJĄC doniosłość właściwej koordynacji Wspólnoty i Danii w odniesieniu do negocjacji i zawierania umów międzynarodowych, które mogą oddziaływać lub zmieniać zakres rozporządzeń,
PODKREŚLAJĄC, że Dania powinna starać się przyłączyć do międzynarodowych umów zawartych przez Wspólnotę, w których uczestnictwo Danii jest istotne dla spójnego stosowania rozporządzeń i niniejszej umowy,
UZNAJĄC, że Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich powinien posiadać jurysdykcję w celu zapewnienia jednolitego stosowania i wykładni niniejszej umowy, w tym przepisów rozporządzeń oraz wszelkich środków wykonawczych, które stanowią część niniejszego porozumienia,
ODWOŁUJĄC SIĘ do jurysdykcji przyznanej Trybunałowi Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zgodnie z art. 68 ust. 1 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską do orzekania w kwestiach prejudycjalnych dotyczących ważności i wykładni aktów instytucji Wspólnoty opartych na tytule IV Traktatu, w tym ważności i wykładni niniejszej umowy, oraz powołując się na okoliczność, iż niniejsze postanowienie nie wiąże ani nie stosuje się do Dani, w wyniku protokołu w sprawie stanowiska Danii,
MAJĄC NA UWADZE, że Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich powinien posiadać jurysdykcję na tych samych warunkach do wydawania orzeczeń wstępnych w sprawie wniosków dotyczących ważności i interpretacji niniejszej umowy, które są podnoszone przez sąd lub trybunał Danii, oraz że sądy i trybunały Danii powinny występować o rozstrzygnięcie w trybie prejudycjalnym na tych samych warunkach, co sądy i trybunały innych Państw Członkowskich odnośnie do interpretacji rozporządzeń i środków wykonawczych do nich,
ODWOŁUJĄC SIĘ do postanowienia, że stosownie do art. 68 ust. 3 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Rada Unii Europejskiej, Europejska Komisja i Państwa Członkowskie mogą wystąpić do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich o wydanie orzeczenia w sprawie interpretacji aktów instytucji Wspólnoty przyjętych w oparciu o tytuł IV Traktatu, w tym o interpretację niniejszej umowy, oraz do faktu, że niniejsze postanowienie nie będzie wiążące, ani nie będzie mieć zastosowania w Danii, co wynika z protokołu w sprawie stanowiska Danii,
MAJĄC NA UWADZE TO, że Dania powinna posiadać, na tych samych warunkach jak inne Państwa Członkowskie w odniesieniu do rozporządzeń i środków wykonawczych do nich, możliwość wystąpienia do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich o wydanie orzeczenia w sprawie wykładni niniejszej umowy,
PODKREŚLAJĄC, że zgodnie z duńskim prawodawstwem, sądy w Danii powinny, dokonując wykładni niniejszej umowy, rozporządzeń i jakichkolwiek wspólnotowych środków wykonawczych stanowiących część niniejszej umowy, należycie uwzględnić decyzje zawarte w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich i sądów Państw Członkowskich Wspólnot Europejskich odnoszące się do rozporządzeń i wszelkich wspólnotowych środków wykonawczych,
MAJĄC NA UWADZE TO, że należy umożliwić wystąpienie do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich o wydanie orzeczenia w sprawach dotyczących wykonania obowiązków na podstawie niniejszej umowy zgodnie z postanowieniami Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską regulującymi sposób postępowania przed Trybunałem,
ZWAŻYWSZY, że na mocy art. 300 ust. 7 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, niniejsza umowa wiąże Państwa Członkowskie; tym samym jest właściwe, aby Dania, w przypadku niewykonania swoich zobowiązań przez Państwo Członkowskie, była w stanie wnieść skargę do Komisji jako stróża Traktatu,
MAJĄC NA UWADZE TO, że Dania, stosownie do art. 3 protokołu w sprawie stanowiska Danii, nie ponosi konsekwencji finansowych środków, które nie są wiążącymi, ani nie mają zastosowania w Danii, poza kosztami administracyjnymi, oraz że udział Danii w kosztach operacyjnych związanych ze stworzeniem i funkcjonowaniem Jednostki Centralnej zgodnie z art. 3 "rozporządzenia Eurodac", musi być zatem określony,
PODKREŚLAJĄC, że protokół stosownie do art. 12 niniejszej umowy pomiędzy Wspólnotą Europejską, Islandią i Norwegią dotyczący kryteriów i mechanizmów wyznaczania Państwa Członkowskiego właściwego dla rozpatrywania wniosku o azyl wniesionego w Państwie Członkowskim lub w Islandii, lub w Norwegii, zapewni stosunki pomiędzy Islandią i Norwegią, z jednej strony, i Danią, z drugiej strony, w odniesieniu do przepisów "rozporządzenia Dublin II" i "rozporządzenia Eurodac",
DĄŻĄC do określenia równolegle z niniejszą umową, treści niniejszego protokołu przez Wspólnotę Europejską, Islandię i Norwegię, oraz za zgodą Danii,
UZGODNILI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Cel
1. Celem niniejszej umowy jest zastosowanie przepisów rozporządzenia Rady (WE) nr 343/2003 z dnia 18 lutego 2003 r. w sprawie kryteriów i mechanizmów określania Państwa Członkowskiego właściwego dla rozpatrywania wniosku o azyl, wniesionego w Danii lub innym Państwie Członkowskim Unii Europejskiej ("rozporządzenie Dublin II"), rozporządzenia Rady (WE) nr 2725/2000 z dnia 11 grudnia 2000 r. dotyczącego ustanowienia systemu "Eurodac" do porównywania odcisków palców w celu skutecznego stosowania Konwencji Dublińskiej ("rozporządzenie Eurodac") oraz środków wykonawczych do tych rozporządzeń w stosunkach pomiędzy Wspólnotą i Danią, zgodnie z art. 2 ust. 1 i art. 2 ust. 2.
2.
Celem Stron umowy jest doprowadzenie do jednolitego zastosowania i wykładni przepisów rozporządzeń oraz środków wykonawczych do tych rozporządzeń we wszystkich Państwach Członkowskich.
3. Postanowienia art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1 i art. 5 ust. 1 niniejszej umowy wynikają z protokołu w sprawie stanowiska Danii.
Artykuł 2
"Rozporządzenie Dublin II" i "rozporządzenie Eurodac"
1.
Przepisy "rozporządzenia Dublin II", które jest załączone do niniejszej umowy i stanowi jej część, łącznie ze środkami wykonawczymi do tego rozporządzenia przyjętymi zgodnie z art. 27 ust. 2 "rozporządzenia Dublin II", i – w poszanowaniu środków wykonawczych przyjętych po wejściu w życie tej umowy – wprowadzone przez Danię, jak określono w art. 4 niniejszej umowy, obowiązuje, zgodnie z prawem międzynarodowym, w stosunkach pomiędzy Wspólnotą i Danią.
2.
Przepisy "rozporządzenia Eurodac", które jest załączone do niniejszej umowy i stanowi jej część, łącznie ze środkami wykonawczymi do tego rozporządzenia przyjętymi zgodnie z art. 22 lub art. 23 ust. 2 "rozporządzenia Eurodac", i – w poszanowaniu środków wykonawczych przyjętych po wejściu w życie tej umowy – wprowadzone przez Danię, jak określono w art. 4 niniejszej umowy, obowiązuje, zgodnie z prawem międzynarodowym, w stosunkach pomiędzy Wspólnotą i Danią.
3.
Datę wejścia w życie niniejszej umowy stosuje się zamiast daty wymienionej w art. 29 "rozporządzenia Dublin II" i w art. 27 "rozporządzenia Eurodac".
Artykuł 3
Zmiany do "rozporządzenia Dublin II" i do "rozporządzenia Eurodac"
1.
Dania nie uczestniczy w przyjmowaniu zmian do "rozporządzenia Dublin II" i "rozporządzenia Eurodac", jakiekolwiek tego typu zmiany nie będą wiążące, ani stosowane w Danii.
2.
Ilekroć przyjęte zostaną zmiany do rozporządzeń, Dania powiadomi Komisję o tym, czy decyduje się wprowadzić te zmiany.
Powiadomienie należy złożyć w chwili przyjęcia zmian lub w ciągu 30 dni od chwili ich przyjęcia.
3.
Jeśli Dania postanowi o wprowadzeniu treści zmian, wówczas powiadomienie wskazuje, czy wprowadzenie może nastąpić w drodze administracyjnej, czy wymaga parlamentarnego zatwierdzenia.
4.
Jeśli powiadomienie wskazuje, że wprowadzenie może nastąpić w drodze administracyjnej, powiadomienie stwierdza ponadto, że wszelkie niezbędne środki administracyjne wchodzą w życie w dniu wejścia w życie zmian do rozporządzeń, lub że weszły w życie w dniu zawiadomienia, w zależności od tego, która data jest późniejsza.
5.
W przypadku gdy powiadomienie wskazuje, że wprowadzenie wymaga w Danii parlamentarnego zatwierdzenia, stosuje się następujące przepisy:
a) środki legislacyjne w Danii wchodzą w życie w dniu wejścia w życie zmian do rozporządzeń lub w okresie 6 miesięcy od powiadomienia, w zależności od tego, która data jest późniejsza;
b) jeśli środki w Danii nie weszły w życie w dniu wejścia w życie zmian do rozporządzeń, Dania stosuje tymczasowo w zakresie zgodnym z jej ustawodawstwem krajowym istotę tych zmian;
c) Dania powiadamia Komisję o dniu, w którym legislacyjne środki wykonawcze wchodzą w życie, oraz o wszelkich szczególnych środkach podjętych z uwagi na tymczasowe obowiązywanie.
6.
Powiadomienie przez Danię, że treść zmian wprowadzono w Danii zgodnie z ust. 4 lub 5, tworzy na mocy prawa międzynarodowego wzajemne zobowiązania pomiędzy Danią i Wspólnotą.
Zmiany do rozporządzeń stanowią wówczas zmiany do niniejszej umowy i uważa je się za załączone do niej.
7.
W przypadku gdy:
a) Dania powiadamia o swojej decyzji o niewprowadzeniu zmian; lub
b) Dania nie sporządza powiadomienia w terminie 30 dni określonym w ust. 2; lub
c) środki legislacyjne w Danii nie wchodzą w życie w terminach określonych w ust. 5;
niniejszą umowę uważa się za rozwiązaną, chyba że Strony w okresie 90 dni postanowią inaczej, lub, w sytuacji, o której mowa w lit. c), środki legislacyjne w Danii wejdą w życie w tym samym okresie.
Rozwiązanie umowy wywołuje skutki 3 miesiące po upływie okresu 90 dni.
8.
Nie ma to wpływu na wnioski przekazane stosownie do "rozporządzenia Dublin II" przed dniem rozwiązania niniejszej umowy, jak określono w ust. 7.
Artykuł 4
Środki wykonawcze
1. Dania nie uczestniczy w przyjmowaniu opinii przez Komitet wymieniony w art. 27 ust. 2 "rozporządzenia Dublin II" i art. 23 ust. 2 "rozporządzenia Eurodac", ani w przyjmowaniu środków wykonawczych przyjętych zgodnie z art. 22 "rozporządzenia Eurodac". Środki wykonawcze przyjęte zgodnie z art. 27 ust. 2 "rozporządzenia Dublin II" lub stosownie do art. 23 ust. 2 "rozporządzenia Eurodac" i środki wykonawcze przyjęte zgodnie z art. 22 "rozporządzenia Eurodac" nie są wiążące i nie mają zastosowania do Danii.
2.
W każdym przypadku gdy przyjmuje się środki wykonawcze zgodnie z art. 27 ust. 2 "rozporządzenia Dublin II" i stosownie do art. 22 lub 23 ust. 2 "rozporządzenia Eurodac", Danię należy powiadomić o środkach wykonawczych.
Dania zawiadamia Komisję o swojej decyzji odnośnie do wprowadzenia lub nie treści środków wykonawczych.
Powiadomienie należy przekazać po otrzymaniu środków wykonawczych lub w okresie 30 dni od tego terminu.
3.
Powiadomienie stwierdza, że wszelkie niezbędne środki administracyjne w Danii wchodzą w życie z dniem wejścia w życie środków wykonawczych, lub że weszły w życie z dniem powiadomienia, w zależności od tego, która data jest późniejsza.
4.
Powiadomienie Danii o tym, iż treść środków wykonawczych została wprowadzona w Danii, tworzy wzajemne zobowiązania pomiędzy Danią i Wspólnotą na mocy prawa międzynarodowego.
Wówczas środki wykonawcze będą stanowić część niniejszej umowy.
5.
W przypadku gdy:
a) Dania powiadomi o swojej decyzji o niewprowadzeniu środków wykonawczych; lub
b) Dania nie sporządzi powiadomienia w terminie 30 dni określonym w ust. 2;
niniejszą umowę uważa się za rozwiązaną, chyba że Strony w okresie 90 dni postanowią inaczej.
Rozwiązanie wywołuje skutki 3 miesiące po upływie okresu 90 dni.
6.
Nie ma to wpływu na wnioski przekazane stosownie do "rozporządzenia Dublin II" przed dniem rozwiązania niniejszej umowy, jak określono w ust. 5.
7.
Jeśli w wyjątkowych przypadkach wprowadzenie wymaga zatwierdzenia parlamentarnego w Danii, informuje o tym powiadomienie Danii na mocy ust. 2 i stosuje się postanowienia art. 3 ust. 5–8.
Artykuł 5
Umowy międzynarodowe, które mają wpływ na "rozporządzenie Dublin II" i "rozporządzenie Eurodac"
1.
Umowy międzynarodowe zawarte przez Wspólnotę w oparciu o przepisy "rozporządzenia Dublin II" i "rozporządzenia Eurodac" nie są wiążące i nie mają zastosowania do Danii.
2.
Dania nie będzie zawierać umów międzynarodowych, które mogą wpływać na lub zmieniać zakres rozporządzeń załączonych do niniejszej umowy, dotyczących określenia właściwości dla rozpatrywania wniosku o azyl lub środków dotyczących porównywania odcisków palców obywateli państw trzecich objętych "rozporządzeniem Eurodac", chyba że następuje to w porozumieniu ze Wspólnotą, oraz jeśli zostały zawarte zadowalające porozumienia w odniesieniu do stosunku między niniejszą umową a porozumieniem międzynarodowym, o którym mowa.
3.
Przy negocjowaniu umów międzynarodowych, które mogą mieć wpływ lub zmieniać zakres rozporządzeń załączonych do niniejszej mowy, Dania będzie koordynować swoje stanowisko ze Wspólnotą i zaniecha podejmowania jakichkolwiek działań, które zagroziłyby celom stanowiska Wspólnoty, w ramach jej kompetencji w takich negocjacjach.
Artykuł 6
Jurysdykcja Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich w zakresie wykładni niniejszej umowy
1.
Jeśli w trakcie postępowania przed sądem lub trybunałem Danii podniesiona zostanie kwestia ważności lub wykładni niniejszej umowy, to ten sąd lub trybunał występują z wnioskiem do Trybunału Sprawiedliwości o wydanie orzeczenia w sprawie, ilekroć w takich samych okolicznościach wymagane byłoby, aby sąd lub trybunał innego Państwa Członkowskiego Unii Europejskiej uczynił to w poszanowaniu "rozporządzenia Dublin II" i "rozporządzenia Eurodac" oraz środków wykonawczych do rozporządzenia, zgodnie z art. 2 ust. 1 i art. 2 ust. 2.
2.
Zgodnie z prawem Danii sądy Danii, dokonując wykładni niniejszej umowy, biorą pod uwagę decyzje zawarte w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości odnoszące się do przepisów "rozporządzenia Dublin II" i "rozporządzenia Eurodac" oraz jakichkolwiek Wspólnotowych środków wykonawczych.
3.
Dania może, podobnie jak Rada, Komisja i każde z Państw Członkowskich, wystąpić do Trybunału Sprawiedliwości z wnioskiem o wydanie orzeczenia w kwestii wykładni niniejszej umowy.
Orzeczenie wydane przez Trybunał Sprawiedliwości w odpowiedzi na taki wniosek nie ma zastosowania do orzeczeń sądów lub trybunałów Państw Członkowskich, które stały się res judicata.
4.
Dania jest uprawniona do przedkładania Trybunałowi Sprawiedliwości uwag w sprawach, których pytanie zostało skierowane do tegoż Trybunału przez sąd lub trybunał Państwa Członkowskiego z wnioskiem o wydanie orzeczenia prejudycjalnego dotyczącego wykładni każdego postanowienia, o którym mowa w art. 2 ust. 1 i art. 2 ust. 2.
5.
Stosuje się Protokół w sprawie Statutu Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich oraz jego regulamin.
6.
W przypadku gdy postanowienia Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską odnoszące się do wydawania orzeczeń przez Trybunał Sprawiedliwości zostają zmienione ze skutkiem dla orzeczeń odnoszących się do "rozporządzenia Dublin II" i "rozporządzenia Eurodac", Dania może powiadomić Komisję o swojej decyzji o niezastosowaniu zmian w odniesieniu do niniejszej umowy.
Powiadomienia należy dokonać w momencie wejścia w życie zmian lub w terminie 60 dni od tego terminu.
W takim przypadku niniejszą umowę uważa się za rozwiązaną.
Rozwiązanie wywołuje skutki 3 miesiące po powiadomieniu.
7.
Pozostaje to bez wpływu na wnioski, które zostały przekazane zgodnie z "rozporządzeniem Dublin II" przed dniem rozwiązania niniejszej umowy, jak określono w ust. 6.
Artykuł 7
Jurysdykcja Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich w odniesieniu do wykonania niniejszej umowy
1.
Komisja może wszcząć przed Trybunałem Sprawiedliwości postępowania przeciwko Danii dotyczące niewywiązania się ze zobowiązania wynikającego z niniejszej umowy.
2.
Dania może wnieść skargę do Komisji z tytułu niewykonania przez Państwo Członkowskie swoich zobowiązań na mocy niniejszej umowy.
3.
Mają zastosowanie odpowiednie postanowienia Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską regulujące postępowanie przed Trybunałem Sprawiedliwości, a także Protokół w sprawie Statutu Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich oraz jego regulamin.
Artykuł 8
Zakres terytorialny
Niniejszą umowę stosuje się do terytoriów wymienionych w art. 299 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską oraz ww. zgodności z art. 26 "rozporządzenia Eurodac" oraz art. 26 "rozporządzenia Dublin II".
Artykuł 9
Wkłady finansowe dotyczące systemu "Eurodac"
W zakresie dotyczącym kosztów administracyjnych i operacyjnych związanych z instalacją i funkcjonowaniem Jednostki Centralnej Dania wnosi do rocznego budżetu WE roczną kwotę obliczoną na podstawie przyznanych środków budżetowych rozdzielonych dla tego celu, odpowiednio do wyrażonego w procentach produktu narodowego brutto Danii w stosunku do globalnego produktu narodowego brutto wszystkich państw uczestniczących.
Niniejsze postanowienie stosuje się od roku, w którym Dania dołączyła do Jednostki Centralnej.
Wkład Danii dla początkowej instalacji Jednostki Centralnej będzie stanowić sumę ryczałtowej kwoty stanowiącej równowartość kwoty zwróconej dla wkładu Danii do ogólnego budżetu Unii Europejskiej, z uwagi na jej wcześniejsze nieuczestniczenie w "rozporządzeniu Eurodac".
Artykuł 10
Rozwiązanie umowy
1.
Niniejsza umowa ulega rozwiązaniu, w przypadku gdy Dania poinformuje inne Państwa Członkowskie o tym, że nie chce czynić dłużej użytku z postanowień części I protokołu w sprawie stanowiska Danii, wersja na podstawie art. 7 wymienionego protokołu.
2.
Niniejsza umowa może zostać rozwiązana przez którąkolwiek Umawiającą się Stronę w drodze wypowiedzenia złożonego drugiej Umawiającej się Stronie.
Rozwiązanie staje się skuteczne sześć miesięcy od daty złożenia wypowiedzenia.
3.
Nie ma to wpływu na wnioski, które zostały przekazane przed datą rozwiązania niniejszej umowy, jak określono w ust. 1 lub 2.
Artykuł 11
Wejście w życie
1.
Niniejszą umowę Umawiające się Strony przyjmują zgodnie z ich odpowiednimi procedurami.
2.
Niniejsza umowa wchodzi w życie pierwszego dnia drugiego miesiąca następującego po powiadomieniu Umawiających się Stron o zakończeniu ich odpowiednich procedur wymaganych w tym celu.
ARTYKUŁ 12
Autentyczność tekstów
Niniejszą umowę sporządzono w dwóch kopiach w językach: angielskim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim i włoskim, każdy z wymienionych tekstów jest na równi autentyczny.
--------------------------------------------------
Wymiana listów
dotycząca przedłużenia porozumienia w formie wymiany listów między Unią Europejską a rządem Indonezji w sprawie zadań, statusu, przywilejów i immunitetów Misji Obserwacyjnej Unii Europejskiej w Acehu (Indonezja) (Misja Obserwacyjna w Acehu (Aceh Monitoring Mission – Amm)) oraz jej personelu
A. List od rządu Republiki Indonezji
Umowa
między Wspólnotą Europejską a Rządem Kanady o przetwarzaniu zaawansowanych informacji o pasażerach oraz zapisu danych dotyczących nazwiska pasażera
WSPÓLNOTA EUROPEJSKA I RZĄD KANADY, zwane dalej Stronami,
UZNAJĄC konieczność przestrzegania podstawowych praw i wolności, w szczególności prawa do prywatności, oraz wagę poszanowania tych wartości w trakcie zapobiegania i zwalczania terroryzmu, związanej z nim przestępczości oraz innych rodzajów przestępczości o charakterze ponadnarodowym, w tym przestępczości zorganizowanej;
UWZGLĘDNIAJĄC wymóg Rządu Kanady dotyczący przekazywania przez przewoźników lotniczych właściwym władzom Kanady zaawansowanych informacji o pasażerach oraz zapisu danych dotyczących nazwiska pasażera (zwane dalej "API/PNR"), w zakresie, w jakim są one zbierane i zawarte w automatycznych systemach rezerwacji oraz odprawy, należących do przewoźników;
UWZGLĘDNIAJĄC dyrektywę 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych [1], w szczególności jej art. 7 lit. c);
UWZGLĘDNIAJĄC zobowiązania podjęte przez właściwe władze w odniesieniu do sposobu przetwarzania danych API/PNR otrzymanych przez przewoźników lotniczych (zwane dalej "zobowiązaniami");
UWZGLĘDNIAJĄC odpowiednią decyzję Komisji, zgodnie z art. 25 ust. 6 dyrektywy 95/46/WE (zwaną dalej "decyzją"), na mocy której uznaje się, że właściwe władze Kanady zapewniają odpowiedni poziom ochrony danych API/PNR dotyczących lotów pasażerskich przekazywanych ze Wspólnoty Europejskiej (zwanej dalej "Wspólnotą") do Kanady, zgodnie z odpowiednimi zobowiązaniami, które są załączone do omawianej decyzji;
UWZGLĘDNIAJĄC poprawione wytyczne w sprawie API przyjęte przez Światową Organizację Celną (WCO), Zrzeszenie Międzynarodowego Transportu Lotniczego (IATA) oraz Międzynarodową Organizację Lotnictwa Cywilnego (ICAO);
ZOBOWIĄZUJĄC SIĘ do współpracy z ICAO w dziedzinie rozwoju wielostronnych standardów przekazywania danych PNR otrzymanych od komercyjnych linii lotniczych;
UWZGLĘDNIAJĄC przyszłą możliwość dokonania zmian w załączniku I do niniejszej Umowy przy stosowaniu uproszczonych procedur, w szczególności w odniesieniu do zapewnienia wzajemności między Stronami,
UZGODNILI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Cel
1.
Celem niniejszej Umowy jest zapewnienie, że dane API/PNR osób podróżujących na kwalifikujących się trasach są dostarczane przy pełnym poszanowaniu podstawowych praw i wolności, w szczególności prawa do prywatności.
2.
Kwalifikująca się trasa to przelot obsługiwany przez przewoźnika lotniczego z terytorium jednej ze Stron na terytorium Strony występującej z wnioskiem.
Artykuł 2
Właściwe organy
Właściwymi organami Strony występującej z wnioskiem są organy Kanady lub Unii Europejskiej odpowiedzialne za przetwarzanie danych API/PNR osób podróżujących na kwalifikujących się trasach, jak określono w załączniku I do niniejszej Umowy, który stanowi jej integralną część.
Artykuł 3
Przetwarzanie danych API/PNR
1.
Strony zgadzają się na przetwarzanie danych API/PNR osób podróżujących na kwalifikujących się trasach zgodnie z zobowiązaniami podjętymi przez właściwe organy otrzymujące dane API/PNR.
2.
Zobowiązania ustanawiają zasady i procedury przekazywania właściwym organom danych API/PNR osób podróżujących na kwalifikujących się trasach i ich ochrony.
3.
Właściwe organy przetwarzają otrzymane dane API/PNR i traktują osoby podróżujące na kwalifikujących się trasach, do których te dane się odnoszą, zgodnie z obowiązującym prawem i wymogami konstytucyjnymi, bez dyskryminacji, w szczególności ze względu na przynależność państwową i/oraz kraj zamieszkania.
Artykuł 4
Dostęp, korekta i zapis
1.
Właściwy organ zapewnia osobie, która nie przebywa na terytorium podlegającym właściwości tego organu i do której odnoszą się dane API/PNR przetworzone zgodnie z niniejszą Umową, zarówno dostęp do danych, jak i możliwość korekty, jeśli są one błędne, lub dodanie zapisu informującego, że wniesiony został wniosek o korektę.
2.
Możliwość dostępu do takich danych, ich korekta i zapis przyznane przez właściwy organ jest przyznawana w okolicznościach podobnych do tych, w jakich miałyby do nich dostęp osoby przebywające na terytorium podlegającym właściwości tego organu.
Artykuł 5
Obowiązek przetwarzania danych API/PNR
1.
W związku ze stosowaniem niniejszej Umowy we Wspólnocie, w zakresie przetwarzania danych osobowych, przewoźnicy lotniczy obsługujący kwalifikujące się trasy ze Wspólnoty do Kanady przetwarzają dane API/PNR zawarte w ich automatycznych systemach rezerwacji oraz odprawy tak, jak jest to wymagane przez właściwe organy Kanady, zgodnie z prawem Kanady.
Wykaz danych PNR, które przewoźnicy lotniczy obsługujący kwalifikujące się trasy przekazują właściwym organom Kanady zgodnie z ust. 1, jest zawarty w załączniku II do niniejszej Umowy, który stanowi jej integralną część.
2.
Obowiązek określony w ust. 1 stosuje się wyłącznie w czasie obowiązywania decyzji, przestaje wywoływać skutki prawne w dniu, w którym decyzja traci moc, jest uchylona lub wygasa bez odnowienia.
Artykuł 6
Wspólny Komitet
1.
Niniejszym ustanawia się Wspólny Komitet składający się z przedstawicieli każdej ze Stron. Tożsamość tych osób zostanie przekazana drugiej Stronie drogą dyplomatyczną.
Wspólny Komitet zbiera się na posiedzenia. Miejsce posiedzenia, data oraz porządek obrad ustalane są za obopólną zgodą.
Pierwsze posiedzenie odbywa się w ciągu sześciu miesięcy od wejścia w życie niniejszej Umowy.
2.
Wspólny Komitet, między innymi:
a) odgrywa rolę kontaktową w odniesieniu do wykonywania niniejszej Umowy i innych spraw z nią związanych;
b) rozwiązuje, w ramach swoich możliwości, spory, które mogą wyniknąć z wykonywania niniejszej Umowy i innych spraw z nią związanych;
c) organizuje wspólne przeglądy, o których mowa w art. 8, oraz ustala szczegółowe zasady wspólnego przeglądu;
d) przyjmuje swój regulamin.
3.
Strony reprezentowane we Wspólnym Komitecie mogą uzgodnić zmiany do załącznika I do niniejszej Umowy, które będą stosowane od dnia dokonania takiego uzgodnienia.
Artykuł 7
Rozstrzyganie sporów
W przypadku wszelkich sporów, które nie zostały rozwiązane przez Wspólny Komitet, Strony konsultują się ze sobą w trybie pilnym na wniosek jednej ze Stron.
Artykuł 8
Wspólne przeglądy
Zgodniez załącznikiem III do niniejszej Umowy, Strony przeprowadzają corocznie wspólny przegląd, chyba że ustalono inaczej, wykonania niniejszej Umowy i innych kwestii z nią związanych, w tym zagadnień takich, jak określenie przez ICAO wytycznych dotyczących PNR.
Artykuł 9
Wejście w życie, poprawki oraz wygaśnięcie Umowy
1.
Niniejsza Umowa wchodzi w życie po dokonaniu przez Strony notyfikacji, iż procedury niezbędne do wprowadzenia w życie niniejszej Umowy zostały przez nie zakończone.
Niniejsza Umowa wchodzi w życie z datą drugiej notyfikacji.
2.
Bez uszczerbku dla art. 6 ust. 3, do niniejszej Umowy mogą zostać wprowadzone zmiany w drodze Umowy pomiędzy Stronami.
Zmiany takie wchodzą w życie 90 dni po wymianie przez Strony notyfikacji o zakończeniu odpowiednich procedur wewnętrznych.
3.
Niniejsza Umowa może w każdej chwili zostać rozwiązana przez każdą ze Stron po pisemnym powiadomieniu co najmniej na 90 dni przed proponowaną datą rozwiązania Umowy.
Artykuł 10
Celem niniejszej Umowy nie jest odstępstwo od przepisów prawnych Stron lub ich zmiana.
W DOWÓD POWYŻSZEGO, odpowiednio upoważnieni niżej podpisani, złożyli swoje podpisy pod niniejszą Umową.
Umowa
pomiędzy Wspólnotą Europejską i Stanami Zjednoczonymi Ameryki w sprawie handlu winem
WSPÓLNOTA EUROPEJSKA, zwana dalej "Wspólnotą", oraz
STANY ZJEDNOCZONE AMERYKI, zwane dalej "Stanami Zjednoczonymi", zwane dalej łącznie "Stronami",
UZNAJĄC, że Strony dążą do ustanowienia bliższych powiązań w sektorze wina,
DĄŻĄC do wspierania rozwoju handlu winem w ramach wzrastającego wzajemnego porozumienia,
ZDECYDOWANE zapewnić harmonijne otoczenie dla poruszania problemów związanych z handlem winem pomiędzy Stronami,
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
TYTUŁ I
POSTANOWIENIA POCZĄTKOWE
Artykuł 1
Cele
Cele niniejszej Umowy obejmują:
a) ułatwienie handlu winem pomiędzy Stronami oraz poprawę współpracy przy opracowywaniu przepisów dotyczących takiego handlu oraz zwiększenie przejrzystości tych przepisów;
b) położenie w pierwszej fazie podwalin pod szersze porozumienie w sprawie handlu winem pomiędzy Stronami;
oraz
c) stworzenie ram dla kontynuowania negocjacji w sektorze wina.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej Umowy:
a) "praktyka produkcji wina" oznacza proces, obróbkę, technikę lub materiał, stosowane w produkcji wina;
b) "COLA" oznacza certyfikat zatwierdzenia etykiety (Certificate of Label Approval) lub certyfikat zwolnienia z zatwierdzenia etykiety (Certificate of Exemption from Label Approval), wydany w wyniku pozytywnego rozpatrzenia wniosku o zatwierdzenie/zwolnienie z zatwierdzania etykiety/butelki (approved Application for an Certification/Exemption of Label/Bottle Approval), zgodnie z wymogami federalnych przepisów ustawowych i wykonawczych obowiązujących w Stanach Zjednoczonych, który został wydany przez rząd Stanów Zjednoczonych i obejmuje zestaw wszystkich etykiet zatwierdzonych do trwałego umieszczania na butelce wina;
c) "pochodzący" w powiązaniu z nazwą jednej ze Stron w odniesieniu do wina przywożonego na terytorium drugiej Strony oznacza wino, które zostało wyprodukowane zgodnie z przepisami prawnymi i wykonawczymi oraz wymogami jednej ze Stron stron z winogron uzyskanych w całości na terytorium danej Strony;
d) "Porozumienie WTO" – oznacza Porozumienie ustanawiające Światową Organizację Handlu (WTO) zawarte w Marakeszu dnia 15 kwietnia 1994 r.
Artykuł 3
Zakres stosowania
1.
Do celów niniejszej Umowy termin "wino" obejmuje napoje uzyskiwane wyłącznie metodą całkowitej lub częściowej fermentacji alkoholowej świeżych winogron, rozgniecionych lub nie, bądź też moszczy winogronowych, z ewentualnym dodatkiem dowolnych części składowych świeżych winogron dozwolonych przez Stronę produkującą, zgodnie z praktykami produkcji wina dopuszczonymi do stosowania zgodnie z przepisami Strony, na której terytorium wino jest produkowane, i które:
a) zawierają nie mniej niż 7 procent (7 %) i nie więcej niż 22 procent (22 %) alkoholu objętościowo;
oraz
b) nie zawierają sztucznych barwników, do datków smakowych ani dodanej wody poza ilościami niezbędnymi ze względów technicznych.
2.
Działania podejmowane przez każdą ze Stron w celu ochrony zdrowia i bezpieczeństwa ludzi nie wchodzą w zakres niniejszej Umowy.
TYTUŁ II
PRAKTYKI PRODUKCJI I SPECYFIKACJE WINA
Artykuł 4
Aktualne praktyki produkcji i opisy wina
1.
Każda ze Stron uznaje, że przepisy prawne oraz wymogi drugiej Strony w odniesieniu do produkcji wina spełniają cele własnych przepisów prawnych oraz wymogów danej Strony, ponieważ zezwalają na praktyki produkcji wina, które nie zmieniają charakteru wina związanego z jego pochodzeniem z winogron w sposób niezgodny z dobrymi praktykami produkcji wina.
Obejmują one takie praktyki, które służą zaspokojeniu uzasadnionej potrzeby technologicznej lub praktycznej i przyczyniają się do większej trwałości wina lub zachowywania innych cech lub stabilności wina oraz do osiągnięcia przez producenta wina pożądanego efektu, w tym unikanie wprowadzania w błąd w odniesieniu do charakteru i składu produktu.
2.
W ramach zakresu stosowania niniejszej Umowy określonego w art. 3 żadna ze Stron nie ogranicza – ani na podstawie praktyk produkcji wina, ani na podstawie opisu produktów – przywozu, wprowadzania do obrotu ani sprzedaży pochodzącego z terytorium drugiej Strony wina, które jest produkowane z zastosowaniem praktyk i procedur produkcji wina dopuszczonych zgodnie z przepisami prawnymi oraz wymogami drugiej Strony, wymienionymi w załączniku I oraz opublikowanymi lub przekazanymi jej przez tą drugą Stronę.
Artykuł 5
Nowe praktyki produkcji i opisy wina
1.
Jeżeli Strona zaproponuje zezwolenie na stosowanie w handlu na jej terytorium nowej praktyki produkcji wina lub zmianę istniejącej praktyki produkcji wina dopuszczonej zgodnie z przepisami prawnymi oraz wymogami wymienionymi w załączniku I, przy czym zamierza zaproponować włączenie tej praktyki do praktyk dozwolonych zgodnie z przepisami wymienionymi w załączniku I, ogłasza swój zamiar publicznie i zawiadamia o nim drugą Stronę, zapewniając rozsądną możliwość wniesienia uwag w tej sprawie i rozważenia tych uwag.
2.
W przypadku dopuszczenia nowej praktyki produkcji wina lub zmiany praktyki produkcji wina, o których mowa w ust. 1, zezwalająca Strona zawiadamia o takim dopuszczeniu drugą Stronę na piśmie w terminie 60 dni.
3. W terminie 90 dni od otrzymania zawiadomienia przewidzianego w ust. 2 Strona może wnieść na piśmie sprzeciw wobec dopuszczonej praktyki produkcji wina, uzasadniając swój sprzeciw jej niezgodnością z celami, określonymi w art. 4 ust. 1 lub niezgodnością z kryteriami określonymi w art. 3 ust. 1, oraz zażądać konsultacji dotyczących danej praktyki produkcji wina zgodnie z art. 11.
4.
Strony dokonują zmian załącznika I w sposób przewidziany w art. 11 w zakresie niezbędnym do uwzględnienia wszelkich nowych praktyk produkcji wina lub zmian, wobec których nie został wniesiony sprzeciw zgodnie z ust. 3 lub w odniesieniu do których Strony wspólnie uzgodniły rozwiązanie po konsultacjach przewidzianych w ust. 3.
W odniesieniu do nowych praktyk produkcji wina lub zmian istniejących praktyk, zaproponowanych po dniu 14 września 2005 r., ale przed dniem rozpoczęcia stosowania art. 4, zgodnie z art. 17 ust. 2, każda ze Stron może oświadczyć, że zmiana załącznika I odbowiązuje od momentu rozpoczęcia obowiązywania art. 4.
TYTUŁ III
POSTANOWIENIA SZCZEGÓLNE
Artykuł 6
Stosowanie niektórych nazw na etykietach win w odniesieniu do win sprzedawanych w Stanach Zjednoczonych
1.
W odniesieniu do wina sprzedawanego na terytorium Stanów Zjednoczonych, Stany Zjednoczone dążą do zmiany statusu prawnego nazw wymienionych w załączniku II, tak aby ograniczyć wykorzystywanie tych nazw na etykietach win wyłącznie do win pochodzących ze Wspólnoty.
Na etykietach takich win można wykorzystywać nazwy wymienione w załączniku II w sposób zgodny z przepisami dotyczącymi etykietowania wina obowiązującymi w Stanach Zjednoczonych od dnia 14 września 2005 r.
2.
Ust. 1 nie ma zastosowania do osób lub ich następców prawnych, wykorzystujących nazwę wymienioną w załączniku II na etykiecie wina, które nie pochodzi ze Wspólnoty, o ile nazwa ta była wykorzystywana w ten sposób w Stanach Zjednoczonych przed 13 grudnia 2005 r. lub przed datą podpisania niniejszej Umowy, jeżeli nastąpiło to później, z zastrzeżeniem, że dana nazwa może być stosowana wyłącznie na etykietach wina z nazwą markową lub nazwą markową i ewentualną nazwą fantazyjną, dla której wydano odpowiedni certyfikat COLA przed późniejszą z określonych w niniejszym ustępie dat, przy czym nazwa ta jest prezentowana na etykiecie zgodnie z przepisami obowiązującymi od dnia 14 września 2005 r.
3.
Stany Zjednoczone zawiadamiają Wspólnotę na piśmie o dacie, w której skuteczna stała się zmiana statusu prawnego, o której mowa w ust. 1.
4.
Stany Zjednoczone podejmują działania mające na celu zapewnienie, aby wszelkie wina, które nie są etykietowane zgodnie z niniejszym artykułem nie były wprowadzane do obrotu lub zostały wycofane z obrotu dopóki nie będą etykietowane zgodnie z niniejszym artykułem.
Artykuł 7
Nazwy pochodzenia
1.
Stany Zjednoczone zapewniają, że niektóre nazwy mogą być stosowane jako nazwy pochodzenia wina jedynie w celu oznaczania win o pochodzeniu, na które wskazuje taka nazwa, przy czym do grupy tych nazw włączają nazwy wymienione w części A załącznika IV - nazwy win gatunkowych wytwarzanych w określonych regionach i nazwy win stołowych z oznaczeniami geograficznymi, jak również w części B załącznika IV – nazwy Państw Członkowskich.
2.
Wspólnota zapewnia, że nazwy o istotnym znaczeniu dla winiarstwa, wymienione w załączniku V, mogą być wykorzystywane jako nazwy pochodzenia wina wyłącznie do oznaczania win o pochodzeniu, na które wskazują.
3.
Właściwe organy każdej ze Stron podejmują działania mające na celu zapewnienie, aby wszelkie wina, które nie są etykietowane zgodnie z niniejszym artykułem nie były wprowadzane do obrotu lub zostały wycofane z obrotu dopóki nie będą etykietowane zgodnie z niniejszym artykułem.
4.
Poza zobowiązaniami określonymi w ust. 1 i 3, Stany Zjednoczone utrzymują status nazw wymienionych w tytule 27 US Code of Federal Regulations, Section 12.31, określonych w załączniku IV, część C, jako nazw o znaczeniu geograficznym niebędących nazwami powszechnymi, które zostały uznane za wyróżniające oznaczenia wina z określonego miejsca lub regionu we Wspólnocie, różniące się od wszystkich innych win, zgodnie z tytułem 27 US Code of Federal Regulations, Section 4.24(c)(1) i (3) oraz Section 12.31, z późniejszymi zmianami.
Artykuł 8
Etykietowanie win
1.
Każda ze Stron zapewnia, że etykiety wina sprzedawanego na jej terytorium nie zawierają fałszywych lub wprowadzających w błąd informacji, w szczególności na temat charakteru, składu lub pochodzenia.
2.
Każda ze Stron zapewnia, że z zastrzeżeniem ust. 1, wina mogą być etykietowane przy wykorzystaniu opcjonalnych danych lub informacji dodatkowych, zgodnie z Protokołem w sprawie etykietowania wina (zwanym dalej "Protokołem").
3.
Żadna ze Stron nie wymaga określenia na etykiecie procesów, procedur lub technik stosowanych w ramach produkcji wina.
4.
Stany Zjednoczone zezwalają na wykorzystywanie nazw wymienionych w załączniku II jako oznaczenia klasy lub typu win pochodzących ze Wspólnoty.
Artykuł 9
Certyfikacja win i inne warunki wprowadzania do obrotu
1.
Wspólnota zezwala na przywóz do Wspólnoty oraz wprowadzanie do obrotu i sprzedaż we Wspólnocie wina pochodzącego ze Stanów Zjednoczonych, o ile jest ono zaopatrzone w dokument certyfikacji, którego format i wymaganą treść określono w załączniku III lit. a).
2.
Wspólnota zezwala na wcześniejsze drukowanie informacji na dokumencie, o którym mowa w ust. 1, z wyłączeniem podpisu producenta.
Wspólnota zezwala na składanie dokumentu właściwym organom w Państwach Członkowskich drogą elektroniczną, o ile organy te mają możliwość korzystania z niezbędnej do tego technologii.
3.
Stany Zjednoczone zapewniają zgodność decyzji o zatwierdzeniu lub cofnięciu certyfikatu COLA z opublikowanymi kryteriami oraz możliwość weryfikacji takich decyzji.
Załącznik III lit. b) określa format wniosku o certyfikat COLA oraz informacje, które muszą być w nim zawarte.
4.
Stany Zjednoczone zezwalają na wcześniejsze drukowanie i elektroniczne przekazywanie informacji w formularzu wniosku, o którym mowa w ust. 3, z wyłączeniem podpisu wnioskodawcy.
5.
Każda ze Stron może zgodnie ze swoimi wewnętrznymi procedurami dokonywać zmian w swoim formularzu, o którym mowa w ust. 1 i 3, o czym dana Strona zawiadamia odpowiednio wcześniej drugą Stronę.
Strony wprowadzają zmiany do załącznika III w miarę potrzeby, zgodnie z procedurą określoną w art. 11.
6.
Niniejsza Umowa nie wymaga zaświadczania, że praktyki i procedury stosowane w produkcji wina we Wspólnocie stanowią prawidłowe dojrzewanie wina w piwnicy (proper cellar treatment) w rozumieniu sekcji 2002 US Public Law 108-429.
TYTUŁ IV
POSTANOWIENIA KOŃCOWE
Artykuł 10
Przyszłe negocjacje
1.
Strony w ciągu 90 dni od daty wejścia w życie niniejszej Umowy przystępują do negocjacji, dążąc do zawarcia jednej lub kilku umów prowadzących do dalszych ułatwień w handlu winem pomiędzy nimi.
2.
Strony dokładają wszelkich starań, aby zawrzeć taką umowę lub umowy i wprowadzić je w życie nie później niż w ciągu dwóch lat od wejścia w życie niniejszej Umowy.
3.
W celu ułatwienia negocjacji Strony mogą podjąć szczególne rozmowy pomiędzy urzędnikami dotyczące jednego lub kilku problemów z zakresu dwustronnego handlu winem.
Artykuł 11
Administrowanie umową i współpraca
1.
Strony utrzymują kontakty we wszelkich sprawach związanych z dwustronnym handlem winem i wdrażaniem oraz funkcjonowaniem niniejszej Umowy.
W szczególności każda ze Stron współpracuje na życzenie drugiej Strony i pomaga jej w udostępnianiu producentom drugiej Strony informacji na temat określonych limitów zanieczyszczeń i pozostałości obowiązujących na terytorium danej Stron.
2.
Każda ze Stron notyfikuje w odpowiednim terminie drugiej Stronie proponowane zmiany jej zasad etykietowania oraz, z wyłączeniem niewielkich zmian nie mających wpływu na etykietowanie wina drugiej Strony, zapewni drugiej Stronie rozsądny czas na przedstawienie uwag.
3.
Każda ze Stron może notyfikować drugiej Stronie na piśmie:
a) wniosek dotyczący spotkania lub konsultacji pomiędzy przedstawicielami Stron w celu omówienia dowolnego zagadnienia związanego z wdrażaniem Umowy, w tym konsultacji w sprawie nowych praktyk produkcji wina przewidzianych w art. 5;
b) propozycję wprowadzenia zmian do załączników lub do Protokołu, łącznie z dodatkami do niego;
c) działania legislacyjnych, administracyjne i orzeczenia sądowe dotyczące stosowania postanowień niniejszej Umowy;
d) informacje lub propozycje mające na celu optymalizację funkcjonowania Umowy;
oraz
e) zalecenia i propozycje w sprawach leżących we wspólnym interesie Stron.
4.
Strona odpowiada w racjonalnym terminie na notyfikację, przekazaną jej zgodnie z ust. 3 lit. a), b), d) lub e), jednak nie później niż w ciągu 60 dni od jej otrzymania.
Zastrzega się jednak, że w odpowiedzi na wniosek o konsultacje na podstawie ust. 3 lit. a), Strony spotykają się w ciągu 30 dni, chyba że uzgodnią inaczej.
5.
Zmiana załącznika lub Protokołu do niniejszej Umowy, łącznie z jego dodatkami, wchodzi w życie w pierwszym dniu miesiąca następującego po otrzymaniu pisemnej odpowiedzi na notyfikację treści zmiany do załącznika lub do Protokołu i jego dodatków, przekazaną przez jedną ze Stron zgodnie z ust. 3 lit. b), w której druga Strona wyraża zgodę na treść zmiany, lub wchodzi w życie w innym dniu określonym przez Strony.
6.
Każda ze Stron przekazuje wszelkie zawiadomienia, wnioski, odpowiedzi, propozycje, zalecenia i inne powiadomienia na mocy niniejszej Umowy do punktu kontaktowego drugiej Strony określonego w załączniku VI.
Każda ze Stron w odpowiednim terminie notyfikuje zmiany dotyczące swojego punktu kontaktowego.
7. a) Każda ze Stron oraz zainteresowane osoby z ramienia tej Strony mogą:
i) wysyłać zapytania związane z kwestiami wynikającymi z tytułów I, II i III Umowy a także z Protokołu;
oraz
ii) przekazywać informacje na temat działań, które mogą być niezgodne ze zobowiązaniami wynikającymi z przepisów tych tytułów
do punktu kontaktowego drugiej Strony określonego w załączniku VI.
b) Za pośrednictwem swojego punktu kontaktowego każda ze Stron:
i) zapewnia podjęcie działań mających na celu zbadanie danej kwestii i odpowiedź na zapytanie i przedstawione informacje w odpowiednim terminie
oraz
ii) ułatwia przekazywanie informacji na temat późniejszych działań pomiędzy drugą Stroną lub zainteresowanymi osobami z ramienia takiej Strony a odpowiednimi organami odpowiedzialnymi za egzekwowanie prawa lub innymi odpowiednimi organami.
Artykuł 12
Związek z innymi instrumentami i przepisami
1.
Żadne z postanowień niniejszej Umowy:
a) nie wpływa na prawa i obowiązki Stron wynikające z Porozumienia WTO;
b) nie zobowiązuje Stron do podjęcia jakichkolwiek działań związanych z prawami własności intelektualnej, które w innym wypadku nie zostałyby podjęte zgodnie z odpowiednimi przepisami prawnymi oraz procedurami Stron dotyczącymi praw własności intelektualnej, zgodnie z lit. a).
2.
Żadne z postanowień niniejszej Umowy nie uniemożliwia Stronie podjęcia właściwych działań mających na celu dopuszczenie stosowania jednorodnych nazw pochodzenia, o ile nie wprowadzają one w błąd konsumentów, lub zezwolenie określonej osobie na stosowanie w ramach handlu nazwiska takiej osoby lub nazwiska poprzednika gospodarczego takiej osoby, w sposób niewprowadzający w błąd konsumentów.
3.
Niniejsza Umowa pozostaje bez uszczerbku dla wolności słowa w Stanach Zjednoczonych zgodnie z pierwszą poprawką do Konstytucji Stanów Zjednocznych oraz we Wspólnocie.
4.
Art. 6 i 7 nie należy interpretować jako przepisów definiujących własność intelektualną lub zobowiązujących Strony do przyznania lub uznania jakichkolwiek praw własności intelektualnej.
W związku z tym nazwy wymienione w załączniku IV niekoniecznie są uznawane za oznaczenia geograficzne zgodnie z prawem Stanów Zjednoczonych ani też nie są wyłączone z takiego uznawania, a nazwy wymienione w załączniku V niekoniecznie są uznawane za oznaczenia geograficzne zgodnie z prawem Wspólnoty ani też nie są wyłączone z takiego uznawania.
Ponadto nazwy wymienione w załączniku II nie są uznawane za oznaczenia geograficzne Wspólnoty zgodnie z prawem Stanów Zjednoczonych ani też nie są wyłączone z takiego uznawania w przyszłości.
Artykuł 13
Wdrażanie
1.
Strony podejmują wszelkie działania niezbędne do wprowadzenia niniejszej Umowy w życie.
2.
O ile niniejsza Umowa nie stanowi inaczej, przywóz i wprowadzanie do obrotu na terytorium Wspólnoty są prowadzone zgodnie z przepisami prawymi obowiązującymi na terytorium Wspólnoty.
Artykuł 14
Wypowiedzenie
Każda ze Stron może wypowiedzieć niniejszą Umowę w dowolnym momencie poprzez notyfikowanie tego na piśmie drugiej Stronie.
Wypowiedzenie Umowy staje się skuteczne po upływie roku od daty otrzymania przez drugą Stronę takiej notyfikacji, chyba że w zostanie w niej wskazany późniejszy termin lub wypowiedzenie zostanie cofnięte przed wyznaczonym terminem.
Artykuł 15
Załączniki i Protokół
Załączniki i Protokół do niniejszej Umowy, łącznie z jego dodatkami, stanowią integralną część Umowy.
Artykuł 16
Autentyczne wersje językowe
Niniejsza Umowa została sporządzona w dwóch egzemplarzach w języku angielskim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim i włoskim, przy czym każda z tych wersji językowych jest jednakowo autentyczna.
W przypadku rozbieżności interpretacyjnych rozstrzygające znaczenie ma tekst w języku angielskim.
Artykuł 17
Postanowienia końcowe
1.
Niniejsza Umowa wchodzi w życie z dniem podpisania.
2.
Postanowienia art. 4 i 9 wchodzą w życie dopiero od pierwszego dnia drugiego miesiąca po otrzymaniu przez Wspólnotę pisemnego zawiadomienia, o którym mowa w art. 6 ust. 3.
Postanowienia wszystkich pozostałych artykułów obowiązują od daty wejścia w życie Umowy.
Umowa o partnerstwie
pomiędzy Wspólnotą Europejską a Wyspami Salomona w sprawie połowów na wodach przybrzeżnych Wysp Salomona
WSPÓLNOTA EUROPEJSKA, zwana dalej "Wspólnotą", oraz
RZĄD WYSP SALOMONA, zwanych dalej "Wyspami Salomona",
zwane łącznie "Stronami",
UWZGLĘDNIAJĄC bliską współpracę i dobre stosunki między Wspólnotą a Wyspami Salomona, w szczególności w kontekście porozumień z Lomé i Cotonou, oraz ich wspólne pragnienie dalszego rozwijania i utrzymywania tych stosunków,
UWZGLĘDNIAJĄC pragnienie Wysp Salomona wspierania racjonalnej eksploatacji swoich zasobów połowowych w drodze wzmożonej współpracy,
POWOŁUJĄC SIĘ na to, że w odniesieniu w szczególności do połowów morskich Wyspy Salomona sprawują władzę suwerenną lub jurysdykcję nad strefą rozciągającą się do 200 mil morskich od ich wybrzeża,
BIORĄC POD UWAGĘ Konwencję Narodów Zjednoczonych o prawie morza oraz Porozumienie Narodów Zjednoczonych w sprawie zasobów rybnych,
MAJĄC ŚWIADOMOŚĆ znaczenia zasad ustanowionych w kodeksie odpowiedzialnego rybołówstwa przyjętego na konferencji FAO (Organizacji ds. Wyżywienia i Rolnictwa) w 1995 r.,
POTWIERDZAJĄC, że wykonywanie praw suwerennych przez państwa nadbrzeżne na wodach będących pod ich jurysdykcją do celów eksploatacji, ochrony i zarządzania żywymi zasobami musi być zgodne z zasadami prawa międzynarodowego i należycie uwzględniać praktyki ustalone na szczeblu regionalnym,
ZDECYDOWANE współpracować we wspólnym interesie na rzecz rozwoju odpowiedzialnego rybołówstwa w celu zapewnienia długotrwałej ochrony i zrównoważonego wykorzystywania żywych zasobów morskich,
PRZEKONANE, że taka współpraca musi przyjąć formę inicjatyw i środków, które podejmowane wspólnie lub niezależnie będą się wzajemnie uzupełniać, będą spójne z polityką i zagwarantują synergię podejmowanych działań;
ZDECYDOWANE prowadzić w tym celu dialog w celu określenia polityki połowowej na Wyspach Salomona i ustalenia stosownych środków gwarantujących skuteczne wdrażanie tej polityki oraz zaangażowanie podmiotów gospodarczych i społeczeństwa w jej realizację,
PRAGNĄC ustanowić zasady i warunki regulujące działalność połowową statków Wspólnoty w strefie połowowej Wysp Salomona oraz wsparcie Wspólnoty dla rozwoju odpowiedzialnych połowów w tej strefie połowowej,
ZDECYDOWANE nawiązać bliższą współpracę gospodarczą w zakresie rybołówstwa i działań pokrewnych poprzez wprowadzenie i rozwój wspólnych przedsięwzięć, w które zaangażują się firmy obu Stron,
UZGADNIAJĄ, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Zakres
Niniejsza Umowa ustanawia zasady i procedury regulujące:
- gospodarczą, finansową, techniczną i naukową współpracę w sektorze rybołówstwa, mającą na celu rozwój odpowiedzialnych połowów w strefie połowowej Wysp Salomona, gwarantujących ochronę i zrównoważone wykorzystywanie zasobów połowowych oraz rozwój rybołówstwa na Wyspach Salomona,
- warunki dostępu wspólnotowych statków rybackich do stref połowowych Wysp Salomona,
- rozwiązania w zakresie stanowienia przepisów dotyczących rybołówstwa w strefie połowowej Wysp Salomona, mające gwarantować spełnienie wyżej opisanych zasad i reguł,
- środki gwarantujące skuteczną ochronę zasobów rybnych i zarządzanie nimi,
- zapobieganie nielegalnym, niezgłoszonym i niezgodnym z przepisami połowom,
- współpracę między przedsiębiorstwami w celu rozwoju działalności gospodarczej w sektorze rybołówstwa i działań pokrewnych, we wspólnym interesie Stron.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej Umowy:
a) "władze Wysp Salomona" oznaczają Departament Rybołówstwa i Zasobów Morskich Wysp Salomona lub Ministra ds. Rybołówstwa w Departamencie Rybołówstwa i Zasobów Morskich Wysp Salomona;
b) "władze Wspólnoty" oznaczają Komisję Europejską;
c) "strefa połowowa Wysp Salomona" oznacza wody, na których władzę suwerenną lub jurysdykcję sprawują Wyspy Salomona w zakresie łowisk określanych przez ustawodawstwo krajowe Wysp Salomona jako "granice łowisk Wysp Salomona";
d) "statek wspólnotowy" oznacza statek rybacki pływający pod banderą Państwa Członkowskiego i zarejestrowany we Wspólnocie;
e) "wspólne przedsiębiorstwo" oznacza firmę prowadzącą działalność komercyjną związaną z rybołówstwem lub działaniami pokrewnymi, założoną na Wyspach Salomona przez właścicieli statków lub przedsiębiorstwa krajowe z państw Stron;
f) "Wspólny Komitet" oznacza komitet złożony z przedstawicieli Wspólnoty i Wysp Salomona, którego funkcje opisano w art. 9 niniejszej Umowy;
g) "połowy" oznaczają:
i) poszukiwania, łowienie, odławianie i pozyskiwanie ryb;
ii) próby poszukiwania, łowienia, odławiania i pozyskiwania ryb;
iii) udział w przedsięwzięciach, co do których można zasadnie zakładać, że mają na celu lokalizację, połów, odławianie i pozyskiwanie ryb;
iv) umieszczanie, poszukiwanie i odzyskiwanie urządzeń powodujących koncentrację ryb lub podobnego sprzętu elektronicznego, np. radiolatarni odzewowych;
v) wszelkie działania na morzu bezpośrednio wspierające działania opisane w ppkt i)–iv) lub takie działania przygotowujące;
vi) wykorzystanie innego pojazdu powietrznego lub morskiego do działalności opisanej w ppkt i)–v), za wyjątkiem sytuacji, gdzie zagrożone jest zdrowie i bezpieczeństwo załogi lub bezpieczeństwo statku;
h) "rejs rybacki" oznacza każdy statek wykorzystywany lub przeznaczony do wykorzystywania w celu prowadzenia połowów, łącznie ze statkami pomocniczymi, transportowcami i innymi statkami bezpośrednio zaangażowanymi w takie działania połowowe;
i) "operator" oznacza osobę odpowiedzialną za statek rybacki, dowodzącą nim lub bezpośrednio go kontrolującą, łącznie z właścicielem, czarterującym lub kierującym statkiem;
j) "przeładunek" oznacza rozładowanie części lub całości ładunku ryb ze statku rybackiego na inny statek rybacki na morzu lub w porcie.
Artykuł 3
Zasady i cele związane z wprowadzeniem w życie niniejszej Umowy
1.
Niniejszym Strony zobowiązują się do popierania odpowiedzialnych połowów w strefie połowowej Wysp Salomona, opartych na zasadzie niedyskryminowania różnych flot łowiących w tej strefie, bez naruszenia porozumień zawartych pomiędzy krajami rozwijającymi się w ramach jednego regionu geograficznego, włączając wzajemne umowy połowowe.
2.
Strony współpracują na rzecz określenia i wprowadzenia w życie polityki rybołówstwa sektorowego w strefie połowowej Wysp Salomona i w tym celu przystąpią do omawiania koniecznych reform.
Strony niniejszym zobowiązują się do niepodejmowania żadnych środków w tym regionie bez konsultacji z drugą Stroną.
3.
Strony będą także współpracować w zakresie ocen ex ante, bieżących i ex post środków, programów i działań realizowanych na podstawie postanowień niniejszej Umowy, prowadzonych wspólnie lub jednostronnie.
4.
Niniejszym Strony zobowiązują się do zagwarantowania, że postanowienia niniejszej Umowy zostaną wprowadzone w życie zgodnie z zasadami ładu gospodarczego i społecznego.
5.
Zatrudnienie marynarzy z Wysp Salomona na statkach wspólnotowych reguluje Deklaracja MOP (Międzynarodowej Organizacji Pracy) w sprawie Podstawowych Zasad i Praw w Pracy, której przepisy stosuje się do umów o pracę oraz ogólnych warunków zatrudnienia.
Dotyczy to w szczególności wolności zrzeszania się i skutecznej egzekucji prawa do prowadzenia sporów zbiorowych oraz wykluczenia dyskryminacji zatrudnienia i dyskryminacji zawodowej.
Artykuł 4
Współpraca naukowa
1.
W okresie objętym niniejszą Umową Wspólnota i Wyspy Salomona monitorują stan zasobów w strefie połowowej Wysp Salomona, odbywając w razie potrzeby spotkania naukowe, przemiennie we Wspólnocie i na Wyspach Salomona.
2.
Wnioski ze spotkania naukowego i dane z najlepszych dostępnych źródeł naukowych Strony omawiają w ramach Wspólnego Komitetu, o którym mowa w art. 9, i jeżeli jest to konieczne oraz na mocy wspólnego porozumienia, podejmują kroki w celu zapewnienia zrównoważonego zarządzania zasobami połowowymi.
3.
Strony będą odbywać wzajemne konsultacje, bezpośrednio lub w ramach zainteresowanych organizacji międzynarodowych, w celu zapewnienia zarządzania żywymi zasobami zachodniego i środkowego Pacyfiku i ich ochrony oraz współpracy w zakresie badań naukowych.
Artykuł 5
Dostęp statków wspólnotowych do połowów w strefie połowowej Wysp Salomona
1.
Niniejszym Wyspy Salomona wyrażają zgodę na podejmowanie przez statki wspólnotowe działań połowowych w ich strefie połowowej, zgodnie z niniejszą Umową oraz jej Załącznikiem i Protokołem.
2.
W przypadku działań połowowych regulowanych niniejszą Umową obowiązują przepisy prawa i rozporządzenia Wysp Salomona.
Wyspy Salomona informują Komisję o wszelkich zmianach we wspomnianych przepisach prawa i rozporządzeniach w ciągu, odpowiednio, sześciu lub jednego miesiąca, przed ich wejściem w życie.
3.
Wyspy Salomona są odpowiedzialne za skuteczne wprowadzenie w życie postanowień dotyczących monitorowania połowów określonych w Protokole.
Statki wspólnotowe współpracują z władzami Wysp Salomona odpowiedzialnymi za prowadzenie takiego monitoringu.
Kroki podejmowane przez Wyspy Salomona w celu regulacji połowów w interesie ochrony zasobów połowowych, są oparte na obiektywnych i naukowych kryteriach.
Stosuje się je w odniesieniu do statków wspólnotowych, statków Wysp Salomona i innych, bez naruszenia umów zawartych między krajami rozwijającymi się w ramach jednego regionu geograficznego, włączając wzajemne umowy połowowe.
4.
Wspólnota podejmuje wszelkie stosowne kroki w celu zapewnienia zgodności jej statków z postanowieniami niniejszej Umowy, prawodawstwem i rozporządzeniami dotyczącymi połowów w strefie połowowej Wysp Salomona.
Artykuł 6
Licencje połowowe
Procedura uzyskiwania licencji połowowej, opłaty i metoda płatności określone są w Załączniku do Protokołu.
Artykuł 7
Wkład finansowy
1.
Wspólnota, zgodnie z warunkami określonymi w Protokole i Załącznikach do niniejszej Umowy, dokonuje jednorazowego wkładu finansowego na rzecz Wysp Salomona.
Wkład ten oblicza się na podstawie dwóch powiązanych elementów, to jest:
a) dostępu statków wspólnotowych do połowów w strefie połowowej Wysp Salomona; oraz
b) wsparcia finansowego przez Wspólnotę rozwoju odpowiedzialnych połowów i zrównoważonego wykorzystania zasobów połowowych w strefie połowowej Wysp Salomona.
Część wkładu finansowego, o której mowa w ust. 1 lit. b), określa się, mając na uwadze cele związane z polityką połowów sektorowych na Wyspach Salomona, ustalone za porozumieniem Stron zgodnie z Protokołem, oraz zgodne z rocznym i wieloletnim programem realizacji tej polityki.
2.
Wspólnota wnosi swój wkład finansowy raz w roku zgodnie z Protokołem i bez naruszenia postanowień niniejszej Umowy i jej Protokołu dotyczących zmiany kwoty wkładu w następstwie jednej z poniższych sytuacji:
a) poważne okoliczności, inne niż przyczyny naturalne, w wyniku których działalność połowowa w strefie połowowej Wysp Salomona jest niemożliwa (zgodnie z art. 14 niniejszej Umowy);
b) redukcja możliwości połowowych przyznanych statkom wspólnotowym na mocy wspólnego porozumienia Stron w celach związanych z zarządzaniem zasobami, w przypadku gdy według najlepszych danych naukowych jest ona niezbędna dla ochrony i zrównoważonego wykorzystania zasobów (zgodnie z art. 4 Protokołu);
c) wzrost możliwości połowowych przyznanych statkom wspólnotowym, ustalony na mocy porozumienia Stron, w przypadku gdy z najlepszych dostępnych danych naukowych wynika, że stan zasobów na to pozwala (zgodnie z art. 1 i 4 Protokołu);
d) ponowna ocena warunków wsparcia finansowego Wspólnoty na rzecz wdrażania polityki połowów sektorowych na Wyspach Salomona (zgodnie z art. 5 Protokołu), jeżeli uzasadniają to wyniki wdrażania rocznego i wieloletniego planu realizowanego przez obie Strony;
e) rozwiązanie niniejszej Umowy na mocy art. 12;
f) zawieszenie wprowadzenia w życie postanowień niniejszej Umowy na mocy art. 13.
Artykuł 8
Promowanie współpracy pomiędzy podmiotami gospodarczymi i w społeczeństwie obywatelskim
1.
Strony promują współpracę gospodarczą, handlową, naukową i techniczną w sektorze rybołówstwa i pokrewnych.
Strony porozumiewają się ze sobą w sprawach związanych z koordynacją różnych środków przyjmowanych w tych dziedzinach.
2.
Strony zachęcają do wymiany informacji w zakresie technik i sprzętu połowowego, metod konserwacji i przetwarzania przemysłowego produktów rybołówstwa.
3.
Strony podejmują wysiłki w celu stworzenia korzystnych warunków dla promowania gospodarczych, handlowych i technicznych relacji między przedsiębiorstwami z krajów Stron, poprzez zachęcanie do stwarzania klimatu przyjaznego dla rozwoju działalności gospodarczej i inwestycji.
4.
W szczególności Strony zachęcają do zakładania wspólnych przedsiębiorstw w ich wspólnym interesie.
Zakładanie wspólnych przedsiębiorstw na Wyspach Salomona i transfer statków wspólnotowych do tych przedsiębiorstw będzie odbywać się zgodne z przepisami prawa Wysp Salomona i Wspólnoty, obowiązującymi w danym momencie.
Artykuł 9
Wspólny Komitet
1.
Wprowadzanie w życie niniejszej Umowy nadzoruje utworzony w tym celu Wspólny Komitet.
Wspólny Komitet pełni następujące funkcje:
a) kontrola wykonania, interpretacji i wprowadzania w życie Umowy, w szczególności określanie rocznego i wieloletniego planu, o którym mowa w art. 5 ust. 2 Protokołu, i ocena jego wdrożenia;
b) zapewnianie koniecznej współpracy w sprawach leżących we wspólnym interesie Stron, związanych z rybołówstwem;
c) działanie w charakterze forum polubownego rozwiązywania sporów związanych z interpretacją lub wprowadzaniem w życie niniejszej Umowy;
d) w razie konieczności ponowna ocena poziomu możliwości połowowych i związanego z nimi wkładu finansowego.
Konsultacje odbywają się zgodnie z zasadami określonymi w art. 1, 2 i 3 Protokołu;
e) wszelkie inne funkcje uzgodnione przez Strony na drodze wzajemnego porozumienia.
2.
Wspólny Komitet spotyka się przynajmniej raz w roku, przemiennie we Wspólnocie i na Wyspach Salomona, a spotkaniu przewodniczy Strona będąca gospodarzem spotkania.
Na żądanie każdej ze Stron Komitet zbiera się na posiedzeniu specjalnym.
Artykuł 10
Obszar geograficzny obowiązywania Umowy
Niniejszą Umowę stosuje się, z jednej strony, do terytoriów, na których stosuje się Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską i na warunkach ustanowionych w tym Traktacie oraz, z drugiej strony, do terytorium Wysp Salomona.
Artykuł 11
Okres obowiązywania
Niniejsza Umowa obowiązuje przez okres trzech lat, począwszy od daty jej wejścia w życie, i jeśli żadna ze Stron nie wypowie Umowy zgodnie z art. 12, jest ona przedłużana w sposób automatyczny na kolejne trzyletnie okresy.
Artykuł 12
Wypowiedzenie
1.
Każda ze Stron może wypowiedzieć niniejszą Umowę w przypadku zaistnienia poważnych okoliczności, takich jak degradacja zasobów, których dotyczy Umowa, odkrycie zmniejszonego poziomu wykorzystania możliwości połowowych przyznanych statkom wspólnotowym lub niedotrzymanie zobowiązań w zakresie zwalczania nielegalnych, niezgłoszonych lub nieuregulowanych połowów przez Stronę.
2.
Strona wypowiadająca Umowę powiadamia drugą Stronę o swoim zamiarze wycofania się z umowy na piśmie co najmniej sześć miesięcy przed terminem wygaśnięcia pierwszego lub każdego kolejnego okresu obowiązywania Umowy.
3.
Wysłanie zawiadomienia, o którym mowa w poprzednim ustępie, oznacza rozpoczęcie negocjacji przez Strony.
4.
Kwota wkładu finansowego, o którym mowa w art. 7, za rok, w którym Umowa została wypowiedziana, zostanie odpowiednio zmniejszona pro rata temporis.
5.
Przed upływem obowiązującego okresu ważności Protokołu Strony prowadzą negocjacje w celu ustalenia w drodze porozumienia, jakie zmiany lub uzupełnienia do Protokołu lub Załącznika są wymagane.
Artykuł 13
Zawieszenie i rewizja płatności wkładu finansowego
1.
Wykonywanie niniejszej Umowy może zostać zawieszone na wniosek jednej ze Stron, w przypadku zaistnienia poważnych sporów co do wykonywania postanowień Umowy, jej Protokołu lub Załącznika.
Strona, która występuje o zawieszenie wykonywania Umowy, powiadamia o swoim zamiarze na piśmie przynajmniej trzy miesiące wcześniej przed planowanym wejściem w życie zawieszenia.
Po otrzymaniu takiego zawiadomienia Strony przystępują do rozmów mających na celu polubowne rozstrzygnięcie sporu.
2.
Płatność wkładu finansowego, o którym mowa w art. 7, zostaje zmniejszona proporcjonalnie i pro rata temporis, odpowiednio do okresu zawieszenia.
Artykuł 14
Zawieszenie z powodu siły wyższej
1.
W przypadku gdy poważne okoliczności inne niż zjawiska naturalne uniemożliwiają prowadzenie działalności połowowej w wyłącznej strefie ekonomicznej (WSE) Wysp Salomona, Wspólnota Europejska może wstrzymać płatność wkładu finansowego, o którym mowa w art. 2 Protokołu, po konsultacjach między Stronami i pod warunkiem że uregulowała wszystkie należności z tego tytułu do dnia zawieszenia.
2.
Płatność wkładu finansowego nastąpi po konsultacji i porozumieniu między Stronami potwierdzającym, że warunki uniemożliwiające prowadzenie połowów ustąpiły, a sytuacja pozwala na powrót do zwykłej działalności połowowej. Płatność tę należy uregulować w terminie dwóch miesięcy po uzyskaniu potwierdzenia od Stron.
3.
Ważność licencji nadanych statkom wspólnotowym na mocy art. 6 Umowy i art. 1 Protokołu zostaje przedłużona o okres, przez który działalność połowowa była zawieszona.
Artykuł 15
1. Protokół i Załącznik stanowią integralną część niniejszej Umowy.
Artykuł 16
1. Niniejsza Umowa, sporządzona w dwóch egzemplarzach w językach duńskim, niderlandzkim, angielskim, fińskim, francuskim, niemieckim, greckim, włoskim, portugalskim, hiszpańskim i szwedzkim, przy czym każdy z tych tekstów jest jednakowo autentyczny, wchodzi w życie w dniu wzajemnego przekazania przez Strony powiadomień o zakończeniu odpowiednich właściwych procedur przyjęcia.
--------------------------------------------------
Protokół
określający możliwości połowowe i płatności przewidziane w Umowie o partnerstwie pomiędzy Wspólnotą Europejską a Wyspami Salomona w sprawie połowów w strefie połowowej Wysp Salomona
Artykuł 1
Okres obowiązywania i możliwości połowowe
1.
Wyspy Salomona, na podstawie art. 6 niniejszej Umowy, przyznają roczne licencje połowowe wspólnotowym statkom do połowu tuńczyka, zgodnie z krajowym planem zarządzania zasobami tuńczyka oraz limitami ustanowionymi w Porozumieniu z Palau dotyczących zarządzania połowami prowadzonymi przez sejnery na zachodnim Pacyfiku, zwanym dalej "Porozumieniem z Palau".
2.
Przez pierwsze trzy lata obowiązywania niniejszego Protokołu obowiązywać będą następujące możliwości połowowe określone w art. 5 Umowy:
- Licencje roczne na równoczesne połowy w strefie połowowej Wysp Salomona nadaje się czterem sejnerom i 10 taklowcom.
3. Począwszy od drugiego roku stosowania niniejszego Protokołu i bez naruszenia art. 9 lit. d) Umowy i art. 4 Protokołu, na wniosek Wspólnoty liczba licencji połowowych dla sejnerów nadanych na mocy art. 1 ust. 2 Protokołu może ulec zwiększeniu, o ile pozwolą na to zasoby połowowe oraz zgodnie z rocznymi ograniczeniami na mocy "Porozumienia z Palau" i właściwą oceną zasobów tuńczyka opartą na obiektywnych i naukowych kryteriach, włączając "Przegląd połowów tuńczyka oraz stan zasobów na zachodnim i środkowym Pacyfiku" publikowany corocznie przez Sekretariat Wspólnoty Pacyfiku.
4.
Ustępy 1, 2 i 3 obowiązują z zastrzeżeniem postanowień art. 4, 6 i 7 Protokołu.
Artykuł 2
Wkład finansowy – metody płatności
1.
Jednokrotny wkład finansowy, określony w art. 7 Umowy, ustala się na 400000 EUR rocznie.
2.
Obowiązuje postanowienie ust. 1 z zastrzeżeniem postanowień art. 4 Protokołu oraz art. 13 i 14 Umowy.
3.
Jeżeli całkowita wielkość połowu tuńczyka przez statki wspólnotowe w strefie połowowej Wysp Salomona przekroczy 6000 ton rocznie, całkowity roczny wkład finansowy wzrasta o 65 EUR za każdą dodatkową tonę złowionego tuńczyka.
Jednakże całkowita roczna kwota należna od Wspólnoty nie może przekraczać potrojonej kwoty wkładu finansowego ustalonej zgodnie z ust. 1.
4. Za każdą dodatkową licencję dla sejnera, nadaną przez Wyspy Salomona zgodnie z art. 1 ust. 3, Wspólnota zwiększa wkład finansowy, o którym mowa w art. 2 ust. 1 niniejszego Protokołu, o 65000 EUR rocznie.
5.
Płatność jest regulowana do dnia 1 maja w pierwszym roku oraz do daty rocznicy wejścia w życie Protokołu w latach następnych.
6.
Zgodnie z art. 5 Wyspy Salomona mają pełną swobodę w dysponowaniu środkami z tytułu wkładu finansowego wnoszonego przez Wspólnotę.
7. Wkład finansowy jest wpłacany na konto rządowe otworzone w instytucji finansowej wskazanej przez Wyspy Salomona. Jest to rachunek rządu Wysp Salomona (Solomon Islands Government Revenue Account) nr 0260-002 w banku centralnym Wysp Salomona, w Honiara. Roczny wkład finansowy, należny od Wspólnoty za nadanie na mocy art. 1 ust. 3 i art. 2 ust. 4 dodatkowych rocznych licencji, wpłacany jest na ten rachunek.
Artykuł 3
Współpraca w zakresie odpowiedzialnego rybołówstwa
1.
Strony niniejszym zobowiązują się do promowania odpowiedzialnego rybołówstwa w strefie połowowej Wysp Salomona w oparciu o zasadę niedyskryminowania żadnej z flot łowiących na tych wodach.
2.
W okresie obowiązywania niniejszego Protokołu Wspólnota i Wyspy Salomona będą kontrolować stan i zrównoważenie zasobów w strefie połowowej Wysp Salomona.
3.
Strony konsultują między sobą oraz ze Wspólnym Komitetem, o którym mowa w art. 9 Umowy, wnioski z dorocznego spotkania członków "Porozumienia z Palau" oraz corocznej oceny zasobów, wykonywanej przez Sekretariat Wspólnoty Pacyfiku, i w razie konieczności oraz na mocy porozumienia przyjmują środki gwarantujące zrównoważone zarządzanie zasobami połowowymi.
Artykuł 4
Zmiana możliwości połowowych
1.
Możliwości połowowe, o których mowa w art. 1, mogą ulec zwiększeniu na mocy porozumienia między Stronami, jeżeli wnioski z dorocznego spotkania członków "Porozumienia z Palau" oraz corocznej oceny stanu zasobów, wykonywanej przez Sekretariat Wspólnoty Pacyfiku, wskazują, że takie zwiększenie nie będzie stanowić zagrożenia dla zrównoważonego zarządzania zasobami Wysp Salomona.
W takim przypadku wkład finansowy, o którym mowa w art. 2 ust. 1, jest zwiększany proporcjonalnie i pro rata temporis.
2.
Natomiast jeśli Strony uzgodnią przyjęcie środków zmierzających do redukcji możliwości połowowych, o których mowa w art. 1, wówczas wkład finansowy zostanie obniżony proporcjonalnie i pro rata temporis.
3.
Możliwości połowowe przydzielone różnym kategoriom statków także mogą ulegać zmianie na mocy porozumienia między Stronami, pod warunkiem że zmiany te są zgodne z wydanymi na posiedzeniach naukowych zaleceniami dotyczącymi zarządzania zasobami, na które taka zmiana przydziałów może mieć wpływ.
Strony uzgadniają ewentualną zmianę wysokości wkładu finansowego, jeżeli wymaga tego zmiana przydziału możliwości finansowych.
Artykuł 5
Wsparcie rozwoju odpowiedzialnego rybołówstwa na wodach Wysp Salomona
1.
Wyspy Salomona definiują i wprowadzają w życie politykę połowów sektorowych na wyspach Salomona, mającą na celu wspieranie odpowiedzialnego rybołówstwa na wodach tego kraju.
Na ten cel przeznacza się 30 % jednorazowego wkładu finansowego określonego w art. 2 ust. 1 niniejszego Protokołu.
Wkład ten będzie przeznaczony na finansowanie celów ustalonych za porozumieniem Stron i realizowanych w programie rocznym i wieloletnim.
2.
Do celów ust. 1 w chwili wejścia w życie Protokołu, a nie później niż w trzy miesiące po tej dacie, Wspólnota i Wyspy Salomona ustalą w ramach Wspólnego Komitetu, powołanego na mocy art. 9 Umowy, wieloletni program sektorowy orz szczegółowe zasady wprowadzania go w życie dotyczące w szczególności:
a) rocznych i wieloletnich wytycznych dotyczących wykorzystania odsetku wkładu finansowego, o którym mowa w ust. 1;
b) rocznych i wieloletnich celów prowadzących do wprowadzenia odpowiedzialnego rybołówstwa i zrównoważonych połowów, z uwzględnieniem priorytetów określonych przez Wyspy Salomona w ich krajowej polityce dotyczącej rybołówstwa i innych programach związanych z rozwojem odpowiedzialnego rybołówstwa i zrównoważonych połowów oraz mających wpływ na te czynniki;
c) kryteriów i procedur corocznej oceny wyników.
3.
Wszystkie zmiany w wieloletnim programie sektorowym wymagają zatwierdzenia przez obie Strony w ramach Wspólnego Komitetu.
4.
Co roku Wyspy Salomona przeznaczają część jednorazowego wkładu finansowego określonego w ust. 1 na cele związane z wdrażaniem programu wieloletniego.
W pierwszym roku obowiązywania Protokołu rząd Wysp Salomona musi poinformować Wspólnotę o przeznaczeniu części wkładu finansowego na ten cel w chwili zatwierdzenia wieloletniego planu sektorowego przez Wspólny Komitet.
W kolejnych latach Wyspy Salomona informują Wspólnotę o przeznaczeniu tych środków nie później niż na 45 dni przed datą rocznicy wejścia w życie niniejszego Protokołu.
5.
Wydatkowanie części (30 %) wkładu finansowego przewidzianej w ust. 1 kontrolują wspólnie Departament Rybołówstwa i Zasobów Morskich oraz Departament Skarbu i Finansów.
6.
W przypadku gdy roczna ocena postępu w realizacji wieloletniego programu sektorowego wskazuje na konieczność obniżenia udziału jednorazowego wkładu finansowego określonego w art. 5 ust. 1 niniejszego Protokołu, Wspólnota Europejska może wystąpić o taką redukcję w celu dostosowania rzeczywistej kwoty zasobów finansowych przeznaczonych na realizację programu do jego wyników.
Artykuł 6
Spory Zawieszenie wprowadzania w życie Protokołu
1.
Wszelkie spory między Stronami, związane z interpretacją postanowień niniejszego Protokołu, są przedmiotem wzajemnych konsultacji Stron w ramach Wspólnego Komitetu powołanego na mocy art. 9 Umowy. W razie potrzeby zostaje w tym celu zwołane osobne zebranie Komitetu.
2.
Nie naruszając postanowień art. 7, realizacja postanowień Protokołu może zostać zawieszona na wniosek jednej ze Stron, jeżeli spór ma charakter poważny, a konsultacje w ramach Wspólnego Komitetu, o których mowa w ust. 1, nie przyniosły jego polubownego rozwiązania.
3.
Strona, która występuje o zawieszenie wykonywania Protokołu, powiadamia o swoim zamiarze na piśmie co najmniej trzy miesiące przed wejściem w życie zawieszenia.
4.
W przypadku zawieszenia Strony kontynuują konsultacje w celu osiągnięcia polubownego rozwiązania sporu.
Po osiągnięciu porozumienia Protokół jest ponownie realizowany, a kwota wkładu finansowego zostaje zmniejszona proporcjonalnie i pro rata temporis stosownie do okresu, w którym obowiązywanie Protokołu było zawieszone.
Artykuł 7
Zawieszenie wykonywania Protokołu z powodu nieuiszczenia płatności
Na mocy art. 9 Umowy, jeżeli Wspólnota nie uiści opłaty określonej w art. 2 Protokołu, wykonywanie Protokołu może zostać zawieszone na następujących warunkach:
a) właściwe władze Wysp Salomona powiadamiają Wspólnotę Europejską o nieuregulowaniu płatności.
Wspólnota Europejska sprawdza, czy zarzut jest słuszny, i w razie konieczności przelewa zaległą kwotę w ciągu 45 dni roboczych od otrzymania powiadomienia;
b) jeżeli w terminie określonym w lit. a) płatność nie zostanie uregulowana, a jej brak nie zostanie właściwie uzasadniony, Wyspy Salomona mają prawo do zawieszenia wykonania postanowień Protokołu.
O zawieszeniu niezwłocznie informują Wspólnotę Europejską;
c) wykonywanie Protokołu zostaje wznowione niezwłocznie po dokonaniu płatności.
Artykuł 8
Przepisy krajowe
Działalność statków prowadzona w związku z niniejszym Protokołem i jego Załącznikami, a w szczególności przeładunek, korzystanie z usług portowych i zakup dostaw, regulują stosowne przepisy krajowe Wysp Salomona.
Artykuł 9
Wejście w życie
1.
Niniejszy Protokół wraz z Załącznikiem wchodzi w życie w dniu wzajemnego przekazania przez Strony powiadomień o zakończeniu wymaganych procedur.
2.
Niniejszy Protokół stosuje się z mocą od dnia 1 stycznia 2005 r.
--------------------------------------------------
Umowa
o współpracy i pomocy między Międzynarodowym Trybunałem Karnym a Unią Europejską
MIĘDZYNARODOWY TRYBUNAŁ KARNY,
zwany dalej "Trybunałem",
z jednej strony, oraz
UNIA EUROPEJSKA,
zwana dalej "UE", reprezentowana przez Prezydencję Rady Unii Europejskiej,
z drugiej strony,
zwane dalej Stronami,
ZWAŻYWSZY na zasadnicze znaczenie i priorytet, które należy nadać umocnieniu praworządności oraz poszanowaniu praw człowieka i prawa humanitarnego, jak również utrzymaniu pokoju i wzmocnieniu bezpieczeństwa międzynarodowego, zgodnie z Kartą Narodów Zjednoczonych oraz z art. 11 Traktatu o Unii Europejskiej,
UWZGLĘDNIAJĄC, że zasady Rzymskiego Statutu Międzynarodowego Trybunału Karnego, jak również zasady funkcjonowania Trybunału są w pełni zgodne z zasadami i celami Unii Europejskiej,
PODKREŚLAJĄC znaczenie wymiaru sprawiedliwości zgodnego z zasadami państwa prawa oraz z zasadami sprawiedliwości proceduralnej, ze szczególnym uwzględnieniem praw oskarżonego przewidzianych w Statucie Rzymskim,
UWZGLĘDNIAJĄC szczególną rolę pokrzywdzonych i świadków w postępowaniu przed Trybunałem oraz potrzebę zastosowania specjalnych środków w celu zapewnienia im bezpieczeństwa i umożliwienia im efektywnego udziału w postępowaniu, zgodnie ze Statutem Rzymskim,
PRZYPOMINAJĄC, że strategia bezpieczeństwa europejskiego, przyjęta przez Radę Europejską w dniu 12 grudnia 2003 r., wspiera porządek międzynarodowy opierający się na efektywnym multilateralizmie,
MAJĄC NA UWADZE wspólne stanowisko Rady 2003/444/WPZiB z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie Międzynarodowego Trybunału Karnego, jak również plan działania Rady powstały na bazie wspomnianego wspólnego stanowiska oraz w szczególności kluczową rolę, jaką Międzynarodowy Trybunał Karny odgrywa w zapobieganiu poważnym przestępstwom podlegającym jego jurysdykcji oraz w ich zwalczaniu,
ZWAŻYWSZY, że Unia Europejska zobowiązała się do wspierania skutecznego funkcjonowania Międzynarodowego Trybunału Karnego oraz zapewniania mu powszechnego poparcia poprzez promowanie przystąpienia możliwie jak największej liczby państw do Statutu Rzymskiego,
PRZYPOMINAJĄC, że niniejsza Umowa musi być interpretowana w powiązaniu i zgodnie z Rzymskim Statutem Międzynarodowego Trybunału Karnego oraz z Regułami Procesowymi i Dowodowymi,
PRZYPOMINAJĄC, że art. 87 ust. 6 Statutu Rzymskiego stanowi, iż Trybunał może zwrócić się do organizacji międzyrządowej o przekazanie informacji lub dokumentów oraz że Trybunał może zwrócić się również o inne formy współpracy i pomocy, które mogą zostać uzgodnione z tą organizacją i które są zgodne z jej kompetencjami i mandatem,
ZWAŻYWSZY, że niniejsza Umowa dotyczy warunków współpracy i pomocy między Międzynarodowym Trybunałem Karnym a Unią Europejską, a nie między Międzynarodowym Trybunałem Karnym a państwami członkowskimi Unii Europejskiej,
ZWAŻYWSZY, że w tym celu Międzynarodowy Trybunał Karny i Unia Europejska powinny osiągnąć porozumienie co do warunków współpracy i pomocy, stanowiące uzupełnienie wspólnego stanowiska 2003/444/WPZiB oraz planu działania UE powstałego na bazie tego stanowiska,
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Cel Umowy
Niniejsza Umowa, zawierana między Unią Europejską ("UE") a Międzynarodowym Trybunałem Karnym ("Trybunałem"), zgodnie z postanowieniami odpowiednio Traktatu o Unii Europejskiej ("Traktat o UE") i Rzymskiego Statutu Międzynarodowego Trybunału Karnego ("Statut"), określa warunki współpracy i pomocy między UE i Trybunałem.
Artykuł 2
Definicje
1.
Do celów niniejszej Umowy "UE" oznacza Radę Unii Europejskiej (zwaną dalej "Radą"), Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela i Sekretariat Generalny Rady oraz Komisję Wspólnot Europejskich (zwaną dalej "Komisją Europejską").
"UE" nie oznacza indywidualnych państw członkowskich.
2.
Do celów niniejszej Umowy "Trybunał" oznacza:
a) Prezydium,
b) Wydział Odwoławczy, Wydział Orzekający i Wydział Przygotowawczy,
c) Urząd Prokuratora,
d) Sekretariat,
e) Sekretariat Zgromadzenia Państw Stron.
Artykuł 3
Umowy z państwami członkowskimi
1.
Niniejszej Umowy ani umów i porozumień na mocy art. 11 niniejszej Umowy nie stosuje się do złożonych przez Trybunał wniosków o udzielenie informacji pochodzących od danego państwa członkowskiego, innych niż dokumenty UE zawierające informacje niejawne.
W takiej sytuacji wniosek jest składany bezpośrednio odpowiedniemu państwu członkowskiemu.
2.
Artykuł 73 Statutu stosuje się odpowiednio do wniosków złożonych UE przez Trybunał na mocy niniejszej Umowy.
Artykuł 4
Obowiązek współpracy i udzielania pomocy
Mając na uwadze ułatwienie skutecznego wypełniania swych obowiązków, UE i Trybunał uzgadniają, że w odpowiednich przypadkach będą ze sobą blisko współpracować oraz konsultować się wzajemnie w dziedzinach będących przedmiotem ich wspólnego zainteresowania zgodnie z postanowieniami niniejszej Umowy, przy jednoczesnym pełnym poszanowaniu odpowiednich postanowień Traktatu o UE i Statutu.
W celu ułatwienia wypełniania obowiązku współpracy i udzielania pomocy Strony zgadzają się nawiązać odpowiednie regularne kontakty pomiędzy Trybunałem a ośrodkiem współpracy z Trybunałem utworzonym przez UE.
Artykuł 5
Uczestnictwo w posiedzeniach
UE może zaprosić Trybunał do uczestnictwa w posiedzeniach lub konferencjach zorganizowanych pod jej auspicjami, podczas których omawiane będą kwestie stanowiące przedmiot zainteresowania Trybunału, w celu udzielenia pomocy w odniesieniu do spraw podlegających jurysdykcji Trybunału.
Artykuł 6
Promowanie wartości stanowiących podstawę Statutu
UE i Trybunał współpracują, w odpowiednich przypadkach, poprzez podejmowanie inicjatyw promujących rozpowszechnianie zasad, wartości i postanowień Statutu, jak również związanych z nim instrumentów.
Artykuł 7
Wymiana informacji
1.
UE i Trybunał zapewniają – w jak najszerszym wykonalnym zakresie – regularną wymianę informacji i dokumentów stanowiących przedmiot obopólnego zainteresowania, zgodnie ze Statutem oraz Regułami Procesowymi i Dowodowymi.
2.
Przy poszanowaniu swych obowiązków i kompetencji wynikających z Traktatu o UE, UE zobowiązuje się do współpracy z Trybunałem oraz do udostępniania Trybunałowi informacji i dokumentów będących w jej posiadaniu, o które Trybunał może występować zgodnie z art. 87 ust. 6 Statutu.
3.
UE może, z własnej inicjatywy oraz zgodnie z Traktatem o UE, udostępniać informacje lub dokumenty, które mogą mieć istotne znaczenie dla prac Trybunału.
4.
Sekretarz Trybunału, zgodnie ze Statutem oraz z Regułami Procesowymi i Dowodowymi, przekazuje informacje i dokumentację związaną z pismami procesowymi, postępowaniem ustnym, orzeczeniami i zarządzeniami Trybunału, które mogą stanowić przedmiot zainteresowania UE.
Artykuł 8
Ochrona bezpieczeństwa
Jeżeli współpraca, obejmująca ujawnianie informacji lub dokumentów, o której mowa w niniejszej Umowie, zagrażałaby bezpieczeństwu obecnych lub byłych pracowników UE lub też w inny sposób naruszałaby bezpieczeństwo albo utrudniała właściwe przeprowadzenie jakichkolwiek operacji lub działań UE, Trybunał może zarządzić, w szczególności na wniosek UE, podjęcie właściwych środków bezpieczeństwa.
Artykuł 9
Informacje niejawne
Postanowienia dotyczące udostępniania przez UE organowi Trybunału informacji niejawnych UE są zawarte w załączniku do niniejszej Umowy, który stanowi jej integralną część.
Artykuł 10
Zeznania pracowników Unii Europejskiej
1.
W przypadku wezwania przez Trybunał urzędnika lub innego pracownika UE do złożenia zeznań, UE zobowiązuje się do pełnej współpracy z Trybunałem oraz – w razie konieczności i przy poszanowaniu swych obowiązków i kompetencji wynikających z Traktatu o UE oraz jego właściwych postanowień – do zastosowania wszelkich niezbędnych środków w celu umożliwienia Trybunałowi wysłuchania zeznań tej osoby, w szczególności poprzez uchylenie wobec tej osoby obowiązku zachowania poufności.
2.
W odniesieniu do art. 8 Strony uznają, że w przypadku wezwania urzędnika lub innego pracownika UE do złożenia zeznań przed Trybunałem wymagane może być zastosowanie środków bezpieczeństwa.
3.
UE jest upoważniona, zgodnie ze Statutem oraz Regułami Procesowymi i Dowodowymi, do wyznaczenia pełnomocnika świadczącego pomoc urzędnikowi lub innemu pracownikowi UE występującemu przed Trybunałem w charakterze świadka.
Artykuł 11
Współpraca między Unią Europejską a Prokuratorem
1.
Przy pełnym poszanowaniu Traktatu o UE:
i) UE zobowiązuje się do współpracy z Prokuratorem, w ramach której udostępnia Prokuratorowi dodatkowe, żądane przez niego informacje będące w jej posiadaniu, zgodnie ze Statutem oraz Regułami Procesowymi i Dowodowymi;
ii) UE zobowiązuje się do współpracy z Prokuratorem zgodnie z art. 54 ust. 3 lit. c) Statutu;
iii) UE, zgodnie z art. 54 ust. 3 lit. d) Statutu, zawiera takie porozumienia i umowy, niestojące w sprzeczności ze Statutem, które mogą być niezbędne do ułatwienia jej współpracy z Prokuratorem.
2.
Prokurator zwraca się w formie pisemnej z wnioskiem o udzielenie informacji do Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela.
Sekretarz Generalny/Wysoki Przedstawiciel udzieli odpowiedzi na piśmie nie później niż po upływie miesiąca.
3.
UE i Prokurator mogą uzgodnić, że UE, na zasadach poufności, udostępnia Prokuratorowi dokumenty lub informacje służące wyłącznie w celu uzyskania nowych dowodów oraz że takie dokumenty lub informacje nie mogą być ujawniane bez zgody UE innym organom Trybunału ani stronom trzecim na żadnym etapie postępowania ani po jego zakończeniu.
Stosuje się postanowienia dotyczące informacji niejawnych zawarte w art. 9.
Artykuł 12
Przywileje i immunitety
Jeżeli Trybunał zamierza wykonywać swoją jurysdykcję w odniesieniu do osoby, która jest podejrzana o popełnienie zbrodni podlegającej jurysdykcji Trybunału, a osoba taka, zgodnie z właściwymi przepisami prawa międzynarodowego, jest chroniona przywilejami lub immunitetami, odpowiednia instytucja UE zobowiązuje się do pełnej współpracy z Trybunałem oraz – przy poszanowaniu swych obowiązków i kompetencji wynikających z Traktatu o UE i jego właściwych postanowień – do zastosowania wszelkich niezbędnych środków w celu umożliwienia Trybunałowi wykonywania jego jurysdykcji, w szczególności poprzez uchylenie takich przywilejów lub immunitetów zgodnie z odpowiednimi przepisami prawa międzynarodowego.
Artykuł 13
Uzgodnienia dotyczące personelu
Zgodnie z art. 44 ust. 4 Statutu, UE i Trybunał zgadzają się określić, indywidualnie dla każdego przypadku, w jakich wyjątkowych okolicznościach Trybunał może skorzystać z fachowej wiedzy personelu oddanego mu nieodpłatnie do dyspozycji przez UE, w celu wsparcia prac jednego z organów Trybunału.
Artykuł 14
Usługi i obiekty
UE, na wniosek Trybunału i dla jego celów, zapewnia zależnie od dostępności obiekty i usługi, które mogą być konieczne, w tym także – w odpowiednich przypadkach – wsparcie w terenie.
Zasady i warunki, na których UE może zapewnić takie obiekty, usługi lub wsparcie, są odpowiednio przedmiotem wcześniejszych uzgodnień dodatkowych.
Artykuł 15
Szkolenia
UE dokłada starań, by stosownie do potrzeb i w porozumieniu z Trybunałem wspierać przygotowywanie szkoleń i pomocy dla sędziów, prokuratorów, urzędników i pełnomocników w zakresie pracy związanej z działalnością Trybunału.
Artykuł 16
Korespondencja
1.
Do celów niniejszej Umowy:
a) w odniesieniu do UE:
Wszelka korespondencja jest wysyłana do Rady na następujący adres:
Rada Unii Europejskiej
Chief Registry Officer
Rue de la Loi/Wetstraat, 175
B-1048 Bruksela
Wszelka korespondencja przekazywana jest państwom członkowskim, Komisji Europejskiej i ośrodkowi współpracy UE z Trybunałem za pośrednictwem kierownika kancelarii tajnej Rady (Chief Registry Officer), z zastrzeżeniem ust. 2;
b) w odniesieniu do Trybunału:
Wszelka korespondencja jest kierowana, odpowiednio, do Sekretarza lub Prokuratora.
2.
Wyjątkowo, korespondencja od jednej ze Stron dostępna wyłącznie dla poszczególnych właściwych urzędników, organów lub służb tej Strony może być ze względów operacyjnych kierowana do poszczególnych właściwych urzędników, organów lub służb drugiej Strony, oznaczonych konkretnie jako jej odbiorcy, oraz dostępna wyłącznie dla nich, z uwzględnieniem ich uprawnień oraz zgodnie z zasadą ograniczonego dostępu.
W przypadku UE korespondencja taka jest przekazywana poprzez kierownika kancelarii tajnej Rady (Chief Registry Officer).
Artykuł 17
Wykonanie Umowy
1.
Urząd Prokuratora i Sekretariat Trybunału oraz Sekretarz Generalny Rady i Komisji Europejskiej sprawują nadzór nad wykonywaniem niniejszej Umowy zgodnie z ich odpowiednimi uprawnieniami.
2.
W celu wykonania niniejszej umowy Trybunał i UE mogą zawierać porozumienia, jakie zostaną uznane za właściwe.
Artykuł 18
Rozstrzyganie sporów
Wszelkie spory pomiędzy UE a Trybunałem powstałe w związku z interpretacją lub stosowaniem niniejszej Umowy są rozwiązywane w drodze konsultacji między Stronami.
Artykuł 19
Wejście w życie i przegląd
1.
Niniejsza Umowa wchodzi w życie pierwszego dnia pierwszego miesiąca po jej podpisaniu przez Strony.
2.
Niniejsza Umowa może być na wniosek jednej ze Stron poddana przeglądowi w celu rozważenia ewentualnych jej zmian.
Umowa zostaje poddana przeglądowi nie później niż pięć lat po jej wejściu w życie.
3.
Wszelkie zmiany niniejszej Umowy dokonywane są wyłącznie w formie pisemnej za obopólną zgodą Stron.
Artykuł 20
Wypowiedzenie
Niniejsza Umowa może zostać wypowiedziana przez każdą ze Stron w drodze pisemnego wypowiedzenia przekazanego drugiej Stronie.
Wypowiedzenie takie staje się skuteczne sześć miesięcy po jego otrzymaniu przez drugą Stronę, lecz nie narusza zobowiązań podjętych wcześniej na mocy postanowień niniejszej Umowy.
W szczególności wszelkie informacje niejawne przekazane lub wymienione na podstawie niniejszej Umowy pozostają nadal chronione zgodnie z jej postanowieniami.
W DOWÓD CZEGO niżej podpisani, posiadając odpowiednio należyte umocowanie, złożyli podpisy pod niniejszą Umową.
TŁUMACZENIE
Umowa
między Republiką Chorwacji a Unią Europejską w sprawie procedur bezpieczeństwa przy wymianie informacji niejawnych
REPUBLIKA CHORWACJI,
z jednej strony, oraz
UNIA EUROPEJSKA, zwana dalej UE, reprezentowana przez Prezydencję Rady Unii Europejskiej,
z drugiej strony,
zwane dalej Stronami,
ZWAŻYWSZY, że Strony posiadają wspólne cele wzmocnienia wszelkimi sposobami własnego bezpieczeństwa i zapewnienia swoim obywatelom wysokiego poziomu ochrony w ramach przestrzeni bezpieczeństwa;
ZWAŻYWSZY, że Strony zgadzają się, że należy rozwinąć konsultacje i współpracę między nimi w kwestiach związanych z bezpieczeństwem, stanowiących przedmiot wspólnego zainteresowania;
ZWAŻYWSZY, że w tym kontekście istnieje zatem stała potrzeba wymiany informacji niejawnych między Stronami;
UZNAJĄC, że pełne i efektywne konsultacje oraz współpraca mogą wymagać zarówno dostępu do informacji i materiałów niejawnych Stron, jak i wymiany informacji niejawnych i związanych z nimi materiałów między Stronami;
ŚWIADOME, że taki dostęp do informacji niejawnych i związanych z nimi materiałów i ich wymiana wymagają odpowiednich środków bezpieczeństwa,
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
W celu wzmocnienia wszelkimi sposobami bezpieczeństwa każdej ze Stron niniejszą umowę stosuje się do informacji lub materiałów niejawnych w każdej postaci, przekazywanych lub wymienianych między Stronami.
Artykuł 2
Do celów niniejszej umowy, informacje niejawne oznaczają wszelkie informacje (tj. wiedzę, która może być przekazywana w jakiejkolwiek formie) lub materiały uznane za wymagające ochrony przed nieuprawnionym ujawnieniem i objęte klauzulą tajności (zwane dalej "informacjami niejawnymi").
Artykuł 3
Do celów niniejszej umowy "UE" oznacza Radę Unii Europejskiej (zwaną dalej "Radą"), Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela i Sekretariat Generalny Rady oraz Komisję Wspólnot Europejskich (zwaną dalej "Komisją Europejską").
Artykuł 4
Każda Strona:
a) chroni i zabezpiecza informacje niejawne będące przedmiotem niniejszej umowy, przekazywane przez drugą Stronę lub z nią wymieniane;
b) zapewnia, że przekazywane lub wymieniane informacje niejawne będące przedmiotem niniejszej umowy nadal zachowują klauzulę tajności nałożoną na nie przez stronę przekazującą.
Strona otrzymująca chroni i zabezpiecza informacje niejawne zgodnie z procedurami określonymi w jej własnych przepisach dotyczących bezpieczeństwa informacji lub materiałów objętych równoważną klauzulą tajności, zgodnie z uzgodnieniami dotyczącymi bezpieczeństwa, które mają być określone na podstawie art. 11 i 12;
c) nie wykorzystuje informacji niejawnych do celów innych niż określone przez wytwórcę ani do celów innych niż te, w jakich informacje są przekazywane lub wymieniane;
d) nie ujawnia informacji niejawnych stronom trzecim ani żadnej instytucji lub podmiotowi UE nie wymienionym w art. 3, bez uprzedniej zgody wytwórcy.
Artykuł 5
1.
Informacje niejawne mogą zostać ujawnione lub udostępnione, zgodnie z zasadą kontroli przez wytwórcę, przez jedną Stronę, "stronę przekazującą" drugiej Stronie, "stronie otrzymującej".
2.
W celu udostępnienia informacji odbiorcom innym niż Strony, decyzja o ujawnieniu lub udostępnieniu informacji niejawnych zostaje podjęta przez stronę otrzymującą po uzyskaniu zgody strony przekazującej, zgodnie z zasadą kontroli przez wytwórcę, określoną w jej przepisach dotyczących bezpieczeństwa.
3.
Podczas wykonywania postanowień zawartych w ust. 1 i 2, żadne zbiorcze udostępnienie informacji nie jest możliwe, chyba że Strony ustanowiły i uzgodniły między sobą procedury odnośnie do niektórych kategorii informacji, istotnych z punktu widzenia ich wymogów operacyjnych.
Artykuł 6
Republika Chorwacji oraz EU i jej podmioty określone w art. 3 posiadają organizację bezpieczeństwa i programy bezpieczeństwa, oparte na podstawowych zasadach i minimalnych standardach bezpieczeństwa wdrażanych do systemów bezpieczeństwa Stron, które mają być ustanowione zgodnie z art. 11 i 12, w celu zagwarantowania równoważnego stopnia ochrony informacji niejawnych będących przedmiotem niniejszej umowy.
Artykuł 7
1.
Strony zapewniają, że wszystkie osoby, które wykonując swoje obowiązki służbowe, powinny mieć dostęp do informacji niejawnych przekazywanych lub wymienianych na mocy niniejszej umowy, lub osoby, które z uwagi na pełnione obowiązki lub funkcje mogą mieć dostęp do takich informacji niejawnych, są odpowiednio sprawdzane pod względem bezpieczeństwa przed uzyskaniem dostępu do tych informacji.
2.
Zostaną określone procedury sprawdzające dotyczące bezpieczeństwa w celu stwierdzenia, czy dana osoba, uwzględniając jej lojalność, wiarygodność i solidność, może mieć dostęp do informacji niejawnych.
Artykuł 8
Strony zapewniają wzajemną pomoc w odniesieniu do bezpieczeństwa informacji niejawnych będących przedmiotem niniejszej umowy oraz kwestii dotyczących bezpieczeństwa, stanowiących przedmiot wspólnego zainteresowania.
Organy określone w art. 11 przeprowadzają wzajemne konsultacje i inspekcje dotyczące bezpieczeństwa, w celu oceny skuteczności uzgodnień w tym zakresie w ramach ich odpowiedniego zakresu obowiązków, który ma być ustalony zgodnie z art. 11 i 12.
Artykuł 9
1.
Do celów niniejszej umowy
a) w odniesieniu do UE:
wszelka korespondencja jest wysyłana do Rady na następujący adres:
Council of the European Union
Chief Registry Officer
Rue de la Loi/Wetstraat, 175
B-1048 Brussels
.
Wszelka korespondencja jest przekazywana państwom członkowskim i Komisji Europejskiej za pośrednictwem kierownika kancelarii tajnej Rady (Chief Registry Officer), z zastrzeżeniem ust. 2;
b) w odniesieniu do Republiki Chorwacji:
wszelka korespondencja adresowana jest do:
Republiki Chorwacji
Biura Krajowej Rady Bezpieczeństwa – Główna Kancelaria Tajna
Jurjevska 34
10000 Zagreb
za pośrednictwem Przedstawicielstwa Republiki Chorwacji przy Wspólnotach Europejskich, na następujący adres:
Mission of the Republic of Croatia to the European Communities
Sub-Registry Officer
Avenue des Arts 50
B-1000 Brussels
.
2.
Wyjątkowo, korespondencja od jednej ze Stron dostępna wyłącznie dla poszczególnych właściwych urzędników, organów lub służb tej Strony może być ze względów operacyjnych kierowana do poszczególnych właściwych urzędników, organów lub służb drugiej Strony, wyznaczonych konkretnie jako jej odbiorcy, oraz dostępna wyłącznie dla nich, z uwzględnieniem ich uprawnień oraz zgodnie z zasadą ograniczonego dostępu.
W przypadku UE korespondencja taka jest przekazywana za pośrednictwem kierownika kancelarii tajnej Rady (Chief Registry Officer).
Artykuł 10
Ministerstwo Spraw Zagranicznych i Integracji Europejskiej Republiki Chorwacji oraz Sekretarze Generalni Rady i Komisji Europejskiej sprawują nadzór na wykonaniem niniejszej umowy.
Artykuł 11
W celu wykonania niniejszej umowy:
1) Biuro Krajowej Rady Bezpieczeństwa (Office of the National Security Council), jako krajowe władze bezpieczeństwa Republiki Chorwacji, działając w imieniu rządu Republiki Chorwacji i pod jego zwierzchnictwem, odpowiedzialne jest za opracowanie uzgodnień dotyczących bezpieczeństwa w zakresie ochrony i zabezpieczenia informacji niejawnych przekazywanych Republice Chorwacji w ramach niniejszej umowy;
2) Biuro Bezpieczeństwa Sekretariatu Generalnego Rady, pod kierownictwem i w imieniu Sekretarza Generalnego Rady, działając w imieniu Rady i pod jej zwierzchnictwem, jest odpowiedzialne za opracowanie uzgodnień dotyczących bezpieczeństwa w zakresie ochrony i zabezpieczania informacji niejawnych przekazywanych UE w ramach niniejszej umowy;
3) Dyrekcja Bezpieczeństwa Komisji Europejskiej, działając w imieniu Komisji Europejskiej i pod jej zwierzchnictwem, jest odpowiedzialna za opracowanie uzgodnień dotyczących bezpieczeństwa w zakresie ochrony i zabezpieczania informacji niejawnych przekazywanych lub wymienianych w ramach niniejszej umowy w obrębie Komisji Europejskiej i na terenie jej obiektów.
Artykuł 12
Uzgodnienia dotyczące bezpieczeństwa, które mają być dokonane na mocy art. 11 w porozumieniu z trzema zainteresowanymi urzędami, określają standardy wzajemnej ochrony informacji niejawnych będących przedmiotem niniejszej umowy.
W odniesieniu do UE standardy te podlegają zatwierdzeniu przez Komitet Bezpieczeństwa Rady.
Artykuł 13
Organy określone w art. 11 ustanawiają procedury, które mają być stosowane w przypadku udowodnionego lub podejrzewanego narażenia na szwank bezpieczeństwa informacji niejawnych będących przedmiotem niniejszej umowy.
Artykuł 14
Przed przekazaniem informacji niejawnych będących przedmiotem niniejszej umowy między Stronami organy odpowiedzialne za bezpieczeństwo określone w art. 11 zgadzają się co do tego, że strona otrzymująca jest w stanie chronić i zabezpieczyć informacje będące przedmiotem niniejszej umowy w sposób odpowiadający uzgodnieniom, które mają być dokonane zgodnie z art. 11 i 12.
Artykuł 15
Niniejsza umowa w żaden sposób nie uniemożliwia Stronom zawierania innych umów odnoszących się do przekazywania lub wymiany informacji niejawnych będących przedmiotem niniejszej umowy, pod warunkiem że nie kolidują one z postanowieniami niniejszej umowy.
Artykuł 16
Wszelkie różnice stanowisk miedzy Stronami powstałe na skutek wykładni lub stosowania niniejszej umowy są rozwiązywane w drodze negocjacji między Stronami.
Artykuł 17
1.
Niniejsza umowa wchodzi w życie pierwszego dnia pierwszego miesiąca po dokonaniu przez Strony wzajemnej pisemnej notyfikacji o zakończeniu procedur wewnętrznych niezbędnych do jej wejścia w życie.
2.
Niniejsza umowa może zostać poddana przeglądowi na wniosek każdej ze Stron w celu rozważenia możliwych zmian.
3.
Wszelkie zmiany niniejszej umowy dokonywane są wyłącznie w formie pisemnej oraz za obopólną zgodą Stron.
Zmiany wchodzą w życie po dokonaniu wzajemnej pisemnej notyfikacji przewidzianej w ust. 1.
Artykuł 18
Niniejsza umowa może zostać wypowiedziana przez każdą ze Stron w formie pisemnego zawiadomienia o wypowiedzeniu przekazanego drugiej Stronie.
Wypowiedzenie takie staje się skuteczne sześć miesięcy po otrzymaniu zawiadomienia przez drugą Stronę, ale pozostaje bez wpływu na zobowiązania podjęte wcześniej na mocy postanowień niniejszej umowy.
W szczególności wszelkie informacje niejawne przekazywane lub wymieniane zgodnie z niniejszą umową są nadal chronione zgodnie z postanowieniami niniejszej umowy.
W dowód czego niżej podpisani, odpowiednio należycie upoważnieni, złożyli podpisy pod niniejszą umową.
Porozumienie
w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Królestwem Tajlandii zgodnie z art. XXIV:6 i art. XXVIII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT) 1994 dotyczące zmiany koncesji w harmonogramach Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej w trakcie ich przystąpienia do Unii Europejskiej
A. List od Wspólnoty Europejskiej
TŁUMACZENIE
Porozumienie w formie wymiany listów
pomiędzy Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki zgodnie z art. XXIV:6 i art. XXVIII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT) 1994 dotyczące zmiany koncesji na listach koncesyjnych Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej w trakcie ich przystąpienia do Unii Europejskiej
A. List od Wspólnoty Europejskiej
Umowa
między Wspólnotą Europejską a Republiką Mołdowy dotycząca pewnych aspektów usług lotniczych
WSPÓLNOTA EUROPEJSKA,
z jednej strony, oraz
REPUBLIKA MOŁDOWY (zwana dalej "Mołdową"),
z drugiej strony,
(zwane dalej "Stronami"),
STWIERDZAJĄC, że zostały zawarte dwustronne umowy dotyczące usług lotniczych między kilkoma państwami członkowskimi Wspólnoty Europejskiej a Mołdową, zawierające postanowienia sprzeczne z prawem Wspólnoty Europejskiej,
STWIERDZAJĄC, że Wspólnota Europejska ma wyłączną kompetencję w zakresie poszczególnych aspektów, które mogą zostać włączone do umów dwustronnych dotyczących usług lotniczych między państwami członkowskimi Wspólnoty Europejskiej a państwami trzecimi,
STWIERDZAJĄC, że na mocy prawa Wspólnoty Europejskiej wspólnotowi przewoźnicy lotniczy ustanowieni w państwie członkowskim mają prawo do niedyskryminacyjnego dostępu do tras lotniczych między państwami członkowskimi Wspólnoty Europejskiej a państwami trzecimi,
UWZGLĘDNIAJĄC umowy między Wspólnotą Europejską a niektórymi państwami trzecimi, przewidujące dla obywateli tych państw trzecich możliwość nabywania praw własności przewoźników lotniczych licencjonowanych zgodnie z prawem Wspólnoty Europejskiej,
UZNAJĄC, że postanowienia dwustronnych umów dotyczących usług lotniczych między państwami członkowskimi Wspólnoty Europejskiej a Mołdową, które są niezgodne z prawem Wspólnoty Europejskiej, muszą być doprowadzone do zgodności z tym prawem w celu ustanowienia solidnej podstawy prawnej do świadczenia usług lotniczych między Wspólnotą Europejską a Mołdową, a także w celu zachowania kontynuacji takich usług lotniczych,
STWIERDZAJĄC, że w ramach tych negocjacji celem Wspólnoty Europejskiej nie jest zwiększenie ogólnej wielkości przewozów lotniczych między Wspólnotą Europejską a Mołdową ani naruszenie równowagi między wspólnotowymi przewoźnikami lotniczymi a przewoźnikami lotniczymi z Mołdowy, ani negocjowanie zmian w postanowieniach obecnie obowiązujących dwustronnych umów dotyczących usług lotniczych w zakresie odnoszącym się do praw przewozowych,
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Postanowienia ogólne
1.
Definicje terminów do celów niniejszej Umowy podano w załączniku IV.
2.
Zawarte w każdej z umów wymienionych w załączniku I odniesienia do obywateli państwa członkowskiego będącego stroną takiej umowy są rozumiane jako odniesienia do obywateli państw członkowskich Wspólnoty Europejskiej.
3.
Zawarte w każdej z umów wymienionych w załączniku I odniesienia do przewoźników lotniczych lub przedsiębiorstw lotniczych z państwa członkowskiego będącego stroną takiej umowy są rozumiane jako odniesienia do przewoźników lotniczych lub przedsiębiorstw lotniczych wyznaczonych przez to państwo członkowskie.
Artykuł 2
Wyznaczenie przez państwo członkowskie
1.
Postanowienia ust. 2 i 3 niniejszego artykułu zastępują odpowiednie postanowienia artykułów wymienionych odpowiednio w załączniku II lit. a) i b) w odniesieniu do, odpowiednio, wyznaczenia przez zainteresowane państwo członkowskie przewoźnika lotniczego, upoważnień i zezwoleń udzielonych mu przez Mołdowę oraz odmowy, cofnięcia, zawieszenia lub ograniczenia upoważnień lub zezwoleń udzielonych przewoźnikowi lotniczemu.
2.
Po otrzymaniu wyznaczenia dokonanego przez państwo członkowskie Mołdowa udziela właściwych upoważnień i zezwoleń w najkrótszym przewidzianym przez procedury terminie, pod warunkiem że:
i) przewoźnik lotniczy jest ustanowiony, zgodnie z Traktatem ustanawiającym Wspólnotę Europejską, na terytorium wyznaczającego państwa członkowskiego i posiada ważną licencję na prowadzenie działalności zgodnie z prawem Wspólnoty Europejskiej;
ii) państwo członkowskie odpowiedzialne za wydanie certyfikatu przewoźnika lotniczego sprawuje i utrzymuje skuteczną kontrolę regulacyjną nad przewoźnikiem lotniczym, a właściwa władza lotnicza jest wyraźnie określona w wyznaczeniu; oraz
iii) przewoźnik lotniczy jest własnością, bezpośrednio lub poprzez udział większościowy, i pozostaje pod skuteczną kontrolą państw członkowskich lub obywateli państw członkowskich lub innych państw wymienionych w załączniku III lub obywateli tych innych państw.
3.
Mołdowa może odmówić, cofnąć, zawiesić lub ograniczyć upoważnienia lub zezwolenia wydane przewoźnikowi lotniczemu wyznaczonemu przez państwo członkowskie, w przypadku gdy:
i) przewoźnik lotniczy nie jest ustanowiony, zgodnie z Traktatem ustanawiającym Wspólnotę Europejską, na terytorium wyznaczającego państwa członkowskiego lub nie posiada ważnej licencji na prowadzenie działalności zgodnie z prawem Wspólnoty Europejskiej;
ii) państwo członkowskie odpowiedzialne za wydanie certyfikatu przewoźnika lotniczego nie sprawuje ani nie utrzymuje skutecznej kontroli regulacyjnej nad przewoźnikiem lotniczym lub właściwa władza lotnicza nie jest wyraźnie określona w wyznaczeniu; lub
iii) przewoźnik lotniczy nie stanowi własności, bezpośrednio lub poprzez udział większościowy, lub nie pozostaje pod skuteczną kontrolą państw członkowskich lub obywateli państw członkowskich lub innych państw wymienionych w załączniku III lub obywateli tych innych państw.
Wykonując swoje prawa na mocy niniejszego ustępu, Mołdowa nie stosuje dyskryminacji między wspólnotowymi przewoźnikami lotniczymi ze względu na ich narodowość.
Artykuł 3
Bezpieczeństwo
1.
Postanowienia ust. 2 niniejszego artykułu uzupełniają artykuły wymienione w załączniku II lit. c).
2.
Jeżeli państwo członkowskie wyznaczyło przewoźnika lotniczego, nad którym kontrolę regulacyjną sprawuje i utrzymuje inne państwo członkowskie, prawa Mołdowy, wynikające z postanowień dotyczących bezpieczeństwa zawartych w umowie między państwem członkowskim, które wyznaczyło danego przewoźnika lotniczego, a Mołdową, mają w równym stopniu zastosowanie w stosunku do przyjmowania, wykonywania lub utrzymywania norm bezpieczeństwa przez to inne państwo członkowskie oraz do zezwolenia eksploatacyjnego tego przewoźnika lotniczego.
Artykuł 4
Opodatkowanie paliwa lotniczego
1.
Postanowienia ust. 2 niniejszego artykułu uzupełniają odpowiednie postanowienia artykułów wymienionych w załączniku II lit. d).
2.
Nie naruszając jakiegokolwiek innego postanowienia stanowiącego inaczej, żadne z postanowień każdej z umów wymienionych w załączniku II lit. d) nie uniemożliwia państwu członkowskiemu nakładania, w sposób niedyskryminacyjny, podatków, należności, ceł, opłat lub obciążeń na paliwo dostarczane na jego terytorium w celu użycia przez statek powietrzny wyznaczonego przewoźnika lotniczego z Mołdowy, operującego między punktem znajdującym się na terytorium tego państwa członkowskiego a innym punktem znajdującym się na terytorium tego państwa członkowskiego lub na terytorium innego państwa członkowskiego.
Artykuł 5
Taryfy za przewóz wewnątrz Wspólnoty Europejskiej
1.
Postanowienia ust. 2 niniejszego artykułu uzupełniają artykuły wymienione w załączniku II lit. e).
2.
Taryfy pobierane przez przewoźnika(-ów) lotniczego(-ych) wyznaczonego(-ych) przez Mołdowę zgodnie z umową wymienioną w załączniku I zawierającą postanowienie wymienione w załączniku II lit. e) za przewóz w całości wewnątrz Wspólnoty Europejskiej podlegają prawu Wspólnoty Europejskiej.
Artykuł 6
Załączniki do Umowy
Załączniki do niniejszej Umowy stanowią jej integralną część.
Artykuł 7
Zmiany lub poprawki
Zmiany lub poprawki do niniejszej Umowy mogą zostać dokonane przez Strony w każdym czasie za ich obopólną zgodą.
Artykuł 8
Wejście w życie i tymczasowe stosowanie
1.
Niniejsza Umowa wchodzi w życie w dniu otrzymania ostatniej pisemnej notyfikacji Stron o zakończeniu ich wewnętrznych procedur niezbędnych do wejścia w życie niniejszej Umowy.
2.
Do czasu wejścia w życie zgodnie z ust. 1 Strony stosują niniejszą Umowę od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu, w którym Strony dokonały wzajemnej notyfikacji zakończenia niezbędnych w tym celu procedur.
3.
Umowy oraz inne porozumienia między państwami członkowskimi a Mołdową, które w dniu podpisania niniejszej Umowy nie weszły jeszcze w życie i nie są tymczasowo stosowane, są wymienione w załączniku I lit. b).
Niniejszą Umowę stosuje się do wszystkich takich umów i ustaleń z dniem ich wejścia w życie lub rozpoczęcia tymczasowego stosowania.
Artykuł 9
Wygaśnięcie Umowy
1.
W przypadku wygaśnięcia umowy wymienionej w załączniku I wygasają jednocześnie wszystkie postanowienia niniejszej Umowy odwołujące się do danej umowy wymienionej w załączniku I.
2.
W przypadku wygaśnięcia wszystkich umów wymienionych w załączniku I wygasa jednocześnie niniejsza Umowa.
W DOWÓD CZEGO niżej podpisani, należycie w tym celu umocowani, złożyli podpisy pod niniejszą Umową.
Umowa
między Wspólnotą Europejską a Rządem Gruzji, dotycząca pewnych aspektów usług lotniczych
WSPÓLNOTA EUROPEJSKA,
z jednej strony, oraz
RZĄD GRUZJI,
z drugiej strony,
(zwane dalej "Stronami"),
STWIERDZAJĄC, że zostały zawarte umowy dwustronne dotyczące usług lotniczych między kilkoma państwami członkowskimi Wspólnoty Europejskiej a Gruzją, zawierające postanowienia sprzeczne z prawem wspólnotowym,
STWIERDZAJĄC, że Wspólnota Europejska ma wyłączną kompetencję w zakresie poszczególnych aspektów, które mogą zostać włączone do umów dwustronnych dotyczących usług lotniczych między państwami członkowskimi Wspólnoty Europejskiej a państwami trzecimi,
STWIERDZAJĄC, że na podstawie prawa Wspólnoty Europejskiej przewoźnicy lotniczy ze Wspólnoty ustanowieni w Państwie Członkowskim mają prawo niedyskryminacyjnego dostępu do tras lotniczych między państwami członkowskimi Wspólnoty Europejskiej a państwami trzecimi,
UWZGLĘDNIAJĄC umowy między Wspólnotą Europejską a pewnymi państwami trzecimi przewidujące dla obywateli tych państw trzecich możliwość nabywania prawa własności przewoźników lotniczych posiadających licencje wydane zgodnie z prawem Wspólnoty Europejskiej,
UZNAJĄC, że niektóre postanowienia umów dwustronnych dotyczących usług lotniczych między państwami członkowskimi Wspólnoty Europejskiej a Gruzją, które są niezgodne z prawem Wspólnoty Europejskiej, muszą być doprowadzone do pełnej zgodności z tym prawem w celu ustanowienia solidnej podstawy prawnej dla świadczenia usług lotniczych między Wspólnotą Europejską a Gruzją, a także w celu zachowania kontynuacji świadczenia takich usług lotniczych,
STWIERDZAJĄC, że postanowienia umów dwustronnych dotyczących usług lotniczych między państwami członkowskimi Wspólnoty Europejskiej a Gruzją, które nie są sprzeczne z prawem Wspólnoty Europejskiej, nie muszą zostać zmienione ani zastąpione,
STWIERDZAJĄC, że w ramach niniejszych negocjacji celem Wspólnoty Europejskiej nie jest zwiększenie ogólnego natężenia ruchu powietrznego między Wspólnotą Europejską a Gruzją ani naruszenie równowagi między przewoźnikami lotniczymi ze Wspólnoty a przewoźnikami lotniczymi z Gruzji, ani negocjowanie zmian w postanowieniach obecnie obowiązujących umów dwustronnych dotyczących praw przewozowych,
UZGODNILI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Postanowienia ogólne
1.
Do celów niniejszej Umowy "państwa członkowskie" oznaczają państwa członkowskie Wspólnoty Europejskiej.
2.
Zawarte w umowach wymienionych w załączniku I odniesienia do obywateli państwa członkowskiego będącego stroną takiej umowy są rozumiane jako odniesienia do obywateli państw członkowskich Wspólnoty Europejskiej.
3.
Zawarte w umowach wymienionych w załączniku I odniesienia do przewoźników lotniczych lub linii lotniczych pochodzących państwa członkowskiego będącego stroną takiej umowy są rozumiane jako odniesienia do przewoźników lotniczych lub linii lotniczych wyznaczonych przez to państwo członkowskie.
4.
Prawa przewozowe są w dalszym ciągu przyznawane na zasadzie umów dwustronnych.
Artykuł 2
Wyznaczenie przez państwo członkowskie
1.
Postanowienia ust. 2 i 3 niniejszego artykułu zastępują odpowiednie postanowienia artykułów wymienionych odpowiednio w załączniku II lit. a) i b) w odniesieniu do, odpowiednio, wyznaczenia przez zainteresowane państwo członkowskie przewoźnika lotniczego, upoważnień i zezwoleń udzielonych mu przez Gruzję oraz odmowy, cofnięcia, zawieszenia lub ograniczenia upoważnień lub zezwoleń udzielonych przewoźnikowi lotniczemu.
2.
Po otrzymaniu wyznaczenia dokonanego przez państwo członkowskie Gruzja udziela właściwych upoważnień i zezwoleń w najkrótszym przewidzianym przez procedury terminie, pod warunkiem, że:
i) przewoźnik lotniczy jest ustanowiony na terytorium wyznaczającego państwa członkowskiego, zgodnie z Traktatem ustanawiającym Wspólnotę Europejską, i posiada ważne zezwolenie eksploatacyjne zgodnie z prawem Wspólnoty Europejskiej;
ii) państwo członkowskie odpowiedzialne za wydanie certyfikatu operatora lotniczego sprawuje i utrzymuje skuteczną kontrolę regulacyjną nad przewoźnikiem lotniczym, a właściwa władza lotnicza jest wyraźnie określona w wyznaczeniu; i
iii) przewoźnik lotniczy jest i pozostaje własnością, bezpośrednio lub poprzez udział większościowy, państw członkowskich lub obywateli państw członkowskich, lub innych państw wymienionych w załączniku III lub obywateli tych państw, i pozostaje pod stałą i skuteczną kontrolą państw lub obywateli.
3.
Gruzja może odmówić, cofnąć, zawiesić lub ograniczyć upoważnienia lub zezwolenia wydane przewoźnikowi lotniczemu wyznaczonemu przez państwo członkowskie, w przypadku gdy:
i) przewoźnik lotniczy nie jest ustanowiony na terytorium wyznaczającego państwa członkowskiego, zgodnie z Traktatem ustanawiającym Wspólnotę Europejską, lub nie posiada ważnego zezwolenia eksploatacyjnego zgodnie z prawem Wspólnoty Europejskiej;
ii) państwo członkowskie odpowiedzialne za wydanie certyfikatu operatora lotniczego nie sprawuje ani nie utrzymuje skutecznej kontroli regulacyjnej nad przewoźnikiem lotniczym lub właściwa władza lotnicza nie jest wyraźnie określona w wyznaczeniu; lub
iii) przewoźnik lotniczy nie stanowi własności i nie pozostaje pod skuteczną kontrolą, bezpośrednio lub poprzez udział większościowy, państw członkowskich lub obywateli państw członkowskich, lub innych państw wymienionych w załączniku III lub obywateli tych innych państw.
Wykonując swoje prawa na mocy niniejszego ustępu, Gruzja nie dyskryminuje przewoźników lotniczych pochodzących ze Wspólnoty ze względu na ich narodowość.
Artykuł 3
Prawa dotyczące kontroli regulacyjnej
1.
Postanowienia ust. 2 niniejszego artykułu uzupełniają artykuły wymienione w załączniku II lit. c).
2.
Jeżeli państwo członkowskie wyznaczyło przewoźnika lotniczego, nad którym kontrolę regulacyjną sprawuje i utrzymuje inne państwo członkowskie, prawa Gruzji zgodnie z postanowieniami dotyczącymi bezpieczeństwa zawartymi w umowie między państwem członkowskim, które wyznaczyło danego przewoźnika lotniczego, a Gruzją będą miały również zastosowanie w stosunku do przyjmowania, wykonywania lub utrzymywania norm bezpieczeństwa przez to inne państwo członkowskie oraz w stosunku do zezwolenia na prowadzenie działalności przez tego przewoźnika lotniczego.
Artykuł 4
Opodatkowanie paliwa lotniczego
1.
Postanowienia ust. 2 niniejszego artykułu uzupełniają odpowiednie postanowienia artykułów wymienionych w załączniku II lit. d).
2.
Nie naruszając jakichkolwiek innych postanowień stanowiących inaczej, żadne z postanowień umów wymienionych w załączniku II lit. d) nie uniemożliwia państwu członkowskiemu nałożenia podatków, należności, opłat lub obciążeń na paliwo dostarczane na jego terytorium do użytku w statkach powietrznych wyznaczonego przewoźnika lotniczego z Gruzji, który obsługuje trasy między punktem znajdującym się na terytorium tego państwa członkowskiego a innym punktem znajdującym się na terytorium tego lub innego państwa członkowskiego.
Artykuł 5
Taryfy przewozowe w ramach Wspólnoty Europejskiej
1.
Postanowienia ust. 2 niniejszego artykułu uzupełniają artykuły wymienione w załączniku II lit. e).
2.
Taryfy należne za przewóz w całości w obrębie Wspólnoty Europejskiej, nakładane przez przewoźnika lotniczego/przewoźników lotniczych wyznaczonego/wyznaczonych przez Gruzję zgodnie z umową wymienioną w załączniku I zawierającą postanowienie wymienione w załączniku II lit. e), podlegają prawu Wspólnoty Europejskiej.
Artykuł 6
Załączniki do Umowy
Załączniki do niniejszej Umowy stanowią jej integralną część.
Artykuł 7
Zmiany lub poprawki
Zmiany lub poprawki do niniejszej Umowy mogą zostać dokonane przez Strony w każdej chwili za ich obopólną zgodą.
Artykuł 8
Wejście w życie i tymczasowe stosowanie
1.
Niniejsza Umowa wchodzi w życie po wzajemnym, pisemnym notyfikowaniu przez Strony zakończenia ich wewnętrznych procedur niezbędnych do jej wejścia w życie.
2.
Nie naruszając ust. 1, Strony zgadzają się na tymczasowe stosowanie niniejszej Umowy od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu, w którym Strony dokonały wzajemnej notyfikacji zakończenia niezbędnych w tym celu procedur.
3.
Umowy oraz inne ustalenia między państwami członkowskimi a Gruzją, które w dniu podpisania niniejszej Umowy nie weszły jeszcze w życie i nie są tymczasowo stosowane, są wymienione w załączniku I lit. b).
Niniejszą Umowę stosuje się do wszystkich takich umów i ustaleń z dniem ich wejścia w życie lub tymczasowego stosowania.
Artykuł 9
Wygaśnięcie
1.
W przypadku wygaśnięcia umowy wymienionej w załączniku I, wygasają jednocześnie wszystkie postanowienia niniejszej Umowy odwołujące się do umowy wymienionej w załączniku 1.
2.
W przypadku wygaśnięcia wszystkich umów wymienionych w załączniku I wygasa jednocześnie niniejsza Umowa.
NA DOWÓD CZEGO niżej podpisani, będący należycie upoważnieni, złożyli podpisy pod niniejszą Umową.
TŁUMACZENIE
Umowa
między Unią Europejską a rządem Gruzji w sprawie statusu w Gruzji Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej (SPUE) w regionie południowego Kaukazu oraz jego zespołu wspierającego
RZĄD GRUZJI, dalej zwany "Stroną Przyjmującą",
z jednej strony, oraz
UNIA EUROPEJSKA, dalej zwana "UE",
z drugiej strony,
razem dalej zwane "Stronami",
- wspólne działanie Rady 2003/496/WPZiB z dnia 7 lipca 2003 r. w sprawie mianowania Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w regionie południowego Kaukazu,
- wspólne działanie Rady 2003/872/WPZiB z dnia 8 grudnia 2003 r. w sprawie przedłużenia i zmiany mandatu Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w regionie południowego Kaukazu,
- wspólne działanie Rady 2005/330/WPZiB z dnia 26 kwietnia 2005 r. w sprawie zmiany mandatu Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w regionie południowego Kaukazu,
- wspólne działanie Rady 2005/582/WPZiB z dnia 28 lipca 2005 r. w sprawie przedłużenia i zmiany mandatu Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w regionie południowego Kaukazu,
- list SG/WP Javiera Solany do premiera Gruzji Zuraba Nogaidelego z dnia 6 lipca 2005 r. i jego odpowiedź z dnia 31 sierpnia 2005 r.,
- wspólne działanie Rady 2006/121/WPZiB z dnia 20 lutego 2006 r. w sprawie mianowania Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w regionie południowego Kaukazu,
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Postanowienia ogólne
1.
Specjalny Przedstawiciel Unii Europejskiej (SPUE) oraz członkowie jego zespołu wspierającego, w tym personel administracyjny i techniczny oraz personel miejscowy, przestrzegają przepisów prawa Strony Przyjmującej i powstrzymują się od jakichkolwiek działań i jakiejkolwiek działalności niezgodnych z bezstronnym i międzynarodowym charakterem pełnionych przez siebie obowiązków lub niezgodnych z postanowieniami niniejszej umowy.
2.
Specjalny Przedstawiciel Unii Europejskiej regularnie i terminowo powiadamia rząd Strony Przyjmującej o liczbie, nazwiskach i obywatelstwie członków zespołu wspierającego, w tym personelu administracyjnego i technicznego oraz personelu miejscowego, przebywających na terytorium Strony Przyjmującej, przedkładając listę notyfikacyjną Ministerstwu Spraw Zagranicznych Strony Przyjmującej.
Artykuł 2
Immunitety i przywileje Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej oraz jego zespołu wspierającego
Specjalny Przedstawiciel Unii Europejskiej oraz członkowie jego zespołu wspierającego zatrudnieni przez Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej – z wyłączeniem personelu administracyjnego i technicznego (w tym personelu miejscowego) – uzyskują przywileje i immunitety równorzędne z przywilejami i immunitetami przyznawanymi przedstawicielom dyplomatycznym na podstawie Konwencji wiedeńskiej o stosunkach dyplomatycznych z dnia 18 kwietnia 1961 r., dalej zwanej "Konwencją wiedeńską".
Przywileje i immunitety przyznaje się także członkom rodziny Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej oraz rodzinom członków jego zespołu wspierającego, o których mowa powyżej.
Artykuł 3
Status Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej oraz jego zespołu wspierającego
Specjalny Przedstawiciel Unii Europejskiej oraz jego zespół wspierający uzyskują status równorzędny ze statusem misji dyplomatycznej zgodnie z Konwencją wiedeńską.
Artykuł 4
Immunitety i przywileje personelu administracyjnego i technicznego
Personelowi administracyjnemu i technicznemu zatrudnionemu przez SPUE przyznaje się przywileje i immunitety równorzędne przywilejom i immunitetom, z których korzysta – zgodnie z Konwencją wiedeńską – personel administracyjny i techniczny misji dyplomatycznych.
Artykuł 5
Status personelu miejscowego
Członkowie personelu miejscowego zatrudnieni przez Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej i posiadający obywatelstwo Strony Przyjmującej lub przebywający stale na jej terytorium uzyskują status równorzędny ze statusem przyznawanym – zgodnie z Konwencją wiedeńską – pracownikom miejscowym zatrudnionym w misjach dyplomatycznych na terytorium Strony Przyjmującej.
Artykuł 6
Bezpieczeństwo
1.
Rząd Strony Przyjmującej bierze pełną odpowiedzialność za bezpieczeństwo członków zespołu wspierającego, wykorzystując własne zasoby, i podejmuje w tym celu – w konsultacji ze Specjalnym Przedstawicielem Unii Europejskiej lub z jego wyznaczonym przedstawicielem – wszelkie niezbędne działania służące ochronie zespołu wspierającego i jego bezpieczeństwu, w tym także podejmuje nieodpłatnie działania związane z ewakuacją zespołu w sytuacji nadzwyczajnej przy wykorzystaniu wszelkich niezbędnych środków.
2.
Władze Strony Przyjmującej są odpowiedzialne za zapewnienie zespołowi wspierającemu bezpieczeństwa osobistego, bezpieczeństwa transportu oraz bezpieczeństwa w miejscu zakwaterowania podczas jego prac poza Tbilisi.
3.
Zapewnienie bezpieczeństwa obejmuje – jeżeli uzgodniono to ze Specjalnym Przedstawicielem Unii Europejskiej lub jego wyznaczonym przedstawicielem i jeżeli istniejąca sytuacja bezpieczeństwa tego wymaga – zapewnienie odpowiedniej liczby uzbrojonego i odpowiednio wyposażonego personelu towarzyszącego zespołowi wspierającemu, między innymi podczas transportu śmigłowcem.
Artykuł 7
Dostęp do granic
W trakcie pełnienia swoich obowiązków Specjalny Przedstawiciel Unii Europejskiej i jego zespół wspierający mają swobodny dostęp do północnej, wschodniej i południowej granicy Strony Przyjmującej.
Artykuł 8
Wejście w życie i wygaśnięcie umowy
1.
Niniejsza umowa wchodzi w życie po pisemnym notyfikowaniu sobie przez Strony spełnienia wewnętrznych wymogów jej wejścia w życie.
2.
Niniejsza umowa może zostać zmieniona za pisemnym porozumieniem Stron.
Zmiany takie wchodzą w życie w trybie przewidzianym w ust. 1.
3.
Niniejsza umowa obowiązuje do czasu ostatecznego opuszczenia miejsca przez SPUE i jego zespołu wspierającego.
4.
Wypowiedzenie niniejszej umowy jest możliwe w drodze pisemnej notyfikacji przekazanej drugiej Stronie.
Wypowiedzenie staje się skuteczne 60 dni po otrzymaniu przez drugą Stronę notyfikacji wypowiedzenia.
5.
Wygaśnięcie niniejszej umowy lub jej wypowiedzenie nie ma wpływu na prawa ani obowiązki powstałe na mocy niniejszej umowy przed jej wygaśnięciem lub wypowiedzeniem.
Umowa
między Wspólnotą Europejską a Republiką Bułgarii dotycząca pewnych aspektów usług lotniczych
WSPÓLNOTA EUROPEJSKA,
z jednej strony, oraz
REPUBLIKA BUŁGARII (zwana dalej "Bułgarią"),
z drugiej strony,
(zwane dalej "Stronami"),
STWIERDZAJĄC, że zostały zawarte umowy dwustronne dotyczące usług lotniczych między kilkoma państwami członkowskimi Wspólnoty Europejskiej a Bułgarią, zawierające postanowienia sprzeczne z prawem wspólnotowym,
STWIERDZAJĄC, że Wspólnota Europejska ma wyłączną kompetencję w zakresie poszczególnych aspektów, które mogą zostać włączone do umów dwustronnych dotyczących usług lotniczych między państwami członkowskimi Wspólnoty Europejskiej a państwami trzecimi,
STWIERDZAJĄC, że na podstawie prawa Wspólnoty Europejskiej przewoźnicy lotniczy ze Wspólnoty ustanowieni w jednym z państw członkowskich mają prawo niedyskryminacyjnego dostępu do tras lotniczych między państwami członkowskimi Wspólnoty Europejskiej a państwami trzecimi,
UWZGLĘDNIAJĄC umowy między Wspólnotą Europejską a pewnymi państwami trzecimi przewidujące dla obywateli tych państw trzecich możliwość nabywania prawa własności przewoźników lotniczych posiadających licencje wydane zgodnie z prawem Wspólnoty Europejskiej,
UZNAJĄC, że postanowienia umów dwustronnych dotyczących usług lotniczych między państwami członkowskimi Wspólnoty Europejskiej a Bułgarią, które są niezgodne z prawem Wspólnoty Europejskiej, muszą być doprowadzone do pełnej zgodności z tym prawem w celu ustanowienia solidnej podstawy prawnej dla świadczenia usług lotniczych między Wspólnotą Europejską a Bułgarią, a także w celu zachowania kontynuacji świadczenia takich usług lotniczych,
STWIERDZAJĄC, że w ramach niniejszych negocjacji celem Wspólnoty Europejskiej nie jest zwiększenie ogólnego natężenia ruchu powietrznego między Wspólnotą Europejską a Bułgarią ani naruszenie równowagi między przewoźnikami lotniczymi ze Wspólnoty a przewoźnikami lotniczymi z Bułgarii, ani negocjowanie zmian w postanowieniach obecnie obowiązujących umów dwustronnych dotyczących praw przewozowych,
UZGODNILI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Postanowienia ogólne
1.
Do celów niniejszej Umowy określenie "państwa członkowskie" oznacza państwa członkowskie Wspólnoty Europejskiej.
2.
Odniesienia zawarte w umowach wymienionych w załączniku I do obywateli państwa członkowskiego będącego stroną takiej umowy są rozumiane jako odniesienia do obywateli państw członkowskich Wspólnoty Europejskiej.
3.
Odniesienia zawarte w umowach wymienionych w załączniku I do przewoźników lotniczych lub linii lotniczych państwa członkowskiego będącego stroną takiej umowy są rozumiane jako odniesienia do przewoźników lotniczych lub linii lotniczych wyznaczonych przez to państwo członkowskie.
Artykuł 2
Wyznaczenie
1.
Postanowienia ust. 2 i 3 niniejszego artykułu zastępują odpowiednie postanowienia artykułów wymienionych odpowiednio w załączniku II lit. a) i b) w odniesieniu do, odpowiednio, wyznaczenia przez zainteresowane państwo członkowskie przewoźnika lotniczego, upoważnień i zezwoleń udzielonych mu przez Bułgarię oraz odmowy, cofnięcia, zawieszenia lub ograniczenia upoważnień lub zezwoleń udzielonych przewoźnikowi lotniczemu.
Postanowienia ust. 4 i 5 niniejszego artykułu zastępują odpowiednie postanowienia artykułów wymienionych odpowiednio w załączniku II lit. a) i b) w odniesieniu do, odpowiednio, wyznaczenia przez Bułgarię przewoźnika lotniczego, upoważnień i zezwoleń mu udzielonych przez zainteresowane państwo członkowskie oraz odmowy, cofnięcia, zawieszenia lub ograniczenia upoważnień lub zezwoleń udzielonych temu przewoźnikowi lotniczemu.
2.
Po otrzymaniu wyznaczenia dokonanego przez państwo członkowskie Bułgaria udziela właściwych upoważnień i zezwoleń w najkrótszym przewidzianym przez procedury terminie, pod warunkiem że:
i) przewoźnik lotniczy jest ustanowiony na terytorium wyznaczającego państwa członkowskiego, zgodnie z Traktatem ustanawiającym Wspólnotę Europejską, i posiada ważne zezwolenie eksploatacyjne, zgodnie z prawem Wspólnoty Europejskiej;
ii) państwo członkowskie odpowiedzialne za wydanie certyfikatu operatora lotniczego sprawuje i utrzymuje skuteczną kontrolę regulacyjną nad przewoźnikiem lotniczym, a właściwa władza lotnicza jest wyraźnie określona w wyznaczeniu; i
iii) przewoźnik lotniczy jest i pozostaje własnością, bezpośrednio lub poprzez udział większościowy, państw członkowskich lub obywateli państw członkowskich, lub innych państw wymienionych w załączniku III lub obywateli tych państw, i pozostaje pod stałą i skuteczną kontrolą tych państw lub obywateli.
3.
Bułgaria może odmówić, cofnąć, zawiesić lub ograniczyć upoważnienia lub zezwolenia wydane przewoźnikowi lotniczemu wyznaczonemu przez państwo członkowskie, w przypadku gdy:
i) przewoźnik lotniczy nie jest ustanowiony na terytorium wyznaczającego państwa członkowskiego, zgodnie z Traktatem ustanawiającym Wspólnotę Europejską, lub nie posiada ważnego zezwolenia eksploatacyjnego zgodnie z prawem Wspólnoty Europejskiej;
ii) państwo członkowskie odpowiedzialne za wydanie certyfikatu operatora lotniczego nie sprawuje ani nie utrzymuje skutecznej kontroli regulacyjnej nad przewoźnikiem lotniczym lub właściwa władza lotnicza nie jest wyraźnie określona w wyznaczeniu; lub
iii) przewoźnik lotniczy nie stanowi własności i nie pozostaje pod skuteczną kontrolą, bezpośrednio lub poprzez udział większościowy, państw członkowskich lub obywateli państw członkowskich, lub innych państw wymienionych w załączniku III lub obywateli tych innych państw.
Wykonując swoje prawa na mocy niniejszego ustępu, Bułgaria nie dyskryminuje przewoźników lotniczych pochodzących ze Wspólnoty ze względu na ich narodowość.
4.
Po otrzymaniu wyznaczenia dokonanego przez Bułgarię państwo członkowskie udziela odpowiednich upoważnień i zezwoleń w najkrótszym przewidzianym przez procedury terminie, pod warunkiem że:
i) przewoźnik lotniczy posiada ważne zezwolenie eksploatacyjne wydane zgodnie z prawem bułgarskim;
ii) Bułgaria odpowiedzialna za wydanie certyfikatu operatora lotniczego sprawuje i utrzymuje skuteczną kontrolę regulacyjną nad przewoźnikiem lotniczym; i
iii) przewoźnik lotniczy stanowi własność i nią pozostaje, bezpośrednio lub poprzez udział większościowy, Bułgarii lub osoby fizycznej albo podmiotu prawnego w Bułgarii, i pozostaje pod stałą i skuteczną kontrolą Bułgarii lub osoby fizycznej albo podmiotu prawnego w Bułgarii.
5.
Państwo członkowskie może odmówić, cofnąć, zawiesić lub ograniczyć upoważnienia lub zezwolenia wydane przewoźnikowi lotniczemu wyznaczonemu przez Bułgarię, w przypadku gdy:
i) przewoźnik lotniczy nie posiada ważnego zezwolenia eksploatacyjnego wydanego zgodnie z prawem bułgarskim;
ii) Bułgaria, będąc odpowiedzialna za wydanie certyfikatu operatora lotniczego, nie sprawuje ani nie utrzymuje skutecznej kontroli regulacyjnej nad przewoźnikiem lotniczym; lub
iii) przewoźnik lotniczy nie stanowi własności i nie pozostaje pod skuteczną kontrolą, bezpośrednio lub poprzez udział większościowy, Bułgarii lub osoby fizycznej albo podmiotu prawnego w Bułgarii.
Artykuł 3
Prawa dotyczące kontroli regulacyjnej
1.
Postanowienia ust. 2 niniejszego artykułu uzupełniają artykuły wymienione w załączniku II lit. c).
2.
Jeżeli państwo członkowskie wyznaczyło przewoźnika lotniczego, nad którym kontrolę regulacyjną sprawuje i utrzymuje inne państwo członkowskie, prawa Bułgarii zgodnie z postanowieniami dotyczącymi bezpieczeństwa zawartymi w umowie między państwem członkowskim, które wyznaczyło danego przewoźnika lotniczego, a Bułgarią będą miały również zastosowanie w stosunku do przyjmowania, wykonywania lub utrzymywania norm bezpieczeństwa przez to inne państwo członkowskie oraz w stosunku do zezwolenia na prowadzenie działalności przez tego przewoźnika lotniczego.
Artykuł 4
Opodatkowanie paliwa lotniczego
1.
Postanowienia ust. 2 niniejszego artykułu uzupełniają odpowiednie postanowienia artykułów wymienionych w załączniku II lit. d).
2.
Nie naruszając jakichkolwiek innych postanowień stanowiących inaczej, żadne z postanowień umów wymienionych w załączniku II lit. d) nie uniemożliwia państwu członkowskiemu nałożenia podatków, należności, opłat lub obciążeń na paliwo dostarczane na jego terytorium do użytku w statkach powietrznych wyznaczonego przewoźnika z Bułgarii, który obsługuje trasy między punktem znajdującym się na terytorium tego państwa członkowskiego a innym punktem znajdującym się na terytorium tego lub innego państwa członkowskiego.
Artykuł 5
Taryfy przewozowe w obrębie Wspólnoty Europejskiej
1.
Postanowienia ust. 2 niniejszego artykułu uzupełniają artykuły wymienione w załączniku II lit. e).
2.
Taryfy należne za przewóz w całości w obrębie Wspólnoty Europejskiej, nakładane przez przewoźnika(-ów) lotniczego(-ych) wyznaczonego(-ych) przez Bułgarię zgodnie z umową wymienioną w załączniku I zawierającą postanowienie wymienione w załączniku II lit. e), podlegają prawu Wspólnoty Europejskiej.
Artykuł 6
Załączniki do Umowy
Załączniki do niniejszej Umowy stanowią jej integralną część.
Artykuł 7
Zmiany lub poprawki
Zmiany lub poprawki do niniejszej Umowy mogą zostać dokonane przez Strony w każdej chwili za ich obopólną zgodą.
Artykuł 8
Wejście w życie i tymczasowe stosowanie
1.
Niniejsza Umowa wchodzi w życie po wzajemnym pisemnym notyfikowaniu przez Strony zakończenia ich wewnętrznych procedur niezbędnych do jej wejścia w życie.
2.
Nie naruszając ust. 1, Strony zgadzają się na tymczasowe stosowanie niniejszej Umowy od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu, w którym Strony dokonały wzajemnej notyfikacji zakończenia niezbędnych w tym celu procedur.
3.
Umowy oraz inne ustalenia między państwami członkowskimi a Bułgarią, które w dniu podpisania niniejszej Umowy nie weszły jeszcze w życie i nie są tymczasowo stosowane, są wymienione w załączniku I lit. b).
Niniejsza Umowa stosuje się do wszystkich takich umów i ustaleń z dniem ich wejścia w życie lub tymczasowego stosowania.
Artykuł 9
Wygaśnięcie
1.
W przypadku wygaśnięcia umowy wymienionej w załączniku I wygasają jednocześnie wszystkie postanowienia niniejszej Umowy odwołujące się do umowy wymienionej w załączniku I.
2.
W przypadku wygaśnięcia wszystkich umów wymienionych w załączniku I wygasa jednocześnie niniejsza Umowa.
NA DOWÓD CZEGO niżej podpisani, będący należycie upoważnionymi, złożyli podpisy pod niniejszą Umową.
Umowa
między Wspólnotą Europejską a Republiką Chorwacji dotycząca pewnych aspektów usług lotniczych
WSPÓLNOTA EUROPEJSKA,
z jednej strony, oraz
REPUBLIKA CHORWACJI (zwana dalej "Chorwacją"),
z drugiej strony,
(zwane dalej "Stronami"),
STWIERDZAJĄC, że zostały zawarte umowy dwustronne dotyczące usług lotniczych między kilkoma państwami członkowskimi Wspólnoty Europejskiej a Chorwacją, zawierające postanowienia sprzeczne z prawem wspólnotowym przyjętym przez te państwa członkowskie Wspólnoty Europejskiej,
STWIERDZAJĄC, że Wspólnota Europejska ma wyłączną kompetencję w zakresie poszczególnych aspektów, które mogą zostać włączone do umów dwustronnych dotyczących usług lotniczych między państwami członkowskimi Wspólnoty Europejskiej a państwami trzecimi,
STWIERDZAJĄC, że na podstawie prawa Wspólnoty Europejskiej przewoźnicy lotniczy ze Wspólnoty ustanowieni w jednym z państw członkowskich mają prawo niedyskryminacyjnego dostępu do tras lotniczych między państwami członkowskimi Wspólnoty Europejskiej a państwami trzecimi,
UWZGLĘDNIAJĄC umowy między Wspólnotą Europejską a pewnymi państwami trzecimi, przewidujące dla obywateli tych państw trzecich możliwość nabywania prawa własności przewoźników lotniczych posiadających licencje wydane zgodnie z prawem Wspólnoty Europejskiej,
UZNAJĄC, że niektóre postanowienia umów dwustronnych dotyczących usług lotniczych między państwami członkowskimi Wspólnoty Europejskiej a Chorwacją, które są niezgodne z prawem Wspólnoty Europejskiej, muszą być doprowadzone do zgodności z tym prawem w celu ustanowienia solidnej podstawy prawnej dla świadczenia usług lotniczych między Wspólnotą Europejską a Chorwacją, a także w celu zachowania kontynuacji świadczenia takich usług lotniczych,
STWIERDZAJĄC, że w ramach niniejszych negocjacji celem Wspólnoty Europejskiej nie jest zwiększenie ogólnego natężenia ruchu powietrznego między Wspólnotą Europejską a Chorwacją ani naruszenie równowagi między przewoźnikami lotniczymi ze Wspólnoty a przewoźnikami lotniczymi z Chorwacji, ani negocjowanie zmian w postanowieniach obecnie obowiązujących umów dwustronnych dotyczących praw przewozowych,
STWIERDZAJĄC, że ponieważ większość umów dwustronnych dotyczących usług lotniczych między państwami członkowskimi Wspólnoty Europejskiej a Chorwacją nie przewiduje żadnych ograniczeń wielkości przewozów, natężenie ruchu u obu stron może potencjalnie wzrosnąć powyżej obecnego poziomu,
UZGODNILI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Postanowienia ogólne
1.
Do celów niniejszej Umowy określenie "państwa członkowskie" oznacza państwa członkowskie Wspólnoty Europejskiej.
2.
Odniesienia zawarte w umowach wymienionych w załączniku 1 do obywateli państwa członkowskiego będącego stroną takiej umowy są rozumiane jako odniesienia do obywateli państw członkowskich Wspólnoty Europejskiej.
3.
Odniesienia zawarte w umowach wymienionych w załączniku 1 do przewoźników lotniczych lub linii lotniczych pochodzących z państwa członkowskiego będącego stroną takiej umowy są rozumiane jako odniesienia do przewoźników lotniczych lub linii lotniczych wyznaczonych przez to państwo członkowskie.
Artykuł 2
Wyznaczenie przez państwo członkowskie
1.
Postanowienia ust. 2 i 3 niniejszego artykułu zastępują odpowiednie postanowienia artykułów wymienionych odpowiednio w załączniku II lit. a) i b) w odniesieniu, odpowiednio do wyznaczenia przez zainteresowane państwo członkowskie przewoźnika lotniczego, upoważnień i zezwoleń udzielonych mu przez Chorwację oraz odmowy, cofnięcia, zawieszenia lub ograniczenia upoważnień lub zezwoleń udzielonych temu przewoźnikowi lotniczemu.
2.
Po otrzymaniu wyznaczenia dokonanego przez państwo członkowskie Chorwacja udziela właściwych upoważnień i zezwoleń w najkrótszym przewidzianym przez procedury terminie, pod warunkiem że:
i) przewoźnik lotniczy jest ustanowiony na terytorium wyznaczającego państwa członkowskiego, zgodnie z Traktatem ustanawiającym Wspólnotę Europejską, i posiada ważne zezwolenie eksploatacyjne zgodnie z prawem Wspólnoty Europejskiej;
ii) państwo członkowskie odpowiedzialne za wydanie certyfikatu operatora lotniczego sprawuje i utrzymuje skuteczną kontrolę regulacyjną nad przewoźnikiem lotniczym, a właściwa władza lotnicza jest wyraźnie określona w wyznaczeniu; i
iii) przewoźnik lotniczy jest i pozostaje własnością, bezpośrednio lub poprzez udział większościowy, państw członkowskich i/lub obywateli państw członkowskich, lub innych państw wymienionych w załączniku III lub obywateli tych państw, i pozostaje pod stałą i skuteczną kontrolą tych państw lub obywateli.
3.
Chorwacja może odmówić, cofnąć, zawiesić lub ograniczyć upoważnienia lub zezwolenia wydane przewoźnikowi lotniczemu wyznaczonemu przez państwo członkowskie w przypadku gdy:
i) przewoźnik lotniczy nie jest ustanowiony na terytorium wyznaczającego państwa członkowskiego, zgodnie z Traktatem ustanawiającym Wspólnotę Europejską, lub nie posiada ważnego zezwolenia eksploatacyjnego zgodnie z prawem Wspólnoty Europejskiej;
ii) Państwo członkowskie odpowiedzialne za wydanie certyfikatu operatora lotniczego nie sprawuje ani nie utrzymuje skutecznej kontroli regulacyjnej nad przewoźnikiem lotniczym lub właściwa władza lotnicza nie jest wyraźnie określona w wyznaczeniu; lub
iii) przewoźnik lotniczy nie stanowi własności i nie pozostaje pod skuteczną kontrolą, bezpośrednio lub poprzez udział większościowy, państw członkowskich lub obywateli państw członkowskich, lub innych państw wymienionych w załączniku III lub obywateli tych innych państw.
Wykonując swoje prawa na mocy niniejszego ustępu, Chorwacja nie dyskryminuje przewoźników lotniczych pochodzących ze Wspólnoty ze względu na ich narodowość.
4.
Prawa przewozowe są w dalszym ciągu nadawane w drodze umów dwustronnych.
Artykuł 3
Prawa dotyczące kontroli regulacyjnej
1.
Postanowienia ust. 2 niniejszego artykułu uzupełniają artykuły wymienione w załączniku II lit. c).
2.
Jeżeli państwo członkowskie wyznaczyło przewoźnika lotniczego, nad którym kontrolę regulacyjną sprawuje i utrzymuje inne państwo członkowskie, prawa Chorwacji zgodnie z postanowieniami dotyczącymi bezpieczeństwa zawartymi w umowie między państwem członkowskim, które wyznaczyło danego przewoźnika lotniczego, a Chorwacją będą miały również zastosowanie w stosunku do przyjmowania, wykonywania lub utrzymywania norm bezpieczeństwa przez to inne państwo członkowskie oraz w stosunku do zezwolenia na prowadzenie działalności przez tego przewoźnika lotniczego.
Artykuł 4
Opodatkowanie paliwa lotniczego
1.
Postanowienia ust. 2 niniejszego artykułu uzupełniają odpowiednie postanowienia artykułów wymienionych w załączniku II lit. d).
2.
Nie naruszając jakichkolwiek innych postanowień stanowiących inaczej, żadne z postanowień umów wymienionych w załączniku II lit. d) nie uniemożliwia państwu członkowskiemu nałożenia podatków, należności, opłat lub obciążeń na paliwo dostarczane na jego terytorium do użytku w statkach powietrznych wyznaczonego przewoźnika lotniczego z Chorwacji, który obsługuje trasy między punktem znajdującym się na terytorium tego państwa członkowskiego a innym punktem znajdującym się na terytorium tego lub innego państwa członkowskiego.
Artykuł 5
Taryfy przewozowe w obrębie Wspólnoty Europejskiej
1.
Postanowienia ust. 2 niniejszego artykułu uzupełniają artykuły wymienione w załączniku II lit. e).
2.
Taryfy należne za przewóz w całości w obrębie Wspólnoty Europejskiej nakładane przez przewoźnika lotniczego/przewoźników lotniczych wyznaczonego/wyznaczonych przez Chorwację zgodnie z umową wymienioną w załączniku I zawierającą postanowienie wymienione w załączniku II lit. e) podlegają prawu Wspólnoty Europejskiej.
Artykuł 6
Załączniki do Umowy
Załączniki do niniejszej Umowy stanowią jej integralną część.
Artykuł 7
Zmiany lub poprawki
Zmiany lub poprawki do niniejszej Umowy mogą zostać dokonane przez Strony w każdej chwili za ich obopólną zgodą.
Artykuł 8
Wejście w życie i tymczasowe stosowanie
1.
Niniejsza Umowa wchodzi w życie po wzajemnym, pisemnym notyfikowaniu przez Strony zakończenia ich wewnętrznych procedur niezbędnych dla jej wejścia w życie.
2.
Nie naruszając ust. 1, Strony zgadzają się na tymczasowe stosowanie niniejszej Umowy od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu, w którym Strony dokonały wzajemnej notyfikacji zakończenia niezbędnych w tym celu procedur.
3.
Umowy oraz inne ustalenia między państwami członkowskimi a Chorwacją, które w dniu podpisania niniejszej Umowy nie weszły jeszcze w życie i nie są tymczasowo stosowane, są wymienione w załączniku I lit. b).
Niniejsza Umowa stosuje się do wszystkich takich umów i ustaleń z dniem ich wejścia w życie lub tymczasowego stosowania.
Artykuł 9
Wygaśnięcie
1.
W przypadku wygaśnięcia umowy wymienionej w załączniku I wygasają jednocześnie wszystkie postanowienia niniejszej Umowy odwołujące się do umowy wymienionej w załączniku I.
2.
W przypadku wygaśnięcia wszystkich umów wymienionych w załączniku I wygasa jednocześnie niniejsza Umowa.
NA DOWÓD CZEGO niżej podpisani, będący należycie upoważnionymi, złożyli podpisy pod niniejszą Umową.
Porozumienie
o partnerstwie w sektorze rybołówstwa pomiędzy Wspólnotą Europejską a Królestwem Maroka
WSPÓLNOTA EUROPEJSKA,
zwana dalej "Wspólnotą", i
KRÓLESTWO MAROKA,
zwane dalej "Marokiem",
zwane dalej "Stronami",
UWZGLĘDNIAJĄC bliskie stosunki między Wspólnotą a Marokiem, w szczególności w ramach Układu Eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Królestwem Maroka, z drugiej strony, oraz ich wspólne pragnienie dalszego rozwijania tych stosunków,
UWZGLĘDNIAJĄC Konwencję Narodów Zjednoczonych o prawie morza,
MAJĄC ŚWIADOMOŚĆ znaczenia zasad ustanowionych w kodeksie postępowania odpowiedzialnego rybołówstwa przyjętego na konferencji FAO (Organizacji ds. Wyżywienia i Rolnictwa) w 1995 r.,
ZDECYDOWANE współpracować we wspólnym interesie na rzecz wprowadzenia odpowiedzialnego rybołówstwa w celu zapewnienia długotrwałej ochrony i zrównoważonego wykorzystywania żywych zasobów morskich, w szczególności poprzez wdrożenie systemu kontroli obejmującego w całości działalność połowową w celu zapewnienia skuteczności środków rozwoju i ochrony tych zasobów,
PRZEKONANE, ŻE taka współpraca musi przyjąć formę inicjatyw i środków, które podejmowane wspólnie lub niezależnie przez każdą ze Stron będą się wzajemnie uzupełniać, zapewniając spójność polityk i synergię podejmowanych starań,
ZDECYDOWANE, w tym celu, przyczyniać się w ramach sektorowej polityki rybołówstwa w Maroku do rozwijania partnerstwa mającego na celu w szczególności ustalenie najwłaściwszych środków gwarantujących skuteczne wdrażanie tej polityki oraz zaangażowanie podmiotów gospodarczych i społeczeństwa w jej realizację,
PRAGNĄC ustanowić zasady i warunki regulujące działalność połowową statków Wspólnoty w marokańskich strefach połowowych oraz wsparcie Wspólnoty dla wprowadzenia odpowiedzialnych połowów w tych strefach połowowych,
ZDECYDOWANE nawiązać bliższą współpracę gospodarczą w zakresie rybołówstwa i działań pokrewnych poprzez wprowadzenie i rozwój wspólnych przedsięwzięć, w które zaangażują się przedsiębiorstwa obu Stron,
UZGADNIAJĄ, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Cel
Niniejsze porozumienie ustanawia zasady i procedury regulujące:
- gospodarczą, finansową, techniczną i naukową współpracę w dziedzinie rybołówstwa, mającą na celu wprowadzenie odpowiedzialnego rybołówstwa w marokańskich strefach połowowych, gwarantującą ochronę i zrównoważone wykorzystywanie zasobów połowowych oraz rozwój sektora rybołówstwa w Maroku,
- warunki dostępu wspólnotowych statków rybackich do marokańskich stref połowowych,
- rozwiązania w zakresie kontroli połowów w marokańskich strefach połowowych, mające gwarantować spełnienie wyżej opisanych warunków, skuteczność środków gwarantujących ochronę zasobów rybnych i zarządzanie nimi oraz zwalczanie nielegalnych, niezgłoszonych i nieuregulowanych połowów,
- partnerstwa pomiędzy przedsiębiorstwami ukierunkowanymi na rozwój, we wspólnym interesie, działalności gospodarczej w sektorze rybołówstwa i działań pokrewnych.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszego porozumienia, Protokołu i Załącznika:
a) "marokańska strefa połowowa" oznacza wody podlegające jurysdykcji Królestwa Maroka lub jego władzy suwerennej;
b) "władze Maroka" oznaczają Ministerstwo Rolnictwa, Rozwoju Obszarów Wiejskich i Rybołówstwa Morskiego – Departament Rybołówstwa Morskiego;
c) "władze Wspólnoty" oznaczają Komisję Europejską;
d) "statek wspólnotowy" oznacza statek rybacki pływający pod banderą Państwa Członkowskiego i zarejestrowany we Wspólnocie;
e) "Wspólny Komitet" oznacza komitet złożony z przedstawicieli Wspólnoty i Maroka, którego funkcje określono w art. 10 niniejszego porozumienia.
Artykuł 3
Zasady i cele związane z niniejszym porozumieniem
1.
Strony zobowiązują się do promowania odpowiedzialnego rybołówstwa w marokańskich strefach połowowych w oparciu o zasadę niedyskryminowania żadnej z flot obecnych na tych wodach.
2.
Strony zobowiązują się do ustanowienia zasad dialogu i wcześniejszych konsultacji, w szczególności w zakresie wprowadzenia sektorowej polityki rybołówstwa, z jednej strony, oraz polityk i środków wspólnotowych, które mogłyby mieć wpływ na sektor rybołówstwa w Maroku, z drugiej strony.
3.
Strony współpracują także, w zakresie ocen ex ante, ocen bieżących i ocen ex post środków, programów i działań realizowanych na podstawie postanowień niniejszego porozumienia.
4.
Strony zobowiązują się do zagwarantowania, że postanowienia niniejszego porozumienia zostaną wprowadzone w życie zgodnie z zasadami ładu gospodarczego i społecznego.
5.
Zatrudnienie marynarzy marokańskich na statkach wspólnotowych reguluje Deklaracja Międzynarodowej Organizacji Pracy (MOP) w sprawie podstawowych zasad i praw w pracy, którą stosuje się w pełni do umów o pracę oraz ogólnych warunków zatrudnienia.
Dotyczy to w szczególności swobody zrzeszania się i skutecznego uznawania prawa do rokowań zbiorowych pracowników oraz zniesienia dyskryminacji w odniesieniu do zatrudnienia i zawodu.
Artykuł 4
Współpraca naukowa
1.
W okresie obowiązywania niniejszego porozumienia, Wspólnota i Maroko współpracują w celu monitorowania stanu zasobów w marokańskich strefach połowowych.
W tym celu ustanawia się coroczne wspólne spotkanie naukowe, które odbywa się przemiennie we Wspólnocie i w Maroku.
2.
W oparciu o wnioski z corocznego spotkania naukowego i najlepsze dostępne źródła naukowe Strony podejmują konsultacje w ramach Wspólnego Komitetu, o którym mowa w art. 10, w celu przyjęcia, jeżeli jest to konieczne oraz za wspólnym porozumieniem, środków mających na celu zrównoważone zarządzanie zasobami połowowymi.
3.
Strony zobowiązują się do przeprowadzania wzajemnych konsultacji, bezpośrednio lub w ramach właściwych organizacji międzynarodowych, w celu zapewnienia zarządzania żywymi zasobami i ich ochrony oraz współpracy w zakresie stosownych badań naukowych.
Artykuł 5
Dostęp statków wspólnotowych do łowisk w marokańskich strefach połowowych
1.
Maroko zobowiązuje się zezwolić statkom wspólnotowym na prowadzenie działalności połowowej w jego strefach połowowych zgodnie z niniejszym porozumieniem oraz zgodnie z Protokołem i Załącznikiem do niniejszego porozumienia.
2.
Działalność połowowa regulowana postanowieniami niniejszego porozumienia podlega ustawodawstwu obowiązującemu w Maroku.
Władze Maroka powiadamiają Wspólnotę o wszelkich zmianach wprowadzanych do wspomnianego ustawodawstwa.
Bez uszczerbku dla jakichkolwiek przepisów, które mogłyby być uzgodnione między Stronami, statki wspólnotowe powinny spełnić wymogi tego ustawodawstwa w terminie jednego miesiąca.
3.
Maroko zapewnia skuteczne wdrożenie postanowień dotyczących monitorowania połowów przewidzianych w Protokole.
Statki wspólnotowe współpracują z władzami Maroka odpowiedzialnymi za prowadzenie takiego monitorowania.
4.
Wspólnota zobowiązuje się do podjęcia wszelkich odpowiednich kroków w celu zapewnienia przestrzegania przez jej statki postanowień niniejszego porozumienia, jak i ustawodawstwa dotyczącego połowów na wodach, które podlegają jurysdykcji Maroka, zgodnie z Konwencją Narodów Zjednoczonych o prawie morza.
Artykuł 6
Warunki regulujące działalność połowową
1.
Statki wspólnotowe mogą dokonywać połowów w marokańskich strefach połowowych, jedynie jeżeli posiadają licencję połowową wydaną na mocy niniejszego porozumienia.
Dokonywanie połowów przez statki Wspólnoty podlega wymogowi posiadania licencji wydanej przez właściwe władze Maroka na wniosek właściwych władz Wspólnoty.
2.
W odniesieniu do kategorii połowów nieprzewidzianych przez obowiązujący Protokół licencje mogą być przyznawane statkom wspólnotowym przez władze Maroka.
Jednakże, zgodnie z duchem partnerstwa ustanowionego niniejszym porozumieniem, przyznawanie tych licencji jest uzależnione od pozytywnej opinii Komisji Europejskiej.
Procedura uzyskiwania licencji połowowej dla statku, podatki i metoda płatności stosowana przez armatorów określane są na mocy porozumienia między Stronami.
3.
Umawiające się Strony zapewniają odpowiednie wdrażanie tych procedur i warunków poprzez właściwą współpracę administracyjną między ich właściwymi organami.
Artykuł 7
Wkład finansowy
1.
Wspólnota, zgodnie z warunkami określonymi w Protokole i Załączniku do niniejszego porozumienia, dokonuje wkładu finansowego na rzecz Maroka.
Wspomniany wkład składa się z dwóch powiązanych elementów, a mianowicie:
a) z wkładu finansowego z tytułu dostępu statków wspólnotowych do marokańskich stref połowowych, bez uszczerbku dla opłat należnych od statków wspólnotowych z tytułu opłaty licencyjnej;
b) ze wsparcia finansowego Wspólnoty na rzecz wprowadzenia krajowej polityki rybołówstwa opartej na odpowiedzialnych połowach i zrównoważonym wykorzystaniu zasobów rybołówstwa na wodach terytorialnych Maroka.
2.
Część wkładu finansowego, o której mowa w ust. 1 lit. b), jest określana na mocy wspólnego porozumienia między Stronami i zgodnie z przepisami Protokołu, mając na uwadze określenie przez obie Strony celów związanych z sektorową polityką rybołówstwa w Maroku oraz roczne i wieloletnie programowanie realizacji tej polityki.
Artykuł 8
Promowanie współpracy pomiędzy podmiotami gospodarczymi
1.
Strony promują współpracę gospodarczą, naukową i techniczną w sektorze rybołówstwa i pokrewnych.
Strony porozumiewają się ze sobą w sprawach związanych z koordynacją różnych działań podejmowanych w tych dziedzinach.
2.
Strony wspierają wymianę informacji w zakresie technik i sprzętu połowowego, metod konserwacji i przetwarzania przemysłowego produktów rybołówstwa.
3.
Strony podejmują wysiłki w celu stworzenia korzystnych warunków dla promowania gospodarczych, handlowych i technicznych więzi pomiędzy przedsiębiorstwami z państw Stron, poprzez sprzyjanie powstawaniu klimatu przyjaznego dla rozwoju biznesu i inwestycji.
4.
W szczególności Strony zachęcają do promowania inwestycji w ich wspólnym interesie, zgodnie z obowiązującym ustawodawstwem marokańskim i prawodawstwem wspólnotowym.
Artykuł 9
Współpraca administracyjna
Umawiające się Strony, pragnąc zapewnić skuteczność środków rozwoju i ochrony zasobów rybołówstwa:
- rozwijają współpracę administracyjną w celu zapewnienia, by ich statki przestrzegały postanowień niniejszego porozumienia i marokańskiego ustawodawstwa w zakresie rybołówstwa morskiego, każda we własnym imieniu,
- współpracują w zapobieganiu i zwalczaniu nielegalnych połowów, w szczególności poprzez wymianę informacji i ścisłą współpracę administracyjną.
Artykuł 10
Wspólny Komitet
1.
Stosowanie niniejszego porozumienia monitoruje utworzony w tym celu Wspólny Komitet złożony z przedstawicieli obu Stron.
Wspólny Komitet pełni również następujące funkcje:
a) nadzór nad wykonaniem, interpretacją i sprawnym stosowaniem porozumienia;
b) określanie i ocena wprowadzenia rocznego i wieloletniego programowania, o których mowa w art. 7 ust. 2;
c) zapewnianie koniecznej łączności w sprawach leżących we wspólnym interesie Stron, związanych z rybołówstwem;
d) działanie w charakterze forum w celu polubownego rozwiązywania sporów związanych z interpretacją lub stosowaniem niniejszego porozumienia;
e) w razie konieczności, ponowna ocena poziomu wielkości dopuszczalnych połowów i związanego z nimi wkładu finansowego;
f) wszelkie inne funkcje uzgodnione na mocy porozumienia między Stronami, w tym w odniesieniu do zwalczania nielegalnych połowów i współpracy administracyjnej.
2.
Wspólny Komitet spotyka się przynajmniej raz w roku, przemiennie w Maroku i we Wspólnocie, a przewodniczy mu Strona będąca gospodarzem spotkania.
Na żądanie jednej ze Stron Komitet zbiera się na posiedzeniu nadzwyczajnym.
Artykuł 11
Obszar obowiązywania porozumienia
Niniejsze porozumienie stosuje się, z jednej strony, do terytoriów, na których stosuje się Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, na warunkach ustanowionych w tym Traktacie oraz, z drugiej strony, do terytorium Maroka i na wodach podlegających jurysdykcji Maroka.
Artykuł 12
Okres obowiązywania
Niniejsze porozumienie stosuje się przez okres czterech lat, począwszy od jego wejścia w życie; jest ono odnawialne na takie same okresy, chyba że zostanie wypowiedziane zgodnie z art. 14.
Artykuł 13
Rozstrzyganie sporów
Umawiające się Strony konsultują się wzajemnie w przypadku sporów dotyczących interpretacji lub stosowania niniejszego porozumienia.
Artykuł 14
Wypowiedzenie
1.
Każda ze Stron może wypowiedzieć niniejsze porozumienie w przypadku zaistnienia poważnych okoliczności, takich jak degradacja zasobów, których dotyczy porozumienie, odkrycie zmniejszonego poziomu wykorzystania wielkości dopuszczalnych połowów przyznanych statkom wspólnotowym lub niedotrzymanie zobowiązań w zakresie zwalczania nielegalnych, niezgłoszonych lub nieuregulowanych połowów przez jedną ze Stron.
2.
Strona wypowiadająca porozumienie powiadamia drugą Stronę o swoim zamiarze wypowiedzenia porozumienia na piśmie co najmniej sześć miesięcy przed terminem wygaśnięcia pierwszego lub każdego kolejnego okresu obowiązywania porozumienia.
3.
Wysłanie powiadomienia, o którym mowa w ust. 2, oznacza rozpoczęcie konsultacji przez Strony.
4.
Wypłata wkładu finansowego, o którym mowa w art. 7, za rok, w którym porozumienie zostało wypowiedziane, zostanie zmniejszona proporcjonalnie i pro rata temporis.
Artykuł 15
Zawieszenie
1.
Stosowanie niniejszego porozumienia może zostać zawieszone na wniosek jednej ze Stron w przypadku zaistnienia poważnych sporów dotyczących stosowania postanowień porozumienia.
Strona, która występuje o zawieszenie stosowania porozumienia, powiadamia o swoim zamiarze na piśmie co najmniej trzy miesiące przed datą, w której zawieszenie miałoby stać się skuteczne.
Po otrzymaniu takiego powiadomienia Strony przystępują do konsultacji mających na celu polubowne rozstrzygnięcie sporu.
2.
Wypłata wkładu finansowego, o którym mowa w art. 7, zostaje zmniejszona proporcjonalnie i pro rata temporis, odpowiednio do okresu zawieszenia, bez uszczerbku dla postanowień przewidzianych w art. 7 ust. 4 Protokołu.
Artykuł 16
Protokół i Załącznik z jego dodatkami stanowią integralną część niniejszego porozumienia.
Artykuł 17
Język i wejście w życie
Niniejsze porozumienie, sporządzone w dwóch egzemplarzach w językach arabskim, angielskim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim i włoskim, przy czym każdy z tych tekstów jest jednakowo autentyczny, wchodzi w życie w dniu, w którym Strony wymienią notyfikacje dotyczące zakończenia właściwych procedur przyjęcia.
--------------------------------------------------
Protokół
ustalający wielkości dopuszczalne połowów i wkład finansowy przewidziany w Porozumieniu o partnerstwie w sektorze rybołówstwa pomiędzy Wspólnotą Europejską a Królestwem Maroka
Artykuł 1
Okres stosowania i wielkości dopuszczalne połowów
1.
Począwszy od dnia 1 marca 2006 r. i na okres 4 lat, wielkości dopuszczalne połowów przyznane na podstawie art. 5 porozumienia są ustalone w tabeli załączonej do niniejszego Protokołu.
2.
Ustęp 1 stosowany jest z zastrzeżeniem postanowień art. 4 i 5 niniejszego Protokołu.
3.
Na mocy art. 6 porozumienia statki pływające pod banderą Państwa Członkowskiego Wspólnoty Europejskiej mogą dokonywać połowów w marokańskich strefach połowowych, tylko kiedy posiadają licencję połowową wydaną w ramach niniejszego Protokołu i na warunkach określonych w Załączniku do niniejszego Protokołu.
Artykuł 2
Wkład finansowy – Warunki płatności
Wkład finansowy przewidziany w art. 7 porozumienia ustalony jest, na okres przewidziany w art. 1, na 144400000 EUR [1].
2.
Ustęp 1 stosuje się z zastrzeżeniem postanowień art. 4, 5, 6 i 10 niniejszego Protokołu.
3.
Wkład finansowy, o którym mowa w ust. 1, wypłacany jest przez Wspólnotę w kwocie 36100000 EUR rocznie w okresie obowiązywania niniejszego Protokołu.
4.
Płatność przez Wspólnotę wkładu finansowego ma miejsce najpóźniej w dniu 30 czerwca 2006 r. za pierwszy rok, a najpóźniej w dniu 1 marca za lata następne.
5.
Wkład finansowy przelewany jest w imieniu Ministra Skarbu Królestwa na konto otwarte Ministerstwa Skarbu Królestwa, którego dane przekazywane są przez władze Maroka.
6.
Z zastrzeżeniem postanowień art. 6 niniejszego Protokołu, przeznaczenie tego wkładu podlega wyłącznej kompetencji władz Maroka.
Artykuł 3
Współpraca naukowa
1.
Strony zobowiązują się do promowania odpowiedzialnego rybołówstwa w marokańskich strefach połowowych w oparciu o zasadę niedyskryminowania żadnej z flot łowiących na tych wodach.
2.
W okresie obowiązywania niniejszego Protokołu Wspólnota i władze Maroka będą współpracować w ramach monitorowania stanu zasobów w marokańskiej strefie połowowej; w tym celu ustanawia się coroczne spotkanie naukowe, zgodnie z art. 4 ust. 1 porozumienia.
3.
W oparciu o wnioski z corocznego spotkania naukowego i najlepsze dostępne źródła naukowe Strony omawiają w ramach Wspólnego Komitetu, o którym mowa w art. 10 porozumienia, i – jeżeli jest to konieczne oraz za wspólnym porozumieniem – podejmują kroki w celu zapewnienia zrównoważonego zarządzania zasobami rybołówstwa.
Artykuł 4
Zmiana wielkości dopuszczalnych połowów
1. Wielkości dopuszczalne połowów, o których mowa w art. 1, mogą zostać zwiększone na mocy wspólnego porozumienia Stron, jeżeli na podstawie wniosków spotkania naukowego, o którym mowa w art. 3 ust. 2, zwiększenie takie nie naruszy zrównoważonego zarządzania zasobami Maroka. W takim przypadku wkład finansowy, o którym mowa w art. 2 ust. 1, zostanie zwiększony proporcjonalnie i pro rata temporis. Jednakże całkowita kwota wkładu finansowego wypłacana przez Wspólnotę Europejską nie może przekroczyć podwójnej wartości tej kwoty wskazanej w art. 2 ust. 1.
2.
Natomiast w przypadku gdy Strony uzgodnią przyjęcie środków, o których mowa w art. 3 ust. 3, co pociąga za sobą zmniejszenie wielkości dopuszczalnych połowów określonych w art. 1, wkład finansowy zostanie zmniejszony proporcjonalnie i pro rata temporis.
Bez uszczerbku dla postanowień art. 6 niniejszego Protokołu, wkład finansowy mógłby zostać zawieszony przez Wspólnotę Europejską w przypadku gdy nakład połowowy określony w niniejszym Protokole nie mógłby być wykorzystany w całości.
3.
Wielkości dopuszczalne połowów przydzielone różnym kategoriom statków również mogą ulegać zmianie na mocy wspólnego porozumienia Stron, pod warunkiem że zmiany te są zgodne z wydanymi na corocznym spotkaniu naukowym zaleceniami dotyczącymi zarządzania zasobami, na które taka zmiana przydziałów może mieć wpływ.
Strony uzgadniają ewentualną zmianę wysokości wkładu finansowego, jeżeli wymaga tego zmiana przydziału wielkości dopuszczalnych połowów.
4.
Zmiany wielkości dopuszczalnych połowów przewidziane w ust. 1, ust. 2 zdanie pierwsze i ust. 3, są przyjmowane na mocy porozumienia Stron w ramach Wspólnego Komitetu przewidzianego w art. 10 porozumienia.
Artykuł 5
Połowy badawcze
Strony wspierają połowy badawcze w marokańskich strefach połowowych na podstawie wyników badań przeprowadzonych pod kierownictwem Wspólnego Komitetu naukowego przewidzianego w niniejszym porozumieniu.
W tym celu Strony prowadzą konsultacje na wniosek jednej z nich i określają, oddzielnie dla każdego przypadku, gatunki (takie jak gąbki), warunki i inne istotne parametry.
Zezwolenia na połowy badawcze są wydawane w celu przeprowadzania prób na okres nie dłuższy niż sześć miesięcy.
Jeżeli Strony stwierdzą, że połowy badawcze dały pozytywne wyniki, nowe dopuszczalne wielkości połowów mogą zostać przyznane Wspólnocie po przeprowadzeniu procedury konsultacji przewidzianej w art. 4 i do czasu wygaśnięcia niniejszego Protokołu.
W związku z tym wkład finansowy mógłby zostać zwiększony.
Artykuł 6
Wkład porozumienia partnerskiego we wdrażanie sektorowej polityki rybołówstwa w Maroku
1. Wkład finansowy, o którym mowa w art. 2 ust. 1 niniejszego Protokołu, w wysokości 13500000 EUR rocznie, przyczynia się do rozwoju i wdrażania sektorowej polityki rybołówstwa w Maroku mającej na celu wprowadzenie na jego wodach zrównoważonego i odpowiedzialnego rybołówstwa. Z tej kwoty suma 10050000 EUR rocznie jest przyznawana przez Wspólnotę z tytułu wsparcia, które jest przewidziane w art. 7 ust. 1 lit. b) porozumienia.
2.
Przeznaczenie tego wkładu i zarządzanie nim przez Maroko oparte jest na ustaleniu przez Strony, na mocy porozumienia między nimi, celów do realizacji oraz rocznego i wieloletniego programowania wiążącego się z tymi celami.
3.
Bez uszczerbku dla ustalenia tych celów przez Strony i zgodnie z bieżącymi priorytetami marokańskiej polityki w dziedzinie rybołówstwa zakładającymi zrównoważone i odpowiedzialne zarządzanie sektorem:
a) co najmniej 4,75 mln EUR rocznie z kwoty przewidzianej w ust. 1 zostanie przeznaczone przez Maroko na modernizację i udoskonalanie floty przybrzeżnej;
b) kwota 1,25 mln EUR rocznie zostanie przeznaczona na program wycofania sieci dryfujących;
c) pozostała część może zostać przyznana przez Maroko na inne elementy polityki rybołówstwa, w szczególności na:
- badania naukowe,
- restrukturyzację działalności połowowej na małą skalę,
- aktualizację kanałów sprzedaży i promowanie wewnętrznej konsumpcji,
- mechanizację metod wyładunku i przeładunku ryb,
- szkolenia,
- wsparcie organizacji zawodowych.
Artykuł 7
Wprowadzenie wsparcia dla ustanowienia odpowiedzialnego rybołówstwa
1.
Na wniosek Maroka i do celów wprowadzenia w życie postanowień art. 6 powyżej, Wspólnota i Maroko uzgadniają w ramach Wspólnego Komitetu, przewidzianego w art. 10 porozumienia, od dnia wejścia w życie niniejszego Protokołu i nie później niż trzy miesiące po jego wejściu w życie:
a) wytyczne w skali rocznej i wieloletniej, kierujące wprowadzaniem priorytetów marokańskiej polityki rybołówstwa, których celem jest ustanowienie zrównoważonego i odpowiedzialnego rybołówstwa, w szczególności określone w art. 6 ust. 2;
b) cele do osiągnięcia w skali rocznej i wieloletniej, jak również kryteria i wskaźniki, jakie należy stosować w celu umożliwienia przeprowadzenia oceny wyników osiągniętych w skali rocznej.
2.
Wszelkie zmiany tych wytycznych, celów, kryteriów i wskaźników są zatwierdzane przez Strony w ramach Wspólnego Komitetu.
3.
W odniesieniu do pierwszego roku ważności Protokołu, informacja o przeznaczeniu przez Maroko wkładu określonego w art. 6 ust. 2 powinna zostać przekazana Wspólnocie z chwilą przyjęcia przez Wspólny Komitet wytycznych, celów, kryteriów i wskaźników oceny.
W każdym roku informacja o tym przeznaczeniu jest przekazywana Wspólnocie przez Maroko przed dniem 30 września roku poprzedzającego.
4.
W przypadku gdy, w połowie okresu obowiązywania Protokołu, ocena wyników osiągniętych na daną chwilę uzasadnia takie działanie i po konsultacji w ramach Wspólnego Komitetu, Wspólnota Europejska może zażądać zmiany kwoty określonej w art. 6 ust. 1 Protokołu w maksymalnej wysokości 50 %, w celu dostosowania do tych rzeczywistych wyników kwoty środków przeznaczonych przez Maroko na wprowadzanie swojej polityki rybołówstwa.
Artykuł 8
Integracja gospodarcza podmiotów gospodarczych z sektorem rybołówstwa w Maroku
1.
Strony zobowiązują się do gospodarczego zintegrowania podmiotów wspólnotowych z całym sektorem rybołówstwa w Maroku.
2.
W pierwszym roku obowiązywania Protokołu zostanie przedstawiona inicjatywa, wspierana przez Komisję Europejską, mająca na celu podnoszenie świadomości prywatnych wspólnotowych podmiotów gospodarczych na temat możliwości handlowych i przemysłowych, w tym inwestycji bezpośrednich, w całym sektorze rybołówstwa w Maroku.
3.
Ponadto w tym celu Królestwo Maroka przyznaje, jako zachętę, wspólnotowym podmiotom gospodarczym wyładowującym ryby w portach marokańskich, w szczególności z zamiarem sprzedaży lokalnym zakładom przemysłowym, podniesienia wartości tych produktów w Maroku lub przewożenia drogą lądową połowów dokonanych w marokańskiej strefie połowowej, zmniejszenie kwoty opłat zgodnie z postanowieniami Załącznika.
4.
Jednocześnie Strony decydują o utworzeniu grupy zadaniowej, mającej wskazać przeszkody w bezpośrednim inwestowaniu Wspólnoty w sektorze rybołówstwa oraz środki umożliwiające złagodzenie warunków regulujących te inwestycje.
Artykuł 9
Spory – Zawieszenie stosowania Protokołu
1.
Wszelkie spory między Stronami dotyczące interpretacji postanowień niniejszego Protokołu oraz jego stosowania powinny być przedmiotem konsultacji między Stronami w ramach Wspólnego Komitetu przewidzianego w art. 10 porozumienia, jeśli to konieczne, zwołanego w trybie nadzwyczajnym.
2.
Stosowanie Protokołu może zostać zawieszone z inicjatywy jednej ze Stron, gdy spór, który poróżnił Strony, uznaje się za poważny, i gdy konsultacje przeprowadzone w ramach Wspólnego Komitetu, zgodnie z ust. 1, nie pozwalają na polubowne zakończenie sporu.
3.
Zawieszenie stosowania Protokołu podlega powiadomieniu przez zainteresowaną Stronę o jej zamiarze w formie pisemnej, co najmniej trzy miesiące przed datą, z którą to zawieszenie miałoby stać się skuteczne.
4.
W przypadku zawieszenia Strony nadal prowadzą konsultacje, poszukując polubownego rozwiązania sporu, który je poróżnił.
Z chwilą znalezienia takiego rozwiązania wznawiane jest stosowanie Protokołu, a kwota wkładu finansowego jest zmniejszana proporcjonalnie i pro rata temporis, odpowiednio do okresu zawieszenia stosowania Protokołu.
Artykuł 10
Zawieszenie stosowania Protokołu ze względu na brak płatności
Z zastrzeżeniem postanowień art. 4, w przypadku gdy Wspólnota nie dokona płatności przewidzianych w art. 2, stosowanie niniejszego Protokołu może zostać zawieszone pod następującymi warunkami:
a) właściwe władze Maroka powiadamiają Komisję Europejską o braku płatności.
Wspólnota Europejska przeprowadza stosowną weryfikację i, w razie konieczności, dokonuje płatności najpóźniej w terminie 30 dni roboczych od otrzymania powiadomienia;
b) w przypadku braku płatności lub odpowiedniego uzasadnienia braku płatności w terminie przewidzianym w art. 2 ust. 4 właściwe władze Maroka mają prawo zawiesić stosowanie Protokołu.
O zawieszeniu niezwłocznie informują Wspólnotę Europejską;
c) stosowanie Protokołu wznawia się z chwilą dokonania przedmiotowej płatności.
Artykuł 11
Obowiązujące przepisy prawa krajowego
Działalność statków prowadzona w zastowaniu niniejszego Protokołu i jego Załącznika, w szczególności przeładunek, korzystanie z usług portowych, zakup dostaw i pozostałe, reguluje właściwe prawo krajowe Maroka.
Artykuł 12
Wejście w życie
Niniejszy Protokół wraz z Załącznikiem wchodzi w życie z dniem wejścia w życie porozumienia.
Tabela 1: Wielkości dopuszczalne połowów
Rodzaj połowu _BAR_
Działalność Połowowa Na Małą Skalę _BAR_ Połowy Gatunków Głębinowych _BAR_ Połowy Pelagiczne Na Skalę Przemysłową _BAR_
Połowy pelagiczne na północy: niewody _BAR_ Działalność połowowa na małą skalę na południu: liny, haczyki, pułapki _BAR_ Działalność połowowa na małą skalę na północy: taklowce głębinowe _BAR_ Połów tuńczyka na małą skalę: klipry _BAR_ Taklowce głębinowe i włoki denne oraz głębokowodna kotwiczona sieć skrzelowa wykonana z przędzy typu multifilament _BAR_ Zasób C _BAR_
_BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ Tonaż 60000 ton _BAR_
20 statków _BAR_ 20 statków _BAR_ 30 statków _BAR_ 27 statków _BAR_ 22 statki _BAR_ _BAR_
[1] Do kwoty tej dodaje się następujące zasoby:
- w ramach trwających obecnie programów MEDA (programy wsparcia dla przedsiębiorstw, programy wsparcia dla stowarzyszeń zawodowych, programy wsparcia dla wykonania układu stowarzyszeniowego) całkowita suma około 3 mln EUR (przez okres czterech lat) będzie przyznana na środki towarzyszące w odniesieniu do podmiotów gospodarczych w sektorze rybołówstwa (doradzanie przedsiębiorstwom i stowarzyszeniom, dostęp do kredytów dla MŚP, itd.) oraz na dostosowanie do ram instytucjonalnych i ustawowych, w kontekście partnerstwa z instytucjami i organami administracji Państw Członkowskich,
- Kwota opłat należnych od armatorów określonych w rozdziale I pkt 4 Załącznika, pobieranych bezpośrednio przez Maroko na rachunek przewidziany w rozdziale I pkt 5 Załącznika, która jest szacowana na około 3400000 EUR rocznie.
--------------------------------------------------
Układ eurośródziemnomorski
ustanawiający stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi, z jednej strony a Republiką Libańską, z drugiej strony
KRÓLESTWO BELGII,
KRÓLESTWO DANII,
REPUBLIKA FEDERALNA NIEMIEC,
REPUBLIKA GRECKA,
KRÓLESTWO HISZPANII,
REPUBLIKA FRANCUSKA,
IRLANDIA,
REPUBLIKA WŁOSKA,
WIELKIE KSIĘSTWO LUKSEMBURGA,
KRÓLESTWO NIDERLANDÓW,
REPUBLIKA AUSTRII,
REPUBLIKA PORTUGALSKA,
REPUBLIKA FINLANDII,
KRÓLESTWO SZWECJI,
ZJEDNOCZONE KRÓLESTWO WIELKIEJ BRYTANII I IRLANDII PÓŁNOCNEJ,
Umawiające się Strony Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, zwane dalej "Państwami Członkowskimi", oraz
WSPÓLNOTA EUROPEJSKA, zwana dalej "Wspólnotą",
z jednej strony, oraz
REPUBLIKA LIBAŃSKA, zwana dalej "Libanem",
z drugiej strony,
UWZGLĘDNIAJĄC bliskość i współzależność istniejącą między Wspólnotą, jej Państwami Członkowskimi a Libanem, zbudowaną na związkach historycznych i wspólnych wartościach,
UWZGLĘDNIAJĄC, że Wspólnota, jej Państwa Członkowskie i Liban pragną zacieśnić te więzi i ustanowić trwałe stosunki opierające się na wzajemności, solidarności, partnerstwie oraz wspólnym rozwoju,
UWZGLĘDNIAJĄC znaczenie, jakie Strony przywiązują do przestrzegania zasad Karty Narodów Zjednoczonych, w szczególności do przestrzegania praw człowieka, zasad demokratycznych oraz swobód gospodarczych, które stanowią fundament stowarzyszenia,
UWZGLĘDNIAJĄC ostatnie wydarzenia polityczne i gospodarcze zarówno na kontynencie europejskim, jak i na Bliskim Wschodzie, oraz wynikającą z nich wspólną odpowiedzialność za stabilność, bezpieczeństwo i dobrobyt regionu eurośródziemnomorskiego,
UWZGLĘDNIAJĄC znaczenie wolnego handlu dla Wspólnoty i Libanu, gwarantowanego Układem ogólnym w sprawie taryf celnych i handlu z 1994 r. (GATT) i innymi układami wielostronnymi stanowiącymi załącznik do Porozumienia ustanawiającego Światową Organizację Handlu (WTO),
UWZGLĘDNIAJĄC różnicę istniejącą w rozwoju gospodarczym i społecznym między Libanem a Wspólnotą oraz potrzebę wzmocnienia procesu rozwoju gospodarczego i społecznego w Libanie,
POTWIERDZAJĄC, że postanowienia niniejszego Układu obejmujące zakresem część III, tytuł IV Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, wiążą Zjednoczone Królestwo i Irlandię jako osobne Umawiające się Strony, a nie jako Państwa Członkowskie Wspólnoty, dopóki Zjednoczone Królestwo lub Irlandia (w zależności od przypadku) nie powiadomią Libanu, że są zobowiązane jako część Wspólnoty zgodnie z Protokołem w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii załączonym do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską.
To samo dotyczy Danii, zgodnie z Protokołem w sprawie stanowiska Danii załączonym do tych Traktatów,
PRAGNĄC w pełni zrealizować cele stowarzyszenia poprzez realizację odpowiednich postanowień niniejszego Układu, w celu zbliżenia poziomu rozwoju gospodarczego i społecznego Wspólnoty i Libanu,
ŚWIADOMI znaczenia niniejszego Układu, opartego na wzajemności interesów, wzajemnych ustępstwach, współpracy i dialogu,
PRAGNĄC rozwijać regularny dialog polityczny w kwestiach dwustronnych i międzynarodowych będących przedmiotem wspólnego zainteresowania,
MAJĄC NA UWADZE wolę niesienia przez Wspólnotę wsparcia dla Libanu w jego wysiłkach na rzecz odbudowy gospodarczej, reform i dostosowań oraz rozwoju społecznego,
PRAGNĄC ustanowić, utrzymywać i zintensyfikować współpracę, wspieraną regularnym dialogiem, w dziedzinach gospodarczych, naukowych, technologicznych, społecznych, kulturalnych i audiowizualnych w celu osiągnięcia lepszego wzajemnego zrozumienia,
PRZEKONANI, że niniejszy Układ stworzy klimat sprzyjający rozwojowi stosunków gospodarczych między nimi, szczególnie w sektorach handlu i inwestycji, które mają zasadnicze znaczenie dla powodzenia odbudowy gospodarczej i programu restrukturyzacyjnego oraz dla modernizacji technologicznej,
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
1.
Ustanawia się niniejszym stowarzyszenie między Wspólnotą i jej Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Libanem, z drugiej strony.
2.
Niniejszy Układ ma na celu:
a) stworzenie stosownych ram dla dialogu politycznego między Stronami, umożliwiającego rozwój bliskich stosunków we wszystkich dziedzinach, które te uznają za istotne dla takiego dialogu;
b) stworzenie warunków sprzyjających stopniowej liberalizacji handlu towarami, usługami i kapitałem;
c) wspieranie handlu i rozwój harmonijnych stosunków gospodarczych i społecznych między Stronami, w szczególności poprzez dialog i współpracę, w celu promowania rozwoju i dobrobytu Libanu i jego mieszkańców;
d) wspieranie współpracy gospodarczej, społecznej, kulturalnej finansowej i walutowej;
e) wspieranie współpracy w innych dziedzinach będących przedmiotem wspólnego zainteresowania.
Artykuł 2
Stosunki między Stronami, jak również postanowienia samego Układu, opierają się na poszanowaniu zasad demokratycznych i podstawowych praw człowieka, określonych w Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka, która wyznacza kierunki ich polityce wewnętrznej i międzynarodowej oraz stanowi istotny element niniejszego Układu.
TYTUŁ I
DIALOG POLITYCZNY
Artykuł 3
1.
Między Stronami ustanawia się regularny dialog polityczny.
Pozwala on na stworzenie między partnerami długotrwałych więzów solidarności, które przyczynią się do dobrobytu, stabilności i bezpieczeństwa regionu śródziemnomorskiego oraz stworzenia klimatu zrozumienia i tolerancji między kulturami.
2.
Dialog i współpraca polityczna mają w szczególności na celu:
a) ułatwienie zbliżenia między Stronami poprzez rozwijanie lepszego wzajemnego zrozumienia i poprzez stałą koordynację w kwestiach międzynarodowych będących przedmiotem wspólnego zainteresowania;
b) umożliwienie każdej ze Stron uwzględnienia stanowiska i interesów drugiej Strony;
c) udział we wzmocnieniu bezpieczeństwa i stabilności w regionie śródziemnomorskim, w szczególności na Bliskim Wschodzie;
d) wspieranie wspólnych inicjatyw.
Artykuł 4
Dialog polityczny obejmuje wszystkie kwestie stanowiące przedmiot wspólnego zainteresowania Stron, analizując w szczególności warunki niezbędne do zapewnienia pokoju i bezpieczeństwa poprzez wspieranie współpracy.
Dialog dąży również do stworzenia nowych form współpracy skierowanych na wspólne cele.
Artykuł 5
1.
Dialog polityczny prowadzi się w regularnych odstępach i w każdym przypadku gdy jest to konieczne, w szczególności:
a) na poziomie ministerialnym, głównie w ramach Rady Stowarzyszenia;
b) na szczeblu wysokich urzędników Libanu, z jednej strony, oraz Prezydencji Rady i Komisji, z drugiej strony;
c) przy pełnym wykorzystaniu wszystkich kanałów dyplomatycznych, w tym regularnych spotkań informacyjnych urzędników, konsultacji przy okazji spotkań międzynarodowych i kontaktów między przedstawicielami dyplomatycznymi w państwach trzecich;
d) w stosownych przypadkach, w każdy inny sposób mogący przyczynić się do wzmocnienia dialogu i zwiększenia jego skuteczności.
2.
Ustanawia się dialog polityczny między Parlamentem Europejskim a parlamentem libańskim.
TYTUŁ II
SWOBODNY PRZEPŁYW TOWARÓW
ZASADY PODSTAWOWE
Artykuł 6
Wspólnota i Liban stopniowo ustanawiają strefę wolnego handlu w okresie przejściowym, nieprzekraczającym dwunastu lat, poczynając od dnia wejścia w życie niniejszego Układu zgodnie z warunkami zawartymi w niniejszym Tytule oraz zgodnie z postanowieniami Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu z 1994 r. i innych układów wielostronnych w sprawie handlu towarami, stanowiącymi załączniki do Porozumienia ustanawiającego Światową Organizację Handlu (WTO), zwanego dalej GATT.
ROZDZIAŁ 1
Produkty przemysłowe
Artykuł 7
Postanowienia niniejszego rozdziału stosuje się do produktów pochodzących ze Wspólnoty oraz z Libanu objętych zakresem działów 25–97 Nomenklatury Scalonej oraz taryfy celnej Libanu, z wyjątkiem produktów wymienionych w załączniku 1.
Artykuł 8
Zezwala się na przywóz na terytorium Wspólnoty produktów pochodzących z Libanu zwolnionych z opłat celnych i z wszelkich innych opłat o skutku równoważnym.
Artykuł 9
1.
Opłaty celne i opłaty o skutku równoważnym stosowane w przywozie do Libanu produktów pochodzących ze Wspólnoty znoszone są stopniowo, zgodnie z następującym harmonogramem:
- pięć lat po wejściu w życie niniejszego Układu wszystkie cła i opłaty redukuje się do 88 % stawki podstawowej,
- sześć lat po wejściu w życie niniejszego Układu wszystkie cła i opłaty redukuje się do 76 % stawki podstawowej,
- siedem lat po wejściu w życie niniejszego Układu wszystkie cła i opłaty redukuje się do 64 % stawki podstawowej,
- osiem lat po wejściu w życie niniejszego Układu wszystkie cła i opłaty redukuje się do 52 % stawki podstawowej,
- dziewięć lat po wejściu w życie niniejszego Układu wszystkie cła i opłaty redukuje się do 40 % stawki podstawowej,
- dziesięć lat po wejściu w życie niniejszego Układu wszystkie cła i opłaty redukuje się do 28 % stawki podstawowej,
- jedenaście lat po wejściu w życie niniejszego Układu wszystkie cła i opłaty redukuje się do 16 % stawki podstawowej,
- dwanaście lat po wejściu w życie niniejszego Układu znosi się pozostałe cła i opłaty.
2.
W przypadku poważnych trudności dotyczących danego produktu, harmonogram mający zastosowanie zgodnie z ust. 1 powyżej może zostać zmieniony za wspólnym porozumieniem przez Komitet Stowarzyszenia, mając na uwadze, że harmonogram, dla którego wnioskowana jest zmiana, nie może zostać przedłużony w odniesieniu do danego produktu ponad maksymalny okres przejściowy wynoszący dwanaście lat.
Jeżeli Komitet Stowarzyszenia nie podejmie decyzji w ciągu trzydziestu dni od zgłoszenia przez Liban wniosku o zmianę harmonogramu, Liban może tymczasowo zawiesić harmonogram na okres, który nie może przekraczać jednego roku.
3.
Podstawową stawką celną dla każdego produktu, w stosunku do której mają być stosowane stopniowe obniżki, przewidziane w ust. 1, jest stawka określona w art. 19.
Artykuł 10
Postanowienia dotyczące znoszenia należności celnych za przywóz mają zastosowanie również do ceł o charakterze fiskalnym.
Artykuł 11
1.
Środki wyjątkowe o ograniczonym okresie obowiązywania, które stanowią odstępstwo od postanowień art. 9, mogą zostać przyjęte przez Liban w postaci ceł podwyższonych lub przywróconych.
2.
Środki te mogą odnosić się wyłącznie do nowych i nowo powstających gałęzi przemysłu lub sektorów w fazie restrukturyzacji albo przeżywających poważne trudności, zwłaszcza gdy trudności te powodują istotne problemy społeczne.
3.
Należności celne za przywóz do Libanu produktów pochodzących ze Wspólnoty, które są wprowadzone przez takie środki wyjątkowe, nie mogą przekraczać 25 % cła ad valorem i zachowują element preferencji w odniesieniu do produktów pochodzących ze Wspólnoty.
Całkowita wartość przywozu produktów podlegających tym środkom nie może przekraczać 20 % średniorocznego całkowitego przywozu produktów przemysłowych ze Wspólnoty w trakcie ostatnich trzech lat, dla których dostępne są statystyki.
4.
Środki te stosuje się w okresie nieprzekraczającym pięciu lat, chyba że Komitet Stowarzyszenia zezwoli na dłuższy okres.
Środki przestają być stosowane nie później niż z dniem wygaśnięcia maksymalnego okresu przejściowego wynoszącego dwanaście lat.
5.
Żaden z tych środków nie może być wprowadzony w odniesieniu do produktu, jeżeli upłynęło więcej niż trzy lata od zniesienia wszystkich ceł i ograniczeń ilościowych lub opłat bądź środków o równoważnym skutku, odnoszących się do danego produktu.
6.
Liban informuje Komitet Stowarzyszenia o wszelkich środkach wyjątkowych, które zamierza przyjąć, zaś na wniosek Wspólnoty przeprowadzane są konsultacje w sprawie odpowiednich środków i sektorów, przed ich wprowadzeniem.
Przyjmując takie środki, Liban przedstawia Komitetowi harmonogram znoszenia ceł wprowadzonych na mocy niniejszego artykułu.
Harmonogram ten przewiduje stopniowe znoszenie ceł w równych ratach rocznych, rozpoczynające się nie później niż na koniec drugiego roku po ich wprowadzeniu.
Komitet Stowarzyszenia może podjąć decyzję w sprawie innego harmonogramu.
7.
W drodze odstępstwa od postanowień ust. 4 Komitet Stowarzyszenia, w celu uwzględnienia trudności związanych z powstawaniem nowych gałęzi przemysłu, może wyjątkowo zezwolić na przyjęcie już przedsięwziętych przez Liban środków, stosownie do postanowień ust. 1, przez maksymalny okres trzech lat ponad okres przejściowy wynoszący dwanaście lat.
ROZDZIAŁ 2
Produkty rolne i rybołówstwa i przetworzone produkty rolne
Artykuł 12
Postanowienia niniejszego rozdziału stosuje się do produktów pochodzących ze Wspólnoty oraz z Libanu, objętych zakresem działów 1–24 Nomenklatury Scalonej oraz taryfy celnej Libanu, oraz produktów wymienionych w załączniku 1.
Artykuł 13
Wspólnota i Liban stopniowo wprowadzają większą liberalizację wymiany handlowej dotyczącej produktów rolnych, rybołówstwa i przetworzonych produktów rolnych będących przedmiotem zainteresowania obu stron.
Artykuł 14
1.
Produkty rolne pochodzące z Libanu wymienione w protokole 1 podlegają w przywozie do Wspólnoty uzgodnieniu znajdującemu się w tym protokole.
2.
Produkty rolne pochodzące ze Wspólnoty wymienione w protokole 2 podlegają w przywozie do Libanu uzgodnieniu znajdującemu się w tym protokole.
3.
Handel przetworzonymi produktami rolnymi objętymi zakresem niniejszego rozdziału podlega uzgodnieniom określonym w protokole 3.
Artykuł 15
1.
Pięć lat po wejściu w życie niniejszego Układu Wspólnota i Liban oceniają sytuację w celu ustalenia środków, które mają być stosowane przez Wspólnotę i Liban przez jeden rok po zmianie niniejszego Układu, zgodnie z celem określonym w art. 13.
2.
Bez uszczerbku dla postanowień ust. 1 oraz uwzględniając wielkość handlu produktami rolnymi, rybołówstwa i przetworzonymi produktami rolnymi między obiema Stronami oraz szczególną wrażliwość tych produktów, Wspólnota i Liban analizują regularnie w Radzie Stowarzyszenia, w każdym poszczególnym przypadku oraz w sposób zorganizowany i na zasadzie wzajemności, możliwości przyznania sobie nawzajem dalszych koncesji.
Artykuł 16
1.
W przypadku wprowadzenia szczególnych zasad w wyniku realizacji własnej polityki rolnej lub jakiejkolwiek zmiany obecnych zasad lub w przypadku jakiejkolwiek zmiany lub rozszerzenia zakresu przepisów odnoszących się do realizacji własnej polityki rolnej, zainteresowana Strona może zmienić uzgodnienia wynikające z Układu w odniesieniu do danych produktów.
2.
Strona dokonująca takich zmian informuje o tym Komitet Stowarzyszenia.
Na wniosek drugiej Strony Komitet Stowarzyszenia zbiera się w celu należytego uwzględnienia interesów tej drugiej Strony.
3.
W przypadku gdy Wspólnota lub Liban, stosując postanowienia ust. 1, zmieniają uzgodnienia przyjęte w niniejszym Układzie dla produktów rolnych, przyznają one w odniesieniu do przywozu towarów pochodzących z terytorium drugiej Strony, ulgę porównywalną do przewidzianej w niniejszym Układzie.
4.
Wszelkie zmiany uzgodnień przyjętych w niniejszym Układzie podlegają, na wniosek drugiej Strony, konsultacjom w ramach Rady Stowarzyszenia.
Artykuł 17
1.
Strony zgadzają się współpracować w celu ograniczenia możliwości popełniania nadużyć finansowych w stosowaniu postanowień handlowych niniejszego Układu.
2.
Nie naruszając innych postanowień niniejszego Układu, w przypadku gdy jedna ze Stron uważa, że istnieją wystarczające dowody na popełnienie nadużyć finansowych, takie jak znaczący wzrost handlu produktami jednej Strony z drugą Stroną, ponad poziom odpowiadający warunkom gospodarczym, takim jak normalne zdolności produkcji i wywozu, bądź odmowa współpracy administracyjnej wymaganej przy weryfikacji dowodów pochodzenia przez drugą Stronę, obie Strony niezwłocznie rozpoczynają konsultacje w celu znalezienia właściwego rozwiązania.
Do czasu znalezienia takiego rozwiązania zainteresowana Strona może podjąć stosowne środki, jakie uzna za konieczne.
Przy doborze środka należy przyznać pierwszeństwo tym, które najmniej zakłócają funkcjonowanie uzgodnień określonych w niniejszym Układzie.
ROZDZIAŁ 3
Postanowienia wspólne
Artykuł 18
1.
Żadne nowe należności celne przywozowe ani wywozowe ani opłaty o równoważnym skutku nie są wprowadzane w handlu między Wspólnotą a Libanem, ani nie są zwiększane te już stosowane wraz z wejściem w życie niniejszego Układu, o ile niniejszy Układ nie stanowi inaczej.
2.
Żadne nowe ograniczenie ilościowe w przywozie ani środek o równoważnym skutku nie jest wprowadzany w handlu między Wspólnotą a Libanem.
3.
Ograniczenia ilościowe w przywozie i środki o równoważnym skutku stosowane w handlu między Libanem a Wspólnotą zostają zniesione wraz z wejściem w życie niniejszego Układu.
4.
Wspólnota ani Liban nie stosują w wywozie pomiędzy sobą ceł ani opłat o równoważnym skutku, ani też ograniczeń ilościowych lub środków o równoważnym skutku.
Artykuł 19
1.
Stawką podstawową dla każdego produktu, wobec której stosowane będą stopniowe redukcje zawarte w art. 9 ust. 1, jest stawka rzeczywiście stosowana wobec Wspólnoty w dniu zakończenia negocjacji.
2.
W przypadku przystąpienia Libanu do WTO, jako stawki przywozowe między Stronami stosowane są cła związane WTO lub niższe skutecznie stosowane stawki wprowadzone od dnia przystąpienia.
Jeśli po przystąpieniu do WTO zastosowana zostanie obniżka taryfy na zasadach erga omnes, stosuje się obniżoną stawkę.
3.
Postanowienie zawarte w ust. 2 ma zastosowanie do każdej obniżki taryfy zastosowanej po dniu zakończenia negocjacji na zasadzie erga omnes.
4.
Strony powiadamiają się wzajemnie o stawkach odpowiednio stosowanych przez siebie w dniu zakończenia negocjacji.
Artykuł 20
Produkty pochodzące z Libanu nie korzystają w przywozie do Wspólnoty z bardziej uprzywilejowanego traktowania niż to, jakie stosują między sobą Państwa Członkowskie.
Artykuł 21
1.
Strony powstrzymują się od stosowania jakichkolwiek środków lub praktyk o wewnętrznym charakterze fiskalnym, powodujących pośrednio lub bezpośrednio dyskryminację między produktami jednej Strony a podobnymi produktami pochodzącymi z terytorium drugiej Strony.
2.
Produkty wywożone na terytorium jednej ze Stron nie mogą korzystać ze zwrotu wewnętrznych podatków pośrednich wyższego od kwoty opodatkowania pośredniego, nałożonego na nie bezpośrednio lub pośrednio.
Artykuł 22
1.
Niniejszy Układ nie wyklucza utrzymania lub ustanowienia unii celnych, stref wolnego handlu lub uzgodnień dotyczących handlu przygranicznego, o ile ich skutkiem nie jest zmiana uzgodnień handlowych przewidzianych w niniejszym Układzie.
2.
W ramach Komitetu Stowarzyszenia Strony przeprowadzają konsultacje dotyczące uzgodnień ustanawiających takie unie celne lub strefy wolnego handlu oraz, w stosownych przypadkach, wszystkich innych istotnych kwestii związanych z ich polityką handlową wobec państw trzecich.
W szczególności w przypadku przystąpienia państwa trzeciego do Wspólnoty konsultacje takie są przeprowadzane w celu zapewnienia, że zostały uwzględnione wzajemne interesy Wspólnoty i Libanu.
Artykuł 23
Jeśli jedna ze Stron stwierdzi, że w handlu z drugą Stroną stosowane są praktyki dumpingowe zgodnie z panującymi zasadami międzynarodowymi w rozumieniu art. VI Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT) z 1994 r. oraz powiązanego prawodawstwa wewnętrznego, może ona podjąć właściwe środki przeciwko takim praktykom, zgodnie z Porozumieniem WTO w sprawie stosowania art. VI GATT z 1994 r. oraz zgodnie z powiązanym prawodawstwem wewnętrznym.
Artykuł 24
1.
Bez uszczerbku dla art. 35, między Stronami stosuje się Porozumienie WTO w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych.
2.
Do czasu przyjęcia niezbędnych zasad określonych w art. 35 ust. 2, w przypadku gdy jedna ze Stron uważa, że w handlu z drugą stroną stosowane są subsydia zgodnie z panującymi zasadami międzynarodowymi w rozumieniu art. VI i XVI Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT) z 1994 r. oraz z powiązanym prawodawstwem wewnętrznym, może ona przyjąć odpowiednie środki przeciwko takiej praktyce zgodnie z tymi zasadami zdefiniowanymi przez Porozumienie WTO w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych oraz powiązanym prawodawstwem wewnętrznym.
Artykuł 25
1.
Między Stronami stosuje się art. XIX GATT z 1994 r. i Porozumienie WTO w sprawie środków ochronnych oraz powiązane prawodawstwo wewnętrzne.
2.
Przed zastosowaniem środków ochronnych zdefiniowanych przez zasady międzynarodowe Strona zamierzająca zastosować takie środki dostarcza Radzie Stowarzyszenia wszelkich stosownych informacji wymaganych do gruntownej analizy sytuacji w celu znalezienia rozwiązania możliwego do przyjęcia przez Strony.
W celu znalezienia takiego rozwiązania Strony bezzwłocznie rozpoczynają konsultacje w ramach Komitetu Stowarzyszenia.
Jeśli w wyniku konsultacji Strony nie osiągną porozumienia w ciągu trzydziestu dni od rozpoczęcia konsultacji dotyczących rozwiązania pozwalającego uniknąć stosowania środków ochronnych, Strona zamierzająca zastosować środki ochronne może zastosować postanowienia art. XIX GATT z 1994 r. oraz Porozumienia WTO w sprawie środków ochronnych.
3.
Przy doborze środków ochronnych, zgodnie z niniejszym artykułem, Strony przyznają pierwszeństwo tym środkom, które powodują najmniejsze zakłócenia w osiąganiu celów niniejszego Układu.
4.
Komitet Stowarzyszenia jest niezwłocznie informowany o środkach ochronnych, które są również przedmiotem okresowych konsultacji w ramach Komitetu, szczególnie w celu ich zniesienia, gdy tylko okoliczności na to pozwolą.
Artykuł 26
1.
W przypadku gdy zachowanie postanowień art. 18 ust. 4 prowadzi do:
a) powrotnego wywozu produktu do państwa trzeciego, w stosunku do którego Strona wywozu stosuje wywozowe ograniczenia ilościowe, cła wywozowe lub środki czy opłaty o skutku równoważnym;
lub
b) poważnych niedoborów lub zagrożenia wystąpienia niedoborów produktu ważnego dla Strony wywozu;
oraz jeżeli sytuacje opisane powyżej powodują lub mogą powodować poważne trudności dla Strony wywozu, ta ostatnia może podjąć właściwe środki na warunkach i zgodnie z procedurami ustanowionymi w ust. 2.
2.
Informacje o trudnościach wynikających z sytuacji, określonych w ust. 1, przekazywane są Komitetowi Stowarzyszenia do analizy.
Komitet Stowarzyszenia może podjąć każdą decyzję niezbędną, aby położyć kres trudnościom.
Jeżeli nie podjął on takiej decyzji w ciągu trzydziestu dni od przekazania sprawy, Strona wywozu może zastosować właściwe środki w wywozie danego produktu.
Środki te są niedyskryminacyjne i są znoszone, gdy istniejące warunki nie uzasadniają już ich utrzymywania.
Artykuł 27
Niniejszy Układ nie wyłącza zakazów lub ograniczeń przywozowych, wywozowych lub dotyczących towarów znajdujących się w tranzycie, uzasadnionych względami moralności publicznej, porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego; ochrony zdrowia i życia ludzi, zwierząt lub roślin; ochrony narodowych dóbr kultury o wartości artystycznej, historycznej lub archeologicznej; ochrony własności intelektualnej, przemysłowej i handlowej; przepisów dotyczących złota i srebra oraz zachowania nieodnawialnych zasobów naturalnych.
Takie zakazy lub ograniczenia nie stanowią jednakże środka arbitralnej dyskryminacji ani ukrytego ograniczenia w wymianie handlowej między Stronami.
Artykuł 28
Pojęcie "produktów pochodzących" dla stosowania postanowień niniejszego tytułu oraz odnoszące się do nich metody współpracy administracyjnej są ustanowione w protokole 4.
Artykuł 29
Nomenklatura Scalona towarów stosowana jest do klasyfikacji towarów przywożonych do Wspólnoty.
Taryfa celna Libanu stosowana jest do klasyfikacji towarów przywożonych do Libanu.
TYTUŁ III
PRAWO PRZEDSIĘBIORCZOŚCI I ŚWIADCZENIE USŁUG
Artykuł 30
1.
Traktowanie jednej Strony przez drugą w odniesieniu do prawa przedsiębiorczości i świadczenia usług opiera się na zobowiązaniach każdej ze Stron i innych obowiązkach wynikających z Układu ogólnego w sprawie handlu usługami (GATS).
Postanowienie to obowiązuje od daty ostatecznego przystąpienia Libanu do WTO.
2.
Liban zobowiązuje się dostarczyć harmonogram szczególnych zobowiązań, przygotowany zgodnie z art. XX GATS, Wspólnocie Europejskiej i jej Państwom Członkowskim niezwłocznie po jego sporządzeniu.
3.
Strony zobowiązują się do uwzględnienia rozwinięcia powyższych postanowień, mając na uwadze ustanowienie "porozumienia o integracji gospodarczej", jak określono w art. V GATS.
4.
Cel, o którym mowa w ust. 3, podlega pierwszej analizie przez Radę Stowarzyszenia rok po wejściu w życie niniejszego Układu.
5.
Między datą wejścia w życie niniejszego Układu a przystąpieniem Libanu do WTO Strony nie podejmują żadnych środków lub działań, które sprawiają, że warunki świadczenia usług przez Wspólnotę lub libańskich dostawców usług są bardziej dyskryminujące niż warunki istniejące w dniu wejścia w życie niniejszego Układu.
6.
Do celów niniejszego tytułu:
a) "dostawcy usług" danej Strony oznacza każdą osobę prawną lub fizyczną, która dąży do świadczenia usługi lub ją świadczy;
b) "osoba prawna" oznacza przedsiębiorstwo lub filię założoną zgodnie z przepisami Państwa Członkowskiego Wspólnoty lub Libanu i posiadające swoją siedzibę, zarząd lub główne miejsce prowadzenia działalności na terytorium Wspólnoty lub Libanu.
Jeżeli osoba prawna posiada siedzibę lub zarząd na terytorium Wspólnoty albo Libanu, nie uważa się jej za osobę prawną ze Wspólnoty lub z Libanu, o ile jej działalność nie posiada rzeczywistego i ciągłego związku z gospodarką Wspólnoty lub Libanu;
c) "filia" oznacza osobę prawną, która jest faktycznie kontrolowana przez inną osobę prawną;
d) "osoba fizyczna" oznacza osobę będącą obywatelem Państwa Członkowskiego Wspólnoty lub Libanu zgodnie z ich odpowiednim prawodawstwem krajowym.
TYTUŁ IV
PŁATNOŚCI, KAPITAŁ, KONKURENCJA I INNE POSTANOWIENIA DOTYCZĄCE GOSPODARKI
ROZDZIAŁ 1
Płatności bieżące i przepływ kapitału
Artykuł 31
W ramach postanowień niniejszego Układu i z zastrzeżeniem postanowień art. 33 i 34, nie istnieją ograniczenia między Wspólnotą, z jednej strony, a Libanem, z drugiej strony, w przepływie kapitału oraz nie ma dyskryminacji opartej na narodowości lub miejscu zamieszkania ich obywateli lub miejscu, gdzie inwestowany jest taki kapitał.
Artykuł 32
Płatności bieżące związane z przepływem towarów, osób, usług lub kapitału w ramach niniejszego Układu są wolne od wszelkich ograniczeń.
Artykuł 33
1.
Z zastrzeżeniem innych postanowień niniejszego Układu oraz innych zobowiązań międzynarodowych Wspólnoty i Libanu, postanowienia art. 31 oraz 32 pozostają bez uszczerbku dla zastosowania jakiegokolwiek ograniczenia istniejącego między nimi w dniu wejścia w życie niniejszego Układu, w odniesieniu do przepływu kapitału między nimi obejmującego inwestycje bezpośrednie, w tym w nieruchomości, przedsiębiorstwa, świadczenie usług finansowych lub dopuszczenie papierów wartościowych na rynki kapitałowe.
2.
Pozostaje to jednak bez wpływu na transfer zagraniczny inwestycji dokonanych w Libanie przez osoby mieszkające na terytorium Wspólnoty lub dokonanych na terytorium Wspólnoty przez osoby mieszkające w Libanie oraz na jakikolwiek zysk wynikający z powyższych.
Artykuł 34
W przypadku gdy jedno lub kilka Państw Członkowskich Wspólnoty lub Liban ma poważne trudności związane ze zrównoważeniem bilansu płatniczego, odpowiednio Wspólnota lub Liban mogą, zgodnie z warunkami określonymi w ramach GATT oraz w art. VIII i XIV statutu Międzynarodowego Funduszu Walutowego, przyjąć ograniczenia w transakcjach bieżących, jeżeli środki takie są absolutnie niezbędne.
Wspólnota lub Liban, w zależności od przypadku, bezzwłocznie informuje o tym drugą Stronę i w najkrótszym możliwym terminie przedstawia harmonogram zniesienia tych środków.
ROZDZIAŁ 2
Konkurencja i inne zagadnienia gospodarcze
Artykuł 35
1.
Poniższe elementy uznaje się za niezgodne ze sprawnym funkcjonowaniem niniejszego Układu w stopniu, w jakim mogą one wpływać na handel między Wspólnotą a Libanem:
a) wszystkie porozumienia między przedsiębiorstwami, decyzje związków przedsiębiorstw i praktyki uzgodnione między przedsiębiorstwami, które mają na celu lub których skutkiem jest zapobieganie, ograniczanie lub zakłócenie konkurencji zdefiniowane przez ich odpowiednie prawodawstwo;
b) nadużywanie przez jedno lub więcej przedsiębiorstw pozycji dominującej na całym terytorium Wspólnoty lub Libanu lub na znacznej części ich terytorium zdefiniowane przez ich odpowiednie prawodawstwo.
2.
Strony będą stosować odpowiednie prawodawstwo dotyczące konkurencji i wymieniają się informacjami, uwzględniając ograniczenia nałożone przez wymogi zachowania poufności.
Konieczne zasady współpracy potrzebne do wykonania ust. 1 przyjmuje Komitet Stowarzyszenia w terminie pięciu lat po wejściu w życie niniejszego Układu.
3.
Jeżeli Wspólnota lub Liban uznają, że dana praktyka jest niezgodna z warunkami ust. 1 niniejszego artykułu oraz jeżeli taka praktyka powoduje lub może spowodować poważny uszczerbek dla drugiej Strony, może ona podjąć właściwe środki po konsultacji w ramach Komitetu Stowarzyszenia lub po upływie trzydziestu dni roboczych od przedstawienia sprawy do konsultacji.
Artykuł 36
Bez uszczerbku dla swych zobowiązań podjętych obecnie lub w przyszłości w ramach GATT, Państwa Członkowskie i Liban stopniowo dostosowują wszelkie monopole państwowe o charakterze handlowym, aby zapewnić, że na koniec piątego roku od wejścia w życie niniejszego Układu nie istnieje dyskryminacja dotycząca warunków, na których towary są nabywane i sprzedawane między obywatelami Państw Członkowskich i Libanu.
Komitet Stowarzyszenia zostanie poinformowany o środkach podejmowanych dla osiągnięcia niniejszego celu.
Artykuł 37
W odniesieniu do przedsiębiorstw państwowych oraz przedsiębiorstw, którym przyznano specjalne lub wyłączne prawa, Rada Stowarzyszenia zapewnia, że z piątym rokiem od wejścia w życie niniejszego Układu nie zostanie przyjęty ani utrzymany żaden środek zakłócający handel między Wspólnotą a Libanem w sposób niezgodny z interesami Stron.
Niniejsze postanowienie nie stanowi prawnej ani faktycznej przeszkody w wykonywaniu poszczególnych zadań powierzonych tym przedsiębiorstwom.
Artykuł 38
1.
Zgodnie z postanowieniami niniejszego artykułu i załącznika 2 Strony zapewniają odpowiednią i skuteczną ochronę praw własności intelektualnej, przemysłowej i handlowej zgodnie z najwyższymi standardami międzynarodowymi, łącznie ze skutecznymi środkami dochodzenia takich praw.
2.
Strony dokonują regularnego przeglądu wykonania niniejszego artykułu oraz załącznika 2.
W przypadku wystąpienia problemów w dziedzinie własności intelektualnej wpływających na warunki wymiany handlowej, przeprowadza się pilne konsultacje, na wniosek którejkolwiek ze Stron, w celu znalezienia wzajemnie satysfakcjonujących rozwiązań.
Artykuł 39
1.
Strony stawiają sobie za cel wzajemną i stopniową liberalizację zamówień publicznych.
2.
Rada Stowarzyszenia podejmuje kroki niezbędne do wykonania ust. 1.
TYTUŁ V
WSPÓŁPRACA GOSPODARCZA I SEKTOROWA
Artykuł 40
Cele
1.
Obie Strony wspólnie ustanawiają strategie i procedury potrzebne do osiągnięcia współpracy w dziedzinach objętych niniejszym tytułem.
2.
Strony zobowiązują się zintensyfikować współpracę gospodarczą we wspólnym interesie i w duchu partnerstwa leżącym u podstaw niniejszego Układu.
3.
Celem współpracy gospodarczej jest wspieranie wysiłków Libanu na rzecz osiągnięcia trwałego rozwoju gospodarczego i społecznego.
Artykuł 41
Zakres
1.
Współpraca jest ukierunkowana przede wszystkim na obszary działań cierpiące z powodu wewnętrznych ograniczeń i trudności lub dotknięte ogólnym procesem liberalizacji gospodarki Libanu, w szczególności liberalizacją handlu między Libanem a Wspólnotą.
2.
Podobnie współpraca koncentruje się na obszarach mogących zbliżyć gospodarki Wspólnoty i Libanu, szczególnie na tych, które będą przyczyniać się do wzrostu gospodarczego i tworzyć nowe miejsca pracy.
3.
Ochrona środowiska i równowaga ekologiczna stanowią zasadniczy element w różnych dziedzinach współpracy gospodarczej.
4.
Strony mogą uzgodnić rozszerzenie współpracy gospodarczej na inne sektory nieobjęte postanowieniami niniejszego tytułu.
Artykuł 42
Metody i warunki
Współpraca gospodarcza realizowana jest przede wszystkim poprzez:
a) regularny dialog gospodarczy między Stronami, który obejmuje wszystkie obszary polityki makroekonomicznej;
b) regularną wymianę informacji i pomysłów w każdym sektorze współpracy, w tym posiedzenia urzędników i ekspertów;
c) działania doradcze, transfer wiedzy specjalistycznej i szkolenia;
d) realizację wspólnych działań, takich jak seminaria i warsztaty;
e) pomoc techniczną, administracyjną i prawną;
f) upowszechnianie informacji na temat współpracy.
Artykuł 43
Edukacja i szkolenie
Współpraca ma na celu:
a) zdefiniowanie środków służących znaczącej poprawie sytuacji w dziedzinie edukacji i szkolenia, zwłaszcza szkolenia zawodowego;
b) zachęcanie do ustanowienia silnych powiązań między agencjami wyspecjalizowanymi we wspólnych działaniach oraz wymiana doświadczeń i know-how, przede wszystkim wymiana młodzieży, wymiany między uniwersytetami i innymi instytucjami edukacyjnymi w celu większego zbliżenia kultur;
c) w szczególności wspieranie dostępu kobiet do edukacji, w tym edukacji technicznej, szkolnictwa wyższego i szkolenia zawodowego.
Artykuł 44
Współpraca naukowa, techniczna i technologiczna
Współpraca ma na celu:
a) wspieranie utworzenia stałych powiązań między wspólnotami naukowymi obydwu Stron, w szczególności poprzez:
- zapewnienie Libanowi dostępu do wspólnotowych programów badawczych i programów rozwoju technologicznego zgodnie z zasadami Wspólnoty rządzącymi udziałem krajów spoza Wspólnoty w takich programach,
- udział Libanu w sieciach zdecentralizowanej współpracy,
- wspieranie synergii między szkoleniami i badaniami;
b) poprawę zdolności badawczych Libanu oraz jego rozwoju technologicznego;
c) pobudzanie innowacji technologicznych oraz transfer nowych technologii i upowszechnianie know-how;
d) badanie, w jaki sposób Liban może uczestniczyć w europejskich badawczych programach ramowych.
Artykuł 45
Środowisko
1.
Strony wspierają współpracę w zakresie zapobiegania pogarszaniu się stanu środowiska, kontrolowania zanieczyszczenia i zapewnienia racjonalnego wykorzystania zasobów naturalnych w celu zapewnienia zrównoważonego rozwoju.
2.
Współpraca koncentruje się wokół:
a) jakości wód Morza Śródziemnego, kontroli i zapobiegania zanieczyszczeniu mórz;
b) gospodarowania odpadami, w szczególności odpadami toksycznymi;
c) zasolenia;
d) zarządzania środowiskiem wrażliwych obszarów przybrzeżnych;
e) edukacji i świadomości w zakresie środowiska;
f) wykorzystania zaawansowanych narzędzi zarządzania środowiskiem i jego monitorowania, w szczególności systemów informacji o środowisku oraz analiz oddziaływania na środowisko;
g) wpływu rozwoju przemysłowego na środowisko w sposób ogólny i na bezpieczeństwo zakładu przemysłowego w szczególności;
h) wpływu rolnictwa na jakość gleb i wód;
i) zachowania i ochrony zasobów glebowych;
j) racjonalnego zarządzania zasobami wodnymi;
k) wspólnego działania badawczego i monitorującego, jak również programów i projektów.
Artykuł 46
Współpraca przemysłowa
Współpraca ma na celu:
a) wspieranie współpracy między podmiotami gospodarczymi Stron, w tym współpracy w kontekście dostępu Libanu do wspólnotowych sieci przedsiębiorstw;
b) wspieranie wysiłków na rzecz modernizacji i restrukturyzacji sektora przemysłu publicznego i prywatnego w Libanie (także przemysłu rolno-spożywczego);
c) wspieranie klimatu sprzyjającego rozwojowi prywatnej przedsiębiorczości w celu pobudzenia i zróżnicowania produkcji na rynek wewnętrzny i zewnętrzny;
d) jak najlepsze wykorzystanie zasobów ludzkich oraz potencjału przemysłowego Libanu poprzez skuteczniejsze wykorzystanie polityki w obszarach innowacji, badań i rozwoju technologicznego;
e) ułatwianie dostępu do rynków kapitałowych w celu finansowania inwestycji produkcyjnych;
f) wspieranie rozwoju MŚP, szczególnie poprzez:
- wspieranie kontaktów między przedsiębiorstwami, częściowo przy użyciu wspólnotowych sieci oraz instrumentów do wspierania współpracy gospodarczej i partnerstwa,
- ułatwianie dostępu do kredytu finansującego inwestycje,
- udostępnianie informacji i usług wspierających,
- jak najlepsze wykorzystanie zasobów ludzkich w celu wspierania innowacji oraz tworzenie projektów i działania gospodarcze.
Artykuł 47
Wspieranie i ochrona inwestycji
1.
Współpraca ma na celu zwiększanie przepływu kapitału, wiedzy specjalistycznej i technologii do Libanu, między innymi poprzez:
a) odpowiednie sposoby identyfikowania możliwości inwestycyjnych i kanałów informacyjnych dotyczących przepisów inwestycyjnych;
b) dostarczanie informacji na temat europejskich systemów inwestycyjnych (pomoc techniczna, bezpośrednie wsparcie finansowe, zachęty podatkowe, ubezpieczanie inwestycji itd.) związanych z inwestycjami na rynkach zagranicznych oraz zwiększanie możliwości korzystania z nich przez Liban;
c) analizę tworzenia spółek joint venture (zwłaszcza dla małych i średnich przedsiębiorstw) oraz, w odpowiednich przypadkach, zawieranie umów między Państwami Członkowskimi a Libanem;
d) ustanowienie mechanizmów do zachęcania do inwestycji i do ich wspierania;
e) rozwój ram prawnych sprzyjających wzajemnemu inwestowaniu przez obie Strony, w stosownych przypadkach, poprzez zawieranie przez Liban i Państwa Członkowskie umów o ochronie inwestycji i umów o unikaniu podwójnego opodatkowania.
2.
Współpraca może rozszerzyć się na planowanie i realizację projektów przedstawiających sposoby efektywnego nabywania i stosowania podstawowych technologii, stosowanie norm, rozwój zasobów ludzkich i tworzenie miejsc pracy na szczeblu lokalnym.
Artykuł 48
Współpraca w dziedzinie standaryzacji i oceny zgodności
Strony współpracują w dziedzinie:
a) zmniejszania rozbieżności w standaryzacji, metrologii, kontroli jakości i oceny zgodności;
b) rozwoju modernizacji w laboratoriach libańskich;
c) negocjacji wzajemnego uznawania umów bezzwłocznie po spełnieniu warunków dla nich;
d) umocnienia instytucji libańskich odpowiedzialnych za standaryzację, jakość oraz własność intelektualną, przemysłową i handlową.
Artykuł 49
Zbliżenie prawodawstwa
Strony podejmują wszelkie starania na rzecz zbliżenia swojego odpowiedniego prawodawstwa w celu ułatwienia wykonania niniejszego Układu.
Artykuł 50
Usługi finansowe
Celem współpracy jest osiągnięcie bardziej zbliżonych wspólnych zasad i standardów w m.in. następujących dziedzinach:
a) rozwoju rynków finansowych w Libanie;
b) poprawie księgowości, audytu, nadzoru i przepisów odnoszących się do usług finansowych oraz monitoringu finansowego w Libanie.
Artykuł 51
Rolnictwo i rybołówstwo
Współpraca ma na celu:
a) wsparcie polityki mającej na celu dywersyfikację produkcji;
b) zmniejszenie zależności od żywności importowanej;
c) wspieranie przyjaznych dla środowiska metod produkcji rolniczej;
d) ustanowienie bliższych stosunków między przedsiębiorstwami, grupami i organizacjami zawodowymi obu Stron;
e) zapewnienie wsparcia technicznego i szkolenia; wspieranie badań agronomicznych, usług doradczych, edukacji rolniczej oraz szkoleń technicznych personelu w sektorze rolniczym;
f) harmonizację standardów fitosanitarnych i weterynaryjnych;
g) wspieranie zintegrowanego rozwoju obszarów wiejskich, w tym poprawy podstawowych usług i rozwój pokrewnych dziedzin działalności gospodarczej, szczególnie w regionach dotkniętych likwidacją niedozwolonych upraw;
h) współpracę między obszarami wiejskimi, wymianę doświadczeń i know-how dotyczących rozwoju obszarów wiejskich;
i) rozwój połowów morskich i akwakultury;
j) rozwój technik pakowania, magazynowania i marketingu oraz poprawę kanałów dystrybucji;
k) rozwój zasobów wodnych dla rolnictwa;
l) rozwój sektora leśniczego, szczególnie w obszarze ponownego zalesiania, zapobiegania pożarom lasów, pastwisk leśnych i zwalczania pustynnienia;
m) rozwój mechanizacji rolnictwa i wspieranie spółdzielni usług rolniczych;
n) umocnienie systemu pożyczek dla rolnictwa.
Artykuł 52
Transport
Współpraca ma na celu:
a) restrukturyzację i modernizację infrastruktury dróg, kolei, portów i lotnisk powiązanej z głównymi trasami komunikacji transeuropejskiej, będącymi przedmiotem wspólnego zainteresowania;
b) ustanowienie i stosowanie standardów operacyjnych i bezpieczeństwa porównywalnych z obowiązującymi we Wspólnocie;
c) zmodernizowanie wyposażenia technicznego w celu dostosowania go do norm wspólnotowych dla transportu multimodalnego, konteneryzacji i przeładunku;
d) poprawę tranzytu drogowego, morskiego i multimodalnego oraz zarządzanie portami, lotniskami, systemów kontroli ruchu morskiego i lotniczego, kolei oraz pomocy nawigacyjnych;
e) reorganizację i restrukturyzację sektora transportu masowego, w tym transportu publicznego.
Artykuł 53
Społeczeństwo informacyjne i telekomunikacja
1.
Strony uznają, że technologie informacyjne i komunikacyjne stanowią kluczowy element nowoczesnego społeczeństwa, o podstawowym znaczeniu dla rozwoju gospodarczego i społecznego oraz są kamieniem węgielnym rodzącego się społeczeństwa informacyjnego.
2.
Współpraca w tym obszarze ma na celu:
a) dialog na temat różnych zagadnień związanych ze społeczeństwem informacyjnym, łącznie z polityką telekomunikacyjną;
b) wymianę informacji i pomoc techniczną w sprawach prawnych, normalizacji, testowania zgodności i certyfikowania w odniesieniu do technologii informacyjnych i telekomunikacyjnych;
c) upowszechnianie nowych technologii informacyjnych i telekomunikacyjnych oraz unowocześnionych obiektów dla zaawansowanej komunikacji, usług i technologii informacyjnych;
d) wspieranie i realizację wspólnych projektów badawczych, projektów dotyczących rozwoju technicznego oraz zastosowań przemysłowych w technologiach informacyjnych, łączności, telematyce i społeczeństwie informacyjnym;
e) udział organizacji libańskich w projektach pilotażowych i programach europejskich w ustalonych ramach;
f) wzajemne połączenie i interoperacyjność między sieciami i usługami telematycznymi Wspólnoty i Libanu;
g) dialog na temat współpracy prawnej w usługach międzynarodowych, łącznie z aspektami związanymi z ochroną danych i prywatnością.
Artykuł 54
Energia
Współpraca koncentruje się na:
a) wspieraniu energii odnawialnej;
b) wspieraniu oszczędności energii i efektywności energetycznej;
c) badaniach stosowanych związanych z sieciami baz danych łączących podmioty gospodarcze i społeczne obu Stron;
d) wspieraniu modernizacji i rozwoju sieci energetycznych oraz na wzajemnym połączeniu takich sieci z sieciami wspólnotowymi.
Artykuł 55
Turystyka
Współpraca ma na celu:
a) wspieranie inwestycji w turystykę;
b) zwiększanie znajomości przemysłu turystycznego i zapewnianie większej spójności polityk oddziałujących na turystykę;
c) wspieranie sprawnej dystrybucji turystyki sezonowej;
d) podkreślenie znaczenia dziedzictwa kulturowego dla turystyki;
e) zapewnienie zachowania właściwych relacji między turystyką a środowiskiem;
f) zwiększenie konkurencyjności turystyki poprzez wspieranie podwyższonych standardów i profesjonalizmu;
g) zwiększenie przepływu informacji;
h) intensyfikację działalności szkoleniowej w zarządzaniu hotelami i administracji oraz szkolenie w innych branżach hotelowych;
i) organizację wymiany doświadczeń w celu zapewnienia zrównoważonego, trwałego rozwoju turystyki, szczególnie poprzez wymianę informacji, wystawy, konwenty i publikacje dotyczące turystyki.
Artykuł 56
Współpraca celna
1.
Strony rozwijają współpracę w sprawach celnych, mającą na celu zapewnienie, że przestrzegane są postanowienia dotyczące handlu.
W tym celu ustanawiają dialog w sprawach celnych.
2.
Współpraca będzie w szczególności koncentrować się na:
a) uproszczeniu kontroli i procedur dotyczących odprawy celnej towarów;
b) możliwości wzajemnych powiązań między systemami tranzytowymi Wspólnoty i Libanu;
c) wymianie informacji między ekspertami i szkoleniu zawodowym;
d) wsparciu technicznym w stosownych przypadkach.
3.
Bez uszczerbku dla innych form współpracy przewidzianych w niniejszym Układzie, szczególnie w dziedzinach zwalczania nadużywania narkotyków i prania pieniędzy, organy administracyjne Umawiających się Stron zapewniają wzajemną pomoc zgodnie z postanowieniami protokołu 5.
Artykuł 57
Współpraca w dziedzinie statystyki
Celem współpracy jest harmonizacja metodologii używanej przez Strony oraz rozpoczęcie użytkowania danych, łącznie z bankami danych, we wszystkich dziedzinach objętych niniejszym Układem, dla których można sporządzać statystyki.
Artykuł 58
Ochrona konsumentów
Współpraca w tej dziedzinie powinna być ukierunkowana na dostosowanie systemów ochrony konsumenta we Wspólnocie Europejskiej i w Libanie oraz, w możliwie największym stopniu, powinna obejmować:
a) zwiększenie zgodności prawodawstwa dotyczącego konsumentów celem uniknięcia barier w handlu;
b) ustanowienie i rozwój systemów wzajemnej informacji o niebezpiecznej żywności i produktach przemysłowych oraz ich wzajemne połączenie (systemy szybkiego ostrzegania);
c) wymianę informacji oraz ekspertów;
d) organizowanie programów szkoleniowych i dostarczanie pomocy technicznej.
Artykuł 59
Współpraca w zakresie wzmacniania instytucji i państwa prawnego
Strony potwierdzają znaczenie państwa prawnego i prawidłowego funkcjonowania instytucji na wszystkich szczeblach, ogólnie w dziedzinach administracji, a w szczególności w dziedzinach egzekwowania prawa i w systemie sądowniczym.
W tym kontekście szczególnie ważna jest niezależna i skuteczna władza sądownicza oraz dobrze wyszkoleni przedstawiciele zawodu prawniczego.
Artykuł 60
Pranie pieniędzy
1.
Strony są zgodne co do konieczności podejmowania wszelkich wysiłków na rzecz współpracy w celu uniemożliwienia wykorzystywania ich systemów finansowych do prania pieniędzy pochodzących ogólnie z działalności przestępczej, w szczególności z handlu narkotykami.
2.
Współpraca w tej dziedzinie może obejmować pomoc techniczną i administracyjną w celu ustanowienia efektywnych standardów i ich skutecznej realizacji w dziedzinie zwalczania prania pieniędzy zgodnie ze standardami międzynarodowymi.
Artykuł 61
Zapobieganie przestępczości zorganizowanej i zwalczanie jej
1.
Strony zgadzają się współpracować w celu zapobiegania i zwalczania przestępczości zorganizowanej, w szczególności w następujących dziedzinach: handel ludźmi; wykorzystywanie seksualne; korupcja; fałszowanie instrumentów finansowych; nielegalny handel zakazanymi, fałszowanymi lub pirackimi produktami lub nielegalne transakcje dotyczące w szczególności odpadów lub przemysłowych materiałów radioaktywnych; nielegalny handel bronią i materiałami wybuchowymi; przestępczość komputerowa; kradzież samochodów.
2.
Strony ściśle współpracują w celu stworzenia właściwych mechanizmów i standardów.
3.
Współpraca techniczna i administracyjna w tej dziedzinie będzie obejmować szkolenia i poprawę skuteczności działań organów i struktur odpowiedzialnych za zwalczanie i zapobieganie przestępczości oraz planowanie środków zapobiegających przestępczości.
Artykuł 62
Współpraca w zakresie niedozwolonych narkotyków
1.
W ramach swoich stosownych uprawnień i kompetencji Strony współpracują w celu zapewnienia zrównoważonego i zintegrowanego podejścia do narkotyków.
Polityki i działania dotyczące narkotyków mają na celu redukcję podaży, nielegalnego handlu i popytu na niedozwolone narkotyki, jak również skuteczniejszą ochronę prekursorów.
2.
Strony uzgadniają metody współpracy konieczne do osiągnięcia tych celów.
Działania opierają się na wspólnie uzgodnionych zasadach zgodnie z pięcioma podstawowymi zasadami przyjętymi podczas specjalnej sesji Zgromadzenia Ogólnego Narodów Zjednoczonych poświęconej narkotykom z 1998 r. (UNGASS).
3.
Współpraca między Stronami może obejmować wsparcie techniczne i administracyjne, w szczególności w następujących dziedzinach: przygotowywanie krajowych projektów ustaw i polityk; tworzenie instytucji i ośrodków informacji; szkolenie personelu; badania związane z narkotykami; oraz zapobieganie rozpowszechnianiu prekursorów używanych do niedozwolonej produkcji narkotyków.
Strony mogą zgodzić się na włączenie innych obszarów.
TYTUŁ VI
WSPÓŁPRACA W KWESTIACH SPOŁECZNYCH I KULTURALNYCH
ROZDZIAŁ 1
Dialog i współpraca w dziedzinie polityki społecznej
Artykuł 63
Obie Strony wspólnie uzgadniają metody potrzebne do osiągnięcia współpracy w dziedzinach objętych niniejszym tytułem.
Artykuł 64
1.
Strony prowadzą regularny dialog w każdej kwestii społecznej stanowiącej przedmiot ich zainteresowania.
2.
Dialog taki wykorzystywany jest do poszukiwania sposobów na osiągnięcie postępu w dziedzinie przepływu pracowników, równego traktowania i integracji społecznej obywateli Libanu i obywateli Wspólnoty, którzy legalnie zamieszkują na terytorium państw przyjmujących.
3.
Dialog koncentruje się w szczególności na wszystkich kwestiach związanych z:
a) warunkami życia i pracy społeczności migrantów;
b) migracją;
c) nielegalną imigracją;
d) projektami i programami na rzecz równego traktowania obywateli Libanu i Wspólnoty, wzajemnej znajomości kultur i cywilizacji, rozwoju tolerancji i zniesieniu dyskryminacji.
Artykuł 65
1.
W celu zacieśnienia współpracy między Stronami w dziedzinie polityki społecznej realizowane są projekty i programy w każdej dziedzinie będącej przedmiotem ich zainteresowania, w tym:
a) poprawa warunków życia, szczególnie na obszarach najmniej uprzywilejowanych oraz na obszarach, których ludność została przesiedlona;
b) wspieranie roli kobiet w procesie rozwoju gospodarczego i społecznego, zwłaszcza poprzez edukację i media;
c) poprawa i rozwój libańskich programów planowania rodziny oraz programów ochrony matki i dziecka;
d) poprawa systemów ubezpieczeń społecznych i zdrowotnych;
e) poprawa systemu opieki zdrowotnej, w szczególności poprzez współpracę w dziedzinie zdrowia publicznego oraz zapobiegania, bezpieczeństwa zdrowotnego oraz szkoleń medycznych i zarządzania medycznego;
f) realizacja i finansowanie programów wymiany i spędzania wolnego czasu dla mieszanych grup młodzieży europejskiej i libańskiej, osób pracujących z młodzieżą, przedstawicieli młodzieżowych organizacji pozarządowych oraz innych ekspertów ds. młodzieży mieszkających w Państwach Członkowskich w celu promowania wzajemnej znajomości kultur oraz wspierania tolerancji.
2.
Strony angażują się w dialog dotyczący wszystkich aspektów będących przedmiotem wspólnego zainteresowania, w szczególności problemów społecznych, takich jak bezrobocie, rehabilitacja osób o pewnym stopniu niepełnosprawności, równe traktowanie mężczyzn i kobiet, stosunki pracy, szkolenie zawodowe, bezpieczeństwo i higiena pracy.
Artykuł 66
Programy współpracy mogą być realizowane w koordynacji z Państwami Członkowskimi i odpowiednimi organizacjami międzynarodowymi.
ROZDZIAŁ 2
Współpraca w kwestiach kulturalnych, mediów audiowizualnych i informacji
Artykuł 67
1.
Strony zgadzają się promować współpracę kulturalną w dziedzinach stanowiących przedmiot wspólnego zainteresowania i w duchu poszanowania swoich kultur.
Strony prowadzą stały dialog dotyczący kwestii kultury.
Współpraca ta w szczególności wspiera:
a) zachowanie i restaurowanie dziedzictwa historycznego i kulturowego (pomniki, historyczne miejsca, przedmioty kultury materialnej, rzadkie książki i rękopisy itd.);
b) wymianę wystaw sztuki i artystów;
c) szkolenie osób pracujących w dziedzinie kultury.
2.
Współpraca w dziedzinie mediów audiowizualnych ma na celu zachęcanie do współpracy w takich dziedzinach jak koprodukcja i szkolenie.
Strony poszukują sposobów na zachęcenie Libanu do udziału w inicjatywach Wspólnoty w tym sektorze.
3.
Strony zgadzają się, że istniejące programy kulturalne Wspólnoty i jednego lub większej liczby Państw Członkowskich oraz dalsze działania będące przedmiotem zainteresowania obu stron mogą być rozszerzone na Liban.
4.
Ponadto Strony pracują na rzecz wspierania współpracy kulturalnej o charakterze komercyjnym, zwłaszcza poprzez wspólne projekty (produkcja, inwestowanie i marketing), szkolenia i wymianę informacji.
5.
Przy określaniu projektów i programów współpracy oraz wspólnych działań Strony zwracają szczególną uwagę na młodych ludzi, wyrażanie siebie, zagadnienia związane z zachowaniem dziedzictwa, upowszechnianie kultury oraz na zdolności komunikacyjne z wykorzystaniem mediów drukowanych i audiowizualnych.
6.
Współpraca realizowana jest w sposób przedstawiony w art. 42.
ROZDZIAŁ 3
Współpraca na rzecz zapobiegania i kontroli nielegalnej imigracji
Artykuł 68
1.
Strony zgadzają się współpracować w celu zapobiegania i kontroli nielegalnej imigracji.
W tym celu:
a) każde z Państw Członkowskich zgadza się na readmisję jakiegokolwiek własnego obywatela nielegalnie przebywającego na terytorium Libanu, na wniosek tego ostatniego i bez dalszych formalności, w momencie gdy osoba ta zostanie jako taka zidentyfikowana;
b) Liban zgadza się na readmisję jakiegokolwiek własnego obywatela nielegalnie przebywającego na terytorium Państwa Członkowskiego, na wniosek tego ostatniego i bez dalszych formalności, w momencie gdy osoba ta zostanie jako taka zidentyfikowana.
Państwa Członkowskie i Liban wystawią również w tym celu swoim obywatelom stosowne dokumenty tożsamości.
2.
W odniesieniu do Państw Członkowskich Unii Europejskiej, zobowiązanie wynikające z niniejszego artykułu ma zastosowanie wyłącznie do tych osób, które uznaje się za obywateli do celów Wspólnoty zgodnie z Traktatem ustanawiającym Wspólnotę Europejską.
3.
W odniesieniu do Libanu, zobowiązanie wynikające z niniejszego artykułu ma zastosowanie wyłącznie do tych osób, które uznaje się za obywateli Libanu zgodnie z libańskim systemem prawnym i wszystkimi stosownymi aktami prawnymi dotyczącymi obywatelstwa.
Artykuł 69
1.
Po wejściu w życie niniejszego Układu Strony, na wniosek którejkolwiek z nich, negocjują i zawierają ze sobą dwustronne umowy regulujące szczegółowe zobowiązania dotyczące readmisji ich obywateli.
Umowy te obejmują również, o ile zostanie to uznane za konieczne przez którąkolwiek ze Stron, uzgodnienia dotyczące readmisji obywateli państw trzecich.
Umowy te zawierać będą szczegóły dotyczące kategorii osób, których dotyczą te ustalenia, jak również dotyczące warunków ich readmisji.
2.
Stosowna pomoc finansowa i techniczna służąca realizacji tych umów może zostać przyznana Libanowi.
Artykuł 70
Rada Stowarzyszenia bada, jakie inne wspólne działania można podjąć w celu zapobiegania i kontroli nielegalnej imigracji.
TYTUŁ VII
WSPÓŁPRACA FINANSOWA
Artykuł 71
1.
Dla pełnego osiągnięcia celów niniejszego Układu zostanie rozważona współpraca finansowa dla Libanu zgodnie z odpowiednimi procedurami i zasobami finansowymi.
2.
Po wejściu w życie niniejszego Układu procedury te przyjmowane są za obopólnym porozumieniem Stron przy pomocy najbardziej odpowiednich instrumentów.
3.
Poza obszarami objętymi postanowieniami tytułów V i VI niniejszego Układu, współpraca może oznaczać między innymi:
a) wspieranie reform mających na celu modernizację gospodarki;
b) przebudowę i modernizację infrastruktury gospodarczej;
c) wspieranie inwestycji prywatnych i działania zmierzające do tworzenia miejsc pracy;
d) uwzględnianie skutków stopniowego wprowadzania strefy wolnego handlu dla gospodarki libańskiej, w szczególności w przypadkach modernizacji i restrukturyzacji odpowiednich sektorów gospodarki, zwłaszcza przemysłu;
e) środki towarzyszące politykom realizowanym w sektorach polityki społecznej, w szczególności służące reformie ubezpieczeń społecznych.
Artykuł 72
W ramach instrumentów Wspólnoty mających na celu wsparcie programów dostosowań strukturalnych w krajach śródziemnomorskich – oraz ściśle współpracując z organami libańskimi i innymi darczyńcami, szczególnie z międzynarodowymi instytucjami finansowymi – Rada zanalizuje odpowiednie sposoby wsparcia polityk strukturalnych prowadzonych przez Liban w celu przywrócenia równowagi finansowej w jej wszystkich kluczowych aspektach oraz stworzenia otoczenia gospodarczego sprzyjającego pobudzaniu wzrostu, umacniając równocześnie system opieki społecznej.
Artykuł 73
W celu zapewnienia skoordynowanego podejścia do nadzwyczajnych problemów makroekonomicznych lub finansowych, które mogą pojawić się w wyniku stopniowego wykonywania postanowień niniejszego Układu, Strony uważnie monitorują rozwój handlu i stosunków finansowych między Wspólnotą a Libanem jako część regularnego dialogu gospodarczego ustanowionego na mocy tytułu V.
TYTUŁ VIII
POSTANOWIENIA INSTYTUCJONALNE, OGÓLNE I KOŃCOWE
Artykuł 74
1.
Niniejszym ustanawia się Radę Stowarzyszenia, która zbiera się na szczeblu ministerialnym, gdy wymagają tego okoliczności z inicjatywy jej przewodniczącego oraz zgodnie z warunkami określonymi w jej regulaminie.
2.
Rada Stowarzyszenia analizuje wszelkie istotne kwestie wynikłe w ramach niniejszego Układu oraz wszelkie inne zagadnienia dwustronne lub międzynarodowe będące przedmiotem wspólnego zainteresowania.
Artykuł 75
1.
Rada Stowarzyszenia składa się, z jednej strony, z członków Rady Unii Europejskiej i członków Komisji Wspólnot Europejskich oraz, z drugiej strony, z członków rządu Libanu.
2.
Członkowie Rady Stowarzyszenia mogą być zastępowani zgodnie z warunkami ustalonymi w jej regulaminie.
3.
Rada Stowarzyszenia uchwala własny regulamin.
4.
Radzie Stowarzyszenia przewodniczy kolejno członek Rady Unii Europejskiej i członek rządu Libanu, zgodnie z postanowieniami określonymi w jej regulaminie.
Artykuł 76
1.
Dla osiągnięcia celów niniejszego Układu Rada Stowarzyszenia ma prawo do podejmowania decyzji w przypadkach w nim przewidzianych.
2.
Decyzje te są wiążące dla Stron, które zobowiązane są do podejmowania środków niezbędnych do realizacji podjętych decyzji.
Rada Stowarzyszenia może również formułować odpowiednie zalecenia.
3.
Rada Stowarzyszenia podejmuje decyzje i formułuje zalecenia w drodze porozumienia między obiema Stronami.
Artykuł 77
1.
Z zastrzeżeniem uprawnień Rady Stowarzyszenia, niniejszym ustanawia się Komitet Stowarzyszenia, który odpowiedzialny jest za realizację niniejszego Układu.
2.
Rada Stowarzyszenia może delegować Komitetowi Stowarzyszenia wszystkie lub część swoich uprawnień.
Artykuł 78
1.
Komitet Stowarzyszenia, który zbiera się na szczeblu urzędników, składa się, z jednej strony, z przedstawicieli członków Unii Europejskiej i Komisji Wspólnot Europejskich oraz, z drugiej strony, z przedstawicieli rządu Libanu.
2.
Komitet Stowarzyszenia uchwala własny regulamin.
3.
Komitet Stowarzyszenia zwykle zbiera się przemiennie na terytorium Wspólnoty lub Libanu.
Artykuł 79
1.
Komitet Stowarzyszenia ma prawo do podejmowania decyzji w odniesieniu do zarządzania niniejszym Układem, jak również w obszarach, w których Rada Stowarzyszenia przekazała mu swoje uprawnienia.
2.
Rada Stowarzyszenia podejmuje decyzje w drodze porozumienia między Stronami.
Podjęte decyzje wiążą Strony, które przyjmują środki niezbędne do wykonania podjętych decyzji.
Artykuł 80
Rada Stowarzyszenia może podjąć decyzję o utworzeniu każdej grupy roboczej lub organu niezbędnego do realizacji niniejszego Układu.
Rada definiuje zakres uprawnień każdej grupy roboczej lub organu, który jej podlega.
Artykuł 81
Rada Stowarzyszenia podejmuje wszelkie właściwe środki w celu ułatwienia współpracy i kontaktów między Parlamentem Europejskim a parlamentem libańskim oraz między Europejskim Komitetem Ekonomiczno-Społecznym Wspólnoty a jego odpowiednikiem w Libanie.
Artykuł 82
1.
Każda ze Stron może przekazywać Radzie Stowarzyszenia wszelkie spory dotyczące stosowania lub interpretacji niniejszego Układu.
2.
Rada Stowarzyszenia może rozstrzygać spory w trybie decyzji.
3.
Każda ze Stron zobowiązana jest do podjęcia niezbędnych środków, aby zapewnić wykonanie decyzji, określonej w ust. 2.
4.
W przypadku gdy rozstrzygnięcie sporu nie jest możliwe zgodnie z ust. 2, każda ze Stron może powiadomić drugą Stronę o wyznaczeniu arbitra; druga Strona jest wtedy zobowiązana do wyznaczenia drugiego arbitra w terminie dwóch miesięcy.
Do celów stosowania tej procedury Wspólnotę i Państwa Członkowskie uważa się za jedną Stronę sporu.
Rada Stowarzyszenia wyznacza trzeciego arbitra.
Decyzje arbitrów podejmowane są większością głosów.
Każda ze Stron sporu jest zobowiązana do podjęcia kroków niezbędnych do realizacji decyzji arbitrów.
Artykuł 83
Żadne z postanowień niniejszego Układu nie stanowi przeszkody dla Strony w podejmowaniu wszelkich środków:
a) które uważa za niezbędne do zapobiegania ujawnieniu informacji naruszających jej podstawowe interesy bezpieczeństwa;
b) które dotyczą produkcji lub handlu bronią, amunicją lub materiałami wojskowymi, lub też badań, rozwoju lub produkcji niezbędnych do celów obronności, o ile środki te nie wpływają negatywnie na warunki konkurencji w zakresie produktów nieprzeznaczonych do ściśle wojskowych celów;
c) które uzna za istotne dla własnego bezpieczeństwa w przypadku poważnych rozruchów wewnętrznych zagrażających utrzymaniu porządku publicznego, w czasie wojny albo poważnego napięcia międzynarodowego grożącego wybuchem wojny lub w celu wypełnienia zobowiązań przyjętych na rzecz utrzymania pokoju i bezpieczeństwa międzynarodowego.
Artykuł 84
W dziedzinach objętych niniejszym Układem oraz bez uszczerbku dla jakichkolwiek postanowień szczególnych w nim zawartych:
a) uzgodnienia stosowane przez Liban w odniesieniu do Wspólnoty nie powodują żadnej dyskryminacji między Państwami Członkowskimi, ich obywatelami lub spółkami czy przedsiębiorstwami;
b) uzgodnienia stosowane przez Wspólnotę w odniesieniu do Libanu nie powodują żadnej dyskryminacji między obywatelami, spółkami lub przedsiębiorstwami libańskimi.
Artykuł 85
W odniesieniu do podatków bezpośrednich żadne z postanowień Układu nie powoduje:
a) rozszerzenia przywilejów fiskalnych przyznanych przez każdą ze Stron w jakiejkolwiek międzynarodowej umowie lub porozumieniu, które jest dla tej Strony wiążące;
b) zapobiegania przyjęcia lub stosowania przez którąkolwiek ze Stron jakiegokolwiek środka mającego na celu zapobieganie oszustwom lub unikanie opodatkowania;
c) przeszkody dla prawa Strony do stosowania właściwych postanowień jej prawodawstwa podatkowego w odniesieniu do podatników, którzy nie są w identycznej sytuacji, w szczególności ze względu na ich miejsce zamieszkania.
Artykuł 86
1.
Strony podejmują wszelkie środki ogólne lub szczególne niezbędne do wypełnienia ich zobowiązań wynikających z niniejszego Układu.
Zapewniają one osiągnięcie celów przedstawionych w niniejszym Układzie.
2.
Jeżeli którakolwiek ze Stron uważa, że druga Strona nie wypełniła jednego ze zobowiązań, jakie nakłada na nią niniejszy Układ, może ona podjąć właściwe środki.
Przed wykonaniem powyższego, z wyjątkiem szczególnie nagłych przypadków, dostarcza Radzie Stowarzyszenia wszelkich stosownych informacji wymaganych do gruntownej analizy sytuacji w celu znalezienia rozwiązania możliwego do przyjęcia przez Strony.
3.
Przy doborze odpowiednich środków, o których mowa w ust. 2 pierwszeństwo musi zostać przyznane tym środkom, które najmniej zakłócają funkcjonowanie niniejszego Układu.
Strony zgadzają się również, że środki te są przyjmowane zgodnie z prawem międzynarodowym i są proporcjonalne do naruszenia.
Środki te są niezwłocznie podawane do wiadomości Radzie Stowarzyszenia i są przedmiotem konsultacji w ramach Rady Stowarzyszenia, o ile zażąda tego druga Strona.
Artykuł 87
Załączniki 1 oraz 2 i protokoły 1–5 stanowią integralną część niniejszego Układu.
Artykuł 88
Do celów niniejszego Układu termin "Strony" oznacza, z jednej strony, Wspólnotę lub Państwa Członkowskie albo Wspólnotę i jej Państwa Członkowskie, zgodnie z ich odpowiednimi uprawnieniami, oraz Liban, z drugiej strony.
Artykuł 89
1.
Niniejszy Układ zawiera się na czas nieograniczony.
2.
Każda ze Stron może wypowiedzieć niniejszy Układ powiadamiając drugą Stronę.
Niniejszy Układ przestaje obowiązywać sześć miesięcy od dnia takiego powiadomienia.
Artykuł 90
Niniejszy Układ stosuje się, z jednej strony, w odniesieniu do terytoriów, na których obowiązuje Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską i na warunkach określonych w tym Traktacie, oraz, z drugiej strony, w odniesieniu do terytorium Libanu.
Artykuł 91
Niniejszy Układ sporządzony jest w dwóch egzemplarzach w językach arabskim, angielskim, duńskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, niderlandzkim, niemieckim, portugalskim, szwedzkim, włoskim, przy czym każdy z tych tekstów jest na równi autentyczny.
Zostaje on złożony w Sekretariacie Generalnym Rady Unii Europejskiej.
Artykuł 92
1.
Strony zatwierdzają niniejszy Układ zgodnie z ich własnymi procedurami.
2.
Niniejszy Układ wchodzi w życie pierwszego dnia drugiego miesiąca następującego po dniu wzajemnego powiadomienia się przez Strony o zakończeniu procedur określonych w ust. 1.
3.
Z chwilą wejścia w życie niniejszy Układ zastępuje Umowę o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Libańską oraz Umowę między Państwami Członkowskimi Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali a Libanem, podpisane w Brukseli, dnia 3 maja 1977 r. Artykuł 93
Protokół
do Układu Eurośródziemnomorskiego między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Państwem Izrael, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej
KRÓLESTWO BELGII,
REPUBLIKA CZESKA,
KRÓLESTWO DANII,
REPUBLIKA FEDERALNA NIEMIEC,
REPUBLIKA ESTOŃSKA,
REPUBLIKA GRECKA,
KRÓLESTWO HISZPANII,
REPUBLIKA FRANCUSKA,
IRLANDIA,
REPUBLIKA WŁOSKA,
REPUBLIKA CYPRYJSKA,
REPUBLIKA ŁOTEWSKA,
REPUBLIKA LITEWSKA,
WIELKIE KSIĘSTWO LUKSEMBURGA,
REPUBLIKA WĘGIERSKA,
REPUBLIKA MALTY,
KRÓLESTWO NIDERLANDÓW,
REPUBLIKA AUSTRII,
RZECZPOSPOLITA POLSKA,
REPUBLIKA PORTUGALSKA,
REPUBLIKA SŁOWENII,
REPUBLIKA SŁOWACKA,
REPUBLIKA FINLANDII,
KRÓLESTWO SZWECJI,
ZJEDNOCZONE KRÓLESTWO WIELKIEJ BRYTANII I IRLANDII PÓŁNOCNEJ,
(zwane dalej Państwami Członkowskimi),
reprezentowane przez Radę Unii Europejskiej i
Wspólnotę Europejską oraz Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,
(zwane dalej Wspólnotami),
reprezentowane przez Radę Unii Europejskiej i Komisję Europejską,
z jednej strony, oraz
PAŃSTWO IZRAEL,
z drugiej strony,
ZWAŻYWSZY, że Układ Eurośródziemnomorski między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Państwem Izrael, z drugiej strony, zwany dalej Układem Eurośródziemnomorskim, został podpisany w Brukseli w dniu 20 listopada 1995 roku i wszedł w życie w dniu 1 czerwca 2000 roku;
ZWAŻYWSZY, że Traktat dotyczący przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej i Akt przystąpienia do tejże zostały podpisane w Atenach w dniu 16 kwietnia 2003 roku i wszedł w życie 1 maja 2004 roku;
ZWAŻYWSZY, że zgodnie z artykułem 6 ustępem 2 Aktu przystąpienia przystąpienie nowych Umawiających się Stron do Układu Eurośródziemnomorskiego ma nastąpić poprzez zawarcie Protokołu do Układu Eurośródziemnomorskiego;
ZWAŻYWSZY, że stosownie do artykułu 21 Układu Eurośródziemnomorskiego w celu zagwarantowania uwzględnienia wspólnych interesów Wspólnoty i Izraela odbyły się konsultacje,
UZGODNILI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Republika Czeska, Republika Estońska, Republika Cypryjska, Republika Łotewska, Republika Litewska, Republika Węgierska, Republika Malty, Rzeczpospolita Polska, Republika Słowenii i Republika Słowacka, zwane dalej nowymi Państwami Członkowskimi, niniejszym stają się Umawiającymi się Stronami w Układzie Eurośródziemnomorskim między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Państwem Izrael, z drugiej strony, i odpowiednio przyjmują oraz odnotowują, w ten sam sposób jak pozostałe Państwa Członkowskie Wspólnoty, teksty Układu, a także wspólnych deklaracji, deklaracji i wymiany listów.
Artykuł 2
Celem uwzględnienia niedawnych zmian instytucjonalnych w Unii Europejskiej Strony uzgodniły, że w następstwie wygaśnięcia Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Węgla i Stali istniejące postanowienia Układu Eurośródziemnomorskiego, odnoszące się do Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali, zostają uznane za odnoszące się do Wspólnoty Europejskiej, która przejęła prawa i obowiązki zaciągnięte przez Europejską Wspólnotę Węgla i Stali.
ROZDZIAŁ PIERWSZY
ZMIANY W TEKŚCIE UKŁADU EUROŚRÓDZIEMNOMORSKIEGO, W TYM JEGO ZAŁĄCZNIKÓW I PROTOKOŁÓW
Artykuł 3
Produkty rolne
Protokoły nr 1 i 2 do Układu Eurośródziemnomorskiego zostają zastąpione przez protokoły nr 1 i 2 niniejszego Protokołu i załączniki do nich.
Artykuł 4
Przetworzone produkty rolne
W tabeli 2 załącznika VI do Układu Eurośródziemnomorskiego, zawierającej wykaz koncesji taryfowych na przywóz do Izraela towarów pochodzących ze Wspólnoty, dodaje się jedną dodatkową koncesję taryfową, określoną w sposób następujący:
"Kod CN _BAR_ Wyszczególnienie _BAR_ Kontyngent roczny (w tonach) _BAR_ Koncesja w granicach kontyngentu _BAR_
20052010 _BAR_ —Ziemniaki przygotowane lub zakonserwowane w inny sposób niż za pomocą octu lub kwasu octowego, niemrożone, w postaci mączki lub płatków _BAR_ 30 _BAR_ 20 % obniżki izraelskiej stawki celnej MFN" _BAR_
Artykuł 5
Reguły pochodzenia
W protokole 4 wprowadza się następujące zmiany:
1. Artykuł 19 ustęp 4 otrzymuje następujące brzmienie:
"Świadectwa przewozowe EUR.1 wystawione z mocą wsteczną muszą zawierać jedną z następujących adnotacji:
ES "EXPEDIDO A POSTERIORI"
CS "VYSTAVENO DODATEČNĚ"
DA "UDSTEDT EFTERFØLGENDE"
DE "NACHTRÄGLICH AUSGESTELLT"
ET "TAGANTJÄRELE VÄLJA ANTUD"
EL "ΕΚΔΟΘΕΝ ΕΚ ΤΩΝ ΥΣΤΕΡΩΝ"
EN "ISSUED RETROSPECTIVELY"
FR "DÉLIVRÉ A POSTERIORI"
IT "RILASCIATO A POSTERIORI"
LV "IZSNIEGTS RETROSPEKTĪVI"
LT "RETROSPEKTYVUSIS IŠDAVIMAS"
HU "KIADVA VISSZAMENŐLEGES HATÁLLYAL"
MT "MAHRUG RETROSPETTIVAMENT"
NL "AFGEGEVEN A POSTERIORI"
PL "WYSTAWIONE RETROSPEKTYWNIE"
PT "EMITIDO A POSTERIORI"
SL "IZDANO NAKNADNO"
SK "VYDANÉ DODATOČNE"
FI "ANNETTU JÄLKIKÄTEEN"
SV "UTFÄRDAT I EFTERHAND"
+++++ TIFF +++++
HE " ""
2. Artykuł 20 ustęp 2 otrzymuje następujące brzmienie:
"Wystawiony w ten sposób duplikat musi posiadać adnotację w postaci jednego z poniższych wyrazów:
ES "DUPLICADO"
CS "DUPLIKÁT"
DA "DUPLIKAT"
DE "DUPLIKAT"
ET "DUPLIKAAT"
EL "ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ"
EN "DUPLICATE"
FR "DUPLICATA"
IT "DUPLICATO"
LV "DUBLIKĀTS"
LT "DUBLIKATAS"
HU "MÁSODLAT"
MT "DUPLIKAT"
NL "DUPLICAAT"
PL "DUPLIKAT"
PT "SEGUNDA VIA"
SL "DVOJNIK"
SK "DUPLIKÁT"
FI "KAKSOISKAPPALE"
SV "DUPLIKAT"
+++++ TIFF +++++
HE " "".
Artykuł 6
Przewodnictwo Komitetu Stowarzyszenia
Artykuł 71 ustęp 3 otrzymuje brzmienie:
"Komitetowi Stowarzyszenia przewodniczy po kolei przedstawiciel Komisji Wspólnot Europejskich oraz przedstawiciel Rządu Państwa Izrael.".
ROZDZIAŁ DRUGI
POSTANOWIENIA PRZEJŚCIOWE
Artykuł 7
Dowody pochodzenia i współpraca administracyjna
1.
Dowody pochodzenia, prawidłowo wystawione przez Izrael lub przez nowe Państwo Członkowskie na podstawie umów preferencyjnych lub niezależnych ustaleń stosowanych między nimi, powinny być akceptowane w odpowiednich krajach na mocy niniejszego Protokołu, pod warunkiem że:
a) uzyskanie takiego pochodzenia upoważnia do preferencyjnego traktowania taryfowego na podstawie preferencyjnych środków taryfowych przewidzianych w Układzie Eurośródziemnomorskim;
b) dowód pochodzenia i dokumenty przewozowe zostały wystawione nie później niż w dzień przed datą przystąpienia;
c) dowód pochodzenia zostaje przedłożony władzom celnym w okresie czterech miesięcy od daty przystąpienia.
Jeśli towar został zgłoszony do przywozu w Izraelu lub w nowym Państwie Członkowskim przed datą przystąpienia, na podstawie umów preferencyjnych lub niezależnych ustaleń stosowanych w tym czasie między Izraelem a nowym Państwem Członkowskim, dowód pochodzenia wystawiony z mocą wsteczną na podstawie takich umów lub ustaleń może być również akceptowany, pod warunkiem że zostanie on przedłożony władzom celnym w okresie czterech miesięcy od daty przystąpienia.
2.
Izrael i nowe Państwa Członkowskie mają prawo do zachowania upoważnień, w których został im nadany status "zatwierdzonego eksportera" na mocy umów preferencyjnych lub niezależnych ustaleń stosowanych w tym czasie między nimi, pod warunkiem że:
a) takie postanowienie znajduje się również w umowie zawartej między Izraelem a Wspólnotą przed datą przystąpienia; i
b) zatwierdzony eksporter przestrzega reguł pochodzenia obowiązujących na mocy tej umowy.
Powyższe upoważnienia winny być zastąpione, w terminie nie dłuższym niż rok po przystąpieniu, przez nowe upoważnienia wystawione na mocy postanowień Układu Eurośródziemnomorskiego.
3.
Wnioski o późniejszą weryfikację dowodu pochodzenia wystawionego na mocy umów preferencyjnych lub niezależnych ustaleń wspomnianych w ustępach 1 i 2 są akceptowane przez władze celne Izraela lub Państwa Członkowskiego przez okres trzech lat od daty wystawienia dowodu pochodzenia i mogą być dokonywane przez te władze przez okres trzech lat od daty zaakceptowania dowodu pochodzenia przedłożonego tym władzom dla poparcia zgłoszenia przywozu.
Artykuł 8
Towary w tranzycie
1.
Postanowienia Układu Eurośródziemnomorskiego mogą być stosowane w odniesieniu do towarów wywożonych z Izraela do jednego z nowych Państw Członkowskich albo z jednego z nowych Państw Członkowskich do Izraela, które odpowiadają ustaleniom protokołu 4 i które w dniu przystąpienia znajdują się w drodze albo są czasowo składowane, w składzie celnym lub w strefie wolnocłowej w Izraelu lub w tym nowym Państwie Członkowskim.
2.
W takich przypadkach preferencyjne traktowanie może zostać przyznane, pod warunkiem że w ciągu czterech miesięcy od daty przystąpienia zostanie przedstawiony dowód pochodzenia, wystawiony z mocą wsteczną przez władze celne kraju wywożącego.
Postanowienia ogólne i końcowe
Artykuł 9
Zgodnie z niniejszym Protokołem ustala się, że żadne roszczenie, prośba ani odwołanie nie może zostać złożone, ani też żadna koncesja udzielona na mocy artykułów XXIV.6 i XXVIII GATT z roku 1994 nie może zostać zmieniona ani wycofana w związku z rozszerzeniem Wspólnoty.
Artykuł 10
Wielkości nowych kontyngentów taryfowych i wzrost wielkości istniejących kontyngentów taryfowych na rok 2004 oblicza się proporcjonalnie na podstawie wielkości bazowych, biorąc pod uwagę część okresu, jaki upłynął do momentu wejścia w życie niniejszego Protokołu.
Artykuł 11
Niniejszy Protokół stanowi integralną część Układu Eurośródziemnomorskiego.
Załączniki i deklaracje do niniejszego Protokołu stanowią jego integralną część.
Artykuł 12
1.
Niniejszy Protokół podlega zatwierdzeniu przez Wspólnoty, Radę Unii Europejskiej w imieniu Państw Członkowskich i przez Państwo Izrael, zgodnie z ich wewnętrznymi procedurami.
2.
Strony powiadamiają się wzajemnie o zakończeniu odpowiednich procedur, o których mowa w poprzednim ustępie.
Dokumenty uzgodnień winny zostać złożone na przechowanie w Sekretariacie Generalnym Rady Unii Europejskiej.
Artykuł 13
1.
Niniejszy Protokół wchodzi w życie pierwszego dnia pierwszego miesiąca następującego po dacie złożenia ostatniego dokumentu uzgodnień.
2.
Niniejszy Protokół obowiązuje tymczasowo od dnia 1 maja 2004 roku.
Artykuł 14
Niniejszy Protokół sporządzono w dwóch egzemplarzach w językach: angielskim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim, włoskim i hebrajskim, przy czym teksty w każdym z tych języków są na równi autentyczne.
Artykuł 15
Tekst Układu Eurośródziemnomorskiego, wraz z załącznikami i protokołami stanowiącymi jego integralną część, a także Akt Końcowy, wraz z załączonymi do niego deklaracjami, zostanie sporządzony w językach czeskim, estońskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, polskim, słowackim i słoweńskim, węgierskim, przy czym teksty w każdym z tych języków są autentyczne na równi z tekstem oryginalnym.
Rada Stowarzyszenia zatwierdzi powyższe teksty.
Umowa o partnerstwie
pomiędzy Wspólnotą Europejską a Sfederowanymi Stanami Mikronezji w sprawie połowów na wodach przybrzeżnych Sfederowanych Stanów Mikronezji
WSPÓLNOTA EUROPEJSKA,
zwana dalej "Wspólnotą", oraz
RZĄD SFEDEROWANYCH STANÓW MIKRONEZJI,
zwanych dalej "FSM",
wspólnie zwane "Stronami";
UWZGLĘDNIAJĄC bliską współpracę i dobre stosunki między Wspólnotą a FSM, w szczególności w kontekście porozumień z Lomé i Kotonu oraz ich wspólne pragnienie dalszego rozwijania i utrzymywania tych stosunków,
UWZGLĘDNIAJĄC wolę FSM wspierania racjonalnej eksploatacji swoich zasobów połowowych w drodze wzmożonej współpracy oraz pragnienie uzyskania dostępu do wyłącznej strefy ekonomicznej (WSE) FSM przez wspólnotowe statki rybackie,
POWOŁUJĄC SIĘ na to, że w odniesieniu do ochrony, zarządzania i racjonalnego wykorzystania masowo migrujących zasobów rybnych FSM sprawują władzę suwerenną lub jurysdykcję nad strefą rozciągającą się do 200 mil morskich od ich wybrzeża,
BIORĄC POD UWAGĘ Konwencję Narodów Zjednoczonych o prawie morza z 1982 r. oraz Porozumienie Narodów Zjednoczonych w sprawie zasobów rybnych,
MAJĄC ŚWIADOMOŚĆ znaczenia zasad ustanowionych w kodeksie postępowania odpowiedzialnego rybołówstwa przyjętego na konferencji FAO (Organizacji ds. Wyżywienia i Rolnictwa) w 1995 r.,
POTWIERDZAJĄC, że wykonywanie praw suwerennych przez państwa nadbrzeżne na wodach będących pod ich jurysdykcją do celów eksploatacji, ochrony i zarządzania żywymi zasobami musi następować zgodnie z zasadami prawa międzynarodowego i należycie uwzględniać praktyki ustalone na szczeblu regionalnym,
ZDECYDOWANE współpracować we wspólnym interesie na rzecz rozwoju odpowiedzialnego rybołówstwa w celu zapewnienia długotrwałej ochrony i zrównoważonego wykorzystywania żywych zasobów morskich,
PRZEKONANE, że taka współpraca musi przyjąć formę inicjatyw i środków, które podejmowane wspólnie lub niezależnie będą się wzajemnie uzupełniać, będą spójne z polityką i zagwarantują synergię podejmowanych starań,
ZDECYDOWANE prowadzić w tym celu dialog w celu pomocy FSM w określeniu sektorowej polityki rybołówstwa w FSM i ustalenia stosownych środków gwarantujących skuteczne wdrażanie tej polityki oraz zaangażowanie podmiotów gospodarczych i społeczeństwa w jej realizację,
PRAGNĄC ustanowić zasady i warunki regulujące działalność połowową statków Wspólnoty WSE FSM oraz wsparcie Wspólnoty dla rozwoju odpowiedzialnych połowów w tej WSE,
ZDECYDOWANE nawiązać bliższą współpracę gospodarczą w zakresie rybołówstwa i działań pokrewnych poprzez zachęcanie do bezpośrednich inwestycji związanych z rybołówstwem, łącznie ze wspólnymi przedsięwzięciami, w które zaangażują się przedsiębiorstwa obu Stron,
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Zakres stosowania
Niniejsza Umowa określa zasady i procedury regulujące:
a) współpracę gospodarczą, finansową, techniczną i naukową w sektorze rybołówstwa, mającą na celu rozwój odpowiedzialnych połowów w WSE FSM, gwarantującą ochronę i zrównoważone wykorzystywanie zasobów połowowych oraz rozwój rybołówstwa w FSM;
b) warunki dostępu wspólnotowych statków rybackich do stref połowowych WSE FSM;
c) rozwiązania w zakresie monitorowania rybołówstwa w WSE FSM, mające gwarantować spełnienie wyżej opisanych zasad i warunków;
d) środki gwarantujące skuteczną ochronę zasobów rybnych i zarządzanie nimi;
e) zapobieganie nielegalnym, niezgłoszonym i nieuregulowanym połowom; oraz
f) współpracę pomiędzy podmiotami gospodarczymi, łącznie z partnerstwami pomiędzy przedsiębiorstwami ukierunkowanymi na rozwój działalności gospodarczej w sektorze rybołówstwa i działań pokrewnych, we wspólnym interesie Stron.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej Umowy:
a) "władze FSM" oznaczają Krajowy Organ Zarządzający Zasobami Oceanicznymi (NORMA) FSM;
b) "władze Wspólnoty" oznaczają Komisję Europejską;
c) "wyłączna strefa ekonomiczna FSM" oznacza wody, na których władzę suwerenną lub jurysdykcję sprawuje FSM w zakresie łowisk określonych w tytule 18 i 24 Kodeksu FSM;
d) "statek wspólnotowy" oznacza statek rybacki pływający pod banderą Państwa Członkowskiego i zarejestrowany we Wspólnocie;
e) "wspólne przedsiębiorstwo" oznacza firmę prowadzącą działalność komercyjną związaną z rybołówstwem lub działaniami pokrewnymi, założoną w FSM przez właścicieli statków lub przedsiębiorstwa krajowe z państw Stron;
f) "Wspólny Komitet" oznacza komitet złożony z przedstawicieli Wspólnoty i FSM, którego funkcje opisano w art. 9 niniejszej Umowy;
g) "połowy" oznaczają:
i) poszukiwania, łowienie, odławianie i pozyskiwanie ryb;
ii) próby poszukiwania, łowienia, odławiania i pozyskiwania ryb;
iii) udział w przedsięwzięciach, co do których można zasadnie zakładać, że mają na celu lokalizację, łowienie, odławianie i pozyskiwanie ryb;
iv) umieszczanie, poszukiwanie i odzyskiwanie urządzeń powodujących koncentrację ryb lub podobnego sprzętu elektronicznego, np. radiolatarni odzewowych;
v) wszelkie działania na morzu bezpośrednio wspierające działania opisane w ppkt i)–iv) lub takie działania przygotowujące;
vi) wykorzystanie innego statku powietrznego lub morskiego do działalności opisanej w ppkt i)–v), z wyjątkiem sytuacji, gdzie zagrożone jest zdrowie i bezpieczeństwo załogi lub bezpieczeństwo statku;
h) "statek rybacki" oznacza każdy statek wykorzystywany lub przeznaczony do wykorzystywania w celu prowadzenia połowów, łącznie ze statkami pomocniczymi, transportowcami i innymi statkami bezpośrednio zaangażowanymi w takie działania połowowe;
i) "operator" oznacza osobę odpowiedzialną za statek rybacki, dowodzącą nim lub bezpośrednio go kontrolującą, łącznie z właścicielem, czarterującym lub kapitanem statku;
j) "przeładunek" oznacza rozładowanie części lub całości ładunku ryb ze statku rybackiego na inny statek rybacki na morzu lub w porcie.
Artykuł 3
Zasady i cele związane z wprowadzaniem w życie niniejszej Umowy
1.
Strony zobowiązują się do popierania odpowiedzialnych połowów w WSE FSM, opartych na zasadzie niedyskryminowania różnych flot łowiących w tej strefie, bez naruszenia porozumień zawartych pomiędzy krajami rozwijającymi się w ramach jednego regionu geograficznego, włącznie z wzajemnymi umowami połowowymi.
2.
Strony współpracują na rzecz pomocy FSM w określeniu i wprowadzeniu w życie polityki rybołówstwa sektorowego w WSE FSM i w tym celu przystąpią do omawiania koniecznych reform.
Strony niniejszym zobowiązują się do wzajemnego powiadamiania się oraz konsultacji w sprawie wszelkich zmian związanych z polityką rybołówstwa sektorowego.
3.
Strony współpracują także w zakresie uprzednich, bieżących i następczych ocen środków, programów i działań realizowanych na podstawie postanowień niniejszej Umowy, prowadzonych wspólnie lub jednostronnie.
4.
Niniejszym Strony zobowiązują się do zagwarantowania, że postanowienia niniejszej Umowy zostaną wprowadzone w życie zgodnie z zasadami ładu gospodarczego i społecznego.
5.
Zatrudnienie marynarzy z FSM na statkach wspólnotowych reguluje Deklaracja MOP (Międzynarodowej Organizacji Pracy) dotycząca Podstawowych Zasad i Praw w Pracy, której przepisy stosuje się do umów o pracę oraz ogólnych warunków zatrudnienia.
Dotyczy to w szczególności wolności zrzeszania się i skutecznej egzekucji prawa do prowadzenia sporów zbiorowych oraz wykluczenia dyskryminacji zatrudnienia i dyskryminacji zawodowej.
Artykuł 4
Współpraca naukowa
1.
W okresie objętym niniejszą Umową Wspólnota i FSM wymieniają informacje na temat stanu zasobów w WSE FSM, odbywając w razie potrzeby spotkania naukowe, mające na celu przekazanie zaleceń Wspólnemu Komitetowi przewidzianemu w art. 9.
2.
Strony odbywają wzajemne konsultacje, bezpośrednio lub w ramach odpowiednich organizacji międzynarodowych, w celu zapewnienia zarządzania żywymi zasobami zachodniego i środkowego Pacyfiku i ich ochrony oraz współpracy w zakresie badań naukowych.
Artykuł 5
Dostęp statków wspólnotowych do WSE FSM
1.
Niniejszym FSM zobowiązuje się upoważnić statki wspólnotowe do prowadzenia działalności połowowej w jej WSE zgodnie z niniejszą Umową oraz Załącznikiem i Protokołem do niniejszej Umowy.
2.
W przypadku działań połowowych regulowanych niniejszą Umową obowiązują przepisy prawa FSM.
FSM informuje Komisję o wszelkich zmianach we wspomnianych przepisach najszybciej jak to możliwe i zastosuje je w ciągu trzech miesięcy od powiadomienia Komisji.
3.
FSM jest odpowiedzialna za skuteczne wprowadzenie w życie postanowień dotyczących monitorowania połowów określonych w Protokole.
Statki wspólnotowe muszą spełniać wymagania związane z takim monitorowaniem.
Kroki podejmowane przez FSM w celu regulacji połowów w interesie ochrony zasobów połowowych są oparte na obiektywnych i naukowych kryteriach.
Stosuje się je w odniesieniu do statków wspólnotowych, FSM i innych bez dyskryminacji, bez naruszenia umów zawartych między krajami rozwijającymi się w ramach jednego regionu geograficznego, włącznie z wzajemnymi umowami połowowymi.
4.
Wspólnota podejmuje wszelkie stosowne kroki w celu zapewnienia zgodności jej statków z postanowieniami niniejszej Umowy oraz przepisami prawa i rozporządzeniami dotyczącymi połowów w WSE FSM.
Artykuł 6
Licencje połowowe
Procedura uzyskiwania licencji połowowej, opłaty i metoda płatności określone są w Załączniku do Protokołu.
Artykuł 7
Wkład finansowy
1.
Wspólnota, zgodnie z warunkami określonymi w Protokole i załącznikach do niniejszej Umowy, przyznaje jednorazowy wkład finansowy na rzecz FSM, bez uszczerbku dla finansowania przyznanego FSM na mocy Porozumienia z Kotonu.
Wkład ten oblicza się na podstawie dwóch powiązanych elementów, to jest:
a) dostępu statków wspólnotowych do WSE FSM; oraz
b) wsparcia finansowego przez Wspólnotę dla rozwoju odpowiedzialnych połowów i zrównoważonego wykorzystania zasobów połowowych w WSE FSM.
2.
Część wkładu finansowego, o której mowa w ust. 1 lit. b), określa się, mając na uwadze cele związane z polityką połowów sektorowych w FSM, ustalone za porozumieniem Stron zgodnie z Protokołem oraz zgodnie z rocznym i wieloletnim programem wprowadzania tej polityki.
3.
Wspólnota wnosi przyznany wkład finansowy raz w roku zgodnie z Protokołem i bez naruszenia postanowień niniejszej Umowy i jej Protokołu dotyczących zmiany kwoty wkładu w następstwie jednej z poniższych sytuacji:
a) poważne okoliczności, inne niż przyczyny naturalne, uniemożliwiające prowadzenie działalności połowowej w WSE FSM (zgodnie z art. 14 niniejszej Umowy);
b) redukcja możliwości połowowych przyznanych statkom wspólnotowym na mocy wspólnego porozumienia Stron w celach zarządzania zasobami, w przypadku gdy z najlepszych dostępnych danych naukowych wynika, że taka redukcja jest niezbędna dla ochrony i zrównoważonego wykorzystania zasobów (zgodnie z art. 4 Protokołu);
c) wzrost możliwości połowowych przyznanych statkom wspólnotowym ustalony na mocy porozumienia Stron, w przypadku gdy z najlepszych dostępnych danych naukowych wynika, że taki wzrost jest dopuszczalny zgodnie z art. 1 i 4 Protokołu;
d) ponowna ocena warunków wsparcia finansowego Wspólnoty na rzecz wdrażania sektorowej polityki połowów w FSM zgodnie z art. 5 Protokołu, jeżeli uzasadniają to wyniki corocznego i wieloletniego planu realizowanego przez obie Strony;
e) rozwiązanie niniejszej Umowy na mocy art. 12;
f) zawieszenie wprowadzenia w życie postanowień niniejszej Umowy na mocy art. 13.
Artykuł 8
Promocja współpracy pomiędzy podmiotami gospodarczymi i w społeczeństwie obywatelskim
1.
Strony promują współpracę gospodarczą, handlową, naukową i techniczną w sektorze rybołówstwa i pokrewnych.
Strony porozumiewają się ze sobą w sprawach związanych z koordynacją różnych działań podejmowanych w tych dziedzinach.
2.
Strony zachęcają do wymiany informacji w zakresie technik i sprzętu połowowego, metod konserwacji i przetwarzania przemysłowego produktów rybołówstwa.
3.
Strony podejmują wysiłki w celu stworzenia korzystnych warunków dla promowania gospodarczych, handlowych i technicznych więzi pomiędzy przedsiębiorstwami z państw Stron, poprzez zachęcanie do stwarzania klimatu przyjaznego dla rozwoju biznesu i inwestycji.
4.
Strony promują bezpośrednie inwestowanie, w szczególności zakładanie wspólnych przedsiębiorstw w ich wspólnym interesie.
Zakładanie wspólnych przedsiębiorstw w FSM i transfer statków wspólnotowych do tych przedsiębiorstw odbywa się zgodnie z obowiązującym prawodawstwem FSM i Wspólnoty.
Artykuł 9
Wspólny Komitet
1.
Wprowadzanie w życie niniejszej Umowy nadzoruje utworzony w tym celu Wspólny Komitet.
Wspólny Komitet pełni następujące funkcje:
a) kontrola wykonania, wykładni i wprowadzania w życie Umowy, a w szczególności określanie rocznego i wieloletniego planu, o którym mowa w art. 5 ust. 2 Protokołu i ocena jego wdrożenia;
b) zapewnienie koniecznej współpracy w sprawach leżących w interesie obu Stron związanych z połowami, a w szczególności środków gwarantujących zrównoważone zarządzanie zasobami połowowymi;
c) działanie w charakterze forum polubownego rozwiązywania sporów związanych z wykładnią lub wprowadzaniem w życie niniejszej Umowy;
d) w razie konieczności ponowna ocena poziomu możliwości połowowych i związanego z nimi wkładu finansowego.
Konsultacje odbywają się zgodnie z zasadami określonymi w art. 1, 2 i 3 Protokołu;
e) wszelkie inne funkcje uzgodnione przez Strony w drodze wzajemnego porozumienia.
2.
Wspólny Komitet spotyka się przynajmniej raz w roku, naprzemiennie we Wspólnocie i w FSM, a przewodniczy mu Strona będąca gospodarzem spotkania.
Na wniosek każdej ze stron Komitet zbiera się na posiedzeniu specjalnym.
Artykuł 10
Obszar geograficzny obowiązywania Umowy
Niniejszą Umowę stosuje się, z jednej strony, do terytoriów, na których stosuje się Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską i na warunkach ustanowionych w tym Traktacie oraz, z drugiej strony, do terytorium FSM.
Artykuł 11
Okres obowiązywania
Niniejsza Umowa obowiązuje przez okres dziewięciu lat, poczynając od daty jej wejścia w życie, i jeśli żadna ze Stron nie wypowie Umowy zgodnie z art. 12, jest ona przedłużana w sposób automatyczny na kolejne trzyletnie okresy.
Artykuł 12
Rozwiązanie Umowy
1.
Każda ze Stron może rozwiązać niniejszą Umowę w przypadku zaistnienia poważnych okoliczności, takich jak degradacja zasobów, których dotyczy Umowa, odkrycie zmniejszonego poziomu wykorzystania możliwości połowowych nadanych statkom wspólnotowym lub niedopełnienie zobowiązań w zakresie zwalczania nielegalnych, niezgłoszonych lub nieuregulowanych połowów przez Stronę.
2.
Strona wypowiadająca Umowę powiadamia drugą Stronę o swoim zamiarze wypowiedzenia Umowy na piśmie co najmniej sześć miesięcy przed upływem pierwszego lub każdego kolejnego okresu obowiązywania Umowy.
3.
Wysłanie powiadomienia, o którym mowa w ust. 2, powoduje rozpoczęcie konsultacji przez Strony.
4.
Kwota wkładu finansowego, o którym mowa w art. 7 za rok, w którym Umowa została rozwiązana, zostanie odpowiednio zmniejszona pro rata temporis.
5.
Przed upływem okresu ważności Protokołu Strony prowadzą negocjacje w celu ustalenia w drodze porozumienia, jakie zmiany lub uzupełnienia do Protokołu lub Załącznika są wymagane.
Artykuł 13
Zawieszenie i rewizja płatności wkładu finansowego
1.
Wykonywanie niniejszej Umowy może zostać zawieszone na wniosek jednej ze Stron, w przypadku zaistnienia poważnych sporów co do wykonywania postanowień Umowy, jej Protokołu lub Załącznika.
Strona, która występuje o zawieszenie wykonywania Umowy, powiadamia o swoim zamiarze na piśmie na co najmniej trzy miesiące przed planowanym wejściem w życie zawieszenia.
Po otrzymaniu takiego powiadomienia Strony przystępują do rozmów mających na celu polubowne rozstrzygnięcie sporu.
2.
Płatność wkładu finansowego, o którym mowa w art. 7, zostaje zmniejszona proporcjonalnie i pro rata temporis, odpowiednio do okresu zawieszenia.
Artykuł 14
Zawieszenie płatności wkładu finansowego z powodu działania siły wyższej
1.
W przypadku gdy w wyniku poważnych okoliczności, innych niż zjawiska naturalne, nie można prowadzić działalności połowowej w WSE FSM, Wspólnota Europejska może zawiesić płatność wkładu finansowego, o którym mowa w art. 2 Protokołu, po konsultacjach pomiędzy Stronami i pod warunkiem że uregulowała wszystkie należności z tego tytułu do dnia zawieszenia.
2.
Płatność wkładu finansowego nastąpi po konsultacji i porozumieniu między Stronami potwierdzającym, że warunki uniemożliwiające prowadzenie połowów ustąpiły, a sytuacja pozwala na powrót do zwykłej działalności połowowej.
Płatność tę należy uregulować w terminie dwóch miesięcy po uzyskaniu potwierdzenia od Stron.
3.
Ważność licencji nadanych statkom wspólnotowym na mocy art. 6 umowy i art. 1 Protokołu zostaje przedłużona o okres, przez który działalność połowowa była zawieszona.
Artykuł 15
Protokół i Załącznik
Protokół i Załącznik stanowią integralną część niniejszej Umowy.
Artykuł 16
Wejście w życie
1.
Niniejsza Umowa, sporządzona w dwóch egzemplarzach w językach angielskim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim i włoskim, przy czym każdy z tych tekstów jest jednakowo autentyczny, wchodzi w życie w dniu, w którym Strony wymienią notyfikacje dotyczące zakończenia odpowiednich właściwych procedur przyjęcia.
2.
Umowę stosuje się z mocą od dnia 1 stycznia 2005 r.
--------------------------------------------------
TŁUMACZENIE
Porozumienie
w formie wymiany listów pomiędzy Wspólnotą Europejską a Chińską Republiką Ludową zgodnie z art. XXIV:6 i art. XXVIII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT) 1994 dotyczące zmiany koncesji na listach koncesyjnych Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej, w trakcie ich przystąpienia do Unii Europejskiej
A. List od Wspólnoty Europejskiej
Bruksela, dnia 3 kwietnia 2006 r.
Szanowny Panie,
W następstwie wszczęcia negocjacji pomiędzy Wspólnotami Europejskimi (WE) a Chińską Republiką Ludową na mocy art. XXIV:6 i art. XXVIII GATT 1994 w sprawie zmiany koncesji na listach koncesyjnych Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej w trakcie ich przystąpienia do UE, WE i Chińska Republika Ludowa uzgadniają, co następuje, w celu zamknięcia negocjacji rozpoczętych w wyniku notyfikacji WTO przez WE z dnia 19 stycznia 2004 r., zgodnie z art. XXIV:6 GATT 1994.
WE zgadza się na włączenie do swojej listy koncesyjnej dla obszaru celnego WE-25 koncesji, które były zawarte w jej poprzedniej liście koncesyjnej.
WE zgadza się na włączenie do swojej listy koncesyjnej dla WE-25 koncesji zawartych w Załączniku do niniejszego Porozumienia.
Niniejsze Porozumienie wchodzi w życie w dniu otrzymania przez WE od Chińskiej Republiki Ludowej należycie podpisanego listu wyrażającego zgodę, po zbadaniu przez strony zgodnie z ich własnymi procedurami.
WE zobowiązuje się dołożyć wszelkich starań w celu zapewnienia, że stosowne środki wykonawcze wejdą w życie nie później niż w dniu 1 stycznia 2006 r. i w żadnym wypadku nie później niż w dniu 1 lipca 2006 r.
Z wyrazami szacunku,
W imieniu Wspólnoty Europejskiej
Umowa
między Wspólnotą Europejską a Rumunią dotycząca pewnych aspektów usług lotniczych
WSPÓLNOTA EUROPEJSKA,
z jednej strony, oraz
RUMUNIA,
z drugiej strony,
zwane dalej "Stronami",
STWIERDZAJĄC, że zostały zawarte dwustronne umowy dotyczące usług lotniczych między kilkoma państwami członkowskimi Wspólnoty Europejskiej a Rumunią, zawierające postanowienia, które zostały uznane za sprzeczne z prawem Wspólnoty Europejskiej,
STWIERDZAJĄC, że zgodnie z Traktatem ustanawiającym Wspólnotę Europejską Wspólnota Europejska ma wyłączną kompetencję w zakresie poszczególnych aspektów, które mogą zostać włączone do dwustronnych umów dotyczących usług lotniczych między państwami członkowskimi Wspólnoty Europejskiej a państwami trzecimi,
STWIERDZAJĄC, że na mocy prawa Wspólnoty Europejskiej wspólnotowi przewoźnicy lotniczy ustanowieni w państwie członkowskim mają prawo do niedyskryminacyjnego dostępu do tras lotniczych między państwami członkowskimi Wspólnoty Europejskiej a państwami trzecimi,
UWZGLĘDNIAJĄC umowy między Wspólnotą Europejską a niektórymi państwami trzecimi, przewidujące dla obywateli tych państw trzecich możliwość nabywania prawa własności przewoźników lotniczych licencjonowanych zgodnie z prawem Wspólnoty Europejskiej,
UZNAJĄC, że postanowienia dwustronnych umów dotyczących usług lotniczych między państwami członkowskimi Wspólnoty Europejskiej a Rumunią, które zostały uznane za niezgodne z prawem Wspólnoty Europejskiej, muszą być doprowadzone do pełnej zgodności z tym prawem w celu ustanowienia solidnej podstawy prawnej dla świadczenia usług lotniczych między Wspólnotą Europejską a Rumunią, a także w celu zachowania kontynuacji takich usług lotniczych,
STWIERDZAJĄC, że w ramach tych negocjacji celem Wspólnoty Europejskiej nie jest zwiększenie ogólnej wielkości przewozów lotniczych między Wspólnotą Europejską a Rumunią ani naruszenie równowagi między wspólnotowymi przewoźnikami lotniczymi a przewoźnikami lotniczymi z Rumunii lub negocjowanie zmian w postanowieniach odnoszących się do praw przewozowych zawartych w obecnie obowiązujących umowach dwustronnych dotyczących usług lotniczych,
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Postanowienia ogólne
1.
Do celów niniejszej Umowy "państwa członkowskie" oznacza państwa członkowskie Wspólnoty Europejskiej.
2.
Do celów niniejszej Umowy określenie "obywatel" państwa oznacza dowolną osobę fizyczną lub prawną posiadającą narodowość tego państwa zgodnie z obowiązującym prawem tego państwa.
3.
Zawarte w każdej z umów wymienionych w załączniku I odniesienia do obywateli państwa członkowskiego będącego stroną takiej umowy są rozumiane jako odniesienia do obywateli państw członkowskich Wspólnoty Europejskiej.
4.
Zawarte w każdej z umów wymienionych w załączniku I odniesienia do przewoźników lotniczych lub przedsiębiorstw lotniczych z państwa członkowskiego będącego stroną takiej umowy są rozumiane jako odniesienia do przewoźników lotniczych lub przedsiębiorstw lotniczych wyznaczonych przez to państwo członkowskie.
5.
Prawa przewozowe są przyznawane w dalszym ciągu w drodze ustaleń dwustronnych, a postanowienia niniejszej Umowy nie mają na nie wpływu.
Artykuł 2
Wyznaczenie przez państwo członkowskie
1.
Postanowienia ust. 2 i 3 niniejszego artykułu zastępują odpowiednie postanowienia artykułów wymienionych odpowiednio w załączniku II lit. a) i b) w odniesieniu do, odpowiednio, wyznaczenia przez zainteresowane państwo członkowskie przewoźnika lotniczego, upoważnień oraz zezwoleń udzielonych mu przez Rumunię oraz odmowy, cofnięcia, zawieszenia lub ograniczenia upoważnień lub zezwoleń udzielonych przewoźnikowi lotniczemu.
2.
Po otrzymaniu wyznaczenia dokonanego przez państwo członkowskie Rumunia udziela właściwych upoważnień i zezwoleń w najkrótszym przewidzianym przez procedury terminie, pod warunkiem że:
i) przewoźnik lotniczy jest ustanowiony, zgodnie z Traktatem ustanawiającym Wspólnotę Europejską, na terytorium wyznaczającego państwa członkowskiego i posiada ważną licencję na prowadzenie działalności zgodnie z prawem Wspólnoty Europejskiej;
ii) państwo członkowskie odpowiedzialne za wydanie certyfikatu przewoźnika lotniczego sprawuje i utrzymuje skuteczną kontrolę regulacyjną nad przewoźnikiem lotniczym, a właściwa władza lotnicza jest wyraźnie określona w wyznaczeniu; oraz
iii) przewoźnik lotniczy jest i pozostaje własnością, bezpośrednio lub poprzez udział większościowy, państw członkowskich lub obywateli państw członkowskich lub innych państw wymienionych w załączniku III lub obywateli tych państw i pozostaje pod stałą skuteczną kontrolą tych państw lub tych obywateli.
3.
Rumunia może odmówić, cofnąć, zawiesić lub ograniczyć upoważnienia lub zezwolenia wydane przewoźnikowi lotniczemu wyznaczonemu przez państwo członkowskie, jeżeli:
i) przewoźnik lotniczy nie jest ustanowiony, zgodnie z Traktatem ustanawiającym Wspólnotę Europejską, na terytorium wyznaczającego państwa członkowskiego lub nie posiada ważnej licencji na prowadzenie działalności zgodnie z prawem Wspólnoty Europejskiej;
ii) państwo członkowskie odpowiedzialne za wydanie certyfikatu przewoźnika lotniczego nie sprawuje ani nie utrzymuje skutecznej kontroli regulacyjnej nad przewoźnikiem lotniczym lub właściwa władza lotnicza nie jest określona w wyznaczeniu; lub
iii) przewoźnik lotniczy nie stanowi własności i nie znajduje się pod skuteczną kontrolą, bezpośrednio lub poprzez udział większościowy, państw członkowskich lub obywateli państw członkowskich lub innych państw wymienionych w załączniku III lub obywateli tych innych państw.
Wykonując swoje prawa na mocy niniejszego ustępu, Rumunia nie stosuje dyskryminacji między wspólnotowymi przewoźnikami lotniczymi ze względu na ich narodowość.
Artykuł 3
Prawa dotyczące kontroli regulacyjnej
1.
Postanowienia ust. 2 niniejszego artykułu uzupełniają artykuły wymienione w załączniku II lit. c).
2.
Jeżeli państwo członkowskie wyznaczyło przewoźnika lotniczego, nad którym kontrolę regulacyjną sprawuje i utrzymuje inne państwo członkowskie, prawa Rumunii wynikające z postanowień dotyczących bezpieczeństwa zawartych w umowie między państwem członkowskim, które wyznaczyło danego przewoźnika lotniczego, a Rumunią, mają w równym stopniu zastosowanie w stosunku do przyjmowania, wykonywania lub utrzymywania norm bezpieczeństwa przez to inne państwo członkowskie oraz do zezwolenia eksploatacyjnego tego przewoźnika lotniczego.
Artykuł 4
Opodatkowanie paliwa lotniczego
1.
Postanowienia ust. 2 niniejszego artykułu uzupełniają odpowiednie przepisy artykułów wymienionych w załączniku II lit. d).
2.
Nie naruszając jakiegokolwiek innego postanowienia stanowiącego inaczej, żadne z postanowień każdej z umów wymienionych w załączniku II lit. d) nie uniemożliwia państwu członkowskiemu nakładania podatków, należności, ceł, opłat lub obciążeń na paliwo dostarczane na jego terytorium w celu użycia przez statek powietrzny wyznaczonego przewoźnika lotniczego pochodzącego z Rumunii, operującego między punktem znajdującym się na terytorium tego państwa członkowskiego a innym punktem znajdującym się na terytorium tego państwa członkowskiego lub na terytorium innego państwa członkowskiego.
3.
Nie naruszając jakiegokolwiek innego postanowienia stanowiącego inaczej, żadne z postanowień każdej z umów wymienionych w załączniku II lit. d) nie uniemożliwia Rumunii nakładania, na zasadzie wzajemności i w sposób wolny od dyskryminacji, podatków, należności, ceł, opłat lub obciążeń na paliwo dostarczane na jej terytorium w celu użycia przez statek powietrzny wyznaczonego przewoźnika pochodzącego z państwa członkowskiego, operującego między punktami znajdującym się na terytorium Rumunii.
Artykuł 5
Taryfy za przewóz wewnątrz Wspólnoty Europejskiej
1.
Postanowienia ust. 2 niniejszego artykułu uzupełniają artykuły wymienione w załączniku II lit. e).
2.
Taryfy pobierane przez przewoźnika(-ów) lotniczego(-ych) wyznaczonego(-ych) przez Rumunię, zgodnie z umową wymienioną w załączniku I zawierającą postanowienie wymienione w załączniku II lit. e) za przewóz dokonywany w całości wewnątrz Wspólnoty Europejskiej, podlegają prawu Wspólnoty Europejskiej.
Artykuł 6
Załączniki do Umowy
Załączniki do niniejszej Umowy stanowią jej integralną część.
Artykuł 7
Zmiany lub poprawki
Zmiany lub poprawki do niniejszej Umowy mogą zostać dokonane przez Strony w każdym czasie za ich obopólną zgodą.
Zmiany wchodzą w życie zgodnie z art. 8.
Artykuł 8
Wejście w życie
1.
Niniejsza Umowa wchodzi w życie po dokonaniu przez Strony wzajemnej pisemnej notyfikacji zakończenia ich wewnętrznych procedur niezbędnych do wejścia w życie Umowy.
2.
Umowy oraz inne ustalenia między państwami członkowskimi a Rumunią, które w dniu podpisania niniejszej Umowy nie weszły jeszcze w życie i nie są tymczasowo stosowane, są wymienione w załączniku I lit. b).
Niniejszą Umowę stosuje się do wszystkich takich umów i ustaleń z dniem ich wejścia w życie lub rozpoczęcia tymczasowego stosowania.
Artykuł 9
Wygaśnięcie Umowy
1.
W przypadku wygaśnięcia umowy wymienionej w załączniku I wygasają jednocześnie wszystkie postanowienia niniejszej Umowy odwołujące się do danej umowy wymienionej w załączniku I.
2.
W przypadku wygaśnięcia wszystkich umów wymienionych w załączniku I wygasa jednocześnie niniejsza Umowa.
W DOWÓD CZEGO niżej podpisani, należycie w tym celu umocowani, złożyli podpisy pod niniejszą Umową.
Umowa
między Wspólnotą Europejską a Serbią i Czarnogórą dotycząca pewnych aspektów usług lotniczych
WSPÓLNOTA EUROPEJSKA,
z jednej strony, oraz
SERBIA I CZARNOGÓRA,
z drugiej strony,
zwane dalej "Stronami",
STWIERDZAJĄC, że zostały zawarte dwustronne umowy dotyczące usług lotniczych między kilkoma państwami członkowskimi Wspólnoty Europejskiej a Serbią i Czarnogórą, zawierające postanowienia sprzeczne z prawem Wspólnoty Europejskiej,
STWIERDZAJĄC, że Wspólnota Europejska ma wyłączną kompetencję w zakresie poszczególnych aspektów, które mogą zostać włączone do umów dwustronnych dotyczących usług lotniczych między państwami członkowskimi Wspólnoty Europejskiej a państwami trzecimi,
STWIERDZAJĄC, że na mocy prawa Wspólnoty Europejskiej wspólnotowi przewoźnicy lotniczy ustanowieni w państwie członkowskim mają prawo do niedyskryminacyjnego dostępu do tras lotniczych między państwami członkowskimi Wspólnoty Europejskiej a państwami trzecimi,
UWZGLĘDNIAJĄC umowy między Wspólnotą Europejską a niektórymi państwami trzecimi, przewidujące dla obywateli tych państw trzecich możliwość nabywania prawa własności przewoźników lotniczych licencjonowanych zgodnie z prawem Wspólnoty Europejskiej,
UZNAJĄC, że postanowienia dwustronnych umów dotyczących usług lotniczych między państwami członkowskimi Wspólnoty Europejskiej a Serbią i Czarnogórą, które są niezgodne z prawem Wspólnoty Europejskiej, muszą być doprowadzone do zgodności z tym prawem w celu ustanowienia solidnej podstawy prawnej dla świadczenia usług lotniczych między Wspólnotą Europejską a Serbią i Czarnogórą, a także w celu zachowania kontynuacji takich usług lotniczych,
STWIERDZAJĄC, że w ramach tych negocjacji celem Wspólnoty Europejskiej nie jest zwiększenie ogólnej wielkości przewozów lotniczych między Wspólnotą Europejską a Serbią i Czarnogórą ani naruszenie równowagi między wspólnotowymi przewoźnikami lotniczymi a przewoźnikami lotniczymi z Serbii i Czarnogóry, ani negocjowanie zmian w postanowieniach odnoszących się do praw przewozowych w obecnie obowiązujących umowach dwustronnych dotyczących usług lotniczych,
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Postanowienia ogólne
1.
Do celów niniejszej Umowy "Państwa członkowskie" oznacza państwa członkowskie Wspólnoty Europejskiej.
2.
Zawarte w każdej z umów wymienionych w załączniku I odniesienia do obywateli państwa członkowskiego będącego stroną takiej umowy są rozumiane jako odniesienia do obywateli państw członkowskich Wspólnoty Europejskiej.
3.
Zawarte w każdej z umów wymienionych w załączniku I odniesienia do przewoźników lotniczych lub przedsiębiorstw lotniczych z Państwa Członkowskiego będącego stroną takiej umowy są rozumiane jako odniesienia do przewoźników lotniczych lub przedsiębiorstw lotniczych wyznaczonych przez to państwo członkowskie.
Artykuł 2
Wyznaczenie przez państwo członkowskie
1.
Postanowienia ust. 2 i 3 niniejszego artykułu zastępują odpowiednie postanowienia artykułów wymienionych odpowiednio w załączniku II lit. a) i b) w odniesieniu do, odpowiednio, wyznaczenia przez zainteresowane państwo członkowskie przewoźnika lotniczego, upoważnień i zezwoleń udzielonych mu przez Serbię i Czarnogórę oraz odmowy, cofnięcia, zawieszenia lub ograniczenia upoważnień lub zezwoleń udzielonych przewoźnikowi lotniczemu.
2.
Po otrzymaniu wyznaczenia dokonanego przez państwo członkowskie Serbia i Czarnogóra udziela właściwych upoważnień i zezwoleń w najkrótszym przewidzianym przez procedury terminie, pod warunkiem że:
i) przewoźnik lotniczy jest ustanowiony, zgodnie z Traktatem ustanawiającym Wspólnotę Europejską, na terytorium wyznaczającego państwa członkowskiego i posiada ważną licencję na prowadzenie działalności zgodnie z prawem Wspólnoty Europejskiej;
ii) państwo członkowskie odpowiedzialne za wydanie certyfikatu przewoźnika lotniczego sprawuje i utrzymuje skuteczną kontrolę regulacyjną nad przewoźnikiem lotniczym, a właściwa władza lotnicza jest wyraźnie określona w wyznaczeniu; oraz
iii) przewoźnik lotniczy jest własnością, bezpośrednio lub poprzez udział większościowy, i pozostaje pod skuteczną kontrolą państw członkowskich lub obywateli państw członkowskich lub innych państw wymienionych w załączniku III lub obywateli tych innych państw.
3.
Serbia i Czarnogóra może odmówić, cofnąć, zawiesić lub ograniczyć upoważnienia lub zezwolenia wydane przewoźnikowi lotniczemu wyznaczonemu przez państwo członkowskie, jeżeli:
i) przewoźnik lotniczy nie jest ustanowiony, zgodnie z Traktatem ustanawiającym Wspólnotę Europejską, na terytorium wyznaczającego państwa członkowskiego lub nie posiada ważnej licencji na prowadzenie działalności zgodnie z prawem Wspólnoty Europejskiej;
ii) państwo członkowskie odpowiedzialne za wydanie certyfikatu przewoźnika lotniczego nie sprawuje ani nie utrzymuje skutecznej kontroli regulacyjnej nad przewoźnikiem lotniczym lub właściwa władza lotnicza nie jest wyraźnie określona w wyznaczeniu; lub
iii) przewoźnik lotniczy nie stanowi własności, bezpośrednio lub poprzez udział większościowy, lub nie pozostaje pod skuteczną kontrolą państw członkowskich lub obywateli państw członkowskich lub innych państw wymienionych w załączniku III lub obywateli tych innych państw.
Wykonując swoje prawa na mocy niniejszego ustępu, Serbia i Czarnogóra nie stosuje dyskryminacji między wspólnotowymi przewoźnikami lotniczymi ze względu na ich narodowość.
Artykuł 3
Prawa dotyczące kontroli regulacyjnej
1.
Postanowienia ust. 2 niniejszego artykułu uzupełniają odpowiednie postanowienia artykułów wymienionych w załączniku II lit. c).
2.
Jeżeli państwo członkowskie wyznaczyło przewoźnika lotniczego, nad którym kontrolę regulacyjną sprawuje i utrzymuje inne państwo członkowskie, prawa Serbii i Czarnogóry wynikające z postanowień dotyczących bezpieczeństwa zawartych w umowie między państwem członkowskim, które wyznaczyło danego przewoźnika lotniczego a Serbią i Czarnogórą, mają w równym stopniu zastosowanie w stosunku do przyjmowania, wykonywania lub utrzymywania norm bezpieczeństwa przez to inne państwo członkowskie oraz do zezwolenia eksploatacyjnego tego przewoźnika lotniczego.
Artykuł 4
Opodatkowanie paliwa lotniczego
1.
Postanowienia ust. 2 niniejszego artykułu uzupełniają odpowiednie postanowienia artykułów wymienionych w załączniku II lit. d).
2.
Nie naruszając jakiegokolwiek innego postanowienia stanowiącego inaczej, żadne z postanowień każdej z umów wymienionych w załączniku II lit. d) nie uniemożliwia państwu członkowskiemu lub Serbii i Czarnogórze nakładania, w sposób niedyskryminacyjny, podatków, należności, ceł, opłat lub obciążeń na paliwo dostarczane na ich terytorium w celu użycia przez statek powietrzny wyznaczonego przewoźnika lotniczego z państwa członkowskiego lub z Serbii i Czarnogóry, operującego między punktami znajdującymi się na terytoriach Umawiających się Stron.
Artykuł 5
Taryfy za przewóz wewnątrz Wspólnoty Europejskiej
1.
Postanowienia ust. 2 niniejszego artykułu uzupełniają odpowiednie postanowienia artykułów wymienionych w załączniku II lit. e).
2.
Taryfy pobierane przez przewoźnika(-ów) lotniczego(-ych) wyznaczonego(-ych) przez Serbię i Czarnogórę, zgodnie z umową wymienioną w załączniku I zawierającą postanowienie wymienione w załączniku II lit. e), za przewóz w całości wewnątrz Wspólnoty Europejskiej podlegają prawu Wspólnoty Europejskiej.
Artykuł 6
Załączniki do Umowy
Załączniki do niniejszej Umowy stanowią jej integralną część.
Artykuł 7
Zmiany lub poprawki
Zmiany lub poprawki do niniejszej Umowy mogą zostać dokonane przez Strony w każdym czasie za ich obopólną zgodą.
Artykuł 8
Wejście w życie i tymczasowe stosowanie
1.
Niniejsza Umowa wchodzi w życie po dokonaniu przez Strony wzajemnej pisemnej notyfikacji zakończenia ich wewnętrznych procedur niezbędnych do wejścia w życie Umowy.
2.
Nie naruszając ust. 1, Strony zgadzają się na tymczasowe stosowanie niniejszej Umowy od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu, w którym Strony dokonały wzajemnej notyfikacji zakończenia niezbędnych w tym celu procedur.
3.
Umowy oraz inne ustalenia między państwami członkowskimi a Serbią i Czarnogórą, które w dniu podpisania niniejszej Umowy nie weszły jeszcze w życie i nie są tymczasowo stosowane, są wymienione w załączniku I lit. b).
Niniejszą Umowę stosuje się do wszystkich takich umów i ustaleń z dniem ich wejścia w życie lub rozpoczęcia tymczasowego stosowania.
Artykuł 9
Wygaśnięcie Umowy
1.
W przypadku wygaśnięcia umowy wymienionej w załączniku I, wygasają jednocześnie wszystkie postanowienia niniejszej Umowy odwołujące się do danej umowy wymienionej w załączniku I.
2.
W przypadku wygaśnięcia wszystkich umów wymienionych w załączniku I wygasa jednocześnie niniejsza Umowa.
W DOWÓD CZEGO niżej podpisani, należycie w tym celu umocowani, złożyli podpisy pod niniejszą Umową.
Umowa
między Wspólnotą Europejską a Bośnią i Hercegowiną dotycząca pewnych aspektów usług lotniczych
WSPÓLNOTA EUROPEJSKA,
z jednej strony, oraz
BOŚNIA I HERCEGOWINA,
z drugiej strony,
(zwane dalej "Stronami"),
STWIERDZAJĄC, że zostały zawarte dwustronne umowy dotyczące usług lotniczych między kilkoma państwami członkowskimi Wspólnoty Europejskiej a Bośnią i Hercegowiną, zawierające postanowienia sprzeczne z prawem Wspólnoty Europejskiej,
STWIERDZAJĄC, że Wspólnota Europejska ma wyłączną kompetencję w zakresie poszczególnych aspektów, które mogą zostać włączone do umów dwustronnych dotyczących usług lotniczych między państwami członkowskimi Wspólnoty Europejskiej a państwami trzecimi,
STWIERDZAJĄC, że na mocy prawa Wspólnoty Europejskiej wspólnotowi przewoźnicy lotniczy ustanowieni w państwie członkowskim mają prawo do niedyskryminacyjnego dostępu do tras lotniczych między państwami członkowskimi Wspólnoty Europejskiej a państwami trzecimi,
UWZGLĘDNIAJĄC umowy między Wspólnotą Europejską a niektórymi państwami trzecimi, przewidujące dla obywateli tych państw trzecich możliwość nabywania praw własności przewoźników lotniczych licencjonowanych zgodnie z prawem Wspólnoty Europejskiej,
UZNAJĄC, że postanowienia dwustronnych umów dotyczących usług lotniczych między państwami członkowskimi Wspólnoty Europejskiej a Bośnią i Hercegowiną, które są niezgodne z prawem Wspólnoty Europejskiej, muszą być doprowadzone do zgodności z tym prawem w celu ustanowienia solidnej podstawy prawnej dla świadczenia usług lotniczych między Wspólnotą Europejską a Bośnią i Hercegowiną, a także w celu zachowania kontynuacji takich usług lotniczych,
STWIERDZAJĄC, że w ramach tych negocjacji celem Wspólnoty Europejskiej nie jest zwiększenie ogólnej wielkości przewozów lotniczych między Wspólnotą Europejską a Bośnią i Hercegowiną ani naruszenie równowagi między wspólnotowymi przewoźnikami lotniczymi a przewoźnikami lotniczymi z Bośni i Hercegowiny, ani negocjowanie zmian w postanowieniach obecnie obowiązujących dwustronnych umów dotyczących usług lotniczych w zakresie odnoszącym się do praw przewozowych,
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Postanowienia ogólne
1.
Do celów niniejszej Umowy "państwa członkowskie" oznaczają państwa członkowskie Wspólnoty Europejskiej.
2.
Zawarte w każdej z umów wymienionych w załączniku I odniesienia do obywateli państwa członkowskiego będącego stroną takiej umowy są rozumiane jako odniesienia do obywateli państw członkowskich Wspólnoty Europejskiej.
3.
Zawarte w każdej z umów wymienionych w załączniku I odniesienia do przewoźników lotniczych lub przedsiębiorstw lotniczych z państwa członkowskiego będącego stroną takiej umowy są rozumiane jako odniesienia do przewoźników lotniczych lub przedsiębiorstw lotniczych wyznaczonych przez to państwo członkowskie.
Artykuł 2
Wyznaczenie przez państwo członkowskie
1.
Postanowienia ust. 2 i 3 niniejszego artykułu zastępują odpowiednie postanowienia artykułów wymienionych odpowiednio w załączniku II lit. a) i b) w odniesieniu do, odpowiednio, wyznaczenia przez zainteresowane państwo członkowskie przewoźnika lotniczego, upoważnień oraz zezwoleń udzielonych mu przez Bośnię i Hercegowinę oraz odmowy, cofnięcia, zawieszenia lub ograniczenia upoważnień lub zezwoleń udzielonych przewoźnikowi lotniczemu.
2.
Po otrzymaniu wyznaczenia dokonanego przez państwo członkowskie Bośnia i Hercegowina udziela właściwych upoważnień i zezwoleń w najkrótszym przewidzianym przez procedury terminie, pod warunkiem, że:
i) przewoźnik lotniczy jest ustanowiony, zgodnie z Traktatem ustanawiającym Wspólnotę Europejską, na terytorium wyznaczającego państwa członkowskiego i posiada ważną licencję na prowadzenie działalności zgodnie z prawem Wspólnoty Europejskiej;
ii) państwo członkowskie odpowiedzialne za wydanie certyfikatu przewoźnika lotniczego sprawuje i utrzymuje skuteczną kontrolę regulacyjną nad przewoźnikiem lotniczym, a właściwa władza lotnicza jest wyraźnie określona w wyznaczeniu; oraz
iii) przewoźnik lotniczy jest i pozostaje własnością, bezpośrednio lub poprzez udział większościowy, państw członkowskich lub obywateli państw członkowskich lub innych państw wymienionych w załączniku III lub obywateli tych innych państw i pozostaje pod stałą skuteczną kontrolą tych państw lub tych obywateli.
3.
Bośnia i Hercegowina może odmówić, cofnąć, zawiesić lub ograniczyć upoważnienia lub zezwolenia wydane przewoźnikowi lotniczemu wyznaczonemu przez państwo członkowskie, w przypadku gdy:
i) przewoźnik lotniczy nie jest ustanowiony, zgodnie z Traktatem ustanawiającym Wspólnotę Europejską, na terytorium wyznaczającego państwa członkowskiego lub nie posiada ważnej licencji na prowadzenie działalności zgodnie z prawem Wspólnoty Europejskiej;
ii) państwo członkowskie odpowiedzialne za wydanie certyfikatu przewoźnika lotniczego nie sprawuje ani nie utrzymuje skutecznej kontroli regulacyjnej nad przewoźnikiem lotniczym, lub właściwa władza lotnicza nie jest wyraźnie określona w wyznaczeniu; lub
iii) przewoźnik lotniczy nie stanowi własności, bezpośrednio lub poprzez udział większościowy, lub nie pozostaje pod skuteczną kontrolą, państw członkowskich lub obywateli państw członkowskich lub innych państw wymienionych w załączniku III lub obywateli tych innych państw.
Wykonując swoje prawa na mocy niniejszego ustępu, Bośnia i Hercegowina nie stosuje dyskryminacji między wspólnotowymi przewoźnikami lotniczymi ze względu na ich narodowość.
Artykuł 3
Prawa dotyczące kontroli regulacyjnej
1.
Postanowienia ust. 2 niniejszego artykułu uzupełniają artykuły wymienione w załączniku II lit. c).
2.
Jeżeli państwo członkowskie wyznaczyło przewoźnika lotniczego, nad którym kontrolę regulacyjną sprawuje i utrzymuje inne państwo członkowskie, prawa Bośni i Hercegowiny wynikające z postanowień dotyczących bezpieczeństwa zawartych w umowie między państwem członkowskim, które wyznaczyło danego przewoźnika lotniczego, a Bośnią i Hercegowiną mają w równym stopniu zastosowanie w stosunku do przyjmowania, wykonywania lub utrzymywania norm bezpieczeństwa przez to inne państwo członkowskie oraz do zezwolenia eksploatacyjnego tego przewoźnika lotniczego.
Artykuł 4
Opodatkowanie paliwa lotniczego
1.
Postanowienia ust. 2 niniejszego artykułu uzupełniają odpowiednie postanowienia artykułów wymienionych w załączniku II lit. d).
2.
Nie naruszając jakiegokolwiek innego postanowienia stanowiącego inaczej, żadne z postanowień każdej z umów wymienionych w załączniku II lit. d) nie uniemożliwia państwu członkowskiemu nakładania podatków, należności, ceł, opłat lub obciążeń na paliwo dostarczane na jego terytorium w celu użycia przez statek powietrzny wyznaczonego przewoźnika lotniczego z Bośni i Hercegowiny, operującego między punktem na terytorium tego państwa członkowskiego a innym punktem znajdującym się na terytorium tego państwa członkowskiego lub na terytorium innego państwa członkowskiego.
Artykuł 5
Taryfy za przewóz wewnątrz Wspólnoty Europejskiej
1.
Postanowienia ust. 2 niniejszego artykułu uzupełniają artykuły wymienione w załączniku II lit. e).
2.
Taryfy pobierane przez przewoźnika(-ów) lotniczego(-ych) wyznaczonego(-ych) przez Bośnię i Hercegowinę zgodnie z umową wymienioną w załączniku I zawierającą postanowienie wymienione w załączniku II lit. e) za przewóz w całości wewnątrz Wspólnoty Europejskiej podlegają prawu Wspólnoty Europejskiej.
Artykuł 6
Załączniki do Umowy
Załączniki do niniejszej Umowy stanowią jej integralną część.
Artykuł 7
Zmiany lub poprawki
Zmiany lub poprawki do niniejszej Umowy mogą zostać dokonane przez Strony w każdym czasie za ich obopólną zgodą.
Artykuł 8
Wejście w życie i tymczasowe stosowanie
1.
Niniejsza Umowa wchodzi w życie po dokonaniu przez Strony wzajemnej pisemnej notyfikacji zakończenia ich wewnętrznych procedur niezbędnych do wejścia w życie Umowy.
2.
Nie naruszając ust. 1, Strony zgadzają się na tymczasowe stosowanie niniejszej Umowy od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu, w którym Strony dokonały wzajemnej notyfikacji zakończenia niezbędnych w tym celu procedur.
3.
Umowy oraz inne ustalenia między państwami członkowskimi a Bośnią i Hercegowiną, które w dniu podpisania niniejszej Umowy nie weszły jeszcze w życie i nie są tymczasowo stosowane, są wymienione w załączniku I lit. b).
Niniejszą Umowę stosuje się do wszystkich takich umów i ustaleń z dniem ich wejścia w życie lub rozpoczęcia tymczasowego stosowania.
Artykuł 9
Wygaśnięcie Umowy
1.
W przypadku wygaśnięcia umowy wymienionej w załączniku I, wygasają jednocześnie wszystkie postanowienia niniejszej Umowy odwołujące się do danej umowy wymienionej w załączniku I.
2.
W przypadku wygaśnięcia wszystkich umów wymienionych w załączniku I wygasa jednocześnie niniejsza Umowa.
W DOWÓD CZEGO niżej podpisani, należycie w tym celu umocowani, złożyli podpisy pod niniejszą Umową.
TŁUMACZENIE
Porozumienie
w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a oddzielnym obszarem celnym Tajwanu, Penghu, Kinmen i Matsu, zgodnie z art. XXIV:6 i art. XXVIII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT) z 1994 r., dotyczącego modyfikacji koncesji na listach koncesyjnych Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej, w ramach procesu ich przystąpienia do Unii Europejskiej
A. List ze strony Wspólnot Europejskich
Szanowny Panie,
W następstwie rozpoczęcia negocjacji między Wspólnotami Europejskimi (WE) a oddzielnym obszarem celnym Tajwanu, Penghu, Kinmen i Matsu na mocy art. XXIV:6 i art. XXVIII GATT 1994 w sprawie modyfikacji koncesji na listach koncesyjnych Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej w ramach procesu ich przystąpienia do Wspólnoty Europejskiej, WE i oddzielny obszar celny Tajwanu, Penghu, Kinmen i Matsu uzgadniają, co następuje w celu zamknięcia negocjacji rozpoczętych w następstwie notyfikacji WTO przez WE z dnia 19 stycznia 2004 r., zgodnie z art. XXIV:6 GATT 1994.
WE zgadza się na wprowadzenie do swojej listy koncesyjnej, w odniesieniu do obszaru celnego WE 25, koncesji, które były objęte poprzednią listą koncesyjną WE 15.
WE uzgadnia, że wprowadzi do swojej listy koncesyjnej dotyczącej WE 25 następujące koncesje:
87120030 (rowery dwukołowe, bezsilnikowe): Obniżenie obecnych skonsolidowanych stawek celnych WE z 15 % do 14,0 %.
Niniejsze Porozumienie wchodzi w życie w dniu, w którym nastąpi wymiana listów wyrażających zgodę na te ustalenia, po rozpatrzeniu przez Strony zgodnie z ich własnymi procedurami.
WE dołoży wszelkich starań w celu wprowadzenia stosownych środków wykonawczych przed dniem 1 marca 2006 r. i w żadnym wypadku nie później niż dnia 1 lipca 2006 r.
Z wyrazami szacunku,
W imieniu Wspólnoty Europejskiej
B. List ze strony oddzielnego obszaru celnego Tajwanu, Penghu, Kinmen i Matsu
Szanowny Panie,
Niniejszym pragnę odnieść się do Pańskiego listu o następującej treści:
"W następstwie rozpoczęcia negocjacji między Wspólnotami Europejskimi (WE) a oddzielnym obszarem celnym Tajwanu, Penghu, Kinmen i Matsu na mocy art. XXIV:6 i art. XXVIII GATT 1994 w sprawie modyfikacji koncesji na listach koncesyjnych Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej w ramach procesu ich przystąpienia do Wspólnoty Europejskiej, WE i oddzielny obszar celny Tajwanu, Penghu, Kinmen i Matsu uzgadniają, co następuje w celu zamknięcia negocjacji rozpoczętych w następstwie notyfikacji WTO przez WE z dnia 19 stycznia 2004 r., zgodnie z art. XXIV:6 GATT 1994.
WE zgadza się na wprowadzenie do swojej listy koncesyjnej, w odniesieniu do obszaru celnego WE 25, koncesji, które były objęte poprzednią listą koncesyjną WE 15.
WE uzgadnia, że wprowadzi do swojej listy koncesyjnej dotyczącej WE 25 następujące koncesje:
87120030 (rowery dwukołowe, bezsilnikowe): Obniżenie obecnych skonsolidowanych stawek celnych WE z 15 % do 14,0 %.
Niniejsze Porozumienie wchodzi w życie w dniu, w którym nastąpi wymiana listów wyrażających zgodę na te ustalenia, po rozpatrzeniu przez Strony zgodnie z ich własnymi procedurami.
WE dołoży wszelkich starań w celu wprowadzenia stosownych środków wykonawczych przed dniem 1 marca 2006 r. i w żadnym wypadku nie później niż dnia 1 lipca 2006 r."
Niniejszym mam zaszczyt potwierdzić, że rząd oddzielnego obszaru celnego Tajwanu, Penghu, Kinmen i Matsu wyraża zgodę na warunki zawarte w przytoczonym liście.
Z wyrazami szacunku,
W imieniu oddzielnego obszaru celnego Tajwanu, Penghu, Kinmen i Matsu
--------------------------------------------------
TŁUMACZENIE
Wymiana listów dotycząca
przedłużenia porozumienia w formie wymiany listów między Unią Europejską a Rządem Indonezji w sprawie zadań, statusu, przywilejów i immunitetów Misji Obserwacyjnej Unii Europejskiej w Acehu (Indonezja) (Misja Obserwacyjna w Acehu – Amm) oraz jej personelu
A. List rządu Republiki Indonezji
Umowa
między Wspólnotą Europejską a Nową Zelandią dotycząca pewnych aspektów usług lotniczych
WSPÓLNOTA EUROPEJSKA,
z jednej strony, oraz
NOWA ZELANDIA,
z drugiej strony,
(zwane dalej "Umawiającymi się Stronami"),
STWIERDZAJĄC, że zostały zawarte dwustronne umowy dotyczące usług lotniczych między kilkoma państwami członkowskimi Wspólnoty Europejskiej a Nową Zelandią, zawierające postanowienia, które zostały uznane za sprzeczne z prawem Wspólnoty Europejskiej,
STWIERDZAJĄC, że Wspólnota Europejska ma wyłączną kompetencję w zakresie szeregu aspektów, które mogą zostać włączone do dwustronnych umów dotyczących usług lotniczych między państwami członkowskimi Wspólnoty Europejskiej a państwami trzecimi,
STWIERDZAJĄC, że na mocy prawa Wspólnoty Europejskiej wspólnotowi przewoźnicy lotniczy ustanowieni w państwie członkowskim mają prawo do niedyskryminacyjnego dostępu do tras lotniczych między tym państwem członkowskim a państwami trzecimi,
UWZGLĘDNIAJĄC umowy między Wspólnotą Europejską a określonymi państwami trzecimi, przewidujące dla obywateli tych państw trzecich możliwość nabywania prawa własności przewoźników lotniczych licencjonowanych zgodnie z prawem Wspólnoty Europejskiej,
UZNAJĄC, że postanowienia dwustronnych umów dotyczących usług lotniczych między państwami członkowskimi Wspólnoty Europejskiej a Nową Zelandią, które zostały uznane za sprzeczne z prawem Wspólnoty Europejskiej, muszą zostać doprowadzone do pełnej z nim zgodności w celu ustanowienia solidnej podstawy prawnej dla usług lotniczych między Wspólnotą Europejską a Nową Zelandią, a także w celu zachowania kontynuacji takich usług lotniczych,
STWIERDZAJĄC, że w ramach niniejszej umowy celem Wspólnoty Europejskiej nie jest zwiększenie ogólnej wielkości przewozów lotniczych między Wspólnotą Europejską a Nową Zelandią, ani naruszenie równowagi między wspólnotowymi przewoźnikami lotniczymi a przewoźnikami lotniczymi z Nowej Zelandii, ani zmiana odnoszących się do praw przewozowych postanowień obecnie obowiązujących umów dwustronnych dotyczących usług lotniczych,
UZGODNILI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Postanowienia ogólne
1.
Do celów niniejszej Umowy "państwa członkowskie" oznaczają państwa członkowskie Wspólnoty Europejskiej; "Umawiająca się Strona" oznacza Umawiającą się Stronę niniejszej Umowy; "Strona" oznacza Umawiającą się Stronę odpowiedniej dwustronnej umowy dotyczącej usług lotniczych; "przewoźnik lotniczy" oznacza również przedsiębiorstwo lotnicze; "terytorium Wspólnoty Europejskiej" oznacza terytoria państw członkowskich, do których ma zastosowanie Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską.
2.
Zawarte w każdej z umów wymienionych w załączniku I odniesienia do obywateli państwa członkowskiego będącego stroną takiej umowy są rozumiane jako odniesienia do obywateli państw członkowskich Wspólnoty Europejskiej.
3.
Zawarte w każdej z umów wymienionych w załączniku I odniesienia do przewoźników lotniczych lub przedsiębiorstw lotniczych z państwa członkowskiego będącego stroną takiej umowy są rozumiane jako odniesienia do przewoźników lotniczych lub przedsiębiorstw lotniczych wyznaczonych przez to państwo członkowskie.
Artykuł 2
Wyznaczenie, upoważnienie i cofnięcie
1.
Postanowienia ust. 3 i 4 niniejszego artykułu zastępują odpowiednie postanowienia artykułów wymienionych odpowiednio w załączniku II lit. a) i b) w odniesieniu do, odpowiednio, wyznaczenia przez dane państwo członkowskie przewoźnika lotniczego, upoważnień i zezwoleń udzielonych mu przez Nową Zelandię oraz odmowy, cofnięcia, zawieszenia lub ograniczenia upoważnień lub zezwoleń udzielonych przewoźnikowi lotniczemu.
2.
Postanowienia ust. 3 i 4 niniejszego artykułu zastępują odpowiednie postanowienia artykułów wymienionych odpowiednio w załączniku II lit. a) i b) do niniejszej Umowy w odniesieniu do, odpowiednio, wyznaczenia przewoźnika lotniczego przez Nową Zelandię, upoważnień oraz zezwoleń udzielonych mu przez dane państwo członkowskie oraz odmowy, cofnięcia, zawieszenia lub ograniczenia upoważnień lub zezwoleń udzielonych przewoźnikowi lotniczemu.
3.
Po otrzymaniu takiego wyznaczenia i wniosków od wyznaczonego(-ych) przewoźnika(-ów) lotniczego(-ych) w wymaganej formie i w sposób wymagany dla zezwoleń eksploatacyjnych oraz dla zezwoleń technicznych, druga strona wydaje, z zastrzeżeniem ust. 4 i 5, właściwe upoważnienia i zezwolenia w najkrótszym przewidzianym przez procedury terminie, pod warunkiem że:
a) w przypadku przewoźnika lotniczego wyznaczonego przez państwo członkowskie:
i) przewoźnik lotniczy jest ustanowiony, zgodnie z Traktatem ustanawiającym Wspólnotę Europejską, na terytorium wyznaczającego państwa członkowskiego i posiada ważną licencję na prowadzenie działalności wydaną przez państwo pzłonkowskie zgodnie z prawem Wspólnoty Europejskiej; i
ii) państwo członkowskie odpowiedzialne za wydanie certyfikatu przewoźnika lotniczego sprawuje i utrzymuje skuteczną kontrolę regulacyjną nad przewoźnikiem lotniczym, a właściwa władza lotnicza jest wyraźnie określona w wyznaczeniu; i
iii) przewoźnik lotniczy ma główne miejsce prowadzenia działalności na terytorium państwa członkowskiego, które wydało mu licencję na prowadzenie działalności; i
iv) przewoźnik lotniczy jest własnością, bezpośrednio lub poprzez udział większościowy, i pozostaje pod skuteczną kontrolą państw członkowskich lub obywateli państw członkowskich lub innych państw wymienionych w załączniku III lub obywateli tych innych państw;
b) w przypadku przewoźnika lotniczego wyznaczonego przez Nową Zelandię:
i) Nowa Zelandia sprawuje i utrzymuje skuteczną kontrolę regulacyjną nad przewoźnikiem lotniczym; oraz
ii) przewoźnik lotniczy ma główne miejsce prowadzenia działalności i siedzibę w Nowej Zelandii.
4.
Każda ze stron może odmówić, cofnąć, zawiesić lub ograniczyć zezwolenie eksploatacyjne lub zezwolenia techniczne wydane przewoźnikowi lotniczemu wyznaczonemu przez drugą stronę, jeżeli:
a) w przypadku przewoźnika lotniczego wyznaczonego przez państwo członkowskie:
i) przewoźnik lotniczy nie jest ustanowiony, zgodnie z Traktatem ustanawiającym Wspólnotę Europejską, na terytorium wyznaczającego państwa członkowskiego lub nie posiada ważnej licencji na prowadzenie działalności wydanej przez państwo członkowskie zgodnie z prawem Wspólnoty Europejskiej; lub
ii) państwo członkowskie odpowiedzialne za wydanie certyfikatu przewoźnika lotniczego nie sprawuje ani nie utrzymuje skutecznej kontroli regulacyjnej nad przewoźnikiem lotniczym, a właściwa władza lotnicza nie jest wyraźnie określona w wyznaczeniu; lub
iii) przewoźnik lotniczy nie ma głównego miejsca prowadzenia działalności na terytorium państwa członkowskiego, które wydało mu licencję na prowadzenie działalności; lub
iv) przewoźnik lotniczy nie stanowi własności, bezpośrednio lub poprzez udział większościowy, i nie pozostaje pod skuteczną kontrolą państw członkowskich lub obywateli państw członkowskich lub innych państw wymienionych w załączniku III lub obywateli tych innych państw; lub
v) przewoźnik lotniczy otrzymał już zezwolenie eksploatacyjne zgodnie z dwustronną umową między Nową Zelandią a innym państwem członkowskim, a Nowa Zelandia może wykazać, że wykonywanie praw przewozowych zgodnie z niniejszą Umową na trasie, która zawiera punkt znajdujący się na terytorium tego innego państwa członkowskiego, stanowiłoby obejście ograniczeń praw przewozowych nałożonych przez tą inną umowę; lub
vi) wyznaczony przewoźnik lotniczy posiada certyfikat przewoźnika lotniczego wydany przez państwo członkowskie i nie istnieje dwustronna umowa dotycząca usług lotniczych między Nową Zelandią a tym państwem członkowskim, a to państwo członkowskie odmawia praw przewozowych przewoźnikowi lotniczemu wyznaczonemu przez Nową Zelandię;
b) w przypadku przewoźnika lotniczego wyznaczonego przez Nową Zelandię:
i) Nowa Zelandia nie utrzymuje skutecznej kontroli regulacyjnej nad przewoźnikiem lotniczym; lub
ii) przewoźnik nie ma głównego miejsca prowadzenia działalności i siedziby w Nowej Zelandii.
5.
Wykonując swoje prawa na mocy ust. 4, i bez uszczerbku dla jej praw wynikających z ust. 4 lit. a) pkt v) i vi) niniejszego artykułu, Nowa Zelandia nie stosuje dyskryminacji między przewoźnikami lotniczymi z państw członkowskich ze względu na ich narodowość.
Artykuł 3
Prawa dotyczące kontroli regulacyjnej
1.
Postanowienia ust. 2 niniejszego artykułu uzupełniają artykuły wymienione w załączniku II lit. c).
2.
Jeżeli państwo członkowskie wyznaczyło przewoźnika lotniczego, nad którym kontrolę regulacyjną sprawuje i utrzymuje inne państwo członkowskie, prawa Nowej Zelandii wynikające z postanowień dotyczących bezpieczeństwa, zawartych w umowie między państwem członkowskim, które wyznaczyło danego przewoźnika lotniczego, a Nową Zelandią, mają w równym stopniu zastosowanie w stosunku do przyjmowania, wykonywania lub utrzymywania norm bezpieczeństwa przez to inne państwo członkowskie oraz do zezwolenia eksploatacyjnego tego przewoźnika lotniczego.
Artykuł 4
Opodatkowanie paliwa lotniczego
1.
Postanowienia ust. 2 niniejszego artykułu uzupełniają odpowiednie postanowienia artykułów wymienionych w załączniku II lit. d).
2.
Nie naruszając jakiegokolwiek innego postanowienia stanowiącego inaczej, żadne z postanowień każdej z umów wymienionych w załączniku II lit. d) nie uniemożliwia państwu członkowskiemu nakładania, na zasadzie niedyskryminacyjnej, podatków, należności, ceł, opłat lub obciążeń na paliwo dostarczane na jego terytorium w celu użycia przez statek powietrzny wyznaczonego przewoźnika lotniczego z państwa członkowskiego lub Nowej Zelandii, operującego między dwoma punktami na odpowiednich terytoriach Umawiających się Stron.
Artykuł 5
Taryfy
1.
Postanowienia ust. 2 niniejszego artykułu uzupełniają artykuły wymienione w załączniku II lit. e).
2.
Taryfy pobierane przez przewoźnika(-ów) lotniczego(-ych) wyznaczonego(-ych) przez Nową Zelandię zgodnie z umową wymienioną w załączniku I zawierającą postanowienie wymienione w załączniku II lit. e) za przewóz w całości wewnątrz Wspólnoty Europejskiej podlegają prawu Wspólnoty Europejskiej.
Prawo Wspólnoty Europejskiej jest stosowane na zasadzie niedyskryminacyjnej.
3.
Taryfy pobierane przez przewoźnika(-ów) lotniczego(-ych) wyznaczonego(-ych) przez państwa członkowskie zgodnie z umową wymienioną w załączniku I zawierającą postanowienie wymienione w załączniku II lit. e) za przewóz w całości wewnątrz Nowej Zelandii podlegają prawu Nowej Zelandii.
Prawo Nowej Zelandii jest stosowane na zasadzie niedyskryminacyjnej.
Artykuł 6
Załączniki do Umowy
Załączniki do niniejszej Umowy stanowią jej integralną część.
Artykuł 7
Zmiany lub poprawki
Zmiany lub poprawki do niniejszej Umowy mogą zostać dokonane przez Umawiające się Strony w każdym czasie za ich obopólną zgodą.
Artykuł 8
Wejście w życie
1.
Niniejsza Umowa wchodzi w życie po dokonaniu przez Umawiające się Strony wzajemnej pisemnej notyfikacji zakończenia ich wewnętrznych procedur niezbędnych do jej wejścia w życie.
2.
Nie naruszając ust. 1, Umawiające się Strony zgadzają się na tymczasowe stosowanie niniejszej Umowy od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu, w którym Umawiające się Strony dokonały wzajemnej notyfikacji zakończenia niezbędnych w tym celu procedur.
3.
Umowy oraz inne ustalenia między państwami członkowskimi a Nową Zelandią, które w dniu podpisania niniejszej Umowy nie weszły jeszcze w życie i nie są tymczasowo stosowane, są wymienione w załączniku I lit. b).
Niniejszą Umowę stosuje się do wszystkich takich umów i ustaleń z dniem ich wejścia w życie lub rozpoczęcia tymczasowego stosowania.
Artykuł 9
Wygaśnięcie
1.
W przypadku wygaśnięcia umowy wymienionej w załączniku I wygasają jednocześnie wszystkie postanowienia niniejszej Umowy odwołujące się do danej umowy wymienionej w załączniku I.
2.
W przypadku wygaśnięcia wszystkich umów wymienionych w załączniku I wygasa jednocześnie niniejsza Umowa.
W DOWÓD CZEGO niżej podpisani, należycie w tym celu umocowani, złożyli podpisy pod niniejszą umową.
TŁUMACZENIE
Umowa
między Republiką Islandii a Unią Europejską w sprawie procedur bezpieczeństwa przy wymianie informacji niejawnych
REPUBLIKA ISLANDII,
z jednej strony, oraz
Unia Europejska, zwana dalej "UE", reprezentowana przez Prezydencję Rady Unii Europejskiej,
z drugiej strony,
zwane dalej "Stronami",
ZWAŻYWSZY, że Republika Islandii i UE posiadają wspólne cele wzmocnienia wszelkimi sposobami własnego bezpieczeństwa i zapewnienia swoim obywatelom wysokiego poziomu ochrony w sferze bezpieczeństwa,
ZWAŻYWSZY, że Republika Islandii i UE zgadzają się, że należy rozwinąć konsultacje i współpracę między nimi w kwestiach związanych z bezpieczeństwem, stanowiących przedmiot wspólnego zainteresowania,
ZWAŻYWSZY, że w tym kontekście istnieje zatem stała potrzeba wymiany informacji niejawnych między Republiką Islandii a UE,
UZNAJĄC, że pełne i skuteczne konsultacje oraz współpraca mogą wymagać zarówno dostępu do informacji i materiałów niejawnych Republiki Islandii i UE, jak i wymiany informacji niejawnych i związanych z nimi materiałów między Republiką Islandii a UE,
ŚWIADOME, że taki dostęp i wymiana informacji niejawnych i związanych z nimi materiałów wymagają odpowiednich środków bezpieczeństwa,
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Do osiągnięcia celów wzmocnienia wszelkimi sposobami bezpieczeństwa każdej ze Stron niniejszą Umowę stosuje się do informacji lub materiałów niejawnych we wszelkiej postaci, przekazywanych lub wymienianych między Stronami.
Artykuł 2
Do celów niniejszej Umowy informacje niejawne określa się jako wszelkie informacje (tj. wiedzę, która może być przekazywana w dowolnej formie) lub materiały wymagające ochrony przed nieupoważnionym ujawnieniem i które zostały oznaczone klauzulą tajności (zwane dalej "informacjami niejawnymi").
Artykuł 3
Dla celów niniejszej Umowy "UE" oznacza Radę Unii Europejskiej (zwaną dalej "Radą"), Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela i Sekretariat Generalny Rady oraz Komisję Wspólnot Europejskich (zwaną dalej "Komisją Europejską").
Artykuł 4
Każda Strona:
a) chroni i zabezpiecza informacje niejawne będące przedmiotem niniejszej Umowy, przekazane lub wymienione przez drugą Stronę;
b) zapewnia, że informacje niejawne będące przedmiotem niniejszej Umowy przekazane lub wymienione nadal zachowują klauzulę tajności przyznaną im przez Stronę przekazującą.
Strona otrzymująca chroni i zabezpiecza informacje niejawne zgodnie z procedurami ustalonymi w jej własnych przepisach dotyczących bezpieczeństwa informacji lub materiałów objętych równorzędną klauzulą tajności, zgodnie z uzgodnieniami dotyczącymi bezpieczeństwa, które mają być ustanowione stosownie do art. 11 i 12;
c) nie używa takich informacji niejawnych będących przedmiotem niniejszej Umowy do celów innych niż przewidziane przez wytwórcę oraz celów innych niż te, w jakich informacja jest przekazywana lub wymieniana;
d) nie ujawnia informacji niejawnych będących przedmiotem niniejszej Umowy osobom trzecim ani żadnej instytucji UE lub podmiotowi niewymienionemu w art. 3, bez uprzedniej zgody wytwórcy.
Artykuł 5
1.
Informacje niejawne mogą być ujawnione lub udostępnione zgodnie z zasadą kontroli wytwórcy przez jedną Stronę, "Stronę przekazującą", drugiej Stronie, "Stronie otrzymującej".
2.
W celu udostępnienia informacji innym odbiorcom niż Strony niniejszej Umowy decyzja o ujawnieniu lub udostępnieniu informacji niejawnych zostaje podjęta przez Stronę otrzymującą po uzyskaniu zgody Strony przekazującej, zgodnie z zasadą kontroli wytwórcy określoną w jej przepisach dotyczących bezpieczeństwa.
3.
Podczas wykonywania ust. 1 i 2 nie jest możliwe żadne ogólne udostępnianie, chyba że Strony ustanowiły i uzgodniły procedury odnośnie do niektórych kategorii informacji, istotnych z punktu widzenia ich efektywności działania.
Artykuł 6
Jak określono w art. 3, każda ze Stron i jej podmioty posiadają organizację bezpieczeństwa i programy bezpieczeństwa oparte na podstawowych zasadach i minimalnych standardach bezpieczeństwa, wdrażanych do systemów bezpieczeństwa Stron, ustanawianych stosownie do art. 11 i 12, w celu zagwarantowania równoważnego poziomu ochrony informacji niejawnych będących przedmiotem niniejszej Umowy.
Artykuł 7
1.
Strony zapewniają, że wszystkie osoby, które przy wykonywaniu swoich urzędowych obowiązków wymagają dostępu do informacji niejawnych albo których obowiązki lub funkcje mogą dawać dostęp do takich informacji niejawnych, przekazanych lub wymienionych na mocy niniejszej Umowy, zostaną odpowiednio sprawdzone pod względem bezpieczeństwa przed uzyskaniem dostępu do tych informacji.
2.
Określa się procedury sprawdzające dotyczące bezpieczeństwa w celu stwierdzenia, czy osoba, uwzględniając jej lojalność, wiarygodność i solidność, może mieć dostęp do informacji niejawnych.
Artykuł 8
Strony zapewniają wzajemną pomoc w odniesieniu do bezpieczeństwa informacji niejawnych będących przedmiotem niniejszej Umowy oraz kwestii związanych z bezpieczeństwem, stanowiących przedmiot wspólnego zainteresowania.
Organy określone w art. 11 przeprowadzają wzajemne konsultacje i inspekcje w celu oceny skuteczności uzgodnień dotyczących bezpieczeństwa w ramach ich odpowiedniego zakresu obowiązków, który ma być ustalony stosownie do art. 11 i 12.
Artykuł 9
1.
Dla celów niniejszej Umowy:
a) w odniesieniu do UE:
wszelka korespondencja wysyłana jest do Rady na następujący adres:
Council of the European Union
Chief Registry Officer
Rue de la Loi/Wetstraat, 175
B-1048 Brussels
.
Wszelka korespondencja przekazywana jest za pośrednictwem dyrektora Kancelarii Głównej Rady państwom członkowskim i Komisji Europejskiej, z zastrzeżeniem ust. 2;
b) w odniesieniu do Republiki Islandii:
wszelka korespondencja adresowana jest do dyrektora Departamentu Politycznego Ministerstwa Spraw Zagranicznych Republiki Islandii i przekazywana, w stosownych przypadkach, za pośrednictwem Przedstawicielstwa Islandii przy Unii Europejskiej na następujący adres:
Mission of Iceland to the European Union
Registry Officer
Rond Point Schuman 11
B-1040 Brussels
.
2.
Wyjątkowo korespondencja jednej Strony, która dostępna jest tylko dla określonej grupy urzędników, organów lub służb tej Strony, może, ze względów operacyjnych, być adresowana i dostępna tylko dla tej określonej grupy urzędników, organów lub służb drugiej Strony konkretnie wyznaczonych jako odbiorcy, uwzględniając ich uprawnienia i zgodnie z zasadą wiedzy koniecznej.
W przypadku Unii Europejskiej taka korespondencja jest przekazywana za pośrednictwem dyrektora Kancelarii Głównej Rady.
Artykuł 10
Stały Sekretarz Stanu w Ministerstwie Spraw Zagranicznych Republiki Islandii oraz Sekretarze Generalni Rady i Komisji Europejskiej sprawują nadzór nad wykonaniem niniejszej Umowy.
Artykuł 11
W celu wykonania niniejszej Umowy:
1) Ministerstwo Spraw Zagranicznych Republiki Islandii, działając w imieniu rządu Republiki Islandii i pod jego zwierzchnictwem, jest odpowiedzialne za opracowanie uzgodnień dotyczących bezpieczeństwa dla ochrony i zabezpieczenia informacji niejawnych przekazywanych Republice Islandii na mocy niniejszej Umowy.
2) Biuro Bezpieczeństwa Sekretariatu Generalnego Rady UE (zwane dalej "Biurem Bezpieczeństwa SG Rady") pod kierownictwem i w imieniu Sekretarza Generalnego Rady, działając w imieniu Rady i pod jej zwierzchnictwem, jest odpowiedzialne za opracowanie uzgodnień dotyczących bezpieczeństwa w zakresie ochrony i zabezpieczenie informacji niejawnych przekazywanych UE na mocy niniejszej Umowy.
3) Dyrekcja Bezpieczeństwa Komisji Europejskiej, działając w imieniu Komisji Europejskiej i pod jej zwierzchnictwem, jest odpowiedzialna za opracowanie uzgodnień dotyczących bezpieczeństwa w zakresie ochrony informacji niejawnych przekazywanych lub wymienianych w ramach niniejszej Umowy w obrębie Komisji Europejskiej i na jej terenie.
Artykuł 12
Uzgodnienia dotyczące bezpieczeństwa, które mają być ustanowione stosownie do art. 11 w porozumieniu pomiędzy trzema zainteresowanymi organami odpowiedzialnymi za bezpieczeństwo, będą określały standardy wzajemnej ochrony bezpieczeństwa informacji niejawnych podlegających niniejszej Umowie.
Dla UE standardy te podlegają zatwierdzeniu przez Komitet Bezpieczeństwa Rady.
Artykuł 13
Organy odpowiedzialne za bezpieczeństwo określone w art. 11 ustanawiają procedury, które mają być stosowane w przypadku udowodnionego lub podejrzewanego naruszenia bezpieczeństwa informacji niejawnych będących przedmiotem niniejszej Umowy.
Artykuł 14
Przed przekazaniem informacji niejawnych będących przedmiotem niniejszej Umowy między Stronami organy odpowiedzialne za bezpieczeństwo określone w art. 11 muszą być zgodne co do tego, że Strona otrzymująca jest zdolna do ochrony i zabezpieczenia informacji będących przedmiotem niniejszego Porozumienia w sposób zgodny z uzgodnieniami, które mają być ustanowione na mocy art. 11 i 12.
Artykuł 15
Niniejsza Umowa w żaden sposób nie uniemożliwia Stronom zawierania innych umów odnoszących się do przekazywania lub wymiany informacji niejawnych będących przedmiotem niniejszej Umowy, pod warunkiem że nie stoją one w sprzeczności z postanowieniami niniejszej Umowy.
Artykuł 16
Wszelkie różnice stanowisk między Unią Europejską a Republiką Islandii, powstałe w wyniku interpretacji lub zastosowania niniejszej Umowy, są rozwiązywane w drodze negocjacji między Stronami.
Artykuł 17
1.
Niniejsza Umowa wchodzi w życie pierwszego dnia pierwszego miesiąca po dokonaniu przez Strony wzajemnych notyfikacji o zakończeniu niezbędnych procedur wewnętrznych.
2.
Niniejsza Umowa może być poddana przeglądowi w celu rozważenia możliwych zmian na wniosek którejkolwiek ze Stron.
3.
Wszelkie zmiany niniejszej Umowy dokonywane są wyłącznie na piśmie oraz za obopólną zgodą Stron.
Zmiany wchodzą w życie po dokonaniu wzajemnej notyfikacji przewidzianej w ust. 1.
Artykuł 18
Niniejsza Umowa może zostać wypowiedziana przez każdą ze Stron w formie pisemnego zawiadomienia przekazanego drugiej Stronie.
Wypowiedzenie takie staje się skuteczne sześć miesięcy po otrzymaniu zawiadomienia przez drugą Stronę, ale nie ma wpływu na zobowiązania podjęte wcześniej na mocy postanowień niniejszej Umowy.
W szczególności wszelkie informacje niejawne przekazane lub wymienione stosownie do niniejszej Umowy będą nadal chronione zgodnie z postanowieniami niniejszej Umowy.
W DOWÓD CZEGO niżej podpisani, odpowiednio należycie umocowani, podpisali niniejszą Umowę.
TŁUMACZENIE
Umowa
między Unią Europejską a Republiką Gabońską w sprawie statusu sił zbrojnych działających pod auspicjami Unii Europejskiej w Republice Gabońskiej
UNIA EUROPEJSKA, zwana dalej "UE",
z jednej strony, oraz
REPUBLIKA GABOŃSKA, zwana dalej "Państwem Przyjmującym",
z drugiej strony,
razem zwane dalej "Stronami",
- rezolucję 1671 (2006) Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych z dnia 25 kwietnia 2006 r.,
- wspólne działanie Rady 2006/319/WPZiB z dnia 27 kwietnia 2006 r. w sprawie operacji wojskowej Unii Europejskiej wspierającej Misję Obserwacyjną Organizacji Narodów Zjednoczonych w Demokratycznej Republice Konga (MONUC) podczas wyborów [1] (operacja EUFOR DR Kongo),
- fakt, że umowa ta nie będzie miała wpływu na prawa ani obowiązki Stron wynikające z umów międzynarodowych ani innych instrumentów ustanawiających międzynarodowe sądy i trybunały, w tym ze statutu Międzynarodowego Trybunału Karnego,
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Zakres zastosowania i definicje
1.
Niniejsza umowa ma zastosowanie do sił zbrojnych działających pod auspicjami Unii Europejskiej oraz do zatrudnianego przez nie personelu.
2.
Niniejsza umowa ma zastosowanie wyłącznie na terytorium Państwa Przyjmującego.
3.
Do celów niniejszej umowy:
a) termin "siły zbrojne działające pod auspicjami Unii Europejskiej (EUFOR)" oznacza dowództwo UE oraz narodowe kontyngenty wojskowe biorące udział w operacji, ich wyposażenie oraz środki transportu;
b) termin "operacja" oznacza przygotowanie, ustanowienie, wykonanie i wspieranie misji wojskowej w ramach mandatu wynikającego z rezolucji 1671 (2006) Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych z dnia 25 kwietnia 2006 r.;
c) termin "dowódca sił zbrojnych UE" oznacza dowódcę w teatrze działań lub w Państwie Przyjmującym;
d) termin "dowództwo UE" oznacza dowództwo oraz jego elementy zabezpieczenia w kwaterach, podlegające dowódcom wojskowym UE sprawującym dowództwo lub kontrolę nad operacją;
e) termin "kontyngenty narodowe" oznacza jednostki i elementy zabezpieczenia należące do państw członkowskich Unii Europejskiej oraz do innych państw biorących udział w operacji;
f) termin "personel EUFOR" oznacza personel cywilny i wojskowy przydzielony EUFOR, jak również personel rozlokowany w celu przygotowania operacji oraz personel pełniący misję z ramienia Państwa Wysyłającego lub instytucji UE w ramach operacji, i – o ile niniejsza umowa nie stwierdza inaczej – znajdujący się na terytorium Państwa Przyjmującego, za wyjątkiem personelu lokalnego oraz personelu zatrudnionego przez międzynarodowych dostawców sprzętu i usług;
g) termin "personel lokalny" oznacza osoby zatrudnione będące obywatelami lub stałymi mieszkańcami Państwa Przyjmującego;
h) termin "obiekty" oznacza wszelkie pomieszczenia, mieszkania oraz tereny niezbędne EUFOR i personelowi EUFOR;
i) termin "Państwo Wysyłające" oznacza państwo włączające swój kontyngent narodowy do EUFOR.
Artykuł 2
Przepisy ogólne
1.
EUFOR i personel EUFOR przestrzegają praw i przepisów Państwa Przyjmującego i powstrzymują się od wszelkich działań i działalności niezgodnych z celami operacji.
2.
EUFOR regularnie informuje rząd Państwa Przyjmującego o liczbie personelu EUFOR przebywającego na terytorium Państwa Przyjmującego.
Artykuł 3
Identyfikacja
1.
Personel EUFOR musi zawsze mieć przy sobie paszport lub wojskowy dowód tożsamości.
2.
Pojazdy, statki powietrzne, okręty i inne środki transportu EUFOR posiadają wyraźne oznaczenia identyfikacyjne lub tablice rejestracyjne sił zbrojnych EUFOR, o których poinformowane są odpowiednie organy Państwa Przyjmującego.
3.
EUFOR ma prawo umieszczać flagę Unii Europejskiej oraz oznaczenia takie jak insygnia wojskowe, tytuły i symbole oficjalne na swych obiektach, pojazdach i innych środkach transportu.
Mundury personelu EUFOR oznakowane są widocznym emblematem EUFOR.
Flagi narodowe lub oznaczenia poszczególnych kontyngentów narodowych biorących udział w operacji mogą być umieszczane na obiektach sił EUFOR, na ich pojazdach i innych środkach transportu oraz mundurach, zgodnie z decyzją dowódcy sił zbrojnych UE.
Artykuł 4
Przekraczanie granic i poruszanie się w obrębie terytorium Państwa Przyjmującego
1.
Członkowie personelu EUFOR mają wstęp na terytorium Państwa Przyjmującego wyłącznie po przedstawieniu dokumentów określonych w artykule 3 ustęp 1 lub, w przypadku pierwszego wjazdu, indywidualnego lub zbiorowego rozkazu wyjazdu wydanego przez EUFOR.
Następnie zaś nie podlegają oni przepisom paszportowym ani wizowym, kontroli imigracyjnej ani celnej podczas wjazdu, wyjazdu lub pobytu na terytorium Państwa Przyjmującego.
2.
Personel EUFOR nie podlega przepisom Państwa Przyjmującego w zakresie rejestracji i kontroli cudzoziemców, jednak nie nabywa on praw do stałego pobytu lub zamieszkania na terytorium Państwa Przyjmującego.
3.
Podczas wjazdu, przejazdu lub wyjazdu z terytorium Państwa Przyjmującego majątek i środki transportu EUFOR nie podlegają obowiązkowi przedłożenia spisu inwentarza bądź innych dokumentów celnych, ani też rewizji.
4.
Personel EUFOR może kierować pojazdami silnikowymi, okrętami i statkami powietrznymi na terytorium Państwa Przyjmującego pod warunkiem posiadania – odpowiednio – ważnych krajowych, międzynarodowych lub wojskowych praw jazdy, uprawnień kapitańskich lub licencji pilota.
5.
Do celów operacji Państwo Przyjmujące przyznaje EUFOR i personelowi EUFOR swobodę poruszania się i podróżowania w obrębie terytorium Państwa Przyjmującego, w tym także jego morza terytorialnego i przestrzeni powietrznej.
Swoboda poruszania się w obrębie morza terytorialnego Państwa Przyjmującego obejmuje postój i kotwiczenie niezależnie od okoliczności.
6.
Do celów przeprowadzenia operacji, EUFOR może prowadzić w obrębie terytorium Państwa Przyjmującego, włączając jego morze terytorialne oraz przestrzeń powietrzną, dowolne ćwiczenia i treningi z użyciem broni, a także startem, lądowaniem lub przyjęciem na pokład jakiegokolwiek statku powietrznego lub urządzenia wojskowego.
7.
Do celów przeprowadzenia operacji okręty podwodne EUFOR nie mają obowiązku poruszać się po powierzchni wód ani uwidaczniać swej flagi na morzu terytorialnym Państwa Przyjmującego.
8.
Do celów przeprowadzenia operacji EUFOR może korzystać z dróg publicznych, mostów, promów, lotnisk i portów bez uiszczania ceł, opłat, opłat drogowych, podatków i tym podobnych należności.
Siły EUFOR nie są zwolnione z rozsądnych opłat za usługi zamówione i wykonane.
Artykuł 5
Przywileje i immunitety przyznane EUFOR przez Państwo Przyjmujące
1.
Obiekty EUFOR są nietykalne.
Funkcjonariusze Państwa Przyjmującego nie mogą do nich wkraczać bez zgody dowódcy sił zbrojnych UE.
2.
Obiekty sił EUFOR, ich wyposażenie i inne przedmioty, które się w nich znajdują, oraz ich środki transportu nie podlegają rewizji, rekwizycji, zajęciu ani egzekucji.
3.
Siły EUFOR, ich mienie i majątek objęte są immunitetem jurysdykcyjnym, niezależnie od tego, gdzie i w czyim posiadaniu się znajdują.
4.
Archiwa i dokumenty EUFOR są nietykalne zawsze i niezależnie od tego, gdzie się znajdują.
5.
Korespondencja służbowa EUFOR jest nietykalna.
Korespondencja służbowa EUFOR oznacza wszelką korespondencję związaną z operacją i jej funkcjami.
6.
W odniesieniu do zakupywanych i przywożonych towarów, świadczonych usług oraz obiektów wykorzystywanych przez EUFOR do celów operacji, siły EUFOR zwolnione są z wszelkich opłat krajowych, regionalnych i lokalnych, podatków i należności o podobnym charakterze.
Siły EUFOR nie są zwolnione z opłat, podatków ani należności stanowiących zapłatę za świadczone usługi.
7.
Państwo Przyjmujące zezwala na przywóz artykułów przeznaczonych dla operacji i zwalnia je z wszelkich ceł, opłat, opłat drogowych, podatków i opłat o podobnym charakterze innych niż opłaty za przechowywanie, przewóz i inne świadczone usługi.
Artykuł 6
Przywileje i immunitety przyznane personelowi EUFOR przez Państwo Przyjmujące
1.
Personel EUFOR nie podlega aresztowaniu ani zatrzymaniu w żadnej formie.
2.
Dokumenty, korespondencja i mienie personelu EUFOR są nietykalne, z wyjątkiem przypadku przedsięwzięcia środków egzekucyjnych dozwolonych na mocy ust. 6.
3.
Personel EUFOR korzysta z immunitetu od jurysdykcji karnej Państwa Przyjmującego niezależnie od okoliczności.
Immunitet od jurysdykcji karnej, z którego korzysta personel EUFOR, może zostać uchylony przez Państwo Wysyłające lub stosowną instytucję UE, w zależności od przypadku.
Uchylenie takie musi zawsze być jednoznacznie wyrażone.
4.
Personel EUFOR korzysta z immunitetu od jurysdykcji cywilnej i administracyjnej Państwa Przyjmującego w odniesieniu do wypowiedzi pisemnej, ustnej i wszystkich działań podjętych przez niego w toku pełnienia swych funkcji służbowych.
Dowódca sił zbrojnych UE oraz właściwy organ Państwa Wysyłającego lub instytucja UE są niezwłocznie informowani o każdym przypadku wytoczenia przed sądem Państwa Przyjmującego powództwa przeciwko personelowi EUFOR.
Przed wszczęciem postępowania sądowego dowódca sił zbrojnych UE oraz właściwy organ Państwa Wysyłającego lub instytucja UE przedkładają sądowi dokument stwierdzający, czy działanie, o którym mowa, zostało podjęte przez personel EUFOR w toku pełnienia funkcji służbowych.
Jeśli działanie to zostało podjęte przez personel EUFOR w toku pełnienia funkcji służbowych, postępowanie nie zostaje wszczęte i zastosowanie mają przepisy artykułu 15.
Jeśli działanie to nie zostało podjęte w toku pełnienia funkcji służbowych, można wszcząć postępowanie.
Poświadczenie dowódcy sił zbrojnych UE oraz właściwego organu Państwa Wysyłającego lub odpowiedniej instytucji UE jest wiążące dla jurysdykcji Państwa Przyjmującego, które nie może go zakwestionować.
Wszczęcie postępowania przez członka personelu EUFOR uniemożliwia mu powoływanie się na immunitet jurysdykcyjny w stosunku do powództw wzajemnych powiązanych bezpośrednio z powództwem głównym.
5.
Personel EUFOR nie jest obowiązany do składania zeznań w charakterze świadka.
6.
W stosunku do członka personelu EUFOR nie mogą być przedsięwzięte żadne środki egzekucyjne, z wyjątkiem przypadków, w których wszczęto przeciwko niemu postępowanie cywilne nie powiązane z wykonywaniem funkcji służbowych.
Mienie członka personelu EUFOR nie podlega zajęciu w celu wykonania wyroku, postanowienia lub nakazu sądowego jeśli dowódca sił zbrojnych UE poświadczy, iż jest ono niezbędne do wykonywania przez tego członka personelu EUFOR funkcji służbowych.
W postępowaniu cywilnym personel EUFOR nie podlega ograniczeniu wolności osobistej ani innym środkom przymusu.
7.
Immunitet personelu EUFOR od jurysdykcji Państwa Przyjmującego nie uchyla w stosunku do niego jurysdykcji odpowiedniego Państwa Wysyłającego.
8.
W zakresie usług świadczonych na rzecz EUFOR personel EUFOR nie podlega przepisom o ubezpieczeniach społecznych, które mogą obowiązywać w Państwie Przyjmującym.
9.
Personel EUFOR zwolniony jest z wszelkich form opodatkowania dochodów i wynagrodzenia wypłacanych im przez EUFOR lub Państwo Wysyłające, a także wszelkich innych dochodów pochodzących spoza Państwa Przyjmującego.
10.
Państwo Przyjmujące, w zgodzie z ustawami i przepisami, które może wydać, zezwala na przywóz i udziela zwolnienia z wszelkich opłat celnych, podatków i innych należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem opłat za przechowywanie, przewóz i podobne usługi, w odniesieniu do przedmiotów przeznaczonych do osobistego użytku personelu EUFOR.
Osobisty bagaż personelu EUFOR jest zwolniony z rewizji, chyba że istnieją uzasadnione podstawy do przypuszczenia, że zawiera on przedmioty, które nie są przeznaczone do osobistego użytku personelu EUFOR, lub przedmioty, których przywóz lub wywóz jest zabroniony przez ustawodawstwo Państwa Przyjmującego lub podlega przepisom tego Państwa w zakresie kwarantanny.
W takich wypadkach rewizja powinna być przeprowadzona jedynie w obecności członka personelu EUFOR lub upoważnionego przedstawiciela EUFOR.
Artykuł 7
Personel lokalny
Personel lokalny korzysta z przywilejów i immunitetów tylko w zakresie przyznanym mu przez Państwo Przyjmujące.
Państwo Przyjmujące powinno jednak wykonywać jurysdykcję nad tym personelem w taki sposób, aby zbytnio nie zakłócać wypełniania przez niego funkcji związanych z operacją.
Artykuł 8
Jurysdykcja karna
Właściwe organy Państwa Wysyłającego mają prawo sprawować na terytorium Państwa Przyjmującego całkowitą jurysdykcję karną oraz władzę dyscyplinarną przyznaną im przez ustawodawstwo Państwa Wysyłającego w stosunku do całego personelu EUFOR podlegającego odpowiednim przepisom Państwa Wysyłającego.
Artykuł 9
Mundury i broń
1.
Noszenie mundurów podlega zasadom przyjętym przez dowódcę sił zbrojnych UE.
2.
Personel wojskowy EUFOR może nosić broń i amunicję pod warunkiem, że jest do tego upoważniony przez wydane mu rozkazy.
Artykuł 10
Wsparcie Państwa Przyjmującego i zawieranie umów
1.
Państwo Przyjmujące zgadza się na udzielenie siłom EUFOR, na ich prośbę, pomocy w znalezieniu odpowiednich obiektów.
2.
W miarę swoich możliwości Państwo Przyjmujące udostępni, bez pobierania jakichkolwiek opłat, obiekty, których jest właścicielem, w zakresie potrzebnym do prowadzenia przez EUFOR działań administracyjnych i operacyjnych.
3.
W miarę dostępnych mu środków i możliwości Państwo Przyjmujące udziela pomocy w przygotowaniu, ustanowieniu, wykonaniu i wspieraniu operacji.
4.
Przepisy mające zastosowanie do umów zawieranych przez EUFOR w Państwie Przyjmującym są określane w tych umowach.
5.
Umowa może przewidywać, że do sporów wynikających z jej zastosowania ma zastosowanie procedura rozstrzygania sporów, o której mowa w artykule 15 ustępy 3 i 4.
Artykuł 11
Zmiany w obiektach
1.
Siły EUFOR są upoważnione do budowy, przebudowy i wprowadzania innych zmian w obiektach, w zależności od wymogów operacyjnych.
2.
Państwo Przyjmujące nie będzie żądało od EUFOR żadnego odszkodowania za wspomnianą budowę, przebudowę lub zmiany.
Artykuł 12
Śmierć członka personelu EUFOR
1.
Dowódca sił zbrojnych UE ma prawo objąć nadzór i podjąć stosowne kroki w celu odesłania zwłok zmarłych członków personelu EUFOR oraz ich mienia osobistego do kraju pochodzenia.
2.
Sekcja zwłok zmarłych członków EUFOR nie jest przeprowadzana bez zgody zainteresowanego państwa oraz bez obecności przedstawiciela EUFOR lub zainteresowanego państwa.
3.
Państwo Przyjmujące oraz EUFOR współpracują w jak najszerszym zakresie w celu szybkiego odesłania zwłok zmarłego członka personelu EUFOR do kraju pochodzenia.
Artykuł 13
Bezpieczeństwo EUFOR i żandarmeria wojskowa
1.
EUFOR jest uprawniony do stosowania środków koniecznych do ochrony swych obiektów, w tym obiektów wykorzystywanych podczas szkoleń, przed wszelkimi atakami lub ingerencjami z zewnątrz.
2.
Dowódca sił zbrojnych UE może ustanowić jednostkę żandarmerii wojskowej w celu utrzymania porządku w obiektach EUFOR.
3.
Jednostka żandarmerii wojskowej może także, w porozumieniu i współpracy z żandarmerią wojskową lub policją Państwa Przyjmującego, podejmować działania poza tymi obiektami w celu zapewnienia porządku i dyscypliny wśród personelu EUFOR.
Artykuł 14
Systemy komunikacyjne
1.
EUFOR może instalować i obsługiwać nadawcze i odbiorcze stacje radiowe, jak również systemy satelitarne.
EUFOR współpracuje z właściwymi organami Państwa Przyjmującego w celu uniknięcia konfliktu w korzystaniu z właściwych częstotliwości.
Państwo Przyjmujące udostępnia spektrum częstotliwości bez pobierania dodatkowych opłat.
2.
EUFOR korzysta z prawa do nieograniczonej komunikacji radiowej (włącznie z satelitarnymi, ruchomymi i przenośnymi aparatami radiowymi), telefonicznej, telegraficznej, faksowej i za pomocą innych środków, jak również z prawa do instalowania urządzeń niezbędnych do utrzymywania takiej komunikacji w ramach i między obiektami EUFOR, włącznie z kładzeniem kabli i linii naziemnych do celów przeprowadzenia operacji.
3.
W ramach swych obiektów EUFOR może podjąć kroki niezbędne do dystrybucji poczty adresowanej do EUFOR lub jego personelu i nadawanej przez EUFOR lub jego personel.
Artykuł 15
Roszczenia odszkodowawcze z tytułu śmierci, obrażeń ciała, szkody i straty
1.
EUFOR ani personel EUFOR nie ponoszą odpowiedzialności za szkody ani straty dotyczące mienia cywilnego ani państwowego, które powstają w wyniku działalności związanej z ochroną EUFOR.
2.
W celu osiągnięcia ugody, roszczenia odszkodowawcze z tytułu szkód lub strat dotyczących mienia cywilnego lub państwowego nie objętych postanowieniami ust. 1 oraz roszczenia odszkodowawcze z tytułu śmierci lub obrażeń ciała osób oraz z tytułu szkód lub strat dotyczących mienia EUFOR są przekazywane EUFOR przez właściwe organy Państwa Przyjmującego w przypadku roszczeń odszkodowawczych dochodzonych przez osoby prawne lub fizyczne z Państwa Przyjmującego, lub kierowane do właściwych organów Państwa Przyjmującego, w przypadku roszczeń odszkodowawczych dochodzonych przez EUFOR.
3.
Jeśli osiągnięcie ugody jest niemożliwe, roszczenie odszkodowawcze przedkłada się komisji ds. roszczeń złożonej z jednakowej liczby przedstawicieli EUFOR i przedstawicieli Państwa Przyjmującego.
Ugodę osiąga się na zasadzie wspólnego porozumienia.
4.
Jeśli niemożliwe jest osiągnięcie ugody w ramach komisji ds. roszczeń, spór:
a) w przypadku roszczeń w wysokości 40000 EUR lub poniżej tej kwoty rozstrzygany jest na drodze dyplomatycznej pomiędzy Państwem Przyjmującym a przedstawicielami UE;
b) w przypadku roszczeń powyżej kwoty określonej w lit. a) jest wnoszony przez trybunał rozjemczy, którego decyzja jest wiążąca.
5.
Trybunał rozjemczy składa się z trzech sędziów polubownych, z których jeden jest wyznaczany przez Państwo Przyjmujące, jeden przez EUFOR, a trzeci wyznaczany jest wspólnie przez Państwo Przyjmujące i EUFOR.
Jeśli jedna ze Stron nie wyznaczy sędziego polubownego w terminie dwóch miesięcy lub w przypadku braku zgody pomiędzy Państwem Przyjmującym a EUFOR co do wyznaczenia trzeciego sędziego, sędzia ten jest wyznaczany przez Przewodniczącego Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich.
6.
EUFOR oraz organy administracyjne Państwa Przyjmującego zawierają porozumienie administracyjne w celu określenia zakresu uprawnień komisji roszczeniowej oraz trybunału rozjemczego, procedur obowiązujących w tych organach oraz zasad dochodzenia roszczeń.
Artykuł 16
Współpraca i spory
1.
Wszelkie kwestie zaistniałe w związku ze stosowaniem niniejszej umowy są rozpatrywane wspólnie przez przedstawicieli EUFOR oraz właściwe organy Państwa Przyjmującego.
2.
W przypadku braku wcześniejszego rozstrzygnięcia spory dotyczące wykładni lub stosowania niniejszej umowy rozstrzygane są wyłącznie na drodze dyplomatycznej pomiędzy Państwem Przyjmującym a przedstawicielami UE.
Artykuł 17
Inne postanowienia
1.
W przypadkach, gdy niniejsza umowa odnosi się do przywilejów, immunitetów i praw EUFOR oraz personelu EUFOR, rząd Państwa Przyjmującego odpowiada za ich wprowadzenie w życie i poszanowanie przez właściwe organy lokalne Państwa Przyjmującego.
2.
Żadne z postanowień niniejszej umowy nie ma na celu ustanowienia odstępstwa i nie może być interpretowane jako ustanawiające odstępstwo od praw, które mogą przysługiwać na mocy innych umów państwu członkowskiemu UE lub jakiemukolwiek innemu państwu wnoszącemu wkład w EUFOR.
Artykuł 18
Uzgodnienia wykonawcze
Do celów niniejszej umowy kwestie operacyjne, administracyjne i techniczne mogą być przedmiotem osobnych uzgodnień pomiędzy dowódcą sił zbrojnych UE oraz organami administracyjnymi Państwa Przyjmującego.
Artykuł 19
Wejście w życie i wygaśnięcie
1.
Niniejsza umowa wchodzi w życie w dniu podpisania i pozostaje w mocy do dnia wyjazdu ostatniego elementu zabezpieczającego EUFOR oraz ostatniego członka personelu EUFOR, zgodnie z informacją dostarczoną przez EUFOR.
2. Nie naruszając postanowień ustępu 1, postanowienia artykułu 4 ustęp 8, artykułu 5 ustępy 1–3, 6 i 7, artykułu 6 ustępy 1, 3, 4, 6 i 8–10, artykułu 10 ustęp 2, artykułu 11 i artykułu 15 uznaje się za obowiązujące od dnia rozlokowania pierwszego członka personelu EUFOR, jeśli data ta była wcześniejsza niż data wejścia w życie niniejszej umowy.
3.
Niniejsza umowa może być zmieniona w formie pisemnej za obopólną zgodą Stron.
4.
Wygaśnięcie niniejszej umowy nie ma wpływu na prawa lub obowiązki wynikające z wykonania niniejszej umowy przed jej wygaśnięciem.
TŁUMACZENIE
Umowa
między Unią Europejską a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii dotycząca udziału Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii w wojskowej operacji zarządzania kryzysowego w Bośni i Hercegowinie prowadzonej przez Unię Europejską (operacja ALTHEA)
UNIA EUROPEJSKA (UE),
z jednej strony, oraz
BYŁA JUGOSŁOWIAŃSKA REPUBLIKA MACEDONII,
z drugiej strony,
zwane dalej "Stronami",
- przyjęcie przez Radę Unii Europejskiej wspólnego działania 2004/570/WPZiB z dnia 12 lipca 2004 r. w sprawie operacji wojskowej Unii Europejskiej w Bośni i Hercegowinie [1],
- zaproszenie Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii do udziału w operacji prowadzonej przez UE,
- zalecenie dowódcy operacji UE oraz Komitetu Wojskowego UE, by wyrazić zgodę na udział sił zbrojnych Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii w operacji prowadzonej przez UE,
- decyzję Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa BiH/3/2004 z dnia 29 września 2004 r. w sprawie ustanowienia Komitetu Uczestników operacji wojskowej Unii Europejskiej w Bośni i Hercegowinie [2],
- decyzję Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa BiH/8/2006 z dnia 15 marca 2006 r. zmieniającą decyzję BiH/1/2004 w sprawie dopuszczenia wkładów państw trzecich w operację wojskową Unii Europejskiej w Bośni i Hercegowinie oraz decyzję BiH/3/2004 w sprawie ustanowienia Komitetu Uczestników operacji wojskowej Unii Europejskiej w Bośni i Hercegowinie,
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Udział w operacji
1.
Była Jugosłowiańska Republika Macedonii włącza się do wspólnego działania 2004/570/WPZiB z dnia 12 lipca 2004 r. w sprawie operacji wojskowej Unii Europejskiej w Bośni i Hercegowinie oraz do wszelkich wspólnych działań i decyzji, na mocy których Rada Unii Europejskiej postanawia przedłużyć prowadzoną przez Unię Europejską wojskową operację zarządzania kryzysowego zgodnie z postanowieniami niniejszej umowy i wszelkimi wymaganymi przepisami wykonawczymi.
2.
Wkład Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii w prowadzoną przez Unię Europejską wojskową operację zarządzania kryzysowego nie narusza autonomii podejmowania decyzji przez Unię Europejską.
3.
Była Jugosłowiańska Republika Macedonii gwarantuje, że jej siły zbrojne i personel uczestniczący w wojskowej operacji zarządzania kryzysowego prowadzonej przez UE wykonują swoją misję zgodnie z:
- wspólnym działaniem 2004/570/WPZiB i ewentualnymi późniejszymi jego zmianami,
- planem operacji,
- środkami wykonawczymi.
4.
Siły zbrojne i personel, oddelegowane do udziału w operacji przez Byłą Jugosłowiańską Republikę Macedonii, wykonują swoje obowiązki i postępują, mając na uwadze wyłącznie interes wojskowej operacji zarządzania kryzysowego prowadzonej przez UE.
5.
Była Jugosłowiańska Republika Macedonii informuje w odpowiednim czasie dowódcę operacji prowadzonej przez UE o wszelkich zmianach związanych z udziałem tego państwa w operacji.
Artykuł 2
Status sił zbrojnych
1.
Status sił zbrojnych i personelu, oddelegowanych przez Byłą Jugosłowiańską Republikę Macedonii do wojskowej operacji zarządzania kryzysowego prowadzonej przez UE, podlega przepisom dotyczącym statusu sił zbrojnych, jeżeli takie istnieją, uzgodnionym między Unią Europejską a państwem przyjmującym.
2.
Status sił zbrojnych i personelu, oddelegowanych do kwatery głównej, lub grup dowodzenia, usytuowanych poza Bośnią i Hercegowiną, podlega ustaleniom między kwaterą główną i odpowiednimi grupami dowodzenia a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii.
3.
Bez uszczerbku dla przepisów dotyczących statusu sił zbrojnych, o których mowa w ust. 1, Była Jugosłowiańska Republika Macedonii sprawuje jurysdykcję nad swoimi siłami zbrojnymi i personelem uczestniczącym w wojskowej operacji zarządzania kryzysowego prowadzonej przez UE.
4.
Była Jugosłowiańska Republika Macedonii jest odpowiedzialna za uregulowanie wszelkich roszczeń związanych z udziałem w wojskowej operacji zarządzania kryzysowego prowadzonej przez UE, dotyczących lub zgłoszonych przez członków jej sił zbrojnych oraz personelu.
Była Jugosłowiańska Republika Macedonii jest odpowiedzialna za podjęcie działań, w szczególności o charakterze prawnym lub dyscyplinarnym, przeciwko członkom swoich sił zbrojnych oraz personelu, zgodnie ze swoimi przepisami ustawowymi i wykonawczymi.
5.
Była Jugosłowiańska Republika Macedonii zobowiązuje się do złożenia oświadczenia dotyczącego zrzeczenia się roszczeń w stosunku do któregokolwiek z państw uczestniczących w wojskowej operacji zarządzania kryzysowego prowadzonej przez UE oraz do uczynienia tego przy podpisaniu niniejszej umowy.
6.
Unia Europejska zobowiązuje się do zapewnienia, aby państwa członkowskie złożyły oświadczenie dotyczące zrzeczenia się roszczeń w związku z udziałem Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii w wojskowej operacji zarządzania kryzysowego prowadzonej przez UE oraz by uczyniły to przy podpisaniu niniejszej umowy.
Artykuł 3
Informacje niejawne
1.
Była Jugosłowiańska Republika Macedonii podejmuje odpowiednie środki w celu zapewnienia ochrony informacji niejawnych UE zgodnie z przepisami Rady Unii Europejskiej dotyczącymi bezpieczeństwa, zawartymi w decyzji Rady 2001/264/WE z dnia 19 marca 2001 r. [3] oraz zgodnie z dalszymi wytycznymi wydanymi przez właściwe organy, w tym dowódcę operacji UE.
2.
W przypadku gdy UE i Była Jugosłowiańska Republika Macedonii zawarły umowę w sprawie procedur bezpieczeństwa w odniesieniu do wymiany informacji niejawnych, postanowienia takiej umowy mają zastosowanie w kontekście wojskowej operacji zarządzania kryzysowego prowadzonej przez UE.
Artykuł 4
Struktura dowodzenia
1.
Wszyscy członkowie sił zbrojnych i personelu uczestniczący w wojskowej operacji zarządzania kryzysowego prowadzonej przez UE podlegają w pełni swoim władzom krajowym.
2.
Władze krajowe przekazują dowodzenie operacyjne i taktyczne lub kontrolę operacyjną i taktyczną nad swoimi siłami zbrojnymi i personelem dowódcy operacji prowadzonej przez UE.
Dowódca operacji prowadzonej przez UE jest upoważniony do delegowania swoich uprawnień.
3.
Była Jugosłowiańska Republika Macedonii ma takie same prawa i obowiązki w kwestii bieżącego zarządzania operacją, jak uczestniczące państwa członkowskie Unii Europejskiej.
4.
Dowódca operacji prowadzonej przez UE może w każdej chwili, po przeprowadzeniu konsultacji z Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii, wnioskować o wycofanie wkładu Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii.
5.
W celu reprezentowania swojego krajowego kontyngentu w wojskowej operacji zarządzania kryzysowego prowadzonej przez UE, Była Jugosłowiańska Republika Macedonii mianuje Starszego Przedstawiciela Wojskowego (Senior Military Representative – SMR).
SMR konsultuje się z dowódcą sił zbrojnych UE we wszystkich sprawach mających wpływ na operację oraz jest odpowiedzialny za bieżącą dyscyplinę kontyngentu.
Artykuł 5
Aspekty finansowe
1.
Była Jugosłowiańska Republika Macedonii przyjmuje na siebie wszelkie koszty związane ze swoim udziałem w operacji, chyba że koszty te podlegają wspólnemu finansowaniu przewidzianemu w instrumentach prawnych, o których mowa w art. 1 ust. 1 niniejszej umowy, jak również w decyzji Rady 2004/197/WPZiB z dnia 23 lutego 2004 r. ustanawiającej mechanizm zarządzania finansowaniem wspólnych kosztów operacji Unii Europejskiej mających wpływ na kwestie wojskowe i obronne [4].
2.
W przypadku śmierci, obrażeń ciała, strat lub szkód poniesionych przez osoby fizyczne lub prawne z państwa lub państw, w których prowadzona jest operacja, Była Jugosłowiańska Republika Macedonii, w przypadku ustalenia jej odpowiedzialności, wypłaca odszkodowanie zgodnie z warunkami przewidzianymi w przepisach dotyczących statusu sił zbrojnych, o których mowa w art. 2 ust. 1 niniejszej umowy, jeżeli takie istnieją.
Artykuł 6
Przepisy wykonawcze do umowy
Wszelkie niezbędne ustalenia techniczne i administracyjne służące wykonaniu niniejszej umowy są dokonywane między Sekretarzem Generalnym Rady Unii Europejskiej/Wysokim Przedstawicielem ds. Wspólnej Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa a odpowiednimi organami Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii.
Artykuł 7
Niewykonanie obowiązków
Jeżeli jedna ze Stron nie wykona swoich obowiązków wyszczególnionych w poprzednich artykułach, druga Strona ma prawo do rozwiązania niniejszej umowy z zachowaniem miesięcznego okresu wypowiedzenia.
Artykuł 8
Rozstrzyganie sporów
Spory dotyczące interpretacji lub stosowania niniejszej umowy są rozstrzygane na drodze dyplomatycznej pomiędzy Stronami.
Artykuł 9
Wejście w życie
1.
Niniejsza umowa wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po wzajemnym notyfikowaniu sobie przez Strony zakończenia wewnętrznych procedur niezbędnych do tego celu.
2.
Umowa jest tymczasowo stosowana od dnia jej podpisania.
3.
Niniejsza umowa pozostaje w mocy przez okres, w jakim Była Jugosłowiańska Republika Macedonii wnosi wkład w operację.
TŁUMACZENIE
Umowa
między Unią Europejską a Republiką Turcji ustanawiająca zasady ogólne udziału Republiki Turcji w operacjach zarządzania kryzysami prowadzonych przez Unię Europejską
UNIA EUROPEJSKA,
z jednej strony, oraz
REPUBLIKA TURCJI,
z drugiej strony,
zwane dalej "Stronami",
mając na uwadze, co następuje:
(1) Unia Europejska (UE) może zadecydować o podjęciu działań w dziedzinie zarządzania kryzysami.
(2) Unia Europejska zdecyduje, czy państwa trzecie zostaną zaproszone do udziału w operacji zarządzania kryzysami prowadzonej przez UE.
Republika Turcji może przyjąć zaproszenie Unii Europejskiej i zaoferować swój wkład.
W takim przypadku Unia Europejska podejmie decyzję w sprawie przyjęcia proponowanego wkładu Republiki Turcji.
(3) Jeżeli Unia Europejska decyduje się podjąć wojskową operację zarządzania kryzysami, przy wykorzystaniu środków majątkowych i potencjału NATO, Republika Turcji zasadniczo może wyrazić swój zamiar uczestnictwa w operacji.
(4) Rada Europejska na posiedzeniu w Brukseli w dniach 24 i 25 października 2002 r. ustaliła sposoby wprowadzania w życie postanowień podjętych podczas posiedzenia Rady Europejskiej w Nicei w dniach 7– 9 grudnia 2000 r. w sprawie zaangażowania członków NATO niebędących członkami UE w operacje zarządzania kryzysami prowadzone przez UE.
(5) Warunki dotyczące udziału Republiki Turcji w prowadzonych przez UE operacjach zarządzania kryzysami powinny być raczej ustalone w umowie ustanawiającej zasady ogólne takiego ewentualnego przyszłego udziału, a nie definiowane na podstawie indywidualnych przypadków dla każdej pojedynczej operacji.
(6) Umowa taka powinna pozostawać bez uszczerbku dla autonomii podejmowania decyzji przez Unię Europejską oraz nie powinna przesądzać o indywidualnym charakterze decyzji Republiki Turcji dotyczących udziału w prowadzonej przez UE operacji zarządzania kryzysami.
(7) Umowa taka powinna dotyczyć jedynie przyszłych operacji zarządzania kryzysami prowadzonych przez UE oraz powinna pozostawać bez uszczerbku dla ewentualnych obowiązujących umów dotyczących udziału Republiki Turcji w już trwających operacjach zarządzania kryzysami prowadzonych przez UE,
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
SEKCJA I
POSTANOWIENIA OGÓLNE
Artykuł 1
Decyzje odnoszące się do udziału
1.
Po podjęciu przez Unię Europejską decyzji o zaproszeniu Republiki Turcji do udziału w prowadzonej przez nią operacji zarządzania kryzysami oraz po podjęciu przez Republikę Turcji decyzji o udziale, Republika Turcji przekazuje Unii Europejskiej informacje w sprawie swego proponowanego wkładu.
2.
Jeżeli Unia Europejska zdecydowała o podjęciu wojskowej operacji zarządzania kryzysami, przy wykorzystaniu środków majątkowych i potencjału NATO, Republika Turcji poinformuje Unię Europejską o wszelkich zamiarach uczestnictwa w operacji, a następnie udzieli informacji o wszelkim proponowanym wkładzie.
3.
Dokonywana przez Unię Europejską ocena wkładu Republiki Turcji jest prowadzona w konsultacji z Republiką Turcji.
4.
Unia Europejska możliwie najwcześniej dostarczy Republice Turcji wstępnych szacunkowych danych dotyczących prawdopodobnej wysokości wkładu w koszty wspólne operacji w celu pomocy Republice Turcji w sformułowaniu jej oferty.
5.
Unia Europejska powiadamia listownie Republikę Turcji o wyniku oceny w celu zagwarantowania udziału Republiki Turcji zgodnie z postanowieniami niniejszej umowy.
Artykuł 2
Ogólne zasady
1.
Republika Turcji włącza się do wspólnego działania, na mocy którego Rada Unii Europejskiej decyduje, że UE będzie prowadziła operację zarządzania kryzysami, oraz do wszelkich wspólnych działań lub decyzji, na mocy których Rada Unii Europejskiej postanawia rozszerzyć prowadzoną przez Unię Europejską operację zarządzania kryzysami, zgodnie z postanowieniami niniejszej umowy i wszelkimi wymaganymi porozumieniami wykonawczymi.
2.
Wkład Republiki Turcji wniesiony do prowadzonej przez UE operacji zarządzania kryzysami odbywa się bez uszczerbku dla autonomii podejmowania decyzji przez Unię Europejską.
Artykuł 3
Status personelu i sił zbrojnych
1.
Status personelu oddelegowanego przez Republikę Turcji do udziału w prowadzonej przez UE cywilnej operacji zarządzania kryzysami lub sił zbrojnych wysłanych przez Republikę Turcji do udziału w prowadzonej przez UE wojskowej operacji zarządzania kryzysami podlega umowie w sprawie statusu sił zbrojnych/misji, jeżeli została ona zawarta, podpisanej między Unią Europejską i państwem (państwami), w którym (których) operacja jest prowadzona.
2.
Status personelu przydzielonego do kwatery głównej lub grup dowodzenia usytuowanych poza państwem (państwami), w którym (których) ma miejsce prowadzona przez UE operacja zarządzania kryzysami, podlega ustaleniom między kwaterą główną i odpowiednimi grupami dowodzenia a Republiką Turcji.
3.
Bez uszczerbku dla umowy w sprawie statusu sił zbrojnych/misji, o którym mowa w ust. 1, Republika Turcji sprawuje jurysdykcję nad swoim personelem uczestniczącym w prowadzonej przez UE operacji zarządzania kryzysami.
4.
Republika Turcji ponosi odpowiedzialność z tytułu wszelkich roszczeń związanych z udziałem w prowadzonej przez UE operacji zarządzania kryzysami, dotyczących któregokolwiek członka jej personelu lub zgłoszonych przez któregokolwiek z członków jej personelu.
Republika Turcji jest odpowiedzialna za wszczęcie postępowania, w szczególności sądowego lub dyscyplinarnego, przeciwko któremukolwiek członkowi jej personelu zgodnie ze swoimi przepisami ustawodawczymi i wykonawczymi.
5.
Republika Turcji zobowiązuje się do wydania deklaracji odnośnie do zrzeczenia się roszczeń wobec któregokolwiek z państw uczestniczących w prowadzonej przez UE operacji zarządzania kryzysami, w której bierze udział Republika Turcji, oraz do uczynienia tego przy podpisywaniu niniejszej umowy.
Wzór takiej deklaracji jest załączony do niniejszej umowy.
6.
Unia Europejska zobowiązuje się do zagwarantowania, że państwa członkowskie wydadzą deklarację odnośnie do zrzeczenia się roszczeń przeciwko Republice Turcji, w przypadku jej udziału w prowadzonej przez UE operacji zarządzania kryzysami, oraz do uczynienia tego przy podpisywaniu niniejszej umowy.
Wzór takiej deklaracji jest załączony do niniejszej umowy.
Artykuł 4
Informacje niejawne
1.
Republika Turcji podejmuje odpowiednie środki w celu zapewnienia ochrony informacji niejawnych UE zgodnie z przepisami Rady Unii Europejskiej dotyczącymi bezpieczeństwa zawartymi w decyzji Rady 2001/264/WE z dnia 19 marca 2001 r. [1] oraz zgodnie z dalszymi wytycznymi wydanymi przez właściwe organy, w tym przez dowódcę operacji prowadzonej przez UE w sprawach dotyczących prowadzonej przez UE wojskowej operacji zarządzania kryzysami lub przez szefa misji UE w sprawach dotyczących prowadzonej przez UE cywilnej operacji zarządzania kryzysami.
2.
Jeżeli UE otrzyma od Republiki Turcji informacje niejawne, informacje te zostają objęte stopniem ochrony właściwym dla klauzuli, którą są one oznaczone, oraz zgodnym z normami ustalonymi w przepisach dotyczących informacji niejawnych UE.
3.
W przypadkach gdy UE i Republika Turcji zawarły umowę w sprawie procedur bezpieczeństwa dotyczących wymiany informacji niejawnych, postanowienia takiej umowy mają zastosowanie w kontekście prowadzonej przez UE operacji zarządzania kryzysami.
SEKCJA II
POSTANOWIENIA W SPRAWIE UDZIAŁU W CYWILNYCH OPERACJACH ZARZĄDZANIA KRYZYSAMI
Artykuł 5
Personel oddelegowany do prowadzonej przez UE cywilnej operacji zarządzania kryzysami
1.
Republika Turcji gwarantuje, że jej personel oddelegowany do prowadzonej przez UE cywilnej operacji zarządzania kryzysami wykonuje swoją misję zgodnie z:
- wspólnym działaniem i późniejszymi zmianami, o których mowa w art. 2 ust. 1 niniejszej umowy,
- planem operacji,
- środkami wykonawczymi.
2.
Republika Turcji informuje w odpowiednim czasie szefa misji prowadzonej przez UE cywilnej operacji zarządzania kryzysami i Sekretariat Generalny Rady Unii Europejskiej o wszelkich zmianach co do wkładu wniesionego do prowadzonej przez UE cywilnej operacji zarządzania kryzysami.
3.
Personel oddelegowany do prowadzonej przez UE cywilnej operacji zarządzania kryzysami przechodzi badania lekarskie i szczepienia oraz uzyskuje zaświadczenie lekarskie stwierdzające zdolność do pełnienia obowiązków, wystawione przez właściwe organy Republiki Turcji.
Personel oddelegowany do prowadzonej przez UE cywilnej operacji zarządzania kryzysami przedstawia kopię takiego zaświadczenia.
Artykuł 6
Struktura dowodzenia
1.
Personel oddelegowany przez Republikę Turcji wykonuje swoje obowiązki i postępuje, mając na uwadze wyłącznie interesy prowadzonej przez UE cywilnej operacji zarządzania kryzysami.
2.
Cały personel podlega w pełni swoim władzom krajowym.
3.
Władze krajowe dokonują przeniesienia kontroli operacyjnej na szefa misji prowadzonej przez UE cywilnej operacji zarządzania kryzysami, który sprawuje dowodzenie poprzez hierarchiczną strukturę dowodzenia i kontroli.
4.
Szef misji dowodzi prowadzoną przez UE cywilną operacją zarządzania kryzysami i odpowiada za bieżące zarządzanie operacją.
5.
Zgodnie z instrumentami prawnymi, o których mowa w art. 2 ust. 1 niniejszej umowy, Republika Turcji ma takie sama prawa i obowiązki w kwestii bieżącego zarządzania operacją jak państwa członkowskie Unii Europejskiej biorące udział w operacji.
6.
Szef misji prowadzonej przez UE cywilnej operacji zarządzania kryzysami jest odpowiedzialny za kontrolę dyscyplinarną sprawowaną nad personelem prowadzonej przez UE cywilnej operacji zarządzania kryzysami.
W razie konieczności postępowanie dyscyplinarne jest podejmowane przez odpowiednie władze krajowe.
7.
Republika Turcji wyznacza punkt kontaktowy kontyngentu narodowego (NPC) w celu reprezentowania narodowego kontyngentu podczas operacji.
W sprawach krajowych NPC podlega szefowi misji prowadzonej przez UE cywilnej operacji zarządzania kryzysami oraz jest odpowiedzialny za bieżącą dyscyplinę kontyngentu.
8.
Decyzja w sprawie zakończenia operacji jest podejmowana przez Unię Europejską po konsultacji z Republiką Turcji, pod warunkiem że w dniu zakończenia prowadzonej przez UE cywilnej operacji zarządzania kryzysami Republika Turcji nadal wnosi do niej swój wkład.
Artykuł 7
Aspekty finansowe
1.
Republika Turcji ponosi wszelkie koszty związane ze swoim udziałem w operacji, pominąwszy koszty podlegające wspólnemu finansowaniu, jak zostało to wyszczególnione w budżecie operacyjnym operacji.
Procedura ta pozostaje bez uszczerbku dla art. 8.
2.
W przypadku śmierci, uszkodzeń ciała, straty lub szkód wyrządzonych osobom fizycznym lub prawnym z państwa (państw), w którym (których) prowadzona jest operacja, Republika Turcji, po ustaleniu jej odpowiedzialności, wypłaca odszkodowanie zgodnie z warunkami przewidzianymi w umowie w sprawie statusu misji, jeżeli została ona zawarta, o której mowa w art. 3 ust. 1 niniejszej umowy.
Artykuł 8
Wkład do budżetu operacyjnego
1.
Republika Turcji wnosi wkład w finansowanie budżetu operacyjnego prowadzonej przez UE cywilnej operacji zarządzania kryzysami.
2.
Wkład finansowy Republiki Turcji do budżetu operacyjnego równy jest niższej spośród następujących dwóch kwot:
a) tej części kwoty referencyjnej, która jest proporcjonalna do stosunku jej dochodu narodowego brutto (DNB) do sumy DNB wszystkich państw wnoszących wkład do budżetu operacyjnego operacji; lub
b) tej części kwoty referencyjnej dla budżetu operacyjnego, która jest proporcjonalna do stosunku liczby jej personelu uczestniczącego w operacji do całkowitej liczby personelu wszystkich państw uczestniczących w operacji.
3.
Nie naruszając ust. 1 i 2, Republika Turcji nie wnosi żadnych wkładów w celu finansowania diet dziennych wypłacanych personelowi państw członkowskich Unii Europejskiej.
4.
Nie naruszając ust. 1, Unia Europejska zasadniczo zwalnia państwa trzecie z wnoszenia wkładów finansowych do prowadzonych przez UE poszczególnych cywilnych operacji zarządzania kryzysami, gdy:
a) Unia Europejska stwierdza, że państwo trzecie uczestniczące w operacji wnosi znaczny wkład, który jest istotny dla operacji; lub
b) DNB na mieszkańca państwa trzeciego uczestniczącego w operacji nie przekracza wysokości tego wskaźnika w którymkolwiek z państw członkowskich Unii Europejskiej.
5.
W odniesieniu do wkładów Republiki Turcji wnoszonych do budżetu operacyjnego prowadzonej przez UE cywilnej operacji zarządzania kryzysami podpisuje się porozumienie między szefem misji prowadzonej przez UE cywilnej operacji zarządzania kryzysami a odpowiednimi służbami administracyjnymi Republiki Turcji w sprawie praktycznych sposobów dokonywania płatności.
Porozumienie to zawiera między innymi postanowienia dotyczące:
a) wysokości kwoty;
b) uzgodnień w sprawie wnoszenia wkładu finansowego;
c) procedury audytu.
SEKCJA III
POSTANOWIENIA W SPRAWIE UDZIAŁU W WOJSKOWYCH OPERACJACH ZARZĄDZANIA KRYZYSAMI
Artykuł 9
Udział w prowadzonej przez UE wojskowej operacji zarządzania kryzysami
1.
Republika Turcji gwarantuje, że jej siły zbrojne i personel uczestniczący w prowadzonej przez UE wojskowej operacji zarządzania kryzysami wykonują swoją misję zgodnie z:
- wspólnym działaniem i późniejszymi zmianami, o których mowa w art. 2 ust. 1 niniejszej umowy,
- planem operacji,
- środkami wykonawczymi.
2.
Personel oddelegowany przez Republikę Turcji wykonuje swoje obowiązki i postępuje, mając na uwadze wyłącznie interesy prowadzonej przez UE wojskowej operacji zarządzania kryzysami.
3.
Republika Turcji informuje w odpowiednim czasie dowódcę prowadzonej przez UE operacji o wszelkich zmianach dotyczących jej udziału w operacji.
Artykuł 10
Struktura dowodzenia
1.
Wszyscy członkowie sił zbrojnych i personelu uczestniczącego w prowadzonej przez UE wojskowej operacji zarządzania kryzysami podlegają w pełni swoim władzom krajowym.
2.
Władze krajowe przekazują dowodzenie operacyjne i taktyczne lub kontrolę nad swoimi siłami zbrojnymi i personelem dowódcy prowadzonej przez UE operacji.
Dowódca prowadzonej przez UE operacji ma uprawnienia do delegowania swojej władzy.
3.
Republika Turcji ma takie same prawa i obowiązki w kwestii bieżącego zarządzania operacją jak uczestniczące w niej państwa członkowskie Unii Europejskiej.
4.
Dowódca prowadzonej przez UE operacji może w każdej chwili, po przeprowadzeniu konsultacji z Republiką Turcji, wnioskować o wycofanie wkładu Republiki Turcji.
5.
W celu reprezentowania krajowego kontyngentu w prowadzonej przez UE wojskowej operacji zarządzania kryzysami Republika Turcji mianuje Starszego Przedstawiciela Wojskowego (SMR).
SMR konsultuje się z dowódcą sił zbrojnych UE we wszystkich sprawach mających wpływ na operację oraz jest odpowiedzialny za bieżącą dyscyplinę kontyngentu.
Artykuł 11
Aspekty finansowe
1.
Bez uszczerbku dla art. 12, Republika Turcji ponosi wszelkie koszty związane ze swym udziałem w operacji, chyba że koszty te podlegają wspólnemu finansowaniu, jak zostało to wyszczególnione w instrumentach prawnych, o których mowa w art. 2 ust. 1 niniejszej umowy oraz w decyzji Rady 2004/197/WPZiB z dnia 23 lutego 2004 r. ustanawiającej mechanizm zarządzania finansowaniem wspólnych kosztów operacji UE mających wpływ na kwestie wojskowe i obronne [2].
2.
W przypadku śmierci, uszkodzeń ciała, straty lub szkód wyrządzonych osobom fizycznym lub prawnym z państwa (państw), w którym (których) prowadzona jest operacja, Republika Turcji, po ustaleniu jej odpowiedzialności, wypłaca odszkodowanie zgodnie z warunkami przewidzianymi w umowie w sprawie statusu sił zbrojnych, jeżeli została ona zawarta, o której mowa w art. 3 ust. 1 niniejszej umowy.
Artykuł 12
Wkład w koszty wspólne
1.
Republika Turcji wnosi wkład w finansowanie kosztów wspólnych prowadzonej przez UE wojskowej operacji zarządzania kryzysami.
2.
Wkład finansowy Republiki Turcji w koszty wspólne równy jest niższej spośród następujących dwóch kwot:
a) tej części kwoty referencyjnej dla kosztów wspólnych, która jest proporcjonalna do stosunku jej DNB do sumy DNB wszystkich państw wnoszących wkład do kosztów wspólnych operacji; lub
b) tej części kwoty referencyjnej dla kosztów wspólnych, która jest proporcjonalna do stosunku liczby jej personelu uczestniczącego w operacji do całkowitej liczby personelu wszystkich państw uczestniczących w operacji.
W przypadku gdy Republika Turcji wysyła personel jedynie do kwatery głównej operacji lub sił zbrojnych, przy wyliczaniu kwoty z ust. 2 lit. b) bierze się pod uwagę stosunek jej personelu do całkowitej liczby odpowiedniego personelu kwatery głównej.
W pozostałych przypadkach bierze się pod uwagę stosunek całkowitej liczby personelu wysłanego przez Republikę Turcji do całkowitej liczby personelu operacji.
3.
Nie naruszając ust. 1, Unia Europejska zasadniczo zwalnia państwa trzecie z wnoszenia wkładów finansowych do kosztów wspólnych prowadzonych przez UE poszczególnych wojskowych operacji zarządzania kryzysami, gdy:
a) Unia Europejska stwierdza, że państwo trzecie uczestniczące w operacji wnosi znaczny wkład w środki majątkowe lub w potencjał, które są istotne dla operacji; lub
b) DNB na mieszkańca państwa trzeciego uczestniczącego w operacji nie przekracza wysokości tego wskaźnika w którymkolwiek z państw członkowskich Unii Europejskiej.
4.
Zawiera się porozumienie między zarządcą, o którym mowa w decyzji Rady 2004/197/WPZiB z dnia 23 lutego 2004 r. ustanawiającej mechanizm zarządzania finansowaniem wspólnych kosztów operacji UE mających wpływ na kwestie wojskowe i obronne, a właściwymi organami administracyjnymi Republiki Turcji.
Porozumienie to zawiera między innymi postanowienia dotyczące:
a) wysokości kwoty;
b) uzgodnień w sprawie wnoszenia wkładu finansowego;
c) procedury audytu.
SEKCJA IV
POSTANOWIENIA KOŃCOWE
Artykuł 13
Porozumienia wykonawcze do umowy
Bez uszczerbku dla postanowień art. 8 ust. 5 i art. 12 ust. 4, wszelkie niezbędne porozumienia techniczne i administracyjne służące wykonaniu niniejszej umowy zawierane są między Sekretarzem Generalnym Rady Unii Europejskiej, Wysokim Przedstawicielem ds. Wspólnej Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa a właściwymi władzami Republiki Turcji.
Artykuł 14
Nieprzestrzeganie obowiązków
Jeżeli jedna ze Stron nie przestrzega swoich obowiązków wyszczególnionych w poprzednich artykułach, druga Strona ma prawo do rozwiązania niniejszej umowy z zachowaniem miesięcznego okresu wypowiedzenia.
Artykuł 15
Rozstrzyganie sporów
Spory dotyczące interpretacji lub zastosowania niniejszej umowy rozstrzygane są na drodze dyplomatycznej między Stronami.
Artykuł 16
Wejście w życie
1.
Niniejsza umowa wchodzi w życie pierwszego dnia pierwszego miesiąca po wzajemnej notyfikacji Stron o zakończeniu wewnętrznych procedur niezbędnych do tego celu.
2.
Niniejsza umowa podlega przeglądowi nie później niż dnia 1 czerwca 2008 r., a następnie przynajmniej co trzy lata.
3.
Zmiany do niniejszej umowy mogą być wprowadzane w formie pisemnej za wspólną zgodą Stron.
4.
Strona może wypowiedzieć niniejszą umowę poprzez złożenie drugiej Stronie pisemnego wypowiedzenia.
Tego rodzaju wypowiedzenie jest skuteczne po upływie sześciu miesięcy od dnia otrzymania notyfikacji przez drugą Stronę.
TŁUMACZENIE
Porozumienie w sprawie połowów na południowym obszarze Oceanu Indyjskiego (SIOFA)
UMAWIĄJCE SIĘ STRONY,
KIERUJĄC SIĘ WSPÓLNYM INTERESEM W ZAKRESIE właściwego zarządzania, długotrwałej ochrony i zrównoważonego wykorzystania zasobów połowowych na południowym obszarze Oceanu Indyjskiego, i pragnąc dalszej realizacji swoich celów na drodze międzynarodowej współpracy,
MAJĄC NA UWADZE, że wody państw nadbrzeżnych podlegające jurysdykcji krajowej zgodnie z Konwencją Narodów Zjednoczonych o prawie morza z dnia 10 grudnia 1982 r. i ogólnymi zasadami prawa międzynarodowego, w ramach których wykonują one swoje suwerenne prawa do celów badania, eksploatacji, ochrony i zarządzania zasobami połowowymi oraz ochrony żywych zasobów morskich, na które dokonywanie połowów ma wpływ,
ODWOŁUJĄC SIĘ DO ODPOWIEDNICH POSTANOWIEŃ Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza z dnia 10 grudnia 1982 roku, Porozumienia w sprawie wykonania postanowień Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza z dnia 10 grudnia 1982 r., odnoszących się do ochrony i zarządzania międzystrefowymi zasobami rybnymi oraz zasobami rybnymi masowo migrującymi z dnia 4 grudnia 1995 r., Porozumienia o wspieraniu przestrzegania przez statki rybackie międzynarodowych środków ochrony i zarządzania na pełnym morzu z 24 listopada 1993 r., oraz biorąc pod uwagę Kodeks Odpowiedzialnego Rybołówstwa przyjęty na 28. Sesji Konferencji Organizacji ds. Wyżywienia i Rolnictwa Narodów Zjednoczonych dnia 31 października 1995 r.,
ODWOŁUJĄC SIĘ RÓWNIEŻ do artykułu 17 Porozumienia w sprawie wykonania postanowień Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza z dnia 10 grudnia 1982 r., odnoszących się do ochrony i zarządzania międzystrefowymi zasobami rybnymi oraz zasobami rybnymi masowo migrującymi z 1995 r., oraz do potrzeby państw niebędących Umawiającymi się Stronami niniejszego Porozumienia w sprawie połowów na południowym obszarze Oceanu Indyjskiego zastosowania środków ochrony i zarządzania przyjętych na jego mocy, i nieprzyznawania statkom pływającym pod ich banderą zezwolenia na prowadzenie działalności połowowej niezgodnej z ochroną i zrównoważonym wykorzystaniem zasobów połowowych, do których ma zastosowanie niniejsze porozumienie,
UZNAJĄC ekonomiczne i geograficzne uwarunkowania i szczególne wymagania państw rozwijających się, w szczególności najsłabiej rozwiniętych z nich oraz małych, wyspiarskich krajów rozwijających się i ich wspólnot nadbrzeżnych, dotyczące sprawiedliwej korzyści z zasobów połowowych,
PRAGNĄC współpracy z państwami nadbrzeżnymi oraz z innymi państwami, organizacjami i jednostkami połowowymi posiadającymi żywotny interes w zapewnieniu zasobom połowowym południowego obszaru Oceanu Indyjskiego zgodnych środków ochrony i zarządzania,
MAJĄC NA UWADZE, że osiągnięcie powyższego przyczyni się do realizacji sprawiedliwego i słusznego porządku ekonomicznego w interesie całej ludzkości, zwłaszcza szczególnych interesów i potrzeb państw rozwijających się, w szczególności najsłabiej rozwiniętych z nich oraz małych, wyspiarskich krajów rozwijających się,
W PRZEKONANIU, że podpisanie wielostronnego porozumienia o długotrwałej ochronie i zrównoważonym wykorzystywaniu zasobów połowowych na wodach podlegających jurysdykcji krajowej na południowym obszarze Oceanu Indyjskiego najlepiej służyłoby realizacji tych celów,
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Definicje
Do celów niniejszego porozumienia:
a) "Konwencja z 1982 r." oznacza Konwencję Narodów Zjednoczonych o prawie morza z dnia 10 grudnia 1982 r.;
b) "Porozumienie z 1995 r." oznacza Porozumienie w sprawie wykonania postanowień Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza z dnia 10 grudnia 1982 r., odnoszących się do ochrony i zarządzania międzystrefowymi zasobami rybnymi oraz zasobami rybnymi masowo migrującymi z dnia 4 grudnia 1995 r.;
c) "obszar" oznacza obszar, do którego ma zastosowanie niniejsze porozumienie, zgodnie z artykułem 3;
d) "Kodeks postępowania" oznacza Kodeks Odpowiedzialnego Rybołówstwa przyjęty na 28 Sesji Konferencji Organizacji ds. Wyżywienia i Rolnictwa Narodów Zjednoczonych dnia 31 października 1995 r.;
e) "Umawiająca się Strona" oznacza państwo lub regionalną organizację integracji gospodarczej, które zgodziły się na przyjęcie zobowiązań w ramach niniejszego porozumienia i dla których niniejsze porozumienie ma moc obowiązującą;
f) "zasoby połowowe" oznaczają zasoby ryb, mięczaki , skorupiaki i inne gatunki osiadłe na tym obszarze, lecz z wyłączeniem:
i) gatunków osiadłych podlegających jurysdykcji państw nadbrzeżnych w zakresie rybołówstwa, zgodnie z artykułem 77 ustęp 4 Konwencji z 1982 r.; oraz
ii) gatunki o wysokiej migracji wymienione w załączniku I do Konwencji z 1982 r.;
g) "połowy" oznaczają:
i) rzeczywiste lub zamierzone poszukiwanie, złowienie, przejęcia lub zebranie zasobów połowowych;
ii) angażowanie się we wszelkie działania, które z racjonalnego punktu widzenia mogą skutkować lokalizowaniem, łowieniem, przejmowaniem lub odławianiem zasobów połowowych w każdym celu, włącznie z badaniami naukowymi;
iii) umiejscawianie, poszukiwania lub odzyskiwanie urządzeń powodujących koncentrację zasobów połowowych lub powiązanego sprzętu włącznie z radiolatarniami;
iv) wszelkie działania na morzu wspomagające lub przygotowawcze dla działalności określonej w niniejszej definicji, z wyjątkiem działań w nagłych wypadkach związanych ze zdrowiem i bezpieczeństwem członków załogi lub bezpieczeństwem statku; lub
v) użycie statku powietrznego w odniesieniu do działania określonego w niniejszej definicji, z wyjątkiem lotów ratunkowych związanych ze zdrowiem lub bezpieczeństwem członków załogi lub bezpieczeństwem statku;
h) "jednostka połowowa" oznacza jednostkę połowową określoną w artykule 1 ustęp 3 Porozumienia z 1995 r.;
i) "statek rybacki" oznacza każdy statek użyty lub przeznaczony do użycia w celach połowowych, włącznie ze statkami macierzystymi i wszelkimi innymi statkami bezpośrednio zaangażowanymi w takie operacje połowowe, oraz statki biorące udział w przeładunku;
j) "obywatele" oznaczają zarówno osoby fizyczne, jak i prawne;
k) "regionalna organizacja integracji gospodarczej" oznacza regionalną organizację integracji gospodarczej, na rzecz której państwa członkowskie przekazały kompetencję w sprawach objętych niniejszym porozumieniem, w tym prawo do podejmowania decyzji wiążących państwa członkowskie w zakresie tych spraw;
l) "przeładunek" oznacza rozładunek całości lub części zasobów połowowych z pokładu statku rybackiego na inny statek rybacki na morzu lub w porcie.
Artykuł 2
Cele
Celem niniejszego porozumienia jest zapewnienie długotrwałej ochrony i zrównoważonego wykorzystania zasobów połowowych na przedmiotowym obszarze poprzez współpracę między Umawiającymi się Stronami, oraz wspieranie zrównoważonego rozwoju rybołówstwa na tym obszarze, biorąc pod uwagę potrzeby państw rozwijających się graniczących z obszarem, które są Umawiającymi się Stronami niniejszego porozumienia, w szczególności najsłabiej rozwiniętych z nich oraz małych, wyspiarskich krajów rozwijających się.
Artykuł 3
Obszar obowiązywania porozumienia
1.
Niniejsze porozumienie ma zastosowanie do obszaru ograniczonego linią łączącą następujące punkty wzdłuż równoleżników szerokości geograficznej i południków długości geograficznej, z wyjątkiem wód podlegających jurysdykcji krajowej:
Rozpoczynającą się od wybrzeża kontynentu afrykańskiego na poziomie równoleżnika 39° szerokości geograficznej północnej; następnie biegnącą w kierunku wschodnim wzdłuż tego równoleżnika do punktu jego przecięcia z południkiem 65° długości geograficznej wschodniej; następnie biegnącą w kierunku południowym wzdłuż tego południka do punktu jego przecięcia z równikiem; następnie biegnącą w kierunku wschodnim wzdłuż równika do punktu jego przecięcia z południkiem 80° długości geograficznej wschodniej; następnie biegnącą w kierunku południowym wzdłuż tego południka do punktu jego przecięcia z równoleżnikiem 20° szerokości geograficznej południowej; następnie biegnącą w kierunku wschodnim wzdłuż tego równoleżnika do linii wybrzeża kontynentu australijskiego; następnie biegnącą w kierunku południowym, a następnie wschodnim wzdłuż wybrzeża Australii do punktu jego przecięcia z południkiem 120° długości geograficznej wschodniej; następnie biegnącą w kierunku południowym wzdłuż tego południka do punktu jego przecięcia z równoleżnikiem 55° szerokości geograficznej południowej; następnie biegnącą w kierunku zachodnim wzdłuż tego równoleżnika do punktu jego przecięcia z południkiem 80° długości geograficznej wschodniej; następnie biegnącą w kierunku północnym wzdłuż tego południka do punktu jego przecięcia z równoleżnikiem 45° szerokości geograficznej południowej; następnie biegnącą w kierunku zachodnim wzdłuż tego równoleżnika do punktu jego przecięcia z południkiem 30° długości geograficznej wschodniej; następnie biegnącą w kierunku północnym wzdłuż tego południka do wybrzeża kontynentu afrykańskiego.
2.
Kiedy do celów niniejszego porozumienia konieczne będzie określenie pozycji na powierzchni Ziemi punktu, linii lub obszaru, pozycja ta powinna być określona przez odniesienie do Międzynarodowego Ziemskiego Układu Odniesienia zarządzanego przez Międzynarodową Służbę Ruchu Obrotowego Ziemi, która dla praktycznych celów jest zasadniczo równoważna z globalnym geocentrycznym układem odniesienia 1984 (WGS 84).
Artykuł 4
Ogólne zasady
Dla realizacji zadania współpracy zgodnie z Konwencją 1982 r. i prawem międzynarodowym, Umawiające się Strony stosują, w szczególności, następujące zasady:
a) należy przyjąć środki, oparte o najlepsze dostępne dowody naukowe, w celu zapewnienia długoterminowej ochrony zasobów połowowych, biorąc pod uwagę zrównoważone wykorzystanie tych zasobów i wprowadzając podejście ekosystemowe do zarządzania nimi;
b) należy przyjąć środki w celu zapewnienia, że poziom działalności połowowej jest współmierny do zrównoważonego wykorzystania zasobów połowowych;
c) należy przyjąć ostrożne podejście zgodnie z Kodeksem postępowania i Porozumieniem z 1995 r., przy czym brak odpowiednich informacji naukowych nie powinien być usprawiedliwieniem dla odkładania lub niepodejmowania środków ochrony i zarządzania;
d) zasobami połowowymi zarządza się w taki sposób, aby były one utrzymywane na poziomach zapewniających maksymalny, zrównoważony pozysk, a uszczuplone zasoby połowowe były odbudowane do wspomnianych poziomów;
e) praktyki połowowe i środki zarządzania muszą w należyty sposób uwzględniać potrzebę minimalizowania szkodliwego wpływu działalności połowowej na środowisko morskie;
f) należy chronić bioróżnorodność środowiska morskiego; oraz
g) w pełni uznaje się szczególne wymagania państw rozwijających się, graniczących z obszarem, które są Umawiającymi się Stronami niniejszego porozumienia, w szczególności najsłabiej rozwiniętych z nich oraz małych, wyspiarskich krajów rozwijających się.
Artykuł 5
Spotkanie Stron
1.
Umawiające się Strony spotykają się okresowo w celu rozważenia spraw związanych z realizacją niniejszego porozumienia i podjęcia wszelkich decyzji z nim związanych.
2.
O ile Strony nie zadecydują inaczej, zwyczajne Spotkanie Stron ma miejsce co najmniej raz w roku, na ile to praktycznie możliwe równolegle ze spotkaniami Komisji Rybołówstwa Południowo–Zachodniego Oceanu Indyjskiego.
Umawiające się Strony mogą również odbywać spotkania nadzwyczajne, jeżeli uznają to za konieczne.
3.
Spotkanie Stron przyjmuje i zmienia, w drodze konsensusu, swój regulamin oraz regulaminy swoich organów pomocniczych.
4.
Na swoim pierwszym spotkaniu Umawiające się Strony rozważają przyjęcie budżetu mającego sfinansować przeprowadzenie Spotkania Stron oraz wykonywanie jego zadań i towarzyszących rozporządzeń finansowych.
Rozporządzenia finansowe ustalają kryteria regulujące określenie kwoty udziału każdej z Umawiających się Stron w budżecie, przy należytym uwzględnieniu statusu ekonomicznego Umawiających się Stron, którymi są kraje rozwijające się, w szczególności najsłabiej rozwinięte z nich oraz małe, wyspiarskie kraje rozwijające się, oraz zapewniające, że odpowiedni udział w budżecie pokrywają Umawiające się Strony, które czerpią korzyści z połowów na przedmiotowym obszarze.
Artykuł 6
Zadania Spotkania Stron
1.
Spotkanie Stron:
a) weryfikuje stan zasobów połowowych, w tym ich obfitość i poziom eksploatacji;
b) wspiera i, odpowiednio, koordynuje konieczne badania naukowe dotyczące zasobów połowowych i rozproszonych zasobów rybnych występujących na wodach podlegających jurysdykcji krajowej sąsiadujących z przedmiotowym obszarem, w tym ilości odrzuconych oraz wpływu działalności połowowej na środowisko morskie;
c) ocenia wpływ połowów na zasoby połowowe i na środowisko morskie, biorąc pod uwagę charakterystyki oceanograficzne i środowiskowe przedmiotowego obszaru, inną działalność człowieka i czynniki środowiskowe;
d) formułuje i przyjmuje środki ochrony i zarządzania w celu zapewnienia długoterminowej trwałości zasobów połowowych, biorąc pod uwagę potrzebę ochrony bioróżnorodności mórz, oparte o najlepsze dostępne dowody naukowe;
e) przyjmuje ogólnie zalecane międzynarodowe minimalne normy w zakresie odpowiedzialnego prowadzenia operacji połowowych;
f) ustanawia zasady gromadzenia i weryfikacji danych naukowych i statystycznych, oraz przedkładania, publikacji, rozpowszechniania i wykorzystywania takich danych;
g) wspiera współpracę i koordynację między Umawiającymi się Stronami w celu zapewnienia, że środki ochrony i zarządzania rozproszonymi zasobami rybnymi występującymi na wodach podlegających jurysdykcji krajowej sąsiadujących z przedmiotowym obszarem oraz środki przyjęte przez Spotkanie Stron w sprawie zasobów połowowych są zgodne;
h) ustanawia zasady i procedury monitorowania, kontroli i nadzoru działalności połowowej w celu zapewnienia zgodności ze środkami ochrony i zarządzania przyjętymi przez Spotkanie Stron, w tym w odpowiednich przypadkach system weryfikacji obejmujący monitorowanie i obserwację statków, oraz zasady dotyczące wejścia na pokład i dokonywania inspekcji statków dokonujących połowów na przedmiotowym obszarze;
i) rozwija i monitoruje środki w celu zapobiegania, powstrzymywania i eliminowania nielegalnych, niezarejestrowanych i nieuregulowanych połowów;
j) zgodnie z prawem międzynarodowym i z wszelkimi mającymi zastosowanie dokumentami, zwraca uwagę jakichkolwiek państw niebędących Umawiającymi się Stronami na wszelkie działania szkodzące realizacji celów niniejszego porozumienia;
k) ustanawia kryteria i zasady regulujące uczestnictwo w połowach; oraz
l) wykonuje wszelkie inne zadania i funkcje konieczne do osiągnięcia celów niniejszego porozumienia.
2.
Określając kryteria uczestnictwa w połowach, w tym przydział ogólnego dopuszczalnego połowu bądź ogólnego poziomu nakładu połowowego, Umawiające się Strony uwzględniają między innymi zasady międzynarodowe, takie jak te, które znajdują się w Porozumieniu a 1995 r.
3.
Przy zastosowaniu postanowień ustępu 2, Umawiające się Strony mogą między innymi:
a) określać przydziały kontyngentu rocznego lub ograniczenia nakładu połowowego dla Umawiających się Stron;
b) przydzielać ilości połowowe do celów eksploracyjnych oraz badań naukowych; oraz
c) w razie potrzeby uchylać wielkości dopuszczalne połowów w odniesieniu do państw niebędących Umawiającymi się Stronami niniejszego porozumienia.
4.
Spotkanie Stron, z zastrzeżeniem uzgodnionych zasad, dokonuje przeglądu przydzielonych kontyngentów, ograniczeń nakładów połowowych oraz udziału w wielkościach dopuszczalnych połowów Umawiających się Stron, biorąc między innymi pod uwagę informacje w sprawie wprowadzania w życie przez Umawiające się Strony i państwa niebędących Umawiającymi się Stronami środków ochrony i zarządzania przyjętych przez Spotkanie Stron.
Artykuł 7
Organy pomocnicze
1.
Spotkanie Stron tworzy stały Komitet Naukowy, który spotyka się, o ile Spotkanie Stron nie postanowi inaczej, co najmniej raz w roku, i najlepiej przed Spotkaniem Stron, zgodnie z następującymi postanowieniami:
a) zadania Komitet Naukowego są następujące:
i) przeprowadzanie oceny naukowej zasobów połowowych oraz wpływu połowów na środowisko morskie, biorąc pod uwagę charakterystyki oceanograficzne i środowiskowe przedmiotowego obszaru oraz wyniki odpowiednich badań naukowych;
ii) popieranie i promocja współpracy w badaniach naukowych zmierzających do pogłębiania wiedzy o stanie zasobów połowowych;
iii) udzielanie porad naukowych i zaleceń Spotkaniu Stron w celu opracowania środków ochrony i zarządzania określonych w artykule 6 ustęp 1 litera d);
iv) udzielanie porad naukowych i zaleceń Spotkaniu Stron w celu opracowania środków ochrony i zarządzania określonych w artykule 6 ustęp 1 litera d);
v) udzielanie porad naukowych i zaleceń Spotkaniu Stron w sprawie właściwych standardów i wzoru zbierania i wymiany danych dotyczących rybołówstwa; oraz
vi) wszelkie inne zadania naukowe, o których Spotkanie Stron może zdecydować;
b) podczas opracowywania porad i zaleceń Komitet Naukowy ma na względzie pracę Komisji Rybołówstwa Południowo – Zachodniego Oceanu Indyjskiego oraz innych odpowiednich organizacji badawczych i regionalnych organizacji zarządzających rybołówstwem.
2.
Gdy środki określone w artykule 6 zostaną podjęte, Spotkanie Stron tworzy Komitet Zgodności w celu sprawdzenia wprowadzania tych środków w życie i zgodności z nimi.
Komitet Zgodności spotyka się, wspólnie ze Spotkaniem Stron, zgodnie z harmonogramem przewidzianym w regulaminie oraz składa sprawozdanie, doradza i przedstawia zalecenia Spotkaniu Stron.
3.
Spotkanie Stron może również powołać takie tymczasowe, specjalne lub stałe komitety do analizowania i sporządzania sprawozdań na temat kwestii powiązanych z wprowadzaniem w życie celów niniejszego porozumienia, oraz grupy robocze do analizowania i opracowywania zaleceń powiązanych z konkretnymi problemami technicznymi.
Artykuł 8
Podejmowanie decyzji
1.
O ile niniejsze porozumienie nie stanowi inaczej, decyzje Spotkania Stron i ich organów pomocniczych w kwestiach przedmiotowych podejmowane są w drodze konsensusu przez obecne Umawiające się Strony, gdzie konsensus oznacza brak formalnego sprzeciwu wobec przyjęcia decyzji.
Kwestia, czy dana sprawa jest kwestią przedmiotową, traktowana jest jako kwestia przedmiotowa.
2.
Decyzje w sprawach innych niż określone w ustępie 1 podejmowane są zwykłą większością głosów Umawiających się Stron, obecnych i głosujących.
3.
Decyzje przyjęte przez Spotkanie Stron są wiążące dla wszystkich Umawiających się Stron.
Artykuł 9
Sekretariat
Spotkanie Stron ustala warunki prowadzenia obsługi sekretariatu, lub decyduje o powołaniu sekretariatu wykonującego następujące zadania:
a) wprowadzanie w życie i koordynacja postanowień administracyjnych niniejszego porozumienia, w tym opracowanie i rozpowszechnienie oficjalnego sprawozdania ze Spotkania Stron;
b) sporządzanie pełnego sprawozdania z obrad Spotkania Stron i ich organów pomocniczych, jak również pełnego archiwum wszelkich innych dokumentów urzędowych powiązanych z wprowadzaniem w życie niniejszego porozumienia; oraz
c) wszelkie inne zadania, o których Spotkanie Stron może zdecydować.
Artykuł 10
Zobowiązania Umawiającej się Strony
1.
Każda z Umawiających się Stron w odniesieniu do swoich działań na przedmiotowym obszarze:
a) niezwłocznie wprowadza w życie niniejsze rozporządzenie oraz wszelkie środki ochrony, zarządzania oraz inne środki lub sprawy uzgodnione przez Spotkanie Stron;
b) podejmuje odpowiednie środki w celu zapewnienia skuteczności środków przyjętych przez Spotkanie Stron;
c) gromadzi i prowadzi wymianę danych naukowych, technicznych i statystycznych w odniesieniu do zasobów połowowych i zapewnia aby:
i) gromadzone dane były wystarczająco szczegółowe dla ułatwienia efektywnej oceny zasobów, oraz aby były dostarczane terminowo w celu spełnienia wymogów ustalonych w zasadach przyjętych przez Spotkanie Stron;
ii) podjęto właściwe środki weryfikacji dokładności takich danych;
iii) corocznie dostarczano takie statystyczne, biologiczne i inne dane i informacje, jakich Spotkanie Stron może wymagać; oraz
(iv) dostarczano, w wymaganych odstępach czasu, informacje w sprawie kroków podjętych dla wprowadzenia w życie środków ochrony i zarządzania przyjętych przez Spotkanie Stron.
2.
Każda z Umawiających się Stron udostępnia Spotkaniu Stron sprawozdanie z wprowadzania w życie i środków zgodności, włącznie z nakładaniem sankcji za wszelkie naruszenia, przyjęte zgodnie z niniejszym artykułem i, w przypadku państw nadbrzeżnych, które są Umawiającymi się Stronami niniejszego porozumienia, w zakresie środków ochrony i zarządzania podjętych w odniesieniu do rozproszonych zasobów rybnych występujących na wodach podlegających jurysdykcji krajowej sąsiadujących z przedmiotowym obszarem.
3.
Bez uszczerbku dla pierwszeństwa odpowiedzialności państwa bandery, każda z Umawiających się Stron podejmuje środki, w możliwie najszerszym zakresie, lub współpracuje w celu zapewnienia, że jej obywatele i statki rybackie stanowiące własność lub obsługiwane przez jej obywateli dokonujących połowów na przedmiotowym obszarze, są zgodne z postanowieniami niniejszego porozumienia oraz ze środkami ochrony i zarządzania przyjętymi przez Spotkanie Stron.
4.
Każda z Umawiających się Stron bada, w możliwie najszerszym zakresie, na wniosek każdej innej Umawiającej się Strony dysponującej stosownymi informacjami, każde domniemane poważne naruszenie przez jej obywateli lub statki rybackie stanowiące własność lub obsługiwane przez jej obywateli, w rozumieniu Porozumienia z 1995 r., postanowień niniejszego porozumienia lub jakichkolwiek środków ochrony i zarządzania przyjętych przez Spotkanie Stron.
Odpowiedź zawierająca szczegóły jakiegokolwiek działania podjętego lub zaproponowanego w związku z domniemanym naruszeniem przekazywana jest wszystkim Umawiającym się Stronom tak szybko jak jest to praktykowane, i w każdym przypadku w ciągu dwóch miesięcy od takiego wniosku.
Sprawozdanie dotyczące wyników dochodzenia przekazywane jest Spotkaniu Stron w chwili zakończenia dochodzenia.
Artykuł 11
Obowiązki państwa bandery
1.
Każda z Umawiających się Stron podejmuje takie środki, jakie mogą być niezbędne dla zapewnienia, że:
a) statki pływające pod jej banderą dokonujące połowów na przedmiotowym obszarze są zgodne ze środkami ochrony i zarządzania przyjętymi przez Spotkanie Stron, oraz że nie angażują się w żadne działania podważające skuteczność takich środków;
b) statki pływające pod jej banderą nie prowadzą nielegalnych połowów na wodach podlegających jurysdykcji krajowej sąsiadujących z przedmiotowym obszarem; oraz
c) rozwija i wprowadza w życie satelitarny system monitorowania statków rybackich pływających pod jej banderą i dokonujących połowów na przedmiotowym obszarze.
2.
Żadna z Umawiających się Stron nie zezwoli jakiemukolwiek statkowi rybackiemu mającemu prawo do pływania pod jej banderą, aby używano go do połowów na przedmiotowym obszarze, chyba że został upoważniony do użycia go w tym celu przez właściwy organ lub władze tej Umawiającej się Strony.
3.
Każda z Umawiających się Stron:
a) zezwala na wykorzystanie statków pływających pod jej banderą do dokonywania połowów na wodach podlegających jurysdykcji krajowej tylko w przypadku, gdy jest zdolna do skutecznego wykonywania swoich zobowiązań w odniesieniu do takich statków na mocy niniejszego porozumienia i zgodnie z prawem międzynarodowym;
b) sporządza krajowy rejestr statków rybackich uprawnionych do pływania pod jej banderą oraz do poławiania zasobów połowowych, oraz zapewnia, że w odniesieniu do wszystkich takich statków taka informacja określona przez Spotkanie Stron zostanie wprowadzona do rejestru.
Umawiające się Strony wymieniają informacje zgodnie z takimi procedurami uzgodnionymi przez Spotkanie Stron;
c) zgodnie z zasadami określonymi przez Spotkanie Stron udostępnia każdemu corocznemu Spotkaniu Stron sprawozdanie z jej działalności połowowej na przedmiotowym obszarze;
d) gromadzi i dzieli się terminowo pełnymi i dokładnymi danymi dotyczącymi działalności połowowej statków pływających pod jej banderą dokonujących połowów na przedmiotowym obszarze, w szczególności pozycji statku, zatrzymanego na pokładzie połowu, ilości odrzuconych oraz nakładów połowowych, w odpowiednich przypadkach przy zachowaniu poufności danych odnoszących się do stosowania odpowiedniego ustawodawstwa krajowego; oraz
e) bada, w możliwie najszerszym zakresie, na wniosek każdej innej Umawiającej się Strony dysponującej stosownymi informacjami, każde domniemane poważne naruszenie przez statki rybackie pływające pod jej banderą, w rozumieniu Porozumienia z 1995 r., postanowień niniejszego porozumienia lub jakichkolwiek środków ochrony i zarządzania przyjętych przez Spotkanie Stron.
Odpowiedź zawierająca szczegóły jakiegokolwiek działania podjętego lub zaproponowanego w związku z domniemanym naruszeniem przekazywana jest wszystkim Umawiającym się Stronom tak szybko jak jest to praktykowane, i w każdym przypadku w ciągu dwóch (2) miesięcy od takiego wniosku.
Sprawozdanie dotyczące wyników dochodzenia przekazywane jest Spotkaniu Stron w chwili zakończenia dochodzenia.
Artykuł 12
Obowiązki państwa portu
1.
Środki podejmowane przez państwo portu będące Umawiającą się Stroną zgodnie z niniejszym porozumieniem w pełni uwzględniają prawa i obowiązki państwa portu do podejmowania środków, zgodnie z prawem międzynarodowym, w celu wspierania skuteczności subregionalnych, regionalnych i globalnych środków ochrony i zarządzania.
Stosując takie środki państwo portu będące Umawiającą się Stroną nie dyskryminuje formalnie ani faktycznie statków rybackich żadnego z państw.
2.
Każde państwo portu będące Umawiającą się Stroną:
a) zgodnie ze środkami ochrony i zarządzania przyjętymi przez Spotkanie Stron, dokonuje, między innymi, kontroli dokumentów, narzędzi połowowych oraz połowu na pokładzie statków rybackich, gdy statki te znajdują się z własnej woli w jego portach lub jego oddalonych od brzegu terminalach;
b) zabrania wyładunku, przeładunku bądź usług dostawczych w odniesieniu do statków rybackich, chyba że okaże się, że połów ryb znajdujących się na pokładzie statku został dokonany w sposób zgodny ze środkami ochrony i zarządzania przyjętymi przez Spotkanie Stron; oraz
c) udziela pomocy państwom bandery będącym Umawiającymi się Stronami, w takim stopniu, jak tylko jest to racjonalnie osiągalne i zgodnie z prawem krajowym i międzynarodowym, kiedy statek rybacki znajduje się z własnej woli w ich portach lub ich oddalonych od brzegu terminalach i państwo bandery statku prosi je o udzielenie pomocy w celu zapewnienia zgodności z postanowieniami niniejszego porozumienia oraz ze środkami ochrony i zarządzania przyjętymi przez Spotkanie Stron;
3.
W przypadku gdy państwo portu będące Umawiającą się Stroną uznaje, że statek innej Umawiającej się Strony korzystający z jego portów lub oddalonych od brzegu terminali naruszyło postanowienie niniejszego porozumienia bądź środek ochrony i zarządzania przyjęty przez Spotkanie Stron, państwo portu zgłasza powyższe zainteresowanemu państwu bandery oraz Spotkaniu Stron.
Państwo portu będące Umawiającą się Stroną przedstawia państwu bandery i Spotkaniu Stron pełną dokumentację sprawy, włącznie z wszelkimi zapisami inspekcji.
4.
Postanowienia niniejszego artykułu nie mają wpływu na korzystanie przez Umawiające się Strony z ich suwerenności w odniesieniu do portów na ich terytorium zgodnie z prawem międzynarodowym.
Artykuł 13
Szczególne wymogi państw rozwijających się
1.
Umawiające się Strony w pełni uznają szczególne wymogi państw rozwijających się graniczących z przedmiotowym obszarem, w szczególności najsłabiej rozwiniętych z nich oraz małych, wyspiarskich krajów rozwijających się, w odniesieniu do ochrony i zarządzania zasobami połowowymi oraz rozwoju tych zasobów.
2.
Umawiające się Strony uznają w szczególności:
a) wrażliwość państw rozwijających się graniczących z obszarem, w szczególności najsłabiej rozwiniętych z nich oraz małych, wyspiarskich krajów rozwijających się, które są uzależnione od wykorzystania zasobów połowowych, w tym spełniania potrzeb pokarmowych ich ludności lub jej części;
b) potrzebę uniknięcia negatywnych wpływów oraz zapewnienie dostępu do łowisk rybakom utrzymującym się z połowów, łowiącym na małą skalę i, rybakom-rzemieślnikom; oraz
c) konieczność zapewnienia, że środki ochrony i zarządzania przyjęte przez Spotkanie Stron nie powodują przeniesienia, bezpośrednio lub pośrednio, nieproporcjonalnego obciążenia związanego z działaniami ochrony na państwa rozwijające się graniczące z obszarem, w szczególności najsłabiej rozwinięte z nich oraz małe, wyspiarskie kraje rozwijające się.
3.
Współpraca Umawiających się Stron w ramach postanowień niniejszego porozumienia poprzez inne subregionalne lub regionalne organizacje związane z zarządzaniem zasobami połowowymi powinna obejmować działania mające na celu:
a) zwiększanie zdolności państw rozwijających się graniczących z obszarem, w szczególności najsłabiej rozwiniętych z nich oraz małych, wyspiarskich krajów rozwijających się do ochrony i zarządzania zasobami połowowymi oraz rozwijania własnego rybołówstwa dla takich zasobów; oraz
b) pomoc państwom rozwijającym się graniczącym z obszarem, w szczególności najsłabiej rozwiniętym z nich oraz małym, wyspiarskim krajom rozwijającym się umożliwiająca im uczestniczenie w połowach takich zasobów, włącznie z ułatwianiem dostępu zgodnie z niniejszym porozumieniem.
4.
Współpraca z państwami rozwijającymi się graniczącymi z obszarem, w szczególności najsłabiej rozwiniętymi z nich oraz małymi, wyspiarskimi krajami rozwijającymi się do celów wymienionych w niniejszym artykule obejmuje pomoc finansową, pomoc odnoszącą się do rozwoju zasobów ludzkich, pomoc techniczną, transfer technologii oraz działania skierowane bezpośrednio na:
a) lepszą ochronę i zarządzanie zasobami połowowymi i rozproszonymi zasobami rybnymi występującymi na wodach podlegających jurysdykcji krajowej sąsiadujących z przedmiotowym obszarem poprzez gromadzenie, zgłaszanie, weryfikację, wymianę i analizę danych dotyczących rybołówstwa oraz informacji pokrewnych;
b) sprawniejsze zbieranie i zarządzanie informacjami na temat wpływu działalności połowowej na środowisko morskie;
c) ocenę zasobów i badania naukowe;
d) monitorowanie, kontrolę, nadzór, zgodność i stosowanie, włącznie ze szkoleniami i polepszaniem wydajności na szczeblu lokalnym, rozwój i finansowanie krajowych i regionalnych programów obserwacyjnych oraz dostęp do technologii; oraz
e) udział w Spotkaniu Stron i spotkaniach ich organów pomocniczych, jak również w rozstrzyganiu sporów.
Artykuł 14
Przejrzystość
1.
Umawiające się Strony popierają przejrzystość w procesie podejmowania decyzji i innych działaniach prowadzonych w ramach niniejszego porozumienia.
2.
Państwa nadbrzeżne sąsiadujące z przedmiotowym obszarem, których wody podlegają jurysdykcji krajowej, niebędące Umawiającymi się Stronami niniejszego porozumienia, mają prawo uczestniczyć jako obserwatorzy w Spotkaniu Stron i spotkaniach ich organów pomocniczych.
3.
Państwa niebędące Umawiającymi się Stronami niniejszego porozumienia mają prawo uczestniczyć jako obserwatorzy w Spotkaniu Stron i spotkaniach ich organów pomocniczych.
4.
Organizacje międzyrządowe zainteresowane sprawami wiążącymi się z wprowadzaniem w życie niniejszego porozumienia, w szczególności Organizacja ds. Wyżywienia i Rolnictwa Narodów Zjednoczonych, Komisja Rybołówstwa Południowo–Zachodniego Oceanu Indyjskiego oraz regionalne organizacji zarządzające rybołówstwem, których kompetencje obejmują wody na pełnym morzu sąsiadujące z przedmiotowym obszarem, mają prawo uczestniczyć jako obserwatorzy w Spotkaniu Stron i spotkaniach ich organów pomocniczych.
5.
Przedstawicielom organizacji pozarządowych zainteresowanym sprawami wiążącymi się z wprowadzaniem w życie niniejszego porozumienia umożliwia się uczestnictwo w Spotkaniu Stron i spotkaniach ich organów pomocniczych jako obserwatorom lub w innej roli zgodnie z ustaleniami Spotkania Stron.
Regulamin Spotkania Stron i ich organów pomocniczych przewiduje tego rodzaju udział.
Procedury nie są nadmiernie restrykcyjne w tym względzie.
6.
Obserwatorzy uzyskają niezwłoczny dostęp do ważnych informacji zgodnych z regulaminem i z wymogami poufności przyjętymi przez Spotkanie Stron.
Artykuł 15
Jednostki połowowe
1.
Po wejściu w życie niniejszego porozumienia każda jednostka połowowa, której statki dokonywały połowów lub zamierzają dokonywać połowów na przedmiotowym obszarze, mogą, w formie dokumentu pisemnego złożonego Przewodniczącemu Spotkania Stron, zgodnie z procedurą ustanowioną przez Spotkanie Stron, wyrazić swoje mocne zobowiązanie do pozostania związaną warunkami niniejszego porozumienia.
Takie zobowiązanie staje się skuteczne po trzydziestu (30) dniach od daty otrzymania dokumentu.
Każda taka jednostka połowowa może wycofać takie zobowiązanie w drodze pisemnego zawiadomienia skierowanego do przewodniczącego Spotkania Stron.
Powiadomienie o wycofaniu się staje się skuteczne po dziewięćdziesięciu (90) dniach od daty jego otrzymania przez przewodniczącego Spotkania Stron.
2.
Jednostka połowowa, która wyraziła zobowiązanie do pozostania związaną warunkami niniejszego porozumienia, może uczestniczyć w Spotkaniu Stron i ich organów pomocniczych i brać udział w podejmowaniu decyzji zgodnie z regulaminem przyjętym przez Spotkanie Stron.
Artykuły 1 do 18 oraz 20 ustęp 2 stosują się, mutatis mutandis, do takiej jednostki połowowej.
Artykuł 16
Współpraca z innymi organizacjami
Umawiające się Strony, działając wspólnie w ramach niniejszego porozumienia, współpracują z innymi międzynarodowymi organizacjami rybołówstwa i powiązanymi organizacjami w kwestiach będących przedmiotem wspólnego zainteresowania, w szczególności z Komisją Rybołówstwa Południowo–Zachodniego Oceanu Indyjskiego i każdą inną regionalną organizacją zarządzającą rybołówstwem, których kompetencje obejmują wody na pełnym morzu sąsiadujące z przedmiotowym obszarem.
Artykuł 17
Państwa niebędące Umawiającymi się Stronami
1.
Umawiające się Strony podejmują środki zgodne z niniejszym porozumieniem, Porozumieniem z 1995 r. i z prawem międzynarodowym w celu powstrzymania działań statków pływających pod banderami państw niebędących Umawiającymi się Stronami niniejszego porozumienia, które utrudniają efektywne wykonanie środków ochrony i zarządzania przyjętych przez Spotkanie Stron oraz realizację celów niniejszego porozumienia.
2.
Umawiające się Strony dokonują wymiany informacji na temat działań statków rybackich pływających pod banderami państw niebędących Umawiającymi się Stronami niniejszego porozumienia, które są zaangażowane w operacje połowowe na przedmiotowym obszarze.
3.
Umawiające się Strony zwrócą uwagę każdego państwa niebędącego Umawiającą się Stroną niniejszego porozumienia na wszelkie działania podejmowane przez jego obywateli lub statki pływające pod jego banderą, które zdaniem Umawiającej się Strony utrudniają efektywne wykonanie środków ochrony i zarządzania przyjętych przez Spotkanie Stron oraz realizację celów niniejszego porozumienia.
4.
Umawiające się Strony, indywidualnie lub wspólnie, proszą państwa niebędące Umawiającymi się Stronami niniejszego porozumienia, których statki dokonują połowów na przedmiotowym obszarze, o pełną współpracę we wprowadzaniu w życie środków ochrony i zarządzania przyjętych przez Spotkanie Stron w celu zapewnienia, że te środki będą stosowane w odniesieniu do całej działalności połowowej na przedmiotowym obszarze.
Państwa niebędące Umawiającymi się Stronami niniejszego porozumienia, które podejmują taka współpracę, korzystają z uczestnictwa w połowach współmiernie do ich zaangażowania w przestrzeganie postanowień i ich sprawozdania z przestrzegania środków ochrony i zarządzania w odniesieniu do odpowiednich zasobów połowowych.
Artykuł 18
Dobra wiara i nadużycie prawa
Każda Umawiająca się Strona wypełnia w dobrej wierze zobowiązania przyjęte w ramach niniejszego porozumienia oraz wykonuje prawa uznane w ramach niniejszego porozumienia w sposób niestanowiący nadużycia prawa.
Artykuł 19
Związek z innymi porozumieniami
Niniejsze porozumienie nie zmienia praw i zobowiązań państw, które wynikają z Konwencji z 1982 r. lub z Porozumienia z 1995 r.
Artykuł 20
Interpretacja i rozstrzyganie sporów
1.
Umawiające się Strony dokładają wszelkich starań w celu polubownego rozstrzygnięcia sporów.
Na żądanie jakiejkolwiek Umawiającej się Strony spór może zostać poddany wiążącej decyzji zgodnie z procedurami rozstrzygania sporów przewidzianymi w części XV sekcja II Konwencji z 1982 r. lub, kiedy spór dotyczy jednego lub więcej rozproszonych zasobów rybnych, zgodnie z procedurami ustanowionymi w części VIII Porozumienia z 1995 r.
Odpowiednia część Konwencji z 1982 r. oraz Porozumienia z 1995 r. stosuje się bez względu na to czy strony sporu są również stronami jednego z tych dokumentów.
2.
W przypadku gdy spór dotyczy jednostki połowowej, która wyraziła zobowiązanie do pozostania związaną warunkami niniejszego porozumienia, i nie może być rozstrzygnięty polubownie, zostaje on, na żądanie jakiejkolwiek strony sporu, poddany ostatecznemu i wiążącemu arbitrażowi zgodnie z odpowiednimi zasadami Stałego Trybunału Arbitrażowego.
Artykuł 21
Zmiany
1.
Każda z Umawiających się Stron może zaproponować zmianę porozumienia przez przedstawienie depozytariuszowi tekstu proponowanej zmiany na co najmniej sześćdziesiąt (60) dni przed zwyczajnym Spotkaniem Stron.
Depozytariusz niezwłocznie przekazuje kopię tego tekstu innym Umawiającym się Stronom.
2.
Zmiany porozumienia przyjmowane będą w drodze konsensusu wszystkich Umawiających się Stron.
3.
Zmiany porozumienia wchodzą w życie dziewięćdziesiąt (90) dni po tym jak wszystkie Umawiające się Strony, które miały taki status w czasie zatwierdzania zmian, złożyły swoje dokumenty ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia takich zmian u depozytariusza.
Artykuł 22
Podpisanie, ratyfikacja, przyjęcie i zatwierdzenie
1.
Niniejsze porozumienie zostaje otwarte do podpisu przez:
a) państwa i regionalne organizacje integracji gospodarczej uczestniczące w konsultacjach międzyrządowych w sprawie Porozumienia w sprawie połowów na południowym obszarze Oceanu Indyjskiego; oraz
b) jakiekolwiek inne państwo sprawujące jurysdykcję nad wodami sąsiadującymi z przedmiotowym obszarem;
i pozostaje otwarte do podpisu przez dwanaście (12) miesięcy od (daty otwarcia do podpisu).
2.
Niniejsze porozumienie podlega ratyfikacji, przyjęciu lub zatwierdzeniu przez sygnatariuszy.
3.
Dokumenty ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia zostają złożone depozytariuszowi.
Artykuł 23
Przystąpienie
1.
Niniejsze porozumienie zostaje otwarte do przystąpienia, po jego zamknięciu do podpisu, dla jakiegokolwiek państwa lub regionalnej organizacji integracji gospodarczej określonych w artykule 22 ustęp 1, oraz dla jakiegokolwiek innego państwa lub regionalnej organizacji integracji gospodarczej zainteresowanych podjęciem działalności połowowej w odniesieniu do zasobów połowowych.
2.
Dokumenty przystąpienia zostają złożone u depozytariusza.
Artykuł 24
Wejście w życie
1.
Niniejsze porozumienie wchodzi w życie sześćdziesiąt (60) dni po dacie otrzymania przez depozytariusza czwartego dokumentu ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia, z których co najmniej dwa zostały złożone przez państwo nadbrzeżne graniczące z obszarem.
2.
Dla każdego sygnatariusza, który ratyfikuje, przyjmuje lub zatwierdza niniejsze porozumienie po jego wejściu w życie, niniejsze porozumienie wchodzi w życie trzydzieści (30) dni po dacie złożenia jego dokumentu ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia.
3.
W stosunku do każdego państwa lub regionalnej organizacji integracji gospodarczej, które przystępuje do niniejszego porozumienia po jego wejściu w życie, niniejsze porozumienie wchodzi w życie trzydzieści (30) dni po dacie złożenia jego dokumentu przystąpienia.
Artykuł 25
Depozytariusz
1.
Dyrektor Generalny Organizacji ds. Wyżywienia i Rolnictwa Narodów Zjednoczonych jest depozytariuszem niniejszego porozumienia oraz wszelkich jego zmian.
Depozytariusz przekazuje poświadczone kopie niniejszego porozumienia każdemu sygnatariuszowi niniejszego porozumienia i dokonuje rejestracji niniejszego porozumienia u Sekretarza Generalnego Narodów Zjednoczonych zgodnie z art. 102 Karty Narodów Zjednoczonych.
2.
Depozytariusz informuje każdego sygnatariusza niniejszego porozumienia o podpisaniu dokumentów ratyfikacji, przystąpienia, przyjęcia i zatwierdzenia, złożonych zgodnie z artykułami 22 i 23 oraz o dacie wejścia w życie porozumienia zgodnie z artykułem 24.
Artykuł 26
Wycofanie się
Każda Umawiająca się Strona może wycofać się z niniejszego porozumienia w każdej chwili po upłynięciu dwóch lat od daty jego wejścia w życie w odniesieniu do tej Umawiającej się Strony, poprzez pisemne powiadomienie o takim wycofaniu się skierowane do depozytariusza, który niezwłocznie informuje wszystkie Umawiające się Strony o takim wycofaniu się.
Powiadomienie o wycofaniu się nabiera mocy prawnej po dziewięćdziesięciu (90) dniach od daty otrzymania go przez depozytariusza.
Artykuł 27
Wygaśnięcie
Niniejsze porozumienie automatycznie wygasa jeżeli lub gdy, w wyniku wycofywania się, liczba Umawiających się Stron zmniejszy się do mniej niż trzech.
Artykuł 28
Zastrzeżenia
1.
Ratyfikacja, przyjęcie lub zatwierdzenie niniejszego porozumienia mogą stać się przedmiotem zastrzeżeń, które stają się skuteczne dopiero po jednogłośnym przyjęciu przez wszystkie Umawiające się Strony niniejszego porozumienia.
Depozytariusz niezwłocznie powiadamia wszystkie Umawiające się Strony o jakimkolwiek zastrzeżeniu.
Umawiające się Strony, które nie udzieliły odpowiedzi w terminie trzech (3) miesięcy od daty powiadomienia uważa się za akceptujące zastrzeżenie.
W przypadku braku takiego przyjęcia państwo lub regionalna organizacja integracji gospodarczej wnoszące zastrzeżenie nie staje się Umawiającą się Stroną niniejszego porozumienia.
2.
Ustęp 1 nie stanowi przeszkody, aby państwo lub regionalna organizacja integracji gospodarczej występująca w imieniu państwa wniosły zastrzeżenie w związku z członkostwem, które zostało uzyskane z tytułu posiadania terytoriów i sąsiadujących obszarów morskich podlegających zwierzchnictwu lub jurysdykcji terytorialnej i morskiej.
NA DOWÓD CZEGO niżej podpisani odpowiednio upoważnieni przez swoje rządy pełnomocnicy złożyli swoje podpisy pod tekstem niniejszego porozumienia.
SPORZĄDZONO w …, dnia …, … w językach angielskim i francuskim, przy czym obydwa teksty są na równi autentyczne.
--------------------------------------------------
Porozumienie
w formie wymiany listów w sprawie przedłużenia na okres od 16 czerwca 2006 r. do 15 czerwca 2007 r. okresu obowiązywania Protokołu ustanawiającego wielkości dopuszczalne połowów i wkład finansowy przewidziane w Umowie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Rządem Republiki Gwinei Bissau w sprawie połowów na wodach przybrzeżnych Gwinei Bissau
A. Pismo Wspólnoty Europejskiej
Szanowny Panie,
W celu zapewnienia przedłużenia okresu obowiązywania będącego obecnie w mocy (od 16 czerwca 2001 r. do 15 czerwca 2006 r.) Protokołu ustanawiającego dopuszczalne wielkości połowów i wkład finansowy przewidziane w Umowie w sprawie połowów między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Rządem Republiki Gwinei Bissau, zmienionej z dniem 16 czerwca 2004 r., i w oczekiwaniu na zakończenie negocjacji w sprawie zmian w protokole, mam zaszczyt potwierdzić uzgodnienie następujących ustaleń przejściowych:
1) System obowiązujący od dnia 16 czerwca 2004 r. został przedłużony na okres od dnia 16 czerwca 2006 r. do dnia 15 czerwca 2007 r.
Wkład finansowy Wspólnoty z tytułu ustaleń przejściowych odpowiadać będzie kwocie określonej w art. 3 obecnie obowiązującego zmienionego protokołu (7260000 EUR).
Kwota ta będzie w całości przeznaczona na rekompensatę finansową, a wypłata nastąpi najpóźniej dnia 31 grudnia 2006 r.
2) W tym czasie wydawane będą licencje połowowe w granicach określonych w art. 1 obowiązującego obecnie zmienionego protokołu, w zamian za opłaty lub zaliczki w wysokości określonej w pkt 1 załącznika do protokołu.
Będę zobowiązany za potwierdzenie otrzymania niniejszego pisma oraz wyrażenie zgody co do jego treści.
Z wyrazami szacunku,
W imieniu Rady Unii Europejskiej
B. Pismo Rządu Republiki Gwinei Bissau
Szanowny Panie,
Mam zaszczyt potwierdzić odbiór Pańskiego pisma z dnia dzisiejszego, o następującej treści:
"W celu zapewnienia przedłużenia okresu obowiązywania będącego obecnie w mocy (od 16 czerwca 2001 r. do 15 czerwca 2006 r.) Protokołu ustanawiającego dopuszczalne wielkości połowów i wkład finansowy przewidziane w Umowie w sprawie połowów między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Rządem Republiki Gwinei Bissau, zmienionej z dniem 16 czerwca 2004 r., i w oczekiwaniu na zakończenie negocjacji w sprawie zmian w protokole, mam zaszczyt potwierdzić uzgodnienie następujących ustaleń przejściowych:
1) System obowiązujący od dnia 16 czerwca 2004 r. został przedłużony na okres od dnia 16 czerwca 2006 r. do dnia 15 czerwca 2007 r.
Wkład finansowy Wspólnoty z tytułu ustaleń przejściowych odpowiadać będzie kwocie określonej w art. 3 obecnie obowiązującego zmienionego protokołu (7260000 EUR).
Kwota ta będzie w całości przeznaczona na rekompensatę finansową, a wypłata nastąpi najpóźniej dnia 31 grudnia 2006 r.
2) W tym czasie wydawane będą licencje połowowe w granicach określonych w art. 1 obowiązującego obecnie zmienionego protokołu, w zamian za opłaty lub zaliczki w wysokości określonej w pkt 1 załącznika do protokołu.".
Mam zaszczyt potwierdzić, że Rząd Republiki Gwinei Bissau zaakceptował treść Pańskiego pisma i uważa, że stanowi ono wraz z niniejszym pismem porozumienie zgodnie z Państwa propozycją.
Z wyrazami szacunku,
W imieniu Rządu Republiki Gwinei Bissau
--------------------------------------------------
[TŁUMACZENIE]
Konwencja sztokholmska w sprawie trwałych zanieczyszczeń organicznych
STRONY NINIEJSZEJ KONWENCJI,
UZNAJĄC, że trwałe zanieczyszczenia organiczne posiadają właściwości toksyczne, są odporne na degradację, podlegają bioakumulacji i są przenoszone za pośrednictwem powietrza, wody i gatunków wędrownych poprzez granice państw oraz odkładają się daleko od miejsca ich uwolnienia, gdzie następnie akumulują się w ekosystemach lądowych i wodnych,
ŚWIADOME istnienia problemów zdrowotnych, zwłaszcza w krajach rozwijających się, które wynikają z lokalnej ekspozycji na trwałe zanieczyszczenia organiczne, zwłaszcza ich oddziaływania na kobiety, a za ich pośrednictwem na przyszłe pokolenia,
STWIERDZAJĄC także, iż znacząco zagrożone są szczególnie ekosystemy arktyczne i zamieszkujące w nich grupy ludności tubylczej na skutek bioakumulacji trwałych zanieczyszczeń organicznych oraz że skażenie tradycyjnie spożywanych przez nich rodzajów żywności stanowi problem zdrowia społecznego,
ŚWIADOME potrzeby działań w skali globalnej w zakresie trwałych zanieczyszczeń organicznych,
UWZGLĘDNIAJĄC decyzję Rady Zarządzającej Programu Środowiska Narodów Zjednoczonych nr 19/13 z dnia 7 lutego 1997 roku w sprawie podjęcia działań międzynarodowych na rzecz ochrony ludzkiego zdrowia i środowiska poprzez podjęcie działań, które obniżą i/lub wyeliminują emisję i zrzuty trwałych zanieczyszczeń organicznych,
ODWOŁUJĄC SIĘ do stosownych postanowień odnośnych konwencji międzynarodowych w zakresie ochrony środowiska, zwłaszcza Konwencji rotterdamskiej w sprawie uzgodnionej procedury o uprzednim informowaniu o wprowadzaniu do międzynarodowego handlu niektórych szkodliwych substancji chemicznych i pestycydów oraz Konwencji bazylejskiej w sprawie kontroli transgranicznego przemieszczania i usuwania odpadów niebezpiecznych, w tym także regionalnych umów opracowanych na podstawie postanowienia jej art. 11,
ODWOŁUJĄC SIĘ RÓWNIEŻ do stosownych postanowień Deklaracji z Rio w sprawie środowiska i rozwoju oraz Agendy 21,
PRZYZNAJĄC, że troska wszystkich Stron wynika z zasady przezorności oraz zasadę tę ujęto w niniejszej konwencji,
UZNAJĄC, że niniejsza konwencja i inne porozumienia międzynarodowe w dziedzinie handlu i środowiska wspierają się nawzajem,
POTWIERDZAJĄC, że zgodnie z Kartą Narodów Zjednoczonych i zasadami prawa międzynarodowego kraje posiadają suwerenne prawo do wykorzystywania swoich własnych zasobów na podstawie własnej polityki ochrony środowiska i rozwoju oraz ponoszą odpowiedzialność za niedopuszczenie, aby działalność prowadzona w zakresie ich jurysdykcji lub kontroli powodowała szkody w środowisku innych państw lub na obszarach leżących poza granicami jurysdykcji krajowej,
UWZGLĘDNIAJĄC okoliczności i szczególne wymagania krajów rozwijających się, zwłaszcza najsłabiej rozwiniętych spośród nich, i krajów dokonujących transformacji gospodarki, zwłaszcza potrzebę wzmocnienia ich krajowych zdolności do gospodarowania substancjami chemicznymi, a w tym poprzez transfer technologii, zapewnienie pomocy finansowej i technicznej oraz promocję współpracy pomiędzy Stronami,
W PEŁNI UWZGLĘDNIAJĄC Program Działań na Rzecz Zrównoważonego Rozwoju Małych Rozwijających się Państw Wyspiarskich, przyjęty na Barbados w dniu 6 maja 1994 roku,
ODNOTOWUJĄC odpowiednie możliwości krajów rozwiniętych i rozwijających się oraz wspólną, acz zróżnicowaną odpowiedzialność państw, określoną w Zasadzie 7 Deklaracji z Rio w sprawie Środowiska i Rozwoju,
UZNAJĄC wagę wkładu, jaki może wnieść sektor prywatny i organizacje pozarządowe, przyczyniając się do obniżenia i/lub eliminowania emisji i zrzutów trwałych zanieczyszczeń organicznych,
PODKREŚLAJĄC znaczenie przyjęcia przez producentów trwałych zanieczyszczeń organicznych odpowiedzialności za ograniczenie negatywnych skutków powodowanych przez ich produkty i przekazywanie użytkownikom, rządom i społeczeństwu informacji o niebezpiecznych własnościach tych substancji chemicznych,
ŚWIADOME potrzeby podjęcia środków zapobiegających negatywnym skutkom powodowanym przez trwałe zanieczyszczenia organiczne we wszystkich fazach ich cyklu życia,
POTWIERDZAJĄC Zasadę 16 Deklaracji z Rio w sprawie Środowiska i Rozwoju, głoszącą, iż władze krajowe powinny podjąć starania zmierzające do promocji internalizacji kosztów środowiskowych i stosowania instrumentów ekonomicznych, biorąc pod uwagę podejście, że z zasady zanieczyszczający powinien ponosić koszty zanieczyszczenia, w stosowny sposób uwzględniając interes społeczny i nie powodując zakłóceń w handlu i inwestycjach międzynarodowych,
ZACHĘCAJĄC Strony, które nie posiadają mechanizmów regulowania i oceny odnoszących się do pestycydów i przemysłowych substancji chemicznych, do opracowania takich mechanizmów,
UZNAJĄC wagę opracowania i stosowania bezpiecznych dla środowiska alternatywnych procesów i substancji chemicznych,
ZDECYDOWANE chronić zdrowie ludzkie i środowisko przed szkodliwymi skutkami trwałych zanieczyszczeń organicznych,
UZGODNIŁY, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Cel
Mając w pamięci podejście oparte na przezorności, określone w Zasadzie 15 Deklaracji z Rio w sprawie Środowiska i Rozwoju, jako cel niniejszej konwencji przyjmuje się ochronę zdrowia ludzkiego i środowiska przed trwałymi zanieczyszczeniami organicznymi.
Artykuł 2
Definicje
Dla celów niniejszej konwencji:
a) "Strona" oznacza państwo lub regionalną organizację integracji gospodarczej, która zgodziła się przestrzegać postanowień konwencji i wobec której obowiązuje niniejsza konwencja;
b) "Regionalna organizacja integracji gospodarczej" oznacza organizację utworzoną przez suwerenne państwa danego regionu, której państwa członkowskie przekazały uprawnienia w sprawach objętych niniejszą konwencją i która została w stosowny sposób upoważniona, zgodnie z jej wewnętrznymi procedurami, do podpisania, ratyfikowania, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia do niniejszej konwencji;
c) "Strony obecne i głosujące" oznaczają Strony obecne i głosujące za lub przeciw.
Artykuł 3
Działania mające na celu obniżenie lub wyeliminowanie uwolnień z zamierzonej produkcji i stosowania
1.
Każda ze Stron:
a) zabroni i/lub podejmie prawne i administracyjne środki potrzebne w celu wyeliminowania:
i) produkcji i stosowania substancji chemicznych wymienionych w załączniku A, zgodnie z postanowieniami zawartymi w tym załączniku; oraz
ii) importu i eksportu substancji chemicznych wymienionych w załączniku A, zgodnie z postanowieniami zawartymi w ust. 2; oraz
b) ograniczy produkcję i stosowanie substancji chemicznych wymienionych w załączniku B, zgodnie z postanowieniami zawartymi w tym załączniku.
2.
Każda ze Stron podejmie środki zapewniające, że:
a) substancja chemiczna wymieniona w załączniku A lub załączniku B będzie importowana wyłącznie w celu:
i) bezpiecznego dla środowiska jej usuwania zgodnie z postanowieniami art. 6 ust. 1 lit. d); lub
ii) użytkowania lub stosowania w celu, na który danej Stronie zezwalają postanowienia załącznika A lub załącznika B; lub
b) substancja chemiczna wymieniona w załączniku A, wobec której obowiązuje jakiekolwiek szczególne wyłączenie odnoszące się do produkcji lub użytkowania lub substancja chemiczna wymieniona w załączniku B, wobec której obowiązuje zezwolenie na produkcję lub użytkowanie dla dopuszczalnych celów, biorąc pod uwagę wszelkie stosowne postanowienia obowiązujących aktów międzynarodowych dotyczących zezwoleń wydawanych na podstawie uprzednio przekazanych informacji, będzie eksportowana wyłącznie:
i) w celu bezpiecznego dla środowiska jej usunięcia, zgodnie z postanowieniami art. 6 ust. 1 lit. d);
ii) do Strony, której na użytkowanie tej substancji chemicznej zezwalają postanowienia załącznika A lub załącznika B; lub
iii) do państwa, które nie będąc Stroną niniejszej konwencji, dostarcza co roku świadectwo Stronie dokonującej eksportu.
Świadectwo to będzie określać zamierzony rodzaj użytkowania substancji chemicznej i zawierać oświadczenie stwierdzające, że w odniesieniu do tej substancji chemicznej Strona dokonująca importu zobowiązuje się do:
a) ochrony zdrowia ludzkiego i środowiska poprzez podjęcie niezbędnych środków w celu ograniczenia do minimum lub zapobiegania uwolnieniom;
b) przestrzegania postanowień zawartych w art. 6 ust. 1; oraz
c) przestrzegania, tam gdzie to stosowne, postanowień ust. 2 części II załącznika B.
Świadectwo to będzie także zawierać wszelką stosowną dokumentację źródłową, obejmującą np. przepisy prawa, instrumenty regulacyjne albo wytyczne administracyjne lub polityki.
Państwo dokonujące eksportu przekaże świadectwo Sekretariatowi w ciągu sześćdziesięciu dni od jego otrzymania;
c) substancja chemiczna wymieniona w załączniku A, wobec której nie obowiązują już jakiekolwiek szczególne wyłączenia odnoszące się do produkcji lub użytkowania przez którąkolwiek Stronę, nie będzie eksportowana z wyjątkiem eksportu w celu bezpiecznego dla środowiska jej usunięcia, zgodnie z postanowieniami art. 6 ust. 1 lit. d);
d) dla celów niniejszego ustępu termin "państwo niebędące Stroną niniejszej konwencji" będzie obejmować, w odniesieniu do danej substancji chemicznej, państwo lub regionalną organizację integracji gospodarczej, która nie zgodziła się na to, aby obowiązywały ją postanowienia niniejszej konwencji odnoszące się do tejże substancji chemicznej.
3.
Każda ze Stron, posiadająca jeden lub więcej programów regulacji i oceny w zakresie nowych pestycydów lub nowych przemysłowych substancji chemicznych, podejmie środki regulacyjne w celu zapobieżenia produkcji i stosowania nowych pestycydów i nowych przemysłowych substancji chemicznych, które przy rozważeniu kryteriów zawartych w załączniku D ust. 1 wykazują właściwości trwałych zanieczyszczeń organicznych.
4.
Każda ze Stron, posiadająca jeden lub więcej programów regulacji i oceny w zakresie pestycydów i przemysłowych substancji chemicznych, uwzględni, tam gdzie to stosowne, w ramach tych programów, kryteria określone w załączniku D ust. 1, w czasie dokonywania ocen aktualnie stosowanych pestycydów lub przemysłowych substancji chemicznych.
5.
Jeśli niniejsza konwencja nie stanowi inaczej, postanowienia ust. 1 i 2 nie stosują się do ilości substancji chemicznej, które mają być użytkowane w badaniach na skalę laboratoryjną lub jako norma odniesienia.
6.
Każda Strona korzystająca ze szczególnego wyłączenia, zgodnie z załącznikiem A, albo szczególnego wyłączenia lub zezwolenia dla dopuszczalnych celów, zgodnie z załącznikiem B, podejmie stosowne środki zapewniające, że wszelka produkcja lub stosowanie oparte na takim wyłączeniu lub zezwoleniu będzie dokonywane w sposób zapobiegający lub ograniczający do minimum narażenie ludzi na działanie danej substancji i jej uwolnienie do środowiska.
W odniesieniu do rodzajów użytkowania, podlegających wyłączeniu, lub dla dopuszczalnych celów, powodujących zamierzone uwolnienie do środowiska w warunkach normalnego zastosowania, uwolnienie to musi mieć najmniejszy niezbędny zakres, biorąc pod uwagę wszelkie obowiązujące normy i wytyczne.
Artykuł 4
Rejestr szczególnych wyłączeń
1.
Niniejszym ustanawia się rejestr w celu zidentyfikowania Stron dysponujących szczególnymi wyłączeniami wymienionymi w załączniku A lub załączniku B. Rejestr nie identyfikuje Stron wykorzystujących postanowienia załącznika A lub załącznika B, z których mogą korzystać wszystkie Strony.
Rejestr będzie prowadzony przez Sekretariat i będzie publicznie dostępny.
2.
Rejestr będzie składał się z:
a) wykazu rodzajów szczególnych wyłączeń wynikających z załącznika A i załącznika B;
b) wykazu Stron dysponujących szczególnym wyłączeniem zgodnie z załącznikiem A lub załącznikiem B; oraz
c) wykazu terminów wygaśnięcia każdego zarejestrowanego szczególnego wyłączenia.
3.
Stając się Stroną, każde Państwo może, w drodze pisemnego powiadomienia Sekretariatu, zarejestrować jeden lub więcej rodzajów szczególnych wyłączeń wymienionych w załączniku A lub załączniku B.
4.
Jeśli Strona nie poda innego wcześniejszego terminu do rejestru lub nie zostanie on przedłużony na podstawie ust. 7, wszystkie rejestracje szczególnych wyłączeń wygasają z upływem pięciu lat od dnia wejścia w życie niniejszej konwencji w odniesieniu do danej substancji chemicznej.
5.
Na swojej pierwszej sesji Konferencja Stron podejmie decyzję w sprawie trybu dokonywania przeglądu mającego na celu wprowadzenie pozycji do rejestru.
6.
Przed dokonaniem przeglądu mającego na celu wprowadzenie jakiejś pozycji do rejestru, Strona, której to dotyczy, przedłoży Sekretariatowi raport uzasadniający potrzebę ciągłej rejestracji tego wyłączenia.
Raport zostanie rozesłany przez Sekretariat do wszystkich Stron.
Przegląd rejestracji zostanie dokonany na podstawie wszystkich dostępnych informacji.
Następnie, Konferencja Stron może wydać takie zalecenia danej Stronie, jakie uważa za stosowne.
7.
Na wniosek danej Strony Konferencja Stron może podjąć decyzję przedłużającą termin wygaśnięcia szczególnego wyłączenia na okres do pięciu lat.
Podejmując tę decyzję, Konferencja Stron weźmie należycie pod uwagę szczególne warunki Stron – krajów rozwijających się i Stron – krajów dokonujących transformacji gospodarki.
8.
W każdym czasie Strona może wycofać zgłoszenie do rejestru dotyczące szczególnego wyłączenia w drodze pisemnego powiadomienia Sekretariatu.
Wycofanie zacznie obowiązywać w terminie podanym w powiadomieniu.
9.
Kiedy już nie będzie żadnych zgłoszonych przez Strony rejestracji danego rodzaju szczególnego wyłączenia, wtedy nie można będzie zgłaszać nowych rejestracji w jego zakresie.
Artykuł 5
Środki mające na celu redukcję lub eliminację uwolnień z niezamierzonej produkcji
Każda ze Stron podejmie jako minimum następujące środki ograniczające całkowite uwolnienia ze źródeł antropogenicznych wszystkich substancji chemicznych wymienionych w załączniku C w celu ich ciągłej minimalizacji oraz, tam gdzie jest to wykonalne, ostatecznego ich wyeliminowania:
a) w ciągu dwóch lat od dnia wejścia w życie niniejszej konwencji opracuje krajowy plan działania lub, tam gdzie to stosowne, regionalny lub subregionalny plan działania, a następnie go wdroży jako część swojego planu wdrożeniowego określonego w art. 7, mającego na celu zidentyfikowanie, scharakteryzowanie i podjęcie działań wobec uwolnień substancji wymienionych w załączniku C oraz w celu umożliwienia wdrożenia postanowień wyszczególnionych w lit. b)–e).
Plan działania powinien zawierać następujące elementy:
i) ocenę aktualnych i planowanych uwolnień, w tym opracowanie i utrzymywanie rejestrów źródeł i szacunków uwolnień, z uwzględnieniem kategorii źródeł określonych w załączniku C;
ii) ocenę adekwatności praw i polityk Strony odnoszących się do zarządzania takimi uwolnieniami;
iii) strategie na rzecz wypełnienia zobowiązań zawartych w niniejszym ustępie, z uwzględnieniem ocen, o których mowa w ppkt i) oraz ii);
iv) działania na rzecz promocji edukacji, szkolenia i świadomości w zakresie tych strategii;
v) dokonywany co 5 lat przegląd tych strategii oraz ich sukcesu w spełnianiu zobowiązań zawartych w niniejszym ustępie; takie przeglądy będą włączone do raportów przedkładanych na podstawie art. 15;
vi) harmonogram realizacji planu działania, w tym również strategii i określonych w nich środków;
b) promowanie zastosowania dostępnych, wykonalnych i praktycznych środków umożliwiających szybkie osiągnięcie realistycznego i znaczącego zmniejszenia poziomu uwolnień lub wyeliminowania źródeł;
c) promowanie opracowania i wymaganie zastosowania, tam gdzie Strona uważa to za stosowne, zastępczych lub zmodyfikowanych materiałów, produktów i procesów w celu zapobiegania tworzeniu się i uwalnianiu substancji wymienionych w załączniku C, biorąc pod uwagę zawarte w załączniku C ogólne zalecenia dotyczące środków zapobiegania i ograniczenia uwolnień oraz wytyczne, które zostaną przyjęte w drodze decyzji Konferencji Stron;
d) promowanie i, zgodnie z harmonogramem realizacji przyjętego planu działań, wymaganie zastosowania najlepszych dostępnych technik dla nowych źródeł należących do kategorii źródeł, które, jak ustaliła Strona, uzasadniają przyjęcie takich działań w jej planie działań, przy czym najpierw szczególną uwagę zwróci się na kategorie źródeł określone w części II załącznika C. W każdym razie wymóg zastosowania najlepszych dostępnych technik dla nowych źródeł w kategoriach wymienionych w części II tegoż załącznika będzie wprowadzany tak szybko, jak to praktycznie możliwe, lecz nie później niż w ciągu czterech lat od wejścia w życie konwencji w stosunku do danej Strony.
W odniesieniu do określonych kategorii Strony będą promować zastosowanie najlepszych praktyk ochrony środowiska.
Stosując najlepsze dostępne techniki i najlepsze praktyki ochrony środowiska, Strony powinny wziąć pod uwagę zawarte w tymże załączniku ogólne zalecenia dotyczące działań na rzecz zapobiegania i ograniczenia uwolnień oraz wytyczne dotyczące najlepszych dostępnych technik i najlepszych praktyk ochrony środowiska, które zostaną przyjęte w drodze decyzji Konferencji Stron;
e) promowanie, zgodnie z przyjętym planem działań, stosowania najlepszych osiągalnych technik i najlepszych praktyk ochrony środowiska:
i) dla istniejących źródeł, należących do kategorii źródeł określonych w części II załącznika C i należących do kategorii źródeł takich jak wymienione w części III tegoż załącznika; oraz
ii) dla nowych źródeł, należących do kategorii źródeł takich jak wymienione w części III załącznika C, wobec których Strona nie zastosowała postanowień lit. d).
Przy stosowaniu najlepszych dostępnych technik i najlepszych praktyk ochrony środowiska Strony powinny wziąć pod uwagę zawarte w załączniku C ogólne zalecenia dotyczące środków zapobiegania i ograniczenia uwolnień oraz wytyczne dotyczące najlepszych dostępnych technik i najlepszych praktyk ochrony środowiska, które zostaną przyjęte w drodze decyzji Konferencji Stron;
f) dla celów niniejszego ustępu i załącznika C:
i) "najlepsze dostępne techniki" oznaczają najbardziej skuteczną i zaawansowaną fazę rozwoju działalności i metod jej wykonywania, określającą praktyczną przydatność danych technik do stworzenia w zasadzie podstaw do ograniczenia uwolnień, mających na celu zapobieganie i, gdy nie jest to możliwe w praktyce, ogólne zmniejszenie uwolnień substancji chemicznych wymienionych w części I załącznika C i ich oddziaływań na środowisko jako całości.
Przy czym:
ii) "techniki" oznaczają zarówno zastosowane technologie, jak i sposób zaprojektowania instalacji, ich budowy, utrzymania, eksploatacji i wycofania z eksploatacji;
iii) "dostępne" oznacza techniki, do których operator ma dostęp, opracowane w skali umożliwiającej ich wprowadzenie w danym sektorze przemysłu, w warunkach uzasadnionych ekonomicznie i technicznie, z uwzględnieniem kosztów i korzyści; oraz
iv) "najlepsze" oznacza najskuteczniejsze zapewnienie osiągnięcia wysokiego ogólnego poziomu ochrony środowiska jako całości;
v) "najlepsze praktyki ochrony środowiska" oznaczają łączne zastosowanie najbardziej odpowiednich działań i strategii na rzecz ochrony środowiska;
vi) "nowe źródło" oznacza każde źródło, którego budowa lub znaczna modyfikacja rozpoczęła się co najmniej w rok od daty:
a) wejścia w życie niniejszej konwencji wobec danej Strony; lub
b) wejścia w życie wobec danej Strony poprawki do załącznika C, jeśli dane źródło podlega postanowieniom niniejszej konwencji tylko na mocy tejże poprawki;
g) strona może spełnić swoje zobowiązania w zakresie najlepszych dostępnych technik, o których mowa w niniejszym ustępie, przyjmując dopuszczalne wartości uwolnień lub normy techniczne.
Artykuł 6
Działania mające na celu redukcję lub eliminację uwolnień ze zmagazynowanych zapasów i odpadów
1.
W celu zapewnienia obchodzenia się ze zmagazynowanymi zapasami składającymi się z substancji wymienionych w załączniku A lub załączniku B, oraz odpadami, w tym produktami i artykułami, gdy staną się odpadami, składającymi się z substancji wymienionych w załączniku A, B lub C, zawierających ją lub skażonymi nią, w sposób chroniący ludzkie zdrowie i środowisko, każda ze Stron:
a) opracuje stosowne strategie identyfikowania:
i) zmagazynowanych zapasów składających się z substancji wymienionych w załączniku A lub załączniku B, albo je zawierających; oraz
ii) produktów i artykułów będących w użytkowaniu oraz odpadów składających się z substancji wymienionej w załączniku A, B lub C, zawierających ją lub nią skażonych;
b) zidentyfikuje, w praktycznie możliwym zakresie, zmagazynowane zapasy składające się z substancji wymienionych w załączniku A lub załączniku B, zawierające je, na podstawie strategii, o których mowa w lit. a);
c) zagospodaruje zmagazynowane zapasy, odpowiednio, w sposób bezpieczny, skuteczny i przyjazny dla środowiska.
Gdy zmagazynowane zapasy substancji wymienionych w załączniku A lub załączniku B nie wolno już dłużej stosować na podstawie jakiegokolwiek szczególnego wyłączenia określonego w załączniku A lub na podstawie określonego w załączniku B szczególnego wyłączenia lub dopuszczalnego celu, z wyjątkiem zmagazynowanych zapasów, które wolno eksportować na mocy art. 3 ust. 2, będzie się je uważać za odpady i obchodzenie się z nimi będzie zgodne z lit. d);
d) podejmie odpowiednie działania w celu zapewnienia, aby z tymi odpadami, w tym również produktami i artykułami, wówczas gdy staną się odpadami:
i) obchodzono się, gromadzono, transportowano i magazynowano je w sposób przyjazny dla środowiska; oraz
ii) usuwano je w taki sposób, aby zawarte w nich trwałe zanieczyszczenie organiczne zostało zniszczone lub nieodwracalnie przekształcone w substancje, które nie wykazują właściwości trwałych zanieczyszczeń organicznych, lub zostały usunięte w inny sposób przyjazny dla środowiska, jeśli zniszczenie lub nieodwracalne przekształcenie nie stanowi preferowanego rozwiązania ze względów ochrony środowiska, lub przy niskiej zawartości trwałych zanieczyszczeń organicznych, biorąc pod uwagę międzynarodowe zasady, normy i wytyczne, w tym również te, które mogą zostać opracowane na podstawie ust. 2 oraz odnośne globalne i regionalne zasady obowiązujące w gospodarce odpadami niebezpiecznymi;
iii) nie dopuszczono do poddania ich operacjom usuwania mogących prowadzić do odzysku, recyklingu, odtworzenia, bezpośredniego ponownego wykorzystania lub innych zastosowań trwałych zanieczyszczeń organicznych; oraz
iv) nie były one przewożone przez granice międzynarodowe bez uwzględnienia odnośnych międzynarodowych zasad, norm i wytycznych;
e) podejmie wysiłki mające na celu opracowanie odpowiednich strategii identyfikowania miejsc skażonych substancjami chemicznymi wymienionych w załączniku A, B lub C; jeśli środki zaradcze zostaną podjęte w tych miejscach, należy je wykonać w sposób przyjazny dla środowiska.
2.
Konferencja Stron będzie ściśle współpracować z właściwymi organami konwencji bazylejskiej w sprawie kontroli transgranicznego przemieszczania i usuwania odpadów niebezpiecznych w celu m.in.:
a) ustanowienia niezbędnych poziomów zniszczenia i nieodwracalnego przekształcenia, zapewniających niewystępowanie właściwości trwałych zanieczyszczeń organicznych określonych w załączniku D ust. 1.
b) ustalenia, które metody stanowią ich zdaniem przyjazny dla środowiska sposób usuwania, o którym mowa powyżej; oraz
c) prowadzenia prac zmierzających do ustalenia, jeśli to stosowne, poziomów stężeń substancji chemicznych wymienionych w załącznikach A, B i C, w celu określenia niskiej zawartości trwałych zanieczyszczeń organicznych, do których odnosi się ust. 1 lit. d) ppkt ii).
Artykuł 7
Plany wdrożeniowe
1.
Każda ze Stron:
a) opracuje plan wdrożenia swoich zobowiązań wynikających z postanowień niniejszej konwencji i podejmie wysiłki w celu jego realizacji;
b) przekaże swój plan wdrożeniowy Konferencji Stron w ciągu dwóch lat od dnia wejścia w życie niniejszej konwencji; oraz
c) będzie dokonywać okresowego przeglądu i aktualizacji planu w sposób określony w drodze decyzji Konferencji Stron.
2.
W celu ułatwienia opracowania, wdrożenia i aktualizacji swoich planów wdrożeniowych Strony będą, tam gdzie to stosowne, współpracować bezpośrednio lub za pośrednictwem organizacji globalnych, regionalnych i subregionalnych oraz będą konsultować się z krajowymi zainteresowanymi stronami, w tym również grupami kobiecymi i grupami zajmującymi się zdrowiem dzieci.
3.
Strony podejmą wysiłki zmierzające do wykorzystania i, gdy to konieczne, ustanowienia środków zapewniających ujęcie w zintegrowany sposób krajowych planów wdrożeniowych dotyczących trwałych zanieczyszczeń organicznych w swoich krajowych strategiach zrównoważonego rozwoju, tam gdzie to stosowne.
Artykuł 8
Umieszczanie substancji w załącznikach A, B i C
1.
Strona może przedłożyć Sekretariatowi wniosek o umieszczenie substancji w wykazie w załącznikach A, B i/lub C. Wniosek ten będzie zawierać informacje określone w załączniku D. Przy opracowywaniu wniosku Stronie mogą pomagać inne Strony i/lub Sekretariat.
2.
Sekretariat sprawdzi, czy wniosek zawiera informacje określone w załączniku D. W przypadku gdy Sekretariat będzie przeświadczony, że wniosek zawiera wymienione tamże informacje, przekaże go Komitetowi ds. Przeglądu Trwałych Zanieczyszczeń Organicznych.
3.
Komitet zbada wniosek i zastosuje, w sposób elastyczny i przejrzysty, kryteria kwalifikacyjne określone w załączniku D, uwzględniając wszystkie dostarczone informacje w sposób zintegrowany i wyważony.
4.
Jeśli Komitet zadecyduje, że:
a) jest przeświadczony, iż zostały spełnione kryteria kwalifikacyjne, wtedy udostępni, za pośrednictwem Sekretariatu, wniosek i ocenę Komitetu wszystkim Stronom i obserwatorom, z prośbą o przedłożenie informacji określonych w załączniku E; lub
b) nie jest przeświadczony, iż zostały spełnione kryteria kwalifikacyjne, wtedy, za pośrednictwem Sekretariatu, poinformuje o tym wszystkie Strony i obserwatorów oraz udostępni wniosek i ocenę Komitetu wszystkim Stronom, a wniosek zostanie odrzucony.
5.
Każda ze Stron może ponownie przedłożyć Komitetowi wniosek, który został odrzucony na podstawie ust. 4.
Ponowne przedłożenie może odnosić się do wszelkich problemów Strony oraz zawierać uzasadnienie dla dodatkowego rozważenia wniosku przez Komitet.
Jeśli w tym trybie Komitet ponownie odrzuci wniosek, Strona może odwołać się od decyzji Komitetu, a sprawę rozpatrzy Konferencja Stron podczas swojej następnej sesji.
Na podstawie kryteriów kwalifikacyjnych określonych w załączniku D oraz biorąc pod uwagę ocenę Komitetu i wszelkie dodatkowe informacje dostarczone przez jakąkolwiek Stronę lub obserwatora, Konferencja Stron może zadecydować o przeprowadzeniu dalszego postępowania w sprawie wniosku.
6.
W przypadku gdy Komitet zadecyduje, że kryteria kwalifikacyjne zostały spełnione, lub Konferencja Stron zadecyduje, że należy przeprowadzić dalsze postępowanie w sprawie wniosku, Komitet dokona dalszego przeglądu wniosku, biorąc pod uwagę wszelkie istotne, dodatkowo dostarczone informacje oraz opracuje projekt profilu ryzyka, zgodnie z załącznikiem E. Za pośrednictwem Sekretariatu udostępni projekt profilu wszystkim Stronom i obserwatorom, zgromadzi wszelkie ich uwagi techniczne i, biorąc te ostatnie pod uwagę, opracuje ostateczną wersję profilu ryzyka.
7.
Jeśli na podstawie profilu ryzyka, opracowanego zgodnie z postanowieniami załącznika E, Komitet zadecyduje, że:
a) na skutek przenoszenia na dalekie odległości w środowisku substancja chemiczna będzie powodować tak znaczące negatywne oddziaływania na zdrowie ludzkie i/lub środowisko, że uzasadnione są działania globalne, to w sprawie wniosku będzie przeprowadzone postępowanie.
Brak całkowitej pewności naukowej nie wstrzymuje postępowania w sprawie wniosku.
Za pośrednictwem Sekretariatu Komitet wystąpi do wszystkich Stron i obserwatorów o informacje dotyczące względów określonych w załączniku F. Następnie opracuje ocenę w zakresie zarządzania ryzykiem, obejmującą analizę możliwych środków kontrolnych, jakie można zastosować wobec danej substancji chemicznej, zgodnie z tymże załącznikiem; lub
b) nie należy przeprowadzać postępowania w sprawie wniosku, wówczas za pośrednictwem Sekretariatu udostępni profil ryzyka wszystkim Stronom i obserwatorom oraz odrzuci wniosek.
8.
W przypadku każdego wniosku, odrzuconego na podstawie ust. 7 lit. b), Strona może wystąpić do Konferencji Stron o rozważenie wydania Komitetowi polecenia, aby ten poprosił Stronę występującą z wnioskiem i inne Strony o dostarczenie dodatkowych informacji w okresie nieprzekraczającym jednego roku.
Po tym okresie i na podstawie wszelkich otrzymanych informacji Komitet ponownie rozpatrzy wniosek zgodnie z ust. 6, z pilnością, o której zadecyduje Konferencja Stron.
Jeśli w tym trybie Komitet ponownie odrzuci wniosek, Strona może odwołać się od decyzji Komitetu, a sprawę rozpatrzy Konferencja Stron na swoim następnym posiedzeniu.
Na podstawie profilu ryzyka opracowanego zgodnie z załącznikiem E oraz biorąc pod uwagę ocenę Komitetu i wszelkie dodatkowe informacje dostarczone przez jakąkolwiek Stronę lub obserwatora, Konferencja Stron może zadecydować o przeprowadzeniu dalszego postępowania w sprawie wniosku.
Jeśli Konferencja Stron zadecyduje o przeprowadzeniu dalszego postępowania w sprawie wniosku, wtedy Komitet opracuje ocenę w zakresie zarządzania ryzykiem.
9.
W oparciu o profil ryzyka, o którym mowa w ust. 6, oraz ocenę w zakresie zarządzania ryzykiem, o której mowa w ust. 7 lit. a) lub ust. 8, Komitet wyda zalecenie ustalające, czy substancja ta powinna być rozpatrywana przez Konferencję Stron w celu umieszczenia jej w wykazie w załącznikach A, B i/lub C. Biorąc należycie pod uwagę zalecenia Komitetu, w tym również niepewność naukową, Konferencja Stron zadecyduje, zgodnie z zasadą przezorności, o umieszczeniu substancji chemicznej w załącznikach A, B i/lub C oraz określi odnoszące się do niej środki kontrolne.
Artykuł 9
Wymiana informacji
1.
Każda ze Stron umożliwi lub podejmie wymianę informacji istotnych dla:
a) zmniejszenia lub eliminacji produkcji, stosowania i uwalniania trwałych zanieczyszczeń organicznych; oraz
b) substancji wobec nich alternatywnych, w tym informacji dotyczących związanego z nimi ryzyka, jak również ich kosztów gospodarczych i społecznych.
2.
Strony będą prowadzić wymianę informacji, o których mowa w ust. 1, bezpośrednio lub za pośrednictwem Sekretariatu.
3.
Każda ze Stron utworzy krajowy punkt kontaktowy dla potrzeb wymiany takich informacji.
4.
Sekretariat będzie pełnił funkcję mechanizmu przekazywania informacji dotyczących trwałych zanieczyszczeń organicznych, w tym informacji dostarczonych przez Strony, organizacje międzyrządowe i organizacje pozarządowe.
5.
Dla celów niniejszej konwencji nie traktuje się jako niejawnych informacji dotyczących zdrowia i bezpieczeństwa ludzi i środowiska.
Strony, które wymieniają inne informacje na mocy niniejszej konwencji, będą chronić wszelkie niejawne informacje we wzajemnie uzgodniony sposób.
Artykuł 10
Informowanie społeczeństwa, świadomość i edukacja społeczna
1.
Każda ze Stron, w ramach swoich możliwości, będzie promować i ułatwiać:
a) podnoszenie świadomości twórców polityki i decydentów w odniesieniu do trwałych zanieczyszczeń organicznych;
b) przekazywanie społeczeństwu wszystkich dostępnych informacji dotyczących trwałych zanieczyszczeń organicznych, z uwzględnieniem postanowień art. 9 ust. 5;
c) opracowanie i wdrażanie szkolnych i społecznych programów podnoszenia świadomości o trwałych zanieczyszczeniach organicznych i ich skutkach zdrowotnych i środowiskowych, zwłaszcza dla kobiet, dzieci i osób na najniższym poziomie wykształcenia, oraz o substancjach alternatywnych w stosunku do trwałych zanieczyszczeń organicznych;
d) udział społeczeństwa w działaniach dotyczących trwałych zanieczyszczeń organicznych oraz ich skutków zdrowotnych i środowiskowych, jak również w opracowaniu właściwych rozwiązań, w tym możliwości wnoszenia przez nie wkładu na szczeblu krajowym w zakresie wdrażania niniejszej konwencji;
e) szkolenie pracowników, naukowców, nauczycieli oraz personelu technicznego i kierowniczego;
f) opracowanie i wymianę materiałów edukacyjnych i służących podnoszeniu świadomości społeczeństwa na szczeblu krajowym i międzynarodowym;
g) opracowanie i realizację programów edukacyjnych i szkoleniowych na szczeblu krajowym i międzynarodowym.
2.
Każda ze Stron, w ramach swoich możliwości, zapewni dostęp społeczeństwa do informacji, o których mowa w ust. 1, i aktualizację tych informacji.
3.
Każda ze Stron, w ramach swoich możliwości, będzie zachęcać użytkowników przemysłowych i zawodowych do promowania i ułatwiania udostępniania informacji, o których mowa w ust. 1, na szczeblu krajowym oraz, jeżeli to stosowne, subregionalnym, regionalnym i globalnym.
4.
Udostępniając informacje dotyczące trwałych zanieczyszczeń organicznych oraz substancji alternatywnych w stosunku do nich, Strony mogą korzystać z arkuszy danych o bezpieczeństwie, raportów, środków masowego przekazu i innych środków komunikowania się oraz mogą utworzyć ośrodki informacyjne na szczeblu krajowym i regionalnym.
5.
Każda ze Stron pozytywnie odniesie się do tworzenia mechanizmów, np. rejestrów uwolnionych i przekazanych zanieczyszczeń, umożliwiających gromadzenie i upowszechnianie informacji o oszacowanych ilościach substancji chemicznych wymienionych w załączniku A, B lub C, jakie uwolniono lub unieszkodliwiono w skali roku.
Artykuł 11
Prace badawczo-rozwojowe i monitoring
1.
Strony, w ramach swoich możliwości, na szczeblu krajowym i międzynarodowym, będą zachęcać do podejmowania i/lub podejmować stosowne prace badawczo-rozwojowe, monitoring i współpracę w zakresie trwałych zanieczyszczeń organicznych oraz tam, gdzie to istotne, także substancji w stosunku do nich alternatywnych, oraz w zakresie innych proponowanych trwałych zanieczyszczeń organicznych, a w tym odnośnie do:
a) ich źródeł i uwolnień do środowiska;
b) ich występowania, poziomów i tendencji zmian poziomów u ludzi i w środowisku;
c) ich przenoszenia, losu i przemian w środowisku;
d) ich oddziaływań na zdrowie ludzkie i środowisko;
e) skutków społeczno-gospodarczych i w dziedzinie kultury;
f) zmniejszenia i/lub eliminacji uwolnień; oraz
g) zharmonizowanych metodyk inwentaryzacji źródeł ich wytwarzania i technik analitycznych służących do pomiaru uwolnień.
2.
Podejmując działania wynikające z ust. 1, Strony, w ramach swoich możliwości, będą:
a) wspierać i dalej rozwijać, gdy to stosowne, programy, sieci i organizacje międzynarodowe, których celem jest określenie, prowadzenie, ocena i finansowanie badań, gromadzenie danych i monitoring, z uwzględnieniem potrzeby ograniczenia do minimum powielania podejmowanych wysiłków;
b) wspierać krajowe i międzynarodowe działania, których celem jest wzmocnienie krajowych możliwości naukowo-technicznych, zwłaszcza w krajach rozwijających się i w krajach dokonujących transformacji gospodarki, a także przyczyniać się do dostępu do danych i analiz oraz ich wymiany;
c) uwzględniać problemy i potrzeby krajów rozwijających się i krajów dokonujących transformacji gospodarki, zwłaszcza w zakresie ich zasobów finansowych i technicznych, i współpracować na rzecz poprawy ich zdolności do uczestnictwa w działaniach, o których mowa w lit. a) i b);
d) podejmować badanie naukowe zmierzające do zmniejszenia wpływu trwałych zanieczyszczeń organicznych na zdrowie w aspekcie rozrodczości;
e) udostępniać społeczeństwu wyniki prowadzonych prac badawczo-rozwojowych i monitoringu, o których mowa w niniejszym ustępie, w odpowiednim czasie i regularnie; oraz
f) zachęcać do podejmowania i/lub podejmować współpracę w zakresie przechowywania i utrzymywania informacji pochodzących z prac badawczo-rozwojowych i monitoringu.
Artykuł 12
Pomoc techniczna
1.
Strony uznają, że udzielanie pomocy technicznej we właściwym czasie i we właściwy sposób w odpowiedzi na wnioski Stron krajów rozwijających się i Stron krajów dokonujących transformacji gospodarki ma istotne znaczenie dla skutecznego wdrożenia niniejszej konwencji.
2.
Strony podejmą współpracę w celu udzielenia pomocy technicznej we właściwym czasie i we właściwy sposób Stronom krajom rozwijającym się i Stronom krajom dokonującym transformacji gospodarki, aby pomóc im, z uwzględnieniem ich specyficznych potrzeb, w rozwoju i wzmocnieniu ich zdolności do spełnienia ich zobowiązań wynikających z niniejszej konwencji.
3.
W tym względzie pomoc techniczna, której udzielą Strony kraje rozwinięte i przez inne Strony, stosownie do ich możliwości, będzie obejmować stosowną i wzajemnie uzgodnioną pomoc techniczną w zakresie tworzenia potencjału wykonawczego, jakiego wymaga spełnienie zobowiązań wynikających z niniejszej konwencji.
Dalsze zalecenia w tym względzie przyjmie Konferencja Stron.
4.
Tam gdzie to stosowne, Strony wprowadzą rozwiązania zapewniające udzielanie pomocy technicznej i przyczyniające się do transferu technologii do Stron krajów rozwijających się i Stron krajów dokonujących transformacji gospodarki w zakresie związanym z wypełnianiem przez nie ich zobowiązań wynikających z niniejszej konwencji.
Do rozwiązań tych będą należeć regionalne i subregionalne ośrodki odpowiedzialne za tworzenie potencjału wykonawczego i transfer technologii w ramach pomocy udzielanej Stronom krajom rozwijającym się i Stronom krajom dokonującym transformacji gospodarki w zakresie związanym z wypełnianiem przez nie zobowiązań wynikających z niniejszej konwencji.
Dalsze zalecenia w tym względzie przyjmie Konferencja Stron.
5.
W kontekście tego artykułu, podejmując działania w ramach pomocy technicznej, Strony w pełni uwzględnią konkretne potrzeby i szczególną sytuację najsłabiej rozwiniętych państw i małych rozwijających się państw wyspiarskich.
Artykuł 13
Środki i mechanizmy finansowe
1.
Każda ze Stron zobowiązuje się udzielić, zgodnie z własnymi możliwościami, wsparcia finansowego i zachęt finansowych w stosunku do działań krajowych zmierzających do osiągnięcia celu niniejszej konwencji, zgodnie z krajowymi planami, priorytetami i programami.
2.
Strony kraje rozwinięte przekażą nowe i dodatkowe środki finansowe umożliwiające Stronom krajom rozwijającym się i Stronom krajom dokonującym transformacji gospodarki poniesienie uzgodnionych całkowitych dodatkowych kosztów wdrożenia przedsięwzięć spełniających ich zobowiązania wynikające z niniejszej konwencji, zgodnie z ustaleniami przyjętymi przez Stronę otrzymującą pomoc i podmiot biorący udział w mechanizmie opisanym w ust. 6.
Inne Strony, dobrowolnie i zgodnie ze swoimi możliwościami, mogą również przekazać takie środki finansowe.
Należy również zachęcać do przekazywania środków finansowych z innych źródeł.
Przy spełnianiu tych zobowiązań będzie brana pod uwagę potrzeba wystarczalności, przewidywalności tych środków i ich przekazywania we właściwym czasie oraz znaczenie podziału obciążeń między Strony udzielające pomocy finansowej.
3.
Strony kraje rozwinięte oraz inne Strony, zgodnie ze swoimi możliwościami i zgodnie ze swoimi krajowymi planami, priorytetami i programami, mogą przekazywać środki finansowe Stronom krajom rozwijającym się i Stronom krajom dokonującym transformacji gospodarki, zaś Strony kraje rozwijające się i Strony kraje dokonujące transformacji gospodarki mogą wykorzystywać środki finansowe pomagające im we wdrożeniu niniejszej konwencji poprzez inne dwustronne, regionalne i wielostronne źródła i kanały.
4.
Stopień efektywnego spełnienia przez Strony kraje rozwijające się ich zobowiązań wynikających z niniejszej konwencji będzie zależał od efektywnego spełnienia przez Strony kraje rozwinięte ich zobowiązań wynikających z konwencji w zakresie środków finansowych, pomocy technicznej i transferu technologii.
W pełni zostanie wzięty pod uwagę fakt, iż zrównoważony rozwój społeczno-gospodarczy i likwidacja ubóstwa stanowią najwyższe i nadrzędne priorytety Stron krajów rozwijających się i należycie zostanie uwzględniona potrzeba ochrony zdrowia ludzkiego i środowiska.
5.
W swoich działaniach w zakresie finansowania Strony w pełni uwzględnią konkretne potrzeby i szczególną sytuację najsłabiej rozwiniętych państw i małych rozwijających się państw wyspiarskich.
6.
Niniejszym ustanawia się mechanizm przekazywania wystarczających i trwałych środków finansowych Stronom krajom rozwijającym się i Stronom krajom dokonującym transformacji gospodarki na zasadzie dotacji lub na preferencyjnych warunkach jako pomocy we wdrażaniu przez nie niniejszej konwencji.
Mechanizm będzie funkcjonował pod nadzorem Konferencji Stron, która będzie wydawała stosowne zalecenia i rozliczała go z jego działalności w zakresie wynikającym z niniejszej konwencji.
Jego prowadzenie zostanie powierzone jednemu lub więcej podmiotom, w tym istniejącym podmiotom międzynarodowym, zgodnie z decyzją podjętą przez Konferencję Stron.
W mechanizmie mogą także uczestniczyć inne podmioty dostarczające wielostronnej, regionalnej i dwustronnej pomocy finansowej i technicznej.
Wkłady na rzecz mechanizmu będą dodatkowe wobec innych środków finansowych przekazywanych Stronom krajom rozwijającym się i Stronom krajom dokonującym transformacji gospodarki, o których mowa w ust. 2, przyznawanych również zgodnie z tymże ustępem.
7.
Zgodnie z celami niniejszej konwencji i ust. 6, Konferencja Stron na swoim pierwszym spotkaniu przyjmie stosowne zalecenia dotyczące mechanizmu i uzgodni z podmiotem lub podmiotami uczestniczącymi w mechanizmie finansowym rozwiązania w zakresie jego wprowadzenia w życie.
Zalecenia będą dotyczyć m.in.:
a) określenia priorytetów polityki, strategii, programu oraz jasnych i szczegółowych kryteriów i wytycznych kwalifikowania do dostępu do środków finansowych i ich wykorzystania, w tym również monitorowania i regularnej oceny sposobu ich wykorzystania;
b) przedstawiania przez podmiot lub podmioty regularnych raportów Konferencji dotyczących wystarczalności i trwałości finansowania działań istotnych dla wdrażania niniejszej konwencji;
c) promowania metod, mechanizmów i rozwiązań zapewniających finansowanie z wielu źródeł;
d) sposobów ustalania w przewidywalny i dający się ustalić sposób wielkości środków finansowych niezbędnych i dostępnych dla wdrażania niniejszej konwencji, biorąc pod uwagę fakt, iż stopniowe wycofywanie trwałych zanieczyszczeń organicznych może wymagać trwałego finansowania oraz warunków, zgodnie z którymi wielkość takich środków będzie przedmiotem okresowego przeglądu; oraz
e) sposobów udzielania zainteresowanym Stronom pomocy w zakresie oceny potrzeb oraz informacji o dostępnych źródłach i zasadach finansowania, aby umożliwić ich skoordynowanie.
8.
Nie później niż na swojej drugiej sesji, a następnie regularnie Konferencja Stron będzie dokonywać przeglądu efektywności mechanizmu ustanowionego na mocy niniejszego artykułu, jego zdolności do dostosowania się do zmieniających się potrzeb Stron krajów rozwijających się i Stron krajów dokonujących transformacji gospodarki, kryteriów i zaleceń, o których mowa w ust. 7, poziomu finansowania oraz sprawności podmiotów instytucjonalnych, którym powierzono zarządzanie mechanizmem finansowym.
W razie konieczności na podstawie przeglądu podejmie ona odpowiednie działania zmierzające do poprawy efektywności mechanizmu, m.in. rekomendując i zalecając podjęcie kroków zapewniających wystarczające i trwałe środki finansowe na spełnienie potrzeb Stron.
Artykuł 14
Przejściowe rozwiązania finansowe
Instytucjonalna struktura Globalnego Funduszu Środowiska, prowadzona zgodnie z Dokumentem Ustanowienia Zrestrukturyzowanego Globalnego Funduszu Środowiska, będzie w okresie przejściowym stanowić główny podmiot, któremu powierzono zarządzanie mechanizmem finansowym, o którym mowa w art. 13, w okresie między wejściem w życie niniejszej konwencji a pierwszą sesją Konferencji Stron lub do czasu podjęcia przez Konferencję Stron decyzji o wyznaczeniu struktury instytucjonalnej, zgodnie z art. 13.
Instytucjonalna struktura Globalnego Funduszu Ochrony powinna spełniać tę funkcję, realizując działania operacyjne ściśle związane z trwałymi zanieczyszczeniami organicznymi, biorąc pod uwagę możliwość potrzeby przyjęcia nowych rozwiązań w tym zakresie.
Artykuł 15
Sprawozdawczość
1.
Każda ze Stron będzie składać raporty Konferencji Stron dotyczące działań, które podjęła w celu wdrożenia postanowień niniejszej konwencji, oraz ich skuteczności w wypełnianiu celów niniejszej konwencji.
2.
Każda ze Stron przekaże Sekretariatowi:
a) dane statystyczne określające całkowitą wielkość produkcji, importu i eksportu wszystkich substancji chemicznych wymienionych w załączniku A lub załączniku B, albo rzetelne szacunki takich danych; oraz