Jeżeli wprowadzanie w życie środków wspólnotowych uzależnione jest od udowodnienia, że warunki przewidziane przez te środki w odniesieniu do użycia i/lub przeznaczenia towarów przywożonych do, wywożonych z lub przemieszczających się w obrębie obszaru celnego Wspólnoty zostały spełnione, dowód taki przedstawiany jest poprzez przedłożenie egzemplarza kontrolnego T5.
Za egzemplarz kontrolny T5 uważa się wypełniony formularz T5, wraz, w zależności od przypadku, z jednym lub kilkoma formularzami T5 bis, jak przewidziano w art. 478, lub z jednym bądź kilkoma wykazami załadunkowymi T5, jak przewidziano w art. 479 lub 480.
Nie wyklucza się możliwości jednoczesnego stosowania, ale dla innych celów, kilku egzemplarzy kontrolnych T5, pod warunkiem że każdy z nich jest przewidziany prawodawstwem wspólnotowym.
2.
Każda osoba, która podpisuje egzemplarz kontrolny T5, w rozumieniu ust. 1, jest zobowiązana do nadania towarom opisanym w tym dokumencie zgłoszonego użycia i/lub wysłania ich do zgłoszonego miejsca przeznaczenia.
Artykuł 473
Formularze egzemplarzy kontrolnych T5 odpowiadają wzorom w załącznikach 63, 64 i 65.
Wypełniane są zgodnie z uwagą wyjaśniającą z załącznika 66 i, o ile zaistnieje taka potrzeba, przy uwzględnieniu wszelkich dodatkowych reguł ustanowionych w innym prawodawstwie wspólnotowym.
Każde Państwo Członkowskie może w razie konieczności uzupełnić uwagę wyjaśniającą.
Egzemplarz kontrolny T5 jest wystawiany i używany zgodnie z art. 476-485.
Artykuł 474
1.
Użyty papier jest koloru jasnoniebieskiego, klejony do pisania i o gramaturze nie mniejszej niż 40 g/m2.
Papier jest wystarczająco gruby, aby informacje umieszczone na przedniej stronie nie utrudniały czytelności informacji na odwrotnej stronie oraz przy normalnym używaniu jest odporny na darcie i gniecenie.
2.
Formularz jest formatu:
a) 210 × 297 mm dla formularzy T5 (załącznik 63) i formularzy T5 bis (załącznik 64); maksymalna tolerancja wynosząca między –5 mm a +8 mm na długości jest dozwolona;
b) 297 × 240 mm dla wykazów załadunkowych T5 (załącznik 65); maksymalna tolerancja wynosząca między –5 mm a +8 mm na długości jest dozwolona;
3.
Oznaczenie kolorami poszczególnych egzemplarzy formularzy jest następujące:
- oryginał opatrzony jest na prawym brzegu paskiem ciągłym w kolorze czarnym,
- szerokość tego paska wynosi około 3 mm.
4.
Adres zwrotny i uwaga na pierwszej stronie formularza mogą być wydrukowane w kolorze czerwonym.
Artykuł 475
Właściwe organy Państw Członkowskich mogą zażądać, aby na formularzach egzemplarza kontrolnego T5 podana była nazwa i adres drukarni lub symbol pozwalający na jej identyfikację.
Artykuł 476
Egzemplarz kontrolny sporządzany jest w języku urzędowym Wspólnoty, który jest możliwy do przyjęcia przez właściwe organy Państwa Członkowskiego wyjścia.
W zależności od potrzeb właściwe organy innego Państwa Członkowskiego, w którym dokument ten jest przedstawiany, mogą zażądać jego tłumaczenia na język urzędowy lub jeden z języków urzędowych tego Państwa Członkowskiego.
Artykuł 477
1.
Egzemplarz kontrolny T5 wypełniany jest na maszynie do pisania lub w sposób mechanograficzny, bądź podobny.
Może zostać również wypełniony w sposób czytelny odręcznie, atramentem i drukowanymi literami.
Formularze nie mogą nosić śladów wymazań ani dopisków.
Zmiany nanoszone na formularzu wprowadza się poprzez wykreślenie błędnych danych i naniesienie, o ile zaistnieje taka potrzeba, danych poprawnych.
Każda w ten sposób dokonana zmiana musi być parafowana przez osobę, która jej dokonała i wyraźnie uwierzytelniona przez właściwe organy.
2.
Egzemplarz kontrolny T5 może zostać również sporządzony i wypełniony z zastosowaniem techniki reprodukcji, pod warunkiem że będą przestrzegane przepisy odnoszące się do wzorów, papieru, formatu, języka, który należy stosować, czytelności, zakazu wymazywania i nadpisywania oraz sposobu dokonywania poprawek.
Artykuł 478
1.
Właściwe organy każdego Państwa Członkowskiego mogą zezwolić przedsiębiorstwom mającym swoje siedziby na ich terytorium na dołączenie do egzemplarza kontrolnego T5 jednego lub kilku formularzy T5 bis, w przypadku gdy wszystkie formularze dotyczą jednej wysyłki towarów, załadowanych na jeden środek transportu i przeznaczonych dla jednego odbiorcy oraz towarów, które mają zostać w jednakowy sposób użyte i/lub otrzymać jedno przeznaczenie.
2.
Liczbę używanych formularzy T5 bis podaje się w polu 3 egzemplarza kontrolnego T5, do którego są dołączone.
Numer ewidencyjny egzemplarza kontrolnego T5 umieszcza się w polu przeznaczonym do rejestracji każdego formularza T5 bis.
Całkowitą liczbę opakowań objętych formularzem T5 i formularzami T5 bis podaje się w polu 6 egzemplarza kontrolnego T5.
Artykuł 479
1.
Właściwe organy każdego Państwa Członkowskiego mogą zezwolić przedsiębiorstwom mającym swoje siedziby na ich terytorium na dołączenie do egzemplarza kontrolnego T5 jednego lub kilku wykazów załadunkowych T5 zawierających dane umieszczane zwykle w polach 31, 33, 35, 38, 100, 103 i 105 formularza T5, pod warunkiem że wszystkie formularze dotyczą jednej wysyłki towarów, załadowanych na jeden środek transportu i przeznaczonych dla jednego odbiorcy oraz towarów, które mają zostać w jednakowy sposób użyte i/lub otrzymać jedno przeznaczenie.
2.
Można wykorzystać jedynie przednią stronę formularza wykazu załadunkowego T5.
Każda pozycja umieszczona na wykazie załadunkowym T5 poprzedzona jest numerem porządkowym, a wszystkie dane określone w nagłówkach kolumn wykazu są wpisywane.
Bezpośrednio pod ostatnim wpisem umieszcza się poziomą linię, a niewykorzystane miejsca przekreśla w sposób uniemożliwiający dokonanie późniejszych wpisów.
Na dole odpowiednich kolumn podaje się całkowitą liczbę opakowań zawierających towary wyszczególnione na wykazie, ich całkowitą masę brutto oraz masę netto tych towarów.
3.
W przypadku użycia wykazów załadunkowych T5 pola 31, 33, 35, 38, 100, 103 i 105 egzemplarza kontrolnego T5, do którego się odnoszą, przekreśla się, a do egzemplarza kontrolnego nie można dołączać formularzy T5 bis.
4.
Liczbę używanych formularzy T5 bis podaje się w polu 4 egzemplarza kontrolnego T5.
Numer ewidencyjny egzemplarza kontrolnego T5 umieszcza się w polu przeznaczonym do rejestracji każdego wykazu załadunkowego T5.
Całkowitą liczbę opakowań objętych poszczególnymi wykazami załadunkowymi podaje się w polu 6 egzemplarza kontrolnego T5.
Artykuł 480
1. Pozwolenie określone w art. 479 ust. 1 może przewidywać, że przedsiębiorstwa, których ewidencja oparta jest na elektronicznym lub automatycznym zintegrowanym systemie przetwarzania danych, mogą stosować wykazy załadunkowe T5 sporządzane w takim systemie i które, chociaż zawierają wszystkie dane znajdujące się na wykazie, którego wzór przedstawiony jest w załączniku 65, nie spełniają wszystkich warunków art. 473-475 i 477 oraz warunku art. 479 ust. 2 dotyczącego obowiązku umieszczania, przy każdej pozycji na wykazie, numeru porządkowego. Jednakże wykazy takie sporządzane i wypełniane są w taki sposób, aby właściwe urzędy mogły bez trudności z nich korzystać.
2.
Pozwolenia udziela się jedynie tym przedsiębiorstwom, które przedstawią gwarancje, które odpowiednie organy uznają za konieczne.
3.
W charakterze wykazów załadunkowych, określonych w art. 479 ust. 1, można dopuścić również użycie wykazów opisowych, sporządzonych do celów spełnienia formalności wysyłkowych/wywozowych, nawet jeżeli wykazy takie są sporządzane przez przedsiębiorstwa, których ewidencja nie jest oparta na elektronicznym lub automatycznym zintegrowanym systemie przetwarzania danych.
4.
Posiadacz pozwolenia jest odpowiedzialny za każde niewłaściwe użycie, przez jakąkolwiek osobę, wykazów załadunkowych, które sporządził.
Artykuł 481
1.
Formularze egzemplarza kontrolnego T5 i, w zależności od przypadku, formularze T5 bis lub wykazy załadunkowe T5 sporządzane są przez osobę zainteresowaną w jednym oryginale i przynajmniej jednej kopii.
Każdy z tych dokumentów musi być opatrzony oryginalnym podpisem osoby zainteresowanej.
2.
Na egzemplarzu kontrolnym T5 i, w zależności od przypadku, formularzach T5 bis lub wykazach załadunkowych T5 umieszcza się, w odniesieniu do opisu towarów i wszelkich dodatkowych informacji, wszystkie dane wymagane przepisami dotyczącymi środków wspólnotowych pociągających za sobą kontrolę.
3.
Jeżeli towary nie są objęte procedurą tranzytu wspólnotowego, to na egzemplarzu kontrolnym T5 musi być umieszczone odniesienie do dokumentu odnoszącego się do stosowanej w danym przypadku procedury.
W przypadku gdy nie jest stosowana procedura tranzytu, na egzemplarzu kontrolnym T5 umieszcza się jedno z następujących wyrażeń:
- mercancías fuera del procedimiento de tránsito,
- ingen forsendelsesprocedure,
- nicht im Versandverfahren befindliche Waren,
- είτε σε μνεία "Εμπορεύματα εκτός διαδικασίας διαμετακόμισης",
- goods not covered by a transit procedure,
- marchandises hors procédure de transit,
- merci non vincolate ad una procedura di transito,
- goederen niet geplaatst onder een regeling voor douanevervoer,
- mercadorias não abrangidas por um procedimento de trânsito.
4.
Na dokumencie tranzytu wspólnotowego lub dokumencie odnoszącym się do realizowanej procedury tranzytowej umieszcza się odniesienie do wydanego egzemplarza lub wydanych egzemplarzy kontrolnych T5.
Artykuł 482
1.
Jeżeli towary przemieszczają są w ramach procedury tranzytu wspólnotowego lub w ramach innej celnej procedury tranzytowej, to urząd wyjścia wystawia egzemplarz kontrolny T5.
Urząd wyjścia zatrzymuje kopię egzemplarza kontrolnego T5.
Oryginał egzemplarza kontrolnego T5 towarzyszy towarom przynajmniej do urzędu, w którym użycie i/lub przeznaczenie towarów zostanie poświadczone na takich samych zasadach, jak dokumenty odnoszące się do realizowanej procedury tranzytu.
2.
Jeżeli towary podlegające kontrolom dotyczącym ich użycia i/lub przeznaczenia nie są objęte procedurą tranzytu, to egzemplarz kontrolny T5 jest wystawiany przez właściwe organy Państwa Członkowskiego wysyłki.
Organy te zatrzymują kopię egzemplarza kontrolnego T5.
Na egzemplarzu kontrolnym T5 umieszcza się jedno z wyrażeń określonych w art. 481 ust. 3.
3.
Egzemplarz kontrolny T5 i, w zależności od przypadku, formularz(e) T5 bis lub wykaz(y) załadunkowy(-e) T5 potwierdzane są przez właściwe organy Państwa Członkowskiego wyjścia.
Potwierdzenie takie obejmuje następujące elementy, które powinny znajdować się w polu A (urząd wyjścia) tych dokumentów:
a) w przypadku egzemplarza kontrolnego T5 – nazwa i pieczęć urzędu wyjścia, podpis uprawnionej osoby, data potwierdzenia oraz numer ewidencyjny, który może być wcześniej wydrukowany;
b) w przypadku formularza T5 bis i/lub wykazu załadunkowego T5 – numer umieszczony na egzemplarzu kontrolnym T5.
Numer ten nanosi się albo przy użyciu pieczęci zawierającej nazwę urzędu wyjścia, albo odręcznie.
W tym drugim przypadku przystawia się urzędową pieczęć wymienionego urzędu.
Jak tylko wszystkie urzędowe formalności zostaną spełnione, oryginały tych dokumentów zwracane są osobie zainteresowanej.
4.
Towary i oryginały egzemplarzy kontrolnych T5 przedstawiane są w urzędzie przeznaczenia.
Artykuł 483
1.
Urząd przeznaczenia przeprowadza lub na swoją odpowiedzialność powoduje przeprowadzenie kontroli dotyczących przewidzianego lub przypisanego użycia i/lub przeznaczenia.
2.
Urząd przeznaczenia rejestruje dane z egzemplarza kontrolnego T5 poprzez, gdzie właściwe, zatrzymanie fotokopii tego dokumentu oraz rejestruje wyniki przeprowadzonej kontroli.
3.
Bez uszczerbku dla art. 485 oryginał egzemplarza kontrolnego T5 jest przesyłany na adres podany w polu "Odesłać do" po spełnieniu wszystkich wymaganych formalności i po dokonaniu przez urząd przeznaczenia właściwej adnotacji.
Artykuł 484
Osoba, która przedstawia w urzędzie przeznaczenia egzemplarz kontrolny T5, jak również przesyłkę, do której się odnosi, może otrzymać, o ile tego zażąda, poświadczenie odbioru wystawione na formularzu, którego wzór znajduje się w załączniku 47.
To poświadczenie odbioru nie może zastąpić egzemplarza kontrolnego T5.
Artykuł 485
1.
W przypadku przesyłki towarów, której towarzyszy egzemplarz kontrolny T5, właściwe organy Państw Członkowskich zezwalają, aby taka przesyłka i egzemplarz kontrolny T5 zostały podzielone przed zakończeniem procedury, dla której formularz został wystawiony.
Przesyłki powstałe w wyniku takiego podziału mogą być przedmiotem dalszego podziału.
2.
Ustęp 1 pozostaje bez uszczerbku dla stosowania środków wspólnotowych w odniesieniu do produktów z interwencji, które mają zostać poddane kontroli wykorzystania i/lub przeznaczenia i które są przetwarzane w innym Państwie Członkowskim przed nadaniem im końcowego użycia i/lub osiągnięciem ich miejsca przeznaczenia.
3.
Podziału określonego w ust. 1 dokonuje się zgodnie z ust. 4-7.
Państwa Członkowskie mają prawo odstąpić od tych przepisów w przypadkach, w których wszystkie przesyłki powstałe w wyniku podziału mają mieć nadane końcowe użycie i/lub mają osiągnąć miejsce przeznaczenia w Państwie Członkowskim, w którym następuje podział.
4.
Urząd, w którym dokonuje się podziału, wydaje zgodnie z art. 481, wyciąg z egzemplarza kontrolnego T5 dla każdej z części podzielonej przesyłki, używając w tym celu egzemplarza kontrolnego T5.
W każdym wyciągu zawarte są między innymi dodatkowe informacje umieszczone w polach 100, 104, 105, 106 i 107 pierwotnego egzemplarza kontrolnego T5 i podana jest masa oraz ilość netto towarów, do których wyciąg się odnosi.
W polu 106 każdego wyciągu umieszcza się numer ewidencyjny, datę, urząd i państwo wystawiające pierwotny egzemplarz kontrolny T5, z użyciem jednego z następujących zwrotów:
- Extracto del ejemplar de control: …
(número, fecha, oficina y país de expedición)
- Udskrift af kontroleksemplar: …
(nummer, dato, udstedelsessted og land)
- Auszug aus dem Kontrollexemplar: …
(Nummer, Datum, ausstellende Stelle und Ausstellungsland)
- Απόσπασμα του αντιτύπου ελέγχου: …
(αριθμός, ημερομηνία, γραφείο και χώρα εκδόσεως)
- Extract of control copy: …
(Number, date, office and country of issue)
- Extrait de l'exemplaire de contrôle: …
(numéro, date, bureau et pays de délivrance)
- Estratto dell'esemplare di controllo: …
(numéro, data, ufficio e paese di emissione)
- Uittreksel uit controle-exemplaar: …
(nummer, datum, kantoor en land van afgifte)
- Extracto do exemplar de controlo: …
(número, data, estância, país de emissão)
5.
Urząd, w którym dokonuje się podziału, odnotowuje dokonanie podziału na pierwotnym egzemplarzu kontrolnym T5.
W tym celu umieszcza on w polu "kontrola użycia i/lub przeznaczenia" jedno z następujących wyrażeń:
- … (número) extractos expedidos — copias adjuntas,
- … (antal) udstedte udskrifter — kopier vedføjet,
- … (Anzahl) Auszüge ausgestellt — Durchschriften liegen bei,
- … (αριθμός) εκδοθέντα αποσπάσματα — συνημμένα αντίγραφα,
- … (number) extracts issued — copies attached,
- … (nombre) extraits délivrés — copies ci-jointes,
- … (numéro) estratti rilasciati — copie allegate,
- … (aantal) uittreksels afgegeven — kopieën bijgevoegd,
- … (quantidade) extractos emitidos — cópias juntas
Pierwotny egzemplarz kontrolny T5 wraz z kopiami wystawionych wyciągów odsyła się niezwłocznie na adres podany w polu "Odesłać do".
6.
Oryginały wyciągów z egzemplarza kontrolnego T5 wraz z odnoszącymi się do procedury dokumentami, jeżeli takie istnieją, dołącza się do każdej z części podzielonej przesyłki.
7.
Właściwe urzędy w Państwie Członkowskim przeznaczenia części podzielonej przesyłki przeprowadzają lub powodują przeprowadzenie, na swoją odpowiedzialność, kontroli przewidzianego lub wymaganego użycia i/lub przeznaczenia.
Zgodnie z art. 483 ust. 3 wpisują właściwe dane na wyciągach i odsyłają je na adres podany w polu "Odesłać do".
8.
W przypadku dalszego podziału przewidzianego w ust. 1, ust. 2-7 stosuje się mutatis mutandis.
Artykuł 486
1.
Egzemplarz kontrolny T5 może zostać wystawiony z mocą wsteczną, pod warunkiem że:
- osoba zainteresowana nie jest odpowiedzialna za niezłożenie wniosku lub niewydanie tego dokumentu w chwili wysyłki towarów, lub może ona przedstawić właściwym organom dowody, że braki te nie zostały spowodowane przez jej nieostrożność lub zaniedbanie,
- osoba zainteresowana przedstawi dowód, że egzemplarz kontrolny T5 odnosi się do towarów, w stosunku do których wszystkie urzędowe formalności zostały spełnione,
- osoba zainteresowana przedłoży dokumenty wymagane do wydania egzemplarza kontrolnego T5,
- zostanie wykazane właściwym organom, że wydanie egzemplarza kontrolnego T5 z mocą wsteczną nie doprowadzi do uzyskania korzyści majątkowych, które nie byłyby należne w związku z realizowaną procedurą tranzytu, statusem celnym towarów i ich użyciem i/lub przeznaczeniem.
2.
Jeżeli egzemplarz kontrolny T5 zostaje wystawiony z mocą wsteczną, umieszcza się na nim jedno z następujących wyrażeń w kolorze czerwonym:
- Expedido a posteriori,
- Udstedt efterfølgende,
- Nachträglich ausgestellt,
- Εκδοθέν εκ των υστέρων,
- Issued retroactively,
- Délivré a posteriori,
- Rilasciato a posteriori,
- Achteraf afgegeven,
- Emitido a posteriori.
Ponadto osoba zainteresowana podaje na takim egzemplarzu kontrolnym T5 dane środka transportu, na którym zostały wysłane towary, datę wyjścia oraz, w zależności od przypadku, datę przedstawienia towarów w urzędzie przeznaczenia.
3.
Egzemplarz kontrolny T5 wydany z mocą wsteczną może zostać odnotowany przez urząd przeznaczenia dopiero wtedy, gdy urząd ten stwierdzi, że towary objęte tym dokumentem zostały użyte i/lub otrzymały przeznaczenie w sposób przewidziany lub wymagany przez środek wspólnotowy odnoszący się do przywozu, wywozu lub przepływu tych towarów na obszarze celnym Wspólnoty.
4.
W przypadku utraty oryginału mogą zostać wydane duplikaty egzemplarzy kontrolnych T5, wyciągów z egzemplarzy kontrolnych T5, formularzy T5 bis i wykazów załadunkowych T5.
Duplikat musi być opatrzony, wykonanym drukowanymi literami w kolorze czerwonym, napisem "DUPLICATE", jak również pieczęcią urzędu, który go wystawił i podpisem uprawnionego funkcjonariusza.
Artykuł 487
W drodze odstępstwa od art. 472 i o ile przepisy odnoszące się do odpowiedniego środka wspólnotowego nie przewidują inaczej, każde Państwo Członkowskie ma prawo wymagać, aby dowód, iż towary zostały użyte i/lub otrzymały przeznaczenie w przewidziany lub przypisany sposób, został przedstawiony zgodnie z procedurą krajową, pod warunkiem że towary nie opuszczają jego terytorium przed przewidzianym lub wymaganym użyciem i/lub przeznaczeniem.
Artykuł 488
Właściwe organy każdego Państwa Członkowskiego mogą, w ramach swoich kompetencji, zwolnić każdą osobę, która spełnia warunki określone w art. 489 i która zamierza wysyłać towary, dla których musi zostać wystawiony egzemplarz kontrolny T5 (zwaną dalej "upoważnionym nadawcą"), z obowiązku przedstawiania w urzędzie wyjścia danych towarów lub odnoszącego się do nich egzemplarza kontrolnego.
Artykuł 489
1.
Pozwolenie przewidziane w art. 488 udzielane jest jedynie osobom:
a) które często dokonują wysyłek towarów;
b) których ewidencja umożliwia organom celnym kontrolę przeprowadzanych przez nie czynności;
c) które złożyły zabezpieczenie, jeżeli wydanie egzemplarza kontrolnego T5 jest uzależnione od złożenia zabezpieczenia;
oraz d) które nie popełniły poważnych lub powtórnych naruszeń danego prawodawstwa.
2.
Właściwe organy podejmują właściwe środki, aby zapewnić, że zabezpieczenie określone w ust. 1 lit. c) zostało złożone.
Artykuł 490
W pozwoleniu wydawanym przez właściwe organy określane są w szczególności:
a) urząd lub urzędy właściwe do występowania w charakterze urzędu wyjścia dla przesyłek;
b) termin, jak również procedura, według której upoważniony nadawca ma poinformować urząd wyjścia o planowanych przesyłkach, aby urząd ten mógł przeprowadzić wszelkie konieczne kontrole przed wyjściem towarów;
c) termin, w którym towary muszą zostać przedstawione w urzędzie przeznaczenia; termin ten wyznaczany jest z uwzględnieniem warunków transportu;
d) środki identyfikacyjne, które należy zastosować.
W tym celu właściwe organy mogą nakazać, aby środki transportu lub opakowania zaopatrzone zostały w specjalne zamknięcia, dopuszczone przez właściwe organy i nałożone przez upoważnionego nadawcę.
Artykuł 491
1.
W pozwoleniu określa się, że pole przeznaczone dla urzędu wyjścia, znajdujące się na przedniej stronie egzemplarza kontrolnego T5 jest:
a) uprzednio opatrzone pieczęcią urzędu wyjścia oraz podpisem funkcjonariusza tego urzędu;
lub
b) opatrzone przez upoważnionego nadawcę specjalną metalową pieczęcią uznaną przez organy celne, zgodną ze wzorem przedstawionym w załączniku 62; odcisk takiej pieczęci może zostać uprzednio wydrukowany na formularzu, jeżeli jego druk dokonywany jest przez zatwierdzoną do tego celu drukarnię.
Upoważniony nadawca wypełnia pole, podając datę wysyłki towarów, a w zgłoszeniu numer, zgodnie z regułami ustanowionymi w tym celu w pozwoleniu.
2.
Właściwe organy mogą nakazać stosowanie formularzy, które w celach identyfikacji opatrzone są znakami wyróżniającymi.
Artykuł 492
1.
Najpóźniej w chwili wysyłki towarów upoważniony nadawca uzupełnia należycie wypełniony egzemplarz kontrolny T5, podając na przedniej stronie w polu "Kontrola urzędu wyjścia", w zależności od przypadku, termin, w którym towary należy przedstawić w urzędzie przeznaczenia, i odniesienie do dokumentu wywozowego, wymagane przez Państwo Członkowskie wysyłki, jak również stosowane środki identyfikacyjne oraz umieszczając w tym polu jeden z następujących wpisów:
- Procedimiento simplificado,
- Forenklet fremgangsmåde,
- Vereinfachtes Verfahren,
- Απλουστευμένη διαδικασία,
- Simplified procedure,
- Procédure simplifée,
- Procedura semplificata,
- Vereenvoudigde regeling,
- Procedimento simplificado.
2.
Po dokonaniu wysyłki towarów upoważniony nadawca niezwłocznie przesyła do urzędu wyjścia kopię egzemplarza kontrolnego T5 wraz ze wszystkimi specjalnymi dokumentami, na których podstawie wystawiono egzemplarz kontrolny T5.
3.
Jeżeli urząd wyjścia przeprowadza kontrolę przesyłki przy wyjściu, to fakt takiej kontroli odnotowuje w polu "Kontrola urzędu wyjścia", znajdującym się na przedniej stronie egzemplarza kontrolnego T5.
4. Należycie wypełniony i uzupełniony wpisami określonymi w ust. 1 oraz podpisany przez upoważnionego nadawcę egzemplarz kontrolny uważa się za wystawiony przez urząd wyjścia, który wstępnie poświadczył formularz zgodnie z art. 491 ust. 1 lit. a) lub którego nazwa jest umieszczona na specjalnej pieczęci określonej w art. 491 ust. 1 lit. b), w celu potwierdzenia, że dane towary zostały użyte i/lub otrzymały określone przeznaczenie.
Artykuł 493
1.
Upoważniony nadawca:
a) przestrzega przepisów niniejszego rozdziału oraz warunków pozwolenia;
b) podejmuje wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia ochrony specjalnej pieczęci lub formularzy opatrzonych nadrukiem pieczęci urzędu wyjścia bądź też nadrukiem specjalnej pieczęci.
2.
Upoważniony nadawca ponosi wszelkie konsekwencje, w szczególności finansowe, błędów, opuszczeń i innych wad sporządzonych przez niego egzemplarzy kontrolnych T5 lub zaistniałych w samym przebiegu procedur, z których korzysta na mocy pozwolenia przewidzianego w art. 488.
3.
W przypadku niewłaściwego użycia przez jakąkolwiek osobę formularzy egzemplarza kontrolnego T5, które zostały uprzednio opatrzone pieczęcią urzędu wyjścia lub pieczęcią specjalną, upoważniony nadawca odpowiada, bez uszczerbku dla wszczęcia postępowania karnego, za uiszczenie ceł i innych opłat, które nie zostały uiszczone oraz za zwrot korzyści finansowych, które zostały uzyskane w następstwie takiego niewłaściwego użycia, chyba że wykaże właściwym organom, od których uzyskał pozwolenie, że zastosował wymagane na mocy ust. 1 lit. b) środki.
Artykuł 494
1.
Właściwe organy mogą zezwolić, aby formularze egzemplarza kontrolnego T5 opatrzone specjalną pieczęcią, określoną w załączniku 62, sporządzone z wykorzystaniem elektronicznego lub automatycznego zintegrowanego systemu przetwarzania danych, nie były podpisywane przez upoważnionego nadawcę.
Pozwolenie może zostać udzielone, pod warunkiem że upoważniony nadawca zobowiąże się uprzednio wobec tych organów na piśmie do wzięcia odpowiedzialności, bez uszczerbku dla wszczęcia postępowania karnego, za uiszczenie ceł i innych opłat, które nie zostały uiszczone oraz za zwrot korzyści finansowych, które zostały uzyskane w następstwie niewłaściwego użycia formularzy egzemplarza kontrolnego T5 opatrzonych nadrukiem specjalnej pieczęci.
2.
Na formularzach egzemplarza kontrolnego T5, wystawionych zgodnie z ust. 1, umieszcza się w polu przeznaczonym na podpis zgłaszającego jeden z następujących wpisów:
- Dispensa de firma,
- Fritaget for underskrift,
- Freistellung von der Unterschriftsleistung,
- Δεν απαιτείται υπογραφή,
- Signature waived,
- Dispense de signature,
- Dispensa dalla firma,
- Van ondertekening vrijgesteld,
- Dispensada a assinatura.
Artykuł 495
Formularze określone w załącznikach I, II i III do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2823/87 [14], które były używane przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, mogą być w dalszym ciągu używane aż do wyczerpania zapasów, ale najpóźniej do dnia 31 grudnia 1995 r.
TYTUŁ III
GOSPODARCZE PROCEDURY CELNE
ROZDZIAŁ 1 Przepisy wspólne
Sekcja 1
Definicje
Artykuł 496
Do celów niniejszego tytułu:
a) "urząd nadzoru" oznacza urząd celny uprawniony przez organy celne każdego Państwa Członkowskiego, które wydało pozwolenie, do nadzoru nad procedurą, jak wskazano w pozwoleniu;
b) "urząd objęcia procedurą" oznacza urząd lub urzędy celne uprawnione przez organy celne Państwa Członkowskiego, które wydało pozwolenie, do przyjmowania zgłoszeń objęcia procedurą lub procedurami, jak wskazano w pozwoleniu;
c) "urząd zakończenia" oznacza urząd lub urzędy celne uprawnione przez organy celne Państwa Członkowskiego, które wydało pozwolenie, do przyjmowania zgłoszeń nadających towarom, w związku z objęciem gospodarczą procedurą celną, zatwierdzone przeznaczenie celne, jak wskazano w pozwoleniu.
Sekcja 2
Nadanie procedury – procedura zwykła
Artykuł 497
1.
Bez uszczerbku dla ust. 3 i art. 568, 656, 695 i 760 wniosek o udzielenie pozwolenia na korzystanie z gospodarczej procedury celnej (włącznie z wnioskami o udzielenie pozwolenia na prowadzenie składu celnego lub korzystanie z procedury składu celnego), zwany dalej "wnioskiem", sporządzany jest na piśmie.
Jest on zgodny z odpowiednim wzorem z załącznika 67.
Wnioskodawca podaje we wniosku wszystkie wymagane informacje odnoszące się do różnych pozycji wymienionych w tym wzorze według numeru pozycji, jak wskazano w załącznikach 67/A-67/E, włączając uwagi.
Wniosek jest podpisany i opatrzony datą.
Jeżeli wyznaczone organy celne uznają, że informacje podane we wniosku są niewystarczające, to niniejszy ustęp nie wyklucza możliwości zażądania od wnioskodawcy przedłożenia dodatkowych informacji ani zażądania podania innych danych niezbędnych dla stosowania przepisów regulujących inne dziedziny niż te, które uregulowane są przepisami niniejszego tytułu.
2.
Do wniosku załącza się wszystkie odnoszące się do niego dokumenty albo oryginały lub kopie wszelkich uzupełniających dowodów lub dokumentów odnoszących się do danych, które mają być zawarte we wniosku i których przedstawienie jest niezbędne do jego rozpatrzenia.
W przypadku gdy niezbędne okaże się uzupełnienie niektórych informacji, do wniosku mogą zostać również załączone dodatkowe arkusze.
Wszystkie takie dokumenty, dowody lub arkusze dodatkowe załączone do wniosku stanowią jego integralną część.
We wniosku podaje się liczbę jego załączników.
3.
Na zasadzie jednostkowych przypadków organy celne mogą zezwolić, w odniesieniu do wniosku o wznowienie lub zmianę pozwolenia, na przedstawienie przez posiadacza pozwolenia pisemnego wniosku zawierającego w szczególności dane dotyczące wcześniejszego pozwolenia i wskazującego, o ile zaistnieje taka potrzeba, wszelkie zmiany, których należy dokonać.
4.
Bez uszczerbku dla procedur uproszczonych przewidzianych w art. 568, 656, 695 i 760 wniosek, który nie spełnia warunków ustanowionych w niniejszym artykule i który nie jest przedstawiany zgodnie z art. 509, 555, 651, 691 i 750 nie może zostać przyjęty.
Artykuł 498
Złożenie wniosku podpisanego przez wnioskodawcę wyraża wolę osoby zainteresowanej korzystania z gospodarczej procedury celnej, o którą zabiega, i, bez uszczerbku dla możliwego stosowania przepisów karnych, zgodnie z obowiązującymi w Państwach Członkowskich przepisami, jest traktowane jako zobowiązanie co do:
- prawidłowości informacji podanych we wniosku,
- autentyczności załączonych dokumentów, oraz
- przestrzegania wszystkich obowiązków odnoszących się do gospodarczej procedury celnej, o którą osoba zabiega.
Artykuł 499
1.
Przed wydaniem pozwolenia organy celne właściwe do udzielania pozwoleń upewniają się, czy wszystkie warunki wymagane do udzielenia pozwolenia są spełnione.
2.
Pozwolenie nie jest udzielane, gdy wniosek nie może zostać przyjęty w rozumieniu art. 497 ust. 4.
Artykuł 500
1.
Bez uszczerbku dla art. 568, 656, 695 i 760 pozwolenie na korzystanie z gospodarczej procedury celnej przewidziane w art. 85 Kodeksu (włącznie z pozwoleniem na prowadzenie składu celnego lub korzystanie z procedury składu celnego), sporządzane jest na formularzu zgodnym z odpowiednimi przepisami załączników 68/A-68/E. Pozwolenie jest podpisywane i opatrzone datą.
2.
Wnioskodawca jest powiadamiany o wydaniu pozwolenia.
3. Bez uszczerbku dla odstępstw przewidzianych w art. 556 ust. 1 i art. 751 ust. 1 pozwolenie staje się skuteczne od dnia jego wydania.
4.
Pozwolenie może obejmować, w zależności od przypadku, jedno lub większą ilość objęć daną procedurą.
5.
W drodze odstępstwa od ust. 1 w przypadku wznowienia lub zmiany wydanego wcześniej pozwolenia po złożeniu wniosku zgodnie z art. 497 ust. 3 organy celne, na zasadzie jednostkowych przypadków, mogą albo przyjąć decyzję wskazującą pola, które mają zostać zmienione z powołaniem się na zmieniane pozwolenie albo wydać nowe pozwolenie.
Artykuł 501
1.
Jeżeli jeden z warunków wymaganych dla wydania pozwolenia nie jest spełniony, organy celne odrzucają wniosek.
2.
Decyzja o odrzuceniu wniosku sporządzana jest na piśmie i przekazywana do wiadomości wnioskodawcy, zgodnie z art. 6 ust. 3 Kodeksu.
Artykuł 502
1.
Organy celne przechowują wnioski oraz ich załączniki, wraz z wszelkimi wydanymi pozwoleniami.
2.
W przypadku wydania pozwolenia wnioski, załączniki i pozwolenie przechowuje się przez co najmniej trzy lata, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym wygasa ważność pozwolenia, lub w przypadku pozwolenia na prowadzenie składu celnego bądź korzystanie z procedury składu celnego, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym pozwolenie zostało unieważnione lub cofnięte.
3.
W przypadku odrzucenia wniosku bądź unieważnienia lub cofnięcia pozwolenia wniosek oraz albo decyzja odrzucająca wniosek, albo pozwolenie, w zależności od przypadku, wraz z wszystkimi załącznikami przechowywane są przez okres co najmniej trzech lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym wniosek został odrzucony lub pozwolenie zostało unieważnione bądź cofnięte.
ROZDZIAŁ 2 Skład celny
Sekcja 1
Przepisy ogólne
Podsekcja 1
Definicje i typy składów
Artykuł 503
Do celów niniejszego rozdziału:
a) "towary rolne" oznaczają towary będące przedmiotem rozporządzeń określonych w art. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 565/80 [15]. Towary będące przedmiotem rozporządzenia Rady (EWG) nr 3033/80 [16] (towary powstałe w wyniku przetworzenia produktów rolnych) lub rozporządzenia (EWG) nr 3035/80 [17] (produkty rolne wywiezione w postaci towarów nieobjętych załącznikiem II Traktatu) są uważane za towary rolne;
b) "zaliczka" oznacza zapłatę przed wywozem towarów kwoty równej refundacji wywozowej, o ile jest ona przewidziana rozporządzeniem Rady (EWG) nr 565/80;
c) "towary prefinasowane" oznaczają wszystkie towary przeznaczone do wywozu w stanie niezmienionym, które są przedmiotem zaliczki, określone jednakże przez reguły wspólnotowe pozwalające na taką zapłatę;
d) "prefinasowany produkt podstawowy" oznacza każdy produkt przeznaczony do wywozu po przetworzeniu wykraczającym poza czynności określone w art. 532, w formie produktu przetworzonego, który jest przedmiotem zaliczki;
e) "towary przetworzone" oznaczają każdy produkt lub towary powstałe z przetworzenia prefinansowanego produktu podstawowego, określone jednakże przez reguły wspólnotowe pozwalające na taką zapłatę.
Artykuł 504
1.
Bez uszczerbku dla ust. 2 i 3 składy celne, w których towary są składowane w ramach procedury składu celnego, klasyfikowane są w następujący sposób:
- skład typu A: skład publiczny, zgodnie z art. 99 akapit drugi tiret pierwsze Kodeksu, w którym odpowiedzialność spoczywa na prowadzącym skład,
- skład typu B: skład publiczny, zgodnie z art. 99 akapit drugi tiret pierwsze Kodeksu, w którym odpowiedzialność spoczywa na każdym korzystającym ze składu, zgodnie z art. 102 ust. 1 Kodeksu, uwzględniając art. 105 akapit drugi Kodeksu,
- skład typu C: skład prywatny, zgodnie z art. 99 akapit drugi tiret drugie Kodeksu, w którym prowadzący skład jest korzystającym, ale nie musi być koniecznie właścicielem towarów,
- skład typu D: skład prywatny, zgodnie z art. 99 akapit drugi tiret drugie Kodeksu, w którym prowadzący skład jest korzystającym, ale nie musi być koniecznie właścicielem towarów, oraz gdzie stosuje się procedurę określoną w art. 112 ust. 3 Kodeksu.
2.
Procedura składu celnego może być również stosowana w składzie prywatnym, zgodnie z art. 99 akapit drugi tiret drugie Kodeksu, w którym prowadzący skład jest korzystającym, ale niekoniecznie właścicielem towarów, w ramach systemu umożliwiającego składowanie towarów w urządzeniach przeznaczonych do składowania należących do posiadacza pozwolenia, zgodnie z art. 98 ust. 3 Kodeksu.
System ten określa się jako skład typu E.
3.
Jeżeli skład będący składem publicznym, zgodnie z art. 99 akapit drugi tiret pierwsze Kodeksu, prowadzony jest przez organy celne, określa się go jako skład typu F.
4.
Połączenie w jednym pomieszczeniu lub miejscu typów składu, określonych w ust. 1, 2 i 3, jest zakazane.
Podsekcja 2
Umiejscowienie składu celnego
Artykuł 505
1.
Z wyjątkiem składów typu E i typu F skład celny stanowią pomieszczenia lub każde inne ograniczone miejsce zatwierdzone przez organy celne.
2.
Jeżeli organy celne zdecydują się zarządzać składem typu F, to wyznaczają pomieszczenia lub miejsce, które stanowią skład.
Decyzja ta jest publikowana w formie stosowanej przez Państwa Członkowskie dla publikacji swoich instrumentów administracyjnych lub prawnych.
3.
Miejsce zatwierdzone przez organ celny jako "magazyn czasowego składowania", zgodnie z art. 185, lub prowadzone przez organy celne może zostać również zatwierdzone jako skład typu A, B, C lub D, lub prowadzone jako skład typu F.
Artykuł 506
Składy typu A, typu C, typu D i typu E mogą również zostać zatwierdzone jako magazyny żywności zgodnie z art. 38 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3665/87 [18].
Podsekcja 3
Środki polityki handlowej
Artykuł 507
Jeżeli akty wspólnotowe przewidują środki polityki handlowej stosowane w stosunku do:
a) dopuszczania towarów do swobodnego obrotu, to nie mają one zastosowania, gdy towary obejmowane są procedurą składu celnego, ani w okresie ich pozostawania w składzie;
b) wprowadzania towarów na obszar celny Wspólnoty, to stosuje się je przy objęciu towarów niewspólnotowych procedurą składu celnego;
c) wywozu towarów, to stosuje się je przy wywozie poza obszar celny Wspólnoty towarów wspólnotowych po ich objęciu procedurą składu celnego.
Sekcja 2
Przepisy dotyczące udzielania pozwoleń
Artykuł 508
Przepisy niniejszej sekcji stosuje się do wszystkich typów składów, z wyjątkiem składów typu F.
Artykuł 509
Wniosek o udzielenie pozwolenia przedstawiony zostaje, zgodnie z art. 497 i załącznikiem 67/A, organom celnym wyznaczonym przez Państwo Członkowskie, w którym znajdują się miejsca, które mają zostać zatwierdzone jako składy celne lub, w przypadku składu typu E, organom celnym wyznaczonym przez Państwo Członkowskie, w którym prowadzona jest główna księgowość osoby prowadzącej skład.
Artykuł 510
1.
Pozwolenie może zostać udzielone jedynie, gdy wnioskodawca wykaże istnienie rzeczywistej gospodarczej potrzeby składowania i gdy skład celny jest przeznaczony przede wszystkim do składowania towarów; jednakże towary mogą być poddawane zabiegom zwyczajowym, uszlachetnianiu czynnemu lub przetwarzaniu pod kontrolą celną, na warunkach określonych w art. 106 i 109 Kodeksu, pod warunkiem że procesy te nie będą dominujące w stosunku do działalności polegającej na składowaniu towarów.
2.
Do celów art. 86 Kodeksu przy ustalaniu, czy koszty administracyjne związane z nadzorem i kontrolą składu celnego są proporcjonalne z gospodarczymi potrzebami składowania, uwzględnia się między innymi typ składu celnego i procedury, które mogą zostać zastosowane.
Artykuł 511
1.
Pozwolenie wydawane jest przez organy celne wyznaczone przez każde Państwo Członkowskie, w którym zgodnie z art. 509 został złożony wniosek.
Pozwolenie staje się skuteczne z dniem jego wydania lub, o ile jest to w nim określone, z datą późniejszą.
Jednakże jeżeli osoba składa wniosek o udzielenie pozwolenia na prowadzenie prywatnego składu celnego, a organy celne w drodze wyjątku powiadamiają tę osobę o zgodzie na wydanie takiego pozwolenia na piśmie w inny sposób niż z zastosowaniem formularza określonego w załączniku 68/A, to pozwolenie staje się skuteczne z dniem tego powiadomienia.
Kopia powiadomienia jest załączona do pozwolenia i stanowi jego integralną część.
2.
Bez uszczerbku dla reguł dotyczących unieważniania, cofania i wprowadzania zmian pozwolenia udzielane są na czas nieograniczony.
3.
W pozwoleniach wymieniona jest między innymi nazwa urzędu celnego odpowiedzialnego za nadzór nad składem celnym.
Może tam być również określone, o ile zaistnieje taka potrzeba, że towary, które są niebezpieczne lub które mogą doprowadzić do zepsucia innych towarów, bądź które wymagają z innych względów szczególnych urządzeń, muszą zostać umieszczone w pomieszczeniach specjalnie wyposażonych do ich przyjęcia.
W przypadku składu prywatnego pozwolenie może określać również kategorie towarów, które mogą być w tym składzie składowane.
4.
Jeżeli osoba zainteresowana zwróci się z wnioskiem, aby towary mogły zostać przedstawione lub zgłoszone do procedury w urzędzie celnym innym niż urząd nadzoru, a nie będzie miało to wpływu na prawidłowość przeprowadzanej operacji, organy celne mogą upoważnić jeden lub kilka urzędów do działania jako urząd(urzędy) objęcia procedurą.
Jeżeli procedura dotyczy więcej niż jednego Państwa Członkowskiego, to organy celne, które wydały pozwolenie, przesyłają jego kopię pozostałym zainteresowanym organom celnym.
Artykuł 512
1.
Warunek gospodarczej potrzeby składowania, określony w art. 510 ust. 1, uważany jest za już niespełniany, gdy osoba zainteresowana zwróci się z pisemnym wnioskiem o cofnięcie pozwolenia.
2.
Pozwolenie może zostać również cofnięte, gdy organy celne uznają, że skład celny nie jest już wykorzystywany lub nie jest w wystarczającym stopniu wykorzystywany, aby uzasadniało to jego dalsze istnienie.
Sekcja 3
Objęcie towarów procedurą
Artykuł 513
1.
Towary, które mają zostać objęte procedurą składu celnego, i odpowiadające im zgłoszenia objęcia odpowiednią procedurą przedstawia się w urzędzie nadzoru lub, w przypadku stosowania art. 511 ust. 4, w urzędzie objęcia procedurą wskazanym w pozwoleniu.
2.
W przypadku stosowania art. 511 ust. 4 akapit drugi urząd celny objęcia procedurą wysyła do urzędu nadzoru, niezwłocznie po zwolnieniu towarów, kopię lub dodatkowy arkusz zgłoszenia, określony w ust. 1, lub kopię dokumentu administracyjnego lub handlowego stosowanego do celów objęcia towarów procedurą.
Nazwa i adres tego urzędu umieszczone są w polu 44 zgłoszenia lub na dokumencie handlowym lub administracyjnym.
Jeżeli urząd objęcia procedurą uważa to za niezbędne, może zażądać, aby urząd nadzoru powiadomił go o przybyciu towarów.
Przepisy regulujące procedurę składu celnego stosuje się od dnia przyjęcia przez urząd objęcia procedurą zgłoszenia objęcia procedurą; takie zgłoszenie służy również do transportu towarów, który musi nastąpić jak najszybciej oraz ich wprowadzenia do pomieszczeń składu celnego bez przedstawiania ich w urzędzie nadzoru.
Procedura ta nie ma zastosowania do składu typu B.
3.
Procedura określona w ust. 2 może być również stosowana bez wniosku ze strony osoby zainteresowanej, z przyczyn związanych z wewnętrzną organizacją urzędów celnych, w szczególności z przyczyn związanych ze stosowaniem metod informatycznych.
Podsekcja 1
Procedura zwykła
Artykuł 514
Zgłoszenie określone w art. 513 dokonywane jest zgodnie z art. 198-252.
Podsekcja 2
Procedury uproszczone
Artykuł 515
Procedury uproszczone przewidziane w art. 76 Kodeksu stosuje się zgodnie z art. 268-274.
Artykuł 516
Procedury przewidziane w art. 514 i 515 stosuje się również w odniesieniu do przejścia towarów składowanych czasowo, określonych w art. 505 ust. 3, pod procedurę składu celnego.
Sekcja 4
Działanie składów celnych i procedura składu celnego
Podsekcja 1
Ewidencja towarowa
Artykuł 517
1.
W składach typu A, typu C, typu D i typu E organy celne wyznaczają prowadzącego skład jako osobę, która zobowiązana jest do prowadzenia ewidencji towarowej, określonej w art. 105 Kodeksu.
Ewidencja towarowa jest udostępniana urzędowi nadzoru w celu umożliwienia mu dokonywania wszelkich kontroli.
2.
W składzie celnym typu B urząd nadzoru przechowuje zgłoszenia objęcia procedurą lub dokumenty administracyjne stosowane przy takim objęciu procedurą w celu monitorowania jej zakończenia.
Nie prowadzi się ewidencji towarowej.
Bez uszczerbku dla innych przepisów wspólnotowych regulujących przechowywanie dokumentów celnych urząd nadzoru może wyznaczyć, w ramach swojej wewnętrznej organizacji, terminy przechowywania tych zgłoszeń na miejscu.
Terminy te mogą zostać przedłużone.
W przypadku gdy towary, których dotyczy zgłoszenie lub dokument, nie otrzymały przed upływem wspomnianych terminów przeznaczenia celnego, urząd nadzoru wnosi o przyznanie tym towarom przeznaczenia celnego lub o zastąpienie zgłoszenia albo pierwotnego dokumentu objęcia towarów procedurą, nowym zgłoszeniem zawierającym wszystkie dane starego zgłoszenia lub dokumentu.
3.
W składzie typu F w ewidencji celnej umieszcza się wszystkie informacje określone w art. 520.
Ewidencja ta zastępuje ewidencję towarową, określoną w art. 105 Kodeksu.
Artykuł 518
Bez uszczerbku dla art. 517 ust. 3 urząd nadzoru nie prowadzi ewidencji towarowej.
Jednakże może on prowadzić, dla swoich potrzeb administracyjnych, rejestr wszystkich przyjętych zgłoszeń.
Artykuł 519
Jeżeli ewidencja prowadzona przez korzystającego ze składu, do celów handlowych lub podatkowych, zawiera wszystkie niezbędne dla nadzoru dane, uwzględniając typ składu celnego i procedury stosowane do objęcia oraz zakończenia, a dane te mogą zostać wykorzystane do celów nadzoru, to organy celne zatwierdzają taką ewidencję jako ewidencję towarową, określoną w art. 105 Kodeksu.
Artykuł 520
1.
Ewidencja towarowa, określona w art. 105 Kodeksu, zawiera wszystkie dane niezbędne do właściwego stosowania procedury i jej nadzoru.
Obejmuje w szczególności:
a) informacje zawarte w polach 1, 31, 37 i 38 zgłoszenia objęcia procedurą;
b) numery zgłoszeń, na podstawie których towary otrzymały dopuszczone przeznaczenie celne zamykające procedurę składu celnego;
c) datę, numery innych dokumentów celnych i wszystkich innych dokumentów dotyczących objęcia i zakończenia;
d) informacje umożliwiające monitorowanie towarów, w szczególności miejsca, w którym się znajdują, oraz dane dotyczące każdego przeniesienia towarów z jednego składu celnego do drugiego bez zakończenia procedury;
e) informacje dotyczące wspólnego składowania towarów określonych w art. 524;
f) wszystkie inne szczegóły, które mogą okazać się niezbędne w celu identyfikacji towarów;
g) informacje dotyczące zabiegów zwyczajowych, którym zostają poddane towary;
h) informacje dotyczące czasowego usunięcia towarów z pomieszczeń składu celnego.
2.
Ewidencja towarowa w składzie celnym typu D poza danymi określonymi w ust. 1 zawiera informacje określone w wykazie podstawowym przewidzianym w załączniku 37.
3.
Ewidencja towarowa musi w każdej chwili wykazywać aktualny stan zapasu towarów, które nadal są objęte procedurą składu celnego.
Prowadzący skład musi złożyć w urzędzie nadzoru w terminach określonych przez organy celne wykaz towarów pozostających na składzie.
4.
W przypadku stosowania art. 112 ust. 2 Kodeksu wartość celna towarów przed dokonaniem na nich zabiegów jest uwzględniana w ewidencji towarowej.
5.
W przypadku stosowania procedur uproszczonych (objęcia lub zakończenia) przepisy niniejszego artykułu stosuje się mutatis mutandis.
Artykuł 521
1.
Towary objęte procedurą składu celnego w składzie typu A, typu C lub typu D wpisuje się do ewidencji towarowej, zgodnie z art. 107 Kodeksu, w chwili ich fizycznego umieszczenia w składzie celnym, na podstawie danych uznanych lub przyjętych przez urząd nadzoru bądź urząd objęcia procedurą, zgodnie z art. 513 ust. 2.
2.
Jeżeli towary są objęte procedurą w składzie typu E, wpis do ewidencji towarowej, określony w ust. 1, dokonywany jest w chwili przybycia towarów do magazynów posiadacza pozwolenia.
3.
Jeżeli skład celny spełnia w tym samym czasie funkcję magazynu czasowego składowania, zgodnie z art. 505 ust. 3, to wpis do ewidencji towarowej, określony w ust. 1 dokonywany jest:
- w przypadku zastosowania odprawy uproszczonej w miejscu, określonej w art. 272, do przeniesienia ze składowania czasowego pod procedurę składu celnego, przed upływem terminu wyznaczonego na mocy art. 49 Kodeksu,
- w pozostałych przypadkach, w chwili zwolnienia towarów w wyniku złożenia zgłoszenia objęcia towarów procedurą składu celnego.
4.
Dane odnoszące się do zakończenia procedury muszą zostać umieszczone w ewidencji towarowej:
- w przypadku stosowania jednej z procedur uproszczonych, w chwili opuszczenia przez towary pomieszczeń składu celnego,
- w pozostałych przypadkach, w chwili zwolnienia towarów w wyniku złożenia zgłoszenia objęcia towarów przeznaczeniem celnym.
Podsekcja 2
Zabiegi zwyczajowe
Artykuł 522
1.
Bez uszczerbku dla ust. 2 i 3 zabiegi zwyczajowe, którym mogą być poddawane towary niewspólnotowe, wymienione są w załączniku 69.
2.
Jeżeli dokonanie zabiegów spowodowałoby korzyść w naliczaniu należności celnych przywozowych za towary poddane zabiegom w porównaniu do należności za towary przed zabiegiem, to można na nie zezwolić, tylko pod warunkiem że wniosek określony w art. 112 ust. 2 Kodeksu zostanie złożony w chwili złożenia wniosku o pozwolenie na dokonanie zwyczajowego zabiegu.
W tym przypadku wniosek o zastosowanie bardziej korzystnych elementów kalkulacyjnych w składzie typu D, określonych w art. 112 ust. 3 Kodeksu, nie może zostać przyjęty.
3.
Jeżeli w wyniku zabiegu kwota należności celnych przywozowych byłaby wyższa od kwoty należności celnych przywozowych za towary przed zabiegiem, osoba zainteresowana nie przedstawia wniosku określonego w art. 112 ust. 2 Kodeksu.
W tym przypadku prowadzący skład typu D zrzeka się wszelkich korzyści, które mógłby uzyskać ze stosowania elementów kalkulacyjnych uznanych lub przyjętych w odniesieniu do towarów poddanych zabiegom w chwili, kiedy zostały objęte procedurą.
4.
Jeżeli towary objęte procedurą składu celnego zgłaszane są do przeznaczenia celnego lub wykorzystywane w innym celu niż dopuszczenie do swobodnego obrotu oraz jeżeli stosuje się ust. 2, w polu 31 zgłoszenia do przeznaczenia celnego umieszcza się jedno z następujących oznaczeń:
- Mercancías MU,
- SB varer,
- UB-Waren,
- Εμπορεύματα ΣΕ,
- UFH goods,
- Marchandises MU,
- Merci MU,
- GB-goederen,
- Mercadorias MU.
Oznaczenie to należy przenieść na każdy dokument odnoszący się do procedury celnej lub składowania czasowego, którym podlegają kolejno dane towary.
5.
Gdy towary, do których stosuje się ust. 2, objęte jedną procedurą celną dopuszczane są do swobodnego obrotu lub obejmowane inną procedurą celną, co mogłoby powodować powstanie długu celnego, stosuje się dokument informacyjny INF 8.
Sporządzany jest w oryginale i jednej kopii na formularzu zgodnym ze wzorem i przepisami ustanowionymi w załączniku 70.
Organy celne, którym złożono zgłoszenie o objęcie procedurą dopuszczenia do swobodnego obrotu lub o objęcie inną procedurą celną, co mogłoby spowodować powstanie długu celnego, z wykorzystaniem poświadczonego przez nie dokumentu informacyjnego INF 8, zwracają się z wnioskiem do urzędu nadzoru nad składem celnym, w którym zostały dokonane zwyczajowe zabiegi, o podanie rodzaju, wartości celnej i ilości zgłoszonych towarów, które zostałyby uwzględnione, gdyby nie zostały poddane wspomnianym zabiegom.
Oryginał dokumentu INF 8 przesyłany jest do urzędu nadzoru nad składem celnym; kopię zachowują organy celne, które poświadczyły pole 14 formularza.
Urząd nadzoru nad składem celnym podaje informacje wymagane dla pól 11, 12 i 13, poświadcza pole 15 i odsyła oryginał dokumentu INF 8 do urzędu celnego określonego w polu 4.
6.
Zgłaszający może zwrócić się z wnioskiem o wydanie dokumentu INF 8 w chwili składania zgłoszenia określonego w ust. 4.
W tym przypadku urząd nadzoru podaje informacje określone w polach 11, 12 i 13, poświadcza pole 15 i zwraca oryginał dokumentu INF 8 zgłaszającemu.
Artykuł 523
1.
Przed dokonaniem zwyczajowych zabiegów osoba zainteresowana musi zwrócić się na piśmie do urzędu nadzoru, w każdym pojedynczym przypadku, o wydanie pozwolenia na przeprowadzenie takich zabiegów.
2.
We wnioskach o wydanie pozwolenia na dokonanie zwyczajowych zabiegów muszą zostać podane wszystkie dane niezbędne dla stosowania przepisów regulujących procedurę składu celnego, w szczególności art. 522 ust. 2 i 3.
Jeżeli wniosek zostaje zatwierdzony, urząd nadzoru wydaje pozwolenie, umieszczając na tym wniosku odpowiednie potwierdzenie i opatruje go pieczęcią W takim przypadku art. 502 stosuje się mutatis mutandis.
3.
Bez uszczerbku dla art. 522 pozwolenie na prowadzenie składu celnego lub, w odniesieniu do składu typu E, pozwolenie na korzystanie z procedury, może określać zwyczajowe zabiegi, które mogą być dokonywane w ramach procedury.
W tym przypadku powiadomienie urzędu nadzoru, w formie przez niego określonej, że zabieg będzie miał miejsce, zastępuje wniosek określony w ust. 1.
Podsekcja 3
Wspólne składowanie towarów o różnym statusie celnym
Artykuł 524
1.
Pod warunkiem że nie ma to wpływu na prawidłowe przeprowadzenie operacji, urząd nadzoru zezwala, aby towary wspólnotowe inne niż towary określone w art. 98 ust. 1 lit. b) Kodeksu oraz towary niewspólnotowe były składowane razem w tych samych magazynach.
2.
Jeżeli wspólne składowanie określone w ust. 1 spowoduje niemożliwość określenia w każdej chwili statusu celnego każdego rodzaju towarów, to składowanie dozwolone jest jedynie w przypadku, gdy są to towary ekwiwalentne.
Za ekwiwalentne uważa się towary objęte tą samą podpozycją Nomenklatury Scalonej, o tej samej jakości handlowej i mające takie same parametry techniczne.
Podsekcja 4
Czasowe wyprowadzenie
Artykuł 525
1.
Przed przystąpieniem do czasowego wyprowadzenia towarów z pomieszczeń składu celnego osoba zainteresowana zwraca się do urzędu nadzoru, w każdym pojedynczym przypadku, z pisemnym wnioskiem o wydanie pozwolenia na takie wyprowadzenie.
2.
Wniosek o wydanie pozwolenia na czasowe wyprowadzenie zawiera wszystkie dane niezbędne dla stosowania przepisów regulujących procedurę składu celnego.
Jeżeli wniosek zostanie uznany, urząd nadzoru wydaje pozwolenie, umieszczając na wniosku odpowiednie potwierdzenie i swoją pieczęć.
W tym przypadku art. 502 stosuje się mutatis mutandis.
3.
Pozwolenia na prowadzenie składu celnego mogą określać możliwość czasowego wyprowadzenia towarów.
W tym przypadku powiadomienie urzędu nadzoru, w formie przez niego określonej, że towary zostaną czasowo wyprowadzone, zastępuje wniosek określony w ust. 1.
4.
Przepisy art. 522 i 523 stosuje się, w przypadku gdy zwyczajowe zabiegi mają być dokonywane w okresie czasowego wyprowadzenia towarów ze składu.
Podsekcja 5
Przeniesienie towarów z jednego składu celnego do drugiego bez zakończenia procedury
Artykuł 526
1.
Przeniesienie towarów z jednego składu celnego do drugiego bez zakończenia procedury składu celnego odbywa się z zastosowaniem formularza odpowiadającego wzorowi, sporządzonego zgodnie z art. 205 i zgodnie z procedurą opisaną w załączniku 71.
2.
Procedurę uproszczoną opisaną w załączniku 72 stosuje się:
- gdy skład celny, z którego towary są wysyłane, może korzystać z odprawy uproszczonej w miejscu, określonej w art. 253 ust. 3, a skład celny, w którym towary zostaną umieszczone, może korzystać z odprawy uproszczonej w miejscu, w celu objęcia procedurą celną, określoną w art. 272,
lub
- gdy ta sama osoba jest odpowiedzialna za oba składy celne,
lub
- gdy ewidencje towarowe są połączone w sposób elektroniczny.
3.
Odpowiedzialność za towary przenoszone między składami przechodzi na prowadzącego skład celny, w którym towary zostaną umieszczone w chwili przejęcia przez niego towarów i wprowadzenia ich do jego ewidencji towarowej.
4.
Jeżeli towary mające zostać przeniesione zostały poddane zwyczajowym zabiegom i gdy stosuje się art. 522 ust. 2, to dokument określony w ust. 1 musi obejmować rodzaj, wartość celną i ilość przenoszonych towarów, które należałoby uwzględnić w przypadku powstania długu celnego, jeżeli dane towary nie zostałyby poddane tym zabiegom.
W odniesieniu do tych towarów art. 522 ust. 4, 5 i 6 stosuje się mutatis mutandis.
5.
Towary objęte procedurą nie mogą zostać przeniesione z jednego składu celnego do drugiego bez zakończenia procedury, jeżeli skład, z którego lub do którego przenoszone są towary, jest składem typu B.
Podsekcja 6
Inwentaryzacja
Artykuł 527
Urząd nadzoru, jeżeli uzna to za konieczne dla zapewnienia prawidłowego funkcjonowania składu celnego, może wymagać, aby była przeprowadzana, okresowo lub nie, inwentaryzacja wszystkich lub części towarów objętych procedurą składu celnego.
Sekcja 5
Zakończenie procedury
Artykuł 528
1.
W przypadku wspólnego składowania towarów rownoważnych, określonych w art. 524 ust. 2, towary zgłoszone do przeznaczenia celnego mogą być uważane za towary wspólnotowe lub niewspólnotowe, w zależności od wyboru osoby zainteresowanej.
Stosowanie przepisów pierwszego akapitu nie może w żadnym wypadku powodować przyznania nadanego statusu celnego większej ilości towarów niż ta, która faktycznie posiada ten status i jest składowana w składzie celnym w chwili wyprowadzenia towarów zgłoszonych do przeznaczenia celnego.
2.
W przypadku całkowitego zniszczenia lub nieodwracalnej utraty towarów zniszczona lub utracona część towarów objętych procedurą zostaje oszacowana z uwzględnieniem proporcji towarów tego samego rodzaju objętych procedurą i znajdujących się w pomieszczeniach składu celnego w chwili, gdy zniszczenie lub utrata miała miejsce, chyba że prowadzący skład może przedstawić dowód odnoszący się do faktycznej ilości zniszczonych lub utraconych towarów objętych procedurą.
Sekcja 6
Szczególne przepisy dotyczące wspólnotowych produktów rolnych
Artykuł 529
Przepisy sekcji 1-5, z wyjątkiem art. 522 i 524, stosuje się do towarów prefinansowanych objętych procedurą składu celnego zgodnie z art. 98 ust. 1 lit. b) Kodeksu.
Artykuł 530
1.
Jeżeli zgłoszenie określone w art. 513 ust. 1 dotyczy towarów prefinansowanych, sporządzane jest na formularzu przewidzianym w art. 205.
2. Egzemplarz dokumentu określonego w ust. 1 stanowi "zgłoszenie płatności" przewidziane w art. 25 ust. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3665/87.
3.
Do zgłoszenia załącza się wszystkie dokumenty, których przedłożenie jest konieczne dla objęcia procedurą towarów prefinansowanych, w szczególności pozwolenia na wywóz lub świadectwa o wcześniejszym ustaleniu refundacji, określonych w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 3719/88 [19].
Artykuł 531
1. Bez uszczerbku dla ust. 2 przyjęcie zgłoszenia objęcia procedurą składu celnego towarów prefinansowanych, określonego w art. 530, może nastąpić jedynie po złożeniu zabezpieczenia, zgodnie z art. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 565/80 i art. 31 ust. 1 i 2 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3665/87. Stosuje się przepisy rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2220/85 [20].
2. Organy celne mogą zezwolić, aby zabezpieczenie określone w ust. 1 zostało złożone po przyjęciu zgłoszenia objęcia procedurą na warunkach ustanowionych w art. 31 ust. 3 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3665/87.
Artykuł 532
Bez uszczerbku dla rozporządzenia Komisji (EWG) nr 815/89 [21] dotyczącego jęczmienia barwionego towary prefinansowane objęte procedurą składu celnego mogą być poddawane zabiegom przewidzianym w art. 28 ust. 4 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3665/87; rodzaje zabiegów wymienione są w załączniku 73.
Artykuł 533
1.
Procedura składu celnego zostaje zakończona z chwilą przyjęcia zgłoszenia wywozowego.
2.
Po przyjęciu zgłoszenia wywozowego towary pozostają pod kontrolą celną aż do opuszczenia obszaru celnego Wspólnoty.
W tym czasie towary mogą być składowane w pomieszczeniach składu celnego, nie będąc objętymi procedurą składu celnego.
3.
Stosowanie przez urząd nadzoru przepisów niniejszego artykułu pozostaje bez uszczerbku dla możliwości przeprowadzania przez właściwe organy weryfikacji w ramach wspólnej polityki rolnej.
Artykuł 534
1.
Zgłoszenie wywozowe towarów prefinansowanych objętych procedurą składu celnego dokonywane jest na formularzu przewidzianym w art. 205.
2.
Do zgłoszenia załącza się wszystkie dokumenty określone w art. 221, włączając pozwolenie na wywóz lub świadectwo o wcześniejszym ustaleniu refundacji, określone w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 3719/88.
3.
Data wyprowadzenia towarów z obszaru celnego Wspólnoty zostaje odnotowana na odwrotnej stronie dokumentu określonego w ust. 1.
Jeżeli przed opuszczeniem obszaru celnego Wspólnoty towary, w odniesieniu do których zgłoszenie wywozowe zostało przyjęte, przemieszczają się przez część tego obszaru, to stosuje się procedury przewidziane w art. 6, 6a i 7 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3665/87.
4.
Za towary, które opuściły obszar celny Wspólnoty, uważa się towary, które otrzymały przeznaczenie równoznaczne z wywozem zgodnie z przepisami art. 34 i 42 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3665/87.
Sekcja 7
Wykorzystanie składu celnego bez objęcia towarów procedurą
Podsekcja 1
Towary wspólnotowe
Artykuł 535
Przetworzenia prefinansowanych produktów podstawowych w pomieszczeniach składu celnego dokonuje się zgodnie z art. 4 rozporządzenia Rady (EWG) nr 565/80.
Artykuł 536
1. Jeżeli organy celne zażądają, aby towary wspólnotowe, inne niż te określone w art. 98 ust. 2 lit. b) i ust. 3 Kodeksu, które są składowane w pomieszczeniach składu celnego, zostały wymienione w ewidencji towarowej, określonej w art. 105 Kodeksu, zgodnie z art. 106 ust. 3 Kodeksu, to ich status celny musi być wyraźnie potwierdzony odpowiednią adnotacją.
2.
Bez uszczerbku dla art. 524 urząd nadzoru może ustanowić specjalne metody ustalania tożsamości takich towarów, w szczególności w celu umożliwienia ich odróżnienia od towarów objętych procedurą składu celnego składowanych w tych samych pomieszczeniach.
3.
Towary określone w ust. 1 mogą być wykorzystywane do zwyczajowych zabiegów, procesów uszlachetniania czynnego lub przetwarzania pod kontrolą celną.
Artykuł 537
W pomieszczeniach składu celnego bez objęcia procedurą składu celnego mogą być składowane:
- towary, które muszą pozostawać pod kontrolą celną, zgodnie z art. 3 ust. 6 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3665/87,
- towary, które czasowo znajdują się na obszarze celnym Wspólnoty w celu ich przeładunku zgodnie z art. 6a wspomnianego rozporządzenia.
Artykuł 536 ust. 1 i 2 stosuje się do tych towarów.
Podsekcja 2
Towary niewspólnotowe
Artykuł 538
1.
Przepisy niniejszej podsekcji stosuje się do procesów uszlachetniania czynnego (system zawieszeń) lub przetwarzania pod kontrolą celną dokonywanych w pomieszczeniach składów typu A, C i D, w których dla objęcia procedurą, powrotnego wywozu lub dopuszczenia do swobodnego obrotu dopuszczona jest odprawa uproszczona w miejscu.
2.
O ile nie jest inaczej przewidziane w niniejszej sekcji, przepisy ustanowione w odniesieniu do procedury uszlachetniania czynnego lub przetwarzania pod kontrolą celną stosuje się do:
- procesów uszlachetniania czynnego z zastosowaniem systemu ceł zwrotnych,
- procesów uszlachetniania czynnego (system zawieszeń lub ceł zwrotnych) lub przetwarzania pod kontrolą celną, dokonywanych w pomieszczeniach składów typu B lub F, bądź w pomieszczeniach wykorzystywanych do składowania towarów objętych procedurą składu celnego w składzie typu E,
- procesów dokonywanych w pomieszczeniach składów typu A, C lub D niespełniających warunków ustanowionych w ust. 1.
Artykuł 539
Jeżeli nie zostaną zapewnione wszystkie zabezpieczenia niezbędne dla prawidłowego przeprowadzenia procesów, organy celne wstrzymują pozwolenie na korzystanie z procedur uproszczonych, określonych w niniejszej podsekcji.
Organy celne mogą, bez uszczerbku dla art. 510, wstrzymać pozwolenie osobom, które nie dokonują często procesów uszlachetniania czynnego lub przetwarzania pod kontrolą celną.
Artykuł 540
Procesy uszlachetniania lub przetwarzania przeprowadzane w ramach procedury uszlachetniania czynnego lub przetwarzania pod kontrolą celną w pomieszczeniach składu celnego, określone w art. 538 ust. 1, nie są dokonywane do czasu udzielenia pozwolenia określonego w art. 556 lub 651.
Pozwolenie musi określać, w jakim składzie celnym (podając typ składu) będą dokonywane procesy.
Artykuł 541
1. Aby korzystać z procedur przewidzianych w niniejszej podsekcji, posiadacz pozwolenia prowadzi, odpowiednio, "ewidencję uszlachetniania czynnego" lub "ewidencję przetwarzania pod kontrolą celną", określone w art. 556 ust. 3 i art. 651 ust. 3, które zawierają także numery pozwolenia.
2. Do celów sporządzenia rozliczenia procedury, określonego w art. 595 lub 664, numery wpisów do ewidencji, określonych w ust. 1, zastępują numery zgłoszeń i dokumentów, określonych w art. 595 ust. 3 lub art. 664 ust. 3.
3.
Wpisy do "ewidencji uszlachetniania czynnego" lub "ewidencji przetwarzania pod kontrolą celną" umożliwiają organom celnym monitorowanie w każdym czasie dokładnej sytuacji wszystkich towarów lub produktów objętych daną procedurą.
Artykuł 542
1.
Jeżeli towary objęte są procedurą uszlachetniania czynnego lub przetwarzania pod kontrolą celną w chwili ich wprowadzenia do pomieszczeń składu celnego, stosuje się odprawę uproszczoną w miejscu, określoną w art. 276.
2.
Wpis do ewidencji uszlachetniania czynnego lub ewidencji przetwarzania pod kontrolą celną odnosi się do dokumentu, na podstawie którego przewożono towary.
Artykuł 543
1.
Jeżeli towary znajdujące się w pomieszczeniach składu celnego objęte są procedurą uszlachetniania czynnego lub procedurą przetwarzania pod kontrolą celną, stosuje się odprawę uproszczoną w miejscu, określoną w art. 276.
2.
Procedura składu celnego zostaje zakończona poprzez dokonanie wpisu, w zależności od przypadku, do ewidencji uszlachetniania czynnego lub ewidencji przetwarzania pod kontrolą celną.
Numery tych wpisów zostają odnotowane w ewidencji towarowej składu celnego.
Artykuł 544
1.
Jeżeli produkty kompensacyjne lub towary w stanie niezmienionym, które zostały objęte procedurą uszlachetniania czynnego w pomieszczeniach składu celnego lub produkty przetworzone, bądź towary w stanie niezmienionym, które zostały objęte procedurą przetwarzania pod kontrolą celną w pomieszczeniach składu celnego, objęte są procedurą składu celnego, stosuje się odprawę uproszczoną w miejscu, określoną w art. 272.
2.
Procedura uszlachetniania czynnego i procedura przetwarzania pod kontrolą celną zostaje zakończona poprzez dokonanie wpisu do ewidencji towarowej składu celnego.
Numery tego wpisu zostają odnotowane, w zależności od przypadku, w ewidencji uszlachetniania czynnego lub w ewidencji przetwarzania pod kontrolą celną.
3.
Określenia przewidziane w art. 610 umieszcza się w ewidencji towarowej składu celnego.
Artykuł 545
1.
Jeżeli procedura uszlachetniania czynnego lub procedura przetwarzania pod kontrolą celną zostaje zakończona w czasie, gdy produkty kompensacyjne, przetworzone produkty lub towary w stanie niezmienionym są wyprowadzane z pomieszczeń składu celnego w drodze powrotnego wywozu tych produktów lub towarów, stosuje się odprawę uproszczoną w miejscu, określoną w art. 283.
2.
Jeżeli procedura uszlachetniania czynnego lub procedura przetwarzania pod kontrolą celną zostaje zakończona w czasie, gdy produkty kompensacyjne, przetworzone produkty lub towary w stanie niezmienionym są wyprowadzane z pomieszczeń składu celnego w drodze dopuszczenia do swobodnego obrotu tych produktów lub towarów, stosuje się odprawę uproszczoną w miejscu, określoną w art. 263 i 267.
3.
Jeżeli procedura uszlachetniania czynnego lub procedura przetwarzania pod kontrolą celną zostaje zakończona w czasie, gdy produkty kompensacyjne, przetworzone produkty lub towary w stanie niezmienionym są wyprowadzane z pomieszczeń składu celnego w drodze objęcia ich procedurą inną niż dopuszczenie do swobodnego obrotu lub powrotny wywóz, stosuje się w tym celu zwykłe lub uproszczone procedury ustanowione w tym celu.
4.
Wyprowadzenie produktów kompensacyjnych, produktów przetworzonych lub towarów w stanie niezmienionym z pomieszczeń składu celnego nie musi być odnotowywane w ewidencji towarowej.
Artykuł 546
Artykuł 544 ust. 2 i art. 545 ust. 2 i 4 pozostają bez uszczerbku dla możliwości stosowania art. 122, 135 i 136 Kodeksu, dotyczących naliczania opłat za towary lub produkty objęte procedurą uszlachetniania czynnego bądź przetwarzania pod kontrolą celną.
Artykuł 547
1.
Pod warunkiem że prawidłowe przeprowadzenie procesu nie zostanie naruszone, organy celne zezwalają, aby towary niewspólnotowe objęte procedurą składu celnego i towary przywożone lub produkty kompensacyjne objęte procedurą uszlachetniania czynnego były składowane razem w tych samych magazynach.
2.
Jeżeli status towarów objętych procedurą składu celnego albo produktów kompensacyjnych lub towarów w stanie niezmienionym objętych procedurą uszlachetniania czynnego jest przypisany do towarów, towary te podlegają wszelkim przepisom regulującym daną procedurę, włączając w szczególności przepisy dotyczące należności i poboru odsetek wyrównawczych.
3. Artykuł 524 ust. 2 i art. 528 ust. 1 i 2 stosuje się mutatis mutandis.
Sekcja 8
Wymiana informacji
Artykuł 548
Zgodnie z niniejszym rozdziałem każde Państwo Członkowskie informuje Komisję o ogólnych środkach w odniesieniu do:
- wyznaczania organów celnych, zgodnie z art. 509,
- artykułu 104 Kodeksu,
- artykułu 106 ust. 3 Kodeksu,
- artykułu 513 ust. 3.
Komisja publikuje te informacje w serii C Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich.
ROZDZIAŁ 3
Uszlachetnianie czynne
Sekcja 1
Przepisy ogólne
Artykuł 549
Do celów niniejszego rozdziału:
a) "główne produkty kompensacyjne" oznaczają produkty kompensacyjne, dla których uzyskania pozwolono na zastosowanie procedury uszlachetniania czynnego;
b) "wtórne produkty kompensacyjne" oznaczają produkty kompensacyjne, inne niż główne produkty kompensacyjne, które są koniecznymi produktami ubocznymi procesu uszlachetniania;
c) "straty" oznaczają część przywożonych towarów, która została zniszczona i utracona w trakcie procesów uszlachetniania, w szczególności poprzez wyparowanie, wysuszenie, uwolnienie się w postaci gazu lub wypłukanie;
d) "metoda klucza ilościowego" oznacza obliczanie proporcji przywożonych towarów stanowiących część różnych produktów kompensacyjnych w odniesieniu do ilości przywożonych towarów;
e) "metoda klucza wartościowego" oznacza obliczanie proporcji przywożonych towarów stanowiących część różnych produktów kompensacyjnych w odniesieniu do wartości produktów kompensacyjnych;
f) "operator" oznacza osobę dokonującą wszystkich lub części procesów uszlachetniania;
g) "kompensacja ekwiwalentna" oznacza system, który zgodnie z art. 115 ust. 1 lit. a) Kodeksu pozwala, aby produkty kompensacyjne zostały uzyskane z towarów ekwiwalentnych, które muszą spełniać warunki ustanowione w art. 569 ust. 1;
h) "uprzedni wywóz" oznacza system, który zgodnie z art. 115 ust. 1 lit. b) Kodeksu pozwala, aby produkty kompensacyjne uzyskane z towarów ekwiwalentnych zostały wywiezione poza obszar celny Wspólnoty przed objęciem przywożonych towarów procedurą z zastosowaniem systemu zawieszeń;
i) "obrót trójstronny" oznacza system, w którym objęcie przywożonych towarów procedurą we Wspólnocie odbywa się w innym urzędzie celnym niż urząd, przez który nastąpił uprzedni wywóz produktów kompensacyjnych;
j) "termin powrotnego wywozu" oznacza termin, w którym produkty muszą otrzymać jedno z dopuszczalnych przeznaczeń, przewidzianych na mocy art. 89 Kodeksu;
k) "zestawienie miesięczne" oznacza stosowanie art. 118 ust. 2 akapit drugi Kodeksu w stosunku do terminów powrotnego wywozu, które rozpoczynają bieg w danym miesiącu kalendarzowym;
l) "zestawienie kwartalne" oznacza stosowanie art. 118 ust. 2 akapit drugi Kodeksu w stosunku do terminów powrotnego wywozu, które rozpoczynają bieg w danym kwartale.
Artykuł 550
Towary określone w art. 114 ust. 2 lit. c), które mogą być używane jako akcesoria produkcyjne, wymienione są w załączniku 74.
Sekcja 2
Nadanie procedury – procedura zwykła
Artykuł 551
1.
Pozwolenie na stosowanie systemu zawieszeń udzielane jest jedynie w przypadku, gdy wnioskodawca ma faktyczny zamiar dokonania powrotnego wywozu głównych produktów kompensacyjnych poza obszar celny Wspólnoty.
W takim przypadku pozwolenie na stosowanie systemu zawieszeń może zostać udzielone dla wszystkich towarów, które mają być uszlachetnione.
2.
Pozwolenie na stosowanie systemu ceł zwrotnych udzielane jest jedynie w przypadkach określonych w art. 124 Kodeksu, jeżeli istnieją możliwości wywozu głównych produktów kompensacyjnych poza obszar celny Wspólnoty.
3.
Jeżeli warunki stosowania obu systemów są spełnione, wnioskodawca może ubiegać się o udzielenie pozwolenia na zastosowanie systemu zawieszeń albo systemu ceł zwrotnych.
Artykuł 552
1.
Warunki gospodarcze ustanowione w art. 117 lit. c) Kodeksu uważane są za spełnione między innymi:
a) jeżeli przetwarzanie zawiera jeden z następujących procesów oznaczonych odpowiednim kodem:
i) procesy dokonywane w ramach realizacji umowy o pracę nakładczą zawartej z osobą posiadającą swoją siedzibę w państwie trzecim.
Za "pracę nakładczą" uważa się każde uszlachetnianie, które jest realizowane zgodnie z instrukcjami i na rzecz głównego zobowiązanego posiadającego swoją siedzibę poza obszarem celnym w zasadzie za pokryciem jedynie kosztów przetworzenia towarów przywożonych bezpośrednio lub pośrednio i oddanych do dyspozycji posiadacza pozwolenia (kod 6201);
ii) procesy obejmujące towary pozbawione charakteru handlowego (kod 6202);
iii) naprawy, włącznie z remontem i regulacją (kod 6301);
iv) normalne zabiegi mające na celu konserwację towarów, poprawę ich wyglądu lub jakości handlowej bądź przygotowanie do dystrybucji lub odsprzedaży (kod 6302);
v) procesy, w których wartość każdego rodzaju towarów, według ośmiocyfrowego kodu CN, przywożonych na podstawie pozwolenia nie przekracza 200000 ECU na wnioskodawcę i na rok kalendarzowy, niezależnie od liczby operatorów przeprowadzających procesy uszlachetniania.
Jednakże dla towarów i produktów wymienionych w załączniku 75 wartość graniczna wynosi 100000 ECU.
Wartość ta jest wartością celną towarów, ustaloną na podstawie danych znanych i dokumentów przedstawionych w chwili składania wniosku.
Można odstąpić od niniejszego punktu w odniesieniu do niektórych przywożonych towarów, zgodnie z procedurą Komitetu (kod 6400);
b) jeżeli żadne towary porównywalne do towarów przeznaczonych do uszlachetnienia nie są produkowane we Wspólnocie (kod 6101);
Za "towary porównywalne" uważa się towary objęte tym samym ośmiocyfrowym kodem CN, posiadające taką samą jakość handlową i takie same parametry techniczne, uwzględniając produkty kompensacyjne, które mają zostać uzyskane;
c) jeżeli towary porównywalne, określone w lit. b), nie są produkowane we Wspólnocie w wystarczającej ilości (kod 6102);
d) jeżeli towary porównywalne określone w lit. b) nie mogą zostać oddane przez producentów mających swoją siedzibę we Wspólnocie do dyspozycji wnioskodawcy we właściwym terminie.
Towary nie mogą zostać oddane we "właściwym terminie", gdy producenci posiadający siedzibę we Wspólnocie nie są w stanie oddać porównywalnych towarów do dyspozycji operatora w terminie niezbędnym do przeprowadzenia przewidzianej operacji handlowej, mimo że wniosek został wniesiony w prawidłowym terminie (kod 6103);
e) jeżeli towary porównywalne, określone w lit. b), produkowane są we Wspólnocie, ale nie mogą zostać użyte z następujących powodów:
i) ich cena spowodowałaby, że operacja handlowa byłaby nieopłacalna (economically impossible) (kod 6104).
W celu oszacowania, czy cena porównywalnych towarów produkowanych we Wspólnocie spowodowałaby, że przeprowadzenie operacji handlowej jest gospodarczo niemożliwe, uwzględnia się między innymi wpływ, jaki użycie towarów produkowanych we Wspólnocie miałby na cenę nabycia produktu kompensacyjnego i w konsekwencji na zbyt tego produktu na rynki państw trzecich, uwzględniając:
- cenę towarów nieodprawionych, przeznaczonych do uszlachetnienia oraz cenę towarów porównywalnych produkowanych we Wspólnocie pomniejszoną o podatki krajowe, które zostały zwrócone lub mają zostać zwrócone w przypadku wywozu, włączając refundacje lub inne kwoty ustanowione w ramach wspólnej polityki rolnej.
Przy porównywaniu cen uwzględnia się również warunki sprzedaży, w szczególności warunki płatności oraz proponowane warunki dostawy towarów wspólnotowych,
- cenę, która może zostać uzyskana za produkty kompensacyjne na rynku państw trzecich, ustaloną na podstawie korespondencji handlowej lub innych informacji;
ii) ich jakość i parametry techniczne nie pozwalają operatorowi na wytworzenie wymaganych produktów kompensacyjnych (kod 6105);
iii) nie spełniają wymogów wyraźnie określonych przez nabywcę produktów kompensacyjnych, pochodzącego z państwa trzeciego (kod 6106);
iv) produkty kompensacyjne muszą zostać uzyskane z towarów przywożonych w celu zapewnienia zgodności z przepisami dotyczącymi ochrony własności przemysłowej lub handlowej (kod 6107);
f) jeżeli w odniesieniu do jednego rodzaju towarów, który ma zostać objęty procedurą w określonym czasie, osoba składająca wniosek o udzielenie pozwolenia:
i) w tym określonym czasie pokrywa 80 % swojego całkowitego zapotrzebowania na takie towary wchodzące w skład produktów kompensacyjnych na obszarze celnym Wspólnoty w postaci towarów porównywalnych, określonych w lit. b), produkowanych we Wspólnocie; w celu stosowania niniejszego przepisu wnioskodawca musi dostarczyć organom celnym dokumenty uzupełniające, które pozwalają na upewnienie się organów celnych, że przewidywane zakupy towarów wspólnotowych mogą być racjonalnie realizowane.
Takie dokumenty uzupełniające, które dołącza się do wniosku, mogą przyjąć formę np. kopii dokumentów handlowych lub urzędowych odnoszących się do zakupów dokonanych we wcześniejszym okresie referencyjnym lub do zamówień, bądź też do przewidywanych zakupów w tym uwzględnianym okresie.
Bez uszczerbku dla art. 87 ust. 2 Kodeksu, o ile zaistnieje taka potrzeba, organy celne sprawdzają z końcem danego okresu, czy wspomniany odsetek jest prawidłowy (kod 7001);
ii) próbuje zabezpieczyć się przed rzeczywistymi trudnościami w zaopatrzeniu, co jest odpowiednio udowodnione organom celnym w odniesieniu do towarów tego samego rodzaju i jeżeli odsetek zaopatrzenia w towary produkowane we Wspólnocie jest niższy niż odsetek podany w ppkt i) (kod 7002);
iii) dostarcza organom celnym dowodu, że poczyniła wszelkie niezbędne kroki w celu zaopatrzenia się w towary do uszlachetnienia we Wspólnocie, ale nie otrzymała odpowiedzi od żadnego producenta wspólnotowego (kod 7003);
iv) buduje cywilne statki powietrzne dla towarzystw lotniczych (kod 7004);
v) dokonuje napraw, modyfikacji lub przekształcenia cywilnych statków powietrznych (kod 7005).
2.
Ustęp 1 lit. f) ppkt i) nie ma zastosowania do towarów wymienionych w załączniku II do Traktatu.
3.
Wnioskodawca podaje we wniosku powody, dla których warunki gospodarcze uważane są za spełnione w rozumieniu ust. 1.
Artykuł 553
1.
Jeżeli w wyjątkowych okolicznościach wnioskodawca uważa, że warunki gospodarcze są spełnione z innych względów niż te wymienione w art. 552, to podaje ona te powody w swoim wniosku (kod 8000).
2.
Jeżeli organy celne uznają, że w przypadkach innych niż przewidziane w art. 552 warunki gospodarcze są spełnione, to pozwolenie może zostać udzielone na czas ograniczony, który nie może przekraczać dziewięciu miesięcy.
Dane zawarte we wniosku o udzielenie pozwolenia, dotyczące warunków gospodarczych, podawane są do wiadomości Komisji w ciągu miesiąca od dnia wydania pozwolenia.
Komisja informuje o tym pozostałe Państwa Członkowskie.
Organy celne mogą, na wniosek posiadacza pozwolenia, przedłużyć jego ważność, jeżeli odpowiednie przepisy nie zostały przyjęte we właściwym czasie, zgodnie z procedurą Komitetu.
3.
Jeżeli organy celne uważają, że zalecane jest przeprowadzenie konsultacji na poziomie wspólnotowym w celu upewnienia się, czy warunki gospodarcze umożliwiające wydanie pozwolenia są spełnione, Państwo Członkowskie tych organów przedstawia przypadek Komisji, która informuje o tym pozostałe Państwa Członkowskie.
Jeżeli organy celne nie uważają, że zalecane jest wydanie pozwolenia przed przeprowadzeniem konsultacji na poziomie wspólnotowym, to przekazują one Komisji dane dotyczące wniosku, tak szybko jak jest to możliwe.
W przypadku gdy organy celne uważają, że pozwolenie może zostać wydane przed przeprowadzeniem konsultacji, ust. 2 może być stosowany mutatis mutandis.
Artykuł 554
Przy ocenie warunków gospodarczych jedynym powodem udzielenia pozwolenia nie może być:
a) fakt, że wspólnotowy producent towarów porównywalnych, które mogą zostać wykorzystane w procesach uszlachetniania, jest przedsiębiorstwem konkurencyjnym dla osoby występującej z wnioskiem o zastosowanie procedury;
b) fakt, że towary są produkowane we Wspólnocie przez jedno przedsiębiorstwo.
Artykuł 555
1.
Wniosek sporządzany jest zgodnie z art. 497 oraz zgodnie ze wzorem z załącznika 67/B i przedkładany przez osobę, której może zostać udzielone pozwolenie na mocy art. 86, 116 i 117 Kodeksu.
2. a) Wniosek przedkładany jest organom celnym wyznaczonym przez Państwo Członkowskie, w którym ma zostać dokonane uszlachetnienie.
b) Jeżeli przewiduje się, że kolejne uszlachetnienie zostanie dokonane przez wnioskodawcę lub na jego rzecz w różnych Państwach Członkowskich, to można wnosić o udzielenie jednego pozwolenia.
W takim przypadku wniosek, który zawiera wszystkie dane dotyczące ciągu procesów oraz dokładne miejsca, w których będą przeprowadzane, przedkładany jest organom celnym Państwa Członkowskiego, w którym zostanie przeprowadzony pierwszy z tych procesów.
3.
Jeżeli proces uszlachetniania ma być dokonany w ramach umowy o pracę nakładczą zawartej między dwiema osobami mającymi swoją siedzibę we Wspólnocie, wniosek składany jest przez głównego zobowiązanego lub w jego imieniu.
4.
Do celów art. 117 lit. a) Kodeksu zdanie drugie: "przywóz nie mający charakteru handlowego" oznacza przywóz towarów określonych w art. 1 ust. 6.
Artykuł 556
1.
Bez uszczerbku dla art. 568 pozwolenie wydawane jest przez organy, którym został przedstawiony wniosek na mocy art. 555 ust. 2, i sporządzane jest zgodnie z art. 500 oraz zgodnie ze wzorem z załącznika 68/B.
W drodze odstępstwa od art. 500 ust. 3 i w wyjątkowych, należycie uzasadnionych przypadkach organy celne mogą wydać pozwolenie z mocą wsteczną.
Jednakże moc wsteczna pozwolenia nie może wykraczać poza datę złożenia wniosku.
2.
W przypadku stosowania art. 555 ust. 2 lit. b) pozwolenie nie może zostać wydane bez zgody organów celnych wyznaczonych przez Państwa Członkowskie, w których znajdują się miejsca wskazane we wniosku.
Stosuje się następującą procedurę:
a) organy celne, którym przedstawiony został wniosek, po upewnieniu się, że warunki gospodarcze można uważać za spełnione w odniesieniu do planowanego procesu, przekazują wniosek oraz projekt pozwolenia organom celnym w innych zainteresowanych Państwach Członkowskich; wymieniony projekt obejmuje co najmniej współczynnik produktywności, zatwierdzone metody ustalania tożsamości towarów, urzędy celne określone w pkt 11 wzoru pozwolenia z załącznika 68/B, wszelkie zastosowane uproszczone procedury objęcia procedurą, przeniesienia lub zakończenia oraz reguły, których należy przestrzegać, między innymi w odniesieniu do powiadamiania urzędu nadzoru;
b) organy celne po otrzymaniu powiadomienia przekazują wszelkie zastrzeżenia, tak szybko jak jest to możliwe, i najpóźniej w terminie dwóch miesięcy, licząc od dnia przekazania wniosku i projektu pozwolenia;
c) organy celne, określone w lit. a), po podjęciu wszystkich środków dla zapewnienia spłacenia długu celnego, który może powstać w odniesieniu do przywożonych towarów, mogą wydać pozwolenie, jeżeli w terminie określonym w lit. b) nie otrzymały informacji o istnieniu zastrzeżeń do projektu pozwolenia;
d) Państwo Członkowskie, które wydało pozwolenie, przesyła jego kopię wszystkim Państwom Członkowskim określonym powyżej.
W ten sposób wydane pozwolenia są ważne jedynie w Państwach Członkowskich określonych powyżej.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji nazwy i adresy organów celnych wyznaczonych do przyjmowania wniosków i projektów pozwoleń, określonych w lit. a). Komisja odpowiednio informuje pozostałe Państwa Członkowskie.
3.
W celu zapewnienia właściwego stosowania przepisów regulujących procedurę, organy celne mogą w celu ułatwienia kontroli wymagać, aby posiadacz pozwolenia prowadził lub zlecił prowadzenie ewidencji towarowej, zwanej dalej "ewidencją uszlachetniania czynnego", która określa ilości przywożonych towarów objętych procedurą i uzyskanych produktów kompensacyjnych, jak również wszystkie dane niezbędne do monitorowania procesu oraz do właściwego obliczania należności celnych przywozowych, które mogą być należne.
"Ewidencja uszlachetniania czynnego" udostępniana jest celnemu urzędowi nadzoru, aby umożliwić mu przeprowadzenie kontroli niezbędnych dla prawidłowej realizacji procedury.
Jeżeli procesy uszlachetniania przeprowadzane są w dwóch lub więcej przedsiębiorstwach, ewidencja towarowa w każdej chwili wskazuje informacje odnoszące się do realizacji procedury w każdym przedsiębiorstwie.
Jeżeli ewidencja prowadzona przez posiadacza do celów handlowych pozwala na nadzorowanie procedury, to organy celne uznają tę ewidencję za ważną "ewidencję uszlachetniania czynnego" w rozumieniu poprzedniego akapitu.
Artykuł 557
Gdy artykuł 556 ust. 2 nie ma zastosowania, a produkty kompensacyjne mają zostać uzyskane z innych produktów kompensacyjnych uzyskanych w zastosowaniu wydanego już pozwolenia, osoba dokonująca lub zlecająca przeprowadzenie kolejnych procesów uszlachetniania musi przedstawić nowy wniosek zgodny z załącznikiem 67/B, podając numery wydanego już pozwolenia.
W takim przypadku warunki gospodarcze uważane są za spełnione i nie przeprowadza się już ich oceny (kod 6303).
Artykuł 558
1.
Okres ważności pozwolenia ustalany jest przez organy celne z uwzględnieniem warunków gospodarczych i szczególnych potrzeb osoby występującej z wnioskiem.
Jeżeli okres ważności pozwolenia przekracza dwa lata, warunki, na podstawie których zostało ono wydane, są okresowo poddawane przeglądowi w terminach określonych w pozwoleniu.
2.
W drodze odstępstwa od ust. 1 okres ważności pozwolenia na korzystanie z procedury w odniesieniu do produktów określonych w art. 560 ust. 2 nie przekracza trzech miesięcy.
Artykuł 559
1.
Udzielając pozwolenia, wyznaczone organy celne określają, zgodnie z art. 118 Kodeksu, termin, w którym produkty kompensacyjne muszą zostać powrotnie wywiezione, uwzględniając okres niezbędny dla przeprowadzenia procesów uszlachetnienia, jaki podano w pozwoleniu dla określonej ilości towarów, ilość przywożonych towarów dopuszczonych do procedury, jak również okres niezbędny dla nadania przeznaczenia celnego produktom kompensacyjnym.
2.
Jeżeli uzasadniają to zaistniałe okoliczności, termin określony dla powrotnego wywozu może zostać przedłużony nawet po upływie pierwotnie wyznaczonego terminu.
Artykuł 560
1.
Bez uszczerbku dla ust. 2 w przypadku produktów rolnych w rodzaju określonym w art. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 565/80, które są przeznaczone do powrotnego wywozu w formie produktów przetworzonych lub towarów w rozumieniu art. 2 lit. b) lub c) wymienionego rozporządzenia, termin powrotnego wywozu nie przekracza sześciu miesięcy.
2.
W przypadku produktów określonych w art. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 804/68 [22], które są przeznaczone do wytworzenia produktów określonych w wymienionym artykule lub towarów określonych w Załączniku do wymienionego rozporządzenia, termin powrotnego wywozu nie przekracza czterech miesięcy.
Artykuł 561
1.
W przypadku uprzedniego wywozu organy celne wyznaczają termin określony w art. 118 ust. 3 Kodeksu, uwzględniając czas potrzebny na zaopatrzenie i transport przywożonych towarów do Wspólnoty.
2.
Okres określony w ust. 1 nie przekracza:
- trzech miesięcy w przypadku towarów podlegających systemowi regulacji cen,
- okresu ważności pozwolenia na przywóz wydanego zgodnie z rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 2630/81 [23], w odniesieniu do cukru surowego objętego kodem CN 170111 lub 170112,
- sześciu miesięcy w przypadku wszystkich innych towarów.
Jednakże termin ten może zostać przedłużony po przedstawieniu przez posiadacza pozwolenia uzasadnionego wniosku, pod warunkiem że całkowity okres nie przekracza dwunastu miesięcy.
Jeżeli uzasadniają to zaistniałe okoliczności, przedłużenie może zostać dokonane nawet po upływie początkowo ustalonego terminu.
Artykuł 562
1.
Terminy określone w art. 559 i 560 rozpoczynają bieg od dnia przyjęcia zgłoszenia objęcia towarów procedurą lub, w ramach systemu ceł zwrotnych, zgłoszenia dopuszczenia do swobodnego obrotu.
2.
Terminy określone zgodnie z art. 561 rozpoczynają bieg od dnia przyjęcia zgłoszenia wywozowego.
Artykuł 563
1.
Pozwolenie na stosowanie zestawienia miesięcznego lub kwartalnego udzielane jest przez organy celne należycie uprawnione przez Państwo Członkowskie, w którym wnioskuje się o jego udzielenie, jeżeli jest przewidywane, że przywożone towary zostaną objęte na bieżąco procedurą w celu poddania ich procesowi uszlachetnienia i powrotnego wywozu w formie produktów kompensacyjnych, aby termin powrotnego wywozu był mniej więcej stały.
2.
W przypadku zestawienia miesięcznego wszystkie terminy powrotnego wywozu rozpoczynające bieg w danym miesiącu upływają ostatniego dnia miesiąca kalendarzowego, w którym upływa termin powrotnego wywozu odnoszący się do ostatniego objęcia procedurą dokonanego w danym miesiącu.
3.
W przypadku zestawienia kwartalnego wszystkie terminy powrotnego wywozu rozpoczynające bieg w danym kwartale upływają ostatniego dnia kwartału, w którym upływa termin powrotnego wywozu odnoszący się do ostatniego objęcia procedurą dokonanego w danym kwartale.
4.
Zestawienie miesięczne lub kwartalne stosowane jest z uwzględnieniem przykładów znajdujących się w załączniku 76.
Artykuł 564
1. Jeżeli udzielono pozwolenia na stosowanie zestawienia miesięcznego w odniesieniu do produktów rolnych, określonych w art. 560 ust. 1, to terminy powrotnego wywozu, określone w art. 563 ust. 2, upływają najpóźniej ostatniego dnia piątego miesiąca kalendarzowego następującego po miesiącu, w którym pozwolono na zestawienie.
2.
Jeżeli udzielono pozwolenia na stosowanie zestawienia miesięcznego w odniesieniu do produktów rolnych, określonych w art. 560 ust. 2, to terminy powrotnego wywozu upływają najpóźniej ostatniego dnia czwartego miesiąca następującego po miesiącu, w którym pozwolono na zestawienie.
3. Jeżeli udzielono pozwolenia na stosowanie zestawienia kwartalnego w odniesieniu do produktów rolnych, określonych w art. 560 ust. 1, to terminy powrotnego wywozu, określone w art. 563 ust. 3, upływają najpóźniej ostatniego dnia kwartału następującego po kwartale, w którym pozwolono na zestawienie.
4.
Nie pozwala się na stosowanie zestawienia kwartalnego w odniesieniu do produktów określonych w art. 560 ust. 2.
Artykuł 565
Terminy określone w art. 563 i 564 rozpoczynają bieg od dnia przyjęcia zgłoszenia objęcia towarów procedurą.
Artykuł 566
1.
Z zastrzeżeniem art. 567 współczynnik produktywności określony w art. 114 ust. 2 lit. e) Kodeksu lub sposób ustalania takiego współczynnika określony w art. 119 Kodeksu, wyznaczany jest, o ile jest to możliwe, na podstawie danych dotyczących produkcji, które można sprawdzić w ewidencji przedsiębiorstwa operatora.
2.
Współczynnik lub sposób ustalania współczynnika wyznaczane są zgodnie z ust. 1 i podlegają weryfikacji organów celnych z mocą wsteczną.
Artykuł 567
1.
Ryczałtowy współczynnik produktywności, określony w ust. 2, stosuje się jedynie do przywożonych towarów solidnej, dobrej jakości handlowej, które spełniają wszelkie normy jakości ustanowione w przepisach wspólnotowych.
2.
Ryczałtowe współczynniki produktywności podane w 5. kolumnie załącznika 77 stosuje się do procesów uszlachetniania czynnego przeprowadzanych na towarach wymienionych w 1. kolumnie tego załącznika, które prowadzą do uzyskania produktów kompensacyjnych wymienionych w kolumnach 3 i 4.
Sekcja 3
Nadanie procedury – procedura uproszczona
Artykuł 568
1.
Niniejszy artykuł stosuje się, w przypadku gdy procsey uszlachetniania mają być realizowane w jednym Państwie Członkowskim, z wyjątkiem przypadków, w których stosowany jest systemu kompensacji ekwiwalentnej.
2.
Jeżeli uproszczone procedury objęcia procedurą, ustanowione w art. 76 Kodeksu, nie są stosowane oraz w przypadkach określonych w art. 552 ust. 1 lit. a) każdy urząd celny uprawniony przez organy celne do wydawania pozwoleń z zastosowaniem procedury uproszczonej dopuszcza, aby złożenie zgłoszenia objęcia procedurą z zastosowaniem systemu zawieszeń lub zgłoszenia dopuszczenia do swobodnego obrotu z zastosowaniem systemu ceł zwrotnych, stanowiło wniosek o udzielenie pozwolenia.
W takim przypadku przyjęcie zgłoszenia stanowi pozwolenie, a przyjęcie to w każdym przypadku pozostaje uzależnione od warunków dotyczących udzielenia pozwolenia.
3.
Do zgłoszeń przedstawionych na mocy ust. 2 załącza się dokument sporządzony przez zgłaszającego, zawierający następujące informacje, o ile są one niezbędne, chyba że informacje te mogą zostać umieszczone w polu 44 formularza stosowanego do samych zgłoszeń:
a) jeżeli osoba występująca z wnioskiem o zastosowanie procedury nie jest zgłaszającym, nazwisko lub firmę i adres osoby występującej z wnioskiem;
b) jeżeli operator nie jest wnioskodawcą lub zgłaszającym, nazwisko lub firmę i adres operatora;
c) rodzaj procesu uszlachetnienia;
d) opis handlowy i/lub techniczny produktów kompensacyjnych;
e) szacowany współczynnik produktywności lub, w zależności od przypadku, sposób wyznaczania tego współczynnika;
f) przewidywany termin powrotnego wywozu;
g) miejsce, w którym ma zostać przeprowadzony proces uszlachetnienia.
Artykuł 498 stosuje się mutatis mutandis.
4.
Artykuł 502 stosuje się mutatis mutandis.
Sekcja 4
Kompensacja ekwiwalentna i uprzedni wywóz
Podsekcja 1
Kompensacja ekwiwalentna w ramach systemu zawieszeń i systemu ceł zwrotnych
Artykuł 569
1.
Bez uszczerbku dla ust. 2 i art. 570 ust. 2, aby można było zastosować kompensację ekwiwalentną, towary ekwiwalentne muszą być objęte tą samą ośmiocyfrową podpozycją kodu CN, posiadać tę samą jakość handlową i takie same parametry techniczne jak towary przywożone.
2.
W odniesieniu do towarów określonych w załączniku 78 stosuje się specjalne przepisy ustanowione w tym załączniku.
3.
Zastosowanie kompensacji ekwiwalentnej możliwe jest jedynie w przypadku, gdy osoba zainteresowana wnosi o to w swoim wniosku oraz gdy w pozwoleniu wyszczególnione są elementy, określone w ust. 1, wspólne dla towarów ekwiwalentnych i towarów przywożonych, jak również środki ich kontroli.
4.
Jeżeli pozwolenie przewiduje możliwość zastosowania kompensacji ekwiwalentnej, w pozwoleniu wskazuje się specjalne środki, które mają zostać podjęte w celu zapewnienia przestrzegania przepisów mających zastosowanie do tego systemu.
5.
Jeżeli pozwolenie nie wyszczególnia zastosowania kompensacji ekwiwalentnej, ale posiadacz pozwolenia chce korzystać z tego systemu, posiadacz ten wnosi o zmianę pierwotnie udzielonego pozwolenia.
Wniosek sporządzany jest zgodnie z art. 497.
Artykuł 570
1.
Jeżeli uzasadniają to zaistniałe okoliczności, organy celne mogą zezwolić, aby towary ekwiwalentne znajdowały się w bardziej zaawansowanym stadium wytworzenia niż towary przywożone, pod warunkiem że podstawowa część procesu uszlachetnienia, któremu poddawane są towary ekwiwalentne, dokonywana jest w przedsiębiorstwie posiadacza pozwolenia lub w przedsiębiorstwie, gdzie wymieniony proces jest dokonywany na jego rzecz.
2.
Przed zastosowaniem systemu kompensacji ekwiwalentnej osoba zainteresowana w każdym przypadku umożliwia organom celnym ustalenie tożsamości elementów określonych w art. 569 ust. 1.
Artykuł 571
1.
W przypadku korzystania z systemu kompensacji ekwiwalentnej z pominięciem uprzedniego wywozu zmiana statusu celnego towarów przywożonych i towarów ekwiwalentnych określonych w art. 115 ust. 3 Kodeksu odbywa się w chwili przyjęcia zgłoszenia o zakończeniu procedury.
Jednakże jeżeli posiadacz pozwolenia wprowadza do obrotu we Wspólnocie przywożone towary w stanie niezmienionym lub w formie produktów kompensacyjnych przed zakończeniem procedury, to dla towarów przywożonych i towarów ekwiwalentnych zmiana statusu celnego następuje w chwili, gdy towary te są wprowadzane do obrotu.
2.
Zmiana statusu celnego określona w ust. 1 nie zmienia pochodzenia wywożonych towarów.
3.
W przypadku całkowitego zniszczenia lub nieodwracalnej utraty towarów w stanie niezmienionym lub produktów kompensacyjnych stosunek zniszczonych lub utraconych towarów obliczany jest z uwzględnieniem proporcji towarów przywożonych znajdujących się na składzie towarów, tego samego rodzaju, w przedsiębiorstwie posiadacza pozwolenia w chwili, kiedy miało miejsce zniszczenie lub utrata, chyba że posiadacz pozwolenia może przedstawić dowód odnoszący się do faktycznej ilości zniszczonych lub utraconych towarów przywożonych.
Podsekcja 2
Uprzedni wywóz w ramach systemu zawieszeń
Artykuł 572
1.
Jeżeli w ramach systemu zawieszeń korzysta się z kompensacji ekwiwalentnej, art. 569, 570 i 571 ust. 2 i 3 stosuje się mutatis mutandis.
2.
Zmiana statusu celnego, określonego w art. 115 ust. 3 Kodeksu, następuje w przypadku zastosowania uprzedniego wywozu:
- w odniesieniu do wywożonych produktów kompensacyjnych, w chwili przyjęcia zgłoszenia wywozowego i pod warunkiem że towary przywożone są objęte procedurą,
- w odniesieniu do towarów przywożonych i towarów ekwiwalentnych, w chwili zwolnienia przywożonych towarów, które są przedmiotem zgłoszenia objęcia procedurą.
Sekcja 5
Przepisy mające zastosowanie do systemu zawieszeń
Podsekcja 1
Objęcie towarów procedurą
Artykuł 573
1.
Procedury regulujące objęcie towarów procedurą uszlachetniania czynnego (system zawieszeń) stosuje się również w odniesieniu do towarów przywożonych w ramach systemu kompensacji ekwiwalentnej, z zastosowaniem lub z pominięciem uprzedniego wywozu.
2.
Bez uszczerbku dla art. 570 ust. 2 towary ekwiwalentne wykorzystywane w ramach systemu kompensacji ekwiwalentnej z zastosowaniem lub z pominięciem uprzedniego wywozu nie podlegają procedurom objęcia procedurą.
a) Procedura zwykła
Artykuł 574
1.
Z wyjątkiem stosowania art. 568 zgłoszenie objęcia przywożonych towarów procedurą uszlachetniania czynnego (system zawieszeń) składane jest w jednym z urzędów objęcia procedurą określonych w pozwoleniu.
2.
W przypadku stosowania art. 568 zgłoszenie określone w ust. 1 składane jest w należycie uprawnionym urzędzie celnym.
Artykuł 575
1.
Zgłoszenie określone w art. 574 dokonywane jest zgodnie z art. 198-252.
2.
Bez uszczerbku dla stosowania art. 568 opis towarów podany w zgłoszeniu, określony w ust. 1, odpowiada specyfikacji znajdującej się w pozwoleniu.
W przypadku stosowania systemu kompensacji ekwiwalentnej dane umieszczone w zgłoszeniu są wystarczająco dokładne, aby umożliwić identyfikację danych, określonych w art. 569 ust. 1.
3.
Do celów art. 62 ust. 2 Kodeksu do zgłoszenia dołącza się dokumenty przewidziane w art. 220; w przypadku korzystania z obrotu trójstronnego, z wyjątkiem stosowania art. 605, dołącza się również dokument INF 5 zgodnie z art. 604.
b) Procedury uproszczone
Artykuł 576
1.
Procedury uproszczone przewidziane w art. 76 Kodeksu stosuje się zgodnie z art. 275 i 276.
2.
Organy celne wstrzymują pozwolenie na korzystanie z odprawy uproszczonej w miejscu, przewidzianej w art. 276, w odniesieniu do osób, które nie mogą prowadzić ewidencji uszlachetniania czynnego określonej w art. 556 ust. 3.
3.
Zgłoszenie uzupełniające, określone w art. 76 ust. 2 Kodeksu, dostarczane jest w wyznaczonym terminie i najpóźniej w chwili złożenia rozliczenia procedury.
Podsekcja 2
Zakończenie procedury
Artykuł 577
1.
Zgodnie z art. 89 Kodeksu procedura uszlachetniania czynnego (system zawieszeń) jest zakończona w stosunku do towarów przywożonych, gdy produkty kompensacyjne lub towary w stanie niezmienionym zostały zgłoszone do nowego przeznaczenia celnego, a wszystkie inne warunki korzystania z procedury zostały spełnione.
W przypadku stosowania art. 115 ust. 1 lit. b) Kodeksu procedura jest zakończona po przyjęciu przez organy celne zgłoszenia, którego przedmiotem są towary niewspólnotowe.
2.
Do celów zakończenia procedury uszlachetniania czynnego z wywozem produktów kompensacyjnych poza obszar celny Wspólnoty utożsamiane są:
a) dostawa produktów kompensacyjnych dla osób mogących korzystać ze zwolnień na podstawie Konwencji wiedeńskiej o stosunkach dyplomatycznych z dnia 18 kwietnia 1961 r. albo Konwencji wiedeńskiej o stosunkach konsularnych z dnia 24 kwietnia 1963 r., bądź innych konwencji konsularnych, albo Konwencji nowojorskiej o misjach specjalnych z dnia 16 grudnia 1969 r.;
b) dostawa produktów kompensacyjnych dla sił zbrojnych państw trzecich stacjonujących na terytorium Państwa Członkowskiego, zgodnie z art. 136 rozporządzenia Rady (EWG) nr 918/83;
c) dostawa cywilnych statków powietrznych dla towarzystw lotniczych mających swoje siedziby na obszarze celnym Wspólnoty;
d) naprawa, modyfikacja lub przekształcenie cywilnych statków powietrznych lub części cywilnych statków powietrznych dokonywana w ramach procesu uszlachetniania czynnego.
3.
Procedura jest zakończona z uwzględnieniem ilości towarów przywożonych odpowiadających produktom kompensacyjnym, które otrzymały jedno z przeznaczeń celnych, określonych w ust. 1 lub 2, albo ilości towarów w stanie niezmienionym, które otrzymały takie przeznaczenie.
Artykuł 578
Zgłoszenie w celu nadania produktom kompensacyjnym lub towarom w stanie niezmienionym jednego z przeznaczeń celnych zawiera wszystkie dane niezbędne dla zakończenia procedury.
Artykuł 579
1.
Jeżeli w wyniku nieprzewidzianych okoliczności lub działania siły wyższej charakter i/lub parametry techniczne przywożonych towarów uległy zmianie w taki sposób, że uzyskanie produktów kompensacyjnych, dla których wydane zostało pozwolenie na uszlachetnianie czynne (system zawieszeń), stało się niemożliwe, to posiadacz pozwolenia informuje urząd celny nadzoru o zaistniałej sytuacji.
2.
Artykuł 571 ust. 3 stosuje się mutatis mutandis.
3.
Ustępy 1 i 2 pozostają bez uszczerbku dla art. 9 i art. 87 ust. 2 Kodeksu w przypadku, gdy dana zmiana mogła mieć wpływ na utrzymanie w mocy pozwolenia lub na jego treść.
4.
Niniejszy artykuł stosuje się mutatis mutandis w odniesieniu do produktów kompensacyjnych.
Artykuł 580
1.
Warunki dopuszczenia do swobodnego obrotu towarów w stanie niezmienionym lub głównych produktów kompensacyjnych uważa się za spełnione, jeżeli osoba zainteresowana zgłosi, że nie może nadać tym produktom lub towarom przeznaczenia celnego pozwalającego na niestosowanie wobec nich należności celnych przywozowych.
2.
Organy celne mogą zezwolić na całościowe dopuszczenie do swobodnego obrotu.
Pozwolenie udzielane jest, jedynie w przypadku gdy nie jest to sprzeczne z innymi przepisami wspólnotowymi odnoszącymi się do dopuszczenia do swobodnego obrotu.
3.
Towary przywożone mogą zostać wprowadzone do wspólnotowego obrotu albo w formie produktów kompensacyjnych, albo w formie towarów w stanie niezmienionym, z pominięciem formalności dopuszczenia do swobodnego obrotu w chwili ich wprowadzenia do obrotu.
Jedynie do celów ust. 4 w ten sposób wprowadzonych do obrotu towarów nie uważa się za towary, które otrzymały jedno z przeznaczeń celnych określonych w art. 89 Kodeksu.
4.
Przywożone towary, nawet w formie produktów kompensacyjnych lub towarów w stanie niezmienionym, będące przedmiotem całościowego pozwolenia na dopuszczenie do swobodnego obrotu, które z upływem wyznaczonego terminu powrotnego wywozu (o ile jest to potrzebne zgodnie z art. 561) nie otrzymały żadnego przeznaczenia celnego, określonego w art. 89 Kodeksu, uważane są za dopuszczone do swobodnego obrotu, a zgłoszenie dopuszczenia do swobodnego obrotu uważane jest za złożone i przyjęte, a zwolnienie za udzielone z chwilą upływu tego terminu.
5.
Towary wprowadzone do wspólnotowego obrotu zgodnie z ust. 3 uważane są za towary wspólnotowe od chwili tego wprowadzenia.
Artykuł 581
Bez uszczerbku dla stosowania procedur uproszczonych wszelkie produkty kompensacyjne lub towary w stanie niezmienionym, które mają otrzymać jedno z zatwierdzonych przeznaczeń celnych, są przedstawiane w urzędzie przeznaczenia w celu poddania formalnościom celnym właściwym dla danego przeznaczenia, zgodnie z mającymi zastosowanie ogólnymi przepisami.
Jednakże urząd nadzoru może zezwolić, aby takie produkty lub towary zostały przedstawione w innym urzędzie celnym niż ten określony w akapicie pierwszym.
a) Procedura zwykła
Artykuł 582
1.
Z wyjątkiem stosowania art. 568 zgłoszenie zakończenia procedury uszlachetniania czynnego (system zawieszeń) składa się w jednym z urzędów zakończenia określonych w pozwoleniu.
2.
W przypadku stosowania art. 568 zgłoszenie określone w ust. 1 składa się w urzędzie celnym, który wydał pozwolenie.
3.
Jednakże urząd nadzoru może zezwolić, aby zgłoszenie określone w ust. 1 zostało przedstawione w innym urzędzie celnym, niż te określone w ust. 1 i 2.
Artykuł 583
1.
Zgłoszenie określone w art. 582 sporządzane jest zgodnie z przepisami ustanowionymi dla danego przeznaczenia celnego.
2.
Opis produktów kompensacyjnych lub towarów w stanie niezmienionym objętych zgłoszeniem określonym w ust. 1 odpowiada specyfikacji znajdującej się w pozwoleniu.
3.
Do celów art. 62 ust. 2 Kodeksu do zgłoszenia zakończenia procedury dołącza się dokumenty, których przedstawienie jest konieczne dla objęcia towarów daną procedurą, jak przewidziano w art. 218-221.
b) Procedury uproszczone
Artykuł 584
Procedury uproszczone przewidziane w art. 76 Kodeksu stosuje się zgodnie z art. 278.
c) Przepisy dotyczące naliczania należności
Artykuł 585
1.
Jeżeli przywożonym towarem jest oliwa z oliwek objęta pozycjami 1509 lub 1510Nomenklatury Scalonej i pozwolono na dopuszczenie do swobodnego obrotu tego towaru w stanie niezmienionym lub w formie produktów kompensacyjnych objętych kodem CN 15099000 lub 15100090, to należną rolniczą opłatą wyrównawczą jest:
- rolnicza opłata wyrównawcza podana w pozwoleniu na przywóz, wydanym w ramach procedury przetargowej, z zastrzeżeniem przepisów art. 4 ust. 2 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3136/78 z dnia 28 grudnia 1987 r.
[24],
lub
- ostatnia minimalna rolnicza opłata wyrównawcza wyznaczona przez Komisję przed dniem przyjęcia zgłoszenia dopuszczenia do swobodnego obrotu, jeżeli pozwolenie określone w art. 6 wymienionego rozporządzenia zostało przedłożone lub gdy ilość dopuszczona do swobodnego obrotu nie przekracza 100 kilogramów.
2.
Ustęp 1 stosuje się również, gdy przywożonymi towarami są oliwki objęte kodem CN 07099039 lub 07112090 CN i gdy udzielono pozwolenia na dopuszczenie do swobodnego obrotu produktów kompensacyjnych objętych taryfowym kodem CN 15099000 lub 15100090.
Artykuł 586
W przypadku dopuszczenia do swobodnego obrotu towarów w stanie niezmienionym lub produktów kompensacyjnych w innym Państwie Członkowskim niż to, w którym towary zostały objęte procedurą, Państwo Członkowskie dopuszczenia do swobodnego obrotu pobiera należności celne przywozowe wskazane w dokumencie informacyjnym INF 1, przewidzianym w art. 611, zgodnie z odpowiednimi wskazaniami.
Artykuł 587
1.
Jeżeli produkty kompensacyjne są dopuszczane do swobodnego obrotu i wysokość długu celnego jest ustalana na podstawie elementów kalkulacyjnych właściwych dla przywożonych towarów, zgodnie z art. 121 Kodeksu, to pola 15, 16, 34, 41 i 42 zgłoszenia odnoszą się do towarów w stanie niezmienionym.
2.
Dane określone w ust. 1 nie muszą zostać dostarczone, jeżeli dokument informacyjny INF 1, określony w art. 611, lub inny dokument zawierający takie same dane jak dokument informacyjny jest załączony do zgłoszenia dopuszczenia do swobodnego obrotu.
Artykuł 588
1.
Wykaz produktów kompensacyjnych i procesów uszlachetniania, do których stosuje się art. 122 lit. a) tiret pierwsze Kodeksu, znajduje się w załączniku 79.
Do celów niniejszego artykułu zniszczenie produktów kompensacyjnych innych niż te, do których stosuje się art. 122 lit. a) tiret pierwsze Kodeksu, jest traktowane jako wywóz poza obszar celny Wspólnoty.
2.
Datą stosowaną do ustalania należności celnych przywozowych w odniesieniu do produktów kompensacyjnych, określonych w ust. 1, jest data przyjęcia zgłoszenia dopuszczenia do swobodnego obrotu.
3.
Urząd nadzoru może zezwolić na stosowanie art. 122 lit. a) tiret pierwsze Kodeksu przy ustalaniu należności za odpady, złom, pozostałości, resztki i odpadki inne niż te, które zostały wymienione w wykazie określonym w ust. 1.
Każde Państwo Członkowskie powiadamia w okresach sześciomiesięcznych Komisję o przypadkach stosowania niniejszego ustępu.
Artykuł 589
1.
Powstanie długu celnego w odniesieniu do produktów kompensacyjnych lub towarów w stanie niezmienionym pociąga za sobą konieczność uiszczenia odsetek wyrównawczych od kwoty powstałych należności celnych przywozowych.
2.
Ustęp 1 nie ma zastosowania:
- w przypadku powstania długu celnego na podstawie art. 216 Kodeksu,
- w przypadku dopuszczenia do swobodnego obrotu odpadów i złomu powstałych w wyniku zniszczenia na mocy art. 182 Kodeksu,
- w przypadku dopuszczenia do swobodnego obrotu wtórnych produktów kompensacyjnych, określonych w załączniku 79, pod warunkiem że są one proporcjonalne do ilości wywiezionych głównych produktów kompensacyjnych,
- gdy kwota odsetek wyrównawczych, naliczonych zgodnie z ust. 4, nie przekracza 20 ECU w odniesieniu do jednego zgłoszenia dopuszczenia do swobodnego obrotu,
- gdy posiadacz pozwolenia wnosi o dopuszczenie do swobodnego obrotu i dostarcza dowód, że szczególne okoliczności, które nie zostały spowodowane zaniedbaniem lub świadomym działaniem z jego strony, doprowadziły do tego, że dokonanie wywozu na warunkach przez niego przewidywanych i należycie uzasadnionych przy składaniu wniosku o udzielenie pozwolenia, jest niemożliwe lub nieopłacalne.
3.
Wniosek o rozpatrzenie sprawy na mocy przepisów ust. 2 tiret piąte przedkładany jest organom celnym wskazanym przez Państwo Członkowskie, które wydało pozwolenie.
Wniosek może zostać przyjęty wyłącznie w przypadku, gdy załączone są do niego wszystkie dokumenty uzupełniające niezbędne do zbadania w całości przedstawionego przypadku.
Jeżeli organy celne otrzymują wniosek dotyczący odsetek wyrównawczych na kwotę 3000ECU lub mniejszą na rozliczenie procedury oraz stwierdzą, że podstawy przedstawione na poparcie wniosku odpowiadają sytuacji przewidzianej w ust. 2 tiret piąte, to odstępują od stosowania ust. 1.
W takim przypadku organy celne przechowują dokumenty uzupełniające przez okres trzech lat.
We wszystkich innych przypadkach, w których zamierzają one pozytywnie rozpatrzyć wniosek, przekazują go Komisji wraz z dokumentacją zawierającą wszystkie materiały niezbędne do jego rozpatrzenia w całości.
Zwolnienie udzielone przez organy celne w odniesieniu do wprowadzenia produktów kompensacyjnych lub towarów w stanie niezmienionym do swobodnego obrotu może być uzależnione od złożenia zabezpieczenia, którego kwota ustalana jest zgodnie z ust. 4.
Komisja niezwłocznie powiadamia zainteresowane Państwo Członkowskie o otrzymaniu dokumentacji.
Państwo Członkowskie, które przekazało wniosek odstępuje od stosowania ust. 1, jeżeli w terminie dwóch miesięcy, licząc od dnia powiadomienia o otrzymaniu wniosku, Komisja nie wyraziła zastrzeżeń.
Komisja informuje Państwa Członkowskie o otrzymanych wnioskach i podjętych w związku z tym działaniach.
4. a) Roczne stopy procentowe ustalane są przez Komisję na podstawie średniej arytmetycznej krótkoterminowych stóp procentowych w każdym Państwie Członkowskim, stosowanych w tym samym półroczu kalendarzowym poprzedniego roku.
Stosuje się je również w odniesieniu do wszystkich długów celnych powstałych w półrocznym okresie.
Stosowana stopa procentowa jest stopą stosowaną w Państwie Członkowskim, w którym były dokonane lub powinny były być dokonane procesy uszlachetniania czynnego albo pierwszy z tych procesów.
Stopy procentowe publikowane są w serii L Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich, najpóźniej w miesiącu poprzedzającym miesiąc ich stosowania.
b) Stopy procentowe stosowane są za miesiąc kalendarzowy w okresie między pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym przywożone towary, wobec których procedura została zakończona, zostały po raz pierwszy objęte procedurą, a ostatnim dniem miesiąca, w którym powstał dług celny.
W celu uproszczenia ustalania okresu uwzględnianego do celów stosowania odsetek wyrównawczych, w szczególności w odniesieniu do procesów, w których liczba przywożonych towarów i/lub produktów kompensacyjnych sprawia, że zastosowanie zwykłych przepisów jest gospodarczo niewykonalne, organy celne mogą zezwolić, na wniosek osoby zainteresowanej, aby okres naliczania odsetek był oparty na okresach obrotu magazynowego wykorzystywanych do uzyskania produktów kompensacyjnych.
Przez okres obrotu magazynowego rozumie się średni czas od chwili, w której towary wykorzystywane do uzyskania produktów kompensacyjnych przybyły do fabryki, aż do momentu jej opuszczenia.
Okres ten ustalany jest na podstawie stosunku wartości średnich zapasów towarów niezbędnych do uzyskania produktów kompensacyjnych po cenie nabycia do rocznego obrotu.
Uzyskana liczba, pomnożona przez dwanaście i zaokrąglona w górę do kolejnej liczby całkowitej stanowi liczbę miesięcy, dla których stosowane są odsetki wyrównawcze.
Uproszczenie przewidziane powyżej dozwolone jest przez organy celne, jedynie pod warunkiem że możliwa jest weryfikacja okresu obrotu magazynowego.
Okres, który ma być uwzględniany przy stosowaniu odsetek wyrównawczych, nie może być krótszy od jednego miesiąca.
c) Kwota odsetek naliczana jest na podstawie należności celnych przywozowych, stopy odsetek określonej w lit. a) i okresu określonego w lit. b) powyżej.
Artykuł 590
1.
W szczególnych przypadkach, w szczególności jeżeli chodzi o procesy przetwarzania, w których uczestniczą dwa lub kilka Państw Członkowskich, na wniosek osoby zainteresowanej można stosować uproszczone metody naliczania i księgowania odsetek wyrównawczych.
2.
Jeżeli zainteresowane Państwa Członkowskie upewniły się co do możliwości realizacji proponowanych procedur, powiadamiają o tym Komisję, a Komisja informuje pozostałe Państwa Członkowskie.
Procedury, o których poinformowana została Komisja, mogą być stosowane, chyba że Komisja powiadomi zainteresowane Państwa Członkowskie, w terminie dwóch miesięcy od dnia otrzymania projektu, o wszelkich zastrzeżeniach dotyczących takiego stosowania.
Artykuł 591
1.
Stosunek przywożonych towarów będących częścią produktów kompensacyjnych obliczany jest w razie konieczności w celu ustalenia należności celnych przywozowych.
Nie przeprowadza się takiego obliczenia, między innymi, jeżeli kwota długu ustalona jest wyłącznie na postawie art. 122 Kodeksu.
2.
Obliczeń dokonuje się zgodnie z metodami określonymi w art. 592-594 lub z zastosowaniem każdej innej metody dającej takie same wyniki.
Artykuł 592
Metoda klucza ilościowego (produkty kompensacyjne) stosowana jest w przypadku, gdy w wyniku procesów uszlachetniania czynnego powstaje jeden rodzaj produktów kompensacyjnych.
W takim przypadku ilość przywożonych towarów odpowiadająca ilości produktów kompensacyjnych, w stosunku do których powstał dług celny, obliczana jest przy zastosowaniu do całkowitych ilości wymienionych towarów współczynnika odpowiadającego stosunkowi ilości produktów kompensacyjnych, w stosunku do których powstał dług celny, do całkowitej ilości produktów kompensacyjnych.
Artykuł 593
1.
Metoda klucza ilościowego (towary przywożone) stosowana jest w przypadku, gdy wszystkie składniki towarów przywożonych wchodzą w skład każdego produktu kompensacyjnego.
Przy określaniu, czy stosować taką metodę, nie bierze się pod uwagę strat.
Ilość przywożonych towarów używanych w wytwarzaniu każdego produktu kompensacyjnego określana jest przy zastosowaniu kolejno, w stosunku do całkowitych ilości przywożonych towarów, współczynnika odpowiadającego stosunkowi ilości wymienionych towarów wchodzących w skład każdego rodzaju produktów kompensacyjnych do całkowitej ilości towarów wchodzących w skład produktów kompensacyjnych jako całości.
Ilość przywożonych towarów odpowiadająca ilości produktów kompensacyjnych, w stosunku do których powstał dług celny, ustalana jest przy zastosowaniu współczynnika uzyskanego w sposób określony w art. 592 do ilości przywożonych towarów użytych w wytwarzaniu wymienionego produktu, obliczonej zgodnie z akapitem trzecim.
2.
W drodze odstępstwa od ust. 1 metodę klucza ilościowego (towary przywożone) stosuje się również do przetwarzania pszenicy durum w celu uzyskania kaszy "kuskus", kasz i innych mączek.
Artykuł 594
1.
Metodę klucza wartościowego stosuje się we wszystkich przypadkach, w których nie mają zastosowania art. 592 i 593.
Jednakże w uzgodnieniu z posiadaczem pozwolenia oraz w celu uproszczenia organy celne mogą stosować metodę klucza ilościowego (towary przywożone) zamiast metody klucza wartościowego, jeżeli zastosowanie jednej i drugiej metody dałoby podobne wyniki.
2.
W celu określenia ilości towarów przywożonych użytych do wytworzenia każdego rodzaju produktu kompensacyjnego, stosuje się kolejno, w stosunku do całkowitych ilości przywożonych towarów, współczynnik odpowiadający stosunkowi wartości każdego produktu kompensacyjnego do całkowitej wartości tych produktów, obliczonej zgodnie z ust. 3.
3.
Zgodnie z art. 36 ust. 1 Kodeksu wartością każdego z różnych produktów kompensacyjnych uwzględnianą przy stosowaniu klucza wartościowego jest:
- najnowsza cena sprzedaży we Wspólnocie produktów identycznych lub podobnych, pod warunkiem że nie miały na to wpływu powiązania między kupującym a sprzedającym, lub jeżeli cena ta nie jest znana,
- najnowsza cena ex-works we Wspólnocie, pod warunkiem że nie miały na nią wpływu powiązania między kupującym a sprzedającym.
Jeżeli wartość nie może zostać ustalona na mocy akapitu pierwszego, to jest ona ustalana przez urząd celny nadzoru w jakikolwiek rozsądny sposób.
4.
Ilość przywożonych towarów odpowiadająca ilości produktów kompensacyjnych, w stosunku do których powstał dług celny, obliczana jest z zastosowaniem współczynnika określonego na warunkach określonych w art. 592, dla ilości towarów przywożonych użytych do wytworzenia wymienionego produktu, obliczonej zgodnie z ust. 2.
d) Rozliczenie procedury
Artykuł 595
1.
Bez uszczerbku dla art. 596 ust. 3 posiadacz pozwolenia dostarcza do urzędu nadzoru rozliczenie procedury.
2.
Rozliczenie procedury zawiera między innymi następujące dane:
a) numer pozwolenia;
b) ilość każdego rodzaju przywożonych towarów oraz numery zgłoszenia objęcia tych towarów procedurą;
c) kod Nomenklatury Scalonej przywożonych towarów;
d) wartość celną przywożonych towarów, jak również stawki należności celnych przywozowych właściwe tym towarom;
e) wyznaczony współczynnik produktywności;
f) rodzaj i ilość produktów kompensacyjnych oraz ich przeznaczenie celne, wraz z numerami zgłoszeń celnych, z których zastosowaniem produkty kompensacyjne zostały objęte przeznaczeniem celnym;
g) wartość produktów kompensacyjnych, jeżeli zakończenie procedury dokonywane jest z zastosowaniem klucza wartościowego;
h) kwotę należności celnych przywozowych, która ma zostać uiszczona za ilość przywożonych towarów uważanych za dopuszczone do swobodnego obrotu na mocy art. 580 ust. 3;
i) towary przywożone objęte procedurą w ramach obrotu trójstronnego.
3.
Jeżeli stosowane są procedury uproszczone dotyczące objęcia procedurą lub zakończenia procedury, to danymi zgłoszeniami i danymi dokumentami są te przewidziane w art. 76 ust. 2 Kodeksu.
W rozliczeniu jest również podana ilość towarów uważanych za dopuszczone do swobodnego obrotu zgodnie z art. 580.
Artykuł 596
1.
Rozliczenie procedury dostarczane jest w terminie trzydziestu dni po upływie terminu powrotnego wywozu liczonego, o ile zaistnieje taka potrzeba, zgodnie z art. 565.
Jeżeli stosuje się zestawienie miesięczne lub kwartalne, rozliczenie procedury przedstawia się za każdy miesiąc lub za każdy kwartał.
2.
Bez uszczerbku dla ust. 3 i art. 597 ust. 4, jeżeli skorzystano z systemu uprzedniego wywozu, rozliczenie procedury dostarczane jest najpóźniej trzydzieści dni po upływie terminu wyznaczonego zgodnie z art. 561.
3.
Urząd nadzoru może sam dokonać rozliczenia procedury w takich samych terminach jak określone w ust. 1 i 2.
W takim przypadku w pozwoleniu musi zostać umieszczona odpowiednia adnotacja.
Artykuł 597
1.
Kwotę należności celnych przywozowych za towary przywożone, nawet w formie produktów kompensacyjnych lub w formie towarów w stanie niezmienionym uważanych za dopuszczone do swobodnego obrotu zgodnie z art. 580 ust. 3, uiszcza się najpóźniej przy przedstawieniu rozliczenia procedury, które może być oparte na podstawie zgłoszenia podsumowującego.
2.
Jeżeli ustalenie kwoty należności celnych przywozowych wiąże się z identyfikacją pozostałych elementów kalkulacyjnych właściwych dla przywożonych towarów, rozliczenie procedury wykazuje również te elementy oraz, o ile zaistnieje taka potrzeba, stosunek przywożonych towarów będących częścią produktów kompensacyjnych, ustalony zgodnie z art. 592-594.
3.
Posiadacz pozwolenia udostępnia urzędowi nadzoru wszystkie dokumenty dotyczące towarów uważanych za dopuszczone do swobodnego obrotu zgodnie z art. 580 ust. 3, których przedstawienie jest niezbędne dla właściwego stosowania przepisów regulujących dopuszczenie towarów do swobodnego obrotu.
4.
Urząd nadzoru może wyrazić zgodę na:
a) rozliczenie procedury określone w art. 595 ust. 1, sporządzone komputerowo lub w każdy inny sposób określony przez ten urząd;
b) rozliczenie procedury na zgłoszeniu objęcia towarów procedurą.
Artykuł 598
Urząd nadzoru odnotowuje rozliczenie procedury na podstawie przeprowadzonej weryfikacji, informując, o ile jest to niezbędne, posiadacza pozwolenia o wynikach tej weryfikacji i przechowuje rozliczenie procedury oraz odnoszące się do niego dokumenty przez okres co najmniej trzech lat kalendarzowych, licząc od końca roku, w którym sporządzono rozliczenie.
Jednakże wymieniony urząd celny może zdecydować, że dokumenty odnoszące się do rozliczenia procedury będą przechowywane przez posiadacza pozwolenia.
W takim przypadku dokumenty przechowywane są przez taki sam okres.
Artykuł 599
1.
Jeżeli przywożone towary zostały objęte procedurą na mocy jednego pozwolenia, ale na podstawie kilku zgłoszeń, to produkty kompensacyjne lub towary w stanie niezmienionym, które otrzymały przeznaczenie celne, uważane są za uzyskane z towarów przywożonych objętych procedurą na podstawie najwcześniejszego ze zgłoszeń.
2.
Ustęp 1 nie ma zastosowania, w przypadku gdy posiadacz pozwolenia może wykazać, że produkty kompensacyjne lub towary w stanie niezmienionym, określone w ust. 1, zostały uzyskane z określonych towarów przywożonych.
Podsekcja 3
Obrót trójstronny
Artykuł 600
Organy celne, określone w art. 556, mogą zezwolić na stosowanie obrotu trójstronnego jedynie w ramach systemu uprzedniego wywozu.
Artykuł 601
1.
W przypadku obrotu trójstronnego wykorzystywany jest dokument informacyjny, zwany "dokumentem informacyjnym INF 5".
2.
Dokument informacyjny INF 5 sporządzany jest na formularzu zgodnym ze wzorem i oznaczeniami zawartymi w załączniku 81, w jednym oryginale i trzech kopiach, które muszą zostać łącznie przedstawione w urzędzie celnym, w którym dokonywane są formalności wywozowe.
Dokument informacyjny INF 5 jest sporządzany dla ilości przywożonych towarów równej ilości wywiezionych produktów kompensacyjnych.
Jeżeli przewidywane jest dokonanie przywozu partiami, to może zostać sporządzona większa liczba dokumentów INF 5.
3.
W przypadku kradzieży, utraty lub zniszczenia dokumentu informacyjnego INF 5 importer może zażądać w urzędzie celnym, który go poświadczył, wydania duplikatu.
Dany urząd przychyla się do wniosku, w przypadku gdy można ustalić, że przywożone towary, w odniesieniu do których wystąpiono z wnioskiem o wydanie duplikatu, nie zostały objęte procedurą.
Oryginał oraz kopie w ten sposób wydanego dokumentu informacyjnego INF 5 opatrzone są jednym z następujących oznaczeń:
- DUPLICADO,
- DUPLIKAT,
- DUPLIKAT,
- ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ,
- DUPLICATE,
- DUPLICATA,
- DUPLICATO,
- DUPLICAAT,
- SEGUNDA VIA.
Artykuł 602
1.
Przy przedkładaniu zgłoszenia wywozowego dla produktów kompensacyjnych w urzędzie celnym, w którym dokonywane są formalności wywozowe, przedkładany jest dokument INF 5, sporządzony zgodnie z art. 601 ust. 2.
2.
W przypadku gdy produkty kompensacyjne opuszczają obszar celny Wspólnoty poprzez urząd celny, w którym przyjęte zostało zgłoszenie wywozowe, wymieniony organ poświadcza pola 9 i 10 dokumentu INF 5, zachowuje kopię nr 1 i zwraca oryginał oraz pozostałe kopie zgłaszającemu.
Jeżeli urząd celny nie jest urzędem nadzoru, poświadcza kopię 1 i odsyła ją do urzędu nadzoru.
3.
W przypadku gdy produkty kompensacyjne opuszczają obszar celny Wspólnoty poprzez urząd celny inny niż urząd celny, w którym przyjęte zostało zgłoszenie wywozowe, produkty te są przewożone poza obszar celny Wspólnoty w ramach wspólnotowej procedury tranzytu zewnętrznego.
W dokumencie tranzytowym w polu przeznaczonym na opis towarów umieszcza się jedno z oznaczeń, określonych w art. 610 ust. 1, wraz z literami EX-IM.
W przypadkach przewidzianych w niniejszym ustępie urząd celny, w którym zostało przyjęte zgłoszenie wywozowe, wypełnia pole 9, podając w nim dane dokumentu tranzytowego T1 oraz symbol T1.
Urząd celny wyprowadzenia wypełnia pole 10, przesyła kopię 1 do urzędu nadzoru i zwraca oryginał oraz pozostałe kopie zgłaszającemu.
4.
Produkty kompensacyjne, określone w ust. 3, nie mogą otrzymać innego przeznaczenia niż bezpośredni wywóz do państwa trzeciego.
Artykuł 603
Towary przywożone mogą zostać objęte procedurą w urzędzie celnym objęcia innym niż urząd pierwotnie wskazany, jeżeli zmiana taka jest dozwolona przez urząd nadzoru lub przez urząd celny, w którym w rzeczywistości zostają spełnione formalności objęcia przywożonych towarów procedurą. Urząd ten powiadamia o dokonanej zmianie urząd nadzoru.
Artykuł 604
1.
Zgłoszeniu objęcia przywożonych towarów procedurą musi towarzyszyć oryginał oraz kopie 2 i 3 dokumentu informacyjnego INF 5.
2.
Urząd celny, w którym złożone zostało zgłoszenie objęcia procedurą, podaje na oryginale oraz na kopiach 2 i 3 dokumentu informacyjnego INF 5, ilości przywożonych towarów objętych procedurą, jak również datę przyjęcia zgłoszenia.
Przesyła niezwłocznie kopię 3 do urzędu nadzoru, zwraca oryginał zgłaszającemu i zachowuje kopię 2.
3.
Po otrzymaniu kopii 3 urząd nadzoru niezwłocznie podaje do wiadomości posiadacza pozwolenia ilość przywożonych towarów objętych procedurą, jak również datę tego objęcia.
Artykuł 605
W przypadku gdy urząd objęcia procedurą oraz urząd, w którym dokonywane są formalności wywozowe, znajdują się w tym samym Państwie Członkowskim, organy celne mogą przewidzieć inne procedury.
Podsekcja 4
Szczególne środki polityki handlowej
Artykuł 606
Jeżeli wniosek o udzielenie pozwolenia odnosi się do towarów podlegających środkom polityki handlowej, określonym w art. 607 ust. 1 lit. a), to przy składaniu wniosku nie jest wymagane przedłożenie żadnego pozwolenia, pozwolenia lub innego podobnego dokumentu.
Artykuł 607
1.
Jeżeli akty wspólnotowe przewidują szczególne środki polityki handlowej w odniesieniu do:
a) dopuszczenia towarów do swobodnego obrotu – wymienione środki nie mają zastosowania ani do objęcia towarów procedurą uszlachetniania czynnego, ani w okresie, w którym pozostają objęte procedurą;
b) towarów wprowadzonych na obszar celny Wspólnoty – wymienione środki stosuje się przy objęciu przywożonych towarów procedurą uszlachetniania czynnego.
2.
Towary niewspólnotowe, nawet jeżeli nie podlegają należnościom celnym przywozowym, mogą zostać również objęte procedurą w ramach systemu zawieszeń:
a) w celu odstąpienia od środków polityki handlowej stosowanych do dopuszczenia towarów do swobodnego obrotu;
b) w celu odstąpienia od środków polityki handlowej stosowanych do wywozu towarów w stanie niezmienionym lub produktów kompensacyjnych, bez uszczerbku dla środków polityki handlowej stosowanych do wywozu produktów pochodzących ze Wspólnoty.
3.
W przypadku stosowania ust. 1 lit. a) lub ust. 2 przy objęciu procedurą nie jest wymagane przedstawienie żadnego pozwolenia, pozwolenia lub innego dokumentu.
Artykuł 608
Z zastrzeżeniem przepisów stosowanych w tej materii powrotny wywóz towarów niewspólnotowych objętych procedurą nie powoduje stosowania środków polityki handlowej ustanowionych dla wywozu towarów w stanie niezmienionym lub produktów kompensacyjnych, bez uszczerbku dla środków polityki handlowej stosowanych do wywozu produktów pochodzących ze Wspólnoty.
Artykuł 609
1.
Dopuszczenie do swobodnego obrotu towarów przywożonych w postaci towarów w stanie niezmienionym albo w postaci produktów kompensacyjnych innych niż wtórne produkty kompensacyjne wymienione w załączniku 79, uzależnione jest od stosowania przez organy celne wszelkich obowiązujących środków polityki handlowej w stosunku do przywożonych towarów w chwili przyjęcia zgłoszenia dopuszczenia do swobodnego obrotu.
2.
W przypadku gdy o dopuszczenie do swobodnego obrotu zabiega się w Państwie Członkowskim innym niż to, w którym przywożone towary zostały objęte procedurą, to takie dopuszczenie do swobodnego obrotu uzależnione jest od stosowania wszelkich środków polityki handlowej obowiązujących w Państwie Członkowskim, w którym towary zostały objęte procedurą w chwili przyjęcia zgłoszenia dopuszczenia do swobodnego obrotu.
Podsekcja 5
Współpraca administracyjna
Artykuł 610
1.
Jeżeli produkty kompensacyjne lub towary w stanie niezmienionym umieszczone są w wolnym obszarze celnym lub składzie wolnocłowym, bądź objęte jedną z procedur zawieszających pozwalających na zakończenie procedury uszlachetniania czynnego, to w polu przeznaczonym na opis towarów w dokumencie właściwym dla wymienionego przeznaczenia celnego lub, w przypadku stosowania procedur uproszczonych, w dokumencie handlowym lub wykorzystywanej ewidencji, umieszcza się dodatkowo do informacji przewidzianych stosowaną procedurą jedno z następujących oznaczeń:
- Mercancías PA/S,
- A. F./S-varer,
- A. V./S-Waren,
- Εμπορεύματα ET/A,
- I. P./S. goods,
- Marchandises PA/S,
- Merci PA/S,
- AV/S-goederen,
- Mercadorias AA/S.
2.
Jeżeli towary przywożone objęte procedurą w ramach systemu zawieszeń podlegają szczególnym środkom polityki handlowej, a środki te są nadal stosowane w chwili objęcia tych towarów w stanie niezmienionym lub w postaci produktów kompensacyjnych jedną z procedur zawieszających lub w chwili ich umieszczenia w wolnym obszarze celnym bądź w składzie wolnocłowym, oznaczenie przewidziane w ust. 1 uzupełnia się jednym z następujących wpisów:
- Politica comercial,
- Handelspolitik,
- Handelspolitik,
- Εμπορική πολιτική,
- Commercial policy,
- Politique commerciale,
- Politica commerciale,
- Handelspolitiek,
- Política comercial.
3.
Urząd zakończenia upewnia się, czy określenia przewidziane w ust. 1 i 2 zostały umieszczone, odpowiednio, na wszelkich dokumentach, które zostały wydane jako dokumenty zastępujące lub uchylające dokumenty określone w tych ustępach.
Artykuł 611
1.
Dokument informacyjny, zwany dokumentem INF 1, składa się z oryginału i dwóch kopii sporządzonych na formularzu zgodnym ze wzorem i przepisami znajdującymi się w załączniku 82.
2.
Dokument INF 1 określony w ust. 1 stosowany jest przy:
a) ustalaniu wysokości zabezpieczenia określonego w art. 88 Kodeksu;
b) dopuszczaniu do swobodnego obrotu produktów kompensacyjnych lub towarów w stanie niezmienionym w urzędzie celnym innym niż urząd zakończenia.
Artykuł 612
W przypadku gdy dokument INF 1 używany jest do celów art. 611 ust. 2 lit. a), to w polu 2 musi zostać umieszczone odpowiednie oznaczenie.
Artykuł 613
1.
Na mocy art. 611 ust. 2 lit. b), jeżeli zabiega się o dopuszczenie do swobodnego obrotu całości lub części produktów kompensacyjnych albo towarów w stanie niezmienionym, to organy celne odpowiedzialne za przyjęcie zgłoszenia, przy użyciu potwierdzonego przez nie dokumentu INF 1, wymagają, aby urząd nadzoru określił:
- w polu 9 a) – kwotę należności celnych przywozowych, które będą należne na mocy art. 121 lub 128 ust. 4 Kodeksu,
- w polu 9 b) – kwotę odsetek wyrównawczych, które będą należne na mocy art. 589,
- ilość, kod CN i pochodzenie przywożonych towarów użytych przy wytworzeniu produktów kompensacyjnych dopuszczonych do swobodnego obrotu.
Kwota należności celnych przywozowych odzwierciedla również wszelkie różnice między:
- kwotą należności celnych przywozowych ustalonych z zastosowaniem przepisów art. 121 Kodeksu lub kwotą zwróconych albo umorzonych należności celnych przywozowych, a
- kwotą należności celnych przywozowych już ustalonych albo należności, które mają zostać zwrócone lub umorzone.
2.
Jeżeli zgłoszenie o dopuszczenie do swobodnego obrotu odnosi się do produktów lub towarów określonych w art. 610 ust. 2 i jeżeli w Państwie Członkowskim, w którym pozwolono na zastosowanie procedury, mają być zastosowane środki polityki handlowej, to organy celne odpowiedzialne za przyjęcia zgłoszenia dopuszczenia do swobodnego obrotu przy użyciu potwierdzonego przez nie dokumentu INF 1 wymagają, aby urząd nadzoru określił, czy obowiązujące w odniesieniu do towarów objętych procedurą uszlachetniania czynnego środki polityki handlowej zostały faktycznie zastosowane.
3.
Oryginał i jedna kopia dokumentu INF 1 przesyłane są do urzędu nadzoru, a jedną kopię zachowują organy, które poświadczyły dokument.
4.
W przypadku gdy dokument INF 1 wykorzystywany jest w celu stosowania środków polityki handlowej, urząd nadzoru, który otrzymuje ten dokument, powiadamia posiadacza pozwolenia o wniosku.
5.
Urząd nadzoru, do którego przesyłany jest dokument INF 1, umieszcza wymagane informacje w polach 8, 9 i 10 dokumentu, poświadcza go, zachowuje kopię i zwraca oryginał.
Jednakże nie jest zobowiązany do umieszczenia tych informacji po upływie terminu, w którym musi on przechowywać dokument w swoich archiwach.
6.
Produkty umieszczone na dokumencie INF 1 uważane są za dopuszczone do swobodnego obrotu w dniu określonym w polu 2 jedynie do celów naliczenia kwoty określonej w ust. 1.
Artykuł 614
W przypadku ubiegania się o dopuszczenie do swobodnego obrotu, gdy zgodnie z przepisami art. 612 sporządzony został dokument INF 1, ten sam dokument INF 1 może zostać wykorzystany, pod warunkiem że zawiera:
- w polu 9 a) – kwotę należności celnych przywozowych za przywożone towary, zgodnie z art. 121 ust. 1 lub art. 128 ust. 4 Kodeksu, oraz
- w polu 11 – datę pierwszego objęcia procedurą danych przywożonych towarów.
Jeżeli informacje te nie zostały podane, to nowy dokument INF 1 poświadczany jest zgodnie z art. 613.
Artykuł 615
1.
Posiadacz pozwolenia może zażądać poświadczenia dokumentu INF 1 przy przekazywaniu produktów kompensacyjnych lub towarów drugiemu posiadaczowi pozwolenia lub przy przekazywaniu ich do zakładu drugiego upoważnionego operatora.
2.
W takim przypadku urząd nadzoru umieszcza określenia przewidziane w art. 614.
Podsekcja 6
Przeniesienie towarów
Artykuł 616
1.
Bez uszczerbku dla art. 617-623, jeżeli produkty lub towary mają przemieszczać się na obszarze celnym Wspólnoty, w ramach przeniesienia pozwolenia bądź w ramach jednego pozwolenia, to transport danych produktów lub towarów odbywa się zgodnie z przepisami dotyczącymi tranzytu zewnętrznego.
2.
W dokumencie wspólnotowego tranzytu zewnętrznego lub dokumencie traktowanym jako dokument tranzytu zewnętrznego umieszczone są potwierdzenia określone w art. 610.
3.
Jeżeli pozwolono na zastosowanie takich procedur przeniesienia, są one ustalane w pozwoleniu.
Procedury te zastępują procedury przewozowe przewidziane procedurą tranzytu zewnętrznego.
W przypadku przeniesienia produktów lub towarów przez posiadacza jednego pozwolenia na posiadacza drugiego pozwolenia obydwa pozwolenia przewidują procedury przeniesienia.
Pozwolenie na korzystanie z danych procedur może zostać udzielone, jedynie w przypadku gdy posiadacz pozwolenia prowadzi lub zleca prowadzenie ewidencji uszlachetniania czynnego, określonej w art. 556 ust. 3.
a) Przepisy regulujące przeniesienie towarów lub produktów w ramach jednego pozwolenia
Artykuł 617
Organy celne zezwalają, aby przeniesienie produktów kompensacyjnych lub towarów w stanie niezmienionym z urządzeń jednego operatora do urządzeń drugiego operatora w celu późniejszego ich przetworzenia zostało dokonane z pominięciem formalności celnych i zakończenia procedury uszlachetniania czynnego, na podstawie wpisu do ewidencji uszlachetniania czynnego.
Artykuł 618
Posiadacz pozwolenia pozostaje odpowiedzialny za przeniesione towary lub produkty.
b) Przepisy regulujące przeniesienie towarów lub produktów przez posiadacza pozwolenia na posiadacza drugiego pozwolenia
Artykuł 619
Organy celne zezwalają, aby przeniesienie produktów kompensacyjnych lub towarów w stanie niezmienionym przez posiadacza pozwolenia na posiadacza drugiego pozwolenia zostało dokonane na podstawie wpisu do ewidencji uszlachetniania czynnego pierwszego posiadacza i zgodnie z procedurą opisaną w załączniku 83.
Artykuł 620
1.
Odpowiedzialność za przeniesione towary lub produkty przechodzi na posiadacza drugiego pozwolenia w chwili przejęcia przez niego dostawy tych towarów lub produktów i wpisania ich do jego ewidencji uszlachetniania czynnego.
2.
Taki wpis do ewidencji uszlachetniania czynnego powoduje ponowne objęcie towarów lub produktów procedurą w imieniu posiadacza drugiego pozwolenia.
c) Przepisy ogólne
Artykuł 621
1.
Pod warunkiem, że nie będzie to miało wpływu na prawidłowość procedury, organy celne na innych warunkach, które określą, zezwalają:
a) na przewóz towarów przywożonych, z pominięciem formalności celnych, z urzędu objęcia procedurą do zakładu operatora, a produktów kompensacyjnych lub towarów w stanie niezmienionym z zakładu operatora do urzędu zakończenia;
b) na wcześniejsze uwierzytelnienie formularzy, określonych w załączniku 83, lub na wypełnienie przez operatora formularzy, określonych w załączniku 83, i opatrzenie ich specjalną, uznaną przez organy metalową pieczęcią;
c) na dopełnienie formalności z zastosowaniem systemu informatycznego, pod warunkiem że taki system gwarantuje właściwe wprowadzenie w życie przepisów niniejszego rozdziału.
2.
W przypadku stosowania ust. 1 lit. a) urząd nadzoru musi zostać poinformowany przez urząd objęcia procedurą, że przywożone towary zostały objęte procedurą oraz przez urząd zakończenia, że produkty kompensacyjne lub towary w stanie niezmienionym zostały wywiezione, poprzez przesłanie sporządzonych w tym celu dodatkowych kopii zgłoszenia wraz z dokumentami towarzyszącymi.
Artykuł 622
Posiadacz pozwolenia jest odpowiedzialny za wcześniejsze powiadomienie organów celnych, w formie i w sposób ustalony przez te organy, o przeniesieniach, które mają zostać dokonane.
Artykuł 623
1.
W przypadku stosowania procedur przeniesienia, określonych w niniejszej podsekcji, przy przedstawianiu rozliczenia procedury mogą być stosowane przepisy art. 580, dotyczące towarów uważanych za dopuszczone do swobodnego obrotu, pod warunkiem że nie jest to sprzeczne z innymi przepisami wspólnotowymi dotyczącymi dopuszczania do swobodnego obrotu.
2.
Urząd nadzoru informuje urząd lub urzędy celne objęcia procedurą o zakończeniu procedur, podając numery zgłoszeń objęcia procedurą, które przyjął.
Sekcja 6
Przepisy stosowane w ramach systemu ceł zwrotnych
Podsekcja 1
Dopuszczenie do swobodnego obrotu w ramach systemu ceł zwrotnych
Artykuł 624
Procedury przewidziane dla dopuszczenia do swobodnego obrotu w ramach systemu ceł zwrotnych stosuje się do towarów przywożonych, włączając towary przywożone w ramach systemu kompensacji ekwiwalentnej bez uprzedniego przywozu (specjalne dopuszczenie do swobodnego obrotu bez stosowania należności celnych przywozowych).
a) Procedura zwykła
Artykuł 625
1.
Z wyjątkiem przypadku stosowania art. 568 zgłoszenie dopuszczenia do swobodnego obrotu w ramach systemu ceł zwrotnych jest składane w jednym z urzędów objęcia procedurą, określonych w pozwoleniu.
2.
W przypadku stosowania art. 568 zgłoszenie określone w ust. 1 jest składane w jednym z należycie uprawnionych urzędów celnych.
Artykuł 626
1.
Zgłoszenie określone w art. 625 jest dokonywane zgodnie z art. 198-252.
2.
Stosuje się art. 575 ust. 2 i 3.
b) Procedury uproszczone
Artykuł 627
1.
Procedury uproszczone przewidziane w art. 76 Kodeksu dla dopuszczania do swobodnego obrotu w ramach systemu ceł zwrotnych stosowane są zgodnie z art. 275 i 276.
2.
Stosuje się art. 576 ust. 2.
3.
Zgłoszenie uzupełniające, określone w art. 76 ust. 2 Kodeksu, dostarczane jest w wyznaczonym terminie i najpóźniej w chwili składania wniosku o dokonanie zwrotu.
Podsekcja 2
Zwrot lub umorzenie należności
Artykuł 628
Przypadki określone w art. 577 ust. 2 są traktowane jako wywóz produktów kompensacyjnych poza Wspólnotę.
Artykuł 629
Zgłoszenie lub wniosek o nadanie produktom kompensacyjnym jednego z przeznaczeń celnych, określonych w art. 128 Kodeksu, zawiera wszystkie dane niezbędne do uzasadnienia wniosku o dokonanie zwrotu.
Artykuł 630
Bez uszczerbku dla stosowania procedur uproszczonych każdy produkt kompensacyjny, który ma otrzymać jedno z przeznaczeń celnych, jest przedstawiany w urzędzie celnym zakończenia i zostaje poddany formalnościom celnym przewidzianym dla danego przeznaczenia, zgodnie z mającymi zastosowanie ogólnymi przepisami.
Artykuł 631
1.
Z wyjątkiem przypadków stosowania art. 568 zgłoszenie nadające produktom kompensacyjnym jedno z przeznaczeń celnych, określonych w art. 128 Kodeksu, składane jest w jednym z urzędów zakończenia wyszczególnionych w pozwoleniu.
2.
W przypadku stosowania art. 568 zgłoszenie określone w ust. 1 składane jest w urzędzie, który wydał pozwolenie.
3.
Jednakże urząd nadzoru może zezwolić, aby zgłoszenie określone w ust. 1 zostało złożone w urzędzie celnym innym niż określone w ust. 1 i 2.
Artykuł 632
1.
Zgłoszenie określone w art. 631 sporządzane jest zgodnie z przepisami ustanowionymi w odniesieniu do danego przeznaczenia celnego.
2.
Stosuje się art. 583 ust. 2 i 3.
Artykuł 633
Procedury uproszczone, przewidziane w art. 76 Kodeksu, dotyczące zakończenia procedury stosuje się zgodnie z art. 278.
Artykuł 634
1.
Procent przywożonych towarów wchodzących w skład produktów kompensacyjnych oblicza się w razie konieczności w celu określenia należności celnych przywozowych, które mają zostać zwrócone lub umorzone.
Obliczenia takiego nie dokonuje się, w przypadku gdy wszystkie produkty kompensacyjne otrzymują jedno z przeznaczeń określonych w art. 128 Kodeksu.
2.
Obliczenia dokonuje się zgodnie z metodami określonymi w art. 635-637 lub z zastosowaniem jakiejkolwiek innej metody dającej takie same wyniki.
Artykuł 635
Metoda klucza ilościowego (produkty kompensacyjne) stosowana jest, w przypadku gdy w wyniku procesów uszlachetniania czynnego powstaje jeden rodzaj produktów kompensacyjnych.
W takim przypadku ilość przywożonych towarów odpowiadająca ilości produktów kompensacyjnych, w stosunku do których może zostać złożony wniosek o udzielenie zwrotu lub umorzenie, obliczana jest przy zastosowaniu do całkowitych ilości wymienionych towarów współczynnika odpowiadającego stosunkowi ilości produktów kompensacyjnych, w odniesieniu do których można ubiegać się o zwrot lub umorzenie, do całkowitej ilości produktów kompensacyjnych.
Artykuł 636
Metoda klucza ilościowego (towary przywożone) stosowana jest, w przypadku gdy wszystkie składniki towarów przywożonych wchodzą w skład każdego produktu kompensacyjnego.
Przy określaniu, czy stosować taką metodę, nie bierze się pod uwagę strat.
Ilość towarów przywożonych w ramach systemu ceł zwrotnych i używanych w wytwarzaniu każdego produktu kompensacyjnego określana jest przy zastosowaniu kolejno, w stosunku do całkowitych ilości przywożonych towarów, współczynnika odpowiadającego stosunkowi ilości wymienionych towarów wchodzących w skład każdego rodzaju produktów kompensacyjnych do całkowitej ilości towarów wchodzących w skład produktów kompensacyjnych jako całości.
Ilość przywożonych towarów odpowiadająca ilości produktów kompensacyjnych, w stosunku do których można ubiegać się o zwrot lub umorzenie, ustalana jest przy zastosowaniu dla ilości przywożonych towarów użytych w wytwarzaniu wymienionego produktu, obliczonej zgodnie z akapitem trzecim, współczynnika uzyskanego w sposób wskazany w art. 635.
Artykuł 637
1.
Metodę klucza wartościowego stosuje się we wszystkich przypadkach, w których nie mają zastosowania art. 635 i 636.
Jednakże w uzgodnieniu z posiadaczem pozwolenia oraz w celu uproszczenia organy celne mogą stosować metodę klucza ilościowego (towary przywożone) zamiast metody klucza wartościowego, jeżeli zastosowanie jednej i drugiej metody dałoby podobne wyniki.
2.
W celu określenia ilości towarów przywożonych użytych do wytworzenia każdego rodzaju produktu kompensacyjnego stosuje się kolejno, w stosunku do całkowitych ilości przywożonych towarów, współczynnik odpowiadający stosunkowi wartości każdego produktu kompensacyjnego do całkowitej wartości tych produktów, obliczonej zgodnie z ust. 3.
3.
Stosuje się art. 594 ust. 3.
4.
Ilość przywożonych towarów odpowiadająca ilości produktów kompensacyjnych, w stosunku do których można ubiegać się o zwrot lub umorzenie, obliczana jest przy zastosowaniu współczynnika uzyskanego w sposób wskazany w art. 635 dla ilości towarów przywożonych, użytych do wytworzenia wymienionego produktu, obliczonej zgodnie z ust. 2.
Artykuł 638
1.
Zwrot lub umorzenie należności celnych przywozowych uzależnione jest od złożenia przez posiadacza pozwolenia, w urzędzie nadzoru, wniosku zwanego dalej "wnioskiem o udzielenie zwrotu/UCZ".
Wniosek ten należy złożyć w dwóch egzemplarzach.
2.
Z zastrzeżeniem ust. 4, jeżeli pozwolenie zostało wydane na mocy art. 556 ust. 2, wniosek o udzielenie zwrotu/UCZ może zostać złożony jedynie w urzędzie nadzoru Państwa Członkowskiego, które wydało pozwolenie.
3.
Jeżeli stosowany jest art. 557, wniosek może zostać złożony jedynie przez jednego posiadacza.
4.
W szczególnych przypadkach na pisemny wniosek osób zainteresowanych, jeżeli dwa lub kilka Państw Członkowskich zaangażowanych w procesy uszlachetniania dopuszcza możliwość przedstawienia wniosku o udzielenie zwrotu/UCZ organom celnym innego Państwa Członkowskiego niż to określone w ust. 2, to państwa te najpierw przekazują wnioski Komisji wraz z projektem procedur, które mają zapewnić prawidłowe sporządzenie wniosku o udzielenie zwrotu/UCZ, określonego w art. 640.
Komisja odpowiednio informuje pozostałe Państwa Członkowskie.
Procedury, o których powiadomiona została Komisja, mogą być stosowane, chyba że Komisja powiadomi zainteresowane Państwa Członkowskie, w terminie dwóch miesięcy od dnia otrzymania projektu, o jakichkolwiek zastrzeżeniach w odniesieniu do ich stosowania.
Artykuł 639
1. Termin określony w art. 128 ust. 3 Kodeksu, w jakim musi zostać złożony wniosek o udzielenie zwrotu/UCZ, wynosi maksymalnie sześć miesięcy od dnia, w którym produkty kompensacyjne otrzymały jedno z przeznaczeń celnych określonych w art. 128 ust. 1 Kodeksu.
2.
Jeżeli uzasadnione jest to szczególnymi okolicznościami, organy celne mogą przedłużyć termin określony w ust. 1, nawet po jego upływie.
Artykuł 640
1.
Wniosek o udzielenie zwrotu/UCZ zawiera między innymi następujące dane:
a) numer pozwolenia;
b) ilość każdego rodzaju przywożonych towarów, w odniesieniu do których wnioskuje się o udzielenie zwrotu lub umorzenie;
c) kod CN przywożonych towarów;
d) wartość celną przywożonych towarów, jak również stawki należności celnych przywozowych za te towary, uznane przez organy celne z dniem przyjęcia zgłoszenia o objęcie procedurą dopuszczenia do swobodnego obrotu w ramach systemu ceł zwrotnych;
e) datę dopuszczenia do swobodnego obrotu towarów przywożonych w ramach systemu ceł zwrotnych;
f) numery zgłoszeń, na których podstawie przywożone towary zostały dopuszczone do swobodnego obrotu w ramach systemu ceł zwrotnych;
g) rodzaj i ilość produktów kompensacyjnych oraz przeznaczenie celne, jakie zostało im przydzielone;
h) wartość produktów kompensacyjnych, jeżeli w celu zakończenia użyta jest procedura klucza wartościowego;
i) wyznaczony współczynnik produktywności;
j) numery zgłoszeń, z których zastosowaniem produkty kompensacyjne zostały umieszczone w celu otrzymania jednego z przeznaczeń celnych, określonych w art. 128 Kodeksu;
k) kwotę należności celnych przywozowych, która ma zostać zwrócona lub umorzona, jak również kwotę wszelkich pobranych odsetek wyrównawczych, uwzględniając między innymi należności celne przywozowe za pozostałe produkty kompensacyjne.
2.
Jeżeli zastosowano uproszczone procedury odnoszące się do formalności dopuszczania do swobodnego obrotu w ramach systemu ceł zwrotnych oraz wywozu, to zgłoszeniami i dokumentami są te, które zostały określone w art. 76 ust. 3 Kodeksu.
Artykuł 641
1.
Jeżeli urząd nadzoru uznaje, że zgłoszenia określone w art. 640 ust. 1 lit. f) i j), jak również inne takie dokumenty określone przez wymieniony urząd powinny być przechowywane przez posiadacza pozwolenia, zgłoszenia te i dokumenty są udostępniane temu urzędowi.
2.
Jednakże jeżeli stosuje się art. 646, należycie poświadczone oryginały dokumentów INF 7 dołączane są do wniosku.
Artykuł 642
1.
Urząd nadzoru może zezwolić, aby wnioski nie zawierały niektórych danych określonych w art. 640 ust. 1, o ile dane te nie służą do obliczenia kwoty, która ma zostać zwrócona lub umorzona.
2.
Urząd nadzoru może zezwolić, aby wniosek o udzielenie zwrotu/UCZ, określony w art. 640 ust. 1 był sporządzany komputerowo lub w każdej innej formie określonej przez ten urząd.
Artykuł 643
Urząd nadzoru odnotowuje wniosek o udzielenie zwrotu/UCZ na podstawie przeprowadzonej weryfikacji, informuje posiadacza pozwolenia o wynikach tej weryfikacji; organ przechowuje wniosek oraz dotyczące go dokumenty przez okres co najmniej trzech lat kalendarzowych, licząc od końca roku, w którym wydał decyzję w sprawie wniosku.
Jednakże urząd nadzoru może zdecydować, aby dokumenty odnoszące się do wniosku były przechowywane przez posiadacza pozwolenia.
W takim przypadku dokumenty te przechowywane są przez taki sam okres.
Podsekcja 3
Współpraca administracyjna
Artykuł 644
1.
Jeżeli produkty kompensacyjne w ramach systemu ceł zwrotnych otrzymują jedno z przeznaczeń celnych, określonych w art. 128 ust. 1 tiret drugie Kodeksu, pozwalających na udzielenie zwrotu, to w dokumencie odnoszącym się do procedury lub w dokumencie stosowanym w wolnym obszarze celnym bądź składzie wolnocłowym w polu przeznaczonym na opis towarów umieszcza się jedno z następujących oznaczeń:
- Mercancías PA/S,
- A. F./S-varer,
- A. V./S-Waren,
- Εμπορεύματα ET/A,
- I. P./S. goods,
- Marchandises PA/S,
- Merci PA/S,
- AV/S-goederen,
- Mercadorias AA/S.
2.
Urząd zakończenia upewnia się, czy oznaczenia określone w ust. 1 umieszczone są na wszystkich dokumentach wydanych w celu zastąpienia lub zwolnienia dokumentów określonych w tym ustępie.
Artykuł 645
Jeżeli produkty kompensacyjne uzyskane w wyniku procedury uszlachetniania czynnego w ramach systemu ceł zwrotnych przesyłane są do innego urzędu nadzoru w tym samym lub innym Państwie Członkowskim z zastosowaniem wspólnotowej procedury tranzytu zewnętrznego, która może uzasadniać wniosek o udzielenie zwrotu, a także gdy dla tych produktów wnioskuje się o wydanie nowego pozwolenia na dokonanie uszlachetnienia czynnego, to należycie uprawnione do wydania takiego nowego pozwolenia organy celne, bądź z zastosowaniem systemu ceł zwrotnych, bądź z zastosowaniem systemu zawieszeń, wykorzystują dokument INF 1, określony w art. 611, w celu określenia kwoty należności celnych przywozowych, które mają zostać nałożone lub kwoty mogącego powstać długu celnego.
Artykuł 646
1.
Dokument informacyjny, zwany dokumentem INF 7, składa się z oryginału i jednej kopii na formularzu zgodnym ze wzorem i przepisami załącznika 84.
2.
Dokument INF 7, określony w ust. 1, stosowany jest tam, gdzie produkty kompensacyjne uzyskane w wyniku procedury uszlachetniania w ramach systemu ceł zwrotnych przekazywane są, bez składania wniosku o udzielenie zwrotu, do urzędu nadzoru innego niż urząd, w którym zostały dopuszczone do swobodnego obrotu, i otrzymują tam, w stanie niezmienionym lub po zakończeniu procesów uszlachetniania, na których przeprowadzenie zostało wydane stosowne pozwolenie, jedno z przeznaczeń celnych pozwalających na dokonanie zwrotu lub umorzenie, zgodnie z art. 128 ust. 1 Kodeksu.
O ile zaistnieje taka potrzeba, urząd celny, w którym zostało nadane takie przeznaczenie celne, wydaje na wniosek osoby zainteresowanej dokument informacyjny INF 7.
Artykuł 647
1.
Dokument informacyjny przedstawiany jest przez osobę zainteresowaną wraz ze zgłoszeniem celnym wykorzystywanym w celu nadania wnioskowanego przeznaczenia celnego.
2.
Urząd, w którym zostało przedstawione zgłoszenie, określone w ust. 1, poświadcza dokument informacyjny INF 7, zwraca oryginał i jedną kopię posiadaczowi pozwolenia oraz zachowuje drugą kopię.
Sekcja 7
Wymiana informacji z Komisją
Artykuł 648
1.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji:
a) dane wskazane w załączniku 85, w odniesieniu do każdego pozwolenia, gdzie wartość przywożonych towarów przekracza, na każdego operatora i na rok kalendarzowy, granice ustanowione w art. 552 ust. 1 lit. a) ppkt v); tego rodzaju powiadomienie nie jest konieczne, gdy pozwolenie na dokonanie uszlachetnienia czynnego wydane zostało na podstawie jednego lub kilku warunków gospodarczych, określonych następującymi kodami: 6106, 6107, 6201, 6202, 6203, 6301, 6302, 6303, 7004lub 7005.
Jednakże w odniesieniu do produktów określonych w art. 560 ust. 2 przekazywane dane muszą dotyczyć każdego udzielonego pozwolenia, niezależnie od wartości produktów lub kodu stosowanego w celu określenia warunków gospodarczych;
b) dane wskazane w załączniku 86 w odniesieniu do każdego nieuwzględnionego z powodu niespełnienia warunków gospodarczych zgłoszenia o udzielenie pozwolenia;
c) dane odnoszące się do przypadków, w których nie może zostać zastosowana stawka ryczałtowa, określona w art. 567, gdyż, pomimo że dane procesy uszlachetniania czynnego dokonywane są na przywożonych towarach wymienionych w pierwszej kolumnie załącznika 77, to uzyskane produkty kompensacyjne są inne niż produkty w takim samym stadium przetworzenia, określone w kolumnie 3 lub 4.
2.
Dane określone w ust. 1 lit. a) i b) przekazuje się w miesiącu następującym po miesiącu, w którym wydano pozwolenie lub odrzucono wniosek o udzielenie pozwolenia.
Są one rozpowszechniane przez Komisję wśród pozostałych Państw Członkowskich i są badane przez Komitet w przypadkach, w których okaże się to konieczne.
Artykuł 649
1.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji:
a) wykaz organów celnych, w których można składać wnioski o udzielenie pozwolenia, z wyjątkiem przypadków, w których stosuje się art. 568;
b) wykaz urzędów celnych uprawnionych do przyjmowania zgłoszeń o objęcie procedurą w ramach systemu zawieszeń lub zgłoszeń dopuszczenia do swobodnego obrotu w ramach systemu ceł zwrotnych, zgodnie z art. 568.
2.
Informacje określone w ust. 1 przekazywane są dwa miesiące przed rozpoczęciem stosowania niniejszego rozporządzenia i następnie w ciągu miesiąca następującego po tym, w którym dane Państwo Członkowskie dokonało zmiany zakresu właściwości urzędów celnych.
3.
Ku pożytkowi podmiotów gospodarczych Komisja publikuje te informacje w serii C Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich.
ROZDZIAŁ 4
Przetwarzanie pod kontrolą celną
Sekcja 1
Przepisy ogólne
Artykuł 650
Zgodnie z art. 131 Kodeksu towary wymienione w kolumnie I wykazu załącznika 87, które mają zostać poddane przetworzeniom określonym w II kolumnie tego wykazu, mogą korzystać z procedury przetwarzania pod kontrolą celną.
Podsekcja 1
Nadanie procedury – procedura zwykła
Artykuł 651
1.
Wniosek sporządzany jest zgodnie z art. 497 i zgodnie ze wzorem z załącznika 67/C oraz składany jest przez osobę, której może zostać udzielone pozwolenie na mocy art. 86, 132 i 133 Kodeksu.
2. a) Wniosek przedkładany jest organom celnym wyznaczonym przez Państwo Członkowskie, w którym ma zostać dokonane przetworzenie.
b) Jeżeli procesy przetwarzania mają zostać przeprowadzone przez wnioskodawcę lub na jego rzecz w różnych Państwach Członkowskich, to można ubiegać się o uzyskanie jednego pozwolenia.
W takim przypadku wniosek, który zawiera wszystkie dane odnoszące się do przebiegu procesów, jak również dokładnie określa miejsca, w których zostaną przeprowadzone, składany jest organom celnym Państwa Członkowskiego, w którym zostanie przeprowadzony pierwszy z tych procesów.
Artykuł 652
1.
Bez uszczerbku dla art. 656 pozwolenie wydawane jest przez organy, którym został przedstawiony wniosek na mocy art. 651 ust. 2, i sporządzane jest zgodnie z art. 500 oraz zgodnie ze wzorem z załącznika 68/C.
2.
W przypadku stosowania art. 651 ust. 2 lit. b) pozwolenie nie może zostać wydane bez zgody organów celnych wyznaczonych przez Państwa Członkowskie, w których znajdują się miejsca wskazane we wniosku.
Stosuje się następującą procedurę:
a) organy celne, którym przedstawiony został wniosek, po upewnieniu się, że warunki gospodarcze można uważać za spełnione w odniesieniu do planowanego procesu, przekazują wniosek oraz projekt pozwolenia organom celnym w innych zainteresowanych Państwach Członkowskich; wymieniony projekt obejmuje co najmniej współczynnik produktywności, zatwierdzone metody ustalania tożsamości towarów, urzędy celne określone w pkt 9 wzoru pozwolenia z załącznika 68/C, wszelkie zastosowane uproszczone procedury objęcia procedurą, przeniesienia lub zakończenia oraz reguły, których należy przestrzegać, między innymi w odniesieniu do powiadamiania urzędu nadzoru;
b) organy celne po otrzymaniu powiadomienia przekazują wszelkie zastrzeżenia tak szybko, jak jest to możliwe, i najpóźniej w terminie dwóch miesięcy, licząc od dnia przekazania wniosku i projektu pozwolenia;
c) organy celne, określone w lit. a), po podjęciu wszystkich środków dla zapewnienia spłacenia długu celnego, który może powstać w odniesieniu do przywożonych towarów, mogą wydać pozwolenie, jeżeli w terminie określonym w lit. b) nie otrzymały informacji o istnieniu zastrzeżeń do projektu pozwolenia;
d) Państwo Członkowskie, które wydało pozwolenie, przesyła jego kopię wszystkim Państwom Członkowskim określonym powyżej.
W ten sposób wydane pozwolenia są ważne jedynie w Państwach Członkowskich określonych powyżej.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji nazwy i adresy organów celnych wyznaczonych do przyjmowania wniosków i projektów pozwoleń określonych w lit. a). Komisja odpowiednio informuje pozostałe Państwa Członkowskie.
3.
W celu zapewnienia właściwego stosowania przepisów regulujących procedurę organy celne mogą w celu ułatwienia kontroli wymagać, aby posiadacz pozwolenia prowadził lub zlecił prowadzenie ewidencji towarowej, zwanej dalej "ewidencją przetwarzania pod kontrolą celną", która określa ilości przywożonych towarów objętych procedurą i uzyskanych produktów kompensacyjnych, jak również wszystkie dane niezbędne do monitorowania procesu oraz do właściwego obliczania należności celnych przywozowych, które mogą być należne.
"Ewidencja przetwarzania pod kontrolą celną" udostępniana jest urzędowi nadzoru, aby umożliwić mu przeprowadzenie kontroli niezbędnej dla prawidłowej realizacji procedury.
Jeżeli ewidencja prowadzona przez wnioskodawcę do celów handlowych pozwala na nadzorowanie procedury, to organy celne uznają tę ewidencję za ważną "ewidencję przetwarzania pod kontrolą celną".
Artykuł 653
Okres ważności każdego pozwolenia ustalany jest przez organy celne z uwzględnieniem szczególnych potrzeb osoby występującej z wnioskiem.
Jeżeli okres ten przekracza dwa lata, warunki, na podstawie których zostało ono wydane, są okresowo badane w przedziałach czasowych określonych w pozwoleniu.
Artykuł 654
1.
Udzielając pozwolenia, wyznaczone organy celne określają, zgodnie z art. 134 Kodeksu, termin, w którym przetworzone produkty mają otrzymać przeznaczenie celne, uwzględniając okres niezbędny dla przeprowadzenia procesu przetworzenia, jak również okres niezbędny dla nadania przeznaczenia celnego produktom przetworzonym.
2.
Jeżeli uzasadniają to zaistniałe okoliczności, termin wyznaczony w pozwoleniu może zostać przedłużony nawet po upływie pierwotnie wyznaczonego terminu.
Artykuł 655
1.
Współczynnik produktywności lub sposób ustalania tego współczynnika, określony w art. 134 Kodeksu, wyznaczany jest, o ile jest to możliwe, na podstawie danych dotyczących produkcji, które można sprawdzić w ewidencji posiadacza pozwolenia.
2.
Współczynnik lub sposób jego ustalania wyznaczany jest zgodnie z ust. 1, z zastrzeżeniem weryfikacji przez organy celne z mocą wsteczną.
Podsekcja 2
Nadanie procedury – procedura uproszczona
Artykuł 656
1.
Niniejszy artykuł stosuje się w przypadkach, w których procesy przetwarzania realizowane są w jednym Państwie Członkowskim.
2.
Jeżeli nie są stosowane uproszczone procedury objęcia procedurą, określone w art. 76 Kodeksu, każdy urząd celny uprawniony przez organy celne do wydawania pozwoleń z zastosowaniem procedury uproszczonej dopuszcza, aby złożenie zgłoszenia objęcia procedurą stanowiło jednocześnie wniosek o udzielenie pozwolenia.
W takim przypadku przyjęcie zgłoszenia stanowi pozwolenie, a przyjęcie to w każdym przypadku pozostaje uzależnione od warunków dotyczących udzielenia pozwolenia.
3.
Do zgłoszeń przedstawionych na mocy ust. 2 załącza się dokument sporządzony przez zgłaszającego, zawierający następujące informacje, o ile są one niezbędne, chyba że informacje te mogą zostać umieszczone w polu 44 formularza stosowanego do samych zgłoszeń:
a) jeżeli osoba występująca z wnioskiem o zastosowanie procedury nie jest zgłaszającym – nazwisko lub firma i adres osoby występującej z wnioskiem;
b) jeżeli osoba dokonująca przetwarzania nie jest osobą występującą z wnioskiem lub zgłaszającym – nazwisko lub firma i adres tej osoby;
c) rodzaj procesu przetworzenia;
d) opis handlowy i/lub techniczny przetworzonych produktów, które mają zostać uzyskane;
e) współczynnik produktywności lub, odpowiednio, sposób wyznaczania tego współczynnika;
f) przewidywany termin nadania przywożonym towarom przeznaczenia celnego;
g) miejsce, w którym ma zostać przeprowadzony proces przetwarzania.
Artykuł 498 stosuje się mutatis mutandis.
4.
Artykuł 502 stosuje się mutatis mutandis.
Sekcja 2
Objęcie towarów procedurą
Artykuł 657
1.
Z wyjątkiem przypadków, w których stosuje się art. 656, zgłoszenie objęcia towarów procedurą przetwarzania pod kontrolą celną składa się w jednym z określonych w pozwoleniu urzędów objęcia procedurą.
2.
W przypadku stosowania art. 656 zgłoszenie określone w ust. 1 składa się w jednym z należycie uprawnionych urzędów celnych.
Artykuł 658
1.
Zgłoszenie określone w art. 657 sporządzane jest zgodnie z przepisami art. 198-252.
2.
Bez uszczerbku dla stosowania art. 656 opis towarów znajdujący się na zgłoszeniu określonym w ust. 1 odpowiada specyfikacji znajdującej się w pozwoleniu.
3.
Do celów art. 62 ust. 2 Kodeksu do zgłoszenia objęcia procedurą dołącza się dokumenty określone w art. 220.
Artykuł 659
1.
Procedury uproszczone przewidziane w art. 76 Kodeksu stosuje się zgodnie z art. 275 i 276.
2.
Organy celne wstrzymują pozwolenie na korzystanie z odprawy uproszczonej w miejscu, przewidzianej w art. 276, w odniesieniu do osób, którym nie można udowodnić prowadzenia ewidencji przetwarzania pod kontrolą celną, określonej w art. 652 ust. 3.
3.
Zgłoszenie uzupełniające, określone w art. 76 ust. 2 Kodeksu, dostarczane jest w wyznaczonym terminie i najpóźniej w chwili złożenia rozliczenia procedury.
Sekcja 3
Zakończenie procedury
Artykuł 660
1.
Zakończenia procedury dokonuje się albo na podstawie ilości przywożonych towarów odpowiadających, przy zastosowaniu współczynnika produktywności, produktom przetworzonym albo na podstawie ilości towarów w stanie niezmienionym, które otrzymały przeznaczenie celne.
2.
O ile jest to konieczne, zgodnie z art. 135 Kodeksu reguły zawarte w art. 591-594 dotyczące stosunku przywożonych towarów będących częścią produktów stosuje się mutatis mutandis.
Artykuł 661
1.
Z wyjątkiem przypadków, w których stosuje się art. 656, zgłoszenie zakończenia procedury przetwarzania towarów pod kontrolą celną składane jest w jednym z określonych w pozwoleniu urzędów zakończenia.
2.
W przypadku stosowania art. 656 zgłoszenie określone w ust. 1 składane jest w urzędzie celnym, który wydał pozwolenie.
3.
Jednakże urząd nadzoru może zezwolić, aby zgłoszenie określone w ust. 1 zostało przedstawione w innym urzędzie celnym niż urząd określony w ust. 1 i 2.
Artykuł 662
1.
Zgłoszenie określone w art. 661 sporządzane jest zgodnie z przepisami ustanowionymi dla danego przeznaczenia celnego.
2.
Opis produktów przetworzonych lub towarów przywożonych objętych zgłoszeniem określonym w ust. 1 odpowiada specyfikacji znajdującej się w pozwoleniu.
3.
Stosuje się przepisy art. 583 ust. 3.
Artykuł 663
Procedury uproszczone przewidziane w art. 76 Kodeksu dla zakończenia procedury stosuje się zgodnie z art. 278 ust. 1.
Artykuł 664
1.
Posiadacz pozwolenia dostarcza do urzędu nadzoru rozliczenie procedury w terminie trzydziestu dni od upływu terminu zakończenia.
2.
Rozliczenie procedury zawiera między innymi następujące dane:
a) numer pozwolenia;
b) ilość każdego rodzaju przywożonych towarów oraz numery zgłoszeń objęcia tych towarów procedurą;
c) kod CN przywożonych towarów;
d) wartość celna przywożonych towarów;
e) wyznaczony współczynnik produktywności;
f) rodzaj i ilość oraz ich przeznaczenie celne, wraz z numerami zgłoszeń celnych, z których zastosowaniem przetworzone produkty zostały objęte przeznaczeniem celnym;
g) koszty przetworzenia, jeżeli art. 666 tiret czwarte ma być stosowany;
h) kod CN produktów przetworzonych.
3.
Jeżeli stosowane są procedury uproszczone dotyczące objęcia procedurą lub zakończenia procedury, to zgłoszeniami i danymi dokumentami są te przewidziane w art. 76 ust. 3 Kodeksu.
Artykuł 665
1.
Urząd nadzoru może wyrazić zgodę na:
a) rozliczenie procedury, określone w art. 595 ust. 1, sporządzone komputerowo lub w każdy inny sposób określony przez ten urząd;
b) rozliczenie procedury na zgłoszeniu o objęcie towarów procedurą.
2.
Stosuje się przepisy art. 598.
3.
Urząd nadzoru może sam dokonać rozliczenia procedury w terminie przewidzianym w art. 664 ust. 1.
W takim przypadku w pozwoleniu umieszcza się odpowiednią adnotację.
Artykuł 666
Zgodnie z art. 36 ust. 1 Kodeksu, jeżeli przetworzone produkty zostają dopuszczone do swobodnego obrotu, ich wartość celna jest, w zależności od wyboru osoby zainteresowanej dokonanego w dniu przyjęcia zgłoszenia objęcia procedurą dopuszczenia do swobodnego obrotu:
- ustaloną w tym samym lub podobnym czasie wartością celną towarów identycznych lub podobnych, wyprodukowanych w jakimkolwiek państwie trzecim,
- ich ceną sprzedaży, pod warunkiem że nie miały na nią wpływu powiązania między kupującym a sprzedającym,
- ceną sprzedaży we Wspólnocie towarów identycznych lub podobnych, pod warunkiem że nie miały na nią wpływu powiązania między kupującym a sprzedającym,
- wartością celną przywożonych towarów wraz z kosztami przetworzenia.
Artykuł 667
Jeżeli środki polityki handlowej obowiązują w odniesieniu do towarów w chwili przyjęcia zgłoszenia objęcia procedurą dopuszczenia do swobodnego obrotu, to środki te nie mają zastosowania do produktów przetworzonych, chyba że środki te obowiązują również w odniesieniu do produktów identycznych z produktami przetworzonymi.
W takim przypadku środki te stosuje się w odniesieniu do ilości przywożonych towarów, która rzeczywiście była użyta do wytworzenia dopuszczonych do swobodnego obrotu produktów przetworzonych.
Sekcja 4
Wymiana informacji z Komisją
Artykuł 668
1.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji:
a) dane wskazane w załączniku 88, w odniesieniu do każdego pozwolenia, gdzie wartość przywożonych towarów przekracza na każdego operatora i na rok kalendarzowy 100000 ECU;
b) dane wskazane w załączniku 86, w odniesieniu do każdego wniosku o udzielenie pozwolenia nieuwzględnionego z powodu niespełnienia warunków gospodarczych, określonych w art. 133 lit. e).
2.
Dane określone w ust. 1 lit. a) i b) przekazywane są w ciągu miesiąca następującego po miesiącu, w którym wydano pozwolenie lub odrzucono wniosek o udzielenie pozwolenia.
Są one rozpowszechniane przez Komisję wśród pozostałych Państw Członkowskich i są badane przez Komitet w przypadkach, w których jest to uznane za konieczne.
Artykuł 669
1.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji:
a) wykaz organów celnych, którym należy składać wnioski o udzielenie pozwolenia, z wyjątkiem przypadków, w których stosuje się art. 656;
b) wykaz urzędów celnych uprawnionych do przyjmowania zgłoszeń objęcia procedurą na mocy art. 656.
2.
Stosuje się art. 649 ust. 2 i 3.
ROZDZIAŁ 5
Odprawa czasowa
Sekcja 1
Przepisy ogólne
Artykuł 670
Do celów niniejszego rozdziału:
a) "urząd wprowadzenia" oznacza urząd celny, przez który towary, którym towarzyszy karnet ATA, są wprowadzane na obszar celny Wspólnoty;
b) "urząd wyprowadzenia" oznacza urząd celny, przez który towary, którym towarzyszy karnet ATA, opuszczają obszar celny Wspólnoty;
c) "środek transportu" oznaczają wszelkie środki transportu przeznaczone do transportu osób lub towarów.
Termin ten obejmuje części zapasowe oraz zwykłe akcesoria i wyposażenie, włącznie z przyrządami stosowanymi do załadunku, umocowywania lub zabezpieczania towarów przywożonych wraz ze środkiem transportu;
d) "osoba mająca swoją siedzibę poza obszarem celnym Wspólnoty" oznacza osobę fizyczną zamieszkałą na stałe poza obszarem celnym Wspólnoty lub osobę prawną mającą zarejestrowaną siedzibę poza tym obszarem;
e) "użytek handlowy" oznacza wykorzystywanie środka transportu do odpłatnego transportu osób lub odpłatnego bądź przemysłowego, lub handlowego przewozu towarów za opłatą lub bezpłatnie;
f) "użytek prywatny" oznacza wykorzystywanie środków transportu przez osobę zainteresowaną wyłącznie w celach osobistych, z wyłączeniem użytku handlowego;
g) "kontener" oznacza urządzenie umożliwiające transport (przenośna skrzynia, ruchoma cysterna, nadwozie zdejmowane lub inna podobna konstrukcja):
- całkowicie lub częściowo zamknięte, aby tworzyło pomieszczenie przeznaczone do umieszczenia towarów,
- o stałym charakterze i odpowiednio wytrzymałe, aby nadawało się do wielokrotnego użytku,
- specjalnie skonstruowane, aby ułatwić przewóz towarów przez jeden lub więcej środków transportu bez konieczności dokonywania przeładunków jego zawartości,
- skonstruowane tak, aby można było nim łatwo operować, w szczególności w czasie przeładunku z jednego środka transportu na drugi,
- wykonane w taki sposób, aby można je było łatwo napełnić lub opróżnić, o całkowitej pojemności jednego metra sześciennego lub większej.
Platformy załadunkowe są traktowane jako kontenery.
Pojęcie kontener obejmuje akcesoria i wyposażenie kontenera stosownie dla danego typu, pod warunkiem że takie akcesoria i wyposażenie są transportowane wraz z kontenerem.
Pojęcie kontener nie obejmuje pojazdów, akcesoriów lub części zapasowych do pojazdów, opakowań lub palet.
W drodze odstępstwa od tiret ostatniego pojęcie kontener stosuje się również do kontenerów o całkowitej pojemności mniejszej niż jeden metr sześcienny, wykorzystywanych w transporcie powietrznym;
h) "transport pod zamknięciem celnym" oznacza wykorzystywanie kontenera do transportu towarów, w przypadku gdy ustalenie ich tożsamości zapewniają zamknięcia celne kontenera;
i) "nadwozie zdejmowane" oznacza przedział załadunkowy, który nie jest wyposażony w żaden środek napędowy i jest specjalnie przeznaczony do transportu na pojeździe drogowym, a podwozia takiego pojazdu i ramy wewnętrzne karoserii są specjalnie do tego przeznaczone.
Definicja ta obejmuje również skrzynie, które są częściami ładunku specjalnie przeznaczonego do transportu kombinowanego;
j) "kontenery stanowiące przedział częściowo zamknięty" oznaczają urządzenia składające się z podstawy i nadbudowy oddzielających przestrzeń załadunkową równoważną przestrzeni kontenera zamkniętego; nadbudowa wykonana jest zwykle z elementów metalowych stanowiących szkielet kontenera; tego rodzaju kontenery mogą posiadać również jedną lub kilka ścianek bocznych lub czołowych; w niektórych przypadkach posiadają jedynie dach umocowany na podstawie poprzez prostopadłe słupy; tego rodzaju kontenery wykorzystywane są zwłaszcza do przewozu towarów o dużej objętości (np. pojazdy silnikowe);
k) "platformy załadunkowe" oznaczają platformy ładunkowe nieposiadające nadbudowy lub posiadające jedynie nadbudowę niekompletną, o takiej samej długości i szerokości jak kontenery wyposażone w części narożne wyższe i niższe umocowane na boku platformy w celu umożliwienia użycia tych samych urządzeń do załadunku i podnoszenia jak w przypadku kontenerów;
l) "akcesoria i wyposażenie kontenera" oznaczają w szczególności następujące części, nawet jeżeli są one zdejmowalne:
i) wyposażenie służące do kontroli, zmiany lub utrzymywania temperatury wewnątrz kontenera;
ii) małe przyrządy, takie jak rejestratory temperatury lub wstrząsów, służące do podawania lub rejestracji zmiany warunków otoczenia i wstrząsów;
iii) przegrody wewnętrzne, palety, półki, podpory, haki i podobne przyrządy służące do układania towarów;
m) "paleta" oznacza urządzenie, na którego powierzchni możne zostać zgromadzona pewna ilość towarów, aby tworzyły jednostkę ładunkową w celu jej transportowania lub obsługiwania bądź układania przy pomocy urządzeń mechanicznych.
Urządzenie to składa się z dwóch płaszczyzn oddzielonych wspornikami lub z jednej płaszczyzny podtrzymywanej przez podstawki lub ze specjalnej płaszczyzny stosowanej w transporcie powietrznym; całkowita wysokość urządzenia jest zmniejszona do minimum umożliwiającego obsługiwanie go za pomocą rolek, wózków widłowych lub wózków paletowych; może być również wyposażona w nadbudowę;
n) "użytkownik kontenera lub palety" oznacza osobę, która będąc lub nie będąc właścicielem kontenera lub palety, kontroluje w istocie ich przewóz;
o) "korzystający z procedury dla kontenera lub palety" oznacza użytkownika kontenera lub palety albo jego przedstawiciela;
p) "ruch wewnętrzny" oznacza przewóz osób zabranych lub towarów załadowanych na obszarze celnym Wspólnoty i mających wysiąść lub zostać wyładowanymi na tym obszarze.
Sekcja 2
Odprawa czasowa towarów innych niż środki transportu
Podsekcja 1
Odprawa czasowa z całkowitym zwolnieniem: zakres i warunki
a) Wyposażenie zawodowe
Artykuł 671
1.
Wyposażenie zawodowe korzysta z procedury odprawy czasowej z całkowitym zwolnieniem z należności celnych przywozowych.
2.
Wyposażenie zawodowe oznacza:
a) wyposażenie dla prasy albo do nadawania programów radiowych lub telewizyjnych, które jest potrzebne przedstawicielom prasy albo organizacji radiowych lub telewizyjnych, mającym swoją siedzibę poza obszarem celnym Wspólnoty i udającym się na ten obszar w celu zrelacjonowania czy też nadania lub nagrania materiału dla określonych programów;
b) wyposażenie kinematograficzne potrzebne osobie mającej swoją siedzibę poza obszarem celnym Wspólnoty i udającej się na ten obszar w celu zrealizowania określonego filmu lub filmów;
c) każde inne wyposażenie potrzebne do wykonywania zajęcia zarobkowego, prac rzemieślniczych lub zawodu osobie mającej swoją siedzibę poza obszarem celnym Wspólnoty, udającej się na ten obszar w celu wykonania określonego zadania.
Nie obejmuje ono wyposażenia, które ma być wykorzystane do produkcji na skalę przemysłową lub do pakowania towarów albo też (z wyjątkiem narzędzi ręcznych) do eksploatacji bogactw naturalnych, budowy, naprawy lub konserwacji konstrukcji budowlanych czy też do wykonywania robót ziemnych i realizacji podobnych projektów;
d) aparaturę pomocniczą do wyposażenia wymienionego w lit. a), b) i c) niniejszego ustępu oraz akcesoria do tego wyposażenia.
Wykaz opisowy towarów uznawanych za takie wyposażenia znajduje się w załączniku 90.
3.
Z procedury odprawy czasowej, określonej w ust. 1, korzysta wyposażenie zawodowe, pod warunkiem że:
a) jest własnością osoby mającej swoją siedzibę poza obszarem celnym Wspólnoty;
b) jest przywożone przez osobę mającą swoją siedzibę poza tym obszarem;
c) jest używane wyłącznie przez osobę udającą się na ten obszar lub pod jej osobistym nadzorem.
Jednakże warunek określony w lit. c) nie ma zastosowania w przypadku wyposażenia przywiezionego do produkcji filmów, programów telewizyjnych lub dzieł audiowizualnych zgodnie z umową o koprodukcji, której stroną jest osoba mająca swoją siedzibę na obszarze celnym Wspólnoty.
W przypadku nadawania wspólnego programu radiowego lub telewizyjnego wyposażenie zawodowe może być przedmiotem umowy najmu lub podobnego uzgodnienia, którego stroną jest osoba mająca swoją siedzibę na obszarze celnym Wspólnoty.
Artykuł 672
Części zapasowe przywożone później w celu dokonania naprawy wyposażenia zawodowego, które zostało przywiezione na czas określony, korzystają z udogodnień procedury odprawy czasowej na tych samych warunkach co samo wyposażenie.
b) Towary przeznaczone do wystawiania lub wykorzystywania na wystawach, targach, spotkaniach lub podobnych imprezach
Artykuł 673
1.
Z odprawy czasowej z całkowitym zwolnieniem z należności celnych przywozowych korzystają:
a) towary przeznaczone do wystawienia lub prezentacji na imprezie;
b) towary przeznaczone do wykorzystania w związku z prezentacją przywożonych produktów na imprezie, takie jak:
- towary potrzebne do celów prezentacji przywożonego urządzenia lub aparatury, która ma być wystawiona,
- materiał do budowy lub dekoracji tymczasowych stoisk osób mających swoją siedzibę poza Wspólnotą, łącznie z wyposażeniem elektrycznym,
- materiał reklamowy i pokazowy, jak również inne wyposażenie, które jest materiałem reklamowym dla wystawianych towarów przywożonych, takie jak nagrania dźwięku i obrazu, filmy i przezrocza, jak również aparatura do wykorzystania wraz z nimi;
c) wyposażenie, łącznie z wyposażeniem do tłumaczenia, aparaturą nagrywającą dźwięk i obraz oraz filmami o charakterze edukacyjnym, naukowym lub kulturalnym, przeznaczone do wykorzystania na międzynarodowych spotkaniach, konferencjach lub kongresach;
d) żywe zwierzęta, które mają zostać wystawione lub uczestniczyć w imprezach;
e) produkty uzyskane podczas imprez z przywiezionych czasowo towarów, urządzeń, aparatury lub zwierząt.
2.
Za imprezy uważane są:
a) wystawy, targi, salony i podobne imprezy o charakterze handlowym, przemysłowym, rolnym lub rzemieślniczym;
b) wystawy lub spotkania organizowane głównie w celach charytatywnych;
c) wystawy lub spotkania organizowane głównie w celu promocji dziedzin wiedzy, sztuki, rzemiosła, sportu lub w celu promocji działalności naukowej, edukacyjnej, technicznej, kulturalnej, dotyczącej związków zawodowych lub turystycznej, bądź w celu propagowania wiedzy religijnej lub kultu, bądź przyjaźni między narodami;
d) spotkania przedstawicieli organizacji lub grup organizacji międzynarodowych;
e) uroczystości i spotkania o charakterze oficjalnym lub upamiętniającym określone zdarzenia,
z wyjątkiem wystaw organizowanych prywatnie w sklepach lub pomieszczeniach handlowych, w celu sprzedaży przywożonych towarów.
c) Materiały pedagogiczne i wyposażenie naukowe
Artykuł 674
1.
Z procedury odprawy czasowej z całkowitym zwolnieniem z należności celnych przywozowych korzystają:
a) materiały pedagogiczne;
b) części zapasowe i akcesoria do takich materiałów;
c) narzędzia specjalnie przeznaczone do konserwacji, sprawdzania, dokonywania pomiarów lub naprawy takich materiałów.
2.
Materiały pedagogiczne oznaczają każdego rodzaju materiał przeznaczony wyłącznie do celów nauczania lub szkolenia zawodowego, w szczególności modele, instrumenty, urządzenia i maszyny.
Wykaz towarów uważanych za materiały pedagogiczne znajduje się w załączniku 91.
3.
Z procedury odprawy czasowej, określonej w ust. 1, materiały pedagogiczne, części zamienne, akcesoria i narzędzia korzystają, pod warunkiem że:
a) są sprowadzane przez upoważnione placówki i są używane pod nadzorem i na odpowiedzialność takich placówek;
b) są używane do celów niehandlowych;
c) są sprowadzane w rozsądnej ilości, biorąc pod uwagę zamierzone przeznaczenie przywozu;
d) w czasie gdy znajdują się na obszarze celnym Wspólnoty, pozostają własnością osoby mającej swoją siedzibę poza tym obszarem.
4.
Okres, przez który materiały pedagogiczne mogą pozostawać w ramach procedury odprawy czasowej, wynosi dwanaście miesięcy.
Artykuł 675
1.
Z odprawy czasowej z całkowitym zwolnieniem z należności celnych przywozowych korzystają:
a) wyposażenie naukowe;
b) części zapasowe i akcesoria do wyżej wymienionego wyposażenia;
c) narzędzia specjalnie przeznaczone do konserwacji, sprawdzania, dokonywania pomiarów lub naprawy wyposażenia naukowego wykorzystywanego na obszarze Wspólnoty wyłącznie do celów badań naukowych lub nauczania.
2.
Wyposażenie naukowe oznacza instrumenty, aparaturę i maszyny użytkowane do celów badań naukowych lub nauczania.
3.
Z procedury odprawy czasowej, określonej w ust. 1, wyposażenie naukowe, części zapasowe, akcesoria i narzędzia korzystają, pod warunkiem że:
a) są sprowadzane przez upoważnione placówki i są używane pod nadzorem i na odpowiedzialność takich placówek;
b) są używane do celów niehandlowych;
c) są sprowadzane w rozsądnej ilości, biorąc pod uwagę zamierzone przeznaczenie przywozu;
d) w czasie gdy znajdują się na obszarze celnym Wspólnoty, pozostają własnością osoby mającej swoją siedzibę poza tym obszarem.
4.
Okres, przez który wyposażenie naukowe może pozostawać w ramach procedury odprawy czasowej, wynosi dwanaście miesięcy.
Artykuł 676
1.
Do celów art. 674 ust. 3 lit. a) upoważnione placówki oznaczają placówki nauczania lub szkolenia zawodowego, publiczne lub prywatne, nieprowadzące działalności zarobkowej i które otrzymały odpowiednią zgodę wyznaczonych organów Państwa Członkowskiego, które wydało pozwolenie na dokonanie odprawy czasowej materiału pedagogicznego.
2.
Do celów art. 675 ust. 3 lit. a) upoważnione placówki oznaczają placówki naukowe lub nauczania, publiczne lub prywatne, nieprowadzące działalności zarobkowej i które otrzymały odpowiednią zgodę wyznaczonych organów Państwa Członkowskiego, które wydało pozwolenie na dokonanie odprawy czasowej wyposażenia naukowego.
d) Sprzęt medyczny, chirurgiczny i laboratoryjny
Artykuł 677
1.
Z odprawy czasowej z całkowitym zwolnieniem z należności celnych przywozowych korzysta sprzęt medyczny, chirurgiczny i laboratoryjny przeznaczony dla szpitali i innych instytucji medycznych.
2.
Z procedury odprawy czasowej, określonej w ust. 1, wymieniony sprzęt korzysta, pod warunkiem że:
a) został wysłany okazjonalnie tytułem nieodpłatnego wypożyczenia;
b) przeznaczony jest do celów diagnostycznych lub terapeutycznych.
3.
Przesyłka okazjonalna oznacza każdą przesyłkę sprzętu medycznego, chirurgicznego i laboratoryjnego dokonaną na prośbę szpitali lub innych instytucji medycznych, które, znajdując się w wyjątkowych okolicznościach, pilnie potrzebują takiego wyposażenia w celu uzupełnienia braków swojego wyposażenia medycznego.
e) Sprzęt przeznaczony do zwalczania skutków katastrof
Artykuł 678
1.
Z odprawy czasowej z całkowitym zwolnieniem z należności celnych przywozowych korzysta sprzęt przeznaczony do użycia w ramach środków podjętych w celu zwalczania skutków katastrof zaistniałych na obszarze celnym Wspólnoty.
2.
Z procedury odprawy czasowej, określonej w ust. 1, wymieniony sprzęt korzysta, pod warunkiem że:
- jest przywożony tytułem nieodpłatnego wypożyczenia,
- jest przeznaczony dla instytucji państwowych lub instytucji upoważnionych przez właściwe organy.
f) Opakowania
Artykuł 679
1.
Z odprawy czasowej z całkowitym zwolnieniem z należności celnych przywozowych korzystają opakowania.
2.
Opakowania oznaczają:
a) pojemniki wykorzystywane lub przeznaczone do wykorzystania w stanie, w jakim zostały przywiezione, w celu zapakowania lub opakowania towarów;
b) podstawy wykorzystywane lub przeznaczone do wykorzystania do zawinięcia, składania lub przytwierdzania towarów,
z wyjątkiem materiałów do pakowania, takich jak: słoma, papier, wata szklana i wióry, przywożonych luzem.
3.
Odprawa czasowa, określona w ust. 1, udzielana jest, pod warunkiem że:
a) jeżeli opakowania są przywożone pełne, zgłoszono, że zostaną powrotnie wywiezione puste lub pełne;
b) jeżeli opakowania są przywożone puste, zgłoszono, że zostaną powrotnie wywiezione pełne.
4.
Opakowania objęte procedurą odprawy czasowej nie mogą być wykorzystywane, nawet okazjonalnie, w ruchu wewnętrznym, z wyjątkiem ich wykorzystania w celu wywozu towarów poza obszar celny Wspólnoty.
W przypadku przywozu opakowań pełnych zakaz ten stosuje się jedynie od chwili, z którą zostały opróżnione ze swojej zawartości.
5.
Okres, przez który opakowania mogą pozostawać w ramach procedury odprawy czasowej, wynosi sześć miesięcy.
g) Inne towary kwalifikujące się do odprawy czasowej z całkowitym zwolnieniem
Artykuł 680
Z odprawy czasowej z całkowitym zwolnieniem z należności celnych przywozowych korzystają:
a) formy, matryce, klisze, rysunki, projekty i inne podobne artykuły, przeznaczone dla osoby mającej swoją siedzibę na obszarze celnym Wspólnoty, gdy co najmniej 75 % produkcji powstałej w wyniku ich użycia jest wywożone poza ten obszar;
b) przyrządy do pomiarów, kontroli, testowania i inne podobne artykuły, przeznaczone dla osoby mającej swoją siedzibę na obszarze celnym Wspólnoty w celu użycia w procesie produkcyjnym, jeżeli co najmniej 75 % produkcji powstałej w wyniku ich użycia jest wywożone poza ten obszar;
c) specjalne narzędzia i przyrządy oddane do dyspozycji osoby mającej swoją siedzibę na obszarze celnym Wspólnoty w celu użycia do produkcji towarów, które mają zostać w całości wywiezione, pod warunkiem że takie specjalne narzędzia i przyrządy pozostają własnością osoby mającej swoją siedzibę poza obszarem celnym Wspólnoty;
d) wszelkiego rodzaju towary, które mają zostać poddane testom, doświadczeniom lub pokazom, wliczając w to próby i doświadczenia niezbędne dla procedur homologacji, ale z wyjątkiem testów, doświadczeń lub pokazów stanowiących działalność zarobkową;
e) wszelkiego rodzaju towary, które mają służyć do przeprowadzenia testów, doświadczeń lub pokazów, ale z wyjątkiem testów, doświadczeń lub pokazów stanowiących działalność zarobkową;
f) próbki reprezentatywne dla określonej kategorii towarów, które mają być wystawiane w celu zdobycia zamówień na towary podobne.
Artykuł 681
1.
Z odprawy czasowej z całkowitym zwolnieniem z należności celnych przywozowych korzystają zastępcze środki produkcji.
2.
Okres, przez który zastępcze środki produkcji mogą pozostawać w ramach procedury odprawy czasowej, wynosi sześć miesięcy.
3.
Zastępcze środki produkcji oznaczają przyrządy, aparaturę i maszyny tymczasowo i nieodpłatnie udostępnione klientowi przez dostawcę lub naprawiającego w związku z oczekiwaniem na dostawę lub naprawę podobnych towarów.
Artykuł 682
1.
Z odprawy czasowej z całkowitym zwolnieniem z należności celnych przywozowych korzystają:
a) towary używane, przywożone w celu sprzedaży na aukcjach;
b) towary przywożone w ramach umowy sprzedaży z zastrzeżeniem pomyślnego przebiegu testów;
c) dzieła sztuki przywożone w celu wystawienia, z zamiarem ewentualnej sprzedaży;
d) przesyłki bez obowiązku kupna, wyrobów futrzarskich, kamieni szlachetnych, dywanów i wyrobów jubilerskich, pod warunkiem że ich szczególny charakter nie stoi na przeszkodzie w ich przywozie w charakterze próbek.
2.
Okres pozostawania towarów określonych w ust. 1 w ramach procedury odprawy czasowej wynosi sześć miesięcy w odniesieniu do lit. a), b) i c) i cztery tygodnie w odniesieniu do lit. d).
3.
Do powyższych celów:
- towary używane oznaczają towary inne niż towary nowo wyprodukowane,
- przesyłki bez obowiązku kupna oznaczają przesyłki towarów, które nadawca chciałby sprzedać, a które odbiorca może zakupi po przeprowadzeniu testów.
Artykuł 683
Z odprawy czasowej z całkowitym zwolnieniem z należności celnych przywozowych korzystają:
a) naświetlone i wywołane filmy kinematograficzne, pozytywy i inne zarejestrowane nośniki obrazu, przeznaczone do obejrzenia przed ich użytkiem handlowym;
b) filmy, taśmy magnetyczne i filmy na podłożu magnetycznym oraz inne nośniki dźwięku, przeznaczone do udźwiękowienia, dubbingu lub reprodukcji;
c) filmy pokazujące produkty lub działania produktów bądź sprzętu zagranicznego, pod warunkiem że nie są przeznaczone do publicznej projekcji w celu zarobkowym;
d) zapisane nośniki danych, przesłane bezpłatnie i przeznaczone do wykorzystania w automatycznym przetwarzaniu danych.
Artykuł 684
1.
Z odprawy czasowej z całkowitym zwolnieniem z należności celnych przywozowych korzystają przedmioty osobistego użytku oraz towary przywożone w celach sportowych.
2.
W tym celu:
a) przedmioty osobistego użytku oznaczają wszystkie przedmioty, nowe lub używane, których podróżny może potrzebować do jego lub jej osobistego użytku w czasie podróży, biorąc pod uwagę wszystkie okoliczności podróży, ale wyłączając wszelkie towary przywożone w celach handlowych;
b) towary przywożone w celach sportowych oznaczają artykuły sportowe i inne przedmioty do wykorzystania przez podróżnych w zawodach lub pokazach sportowych albo też do treningu na obszarze celnym Wspólnoty.
3.
Wykaz opisowy takich towarów znajduje się w załączniku 92.
Artykuł 685
Z odprawy czasowej z całkowitym zwolnieniem z należności celnych przywozowych korzystają:
a) żywe zwierzęta wszystkich gatunków przywożone w celu ujeżdżenia, treningu lub reprodukcji albo w celu poddania leczeniu weterynaryjnemu;
b) żywe zwierzęta wszystkich gatunków przywożone w celu okresowego pędzenia lub wypasu;
c) zwierzęta pociągowe i sprzęt pociągowy należące do osób mających swoją siedzibę poza obszarem celnym Wspólnoty ale w sąsiedztwie tego obszaru, pod warunkiem że są przywożone przez takie osoby w celu eksploatacji gruntów położonych na obszarze celnym Wspólnoty związanej z wykonywaniem prac rolnych lub leśnych, włączając zrywkę lub transport drewna bądź hodowlę ryb;
d) materiały reklamujące turystykę.
Wykaz opisowy towarów uznawanych za materiały reklamujące turystykę znajduje się w załączniku 93.
Artykuł 686
1.
Z odprawy czasowej z całkowitym zwolnieniem z należności celnych przywozowych korzystają materiały o charakterze socjalnym dla marynarzy.
2.
W tym celu:
- materiały o charakterze socjalnym oznaczają materiały przeznaczone do działalności o charakterze kulturalnym, oświatowym, wypoczynkowym, religijnym lub sportowym marynarzy,
- marynarze oznaczają wszystkie osoby transportowane na pokładzie statku, wykonujące obowiązki w związku z pracą lub służbą na statku znajdującym się na morzu.
3.
Wykaz towarów uważanych za materiały o charakterze socjalnym dla marynarzy znajduje się w załączniku 94.
4.
Z procedury odprawy czasowej, określonej w ust. 1, materiały te korzystają, pod warunkiem że są one:
a) wyładowane ze statku przeznaczonego do międzynarodowego transportu morskiego w celu ich czasowego wykorzystania na lądzie przez załogę przez okres nieprzekraczający postoju w porcie;
b) przywożone w celu czasowego użycia w placówkach o charakterze kulturalnym lub społecznym w okresie dwunastu miesięcy.
Placówki o charakterze kulturalnym lub społecznym oznaczają schroniska, kluby lub centra rekreacyjne dla marynarzy, prowadzone bądź przez organy urzędowe, bądź przez organizacje religijne lub inne organizacje o celu niezarobkowym, jak również miejsca kultu, gdzie regularnie odprawiane są nabożeństwa dla marynarzy.
Artykuł 687
Z odprawy czasowej z całkowitym zwolnieniem z należności celnych przywozowych korzysta różnego rodzaju wyposażenie używane pod nadzorem i na odpowiedzialność władzy publicznej do budowy, naprawy lub konserwacji znajdującej się w strefach przygranicznych infrastruktury o ogólnym znaczeniu.
Artykuł 688
1.
Z odprawy czasowej z całkowitym zwolnieniem z należności celnych przywozowych korzystają towary przywożone czasowo na obszar celny Wspólnoty, w szczególnych sytuacjach niewywołujących skutków gospodarczych.
2.
Odprawa czasowa towarów przywożonych sporadycznie na obszar celny Wspólnoty na okres nieprzekraczający trzech miesięcy, których wartość jest niższa od 4000ECU, uważana jest za jedną ze szczególnych sytuacji niewywołujących skutków gospodarczych.
Artykuł 689
1.
Każde Państwo Członkowskie może zdecydować się udzielić zamiast częściowego zwolnienia określonego w art. 142 Kodeksu całkowitego zwolnienia dla towarów przywożonych sporadycznie na jego terytorium na okres nieprzekraczający trzech miesięcy.
2.
W wyniku dokonywanej przez Komitet analizy powiadomień określonych w art. 746 ust. 1 lit. c) przyjmuje się przepisy mające na celu wyłączenie niektórych operacji z zakresu stosowania ust. 1, jeżeli stwierdzono, że naruszają one warunki konkurencyjności we Wspólnocie lub naruszają interesy podmiotów gospodarczych mających tam swoje siedziby.
Podsekcja 2
Szczególne przepisy odnoszące się do towarów, które mogą korzystać z procedury z częściowym zwolnieniem
Artykuł 690
Zgodnie z art. 142 ust. 2 Kodeksu wykaz towarów, które nie mogą korzystać z procedury odprawy czasowej z częściowym zwolnieniem z należności celnych przywozowych, znajduje się w załączniku 95.
Podsekcja 3
Nadanie procedury
a) Procedura zwykła
Artykuł 691
1.
Wniosek sporządzany jest zgodnie z art. 497 i zgodnie ze wzorem z załącznika 67/D oraz przedkładany przez osobę, której może zostać udzielone pozwolenie na mocy art. 86 i 138 Kodeksu.
2. a) Wniosek jest przedkładany organom celnym wyznaczonym przez Państwo Członkowskie, w którym towary mają zostać użyte.
b) Jeżeli przewiduje się, że towary zostaną użyte w kilku Państwach Członkowskich, to można ubiegać się o udzielenie jednego pozwolenia. Wniosek taki składany jest organom celnym wyznaczonym przez Państwo Członkowskie, w którym towary mają zostać użyte po raz pierwszy.
W takim przypadku wniosek zawiera dane dotyczące przebiegu użycia, jak również miejsca, w których towary przywożone czasowo będą wykorzystane.
Artykuł 692
1.
Bez uszczerbku dla art. 695 pozwolenie wydają organy, którym przedstawiony został wniosek na mocy art. 691 ust. 2, a wniosek sporządzany jest zgodnie z art. 500 i zgodnie ze wzorem z załącznika 68/D.
2.
W przypadku stosowania art. 691 ust. 2 lit. b) pozwolenie nie może zostać wydane bez zgody organów celnych wyznaczonych przez Państwo Członkowskie, w którym znajdują się miejsca wskazane we wniosku.
Stosowana jest następująca procedura:
a) organy celne, którym przedłożony został wniosek, przekazują pozostałym zainteresowanym organom celnym wniosek i projekt pozwolenia; projekt ten obejmuje przynajmniej miejsce wykorzystania, opis handlowy i/lub techniczny, przewidywaną ilość i wartość, artykuł, na mocy którego występuje się z wnioskiem o udzielenie pozwolenia, sposoby ustalania tożsamości towarów, urzędy celne określone w pkt 8 wzoru pozwolenia z załącznika 68/D i, o ile zaistnieje taka potrzeba, reguły, których należy przestrzegać między innymi w celu poinformowania urzędu nadzoru;
b) pozostałe zainteresowane organy celne powiadamiają w możliwie krótkim czasie i najpóźniej w terminie dwóch miesięcy od dnia przekazania wniosku i projektu pozwolenia, o wszelkich zaistniałych zastrzeżeniach.
c) organy celne, określone w lit. a), mogą wydać pozwolenie, jeżeli w terminie określonym w lit. b) nie uzyskały informacji o zastrzeżeniach wobec projektu pozwolenia;
d) Państwo Członkowskie, które wydało pozwolenie, przesyła jego kopię wszystkim Państwom Członkowskim określonym powyżej.
W ten sposób wydane pozwolenia są ważne jedynie w Państwach Członkowskich określonych powyżej.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji nazwy i adresy organów celnych wyznaczonych do przyjmowania wniosków i projektów pozwoleń, określonych w lit. a). Komisja odpowiednio informuje pozostałe Państwa Członkowskie.
Artykuł 693
Okres ważności pozwolenia wyznaczany jest przez organy celne w każdym pojedynczym przypadku, z uwzględnieniem szczególnych potrzeb wnioskodawcy.
Artykuł 694
1.
Wydając pozwolenie, wyznaczone organy celne określają termin, w którym przywożone towary muszą otrzymać przeznaczenie celne, uwzględniając terminy przewidziane w art. 140 ust. 2 Kodeksu i art. 674, 675, 677, 679, 681, 682 i 688 oraz termin potrzebny do osiągnięcia celu odprawy czasowej.
2.
Do celów art. 140 ust. 3 Kodeksu za wyjątkowe okoliczności uważa się wszystkie zdarzenia wymagające użycia towaru w dodatkowym okresie dla osiągnięcia celu, który uzasadniał zastosowanie odprawy czasowej.
3.
Jeżeli udzielane jest przedłużenie, które powoduje przekroczenie przewidzianego terminu, ustalane jest ono z uwzględnieniem okoliczności, które przeszkodziły posiadaczowi pozwolenia w wywiązaniu się w wymienionym terminie z obowiązku powrotnego wywozu.
b) Procedury uproszczone
Artykuł 695
1.
Niniejszy artykuł może być stosowany, w przypadku gdy użycie ma nastąpić w jednym Państwie Członkowskim lub w kilku Państwach Członkowskich.
Niniejszy artykuł jest stosowany, w przypadku gdy nie wnosi się o stosowanie art. 142 ust. 1 Kodeksu lub art. 688 i 689.
2.
Jeżeli uproszczone procedury objęcia procedurą, przewidziane w art. 76 Kodeksu, nie są stosowane, to urząd celny uprawniony przez organy celne do wydawania pozwoleń z zastosowaniem procedury uproszczonej dopuszcza, aby złożenie zgłoszenia objęcia procedurą stanowiło wniosek o udzielenie pozwolenia.
W takim przypadku przyjęcie zgłoszenia stanowi pozwolenie, a przyjęcie to w każdym przypadku pozostaje uzależnione od warunków dotyczących udzielenia pozwolenia, włączając decyzję urzędu nadzoru wymienionego w polu 44 formularza.
3.
Do zgłoszenia przedstawionego na mocy ust. 2 załącza się dokument sporządzony przez zgłaszającego, zawierający następujące informacje, o ile są one niezbędne, chyba że informacje te mogą zostać umieszczone w polu 44 formularza stosowanego do samego zgłoszenia:
a) jeżeli osoba występująca z wnioskiem o zastosowanie procedury nie jest zgłaszającym – nazwisko lub firma i adres osoby występującej z wnioskiem i, w zależności od przypadku, właściciela towarów;
b) jeżeli użytkownik nie jest zgłaszającym – nazwisko lub firma i adres użytkownika towarów;
c) artykuł, na mocy którego występuje się z wnioskiem o zastosowanie procedury;
d) przewidywany czas pozostawania towarów w ramach procedury;
e) miejsce, w którym towary mają zostać użyte;
f) każde zastosowanie procedur przewidzianych w art. 713 i 714.
Artykuł 498 stosuje się mutatis mutandis.
4.
Artykuł 502 stosuje się mutatis mutandis.
Artykuł 696
1.
W przypadkach przewidzianych w art. 229 ust. 1 lit. a) i c) stosuje się uproszczoną procedurę udzielania pozwoleń, pod warunkiem że zgłaszający przedłoży na poparcie zgłoszenia ustnego wykaz, w którym podane są:
a) jego nazwisko (nazwa) i adres;
b) opis handlowy towarów;
c) wartość towarów;
d) przewidywany okres pozostawania towarów w danym Państwie Członkowskim;
e) dokładna informacja dotycząca ilości każdego rodzaju towarów;
f) miejsce wykorzystania w przypadkach określonych w art. 229 ust. 1 lit. a) tiret czwarte.
2.
Opatrzony datą i podpisany przez wnioskodawcę wykaz, składany jest w urzędzie celnym w dwóch egzemplarzach; jeden egzemplarz jest poświadczany przez urząd celny i zwracany osobie zainteresowanej, a drugi zachowuje wymieniony urząd.
Poświadczenie wykazu przez urząd celny traktowane jest jako pozwolenie.
3.
Wykazy odnoszące się do zwierząt i wyposażenia, określonego w art. 229 ust. 1 tiret pierwsze, mogą zostać wykorzystane w okresie jednego roku dla wszystkich wprowadzeń na obszar celny Wspólnoty.
Wykazy te składa się co roku we właściwym urzędzie celnym przed dokonaniem pierwszej operacji odprawy czasowej.
Artykuł 697
1.
Przedstawienie karnetu ATA w uprawnionym przez organy celne urzędzie celnym w celu skorzystania z procedury odprawy czasowej jest równoznaczne ze złożeniem wniosku o udzielenie pozwolenia, a przyjęcie tego karnetu (odcinka odprawy czasowej) jest równoznaczne z udzieleniem pozwolenia na korzystanie z procedury.
2.
Towary, w stosunku do których odprawa czasowa może zostać zastosowana zgodnie procedurą opisaną w ust. 1, wymienione są w załączniku 96.
3.
Urzędy celne mogą przyjmować jedynie karnety ATA:
a) wydane w jednym z państw, które jest umawiającą się stroną Konwencji ATA oraz poświadczone i gwarantowane przez zrzeszenie wchodzące w skład międzynarodowego systemu gwarancji.
Komisja przekazuje Państwom Członkowskim wykaz danych państw i zrzeszeń;
b) poświadczone przez organy celne w polu do tego przeznaczonym na stronie tytułowej karnetu; oraz
c) ważne na obszarze celnym Wspólnoty.
Artykuł 698
Rzeczy osobistego użytku i towary przywożone w celach sportowych, określone w art. 684, mogą korzystać z procedury bez pisemnego wniosku lub pozwolenia, chyba że wyraźnie zażądają tego organy celne.
W takim przypadku akt przewidziany w art. 233 uważany jest za wniosek o udzielenie odprawy czasowej, a brak interwencji organów celnych za udzielenie pozwolenia.
Podsekcja 4
Objęcie towarów procedurą
Artykuł 699
1.
Z wyjątkiem przypadków stosowania art. 695-697 zgłoszenie objęcia towarów procedurą odprawy czasowej składane jest w jednym z urzędów celnych objęcia procedurą określonych w pozwoleniu.
2.
W przypadku stosowania art. 695 i 696 zgłoszenie określone w art. 701 lub wykaz składane są w jednym z należycie uprawnionych urzędów celnych.
3.
W przypadku stosowania art. 697 przedstawienie karnetu ATA w celu objęcia towarów procedurą odprawy czasowej dokonywane jest w następujących urzędach celnych:
a) w przypadku towarów określonych w załączniku 95 pkt 2-9, 11 i 20, w urzędach objęcia procedurą, w których właściwości miejscowej mają być używane towary;
b) w pozostałych przypadkach w każdym innym urzędzie wprowadzenia uprawnionym do działania jako urząd objęcia procedurą.
W takim przypadku urząd wprowadzenia działa jako urząd objęcia procedurą.
Jeżeli w wyjątkowych przypadkach urząd wprowadzenia, uprawniony do działania jako urząd objęcia procedurą nie jest w stanie sprawdzić, czy spełnione są wszystkie warunki procedury odprawy czasowej, to zezwala on na przewiezienie towarów do urzędu przeznaczenia zdolnego do sprawdzenia, czy wspomniane warunki zostały spełnione, z zastosowaniem karnetu ATA jako dokumentu tranzytowego.
4.
Organy celne Państw Członkowskich nadają swoim urzędom celnym uprawnienia do działania jako urzędy objęcia procedurą lub urzędom wprowadzenia do działania jako urzędy objęcia procedurą.
Artykuł 700
Do celów art. 88 Kodeksu przypadki, w których nie można żądać zabezpieczenia przy objęciu procedurą odprawy czasowej, wymienione są w załączniku 97.
a) Procedura zwykła
Artykuł 701
1.
Zgłoszenie określone w art. 699 ust. 1 i 2 sporządza się zgodnie z art. 198-252.
2.
Bez uszczerbku dla stosowania art. 695 opis towarów podany w zgłoszeniu określonym w ust. 1 jest zgodny ze specyfikacją znajdującą się w pozwoleniu.
3.
W przypadku stosowania art. 699 ust. 3 urząd objęcia procedurą spełnia następujące formalności:
a) weryfikuje dane podane w polach A-G odcinka przywozowego;
b) wypełnia grzbiet odcinka i pole H odcinka przywozowego; termin powrotnego wywozu towarów, który ma zostać wpisany w polu H lit. b), nie może przekraczać terminu ważności karnetu, bez uszczerbku dla specjalnych terminów, określonych w art. 140 ust. 2 Kodeksu;
c) podaje w polu H lit. e) odcinka powrotnego wywozu nazwę i adres urzędu objęcia procedurą; oraz
d) zatrzymuje odcinek przywozowy.
b) Procedury uproszczone
Artykuł 702
Procedury uproszczone przewidziane w art. 76 Kodeksu stosuje się zgodnie z art. 275 i 276.
Podsekcja 5
Zakończenie procedury
a) Ogólne przepisy dotyczące przeznaczeń celnych przewidzianych w art. 89 Kodeksu
Artykuł 703
Objęcie przeznaczeniem celnym towarów już podlegających procedurze odprawy czasowej z częściowym zwolnieniem uzależnione jest od uiszczenia każdej kwoty należnej na mocy art. 143 Kodeksu.
Artykuł 704
1.
Procedurę odprawy czasowej uważa się za zakończoną w odniesieniu do towarów przywożonych na mocy art. 673, które zostały skonsumowane, zniszczone lub bezpłatnie rozdane publiczności na imprezie.
Rodzaj takich towarów lub produktów, określonych w art. 673 ust. 1 lit. e), musi jednakże odpowiadać charakterowi imprezy, liczbie zwiedzających i znaczeniu udziału wystawcy w wymienionej imprezie.
2.
Ustęp 1 nie ma zastosowania do napojów spirytusowych, wyrobów tytoniowych lub paliw.
b) Procedury zwykłe
Artykuł 705
1.
Z wyjątkiem przypadków, w których stosuje się art. 695-697, zgłoszenie o zakończenie procedury odprawy czasowej składa się w jednym z określonych w pozwoleniu urzędów celnych zakończenia.
2.
W przypadku stosowania art. 695 zgłoszenie określone w ust. 1 lub, w zależności od przypadku, wykaz składany jest w urzędzie celnym, który wydał pozwolenie.
3.
W przypadku stosowania art. 697 karnet ATA przedstawiany jest w uprawnionym urzędzie celnym zakończenia.
4.
Jednakże urząd celny nadzoru może zezwolić, aby zgłoszenie określone w ust. 1 i 2 zostało przedstawione w innym urzędzie celnym niż te określone we wspomnianych ustępach.
Artykuł 706
1.
Zgłoszenie określone w art. 705 ust. 1 i 2 sporządzane jest zgodnie z przepisami ustanowionymi w odniesieniu do przeznaczenia celnego.
2.
Opis towarów podany w zgłoszeniu, określony w ust. 1, jest zgodny ze specyfikacją znajdującą się w pozwoleniu.
3.
W przypadku stosowania art. 705 ust. 3 urząd zakończenia:
a) wypełnia grzbiet odcinka i pole H odcinka powrotnego wywozu;
b) zatrzymuje odcinek powrotnego wywozu i odsyła go niezwłocznie do urzędu określonego w polu H lit. e) tego odcinka.
c) Procedury uproszczone
Artykuł 707
Procedury uproszczone przewidziane w art. 76 Kodeksu stosuje się zgodnie z art. 278.
Podsekcja 6
Przepisy dotyczące naliczania należności
Artykuł 708
Zgodnie z art. 144 ust. 1 Kodeksu w przypadku towarów określonych w art. 673 i 682 ust. 1 lit. a), c) i d), miarodajnym momentem w celu określenia długu celnego jest czas przyjęcia zgłoszenia dopuszczenia do swobodnego obrotu.
Artykuł 709
1.
Dopuszczenie do swobodnego obrotu przywożonych towarów uprzednio objętych procedurą odprawy czasowej pociąga za sobą konieczność uiszczenia odsetek wyrównawczych od całkowitej kwoty należności celnych przywozowych.
2.
Ustęp 1 nie ma zastosowania w przypadku dopuszczenia do swobodnego obrotu towarów uprzednio objętych procedurą odprawy czasowej na mocy art. 673, 678, 682, 684 i 685 lit. d).
3. a) Roczne stopy procentowe są stopami wyznaczonymi zgodnie z art. 589 ust. 4 lit. a).
b) Odsetki nalicza się za miesiąc kalendarzowy i okres między pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano pierwszego objęcia procedurą przywożonych towarów, dla których procedura zostaje zakończona, a ostatnim dniem miesiąca, w którym towary zostały dopuszczone do swobodnego obrotu.
Miarodajny okres, który uwzględnia się przy naliczaniu odsetek wyrównawczych, nie może być krótszy od jednego miesiąca.
c) Kwota odsetek naliczana jest na podstawie należności celnych przywozowych, stopy procentowej określonej w lit. a) i okresu określonego w lit. b).
Artykuł 710
W przypadku naruszenia lub nieprawidłowości popełnionych w trakcie lub w związku z operacją odprawy czasowej realizowaną z zastosowaniem karnetu ATA przepisy art. 454 i 455, jak również art. 458-461 dla przypadków, w których karnet ATA stosowany jest jako dokument tranzytowy, stosuje się mutatis mutandis do uiszczania wymaganych należności celnych przywozowych.
Podsekcja 7
Współpraca administracyjna
Artykuł 711
Jeżeli przywożone towary umieszczone są w wolnym obszarze celnym lub składzie wolnocłowym bądź objęte jedną z procedur zawieszających pozwalających na zakończenie procedury odprawy czasowej, to w polu przeznaczonym na opis towarów w dokumencie właściwym dla wymienionego przeznaczenia celnego lub, w przypadku stosowania procedur uproszczonych, w dokumencie handlowym lub wykorzystywanej ewidencji umieszcza się dodatkowo jedno z następujących oznaczeń przewidzianych stosowaną procedurą:
- Mercancías IT,
- MI-varer,
- V. V.-Waren,
- Εμπορεύματα ΠΕ,
- T. A. goods,
- Marchandises AT,
- Merci A. T.,
- TI-goederen,
- Mercadorias I. T.
Podsekcja 8
Przeniesienie towarów
Artykuł 712
1.
Bez uszczerbku dla art. 713 i 714, jeżeli towary mają przemieszczać się na obszarze celnym Wspólnoty bądź w ramach przeniesienia pozwolenia, bądź w ramach tego samego pozwolenia, to transport danych towarów odbywa się zgodnie z przepisami dotyczącymi tranzytu zewnętrznego.
2.
W dokumencie wspólnotowego tranzytu zewnętrznego lub dokumencie traktowanym jako dokument tranzytu zewnętrznego umieszczona jest ostateczna data powrotnego wywozu i jedno z potwierdzeń określonych w art. 711.
Artykuł 713
1.
Na wniosek osoby zainteresowanej transport towarów określonych w art. 712 ust. 1 może odbywać się w ramach jednego pozwolenia zgodnie z procedurami przeniesienia przewidzianymi w ust. 3 i 4 niniejszego artykułu.
2.
Jeżeli pozwolono na zastosowanie takich procedur przeniesienia, to muszą one zostać przewidziane w pozwoleniu.
Zastępują one wtedy procedury przewozowe przewidziane procedurą tranzytu zewnętrznego.
3.
Organy celne zezwalają, aby przeniesienie towarów z urzędu objęcia procedurą do urzędu zakończenia dokonane zostało bez innych formalności celnych niż te, przewidziane w art. 715 ust. 3 i bez zakończenia procedury odprawy czasowej.
4.
Odpowiedzialność za przenoszone towary ponosi posiadacz pozwolenia.
5.
Posiadacz pozwolenia zobowiązany jest do wcześniejszego powiadomienia organów celnych o zamiarze dokonania przeniesienia w formie i w sposób określony przez te organy.
Artykuł 714
1.
Pod warunkiem że nie zostanie naruszona prawidłowość dokonania operacji, organy celne, na innych warunkach, które same wyznaczą, zezwalają na przewóz towarów przywożonych z pominięciem formalności celnych, z urzędu objęcia do miejsca wykorzystania i z miejsca wykorzystania do urzędu zakończenia.
2.
Osoba zainteresowana informuje urząd nadzoru o powrotnym wywozie towarów objętych procedurą odprawy czasowej, przesyłając egzemplarz zgłoszenia wywozowego, który został jej zwrócony.
Artykuł 715
1.
W przypadku stosowania art. 712 przy objęciu towarów procedurą tranzytu zewnętrznego organy celne, na żądanie posiadacza pozwolenia, poświadczają dokument informacyjny przewidziany w ust. 3.
2.
W przypadku stosowania art. 713 dokument informacyjny przewidziany w ust. 3 jest poświadczany w chwili objęcia towarów procedurą lub w chwili rozpoczęcia operacji przeniesienia.
3.
Dokument informacyjny, zwany dalej "dokumentem INF 6", składa się z oryginału i dwóch kopii.
Wystawiany jest on na formularzu odpowiadającym wzorowi z załącznika 98.
Artykuł 716
1.
Dokument INF 6 zawiera wszystkie informacje, niezbędne dla organów celnych:
- datę objęcia przywożonych towarów procedurą odprawy czasowej,
- określone w tym dniu elementy kalkulacyjne,
- kwotę już pobranych w związku z częściowym zwolnieniem należności celnych przywozowych i okres uwzględniany dla ich pobrania.
2.
Oryginał i jedna kopia dokumentu INF 6 są zwracane osobie zainteresowanej; jedną kopię zachowuje urząd celny, który ją poświadczył; drugą kopię osoba zainteresowana zwraca do urzędu zakończenia i po poświadczeniu przez ten urząd, osoba zainteresowana odsyła ją do urzędu celnego, który ją pierwotnie poświadczył.
Sekcja 3
Odprawa czasowa środków transportu
Podsekcja 1
Odprawa czasowa z całkowitym zwolnieniem: zakres i warunki
Artykuł 717
Bez uszczerbku dla art. 718 ust. 7, art. 719 ust. 10 lit. b) i ust. 11, art. 721 ust. 5, art. 722 ust. 3 i art. 723 ust. 3 i 7, środki transportu, określone w lit. a)-d) poniżej, nie mogą zostać wypożyczone, wynajęte, oddane w zastaw, odstąpione ani oddane do dyspozycji osobie mającej swoją siedzibę we Wspólnocie.
a) Środki transportu drogowego
Artykuł 718
1.
Z procedury odprawy czasowej mogą korzystać pojazdy drogowe do użytku handlowego.
2.
Do celów niniejszego artykułu pojazdy oznaczają wszystkie pojazdy drogowe, włącznie z ich przyczepami, które mogą zostać dołączone do takich pojazdów.
3.
Bez uszczerbku dla ust. 4 korzystanie z procedury odprawy czasowej, określonej w ust. 1, uzależnione jest od warunku, aby pojazdy były:
a) przywiezione przez osobę mającą swoją siedzibę poza obszarem celnym Wspólnoty lub na rzecz tej osoby;
b) wykorzystane do użytku handlowego przez tę osobę lub na jej rzecz; oraz
c) zarejestrowane poza obszarem celnym Wspólnoty na nazwisko osoby mającej swoją siedzibę poza tym obszarem.
Jednakże jeżeli pojazdy nie są zarejestrowane, warunek ten uważa się za spełniony, w przypadku gdy pojazdy te należą do osoby mającej swoją siedzibę poza obszarem celnym Wspólnoty;
d) wykorzystywane wyłącznie do transportu rozpoczynającego się lub kończącego poza obszarem celnym Wspólnoty.
4.
Jeżeli przyczepa dołączona jest do pojazdu silnikowego zarejestrowanego na obszarze celnym Wspólnoty, to pozwolenie na korzystanie z odprawy czasowej może zostać udzielone nawet w przypadku, gdy warunki ustanowione w ust. 3 lit. a) i b) nie są spełniane.
5.
Pojazdy określone w ust. 1 mogą pozostawać na obszarze celnym Wspólnoty z zastrzeżeniem warunków ustanowionych w ust. 3, przez okres niezbędny do zrealizowania operacji, w związku z którymi zabiega się o udzielenie pozwolenia na korzystanie z odprawy czasowej, takimi jak przewóz, umieszczenie podróżnych w środku transportu i wysadzenie ich, załadunek i wyładunek towarów, transport i konserwacja.
6.
Do celów ust. 3 lit. a) i b) osoby działające na rzecz osoby mającej swoją siedzibę poza obszarem celnym Wspólnoty muszą być należycie upoważnione przez tę osobę.
7.
W drodze odstępstwa od ust. 3:
a) pojazdy do użytku handlowego mogą, z zastrzeżeniem warunków ust. 6, być prowadzone przez osoby fizyczne mające swoją siedzibę na obszarze celnym Wspólnoty;
b) organy celne mogą zezwolić:
- aby w wyjątkowych przypadkach osoba mająca swoją siedzibę na obszarze celnym Wspólnoty przywoziła i użytkowała pojazdy do użytku handlowego, objęte procedurą odprawy czasowej w ograniczonym okresie, wyznaczonym przez te organy dla każdego rozpatrywanego przypadku,
- aby osoba fizyczna mająca swoją siedzibę na obszarze celnym Wspólnoty i zatrudniona przez osobę mającą swoją siedzibę poza tym obszarem przywoziła i użytkowała na tym obszarze, do celów handlowych, pojazd należący do osoby mającej swoją siedzibę poza tym obszarem.
Pojazd dopuszczony do procedury odprawy czasowej może również być użyty do celów prywatnych, gdy jest to użytek uboczny i okazjonalny w stosunku do użytku handlowego i został przewidziany w umowie o pracę;
c) pojazdy do użytku handlowego mogą być używane w ruchu wewnętrznym, jeżeli obowiązujące przepisy transportowe, odnoszące się w szczególności do warunków jego dostępności i wykonywania, przewidują taką możliwość.
Artykuł 719
1.
Procedurę odprawy czasowej stosuje się do pojazdów drogowych do użytku prywatnego.
2.
Do celów niniejszego artykułu pojazdy oznaczają wszystkie pojazdy drogowe, włącznie z przyczepami kempingowymi i przyczepami, które mogą zostać dołączone do pojazdu silnikowego.
3.
Korzystanie z procedury odprawy czasowej, określonej w ust. 1, uzależnione jest od warunku, aby pojazdy były:
a) przywiezione przez osobę mającą swoją siedzibę poza obszarem celnym Wspólnoty;
b) wykorzystywane przez osoby zainteresowane do użytku prywatnego;
c) zarejestrowane poza obszarem celnym Wspólnoty na nazwisko osoby mającej swoją siedzibę poza tym obszarem.
Jednakże jeżeli pojazdy nie są zarejestrowane, powyższy warunek uważa się za spełniony, w przypadku gdy pojazdy te należą do osoby mającej swoją siedzibę poza obszarem celnym Wspólnoty.
4.
W drodze odstępstwa od ust. 3:
a) procedura może być zastosowana również w przypadku pojazdów niewspólnotowych, które są tymczasowo zarejestrowane na obszarze celnym Wspólnoty w celu ich powrotnego wywozu oraz posiadają tablicę rejestracyjną wydaną osobie mającej swoją siedzibę poza tym obszarem;
b) organy celne mogą zezwolić, aby osoba fizyczna mająca swoją siedzibę na obszarze celnym Wspólnoty i zatrudniona przez osobę mającą swoją siedzibę poza tym obszarem przywiozła i użytkowała do celów prywatnych lub do wykonywania odpłatnej działalności niebędącej użytkiem handlowym, pojazd należący do tej osoby, gdy użytek ten został przewidziany w umowie o pracę.
5.
Procedurę odprawy czasowej stosuje się również w następujących wypadkach:
a) gdy prywatny pojazd zarejestrowany jest w państwie zamieszkania użytkownika jest regularnie używany na obszarze celnym Wspólnoty do przejazdów z miejsca zamieszkania do miejsca pracy i z powrotem.
Pozwolenie na stosowanie takiej procedury nie podlega żadnym innym ograniczeniom czasowym;
b) gdy student wykorzystuje prywatny pojazd zarejestrowany w państwie jego zamieszkania na obszarze celnym Wspólnoty, na którym student się kształci, wyłącznie do celów związanych z odbywaniem przez niego studiów.
6.
Bez uszczerbku dla ust. 5 lit. a) pojazdy określone w ust. 1 mogą pozostawać na obszarze celnym Wspólnoty przez:
a) okres sześciu miesięcy, bez przerw lub z przerwami, w ciągu każdych 12 miesięcy;
b) okres pobytu studenta na obszarze celnym Wspólnoty, w przypadkach określonych w ust. 5 lit. b).
7.
Ustęp 5 lit. b) i ust. 6 lit. b) stosuje się mutatis mutandis do osób wypełniających określone działania, których czas jest określony.
8.
Do celów ust. 3 lit. a) i b) pojazdy do użytku prywatnego nie mogą zostać wynajęte, wypożyczone lub udostępnione po ich przywozie lub jeżeli zostały wynajęte, wypożyczone bądź udostępnione z chwilą ich przywozu, nie mogą zostać odnajęte lub podnajęte, bądź stać się przedmiotem wtórnego wypożyczenia bądź udostępnienia na obszarze celnym Wspólnoty, w celu innym niż natychmiastowy powrotny wywóz.
9.
Zgodnie z ust. 8 pojazdy do użytku prywatnego należące do przedsiębiorstwa wynajmującego pojazdy, mającego swoją siedzibę poza obszarem celnym Wspólnoty, mogą zostać odnajęte osobie fizycznej mającej swoją siedzibę poza tym obszarem w celu ich powrotnego wywozu w terminie ustalonym przez organy celne, jeżeli znajdują się na tym obszarze w wyniku wykonywania umowy najmu.
10.
Niezależnie od ust. 8:
a) współmałżonek, jak również wstępni i zstępni w linii prostej osoby fizycznej zamieszkałej poza obszarem celnym Wspólnoty i mającej stałe miejsce zamieszkania poza tym obszarem, mogą używać odprawiony już czasowo pojazd do użytku prywatnego;
b) pojazd do użytku prywatnego może być okazjonalnie używany przez osobę fizyczną zamieszkałą na obszarze celnym Wspólnoty, jeżeli osoba ta działa na rzecz i zgodnie z zaleceniami znajdującego się na tym obszarze posiadacza pozwolenia na korzystanie z procedury odprawy czasowej.
11.
W drodze odstępstwa od art. 717:
a) możliwość korzystania z procedury odprawy czasowej przewidzianej w ust. 9 dotyczy również osób fizycznych mających swoją siedzibę na obszarze celnym Wspólnoty; pojazdy mogą również zostać sprowadzone z obszaru celnego Wspólnoty przez pracownika przedsiębiorstwa wynajmującego mającego swoją siedzibę na tym obszarze;
b) osoba fizyczna mająca swoją siedzibę na obszarze celnym Wspólnoty może wynająć lub pożyczyć poza tym obszarem, w celu powrotu do Państwa Członkowskiego, w którym zamieszkuje na stałe, pojazd do użytku prywatnego spełniającego warunki ustanowione w ust. 3 lit. c).
Termin, w którym pojazd musi zostać powrotnie wywieziony, wyznaczają organy celne, uwzględniając szczególne okoliczności każdego przypadku;
c) organy celne mogą zezwolić, aby możliwość korzystania z odprawy czasowej określonej w ust. 4 objęła osoby fizyczne zamieszkałe na stałe na obszarze celnym Wspólnoty, w przypadku przeniesienia stałego miejsca zamieszkania poza ten obszar na następujących warunkach:
- osoba zainteresowana udowodni w jakikolwiek możliwy do przyjęcia przez organy celne sposób, że zmieniła stałe miejsce zamieszkania,
- wywóz pojazdu musi nastąpić w terminie trzech miesięcy od dnia rejestracji.
12.
Do celów ust. 6 lit. a), aby przerwać okres pozostawania na obszarze celnym Wspólnoty pojazdu odprawionego czasowo posiadacz pozwolenia na korzystanie z odprawy czasowej informuje o tym organy celne oraz przestrzega środków, które organy te uznają za stosowne, aby pojazd nie został użyty czasowo.
Artykuł 720
1.
Artykuł 719, z wyjątkiem jego ust. 12, stosuje się mutatis mutandis do zwierząt pod wierzch lub pociągowych oraz do ich zaprzęgów wjeżdżających na obszar celny Wspólnoty.
2.
Zwierzęta i ich zaprzęgi, wymienione w ust. 1, mogą pozostawać na obszarze celnym Wspólnoty przez okres trzech miesięcy.
b) Szynowe środki transportu
Artykuł 721
1.
Z odprawy czasowej mogą korzystać szynowe środki transportu.
2.
Do celów niniejszego artykułu szynowe środki transportu oznaczają wszelki sprzęt trakcyjny, pociągi samobieżne i wagony samobieżne, jak również wszelkiego rodzaju wagony przeznaczone do transportu osób i rzeczy.
3.
Korzystanie z procedury odprawy czasowej, określonej w ust. 1, uzależnione jest od spełnienia warunku, aby szynowe środki transportu:
a) należały do osób mających swoje siedziby poza obszarem celnym Wspólnoty;
b) były zarejestrowane w sieci szynowej usytuowanej poza obszarem celnym Wspólnoty.
4.
Szynowe środki transportu mogą pozostawać na obszarze celnym Wspólnoty przez okres dwunastu miesięcy.
5.
W drodze odstępstwa od art. 717:
a) szynowe środki transportu mogą zostać oddane do dyspozycji osoby mającej swoją siedzibę na obszarze celnym Wspólnoty, w przypadku gdy są wspólnie użytkowane na mocy umowy, zgodnie z którą każda sieć może używać urządzeń pozostałych sieci jako swoich własnych;
b) organy celne mogą zezwolić, aby w wyjątkowych przypadkach osoba mająca swoją siedzibę na obszarze celnym Wspólnoty przywoziła i użytkowała wagony przeznaczone do przewozu towarów objętych procedurą odprawy czasowej, w ograniczonym okresie, wyznaczonym przez wymienione organy w odniesieniu do każdego przypadku.
c) Środki transportu lotniczego
Artykuł 722
1.
Z odprawy czasowej mogą korzystać środki transportu lotniczego.
2.
Środki transportu, określone w ust. 1, mogą pozostawać na obszarze celnym Wspólnoty przez okres niezbędny dla przeprowadzenia operacji, dla których wnioskowano o dokonanie odprawy czasowej, np. przewozu, zabrania i wysadzenia pasażerówch, wyładunku i załadunku towarów, transportu i konserwacji.
3.
Artykuł 718 ust. 6, 7 i 8 stosuje się mutatis mutandis do statków powietrznych przeznaczonych do użytku handlowego.
W szczególności organy celne mogą w wyjątkowych przypadkach zezwolić na dokonanie przywozu i użytek przez osobę mającą swoją siedzibę na obszarze celnym Wspólnoty statków powietrznych objętych procedurą odprawy czasowej w ograniczonym okresie, wyznaczonym przez wymienione organy w odniesieniu do każdego przypadku.
4.
W przypadku gdy środki transportu, określone w ust. 1, przeznaczone są do transportu lotniczego na użytek prywatny, stosuje się warunki ustanowione w art. 719 ust. 3.
5.
Środki transportu, określone w ust. 4, mogą pozostawać na obszarze celnym Wspólnoty przez okres sześciu miesięcy, z przerwami lub bez przerw, w ciągu każdych dwunastu miesięcy.
6.
Artykuł 719 ust. 8-12 stosuje się mutatis mutandis w odniesieniu do statków powietrznych przeznaczonych do użytku prywatnego.
d) Środki transportu przeznaczone do żeglugi morskiej lub śródlądowej
Artykuł 723
1.
Z odprawy czasowej mogą korzystać środki transportu przeznaczone do żeglugi morskiej lub śródlądowej.
2.
Środki transportu, określone w ust. 1, mogą pozostawać na obszarze celnym Wspólnoty przez okres niezbędny dla zrealizowania operacji, dla których wystąpiono z wnioskiem o zastosowanie odprawy czasowej, takich jak przewóz, zaokrętowanie i wysadzenie podróżnych, załadunek i wyładunek towarów, transport i konserwacja.
3.
Artykuł 718 ust. 6 i 7 stosuje się mutatis mutandis w odniesieniu do handlowych środków transportu przeznaczonych do żeglugi morskiej lub śródlądowej.
W szczególności organy celne mogą zezwolić w wyjątkowych przypadkach na dokonanie przywozu i użytek przez osobę mającą swoją siedzibę na obszarze celnym Wspólnoty statków objętych procedurą odprawy czasowej w ograniczonym okresie, wyznaczanym przez wymienione organy w odniesieniu do każdego przypadku.
4.
W przypadku gdy środki transportu określone w ust. 1, używane są do prywatnej żeglugi morskiej lub śródlądowej, stosuje się warunki ustanowione w art. 719 ust. 3.
5.
Środki transportu, określone w ust. 4, mogą pozostawać na obszarze celnym Wspólnoty przez okres sześciu miesięcy, z przerwami lub bez przerw, w ciągu każdych dwunastu miesięcy.
6.
Artykuł 719 ust. 8-12 stosuje się mutatis mutandis do środków transportu przeznaczonych do żeglugi morskiej lub śródlądowej na użytek prywatny.
7.
W drodze odstępstwa od art. 717, jeżeli niewystarczająca infrastruktura portów położonych nad jeziorami znajdującymi się poza obszarem celnym Wspólnoty nie pozwala na cumowanie środków transportu przeznaczonych do żeglugi śródlądowej na użytek prywatny, organy celne mogą zezwolić w wyjątkowych przypadkach na przywóz przez osobę fizyczną mającą swoją siedzibę na obszarze celnym Wspólnoty statków objętych procedurą odprawy czasowej i używanego w części wspólnotowej jeziora położonego jednocześnie na tym obszarze i w państwie, w którym statek jest zarejestrowany.
Osoba zainteresowana musi udowodnić, zgodnie z wymogami organów celnych, że infrastruktura portów położonych nad jeziorami jest niewystarczająca.
e) Palety
Artykuł 724
1.
Z odprawy czasowej mogą korzystać palety.
2.
Palety, których tożsamość można ustalić, mogą pozostawać na obszarze celnym Wspólnoty przez okres dwunastu miesięcy, który na wniosek osoby zainteresowanej może zostać skrócony.
3.
Palety inne niż określone w ust. 2 mogą pozostawać na obszarze celnym Wspólnoty przez okres sześciu miesięcy, który może zostać skrócony na wniosek osoby zainteresowanej.
f) Kontenery
Artykuł 725
1.
Z odprawy czasowej mogą korzystać kontenery dopuszczone do transportu pod zamknięciem celnym lub po prostu oznakowane, jeżeli są one wprowadzone na obszar celny Wspólnoty na rzecz ich właściciela lub użytkownika, bądź ich przedstawicieli.
2.
Kontenery inne niż określone w ust. 1 mogą korzystać z odprawy czasowej, jeżeli pozwolą na to organy celne Państwa Członkowskiego, w którym wnosi się o objęcie procedurą.
3.
Kontenery objęte procedurą odprawy czasowej mogą pozostawać na obszarze celnym Wspólnoty przez okres dwunastu miesięcy.
4.
Kontenery objęte procedurą odprawy czasowej mogą być używane w ruchu wewnętrznym przed ich powrotnym wywozem poza obszar celny Wspólnoty.
Jednakże jeżeli w innym przypadku kontenery miałyby być przewożone puste w obrębie obszaru jednego Państwa Członkowskiego, to mogą zostać użyte jedynie jeden raz przy każdym pobycie w Państwie Członkowskim do przewozu towarów załadowanych na obszarze tego Państwa Członkowskiego, które mają zostać rozładowane na obszarze tego samego państwa.
5.
Bez uszczerbku dla art. 729 ust. 1 akcesoria i normalne wyposażenie kontenerów mogą zostać przywiezione z kontenerem, aby zostać powrotnie wywiezione oddzielnie lub z innym kontenerem, bądź oddzielnie, aby zostać powrotnie wywiezione z kontenerem.
Artykuł 726
1.
Artykuł 725 ust. 1 stosuje się do kontenerów, które są lub nie są dopuszczone do transportu pod zamknięciem celnym, na których umieszczone są na stałe, w odpowiednim i widocznym miejscu, następujące dane:
a) dane identyfikacyjne właściciela lub użytkownika;
b) znaki i numery identyfikacyjne kontenera podane przez właściciela lub użytkownika;
c) ciężar własny kontenera, włącznie z całym zamontowanym na stałe wyposażeniem; oraz
d) kraj macierzysty kontenera.
Jednakże informacje określone w lit. c) nie są wymagane w przypadku znakowania ruchomych skrzyń stosowanych w transporcie kombinowanym kolejowo-drogowym, a informacje określone w lit. d) nie są wymagane w przypadku znakowania kontenerów stosowanych w transporcie lotniczym.
2.
Kraj macierzysty kontenera może zostać podany z zastosowaniem pełnej nazwy bądź za pomocą kodu kraju ISO alfa-2 przewidzianego międzynarodową normą ISO 3166, bądź za pomocą wyróżniającego dwuliterowego znaku państwa rejestracji pojazdów samochodowych poruszających się drogami międzynarodowymi, bądź za pomocą cyfr w przypadku ruchomych skrzyń stosowanych do transportu kombinowanego kolejowo-drogowego.
Dane identyfikacyjne właściciela lub użytkownika mogą zostać podane w formie pełnej nazwy (nazwiska) lub za pomocą ustalonego oznaczenia, z wyjątkiem symboli takich jak emblematy lub chorągiewki.
3.
Jeżeli kontener oznakowany zgodnie z ust. 1 i 2 ukazany jest jako należący do Państwa Członkowskiego, uważa się, że kontener taki spełnia warunki ustanowione w art. 9 i 10 Traktatu.
Jednakże osoba korzystająca z procedury musi dostarczyć, na wniosek organów celnych Państwa Członkowskiego, w którym przechowywany jest kontener, informacje dotyczące statusu celnego tego kontenera.
Artykuł 727
1.
Kontenery:
a) na których umieszczone są, oprócz informacji przewidzianych w art. 726 ust. 1, następujące dane umieszczone na tablicy homologacyjnej zgodnie z regułami określonymi w ust. 2:
- numer seryjny nadany przez producenta (numer fabryczny), oraz
- jeżeli objęte są homologacją – numery lub litery identyfikacyjne typu;
b) spełniające warunki techniczne, określone w ust. 2; oraz
c) które zostały dopuszczone przez Państwo Członkowskiego lub jedno z państw wymienionych w załączniku 99, zgodnie z procedurami przewidzianymi w ust. 2,
uznawane są za zatwierdzone do transportu pod zamknięciem celnym.
2.
Reguły techniczne stosowane do kontenerów, które mogą zostać zatwierdzone do transportu pod zamknięciem celnym, i procedury dotyczące takiego zatwierdzenia są zgodne z warunkami i procedurami określonymi odpowiednio w części I i części II załącznika 7 do Konwencji TIR stanowiącej Załącznik do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2112/78 [25].
Każda wchodząca w życie zmiana odnosząca się do załącznika 7 do Konwencji TIR stosuje się również do celów niniejszego rozporządzenia.
Reguły te są stosowane zgodnie z uwagami wyjaśniającymi, znajdującymi się w części III załącznika 7.
3.
Jeżeli stwierdzono, że zatwierdzone kontenery nie spełniają wymogów technicznych, określonych w ust. 2, lub gdy kontener jest poważnie uszkodzony i w związku z tym nie spełnia norm wymaganych dla uzyskania zatwierdzenia do transportu pod zamknięciem celnym, urząd celny działa zgodnie z załącznikiem 100.
Artykuł 728
Artykuł 725 ust. 4 stosuje się zgodnie z uwagą wyjaśniającą w załączniku 101.
g) Części zapasowe, akcesoria i wyposażenie zwykłe
Artykuł 729
1.
Z odprawy czasowej mogą korzystać zwykłe części zapasowe, akcesoria i wyposażenie, włącznie ze sprzętem do sztauowania, mocowania lub zabezpieczania towarów, które przywożone są ze środkami transportu, dla których są przeznaczone, lub oddzielnie.
2.
Części zapasowe przywożone razem ze środkami transportu, dla których są przeznaczone, lub oddzielnie są używane wyłącznie do przeprowadzania małych napraw i niewielkich zwyczajowych zabiegów konserwacyjnych tych środków transportu.
3.
Rutynowe zabiegi konserwacyjne i naprawy środków transportu, których przeprowadzenie było konieczne w trakcie podróży na obszar celny Wspólnoty lub w ramach tego obszaru nie stanowią zmian w rozumieniu art. 137 Kodeksu i mogą być przeprowadzane w okresie korzystania z odprawy czasowej.
Podsekcja 2
Nadanie procedury
a) Przypadek ogólny
Artykuł 730
Z wyjątkiem przypadków stosowania art. 724 i 725 i bez uszczerbku dla art. 728 środki transportu mogą korzystać z procedury bez konieczności składania wniosku lub uzyskania pisemnego pozwolenia.
W takim przypadku czynność przewidziana w art. 233 uważana jest za wniosek o udzielenie pozwolenia na korzystanie z odprawy czasowej, a brak interwencji organów celnych za udzielenie pozwolenia.
Artykuł 731
Paletom określonym w art. 724 ust. 2 i kontenerom określonym w art. 725 ust. 1 może zostać nadana procedura w sposób określony w art. 730, pod warunkiem że osoba korzystająca z procedury:
a) jest reprezentowana na obszarze celnym Wspólnoty i przekaże organom celnym wyznaczonym przez każde z Państw Członkowskich, w których mają pozostawać palety lub kontenery, dane umożliwiające identyfikację przedstawiciela i zakres jego pełnomocnictwa;
b) dostarczy, na żądanie wyznaczonych organów celnych Państwa Członkowskiego, w którym mają pozostawać palety lub kontenery, informacje dotyczące miejsca i daty wprowadzenia palet i kontenerów na obszar celny Wspólnoty oraz poda datę ich wyprowadzenia z tego obszaru, jak również informacje dotyczące ruchów tych palet lub kontenerów na tym obszarze.
b) Przypadki szczególne
Artykuł 732
1. W przypadku stosowania art. 724 ust. 3 i art. 725 ust. 2, aby skorzystać z odprawy czasowej, użytkownik lub jego przedstawiciel przedstawia wniosek we właściwym urzędzie celnym Państwa Członkowskiego, gdzie kontenery lub palety, które mają zostać objęte procedurą, są wprowadzane na obszar celny Wspólnoty.
2.
Wniosek sporządza się na piśmie w dowolnej formie możliwej do przyjęcia przez organy celne.
Zawiera on następujące informacje:
a) nazwisko, firmę i adres użytkownika lub jego przedstawiciela;
b) zobowiązanie do przestrzegania przepisów art. 731 lit. b);
c) w przypadku stosowania art. 724 ust. 3 – liczbę i opis palet.
3.
Wniosek może być wnioskiem całościowym i odnosić się do większej liczby operacji odprawy czasowej.
4.
W przypadku pojedynczej operacji odprawy czasowej przedstawienie wykazu określonego w art. 736 ust. 1 lit. b) zastępuje wniosek.
Artykuł 733
1.
Urząd celny, w którym przedstawiony został wniosek, wydaje decyzję i, w zależności od przypadku, udziela "czasowego" pozwolenia na dokonanie odprawy czasowej, zwanego dalej pozwoleniem.
2.
Pozwolenie udzielane jest jedynie dla kontenerów, których tożsamość może zostać ustalona przy ich powrotnym wywozie.
3.
Pozwolenie podpisuje właściwy urząd celny, który zachowuje jego kopię.
W pozwoleniu określone są między innymi zasady, na jakich użytkownik powinien dostarczyć informacje przewidziane w art. 731 lit. b).
4.
Pozwolenie może być pozwoleniem generalnym i odnosić się do większej liczby operacji odprawy czasowej.
5.
W przypadku pojedynczej operacji odprawy czasowej przyjęcie przez organy celne wykazu określonego w art. 736 ust. 1 lit. b) jest równoznaczne z udzieleniem pozwolenia.
c) Terminy określone w art. 140 Kodeksu
Artykuł 734
Do celów art. 140 ust. 3 Kodeksu art. 694 ust. 2 stosuje się do środków transportu. Jeżeli osoba korzystająca z procedury może wykazać, że palety określone w art. 724 ust. 2 i 3, lub kontenery określone w art. 725 ust. 1 i 2 nie były używane przez jakiś czas, to ich nieużywanie uważane jest za wyjątkową okoliczność uzasadniającą przedłużenie terminu.
Podsekcja 3
Objęcie towarów procedurą
Artykuł 735
1.
Środki transportu obejmuje się procedurą odprawy czasowej w sposób przewidziany w art. 232 ust. 1.
2.
Zgodnie z art. 88 Kodeksu w przypadku objęcia procedurą odprawy czasowej środków transportu, które nie zostały zgłoszone, nie jest wymagane złożenie zabezpieczenia.
Artykuł 736
1.
W drodze odstępstwa od art. 735 ust. 1, jeżeli w chwili objęcia procedurą lub w trakcie przeprowadzania kontroli urząd celny nadzoru uzna, że istnieje poważne ryzyko niewywiązania się z obowiązku powrotnego wywozu środka transportu, procedurę odprawy czasowej stosuje się z zastrzeżeniem:
a) przedłożenia zgłoszenia sporządzonego zgodnie z art. 205 ust. 1 lub dokumentu przewidzianego międzynarodową konwencją, jak określono w art. 205 ust. 3;
b) w przypadku kontenerów – zgłoszenia ustnego, określonego w art. 229 ust. 1, z załączeniem wykazu.
W wykazie podaje się:
i) nazwisko, firmę i adres użytkownika lub jego przedstawiciela;
ii) środki służące do ustalenia tożsamości kontenerów;
iii) liczbę kontenerów oraz ilość i rodzaj zwykłych części zapasowych, akcesoriów i wyposażenia.
2. W drodze odstępstwa od art. 735 ust. 1 sprzęt określony w art. 729 ust. 1, przywożony oddzielnie od środków transportu, dla których jest przeznaczony, podlega formalnościom ustanowionym w ust. 1 lit. a), bez uszczerbku dla szerszych ułatwień przewidzianych w obowiązujących umowach.
3.
W drodze odstępstwa od art. 735 ust. 2, jeżeli urząd nadzoru uzna, że ust. 1 ma zastosowanie i że płatność mogącego powstać długu celnego nie jest zapewniona, wymagane jest złożenie zabezpieczenia.
Artykuł 737
1.
Środki transportu objęte procedurą odprawy czasowej z zakończeniem procedury uszlachetniania czynnego są traktowane jako środki transportu, które zostały wprowadzone na obszar celny Wspólnoty.
2.
Datą objęcia procedurą odprawy czasowej środków transportu, określonych w ust. 1, jest data ich pierwszego wykorzystania w ramach tej procedury.
3.
Do celów dokonania rozliczenia procedury uszlachetniania czynnego osoba korzystająca z procedury odprawy czasowej wydaje posiadaczowi pozwolenia na korzystanie z procedury uszlachetniania czynnego świadectwo zastępujące dokumenty przewidziane w art. 595 ust. 3.
Podsekcja 4
Zakończenie procedury
Artykuł 738
Części zastąpione w wyniku dokonania naprawy lub zabiegu konserwacyjnego i nowe części zapasowe, które są uszkodzone lub wadliwe, otrzymują jedno z przeznaczeń celnych dopuszczonych do przywożonych towarów.
Artykuł 739
W przypadku środków transportu szynowego określonych w art. 721 i palet określonych w art. 724, użytkowanych wspólnie na mocy umowy procedura zostaje zakończona, również w przypadku gdy środki transportu szynowego tego samego typu lub palety tego samego typu lub równej wartości co te, które zostały oddane do dyspozycji osoby mającej swoją siedzibę na obszarze celnym Wspólnoty, otrzymują jedno z dopuszczonych przeznaczeń celnych.
Artykuł 740
1.
Zakończenie procedury odprawy czasowej środków transportu, które zostały objęte procedurą na warunkach przewidzianych w art. 735, odbywa się:
a) w przypadku powrotnego wywozu – w sposób określony w art. 232 ust. 2;
b) w przypadku zgłoszenia do jakiegokolwiek innego przeznaczenia celnego – w sposób przewidziany dla danego przeznaczenia.
2.
W przypadku gdy został zastosowany art. 736, procedura odprawy czasowej zostaje zakończona w odniesieniu do danych środków transportu poprzez przedstawienie środków transportu do dopuszczonego przeznaczenia celnego wraz ze zgłoszeniem lub dokumentem określonym w art. 736 w terminie wyznaczonym przez urząd celny, w którym przedstawiono dokument lub przedłożono zgłoszenie.
Podsekcja 5
Przepisy końcowe
Artykuł 741
Przepisy niniejszej sekcji nie naruszają obowiązujących przepisów w dziedzinie transportu, w szczególności przepisów dotyczących warunków dostępu do transportu i jego realizacji.
Artykuł 742
Bez uszczerbku dla odstępstw przewidzianych w niniejszym rozdziale lub dla szerszych ułatwień zawartych w obowiązujących umowach organy celne mogą cofnąć czasowe pozwolenie na dokonanie odprawy czasowej w odniesieniu do środków transportu, jeżeli stwierdzą między innymi:
- że środki transportu drogowego do użytku handlowego użytkowane były w ruchu wewnętrznym,
- że prywatne środki transportu wykorzystywane były w ruchu wewnętrznym do użytku handlowego,
- że środki transportu zostały wydzierżawione, wypożyczone lub udostępnione po ich przywozie lub, jeżeli zostały wydzierżawione lub wypożyczone, bądź udostępnione w chwili ich przywozu, zostały odnajęte lub podnajęte, bądź zostały powtórnie wypożyczone lub udostępnione na obszarze celnym Wspólnoty, w celu innym niż bezpośredni powrotny wywóz.
Sekcja 4
Szczególne sposoby zakończenia procedury
Artykuł 743
Do celów niniejszego rozdziału zrzeczenie się towarów na rzecz Skarbu Państwa, w należycie uzasadnionych wyjątkowych przypadkach, jest zawsze możliwe po uzyskaniu zgody organów celnych.
Sekcja 5
Środki polityki handlowej
Artykuł 744
Jeżeli akty wspólnotowe przewidują środki polityki handlowej w sprawie:
a) dopuszczenia towarów do swobodnego obrotu, to środki te nie mają zastosowania ani przy objęciu towarów procedurą odprawy czasowej, ani podczas ich pozostawania w ramach procedury;
b) towarów wprowadzanych na obszar celny Wspólnoty, to środki te są stosowane przy objęciu towarów procedurą odprawy czasowej;
c) wywozu, to środki te nie mają zastosowania przy powrotnym wywozie poza obszar celny Wspólnoty po objęciu procedurą odprawy czasowej.
Artykuł 745
Dopuszczenie do swobodnego obrotu przywożonych towarów uzależnione jest od stosowania przez organy celne środków polityki handlowej obowiązujących wobec tych towarów w chwili przyjęcia zgłoszenia dopuszczenia do swobodnego obrotu.
Sekcja 6
Wymiana informacji
Artykuł 746
1.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji:
a) informacje o przypadkach stosowania art. 696 zgodnie z art. 229 ust. 1 lit. c);
b) informacje określone w załączniku 102 w odniesieniu do każdego pozwolenia, gdzie wartość przywożonych towarów przekracza 4000 ECU, a na dokonanie odprawy czasowej udzielono pozwolenia zgodnie z art. 688;
c) informacje określone w załączniku 103 w odniesieniu do każdego pozwolenia, gdzie na dokonanie odprawy czasowej udzielono pozwolenia zgodnie z art. 689.
2.
Informacje określone w ust. 1 lit. b) i c) przekazywane są najpóźniej do 15 marca i do 15 września każdego roku w odniesieniu do pozwoleń wydanych w poprzednim półroczu.
Komisja przekazuje je pozostałym Państwom Członkowskim, a jeżeli zostanie to uznane za niezbędne, są one badane przez Komitet.
Artykuł 747
1.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji:
a) wykaz organów celnych, którym należy składać wnioski o udzielenie pozwolenia, z wyjątkiem przypadków stosowania art. 695, 696 i 697;
b) wykaz urzędów celnych uprawnionych do przyjmowania zgłoszeń objęcia procedurą zgodnie z art. 695, 696, 697 i 699.
2.
Stosuje się przepisy art. 649 ust. 2 i 3.
ROZDZIAŁ 6
Uszlachetnianie bierne
Sekcja 1
Przepisy ogólne
Artykuł 748
Do celów niniejszego rozdziału:
a) "główne produkty kompensacyjne" oznaczają produkty kompensacyjne, dla których uzyskania pozwolono na zastosowanie procedury uszlachetniania biernego;
b) "wtórne produkty kompensacyjne" oznaczają produkty kompensacyjne, inne niż główne produkty kompensacyjne, które są koniecznymi produktami ubocznymi procesu uszlachetniania biernego;
c) "straty" oznaczają część przywożonych towarów, która została zniszczona i utracona w trakcie procesów uszlachetniania, w szczególności poprzez wyparowanie, wysuszenie, uwolnienie się w postaci gazu lub wypłukanie;
d) "metoda klucza ilościowego" oznacza obliczanie proporcji przywożonych towarów, stanowiących część różnych produktów kompensacyjnych w odniesieniu do ilości przywożonych towarów;
e) "metoda klucza wartościowego" oznacza obliczanie proporcji przywożonych towarów stanowiących część różnych produktów kompensacyjnych w odniesieniu do wartości produktów kompensacyjnych;
f) "uprzedni przywóz" oznacza system przewidziany w art. 154 ust. 4 Kodeksu;
g) "obrót trójstronny" oznacza system, w którym produkty kompensacyjne dopuszczane są do swobodnego obrotu z całkowitym lub częściowym zwolnieniem z należności celnych przywozowych w innym urzędzie celnym niż urząd, przez który dokonano czasowego wywozu;
h) "kwota do odliczenia" oznacza kwotę należności celnych przywozowych, która zostałaby zastosowana w odniesieniu do przywożonych czasowo towarów, jeżeli zostałyby one przywiezione na obszar celny Wspólnoty z państwa, w którym zostało przeprowadzone ich uszlachetnienie lub ostatni proces uszlachetnienia;
i) "koszty załadunku, transportu i ubezpieczenia" oznaczają wszystkie koszty związane z załadunkiem, transportem i ubezpieczeniem towarów, włączając:
- prowizje i koszty pośrednictwa, z wyjątkiem prowizji od zakupu,
- koszty pojemników niestanowiących całości z towarami wywożonymi czasowo,
- koszty pakowania, obejmujące pracę i materiały,
- koszty manipulacyjne związane z transportem towarów.
Podsekcja 1
Nadanie procedury – procedura zwykła
Artykuł 749
1.
Do celów art. 148 lit. b) Kodeksu organy celne upewniają się, że możliwe jest ustalenie, iż produkty kompensacyjne zostały wytworzone z towarów wywożonych czasowo, korzystając w szczególności z:
a) potwierdzania lub opisu znaków szczególnych lub numerów fabrycznych;
b) nakładania zamknięć, pieczęci, wybitych znaków lub innych znaków wyróżniających;
c) pobierania próbek, ilustracji lub opisów technicznych;
d) przeprowadzania analiz;
e) badania dokumentów uzupełniających, dotyczących rozpatrywanej transakcji (takich jak umowy, korespondencja lub faktury), które jednoznacznie wykazują, że produkty kompensacyjne mają zostać wytworzone z towarów wywiezionych czasowo.
Organy celne mogą również użyć "dokumentu informacyjnego w celu ułatwienia czasowego wywozu towarów wysyłanych z jednego państwa w celu przetworzenia, obróbki lub naprawy do drugiego państwa", przewidzianego zaleceniem Rady Współpracy Celnej z dnia 3 grudnia 1963 r. i znajdującym się w załączniku 104.
2.
Jeżeli zabiega się o zastosowanie procedury w celu dokonania naprawy towarów z zastosowaniem lub z pominięciem systemu standardowej wymiany, to organy celne upewniają się, czy wywożone czasowo towary mogą być przedmiotem naprawy.
Jeżeli organy celne ocenią, że warunek ten nie jest spełniony, odmawiają udzielenia pozwolenia.
3.
Jeżeli zabiega się o zastosowanie systemu standardowej wymiany, to organy celne stosują między innymi środki weryfikacji, określone w ust. 1 lit. a), c), d) lub e).
W przypadku ust. 1 lit. e) dokumenty uzupełniające jednoznacznie wykazują, że przewidywana naprawa zostanie zrealizowana poprzez dostarczenie produktu zamiennego, spełniającego warunki ustanowione w art. 155 ust. 1 Kodeksu.
4.
Do celów ust. 3 organy celne upewniają się szczególnie, czy pozwolenie na zastosowanie procedury poprzez zastąpienie przewidzianej w art. 154 ust. 1 Kodeksu nie zostało udzielone w celu poprawy parametrów technicznych towarów.
W tym celu przystępują one do kontroli:
- umów i innych dokumentów uzupełniających dotyczących naprawy, oraz
- umów sprzedaży lub leasingu i/lub faktur dotyczących wywożonych czasowo towarów lub towarów, w skład których wchodzą wywiezione czasowo towary, w szczególności warunków, które są w nich określone.
5.
Jeżeli nie można ustalić, czy produkty kompensacyjne zostaną wytworzone z towarów wywiezionych czasowo i zabiega się u organów celnych o odstępstwo na mocy art. 148 lit. b), organy te przedstawiają wniosek Komisji.
Artykuł 750
1.
Wniosek sporządzany jest zgodnie z art. 497 oraz zgodnie ze wzorem z załącznika 67/E i przedkładany przez osobę, której może zostać udzielone pozwolenie na mocy art. 86, 147 i 148 Kodeksu.
2. a) Wniosek przedkładany jest organom celnym wyznaczonym przez Państwo Członkowskie, w którym znajdują się towary mające być czasowo wywiezione.
b) Jeżeli przewiduje się, że towary zostaną wywiezione z kilku Państw Członkowskich, to można wnioskować o udzielenie jednego pozwolenia.
Wniosek ten składany jest organom celnym wyznaczonym przez Państwo Członkowskie, w którym znajduje się część tych towarów.
W takim przypadku wniosek zawiera wszystkie dane dotyczące przebiegu operacji, jak również określa miejsca czasowego wywozu.
Artykuł 751
1.
Bez uszczerbku dla art. 760 i 761 pozwolenie wydają organy, którym przedstawiony został wniosek na mocy art. 750 ust. 2, a wniosek sporządzany jest zgodnie z art. 500 i zgodnie ze wzorem z załącznika 68/E.
W drodze odstępstwa od art. 500 ust. 3 i w wyjątkowych, należycie uzasadnionych przypadkach organy celne mogą wydać pozwolenie z mocą wsteczną.
Moc wsteczna takiego pozwolenia nie może wykraczać poza chwilę złożenia wniosku o udzielenie pozwolenia.
Odstępstwo to nie ma zastosowania w przypadkach standardowej wymiany z zastosowaniem uprzedniego przywozu.
2.
W przypadku stosowania art. 750 ust. 2 lit. b) pozwolenie nie może zostać wydane bez zgody organów celnych wyznaczonych przez Państwo Członkowskie, w którym znajdują się miejsca wskazane we wniosku.
Stosowana jest następująca procedura:
a) organy celne, którym przedstawiony został wniosek, po upewnieniu się, czy warunki gospodarcze w odniesieniu do przewidywanej operacji można uznać za spełnione, przekazują pozostałym zainteresowanym organom celnym wniosek i projekt pozwolenia; projekt ten obejmuje przynajmniej współczynnik produktywności, zatwierdzone środki identyfikacji, urzędy celne określone w pkt 11 wzoru pozwolenia z załącznika 68/E, i, o ile zaistnieje taka potrzeba, urząd celny odpowiedzialny za dany proces ("urząd nadzoru") oraz wszelkie zastosowane uproszczone procedury objęcia procedurą lub dopuszczenia do swobodnego obrotu, jak również reguły, których należy przestrzegać między innymi w celu poinformowania urzędu nadzoru;
b) pozostałe zainteresowane organy celne powiadamiają w możliwie krótkim czasie i najpóźniej w terminie dwóch miesięcy od dnia przekazania wniosku i projektu pozwolenia o wszelkich zaistniałych zastrzeżeniach;
c) organy celne, określone w lit. a), mogą wydać pozwolenie, jeżeli w terminie określonym w lit. b) nie uzyskały informacji o zastrzeżeniach wobec projektu pozwolenia;
d) Państwo Członkowskie, które wydało pozwolenie, przesyła jego kopię wszystkim Państwom Członkowskim określonym powyżej.
W ten sposób wydane pozwolenia są ważne jedynie w Państwach Członkowskich określonych powyżej.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji nazwy i adresy organów celnych wyznaczonych do przyjmowania wniosków i projektów pozwoleń określonych w lit. a). Komisja odpowiednio informuje pozostałe Państwa Członkowskie.
Artykuł 752
1.
Pozwolenie na stosowanie systemu standardowej wymiany z pominięciem uprzedniego przywozu może również zostać użyte do powrotnego przywozu produktów kompensacyjnych zamiast produktów zamiennych, pod warunkiem że wszystkie warunki są spełnione.
2.
Jeżeli uzasadniają to okoliczności i wszystkie warunki wymagane dla udzielenia pozwolenia na korzystanie ze standardowego systemu wymiany z pominięciem uprzedniego przywozu zostały spełnione, organy celne mogą zezwolić posiadaczowi pozwolenia na uszlachetnianie bierne, które nie przewiduje takiego systemu, na przywóz produktów zamiennych.
Osoba zainteresowana przedkłada wniosek najpóźniej z chwilą przywozu tych produktów.
Artykuł 753
Okres ważności pozwolenia ustalany jest przez organy celne z uwzględnieniem warunków gospodarczych i szczególnych potrzeb osoby występującej z wnioskiem o udzielenie pozwolenia.
Jeżeli okres ważności przekracza dwa lata, to warunki gospodarcze, na podstawie których zostało wydane pozwolenie, są okresowo poddawane przeglądowi w terminach określonych w pozwoleniu.
Artykuł 754
1.
Termin, w którym produkty kompensacyjne muszą być powrotnie przywiezione na obszar celny Wspólnoty, wyznaczany jest z uwzględnieniem czasu niezbędnego na realizację procesów uszlachetniania i transport towarów wywiezionych czasowo oraz produktów kompensacyjnych. Termin ten liczony jest od dnia przyjęcia zgłoszenia objęcia procedurą.
2.
W ramach systemu standardowej wymiany z pominięciem uprzedniego przywozu termin, w którym produkty zamienne muszą być przywiezione na obszar celny Wspólnoty wyznaczany jest z uwzględnieniem czasu niezbędnego na zastąpienie wywożonych czasowo towarów oraz na transport towarów wywiezionych czasowo i produktów zamiennych. Termin ten liczony jest od dnia przyjęcia zgłoszenia objęcia procedurą.
3.
Powrotny przywóz produktów kompensacyjnych, określonych w ust. 1, i przywóz produktów zamiennych, określonych w ust. 2, uważa się dokonany, gdy produkty te są:
- dopuszczone do swobodnego obrotu, lub
- umieszczone w wolnym obszarze celnym lub składzie wolnocłowym, albo objęte procedurą składu celnego bądź uszlachetniania czynnego, lub
- objęte procedurą wspólnotowego tranzytu zewnętrznego.
4.
Datą uwzględnianą przy stosowaniu niniejszego artykułu jest data przyjęcia zgłoszenia dopuszczenia do swobodnego obrotu, zgłoszenia dotyczącego objęcia jednym z przeznaczeń celnych wymienionych w ust. 3 lub data wprowadzenia do wolnego obszaru celnego bądź składu wolnocłowego.
Artykuł 755
Jeżeli uzasadniają to okoliczności, termin określony w art. 754 może zostać przedłużony nawet po upływie pierwotnie udzielonego terminu.
Artykuł 756
1.
Jeżeli uzasadniają to okoliczności, termin określony w art. 157 Kodeksu może zostać przedłużony nawet po upływie pierwotnie udzielonego terminu.
2.
Do celów art. 157 ust. 1 Kodeksu za równoznaczne z wywozem uważa się umieszczenie towarów, w celu ich późniejszego wywozu, w wolnym obszarze celnym lub składzie wolnocłowym bądź objęcie procedurą składu celnego.
Artykuł 757
Bez uszczerbku dla art. 758 współczynnik produktywności, określony w art. 149 ust. 2 Kodeksu, wyznaczany jest najpóźniej w chwili objęcia towarów procedurą, z uwzględnieniem danych technicznych procesu lub procesów, które mają zostać przeprowadzone, jeżeli są one znane, lub, w przypadku ich braku, danych dostępnych we Wspólnocie a dotyczących tego samego rodzaju procesów.
Artykuł 758
Jeżeli uzasadniają to okoliczności, organy celne mogą wyznaczyć współczynnik produktywności po objęciu towarów procedurą, ale najpóźniej w dniu przyjęcia zgłoszenia dopuszczenia do swobodnego obrotu produktów kompensacyjnych.
Artykuł 759
1.
Do celów art. 147 ust. 2 Kodeksu pozwolenie określone w art. 751 wydawane jest na wniosek osoby dokonującej wywozu towarów wywożonych czasowo, nawet jeżeli nie jest ona osobą, która dokonuje procesów uszlachetnienia.
O zastosowanie odstępstwa od tej reguły można ubiegać się we wniosku przedstawionym organom celnym Państwa Członkowskiego, w którym wnioskodawca ma swoją siedzibę.
Odstępstwo takie stosuje się również w przypadku obrotu trójstronnego.
Pozwolenie wydawane jest wnioskodawcy.
Odstępstwo pozwala osobie innej niż posiadacz pozwolenia na zgłoszenie dopuszczenia do swobodnego obrotu produktów kompensacyjnych i wydanie tej osobie zgody na korzystanie z procedury.
2.
Do wniosku muszą zostać załączone wszystkie dokumenty uzupełniające, których złożenie jest wymagane do zbadania wniosku.
Takie dokumenty muszą wskazywać w szczególności:
- korzyści, które mogłyby wynikać ze stosowania art. 147 ust. 2 Kodeksu, w postaci wzrostu sprzedaży towarów wywożonych czasowo w porównaniu do sprzedaży dokonywanej w normalnych warunkach,
- dowód, że wnioskowane odstępstwo nie naruszyłoby istotnych interesów wspólnotowych producentów produktów identycznych lub podobnych jak produkty kompensacyjne, które mają zostać powrotnie przywiezione.
3.
Jeżeli organy celne są w posiadaniu wszystkich niezbędnych informacji, przekazują wniosek Komisji wraz ze swoją opinią.
Po przyjęciu wniosku Komisja przekazuje informacje Państwom Członkowskim.
Komisja decyduje, zgodnie z procedurą Komitetu, czy i na jakich warunkach można udzielić pozwolenia, i określa w szczególności środki kontrolne, które należy zastosować w celu zapewnienia, aby zwolnienie określone w art. 151 Kodeksu zostało udzielone jedynie dla produktów kompensacyjnych, w skład których faktycznie wchodzą towary wywiezione czasowo.
Podsekcja 2
Nadanie procedury – procedury uproszczone
Artykuł 760
1.
Jeżeli uproszczone procedury objęcia procedurą, przewidziane w art. 76 Kodeksu, nie są stosowane, a procesy uszlachetniania wiążą się z naprawą towarów, to urząd celny uprawniony przez organy celne do wydawania pozwoleń z zastosowaniem procedury uproszczonej dopuszcza, aby złożenie zgłoszenia objęcia procedurą stanowiło wniosek o udzielenie pozwolenia.
W takim przypadku przyjęcie zgłoszenia stanowi pozwolenie, a przyjęcie to w każdym przypadku pozostaje uzależnione od warunków dotyczących udzielenia pozwolenia.
2.
Do zgłoszenia przedstawionego na mocy ust. 1 załącza się dokument sporządzony przez zgłaszającego, zawierający następujące informacje, o ile są one niezbędne, chyba że informacje te mogą zostać umieszczone w polu 44 formularza stosowanego do samego zgłoszenia:
a) jeżeli osoba występująca z wnioskiem o zastosowanie procedury nie jest zgłaszającym – nazwisko lub firmę i adres osoby występującej z wnioskiem;
b) opis handlowy i/lub techniczny produktów kompensacyjnych;
c) rodzaj procesów uszlachetniania;
d) termin potrzebny na dokonanie powrotnego przywozu produktów kompensacyjnych;
e) współczynnik produktywności lub, odpowiednio, sposób wyznaczania współczynnika produktywności;
f) środki ustalania tożsamości towarów.
Artykuł 498 stosuje się mutatis mutandis.
3.
Artykuł 502 stosuje się mutatis mutandis.
Artykuł 761
1.
Jeżeli procesy uszlachetniania dotyczą napraw dokonywanych odpłatnie lub nieodpłatnie i pozbawionych charakteru handlowego, to wyznaczony przez organy celne urząd może zezwolić, na wniosek zgłaszającego, aby zgłoszenie dopuszczenia do swobodnego obrotu stanowiło jednocześnie wniosek o udzielenie pozwolenia.
W takich przypadkach pozwolenie udzielane jest poprzez przyjęcie tego zgłoszenia, a przyjęcie to uzależnione jest od warunków udzielenia pozwolenia.
2.
Do celów ust. 1 "naprawa pozbawiona charakteru handlowego" oznacza naprawę towarów, włączając przywrócenie ich do pierwotnego stanu i uporządkowanie, która:
- jest naprawą okazjonalną, oraz
- odnosi się wyłącznie do towarów przeznaczonych do użytku osobistego importera lub jego rodziny, których rodzaj lub ilość nie wskazuje na przeznaczenie handlowe.
3.
Udowodnienie niehandlowego charakteru towaru należy do wnioskodawcy.
Urząd celny nie przyznaje ułatwień, określonych w ust. 1, chyba że wszystkie warunki zostaną spełnione.
Sekcja 2
Objęcie towarów procedurą
Artykuł 762
Procedury przewidziane dla objęcia towarów procedurą uszlachetniania biernego stosują się do towarów wywożonych czasowo, włączając w to towary wywożone czasowo w ramach wymiany standardowej z zastosowaniem uprzedniego przywozu lub z jego pominięciem.
Podsekcja 1
Procedura zwykła
Artykuł 763
1.
Z wyjątkiem przypadków stosowania art. 760 i 761 zgłoszenie objęcia towarów wywożonych czasowo procedurą uszlachetniania biernego (zgłoszenie wywozowe) składane jest w jednym z urzędów objęcia procedurą określonych w pozwoleniu.
2.
W przypadku stosowania art. 760 zgłoszenie określone w ust. 1 składane jest w jednym z należycie uprawnionych urzędów celnych.
Artykuł 764
1.
Zgłoszenie określone w art. 763 sporządzane jest zgodnie z przepisami ustanowionymi w odniesieniu do wywozu.
2.
Bez uszczerbku dla stosowania art. 761 opis towarów umieszczony na zgłoszeniu określonym w ust. 1 odpowiada specyfikacji znajdującej się w pozwoleniu.
3.
Stosuje się przepisy art. 658 ust. 3.
Podsekcja 2
Procedury uproszczone
Artykuł 765
Procedury uproszczone przewidziane w art. 76 Kodeksu stosuje się zgodnie z art. 277.
Sekcja 3
Uprawnienie do zwolnienia w ramach procedury
Artykuł 766
Bez uszczerbku dla art. 754 (upływ terminu przewidzianego w art. 149 ust. 1 Kodeksu) uprawnienie do zwolnienia w ramach procedury uszlachetniania biernego uzależnione jest od złożenia zgłoszenia dopuszczenia do swobodnego obrotu.
Artykuł 767
1.
Z wyjątkiem przypadków stosowania art. 760 i 761 zgłoszenie objęcia procedurą dopuszczenia do swobodnego obrotu składane jest w jednym z wymienionych w pozwoleniu urzędów zakończenia.
2.
W przypadku stosowania art. 760 zgłoszenie określone w ust. 1 składane jest w urzędzie celnym, który wydał pozwolenie.
3.
W przypadku stosowania art. 761 zgłoszenie dopuszczenia do swobodnego obrotu składane jest w jednym z należycie uprawnionych przez organy celne urzędów celnych.
4.
Jednakże urząd nadzoru może zezwolić na złożenie zgłoszenia określonego w ust. 1 w innym urzędzie celnym niż te określone w ust. 1 i 2.
Artykuł 768
1.
Zgłoszenie określone w art. 767 sporządzane jest zgodnie z art. 198-252.
2.
Bez uszczerbku dla stosowania art. 761 opis produktów kompensacyjnych lub zamiennych wymienionych na zgłoszeniu określonym w ust. 1 odpowiada specyfikacji znajdującej się w pozwoleniu.
3.
Do celów art. 62 ust. 2 Kodeksu dokumentami, które mają zostać dołączone do zgłoszenia, są te, których przedłożenie jest wymagane dla dopuszczenia towarów do swobodnego obrotu, jak przewidziano w art. 218-221, oraz:
- kopia zgłoszenia objęcia procedurą lub, w przypadkach stosowania obrotu trójstronnego, dokument INF 2, przewidziany w art. 781, oraz
- jeżeli zgłoszenie dopuszczenia do swobodnego obrotu jest złożone po upływie terminów wyznaczonych zgodnie z art. 149 ust. 1 Kodeksu i stosuje się art. 754 ust. 3, każdy dokument uzupełniający pozwalający stwierdzić, czy produkty kompensacyjne lub zamienne otrzymały przeznaczenia celne w danych terminach.
Artykuł 769
Procedury uproszczone przewidziane w art. 76 Kodeksu stosuje się przy dopuszczaniu do swobodnego obrotu w ramach procedury, zgodnie z art. 254-267 i 278.
Sekcja 4
Przepisy dotyczące naliczania należności
Artykuł 770
Przy naliczaniu kwoty, którą należy odliczyć, określonej w art. 151 ust. 2 akapit pierwszy Kodeksu, nie uwzględnia się:
a) opłat przewidzianych w:
- artykule 14 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2727/75 w sprawie rynku zbóż [26],
- artykule 13 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2759/75 w sprawie rynku wieprzowiny [27],
- artykule 8 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2771/75 w sprawie rynku jaj [28],
- artykule 8 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2777/75 w sprawie rynku mięsa drobiowego [29],
- artykułach 23 i 25a rozporządzenia Rady (EWG) nr 1035/72 w sprawie rynku owoców i warzyw [30],
- artykule 53 ust. 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 822/87 w sprawie rynku wina [31];
b) ceł antydumpingowych i ceł wyrównawczych,
które mogłyby zostać zastosowane wobec towarów wywożonych czasowo, w przypadku ich przywozu do danego Państwa Członkowskiego z państwa, w którym miał miejsce proces uszlachetniania lub ostatni taki proces.
Artykuł 771
1.
W przypadku stosowania art. 151 ust. 2 akapit drugi Kodeksu kosztów załadunku, transportu i ubezpieczenia towarów wywożonych czasowo do miejsca, w którym przeprowadzono proces uszlachetniania lub ostatni taki proces, nie wlicza się do:
- wartości towarów wywożonych czasowo, która jest uwzględniana przy ustalaniu wartości celnej produktów kompensacyjnych, zgodnie z art. 32 ust. 1 lit. b) ppkt i) Kodeksu,
- kosztów uszlachetniania, jeżeli wartość towarów wywożonych czasowo nie może zostać ustalona z zastosowaniem art. 32 ust. 1 lit. b) ppkt i) Kodeksu, określonego w tiret pierwszym.
2.
Koszty uszlachetniania określone w ust. 1 obejmują koszty załadunku, transportu i ubezpieczenia produktów kompensacyjnych z miejsca, w którym przeprowadzono proces uszlachetniania lub ostatni taki proces, do miejsca ich wprowadzenia na obszar celny Wspólnoty.
3.
Koszty naprawy określone w art. 153 Kodeksu stanowią całkowitą płatność dokonaną lub mającą być dokonaną przez posiadacza pozwolenia osobie dokonującej naprawy lub na rzecz tej osoby za dokonaną naprawę, i uwzględniają wszystkie płatności dokonane lub mające być dokonane jako warunki naprawy towarów wywożonych czasowo przez posiadacza pozwolenia osobie dokonującej naprawy lub przez posiadacza pozwolenia w celu uregulowania zobowiązań wobec osoby dokonującej naprawy.
Płatność taka nie musi koniecznie przyjąć formy transferu pieniędzy.
Może zostać dokonana w formie akredytywy lub instrumentów przenoszalnych i może być płatnością bezpośrednią lub pośrednią.
Artykuł 143 stosuje się do oceny powiązań między posiadaczem pozwolenia a operatorem.
Artykuł 772
1.
Stosunek towarów wywożonych czasowo, stanowiących część produktów kompensacyjnych obliczany jest z zastosowaniem jednej z metod określonych w art. 773-775, gdy wszystkie produkty kompensacyjne inne niż wtórne produkty kompensacyjne, określone w art. 774 ust. 3, powstałe w wyniku określonego procesu uszlachetnienia nie zostały jednocześnie dopuszczone do swobodnego obrotu.
2.
Obliczeń określonych w art. 773-775 dokonuje się na podstawie przykładów przedstawionych w załączniku 105 lub z zastosowaniem każdej innej metody obliczeń dającej takie same wyniki.
Artykuł 773
1.
Jeżeli w wyniku procesów uszlachetniania biernego z jednego lub kilku rodzajów towarów wywiezionych czasowo powstaje jedynie jeden rodzaj produktów kompensacyjnych, to dla określenia kwoty do odliczenia przy dopuszczeniu do swobodnego obrotu produktów kompensacyjnych stosuje się metodę klucza ilościowego (produkty kompensacyjne).
2.
Do celów ust. 1 ilość każdego rodzaju towarów wywożonych czasowo równa ilości produktów kompensacyjnych dopuszczonych do swobodnego obrotu, którą uwzględnia się dla ustalenia kwoty do odliczenia, obliczana jest przy zastosowaniu, w odniesieniu do całkowitych ilości każdego rodzaju tych towarów, współczynnika będącego stosunkiem ilości produktów kompensacyjnych dopuszczonych do swobodnego obrotu do całkowitej ilości produktów kompensacyjnych.
Artykuł 774
1.
Jeżeli w wyniku procesów uszlachetniania biernego z jednego lub kilku rodzajów towarów wywiezionych czasowo powstaje większa liczba produktów kompensacyjnych, a wszystkie składniki tych towarów są zawarte w każdym z różnych rodzajów produktów kompensacyjnych, to dla określenia kwoty do odliczenia przy dopuszczeniu produktów kompensacyjnych do swobodnego obrotu stosuje się metodę klucza ilościowego (towary wywożone czasowo).
2.
W celu ustalenia, czy ma zastosowanie metoda określona w ust. 1, nie bierze się pod uwagę strat.
3.
Przy określaniu stosunku towarów wywożonych czasowo wtórne produkty kompensacyjne, takie jak odpady, złom, pozostałości, resztki i odpadki, traktuje się jako straty.
4.
Przy stosowaniu ust. 1 ilość każdego rodzaju towarów wywożonych czasowo, używanych do wytworzenia każdego rodzaju produktów kompensacyjnych, ustalana jest przy zastosowaniu kolejno, w odniesieniu do całkowitych ilości każdego rodzaju gatunków towarów wywożonych czasowo, współczynnika będącego stosunkiem ilości danych towarów zawartych w każdym produkcie kompensacyjnym do całkowitej ilości tych towarów zawartych w całości danych produktów kompensacyjnych.
5.
Ilość każdego rodzaju towarów wywożonych czasowo równa ilości każdego rodzaju produktu kompensacyjnego dopuszczonego do swobodnego obrotu, którą uwzględnia się przy określaniu kwoty do odliczenia, ustalana jest przy zastosowaniu, w odniesieniu do ilości każdego rodzaju wywożonych czasowo towarów używanych do wytworzenia każdego rodzaju tych produktów, obliczonej zgodnie z ust. 4, współczynnika ustalonego zgodnie z art. 773 ust. 2.
Artykuł 775
1.
Metoda klucza wartościowego stosowana jest we wszystkich przypadkach, w których nie mają zastosowania art. 773 i 774.
Jednakże po uzgodnieniu z posiadaczem pozwolenia i w celu uproszczenia organy celne mogą stosować zamiast metody klucza wartościowego metodę klucza ilościowego (towary wywożone czasowo), jeżeli zastosowanie obydwu metod daje podobne wyniki.
2.
W celu ustalenia ilości każdego rodzaju towarów wywożonych czasowo i używanych do wytworzenia każdego rodzaju produktów kompensacyjnych stosuje się kolejno, w odniesieniu do całkowitych ilości towarów wywożonych czasowo współczynnik będący stosunkiem wartości celnej każdego z produktów kompensacyjnych do wartości celnej wszystkich tych produktów.
3.
Jeżeli jeden rodzaj produktów kompensacyjnych nie został powrotnie przywieziony, to wartość tych produktów, którą uwzględnia się do celów stosowania klucza wartościowego, jest ostatnią ceną sprzedaży we Wspólnocie produktów identycznych lub podobnych, pod warunkiem że nie miały na nią wpływu powiązania między kupującym a sprzedającym.
W celu ustalenia, czy istnieją powiązania między kupującym a sprzedającym, stosuje się art. 143.
Jeżeli wartość nie może zostać ustalona z zastosowaniem powyższych przepisów, to organy celne ustalają ją w jakikolwiek racjonalny sposób.
4.
Ilość każdego rodzaju towarów wywożonych czasowo równa ilości każdego rodzaju produktów kompensacyjnych dopuszczonych do swobodnego obrotu, którą uwzględnia się przy określaniu kwoty do odliczenia, ustalana jest z zastosowaniem, w odniesieniu do ilości każdego rodzaju towarów wywożonych czasowo, używanych do wytworzenia tych produktów, obliczonej zgodnie z ust. 2, współczynnika obliczonego zgodnie z art. 773 ust.2.
Artykuł 776
1.
Jeżeli wydawane jest pozwolenie na dokonanie uszlachetnienia biernego, które nie przewiduje naprawy, a organy celne, w porozumieniu z posiadaczem pozwolenia, są w stanie ustalić przybliżoną kwotę należności celnych do uiszczenia na mocy przepisów dotyczących częściowego zwolnienia z należności celnych przywozowych, to organy te mogą ustalić średnią stawkę należności celnych stosowaną dla wszystkich procesów uszlachetniania, które mają zostać przeprowadzone na mocy tego pozwolenia (zestawienie zakończenia), w przypadku przedsiębiorstw często dokonujących uszlachetniania biernego.
2.
Stawka określona w ust. 1 ustalana jest dla każdego okresu nieprzekraczającego sześciu miesięcy na podstawie:
- dokonanego z wyprzedzeniem przybliżonego szacunku kwoty do zapłacenia za ten okres, lub
- doświadczenia zdobytego przy poborze kwot płaconych we wcześniejszym równoważnym okresie.
Stawka ta jest odpowiednio podwyższana, w celu uniknięcia sytuacji, w której zaksięgowana kwota należności celnych przywozowych byłaby niższa od kwoty prawnie należnej.
3.
Stawkę określoną w ust. 1 stosuje się tymczasowo w odniesieniu do kosztów uszlachetniania produktów kompensacyjnych dopuszczonych do swobodnego obrotu w okresie referencyjnym identycznym z okresem uwzględnianym przy obliczeniach określonych w ust. 2 bez konieczności dokonywania przy każdym dopuszczeniu do swobodnego obrotu obliczeń w celu dokładnego ustalenia kwoty należności celnych przywozowych do zapłacenia.
4.
Kwota należności celnych przywozowych wynikająca z zastosowania przepisów niniejszego artykułu jest księgowana na warunkach i w terminach przewidzianych w art. 217-232 Kodeksu.
5.
Na koniec każdego okresu referencyjnego organy celne dokonują całościowego zakończenia procedury i przeprowadzają obliczenie końcowe, zgodnie z przepisami odnoszącymi się do częściowego zwolnienia z należności celnych przywozowych.
6.
Jeżeli w wyniku końcowych obliczeń okaże się, że dokonano zaksięgowania zbyt wysokiej kwoty należności celnych przywozowych lub gdy zaksięgowana kwota należności celnych przywozowych jest niższa od prawnie należnej mimo podwyższenia dokonanego zgodnie z ust. 2, to dokonuje się dostosowania.
Sekcja 5
Obrót trójstronny
Artykuł 777
1.
Organy celne określone w art. 751 zezwalają na stosowanie obrotu trójstronnego:
a) w ramach pozwolenia określonego w art. 147 lub art. 152 Kodeksu; lub
b) na szczególny wniosek posiadacza pozwolenia, złożony po udzieleniu pozwolenia, ale przed dopuszczeniem do swobodnego obrotu produktów kompensacyjnych lub zamiennych.
2.
Stosowanie obrotu trójstronnego nie jest dozwolone w przypadku stosowania systemu standardowej wymiany z dokonaniem uprzedniego przywozu.
Artykuł 778
1.
Bez uszczerbku dla art. 783 w przypadku obrotu trójstronnego wykorzystywany jest dokument informacyjny, znany jako "INF 2".
2.
Dokument informacyjny INF 2, odpowiadający wzorowi i przepisom zawartym w załączniku 106, składa się z oryginału i jednej kopii, które są łącznie przedstawiane w urzędzie celnym objęcia.
Dokument informacyjny INF 2 sporządzany jest dla ilości towarów objętych procedurą.
Jeżeli przewiduje się, że powrotny przywóz produktów kompensacyjnych lub produktów zamiennych dokonany zostanie w kilku przesyłkach do różnych urzędów celnych, to na wniosek posiadacza pozwolenia urząd objęcia wydaje większą liczbę dokumentów INF 2 sporządzanych dla ilości towarów objętych procedurą.
3.
W przypadku kradzieży, utraty lub zniszczenia dokumentu informacyjnego INF 2 posiadacz pozwolenia na korzystanie z procedury uszlachetniania biernego może wystąpić do urzędu celnego, który go poświadczył, z wnioskiem o wydanie duplikatu.
Dany urząd przychyla się do wniosku, w przypadku gdy można ustalić, że towary wywożone czasowo, w odniesieniu do których wystąpiono z wnioskiem o wydanie duplikatu, nie zostały jeszcze powrotnie przywiezione.
W ten sposób wydany duplikat zawiera jedno z następujących oznaczeń:
- DUPLICADO,
- DUPLIKAT,
- DUPLIKAT,
- ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ,
- DUPLICATE,
- DUPLICATA,
- DUPLICATO,
- DUPLICAAT,
- SEGUNDA VIA.
4.
Wniosek o wydanie dokumentu informacyjnego INF 2 stanowi zgodę posiadacza pozwolenia, określoną w art. 150 ust. 1 lit. b) Kodeksu.
Artykuł 779
1.
Urząd objęcia procedurą poświadcza oryginał i kopię dokumentu informacyjnego INF 2.
Urząd ten zachowuje kopię, a oryginał zwraca zgłaszającemu.
2.
Jeżeli urząd objęcia procedurą uznaje, że urząd celny, w którym zostanie przedstawione zgłoszenie o objęcia procedurą dopuszczenia do swobodnego obrotu, powinien znać niektóre dane, które nie zostały umieszczone w dokumencie informacyjnym, umieszcza takie dane w tym dokumencie informacyjnym.
3.
Oryginał dokumentu informacyjnego INF 2 przedstawiany jest w urzędzie celnym, przez który towary opuszczają obszar celny Wspólnoty.
Urząd ten poświadcza na oryginale fakt, że towary opuściły ten obszar, i zwraca dokument osobie, która go przedstawiła.
Artykuł 780
1.
Jeżeli urząd objęcia procedurą ma poświadczyć dokument informacyjny INF 2, wskazuje w polu 16 środki zastosowane dla ustalenia tożsamości wywożonych czasowo towarów.
2.
W przypadku pobierania próbek lub używania ilustracji bądź opisów technicznych urząd określony w ust. 1 uwierzytelnia takie próbki, ilustracje lub opisy techniczne poprzez nałożenie zamknięć celnych urzędu bądź na te towary, jeżeli jest to możliwe ze względu na ich rodzaj, bądź na opakowanie w taki sposób, aby nie można go było naruszyć.
Do próbek, ilustracji lub opisów technicznych jest dołączana etykieta opatrzona pieczęcią urzędu oraz numerami zgłoszenia wywozowego, w sposób zapobiegający jej zamianie.
3.
Próbki, ilustracje lub opisy techniczne, uwierzytelnione i zaplombowane zgodnie z ust. 2, są zwracane eksporterowi, który przedstawia je z nienaruszonymi zamknięciami przy powrotnym przywozie produktów kompensacyjnych lub zamiennych.
4.
W przypadku konieczności dokonania analizy, której wyniki będą znane dopiero po poświadczeniu przez urząd celny dokumentu informacyjnego INF 2, dokument zawierający wyniki analizy przekazywany jest eksporterowi w odpowiednio zabezpieczonej kopercie.
Artykuł 781
1.
Przy składaniu zgłoszenia dopuszczenia do swobodnego obrotu importer produktów kompensacyjnych lub produktów zamiennych przedstawia w urzędzie zakończenia oryginał dokumentu informacyjnego INF 2, jak również, w odpowiednim przypadku, środki identyfikacyjne, określone w art. 780 ust. 3 i 4.
2.
Jeżeli produkty kompensacyjne lub produkty zamienne dopuszczane są do swobodnego obrotu w jednej przesyłce bądź w kilku przesyłkach, ale w tym samym urzędzie celnym, to urząd ten odnotowuje na oryginale dokumentu informacyjnego INF 2 ilości towarów wywożonych czasowo równe ilości produktów kompensacyjnych lub zamiennych dopuszczonych do swobodnego obrotu.
Jeżeli zwalniany jest dokument informacyjny INF 2, wówczas zostaje załączony do właściwego zgłoszenia.
W przypadku braku zgłoszenia zostaje on zwrócony zgłaszającemu i zostaje to odnotowane w polu 44 formularza określonego w art. 205.
3.
Jeżeli produkty kompensacyjne lub produkty zamienne dopuszczane są do swobodnego obrotu w jednej przesyłce bądź w kilku przesyłkach, ale w tym samym urzędzie celnym, a art. 778 ust. 2 nie został zastosowany, to urząd celny, w którym złożone zostało pierwsze zgłoszenie dopuszczenia do swobodnego obrotu, zastępuje, na wniosek zgłaszającego, pierwotny dokument informacyjny INF 2 dokumentami informacyjnymi INF 2 sporządzonymi dla ilości towarów wywożonych czasowo, która nie została jeszcze dopuszczona do swobodnego obrotu.
Urząd celny umieszcza na tym zastępczym dokumencie lub dokumentach informacyjnych numer pierwotnego dokumentu informacyjnego i nazwę urzędu celnego, który go wydał.
Ilości podane w tym zastępczym dokumencie lub dokumentach informacyjnych wliczane są do ilości podanych na pierwotnym dokumencie informacyjnym INF 2, który już raz zwolniony w ten sposób zostaje załączony do pierwotnego zgłoszenia dopuszczenia do swobodnego obrotu.
Każdy zwalniany zastępczy dokument informacyjny jest załączany do właściwego zgłoszenia dopuszczenia do swobodnego obrotu.
Artykuł 782
Urząd zakończenia ma prawo zażądać od urzędu celnego, który poświadczył dokument informacyjny INF 2, przeprowadzenia po odprawie celnej weryfikacji autentyczności dokumentu informacyjnego i dokładności umieszczonych w nim danych, jak również wszelkich wpisanych informacji dodatkowych.
Urząd celny, który poświadczył dokument informacyjny INF 2, czyni zadość żądaniu tak szybko, jak to możliwe.
Artykuł 783
Uproszczone procedury informowania i kontroli mogą być stosowane wobec szczególnego obrotu trójstronnego.
Zainteresowane Państwa Członkowskie przesyłają wcześniej Komisji projekt procedur przewidzianych dla danego obrotu, a Komisja informuje pozostałe Państwa Członkowskie.
Procedury uproszczone, o których powiadomiona została Komisja, mogą zostać wprowadzone w życie, chyba że w terminie dwóch miesięcy od dnia przyjęcia projektu powiadomi zainteresowane Państwa Członkowskie o istnieniu zastrzeżeń dotyczących wprowadzenia w życie tej procedury.
Sekcja 6
Środki polityki handlowej
Artykuł 784
1.
Obowiązujące w wywozie środki polityki handlowej stosuje się z chwilą przyjęcia zgłoszenia objęcia procedurą.
2.
Ustęp 1 nie narusza decyzji pozwalających, aby popiół i pozostałości miedzi oraz stopy miedzi objęte kodem CN 2620oraz odpady miedzi i stopy miedzi objęte kodem CN 740400 nie zostały zaliczone do kontyngentów wywozowych.
Artykuł 785
1.
Jeżeli produkty kompensacyjne określone w art. 145 ust. 1 Kodeksu są dopuszczane do swobodnego obrotu, środki polityki handlowej obowiązujące wobec tych produktów w chwili przyjęcia zgłoszenia dopuszczenia do swobodnego obrotu stosuje się jedynie, gdy produkty te nie pochodzą ze Wspólnoty, w rozumieniu art. 23 i 24 Kodeksu.
2.
Obowiązujące w przywozie środki polityki handlowej nie mają zastosowania w przypadku stosowania systemu standardowej wymiany ani w przypadku napraw lub przy przeprowadzaniu uzupełniających procesów uszlachetniania, które mają zostać przeprowadzone zgodnie z art. 123 Kodeksu.
Sekcja 7
Współpraca administracyjna
Artykuł 786
1.
Państwa Członkowskie przesyłają Komisji informacje zawarte w załączniku 107, dotyczące każdego wniosku o udzielenie pozwolenia, który został odrzucony ze względu na niespełnienie warunków gospodarczych.
2.
Informacje określone w ust. 1 przesyłane są w miesiącu następującym po tym, w którym wniosek o udzielenie pozwolenia został odrzucony.
Komisja przekazuje te informacje pozostałym Państwom Członkowskim, a w przypadkach, gdy zostanie to uznane za niezbędne, są one badane przez Komitet.
Artykuł 787
1.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji:
a) wykaz organów celnych, którym przedstawia się wnioski o udzielenie pozwolenia, z wyjątkiem przypadków, w których stosuje się art. 760 i 761;
b) wykaz urzędów celnych uprawnionych do wydawania pozwoleń zgodnie z art. 760 i 761.
2.
Stosuje się przepisy art. 649 ust. 2 i 3.
TYTUŁ IV
PRZEPISY WYKONAWCZE DOTYCZĄCE WYWOZU
ROZDZIAŁ 1
Wywóz ostateczny
Artykuł 788
1.
W rozumieniu art. 161 ust. 5 Kodeksu za eksportera uważa się osobę, na rzecz której dokonywane jest zgłoszenie i która w chwili jego przyjęcia jest właścicielem towarów lub posiada podobne prawo do dysponowania danymi towarami.
2.
Jeżeli własność lub podobne prawo do dysponowania towarami posiada osoba mająca swoją siedzibę poza Wspólnotą na podstawie umowy, na podstawie której odbywa się wywóz, to za eksportera uważana jest strona umowy mająca swoją siedzibę we Wspólnocie.
Artykuł 789
W przypadku podwykonawstwa zgłoszenie wywozowe może zostać również złożone w urzędzie celnym właściwym dla miejsca siedziby podwykonawcy.
Artykuł 790
Jeżeli ze względów organizacyjnych nie można zastosować przepisów art. 161 ust. 5 zdanie pierwsze Kodeksu, to zgłoszenie może zostać złożone w każdym urzędzie celnym właściwym dla danej operacji w zainteresowanym Państwie Członkowskim.
Artykuł 791
1.
Mając na uwadze odpowiednio uzasadnione powody, zgłoszenie wywozowe może zostać przyjęte:
- w urzędzie celnym innym niż określony w art. 161 ust. 5 zdanie pierwsze Kodeksu,
lub
- w urzędzie celnym innym niż określony w art. 790.
W takim przypadku kontrole odnoszące się do stosowania zakazów i ograniczeń uwzględniają szczególny charakter tej sytuacji.
2.
Jeżeli w przypadkach określonych w ust. 1 formalności wywozowe nie są dokonywane w Państwie Członkowskim, w którym eksporter ma swoją siedzibę, to urząd celny, w którym zostało złożone zgłoszenie wywozowe, przesyła kopię jednolitego dokumentu administracyjnego wyznaczonym organom Państwa Członkowskiego, w którym eksporter ma swoją siedzibę.
Artykuł 792
Bez uszczerbku dla art. 207, jeżeli zgłoszenie wywozowe sporządzane jest na podstawie jednolitego dokumentu administracyjnego, to należy wykorzystać egzemplarze 1, 2 i 3 tego dokumentu.
Urząd celny, w którym złożone zostało zgłoszenie wywozowe (urząd celny wywozu), opatruje pieczęcią pole A i, w zależności od przypadku, wypełnia pole D. W przypadku udzielenia zwolnienia towarów zachowuje egzemplarz 1, przesyła egzemplarz 2 do urzędu statystycznego Państwa Członkowskiego urzędu celnego wywozu i zwraca egzemplarz 3 osobie zainteresowanej.
Artykuł 793
1.
Egzemplarz 3 jednolitego dokumentu administracyjnego, jak również towary zwolnione do wywozu, przedstawiane są w urzędzie celnym wyprowadzenia.
2.
"Urząd celny wyprowadzenia" oznacza:
a) w przypadku towarów wywożonych koleją, pocztą, drogą powietrzną lub drogą morską – urząd celny właściwy dla miejsca, w którym towary przejmowane są w ramach umowy przewozu w celu transportu do państwa trzeciego przez towarzystwo kolejowe, organy pocztowe, towarzystwo lotnicze bądź przedsiębiorstwo żeglugowe;
b) w przypadku towarów wywożonych rurociągami i w przypadku energii elektrycznej – urząd wyznaczony przez Państwo Członkowskie, w którym znajduje się siedziba eksportera;
c) w przypadku towarów wywożonych w inny sposób lub w okolicznościach nieobjętych lit. a) i b) – ostatni urząd celny przed opuszczeniem przez towary obszaru celnego Wspólnoty.
3.
Urząd celny wyprowadzenia upewnia się, czy przedstawione towary są towarami zgłoszonymi, oraz nadzoruje i potwierdza ich fizyczne wyjście, poświadczając odwrotną stronę egzemplarza 3.
Poświadczenie stanowi pieczęć z nazwą urzędu i datą.
Urząd celny wyprowadzenia zwraca egzemplarz 3 osobie, która przedstawiła egzemplarz, z zamiarem jego zwrotu zgłaszającemu.
W przypadku wysyłki partiami poświadczenia dokonuje się tylko dla towarów faktycznie wywiezionych.
W przypadku wysyłki partiami przez kilka urzędów celnych urząd celny wyprowadzenia, w którym został przedstawiony oryginał egzemplarza 3, poświadcza, po przedstawieniu należycie uzasadnionego wniosku, kopię egzemplarza 3 dla każdej ilości danych towarów, w celu przedstawienia go w innym zainteresowanym urzędzie wyprowadzenia.
Oryginał egzemplarza 3 zostaje odpowiednio odnotowany.
Jeżeli cała operacja przeprowadzana jest na obszarze jednego Państwa Członkowskiego, to Państwo Członkowskie może nie wymagać poświadczania egzemplarza 3.
W takim przypadku ten egzemplarz nie jest zwracany.
4.
Jeżeli urząd celny wyprowadzenia stwierdza braki, odnotowuje to na przedstawionym egzemplarzu zgłoszenia i powiadamia urząd celny wywozu.
Jeżeli urząd celny wyprowadzenia stwierdza nadwyżkę, to odmawia wyprowadzenia tych towarów do czasu spełnienia formalności wywozowych.
Jeżeli urząd celny wyprowadzenia stwierdza różnicę w rodzaju towarów, to odmawia wyprowadzenia tych towarów do czasu spełnienia formalności wywozowych i informuje urząd celny wywozu.
5.
W przypadkach określonych w ust. 2 lit. a) urząd celny wyprowadzenia poświadcza egzemplarz 3 zgłoszenia wywozowego zgodnie z ust. 3, po opatrzeniu dokumentu przewozowego potwierdzeniem "Wywóz" w kolorze czerwonym i swoją pieczęcią.
W przypadku regularnych linii żeglugowych, transportu bezpośredniego lub bezpośrednich lotów do państw trzecich przeznaczenia, jeżeli operatorzy są w stanie zagwarantować za pomocą innych środków prawidłowość przebiegu operacji, to umieszczenie potwierdzenia "Wywóz" nie jest wymagane.
6.
Jeżeli chodzi o towary wysyłane do państw trzecich lub do urzędu celnego wyprowadzenia z zastosowaniem procedury tranzytowej, urząd wyjścia poświadcza egzemplarz 3, zgodnie z ust. 3, i zwraca go po opatrzeniu potwierdzeniem "Wywóz" w kolorze czerwonym wszystkich egzemplarzy dokumentu tranzytowego lub każdego innego zastępującego go dokumentu.
Urząd celny wyprowadzenia kontroluje fizyczne wyprowadzenie towarów.
Pierwszy akapit nie ma zastosowania w przypadkach zwolnienia z określonego w art. 419 ust. 4 i 7 i art. 434 ust. 6 i 9 przedstawienia w urzędzie wyjścia.
7.
Urząd celny wywozu może zażądać od eksportera dostarczenia dowodu, że towary opuściły obszar celny Wspólnoty.
Artykuł 794
1.
Towary niepodlegające zakazom lub ograniczeniom i których wartość na przesyłkę i na zgłaszającego nie przekracza 3000ECU, mogą zostać zgłoszone w urzędzie celnym wyprowadzenia.
Państwa Członkowskie mogą przewidzieć, że niniejszy przepis nie będzie stosowany, gdy osoba sporządzająca zgłoszenie wywozowe działa jako zawodowy agent celny na rzecz innych osób.
2.
Zgłoszenia ustne mogą być dokonywane jedynie w urzędzie celnym wyprowadzenia.
Artykuł 795
Jeżeli towary opuszczają obszar celny Wspólnoty bez zgłoszenia wywozowego, to zgłoszenie takie składane jest z mocą wsteczną przez eksportera w urzędzie celnym właściwym dla miejsca, w którym eksporter ma swoją siedzibę.
W takich okolicznościach stosuje się przepisy art. 790.
Przyjęcie takiego zgłoszenia uzależnione jest od przedstawienia przez eksportera, zgodnie z wymogami organów danego urzędu celnego, dowodu dotyczącego rodzaju i ilości danych towarów oraz okoliczności, w jakich towary te opuściły obszar celny Wspólnoty.
Urząd ten poświadcza również egzemplarz 3 jednolitego dokumentu administracyjnego.
Przyjęcie zgłoszenia z mocą wsteczną nie stanowi przeszkody dla stosowania obowiązujących sankcji ani konsekwencji, które mogą wynikać w odniesieniu do wspólnej polityki rolnej.
Artykuł 796
1.
Jeżeli towary zwolnione w celu wywozu nie opuściły obszaru celnego Wspólnoty, to eksporter niezwłocznie informuje urząd celny wywozu.
Egzemplarz 3 zgłoszenia jest zwracany do tego urzędu.
2. Jeżeli w przypadkach określonych w art. 793 ust. 5 lub 6 zmiana umowy przewozu powoduje zakończenie na obszarze celnym Wspólnoty czynności transportu, która miała się zakończyć poza tym obszarem, to dane przedsiębiorstwa lub organy mogą przystąpić do realizacji zmienionej umowy tylko za zgodą urzędu celnego określonego w art. 793 ust. 2 lit. a) lub w przypadku czynności tranzytowej za zgodą urzędu wyjścia. W takich przypadkach egzemplarz 3 powinien zostać zwrócony.
ROZDZIAŁ 2
Wywóz czasowy z zastosowaniem karnetu ATA
Artykuł 797
1.
Wywóz może zostać dokonany z zastosowaniem karnetu ATA, jeżeli spełniane są niżej wymienione warunki:
a) karnet ATA jest wydany w Państwie Członkowskim Wspólnoty i poświadczony oraz gwarantowany przez zrzeszenie mające swoją siedzibę we Wspólnocie, które wchodzi w skład międzynarodowego systemu gwarancji.
Komisja publikuje wykaz zrzeszeń;
b) karnet ATA stosuje się jedynie do towarów wspólnotowych:
- które przy wywozie poza obszar celny Wspólnoty nie podlegały wywozowym formalnościom celnym w celu zapłaty refundacji lub innych kwot wywozowych w ramach wspólnej polityki rolnej,
- w odniesieniu do których nie zostały przyznane żadne inne korzyści finansowe w ramach wspólnej polityki rolnej poza tymi, które połączone są z zobowiązaniem wywozu danych towarów,
- w odniesieniu do których nie został złożony wniosek o udzielenie zwrotu;
c) dokumenty określone w art. 221 muszą zostać przedstawione.
Organy celne mogą zażądać przedłożenia dokumentu przewozowego;
d) towary muszą być przeznaczone do powrotnego wywozu.
2.
Jeżeli towary umieszczone na karnecie ATA objęte są procedurą do celów powrotnego wywozu, urząd celny wywozu spełnia następujące formalności:
a) sprawdza, czy dane umieszczone w polach A-G odcinka wywozowego zgadzają się z towarami umieszczonymi na karnecie;
b) wypełnia, o ile jest to konieczne, pole "Zaświadczenie władz celnych" znajdujące się na stronie tytułowej karnetu;
c) wypełnia grzbiet odcinka i pole H odcinka wywozowego;
d) podaje swoją nazwę w polu H lit. b) odcinka powrotnego przywozu;
e) zatrzymuje odcinek wywozowy.
3.
Jeżeli urząd celny wywozu nie jest urzędem wyprowadzenia, to urząd celny wywozu spełnia formalności określone w ust. 2, ale nie wypełnia pola 7 grzbietu odcinka wywozowego, które musi zostać wypełnione przez urząd celny wyprowadzenia.
4.
Termin powrotnego wywozu towarów ustanowiony przez organy celne w polu H lit. b) odcinka wywozowego nie może przekraczać terminu ważności karnetu.
Artykuł 798
Jeżeli towary, które opuściły obszar celny Wspólnoty z zastosowaniem karnetu ATA, nie są już przeznaczone do powrotnego przywozu, zgłoszenie wywozowe zawierające dane określone w załączniku 37 przedstawiane jest w urzędzie celnym wywozu.
Po przedstawieniu danego karnetu urząd celny poświadcza egzemplarz 3 zgłoszenia wywozowego oraz unieważnia grzbiet odcinka i odcinek powrotnego wywozu.
TYTUŁ V
INNE DOPUSZCZONE PRZEZNACZENIA CELNE
ROZDZIAŁ 1
Wolne obszary celne i składy wolnocłowe
Sekcja 1
Przepisy ogólne
Artykuł 799
1.
Do celów niniejszego rozdziału operator oznacza każdą osobę prowadzącą działalność polegającą na składowaniu, obróbce, przetwarzaniu, sprzedaży lub zakupie towarów w wolnym obszarze celnym lub składzie wolnocłowym.
2.
Definicje zawarte w art. 503 stosują się również w odniesieniu do niniejszego rozdziału.
Artykuł 800
Jeżeli akty wspólnotowe przewidują stosowanie środków polityki handlowej w stosunku do:
a) dopuszczania towarów do swobodnego obrotu, to środki takie nie mają zastosowania ani przy umieszczaniu towarów w wolnym obszarze celnym lub składzie wolnocłowym, ani podczas całego okresu pozostawania towarów w wolnym obszarze celnym lub składzie wolnocłowym;
b) wprowadzania towarów na obszar celny Wspólnoty, to środki takie stosuje się przy umieszczaniu towarów niewspólnotowych w wolnym obszarze celnym lub składzie wolnocłowym;
c) wywozu towarów, to środki takie stosuje się przy wywozie towarów wspólnotowych z wolnego obszaru celnego lub składu wolnocłowego poza obszar celny Wspólnoty.
Towary te podlegają nadzorowi organów celnych.
Artykuł 801
Każda osoba może ubiegać się o ustanowienie części obszaru celnego Wspólnoty wolnym obszarem celnym lub o utworzenie składu wolnocłowego.
Istniejące i działające we Wspólnocie wolne obszary celne wymienione są w załączniku 108.
Artykuł 802
Ogrodzenie odgraniczające wolny obszar celny lub pomieszczenia składu wolnocłowego jest tak skonstruowane, aby ułatwiało organom celnym zewnętrzny nadzór wolnego obszaru celnego lub składu wolnocłowego i nie pozwalało na nieprawidłowe opuszczenie przez towary tego obszaru lub składu.
Strefa zewnętrzna granicząca z ogrodzeniem jest tak zagospodarowana, aby pozwalała organom celnym na sprawowanie odpowiedniego nadzoru.
Wstęp do tej strefy wymaga uzyskania zgody tych organów.
Artykuł 803
1.
Wniosek o pozwolenie na budowę w wolnym obszarze celnym składany jest na piśmie.
2.
Wniosek określony w ust. 1 określa, w ramach jakiej działalności będzie użytkowana nieruchomość, jak również podaje wszystkie pozostałe informacje, które umożliwią organom celnym dokonanie oceny podstaw dla udzielenia pozwolenia.
3.
Organy celne udzielają pozwolenia, jeżeli stosowanie ustawodawstwa celnego nie będzie utrudnione.
4.
Ustępy 1, 2 i 3 stosuje się również w przypadku przebudowy nieruchomości w wolnym obszarze celnym lub nieruchomości stanowiącej skład wolnocłowy.
Artykuł 804
Bez uszczerbku dla nadzoru określonego w art. 168 ust. 1 Kodeksu organy celne przeprowadzają kontrole określone w art. 168 ust. 2 i 4 jedynie wyrywkowo lub kiedy mają uzasadnione wątpliwości dotyczące przestrzegania obowiązującego prawodawstwa.
Sekcja 2
Działalność prowadzona w wolnym obszarze celnym lub składzie wolnocłowym i zatwierdzenie ewidencji towarowej
Artykuł 805
W przypadku działalności określonych w art. 176 ust. 1 Kodeksu powiadomienie określone w art. 172 ust. 1 Kodeksu dokonywane jest w formie przedstawienia wniosku o zatwierdzenie ewidencji towarowej określonej w art. 808.
Artykuł 806
Operator podejmuje wszelkie środki ostrożności, aby osoby, które zatrudnia w celu prowadzenia jego działalności, przestrzegały prawodawstwa celnego.
Artykuł 807
1.
Przed rozpoczęciem działalności w wolnym obszarze celnym lub składzie wolnocłowym ewidencja towarowa określona w art. 176 Kodeksu prowadzona przez każdego operatora jest zatwierdzana przez organy celne.
2.
Zatwierdzenie określone w ust. 1 udzielane jest jedynie osobom, które zapewniają konieczne gwarancje dotyczące stosowania przepisów odnoszących się do wolnych obszarów celnych i składów wolnocłowych.
Artykuł 808
1.
Wniosek o zatwierdzenie określone w art. 807, zwany dalej "wnioskiem", składany jest na piśmie organom celnym wyznaczonym przez Państwo Członkowskie, w którym znajduje się wolny obszar celny lub strefa wolnocłowa.
2.
We wniosku określa się, która z działalności wymienionych w art. 176 ust. 1 Kodeksu jest przewidywana.
Wniosek zawiera szczegółowy opis prowadzonej lub mającej być prowadzonej ewidencji towarowej, rodzaj i status celny towarów, których dotyczą wymienione rodzaje działalności i, w zależności od przypadku, procedurę celną, pod którą będą prowadzone, oraz wszelkie inne informacje niezbędne organom celnym dla upewnienia się co do właściwego stosowania przepisów regulujących działalność wolnych obszarów celnych i składów wolnocłowych.
3.
Wnioski i odnoszące się do nich dokumenty przechowywane są przez organy celne przez okres co najmniej trzech lat od końca roku kalendarzowego, w którym operator zaprzestał prowadzenia działalności w wolnym obszarze celnym lub składzie wolnocłowym.
Artykuł 809
Zatwierdzenie ewidencji towarowej wydawane jest na piśmie oraz jest opatrzone datą i podpisane.
O wydaniu zatwierdzenia powiadamia się wnioskodawcę.
Kopia zatwierdzenia przechowywana jest przez okres określony w art. 808 ust. 3.
Artykuł 810
1.
Organy celne zmieniają lub cofają zatwierdzenie, w przypadku gdy zakazują na mocy art. 172 ust. 2 lub 3 Kodeksu prowadzenia działalności w wolnym obszarze celnym lub składzie wolnocłowym osobie, której wydano zatwierdzenie.
2.
Organy celne cofają zatwierdzenie w przypadku powtarzającego się znikania towarów, które nie może zostać w zadowalający sposób wyjaśnione.
3.
W przypadku cofnięcia zatwierdzenia działalność, dla której prowadzona jest ewidencja towarowa, nie może być już prowadzona w wolnym obszarze celnym lub składzie wolnocłowym.
Sekcja 3
Wprowadzenie towarów do wolnego obszaru celnego lub składu wolnocłowego
Artykuł 811
Bez uszczerbku dla art. 812 i 813, jeżeli towary są wprowadzane do wolnego obszaru celnego lub składu wolnocłowego, nie jest wymagane przedstawienie towarów ani zgłoszenie celne organom celnym.
Przybycie towarów do miejsc, w których prowadzona jest działalność, jest niezwłocznie wpisywane w ewidencji towarowej, określonej w art. 807.
Artykuł 812
Dokumentem przewozowym, określonym w art. 168 ust. 4 Kodeksu, jest każdy dokument związany z transportem, taki jak list przewozowy, dowód dostawy, manifest lub kwit wysyłkowy, pod warunkiem że zawiera on wszystkie informacje niezbędne dla ustalenia tożsamości towarów.
Artykuł 813
1.
Bez uszczerbku dla jakichkolwiek procedur uproszczonych przewidzianych w ramach procedury celnej, która ma zostać zakończona, jeżeli towary objęte procedurą celną mają zostać przedstawione organom celnym zgodnie z art. 170 ust. 2 lit. a) Kodeksu, to wraz z towarami musi zostać przedstawiony odpowiedni dokument.
2.
W przypadku gdy procedura uszlachetniania czynnego lub procedura odprawy czasowej zostaje zakończona poprzez objęcie produktów kompensacyjnych lub towarów przywożonych w ramach wspólnotowej procedury tranzytu zewnętrznego, po czym następuje wprowadzenie do wolnego obszaru celnego lub składu wolnocłowego w celu późniejszego wywozu poza obszar celny Wspólnoty, to organy celne przeprowadzają wyrywkowe kontrole, aby upewnić się, czy oznaczenia określone w art. 817 ust. 3 lit. f) zostały umieszczone w ewidencji towarowej.
Organy celne upewniają się również, czy w przypadku przeniesienia towarów między dwoma operatorami w wolnym obszarze celnym zostało to wpisane do ewidencji towarowej odbiorcy.
Artykuł 814
Jeżeli w odniesieniu do towarów podjęto decyzję o dokonaniu zwrotu lub umorzeniu należności celnych przywozowych, pozwalając na ich umieszczenie w wolnym obszarze celnym lub składzie wolnocłowym, organy celne wydają zaświadczenie określone w art. 887 ust. 5.
Artykuł 815
Bez uszczerbku dla art. 823 wprowadzenie do wolnego obszaru celnego lub składu wolnocłowego towarów podlegających należnościom celnym wywozowym lub innym przepisom stosowanym w wywozie, wobec których organy celne stawiają, na mocy art. 170 ust. 3 Kodeksu, wymóg powiadomienia o nich urzędu celnego nie stwarza obowiązku przedstawiania dokumentu przy wprowadzeniu ani systematycznych i ogólnych kontroli wprowadzanych towarów.
Artykuł 816
Jeżeli organy celne poświadczają wspólnotowy lub niewspólnotowy status towarów, zgodnie z art. 170 ust. 4 Kodeksu, stosują formularz zgodny ze wzorem i przepisami określonymi w załączniku 109.
Sekcja 4
Funkcjonowanie wolnego obszaru celnego lub składu wolnocłowego
Artykuł 817
1.
Operator prowadzący zatwierdzoną ewidencję towarową, zgodnie z art. 807, wpisuje w niej wszystkie dane potrzebne do kontroli właściwego stosowania prawodawstwa celnego.
2.
Operator powiadamia organy celne o każdym stwierdzonym przez niego i niespowodowanym przyczynami naturalnymi zniknięciu towarów.
3.
Bez uszczerbku dla art. 824 ewidencja towarowa obejmuje:
a) dane dotyczące oznakowania, numerów identyfikacyjnych, liczbę i rodzaj opakowań, ilość i zwykły handlowy opis towarów, jak również, w zależności od przypadku, znaki identyfikacyjne kontenera;
b) informacje umożliwiające monitorowanie towarów, w szczególności miejsca, w których się znajdują;
c) numery dokumentu przewozowego używanego przy wprowadzaniu i wyprowadzaniu towarów;
d) status celny i, w zależności od przypadku, numery zaświadczenia potwierdzającego ten status określony w art. 816;
e) dane dotyczące zabiegów zwyczajowych;
f) w przypadku gdy wprowadzenie do wolnego obszaru celnego lub składu wolnocłowego ma służyć zakończeniu procedury uszlachetniania czynnego, procedury odprawy czasowej lub procedury składu celnego bądź też zakończeniu wspólnotowej procedury tranzytu zewnętrznego, która sama służyła do zakończenia jednej z tych procedur, oznaczenia określone w:
- artykule 522 ust. 4,
- artykule 610 ust. 1 i art. 644 ust. 1,
- artykule 711;
g) w przypadku gdy towary zostały objęte wspólnotową procedurą tranzytu zewnętrznego w związku z opuszczeniem wolnego obszaru celnego lub składu wolnocłowego, a procedura ta zostaje zakończona poprzez wprowadzenie towarów do wolnego obszaru celnego lub składu wolnocłowego, oznaczenie przewidziane w art. 818 ust. 4;
h) dane dotyczące towarów, które w przypadku dopuszczenia do swobodnego obrotu lub odprawy czasowej nie podlegałyby należnościom celnym przywozowym lub środkom polityki handlowej, których wykorzystanie lub przeznaczenie musi być kontrolowane.
4.
W przypadku gdy do celów procedury celnej wymagane jest prowadzenie księgowości, to informacje umieszczane w tej księgowości nie muszą być ujęte w ewidencji towarowej, określonej w ust. 1.
Artykuł 818
1.
Zwyczajowymi zabiegami określonymi w art. 173 lit. b) Kodeksu są te, które zostały zdefiniowane w załączniku 69.
2. Jeżeli dokonanie zabiegów spowodowałoby korzyść w naliczaniu należności celnych przywozowych za towary niewspólnotowe poddane zabiegom w porównaniu do należności za towary przed zabiegiem, to można na nie zezwolić, tylko pod warunkiem że wniosek określony w art. 178 ust. 2 Kodeksu zostanie złożony w chwili złożenia wniosku o pozwolenie na dokonanie zwyczajowego zabiegu, zgodnie z art. 525 ust. 1 i 2.
3.
Jeżeli w wyniku zabiegów kwota należności celnych przywozowych byłaby wyższa od kwoty należności celnych przywozowych za towary przed poddaniem ich zabiegom, zabiegi te mogą by przeprowadzone bez pozwolenia, a osoba zainteresowana nie może już wystąpić z wnioskiem określonym w art. 178 ust. 2 Kodeksu.
4.
Jeżeli towary umieszczone w wolnym obszarze celnym lub składzie wolnocłowym zgłaszane są do przeznaczenia celnego innego niż dopuszczenie do swobodnego obrotu lub powrotny wywóz, bądź składowanie czasowe i jeżeli stosuje się ust. 2, w polu 31 zgłoszenia objęcia towarów danym przeznaczeniem lub w polu przeznaczonym na opis towarów w dokumencie wykorzystywanym do składowania czasowego umieszcza się jedno z następujących oznaczeń:
- Mercancías MU,
- SB-varer,
- UB-Waren,
- Εμπορεύματα ΣΕ,
- UFH goods,
- Marchandises MU,
- Merci MU,
- GB-goederen,
- Mercadorias MU.
5.
Jeżeli po objęciu procedurą celną towary, do których stosuje się ust. 2, są dopuszczane do swobodnego obrotu lub obejmowane inną procedurą celną, co mogłoby spowodować powstanie długu celnego, wykorzystywany jest dokument informacyjny INF 8 określony w załączniku 70.
Organy celne, którym złożone zostało zgłoszenie dopuszczenia do swobodnego obrotu lub objęcia inną procedurą celną, co mogłoby spowodować powstanie długu celnego, z wykorzystaniem poświadczonego przez nie dokumentu informacyjnego INF 8 zwracają się z wnioskiem do organów celnych właściwych dla nadzoru wolnego obszaru celnego lub składu wolnocłowego, w którym zostały przeprowadzone zwyczajowe zabiegi, o podanie rodzaju, wartości celnej i ilości zgłoszonych towarów, które zostałyby uwzględnione w przypadku, gdyby dane towary nie zostały poddane wspomnianym zabiegom.
Oryginał formularza INF 8 przesyłany jest do organów celnych właściwych dla nadzoru wolnego obszaru celnego lub składu wolnocłowego; kopię zachowują organy celne, które poświadczyły pole 14 formularza.
Organy celne właściwe dla nadzoru wolnego obszaru celnego lub składu wolnocłowego zapewniają informacje wymagane dla pól 11, 12 i 13, poświadczają pole 15 i odsyłają oryginał formularza INF 8 do urzędu celnego określonego w polu 4.
6.
W chwili wyprowadzania towarów z wolnego obszaru celnego lub składu wolnocłowego zgłaszający może zwrócić się z wnioskiem o wydanie formularza INF 8 dla objęcia inną procedurą celną niż swobodny obrót lub powrotny wywóz.
W takim przypadku organy celne właściwe dla nadzoru wolnego obszaru celnego lub składu wolnocłowego zapewniają informacje określone w polach 11, 12 i 13, poświadczają pole 15 i zwracają oryginał formularza INF 8 zgłaszającemu.
Artykuł 819
1. Bez uszczerbku dla art. 175 ust. 2 Kodeksu, jeżeli towary niewspólnotowe są dopuszczane do swobodnego obrotu w wolnym obszarze celnym lub składzie wolnocłowym, to procedurę przewidzianą w art. 253 ust. 3 stosuje się bez uprzedniego pozwolenia organów celnych. W takim przypadku zatwierdzenie ewidencji towarowej, określone w art. 809, obejmuje również wykorzystywanie wymienionej ewidencji towarowej do celów kontroli uproszczonej procedury dopuszczania do swobodnego obrotu.
2.
Wspólnotowy status towarów dopuszczonych do swobodnego obrotu, zgodnie z ust. 1, poświadczany jest wystawianym przez operatora dokumentem określonym w załączniku 109.
Sekcja 5
Wyprowadzanie towarów z wolnego obszaru celnego lub składu wolnocłowego
Artykuł 820
Dane dotyczące wyprowadzenia towarów z miejsc, w których prowadzona jest działalność, są niezwłocznie wpisywane do ewidencji towarowej, określonej w art. 807, w celu zapewnienia podstawy dla kontroli przeprowadzanych przez organy celne określone w art. 822.
Artykuł 821
Bez uszczerbku dla procedur mających zastosowanie w przypadkach, w których wywóz podlega należnościom celnym wywozowym lub środkom polityki handlowej albo przepisom sekcji 6, jeżeli towary są bezpośrednio wyprowadzane poza obszar celny Wspólnoty, nie jest wymagane przedstawienie towarów ani zgłoszenie celne.
Artykuł 822
Bez uszczerbku dla art. 827 w celu upewnienia się, że przestrzegane są przepisy dotyczące wywozu, powrotnego wywozu lub wysyłki stosowane do towarów wyprowadzanych z wolnego obszaru celnego lub składu wolnocłowego, organy celne przeprowadzają wyrywkowe kontrole ewidencji towarowej operatora.
Sekcja 6
Szczególne przepisy dotyczące wspólnotowych towarów rolnych
Artykuł 823
1.
Towary prefinansowane umieszczone w wolnym obszarze celnym lub składzie wolnocłowym, zgodnie z art. 5 rozporządzenia Rady (EWG) nr 565/80, są przedstawiane i zgłaszane organom celnym.
2.
Zgłoszenie określone w ust. 1 sporządzane jest zgodnie z art. 530.
Artykuł 824
Ewidencja towarowa, określona w art. 807, obejmuje oprócz danych określonych w art. 817 datę umieszczenia towarów prefinansowanych w wolnym obszarze celnym lub składzie wolnocłowym, jak również numery zgłoszenia wprowadzenia.
Artykuł 825
Artykuł 532 stosuje się do zabiegów dokonywanych na towarach prefinansowanych.
Artykuł 826
Przetwarzanie podstawowych produktów prefinansowanych w wolnym obszarze celnym lub składzie wolnocłowym przeprowadzone jest zgodnie z art. 4 rozporządzenia Rady (EWG) nr 565/80.
Artykuł 827
1.
Towary prefinansowane są zgłaszane do wywozu i opuszczają obszar celny Wspólnoty w terminie ustanowionym przez wspólnotowe prawodawstwo rolne.
2.
Zgłoszenie określone w ust. 1 sporządzane jest zgodnie z art. 534.
3.
Bez uszczerbku dla rozporządzenia Rady (EWG) nr 386/90 [32] organy celne przeprowadzają wyrywkowe kontrole na podstawie ewidencji towarowej w celu zapewnienia, że terminy określone w ust. 1 są przestrzegane.
Artykuł 828
Magazyn żywności może zostać ustanowiony w wolnym obszarze celnym lub składzie wolnocłowym, zgodnie z art. 38 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3665/87 [33].
Sekcja 7
Procedury obowiązujące w przypadku stosowania procedury uszlachetniania czynnego (system zawieszeń) lub procedury przetwarzania pod kontrolą celną w wolnym obszarze celnym lub składzie wolnocłowym
Artykuł 829
Procesy przetwarzania przeprowadzane w ramach procedury uszlachetniania czynnego (system zawieszeń) lub przetwarzania pod kontrolą celną w wolnym obszarze celnym lub składzie wolnocłowym mogą być przeprowadzane jedynie po udzieleniu pozwolenia określonego w art. 556 lub 652.
Pozwolenie określa wolny obszar celny lub skład wolnocłowy, w którym będą przeprowadzane procesy.
Artykuł 830
Organy celne mogą wstrzymać udzielenie pozwolenia na korzystanie z procedur uproszczonych, określonych w niniejszej sekcji, jeżeli nie zostaną przedstawione wszystkie gwarancje wymagane dla prawidłowego przebiegu procesów.
Organy celne mogą wstrzymać udzielenie pozwolenia osobom, które nie przeprowadzają często procesów uszlachetniania czynnego lub przetwarzania pod kontrolą celną.
Artykuł 831
1. Posiadacz pozwolenia prowadzi ewidencję uszlachetniania czynnego lub ewidencję przetwarzania pod kontrolą celną, określone odpowiednio w art. 556 ust. 3 i art. 652 ust. 3, w których podane są także numery pozwolenia.
2. Do celów sporządzenia rozliczenia procedury, określonego w art. 595 lub 664 numery wpisów do ewidencji określonych w ust. 1 zastępują numery zgłoszeń i dokumentów określonych w art. 595 ust. 3 lub w art. 664 ust. 3.
Artykuł 832
1.
Objęcie towarów procedurą uszlachetniania czynnego lub przetwarzania pod kontrolą celną w chwili ich wprowadzenia do wolnego obszaru celnego lub składu wolnocłowego odbywa się z zastosowaniem odprawy uproszczonej w miejscu, ustanowionej w art. 276.
2.
Jednakże operator może zażądać, aby została zastosowana zwykła procedura objęcia procedurą uszlachetniania czynnego lub przetwarzania pod kontrolą celną.
3.
W przypadku stosowania odprawy uproszczonej w miejscu zgodnie z art. 276 wpis do ewidencji uszlachetniania czynnego lub do ewidencji przetwarzania pod kontrolą celną zastępuje wpis do ewidencji towarowej wolnego obszaru celnego lub składu wolnocłowego.
4.
Wpis do ewidencji uszlachetniania czynnego lub do ewidencji przetwarzania pod kontrolą celną zawiera odniesienie do dokumentu, na którego podstawie były przewożone towary.
Artykuł 833
1.
Objęcie procedurą uszlachetniania czynnego lub procedurą przetwarzania pod kontrolą celną towarów już znajdujących się w wolnym obszarze celnym lub składzie wolnocłowym odbywa się z zastosowaniem odprawy uproszczonej w miejscu, określonej w art. 276.
2.
W ewidencji towarowej wolnego obszaru celnego lub składu wolnocłowego podawane są numery wpisu do ewidencji uszlachetniania czynnego lub ewidencji przetwarzania pod kontrolą celną.
Artykuł 834
1.
Wpis do ewidencji towarowej wolnego obszaru celnego lub składu wolnocłowego kończy procedurę uszlachetniania czynnego lub procedurę przetwarzania pod kontrolą celną w odniesieniu do produktów kompensacyjnych, produktów przetworzonych lub towarów w stanie niezmienionym znajdujących się w wolnym obszarze celnym lub składzie wolnocłowym.
Numery tego wpisu umieszczane są w ewidencji uszlachetniania czynnego lub, w zależności od przypadku, ewidencji przetwarzania pod kontrolą celną.
2.
Oznaczenia określone w art. 610 umieszczane są w ewidencji towarowej wolnego obszaru celnego lub składu wolnocłowego.
Artykuł 835
1.
Jeżeli zakończenie procedury uszlachetniania czynnego w odniesieniu do produktów kompensacyjnych lub towarów w stanie niezmienionym, bądź zakończenie procedury przetwarzania pod kontrolą celną w odniesieniu do produktów przetworzonych lub towarów w stanie niezmienionym odbywa się w chwili opuszczenia wolnego obszaru celnego lub składu wolnocłowego, poprzez powrotny wywóz tych produktów lub towarów, to stosuje się odprawę uproszczoną w miejscu, ustanowioną w art. 283.
Bez uszczerbku dla procedur mających zastosowanie w przypadkach, w których wywóz podlega należnościom celnym wywozowym lub środkom polityki handlowej, w przypadku bezpośredniego wyprowadzenia produktów lub towarów z wolnego obszaru celnego lub składu wolnocłowego poza obszar celny Wspólnoty nie jest wymagane zgłoszenie wywozowe.
2.
Jeżeli zakończenie procedury uszlachetniania czynnego w odniesieniu do produktów kompensacyjnych lub towarów w stanie niezmienionym bądź procedury przetwarzania pod kontrolą celną w odniesieniu do produktów przetworzonych odbywa się w chwili opuszczenia wolnego obszaru celnego lub składu wolnocłowego poprzez dopuszczenie tych produktów lub towarów do swobodnego obrotu, to stosuje się odprawę uproszczoną w miejscu, określoną w art. 263-267.
3.
Jeżeli zakończenie procedury uszlachetniania czynnego bądź procedury przetwarzania pod kontrolą celną odbywa się w chwili opuszczenia przez produkty kompensacyjne, produkty przetworzone lub towary w stanie niezmienionym wolnego obszaru celnego lub składu wolnocłowego, w celu objęcia ich procedurą inną niż dopuszczenie do swobodnego obrotu lub wywóz, to stosuje się procedury zwykłe lub uproszczone ustanowione w tym celu.
4.
Przepisy art. 832 ust. 2 stosuje się mutatis mutandis.
5.
W przypadku stosowania ust. 1 i 2 nie jest konieczne dokonanie adnotacji w ewidencji towarowej wolnego obszaru celnego lub składu wolnocłowego o opuszczeniu przez produkty kompensacyjne, produkty przetworzone lub towary w stanie niezmienionym wolnego obszaru celnego lub składu wolnocłowego.
Artykuł 836
Artykuł 835 ust. 2 i 5 pozostaje bez uszczerbku dla stosowania art. 123, 135 i 136 Kodeksu, dotyczących naliczania należności za towary lub produkty objęte procedurą uszlachetniania czynnego lub procedurą przetwarzania pod kontrolą celną.
Artykuł 837
Przed końcem miesiąca następującego po zakończeniu każdego kwartału organy celne Republiki Federalnej Niemiec przesyłają Komisji informacje określone w załączniku 85, dotyczące pozwoleń na dokonywanie uszlachetniania czynnego, wydanych lub zmienionych w poprzednim kwartale w Starym Wolnocłowym Porcie w Hamburgu, które nie podlegają warunkom gospodarczym ustanowionym dla procedury uszlachetniania czynnego.
Artykuł 838
Wspólnotowy status towarów produktów kompensacyjnych lub przetworzonych, bądź towarów w stanie niezmienionym dopuszczonych do swobodnego obrotu wewnątrz bądź przy wyjściu z wolnego obszaru celnego lub składu wolnocłowego, poświadczany jest wystawianym przez operatora dokumentem określonym w załączniku 109.
Pierwszy akapit stosuje się również do produktów kompensacyjnych lub towarów w stanie niezmienionym wprowadzonych do wspólnotowego obrotu zgodnie z art. 580 ust. 3.
Artykuł 839
Wpisy do ewidencji uszlachetniania czynnego lub ewidencji przetwarzania pod kontrolą celną muszą umożliwiać organom celnym dokonanie w każdej chwili weryfikacji dokładnej sytuacji wszystkich towarów lub produktów objętych jedną z danych procedur lub znajdujących się w wolnym obszarze celnym bądź składzie wolnocłowym.
Sekcja 8
Przekazywanie informacji
Artykuł 840
1.
Organy celne Państw Członkowskich przekazują Komisji następujące informacje:
a) o wolnych obszarach celnych wyznaczonych przez nie lub tych, które po wyznaczeniu rozpoczynają działalność, oraz o składach wolnocłowych, na których utworzenie i działalność zezwoliły, niezależnie od ich nazwy;
b) o wyznaczonych organach celnych, do których należy składać wnioski określone w art. 808;
c) o zmianach ustaleń dotyczących zasad kontroli procedury uszlachetniania czynnego lub procedury przetwarzania pod kontrolą celną, zgodnie z art. 173 Kodeksu.
2.
Komisja publikuje informacje określone w ust. 1 lit. a) i b) w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, seria C.
ROZDZIAŁ 2
Powrotny wywóz, zniszczenie i zrzeczenie się towarów
Artykuł 841
Jeżeli na dokonanie powrotnego wywozu wymagane jest zgłoszenie celne, to przepisy art. 788-796 stosuje się mutatis mutandis, bez uszczerbku dla szczególnych przepisów, które mogą być stosowane przy zakończeniu poprzedniej gospodarczej procedury celnej.
Artykuł 842
1.
Do celów art. 182 ust. 3 Kodeksu powiadomienie o zniszczeniu towarów sporządzane jest na piśmie i podpisywane przez osobę zainteresowaną.
Powiadomienie musi zostać dokonane w czasie umożliwiającym organom celnym nadzorowanie zniszczenia.
2.
Jeżeli dane towary są już przedmiotem zgłoszenia przyjętego przez organy celne, organy te potwierdzają fakt zniszczenia na zgłoszeniu i unieważniają zgłoszenie, zgodnie z art. 66 Kodeksu.
Organy celne obecne przy niszczeniu towaru podają na formularzu lub zgłoszeniu rodzaj towaru oraz ilość odpadów i złomu pozostałych po dokonaniu zniszczenia, w celu określenia mających do nich zastosowanie elementów kalkulacyjnych, jakie mają zostać użyte przy przyznaniu towarom innego przeznaczenia celnego.
3.
Przepisy ust. 2 akapit pierwszy stosuje się mutatis mutandis do towarów będących przedmiotem zrzeczenia na rzecz Skarbu Państwa.
TYTUŁ VI
TOWARY OPUSZCZAJĄCE OBSZAR CELNY WSPÓLNOTY
Artykuł 843
1.
Jeżeli towary nieobjęte procedurą celną, których wywóz poza Wspólnotę jest zakazany lub podlega ograniczeniom, należnościom celnym wywozowym lub innym opłatom wywozowym, opuszczają obszar celny Wspólnoty z zamiarem ponownego ich wprowadzenia na inną część tego obszaru, to wyprowadzenie wiąże się z wystawieniem egzemplarza kontrolnego T5, zgodnie z regułami ustanowionymi w art. 472-495.
2.
Przepisy ust. 1 nie mają zastosowania do transportu dokonywanego przez towarzystwa lotnicze lub przedsiębiorstwa żeglugowe, pod warunkiem że transport morski dokonywany jest bezpośrednio regularną linią żeglugową bez zawijania do portów poza obszarem celnym Wspólnoty.
3.
Egzemplarz kontrolny T5 może zostać sporządzony w każdym urzędzie celnym, w którym przedstawiane są towary, i musi zostać przedstawiony wraz z danymi towarami w urzędzie celnym wyprowadzenia.
4.
Na wymienionym egzemplarzu umieszczone są:
- w polach 31 i 33 odpowiednio opis towarów i właściwy kod Nomenklatury Scalonej,
- w polu 38 – masa netto towarów,
- w polu 104 – zakreślone pole
"Pozostałe (do wyszczególnienia)"
oraz drukowanymi literami jeden z następujących wpisów:
"Wyprowadzenie ze Wspólnoty podlega ograniczeniom – towary, które mają zostać powrotnie wprowadzone na obszar Wspólnoty";
"Wyprowadzenie ze Wspólnoty podlega należnościom celnym – towary, które mają zostać powrotnie wprowadzone na obszar Wspólnoty".
5.
Oryginał egzemplarza kontrolnego T5 przedstawiany jest wraz z towarami w urzędzie celnym właściwym dla miejsca, w którym towary zostają powrotnie wprowadzone na obszar celny Wspólnoty.
6.
Egzemplarz kontrolny T5 jest niezwłocznie zwracany przez urząd celny, określony w ust. 5, urzędowi celnemu, który go sporządził, po zaznaczeniu krzyżykiem przez urząd celny, określony w ust. 5, w polu "J: Kontrola użycia i/lub przeznaczenia" pierwszego pola i umieszczeniu w nim daty powrotnego wprowadzenia towarów na obszar celny Wspólnoty.
Jednakże w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości w polu "Uwagi" umieszcza się odpowiednią adnotację.
CZĘŚĆ III
TOWARY POWRACAJĄCE
Artykuł 844
1.
Zgodnie z art. 185 ust. 2 lit. b) Kodeksu z należności celnych przywozowych zwolnione są:
- towary uprzednio wywiezione z obszaru celnego Wspólnoty, w odniesieniu do których zostały spełnione wywozowe formalności celne wymagane dla uzyskania refundacji lub innych kwot przewidzianych w wywozie w ramach wspólnej polityki rolnej,
lub
- towary, w odniesieniu do których udzielone zostało, w ramach wspólnej polityki rolnej, innego rodzaju ułatwienie finansowe niż wymienione refundacje lub inne kwoty nakładające obowiązek wywozu wymienionych towarów,
pod warunkiem, że stwierdzono, gdzie stosowne, że refundacje lub inne zapłacone kwoty zostały zwrócone albo że właściwe organy podjęły wszelkie niezbędne kroki, aby takie sumy zostały wstrzymane, bądź też stwierdzono, że inne udzielone korzyści finansowe zostały anulowane i że towary te:
i) nie mogły zostać wprowadzone do użytku domowego w państwie, do którego zostały wysłane z powodów związanych z prawem obowiązującym w tym państwie;
ii) zostały zwrócone przez odbiorcę ze względu na uszkodzenie lub niezgodność z warunkami dotyczącej ich umowy;
iii) zostały powrotnie przywiezione na obszar celny Wspólnoty w związku z innego rodzaju okolicznościami, na które eksporter nie miał wpływu, ze względu na które nie mogły zostać użyte zgodnie z zamierzonym celem.
2.
Okoliczności określone w ust. 1 ppkt iii) obejmują:
a) towary powracające na obszar celny Wspólnoty w konsekwencji awarii, która nastąpiła przed dostarczeniem odbiorcy albo samych towarów, albo też środka transportu, na którym były przewożone;
b) towary pierwotnie wywiezione w celu konsumpcji lub sprzedaży na targach handlowych lub innej podobnej imprezie, które nie zostały tam skonsumowane lub sprzedane;
c) towary, które nie mogły zostać dostarczone odbiorcy w związku z niezdolnością fizyczną lub prawną tego odbiorcy do wywiązania się z umowy, na mocy której dokonano wywozu towarów;
d) towary, które w wyniku zakłóceń naturalnych, politycznych lub społecznych nie mogły zostać dostarczone odbiorcy lub dotarły do niego po upływie terminu dostawy przewidzianego umową, na której mocy dokonano wywozu towarów, ostatecznego terminu dostawy;
e) produkty objęte wspólną organizacją rynku owoców i warzyw wywożonych w ramach sprzedaży konsygnacyjnej i które nie zostały sprzedane na rynku państwa trzeciego przeznaczenia.
3.
Towary wywiezione w ramach wspólnej polityki rolnej z wykorzystaniem pozwolenia na wywóz lub świadectwa o wcześniejszym ustaleniu refundacji nie są zwalniane z należności celnych przywozowych, chyba że zostanie stwierdzone, że właściwe przepisy wspólnotowe zostały spełnione.
4.
Towary określone w ust. 1 nie mogą korzystać ze zwolnienia, chyba że zostały zgłoszone do swobodnego obrotu na obszarze celnym Wspólnoty w terminie dwunastu miesięcy od dnia spełnienia formalności celnych związanych z ich wywozem.
Artykuł 845
Towary powracające korzystają ze zwolnienia z należności celnych przywozowych, nawet jeżeli stanowią jedynie część towarów uprzednio wywiezionych poza obszar celny Wspólnoty.
To samo odnosi się również do przypadku, gdy towary składają się z części lub wyposażenia będącego elementami maszyn, instrumentów, aparatury lub innych produktów uprzednio wywiezionych poza obszar celny Wspólnoty.
Artykuł 846
1.
W drodze odstępstwa od art. 186 Kodeksu ze zwolnienia z należności celnych przywozowych korzystają towary powracające, które znajdują się w jednej z następujących sytuacji:
a) towary, które po ich wywiezieniu poza obszar celny Wspólnoty zostały poddane jedynie zabiegom niezbędnym dla utrzymania ich w dobrym stanie lub zabiegom jedynie zmieniającym ich wygląd;
b) towary, które po ich wywiezieniu poza obszar celny Wspólnoty, zostały poddane innym zabiegom niż niezbędne dla utrzymania ich w dobrym stanie lub zabiegom innym niż zmieniające ich wygląd, ale okazały się wadliwe lub niezdatne do przewidywanego użytku, pod warunkiem że spełniony jest jeden z następujących warunków:
- towary te poddane zostały wymienionym zabiegom lub zabiegom wyłącznie w celu ich naprawy lub utrzymania ich w dobrym stanie,
- ich niezdatność do przewidywanego użytku została stwierdzona dopiero po rozpoczęciu wymienionych zabiegów.
2.
Jeżeli towary powracające zostały poddane zabiegom, zgodnie z ust. 1 lit. b), a zabiegi takie wiązałyby się z pobraniem należności celnych przywozowych jak za towary objęte procedurą uszlachetniania biernego, to stosuje się obowiązujące w ramach wymienionej procedury reguły naliczania należności.
Jednakże jeżeli towary zostały poddane operacji polegającej na ich naprawie lub przywróceniu do dobrego stanu, które stały się konieczne w związku z nieprzewidzianymi okolicznościami, które zaistniały poza obszarem celnym Wspólnoty, co zostało potwierdzone zgodnie z wymogami organów celnych, towary zostają zwolnione z należności celnych przywozowych, pod warunkiem że w wyniku przeprowadzenia operacji wartość powracających towarów nie stanie się wyższa od ich wartości w chwili wywozu poza obszar celny Wspólnoty.
3.
Do celów ust. 2 akapit drugi:
a) "konieczna naprawa lub przywrócenie do dobrego stanu, które stały się konieczne" oznaczają każdą czynność powodującą naprawienie wad funkcjonalnych lub szkód materialnych, które powstały, gdy towary znajdowały się poza obszarem celnym Wspólnoty, bez których wykonania towary nie mogłyby zostać użyte w normalny sposób i zgodnie z ich przeznaczeniem;
b) uważa się, że w wyniku przeprowadzenia operacji wartość powracających towarów nie stała się wyższa od ich wartości w chwili wywozu poza obszar celny Wspólnoty, jeżeli operacja ta nie wykracza poza to, co jest niezbędne do umożliwienia, aby towary te mogły być dalej używane w ten sam sposób jak w chwili wywozu.
Jeżeli naprawa lub przywrócenie towarów do dobrego stanu wymaga zamontowania części zapasowych, to zamontowanie tych części jest ograniczone wyłącznie do części niezbędnych dla umożliwienia, aby towary mogły być dalej używane w ten sam sposób jak w chwili wywozu.
Artykuł 847
Na wniosek osoby zainteresowanej po spełnianiu wywozowych formalności celnych organy celne wydają dokument zawierający informacje niezbędne dla ustalenia tożsamości towarów w przypadku powrotnego ich wprowadzenia na obszar celny Wspólnoty.
Artykuł 848
1.
Za towary powracające mogą zostać uznane:
- towary, do których przy zgłoszeniu dopuszczenia do swobodnego obrotu dołączono następujące dokumenty:
a) egzemplarz zgłoszenia wywozowego zwrócony przez organy celne eksporterowi lub odpowiednio poświadczoną przez te organy kopię tego dokumentu; lub
b) dokument informacyjny, przewidziany w art. 850.
Jeżeli dowody dostępne organom celnym w urzędzie celnym powrotnego przywozu lub dowody dostarczone im przez osobę zainteresowaną wskazują, że zgłoszone do swobodnego obrotu towary są towarami, które zostały pierwotnie wywiezione poza obszar celny Wspólnoty, i że w chwili wywozu spełniały warunki wymagane dla uznania ich za towary powracające, to dokumenty określone w lit. a) i b) nie są wymagane,
- towary objęte karnetem ATA wydanym we Wspólnocie.
Towary te mogą zostać uznane za towary powracające w zakresie ustanowionym w art. 185 Kodeksu, nawet jeżeli termin ważności karnetu ATA został przekroczony.
W każdym przypadku formalności ustanowione w art. 290 ust. 2 muszą zostać spełnione.
2.
Ustęp 1 tiret pierwsze nie ma zastosowania do międzynarodowego przepływu opakowań, środków transportu lub niektórych towarów korzystających ze szczególnej procedury celnej, jeżeli przepisy autonomiczne lub umowne stanowią, że dokumenty celne nie są wymagane w takich okolicznościach.
Nie stosuje się ich również w przypadkach, w których towary mogą być zgłaszane do dopuszczenia do swobodnego obrotu w formie ustnej lub w jakikolwiek inny sposób.
3.
Jeżeli organy celne urzędu powrotnego przywozu uznają to za konieczne, mogą zażądać, aby osoba zainteresowana dostarczyła dodatkowy dowód, w szczególności w celu umożliwienia ustalenia tożsamości powrotnie przywożonych towarów.
Artykuł 849
1.
Oprócz dokumentów określonych w art. 848 przy każdym zgłoszeniu dopuszczenia do swobodnego obrotu towarów powracających, których wywóz mógł zostać dokonany po spełnieniu wywozowych formalności celnych w celu udzielenia refundacji lub innych kwot przewidzianych w wywozie w ramach wspólnej polityki rolnej, przedstawia się również zaświadczenie wydane przez organy właściwe do udzielania takich refundacji lub kwot w Państwie Członkowskim wywozu.
Zaświadczenie takie zawiera wszystkie dane konieczne do umożliwienia urzędowi celnemu, któremu dane towary są zgłaszane do swobodnego obrotu, sprawdzenia, czy zaświadczenie to odnosi się do tych towarów.
2.
Jeżeli wywóz towarów nie wiązał się ze spełnieniem wywozowych formalności celnych w celu udzielenia refundacji lub innych kwot przewidzianych w wywozie w ramach wspólnej polityki rolnej, to zaświadczenie zawiera jedno z następujących oznaczeń:
- Sin concesión de restituciones u otras cantidades a la exportación;
- Ingen restitutioner eller andre beløb ydet ved udførslen;
- Keine Ausfuhrerstattungen oder sonstige Ausfuhrvergünstigungen;
- Δεν έτυχαν επιδοτήσεων ή άλλων χορηγήσεων κατά την εξαγωγή;
- No refunds or other amounts granted on exportation;
- Sans octroi de restitutions ou autres montants à l'exportation;
- Senza concessione di restituzioni o altri importi all'esportazione;
- Geen restituties of andere bij de uitvoer verleende bedragen;
- Sem concessão de restituicões ou outros montantes na exportação.
3.
Jeżeli wywóz towarów wiązał się ze spełnieniem wywozowych formalności celnych w celu udzielenia refundacji lub innych kwot przewidzianych w ramach wspólnej polityki rolnej, to zaświadczenie zawiera jedno z następujących oznaczeń:
- Restituciones y otras cantidades a la exportación reintegradas por … (cantidad);
- De ved udførslen ydede restitutioner eller andre beløb er tilbagebetalt for … (mængde);
- Ausfuhrerstattungen und sonstige Ausfuhrvergünstigungen für … (Menge) zurückbezahlt;
- Επιδοτήσεις και άλλες χορηγήσεις κατά την εξαγωγή επεστράφησαν για … (ποσότης);
- Refunds and other amounts on exportation repaid for … (quantity);
- Restitutions et autres montants à l'exportation remboursés pour … (quantité);
- Restituzioni e altri importi all'esportazione rimborsati per … (quantità);
- Restituties en andere bedragen bij de uitvoer voor … (hoeveelheid) terugbetaald;
- Restituições e outros montantes na exportação reembolsados para … (quantidade);
lub
- Titulo de pago de restituciones u otras cantidades a la exportación anulado por … (cantidad);
- Ret til udbetaling af restitutioner eller andre beløb ved udførslen er annullerei for … (mængde);
- Auszahlungsanordnung über die Ausfuhrerstattungen und sonstigen Ausfuhrvergünstigungen für … (Menge) ungültig gemacht;
- Αποδεικτικό πληρωμής επιδοτήσεων ή άλλων χορηγήσεων κατά την εξαγωγή ακυρωμένο για … (ποσότης),
- Entitlement to payment of refunds or other amounts on exportation cancelled for … (quantity);
- Titre de paiement des restitutions ou autres montants à l'exportation annulé pour … (quantité);
- Titolo di pagamento delle restituzioni o di altri importi all'esportazione annullato per … (quantità);
- Aanspraak op restituties of andere bedragen bij uitvoer vervallen voor … (hoeveelheid);
- Titulo de pagamento de restituições ou outros montantes na exportação anulado para … (quantidade);
w zależności od tego, czy refundacje te lub inne kwoty przewidziane w wywozie zostały już czy też nie zostały wypłacone przez właściwe organy.
4.
W przypadku określonym w art. 848 ust. 1 tiret pierwsze lit. b) zaświadczenie określone w ust. 1 sporządzane jest na dokumencie informacyjnym INF 3 przewidzianym w art. 850.
5.
Jeżeli organy celne w urzędzie celnym, w którym towary są zgłaszane do swobodnego obrotu, dysponują środkami, za których pomocą mogą upewnić się, że nie udzielono i nie będzie można udzielić w późniejszym okresie żadnej refundacji lub innej kwoty przewidzianej w wywozie w ramach wspólnej polityki rolnej, to zaświadczenie określone w ust. 1 nie jest wymagane.
Artykuł 850
Dokument informacyjny INF 3 sporządzany jest w oryginale i dwóch kopiach na formularzu zgodnym ze wzorem znajdującym się w załączniku 110.
Artykuł 851
1.
Z zastrzeżeniem ust. 3 dokument informacyjny INF 3 wydawany jest na wniosek eksportera przez organy celne w urzędzie celnym wywozu w chwili spełnienia formalności wywozowych w odniesieniu do danych towarów, jeżeli dany eksporter zgłosi, że istnieje możliwość, iż wymienione towary powrócą przez inny urząd celny niż urząd celny wywozu.
2.
Dokument informacyjny INF 3 może zostać również wydany na wniosek eksportera przez organy celne w urzędzie celnym wywozu po spełnieniu wywozowych formalności celnych w odniesieniu do danych towarów, pod warunkiem że organy te mogą stwierdzić na podstawie informacji, którymi dysponują, że dane zawarte we wniosku przedstawionym przez eksportera dotyczą towarów wywiezionych.
3.
W przypadku towarów określonych w art. 849 ust. 1 dokument informacyjny INF 3 może zostać wydany dopiero po spełnieniu odpowiednich wywozowych formalności celnych i z zastrzeżeniem przepisów ust. 2.
Ponadto dokument informacyjny INF 3 może zostać wydany, jedynie pod warunkiem że:
a) pole B zostało uprzednio wypełnione i poświadczone przez organy celne; oraz
b) pole A zostało uprzednio wypełnione i poświadczone przez organy celne w przypadku, gdy informacje w nim zawarte są wymagane.
Artykuł 852
1.
Dokument informacyjny INF 3 zawiera wszystkie informacje wymagane przez organy celne w celu ustalenia tożsamości wywożonych towarów.
2.
Jeżeli przewiduje się, że wywożone towary powrócą na obszar celny Wspólnoty przez kilka urzędów celnych innych niż urząd celny wywozu, to eksporter może wystąpić z wnioskiem o wydanie kilku dokumentów informacyjnych INF 3 dla całości wywiezionych towarów.
Podobnie eksporter może wystąpić z wnioskiem do organów celnych, które wydały dokument informacyjny INF 3, o zastąpienie go kilkoma dokumentami INF 3 dla całości towarów ujętych na pierwotnie wydanym dokumencie informacyjnym INF 3.
Eksporter może również wystąpić z wnioskiem o wydanie dokumentu informacyjnego INF 3 jedynie dla części wywożonych towarów.
Artykuł 853
Oryginał i jedna kopia dokumentu informacyjnego INF 3 zwracane są eksporterowi w celu przedstawienia ich w urzędzie celnym powrotnego przywozu.
Drugą kopię zachowują w swoich urzędowych archiwach organy celne, które ją wydały.
Artykuł 854
Urząd celny powrotnego przywozu rejestruje na oryginale i kopii dokumentu informacyjnego INF 3 ilość towarów powracających zwolnionych z należności celnych przywozowych, zachowuje oryginał i przesyła organom celnym, które go wydały, kopię dokumentu opatrzoną numerem i datą zgłoszenia do swobodnego obrotu.
Wymienione organy celne porównują tę kopię z kopią znajdującą się w ich posiadaniu i zachowują ją w swoich urzędowych archiwach.
Artykuł 855
W przypadku kradzieży, utraty lub zniszczenia oryginału dokumentu informacyjnego INF 3 osoba zainteresowana może wystąpić do organów celnych, które go wydały, z wnioskiem o wydanie duplikatu.
Jeżeli uzasadnione jest to okolicznościami, organy przychylają się do wniosku.
W ten sposób wydany duplikat zawiera jedno z następujących oznaczeń:
- DUPLICADO,
- DUPLIKAT,
- DUPLIKAT,
- ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ,
- DUPLICATE,
- DUPLICATA,
- DUPLICATO,
- DUPLICAAT,
- SEGUNDA VIA.
Organy celne rejestrują wydanie duplikatu na będącej w ich posiadaniu kopii dokumentu informacyjnego INF 3.
Artykuł 856
1.
Na wniosek organów celnych urzędu powrotnego wywozu organy celne urzędu wywozu przekazują tym organom wszystkie informacje, którymi dysponują, umożliwiające ustalenie, czy towary spełniają warunki wymagane dla korzystania z przepisów niniejszej części.
2.
Dokument informacyjny INF 3 może zostać wykorzystany do złożenia wniosku i przekazania informacji określonych w ust. 1.
CZĘŚĆ IV
DŁUG CELNY
TYTUŁ I
ZABEZPIECZENIA
Artykuł 857
1.
Rodzaje zabezpieczeń inne niż zabezpieczenia w formie depozytu w gotówce lub w formie poręczenia, w rozumieniu art. 193, 194 i 195 Kodeksu, jak również depozyt w gotówce lub złożenie zabezpieczeń, które mogą zostać przyjęte przez Państwa Członkowskie bez wymogu spełnienia warunków określonych w art. 194 ust. 1, są następujące:
a) ustanowienie hipoteki, długu gruntowego, zastawu użytkowego lub innego prawa uważanego za równoważne prawu dotyczącemu nieruchomości;
b) przelew wierzytelności, ustanowienie zastawu, połączone lub niepołączone z utratą posiadania, na towarach, papierach wartościowych lub wierzytelnościach, w szczególności na bankowej książeczce oszczędnościowej, lub na wpisie do państwowego rejestru długów;
c) ustanowienie umownej solidarności dłużników przez osobę trzecią upoważnioną do tego przez organy celne, a zwłaszcza przedstawienie weksla, którego zapłata jest zagwarantowana przez osobę trzecią;
d) depozyt gotówkowy lub równoważne mu zabezpieczenie w walucie innej niż waluta Państwa Członkowskiego, w której złożone jest zabezpieczenie;
e) udział, pod warunkiem wpłaty składki, w ogólnym systemie zabezpieczeń zarządzanym przez organy celne.
2.
Okoliczności i warunki, w których można korzystać z form zabezpieczenia określonych w ust. 1, ustalane są przez organy celne.
Artykuł 858
Złożenie zabezpieczenia w gotówce nie daje prawa do wypłacania przez organy celne odsetek.
TYTUŁ II
POWSTANIE DŁUGU
ROZDZIAŁ I
Uchybienia niemające znaczącego wpływu na składowanie czasowe lub procedurę celną
Artykuł 859
Za niemające znaczącego wpływu na właściwe funkcjonowanie składowania czasowego lub procedury celnej w rozumieniu art. 204 ust. 1 Kodeksu uważa się następujące uchybienia, pod warunkiem że:
- nie stanowią one próby pozaprawnego usunięcia towaru spod dozoru celnego,
- nie są spowodowane wyraźnym zaniedbaniem ze strony osoby zainteresowanej, oraz
- wszystkie formalności konieczne w celu uregulowania sytuacji towarów są następnie przeprowadzane:
1) przekroczenie terminu, w którym towar powinien otrzymać jedno z przeznaczeń celnych przewidzianych w ramach składowania czasowego lub danej procedury celnej, jeżeli przedłużenie terminu mogło zostać udzielone, gdyby ubiegano się o nie w terminie;
2) w przypadku towarów objętych procedurą tranzytu – przekroczenie terminu na przedstawienie towarów w urzędzie celnym przeznaczenia, jeżeli przedstawienie takie ma miejsce w terminie późniejszym;
3) w przypadku towarów składowanych czasowo lub objętych procedurą składu celnego – zabiegi dokonane bez uprzedniego pozwolenia organów celnych, pod warunkiem że takie zabiegi byłyby dozwolone, jeżeli ubiegano by się o pozwolenie;
4) w przypadku towarów objętych procedurą odprawy czasowej – użycie towarów w sposób inny niż przewidziany w pozwoleniu, pod warunkiem że takie użycie byłyby dozwolone, gdyby ubiegano się o pozwolenie;
5) w przypadku towarów składowanych czasowo lub objętych procedurą celną – przeniesienie towarów bez pozwolenia, pod warunkiem że towary mogą zostać przedstawione na żądanie organów celnych;
6) w przypadku towarów składowanych czasowo lub objętych procedurą celną – wyprowadzenie towarów poza obszar celny Wspólnoty lub ich wprowadzenie do wolnego obszaru celnego bądź składu wolnocłowego bez spełnienia niezbędnych formalności;
7) w przypadku towarów korzystających z uprzywilejowanego traktowania taryfowego ze względu na ich przeznaczenie – przeniesienie towarów bez powiadomienia organów celnych, podczas gdy towary nie otrzymały jeszcze przewidzianego przeznaczenia, pod warunkiem że:
a) w ewidencji towarowej prowadzonej przez osobę przenoszącą zarejestrowany jest fakt przeniesienia; oraz
b) osoba przejmująca jest posiadaczem pozwolenia odnoszącego się do danych towarów.
Artykuł 860
Organy celne uważają dług celny za powstały na mocy art. 204 ust. 1 Kodeksu, chyba że osoba mogąca stać się dłużnikiem wykaże, że spełnione zostały warunki art. 859.
Artykuł 861
Fakt, że uchybienia określone w art. 859 nie powodują powstania długu celnego, nie stanowi przeszkody dla stosowania obowiązujących przepisów karnych ani przepisów pozwalających na cofanie pozwoleń wydanych w ramach danej procedury celnej.
ROZDZIAŁ 2
Naturalne straty
Artykuł 862
1.
Do celów art. 206 Kodeksu organy celne, na wniosek osoby zainteresowanej, uwzględniają brakujące ilości w każdym przypadku, gdy może zostać wykazane, że stwierdzone braki wynikają wyłącznie z charakteru towaru, a nie z zaniedbania lub manipulacji ze strony tej osoby.
2.
W szczególności zaniedbanie lub manipulacja oznacza każde nieprzestrzeganie reguł dotyczących transportu, składowania, poddawania zabiegom, obróbki lub przetwarzania danych towarów, wydanych przez organy celne lub wynikających ze zwyczajowej praktyki.
Artykuł 863
Organy celne mogą zwolnić osobę zainteresowaną z obowiązku wykazania, że towary zostały nieodwracalnie utracone z powodów związanych z ich charakterem, jeżeli upewniły się, że utrata ta nie może być uzasadniona w inny sposób.
Artykuł 864
Obowiązujące w Państwach Członkowskich przepisy krajowe dotyczące standardowych współczynników nieodwracalnych strat związanych z charakterem samych towarów są stosowane w przypadku niedostarczenia przez osobę zainteresowaną dowodu, że faktycznie poniesiona strata przekracza stratę wyliczoną z zastosowaniem standardowych współczynników właściwych dla danych towarów.
ROZDZIAŁ 3
Status celny towarów znajdujących się w sytuacjach niezgodnych z przepisami
Artykuł 865
Za usunięcie towarów spod dozoru celnego w rozumieniu art. 203 ust. 1 Kodeksu uważane jest zgłoszenie celne danych towarów lub każda inna czynność mająca takie same skutki prawne, jak również przedstawienie właściwym organom celnym dokumentu w celu poświadczenia, gdy takie postępowanie spowodowało fałszywe nadanie temu towarowi statusu celnego towaru wspólnotowego.
Artykuł 866
Bez uszczerbku dla ustanowionych przepisów dotyczących zakazów i ograniczeń, które mogą być stosowane w odniesieniu do danych towarów, jeżeli zgodnie z art. 202, 203, 204 lub 205 Kodeksu powstał dług celny w przywozie i gdy należności celne przywozowe zostały uiszczone, towary te uważa się za towary wspólnotowe bez konieczności zgłoszenia dopuszczenia ich do swobodnego obrotu.
Artykuł 867
Orzeczenie przepadku towaru w rozumieniu art. 233 lit. c) i d) Kodeksu nie ma wpływu na status celny danych towarów.
TYTUŁ III
ZAKSIĘGOWANIE I POKRYCIE PO ZWOLNIENIU TOWARÓW
Artykuł 868
Państwa Członkowskie mogą zwalniać z obowiązku zaksięgowania kwoty należności mniejszych niż 10 ECU.
Po zwolnieniu towarów nie pokrywa się należności przywozowych lub należności celnych wywozowych, których wysokość za dokonanie określonego pokrycia po zwolnieniu towarów jest mniejsza niż 10 ECU.
Artykuł 869
Organy celne same podejmują decyzję o nieksięgowaniu niepobranych należności po zwolnieniu towarów:
a) w przypadkach, w których zastosowano preferencyjne traktowanie taryfowe w kontekście kontyngentu taryfowego, plafonu taryfowego lub innych ustaleń, gdy uprawnienie do tego rodzaju traktowania zostało zniesione w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego, bez opublikowania tego faktu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich przed dopuszczeniem danych towarów do swobodnego obrotu lub gdy nie zostało to opublikowane, podano to we właściwej formie do wiadomości publicznej w zainteresowanym Państwie Członkowskim, zobowiązany działał w dobrej wierze i przestrzegał wszystkich przepisów przewidzianych w obowiązującym prawodawstwie w odniesieniu do zgłoszenia celnego;
b) w przypadkach, w których uznają one, że warunki określone w art. 220 ust. 2 lit. b) Kodeksu zostały spełnione, pod warunkiem że kwota niepobrana od zainteresowanego podmiotu gospodarczego w odniesieniu do jednej lub większej liczby czynności przywozu lub wywozu, ale z powodu jednej pomyłki jest niższa od 2000ECU;
c) w przypadkach, w których Państwo Członkowskie właściwe dla tych organów zostało do tego upoważnione, zgodnie z art. 875.
Artykuł 870
1.
Każde Państwo Członkowskie przesyła Komisji wykaz przypadków, w których zastosowano przepisy art. 869 lit. a), b) lub c), wraz z krótkim opisem każdego przypadku.
2.
Wykaz określony w ust. 1 przekazywany jest w pierwszym i trzecim kwartale każdego roku, dla wszystkich przypadków będących przedmiotem decyzji o nieksięgowaniu niepobranych należności w poprzednim półroczu.
3.
Komisja przekazuje wykaz pozostałym Państwom Członkowskim.
4.
Wykazy są okresowo badane przez Komitet.
Artykuł 871
W przypadkach innych niż określone w art. 869, jeżeli organy celne uznają, że warunki ustanowione w art. 220 ust. 2 lit. b) zostały spełnione lub mają wątpliwości co do dokładnego zakresu kryteriów tego przepisu w odniesieniu do danego przypadku, organy te przekazują przypadek Komisji, aby mogła zostać podjęta decyzja zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 872-876.
Dokumenty przekazane Komisji zawierają wszystkie informacje niezbędne do dokładnego zbadania przedstawionego przypadku.
Po otrzymaniu dokumentów Komisja niezwłocznie powiadamia odpowiednio dane Państwo Członkowskie.
Jeżeli okaże się, że informacje przekazane przez Państwo Członkowskie są niewystarczające dla podjęcia decyzji w sprawie przedstawionego jej przypadku przy pełnej znajomości faktów, Komisja może zażądać przekazania dodatkowych informacji.
Artykuł 872
W terminie 15 dni od przyjęcia dokumentów określonych w art. 871 akapit pierwszy Komisja przekazuje ich kopie Państwom Członkowskim.
Sprawa badania tych dokumentów zostaje możliwie szybko wpisana do porządku obrad Komitetu przewidzianego w art. 247 Kodeksu.
Artykuł 873
Po konsultacji grupy ekspertów składającej się z przedstawicieli wszystkich Państw Członkowskich zebranych w ramach Komitetu w celu zbadania danego przypadku Komisja podejmuje decyzję, określając, czy badane okoliczności pozwalają czy też nie na nieksięgowanie danych należności.
Decyzja taka musi zostać podjęta w terminie sześciu miesięcy od dnia otrzymania przez Komisję dokumentów określonych w art. 871 akapit pierwszy.
Jeżeli Komisja uzna, że konieczne jest zażądanie od Państwa Członkowskiego uzupełniających informacji potrzebnych do podjęcia decyzji, to termin sześciu miesięcy zostaje przedłużony o czas, który upłynął od dnia przesłania przez Komisję wniosku o przekazanie uzupełniających informacji do dnia otrzymania tych informacji.
Artykuł 874
Zainteresowane Państwo Członkowskie jest powiadamiane o decyzji określonej w art. 873, w możliwie krótkim czasie i w każdym przypadku w terminie 30 dni, licząc od dnia upływu terminu wyznaczonego w wymienionym artykule.
Kopia tej decyzji przesyłana jest pozostałym Państwom Członkowskim.
Artykuł 875
Jeżeli decyzja określona w art. 873 stanowi, że badane okoliczności pozwalają na nieksięgowanie danych należności, Komisja może na warunkach, które sama ustali, upoważnić jedno lub kilka Państw Członkowskich do nieksięgowania należności po dokonaniu odprawy celnej w przypadkach, które są podobne, biorąc pod uwagę fakty i prawo.
W takim przypadku decyzja określona w art. 873 przekazywana jest również każdemu w ten sposób uprawnionemu Państwu Członkowskiemu.
Artykuł 876
Jeżeli Komisja nie podejmie decyzji w terminie określonym w art. 873 lub nie przekazuje zainteresowanemu Państwu Członkowskiemu decyzji w terminie określonym w art. 874, to organy celne tego Państwa Członkowskiego nie księgują danych należności.
TYTUŁ IV
ZWROT LUB UMORZENIE NALEŻNOŚCI CELNYCH PRZYWOZOWYCH LUB WYWOZOWYCH
ROZDZIAŁ I
Przepisy ogólne
Artykuł 877
1.
Do celów niniejszego tytułu:
a) "urząd celny zaksięgowania" oznacza urząd celny, w którym zostały zaksięgowane należności celne przywozowe lub wywozowe, o których zwrot lub umorzenie złożony został wniosek;
b) "organ celny decyzji" oznacza organ celny Państwa Członkowskiego, w którym dokonano zaksięgowania należności celnych przywozowych lub wywozowych, o których zwrot lub umorzenie złożony został wniosek i które upoważnione są do podejmowania decyzji w sprawie tego wniosku;
c) "urząd celny nadzoru" oznacza urząd celny, właściwy w odniesieniu do towarów, które dały podstawę do zaksięgowania należności przywozowych lub wywozowych, o których zwrot lub umorzenie się wnosi; urząd ten przeprowadza niektóre kontrole niezbędne dla oceny wniosku;
d) "wykonawczy urząd celny" oznacza urząd celny, który przyjmuje środki niezbędne dla zapewnienia właściwego wykonania decyzji o udzieleniu zwrotu lub umorzeniu należności celnych przywozowych lub wywozowych.
2.
Ten sam urząd celny może w całości lub w części sprawować funkcje urzędu zaksięgowania, organu celnego decyzji, urzędu celnego nadzoru i wykonawczego urzędu celnego.
ROZDZIAŁ 2
Przepisy wykonawcze odnoszące się do art. 236-239 Kodeksu
Sekcja 1
Wniosek
Artykuł 878
1.
Wniosek o udzielenie zwrotu lub o umorzenie należności celnych przywozowych lub wywozowych, zwany dalej "wnioskiem o udzielenie zwrotu lub o umorzenie", składany jest przez osobę, która uiściła te należności lub która jest zobowiązana do ich uiszczenia, bądź przez osoby, które przejęły jej prawa i obowiązki.
Wniosek o udzielenie zwrotu lub o umorzenie może zostać również złożony przez przedstawiciela osoby lub osób, określonych w pierwszym akapicie.
2.
Bez uszczerbku dla art. 882 wniosek o udzielenie zwrotu lub o umorzenie zostaje sporządzony w oryginale i jednej kopii na formularzu zgodnym ze wzorem i przepisami załącznika 111.
Jednakże wniosek o udzielenie zwrotu lub o umorzenie może zostać również złożony na wniosek osoby lub osób określonych w ust. 1, na czystej kartce papieru, pod warunkiem że zawarte są na niej informacje umieszczone w wymienionym załączniku.
Artykuł 879
1.
Wnioski o udzielenie zwrotu lub o umorzenie wraz z dokumentami określonymi w art. 6 ust. 1 Kodeksu muszą zostać złożone w urzędzie celnym zaksięgowania, chyba że organy celne wyznaczą w tym celu inny urząd celny; urząd ten niezwłocznie po przyjęciu wniosku przekazuje go do organu decyzji, o ile nie są to te same urzędy.
2.
Urząd celny określony w ust. 1 wpisuje datę przyjęcia wniosku na oryginale i kopii wniosku.
Kopia zostaje zwrócona wnioskodawcy.
W przypadku stosowania art. 878 ust. 2 akapit drugi wymieniony urząd celny na piśmie potwierdza wnioskodawcy przyjęcie wniosku.
Artykuł 880
Bez uszczerbku dla wszelkich szczególnych przepisów przyjętych w ramach wspólnej polityki rolnej, jeżeli wniosek dotyczy towarów, w odniesieniu do których przy składaniu odpowiedniego zgłoszenia celnego przedstawione zostało pozwolenie na przywóz lub pozwolenie na wywóz, albo świadectwo o wcześniejszym ustaleniu refundacji, to do wniosku musi również zostać dołączone zaświadczenie wydane przez organy odpowiedzialne za wydanie takich pozwoleń lub świadectw, potwierdzające, że zostały podjęte niezbędne kroki w celu unieważnienia skutków takiego pozwolenia lub świadectwa.
Jednakże zaświadczenie to nie jest wymagane, w przypadku gdy:
- organy celne, którym złożony został wniosek, same wydały dane pozwolenie lub świadectwo,
- podany we wniosku powód wiąże się z fizyczną pomyłką pozostającą bez jakiegokolwiek wpływu na zakres danego pozwolenia lub świadectwa.
Artykuł 881
1.
Urząd celny, określony w art. 879, może przyjąć wniosek niezawierający wszystkich informacji, które powinny zostać umieszczone w formularzu określonym w art. 878 ust. 2.
Jednakże wniosek musi zawierać przynajmniej informacje, które mają być umieszczone w polach 1-3 i 7.
2.
W przypadku stosowania ust. 1 wspomniany urząd celny wyznacza termin na dostarczenie wszelkich brakujących danych i/lub dokumentów.
3.
Jeżeli termin wyznaczony przez urząd celny, zgodnie z ust. 2, nie został dotrzymany, to wniosek uważa się za wycofany.
Wnioskodawca zostaje o tym niezwłocznie powiadomiony.
Artykuł 882
1.
Dla towarów powracających, na które nałożono należności celne wywozowe przy ich wywozie poza obszar celny Wspólnoty, zwrot lub umorzenie tych należności uzależnione jest od przedstawienia organom celnym wniosku z załączonym:
a) dokumentem wydanym jako dowód wypłacenia uiszczonych sum, w przypadku gdy zostały one już pobrane;
b) oryginałem lub poświadczoną przez urząd celny powrotnego wywozu kopią zgłoszenia o dopuszczenie towarów powracających do swobodnego obrotu.
Dokument ten opatrzony jest przez urząd celny powrotnego wywozu jednym z następujących wpisów:
- Mercancías de retorno en aplicación de la letra b) del apartado 2 del artículo 185 del Código
- Returvarer i henhold til kodeksens artikel 185, stk.
2, litra b)
- Rückwaren gemäß Artikel 185 Absatz 2 Buchstabe b) des Zollkodex
- Εμπορεύματα επανεισαγόμενα κατ' εφαρμογή του άρθρου 185 παράγραφος 2 στοιχείο β) του κώδικα
- Goods admitted as returned goods under Article 185 (2) (b) of the Code
- Marchandises en retour en application de l'article 185 paragraphe 2 point b) du code
- Merci in reintroduzione in applicazione dell'arti-colo 185, parágrafo 2, lettera b) del códice
- Goederen die met toepassing van artikel 185, lid 2, onder b), van het Wetboek kunnen worden toegelaten als terugkerende goederen
- Mercadorias de retorno por aplicação da alínea b) do n.o 2 do artigo 185.o do código;
c) egzemplarzem zgłoszenia wywozowego, zwróconego eksporterowi przy spełnianiu formalności wywozowych towarów lub poświadczonego przez urząd celny wywozu kopią tego zgłoszenia.
Jeżeli organ celny decyzji dysponuje już danymi znajdującymi się w jednym lub większej ilości zgłoszeń określonych w lit. a), b) lub c) powyżej, to przedstawienie tych zgłoszeń nie jest wymagane.
2.
Wniosek określony w ust. 1 musi zostać złożony w urzędzie celnym, określonym w art. 879, w terminie dwunastu miesięcy, licząc od dnia przyjęcia zgłoszenia wywozowego.
Sekcja 2
Procedura udzielania zwrotów lub umorzeń
Artykuł 883
Organ celny decyzji może zezwolić na dokonanie formalności celnych, od których może być uzależnione udzielenie zwrotu lub umorzenie, przed wydaniem decyzji dotyczącej wniosku o udzielenie zwrotu lub o umorzenie.
Tego rodzaju pozwolenie pozostaje całkowicie bez uszczerbku dla decyzji w sprawie tego wniosku.
Artykuł 884
Bez uszczerbku dla art. 883 i do czasu wydania decyzji w sprawie wniosku o udzielenie zwrotu lub o umorzenie towary, w odniesieniu do których wnioskuje się o udzielenie zwrotu lub o umorzenie należności, nie mogą zostać przeniesione w inne miejsce niż to, które zostało określone we wspomnianym wniosku, chyba że wnioskodawca uprzednio powiadomi urząd celny określony w art. 879, który następnie informuje o tym organ celny decyzji.
Artykuł 885
1.
Jeżeli wniosek o udzielenie zwrotu lub o umorzenie dotyczy przypadku, w którym konieczne jest uzyskanie dodatkowych informacji lub przeprowadzenie badania towaru w celu upewnienia się, czy warunki korzystania ze zwrotu lub umorzenia ustanowione w Kodeksie oraz w niniejszym tytule zostały spełnione, organ celny decyzji przyjmuje w tym celu wszelkie niezbędne środki, o ile zaistnieje taka potrzeba, prosząc o pomoc urząd celny nadzoru, określając rodzaj potrzebnych informacji lub rodzaj kontroli, które należy przeprowadzić.
Urząd celny nadzoru, tak szybko jak to możliwe, spełnia ten wniosek i przekazuje organowi celnemu decyzji uzyskane informacje i wyniki przeprowadzonej kontroli.
2.
Jeżeli towary będące przedmiotem wniosku znajdują się w Państwie Członkowskim innym niż to, w którym zostały zaksięgowane należności celne przywozowe lub wywozowe za te towary, stosuje się przepisy rozdziału 4 niniejszego tytułu.
Artykuł 886
1.
Jeżeli organ celny decyzji jest w posiadaniu wszystkich potrzebnych danych, wydaje na piśmie decyzję w sprawie wniosku o udzielenie zwrotu lub o umorzenie, zgodnie z art. 6 ust. 2 i 3 Kodeksu.
2.
Jeżeli wniosek zostaje przyjęty, decyzja musi zawierać wszystkie dane niezbędne do jej wykonania.
W zależności od okoliczności w decyzji przedstawione muszą zostać wszystkie lub część następujących danych:
a) informacje pozwalające na ustalenie tożsamości towarów, których dotyczy decyzja;
b) podstawa udzielenia zwrotu lub umorzenia należności celnych przywozowych lub wywozowych z odniesieniem do odpowiedniego artykułu Kodeksu i, w zależności od przypadku, do odpowiedniego artykułu niniejszego tytułu;
c) użycie, które musi otrzymać towar lub miejsce przeznaczenia, do którego ma zostać wysłany, w zależności od możliwości przewidzianych w szczególnym przypadku na mocy Kodeksu i, o ile jest to konieczne, na podstawie szczególnego pozwolenia organu celnego decyzji;
d) termin na spełnienie formalności, od których uzależnione jest udzielenie zwrotu lub umorzenie należności celnych przywozowych lub wywozowych;
e) oświadczenie, że zwrot lub umorzenie należności celnych przywozowych lub wywozowych zostanie udzielony dopiero po otrzymaniu przez wykonawczy urząd celny informacji od organu celnego decyzji, że formalności, od których uzależnione jest udzielenie zwrotu lub umorzenie, zostały spełnione;
f) dane dotyczące wszelkich wymogów, którym podlegają towary do czasu wykonania decyzji;
g) uwaga informująca beneficjenta, że musi on z chwilą przedstawienia towaru zwrócić oryginał decyzji do wybranego przez siebie wykonawczego urzędu celnego.
Artykuł 887
1.
Wykonawczy urząd celny podejmuje kroki w celu zapewnienia, aby:
- gdzie stosowne, wymogi określone w art. 886 ust. 2 lit. f) zostały spełnione,
- w każdym przypadku towary zostały faktycznie użyte zgodnie z użyciem lub przesłane do miejsca przeznaczenia określonego w decyzji o udzieleniu zwrotu lub o umorzeniu należności celnych przywozowych lub wywozowych.
2.
Jeżeli decyzja określa, że towary mogą zostać umieszczone w składzie celnym, wolnym obszarze celnym lub składzie wolnocłowym, a beneficjent korzysta z tej możliwości, to niezbędne formalności muszą zostać spełnione w wykonawczym urzędzie celnym.
3.
Jeżeli decyzja o udzieleniu zwrotu lub o umorzeniu należności określa, że użycie, które musi otrzymać towar lub miejsce przeznaczenia, do którego mają zostać wysłane, może zostać ustanowione jedynie w innym Państwie Członkowskim niż państwo, w którym znajduje się wykonawczy urząd celny, to dowód zgodności dostarczany jest poprzez przedłożenie egzemplarza kontrolnego T5, wydanego i użytego zgodnie z przepisami art. 471-495 i niniejszym artykułem.
Na egzemplarzy kontrolnym T5 muszą być podane:
a) w polu 33 – kod towarów w Nomenklaturze Scalonej;
b) w polu 103 – słownie ilość towarów netto;
c) w polu 104 – w zależności od przypadku, wyrażenie "wyprowadzenie z obszaru celnego Wspólnoty" lub jedno z następujących oznaczeń w pozycji "pozostałe":
- bezpłatne przekazanie do następującej instytucji charytatywnej…;
- zniszczenie pod dozorem celnym,
- objęcie następującą procedurą celną:.…,
- umieszczenie w wolnym obszarze celnym lub składzie wolnocłowym;
d) w polu 106 – numery decyzji o udzieleniu zwrotu lub umorzeniu należności celnych;
e) w polu 107 – wyrażenie "art. 877-912 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93".
4.
Urząd celny nadzoru, który ustala lub na swoją odpowiedzialność zleca ustalenie, że towary zostały faktycznie przeznaczone do przewidzianego użycia lub przybyły do przeznaczonego miejsca przeznaczenia, wypełnia pole "Kontrola użycia i/lub przeznaczenia" dokumentu kontrolnego, zaznaczając krzyżykiem potwierdzenie "przyznano użycie i/lub przeznaczenie zgłoszone na pierwszej stronie", podając właściwą datę.
5.
Jeżeli wykonawczy urząd celny upewnił się, że warunki ustalone w ust. 1 zostały spełnione, to przesyła odpowiednie zaświadczenie organowi celnemu decyzji.
Artykuł 888
Jeżeli organ celny decyzji pozytywnie rozpatrzył wniosek o udzielenie zwrotu lub o umorzenie, to dokonuje on tego zwrotu lub umorzenia po otrzymaniu zaświadczenia określonego w art. 887 ust. 5.
Artykuł 889
1.
Jeżeli wniosek o udzielenie zwrotu lub o umorzenie oparty jest na istnieniu, w dniu przyjęcia zgłoszenia dopuszczenia do swobodnego obrotu, obniżonej lub zerowej stawki należności celnych przywozowych, dotyczących towarów w ramach kontyngentu taryfowego, plafonu taryfowego lub innego rodzaju preferencyjnych uzgodnień taryfowych, to zwrot lub umorzenie udzielane jest, jedynie w przypadku gdy w dniu złożenia wniosku wraz z niezbędnymi dokumentami:
- w przypadku kontyngentu taryfowego – nie został on wyczerpany,
- w innych przypadkach – stawka celna normalnie należna nie została przywrócona.
Jednakże zwrotu lub umorzenia udziela się, nawet jeżeli warunki określone w poprzednim akapicie nie zostały spełnione w związku z błędem popełnionym przez same organy celne, które nie zastosowały obniżonych lub zerowych stawek należności celnych za towary, a zgłoszenie dopuszczenia do swobodnego obrotu zawierało wszystkie dane i zostały do niego załączone wszystkie dokumenty konieczne dla zastosowania obniżonej lub zerowej stawki.
2.
Każde Państwo Członkowskie przesyła Komisji wykaz przypadków, w których zastosowano przepisy ust. 1 akapit drugi, wraz z krótkim opisem każdego przypadku.
Stosuje się art. 870 ust. 2, 3 i 4.
Artykuł 890
Jeżeli wraz z wnioskiem o udzielenie zwrotu lub o umorzenie przedstawiono świadectwo pochodzenia, świadectwo przewozowe, dokument wspólnotowego tranzytu wewnętrznego lub jakikolwiek stosowny dokument poświadczający, że przywożone towary w chwili przyjęcia zgłoszenia dopuszczenia do swobodnego obrotu były uprawnione do korzystania z traktowania wspólnotowego lub preferencyjnego traktowania taryfowego, to organ celny decyzji uwzględnia taki wniosek, pod warunkiem że w odpowiedni sposób wykazano:
- że w ten sposób przedstawiony dokument w szczególności odnosi się do danych towarów i że wszystkie warunki odnoszące się do przyjęcia takiego dokumentu zostały spełnione,
- że wszystkie inne warunki wymagane dla udzielenia preferencyjnego traktowania taryfowego zostały spełnione.
Zwrotu lub umorzenia dokonuje się po przedstawieniu towarów.
Jeżeli towary nie mogą zostać przedstawione w wykonawczym urzędzie celnym, urząd ten udziela zwrotu lub umorzenia jedynie, gdy z informacji, którymi dysponuje, jednoznacznie wynika, że świadectwo lub dokument przedstawiony po zwolnieniu towarów ma zastosowanie do wymienionych towarów.
Artykuł 891
Zwrotu lub umorzenia należności nie udziela się, w przypadku gdy wraz z wnioskiem przedstawiono świadectwo o wcześniejszym ustaleniu opłat.
Artykuł 892
Zwrotu lub umorzenia należności celnych przywozowych na mocy art. 238 Kodeksu nie udziela się, w przypadku gdy:
- fakt wadliwości towarów został uwzględniony przy ustalaniu warunków umowy, w szczególności ceny, w związku z czym wymienione towary objęte zostały procedurą celną określającą obowiązek uiszczenia należności celnych przywozowych,
- po stwierdzeniu wadliwości lub niezgodności z warunkami umowy towary zostały sprzedane przez importera.
Artykuł 893
1.
Bez uszczerbku dla art. 900 ust. 1 lit. c) organ celny decyzji wyznacza termin na spełnienie formalności celnych wymaganych dla udzielenia zwrotu lub umorzenia, który nie może przekraczać dwóch miesięcy, licząc od dnia przekazania decyzji o udzieleniu zwrotu lub o umorzeniu należności celnych przywozowych lub wywozowych.
2.
Niedotrzymanie terminu określonego w ust. 1 powoduje utratę prawa do zwrotu lub umorzenia należności celnych, z wyjątkiem przypadku gdy osoba, której dotyczy decyzja, dostarczy dowód, że niedotrzymanie terminu spowodowane zostało nieprzewidzianymi okolicznościami lub działaniem siły wyższej.
Artykuł 894
Jeżeli zniszczenie towaru, na które zezwolił organ celny decyzji, spowodowało powstanie odpadów lub złomu, to po wydaniu pozytywnej decyzji w sprawie do wniosku o udzielenie zwrotu lub dokonanie umorzenia takie odpady lub złom uważane są za towary niewspólnotowe.
Artykuł 895
Jeżeli zostało udzielone pozwolenie określone w art. 238 ust. 2 akapit drugi Kodeksu, to organy celne podejmują wszystkie niezbędne kroki w celu zapewnienia, że towary umieszczone w składzie celnym, wolnym obszarze celnym lub składzie wolnocłowym będą mogły zostać później uznane za towary niewspólnotowe.
Artykuł 896
1.
Towary, które w ramach wspólnej polityki rolnej zostały objęte procedurą celną, określającą obowiązek uiszczenia należności celnych przywozowych na mocy pozwolenia na przywóz lub świadectwa o wcześniejszym ustaleniu refundacji mogą korzystać z art. 237, 238 i 239 Kodeksu jedynie wówczas, gdy wykazano, zgodnie z wymogami urzędu celnego, określonego w art. 879, że właściwe organy podjęły wszelkie niezbędne kroki w celu unieważnienia skutków w odniesieniu do świadectwa, na którego podstawie dokonano przywozu.
2.
Ustęp 1 stosuje się również w przypadku powrotnego wywozu, umieszczania w składzie celnym, wolnym obszarze celnym lub składzie wolnocłowym albo zniszczenia towarów.
Artykuł 897
Jeżeli przedmiotem wywozu, powrotnego wywozu lub zniszczenia, albo każdego innego dozwolonego przeznaczenia celnego nie jest artykuł kompletny, ale jedna lub większa liczba części lub elementów tego artykułu, to kwota, jaka ma zostać zwrócona lub umorzona, jest różnicą między kwotą należności celnych przywozowych za artykuł kompletny a kwotą należności celnych przywozowych, które zastosowano by w odniesieniu do pozostałych części tego artykułu, jeżeli artykuły te zostałyby objęte w stanie niezmienionym procedurą celną zawierającą obowiązek uiszczenia tych należności w dniu, w którym nastąpiło objęcie procedurą artykułu kompletnego.
Artykuł 898
Kwotę określoną w art. 240 Kodeksu niniejszym ustala się na 10 ECU.
ROZDZIAŁ 3
Szczególne przepisy dotyczące stosowania art. 239 Kodeksu
Sekcja 1
Decyzje podejmowane przez organy celne Państw Członkowskich
Artykuł 899
Bez uszczerbku dla innych sytuacji, które mają być rozpatrywane w każdym przypadku oddzielnie, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 905-909, jeżeli organ celny decyzji ustali, że przedłożony mu na mocy art. 239 ust. 2 Kodeksu wniosek o udzielenie zwrotu lub o umorzenie:
- oparty jest na powodach odpowiadających jednej z okoliczności określonych w art. 900-903 i że nie wynikają one ze świadomego działania lub oczywistego zaniedbania ze strony osoby zainteresowanej, wówczas udzielają zwrotu lub umarzają dane należności celne przywozowe.
"Osoba zainteresowana" oznacza osobę lub osoby, określone w art. 878 ust. 1, lub ich przedstawicieli, jak również każdą inną osobę, która uczestniczyła w spełnianiu formalności celnych odnoszących się do danych towarów lub która udzieliła instrukcji potrzebnych dla spełnienia tych formalności,
- oparty jest na powodach odpowiadających jednej z okoliczności określonych w art. 904, wówczas nie udzielają zwrotu lub nie umarzają danych należności celnych przywozowych.
Artykuł 900
1.
Należności celne przywozowe są zwracane lub umarzane, w przypadku gdy:
a) towary niewspólnotowe objęte procedurą celną obejmującą całkowite lub częściowe zwolnienie z należności celnych przywozowych lub towary dopuszczone do swobodnego obrotu z zastosowaniem uprzywilejowanego traktowania taryfowego ze względu na ich przeznaczenie zostały skradzione, pod warunkiem że zostaną w krótkim terminie odzyskane i znajdą się z powrotem w pierwotnej sytuacji celnej, w stanie, w jakim były, gdy zostały wycofane;
b) towary niewspólnotowe zostały nieświadomie wycofane z procedury celnej z całkowitym lub częściowym zwolnieniem z danych należności celnych, którą były objęte, pod warunkiem że gdy tylko pomyłka zostanie stwierdzona, znajdą się one z powrotem w pierwotnej sytuacji celnej, w stanie, w jakim były, gdy zostały wycofane;
c) niemożliwe jest uruchomienie mechanizmu otwierającego środek transportu, na którym znajdują się towary uprzednio dopuszczone do swobodnego obrotu i w dalszej kolejności, po przybyciu do miejsca przeznaczenia, niemożliwe jest dokonanie ich rozładunku, pod warunkiem że zostaną one niezwłocznie powrotnie wywiezione;
d) towary początkowo dopuszczone do swobodnego obrotu zostają następnie zwrócone niewspólnotowemu dostawcy, na mocy procedury uszlachetniania biernego, aby umożliwić mu – z pominięciem opłat – usunięcie usterek występujących przed zwolnieniem towarów (nawet jeżeli zostały stwierdzone po zwolnieniu towarów) lub w celu doprowadzenia ich do stanu zgodnego z przepisami umowy, w wyniku której zostały dopuszczone do swobodnego obrotu, a dany dostawca decyduje się na zatrzymanie towarów na stałe, gdyż nie może usunąć usterek lub jest to dla niego nieopłacalne;
e) w chwili podjęcia przez organy celne decyzji o zaksięgowaniu należności celnych przywozowych po dokonaniu odprawy celnej, którym faktycznie podlegały towary dopuszczone do swobodnego obrotu z całkowitym zwolnieniem od tych należności, stwierdzono, że towary te zostały powrotnie wywiezione poza obszar celny Wspólnoty z pominięciem dozoru celnego, po ustaleniu, że warunki materialne ustanowione w Kodeksie dla zwrotu lub umorzenia takich należności celnych przywozowych mogłyby zostać faktycznie spełnione w chwili, gdy powrotny wywóz miał miejsce, gdyby kwota ta została pobrana przy dopuszczaniu tego towaru do swobodnego obrotu;
f) organ sądowy wydał zakaz obrotu towarem uprzednio objętym procedurą celną określającą obowiązek osoby zainteresowanej uiszczenia należności celnych przywozowych w normalnych warunkach, po czym dany towar zostaje powrotnie wywieziony poza obszar celny Wspólnoty lub zniszczony pod kontrolą organów celnych, pod warunkiem że zostało stwierdzone, że dany towar nie został w rzeczywistości użyty we Wspólnocie;
g) towary zostały objęte procedurą celną określającą obowiązek uiszczenia tych należności przez zgłaszającego uprawnionego do dokonania tej czynności z własnej inicjatywy oraz z powodów od niego niezależnych nie mogły zostać dostarczone odbiorcy;
h) towary zostały wysłane do odbiorcy w wyniku pomyłki nadawcy;
i) towary okazały się niezdatne do użytku przewidzianego przez odbiorcę z powodu oczywistej faktycznej pomyłki w jego zamówieniu;
j) towary, wobec których, po zwolnieniu do procedury celnej określającej obowiązek uiszczenia należności celnych przywozowych stwierdzono, że nie były, w chwili zwolnienia, zgodne z obowiązującymi regułami dotyczącymi ich użycia lub obrotu nimi i nie mogą z tego względu być używane do celów przewidzianych przez odbiorcę;
k) użycie towarów przez odbiorcę do przewidzianych celów jest niemożliwe lub w znacznym stopniu ograniczone w wyniku podjęcia przez organ lub inną instytucję posiadającą odpowiednie uprawnienia decyzyjne środków o charakterze ogólnym, po dniu, w którym zostały zwolnione do procedury celnej określającej obowiązek uiszczenia należności celnych przywozowych;
l) całkowite lub częściowe zwolnienie towarów z należności celnych przywozowych, o co zabiegała osoba zainteresowana zgodnie z obowiązującymi przepisami, nie może z powodów niezależnych od osoby zainteresowanej zostać udzielone przez organy celne, które odpowiednio księgują należności celne przywozowe, które stały się należne,
m) towary dotarły do odbiorcy po ostatecznym terminie dostawy, który został przewidziany w umowie, na mocy której zostały objęte procedurą celną przewidującą obowiązek uiszczenia należności celnych przywozowych;
n) towary nie mogły zostać sprzedane na obszarze celnym Wspólnoty i zostały bezpłatnie przekazane instytucjom charytatywnym:
- prowadzącym swoją działalność w państwach trzecich, pod warunkiem że posiadają przedstawicielstwa we Wspólnocie,
lub
- prowadzącym swoją działalność na obszarze celnym Wspólnoty, pod warunkiem że mogą korzystać ze zwolnienia w przypadku przywozu do swobodnego obrotu podobnych towarów pochodzących z państw trzecich.
2.
Bez uszczerbku dla ust. 3 zwrot lub umorzenie należności celnych przywozowych w przypadkach określonych w ust. 1 lit. c) i f)-n) uzależnione jest, z wyjątkiem przypadków, w których towary te zostają zniszczone na polecenie włady publicznej lub zostają bezpłatnie przekazane instytucji charytatywnej prowadzącej swoją działalność we Wspólnocie, od dokonania ich powrotnego wywozu poza obszar celny Wspólnoty pod nadzorem celnym.
Jeżeli organowi celnemu decyzji przedstawiono wniosek, to może on zezwolić, aby zamiast dokonania powrotnego wywozu towarów zostały one zniszczone lub objęte w celu powrotnego wywozu wspólnotową procedurą tranzytu zewnętrznego lub procedurą składu celnego, albo umieszczone w wolnym obszarze celnym lub w składzie wolnocłowym.
Aby otrzymać jedno z wyżej wymienionych przeznaczeń celnych, towary uważane są za towary niewspólnotowe.
W takim przypadku organy celne podejmują wszelkie potrzebne środki w celu zapewnienia, że towary umieszczone w składzie celnym, w wolnym obszarze celnym lub składzie wolnocłowym będą mogły zostać później uznane za towary niewspólnotowe.
3.
W przypadkach określonych w ust. 1 lit. h) i i) zwrot lub umorzenie należności celnych przywozowych uzależnione są od dokonania powrotnego wywozu towarów na adres pierwotnego dostawcy lub inny adres przez niego podany.
4.
Ponadto zgodnie z wymogami urzędu celnego nadzoru musi zostać ustalone, że towary nie zostały użyte ani sprzedane przed ich powrotnym wywozem.
Artykuł 901
1.
Należności celne przywozowe są zwracane lub umarzane, w przypadku gdy:
a) towary omyłkowo zgłoszone do procedury celnej określającej obowiązek uiszczenia należności celnych przywozowych zostały powrotnie wywiezione poza obszar celny Wspólnoty, nie będąc uprzednio objęte procedurą celną, którą powinny zostać objęte, pod warunkiem że warunki ustanowione w art. 237 Kodeksu zostały spełnione;
b) towary zostały powrotnie wywiezione lub zniszczone, zgodnie z art. 238 ust. 2 lit. b), bez dozoru celnego, pod warunkiem że pozostałe warunki ustanowione w tym artykule zostały spełnione;
c) towary zostały powrotnie wywiezione lub zniszczone bez dozoru celnego, zgodnie z art. 900 ust. 1 lit. c) i f)-n), pod warunkiem że pozostałe warunki ustanowione w art. 900 ust. 2 i 4 zostały spełnione.
2.
Udzielenie zwrotu lub umorzenie należności celnych przywozowych w przypadkach określonych w ust. 1 uzależnione jest od:
a) przedstawienia wszystkich dowodów koniecznych do umożliwienia organom celnym decyzji upewnienia się, czy towary, w odniesieniu do których wnosi się o udzielenie zwrotu lub umorzenie:
- zostały faktycznie powrotnie wywiezione poza obszar celny Wspólnoty, lub
- zostały zniszczone pod nadzorem organów lub urzędowo uprawnionych do takiego zniszczenia osób;
b) zwrotu organowi celnemu decyzji każdego dokumentu poświadczającego wspólnotowy status danych towarów, na którego podstawie wymienione towary mogły opuścić obszar celny Wspólnoty, lub przedstawienia każdego dowodu, który organ ten uważa za niezbędny dla upewnienia się, że dany dokument nie będzie mógł zostać w późniejszym okresie wykorzystany przy żadnym przywozie towarów do Wspólnoty.
Artykuł 902
1.
Do celów art. 901 ust. 2:
a) jako dowody konieczne do umożliwienia organowi celnemu decyzji upewnienia się, czy towary, w odniesieniu do których wnosi się o udzielenie zwrotu lub o umorzenie, zostały faktycznie powrotnie wywiezione poza obszar celny Wspólnoty, wnioskodawca przedstawia:
- oryginał lub poświadczoną kopię zgłoszenia towarów do wywozu poza obszar celny Wspólnoty,
oraz
- zaświadczenie urzędu celnego, przez który towary faktycznie opuściły obszar celny Wspólnoty.
Jeżeli tego rodzaju zaświadczenie nie może zostać przedstawione, dowód, że towary opuściły obszar celny Wspólnoty, może zostać przedstawiony w formie:
- zaświadczenia urzędu celnego państwa trzeciego przeznaczenia, potwierdzającego przybycie towarów, lub
- oryginału lub poświadczonej kopii zgłoszenia celnego towarów, dokonanego w państwie trzecim przeznaczenia.
Do dokumentów tych musi zostać załączona dokumentacja urzędowa i handlowa, umożliwiająca organom celnym decyzji skontrolowanie, czy towary będące przedmiotem wywozu poza obszar celny Wspólnoty są tymi samymi towarami, które zostały zgłoszone do procedury celnej przewidującej obowiązek uiszczenia należności celnych przywozowych, to znaczy:
- oryginał lub poświadczona kopia zgłoszenia do wymienionej procedury,
oraz
- o ile organ celny decyzji uznaje to za konieczne, dokumenty handlowe lub urzędowe (takie jak faktury, szczegółowe wykazy, dokumenty tranzytowe lub świadectwa sanitarne), zawierające pełny opis towarów (opis handlowy, ilość, znaki i inne dane identyfikacyjne), które zostały przedstawione wraz ze zgłoszeniem do wymienionej procedury lub ze zgłoszeniem do wywozu poza obszar celny Wspólnoty, albo ze zgłoszeniem celnym sporządzonym dla towarów w państwie trzecim przeznaczenia, w zależności od przypadku;
b) jako dowody konieczne do umożliwienia organowi celnemu decyzji upewnienia się, czy towary, w odniesieniu do których wnosi się o udzielenie zwrotu lub o umorzenie, zostały faktycznie zniszczone pod nadzorem organów lub osób do tego urzędowo upoważnionych, wnioskodawca przedstawia:
- protokół lub zgłoszenie zniszczenia, sporządzone przez organy, pod których nadzorem towary zostały zniszczone, lub ich poświadczoną kopię, lub
- zaświadczenie sporządzone przez osobę upoważnioną do potwierdzenia faktu zniszczenia wraz z dowodem jej upoważnienia.
Dokumenty te muszą zawierać wystarczająco pełny opis zniszczonych towarów (opis handlowy, ilość, znaki i inne dane identyfikacyjne), aby umożliwić organom celnym upewnienie się, poprzez porównanie z danymi podanymi w zgłoszeniu do procedury celnej przewidującej obowiązek uiszczenia należności celnych przywozowych i w załączonych dokumentach handlowych (faktury, szczegółowe wykazy itp.), że zniszczone towary są tymi samymi towarami, które zostały zgłoszone do procedury.
2.
Jeżeli dowody określone w ust. 1 okażą się niewystarczające, aby organ celny decyzji podjął decyzję w sprawie przedstawionego mu przypadku na podstawie pełnej znajomości faktów lub, gdy niektóre dowody nie mogą zostać przedstawione, dowody takie mogą zostać uzupełnione lub zastąpione przez wszelkie inne dokumenty, które dany organ uzna za konieczne.
Artykuł 903
1.
W odniesieniu do towarów powracających, których wywóz poza obszar celny Wspólnoty wiązał się z poborem należności celnych wywozowych, wprowadzenie tych towarów do swobodnego obrotu daje prawo do zwrotu pobranych z tego tytułu sum.
2.
Ustęp 1 stosuje się wyłącznie do towarów znajdujących się w jednej z sytuacji określonych w art. 844.
Dowód na to, że towary znajdują się w jednej z sytuacji określonych w art. 185 ust. 2 lit. b) Kodeksu, musi zostać dostarczony do urzędu celnego, w którym towary są zgłaszane do swobodnego obrotu.
3.
Ustęp 1 stosuje się nawet wówczas, gdy towary stanowią jedynie część towarów uprzednio wywiezionych poza obszar celny Wspólnoty.
Artykuł 904
1. Należności celne przywozowe nie są zwracane lub umarzane, gdy w zależności od przypadku, jedynym powodem przedstawienia wniosku o udzielenie zwrotu lub o umorzenie jest:
a) powrotny wywóz poza obszar celny Wspólnoty towarów uprzednio objętych procedurą celną, określającą obowiązek uiszczenia należności celnych przywozowych, dokonany z powodów innych niż określone w art. 237 lub 238 Kodeksu, bądź w art. 900 lub 901, zwłaszcza niesprzedanie;
b) zniszczenie towarów zgłoszonych do procedury celnej określającej obowiązek uiszczenia należności celnych przywozowych po dokonaniu przez organy celne ich zwolnienia, niezależnie od tego, z jakich powodów nastąpiło, z wyjątkiem przypadków wyraźnie określonych prawodawstwem wspólnotowym;
c) przedstawienie z zamiarem uzyskania uprzywilejowanego traktowania taryfowego dla towarów zgłoszonych do swobodnego obrotu dokumentów, które okazały się później dokumentami sfałszowanymi, podrobionymi lub nieważnymi, do celów udzielenia tego rodzaju preferencji, nawet jeżeli dokumenty te przedłożono w dobrej wierze.
Sekcja 2
Decyzje podejmowane przez Komisję
Artykuł 905
1.
Jeżeli na mocy art. 239 ust. 2 Kodeksu organ celny decyzji, który otrzymał wniosek o udzielenie zwrotu lub o umorzenie, nie jest w stanie wydać decyzji na podstawie art. 899, a do wniosku załączone są dowody, które mogą stanowić o wyjątkowej, wynikającej z okoliczności sytuacji niespowodowanej ani podstępem osoby zainteresowanej, ani jej oczywistym zaniedbaniem, to Państwo Członkowskie, któremu podlega ten organ, przekazuje taką sprawę Komisji w celu jej rozstrzygnięcia zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 906-909.
Pojęcie "osoba zainteresowana" należy rozumieć tak samo jak w przypadku art. 899.
We wszystkich innych przypadkach organ celny decyzji odrzuca wniosek.
2.
Dokumentacja przekazana Komisji obejmuje wszystkie fakty niezbędne dla całościowego zbadania przedstawionego przypadku.
Komisja niezwłocznie potwierdza właściwemu Państwu Członkowskiemu otrzymanie dokumentacji.
Jeżeli okaże się, że informacje przekazane przez Państwo Członkowskie są niewystarczające, aby wydać w tej sprawie decyzję zgodnie z posiadaną znajomością faktów, Komisja może zwrócić się o przekazanie jej dodatkowych informacji.
3.
Nie czekając na zakończenie procedury przewidzianej w art. 906-909, organ celny decyzji może po przedstawieniu mu wniosku zezwolić przed wydaniem przez Komisję decyzji w rozpatrywanej sprawie na spełnienie formalności celnych dotyczących powrotnego wywozu towarów lub ich zniszczenia.
Takie pozwolenie pozostaje całkowicie bez uszczerbku dla ostatecznej decyzji podjętej w rozpatrywanym przypadku.
Artykuł 906
W terminie 15 dni od otrzymania dokumentacji określonej w art. 905 ust. 2 Komisja przekazuje jej kopie Państwom Członkowskim.
Rozpatrzenie tego przypadku zostaje włączone do porządku dziennego posiedzenia Komitetu przewidzianego w art. 247 Kodeksu.
Artykuł 907
Po konsultacji z grupą ekspertów składającą się z przedstawicieli wszystkich Państw Członkowskich, zebranych w Komitecie w celu zbadania danego przypadku Komisja podejmuje decyzję określającą, czy szczególna zbadana sytuacja uzasadnia udzielenie zwrotu lub umorzenie, czy też nie.
Decyzja ta podejmowana jest w terminie sześciu miesięcy, licząc od dnia otrzymania przez Komisję dokumentacji określonej w art. 905 ust. 2.
Jeżeli Komisja uznała za konieczne zażądać od Państwa Członkowskiego dostarczenia dodatkowych informacji w celu wydania decyzji, to termin sześciu miesięcy zostaje przedłużony o czas, który upłynął od dnia wysłania przez Komisję wniosku o przedstawienie dodatkowych informacji do dnia ich otrzymania przez Komisję.
Artykuł 908
1.
Zainteresowane Państwo Członkowskie jest powiadamiane o decyzji określonej w art. 907, w możliwie krótkim czasie i w każdym przypadku w terminie trzydziestu dni od dnia upływu terminu wyznaczonego w art. 907.
Kopia decyzji przesyłana jest pozostałym Państwom Członkowskim.
2.
Organ decyzji wydaje decyzję w sprawie przedstawionego mu na podstawie decyzji Komisji wniosku, o którym został powiadomiony zgodnie z ust. 1.
3.
Jeżeli decyzja określona w art. 907 określa, że rozpatrywane okoliczności uzasadniają udzielenie zwrotu lub umorzenie, to Komisja może na warunkach, które sama określi, upoważnić jedno lub więcej Państw Członkowskich do dokonania zwrotu lub umorzenia należności celnych w przypadkach obejmujących podobne kwestie, biorąc pod uwagę fakty i prawo.
W takim przypadku decyzja określona w art. 907 przekazywana jest również każdemu w ten sposób upoważnionemu Państwu Członkowskiemu.
Artykuł 909
Jeżeli Komisja nie podjęła decyzji w terminie wyznaczonym w art. 907 lub nie powiadomiła o decyzji danego Państwa Członkowskiego w terminie wyznaczonym w art. 908, organ celny decyzji uwzględnia wniosek.
ROZDZIAŁ 4
Pomoc administracyjna między organami celnymi Państw Członkowskich
Artykuł 910
W przypadkach określonych w art. 885 ust. 2 organ celny decyzji przesyła urzędowi celnemu nadzoru dwie kopie wniosku sporządzonego na piśmie na formularzu odpowiadającym wzorowi z załącznika 112.
Do wniosku załącza się oryginały lub kopie wniosku o udzielenie zwrotu lub o umorzenie oraz wszystkich dokumentów koniecznych do umożliwienia urzędowi celnemu nadzoru uzyskania informacji lub przeprowadzenia wnioskowanej kontroli.
Artykuł 911
1.
W terminie dwóch tygodni od dnia przyjęcia wniosku urząd celny nadzoru zbiera informacje lub przeprowadza kontrole wnioskowane przez organ celny decyzji.
Wpisuje wyniki swoich działań w przeznaczonej do tego części na oryginale dokumentu, określonego w art. 910 i odsyła ten dokument organowi celnemu decyzji, wraz ze wszystkimi przekazanymi mu dokumentami.
2.
Jeżeli nie jest możliwe zebranie informacji lub przeprowadzenie wnioskowanej kontroli w terminie dwóch tygodni, wyznaczonym w ust. 1, to urząd celny nadzoru potwierdza w tym terminie przyjęcie przedłożonego do tego organu wniosku, zwracając organowi celnemu decyzji kopię dokumentu określonego w art. 910, wraz z odpowiednią adnotacją.
Artykuł 912
Wykonawczy urząd celny przesyła zaświadczenie określone w art. 887 ust. 5 organowi celnemu decyzji na formularzu odpowiadającym wzorowi z załącznika 113.
CZĘŚĆ V
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 913
Następujące rozporządzenia i dyrektywy tracą moc:
- rozporządzenie Komisji (EWG) nr 37/70 z dnia 9 stycznia 1970 r. w sprawie określania pochodzenia podstawowych części zapasowych przeznaczonych dla uprzednio wysłanego sprzętu, maszyn, aparatów lub pojazdów [34],
- rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2632/70 z dnia 23 grudnia 1970 r. w sprawie określania pochodzenia odbiorników radiowych i telewizyjnych [35],
- rozporządzenie Komisji (EWG) nr 315/71 z dnia 12 lutego 1971 r. w sprawie określania pochodzenia win bazowych przeznaczonych do wyrobu wermutów oraz pochodzenia wermutów [36],
- rozporządzenie Komisji (EWG) nr 861/71 z dnia 27 kwietnia 1971 r. w sprawie określania pochodzenia magnetofonów [37],
- rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3103/73 z dnia 14 listopada 1973 r. w sprawie świadectw pochodzenia i wniosków o wydanie takich świadectw [38],
- rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2945/76 z dnia 26 listopada 1976 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia (EWG) nr 754/76 w sprawie stosowania stawek celnych na towary powracające na obszar celny Wspólnoty [39], ostatnio zmienione Aktem Przystąpienia Hiszpanii i Portugalii,
- rozporządzenie Komisji (EWG) nr 137/79 z dnia 19 grudnia 1978 r. w sprawie ustanowienia specjalnej metody współpracy administracyjnej w celu stosowania wewnątrzwspólnotowej procedury w odniesieniu do połowów dokonywanych przez statki Państw Członkowskich [40], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3399/91 [41],
- rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1494/80 z dnia 11 czerwca 1980 r. w sprawie uwag interpretacyjnych i ogólnie przyjętych zasad rachunkowości w zakresie wartości celnej [42],
- rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1495/80 z dnia 11 czerwca 1980 r. wprowadzające w życie niektóre przepisy rozporządzenia Rady (EWG) nr 1224/80 w sprawie wartości celnej towarów [43], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 558/91 [44],
- rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1496/80 z dnia 11 czerwca 1980 r. w sprawie deklaracji szczegółowych danych dotyczących wartości celnej i w sprawie dokumentów, które należy dostarczyć [45], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 949/93 [46],
- rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1574/80 z dnia 20 czerwca 1980 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania art. 16 i 17 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1430/79 w sprawie zwrotu lub umarzania należności celnych przywozowych lub wywozowych [47],
- rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3177/80 z dnia 5 grudnia 1980 r. w sprawie miejsca wprowadzenia uwzględnianego w ramach stosowania art. 14 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1224/80 w sprawie wartości celnej towarów [48], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2779/90 [49],
- rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3179/80 z dnia 5 grudnia 1980 r. w sprawie opłat pocztowych uwzględnianych przy określaniu wartości celnej towarów wysyłanych pocztą [50], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1264/90 [51],
- rozporządzenie Komisji (EWG) nr 553/81 z dnia 12 lutego 1981 r. w sprawie świadectw pochodzenia i wniosków o wystawienie takich świadectw [52],
- rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1577/81 z dnia 12 czerwca 1981 r. ustanawiające system procedur uproszczonych w celu określenia wartości celnej niektórych łatwo psujących się towarów [53], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3334/90 [54],
- dyrektywa Komisji 82/57/EWG z dnia 17 grudnia 1981 r. ustanawiająca niektóre przepisy wykonawcze do dyrektywy Rady 79/695/EWG w sprawie harmonizacji procedur dopuszczania towarów do obrotu [55], ostatnio zmieniona dyrektywą 83/371/EWG [56],
- dyrektywa Komisji 82/347/EWG z dnia 23 kwietnia 1982 r. ustanawiająca niektóre przepisy wykonawcze do dyrektywy Rady 81/177/EWG w sprawie harmonizacji procedur wywozu towarów wspólnotowych [57],
- rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3040/83 z dnia 28 października 1983 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania art. 2 i 14 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1430/79 w sprawie zwrotu lub umarzania należności celnych przywozowych lub wywozowych [58],
- rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3158/83 z dnia 9 listopada 1983 r. w sprawie wpływu honorariów autorskich i opłat licencyjnych na wartość celną [59],
- rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1751/84 z dnia 13 czerwca 1984 r. ustanawiające niektóre przepisy w celu stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 3599/82 [60], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3693/92 [61],
- rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3548/84 z dnia 17 grudnia 1984 r. ustanawiające przepisy w celu stosowania rozporządzenia (EWG) nr 2763/83 w sprawie procedury przetwarzania towarów pod kontrolą celną przed ich dopuszczeniem do swobodnego obrotu [62], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2361/87 [63],
- rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1766/85 z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie kursu wymiany walut stosowanego przy określeniu wartości celnej [64], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 593/91 [65],
- rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3787/86 z dnia 11 grudnia 1986 r. w sprawie unieważniania lub cofania pozwoleń wydawanych w ramach niektórych gospodarczych procedur celnych [66],
- rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3799/86 z dnia 12 grudnia 1986 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1430/79 w sprawie zwrotu lub umarzania należności celnych przywozowych lub wywozowych [67],
- rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2458/87 z dnia 31 lipca 1987 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2473/86 w sprawie procedury uszlachetniania biernego i systemu standardowej wymiany [68], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3692/92 [69],
- rozporządzenie Komisji (EWG) nr 4128/87 z dnia 9 grudnia 1987 r. ustanawiające warunki klasyfikacji tytoniu suszonego ogniowo-rurowo typu Virginia, suszonego powietrzem na jasny typu Burley (włączając hybrydy Burley), suszonego powietrzem na jasny typu Maryland i suszonego ogniowo, objętego podpozycjami 24011010-24011049 i 24012010-24012049 Nomenklatury Scalonej [70],
- rozporządzenie Komisji (EWG) nr 4129/87 z dnia 9 grudnia 1987 r. określające warunki klasyfikacji niektórych żywych zwierząt z gatunku bydła domowego i niektórych gatunków wołowiny w Nomenklaturze Scalonej wymienionej w załączniku C Umowy między Wspólnotą Europejską a Jugosławią [71],
- rozporządzenie Komisji (EWG) nr 4130/87 z dnia 9 grudnia 1987 r. ustanawiające warunki klasyfikacji świeżych winogron deserowych z odmiany Emperor (Vitis vinifera cv.) objętych podpozycją 08061011 Nomenklatury Scalonej [72],
- rozporządzenie Komisji (EWG) nr 4131/87 z dnia 9 grudnia 1987 r. określające warunki klasyfikacji win porto, madera, sherry, muszkatel setubal i wina tokaj (aszu i szamorodni), objętych podpozycjami 22042141, 22042151, 22042941, 22042945, 22042951 i 22042955 Nomenklatury Scalonej [73], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2490/91 [74],
- rozporządzenie Komisji (EWG) nr 4132/87 z dnia 9 grudnia 1987 r. określające warunki klasyfikacji whisky burbońskiej w podpozycjach 22083011 i 22083019 Nomenklatury Scalonej [75],
- rozporządzenie Komisji (EWG) nr 4133/87 z dnia 9 grudnia 1987 r. określające warunki klasyfikacji wódki, objętej podpozycjami 22089031 i 22089059 Nomenklatury Scalonej, przywożonej do Wspólnoty na podstawie uprzywilejowanego traktowania taryfowego przewidzianego w Umowie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Finlandii w sprawie dwustronnego handlu winami i napojami spirytusowymi [76],
- rozporządzenie Komisji (EWG) nr 4134/87 z dnia 9 grudnia 1987 r. określające warunki klasyfikacji przetworów znanych jako fondue z sera w podpozycji 21069010 Nomenklatury Scalonej [77],
- rozporządzenie Komisji (EWG) nr 4135/87 z dnia 9 grudnia 1987 r. określające warunki klasyfikacji naturalnego azotanu sodu i naturalnego azotanu sodowo-potasowego objętych odpowiednio podpozycjami 31025010 i 31059110 Nomenklatury Scalonej [78],
- rozporządzenie Komisji (EWG) nr 4136/87 z dnia 9 grudnia 1987 r. określające warunki klasyfikacji koni przeznaczonych do uboju w podpozycji 01011910 Nomenklatury Scalonej [79],
- rozporządzenie Komisji (EWG) nr 4137/87 z dnia 9 grudnia 1987 r. określające warunki klasyfikacji towarów w podpozycjach 04081190, 04081990, 04089190, 04089990, 11062010, 25010051, 35021010 i 35029010 Nomenklatury Scalonej [80],
- rozporządzenie Komisji (EWG) nr 4138/87 z dnia 9 grudnia 1987 r. określające warunki korzystania w przywozie ziemniaków, słodkiej kukurydzy, niektórych zbóż i owoców oraz nasion oleistych przeznaczonych do siewu, z uprzywilejowanego traktowania taryfowego ze względu na ich przeznaczenie [81],
- rozporządzenie Komisji (EWG) nr 4139/87 z dnia 9 grudnia 1987 r. określające warunki korzystania w przywozie niektórych produktów naftowych z uprzywilejowanego traktowania taryfowego ze względu na ich przeznaczenie [82],
- rozporządzenie Komisji (EWG) nr 4140/87 z dnia 9 grudnia 1987 r. określające warunki klasyfikacji gazy młynarskiej, niekonfekcjonowanej w podpozycji 59112000 Nomenklatury Scalonej [83],
- rozporządzenie Komisji (EWG) nr 4141/87 z dnia 9 grudnia 1987 r. określające warunki korzystania w przywozie przez produkty przeznaczone dla niektórych kategorii statków powietrznych i statków z uprzywilejowanego traktowania taryfowego ze względu na ich przeznaczenie [84], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1418/91 [85],
- rozporządzenie Komisji (EWG) nr 4142/87 z dnia 9 grudnia 1987 r. określające warunki korzystania w przywozie przez niektóre towary z uprzywilejowanego traktowania taryfowego ze względu na ich przeznaczenie [86], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3803/92 [87],
- rozporządzenie Komisji (EWG) nr 693/88 z dnia 4 marca 1988 r. w sprawie definicji pojęcia produktów pochodzących do celów stosowania przez Europejską Wspólnotę Gospodarczą preferencji taryfowych wobec niektórych produktów z krajów rozwijających się [88], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3660/92 [89],
- rozporządzenie Komisji (EWG) nr 809/88 z dnia 14 marca 1988 r. w sprawie definicji pojęcia "produktów pochodzących" i metod współpracy administracyjnej stosowanych w przywozie do Wspólnoty produktów pochodzących z terytoriów okupowanych [90], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2774/88 [91],
- rozporządzenie Komisji (EWG) nr 4027/88 z dnia 21 grudnia 1988 r. ustanawiające przepisy dotyczące procedury odprawy czasowej kontenerów [92], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3348/89 [93],
- rozporządzenie Komisji (EWG) nr 288/89 z dnia 3 lutego 1989 r. w sprawie określenia pochodzenia układów scalonych [94],
- rozporządzenie Komisji (EWG) nr 597/89 z dnia 8 marca 1989 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2144/87 w sprawie długu celnego [95],
- rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2071/89 z dnia 11 lipca 1989 r. w sprawie określenia pochodzenia fotokopiarek z systemem optycznym lub stykowych [96],
- rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3850/89 z dnia 15 grudnia 1989 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 802/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej definicji pochodzenia towarów w odniesieniu do niektórych produktów rolnych korzystających ze szczególnych procedur przywozowych [97],
- rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2561/90 z dnia 30 lipca 1990 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2503/88 w sprawie składów celnych [98], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3001/92 [99],
- rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2562/90 z dnia 30 lipca 1990 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2504/88 w sprawie wolnych obszarów celnych i składów wolnocłowych [100], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2485/91 [101],
- rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2883/90 z dnia 5 października 1990 r. w sprawie określania pochodzenia soku winogronowego [102],
- rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2884/90 z dnia 5 października 1990 r. w sprawie określania pochodzenia niektórych towarów uzyskanych z jaj [103],
- rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3561/90 z dnia 11 grudnia 1990 r. w sprawie określania pochodzenia niektórych wyrobów ceramicznych [104],
- rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3620/90 z dnia 14 grudnia 1990 r. w sprawie określania pochodzenia świeżego, chłodzonego lub mrożonego mięsa i podrobów z niektórych gatunków zwierząt domowych [105],
- rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3672/90 z dnia 18 grudnia 1990 r. w sprawie określania pochodzenia łożysk kulkowych, wałeczkowych, baryłkowych lub igiełkowych [106],
- rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3716/90 z dnia 19 grudnia 1990 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 4046/89 w sprawie zabezpieczenia składanego w celu zapewnienia uiszczenia długu celnego [107],
- rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3796/90 z dnia 21 grudnia 1990 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1715/90 w sprawie informacji udzielanych przez organy celne Państw Członkowskich dotyczących klasyfikacji towarów w nomenklaturze celnej [108], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2674/92 [109],
- rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1364/91 z dnia 24 maja 1991 r. określające pochodzenie materiałów i wyrobów włókienniczych objętych sekcją XI Nomenklatury Scalonej [110],
- rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1365/91 z dnia 24 maja 1991 r. w sprawie określenia pochodzenia linteru bawełnianego, filcu i impregnowanych materiałów nietkanych, odzieży skórzanej, obuwia i bransoletek do zegarków z materiałów włókienniczych [111],
- rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1593/91 z dnia 12 czerwca 1991 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 719/91 w sprawie stosowania we Wspólnocie karnetów TIR i karnetów ATA jako dokumentów tranzytowych [112],
- rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1656/91 z dnia 13 czerwca 1991 r. ustanawiające szczególne przepisy mające zastosowanie do niektórych rodzajów procesów uszlachetniania czynnego lub przetwarzania pod kontrolą celną [113],
- rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2164/91 z dnia 23 lipca 1991 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania art. 5 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1697/79 w sprawie odzyskiwania, po dokonaniu odprawy celnej, należności celnych przywozowych lub wywozowych, które nie były wymagane od osoby odpowiedzialnej za zapłatę za towary zgłoszone do procedury celnej przewidującej obowiązek uiszczenia takich należności [114],
- rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2228/91 z dnia 26 czerwca 1991 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1999/85 w sprawie procedury uszlachetniania czynnego [115], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3709/92 [116],
- rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2249/91 z dnia 25 lipca 1991 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1855/89 w sprawie odprawy czasowej środków transportu [117],
- rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2365/91 z dnia 31 lipca 1991 r. ustanawiające warunki stosowania na obszarze celnym Wspólnoty karnetu ATA przy odprawie czasowej towarów lub czasowym wywozie towarów poza ten obszar [118],
- rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3717/91 z dnia 18 grudnia 1991 r. ustalające wykaz towarów, które mogą korzystać z procedury pozwalającej na przetwarzanie towarów pod kontrolą celną przed ich dopuszczeniem do swobodnego obrotu [119], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 209/93 [120],
- rozporządzenie Komisji (EWG) nr 343/92 z dnia 22 stycznia 1992 r. w sprawie definicji pojęcia produktów pochodzących i metod współpracy administracyjnej stosowanych w przywozie do Wspólnoty produktów pochodzących z Republik Chorwacji i Słowenii oraz Jugosłowiańskich Republik Bośni-Hercegowiny i Macedonii [], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3660/92 [],
- rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1214/92 z dnia 12 kwietnia 1992 r. w sprawie przepisów w celu wykonania procedury tranzytu wspólnotowego oraz niektórych uproszczeń tej procedury [], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3712/92 [],
- rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1823/92 z dnia 3 lipca 1992 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 3925/91 dotyczące zniesienia kontroli i formalności stosowanych wobec bagażu podręcznego i w ładowni osób odbywających lot wewnątrzwspólnotowy oraz bagażu osób przekraczających morze wewnątrz Wspólnoty [],
- rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2453/92 z dnia 31 lipca 1992 r. wprowadzające rozporządzenie Rady (EWG) nr 717/91 dotyczące jednolitego dokumentu administracyjnego [], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 607/93 [],
- rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2674/92 z dnia 15 września 1992 r. uzupełniające przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (EWG) nr 1715/90 w sprawie informacji udzielanych przez organy celne Państw Członkowskich dotyczących klasyfikacji towarów w nomenklaturze celnej [],
- rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2713/92 z dnia 17 września 1992 r. w sprawie przepływu towarów między niektórymi częściami obszaru celnego Wspólnoty [],
- rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3269/92 z dnia 10 listopada 1992 r. ustanawiające niektóre przepisy wykonawcze do art. 161, 182 i 183 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny w zakresie procedury wywozu, powrotnego wywozu oraz towarów opuszczających obszar celny Wspólnoty [],
- rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3566/92 z dnia 8 grudnia 1992 r. w sprawie dokumentów używanych do celu wykonania środków wspólnotowych pociągających za sobą weryfikację użycia i/lub przeznaczenia towarów [],
- rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3689/92 z dnia 21 grudnia 1992 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 719/91 w sprawie stosowania we Wspólnocie karnetów TIR i karnetów ATA jako dokumentów tranzytowych oraz rozporządzenia Rady (EWG) nr 3599/82 w sprawie procedury odprawy czasowej [],
- rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3691/92 z dnia 21 grudnia 1992 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 719/91 w sprawie stosowania we Wspólnocie karnetów TIR i karnetów ATA jako dokumentów tranzytowych oraz rozporządzenia Rady (EWG) nr 3599/82 w sprawie procedury odprawy czasowej [],
- rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3710/92 z dnia 21 grudnia 1992 r. ustanawiające procedury przeniesienia towarów lub produktów objętych procedurą uszlachetniania czynnego (system zawieszeń) [],
- rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3903/92 z dnia 21 grudnia 1992 r. w sprawie kosztów transportu lotniczego [].
Artykuł 914
Odniesienia do uchylonych przepisów traktuje się jako odniesienia do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 915
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 1994 r.
Artykuł 791 ust. 2 przestaje być stosowany z dniem 1 stycznia 1995 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2562/93
z dnia 17 września 1993 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia (EWG) nr 2055/93 przydzielającego specjalne ilości referencyjne niektórym producentom mleka i przetworów mlecznych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2055/93 z dnia 19 lipca 1993 r., przydzielające specjalne ilości referencyjne niektórym producentom mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 8,
a także mając na uwadze, co następuje: rozporządzenie (EWG) nr 2055/93 ustanawia warunki, według których przyznawane są specjalne ilości referencyjne producentom mleka, którzy w wyniku zobowiązania przyjętego zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 1078/77 [2], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 1300/84 [3], nie mogli uzyskać ilości referencyjnych dla gospodarstwa lub części gospodarstw na podstawie art. 3a rozporządzenia Rady (EWG) nr 857/84 [4], uchylonego rozporządzeniem (EWG) nr 3950/92 [5]; należy ustanowić regulamin tak, aby rozporządzenie (EWG) nr 2055/93 mogło być wykonywane na warunkach gwarantujących przestrzeganie praw i obowiązków wszystkich zainteresowanych stron;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wniosek określony w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2055/93 jest składany przez zainteresowanego producenta właściwemu organowi wyznaczonemu przez Państwo Członkowskie zgodnie z procedurą ustanowioną przez to państwo.
Artykuł 2
1.
Właściwy organ potwierdza otrzymanie wniosku i sprawdza zgodność z warunkami ustanowionymi w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2055/93.
2.
Kryteria uwzględniane podczas ustalania zdolności producenta do zwiększania produkcji w jego gospodarstwie do wnioskowanej wysokości specjalnej ilości referencyjnej, zawierają w szczególności:
- ilość mleka wprowadzonego do obrotu przed dniem 1 kwietnia 1993 r., przewyższającą ilość referencyjną przydzieloną producentowi,
- liczbę i rasę samic bydła domowego w wieku przynajmniej sześciu miesięcy, nadających się do produkcji mleka w celu wprowadzenia go do obrotu, utrzymywanych przez producenta w gospodarstwie w czasie składania wniosku,
- obszar gospodarstwa pod uprawami pastewnymi w rozumieniu art. 1. ust. 1 lit. d) rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1391/78 [6],
- inwestycje przeprowadzone pod kątem zwiększenia produkcji mleka w gospodarstwie.
3. Przed dniem 1 marca 1994 r. właściwy organ powiadomi producenta o specjalnej ilości referencyjnej, którą mu przydzielono, obliczonej, odpowiednio, zgodnie z art. 1 ust. 2 lub art. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2055/93.
Artykuł 3
W przypadku określonym w art. 4 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2055/93 producent powiadamia z wyprzedzeniem o swych zamiarach właściwy organ, który wyda mu potwierdzenie odbioru.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie powiadomią Komisję:
- przed dniem 1 listopada 1993 r., o właściwym organie, procedurze określonej w art. 1 i przyjętych kryteriach innych niż te ustanowione w art. 2,
- przed dniem 1 kwietnia 1994 r., o liczbie wniosków i ilościach, rozróżniając między przypadkami określonymi w art. 1 ust. 1 tiret pierwsze i drugie, art. 1 ust. 2 akapit pierwszy, drugi i trzeci i art. 3 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2055/93 oraz o kryteriach ustanowionych dla stosowania ostatniego przepisu.
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2608/93
z dnia 23 września 1993 r.
zmieniające załączniki I, II i III do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2092/91 w sprawie produkcji ekologicznej produktów rolnych oraz znakowania produktów rolnych i środków spożywczych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2092/91 z dnia 24 czerwca 1991 r. w sprawie produkcji ekologicznej produktów rolnych oraz znakowania produktów rolnych i środków spożywczych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 207/93 [2], w szczególności jego art. 13,
a także mając na uwadze, co następuje: rośliny zebrane na obszarach naturalnych, które nie zostały poddane działaniu produktów, które są niedopuszczone w rolnictwie ekologicznym powinny być uważane za uzyskane zgodnie z ekologiczną metodą produkcji, gdziekolwiek takie zbiory zostały dokonane na obszarach oraz przez osoby kontrolowane w ramach przepisów systemu kontroli przewidzianego w art. 9 rozporządzenia (EWG) nr 2092/91; z tego względu załączniki I i III muszą zostać zmienione;
w przypadku niektórych odmian jabłoni niezbędne jest stosowanie różnorodnych oprysków liści chlorkiem wapnia okazuje się niezbędne w celu odpowiedniego spełnienia ich zapotrzebowania na wapń; praktyka ta nie ma znaczącego wpływu na środowisko naturalne; z tego względu, chlorek wapnia powinien zostać dodany do części A załącznika II;
zgodnie z przepisami art. 8 rozporządzenia (EWG) nr 2092/91 importerzy produktów z państw trzecich są zobowiązani do poddania swojego przedsiębiorstwa systemowi kontroli, określonemu w art. 9; z tego względu muszą zostać opracowane szczegółowe zasady wykonania, w celu dostosowania obecnych przepisów załącznika II do sytuacji w jakiej znajdują się importerzy produktów do Wspólnoty; dla jasności, przepisy te zostały zgrupowane w oddzielnej sekcji załącznika III;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu, określonego w art. 14 rozporządzenia (EWG) nr 2092/91,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załącznikach I, II i III do rozporządzenia (EWG) nr 2092/91 niniejszym wprowadza się zmiany przedstawione w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Przepisy części C pkt 6 Załącznika wchodzą w życie po sześciu miesiącach od daty tej publikacji.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2617/93
z dnia 21 września 1993 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1907/90 w sprawie niektórych norm handlowych w odniesieniu do jaj
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2771/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku jaj [1], w szczególności jego art. 2 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
rozporządzenie (EWG) nr 1907/90 [2] ustanawia niektóre normy handlowe w odniesieniu do jaj;
przepisy dotyczące bezpośrednich dostaw od producentów do zakładów pakowania, niektórych rynków i przedsiębiorstw przemysłu spożywczego powinny stosować się również do takich dostaw dla przemysłu niespożywczego;
dostawy jaj niższej kategorii powinny być ograniczone do przedsiębiorstw przemysłu spożywczego, zgodnie z dyrektywą Rady 89/437/EWG z dnia 20 czerwca 1989 r. w sprawie higieny i problemów zdrowotnych wpływających na produkcję i wprowadzanie do obrotu produktów jajecznych [3], w celu zapewnienia prawidłowego zagospodarowania tych jaj;
należy jasno stwierdzić, że umieszczane nieobowiązkowo naopakowaniach z jajami wskazówki służące celom społecznym mogą zawierać symbole i odnosić się do jaj i innych pozycji;
doświadczenie wykazało, że przepisy dotyczące podawania dat na jajach kategorii A i na opakowaniach je zawierających należy zmodyfikować tak, by wymagały one obowiązkowego podawania daty ważności, tak jak dla innych środków spożywczych zgodnie z dyrektywą Rady 79/112/EWG z dnia 18 grudnia 1978 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do etykietowania, prezentacji i reklamowania środków spożywczych [4]; opakowania przywożonych jaj kategorii A w celu usprawnienia kontroli powinny mieć podaną również datę pakowania,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 1907/90 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 2 ust. 2 lit. a) i b) dodaje się wyrazy w brzmieniu:
"i do przemysłu niespożywczego";
2) w art. 4 ust. 1 lit. a) otrzymuje brzmienie:
"a) jaj do odbiorców innych niż zakłady pakowania, rynki w rozumieniu art. 2 ust. 2 lit. a), przedsiębiorstwa przemysłu spożywczego zatwierdzone zgodnie z dyrektywą 89/437/EWG i przemysłu niespożywczego.";
3) w art. 6 ust. 1 i art. 8 ust. 3 wyrazy "przemysł spożywczy" zastępuje się wyrazami "przedsiębiorstwa przemysłu spożywczego zatwierdzone zgodnie z dyrektywą 89/437/EWG";
4) w art. 7 lit. a) otrzymuje brzmienie:
"a) data ważności ("data przydatności do spożycia";)";
5) w art. 10 ust. 1 lit. a) otrzymuje brzmienie:
"a) nazwę lub nazwę firmową i adres przedsiębiorstwa, które pakowało jaja lub zleciło ich pakowanie; nazwę, nazwę handlową lub znak towarowy używany przez to przedsiębiorstwo, który może być znakiem towarowym używanym zbiorczo przez pewną liczbę przedsiębiorstw, może być ukazany, jeżeli nie zawiera stwierdzeń lub symboli niezgodnych z niniejszym rozporządzeniem w odniesieniu do jakości lub świeżości jaj, do typu hodowli wykorzystanej do ich produkcji lub pochodzenia jaj";
6) w art. 10 ust. 1 lit. e) otrzymuje brzmienie:
"e) datę ważności ("data przydatności do spożycia";) uzupełnioną odpowiednimi zaleceniami dotyczącymi składowania jaj kategorii A oraz daty pakowania jaj innych kategorii";
7) w art. 10 ust. 2 lit. e) otrzymuje brzmienie:
"e) stwierdzenia lub symbole zaprojektowane, by wspierać sprzedaż jaj lub innych pozycji, pod warunkiem że te stwierdzenia lub symbole i sposób ich wykonania nie mogą wprowadzić w błąd nabywcy";
8) w art. 13 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2. w przypadku sprzedaży jaj luzem, numer identyfikacyjny zakładu pakowania, który sortował jaja, lub w przypadku jaj przywożonych z państw trzecich, datę ważności uzupełnioną przez odpowiednie zalecenia dotyczące składowania";
9) w art. 15 lit. b) ee) otrzymuje brzmienie:
"ee) datę pakowania i datę ważności, uzupełnione odpowiednimi zaleceniami dotyczącymi składowania jaj kategorii A i datę pakowania jaj innych kategorii".
Artykuł 2
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17 rozporządzenia (EWG) nr 2771/75 Komisja ustanawia środki tymczasowe niezbędne dla wykonania niniejszego rozporządzenia, w szczególności te odnoszące się do istniejących materiałów do pakowania.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 grudnia 1993 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2825/93
z dnia 15 października 1993 r.
ustanawiające niektóre szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w zakresie ustalania i udzielania dostosowanych refundacji w odniesieniu do zbóż wywożonych w postaci niektórych napojów spirytusowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1766/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2193/93 [2], w szczególności jego art. 13 ust. 5,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3813/92 z dnia 28 grudnia 1992 r. w sprawie jednostki rozliczeniowej i kursów przeliczeniowych, jakie mają być stosowane do celów wspólnej polityki rolnej [3], w szczególności jego art. 6 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 13 ust. 5 rozporządzenia (EWG) nr 1766/92 przewiduje, że o ile konieczne jest wzięcie pod uwagę szczególnych cech produkcji niektórych napojów spirytusowych otrzymywanych ze zbóż, kryteria udzielania refundacji wywozowych mogą być dostosowane do tej szczególnej sytuacji; wydawałoby się, że konieczne jest zapewnienie takiego dostosowania dla niektórych napojów spirytusowych, kiedy z jednej strony cena zbóż w chwili wywozu nie jest powiązana z ceną zbóż w chwili produkcji i z drugiej strony końcowy produkt pochodzi z mieszanki licznych produktów, tak że niemożliwe stało się monitorowanie tożsamości zbóż zawartych w produkcie końcowym przeznaczonym na wywóz, tym bardziej, że te napoje spirytusowe są również poddawane obowiązkowemu dojrzewaniu przez przynajmniej trzy lata;
trudności o tym charakterze napotykano w szczególności jeżeli chodzi o szkocką whisky, irlandzką whiskey i hiszpańską whisky;
zwykły system refundacji powinien, w możliwie największym stopniu, być stosowany na podobnej podstawie; refundacja powinna być więc wypłacana za zboża spełniające warunki przewidziane w art. 9 ust. 2 Traktatu, używane proporcjonalnie w kategoriach ilości wywożonych napojów spirytusowych; w tym celu ilości takich destylowanych zbóż powinny być pomnożone przez ogólny zryczałtowany współczynnik wyliczony na podstawie krajowych danych statystycznych dostarczanych przez zainteresowane Państwa Członkowskie; wydaje się, że wykorzystanie stosunku między całkowitymi ilościami danych napojów spirytusowych, które zostały wywiezione, a całkowitymi ilościami, które zostały sprzedane, stanowi solidną i prostą podstawę; niezbędne jest określenie, co rozumie się przez "całkowite ilości wywiezione" i "całkowite ilości wprowadzone do obrotu"; do celów określenia ilości zbóż destylowanych i współczynnika powinno się wyłączyć ilości podlegające ustaleniom dotyczącym uszlachetniania czynnego;
niezbędne jest uwzględnienie współczynnika, który ma zostać dostosowany w szczególności w celu ochrony przed możliwością, że wypłaty refundacji mogłyby służyć anormalnemu zwiększeniu zapasów;
artykuł 13 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1766/92 przewiduje możliwość zróżnicowania refundacji stosownie do miejsca przeznaczenia; dlatego też powinny zostać zapewnione obiektywne kryteria, które prowadziłyby do zniesienia refundacji dla niektórych miejsc przeznaczenia;
powinien zostać ustalony dzień określający obowiązującą stawkę refundacji; dzień ten powinien być związany przede wszystkim z czasem, w którym zboża są umieszczane pod kontrolą, i, dla ilości następnie destylowanych, z każdym fiskalnym okresem destylacji; przed wypłaceniem refundacji musi zostać przedstawiony dowód w formie deklaracji destylacji, stwierdzającej, że zboża te zostały poddane destylacji; taka deklaracja musi zawierać informacje konieczne do wyliczenia refundacji; pierwszy dzień każdego fiskalnego okresu destylacji może również być terminem operacyjnym dla rolniczego kursu przeliczeniowego zgodnie z art. 6 rozporządzenia (EWG) nr 3813/92;
do celów niniejszego rozporządzenia konieczne jest odnotowanie, że produkty opuściły Wspólnotę i w niektórych przypadkach również określenie ich miejsca przeznaczenia; zatem konieczne jest wykorzystanie definicji wywozu określonej w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającym Wspólnotowy Kodeks Celny [4] i wykorzystanie dowodów przewidzianych w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 3665/87 z dnia 27 listopada 1987 r. ustanawiającym wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych [5], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 1708/93 [6];
w celu ustalenia współczynnika powinno się wprowadzić obowiązek dostarczenia dowodu, że ilości napojów spirytusowych zostały wywiezione; właściwe jest, aby przewidzieć, że art. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 754/76 z dnia 25 marca 1976 r. w sprawie stosowania stawek celnych wobec towarów powracających na obszar celny Wspólnoty [7], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 1147/86 [8] powinien być stosowany do towarów powracających na terytorium Wspólnoty, jeżeli spełnione są specjalne warunki;
powinien istnieć wymóg, by Państwa Członkowskie przekazywały Komisji niezbędne informacje;
w celu zagwarantowania ciągłości w systemie udzielania refundacji wywozowych dla danych produktów niniejsze rozporządzenie powinno stosować się od dnia 1 lipca 1993 r., z wyjątkiem nowych przepisów odnoszących się do deklaracji i kontroli oraz niektórych kursów i współczynników wprowadzonych niniejszym rozporządzeniem;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Niniejsze rozporządzenie ustanawia szczegółowe zasady ustalania i udzielania refundacji wywozowych w odniesieniu do zbóż wywożonych w postaci napojów spirytusowych, jak określono w art. 13 ust. 5 rozporządzenia (EWG) nr 1766/92 i dla których obowiązkowy okres dojrzewania o długości przynajmniej trzech lat jest częścią procesu produkcyjnego.
2. Z zastrzeżeniem odmiennych przepisów art. 6 ust. 1, rozporządzenie Rady (EWG) nr 3035/80 [9] nie ma zastosowania do napojów spirytusowych określonych w ust. 1.
Artykuł 2
Refundacje określone w art. 1 mogą być udzielane w odniesieniu do zbóż spełniających warunki ustanowione w art. 9 ust. 2 Traktatu i wykorzystywanych w produkcji napojów spirytusowych objętych kodami CN 22083091 i 22083099 wytwarzanych zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 1576/89 [10].
Artykuł 3
Dla celów niniejszego rozporządzenia:
a) "dany okres destylacji" oznacza okres odpowiadający okresowi destylacji uzgodnionemu między beneficjentem a organami celnymi lub innymi właściwymi władzami do celów kontroli podatku akcyzowego (okres fiskalny);
b) "całkowite ilości wywiezione" oznaczają ilości napojów spirytusowych spełniające warunki art. 9 ust. 2 Traktatu i wywiezione do miejsca przeznaczenia, dla których stosuje się refundację.
Dowody, jakie należy przedstawić, wymienione są w art. 13 niniejszego rozporządzenia;
c) "całkowite ilości wprowadzone do obrotu" oznaczają ilości napojów spirytusowych spełniające warunki art. 9 ust. 2 Traktatu, które zostały ostatecznie wysłane z zakładów produkcji lub pomieszczeń magazynowania w celu ich sprzedaży do spożycia przez ludzi;
d) "umieszczone pod kontrolą" oznacza oddanie pod procedurę kontroli celnej lub procedurę administracyjną dającą równoważne gwarancje, zbóż przeznaczonych do wytwarzania napojów spirytusowych określonych w art. 2.
Artykuł 4
1.
Ilości zbóż, które kwalifikują się do refundacji, są ilościami umieszczonymi pod kontrolą i destylowanymi przez uprawnionych do refundacji podczas danego okresu destylacji, ważonymi przez współczynnik ustalany corocznie w stosunku do każdego zainteresowanego Państwa Członkowskiego i mający zastosowanie w odniesieniu do wszystkich uprawnionych zainteresowanych stron; współczynnik wyraża średni stosunek między całkowitymi ilościami wywiezionymi a całkowitymi ilościami danych napojów spirytusowych wprowadzonymi do obrotu, na podstawie tendencji odnotowanej w tych ilościach podczas kilku lat odpowiadających średniemu okresowi dojrzewania przedmiotowego napoju spirytusowego.
Do celów określenia ilości zbóż destylowanych i współczynnika, ilości, które podlegają ustaleniom dotyczącym uszlachetniania czynnego, są wyłączone.
2.
Po obliczeniu współczynnika należy również uwzględnić zmiany w zapasach jednego z przedmiotowych napojów spirytusowych.
3.
Współczynnik może różnić się w zależności od wykorzystanego zboża.
4.
Właściwe władze w regularnych odstępach czasu sprawdzają wielkość faktycznie wywiezioną i wielkość zapasów.
Artykuł 5
Współczynnik określony w art. 4 ust. 1 ustalany jest przed dniem 1 lipca każdego roku.
Współczynnik stosuje się od dnia 1 lipca do dnia 30 czerwca roku następnego.
Współczynnik ustala się zgodnie z informacjami dostarczonymi przez Państwa Członkowskie za okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia lat poprzedzających rok ustalenia.
Artykuł 6
1.
Stosowana stawka refundacji jest stawką ustaloną zgodnie z art. 4 rozporządzenia (EWG) nr 3035/80.
2.
Stawka refundacji i rolniczy kurs przeliczeniowy są takie, jak obowiązujące w dniu, w którym zboża umieszczane są pod kontrolą.
Jednakże w odniesieniu do ilości destylowanych w każdym z fiskalnych okresów destylacji następujących po okresie, w którym miało miejsce umieszczenie pod kontrolą, stawki te są stawkami obowiązującymi pierwszego dnia każdego danego fiskalnego okresu destylacji.
Artykuł 7
1.
Jeżeli wymagają tego sytuacja na rynku światowym lub szczególne wymagania niektórych rynków, refundacja zostaje zniesiona dla niektórych miejsc przeznaczenia.
2.
Jeżeli refundacja zostaje zniesiona na mocy akapitu pierwszego lub jeżeli jest ponownie wprowadzana, współczynnik określony w art. 4 ust. 1 jest zmniejszany lub zwiększany, odpowiednio, proporcjonalnie do stosunku między ilościami wywiezionymi w roku poprzednim do miejsc przeznaczenia, dla których refundacja jest zniesiona lub ponownie wprowadzona i całkowitymi ilościami wywiezionymi w tym roku.
Artykuł 8
Dla celów niniejszego rozporządzenia zboża mogą być zastąpione słodem.
W takim przypadku współczynnik dla obliczenia jęczmiennego ekwiwalentu słodu wynosi 1,30.
Jednakże jeżeli słód umieszczany pod kontrolą jest słodem zielonym, z zawartością wilgoci między 43 a 47 %, współczynnik dla obliczania ciężaru równoważnikowego słodu o zawartości wilgoci 7 % wynosi 0,57.
Artykuł 9
1.
Wyłącznie destylatorzy prowadzący działalność gospodarczą na terytorium Wspólnoty są uprawnieni do refundacji.
2.
Destylator przekazuje właściwym władzom przed zakończeniem każdego fiskalnego okresu destylacji deklarację zawierającą wszystkie dane szczegółowe konieczne do określenia refundacji, w szczególności:
a) wyszczególnienie zbóż lub słodu zgodnie z nomenklaturą Wspólnej Taryfy Celnej, w miarę potrzeby w podziale według jednolitych partii;
b) wagę netto produktów i zawartość wilgoci, w podziale według każdej partii wymienionej w lit. a);
c) potwierdzenie, że zboża spełniają warunki określone w art. 9 ust. 2 Traktatu;
d) miejsce magazynowania i destylacji.
Podczas fiskalnego okresu destylacji deklaracja może być uaktualniana w miarę postępu procesu destylacji w celu uwzględnienia większych lub mniejszych ilości faktycznie poddawanych destylacji.
3.
Po każdym fiskalnym okresie destylacji destylator składa do właściwych władz deklarację, dalej nazywaną "deklaracją destylacji", w której potwierdza, że przeprowadził destylację, w danym okresie destylacji, zbóż określonych w deklaracji określonej w ust. 2, w celu wyprodukowania jednego z przedmiotowych napojów spirytusowych; wskazuje on ilość otrzymanych produktów destylowanych.
Deklaracja ta zostaje poświadczona przez władze przeprowadzające umieszczanie pod kontrolą.
4.
Refundacja wypłacana jest po dostarczeniu dowodu, że zboża zostały umieszczone pod kontrolą i poddane destylacji.
5.
Waga zbóż, jaką należy brać pod uwagę przy obliczaniu płatności, jest wagą netto, jeżeli zawartość wilgoci jest nie większa niż 15 %.
Jeżeli zawartość wilgoci wykorzystanych zbóż jest większa niż 15 %, ale nie większa niż 16 %, waga, jaką należy brać pod uwagę, jest wagą netto pomniejszoną o 1 %.
Jeżeli zawartość wilgoci wykorzystanych zbóż jest większa niż 16 %, ale nie większa niż 17 %, redukcja wynosi 2 %.
Jeżeli zawartość wilgoci wykorzystanych zbóż jest większa niż 17 %, redukcja wynosi dwa punkty procentowe dla każdego punktu procentowego wilgoci powyżej 15 %.
Waga słodu innego niż słód zielony, jak określono w art. 8, którą należy brać pod uwagę przy obliczaniu płatności, jest wagą netto, jeżeli wilgotność nie jest większa niż 7 %.
Jeżeli zawartość wilgoci wykorzystanego słodu jest większa niż 7 %, ale nie większa niż 8 %, waga, jaką należy brać pod uwagę, jest wagą netto pomniejszoną o 1 %.
Jeżeli zawartość wilgoci wykorzystanego słodu jest większa niż 8 %, redukcja wynosi dwa punkty procentowe dla każdego punktu procentowego wilgotności powyżej 7 %.
Wspólnotową metodą odniesienia dla określania zawartości wilgoci zbóż i słodu przeznaczonych do produkcji napojów spirytusowych określonych w niniejszym rozporządzeniu jest metoda przedstawiona w załączniku II do rozporządzenia Komisji 1908/84 [11].
Artykuł 10
Państwa Członkowskie podejmują środki niezbędne w celu zweryfikowania dokładności deklaracji określonych w art. 9 i tych odnoszących się do bezpośredniej kontroli zbóż, procesu destylacji i wykorzystania otrzymanego destylowanego produktu.
Artykuł 11
1.
Produkty uboczne przetwarzania są zwolnione z kontroli, jeśli ustalono, że nie przekraczają one ilości normalnie uzyskiwanych produktów ubocznych.
2.
Nie przyznaje się żadnej refundacji, jeśli zboża lub słód nie są solidnej właściwej jakości handlowej.
Artykuł 12
1.
Refundacja wypłacana jest przez Państwo Członkowskie, w którym deklaracje określone w art. 9 są przyjmowane.
2.
Refundacja jest wypłacana wyłącznie na pisemny wniosek podmiotu gospodarczego.
Państwa Członkowskie mogą nakazać zastosowanie w tym celu specjalnego formularza.
3.
Poza przypadkami siły wyższej, dokumenty wymagane do udzielenia refundacji muszą zostać złożone w ciągu 12 miesięcy od dnia, w którym władze przeprowadzające umieszczanie pod kontrolą zaakceptowały deklarację destylacji, w przeciwnym wypadku prawo do uzyskania refundacji przepada.
Artykuł 13
1.
Dla celów art. 4 dostarczane są dowody, że ilości napojów spirytusowych, które spełniają warunki określone w art. 9 ust. 2 Traktatu, zostały wywiezione.
2.
Obowiązujący dowód jest dowodem przewidzianym w rozporządzeniu (EWG) nr 3665/87.
3.
Dla celów niniejszego rozporządzenia "wywóz" oznacza:
- wywóz w rozumieniu art. 161 i 162 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92,
oraz
- dostawy do miejsc przeznaczenia objęte art. 34 rozporządzenia (EWG) nr 3665/87.
4.
Produkty, które zostały umieszczone w magazynie żywności zatwierdzonym na podstawie art. 38 rozporządzenia (EWG) nr 3665/87, są również uważane za wywiezione.
Gdy produkty zostały umieszczone w takich magazynach, art. 38–41 wyżej wymienionego rozporządzenia stosuje się mutatis mutandis.
Artykuł 14
1.
Napoje spirytusowe uważa się za wywiezione w dniu, w którym zakończono celne formalności wywozowe.
2.
Deklaracja przedłożona po zakończeniu celnych formalności wywozowych musi zawierać:
a) wyszczególnienie danych napojów spirytusowych zgodnie z Nomenklaturą Scaloną;
b) ilości, wyrażone w litrach czystego alkoholu, wywożonych napojów spirytusowych;
c) opis, lub inne odniesienie, składu napojów spirytusowych umożliwiające określenie rodzaju wykorzystanych zbóż;
d) Państwo Członkowskie miejsca produkcji.
3.
Dla celów ust. 2 lit. c), jeżeli napój spirytusowy uzyskano z różnych rodzajów zbóż i jest wynikiem późniejszej mieszanki, wystarczy podać ten fakt w deklaracji.
Artykuł 15
1.
W odniesieniu do ilości napoju spirytusowego, która ma być uznana za wywiezioną, należy przedłożyć dowód określony w art. 13 wyznaczonym władzom w ciągu sześciu miesięcy od daty zakończenia celnych formalności wywozowych.
2.
Jeżeli dowodu nie okazano w określonym terminie pomimo najlepszych starań eksportera w celu otrzymania go w tym terminie, może być przyznane przedłużenie terminu nieprzekraczające łącznie sześciu miesięcy.
Jednakże jeżeli dowód wywozu dostarczony zostaje po wyznaczonym terminie, który zezwoliłby na włączenie operacji wywozu do wywozu wykonywanego w tym samym roku kalendarzowym, przedmiotowa operacja wywozu połączona jest z wywozem dokonanym w następnym roku kalendarzowym.
Artykuł 16
1.
Jeżeli stosuje się procedurę tranzytu wspólnotowego, napoje określone w art. 13 ust. 1 poddawane są zewnętrznej procedurze tranzytu wspólnotowego.
2.
Dla celów rozporządzenia (EWG) nr 754/76 napoje spirytusowe określone w art. 13 ust. 1 uważa się za towary, w odniesieniu do których zakończone zostały wymagane celne formalności wywozowe.
Takie napoje nie mogą być dopuszczone do swobodnego obrotu, chyba że kwota odpowiadająca wypłaconej refundacji wywozowej zostaje zwrócona.
Artykuł 17
W przypadku gdy stosuje się art. 7, należy również dostarczyć dowód, że dane napoje spirytusowe dotarły do miejsca przeznaczenia, dla którego ustalono refundację.
W tym przypadku dowód przywozu do państwa trzeciego, w odniesieniu do którego stosuje się refundację, jest dowodem przewidzianym w art. 17 i 18 rozporządzenia (EWG) nr 3665/87.
Artykuł 18
1.
Zainteresowane Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o nazwach i adresach organów właściwych do stosowania niniejszego rozporządzenia.
2.
Zainteresowane Państwa Członkowskie dostarczają Komisji przed dniem 16 lipca każdego roku następujące informacje:
a) ilości zbóż i słodu spełniające warunki art. 9 ust. 2 Traktatu i destylowane w okresie od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia poprzedniego roku, w podziale zgodnie z Nomenklaturą Scaloną;
b) ilości zbóż i słodu w podziale zgodnie z Nomenklaturą Scaloną, które podlegały ustaleniom dotyczącym uszlachetniania czynnego w tym samym okresie;
c) ilości napojów spirytusowych objęte art. 2, w podziale zgodnie z kategoriami podanymi w art. 19, obejmujące zarówno ilości wywiezione jak i ilości wprowadzone do obrotu w tym samym okresie;
d) ilości napojów spirytusowych produkowanych w ramach ustaleń dotyczących uszlachetniania czynnego i wywożonych do państw trzecich, w podziale zgodnie z kategoriami określonymi w art. 19;
e) ilości napojów spirytusowych znajdujących się w magazynach w dniu 31 grudnia poprzedniego roku i ilości wyprodukowane w tym okresie.
3.
Zainteresowane Państwa Członkowskie przekazują Komisji także informacje wymienione w lit. a)–d) na każdy kwartał roku kalendarzowego przed dniem 16 października, 16 stycznia i 16 kwietnia, w przypadku gdy takie informacje są dostępne.
Artykuł 19
Do celów art. 18:
a) "whisky zbożowa" oznacza whisky wyprodukowaną ze słodu i zbóż;
b) "whisky słodowa" oznacza whisky wyprodukowaną wyłącznie ze słodu;
c) "irlandzka whiskey, kategoria A" oznacza whiskey wyprodukowaną ze słodu i zbóż, z mniej niż 30 % słodu;
d) "irlandzka whiskey, kategoria B" oznacza whiskey wyprodukowaną z jęczmienia i słodu, z co najmniej 30 % słodu;
e) zawartości procentowe różnych rodzajów zbóż wykorzystanych do wytworzenia napojów spirytusowych określonych w art. 14 ust. 3 ustalane są na podstawie całkowitych ilości różnych typów rodzajów wykorzystywanych do wytworzenia napojów spirytusowych określonych w art. 2.
Artykuł 20
Przepisy art. 1, art. 4 ust. 1 i art. 10 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1842/81 [12] stosuje się w dalszym ciągu między dniem 1 lipca 1993 r. a datą stosowania art. 8, art. 9 ust. 2, 3 i 5 oraz art. 10 niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 21
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2826/93
z dnia 15 października 1993 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 3149/92 ustanawiające szczegółowe zasady dostaw żywności z zapasów interwencyjnych do wykorzystania przez osoby najbardziej poszkodowane we Wspólnocie
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3730/87 z dnia 10 grudnia 1987 r. ustanawiające ogólne zasady dostaw żywności z zapasów interwencyjnych do wyznaczonych organizacji celem rozdysponowania jej między osoby najbardziej poszkodowane we Wspólnocie [1], w szczególności jego art. 6,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3813/92 z dnia 28 grudnia 1992 r. w sprawie jednostki rozliczeniowej i kursów przeliczeniowych, jakie mają być stosowane do celów wspólnej polityki rolnej [2], w szczególności jego art. 6 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3149/92 [3], zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3550/92 [4], ustanawia szczegółowe zasady wynikające z rozporządzenia (EWG) nr 3730/87;
rozporządzenie (EWG) nr 3813/92 przewiduje stosowanie rolniczego kursu przeliczeniowego do wyrażenia w walutach krajowych rolniczych cen i kwot określonych w ecu; z powodu istnienia ograniczeń finansowych ustanowionych dla wykonania rocznego planu dostaw opartych na kursach przeliczeniowych na dzień 1 października, rolniczy kurs przeliczeniowy obowiązujący w tym dniu, powinien w celu utrzymania środków przeznaczonych dla każdego Państwa Członkowskiego być stosowany dla określenia ilości produktów udostępnionych z interwencji oraz dla przeliczenia kosztów odnoszących się do dostaw w ramach danego programu;
w świetle doświadczenia i w celu zapewnienia sprawniejszego wykorzystania dostępnych środków, należy określić, iż w żadnym wypadku opłata z tytułu kosztów transportu nie może być uiszczana w produktach;
do celów rozsądnego zarządzania systemem należy wprowadzić przepis mówiący o tym, że w przypadku gdy produkty nie są dostępne w Państwie Członkowskim, w którym jest na nie zapotrzebowanie, należy zorganizować przetarg w celu ustalenia najkorzystniejszych warunków ich dostawy, w szczególności transportu wewnątrzwspólnotowego; podobnie, niezbędne jest w takich przypadkach zezwolenie na przemieszczenie produktów i ich dostawę do organizacji charytatywnych z pominięciem przewozu między składami interwencyjnymi usytuowanymi w różnych Państwach Członkowskich;
w końcu, niezbędne jest określenie, z jednej strony zobowiązań osób związanych umową na dostawę produktów, a z drugiej strony, w odniesieniu do składania i zwrotu zabezpieczeń, określenie warunków stosowanych do przekazywania informacji między Państwami Członkowskimi dotyczącymi wykonania planu rocznego;
należy ustanowić przepisy dotyczące stosowania niniejszego rozporządzenia od początku okresu wykonania planu dystrybucji to znaczy od dnia 1 października 1993 r.;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią wszystkich właściwych komitetów zarządzających,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 3149/92 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 4 ust. 2 akapit pierwszy dodaje się zdanie w brzmieniu:
"Zaproszenie do składania ofert określa rodzaj i cechy produktu, który ma zostać dostarczony."
2) artykuł 4 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Państwa Członkowskie mogą ustanowić przepisy dotyczące dostawy pociągającej za sobą dodatkowo transport produktów do składów organizacji charytatywnych i w miarę potrzeby ich dystrybucji między odbiorców.
W takich przypadkach transport jest przedmiotem przepisu szczególnego zawartego w zaproszeniu do składania ofert określonego w ust. 2 i stanowi odrębną część oferty, która przewiduje płatność gotówką.
Ponadto opłata z tytułu kosztów transportu nie może być uiszczana w produktach."
3) artykuł 5 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"Przeliczenia na walutę krajową wartości księgowej produktów udostępnionych z interwencji dokonuje się według rolniczego kursu przeliczeniowego obowiązującego od dnia 1 października w roku wykonania planu."
4) artykuł 6 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
W przypadku gdy stosuje się art. 4 ust. 3, Państwo Członkowskie otrzymuje zwrot kosztów transportu na podstawie stawek wyznaczonych w załączniku II."
5) artykuł 6 ust. 4 otrzymuje brzmienie:
"4.
Koszty określone w ust. 1, 2 i 3 zwraca się Państwom Członkowskim w granicach środków finansowych dostępnych do wykonania planu w każdym Państwie Członkowskim.
Koszty określone w ust. 1,2 i 3 nie mogą być uiszczane w produktach."
6) artykuł 7 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 7
1.
Jeżeli produkty objęte planem nie są dostępne z interwencji w Państwie Członkowskim, w którym jest na nie zapotrzebowanie, dane Państwo Członkowskie przedkłada Komisji wniosek o przejęcie zapasów dostępnych w prowadzącej dostawy agencji interwencyjnej.
We wniosku tym ujmuje się wszelkie informacje wymagane do przeprowadzenia operacji dostawy, łącznie z informacjami dotyczącymi produktów, miejsca położenia zapasów oraz ilości, o których mowa.
Komisja może nie zezwolić na operację lub zażądać wprowadzenia zmian.
Ubiegające się Państwo Członkowskie, do którego mają być dostarczone produkty, ogłosi przetarg w celu ustalenia warunków najtańszej dostawy.
Oferty składane są, przez co najmniej trzech oferentów.
Koszty transportu wewnątrzwspólnotowego są przedmiotem oferty, która przewiduje zapłatę gotówką, opłata z tytułu kosztów transportu nie może być uiszczana w produktach.
2.
Koszty transportu wewnątrzwspólnotowego pokrywane są przez Wspólnotę i zwracane Państwu Członkowskiemu na podstawie stawek wyznaczonych w załączniku II.
Wniosek o zwrot kosztów zawiera wszystkie niezbędne dokumenty towarzyszące, w szczególności dotyczące transportu i pokonanych odległości.
Wydatki ustala się w stosunku do środków określonych w art. 2 ust. 3 lit. c).
W przypadku gdy środki zostały całkowicie rozdzielone, dodatkowe wspólnotowe finansowanie w celu pokrycia kosztów transportu wewnątrzwspólnotowego ma miejsce zgodnie z art. 6 ust. 4.
3.
Zaproszenie do składania ofert zawiera opcję, w myśl której podmiot gospodarczy może przedstawić ofertę dotyczącą umieszczenia na rynku wspólnotowym produktów rolnych lub środków spożywczych, które mają być dostarczone, oraz przejęcia produktów z dostarczającej agencji interwencyjnej z pominięciem ich przewozu do Państwa Członkowskiego składającego wniosek.
W takich okolicznościach koszty transportu wewnątrzwspólnotowego nie są wypłacane osobie, której przyznano umowę na dostawę.
Państwo Członkowskie składające wniosek przedstawi dostarczającemu Państwu Członkowskiemu nazwisko osoby, z którą zawarto umowę na dostawę produktów.
4.
Przed wydaniem towarów wykonawca, podejmujący się operacji dostawy, składa zabezpieczenie równe cenie skupu interwencyjnego obowiązującej dnia ustalonego na przejęcie produktów, powiększonej o 10 %.
Zabezpieczenie wnosi się zgodnie z tytułem III rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2220/85 [5].
Dla celów tytułu V tego rozporządzenia, wymogiem pierwotnym jest zakończenie operacji dostawy w Państwie Członkowskim przeznaczenia.
Dowodem dostawy produktów jest dokument przejęcia wystawiony przez agencję interwencyjną miejsca przeznaczenia.
5.
W przypadku przewozu towarów, Państwo Członkowskie przeznaczenia przedstawia dostarczającemu Państwu Członkowskiemu nazwisko osoby, z którą zawarto umowę na przeprowadzenie operacji dostawy.
Właściwe władze zapewnią odpowiednie ubezpieczenie towarów.
Deklaracje wysyłkowe wystawiane przez agencję interwencyjną dostawcy zawierają jeden z następujących wpisów:
- Transferencia de productos de intervención - aplicación del apartado 5 del artículo 7 del Reglamento (CEE) no 3149/92.
- Overførsel af interventionsprodukter - Anvendelse af artikel 7, stk.
5, i forordning (EØF) nr 3149/92.
- Transfer von Interventionserzeugnissen - Anwendung von Artikel 7 Absatz 5 der Verordnung (EWG) Nr 3149/92.
- Μεταφορά προϊόντων παρεμβάσεως - εφαρμογή του άρθρου 7 παράγραφος 5 του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ.
3149/92.
- Transfer of intervention products - Application of Article 7 (5) of Regulation (EEC) No 3149/92.
- Transfert de produits d’intervention - Application de l’article 7 paragraphe 5 du règlement (CEE) no 3149/92.
- Trasferimento di prodotti di intervento - Applicazione dell’articolo 7, paragrafo 5 del regolamento (CEE) n. 3149/92.
- Overdracht van interventieprodukten - toepassing van artikel 7, lid 5, van Verordening (EEG) nr 3149/92.
- Transferência de produtos de intervençăo - aplicaçăo do n 5 do artigo 7 do Regulamento (CEE) n 3149/92.
6. Wszelkie straty ujmuje się w księgach rachunkowych zgodnie z przepisami art. 2 ust. 2 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3597/90 [**] Dz.U. L 350 z 14.12.1990, str. 43.."
7) artykuł 8 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 8
Kwoty przewidziane w art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 2 przelicza się na walutę krajową przy użyciu rolniczego kursu przeliczeniowego obowiązującego od dnia 1 października w roku, w którym plan jest wykonywany."
8) dodaje się art. 8a w brzmieniu:
"Artykuł 8a
Wezwania do zapłaty przedkłada się właściwym władzom każdego Państwa Członkowskiego w terminie czterech miesięcy po zakończeniu danej operacji.
Dokonuje się 20 % redukcji w przypadku wezwań dostarczonych po upływie terminu z wyłączeniem przypadków działania siły wyższej.
Wezwania przedłożone po upływie dziesięciu miesięcy od zakończeniu operacji nie są przyjmowane.
Właściwe władze dokonują zapłaty w terminie dwóch miesięcy od otrzymania wezwania do zapłaty."
9) w art. 9 na końcu tiret trzecie dodaje się zdanie w brzmieniu:
"Kontrole przeprowadzane w lokalach wyznaczonych organizacji dotyczą przynajmniej 5 % wydatków poniesionych w ramach planu rocznego."
10) artykuł 10 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 10
Nie później niż do dnia 31 marca każdego roku, Państwa Członkowskie przesyłają Komisji sprawozdanie w sprawie wykonania omawianego planu na swoim terytorium w roku poprzednim.
Sprawozdanie okresowe zawiera dane na temat:
- ilości różnych produktów wycofanych z zapasów interwencyjnych,
- rodzaju, ilości i wartości towarów rozdysponowanych między odbiorców z podaniem oddzielnie towarów nieprzetworzonych, przetworzonych i uzyskanych przez zamianę, wraz ze współczynnikami przetwarzania,
- kosztów transportu i przewozu,
- kosztów administracyjnych,
- liczby odbiorców w ciągu roku.
W sprawozdaniu określa się środki kontroli stosowane w celu zapewnienia, że towary zostały wykorzystane w zamierzonym celu.
Sprawozdanie to określa rodzaj i ilość kontroli przeprowadzanych w lokalach docelowych beneficjentów planu."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2837/93
z dnia 18 października 1993 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2019/93 w odniesieniu do utrzymania gajów oliwnych na tradycyjnych obszarach uprawy oliwek
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2019/93 z dnia 19 lipca 1993 r. wprowadzające szczególne środki dla mniejszych wysp Morza Egejskiego dotyczące niektórych produktów rolnych [1], w szczególności jego art. 11 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie (EWG) nr 2019/93 ustanawia stawkę ryczałtową rocznej pomocy na hektar uprawy w celu utrzymania gajów oliwnych na tradycyjnych obszarach uprawy oliwek, pod warunkiem że gaje te są zachowywane i utrzymywane w dobrych warunkach produkcji; w związku z tym powinny zostać ustanowione szczegółowe zasady stosowania przedmiotowego systemu pomocy, w tym zasady regulujące przyznawanie pomocy i przepisy odnoszące się do kontroli;
uwzględniając zróżnicowanie warunków uprawy oraz tradycyjne praktyki stosowane w danych regionach, warunki właściwego utrzymania gajów oliwnych muszą opierać się na pracach związanych z utrzymaniem, uznawanych za niezbędne zgodnie z lokalnymi metodami i tradycjami;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Olejów i Tłuszczów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Stawka ryczałtowa pomocy na hektar uprawy w celu utrzymania gajów oliwnych, przewidziana w art. 11 rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, przyznawana jest dla obszarów:
a) o minimalnej gęstości 50 drzew na hektar;
b) na których prace, uznane zgodnie z lokalnymi praktykami i tradycjami za niezbędne do utrzymania gajów oliwnych w dobrym stanie, przeprowadzane są w odpowiedni sposób;
c) które, w przypadku gajów oliwnych służących do produkcji oliwy z oliwek, były przedmiotem deklaracji upraw zgodnie z art. 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2261/84 [2];
d) które były przedmiotem wniosku o przyznanie pomocy zgodnie z art. 2.
Artykuł 2
1.
Zainteresowani producenci składają do właściwego organu wniosek o przyznanie pomocy najpóźniej do dnia 15 czerwca każdego roku.
Jednakże w 1993 r. wymieniony wniosek należy złożyć najpóźniej do dnia 30 listopada 1993 r.
Poza przypadkami siły wyższej, jeżeli wniosek zostaje wniesiony po upływie terminu, pomoc, do której uprawniony byłby producent w przypadku złożenia wniosku w terminie, zostaje pomniejszona o 1 % za każdy dzień roboczy.
Jeśli zwłoka przekracza 20 dni, wniosek nie jest przyjmowany.
Pomoc jest wypłacana między dniem 16 października a dniem 30 listopada każdego roku.
Jednakże w 1993 r. płatność następuje najpóźniej do dnia 31 grudnia 1993 r.
2.
Wniosek o przyznanie pomocy zawiera co najmniej następujące dane:
- nazwisko, imiona i adres wnioskodawcy,
- powierzchnie obszarów pod uprawą w hektarach,
- liczba drzew oliwnych objętych wnioskiem,
- w przypadku gajów oliwnych służących do produkcji oliwy z oliwek odniesienie do ostatniej złożonej deklaracji upraw,
- numer rejestru gruntów dotyczący powierzchni obszarów lub odniesienie równoważnego dokumentu uznawanego przez organ odpowiedzialny za kontrolowanie tych obszarów.
Artykuł 3
W celu zweryfikowania zgodności z warunkami przyznawania pomocy Grecja przeprowadza kontrole administracyjne i kontrole na miejscu.
Kontrole na miejscu obejmują, dla każdego nomos, przynajmniej 10 % składanych wniosków o przyznanie pomocy.
Ilość ta zostaje jednak w pierwszym roku składania wniosków ograniczona do 5 %.
Jeśli w danym nomos wykryte zostają znaczące nieprawidłowości, właściwe władze przeprowadzają w przedmiotowym roku dalsze kontrole i zwiększają odsetek wniosków przewidzianych do kontroli w roku następnym.
Wnioski wybierane do kontroli na miejscu określane są przez właściwe władze na podstawie analizy ryzyka, pod warunkiem dołożenia starań dla zapewnienia wyboru próby reprezentatywnej.
Kontrole na miejscu obejmą:
- pomiary wszystkich obszarów wymienionych we wniosku,
- weryfikację, czy gaje oliwne są utrzymywane w dobrych warunkach produkcji,
- weryfikację zgodności z wymogiem minimalnej gęstości zadrzewienia.
Artykuł 4
1.
Jeśli zostaje stwierdzone, że rzeczywista powierzchnia obszaru przekracza powierzchnię zadeklarowaną we wniosku, pomoc jest określana na podstawie powierzchni zadeklarowanej.
2.
Jeśli kontrola wykazuje, że zadeklarowana powierzchnia obszaru przekracza powierzchnię rzeczywistą o maksymalnie 20 %, pomoc jest określana na podstawie obszaru rzeczywistego i pomniejszona o stwierdzoną nadwyżkę.
3.
Jeśli nadwyżka przekracza limit ustanowiony w ust. 2, wniosek na przedmiotowy rok zostaje odrzucony.
Ponadto, jeśli wniosek został celowo sfałszowany lub jeśli wnioskodawca jest winien poważnego zaniedbania w jego wypełnieniu, nie jest on uprawniony do pomocy w roku następnym.
4.
Pomoc nie jest przyznawana, jeżeli nie są spełniane warunki odnoszące się do właściwego utrzymania gajów oliwnych lub minimalnej gęstości.
5.
Jeśli kontrola nie może być przeprowadzona z powodu działań podejmowanych przez wnioskodawcę, pomoc nie jest mu przyznawana w przedmiotowym roku, z wyjątkiem przypadku siły wyższej.
Zainteresowana strona musi dostarczyć właściwym władzom pisemny dowód wystąpienia czynników stanowiących siłę wyższą w terminie do 10 dni od ustalonej daty kontroli.
Artykuł 5
Do dnia 31 grudnia każdego roku Grecja powiadamia Komisję o:
1) liczbie wniosków o udzielenie pomocy oraz ilości obszarów, którym przyznana została pomoc, w hektarach i dla każdego nomos;
2) udziale procentowym skontrolowanych wniosków i obszarów;
3) liczbie wniosków i nieprawidłowości oraz obszarach, których one dotyczą.
Jednakże w odniesieniu do roku 1993 informacje te należy dostarczyć najpóźniej do dnia 28 lutego 1994 r.
Artykuł 6
1.
W przypadkach, gdy pomoc została wypłacona niesłusznie, odpowiednie organy administracyjne odzyskują wypłacone kwoty wraz z odsetkami należnymi od dnia wypłaty aż do dnia rzeczywistego odzyskania kwoty.
Stopa procentowa jest stopą obowiązującą wobec podobnych działań windykacyjnych podejmowanych na mocy prawa krajowego.
2.
Odzyskana kwota pomocy wraz z odsetkami jest przekazywana organowi administracyjnemu lub agencjom, które dokonują potrącenia z sumy wydatków finansowanych przez Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej, proporcjonalnie do stawki finansowania przez Wspólnotę.
Artykuł 7
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2847/93
z dnia 12 października 1993 r.
ustanawiające system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
na podstawie art. 12 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3760/92 z dnia 20 grudnia 1992 r. ustanawiającego wspólnotowy system rybołówstwa i akwakultury [4] Rada ma wprowadzić wspólnotowy system kontroli;
sukces wspólnej polityki rybołówstwa zależy od wdrożenia skutecznego systemu kontroli obejmującego wszystkie aspekty tej polityki;
aby osiągnąć powyższy cel, konieczne jest wprowadzenie zasad nadzorowania środków ochrony i gospodarowania zasobami, środków strukturalnych, a także środków dotyczących wspólnej organizacji rynku oraz określonych przepisów mających zastosowanie w przypadku niezastosowania się do powyższych środków, które muszą stosować się do całego sektora rybołówstwa od producenta do konsumenta;
system ten może przynieść pożądany wynik, jeżeli sektor gospodarki, o którym mowa, uzna jego zasadność;
kontrola należy przede wszystkim do obowiązków Państw Członkowskich; również Komisja powinna dążyć do zapewnienia, że Państwa Członkowskie będą prowadziły nadzór i zapobiegały naruszeniom w odpowiedni sposób; wobec tego Komisji należy zapewnić finansowe, prawne i ustawowe środki w celu realizacji tego zadania w sposób jak najbardziej skuteczny;
doświadczenie uzyskane w wyniku stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2241/87 z dnia 23 lipca 1987 r. ustanawiającego określone środki kontroli w odniesieniu do działalności połowowej [5] wykazało, iż istnieje potrzeba wzmocnienia kontroli stosowania zasad dotyczących ochrony zasobów połowowych;
stosowanie się do środków ochrony i gospodarowania zasobami połowowymi wymaga wzmocnionego poczucia odpowiedzialności ze strony wszystkich podmiotów gospodarczych działających w przemyśle połowowym;
polityka gospodarowania zasobami połowowymi, która oparta jest w szczególności na ogólnym dopuszczalnym połowie oraz kwotach połowowych i środkach technicznych, ma być uzupełniona gospodarowaniem nakładem połowowym, polegającym na nadzorowaniu działalności i zdolności połowowych;
w celu zapewnienia, że wszelkie połowy i wyładunki są poddane stałemu nadzorowi, Państwa Członkowskie muszą nadzorować aktywność statków Wspólnoty i wszelkie inne związane z nią działania na wszystkich wodach morskich, co pozwali na weryfikację wdrożenia zasad dotyczących wspólnej polityki rybołówstwa;
zasadnicze znaczenie ma współpraca pomiędzy Państwami Członkowskimi na poziomie operacyjnym podczas inspekcji na morzu działalności połowowej, mająca na celu umożliwienie skutecznych i uzasadnionych finansowo inspekcji, szczególnie w odniesieniu do działań prowadzonych na wodach pozostających poza obszarem jurysdykcji lub suwerenności Państwa Członkowskiego;
wdrożenie wspólnej polityki rybołówstwa wymaga środków nadzoru nad statkami pływającymi pod banderą państw trzecich, obecnych na wodach terytorialnych Wspólnoty, w szczególności systemu przekazywania informacji o ich przemieszczaniu się oraz gatunkach przechowywanych na pokładzie, bez uszczerbku dla prawa do nieszkodliwego przepływu przez wody terytorialne i swobody żeglugi wewnątrz 200-milowej strefy wyłącznego rybołówstwa;
wdrożenie przez Państwa Członkowskie we współpracy z Komisją projektów pilotażowych, dotyczących określonych kategorii statków, umożliwi podjęcie decyzji przez Radę, przed dniem 1 stycznia 1996 r., o wdrożeniu satelitarnego systemu nadzoru lub alternatywnego systemu;
gospodarowanie zasobami połowowymi przez ustalenie ogólnie dopuszczalnego połowu wymaga szczegółowej wiedzy z zakresu składu złowionych organizmów morskich, wiedza taka jest również konieczna w zakresie innych procedur ustanowionych w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 3760/92; wymaga to prowadzenia dziennika połowowego przez każdego kapitana statku rybackiego;
konieczne jest, aby Państwo Członkowskie, na którego terytorium następuje wyładunek, mogło nadzorować wyładunki na swoim terytorium, w tym celu właściwe jest, aby statki rybackie zarejestrowane w innych Państwach Członkowskich zawiadamiały Państwo Członkowskie, na którego terenie ma nastąpić wyładunek, o zamiarze dokonania wyładunku na terenie tego Państwa Członkowskiego;
zasadnicze znaczenie ma wyjaśnienie i potwierdzenie w czasie wyładunku informacji zawartych w dziennikach połowowych; w tym celu konieczne jest, aby osoby biorące udział w wyładunku i wprowadzaniu na rynek złowionych organizmów morskich złożyły deklarację o wielkości wyładunku, przeładunku, oferty sprzedaży lub zakupu;
w celu ustanowienia wyjątków od obowiązku prowadzenia dziennika połowowego lub składania deklaracji wyładunkowej przez małe statki rybackie, dla których taki obowiązek stanowiłby niewspółmierne obciążenie w stosunku do ich zdolności połowowej, konieczne jest, aby każde Państwo Członkowskie prowadziło nadzór nad działalnością takich statków poprzez wdrożenie planu prób losowych;
w celu zapewnienia przestrzegania wspólnotowych środków ochronnych i handlowych Wspólnoty wszystkim produktom rybołówstwa wyładowanym lub wwiezionym na terytorium Wspólnoty towarzyszyć powinien, do punktu pierwszej sprzedaży, dokument przewozowy stwierdzający ich pochodzenie;
ograniczenia wielkości połowu muszą być zarządzane zarówno na poziomie Państwa Członkowskiego, jak i na poziomie Wspólnoty; Państwa Członkowskie powinny rejestrować wyładunki i powiadamiać o nich Komisję za pomocą przekazu komputerowego; konieczne jest zatem zapewnienie odstępstw od tego obowiązku w przypadku wyładunku małych ilości, których przekaz komputerowy stanowiłby niewspółmierne obciążenie administracyjne i finansowe dla władz Państw Członkowskich;
w celu zapewnienia ochrony wszelkich wykorzystywanych zasobów i gospodarowania nimi przepisy dotyczące dziennika połowowego, deklaracji wyładunku oraz sprzedaży oraz informacje dotyczące przeładunku i rejestracji połowów mogą być rozszerzone na zasoby nieobjęte ODP lub kwotą połowową;
Państwa Członkowskie muszą być informowane o wynikach działalności swoich statków na wodach podlegających jurysdykcji państw trzecich lub na wodach międzynarodowych; kapitanowie takich statków powinni podlegać obowiązkowi prowadzenia dziennika połowowego i składania deklaracji wyładunkowych i przeładunkowych; informacje zgromadzone przez Państwa Członkowskie powinny być przesyłane Komisji;
zarządzanie zbieraniem i przetwarzaniem danych wymaga stworzenia skomputeryzowanych baz danych, umożliwiających w szczególności weryfikacje danych; wobec tego Komisja i jej przedstawiciele muszą mieć dostęp do tych baz danych za pośrednictwem transmisji komputerowej w celu dokonania weryfikacji danych;
przestrzeganie przepisów dotyczących używania narzędzi połowowych nie może być właściwie zapewnione, jeśli na pokładzie trzymane są sieci o zróżnicowanej wielkości oczek, chyba że poddane zostaną dodatkowym środkom kontrolnym; dla celów szczególnych rodzajów połowów może być właściwe ustanowienie szczególnych zasad, takich jak zasada jednej sieci;
konieczne jest, aby połowy zostały zabronione na mocy decyzji Komisji, jeśli kwota połowowa Państwa Członkowskiego zostanie wyczerpana lub jeśli sam ODP zostanie wyczerpany;
konieczne jest naprawienie szkody poniesionej przez Państwo Członkowskie, które nie wyczerpało swojej kwoty połowowej lub przydzielonej części zasobów lub grupy zasobów w sytuacji, kiedy zakazane zostaną dalsze połowy w wyniku wyczerpania ODP; w tym celu powinien zostać ustalony system odszkodowania;
w przypadkach, gdy osoby odpowiedzialne za działalność połowową nie zastosują się do przepisów niniejszego rozporządzenia, statki powinny zostać poddane dodatkowym środkom kontrolnym dla celów ochronnych;
w celu zapewnienia skutecznego zarządzania przyjętymi środkami konieczne jest wprowadzenie mechanizmów składania deklaracji, w zgodzie z celami i strategiami zarządzania, ustanowionymi w art. 8 rozporządzenia (EWG) nr 3760/92, mającego zastosowanie do Państw Członkowskich, które przekroczyły kwotę połowową;
jednym z głównych celów wspólnej polityki rybołówstwa jest dostosowanie zdolności połowowej do dostępnych zasobów; art. 11 rozporządzenia (EWG) nr 3760/92 stanowi, iż zadaniem Rady jest ustalenie celów i strategii dla restrukturyzacji nakładów połowowych; konieczne jest również zapewnienie przestrzegania środków dotyczących wspólnej organizacji rynku, w szczególności przez osoby, których te środki dotyczą; wobec tego zasadnicze znaczenie ma to, aby każde Państwo Członkowskie, oprócz kontroli finansowej uregulowanej już w przepisach wspólnotowych, prowadziło również kontrole techniczne w celu zapewnienia przestrzegania przepisów ustanowionych przez Radę;
konieczne jest ustalenie ogólnych zasad umożliwiających inspektorom Wspólnoty, wyznaczonym przez Komisję, zapewnienie jednolitego stosowania przepisów wspólnotowych i weryfikację kontroli przeprowadzanej przez właściwe władze Państw Członkowskich;
w celu zapewnienia obiektywnej weryfikacji istotne jest, aby w pewnych okolicznościach inspektorzy Wspólnoty przeprowadzali niezapowiedziane kontrole w sposób niezależny, w celu dokonania weryfikacji operacji kontrolnych przeprowadzanych przez właściwe władze Państw Członkowskich; kontrole takie w żadnym przypadku nie będą oznaczać kontroli osób prywatnych;
działania podejmowane po wystąpieniu naruszeń mogą różnić się w przypadku różnych Państw Członkowskich, co powoduje, że rybacy mogą odnosić wrażenie, iż są niesprawiedliwie traktowani; brak wystarczających sankcji w niektórych Państwach Członkowskich ograniczył skuteczność kontroli i w świetle tych obserwacji Państwa Członkowskie powinny podjąć wszelkie konieczne niedyskryminujące środki w celu zapobiegania nieprawidłowościom, a także ich ścigania, w szczególności poprzez ustanowienie sankcji, które w sposób skuteczny pozbawiają sprawców naruszeń korzyści handlowych uzyskanych w wyniku naruszenia;
prawdopodobieństwo, iż Państwo Członkowskie bandery zapewni przestrzeganie zasad ochrony i zarządzania zasobami połowowymi, jest zmniejszone w przypadkach, gdy Państwo Członkowskie wyładunku nie ściga skutecznie nieprawidłowości; należy zatem wprowadzić przepisy w celu obliczenia ilości połowów dokonanych z naruszeniem kwoty połowowej Państwa Członkowskiego wyładunku, jeśli Państwo to nie wszczęło skutecznego postępowania;
Państwa Członkowskie powinny składać Komisji regularne sprawozdania z przeprowadzanych inspekcji oraz środków podejmowanych w związku z naruszeniami działań wspólnotowych;
dla określonych środków ustanowionych w niniejszym rozporządzeniu właściwe jest wprowadzenie szczegółowych zasad ich wdrażania;
poufność danych zgromadzonych w ramach niniejszego rozporządzenia powinna być zapewniona;
niniejsze rozporządzenie nie powinno mieć wpływu na zastosowanie krajowych przepisów dotyczących monitorowania, które, wchodząc w zakres regulacji niniejszego rozporządzenia, wykraczają jednocześnie poza minimalny zakres jego przepisów, pod warunkiem jednak, iż takie krajowe przepisy są zgodne z prawem Wspólnoty;
rozporządzenie (EWG) nr 2241/87 traci moc, z wyjątkiem art. 5, który powinien pozostać w mocy do czasu przyjęcia wykazów, określonych w art. 6 ust. 2 niniejszego rozporządzenia;
konieczne jest zapewnienie okresu przejściowego w celu wdrożenia szczególnych przepisów zawartych w określonych artykułach w celu umożliwienia właściwym władzom Państw Członkowskich ustanowienia swoich procedur i dostosowania ich do wymogów nowego rozporządzenia;
przepisy niektórych artykułów, o ile dotyczą działań połowowych na Morzu Śródziemnym, gdzie wspólna polityka rybołówstwa nie została jeszcze w pełni zastosowana, powinny wejść w życie z dniem 1 stycznia 1989 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
W celu zapewnienia przestrzegania zasad wspólnej polityki rybołówstwa niniejszym ustanawia się wspólnotowy system, zawierający w szczególności przepisy dotyczące prowadzenia technicznego nadzoru w zakresie:
- środków ochrony i gospodarowania zasobami,
- środków strukturalnych,
- środków dotyczących wspólnej organizacji rynku,
a także określonych przepisów dotyczących skuteczności sankcji, które stosuje się w przypadkach niezastosowania się do wyżej wymienionych środków.
2.
W tym celu każde Państwo Członkowskie przyjmie, stosownie do zasad wspólnotowych, właściwe środki w celu zapewnienia skuteczności systemu.
Wyposaży ono swoje właściwe władze w wystarczające środki w celu umożliwienia im realizacji zadań związanych z inspekcją i kontrolą ustanowionych w niniejszym rozporządzeniu.
3.
System ten stosuje się do wszelkich działań połowowych i wszelkich innych związanych z nimi czynności wykonywanych na terytorium i w ramach wód morskich podlegających suwerenności lub jurysdykcji Państw Członkowskich, łącznie z działaniami statków pływających pod banderą państw trzecich bądź zarejestrowanych w tych państwach, bez uszczerbku dla ich prawa do nieszkodliwego przepływu przez wody terytorialne i wolności żeglugi wewnątrz 200-milowej strefy wyłącznego rybołówstwa; stosuje się on również do działań wspólnotowych statków rybackich na wodach państw niebędących członkami Wspólnoty oraz na pełnym morzu, bez uszczerbku dla szczególnych postanowień zawartych w umowach o rybołówstwie, zawartych między Wspólnotą a państwami trzecimi lub w konwencjach międzynarodowych, których stroną jest Wspólnota.
TYTUŁ I
Inspekcje i nadzór nad statkami rybackimi oraz ich działalnością
Artykuł 2
1.
W celu zapewnienia przestrzegania wszelkich obowiązujących przepisów dotyczących środków ochronnych i kontrolnych każde Państwo Członkowskie prowadzi nadzór, w ramach swojego terytorium i na obszarze wód morskich podlegających jego suwerenności lub jurysdykcji, połowów i wszelkich innych związanych z tym działań.
Dokonuje inspekcji statków rybackich i bada wszelkie działania, umożliwiając weryfikację wykonywania przepisów niniejszego rozporządzenia, łącznie z działaniami polegającymi na wyładunku, sprzedaży, przewozie i przechowywaniu ryb, a także ewidencji wyładunków i sprzedaży.
2.
Statki rybackie, mogące prowadzić działalność, pływające pod banderą państw trzecich i pływające po wodach morskich podlegających suwerenności lub jurysdykcji Państwa Członkowskiego podlegają systemowi przekazywania informacji o przemieszczaniu się i połowach przechowywanych na pokładzie.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o środkach podjętych w celu zapewnienia przestrzegania tych procedur.
3.
Każde Państwo Członkowskie prowadzi nadzór, poza wspólnotową strefą wyłącznego rybołówstwa, działalności swoich statków, w przypadkach, gdy taki nadzór jest konieczny w celu zapewnienia przestrzegania regulacji wspólnotowych mających zastosowanie na tych wodach.
4.
W celu zapewnienia, aby inspekcja była jak najbardziej skuteczna i ekonomiczna, Państwa Członkowskie uzgodnią swoje działania kontrolne.
W tym celu mogą opracować wspólne programy inspekcji umożliwiające inspekcje statków rybackich Wspólnoty na wodach określonych w ust. 1 i 3.
Podejmą one środki w celu umożliwienia, aby ich właściwe władze i Komisja były regularnie informowane, na zasadzie wzajemności, o zdobytym doświadczeniu.
Artykuł 3
1.
W celu zwiększenia skuteczności nadzoru nad działalnością połowową Rada podejmie decyzję przed dniem 1 stycznia 1996 r., zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 43 Traktatu, czy i do jakiego stopnia oraz kiedy zostanie wprowadzony system stałego monitorowania pozycji wspólnotowych statków rybackich, lądowy lub satelitarny, oraz wykorzystujący łączność satelitarną w celu transmisji danych.
2.
W celu ustalenia technologii, która ma być zastosowana, i określenia statków, które mają być objęte wyżej wymienionym systemem, Państwa Członkowskie we współpracy z Komisją, przeprowadzą projekty pilotażowe przed dniem 30 czerwca 1995 r.
W tym celu Państwa Członkowskie zapewnią, że zostanie wprowadzony system stałego monitorowania pozycji określonych kategorii wspólnotowych statków rybackich, lądowy lub satelitarny, oraz wykorzystujący łączność satelitarną w celu transmisji danych.
Państwa Członkowskie mogą prowadzić jednocześnie projekty pilotażowe mające na celu ocenę wykorzystania automatycznych przyrządów rejestrujących pozycję.
3.
Podczas przeprowadzania projektów pilotażowych określonych w ust. 2 Państwo Członkowskie, pod którego banderą pływa statek lub w którym zarejestrowany jest statek, podejmie konieczne działania w celu zapewnienia, iż dane transmitowane lub uzyskane ze swoich statków rybackich są zapisane w formie dającej się odczytać za pomocą komputera, niezależnie od wód, na których prowadzą działalność statki, lub portu, w którym stoją.
Jeśli statki rybackie Państwa Członkowskiego bandery prowadzą działalność na wodach podlegającym suwerenności lub jurysdykcji innego Państwa Członkowskiego, Państwo Członkowskie bandery zapewni natychmiastowe przekazanie tych danych właściwym władzom zainteresowanego Państwa Członkowskiego.
4.
Szczegółowe zasady wdrażania projektów pilotażowych wprowadza się na podstawie procedury ustanowionej w art. 36.
Artykuł 4
1.
Inspekcja i nadzór, określone w art. 2, przeprowadzane są przez każde Państwo Członkowskie we własnym zakresie za pomocą systemu inspekcji wybranego przez Państwo Członkowskie.
Podczas realizacji powierzonych im zadań Państwa Członkowskie zapewnią, że przestrzegane są przepisy oraz środki określone w art. 2.
Ponadto podejmują one działania w takiej formie, która pozwoli na uniknięcie zakłóceń normalnej działalności połowowej.
Zapewnią one również, że nie będzie miała miejsca dyskryminacja w odniesieniu do sektora lub statków poddanych inspekcji.
2.
Osoby odpowiedzialne za statki rybackie, tereny lub pojazdy transportowe podlegające inspekcji współpracują w celu usprawnienia inspekcji zgodnie z ust. 1.
Artykuł 5
Zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 36 mogą zostać przyjęte szczegółowe zasady wykonania art. 2, 3 i 4, dotyczące w szczególności:
a) identyfikacji oficjalnie wyznaczonych inspektorów, statków wykorzystywanych w celach inspekcji oraz wszelkich innych środków, które mogą być wykorzystywane przez Państwo Członkowskie w celach inspekcji;
b) procedury stosowanej przez inspektorów i kapitanów statków rybackich w przypadkach, gdy inspektor pragnie wejść na pokład statku;
c) procedury stosowanej przez inspektorów, którzy weszli na pokład statku, przy przeprowadzeniu inspekcji tego statku, jego narzędzi połowowych lub połowów;
d) sprawozdania sporządzanego przez inspektorów po każdorazowym wejściu na pokład;
e) oznaczania i identyfikacji statków rybackich i ich narzędzi połowowych;
f) poświadczenia danych charakteryzujących statki rybackie, odnoszących się do działalności połowowej;
g) ewidencjonowania danych dotyczących położenia statków rybackich i przekazywania tych danych Państwom Członkowskim i Komisji;
h) systemu przekazywania informacji o przemieszczaniu się statku i o produktach rybołówstwa przechowywanych na pokładzie, dotyczącego statków rybackich pływających pod banderą państw trzecich.
TYTUŁ II
Nadzór połowów
Artykuł 6
1.
Kapitanowie statków rybackich Wspólnoty łowiący zasoby lub grupy zasobów obowiązani są prowadzić dziennik połowowy, zawierający w szczególności informacje na temat ilości złowionych i przechowywanych na pokładzie połowów, ich gatunku, datę i miejsce (prostokąt statystyczny ICES) połowów oraz rodzaj wykorzystanych narzędzi połowowych.
2.
Gatunkami, które wpisuje się do dziennika połowowego stosownie do ust. 1, są gatunki objęte ODP lub kwotami połowowymi, a także inne wymienione w wykazach, o których zadecyduje Rada na wniosek Komisji, stanowiąc większością kwalifikowaną.
3.
Kapitanowie statków rybackich Wspólnoty wpisują do swoich dzienników połowowych wielkość połowu, daty i miejsca połowu i gatunki, określone w ust. 2.
Ilości wyrzucane do morza mogą być ewidencjonowane dla celów dokonania oceny.
4.
Kapitanowie statków rybackich Wspólnoty są zwolnieni z obowiązków zawartych w ust. 1 i 3, jeśli całkowita długość statku wynosi mniej niż 10 metrów.
5.
Rada może podjąć decyzję o innych odstępstwach, niż te wymienione w ust. 4, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji.
6.
Każde z Państw Członkowskich prowadzi nadzór, na bazie prób losowych, nad działalnością statków rybackich, które są zwolnione z obowiązków określonych w ust. 4 i 5 w celu zapewnienia przestrzegania przez te statki obowiązujących przepisów wspólnotowych.
W tym celu każde z Państw Członkowskich opracuje plan prób losowych i przekaże go Komisji.
Wyniki prowadzonego nadzoru będą regularnie przekazywane Komisji.
7.
Kapitanowie statków rybackich Wspólnoty rejestrują informacje wymagane w ust. 1 i 3, bądź w formie dającej się odtworzyć za pomocą komputera, bądź na papierze.
8.
Szczegółowe zasady dotyczące wykonywania przepisów niniejszego artykułu zostaną przyjęte zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 36, łącznie z jednostką podziału geograficznego inną niż prostokąt statystyczny ICES, w określonych szczególnych przypadkach.
Artykuł 7
1.
Kapitan statku rybackiego Wspólnoty, który zamierza wykorzystać miejsca wyładunku w Państwie Członkowskim innym niż Państwo Członkowskie bandery, musi zawiadomić właściwe władze w tym Państwie Członkowskim z co najmniej dwugodzinnym wyprzedzeniem o:
- miejscu(-ach) wyładunku i przewidywanym czasie przybycia na miejsce wyładunku,
- wielkości wyładunku poszczególnych gatunków.
2.
W stosunku do kapitana określonego w ust. 1, który nie dopełni obowiązku dokonania zawiadomienia, mogą zostać zastosowane sankcje nałożone przez właściwe władze.
3.
Komisja, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 36, może zwolnić niektóre kategorie statków rybackich Wspólnoty z obowiązku określonego w ust. 1 na określony i podlegający przedłużeniu okres, bądź wyznaczyć inny termin zawiadomienia, biorąc między innymi pod uwagę odległość pomiędzy łowiskami, miejscami wyładunku i portami, w których statki, o których mowa, są zarejestrowane lub ewidencjonowane.
Artykuł 8
1.
Kapitan każdego ze statków rybackich o całkowitej długości równej lub przekraczającej 10 metrów bądź jego przedstawiciel po każdym rejsie, w ciągu 48 godzin od wyładunku, przedłoży deklarację właściwym władzom Państwa Członkowskiego, w którym miał miejsce wyładunek.
Kapitan ponosi odpowiedzialność za wiarygodność danych zawartych w deklaracji zawierającej dane określające co najmniej wyładowaną ilość każdego gatunku, określonych w art. 6 ust. 2 oraz rejonu, w którym je wyłowiono.
2.
Na wniosek Komisji Rada, stanowiąc kwalifikowaną większością, może podjąć decyzję o rozszerzeniu obowiązku określonego w ust. 1 na statki o całkowitej długości mniejszej niż 10 metrów.
Na wniosek Komisji Rada może również podjąć decyzje, stanowiąc kwalifikowaną większością głosów o zwolnieniu z obowiązku określonego w ust. 1 pewnych kategorii statków o całkowitej długości równej lub przekraczającej 10 metrów i wykonujących określoną działalność połowową.
3.
Każde Państwo Członkowskie nadzoruje, na bazie prób losowych, działalność połowową statków rybackich zwolnionych z obowiązków wyszczególnionych w ust. 1, w celu zapewnienia przestrzegania przez te statki obowiązujących przepisów wspólnotowych.
W tym celu każde z Państw Członkowskich opracuje plan prób losowych i przekaże go Komisji.
Wyniki prowadzonego nadzoru przekazywane będą regularnie Komisji.
4.
Szczegółowe zasady wykonywania przepisów niniejszego artykułu zostaną przyjęte zgodnie z procedurą ustaloną w art. 36.
Artykuł 9
1.
Z chwilą pierwszej sprzedaży ośrodki aukcyjne lub inne upoważnione przez Państwa Członkowskie instytucje odpowiedzialne za wprowadzenie na rynek po raz pierwszy produktów rybołówstwa, których wyładunek miał miejsce w Państwie Członkowskim, przedłożą właściwym władzom Państwa Członkowskiego, na którego terytorium nastąpiła pierwsza sprzedaż, kartę sprzedaży, za której wiarygodność odpowiadają wyżej wspomniane instytucje.
Odpowiedzialność ta jest ograniczona do informacji wymaganych w ust. 3.
2.
Jeśli wprowadzenie po raz pierwszy na rynek produktów rybołówstwa, których wyładunek miał miejsce w Państwie Członkowskim, dokonane jest w sposób odmienny od sposobu określonego w ust. 1, kupujący nie usuwa wyładowanych produktów rybołówstwa do czasu przedłożenia karty sprzedaży właściwym władzom Państwa Członkowskiego lub innym upoważnionym instytucjom miejsca przeprowadzenia tej czynności.
Kupujący ponosi odpowiedzialność za wiarygodność danych określonych w ust. 3, zamieszczonych w karcie sprzedaży.
3.
Karty sprzedaży określone w ust. 1 i 2 zawierają co najmniej następujące informacje:
- w odniesieniu do wszystkich gatunków, gdzie to stosowne, jednostkową wielkość lub wagę, kategorię, postać, w jakiej wprowadzane są na rynek oraz świeżość,
- cenę i ilość przy pierwszej sprzedaży, w odniesieniu do każdego gatunku, gdzie to stosowne – na podstawie jednostkowej wielkości lub wagi, kategorii, postaci, w jakiej wprowadzane są na rynek oraz świeżości,
- gdzie to stosowne, miejsce przeznaczenia produktów wycofanych z rynku (produkty uboczne, spożycie przez ludzi, przechowywanie),
- nazwiska/nazwy sprzedającego i kupującego,
- data i miejsce sprzedaży.
4.
Wyżej wspomniane karty sprzedaży wypełnia się i przekazuje, zgodnie z prawem obowiązującym w Państwie Członkowskim, w którym dokonywany jest wyładunek, w taki sposób i na takich warunkach sprzedaży, aby zawarte w niej zostały następujące dane:
- zewnętrzne znaki identyfikacyjne oraz nazwa statku rybackiego, z którego nastąpił wyładunek produktów, o których mowa,
- nazwisko właściciela lub kapitana statku,
- port i data wyładunku.
5.
W ciągu 48 godzin od chwili sprzedaży karty sprzedaży, wymienione w ust. 1, przekazuje się za pomocą przekazu komputerowego lub na papierze na ręce właściwych władz lub innych instytucji upoważnionych przez Państwo Członkowskie.
6.
Właściwe władze przechowują kopie każdej karty sprzedaży przez okres jednego roku, począwszy od roku następującego po roku, w którym zarejestrowano informacje złożone właściwym władzom.
7.
Komisja, zgodnie z procedurą ustaloną w art. 36, może zwolnić z obowiązku przedłożenia właściwym władzom lub innym upoważnionym instytucjom Państw Członkowskich, kartę sprzedaży dotyczącej produktów rybołówstwa, których wyładunek nastąpił z określonych kategorii statków rybackich Wspólnoty, o całkowitej długości mniejszej niż 10 metrów.
Takie zwolnienia mogą mieć miejsce wyłącznie w przypadkach, kiedy określone Państwo Członkowskie wprowadziło zadowalający system nadzoru.
8.
Kupujący nabywający produkty, które nie są później wprowadzone na rynek, ale wykorzystane wyłącznie do celów prywatnej konsumpcji, zwolniony jest z wymogów określonych w ust. 2.
9.
Szczegółowe zasady wykonywania niniejszego artykułu zostaną przyjęte zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 36.
Artykuł 10
1. a) Statki rybackie pływające pod banderą państw trzecich lub zarejestrowane w tych państwach, które są upoważnione do prowadzenia działalności połowowej na wodach morskich podlegających jurysdykcji lub suwerenności Państwa Członkowskiego, prowadzą dziennik połowowy zawierający informacje określone w art. 6.
b) Każde z Państw Członkowskich zapewnia, aby kapitan statku rybackiego pływającego pod banderą państwa trzeciego lub zarejestrowanego w tym państwie, lub jego przedstawiciel, dokonał zgłoszenia władzom Państwa Członkowskiego, którego urządzenia wyładunkowe zamierzają wykorzystać, co najmniej na 72 godziny przed dniem przybycia do portu wyładunku.
c) Kapitan statku rybackiego pływającego pod banderą państwa trzeciego lub zarejestrowanego w tym państwie jest zobowiązany powiadomić właściwe władze Państwa Członkowskiego o tym, których urządzeń wyładunkowych zamierza używać, co najmniej z 72-godzinnym wyprzedzeniem o czasie przybycia do portu wyładunku.
Kapitan nie może prowadzić żadnych działań wyładunkowych, jeśli właściwe władze Państwa Członkowskiego nie potwierdziły otrzymania wcześniejszego zawiadomienia.
Państwa Członkowskie opracują szczegółowe zasady wykonywania przepisów niniejszego akapitu, które przedłożą Komisji.
2.
Komisja, stosownie do procedury ustalonej w art. 36, może zwolnić niektóre kategorie statków rybackich państw trzecich z obowiązku przewidzianego w ust. 1c na określony i podlegający przedłużeniu okres, bądź wyznaczyć inny termin zawiadomienia, biorąc pod uwagę między innymi odległość pomiędzy łowiskami, rejonami wyładunku i portami, w których statki, o których mowa, są zarejestrowane lub ewidencjonowane.
3.
Przepisy zawarte w ust. 1 i 2 stosuje się z zastrzeżeniem przepisów przewidzianych w porozumieniach z zakresu rybołówstwa, zawartych między Wspólnotą a określonymi państwami trzecimi.
Artykuł 11
1.
Z zastrzeżeniem przepisów art. 7, 8 i 9 kapitan statków rybackich Wspólnoty, który:
- dokonuje przeładunku na inny statek, zwany dalej "statkiem odbierającym", jakichkolwiek ilości połowów zasobów lub grupy zasobów objętych ODP lub kwotą połowową, niezależnie od miejsca przeładunku, lub
- bezpośrednio dokonuje wyładunku tych ilości poza terytorium Wspólnoty,
w czasie przeładunku lub wyładunku zawiadamia Państwo Członkowskie, pod którego banderą pływa jego statek lub w którym statek jest zarejestrowany, o złowionych gatunkach i ilości a także o dacie przeładunku lub wyładunku oraz miejsca połowu, powołując się na najmniejszą strefę, dla której ustanowiono ODP lub kwotę połowową.
2.
Co najmniej na 24 godziny przed i po zakończeniu przeładunku lub serii przeładunków, jeśli przeładunek ma miejsce w porcie lub na wodach morskich podlegających jurysdykcji bądź suwerenności Państwa Członkowskiego, kapitan statku odbierającego zawiadamia właściwe władze tego Państwa Członkowskiego o ilości połowów zasobów lub grupy zasobów objętych ODP lub kwotą połowową, znajdujących się na pokładzie jego statku.
Kapitan statku odbierającego przechowuje dane dotyczące ilości połowów zasobów lub grupy zasobów objętych ODP lub kwotą połowową, uzyskanych w czasie przeładunku, daty otrzymania, oraz statku, z którego dokonywany jest przeładunek połowów na statek odbierający.
Wymóg ten uznaje się za spełniony poprzez zachowanie kopii deklaracji przeładunkowej, przewidzianej zgodnie ze szczegółowymi zasadami rejestrowania informacji dotyczących wielkości połowów ryb dokonanych przez Państwa Członkowskie.
Po zakończeniu przeładunku lub serii przeładunków kapitan statku odbierającego przekazuje w ciągu 24 godzin powyższe dane właściwym władzom, o których mowa powyżej.
Kapitan statku odbierającego przechowuje również dane dotyczące ilości połowów zasobów lub grupy zasobów objętych ODP lub kwotą połowową, których przeładunek nastąpił ze statku odbierającego na statek trzeci, i zawiadomi wyżej wymienione właściwe władze o takim przeładunku co najmniej 24 godziny przed takim wydarzeniem.
Po dokonaniu przeładunku kapitan zawiadomi wyżej określone władze o wielkości przeładunku.
Kapitanowie statku odbierającego oraz statku trzeciego, o których mowa powyżej, umożliwią właściwym władzom weryfikację wiarygodności informacji i danych wymaganych na podstawie niniejszego ustępu.
3.
Państwa Członkowskie podejmą odpowiednie działania w celu weryfikacji wiarygodności informacji otrzymanych na podstawie ust. 1 i 2 oraz, gdzie to stosowne, przekażą informacje Państwu Członkowskiemu lub Państwom Członkowskim, w których statek odbierający i statek, z którego następuje przeładunek na statek odbierający, są zarejestrowane lub pod których banderą pływają, o tych informacjach i wynikach weryfikacji.
4.
Ustępy 2 i 3 stosuje się również w odniesieniu do statków odbierających, pływających pod banderą państwa trzeciego lub zarejestrowanego w państwie trzecim.
Artykuł 12
Jeśli przeładunek lub wyładunek ma mieć miejsce w terminie późniejszym niż 15 dni od dnia połowu, informacje wymagane stosownie do art. 8 i 11 zostaną przekazane właściwym władzom Państwa Członkowskiego, pod którego banderą statek pływa bądź w którym jest zarejestrowany nie później niż w terminie 15 dni po dniu połowu.
Artykuł 13
1.
Do czasu pierwszej sprzedaży wszelkim produktom rybołówstwa, których wyładunek nastąpił na terenie Wspólnoty bądź wwiezionym na terytorium Wspólnoty w formie nieprzetworzonej lub po przetworzeniu na pokładzie i które zostają przewiezione do miejsca innego niż miejsce wyładunku lub przywozu, towarzyszy dokument przygotowany przez przewoźnika.
2.
Dokument powyższy:
a) określa pochodzenie przesyłki (nazwa statku i zewnętrzne znaki identyfikacyjne);
b) zawiera informacje o miejscu przeznaczenia przesyłki (przesyłek) oraz identyfikacji pojazdu transportowego;
c) określa ilość ryb (w kilogramach – ciężar po przetworzeniu) przewożonego gatunku, nazwisko/nazwę odbiorcy i miejsce, i datę załadunku.
3.
Każdy przewoźnik zobowiązany jest zapewnić, aby dokument określony w ust. 1, zawierał co najmniej informacje wymagane stosownie do ust. 2.
4.
Przewoźnik podlega zwolnieniu z obowiązku określonego w ust. 1 pod warunkiem spełnienia jednego z poniższych warunków:
a) dokument określony w ust. 1 zastąpiony zostanie kopią jednej z deklaracji, określonej w art. 8 lub 10, odnoszących się do ilości przewożonego towaru;
b) dokument określony w ust. 1 zastąpiony zostanie kopią dokumentu T2M określającego pochodzenie przewożonego towaru.
5.
Właściwe władze Państw Członkowskich mogą zwolnić z obowiązku określonego w ust. 1, jeśli ryby przewożone są na terenie portu lub w odległości nie większej niż 20 kilometrów od miejsca wyładunku.
6.
Każde z Państw Członkowskich na swoim terytorium przeprowadza kontrole na podstawie zasady prób losowych, w celu weryfikacji przestrzegania wymogów ustanowionych w niniejszym artykule.
7.
Państwa Członkowskie uzgodnią czynności kontrolne w celu zapewnienia, że inspekcja jest jak najbardziej skuteczna i ekonomiczna.
Aby osiągnąć powyższy cel, Państwa Członkowskie sprawują w szczególności nadzór nad przepływem towarów, o których uzyskały informację, że mogą być przedmiotem działań sprzecznych z regulacjami Wspólnoty.
Artykuł 14
1.
Państwa Członkowskie zapewnią, aby wszelkie wyładunki w Państwie Członkowskim, wymienione w art. 8, 9 i 10 były rejestrowane.
W tym celu Państwa Członkowskie mogą wymagać, aby wprowadzenie na rynek po raz pierwszy nastąpiło przez sprzedaż w centrum aukcyjnym.
2.
Jeśli wyładunki połowów nie zostaną wprowadzone na rynek po raz pierwszy w drodze sprzedaży w centrum aukcyjnym, tak jak to jest przewidziane w art. 9 ust. 2, Państwa Członkowskie zapewnią, aby informacje dotyczące wielkości połowów zostały przekazane centrom aukcyjnym lub innym instytucjom upoważnionym przez Państwa Członkowskie.
3.
Informacje dotyczące wyładunków dokonywanych z pewnych kategorii statków, podlegające wyłączeniom wymienionym w art. 7 i 8 lub dotyczące wyładunków w portach, które nie posiadają wystarczająco rozwiniętej struktury administracyjnej, umożliwiającej ewidencję wyładunków, mogą, na wniosek Państwa Członkowskiego skierowanego do Komisji, w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, zostać zwolnione z wymogu dotyczącego przekazania informacji.
Zwolnienie takie może mieć miejsce, jeśli rejestracja wymaganych danych wywołałaby niewspółmierne trudności dla władz krajowych w związku z całością wyładunku i jeśli określone gatunki podlegające wyładunkowi są sprzedawane lokalnie.
Wykaz portów i statków objętych takim zwolnieniem zostanie opracowany przez każde Państwo Członkowskie i przekazany Komisji.
4.
Państwo Członkowskie czerpiące korzyści z wyłączeń wymienionych w ust. 3 ustali plan prób losowych w celu oceny wielkości odpowiednich wyładunków w portach podlegających wyłączeniom.
Plan ten musi zostać zatwierdzony przez Komisję, zanim zostanie zastosowane którekolwiek z wyłączeń.
Państwo Członkowskie przekazuje regularnie wyniki przeprowadzonych ocen.
Artykuł 15
1.
Przed dniem 15 każdego miesiąca każde z Państw Członkowskich informuje Komisję za pomocą przekazu komputerowego o ilościach każdego zasobu lub grupy zasobów objętych ogólnym ODP lub kwotą połowową, których wyładunek nastąpił w poprzednim miesiącu i przekazuje Komisji wszelkie informacje otrzymane stosownie do art. 11 i 12.
Informacje przekazywane Komisji zawierają dane dotyczące miejsca połowów ustalonego w art. 6 i 8 oraz przynależności państwowej statków rybackich.
Każde Państwo Członkowskie informuje Komisję o prognozach dotyczących spożycia kwoty połowowej wraz z przewidywaną datą wyczerpania kwoty w odniesieniu do gatunków, dla których przewiduje się, że połowy dokonywane ze statków rybackich pływających pod banderą takiego Państwa Członkowskiego lub zarejestrowanego w tym państwie przekroczyły 70 % kwoty połowowej, przydzielonej części lub udziału będącego do dyspozycji tego Państwa Członkowskiego.
Państwa Członkowskie, w których połowy zasobów lub grup zasobów objętych ODP lub kwotami połowowymi mogą osiągnąć poziomy ODP lub kwot połowowych, przekażą Komisji, na jej życzenie, bardziej szczegółowe dane bądź też zwiększą częstotliwość przekazywania tych informacji w stosunku do wymogów przewidzianych w niniejszym ustępie.
2.
Dla potrzeb Państw Członkowskich Komisja przechowuje w formie zapisu komputerowego informacje przekazywane stosownie do niniejszego artykułu.
3.
Jeśli Komisja ustali, że Państwo Członkowskie nie dotrzymało wyznaczonego terminu przekazania danych dotyczących miesięcznych połowów przewidzianych w ust. 1, może ona wyznaczyć termin, z którego upływem dla zasobu lub grupy zasobów połowy objęte kwotą połowową lub inną formą ograniczenia ilościowego, przejęte przez statki rybackie pływające pod banderą tego Państwa Członkowskiego lub zarejestrowane w tym Państwie Członkowskim, uznane będą za takie, które wyczerpały 70 % kwoty, przydzielonej części lub udziału będącego do dyspozycji tego Państwa Członkowskiego i może ustalić przewidywaną datę, z której upływem kwota połowowa, przydzielona część lub dostępny udział będą uznane za wyczerpane.
4.
Przed upływem pierwszego miesiąca każdego kwartału kalendarzowego każde z Państw Członkowskich powiadomi Komisję za pomocą przekazu komputerowego o ilości zasobów, których wyładunek miał miejsce w poprzednim kwartale, różniącej się od ilości wymienionej w ust. 1.
Artykuł 16
1.
Z zastrzeżeniem przepisów art. 15 Państwa Członkowskie dostarczą, na wniosek zainteresowanego Państwa Członkowskiego, dane dotyczące wyładunków, ofert sprzedaży lub przeładunku produktów rybołówstwa dokonywanych w portach tych Państw Członkowskich lub na wodach podlegających ich jurysdykcji przez statki rybackie pływające pod banderą tego Państwa Członkowskiego lub zarejestrowane w tym Państwie Członkowskim, dotyczących zasobu lub grupy zasobów objętych kwotą połowową przyznaną temu Państwu Członkowskiemu.
Informacje te zawierają nazwę i zewnętrzne znaki identyfikacyjne statku, o którym mowa, ilości ryb w odniesieniu do zasobu lub grup zasobów poddanych wyładunkowi, oferowanych po raz pierwszy na sprzedaż lub poddanych przeładunkowi, jak również datę i miejsce wyładunku, oferty sprzedaży czy przeładunku.
Powyższe informacje przekazuje się w terminie czterech dni roboczych następujących po dacie wniosku zainteresowanego Państwa Członkowskiego lub w dalszym terminie uzgodnionym przez to Państwo Członkowskie lub przez Państwo Członkowskie, w którym ma miejsce wyładunek.
2.
W tym samym czasie, w którym następuje przekazanie tych informacji Państwu Członkowskiemu, na którego terenie statek jest zarejestrowany, Państwo Członkowskie, w którym nastąpił wyładunek, oferta pierwszej sprzedaży lub przeładunek, przekaże na wniosek te informacje Komisji.
Artykuł 17
1.
Państwa Członkowskie podejmują konieczne działania w celu zapewnienia nadzoru połowów gatunków dokonywanych przez ich statki, prowadzące działalność na wodach podlegających jurysdykcji bądź suwerenności państw trzecich i na pełnym morzu, oraz zapewnienia weryfikacji oraz ewidencjonowania przeładunków i wyładunków takich połowów.
2.
Działania kontrolne i weryfikacyjne mają na celu zapewnienie przestrzegania przez właścicieli i/lub kapitanów statków następujących wymogów:
- prowadzenia przez kapitana na pokładzie statku rybackiego dziennika połowowego, w którym kapitan ewidencjonuje swoje połowy,
- przedłożenia deklaracji wyładunkowej władzom Państw Członkowskich, w których ma miejsce wyładunek, podczas wyładunków dokonywanych w portach Wspólnoty,
- informowania Państwa Członkowskiego bandery o szczegółach każdego przeładunku ryb na statki rybackie państw trzecich, a także o wyładunkach dokonywanych bezpośrednio w państwach trzecich,
3.
Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się z zastrzeżeniem postanowień zawartych w porozumieniach dotyczących rybołówstwa zawartych między Wspólnotą a państwami trzecimi oraz międzynarodowych konwencji, których stroną jest Wspólnota.
Artykuł 18
1.
Przed końcem pierwszego miesiąca każdego kwartału kalendarzowego każde z Państw Członkowskich powiadomi Komisję, za pomocą przekazu komputerowego, o wielkości połowów dokonanych na wodach połowowych określonych w art. 17, których wyładunek nastąpił w poprzednim kwartale, a także o wszelkich informacjach uzyskanych stosownie do art. 17 ust. 2.
2.
W odniesieniu do połowów dokonanych na wodach państw trzecich informacje przekazane zgodnie z ust. 1 dzieli się na dane dotyczące kraju trzeciego i zasoby poprzez odniesienie do najmniejszej strefy statystycznej określonej dla łowiska.
Informacje dotyczące połowów dokonanych na pełnym morzu zostaną przekazane poprzez odniesienie do najmniejszej strefy statystycznej określonej przez międzynarodowe konwencje obowiązujące w odniesieniu do miejsc połowowych oraz poprzez odniesienie do gatunku lub grupy gatunków dla wszelkich zasobów w ramach danego rodzaju rybołówstwa.
3.
Przed dniem 1 października każdego roku Komisja udostępni Państwom Członkowskim informacje uzyskane stosownie do niniejszego artykułu.
Artykuł 19
1.
W celu zapewnienia przestrzegania zobowiązań ustalonych w art. 3, 6, 8, 9, 10, 14 i 17 każde Państwo Członkowskie opracuje system zatwierdzania oparty w szczególności na badaniach potwierdzających oraz weryfikacji danych wynikających z tych zobowiązań.
2.
W celu ułatwienia weryfikacji określonych powyżej każde Państwo Członkowskie opracuje komputerową bazę danych, do której wprowadzane będą dane określone w ust. 1.
Państwa Członkowskie mogą opracować zdecentralizowane bazy danych, pod warunkiem że niniejsze procedury oraz procedury dotyczące zbierania i rejestrowania danych będą ujednolicone w celu zapewnienia zgodności pomiędzy nimi na całym terytorium Państwa Członkowskiego.
3.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie nie jest w stanie natychmiast zastosować się do wymogów w ust. 2, w odniesieniu do wszystkich bądź części rodzajów rybołówstwa, Komisja może na wniosek Państwa Członkowskiego podjąć decyzję o wyznaczeniu okresu przejściowego trwającego maksymalnie do trzech lat od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, stosownie do procedury ustanowionej w art. 36.
4.
Państwo Członkowskie korzystające z powyższego wyłączenia przechowuje dane określone w ust. 1, w formie nieskomputeryzowanej dokumentacji, przez okres trzech lat oraz opracuje plan prób losowych zatwierdzony przez Komisję w celu umożliwienia weryfikacji na miejscu wiarygodności takich danych.
Komisja może przeprowadzić, we własnym imieniu, weryfikację na miejscu w celu oceny skuteczności planu prób losowych.
5.
W okresie dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia każde Państwo Członkowskie przedłoży Komisji sprawozdanie zawierające informacje o sposobie zbierania i weryfikowania danych, określając wiarygodność takich danych.
Komisja we współpracy z Państwami Członkowskimi opracuje sprawozdanie podsumowujące powyższe sprawozdania, które przekaże Państwom Członkowskim.
6.
Szczegółowe zasady wdrażania niniejszego artykułu zostaną przyjęte zgodnie z procedurą ustaloną w art. 36.
TYTUŁ III
Nadzór nad wykorzystaniem narzędzi połowowych
Artykuł 20
1.
Wszelkie połowy zatrzymane na pokładzie jakiegokolwiek statku rybackiego Wspólnoty będą zgodne ze składem gatunkowym ustalonym w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 3094/86 z dnia 7 października 1986 r. ustanawiającym środki techniczne ochrony zasobów połowowych [6] w odniesieniu do sieci przewożonych na pokładzie tego statku.
Sieci na pokładzie statków, które nie są wykorzystywane, muszą być tak składowane, aby nie mogły być łatwo użyte, zgodnie z poniższymi warunkami:
a) sieci, ciężary i podobne narzędzia odłączone są od desek trałowych oraz drutów i lin holowniczych i podciągowych;
b) sieci, które są umieszczone na pokładzie lub nad pokładem, są bezpiecznie przymocowane do określonej części nadbudówki.
2.
Jeśli połowy zatrzymane na pokładzie jakiegokolwiek statku rybackiego Wspólnoty zostały dokonane za pomocą sieci o różnej minimalnej wielkości oczek podczas tego samego rejsu, skład gatunkowy ustala się dla każdej części połowu dokonanego w odmiennych warunkach.
W tym celu wszelkie zmiany wcześniej stosowanej wielkości oczek sieci, a także składu połowu na pokładzie wpisuje się do dziennika połowowego oraz deklaracji wyładunkowej z chwilą dokonania tych zmian.
W szczególnych przypadkach szczegółowe zasady dotyczące stosowanego na pokładzie planu składowania, w zależności od gatunków, w odniesieniu do przetworzonych produktów, zawierające informacje dotyczące miejsca w ładowni, w którym składowane są te produkty, zostaną przyjęte zgodnie z procedurą ustaloną w art. 36.
3.
Niezależnie od przepisów ust. 1 i 2 Rada może na podstawie sprawozdania opracowanego przez Komisję podjąć decyzję kwalifikowaną większością głosów na wniosek Komisji o tym, że:
a) żaden statek rybacki dokonujący określonych połowów nie może przewozić w czasie tego samego rejsu sieci o różnej minimalnej wielkości oczek;
b) stosowane będą szczególne zasady w odniesieniu do wykorzystania sieci o różnej minimalnej wielkości oczek przy prowadzeniu szczególnych połowów.
TYTUŁ IV
Regulowanie i zawieszanie działalności połowowej
Artykuł 21
1.
Wszelkie połowy zasobu lub grupy zasobów objęte kwotą połowową dokonywane przez statki rybackie Wspólnoty zalicza się na rachunek kwoty połowowej wyznaczonej dla Państwa Członkowskiego bandery w odniesieniu do zasobu lub grupy zasobów, o których mowa, niezależnie od miejsca wyładunku.
2.
Każde Państwo Członkowskie ustali termin, z którego upływem połowy zasobu lub grupy zasobów, objętych kwotą połowową, dokonywane przez statki rybackie pływające pod banderą tego Państwa Członkowskiego lub zarejestrowane w tym Państwie Członkowskim, uznawane będą za takie, które wyczerpały kwotę połowową wyznaczoną dla niego w odniesieniu do zasobu lub grupy zasobów.
Z upływem tego terminu zakazuje ono przejściowo połowów takich zasobów lub grup zasobów przez te statki, a także zatrzymywania na pokładzie, przeładunku i wyładunku ryb, których połów nastąpił po upływie terminu i wyznaczy termin, do którego wyładunki i przeładunki lub końcowe deklaracje połowowe są dozwolone.
Komisja zostanie niezwłocznie powiadomiona o powyższych działaniach i w dalszej kolejności poinformuje o tym pozostałe Państwa Członkowskie.
3.
Po otrzymaniu zawiadomienia stosownie do ust. 2 lub z własnej inicjatywy Komisja, na podstawie dostępnych informacji, ustali termin, z którego upływem dla zasobu lub grupy zasobów połowy objęte ODP, kwotą połowową lub innego rodzaju ograniczeniem ilościowym, dokonywane przez statki rybackie pływające pod banderą jakiegokolwiek Państwa Członkowskiego lub zarejestrowane w tym Państwie Członkowskim, uznane będą za takie, które wyczerpały kwotę połowową, przydzieloną część lub udział będący do dyspozycji tego Państwa Członkowskiego, lub, gdzie to stosowne, do dyspozycji Wspólnoty.
Gdy dokonana zostanie ocena tej sytuacji zgodnie z pierwszym akapitem, Komisja powiadomi zainteresowane Państwa Członkowskie o możliwości wstrzymania połowów w wyniku wyczerpania ODP.
Statki rybackie Wspólnoty wstrzymają połowy w odniesieniu do stada lub grupy stad objętych kwotą połowową lub ODP w terminie, z którego upływem kwota połowowa przyznana Państwu Członkowskiemu zasobu lub grupy zasobów, o których mowa, zostaje uznana za wyczerpaną lub w terminie, z którego upływem ODP dla gatunków stanowiących zasób lub grupę zasobów uznany jest za wyczerpany; statki takie wstrzymują również zatrzymywanie na pokładzie, przeładunek, wyładunek bądź przygotowania do przeładunku lub wyładunku, złowionych połowów tych zasobów lub grup zasobów, których odłowienie nastąpiło po upływie tej daty.
4.
Jeśli Komisja na mocy ust. 3 akapit pierwszy wstrzymała połowy z uwagi na rzekome wyczerpanie ODP, kwoty połowowej, przydzielonej części lub udziału będącego do dyspozycji Wspólnoty i okaże się, iż Państwo Członkowskie w rzeczywistości nie wyczerpało swojej kwoty połowowej, przydzielonej części lub udziału zasobu lub grupy zasobów, stosuje się następujące przepisy.
Jeśli szkoda poniesiona przez Państwo Członkowskie, któremu zabroniono dokonywania połowów, zanim wyczerpana została jego kwota połowowa, nie została naprawiona poprzez działania zgodnie z art. 9 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3760/92, podjęte zostaną działania w celu naprawy we właściwy sposób spowodowanej szkody, stosownie do procedury ustanowionej w art. 36.
Działania te mogą wiązać się z dokonywaniem odpisów od kwoty połowowej, przydzielonej części lub udziału Państwa Członkowskiego, w którym nastąpiło przełowienie, ilości potrącone w ten sposób zostaną przydzielone odpowiednio Państwom Członkowskim, których działalność połowowa została wstrzymana przed wyczerpaniem ich kwot połowowych.
Potrącenia i wynikających z nich przydziałów potrąconych ilości dokonuje się po uwzględnieniu, jako kwestii priorytetowej, gatunków i stref, dla których ustalone zostały roczne kwoty połowowe, przydzielone części lub udziały.
Powyższe potrącenia i przydzielenie potrąconych ilości mogą być dokonywane w roku, w którym wystąpiła szkoda, lub w roku następnym, lub latach następnych.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego ustępu, w szczególności ustalania danych ilości, przyjmuje się zgodnie z procedurą ustaloną w art. 36.
Artykuł 22
W przypadku gdy właściwe władze Państw Członkowskich ustalą, że działalność statków rybackich Wspólnoty w sposób istotny lub powtarzający się narusza postanowienia niniejszego rozporządzenia, Państwo Członkowskie bandery może poddać statek, o którym mowa, dodatkowym środkom kontrolnym.
Państwo Członkowskie bandery przekaże Komisji oraz innym Państwom Członkowskim informacje dotyczące nazwy i zewnętrznych znaków identyfikacyjnych oraz numerów statku, w stosunku do którego zastosowane zostaną określone powyżej dodatkowe środki kontrolne.
Artykuł 23
1.
Jeśli Komisja ustali, że Państwo Członkowskie przekroczyło przydzieloną kwotę połowową, przydzielone części lub udział w stadzie lub grupie stad będących do dyspozycji tego Państwa Członkowskiego, Komisja dokona potrąceń od rocznej kwoty połowowej, przydzielonej części lub udziału Państwa Członkowskiego, które dokonało przełowienia.
Wielkość tych potrąceń ustalona zostanie zgodnie z procedurą ustaloną w art. 36.
2.
Rada, stanowiąc kwalifikowaną większością głosów na wniosek Komisji, przyjmie zasady dotyczące potrącenia stosownie do celów i strategii zarządzania określonych w art. 8 rozporządzenia (EWG) nr 3760/92 i uwzględni, nadając temu charakter priorytetowy, następujące parametry:
- stopień, do jakiego nastąpiło przełowienie,
- wszelkie przypadki przełowienia tego samego stada w poprzednim roku,
- stan biologiczny zasobów, których to dotyczy.
TYTUŁ V
Inspekcja i kontrola niektórych środków w celu ulepszenia i dostosowania struktur w sektorze rybołówstwa, łącznie z akwakulturą
Artykuł 24
Aby zapewnić zgodność z celami i strategią określonymi przez Radę zgodnie z art. 11 rozporządzenia (EWG) nr 3760/92, w szczególności założeniami ilościowymi dotyczącymi zdolności połowowej flot Wspólnoty i dostosowaniem ich działalności, każde Państwo Członkowskie, na własnym terytorium oraz w obrębie wód morskich podlegających jurysdykcji bądź suwerenności tego Państwa Członkowskiego, zorganizuje przeprowadzanie regularnych kontroli działania wszelkich osób, których dotyczy wdrażanie wyżej wymienionych celów.
Artykuł 25
1.
Każde Państwo Członkowskie przyjmie przepisy w celu weryfikacji przestrzegania celów określonych w art. 24.
W tym celu przeprowadzi kontrole techniczne, w szczególności w następujących dziedzinach:
a) restrukturyzacji, odnowy, modernizacji floty połowowej;
b) przystosowania zdolności połowowej poprzez czasowe lub ostateczne zaprzestanie połowów;
c) ograniczenia działalności niektórych statków rybackich;
d) ograniczenia w zakresie rodzaju i ilości narzędzi połowowych i metod ich stosowania;
e) rozwoju przemysłu akwakultury i obszarów przybrzeżnych.
2.
Jeśli Komisja ustali, iż Państwo Członkowskie nie zastosowało się do przepisów ust. 1, może ona, z zastrzeżeniem przepisów art. 169 Traktatu, złożyć wniosek do Rady o przyjęcie odpowiednich ogólnych środków.
Rada podejmie decyzję kwalifikowaną większością głosów.
Artykuł 26
1.
Szczegółowe zasady stosowania art. 25 mogą być przyjęte zgodnie z procedurą określoną w art. 36, w szczególności w odniesieniu do:
a) weryfikacji mocy silnika statku rybackiego;
b) weryfikacji rejestrowego tonażu statków rybackich;
c) weryfikacji okresu, w którym statek rybacki jest unieruchomiony;
d) weryfikacji specyfikacji narzędzi połowowych i ich ilości na każdy statek rybacki.
2.
Państwa Członkowskie bezzwłocznie poinformują Komisję o stosowanych metodach kontroli, wraz z nazwami i adresami instytucji odpowiedzialnych za przeprowadzanie weryfikacji.
Artykuł 27
1.
W celu usprawnienia nadzoru, określonego w art. 25, każde Państwo Członkowskie ustali system oceny, który polegać będzie między innymi na weryfikacji, poprzez badania potwierdzające, informacji dotyczących zdolności połowowej oraz działalności floty, zawartych między innymi w:
- dzienniku połowowym, wyszczególnionym w art. 6,
- deklaracji wyładunkowej, wyszczególnionej w art. 8,
- rejestrze statków rybackich Wspólnoty wyszczególnionym w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 163/89 [7].
2.
W tym celu Państwa Członkowskie stworzą lub uzupełnią istniejące komputerowe bazy danych zawierające istotne informacje dotyczące zdolności połowowej i działalności floty.
3.
Środki określone w art. 19 ust. 3, 4 i 5 stosuje się.
4.
Szczegółowe zasady wdrażania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą ustaloną w art. 36.
TYTUŁ VI
Inspekcja i kontrola niektórych środków dotyczących wspólnej organizacji rynku produktów rybołówstwa
Artykuł 28
1.
W celu zapewnienia przestrzegania technicznych aspektów zasad dotyczących środków określonych w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 3759/92 z dnia 17 grudnia 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku w zakresie produktów rybołówstwa i akwakultury [8] każde Państwo Członkowskie przeprowadzi na swoim własnym terytorium regularne badania kontrolne wszelkich osób zaangażowanych w stosowanie tych środków.
2.
Kontrole powyższe dotyczyć będą aspektów technicznych stosowania:
a) standardów rynkowych, a w szczególności minimalnych rozmiarów;
b) uzgodnień cenowych, a w szczególności:
- wycofania produktów z rynku w celach innych niż konsumpcja przez ludzi,
- magazynowanie i/lub przetwarzanie produktów wycofanych z rynku.
Państwa Członkowskie dokonają porównań pomiędzy dokumentami dotyczącymi pierwszego wprowadzenia na rynek ilości określonych w art. 9 oraz ilości produktów wyładowanych stosownie do dokumentacji, zwłaszcza w odniesieniu do ich wagi.
3.
Państwa Członkowskie powiadomią Komisję o danych odnoszących się do przyjętych środków kontrolnych, właściwych władz kontrolnych, rodzajów stwierdzonych naruszeń oraz podjętych działań.
Komisja, właściwe władze Państw Członkowskich oraz urzędnicy i inne osoby upoważnione są zobowiązani do nieujawniania informacji uzyskanych zgodnie z niniejszym artykułem, które objęte są tajemnicą zawodową.
4.
Niniejszy artykuł nie narusza krajowych przepisów dotyczących tajności postępowania sądowego.
TYTUŁ VII
Stosowanie i weryfikacja nadzoru
Artykuł 29
1.
Komisja dokona weryfikacji stosowania przepisów niniejszego rozporządzenia przez Państwa Członkowskie poprzez analizę dokumentów i przeprowadzanie wizji lokalnych.
Komisja może zdecydować, jeśli uzna to za konieczne, przeprowadzenie weryfikacji bez wcześniejszego zawiadomienia.
W celu przeprowadzenia wizji lokalnych Komisja wystosuje pisemne instrukcje do swoich inspektorów, określając zakres ich kompetencji oraz cele ich misji.
2.
Gdy Komisja uzna to za stosowne, inspektorzy Komisji mogą być obecni w czasie czynności kontrolnych i inspekcyjnych prowadzonych przez krajowe służby kontrolne.
W ramach powyższych misji Komisja nawiąże właściwe kontakty z Państwami Członkowskimi, mając na względzie, jeśli to tylko możliwe, ustanowienie zadowalającego dla obu stron programu inspekcji.
a) Państwa Członkowskie będą współpracować z Komisją w celu ułatwienia Komisji realizacji podjętych przez nią zadań.
Państwa Członkowskie podejmą, w szczególności, wszelkie konieczne działania w celu zapewnienia, że misje inspekcyjne nie będą nagłaśniane publicznie, gdyż mogłoby to mieć szkodliwy wpływ na prowadzenie inspekcji i działań kontrolnych.
W sytuacjach, w których Komisja lub upoważnieni urzędnicy napotykają na trudności w trakcie wykonywania swoich obowiązków, zainteresowane Państwa Członkowskie zapewniają Komisji środki w celu wypełnienia jej zadań i umożliwienia inspektorom oceny określonych działań kontrolnych.
b) Jeśli okoliczności napotkane na miejscu uniemożliwiają przeprowadzenie inspekcji i działań kontrolnych przewidzianych w ramach programu wstępnej inspekcji, inspektorzy Komisji, w porozumieniu z właściwymi krajowymi służbami kontrolnymi, dokonają modyfikacji wstępnej inspekcji i działania kontrolnego.
c) W ramach inspekcji morskiej i powietrznej, gdzie odpowiednie służby krajowe zmuszone są do prowadzenia innych zadań o charakterze priorytetowym, związanych w szczególności z obronnością i bezpieczeństwem na morzu, władze Państwa Członkowskiego zarezerwują sobie prawo do odroczenia bądź zmiany celu działań inspekcyjnych, które Komisja zamierzała przeprowadzić.
W takich okolicznościach Państwo Członkowskie we współpracy z Komisją podejmą alternatywne ustalenia.
W przypadku inspekcji morskich i powietrznych dowódca statku morskiego bądź powietrznego będzie wyłącznie odpowiedzialny za przeprowadzenie operacji, biorąc pod uwagę wymóg dotyczący przestrzegania niniejszego rozporządzenia spoczywający na jego władzach zwierzchnich.
Inspektorzy upoważnieni przez Komisję i biorący udział w powyższych operacjach przestrzegać będą zasad i procedur określonych przez tego dowódcę.
3.
W sytuacjach, w których wydaje się to konieczne, w szczególności występujących po misjach przeprowadzonych przez inspektorów Wspólnoty zgodnie z ust. 2, wykazujących, że nieprawidłowości mogą pojawić się w czasie stosowania niniejszego rozporządzenia, Komisja może wnioskować do Państw Członkowskich o powiadomienie jej o szczegółowym programie inspekcji i kontroli planowanych bądź wyznaczonych przez właściwe władze krajowe na ustalony okres i/lub dla określonych rodzajów rybołówstwa i rejonów.
Po otrzymaniu zawiadomienia inspektorzy upoważnieni przez Komisję, jeśli tylko Komisja uzna to za stosowne, przeprowadzą niezależne inspekcje w celu weryfikacji wdrażania programu przez właściwe władze Państw Członkowskich.
Kiedy inspektorzy Wspólnoty dokonają weryfikacji wdrażania tego programu, przedstawiciele Państwa Członkowskiego będą w każdym czasie odpowiedzialni za wdrażanie wspomnianego programu.
Inspektorzy Wspólnoty mogą z własnej inicjatywy korzystać z uprawnień z zakresu inspekcji nadanych krajowym przedstawicielom.
Inspektorzy ci nie mają wstępu na statki lub do pomieszczeń, chyba że w towarzystwie przedstawicieli tego Państwa Członkowskiego.
Po przeprowadzonej weryfikacji Komisja przekaże zainteresowanemu Państwu Członkowskiemu sprawozdanie oceniające program i, gdzie to stosowne, zaproponuje działania kontrolne w celu usprawnienia kontroli prowadzonej przez to Państwo Członkowskie.
4.
W kontekście misji inspekcyjnych prowadzonych przez statki powietrzne na morzu lub na lądzie upoważnieni inspektorzy nie mogą prowadzić kontroli osób fizycznych.
5.
W ramach wizji lokalnych prowadzonych przez nich, określonych w ust. 2 i 3, upoważnieni przez Komisję inspektorzy mogą mieć dostęp na miejscu, w obecności odpowiedzialnych służb, do informacji w określonych bazach danych zachowanych w formie łącznej bądź pojedynczo, mogą również zbadać wszelkie dokumenty odnoszące się do stosowania niniejszego rozporządzenia.
Jeśli krajowe przepisy zawierają klauzulę o zachowaniu poufności dochodzeń, na przekazanie tych informacji udziela zgody właściwy sąd.
Artykuł 30
1.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji wszelkie wymagane przez Komisję informacje dotyczące wdrażania niniejszego rozporządzenia.
Składając wniosek o przekazanie tych informacji, Komisja określi uzasadniony termin na przekazanie tych informacji.
2.
Jeśli Komisja uzna, iż wystąpiły nieprawidłowości w trakcie wdrażania niniejszego rozporządzenia lub że istniejące przepisy i metody nadzoru nie są skuteczne, powiadomi zainteresowane Państwo Członkowskie lub Państwa Członkowskie, które w ślad za tym przeprowadzi/przeprowadzą dochodzenie administracyjne, w którym uczestniczyć mogą urzędnicy Komisji.
Zainteresowane Państwo Członkowskie lub Państwa Członkowskie powiadomią Komisję o postępach i wynikach dochodzeń i przekażą Komisji kopię sprawozdania dotyczącego badania oraz najważniejsze dane wykorzystane przy przygotowaniu sprawozdania.
Aby uczestniczyć w inspekcjach określonych w niniejszym ustępie, urzędnicy Komisji okażą pisemne instrukcje stwierdzające ich tożsamość i pełnione funkcje.
3.
Jeśli urzędnicy Komisji uczestniczą w dochodzeniu, badanie to zawsze prowadzą urzędnicy Państwa Członkowskiego; urzędnicy Komisji nie mogą, z własnej inicjatywy, korzystać z uprawnień inspekcyjnych przysługujących urzędnikom krajowym; z drugiej jednak strony, będą oni mieli wstęp na ten sam teren i będą mieli dostęp do tych samych dokumentów, co wyżej wspomniani urzędnicy.
W zakresie, w jakim krajowe przepisy dotyczące postępowania karnego zachowują pewne działania do kompetencji urzędników wyznaczonych w tym określonym celu przez prawo obowiązujące w danym kraju, urzędnicy Komisji nie uczestniczą w takich działaniach.
W szczególności nie uczestniczą w przeszukiwaniu pomieszczeń i formalnym przesłuchaniu osób zgodnie z krajowym prawem karnym.
Będą oni mieli jednak dostęp do informacji w ten sposób uzyskanych.
4.
Niniejszy artykuł nie narusza krajowych przepisów dotyczących poufności postępowania sądowego.
TYTUŁ VIII
Działania podejmowane w przypadku niezgodności z obowiązującymi przepisami
Artykuł 31
1.
Państwa Członkowskie zapewnią, aby właściwe działania zostały podjęte, włączając w to działania o charakterze administracyjnym lub postępowania karne zgodne z ich prawem krajowym, skierowane przeciw osobom fizycznym lub prawnym odpowiedzialnym za nieprzestrzeganie wspólnej polityki rybołówstwa, w szczególności następujące po kontroli lub inspekcji przeprowadzonych stosownie do niniejszego rozporządzenia.
2.
Postępowania podejmowane stosownie do ust. 1 mają skutkować, zgodnie z właściwymi krajowymi przepisami prawnymi, skutecznym pozbawieniem osób odpowiedzialnych za naruszenia korzyści finansowych wynikających z naruszenia bądź innymi skutkami współmiernymi do wagi takich naruszeń, skutecznie zniechęcającymi do popełniania podobnych wykroczeń.
3.
Sankcje wynikające z postępowań, wymienionych w ust. 2, mogą, w zależności od wagi wykroczenia, przybrać formę:
- kar pieniężnych,
- konfiskaty niedopuszczalnych narzędzi połowowych i połowów,
- konfiskaty statku,
- tymczasowego unieruchomieniem statku,
- zawieszenia pozwolenia,
- odebrania pozwolenia.
4.
Przepisy niniejszego artykułu nie uniemożliwiają Państwu Członkowskiemu, w którym dokonywany jest wyładunek lub przeładunek, przekazania właściwym władzom Państwa Członkowskiego, w którym dokonana była rejestracja, sprawy o naruszenie, pod warunkiem że Państwo Członkowskie, w którym dokonana była rejestracja, wyrazi na to zgodę i że istnieje prawdopodobieństwo, iż w wyniku przekazania łatwiej zostanie osiągnięty skutek określony w ust. 2.
Komisja poinformowana będzie o każdym przypadku takiego przekazania przez Państwo Członkowskie, w którym nastąpił wyładunek lub przeładunek.
Artykuł 32
1.
Jeśli właściwe władze Państwa Członkowskiego, w którym dokonywany jest wyładunek lub przeładunek, stwierdzą naruszenie przepisów niniejszego rozporządzenia, władze te podejmą odpowiednie działania zgodnie z art. 31 przeciwko kapitanowi statku związanego z tym naruszeniem bądź przeciwko jakiejkolwiek innej osobie odpowiedzialnej za to naruszenie.
2.
Jeśli Państwo Członkowskie, w którym dokonywany jest wyładunek lub przeładunek, nie jest Państwem Członkowskim bandery, a jego właściwe władze nie podejmą, zgodnie z krajowymi przepisami prawnymi, właściwych działań, łącznie z podjęciem działań o charakterze administracyjnym bądź wszczęciem postępowań karnych przeciw osobom fizycznym lub prawnym odpowiedzialnym za naruszenia lub nie przekażą sprawy o naruszenie zgodnie z art. 31 ust. 4, ilości nielegalnie wyładowane lub przeładowane mogą być zaliczone w poczet kwoty pierwszego Państwa Członkowskiego.
Ilość ryb, która ma być zaliczona w poczet kwoty połowowej tego Państwa Członkowskiego, ustalona będzie zgodnie z procedurą ustaloną w art. 36, po konsultacjach Komisji z dwoma zainteresowanymi Państwami Członkowskimi.
Jeśli Państwo Członkowskie, w którym dokonywany jest wyładunek lub przeładunek, nie dysponuje już odpowiednią kwotą połowową, stosuje się odpowiednio art. 21 ust. 4, z tym, że ilość ryb nielegalnie wyładowanych lub przeładowanych uznaje się za ekwiwalent odpowiadający wysokości szkody poniesionej przez Państwo Członkowskie, w którym dokonana została rejestracja, tak jak wspomniano w tym artykule.
Artykuł 33
1.
Właściwe władze Państw Członkowskich bezzwłocznie i zgodnie z własnymi procedurami w prawie krajowym poinformują Państwo Członkowskie bandery lub Państwo Członkowskie, w którym dokonana została rejestracja, o wszelkich przypadkach naruszeń regulacji wspólnotowych określonych w art. 1, wskazując nazwę i znaki identyfikacyjne statku, o którym mowa, nazwisko kapitana i właściciela statku, okoliczności, w których wystąpiło naruszenie, postępowanie karne i administracyjne, a także inne podjęte działania i ostateczne orzeczenie odnoszące się do takiego naruszenia.
Na wniosek Komisji w szczególnych przypadkach Państwa Członkowskie zgłoszą Komisji powyższe informacje.
2.
Po przekazaniu sprawy o naruszenie stosownie do art. 31 ust. 4 Państwo Członkowskie bandery lub Państwo Członkowskie, w którym dokonywana jest rejestracja, podejmą wszelkie właściwe działania stosownie do art. 31.
3.
Państwo Członkowskie bandery lub Państwo Członkowskie, w którym dokonana została rejestracja, powiadomi bezzwłocznie Komisję o wszelkich działaniach podjętych zgodnie z ust. 2 oraz przekaże informacje dotyczące nazwy i zewnętrznych znaków identyfikacyjnych statku, którego to dotyczy.
Artykuł 34
1.
Państwa Członkowskie powiadomią Komisję o wszelkich przepisach ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych, przyjętych przez nie, aby zapobiec lub przeciwdziałać nieprawidłowościom.
Państwa Członkowskie będą również zgłaszać każdego roku wszelkie zmiany dotyczące minimalnych i maksymalnych wysokości kar pieniężnych stosowanych w przypadku każdego rodzaju naruszenia i charakteru jakichkolwiek innych możliwych do zastosowania sankcji.
2.
Państwa Członkowskie powiadamiają regularnie Komisję o wynikach inspekcji i nadzoru przeprowadzanych stosownie do niniejszego rozporządzenia oraz przekażą informacje dotyczące ilości i charakteru stwierdzonych naruszeń oraz podjętych działań.
Na wniosek Komisji Państwa Członkowskie powiadomią Komisję o wysokości kar pieniężnych stosowanych w przypadku wystąpienia szczególnych naruszeń.
3.
Komisja przekaże Państwom Członkowskim streszczenie informacji uzyskanych zgodnie z ust. 1 i 2.
TYTUŁ IX
Przepisy ogólne
Artykuł 35
Przed dniem 1 czerwca każdego roku Państwa Członkowskie przekażą Komisji sprawozdanie dotyczące stosowania niniejszego rozporządzenia w poprzednim roku kalendarzowym, zawierające ocenę wykorzystania zasobów ludzkich i technicznych oraz środki, które mogą być wykorzystane w celu złagodzenia stwierdzonych nieprawidłowości.
Na podstawie sprawozdań przedłożonych przez Państwa Członkowskie oraz swoich własnych obserwacji Komisja opracuje roczne sprawozdanie oraz przekaże Państwu Członkowskiemu informacje, które go dotyczą.
Zwracając uwagę na odpowiedzi uzyskane od Państw Członkowskich, Komisja opublikuje powyższe sprawozdanie wraz z odpowiedziami Państw Członkowskich, a także, gdzie to stosowne, z propozycjami działań, które mogą być podjęte w celu złagodzenia stwierdzonych nieprawidłowości.
Artykuł 36
Jeśli stosowana ma być procedura ustalona w niniejszym artykule, przewodniczący, z własnej inicjatywy bądź na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego, przedstawia sprawę do rozpatrzenia Komitetowi Zarządzającemu ds. Rybołówstwa i Akwakultury, zwanemu dalej "Komitetem", utworzonemu na mocy rozporządzenia (EWG) nr 3760/92.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, które mają być przyjęte.
Komitet przedstawia opinię na temat tego projektu w terminie ustalonym przez przewodniczącego stosownie do pilności rozpatrywanej sprawy.
Powyższa opinia jest wydawana większością głosów ustanowioną w art. 148 ust. 2 Traktatu w przypadku decyzji, które muszą być przyjęte przez Radę na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich są ważone w sposób określony w powyższym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
Komisja przyjmie środki, które stosuje się bezzwłocznie.
Jednakże, jeśli środki te nie są zgodne z opinią Komitetu, Komisja powiadamia o nich bezzwłocznie Radę.
W takim przypadku Komisja może odroczyć stosowanie tych środków na okres nie dłuższy niż jeden miesiąc od daty takiego powiadomienia.
Rada, stanowiąc kwalifikowaną większością, może podjąć odmienną decyzję w terminie określonym w poprzednim ustępie.
Artykuł 37
1.
Państwa Członkowskie i Komisja podejmą wszelkie konieczne środki w celu zapewnienia, aby dane uzyskane w ramach przepisów niniejszego rozporządzenia były traktowane w sposób poufny.
2.
Nazwy/nazwiska osób prawnych i fizycznych nie będą ujawniane Komisji lub innemu Państwu Członkowskiemu, z wyjątkiem sytuacji, kiedy takie ujawnienie nazw/nazwisk jest wyraźnie przewidziane w niniejszym rozporządzeniu lub jeśli jest to konieczne, aby zapobiec lub przeciwdziałać naruszeniom, bądź w celu weryfikacji ewentualnych naruszeń.
Dane określone w ust. 1 nie będą przekazywane, chyba że zostaną połączone z innymi danymi w formie, która uniemożliwia bezpośrednią lub pośrednią identyfikację osób fizycznych lub prawnych.
3.
Dane wymieniane pomiędzy Państwami Członkowskimi i Komisją nie będą przekazywane osobom innym niż osobom pracującym w instytucjach Państw Członkowskich lub Wspólnoty, które z uwagi na zajmowane stanowiska muszą mieć dostęp do takich danych, chyba że Państwa Członkowskie przekazujące dane udzielą na to wyraźnej zgody.
4.
Dane przekazywane lub uzyskiwane w jakiejkolwiek formie na mocy niniejszego rozporządzenia objęte są tajemnicą zawodową i korzystają z takiej samej formy ochrony, jaka przysługuje podobnym danym stosownie do krajowego ustawodawstwa Państwa Członkowskiego, które otrzymuje te dane, oraz stosownie do odpowiednich przepisów mających zastosowanie wobec instytucji wspólnotowych.
5.
Dane określone w ust. 1 nie będą wykorzystane w żadnym innym celu niż cel przewidziany w niniejszym rozporządzeniu, chyba że władze przekazujące dane udzielą wyraźnej zgody i pod warunkiem że przepisy obowiązujące w Państwie Członkowskim, w którym organ przyjmujący otrzymuje dane, nie zabraniają takiej formy przekazu.
6.
Ustępy 1–5 nie będą rozumiane jako przeszkoda do wykorzystania danych, uzyskanych na mocy niniejszego rozporządzenia, w ramach działań i postępowań sądowych podjętych w konsekwencji nieprzestrzegania wspólnotowych przepisów z zakresu rybołówstwa. Właściwe władze Państwa Członkowskiego przekazujące dane informowane będą o wszelkich przypadkach, w których wykorzystywane są te dane dla wyżej wspomnianych celów.
Niniejszy artykuł nie narusza zobowiązań wynikających z międzynarodowych konwencji dotyczących wzajemnej pomocy w sprawach karnych.
7.
Za każdym razem gdy Państwo Członkowskie powiadomi Komisję, iż po zakończeniu dochodzenia ustalone zostało, że osoba fizyczna lub prawna, której nazwisko/nazwę ujawniono na mocy przepisów niniejszego rozporządzenia, nie była powiązana z naruszeniem, Komisja bezzwłocznie powiadomi stronę lub strony, którym przekazała nazwisko/nazwę określonej osoby, o wyniku dochodzenia lub postępowania.
Osoba ta nie będzie już traktowana jako osoba powiązana z nieprawidłowościami, o których mowa, na podstawie pierwszego zawiadomienia.
Dane przechowywane w formie umożliwiającej identyfikację określonej osoby zostaną natychmiast usunięte.
8.
Przepisy ust. 1–5 nie będą rozumiane jako zakaz publikacji jakichkolwiek ogólnych danych lub badań, które nie zawierają konkretnych odniesień do osób fizycznych lub prawnych.
9.
Dane określone w niniejszym rozporządzeniu przechowywane są w formie umożliwiającej identyfikacje określonych osób wyłącznie w stopniu, w jakim jest to wymagane do realizacji wyznaczonych celów.
10.
Dane uzyskane w ramach niniejszego rozporządzenia udostępnia się na wniosek zainteresowanej osoby prawnej lub fizycznej.
Artykuł 38
Niniejsze rozporządzenie stosuje się bez naruszania krajowych środków kontrolnych, które wykraczają poza zakres jej minimalnych wymogów, pod warunkiem że są zgodne z prawem Wspólnoty oraz wspólną polityką rybołówstwa.
Informacje dotyczące krajowych środków określonych w akapicie pierwszym zostaną zgłoszone Komisji zgodnie z art. 2 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 101/76 z dnia 19 stycznia 1976 r. ustalającego wspólną politykę strukturalną dla gospodarki rybnej [9].
Artykuł 39
1. Rozporządzenie (EWG) nr 2241/87 traci moc z dniem 1 stycznia 1994 r., z wyjątkiem art. 5, który stosuje się do czasu wejścia w życie rozporządzeń ustanawiających wykazy wymienione w art. 6 ust. 2 niniejszego rozporządzenia.
2.
Odniesienia do uchylonego rozporządzenia, określonego w ust. 1, należy traktować jako odniesienia do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 40
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1994 r.
Państwo Członkowskie jest zwolnione, do dnia 1 stycznia 1996 r., z obowiązku stosowania przepisów art. 9, 15 i 18 w stopniu, w jakim dotyczą one komputerowego przekazu rozliczeń sprzedaży i rejestracji wyładunkowej rozliczeń sprzedaży i rejestracji wyładunkowych.
Państwa Członkowskie są zwolnione do dnia 1 stycznia 1999 r. z obowiązku stosowania przepisów art. 6, 8 i 19 w stopniu, w jakim dotyczą one działalności połowowej na Morzu Śródziemnym.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2861/93
z dnia 18 października 1993 r.
nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych dysków magnetycznych (dyskietek 3,5-calowych) pochodzących z Japonii, Tajwanu i Chińskiej Republiki Ludowej oraz stanowiące o ostatecznym poborze nałożonego cła tymczasowego
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2423/88 z dnia 11 lipca 1988 r. w sprawie ochrony przed przywozem towarów po cenach dumpingowych lub subsydiowanych z państw niebędących członkami Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej [1], w szczególności jego art. 12,
uwzględniając wniosek złożony przez Komisję po konsultacjach w ramach Komitetu Doradczego, jak przewidziano na mocy powyższego rozporządzenia,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. ŚRODKI TYMCZASOWE
(1) Komisja, rozporządzeniem (EWG) nr 920/93 [2], zwanym dalej "rozporządzeniem tymczasowym", nałożyła tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz do Wspólnoty niektórych dysków magnetycznych (zwanych dalej dyskietkami 3,5-calowymi) pochodzących z Japonii, Tajwanu i Chińskiej Republiki Ludowej, oraz objętych kodem CN ex85232090. Obowiązywanie powyższego cła zostało rozszerzone maksymalnie na okres dwóch miesięcy na mocy rozporządzania Rady (EWG) nr 2206/93 [3].
B. DALSZA PROCEDURA
(2) W następstwie nałożenia tymczasowych ceł antydumpingowych, zainteresowane strony, które o to wystąpiły, mogą żądać ich wysłuchania przez Komisje. Niektóre z powyższych stron przedłożyły uwagina piśmie przedstawiające ich opinie dotyczące wniosków Komisji.
(3) Dwóch importerów, którzy nie współpracowali w dochodzeniu, przedłożyło Komisji uwagi na piśmie, w następstwie wprowadzenia tymczasowych ceł antydumpingowych. Jeden z nich wystąpił o możliwość wysłuchania przez Komisje, która to możliwość została mu przyznana.
(4) Na żądanie, strony poinformowano na piśmie o zasadniczych faktach imotywach, na podstawie których zalecono nałożenie ceł ostatecznych oraz ostateczny pobór kwot złożonych z tytułucła tymczasowego. Przyznano im również rozsądny termin, w którym mogli składać oświadczenia w następstwie ogłoszenia wyników dochodzenia.
(5) Uwagi pisemne i ustne przedstawione przez strony, zostały rozważone oraz, gdzie było to stosowne, uwzględniono w wynikach dochodzenia Komisji.
(6) Z uwagi na ilość i złożoność badanych danych, dochodzenie nie zostało zakończone w terminie przewidzianym w art. 7 ust. 9 lit. a) rozporządzenia (EWG) nr 2423/88.
C. PRZEDMIOTOWY PRODUKT/PRODUKT PODOBNY
(7) Z uwagi na fakt, że nie przedstawiono nowych argumentów odnośnie do przedmiotowego produktu oraz produktów podobnych, Rada przyjmuje wnioski Komisji wymienione w motywach 7–20 rozporządzenia tymczasowego.
D. INDYWIDUALNE TRAKTOWANIE EKSPORTERÓW CHIŃSKICH
(8) Kilku producentów w Chińskiej Republice Ludowej ponowiło swój wniosek skierowany do Komisji o wydanie indywidualnych wniosków w przypadku każdego z ogółu przedsiębiorstw bez przedstawiania dodatkowych dowodów niż te, które zostały przedłożone przed wydaniem wniosków tymczasowych określonych w motywie 13 rozporządzenia tymczasowego.
W związku z tym Komisja przypomina, że traktowanie indywidualne nie stanowi jednego z wymogów rozporządzenia (EWG) nr 2423/88.
W rzeczywistości, przyznanie indywidualnego traktowania niektórym z wymienionych producentów może mieć wpływ lub nawet naruszyć wynik obliczeń ogólnokrajowych ceł antydumpingowych. Ponadto w praktyce niezwykle trudne jest ustalenie, w przypadku takiego kraju jak Chińska Republika Ludowa, czy przedsiębiorstwo jest, prawnie i faktycznie, niezależne od państwa oraz w szczególności czy przedsiębiorstwo jest trwale niezależne, jeśli wydaje się być niezależne w określonym momencie.
Na koniec, ponieważ przyznanie indywidualnego traktowania może spowodować nałożenie niewłaściwego poziomu ceł oraz stwarza państwu możliwość obejścia środków antydumpingowych za pośrednictwem eksportera, którego obowiązują najniższe cła, Komisja doszła do wniosku, że odejście od zasady ogólnej, na podstawie, której ustanawia się jednolite cło antydumpingowe dla krajów o handlu państwowym dokonywane będzie jedynie w przypadku gdy Komisja jest całkowicie przekonana, że nie następuje naruszenie powyższych środków.
W rozporządzeniu tymczasowym, fakty dotyczące Hanny Magnetics (Zuhai) Ltd. ustalone w czasie badania Komisji wykazały, że działalność handlowa tego przedsiębiorstwa jest wolna od ingerencji rządu, w związku z czym przyznano indywidualne traktowanie. W świetle zasady uzasadnionych oczekiwań oraz pewności prawnej, Komisja uznała, że należy utrzymać indywidualne traktowanie przyznane temu przedsiębiorstwu. Ponadto, wziąwszy pod uwagę niewielką różnicę między marginesem dumpingu tego producenta oraz marginesu mającego zastosowanie do innych producentów, ryzyko obejścia jest minimalne.
W związku z tym podtrzymuje się wnioski przedstawione w wymienionym motywie 13.
(9) Rada potwierdza wnioski Komisji.
E. DUMPING
1.
Wartość normalna
(10) Do celów ostatecznychwniosków, wartość normalną ustalono na podstawie tych samych metod jakie użyto w tymczasowym określaniu dumpingu, po uwzględnieniu nowych faktów i argumentów przedstawionych przez strony.
(11) W następstwie opublikowania rozporządzenia tymczasowego, jeden producent tajwański utrzymywał, że ustalona wartość normalna powinna być oparta o ceny wszystkich sprzedaży produktu podobnego na rynku krajowym, włączając sprzedaż ze stratą.
Jak podano w motywie 18 rozporządzenia tymczasowego, wartość normalna w Tajwanie dla tego producenta została ustalona zgodnie z art. 2 ust. 3 lit. a) i ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2423/88 na podstawie ceny faktycznie płaconej w normalnym handlu za sprzedaż na rynku krajowym produktu podobnego w ilościach dostatecznie dużych, by możliwe było odpowiednie porównanie.
Stwierdzono jednakże że większość sprzedaży krajowej jednego typu produktu przyniosła znaczne straty. Komisja musiała zatem wykluczyć przy ustalaniu wartości normalnej sprzedaż tego typu produktu, którego ceny nie pozwalały na zwrot uzasadnionych kosztów poniesionych przy normalnym przebiegu handlu w okresie objętym dochodzeniem.
Odnośnie do innych typów produktu, rzeczony producent, był w stanie wykazać, że jego ceny sprzedaży tego produktu były wystarczająco zyskowne, by uwzględniono je w normalnym przebiegu handlu w okresie objętym dochodzeniem. Stosownie, wartość normalną dla tego rodzaju produktów ustalono w odniesieniu do tych cen.
(12) Producent chiński określony w motywie 21 rozporządzenia tymczasowego, utrzymywał, że wartość normalna ustalona na podstawie analogicznej gospodarki rynkowej państwa trzeciego, to jest Tajwanu, powinna zostać dostosowana tak, by odzwierciedlała niższą strukturę kosztów produkcji w Chinach.
Komisja nie może zaakceptować tego argumentu. Uwzględnienie domniemanych różnic w strukturze kosztów w kraju o handlu państwowym wymagałoby oparcia się na kosztach produkcji tego kraju, w szczególności kosztów robocizny, kosztów zakładów użyteczności publicznej i transportu, zmian własności oraz innych nakładów niewyznaczanych przez siły rynkowe, co nie pozwoliłoby na odpowiednie porównanie.
(13) Rada potwierdza powyższe wnioski oraz wnioski wymienione w motywach 15–23 rozporządzenia tymczasowego dotyczące wartości normalnej.
2.
Cena eksportowa
(14) Jeden producent tajwański utrzymywał, że przy obliczaniu cen eksportowych Komisja powinna, dla równego traktowania, wyłączyć sprzedaż wywozową do skarżących się producentów wspólnotowych.
Komisja nie mogła jednakże zaakceptować takiego wyłączenia, ponieważ uznana sprzedaż spełnia przepisy art. 2 ust. 8 lit. a) rozporządzenia (EWG) nr 2423/88 dotyczącego ustalania cen eksportowych. W rzeczywistości, wyłączenie takie nie jest przewidziane w rozporządzeniu (EWG) nr 2423/88, a status zainteresowanego klienta nie ma wpływu na wiarygodność wymienionych cen.
Pokrewny problem szkody wyrządzonej samemu sobie przedstawiony jest w motywie 28 poniżej.
(15) Rada potwierdza tą opinię oraz wnioski dotyczące cen eksportowych przedstawione w motywach 24–28 rozporządzenia tymczasowego.
3.
Porównanie
(16) Producent chiński określony w motywie 31 rozporządzenia tymczasowego utrzymywał, że dostosowanie wartości normalnej dokonane w przypadku różnicy w właściwościach fizycznych dyskietek nieposiadających certyfikatu sprzedawanych na wywóz nie odzwierciedla pełnej wartości tych różnic.
Komisja zbadała tę kwestię. Stwierdziła, że nabywca ponosi pewne ryzyko wynikające z zakupu dyskietek nieposiadających certyfikatu oraz, w konsekwencji, należy dokonać dostosowania ceny odzwierciedlającego różnice we właściwościach fizycznych. Jednakże producent ten nie przedstawił nowego materiału dowodowego uzasadniającego dodatkowe roszczenie. W tych okolicznościach Komisja uznaje, że dostosowanie dokonane tymczasowo w pełni odzwierciedlało stwierdzoną różnice w właściwościach fizycznych. W konsekwencji, żądanie dodatkowego dostosowania odrzucono.
(17) Kilku innych producentów chińskich oraz jeden producent tajwański utrzymywało, że przy porównaniu wartości normalnej na rynku tajwańskim z ceną eksportową, nie dokonano żadnego dostosowania ceny, które odzwierciedlałaby różnice w kosztach sprzedaży bezpośredniej klientom OEM na rynku wywozu oraz sprzedaży klientom niezaliczającym się do tej kategorii na rynku krajowym. Badając sytuację producenta tajwańskiego, który dokonał wystarczająco dużej sprzedaży krajowej, by możliwe było odpowiednie porównanie, Komisja nie stwierdziła różnicy w poniesionych kosztach sprzedaży oraz zyskach pochodzących z różnych kanałów sprzedaży. W związku z tym, niemożliwe było dokonanie jakiegokolwiek dostosowania.
4.
Margines dumpingu
(18) Na podstawie zmian wprowadzonych do obliczeń wartości normalnej oraz ceny eksportowej, ostateczny margines dumpingu wyliczony przez Komisję, wyrażony jako udział procentowy wartości cif, ustalony zgodnie z przepisami rozporządzenia Rady (EWG) nr 1224/80 z dnia 28 maja 1980 r. w sprawie wartości celnej towarów
[4]
, jest dla każdego z zainteresowanych przedsiębiorstw następujące:
Japonia
Memorex Telex Japan Ltd _BAR_ 49,0 % _BAR_
Hitachi Maxell Ltd _BAR_ 32,8 % _BAR_
TDK Ltd _BAR_ 44,8 % _BAR_
Sony Ltd _BAR_ 60,1 % _BAR_
Tajwan
CIS Technology Ltd _BAR_ 19,8 % _BAR_
Megamedia Ltd _BAR_ 32,7 % _BAR_
Chiny
Hanny Magnetics (Zuhai) Ltd _BAR_ 35,6 % _BAR_
Inne firmy _BAR_ 39,4 %. _BAR_
(19) W przypadku producentów niewspółpracujących z Komisją nie przedstawiono żadnych uwag dotyczących wniosków podjętych przez Komisję w motywie 37 rozporządzenia tymczasowego. W tych okolicznościach Rada potwierdza powyższe wnioski oraz ustala margines dumpingu dla producentów niewspółpracujących na poziomie najwyższego odnośnego marginesu dumpingu.
F. PRZEMYSŁ WSPÓLNOTOWY
(20) Producenci w Japonii oraz Chińskiej Republice Ludowej poddali w wątpliwość wnioski Komisji przedstawione w motywach 39–47 rozporządzenia tymczasowego stwierdzające, że pięciu skarżących się producentów reprezentuje większą część produkcji wspólnotowej dyskietek 3,5-calowych; i dlatego można ją uznać za produkcję wspólnotową w rozumieniu art. 4 ust. 5 rozporządzenia (EWG) nr 2423/88.
W szczególności twierdzili oni, że produkcja pochodząca od producentów na terenie Wspólnoty, których uznano za powiązanych z producentami w krajach objętych postępowaniem, powinna zostać zaliczona do całkowitej produkcji wspólnotowej, przy wyliczaniu czy produkcja pięciu skarżących się producentów stanowi znaczną część całkowitej produkcji wspólnotowej danego produktu.
W tym kontekście Komisja przypomina, że ustaloną praktyką w instytucjach Wspólnoty jest uznawanie produkcji wspólnotowej jako produkcji pochodzącej od tych producentów wspólnotowych, którzy nie zostali z niej wyłączeni z powodów podanych w art. 4 ust. 5 tiret pierwsze.
Produkcja pochodząca od producentów, którzy zostali wyłączeni z definicji przemysłu wspólnotowego z powodu ich powiązań z eksporterami, powinna zatem zostać wyłączona a fortiori z całkowitej produkcji wspólnotowej, przy określaniu czy przemysł wspólnotowy stanowi znaczną część takiej produkcji.
Racjonalne uzasadnienie art. 4 ust. 5 polega na tym, że przy określaniu szkód producenci powiązani z eksporterami nie powinni mieć prawa do występowania o ulgi w przypadku nieuczciwych praktyk handlowych, ponieważ poprzez ich powiązanie uczestniczyli lub odnieśli korzyści dumpingu powodującego szkodę.
Jedynie poprzez wykluczenie takich producentów, gdzie jest to stosowne, instytucje Wspólnoty mogą uzyskać niewypaczony i obiektywny obraz skutków przywozu dumpingowego. Gdyby nie uczyniono tego, oprócz przyczyniania się do szkody, producenci powiązani z eksporterami lub odnoszący korzyści z dumpingu, stanowiliby przeszkodę dla działań zmierzających do uzyskania ochrony prawnej w stosunku do szkody spowodowanej dumpingiem, podejmowanych przez skarżących się producentów wspólnotowych lub całkowicie takie działania uniemożliwili.
W związku z tym Komisja podtrzymuje swoje wnioski przedstawione w motywach 39–47 rozporządzenia tymczasowego stwierdzające, że producenci we Wspólnocie powiązani z producentami w Japonii powinni zostać wykluczeni z przemysłu wspólnotowego oraz że na tej podstawie produkcja dyskietek 3,5-calowych pochodząca od skarżących się producentów stanowi około 77 % całkowitej produkcji wspólnotowej w okresie objętym dochodzeniem.
(21) Rada potwierdza powyższe wnioski.
G. SZKODA
1.
Kumulacja skutków przywozu towarów po cenach dumpingowych
(22) Niektórzy producenci japońscy poddali w wątpliwość wnioski Komisji dotyczące kumulacji podane w motywach 50–52 rozporządzenia tymczasowego. Jednakże nie przedstawiono żadnych nowych faktów ani argumentów. Rada potwierdza wyżej wymienione wnioskiKomisji.
2.
Ceny w przywozie towarów po cenach dumpingowych
(23) Jeden producent japoński oraz producenci w Chińskiej Republice Ludowej zakwestionowali dane, na bazie których Komisja się oparła w dla stwierdzenia w motywie 56 rozporządzenia tymczasowego, że ceny przywożonych dyskietek 3,5-calowych w wielu przypadkach spadły o więcej niż 75 % między 1988 r. a okresem objętym dochodzeniem.
Komisja zrewidowała dostępne jej informacje odnośnie do trendów cen eksportowych od roku 1988. Nastąpił znaczny spadek cen, wahający się między 23 a 79 % w zależności od przedsiębiorstwa oraz typu produktu.
Ponadto, porównując ceny obowiązujące na początku i na końcu dwunastomiesięcznego okresu badań, stwierdzono spadek cen o średnio 13 % w przypadku niemarkowych dyskietek 3,5-calowych oraz o 31 % w przypadku markowych dyskietek 3,5-calowych.
(24) Jeden producent japoński utrzymywał, że przy ustalaniu zaniżenia cen Komisja powinna wziąć pod uwagę fakt, że niemiecka filia przedsiębiorstwa dokonała sprzedaży swojemu wyłącznemu dystrybutorowi na rynku francuskim na poziomie obrotów handlu innym niż odnośna sprzedaż dla przemysłu wspólnotowego.
W następstwie twierdzeń zainteresowanego producenta japońskiego, Komisja dokonała weryfikacji obliczeń w ramach zaniżania cen w przypadku tego producenta.
Producent ten nie przedstawił jednakże żadnego materiału dowodowego wykazującego, że zadania i działania wymienionego dystrybutora francuskiego różniły się od działań innych dystrybutorów na terenie Wspólnoty. W tych okolicznościach Komisja ustaliła dla tego producenta ceny obowiązujące wobec dystrybutorów oraz porównała je z cenami sprzedaży dystrybutorom stosowanymi w przemyśle wspólnotowym. Ponadto porównano ceny stosowane dla innych kategorii klientów na tym samym poziomie.
Rezultat zrewidowanego porównania ujawnia dopuszczalny margines zaniżenia ceny pozostający w zakresie wymienionym w motywie 55 rozporządzenia tymczasowego.
(25) Komisja potwierdza powyższe wnioski oraz te podane w motywie 55 rozporządzenia tymczasowego.
3.
Sytuacja przemysłu wspólnotowego
(26) Ponieważ nie przedstawiono żadnych nowych informacji oraz argumentów, Rada potwierdza wnioski Komisji wymienione w motywach 56–61 rozporządzenia tymczasowego dotyczące przemysłu wspólnotowego oraz szkody wymienionej w motywie 62.
H. ZWIĄZEK PRZYCZYNOWY
(27) Dwóch producentów japońskich na podstawie faktu, że udział w rynku przywozu pochodzącego z Japonii znacznie spadł w odnośnym okresie, zakwestionowało wniosek Komisji zawarty w motywie 66 rozporządzenia tymczasowego stwierdzający, że skutki przywozu z państw trzecich nieobjętego postępowaniem nie zmieniają faktu, że przywóz towarów po cenach dumpingowych, o którym mowa, pochodzący z Japonii, Tajwanu i Chińskiej Republiki Ludowej, rozważany osobno, spowodował istotne szkody dla przemysłu wspólnotowego. Producenci ci, wystąpili z wnioskiem, by skutki przywozu z Japonii nie były rozważane łącznie ze skutkami przywozu z innych zainteresowanych krajów.
Komisja przypomina, że stałą praktyką instytucji Wspólnoty, podtrzymaną przez Europejski Trybunał Sprawiedliwości, jest badanie skutków przywozu towarów po cenach dumpingowych traktowanego jako całość, wyjąwszy przypadek, gdy poziom przywozu towarów po cenach dumpingowych pochodzącego z danego kraju jest nieistotny lub nie przyczynia się w żaden sposób do szkody.
Komisja potwierdza w motywie 54 rozporządzenia tymczasowego, że przywóz do Wspólnoty dyskietek 3,5-calowych z Japonii zmniejszył się między rokiem 1988 a okresem objętym dochodzeniem.
Jednakże ich udział w rynku, na poziomie 22 %, pozostał znaczny i prawie dwukrotnie przewyższał udział przemysłu wspólnotowego.
Ponadto, przywóz towarów po cenach dumpingowych z państw trzecich, o którym mowa, rozpatrywany łącznie, osiągnął udział w rynku na poziomie 33,8 % w okresie objętym dochodzeniem. Fakt ten, jak również znaczny spadek cen wynikający z zaniżania cen poza ten przywóz towarów po cenach dumpingowych, nie mogły pozostać bez wyraźnego negatywnego wpływu na sytuację przemysłu wspólnotowego, który dopiero niedawno powstał.
Dlatego Komisja podtrzymuje ustalenia z badań przedstawione w wymienionym motywie 66.
(28) Dwóch producentów japońskich poddało w wątpliwość fakt uznania przez Komisję niepełnego wykorzystania mocy produkcyjnych za wskaźnik istotnej szkody w motywie 57 rozporządzenia tymczasowego, podczas gdy w tym samym czasie skarżący się producenci wspólnotowi przywozili znaczne ilości odnośnego produktu z krajów objętych postępowaniem. Przemysł wspólnotowy wyrządzał zatem sam sobie szkodę.
Jak wskazano w motywie 43 rozporządzenia tymczasowego, przywóz dyskietek 3,5-calowych dokonany przez jednego z producentów wspólnotowych stanowił jedynie niewielką cześć ich sprzedaży w okresie objętym dochodzeniem. Dlatego też, argumenty przedstawione przez Japończyków nie są poparte faktami.
Należy zauważyć, że skarżący się producent, który posiadał wysoki poziom przywozu równocześnie wykazywał wysokie wykorzystanie mocy produkcyjnych. Nie istnieje wiec sprzeczność między uznaniem przez Komisję niepełnego wykorzystania ogólnych mocy produkcyjnych oraz przywozem dyskietek 3,5-calowych. Przywóz ten był konsekwencją faktu, że z powodu skutków taniego przywozu z zainteresowanych krajów producent, o którym mowa, nie był w stanie uzyskać korzyści wystarczaj ących dla finansowania inwestycjiniezbędnych do zwiększenia mocy produkcyjnych w wystarczającym stopniu, aby pokryć popyt we Wspólnocie. W tym momencie, producent nie miał innego słusznego wyboru niżzastoswanie samoobrony, zatem nie wyrządził sam sobie szkody.
(29) Rada potwierdza wnioski Komisji dotyczące przyczynszkód oraz szkód wynikających z innych czynników oraz wnioski zawarte w motywach 64–74 rozporządzenia tymczasowego.
I. INTERES WSPÓLNOTOWY
(30) Dwóch producentów japońskich uważało, że nałożenie ceł w momencie braków w zaopatrzeniu na rynku wspólnotowym, oraz w momencie, gdy przemysł wspólnotowy nie jest w stanie pokryć popytu, przyczyniłoby się tylko do wzrostu kosztów i cen, ze szkodą dla maszyn powielających oraz konsumentów.
W motywie 78 rozporządzenia tymczasowego Komisja uznała, że produkcja przemysłu wspólnotowego jest obecnie niewystarczająca, by pokryć wzrost zapotrzebowania, który niedawno wystąpił na rynku wspólnotowym. Jednakże przemysł wspólnotowy działając w odpowiedzi na ten rozwój, zwiększył moce produkcyjne. Zważywszy na to, że cła antydumpingowe złagodziły naciski na cenyspowodowane nieuczciwym przywozem, który umożliwiło nałożenie ceł antydumpingowych, można oczekiwać, że producenci wspónotowi będą nadal inwestować w tym sektorze. Ponadto nowi producenci wspólnotowi, dalej w odpowiedzi na sytuację na rynku, zorganizowali produkcję na terenie Wspólnoty. Komisja uznaje za konieczne stworzenie skarżącym się producentom oraz nowym niezależnym producentom wspólnotowym możliwości uzyskania, w warunkach uczciwego handlu nienaruszonego dumpingiem, poziomu dochodów koniecznego do rentowności ekonomicznej. Komisja podtrzymuje zatem swoje wnioski dotyczące interesu wspólnotowego wymienione w motywach 75–85 rozporządzenia tymczasowego.
(31) Jeden importer twierdził, że nałożenie ostatecznych ceł antydumpingowych zwiększyłoby tylko koszty użytkowników nie pomagając w jakikolwiek sposób przemysłowi wspólnotowemu, ponieważ producenci i eksporterzy w krajach nieobjętych cłem skorzystaliby z powstałych wyższych cen, aby zwiększyć udział w rynku po cenach niższych niż potrzebne dla przemysłu wspólnotowego.
Komisja zwraca jednakże uwagę, że celem niniejszego postępowania jest zajęcie się problemami wynikającymi z przywozu towarów po cenach dumpingowych z danych krajów. Celem środków antydumpingowych nie jest ochrona przemysłu wspólnotowego przed zwykłym działaniem uczciwej konkurencji w warunkach nieutrudnionego dostępu do rynku.
(32) Ponieważ nie przedstawiono żadnych nowych argumentów, Rada potwierdza powyższe wnioski oraz te określone w motywach 75–85 rozporządzenia tymczasowego.
J. CŁO
(33) W rozporządzeniu tymczasowym, Komisja ustaliła kwotę cła konieczną do usunięcia szkody na podstawie całkowitych kosztów produkcji plus 10 % zysku ze sprzedaży. Skarżący utrzymywali, że przyjęcie marży zysku w wysokości 10 % w stopniu niewystarczającym pokrywa potrzeby przemysłu wspólnotowego w zakresie inwestycji mających na celu zwiększenie zdolności produkcyjnej, wydatków związanych z wprowadzaniem na rynek oraz kosztów badań oraz rozwoju nowych produktów, Komisja powinna przyjąć marżę zysku w wysokości między 12 a 16 % obrotu przy obliczaniu wzrostu cen koniecznego do usunięcia szkody.
(34) Komisja podtrzymuje swoją opinię, że w zakresie istotnych kosztów w okresie objętym dochodzeniem, nierealistyczne byłoby realizowanie marży zysku przemysłu wspólnotowego ponad 10 % uznane za minimum wymagane dla zapewnienia rentowności tego przemysłu.
(35) Jeden producent japoński twierdził, że z powodu obliczania przez niego cła koniecznego do usunięcia szkody Komisja przypisała producentom z zainteresowanych krajów nie tylko część szkód poniesionych przez przemysł wspólnotowy z powodu przywozu z tych krajów, ale również szkody spowodowane innym czynnikami, w szczególności przywozem z krajów niebędących przedmiotem postępowania.
Komisja odrzuca ten zarzut.
W swojej całościowej ocenie sytuacji, Komisja zbadała wszystkie możliwe przyczyny szkód, by upewnić się, że czynniki inne niż przywóz z Japonii, Tajwanu i Chińskiej Republiki Ludowej, nie są odpowiedzialne za szkody poniesione przez przemysł wspólnotowy. Badanie obejmowało, jak wymieniono w motywie 66 rozporządzenia tymczasowego, przywóz z państw trzecich nieobjętych postępowaniem. Ustalono, że nawet jeśli niektóre szkody można by przypisać temu przywozowi, nie zmienia to faktu, że szkody wyrządzone przez przywóz towarów po cenach dumpingowych z krajów objętych postępowaniem, rozpatrywane osobno, były znaczne.
Ponadto, zgodnie z ustaloną praktyką wspólnotową, Komisja podjęła działania w celu usunięcia powstałych szkód poprzez nałożenie ceł nieprzekraczających marginesu dumpingu lub marginesu sprzedaży po niższych cenach określanych indywidualnie dla producentów, u których wykryto stosowanie dumpingu. Jest zatem oczywiste, że przyjmując tę metodę, Komisja nie usuwa szkód innych niż te spowodowane przez każdego eksportera przywozem towarów po cenach dumpingowych oraz nie przypisuje wymienionemu przywozowi towarów po cenach dumpingowych żądnego elementu szkód, które mogły zostać spowodowane innymi czynnikami.
(36) Różnica między cenami przemysłu wspólnotowego ustalonymi zgodnie z metodą przedstawioną w motywie 81 rozporządzenia tymczasowego oraz cenami przywozu dumpingowego, użytymi do ustalania zaniżenia cen, wymieniona w akapicie 55 rozporządzenie tymczasowego, dostosowana w motywie 27 niniejszego rozporządzenia, wyrażona jako średnia ważona cena bazowa oraz jako procent ceny franco granica Wspólnoty, była wyższa niż margines dumpingu u wszystkich producentów w Tajwanie oraz Chińskiej Republice Ludowej oraz wahała się od 6,1 % do 40,9 % u producentów w Japonii.
W przypadku producentów niewspółpracujących, Komisja uznaje, że wynik jej dochodzenia stanowi najbardziej odpowiednią podstawę do ustalenia poziomu cła, stwierdzając zarazem, że najwyższy poziom cła ustalony dla producenta w tym samym kraju stosuje się do producentów niewspółpracujących.
(37) Rada potwierdza powyższe wnioski Komisji oraz stosowane ustalanie cła opisane w motywach 81–85 rozporządzenia tymczasowego.
K. ZOBOWIĄZANIA CENOWE
(38) Kilku producentów przedstawiło propozycje zobowiązań cenowych. Zostali oni poinformowani, że Komisja nie może w tym przypadku przyjąć takich zobowiązań. W praktyce, Komisja uważa, że stopień braku współpracy w postępowaniu, szybkość zmian technologicznych produktu oraz zmienność cen uczyniłyby kontrolowanie wywiązywania się z takich zobowiązań niezwykle trudnym. Ponadto jest mało prawdopodobne, że wysoki poziom mobilności urządzeń produkcyjnych w przemyśle przyczyniłby się do przywrócenia uczciwych warunków konkurencji na rynku.
(39) W związku z powyższym Rada decyduje o podjęciu środków w formie nałożenia ostatecznych ceł antydumpingowych.
L. POBÓR CEŁ TYMCZASOWYCH
(40) Z uwagi na ustalony margines dumpingu, szkodę poniesioną przez przemysł wspólnotowy oraz jego niepewną sytuację finansową, Rada uznaje za konieczne, aby kwoty zabezpieczone z tytułu tymczasowych ceł antydumpingowych pobrać ostatecznie od wszystkich przedsiębiorstw. Jeśli cło tymczasowe przewyższa stawkę cła nałożonego ostatecznie, pobierana kwota nie powinna przekraczać kwoty ostatecznego cła antydumpingowego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejszym nakłada się ostateczne cło antydumpingowe na przywóz dyskietek 3,5-calowych używanych do zapisywania oraz przechowywania kodowanych komputerowych informacji cyfrowych, objętych kodem CN ex85232090 (kod Taric 85232090*10), i pochodzących z Japonii, Tajwanu i Chińskiej Republiki Ludowej.
2.
Stawka taryfy celnej stosowana dla ceny netto franco granica Wspólnoty, przed odprawą celną, jest następująca:
a) 40,9 % dla produktów określonych w ust. 1 pochodzących z Japonii (dodatkowy kod Taric:
8708
), z wyłączeniem towarów przywożonych produkowanych i sprzedawanych z przeznaczeniem na wywóz do Wspólnoty przez następujące przedsiębiorstwa, w stosunku, do których obowiązywać będą stawki celne wymienione poniżej:
—Memorex Telex Japan Ltd:(dodatkowy kod Taric: 8705), _BAR_ 6,1 % _BAR_
—Hitachi-Maxell:(dodatkowy kod Taric: 8705), _BAR_ 20,6 % _BAR_
—TDK:(dodatkowy kod Taric: 8707); _BAR_ 26,7 % _BAR_
b) 32,7 % dla produktów określonych w ust. 1 pochodzących z Tajwanu (dodatkowy kod Taric), z wyłączeniem towarów przywożonych produkowanych i sprzedawanych z przeznaczeniem na wywóz do Wspólnoty przez następujące przedsiębiorstwa, które obowiązują stawki celne wymienione poniżej:
—CIS Technology:(dodatkowy kod Taric: 8709); _BAR_ 19,8 % _BAR_
c) 39,4 % dla produktów określonych w ust. 1 pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (dodatkowy kod Taric:
8712
), z wyłączeniem towarów przywożonych produkowanych i sprzedawanych z przeznaczeniem na wywóz do Wspólnoty przez następujące przedsiębiorstwa, które obowiązywać będą poniższe stawki
—Hanny Magnetics:(dodatkowy kod Taric: 8711). _BAR_ 35,6 % _BAR_
3.
Obowiązujące przepisy dotyczące opłat celnych stosują się do wymienionego cła.
Artykuł 2
1.
Kwoty złożone tytułem tymczasowych cełantydumpingowych na mocy rozporządzenia (EWG) nr 920/93 dla dyskietek 3,5-calowych pobierane będą ostatecznie. Jeśli cło tymczasowe przewyższa stawkę cła nałożonego ostatecznie, pobierana kwota nie powinna przekraczać kwoty cła ostatecznego.
2.
Zwalnia się kwoty przewyższające stawkę cła ostatecznego.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2866/93
z dnia 20 października 1993 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1756/93 ustalające terminy operacyjne dla rolniczych kursów przeliczeniowych stosowanych w odniesieniu do mleka i przetworów mlecznych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3813/92 z dnia 28 grudnia 1992 r. w sprawie jednostki rozliczeniowej i kursów przeliczeniowych, jakie mają być stosowane do celów wspólnej polityki rolnej [1], w szczególności jego art. 6 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje: w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 1756/93 [2] przypadkowo nie uchylono ostatniego zdania w art. 1 ust. 5 akapit ostatni rozporządzenia Komisji (EWG) nr 625/78 z dnia 30 marca 1978 r. w sprawie szczegółowych zasad publicznego składowania odtłuszczonego mleka w proszku [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 2270/91 [4], oraz ostatniej części zdania w art. 24 ust. 4 akapit trzeci rozporządzenia Komisji (EWG) nr 685/69 z dnia 14 kwietnia 1969 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania interwencji na rynku masła i śmietany [5], zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 1759/93 [6]; dlatego też pominięcia te należy skorygować;
rozporządzenie (EWG) nr 1756/93 ma na celu dokładne ustalenie rolniczych kursów przeliczeniowych, które mają być stosowane do wszystkich kwot ustalonych w ecu w sektorze mleka i przetworów mlecznych; dlatego rozporządzenie to należy zmienić, aby ustalić terminy operacyjne dla kwot określonych w art. 3 ust. 3 lit. a) i b) oraz w art. 8 ust. 2 lit. c) rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1107/68 z dnia 27 lipca 1968 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania interwencji na rynku serów Grana Pardano i Parmigiano-Reggiano [7], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 2441/93 [8];
terminem operacyjnym dla rolniczego kursu przeliczeniowego, który ma być stosowany do przeliczania na waluty krajowe sum określonych w art. 4 ust. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2742/90 z dnia 26 września 1990 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2204/90 [9], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 2146/92 [10], określonego w części D pozycja 5 Załącznika do rozporządzenia (EWG) nr 1756/93, jest data zapłaty odnośnej sumy; celem tego przepisu jest uznanie za karalne niedozwolonego użycia kazeiny i kazeinianów; cel ten należy uważać za osiągnięty w momencie stwierdzenia naruszenia; należy dlatego odpowiednio zmienić termin operacyjny;
Komitet Zarządzający ds. Mleka i Przetworów Mlecznych nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 1756/93 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 3 ust. 1 dodaje się tiret w brzmieniu:
"— art. 1 ust. 5 akapit ostatni zdanie ostatnie rozporządzenia (EWG) nr 625/78,
— art. 24 ust. 4 akapit trzeci ostatnia część zdania rozporządzenia (EWG) nr 685/69;"
2) w części D Załącznika w pozycji 1 dodaje się:
"Kwoty _BAR_ Stosowane rolnicze kursy przeliczeniowe _BAR_
D.Koszty składowania określone w art. 3 ust. 3 akapit drugi lit. a) i b) _BAR_ Rolniczy kurs przeliczeniowy stosowany w dniu przejęcia w rozumieniu art. 3 ust. 3 akapit pierwszy _BAR_
E.Cena oferowana przyjęta na podstawie procedur przetargowych określonych w art. 8 ust. 2 lit. c) _BAR_ Rolniczy kurs przeliczeniowy stosowany w dniu zapłaty" _BAR_
3) w części D pozycja piąta Załącznika wyrazy "Rolniczy kurs przeliczeniowy stosowany w dniu zapłaty" zastępuje się wyrazami: "Rolniczy kurs przeliczeniowy stosowany pierwszego dnia miesiąca, w którym stwierdzono naruszenie".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2891/93
z dnia 21 października 1993 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1538/91 wprowadzające szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia (EWG) nr 1906/90 w sprawie niektórych norm handlowych w odniesieniu do mięsa drobiowego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1906/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie niektórych norm handlowych w odniesieniu do mięsa drobiowego [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 317/93 [2], w szczególności jego art. 7 i 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1538/91 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1980/92 [4], ustanawia szczegółowe zasady wykonania norm handlowych w sektorze mięsa drobiowego;
w świetle zdobytego doświadczenia należy wprowadzić zmiany do niektórych definicji dotyczących gatunku, wieku, prezentacji tuszy i budowy anatomicznej; w celu zapobiegania oszukańczym praktykom konieczne jest zdefiniowanie produktu pod nazwą "magret" lub "maigret"
w celu jednolitego stosowania rozporządzenia (EWG) nr 1538/91, należy zdefiniować określenia "obrót" oraz "partia" w sektorze mięsa drobiowego oraz należy zmienić specjalne dopuszczalne odchylenia przy monitorowaniu stosowania definicji tusz drobiowych, nazw prezentacji oraz kategorii jakości w odniesieniu do tusz i kawałków;
w celu dostosowania do rzeczywistej sytuacji w sektorze, należy zmienić niektóre kryteria regulujące warunki hodowli oraz progi ilościowe wymagane w przypadku fakultatywnego oznaczania metody hodowli;
artykuł 14 rozporządzenia (EWG) nr 1538/91 stanowi, że podawane nazwy i określenia mają być sformułowane co najmniej w języku lub językach Państwa Członkowskiego, w którym ma miejsce sprzedaż detaliczna lub inne wykorzystanie produktu; wymieniony przepis należy zmienić zgodnie z dyrektywą Rady 79/112/EWG z dnia 18 grudnia 1978 r. w sprawie zbliżanie ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do etykietowania, prezentacji i reklamowania środków spożywczych przeznaczonych na sprzedaży końcowemu konsumentowi [5], ostatnio zmieniona dyrektywą91/72/EWG [6], w celu ułatwienia obrotu mięsem drobiowym w innych przypadkach niż dostawa mięsa drobiowego do konsumenta końcowego;
z uwagi na rozwój ekonomiczny i technologiczny zarówno w dziedzinie obróbki drobiu jak i kontroli oraz przy założeniu, że zawartość wody jest szczególnie ważnym czynnikiem w obrocie kurczakami mrożonymi i głęboko mrożonymi, badania wspólnotowe wskazały na potrzebę dostosowania odpowiednich przepisów; dlatego należy ustalić maksymalną zawartość wody w kurczakach mrożonych i głęboko mrożonych oraz należy określić system monitorowania zarówno w rzeźniach jak i we wszystkich fazach obrotu, nie naruszając zasady swobodnego obrotu produktów na jednolitym rynku;
należy zweryfikować wchłanianie wody w zakładzie produkcyjnym oraz ustalić wiarygodne metody oznaczania zawartości wody dodanej podczas obróbki tusz kurczaków mrożonych i głęboko mrożonych, bez wprowadzania rozróżnienia między wodą fizjologiczną, a inną wodą pochodzącą z obróbki kurczaków, przy założeniu, że stosowanie takiego rozróżnienia w praktyce byłoby trudne;
należy zakazać obrotu kurczakami mrożonymi lub głęboko mrożonymi, niespełniającymi norm, bez odpowiedniego oznaczenia na opakowaniu; w rezultacie konieczne jest przyjęcie praktycznych zasad odnośnie do oznaczeń nanoszonych na opakowania jednostkowe i zbiorcze, w zależności od ich miejsca przeznaczenia tak, aby ułatwić kontrole i zapewnić wykorzystanie produktów zgodnie z ich przeznaczeniem;
konieczne jest określenie działania podejmowanego w razie ujawnienia przez kontrolę nieprawidłowości w przewożonej partii towaru, w przypadku gdy produkt nie spełnia wymagań niniejszego rozporządzenia; należy ustanowić procedurę rozstrzygania sporów, które mogą powstać w związku z wewnątrzwspólnotowymi przewozami partii produktów;
w razie sporu, Komisja powinna mieć możliwość podjęcia natychmiastowego działania oraz przyjęcia środków odpowiednich do sytuacji;
harmonizacja wymagań dotyczących zawartości wody zakłada wyznaczenie wspólnotowych oraz krajowych laboratoriów referencyjnych;
należy ustanowić przepisy w celu uwzględnienia przyjęcia przez Państwa Członkowskie praktycznych metod kontroli zawartości wody w kurczakach mrożonych i głęboko mrożonych; mając na uwadze zapewnienie jednolitego stosowania niniejszego rozporządzenia, Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję oraz inne Państwa Członkowskie o przyjętych metodach;
artykuł 12 rozporządzenia (EWG) nr 1906/90 stanowi, że rozporządzenie Rady (EWG) nr 2967/76 z dnia 23 listopada 1976 r. ustanawiające wspólne normy zawartości wody w kurczakach, kurach i kogutach mrożonych oraz głęboko mrożonych [7], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3204/83 [8], nadal stosuje się do momentu wprowadzenia w życie norm przyjętych w art. 7 wymienionego rozporządzenia; niniejsze rozporządzenie zawiera środki, które wprowadzają w życie wymienione normy; dlatego należy uchylić wymienione rozporządzenie oraz rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2785/80 z dnia 30 października 1980 r. wprowadzające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia (EWG) nr 2967/76 [9], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3759/85 [10];
Komitet Zarządzający ds. mięsa drobiowego i jaj nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 1538/91 wprowadza się następujące zmiany:
1. Artykuł 1:
- odnosi się wyłącznie do wersji niderlandzkiej,
- w pkt 1 lit. a) tiret czwarte otrzymuje brzmienie:
- "— pisklę: (poussin, coquelet): kurczak o masie tuszy poniżej 650 g (mierzonej bez podrobów, głowy i łap); kurczaka ważącego od 650 g do 750 g można określić jako "poussin";, jeżeli jego wiek ubojowy nie przekracza 28 dni.
Przy sprawdzaniu wieku ubojowego Państwa Członkowskie mogą stosować przepisy art. 11.";
- w pkt 1 lit. c) otrzymuje brzmienie:
- "c) Kaczki (Anas platyrhynchos dom., cairina muschata), kaczki Mulard (c.m.x.a.p.),
- młoda kaczka lub pisklę kacze, (młoda) kaczka piżmowa, (młoda) kaczka Mulard: ptak z giętkim zakończeniem mostka (nieskostniałym),
- kaczka, kaczka piżmowa, kaczka Mulard: ptak z twardym (skostniałym) zakończeniem mostka",
- w pkt 2 lit. b) otrzymuje brzmienie:
- "b) Ćwiartka: ćwiartka z nogą lub ćwiartka z piersią uzyskana przez poprzeczne przecięcie połówki;",
- w pkt 2 lit. f) otrzymuje brzmienie:
- "f) noga kurczaka z częścią grzbietu: masa grzbietu nie przekracza 25 % masy całego kawałka;",
- w pkt 2 dodaje się lit. m) w brzmieniu:
- "m) magret, maigret: filet z piersi kaczek i gęsi określonych w ust. 3, zawierający skórę oraz tłuszcz podskórny pokrywający mięsień piersiowy, bez mięśnia piersiowego głębokiego",
- w pkt 2 po lit. a)-m) dodaje się, co następuje:
"W przypadku produktów wymienionych w lit. e), g) i h), zdanie "cięcia wykonuje się w stawach"; oznacza cięcia dokonane między liniami odgraniczającymi stawy, jak pokazano w formie graficznej w załączniku Ia.";
2. Dodaje się art. 1a w brzmieniu:
"Artykuł 1a
Do celów niniejszego rozporządzenia:
"wprowadzanie do obrotu"; oznacza posiadanie lub wystawianie na sprzedaż, oferowanie na sprzedaż, sprzedawanie, dostawę lub jakąkolwiek inną formę wprowadzania do obrotu;
"partia"; oznacza mięso drobiowe tego samego gatunku i rodzaju, tej samej klasy, z tej samej rzeźni bądź z tego samego zakładu rozbioru, zlokalizowanego w tym samym miejscu, które ma być poddane kontroli.
Do celów art. 8 oraz załącznika V i VI, partia obejmuje jedynie opakowania jednostkowe tej samej nominalnej kategorii masy.";
3. W art. 2 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
We wszystkich prezentacjach tusz, jeżeli nie została usunięta głowa, w tuszy mogą pozostać tchawica, przełyk i wole.";
4. W art. 7 wprowadza się następujące zmiany:
- ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Decyzje wynikające z niezachowania zgodności z art. 1, 2 i 6 można jedynie podejmować w odniesieniu do całej partii, skontrolowanej zgodnie z przepisami niniejszego artykułu.",
- ust. 2 skreśla się,
- tabelę zawartą w ust. 3 zastępuje się tabelą w brzmieniu:
"Wielkość partii _BAR_ Liczność próbki _BAR_ Dopuszczalna liczba jednostek wadliwych _BAR_
Łącznie _BAR_ W odniesieniu do art. 1, 3 i art. 6 ust.1 _BAR_
1 _BAR_ 2 _BAR_ 3 _BAR_ 4 _BAR_
100 – 500 _BAR_ 30 _BAR_ 5 _BAR_ 2 _BAR_
501 – 3200 _BAR_ 50 _BAR_ 7 _BAR_ 3 _BAR_
< 3200 _BAR_ 80 _BAR_ 0 _BAR_ 4 _BAR_
- ust. 4 i 5 otrzymują oznaczenie ust. 3 i 4 oraz otrzymują brzmienie:
"4.
Podczas badania partii mięsa drobiowego klasy A dozwolona jest dopuszczalna całkowita liczba jednostek wadliwych, określona w trzeciej kolumnie tabeli w ust. 3.
W przypadku filetów z piersi jednostki wadliwe mogą również obejmować filety z zawartością w masie do 2 % tkanki chrzęstnej (giętkie zakończenie mostka).
Jednakże liczba jednostek wadliwych niezgodnych z przepisami pkt 1 i 3 w art. 1 ust. 1 i 3 oraz art. 6 ust. 1, nie przekracza wielkości przedstawionych w kolumnie 4 tabeli zawartej w ust. 3.
W odniesieniu do art. 1 ust. 3 pkt 3, jednostki wadliwej nie uważa się za dopuszczalną, chyba że jej ciężar wynosi, co najmniej 240 g w przypadku wątróbek kaczych oraz przynamniej 385 g w przypadku wątróbek gęsich.
5.
Podczas badania partii mięsa drobiowego klasy B podwaja się dopuszczalną liczbę jednostek wadliwych.";
5. W art. 10 wprowadza się zmiany w brzmieniu:
- w ust. 1 zdanie wprowadzające otrzymuje brzmienie:
"1.
W celu oznaczenia rodzaju hodowli, z wyjątkiem hodowli organicznej i biologicznej, żadne inne określenia niż określenia ustalone w niniejszym rozporządzeniu oraz odpowiadające im określenia w innych językach wspólnotowych, wymienione w załączniku III, nie mogą występować na etykietach w rozumieniu art. 1 ust. 3 lit. a) dyrektywy 79/112/EWG, o ile spełnione są odpowiednie warunki wymienione w załączniku IV.",
- dotyczy wyłącznie wersji niderlandzkiej
- ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Podawanie wieku w momencie uboju lub okresu tuczu jest dopuszczalne jedynie w przypadku gdy stosuje się jedno z określeń wymienionych w ust. 1 oraz w odniesieniu do wieku nie niższego niż wiek wskazany w załączniku IV lit b), c) lub d).
Jednakże przepisu tego nie stosuje się w przypadku zwierząt objętych art. 1 pkt 1 lit. a) tiret czwarte.";
6. Artykuł 14 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 14
Nazwy produktów oraz inne określenia przewidziane w niniejszym rozporządzeniu należy podawać:
- w przypadku sprzedaży konsumentowi końcowemu, w języku łatwo zrozumiałym dla nabywców określonych w art. 14 dyrektywy Rady 79/112/EWG w Państwie Członkowskim, w którym sprzedaż taka ma miejsce; niniejszy przepis nie stanowi przeszkody dla podawania tych danych szczegółowych w różnych językach
- w każdym innym przypadku, w jednym lub kilku językach Wspólnoty.";
7. Dodaje się art. 14a w brzmieniu:
"Artykuł 14a
1.
Bez uszczerbku dla ust. 6 i 10, kurczaki mrożone i głęboko mrożone można wprowadzać do obrotu w ramach działalności gospodarczej lub handlowej we Wspólnocie, jedynie wówczas, gdy zawartość wody nie przekracza wartości, nieuniknionych ze względów technologicznych, oznaczonych za pomocą metody analizy opisanej w załączniku V (metoda wycieku) lub w załączniku V (metoda chemiczna).
2.
Właściwe organy wyznaczone przez każde Państwo Członkowskie zapewniają podjęcie przez rzeźnie wszystkich środków koniecznych do uzyskania zgodności z przepisami ust. 1, w szczególności, że:
- pobierane są próbki w celu monitorowania wchłaniania wody w procesie schładzania oraz zawartości wody w kurczakach mrożonych i głęboko mrożonych,
- wyniki badań są rejestrowane i przechowywane przez okres jednego roku,
- każda partia jest znakowana w sposób umożliwiający ustalenie daty produkcji; to oznakowanie partii musi znajdować się w dokumentacji produkcji.
3.
W rzeźniach przeprowadza się regularne kontrole wchłaniania wody, zgodnie z załącznikiem VII lub kontrole zgodne z załącznikiem V, co najmniej raz w ciągu czterogodzinnego okresu pracy.
Jeżeli kontrole te wykazują, że wchłonięta ilość wody przewyższa całkowitą zawartość wody dopuszczalną na mocy niniejszego rozporządzenia, z uwzględnieniem ilości wody wchłoniętej przez tusze w fazach przetwarzania nieobjętych tą kontrolą oraz jeżeli, w każdym przypadku, ilość wchłoniętej wody przekracza poziomy określone w załączniku VII pkt 9 lub w załączniku V pkt 7, rzeźnia dokonuje niezwłocznie niezbędnych technicznych dostosowań w procesie przetwarzania.
4.
We wszystkich przypadkach określonych w ust. 3 akapit drugi oraz w każdym innym przypadku, co najmniej raz na dwa tygodnie przeprowadza się kontrole, za pomocą pobierania próbek, kurczaków mrożonych i głęboko mrożonych pochodzących z każdej rzeźni, zgodnie z procedurami określonymi w załączniku V lub VI, których wyboru dokonuje właściwy organ w Państwie Członkowskim.
Z kontroli tych wyłączone są tusze przeznaczone wyłącznie do wywozu, jeżeli właściwemu organowi przedstawiono wystarczające dowody potwierdzające ten fakt.
5.
Kontrole określone w ust. 3 i 4 przeprowadzane są przez właściwe organy lub pod ich nadzorem.
Właściwe organy mogą, w szczególnych przypadkach, w odniesieniu do danej rzeźni stosować przepisy ust. 3, w szczególności pkt 1 i 9 załącznika VII oraz ust. 4 w sposób bardziej rygorystyczny, w przypadku gdy jest to konieczne dla zapewnienia przestrzegania wymogów dotyczących łącznej dopuszczalnej zawartości wody, na podstawie niniejszego rozporządzenia.
6.
Jeżeli wynik kontroli określonych w ust. 4, wykazuje przekroczenie dopuszczalnych wartości granicznych, daną partię uznaje się za niespełniającą wymagań niniejszego rozporządzenia.
Jednakże w takim przypadku dana rzeźnia może zażądać przeprowadzenia powtórnej analizy z zastosowaniem metody wybranej przez właściwy organ w Państwie Członkowskim.
7.
W przypadku gdy jest to konieczne po takiej powtórnej analizie, omawianą partię uznaje się za niespełniającą wymagań niniejszego rozporządzenia, właściwy organ podejmuje odpowiednie środki w celu wprowadzenia takiej partii do obrotu na terenie Wspólnoty jedynie pod warunkiem że zarówno opakowania jednostkowe, jak i zbiorcze danych tusz zostają oznakowane przez rzeźnię pod nadzorem właściwego organu, przy pomocy taśmy lub etykiety z umieszczoną na nich jedną z następujących formuł, napisanych czerwonymi wielkimi literami:
"Contenido en agua superior al límite CEE";
"Vandindhold overstiger EØF-Normen";
"Wassergehalt über dem EWG-Höchstwert";
"Περιεκτικότητα σε νερό ανώτερη του ορίου ΕΟΚ";
"Water content exceeds EEC limit";
"Teneur en eau supérieure à la limite CEE";
"Tenore d’acqua superiore al limite CEE";
"Watergehalte hoger dan het EEG-maximum";
.
Partia określona w akapicie pierwszym, pozostaje pod nadzorem właściwego organu do czasu zajęcia się nią zgodnie z przepisami tego ustępu lub rozdysponowana w inny sposób.
Jeżeli właściwemu organowi przedstawione zostają zaświadczenia potwierdzające przeznaczenie do wywozu partii określonej w akapicie pierwszym, właściwy organ podejmuje wszelkie konieczne środki, aby zapobiec wprowadzenia omawianej partii do obrotu we Wspólnocie.
Formuły przewidziane w pierwszym akapicie umieszcza się w eksponowanym miejscu, w taki sposób, aby były dobrze widoczne, łatwe do odczytania i nieusuwalne.
Formuły takie nie są w żaden sposób ukryte, zasłonięte lub przesłonięte innymi nadrukami czy obrazkami.
Wysokość liter na opakowaniu jednostkowym wynosi, co najmniej 1 cm a 2 cm na opakowaniach zbiorczych.
8.
W przypadku gdy istnieją poważne podstawy do podejrzeń występowania nieprawidłowości, Państwo Członkowskie przeznaczenia może przeprowadzić niedyskryminacyjne kontrole wyrywkowe kurczaków mrożonych lub głęboko mrożonych, w celu zweryfikowania, czy przewożona partia spełnia wymagania niniejszego artykułu.
9.
Kontrole określone w ust. 8, przeprowadza się w miejscu przeznaczenia towarów lub w innym stosownym miejscu, pod warunkiem że drugie z wymienionych miejsc nie znajduje się na granicy i nie jest zbytnio oddalone od wyznaczonej trasy przewozu towarów oraz że po pobraniu próbek do kontroli możliwy jest dalszy przewóz towarów do miejsca przeznaczenia.
Jednakże dane produkty nie zostają sprzedane konsumentowi końcowemu do czasu ogłoszenia wyniku kontroli.
Kontrole takie przeprowadza się jak najszybciej, aby nadmiernie nie opóźniać wprowadzania produktów do obrotu lub nie powodować zwłoki mogącej prowadzić do obniżenia ich jakości.
Wyniki tych kontroli i wszelkie decyzje podejmowane w ich następstwie oraz powody ich podjęcia podaje się do wiadomości wysyłającego, odbiorcy lub ich przedstawicieli, najpóźniej w terminie dwóch dni roboczych od dnia pobrania próbek.
O decyzjach podjętych przez właściwe organy w Państwie Członkowskim będącym miejscem przeznaczenia oraz o powodach podjęcia takich decyzji informuje się właściwe organy w Państwie Członkowskim wysyłki.
Na wniosek wysyłającego lub jego przedstawiciela, wymienione decyzje oraz przyczyny ich podjęcia zostają przekazane w formie pisemnej wraz ze szczegółowymi informacjami na temat prawa do odwołania się od decyzji, które jest dostępne na mocy prawa obowiązującego w Państwie Członkowskim przeznaczenia oraz na temat procedury odwoławczej i wymaganych terminach.
10.
Jeżeli wyniki kontroli określonej w ust. 8, wykazują przekroczenie dopuszczalnych wartości granicznych, właściciel danej partii może wystąpić o przeprowadzenie powtórnej analizy wybraną przez siebie metodą w jednym z laboratoriów referencyjnych wymienionych w załączniku VIII lub w jakimkolwiek innym laboratorium upoważnionym przez właściwe organy do przeprowadzania takiej kontroli.
Wydatki spowodowane wymienioną powtórną analizą pokrywa właściciel partii.
Zadania oraz zakres kompetencji laboratoriów referencyjnych określone są w załączniku IX.
11.
Jeżeli w wyniku kontroli przeprowadzonej zgodne z ust. 8 i 9 oraz powtórnej analizy, o ile takiej zażądano, uznano kurczaki zamrożone lub głęboko zamrożone za niespełniające wymagań niniejszego artykułu, właściwe organy w Państwie Członkowskim przeznaczenia, stosują procedury przewidziane w ust. 7.
12.
W przypadkach przewidzianych w ust. 10 i 11, właściwe organy w Państwie Członkowskim przeznaczenia, kontaktują się bezzwłocznie z właściwymi organami w Państwie Członkowskim wysyłki.
Wymienione organy podejmują wszelkie niezbędne środki oraz powiadamiają właściwe organy pierwszego Państwa Członkowskiego, co do charakteru przeprowadzanych kontroli, podjętych decyzjach oraz przyczynach podjęcia tego rodzaju decyzji.
Jeżeli kontrole określone w ust. 8 i 10 wykazują powtarzające się nieprawidłowości lub jeżeli kontrole takie, w opinii Państwa Członkowskiego wysyłki, przeprowadzane są bez wystarczających podstaw, właściwe organy zainteresowanych Państw Członkowskich powiadamiają Komisję o tych faktach.
W zakresie niezbędnym do zapewnienia jednolitego stosowania niniejszego rozporządzenia lub na wniosek właściwego organu w Państwie Członkowskim przeznaczenia oraz przy uwzględnieniu charakteru naruszeń, Komisja może:
- wysłać delegację ekspertów do danego przedsiębiorstwa i wspólnie z właściwymi organami krajowym przeprowadzić inspekcję na miejscu, lub
- wystąpić do właściwych organ Państwa Członkowskiego wysyłki, o wzmożenie pobierania próbek produktów w danym przedsiębiorstwie oraz, o ile konieczne, o zastosowanie sankcji zgodnie z art. 10 rozporządzenia (EWG) nr 1906/90.
Komisja informuje Państwa Członkowskie o wynikach swojego dochodzenia.
Państwa Członkowskie, na których terytorium przeprowadzana jest inspekcja, udzielają ekspertom wszelkiej pomocy koniecznej do wykonania powierzonego im zadania.
Do czasu wyników ustaleń Komisji, Państwo Członkowskie wysyłki, na wniosek Państwa Członkowskiego przeznaczenia, musi zintensyfikować kontrole produktów pochodzących z danego przedsiębiorstwa.
W przypadku gdy środki te podejmuje się w celu wyeliminowanie wielokrotnych nieprawidłowości zawinionych przez przedsiębiorstwo, Komisja obciąża to przedsiębiorstwo wszystkimi kosztami wynikłymi z zastosowania przepisów zawartych w akapicie trzecim wszystkich tiret.
13.
Państwa Członkowskie podejmują praktyczne środki w odniesieniu do kontroli przewidzianych w niniejszym artykule.
Informują one inne Państwa Członkowskie oraz Komisję do dnia 1 listopada 1993 r. o podjętych środkach.
Informacje o jakichkolwiek istotnych zmianach przekazywane są niezwłocznie do wiadomości pozostałych Państw Członkowskich i Komisji.";
8. Załączniki I, III oraz IV otrzymują brzmienie zgodnie z załącznikami do niniejszego rozporządzenia;
9. Dodaje się załączniki Ia, V, VI, VII, VIII oraz IX odpowiadające załącznikom do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Rozporządzenia (EWG) nr 2967/76 i (EWG) nr 2785/80 tracą moc.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 grudnia 1993 r.
Artykuł 1 pkt 7 i art. 2 stosuje się od dnia 1 marca 1994 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2915/93
z dnia 22 października 1993 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 3077/78 w sprawie równoważności z certyfikatami wspólnotowymi świadectw załączanych do chmielu przywożonego z państw trzecich
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1696/71 z dnia 26 lipca 1971 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku chmielu [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3124/92 [2], w szczególności jego art. 5 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3077/78 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2238/91 [4], uznaje równoważność z certyfikatami wspólnotowymi świadectw załączanych do chmielu przywożonego z niektórych państw trzecich i podaje wykaz organizacji w tych państwach, upoważnionych do wydawania świadectw równoważności, jak również objętych nimi produktów; późniejsze wydarzenia polityczne sprawiły, iż niezbędne stało się zweryfikowanie tego wykazu; właściwe organizacje w tych państwach trzecich są odpowiedzialne za uaktualnianie informacji zawartych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia i utrzymanie bliskiej współpracy z Komisją na drodze wymiany danych informacji z jej departamentami;
Węgry zobowiązały się do sprostania wymaganiom stawianym wprowadzaniu do obrotu chmielu i produktów chmielowych i wyznaczyły organizację wydającą świadectwa równoważności; dlatego takie świadectwa powinny być uznawane za równoważne z certyfikatami wspólnotowymi, a produkty, które obejmują, powinny być dopuszczone do swobodnego obrotu; Załącznik do rozporządzenia (EWG) nr 3077/78 powinien zostać odpowiednio zmieniony;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Chmielu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3077/78 dodaje się zdanie w brzmieniu:
"Załącznik jest poddawany przeglądowi na podstawie informacji przekazywanych przez zainteresowane państwa trzecie."
Załącznik do niniejszego rozporządzenia zastępuje Załącznik do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3077/78.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2918/93
z dnia 22 października 1993 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 3076/78 w sprawie przywozu chmielu z państw trzecich
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1696/71 z dnia 26 lipca 1971 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku chmielu [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) 3124/92 [2], w szczególności jego art. 5 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje: w przypadku przywożonego chmielu, który nie spełnia minimalnych wymagań stosowanych przy wprowadzaniu do obrotu, określonych w Załączniku do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 890/78 z dnia 28 kwietnia 1978 r. ustanawiającego szczegółowe zasady certyfikacji chmielu [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 2265/91 [4], wyrażenie "wprowadzić do swobodnego obrotu" w art. 7a akapit drugi rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3076/78 [5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 717/93 [6], może powodować trudności dla krajowych władz administracyjnych, związane z tym, że kontrole jakości odbywają się w miejscach przeznaczenia, a nie w punktach wprowadzenia, czyli w dużym odstępie czasowym od zakończenia formalności związanych z odprawą celną; do momentu kontroli przywożony chmiel jest już prawdopodobnie wymieszany z chmielem pochodzącym z terenu Wspólnoty, a tym samym niemożliwe jest odtworzenie jego pochodzenia i uchylenie procedury odprawy celnej; dlatego art. 7a akapit drugi rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3076/78 w sprawie przywozu chmielu z państw trzecich powinien zostać zmieniony;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Chmielu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 7a rozporządzenia (EWG) nr 3076/78 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Jeśli właściwe władze Państw Członkowskich uznają, że zbadane próbki nie odpowiadają minimalnym wymaganiom stosowanym przy wprowadzeniu do obrotu, wymienionym powyżej, odpowiednia partia towaru nie może zostać wprowadzona do obrotu we Wspólnocie."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2928/93
z dnia 25 października 1993 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 890/78 ustanawiające szczegółowe zasady certyfikacji chmielu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1696/71 z dnia 26 lipca 1971 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku chmielu [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3124/92 [2], w szczególności jego art. 2 ust. 5,
rozporządzenie Rady (EWG) nr 1784/77 z dnia 19 lipca 1977 r. dotyczące certyfikacji chmielu [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1987/93 [4], wyłącza się niektóre produkty z procesu certyfikacji ze względu na ich szczególne właściwości oraz ich planowane użycie; izomeryzowane proszki z chmielu oraz nowe izomeryzowane produkty z chmielu określone w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1784/77, zaliczane są do tej samej grupy produktów, co izomeryzowane ekstrakty chmielu; należy dokładniej określić te produkty w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 890/78 [5], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 2265/91 [6]; a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 1 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia (EWG) nr 1784/77 stanowi, że produkty zwolnione z certyfikacji powinny podlegać odpowiednim procedurom kontrolnym; procedura kontrolna musi zapewnić, że takie produkty nie spowodują zakłócenia normalnego obrotu produktów certyfikowanych oraz ich użycia jedynie w celach ściśle określonych i tylko przez te osoby, dla których są one przeznaczone;
za procedury kontrolne odpowiedzialne są organy przeprowadzające certyfikację;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Chmielu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 890/76 wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
a) "chmiel nieprzetworzony"; oznacza chmiel, który przeszedł jedynie wstępne suszenie i pakowanie;
b) "chmiel przetworzony"; oznacza chmiel, który przeszedł końcowe suszenie i pakowanie;
c) "chmiel z nasionami"; oznacza chmiel sprzedawany z zawartością nasion większą niż 2 % jego wagi;
d) "chmiel odziarniony"; oznacza chmiel sprzedawany z zawartością nasion nieprzekraczającą 2 % jego wagi;
e) "izomeryzowany ekstrakt chmielu"; oznacza ekstrakt, w którym kwasy alfa uległy prawie całkowitej izomeryzacji;
f) "izomeryzowany proszek z chmielu"; oznacza proszek, w którym kwasy alfa uległy prawie całkowitej izomeryzacji;
g) "nowe izomeryzowane produkty z chmielu"; oznaczają produkty, w których nie tylko kwasy alfa uległy całkowitej izomeryzacji, ale również inne składniki uległy zmianie w większym lub mniejszym stopniu (zgodnie z etapem, na którym przeprowadzona została przemiana kwasów alfa oraz zgodnie z warunkami, na których doszło do tej przemiany) lub zostały celowo wyeliminowane z produktu końcowego;
h) "plombowanie"; oznacza zamykanie opakowań pod nadzorem urzędowym w sposób, który powoduje zniszczenie pieczęci w momencie otwarcia opakowania;
i) "zamknięty obieg pracy"; oznacza proces obejmujący przygotowanie i przetworzenie chmielu przeprowadzane pod nadzorem urzędowym, w sposób wykluczający dodanie lub usunięcie chmielu lub produktów przetworzonych podczas procesu.
Zamknięty obieg pracy rozpoczyna się od otwarcia zapieczętowanych opakowań zawierających chmiel oraz produkty z chmielu, przeznaczonych do przygotowania i przetworzenia, a kończy się w momencie zaplombowania opakowań zawierających przetworzony chmiel lub produkty z chmielu;
j) "przesyłka"; oznacza ilość opakowań zawierających chmiel lub produkty z chmielu o tych samych właściwościach, przedstawione w tym samym czasie przez tą samą osobę, współproducenta lub przez tego samego przetwórcę";
2) w art. 8. ust. 5 i 6 otrzymują brzmienie:
"5.
Za wyjątkiem substancji określonych w załączniku V, jedynie certyfikowany chmiel i produkty z chmielu określone w art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 1784/77, można wprowadzać do zamkniętego procesu technologicznego.
Można je wprowadzać jedynie w stanie, w którym zostały certyfikowane.
6.
W przypadku, gdy w czasie produkcji wyciągów wytwarzanych przy użyciu ditlenku węgla, musi zostać przerwane przetwarzanie w obrębie zamkniętego procesu technologicznego z przyczyn technicznych, przedstawiciele właściwych organów lub departamentów określonych w art. 1 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 1784/77, opieczętowują opakowanie zawierające produkt przejściowy, w momencie przerwania przetwarzania.
Pieczęć może zostać złamana jedynie przez wyżej wymienionych przedstawicieli, gdy dojdzie do wznowienia przetwarzania";
3) w art. 10 wprowadza się następujące zmiany:
a) zdanie otwierające otrzymuje brzmienie:
"Produkty określone w art. 1 ust. 1 lit. a)–f) rozporządzenia (EWG) nr 1784/77 podlegają następującej kontroli:"
b) litera b) otrzymuje brzmienie:
"b) W przypadku izomeryzowanych ekstraktów chmielu, izomeryzowanych proszków z chmielu oraz nowych izomeryzowanych produktów z chmielu wymienionych w załączniku VI, przetwórca zgłasza organowi kontrolnemu, każdego roku nie później niż 31 grudnia, ilości wyprodukowane oraz ilości sprzedane.
Opakowanie powinno być oznaczone wyrazami "izomeryzowany ekstrakt chmielu", "izomeryzowany proszek z chmielu" lub "nowe izomeryzowane produkty z chmielu"; powinna się na nim znaleźć również informacja dotycząca wagi i objętości, pierwotnej odmiany oraz produktu, który został użyty, a także procentowego udziału użytego produktu;"
c) litera d) otrzymuje brzmienie:
"d) W przypadku chmielu i produktów z chmielu umieszczonych w małych opakowaniach przeznaczonych na sprzedaż osobom prywatnym dla ich własnego użytku, waga opakowania nie może przekraczać:
- 1 kg, w przypadku szyszek oraz proszku,
- 300 g, w przypadku ekstraktów, proszku oraz nowych izomeryzowanych produktów.
Opis produktu i jego waga muszą pojawić się na opakowaniu.";
4) w załączniku VI dodaje się Załącznik do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2958/93
z dnia 27 października 1993 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2019/93 w odniesieniu do szczególnych uzgodnień dotyczących dostaw niektórych produktów rolnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2019/93 z dnia 19 czerwca 1993 r. wprowadzające szczególne środki dla mniejszych wysp Morza Egejskiego, dotyczące niektórych produktów rolnych [1], w szczególności jego art. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3813/92 z dnia 28 grudnia 1992 r. w sprawie jednostki rozliczeniowej i kursów przeliczeniowych, jakie mają być stosowane do celów wspólnej polityki rolnej [2], w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje: środki częściowo finansowane przez Sekcję Gwarancji EFOGR, które mają na celu uwzględnienie, w odniesieniu do dostaw niektórych wspólnotowych produktów rolnych, wyjątkowego położenia geograficznego mniejszych wysp Morza Egejskiego, składają się ze świadczeń w formie ryczałtowej stawki pomocy w odniesieniu do dostaw tych produktów, w ramach przewidywanego bilansu dostaw, pomoc jest dostosowywana w stosunku do oddalenia różnych grup wysp korzystających z niej;
skutki świadczeń przyznawanych w formie pomocy, mającej na celu pokrycie wyższych lokalnych kosztów obrotu, muszą być odzwierciedlone w cenach płaconych przez użytkowników końcowych; greckie władze muszą przyjąć właściwe środki w celu ustalenia ich skutków;
lokalne spożycie produktów rolnych korzystających ze wspólnotowej pomocy pociąga za sobą zakaz ponownych wysyłek takich produktów do innych części Wspólnoty oraz ich wywozu do państw trzecich w postaci nieprzetworzonej lub po przetworzeniu; w tym celu muszą zostać przyjęte specjalne środki kontroli; greckie władze są zobowiązane do przyjęcia niezbędnych środków w celu zapobieżenia ponownym wysyłkom i wywozowi danych produktów oraz, w miarę potrzeby, nałożyć w odniesieniu do nich kary;
władze administrujące powinny mieć do dyspozycji niezbędne instrumenty do zapewnienia, iż uzgodnienia w sprawie dostaw są stosowane zgodnie z ich przeznaczeniem, którym sąregularne dostawy produktów użytkownikom oraz przekazywanie świadczeń lokalnym konsumentom; w tym celu władze odpowiedzialne za wykonywanie procedur dostaw muszą ustalić odstępy czasu, w których produkty mają być dostarczane, oraz ich ilości, w związku z dostępnymi rynkami zbytu na te produkty;
uzgodnienia w sprawie dostaw mogą być stosowane w oparciu o pozwolenie na przywóz przewidziane w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 3719/88 [3], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 1963/93 [4]; wydanie tego dokumentu, zwanego dalej "świadectwem pomocy", z zastrzeżeniem wniesienia przez wnioskodawcę zabezpieczenia równego 20 % kwoty pomocy odpowiadającej przyznanej ilości;
powinien istnieć system wspólnotowych kontroli dotyczących środków podjętych przez władze greckie w celu zapewnienia, że są one właściwie wykonywane; w tym celu należy ustanowić przepis dotyczący okresowego powiadamiania Komisji;
procedury przyjęcia zasad stosowania rozporządzenia (EWG) nr 2019/93 nie zostały zakończone w okresie w nim ustanowionym; dlatego niezbędne są przepisy tymczasowe w celu przyznania pomocy w 1993 r.; dlatego przepisy niniejszego rozporządzenia powinny być stosowane niezwłocznie;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opiniami właściwych komitetów zarządzających,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Ustala się ryczałtową stawkę pomocy określoną w art. 3 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, dla wszystkich produktów określonych w jego Załączniku, na poziomie:
- 15 ECU/tonę dla przesyłek na wyspy z grupy A określonych w załączniku I,
- 30 ECU/tonę dla przesyłek na wyspy z grupy B określonych w załączniku II.
2. Jednakże w przypadku owoców i warzyw kwoty pomocy, określone powyżej, zostaną obniżone zgodnie z art. 3 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, jak od 1994 r.
3.
Pomoc wypłacana jest na pisemną prośbę zainteresowanej strony oraz po przedstawieniu świadectwa pomocy, w których należycie dokonano odpowiednich wpisów.
Władze greckie ustanawiają terminy przedkładania wniosków o świadectwa oraz mogą przewidzieć specjalny druk wniosku.
4.
Wniosek musi być wniesiony nie później niż 12 miesięcy od daty wpisów, z wyjątkiem przypadku siły wyższej.
Jeśli zostanie wniesiony po upływie tego okresu, lecz w ciągu następnych sześciu miesięcy, pomoc wypłacana jest w wysokości 85 % mającej zastosowanie.
Pomoc jest wypłacana przez władze greckie nie później niż dwa miesiące po dniu, w którym wniosek został wniesiony, z wyjątkiem:
a) przypadków siły wyższej;
lub
b) przypadku gdy rozpoczęto postępowanie administracyjne w sprawie uprawnienia do pomocy.
W takich przypadkach wypłata ma miejsce dopiero po uznaniu uprawnienia.
5.
Świadectwo pomocy należy sporządzić na druku pozwolenia na przywóz określonym w Załączniku do rozporządzenia (EWG) nr 3719/88.
Artykuł 8 ust. 3 i 5, art. 9, 10, 13–16, 19, 20 i 21, art. 24–31 i 33–37 rozporządzenia (EWG) nr 3719/88 stosuje się, z potrzebnymi zmianami, z zastrzeżeniem przepisów niniejszego rozporządzenia.
6.
Wpis "Świadectwo pomocy grupy A" lub "Świadectwo pomocy grupy B" jest drukowane lub stawiana jest pieczęć z jego treścią w polu 20 (specjalne dane szczegółowe) świadectwa.
Skreśla się pola 7 i 8 świadectwa.
7.
Świadectwo pomocy wydawane jest na prośbę zainteresowanych stron, z zastrzeżeniem ilości przewidzianych w prognozie bilansu dostaw, przez władze wyznaczone przez Grecję.
Władze greckie mogą ustalić termin wydania świadectwa.
8.
Wydanie świadectwa pomocy uwarunkowane jest wniesieniem zabezpieczenia, którego wysokość jest równa 20 % stosowanej kwoty pomocy.
Jeśli we wnioskach przekroczone zostaną ilości dostępne na dany okres, ilości wnioskowane obniża się przez zastosowanie standardowego współczynnika redukcji.
9.
Świadectwo pomocy przedstawiane jest władzom miejsca przeznaczenia w tym samym czasie, co produkty, do których się odnosi.
Władze greckie dokonują odpowiednich wpisów w świadectwie pomocy.
10.
Dowód wykorzystania świadectwa pomocy dostarczany jest w ciągu 30 dni następujących po wygaśnięciu okresu ważności świadectwa, z wyjątkiem przypadku siły wyższej.
Artykuł 2
Stawką, jaką należy stosować do przeliczania pomocy, określonej w art. 1 ust. 1, na walutę krajową, jest rolniczy kurs przeliczeniowy stosowany w dniu, w którym odpowiednie ilości zostały zaksięgowane w ciężar pomocy przez władze greckie.
Artykuł 3
1.
W przypadku przekazania produktu lub świadectwa innej stronie posiadacz świadectwa pomocy zawiera w kontrakcie klauzulę gwarantującą, że korzyści ze świadczeń zostaną przeniesione na użytkownika końcowego.
Taka klauzula zawierana jest we wszelkich kolejnych umowach odnoszących się do produktu.
2.
Władze greckie podejmują wszelkie właściwe kroki w celu sprawdzenia, czy świadczenia z przyznanej pomocy zostały przeniesione.
3.
W przypadku gdy świadczenia nie zostały przeniesione, władze greckie:
- odzyskują całość lub część przyznanych świadczeń od posiadacza świadectwa pomocy,
- mogą, zależnie od tego, w jakim stopniu obowiązki nie zostały wypełnione, tymczasowo lub całkowicie ograniczyć lub zawiesić prawo składania wniosku o świadectwa pomocy.
4.
Do celów ust. 3 tiret pierwsze:
- uznaje się, że posiadacz świadectwa pomocy otrzymał przyznane świadczenie,
- przyznane świadczenie jest równe kwocie pomocy.
Artykuł 4
1.
Władze greckie przyjmują środki niezbędne dla zapobieżenia powtórnej wysyłce do innych części Wspólnoty oraz wywozu do państw trzecich produktów przetworzonych bądź nieprzetworzonych, objętych uzgodnieniami w sprawie dostaw, oraz powiadomią Komisję o tych przepisach nie później niż dnia 1 lutego 1994 r.
2.
Do celów ust. 1 ponowna wysyłka produktów do miejsc przeznaczenia znajdujących się poza wyspami grupy A lub grupy B stanowi ponowną wysyłkę do innej części Wspólnoty.
Artykuł 5
Władze greckie powiadamiają Komisję najpóźniej do ostatniego dnia każdego miesiąca o następujących danych odnoszących się do poprzedniego miesiąca, według produktów:
- ilości, w stosunku do których złożono wnioski o świadectwa pomocy,
- liczba przypadków niewykorzystania świadectw pomocy oraz związane z nimi ilości,
sporządza oddzielnie dla każdego odbiorcy grupy wysp.
Artykuł 6
Pomoc dotycząca ilości produktów, podana w szacunkowym bilansie dostawy na 1993 r, zwiększana jest, drogą rekompensat i zwrotów kosztów dostawy, o kwotę równą 50 % ustanowionej ryczałtowej stawki pomocy; zwiększenie stosuje się do przesyłek wysłanych najpóźniej do dnia 31 grudnia 1993 r.
Artykuł 7
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3030/93
z dnia 12 października 1993 r.
w sprawie wspólnych reguł przywozu niektórych wyrobów włókienniczych z państw trzecich
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: Wspólnota zaakceptowała rozszerzenie Porozumienia dotyczącego międzynarodowego handlu wyrobami włókienniczymi o warunki ustanowione w Protokole w sprawie rozszerzenia Porozumienia oraz o wnioski przyjęte przez Komitet ds. Wyrobów Włókienniczych GATT dnia 9 grudnia 1992 r. i załączone do tego Protokołu;
Wspólnota wynegocjowała z szeregiem krajów dostawców trzyletnie przedłużenie istniejących porozumień w zakresie handlu wyrobami włókienniczymi;
porozumienia te określają wspólnotowe limity ilościowe na lata 1993, 1994 i 1995;
Wspólnota wynegocjowała nowe dwustronne porozumienia oraz inne uzgodnienia z szeregiem krajów dostawców;
Wspólnota wynegocjowała z szeregiem krajów dostawców porozumienia w formie protokołów dodatkowych w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi do Układów Europejskich i/lub Umów przejściowych;
konieczne jest zapewnienie, aby nie omijano celu każdej z tych umów, protokołów oraz innych porozumień poprzez zakłócenia w handlu; konieczne jest zatem ustalenie sposobu sprawdzania pochodzenia danych wyrobów oraz metod nawiązania właściwej współpracy administracyjnej;
system podwójnej kontroli zapewnia zgodność z limitami ilościowymi wywozu określonymi porozumieniami i protokołami; skuteczność tych środków zależy od wprowadzenia przez Wspólnotę limitów ilościowych w odniesieniu do przywozu wszystkich wyrobów z krajów dostawców, z których wywóz podlega limitom ilościowym;
wyroby wprowadzane do stref wolnocłowych lub przywożone zgodnie z uzgodnieniami regulującymi składy celne, odprawę czasową lub uszlachetnianie czynne (system zawieszeń) nie powinny podlegać tego rodzaju wspólnotowym limitom ilościowym;
porozumienia zawarte przez Wspólnotę z określonymi państwami trzecimi zawierają szczególne postanowienia dotyczące przywozu do Wspólnoty wyrobów rękodzieła ludowego oraz wyrobów tkanych ręcznie, dlatego konieczne jest określenie właściwych procedur w zakresie wdrażania ich postanowień;
należy przyjąć specjalne zasady dotyczące wyrobów ponownie przywożonych na mocy uzgodnień dotyczących uszlachetniania biernego oraz zarządzania odpowiednimi wspólnotowymi limitami ilościowymi;
w celu zapewnienia, aby wspólnotowe limity ilościowe nie były przekraczane, należy wprowadzić specjalną procedurę zarządzania, według której właściwe władze Państw Członkowskich nie będą wydawać zezwoleń na przywóz przed otrzymaniem potwierdzenia z Komisji, że w ramach danych limitów ilościowych wciąż istnieją niewykorzystane kwoty;
w celu uwzględnienia rozwoju przepływów handlowych, potrzeb w zakresie dodatkowego przywozu, jak również zobowiązań Wspólnoty wynikających z porozumień wynegocjowanych z krajami dostawcami należy wprowadzić skuteczne i szybkie procedury zmiany wspólnotowych limitów ilościowych oraz sposobu ich rozdziału;
w przypadku wyrobów nieobjętych limitami ilościowymi porozumienia przewidują procedurę konsultacji, według której można zawrzeć porozumienie z krajem dostawcą dotyczące wprowadzenia limitów ilościowych, na wypadek gdyby wielkość przywozu do Wspólnoty danej kategorii wyrobów przekroczyła określony próg; kraje dostawcy również zobowiązują się do zawieszenia bądź ograniczenia swojego wywozu na poziomie wskazanym przez Wspólnotę od daty wniosku dotyczącego takich konsultacji; w przypadku gdy porozumienie z krajem dostawcą nie zostanie osiągnięte w określonym terminie, Wspólnota może wprowadzić konkretne roczne bądź wieloletnie limity ilościowe;
w niektórych, wyjątkowych okolicznościach bardziej wskazane jest stosowanie limitów ilościowych na szczeblu regionalnym, a nie wspólnotowym, dlatego należy opracować efektywne procedury w zakresie podejmowania właściwych środków, które nie będą nadmiernie zakłócać funkcjonowania rynku wewnętrznego;
porozumienia, protokoły i uzgodnienia z określonymi państwami trzecimi przewidują możliwość objęcia przez Wspólnotę przywozu wyrobów włókienniczych i odzieży systemem nadzoru, dlatego należy ustanowić administracyjne procedury wprowadzenia i wdrożenia tego rodzaju środków nadzoru;
w wyniku wprowadzenia rynku wewnętrznego wyrobów włókienniczych i odzieży dnia 1 stycznia 1993 r. wspólnotowe limity ilościowe nie są już rozdzielane na pule Państw Członkowskich; porozumienia z państwami trzecimi przewidują możliwość konsultacji w przypadku jakichkolwiek problemów, które mogą zaistnieć wskutek regionalnej koncentracji bezpośredniego przywozu do Wspólnoty, w związku z czym należy ustanowić efektywne zasady wykonania tych postanowień;
porozumienia, protokoły oraz inne uzgodnienia z określonymi państwami trzecimi zawierają postanowienia dotyczące systemu współpracy między Wspólnotą i krajami dostawcami, którego celem jest zapobieganie omijaniu przepisów dokonywanemu poprzez przeładunek wyrobów, zmianę ich trasy bądź na inne sposoby; przyjęto procedurę konsultacji, na podstawie której z danym krajem można dojść do porozumienia w sprawie zmiany stosownego limitu ilościowego, w przypadku gdy wyjdzie na jaw fakt, że postanowienia porozumienia są omijane; kraje dostawcy zgodziły się również podjąć niezbędne środki w celu niezwłocznego zastosowania wszelkich środków dostosowawczych; w przypadku braku zawarcia w określonym terminie porozumienia z krajem dostawcą Wspólnota może wprowadzić równoważne zmiany, jeżeli przedstawione zostaną wyraźne dowody omijania przepisów;
w celu przestrzegania między innymi terminów określonych w porozumieniach należy ustanowić szybką i efektywną procedurę wprowadzania tego rodzaju limitów ilościowych oraz zawierania takich porozumień z krajami dostawcami;
przepisy niniejszego rozporządzenia muszą być stosowane zgodnie z międzynarodowymi zobowiązaniami Wspólnoty, w szczególności zobowiązaniami wynikającymi z wyżej wymienionych porozumień zawartych z krajami dostawcami,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zakres
1.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do przywozu wyrobów włókienniczych wymienionych w załączniku I, pochodzących z państw trzecich, z którymi Wspólnota zawarła dwustronne porozumienia, protokoły lub innego rodzaju uzgodnienia wymienione w załączniku II.
2.
Do celów ust. 1 wyroby włókiennicze z sekcji XI Nomenklatury Scalonej będą klasyfikowane według kategorii wymienionych w załączniku I.
3.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 2 ust. 6 klasyfikacja wyrobów wymienionych w załączniku I opiera się na Nomenklaturze Scalonej (CN).
Załącznik III ustanawia procedury w zakresie stosowania przepisów niniejszego ustępu.
4.
Zgodnie z niniejszym rozporządzeniem przywóz do Wspólnoty wyrobów włókienniczych określonych w ust. 1 nie podlega ograniczeniom ilościowym ani środkom o skutku równoważnym.
5.
Pochodzenie wyrobów określonych w ust. 1 ustala się zgodnie z zasadami obowiązującymi we Wspólnocie.
6.
Procedury ewidencjonowania oraz weryfikacji pochodzenia wyrobów określonych w ust. 1 są ustanowione w załącznikach III i IV, jak również w odpowiednim obowiązującym prawodawstwie wspólnotowym.
Artykuł 2
Limity ilościowe
1.
Przywóz do Wspólnoty wyrobów włókienniczych wymienionych w załączniku V, pochodzących z jednego z krajów dostawców wymienionych w tym załączniku oraz przywiezionych w okresie od dnia 1 stycznia 1993 r. do dnia 31 grudnia 1995 r. podlega rocznym limitom ilościowym ustanowionym w tym załączniku.
2.
Dopuszczenie do swobodnego obrotu we Wspólnocie podlegających limitom ilościowym wyrobów przywożonych, określonych w załączniku V, podlega przedstawieniu zezwolenia na przywóz wydanego przez władze Państwa Członkowskiego zgodnie z art. 12.
3.
Przywóz dokonywany na podstawie zezwoleń na przywóz będzie zaliczany na poczet limitów ilościowych ustanowionych na ten rok, w którym wyroby są wysłane z danego kraju dostawcy.
Do celów niniejszego rozporządzenia wyroby uważa się za wysłane w dniu, w którym zostały załadowane na środki transportowe użyte w celu ich wywozu.
4.
Przywóz wyrobów nieobjętych limitami ilościowymi przed dniem 1 stycznia 1993 r., które przed tą datą znajdowały się w trakcie wysyłki do Wspólnoty, nie podlega limitom ilościowym określonym w niniejszym artykule, pod warunkiem że wyroby te zostały rzeczywiście wysłane z kraju dostawcy, z którego pochodzą, przed dniem 1 stycznia 1993 r.
5.
Dopuszczenie do swobodnego obrotu wyrobów, których przywóz podlegał limitom ilościowym przed dniem 1 stycznia 1993 r. i które zostały wysłane przed tą datą, nadal następuje po przedstawieniu tych samych dokumentów przywozowych, jak również na tych samych warunkach przywozowych, które obowiązywały przed dniem 1 stycznia 1993 r.
6.
Definicja limitów ilościowych ustanowionych w załączniku V oraz kategorii wyrobów, do których mają one zastosowanie, jest dostosowywana zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17, w przypadku gdy okaże się to konieczne w celu zapewnienia, aby jakiekolwiek zmiany Nomenklatury Scalonej (CN) lub jakiekolwiek decyzje zmieniające klasyfikację tego rodzaju wyrobów nie prowadziły do redukcji takich limitów ilościowych.
7.
W celu zapewnienia, aby ilość wyrobów, na które wydaje się zezwolenia na przywóz, w żadnym momencie nie przekraczyła łącznych wspólnotowych limitów ilościowych dla każdej kategorii wyrobów włókienniczych oraz dla każdego z zainteresowanych państw trzecich, właściwe władze wydają zezwolenia na przywóz wyłącznie po uzyskaniu potwierdzenia z Komisji, że w ramach łącznych wspólnotowych limitów ilościowych dla danych kategorii wyrobów włókienniczych oraz dla zainteresowanych państw trzecich, w odniesieniu do których importer lub importerzy złożyli wnioski wymienionym władzom, istnieją wciąż wolne kwoty.
Artykuł 3
Wyroby rękodzieła ludowego oraz wyroby tkane ręcznie
1.
Limity ilościowe określone w załączniku V nie mają zastosowania wobec wyrobów produkowanych chałupniczo oraz wyrobów rękodzieła ludowego określonych w załącznikach VI i VIa, którym w momencie przywozu towarzyszy świadectwo wystawione przez właściwe władze kraju pochodzenia zgodnie z przepisami załączników VI i VIa oraz które spełniają inne warunki, ustanowione w tych załącznikach.
2.
Dopuszczenie do swobodnego obrotu we Wspólnocie wyrobów włókienniczych określonych w ust. 1 jest przyznawane wyłącznie w przypadku wyrobów objętych dokumentami przywozowymi wystawionymi przez właściwe władze Państw Członkowskich, pod warunkiem że podobne wyroby produkowane w sposób maszynowy są objęte limitami ilościowymi.
Wymienione dokumenty przywozowe wystawiane są automatycznie w terminie najwyżej pięciu dni roboczych od daty przedstawienia przez importera świadectwa określonego w ust. 1, wystawionego przez właściwe władze kraju dostawcy.
Dokument przywozowy jest ważny przez okres sześciu miesięcy i zawiera podstawę do zwolnienia, jak ma to miejsce w przypadku świadectwa określonego w ust. 1.
3.
Przepisy ust. 1 i 2 nie mają zastosowania do Brazylii, Hongkongu, Macao i Wietnamu.
4.
Jeżeli wywóz z Chin wyrobów określonych w ust. 1 przekroczy 15 % jakiegokolwiek wspólnotowego limitu ilościowego, ustanowionego w załączniku V, Chiny zaprzestają wydawania dalszych świadectw.
Artykuł 4
Przywóz czasowy
1.
Limity ilościowe określone w załączniku V nie mają zastosowania do wyrobów wprowadzanych do strefy wolnocłowej lub przywożonych na mocy uzgodnień regulujących składy celne, a także do wyrobów przywożonych czasowo bądź też w celu uszlachetniania czynnego (system zawieszeń) [1].
Jeżeli wyroby określone w poprzednim akapicie są następnie dopuszczane do swobodnego obrotu w stanie niezmienionym bądź też po obróbce lub przetworzeniu, zastosowanie mają przepisy art. 2 ust. 2, a wyroby dopuszczone w taki sposób do obrotu będą zaliczane na poczet limitów ilościowych ustalanych na rok, w którym wystawiono zezwolenie na wywóz.
2.
Jeżeli władze w Państwach Członkowskich ustalą, że przywóz wyrobów włókienniczych został zaliczony na poczet limitów ilościowych ustanowionych w załączniku V oraz że wyroby te zostały następnie ponownie wywiezione poza obszar celny Wspólnoty, to w terminie czterech tygodni powiadamiają one Komisję o odpowiednich ilościach towaru, które zostają ponownie zaliczone na poczet limitów ilościowych określonych w załączniku V i wykorzystane zgodnie z przepisami art. 12.
Artykuł 5
Uszlachetnianie bierne
Z uwzględnieniem warunków określonych w załączniku VII ponowny przywóz do Wspólnoty wyrobów włókienniczych po ich przetworzeniu w krajach wymienionych w tym załączniku nie podlega limitom ilościowym określonym w załączniku V, pod warunkiem że będzie on dokonywany zgodnie z przepisami obowiązujących we Wspólnocie rozporządzeń w sprawie uszlachetniania biernego.
Artykuł 6
Ceny
1.
Zgodnie z odpowiednimi postanowieniami uzgodnień dwustronnych z zainteresowanymi krajami dostawcami, jeżeli przywóz do Wspólnoty wyrobów wymienionych w załączniku I jest dokonywany po nienormalnie niskich cenach, Komisja, działając z własnej inicjatywy lub na żądanie Państwa Członkowskiego, może zażądać konsultacji z władzami danego kraju dostawcy zgodnie z art. 16.
2.
Środki mające na celu zaradzenie takiej sytuacji wprowadzane są zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17, z należnym poszanowaniem zasad i warunków zawartych w odpowiednich porozumieniach dwustronnych.
Artykuł 7
Przepisy dotyczące zasady elastyczności
Kraje dostawcy mogą dokonywać transferów między poszczególnymi limitami ilościowymi wymienionymi w załączniku V w stopniu przewidzianym w załączniku VIII i na warunkach w nim określonych, pod warunkiem uprzedniego notyfikowania Komisji.
Artykuł 8
Dodatkowy przywóz
Bez względu na załącznik V, jeżeli w szczególnych okolicznościach konieczny jest dodatkowy przywóz, Komisja może stworzyć dodatkowe możliwości przywozu w ciągu danego roku kontyngentowego.
Takie dodatkowe możliwości nie będą uwzględniane do celów stosowania art. 7.
W wyjątkowych okolicznościach Komisja w terminie pięciu dni roboczych od daty otrzymania wniosku od Państwa Członkowskiego przeprowadza konsultacje z Komitetem utworzonym na podstawie art. 17, a w terminie piętnastu dni, licząc od tej samej daty, podejmuje decyzję.
Środki przewidziane w niniejszym artykule są podejmowane zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17.
Artykuł 9
Regionalna koncentracja
1.
W przypadku nagłej i szkodliwej zmiany w tradycyjnym obrocie handlowym wyrobami podlegającymi limitom ilościowym lub nadzorowi przez kraj dostawcę, prowadzącym do regionalnej koncentracji bezpośredniego przywozu do Wspólnoty, Komisja będzie dążyć do rozwiązania tych problemów zgodnie z procedurami ustanowionymi w art. 17 oraz zasadami rynku wewnętrznego.
2.
Konsultacje z zainteresowanym krajem dostawcą są prowadzone zgodnie z procedurami ustanowionymi w art. 16.
Środki niezbędne do zaradzenia sytuacji określonej w ust. 1 są podejmowane zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17.
Artykuł 10
Środki ochronne
1.
Jeżeli przywóz do Wspólnoty wyrobów objętych jakąkolwiek kategorią i niepodlegających limitom ilościowym określonym w załączniku V oraz pochodzących z jednego z krajów wymienionych w załączniku IX przekroczy w stosunku do łącznej wielkości przywozu do Wspólnoty wyrobów z tej samej kategorii w poprzednim roku kalendarzowym wielkości podane w procentach w tabeli znajdującej się w załączniku IX, to może on zostać objęty limitami ilościowymi na warunkach określonych w niniejszym artykule.
2.
Ustęp 1 nie ma zastosowania, w przypadku gdy podane wielkości procentowe zostaną przekroczone wskutek spadku wielkości łącznego przywozu do Wspólnoty, a nie wskutek zwiększenia wywozu wyrobów pochodzących z zainteresowanego kraju dostawcy.
3.
Jeżeli Komisja, z własnej inicjatywy lub na żądanie Państwa Członkowskiego, uzna, że warunki wymienione w ust. 1 zostały spełnione oraz że daną kategorię wyrobów należy objąć limitami ilościowymi, to:
a) podejmuje konsultacje z zainteresowanym krajem dostawcą zgodnie z procedurą określoną w art. 16 w celu osiągnięcia porozumienia lub wspólnych wniosków w sprawie stosownego poziomu ograniczeń dotyczących danej kategorii lub wyrobów;
b) do momentu wypracowania wzajemnie satysfakcjonującego rozwiązania Komisja, działając zgodnie z ogólną regułą, zażąda od kraju dostawcy wprowadzenia tymczasowego limitu wywozu do Wspólnoty wyrobów objętych daną kategorią na okres trzech miesięcy od daty złożenia wniosku w sprawie konsultacji.
Ograniczenie tego rodzaju zostaje określone na poziomie 25 % wielkości przywozu w poprzedzającym roku kalendarzowym lub też 25 % poziomu wynikającego z zastosowania formuły wymienionej w ust. 1, w zależności od tego, który z nich jest wyższy;
c) może ona do czasu zakończenia żądanych konsultacji objąć przywóz danej kategorii wyrobów limitami ilościowymi identycznymi z tymi, których zażądała od kraju dostawcy zgodnie z lit. b).
Środki takie są bez uszczerbku dla ostatecznych uzgodnień przyjętych przez Wspólnotę z uwzględnieniem wyników konsultacji.
Środki podjęte na mocy niniejszego ustępu zostają niezwłocznie opublikowane przez Komisję w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Pilne przypadki Komisja przedkłada do rozpatrzenia Komitetowi przewidzianemu w art. 17, z własnej inicjatywy bądź też w terminie pięciu dni roboczych od otrzymania wniosku Państwa Członkowskiego lub Państw Członkowskich uzasadniającego pilny charakter sprawy, i podejmuje decyzję w ciągu pięciu dni roboczych od zakończenia obrad Komitetu.
4.
Konsultacje z zainteresowanym krajem dostawcą, przewidziane w ust. 3, mogą zakończyć się uzgodnieniem między tym krajem a Wspólnotą w sprawie wprowadzenia limitów ilościowych oraz ich wielkości.
Tego rodzaju porozumienia lub wspólne wnioski stanowią, że uzgodnione limity ilościowe są przyznawane zgodnie z systemem podwójnej kontroli.
5.
Jeżeli strony nie mogą dojść do porozumienia w terminie jednego miesiąca od rozpoczęcia konsultacji oraz najpóźniej w terminie dwóch miesięcy od złożenia wniosku w sprawie konsultacji, Wspólnota ma prawo do wprowadzenia ostatecznych limitów ilościowych w wysokości rocznej, nie niższej aniżeli wysokość wynikająca z zastosowania formuły określonej w ust. 1, lub 106 % poziomu przywozu w roku kalendarzowym poprzedzającym rok, w którym przywóz przekroczył poziom wynikający z zastosowania formuły określonej w ust. 1, dając podstawy do złożenia wniosku w sprawie konsultacji, w zależności od tego, która z wielkości będzie większa.
6.
Roczna wielkość limitów ilościowych wprowadzonych zgodnie z przepisami ust. 3–5 nie może być niższa aniżeli wielkość przywozu do Wspólnoty wyrobów z tej samej kategorii i pochodzących z tego samego kraju dostawcy w 1985 r. w przypadku Argentyny, Brazylii, Hongkongu, Pakistanu, Peru, Sri Lanki i Urugwaju oraz w 1986 r. w przypadku Bangladeszu, Indii, Indonezji, Malezji, Makao, Filipin, Singapuru, Korei Południowej i Tajlandii.
7. a) Jeżeli wyroby pochodzące z Bułgarii, Republiki Czeskiej, Węgier, Polski, Rumunii lub Republiki Słowackiej byłyby przywożone w tak zwiększonych ilościach i na takich warunkach, że spowodowałoby to lub groziło spowodowaniem poważnej szkody wspólnotowej produkcji podobnych lub bezpośrednio konkurencyjnych wyrobów, to przywóz taki może zostać objęty limitami ilościowymi na warunkach ustanowionych w protokołach dodatkowych zawartych z tymi krajami.
b) W tego rodzaju przypadkach zastosowanie będą mieć również przepisy ust. 3, 4 i 5, z następującymi zastrzeżeniami:
- tymczasowy limit, określony w ust. 3 lit. b), zostaje ustalony na poziomie co najmniej 25 % poziomu przywozu w trakcie dwunastomiesięcznego okresu kończącego się dwa miesiące lub trzy miesiące, w przypadku gdy brak jest dostępnych danych, przed miesiącem, w którym złożono wniosek w sprawie przeprowadzenia konsultacji,
- poziom określony w ust. 5 nie jest niższy aniżeli 110 % wielkości przywozu w trakcie dwunastomiesięcznego okresu kończącego się dwa miesiące lub trzy miesiące, w przypadku gdy brak jest dostępnych danych, przed miesiącem, w którym złożono wniosek w sprawie przeprowadzenia konsultacji,
- bez względu na ust. 5 Wspólnota może podjąć decyzję o przedłużeniu tymczasowego limitu na okres kolejnych trzech miesięcy przed dalszymi konsultacjami z krajem dostawcą.
8.
Limity ilościowe wprowadzone na podstawie przepisów ust. 5–7 nie mają zastosowania do wyrobów, które zostały już wysłane do Wspólnoty, pod warunkiem że zostały one wysłane z kraju dostawcy, z którego pochodzą, przed datą złożenia wniosku w sprawie przeprowadzenia konsultacji.
9.
Środki przewidziane w ust. 3, 5 i 7 oraz uzgodnienia określone w ust. 4 są wdrażane zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17.
Artykuł 11
Regionalne środki ochronne
1.
Przy spełnieniu określonych warunków art. 10 nie wyklucza możliwości zastosowania przez Wspólnotę, zgodnie z zasadami rynku wewnętrznego, środków ochronnych dotyczących jednego lub kilku regionów.
2.
Środki takie noszą wyjątkowy i tymczasowy charakter oraz w możliwie najmniejszym stopniu zakłócają funkcjonowanie rynku wewnętrznego i są przyjmowane dopiero po przeanalizowaniu alternatywnych rozwiązań.
3.
Środki przewidziane w niniejszym artykule są wprowadzane zgodnie z procedurą określoną w art. 17.
Artykuł 12
Specjalne reguły przyznawania wspólnotowych limitów ilościowych
1.
Do celów art. 2 ust. 2 przed wystawieniem zezwolenia na przywóz właściwe władze Państw Członkowskich notyfikują Komisji o ilości wyrobów objętych otrzymanymi wnioskami o zezwolenie na przywóz popartymi oryginałami certyfikatów eksportowych, które otrzymały.
W odpowiedzi Komisja przekaże potwierdzenie, że ilości, o które wystąpiono, są dostępne do powtórnego przywozu w chronologicznej kolejności, w jakiej powiadomienia od Państw Członkowskich były otrzymywane (na zasadzie "kto pierwszy, ten lepszy").
Jednakże w wyjątkowych przypadkach, jeżeli istnieją podstawy do przypuszczenia, że przewidywane wnioski o zezwolenie na przywóz mogą przewyższyć wielkość danych limitów ilościowych, Komisja, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17, może ustalić dla kwot przyznawanych na zasadzie "kto pierwszy, ten lepszy" limit do wysokości 90 % danych limitów ilościowych.
W takich przypadkach rozdział pozostałych kwot niezwłocznie po osiągnięciu tego poziomu będzie następować zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17.
2.
Wnioski dołączane do notyfikacji dla Komisji są ważne jedynie wówczas, jeżeli w każdym przypadku w wyraźny sposób określają kraj dostawcę będący państwem trzecim, kategorię danych wyrobów włókienniczych, ilość towaru będącą przedmiotem przywozu, numer pozwolenia na wywóz, rok kontyngentowy oraz Państwo Członkowskie, w którym planowane jest wprowadzenie wyrobów do swobodnego obrotu.
3.
Notyfikacje określone w poprzednich ustępach niniejszego artykułu są w trybie normalnym przesyłane drogą elektroniczną za pośrednictwem zintegrowanej sieci przeznaczonej do tego celu, chyba że z przyczyn natury technicznej konieczne będzie tymczasowe wykorzystanie innych środków łączności.
4.
O ile to możliwe, Komisja potwierdza władzom całkowitą ilość towaru wskazaną w złożonym wniosku w odniesieniu do każdej kategorii wyrobów oraz każdego zainteresowanego państwa trzeciego.
Przesłane przez Państwa Członkowskie notyfikacje, które nie mogą zostać potwierdzone, ponieważ wnioskowane ilości zostały już rozdzielone w ramach wspólnotowego limitu ilościowego, będą przechowywane przez Komisję według porządku chronologicznego, w jakim je otrzymano, a z chwilą udostępnienia dalszych kwot niezwłocznie potwierdzane w takim samym porządku, gdy tylko dalsze kwoty staną się osiągalne, na przykład w trybie przepisów dotyczących zasady elastyczności, określonej w art. 7.
Ponadto w przypadkach, w których notyfikowane wnioski przekraczają wysokość limitów ilościowych, Komisja niezwłocznie kontaktuje się z władzami zainteresowanego kraju dostawcy w celu wyjaśnienia sytuacji oraz znalezienia szybkiego rozwiązania.
5.
Właściwe władze notyfikują Komisji niezwłocznie po otrzymaniu powiadomienia o jakichkolwiek kwotach niewykorzystanych w okresie obowiązywania zezwolenia na przywóz.
Takie niewykorzystane kwoty są automatycznie przenoszone do pozostałych kwot całkowitego wspólnotowego limitu ilościowego dla każdej kategorii wyrobów i dla każdego zainteresowanego państwa trzeciego.
6.
Zezwolenia na przywóz lub równoważne im dokumenty są wystawiane zgodnie z załącznikiem III.
7.
Właściwe władze Państw Członkowskich notyfikują Komisji o wszelkich wystawionych zezwoleniach na przywóz lub równoważnych dokumentach, które zostały unieważnione, w przypadkach gdy odpowiadające im pozwolenia na wywóz zostały cofnięte bądź unieważnione przez właściwe władze krajów dostawców.
Jednakże jeżeli Komisja bądź właściwe władze Państwa Członkowskiego zostaną poinformowane przez właściwe władze kraju dostawcy o wycofaniu lub unieważnieniu pozwolenia na wywóz, po tym jak określony wyrób został przywieziony do Wspólnoty, dane kwoty zostaną zaliczone na poczet limitów ilościowych obowiązujących w roku, w którym miała miejsce ich wysyłka.
8.
Komisja może, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17, podjąć wszelkie środki konieczne do wdrożenia niniejszego artykułu.
Artykuł 13
Nadzór
1.
Jeżeli na podstawie stosownych postanowień Porozumienia, Protokołu lub innego uzgodnienia między Wspólnotą a państwem trzecim w odniesieniu do kategorii wyrobów określonej w załączniku I, która nie podlega limitom ilościowym wymienionym w załączniku V, wprowadzony zostanie system nadzoru a priori lub a posteriori, to stosowane będą procedury oraz formalności w zakresie pojedynczej i podwójnej kontroli, uszlachetniania biernego, klasyfikacji wyrobów oraz świadectw pochodzenia ustanowione w załącznikach III i IV.
2.
Kategorie wyrobów oraz państwa trzecie podlegające aktualnie nadzorowi zgodnie z ust. 1 są określone w tabelach w załączniku III.
3.
Decyzja o objęciu systemem nadzoru kategorii wyrobów lub krajów dostawców niewymienionych w tabelach znajdujących się w załączniku III zostanie podjęta zgodnie z odpowiednimi postanowieniami dotyczącymi konsultacji określonymi w porozumieniu, Protokole lub innym uzgodnieniu z danym krajem.
Tego rodzaju decyzje, jak również jakiekolwiek dodatkowe środki konieczne w celu wdrożenia systemu nadzoru są podejmowane zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17.
Artykuł 14
Statystyka
1.
W odniesieniu do wyrobów włókienniczych wymienionych w załączniku I Państwa Członkowskie w terminie jednego miesiąca od końca każdego miesiąca informują co miesiąc Komisję o łącznej ilości wyrobów przywiezionych w danym miesiącu z wyszczególnieniem kodu Nomenklatury Scalonej oraz jednostek, a także, tam gdzie jest to stosowne, dodatkowych jednostek miary stosowanych w tym kodzie.
Informacje o przywozie będą rozbite na pozycje zgodnie z obowiązującymi procedurami statystycznymi.
2.
W celu umożliwienia monitorowania tendencji rynkowych w zakresie wyrobów objętych niniejszym rozporządzeniem Państwa Członkowskie przekazują Komisji do dnia 31 marca każdego roku dane statystyczne odnoszące się do wywozu.
Dane odnoszące się do produkcji oraz konsumpcji każdego towaru są przekazywane zgodnie z uzgodnieniami, które zostaną określone w terminie późniejszym w zastosowaniu procedury ustanowionej w art. 17.
3.
Jeżeli wymaga tego charakter wyrobów lub szczególne okoliczności, Komisja na żądanie Państwa Członkowskiego lub z własnej inicjatywy może zmienić terminy przekazywania wyżej wymienionych informacji na podstawie procedury ustanowionej w art. 17.
4.
Państwa Członkowskie notyfikują Komisji na warunkach określonych zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17 wszystkie inne dane szczegółowe, które stosownie do tej procedury zostały uznane za konieczne w celu wypełnienia zobowiązań uzgodnionych między Wspólnotą i krajami dostawcami.
5.
W pilnych przypadkach określonych w ostatnim akapicie art. 10 ust. 3 Państwo lub Państwa Członkowskie lub państwa zainteresowane przesyłają Komisji i innym Państwom Członkowskim niezbędne statystyki dotyczące przywozu oraz dane ekonomiczne przy użyciu teleksu, telefaksu lub innych środków łączności, takich jak środki elektroniczne bądź telematyczne.
Artykuł 15
Obejście przepisów
1.
Jeżeli po dochodzeniu przeprowadzonym zgodnie z procedurami określonymi w załączniku IV Komisja stwierdzi, że znajdujące się w jej posiadaniu informacje stanowią dowód, że wyroby pochodzące z kraju dostawcy wymienionego w załączniku V oraz podlegające limitom ilościowym określonym w art. 2 bądź wprowadzonym na podstawie art. 9 zostały przeładowane, skierowane inną drogą bądź w inny sposób przywiezione do Wspólnoty z obejściem tych limitów ilościowych, oraz że należy wprowadzić niezbędne środki dostosowawcze, składa ona wniosek w sprawie konsultacji zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 16, których celem jest osiągnięcie porozumienia dotyczącego dostosowania odpowiednich limitów ilościowych.
2.
Jeżeli istnieją oczywiste dowody na obejście przepisów, to do czasu zakończenia konsultacji, określonych w ust. 1, Komisja może zażądać od zainteresowanego kraju dostawcy podjęcia niezbędnych środków ostrożności w celu zapewnienia, że uzgodnione w ramach konsultacji dostosowanie limitów ilościowych będzie mogło zostać przeprowadzone w roku, w którym złożono wniosek w sprawie konsultacji, lub też w roku następnym, jeżeli limit ograniczeń na rok bieżący został wyczerpany.
3.
Jeżeli Wspólnota oraz kraj dostawca nie znajdują satysfakcjonującego rozwiązania w terminie określonym w art. 16, a Komisja stwierdzi, że istnieją oczywiste dowody omijania przepisów, to zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17 odliczy ona od kwoty limitów ilościowych równoważną ilość wyrobów pochodzących z zainteresowanego kraju dostawcy.
4.
Jeżeli istnieją wystarczające dowody wskazujące na to, że złożono fałszywe deklaracje dotyczące zawartości włókien, ilości, opisu lub klasyfikacji wyrobów pochodzących z zainteresowanych krajów, to zgodnie z postanowieniami protokołów oraz określonych porozumień dwustronnych zawartych z państwami trzecimi władze Wspólnoty mogą odmówić zgody na przywóz danych wyrobów.
Ponadto, jeżeli okaże się, że na terytorium któregokolwiek z tych krajów dokonywany jest przeładunek bądź zmiana trasy przewozu wyrobów niepochodzących z tego kraju, Komisja może wprowadzić limity ilościowe w odniesieniu do tych samych wyrobów pochodzących z tego samego kraju, jeżeli nie są one jeszcze takimi limitami objęte, bądź też wprowadzić inne właściwe środki.
Artykuł 16
Procedura konsultacyjna
1.
Komisja, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17, prowadzi konsultacje, określone w niniejszym rozporządzeniu, zgodnie z następującymi regułami:
- Komisja powiadamia zainteresowany kraj dostawcę o wniosku w sprawie przeprowadzenia konsultacji,
- w rozsądnym terminie po złożeniu wniosku w sprawie przeprowadzenia konsultacji (jednakże najpóźniej do piętnastu dni następujących po powiadomieniu) przekazane zostaje oświadczenie zawierające przyczyny oraz okoliczności, które w opinii Wspólnoty uzasadniają złożenie tego wniosku,
- najpóźniej w terminie jednego miesiąca od daty przekazania wniosku Komisja rozpoczyna konsultacje w celu dojścia najpóźniej w ciągu kolejnego miesiąca do porozumienia bądź wniosków, które będą możliwe do przyjęcia przez obydwie strony.
2.
Jednakże konsultacje z Hongkongiem prowadzone są według następujących reguł:
- Komisja powiadamia Hongkong o wniosku w sprawie przeprowadzenia konsultacji wraz z oświadczeniem zawierającym przyczyny oraz okoliczności, które w opinii Wspólnoty uzasadniają złożenie tego wniosku,
- najpóźniej w terminie piętnastu dni od daty powiadomienia o wniosku Komisja rozpoczyna konsultacje w celu dojścia najpóźniej w ciągu kolejnych piętnastu dni do porozumienia bądź wniosków, które będą możliwe do przyjęcia przez obydwie strony.
Artykuł 17
Funkcjonowanie Komitetu ds. Wyrobów Włókienniczych
1.
Ustanawia się Komitet ds. Wyrobów Włókienniczych (zwany dalej "Komitetem"), złożony z przedstawicieli Państw Członkowskich, któremu przewodniczy przedstawiciel Komisji.
2.
Komitet opracowuje swój regulamin wewnętrzny.
3.
W przypadku odwołania się do procedury ustanowionej w niniejszym artykule przewodniczący przekazuje sprawę do Komitetu z własnej inicjatywy lub na wniosek Państwa Członkowskiego.
4.
Przewodniczący przedkłada projekt środków Komitetowi. Komitet wydaje opinię na temat projektu środków w terminie, który może być określony przez przewodniczącego zależnie od stopnia pilności sprawy.
W zakresie aktów przyjmowanych przez Radę na wniosek Komisji Komitet będzie podejmować decyzje większością głosów ustanowioną w art. 148 ust. 2 Traktatu EWG dla przyjmowania aktów prawnych przez Radę na wniosek Wspólnoty.
W przypadku głosowania na forum Komitetu głosy Państw Członkowskich będą ważone zgodnie z przepisami wyżej wymienionego artykułu.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
Komisja przyjmuje proponowane środki, jeżeli są one zgodne z opinią Komitetu.
Jeżeli proponowane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub w przypadku braku opinii, Komisja niezwłocznie przedłoży Radzie wniosek w sprawie środków, jakie powinny zostać podjęte.
Rada podejmuje decyzję kwalifikowaną większością głosów.
Gdyby Rada nie podjęła decyzji w ciągu miesiąca od daty złożenia wniosku, Komisja przyjmuje proponowane środki.
5.
Przewodniczący może z własnej inicjatywy lub na żądanie jednego z przedstawicieli Państw Członkowskich zasięgnąć opinii Komitetu w zakresie wszelkich spraw związanych z funkcjonowaniem bądź stosowaniem niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 18
Przepisy końcowe
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadamiają Komisję o wszelkich środkach podejmowanych na mocy niniejszego rozporządzenia oraz o wszelkich przepisach ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych dotyczących przywozu wyrobów objętych niniejszym rozporządzeniem.
Artykuł 19
Zmiany w załącznikach do niniejszego rozporządzenia niezbędne w celu uwzględnienia zawarcia, zmiany bądź wygaśnięcia porozumień, protokołów lub uzgodnień z państwami trzecimi, lub też zmian wspólnotowych reguł statystycznych, przepisów celnych bądź wspólnych reguł przywozu, będą dokonywane zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17.
Artykuł 20
Niniejsze rozporządzenie w żaden sposób nie uchyla postanowień dwustronnych porozumień, protokołów bądź uzgodnień w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi zawartych przez Wspólnotę z państwami trzecimi wymienionymi w załączniku II, które w razie rozbieżności są rozstrzygające.
Artykuł 21
Rozporządzenie (EWG) nr 958/93 traci moc, z wyjątkiem jego przepisów przejściowych, stosowanych do dnia 31 marca 1993 r.
Artykuł 22
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 3048/93
z dnia 4 listopada 1993 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 675/88 ustanawiające szczegółowe zasady pomocy produkcyjnej w odniesieniu do niektórych odmian ryżu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady (EWG) 1418/76 z dnia 21 czerwca 1976 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [1], ostatnio zmienioną rozporządzeniem (EWG) nr 1544/93 [2], w szczególności jego art. 8a ust. 5, a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie (EWG) nr 675/88 [3] ustanowiło szczegółowe zasady wprowadzania pomocy produkcyjnej w odniesieniu do niektórych odmian ryżu;
w celu zapewnienia wydajnego działania systemu, należy dokonać uzgodnień w zakresie nadzoru w celu zagwarantowania, iż pomoc jest przyznawana tylko dla obszarów i produktów kwalifikujących się do jej otrzymania; utrata przez wnioskodawcę praw do pomocy dla wszystkich obszarów objętych nieprawdziwą deklaracją jest karą zbyt surową; w związku z tym rozporządzenie (EWG) nr 675/88 powinno zostać zmienione;
zmienione zasady stosuje się do wniosków, które dotyczą ryżu zasadzonego podczas roku gospodarczego 1992/93 ze zbiorami w 1993 r.;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 5 rozporządzenia (EWG) nr 675/88 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 5
1.
Jeśli podczas kontroli ustalany obszar okaże się większy od zgłoszonego we wniosku, do celów obliczenia pomocy wykorzystuje się obszar zgłoszony.
2.
Jeśli podczas kontroli ustalany obszar okaże się mniejszy od zgłoszonego we wniosku, do celów obliczenia pomocy wykorzystuje się obszar ustalony.
Jednakże z wyjątkiem przypadków siły wyższej, obszar ustalony zostaje zmniejszony:
- o dwukrotność stwierdzonej różnicy, jeżeli jest ona większa niż 2 % lub 2 hektary, ale nie większa niż 10 % ustalonego obszaru,
- o 30 %, jeśli stwierdzona różnica jest większa niż 10 %, ale nie większa niż 20 % ustalonego obszaru.
Jeśli różnica jest większa niż 20 % ustalonego obszaru lub wniosek był celowo sfałszowany, lub niezgodności są wynikiem poważnego zaniedbania, wówczas nie przyznaje się żadnej pomocy.
Niniejszy ustęp stosuje się bez uszczerbku dla jakichkolwiek dalszych sankcji przewidzianych na mocy prawa krajowego."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 3063/93
z dnia 5 listopada 1993 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2019/93 w odniesieniu do systemu pomocy do produkcji miodu określonej jakości
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2019/93 z dnia 19 lipca 1993 r. wprowadzające szczególne środki dla mniejszych wysp Morza Egejskiego dotyczące niektórych produktów rolnych [1], w szczególności jego art. 12 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3813/92 z dnia 28 grudnia 1992 r. w sprawie jednostki rozliczeniowej i kursów przeliczeniowych stosowanych do celów wspólnej polityki rolnej [2], w szczególności jego art. 6, a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 12 rozporządzenia (EWG) nr 2019/93 przewiduje przyznawanie pomocy mniejszym wyspom Morza Egejskiego do produkcji jakościowego miodu zawierającego wysoki odsetek miodu tymiankowego; należy ustanowić szczegółowe zasady zarządzania tym systemem i monitorowania warunków ustanowionych przez Wspólnotę;
w celu zachęcenia producentów miodu zgrupowanych w organizacjach określonych w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 1360/78 z dnia 19 czerwca 1978 r. w sprawie grup producentów i ich zrzeszeń [3], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 746/93 [4], dla usprawnienia ich systemów wprowadzania do obrotu, by spełniały wymagania rynku oraz w celu promowania produktów jakościowych, przyznawanie pomocy jest uwarunkowane wprowadzeniem rocznego programu inicjatyw na podstawie jego zatwierdzenia przez władze krajowe wyznaczone przez Grecję; w celu zrealizowania tych celów program powinien, z jednej strony, dążyć do osiągnięcia doskonalenia genetycznego, modernizacji uli, wprowadzenia mechanizacji i kształcenia zawodowego dla pszczelarzy z zakresu nowych technik produkcji, a z drugiej strony do ukończenia badań rynkowych oraz badań w zakresie nowych metod pakowania i promocji na targach handlowych;
zasady takie powinny również obejmować wyznaczanie okresów, w których można składać wnioski o pomoc, minimalny zakres informacji, jakie mają zawierać takie wnioski, okresy oceny i wypłaty pomocy przez właściwe władze oraz powiadamiania Komisji o wypłacanej pomocy; przepisy te powinny zawierać postanowienia o niezbędnych kontrolach w celu zapewnienia właściwego stosowania tego systemu pomocy i określać działania, jakie mają być podejmowane w przypadku nieprzestrzegania tych zasad;
w celu realizacji niniejszego systemu pomocy powinny zostać ustalone odstępstwa dotyczące dat w odniesieniu do wniosków i wypłat pomocy dla produkcji w 1993 r.;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Jaj,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Pomoc do produkcji jakościowego miodu charakterystycznego dla mniejszych wysp Morza Egejskiego, zawierającego duży odsetek miodu tymiankowego, przyznaje się grupom producentów miodu, uznawanym na mocy rozporządzenia (EWG) nr 1360/78, którzy podejmują roczne programy inicjatyw w celu poprawy warunków, w jakich miód jakościowy jest wprowadzany do obrotu i promowany.
Jednakże do końca 1994 r. pomoc jest wypłacana również wszystkim pszczelarzom, którzy wykorzystują do produkcji co najmniej 10 stałych uli zarejestrowanych u właściwych władz.
Artykuł 2
1.
Program inicjatyw ma na celu:
- usprawnienie obrotu poprzez wprowadzenie technologii, wykorzystanie maszyn do ekstrakcji, oczyszczania i filtrowania oraz poprzez kształcenie zawodowe,
- utrzymanie wydajności przez zastąpienie starszych królowych, w okresach dwuletnich, mieszańcami przystosowanymi do danej strefy,
- promocję sprzedaży jakościowego miodu poprzez badania rynku, rozwój nowych metod pakowania oraz organizację i udział w targach handlowych i innych imprezach handlowych.
2.
Programy są przedkładane przez grupy producentów miodu właściwym władzom w celu ich zatwierdzenia.
Właściwe władze decydują w terminie dwóch miesięcy od przedłożenia programów o ich zatwierdzeniu bądź odrzuceniu, po zażądaniu wszelkich zmian, które uznają za niezbędne.
Artykuł 3
1.
Wniosek o pomoc jest wnoszony przez zainteresowaną stronę do właściwych władz, w okresie ustalonym przez te ostatnie i najpóźniej do 30 września każdego roku, w odniesieniu do produkcji z przedmiotowego roku.
Jeśli ten nieprzekraczalny termin nie zostaje dotrzymany, pomoc, która ma być wypłacona, zostaje zmniejszona o 10 %, poza przypadkami siły wyższej.
Pomoc nie jest wypłacona w przypadku przedłożenia wniosku w terminie późniejszym niż 20 dni po dacie ustalonej przez właściwe władze.
Jednakże w odniesieniu do 1993 r., wnioski o pomoc mogą być wnoszone najpóźniej do dnia 15 grudnia tego roku.
2.
Wniosek o pomoc zawiera następujące minimum informacji:
- nazwę i adres grupy producentów miodu lub imię, nazwisko i adres pszczelarza,
- liczbę stałych uli wykorzystywanych do produkcji zarejestrowanych u właściwych władz,
- ilość miodu zawierającą duży odsetek miodu tymiankowego wyprodukowaną w okresie, w odniesieniu do którego składany jest wniosek o pomoc.
3. Jeśli całkowita liczba uli, dla których składany jest wniosek, przekracza maksymalną ilość uli, określoną w art. 12 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, właściwe władze ustalają standardowy współczynnik redukcji stosowany w odniesieniu do każdego wniosku.
Artykuł 4
Do dnia 31 grudnia Grecja wypłaca pomoc za okres, dla którego ta pomoc została przyznana, proporcjonalnie do procentowego stopnia efektywnej realizacji programu inicjatyw.
Jednakże jeżeli jest on niższy niż 50 %, wypłata nie zostanie dokonana.
Jednakże pomoc za 1993 r. może zostać wypłacona najpóźniej do dnia 28 lutego 1994 r.
Artykuł 5
Grecja powiadamia Komisję najpóźniej do 31 stycznia każdego roku o:
- liczbie grup producentów i liczbie indywidualnych pszczelarzy, którzy złożyli wnioski o pomoc,
- liczbie uli, w odniesieniu do których grupy producentów i indywidualni pszczelarze złożyli wnioski o pomoc i w odniesieniu do których pomoc została przyznana,
- zastosowanym współczynniku redukcji, jeżeli istnieje,
- zatwierdzonym programie inicjatyw,
- liczbie wykrytych nieprawidłowości i danych uli.
Jednakże dane za 1993 r. można przekazywać najpóźniej do dnia 15 marca 1994 r.
Artykuł 6
1.
Grecja na podstawie kontroli przeprowadzanych na miejscu weryfikuje prawdziwość informacji podawanych we wnioskach o pomoc i ich zgodność z warunkami przyznawania pomocy.
2.
Kontrole na miejscu dotyczą co najmniej 10 % złożonych wniosków o przyznanie pomocy.
Jednakże dla 1993 r. odsetek ten wynosi 5 %.
Jeśli zostaje wykryta znacząca liczba nieprawidłowości, właściwe władze przeprowadzają dodatkowe kontrole w danym roku i zwiększają odsetek wniosków przewidzianych do kontroli w roku następnym.
Właściwe władze dokonują wyboru wniosków, które mają podlegać kontroli na miejscu, na podstawie analizy ryzyka, zapewniając jednocześnie wybieranie próbki reprezentatywnej.
Kontrole na miejscu dotyczą:
- liczby uli zgłoszonych we wniosku,
- realizacji programu inicjatyw.
Artykuł 7
1.
Jeśli pomoc zostanie wypłacona na skutek błędu, właściwe władze odzyskują wypłacone kwoty wraz z odsetkami, obliczonymi od daty wypłacenia pomocy do chwili jej ostatecznego odzyskania.
Stosowana stopa procentowa jest równa stopie stosowanej w przypadkach podobnych operacji windykacji należności przeprowadzanych na mocy prawa krajowego.
2.
Jeśli pomoc musi podlegać windykacji w wyniku nieprawidłowości przypisywanych zainteresowanej stronie, z powodu celowego działania bądź poważnego zaniedbania, właściwe władze odzyskują wypłaconą kwotę powiększoną o 20 %, bez uszczerbku dla wzrostu oprocentowania określonego w ust. 1.
Zainteresowana strona nie ma prawa korzystać z systemu przez następny rok.
3.
Odzyskana kwota pomocy i odsetki wpłacane są do agencji płatniczych lub odnośnych władz i są potrącane przez nie z wydatków finansowanych przez Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej proporcjonalnie do finansowego wkładu Wspólnoty.
Artykuł 8
Kurs stosowany co rok do przeliczania kwot pomocy na walutę krajową jest równy rolniczemu kursowi przeliczeniowemu obowiązującemu w pierwszym dniu okresu składania wniosków o pomoc.
Artykuł 9
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3089/93
z dnia 29 października 1993 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2299/89 w sprawie kodeksu postępowania dla komputerowych systemów rezerwacji
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 84 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: rozporządzenie (EWG) nr 2299/89 [4] stanowi istotny krok w kierunku osiągnięcia niezakłóconej konkurencji między przewoźnikami lotniczymi oraz między komputerowymi systemami rezerwacji, chroniąc w ten sposób interesy konsumentów;
konieczne jest rozszerzenie zakresu rozporządzenia (EWG) nr 2299/89 i wyjaśnienie jego przepisów oraz właściwe jest podjęcie takich środków na poziomie wspólnotowym, aby zapewnić spełnianie celów rozporządzenia we wszystkich Państwach Członkowskich;
niniejsze rozporządzenie jest bez uszczerbku dla stosowania art. 85 i 86 Traktatu;
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 83/91 [5] wyłącza porozumienia dotyczące wspólnego zakupu, rozwoju i eksploatacji komputerowych systemów rezerwacji spod przepisów art. 85 ust. l Traktatu;
nieregularne usługi lotnicze posiadają istotne znaczenie na terytorium Wspólnoty;
duża część tych podróży to wycieczki zorganizowane lub produkty wiązane, a transport lotniczy stanowi jedynie jeden z elementów całego produktu;
w zasadzie produkty typu "tylko bilet" lub niewiązane produkty w ramach nieregularnych usług lotniczych konkurują bezpośrednio z produktami transportu lotniczego oferowanymi w ramach regularnych usług;
pożądane jest równe traktowanie podobnych produktów i zapewnienie uczciwej konkurencji między obydwoma rodzajami produktów transportu lotniczego oraz bezstronnego upowszechniania informacji wśród konsumentów;
właściwe jest ujęcie wszystkich kwestii dotyczących używania komputerowych systemów rezerwacji dla wszystkich rodzajów usług transportu lotniczego w tym samym rozporządzeniu Rady;
konsumenci poszukujący różnych produktów powinni mieć możliwość zażądania wyświetlenia informacji dotyczących tylko regularnych albo tylko nieregularnych lotów;
pożądane jest wyjaśnienie, że rozporządzenie (EWG) nr 2299/89 powinno mieć zastosowanie do komputerowych systemów rezerwacji oferowanych dla i/lub używanych przez konsumentów końcowych, niezależnie od tego, czy są osobami fizycznymi, czy też przedsiębiorcami;
przewoźnicy lotniczy używający komputerowego systemu rezerwacji w swoich własnych wyraźnie oznakowanych biurach lub okienkach nie będą podlegać przepisom regulującym główny wykaz;
właściwe jest wyraźne rozróżnienie między umową o uczestnictwo w systemie lub zezwalającą na korzystanie z systemu a dostarczaniem samego wyposażenia technicznego; przy czym to ostatnie podlega normalnemu prawu zobowiązań, umożliwiając w ten sposób sprzedawcy systemu żądania zwrotu kosztów bezpośrednich w przypadku rozwiązania umowy o uczestnictwo lub podpisania umowy zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia;
odmowa ze strony przewoźników macierzystych dostarczenia tych samych informacji dotyczących rozkładów, taryf i dostępności innych systemów niż ich własne oraz przyjęcia rezerwacji dokonanych przez takie systemy może poważnie zakłócać konkurencję między komputerowymi systemami rezerwacji;
bezstronna konkurencyjność komputerowych systemów rezerwacji dla przewoźników lotniczych musi być zapewniona w odniesieniu do jednakowej funkcjonalności i zabezpieczenia danych, w szczególności poprzez równy dostęp do funkcji, informacji/danych oraz interfejsów, a także wyraźne rozróżnienie między własnymi urządzeniami przewoźnika a urządzeniami dystrybucyjnymi;
równość konkurencji zostanie wzmocniona poprzez zapewnienie oddzielnej tożsamości prawnej komputerowych systemów rezerwacji;
w konkurencji między przewoźnikami przewoźnik macierzysty może nieuczciwie czerpać korzyści wynikające z kontroli nad własnym komputerowym systemem rezerwacji; dlatego konieczne jest bezwzględnie równe traktowanie przewoźników macierzystych i przewoźników używających systemu w zakresie, w jakim możliwości systemu wykorzystywane są przez przewoźnika macierzystego, objęte niniejszym rozporządzeniem;
w interesie konsumenta pożądane jest, aby do każdej transakcji, której żąda konsument, przewidziany był główny wykaz;
pożądane jest udostępnianie przewoźnikom używającym systemu danych marketingowych oraz danych o rezerwacjach i sprzedaży na niedyskryminacyjnych zasadach, a także przy zachowaniu równych czasów dostępu; identyfikacja lub informacje osobowe pasażera indywidualnego lub podróżującego służbowo muszą pozostać informacjami poufnymi; dlatego sprzedawca systemu musi zagwarantować, poprzez środki techniczne i odpowiednie zabezpieczenia, przynajmniej w zakresie oprogramowania, że nie będzie miał miejsca nieupoważniony dostęp do informacji;
informacje dotyczące korzystania z systemu powinny być wystarczająco szczegółowe, aby umożliwić przewoźnikom używającym systemu i subskrybentom kontrolę swych kosztów; w celu ułatwienia takiej kontroli takie informacje należy udostępnić na nośnikach magnetycznych;
w interesie konsumenta pożądane jest wyjaśnienie, że żaden lot lub kombinacja lotów nie są pokazywane więcej niż jeden raz podczas wyświetlania głównego wykazu systemu, z wyjątkiem umów joint venture lub innych porozumień, gdy każdy przewoźnik indywidualnie ponosi odpowiedzialność za ofertę i sprzedaż produktów transportu lotniczego na danych lotach;
sprzedawca systemu powinien zapewnić, aby przestrzeganie zasad technicznej zgodności z przepisami dotyczącymi jednakowej funkcjonalności i zabezpieczenia danych monitorowane było przez niezależnego kontrolera,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 2299/89 wprowadza się następujące zmiany:
1) Artykuły 1, 2 i 3 otrzymują brzmienie:
"Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do komputerowych systemów rezerwacji w zakresie, w jakim obejmują one produkty transportu lotniczego oferowane do korzystania i/lub wykorzystywane na terytorium Wspólnoty, niezależnie od:
- statusu lub przynależności państwowej sprzedawcy systemu,
- źródła informacji lub umiejscowienia odpowiedniej centralnej jednostki przetwarzania danych,
- położenia geograficznego portów lotniczych, między którymi ma miejsce przewóz lotniczy.
Artykuł 2
Do celów niniejszego rozporządzenia:
a) "niewiązany produkt transportu lotniczego" oznacza przewóz pasażera drogą powietrzną między dwoma portami lotniczymi, włączając wszelkie pokrewne, dodatkowe usługi i świadczenia oferowane do sprzedaży i/lub sprzedawane jako integralna część tej usługi;
b) "wiązany produkt transportu lotniczego" oznacza uprzednio przygotowane połączenie niewiązanego produktu transportu lotniczego z innymi usługami, które nie stanowią usług dodatkowych dla transportu lotniczego, oferowanych do sprzedaży i/lub sprzedanych za łączną cenę;
c) "produkt transportu lotniczego" oznacza zarówno niewiązane jak i wiązane produkty transportu lotniczego;
d) "regularna usługa lotnicza" oznacza serię lotów, z których każdy posiada następujące cechy:
- wykonywany jest statkami powietrznymi przeznaczonymi do transportu pasażerów lub pasażerów i ładunków i/lub poczty za wynagrodzeniem, w taki sposób, że na każdy lot są udostępniane miejsca w sprzedaży publicznej (zarówno bezpośrednio od przewoźnika lotniczego lub od upoważnionych agentów,
- zorganizowany jest w taki sposób, aby obsługiwał ruch między tymi samymi dwoma lub więcej punktami, zarówno:
1. zgodnie z opublikowanym rozkładem; lub
2. z lotami o takiej regularności lub częstotliwości, że stanowią uznane systematyczne serie;
e) "opłata" oznacza cenę za niewiązany produkty transportu lotniczego oraz warunki stosowania takiej ceny;
f) "komputerowy system rezerwacji" (KSR) oznacza system komputerowy zawierający, między innymi, informacje o przewoźnikach lotniczych w zakresie:
- rozkładów,
- dostępności,
- opłat, oraz
- pokrewnych usług,
wraz urządzeniami lub bez, za pomocą których można:
- dokonywać rezerwacji, lub
- wystawiać bilety,
w takim zakresie, aby niektóre lub wszystkie usługi były dostępne dla subskrybentów;
g) "urządzenia dystrybucyjne" oznaczają urządzenia zapewniane przez sprzedawcę systemu, służące do dostarczania informacji o rozkładach przewoźników, dostępności, taryfach i usługach pokrewnych oraz do dokonywania rezerwacji i/lub wystawiania biletów, a także do sprzedaży innych pokrewnych usług;
h) "sprzedawca systemu" oznacza każdą jednostkę i jej filie, odpowiedzialne za działalność lub obrót KSR;
i) "przewoźnik macierzysty" oznacza przewoźnika lotniczego, który bezpośrednio lub pośrednio, indywidualnie lub wspólnie z innymi przewoźnikami, jest właścicielem systemu sprzedawcy lub sprawuje nad nim rzeczywistą kontrolę, jak również każdego przewoźnika lotniczego, którego jest właścicielem lub sprawuje nad nim rzeczywistą kontrolę;
j) "efektywna kontrola" oznacza stosunek ustanowiony przez przepisy prawne, umowy lub w inny sposób, który albo indywidualnie albo w powiązaniu z innymi oraz z uwzględnieniem stanu faktycznego lub prawnego, przyznaje możliwość wywierania, bezpośrednio lub pośrednio, decydującego wpływu na przedsiębiorstwo, w szczególności poprzez:
- prawo do korzystania z całości lub części aktywów przedsiębiorstwa,
- przepisy prawne lub umowy, które zapewniają decydujący wpływ na skład, głosowanie lub decyzje organów przedsiębiorstwa lub w inny sposób decydujący wpływ na prowadzenie działalności tego przedsiębiorstwa;
k) "przewoźnik uczestniczący" oznacza przewoźnika lotniczego, który posiada umowę ze sprzedawcą systemu na dystrybucję produktów transportu lotniczego poprzez KSR.
Jest on uważany za przewoźnika uczestniczącego w zakresie, w jakim przewoźnik macierzysty korzysta z urządzeń do dystrybucji swojego własnego KSR, określonych w niniejszym rozporządzeniu;
l) "subskrybent" oznacza osobę lub przedsiębiorstwo, inną niż przewoźnik uczestniczący, korzystającą z urządzeń dystrybucyjnych KSR dla produktów transportu lotniczego na podstawie umowy lub innego porozumienia ze sprzedawcą systemu;
m) "konsument" oznacza każdą osobę poszukującą informacji o produkcie transportu lotniczego i/lub zamierzającą go kupić;
n) "główny wykaz" oznacza wyczerpujący neutralny wykaz danych dotyczących usług lotniczych między miastami, w określonym przedziale czasowym;
o) "czas trwania podróży" oznacza różnicę czasu między planowym czasem odlotu a przylotu;
p) "rozszerzenie usługi" oznacza każdy produkt lub usługę oferowane przez sprzedawcę systemu w swoim imieniu dla subskrybentów wraz z KSR, inne niż urządzenia dystrybucyjne.
Artykuł 3
1.
Sprzedawca systemu ma zdolność, w swoim własnym imieniu jako podmiot niezależny od przewoźnika macierzystego, do bycia podmiotem praw i obowiązków, zawierania umów, między innymi, z przewoźnikami macierzystymi, uczestniczącymi i subskrybentami lub do dokonywania innych czynności prawnych oraz do pozywania i bycia pozywanym.
2.
Sprzedawca systemu zezwala każdemu przewoźnikowi lotniczemu na korzystanie, na zasadzie równouprawnienia i braku dyskryminacji, z urządzeń dystrybucyjnych w ramach dostępnej pojemności danego systemu oraz z zastrzeżeniem ograniczeń technicznych pozostających poza kontrolą sprzedawcy systemu.
3. a) Sprzedawca systemu:
- nie włącza do umowy z przewoźnikiem uczestniczącym niemożliwych do spełnienia warunków,
- nie wymaga przyjęcia dodatkowych warunków, które w związku z ich charakterem czy zwyczajami handlowymi nie mają związku z uczestniczeniem w jego KSR i stosuje te same warunki dla tego samego poziomu obsługi.
b) Sprzedawca systemu nie uzależnia uczestniczenia w jego KSR od tego, czy przewoźnik nie jest jednocześnie uczestnikiem innego systemu.
c) Przewoźnik uczestniczący może wypowiedzieć umowę ze sprzedawcą systemu poprzez za wypowiedzeniem nie przekraczającym sześciu miesięcy, jednak nie przed upływem pierwszego roku.
W takim przypadku sprzedawca systemu nie jest uprawniony do uzyskania zwrotu kosztów wyższych niż te, które są bezpośrednio związane z rozwiązaniem umowy.
4.
Jeżeli sprzedawca systemu postanowił wprowadzić ulepszenia do urządzeń dystrybucyjnych lub do wyposażenia związanego z udostępnianiem urządzeń, informuje o tym i oferuje ulepszenia wszystkim przewoźnikom uczestniczącym, włączając przewoźników macierzystych, w tym samym czasie i na tych samych warunkach, z zastrzeżeniem ograniczeń technicznych pozostających poza kontrolą sprzedawcy systemu oraz w taki sposób, aby różnica w terminach wprowadzania ulepszeń między macierzystymi przewoźnikami a przewoźnikami uczestniczącymi była niedostrzegalna"
2) Dodaje się art. 3a w brzmieniu:
"Artykuł 3a
1. a) Przewoźnik macierzysty nie może dyskryminować konkurencyjnego KSR poprzez odmowę dostarczenia na żądanie jego operatorowi w jednakowym czasie takich samych informacji dotyczących rozkładów, taryf i dostępności w jego własnych połączeniach lotniczych, jakie wprowadza on do swojego KSR, bądź przez odmowę dystrybucji jego produktów transportu lotniczego poprzez inny KSR. Nie może także odmawiać przyjęcia lub potwierdzenia równie szybko rezerwacji dokonanej poprzez konkurencyjny KSR, dotyczącej jakiegokolwiek z jego produktów transportu lotniczego, które są dystrybuowane poprzez jego własny KSR.
Macierzysty przewoźnik jest zobowiązany do przyjęcia i potwierdzania tylko tych rezerwacji, które są zgodne z jego opłatami i warunkami.
b) W związku z tym przewoźnik macierzysty nie jest zobowiązany do ponoszenia jakichkolwiek kosztów, z wyjątkiem tych dotyczących reprodukcji dostarczanych informacji i przyjętych rezerwacji.
c) Przewoźnik macierzysty ma prawo do przeprowadzenia kontroli w celu upewnienia się, że w konkurencyjnym KSR przestrzegane są przepisy art. 5 ust. l.
2. Obowiązek nałożony w niniejszym artykule nie jest stosowany na korzyść konkurencyjnego KSR, jeżeli zgodnie z procedurami z art. 6 ust. 5 lub z art. 7 ust. 3 lub 4 stwierdzono, że ten KSR narusza art. 4a albo że sprzedawca systemu nie może dać wystarczających gwarancji, że spełnione zostaną obowiązki wynikające z art. 6 dotyczące nieupoważnionego dostępu przewoźników macierzystych do informacji"
3) Artykuł 4 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 4
1.
Przewoźnicy uczestniczący i inne podmioty oferujące produkty transportu lotniczego gwarantują, że dane, które zgodnie z ich decyzją są przekazywane do KSR, są dokładne, nie wprowadzają w błąd, są przejrzyste i równie wyczerpujące jak w każdym innym KSR.
Dane te umożliwią, między innymi, sprzedawcy systemu spełnienie wymagań według kryteriów ustalania kolejności wymienionych w Załączniku.
Dane przekazane przez pośredników nie są przez nich zmieniane w sposób, który może doprowadzić do uzyskania informacji niedokładnych, mylących lub dyskryminacyjnych.
2.
Sprzedawca systemu nie manipuluje informacjami, określonymi w ust. l w sposób, który może doprowadzić do dostarczenia informacji niedokładnych, mylących lub dyskryminacyjnych.
3.
Sprzedawca systemu wprowadza i przetwarza dane przekazane przez przewoźników uczestniczących z jednakową starannością i w jednakowym czasie, z zastrzeżeniem ograniczeń wynikających jedynie z metody wprowadzania danych, wybranej przez poszczególnych przewoźników uczestniczących oraz znormalizowanych formularzy używanych przez tego dostawcę"
4) Dodaje się art. 4a w brzmieniu:
"Artykuł 4a
1.
Urządzenia do wprowadzania i/lub przetwarzania danych, dostarczane przez sprzedawcę systemu są oferowane wszystkim przewoźnikom macierzystym i przewoźnikom uczestniczącym bez dyskryminacji.
W przypadku gdy pojawią się odpowiednie i ogólnie przyjęte normy w zakresie transportu lotniczego, sprzedawcy systemów zaoferują urządzenia spełniające takie normy.
2.
Sprzedawca systemu nie rezerwuje jakiejkolwiek wybranej procedury wprowadzania i/lub przetwarzania danych lub urządzenia dystrybucyjnego dla jednego lub kilku macierzystych przewoźników.
3.
Sprzedawca systemu gwarantuje, że jego urządzenia dystrybucyjne są odizolowane, w sposób jasny i możliwy do zweryfikowania, od jakichkolwiek własnych urządzeń przewoźnika służących do inwentaryzacji, zarządzania i marketingu.
Może tego dokonać albo za pomocą oprogramowania lub fizycznie w taki sposób, aby jedynym powiązaniem między urządzeniami dystrybucyjnymi a urządzeniami własnymi był interfejs sprzęgający programy użytkowe.
Niezależnie od przyjętej metody separacji, taki interfejs zostaje udostępniony na niedyskryminacyjnych zasadach wszystkim macierzystym przewoźnikom i przewoźnikom uczestniczącym oraz zapewnia równe traktowanie w odniesieniu do procedur, protokołów, danych wejściowych i wynikowych.
W przypadku gdy dostępne są odpowiednie i ogólnie przyjęte normy w zakresie transportu lotniczego, sprzedawcy systemów oferują interfejsy spełniające te normy."
5) Artykuł 5 i 6 otrzymują brzmienie:
"Artykuł 5
1. a) Ekrany w komputerowym systemie rezerwacji wyświetlane są w przejrzysty i niedyskryminacyjny sposób.
b) W KSR dostawca systemu nie wyświetla informacji niedokładnych lub mylących w sposób zamierzony lub poprzez zaniedbanie.
2. a) W KSR sprzedawca przewiduje wyświetlanie głównego(-ych) wykazu(-ów) dla każdej indywidualnej transakcji i włącza do niego (nich) dane dostarczone przez przewoźników uczestniczących, dotyczące rozkładu lotów, rodzajów taryf oraz dostępności w sposób przejrzysty i obszerny oraz niedyskryminacyjny i bezstronny, w szczególności jeśli chodzi o formę, w jakiej informacje są prezentowane.
b) Konsument ma prawo żądać wyświetlenia głównego wykazu ograniczonego jedynie do połączeń rejsowych lub nieregularnych.
c) Przy tworzeniu wykazu i doborze lotów między daną parą miast, które mają być zawarte w głównym wykazie systemu, nie będą stosowane praktyki dyskryminujące w odniesieniu do portów lotniczych obsługujących to samo miasto.
d) Kolejność wyświetlania lotów do wyboru na głównym wykazie jest ustalana w sposób określony w Załączniku.
e) Kryteria wykorzystywane do ustalania kolejności nie są oparte na jakimkolwiek wskaźniku bezpośrednio lub pośrednio odnoszącym się do tożsamości przewoźnika i są stosowane w sposób niedyskryminujący żadnego z przewoźników uczestniczących.
3.
W przypadku gdy sprzedawca systemu przedstawia informacje o taryfach, na ekranie są one wyświetlane w sposób bezstronny i niedyskryminujący i obejmują przynajmniej taryfy dotyczące wszystkich lotów przewoźników uczestniczących, pokazanych na głównym wykazie.
Źródło informacji jest akceptowane przez przewoźnika lub przewoźników uczestniczących i danego sprzedawcę systemu.
4.
Informacje o wiązanych produktach, dotyczące między innymi organizatora wycieczki, dostępności oraz cen, nie są ujęte na głównym wykazie.
5.
Jeżeli w KSR zmienia się ekran w celu sprostania szczególnym żądaniom konsumentów, nie traktuje się tego jako naruszenia niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 6
1.
Następujące przepisy regulują udostępnianie danych statystycznych lub innych z KSR przez jego sprzedawcę:
a) informacje dotyczące poszczególnych rezerwacji są dostarczane na równych zasadach i jedynie przewoźnikowi(-om) lotniczemu(-ym) uczestniczącemu(-ym) w przewozie objętym rezerwacją oraz subskrybentowi zaangażowanemu w rezerwację;
b) dane dotyczące marketingu, rezerwacji i sprzedaży są udostępniane na następujących zasadach:
i) dane takie są oferowane w tym samym czasie i na niedyskryminującej zasadzie wszystkim przewoźnikom uczestniczącym, włączając macierzystych przewoźników;
ii) dane takie mogą oraz, na żądanie, będą obejmować wszystkich przewoźników uczestniczących/lub subskrybentów, ale nie będą zawierać danych identyfikujących pasażera lub przedsiębiorstwo bądź informacji osobowych;
iii) wszystkie żądania takich danych traktowane są z jednakową uwagą i realizowane są równie szybko, z zastrzeżeniem metody transmisji wybranej przez poszczególnych przewoźników.
2.
Sprzedawca systemu nie udostępnia informacji osobowych dotyczących pasażera innym osobom niezaangażowanym w transakcję bez zgody pasażera.
3.
Sprzedawca systemu zapewnia przestrzeganie przepisów ust. l i 2 powyżej przy użyciu środków technicznych i/lub odpowiednich środków bezpieczeństwa dotyczących przynajmniej oprogramowania, w taki sposób, aby do informacji dostarczanych przez przewoźników lub przygotowywanych dla przewoźników nie mieli dostępu w żaden sposób przewoźnicy macierzyści, z wyjątkiem sytuacji dopuszczonych niniejszym artykułem.
4.
W ciągu trzech miesięcy od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia sprzedawca systemu udostępni na żądanie wszystkim przewoźnikom uczestniczącym szczegółowy opis środków technicznych i administracyjnych, jakie zostały przyjęte w celu przestrzegania przepisów niniejszego artykułu.
5.
Po otrzymaniu szczegółowego opisu środków technicznych i administracyjnych, które zostały przyjęte lub zmodyfikowane przez sprzedawcę systemu, w ciągu trzech miesięcy Komisja zdecyduje, czy te środki są wystarczające dla wprowadzenia działań zabezpieczających wymaganych przepisami niniejszego artykułu.
Jeśli okażą się one niewystarczające, decyzja Komisji może spowodować zastosowanie przepisów art. 3a ust. 2.
Komisja niezwłocznie powiadomi Państwa Członkowskie o takiej decyzji.
Jeśli Rada, na prośbę Państwa Członkowskiego, nie podejmie innej decyzji w ciągu dwóch miesięcy od daty podjęcia decyzji przez Komisję, decyzja Komisji wejdzie w życie."
6) W art. 7 ust. l i 2 otrzymują brzmienie:
"1.
Obowiązki sprzedawcy systemu wynikające z art. 3 i 4-6 nie mają zastosowania w odniesieniu do macierzystego przewoźnika z państwa trzeciego, jeżeli jego KSR działający poza terytorium Wspólnoty nie oferuje przewoźnikom Wspólnoty traktowania równoważnego z tym, jakie przewidziane jest w niniejszym rozporządzeniu i w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 83/91 [6].
2.
Obowiązki macierzystych przewoźników lub przewoźników uczestniczących, wynikające z przepisów art. 3a, 4 i 8 nie mają zastosowania w odniesieniu do KSR kontrolowanego przez przewoźnika(-ów) z jednego lub więcej państw trzecich, jeżeli macierzyści przewoźnicy lub przewoźnicy uczestniczący nie są poza terytorium Wspólnoty tak traktowani, jak przewidziano przepisami niniejszego rozporządzenia i rozporządzenia Komisji (EWG) nr 83/91."
7) W art. 7 dodaje się ust. 5 w brzmieniu:
"5. a) W przypadkach gdy stwierdzona zostanie poważna dyskryminacja w rozumieniu ust. l lub 2, Komisja może na drodze decyzji polecić operatorom KSR modyfikację ich eksploatacji, w celu wyeliminowania takiej dyskryminacji.
Komisja niezwłocznie powiadomi Państwa Członkowskie o takiej decyzji.
b) Jeżeli Rada, na żądanie Państwa Członkowskiego, w ciągu dwóch miesięcy od daty decyzji Komisji nie podejmie innej decyzji, decyzja Komisji wchodzi w życie."
8) Artykuł 8 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 8
1.
Przewoźnik macierzysty nie wiąże bezpośrednio ani pośrednio korzystania przez subskrybenta z wybranego KSR z otrzymaniem prowizji lub stosowaniem innego bodźca lub antybodźca do sprzedaży produktów transportu lotniczego dostępnych w swoich lotach.
2.
Przewoźnik macierzysty nie żąda od subskrybenta bezpośrednio ani pośrednio korzystania z wybranego KSR w celu sprzedaży lub wystawiania biletów na jakikolwiek produkt transportu lotniczego oferowany bezpośrednio lub pośrednio przez niego.
3.
Jakikolwiek warunek stawiany przez przewoźnika lotniczego biuru podróży przy udzielaniu mu zezwolenia na sprzedaż i wystawianie biletów na produkt transportu lotniczego tego przewoźnika jest bez uszczerbku dla ust. l i 2."
9) W art. 9 ust. 4, 5 i 6 otrzymują brzmienie:
"4. a) Sprzedawca systemu nie nakłada nierozsądnych warunków w umowie z subskrybentem zezwalającej na korzystanie z KSR oraz, w szczególności, subskrybent może rozwiązać umowę ze sprzedawcą systemu za wypowiedzeniem nieprzekraczającym trzech miesięcy, jednak nie przed upływem pierwszego roku.
W takim przypadku sprzedawca systemu nie jest uprawniony do otrzymania zwrotu wyższych kosztów niż te, które bezpośrednio związane są z rozwiązaniem umowy.
b) Z zastrzeżeniem ust. 2, dostarczenie urządzeń technicznych nie podlega warunkom określonym w lit. a).
5.
W każdej umowie z subskrybentem sprzedawca systemu zapewnia, że:
a) główny wykaz systemu, odpowiadający art. 5, jest udostępniany dla każdej indywidualnej transakcji, z wyjątkiem przypadku, gdy konsument żąda informacji tylko o jednym przewoźniku lub jedynie o wiązanych produktach transportu lotniczego;
b) subskrybent nie manipuluje informacjami dostępnymi w KSR w sposób, który mógłby prowadzić do przedstawiania konsumentom informacji nieścisłych, mylących lub o charakterze dyskryminującym.
6.
Sprzedawca systemu nie nakłada na subskrybenta obowiązku przyjęcia oferty w zakresie wyposażenia technicznego lub oprogramowania, może jednakże żądać, aby używane wyposażenie i oprogramowanie były zgodne z jego własnym systemem."
10) W art. 10 ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie:
"1.
Żadna opłata nałożona przez sprzedawcę systemu nie może być dyskryminująca, jest natomiast odpowiednio skonstruowana i rozsądnie powiązana z kosztem świadczonych usług, w szczególności, jest taka sama za taki sam poziom usługi.
Rachunek za usługi KSR jest dostatecznie szczegółowy, aby umożliwić przewoźnikom uczestniczącym i subskrybentom sprawdzenie, jakie usługi zostały wykonane oraz wysokości opłat; rachunki za rezerwację muszą zawierać co najmniej następujące informacje dla każdego odcinka:
- rodzaj rezerwacji w KSR,
- nazwisko pasażera,
- kraj,
- kod identyfikacyjny IATA/ARC agenta,
- kod miasta,
- para miast lub odcinek,
- data dokonania rezerwacji (data transakcji),
- data wykonania lotu,
- numer lotu,
- kod statusu (status rezerwacji),
- rodzaj usługi (klasa usługi),
- numer rezerwacji PNR,
- identyfikator rezerwacji/anulowania.
Informacja o rachunkach jest dostarczana na nośnikach magnetycznych.
Przewoźnikowi używającemu systemu proponuje się urządzenie, które umożliwia otrzymywanie informacji w czasie dokonywania rezerwacji/transakcji, za którą będzie poniesiona opłata.
Jeżeli przewoźnik zdecyduje, że chce być w ten sposób informowany, będzie miał on możliwość zrezygnowania z takiej rezerwacji/transakcji, o ile nie została ona wcześniej przyjęta.
2.
Sprzedawca systemu dostarcza na żądanie zainteresowanym stronom szczegółowe informacje dotyczące obowiązujących procedur, opłat i urządzeń systemu, włączając interfejsy, edycję i wykorzystywane kryteria wyświetlania.
Ten przepis, jednakże nie zobowiązuje sprzedawcy systemu do ujawniania informacji zastrzeżonych dotyczących np. oprogramowania."
11) Artykuł 21 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 21
Przepisy art. 5, art. 9 ust. 5 oraz Załącznik do niniejszego rozporządzenia nie mają zastosowania do KSR używanego przez przewoźnika lotniczego lub grupę przewoźników lotniczych we własnych biurach i punktach sprzedaży wyraźnie oznakowanych."
12) Dodaje się art. 21a w brzmieniu:
"Artykuł 21a
1.
Sprzedawca systemu zapewnia monitorowanie przez niezależnego kontrolera zgodności technicznej swojego KSR z art. 4a i 6.
W tym celu kontroler uzyskuje nieograniczony dostęp do wszystkich programów, procedur, operacji i środków zabezpieczających, używanych w komputerach lub systemach komputerowych, poprzez które sprzedawca systemu udostępnia urządzenia dystrybucyjne.
Co najmniej raz w roku każdy sprzedawca systemu przedkłada Komisji sprawozdanie kontrolera z inspekcji i jej wyniki.
Takie sprawozdanie jest sprawdzane przez Komisję w celu podjęcia wszelkich niezbędnych działań zgodnie z art. 11 ust. l.
2.
Sprzedawca systemu powiadamia przewoźników uczestniczących i Komisję o tożsamości kontrolera co najmniej trzy miesiące przed potwierdzeniem jego nominacji i co najmniej trzy miesiące przed coroczną ponowną nominacją.
Jeżeli w ciągu jednego miesiąca od dnia powiadomienia, którykolwiek z przewoźników uczestniczących wniesie zastrzeżenia do zdolności kontrolera do wykonywania zadań wymaganych na podstawie niniejszego artykułu, w ciągu kolejnych dwóch miesięcy Komisja, po konsultacjach z kontrolerem, sprzedawcą systemu i każdą inną stroną zgłaszającą uzasadniony interes, zdecyduje czy kontroler ma zostać zmieniony."
13) Artykuł 22 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 22
1.
Niniejsze rozporządzenie jest bez uszczerbku dla ustawodawstwa krajowego dotyczącego bezpieczeństwa, porządku publicznego i ochrony danych.
2.
Beneficjenci praw wynikających z art. 3 ust. 4, art. 4a, 6 i art. 21 lit. a) nie mogą zrzec się tych praw w drodze umowy lub w inny sposób."
14) Artykuł 23 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 23
1.
Do dnia 31 grudnia 1997 r. Rada podejmie decyzję w sprawie zmiany niniejszego rozporządzenia na podstawie wniosku Komisji, który ma być przedłożony do dnia 31 marca 1997 r. wraz ze sprawozdaniem ze stosowania niniejszego rozporządzenia.
2.
Rada dokona oceny stosowania art. 4a i art. 6 ust. 3 na podstawie sprawozdania, które ma być przedłożone przez Komisję, najpóźniej do końca 1994 r.".
15.
Załącznik zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
1.
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzydziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzedowym Wspólnot Europejskich.
2. Nowy art. 3 ust. l i art. 5 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (EWG) nr 2299/89 nie stosuje się w okresie sześciu miesięcy od dnia określonego w ust. l. Komisja może przedłużyć ten okres o kolejne 12 miesięcy w stosunku do tych KSR, które z obiektywnych przyczyn nie są zgodne z art. 3 ust. l i art. 5 ust. 2 lit b).
3.
Obowiązek nałożony w pkt 9 lit. c) Załącznika dotyczący wyświetlania łączonych lotów w jednej linijce dla jednego odcinka trasy będzie stosowany od dnia l stycznia 1995 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3118/93
z dnia 25 października 1993 r.
ustanawiające warunki wykonywania w Państwie Członkowskim usług krajowego transportu drogowego rzeczy przez przewoźników nie mających siedziby w tym państwie
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 75,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: na podstawie art. 75 ust. 1 lit. b) Traktatu, ustanowienie wspólnej polityki transportowej wiąże się, między innymi, z określeniem warunków dotyczących dostępu przewoźników niemających siedziby do drogowego transportu rzeczy przez przewoźników w danym Państwie Członkowskim;
przepis ten pociąga za sobą zniesienie wszelkich ograniczeń wobec usługodawców na podstawie ich przynależności państwowej lub faktu, że mają siedzibę w innym Państwie Członkowskim niż to, w którym usługa ma być świadczona;
w celu niezakłóconego i elastycznego wykonania tego przepisu, należy przewidzieć przejściową regulację dotyczącą kabotażu na okres poprzedzający wprowadzenie ostatecznej regulacji;
jedynie przewoźnicy, którzy posiadają licencje wspólnotowe, zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 881/92 z dnia 26 marca 1992 r. w sprawie dostępu do rynku drogowych przewozów rzeczy we Wspólnocie, na lub z terytorium Państwa Członkowskiego lub w tranzycie przez jedno lub więcej Państw Członkowskich [4], jak również przewoźnicy upoważnieni do wykonywania niektórych kategorii usług w międzynarodowych drogowych przewozach towarów, mogą zostać uprawnieni do kabotażu;
taka regulacja przejściowa powinna zawierać kontyngent wspólnotowych zezwoleń na kabotaż, który będzie stopniowo podwyższany;
należy ustalić warunki wystawiania i stosowania zezwoleń na kabotaż;
należy ustalić przepisy Państwa Członkowskiego przyjmującego dotyczące czynności kabotażowych;
muszą zostać wydane przepisy, na podstawie których mogą być podejmowane interwencje w przypadku poważnego naruszenia rynków transportowych; w tym celu należy wprowadzić odpowiednią procedurę podejmowania decyzji oraz procedurę gromadzenia wymaganych danych statystycznych;
Państwa Członkowskie powinny świadczyć sobie pomoc wzajemną w zakresie odpowiedniego stosowania wprowadzonej regulacji; w szczególności w zakresie kar mających zastosowanie w przypadku naruszeń przepisów; sankcje te nie powinny mieć charakteru dyskryminującego i powinny być proporcjonalne do skali wykroczenia; powinna być przewidziana możliwość skorzystania z procedury odwoławczej;
Komisja powinna regularnie składać sprawozdanie ze stosowania niniejszego rozporządzenia;
w celu spełnienia zobowiązań nałożonych na Radę, należy ustalić datę wejścia w życie ostatecznej regulacji, na podstawie, której możliwy jest przewóz kabotażowy bez ograniczeń ilościowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Każdy przewoźnik zajmujący się zarobkowym drogowym przewozem rzeczy, posiadający licencję wspólnotową, zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 881/92, jest uprawniony, na warunkach określonych w niniejszym rozporządzeniu, do wykonywania czasowego zarobkowego drogowego transportu rzeczy w innym Państwie Członkowskim, zwanego dalej odpowiednio "kabotaż" oraz "przyjmujące Państwo Członkowskie", bez konieczności posiadania siedziby przedsiębiorstwa lub innej instytucji na jego terytorium.
2.
Dodatkowo, każdy przewoźnik uprawniony jest w Państwie Członkowskim, w którym ma swoją siedzibę, zgodnie z wewnętrznymi przepisami prawa tego Państwa Członkowskiego, do prowadzenia zarobkowego transportu drogowego rzeczy określonych w pkt 1, 2 i 3 Załącznika do pierwszej dyrektywy [5], może, zgodnie z warunkami określonymi w niniejszym rozporządzeniu, prowadzić, zależnie od okoliczności, przewozy kabotażowe tego samego rodzaju lub przewozy kabotażowe pojazdami tej samej kategorii.
3.
Pozwolenie na prowadzenie przewozów kabotażowych, w ramach usług transportowych określonych w pkt 5 Załącznika do wymienionej pierwszej dyrektywy, nie jest w żadnym przypadku poddane ograniczeniom.
4.
Każde przedsiębiorstwo, które w Państwie Członkowskim, w którym ma swoją siedzibę, uprawnione jest, zgodnie z jego prawem, do wykonywania drogowego transportu rzeczy pojazdami mechanicznymi w transporcie zakładowym, jest uprawnione do wykonywania przewozów kabotażowych w transporcie zakładowym, zgodnie z definicją zawartą w pkt 4 Załącznika do wymienionej pierwszej dyrektywy.
Komisja ustali szczegółowe zasady wykonania przepisów niniejszego ustępu.
Artykuł 2
1.
W związku ze stopniowym wprowadzeniem ostatecznej regulacji, określonej w art. 12, oraz bez uszczerbku dla postanowień art. 1 ust. 3, w okresie od dnia 1 stycznia 1994 r. do dnia 30 czerwca 1998 r., przewozy kabotażowe są wykonywane w ramach wspólnotowego kontyngentu kabotażowego.
Zezwolenia na przewozy kabotażowe są wystawiane według wzoru zawartego w załączniku I.
Wspólnotowy kontyngent kabotażowy składa się z 30000 zezwoleń na kabotaż, które ważne są przez okres dwóch miesięcy; kontyngent ten, począwszy od dnia 1 stycznia 1995 r. jest rocznie zwiększany o 30 %.
2.
Na wniosek Państwa Członkowskiego, składany przed dniem 1 listopada każdego roku, jedno zezwolenie na kabotaż może zostać przekształcone na dwa krótkoterminowe zezwolenia na kabotaż, które ważne będą przez okres jednego miesiąca.
Krótkoterminowe zezwolenia na kabotaż wystawiane są według wzoru zawartego w załączniku II.
3.
Kontyngent zostanie rozdzielony między Państwa Członkowskie w następujący sposób:
_BAR_ 1994 _BAR_ 1995 _BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ Od dnia 1 styczeń do dnia 30 czerwca 1998 r. _BAR_
Belgia _BAR_ 2593 _BAR_ 3371 _BAR_ 4383 _BAR_ 5698 _BAR_ 3704 _BAR_
Dania _BAR_ 2516 _BAR_ 3271 _BAR_ 4253 _BAR_ 5529 _BAR_ 3994 _BAR_
Niemcy _BAR_ 4252 _BAR_ 5528 _BAR_ 7187 _BAR_ 9344 _BAR_ 6074 _BAR_
Grecja _BAR_ 1146 _BAR_ 1490 _BAR_ 1937 _BAR_ 2519 _BAR_ 1638 _BAR_
Hiszpania _BAR_ 2688 _BAR_ 3495 _BAR_ 4544 _BAR_ 5908 _BAR_ 3841 _BAR_
Francja _BAR_ 3516 _BAR_ 4571 _BAR_ 5943 _BAR_ 7726 _BAR_ 5022 _BAR_
Irlandia _BAR_ 1169 _BAR_ 1520 _BAR_ 1976 _BAR_ 2569 _BAR_ 1670 _BAR_
Włochy _BAR_ 3520 _BAR_ 4576 _BAR_ 5949 _BAR_ 7734 _BAR_ 5028 _BAR_
Luksemburg _BAR_ 1207 _BAR_ 1570 _BAR_ 2041 _BAR_ 2654 _BAR_ 1726 _BAR_
Niderlandy _BAR_ 3662 _BAR_ 4761 _BAR_ 6190 _BAR_ 8047 _BAR_ 5231 _BAR_
Portugalia _BAR_ 1525 _BAR_ 1983 _BAR_ 2578 _BAR_ 3352 _BAR_ 2179 _BAR_
Zjednoczone Królestwo _BAR_ 2206 _BAR_ 2868 _BAR_ 3729 _BAR_ 4848 _BAR_ 3152 _BAR_
Artykuł 3
1.
Zezwolenia na kabotaż, określone w art. 2, zezwalają uprawnionemu na wykonywanie przewozów kabotażowych.
2.
Zezwolenia na kabotaż przekazywane są przez Komisję Państwom Członkowskim, w których przedsiębiorstwa mają swoją siedzibę i udzielane przewoźnikom na podstawie wniosku przedkładanego właściwym władzom lub innym organom Państwa Członkowskiego, w którym składający wniosek ma siedzibę.
Zezwolenia te noszą międzynarodowy znak rejestracyjny Państwa Członkowskiego, w którym wnioskujący ma swoją siedzibę.
3.
Zezwolenie na kabotaż jest wystawiane na nazwisko/nazwę przewoźnika.
Przewoźnik nie może przekazać go stronie trzeciej.
Zezwolenie na kabotaż może być stosowane jedynie przez jeden pojazd.
"Pojazd" oznacza pojazd silnikowy zarejestrowany w Państwie Członkowskim, w którym przewoźnik ma swoją siedzibę lub zestaw drogowy pojazdów, z których przynajmniej pojazd silnikowy jest zarejestrowany w Państwie Członkowskim, w którym przedsiębiorstwo ma swoją siedzibę i jest wykorzystywany wyłącznie do przewozu rzeczy.
Przewoźnik niemający siedziby w danym państwie dysponuje pojazdem, na podstawie pełnego prawa własności lub na innej podstawie prawnej, jak np. umowa sprzedaży ratalnej, wynajmu lub leasingu.
W przypadku wynajmu, pojazd zostaje wynajęty przez przewoźnika w Państwie Członkowskim siedziby, w celu prowadzenia przewozów kabotażowych.
Przewoźnik nie mający siedziby na danym terytorium może, w celu zakończenia przewozu kabotażowego przerwanego przez awarię lub wypadek, wynająć pojazd w przyjmującym Państwie Członkowskim na tych samych warunkach, co przewoźnicy mający w tym państwie stałą siedzibę.
Zezwolenie na kabotaż oraz w danym przypadku umowa wynajmu, powinny być przewożone w pojeździe.
4.
Zezwolenie na kabotaż musi być okazywane na każde żądanie urzędnika kontroli.
5.
Data, zgodnie, z którą zezwolenie na kabotaż jest ważne, musi zostać wpisana na zezwoleniu przez właściwe władze lub inny organ Państwa Członkowskiego, w którym dane przedsiębiorstwo ma swoją siedzibę, jeszcze przed jego rozpoczęciem.
Artykuł 4
Operacje transportowe prowadzone na podstawie zezwolenia na kabotaż są rejestrowane w książce sprawozdań z odbytych jazd, którego arkusze będą przesyłane z powrotem wraz z zezwoleniem właściwym władzom lub organom Państwa Członkowskiego siedziby, które udzieliło zezwolenia, w terminie ośmiu dni od wygaśnięcia ważności zezwolenia.
Książka sprawozdań z odbytych jazd jest wystawiana według wzoru zawartego w załączniku III.
Artykuł 5
1.
Właściwe władze lub organy każdego Państwa Członkowskiego przekazują Komisji na koniec każdego kwartału w terminie trzech miesięcy, który w przypadku art. 7 może zostać skrócony do jednego miesiąca, dane dotyczące przewozów kabotażowych prowadzonych podczas tego kwartału przez przewoźników mających swoją siedzibę w danym Państwie Członkowskim; niniejsze dane wyrażone zostają w tonach i w tonokilometrach danego przewozu.
Niniejsze dane zostają przekazane w formie tabeli według wzoru zamieszczonego w załączniku IV.
2.
Komisja niezwłocznie przedstawia Państwom Członkowskim podsumowujące zestawienie danych sporządzone na podstawie informacji złożonych zgodnie z ust. 1.
Artykuł 6
1.
W drodze odstępstwa od stosowania przepisów wspólnotowych, wykonywanie przewozów kabotażowych podlega przepisom ustawowym, wykonawczym i administracyjnym Państwa Członkowskiego przyjmującego w następujących obszarach:
a) obowiązujących stawek i zasad regulujących umowy przewozu;
b) ciężaru i wymiarów pojazdów drogowych; mogą one w uzasadnionych przypadkach przekraczać ciężar i wymiary stosowane w Państwie Członkowskim, w którym przewoźnik ma swoją siedzibę, ale w żadnym razie nie mogą one przekraczać norm technicznych określonych w zaświadczeniu zgodności, określonym w art. 1 ust. 1 dyrektywy Rady 86/364/EWG [6];
c) przepisów związanych z przewozem określonych kategorii towarów, w szczególności towarów niebezpiecznych, szybko psujących się środków spożywczych oraz żywych zwierząt;
d) czasu jazdy kierowcy i odpoczynku;
e) podatku od wartości dodanej (VAT) od usług transportowych.
W tej dziedzinie, do usług, zgodnie z art. 1 niniejszego rozporządzenia, zastosowanie mają przepisy art. 21 ust. 1 lit. a) dyrektywy 77/388/EWG [7].
2.
Normy techniczne dotyczące budowy pojazdu i urządzeń wykorzystywanych do wykonywania przewozów kabotażowych muszą spełniać normy określone dla pojazdów dopuszczonych do ruchu w transporcie międzynarodowym.
3.
Przepisy określone w ust. 1 stosowane są wobec przewoźników niezamieszkałych stale na danym terytorium na tych samych warunkach, jakie dane państwo nakłada na swoich obywateli, w celu uniknięcia jakiegokolwiek otwartego lub ukrytego dyskryminowania na podstawie przynależności państwowej lub miejsca siedziby.
4.
Jeżeli zostanie stwierdzone, że na podstawie doświadczeń, wykaz obszarów przepisów prawnych Państwa Członkowskiego przyjmującego w ust. 1, musi zostać dostosowany, Rada na wniosek Komisji, zmienia wykaz stanowiąc większością kwalifikowaną.
Artykuł 7
1.
W przypadku poważnych zakłóceń na krajowym rynku transportowym wewnątrz danego obszaru geograficznego, który sprowadza się do kabotażu lub przez niego jest zaostrzony, każde z Państw Członkowskich może zwrócić się do Komisji, w celu zastosowania środków ochronnych; dane Państwo Członkowskie przekazuje Komisji konieczne informacje i powiadamia ją, jakie działania zamierza podjąć na swoim terytorium wobec przewoźników mających na jego terytorium swoją siedzibę.
2.
Dla celów ust. 1:
- "poważne zakłócenie krajowego rynku transportowego na danym obszarze geograficznym" oznacza wystąpienie specyficznych na tym rynku problemów powodujących poważną i potencjalnie trwałą nadwyżkę podaży nad popytem, z którą wiąże się zagrożenie finansowej równowagi i przetrwania licznych przedsiębiorstw wykonujących drogowy transport rzeczy,
- "obszar geograficzny" oznacza obszar obejmujący całe lub część terytorium Państwa Członkowskiego lub rozciągający się w całości lub w części na terytorium innych Państw Członkowskich.
3.
Komisja zbada przypadek, w szczególności na podstawie przekazanych jej najnowszych danych kwartalnych, zgodnie z art. 5, i po konsultacji z Komitetem Doradczym ustanowionym zgodnie z art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 3916/90 [8], w terminie jednego miesiąca od wpłynięcia wniosku Państwa Członkowskiego podejmuje decyzję, czy niezbędne są środki ochronne, i w razie konieczności przyjmuje je.
Środki te mogą obejmować czasowe wyłączenie danego obszaru geograficznego z zakresu stosowania niniejszego rozporządzenia.
Środki podjęte zgodnie z niniejszym artykułem pozostają w mocy przez okres nie dłuższy niż sześć miesięcy, który może zostać jednokrotnie przedłużony o taki sam okres ważności.
Komisja niezwłocznie przekazuje Państwom Członkowskim oraz Radzie wszelkie decyzje podjęte na mocy niniejszego ustępu.
4.
Jeżeli Komisja podejmie decyzje o podjęciu środków ochronnych dotyczących jednego lub kilku Państw Członkowskich, właściwe władze tych państw zobowiązane są do podjęcia odpowiednich środków dotyczących przewoźników mających swoją siedzibę na ich terytorium; Państwa Członkowskie powiadomią o tym Komisję.
Środki te obowiązują najpóźniej od tego samego momentu, od którego obowiązują środki ochronne podjęte przez Komisję.
5.
W terminie trzydziestu dni od powiadomienia, każde z Państw Członkowskich może przedstawić Komisji decyzję, określoną w ust. 3.
W terminie trzydziestu dni od momentu przedłożenia decyzji przez Państwo Członkowskie lub w przypadku gdy kilka Państw Członkowskich przedstawia decyzję, od momentu pierwszego jej przedłożenia, Rada stanowiąc większością kwalifikowaną może podjąć inną decyzję.
Ograniczenia stosowania, ustanowione w ust. 3 akapit trzeci, obowiązują również w stosunku do decyzji Rady.
Właściwe władze zainteresowanych Państw Członkowskich zobowiązane są podjąć środki o podobnym skutku dotyczące przewoźników mających swoją siedzibę na ich terytorium; Państwa Członkowskie powiadamiają o tym Komisję.
Jeżeli w terminie określonym w akapicie drugim, Rada nie podejmuje żadnej decyzji, decyzja Komisji staje się ostateczna.
6.
Jeżeli Komisja uznaje, że podjęte środki, określone w ust. 3, muszą zostać przedłużone, składa odpowiednią propozycję Radzie; Rada podejmuje decyzję kwalifikowaną większością głosów.
Artykuł 8
1.
Wykonując niniejsze rozporządzenie Państwa Członkowskie wzajemnie wspierają się.
2.
Niezależnie od możliwości skierowania na drogę sądową sprawy karnej, właściwe władze przyjmującego Państwa Członkowskiego uprawnione są do stosowania sankcji wobec przewoźnika niemającego siedziby w tym państwie, który podczas przewozu kabotażowego na terytorium tego państwa naruszył przepisy niniejszego rozporządzenia lub przepisy krajowe, lub wspólnotowe w dziedzinie transportu.
Sankcje te nie powinny mieć charakteru dyskryminującego, zgodnie z ust. 3.
3.
Sankcje określone w ust. 2 mogą obejmować między innymi ostrzeżenie lub, w przypadku poważnego lub wielokrotnego naruszenia, czasowy zakaz wykonywania przewozów kabotażowych na terytorium Państwa Członkowskiego przyjmującego, na którym popełniono wykroczenie.
W przypadku przedstawienia fałszywych zezwoleń na kabotaż, fałszywe dokumenty zostają natychmiast skonfiskowane i niezwłocznie przekazane właściwemu urzędowi Państwa Członkowskiego, w którym przewoźnik ma swoją siedzibę.
4.
Właściwe władze Państwa Członkowskiego przyjmującego informują właściwe władze Państwa Członkowskiego, w którym przewoźnik ma swoją siedzibę, o stwierdzonych wykroczeniach i w sprawie wszelkich sankcji nałożonych na przewoźnika; w przypadku poważnych lub wielokrotnych wykroczeń, właściwe władze mogą jednocześnie wystąpić z wnioskiem o nałożenie sankcji.
W przypadku poważnych lub wielokrotnych naruszeń, właściwe władze Państwa Członkowskiego, w którym przewoźnik ma swoją siedzibę, podejmuje decyzję w sprawie nałożenia odpowiedniej sankcji wobec danego przewoźnika; władze te uwzględniają przy tym sankcje nałożone w przyjmującym Państwie Członkowskim oraz zapewniają, że nakładane na danego przewoźnika sankcje są proporcjonalne do popełnionych wykroczeń lub wykroczeń służących za podstawę nałożenia sankcji.
Sankcja nałożona przez właściwe władze Państwa Członkowskiego, w którym przedsiębiorca ma swoją siedzibę, po konsultacji z właściwymi władzami Państwa Członkowskiego przyjmującego, może również objąć cofnięcie zezwolenia na wykonywanie drogowego transportu rzeczy.
Właściwe władze Państwa Członkowskiego, w którym przewoźnik ma swoją siedzibę, może również, w zastosowaniu prawa krajowego, postawić danego przewoźnika w stan oskarżenia przed właściwym sądem krajowym.
Informacja o decyzjach podjętych, zgodnie z wyżej wymienionymi ustępami, przekazywana jest właściwym władzom przyjmującego Państwa Członkowskiego.
Artykuł 9
Państwa Członkowskie zapewniają, aby każdy wnioskodawca lub właściciel zezwolenia miał możliwość odwołania się od decyzji odmawiającej mu wydania lub cofającej zezwolenie oraz od każdej innej sankcji administracyjnej nałożonej na niego przez właściwe władze Państwa Członkowskiego, w którym przewoźnik ma swoją siedzibę lub przyjmującego Państwa Członkowskiego.
Artykuł 10
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie we właściwym czasie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne konieczne do wykonania niniejszego rozporządzenia i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 11
Komisja przedłoży Radzie, co dwa lata sprawozdanie ze stosowania niniejszego rozporządzenia; pierwsze z tych sprawozdań zostanie przedłożone najpóźniej do dnia 30 czerwca 1996 r.
Artykuł 12
1.
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1994 r.
2.
Okres ważności zezwolenia wspólnotowego i kontyngentów dla przewozów kabotażowych wspólnotowych, przewidzianych w art. 2, przestaje obowiązywać z dniem 1 lipca 1998 r.
3.
Od tego momentu każdy przewoźnik niemający siedziby w danym państwie, spełniający warunki określone w art. 1, uprawniony jest do wykonywania bez ograniczeń ilościowych drogowego transportu rzeczy w Państwie Członkowskim, bez konieczności posiadania w nim swojej siedziby lub jakiejkolwiek innej siedziby.
Komisja przedkłada Radzie, w danym przypadku z uwzględnieniem doświadczeń w zakresie rozwoju sytuacji na rynku transportowym jak również postępu uczynionego na drodze harmonizacji w sektorze transportu, propozycję w sprawie szczegółowych zasad ostatecznej regulacji kabotażowej w odniesieniu do odpowiedniego systemu monitorowania rynków transportu kabotażowego oraz dostosowania środków ochronnych przewidzianych w art. 7.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 3179/93
z dnia 16 listopada 1993 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 136/66 w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
zgodnie z art. 12 rozporządzenia Rady nr 136/66/EWG [3] zakup oliwy z oliwek jest ograniczony do ostatnich czterech miesięcy roku gospodarczego; doświadczenie pokazuje, że niektóre rynki Wspólnoty mogą znaleźć się w krytycznej sytuacji, zanim rozpocznie się interwencja; w celu pokonania tych trudności należy ustanowić przepisy umożliwiające podejmowanie na poziomie wspólnotowym środków interwencyjnych dostosowanych do takich okoliczności,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu nr 136/66/EWG dodaje się następujący artykuł:
"Artykuł 12a
1.
Jeżeli rynek w niektórych regionach Wspólnoty przeżywa poważne zakłócenia przed rozpoczęciem okresu interwencyjnego określonego w art. 12, można podjąć decyzje o wprowadzeniu specjalnych środków interwencyjnych.
2.
Charakter i stosowanie środków szczególnych określonych w ust. 1, jak również warunki i procedury sprzedaży lub innego wykorzystania produktu podlegającego tym środkom, zostaną ustalone zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 38." .
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 3199/93
z dnia 22 listopada 1993
w sprawie wzajemnego uznawania procedur całkowitego skażenia alkoholu etylowego do celów zwolnienia z podatku akcyzowego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską;
uwzględniając dyrektywę Rady 92/83/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie harmonizacji struktury podatków akcyzowych od alkoholu i napojów alkoholowych[1], w szczególności jej art. 27 ust. 4;
uwzględniając dyrektywę Rady 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania[2], zmienioną dyrektywą 92/108/EWG[3], w szczególności jej art. 24;
uwzględniając opinię Komitetu ds. Podatku Akcyzowego,
a także mając na uwadze, co następuje:
na podstawie art. 27 ust. 1 lit. a) dyrektywy 92/83/EWG Państwa Członkowskie są zobowiązane zwolnić z podatku akcyzowego alkohole, które zostały całkowicie skażone zgodnie z wymaganiami jakiegokolwiek Państwa Członkowskiego, pod warunkiem że wymagania te zostały należycie zgłoszone i zaakceptowane zgodnie z warunkami ustanowionymi w ust. 3 i 4 tego artykułu;
przyjęto zastrzeżenia podniesione w stosunku do zgłoszonych wymagań;
zgodnie z wymaganiami ust. 4 wspomnianego artykułu należy podjąć decyzję zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 24 dyrektywy 92/12/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Substancje skażające, które są wykorzystywane w każdym Państwie Członkowskim do celów całkowitego skażenia alkoholi, zgodnie z art. 27 ust. 1 lit. a) dyrektywy 92/83/EWG, są takie jak określone w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 3204/93
z dnia 16 listopada 1993 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1906/90 w sprawie niektórych norm handlowych w odniesieniu do mięsa drobiowego
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2777/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa drobiowego [1], w szczególności jego art. 2 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
rozporządzenie (EWG) nr 1906/90 [2] ustanawia niektóre normy handlowe w odniesieniu do mięsa drobiowego;
zgodnie z art. 1 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 1906/90 rozporządzenie to nie stosuje się do rodzajów sprzedaży, określonych w art. 3 ust. 5 dyrektywy 71/118/EWG z dnia 15 lutego 1971 r. w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na handel świeżym mięsem drobiowym [3]; odstępstwo to należy zmienić tak, aby uwzględnić dyrektywę Rady 92/116/EWG z dnia 17 grudnia 1992 r. zmieniającą i uaktualniającą dyrektywę 71/118/EWG [4],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 1906/90 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 1 ust. 3 tiret drugie otrzymuje brzmienie:
- "— rodzajów sprzedaży określonych w rozdziale II art. 3 (II) dyrektywy 71/118/EWG, lub
- — mięsa drobiowego, określonego w załączniku I do dyrektywy 71/118/EWG rozdział VIII pkt 49, rozbieranego po uboju w Nowym Jorku.";
2) w art. 5 ust. 3 lit. d) i art. 5 ust. 4 "art. 3 ust. 7 dyrektywy 71/118/EWG" zastępuje się "art. 1 akapit drugi dyrektywy 71/118/EWG".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1994 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 3205/93
z dnia 16 listopada 1993 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 357/79 w sprawie badań statystycznych dotyczących obszarów uprawy winorośli
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 5 rozporządzenia (EWG) nr 357/79 [3] określa roczne dane dotyczące obszarów winnic zbierane w drodze pośrednich badań do przekazania Komisji;
artykuł 4 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2392/86 z dnia 24 lipca 1986 r. ustanawiającego wspólnotowy rejestr winnic [4] przewiduje stworzenie rejestru w ciągu sześciu lat od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia; rejestr zaczyna funkcjonować lub przynajmniej przyjmuje formę, która umożliwia wykorzystanie go do celów statystycznych w niektórych Państwach Członkowskich i wspólnotowych regionach, w szczególności w odniesieniu do charakterystyki obszarów przeznaczonych pod uprawę winorośli;
Państwa Członkowskie, które sporządziły już rejestr winnic na poziomie krajowym lub w niektórych regionach i które zapewniają jego regularną aktualizację zgodnie z art. 5 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2392/86, mogą zacząć wykorzystać go do celów statystycznych;
corocznie aktualizowane wyniki statystyczne z rejestru winnic po stwierdzeniu ich statystycznej wiarygodności, można również wykorzystywać jako źródło danych rocznych;
zasadnicze znaczenie ma zapewnienie ścisłej współpracy między Państwami Członkowskimi a Komisją;
Traktat stanowi, że polityka rolna jest polityką Wspólnoty; konieczne jest ustanowienie ogólnych i wyczerpujących zasad obowiązujących w całej Wspólnocie dla statystyk rolnych, na których opiera się wspólna polityka rolna; wynikające z powyższego nakłady pracy należy ograniczyć do minimum w celu uniknięcia zbierania przez Państwa Członkowskie tych samych informacji kilka razy,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 357/79 wprowadza się następujące zmiany:
1) do art. 5 dodaje się ust. 4a w brzmieniu:
"1.
Komisja w ścisłej współpracy z zainteresowanymi Państwami Członkowskimi bada, czy spełnione zostały warunki regulujące wykorzystanie danych z rejestru winnic do celów statystycznych";
2) dodaje się art. 6a w brzmieniu:
"Artykuł 6a
Państwa Członkowskie, które sporządziły rejestr winnic na poziomie krajowym lub w niektórych regionach i które corocznie aktualizują go, jak ustanowiono w rozporządzeniu (EWG) nr 2392/86, mogą przekazywać Komisji roczne informacje określone w art. 5 i 6 niniejszego rozporządzenia, wykorzystując jako źródło dane z rejestru winnic".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/93
z dnia 25 listopada 1993 r.
w sprawie informacji statystycznych odnoszących się do refundacji wywozowych do niektórych produktów rolnych wywożonych w formie towarów objętych rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3035/80
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 804/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2071/92 [2], w szczególności jego art. 28 i w odniesieniu do odpowiednich przepisów innych rozporządzeń w sprawie wspólnej organizacji rynków, określonych w art. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3035/80 z dnia 11 listopada 1980 r. ustanawiającego ogólne zasady przyznawania refundacji wywozowych do niektóre produktów rolnych wywożonych w formie towarów nieobjętych załącznikiem II do Traktatu oraz kryteria ustalania wysokości takich refundacji [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3381/90 [4], a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 17 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 804/68 oraz odpowiednie przepisy innych rozporządzeń w sprawie wspólnej organizacji rynków określone w drugim zacytowaniu niniejszego rozporządzenia przewidują przyznanie refundacji wywozowych do niektórych produktów rolnych wywożonych w formie towarów nieobjętych załącznikiem II do Traktatu;
rozporządzenie (EWG) nr 3035/80 ustanawia dla niektórych produktów rolnych wywożonych w formie towarów nieobjętych załącznikiem II do Traktatu ogólne zasady przyznawania refundacji wywozowych i kryteria ustalania ich wysokości;
niezbędne jest udostępnienie Komisji niektórych informacji statystycznych, w celu umożliwienia jej odpowiedniego monitorowania przyjętych właściwych środków dotyczących przyznanych refundacji wywozowych do produktów rolnych wywożonych w formie towarów nieobjętych załącznikiem II do Traktatu; dlatego dane te powinny być przekazywane do niej przez właściwe władze Państw Członkowskich;
przepisy dotyczące przekazywania informacji statystycznych, o których mowa, przewidziane w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 1762/89 [5] muszą zostać zmienione; do celów przejrzystości rozporządzenie to powinno zostać zastąpione;
niniejsze rozporządzenie powinno być stosowane z mocą od pierwszego dnia miesiąca, roku 1993/94, w którym gwarancja EFOGR zacznie obowiązywać;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią właściwych komitetów zarządzających,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie, najpóźniej do końca miesiąca następującego po kolejnym miesiącu roku kalendarzowego, przekazują niezbędne informacje statystyczne do Komisji, pod następujący adres:
Commission of the European Communities
Directorate General III
Non-Annex II Trade Regime
200 rue de la Loi,B-1049
Brussels, Belgium.
Artykuł 2
Dla celów niniejszego rozporządzenia przyjmuje się następujące definicje:
- "grupy towarów" oznaczają grupy wymienione w kolumnie 1 załącznika A,
- "podstawowe produkty rolne" oznaczają produkty wymienione w załączniku B,
- "przyznane refundacje" oznaczają refundacje przyznane w sposób określony w rozdziale 2 lub 3 tytułu 2 lub w art. 47 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3665/87 [6].
Artykuł 3
Niezbędne informacje statystyczne, określone w art. 1 obejmują:
- wielkość wywozu towarów objętych rozporządzeniem (EWG) nr 3035/80, którym przyznano refundacje wywozowe w poprzednim miesiącu, wyrażona w tonach lub innych jednostkach miar, ze wskazaniem jednostki, w rozbiciu na grupy towarów,
- w ramach każdej grupy towarów, określonej w tiret pierwszym, kwota przyznanej refundacji w poprzednim miesiącu na każdy podstawowy produkt rolny, wyrażona w walucie krajowej,
- w ramach każdej grupy towarów, określonej w tiret pierwszym, ilości każdego produktu podstawowego, do którego odnosi się refundacja, wyrażone w tonach lub innych jednostkach miary, ze wskazaniem jednostki.
Artykuł 4
Odniesienia do uchylonego rozporządzenia należy traktować jako odniesienia do niniejszego rozporządzenia.
Rozporządzenie (EWG) nr 1762/89 traci moc.
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) NR 3275/93
z dnia 29 listopada 1993 r.
zakazujące zaspokajania roszczeń z tytułu umów i transakcji, na których wykonanie wpływ wywarła rezolucja 833 (1993) Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych i rezolucje pokrewne
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 228a,
uwzględniając wspólne stanowisko przyjęte przez Radę Unii Europejskiej dnia 22 listopada 1993 r.,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
na mocy rozporządzenia (EWG) nr 945/92 [1] i (WE) nr 3274/93 [2], Wspólnota przyjęła środki zapobiegające wymianie handlowej w niektórych dziedzinach handlu między Wspólnotą a Libią;
na skutek embarga zastosowanego wobec Libii, podmioty gospodarcze ze Wspólnoty i państw trzecich są narażone na ryzyko roszczeń wysuwanych ze strony Libii;
Rada Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych przyjęła rezolucję 883 (1993) z dnia 11 listopada 1993 r., która w ust. 8 odnosi się do roszczeń wysuwanych przez Libię związanych z umowami i transakcjami, na których wykonanie wywarły wpływ środki zastosowane przez Radę Bezpieczeństwa zgodnie z rezolucją 883 (1993) i z rezolucjami pokrewnymi;
konieczna jest stała ochrona podmiotów gospodarczych przed takimi roszczeniami i uniemożliwienie władzom libijskim uzyskania rekompensaty za negatywne skutki embarga;
Wspólnota jest zdania, że Libia musi w pełni przestrzegać przepisów ust. 8 rezolucji 883 (1993) Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych i uważa, że przy podjęciu decyzji mającej na celu złagodzenie bądź uchylenie środków podjętych przeciw Libii, należy brać pod uwagę nawet najmniejsze naruszenie przez Libię ust. 8 rezolucji 883 (1993),
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Do celów niniejszego rozporządzenia:
1) "umowa lub transakcja" oznacza każdą transakcję bez względu na formę i prawo, jakiemu podlega, składającą się z jednej lub kilku umów albo podobnych zobowiązań, zawartych między tymi samymi lub innymi stronami; do tych celów, termin "umowa" obejmuje gwarancję zapłaty, gwarancję finansową i list gwarancyjny oraz kredyt, prawnie od siebie niezależne lub nie, jak również jakiekolwiek postanowienie, którego przyczyną jest taka transakcja lub z którą jest ono związane;
2) "roszczenie" oznacza każde roszczenie, dochodzone w formie postępowań sądowych lub nie, wysunięte przed lub po terminie wejścia w życie niniejszego rozporządzenia na mocy realizacji umowy lub transakcji, a w szczególności:
a) roszczenie mające na celu uzyskanie wykonania każdego zobowiązania wynikającego z umowy lub transakcji albo związane z umową lub transakcją;
b) roszczenie przedłużenia terminu lub dokonanie płatności z tytułu gwarancji zapłaty, gwarancji finansowej lub listu gwarancyjnego, bez względu na formę;
c) roszczenie odszkodowawcze odnoszące się do umowy lub transakcji;
d) roszczenie wzajemne;
e) roszczenie mające na celu uznanie i wykonanie, również w drodze exequatur, orzeczenia sądowego, orzeczenia sądu polubownego lub równoważnych decyzji, bez względu na miejsce, gdzie zostały one wydane;
3) "środki przyjęte zgodnie z rezolucją Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych 883 (1993) i rezolucjami pokrewnymi" oznaczają środki Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych lub środki wprowadzone przez Wspólnoty Europejskie albo każde państwo, kraj lub organizację międzynarodową zgodnie z odpowiednimi decyzjami Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych lub przy zastosowaniu tych decyzji albo każde działanie, w tym działania wojskowe, z upoważnienia Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych w sprawach dotyczących zapobiegania wymianie handlowej w niektórych dziedzinach handlu z Libią;
4) "osoba fizyczna lub prawna z Libii" oznacza
a) państwo libijskie albo organ jego władzy publicznej;
b) każdego obywatela libijskiego;
c) każdą osobę prawną mającą swoją zarejestrowaną lub główną siedzibę w Libii;
d) każdą osobę prawną kontrolowaną bezpośrednio lub pośrednio przez jedną lub kilka osób wyżej wymienionych;
e) każdą osobę wysuwającą roszczenie za pośrednictwem lub na korzyść osoby fizycznej albo prawnej określonej w lit. a), b), c) lub d).
Bez uszczerbku dla art. 2, wykonanie umowy lub transakcji traktowane jest jako takie, na które wpływ wywarły środki przyjęte zgodnie z rezolucją Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych 883 (1993) i rezolucjami pokrewnymi, gdy istnienie lub treść roszczenia wynika bezpośrednio lub pośrednio z tych środków.
Artykuł 2
1.
Zakazane jest dokonanie zaspokojenia lub podejmowanie jakichkolwiek kroków zmierzających do zaspokojenia roszczeń wysuwanych przez:
a) każdą osobę fizyczną lub prawną z Libii lub działającą za pośrednictwem osoby fizycznej lub prawnej z Libii;
b) każdą osobę fizyczną lub prawną działającą bezpośrednio lub pośrednio w imieniu lub na rzecz jednej lub kilku osób fizycznych albo prawnych z Libii;
c) każdą osobę fizyczną lub prawną powołującą się na nabycie praw lub wysuwającą roszczenia za pośrednictwem jednej lub kilku osób fizycznych albo prawnych z Libii;
d) każdą osobę fizyczną lub prawną określoną w ust. 8 rezolucji Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych 883 (1993);
e) każdą osobę fizyczną lub prawną wysuwającą roszczenia wynikające z lub w związku z płatnością z tytułu gwarancji zapłaty, gwarancją finansową lub listem gwarancyjnym na rzecz jednej lub kilku wymienionych powyżej osób fizycznych lub prawnych,
wynikających z umowy lub transakcji bądź związanych z umową lub transakcją, na których wykonanie wywarły wpływ, bezpośrednio lub pośrednio, całkowicie albo częściowo środki przyjęte zgodnie z rezolucjami Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych 883 (1993) i rezolucjami pokrewnymi.
2.
Zakaz określony w ust. 1 stosowany jest na terytorium Wspólnoty jak również wobec każdego obywatela Państwa Członkowskiego i każdej osoby prawnej zarejestrowanej w lub utworzonej zgodnie z prawem Państwa Członkowskiego.
Artykuł 3
Bez uszczerbku dla środków przyjętych zgodnie z rezolucją Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych 883 (1993) i rezolucjami pokrewnymi, art. 2 nie stosuje się do;
a) roszczeń wynikających z umów lub transakcji, z wyjątkiem gwarancji zapłaty, gwarancji finansowej lub listu gwarancyjnego, w stosunku do których osoby fizyczne lub prawne określone we wspomnianym artykule udowodnią przed sądem Państwa Członkowskiego, że roszczenie zostało uznane przez strony przed wprowadzeniem środków przyjętych zgodnie z rezolucją Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych 883 (1993) i rezolucjami pokrewnymi i że środki te nie miały wpływu na istnienie i treść roszczenia;
b) roszczeń o zapłatę na mocy umowy ubezpieczeniowej w odniesieniu do wydarzenia zaistniałego przed wprowadzeniem środków określonych w art. 2, lub na mocy umowy ubezpieczeniowej w Państwie Członkowskim, zgodnie z prawem którego umowa ta ma charakter obowiązkowy;
c) roszczeń o zapłatę kwot pieniężnych wpłaconych na konto bankowe, których wypłacenie zostało zablokowane na mocy środków określonych w art. 2, pod warunkiem że płatność ta nie dotyczy kwot pieniężnych wpłaconych jako gwarancja zapłaty w odniesieniu do umów określonych we wspomnianym artykule;
d) roszczeń dotyczących umów o pracę podlegających prawu Państwa Członkowskiego;
e) roszczeń o zapłatę za towary, w odniesieniu do których osoby fizyczne lub prawne określone w art. 2 udowodnią przed sądem Państwa Członkowskiego, że zostały one wywiezione przed wprowadzeniem środków przyjętych zgodnie z rezolucją Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych 883 (1993) i rezolucjami pokrewnymi, i że środki te nie miały wpływu na istnienie lub treść roszczenia;
f) roszczeń o zapłatę kwot pieniężnych, w odniesieniu do których osoby fizyczne lub prawne określone w art. 2 udowodnią przed sądem Państwa Członkowskiego, że są one należne z tytułu pożyczki udzielonej przed wprowadzeniem środków przyjętych zgodnie z rezolucją Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych 883 (1993) i rezolucjami pokrewnymi i że środki te nie miały wpływu na zaistnienie lub treść roszczenia,
pod warunkiem że roszczenia nie dotyczą kwoty pieniężnej w formie odsetek, odszkodowań lub innej, przeznaczonej na skompensowanie tego, że, na skutek tych środków, wykonanie nie nastąpiło zgodnie z warunkami danej umowy lub transakcji.
Artykuł 4
W postępowaniach zmierzających do zaspokojenia roszczenia, ciężar udowodnienia, że zaspokojenie roszczenia nie jest zakazane przez art. 2, ponosi osoba domagająca się zaspokojenia roszczenia.
Artykuł 5
Każde Państwo Członkowskie określa sankcje stosowane w przypadku naruszenia przepisów niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 6
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 3295/93
z dnia 26 listopada 1993 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r.[1] w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 3080/93[2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wyżej wymienionego rozporządzenia konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 ustaliło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i te reguły stosuje się także do jakiejkolwiek innej nomenklatury, w całości lub w części opartej na Nomenklaturze Scalonej bądź takiej, która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy poddział, i która jest ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe w celu stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego;
na mocy wyżej wymienionych ogólnych reguł towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane do odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3;
właściwe jest, z zastrzeżeniem obowiązujących we Wspólnocie środków dotyczących systemów podwójnej kontroli oraz wspólnotowego nadzoru uprzedniego i następczego wyrobów włókienniczych w chwili przywozu do Wspólnoty, że na wiążące informacje taryfowe wydane przez organy celne Państw Członkowskich w odniesieniu do klasyfikacji towarów w Nomenklaturze Scalonej niezgodne z przepisami niniejszego rozporządzenia posiadacz może się powoływać przez pewien okres, zgodnie z przepisami art. 6 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3796/90[3], zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 2674/92[4], jeżeli ten posiadacz zawarł umowę określoną w art. 14 ust. 3 akapit drugi lit. a) lub b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1715/90[5];
Komitet ds. Nomenklatury nie wydał opinii odnośnie do produktu nr 1 określonego w załączonej tabeli w terminie wyznaczonym przez przewodniczącego;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Nomenklatury odnośnie do produktu nr 2 określonego w załączonej tabeli,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane według Nomenklatury Scalonej do odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2 wymienionej tabeli.
Artykuł 2
Z zastrzeżeniem obowiązujących we Wspólnocie środków dotyczących systemów podwójnej kontroli oraz wspólnotowego nadzoru uprzedniego i następczego wyrobów włókienniczych w chwili przywozu do Wspólnoty na wiążące informacje taryfowe wydane przez organy celne Państw Członkowskich w odniesieniu do klasyfikacji towarów w Nomenklaturze Scalonej niezgodne z przepisami niniejszego rozporządzenia posiadacz może się powoływać przez okres 60 dni, zgodnie z przepisami art. 6 rozporządzenia (EWG) nr 3796/90, jeżeli ten posiadacz zawarł umowę określoną w art. 14 ust. 3 akapit drugi lit. a) lub b) rozporządzenia (EWG) nr 1715/90.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 3300/93
z dnia 30 listopada 1993 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1274/91 wprowadzające szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1907/90 w sprawie niektórych norm handlowych w odniesieniu do jaj
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) 1907/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie niektórych norm handlowych w odniesieniu do jaj [1], zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2617/93 [2], w szczególności jego art. 10 ust. 3 i art. 20 ust. 1,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2617/93, w szczególności jego art. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1274/91 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2221/92 [4], ustanawia szczegółowe zasady konieczne do wprowadzenia w życie takich norm handlowych;
w celu zapewnienia zaopatrzenia konsumentów w produkty dobrej jakości właściwe jest ustanowienie częstszego odbioru jaj oraz surowszych kryteriów jakościowych w odniesieniu do jaj oznakowanych jako "ekstra";
wprowadzenie obowiązkowego oznaczania daty przydatności do spożycia wraz z zaleceniami właściwego składowania opakowań z jajami klasy A, zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2617/93, czyni koniecznym przyjęcie szczegółowych zasad oznaczania daty, ustanowionych w rozporządzeniu (EWG) nr 1274/91;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mięsa Drobiowego i Jaj,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 1274/91 wprowadza się następujące zmiany:
1. w art. 1 ust. 1 skreśla się akapit drugi;
2. w art. 5 ust. 1 tiret drugie otrzymuje brzmienie: "Komora powietrzna: wysokość nieprzekraczająca 6 mm, nieruchoma; jednakże w jajach oznakowanych jako "ekstra" nie przekracza 4mm";
3. artykuł 14, art. 15 i art. 16 otrzymują brzmienie:
"Artykuł 14
1.
Oznaczenie daty przydatności do spożycia określone w art. 10 i 15 rozporządzenia (EWG) nr 1907/90 jest dokonane w momencie pakowania, zgodnie z art. 9 ust. 2 dyrektywy Rady 79/112/EWG [5].
Oznaczenie to zawiera jedną lub więcej z następujących informacji:
- Consúmase preferentemente antes del…,
- Mindst holdbar til…,
- Mindestens haltbar bis…,
- Ανάλωση κατά προτίμηση πριν από…,
- Best before…,
- À consommer de préférence avant le …,
- Da consumarsi preferibilmente entro…,
- Ten minste houdbaar tot…,
- A consumir de prefêrencia antes de…,
w tym celu datę przydatności do spożycia podaje się w formie dwóch serii cyfr w następującej kolejności:
- dzień, od 1 do 31,
- miesiąc, od 1 do 12.
2.
Opakowania transportowe oraz opakowania jednostkowe, również te znajdujące się w opakowaniach transportowych, posiadają na swojej powierzchni zewnętrznej widoczne i czytelne oznaczenie informujące konsumentów, aby po zakupie przechowywać jaja w warunkach chłodniczych.
3.
W przypadku sprzedaży jaj luzem sformułowanie odpowiadające oznaczeniu określonym w ust. 2 jest umieszczone w taki sposób, aby było widoczne i jednoznaczne dla konsumenta.
Artykuł 15
Oznaczenie wskazujące datę pakowania określone w art. 10 i 15 rozporządzenia (EWG) nr 1907/90 zawiera jedną lub więcej z następujących informacji:
- Embalado el:…,
- Pakket den:…,
- Verpackt am:…,
- Нμερομηηνία συσκευασίας: …,
- Packing date:..,
- Emballé le:…,
- Data d’imballaggio:…,
- Verpakt op:…,
- Embalado em:…,
poprzedzone dwoma seriami cyfr określonych w art. 14 ust. 1 akapit drugi.
Artykuł 16
1.
Dodatkowo, obok daty przydatności do spożycia i/lub daty pakowania zaleca się umieszczenie zalecanej daty sprzedaży, oznaczonej przez podmiot gospodarczy w momencie pakowania jaj lub opakowań zawierających jaja bądź też w obu sytuacjach.
2.
Zalecana data sprzedaży wskazuje ostatni dzień, w którym jaja powinny być oferowane do sprzedaży, po którym pozostaje okres siedmiu dni na składowanie.
Oznaczenie to nanosi się tak, by prawidłowo przechowywane jaja klasy "A"; zachowały cechy jakościowe opisane w art. 5 ust. 1 do końca okresu składowania.
Data przydatności do spożycia odpowiada końcowi tego okresu przechowywania.
Oznaczenie musi być sformułowane w taki sposób, aby znaczenie zalecanej daty sprzedaży było jasne.
3.
Data zniesienia może być umieszczona przez podmiot gospodarczy na opakowaniach w czasie pakowania, w którym przypadku musi być umieszczona również na jajach znajdujących się w opakowaniu.
Jednakże jaja mogą być również oznaczane datą zniesienia w fermie.
4.
Dla oznaczenia na jajach dat określonych w niniejszym artykule oraz w przypadku dat sprzedaży oraz zniesienia znajdujących się również na opakowaniach, należy zastosować jedno lub więcej wyrażeń wymienionych w załączniku I.
5.
Daty określone w niniejszym artykule oznaczone są przez dwie serie cyfr określonych w art. 14 ust. 1 akapit drugi.";
4. w art. 17 zdanie wprowadzające odniesienie do "art. 15" zastępuje się odniesieniem do "art. 16";
5. artykuł 21 otrzymuje brzmienie:
"1.
Banderole i etykiety przewidziane w art. 11 rozporządzenia (EWG) nr 1907/90 są białe, a oznaczenia drukowane na banderolach i etykietach są koloru czarnego;"
6. w art. 24 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Banderola lub etykieta określona w art. 12 rozporządzenia (EWG) nr 1907/90 musi być drukowana lub przymocowana w taki sposób, aby żadna z informacji na nim podanych nie była zakryta przez banderolę lub etykietę.
Następujące określenie drukowane jest na banderoli lub etykiecie kursywą: "ekstra do…" wraz z dwiema seriami cyfr o wysokości co najmniej 1 cm, określone w art. 14 ust. 1 akapit drugi, oznaczające siódmy dzień od zapakowania;"
7. w art. 25 ust. 2 lit. e) otrzymuje brzmienie:
"e) - dla jaj klasy A: pierwotna data minimalnej trwałości, a poniżej słowa "jaja ponownie klasyfikowane"
- dla jaj innych klas: wyrazy "data pakowania" i po nich datę pierwszego pakowania, poniżej zaś wyraz "przeklasyfikowane:" i po nich datę przeklasyfikowania, w sposób przewidziany w art. 14 ust. 1 akapit drugi;"
8. w art. 26 ust. 2 lit. e) otrzymuje brzmienie:
"e) - dla jaj klasy A: pierwotna data przydatności do spożycia, a poniżej wyrazy "jaja ponownie pakowane",
- dla jaj innych klas: wyrazy "data pakowania": i po nich datę pierwszego pakowania, poniżej zaś wyraz "przepakowane": i po nim datę przepakowania, w sposób przewidziany w art. 14 ust. 1;"
9. załącznik I zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Do dnia 30 września 1994 r. podmioty gospodarcze mogą nadal używać istniejących materiałów do pakowania, na których znajdują się oznaczenia zgodne z przepisami stosowanymi przed dniem 1 grudnia 1993 r.
Jednakże oznaczenie daty przydatności do spożycia oraz znajdujących się na takich opakowaniach informacji, aby jaja po zakupie przechowywać w warunkach chłodniczych, jest umieszczane co najmniej od dnia 1 czerwca 1994 r. poprzez załączanie banderoli lub etykiety z oznaczeniami określonymi w art. 14 ust. 1 i 2 rozporządzenia (EWG) nr 1274/91.
Od dnia 1 czerwca 1994 r. oznaczenie określone w art. 24 ust. 1 zdanie drugie rozporządzenia (EWG) nr 1274/91 jest zawsze przedstawione na banderoli lub etykiecie.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 grudnia 1993 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 3329/93
z dnia 29 listopada 1993 r.
dotyczące zawarcia Umowy w sprawie rybołówstwa między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Rządem Wspólnoty Dominiki
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje: Wspólnota i Dominika wynegocjowały i parafowały Umowę w sprawie rybołówstwa, która gwarantuje na zasadzie wzajemności możliwości połowowe rybakom Wspólnoty na wodach będących pod władzą i jurysdykcją Wspólnoty Dominiki, jak również rybakom z Dominiki w strefach połowowych Wspólnoty, na wodach przybrzeżnych francuskich departamentów Gwadelupy i Martyniki;
w interesie Wspólnoty leży zatwierdzenie niniejszej Umowy,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W imieniu Wspólnoty zostaje zatwierdzona Umowa w sprawie rybołówstwa między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Rządem Wspólnoty Dominiki.
Tekst Umowy załączony jest do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady jest upoważniony do dokonania notyfikacji przewidzianej w art. 14 Umowy oraz do wyznaczenia osoby uprawnionej do podpisania Umowy, tak aby stała się wiążąca dla Wspólnoty.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 3393/93
z dnia 10 grudnia 1993 r.
ustanawiające szczegółowe zasady regulujące przyznawanie pomocy w odniesieniu do prywatnego składowania niektórych serów wyprodukowanych na mniejszych wyspach Morza Egejskiego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2019/93 z dnia 19 lipca 1993 r. wprowadzające szczególne środki dla mniejszych wysp Morza Egejskiego dotyczące niektórych produktów rolnych [1], w szczególności jego art. 6 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 6 ust. 2 wymienionego rozporządzenia przewiduje przyznawanie pomocy w odniesieniu do prywatnego składowania czterech rodzajów sera produkowanego na mniejszych wyspach Morza Egejskiego; szczegółowe zasady stosowania tego przepisu powinny we wszystkich głównych punktach być identyczne z podobnymi środkami w odniesieniu do innych serów; kwota pomocy powinna być ustalana w oparciu o takie same kryteria jak w przypadku tych środków;
artykuł 1 ust. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1756/93 z dnia 30 czerwca 1993 r. ustalającego terminy operacyjne dla rolniczych kursów przeliczeniowych stosowanych w odniesieniu do mleka i przetworów mlecznych [2], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 2866/93 [3], ustanawia kurs przeliczeniowy, jaki ma być stosowany do celów pomocy w odniesieniu do prywatnego składowania w sektorze mleka;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Pomoc w odniesieniu do prywatnego składowania jest przyznawana dla maksymalnej ilości 5000 ton lokalnie produkowanego sera rocznie zgodnie z art. 6 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2019/93.
Władze Grecji ustanawiają kryteria rozdziału tej ilości między cztery rodzaje danego sera z jednej strony oraz między różne wyspy, z drugiej.
O kryteriach tych powiadamia się Komisję.
Artykuł 2
1.
Wyznaczona przez Grecję właściwa agencja nie zawiera umów składu, chyba że spełnione są następujące wymagania:
a) ilość sera, której dotyczy umowa, jest nie mniejsza niż dwie tony;
b) w dniu określonym w umowie jako data rozpoczęcia okresu składowania ser jest co najmniej:
- 90-dniowy w przypadku Graviera, Ladotyri i Kefalograviera,
- 60-dniowy w przypadku Fety;
c) ser przeszedł testy, które wykazały, że spełnia warunki ustanowione w lit. b) i jest pierwszej jakości;
d) prowadzący skład zobowiązuje się do:
- przechowywania sera przez cały okres składowania w pomieszczeniach, w których temperatura wynosi nie więcej niż +16 °C,
- niewprowadzania przez cały czas trwania umowy zmian składu partii objętej umową, bez zezwolenia właściwej agencji.
Jeżeli warunek dotyczący minimalnej ilości kontraktowej ma być spełniony, agencja może zezwolić na zmianę ograniczającą się do usunięcia lub zastąpienia serów, które uległy zepsuciu w takim stopniu, że nie mogą być już dłużej składowane.
W przypadku usunięcia ze składu niektórych ilości:
i) jeżeli wspomniane wyżej ilości zostaną zastąpione za zgodą agencji, uznaje się, że umowa nie uległa żadnym zmianom;
ii) jeżeli wspomniane wyżej ilości nie zostaną zastąpione, uznaje się, że umowa została zawarta od początku na utrzymaną ilość.
Wszelkie koszty związane z nadzorem wynikającym ze zmian są pokrywane przez prowadzącego skład,
- utrzymywania rachunku stanu zapasów i informowania agencji co tydzień o ilości sera umieszczonej w składzie w poprzednim tygodniu i o wszelkich planowanych odbiorach.
2.
Umowa składu jest zawierana:
a) na piśmie z podaniem daty rozpoczęcia składowania objętego umową; nie może być ona wcześniejsza niż dzień następujący po tym, kiedy wprowadzanie sera objętego umową składu zostało zakończone;
b) po zakończeniu wprowadzania do składowania objętego umową sera i najpóźniej 40 dni po upływie daty, w której rozpoczyna się składowanie objęte umową.
Artykuł 3
1.
Żadna pomoc nie jest przyznawana w odniesieniu do składowania w ramach umowy dla okresu krótszego niż 60 dni.
2.
Wypłacana kwota pomocy nie może przekroczyć kwoty odpowiadającej 150 dniom składowania w ramach umowy.
Na zasadzie odstępstwa od art. 2 ust. 1 lit. d) tiret drugie, po upływie okresu 60 dni wyszczególnionego w ust. 1, prowadzący skład może usunąć całość lub część ilości objętej umową.
Data rozpoczęcia operacji usuwania sera objętego umową nie zawiera się w okresie składowania objętego umową.
Artykuł 4
Kwota pomocy wynosi 2,28 ECU na tonę dziennie.
Pomoc jest wypłacana nie później niż w ciągu 90 dni, licząc od ostatniego dnia składowania objętego umową.
Artykuł 5
1.
Grecja zapewnia, że spełnione są warunki uprawniające do wypłaty pomocy.
2.
Zleceniobiorca udostępnia organowi odpowiedzialnemu za sprawdzanie realizacji tego środka wszelkie dokumenty umożliwiające sprawdzenie następujących danych szczegółowych dotyczących produktów umieszczonych w prywatnym składowaniu:
a) prawa własności w momencie wprowadzenia produktu do składowania;
b) pochodzenia i daty produkcji serów;
c) daty wprowadzenia do składowania;
d) obecności w składzie;
e) daty odbioru ze składu.
3.
Zleceniobiorca lub, odpowiednio, prowadzący skład przechowuje rachunek stanu zapasów dostępnych w składzie obejmujący:
a) identyfikację według numeru umowy produktów umieszczonych w prywatnym składowaniu;
b) daty wprowadzenia i odbioru ze składu;
c) liczbę serów w każdej partii i ich masę;
d) rozmieszczenie produktów w składzie.
4.
Składowane produkty muszą być łatwe do zidentyfikowania według umowy.
Na serze objętym umową musi być umieszczone specjalne oznakowanie.
5.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 2 ust. 1 lit. d) w chwili wprowadzenia sera do składowania właściwa agencja prowadzi kontrole w szczególności w celu zapewnienia, że produkty składowane kwalifikują się do pomocy, i w celu zapobiegania wszelkim możliwym zamianom produktów podczas składowania objętego umową.
6.
Agencja właściwa dla prowadzenia kontroli przeprowadza:
a) niezapowiedziane kontrole w celu upewnienia się, czy produkty znajdują się w składowaniu.
Próbka, której to dotyczy, musi mieć charakter reprezentatywny oraz musi odpowiadać co najmniej 10 % ilości całkowitej objętej umowami związanymi z pomocą w odniesieniu do prywatnego składowania.
Kontrole takie muszą obejmować, oprócz badania rachunku stanu zapasów określonego w ust. 3, bezpośrednią kontrolę masy i rodzaju produktu oraz jego identyfikacji.
Takie kontrole bezpośrednie muszą odnosić się co najmniej do 5 % ilości produktu objętego niezapowiedzianą kontrolą;
b) kontrolę mającą na celu sprawdzenie, czy produkty znajdują się w składzie na koniec okresu składowania objętego umową.
7.
Kontrole przeprowadzane na mocy ust. 5 i 6 muszą być odzwierciedlone w sprawozdaniu określającym:
- datę kontroli,
- czas jej trwania,
- przeprowadzone działania.
Sprawozdanie musi być podpisane przez właściwego urzędnika i przez zleceniobiorcę lub, gdzie stosowne, przez prowadzącego skład.
8.
W przypadku wystąpienia nieprawidłowości dotyczących co najmniej 5 % skontrolowanych ilości produktów kontrolę rozszerza się o większą liczbę próbek określoną przez właściwą agencję.
Grecja powiadamia Komisję o takich przypadkach w terminie czterech tygodni.
9.
Grecja może postanowić, że koszty kontroli będą ponoszone częściowo lub w całości przez zleceniobiorcę.
Artykuł 6
Nie później niż do 10. dnia każdego miesiąca Grecja powiadamia Komisję o ilościach sera, na które zawarto umowy składu z podziałem na rodzaje sera określone w art. 2 ust. 1 lit. b), w odniesieniu do poprzedniego miesiąca.
Artykuł 7
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 3403/93
z dnia 10 grudnia 1993 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2220/85 ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu zabezpieczeń w odniesieniu do produktów rolnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1766/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2193/93 [2], w szczególności jego art. 5, art. 6 ust. 2, art. 7 ust. 3, art. 8 ust. 5, art. 9 ust. 2, art. 11 ust. 4, art. 12 ust. 3 i 6, art. 13 ust. 6, art. 16 ust. 2 oraz art. 17 ust. 4, a także odpowiednie przepisy innych rozporządzeń w sprawie wspólnej organizacji rynku produktów rolnych, a także inne przepisy w rozporządzeń w sprawie wspólnej organizacji rynków, które z chwilą ich zastosowania w praktyce wymagają zabezpieczenia,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 525/77 z dnia 14 marca 1977 r. ustanawiające system pomocy dla produkcji ananasów w puszkach [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1699/85 [4], w szczególności jego art. 8,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2169/81 z dnia 27 lipca 1981 r. ustanawiające ogólne zasady stosowania systemu pomocy dla bawełny [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem nr 1554/93 [6], w szczególności jego art. 5 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje: rozporządzenie Rady (EWG) nr 1491/85 z dnia 23 maja 1985 r. ustanawiające specjalne środki w odniesieniu do nasion soi [7] zostało zastąpione rozporządzeniem (EWG) nr 3766/91 [8]; rozporządzenie Rady (EWG) nr 1079/77 z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie opłaty z tytułu współodpowiedzialności i działań mających na celu rozszerzenie rynków mleka i przetworów mlecznych [9] zostało uchylone rozporządzeniem (EWG) nr 1029/93 [10]; rozporządzenie Rady (EWG) nr 1677/85 z dnia 11 czerwca 1985 r. w sprawie pieniężnych kwot kompensacyjnych w rolnictwie [11] zostało uchylone rozporządzeniem (EWG) nr 3813/92 [12]; rozporządzenie Rady (EWG) nr 1431/82 z dnia 18 maja 1982 r. ustanawiające specjalne środki w odniesieniu do grochu, fasoli polnej oraz słodkiego łubinu [13] zostało zastąpione rozporządzeniem (EWG) nr 1765/92 [14];
należy uaktualnić odniesienia do niektórych rozporządzeń w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 2220/85 [15], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 3745/89 [16];
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1068/93 z dnia 30 kwietnia 1993 r. w sprawie szczegółowych zasad określania i stosowania rolniczych kursów przeliczeniowych [17] ustanawia terminy operacyjne odnośnie do rolniczych kursów przeliczeniowych, w szczególności odnośnie do tych, które mają zastosowanie do zabezpieczeń; należy wziąć pod uwagę skutki zmian rolniczego kursu przeliczeniowego w odniesieniu do zabezpieczenia w dniu obowiązującego terminu;
rozporządzenie (EWG) nr 2220/85 przewiduje przepadek zabezpieczenia lub jego części; koszty administracyjne związane z przepadkiem zabezpieczenia mogą przekroczyć kwotę zabezpieczenia podlegającego przepadkowi; władze Państw Członkowskich powinny dlatego mieć możliwość odstąpienia od wymogu przepadku zabezpieczenia, w przypadku gdy kwota jest bardzo mała;
aby uniknąć dyskryminacji we Wspólnocie, właściwe jest zapewnienie wypłaty odsetek, w przypadku gdy przepadek zabezpieczenia został opóźniony w oczekiwaniu na wynik procedury odwoławczej;
rozporządzenie (EWG) nr 2220/85 powinno zostać odpowiednio zmienione;
środki przewidywane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opiniami wszystkich właściwych komitetów zarządzających,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 2220/85 wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie ustanawia zasady dotyczące zabezpieczeń, które mają być złożone albo na podstawie poniższych rozporządzeń, albo innych rozporządzeń wykonawczych, o ile rozporządzenia te nie ustanawiają innych zasad:
a) rozporządzenia ustanawiające wspólną organizację rynków niektórych produktów rolnych:
- rozporządzenie (EWG) nr 136/66/EWG (oleje i tłuszcze) [18],
- rozporządzenie (EWG) nr 804/86 (mleko i przetwory mleczne) [19],
- rozporządzenie (EWG) nr 805/68 (wołowina i cielęcina) [20],
- rozporządzenie (EWG) nr 2358/71 (nasiona) [21],
- rozporządzenie (EWG) nr 1035/72 (owoce i warzywa) [22],
- rozporządzenie (EWG) nr 2759/75 (wieprzowina) [23],
- rozporządzenie (EWG) nr 2771/75 (jaja) [24],
- rozporządzenie (EWG) nr 2777/75 (mięso drobiowe) [25],
- rozporządzenie (EWG) nr 1418/76 (ryż) [26],
- rozporządzenie (EWG) nr 1117/78 (susz paszowy) [27],
- rozporządzenie (EWG) nr 1785/81 (cukier)1 [28],
- rozporządzenie (EWG) nr 426/86 (przetwory z owoców i warzyw) [29],
- rozporządzenie (EWG) nr 822/87 (wino) [30],
- rozporządzenie (EWG) nr 3013/89 (mięso baranie i mięso kozie) [31],
- rozporządzenie (EWG) nr 1766/92 (zboża) [32],
- rozporządzenie (EWG) nr 2075/92 (surowiec tytoniowy) [33],
- rozporządzenie (EWG) nr 3759/92 (produkty rybołówstwa i akwakultury) [34];
b) rozporządzenie (EWG) nr 525/77 (konserwy z ananasa) [35];
c) system pomocy dla bawełny ustanowiony w rozporządzeniu (EWG) nr 2169/81 [36];
d) rozporządzenie (EWG) nr 1765/92 (system wsparcia dla producentów niektórych roślin uprawnych) [37]."
2) artykuł 7 uchyla się.
3) artykuł 12 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 12
1.
Zabezpieczenie składa się w walucie Państwa Członkowskiego, w którym mają siedzibę właściwe władze.
2.
Jeżeli całkowita kwota wymaganego zabezpieczenia wyrażona w walucie Państwa Członkowskiego wzrosła w wyniku zmiany rolniczego kursu przeliczeniowego w odniesieniu do zabezpieczenia wchodzącego w życie dnia, od którego biegnie termin operacyjny, zabezpieczenie akceptowane jest na podstawie wysokości rolniczego kursu przeliczeniowego z dnia poprzedzającego zmianę, jeżeli deficyt wynosi mniej niż 20 ECU wyrażone w walucie krajowej przy zastosowaniu nowego rolniczego kursu przeliczeniowego.
3.
Oferta, której zabezpieczenie złożone na poczet przetargu wykazuje deficyt 20 ECU lub więcej w wyniku zmiany określonej w ust. 2, zostaje przyjęta jako ważna w odniesieniu do ilości rzeczywiście objętej tym zabezpieczeniem, chyba że przed sprawdzaniem ofert celem podjęcia decyzji co do wyniku przetargu, oferent zobowiązuje się na piśmie do pokrycia deficytu i czyni to w ciągu pięciu dni po terminie końcowym składania ofert, z wyjątkiem przypadku siły wyższej.
Takiej redukcji ilości będącej przedmiotem oferty nie należy uważać za naruszenie jakichkolwiek przepisów o ilości minimalnej w danym rozporządzeniu.
4.
Przepisy art. 5 ust. 1 i 2 mogą również mieć zastosowanie do pokrycia deficytu spowodowanego zmianami określonymi w ust. 2 niniejszego artykułu.
Nie naruszając art. 5 ust. 3, przepisy te mogą także mieć zastosowanie do zabezpieczeń dla pozwoleń na przywóz i wywóz lub świadectw o wcześniejszym ustaleniu refundacji."
4) artykuł 29 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 29
1.
Z chwilą gdy właściwe władze zostają powiadomione o okolicznościach, które stanowią podstawę do zatrzymania zabezpieczenia w całości lub w części, niezwłocznie zwracają się do strony, od której wymagane jest wywiązanie się ze zobowiązania, z żądaniem zapłacenia zatrzymanej kwoty w terminie 30 dni licząc od zgłoszenia żądania zapłaty.
Jeżeli płatność nie zostanie dokonana w tym terminie, właściwe władze:
a) niezwłocznie przelewają każde zabezpieczenie opisane w art. 8 ust. 1 lit. a) na odpowiedni rachunek;
b) niezwłocznie występują do poręczyciela opisanego w art. 8 ust. 1 lit. b) z żądaniem dokonania płatności w terminie 30 dni od dnia otrzymania żądania zapłaty;
c) niezwłocznie podejmują kroki w celu:
i) zamiany zabezpieczeń opisanych w art. 8 ust. 2 lit. a), c), d) i e) na pieniądze w kwocie wystarczającej do odzyskania należnej kwoty;
ii) przelania zastawionych depozytów gotówkowych na własny rachunek.
Właściwe władze mogą niezwłocznie przelać każde zabezpieczenie rodzaju opisanego w art. 8 ust. 1 lit. a) na właściwy rachunek nie żądając przedtem dokonania płatności przez osobę zainteresowaną.
2.
Właściwa władza może zaniechać wymogu przepadku kwoty o wartości niższej niż 20 ECU, pod warunkiem że dla porównywalnych przypadków istnieją podobne krajowe przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne.
3.
Bez uszczerbku dla przepisów ust. 1, w przypadku podjęcia decyzji o przepadku zabezpieczenia, ale w wyniku odwołania jest on następnie odroczony zgodnie z prawem krajowym, zainteresowane strony płacą odsetki od kwoty rzeczywiście uległej przepadkowi przez okres trzydziestu dni, zaczynającego się od dnia otrzymania żądania zapłaty określonej w ust. 1 akapit pierwszy, i kończącego się jeden dzień przed zapłatą kwoty rzeczywiście uległej przepadkowi.
Stosowana stopa procentowa wyliczana jest zgodnie z przepisami prawa krajowego, ale nie może być w żadnym przypadku niższa niż stopa procentowa stosowana w przypadku odzyskiwania kwot krajowych.
Agencje płatnicze odliczają zapłacone odsetki z wydatków Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) zgodnie z przepisami rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78 [38].
Państwa Członkowskie mogą okresowo składać wnioski o uzupełnienie zabezpieczenia pod względem odpowiednich odsetek.
W przypadku gdy zabezpieczenie uległo przepadkowi, a należna kwota została już przyznana EFOGR i, w następstwie wyniku procedury odwoławczej, kwota podlegająca przepadkowi w całości lub części, włączając odsetki według stopy procentowej zgodnej z prawem krajowym, ma być zwrócona, kwota zwrotu pokrywana jest przez EFOGR, chyba że zwrot zabezpieczenia można przypisać niedbalstwu lub poważnym błędom władz administracyjnych albo innych organów Państwa Członkowskiego."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Przepisy art. 29 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2220/85 wprowadzone przez art. 1 ust. 4 niniejszego rozporządzenia stosuje się do zabezpieczeń złożonych z tą datą lub z datą późniejszą.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3447/93
z dnia 28 września 1993 r.
w sprawie zawarcia Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Argentyńską w sprawie stosunków w sektorze rybołówstwa morskiego
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: dnia 30 listopada 1992 r., po przeprowadzeniu negocjacji, Wspólnota i Argentyna parafowały Umowę w sprawie stosunków w sektorze rybołówstwa morskiego, która zapewnia rybakom wspólnotowym nowe możliwości połowowe, a w zamian wymaga koncesji ze strony Wspólnoty, w szczególności koncesji taryfowych;
w interesie Wspólnoty leży przyjęcie powyższej Umowy,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W imieniu Wspólnoty zatwierdza się Umowę między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Argentyńską w sprawie stosunków w sektorze rybołówstwa morskiego.
Tekst Umowy załączony jest do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
W odniesieniu do okresu objętego Umową całkowita suma finansowania przez Wspólnotę działań i projektów określonych w Umowie zostaje ograniczona do 162,5 miliona ECU.
Suma ta mieści się w obowiązującej perspektywie finansowej Wspólnoty.
Organy budżetowe określają kwoty dostępne w każdym roku finansowym, biorąc pod uwagę zasady należytego zarządzania, określone w art. 2 rozporządzenia finansowego, stosowane w odniesieniu do ogólnego budżetu Wspólnot Europejskich.
Artykuł 3
Przewodniczący Rady jest upoważniony do wyznaczenia osoby uprawnionej do podpisania Umowy, tak aby stała się ona wiążąca dla Wspólnoty [3].
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 3448/93
z dnia 6 grudnia 1993 r.
ustanawiające zasady handlu mające zastosowanie do niektórych towarów pochodzących z przetwórstwa produktów rolnych
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43 i 113,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: artykuły 38–47 Traktatu przewidują utworzenie wspólnej polityki rolnej obejmującej produkty rolne wymienione w załączniku II do Traktatu;
niektóre produkty rolne są składnikiem wielu towarów nieobjętych załącznikiem II do Traktatu;
konieczne jest wprowadzenie środków w ramach wspólnej polityki rolnej i ramach wspólnej polityki handlowej, aby wziąć pod uwagę wpływ handlu tymi towarami na cele art. 39 Traktatu oraz to, jak środki przyjęte celem wykonania art. 43 Traktatu oddziałują na pozycję gospodarczą tych towarów, zważywszy na różnicę pomiędzy kosztami związanymi z zaopatrywaniem się w produkty rolne w granicach i poza granicami Wspólnoty, a także różnice cen produktów rolnych;
Traktat ustanawia, że polityka rolna oraz polityka handlowa są polityką Wspólnoty; aby osiągnąć cele Traktatu, konieczne jest ustalenie dla niektórych towarów ogólnych i wyczerpujących zasad dotyczących handlu tymi towarami i mających zastosowanie w Państwach Członkowskich;
rozporządzenie Rady (EWG) nr 3033/80 z dnia 11 listopada 1980 r., ustanawiające zasady handlu mające zastosowanie do niektórych towarów pochodzących z przetwórstwa produktów rolnych [4], ustala opłaty wyrównawcze dla przywozu niektórych towarów w formie opłaty zawierającej składnik niezmienny, którego zadaniem jest ochrona przemysłu przetwórczego oraz składnik zmienny, którego zadaniem jest wyrównanie różnic pomiędzy cenami stosownych produktów rolnych w Państwach Członkowskich i na rynku światowym;
ogólne podejście zasad wprowadzonych przez rozporządzenie (EWG) nr 30033/80 musi być utrzymane z pewnym, omówionym poniżej rozszerzeniem oraz z pewnymi zmianami; z jednej strony właściwe jest sporządzenie, jeśli chodzi o towary, których zasady obecnie dotyczą, wymienione w załączniku B tabela 1, wykazu produktów rolnych, dla których różnice cen na rynku światowym i w Państwach Członkowskich mogą być wyrównane przy przywozie, a z drugiej strony musi być możliwe wskazanie wśród tych produktów rolnych produktów podstawowych, dla których różnice te są obecnie odnotowywane, ilości innych produktów rolnych, produktów zasymilowanych lub produktów pochodzących z ich przetwórstwa zamienionych na równoważną ilość podstawowych produktów;
konieczne jest wprowadzenie zmian do zasad, mających zastosowanie do handlu tymi towarami, w celu uwzględnienia zmian w umowach Wspólnoty i we wspólnej polityce rolnej;
niektóre towary, wchodzące w zakres rozdziałów 1–24 Nomenklatury Scalonej nie są objęte rozporządzeniem (EWG) nr 3033/80; towary te są także uzyskiwane przy użyciu produktów rolnych, które są przedmiotem wspólnej polityki rolnej; opłaty nakładane na przywóz towarów objętych wspólną polityką rolną muszą więc pokryć różnicę cen produktów rolnych użytych do ich produkcji na światowym rynku i rynku wspólnotowym oraz zapewnić ochronę stosownego przemysłu przetwórczego; konieczne jest więc skonsolidowanie zasad dotyczących wszystkich towarów otrzymanych w znacznej części z produktów rolnych;
w ramach zawartych umów, zadaniem Wspólnoty jest ograniczenie takich opłat do wysokości pokrycia, w całości albo w części, różnic w cenach produktów rolnych użytych do produkcji danych towarów; w związku z tym konieczne jest określenie dla tych towarów takiej części całkowitej opłaty, która pokryje różnicę cen produktów rolnych branych pod uwagę;
dla podstawowych produktów, o których mowa, pokrycie różnicy cen na światowym rynku i rynku wspólnotowym przybiera formę opłat rolnych; konieczne jest utrzymanie ścisłych powiązań pomiędzy obliczaniem części związanej z rolnictwem w opłacie mającej zastosowanie do towarów a tej mającej zastosowanie do podstawowych produktów przywożonych w niezmienionym stanie;
aby uniknąć niepotrzebnych formalności administracyjnych, nieznaczne kwoty nie powinny być stosowane i Państwa Członkowskie powinny uzyskać zgodę na wstrzymanie się od regulowania kwot związanych z daną transakcją, tam gdzie saldo kwot nie jest znaczące;
wdrożenie umów preferencyjnych nie powinno komplikować procedur mających zastosowanie w handlu z państwami trzecimi; dlatego zasady wykonawcze muszą zapewnić, że towary deklarowane na wywóz w ramach umów preferencyjnych nie są wywożone zgodnie z zasadami ogólnymi i na odwrót;
należy ustanowić zasady dotyczące refundacji eksportowych dla niektórych produktów rolnych używanych przy produkcji towarów nieobjętych załącznikiem II Traktatu, aby uniknąć karania producentów tych towarów z powodu cen, które są zobowiązani stosować w odniesieniu do swoich dostaw w następstwie wspólnej polityki rolnej; te refundacje mogą pokryć jedynie różnicę pomiędzy ceną produktu rolnego, odpowiednio, na rynku wspólnotowym i rynku światowym; zasady te należy ustalić jako część wspólnej organizacji danych rynków;
artykuł 13 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [5], a także odpowiednie artykuły niektórych innych rozporządzeń dotyczących wspólnej organizacji rynków produktów rolnych przewidują przyznawanie takich refundacji; należy przyjąć zasady wykonawcze w ramach procedury komitetu zarządzającego określonej w art. 23 rozporządzenia (EWG) nr 1766/92 oraz odpowiednich artykułów innych rozporządzeń; kwoty refundacji powinny być ustalone w ramach tej samej procedury, według której ustalane są kwoty refundacji za produkty rolne wywożone w niezmienionym stanie; zasady wykonawcze dla wspomnianej procedury muszą być ustalone uwzględniając przede wszystkim proces wytwarzania tych towarów; zasady wykonawcze powinny być odpowiednio ustanowione na takiej samej zasadzie;
może okazać się, że mechanizm ochrony rolnej przewidziany przez niniejsze rozporządzenie ma braki, które mogą wyjść na jaw w szczególnych okolicznościach; ryzyko może także powstać w kontekście umów preferencyjnych; celem uniknięcia takich przypadków, które naraziłyby rynek Wspólnoty na niemożność obrony przed zakłóceniami, jakie mogłyby w związku z tym powstać, właściwe jest przewidzenie możliwości niezwłocznego podejmowania wszelkich koniecznych środków;
rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny [6] powinno mieć zastosowanie do handlu objętego niniejszym rozporządzeniem;
rozróżnienie pomiędzy produktami rolnymi objętymi załącznikiem II Traktatu a towarami nieobjętymi tym załącznikiem jest kryterium specyficznym dla Wspólnoty opartym na sytuacji rolnictwa oraz przemysłu rolno-spożywczego w Państwach Członkowskich; sytuacja w niektórych państwach trzecich, z którymi Wspólnota zawiera umowy może być zupełnie inna; dlatego też w takich umowach należy przewidzieć możliwość rozszerzenia ogólnych zasad mających zastosowanie do przetworzonych produktów rolnych, które nie zostały objęte załącznikiem II Traktatu, mutatis mutandis, na niektóre produkty rolne objęte załącznikiem II Traktatu;
rozporządzenie wymaga szczegółowych zasad wykonawczych; właściwe jest ustalenie tych zasad po konsultacji z komitetem zarządzającym, w który reprezentowane są Państwa Członkowskie; zasady te powinny obejmować, w szczególności, zasady dotyczące ustalania ilości podstawowych produktów, które zostały użyte do produkcji towarów objętych rozporządzeniem (EWG) nr 3033/80 oraz wymienionych w załączniku B tabela 1 niniejszego rozporządzenia, które zastępuje rozporządzenie Rady (EWG) nr 3034/80 z dnia 11 listopada 1990 r. ustanawiające ilość podstawowych produktów, które zostały użyte do produkcji towarów objętych rozporządzeniem (EWG) nr 3033/80 [7],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejsze rozporządzenie ustanawia zasady handlu mające zastosowanie do niektórych towarów określonych w ust. 2 tiret trzecie:
a) do produkcji których użyto jeden lub więcej produktów rolnych, nieprzetworzonych lub po przetworzeniu; lub
b) które, zgodnie z art. 13 ust. 2, uważane są za wyprodukowane z produktów rolnych; lub
c) które są zaklasyfikowane w ramach tego samego (ośmiocyfrowego) kodu Nomenklatury Scalonej jak towary określone w lit. a) i b).
2.
Do celów niniejszego rozporządzenia przyjmuje się następujące definicje:
- "produkty rolne" oznaczają produkty objęte załącznikiem II Traktatu,
- "podstawowe produkty" oznaczają niektóre produkty rolne objęte załącznikiem A niniejszego rozporządzenia lub zasymilowane do tych produktów lub pochodzące z przetwórstwa, dla których ustalane są różnice pomiędzy cenami na wspólnotowymi rynki i cenami na rynku światowym.
Te różnice cen są uważane za reprezentacyjne dla różnicy cen dla wszystkich kwalifikujących się produktów.
Jednakże:
i) w przypadku kiedy umowa preferencyjna przewiduje wyrównanie różnic cen produktów rolnych innych niż te wymienione w załączniku A, dodatkowe produkty podstawowe mogą być włączone razem z produktami kwalifikującymi się na mocy tej umowy;
ii) w przypadku kiedy umowa preferencyjna zawarta ze szczególnym regionem przewiduje specjalną metodę wyrównywania, różnica pomiędzy cenami na rynku wspólnotowymi i cenami na rynku światowym może być zastąpiona przez różnicę określoną w tej umowie;
- "towary" oznaczają produkty nieobjęte załącznikiem II Traktatu, a wymienione w załączniku B niniejszego rozporządzenia, wyprodukowane w całości albo w części z produktów rolnych.
3.
Niniejsze rozporządzenie może mieć zastosowanie również do niektórych produktów rolnych w ramach handlu preferencyjnego.
W takim wypadku wykaz tych produktów rolnych podlegających zasadom dotyczącym obrotu towarami zostanie sporządzony w danej umowie.
TYTUŁ I
ZASADY HANDLU
ROZDZIAŁ 1
Przywóz
Artykuł 2
1.
Przy przywozie do Wspólnoty, towary wymienione w załączniku B podlegają opłacie; przy ustaleniu wysokości tej opłaty bierze się pod uwagę:
a) warunki produkcji tych towarów i ich obrotu;
b) różnicę pomiędzy cenami na rynku wspólnotowym produktów rolnych uważanych za użyte do ich produkcji; oraz
- ceny przywozu z państw trzecich, jeżeli koszt całkowity podstawowych produktów, o których mowa jest wyższy we Wspólnocie, lub
- jeżeli zostanie tak ustalone przez umowę preferencyjną, ceny produktów rolnych w niektórych państwach trzecich.
2.
Dla towarów wymienionych w załączniku B tabela 1 opłata określona w ust. 1 składa się z:
- cła ad valorem, które jest stałym składnikiem opłaty, w celu uwzględnienia warunków produkcji i obrotu towarami;
- "składnika rolnego" celem wyrównania różnicy cen, określonej w ust. 1 lit. b).
Składnik rolny może uwzględniać jedynie różnicę cen produktów rolnych, określonych w załączniku A, produktów zasymilowanych lub produktów pochodzących z ich przetwórstwa.
Może on przybrać formę składnika zmiennego ustalonego zgodnie z warunkami określonymi w art. 3 lub składnika stałego ustalonego zgodnie z warunkami określonymi w art. 5.
3.
Dla towarów wymienionych w załączniku B tabela 2, składnik rolny składa się z cła albo określonej kwoty ustanowionej na jednostkę miary.
Jeżeli przewidują to umowy preferencyjne, składnik rolny można zastąpić jedną z form określonych w ust. 2.
4.
Z zastrzeżeniem art. 10, zakazane jest nakładanie opłaty celnej lub opłaty mającej równoważny skutek, innej niż opłata określona w ust. 1.
Artykuł 3
1.
Komisja ustali składnik zmienny dla każdego z towarów wymienionych w załączniku B tabela 1.
Składnik zmienny ustala się na podstawie ilości podstawowych produktów ustalonych na mocy art. 13 ust. 2 uważanych za używane w produkcji danych towarów oraz różnic pomiędzy cenami określonymi w ust. 2.
Wykaz podstawowych produktów, na które ilości produktów rolnych muszą być zamienione, ustala się zgodnie z art. 13 ust. 1.
2.
Dla każdego z podstawowych produktów Komisja:
- ustanowi różnicę pomiędzy:
a) średnią ceną progową stosowaną w trakcie okresu odniesienia, dla którego ustala się składniki zmienne; oraz
b) średnią ceną CIF (wyłączając specjalne ceny CIF) lub, jeżeli to stosowne, cenami niepodlegającymi obciążeniom granicznym wykorzystywanymi do ustalenia opłaty wyrównawczej w trakcie okresu poprzedzającego okres dla którego składnik zmienny został ustalony;
- albo, w przypadku izoglukozy, przyjmie średnią opłatę wyrównawczą określoną w art. 16 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 1785/81 [8] stosowaną podczas okresu poprzedzającego okres, dla którego składniki zostały określone.
3.
Okres określony w ust. 2 wynosi jeden kwartał.
Może być on podzielony na dwa podokresy jednego i dwóch miesięcy, jeśli dany kwartał przypada na przełom dwóch lat kalendarzowych lub dwóch lat obrotowych, lub może być, w ramach umowy preferencyjnej, dłuższy niż jeden kwartał.
Do celów wyliczania cen CIF, cen niepodlegających obciążeniom granicznym lub opłat wyrównawczych, nie bierze się pod uwagę danych liczbowych z ostatnich 20 dni okresu poprzedzającego okres, dla którego składnik został ustalony.
4.
Jeśli jedna z liczb wykorzystanych do obliczenia różnicy cen określonej w ust. 2 nie jest dostępna dla jednego lub większej ilości podstawowych produktów, Komisja zastąpi brakującą liczbę odpowiadającą liczbą dla najbliższego dostępnego okresu, poprawioną, jeżeli to stosowne, poprzez miesięczne stopniowanie płatności lub zgodnie z innymi znanymi szczegółami mającymi wpływ na porównanie brakującej liczby oraz liczby, którą wybrano, aby ją zastąpiła.
Kiedy brakująca liczba zostanie ustalona, Komisja może ustalić poprawione składniki zmienne, jeśli, z powodu zastosowania poprzedniego akapitu, handel jest poważnie zakłócony lub grożą mu poważne zakłócenia.
Artykuł 4
1.
Jeśli Wspólna Taryfa Celna określa maksymalną opłatę, opłata przewidziana w art. 2 ust. 2 nie może przekroczyć tej maksymalnej wysokości.
Jeśli maksymalna opłata może być stosowana tylko w szczególnych warunkach, warunki te zostaną ustalone zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 11 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie prawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [9].
2.
Jeśli do maksymalnej opłaty włączone jest dodatkowe cło na różne gatunki cukru, określone jako sacharoza (AD S/Z) lub mąki (AD F/M), takie dodatkowe cło jest obliczane przez potraktowanie cukru lub mąki jako jednego produktu rolnego.
Ilość cukru lub mąki ustala się na warunkach określonych w art. 13 ust. 1.
Jeśli ilości cukru lub mąki rzeczywiście wykorzystane, jak przewidziano w art. 13 ust. 1, nie są znane, ilości te są określane na takich samych zasadach, jakie są stosowane celem określenia składników rolnych.
3.
Komisja określi dla każdego okresu, określonego w art. 3 ust. 3:
a) wysokość dodatkowego cła obliczoną zgodnie ust. 2 niniejszego artykułu;
b) różnice cen stosowane do dodatkowego cła, określane zgodnie z art. 3 ust. 2.
Artykuł 5
1.
Jeżeli opłaty wyrównawcze mające zastosowanie do przywozu podstawowych produktów, określonych w załączniku A, są zastąpione przez ustalone kwoty, składnik zmienny stosowany do towarów wymienionych w załączniku B tabela 1 obliczany jest na podstawie tych kwot.
2.
Dla każdego podstawowego produktu, który bierze się pod uwagę przy obliczaniu składników rolnych opłat, kwota określona, kiedy stosowany jest art. 3 ust. 2, zostaje zastąpiona kwotą stosowaną do produktów podstawowych uważanych za użyte.
3.
Data, od której określone kwoty stosowane do przywozu produktów podstawowych są brane pod uwagę przy określaniu składnika rolnego opłat zostanie określona zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 16.
Artykuł 6
1.
Do celów określenia składnika rolnego w przypadku handlu w ramach umów preferencyjnych z państwami, które spełniają wymogi ustawodawstwa Wspólnoty dla przetworzonych produktów rolnych:
a) ilości użytych produktów rolnych, jak to określono zgodnie z art. 13 ust. 2 mogą być zastąpione przez ilości rzeczywiście użyte do produkcji przywożonych towarów jeśli Wspólnota zawarła umowy o współpracy celnej obejmujące określenie takich ilości; w takim przypadku współczynniki zamiany mogą być ustalone, biorąc pod uwagę odpowiednie definicje stron dotyczące podstawowych produktów, celem umożliwienia ich bezpośredniego porównania.
b) różnica cen, określona w art. 3 ust. 2, może być zastąpiona przez system bezpośredniego wyrównywania różnic w cenach produktów rolnych na terenie Wspólnoty oraz danego regionu albo przez bezpośrednie wyrównywanie w stosunku do wspólnie określonej ceny ustalonej dla danego regionu;
c) Jeżeli zastosowanie litery b) ma, jeśli chodzi o różnice, niewielki wpływ na objęte nim towary, ta zasada może być zastąpiona przez system zryczałtowanych kwot albo stawek.
2.
Składniki rolne określone w ust. 1 mogą być stosowane dla okresu innego od okresu przyznanego dla handlu niepreferencyjnego.
3.
Cła ad valorem, odpowiadające składnikowi rolnemu opłaty za towary wymienione w załączniku B tabela 2, mogą być zastąpione przez inny składnik rolny, jeśli przewidziano to w umowach preferencyjnych.
4.
Szczegółowe zasady stosowania ust. 1–3 przyjmowane są zgodnie z procedurą ustaloną w art. 16, jeśli dana umowa preferencyjna określa:
- ceny produktów rolnych przyjęte w umowie;
- okres, dla którego ustala się składniki rolne;
- wszystkie towary i produkty rolne podlegające zasadom umowy.
Każdy składnik albo składniki nieustalone w danej umowie zostaną przyjęte przez Radę zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 113 Traktatu.
5.
Inne zasady wykonawcze konieczne do ustanowienia zasad preferencyjnych są określane zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 16.
Zasady wykonawcze w szczególności obejmą:
- wypełnienie i obieg dokumentów niezbędnych do przyznania tych zasad,
- środki niezbędne do uniknięcia zakłóceń w handlu.
Artykuł 7
1.
Jeśli umowa preferencyjna przewiduje zmniejszenie lub stopniowe znoszenie części opłaty, określonej w art. 2 ust. 1 lit. a), w przypadku towarów wymienionych w załączniku B tabela 1 będzie nim składnik niezmienny.
W przypadku innych towarów objętych umową ta część opłaty będzie otrzymana poprzez odjęcie z całkowitej opłaty składnika rolnego określonego w umowie, chyba że umowa przewiduje określenie tej części innymi sposobami.
2.
Jeśli umowa preferencyjna przewiduje zmniejszenie składnika rolnego opłaty, szczegółowe zasady określania i zarządzania tymi zmniejszonymi składnikami rolnymi zostaną przyjęte zgodnie z procedurą określoną w art. 16, pod warunkiem że umowa określa:
- produkty kwalifikujące się to tego zmniejszenia,
- ilości towarów lub wartość kwot, których to zmniejszenie dotyczy lub metody obliczania tych ilości lub wartości,
- zmniejszenie składnika rolnego dla każdego produktu podstawowego, którego to dotyczy.
Jakikolwiek składnik lub składniki nieokreślone w danej umowie zostaną przyjęte przez Radę zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 113 Traktatu.
ROZDZIAŁ 2
Wywóz
Artykuł 8
1.
Przy wywozie towarów produkty rolne, które zostały użyte i które spełniają warunki określone w art. 9 ust. 2 Traktatu mogą kwalifikować się do refundacji określonych zgodnie z rozporządzeniami w sprawie wspólnej organizacji rynku w danych sektorach.
Nie przyznaje się refundacji eksportowych na produkty rolne należące do towarów nieobjętych wspólną organizacją rynku przewidującą refundacje eksportowe na produkty wywożone w formie takich towarów.
2.
Wykaz produktów kwalifikujących się do refundacji jest ustalany z uwzględnieniem:
- wpływu różnicy pomiędzy cenami na rynku wspólnotowym a cenami na rynku światowym produktów rolnych użytych do ich produkcji,
- potrzeby pokrycia tej różnicy w całości albo w części, aby umożliwić wywóz produktów rolnych użytych w danych towarach.
Wykaz zostanie sporządzony zgodnie z rozporządzeniami w sprawie wspólnej organizacji rynków rolnych.
3.
Wspólne zasady wykonawcze dotyczące zasad refundacji określonych w niniejszym artykule zostaną przyjęte zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 16.
Kwoty refundacji ustala się zgodnie z procedurą, jaka jest stosowana przy przyznawaniu refundacji na dane produkty rolne, kiedy są wywożone w nieprzetworzonej formie.
4.
Jeśli zasady określone w art. 6 ust. 1 lit. b) dotyczące bezpośredniego wyrównywania są ustalone w ramach umowy preferencyjnej, kwoty płacone przy wywozie do państwa lub państw, których umowa dotyczy, są określane wspólnie i na tej samej podstawie, jak składnik rolny opłaty na warunkach określonych w umowie.
Kwoty te ustala się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 16.
Zasady wykonawcze, które stosownie do niniejszego ustępu mogą być niezbędne, w szczególności środki zapewniające, że towary deklarowane do wywozu na zasadach preferencyjnych nie są w rzeczywistości wywożone w ramach niepreferencyjnej umowy lub na odwrót, są przyjmowane na podstawie tej samej procedury.
Jeśli konieczne są metody badania użytych produktów rolnych, zostaną wykorzystane metody określone dla danych produktów rolnych w przypadku refundacji eksportowych przy wywozie do państw trzecich.
Artykuł 9
Jeśli, zgodnie z rozporządzeniem w sprawie wspólnej organizacji określonego rynku, stosuje się opłaty wyrównawcze lub inne środki przy wywozie produktu rolnego wymienionego w załączniku A, można przedsięwziąć, zgodnie z procedurą określoną w art. 16, biorąc pod uwagę specyficzny interes przemysłu przetwórczego, stosowne środki w odniesieniu do niektórych towarów, których wywóz może przeszkodzić w osiągnięciu celu w danym sektorze rolnym, z powodu wysokiej zawartości w nich danego produktu rolnego, a także ich ewentualnego zastosowania.
TYTUŁ II
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 10
Jeśli istnieje niebezpieczeństwo, że zmniejszenie składnika rolnego mającego zastosowanie w przywozie towarów w ramach umowy preferencyjnej może prowadzić do zakłóceń na danych rynkach rolnych lub rynkach towarów, klauzule ochronne stosowane w przywozie danych produktów rolnych są stosowane także do towarów wymienionych w załączniku B.
Do celów oceny danych zakłóceń bierze się pod uwagę cechy charakterystyczne towarów obecnie przywożonych w ramach zasad preferencyjnych, w porównaniu z cechami charakterystycznymi towarów tradycyjnie przywożonych przed wprowadzeniem tych zasad.
Artykuł 11
Ilość produktów rolnych objętych rozporządzeniami w sprawie wspólnej organizacji rynków, które nie podlegają opłatom wyrównawczym lub opłatom mającym skutek równoważny do opłat celnych, do celów lub w następstwie wywozu tych towarów, jest określana zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2913/92.
Ilość produktów dopuszczonych w ramach uzgodnień uszlachetniania czynnego, i w związku z tym niepodlegających opłacie przewidzianej w art. 2, do celów lub w następstwie wywozu innych towarów, to ilość faktycznie wykorzystana do produkcji towarów.
Artykuł 12
1.
Rada, działając zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 113 Traktatu, może wnieść zmiany do załącznika B tabela 1.
2.
Zmiany do załącznika B tabela 2, celem przystosowania jej do umów zawartych przez Wspólnotę, mogą być wniesione zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 16.
3.
Komisja przystosuje załączniki niniejszego rozporządzenia do wszelkich zmian Nomenklatury Scalonej celem utrzymania w niezmienionej formie obowiązujących zasad przed wprowadzeniem tych zmian.
Artykuł 13
1.
Celem określenia składnika rolnego w opłacie, zostanie ustalony, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 16, wykaz podstawowych produktów dla handlu niepreferencyjnego.
Podstawowe produkty zostaną wybrane na podstawie ich znaczenia w handlu międzynarodowym, a także reprezentatywnego charakteru poziomów cen dla wszystkich innych produktów rolnych, które brane są pod uwagę.
Ilość innych produktów rolnych uważanych za używane zostanie zamieniona, jeżeli to stosowne, na równoważne ilości podstawowych produktów, uwzględniając współczynniki równoważności przyjęte przez Radę w ramach wspólnej polityki rolnej.
2.
Ilości podstawowych produktów uważanych za użyte w produkcji towarów, określonych w niniejszym rozporządzeniu, lub jeżeli to stosowne, produktów rolnych w następstwie zasad handlu ustanowionych w niniejszym rozporządzeniu, jeżeli skład tych towarów lub produktów nie został określony, zostanie przyjęta zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 16.
3.
Bez uszczerbku dla asymilacji przyjętych przez Radę w ramach wspólnej polityki rolnej, niektóre produkty rolne mogą być traktowane jako produkty podstawowe, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 16, do celów ustalenia warunków porównywania cen.
4.
Cechy charakterystyczne podstawowych produktów, niezbędne do ustalenia warunków porównywania cen, zostaną określone zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 16.
Artykuł 14
1. Próg albo progi, poniżej których kwoty ustalone zgodnie z art. 3 ust. 2 zostaną ustalone na zero, mogą być ustalone zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 16. Niezastosowanie kwot ustalonych zgodnie z art. 3 ust. 2 może podlegać specjalnym warunkom, zgodnie z tą samą procedurą, co pozwoli na uniknięcie tworzenia sztucznych obrotów handlowych.
2.
Próg, poniżej którego Państwa Członkowskie mogą zaniechać stosowania kwot, które mają być przyznane albo nałożone na mocy niniejszego rozporządzenia, w związku z daną transakcją ekonomiczną, może być określony zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 16, jeśli bilans tych kwot jest niższy od progu.
Artykuł 15
Komisję wspomaga, w sprawach horyzontalnych kwestii dotyczących handlu przetworzonymi produktami rolnymi niewymienionymi w załączniku II, komitet zarządzający, zwany dalej "komitetem", złożony z przedstawicieli Państw Członkowskich, któremu przewodniczy przedstawiciel Komisji.
Artykuł 16
W przypadkach, kiedy dokonuje się odwołania do procedury określonej w niniejszym artykule, stosuje się następujące przepisy.
Przedstawiciel Komisji przedstawi komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komisja wyda opinię o projekcie w terminie, który może określić przewodniczący stosownie do pilności sprawy.
Opinia będzie wydana większością określoną w art. 148 ust. 2 Traktatu w przypadku decyzji, którą Rada ma przyjąć na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w komitecie ważone są w sposób określony w niniejszym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
Komisja przyjmie środki, które stosuje bezzwłocznie.
Jednakże jeśli środki te nie są zgodne z opinią komitetu, zostaną one niezwłocznie przedstawione przez Komisję Radzie.
W takim przypadku Komisja może odroczyć stosowanie środków, o których zadecydowała, na czas do jednego miesiąca licząc od dnia przedstawienia ich Radzie.
Rada, stanowiąc kwalifikowaną większością głosów, może podjąć inną decyzję w czasie jednego miesiąca.
Artykuł 17
Komitet może zbadać każdą inną sprawę przekazaną mu przez jego przewodniczącego, z inicjatywy samego przewodniczącego lub na wniosek Państwa Członkowskiego.
Artykuł 18
Zgodnie z procedurą określoną w art. 16:
- kwoty wynikające z zastosowania niniejszego rozporządzenia mogą być zmienione podczas każdego trzymiesięcznego okresu, w którym:
- próg cenowy został zmieniony, lub
- zwroty produkcyjne lub pomoc mająca zastosowanie we wszystkich Państwach Członkowskich są wprowadzane, zmieniane lub likwidowane,
- można podjąć środki w celu dostosowania przepisów niniejszego rozporządzenia do wszystkich technicznych poprawek, które mogą być wniesione do stosownych rozporządzeń w sprawach produktów rolnych.
Artykuł 19
Metody jakościowej i ilościowej analizy towarów, a także inne techniczne przepisy konieczne do ich wskazania lub określenia ich składu zostaną przyjęte zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 10 rozporządzenia (EWG) nr 2658/87.
Artykuł 20
Państwa Członkowskie przekażą Komisji informacje niezbędne do wprowadzenia w życie niniejszego rozporządzenia, z jednej strony, w sprawie przywozu, wywozu, a nawet, jeżeli to stosowne, produkcji towarów, oraz, z drugiej strony, w sprawie przyjętych administracyjnych środków wykonawczych.
Szczegółowe zasady przekazywania tych informacji zostaną określone zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 16.
Artykuł 21
Rozporządzenie (EWG) nr 3033/80 traci moc z dniem 1 stycznia 1994 r.
Odniesienia do rozporządzenia (EWG) nr 3033/80 są uważane za odniesienia do niniejszego rozporządzenia.
Rozporządzenie (EWG) nr 3034/80 traci moc z dniem wejścia w życie rozporządzenia przyjętego na mocy z art. 13.
Artykuł 22
1.
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 1994 r.
2.
Zastosowanie niniejszego rozporządzenia do kazein objętych kodem CN 350110 oraz do kazeinianów i ich pochodnych objętych kodem CN 35019090 jest odroczone do czasu podjęcia przez Radę dalszych decyzji.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 3450/93
z dnia 16 grudnia 1993 r.
zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 1767/82, (EWG) nr 2248/85, (EWG) nr 584/92, (EWG) nr 2164/92 oraz (EWG) nr 2219/92 w zakresie stosowania kodów Nomenklatury Scalonej dla niektórych serów
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 804/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2071/92 [2], w szczególności jego art. 17 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2551/93 z dnia 10 sierpnia 1993 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [3] począwszy od 1 stycznia 1994 r. wprowadza zmiany do niektórych podpozycji kodu CN 0406 dotyczących serów;
począwszy od 1 stycznia 1994 r., w wyniku zmian podpozycji kodu CN 0406, następujące rozporządzenia powinny zostać zmienione:
- rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1767/82 z dnia 1 lipca 1982 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania specyficznych przywozowych opłat wyrównawczych w odniesieniu do niektórych przetworów mlecznych [4], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2743/93 [5],
- rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2248/85 z dnia 25 lipca 1985 r. w sprawie szczegółowych zasad dotyczących pomocy administracyjnej dla wywozu niektórych serów objętych ograniczeniami kontyngentowymi, które kwalifikują się do specjalnego traktowania przy przywozie do Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej [6], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 222/88 [7],
- rozporządzenie Komisji (EWG) nr 584/92 z dnia 6 marca 1992 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania w odniesieniu do mleka i przetworów mlecznych, uzgodnień przewidzianych w umowach przejściowych między Wspólnotą a Rzeczpospolitą Polską, Republiką Węgierską oraz Federacyjną Republiką Czech i Słowacji [8], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2658/93 [9],
- rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2164/92 z dnia 30 lipca 1992 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania szczególnych uzgodnień w sprawie dostaw przetworów mlecznych dla Wysp Kanaryjskich i ustanawiające przewidywany bilans dostaw [10], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1828/93 [11],
- rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2219/92 z dnia 30 lipca 1992 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania szczególnych uzgodnień w sprawie dostaw przetworów mlecznych dla Madery i ustanawiające przewidywany bilans dostaw [12], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1732/93 [13],
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W lit. s), u) i v) załącznika I do rozporządzenia (EWG) nr 1767/82 kod CN 04069089 zastępuje się kodami CN 04069086, 04069087 i 04069088.
Artykuł 2
W załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 2248/85 kody CN ex04069089 Maasdam, ex04069077 Samsø oraz ex04069089 Svenbo zastępuje się odpowiednio kodami CN ex04069087 Maasdam, ex04069076 Samsø oraz ex04069087 Svenbo.
Artykuł 3
W lit. c) załącznika I do rozporządzenia (EWG) nr 584/92 kod CN 04069089 zastępuje się kodami CN 04069086, 04069087 oraz 04069088.
Artykuł 4
W rozporządzeniu (EWG) nr 2164/92 wprowadza się następujące zmiany:
1.
W załączniku I kod CN 04069077 zastępuje się kodami CN 04069076 oraz 04069078, a kod CN 04069089 zastępuje się kodami CN 04069086, 04069087 oraz 04069088.
2.
W załączniku II dane dotyczące kodu CN 04069077 zastępuje się danymi dotyczącymi kodów CN 04069076 oraz 04069078 zawartymi w załączniku I do niniejszego rozporządzenia, a dane dotyczące kodu CN 04069089 zastępuje się danymi dotyczącymi kodów CN 04069086, 04069087 oraz 04069088 zawartymi w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 5
W załączniku II do rozporządzenia (EWG) nr 2219/92 dane dotyczące kodu CN 04069077 zastępuje się danymi dotyczącymi kodów CN 04069076 oraz 04069078 zawartymi w załączniku II do niniejszego rozporządzenia, oraz dane dotyczące kodu CN 04069089 zastępuje się danymi dotyczącymi kodów CN 04069086, 04069087 oraz 04069088 zawartymi w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 6
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1994 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 3498/93
z dnia 20 grudnia 1993 r.
określające terminy operacyjne mające zastosowanie szczególnie w sektorze oliwy z oliwek
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3813/92 z dnia 28 grudnia 1992 r. sprawie jednostki rozliczeniowej i kursów przeliczeniowych, jakie mają być stosowane do celów wspólnej polityki rolnej [1], w szczególności jego art. 6 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie (EWG) nr 3813/92 wprowadza nowy system agromonetarny od dnia 1 stycznia 1993 r.; zgodnie z tym systemem rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1068/93 z dnia 30 kwietnia 1993 r. w sprawie szczegółowych zasad określania i stosowania rolniczych kursów przeliczeniowych [2] ustanawia terminy operacyjne w odniesieniu do rolniczego kursu przeliczeniowego stosowanego od początku roku gospodarczego 1993/94; bez uszczerbku dla art. 13, 14, 15, 16 i 17 rozporządzenia (EWG) nr 1068/93 terminy operacyjne w odniesieniu do rolniczego kursu przeliczeniowego stosowane w sektorze oliwy z oliwek powinny zostać ustanowione w sposób szczegółowy;
artykuł 5 rozporządzenia Rady nr 136/66/EWG z dnia 22 września 1966 r. w sprawie wprowadzenia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 3179/93 [4], przewiduje system pomocy do produkcji oliwy z oliwek; system przewiduje udzielanie pomocy producentom olejów, których średnia produkcja wynosi co najmniej 500 kg oliwy z oliwek i którzy mają obowiązek przedstawienia dowodu, że oliwa była przetwarzana w zatwierdzonej olejarni; ekonomiczny cel wspomnianej pomocy zostaje osiągnięty po przetworzeniu oliwek na oliwę; w tym przypadku oraz ze względu na dużą liczbę producentów olejów powinno zostać jasno określone zastosowanie art. 10 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1068/93;
wspomniany powyżej system mający zastosowanie do producentów, których średnia produkcja jest mniejsza niż 500 kg oleju, przewiduje przyznanie zryczałtowanej pomocy opartejna liczbie drzewek używanych do produkcji, a nie na faktycznych wielkościach produkcji; przetwarzanie oliwek na oliwę w produkujących Państwach Członkowskich na ogół odbywa się w styczniu;
stawka ryczałtowa pomocy na hektar przewidziana w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2019/93 z dnia 19 lipca 1993 r. wprowadzającym szczególne środki dla mniejszych wysp Morza Egejskiego dotyczące niektórych produktów rolnych [5] ma na celu utrzymanie potencjału produkcji oraz ochronę terenów wiejskich i środowiska naturalnego;
w odniesieniu do refundacji produkcyjnych do oliwy z oliwek wykorzystywanej w produkcji niektórych rodzajów żywności konserwowanej, jak przewidziano w art. 20a rozporządzenia nr 136/66/EWG, termin operacyjny powinien zostać ustalony zgodnie z art. 10 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1068/93;
w celu ułatwienia jednolitego stosowania terminów operacyjnych zmienione rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3224/74 z dnia 20 grudnia 1974 r. określające terminy, w których dopłaty do oliwy z oliwek stają się wymagalne i płatne [6], powinno zostać uchylone, a niektóre z istniejących przepisów rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2677/85 z dnia 24 września 1985 r. ustanawiającego przepisy wykonawcze w odniesieniu do systemu pomocy do konsumpcji oliwy z oliwek [7], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 643/93 [8], powinny zostać wyjaśnione;
terminy operacyjne powinny mieć zastosowanie od początku roku gospodarczego;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Olejów i Tłuszczów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Uważa się, że termin operacyjny w odniesieniu do rolniczego kursu przeliczeniowego mający zastosowanie do pomocy produkcyjnej określonej w art. 5 rozporządzenia nr 136/66/EWG i przyznany producentom oliwy z oliwek, których średnia produkcja wynosi co najmniej 500 kg oliwy z oliwek, ma miejsce pierwszego dnia miesiąca, w którym dana partia oliwek trafi do zatwierdzonej olejarni ustanowionej w art. 98 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3061/84 [9], odnoszącego się do prowadzenia standardowej ewidencji towarowej.
2.
Uważa się, że termin operacyjny w odniesieniu do rolniczego kursu przeliczeniowego mającego zastosowanie do pomocy produkcyjnej określonej w art. 5 rozporządzenia nr 136/66/EWG i przyznanego producentom oliwy z oliwek, których średnia produkcja wynosi mniej niż 500 kg oliwy z oliwek, ma miejsce 1 stycznia po rozpoczęciu roku gospodarczego, do którego przyznana jest pomoc.
Artykuł 2
Uważa się, że termin operacyjny w odniesieniu do rolniczego kursu przeliczeniowego mającego zastosowane do stawki ryczałtowej pomocy na hektar uprawy mającej na celu utrzymanie gajów oliwnych określonych w art. 11 rozporządzenia (EWG) nr 2019/93 ma miejsce 1 stycznia danego roku.
Artykuł 3
Uważa się, że termin operacyjny w odniesieniu do rolniczego kursu przeliczeniowego mającego zastosowanie do refundacji produkcyjnej do oliwy z oliwek wykorzystywanej w wytwarzaniu niektórych rodzajów żywności konserwowanej, ma miejsce w dniu, w którym do Komisji zostanie złożony wniosek o przeprowadzenie kontroli określony w art. 2 rozporządzenia Komisji 1963/79 [10].
Artykuł 4
W art. 7 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2677/85 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Uważa się, że termin operacyjny w odniesieniu do rolniczego kursu przeliczeniowego mającego zastosowanie do pomocy do konsumpcji ma miejsce w dniu, w którym opakowana oliwa opuszcza zatwierdzony zakład pakujący oliwę."
Artykuł 5
Rozporządzenie (EWG) nr 3224/74 traci moc.
Artykuł 6
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 3499/93
z dnia 20 grudnia 1993 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2837/93 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2019/93 w odniesieniu do utrzymania gajów oliwnych na tradycyjnych obszarach uprawy oliwek
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2019/93 z dnia 19 lipca 1993 r. wprowadzające szczególne środki dla mniejszych wysp Morza Egejskiego dotyczące niektórych produktów rolnych [1], w szczególności jego art. 11 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2837/93 [2] ustanawia szczegółowe zasady dotyczące stosowania systemu pomocy w celu utrzymania gajów oliwnych na małych wyspach Morza Egejskiego oraz ustanawia przepisy dotyczące monitorowania i kary;
kontrole ustanowione w celu zapewnienia zgodności z warunkami niezbędnymi dla przyznania pomocy muszą zostać przeprowadzone dla roku 1993 w ograniczonym terminie, a w każdym wypadku przed dniem 31 grudnia 1993 r.;
uwzględniając geograficzne rozproszenie wysp na Morzu Egejskim oraz trudności związane z wprowadzeniem nowego systemu pomocy, należy przesunąć końcowy termin płatności w ciągu okresu, w którym muszą być przeprowadzone wszystkie wymagane kontrole;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Olejów i Tłuszczów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 2837/93 wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 2 ust. 1 akapit drugi datę "dnia 31 grudnia 1993 r." zastępuje się datą "dnia 31 stycznia 1994 r.";
2. W art. 5 akapit ostatni datę "dnia 28 lutego 1994 r." zastępuje się datą "dnia 31 marca 1994 r.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 3513/93
z dnia 14 grudnia 1993 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 3220/84 określające wspólnotową skalę klasyfikacji tusz wieprzowych
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2759/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wieprzowiny [1], w szczególności jego art. 2 i art. 4 ust. 5,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 2 rozporządzenia (EWG) nr 3220/84 [2] określił prezentację "tuszy wieprzowej" w celu ustalenia wagi i zawartości chudego mięsa; ostatnie badania przeprowadzone we Wspólnocie wykazały, że w kilku Państwach Członkowskich powstały odstępstwa w handlu od takiej prezentacji dotyczącej tłuszczu okołonerkowego, nerek i przepony; praktyka ta prowadzi do powstania różnic w zawartości chudego mięsa w tuszach w różnych Państwach Członkowskich, co zagraża jednolitemu stosowaniu wspólnotowej skali klasyfikacji i utrudnia porównywalność wyników oszacowania; dlatego konieczne jest dokładniejsze określenie prezentacji tusz wieprzowych poprzez wyłączenie trzech części określonych powyżej;
z powodów handlowych kilka rzeźni produkuje tusze wieprzowe bez skóry; Państwa Członkowskie powinny być upoważnione do ustanowienia takiej prezentacji na swoim terytorium;
całkowity rozbiór, jako środek obliczenia całkowitej masy czerwonych mięśni poprzecznie prążkowanych, jest długim i kosztownym procesem; dlatego uzasadnione jest również zezwalanie na częściowy rozbiór tusz umożliwiający Państwom Członkowskim szybsze dostosowanie metod klasyfikacji do postępu technicznego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 3220/84 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 2 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Dla celów niniejszego rozporządzenia, "tusza wieprzowa"; oznacza ciało ubitej świni, wykrwawione i wypatroszone, całe lub podzielone wzdłuż linii środkowej, bez języka, szczeciny, racic, genitaliów, tłuszczu okołonerkowego, nerek i przepony.
W odniesieniu do świń ubijanych na swoim terytorium, Państwa Członkowskie mogą uzyskać zatwierdzenie innej prezentacji tusz wieprzowych, jeśli spełniony jest jeden z następujących warunków:
- jeżeli zwykła praktyka handlowa na ich terytorium różni się od standardowej prezentacji określonej w akapicie pierwszym,
- jeżeli gwarantują to wymagania techniczne,
- jeżeli tusze wieprzowe są oskórowane w jednolity sposób.";
2) w art. 2 ust. 3 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"3.
Dla celów niniejszego rozporządzenia, zawartość chudego mięsa w tuszy wieprzowej wyraża się stosunkiem:
- całkowitej masy czerwonych mięśni poprzecznie prążkowanych, pod warunkiem że można je oddzielać nożem, do
- wagi tuszy.
Całkowita masa czerwonych mięśni prążkowanych obliczana jest poprzez całkowity lub częściowy rozbiór tuszy bądź poprzez połączenie całkowitego lub częściowego rozbioru tuszy na podstawie sprawdzonych metod statystycznych przyjętych zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 24 rozporządzenia (EWG) nr 2759/75.";
3) po art. 3 ust. 1 akapit pierwszy dodaje się, co następuje:
"W odniesieniu do świń ubijanych na własnym terytorium, Państwa Członkowskie mogą zostać upoważnione do zezwolenia na klasyfikację przed ważeniem, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 24 rozporządzenia (EWG) nr 2795/75."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 1994 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 3518/93
z dnia 21 grudnia 1993 r.
dostosowujące kod produktu określonego w art. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 404/93 w sprawie wspólnej organizacji rynku bananów
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 234/79 z dnia 5 lutego 1979 r. w sprawie procedury dostosowania nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej używanej dla produktów rolnych [1], zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3209/89 [2], w szczególności jego art. 2 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2505/92 z dnia 14 lipca 1992 r. zmieniające załączniki I i II rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [3] zawiera aktualnie obowiązującą Nomenklaturę Scaloną;
kod Nomenklatury Scalonej stosowanej do opisu mrożonych bananów, określony w art. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 404/93 [4], jest kodem, który obowiązywał w 1992 r., i nie odpowiada kodowi, który obowiązuje od 1993 r.; w rezultacie kod ten musi zostać dostosowany;
dostosowanie to staje się skuteczne od dnia wejścia w życie wymienionego rozporządzenia;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Bananów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 1 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 404/93 wyszczególnienie towarów objętych kodem CN "ex08119090 banany mrożone" zastępuje się "ex08119099 banany mrożone".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 3533/93
z dnia 21 grudnia 1993 r.
zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 3444/90, (EWG) nr 3445/90 i (EWG) nr 3446/90 ustanawiające szczegółowe zasady przyznawania pomocy w odniesieniu do prywatnego składowania wieprzowiny, wołowiny i cielęciny oraz mięsa baraniego i koziego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2759/75 z dnia 29 października 1975 r. dotyczące wspólnej organizacji rynku wieprzowiny [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1249/89 [2], w szczególności jego art. 7 ust. 2 i art. 22 akapit drugi,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 805/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 747/93 [4], w szczególności jego art. 8 ust. 2 i art. 25,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3013/89 z dnia 25 września 1989 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa baraniego i koziego [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 363/93 [6], w szczególności jego art. 7 ust. 5 i art. 28 akapit drugi,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3813/92 z dnia 28 grudnia 1992 r. w sprawie jednostki rozliczeniowej i kursów przeliczeniowych, jakie mają być stosowane do celów wspólnej polityki rolnej [7], w szczególności jego art. 6 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje: nieścisłości, które występują w obowiązujących tekstach rozporządzeń Komisji (EWG) nr 3444/90 [8], zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 3792/90 [9], (EWG) nr 3445/90 [10] i (EWG) nr 3446/90 [11], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 1258/91 [12], dotyczą kary nałożonej w przypadkach przekroczenia terminów dotyczących umieszczania mięsa w składach, w związku z tym niezbędne jest uściślenie tekstów w tym zakresie;
rozporządzenie (EWG) nr 3813/92 wprowadza nowe ustalenia agromonetarne, poczynając od dnia 1 stycznia 1993 r.; zgodnie z tymi ustaleniami rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1068/93 z dnia 30 kwietnia 1993 r. w sprawie szczegółowych zasad określania i stosowania rolniczych kursów przeliczeniowych [13] ustanawia terminy operacyjne dla rolniczych kursów przeliczeniowych; w związku z tym niezbędne jest ustanowienie terminów operacyjnych dla prywatnego składowania w sektorze wieprzowiny, przewidziane w rozporządzeniu (EWG) nr 3444/90, w sektorze wołowiny i cielęciny, przewidziane w rozporządzeniu (EWG) nr 3445/90, i w sektorze mięsa baraniego i koziego, przewidziane w rozporządzeniu (EWG) nr 3446/90;
jak wykazało doświadczenie, w pewnych okolicznościach, w szczególności gdy nadużywany jest system pomocy w odniesieniu do prywatnego składowania, istnieje ryzyko popełnienia nadużyć przy wnioskowaniu o nie;
z tego względu decyzje dotyczące wniosków na zawieranie umów powinny być podane do wiadomości wyłącznie po upływie terminu potrzebnego na rozpatrzenie wniosku; termin ten musi umożliwić ustalenie sytuacji rynkowej i ustanowienie przepisu, gdzie sytuacja tego wymaga, dotyczącego specjalnych środków stosowanych w szczególności do wniosków będących w toku załatwiania; w celu umożliwienia zarządzania tym systemem Komisja musi posiadać informacje dotyczące ilości produktów, dla jakich zostały złożone wnioski o zawarcie umowy;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetów Zarządzających ds. Wieprzowiny, Wołowiny i Cielęciny oraz Mięsa Baraniego i Koziego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 3444/90 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 5 ust. 5 otrzymuje brzmienie:
"5. W przypadku gdy termin umieszczania w składzie określony w art. 4 ust. 1 jest przekroczony, zabezpieczenie ulega przepadkowi zgodnie z art. 23 rozporządzenia (EWG) nr 2220/85.
Z zastrzeżeniem przepisów art. 6 ust. 3, jeśli termin na mocy art. 4 ust. 1 jest przekroczony o więcej niż 10 dni, pomoc nie będzie przyznana.";
2) artykuł 8 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 8
Stosowany kurs przeliczeniowy:
- kwoty pomocy jest równy rolniczemu kursowi przeliczeniowemu w danym dniu, określonym w art. 9 ust. 2,
- kwoty zabezpieczeń są równe rolniczemu kursowi przeliczeniowemu w danym dniu, w którym zabezpieczenie zostało złożone w agencji interwencyjnej.";
3) w art. 11 lit. b) otrzymuje brzmienie:
"b) Decyzje dotyczące wniosków o zawarcie umów są podane do wiadomości przez odpowiednią agencję interwencyjną dla każdego wnioskodawcy listem poleconym, faksem, teleksem lub dostarczony za potwierdzeniem odbioru w ciągu pięciu dni roboczych od dnia złożenia wniosku, pod warunkiem że Komisja nie przyjmie specjalnych środków w okresie interwencyjnym.
Jeśli badanie wykaże nadużywanie systemu przedstawionego w tym rozporządzeniu lub jeśli istnieje ryzyko nadużyć, podjęte środki mogą obejmować:
- zawieszenie stosowania tego rozporządzenia na nie więcej niż pięć dni roboczych.
W takim przypadku wnioski o zawarcie umów złożone w tym okresie nie są zatwierdzone,
- ustalenie procentu, o jaki zredukowane będą ilości zawarte we wnioskach w sprawie zawarcia umowy, z zastrzeżeniem, gdzie sytuacja tego wymaga, zachowania wymogu stosowania cen minimalnych,
- odrzucenie wniosków złożonych przed okresem zawieszenia, względem których decyzja musiałaby być podjęta w okresie zawieszenia.";
4) w art. 15 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję teleksem lub faksem:
a) w poniedziałek i czwartek każdego tygodnia o ilościach produktów, dla których wnioski o zawarcie umów zostały złożone;
b) przed czwartkiem każdego tygodnia i zgodnie z podziałem według okresu składowania o produktach i ilościach, na które zawarto umowy w poprzednim tygodniu, podając podsumowanie produktów i ilości, na które zawarto umowy;
c) co miesiąc o produktach i ilościach całkowitych umieszczonych w składach;
d) co miesiąc o produktach i ilościach całkowitych faktycznie składowanych i o produktach i całkowitych ilościach, dla których umowny okres składowania się zakończył;
e) co miesiąc, jeśli okres składowania został skrócony lub przedłużony zgodnie z art. 3 ust. 3 lit. g), lub skrócony zgodnie z art. 9 ust. 4 lub 6, o produktach i ilościach, dla których okres składowania został zweryfikowany, oraz o pierwotnych, jak i zweryfikowanych miesiącach wyprowadzenia ze składu."
Artykuł 2
W rozporządzeniu (EWG) nr 3445/90 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 5 ust. 5 otrzymuje brzmienie:
"5. W przypadku gdy termin umieszczenia w składzie, określony w art. 4 ust. 1 jest przekroczony, zabezpieczenie ulega przepadkowi zgodnie z art. 23 rozporządzenia (EWG) nr 2220/85.
Z zastrzeżeniem przepisów art. 6 ust. 3, jeśli termin określony w art. 4 ust. 1 jest przekroczony o więcej niż 10 dni, pomoc nie będzie przyznana.";
2) artykuł 8 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 8
Stosowany kurs przeliczeniowy:
- kwoty pomocy jest równy rolniczemu kursowi przeliczeniowemu w danym dniu, określonym w art. 9 ust. 2,
- kwoty zabezpieczeń jest równy rolniczemu kursowi przeliczeniowemu w danym dniu, w którym zabezpieczenie zostało złożone w agencji interwencyjnej.";
3) w art. 11 lit. b) otrzymuje brzmienie:
"b) Decyzje dotyczące wniosków o zawarcie umów są podane do wiadomości przez odpowiednią agencję interwencyjną dla każdego wnioskodawcy listem poleconym, faksem, teleksem lub dostarczony za potwierdzeniem odbioru w ciągu pięciu dni roboczych od dnia złożenia wniosku, pod warunkiem że Komisja nie przyjmie specjalnych środków w okresie interwencyjnym.
Jeśli badanie wykaże nadużywanie systemu przedstawionego w tym rozporządzeniu lub jeśli istnieje ryzyko nadużyć, podjęte środki mogą obejmować:
- zawieszenie stosowania tego rozporządzenia na nie więcej niż pięć dni roboczych.
W takim przypadku wnioski o zawarcie umów złożone w tym okresie nie są zatwierdzone,
- ustalenie procentu, o jaki zredukowane będą ilości zawarte we wnioskach w sprawie zawarcia umowy, z zastrzeżeniem, gdzie sytuacja tego wymaga, zachowania wymogu stosowania cen minimalnych,
- odrzucenie wniosków złożonych przed okresem zawieszenia, względem których decyzja musiałaby być podjęta w okresie zawieszenia.";
4) w art. 15 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję teleksem lub faksem:
a) w poniedziałek i czwartek każdego tygodnia o ilościach produktów, dla których wnioski o zawarcie umów zostały złożone;
b) przed czwartkiem każdego tygodnia i zgodnie z podziałem według okresu składowania o produktach i ilościach, na które zawarto umowy w poprzednim tygodniu, podając podsumowanie produktów i ilości, na które zawarto umowy;
c) co miesiąc o produktach i ilościach całkowitych umieszczonych w składach;
d) co miesiąc o produktach i ilościach całkowitych faktycznie składowanych i o produktach i całkowitych ilościach, dla których umowny okres składowania się zakończył;
e) co miesiąc, jeśli okres składowania został skrócony lub przedłużony zgodnie z art. 3 ust. 3 lit. g), lub skrócony zgodnie z art. 9 ust. 4 lub 6, o produktach i ilościach, dla których okres składowania został zweryfikowany, oraz o pierwotnych, jak i zweryfikowanych miesiącach wyprowadzenia ze składu."
Artykuł 3
W rozporządzeniu (EWG) nr 3446/90 wprowadza się następujące zmiany:
1) w drugim cytacie "art. 7 ust. 4" zastępuje się przez "art. 7 ust. 5";
2) w art. 5 ust. 5 otrzymuje brzmienie:
"5. W przypadku gdy termin umieszczenia w składzie, określony w art. 4 ust. 1, jest przekroczony, zabezpieczenie ulega przepadkowi zgodnie z art. 23 rozporządzenia (EWG) nr 2220/85.
Z zastrzeżeniem przepisów art. 6 ust. 3 jeśli termin określony w art. 4 ust. 1 jest przekroczony o więcej niż 10 dni, pomoc nie będzie przyznana.";
3) artykuł 8 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 8
Stosowany kurs przeliczeniowy:
- kwoty pomocy jest równy rolniczemu kursowi przeliczeniowemu w danym dniu, określonym w art. 9 ust. 2,
- kwoty zabezpieczeń jest równy rolniczemu kursowi przeliczeniowemu w danym dniu, w którym zabezpieczenie zostało złożone w agencji interwencyjnej.";
4) w art. 11 lit. b) otrzymuje brzmienie:
"b) Decyzje dotyczące wniosków o zawarcie umów są podane do wiadomości przez odpowiednią agencję interwencyjną dla każdego wnioskodawcy listem poleconym, faksem, teleksem lub dostarczony za potwierdzeniem odbioru w ciągu pięciu dni roboczych od dnia złożenia wniosku, pod warunkiem że Komisja nie przyjmie specjalnych środków w okresie interwencyjnym.
Jeśli badanie wykaże nadużywanie systemu przedstawionego w tym rozporządzeniu lub jeśli istnieje ryzyko nadużyć, podjęte środki mogą obejmować:
- zawieszenie stosowania tego rozporządzenia na nie więcej niż pięć dni roboczych.
W takim przypadku wnioski o zawarcie umów złożone w tym okresie nie są zatwierdzone,
- ustalenie procentu, o jaki zredukowane będą ilości zawarte we wnioskach w sprawie zawarcia umowy, z zastrzeżeniem, gdzie sytuacja tego wymaga, zachowania wymogu stosowania cen minimalnych,
- odrzucenie wniosków złożonych przed okresem zawieszenia, względem których decyzja musiałaby być podjęta w okresie zawieszenia.";
5) w art. 15 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję teleksem lub faksem:
a) w poniedziałek i czwartek każdego tygodnia o ilościach produktów, dla których wnioski o zawarcie umów zostały złożone;
b) przed czwartkiem każdego tygodnia i zgodnie z podziałem według okresu składowania o produktach i ilościach, na które zawarto umowy w poprzednim tygodniu, podając podsumowanie produktów i ilości, na które zawarto umowy;
c) co miesiąc o produktach i ilościach całkowitych umieszczonych w składach;
d) co miesiąc o produktach i ilościach całkowitych faktycznie składowanych i o produktach i całkowitych ilościach, dla których umowny okres składowania się zakończył;
e) co miesiąc, jeśli okres składowania został skrócony lub przedłużony zgodnie z art. 3 ust. 3 lit. g), lub skrócony zgodnie z art. 9 ust. 5, o produktach i ilościach, dla których okres składowania został zweryfikowany, oraz o pierwotnych, jak i zweryfikowanych miesiącach wyprowadzenia ze składu."
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1994 r.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do prywatnego składowania, począwszy od tej daty.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 3603/93
z dnia 13 grudnia 1993 r.
określające definicje w celu zastosowania zakazów określonych w art. 104 i 104b ust. 1 Traktatu
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 104b ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 104 i 104b ust. 1 Traktatu są bezpośrednio stosowane; terminy występujące w art. 104 i 104b ust. 1 można w miarę potrzeb skonkretyzować;
terminy "pożyczki na pokrycie deficytu" oraz "inne rodzaje udogodnień kredytowych" zastosowane w art. 104 Traktatu powinny zostać zdefiniowane, zwłaszcza w odniesieniu do traktowania roszczeń istniejących od dnia 1 stycznia 1994 r.;
jest pożądane, aby krajowe banki centralne biorące udział w trzecim etapie Unii Gospodarczej i Walutowej przystępowały do tej Unii z bilansami zawierającymi roszczenia przenaszalne w warunkach rynkowych, zwłaszcza aby polityce walutowej Europejskiego Systemu Banków Centralnych nadać wymaganą elastyczność i aby umożliwić rozdysponowanie wśród centralnych banków krajowych uczestniczących w unii walutowej ich standardowych wkładów do dochodu walutowego;
banki centralne, które po dniu 1 stycznia 1994 r. posiadają nieprzenaszalne roszczenia przeciwko sektorowi publicznemu lub podlegają warunkom, które nie są warunkami rynkowymi, powinny zostać upoważnione do konwersji tych roszczeń na przenaszalne papiery wartościowe o stałych terminach płatności w warunkach rynkowych;
ust. 11 protokołu w sprawie niektórych przepisów odnoszących się do Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej przewiduje, że rząd Zjednoczonego Królestwa może zachować udogodnienie "środków i metod", jakim dysponuje w Banku Anglii, dopóki Zjednoczone Królestwo nie przejdzie do etapu trzeciego; właściwe jest, gdyby Zjednoczone Królestwo przeszło do etapu trzeciego Unii Gospodarczej i Walutowej, dodanie klauzuli o zamianie tego udogodnienia na możliwy do sprzedaży na rynku dług o stałym terminie płatności, na warunkach rynkowych;
Protokół dotyczący Portugalii stanowi, że "niniejszym upoważnia się Portugalię do zachowania udogodnienia przyznanego Autonomicznym Regionom Azorów i Madery, aby mogły korzystać z bezprocentowego udogodnienia kredytowego w Banco de Portugal na warunkach ustalonych przez prawo portugalskie"; oraz że "Portugalia zobowiązuje się dokonać wszelkich starań na rzecz zaniechania wyżej wspomnianego udogodnienia tak szybko jak to możliwe";
Państwa Członkowskie powinny podjąć właściwe środki, aby zapewnić skuteczne i pełne stosowanie zakazów wymienionych w art. 104 Traktatu; zwłaszcza zakupy poczynione na rynkach wtórnych nie powinny być wykorzystywane na rzecz obchodzenia celu stawianego przez ten artykuł;
w granicach ustanowionych w niniejszym rozporządzeniu dokonywanie przez bank centralny jednego Państwa Członkowskiego bezpośrednich zakupów papierów dłużnych zbywalnych na rynku wyemitowanych przez sektor publiczny innego Państwa Członkowskiego nie przyczynia się do osłony sektora publicznego przed dyscypliną mechanizmów rynku, gdy tego typu zakupów dokonuje się jedynie w celu zarządzania rezerwami walut obcych;
bez względu na rolę przypisaną Komisji zgodnie z art. 169 Traktatu to Europejski Instytut Walutowy, a następnie Europejski Bank Centralny mają zapewnić, zgodnie z art. 109f ust. 9 i 180 Traktatu, by krajowe banki centralne przestrzegały zobowiązań określonych Traktatem;
kredyty jednodniowe banków centralnych mogą wspomagać płynne operacje systemów płatności; dlatego kredyty jednodniowe w sektorze publicznym są zgodne z celem wytyczonym przez art. 104 Traktatu, o ile nie umożliwi się przeniesienia ich na następny dzień;
nie powinno się utrudniać bankom centralnym pełnienia funkcji agenta fiskalnego; nawet jeśli dokonywany przez banki centralne clearing czeków wystawionych przez osoby trzecie na rachunek sektora publicznego może niekiedy prowadzić do zaciągnięcia kredytu, nie powinno się uważać, że art. 104 Traktatu zakazuje prowadzenia tego typu operacji, chyba że przynoszą one w rezultacie kredyt sektorowi publicznemu;
przechowywanie przez banki centralne monet wyemitowanych przez sektor publiczny i zapisanych na dobro sektora publicznego stanowi bezprocentową formę kredytu dla sektora publicznego; jednakże gdy chodzi jedynie o niewielkie ilości, praktyka ta nie kłóci się z zasadą art. 104 Traktatu; dlatego z uwagi na trudności, które mogłyby wyniknąć z całkowitego zakazu tej formy kredytu, zezwala się na nią w granicach określonych przez niniejsze rozporządzenie;
Republika Federalna Niemiec po zjednoczeniu ma szczególne trudności w przestrzeganiu limitów nałożonych na tego typu aktywa; w takich okolicznościach właściwe jest wyrażenie zgody na podwyższenie limitu procentowego na czas ograniczony;
finansowanie przez banki centralne zobowiązań obciążających sektor publiczny, wobec Międzynarodowego Funduszu Walutowego, lub wynikających z wdrożenia instrumentu średniookresowej pomocy finansowej, powołanego w ramach Wspólnoty, przynosi rezultaty w postaci roszczeń zagranicznych, które mają wszelkie atrybuty aktywów rezerwowych; dlatego właściwe jest udzielenie zgody na nie;
przedsiębiorstwa publiczne są objęte zakazem w art. 104 i 104b ust. 1; są one zdefiniowane w dyrektywie Komisji 80/723/EWG z dnia 25 czerwca 1980 r. w sprawie przejrzystości stosunków finansowych między Państwami Członkowskimi a przedsiębiorstwami publicznymi [3],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Do celów art. 104 Traktatu:
a) "pożyczki na pokrycie deficytu" oznaczają przekazanie funduszy do sektora publicznego, które skutkuje lub może skutkować saldem debetowym;
b) "inne rodzaje udogodnień kredytowych" oznaczają:
i) jakiekolwiek roszczenie wobec sektora publicznego, istniejące dnia 1 stycznia 1994 r., z wyjątkiem roszczeń o stałych terminach płatności nabytych przed tą datą,
ii) wszelkie finansowanie zobowiązań sektora publicznego wobec osób trzecich,
iii) bez uszczerbku dla art. 104 ust. 2 Traktatu każda transakcja z sektorem publicznym, która prowadzi lub może doprowadzić do roszczenia zgłoszonego wobec tego sektora.
2.
Za "papiery dłużne" w rozumieniu art. 104 Traktatu nie uważa się: papierów wartościowych nabytych od sektora publicznego z zamiarem dokonania konwersji na zbywalne papiery wartościowe o stałych terminach płatności w warunkach rynkowych dotyczących:
- roszczeń o stałych terminach płatności nabytych przed dniem 1 stycznia 1994 r., które nie są zbywalne, lub nie są zbywalne w warunkach rynkowych, o ile termin płatności papierów wartościowych nie następuje po terminie płatności wspomnianych wyżej roszczeń;
- sumy udogodnień "środków i metod", jakie rząd Zjednoczonego Królestwa zachował w Banku Anglii do daty przejścia przez Zjednoczone Królestwo do trzeciego etapu Unii Gospodarczej i Walutowej, o ile to nastąpi.
Artykuł 2
1.
W czasie drugiego etapu Unii Gospodarczej i Walutowej zakupy zbywalnych instrumentów długu emitowanych przez inne Państwo Członkowskie dokonywane przez krajowy bank centralny jednego Państwa Członkowskiego nie będą uważane za zakupy bezpośrednie w rozumieniu art. 104 Traktatu, chyba że tego typu zakupów dokonuje się wyłącznie w celu zarządzania rezerwami obcych walut.
2.
W czasie trzeciego etapu Unii Gospodarczej i Walutowej nie będzie się traktowało jako zakupy bezpośrednie w rozumieniu art. 104 Traktatu następujących zakupów dokonywanych w wyłącznym celu zarządzania rezerwami walut obcych:
- zakupów dokonywanych przez bank centralny nieuczestniczącego w trzecim etapie UGW Państwa Członkowskiego w sektorze publicznym innego Państwa Członkowskiego zbywalnych instrumentów długu tego ostatniego,
- zakupów dokonywanych przez Europejski Bank Centralny lub krajowy bank centralny uczestniczącego w trzecim etapie UGW Państwa Członkowskiego w sektorze publicznym Państwa Członkowskiego nieuczestniczącego w trzecim etapie zbywalnych papierów dłużnych tego ostatniego.
Artykuł 3
Do celów niniejszego rozporządzenia "sektor publiczny" oznacza instytucje lub organy wspólnotowe, rządy centralne, regionalne, lokalne lub inne władze publiczne, inne organy podlegające prawu publicznemu lub przedsiębiorstwom publicznym Państw Członkowskich.
"Krajowe banki centralne" oznaczają banki centralne Państw Członkowskich i Instytut Walutowy Luksemburga.
Artykuł 4
Kredyty jednodniowe, jakich Europejski Bank Centralny lub banki krajowe udzielają sektorowi publicznemu, nie będą uważane za udogodnienia kredytowe w rozumieniu art. 104 Traktatu, o ile zostaną one ograniczone do jednego dnia, bez możliwości ich przedłużenia.
Artykuł 5
W wypadku gdy Europejski Bank Centralny lub krajowe banki centralne otrzymują od sektora publicznego do inkasa czeki wystawione przez osoby trzecie i zapisują je na dobro rachunku sektora publicznego, zanim bank akceptant został nimi obciążony, takiej operacji nie będzie się traktować jako udogodnienia kredytowego w rozumieniu art. 104 Traktatu, jeśli stały okres odpowiadający normalnemu okresowi inkasa czeków przez bank centralny rzeczonego Państwa Członkowskiego upłynął od momentu otrzymania czeku, a czeki jeszcze niezainkasowane są czymś wyjątkowym, opiewającym na niewielkie sumy i w krótkim okresie uśredniają się.
Artykuł 6
Przechowywanie przez Europejski Bank Centralny lub krajowe banki centralne monet wyemitowanych przez sektor publiczny i zapisanych na dobro sektora publicznego nie będzie traktowane jako udogodnienie kredytowe w rozumieniu art. 104 Traktatu tam, gdzie liczba tych aktywów pozostaje na poziomie poniżej 10 % monet znajdujących się w obiegu.
Do dnia 31 grudnia 1996 r. wielkość ta będzie wynosić dla Niemiec 15 %.
Artykuł 7
Finansowanie przez Europejski Bank Centralny lub krajowe banki centralne zobowiązań sektora publicznego wobec Międzynarodowego Funduszu Walutowego lub zobowiązań wynikłych z wdrożenia instrumentu średniookresowej pomocy finansowej ustanowionego rozporządzeniem (EWG) nr 1969/88 [4] nie będzie traktowane jako udogodnienie kredytowe w rozumieniu art. 104 Traktatu.
Artykuł 8
1.
Na potrzeby art. 104 i 104b ust. 1 Traktatu "przedsiębiorstwo publiczne" definiuje się jako jakiekolwiek przedsiębiorstwo, na które państwo lub inne władze regionalne czy lokalne mogą bezpośrednio lub pośrednio wywierać wpływ dominujący z racji swej własności przedsiębiorstwa, udziału kapitałowego w nim lub rządzących nim zasad.
Zakłada się rolę dominującą władz publicznych, gdy władze te bezpośrednio lub pośrednio:
a) są w posiadaniu większej części subskrybowanego kapitału przedsiębiorstw;
b) kontrolują większość głosów związanych z akcjami wyemitowanymi przez przedsiębiorstwo; lub
c) są w stanie nominować ponad połowę członków administracyjnego, kierowniczego lub nadzorczego organu przedsiębiorstwa.
2.
Do celów art. 104 i 104b ust. 1 Traktatu, Europejski Bank Centralny i krajowe banki centralne nie tworzą części sektora publicznego.
Artykuł 9
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1994 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 3604/93
z dnia 13 grudnia 1993 r.
określające definicje do celów stosowania zakazu uprzywilejowanego dostępu wymienionego w art. 104a Traktatu
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 104a ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
a także mając na uwadze, co następuje: zakaz uprzywilejowanego dostępu do instytucji finansowych ustanowiony w art. 104a Traktatu jest istotnym elementem podporządkowania operacji finansujących sektora publicznego dyscyplinie mechanizmu rynkowego i w ten sposób przyczynia się do wzmocnienia dyscypliny budżetowej; ponadto umieszcza Państwa Członkowskie na równej pozycji odnośnie do dostępu sektora publicznego do instytucji finansowych;
Rada musi określić definicje do celu stosowania tego typu zakazu;
Państwa Członkowskie i Wspólnota powinny działać z należytym uwzględnieniem zasady otwartej gospodarki rynkowej, w której istnieje wolna konkurencja;
w szczególności niniejsze rozporządzenie nie może naruszać metod organizacji rynku zgodne z tą zasadą;
niniejsza regulacja nie ma na celu naruszenia działania publicznych instytucji finansowych postępujących zgodnie z tą zasadą;
artykuł 104a Traktatu zakazuje środków ustanawiających uprzywilejowany dostęp; należy określić rodzaje działań objętych tym zakazem; zobowiązania swobodnie zaciągnięte przez instytucje finansowe w ramach stosunków umownych w żadnym razie nie mogą być naruszone;
ten sam artykuł przewiduje, że względy o charakterze ostrożnościowym mogą usprawiedliwić odejście od zasady tego zakazu; przepisy ustawowe, wykonawcze lub administracyjne nie mogą jednakże zgodnie z zakresem względów o charakterze ostrożnościowym, być wykorzystywane w celu ustanawiania ukrytego uprzywilejowanego dostępu;
przedsiębiorstwa publiczne są objęte tym samym zakazem; są one określone w dyrektywie Komisji 80/723/EWG z dnia 25 czerwca 1980 r. w sprawie przejrzystości stosunków finansowych miedzy Państwami Członkowskimi a przedsiębiorstwami publicznymi [3];
do celów polityki pieniężnej instytucje finansowe, w szczególności instytucje kredytowe mogą być zobowiązane do posiadania roszczeń wobec Europejskiego Banku Centralnego i/lub krajowych banków centralnych;
Europejski Bank Centralny i krajowe banki centralne nie mogą, jako władze publiczne, podejmować środków ustanawiających uprzywilejowany dostęp; zasady mobilizacji lub zastawu dłużnych papierów wartościowych, wprowadzone przez Europejski Bank Centralny lub krajowe banki centralne nie powinny być wykorzystywane jako środki obchodzenia zakazu uprzywilejowanego dostępu;
w celu uniknięcia jakiegokolwiek obchodzenia zakazu, występujące w prawie wspólnotowym definicje różnych typów instytucji finansowych powinny być uzupełnione odniesieniem do tych instytucji prowadzących działalność finansowa, które jeszcze nie zostały zharmonizowane na poziomie wspólnotowym, takich jak oddziały przedsiębiorstw państw trzecich, holdingi, spółki faktoringowe, niekoordynowane przedsięwzięcia obejmujące wspólne inwestycje w zbywalne papiery wartościowe (UCTIS), instytucje odpowiedzialne za zapewnianie świadczeń emerytalnych itd.,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Do celów art. 104a Traktatu, "każdy środek ustanawiający uprzywilejowany dostęp" określa się jako każdą ustawę, rozporządzenie lub inny wiążący akt prawny przyjęty w wykonywaniu władzy publicznej, który:
- zobowiązuje instytucje finansowe do nabywania lub przechowywania pasywów instytucji lub organów Wspólnoty, rządów centralnych, władz regionalnych, lokalnych lub innych władz publicznych, innych instytucji lub przedsiębiorstw publicznych przedsiębiorstw Państw Członkowskich (zwanych dalej "sektorem publicznym"), lub
- przyznaje ulgi podatkowe, które mogą przynosić korzyść jedynie instytucjom finansowym, lub udogodnienia finansowe, które nie są zgodne z zasadami gospodarki rynkowej, aby zachęcić te instytucje do nabywania lub przechowywania takich pasywów.
2.
Uprzywilejowany dostęp nie jest uznawany za ustanowiony przez te środki, które powodują powstanie:
- obowiązków finansowania budownictwa socjalnego zgodnie ze szczególnymi warunkami jak, między innymi, obowiązek centralizowania środków pieniężnych w publicznych instytucjach finansowych, gdy warunki finansowania przeważające dla sektora publicznego są takie same jak warunki finansowania tej samej natury udzielone prywatnym pożyczkobiorcom do tych samych celów,
- obowiązku centralizowania środków pieniężnych w publicznej instytucji kredytowej, o ile takie ograniczenie jest od dnia 1 stycznia 1994 r. integralną częścią organizacji konkretnej sieci instytucji kredytowych lub szczególnych systemów oszczędzania, przeznaczonych dla gospodarstw domowych z zamiarem zapewnienia bezpieczeństwa finansowego całej sieci, lub tych szczególnych systemów.
Korzystanie z takich scentralizowanych środków pieniężnych musi być określone przez zarządzające organy odnośnej instytucji kredytowej oraz zgodne z zasadami gospodarki rynkowej, w której istnieje wolna konkurencja,
- obowiązki finansowania naprawy szkód spowodowanych przez klęski żywiołowe, o ile warunki finansowania napraw nie są korzystniejsze, gdy szkodę ponosi sektor publiczny, niż gdy ponosi ja sektor prywatny.
Artykuł 2
Do celów art. 104a Traktatu, "względami o charakterze ostrożnościowym" są te, które są podstawą krajowych przepisów ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych działań opartych na prawie WE, lub zgodnych z nim, które przeznaczone są do wspierania rzetelności instytucji finansowych tak, aby wzmocnić stabilność systemu finansowego jako całości oraz ochronę klientów tych instytucji.
Artykuł 3
1.
Do celów art. 104a Traktatu, "przedsiębiorstwo publiczne" jest określone jako każde przedsiębiorstwo, na które Państwo lub inne władze regionalne lub lokalne mogą bezpośrednio lub pośrednio wywierać dominujący wpływ na podstawie posiadania ich praw własności, udziału finansowego w nich, lub zasad, które regulują ich działalność.
Przyjmuje się, że wpływ dominującego Państwa lub innych władz regionalnych lub lokalnych istnieje, gdy władze te, bezpośrednio lub pośrednio w odniesieniu do przedsiębiorstwa:
a) posiadają większą części subskrybowanego kapitału przedsiębiorstwa;
b) kontrolują większość głosów związanych z akcjami wyemitowanymi przez przedsiębiorstwo; lub
c) mogą wyznaczać ponad połowę członków organu administracyjnego, zarządzającego lub nadzorczego.
2.
Z zastrzeżeniem ich obowiązków jako władz publicznych do niepodejmowania środków ustanawiających uprzywilejowany dostęp w rozumieniu art. 104a Traktatu, Europejski Bank Centralny oraz krajowe banki centralne, do celów niniejszego artykułu nie są uważane za część sektora publicznego,
3.
"Krajowe banki centralne" oznaczają banki centralne Państw Członkowskich i Instytut Pieniężny Luksemburga.
Artykuł 4
1.
Do celów art. 104a Traktatu, "instytucje finansowe" oznaczają:
- instytucje kredytowe, tak jak są one określone w art. 1 tiret pierwsze dyrektywy 77/780/EWG [4],
- zakłady ubezpieczeń, tak jak są one określone w art. 1 lit a) dyrektywy 92/49/EWG [5],
- zakłady asekuracyjne, tak jak są one określone w art. 1 lit. a) dyrektywy 92/49/EWG [6],
- UCITS, tak jak są one określone w art. 1 ust. 2 dyrektywy nr 85/611/EWG [7],
- przedsiębiorstwa inwestycyjne, tak jak są one określone w art. 1 ust. 2 dyrektywy 93/22/EWG [8],
- inne przedsiębiorstwa, których działalność jest podobna do działalności przedsiębiorstw określonych w poprzednich tiret lub których główną działalnością jest nabywanie aktywów finansowych lub przekształcanie roszczeń finansowych.
2.
Następujące instytucje nie stanowią części instytucji finansowych, określonych w ust. 1.:
- Europejski Bank Centralny i krajowe banki centralne,
- finansowe usługi pocztowe, gdy stanowią część ogólnego sektora rządowego, określonego zgodnie z Europejskim systemem zintegrowanych rachunków gospodarczych, lub gdy ich główną działalnością jest występowanie w roli agenta finansowego rządu, oraz
- instytucje stanowiące część ogólnego sektora rządowego, określonego zgodnie z Europejskim systemem zintegrowanych rachunków gospodarczych, lub których pasywa odpowiadają całkowicie długowi publicznemu.
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1994 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 3605/93
z dnia 22 listopada 1993 r.
w sprawie stosowania Protokołu w sprawie procedury dla nadmiernego deficytu załączonego do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 104c ust. 14 akapit trzeci,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
definicje "władz publicznych", "deficytu" i "inwestycji" określone zostały w Protokole w sprawie procedury dotyczącej nadmiernego deficytu poprzez odniesienie do Europejskiego Systemu Zintegrowanych Rachunków Gospodarczych (ESA) [3]; niezbędne są ścisłe definicje dotyczące klasyfikacji kodów ESA; definicje te mogą być rewidowane w kontekście koniecznej harmonizacji krajowych systemów statystycznych lub z innych powodów; o rewizji ESA będzie decydować Rada, zgodnie z zakresem kompetencji i procedurą określoną w Traktacie;
definicję "długu", ustanowioną w Protokole w sprawie procedury dotyczącej nadmiernego deficytu, należy wzmocnić odniesieniem do klasyfikacji kodów ESA;
dyrektywa Rady nr 89/130/EWG, Euratom z dnia 13 lutego 1989 r. w sprawie harmonizacji obliczania produktu narodowego brutto w cenach rynkowych [4], zawiera adekwatną, szczegółową definicję produktu krajowego brutto w cenach rynkowych;
zgodnie z warunkami Protokołu w sprawie procedury dotyczącej nadmiernego deficytu Komisja zobowiązana jest do dostarczania danych statystycznych, które mają być wykorzystywane w tej procedurze;
szczegółowe zasady są niezbędne do tego, by zorganizować system szybkiego i regularnego składania raportów do Komisji przez Państwa Członkowskie na temat planowanych i rzeczywistych deficytów oraz wysokości długu;
zgodnie z art. 104c ust. 2 i 3 Traktatu Komisja nadzoruje rozwój sytuacji budżetowej i wysokość długu publicznego w Państwach Członkowskich oraz bada przestrzeganie dyscypliny budżetowej według kryteriów dotyczących deficytu publicznego i długu publicznego; jeżeli Państwo Członkowskie nie spełnia wymogów w ramach jednego lub obydwu tych kryteriów, Komisja musi uwzględnić wszystkie istotne czynniki; Komisja zobowiązana jest do badania, czy w danym Państwie Członkowskim istnieje ryzyko nadmiernego deficytu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
SEKCJA 1
Definicje
Artykuł 1
1.
Do celów stosowania postanowień Protokołu w sprawie procedury dotyczącej nadmiernego deficytu oraz niniejszego rozporządzenia terminy podane w poniższych ustępach zostały zdefiniowane zgodnie z Europejskim Systemem Zintegrowanych Rachunków Gospodarczych (ESA).
Kody w nawiasach odnoszą się do ESA, wydanie drugie.
2.
"Władze publiczne" oznaczają sektor publiczny (S60), który zgodnie z definicjami ESA obejmuje władze centralne (S61), władze lokalne (S62) oraz fundusze ubezpieczeń społecznych (S63), z wyłączeniem transakcji handlowych.
Wyłączenie transakcji handlowych oznacza, że sektor publiczny (S60) obejmuje jedynie zakłady, których główną działalnością jest wytwarzanie usług pozarynkowych.
3.
"Deficyt sektora publicznego (nadwyżka sektora publicznego)" oznacza kredyty netto zaciągnięte (udzielone) (N5) przez sektor publiczny (S60) zgodnie z definicją w ESA.
Odsetki uwzględnione w deficycie publicznym są sumą odsetek (R41) zgodnie z definicją w ESA.
4.
"Inwestycje publiczne" oznaczają inwestycje brutto w kapitale trwałym (P41) sektora publicznego (S60) zgodnie z definicją w ESA.
5.
"Dług publiczny" oznacza całkowity dług brutto w wartości nominalnej, niespłacony na koniec roku przez sektor publiczny (S60), z wyjątkiem tych pasywów, dla których sektor publiczny (S60) posiada odpowiednie aktywa finansowe.
Dług publiczny tworzą pasywa sektora publicznego w następujących kategoriach: środki pieniężne i lokaty bankowe (F20 i F30), weksle i obligacje krótkoterminowe (F40), obligacje długoterminowe (F50), inne pożyczki krótkoterminowe (F79) oraz inne pożyczki średnio- i długoterminowe (F89), zgodnie z definicjami w ESA.
Ustawowa wartość pasywów niespłaconych na koniec roku oznacza wartość nominalną.
Ustawowa wartość pasywów powiązanych ze wskaźnikiem wartości odpowiada jego wartości nominalnej skorygowanej o wynikającą ze wskaźnika wartości zwyżkę kapitału naliczoną do końca roku.
Pasywa określone w walutach obcych będą przeliczane na walutę krajową po reprezentatywnym rynkowym kursie wymiany, obowiązującym w ostatnim dniu roboczym danego roku.
Artykuł 2
Produkt krajowy brutto oznacza produkt krajowy brutto w cenach rynkowych (GDP mp), zgodnie z definicją podaną w art. 2 dyrektywy 89/130/EWG, Euratom.
Artykuł 3
1.
Dane określające planowany deficyt publiczny oznaczają dane ustalone przez Państwa Członkowskie dla bieżącego roku, które są zgodne z ostatnimi decyzjami władz budżetowych.
2.
Dane dotyczące wysokości rzeczywistego deficytu publicznego i długu publicznego oznaczają szacowane, prowizoryczne, nie w pełni ostateczne lub ostateczne wyniki z minionego roku.
SEKCJA 2
Zasady składania raportów i zakres raportów
Artykuł 4
1.
Od początku roku 1994 Państwa Członkowskie składają Komisji raporty dotyczące swojego planowanego i rzeczywistego deficytu publicznego oraz wysokości długu publicznego dwa razy w roku, po raz pierwszy — przed dniem 1 marca bieżącego roku (rok n), a po raz drugi — przed dniem 1 września roku n.
2.
Przed dniem 1 marca roku n Państwa Członkowskie:
- podadzą Komisji planowany deficyt publiczny w roku n, aktualne dane szacunkowe określające rzeczywisty deficyt publiczny na rok n-1 oraz rzeczywisty deficyt publiczny dla lat n-2, n-3 i n-4,
- podadzą równocześnie Komisji dane dla roku n, n-1 i n-2 dotyczące odpowiednich deficytów budżetowych na rachunku funduszy publicznych zgodnie z najpowszechniej przyjętą w danym kraju definicją i wraz z danymi, które wyjaśniają przejście pomiędzy danym deficytem budżetowym na rachunku funduszy publicznych i deficytem publicznym.
Dane wyjaśniające to przejście, które przekazywane są Komisji, obejmować będą w szczególności dane dotyczące kredytów netto zaciąganych przez podsektory S61, S62 i S63,
- podadzą Komisji szacunkową wysokość rzeczywistego długu publicznego na koniec roku n-1 oraz wysokość rzeczywistego długu publicznego dla lat n-2, n-3 i n-4,
- podadzą równocześnie Komisji dane dla roku n-1 i n-2 przedstawiające elementy, które składają się na ich deficyt publicznym oraz wszelkie inne istotne czynniki, które przyczyniają się do zmian w wysokości ich długu publicznego.
3.
Przed dniem 1 września roku n Państwa Członkowskie podadzą Komisji:
- zaktualizowany planowany deficyt publiczny w roku n oraz rzeczywiste deficyty publiczne dla lat n-1, n-2, n-3 i n-4 i zastosują się do wymogów określonych w ust. 2 tiret drugie,
- faktyczną wysokość długu publicznego dla lat n-1, n-2, n-3 i n-4 i zastosują się do wymogów określonych w ust. 2 tiret czwarte.
4.
Dane dotyczące planowanego deficytu publicznego, które przekazywane są Komisji zgodnie z ust. 2 i 3, podawane będą w walutach krajowych i dla lat budżetowych.
Dane dotyczące rzeczywistego deficytu publicznego i rzeczywistej wysokości długu publicznego, które przekazywane są Komisji zgodnie z ust. 2 i 3, podawane będą w walutach krajowych i dla lat kalendarzowych, z wyjątkiem aktualnych szacunków dla roku n-1, które mogą być podawane dla lat budżetowych.
W przypadku gdy rok budżetowy nie jest tożsamy z rokiem kalendarzowym, Państwa Członkowskie będą również podawać Komisji dane dotyczące rzeczywistego deficytu publicznego i rzeczywistej wysokości długu publicznego w latach budżetowych dla dwóch lat budżetowych poprzedzających bieżący rok budżetowy.
Artykuł 5
Zgodnie z procedurą określoną w art. 4 ust. 1, 2 i 3 Państwa Członkowskie będą podawać Komisji dane dotyczące publicznych wydatków inwestycyjnych oraz wydatków związanych z odsetkami.
Artykuł 6
Państwa Członkowskie będą podawać Komisji prognozowane wielkości produktu krajowego brutto na rok n oraz rzeczywistą wielkość produktu krajowego brutto dla lat n-1, n-2, n-3 i n-4 w takich samych terminach, jak określone w art. 4 ust. 1.
Artykuł 7
W przypadku zmian w ESA, o których zadecyduje Rada zgodnie z uregulowaniami dotyczącymi zakresu kompetencji i procedur określonych w Traktacie, Komisja wprowadzi w art. 1 i 4 nowe odnośniki do ESA.
Artykuł 8
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1994 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (Euratom, EWWIS, WE) nr 3606/93
z dnia 22 listopada 1993 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG, Euratom, EWWiS) nr 260/68 ustanawiające warunki i procedurę stosowania podatku na rzecz Wspólnot Europejskich
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający jedną Radę oraz jedną Komisję Wspólnot Europejskich,
uwzględniając Protokół dotyczący przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich, w szczególności jego art. 13 i 23,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: właściwe jest, aby rozszerzyć zastosowanie podatku na rzecz Wspólnot Europejskich, na warunkach oraz zgodnie z procedurą ustanowioną w rozporządzeniu (EWG, Euratom, EWWiS) nr 260/68 [3], obejmując nim pensje miesięczne, tygodniowe oraz wynagrodzenia Przewodniczącego, członków Rady Europejskiego Instytutu Walutowego oraz pracowników tego Instytutu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Do rozporządzenia (EWG, Euratom, EWWiS) nr 260/68 dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 12a
Niniejsze rozporządzenie znajduje zastosowanie w odniesieniu do Przewodniczącego Europejskiego Instytutu Walutowego, wszystkich innych członków Rady Instytutu, członków personelu Instytutu i osób, którym Instytut wypłaca świadczenia emerytalne i ujętych w kategoriach określonych przez Radę, na mocy art. 16 akapit pierwszy Protokołu dotyczącego przywilejów i immunitetów, w odniesieniu do wypłacanych przez Instytut dochodów, wynagrodzeń i dodatków oraz emerytur, rent inwalidzkich oraz zasiłków rodzinnych."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 3665/93
z dnia 21 grudnia 1993 r.
zmieniające rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny[1], w szczególności jego art. 249,
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93[2] ustanawia niektóre przepisy w celu wykonania rozporządzenia (EWG) nr 2913/92;
dokonano zmian w odniesieniu do niektórych podpozycji kodów CN 0408, 2208 i 2710 i określenia niektórych organów wystawiających świadectwa;
należy dostosować maksymalne kwoty dopuszczone dla przesyłek wiążących się z wystawieniem formularzy APR lub EUR 2 używanych w stosunkach z Bośnią i Hercegowiną, Chorwacją, Słowenią i terytorium Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii, jak również terytoriami okupowanymi;
wprowadzenie w życie Umowy o współpracy między WE a Republiką Słowenii wymaga zmiany art. 120-140 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93;
artykuły 222, 223 i 224 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 zawierają przepisy dotyczące zgłoszenia celnego przy użyciu technik przetwarzania danych; potrzebne okazało się doprecyzowanie tych przepisów; należy wprowadzić możliwość wypełniania wszystkich innych formalności celnych z zastosowaniem takich technik przetwarzania danych; tego rodzaju szczególne zasady muszą jednakże być ograniczone do przypadków, w których jedynie wypełnienie formalności techniką przetwarzania danych daje pożądane skutki prawne;
zdarza się, że towary umieszczone między innymi w wolnym obszarze celnym lub składzie wolnocłowym, składowane czasowo lub objęte procedurą zawieszającą, zostają zamiast innych towarów omyłkowo zgłoszone do procedury celnej nakładającej obowiązek uiszczenia należności celnych przywozowych; należy przewidzieć możliwość unieważnienia pod pewnymi warunkami zgłoszenia do tej procedury;
istnieje potrzeba stworzenia przepisów odnoszących się do wykonania środków wspólnotowych pociągających za sobą kontrolę użycia i/lub przeznaczenia towarów, zgodnie ze zmianami metod administracyjnych; w związku ze zniesieniem kontroli i formalności na granicach wewnętrznych należy uczynić kontrolę administracyjną w urzędach przeznaczenia bardziej elastyczną;
do celów kontroli celnej niezbędne jest dostosowanie przepisów odnoszących się do użycia listu przewozowego CIM i wykazu zdawczego TR, przewidując, że arkusz numer 1 wykazu zdawczego TR musi byc poświadczony przez organy celne;
okazało się, że Państwa Członkowskie stosują rozbieżne przepisy odnoszące się do statusu celnego towarów, w stosunku do których dokonano zrzeczenia na rzecz Skarbu Państwa lub zajętych bądź skonfiskowanych przez właściwe organy; chociaż towary te nie są dopuszczane do swobodnego obrotu, to w stosunku do nich może powstać dług celny; należy więc ustanowić wspólnotowe przepisy prawne mające na celu zapewnienie, aby towary te nie zostały wprowadzane do obiegu gospodarczego Wspólnoty bez uiszczenia należności celnych przywozowych;
w celu harmonizacji i ułatwienia kontroli celnych zgłoszeń do procedury składu celnego istnieje potrzeba dodania pól w wykazie pól, które należy wypełnić w zgłoszeniu w przypadku procedury składu celnego;
należy dostosować przepisy dotyczące zabezpieczeń w celu uwzględnienia zwiększonego ryzyka oszustw w przypadku niektórych kategorii towarów, aby stały się one w większym stopniu wiążące;
należy przed wejściem w życie rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 włączyć do tego rozporządzenia przepisy zmieniające przepisy wspólnotowe obowiązujące przed terminem stosowania tego rozporządzenia;
należy skorygować błędy i pominięcia, które nastąpiły w trakcie transpozycji obowiązujących przepisów do przepisów wykonawczych Kodeksu;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 2454/93 wprowadza się następujące zmiany:
1) dodaje się art. 1a w brzmieniu:
"Artykuł 1a
Do celów stosowania przepisów art. 16-34 i 291-308 państwa Unii Gospodarczej Beneluksu traktowane są jako jedno Państwo Członkowskie.";
2) w tytule I część I dodaje się rozdział 3 w brzmieniu:
"ROZDZIAŁ 3
Techniki przetwarzania danych
Artykuł 4a
1.
Organy celne mogą, na warunkach i w sposób, który określą, oraz z poszanowaniem zasad przewidzianych w przepisach prawa celnego, przewidzieć, aby formalności były wypełniane przy użyciu technik przetwarzania danych.
W tym celu:
- określenie "technika przetwarzania danych" oznacza:
a) wymiana między organami celnymi znormalizowanych wiadomości EDI;
b) wprowadzenie do celnych systemów przetwarzania danych informacji niezbędnych do wypełnienia odpowiednich formalności;
- określenie "EDI (Electronic Data Interchange)" oznacza przekaz danych drogą elektroniczną w formie zgodnej z ustalonymi standardami przesyłania wiadomości między dwoma systemami komputerowymi,
- określenie "znormalizowana wiadomość" oznacza wcześniej zdefiniowaną formę uznaną do celów elektronicznego przesyłania danych.
2.
Warunki ustalone dla wypełniania formalności przy użyciu technik przetwarzania danych muszą uwzględniać między innymi środki kontroli źródła, jak również zabezpieczenie danych przed niedozwolonym użyciem, utratą, zmianą lub zniszczeniem.
Artykuł 4b
Jeżeli formalności wypełniane są przy użyciu technik przetwarzania danych, organy celne określają zasady, na jakich podpis odręczny może zostać zastąpiony inną techniką mogącą opierać się na zastosowaniu kodów.";
3) w tabeli w art. 16 numer porządkowy 1 zastępuje się załącznikiem 1;
4) w art. 26 wprowadza się następujące zmiany:
- tabelę zmienia się zgodnie z załącznikiem 2,
- w ust. 3 skreśla się zdanie drugie,
- dodaje się ust. 3a w brzmieniu:
"3a.
Świadectwo takie dla tytoniu wymienionego pod numerem porządkowym 6 poniższej tabeli nie może zostać ani wystawione, ani przyjęte, jeżeli dwa lub więcej rodzaje przedstawione zostaną w jednym opakowaniu.";
5) w art. 41 wprowadza się następujące zmiany:
- dodaje się ust. 1 w brzmieniu:
"1.
Akcesoria, części zamienne i narzędzia dostarczane z jakimkolwiek sprzętem, maszyną, aparatem lub pojazdem, i będące częścią ich standardowego wyposażenia, uważa się za mające to samo pochodzenie co dany sprzęt, maszyna, aparat lub pojazd.",
- obecny tekst staje się ust. 2;
6) w art. 115 ust. 1 kwotę "2 820 ECU" zastępuje się "3 000 ECU.";
7) w art. 117 ust. 1 kwoty "200 ECU" i "565 ECU" zastępuje się odpowiednio "215 ECU" i "600 ECU.";
8) w art. 120 dodaje się akapit w brzmieniu:
"W przypadku Republiki Słowenii przepisy akapitu pierwszego, jak również art. 121-140 stosuje się jedynie do produktów umieszczonych w załączniku I do Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Węgla i Stali";
9) w art. 183 ust. 4 "w ust. 2" zastępuje się "w ust. 1 i 2";
10) skreśla się art. 188;
11) w art. 199 obecny tekst staje się ust. 1 i dodaje się ust. 2 i 3 w brzmieniu:
"2.
Jeżeli zgłaszający, sporządzając zgłoszenia celne, korzysta z systemów przetwarzania danych, to organy celne mogą zezwolić, aby odręczny podpis został zastąpiony inną techniką identyfikacji, która może być oparta na wykorzystaniu kodów.
Tego rodzaju udogodnienie może zostać dopuszczone, o ile określone przez organy celne warunki techniczne i administracyjne zostaną spełnione.
Organy celne mogą również zezwolić, aby zgłoszenia sporządzane przy użyciu celnych systemów przetwarzania danych, w miejsce ręcznego lub mechanicznego opatrywania pieczęcią urzędu celnego i podpisem upoważnionego urzędnika, były bezpośrednio poświadczane przez te systemy.
3.
Organy celne mogą dopuścić, na warunkach i w sposób, który same ustalą, aby niektóre dane szczegółowe zgłoszenia na piśmie, wymienione w załączniku 37, zostały zastąpione poprzez przesłanie tych danych szczegółowych drogą elektroniczną do urzędu celnego wyznaczonego do tego celu, w miarę potrzeby w formie zakodowanej.";
12) w art. 205 skreśla się ust. 4;
13) w części I tytuł VII rozdział 2 otrzymuje brzmienie:
"ROZDZIAŁ 2
Zgłoszenie celne przy użyciu techniki przetwarzania danych
Artykuł 222
"1.
Jeżeli zgłoszenie celne dokonywane jest z wykorzystaniem techniki przetwarzania danych, to dane szczegółowe umieszczone w zgłoszeniu na piśmie, wymienione w załączniku 37, zastępuje się poprzez przesłanie danych w formie zakodowanej lub w jakiejkolwiek innej formie określonej przez organy celne odpowiadających danym szczegółowym wymaganym przy zgłoszeniu na piśmie, do urzędu celnego wyznaczonego do tego celu, aby zostały przetworzone przez komputer.
2.
Zgłoszenie celne dokonane za pomocą EDI uważa się za złożone w momencie przyjęcia przez organy celne wiadomości EDI.
O przyjęciu zgłoszenia celnego dokonanego za pomocą EDI zgłaszający powiadamiany jest poprzez informację zwrotną zawierającą przynajmniej dane identyfikacyjne otrzymanej wiadomości i/lub numer, pod jakim zarejestrowane zostało zgłoszenie celne, jak również datę jego przyjęcia.
3.
Jeżeli zgłoszenie celne dokonywane jest poprzez EDI, to organy celne określają zasady wykonywania przepisów określonych w art. 247.
4.
Jeżeli zgłoszenie celne dokonywane jest poprzez EDI, to zgłaszający powiadamiany jest o zwolnieniu towarów. Powiadomienie musi zawierać przynajmniej dane identyfikacyjne zgłoszenia i datę zwolnienia.
5.
W przypadku wprowadzenia danych szczegółowych zgłoszenia celnego do celnych systemów przetwarzania danych przepisy ust. 2, 3 i 4 stosuje się odpowiednio.
Artykuł 223
W przypadku gdy dla spełnienia pozostałych formalności wymagany jest egzemplarz zgłoszenia celnego na papierze, to na wniosek zgłaszającego zostanie on sporządzony i poświadczony przez dany urząd celny lub zgodnie z przepisami art. 199 ust. 2 akapit drugi.
Artykuł 224
Organy celne mogą, na warunkach i w sposób, który same ustalą, zezwolić, aby potrzebne dla umieszczenia towarów pod procedurą celną dokumenty były sporządzane i przekazywane drogą elektroniczną.";
14) w art. 229 ust. 1 lit. a) tiret pierwsze i drugie otrzymują brzmienie:
"- zwierzęta przeznaczone do celów określonych w załączniku 93a pkt 12 i 13 i sprzęt spełniający warunki określone w art. 685 ust. 2 lit. b),
- opakowania ujęte w art. 679, przywożone pełne, opatrzone trwałymi i nieusuwalnymi znakami osoby mającej swoją siedzibę poza obszarem celnym Wspólnoty,";
15) w art. 251 dodaje się pkt 1a w brzmieniu:
"1a W przypadku stwierdzenia, że towary zostały omyłkowo zamiast innych towarów zgłoszone do procedury celnej powodującej obowiązek zapłacenia należności celnych przywozowych, to organy celne unieważniają zgłoszenie, jeżeli wniosek o unieważnienie został złożony w terminie trzech miesięcy od dnia przyjęcia zgłoszenia, pod warunkiem że:
- pierwotnie zgłoszone towary:
i) nie zostały użyte w inny sposób niż ten, na który początkowo zezwolono; i
ii) został im przywrócony ich wcześniejszy status;
oraz że
- towary, które miały zostać zgłoszone do pierwotnie zamierzonej procedury celnej:
i) mogły, w momencie składania początkowego zgłoszenia, zostać przedstawione w tym samym urzędzie celnym; oraz
ii) zostały zgłoszone do takiej samej procedury celnej co pierwotnie przewidywana.
W wyjątkowych należycie uzasadnionych przypadkach organy celne mogą wyrazić zgodę na przekroczenie wymienionego wyżej terminu;";
16) artykuł 252 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 252
Jeżeli organy celne przystępują zgodnie z art. 75 lit. b) Kodeksu do sprzedaży towarów, to dokonują tego zgodnie z procedurami obowiązującymi w Państwach Członkowskich.";
17) w części I tytuł IX rozdział 1 nagłówek otrzymuje brzmienie:
"ROZDZIAŁ 1
Przepisy ogólne";
18) dodaje się art. 253a w brzmieniu:
"Artykuł 253a
W przypadku stosowania procedury uproszczonej z wykorzystaniem systemów przetwarzania danych do wypełniania zgłoszenia celnego lub z zastosowaniem techniki przetwarzania danych przepisy art. 199 ust. 2 i 3, art. 222, 223 i 224 stosuje się odpowiednio.";
19) w art. 269 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Procedura, określona w ust. 1, nie ma zastosowania do składów typu F, ani przy objęciu procedurą, we wszystkich typach składów, do wspólnotowych produktów rolnych określonych w art. 529-534.
4.
Procedura, określona w ust. 1 tiret drugie, ma zastosowanie do składów typu B, jednakże z wyłączeniem możliwości użycia dokumentu handlowego.
Jeżeli dokument administracyjny nie zawiera wszystkich danych szczegółowych określonych w załączniku 37 tytuł I pkt B pkt 2 lit. f) aa), to dane te należy dostarczyć w towarzyszącym wniosku.";
20) w art. 272 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Artykuł 269 ust. 3 i art. 270 stosuje się odpowiednio.";
21) w art. 275 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Zgłoszenie o objęcie gospodarczą procedurą celną, inną niż procedura uszlachetniania biernego i składu celnego, które urząd celny umieszczenia może przyjąć na wniosek zgłaszającego, a które nie zawiera niektórych danych, określonych w załączniku 37, lub do którego nie załączono niektórych dokumentów wymienionych w art. 220, musi zawierać przynajmniej dane określone w polach 14, 21, 31, 37, 40 i 54 Jednolitego Dokumentu Administracyjnego oraz w polu 44, odniesienie do zezwolenia lub odniesienie do wniosku, w przypadku zastosowania przepisów art. 556 ust. 1 akapit drugi.";
22) w art. 291 ust. 4 pkt 4 otrzymuje oznaczenie ust. 3 pkt 2;
23) w art. 411 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Jeżeli zwolnienie z przedłożenia w urzędzie wyjścia zgłoszenia do tranzytu wspólnotowego dotyczy towarów, które mają zostać wysłane w oparciu o list przewozowy CIM lub wykaz zdawczy TR, zgodnie z art. 413-442, organy celne ustalają środki niezbędne do zapewnienia, aby arkusze 1, 2 i 3 listu przewozowego CIM lub arkusze 1, 2, 3A i 3B wykazu zdawczego TR zostały opatrzone odpowiednio symbolem "T1" lub "T2".";
24) w art. 434 ust. 2, 3 i 4 otrzymują brzmienie:
"2.
Urząd wyjścia w sposób wyraźny umieszcza, w polu przeznaczonym dla organów celnych arkuszy 1, 2 i 3A i 3B wykazu zdawczego TR:
- symbol "T1", jeżeli towary przemieszczają się w ramach wspólnotowej procedury tranzytu zewnętrznego,
- w zależności od przypadku symbol "T2", "T2ES" lub "T2PT", jeżeli towary przemieszczają się w ramach wspólnotowej procedury tranzytu wewnętrznego, zgodnie z art. 165 Kodeksu i art. 311 lit. b).
Symbole "T2", "T2ES" lub "T2PT" poświadczane są pieczęcią urzędu wyjścia.
3.
Jeżeli wykaz zdawczy TR dotyczy zarówno kontenerów zawierających towary przemieszczające się w ramach wspólnotowej procedury tranzytu zewnętrznego, jak i kontenerów zawierających towary przemieszczające się w ramach wspólnotowej procedury tranzytu wewnętrznego, zgodnie z art. 165 Kodeksu i art. 311 lit. b), urząd wyjścia wpisuje w polu przeznaczonym dla organów celnych arkuszy 1, 2, 3A i 3B wykazu zdawczego TR oddzielne numery kontenera(-ów) zgodnie z rodzajem towarów, które się w nim(nich) znajdują, i umieszcza przy właściwych numerach kontenera(-ów) odpowiednio symbol "T1" oraz symbol "T2", "T2ES" lub "T2PT".
4.
Jeżeli w przypadkach, określonych w ust. 3, korzysta sięz wykazów dużych kontenerów, to dla każdej kategorii kontenerów sporządza się oddzielne wykazy oraz, w polu przeznaczonym dla organów celnych arkuszy 1, 2, 3A i 3B wykazu zdawczego TR, umieszcza się numer(-y) seryjny(-e) wykazu(-ów) dużych kontenerów.
Symbol "T1" lub symbol "T2", "T2ES" lub "T2PT" umieszczane są przy numerze(-ach) seryjnym(-ch) według kategorii kontenerów, do których się odnoszą.";
25) w art. 482 ust. 4 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Jednakże właściwe organy Państwa Członkowskiego przeznaczenia mogą postanowić, aby towary zostały dostarczone bezpośrednio do odbiorcy na warunkach określonych przez właściwy urząd przeznaczenia w taki sposób, aby urząd mógł dokonać wszelkich niezbędnych kontroli w chwili przybycia lub po przybyciu towarów.";
26) w art. 524 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Pod warunkiem zachowania prawidłowości operacji urząd kontrolny zezwala, aby towary wspólnotowe i niewspólnotowe były składowane razem w tych samych urządzeniach do składowania.";
27) w art. 529 wprowadza się następujące zmiany:
"- akapit otrzymuje oznaczenie ust. 1 oraz "art. 522 i 524" zastępuje się "art. 522",
- dodaje się ust. 2 w brzmieniu:
"2.
Bez uszczerbku dla przepisów szczególnych przyjętych w ramach ustawodawstwa rolnego towary prefinansowane mogą być składowane na tej samej powierzchni magazynowej co inne towary wspólnotowe lub niewspólnotowe na podstawie art. 524 ust. 1, jedynie gdy tożsamość i status celny każdego towaru mogą zostać w każdej chwili określone.";
28) w art. 534 ust. 2 skreśla się, co następuje:
",szczególnie świadectwo wywozowe lub świadectwo o wcześniejszym ustaleniu refundacji, określone w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 3719/88";
29) artykuł 546 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 546
Artykuł 544 ust. 2 oraz art. 545 ust. 2 i 4 pozostają bez uszczerbku dla możliwości stosowania art. 121, 122, 135 i 136 Kodeksu dotyczących naliczania opłat za towary lub produkty objęte procedurą uszlachetniania czynnego bądź przetwarzania pod kontrolą celną.";
30) w art. 552 ust. 1 lit. f) wprowadza się następujące zmiany:
- i) otrzymuje brzmienie:
"i) w określonym czasie, pokrywa 80 % swojego całkowitego zapotrzebowania na takie towary wchodzące w skład produktów kompensacyjnych na obszarze celnym Wspólnoty w postaci towarów porównywalnych, określonych w lit. b), produkowanych we Wspólnocie.
W celu stosowania niniejszego przepisu osoba składająca wniosek musi dostarczyć organom celnym dokumenty uzupełniające, które pozwalają na upewnienie się organów celnych, że przewidywane zamówienie towarów wspólnotowych może być racjonalnie realizowane.
Takie dokumenty uzupełniające, które dołącza się do wniosku, mogą przyjąć formę np. kopii dokumentów handlowych lub urzędowych odnoszących się do zaopatrzenia dokonanego we wcześniejszym okresie referencyjnym lub do zamówień bądź też do przewidywanego zamówienia w tym uwzględnianym okresie.
Bez uszczerbku dla art. 87 ust. 2 Kodeksu, o ile zaistnieje taka potrzeba, organy celne sprawdzają z końcem danego okresu, czy wspomniany odsetek jest prawidłowy (kod 7001);",
- dodaje się vi) w brzmieniu:
"vi) buduje satelity lub części do nich (kod 7006).";
31) w art. 553 ust. 2 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
(Ta zmiana nie dotyczy wersji angielskiej);
32) w art. 564 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Jeżeli udzielono zezwolenia na stosowanie zestawienia miesięcznego w odniesieniu do produktów rolnych, określonych w art. 560 ust. 2, to terminy powrotnego wywozu upływają najpóźniej ostatniego dnia trzeciego miesiąca następującego po miesiącu, w którym zezwolono na zestawienie.";
33) w art. 569 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Bez uszczerbku dla ust. 2 i art. 570 ust. 1, aby można było zastosować kompensację ekwiwalentną, towary ekwiwalentne muszą być objęte tą samą ośmiocyfrową podpozycją kodu Nomenklatury Scalonej, posiadać tę samą jakość handlową i takie same parametry techniczne jak towary przywożone.";
34.
Artykuł 572 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 572
1.
Zastosowanie systemu wcześniejszego wywozu nie jest możliwe w przypadku pozwoleń wydanych na podstawie jednego lub większej liczby warunków ekonomicznych określonych kodami 6201, 6202, 6301, 6302, 6303, 7004, 7005 i 7006 i jeżeli wnioskodawca nie jest w stanie wykazać, iż korzyści wynikające z zastosowania systemu ograniczają się do osoby, której wydano pozwolenie.
2.
Jeżeli w ramach systemu zawieszeń skorzystano z możliwości wcześniejszego wywozu, przepisy art. 569 i 570 oraz art. 571 ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio.
3.
W przypadku wcześniejszego wywozu zmiana statusu celnego, określonego w art. 115 ust. 3 Kodeksu, następuje:
- dla wywożonych produktów kompensacyjnych, w chwili przyjęcia zgłoszenia wywozowego i pod warunkiem że towary przywożone są objęte procedurą,
- dla towarów przywożonych i towarów ekwiwalentnych, w chwili zwolnienia towarów przywożonych zgłoszonych do procedury.";
35) w art. 577 ust. 2 dodaje się lit. e) w brzmieniu:
"e) dostawa, w formie produktów kompensacyjnych, towarów wykorzystywanych do produkcji satelitów i wyposażenia stacji naziemnej, będącego integralną częścią tych satelitów, przeznaczonego dla wyrzutni umieszczonych na obszarze celnym Wspólnoty.
Jeśli chodzi o wyposażenie stacji naziemnej, to dostawa nie będzie ostatecznie utożsamiana z wywozem do momentu, gdy to wyposażenie otrzyma nowe dopuszczone przeznaczenie celne, inne niż dopuszczenia do swobodnego obrotu.";
36) w art. 580 ust. 1, 2 i 3 otrzymują brzmienie:
"1.
Dopuszczenie do swobodnego obrotu towarów w stanie niezmienionym lub głównych produktów kompensacyjnych jest możliwe, gdy osoba zainteresowana zgłosi, że nie może nadać tym produktom lub towarom dopuszczonego przeznaczenia celnego pozwalającego na niestosowanie wobec nich należności celnych przywozowych, po uiszczeniu, zgodnie z przepisami art. 589 ust. 1, odsetek wyrównawczych.
2.
Organy celne mogą zezwolić na dopuszczenie do swobodnego obrotu na zasadzie ogólnej.
Pozwolenie takie udzielane jest jedynie w przypadku, gdy nie jest to sprzeczne z innymi przepisami wspólnotowymi odnoszącymi się do dopuszczenia do swobodnego obrotu.
3.
Jeżeli pozwolenie na dopuszczenie do swobodnego obrotu na zasadzie ogólnej zostało wydane zgodnie z ust. 2, to towary przywożone mogą zostać wprowadzone do swobodnego obrotu gospodarczego bądź jako produkty kompensacyjne, bądź jako towary w stanie niezmienionym, bez spełnienia, w momencie ich wprowadzenia na rynek, formalności dopuszczenia do swobodnego obrotu.
Jedynie do celów stosowania ust. 4 towary w ten sposób wprowadzone na rynek nie są uważane za towary, które otrzymały przeznaczenie celne.";
37) dodaje się art. 585a w brzmieniu:
"Artykuł 585a
1.
Należności celne przywozowe nałożone, zgodnie z art. 121 ust. 1 Kodeksu, na towary przywożone uprawnione, w momencie przyjęcia zgłoszenia o objęcie procedurą, do korzystania z uprzywilejowanego traktowania taryfowego ze względu na ich ostateczne przeznaczenie, naliczane są według stawki odpowiadającej danemu ostatecznemu przeznaczeniu bez specjalnego pozwolenia na przyznanie takiego traktowania, o ile zostaną spełnione warunki przewidziane dla przyznania uprzywilejowanego traktowania taryfowego.
2.
Ustęp 1 ma zastosowanie jedynie w przypadku otrzymania przez towary ostatecznego przeznaczenia umożliwiającego im uprzywilejowane traktowanie taryfowe przed upłynięciem terminu określonego do tego celu przepisami wspólnotowymi określającymi warunki, na jakich może być przyznane tym towarom wyżej wymienione traktowanie. Termin ten biegnie od momentu przyjęcia zgłoszenia o objęcie procedurą.
Okres ten może być przedłużony przez organy celne, jeżeli towary nie otrzymały ostatecznego przeznaczenia, o którym mowa, ze względu na nieprzewidziane okoliczności lub działanie siły wyższej albo wymogi procesu technicznego operacji przetwarzania.";
38) w art. 587 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Jeżeli produkty kompensacyjne są dopuszczane do swobodnego obrotu i wysokość długu celnego jest ustalana na podstawie elementów kalkulacyjnych właściwych dla przywożonych towarów zgodnie z art. 122 Kodeksu, to pola 15, 16, 34, 41 i 42 zgłoszenia muszą odnosić się do towarów przywożonych.";
39) w art. 589 ust. 2 dodaje się tiret w brzmieniu:
"- w przypadku powstania długu celnego w związku z wnioskiem o dopuszczenie do swobodnego obrotu, na mocy art. 128 ust. 4 Kodeksu, pod warunkiem że należności celne przywozowe za dane produkty nie zostały jeszcze faktycznie zwrócone lub umorzone.";
40) w art. 591 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Obliczeń dokonuje się zgodnie z metodami, określonymi w art. 592, 593 i 594, lub z jakimikolwiek innymi metodami dającymi takie same wyniki na podstawie przykładów przedstawionych w załączniku 80.";
41) w art. 601 dodaje się ust. 4, 5 i 6 w brzmieniu:
"4.
Procedury uproszczone mogą zostać ustanowione w odniesieniu do określonego obrotu trójstronnego, na wniosek przedsiębiorstw o wystarczająco dużej liczbie przewidywanych operacji wywozu.
Osoba, na którą wydano pozwolenie, zabiega o zastosowanie tej procedury u organów celnych Państwa Członkowskiego, w którym wydano pozwolenie.
Odstępstwo to pozwala na zsumowanie przewidywanego wywozu produktów kompensacyjnych w określonym czasie w celu wydania dokumentu informacyjnego INF 5 obejmującego łączny wywóz w danym okresie.
5.
Do wniosku muszą zostać dołączone wszystkie dokumenty towarzyszące oraz dokumenty niezbędne do oceny wniosku.
Dokumenty te muszą określać, między innymi, częstotliwość wywozu, schemat przewidywanych procedur, jak również dane potwierdzające możliwość sprawdzenia, czy warunki przewidziane dla towarów ekwiwalentnych zostały spełnione.
6.
Jeżeli organy celne są w posiadaniu wszystkich niezbędnych danych, to przekazują wniosek wraz ze swoją opinią do Komisji.
Po otrzymaniu wniosku Komisja przekazuje dane do Państw Członkowskich.
Komisja, zgodnie z procedurą Komitetu, podejmuje decyzję, czy i pod jakimi warunkami może zostać wydane pozwolenie, i określa między innymi środki kontroli, jakie mają być zastosowane w celu zapewnienia prawidłowego przebiegu operacji w ramach systemu kompensacji ekwiwalentnej.";
42) artykuł 616 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 616
1.
Jeżeli produkty lub towary objęte procedurą uszlachetniania czynnego (system zawieszeń) mają przemieszczać się na obszarze celnym Wspólnoty, to transport danych produktów lub towarów odbywa się zgodnie z przepisami dotyczącymi tranzytu zewnętrznego lub zgodnie z procedurami transferu, określonymi w ust. 3 i art. 617-623.
2.
W dokumencie tranzytu zewnętrznego lub dokumencie traktowanym jako dokument tranzytu zewnętrznego umieszczone są potwierdzenia, określone w art. 610.
3.
Jeżeli zezwolono na zastosowanie procedur transferu, są one ustalane w zezwoleniu.
Procedury te zastępują procedury przewozowe przewidziane procedurą tranzytu zewnętrznego.
W przypadku przekazania produktów lub towarów przez posiadacza jednego zezwolenia posiadaczowi drugiego zezwolenia obydwa zezwolenia przewidują procedury transferu.
Zezwolenie na korzystanie z danych procedur może zostać udzielone jedynie w przypadku, gdy posiadacz zezwolenia prowadzi lub zleca prowadzenie ewidencji uszlachetniania czynnego, określonej w art. 556 ust. 3.";
43) w art. 621 ust. 1 dodaje się lit. d) w brzmieniu:
"d) uproszczenie formalności określonych w art. 619 pod warunkiem, że ustanowiony system zapewni identyczne przekazanie informacji jak ten przewidziany w załączniku 83, jak również wypełnienie formalności z zastosowaniem dokumentu handlowego lub urzędowego.";
44) artykuł 624 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 624
Procedury przewidziane dla dopuszczenia do swobodnego obrotu w ramach systemu ceł zwrotnych stosuje się do towarów przywożonych, włączając towary przywożone w ramach systemu kompensacji ekwiwalentnej bez uprzedniego wywozu.
W tym ostatnim przypadku towary są dopuszczone do swobodnego obrotu bez stosowania należności celnych przywozowych.";
45) w art. 634 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Obliczenia dokonuje się zgodnie z metodami, określonymi w art. 635, 636 i 637, lub z zastosowaniem jakiejkolwiek innej metody dającej takie same wyniki na podstawie przykładów przedstawionych w załączniku 80.";
46) w art. 640 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2. Jeżeli zastosowano uproszczone procedury odnoszące się do formalności dopuszczania do swobodnego obrotu w ramach systemu ceł zwrotnych oraz wywozu, to zgłoszenia określone w ust. 1 lit. f) i j) i dokumenty są tymi, które zostały określone w art. 76 ust. 2 Kodeksu.";
47) artykuł 645 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 645
Jeżeli produkty kompensacyjne uzyskane w wyniku procedury uszlachetniania czynnego w ramach systemu ceł zwrotnych przesyłane są do innego urzędu celnego z zastosowaniem wspólnotowej procedury tranzytu zewnętrznego, która może uzasadniać wniosek o udzielenie zwrotu, a także gdy dla tych produktów wnioskuje się o wydanie nowego zezwolenia na dokonanie uszlachetnienia czynnego, to należycie uprawnione do wydania takiego nowego zezwolenia organy celne wykorzystują dokument informacyjny INF 1, określony w art. 611, w celu określenia kwoty należności celnych przywozowych, które mają zostać nałożone, lub kwoty mogącego powstać długu celnego.";
48) w art. 646 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Dokument informacyjny INF 7, określony w ust. 1, stosowany jest tam, gdzie produkty kompensacyjne uzyskane w wyniku procedury uszlachetniania czynnego w ramach systemu ceł zwrotnych przekazywane są, bez składania wniosku o udzielenie zwrotu, do urzędu zakończenia nieprzewidzianego w zezwoleniu i otrzymują tam w stanie niezmienionym lub po zakończeniu procesów uszlachetniania, na których przeprowadzenie zostało wydane stosowne zezwolenie, jedno z dopuszczonych przeznaczeń celnych pozwalających na dokonanie zwrotu lub umorzenie, zgodnie z art. 128 ust. 1 Kodeksu.
O ile zaistnieje taka potrzeba, urząd celny, w którym zostało nadane takie przeznaczenie celne, wydaje na wniosek osoby zainteresowanej dokument informacyjny INF 7.";
49) w art. 647 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Dokument informacyjny INF 7 przedstawiany jest przez osobę zainteresowaną wraz ze zgłoszeniem celnym wykorzystywanym w celu nadania wnioskowanego dopuszczonego przeznaczenia celnego.";
50) w art. 648 ust. 1 lit. a) otrzymuje brzmienie:
"a) dane, wskazane w załączniku 85, dotyczące każdego zezwolenia, tam gdzie wartość przywożonych towarów przekracza, na każdy podmiot gospodarczy i na rok kalendarzowy, granice ustanowione w art. 552 ust. 1 lit. a) v); tego rodzaju powiadomienie nie jest konieczne, gdy zezwolenie na dokonanie uszlachetnienia czynnego wydane zostało na podstawie jednego lub kilku warunków gospodarczych określonych następującymi kodami: 6106, 6107, 6201, 6202, 6203, 6301, 6302, 6303, 7004, 7005 i 7006.
Powiadomienia należy dokonać również w przypadku, gdy dokonano ponownego zbadania warunków ekonomicznych w celu udzielenia zezwolenia na czas nieograniczony, jak również w przypadku późniejszej zmiany informacji dotyczących wydawanych zezwoleń.
Jednakże w odniesieniu do produktów, określonych w art. 560 ust. 2, przekazywane dane muszą dotyczyć każdego udzielonego zezwolenia, niezależnie od wartości produktów i kodu stosowanego w celu określenia warunków ekonomicznych.";
51) artykuł 674 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 674
1.
Z procedury odprawy czasowej z całkowitym zwolnieniem z należności celnych przywozowych korzystają:
a) materiał pedagogiczny i wyposażenie naukowe;
b) części zamienne i akcesoria do wyżej wymienionych materiałów lub wyposażenia;
c) narzędzia specjalnie przeznaczone do konserwacji, kontroli, kalibrowania lub naprawy tego materiału i wyposażenia.
2.
Materiał pedagogiczny oznacza każdego rodzaju materiał przeznaczony wyłącznie do celów nauczania lub szkolenia zawodowego, w szczególności wzory, instrumenty, urządzenia i maszyny.
Wykaz towarów uważanych za materiały pedagogiczne znajduje się w załączniku 91.
Wykaz opisowy innych towarów przywożonych w związku z działalnością edukacyjną, naukową lub kulturalną znajduje się w załączniku 91a.
3.
Wyposażenie naukowe oznacza wyposażenie przeznaczone wyłącznie do celów badań naukowych lub nauczania, a w szczególności wzory, instrumenty, urządzenia i maszyny.
4.
Z procedury odprawy czasowej, określonej w ust. 1, korzystają materiały pedagogiczne i wyposażenie naukowe, części zamienne, akcesoria i narzędzia, pod warunkiem że:
a) są sprowadzane przez upoważnione placówki i są używane pod kontrolą i na odpowiedzialność takich placówek;
b) są używane do celów niehandlowych;
c) są sprowadzane w rozsądnej ilości, biorąc pod uwagę przeznaczenie przywozu;
d) w czasie gdy znajdują się na obszarze celnym Wspólnoty, pozostają własnością osoby mającej swoją siedzibę poza tym obszarem.
5.
Okres, przez który materiały pedagogiczne i wyposażenie naukowe może pozostawać w ramach procedury odprawy czasowej wynosi 12 miesięcy.";
52) skreśla się art. 675;
53) w art. 680 wprowadza się następujące zmiany:
- ustęp otrzymuje oznaczenie ust. 1, a lit. c) i f) otrzymują brzmienie:
"c) specjalne narzędzia i przyrządy oddane nieodpłatnie do dyspozycji osoby mającej swoją siedzibę na obszarze celnym Wspólnoty w celu użycia do produkcji towarów, które mają zostać w całości wywiezione, pod warunkiem że takie narzędzia i przyrządy pozostają własnością osoby mającej swoją siedzibę poza obszarem celnym Wspólnoty;
f) próbki, czyli artykuły reprezentujące jedną, określoną kategorię już wyprodukowanych towarów, lub które są wzorem towarów mających zostać wyprodukowane, z wyjątkiem identycznych artykułów wprowadzonych przez tę samą osobę lub wysłane do tego samego odbiorcy w takich ilościach, które biorąc pod uwagę całość, nie stanowią już próbek według przyjętych zwyczajów handlowych.",
- dodaje się ust. 2 w brzmieniu:
"2.
W celu skorzystania z procedury odprawy czasowej określonej w ust. 1:
a) towary określone w lit. a), b), c) i f) tego ustępu muszą należeć do osoby mającej swoją siedzibę poza obszarem celnym Wspólnoty;
b) próbki określone w lit. f) tego ustępu muszą być sprowadzone jedynie w celu pokazania lub zademonstrowania na obszarze celnym Wspólnoty w celu zebrania zamówień na podobne towary, które zostaną sprowadzone na ten obszar.
Nie mogą one zostać sprzedawane ani przeznaczone do normalnego wykorzystania, z wyjątkiem użycia ich do celów pokazu, ani też użyte w jakikolwiek sposób podczas przebywania na obszarze celnym Wspólnoty.";
54) w art. 684 ust. 2 i 3 otrzymują brzmienie:
"2.
W tym celu:
a) podróżny oznacza każdą osobę, określoną w art. 236 pkt A pkt 1;
b) "rzeczy osobistego użytku" oznaczają wszystkie artykuły, nowe lub używane, które mogą być potrzebne podróżnemu do jego osobistego użytku w czasie podróży, biorąc pod uwagę wszystkie okoliczności tej podróży, ale z wyjątkiem wszelkich towarów przywożonych w celach handlowych;
c) towary przywożone w celach sportowych oznaczają artykuły sportowe i inne artykuły przeznaczone do wykorzystania przez podróżnych w czasie zawodów lub pokazów sportowych albo w celach treningowych na obszarze celnym Wspólnoty.
3.
Rzeczy osobistego użytku wywożone są powrotnie najpóźniej w chwili, gdy osoba, która je przywiozła, opuszcza obszar celny Wspólnoty.
Okres, w którym towary przywożone w celach sportowych mogą być objęte procedurą odprawy czasowej, wynosi 12 miesięcy.
4.
Wykaz opisowy takich towarów znajduje się w załączniku 92.";
55) dodaje się art. 684a w brzmieniu:
"Artykuł 684a
1.
Z odprawy czasowej z całkowitym zwolnieniem z należności celnych przywozowych korzystają materiały reklamujące turystykę.
2.
Materiały reklamujące turystykę oznaczają towary, których zadaniem jest nakłonienie społeczeństwa do odwiedzenia obcych krajów, w szczególności do udziału w imprezach o charakterze kulturalnym, religijnym, turystycznym, sportowym lub zawodowym, które tam się odbywają.
3.
Wykaz opisowy takich towarów znajduje się w załączniku 93.";
56) artykuł 685 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 685
1.
Z odprawy czasowej z całkowitym zwolnieniem z należności celnych przywozowych korzysta sprzęt i żywe zwierzęta wszystkich gatunków przywożone w celach wymienionych w załączniku 93a.
2.
Procedura odprawy czasowej, określona w ust. 1, udzielana jest pod warunkiem, że:
a) zwierzęta należą do osoby mającej swoją siedzibę poza obszarem celnym Wspólnoty;
b) sprzęt należy do osoby mającej swoją siedzibę w strefie przygranicznej przylegającej do strefy przygranicznej obszaru celnego Wspólnoty;
c) zwierzęta pociągowe i sprzęt są przywożone przez osobę mającą swoją siedzibę w strefie przygranicznej przylegającej do strefy przygranicznej obszaru celnego Wspólnoty, w celu eksploatacji gruntów położonych na obszarze celnym Wspólnoty związanej z wykonywaniem prac rolnych lub leśnych, włączając zrywkę lub transport drewna bądź hodowlę ryb.
3.
Strefa przygraniczna oznacza, bez uszczerbku dla obowiązujących w tym zakresie konwencji, strefę, która, w linii prostej, nie przekracza 15 kilometrów od granicy.
Lokalne okręgi administracyjne, których część terytorium leży w strefie, uważa się za część tej strefy przygranicznej, niezależnie od odstępstw, które mogą istnieć w tej materii.";
57) w art. 689 dodaje się ust. 3 w brzmieniu:
"3.
Z upływem okresu, w ciągu którego towary objęte procedurą w oparciu o przepisy niniejszego artykułu mogą pozostać pod tą procedurą, należy nadać towarom nowe przeznaczenie celne lub objąć je procedurą odprawy czasowej z częściowym zwolnieniem z należności celnych przywozowych.
Jeżeli okaże się niezbędne określenie należności do uiszczenia w ramach procedury częściowego zwolnienia, to datą, którą należy uwzględnić, jest data, z którą towary zostały objęte procedurą odprawy czasowej w myśl ust. 1.";
58) w art. 694 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Wydając zezwolenie, wyznaczone organy celne określają termin, w którym przywożone towary muszą otrzymać przeznaczenie celne, uwzględniając terminy przewidziane w art. 140 ust. 2 Kodeksu i art. 674, 675, 679, 681, 682 i 684 oraz termin potrzebny do osiągnięcia celu odprawy czasowej.";
59) artykuł 698 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 698
1.
Rzeczy osobistego użytku i towary przywożone w celach sportowych, określone w art. 684, mogą korzystać z procedury bez pisemnego wniosku lub zezwolenia.
W takim przypadku akt przewidziany w art. 233 uważany jest za wniosek o udzielenie odprawy czasowej, a brak interwencji organów celnych za udzielenie zezwolenia.
2.
Na wyraźne żądanie organów celnych oraz w przypadku wysokiej kwoty należności celnych przywozowych i innych opłat przepisów ust. 1 nie stosuje się w odniesieniu do rzeczy osobistego użytku.";
60) w art. 699 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
W przypadku stosowania art. 697 przedstawienia karnetu ATA w celu objęcia towarów procedurą odprawy czasowej dokonuje się w jakimkolwiek należycie uprawnionym urzędzie wejścia.
Urząd wejścia działa jako urząd objęcia procedurą.
Jednakże jeżeli:
a) należycie uprawniony urząd wejścia nie jest w stanie sprawdzić, czy wszystkie warunki, którym podlega stosowanie procedury odprawy czasowej, zostały spełnione; lub
b) urząd wejścia nie ma uprawnień do działania jako urząd objęcia procedurą,
urząd ten zezwala na przewiezienie towarów do urzędu przeznaczenia zdolnego do sprawdzenia, czy wspomniane warunki zostały spełnione, z zastosowaniem karnetu ATA jako dokumentu tranzytowego.";
61) artykuł 700 otrzymuje brzmienie:
"1.
Do celów stosowania art. 88 Kodeksu objęcie procedurą odprawy czasowej uzależnione jest od złożenia zabezpieczenia.
2.
Na zasadzie odstępstwa od przepisów ust. 1 przypadki, w których nie wymaga się złożenia zabezpieczenia dla objęcia procedurą odprawy czasowej, wymienione są w załączniku 97.";
62. dodaje się art. 700a w brzmieniu:
"Artykuł 700a
1. Do celów stosowania art. 691 ust. 2 lit. b) i art. 692 ust. 2 zabezpieczenie składa się w urzędzie celnym, który wydał zezwolenie na objęcie procedurą, w celu zapewnienia płatności jakiegokolwiek długu celnego i innych obciążeń mogących powstać względem towaru.
2.
W przypadku wydania zezwolenia stosownie do przepisów art. 692, z wykorzystaniem procedur uproszczonych określonych w art. 713, a towary mają być wykorzystane w więcej niż jednym Państwie Członkowskim, to posiadacz zezwolenia powiadamia o tym służby celne.
3. Zwolnienia zabezpieczenia dokonuje urząd celny, który wydał zezwolenie, po tym jak urząd celny, który wstępnie poświadczył dokument informacyjny, określony w art. 715 ust. 3, otrzyma kopię poświadczoną przez urząd zakończenia w myśl art. 716 ust. 2, wraz z:
- egzemplarzem nr 3 zgłoszenia powrotnego wywozu, lub
- kopią dokumentu, na podstawie którego towary otrzymały przeznaczenie celne lub, w przypadku jego braku, dowodem zgodnym z wymogami organów celnych, że towary otrzymały inne przeznaczenie celne.";
63) dodaje się art. 710a w brzmieniu:
"Artykuł 710a
W przypadku dopuszczenia towarów do swobodnego obrotu w innym Państwie Członkowskim niż to, w którym towary zostały objęte procedurą, Państwo Członkowskie dopuszczenia do swobodnego obrotu pobiera należności celne przywozowe określone na dokumencie informacyjnym INF 6, określonym w art. 715 ust. 3, zgodnie z odpowiednimi wskazaniami.";
64.
W art. 712 dodaje się ust. 3 w brzmieniu:
"3.
Na zasadzie odstępstwa od przepisów ust. 1 towary objęte procedurą odprawy czasowej na podstawie karnetu ATA przemieszczają się na obszarze celnym Wspólnoty bez innych formalności celnych aż do wypełnienia formalności związanych z zakończeniem procedury.
Przepisy art. 452 stosuje się odpowiednio.";
65) w części II tytuł III rozdział 5 sekcja 2 dodaje się podsekcję w brzmieniu:
"Podsekcja 9
Przedłużenie karnetów ATA
Artykuł 716a
1.
Jeżeli przewiduje się, że procedura odprawy czasowej przekroczy okres ważności karnetu ATA, to ze względu na to, że posiadacz karnetu nie mógł powrotnie wywieźć towarów, zrzeszenie wydające ten karnet może wydać karnet zastępczy.
Oryginalny karnet osoba, na którą go wydano, zwraca do zrzeszenia wydającego.
2.
Karnet zastępczy przedstawiany zostaje w urzędzie celnym właściwym dla miejsca, w którym znajdują się towary.
Urząd ten wypełnienia następujące formalności:
a) zwalnia oryginalny karnet poprzez odcinek powrotnego wywozu, który bezzwłocznie przekazuje do pierwszego urzędu odprawy czasowej;
b) otrzymuje karnet zastępczy i zatrzymuje odcinek przywozowy po umieszczeniu na nim ostatecznej daty powrotnego wywozu znajdującej się na oryginalnym karnecie, wraz z ewentualnym przedłużeniem, jak również numerem oryginalnego karnetu.
3.
Kończąc procedurę odprawy czasowej, urząd powrotnego wywozu wypełnia formalności określone w art. 706 ust. 3, używając odcinka powrotnego wywozu karnetu zastępczego, który musi bezzwłocznie przekazać do urzędu celnego, który otrzymał karnet zastępczy.
4.
Za wystawianie karnetów zastępczych odpowiedzialne jest zrzeszenie wydające.
Jeżeli ważność karnetu ATA wygasa i osoba, na którą został on wystawiony, nie może powrotnie wywieźć towarów, a zrzeszenie wydające odmawia wystawienia karnetu zastępczego, to organy celne żądają wypełnienia formalności celnych, przewidzianych w art. 691-702.";
66) w art. 719 ust. 10 lit. b) otrzymuje brzmienie:
"b) pojazd do użytku prywatnego objęty procedurą odprawy czasowej może być okazjonalnie używany przez osobę fizyczną zamieszkałą na obszarze celnym Wspólnoty, jeśli osoba ta działa na rzecz i zgodnie z zaleceniami znajdującego się na tym obszarze posiadacza zezwolenia na korzystanie z procedury odprawy czasowej.";
67) w art. 747 ust. 1 lit. b) otrzymuje brzmienie:
"b) wykaz urzędów celnych uprawnionych do przyjmowania zgłoszeń o objęcie procedurą z zastosowaniem przepisów art. 695, 696, 697 i 699.";
68) W części IV tytuł II rozdział 3 nagłówek otrzymuje brzmienie:
"ROZDZIAŁ 3
Towary znajdujące się w szczególnej sytuacji";
69) dodaje się art. 867a w brzmieniu:
"Artykuł 867a
1.
Towary niewspólnotowe przejęte lub skonfiskowane oraz takie, odnośnie do których nastąpiło zrzeczenie na rzecz Skarbu Państwa, uważa się za towary objęte procedurą składu celnego.
2.
Towary, określone w ust. 1, mogą zostać sprzedane przez organy celne jedynie pod warunkiem bezzwłocznego wypełnienia przez kupującego formalności wymaganych dla nadania im przeznaczenia celnego.
Jeżeli sprzedaż odbywa się po cenie, w której zawarta jest kwota należności celnych przywozowych, to sprzedaż taka traktowana jest jako dopuszczenie do swobodnego obrotu; organy celne same naliczają i księgują należności.
W takich przypadkach sprzedaży dokonuje się według procedur obowiązujących w Państwach Członkowskich.
3.
W przypadku gdy administracja sama zadysponuje towarami, określonymi w ust. 1, w inny sposób niż dokonując ich sprzedaży, to musi bezzwłocznie wypełnić formalności w celu nadania im jednego z przeznaczeń celnych przewidzianych w art. 4 ust. 15 lit. a), b), c) i d) Kodeksu.";
70.
Dodaje się załącznik 6a określony w załączniku 3 do niniejszego rozporządzenia.
71.
Załącznik 37 zmienia się zgodnie z załącznikiem 4 do niniejszego rozporządzenia.
72.
Załącznik 38 zmienia się zgodnie z załącznikiem 5 do niniejszego rozporządzenia.
73.
W załączniku 39 stronę pierwszą zastępuje się załącznikiem 6 do niniejszego rozporządzenia.
74.
Załącznik 52 zastępuje się załącznikiem 7 do niniejszego rozporządzenia.
75.
Załącznik 53 zastępuje się załącznikiem 8 do niniejszego rozporządzenia.
76.
Załącznik 56 zastępuje się załącznikiem 9 do niniejszego rozporządzenia.
77.
W załączniku 67/B stronę drugą załącznika do wniosku dotyczącego obrotu uszlachetniającego czynnego (podstawy ekonomiczne) zastępuje się załącznikiem 10 do niniejszego rozporządzenia.
78.
Załącznik 77 zmienia się zgodnie z załącznikiem 11 do niniejszego rozporządzenia.
79.
Załącznik 79 zmienia się zgodnie z załącznikiem 12 do niniejszego rozporządzenia.
80.
Dodaje się załączniki 91a i 93a określone odpowiednio w załącznikach 13 i 14 do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Następujące rozporządzenia tracą moc:
- rozporządzenie Rady (EWG) nr 2955/85 z dnia 22 października 1985 r. wprowadzające odstępstwo w odniesieniu do krajów Stowarzyszenia Narodów Azji Południowo-Wschodniej, krajów Wspólnego Rynku Ameryki Środkowej oraz krajów, które podpisały Umowę z Kartageny (Grupa Andyjska) od rozporządzenia (EWG) nr 3749/83 w sprawie określenia pojęcia produktów pochodzących do celów stosowania preferencji taryfowych udzielonych przez Europejską Wspólnotę Gospodarczą w odniesieniu do niektórych produktów z krajów rozwijających się[3],
- rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1592/93 z dnia 22 czerwca 1993 r. określające warunki przyznania dla wódki oznaczonej kodami CN 2208 90 31 i 2208 90 53 CN, przywożonej do Wspólnoty koncesji taryfowych przewidzianych w Porozumieniu między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Szwecji w sprawie handlu napojami spirytusowymi[4].
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1994 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 3675/93
z dnia 20 grudnia 1993 r.
w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Rządem Kanady, dotyczącego stosunków w zakresie rybołówstwa
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 43 wraz z art. 228 ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego,
a także mając na uwadze, co następuje: Kanada jest głównym partnerem Wspólnoty Europejskiej, z którym powinny zostać utrzymane poprawne stosunki w zakresie rybołówstwa; należy ustanowić stałe ramy wzajemnej współpracy uwzględniającej efektywną ochronę i eksploatację zasobów połowowych w północno-zachodniej części Oceanu Atlantyckiego; w związku z tym obie Strony doszły do porozumienia w kwestii niektórych aspektów w ich wzajemnych stosunkach w sektorze rybołówstwa;
powinno zostać zatwierdzone Porozumienie w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Rządem Kanady, dotycząca rybołówstwa;
obie Strony zamierzają wprowadzić szczególne środki w zakresie współpracy, przewidziane w Protokole Ustaleń dodanym do wymiany listów na mocy Konwencji Narodów Zjednoczonych o Prawie Morza, której są sygnatariuszami, oraz na mocy Konwencji o przyszłej wielostronnej współpracy w rybołówstwie na północno-zachodnim Atlantyku, której są Umawiającymi się Stronami; powinno zostać jasno stwierdzone, że Komisja jest upoważniona do prowadzenia konsultacji przewidzianych w tym celu, zgodnie z negocjowanymi dyrektywami przyjętymi dnia 15 grudnia 1992 r.;
stosunki między stronami w sektorze rybołówstwa są w szczególności oparte na dostępie do zasobów nadwyżkowych na wodach terytorialnych Kanady;
powinny zostać ustanowione przepisy szczególne dotyczące zakończenia współpracy, jeśli Wspólnota nie będzie jej w stanie kontynuować z powodu wyjątkowych okoliczności,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Porozumienie w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Rządem Kanady, dotyczące stosunków w zakresie rybołówstwa, zostaje niniejszym zatwierdzone w imieniu Wspólnoty.
Załącza się tekst Porozumienia w formie wymiany listów, którego integralną część stanowi Protokół Ustaleń.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady jest upoważniony do wyznaczenia osób uprawnionych do podpisania Porozumienia w formie wymiany listów w sposób wiążący dla Wspólnoty.
Artykuł 3
Komisja, wspierana przez Komitet składający się z przedstawicieli Państw Członkowskich, prowadzi konsultacje między Wspólnotą a rządem Kanady zgodnie z pkt I lit. d), e), g) i h) oraz pkt II Protokołu Ustaleń.
Artykuł 4
1.
W przypadku trudności określonych w pkt IV lit. d) Protokołu Ustaleń, Komisja niezwłocznie przesyła Radzie i Państwom Członkowskim sprawozdanie wraz z opinią informującą o tym, że warunki wypowiedzenia Porozumienia są spełnione.
W ciągu 10 dni od przedłożenia opinii Radzie każde Państwo Członkowskie może wnieść sprawę do Rady.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może zadecydować o niewypowiedzeniu Porozumienia.
Jeżeli decyzja o niewypowiedzeniu nie zostanie podjęta w ciągu jednego miesiąca po przedłożeniu opinii Radzie, lub Państwo Członkowskie nie wniesie sprawy do Rady w przeciągu 10 dni, Komisja rozwiązuje Porozumienie.
2.
Komisja, w imieniu Wspólnoty, ogłasza rozwiązanie Porozumienia w formie wymiany listów zgodnie z pkt IV lit. e) Protokołu Ustaleń.
Artykuł 5
1.
Jeżeli rząd Kanady zadecyduje, zgodnie z pkt III lit. b) Protokołu Ustaleń, zaoferować Wspólnocie możliwości poławiania zasobów nadwyżkowych w jej strefie połowów, Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, podejmuje decyzję w sprawie przydziałów kwot między Państwa Członkowskie w przeciągu dwóch miesięcy po otrzymaniu wniosku.
2.
Właściciel lub użytkownik statku należącego do Państwa Członkowskiego, który prowadzi połowy lub inne działania na mocy pkt III lit. c) Protokołu Ustaleń, dostarcza właściwym organom Wspólnoty informacje, które mogą być wymagane na mocy punktu dotyczącego ryb lub produktów rybołówstwa złowionych lub uzyskanych w inny sposób.
Szczegółowe zasady zastosowania niniejszego ustępu, zostają przyjęte zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 18 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3760/92 z dnia 20 grudnia 1992 r. ustanawiającego wspólnotowy system rybołówstwa i akwakultury [1].
Artykuł 6
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3680/93
z dnia 20 grudnia 1993 r.
ustanawiające środki w zakresie ochrony i zarządzania zasobami połowowymi na obszarze regulowanym, zdefiniowanym w Konwencji w sprawie przyszłej wielostronnej współpracy w dziedzinie rybołówstwa na Północno-Zachodnim Atlantyku
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3760/92 z dnia 20 grudnia 1992 r ustanawiające wspólnotowy system rybołówstwa i akwakultury [1], w szczególności jego art. 8 ust. 4,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: Wspólnota podpisała Konwencję Narodów Zjednoczonych o Prawie Morza, która zawiera zasady i przepisy dotyczące ochrony i zarządzania żywymi zasobami w wyłącznych strefach ekonomicznych państw nadbrzeżnych i na pełnym morzu;
Konwencja o przyszłej wielostronnej współpracy w dziedzinie rybołówstwa na Północno-Zachodnim Atlantyku, zwana dalej Konwencją NAFO, została zatwierdzona rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3179/78 [2] i wprowadzona w życie w dniu 1 stycznia 1979 r.; zgodnie z definicją obszar regulowany obejmuje tę część obszaru objętego Konwencją, która leży poza obszarami będącymi pod jurysdykcją państw nadbrzeżnych;
Konwencja NAFO określa odpowiednie ramy racjonalnej ochrony i zarządzania żywymi zasobami połowowymi na obszarze regulowanym, mając na względzie optymalizację ich wykorzystania, w tym celu Umawiające się Strony podejmują realizację wspólnych środków;
w świetle dostępnej wiedzy naukowej połowy niektórych gatunków w niektórych częściach obszaru regulowanego powinny być ograniczone; zgodnie z art. 8 rozporządzenia (EWG) nr 3760/92 Radzie przypada określenie ogólnych dopuszczalnych połowów (TAC) według zasobów lub grup zasobów, udziałów dostępnych dla Wspólnoty, specjalnych warunków, w jakich połowy należy prowadzić, oraz jak dokonać alokacji udziału Wspólnoty między Państwa Członkowskie;
w celu zapewnienia ochrony zasobów połowowych i ich zrównoważonej eksploatacji należy określić techniczne środki ochronne, dotyczące między innymi wielkości oczek sieci, poziomu przyłowów, dozwolonych wymiarów ryb;
w celu umożliwienia przeprowadzenia kontroli połowów na obszarze regulowanym, w uzupełnieniu środków w zakresie monitorowania przewidzianych w rozporządzeniu (EWG) nr 2847/93 [3], należy określić niektóre specjalne środki kontroli, między innymi w odniesieniu do deklarowanych połowów, przekazywania informacji, posiadania niedozwolonych sieci oraz informacji i pomocy dotyczącej składowania i przetwarzania połowów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zakres
1.
Statki Wspólnoty poławiające na obszarze regulowanym oraz posiadające na pokładzie ryby z zasobów tego obszaru działają zgodnie z celami i zasadami Konwencji NAFO.
2.
Mając na względzie zapewnienie, poprzez wspólne działanie Umawiających się Stron, racjonalnej ochrony i zarządzania zasobami połowowymi na obszarze regulowanym, do celów optymalizacji ich wykorzystania, rozporządzenie niniejsze ustanawia:
- ograniczenia połowów,
- techniczne środki ochronne,
- międzynarodowe środki kontroli,
- przepisy odnoszące się do przetwarzania i przekazywania niektórych danych naukowych i statystycznych.
Artykuł 2
Udział Wspólnoty
1.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji wykaz wszystkich statków zarejestrowanych w ich portach lub pływających pod ich banderą, które mają brać udział w połowach na obszarze regulowanym, co najmniej 30 dni przed zamierzonym rozpoczęciem takiej działalności, lub zależnie od okoliczności, nie później niż w 20 dniu po dniu wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Przedłożone informacje zawierają:
a) nazwę statku;
b) oficjalny numer rejestracyjny statku, przyznany przez właściwe władze krajowe;
c) port macierzysty statku;
d) nazwę właściciela lub osoby czarterującej statek;
e) oświadczenie, iż kapitan otrzymał kopie rozporządzeń obowiązujących na obszarze regulowanym;
f) podstawowe gatunki odławiane przez statek na obszarze regulowanym;
g) podobszary, w których statek będzie przypuszczalnie prowadził połowy.
Artykuł 3
Ograniczenia połowów
W 1994 r. połowy gatunków wymienionych w załączniku I do niniejszego rozporządzenia przez statki rybackie zarejestrowane w portach Państw Członkowskich lub pływające pod ich banderą są ograniczone w ramach podziałów obszaru regulowanego określonego w tym Załączniku, do kwot wymienionych w tym Załączniku.
Artykuł 4
Środki techniczne
1.
Rozmiar oczek
2.
Dodatki do sieci
3.
Przyłowy
Przyłowy gatunków wymienionych w załączniku I, dla których nie zostały określone przez Komisję kwoty w odniesieniu do części obszaru regulowanego, oraz złowione w tej części podczas połowu ukierunkowanego:
- jednego lub kilku gatunków wymienionych w załączniku I, lub
- jednego lub kilku gatunków, innych niż te wymienione w załączniku I,
nie mogą przekraczać 2500 kg dla każdego gatunku na pokładzie lub 10 % wagi wszystkich ryb na pokładzie, w zależności od tego, która z tych wartości jest większa.
Jednakże w części obszaru regulowanego, na którym połowy ukierunkowane niektórych gatunków są zabronione, przyłowy każdego z gatunków wymienionych w załączniku I nie mogą przekraczać odpowiednio 1250 kg i 5 %.
4.
Najmniejszy dopuszczalny wymiar ryb
Artykuł 5
Środki kontroli
1.
Poza spełnieniem wymagań art. 6, 8, 11 i 12 rozporządzenia (EWG) nr 2847/93 kapitanowie statków wpisują do dzienników połowowych informacje podane w załączniku V do niniejszego rozporządzenia.
Spełniając wymagania art. 15 wspomnianego rozporządzenia, Państwa Członkowskie powiadamiają również Komisję o połowach gatunków nieobjętych kwotami.
2.
Podczas połowów ukierunkowanych jednego lub kilku gatunków wymienionych w załączniku II na statku nie mogą znajdować się sieci o wielkości oczek mniejszej niż określone w art. 4 ust. 1.
Jednakże statki rybackie, które podczas jednego rejsu łowią na obszarach innych niż obszar regulowany, mogą posiadać takie sieci na pokładzie, pod warunkiem że sieci te są bezpiecznie związane i schowane oraz nie są przygotowane do natychmiastowego użycia, innymi słowy:
a) sieci zostaną odłączone od desek trałowych oraz stalówek, lin holowniczych i podciągowych;
b) sieci, które są umieszczone na pokładzie lub nad pokładem, zostaną bezpiecznie przymocowane do określonej części nadbudówki.
3.
Kapitanowie statków rybackich pływających pod banderą Państwa Członkowskiego lub zarejestrowanych w jednym z jego portów prowadzą w odniesieniu do połowów gatunków wymienionych w załączniku I:
a) dziennik połowowy określający łączny uzysk według gatunków i produktów przetworzonych; lub
b) plan składowania według gatunków, przetworzonych produktów, wskazujący ich miejsce przechowywania w ładowni.
Kapitanowie statków świadczą niezbędną pomoc przy weryfikacji ilości deklarowanych w dziennikach połowowych i produktów przetworzonych znajdujących się na pokładzie.
Artykuł 6
Dane statystyczne i naukowe
1.
W celu uzyskania porady w odniesieniu do zlokalizowanych i sezonowych koncentracji młodej niegładzicy i żółcicy w części 3LNO obszaru regulowanego:
a) na podstawie odpowiednich zapisów w dziennikach połowowych prowadzonych zgodnie z art. 5 ust. 1 Państwa Członkowskie dostarczają dane statystyczne na temat nominalnego połowu i odrzutów w podziale według obszarów niewiększych niż 1o szerokości geograficznej i 1o długości geograficznej, podsumowywane w okresach miesięcznych
b) próbki pobierane do pomiaru długości dostarcza się zarówno w odniesieniu do połowu nominalnego, jak i odrzutów, przy czym częstotliwość pobierania próbek jest taka sama jak przyjęta w lit. a), oraz dane te są podsumowywane raz w miesiącu.
2.
W celu dokonania oceny efektów przyłowu dorsza podczas ukierunkowanych połowów karmazyna i płastugi w okolicy Flemish Cap:
a) na podstawie odpowiednich zapisów w dziennikach połowowych prowadzonych zgodnie z art. 5 ust. 1 Państwa Członkowskie dostarczają dane statystyczne na temat odrzutów dorsza podczas połowów karmazyna i płastugi na wyżej wymienionym obszarze, ponadto zwykłe raporty miesięczne podsumowywane w okresach miesięcznych;
b) próbki pobierane do pomiaru długości dorsza złowionego podczas ukierunkowanych połowów karmazyna i płastugi na wyżej wymienionym obszarze dostarczane są oddzielnie dla każdego gatunku, z informacjami na temat głębokości dołączonymi do każdej próbki, podsumowywanymi raz w miesiącu.
3.
Próbki pobierane do mierzenia długości pobierane są ze wszystkich części odpowiedniego połowu każdego z gatunków, w taki sposób że co najmniej jedna mająca statystycznie znaczenie próbka jest pobierana z pierwszego zaciągu każdego dnia.
Rozmiar ryby mierzony jest od końca pyska do końca płetwy ogonowej.
Do celów ust. 1 i 2 próbki do mierzenia długości, pobrane zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, uważa się za reprezentatywne dla wszystkich połowów danego gatunku.
Artykuł 7
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1994 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) NR 3690/93
z dnia 20 grudnia 1993 r.
ustanawiające wspólnotowy system ustalający zasady dotyczące minimum informacji, jakie mają być zawarte w licencjach połowowych
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego,
a także mając na uwadze, co następuje: aby przyczynić się do poprawienia rozporządzenia dotyczącego, ze względu na wykorzystanie i jego przejrzystość, art. 5 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3760/92 z dnia 20 grudnia 1992 r. ustanawiającego wspólnotowy system rybołówstwa i akwakultury [3], przewiduje wprowadzenie ogólnego wspólnotowego systemu licencji połowowych;
rozporządzenie Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiające system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa [4] zawiera, między innymi, zasady nadzorowania środkami ochrony i gospodarowania zasobami; ramy te wymagają uzupełnienia;
wspólnotowy system powinien określać zasady dotyczące minimum informacji, jakie mają być zawarte w licencjach połowowych w odniesieniu do każdego statku rybackiego pływającego pod banderą Państwa Członkowskiego;
dlatego konieczne jest, aby licencje połowowe dostarczały informacji o cechach indentyfikacyjnych oraz parametrach technicznych statków rybackich;
informacje zawarte w licencjach połowowych powinny być zgodne z parametrami ustanowionymi w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2930/86 z dnia 22 września 1986 r. określające parametry statków rybackich [5], a także być zgodne ze szczegółowymi zasadami określonymi w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 1381/87 z dnia 20 maja 1987 r. ustanawiającym szczególne zasady dotyczące oznakowania i dokumentacji statków rybackich [6]; informacje te powinny być zgodne z informacjami dostarczanymi stosownie do przepisów rozporządzenia Komisji (EWG) nr 163/89 z dnia 24 stycznia 1989 r. dotyczącego rejestru statków rybackich Wspólnoty [7];
należy ustanowić przepisy pozwalające Państwom Członkowskim na podejmowanie środków umożliwiających właściwym władzom kontrolowanie informacji zawartych w licencjach połowowych;
należy ustanowić przepisy umożliwiające współpracę w ramach Wspólnoty;
pożądane jest ustanowienie okresu przejściowego dla wydawania licencji połowowych w formie dokumentów, lub zwolnień z obowiązku przechowywania licencji połowowej na pokładzie niektórych kategorii statków,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Ustanawia się wspólnotowy system licencji połowowych ustanawiający zasady dotyczące minimum informacji, jakie mają być zawarte w licencjach połowowych określonych w art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 3760/92.
2.
Od wszystkich statków rybackich Wspólnoty wymaga się posiadania licencji połowowej dla danego statku.
3.
Licencje muszą być przechowywane na pokładzie statku.
4.
Statkom rybackim nie wolno łowić, zatrzymywać na pokładzie, przeładowywać ani wyładowywać ryb, jeśli nie przyznano im licencji połowowej lub jeśli licencja połowowa została cofnięta lub zawieszona.
Artykuł 2
Do celów niniejszego rozporządzenia "licencja połowowa dla statków Wspólnoty" zawiera co najmniej zaświadczenie ze strony Państwa Członkowskiego bandery informacji dotyczących identyfikacji, parametrów technicznych oraz wyposażenia statków rybackich Wspólnoty, określonych w Załączniku.
Artykuł 3
Państwo Członkowskie bandery wydaje licencje i zarządza licencjami dla statków rybackich pływających pod jego banderą, z odpowiednim uwzględnieniem przepisów art. 11 rozporządzenia (EWG) nr 3760/92.
Artykuł 4
1.
Państwo Członkowskie bandery zapewnia, aby informacje dotyczące identyfikacji, parametrów technicznych oraz wyposażenia każdego statku pływającego pod jego banderą, były dokładne i odpowiadały informacjom zawartym w rejestrze statków Wspólnoty, przewidzianym w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 163/89.
2.
Państwo Członkowskie bandery podejmuje wszelkie niezbędne środki w celu umożliwienia właściwym władzom nadzorującym przeprowadzanie w dowolnym czasie kontroli informacji określonych w ust. 1.
Artykuł 5
Państwo Członkowskie bandery zawiesza tymczasowo lub ostatecznie licencje połowowe dla statków, które zostały czasowo unieruchomione, i cofa wydane licencje połowowe w odniesieniu do statków, które zostały trwale wycofane z działalności połowowej.
Artykuł 6
Państwo Członkowskie bandery uzupełnia rejestr(-y) utworzone zgodnie z przepisami rozporządzenia (EWG) nr 163/89 w celu zebrania w jednym miejscu wszystkich danych o licencjach połowowych, które wydało statkom pływającym pod jego banderą.
Artykuł 7
1.
Państwa Członkowskie bandery wyznaczają władze do wydawania licencji połowowych i podejmują właściwe środki w celu zapewnienia skutecznego funkcjonowania tego systemu.
2.
Państwa Członkowskie bandery informują pozostałe Państwa Członkowskie oraz Komisję o nazwach i siedzibach właściwych władz, określonych w ust. 1.
Informują one również Komisję o działaniach podejmowanych na szczeblu krajowym nie później niż w terminie sześciu miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia oraz niezwłocznie w przypadku wystąpienia jakichkolwiek zmian.
Artykuł 8
1.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji informacje zawarte w rejestrach, określone w art. 6, zgodnie z procedurami określonymi w rozporządzeniu (EWG) nr 163/89.
2.
Właściwe władze Państwa Członkowskiego bandery, na wniosek organu kontroli innego Państwa Członkowskiego, który przeprowadza kontrolę statku znajdującego się na wodach objętych jurysdykcją tego Państwa Członkowskiego, potwierdzają informacje, określone w art. 4.
Wniosek o udzielenie informacji może zostać również skierowany do Komisji.
Artykuł 9
Nie później niż do dnia 31 grudnia 1994 r. Rada podejmuje decyzję w sprawie przepisów zaproponowanych przez Komisję odnoszących się do licencji połowowych dotyczących statków rybackich Wspólnoty, a także statków pod banderą państwa nienależącego do Wspólnoty, lecz działających na łowiskach Wspólnoty, do których działalności połowowej odnoszą się przepisy regulujące eksploatację określonych zasobów.
Artykuł 10
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1994 r.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 1995 r.
Jednakże do dnia 1 stycznia 1996 r.
Państwa Członkowskie mogą udzielać odstępstwa od obowiązku określonego w art. 1 ust. 3 w odniesieniu do statków, które pływają pod ich banderą i podejmują działalność połowową wyłącznie na wodach morskich objętych jurysdykcją tych Państw.
Państwa Członkowskie mogą również zwolnić od tego samego obowiązku w odniesieniu do statków, których długość całkowita wynosi mniej niż 10 metrów i które pływają pod ich banderą oraz podejmują działalność połowową wyłącznie na wodach morskich objętych ich jurysdykcją.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWG) NR 3696/93
z dnia 29 października 1993 r.
w sprawie statystycznej klasyfikacji produktów według działalności (CPA) w Europejskiej Wspólnocie Gospodarczej
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: do swego funkcjonowania rynek wewnętrzny wymaga norm statystycznych mających zastosowanie do zbierania, przekazywania i publikacji statystyk krajowych i Wspólnoty, aby przedsiębiorstwa, instytucje finansowe, rządy oraz inne podmioty działające na jednolitym rynku otrzymywały wiarogodne i porównywalne dane statystyczne;
informacje te są konieczne w celu umożliwienia przedsiębiorstwom dokonania oceny swej konkurencyjności a także są użyteczne dla instytucji wspólnotowych w celu zapobiegania zniekształceniom konkurencji;
tylko wtedy, gdy Państwa Członkowskie będą stosować klasyfikacje produktów według działalności powiązane z klasyfikacją wspólnotową, możliwe będzie dostarczanie zintegrowanych informacji w sposób wiarogodny, szybki, elastyczny oraz wystarczająco szczegółowy dla zarządzania rynkiem wewnętrznym;
zastrzeżona będzie dla Państw Członkowskich możliwość, w celu sprostania wymogom krajowym, utrzymania lub włączenia do swych klasyfikacji krajowych dodatkowych poddziałów opartych o klasyfikację produktów według działalności w Europejskiej Wspólnocie Gospodarczej;
międzynarodowa zgodność statystyki gospodarczej wymaga, aby Państwa Członkowskie oraz instytucje wspólnotowe stosowały klasyfikacje produktów według działalności, które są bezpośrednio powiązane z Centralną Klasyfikacją Produktów Narodów Zjednoczonych (CPC);
klasyfikacja produktów według działalności we Wspólnocie powinna być powiązana z klasyfikacją działalności gospodarczej we Wspólnocie (NACE Rev. 1);
konstruowanie klasyfikacji produktów zgodnie z odpowiednią działalnością produkcyjną pozwala uniknąć rozpowszechniania nie powiązanych odpowiednio układów kodowania oraz ułatwi identyfikację według producentów działających na odnośnych rynkach;
istnieje potrzeba stworzenia struktury wyjściowej, w ramach której dane statystyczne dotyczące produkcji, konsumpcji, handlu zagranicznego i transportu, mogłyby być porównywane;
korzystanie z klasyfikacji produktów według działalności we Wspólnocie wymaga, aby Komisję wspomagał Komitet Zarządzający, mianowicie Komitet ds. programu statystycznego powołany decyzją 89/382/EWG, Euratom [4], w każdej sprawie dotyczącej stosowania niniejszego rozporządzenia, w szczególności w zakresie interpretacji klasyfikacji, wprowadzania do niej drobnych zmian oraz sporządzania i aktualizacji not wyjaśniających;
w ramach niniejszego rozporządzenia pożądane jest posiadanie jednolitych kodów we wszystkich Państwach Członkowskich w ramach korzystania z tych samych wyszczególnień produktów i odpowiadających im kodów alfanumerycznych;
kluczowe jest, aby treść różnych kategorii klasyfikacji produktów według działalności we Wspólnocie była jednolicie interpretowana we wszystkich Państwach Członkowskich;
wprowadzenie nowej klasyfikacji produktów według działalności wymaga okresu przejściowego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Celem niniejszego rozporządzenia jest ustanowienie wspólnej statystycznej klasyfikacji produktów według działalności we Wspólnocie w celu zapewnienia porównywalności między klasyfikacjami krajowymi i klasyfikacjami Wspólnoty, i w ten sposób także między statystykami krajowymi i Wspólnoty.
2.
Pojęcie "produkty" oznacza towary przewoźne, towary nieprzewoźne oraz usługi.
3.
Niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie jedynie do wykorzystywania klasyfikacji do celów statystycznych.
Artykuł 2
1.
Niniejszym tworzy się wspólną podstawę klasyfikacji produktów według działalności we Wspólnocie, zwaną dalej "CPA", obejmującą:
- pierwszy poziom składający się z pozycji określonych według kodu alfabetycznego (sekcje),
- poziom pośredni składający się z pozycji określonych według dwuznakowego kodu alfabetycznego (podsekcje),
- drugi poziom składający się z pozycji określonych według dwucyfrowego kodu numerycznego (działy),
- trzeci poziom składający się z pozycji określonych według trzycyfrowego kodu numerycznego (grupy),
- czwarty poziom składający się z pozycji określonych według czterocyfrowego kodu numerycznego (klasy),
- piąty poziom składający się z pozycji określonych według pięciocyfrowego kodu numerycznego (kategorie),
- szósty poziom składający się z pozycji określonych według sześciocyfrowego kodu numerycznego (podkategorie).
2.
CPA załącza się do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
1.
CPA wykorzystywana jest przez Komisję i Państwa Członkowskie do celów klasyfikacji.
CPA może być wykorzystywana do celów zagregowanych lub szczegółowych wspólnotowych, krajowych, szczególnych lub funkcjonalnych dostosowań opartych o podkategorie CPA.
2.
Klasyfikacje te są powiązane z CPA zgodnie z następującymi zasadami:
- klasyfikacje, które są bardziej zagregowane niż CPA składają się z dokładnych agregacji podkategorii CPA,
- klasyfikacje, które są bardziej szczegółowe niż CPA składają się z poddziałów, które w całości zawierają się w podkategoriach CPA,
- klasyfikacje, które ustalono w taki sposób mogą mieć oddzielną kodyfikację.
3.
Państwa Członkowskie pragnące stosować klasyfikację krajową, wywodzącą się z CPA, podejmują możliwie najszybciej, lecz najpóźniej do dnia 31 grudnia 1993 r., środki wymagane do ustanowienia krajowej klasyfikacji produktów zgodnie z niniejszym artykułem.
Artykuł 4
Komisję wspomaga Komitet ds. Programu Statystycznego (SPC), zwany dalej "Komitetem".
Artykuł 5
Komitet może badać wszelkie kwestie dotyczące CPA podnoszone przez przewodniczącego, albo z jego własnej inicjatywy, albo na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego, które mają związek ze stosowaniem niniejszego rozporządzenia, w szczególności w zakresie:
a) interpretacji klasyfikacji CPA;
b) wprowadzania drobnych zmian do CPA:
- zmierzających do uwzględnienia technologicznego lub gospodarczego rozwoju, w szczególności w dziedzinie usług,
- zmierzające do zbliżenia i wyjaśnienia tekstów,
- wynikających ze zmian, wprowadzonych do innych międzynarodowych klasyfikacji produktów, w szczególności do CPC;
c) przygotowania i koordynacji prac nad zmianą CPA;
d) sporządzania i aktualizacji not wyjaśniających do CPA;
e) badania problemów powstających w związku z wprowadzaniem klasyfikacji CPA do klasyfikacji produktów Państw Członkowskich;
f) próby przygotowania, w razie potrzeby, wspólnego stanowiska w sprawie prac organizacji międzynarodowych w zakresie klasyfikacji produktów, w szczególności CPC i jej not wyjaśniających;
g) harmonizacji z NACE Rev. 1, ustanowioną w Załączniku do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3037/90 z dnia 9 października 1990 r. w sprawie statystycznej klasyfikacji działalności gospodarczej we Wspólnocie Europejskiej [5];
h) koordynowania prac z innymi komitetami zajmującymi się klasyfikacjami, w szczególności ze Zharmonizowanym Systemem (HS) i Nomenklaturą Scaloną (CN);
i) przedłużenia okresu przejściowego na wniosek Państwa Członkowskiego;
j) koordynowania prac z innymi organami, zajmującymi się bardziej zagregowanymi, lub bardziej szczegółowymi klasyfikacjami wspólnotowymi, krajowymi, szczególnymi lub funkcjonalnymi.
Środki, które mają być podjęte na podstawie lit. a)-j), przyjmuje się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 6.
Artykuł 6
1.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt w zakresie środków, które mają być podjęte.
Komitet wydaje opinię w sprawie projektu w czasie, który przewodniczący może wyznaczyć stosownie do pilności sprawy.
Opinia jest wydawana większością ustanowioną w art. 148 ust. 2 Traktatu dla decyzji, które Rada musi podjąć na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w Komitecie ważone są w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
2.
Komisja przyjmuje środki, które stosuje się niezwłocznie.
Jednakże, gdy środki te nie są zgodne z opinią Komitetu, są one niezwłocznie przekazywane Radzie przez Komisję.
W tym przypadku Komisja odracza stosowanie podjętych środków na trzy miesiące od daty przekazania takich informacji.
3.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może podjąć odmienną decyzję w terminie określonym w ust. 2.
Artykuł 7
Klasyfikacje produktów wykorzystywane do celów statystyk zebranych po dniu 31 grudnia 1993 r., sporządza się zgodnie z art. 3.
Artykuł 8
1.
Wprowadza się okres przejściowy, rozpoczynający się dnia 1 stycznia 1994 r., a kończący się dnia 31 grudnia 1995 r.
2.
Okres przejściowy może być przedłużony, a Państwo Członkowskie może zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 5 zostać upoważnione, na podstawie właściwie umotywowanych przyczyn technicznych lub operacyjnych, do wykorzystania klasyfikacji nie przewidzianej na podstawie art. 3.
3.
Sześć miesięcy od zakończenia okresu przejściowego, Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie w sprawie nabytych doświadczeń, związanych ze statystyczną klasyfikacją produktów według działalności; sprawozdanie obejmuje także zmiany w CPC wprowadzone przez Urząd Statystyczny Narodów Zjednoczonych (UNSO).
Artykuł 9
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Rady i Komisji
z dnia 13 grudnia 1993 r.
w sprawie zawarcia Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym, między Wspólnotami Europejskimi, ich Państwami Członkowskimi a Republiką Austrii, Republiką Finlandii, Republiką Islandii, Księstwem Liechtensteinu, Królestwem Norwegii, Królestwem Szwecji i Konfederacją Szwajcarską
(94/1/ EWWiS, WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Węgla i Stali,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 238 w powiązaniu z art. 228 ust. 3 akapit drugi,
uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje: Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym między Wspólnotami Europejskimi, ich Państwami Członkowskimi a Republiką Austrii, Republiką Finlandii, Republiką Islandii, Księstwem Liechtensteinu, Królestwem Norwegii, Królestwem Szwecji i Konfederacją Szwajcarską podpisane w Oporto dnia 2 maja 1992 r. powinno zostać zatwierdzone,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W imieniu Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali zatwierdza się niniejszym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym między Wspólnotami Europejskimi, ich Państwami Członkowskimi a Republiką Austrii, Republiką Finlandii, Republiką Islandii, Księstwem Liechensteinu, Królestwem Norwegii, Królestwem Szwecji i Konfederacją Szwajcarską, protokoły, załączniki i deklaracje, uzgodnione Protokoły i wymiany listów załączonych do Aktu Końcowego.
Teksty dokumentów określonych w akapicie pierwszym załączone są do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Akt przyjęcia przewidziany w art. 129 Porozumienia zostanie zdeponowany u przewodniczącego Rady w imieniu Wspólnoty Europejskiej oraz u przewodniczącego Komisji w imieniu Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali [2].
Decyzja Komisji
z dnia 21 grudnia 1993 r.
w sprawie standardowego formularza powiadomienia o decyzji przyznającej wspólnotowe oznakowanie ekologiczne
(94/10/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 880/92 z dnia 23 marca 1992 r. w sprawie programu przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego [1], w szczególności jego art. 10 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 10 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 880/92 stanowi, że decyzję o przyznaniu oznakowania ekologicznego podejmuje właściwy organ Państwa Członkowskiego po dokonaniu oceny produktu; stanowi również, że decyzja ta, wraz z pełnymi wynikami takiej oceny i jej podsumowaniem jest notyfikowana Komisji;
zastosowanie standardowego formularza powinno przyczynić się do przejrzystości procedur oceny produktu i przyznawania;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu powołanego na mocy art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 880/92,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Ustanawia się standardowy formularz, określony w art. 10 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 880/92, w formie zamieszczonej w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 17 stycznia 1994 r.
w sprawie wspólnych zasad proceduralnych dotyczących europejskich zatwierdzeń technicznych
(94/23/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/106/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich, odnoszących się do wyrobów budowlanych [1], w szczególności załącznik II do tej dyrektywy,
a także mając na uwadze, co następuje: art. 8 wyżej wymienionej dyrektywy przewiduje, że europejskie zatwierdzenie techniczne może być udzielone niektórym wyrobom, w szczególności tym, dla których nie ma ani zharmonizowanej normy europejskiej, ani normy krajowej, oraz takim, które istotnie odbiegają od europejskich norm zharmonizowanych lub uznawanych norm krajowych;
uwzględniono wprowadzanie wspólnych zasad proceduralnych w sprawie ubiegania się, opracowywania i udzielania takich zatwierdzeń; załącznik II wymienionej dyrektywy wymaga również, aby wspólne zasady proceduralne zostały przyjęte przez Komisję na podstawie opinii Komitetu, zgodnie z art. 20 tej dyrektywy;
te wspólne zasady proceduralne zostały zatwierdzone przez Komitet, przewidziany w dyrektywie na jego posiedzeniu w dniu 22 kwietnia 1993 r., zgodnie z procedurami ustanowionymi wyżej wymienioną dyrektywą,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł
Zgodnie z dyrektywą 89/106/EWG wnioski o europejskie zatwierdzenie techniczne oraz ich opracowywanie i udzielanie odbywa się zgodnie ze wspólnymi zasadami proceduralnymi, przewidzianymi w Załączniku do niniejszej decyzji.
Decyzja Komisji
z dnia 24 stycznia 1994 r.
w sprawie wprowadzania w życie systemu komputerowego Animo
(94/34/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 92/118/EWG [2], w szczególności jej art. 20 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje: Komisja przyjęła pewną liczbę decyzji dotyczących systemu komputerowego Animo, w szczególności decyzję 91/398/EWG z dnia 19 lipca 1991 r. w sprawie skomputeryzowanego systemu łączącego władze weterynaryjne (Animo) [3], decyzję 92/486/EWG z dnia 25 września 1992 r. ustanawiającą formy współpracy między centrum serwerowym Animo a Państwami Członkowskimi [4] oraz decyzję 93/227/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie tymczasowego utworzenia systemu komputerowego Animo we Włoszech [5];
system komputerowy Animo działa obecnie w dużej części Wspólnoty;
celem jest spowodowanie, aby system działał w całej Wspólnocie; konieczne jest wyznaczenie terminów całościowego wprowadzenia w życie systemu;
konieczne jest jednakże ustanowienie zasad mających zastosowanie w przypadku, w którym dane Państwo Członkowskie nie jest w stanie w pełni uczestniczyć w systemie;
niniejsza decyzja nie narusza wcześniej przyjętych przepisów, dotyczących systemu Animo, w szczególności przepisów decyzji 92/486/EWG i 93/227/EWG;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie zapewnią włączenie ich jednostek centralnych do systemu Animo (wysłanie i przyjmowanie wszystkich wiadomości przewidzianych w ramach systemu Animo) najpóźniej do dnia 1 lutego 1994 r.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie zapewnią włączenie do systemu Animo wszystkich jednostek lokalnych i punktów kontroli granicznej najpóźniej do dnia 1 czerwca 1994 r.
Artykuł 3
Jeśli dane Państwo Członkowskie nie jest w stanie, zgodnie z art. 1, korzystać z systemu komputerowego Animo, począwszy od dnia 1 lutego 1994 r., centralna władza tego Państwa Członkowskiego przesyła telefaksem centralnej władzy państwa miejsca przeznaczenia wszystkie wiadomości, do obsługi których przeznaczony jest system Animo.
Artykuł 4
Jeśli lokalna jednostka Państwa Członkowskiego nie jest w stanie korzystać z systemu komputerowego Animo, począwszy od dnia 1 czerwca 1994 r., centralna władza tego Państwa Członkowskiego zapewnia, że wszystkie wiadomości, do obsługi których przeznaczona jest ta jednostka lokalna, zostały przejęte przez jednostkę centralną.
Artykuł 5
Przepisy niniejszej decyzji obowiązują bez uszczerbku dla wcześniej przyjętych przepisów dotyczących systemu Animo, w szczególności przepisów decyzji 92/486/EWG i 93/227/EWG.
Artykuł 6
Sytuacja dotycząca wykonania systemu Animo zostanie ponownie zbadana w marcu 1994 r.
Artykuł 7
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 25 stycznia 1994 r.
w sprawie wykazu zakładów w Zimbabwe zatwierdzonych do przywozu produktów mięsnych do Wspólnoty
(94/40/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przed przywozem z państw trzecich bydła, owiec, kóz oraz trzody chlewnej, świeżego mięsa i produktów mięsnych [1], ostatnio zmienioną rozporządzeniem (EWG) nr 1601/92 [2], w szczególności jej art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
zakłady w państwach trzecich nie mogą być upoważnione do wywozu produktów mięsnych do Wspólnoty, jeśli nie spełniają ogólnych i szczególnych warunków ustanowionych w dyrektywie 72/462/EWG;
zgodnie z art. 4 ust. 3 dyrektywy 72/462/EWG Zimbabwe przekazało dane jednego zakładu upoważnionego do wywozu do Wspólnoty;
kontrola na miejscu przeprowadzona przez Wspólnotę wykazała, iż normy higieniczne tego zakładu są wystarczające, w związku z czym może on zostać wpisany do pierwszego wykazu zakładów upoważnionych do przywozu produktów mięsnych do Wspólnoty;
przywóz produktów mięsnych z zakładu wymienionego w wykazie w Załączniku do niniejszej decyzji nadal podlega przepisom dotychczas ustanowionym, ogólnym postanowieniom Traktatu, a w szczególności innym rozporządzeniom weterynaryjnym Wspólnoty, w szczególności dotyczącym ochrony zdrowia;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejszym zakład w Zimbabwe wymieniony w Załączniku zostaje zatwierdzony do wywozu produktów mięsnych do Wspólnoty.
DECYZJA KOMISJI
z dnia 26 stycznia 1994 r.
zmieniająca decyzję 93/13/EWG ustanawiającą procedurę kontroli weterynaryjnej we wspólnotowych posterunkach kontroli granicznej dotyczącą produktów pochodzących z państw trzecich
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(94/43/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/675/EWG z dnia 10 grudnia 1990 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnych produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich1, ostatnio zmienioną dyrektywą 92/118/EWG2, w szczególności jej art. 14 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
decyzja Komisji 93/13/EWG3 ustanawia niektóre procedury kontroli weterynaryjnych we wspólnotowych posterunkach kontroli granicznej, dotyczące produktów z państw trzecich;
obecne zasady stosowane do limitów wagowych w odniesieniu do produktów, które są przesyłane jako małe paczki do osób prywatnych, muszą zostać dostosowane, tak by wziąć pod uwagę niektóre specyficzne sytuacje dotyczące tradycyjnej wymiany produktów pochodzenia zwierzęcego, innych niż te opisane w dyrektywie Rady 72/462/EWG4, ostatnio zmienionej rozporządzeniem (EWG) nr 1601/925, pochodzących z Grenlandii i Wysp Owczych oraz wprowadzanych do Danii;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W art. 5 decyzji 93/13/EWG dodaje się ust. 3 w brzmieniu:
"3.
Ustęp 1 nie ma wpływu na limity wagowe stosowane w odniesieniu do małych paczek o maksymalnej wadze 5 kg zawierających produkty pochodzenia zwierzęcego, inne niż te opisane w dyrektywie 72/462/EWG1, wprowadzone do Danii z Grenlandii i Wysp Owczych w celu bezpośredniego spożycia przez osoby prywatne. __________
1 Dz.U. L 302 z 31.12.1972, str. 28."
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 20 grudnia 1993 r.
dotycząca zawarcia Protokołu dodatkowego do Umowy przejściowej w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem między Europejską Wspólnotą Gospodarczą i Europejską Wspólnotą Węgla i Stali, z jednej strony, a Rumunią, z drugiej strony, oraz do Układu Europejskiego między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Rumunią, z drugiej strony
(94/48/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113 w powiązaniu z art. 228 ust. 2,
uwzględniając konkluzje Rady Europejskiej z posiedzenia, które odbyło się w Kopenhadze w dniach 21 i 22 czerwca 1993 r., a także mając na uwadze, co
uwzględniając wniosek Komisji,następuje:
Komisja wynegocjowała w imieniu Wspólnot Protokół dodatkowy do Umowy przejściowej w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem oraz do Układu Europejskiego z Rumunią;
niezbędne jest zatwierdzenie powyższego Protokołu dodatkowego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Europejskiej Protokół dodatkowy do Umowy przejściowej w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem między Europejską Wspólnotą Gospodarczą i Europejską Wspólnotą Węgla i Stali, z jednej strony, a Rumunią, z drugiej strony, oraz do Układu Europejskiego między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Rumunią, z drugiej strony.
Tekst Protokołu dodatkowego załącza się do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady jest niniejszym upoważniony do wyznaczenia osób umocowanych do podpisania Protokołu dodatkowego w imieniu Wspólnoty Europejskiej.
Przewodniczący Rady dokona notyfikacji, zgodnie z art. 8 Protokołu dodatkowego, w imieniu Wspólnoty Europejskiej.
Decyzja Rady
z dnia 20 grudnia 1993 r.
w sprawie zawarcia Protokołu dodatkowego do Umowy przejściowej w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem między Europejską Wspólnotą Gospodarczą i Europejską Wspólnotą Węgla i Stali z jednej strony, a Republiką Bułgarii z drugiej strony oraz do Układu Europejskiego między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z jednej strony, a Republiką Bułgarii z drugiej strony
(94/49/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113 wraz z art. 228 ust. 2,
uwzględniając konkluzje Rady Europejskiej z posiedzenia w Kopenhadze w dniach 21 i 22 czerwca 1993 r.,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: Komisja wynegocjowała w imieniu Wspólnot Protokół dodatkowy do Umowy przejściowej w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem oraz do Układu Europejskiego z Republiką Bułgarii;
niezbędne jest zatwierdzenie Protokołu dodatkowego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Europejskiej Protokół dodatkowy do Umowy Przejściowej w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem między Europejską Wspólnotą Gospodarczą i Europejską Wspólnotą Węgla i Stali z jednej strony, a Republiką Bułgarii z drugiej strony oraz do Układu Europejskiego między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z jednej strony, a Republiką Bułgarii z drugiej strony.
Tekst Protokołu dodatkowego jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby umocowanej do podpisania Protokołu dodatkowego w imieniu Wspólnoty Europejskiej.
Przewodniczący Rady dokona w imieniu Wspólnoty notyfikacji określonej w art. 8 Protokołu dodatkowego.
Decyzja Komisji
z dnia 26 stycznia 1994 r.
w sprawie wymagań dotyczących zdrowia zwierząt i świadectw weterynaryjnego przy przywozie produktów mięsnych z Bahrajnu i zmieniająca decyzję Rady 79/542/EWG i decyzję Komisji 91/449/EWG
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(94/59/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przed przywozem z państw trzecich bydła, trzody chlewnej i świeżego mięsa [1], ostatnio zmienioną rozporządzeniem (EWG) nr 1601/92 [2], w szczególności jej art. 21a i 22,
a także mając na uwadze, co następuje: decyzja Rady 79/542/EWG [3], ostatnio zmieniona decyzją Komisji 93/507/EWG [4], ustala wykaz państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz bydła, trzody chlewnej, zwierząt z rodziny koniowatych, owiec i kóz, świeżego mięsa i produktów mięsnych;
decyzja Komisji 91/449/EWG [5], ostatnio zmieniona decyzją 93/504/EWG [6], ustanawia wzory świadectw zdrowia zwierząt w odniesieniu do produktów mięsnych przywożonych z państw trzecich;
w następstwie misji weterynaryjnej Wspólnoty, wydaje się, że bez względu na sytuację w zakresie zdrowia zwierząt, Bahrajn posiada służby weterynaryjne o właściwej strukturze i prawidłowej organizacji; produkcja niektórych produktów mięsnych poddanych obróbce termicznej na wywóz do Wspólnoty będzie nadzorowana przez urzędowego lekarza weterynarii wyznaczonego przez organ służb weterynaryjnych;
warunki zdrowotne zwierząt i świadectwa weterynaryjne muszą być dostosowane do sytuacji państwa trzeciego w zakresie zdrowia zwierząt;
udzielono gwarancji, że świeże mięso przetwarzane w Bahrajnie pochodzi z zakładów zatwierdzonych na mocy przepisów dyrektywy 72/462/EWG;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz z Bahrajnu produktów mięsnych, które zostały poddane:
- obróbce termicznej w hermetycznie zamkniętych pojemnikach przy wartości Fo wynoszącej co najmniej trzy, albo
- obróbce termicznej, tak aby temperatura osiągnięta wewnątrz wynosiła co najmniej 80 °C.
2.
Państwa Członkowskie nie dopuszczają przywozu z Bahrajnu produktów mięsnych innych niż określone w ust. 1.
Artykuł 2
W załączniku do decyzji 79/542/EWG część I dodaje się zgodnie z porządkiem alfabetycznym kodu ISO następujący wiersz:
+++++ TIFF +++++
Artykuł 3
W decyzji 91/449/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1.
W załączniku B część II wykaz państw zatwierdzonych do stosowania wzoru świadectwa zdrowia zwierząt zostaje niniejszym zmieniony przez dodanie następującego państwa:
"Bahrajn."
2.
W załączniku C część II wykaz państw zatwierdzonych do stosowania wzoru świadectwa zdrowia zwierząt zostaje niniejszym zmieniony przez dodanie następującego państwa:
"Bahrajn."
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 31 stycznia 1994 r.
ustanawiająca tymczasowy wykaz państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz nasienia, komórek jajowych i zarodków owiec, kóz i koniowatych oraz komórek jajowych i zarodków świń
(94/63/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/65/EWG z dnia 13 lipca 1992 r. ustanawiającą warunki zdrowia zwierząt regulujące handel i przywóz do Wspólnoty zwierząt, nasienia, komórek jajowych i zarodków nieobjętych warunkami zdrowia zwierząt ustanowionymi w szczególnych zasadach Wspólnoty określonych w art. A (I) dyrektywy 90/425/EWG [1], w szczególności jej art. 28, a także mając na uwadze, co następuje:
przywóz do Wspólnoty nasienia, komórek jajowych i zarodków podlegający przepisom dyrektywy 92/65/EWG powinien mieć miejsce z państw trzecich, które są w stanie udzielić równoważnych gwarancji z warunkami ustanowionymi w odniesieniu do wprowadzania do obrotu przed dniem 31 grudnia 1993 r.;
ze względu na brak tych gwarancji w wyżej określonym czasie oraz w celu ułatwienia wprowadzenia nowego systemu kontroli weterynaryjnej na zewnętrznych granicach Wspólnoty konieczne jest sporządzenie tymczasowych wspólnotowych wykazów państw trzecich lub części państw trzecich, z których dopuszcza się przywóz nasienia, komórek jajowych i zarodków owiec, kóz i koniowatych oraz komórek jajowych i zarodków świń w szczególności w oparciu o decyzję Rady 79/542/EWG [2], ostatnio zmienioną decyzją Komisji 93/507/EWG [3];
uwzględniając dostosowanie do nowych regulacji, które będzie skutkiem przyjęcia takich wykazów, uzasadnione jest zapewnienie czasu na ich zastosowanie;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz nasienia, komórek jajowych i zarodków owiec i kóz z państw trzecich znajdujących się w wykazie w Załączniku część I.
Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz nasienia, komórek jajowych i zarodków koniowatych z państw trzecich znajdujących się w wykazie w Załączniku część II.
Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz komórek jajowych i zarodków świń z państw trzecich znajdujących się w wykazie w Załączniku część III.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 lipca 1994 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 2 grudnia 1993 r.
dotycząca zawarcia poprawek do Protokołu montrealskiego w sprawie substancji zubożających warstwę ozonową
(94/68/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 130s ust. 1 wraz z art. 228 ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: Wspólnota, mając na uwadze swoją odpowiedzialność za środowisko, decyzją 88/540/EWG [4] stała się stroną Konwencji wiedeńskiej o ochronie warstwy ozonowej oraz stroną Protokołu montrealskiego w sprawie substancji zubożających warstwę ozonową, oraz decyzją 91/690/EWG [5] zatwierdziła pierwszą zmianę do wymienionego Protokołu;
najnowsze wyniki naukowe wskazują, że dla właściwej ochrony warstwy ozonowej wymagany jest większy stopień kontroli chlorofluorowęgli, halonów, tetrachlorku węgla i 1,1,1-trichloroetanu niż przewidziany w Protokole montrealskim zmienionym w 1990 r.; te same dowody wskazują, że dodatkowe kontrole powinny być przeprowadzane w przypadku bromku metylu, bromofluorowęglowodorów i chlorofluorowęglowodorów;
druga zmiana oraz dostosowania do Protokołu montrealskiego wprowadzające w życie takie kontrole, zostały przyjęte w Kopenhadze w listopadzie 1992 r. i jedynie poprawki wymagają zatwierdzenia; w tym celu Wspólnota powinna dokonać zatwierdzenia wymienionych poprawek;
w szczególności niezbędne dla Wspólnoty i wszystkich Państw Członkowskich jest przyjęcie poprawek do Protokołu montrealskiego, ponieważ niektóre z jego przepisów mogą zostać wykonane tylko jeżeli Wspólnota i wszystkie jej Państwa Członkowskie zatwierdzą poprawki;
w celu właściwej realizacji wszystkich zobowiązań objętych drugą zmianą niezbędne jest jej zatwierdzenie przez wszystkie Państwa Członkowskie,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Druga zmiana do Protokołu montrealskiego w sprawie substancji zubożających warstwę ozonową zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Wspólnoty.
Tekst tych poprawek załączony jest do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady składa dokument zatwierdzenia drugiej zmiany w imieniu Wspólnoty Sekretarzowi Generalnemu Narodów Zjednoczonych zgodnie z art. 13 Konwencji wiedeńskiej wraz z art. 3 drugiej zmiany do Protokołu montrealskiego.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 15 grudnia 1993 r.
dotycząca zawarcia Ramowej Konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu
(94/69/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 130s ust. 1 wraz z art. 228 ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: Wspólnota oraz Państwa Członkowskie uczestniczyły w negocjacjach prowadzonych w Międzyrządowym Komitecie Negocjacyjnym ustanowionym przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych do przygotowania Ramowej Konwencji w sprawie zmian klimatu [4];
podczas Konferencji Narodów Zjednoczonych w sprawie Środowiska i Rozwoju w Rio de Janeiro w dniach 3–14 czerwca 1992 r., Ramowa Konwencja Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu została podpisana przez Wspólnotę oraz wszystkie jej Państwa Członkowskie;
podstawowym celem Konwencji jest, jak wyrażono w jej art. 2, doprowadzenie, zgodnie z właściwymi postanowieniami Konwencji, do ustabilizowania koncentracji gazów cieplarnianych w atmosferze na poziomie, który zapobiegałby niebezpiecznej antropogenicznej ingerencji w system klimatyczny, w okresie wystarczającym do naturalnej adaptacji ekosystemów do zmian klimatu, w celu zapewnienia, że nie jest zagrożona produkcja żywności, oraz w celu zapewnienia zrównoważonego rozwoju ekonomicznego;
po ratyfikacji Konwencja zobowiąże kraje rozwinięte oraz inne strony wymienione w załączniku I do Konwencji do przyjęcia środków w celu ograniczania antropogenicznych emisji CO2 oraz innych gazów cieplarnianych, które nie są kontrolowane przez Protokół montrealski, w celu powrócenia, indywidualnie lub wspólnie, do poziomów tych emisji antropogenicznych z 1990 r. do końca obecnej dekady;
w trakcie podpisywania Konwencji, Wspólnota oraz jej Państwa Członkowskie ponownie potwierdziły cel ustabilizowania emisji CO2 do 2000 r. na poziomach z 1990 r. na obszarze całej Wspólnoty, tak jak to określono w konkluzjach Rady z dnia 29 października 1990 r., dnia 13 grudnia 1991 r., dnia 5 i 26 maja 1992 r.;
Konwencja, na mocy art. 22, jest otwarta do ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia przez państwa oraz regionalne organizacje integracji gospodarczej, które ją podpisały;
działania zapobiegawcze w odniesieniu do niebezpiecznych antropogenicznych zmian klimatu muszą zostać podjęte zarówno na poziomie międzynarodowym, jak i krajowym;
zarówno Wspólnota, jak i jej Państwa Członkowskie mają kompetencje w określonych obszarach objętych Konwencją; konieczne jest aby Wspólnota oraz jej Państwa Członkowskie stały się Umawiającymi się Stronami, tak aby wszystkie zobowiązania będące przedmiotem konwencji mogły być należycie wypełniane;
zobowiązanie do ograniczania antropogenicznych emisji CO2 określone w art. 4 ust. 2 Konwencji zostanie wypełnione przez Wspólnotę jako całość poprzez działanie Wspólnoty oraz jej Państw Członkowskich, w ramach odnośnych kompetencji każdego z nich;
Wspólnota odnotowuje, że Państwa Członkowskie przyjmą środki niezbędne do umożliwienia, przy najbliższej okazji i w miarę możliwości równocześnie, złożenia dokumentów ratyfikacyjnych względnie zatwierdzających przez Państwa Członkowskie oraz Wspólnotę,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Ramowa Konwencja Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu podpisana w czerwcu 1992 r. w Rio de Janeiro zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Wspólnoty Europejskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 7 lutego 1994 r.
zmieniająca decyzję Rady 90/424/EWG w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii
(94/77/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 90/424/EWG w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii [1], ostatnio zmienioną decyzją 93/439/EWG [2], w szczególnie jej art. 24 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 24 decyzji 90/424/EWG przewiduje możliwość wprowadzenia wspólnotowego środka finansowego w celu eliminacji i kontrolowania chorób wymienionych w Załączniku do tej decyzji;
we francuskich departamentach zamorskich występują przenoszone przez owady będące nosicielami: kowdrioza, piroplazmoza i anaplazmoza;
szczególna sytuacja zdrowotna francuskich departamentów zamorskich uzasadnia dołączenie wymienionych powyżej chorób w Załączniku do decyzji 90/424/EWG;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W grupie I chorób wymienionych w Załączniku do decyzji 90/424/EWG dodaje się tiret w brzmieniu:
"— kowdrioza przenoszona przez owady będące nosicielami we francuskich departamentach zamorskich,
— piroplazmoza przenoszona przez owady będące nosicielami we francuskich departamentach zamorskich,
— anaplazmoza przenoszona przez owady będące nosicielami we francuskich departamentach zamorskich."
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 16 lutego 1994 r.
ustalająca wykaz państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz świeżego mięsa drobiowego
(94/85/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady nr 91/494/EWG z dnia 26 czerwca 1991 r. w spawie warunków zdrowotnych zwierząt regulujących handel wewnątrzwspólnotowy oraz przywóz świeżego mięsa drobiowego z państw trzecich [1] ostatnio zmienioną dyrektywą 92/116/EWG [2], w szczególności jej art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje: w stosunku do państw wymienionych w Załączniku do niniejszej decyzji, które tradycyjnie są dostawcami Państw Członkowskich, zgłoszono wniosek o wykazanie, poprzez złożenie pisemnych gwarancji właściwie udokumentowanych wynikami kontroli na miejscu, że spełniają wymagania wspólnotowe;
gwarancje te są badane przez Stały Komitet Weterynaryjny;
niniejszy wykaz stosuje się bez uszczerbku dla przepisów decyzji Komisji 93/342/EWG [3] ustalającej kryteria klasyfikacji państw trzecich w odniesieniu do influenzy drobiu i rzekomego pomoru drobiu;
w niektórych sytuacjach może również być konieczne określenie regionów państw z których przywóz będzie dopuszczony;
niniejszy wykaz może być w dowolnym momencie zmieniony uwzględniając nowe informacje lub nowo sytuacje; uwzględniając nowe informacje w dowolnym momencie dokonuje się przeglądu wykazu poszczególnych państw, w szczególności w takiej sytuacji, gdy nowe informacje uzyskiwane w wyniku kontroli na miejscu wskazują, że warunki w danym państwie trzecim mogły ulec zmianie lub że uprzednio otrzymane informacje były niekompletne, nieścisłe lub niedokładne;
wykaz państw trzecich stanowi podstawę uzgodnień wspólnotowych stosowanych w przywozie z państw trzecich ustanowionych w dyrektywie 91/494/EWG; niemniej jednak, aby osiągnąć pełną harmonizację warunków przywozu świeżego mięsa drobiowego, należy uwzględniać inne środki, w szczególności dotyczące szczególnych warunków zdrowotnych zwierząt, wymagań zdrowia publicznego, planów w zakresie kontroli pozostałości substancji chemicznych i świadectw;
do czasu przyjęcia przez Komisję świadectw zdrowia zwierząt do przywozu świeżego mięsa drobiowego z określonych w wykazie państw trzecich, Państwa Członkowskie mogą nadal stosować przy przywozie swoje wymagania dotyczące zdrowia zwierząt obowiązujące w dniu 1 stycznia 1994 r.;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz świeżego mięsa drobiowego zgodnie z wykazem w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 lipca 1994 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do wszystkich Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 16 lutego 1994 r.
ustalająca tymczasowy wykaz państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz mięsa zwierząt łownych
(94/86/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/45/EWG z dnia 16 czerwca 1992 r. w sprawie zdrowia publicznego i problemów zdrowotnych zwierząt odnoszących się do odstrzału dzikiej zwierzyny oraz wprowadzania do obrotu mięsa zwierząt łownych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 92/116/EWG [2], w szczególności jej art. 16 ust. 2 i 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
przywóz mięsa zwierząt łownych musi pochodzić z państw trzecich lub części państw trzecich, które mogą zapewnić Państwom Członkowskim równorzędne gwarancje w odniesieniu do warunków ustanowionych w zakresie wprowadzania do obrotu wspólnotowego;
mając na celu uproszczenie nowego systemu kontroli, należy sporządzić tymczasowy wykaz państw trzecich lub części państw trzecich, z których zezwala się na przywóz mięsa dzikiego ptactwa łownego, czy też innego mięsa zwierząt łownych;
uzasadnione jest oddzielenie przywozu świeżego mięsa zwierząt kopytnych, który jest dozwolony z państw trzecich znajdujących się w wykazie w części I załącznika do decyzji Rady 79/542/EWG [3], ostatnio zmienionej decyzją Komisji 93/507/EWG [4];
rozważając dostosowanie do nowego systemu, który będzie skutkiem przyjęcia tych wykazów, należy zapewnić czas na ich zastosowanie;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie zezwalają na przywóz mięsa dzikiego ptactwa łownego z państw trzecich znajdujących się w wykazie w części I Załącznika.
Państwa Członkowskie zezwalają na przywóz mięsa zwierząt łownych innego niż mięso dzikiego ptactwa łownego z państw trzecich znajdujących się w wykazie w części II Załącznika.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja stosuje się od dnia 1 lipca 1994 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 3 lutego 1994 r.
na podstawie art. 16 dyrektywy Rady 91/628/EWG wprowadzającej szczególne przepisy dotyczące dobrostanu zwierząt podczas transportu w niektórych częściach Grecji
(94/96/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/628/EWG z dnia 19 listopada 1991 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu i zmieniającą dyrektywy 90/425/EWG i 91/496/EWG [1], zmienioną decyzją 92/438/EWG [2], w szczególności jej art. 16, a także mając na uwadze, co następuje:
dyrektywa 91/628/EWG określa wymagania mające zastosowanie w stosunku do każdego transportu zwierząt w ramach Państw Członkowskich, jak również do i z Państw Członkowskich;
w kilku częściach Grecji występują naturalne ograniczenia, w szczególności ich odległość od lądowej części Grecji;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Przepisów ustanowionych w art. 5 ust. 1 lit. b), art. 5 ust. 2 lit b), c) i f) oraz w pkt 3, 4, 18, 19, 20, 21, 22, 23, 25 i 26 Załącznika do dyrektywy 91/628/EWG nie stosuje się do transportu zwierząt, określonych w art. 1 ust. 1 lit. a) tej dyrektywy, na terenie obszarów ustanowionych w Załączniku do niniejszej decyzji i transportu między tymi obszarami a lądową częścią Grecji, pod warunkiem spełnienia przepisów art. 2.
Artykuł 2
Następujące przepisy stosuje się do obszarów określonych w art. 1:
1) Każdy transport zwierząt musi zostać zgłoszony właściwym władzom weterynaryjnym.
Osoba odpowiedzialna za operację transportową musi dostarczyć właściwym władzom weterynaryjnym pełne dane szczegółowe dotyczące:
a) środków transportu;
b) rodzaju i liczby transportowanych zwierząt;
c) ich pochodzenia i własności;
d) miejsca wysyłki i miejsca przeznaczenia;
e) daty i godziny wysyłki; oraz
f) trasy, bez względu na czas trwania podróży.
2) Właściwe organy podejmują odpowiednie kroki w odniesieniu do załadunku i rozładunku zwierząt z i na wykorzystywany środek transportu i sprawdzają, czy:
a) towarzyszące dokumenty spełniają ustanowione wymogi wspólnotowe i krajowe;
b) istnieją na miejscu urządzenia pozwalające na bezpieczny transport zwierząt; oraz
c) zwierzęta są w odpowiednim stanie zdrowia przed transportem.
3) Załadunek i rozładunek zwierząt musi zostać dokonany przy użyciu odpowiedniego sprzętu oraz w sposób niezagrażający ich zdrowiu.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 16 grudnia 1993 r.
w sprawie zawarcia Konwencji Celnej w sprawie czasowego przywozu prywatnych pojazdów drogowych (1954) i przyjęcia uchwały Narodów Zjednoczonych z dnia 2 lipca 1993 r. w sprawie stosowania carnets de passage en douane oraz karnetów CPD dotyczących prywatnych pojazdów drogowych
(94/110/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113, zgodnie z jego art. 228 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: Konwencja Celna w sprawie czasowego przywozu prywatnych pojazdów drogowych, negocjowana pod auspicjami Organizacji Narodów Zjednoczonych i podpisana w Nowym Jorku, dnia 4 czerwca 1954 r., dotyczy warunków i procedur czasowego przywozu prywatnych pojazdów drogowych na terytoriach celnych Wspólnoty i państw trzecich i jest umową celną, która może wspomóc handel międzynarodowy;
na mocy art. 34 ust. 1a Konwencja jest otwarta do przystępowania do niej regionalnych organizacji integracji ekonomicznej;
ponadto wszystkie Państwa Członkowskie Wspólnoty, z wyjątkiem Grecji, są Umawiającymi się Stronami tejże Konwencji;
jeśli Wspólnota zdecyduje się zostać Umawiającą się Stroną, musi złożyć u Sekretarza Generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych dokument przystąpienia;
obecnie obowiązujące we Wspólnocie przepisy, dotyczące czasowego przewozu pojazdów drogowych do użytku prywatnego, zgodne są z postanowieniami Konwencji, dlatego nie ma potrzeby wprowadzania jakichkolwiek zastrzeżeń w odniesieniu do Konwencji;
właściwe jest zatwierdzenie Konwencji;
jednocześnie stosowne jest przyjęcie uchwały Organizacji Narodów Zjednoczonych z dnia 2 lipca 1993 r. w sprawie stosowania carnets de passage en douane oraz karnetów CPD dla prywatnych pojazdów drogowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Konwencja Celna w sprawie czasowego przywozu prywatnych pojazdów drogowych zostaje niniejszym przyjęta w imieniu Wspólnoty.
Tekst Konwencji znajduje się w załączniku I.
2.
Uchwała Narodów Zjednoczonych z dnia 2 lipca 1993 r. w sprawie stosowania
carnets de passage en douane
oraz karnetów
CPD dla prywatnych pojazdów drogowych zostaje niniejszym przyjęta przez Wspólnotę, z zastrzeżeniem warunków określonych w załączniku II do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
1.
Przewodniczący Rady jest niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby umocowanej do złożenia w imieniu Wspólnoty dokumentu przystąpienia do Konwencji.
2.
Wyznaczona osoba notyfikuje Sekretarzowi Generalnemu Organizacji Narodów Zjednoczonych przyjęcie uchwały.
3.
Komisja otrzymuje niniejszym upoważnienie do przekazania Sekretarzowi Generalnemu Narodów Zjednoczonych informacji, określonych w art. 32 ust. 1a Konwencji, po konsultacji z Państwami Członkowskimi i złożeniu dokumentu przystąpienia, określonego w ust. 1.
DECYZJA RADY
z dnia 16 grudnia 1993 r.
w sprawie zawarcia Konwencji celnej w sprawie czasowego przywozu handlowych pojazdów drogowych (1956) i przyjęcia rezolucji ONZ dotyczącej stosowalności carnets de passage en douane i karnetów CPD do handlowych pojazdów drogowych
(94/111/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113, wraz z art. 228 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: Konwencja celna w sprawie czasowego przywozu handlowych pojazdów drogowych, wynegocjowana pod auspicjami ONZ i podpisana w Genewie dnia 18 maja 1956 r., dotyczy warunków i związanych z tym procedur, czasowego przywozu handlowych pojazdów drogowych na obszar celny Wspólnoty i państw trzecich i stanowi umowę celną, która może skutecznie wpłynąć na zwiększenie handlu międzynarodowego;
na mocy art. 33 ust. 2a konwencja jest otwarta do przystąpienia przez regionalne organizacje integracji gospodarczej;
ponadto wszystkie Państwa Członkowskie Wspólnoty są Umawiającymi się Stronami konwencji;
jeżeli Wspólnota ma zostać Umawiającą się Stroną, musi złożyć dokument przystąpienia u Sekretarza Generalnego ONZ;
obecne przepisy wspólnotowe w sprawie odprawy czasowej pojazdów drogowych do celów handlowych są zgodne z przepisami konwencji i dlatego nie ma potrzeby wprowadzania żadnych zastrzeżeń w odniesieniu do art. 38 konwencji;
właściwe jest przyjęcie konwencji;
byłoby właściwe przyjęcie w tym samym czasie rezolucji ONZ z dnia 2 lipca 1993 r. w sprawie stosowalności carnetsde passage en douane i karnetów CPD dla handlowych pojazdów drogowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Konwencja celna w sprawie czasowego przywozu handlowych pojazdów drogowych jest niniejszym przyjęta w imieniu Wspólnoty.
Tekst konwencji znajduje się w załączniku I.
2.
Rezolucja ONZ z dnia 2 lipca 1993 r. w sprawie stosowalności carnetsde passage en douane i karnetów CPD dla handlowych pojazdów drogowych zostaje niniejszym przyjęta przez Wspólnotę, zgodnie z warunkami zawartymi w załączniku II do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
1.
Przewodniczący Rady jest niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby umocowanej do złożenia dokumentu przystąpienia do konwencji w imieniu Wspólnoty.
2.
Osoba wyznaczona notyfikuje Sekretarzowi Generalnemu ONZ przyjęcie rezolucji.
3.
Komisja jest niniejszym upoważniona do przekazywania Sekretarzowi Generalnemu ONZ informacji zawartych w art. 33 ust. 2a konwencji, po uprzedniej konsultacji z Państwem Członkowskim i złożenia dokumentu przystąpienia, określonego w ust. 1.
Decyzja Komisji
z dnia 8 lutego 1994 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 89/556/EWG w sprawie wymagań dotyczących zdrowia zwierząt, regulujących handel wewnątrzwspólnotowy oraz przywóz z państw trzecich zarodków bydła domowego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(94/113/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/556/EWG z dnia 25 września 1989 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt regulujących handel wewnątrzwspólnotowy oraz przywóz z państw trzecich zarodków bydła domowego [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 93/52/EWG [2], w szczególności jej art. 16,
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 1 dyrektywy 89/556/EWG wyłączył z zakresu tej dyrektywy zarodki uzyskane przy pomocy pewnych technologii; zarodki, które mają być poddane technologiom polegającym na penetracji warstwy przejrzystej oraz uzyskane drogą zapłodnienia in vitro, mogą być sprzedawane lub przywożone, z zastrzeżeniem, że spełniają wymogi dyrektywy 89/556/EWG oraz przy zachowaniu pewnych dodatkowych środków bezpieczeństwa;
na mocy dyrektywy 93/52/EWG, zakres dyrektywy 89/556/EWG został rozszerzony o wszystkie zarodki bydlęce, z wyjątkiem tych uzyskanych w wyniku transferu jąder komórkowych;
w celu ustanowienia niezbędnych dodatkowych środków bezpieczeństwa w odniesieniu do takich zarodków, konieczna jest zmiana załączników do dyrektywy;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W załącznikach do dyrektywy 89/556/EWG wprowadza się zmiany określone w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 marca 1994 r.
Niniejszej decyzji nie stosuje się do zarodków pobranych, przetwarzanych i przechowywanych przed dniem 1 marca 1994 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 21 lutego 1994 r.
ustanawiająca minimalne wymagania w odniesieniu do struktury i wyposażenia, jakie mają być spełnione przez niektóre małe zakłady zapewniające dystrybucję produktów rybołówstwa w Grecji
(94/117/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania na rynek produktów rybołówstwa [1], w szczególności jej art. 14,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: pewne wyspy i niektóre regiony przybrzeżne Grecji, ze względu na swoją izolację lub oddalenie, mogą podlegać określonym ograniczeniom, jeśli chodzi o dostawy;
na tych wyspach i w tych regionach znajdują się małe zakłady zajmujące się wędzeniem i soleniem produktów rybołówstwa, które odgrywają istotną rolę w zaopatrywaniu lokalnego rynku w miejscu, w którym się znajdują;
aby uchronić istnienie tych małych zakładów, konieczne jest ustalenie minimalnych wymagań dotyczących struktury i wyposażenia, które mają być do nich stosowane i są mniej surowe niż wymagania przewidziane w dyrektywie 91/493/EWG, aż do momentu, gdy z wymienionych wysp i regionów Grecji znikną określone ograniczenia;
aby uniknąć zakłócenia konkurencji we Wspólnocie, do takich minimalnych wymagań należy dodać limity w zakresie wielkości produkcji tych zakładów oraz obszaru obrotu danych produktów;
produkty rybołówstwa przetwarzane przez takie małe zakłady muszą służyć wyłącznie zaopatrzeniu rynku lokalnego i mają nie posiadać znaku identyfikacyjnego określonego w art. 3 ust. 1 lit. f) dyrektywy 91/493/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszą decyzje stosuje się do niektórych zakładów zajmujących się wyłącznie wędzeniem i soleniem produktów rybołówstwa na wyspach i w tych regionach przybrzeżnych Grecji, w których występują szczególne ograniczenia dostaw.
Artykuł 2
Zakłady określone w art. 1 spełnią minimalne wymagania w odniesieniu do struktury i wyposażenia ustalone w Załączniku.
Artykuł 3
Właściwe organy greckie zapewniają, aby minimalne wymagania ustalone w Załączniku miały zastosowanie do zakładów określonych w art. 1, pod warunkiem że będą spełniać one następujące warunki:
- roczna produkcja produktów solonych i wędzonych przez te zakłady nie jest większa niż 36 ton,
- obszar obrotu tych produktów jest ograniczony do terytorium wyspy, na której znajduje się dany zakład, albo jest to obszar o promieniu 50 kilometrów wokół danego zakładu,
- produkty nie posiadają znaku identyfikacyjnego określonego w art. 3 ust. 1 lit. f) dyrektywy 91/493/EWG, posiadają natomiast znak krajowy pozwalający na monitorowanie dystrybucji tych produktów przez właściwe organy.
Artykuł 4
Artykuł 5 Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 23 lutego 1994 r.
ustanawiająca Komitet Doradczy ds. Koordynacji w Zakresie Nadużyć Finansowych
(94/140/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
a także mając na uwadze, co następuje: racjonalne zarządzanie finansami Wspólnoty wymaga skutecznego przeciwdziałania nadużyciom finansowym godzącym w budżet Wspólnoty;
podejmowanie szczególnych środków w celu zwalczania nadużyć finansowych należy przede wszystkim do Państw Członkowskich; wymaga to ścisłej współpracy między Państwami Członkowskimi a Komisją;
artykuł 209a Traktatu wymaga od Państw Członkowskich podejmowania takich samych środków w celu zwalczania nadużyć finansowych godzących w interesy finansowe Wspólnoty, jakie stosują one w celu zwalczania nadużyć finansowych godzących w ich własne interesy finansowe; w tym celu muszą one, z pomocą Komisji, koordynować działania podejmowane dla ochrony interesów Wspólnoty i zwalczania nadużyć finansowych;
również na Komisji spoczywa duża odpowiedzialność, wynikająca z jej ogólnego zadania, jakim jest zapewnienie właściwego wykonania budżetu Wspólnoty oraz przepisów Traktatu;
w związku z tym wskazane jest, by Komisji doradzał komitet składający się z przedstawicieli Państw Członkowskich, u którego Komisja mogłaby zasięgać opinii we wszelkich sprawach dotyczących zapobiegania nadużyciom finansowym, współpracy między Państwami Członkowskimi i Komisją oraz sądowego ścigania nadużyć finansowych, a także we wszystkich innych sprawach związanych z prawną ochroną interesów finansowych Wspólnoty;
istniejące komitety specjalizują się jedynie w konkretnych obszarach; tych komitetów nie należy zastępować; niemniej jednak użyteczne jest uzyskanie ogólnego obrazu sytuacji w całym obszarze nadużyć finansowych godzących w budżet Wspólnoty; dlatego też należy powołać komitet zajmujący się całością problemu;
z uwagi na to, że komitet ma zajmować się całością problemu, a Państwa Członkowskie muszą być reprezentowane na odpowiednim szczeblu, odzwierciedlającym ich własne struktury administracyjne, należy ustanowić przepis mówiący, że komitet powinien składać się z dwóch przedstawicieli każdego Państwa Członkowskiego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Ustanawia się w Komisji Komitet Doradczy ds. Koordynacji w Sprawie Nadużyć Finansowych (zwany dalej "Komitetem").
Artykuł 2
1.
Komisja może zasięgać opinii komitetu we wszelkich sprawach dotyczących zapobiegania i karania nadużyć i nieprawidłowości finansowych, a także we wszelkich sprawach dotyczących współpracy między Państwami Członkowskimi lub między Państwami Członkowskimi a Komisją, które wykraczają poza kompetencje któregokolwiek komitetu sektorowego, w celu skuteczniejszej organizacji działań służących zwalczaniu nadużyć finansowych.
Komisja może zasięgać opinii Komitetu we wszelkich sprawach dotyczących prawnej ochrony interesów finansowych Wspólnoty.
2.
Każdy członek komitetu może zwrócić się do Komisji, aby zasięgała opinii Komitetu we wszelkich sprawach objętych zakresem uprawnień komitetu.
Artykuł 3
1.
Komitet składa się z dwóch przedstawicieli każdego Państwa Członkowskiego, których wspomagać może dwóch urzędników z zainteresowanych służb.
2.
Komitetowi przewodniczy przedstawiciel Komisji.
3.
W celu ułatwienia pracy komitetu mogą być ustanawiane grupy robocze.
Artykuł 4
1.
Komisja prowadzi sekretariat Komitetu.
2.
Przewodniczący może zapraszać do udziału w posiedzeniu każdą osobę posiadającą specjalistyczną wiedzę dotyczącą określonego punktu programu posiedzenia.
Eksperci biorą udział jedynie w dyskusjach dotyczących tych spraw, dla których zostali zaproszeni.
3.
W posiedzeniach Komitetu uczestniczą przedstawiciele zainteresowanych departamentów Komisji.
4.
Posiedzenia Komitetu zwołuje Komisja.
Artykuł 5
1.
Komitet rozpatruje wnioski o opinie przedstawione przez Komisję.
Nie przeprowadza się głosowania.
2.
Komisja, zwracając się do Komitetu z prośbą o opinię, może określić, w jakim terminie opinia ma zostać wydana.
3.
Poglądy wyrażane przez przedstawicieli Państw Członkowskich są zapisywane w Protokole.
Artykuł 6
Bez uszczerbku dla art. 214 Traktatu, w przypadku gdy Komisja poinformuje Komitet, że opinia, o którą prosi, lub zadane pytanie dotyczą sprawy poufnej, uczestnicy są zobowiązani do nieujawniania informacji uzyskanych w trakcie posiedzenia komitetu lub grup roboczych.
Artykuł 7
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 1 marca 1994 r.
Decyzja Rady
z dnia 7 marca 1994 r.
zmieniająca decyzję 93/350/Euratom, EWWiS, EWG zmieniającą decyzję 88/591/EWWiS, EWG, Euratom ustanawiającą Sąd Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich
(94/149/EWWiS, WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając decyzję Rady 93/350/Euratom, EWWiS, EWG z dnia 8 czerwca 1993 r. zmieniającą decyzję 88/591/EWWiS, EWG, Euratom ustanawiającą Sąd Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich [1], w szczególności jej art. 3, a także mając na uwadze, co następuje:
na mocy decyzji 88/591/EWWiS, EWG, Euratom [2], zmienionej jak wyżej, Sąd Pierwszej Instancji jest właściwy dla rozpoznawania i rozstrzygania praktycznie wszystkich powództw wnoszonych przez osoby fizyczne lub prawne;
jednakże w odniesieniu do działań w zakresie ochrony wymiany handlowej, podejmowanych w przypadku dumpingu i subwencji, na mocy Traktatów ustanawiających Europejską Wspólnotę Węgla i Stali oraz Wspólnotę Europejską, odroczono datę wejścia w życie decyzji 93/350/Euratom, EWWiS, EWG;
w świetle wydarzeń, jakie miały miejsce od owego czasu, należy ustalić datę wejścia w życie tej części wyżej wymienionej decyzji,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W art. 3 decyzji 93/350/Euratom, EWWiS, EWG druga część zdania pierwszego otrzymuje brzmienie:
"jednakże w odniesieniu do powództw wnoszonych przez osoby fizyczne lub prawne, zgodnie z art. 33 ust. 2, art. 35 oraz art. 40 ust. 1 i 2 Traktatu ustanawiającego EWWiS, dotyczących działań związanych ze stosowaniem art. 74 tego Traktatu oraz w odniesieniu do powództw wnoszonych przez osoby fizyczne lub prawne zgodnie z art. 173, ust. 4, art. 175 ust. 3 oraz art. 178 Traktatu ustanawiającego WE, dotyczących działań podejmowanych w celu ochrony handlu w rozumieniu art. 113 tego Traktatu, w przypadku dumpingu i subwencji, datę jej wejścia w życie ustala się na dzień 15 marca 1994 r."
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Rady
z dnia 21 lutego 1994 r.
w sprawie przystąpienia Wspólnoty do Konwencji o ochronie Środowiska Morskiego obszaru morza bałtyckiego z 1974 r. (Konwencja Helsińska)
(94/156/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 130s, wraz z art. 228 ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji [1]
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: zgodnie z art. 130r Traktatu polityką Wspólnoty w dziedzinie środowiska naturalnego jest wspieranie następujących celów: zachowanie, ochrona oraz poprawa jakości środowiska naturalnego, ochrona zdrowia ludzkiego, jak również rozważne i racjonalne użytkowanie zasobów naturalnych; co więcej, Wspólnota i Państwa Członkowskie współdziałają w ramach swoich odpowiednich kompetencji z państwami trzecimi oraz stosownymi organizacjami międzynarodowymi;
Wspólnota przyjęła środki, na obszarze objętym Konwencją, o ochronie środowiska morskiego obszaru Morza Bałtyckiego z 1974 r. (Konwencja Helsińska) i powinna podjąć działania na poziomie międzynarodowym na tym obszarze;
Komisja uczestniczyła w charakterze obserwatora w spotkaniach Komisji ds. ochrony Środowiska Morskiego Morza Bałtyckiego od dnia 19 lutego 1991 r.;
Komisja uczestniczyła również w spotkaniach grupy ad hoc w celu rewidowania Konwencji o Ochronie Środowiska Morskiego Obszaru Morza Bałtyckiego;
Konwencja o Ochronie Środowiska Morskiego Obszaru Morza Bałtyckiego została zmieniona w taki sposób, aby umożliwić przystąpienie Wspólnoty,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Wspólnota Europejska przystępuje do Konwencji o Ochronie Środowiska Morskiego Obszaru Morza Bałtyckiego z 1974 r. (Konwencja Helsińska).
Tekst Konwencji dołączony jest do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady upoważniony jest do wyznaczenia osoby lub osób upoważnionych do złożenia dokumentu przystąpienia, zgodnie z art. 26 Konwencji.
Decyzja Rady
z dnia 21 lutego 1994 r.
w sprawie zawarcia, w imieniu Wspólnoty, Konwencji o ochronie środowiska morskiego obszaru Morza Bałtyckiego (Konwencji z Helsinek, zmienionej w 1992 r.)
(94/157/WE)
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 130s, wraz z art. 228 ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
Komisja w imieniu Wspólnoty wzięła udział w negocjacjach dotyczących projektu Konwencji z Helsinek zmienionej w 1992 r.;
Konwencja ta została podpisana w imieniu Wspólnoty 24 września 1992 r.;
Konwencja ustanawia ramy dla współpracy regionalnej zapewniającej ekologiczną odnowę Morza Bałtyckiego ukierunkowaną na samoregenerację jego środowiska morskiego i zachowanie jego równowagi ekologicznej;
Wspólnota przyjęła środki w obszarze objętym Konwencją i powinna działać w tych obszarach na poziomie międzynarodowym;
polityka Wspólnoty w dziedzinie środowiska naturalnego przyczynia się do dążenia do zachowania, ochrony i poprawy jakości środowiska naturalnego, ochrony zdrowia ludzkiego oraz rozważnego i racjonalnego użytkowania zasobów naturalnych;
polityka Wspólnoty w dziedzinie środowiska naturalnego ma na celu wysoki poziom ochrony; jest ona oparta na zasadzie ostrożności oraz na zasadach działania zapobiegawczego, usuwania szkód wyrządzonych środowisku naturalnemu oraz zasady, że zanieczyszczający płaci;
w zakresie swoich odpowiednich kompetencji Wspólnota i Państwa Członkowskie współpracują z państwami trzecimi i z właściwymi organizacjami międzynarodowymi;
zawarcie Konwencji przez Wspólnotę pomoże osiągnąć cele wymienione w art. 130r Traktatu,
STANOWI, CO NASTĘPUJE:
Artykuł 1
Konwencja o ochronie środowiska morskiego obszaru Morza Bałtyckiego (Konwencja z Helsinek, zmieniona w 1992 r.), podpisana w Helsinkach (Finlandia) 24 września 1992 r., zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Wspólnoty Europejskiej. Tekst Konwencji załączony jest do niniejszej decyzji. Artykuł 2
Decyzja Komisji
z dnia 18 lutego 1994 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 91/68/EWG w odniesieniu do sporządzania świadectw zdrowia
(94/164/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/68/EWG z dnia 28 stycznia 1991 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt regulujących handel wewnątrzwspólnotowy owcami i kozami [1], w szczególności art. 14 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
słownictwo stosowane w świadectwach przewidzianych w załączniku E do dyrektywy 91/68/EWG powinno zostać uszczegółowione i powinno zawierać gwarancje odnoszące się do określonych chorób;
w celu uniknięcia niezgodności, przepisy załącznika E do wyżej wymienionej dyrektywy powinny zostać zmienione;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik E do dyrektywy 91/68/EWG zastępuje się Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od sześćdziesiątego dnia od daty notyfikacji.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 10 marca 1994 r.
przyjmująca rezolucję nr 47 w sprawie wprowadzenia dodatkowego karnetu TIR o podwyższonej gwarancji, przyjętą dnia 2 lipca 1993 r. przez grupę roboczą Europejskiej Komisji Gospodarczej (NZ/EKG) ds. zagadnień celnych dotyczących transportu
(94/166/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
rezolucja nr 47 przewiduje środki mające zapewnić właściwe stosowanie Konwencji TIR z 1975 r. oraz podwyższone gwarancje na przewóz niektórych rodzajów towarów o zwiększonym stopniu ryzyka uchylania się w nielegalny sposób od zapłaty cła i innych należności;
uwzględniając treść tej rezolucji, ma ona priorytetowe znaczenie dla Wspólnoty i powinna zostać przyjęta przez Wspólnotę ze skutkiem natychmiastowym,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym rezolucja nr 47 w sprawie wprowadzenia dodatkowego karnetu TIR o podwyższonej gwarancji, przyjęta dnia 2 lipca 1993 r. przez grupę roboczą Europejskiej Komisji Gospodarczej (NZ/EKG) ds. zagadnień celnych dotyczących transportu, zostaje przyjęta w imieniu Wspólnoty ze skutkiem natychmiastowym.
Tekst rezolucji załączony jest do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady jest niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby umocowanej do powiadomienia sekretarza wykonawczego Europejskiej Komisji Gospodarczej o przyjęciu przez Wspólnotę, ze skutkiem natychmiastowym, rezolucji określonej w art. 1.
Decyzja Rady
z dnia 10 marca 1994 r.
dotycząca zmian do zastrzeżeń sformułowanych przez Wspólnotę w odniesieniu do przepisów niektórych załączników do Międzynarodowej Konwencji dotyczącej uproszczenia i harmonizacji postępowania celnego
(94/167/WE)
KOMISJA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: na mocy decyzji 75/199/EWG [1] Wspólnota została Stroną Umawiającą się Międzynarodowej Konwencji w sprawie uproszczenia i harmonizacji postępowania celnego;
na mocy wspomnianej decyzji oraz decyzji 77/415/EWG [2], 78/528/EWG [3], 80/391/EWG [4], 85/204/EWG [5], 86/103/EWG [6], 87/593/EWG [7], 87/594/EWG [8], 88/355/EWG [9], 88/356/EWG [10], Wspólnota przyjęła 18 załączników do wymienionej Konwencji;
na podstawie art. 5 ust. 1 wymienionej Konwencji, Wspólnota sformułowała zastrzeżenia do niektórych "Norm i zaleceń praktycznych" określonych w tych załącznikach, w celu objęcia specjalnych wymagań unii celnej;
na podstawie art. 5 ust. 2 wymienionej Konwencji Wspólnota ma obowiązek rozważyć, co najmniej co trzy lata, normy i zalecenia praktyczne, w odniesieniu do których sformułowała zastrzeżenia; art. 5 ust. 1 wymienionej Konwencji zezwala Umawiającym się Stronom formułować zastrzeżenia nawet po przyjęciu załącznika,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zastrzeżenia wprowadzone przez Wspólnotę w odniesieniu do załączników A.1, A.2, B.1, B.2, B.3, C.1, D.1, D.2, E.1, E.3, E.4, E.5, E.6, E.8, F.1, F.2, F.3 i F.6 Międzynarodowej Konwencji w sprawie uproszczenia i harmonizacji postępowania celnego zostają zmienione w wyniku ich ponownego przeglądu, którego rezultat jest zawarty w załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady wyznacza osobę umocowaną do poinformowania sekretarza generalnego Rady Współpracy Celnej o wyniku przeglądu określonego w art. 1.
Decyzja Komisji
z dnia 22 lutego 1994 r.
w sprawie środków, które należy przyjąć w celu wykonania dyrektywy Rady 89/130/EWG, Euratom w sprawie harmonizacji obliczania produktu narodowego brutto w cenach rynkowych
(94/168/WE, Euratom)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/130/EWG, Euratom z dnia 13 lutego 1989 r. w sprawie harmonizacji sposobu obliczania produktu narodowego brutto w cenach rynkowych [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Rady (EWG, Euratom) nr 1553/89 z dnia 29 maja 1989 r. w sprawie ostatecznych jednolitych warunków poboru środków własnych pochodzących z podatku od wartości dodanej [2] przewiduje, że:
- podstawę środków własnych uzyskanych z tytułu podatku VAT oblicza się przez wykorzystanie danych w rachunkach narodowych (art. 4),
- Komisja zapewnia, aby wykorzystywane dane oraz dokonywanie obliczeń było właściwe (art. 11),
- Państwa Członkowskie dostarczają Komisji niezbędne informacje (art. 12);
rozporządzenie Rady (EWG, Euratom) nr 1552/89 z dnia 29 maja 1989 r. wykonujące decyzję nr 88/376/EWG, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot [3] przewiduje, że każdego roku Komisja kontroluje, czy nie wystąpiły błędy w opracowywaniu wielkości agregatowych oraz że Państwa Członkowskie podejmują wszelkie kroki wymagane do ułatwienia środków kontrolnych;
deklaracja Rady i Komisji, która przyjęta została z okazji przyjęcia dyrektywy nr 89/130/EWG, Euratom i odnotowana w protokole Rady wskazała, że komitet ustanowiony na mocy art. 6 wymienionej dyrektywy, zwany dalej "Komitetem ds. PNB", powinien skoncentrować się w swoich pracach na poprawie zakresu ujęcia tzw. gospodarki równoległej w rachunkach narodowych;
obecnie szacunkowe dane Państw Członkowskich dotyczące produktu narodowego brutto w cenach rynkowych, zwanego dalej "PNBcr", w niejednolitym zakresie obejmują działalność gospodarczą, która prowadzona jest z naruszeniem przepisów dotyczących podatków i zabezpieczeń społecznych;
pojęcie ludności zatrudnionej w jednostkach produkcji jest istotne w zakresie obliczania PNBcr niezależnie od tego, które z trzech podejść do produktu krajowego brutto w cenach rynkowych, zwanego dalej "PKBcr", jest stosowane;
pojęcie zatrudnienia stanowiące podstawę PKBcr jest istotne do opracowywania PKBcr metodą opartą na wynikach i dochodach; wszystkie Państwa Członkowskie stosują przynajmniej jedno z tych dwóch podejść do PKBcr;
źródła demograficzne (spisy ludności, badania siły roboczej Wspólnoty) stanowią skuteczne sposoby uwiarygodnienia zatrudnienia, stanowiącego podstawę PKBcr;
dziewięć Państw Członkowskich przeprowadziło spisy ludności w 1990/91 r., a pozostałe Państwa Członkowskie były w stanie przedłożyć porównywalne dane oparte na rejestrach i/lub badaniach sondażowych;
od 1987 r. badania siły roboczej prowadzone są w spójny sposób w dwunastu Państwach Członkowskich;
bezpośrednie wywiady stosowane w badaniach siły roboczej mogą prowadzić, a w niektórych przypadkach rzeczywiście doprowadziły, do ujawnienia zatrudnienia wyższego od tego odnotowanego w spisach ludności;
we wszystkich Państwach Członkowskich istnieją systemy podatku dochodowego i podatku od wartości dodanej od osób prywatnych i przedsiębiorców wraz z odpowiednimi mechanizmami audytu podatkowego;
informacje uzyskane w ramach audytu podatkowego mogą być wykorzystywane w celu dokonania dostosowań dotyczących uchylania się od przekazywania danych podatkowych oraz przekazywania błędnych danych w ramach badań;
w niektórych Państwach Członkowskich informacje uzyskiwane w ramach audytu podatkowego są już obecnie wykorzystywane w tym celu;
zgodnie z zasadą pomocniczości środki mające na celu zwiększenie zakresu kompletności PNBcr są programami, które można skutecznie realizować jedynie na poziomie wspólnotowym; środki te będą stosowane w każdym Państwie Członkowskim z upoważnienia organów i instytucji odpowiadających za opracowywanie oficjalnych statystyk;
odbyto konsultacje z Komitetem ds. PNB i ten nie odrzucił środków przewidzianych w niniejszej decyzji,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
TYTUŁ I
Cel i zakres
Artykuł 1
1.
Celem niniejszej decyzji jest rozszerzenie zakresu kompletności PKNcr jako głównego składnika PNBcr Państw Członkowskich w odniesieniu do działalności gospodarczej w ramach granic wytyczonych dla produkcji w europejskim systemie zintegrowanych rachunków ekonomicznych (ESA).
Obejmuje to działalność gospodarczą, która jest legalna, ale nie jest prowadzona zgodnie z regulacjami w zakresie podatków i zabezpieczeń społecznych.
2.
Działalność gospodarcza, która jako taka jest nielegalna zgodnie z przepisami krajowymi, wykracza poza zakres środków przewidzianych w niniejszej dyrektywie.
3.
Pierwsze wyniki programów przewidzianych na mocy tytułów III, IV, V i VI są zintegrowane z szacunkami PNB Państw Członkowskich nie później niż do 30 września 1995 r.
TYTUŁ II
Definicja pojęć
Artykuł 2
Szacunki PNB i PKB są wyczerpujące, gdy obejmują nie tylko produkcję, podstawowe dochody i wydatki bezpośrednio zaobserwowane w badaniach statystycznych lub ewidencji administracyjnej, lecz również produkcję, podstawowe dochody i wydatki, które nie są bezpośrednio zaobserwowane.
Ta ostatnia grupa dotyczy między innymi jednego lub kilku z następujących zjawisk:
- nieuwzględnianie w ewidencji statystycznej zarejestrowanych i gospodarczo czynnych jednostek,
- uchylanie się od płacenia podatków i/lub składek na ubezpieczenie społeczne,
- zwolnienie z obowiązku przedstawiania informacji organom podatkowym i władzom w zakresie zabezpieczenia społecznego.
Nieuwzględnianie w ewidencji statystycznej obejmuje niewpisanie do ewidencji statystycznej czynnych gospodarczo jednostek, które zarejestrowane są w organach podatkowych lub władzach w zakresie zabezpieczenia społecznego, a odpowiednikiem takiej sytuacji jest utrzymywanie w ewidencji statystycznej jednostek, które nie są już gospodarczo czynne.
Uchylanie się od płacenia podatków i składek na ubezpieczenie społeczne obejmuje składanie organom podatkowym lub władzom danych, które zawierają opuszczenia lub są sfałszowane oraz nieskładanie obowiązkowych deklaracji podatkowych lub deklaracji dotyczących ubezpieczeń społecznych, na przykład przez nielegalnie działające jednostki produkcyjne.
Zwolnienie z obowiązku składania informacji organom podatkowym i władzom w zakresie zabezpieczenia społecznego związane jest między innymi z minimalnymi progami w zakresie obowiązkowej rejestracji niektórych działań czy transakcji.
Obejmuje to zwolnienie dla szczególnych grup osób lub przedsiębiorstw oraz składanie częściowych deklaracji, co nie narusza regulacji dotyczących funkcjonowania systemu podatkowego i systemu ubezpieczeń społecznych.
Zatrudnienie rozumie się jako krajową ludność czynną zawodowo zgodnie z ust. 808–814 ESA.
TYTUŁ III
Opis obliczeń i korekt zapewniających kompletność aktualnych szacunków PNB
Artykuł 3
Państwa Członkowskie sporządzają opis wszystkich obliczeń i korekt uznanych za takie, które ujmują produkcję, podstawowe dochody i wydatki, które nie są bezpośrednio możliwe do zaobserwowania zgodnie z art. 2.
Obliczenia i korekty są dokonywane na podstawie albo wyraźnych albo ukrytych przesłanek.
Przykła- dami korekt dokonywanych na podstawie ukrytych przesłanek są obliczenia i szacunki cen hurtowych uzyskiwane od strony popytu poprzez badania nabywców towarów i usług.
Opisy w miarę możliwości przedstawiają strukturę korekt i obliczeń w następującym podziale:
1. nieuwzględnianie w ewidencji statystycznej zarejestrowanych i gospodarczo czynnych jednostek;
2. uchylanie się od płacenia podatków i/lub składek na ubezpieczenia społeczne:
2.1. jednostki produkcji działające nielegalnie;
2.2. inne formy uchylania się od przekazywania danych, w szczególności przekazywanie błędnych danych lub nieprzekazywanie danych przez zarejestrowane przedsiębiorstwa;
3. zwolnienie z rejestracji w organach fiskalnych lub władzach odpowiadających za zabezpieczenie społeczne:
3.1. ze względu na dolne progi dotyczące rejestracji;
3.2. inne przyczyny zwolnienia z rejestracji.
Opis dotyczy ostatniego roku, dla którego dostępne są ostateczne szacunki.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie stosujące do PKB podejście oparte na wynikach sporządzają tabelę wszystkich korekt i obliczeń według działów NACE-CLIO R44 lub, jeśli to nie jest możliwe, na poziomie agregacji stosowanym w swoich obliczeniach i przynajmniej na poziomie NACE-CLIO R25 (patrz ESA, sekcja dotycząca klasyfikacji i kodów).
W tabeli:
- opisuje się rodzaj korekty (na przykład przyczyna korekty oraz czy jest to korekta wynikająca z przesłanek ukrytych czy wyraźnych, wielkość rejestracji, próg itp.),
- opisuje się źródło(-a) danych wykorzystanych do korekty (rodzaj, rok, związek z zakresem działalności w klasie NACE-CLIO),
- opisuje się metodę obliczeń (stosowane zmienne, założenia, konkretny przykład metody obliczeń),
- w odniesieniu do korekt dokonywanych na podstawie wyraźnych przesłanek: wskazuje się wartość korekty w liczbach bezwzględnych i jako procent wartości dodanej brutto (w odniesieniu do której powinno się stosować ostateczny szacunek uzyskany po wszystkich modyfikacjach i po zintegrowaniu),
- w odniesieniu do korekt dokonywanych na podstawie ukrytych przesłanek: wyjaśnia się, dlaczego mają one być uznane za ten rodzaj korekty oraz, jeśli to możliwe, przedstawia się dowody potwierdzające zasadność przyjętych założeń.
Wzór tej tabeli jest określony w załączniku I.
Artykuł 5
Państwa Członkowskie stosujące do PKB podejście oparte na dochodach ustalają opis wszystkich takich korekt i obliczeń w odniesieniu do wynagrodzeń pracowników, nadwyżki operacyjnej brutto niestowarzyszonych przedsiębiorstw i nadwyżki operacyjnej brutto stowarzyszonych przedsiębiorstw.
W tabeli stosowanej do tego opisu, w przekroju według sektorów lub działów, przedstawia się:
- rodzaj korekty (jak określono w art. 4),
- źródła danych do korekty (jak określono w art. 4),
- metody obliczania (jak określono w art. 4),
- w odniesieniu do korekt dokonywanych na podstawie wyraźnych przesłanek: wielkość bezwzględną i względną (jak określono w art. 4),
- w odniesieniu do korekt dokonywanych na podstawie ukrytych przesłanek: uzasadnienie (jak określono w art. 4).
Wzór tej tabeli jest określony w załączniku II.
Artykuł 6
Państwa Członkowskie stosujące do PKB podejście oparte na wydatkach przygotowują we wszystkich przypadkach gdy dane o wydatkach są oparte na sprzedaży lub zakupach dokonywanych przez jednostki produkcji (na przykład sprzedaż lub zakupy detaliczne dóbr inwestycyjnych dokonywane przez producentów), opis wszystkich takich korekt i obliczeń.
W tabeli stosowanej do tego opisu przedstawia się następujące dane na poziomie agregacji stosowanej w obliczeniach:
- rodzaj korekty (jak określono w art. 4),
- źródła danych w odniesieniu do korekty (jak określono w art. 4),
- metoda obliczania (jak określono w art. 4),
- w odniesieniu do korekt dokonywanych na podstawie wyraźnych przesłanek: wielkość bezwzględna i względna korekty, przy czym wielkość wyrażona jest jako procent wydatków (w odniesieniu do których stosowany będzie ostateczny szacunek po wszystkich modyfikacjach),
- w odniesieniu do korekt dokonywanych na podstawie ukrytych przesłanek: uzasadnienie (jak określono w art. 4).
Wzór tej tabeli jest określony w załączniku III.
Artykuł 7
Jeżeli w ramach szacowania PNB nie wprowadza się żadnych korekt lub wprowadza się jedynie częściowe korekty z tytułu nieuwzględniania jednostek w ewidencji, uchylania się od płatności czy zwolnienia z obowiązku rejestracji, Państwa Członkowskie przedkładają wnioski dotyczące programu działań służących naprawie tych niedostatków.
Artykuł 8
Wszelkie informacje określone w art. 3–7 przesyła się do Urzędu Statystycznego Wspólnot Europejskich nie później niż do 30 czerwca 1994 r.
Są one omawiane przez Komitet ds. PNB w drugiej połowie 1994 r.
TYTUŁ IV
Uwiarygodnianie zatrudnienia stanowiącego podstawę aktualnych szacunków PNB
Artykuł 9
Państwa Członkowskie porównują dane o zatrudnieniu według źródeł demograficznych z zatrudnieniem stanowiącym podstawę aktualnych szacunków PNB.
Pojęcie zatrudnienia, które ma być zastosowane oznacza krajową ludność czynną zawodowo.
Jeżeli źródło danych demograficznych nie jest zgodne z tym pojęciem zatrudnienia, najpierw sporządza się tabelę, która wskazuje modyfikacje, które mają być dokonane w celu osiągnięcia takiej zgodności.
W tabeli wskazuje się, zależnie od możliwości i zgodnie z praktyką krajową:
- przyczynę modyfikacji,
- źródła danych wykorzystane do celów modyfikacji i ich główne cechy,
- metodę obliczania (zmienne, założenia i konkretny przykład obliczenia),
- wielkość modyfikacji (wielkość bezwzględna i jako procent wielkości siły roboczej).
Wzór tej tabeli jest określony w załączniku IV.
W przypadku danych z badań siły roboczej należy dokonać modyfikacji dotyczących na przykład osób mieszkających w gospodarstwach jednostek instytucjonalnych i pracowników transgranicznych.
Z uwagi na to, że badanie siły roboczej jest badaniem sondażowym procedura dochodzenia do łącznej wielkości dla całego kraju także powinna być opisana (źródła danych i metoda obliczania).
Państwa Członkowskie proszone są o przekazywanie informacji dotyczących marginesów błędów w spisach ludności i badaniach siły roboczej.
Tabele są również sporządzane w celu przedstawienia modyfikacji w przekroju według działów.
Klasyfikacją, która ma być stosowana jest NACE-CLIO R44 w odniesieniu do usług i NACE-CLIO R25 w odniesieniu do innych działów.
Wzór tej tabeli jest określony w załączniku V.
Artykuł 10
W odniesieniu do 1990 r. lub 1991 r. Państwa Członkowskie sporządzają w przekroju według działów tabele przedstawiające łączną liczbę pracowników i osób pracujących na własny rachunek zgodnie ze spisem ludności, badaniami siły roboczej i rachunkami narodowymi.
Klasyfikacją, która ma być stosowana jest NACE-CLIO R44 w odniesieniu do usług i NACE-CLIO R25 w odniesieniu do innych działów.
Należy opisać źródło danych o zatrudnieniu stanowiących podstawę rachunków narodowych oraz sposób ich powiązania z danymi dotyczącymi wartości dodanej i dochodu czynników produkcji.
Dane z badań siły roboczej określają:
- zatrudnienie pracowników w pełnym i niepełnym wymiarze,
- liczbę pierwszych miejsc pracy,
- średnią liczbę godzin przepracowanych w pierwszym miejscu pracy,
- liczbę drugich miejsc pracy,
- średnią liczbę godzin przepracowanych w drugim miejscu pracy,
- wymiar czasu pracy w pierwszych i drugich miejscach pracy w odniesieniu do pełnego wymiaru czasu pracy.
Wzór tej tabeli jest określony w załączniku VI.
Ponadto przekazuje się wszelkie dostępne oficjalne szacunki dotyczące liczby nielegalnych imigrantów i ich działalności.
Opisuje się przeliczanie liczby miejsc pracy w odniesieniu do pełnego wymiaru czasu pracy.
Opis taki zawiera źródła danych, zmienne, założenia i konkretny przykład obliczenia odniesienia do pełnego wymiaru czasu pracy.
Przeliczenie uwzględnia takie zjawiska jak prace tymczasowe, prace sezonowe, praktykantów i nielegalnych imigrantów.
Jeżeli w przypadku niektórych rodzajów działalności gospodarczej pojawią się znaczące różnice, Państwa Członkowskie przekazują wymagane informacje na najbardziej szczegółowym poziomie krajowej klasyfikacji działalności gospodarczej.
Artykuł 11
Państwa Członkowskie dysponujące spisem miejsc pracy, rozszerzonymi badaniami siły roboczej, badaniami budżetu czasu, badaniami szczególnie ukierunkowanymi na wydatki gospodarstw domowych lub wszelkimi innymi danymi rzucającymi światło na zatrudnienie, w szczególności na działalność dodatkową, mogą przekazać uzupełniające tabele zawierające takie informacje.
W szczególności:
- Państwa Członkowskie, w których dostępne są spisy miejsc pracy (zsumowanie miejsc pracy w oparciu o rejestr) mogą przygotować w przekroju według działów tabelę przedstawiającą liczbę miejsc prac zajmowanych przez pracowników i osoby pracujące na własny rachunek zgodnie z tym spisem miejsc pracy,
- Państwa Członkowskie, które prowadzą rozszerzone badania siły roboczej z pytaniami uzupełniającymi, badania budżetu czasu lub badania szczególnie ukierunkowane na wydatki gospodarstw domowych mogą sporządzić tabele przedstawiające liczbę drugich miejsc pracy, która wynika z tych źródeł.
Artykuł 12
Informacje, wskazane w art. 9, 10 i 11 przesyła się do Urzędu Statystycznego Wspólnot Europejskich, nie później niż do 30 czerwca 1994 r.
Są one omawiane przez Komitet ds. PNB w drugiej połowie 1994 r.
TYTUŁ V
Opis regulacji i statystycznych korekt dotyczących dochodów w naturze oraz napiwków lub gratyfikacji
Artykuł 13
1.
Państwa Członkowskie sporządzają przegląd obowiązujących reguł podatkowych dotyczących każdej z następujących pozycji:
- samochody służbowe używane do celów prywatnych,
- wkład pracowników w koszty bieżące stołówek, w tym koszt podawanej żywności oraz wynagrodzenia pracowników stołówki, z wyłączeniem opłat za czynsz, sprzątanie, ogrzewanie, energię elektryczną oraz innych kosztów związanych z utrzymaniem pomieszczeń,
- bony na posiłki zapewniane pracownikom przez pracodawców,
- wyżywienie i zakwaterowanie zapewniane pracownikom nieodpłatnie bądź po obniżonych cenach w hotelach, zakładach gastronomicznych i gospodarstwach rolnych,
- mieszkania udostępniane pracownikom bez obowiązku opłacania czynszu lub udostępniane za czynsz niższy od rynkowego,
- wartość odsetek, z których rezygnują pracodawcy, w przypadku gdy zapewniają pracownikom pożyczki przy obniżonej lub nawet zerowej stopie procentowej,
- bilety na podróż udostępniane pracownikom nieodpłatnie bądź po obniżonych cenach,
- energia elektryczna i węgiel dostarczany pracownikom nieodpłatnie bądź po obniżonych cenach,
- bezpłatny telefon (w domu),
- konsumpcja własnych towarów i usług, którymi handluje dana jednostka,
- wszelkie inne pozycje, które są ilościowo istotne.
W przypadku każdej z tych pozycji Państwa Członkowskie określają procedury stosowane w celu zapewnienia, aby zarówno część, która jest dochodem do opodatkowania, jak i część zwolniona z opodatkowania były uznane za wynagrodzenie pracowników lub nadwyżkę operacyjna brutto przedsiębiorstw niestowarzyszonych (a nie jako zużycie pośrednie).
Jeżeli w ramach poszczególnych pozycji dokonuje się korekt, opisuje się metodę obliczeń i wielkość korekty.
2.
Państwa Członkowskie porównują swoje szacunki dochodów w naturze z wynikami dokonywanych co cztery lata wspólnotowych badań kosztów siły roboczej, ponieważ badania te zawierają również informacje dotyczące dochodów w naturze.
Porównanie to jest opisane przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 14
Opisuje się obliczenia stosowane w odniesieniu do napiwków i gratyfikacji.
Obejmuje to główne cechy wykorzystanych źródeł danych (rodzaj, rok itp.).
Artykuł 15
Jeżeli z opisów określonych w art. 13 i 14 wyraźnie wynika, że jakikolwiek z wymienionych składników dochodów w naturze lub napiwków czy gratyfikacji nie jest w odpowiedni sposób uznawany przy obliczaniu PNB, Państwa Członkowskie przedkładają wnioski dotyczące uwzględnienia tej części dochodu.
Artykuł 16
Opisy i wnioski są przedkładane Urzędowi Statystycznemu Wspólnot Europejskich nie później niż do 30 czerwca 1994 r.
Są one omawiane przez Komitet ds. PNB w drugiej połowie 1994 r.
TYTUŁ VI
Badanie wykorzystania informacji z audytów podatkowych w celu zwiększenia zakresu kompletności szacunków PNB
Artykuł 17
Nie później niż do 30 czerwca 1994 r. Państwa Członkowskie przedkładają Urzędowi Statystycznemu Wspólnot Europejskich sprawozdanie w sprawie możliwości wykorzystania audytów podatkowych w celu zwiększenia zakresu kompletności szacunków PNB.
Sprawozdanie obejmuje w szczególności:
- rodzaj dostępnych informacji (czy audyty przeprowadzane są nieregularnie czy regularnie, w jakich latach, kryteria wyboru jednostek podlegających audytowi i stosowane zmienne),
- dostępność tych informacji. Obejmuje to obliczenia, które mogłyby być przeprowadzane przez urzędy statystyczne uzyskujące dostęp do anonimowych danych z rejestrów podatkowych. Obejmuje to również obliczenia, które ze względu na regulacje w zakresie ochrony danych musiałyby być przeprowadzane przez organy podatkowe,
- przydatność tych informacji do zwiększenia zakresu kompletności szacunków PNB Państw Członkowskich.
Sprawozdania te są omawiane przez Komitet ds. PNB w drugiej połowie 1994 r.
Artykuł 18
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 21 marca 1994 r.
zmieniająca decyzję 77/270/Euratom, upoważniającą Komisję do zaciągania pożyczek Euratomu w celu przyczynienia się do finansowania wymaganego dla poprawy stopnia bezpieczeństwa i wydajności elektrowni atomowych w niektórych państwach trzecich
(94/179/Euratom)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 1, 2, 172 i 203,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: Europejska Wspólnota Energii Atomowej została utworzona w celu określenia warunków bezpieczeństwa, niezbędnych dla wyeliminowania ryzyka dla życia i zdrowia publicznego; Państwa Członkowskie wyraziły chęć połączenia się w swych wysiłkach z innymi krajami i współpracy z międzynarodowymi organizacjami, którym zależy na pokojowym rozwoju energii atomowej;
Wspólnota i jej Państwa Członkowskie postanowiły podjąć wspólne wysiłki na szczeblu G-24 w celu wsparcia procesu reform podjętych przez kraje Europy Środkowej i Wschodniej oraz przez Wspólnotę Niepodległych Państw (WNP) i postanowiły udzielić tym państwom pomocy finansowej; stosowne jest, by uczynić ten proces bardziej efektywnym, wezwanie do współpracy innych organów międzynarodowych powołanych do tego celu, by zapobiec rozproszeniu niezbędnej siły roboczej i zasobów;
w celu poprawy bezpieczeństwa nuklearnego w Europie Środkowej i Wschodniej oraz w WNP istnieje zapotrzebowanie na spójną, długoterminową strategię uwzględniającą czynniki technologiczne, kulturę i zwyczaje związane z bezpieczeństwem oraz ogólny bilans energetyczny dla każdego z zainteresowanych państw;
niektóre z tych państw posiadają instalacje atomowe, których poziom bezpieczeństwa jest nieodpowiedni i których działanie może mieć silny wpływ na cały kontynent; państwa te są zdecydowane na dalsze używanie energii atomowej;
bezpieczeństwo atomowe musi być rozpatrywane jako część całego problemu opcji energetycznych w Europie Środkowej i Wschodniej oraz w WNP, odnoszące się w tym kontekście do sprawozdania sporządzonego w czerwcu 1993 r. wspólnie z Bankiem Światowym, Międzynarodową Agencją Atomową (IEA) i Europejskim Bankiem Odbudowy i Rozwoju;
stosowne jest naleganie, aby na wszystkie kraje dysponujące elektrowniami atomowymi nałożony był obowiązek ratyfikowania międzynarodowych konwencji dotyczących odpowiedzialności cywilnej lub, w charakterze przejściowym, przyjęcia środków wiążących o równorzędnej mocy;
Wspólnota ma obowiązek zastosowania koniecznych środków umożliwiających jej spełnienie oczekiwań obywateli Państw Członkowskich odnośnie do bezpieczeństwa i jakości środowiska naturalnego; w szczególności podjąć należy w niektórych krajach Europy Środkowej i Wschodniej oraz w WNP kroki mające na celu zmodyfikowanie niektórych istniejących instalacji nuklearnych lub, w razie potrzeby, demontaż tych, które ze względów technicznych lub ekonomicznych nie mogą być zmodyfikowane;
rozpoczęte przez Wspólnotę projekty w ramach programów Phare i Tacis, mające na celu podniesienie poziomu bezpieczeństwa instalacji nuklearnych, obejmują między innymi badania skierowane na identyfikację mniej rozwiniętych obszarów i zastosowanie środków korygujących; rezultatem pomocy technicznej będą propozycje programów modyfikacji niektórych działających lub budowanych instalacji nuklearnych oraz zamknięcia i demontaż innych; wykonanie tych działań leży w interesie Wspólnoty;
poziom inwestycji wymaganych dla podniesienia jakości instalacji nuklearnych w niektórych państwach Europy Środkowej i Wschodniej oraz w niektórych państwach WNP jest tak wysoki, że państwa te nie są w stanie ich podjąć, mimo że problemy wymagają natychmiastowych rozwiązań;
należy wykorzystać znaczną ilość dostępnych środków finansowych; w tym celu decyzja 77/270/Euratom [3] upoważniająca Komisję do zaciągania pożyczek w ramach Euratom dla sfinansowania inwestycji w sektorze energii atomowej powinna zostać zmieniona tak, aby zasięg tej decyzji rozszerzyć na niektóre kraje zaangażowane w program Phare i niektóre państwa WNP, co umożliwi polepszenie bezpieczeństwa i wydajności ich elektrowni atomowych oraz ochronę człowieka i środowiska naturalnego;
decyzją 77/271/Euratom [4] górna granica pożyczki dla Euratom została ustalona na poziomie 4000 milionów ECU, zważywszy, że do dnia 31 grudnia 1991 r. 2876 milionów ECU z tego limitu zostało już wydane; z uwagi na zwolnienie tempa w sektorze energii atomowej i zmiany w polityce energii atomowej niektórych Państw Członkowskich nie będzie przez najbliższych klika lat dużego zapotrzebowania na pozostałą sumę we wspólnotowych projektach energii atomowej;
kraje przyjmujące pożyczkę będą poręczycielami pożyczek udzielanych na mocy niniejszej decyzji; gdy będzie to stosowne, przewidziane będą inne zabezpieczenia pierwszej klasy;
kwestia przeznaczania finansów na bezpieczeństwo jest nierozdzielna ze spójną strategią opcji energetycznych;
krótkoterminowe środki muszą zostać zastąpione przez średnio- i długookresowe pożyczki, zgodnie ze spójną strategią umożliwiającą, w szczególności, zastępowanie i demontaż najbardziej zawodnych elektrowni atomowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł jedyny
Artykuł 1 decyzji 77/270/Euratom otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
Komisja zostaje niniejszym upoważniona do zaciągania pożyczek w imieniu Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej (EURATOM) w ramach kwot ustalonych przez Radę, a dochody uzyskane z tego tytułu będą przeznaczane, w formie kredytów, na finansowanie, w ramach Wspólnoty, projektów inwestycyjnych dotyczących przemysłowej produkcji energii elektrycznej w elektrowniach jądrowych i przemysłowych urządzeń cyklu paliwowego.
Komisja będzie miała też prawo, w ramach tych samych kwot, do pobierania pożyczek, z których dochody będą przeznaczane, w formie kredytów, na finansowanie projektów mających na celu zwiększenie bezpieczeństwa i wydajności elektrowni atomowych w wymienionych w Załączniku państwach trzecich.
W celu uzyskania wsparcia projekty te muszą:
- być związane z elektrowniami atomowymi lub instalacjami atomowymi w atomowym cyklu paliwowym, które działają lub dopiero powstają, bądź z demontażem instalacji w przypadkach, gdy modyfikacja jest nieuzasadniona ze względów technicznych lub ekonomicznych,
- mieć wszystkie wymagane zgody na poziomie krajowym, w szczególności zgodę organów bezpieczeństwa,
- cieszyć się pozytywną opinią Komisji pod względem technicznym i ekonomicznym.
Komisja może pożyczać jedynie w granicach określanych przez sumę kredytu, o jaki ją proszono.
Operacje pobierania i odpowiadające im operacje udzielania pożyczek będą denominowane w tej samej walucie i będą przeprowadzane na jednakowych warunkach odnośnie do spłaty kwot zasadniczych i odsetek.
Koszty poniesione przez Wspólnotę przy zamykaniu i wykonywaniu każdej operacji będą pokryte przez odbierające przedsiębiorstwa" .
Decyzja Rady
z dnia 24 stycznia 1994 r.
dotycząca zawarcia porozumienia między Wspólnotą Europejską a Australią w sprawie handlu winem
(94/184/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: zawarcie porozumienia, negocjowanego między Wspólnotą Europejską a Australią, w sprawie handlu winem, ułatwi i wesprze handel winem między Umawiającymi się Stronami; dlatego pożądane jest zatwierdzenie tego porozumienia;
w celu ułatwienia wykonania niektórych postanowień porozumienia Komisja powinna zostać upoważniona do wprowadzania niezbędnych dostosowań technicznych, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 83 rozporządzenia Rady (EWG) nr 822/87 z dnia 16 marca 1987 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [1];
ponieważ postanowienia niniejszego porozumienia są bezpośrednio powiązane ze środkami objętymi przez wspólną politykę rolną, w szczególności przez reguły wspólnotowe dotyczące wina i uprawy winorośli, niniejsze porozumienie musi zostać zawarte na poziomie wspólnotowym,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Porozumienie między Wspólnotą Europejską a Australią w sprawie handlu winem oraz protokół i dołączona do niego wymiana listów zostają niniejszym zatwierdzone w imieniu Wspólnoty Europejskiej.
Tekst dokumentów określonych w ust. 1 jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady jest niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby uprawnionej do podpisania porozumienia, aby stało się ono wiążące dla Wspólnoty oraz do złożenia dokumentu uzgodnień przez Wspólnotę.
Przewodniczący Rady dokonuje notyfikacji przewidzianej w art. 28 ust. 1 porozumienia.
Artykuł 3
Dla celów art. 17 ust. 2 porozumienia niniejszym upoważnia się Komisję do zawarcia niezbędnych aktów zmieniających porozumienie, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 83 rozporządzenia (EWG) nr 822/87.
Artykuł 4
Komisja, wspomagana przez przedstawicieli Państw Członkowskich, reprezentuje Wspólnotę we Wspólnym Komitecie ustanowionym przez art. 18 porozumienia.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Komisji
z dnia 18 marca 1994 r.
ustanawiająca wymagania dotyczące zdrowia zwierząt i świadectwo weterynaryjne dla przywozu osłonek zwierzęcych z państw trzecich
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(94/187/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/118/EWG z dnia 17 grudnia 1992 r. ustanawiającą warunki zdrowotne zwierząt i zdrowia publicznego regulujące handel i przywóz do Wspólnoty produktów nieobjętych wyżej wymienionymi warunkami ustanowionymi w szczególnych zasadach wspólnotowych, określonych w załączniku A (1) do dyrektywy 89/662/EWG oraz, w zakresie czynników chorobotwórczych, do dyrektywy 90/425/EWG [1], w szczególności jej art. 10 ust. 2 lit. a) i c),
a także mając na uwadze, co następuje:
rozdział 2 załącznika I wyżej wspomnianej dyrektywy dopuszcza przywóz osłonek zwierzęcych, które zostały poddane wymaganej obróbce, ze wszystkich państw trzecich;
należy ustanowić wymagania dotyczące zdrowia zwierząt i świadectwo weterynaryjne w celu zagwarantowania, że taka wymagana obróbka osłonek jest wykonywana;
uwzględniając ustanowienie nowych regulacji dotyczących świadectwa, należy przewidzieć pewien okres na ich wykonanie;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie zezwalają na przywóz z każdego państwa trzeciego osłonek zwierzęcych, którym towarzyszy świadectwo zdrowia ustanowione w Załączniku; składające się z pojedynczego arkusza i wypełniane co najmniej w jednym języku urzędowym Państwa Członkowskiego przeprowadzającego kontrolę przywozową.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 lipca 1994 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 7 kwietnia 1994 r.
ustanawiająca specjalne warunki regulujące przywóz produktów rybołówstwa i akwakultury pochodzących z Brazylii
(94/198/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania na rynek produktów rybołówstwa [1], w szczególności jej art. 11, a także mając na uwadze, co następuje:
grupa ekspertów Komisji przeprowadziła wizytę inspekcyjną w Brazylii w celu sprawdzenia warunków, w których produkty rybołówstwa są produkowane, składowane i wysyłane do Wspólnoty;
przepisy ustawodawstwa brazylijskiego w zakresie kontroli zdrowotnej i monitorowania produktów rybołówstwa można uznać za równoważne z przepisami ustanowionymi w dyrektywie 91/493/EWG;
Federalna Służba Kontrolna (SIF), właściwy organ Brazylii, jest w stanie skutecznie weryfikować stosowanie w praktyce obowiązujących ustaw;
procedura otrzymywania świadectwa zdrowia, określona w art. 11 ust. 4 lit. a) dyrektywy 91/493/EWG, musi również obejmować definicję wzoru świadectwa, minimalne wymogi dotyczące języka(-ów), w jakich musi zostać sporządzone, oraz stanowisko osoby upoważnionej do jego podpisania;
zgodnie z art. 11 ust. 4 lit. b) dyrektywy 91/493/EWG na opakowaniach produktów rybołówstwa należy umieścić znak podający nazwę państwa trzeciego i numer zatwierdzenia zakładu pochodzenia;
zgodnie z art. 11 ust. 4 lit. c) dyrektywy 91/493/EWG należy sporządzić wykaz zatwierdzonych zakładów; wykaz taki musi zostać sporządzony na podstawie komunikatu z SIF do Komisji; zatem w gestii SIF leży zapewnienie zgodności z przepisami ustanowionymi w tym celu w art. 11 ust. 4 dyrektywy 91/493/EWG;
SIF złożył oficjalne zapewnienie dotyczące zgodności z przepisami ustanowionymi w rozdziale V Załącznika do dyrektywy 91/493/EWG oraz spełnienia wymogów równoważnych z wymogami ustanowionymi przez tę dyrektywę w odniesieniu do zatwierdzania zakładów;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Za właściwy organ w Brazylii do celów weryfikacji i poświadczania zgodności produktów rybołówstwa z wymogami dyrektywy 91/493/EWG uznaje się Federalną Służbę Kontrolną (SIF).
Artykuł 2
Produkty rybołówstwa pochodzące z Brazylii muszą spełniać następujące warunki:
1. Każdej przesyłce musi towarzyszyć numerowane oryginalne świadectwo zdrowia, należycie wypełnione, podpisane, opatrzone datą i składające się z pojedynczego arkuszua papieru zgodnie ze wzorem ustanowionym w załączniku A do niniejszej decyzji.
2. Produkty muszą pochodzić z zatwierdzonych zakładów wymienionych w załączniku B do niniejszej decyzji.
3. Z wyjątkiem mrożonych produktów rybołówstwa luzem oraz przeznaczonych do produkcji żywności konserwowanej, na wszystkich opakowaniach należy umieścić czytelny napis "Brazylia" oraz numer zatwierdzenia zakładu pochodzenia.
Artykuł 3
1.
Świadectwo określone w art. 2 ust. 1 musi zostać sporządzone w co najmniej jednym urzędowym języku Państwa Członkowskiego, w którym przeprowadzane są kontrole.
2.
Na świadectwie muszą widnieć nazwa, stanowisko i podpis przedstawiciela SIF oraz jego urzędowa pieczęć w kolorze innym niż pozostałe adnotacje na świadectwie.
Artykuł 4
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 czerwca 1994 r.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 7 kwietnia 1994 r.
ustanawiająca specjalne warunki regulujące przywóz produktów rybołówstwa i akwakultury pochodzących z Ekwadoru
(94/200/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa [1], w szczególności jej art. 11, a także mając na uwadze, co następuje:
grupa ekspertów Komisji przeprowadziła wizytę inspekcyjną w Ekwadorze w celu sprawdzenia warunków, w których produkty rybołówstwa są produkowane, składowane i wysyłane do Wspólnoty;
przepisy ustawodawstwa Ekwadoru w zakresie kontroli zdrowotnej i monitorowania produktów rybołówstwa można uznać za równoważne z przepisami ustanowionymi w dyrektywie 91/493/EWG;
Instituto Nacional de la Pesca (INP), właściwy organ Ekwadoru, jest w stanie skutecznie weryfikować stosowanie w praktyce obowiązujących ustaw;
procedura otrzymywania świadectwa zdrowia określona w art. 11 ust. 4 lit. a) dyrektywy 91/493/EWG musi również obejmować definicję wzoru świadectwa, minimalnych wymogów dotyczących języka(-ów), w jakim(-ch) musi zostać sporządzone, oraz stanowiska osoby upoważnionej do jego podpisania;
stosownie do art. 11 ust. 4 lit. b) dyrektywy 91/493/EWG na opakowaniach produktów rybołówstwa należy umieścić znak podający nazwę państwa trzeciego i numer zatwierdzenia zakładu pochodzenia;
stosownie do art. 11 ust. 4 lit. c) dyrektywy 91/493/EWG należy sporządzić wykaz zatwierdzonych zakładów; wykaz taki musi zostać sporządzony na podstawie komunikatu z INP do Komisji; zatem w gestii INP leży zapewnienie zgodności z przepisami ustanowionymi w tym celu w art. 11 ust. 4 dyrektywy 91/493/EWG;
INP złożył oficjalne zapewnienia dotyczące zgodności z przepisami ustanowionymi w Załączniku do dyrektywy 91/493/EWG rozdział V oraz dotyczące spełnienia wymagań równoważnych z wymaganiami ustanowionymi w tej dyrektywie w zakresie zatwierdzenia przedsiębiorstw;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W Ekwadorze za właściwy organ do celów weryfikacji i poświadczania zgodności produktów rybołówstwa z wymogami dyrektywy 91/493/EWG uznaje się Instituto Nacional de la Pesca (INP).
Artykuł 2
Produkty rybołówstwa pochodzące z Ekwadoru muszą spełniać następujące warunki:
1. Każdej przesyłce musi towarzyszyć numerowane oryginalne świadectwo zdrowia, należycie wypełnione, podpisane, opatrzone datą i składające się z pojedynczego arkuszu papieru zgodnie ze wzorem określonym w załączniku A do niniejszej decyzji;
2. Produkty muszą pochodzić z zatwierdzonych zakładów wymienionych w załączniku B do niniejszej decyzji;
3. Z wyjątkiem mrożonych produktów rybołówstwa luzem oraz przeznaczonych do produkcji żywności konserwowanej, na wszystkich opakowaniach należy umieścić czytelny napis "Ekwador" oraz numer zatwierdzenia zakładu pochodzenia.
Artykuł 3
1.
Świadectwo określone w art. 2 pkt 1 musi zostać sporządzone w co najmniej jednym języku urzędowym Państwa Członkowskiego, w którym przeprowadzane są kontrole.
2.
Na świadectwie musi widnieć nazwa, kompetencje i podpis przedstawiciela INP oraz jego urzędowa pieczęć, w kolorze innym niż pozostałe adnotacje umieszczone w świadectwie.
Artykuł 4
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 czerwca 1994 r.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Parlamentu Europejskiego
z dnia 9 marca 1994 r.
w sprawie przepisów i ogólnych warunków regulujących wykonywanie funkcji Rzecznika Praw Obywatelskich
(94/262/EWWiS, WE, Euratom)
PARLAMENT EUROPEJSKI,
uwzględniając Traktaty ustanawiające Wspólnoty Europejskie, w szczególności art. 138e ust. 4 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, art. 20d ust. 4 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Węgla i Stali, art. 107d ust. 4 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,
uwzględniając opinię Komisji,
uwzględniając zgodę Rady,
a także mając na uwadze, co następuje: przepisy i ogólne warunki regulujące wykonywanie funkcji Rzecznika Praw Obywatelskich powinny być ustanowione zgodnie z postanowieniami Traktatów ustanawiających Wspólnoty Europejskie;
należy ustanowić zarówno warunki, na których skarga możne być kierowana do Rzecznika Praw Obywatelskich, jak również związek pomiędzy wykonywaniem obowiązków Rzecznika Praw Obywatelskich i postępowaniem sądowym lub administracyjnym;
Rzecznik Praw Obywatelskich, który może również działać z własnej inicjatywy, musi mieć dostęp do wszystkich środków wymaganych do wykonywania jego obowiązków; w tym celu instytucje i organy wspólnotowe zobowiązane są dostarczać Rzecznikowi Praw Obywatelskich, na jego wniosek, wszelkie informacje, których od nich zażąda, chyba że istnieją należycie uzasadnione powody do zachowania tajemnicy i bez uszczerbku dla obowiązku nieujawniania takich informacji przez Rzecznika Praw Obywatelskich; władze Państw Członkowskich są zobowiązane dostarczać Rzecznikowi Praw Obywatelskich wszelkie niezbędne informacje, z zastrzeżeniem przypadków, gdy takie informacje objęte są przepisami ustawowymi lub wykonawczymi dotyczącymi zachowania tajemnicy albo przepisami zapobiegającymi ich ujawnieniu; jeżeli Rzecznik Praw Obywatelskich stwierdzi, że żądana pomoc nie nadchodzi, informuje o tym Parlament Europejski, który podejmie odpowiednie kroki;
konieczne jest ustanowienie procedur postępowania w przypadku, gdy dochodzenie Rzecznika Praw Obywatelskich ujawni przypadki niewłaściwego administrowania; należy również ustanowić przepisy dotyczące przedkładania przez Rzecznika Praw Obywatelskich wyczerpującego sprawozdania Parlamentowi Europejskiemu pod koniec każdej sesji rocznej;
Rzecznik i jego personel zobowiązani są do zachowania tajemnicy odnośnie do każdej informacji, którą uzyskali w trakcie wykonywania swych obowiązków; jednakże Rzecznik Praw Obywatelskich zobowiązany jest informować właściwe władze o faktach, które jego zdaniem mogą podlegać prawu karnemu i które w trakcie prowadzonego przez niego dochodzenia zwróciły jego uwagę;
przepisy umożliwiające współpracę pomiędzy Rzecznikiem Praw Obywatelskich a organami o tym samym charakterze w niektórych Państwach Członkowskich, zgodnie z właściwymi przepisami prawa krajowego, powinny zostać ustanowione;
mianowanie Rzecznika Praw Obywatelskich należy do Parlamentu Europejskiego na początku jego mandatu i na czas jego trwania, spośród osób, które są obywatelami Unii oraz dają wszelkie wymagane gwarancje niezależności i kompetencji;
należy ustanowić warunki zakończenia wykonywania funkcji przez Rzecznika Praw Obywatelskich;
Rzecznik Praw Obywatelskich musi wypełniać swe obowiązki w pełni niezależnie oraz uroczyście zobowiązać się do tego przed Trybunałem Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich w chwili obejmowania swoich obowiązków; należy określić działania niezgodne z zakresem obowiązków Rzecznika Praw Obywatelskich, jak również wynagrodzenie, przywileje i immunitety Rzecznika Praw Obywatelskich;
należy ustanowić przepisy dotyczące powołanych do jego pomocy urzędników i pracowników sekretariatu Rzecznika Praw Obywatelskich oraz jego budżetu; siedzibą Rzecznika Praw Obywatelskich będzie siedziba Parlamentu Europejskiego;
do Rzecznika Praw Obywatelskich należy przyjęcie przepisów wykonawczych do niniejszej decyzji; ponadto należy ustanowić niektóre przepisy przejściowe dla pierwszego Rzecznika Praw Obywatelskich, który zostanie mianowany po wejściu w życie Traktatu o Unii Europejskiej,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1. Przepisy i ogólne warunki regulujące wykonywanie funkcji Rzecznika Praw Obywatelskich są określone w niniejszej decyzji zgodnie z art. 138e ust. 4 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, art. 20d ust. 4 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Węgla i Stali oraz art. 107d ust. 4 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej.
2.
Rzecznik Praw Obywatelskich wykonuje swe funkcje zgodnie z kompetencjami przyznanymi instytucjom i organom wspólnotowym przez Traktaty.
3.
Rzecznik nie może interweniować w postępowaniach wszczętych przed sądem, nie może też kwestionować zasadności orzeczeń sądowych.
Artykuł 2
1.
W ramach wymienionych traktatów i warunków przez nie ustanowionych, Rzecznik Praw Obywatelskich pomaga ujawniać przypadki niewłaściwego administrowania w zakresie działań instytucji i organów wspólnotowych, z wyjątkiem Trybunału Sprawiedliwości oraz Sądu Pierwszej Instancji wykonujących swoje funkcje sądowe, oraz formułować zalecenia w celu jego zaprzestania.
Wszelkie działania jakichkolwiek innych władz czy osób nie mogą być przedmiotem skargi do Rzecznika Praw Obywatelskich
2.
Każdy obywatel Unii lub każda osoba fizyczna lub prawna mający miejsce zamieszkania lub mający swoją statutową siedzibę w Państwie Członkowskim Unii mogą, bezpośrednio lub za pośrednictwem członka Parlamentu Europejskiego, wnieść skargę do Rzecznika Praw Obywatelskich w odniesieniu do przypadku niewłaściwego administrowania w działaniach instytucji lub organów wspólnotowych, z wyjątkiem Trybunału Sprawiedliwości oraz Sądu Pierwszej Instancji wykonujących swoje funkcje sądowe.
Rzecznik Praw Obywatelskich informuje zainteresowaną instytucję lub organ natychmiast po otrzymaniu przez niego skargi.
3.
Skarga musi umożliwić identyfikację osoby składającej skargę oraz przedmiot skargi; osoba składająca skargę może żądać, aby jej skarga miała charakter poufny.
4.
Skargę wnosi się w terminie dwóch lat od daty stwierdzenia przez osobę ją składającą stanu faktycznego, który jest przedmiotem skargi, i musi ona być poprzedzona odpowiednimi działaniami administracyjnymi podjętymi w stosunku do zainteresowanych instytucji i organów.
5.
Rzecznik Praw Obywatelskich może doradzić osobie składającej skargę skierowanie jej do innych organów.
6.
Skargi przedłożone Rzecznikowi Praw Obywatelskich nie mają wpływu na terminy przewidziane dla odwołania w postępowaniu administracyjnym lub sądowym.
7.
W przypadku gdy Rzecznik Praw Obywatelskich w wyniku postępowania sądowego będącego w toku lub zakończonego w związku z przedstawionymi faktami musi uznać skargę za niedopuszczalną lub zakończyć jej rozpoznawanie, wyniki każdego dochodzenia dotychczas przez niego przeprowadzonego zostają zapisane bez dalszych czynności.
8.
Niedopuszczalne jest składanie Rzecznikowi Praw Obywatelskich skarg dotyczących stosunku pracy między instytucjami i organami wspólnotowymi a ich urzędnikami i innymi pracownikami, zanim wszystkie możliwości przedkładania wewnętrznych administracyjnych zażaleń i skarg, zwłaszcza procedur określonych w art. 90 ust. 1 i 2 Regulaminu Pracowniczego, zostaną wyczerpane przez zainteresowaną osobę oraz termin udzielenia odpowiedzi przez organy, do których wnioskowano, upłynie.
9.
Rzecznik Praw Obywatelskich jak najszybciej informuje osobę, która złożyła skargę, o działaniach, które podjął w jej sprawie.
Artykuł 3
1.
Rzecznik, z własnej inicjatywy lub w wyniku złożonej skargi, przeprowadza wszelkie dochodzenia, które uważa za uzasadnione do wyjaśnienia wszelkich podejrzeń o niewłaściwe administrowanie w działaniach instytucji i organów wspólnotowych.
Informuje on zainteresowane taką skargą instytucje lub organy, które mogą przedłożyć mu wszelkie użyteczne uwagi.
2.
Instytucje i organy Wspólnoty zobowiązane są dostarczyć Rzecznikowi Praw Obywatelskich wszelkie informacje, których od nich żądał, oraz umożliwić mu dostęp do odpowiednich akt.
Mogą odmówić tylko z należycie uzasadnionych przyczyn dotyczących zachowania tajemnicy.
Udostępniają mu one dokumenty pochodzące z Państwa Członkowskiego i zaklasyfikowane jako poufne na mocy przepisów ustawowych lub wykonawczych tylko w przypadku, gdy Państwo Członkowskie udzieliło wcześniej swej zgody.
Udostępniają mu one także inne dokumenty pochodzące z Państwa Członkowskiego po poinformowaniu zainteresowanego Państwa Członkowskiego.
W obu przypadkach Rzecznik Praw Obywatelskich, zgodnie z art. 4, nie może ujawniać treści takich dokumentów.
Urzędnicy i inni pracownicy instytucji i organów wspólnotowych muszą zeznawać na wniosek Rzecznika Praw Obywatelskich; wypowiadają się oni w imieniu oraz zgodnie z instrukcjami swoich zarządów i zobowiązani są przestrzegać tajemnicy zawodowej.
3.
Władze Państw Członkowskich zobowiązane są dostarczać Rzecznikowi Praw Obywatelskich, w każdym przypadku, gdy tego zażąda, za pośrednictwem stałych przedstawicielstw Państw Członkowskich przy Wspólnotach Europejskich, wszelkich informacji, które mogą pomóc wyjaśnić przypadki niewłaściwego administrowania przez instytucje i organy wspólnotowe, chyba że informacje te objęte są przepisami ustawowymi lub wykonawczymi dotyczącymi zachowania tajemnicy albo przepisami zapobiegającymi ich ujawnieniu.
Jednakże w ostatnim przypadku zainteresowane Państwo Członkowskie może udzielić informacji Rzecznikowi Praw Obywatelskich, pod warunkiem że zobowiąże się on do ich nieujawniania.
4.
W przypadku gdy Rzecznik Praw Obywatelskich stwierdza, że pomoc, o którą poprosił, nie nadchodzi, informuje o tym Parlament Europejski, który podejmuje odpowiednie kroki.
5.
W miarę możliwości Rzecznik Praw Obywatelskich poszukuje rozwiązania z zainteresowaną instytucją lub organem w celu wyeliminowania przypadku niewłaściwego administrowania i pozytywnego rozstrzygnięcia skargi.
6.
W przypadku gdy Rzecznik Praw Obywatelskich dowiaduje się o występowaniu niewłaściwego administrowania, informuje zainteresowaną instytucję lub organ i, w stosownym przypadku, formułuje wstępne zalecenia.
Poinformowana w ten sposób instytucja lub organ przesyła Rzecznikowi Praw Obywatelskich szczegółową opinię w ciągu trzech miesięcy.
7.
Rzecznik Praw Obywatelskich przesyła wówczas sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu, a także zainteresowanej instytucji lub organowi.
Może formułować zalecenia w swym sprawozdaniu.
Osoba składająca skargę jest informowana przez Rzecznika Praw Obywatelskich o wyniku przeprowadzonego dochodzenia, o opinii wydanej przez zainteresowaną instytucję lub organ oraz o wszelkich zaleceniach sformułowanych przez Rzecznika Praw Obywatelskich.
8.
Na koniec każdej sesji rocznej Rzecznik Praw Obywatelskich przedkłada Parlamentowi Europejskiemu sprawozdanie dotyczące wyników jego dochodzeń.
Artykuł 4
1.
Rzecznik Praw Obywatelskich i jego personel, do których stosują się art. 214 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, art. 47 ust. 2 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Węgla i Stali oraz art. 194 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, zobowiązani są nie ujawniać informacji lub dokumentów, które otrzymują w trakcie przeprowadzanego przez nich dochodzenia.
Zobowiązani są oni również do poufnego traktowania każdej informacji, która mogłaby wyrządzić szkodę osobie składającej skargę lub każdej innej zainteresowanej osobie, bez uszczerbku dla ust. 2.
2.
Jeżeli w trakcie przeprowadzanego dochodzenia dowiaduje się on o faktach, które jego zdaniem mogą mieć związek z prawem karnym, Rzecznik Praw Obywatelskich niezwłocznie powiadamia właściwe władze krajowe za pośrednictwem stałych przedstawicielstw Państw Członkowskich przy Wspólnotach Europejskich oraz, w stosownym przypadku, instytucję Wspólnoty posiadającą władzę zwierzchnią nad danym urzędnikiem lub pracownikiem, która może zastosować akapit drugi art. 18 Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich.
Rzecznik Praw Obywatelskich może również poinformować zainteresowaną instytucję lub organ wspólnotowy o faktach poddających w wątpliwość postępowanie członka ich personelu z dyscyplinarnego punktu widzenia.
Artykuł 5
Rzecznik Praw Obywatelskich może współpracować z organami jemu odpowiadającymi w niektórych Państwach Członkowskich, w zakresie, w jakim pomaga to jego dochodzeniom skuteczniej i lepiej chronić prawa i interesy osób wnoszących skargi, pod warunkiem że przestrzega on właściwego prawa krajowego.
Korzystając z takich środków, Rzecznik Praw Obywatelskich nie może żądać wglądu do dokumentów, do których nie miałby dostępu na mocy art. 3.
Artykuł 6
1.
Rzecznika Praw Obywatelskich mianuje Parlament Europejski po każdych wyborach do Parlamentu Europejskiego na okres jego kadencji.
Może on być mianowany ponownie.
2.
Rzecznika Praw Obywatelskich wybiera się spośród osób, które są obywatelami Unii, korzystają z pełni praw obywatelskich i politycznych, dają gwarancję niezależności oraz spełniają warunki wymagane przy sprawowaniu najwyższych urzędów sądowych w swoim kraju lub posiadają uznane kompetencje i doświadczenie, niezbędne do wykonywania funkcji Rzecznika Praw Obywatelskich.
Artykuł 7
1.
Rzecznik kończy wykonywanie swych funkcji wraz z końcem swojej kadencji, z powodu rezygnacji lub z powodu jego odwołania.
2.
Z wyjątkiem przypadku odwołania, Rzecznik Praw Obywatelskich wykonuje swoją funkcję do czasu wyznaczenia jego następcy.
3.
W przypadku wcześniejszego zakończenia wykonywania funkcji, następcę mianuje się w terminie trzech miesięcy od zwolnienia urzędu na okres pozostający do zakończenia kadencji parlamentarnej.
Artykuł 8
Rzecznik Praw Obywatelskich może zostać odwołany przez Trybunał Sprawiedliwości na żądanie Parlamentu Europejskiego, jeżeli nie spełnia już warunków koniecznych do wykonywania swych funkcji lub jeżeli jest winny poważnego uchybienia.
Artykuł 9
1.
Rzecznik Praw Obywatelskich wykonuje swe funkcje z zachowaniem pełnej niezależności, w interesie ogólnym Wspólnot i obywateli Unii.
W trakcie wykonywania swych funkcji nie zwraca się o instrukcje do ani ich nie przyjmuje od żadnego rządu lub innego organu.
Powstrzymuje się od wszelkich działań niezgodnych z charakterem jego funkcji.
2.
Obejmując swą funkcję, Rzecznik Praw Obywatelskich uroczyście zobowiązuje się przed Trybunałem Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich, że będzie wykonywać swe obowiązki w pełni niezależnie i bezstronnie oraz że w czasie swojej kadencji i po jej zakończeniu będzie przestrzegać zobowiązań, które z nich wynikają, w szczególności obowiązku uczciwego i roztropnego postępowania w odniesieniu do przyjmowania niektórych stanowisk lub korzyści po zakończeniu jego funkcji.
Artykuł 10
1.
W trakcie swej kadencji Rzecznik Praw Obywatelskich nie może sprawować żadnych innych funkcji politycznych lub administracyjnych lub podejmować żadnej innej zarobkowej lub niezarobkowej działalności zawodowej.
2.
Rzecznik Praw Obywatelskich ma tę samą rangę w zakresie wynagrodzenia, dodatków lub emerytury, jak sędzia w Trybunale Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich.
3.
Artykuły 12–15 oraz art. 18 Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich stosują się do Rzecznika Praw Obywatelskich oraz do urzędników i pracowników jego sekretariatu.
Artykuł 11
1.
Rzecznik Praw Obywatelskich wspierany jest przez sekretariat wraz z kierownikiem sekretariatu.
2.
Urzędnicy i pracownicy sekretariatu Rzecznika Praw Obywatelskich podlegają przepisom i zasadom mającym zastosowanie do innych pracowników Wspólnot Europejskich.
Ich liczbę określa się każdego roku w ramach procedury budżetowej [1].
3.
Pracownicy Wspólnot Europejskich i Państw Członkowskich mianowani do sekretariatu Rzecznika Praw Obywatelskich zostają oddelegowani w interesie służby, mając zagwarantowane automatyczne przywrócenie na stanowisko, które zajmowali w instytucji, która ich oddelegowała.
4.
W sprawach dotyczących jego personelu Rzecznik posiada taki sam status, jak instytucje w rozumieniu art. 1 Regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich.
Artykuł 12
Budżet Rzecznika Praw Obywatelskich załącza się do sekcji I (Parlament) budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich.
Artykuł 13
Siedzibą Rzecznika Praw Obywatelskich jest siedziba Parlamentu Europejskiego [2].
Artykuł 14
Rzecznik Praw Obywatelskich przyjmuje przepisy wykonawcze do niniejszej decyzji.
Artykuł 15
Pierwszy Rzecznik Praw Obywatelskich mianowany po wejściu w życie Traktatu o Unii Europejskiej jest mianowany na okres pozostający do zakończenia kadencji parlamentarnej.
Artykuł 16
Parlament Europejski przeznacza ze swego budżetu środki na personel i środki rzeczowe pozwalające pierwszemu Rzecznikowi Praw Obywatelskich wykonywać jego funkcje zaraz po mianowaniu.
Artykuł 17
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania.
Decyzja Komisji
z dnia 8 kwietnia 1994 r.
ustanawiająca specjalne warunki regulujące przywóz produktów rybołówstwa i akwakultury pochodzących z Kolumbii
(94/269/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania na rynek produktów rybołówstwa [1], w szczególności jej art. 11 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje: grupa ekspertów Komisji przeprowadziła wizytę inspekcyjną w Kolumbii w celu sprawdzenia warunków, w jakich produkty rybołówstwa są produkowane, składowane i wysyłane do Wspólnoty;
przepisy ustawodawstwa kolumbijskiego w zakresie kontroli zdrowotnej i monitorowania produktów rybołówstwa można uznać za równoważne z przepisami ustanowionymi w dyrektywie 91/493/EWG;
w Kolumbii Ministerstwo Zdrowia (Wydział ds. Środków Spożywczych) jest w stanie skutecznie weryfikować stosowanie w praktyce obowiązujących praw;
procedura uzyskiwania świadectwa zdrowia określona w art. 11 ust. 4 lit. a) dyrektywy 91/493/EWG musi również obejmować definicję wzoru świadectwa, minimalne wymagania w odniesieniu do języka(-ów), w którym(-ych) musi ono zostać sporządzone, oraz stanowisko osoby upoważnionej do jego podpisania;
zgodnie z art. 11 ust. 4 lit. b) dyrektywy 91/493/EWG na opakowaniach produktów rybołówstwa należy umieścić znak podający nazwę państwa trzeciego i numer zatwierdzenia zakładu pochodzenia;
stosownie do art. 11 ust. 4 lit. c) dyrektywy 91/493/EWG należy sporządzić wykaz zatwierdzonych przedsiębiorstw; wykaz musi zostać sporządzony na podstawie komunikatu z Ministerstwa Zdrowia Kolumbii do Komisji; dlatego Ministerstwo Zdrowia Kolumbii musi zapewnić zgodność z przepisami ustanowionymi w tym celu w art. 11 ust. 4 dyrektywy 91/493/EWG;
Ministerstwo Zdrowia Kolumbii dostarczyło urzędowych gwarancji w zakresie zgodności z przepisami ustanowionymi w rozdziale V Załącznika do dyrektywy 91/493/EWG oraz spełnienia wymagań równoważnych z wymaganiami ustanowionymi przez tę dyrektywę w odniesieniu do zatwierdzania zakładów;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Ministerstwo Zdrowia (Wydział ds. Środków Spożywczych) jest właściwym organem w Kolumbii do sprawdzania i poświadczania zgodności produktów rybołówstwa i akwakultury z wymaganiami dyrektywy 91/493/EWG.
Artykuł 2
Produkty rybołówstwa i akwakultury pochodzące z Kolumbii muszą spełniać następujące warunki:
1) każdej przesyłce musi towarzyszyć numerowany oryginał świadectwa zdrowia, właściwie wypełniony, podpisany z podaniem daty, składający się z jednego arkusza zgodnie z wzorem zamieszczonym w załączniku A do niniejszej decyzji;
2) produkty muszą pochodzić z zatwierdzonych zakładów wymienionych w załączniku B do niniejszej decyzji;
3) z wyjątkiem mrożonych produktów rybołówstwa w opakowaniu zbiorczym oraz przeznaczonych do wytwarzania żywności konserwowanej na wszystkich opakowaniach należy umieścić czytelny napis "Kolumbia" oraz numer zatwierdzenia zakładu pochodzenia.
Artykuł 3
1.
Świadectwo określone w art. 2 pkt 1 musi zostać sporządzone w co najmniej jednym urzędowym języku Państwa Członkowskiego, w którym przeprowadzane są kontrole.
2.
Świadectwa muszą zawierać nazwisko, funkcję i podpis przedstawiciela Ministerstwa Zdrowia Kolumbii oraz jego urzędową pieczęć, w kolorze innym niż pozostałe adnotacje na świadectwie.
Artykuł 4
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 czerwca 1994 r.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 18 kwietnia 1994 r.
dotycząca świadectw weterynaryjnych dla wprowadzania do obrotu w Zjednoczonym Królestwie oraz Irlandii psów i kotów niepochodzących z tych krajów
(94/273/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/65/EWG z dnia 13 lipca 1992 r. ustanawiającą warunki zdrowia zwierząt regulujące handel i przywóz do Wspólnoty zwierząt, nasienia, komórek jajowych i zarodków nieobjętych warunkami zdrowia zwierząt ustanowionymi w szczególnych zasadach Wspólnoty określonych w załączniku A pkt I do dyrektywy 90/425/EWG [1], w szczególności jej art. 10 ust. 3 lit. a) pkt vii),
a także mając na uwadze, co następuje:
należy ustanowić świadectwo weterynaryjne dla psów i kotów, które są wprowadzane do obrotu w Zjednoczonym Królestwie i Irlandii i które nie pochodzą z tych krajów;
zwierzęta te muszą spełniać odpowiednie, niezbędne warunki w zdrowia, odzwierciedlone w świadectwie i należycie poświadczone przez zatwierdzonego lekarza weterynarii;
zgodnie z art. 10 ust. 3 lit. a) pkt vii), psom i kotom musi towarzyszyć indywidualne zaświadczenie o szczepieniu;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Wzór świadectwa przewidziany w art. 10 ust. 3 lit. a) vii) dyrektywy 92/65/EWG zostaje ustanowiony w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 18 kwietnia 1994 r.
ustanawiająca system identyfikacji psów i kotów, które są wprowadzane do obrotu w Zjednoczonym Królestwie i Irlandii i nie pochodzą z tych krajów
(94/274/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/65/EWG z dnia 13 lipca 1992 r. ustanawiającą warunki zdrowia zwierząt regulujące handel i przywóz do Wspólnoty zwierząt, nasienia, komórek jajowych i zarodków nieobjętych warunkami zdrowia zwierząt ustanowionymi w szczególnych zasadach Wspólnoty określonych w załączniku A pkt I do dyrektywy 90/425/EWG [1], w szczególności jej art. 10 ust. 3 lit. a) iii),
a także mając na uwadze, co następuje:
należy ustanowić system identyfikacji psów i kotów, które są wprowadzane do obrotu w Zjednoczonym Królestwie i Irlandii i które nie pochodzą z tych krajów;
technologia identyfikacji elektronicznej psów i kotów oferuje tani, zabezpieczony przed nadużyciami i relatywnie bezbolesny system; w tych warunkach właściwym jest stosowanie elektronicznego systemu identyfikacji psów i kotów;
ze względu na różnorodność stosowanych systemów elektronicznych, właściciel lub handlowiec powinien być odpowiedzialny za wykazanie, w sposób zadowalający urzędowego lekarza weterynarii, że dany pies lub kot jest prawidłowo zidentyfikowany;
jako środek przejściowy, w oczekiwaniu na opracowanie norm międzynarodowych, właściwym jest zapewnienie aby stosowane systemy elektroniczne były systemami wykorzystywanymi w Państwach Członkowskich, z których pochodzą zwierzęta; sytuacja ta zostanie poddana przeglądowi w świetle postępu harmonizacji norm w zakresie elektronicznej identyfikacji psów i kotów;
niniejsza decyzja jest bez uszczerbku dla przyszłych decyzji, które mogą zostać podjęte w odniesieniu do przemieszczania zwierząt domowych we Wspólnocie, ze względu na to, że problemy stwarzane przez identyfikację zwierząt domowych mają inny charakter;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Stosowaną metodą identyfikacji psów i kotów, które są wprowadzane do obrotu w Zjednoczonym Królestwie i Irlandii, i które nie pochodzą z tych krajów, jest system elektroniczny.
Artykuł 2
1.
System elektroniczny, określony w art. 1 składa się z wszczepianego urządzenia odzewowego i musi być jednym z systemów stosowanych w Państwie Członkowskim pochodzenia psów i kotów.
2.
Państwa Członkowskie informują Komisję i siebie nawzajem o systemach elektronicznych stosowanych na ich terytorium do celów identyfikacji psów i kotów.
3.
Właściciel lub handlowiec jest odpowiedzialny za wykazanie, w sposób zadowalający urzędowego lekarza weterynarii, że dany pies lub kot jest prawidłowo zidentyfikowany.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 18 kwietnia 1994 r.
w sprawie uznania szczepionek przeciwko wściekliźnie
(94/275/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/65/EWG z dnia 13 lipca 1992 r. ustanawiającą warunki zdrowia zwierząt regulujące handel i przywóz do Wspólnoty zwierząt, nasienia, komórek jajowych i zarodków nieobjętych warunkami zdrowia zwierząt ustanowionymi w szczególnych zasadach Wspólnoty określonych w załączniku A pkt I do dyrektywy 90/425/EWG [1], w szczególności jej art. 10 ust. 2 lit. a) tiret trzecie i ust. 3 lit. b) ppkt i),
a także mając na uwadze, co następuje: należy uznać szczepionki przeciwko wściekliźnie, które są dopuszczone do stosowania u psów i kotów będących przedmiotem handlu między Państwami Członkowskimi, i które są dopuszczone do stosowania u psów i kotów w wieku powyżej trzech miesięcy, przeznaczonych do handlu między Państwami Członkowskimi, oraz w przypadku psów i kotów przeznaczonych do wprowadzenia do obrotu w Irlandii i Zjednoczonym Królestwie, niepochodzących z tych krajów;
zgodnie z art. 10 ust. 2 lit. a) tiret trzecie i ust. 3 lit. b) ppkt i), szczepionki takie muszą być szczepionkami inaktywowanymi z co najmniej jedną jednostką międzynarodową antygenu (norma WHO) mierzoną zgodnie z testem aktywności metodą opisaną w Farmakopei Europejskiej;
Decyzja rady
z dnia 19 kwietnia 1994 r.
w sprawie wspólnych działań przyjętych przez Radę na podstawie art. J ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej, dotycząca wsparcia procesu pokojowego na Bliskim Wschodzie
(94/276/WPZiB)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. J ust. 3 i J ust. 11,
uwzględniając ogólne wytyczne Rady Europejskiej z dnia 29 października 1993 r.,
uwzględniając ramy dla wspólnych działań uzgodnionych przez Radę Europejską w dniach 10 i 11 grudnia 1993 r.,
uwzględniając art. C Traktatu o Unii Europejskiej,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
a) Unia Europejska, w celu wypracowania konkluzji dotyczących powszechnego pokoju na Bliskim Wschodzie opartego na stosownych rezolucjach Rady Bezpieczeństwa ONZ, będzie:
- uczestniczyć w międzynarodowych spotkaniach zaakceptowanych przez strony w celu zagwarantowania pokoju, w kontekście procesu rozpoczętego w Madrycie,
- wykorzystywać swoje wpływy w celu zachęcenia wszystkich stron do bezwarunkowego wspierania procesu pokojowego na podstawie zaproszeń na konferencję w Madrycie i przyczyniać się do umocnienia demokracji i poszanowania praw człowieka,
- przyczyniać się do określenia przyszłego kształtu relacji między regionami w związku z pracami Grupy Roboczej Bezpieczeństwa Regionalnego i Kontroli Zbrojeń.
b) Unia Europejska będzie:
- rozwijać swą rolę w Komitecie Kontaktowym ad hoc, odpowiedzialnym za koordynację pomocy międzynarodowej dla terytoriów okupowanych,
- podtrzymywać swoją przywódczą rolę w Grupie Roboczej Regionalnego Rozwoju Gospodarczego (REDWG) oraz powiększać swój udział w innych grupach wielostronnych,
- rozważać dodatkowe sposoby przyczyniania się do rozwoju regionu.
c) Unia Europejska będzie:
- wprowadzać przedstawione stronom środki budowy zaufania,
- prowadzić na terenie państw arabskich działania dyplomatyczne mające na celu zakończenie bojkotu Izraela,
- dokładnie śledzić przyszłość osiedli izraelskich na terytoriach okupowanych oraz prowadzić dotyczące ich działania dyplomatyczne na terenie Izraela.
Artykuł 2
Zgodnie ze stosownymi procedurami Wspólnoty Rada dokona oceny propozycji przedłożonych przez Komisję w sprawie:
- szybkiego wdrożenia programów pomocy dla rozwoju terytoriów okupowanych i palestyńskiego budżetu operacyjnego, prowadząc szczegółowe konsultacje z Palestyńczykami i równie szczegółowo koordynując działania z innymi darczyńcami,
- zapewnienia pomocy, w ramach istniejących wytycznych, innym stronom dwustronnych negocjacji na drodze czynienia postępów w umacnianiu pokoju.
Artykuł 3
W celu aktywnego i pilnego przyczynienia się do stworzenia Oddziału Policji Palestyńskiej:
a) Unia Europejska udzieli pomocy;
b) prezydencja w ścisłej współpracy z Komisją usprawnią współdziałanie poprzez wymianę między Państwami Członkowskimi informacji o ich dwustronnej pomocy;
c) fundusze o maksymalnej wielkości 10 mln ECU, dostępne z budżetu Wspólnoty, zostaną wykorzystane w sytuacjach nagłych w celu udzielenia pomocy w tworzeniu Oddziału Policji Palestyńskiej;
Artykuł 4
Unia Europejska będzie, na prośbę stron, uczestniczyła w ochronie narodu palestyńskiego przez czasową obecność obserwatorów międzynarodowych na terenach okupowanych, jak wymaga tego rezolucja Rady Bezpieczeństwa nr 904 (1994).
Działania operacyjne i finansowe wynikające z niniejszego artykułu stanowią przedmiot oddzielnej i specjalnej decyzji Rady.
Artykuł 5
Unia Europejska, na prośbę stron, wprowadzi skoordynowany program pomocy w przygotowywaniu i obserwowaniu wyborów na terytoriach okupowanych, zapowiedzianych w Deklaracji Zasad z dnia 13 września 1993 r.
Dokładne działania operacyjne i finansowe będą przedmiotem oddzielnej decyzji Rady po osiągnięciu porozumienia pomiędzy Izraelem i Organizacją Wyzwolenia Palestyny w sprawie przygotowań do wyborów.
Parlament Europejski jest zaproszony do uczestniczenia w tych przygotowaniach.
Artykuł 6
Unia Europejska potwierdza swoją chęć podjęcia dalszych decyzji operacyjnych w sprawie tychże wspólnych działań, zgodnie z przebiegiem procesu pokojowego.
Artykuł 7
Niniejsza decyzja wchodzi w życie dnia 19 kwietnia 1994 r.
Artykuł 8
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym.
Decyzja Rady
z dnia 20 grudnia 1993 r.
w sprawie tymczasowego stosowania niektórych umów i protokołów w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a niektórymi państwami trzecimi (Albanią, Armenią, Azerbejdżanem, Białorusią, Bułgarią, Republiką Czeską, Gruzją, Kazachstanem, Kirgistanem, Łotwą, Litwą, Mołdową, Mongolią, Rumunią, Federacją Rosyjską, Republiką Słowacką, Słowenią, Tadżykistanem, Turkmenistanem, Ukrainą, Uzbekistanem)
(94/277/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113 w powiązaniu z art. 228,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: Komisja w imieniu Wspólnoty wynegocjowała umowy w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi z Albanią, Armenią, Azerbejdżanem, Białorusią, Gruzją, Kazachstanem, Kirgistanem, Łotwą, Litwą, Mołdową, Mongolią, Federacja Rosyjską, Tadżykistanem, Turkmenistanem, Ukrainą i Uzbekistanem;
umowy dwustronne w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi z Albanią, Armenią, Azerbejdżanem, Białorusią, Gruzją, Kazachstanem, Kirgistanem, Łotwą, Litwą, Mołdową, Mongolią, Federacją Rosyjską, Tadżykistanem, Turkmenistanem, Ukrainą i Uzbekistanem należy stosować na zasadzie tymczasowości od dnia 1 stycznia 1993 r. do czasu zakończenia procedur koniecznych do ich zawarcia, z zastrzeżeniem wzajemnego stosowania tymczasowego przez kraje partnerskie;
Komisja wynegocjowała w imieniu Wspólnoty dwustronna umowę w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi ze Słowenią;
umowę dwustronną w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi ze Słowenią należy stosować na zasadzie tymczasowości od dnia 1 września 1993 r. do czasu zakończenia procedur koniecznych do jej zawarcia, z zastrzeżeniem wzajemnego stosowania tymczasowego przez Słowenię;
Komisja wynegocjowała w imieniu Wspólnoty Protokoły dodatkowe do Układów Europejskich w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi z Republiką Bułgarii, Republiką Czeską, Republiką Słowacką i Rumunią;
Protokoły dodatkowe między Wspólnotą a Republiką Czeską z jednej strony i między Wspólnotą a Republiką Słowacką z drugiej strony do Układu Europejskiego w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi z Federacyjną Republiką Czech i Słowacji należy stosować na zasadzie tymczasowości od dnia 1 stycznia 1993 r. do czasu zakończenia procedur koniecznych do ich zawarcia, z zastrzeżeniem wzajemnego stosowania tymczasowego przez kraje partnerskie;
Protokół dodatkowy do Układu Europejskiego w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi z Rumunią należy stosować na zasadzie tymczasowości od dnia 1 maja 1993 r. do czasu zakończenia procedur koniecznych do jego zawarcia, z zastrzeżeniem wzajemnego stosowania tymczasowego przez kraj partnerski;
Protokół dodatkowy do Układu Europejskiego w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi z Republiką Bułgarii należy stosować na zasadzie tymczasowości od daty wejścia w życie Umowy przejściowej podpisanej między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Bułgarii dnia 8 marca 1993 r. do czasu zakończenia procedur koniecznych do jego zawarcia, z zastrzeżeniem wzajemnego stosowania tymczasowego przez kraj partnerski,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Umowy dwustronne w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi między Europejską Wspólnotą Gospodarczą, z jednej strony, a Albanią, Armenią, Azerbejdżanem, Białorusią, Gruzją, Kazachstanem, Kirgistanem, Łotwą, Litwą, Mołdową, Mongolią, Federacją Rosyjską, Tadżykistanem, Turkmenistanem, Ukrainą i Uzbekistanem z drugiej strony odpowiednio, należy stosować na zasadzie tymczasowości od dnia 1 stycznia 1993 r. do czasu ich formalnego zawarcia, z zastrzeżeniem wzajemnego stosowania przez kraje partnerskie.
Umowę dwustronną w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Słowenii należy stosować na zasadzie tymczasowości od dnia 1 września 1993 r. do czasu jej formalnego zawarcia, z zastrzeżeniem wzajemnego stosowania przez Republikę Słowenii.
Protokoły dodatkowe między Wspólnotą a Republiką Czeską z jednej strony i między Wspólnotą a Republiką Słowacką z drugiej strony do Układów Europejskich w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Federacyjną Republiką Czech i Słowacji należy stosować na zasadzie tymczasowości od dnia 1 stycznia 1993 r. do czasu ich formalnego zawarcia, z zastrzeżeniem wzajemnego stosowania przez kraje partnerskie.
Protokół dodatkowy do Układu Europejskiego w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Rumunią należy stosować na zasadzie tymczasowości od dnia 1 maja 1993 r. do czasu jego formalnego zawarcia, z zastrzeżeniem wzajemnego stosowania przez Rumunię.
Protokół dodatkowy do Układu Europejskiego w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Bułgarii należy stosować na zasadzie tymczasowości od daty wejścia w życie Umowy przejściowej podpisanej między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Bułgarii dnia 8 marca 1993 r. do czasu jego formalnego zawarcia, z zastrzeżeniem wzajemnego stosowania przez Bułgarię.
Artykuł 2
Teksty parafowanych umów i protokołów są załączone do niniejszej decyzji.
Decyzja Komisji
z dnia 28 kwietnia 1994 r.
zmieniająca decyzję Komisji 92/471/EWG dotyczącą warunków zdrowotnych zwierząt i świadectw weterynaryjnych przy przywozie zarodków bydlęcych z państw trzecich
(94/280/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/556/EWG z dnia 25 września 1991 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt regulujących handel wewnątrzwspólnotowy oraz przywóz z państw trzecich zarodków bydła domowego [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 93/52/EWG [2], w szczególności jej art. 9, a także mając na uwadze co następuje:
dyrektywa 89/556/EWG wykluczyła zarodki otrzymywane z zastosowaniem niektórych technik z zakresu wymienionej dyrektywy;
na mocy dyrektywy 93/52/EWG został poszerzony zakres dyrektywy 89/556/EWG, przez włączenie wszystkich zarodków bydlęcych z wyjątkiem tych, które zostały pozyskane w drodze przeniesienia jądra; zarodki, które mają zostać poddane technikom polegającym na penetracji osłonki przejrzystej oraz zarodki, które zostały pozyskane w drodze zapłodnienia in vitro, można wprowadzać do obrotu lub mogą być przywożone, jeżeli spełniają wymogi dyrektywy 89/556/EWG, wraz z określonymi zabezpieczeniami dodatkowymi;
decyzja Komisji 94/113/WE [3] wprowadza zmiany do załączników dyrektywy, mające na celu ustanowienie niezbędnych dodatkowych zabezpieczeń;
celem uwzględnienia dodatkowych zabezpieczeń, niezbędna jest zmiana decyzji Komisji 92/471/EWG z dnia 2 września 1992 r. dotyczącej warunków zdrowotnych zwierząt i świadectw weterynaryjnych przy przywozie zarodków bydlęcych z państw trzecich [4];
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załączniki do decyzji 92/471/EWG zastępuje się załącznikami do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od trzydziestego dnia od daty ogłoszenia.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 17 maja 1994 r.
dotycząca zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Chile w sprawie przywozu jabłek i gruszek do Wspólnoty
(94/294/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113 w powiązaniu z art. 228 ust. 2 zdanie pierwsze i art. 28 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1035/72 z dnia 18 maja 1972 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1],
uwzględniając zalecenie Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: Republika Chile podjęła w ramach GATT działania w następstwie wprowadzenia przez Wspólnotę Europejską środków taryfowych w formie opłat wyrównawczych od przywozu jabłek, z racji stosowania art. 24, 25 i 26 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1035/72;
Wspólnota Europejska i Chile podjęły rozmowy w celu rozwiązania tej i innych kwestii w związku z zakończeniem Rundy Urugwajskiej GATT;
rozmowy te zakończone zostały podpisaniem Porozumienia w formie wymiany listów; zatwierdzenie tego Porozumienia leży w interesie Wspólnoty,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Porozumienie w formie wymiany listów między Europejską Wspólnotą a Chile w sprawie przywozu jabłek i gruszek do Wspólnoty zostaje niniejszym zatwierdzone w imieniu Wspólnoty.
Tekst Porozumienia załączony jest do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady jest upoważniony do wyznaczania osoby umocowanej do podpisania Porozumienia, aby stało się wiążące we Wspólnocie.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
DECYZJA KOMISJI
z dnia 16 maja 1994 r.
zmieniająca decyzję 93/13/EWG ustanawiającą procedurę kontroli weterynaryjnej we wspólnotowych posterunkach kontroli granicznej, dotyczącej produktów pochodzących z państw trzecich
(94/305/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/675/EWG z dnia 10 grudnia 1990 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnych produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich1, ostatnio zmienioną dyrektywą 92/118/EWG2, w szczególności jej art. 18 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
zezwala się na przywóz siana i słomy do Wspólnoty z tych krajów, które są wymienione w załączniku F do decyzji Komisji 93/13/EWG3;
uwzględniając udzielone gwarancje, konieczna jest zmiana tego wykazu w celu włączenia niektórych części Republiki Południowej Afryki; obszar, z którego pochodzą siano i słoma, jest położony poza obszarem zwalczania pryszczycy, gdzie w okresie ostatnich sześciu miesięcy nie pasły się żadne zwierzęta;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W załączniku F do decyzji Komisji 93/13/EWG między wyrazami "Słowenia" i "Szwecja" dodaje się wyrażenie:
"Afryka Południowa (z wyłączeniem części obszaru zwalczania pryszczycy położonego w regionie weterynaryjnym Północny i Wschodni Transwal, w okręgu Ingwavuma regionu weterynaryjnego Natal i w obszarze granicznym z Botswaną, na wschód od 28° długości geograficznej)".
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 16 maja 1994 r.
zmieniająca decyzję 91/637/EWG ustanawiającą wzór wiadomości, która ma być przekazywana za pomocą systemu komputerowego "Animo"
(94/307/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 92/118/EWG [2], w szczególności jej art. 20,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/628/EWG z dnia 19 listopada 1991 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu i zmieniająca dyrektywy 90/425/EWG oraz 91/496/EWG [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 92/438/EWG [4], w szczególności jej art. 6 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje: do komputerowego systemu Animo musi zostać włączona informacja potrzebna do spełniania wymogów ochrony zwierząt, ustanowionych w dyrektywie 91/628/EWG;
w tym celu muszą zostać uzupełnione wiadomości, jakie mają być przekazywane za pomocą komputerowego systemu Animo, a zaangażowane oprogramowanie musi zostać odpowiednio dostosowane;
dostosowanie oprogramowania aplikacji ma uwzględniać warunki w Państwach Członkowskich, aby zagwarantować, iż spełnia ono wymogi działania;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji Komisji 91/637/EWG [5] wprowadza się następujące zmiany:
1.
Artykuł 2 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
Komisja uaktualnia oprogramowanie aplikacji w celu włączenia doń informacji odnoszących się do ochrony zwierząt i tendencji w różnych plikach komputerowych potrzebnych dla aplikacji.
Komisja udostępnia uaktualnione oprogramowanie Państwom Członkowskim nie później niż do dnia 1 marca 1995 r."
2.
Załącznik zastępuje się niniejszym Załącznikiem.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 30 maja 1994 r.
w sprawie wspólnego stanowiska, określonego na podstawie art. J.2 Traktatu o Unii Europejskiej, dotycząca ograniczenia stosunków gospodarczych z Haiti
(94/315/WPZiB)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. J.2,
uwzględniając rezolucję nr 917 (1994) przyjętą w dniu 6 maja 1994 r. przez Radę Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Stosunki gospodarcze z Haiti ulegają ograniczeniu zgodnie z odpowiednimi obowiązkowymi postanowieniami rezolucji nr 917 (1994) przyjętej w dniu 6 maja 1994 r. przez Radę Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych.
2.
Państwa Członkowskie przyjmują niezwłocznie środki ustawowe, wykonawcze lub administracyjne konieczne do zamrożenia funduszy i zasobów finansowych określonych w ust. 4 tej rezolucji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym.
Decyzja Komisji
z dnia 19 maja 1994 r.
ustanawiająca specjalne warunki przywozu produktów rybołówstwa pochodzących z Singapuru
(94/323/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa [1], w szczególności jej art. 11 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje: ekspert Komisji przeprowadził wizytację kontrolną w Singapurze w celu sprawdzenia warunków, w jakich produkty rybołówstwa są produkowane, przechowywane i wysyłane do Wspólnoty;
przepisy ustawodawstwa Singapuru w zakresie kontroli sanitarnej i monitorowania produktów rybołówstwa można uznać za równoważne przepisom ustanowionym w dyrektywie 91/493/EWG;
właściwe władze Singapuru: Ministry of National Development, Primary Production Department oraz jego departament kontroli Veterinary Public Health Division są w stanie skutecznie sprawdzić stosowanie obowiązujących praw;
procedura otrzymywania świadectwa zdrowia, określona w art. 11 ust. 4 lit. a) dyrektywy 91/493/EWG, musi również obejmować określenie wzoru świadectwa, minimalnych wymogów dotyczących języka(-ów), w którym(-ch) musi ono zostać sporządzone i kwalifikacji osoby upoważnionej do jego podpisania;
zgodnie z art. 11 ust. 4 lit. b) dyrektywy 91/493/EWG na opakowaniach produktów rybołówstwa należy umieścić znak podający nazwę państwa trzeciego oraz numer zatwierdzenia zakładu pochodzenia;
zgodnie z art. 11 ust. 4 lit. c) dyrektywy 91/493/EWG należy sporządzić wykaz zatwierdzonych zakładów; wykaz taki należy sporządzić na podstawie komunikatu przekazanego Komisji przez Ministry of National Development, Primary Production Department; w gestii Ministry of National Development, Primary Production Department leży zatem zapewnienie zgodności z przepisami ustanowionymi w tym celu w art. 11 ust. 4 dyrektywy 91/493/EWG;
Ministry of National Development, Primary Production Department udzielił oficjalnego zapewnienia w odniesieniu do zgodności z przepisami ustanowionymi w rozdziale V Załącznika do dyrektywy 91/493/EWG oraz w odniesieniu do spełnienia wymagań równoważnych wymaganiom ustanowionym przez tę dyrektywę w zakresie zatwierdzania zakładów;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Ministry of National Development, Primary Production Department (Veterinary Public Health Division) jest w Singapurze właściwym organem dla sprawdzania i poświadczania zgodności produktów rybołówstwa z wymogami dyrektywy 91/493/EWG.
Artykuł 2
Produkty rybołówstwa pochodzące z Singapuru, z wyłączeniem małży, szkarłupni, osłonic i morskich brzuchonogów pod każdą postacią, muszą spełniać następujące warunki:
1) do każdej przesyłki musi być dołączony numerowany oryginał świadectwa zdrowia, należycie wypełniony, podpisany, opatrzony datą i składający się z pojedynczej kartki papieru zgodnie ze wzorem znajdującym się w załączniku A do niniejszej decyzji;
2) produkty muszą pochodzić z zatwierdzonych zakładów wymienionych w załączniku B do niniejszej decyzji;
3) z wyjątkiem mrożonych produktów rybołówstwa luzem i przeznaczonych do produkcji żywności konserwowanej wszystkie opakowania muszą być opatrzone wykonanym w sposób trwały napisem "Singapur" oraz numerem zatwierdzenia zakładu pochodzenia.
Artykuł 3
1.
Świadectwo określone w art. 2 ust. 1 musi zostać sporządzone w co najmniej jednym języku urzędowym Państwa Członkowskiego, w którym przeprowadzane są kontrole.
2.
Świadectwo musi być opatrzone nazwiskiem, stanowiskiem i podpisem przedstawiciela Ministry of National Development, Primary Production Departmentoraz urzędową pieczęcią takiego urzędnika, w kolorze innym niż pozostałe adnotacje.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja stosuje się od dnia 1 sierpnia 1994 r.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 19 maja 1994 r.
ustanawiająca specjalne warunki przywozu produktów rybołówstwa i akwakultury pochodzących z Indonezji
(94/324/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania na rynek produktów rybołówstwa [1], w szczególności jej art. 11 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje: ekspert Komisji przeprowadził wizytę inspekcyjną w Indonezji w celu sprawdzenia warunków, w których produkty rybne są produkowane, składowane i wysyłane do Wspólnoty;
przepisy ustawodawstwa Indonezji w zakresie kontroli zdrowotnej i monitorowania produktów rybołówstwa można uznać za równoważne z przepisami ustanowionymi w dyrektywie 91/493/EWG;
Ministerstwo Rolnictwa, Dyrekcja Generalna ds. Rybołówstwa, właściwy organ Indonezji, oraz Regionalne Laboratorium Inspekcji Rybnej i Kontroli Jakości, jego departament kontrolny, są zdolne skutecznie sprawdzać stosowanie w praktyce obowiązujących ustaw;
procedura otrzymywania świadectwa zdrowia określonego w art. 11 ust. 4 lit. a) dyrektywy 91/493/EWG musi również obejmować definicję wzoru świadectwa, minimalnych wymogów dotyczących języka (języków), w których musi zostać sporządzone, oraz kwalifikacji osoby upoważnionej do jego podpisania;
zgodnie z art. 11 ust. 4 lit. b) dyrektywy 91/493/EWG, na opakowaniach produktów rybołówstwa należy umieścić znak podający nazwę państwa trzeciego i numer identyfikacyjny zakładu pochodzenia;
zgodnie z art. 11 ust. 4 lit. c) dyrektywy 91/493/EWG, należy sporządzić wykaz zatwierdzonych zakładów; wykaz taki musi zostać sporządzony na podstawie komunikatu z Ministerstwa Rolnictwa, Dyrekcji Generalnej ds. Rybołówstwa do Komisji; zatem do Ministerstwa Rolnictwa, Dyrekcji Generalnej ds. Rybołówstwa należy zapewnienie zgodności z przepisami ustanowionymi w tym celu w art. 11 ust. 4 dyrektywy 91/493/EWG;
Ministerstwo Rolnictwa, Dyrekcja Generalna ds. Rybołówstwa dostarczyła urzędowych gwarancji dotyczących zgodności z przepisami określonymi w Załączniku do dyrektywy 91/493/EWG rozdział V, oraz spełnienia wymagań równoważnych z wymaganiami ustanowionymi przez tę dyrektywę w odniesieniu do zatwierdzania zakładów;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Właściwym organem w Indonezji do celów sprawdzania i poświadczania zgodności produktów rybołówstwa i akwakultury z wymogami dyrektywy 91/493/EWG jest Ministerstwo Rolnictwa, Dyrekcja Generalna ds. Rybołówstwa (Regionalne Laboratorium Inspekcji Rybnej i Kontroli Jakości).
Artykuł 2
Produkty rybołówstwa i akwakultury pochodzące z Indonezji, muszą spełniać następujące warunki:
1. każdej przesyłce musi towarzyszyć numerowany oryginał świadectwa zdrowia, należycie wypełniony, podpisany, datowany i składający się z jednego arkusza papieru zgodnie ze wzorem znajdującym się w załączniku A do niniejszej decyzji;
2. produkty muszą pochodzić z zatwierdzonych zakładów wymienionych w załączniku B do niniejszej decyzji;
3. z wyjątkiem zamrożonych produktów rybołówstwa w opakowaniu zbiorczym oraz przeznaczonych do produkcji żywności konserwowanej, na wszystkich opakowaniach należy umieścić czytelny napis "Indonezja" oraz numer identyfikacyjny zakładu pochodzenia.
Artykuł 3
1.
Świadectwo określone w art. 2 ust. 1 musi zostać sporządzone w co najmniej jednym urzędowym języku Państwa Członkowskiego, w którym przeprowadzane są kontrole.
2.
Na świadectwie musi widnieć nazwa, stanowisko i podpis przedstawiciela Ministerstwa Rolnictwa, Dyrekcji Generalnej ds. rybołówstwa, oraz jego urzędowa pieczęć w kolorze innym, niż pozostałe adnotacje na świadectwie.
Artykuł 4
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 sierpnia 1994 r.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 19 maja 1994 r.
ustanawiająca specjalne warunki przywozu produktów rybołówstwa i akwakultury pochodzących z Tajlandii
(94/325/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r., ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa, [1] w szczególności jej art. 11 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje: ekspert Komisji przeprowadził wizytację kontrolną w Tajlandii w celu weryfikacji warunków, w których produkty rybołówstwa są produkowane, składowane i wysyłane do Wspólnoty;
przepisy ustawodawstwa Tajlandii w zakresie kontroli zdrowotnej i monitorowania produktów rybołówstwa można uznać za równoważne z przepisami ustanowionymi w dyrektywie 91/493/EWG;
The Ministry of Agriculture and Cooperatives, Departament of Fisheries, właściwy organ tajski, oraz The Fish Inspection and Quality Control Division, jego departament kontroli, są w stanie skutecznie kontrolować stosowanie obowiązujących ustaw;
procedura uzyskiwania świadectwa zdrowia określona w art. 11 ust. 4 lit. a) dyrektywy 91/493/EWG musi również obejmować definicję wzoru świadectwa, minimalne wymagania odnoszące się do języka(-ów), w którym(-ych) ma być sporządzone, oraz stanowisko osoby uprawnionej do jego podpisania;
zgodnie z art. 11 ust. 4 lit. b) dyrektywy 91/493/EWG, opakowania produktów rybołówstwa powinny być opatrzone znakiem podającym nazwę państwa trzeciego oraz numer zatwierdzenia przedsiębiorstwa pochodzenia produktu;
zgodnie z art. 11 ust. 4 lit c) dyrektywy 91/493/EWG, należy sporządzić wykaz zatwierdzonych zakładów; wykaz musi być sporządzony na podstawie komunikatu przekazanego Komisji przez The Ministry of Agriculture and Cooperatives, Departament of Fisheries; zapewnienie przestrzegania przepisów określonych w tym celu w art. 11 ust. 4 dyrektywy 91/493/EWG jest zatem zadaniem The Ministry of Agriculture and Cooperatives, Departament of Fisheries;
The Ministry of Agriculture and Cooperatives, Departament of Fisheries złożył oficjalne zapewnienia dotyczące przestrzegania zasad określonych w rozdziale V Załącznika do dyrektywy 91/493/EWG, oraz dotyczące spełnienia wymagań odpowiadających tym, które zostały określone w tej dyrektywie w zakresie zatwierdzania przedsiębiorstw;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
The Ministry of Agriculture and Cooperatives, Departament of Fisheries (Fish Inspection and Quality Control Division) uznaje się za właściwy organ w Tajlandii do celów weryfikacji i poświadczania zgodności produktów rybołówstwa i akwakultury z wymaganiami dyrektywy 91/493/EWG.
Artykuł 2
Produkty rybołówstwa i akwakultury pochodzące z Tajlandii, muszą spełniać następujące warunki:
1. do każdej przesyłki musi być dołączony numerowany oryginał świadectwa zdrowia, należycie wypełniony, podpisany, opatrzony datą i składający się z jednego arkusza zgodnie ze wzorem podanym w załączniku A do niniejszej decyzji;
2. produkty muszą pochodzić z zatwierdzonych przedsiębiorstw wymienionych w załączniku B do niniejszej decyzji;
3. z wyjątkiem zamrożonych produktów rybołówstwa luzem oraz przeznaczonych do produkcji żywności konserwowanej, wszystkie opakowania muszą być opatrzone wykonanym w sposób trwały napisem "Tajlandia" oraz numerem zatwierdzenia przedsiębiorstwa pochodzenia produktu.
Artykuł 3
1.
Świadectwa określone w art. 2 ust. 1 muszą zostać sporządzone co najmniej w jednym języku urzędowym Państwa Członkowskiego, w którym przeprowadzane są kontrole.
2.
Świadectwa muszą zawierać nazwisko, funkcję i podpis przedstawiciela The Ministry of Agriculture and Cooperatives, Departament of Fisheries oraz jego urzędową pieczęć, w kolorze innym niż pozostałe adnotacje na świadectwie.
Artykuł 4
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 sierpnia 1994 r.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 19 maja 1994 r.
ustalająca kryteria corocznego badania drobiu hodowlanego na obecność rzekomego pomoru drobiu w zastosowaniu art. 12 ust. 2 dyrektywy Rady 90/539/EWG
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(94/327/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/539/EWG z dnia 15 października 1990 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt regulujących handel wewnątrzwspólnotowy i przywóz z państw trzecich drobiu i jaj wylęgowych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Rady 93/120/WE [2], w szczególności jej art. 12 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
metody służące do wykonania testów serologicznych na obecność rzekomego pomoru drobiu muszą zawierać szczegóły dotyczące procedury pobierania próbek, procedury przeprowadzania testów i interpretacji wyników testów;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Testy serologiczne na wykrycie przeciwciał rzekomego pomoru drobiu określone w art. 12 ust. 2 tiret drugie dyrektywy 90/539/EWG muszą być zgodne z wymaganiami Załącznika.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 lutego 1995 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 25 maja 1994 r.
zmieniająca art. 5 ust. 9 dyrektywy Rady 92/46/EWG w odniesieniu do punktu zamarzania
(94/330/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/46/EWG z dnia 16 czerwca 1992 r. ustanawiającą przepisy zdrowotne dla produkcji i wprowadzania do obrotu surowego mleka, mleka poddanego obróbce cieplnej i produktów na bazie mleka [1], w szczególności jej art. 5 ust. 9 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
stosownie do art. 5 ust. 9 akapit drugi dyrektywy 92/46/EWG Państwo Członkowskie zażądało, aby wymogi wymienione w art. 5 ust. 9 akapit pierwszy zostały ponownie zbadane, w szczególności w odniesieniu do punktu zamarzania mleka spożywczego poddanego obróbce cieplnej;
zgodnie z dostępnymi badaniami statystycznymi wartość punktu zamarzania mleka krowiego mierzona bezpośrednio po dojeniu może różnić się między Państwami Członkowskimi z uwagi na następujące czynniki: porę roku, paszę lub rasę krowy mlecznej, okres laktacji lub reprodukcji, czynniki geograficzne lub klimatyczne;
należy uwzględnić dopuszczenie wprowadzania do obrotu mleka krowiego poddanego obróbce cieplnej, którego punkt zamarzania w pewnych okolicznościach przekracza wartość ustaloną w art. 5 ust. 9 akapit pierwszy dyrektywy 92/46/EWG; możliwość ta powinna zostać ograniczona, aby zapewnić wszelkie niezbędne gwarancje wobec przypadków, gdy wyniki testów przewidzianych w załączniku C rozdział 1.
A.3 lit. b) wykazują, iż nie jest tam obecna obca woda;
pozostałe wymogi art. 5 ust. 9 akapit pierwszy dyrektywy 92/46/EWG są wciąż przedmiotem badań naukowych i statystycznych;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W art. 5 ust. 9 akapit pierwszy dyrektywy 92/46/EWG dodaje się zdanie w brzmieniu:
"Jednakże punkt zamarzania wyższy niż –0,52 °C jest możliwy do zaakceptowania, pod warunkiem kontroli przewidzianych w załączniku C rozdział 1. A.3 lit. b), wykazujących, iż nie jest tam obecna obca woda" .
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja komisji
z dnia 26 maja 1994 r.
zmieniająca decyzję 93/402/EWG dotyczącą warunków zdrowotnych zwierząt i świadectw weterynaryjnych przy przywozie świeżego mięsa z państw Ameryki Południowej, w celu uwzględnienia niektórych rodzajów mięsa z Urugwaju
(94/334/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przed przywozem z państw trzecich bydła, owiec i kóz oraz trzody chlewnej i świeżego mięsa lub produktów mięsnych [1], ostatnio zmienioną rozporządzeniem (EWG) nr 1601/92 [2], w szczególności jej art. 14, 15 i 16,
a także mając na uwadze, co następuje: warunki zdrowotne i świadectwo weterynaryjne wymagane przy przywozie świeżego mięsa z Urugwaju oraz z innych państw są ustanowione w decyzji 93/402/EWG [3], ostatnio zmienionej decyzją Komisji 93/576/EWG [4];
przywóz podrobów do wykorzystania w produkcji karmy dla zwierząt domowych podlega bardziej rygorystycznym regułom;
od czerwca 1990 r. w Urugwaju nie odnotowano oficjalnie ognisk pryszczycy; przywóz podrobów uzyskanych z owiec do wykorzystania w produkcji karmy dla zwierząt domowych może w związku z tym być uznany za dopuszczalny;
należy odpowiednio zmienić decyzję 93/402/EWG;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 93/402/EWG wprowadza się następujące zmiany:
a) w art. 1 lit. c) skreśla się wyraz "wołowe/wołowa";
b) załącznik II zastępuje się załącznikiem A do niniejszej decyzji;
c) na końcu części 2 załącznika III dodaje się załącznik B do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od sześćdziesiątego dnia po jej notyfikowaniu Państwom Członkowskim.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 25 maja 1994 r.
ustanawiająca szczegółowe zasady wykonania dyrektywy Rady 90/425/EWG w odniesieniu do pobierania próbek do celów kontroli weterynaryjnych w miejscu przeznaczenia
(94/338/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami, mając na względzie wprowadzenie rynku wewnętrznego [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 92/118/EWG [2], w szczególności jej art. 5 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
właściwy organ Państwa Członkowskiego może, w miejscach przeznaczenia zwierząt i produktów, stwierdzić poprzez niedyskryminacyjne weterynaryjne kontrole na miejscu spełnianie wymogów art. 3 dyrektywy 90/425/EWG; mogą one w tym samym czasie pobrać próbki zgodnie z art. 5 ust. 1 lit. a);
w celu zapewnienia, aby kontrole w miejscu przeznaczenia były przeprowadzane w sposób efektywny oraz w celu zapobieżenia wystąpieniu jakichkolwiek dalszych trudności w wewnątrzwspólnotowym handlu, równocześnie chroniąc interesy zainteresowanych stron, należy ustanowić pewne szczegółowe zasady dotyczące pobierania próbek;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Pobieranie próbek od zwierząt w handlu wewnątrzwspólnotowym przez właściwy organ musi być zgodne z zasadami ustanowionymi w art. 2 i 3.
Artykuł 2
1.
Próbki w ramach niedyskryminacyjnych kontroli na miejscu są pobierane tak szybko jak tylko jest to możliwe, a w żadnym przypadku nie później niż dwa dni robocze po dniu przybycia zwierząt do miejsca przeznaczenia wymienionym w świadectwie lub dokumencie określonym w art. 3 ust. 1 lit. d) dyrektywy 90/425/EWG.
2.
Termin dwóch dni roboczych nie ma zastosowania do kontroli przeprowadzanych przez właściwe organy na podstawie informacji, które pozwalają przypuszczać, że miało miejsce naruszenie prawa.
3.
Bez uszczerbku dla przepisów ust. 1, w przypadku gdy odbiorcą jest pośrednik rozprowadzający zwierzęta, określony w art. 5 ust. 1 lit. b) ppkt iii) dyrektywy 90/425/EWG, stosuje się dodatkowy okres dwóch dni roboczych od momentu przybycia zwierząt do ostatecznego krajowego miejsca przeznaczenia w Państwie Członkowskim.
Artykuł 3
1.
Pobierane są dwie próbki lub też wystarczająca ilość w celu zapewnienia co najmniej dwóch równych dawek do przeprowadzenia testów.
2.
Pierwsza próbka lub równa dawka jest poddawana testom w laboratorium zatwierdzonym przez właściwy organ dla odnośnej choroby.
3.
Druga próbka lub równa dawka lub, w zależności od przypadku, równe dawki muszą zostać wyraźnie zidentyfikowane i przechowywane w odpowiednich warunkach przez okres co najmniej jednego miesiąca pod kontrolą właściwego organu.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 25 maja 1994 r.
ustanawiająca szczegółowe przepisy stosowania art. 9 ust. 1 dyrektywy Rady 90/425/EWG dotyczącej kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego
(94/339/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego [1], ostatnio zmieniona dyrektywą 92/118/EWG [2], w szczególności jej art. 9 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
Komisja, stosownie do decyzji 94/338/WE [3], ustanowiła szczegółowe przepisy regulujące pobieranie próbek od zwierząt w wewnątrzwspólnotowym handlu przez właściwe organy w miejscu przeznaczenia;
w przypadku gdy wyniki kontroli przeprowadzonych na zwierzętach w miejscu przeznaczenia prowadzą do zastosowania środków, określonych w art. 8 ust. 1 dyrektywy 90/425/EWG, należy zdefiniować procedury, których powinny przestrzegać właściwe organy w Państwie Członkowskim przeznaczenia odnośnie do powiadamiania właściwych organów w Państwie Członkowskim wysyłki;
należy również ustanowić przepisy, których powinno przestrzegać Państwo Członkowskie wysyłki w momencie otrzymania takiego powiadomienia;
środki działania przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Powiadomienie, określone w art. 9 ust. 1 akapit pierwszy dyrektywy 90/425/EWG musi być dokonywane bezpośrednio na piśmie i w najszybszy możliwy sposób.
2.
Powiadomienie, określone w ust. 1, zawiera:
- kopię świadectwa zdrowia i, jeżeli jest to konieczne, liczbę i opis zwierząt w przesyłce,
- datę przybycia przesyłki do miejsca przeznaczenia,
- datę pobrania próbek i datę przeprowadzenia testu laboratoryjnego, jeżeli pobrano próbki lub jeżeli nie pobrano żadnych próbek, datę przeprowadzenia kontroli,
- rodzaj wyników kontroli i, jeżeli pobrano próbki, opis zwierząt poddanych testom, rodzaj testu przeprowadzonego na próbkach i wyniki takiego testu.
Artykuł 2
1.
Właściwe organy w Państwie Członkowskim mogą zażądać wysyłki, tak szybko jak tylko jest to możliwe, a w każdym przypadku w ciągu maksymalnie siedmiu dni następujących po otrzymaniu informacji określonych w art. 1:
- przeprowadzenia jednego lub więcej testów, jeżeli jest to konieczne, na podwójnej próbie lub podzielnej części lub częściach, określonych w art. 3 ust. 3 decyzji 94/338/WE, wersja ostateczna, przez właściwe laboratorium referencyjne Wspólnoty bądź przez zatwierdzone laboratorium wybrane za wspólnym porozumieniem przez odpowiednie właściwe organy Państwa Członkowskiego wysyłki i Państwa Członkowskiego przeznaczenia,
- badania klinicznego przesyłki, jeżeli została ona umieszczona w izolacji, w obecności przedstawiciela.
2.
Koszty kontroli, określone w ust. 1, są ponoszone przez właściwy organ Państwa Członkowskiego wysyłki.
Te ostatnie mogą, zgodnie z krajowymi przepisami, przenieść koszty na odnośne podmioty.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 20 maja 1994 r.
ustanawiająca szczegółowe zasady stosowania dyrektywy Rady 91/493/EWG dotyczące kontroli zdrowotnych przeprowadzanych we własnym zakresie w odniesieniu do produktów rybołówstwa
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(94/356/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa [1], w szczególności jej art. 6 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
zgodnie z art. 6 ust. 3 niniejszej dyrektywy muszą być ustanowione przepisy umożliwiające stosowanie zasad przeprowadzania kontroli we własnym zakresie; konieczne jest określenie, co rozumie się pod pojęciem identyfikacji punktów krytycznych, oraz ustalenie i wprowadzenie metod monitorowania i kontroli takich punktów krytycznych;
laboratoria muszą być zatwierdzane przez właściwe władze na jednakowych zasadach we wszystkich Państwach Członkowskich;
pisemne rejestry lub zapisy danych dokonywane w innej formie, które należy prowadzić, muszą obejmować pełną dokumentację zawierającą wszystkie informacje związane z ustanowieniem kontroli we własnym zakresie przedsiębiorstwa oraz ich wynikami;
struktura i wprowadzenie systemów kontroli we własnym zakresie będą zróżnicowane w zależności od przedsiębiorstwa; dlatego konieczne jest zaproponowanie w formie wytycznych algorytmu ułatwiającego jednolite stosowanie art. 6 ust. 1 dyrektywy 91/493/EWG;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
"Kontrole we własnym zakresie" określone w art. 6 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 91/493/EWG oznaczają wszystkie działania podejmowane w celu zapewnienia i wykazania, że produkty rybołówstwa spełniają wymagania tej dyrektywy.
Takie działania muszą odpowiadać wewnętrznemu podejściu przyjętemu w przedsiębiorstwie; muszą one być zaprojektowane i wprowadzone przez osoby odpowiedzialne za każdy odcinek produkcyjny lub pod ich kierownictwem, zgodnie z ogólnymi zasadami określonymi w Załączniku do niniejszej decyzji.
2.
Jako część wewnętrznego podejścia określonego w ust. 1 przedsiębiorstwa mogą wykorzystać wytyczne dotyczące dobrej praktyki produkcyjnej, opracowane przez specjalistyczne instytucje i zatwierdzone przez właściwe władze.
3.
Osoby odpowiedzialne za przedsiębiorstwo muszą zapewnić, aby cały personel związany z przeprowadzaniem kontroli we własnym zakresie został odpowiednio przeszkolony, w celu efektywnego udziału we wprowadzaniu i realizacji tych kontroli.
Artykuł 2
1.
"Punkt krytyczny" określony w art. 6 ust. 1 akapit drugi tiret pierwsze dyrektywy 91/493/EWG oznacza każdy punkt, procedurę, proces lub operację, w których należy podjąć działania kontrolne w celu wyeliminowania, zapobieżenia lub zminimalizowania zagrożenia do dopuszczalnego poziomu.
Muszą być określone wszystkie punkty krytyczne, użyteczne do celów zapewnienia zgodności z wymaganiami sanitarno-higienicznymi zawartymi w tej dyrektywie.
W celu określenia tych punktów krytycznych stosuje się rozdział I Załącznika do niniejszej decyzji.
2.
Każde przedsiębiorstwo ma charakterystyczne dla siebie punkty krytyczne, zależne od stosowanych surowców, procesów produkcyjnych, struktur i wyposażenia, produktów końcowych i systemu marketingowego.
Artykuł 3
"Monitorowanie i kontrola punktów krytycznych", określone w art. 6 ust. 1 akapit drugi tiret drugie dyrektywy 91/493/EWG obejmuje wszystkie obserwacje i/lub pomiary niezbędne do zapewnienia, że te punkty krytyczne znajdują się pod kontrolą.
Monitorowanie i kontrola punktów krytycznych nie obejmuje sprawdzenia, czy produkt końcowy odpowiada normom określonym w dyrektywie 91/493/EWG.
W celu wprowadzania i realizacji zasad monitorowania i kontroli stosuje się rozdział II Załącznika do niniejszej decyzji.
Artykuł 4
1.
Pobieranie próbek do analiz laboratoryjnych, określonych w art. 6 ust. 1 akapit drugi tiret trzecie dyrektywy 91/493/EWG, jest prowadzone celem potwierdzenia, że system kontroli we własnym zakresie przedsiębiorstwa jest całkowicie zgodny z założeniami art. 1, 2 i 3 niniejszej decyzji.
2.
Osoby odpowiedzialne za przedsiębiorstwo muszą określić zasady dotyczące programu pobierania próbek, który jakkolwiek nie odnosi się do systematycznego pobierania próbek z każdej partii produkcyjnej, pozwala jednak na:
a) zatwierdzenie wprowadzonego po raz pierwszy systemu kontroli we własnym zakresie;
b) ponowne zatwierdzenie systemu w przypadku jakiejkolwiek zmiany, jeśli zaistnieje taka konieczność, właściwości produktu lub procesu produkcyjnego;
c) sprawdzanie w określonych przedziałach czasowych, czy wszystkie zasady są nadal właściwe i czy są odpowiednio stosowane.
3.
System kontroli we własnym zakresie przedsiębiorstwa powinien być zatwierdzony zgodnie z założeniami określonymi w rozdziale III Załącznika.
Artykuł 5
Do celu zatwierdzenia laboratoriów wymienionych w art. 6 ust. 1 akapit drugi tiret trzecie dyrektywy 91/493/EWG właściwe władze Państw Członkowskich biorą pod uwagę wymagania normy EN 45001 lub inne równoważne wymagania.
Jednakże przy zatwierdzaniu wewnętrznych laboratoriów przedsiębiorstwa właściwe władze mogą oprzeć się na mniej rygorystycznych zasadach wymienionych w odpowiednich punktach załącznika B do dyrektywy Rady 88/320/EWG [2].
Artykuł 6
1.
W celu prowadzenia "pisemnych rejestrów lub innych zapisów w sposób trwały", określonych w art. 6 ust. 1 akapit drugi tiret czwarte dyrektywy 91/493/EWG, osoby odpowiedzialne za przedsiębiorstwo muszą dokumentować wszystkie informacje związane z wprowadzaniem kontroli we własnym zakresie przedsiębiorstwa i ich weryfikacją.
2.
Dokumentacja określona w ust. 1 musi zawierać dwa rodzaje informacji przechowywanych w celu przekazania właściwym władzom:
a) szczegółowego i pełnego dokumentu zawierającego:
- opis produktu,
- opis procesu produkcyjnego ze wskazaniem punktów krytycznych,
- określenie zagrożeń, ocenę prawdopodobieństwa ich wystąpienia i środki kontroli, dla każdego punktu krytycznego,
- procedury monitorowania i kontroli w każdym punkcie krytycznym ze wskazaniem wartości krytycznych dla parametrów, które wymagają kontroli i działań korygujących, jakie należy podjąć w przypadku utraty kontroli,
- procedury weryfikacji i przeglądu.
W wypadkach przewidzianych w art. 1 ust. 2 tym dokumentem mogą być wytyczne dotyczące dobrej praktyki, opracowane przez specjalistyczne instytucje.
b) zapisów z dokonanych obserwacji i/lub pomiarów określonych w art. 3, wyników działań weryfikacyjnych określonych w art. 4, sprawozdań i pisemnych wykazów decyzji odnoszących się do działań korygujących, jeśli takie zostały przeprowadzone.
Właściwy system prowadzenia dokumentacji musi zapewniać w szczególności łatwość odszukiwania wszystkich dokumentów odnoszących się do danej partii produkcyjnej.
Artykuł 7
Właściwe władze zapewniają odpowiednie szkolenie dla personelu upoważnionego do prowadzenia urzędowych kontroli, aby umożliwić im ocenę systemu kontroli we własnym zakresie, ustanowionego przez osoby odpowiedzialne za przedsiębiorstwo, na podstawie przedstawionych dokumentów.
Artykuł 8
Państwa Członkowskie poinformują Komisję o wszelkich trudnościach związanych ze stosowaniem niniejszej decyzji, która zostanie zweryfikowana na podstawie nabytych doświadczeń po roku od dnia jej przyjęcia.
Artykuł 9
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 16 czerwca 1994 r.
przyjmująca w imieniu Wspólnoty Europejskiej Konwencję dotyczącą opracowania Farmakopei Europejskiej
(94/358/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113 i 100a, w powiązaniu z art. 228 ust. 2 zdanie pierwsze i art. 228 ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje: Konwencja dotycząca opracowania Europejskiej Farmakopei, sporządzona w ramach Rady Europy, zmierza do ujednolicenia specyfikacji dla substancji leczniczych i preparatów farmaceutycznych, aby umożliwić obrót nimi w Europie; monografie Europejskiej Farmakopei stają się oficjalnymi zasadami technicznymi mającymi zastosowanie na terytoriach państw będących Umawiającymi się Stronami Konwencji;
co więcej, w celu umożliwienia swobodnego obrotu produktami leczniczymi na swoim terytorium Wspólnota jednostronnie uznała, w drodze dyrektyw 75/318/EWG [2] oraz 81/852/EWG [3], obowiązujący charakter monografii Europejskiej Farmakopei dla wszystkich produktów leczniczych objętych prawodawstwem wspólnotowym;
Państwa Członkowskie są Umawiającymi się Stronami Konwencji; można spodziewać się, że coraz większa liczba państw, szczególnie państw Europy Wschodniej, przystąpi do Konwencji;
Wspólnota jest głównym światowym eksporterem produktów leczniczych;
większość produktów leczniczych, które są w obrocie między Wspólnotą i państwami trzecimi, jest objęta monografiami sporządzonymi dla Europejskiej Farmakopei;
wyżej wymienione monografie powinny służyć jako podstawa swobodnego obrotu tymi produktami między Wspólnotą a państwami trzecimi;
Wspólnota powinna dlatego przystąpić do Konwencji w celu umożliwienia wymiany handlowej z pozostałymi Umawiającymi się Stronami,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym przyjmuje się w imieniu Wspólnoty Europejskiej Konwencję dotyczącą opracowania Farmakopei Europejskiej.
Tekst Konwencji oraz Protokołu umożliwiającego Wspólnocie przystąpienie do tej Konwencji załącza się do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady złoży, w imieniu Wspólnoty, dokument przystąpienia do Konwencji w Radzie Europy, która jest depozytariuszem Konwencji i Protokołu.
Artykuł 3
1.
W kwestiach określonych w art. 7 ust. 3 Konwencji, zmienionym art. 3 Protokołu, Wspólnota będzie reprezentowana w Komitecie ds. Zdrowia Publicznego oraz w Komisji Farmakopei Europejskiej, określonych w art. 2, przez Komisję Wspólnot Europejskich.
2.
Stanowisko, jakie należy przyjąć w ramach organów, określonych w ust. 1 powyżej, należy ustalić przez Komisję, po konsultacji z Państwami Członkowskimi.
3.
Stanowisko, jakie należy przyjąć w ważnych kwestiach, w szczególności w odniesieniu do zmian w zobowiązaniach Państw Członkowskich lub w przypadku wystąpienia rozbieżności poglądów w trakcie konsultacji przewidzianych w ust. 2, zostanie ustalone przez Radę na wniosek Komisji kwalifikowaną większością głosów.
Decyzja Komisji
z dnia 20 maja 1994 r.
w sprawie zmniejszonej częstotliwości bezpośrednich kontroli przesyłek niektórych produktów sprowadzanych z państw trzecich, zgodnie z dyrektywą Rady 90/675/EWG
(94/360/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/675/EWG z dnia 10 grudnia 1990 r. określającą zasady organizacji kontroli weterynaryjnych produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 92/118/EWG [2], w szczególności jej art. 8 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
zmniejszenie częstotliwości bezpośrednich kontroli przesyłek produktów przywożonych z państw trzecich powinno być ustalone na podstawie kryteriów ustanowionych w art. 8 ust. 3 dyrektywy 90/675/EWG w sprawie doświadczeń Państw Członkowskich w zakresie zagrożeń dla zdrowia publicznego i zdrowia zwierząt we Wspólnocie;
dodatkowo, w przypadku niektórych państw trzecich, z którymi Wspólnota podpisała umowy o równoważności, możliwe jest ograniczenie bezpośrednich kontroli niektórych produktów, biorąc pod uwagę, między innymi, zasadę regionalizacji w przypadkach chorób zwierząt i inne wspólnotowe zasady weterynaryjne;
zmniejszenie częstotliwości kontroli bezpośrednich przesyłek towaru będzie przeprowadzane przez każde Państwo Członkowskie; kontrola ta musi być odbywać się w taki sposób, aby importer nie mógł przewidzieć, które konkretnie przesyłki towarów będą poddane kontroli bezpośredniej;
istnieje potrzeba badania, w regularnych odstępach czasu, poziomu ograniczenia kontroli, na podstawie informacji otrzymanych przez Komisję lub Państwa Członkowskie z przeprowadzania kontroli w punktach kontroli granicznej;
Państwa Członkowskie powinny niezwłocznie powiadomić Komisję, jeśli kontrole wykażą, że produkty nie spełniają niezbędnych wymagań lub ujawnią inne nieprawidłowości;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Stosując art. 8 dyrektywy 90/675/EWG Państwa Członkowskie zmniejszają częstotliwość bezpośrednich kontroli produktów z państw trzecich, jak ustanowiono w załączniku I do niniejszej decyzji, w którym, bez uszczerbku dla Porozumienia EOG, Wspólnota podjęła decyzje, by ustanowić:
- wykaz zatwierdzonych państw trzecich,
- wykaz zatwierdzonych zakładów (dla zdrowia zwierząt i zdrowia publicznego), i
- wzór zaświadczenia (o zdrowiu zwierząt i zdrowiu publicznym).
2.
Dla państw trzecich określonych w załączniku II poziom przeprowadzanych przez Państwo Członkowskie bezpośrednich kontroli przesyłek produktów tej samej grupy jest zgodny z tym, co ustanowiono w tym załączniku.
3.
Ustęp 1 i 2 stosuje się bez uszczerbku dla przepisów art. 15 i 19 dyrektywy 90/675/EWG.
Jeśli Państwo Członkowskie stosuje środki przewidziane w art. 15 dyrektywy 90/675/EWG, sytuacja wymaga natychmiastowego zbadania zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 23 dyrektywy 90/675/EWG; w tym celu zainteresowane Państwo Członkowskie niezwłocznie zawiadamia Komisję oraz pozostałe Państwa Członkowskie, w szczególności w celu wprowadzenia w życie przepisów art. 3 ust. 3 akapitu drugiego niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Państwo Członkowskie organizuje bezpośrednie kontrole w taki sposób, aby przewoźnik nie mógł przewidzieć, które konkretnie przesyłki będą poddane kontrolom bezpośrednim.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby każdy punkt kontroli granicznej wymieniony w decyzji Komisji 94/24/WE [3] zachowywał rejestr wyników wszystkich kontroli wwożonych przesyłek produktów, zgodnie z załącznikiem III do niniejszej decyzji, przez przynajmniej 18 miesięcy od daty kontroli.
Ten rejestr wyników zawiera wykaz towarów niedopuszczonych do swobodnego obrotu we Wspólnocie.
Centralne władze weterynaryjne każdego Państwa Członkowskiego są odpowiedzialne za wysłanie do Komisji, przed dniem 1 września 1994 r., a następnie co sześć miesięcy, zestawienia wyników na formularzu określonym w załączniku III.
2.
Komisja składa Stałemu Komitetowi Weterynaryjnemu sprawozdanie, na podstawie zestawień przewidzianych w ust. 1, w celu oceny wyników przeprowadzonych kontroli.
3.
Dwa razy do roku, a po raz pierwszy przed dniem 1 października 1994 r., Komisja, na podstawie sprawozdań określonych w ust. 2, bada częstotliwości określone w załącznikach I i II.
Na wniosek Państwa Członkowskiego lub z własnej inicjatywy Komisja sprawdza również, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 23 dyrektywy 90/675/EWG, częstotliwości określone w załącznikach I i II do niniejszej decyzji, biorąc pod uwagę kryteria ustanowione w art. 8 ust. 3 dyrektywy 90/675/EWG, a także zastosowanie zasady regionalizacji i innych wspólnotowych zasad weterynaryjnych.
4.
W przypadku ujawnienia przez kontrole weterynaryjne nieprawidłowości, która może mieć poważne konsekwencje dla zdrowia zwierząt lub zdrowia publicznego, Państwa Członkowskie niezwłocznie zawiadamiają o tym Komisję.
Artykuł 4
Częstotliwość bezpośrednich kontroli przesyłek produktów, ustanowiona w załączniku I do niniejszej decyzji, pozostaje bez uszczerbku dla przepisów w sprawie kontroli bezpośrednich, określonych w dyrektywie 92/118/EWG, lub decyzji Komisji podjętej na mocy niniejszej dyrektywy, ani dla innej legislacji wspólnotowej.
Artykuł 5
Jeżeli w sprawie równoważności umów weterynaryjnych decyzja Rady wyznacza konkretne częstotliwości kontroli bezpośrednich, Komisja włącza te częstotliwości do załącznika II.
Artykuł 6
Niniejsza decyzja zostanie zmieniona, gdy tylko Rada przyjmie odpowiednie zmiany w dyrektywie 90/675/EWG.
Artykuł 7
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 października 1994 r.
Artykuł 3 stosuje się od piętnastego dnia po ogłoszeniu niniejszej decyzji.
Artykuł 8
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 13 czerwca 1994 r.
w sprawie wspólnego stanowiska określonego przez Radę na podstawie art. J.2 Traktatu o Unii Europejskiej dotyczącego zakazu zaspokajania roszczeń określonych w ust. 9 rezolucji nr 757 (1992) Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych
(94/366/WPZiB)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. J.2,
uwzględniając rezolucję nr 757(1992) przyjętą dnia 30 maja 1992 r. przez Radę Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych,
a także mając na uwadze, co następuje: Wspólnota Europejska oraz jej Państwa Członkowskie wprowadziły w życie rezolucję nr 757 (1992) oraz związane z nią rezolucje, między innymi rozporządzenie Rady (EWG) nr 990/93 z dnia 26 kwietnia 1993 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
1.
Wspólnota Europejska zakazuje zaspokajania roszczeń określonych w ust. 9 rezolucji nr 757 (1992) Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych.
2.
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem dzisiejszym.
3.
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym.
Decyzja Rady
z dnia 21 czerwca 1994 r.
zmieniająca decyzję 90/424/EWG w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii
(94/370/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: w świetle uzyskanego doświadczenia powinny zostać ulepszone niektóre mechanizmy przewidziane w decyzji Rady 90/424/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii [4];
w szczególności dla programów zwalczania i monitorowania chorób zwierząt, programów kontroli niektórych chorób odzwierzęcych oraz programów mających na celu poprawę struktur weterynaryjnych w odniesieniu do rynku wewnętrznego powinien zostać określony harmonogram w odniesieniu do różnych działań, Państwa Członkowskie powinny w trakcie roku poprzedzającego ich wykonanie przedłożyć programy, powinien zostać sporządzony wykaz programów wybranych na następny rok, powinny zostać zatwierdzone indywidualne programy, powinna zostać określona stawka wkładu Komisji oraz maksymalna kwota wkładu, należy określić przepisy dotyczące stopniowego zmniejszania zwrotu, w sytuacji gdy nieprzestrzegane są terminy, oraz powinny zostać określone minimalne poziomy zwrotu dotyczące środków wyjątkowych;
ponadto wykaz chorób wymieniony grupie 1 Załącznika powinien zostać uzupełniony o klasyczny pomór świń i chorobę pęcherzykową świń,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 90/424/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1. w art. 3 ust. 1 dodaje się dwa tiret w brzmieniu:
"— Afrykański pomór świń,
— zaraza płucna bydła
;"
2. w art. 4 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Przepisy art. 3 stosuje się, gdy w grę wchodzi kontrola ryzyka o największym znaczeniu zdrowotnym w Unii, które jest spowodowane przez choroby określone w art. 3 ust. 1, również jeśli terytorium, na którym wystąpiła choroba, jest przedmiotem programu usuwania zgodnie z art. 24";
3. dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 10a
Jeśli łączna kwota przeznaczona na dany środek jest mniejsza niż 10000 ECU, nie przyznaje się wkładu finansowego Wspólnoty";
4. w art. 11 ust. 6 "dnia 1 stycznia 1995 r." zastępuje się "dnia 1 stycznia 1998 r.";
5. w art. 16 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Udziału tego nie stosuje się w odniesieniu do informacji przekazywanych przez inne organizacje międzynarodowe lub do powielania tych informacji";
6. na końcu art. 19 dodaje się następujące wyrazy:
"oraz rozwoju edukacji weterynaryjnej lub szkoleń";
7. w art. 24 ust. 3—9 otrzymują brzmienie:
"3.
Każdego roku, nie później niż do dnia 1 czerwca, a po raz pierwszy nie później niż do dnia 1 sierpnia 1994 r., Państwa Członkowskie przedkładają Komisji programy, w odniesieniu do których chcą uzyskać wkład finansowy od Wspólnoty.
W takim przypadku Państwa Członkowskie:
i) dostarczają wszelkich właściwych informacji finansowych;
ii) wskazują szacunkowy koszt każdego z przedłożonych programów;
iii) wskazują, w przypadku programów wieloletnich, długość trwania tego programu oraz roczne szacunki finansowe.
Programy przedłożone po dniu 1 czerwca lub po raz pierwszy po dniu 1 sierpnia 1994 r. nie będą rozpatrywane przy finansowaniu na następny rok.
Jeśli Państwo Członkowskie przedłoży program, który będzie funkcjonował przez kilka lat (program wieloletni), powinno przedłożyć wyżej wymienione informacje w odniesieniu do pierwszego roku oraz kolejnych lat.
4.
Komisja rozważy przedłożone programy zarówno od strony finansowej, jak i weterynaryjnej.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji wszelkie dodatkowe informacje, których wymaga Komisja w celu dokonania oceny programu.
Okres rozpatrywania programów kończy się dnia 1 września każdego roku.
Dodatkowe informacje są wymagane przez Komisję nie później niż do dnia 15 lipca każdego roku.
5.
Każdego roku, przed dniem 15 października oraz zgodnie z procedurą określoną w art. 42, sporządza się wykaz programów kwalifikujących się do wkładu finansowego Wspólnoty w następnym roku oraz ustala się proponowaną stawkę i kwotę wkładu dla każdego programu.
Ta decyzja powinna również brać pod uwagę prognozy finansowania obecnych programów, które mają być objęte programami wieloletnimi.
6.
Każdy program uwzględniony w wykazie przewidzianym w ust. 5, tam gdzie jest to konieczne odpowiednio zmieniony w celu uwzględnienia przeprowadzonej kontroli określonej w ust. 4 i 5, powinien zostać indywidualnie zatwierdzony przed dniem 1 grudnia, zgodnie z procedurą określoną w art. 42.
Poziom wkładu finansowego Wspólnoty, wszelkie warunki, którym może podlegać, oraz górną granicę wkładu określa się dla każdego programu zgodnie z tą samą procedurą.
7.
Wszystkie programy są zatwierdzane na okres jednego roku i powinny zostać wykonane między dniem 1 stycznia a dniem 31 grudnia każdego roku.
Dla każdego działającego programu Państwa Członkowskie przedstawią Komisji, przed dniem 1 czerwca, wstępną ocenę techniczną i finansową programu.
Wraz z oceną powinien zostać przedłożony wniosek o kontynuację środka zgodnie z ust. 3.
Komisja poinformuje Państwa Członkowskie o sytuacji w odniesieniu do przyjęcia decyzji przewidzianej w ust. 5.
8.
Wnioski o płatność dotyczące wydatków poniesionych przez Państwa Członkowskie w odniesieniu do danego programu przedkładane są Komisji przed dniem 1 czerwca roku następującego po roku, w którym zakończył się program.
Jeśli określony termin nie jest przestrzegany, wkład finansowy Wspólnoty redukuje się dnia 1 lipca o 25 %, dnia 1 września o 50 %, dnia 1 października o 75 % i 1 listopada tego roku o 100 %.
9.
Komisja podejmuje decyzję w sprawie pomocy przed dniem 15 października.
Przed dniem 1 listopada informuje Państwa Członkowskie w ramach spotkań Stałego Komitetu Weterynaryjnego o decyzji, tak aby mógł on przedstawić swoją opinię.
10.
Komisja przeprowadza kontrole na miejscu, we współpracy z właściwymi władzami krajowymi, w sprawie stosowania programów otrzymujących wkład finansowy Wspólnoty.
W tym celu departamenty Komisji weryfikują, czy właściwe władze monitorują zgodność ze stosowaniem programów poprzez sprawdzenie reprezentatywnej części gospodarstw.
Wymienione wyżej kontrole mogą być przeprowadzone w tym samym czasie, co inne kontrole przeprowadzane przez ekspertów Komisji, zgodnie z ustawodawstwem weterynaryjnym.
Komisja informuje Państwa Członkowskie o wynikach przeprowadzonych kontroli.
11.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu, w szczególności jego ust. 8, zostaną przyjęte zgodnie z procedurą określoną w art. 41.
12.
Programy, które zostały już zatwierdzone przez Wspólnotę lub te, które zostaną zatwierdzone na okres od dnia 1 lipca 1994 r. do dnia 31 grudnia 1994 r., nadal regulowane są przez przepisy art. 24, stosowane przed zmianą wynikającą z decyzji Rady 94/370/WE z dnia 21 lipca 1994 r. zmieniającej decyzję 90/424/EWG w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii [5].";
8. w art. 25 dodaje się ustępy w brzmieniu:
"3.
Jednakże dla finansowanych programów, które mają być zatwierdzone w 1994 r., wkład finansowy Wspólnoty może być mniejszy niż 50 %.
4.
Rada, stanowiąc kwalifikowaną większością głosów na wniosek Komisji, dokona przeglądu niniejszego artykułu najpóźniej przed dniem 31 grudnia 1995 r., zgodnie ze zdobytym doświadczeniem oraz celami uzupełnienia rynku wewnętrznego.";
9. artykuł 26 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 26
Dla środków przewidzianych w niniejszym tytule kwota wymaganych środków zostanie określona dla każdego roku zgodnie z procedurą budżetową.";
10. skreśla się art. 30 i 31;
11. artykuł 32 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 32
Do celów niniejszego rozdziału stosuje się art. 24 ust. 3—11.";
12. w art. 36 ust. 1 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Takie kursy podyplomowe lub spotkania mogą, zgodnie z dostępnością, zostać otwarte na wniosek właściwych władz oraz po wyrażeniu zgody Komisji dla osób z państw trzecich, które zawarły porozumienie o współpracy z Unią w dziedzinie inspekcji weterynaryjnej oraz dla absolwentów nauk weterynaryjnych w celu rozszerzenia ich szkolenia w zakresie reguł wspólnotowych.";
13. w art. 38 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Do celów niniejszego artykułu stosuje się przepisy art. 24 ust. 3—11.";
14. artykuł 40 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 40
Wypłaty dokonywane są w ecu zgodnie ze stawkami opublikowanymi w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich w pierwszym dniu roboczym miesiąca, w którym otrzymano wniosek o płatność"; 15. dodaje się artykuł w brzmieniu: "Artykuł 43a
Decyzja Rady
z dnia 20 czerwca 1994 r.
ustanawiająca szczególne warunki zdrowia publicznego przy wprowadzaniu do obrotu niektórych rodzajów jaj
(93/371/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając dyrektywę Rady nr 92/118/EWG z dnia 17 grudnia 1992 r. ustanawiającą wymagania dotyczące zdrowia zwierząt i ludzi, regulujące handel i przywóz do Wspólnoty produktów nieobjętych wyżej wymienionymi warunkami ustanowionymi w szczególnych zasadach wspólnotowych określonych w części I załącznika A do dyrektywy 89/662/EWG oraz w zakresie czynników chorobotwórczych, do dyrektywy 90/425/EWG [1], w szczególności załącznik II rozdział 2 tiret pierwsze,
a także mając na uwadze co następuje: ogólne przepisy mające zastosowanie do handlu we Wspólnocie są już ustanowione w rozdziale II dyrektywy 92/118/EWG; jednakże niezbędne jest ustanowienie szczególnych warunków zdrowia publicznego przy wprowadzaniu do obrotu jaj zgodnie z załącznikiem II rozdział 2 dyrektywy wymienionej powyżej; powinno się dać pierwszeństwo pewnym kategoriom jaj kurzych przeznaczonych do bezpośredniego spożycia przez człowieka, które nie są wykorzystywane do produkcji produktów jajecznych zgodnie z dyrektywą Rady 89/437/EWG z dnia 20 czerwca 1989 r. w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na produkcję i wprowadzanie do obrotu produktów jajecznych [2];
właściwe jest, aby warunki te uwzględniały przepisy rozporządzenia Rady (EWG) nr 1907/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie niektórych norm handlowych w odniesieniu do jaj [3] i rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1274/91 z dnia 15 maja 1991 r. wprowadzającego szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia (EWG) nr 1907/90 w sprawie niektórych norm handlowych w odniesieniu do jaj [4];
Stały Komitet Weterynaryjny nie wydał przychylnej opinii,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Do celów niniejszej decyzji stosuje się definicje podane w rozporządzeniu (EWG) nr 1907/90 i w rozporządzeniu (EWG) nr 1274/91.
2.
Jednakże do celu niniejszej decyzji termin "jaja" oznacza następujące typy jaj kurzych przeznaczonych do spożycia przez człowieka:
- Klasa "A",
- niechłodzone i niekonserwowane typy klasy "B",
- jaja niesklasyfikowane.
3.
Bez uszczerbku dla art. 5, niniejsza decyzja nie ma zastosowania, jeżeli jaja przeznaczone są do wykorzystania do produkcji produktów jajecznych lub do dostarczenia do przedsiębiorstw przemysłu rolno-spożywczego zatwierdzonych zgodnie z dyrektywą 89/437/EWG, pod warunkiem że opakowania je zawierające są wyraźnie oznakowane w celu wskazania miejsca ich przeznaczenia.
Artykuł 2
W pomieszczeniach producenta i do czasu sprzedaży konsumentowi, jaja są przechowywane w stanie suchym, poza bezpośrednim światłem słonecznym, a także składowane i transportowane w możliwie stałej temperaturze.
Artykuł 3
1.
Bez względu na terminy zbioru i pakowania, ustalone w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1274/91, jaja muszą zostać dostarczone do konsumenta w ciągu maksymalnie 21 dni od ich zniesienia.
2.
Indywidualna dla każdego okresu sprzedaż odpowiada dacie minimalnej trwałości pomniejszonej o siedem dni.
3.
Państwa Członkowskie, które w dniu notyfikacji niniejszej decyzji stosują na swoim terytorium obowiązek przestrzegania w szczególności:
a) temperatury w pomieszczeniach i urządzeniach do składowania jaj i transportu z jednego składu do drugiego;
lub
b) etykietowania z informacją dla użytkownika o obowiązujących zasadach higieny,
mogą utrzymać te wymagania zachowując zgodność z ogólnymi przepisami Traktatu.
Szczegóły określone w lit. b) muszą być dołączone w momencie sprzedaży konsumentowi, poza przypadkami, kiedy są one umieszczane na opakowaniu przez zakład dokonujący pakowania.
Artykuł 4
Dla transakcji przewidzianych w art. 2 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 1907/90, data ważności przewidziana w art. 3 ust. 2 niniejszej decyzji musi być wyraźnie wskazana przez:
i) informację na stoisku lub pojeździe wyraźnie ukazującą datę przydatności do spożycia;
lub
ii) informację uprzednio wydrukowaną na opakowaniu lub podawaną razem z jajami konsumentowi w momencie zakupu.
Artykuł 5
Tylko jaja pakowane w małe lub duże opakowania zgodnie z wymogami rozporządzeń (EWG) nr 1907/90 i (EWG) nr 1274/91 lub produkty jajeczne zgodne z dyrektywą 89/437/EWG mogą być stosowane w kuchniach stołówkowych łącznie z restauracjami i do przygotowania produktów jajecznych lub produktów zawierających jaja na skalę nieprzemysłową.
Artykuł 6
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia zgodności z regułami przewidzianymi w niniejszej decyzji, w szczególności wymienionymi w art. 3 ust. 1.
W razie jakichkolwiek trudności stosuje się odpowiednie przepisy dyrektywy 89/662/EWG.
Artykuł 7
Niniejsza decyzja zostanie zweryfikowana do dnia 30 czerwca 1996 r., po wydaniu przez Naukowy Komitet Weterynaryjny opinii o zestawieniach czas/temperatura, jakie powinny być przestrzegane w składowaniu i transporcie zgodnie z art. 18 dyrektywy 92/118/EWG.
Artykuł 8
Niniejszą decyzję stosuje się najpóźniej do dnia 1 stycznia 1995 r.
Artykuł 9
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 6 czerwca 1994 r.
w sprawie członkostwa Wspólnoty w Europejskim Funduszu Inwestycyjnym
(94/375/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 235,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając Statut Europejskiego Funduszu Inwestycyjnego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: Rada Europejska na posiedzeniu w Edynburgu w dniach 11 i 12 grudnia 1992 r. zaprosiła Radę i Europejski Bank Inwestycyjny do pilnego i pozytywnego rozpatrzenia możliwości jak najszybszego utworzenia Europejskiego Funduszu Inwestycyjnego, zwanego dalej "Funduszem";
Fundusz powinien stanowić efektywny i skuteczny instrument, za pomocą którego Wspólnota, razem z Europejskim Bankiem Inwestycyjnym i innymi instytucjami finansowymi, będzie mogła wnieść znaczący wkład w rozwój sieci transeuropejskich w dziedzinie infrastruktury transportu, telekomunikacji i energetyki, jak również w rozwój małych i średnich przedsiębiorstw (MSP);
inwestycje w sieci transeuropejskie mają zasadnicze znaczenie dla właściwego funkcjonowania rynku wewnętrznego i, zgodnie z procedurami określonymi w Statucie Funduszu, niektóre z tych inwestycji mogą pociągać za sobą konieczność podjęcia działań w krajach przyległych, jeśli inwestycje te obejmują projekty transgraniczne;
inwestycyjne wsparcie małych i średnich przedsiębiorstw jest zasadniczym czynnikiem wzmacniającym tworzenie nowych miejsc pracy;
Fundusz będzie wspierał inwestycje w obydwu tych obszarach w celu realizacji wspólnotowych celów;
szybkie utworzenie Funduszu będzie stymulować trwały i zrównoważony rozwój we Wspólnocie;
artykuł 30 Statutu Europejskiego Banku Inwestycyjnego upoważnia Radę Gubernatorów Banku do utworzenia Funduszu; Rada podjęła decyzję o utworzeniu Funduszu oraz przyjęciu jego Statutu;
Wspólnota może się stać członkiem Funduszu;
między Funduszem, a finansowymi i budżetowymi działaniami Wspólnoty zostanie zapewniona właściwa koordynacja;
Komisja będzie przekazywać Parlamentowi Europejskiemu i Radzie coroczne sprawozdania Funduszu wraz z dalszymi informacjami mającymi szczególne znaczenie dla interesów Wspólnoty;
w celu osiągnięcia celów Funduszu byłoby właściwe postrzeganie go jako wielostronnego banku rozwoju do celów dyrektywy Rady 89/647/EWG [3] i dyrektywy Komisji 91/31/EWG [4];
w zakresie przyjęcia niniejszej decyzji Traktat przyznaje uprawnienia wyłącznie w art. 235,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym Wspólnota, reprezentowana przez Komisję, staje się członkiem Europejskiego Funduszu Inwestycyjnego.
Artykuł 2
Komisja informuje Radę o pracy organów Europejskiego Funduszu Inwestycyjnego.
W szczególności Komisja powiadamia Radę, jak najszybciej, o zagadnieniach mających być przedmiotem obrad na zgromadzeniu ogólnym Funduszu.
Rada może, na wniosek Państw Członkowskich lub Komisji, przeanalizować te zagadnienia.
Z zastrzeżeniem przepisów art. 3 Komisja, zajmując stanowisko w tych sprawach na zgromadzeniu ogólnym Funduszu, powinna brać pod uwagę wynik tej analizy.
Artykuł 3
Rada, działając na wniosek Komisji oraz po konsultacji z Parlamentem Europejskim, będzie jednomyślnie podejmować decyzję odnośnie do stanowiska Wspólnoty w sprawie możliwości podniesienia kapitału Funduszu oraz jej udziału w takim podniesieniu.
Decyzja Komisji
z dnia 30 maja 1994 r.
zmieniająca decyzję nr 85/377/EWG ustanawiającą wspólnotową typologię gospodarstw rolnych
(94/376/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 79/65/EWG z dnia 15 czerwca 1965 r. ustanawiające sieć zbierania danych rachunkowych o dochodach i prowadzonej działalności gospodarczej gospodarstw rolnych w Europejskiej Wspólnocie Gospodarczej [1] ostatnio zmienione rozporządzeniem nr 3577/90/WE [2], w szczególności jego art. 4 ust. 4 i art. 11,
a także mając na uwadze co następuje:
wspólnotowa typologia gospodarstw rolnych ustanowiona decyzją Komisji nr 85/377/EWG [3], w szczególności standardowa marża brutto, jest podstawą klasyfikacji gospodarstw rolnych według wielkości ekonomicznej oraz rodzaju produkcji rolnej zarówno w badaniach struktury gospodarstw, jak i w ramach Sieci Danych Rachunkowych z Gospodarstw Rolnych (FADN). Typologia wspólnotowa jest również podstawą obliczania europejskiej jednostki wielkości (ESU) oraz progów stosowanych do ograniczania zakresu obserwacji i sporządzania planu wyboru gospodarstw rolnych nadsyłających dane, włączonych do FADN, lub które zostaną do niego włączone;
wyniki badań struktury gospodarstw, sklasyfikowanych według ESU oraz rodzaju gospodarki rolnej, służą jako podstawa do podejmowania decyzji w polityce struktury gospodarstw rolnych w ramach wspólnej polityki rolnej oraz do określania zakresu FADN, który służy jako podstawa wyboru i przyznawania wagi badanym gospodarstwom FADN; wybór gospodarstw rolnych nadsyłających dane, objętych zakresem obserwacji, musi być reprezentatywny ze względu na cele każdej z planowanych analiz;
rozporządzenie Rady nr 571/88/EWG [4], ostatnio zmienione przez decyzję Komisji nr 93/156/EWG [5], przewiduje przeprowadzenie serii badań statystycznych w zakresie struktury gospodarstw rolnych od 1988 do 1997 r. i wymienia cechy charakterystyczne, które mają być badane;
artykuł 11 decyzji Komisji nr 85/377/EWG stwierdza, że Komisja, wspierana przez Państwa Członkowskie, dokonuje przeglądu co najmniej raz na 10 lat doświadczeń zebranych w trakcie stosowania decyzji oraz wszystkich nowych potrzeb wspólnotowych powstających w tej dziedzinie; po takim przeglądzie przepisy decyzji mogą być zmieniane, gdy będzie to konieczne;
struktura i zawartość wykazu badań cech charakterystycznych od 1988 do 1997 r. została zmieniona, tak że cechy charakterystyczne w nowym wykazie różnią się od tych, jakie rejestrowano w poprzednich badaniach; wspólnotowa typologia gospodarstw rolnych zależy od tego wykazu i dlatego konieczne jest dostosowanie decyzji nr 85/377/EWG do wykazu badań cech charakterystycznych przewidzianego w rozporządzeniu nr 571/88/EWG;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu ds. Sieci Danych Rachunkowych Gospodarstw Rolnych oraz opinią Stałego Komitetu ds. Statystyki Rolniczej,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W załącznikach II i III do decyzji nr 85/377/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikami II i III do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od 1988 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 3 czerwca 1994 r.
w sprawie kryteriów stosowanych w odniesieniu do zakładów wytwarzających produkty mięsne, nieposiadających struktury przemysłowej ani przemysłowych zdolności produkcyjnych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(94/383/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 77/99/EWG z dnia 21 grudnia 1976 r. w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na produkcję i wprowadzanie do obrotu produktów mięsnych oraz niektórych produktów pochodzenia zwierzęcego [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 92/118/EWG [2], w szczególności jej art. 9 ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
należy ustanowić kryteria klasyfikacji zakładów w celu zapewnienia jednolitego stosowania dyrektywy 77/99/EWG;
Państwa Członkowskie przedstawiły Komisji kryteria, które przyjęły dla oceny czy zakład lub kategoria zakładów nie posiada struktury przemysłowej czy też przemysłowych zdolności produkcyjnych;
odstępstwa określone w art. 9 ust. 1 i 2 dyrektywy 77/99/EWG dotyczą wyłącznie struktury zakładów a nie wymagań w zakresie higieny ustanowionych we wspomnianej dyrektywie;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Do celów przyznania odstępstw określonych w art. 9 ust. 1 i 2 dyrektywy 77/99/EWG, Państwa Członkowskie ustanawiają maksymalny limit produkcji dla każdego zakładu.
Ustalając ten limit, uwzględniają one w szczególności następujące parametry: strukturę i układ zakładu, przepływ produktów oraz zdolność składową w zakresie przechowywania surowców i produktów końcowych.
2.
Przyznanie odstępstw określonych w ust. 1 jest uwarunkowane przestrzeganiem przez każdy zakład limitu produkcji ustanowionego zgodnie z ust. 1.
3.
W żadnym przypadku, limit produkcji ustanowiony w ust. 1 nie może przekraczać ilości 7,5 tony produktów gotowych na tydzień lub jednej tony na tydzień w przypadku produkcji pasztetu z wątróbek gęsich (foie gras).
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 8 czerwca 1994 r.
dotycząca wprowadzania do obrotu produktu złożonego z organizmu genetycznie zmodyfikowanego, nasion odpornego na herbicyd tytoniu, odmiany ITB 1000 OX, zgodnie z art. 13 dyrektywy Rady 90/220/EWG
(94/385/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/220/EWG z dnia 23 kwietnia 1990 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów genetycznie zmodyfikowanych (GMO) [1], w szczególności jej art. 13,
a także mając na uwadze, co następuje: zgodnie z częścią C dyrektywy 90/220/EWG istnieje procedura wspólnotowa umożliwiająca właściwym organom Państwa Członkowskiego udzielanie zgody na wprowadzanie do obrotu produktów, w których skład wchodzą GMO;
powiadomienie dotyczące wprowadzania do obrotu takiego produktu (odpornej na herbicydy odmiany tytoniu) została przedłożona właściwym organom Państwa Członkowskiego;
w rezultacie, właściwy organ przekazał następnie Komisji dokumentację w tej sprawie wraz z pozytywną opinią;
Komisja przekazała dokumentację właściwym organom wszystkich Państw Członkowskich; właściwe organy kilku Państw Członkowskich zgłosiły zastrzeżenia do wymienionej dokumentacji;
w związku z tym, zgodnie z art. 13 ust. 3, Komisja zobowiązana jest podjąć decyzję zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 21 dyrektywy 90/220/EWG;
zgodnie z dyrektywą 90/220/EWG ocenie podlega jedynie zagrożenia związane z uwolnieniem samej rośliny — genetycznie zmodyfikowanego tytoniu;
ponadto zatwierdzenie chemicznych herbicydów stosowanych w hodowli roślin i ocena wpływu ich stosowania na środowisko naturalne są objęte zakresem dyrektywy Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [2], a nie zakresem dyrektywy Rady 90/220/EWG;
Komisja po zbadaniu dokumentacji i uwzględnieniu wszystkich informacji przedłożonych przez organy Państw Członkowskich, łącznie z licznymi wynikami badań, stwierdziła, że nie przewiduje aby wprowadzanie do obrotu oraz uprawa odmiany tytoniu odpornej na herbicyd bromoksynil spowodowały znaczące potencjalne zagrożenia dla zdrowia ludzi i środowiska naturalnego w odniesieniu do aspektów objętych zakresem dyrektywy Rady 90/220/EWG;
w następstwie tego, Komisja może podjąć decyzję zezwalającą na wprowadzenie do obrotu wymienionego produktu zgodnie z dyrektywą Rady 90/220/EWG;
niniejsza decyzja jest zgodna z opinią Komitetu Przedstawicieli Państw Członkowskich powołanego na mocy art. 21 dyrektywy Rady 90/220/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym podejmuje się decyzję, na mocy której, zgodnie z art. 13 dyrektywy 90/220/EWG, władze Francji wyrażają zgodę na wprowadzenie do obrotu następującego produktu zgłoszonego przez Société nationale d'exploitation industrielle des tabacs et allumettes (Seita), (zgłoszenie numer: C/F/93/08–02):
Nasiona genetycznie zmodyfikowanego Nicotiana tabacum (zwyczajowa nazwa: tytoń), odmiany ITB 1000 OX, bezpłodnej hybrydy męskiej, odporne na herbicyd bromoksynil i zawierające gen. nitrylazy pochodzący z Klebsiella ozarnae, promotor RuBisCo SSU pochodzący z Helianthus annuus i gen. terminalny syntezy nopaliny pochodzący z Agrobacterium tumefaciens pTiA6.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 27 czerwca 1994 r.
w sprawie zatwierdzenia wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Republiką Bułgarii zmieniającej Umowę przejściową w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem między Europejską Wspólnotą Gospodarczą i Europejską Wspólnotą Węgla i Stali, z jednej strony, a Republiką Bułgarii, z drugiej strony, oraz Układ Europejski ustanawiający stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Bułgarii, z drugiej strony, zmienione Protokołem dodatkowym, podpisanym dnia 21 grudnia 1993 r.
(94/391/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113 w powiązaniu z art. 228 ust. 2,
uwzględniając Układ Europejski podpisany przez Strony dnia 8 marca 1993 r. [1], zmieniony Protokołem dodatkowym podpisanym dnia 21 grudnia 1993 r. [2],
uwzględniając Umowę przejściową podpisaną przez Strony dnia 10 grudnia 1993 r. [3], zmienioną Protokołem dodatkowym z dnia 21 grudnia 1993 r.,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: Umowa Przejściowa powinna wejść w życie z dniem 1 czerwca 1993 r.;
Umowa Przejściowa weszła w życie z dniem 31 grudnia 1993 r.;
Umowa Przejściowa przewiduje koncesje ilościowe;
dlatego właściwe jest prolongowanie na kolejne lata niektórych kontyngentów lub plafonów, które zostały przyznane na rok 1993, ale nie mogły zostać wykorzystane przez Bułgarię ze względu na późne wejście w życie Umowy;
w tym celu, Komisja w imieniu Wspólnoty wynegocjowała wymianę listów zmieniającą Umowę Przejściową w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem między Europejską Wspólnotą Gospodarczą i Europejską Wspólnotą Węgla i Stali, z jednej strony, a Republiką Bułgarii, z drugiej strony, zmienioną Protokołem dodatkowym podpisanym przez Strony dnia 21 grudnia 1993 r. i zmieniającą Układ Europejski ustanawiający stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Bułgarii, z drugiej strony, podpisany dnia 8 marca 1993 r., zmieniony Protokołem dodatkowym zawartym między stronami dnia 21 grudnia 1993 r.;
wymiana listów powinna zostać zatwierdzona,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Wymiana listów zmieniająca Umowę Przejściową w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem między Europejską Wspólnotą Gospodarczą i Europejską Wspólnotą Węgla i Stali z jednej strony a Republiką Bułgarii z drugiej strony oraz Układ Europejski między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z jednej strony a Republiką Bułgarii z drugiej strony zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Wspólnoty.
Tekst wymiany listów załączony jest do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady zostaje niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby umocowanej do podpisania wymiany listów w imieniu Wspólnoty Europejskiej.
Przewodniczący Rady notyfikuje w imieniu Wspólnoty Europejskiej, że wszystkie niezbędne procedury zostały zakończone.
Decyzja Rady
z dnia 27 czerwca 1994 r.
w sprawie zatwierdzenia Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Rumunią zmieniającego Umowę przejściową w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem między Europejską Wspólnotą Gospodarczą i Europejską Wspólnotą Węgla i Stali, z jednej strony, a Rumunią, z drugiej strony, oraz Układ Europejski ustanawiający stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Rumunią, z drugiej strony, zmienione Protokołem dodatkowym, podpisanym dnia 21 grudnia 1993 r.
(94/392/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113 w powiązaniu z art. 228 ust. 2,
uwzględniając Układ Europejski, podpisany w Brukseli dnia 1 lutego 1993 r. [1], zmieniony Protokołem dodatkowym, podpisanym dnia 21 grudnia 1993 r. [2],
uwzględniając Umowę przejściową [3], podpisaną w Brukseli dnia 1 lutego 1993 r., zmienioną Protokołem dodatkowym, podpisanym dnia 21 grudnia 1993 r.,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: Umowa przejściowa weszła w życie dnia 1 maja 1993 r.;
stosowanie załączników XI a oraz XII a oraz protokołu 3 zostało opóźnione z przyczyn, za które Rumunia nie może ponosić odpowiedzialności;
Umowa przejściowa przewiduje koncesje ilościowe;
dlatego właściwe jest przeniesienie na następne lata niektórych kontyngentów lub pułapów, które zostały przyznane na 1993 r., ale nie mogły być wykorzystane przez Rumunię;
od dnia 1 maja 1993 r. będącego datą wejścia w życie Umowy przejściowej, Rumunia nie korzystała ze wspólnotowego systemu ogólnych preferencji taryfowych;
dlatego właściwe jest przeniesienie koncesji określonych w załącznikach XI a oraz XII a oraz w protokole 3 Umowy przejściowej i Układu Europejskiego;
w tym celu, Komisja wynegocjowała w imieniu Wspólnoty Porozumienie w formie wymiany listów zmieniające Umowę przejściową i zmieniające Układ Europejski, zmienione Protokołem dodatkowym;
Porozumienie w formie wymiany listów powinno zostać zatwierdzone,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Europejskiej Porozumienie w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Rumunią, zmieniające Umowę przejściową w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem między Europejską Wspólnotą Gospodarczą i Europejską Wspólnotą Węgla i Stali, z jednej strony, oraz Rumunią, z drugiej strony, oraz zmieniające Układ Europejski ustanawiający stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, oraz Rumunią, z drugiej strony.
Tekst Porozumienia w formie wymiany listów załączony jest do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady jest upoważniony do wyznaczenia osoby umocowanej do podpisania Porozumienia w formie wymiany listów, aby stało się ono wiążące dla Wspólnoty.
Przewodniczący Rady w imieniu Wspólnoty notyfikuje,że wszystkie niezbędne w tym celu procedury zostały zakończone.
Decyzja Komisji
z dnia 30 maja 1994 r.
ustanawiająca szczegółowe zasady stosowania dyrektywy Rady 93/23/EWG w odniesieniu do prowadzenia badań statystycznych pogłowia i produkcji świń
(94/432/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 93/23/EWG z dnia 1 czerwca 1993 r. w sprawie prowadzenia badań statystycznych dotyczących produkcji świń [1], w szczególności jej art. 1 ust. 3, art. 2 ust. 2, art. 3 ust. 2, art. 6 ust. 1 i 2, art. 8 ust. 1 i 2 oraz art. 10 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje: w celu prowadzenia badań przewidzianych w dyrektywie 93/23/EWG wymagane są dokładne definicje; to wymaga określenia definicji gospodarstw rolnych objętych badaniem; należy również określić klasy wielkości stad oraz regiony, według których Państwa Członkowskie opracowują wyniki badań w regularnych odstępach czasu; do opracowania statystyki ubojów konieczna jest jedna definicja masy tuszy;
zgodnie z dyrektywą 93/23/EWG Państwa Członkowskie mogą być, na ich wniosek, upoważnione do prowadzenia badań kwietniowych i sierpniowych w wybranych regionach przy założeniu, że badania te obejmują przynajmniej 70 % pogłowia świń; Państwa Członkowskie, w których pogłowie świń stanowi tylko niewielką część całkowitego pogłowia we Wspólnocie, mogą również, na ich wniosek, zostać upoważnione do całkowitego zwolnienia z przeprowadzania badań kwietniowych i sierpniowych lub do stosowania podziału regionalnego do zestawiania ostatecznych wyników badań kwietniowych i sierpniowych; Państwa Członkowskie mogą wreszcie, na ich wniosek, zostać upoważnione do stosowania źródeł administracyjnych zamiast badań statystycznych do określenia pogłowia świń oraz dokonania przewidzianego podziału według klas wielkości stada dla zestawienia ostatecznych wyników z lat parzystych i/lub wyników z danego miesiąca w roku;
Państwa Członkowskie złożyły wnioski o wyżej wymienione rodzaje upoważnienia;
należy zastąpić decyzję Komisji 76/805/EWG [2], ostatnio zmienioną decyzją 91/268/EWG [3];
ponieważ dyrektywę 93/23/EWG stosuje się od dnia 1 stycznia 1994 r., właściwe jest również stosować przepisy niniejszej decyzji z mocą od tego samego dnia;
niniejsza decyzja jest zgodna z opinią Stałego Komitetu ds. Statystyki Rolniczej,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Dla celów art. 2 ust. 2 dyrektywy 93/23/EWG, "gospodarstwo rolne" oznacza każdą jednostkę techniczną oraz ekonomiczną znajdującą się pod jednym zarządem, która wytwarza produkty rolne.
2.
Badania określone w art. 1 ust. 1 dyrektywy 93/23/EWG obejmują:
a) gospodarstwa rolne o powierzchni użytków rolnych 1 ha lub więcej;
b) gospodarstwa rolne o powierzchni użytków rolnych poniżej 1 ha, jeśli ich produkcja jest w pewnym zakresie przeznaczona na sprzedaż lub jeśli ich jednostka produkcyjna przekracza pewne progi naturalne.
3.
Jednakże Państwa Członkowskie, które pragną stosować inne progi dla badań statystycznych, dokonują ustalenia tych progów w taki sposób, aby z badań wykluczone zostały tylko najmniejsze gospodarstwa rolne oraz aby w sumie wyłączone gospodarstwa rolne stanowiły 1 % lub mniej ogólnego standardowego marginesu brutto danego Państwa Członkowskiego w rozumieniu decyzji Komisji 85/377/EWG [4].
Artykuł 2
Podział terytorialny na mniejsze jednostki, określone w art. 6 ust. 1 dyrektywy 93/23/EWG jest określony w załączniku I.
Artykuł 3
Podział przewidziany w art. 8 ust. 1 dyrektywy 93/23/EWG jest określony w załączniku II.
Artykuł 4
Masa tuszy, określona w art. 10 ust. 1 dyrektywy 93/23/EWG jest określona w załączniku III.
Artykuł 5
1.
Zgodnie z art. 1 ust. 2 akapit pierwszy dyrektywy 93/23/EWG, Państwa Członkowskie wymienione w lit. a) załącznika IV są upoważnione do przeprowadzania badań kwietniowych i sierpniowych w wybranych regionach przy założeniu, że badania te obejmują przynajmniej 70 % pogłowia świń.
2. Zgodnie z art. 1 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 93/23/EWG, Państwa Członkowskie wymienione w lit. b) załącznika IV są upoważnione do całkowitego zwolnienia z dokonywania badań kwietniowych i sierpniowych.
3.
Zgodnie z art. 1 ust. 2 akapit trzeci dyrektywy 93/23/EWG, Państwa Członkowskie wymienione w lit. c) załącznika IV są upoważnione do stosowania źródeł administracyjnych zamiast badań statystycznych.
4.
Zgodnie z art. 6 ust. 2 dyrektywy 93/23/EWG, Państwa Członkowskie wymienione w lit. d) załącznika IV są upoważnione do stosowania podziału regionalnego do ostatecznych wyników badań kwietniowych i sierpniowych.
5.
Zgodnie z art. 8 ust. 2 dyrektywy 93/23/EWG, Państwa Członkowskie wymienione w lit. e) załącznika IV są upoważnione do stosowania podziału na klasy wielkości stad do ostatecznych wyników z lat parzystych i/lub do wyników z danego miesiąca roku.
Artykuł 6
Decyzja 76/805/EWG traci moc.
Artykuł 7
Niniejszą decyzję stosuje się z mocą od dnia 1 stycznia 1994 r.
Artykuł 8
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 30 maja 1994 r.
ustanawiająca szczegółowe zasady stosowania dyrektywy Rady 93/24/EWG w zakresie prowadzenia badań statystycznych dotyczących pogłowia i hodowli bydła oraz zmieniająca wymienioną dyrektywę
(94/433/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 93/24/EWG z dnia 1 czerwca 1993 r., w sprawie prowadzenia badań statystycznych dotyczących hodowli bydła [1], w szczególności jej art. 1 ust. 3, art. 2 ust. 2, art. 3 ust. 2, art. 6 ust. 1 i 2, art. 8 ust. 1 i 2, art. 10 ust. 3 oraz art. 12 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje: w celu prowadzenia badań przewidzianych w dyrektywie 93/24/EWG, wymagane są dokładne definicje; to wymaga określenia definicji gospodarstw rolnych objętych badaniem; należy dokładnie określić poszczególne kategorie, według których powinny być przedstawione wyniki badań oraz klasy wielkości stad i regiony, zgodnie z którymi Państwa Członkowskie opracowują wyniki badań w regularnych odstępach czasu; do opracowania statystyki ubojów niezbędna jest jednolita definicja masy tuszy;
w związku ze zmianą w Nomenklaturze Scalonej dla żywego bydła, zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2505/92 [2], nie jest już możliwe dla Państw Członkowskich rejestrowanie handlu bykami i wołami osobno, zarówno dla handlu wewnątrz Wspólnoty jak i handlu z państwami niebędącymi członkami Wspólnoty; dlatego podział wewnętrznej produkcji brutto na byki i woły, wymagany zgodnie z dyrektywą Rady 93/24/EWG nie jest już możliwy; z tego powodu dyrektywa 93/24/EWG powinna zostać zmieniona;
zgodnie z dyrektywą 93/24/EWG, Państwa Członkowskie, na ich wniosek, mogą być upoważnione do prowadzenia badań majowych lub czerwcowych w wybranych regionach, przy założeniu, że badania te obejmują przynajmniej 70 % pogłowia bydła; Państwa Członkowskie, w których pogłowie bydła stanowi tylko mały procent całkowitego pogłowia we Wspólnocie mogą, na ich wniosek, być upoważnione do zwolnienia z badań majowo-czerwcowych lub grudniowych, lub stosowania podziału regionalnego dla ostatecznych wyników badań majowo-czerwcowych; Państwa Członkowskie wreszcie mogą, na ich wniosek, być upoważnione do stosowania źródeł administracyjnych zamiast badań statystycznych do określenia pogłowia bydła i przewidzianego podziału według klas wielkości stad do ostatecznych wyników z lat parzystych i/lub wyników badań majowo-czerwcowych;
Państwa Członkowskie złożyły wnioski o wyżej wymienione rodzaje upoważnienia;
należy zastąpić decyzję Komisji 73/262/EWG [3], ostatnio zmienioną decyzją 90/501/EWG [4];
ponieważ dyrektywę 93/24/EWG stosuje się od dnia 1 stycznia 1994 r., właściwe jest stosowanie również przepisów niniejszej decyzji z mocą od tego samego dnia;
niniejsza decyzja jest zgodna z opinią Stałego Komitetu ds. Statystyki Rolnictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Do celów art. 2 ust. 2 dyrektywy 93/24/EWG, "gospodarstwo rolne" oznacza każdą jednostkę techniczną oraz ekonomiczną znajdującą się pod jednym zarządem, która wytwarza produkty rolne.
2.
Badania, określone w art. 1 ust. 1 dyrektywy 93/24/EWG obejmują:
a) gospodarstwa rolne o powierzchni użytków rolnych 1 ha lub więcej;
b) gospodarstwa rolne o powierzchni użytków rolnych poniżej 1 ha, jeśli ich produkcja jest w pewnym zakresie przeznaczona na sprzedaż lub jeśli ich jednostka produkcyjna przekracza pewne progi naturalne.
3.
Jednakże Państwa Członkowskie, które pragną stosować inne progi dla badań statystycznych, dokonują ustalenia tych progów w taki sposób, aby z badań wykluczone zostały tylko najmniejsze gospodarstwa rolne oraz aby w sumie wyłączone gospodarstwa rolne stanowiły 1 % lub mniej ogólnego standardowego marginesu brutto danego Państwa Członkowskiego w rozumieniu decyzji Komisji 85/377/EWG [5].
Artykuł 2
Definicje kategorii bydła, określone w art. 3 ust. 1, art. 10 ust. 2 i art. 12 ust. 2 dyrektywy 93/24/EWG są wymienione w załączniku I.
Artykuł 3
Podział terytorialny na mniejsze jednostki, określony w art. 6 ust. 1 dyrektywy 93/24/EWG, jest wymieniony w załączniku II.
Artykuł 4
Podział przewidziany w art. 8 ust. 1 dyrektywy 93/24/EWG, jest wymieniony w załączniku III.
Artykuł 5
Masa tusz, określona w art. 10 ust. 1 dyrektywy 93/24/EWG, jest wymieniona w załączniku IV.
Artykuł 6
W art. 12 ust. 2 dyrektywy 93/24/EWG, kategoria "D. byki" i kategoria "E. woły" są połączone jako kategoria "D.byki i woły".
Artykuł 7
1.
Zgodnie z art. 1 ust. 2 akapit pierwszy dyrektywy 93/24/EWG, Państwa Członkowskie wymienione w lit. a) załącznika V są upoważnione do przeprowadzania badań majowych i czerwcowych w wybranych regionach, przy założeniu, że badania te obejmują przynajmniej 70 % pogłowia bydła.
2.
Zgodnie z art. 1 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 93/24/EWG, Państwa Członkowskie wymienione w lit. b) załącznika V są upoważnione do zwolnienia z badań majowo-czerwcowych lub grudniowych.
3.
Zgodnie z art. 1 ust. 2 akapit trzeci dyrektywy 93/24/EWG, Państwa Członkowskie wymienione w lit. c) załącznika V są upoważnione do stosowania źródeł administracyjnych zamiast badań statystycznych.
4.
Zgodnie z art. 6 ust. 2 dyrektywy 93/24/EWG, Państwa Członkowskie wymienione w lit. d) załącznika V są upoważnione do stosowania podziału regionalnego do ostatecznych wyników badań majowo-czerwcowych.
5.
Zgodnie z art. 8 ust. 2 dyrektywy 93/24/EWG, Państwa Członkowskie wymienione w lit. e) załącznika V są upoważnione do stosowania podziału na klasy wielkości stad do ostatecznych wyników badań z lat parzystych i/lub majowo-czerwcowych.
Artykuł 8
Decyzja 73/262/EWG traci moc.
Artykuł 9
Niniejszą decyzję stosuje się z mocą od dnia 1 stycznia 1994 r.
Artykuł 10
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 30 maja 1994 r.
ustanawiająca szczegółowe zasady stosowania dyrektywy Rady (EWG) 93/25 w zakresie prowadzenia badań statystycznych dotyczących pogłowia oraz hodowli owiec i kóz
(94/434/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 93/25/EWG z dnia 1 czerwca 1993 r. w sprawie badań statystycznych prowadzonych w dziedzinie hodowli owiec i kóz [1], w szczególności jej art. 1 ust. 4, art. 2 ust. 2, art. 3 ust. 2 i 3, art. 7 ust. 1, art. 10 ust. 1 i 2 oraz art. 13 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje: w celu prowadzenia badań przewidzianych w dyrektywie 93/25/EWG wymagane są dokładne definicje; to wymaga określenia definicji gospodarstw rolnych objętych badaniem; należy również dokładnie określić poszczególne kategorie do wyników badań, jak i klasy wielkości stad oraz regiony, według których Państwa Członkowskie opracowują wyniki badań przeprowadzane w regularnych odstępach czasu; do celów opracowania statystyki ubojów konieczna jest jedna definicja masy tuszy;
zgodnie z dyrektywą 93/25/EWG Państwa Członkowskie mogą na ich wniosek być upoważnione do stosowania źródeł administracyjnych zamiast badań statystycznych oraz określonego podziału według kategorii wielkości stada do ostatecznych wyników z lat parzystych;
Państwa Członkowskie złożyły wnioski o wyżej wymienione rodzaje upoważnienia;
należy zastąpić decyzję Komisji 82/958/EWG [2];
ponieważ dyrektywa 93/25/EWG jest stosowana od dnia 1 stycznia 1994 r., właściwe jest również stosowanie przepisów niniejszej decyzji z mocą od tego samego dnia;
niniejsza decyzja jest zgodna z opinią Stałego Komitetu ds. Statystyki Rolniczej,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Dla celów art. 2 ust. 2 dyrektywy 93/25/EWG "gospodarstwo rolne" oznacza każdą jednostkę techniczną oraz ekonomiczną, znajdującą się pod jednym zarządem, która wytwarza produkty rolne.
2.
Badania określone w art. 1 ust. 1 dyrektywy 93/23/EWG obejmują:
a) gospodarstwa rolne o powierzchni użytków rolnych 1 ha lub więcej;
b) gospodarstwa rolne o powierzchni użytków rolnych poniżej 1 ha, jeśli ich produkcja jest w pewnym zakresie przeznaczona na sprzedaż lub jeśli ich jednostka produkcyjna przekracza pewne progi naturalne.
3.
Jednakże Państwa Członkowskie, które pragną stosować inne progi dla badań statystycznych, dokonują ustalenia tych progów w taki sposób, aby z badań wykluczone zostały tylko najmniejsze gospodarstwa i aby łącznie wykluczone gospodarstwa stanowiły 1 % lub mniej ogólnego standardowego marginesu brutto danego Państwa Członkowskiego w rozumieniu decyzji Komisji 85/377/EWG [3].
Artykuł 2
Definicje kategorii owiec i kóz, o których mowa w art. 3 ust. 1 oraz art. 13 ust. 2 dyrektywy 93/25/EWG, wymienione są w załączniku I.
Artykuł 3
Jednostki podziału terytorialnego określone w art. 7 ust. 1 dyrektywy 93/25/EWG są wymienione w załączniku II.
Artykuł 4
Podział przewidziany w art. 10 dyrektywy 93/25/EWG wymieniony jest w załączniku III.
Artykuł 5
Masa tuszy określona w art. 13 ust. 1 dyrektywy 93/25/EWG wymieniona jest w załączniku IV.
Artykuł 6
1. Zgodnie z art. 1 ust. 3 dyrektywy 93/25/EWG Państwa Członkowskie wymienione w lit. a) załącznika V upoważnione są do stosowania źródeł administracyjnych zamiast badań statystycznych.
2. Zgodnie z art. 10 ust. 2 dyrektywy 93/25/EWG Państwa Członkowskie wymienione w lit. b) załącznika V upoważnione są do stosowania podziału według klasy wielkości stada do ostatecznych wyników z lat parzystych.
Artykuł 7
Decyzja 82/958/EWG niniejszym traci moc.
Artykuł 8
Niniejszą decyzję stosuje się z mocą od dnia 1 stycznia 1994 r.
Artykuł 9
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 14 czerwca 1994 r.
zmieniająca decyzję Komisji 93/53/EWG ustanawiającej komitet naukowy dla określenia nazw pochodzenia, oznaczeń geograficznych i świadectw o szczególnym charakterze
(94/437/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 5 decyzji Komisji 93/53/EWG z dnia 21 grudnia 1992 r. ustanawiającej komitet naukowy dla określenia nazw pochodzenia, oznaczeń geograficznych i świadectw o szczególnym charakterze [1] stanowi, że obrady komitetu będą ważne tylko wtedy, gdy obecni są wszyscy jego członkowie; wymóg ten prawdopodobnie będzie powstrzymywał komitet od wydawania opinii; w celu uniknięcia tej niedogodności obrady komitetu powinny być ważne, gdy obecnych jest co najmniej pięciu jego członków,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł
W art. 5 decyzji 93/53/EWG zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie:"Postępowanie Komitetu jest ważne tylko wtedy, gdy obecnych jest pięciu jego członków".
Decyzja Komisji
z dnia 7 czerwca 1994 r.
ustanawiająca kryteria klasyfikowania państw trzecich i ich części w odniesieniu do influenzy drobiu i rzekomego pomoru drobiu w związku z przywozem świeżego mięsa drobiowego oraz zmieniająca decyzję 93/342/EWG
(94/438/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/539/EWG z dnia 15 października 1990 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt, regulujących handel wewnątrzwspólnotowy i przywóz z państw trzecich drobiu i jaj wylęgowych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 93/120/WE [2], w szczególności jej art. 22 ust. 2 i 3,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/494/EWG z dnia 26 czerwca 1991 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt, regulujących handel wewnątrzwspólnotowy oraz przywóz świeżego mięsa drobiowego z państw trzecich [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 93/121/WE [4], w szczególności jej art. 10 ust. 2 i 3,
a także mając na uwadze, co następuje: decyzja Komisji 93/342/EWG [5], która ustanowiła kryteria do klasyfikowania państw trzecich w odniesieniu do influenzy drobiu i rzekomego pomoru drobiu w zakresie przywozu żywego drobiu, jaj wylęgowych oraz świeżego mięsa drobiowego, wzięła pod uwagę normy określone w dyrektywach Rady 92/40/EWG [6] i 92/66/EWG [7];
zgodnie z dyrektywą 93/121/WE do przywozów świeżego mięsa drobiowego są stosowane międzynarodowe standardy dotyczące influenzy drobiu i rzekomego pomoru drobiu;
dlatego należy ustalić nowe kryteria do klasyfikowania państw trzecich w odniesieniu do influenzy drobiu i rzekomego pomoru drobiu w zakresie przywozu świeżego mięsa drobiowego, a decyzja 93/342/EWG powinna być zmieniona w sposób ograniczający jej stosowanie do przywozów żywego drobiu i jaj wylęgowych;
konieczne jest ustalenie warunków, zgodnie z którymi możliwa będzie regionalizacja państw trzecich w odniesieniu do influenzy drobiu i rzekomego pomoru drobiu;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Do celów niniejszej decyzji:
a) "część terytorium" oznacza część państwa trzeciego o wystarczającej wielkości, która jest dobrze określona geograficznie lub administracyjnie, biorąc pod uwagę sytuację epizootyczną;
b) "szczepienie interwencyjne" oznacza szczepienie zastosowane i przeprowadzone jako środek zwalczania choroby w następstwie pojawienia się jednego lub więcej jej ognisk i:
i) przeciwko influenzy drobiu używając jakiejkolwiek szczepionki zawierającej wirus influenzy drobiu tych samych podtypów jak aktualnie występujące wysoce patogeniczne wirusy (w momencie ustalania są to podtypy H5 i H7);
ii) przeciwko rzekomemu pomorowi drobiu używając szczepionek przygotowanych z zapasu macierzystego szczepu wyjściowego wirusa rzekomego pomoru drobiu, który wykazuje patogeniczność wyższą niż lentogeniczne szczepy wirusa;
c) "polityka uboju sanitarnego" oznacza zastosowanie, w przypadku pojawienia się ognisk influenzy drobiu czy rzekomego pomoru drobiu, środków przewidzianych w załączniku C do decyzji 93/342/EWG;
d) "stado towarowe" oznacza każde stado liczące przynajmniej 200 drobiu lub każde inne stado, z którego drób lub jaja wylęgowe mogą być wywożone do Wspólnoty.
Artykuł 2
Państwo trzecie jest klasyfikowane jako wolne od influenzy drobiu czy rzekomego pomoru drobiu, jeśli spełnia następujące wymagania ogólne:
a) ma taką organizację służby weterynaryjnej, która umożliwia odpowiednie monitorowanie stad drobiu;
b) ma ustawodawstwo weterynaryjne, które zalicza influenzę drobiu i rzekomy pomór drobiu do chorób podlegających obowiązkowi zgłaszania, dla wszystkich gatunków drobiu oraz wszystkich ptaków trzymanych w zamknięciu na terytorium całego kraju. Wyżej wymienione choroby są definiowane nie mniej rygorystycznie niż w kodeksie zoosanitarnym Międzynarodowego Urzędu ds. Epizootii
c) zobowiązuje się do pełnego zbadania wszystkich przypadków podejrzenia wystąpienia ogniska tych chorób;
d) jeśli istnieje podejrzenie wystąpienia ogniska choroby, państwo to musi przedłożyć do szczegółowego badania laboratoryjnego próbki z wirusami influenzy drobiu lub paramyksowirusami;
e) do swojej dyspozycji posiada wystarczającą ilość laboratoriów własnych lub mieć zapewnioną możliwość korzystania z innych laboratoriów w kraju w przypadku konieczności szybkiego przeprowadzenia badań laboratoryjnych;
f) przesyła wykaz tych laboratoriów, jak również opis metod używanych do diagnozy i określania typów influenzy drobiu i rzekomego pomoru drobiu Komisji oraz poddaje własne laboratoria kontrolom przeprowadzanym przez ekspertów Wspólnoty;
g) przy każdym pierwszym wystąpieniu ogniska choroby wyizolowany wirus jest wysłany do laboratorium referencyjnego Wspólnoty w Weybridge (Addlestone, Zjednoczone Królestwo);
h) powiadamia Komisję, w ciągu 24 godzin po potwierdzeniu, o pierwszym pojawieniu się ogniska choroby w jakiejkolwiek, uprzednio wolnej od choroby, części jego terytorium;
i) przynajmniej raz w miesiącu wysyła do Komisji sprawozdanie o sytuacji chorobowej w przypadku wystąpienia w tej samej części terytorium kraju następnych ognisk;
j) gdy szczepienie przeciwko influenzy drobiu i/lub rzekomemu pomorowi drobiu nie jest zakazane, to przywóz, produkcja, badanie i dystrybucja wszystkich partii szczepionek są urzędowo kontrolowane; wprowadza to konieczność rejestracji, a dla jej przeprowadzania właściwy organ sprawdza pełną dokumentację zawierającą dane o skuteczności i nieszkodliwości preparatu; przy szczepionkach przywożonych właściwy organ polega na danych sprawdzonych przez właściwe władze kraju, w którym szczepionka została wyprodukowana, o ile sposób przeprowadzania kontroli odpowiada uznanym normom międzynarodowym;
k) powiadamia Komisję o charakterystyce szczepu użytego do produkcji szczepionek przeciwko influenzy drobiu czy rzekomemu pomorowi drobiu.
Artykuł 3
1.
Bez uszczerbku dla ogólnych wymagań ustanowionych w art. 2, państwo trzecie zostaje uznane za wolne od influenzy drobiu jeśli:
a) na jego terytorium nie występowały u drobiu ogniska tej choroby przez co najmniej 36 miesięcy;
oraz
b) przynajmniej w ciągu ostatnich 12 miesięcy nie były przeprowadzane szczepienia przeciwko wirusom influenzy drobiu tych samych podtypów, jakie są uważane za wysoce patogeniczne (obecnie podtypy H5 i H7).
2.
Jeżeli w zwalczaniu choroby praktykowana jest polityka uboju sanitarnego, to bez uszczerbku dla przepisów ust. 1 lit. b), wspomniany wyżej okres 36 miesięcy może być skrócony do:
a) sześciu miesięcy, jeśli nie było przeprowadzane szczepienie interwencyjne;
b) 12 miesięcy jeśli przeprowadzane było szczepienie interwencyjne, pod warunkiem że upłynęło dalszych 12 miesięcy od urzędowego zakończenia takiego szczepienia interwencyjnego.
Artykuł 4
1.
Bez uszczerbku dla ogólnych wymagań ustanowionych w art. 2, państwo trzecie zostaje po raz pierwszy uznane za wolne od rzekomego pomoru drobiu, jeśli:
a) na jego terytorium nie wystąpiły u drobiu ogniska tej choroby przez przynajmniej 36 miesięcy;
oraz
b) przynajmniej w ciągu ostatnich 12 miesięcy nie były przeprowadzane szczepienia przeciwko rzekomemu pomorowi drobiu z użyciem szczepionek przygotowanych z zapasu macierzystego szczepu wyjściowego rzekomego pomoru drobiu, który wykazuje patogeniczność wyższą niż lentogeniczne szczepy wirusa.
2.
Jeżeli w zwalczaniu choroby praktykowana jest polityka uboju sanitarnego, to bez uszczerbku dla przepisów ust. 1 lit. b), wspomniany wyżej okres 36 miesięcy może być skrócony do:
a) sześciu miesięcy, jeśli nie było przeprowadzane szczepienie interwencyjne;
b) 12 miesięcy, jeśli było przeprowadzane szczepienie interwencyjne, pod warunkiem że upłynęło dalszych 12 miesięcy od urzędowego zakończenia takiego szczepienia interwencyjnego.
3.
Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 lit. a) i ust. 2 lit. a), państwo trzecie jest klasyfikowane jako wolne od rzekomego pomoru drobiu, jeśli kryteria określone w ust. 1 i 2 są spełnione tylko w odniesieniu dla stad towarowych drobiu albo kraj ten zezwala na użycie szczepionek przygotowanych z zapasu macierzystego szczepu wyjściowego rzekomego pomoru drobiu, który wykazuje patogeniczność wyższą niż lentogeniczne szczepy wirusa;
W takich przypadkach zainteresowane państwo trzecie jest upoważnione do wysyłki świeżego mięsa drobiowego do Wspólnoty, jeśli ustanowione w załączniku dodatkowe gwarancje zostaną uwzględnione w towarzyszącemu wysyłce świadectwie zdrowia zwierząt.
Artykuł 5
Przepisy art. 10 ust. 1 dyrektywy 91/494/EWG i art. 3 i 4 stosuje się mutatis mutandis do części terytorium, które spełnia wymagania w nich określone, pod warunkiem że zapewnią wystarczające gwarancje co do:
- wprowadzenia ograniczenia poruszania się, w odniesieniu do innych przyległych części terytorium, które nie są wolne od influenzy drobiu i/lub rzekomego pomoru drobiu,
- jeśli to niezbędne, przeprowadzania badań serologicznych,
- wprowadzenia innych możliwych środków.
Artykuł 6
W decyzji 93/342/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1. tytuł otrzymuje brzmienie:
"Decyzja Komisji z dnia 12 maja 1993 r. ustalająca kryteria klasyfikacji państw trzecich w odniesieniu do influenzy drobiu i rzekomego pomoru drobiu w zakresie przywozu żywego drobiu i jaj wylęgowych";
2. w art. 1 lit. f) otrzymuje brzmienie:
"f) "część terytorium"; oznacza część państwa trzeciego o wystarczającej wielkości, która jest dobrze określona geograficznie lub administracyjnie, biorąc pod uwagę sytuację epizootyczną";
3. w art. 2 lit. f)–i) otrzymują brzmienie:
"f) przesyła wykaz tych laboratoriów, jak również opis metod używanych do diagnozy i określania typów influenzy drobiu i rzekomego pomoru drobiu Komisji oraz poddaje własne laboratoria kontrolom przeprowadzanym przez ekspertów Wspólnoty;
g) przy każdym pierwszym wystąpieniu ogniska choroby wyizolowany wirus jest wysłany do laboratorium referencyjnego Wspólnoty w Weybridge (Addlestone, Zjednoczone Królestwo);
h) powiadamia Komisję, w ciągu 24 godzin po potwierdzeniu, o pierwszym pojawieniu się ogniska choroby w jakiejkolwiek, uprzednio wolnej od choroby, części jego terytorium;
i) przynajmniej raz w miesiącu wysyła do Komisji sprawozdanie o sytuacji chorobowej, w przypadku wystąpienia w tej samej części terytorium kraju następnych ognisk;"
4. w art. 4 skreśla się ust. 3;
5. w art. 4 ust. 4 akapit drugi skreśla się wyrażenie "albo świeżego mięsa drobiowego" oraz "lub załączniku F".
6. dodaje się nowy art. 4a w brzmieniu:
"Artykuł 4a
Przepisy art. 22 ust. 1 dyrektywy 90/539/EWG i art. 3 i 4 niniejszej decyzji stosuje się mutatis mutandis do części terytoriów, które spełniają ustanowione wymagania, pod warunkiem że zapewnią wystarczające gwarancje co do:
- wprowadzenia ograniczenia poruszania się, w odniesieniu do innych przyległych części terytorium, które nie są wolne od influenzy drobiu i/lub rzekomego pomoru drobiu,
- jeśli to niezbędne, przeprowadzania badań serologicznych,
- wprowadzenia innych możliwych środków.";
7.
Skreśla się załączniki D i F;
8. załącznik E otrzymuje brzmienie:
"
Decyzja Komisji
z dnia 1 lipca 1994 r.
ustanawiająca procedurę pojednawczą w kontekście rozliczania rachunków Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR)
(94/442/EWG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (EWG) nr 729/70 z dnia 21 kwietnia 1970 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [1], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 2048/88 [2], w szczególności jego art. 5 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje: istnieje zamiar zreformowania procedury rozliczania rachunków Sekcji Gwarancji EFOGR i przedkładania Radzie propozycji niektórych zmian do rozporządzenia (EWG) nr 729/70 według których, w szczególności przed podjęciem jakiejkolwiek decyzji przez Komisję w kwestii odmowy finansowania przez Wspólnotę wydatków dokonywanych przez Państwo Członkowskie, obie strony mają podejmować wysiłki w celu uzgodnienia swoich stanowisk;
obowiązujące przepisy dotyczące rozliczenia rachunków nie wykluczają możliwości ustanowienia przez Komisję mechanizmu pojednawczego; dlatego należy powołać organ pojednawczy pozwalający na uzgodnienie stanowiska Komisji oraz Państwa Członkowskiego w przypadku, gdy się różnią i ustanowić szczegółowe zasady regulujące jego działanie;
Komitet Funduszu wydał pozytywną opinię w sprawie środków proponowanych w niniejszej decyzji,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Do celów rozliczania rachunków Sekcji Gwarancji EFOGR Komisja ustanawia organ pojednawczy, zwany dalej "organem". Do jego zadań należy:
a) badanie każdej sprawy skierowanych do niego przez Państwo Członkowskie, które po inspekcjach zgodnie z art. 9 rozporządzenia (EWG) nr 729/70 i dwustronnej dyskusji na temat ustaleń takich kontroli, otrzymuje od właściwych służb Komisji, formalne powiadomienie o wniosku z odesłaniem do niniejszej decyzji, że niektóre pozycje wydatków poniesionych przez Państwo Członkowskie nie obciążają Sekcji Gwarancji EFOGR;
b) podejmowanie prób uzgodnienia rozbieżnych stanowisk Komisji oraz zainteresowanego Państwa Członkowskiego; oraz
c) na zakończenie przeprowadzonych przez siebie kontroli, opracowanie sprawozdania na temat wyniku podjętych przez niego prób pojednania, czyniąc ewentualne uwagi, które uważa za użyteczne w razie, gdyby wszystkie lub niektóre kwestie sporne pozostały nierozwiązane.
2.
Do celów kolejnych etapów procedury rozliczania rachunków:
a) stanowisko organu pozostaje bez uszczerbku dla ostatecznej decyzji Komisji w sprawie rozliczania rachunków ani nie ma wpływu na prawo Państwa Członkowskiego do wszczęcia postępowania na mocy art. 173 Traktatu;
b) fakt nieprzekazania sprawy do organu nie powoduje szkody dla Państwa Członkowskiego, które otrzymuje powiadomienie od Komisji w rozumieniu ust. 1 lit. a).
Artykuł 2
1.
Państwo Członkowskie musi przekazać sprawę do organu w terminie trzydziestu dni roboczych od daty otrzymania powiadomienia określonego w art. 1 ust. 1 lit. a), wysyłając uzasadniony wniosek o polubowne załatwienie sprawy do Sekretariatu organu pojednawczego, którego adres podany do wiadomości Państwom Członkowskim przez Komitet EFOGR.
2.
Wniosek o polubowne załatwienie sprawy dopuszczalny jest tylko w przypadku, gdy finansowe dostosowanie zalecane przez Komisję w odniesieniu do pozycji budżetowej:
albo - przekracza 0,5 mln ECU, albo
- stanowi więcej niż 25 % łącznych rocznych wydatków Państwa Członkowskiego w ramach danej pozycji budżetowej.
Ponadto w przypadku gdy podczas dwustronnych rozmów określonych w art. 1 ust. 1 lit. a) Państwo Członkowskie twierdzi i wykazuje, że sprawa dotyczy jednej z reguł stosowania zasad wspólnotowych, przewodniczący organu może uznać wniosek o polubowne załatwienie sprawy za dopuszczalny.
3.
Sekretariat organu potwierdza odbiór wniosku o polubowne załatwienie sprawy w sprawie pojednawczej.
4.
Organ prowadzi swoje postępowania w sposób jak najmniej sformalizowany i tak szybko, jak to jest możliwe, opierając się na materiale dowodowych znajdującym się w dokumentacji oraz na rzetelnym wysłuchaniu personelu Komisji i zainteresowanych władz krajowych.
Na zakończenie swoich postępowań przesyła im sprawozdanie określone w art. 1 ust. 1 lit. c).
5.
W przypadku, gdy w terminie czterech miesięcy od daty skierowania do niego sprawy, organ nie zdoła uzgodnić stanowisk Komisji i Państwa Członkowskiego, uznaje się, że procedura pojednawcza nie powiodła się.
Sprawozdanie określone w art. 1 ust. 1 lit. c) podaje powody, dla których nie można było uzgodnić stanowisk.
6.
Sprawozdanie opracowane w przewidzianym terminie przesyła się:
- do Państwa Członkowskiego, które skierowało sprawę do organu,
- do pozostałych Państw Członkowskich w ramach Komitetu EFOGR, oraz
- do Komisji w przypadku, gdy proponowana jest decyzja o rozliczeniu rachunków.
Artykuł 3
1.
Organ składa się z pięciu członków wybranych spośród wybitnych osób dających gwarancję niezależności i posiadających wysokie kwalifikacje w dziedzinie będącej przedmiotem działania Sekcji Gwarancji EFOGR.
Muszą oni być obywatelami Państw Członkowskich.
Przewodniczący i członkowie mianowani są przez Komisję po skierowaniu sprawy do Komitetu EFOGR na mocy art. 14 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (EWG) nr 729/70.
Według tej samej procedury Komisja mianuje zastępców członków, którzy spełniają kryteria określone w akapicie pierwszym i którzy mogą być wzywani w kolejności wskazanej przez Komisję.
Nazwiska przewodniczącego, członków i zastępców członków publikuje się w serii C Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich.
2.
Wynagrodzenie członków organu zależy od stopnia złożoności przewidywanych przypadków oraz od ilości czasu, który będą musieli przeznaczyć na wykonanie danego zadania.
3.
Kadencja członków organu wynosi trzy lata i jest odnawialna.
Po upływie okresu trzech lat członkowie organu dalej pełnią swoje funkcje aż do ich zastąpienia lub odnowienia mandatu.
4.
Przed upływem okresu trzech lat, kadencja może być zakończona w wyniku dobrowolnej lub przymusowej rezygnacji albo śmierci W takich przypadkach wyznacza się jako zastępcę na pozostałą część kadencji, pierwszego gotowego do pełnienia funkcji zastępcę członka.
Po konsultacji z Komitetem EFOGR, Komisja może przymusowo zdymisjonować członka, który przestał spełniać warunki wymagane do wykonywania obowiązków w ramach organu lub, który popełnił poważne przestępstwo bądź który, z jakiegokolwiek powodu, stwierdza brak swojej gotowości przez czas nieokreślony.
5.
W przypadku, gdy członek oświadcza, iż we wskazanym okresie nie może pełnić swojej funkcji, przewodniczący może podjąć decyzję o zastąpieniu tego członka w wymienionym okresie, przez zastępcę członka.
Artykuł 4
1.
Organ zbiera się w głównej siedzibie Komisji.
W razie nieobecności przewodniczącego i z zastrzeżeniem przepisów art. 3 ust. 4, najstarszy członek przewodniczy obradom.
Sekretariat organu zapewnia personel Komisji.
2.
Żaden członek nie może brać udział w pracy organu lub podpisywać sprawozdania, o ile w czasie wcześniejszego pełnienia funkcji był osobiście zaangażowany w rozpatrywaną sprawę.
3.
Z zastrzeżeniem ust. 2, sprawozdania muszą być przyjęte bezwzględną większością głosów obecnych członków, przy wymaganym quorum trzech członków.
Sprawozdania podpisuje przewodniczący i członkowie uczestniczący w obradach. Są one rejestrowane przez sekretariat.
Artykuł 5
1.
Członkowie organu wykonują swoje obowiązki całkowicie niezależnie, nie wnosząc o instrukcję ani nie przyjmując instrukcji od żadnego rządu lub organu.
2.
Z zastrzeżeniem art. 214 Traktatu, członkowie organu nie mogą ujawniać żadnych informacji uzyskanych w trakcie ich pracy w organie.
Informacje te są poufne oraz objęte są tajemnicą zawodową.
Artykuł 6
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 20 czerwca 1994 r.
ustanawiająca specjalne warunki regulujące przywóz produktów rybołówstwa i akwakultury pochodzących z Nowej Zelandii
(94/448/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa [1], w szczególności jej art. 11 ust. 1, a także mając na uwadze, co następuje:
grupa ekspertów Komisji przeprowadziła wizytę inspekcyjną w Nowej Zelandii w celu sprawdzenia warunków, w jakich produkty rybołówstwa są produkowane, składowane i wysyłane do Wspólnoty;
przepisy ustawodawstwa Nowej Zelandii w zakresie kontroli zdrowia i monitorowania produktów rybołówstwa mogą być uznane za równorzędne z przepisami ustanowionymi w dyrektywie 91/493/EWG;
Ministerstwo Rolnictwa i Rybołówstwa (MAF) w Nowej Zelandii jest zdolne do efektywnej kontroli stosowania obowiązujących przepisów prawa;
procedura uzyskiwania świadectwa zdrowia określona w art. 11 ust. 4 lit. a) dyrektywy 91/493/EWG musi również obejmować definicję wzoru świadectwa, minimalne wymagania w odniesieniu do języka(-ów), w którym(-ych) musi ono zostać sporządzone oraz stanowisko osoby upoważnionej do jego podpisania;
stosownie do art. 11 ust. 4 lit. b) dyrektywy 91/493/EWG, na opakowaniach produktów rybołówstwa należy umieścić znak podający nazwę państwa trzeciego i numer identyfikacyjny przedsiębiorstwa pochodzenia;
stosownie do art. 11 ust. 4 lit. c) dyrektywy 91/493/EWG, należy sporządzić wykaz zatwierdzonych przedsiębiorstw; wykaz musi zostać sporządzony w oparciu o komunikat z MAF do Komisji; dlatego MAF musi zapewnić zgodność z przepisami ustanowionymi w tym celu w art. 11 ust. 4 dyrektywy 91/493/EWG;
MAF złożył oficjalne zapewnienia o zgodności z zasadami ustalonymi w rozdziale V Załącznika do dyrektywy 91/493/EWG oraz spełnienia wymagań równoważnych z wymaganiami ustanowionymi w tej dyrektywie w zakresie zatwierdzania przedsiębiorstw;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Ministerstwo Rolnictwa i Rybołówstwa (MAF) jest uznane w Nowej Zelandii za organ właściwy w zakresie sprawdzania i poświadczania zgodności produktów rybołówstwa i akwakultury z wymaganiami dyrektywy 91/493/EWG.
Artykuł 2
Produkty rybołówstwa i akwakultury pochodzące z Nowej Zelandii muszą spełnić następujące warunki:
1. każdej przesyłce musi towarzyszyć numerowany oryginał świadectwa zdrowia, właściwie wypełniony, podpisany, datowany, składający się z jednego arkusza papieru zgodnie z wzorem zamieszczonym w załączniku A do niniejszej decyzji;
2. produkty muszą pochodzić z zatwierdzonych przedsiębiorstw wymienionych w załączniku B do niniejszej decyzji;
3. z wyjątkiem mrożonych produktów rybołówstwa luzem przeznaczonych do produkcji żywności konserwowanej, na wszystkich opakowaniach należy umieścić czytelny napis "Nowa Zelandia" oraz numer identyfikacyjny przedsiębiorstwa pochodzenia.
Artykuł 3
1.
Świadectwo, określone w art. 2 ust. 1 musi zostać sporządzone, w co najmniej jednym języku urzędowym Państwa Członkowskiego, w którym przeprowadzane są kontrole.
2.
Świadectwo musi zawierać nazwisko, stanowisko i podpis przedstawiciela MAF oraz jego urzędową pieczęć, w kolorze innym niż pozostałe adnotacje na świadectwie.
Artykuł 4
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 września 1994 r.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 29 czerwca 1994 r.
zmieniająca lub uchylająca poszczególne szczegółowe przepisy dotyczące warunków zdrowotnych zwierząt i warunków zdrowia publicznego przy przywozie niektórych żywych zwierząt oraz produktów zwierzęcych z Austrii, Finlandii, Norwegii i Szwecji w zastosowaniu Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(94/453/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przed przywozem z państw trzecich bydła, owiec i kóz oraz trzody chlewnej, świeżego mięsa lub produktów mięsnych [1], ostatnio zmienioną rozporządzeniem (EWG) nr 1601/92 [2], w szczególności jej art. 3, 4, 8, 11, 14 i 16,
uwzględniając dyrektywę Rady 88/407/EWG z dnia 14 czerwca 1988 r. ustanawiającą wymagania dotyczące zdrowia zwierząt wymagane w handlu wewnątrzwspólnotowym oraz w przywozie zamrożonego nasienia bydła domowego [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 93/60/EWG [4], w szczególności jej art. 8 i 9,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/556/EWG z dnia 25 września 1989 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt, regulujących handel wewnątrzwspólnotowy oraz przywóz z państw trzecich zarodków bydła domowego [5], ostatnio zmienioną dyrektywą 93/52/EWG [6], w szczególności jej art. 8, 9 i 10,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/426/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt regulujących przemieszczanie i przywóz zwierząt z rodziny koniowatych z państw trzecich [7], ostatnio zmienioną dyrektywą 92/36/EWG [8], w szczególności jej art. 15a, 16, 18 i 19 ppkt ii),
uwzględniając dyrektywę Rady 90/675/EWG z dnia 10 grudnia 1990 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnych produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich [9], ostatnio zmienioną dyrektywą 92/118/EWG [10], w szczególności jej art. 19,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/429/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. ustanawiającą wymagania dotyczące zdrowia zwierząt mające zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym oraz przywozie nasienia trzody chlewnej [11], w szczególności jej art. 7, art. 9 ust. 2 i art. 10 ust. 2,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/496/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej zwierząt wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich oraz zmieniającą dyrektywy 89/662/EWG, 90/425/EWG oraz 90/675/EWG [12], ostatnio zmienioną decyzją 92/438/EWG [13], w szczególności jej art. 18,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/118/EWG z dnia 17 grudnia 1992 r. ustanawiającą warunki zdrowotne zwierząt i zdrowia publicznego regulujące handel i przywóz do Wspólnoty produktów nieobjętych wyżej wymienionymi warunkami ustanowionymi w szczególnych zasadach wspólnotowych określonych w załączniku A I do dyrektywy 89/662/EWG oraz w zakresie czynników chorobotwórczych do dyrektywy 90/425/EWG [14], w szczególności jej art. 10 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje: Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym zostało zawarte dnia 13 grudnia 1993 r. między Wspólnotami Europejskimi, ich Państwami Członkowskimi oraz Republiką Austrii, Republiką Finlandii, Republiką Islandii, Księstwem Liechtenstein, Królestwem Norwegii i Królestwem Szwecji [15];
w dziedzinie weterynarii oraz w celu umożliwienia Urzędowi Nadzoru EFTA podjęcia niezbędnych środków przepisy tego Porozumienia obowiązują od dnia 1 lipca 1994 r.;
w ramach tego Porozumienia Austria, Finlandia, Norwegia i Szwecja stosują poszczególne przepisy weterynaryjne Wspólnoty ustanawiające wymagania odnośnie do stanu zdrowotnego zwierząt oraz wymagania odnośnie do stanu zdrowia publicznego regulujące handel niektórymi żywymi zwierzętami i produktami zwierzęcymi; poszczególne przepisy wspólnotowe ustanawiające wymagania odnośnie do stanu zdrowotnego zwierząt oraz wymagania odnośnie do zdrowia publicznego przy przywozie z państw trzecich nie będą już obowiązywać w stosunku do tych państw;
należy uwzględnić to, że regulacje wspólnotowe stosowane wobec państw trzecich odnośnie do owiec i kóz obowiązują nadal przy przywozie z Austrii, Finlandii i Norwegii;
w tym kontekście należy uchylić szczegółowe przepisy w odniesieniu do Austrii, Finlandii, Norwegii oraz Szwecji i zmienić inne szczegółowe przepisy w odniesieniu do państw trzecich, włączając te cztery państwa;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W części 1 Załącznika do decyzji Rady 79/542/EWG [16] skreśla się dane odnoszące się do Austrii, Finlandii oraz Norwegii, z wyjątkiem tych, które dotyczą żywych owiec i kóz, a także skreśla się wiersz odnoszący się do Szwecji.
Artykuł 2
Niniejszym decyzja Komisji 80/790/EWG [17] traci moc.
Artykuł 3
Niniejszym decyzja Komisji 80/799/EWG [18] traci moc.
Artykuł 4
Niniejszym decyzja Komisji 80/800/EWG [19] traci moc.
Artykuł 5
Niniejszym decyzja Rady 82/730/EWG [20] traci moc.
Artykuł 6
Niniejszym decyzja Rady 82/731/EWG [21] traci moc.
Artykuł 7
Niniejszym decyzja Rady 82/736/EWG [22] traci moc.
Artykuł 8
Niniejszym decyzja Rady 83/421/EWG [23] traci moc.
Artykuł 9
W Załączniku do decyzji Komisji 90/14/EWG [24] skreśla się wyrazy "Austria", "Finlandia", "Norwegia" i "Szwecja".
Artykuł 10
W Załączniku do decyzji Komisji 91/270/EWG [25] skreśla się wyrazy "Austria", "Finlandia", "Norwegia" i "Szwecja".
Artykuł 11
W drugiej części załącznika A i załącznika B do decyzji Komisji 91/449/EWG [26] skreśla się wyrazy "Austria", "Finlandia", "Norwegia" i "Szwecja".
Artykuł 12
W decyzji Komisji 92/260/EWG [27] wprowadza się następujące zmiany:
1) w załączniku I grupa A otrzymuje brzmienie:
"Grupa A
Grenlandia, Islandia i Szwajcaria;"
2) w załączniku II A tytuł świadectwa zdrowia otrzymuje brzmienie: "Świadectwo zdrowia przy odprawie czasowej rejestrowanych koni wprowadzanych do obszaru Wspólnoty z Grenlandii, Islandii lub Szwajcarii na okres krótszy niż 90 dni".
Artykuł 13
Niniejszym decyzja Komisji 92/401/EWG [28] traci moc.
Artykuł 14
Niniejszym decyzja Komisji 92/461/EWG [29] traci moc.
Artykuł 15
Niniejszym decyzja Komisji 92/462/EWG [30] traci moc.
Artykuł 16
W załączniku A część II do decyzji Komisji 92/471/EWG [31] skreśla się wyrazy "Austria", "Finlandia", "Norwegia" i "Szwecja".
Artykuł 17
W Załączniku do decyzji Komisji 93/160/EWG [32] skreśla się wyrazy "Austria", "Finlandia", "Norwegia" i "Szwecja".
Artykuł 18
W decyzji Komisji 93/195/EWG [33] wprowadza się następujące zmiany:
1) w załączniku I grupa A otrzymuje brzmienie:
"Grupa A
Grenlandia, Islandia i Szwajcaria;"
2) w załączniku II grupa A otrzymuje brzmienie:
"Grupa A
Grenlandia, Islandia i Szwajcaria."
Artykuł 19
W decyzji Komisji 93/196/EWG [34] wprowadza się następujące zmiany:
1) w załączniku I przypis 5 skreśla się wyrazy "Austria, Finlandia" i "Norwegia, Szwecja";
2) w załączniku II przypis 3 grupa A otrzymuje brzmienie:
"Grupa A:
Grenlandia, Islandia i Szwajcaria."
Artykuł 20
W decyzji Komisji 93/197/EWG [35] wprowadza się następujące zmiany:
1) w załączniku I grupa A otrzymuje brzmienie:
"Grupa A
Grenlandia, Islandia i Szwajcaria;"
2) w załączniku II A tytuł świadectwa zdrowia otrzymuje brzmienie:
"Świadectwo zdrowia przy przywozie do Wspólnoty rejestrowanych zwierząt z rodziny koniowatych i zwierząt z rodziny koniowatych przeznaczonych do hodowli i produkcji z Grenlandii, Islandii oraz Szwajcarii".
Artykuł 21
W części 2A Załącznika do decyzji Komisji 93/198/EWG [36] skreśla się wyraz "Szwecja".
Artykuł 22
W części 2 Załącznika do decyzji Komisji 93/199/EWG [37] skreśla się wyrazy "Austria: Burgenland, Tyrol, Vorarlberg, Górna Austria, Karyntia, Styria i Wiedeń", "Finlandia", "Norwegia" i "Szwecja".
Artykuł 23
W decyzji Komisji 93/321/EWG [38] wprowadza się następujące zmiany:
1) w tytule skreśla się wyrazy "Szwecja, Norwegia, Finlandia i";
2) w art. 1 ust. 1 skreśla się wyrazy "Szwecja, Norwegia, Finlandia i".
Artykuł 24
Niniejszym decyzja Komisji 93/432/EWG [39] traci moc.
Artykuł 25
Niniejszym decyzja Komisji 93/451/EWG [40] traci moc.
Artykuł 26
Niniejszym decyzja Komisji 93/688/WE [41] traci moc.
Artykuł 27
W Załączniku do decyzji Komisji 93/693/WE [42] skreśla się części 4, 8 oraz 9.
Artykuł 28
W Załączniku do decyzji Komisji 94/70/WE [43] skreśla się wiersze odnoszące się do Austrii, Finlandii, Norwegii i Szwecji.
Artykuł 29
W Załączniku do decyzji Komisji 94/85/WE [44] skreśla się wiersze odnoszące się do Austrii, Finlandii, Norwegii i Szwecji.
Artykuł 30
W część II B Załącznika do decyzji Komisji 94/278/WE [45] skreśla się wyrazy "Finlandia", "Norwegia" i "Szwecja".
Artykuł 31
Niniejszym decyzja Komisji 94/316/WE [46] traci moc.
Artykuł 32
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 27 czerwca 1994 r.
dotycząca zawarcia Umowy odnoszącej się do współpracy naukowo-technicznej między Wspólnotą Europejską a Australią
(94/457/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 130 m, w powiązaniu z art. 228 ust. 2 zdanie pierwsze i art. 228 ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
Wspólnota Europejska i Australia prowadzą specjalne programy badawcze w obszarach wspólnego zainteresowania;
na podstawie wcześniejszych doświadczeń w ramach Porozumienia w sprawie współpracy naukowej i technologicznej między Rządem Australii a Komisją Wspólnot Europejskich, podpisanego dnia 12 października 1986 r., obie strony wyraziły chęć ustanowienia bardziej formalnych ram dla współpracy naukowej i technologicznej;
na mocy decyzji z dnia 21 maja 1992 r. Rada upoważniła Komisję do negocjowania Umowy dotyczącej współpracy naukowo-technicznej między Wspólnotą Europejską a Australią;
Wspólnota Europejska i Australia oczekują wzajemnych korzyści ze współpracy;
bez uszczerbku dla odpowiednich postanowień Traktatu Umowa i wszelkie działania podjęte na mocy tej Umowy w żaden sposób nie wpłyną na kompetencje Państw Członkowskich dotyczące podejmowania działań dwustronnych z Australią w dziedzinie nauki, technologii, badań i rozwoju oraz zawierania, gdzie to stosowne, umów w tym celu;
Umowa ta została podpisana w imieniu Wspólnoty w Canberze dnia 23 lutego 1994 r.;
Decyzja Komisji
z dnia 29 czerwca 1994 r.
w sprawie administracyjnego zarządzania współpracą w naukowym badaniu zagadnień dotyczących żywności
(94/458/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 93/5/EWG z dnia 25 lutego 1993 r. w sprawie pomocy Komisji i współpracy Państw Członkowskich w naukowym badaniu zagadnień dotyczących żywności [1] w szczególności jej art. 3, a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 3 ust. 2 tiret pierwsze dyrektywy Rady 93/5/EWG wprowadzającej zasady administracyjnego zarządzania współpracą;
powyższe zasady są stworzone aby służyć różnym celom;
muszą zostać ustanowione bardziej szczegółowe zasady zarządzania procedurami dla różnych etapów współpracy;
muszą być ustanowione szczegółowe regulacje dotyczące współpracy między organami a władzami wyznaczonymi przez Państwa Członkowskie;
niezbędne jest zapewnienie najwyższej przejrzystości w rekomendacjach wydawanych przez Naukowy Komitet ds. Żywności;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Żywności,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Decyzja ustanawia zasady administracyjnego zarządzania współpracą między Państwami Członkowskimi a Komisją w naukowym badaniu zagadnień dotyczących żywności zgodnie z dyrektywą 93/5/EWG.
Artykuł 2
1. W porozumieniu z władzami lub organami upoważnionymi przez Państwo Członkowskie zgodnie z art. 2 akapit pierwszy dyrektywy 93/5/EWG, Komisja przygotuje, co najmniej co sześć miesięcy projekt decyzji ustanawiającej i uaktualniającej spis zadań i powiązanych priorytetów w rozumieniu art. 3 ust. 2 tiret drugie dyrektywy Rady 93/5/EWG.
2. Projekt powinien rozróżniać sprawy podlegające pod zakres art. 1 ust. 2 lit. a), dyrektywy 93/5/EWG od spraw podlegających pod zakresowi art. 1 ust. 2 lit. b).
Artykuł 3
1.
Podczas wyznaczania władzy lub organu na mocy art. 2 dyrektywy Rady 93/5/EWG, każde Państwo Członkowskie dostarczy nazwę poszczególnej władzy lub organu, wraz z nazwą i adresem punktu kontaktowego dla Komisji i innych Państw Członkowskich.
2.
Państwo Członkowskie notyfikuje niezwłocznie Komisji o jakichkolwiek zmianach w informacji określonej w ust. 1.
Artykuł 4
Gdy wyznaczona władza lub organ proponuje swój udział w przeprowadzaniu poszczególnych zadań, powinien on dostarczyć wykaz instytucji, które mogą wziąć udział w tej współpracy wraz z:
- ich nazwami i adresami, jak również nazwiskiem osoby odpowiedzialnej za przeprowadzenie zadania,
- informacją na temat ich pochodzenia i ekspertyzę z danego zakresu.
Artykuł 5
1.
Komisja zapewni, że opinie Naukowego Komitetu ds. Żywności, wraz ze skrótem uzasadnień tych opinii, są dostępne, tak szybko jak możliwe dla wszystkich zainteresowanych stron, włączając w to wyznaczone władze oraz organy.
2.
Gdy osoba fizyczna lub prawna, instytucja uczestnicząca, wyznaczona władza lub organ lub Komisja żąda by informacje lub dokumenty zostały wymienione w ramach współpracy naukowej, która jest poufna, Komisja zapewni, że dane informacje lub dokumenty są czytelnie oznakowane.
Poufność takich informacji lub dokumentów będzie szanowana przez osoby otrzymujące je.
Na wniosek wyznaczonej władzy lub organu, Komisja zrewiduje poufny status informacji lub dokumentów, w porozumieniu ze stronami, które je ustanowiły.
Artykuł 6
Decyzja o spisie zadań i ich powiązanych priorytetów zgodnie z art. 3 ust. 2 tiret trzecie dyrektywy 93/5/EWG będzie zawierać uściślone szczegóły dotyczące następujących aspektów w szczególności:
- tematu pracy jak ma być przeprowadzona,
- charakteru i zakresu pracy,
- limitu czasu do zakończenia pracy.
Artykuł 7
1.
We współpracy z władzami lub organami wyznaczonymi przez Państwo Członkowskie, zgodnie z art. 2 akapit pierwszy dyrektywy 93/5/EWG, Komisja przygotuje przynajmniej na sześć miesięcy projekt decyzji podziału zadań między wyznaczone władze lub organy.
W następstwie przyjęcia decyzji, każda wyznaczona władza lub organ powiadamia Komisję o nazwie instytucji, które będą przeprowadzały szczególne zadania.
Informują one Komisję o wszelkich zmianach.
2.
W celu zezwolenia na bezpośrednie kontakty Komisji i instytucji w sprawach technicznych mogą zostać ustanowione właściwe porozumienia, zgodnie z warunkami określonymi przez wyznaczone władze lub organy.
3.
Gdy poszczególne zadania są przydzielone wyznaczonym władzom lub organom dwóch lub więcej Państw Członkowskich, mogą być ustanowione właściwe porozumienia w celu zezwolenia na bezpośrednie kontakty w sprawach technicznych między instytucjami, które wnioskowały o prowadzenie tych zadań, zgodnie z warunkami określonymi przez wyznaczone władze lub organy.
Artykuł 8
1.
Przynajmniej, co sześć miesięcy, każda wyznaczona władza lub organ przesyła Komisji sprawozdanie o postępach w wypełnianiu zadań, jakie zostały nań nałożone.
Komisja przekazuje sprawozdanie innym wyznaczonym władzom lub organom.
2.
Zadania są okresowo przeglądane przez Komisję, w porozumieniu z wyznaczonymi władzami lub organami.
Artykuł 9
1.
Komisja działa w bliskiej współpracy z wyznaczonymi władzami lub organami nad wszystkimi aspektami wprowadzania dyrektywy 93/5/EWG w życie.
2.
Komisja ułatwia komunikację i wymianę informacji między Komitetem Naukowym ds. Żywności a wyznaczonymi władzami lub organami, w sprawach wynikających z zakresu dyrektywy 93/5/EWG.
3.
Komisja może także przeprowadzić inne dodatkowe konsultacje, jeżeli uzna je za niezbędne, i niezwłocznie informuje o tym wyznaczone władze lub organy.
Artykuł 10
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 12 lipca 1994 r.
w sprawie wykazu zakładów w Botswanie, które otrzymały zezwolenie na przywóz produktów mięsnych do Wspólnoty
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(94/465/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przed przywozem z państw trzecich bydła, trzody chlewnej i świeżego mięsa [1], ostatnio zmienioną rozporządzeniem (EWG) nr 1601/92 [2], w szczególności jej art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
zakłady w państwach trzecich nie mogą otrzymać zezwolenia na wywóz produktów mięsnych do Wspólnoty jeżeli nie spełniają ogólnych i szczególnych warunków ustanowionych w dyrektywie 72/462/EWG;
zgodnie z art. 4 ust. 3 dyrektywy 72/462/EWG, Botswana przedłożyła dane dotyczące jednego zakładu dopuszczonego do wywozu do Wspólnoty;
wspólnotowa kontrola na miejscu wykazała, że normy higieny tego zakładu są wystarczające a zatem może on zostać umieszczony w pierwszym wykazie zakładów, z których zezwala się na przywóz produktów mięsnych;
przywóz produktów mięsnych z zakładu znajdującego się na wykazie w Załączniku do niniejszej decyzji nadal podlega dotychczas ustanowionym przepisom, ogólnym przepisom Traktatu, a w szczególności innym wspólnotowym regulacjom weterynaryjnym, w szczególności w zakresie ochrony zdrowia;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Zakład w Botswanie wymieniony w Załączniku otrzymuje niniejszym zezwolenie na przywóz produktów mięsnych do Wspólnoty.
Decyzja Komisji
z dnia 13 lipca 1994 r.
zmieniająca rozdział 13 załącznika I do dyrektywy Rady 92/118/EWG ustanawiającej warunki zdrowotne zwierząt i zdrowia publicznego regulujące handel i przywóz do Wspólnoty produktów nieobjętych wyżej wymienionymi warunkami ustanowionymi w szczególnych zasadach wspólnotowych określonych w załączniku A (I) do dyrektywy 89/662/EWG oraz, w odniesieniu do czynników chorobotwórczych, do dyrektywy 90/425/EWG
(94/466/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/118/EWG z dnia 17 grudnia 1982 r. ustanawiającą warunki zdrowotne zwierząt i zdrowia publicznego regulujące handel i przywóz do Wspólnoty produktów nieobjętych wyżej wymienionymi warunkami ustanowionymi w szczególnych zasadach wspólnotowych określonych w załączniku A (I) do dyrektywy 89/662/EWG oraz, w zakresie czynników chorobotwórczych, do dyrektywy 90/425/EWG [1], w szczególności jej art. 15 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
biorąc pod uwagę zdobyte w czasie stosowania przewidzianych środków zmienione powinny być warunki, na których odbywa się handel trofeami myśliwskimi i ich przywóz; dlatego też przeredagowany powinien zostać rozdział 13 załącznika I do powyższej dyrektywy;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Rozdział 13 załącznika I do dyrektywy 92/118/EWG zastępuje się Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 1 grudnia 1994 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 13 lipca 1994 r
ustanawiająca gwarancje zdrowotne dotyczące transportu zwierząt z rodziny koniowatych z jednego państwa trzeciego do innego państwa trzeciego zgodnie z art. 9 ust. 1 lit. c) dyrektywy 91/496/EWG
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(94/467/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/496/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej zwierząt wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich oraz zmieniającą dyrektywy 89/662/EWG, 90/425/EWG oraz 90/675/EWG [1], ostatnio zmieniona decyzją 92/438/EWG [2], w szczególności jej art. 9 ust. 1 lit. c),
a także mając na uwadze, co następuje:
zgodnie z art. 9 ust. 1 lit. c) dyrektywy 91/496/EWG konieczne jest ustanowienie gwarancji zdrowotnych dotyczących transportu zwierząt z jednego państwa trzeciego do innego państwa trzeciego; natrafiono na pewne problemy związane z przemieszczeniem zwierząt z rodziny koniowatych z jednego państwa trzeciego do innego państwa trzeciego;
Komisja ustanowiła w decyzji 92/260/EWG [3], zmienionej decyzją 93/344/EWG [4], warunki zdrowotne i świadectwa weterynaryjne wymagane dla odprawy czasowej zarejestrowanych koni; warunki te zapewniają wszelkie niezbędne gwarancje dotyczące wspólnotowego stanu zdrowia; do gwarancji zdrowotnych obowiązujących przy przemieszczaniu zwierząt z rodziny koniowatych z jednego państwa trzeciego do innego należy dokonać odniesienia do warunków zdrowotnych ustanowionych w decyzji 92/260/EWG;
środki określone w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Zwierzęta z rodziny koniowatych przewożone z jednego państwa trzeciego do innego państwa trzeciego muszą pochodzić z państwa trzeciego wymienionego w załączniku I do decyzji 92/260/EWG.
2.
Zwierzęta z rodziny koniowatych określone w ust. 1 muszą posiadać świadectwo zatytułowane "Świadectwo tranzytowe dla transportu zwierząt z rodziny koniowatych z jednego państwa trzeciego do innego państwa trzeciego".
Świadectwo to musi składać się z sekcji I, II i III świadectwa zdrowia, właściwego dla państwa trzeciego pochodzenia wymienionego w załączniku II do decyzji 92/260/EWG.
Ponadto musi składać się z następujących sekcji:
+++++ TIFF +++++
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 29 marca 1994 r.
w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Europejskim Bankiem Odbudowy i Rozwoju w sprawie wpłaty Wspólnoty na Konto Bezpieczeństwa Jądrowego
(94/479/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 235,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje: niepewna sytuacja w sferze bezpieczeństwa jądrowego w niektórych krajach Europy Środkowo-Wschodniej oraz w byłym Związku Radzieckim wymaga podjęcia międzynarodowych starań w celu podniesienia poziomu bezpieczeństwa jądrowego w tych krajach w ramach wspólnej strategii; Wspólnota, przez programy Phare i Tacis obejmujące pomoc techniczną, przeznacza na ten cel znaczące środki; Komisja wystąpiła również z wnioskiem o zmianę decyzji 77/270/Euratom, aby upoważnić Komisję do zawierania umów w sprawie pożyczek Euratomu, w celu wniesienia wkładu finansowego wymaganego do poprawy stopnia wydajności i bezpieczeństwa elektrownii jądrowych w niektórych państwach trzecich;
jako uzupełnienie do podjętych już wysiłków ustanowiono razem z Europejskim Bankiem Odbudowy i Rozwoju wielostronny fundusz zwany Kontem Bezpieczeństwa Jądrowego, którego celem jest finansowanie krótkoterminowych środków przedsięwziętych w celu zwiększenia poziomu bezpieczeństwa jądrowego w powyższych krajach; Rada Europejska, podczas posiedzenia w Lizbonie, a także Rada w swoich wnioskach z dnia 7 grudnia 1992 r. wyraziły wolę, aby Wspólnota wniosła do tego funduszu wkład;
Komisja musi się upewnić, iż działania podejmowane w ramach Konta Bezpieczeństwa Jądrowego Europejskiego Banku Odbudowy i Rozwoju są zgodne ze strategią Unii Europejskiej w zakresie bezpieczeństwa jądrowego dla krajów Europy Środkowo-Wschodniej oraz dla byłego Związku Radzieckiego;
w celu określenia najbardziej odpowiednich strategii pomocy, bezpieczeństwo jądrowe musi być rozpatrywane jako część problemu wszelkich opcji energetycznych krajów Europy Środkowo-Wschodniej oraz byłego Związku Radzieckiego; należy wziąć pod uwagę w niniejszym kontekście wnioski sprawozdania opracowanego w czerwcu 1993 r. wspólnie przez Bank Światowy, Międzynarodową Agencję Atomową oraz Europejski Bank Odbudowy i Rozwoju;
kraje-beneficjenci muszą przestrzegać podstawowych międzynarodowych umów w sprawie bezpieczeństwa, podpisać wiedeńskie i paryskie międzynarodowe konwencje w sprawie odpowiedzialności cywilnej podmiotów i, w tym celu, ustanowić odpowiednie przepisy regulujące sprawy bezpieczeństwa;
kraje-beneficjenci muszą posiadać niezależne organy ds. bezpieczeństwa oraz planować zastąpienie najniebezpieczniejszych elektrowni jądrowych; przedsięwziąć środki mające na celu oszczędzanie energii, planować stopniowe przywrócenie rzeczywistej ceny energii oraz przygotować ogólny program w zakresie energii;
dlatego jakakolwiek materialna pomoc, traktowana jako konieczność w ramach krótkoterminowej pomocy, dla najbardziej niebezpiecznych elektrowni, głównie tych posiadających reaktory RBMK i VVER-230, jeśli mają one znaczenie w pozyskiwaniu energii przez kraje - beneficjentów, musi być zawsze uwarunkowana istnieniem lub przygotowywaniem planu dotyczącego wczesnego zamknięcia tych elektrowni;
Komisja, w ramach procedury budżetowej, sporządzi roczne sprawozdanie dla Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczące działań Konta Bezpieczeństwa Jądrowego Europejskiego Banku Odbudowy i Rozwoju i jego zgodności ze strategią Unii Europejskiej w zakresie bezpieczeństwa jądrowego;
Rada upoważniła Komisję do wynegocjowania Porozumienia przewidującego wkład wspólnotowy na Konto Bezpieczeństwa Jądrowego; Porozumienie to powinno zostać zatwierdzone;
powyższe Porozumienie przyczyni się do osiągnięcia celów wspólnotowych; Traktat nie ustanawia do celów przyjęcia niniejszej decyzji uprawnień innych, niż te ustanowione w art. 235,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zatwierdza się niniejszym w imieniu Wspólnoty Porozumienie w formie wymiany listów między Europejską Wspólnotą a Europejskim Bankiem Odbudowy i Rozwoju w sprawie wpłaty Wspólnoty na Konto Bezpieczeństwa Jądrowego.
Teksty wymiany listów załącza się do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Wspólnota jest reprezentowana w zgromadzeniu podmiotów wnoszących wkład i, jeżeli istnieje taka potrzeba, w Komitecie Operacyjnym Konta Bezpieczeństwa Jądrowego przez Komisję, która wyznacza swoich przedstawicieli.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Komisji
z dnia 18 lipca 1994 r.
zmieniająca decyzję z dnia 18 grudnia 1992 r. dotyczącą wprowadzenia do obrotu produktu zawierającego GMO, żywej szczepionki Nobi-Porvac Aujeszky (gl —, tk — ), na mocy art. 13 dyrektywy Rady 90/220/EWG
(94/505/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/220/EWG z dnia 23 kwietnia 1990 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów genetycznie zmodyfikowanych, w szczególności jej art. 13,
a także mając na uwadze, co następuje: zgodnie z częścią C dyrektywy 90/220/EWG istnieje procedura wspólnotowa umożliwiająca właściwym władzom Państwa Członkowskiego wyrażenie zgody na wprowadzenie do obrotu produktu zawierającego GMO;
zgodnie z tą procedurą, w szczególności w odniesieniu do art. 13, dnia 18 grudnia 1992 r. Komisja podjęła decyzję [1] umożliwiającą właściwym władzom Republiki Federalnej Niemiec wyrażenie zgody na wprowadzenie do obrotu następującego produktu, o którym powiadomiło Vemie Veterinär Chemie GmbH (Ref. C/D/92/I-1):
żywa szczepionka Nobi-Porvac Aujeszky (gI —, tk — ) (razem z Diluvac forte) wirus choroby Aujeszkyego
Wirus rzekomej wścieklizny (szczep Begonia)
(wyłącznie do podawania domięśniowego);
w następstwie tej decyzji właściwe władze Republiki Federalnej Niemiec otrzymały kolejne powiadomienie od tego samego powiadamiającego, zawierające wniosek o wyrażenie zgody na rozszerzenie stosowania również drogą śródskórną; w następstwie tego, właściwy organ przesłał Komisji dokumentację z opinią pozytywną;
Komisja przekazała dokumentację właściwym władzom wszystkich Państw Członkowskich; właściwy organ innego Państwa Członkowskiego zgłosił zastrzeżenia do wymienionej dokumentacji;
z tego względu Komisja jest zobowiązana do podjęcia dalszej decyzji zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 21 dyrektywy 90/220/EWG;
Komisja, po zapoznaniu się z dokumentacją i porównaniu jej z elementami zawartymi w dokumentacji wziętej pod uwagę w odniesieniu do poprzedniej decyzji, oraz uwzględniając wszystkie informacje przedłożone przez władze Państw Członkowskich, łącznie z obszernym wynikami badań, stwierdziła, że jakiekolwiek potencjalne zagrożenia dla zdrowia ludzkiego i środowiska naturalnego wynikające z wprowadzenia do obrotu żywej szczepionki Nobi-Porvac Aujeszky do stosowania śródskórnego nie różnią się od zagrożeń stwarzanych przez domięśniowe stosowanie tego samego produktu;
przedłożone informacje oraz wyniki badań wskazują w szczególności, że nie należy się spodziewać, aby genetyczna modyfikacja wirusa spowodowała po jego uwolnieniu jakiekolwiek zmiany w zakresie: wzajemnego oddziaływania biologicznego, zakresu organizmów gospodarzy, lub jakiegokolwiek znanego albo możliwego do przewidzenia wpływu na inne organizmy niebędące organizmami docelowymi w środowisku naturalnym, lub innych potencjalnie znaczących wzajemnych oddziaływań ze środowiskiem naturalnym, lub w przypadku jakiegokolwiek wzrostu chorobotwórczości w porównaniu z macierzystym szczepem wirusa, i/lub jakiegokolwiek wzrostu liczby rzekomych odmian wirusa (szczep Begonia) do rekombinacji z innymi pokrewnymi wirusami;
w związku z tym informacje zawarte w dokumentacji są wystarczające, aby umożliwić Komisji podjęcie pozytywnej decyzji w sprawie wprowadzenie do obrotu żywej szczepionki Nobi-Porvac Aujeszky rozszerzającej jej stosowanie o podawanie śródskórne, oprócz podawania domięśniowego dozwolonego na podstawie wcześniejszej decyzji Komisji,
niniejsza decyzja jest zgodna z opinią Komitetu przedstawicieli Państw Członkowskich powołanego na podstawie art. 21 dyrektywy 90/220/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym podejmuje się pozytywną decyzję, zgodnie z którą produkt Nobi-Porvac Aujeszky żywy, zawierający genetycznie zmodyfikowany wirus rzekomej wścieklizny (szczep Begonia) (gI —, tk — ) oraz Diluvac forte, zmodyfikowany przez Vemie Veterinär Chemie GmbH (Ref. nr C/D/92/I-1), oraz w odniesieniu, do którego decyzją z dnia 18 grudnia 1992 r. Komisja wyraziła zgodę na wprowadzenie go do obrotu jako żywej szczepionki przeciwko chorobie Aujeszkyego tylko do podawania domięśniowego, obecnie wyraża się również zgodę na podawanie śródskórne.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 27 lipca 1994 r.
zmieniająca decyzję 86/130/EWG ustanawiająca metody monitorowania osiągnięć i metody oceny wartości genetycznej zwierząt hodowlanych czystorasowych z gatunku bydła
(94/515/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 77/504/EWG z dnia 25 lipca 1977 r. w sprawie zwierząt hodowlanych czystorasowych z gatunku bydła [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 91/174/EWG [2], w szczególności jej art. 6 ust. 1 tiret pierwsze,
a także mając na uwadze, co następuje: metody monitorowania osiągnięć i metody oceny wartości genetycznej zwierząt hodowlanych czystorasowych z gatunku bydła, przewidziane w decyzji Komisji 86/130/EWG [3], powinny zostać dostosowane do rozwoju nauki i technologii;
ocena poprzez analizę statystyczną osiągnięć i wartości genetycznej bydła powinna być dokonywana przez organy zatwierdzone przez właściwe władze Państw Członkowskich;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zootechniki,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik I do decyzji 86/130/EWG zastępuje się Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 17 czerwca 1994 r.
upoważniająca Wspólnotę Europejską i Europejską Wspólnotę Energii Atomowej do podpisania i zawarcia Konwencji określającej Statut Szkół Europejskich
(94/557/WE, Euratom)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 235,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 203,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: Wspólnotom Europejskim zależy na udostępnieniu dzieciom swoich pracowników wspólnej edukacji w Szkołach Europejskich, co jest jednym ze sposobów zapewnienia prawidłowego działania instytucji wspólnotowych i ułatwiających wykonywanie zadań przez te instytucje; w tym celu, dnia 12 kwietnia 1957 r. założycielskie Państwa Członkowskie podpisały Konwencję określającą Statut Szkół Europejskich;
dnia 31 maja 1990 r. Rada i ministrowie edukacji zebrani w Radzie, wezwali do przygotowania projektu nowej Konwencji dotyczącej Szkół Europejskich, ze zwróceniem uwagi na poprawienie sprawności działania tych Szkół oraz przyznanie większej wagi roli Wspólnot w Szkołach;
udział Wspólnot w wykonywaniu wspomnianej Konwencji jest konieczny, aby zapewnić osiągnięcie celów Wspólnoty Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej;
Wspólnota Europejska i Europejska Wspólnota Energii Atomowej będą uczestniczyć w wykonywaniu Konwencji realizując swe kompetencje wynikające z przepisów przewidzianych w tej Konwencji oraz innych aktów, które Wspólnota może przyjąć w przyszłości, zgodnie z warunkami Konwencji;
konieczne jest odpowiednio, aby Wspólnoty Europejskie zawarły wspomnianą Konwencję;
jedyne kompetencje umożliwiające podjęcie niniejszej decyzji ustanowione są w art. 235 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską oraz art. 203 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Konwencja określająca Statut Szkół Europejskich zostaje niniejszym zatwierdzona w imieniu Wspólnoty Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej.
Tekst Konwencji załączony jest do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady jest niniejszym umocowany do wyznaczenia osoby lub osób umocowanych do podpisania Konwencji, ze skutkiem wiążącym dla Wspólnoty Europejskiej i dla Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej, oraz do wyznaczenia osoby umocowanej do złożenia do depozytu dokumentu zatwierdzenia, zgodnie z art. 33 Konwencji.
Decyzja Komisji
z dnia 17 czerwca 1994 r.
w sprawie zawarcia Konwencji określającej Statut Szkół Europejskich
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Węgla i Stali, w szczególności jego art. 95,
za zgodą Rady,
a także mając na uwadze, co następuje:
Europejska Wspólnota Węgla i Stali pragnie zapewnić wspólną edukację dzieci pracowników swoich instytucji w szkołach europejskich, w celu zapewnienia właściwego działania instytucji Wspólnoty i ułatwienia spełniania jej zadań; w tym celu dnia 12 kwietnia 1957 r. założycielskie Państwa Członkowskie podpisały Konwencję określającą Statut Szkół Europejskich;
dnia 31 maja 1990 r. Rada i Ministrowie Edukacji zebrani w Radzie wezwali do sporządzenia nowej konwencji w sprawie Szkół Europejskich, którą należy zaprojektować w celu zwiększenia wydajności działania szkół i uznania roli Wspólnoty w tej dziedzinie;
konieczny jest udział Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali w wykonywaniu powyższej Konwencji, aby zapewnić osiągnięcie celów Wspólnoty;
Europejska Wspólnota Węgla i Stali uczestniczy w wykonywaniu Konwencji, wykorzystując swoje uprawnienia wynikające z przepisów tej Konwencji i przyszłe akty prawne, które może przyjąć zgodnie z jej warunkami;
w związku z powyższym niezbędne jest, aby Europejska Wspólnota Węgla i Stali zawarła powyższą Konwencję;
wyłączne uprawnienia potrzebne do przyjęcia niniejszej decyzji zostały przewidziane w art. 95 Traktatu EWWiS,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali Konwencję określającą Statut Szkół Europejskich.
Tekst Konwencji stanowi załącznik do niniejszej decyzji [1].
Artykuł 2
Przewodniczący Komisji złoży dokument zatwierdzenia zgodnie z art. 33 Konwencji.
Decyzja Komisji
z dnia 27 lipca 1994 r.
zmieniająca decyzje Rady 79/542/EWG, 92/260/EWG, 93/195/EWG i 93/197/EWG, w odniesieniu do warunków zdrowotnych zwierząt przy przywozie, odprawie tymczasowej i powrotnym wwozie zarejestrowanych koni z Makao, Malezji (półwysep) i Singapuru
(94/561/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/426/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt, regulujących przemieszczanie i przywóz zwierząt z rodziny koniowatych z państw trzecich [1], ostatnio zmieniona dyrektywą 92/36/EWG [2], w szczególności jej art. 12, 13, 15 i 16 i art. 19 ii),
a także mając na uwadze, co następuje:
dyrektywą Rady 79/542/EWG [3], ostatnio zmienioną decyzją Komisji 94/310/WE [4], został ustanowiony wykaz państw trzecich, z których Państwo Członkowskie zatwierdza przywóz bydła, trzody chlewnej, zwierząt z rodziny koniowatych, owiec i kóz, świeżego mięsa i produktów mięsnych;
warunki zdrowotne i świadectwa weterynaryjne do celów tymczasowej odprawy zarejestrowanych koni do ich powrotnego wwozu po czasowym wywozie i przywozie, ustanowione odpowiednio w decyzjach Komisji 92/260/EWG [5], 93/195/EWG [6], 93/197/EWG [7], wszystkie ostatnio zmienione decyzją 94/453/WE [8];
w następstwie wspólnotowej misji weterynaryjnej w Makao, Malezji (półwysep) i Singapurze, okazuje się, że sytuacja zdrowotna zwierząt w tych państwach jest zadowalająca w zakresie chorób zwierząt z rodziny koniowatych oraz kontrolowana przez dobrze rozbudowane i zorganizowane służby;
Makao, Malezja (półwysep) i Singapur wolne były od nosacizny, zarazy stadniczej i pęcherzykowego zapalenia jamy ustnej, przez co najmniej sześć miesięcy, afrykański pomór koni i wenezuelskie zapalenie mózgu i rdzenia koni nigdy nie wystąpiły, zaś szczepienia przeciwko tym chorobom nie są stosowane;
odpowiedzialne władze weterynaryjne Makao, Malezji (półwysep) i Singapuru podjęły działania mające na celu powiadamianie Komisji i Państw Członkowskich za pomocą teleksu, telefaksu lub telegramu, w ciągu 24 godzin od chwili potwierdzenia wystąpienia którejkolwiek choroby wymienionej w załączniku A do dyrektywy 90/426/EWG lub przyjęcia polityki szczepienia przeciw tym chorobom, jak również o zmianie w takiej polityce we właściwym czasie od zmian, które zaszły w stosunku do polityki przywozowej zwierząt z rodziny koniowatych;
warunki zdrowotne i świadectwa weterynaryjne powinny być przyjęte stosownie do sytuacji zdrowotnej zwierząt zainteresowanych państw trzecich; sytuacja ta odnosi się jedynie do zarejestrowanych koni;
decyzje 79/542/EWG, 92/260/EWG, 93/195/EWG i 93/197/EWG muszą zostać odpowiednio zmienione;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W części 2 Załącznika do decyzji 79/542/EWG, w specjalnej kolumnie dotyczącej zwierząt z rodziny koniowatych, dodaje się następujące wiersze, zgodnie z porządkiem alfabetycznym kodu ISO:
"MO _BAR_ Makao _BAR_ x" _BAR_ _BAR_
"MY _BAR_ Malezja (półwysep) _BAR_ x" _BAR_ _BAR_
"SG _BAR_ Singapur _BAR_ x" _BAR_ _BAR_
Artykuł 2
W decyzji 92/260/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1.
Nazwy "Makao", "Malezja (półwysep)" i "Singapur" dodaje się do wykazu państw trzecich w załączniku I grupa C;
2.
Nazwy "Makao", "Malezji (półwysep)" i "Singapuru" dodaje się do wykazu państw trzecich w tytule świadectwa zdrowia wymienionego w załącznik II C.
W przypisie 6 załącznik II C "Hongkongu i Japonii" zastępuje się "Hongkongu, Japonii, Makao, Malezji (półwysep) i Singapuru";
3.
Nazwy "Makao", "Malezji (półwysep)" i "Singapurze" dodaje się do załącznika II A, B, C, D i E rozdział III lit. d). tiret trzecie.
Artykuł 3
W decyzji 92/195/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1. Nazwy "Makao", "Malezja (półwysep)" i "Singapur" dodaje się do wykazu państw trzecich w załączniku I grupa C;
2. Nazwy "Makao", "Malezji (półwysep)" i "Singapuru" dodaje się do wykazu państw trzecich w tytule świadectwa zdrowia wymienionego w załączniku II C.
Artykuł 4
W decyzji 92/197/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1. Nazwy "Makao", "Malezja (półwysep)" i "Singapur" dodaje się do wykazu państw trzecich w załączniku I grupa C;
2. W tytule świadectwa zdrowia wymienionego w załącznik II C, "Hongkongu i Japonii" zastępuje się "Hongkongu, Japonii, Makao, Malezji (półwysep) i Singapuru".
W przypisie 5 załącznik II C nazwy "Hongkongu i Japonii" zastępuje się nazwami "Hongkongu, Japonii, Makao, Malezji (półwysep) i Singapuru".
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 15 lipca 1994 r.
dotycząca warunków zdrowotnych zwierząt i świadectw weterynaryjnych dla przywozu nasienia bydła z państw trzecich
(94/577/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 88/407/EWG z dnia 14 czerwca 1988 r. ustanawiającą warunki zdrowotne zwierząt wymagane w handlu wewnątrzwspólnotowym oraz w przywozie zamrożonego nasienia bydła domowego [1], ostatnio zmieniona dyrektywą 93/60/EWG [2], w szczególności jej art. 10 i 11, a także mając na uwadze, co następuje:
wykaz państw trzecich, z których Państwa Członkowskie zatwierdzają przywóz nasienia bydła domowego (zwany dalej "wykazem państw trzecich") został ustanowiony decyzją Komisji 90/14/EWG [3], ostatnio zmienioną decyzją 91/276/EWG [4];
sytuacja w zakresie chorób w Izraelu doprowadziła decyzją Komisji 91/277/EWG [5] do zakazu przywozu z tego państwa;
decyzje Komisji 91/479/EWG [6], 91/549/EWG [7], 92/123/EWG [8], 92/124/EWG [9], 92/125/EWG [10], 92/126/EWG [11], 92/127/EWG [12], 92/128/EWG [13], 92/386/EWG [14], 92/387/EWG [15] oraz 92/445/EWG [16] ustanawiają warunki zdrowotne zwierząt oraz świadectwa weterynaryjne dla przywozu nasienia bydła, odpowiednio, ze Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej, Kanady, Polski, Finlandii, Nowej Zelandii, Austrii, Szwajcarii, Szwecji, Węgier, Norwegii i Czechosłowacji;
dyrektywa 93/60/EWG, która musi zostać wprowadzona w życie w Państwach Członkowskich najpóźniej do dnia 1 lipca 1994 r., zmienia dyrektywę 88/407/EWG w następstwie powodując konieczność wprowadzenia zmian do wyżej wspomnianych decyzji, dotyczących poszczególnych państw trzecich; w celu uproszczenia i wyjaśnienia legislacji wspólnotowej w tym zakresie, niezbędne jest pogrupowanie wyżej wspomnianych decyzji oraz uchylenie decyzji obowiązujących odrębnie w odniesieniu do poszczególnych państw;
z uwagi na odpowiednie przepisy Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym, nie jest konieczne zachowanie świadectw zdrowia zwierząt dla przywozu nasienia bydła z Austrii, Finlandii, Norwegii oraz Szwecji;
zgodnie z opinią Naukowego Komitetu Weterynaryjnego, wymagany jest dodatkowy test na epizootyczną chorobę krwotoczną;
tylko w stosunku do Kanady przeprowadzane są przed pobieraniem rutynowe testy na obecność tej choroby, przeprowadzane w sześciomiesięcznych odstępach dlatego jest konieczneustanowienieokresu przejściowego, dla wprowadzenia niniejszej decyzji w odniesieniu do Kanady, aby kanadyjskie władze weterynaryjne uzyskały wystarczający okres czasu na wprowadzenie nowego testu w ramach ich rutynowego programu;
w następstwie najnowszych osiągnięć naukowych w rozumieniu epidemiologii choroby niebieskiego języka, przywóz nasienia bydła z Australii może być obecnie dozwolony;
ogólna sytuacja w zakresie zdrowia zwierząt w krajach, umieszczonych w wykazie państw trzecich, jest dobra oraz jest kontrolowana przez dobrze zorganizowane i o odpowiedniej strukturze służby weterynaryjne, w odniesieniu do chorób przenoszonych przez nasienie;
odpowiedzialne władze weterynaryjne państw trzecich zobowiązały się do powiadamiania Komisji i Państw Członkowskich, z wykorzystaniem teleksu lub telefaksu, w terminie 24 godzin, o potwierdzeniu wystąpienia jakiejkolwiek choroby znajdującej się w wykazie A Międzynarodowego Biura ds. Epizoocji (OIE) lub o wszelkich zmianach w polityce szczepień w zakresie dotyczącym każdej z tych chorób, w odpowiednim terminie, o występowaniu chorób z wykazu B OIE oraz o wszelkich projektowanych zmianach w zasadach przywozu dotyczących zwierząt domowych lub ich nasienia lub zarodków;
odpowiedzialne władze weterynaryjne państw trzecich, umieszczonych w wykazie, zobowiązały się do urzędowego nadzorowania wydawania świadectw na mocy niniejszej decyzji oraz do zapewnienia, że wszystkie odpowiednie świadectwa, odstępstwa i wyniki badań laboratoryjnych, na których oparte jest świadectwo, pozostaną w aktach urzędowych przez okres co najmniej 12 miesięcy od dnia wysyłki nasienia, którego dotyczą;
odpowiedzialne władze weterynaryjne państw trzecich, umieszczonych w wykazie, zobowiązały się do urzędowego zatwierdzania punktów pobierania nasienia, przeznaczonego do wywozu do Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej, jak jest to wymagane na mocy art. 9 dyrektywy 88/407/EWG;
warunki zdrowotne zwierząt i świadectwa weterynaryjne muszą być dostosowane do sytuacji zdrowia zwierząt w danym państwie trzecim;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie zatwierdzają przywóz nasienia bydła, który jest zgodny z warunkami wymienionymi w świadectwach w części 1 załączników A, B, C i D oraz wyłącznie z tych państw trzecich, które uwzględnia się w części 2 odpowiednio załączników A, B, C i D.
Jednakże, Państwa Członkowskie zatwierdzają przywóz z Kanady nasienia bydła pobranego i poddanego obróbce zgodnie z decyzją 91/549/EWG do dnia 31 grudnia 1994 r.
Artykuł 2
Tracą moc decyzje 91/479/EWG, 92/123/EWG, 92/124/EWG, 92/125/EWG, 92/126/EWG, 92/127/EWG, 92/128/EWG, 92/386/EWG, 92/387/EWG i 92/445/EWG.
Decyzja 91/549/EWG traci moc z dniem 1 stycznia 1995 r.
Artykuł 3
Przepisy odnoszące się do Kanady, wskazane w art. 1 akapit pierwszy, stosuje się od dnia 1 stycznia 1995 r.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 18 lipca 1994 r.
dotycząca zawarcia Umowy o współpracy między Wspólnotą Europejską a Republiką Indii w sprawie partnerstwa i rozwoju
(94/578/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113 i 130y, w powiązaniu z art. 228 ust. 2 zdanie pierwsze i art. 228 ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: na mocy art. 130 Traktatu, polityka wspólnotowa w zakresie współpracy na rzecz rozwoju powinna sprzyjać stałemu rozwojowi gospodarczemu i społecznemu krajów rozwijających się, ich harmonijnemu i stopniowemu włączaniu się do gospodarki światowej oraz walce z ubóstwem w tych krajach;
Wspólnota powinna przyjąć, w celu osiągnięcia celów w sferze stosunków zewnętrznych, Umowę, określoną w niniejszej decyzji,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Umowa o współpracy między Wspólnotą Europejską a Republiką Indii w sprawie partnerstwa i rozwoju zostaje niniejszym przyjęta w imieniu Wspólnoty.
Tekst Umowy załącza się do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady dokonuje notyfikacji przewidzianej w art. 29 Umowy [3] w imieniu Wspólnoty.
Artykuł 3
Komisja, wraz z przedstawicielami Państw Członkowskich, reprezentuje Wspólnotę we Wspólnej Komisji przewidzianej w art. 22 Umowy.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Komisji
z dnia 20 września 1994 r.
dotycząca niektórych środków w odniesieniu do produktów rybołówstwa i małży pochodzących lub sprowadzanych z Albanii
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(94/621/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/496/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnych zwierząt wprowadzanych na rynek Wspólnoty z państw trzecich i zmieniająca dyrektywy 89/662/EWG, 90/425/EWG oraz 90/675/EWG [1], ostatnio zmienioną decyzją 92/438/EWG [2], w szczególności jej art. 18 ust. 1,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/675/EWG z dnia 10 grudnia 1990 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnych produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 92/118/EWG [4], w szczególności jej art. 19 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje: w Albanii stwierdzono przypadki cholery;
wystąpienie cholery w Albanii może stanowić poważne zagrożenie zdrowia publicznego; taka sytuacja wymaga szybkiego przyjęcia na poziomie wspólnotowym niezbędnych środków ochronnych w odniesieniu do produktów rybołówstwa i małży;
wobec braku gwarancji zdrowotnych ze strony władz Albanii niezbędne jest zakazanie przywozu produktów rybołówstwa i małży pochodzących lub sprowadzanych z Albanii,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie zakazują przywozu produktów rybołówstwa i małży pochodzących lub sprowadzanych z Albanii.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie dokonują zmiany środków stosowanych w odniesieniu do przywozu w celu dostosowania ich do niniejszej decyzji.
Państwa Członkowskie niezwłocznie informują o tym Komisję.
Artykuł 3
Niniejszą decyzję stosuje się do dnia 31 października 1994 r.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 12 września 1994 r.
dotycząca cofnięcia zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające cyhalotrynę jako substancję czynną
(94/643/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3600/92 z dnia 11 grudnia 1992 r. ustanawiające szczegółowe zasady realizacji pierwszego etapu programu pracy, określonego w art. 8 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG [1] dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin, w szczególności jego art. 4 ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje: cyhalotryna była jedną z 90 substancji czynnych objętych pierwszym etapem programu pracy przewidzianym w art. 8 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG [2];
żaden producent lub Państwo Członkowskie nie wyraziło zainteresowania włączeniem tej substancji do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG;
należy uznać, że dane wymagane do ponownej oceny tej substancji nie zostaną przedłożone w ramach programu pracy oraz że z tego powodu powinna zostać podjęta decyzja wycofująca obecne zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające tę substancję czynną;
niniejsza decyzja nie wyklucza przyszłej możliwości przeprowadzenia oceny cyhalotryny w ramach postępowań przewidzianych w art. 6 dyrektywy 91/414/EWG;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie zapewnią, aby:
1. zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające cyhalotrynę zostały cofnięte w terminie sześciu miesięcy od daty niniejszej decyzji;
2. począwszy od daty niniejszej decyzji, nie były udzielane żadne zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające cyhalotrynę ani zezwolenia takie nie były odnawiane na mocy odstępstwa przewidzianego w art. 8 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 20 września 1994 r.
ustanawiająca wykaz i podział zadań, jakie mają zostać podjęte w ramach współpracy Państw Członkowskich w naukowym badaniu zagadnień dotyczących żywności
(94/652/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 93/5/EWG z dnia 25 lutego 1993 r. w sprawie pomocy Komisji i współpracy Państw Członkowskich w naukowym badaniu zagadnień dotyczących żywności [1], w szczególności jej art. 3,
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa 93/5/EWG przewiduje pomoc dla Komisji i współpracę Państw Członkowskich w naukowym badaniu zagadnień dotyczących żywności; decyzja Komisji 94/458/WE [2] ustanowiła zasady administracyjnego zarządzania współpracą w badaniu naukowym zagadnień dotyczących żywności;
artykuł 3 dyrektywy 93/5/EWG przewiduje ustanowienie i uaktualnianie przynajmniej co sześć miesięcy wykazu zadań, które mają zostać podjęte w ramach współpracy naukowej oraz związanych z nimi priorytetów, a także podział tych zadań między Państwa Członkowskie;
powinno się ustalić i uaktualniać wykaz zadań uwzględniając potrzebę ochrony zdrowia publicznego we Wspólnocie i wymogi prawodawstwa wspólnotowego w sektorze środków spożywczych;
zadania powinny być rozdzielane uwzględniając naukowe ekspertyzy i źródła dostępne w Państwach Członkowskich, w szczególności w instytucjach, które będą uczestniczyć we współpracy naukowej;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Żywności,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Wykaz zadań, jakie mają zostać podjęte w ramach współpracy Państw Członkowskich w badaniach naukowych zagadnień dotyczących żywności łącznie z podziałem tych zadań między Państwami Członkowskimi określa Załącznik do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Każda władza lub organ wyznaczony przez Państwa Członkowskie zgodnie z art. 2 dyrektywy 93/5/EWG niezwłocznie przekazuje Komisji nazwę lub nazwy instytucji, które będą wykonywać przydzielone im zadania określone w Załączniku i niezwłocznie informują Komisję o każdej zmianie.
Artykuł 3
Nie później niż do dnia 1 stycznia 1995 r., a następnie, co sześć miesięcy każda władza lub organ wyznaczony przez Państwa Członkowskie zgodnie z art. 2 dyrektywy 93/5/EWG przesyła Komisji sprawozdanie okresowe o wykonywaniu zadań, które zostały mu przydzielone.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 6 października 1994 r.
dotycząca przywozu do Wspólnoty świeżej wieprzowiny, produktów z wieprzowiny, trzody chlewnej, nasienia świń i zarodków świń ze Szwajcarii i zmieniająca decyzje 81/526/EWG, 91/449/EWG, 92/460/EWG i 93/199/EWG
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(94/667/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przed przywozem z państw trzecich bydła, owiec i kóz oraz trzody chlewnej, mięsa świeżego i produktów mięsnych z państw trzecich [1], ostatnio zmienioną rozporządzeniem Rady (EWG) 1601/92 [2], w szczególności jej art. 6, 11, 15, 16, 21a i 22,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/496//EWG z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej zwierząt wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich oraz zmieniająca dyrektywy 89/662/EWG, 90/425/EWG oraz 90/675/EWG [3], zmienioną decyzją 92/438/EWG [4], w szczególności jej art. 18 ust. 7,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/675//EWG z dnia 10 grudnia 1990 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnych produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich [5], ostatnio zmienioną dyrektywą 92/118/EWG [6], w szczególności jej art. 19 ust. 7;
a także mając na uwadze, co następuje: warunki zdrowotne zwierząt i świadectwo weterynaryjne przy przywozie świeżego mięsa ze Szwajcarii zostały ustalone decyzją Komisji 81/526/EWG [7], ostatnio zmienioną decyzją 94/453/WE [8];
decyzją Komisji 91/449/EWG [9], ostatnio zmienioną decyzją 94/453/WE [10], ustalony został model świadectwa weterynaryjnego przy przywozie produktów mięsnych ze Szwajcarii;
warunki zdrowotne zwierząt i świadectwo weterynaryjne przy przywozie zwierząt domowych gatunków bydła i trzody chlewnej ze Szwajcarii zostały ustanowione decyzją Komisji 92/460/EWG [11], ostatnio zmienioną decyzją 93/504/EWG;
warunki zdrowia zwierząt i model świadectwa weterynaryjnego przy przywozie nasienia świń z państw trzecich, włączając Szwajcarię, zostały ustanowione decyzją Komisji 93/199/EWG [12], ostatnio zmienioną decyzją 94/453/WE;
w wyniku wystąpień klasycznego pomoru świń Komisja przyjęła decyzję 93/504/EWG dotyczącą przywozu do Wspólnoty świeżej wieprzowiny, produktów z wieprzowiny, trzody chlewnej, nasienia świń i zarodków świń, która to decyzja dokonała regionalizacji Szwajcarii w celu dopuszczenia do przywozu ze Szwajcarii zwierząt domowych, nasienia i zarodków gatunków świń, świeżego mięsa i produktów mięsnych z takich zwierząt, z wyjątkiem gmin Trubschachen, Trub, Langnau, Eggiwil, Signau i Lauperswil w kantonie Berno oraz gmin Escholzmatt i Marbach w kantonie Lucerna;
od szwajcarskich służb weterynaryjnych otrzymano dalsze informacje epidemiologiczne w stosunku do tych gmin, które wykazują znaczną poprawę sytuacji w odniesieniu do klasycznego pomoru świń;
obecnie możliwe jest dopuszczenie przywozu zwierząt domowych, nasienia i zarodków gatunków świń, świeżego mięsa i produktów mięsnych z takich zwierząt z całego terytorium Szwajcarii;
niezbędna jest odpowiednia zmiana decyzji 81/526/EWG, 91/449/EWG, 92/460/EWG i 93/199/EWG oraz odwołanie decyzji 93/504/EWG;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W załączniku A do decyzji 81/526/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1. skreśla się wyrazy w nawiasach po słowach "Kraj wywozu: Szwajcaria";
2. w sekcji IV pkt 1 lit. a) skreśla się wyrazy w nawiasach po słowach "terytorium Szwajcarii".
Artykuł 2
W decyzji 91/449/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1. w załączniku A część II skreśla się wyrazy w nawiasach po słowach "Kraj wywozu: Szwajcaria";
2. w załączniku D część II skreśla się wyraz "Szwajcaria".
Artykuł 3
W decyzji 92/460/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1. w załącznikach C i D skreśla się wyrazy w nawiasach po słowach "Kraj wywozu: Szwajcaria";
2. w załącznikach C i D sekcja V pkt 1 skreśla się wyrazy w nawiasach po słowie "Szwajcaria".
Artykuł 4
W załączniku do decyzji 93/199/EWG część 2 skreśla się wyrazy w nawiasach po słowie "Szwajcaria".
Artykuł 5
Decyzja 93/504/EWG traci moc.
Artykuł 6
Niniejszą decyzję stosuje się od dziesiątego dnia po jej notyfikowaniu Państwom Członkowskim.
Artykuł 7
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 14 października 1994 r.
zmieniająca decyzję 94/621/WE dotyczącą niektórych środków w odniesieniu do produktów rybołówstwa i małży pochodzących lub sprowadzanych z Albanii
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(94/671/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/496/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej zwierząt wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich oraz zmieniającą dyrektywy 89/662/EWG, 90/425/EWG i 90/675/EWG [1], ostatnio zmienioną decyzją 92/438/EWG2 [2], w szczególności jej art. 18,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/675/EWG z dnia 10 grudnia 1990 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnych produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 92/118/EWG [4], w szczególności jej art. 19,
a także mając na uwadze, co następuje: w Albanii odnotowano przypadki cholery;
wystąpienie cholery w Albanii może stanowić poważne zagrożenie zdrowia publicznego;
Komisja w drodze decyzji 94/621/WE [5] przyjęła niezbędne środki w odniesieniu do produktów rybołówstwa i małży;
rodki ochronne powinny zostać rozszerzone na ślimaki, żaby i produkty z nich otrzymane;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 94/621/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1.
Tytuł otrzymuje brzmienie:
"Decyzja Komisji z dnia 20 września 1994 r. w sprawie środków ochronnych w odniesieniu do niektórych żywych zwierząt oraz produktów zwierzęcych pochodzących lub przywożonych z Albanii"
2.
Artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
Decyzja Komisji z dnia 20 września 1994 r. w sprawie środków ochronnych w odniesieniu do niektórych żywych zwierząt oraz produktów zwierzęcych pochodzących lub przywożonych z Albanii"
Artykuł 2
Państwa Członkowskie zmienią stosowane środki w odniesieniu do przywozu w celu dostosowania ich do przepisów niniejszej decyzji.
Powiadomią o tym Komisję.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 10 października 1994 r.
w sprawie wspólnego stanowiska, określonego na podstawie art. J.2 Traktatu o Unii Europejskiej, dotyczącego ograniczenia stosunków gospodarczych i finansowych z tymi częściami terytorium Republiki Bośni i Hercegowiny, które znajdują się pod kontrolą sił Serbów bośniackich
(94/672/WPZiB)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. J.2,
uwzględniając rezolucję nr 942 (1994), przyjętą przez Radę Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych w dniu 23 września 1994 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Stosunki gospodarcze i finansowe z tymi częściami terytorium Republiki Bośni i Hercegowiny, które znajdują się pod kontrolą sił Serbów bośniackich, zostaną ograniczone, zgodnie z odpowiednimi postanowieniami rezolucji nr 942 (1994) przyjętej przez Radę Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych dnia 23 września 1994 r.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym.
Decyzja Rady
z dnia 10 października 1994 r.
dotycząca wspólnego stanowiska określonego na podstawie art. J.2 Traktatu o Unii Europejskiej i odnosząca się do zawieszenia niektórych ograniczeń w handlu z Federalną Republiką Jugosławii (Serbią i Czarnogórą)
(94/673/WPZiB)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. J.2,
uwzględniając rezolucję 943 (1994) przyjętą dnia 23 września 1994 r. przez Radę Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zgodnie z rozporządzeniem 943 (1994) przyjętym dnia 23 września 1994 r. przez Radę Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych, niektóre ograniczenia w handlu z Federalną Republiką Jugosławii (Serbią i Czarnogórą) zostaną zawieszone.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym.
Decyzja Komisji
z dnia 14 października 1994 r.
zmieniająca decyzję 92/452/EWG ustanawiającą wykaz zatwierdzonych w państwach trzecich zespołów pobierania zarodków i produkcji zarodków bydlęcych przeznaczonych do wywozu do Wspólnoty
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(94/678/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/556/EWG z dnia 25 września 1989 r. w sprawie wymagań dotyczących zdrowia zwierząt, regulujących handel wewnątrzwspólnotowy oraz przywóz z państw trzecich zarodków bydła domowego [1] ostatnio zmieniona decyzją Komisji 94/113/WE [2], w szczególności jej art. 8, a także mając na uwadze, co następuje:
decyzja Komisji 92/452/EWG [3] ostatnio zmieniona decyzją 94/608/WE [4], ustanawia wykaz zatwierdzonych w państwach trzecich zespołów pobierania zarodków i produkcji zarodków bydlęcych przeznaczonych do wywozu do Wspólnoty;
zgodnie z dyrektywą Rady 93/52/EWG [5]
właściwe władze Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej przekazały wykaz zespołów produkcji zarodków i zmiany do wykazu zespołów pobierania zarodków, a Republika Czeska i Izrael przekazały wykazy zespołów pobierania zarodków zatwierdzonych na ich terytoriach;
według przepisów Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym, nie ma konieczności utrzymywania wykazu zespołów pobierania zarodków bydlęcych przywożonych z Austrii;
Artykuł 1 W decyzji 92/452/EWG wprowadza się następujące zmiany: 1. W tytule "zespoły pobierania zarodków" dodaje się "i zespoły produkcji zarodków"; 2. Załącznik zastępuje się Załącznikiem do niniejszej decyzji. Artykuł 2
Decyzja rady
z dnia 24 października 1994 r.
dotycząca wspólnego stanowiska przyjętego przez Radę na podstawie art. J.2 Traktatu o Unii Europejskiej w sprawie celów i priorytetów Unii Europejskiej w stosunku do Ruandy
(94/697/WPZiB)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. J.2,
uwzględniając środki i programy już przyjęte przez Wspólnotę, mające przyczynić się do osiągnięcia celów i priorytetów Unii w stosunku do Ruandy w ramach konwencji AKP/EWG, a także uwzględniając zamiar kontynuowania tych działań przez Komisję oraz podjęcie kolejnych właściwych kroków w odniesieniu do czwartej konwencji AKP/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Oświadczenia wymienione w Załączniku do niniejszej decyzji przyjmuje się jako integralną część wspólnego stanowiska.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym.
Decyzja Rady
z dnia 24 października 1994 r.
w sprawie rozszerzenia ochrony prawnej topografii produktów półprzewodnikowych na osoby z Kanady
(94/700/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 87/54/EWG z dnia 16 grudnia 1986 r. w sprawie ochrony prawnej topografii produktów półprzewodnikowych [1], w szczególności jej art. 3 ust. 7,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: prawo do ochrony prawnej topografii produktów półprzewodnikowych we Wspólnocie przysługuje osobom kwalifikującym się do ochrony na mocy art. 3 ust. 1-5 dyrektywy 87/54/EWG;
prawo to może zostać rozszerzone decyzją Rady na osoby, które nie korzystają z ochrony na mocy wymienionymi przepisów;
rozszerzenie ochrony powinno, tak dalece jak to jest możliwe, być przyjęte przez Wspólnotę jako całość;
ochrona była wcześniej przyznawana na warunkach wzajemności osobom z niektórych krajów i terytoriów poza Wspólnotą, w niektórych przypadkach na stałe, na mocy decyzji 90/510/EWG [2], a w niektórych tymczasowo na mocy decyzji 93/16/EWG [3];
Kanada dysponuje regulacjami przyznającymi odpowiednią ochronę konstruktorom topografii i ogłosiła, że od dnia 1 listopada 1994 r. zamierza rozszerzyć ich zastosowanie na obywateli Wspólnoty oraz na osoby fizyczne i prawne, które mają tam rzeczywiste i funkcjonujące zakłady projektujące topografię lub wytwarzające układy scalone;
Porozumienie o handlowych aspektach praw własności intelektualnej, które jest jednym z wyników Rundy Urugwajskiej wielostronnych negocjacji handlowych, zakończonych przyjęciem w dniu 15 kwietnia 1994 r. w Marakeszu, Aktu Końcowego, wymaga od członków, aby przyznawały ochronę topografii układów scalonych, zgodnie z własnymi przepisami oraz z właściwymi przepisami Traktatu o własności intelektualnej odnośnie do układów scalonych;
Porozumienie to, wraz z Porozumieniem ustanawiającym Światową Organizację Handlu, wejdzie w życie dnia 1 stycznia 1995 r. lub jak najwcześniej po tym dniu; kraje rozwinięte, będące członkami Porozumienia ustanawiającego Światową Organizację Handlu będą mieć jeden rok od daty wejścia niniejszego Porozumienia w życie na wprowadzenie w życie przepisów Porozumienia o handlowych aspektach praw własności intelektualnej;
w świetle zobowiązań zaciągniętych przez władze Kanady, prawo do ochrony, nadane na mocy dyrektywy 87/54/EWG, powinno zostać rozszerzone, od dnia 1 listopada 1994 r. do czasu wprowadzenia w życie Porozumienia o handlowych aspektach praw własności intelektualnej, na osoby fizyczne, spółki i inne osoby prawne z Kanady,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie rozszerzają ochronę prawną przewidzianą w dyrektywie 87/54/EWG w następujący sposób:
a) osoby fizyczne będące obywatelami Kanady lub mające stałe miejsce zamieszkania na terytorium Kanady, są traktowane jak obywatele Państwa Członkowskiego;
b) spółki i inne osoby prawne z Kanady, które mają w tym kraju rzeczywiste i funkcjonujące zakłady przemysłowe lub handlowe, są traktowane tak, jakby miały rzeczywiste i funkcjonujące przedsiębiorstwo przemysłowe lub handlowe na terytorium Państwa Członkowskiego.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 listopada 1994 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 26 października 1994 r.
zmieniająca rozdział 3 załącznika I do dyrektywy Rady 92/118/EWG ustanawiającej warunki zdrowotne zwierząt i zdrowia publicznego regulujące handel i przywóz do Wspólnoty produktów nieobjętych wyżej wymienionymi warunkami ustanowionymi w szczególnych zasadach wspólnotowych określonych w pkt I załącznika A do dyrektywy 89/662/EWG oraz w zakresie czynników chorobotwórczych do dyrektywy 90/425/EWG
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(94/723/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/118/EWG z dnia 17 grudnia 1992 r. ustanawiająca warunki zdrowotne zwierząt i zdrowia publicznego regulujące handel i przywóz do Wspólnoty produktów nieobjętych wyżej wymienionymi warunkami ustanowionymi w szczególnych zasadach wspólnotowych określonych w pkt I załącznika A do dyrektywy 89/662/EWG oraz w zakresie czynników chorobotwórczych do dyrektywy 90/425/EWG [1], zmienionej decyzją Komisji 94/466/WE [2], w szczególności jej art. 15 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
w świetle doświadczeń zdobytych podczas stosowania ustanowionych przepisów, powinny zostać zmienione przepisy regulujące przywóz oraz handel surowymi i wyprawionymi skórami zwierząt kopytnych, nieobjętych dyrektywą 64/433/EWG lub 72/462/EWG; rozdział 3 załącznika I do tej dyrektywy powinien zostać odpowiednio przeredagowany;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Rozdział 3 załącznika I do dyrektywy 92/118/EWG zastępuje się Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 1 grudnia 1994 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 24 października 1994 r.
dotycząca kwestionariuszy stanowiących podstawę sprawozdań Państw Członkowskich w sprawie wykonania niektórych dyrektyw w sektorze odpadów (wykonanie dyrektywy Rady 91/692/EWG)
(94/741/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/692/EWG z dnia 23 grudnia 1991 r. normalizującą i racjonalizującą sprawozdania dotyczące wykonywania niektórych dyrektyw odnoszących się do środowiska [1], w szczególności jej art. 5 i 6 oraz załącznik VI,
uwzględniając dyrektywę Rady 75/439/EWG z dnia 16 czerwca 1975 r. w sprawie unieszkodliwiania olejów odpadowych [2], ostatnio zmienioną dyrektywą 91/692/EWG,
uwzględniając dyrektywę Rady 75/442/EWG z dnia 15 lipca 1975 r. w sprawie odpadów [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 91/692/EWG,
uwzględniając dyrektywę Rady 86/278/EWG z dnia 12 czerwca 1986 r. w sprawie ochrony środowiska, w szczególności gleby, w przypadku wykorzystywania osadów ściekowych w rolnictwie [4], zmienioną dyrektywą 91/692/EWG,
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 18 dyrektywy 75/439/EWG, art. 16 dyrektywy 75/442/EWG i art. 17 dyrektywy 86/278/EWG zostały zastąpione art. 5 dyrektywy 91/692/EWG, która nakłada na Państwa Członkowskie obowiązek przekazywania Komisji informacji na temat wykonania niektórych dyrektyw Wspólnoty w formie sprawozdania sektorowego;
sprawozdanie to musi być opracowane na podstawie kwestionariusza lub szkicu przygotowanego przez Komisję zgodnie z procedurą określoną w art. 6 dyrektywy 91/692/EWG;
pierwsze sprawozdanie sektorowe będzie obejmować lata 1995–1997 włącznie;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią komitetu powołanego na mocy art. 6 wymienionej dyrektywy,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Przyjmuje się kwestionariusze stanowiące Załącznik do niniejszej decyzji, które odnoszą się do dyrektyw Rady 75/439/EWG, 75/442/EWG i 86/278/EWG.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wykorzystają ten kwestionariusz jako podstawę do przygotowania sprawozdań, które są zobowiązane przedstawiać Komisji zgodnie z art. 5 dyrektywy 91/692/EWG.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 21 listopada 1994 r.
ustanawiająca specjalne warunki przywozu produktów rybołówstwa i akwakultury pochodzących z Tajwanu
(94/766/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania na rynek produktów rybołówstwa [1], a także mając na uwadze, co następuje:
grupa ekspertów Komisji przeprowadziła wizytację kontrolną na Tajwanie w celu sprawdzenia warunków, w jakich produkty rybołówstwa są produkowane, składowane i wysyłane do Wspólnoty;
przepisy ustawodawstwa Tajwanu w zakresie kontroli zdrowotnej oraz monitorowania produktów rybołówstwa mogą być uznane za równoważne z przepisami ustanowionymi w dyrektywie 91/493/EWG;
Bureau of Commodity Inspection and Quarantine (BCIQ), właściwy organ na Tajwanie, jest w stanie skutecznie kontrolować stosowanie obowiązujących ustaw;
procedura uzyskiwania świadectwa zdrowia określona w art. 11 ust. 4 lit. a) dyrektywy 91/493/EWG musi również obejmować definicję wzoru świadectwa, minimalne wymagania odnoszące się do języka(-ów), w którym(-ych) ma być sporządzone, oraz stanowisko osoby uprawnionej do jego podpisania;
zgodnie z art. 11 ust. 4 lit. b) dyrektywy 91/493/EWG, opakowania produktów rybołówstwa powinny być opatrzone znakiem podającym nazwę państwa trzeciego oraz numer zatwierdzenia przedsiębiorstwa pochodzenia produktu;
zgodnie z art. 11 ust. 4 lit. c) dyrektywy 91/493/EWG, należy sporządzić wykaz zatwierdzonych zakładów; wykaz ten musi być sporządzony na podstawie komunikatu przekazanego Komisji przez BCIQ; zapewnienie przestrzegania przepisów określonych w tym celu w art. 11 ust. 4 dyrektywy 91/493/EWG jest zatem zadaniem BCIQ;
BCIQ złożyło oficjalne zapewnienia dotyczące przestrzegania zasad określonych w rozdziale V Załącznika do dyrektywy 91/493/EWG, oraz dotyczące spełnienia wymagań odpowiadających tym, które zostały określone we wspomnianej dyrektywie w zakresie zatwierdzania przedsiębiorstw;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Bureau of Commodity Inspection and Quarantine (BCIQ) uznaje się za właściwy organ na Tajwanie w celu sprawdzania i poświadczania zgodności produktów rybołówstwa z wymaganiami dyrektywy 91/493/EWG.
Artykuł 2
Produkty rybołówstwa i akwakultury pochodzące z Tajwanu muszą spełniać następujące warunki:
1. do każdej przesyłki musi być dołączony numerowany oryginał świadectwa zdrowia, należycie wypełniony, podpisany, opatrzony datą i składający się z jednego arkusza zgodnie ze wzorem podanym w załączniku A do niniejszej decyzji;
2. produkty muszą pochodzić z zatwierdzonych przedsiębiorstw wymienionych w załączniku B do niniejszej decyzji;
3. z wyjątkiem zamrożonych produktów rybołówstwa luzem oraz przeznaczonych do produkcji żywności konserwowanej, wszystkie opakowania muszą być opatrzone wykonanym w sposób trwały napisem "Taiwan" oraz numerem zatwierdzenia przedsiębiorstwa pochodzenia produktu.
Artykuł 3
1.
Świadectwa, określone w art. 2 pkt 1, muszą zostać sporządzone co najmniej w jednym języku urzędowym Państwa Członkowskiego, w którym przeprowadzane są kontrole.
2.
Świadectwa muszą zawierać nazwisko, funkcję i podpis przedstawiciela BCIQ oraz jego urzędową pieczęć, w kolorze innym niż pozostałe adnotacje na świadectwie.
Artykuł 4
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 1995 r.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 21 listopada 1994 r.
zmieniająca decyzję 93/387/EWG ustanawiającą specjalne warunki przywozu żywych małży, szkarłupni, osłonic i ślimaków morskich pochodzących z Maroka
(94/767/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/492/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu żywych małży [1], w szczególności jej art. 9 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje: decyzja Komisji 93/387/EWG z dnia 7 czerwca 1993 r. ustanawiająca specjalne warunki przywozu żywych małży, szkarłupni, osłonic i ślimaków morskich pochodzących z Maroka [2], ostatnio zmieniona decyzją 93/530/EWG [3], określa wykaz przedsiębiorstw wysyłkowych zatwierdzonych do wywozu do Wspólnoty Europejskiej;
właściwe władze Maroka urzędowo zatwierdziły dodatkowe przedsiębiorstwa wysyłkowe, zgodnie z art. 9 ust. 3 lit. c) dyrektywy 91/492/EWG;
punkt 1 załącznika C do decyzji 93/387/EWG powinien zostać odpowiednio zmieniony;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W załączniku C do decyzji 93/387/EWG pkt I otrzymuje brzmienie:
"I. Przedsiębiorstwa wysyłkowe
Nazwa i adres _BAR_ Numer zatwierdzenia _BAR_ Zatwierdzenie przyznane do _BAR_
Najmat Allah, Nador _BAR_ 01–10–065 _BAR_ — _BAR_
Marost, Nador _BAR_ 01–10–066 _BAR_ — _BAR_
VIAPO Maroc, Nador _BAR_ 01–10–078 _BAR_ 31.12.1995 _BAR_
Société Aquacole de la Moulouva, Essaidia _BAR_ 01–10–070 _BAR_ — _BAR_
SOMECOP, Tetouan _BAR_ 03–10–080 _BAR_ — _BAR_
Société Damjiguend SA, Tanger _BAR_ 04–10–079 _BAR_ 31.12.1995 _BAR_
Oualidia Marée, Oualidia _BAR_ 08–10–081 _BAR_ 31.12.1995 _BAR_
Société "Les huîtres OSTREA", Oualidia _BAR_ 09–10–113 _BAR_ — _BAR_
Sea Products, Sidi Moussa _BAR_ 09–10–112 _BAR_ —" _BAR_
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 24 listopada 1994 r.
dotycząca standardowego listu przewozowego określonego w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 259/93 w sprawie nadzoru i kontroli przesyłania odpadów w obrębie, do Wspólnoty Europejskiej oraz poza jej obszar
(94/774/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 259/93 z dnia 1 lutego 1993 r. w sprawie nadzoru i kontroli przesyłania odpadów w obrębie, do Wspólnoty Europejskiej oraz poza jej obszar [1], w szczególności jego art. 42 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje: standardowy list przewozowy określony w rozporządzeniu (EWG) nr 259/93 został sporządzony z uwzględnieniem odpowiednich artykułów tego rozporządzenia oraz odpowiednich konwencji i umów międzynarodowych, w szczególności działań podejmowanych przez Organizację Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (OECD);
list przewozowy, składający się z formularza zgłoszeniowego oraz formularza przemieszczania/śledzenia przesyłki, powinien być wykorzystywany przy zawiadamianiu o wysyłkach odpadów i ich śledzeniu, a także służy jako świadectwo unieszkodliwiania i odzysku;
list przewozowy umożliwi właściwym władzom wyznaczonym przez Państwa Członkowskie wykonywanie zadań z zakresu nadzoru i kontroli powierzonych im na podstawie rozporządzenia (EWG) nr 259/93;
Komisja przedłożyła Komitetowi powołanemu w art. 18 dyrektywy Rady 75/442/EWG [2], ostatnio zmienionej dyrektywą 91/692/EWG [3], projekt środków, które należy podjąć;
Komitet wydał pozytywną opinię na temat projektu środków przedłożonych mu przez Komisję,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Standardowy list przewozowy załączony do niniejszej decyzji, składający się z formularza zgłoszeniowego oraz formularza przemieszczania/śledzenia wysyłki, jest wykorzystywany do powiadamiania o wysyłce odpadów i jej śledzenia, jak przewidziano w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 259/93, a także służy jako świadectwo unieszkodliwiania i odzysku.
Artykuł 2
Dokument określony w art. 1 jest drukowany na trudnym do podrobienia, białym, zwymiarowanym papierze do pisania o gramaturze, co najmniej 40 gm2.
Papier musi być wystarczająco nieprzezroczysty, aby informacje umieszczone na jednej stronie nie wpływały na czytelność informacji na drugiej stronie, a jego wytrzymałość powinna uniemożliwiać łatwe podarcie lub zmięcie podczas normalnego użytkowania.
Wielkość pól formularza jest wyznaczona na podstawie jednostki miary równej jednej dziesiątej cala poziomo oraz jednej szóstej cala pionowo.
Wymiary formularza wynoszą 210 x 297 mm przy maksymalnej tolerancji odchyleń do 5 mm dla mniejszej oraz do 8 mm dla większej z wymienionych wielkości.
Przepisy te nie wykluczają możliwości drukowania standardowego listu przewozowego określonego w art. 1, w urzędach lub przedsiębiorstwach prywatnych przy użyciu systemów przetwarzania danych, na warunkach ustalonych przez Państwa Członkowskie oraz, w miarę potrzeby, drukowania na gładkim papierze.
Artykuł 3
Numer seryjny wysyłki odpadów wpisywany w polu 3 listu przewozowego składa się z kodu kraju wysyłającego, po którym następuje sześciocyfrowa liczba.
Artykuł 4
Wzorcowy list przewozowy podlega ocenie oraz, jeśli zachodzi taka potrzeba, skorygowaniu w świetle praktycznych doświadczeń.
Artykuł 5
Niniejszą decyzję stosuje się od sześćdziesiątego dnia od daty jej ogłoszenia.
Artykuł 6
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 28 listopada 1994 r.
zmieniająca decyzje 94/143/WE, 94/187/WE, 94/309/WE, 94/344/WE, 94/446/WE i 94/435/WE ustanawiające wymagania dotyczące zdrowia zwierząt oraz certyfikację przy przywozie niektórych produktów objętych dyrektywą Rady 92/118/EWG
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(94/775/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/118/EWG z dnia 17 grudnia 1982 r. ustanawiającą warunki zdrowotne zwierząt i zdrowia publicznego regulujące handel i przywóz do Wspólnoty produktów nieobjętych wyżej wymienionymi warunkami ustanowionymi w szczególnych zasadach wspólnotowych określonych w załączniku A pkt I do dyrektywy 89/662/EWG oraz, w zakresie czynników chorobotwórczych, do dyrektywy 90/425/EWG [1], w szczególności jej art. 10 ust. 2 lit. c),
a także mając na uwadze, co następuje: decyzje Komisji 94/143/WE [2], 94/187/WE [3], 94/309/WE [4], 94/344/WE [5], 94/446/WE [6] i 94/435/WE [7] ustanawiają warunki dotyczące zdrowia zwierząt i świadectw weterynaryjnych przy przywozie odpowiednio: surowicy zwierząt z rodziny koniowatych, osłonek zwierzęcych, niektórych pokarmów dla zwierząt domowych oraz niektórych niegarbowanych produktów jadalnych dla zwierząt domowych, zawierających materiały zwierzęce o niskim stopniu ryzyka, przetworzonego białka zwierzęcego włącznie z produktami zawierającymi to białko, przeznaczonymi do spożycia przez zwierzęta, kości i produktów z kości, rogów i produktów z rogów oraz kopyt i produktów z kopyt z wyłączeniem mączek z tych produktów, w celu dalszego przetwarzania nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi lub zwierzęta, szczeciny świńskiej z państw trzecich;
decyzja Komisji 94/461/WE [8] zmienia wyżej wymienione decyzje, przewidując ich zastosowanie od dnia 1 grudnia 1994 r.; wydaje się, że do tego dnia państwa trzecie nie będą w stanie spełnić nowych warunków przywozu; w celu uniknięcia zakłóceń w handlu niezbędne jest odroczenie daty zastosowania tych decyzji do dnia 28 lutego 1995 r.;
decyzje 94/143/WE, 94/187/WE, 94/309/WE, 94/344/WE, 94/446/WE i 94/435/WE muszą zostać odpowiednio zmienione;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W art. 2 decyzji 94/143/WE datę "1 grudnia 1994 r." zastępuje się datą "28 lutego 1995 r.".
Artykuł 2
W art. 2 decyzji 94/187/WE datę "1 grudnia 1994 r." zastępuje się datą "28 lutego 1995 r.".
Artykuł 3
W art. 2 decyzji 94/309/WE datę "1 grudnia 1994 r." zastępuje się datą "28 lutego 1995 r.".
Artykuł 4
W art. 2 decyzji 94/344/WE datę "1 grudnia 1994 r." zastępuje się datą "28 lutego 1995 r.".
Artykuł 5
W art. 4 decyzji 94/446/WE datę "1 grudnia 1994 r." zastępuje się datą "28 lutego 1995 r.".
Artykuł 6
W art. 5 decyzji 94/435/WE datę "1 grudnia 1994 r." zastępuje się datą "28 lutego 1995 r.".
Artykuł 7
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 30 listopada 1994 r.
ustanawiająca specjalne warunki przy przywozie żywych małży, szkarłupni, osłonic i ślimaków morskich pochodzących z Turcji
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(94/777/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/492/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania na rynek żywych małży [1], w szczególności jej art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje: grupa ekspertów Komisji przeprowadziła wizytację kontrolną w Turcji w celu weryfikacji warunków, w których żywe małże, szkarłupnie, osłonice i ślimaki morskie są produkowane i wprowadzane do obrotu;
ustawodawstwo tureckie wyznacza Ministerstwo Rolnictwa i Spraw Wsi jako odpowiedzialne za kontrolowanie stanu zdrowia żywych małż, szkarłupni, osłonic i ślimaków morskich oraz za monitorowanie warunków produkcji w zakresie higieny i warunków sanitarnych; to samo ustawodawstwo uprawnia Ministerstwo Rolnictwa i Spraw Wsi do zezwalania lub zakazywania połowów małż, szkarłupni, osłonic i ślimaków morskich w niektórych strefach;
Ministerstwo Rolnictwa i Spraw Wsi oraz jego laboratoria są w stanie skutecznie weryfikować stosowanie obowiązujących ustaw w Turcji;
właściwe władze Turcji zobowiązały się przekazywać Komisji szybko i regularnie dane dotyczące obecności planktonu zawierającego toksyny na obszarze połowowym;
właściwe władze tureckie udzieliły oficjalnego zapewnienia o zgodności z wymogami ustanowionymi w rozdziale V Załącznika do dyrektywy 91/492/EWG oraz z wymogami równoważnymi z wymaganiami ustanowionymi przez tę dyrektywę w zakresie klasyfikacji stref produkcyjnych i przejściowych, zatwierdzania centrów wysyłkowych oraz kontroli zdrowia publicznego i monitorowania produkcji; w szczególności Komisja zostanie powiadomiona o wszelkich możliwych zmianach dotyczących stref połowowych;
Turcja kwalifikuje się do włączenia do wykazu państw trzecich spełniających warunki równoważne, określone w art. 9 ust. 3 lit. a) dyrektywy 91/492/EWG;
procedura otrzymywania świadectwa zdrowia, określona w art. 9 ust. 3 lit. b) ppkt i) dyrektywy 91/492/EWG musi obejmować zdefiniowanie wzoru świadectwa, języka(-ów) w którym(-ych) musi zostać sporządzone, kwalifikacji osoby podpisującej oraz znaku jakości zdrowotnej umieszczanego na opakowaniu;
zgodnie z art. 9 ust. 3 lit. b) ppkt ii) dyrektywy 91/492/EWG należy wyznaczyć obszary produkcyjne, w których małże, szkarłupnie, osłonice i ślimaki morskie mogą być poławiane, oraz z których mogą być wywożone do Wspólnoty;
zgodnie z art. 9 ust. 3 lit. c) dyrektywy 91/492/EWG należy ustanowić wykaz zakładów, z których przywóz małży, szkarłupni, osłonic i ślimaków morskich jest dozwolony; zakłady takie mogą znaleźć się w wykazie, wyłącznie jeżeli zostaną urzędowo zatwierdzone przez właściwe władze Turcji; obowiązkiem właściwych władz Turcji jest zapewnienie, aby przepisy przewidziane w tym celu w art. 9 ust. 3 lit. c) dyrektywy 91/492/EWG były przestrzegane;
specjalne warunki przywozu stosuje się bez uszczerbku dla decyzji podjętych zgodnie z dyrektywą Rady 91/67/EWG z dnia 28 stycznia 1991 r. dotyczącą warunków zdrowotnych zwierząt obowiązujących przy wprowadzaniu na rynek zwierząt i produktów akwakultury [2];
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Właściwym organem w Turcji do celów weryfikacji i poświadczania, że żywe małże, szkarłupnie, osłonice i ślimaki morskie spełniają wymagania dyrektywy 91/492/EWG, jest The General Directorate of Protection and Control, of the Ministry of Agriculture and Rural Affairs.
Artykuł 2
Żywe małże, szkarłupnie, osłonice i ślimaki morskie pochodzące z Turcji i przeznaczone do spożycia przez ludzi muszą spełniać następujące warunki:
1) do każdej przesyłki musi być dołączony numerowany oryginał świadectwa zdrowia, należycie wypełniony, podpisany, opatrzony datą i składający się z jednego arkusza zgodnie ze wzorem podanym w załączniku A do niniejszej decyzji;
2) partie towaru muszą pochodzić z zatwierdzonych obszarów produkcyjnych wyszczególnionych w załączniku B do niniejszej decyzji;
3) muszą być umieszczone w zapieczętowanych opakowaniach przez zatwierdzone centra wysyłkowe znajdujące się w wykazie w załączniku C do niniejszej decyzji;
4) na każdym opakowaniu musi znaleźć się trwały znak jakości zdrowotnej zawierający co najmniej następujące informacje:
- kraj wysyłki: TURCJA,
- gatunki (nazwa zwyczajowa i naukowa),
- identyfikacja obszaru produkcyjnego i centrum wysyłkowego za pomocą numeru zatwierdzenia,
- data zapakowania, składająca się co najmniej z dnia i miesiąca.
Artykuł 3
1.
Świadectwa określone w art. 2 ust. 1 muszą zostać sporządzone w co najmniej jednym urzędowym języku Państwa Członkowskiego, w którym przeprowadzane są kontrole.
2.
Na świadectwach musi widnieć nazwisko, funkcja i podpis lekarza weterynarii Ministry of Agriculture and Rural Affairs oraz jego urzędowa pieczęć, w kolorze innym niż pozostałe adnotacje.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
DECYZJA RADY
z dnia 30 listopada 1994 r.
w sprawie wspólnych działań przyjętych przez Radę na podstawie art. K.3 ust. 2 lit. b) Traktatu o Unii Europejskiej w sprawie ułatwień podróży dla uczniów pochodzących z państw trzecich przebywających w Państwach Członkowskich
(94/795/WSiSW)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając o Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. K.3 ust. 2 lit. b),
uwzględniając inicjatywę przedstawioną przez Republikę Federalnej Niemiec,
a taką mając na uwadze, co następuje:
na podstawie art. K.1 pkt 3 Traktatu o Unii Europejskiej polityka dotycząca obywateli państw trzecich uznawana jest za przedmiot wspólnego zainteresowania Państw Członkowskich;
polityka ta obejmuje w szczególności określenie warunków wjazdu i przemieszczania się obywateli państw trzecich na terytorium Państw Członkowskich zgodnie z art. K.1 pkt 3 lit. a);
przyznanie ułatwień podróży dla uczniów, którzy legalnie przebywają w Unii Europejskiej, jest wyrazem polityki realizowanej przez Państwa Członkowskie w celu zwiększenia integracji obywateli państw trzecich,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Państwo Członkowskie nie będzie wymagało wizy od ucznia, który nie jest obywatelem Państwa Członkowskiego, ale który legalnie przebywa w innym Państwie Członkowskim i który chce wjechać na jego terytorium na czas krótkiego pobytu lub w celu tranzytu, jeśli:
a) w ramach wycieczki szkolnej uczeń ten podróżuje jako członek grupy uczniów szkoły ogólnokształcącej;
b) grupie towarzyszy nauczyciel z tej szkoły, który może przedstawić listę uczniów, z którymi podróżuje, sporządzoną przez te szkołę na wspólnym formularzu zawartym w Załączniku:
- wskazującą uczniów będących pod opieką nauczyciela,
- stwierdzającą cel i okoliczności zamierzonego pobytu lub tranzytu;
c) uczeń przedstawi ważny dokument podróżny uprawniający do przekroczenia danej granicy, z wyłączeniem przypadków opisanych w art. 2.
2.
Państwo Członkowskie może odmówić wpuszczenia na swe terytorium ucznia, jeśli nie spełnia on innych odpowiednich krajowych warunków imigracyjnych.
Artykuł 2
Lista uczniów, którą trzeba przedstawić w chwili przekraczania granicy zgodnie z wymogami art. 1 ust. 1 lit. b), będzie uważana za ważny dokument podróżny we wszystkich Państwach Członkowskich w rozumieniu art. 1 ust. 1 lit. c), jeśli:
- zawiera aktualną fotografię każdego wymienionego na tej liście ucznia, który nie może wylegitymować się dokumentem tożsamości zawierającym fotografię,
- odpowiedni organ danego Państwa Członkowskiego potwierdzi stałe miejsce zamieszkania ucznia oraz jego prawo do ponownego wjazdu oraz potwierdzi, że dokument jest autentyczny,
- Państwo Członkowskie, w którym uczniowie zamieszkują, poinformuje inne Państwo Członkowskie, że pragnie ono, by niniejszy artykuł miał zastosowanie w odniesieniu do sporządzonych przez niego list.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie zgodzą się przyjąć z powrotem bez formalności uczniów, którzy są przebywającymi obywatelami państwa trzeciego wpuszczonymi do innego Państwa Członkowskiego na podstawie tego wspólnego działania.
Artykuł 4
Jeśli, w wyjątkowych przypadkach, z pilnych powodów bezpieczeństwa narodowego Państwo Członkowskie potrzebuje skorzystać z możliwości przewidzianych w art. K.2 ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej, będzie ono mogło odstąpić od realizacji przepisów art. 1 niniejszej decyzji w taki sposób, by wziąć pod uwagę interesy innych Państw Członkowskich.
To Państwo Członkowskie poinformuje o tym inne Państwa Członkowskie w odpowiedni sposób.
Środki takie mogą zostać zastosowane tylko w takim stopniu, jaki jest konieczny do osiągnięcia celu.
Artykuł 5
1.
Państwa Członkowskie zapewnią, by ich krajowe ustawodawstwa zostały przystosowane w takim stopniu, jaki będzie konieczny, oraz by ustalenia niniejszego wspólnego działania zostały w nich ujęte możliwie najszybciej, nie później niż do dnia 30 czerwca 1995 r.
2.
Państwa Członkowskie poinformują Sekretariat Generalny Rady odnośnie do zmian w prawie krajowym dokonanych w tym celu.
Artykuł 6
Niniejsze działanie nie wpływa na inną współpracę w tej dziedzinie między poszczególnymi Państwami Członkowskimi.
Artykuł 7
1.
Niniejsza decyzja wchodzi w życie w dniu jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym.
DECYZJA RADY
z dnia 8 grudnia 1994 r.
dotycząca przyjęcia w imieniu Wspólnoty załączników E.7 i F.4 do Międzynarodowej konwencji dotyczącej uproszczenia i harmonizacji postępowania celnego
(94/798/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113, w powiązaniu z art. 228 ust. 2 zdanie pierwsze,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: w zastosowaniu decyzji Rady nr 75/199/EWG[1] Wspólnota przyjęła Międzynarodową Konwencję dotyczącą Uproszczenia i Harmonizacji Postępowania Celnego(Konwencja z Kioto);
załączniki do wymienionej konwencji dotyczące bezcłowego przywozu towarów w zamian za towary uprzednio wywiezione i formalności celnych w obrocie pocztowym mogą zostać przyjęte przez Wspólnotę;
jednakże przy tym przyjęciu należy zgłosić pewne zastrzeżenia w celu uwzględnienia szczególnych wymogów unii celnej i prawodawstwa celnego Wspólnoty,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Wymienione poniżej załączniki do Międzynarodowej Konwencji dotyczącej Uproszczenia i Harmonizacji Postępowania Celnegozostają niniejszym przyjęte w imieniu Wspólnoty, z podanymi zastrzeżeniami:
- załącznik E.7, dotyczący bezcłowego przywozu towarów w zamian za towary uprzednio wywiezione, z ogólnym zastrzeżeniem i zastrzeżeniami odnośnie do norm 3, 9 i 20 i zalecanych praktyk 11, 13, 16, 17 i 25,
- załącznik F.4, dotyczący formalności celnych w obrocie pocztowym, z ogólnym zastrzeżeniem i zastrzeżeniami odnośnie do norm 19 i 26 i zalecanych praktyk 23, 24 i 25.
Teksty załączników E.7 i F.4 do konwencji znajdują się odpowiednio w załącznikach I i II do niniejszej decyzji, która zawiera, w dodatkach, odpowiednie zastrzeżenia zgłoszone przez Wspólnotę.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady upoważniony jest do wyznaczenia osoby umocowanej do powiadomienia Sekretarza Generalnego Rady Współpracy Celnej o przyjęciu, w imieniu Wspólnoty, załączników określonych w art. 1, z podanymi tam zastrzeżeniami.
Decyzja Rady
z dnia 22 grudnia 1994 r.
dotycząca zawarcia w imieniu Wspólnoty Europejskiej w dziedzinach wchodzących w zakres jej kompetencji, porozumień, będących wynikiem negocjacji wielostronnych w ramach Rundy Urugwajskiej (1986–1994)
(94/800/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 43, 54, 57, 66, 75, art. 84 ust. 2, art. 99, 100, 100a, 113 oraz 235 w związku z art. 228 ust. 3 akapit drugi,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [1],
uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: Wielostronne negocjacje handlowe otwarte w ramach Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu, na mocy deklaracji ministrów przyjętej 20 września 1986 r. w Punta del Este, doprowadziły do przyjęcia Aktu końcowego zawierającego wyniki wielostronnych negocjacji handlowych w ramach Rundy Urugwajskiej.
Przedstawiciele Wspólnoty i Państw Członkowskich podpisali dnia 15 kwietnia 1994 r. w Marakeszu Akt końcowy zawierający wyniki wielostronnych negocjacji handlowych w ramach Rundy Urugwajskiej oraz - z zastrzeżeniem jego zawarcia - Porozumienie ustanawiające Światową Organizację Handlu.
Wzajemne koncesje i zobowiązania wynegocjowane przez Komisję w imieniu Wspólnoty Europejskiej i jej Państw Członkowskich, zawarte w wielostronnych umowach handlowych Aktu końcowego przedstawiają zadowalający i wyważony efekt finalny.
Ponadto, liczne wzajemne koncesje i zobowiązania wynegocjowane przez Komisję w imieniu Wspólnoty Europejskiej i jej Państw Członkowskich z niektórymi krajami uczestniczącymi w negocjacjach zostały określone w specjalnych wielostronnych umowach handlowych w załączniku 4 do Porozumienia ustanawiającego Światową Organizację Handlu.
Niektóre z tych koncesji i zobowiązań były negocjowane dwustronnie z Urugwajem w sprawie wołowiny równolegle z Rundą Urugwajską.
Kompetencje Wspólnoty w dziedzinie zawierania umów międzynarodowych nie wynikają jedynie z wyraźnego upoważnienia w Traktacie, ale mogą również wynikać z innych postanowień Traktatu oraz innych aktów aktów przyjętych przez instytucje Wspólnoty na mocy postanowień Traktatu.
Jeżeli w celu osiągnięcia celów Traktatu wydane zostały przepisy wspólnotowe, Państwa Członkowskie nie mogą, poza ramami wspólnych instytucji, podejmować zobowiązań, które są sprzeczne z tymi przepisami lub mogłyby zmieniać ich zakres.
Część zobowiązań zawartych w Porozumieniu ustanawiającym Światową Organizację Handlu, w tym załączniki do niego, wchodzi na mocy art. 113 Traktatu w zakres kompetencji Wspólnoty; ponadto spośród pozostałych zobowiązań, o których mowa, niektóre mają wpływ na przepisy wspólnotowe przyjęte na podstawie art. 43, 54, 57, 66, 75, art. 84 ust. 2, art. 99, 100, 100a i 235 i w związku z tym mogą być zaciągane jedynie przez samą Wspólnotę.
W szczególności zastosowanie art. 100 i 235 Traktatu jako podstawy prawnej dla niniejszej decyzji jest usprawiedliwione na tyle, na ile Porozumienie ustanawiające Światową Organizację Handlu, w tym także załączniki do niego, wpływa na stosowanie dyrektywy Rady 90/434/EWG z dnia 23 lipca 1990 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania mającego zastosowanie w przypadku łączenia, podziałów, wnoszenia aktywów i wymiany udziałów, dotyczących spółek różnych Państw Członkowskich [3], oraz dyrektywy Rady 90/435/EWG z dnia 23 lipca 1990 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania stosowanego w przypadku spółek dominujących i spółek zależnych różnych Państw Członkowskich [4], które oparte są na art. 100 Traktatu oraz na stosowanie rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego [5], które oparte jest na art. 235 Traktatu.
Dotychczas na podstawie art. 73c Traktatu nie został przyjęty żaden wspólnotowy akt prawny.
Ze względu na swoją naturę, Porozumienie ustanawiające Światową Organizację Handlu, w tym również załączniki do niego, nie może być bezpośrednio powoływane w sądach Wspólnoty lub Państw Członkowskich,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Następujące wielostronne umowy handlowe i akty zostają niniejszym przyjęte w imieniu Wspólnoty Europejskiej odnośnie do tej ich części, która leży w kompetencji Wspólnoty Europejskiej:
- Porozumienie ustanawiające Światową Organizację Handlu, w tym również porozumienia w załącznikach I, II i III do tego Porozumienia;
- decyzje i deklaracje ministerialne oraz Porozumienie w sprawie zobowiązań dotyczących usług finansowych, które znajduje się w Akcie końcowym Rundy Urugwajskiej.
2.
Teksty porozumień i aktów, o których mowa w niniejszym artykule, zostały dołączone do niniejszej decyzji.
3.
Przewodniczący Rady otrzymuje niniejszym prawo mianowania osoby upoważnionej do podjęcia określonych w art. XIV Porozumienia ustanawiającego Światową Organizację Handlu działań zobowiązujących Wspólnotę Europejską odnośnie do tej części Porozumienia, która leży w jej kompetencji.
Artykuł 2
1.
Umowy wielostronne zawarte w załączniku IV do Porozumienia ustanawiającego Światową Organizację Handlu zostają niniejszym zatwierdzone w imieniu Wspólnoty Europejskiej w zakresie, który leży w jej kompetencji.
2.
Teksty umów, o których mowa w niniejszym artykule, zostały dołączone do niniejszej decyzji.
3.
Przewodniczący Rady otrzymuje niniejszym prawo mianowania osoby upoważnionej do podjęcia działań określonych w umowach, o których mowa w niniejszym artykule, zobowiązujących Wspólnotę Europejską odnośnie do tej części Porozumienia, która leży w jej kompetencji.
Artykuł 3
1.
W imieniu Wspólnoty Europejskiej niniejszym przyjmuje się Umowę w sprawie wołowiny zawartą z Urugwajem.
2.
Tekst tej Umowy jest załączony do niniejszej decyzji.
3.
Przewodniczący Rady otrzymuje niniejszym prawo mianowania osoby upoważnionej do podpisania umowy w sposób wiążący dla Wspólnoty Europejskiej.
Decyzja Rady
z dnia 19 grudnia 1994 r.
dotycząca zawarcia Umowy o współpracy między Wspólnotą Europejską a Republiką Południowej Afryki
(94/822/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113 i 130y, wraz z art. 228 ust. 2 zdanie pierwsze oraz z art. 228 ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje: ogólne wytyczne wydane przez Radę Europejską dnia 29 października 1993 r., decyzja Rady z dnia 25 maja 1993 r. w sprawie przyszłej współpracy na rzecz rozwoju z Afryką Południową oraz decyzja Rady 93/678/WPZiB z dnia 6 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnego działania przyjętego przez Radę na podstawie art. J.3 Traktatu o Unii Europejskiej, dotyczącego poparcia transformacji zmierzającej do powstania demokratycznej i wielorasowej Republiki Południowej Afryki [2], ustanawiają stworzenie odpowiedniej struktury współpracy w celu skonsolidowania ekonomicznych i społecznych podstaw tej transformacji;
na posiedzeniu w dniach 18 i 19 kwietnia 1994 r. Rada zadecydowała o uchwaleniu pakietu środków dla Republiki Południowej Afryki, włącznie z propozycją szybkiego zawarcia umowy;
aby osiągnąć swoje cele w dziedzinie stosunków z państwami trzecimi, Wspólnota powinna przyjąć umowę o współpracy wynegocjowaną z Republiką Południowej Afryki,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym, w imieniu Wspólnoty Europejskiej zatwierdza się Umowę o współpracy między Wspólnotą a Republiką Południowej Afryki.
Tekst Umowy jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady dokona notyfikacji w imieniu Wspólnoty zgodnie z art. 8 Umowy.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Rady
z dnia 22 grudnia 1994 r.
w sprawie rozszerzenia ochrony prawnej topografii produktów półprzewodnikowych
na osoby z Państw Członkowskich Światowej Organizacji Handlu
(94/824/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 87/54/EWG z dnia 16 grudnia 1986 r. w sprawie ochrony prawnej topografii produktów półprzewodnikowych [1], w szczególności jej art. 3 ust. 7,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: Porozumienie ustanawiające Światową Organizację Handlu (zwana dalej "Porozumieniem WTO") zostało podpisane w imieniu Wspólnoty; Porozumienie o handlowych aspektach praw własności intelektualnej (zwane dalej "Porozumieniem TRIPS"), stanowiące Załącznik do Porozumienia WTO zawiera szczegółowe przepisy dotyczące ochrony praw własności intelektualnej, których celem jest stworzenie międzynarodowych zasad w tym zakresie służących promocji handlu międzynarodowego oraz zapobieganiu zakłóceń i sporów w handlu, które mogłyby być spowodowane brakiem odpowiedniej i skutecznej ochrony własności intelektualnej;
dla zapewnienia pełnej zgodności stosownego ustawodawstwa Wspólnoty z Porozumieniem TRIPS, Wspólnota zobowiązana jest podjąć niezbędne środki w odniesieniu do obowiązujących aktów prawnych Wspólnoty odnoszących się do praw własności intelektualnej; środki te pociągają za sobą, w niektórych przypadkach, zmiany i modyfikacje aktów Wspólnoty; środki te pociągają za sobą również konieczność uzupełnienia aktualnie obowiązujących aktów Wspólnoty;
dyrektywa 87/54/EWG dotyczy ochrony prawnej topografii produktów półprzewodnikowych; art. 35-38 Porozumienia TRIPS ustanawiają zobowiązania dla członków WTO w zakresie ochrony wzorów (topografii) układów scalonych; zgodnie z art. 1 ust. 3 oraz art. 3 Porozumienia TRIPS, Wspólnota musi zapewnić podmiotom wszystkich pozostałych Członków WTO korzyści z takiej ochrony oraz ze stosowania zasady narodowego traktowania; dlatego niezbędne jest rozszerzenie ochrony na podstawie dyrektywy 87/54/EWG na podmioty z Państw Członkowskich WTO, bez wymogu wzajemności; właściwym jest, w tym celu, użycie procedury określonej w art. 3 ust. 7 tej dyrektywy,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie rozszerzają ochronę prawną topografii produktów półprzewodnikowych, przewidzianą na mocy dyrektywy 87/54/EWG, w następujący sposób:
a) osoby fizyczne będące obywatelami lub mające miejsce zamieszkania na terytorium członka Porozumienia WTO, traktowane są jak obywatele Państwa Członkowskiego;
b) osoby prawne lub fizyczne posiadające rzeczywiste i funkcjonujące zakłady przemysłowe lub handlowe dla tworzenia topografii lub produkcji układów scalonych na terytorium członka Porozumienia WTO traktowane są jak osoby prawne lub fizyczne posiadające rzeczywiste i funkcjonujące przedsiębiorstwo przemysłowe lub handlowe na terytorium Państwa Członkowskiego.
Artykuł 2
1.
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1995 r.
2.
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 1996 r.
3.
Decyzja Rady 90/510/EWG z dnia 9 października 1990 r. w sprawie rozszerzenia ochrony prawnej topografii produktów półprzewodnikowych na osoby z niektórych państw i terytoriów [2], jest zastąpiona, od dnia zastosowania niniejszej decyzji, w takim zakresie, w jakim dotyczy ona rozszerzenia ochrony na podstawie dyrektywy 87/54/EWG na kraje lub terytoria członków Porozumienia WTO.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 19 grudnia 1994 r.
w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów, dotyczącego zmiany Umowy w sprawie rybołówstwa między Europejską Wspólnotą Gospodarczą, z jednej strony, a Rządem Danii i Rządem Lokalnym Grenlandii, z drugiej strony
(94/829/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 43 w powiązaniu z art. 228 ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: Umowa w sprawie rybołówstwa między Europejską Wspólnotą Gospodarczą, z jednej strony, a Rządem Danii i Rządem Lokalnym Grenlandii, z drugiej strony, podpisana 13 marca 1984 r. [3], wygasa 31 stycznia 1995 r.;
zgodnie z art. 15, z uwagi na brak wypowiedzenia Umowy przez którąkolwiek ze Stron, Umowa ulega przedłużeniu na następny sześcioletni okres;
w interesie Wspólnoty Europejskiej leży zatwierdzenie Porozumienia w formie wymiany listów, zmieniającego Umowę w sprawie rybołówstwa, STANOWI, CO NASTĘPUJE: Artykuł 1
Decyzja Komisji
z dnia 16 grudnia 1994 r.
ustanawiająca specjalne warunki dla zatwierdzania centrów przepakowywania, określonych w dyrektywie Rady 77/99/EWG oraz zasady w odniesieniu do obrotu produktami z tych centrów
(94/837/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 77/99/EWG z dnia 21 grudnia 1976 r. w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na produkcję i wprowadzanie do obrotu produktów mięsnych oraz niektórych produktów pochodzenia zwierzęcego [1], ostatnio zmieniona dyrektywą 92/118/EWG [2], w szczególności jej art. 17, a także mając na uwadze, co następuje:
centra przepakowywania mogą poza przepakowywaniem lub przegrupowywaniem wykonywać czynności takie jak porcjowanie i krojenie na plastry produktów mięsnych; czynności takie mogą pociągać za sobą obróbkę produktów niechronionych przez ich opakowanie jednostkowe lub zbiorcze;
należy określić warunki higieny, w jakich powinny być przeprowadzane te czynności;
należy również ustanowić zasady w zakresie oznaczania jakości zdrowotnej produktów z tych centrów przepakowywania;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Centra przepakowywania, które zajmują się wyłącznie przegrupowywaniem produktów bez usuwania opakowania jednostkowego muszą spełniać odpowiednie warunki wymienione w załączniku B do dyrektywy 77/99/EWG rozdział VII pkt 1.
2.
Centra przepakowywania wykonujące czynności związane z rozpakowywaniem i przepakowywaniem muszą spełniać odpowiednie warunki określone w załączniku A do dyrektywy 77/99/EWG rozdziały I i II oraz stosowne warunki określone w załączniku B do wspomnianej dyrektywy rozdział I pkt 1 lit. a), b), d), e) i f) oraz pkt 2 lit. a), c), i) i j).
Artykuł 2
1.
Produkty z centrów przepakowywania, określone w art. 1 ust. 1 muszą zachować znak zdrowotności zakładu produkcyjnego, z którego pochodzą.
Produkty z centrów przepakowywania, określone w art. 1 ust. 2 muszą posiadać znak zdrowotności zgodnie z przepisami wymienionymi w załączniku B, rozdział VI do dyrektywy 77/99/EWG.
Znak zdrowotności jest nadawany centrom przepakowywania przez właściwy organ.
W przypadku, gdy produkty z różnych źródeł są przegrupowywane, znak zdrowotności centrum przepakowywania musi zostać umieszczony na ostatnim opakowaniu wykonanym w centrach przepakowywania.
2.
Centra przepakowywania muszą ustanowić specjalny system rejestracji tak, aby umożliwić właściwemu organowi prześledzenie drogi przepakowanego produktu do zakładu pochodzenia.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady i Komisji
z dnia 19 grudnia 1994 r.
w sprawie zawarcia Układu Europejskiego między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Rumunią, z drugiej strony
(94/907/EWWiS, WE, Euratom)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 238 w powiązaniu z art. 228 ust. 2 zdanie drugie oraz ust. 3 akapit drugi,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Węgla i Stali,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 101 akapit drugi,
uwzględniając zgodę Rady udzieloną na podstawie art. 101 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,
uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje: Układ Europejski między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Rumunią, z drugiej strony, podpisany w Brukseli dnia 1 lutego 1994 r. powinien zostać zatwierdzony,
POSTANAWIAJĄ:
Artykuł 1.
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Europejskiej, Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali oraz Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej, Układ Europejski między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Rumunią, z drugiej strony, wraz z odnoszącymi się do niego protokołami, wymianami listów oraz deklaracjami.
Teksty określone w akapicie pierwszym dołącza się do niniejszej decyzji.
Artykuł 2.
1.
Stanowisko, jakie ma zająć Wspólnota w ramach Rady Stowarzyszenia, ustalane jest przez Radę, zgodnie z odpowiednimi postanowieniami traktatów ustanawiających Wspólnoty Europejskie, na wniosek Komisji lub, gdzie właściwe, przez Komisję.
Decyzja Rady i Komisji
z dnia 19 grudnia 1994 r.
w sprawie zawarcia Układu Europejskiego między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Bułgarii, z drugiej strony
(94/908/EWWiS, WE, Euratom)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Węgla i Stali, w szczególności jego art. 95,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 238, w powiązaniu z art. 228 ust. 2 zdanie drugie oraz jego art. 228 ust. 3 akapit drugi,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 101 akapit drugi,
po konsultacji z Komitetem Konsultacyjnym i jednomyślnej zgodzie Rady,
uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając zgodę Rady udzieloną na podstawie art. 101 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,
a także mając na uwadze, co następuje: niezbędne jest zawarcie Układu Europejskiego między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Bułgarii, z drugiej strony, podpisanego w Brukseli dnia 8 marca 1993 r. w celu osiągnięcia celów Wspólnoty określonych w szczególności w art. 2 i 3 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Węgla i Stali; Traktat nie przewiduje wszystkich przypadków objętych niniejszą decyzją,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Europejskiej, Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali oraz Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej Układ Europejski między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Bułgarią, z drugiej strony, wraz z odnoszącymi się do niego protokołami, wymianami listów oraz deklaracjami.
Teksty określone w ustępie pierwszym dołącza się do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
1.
Stanowisko, jakie ma zająć Wspólnota w ramach Rady Stowarzyszenia, ustalane jest przez Radę zgodnie z odpowiednimi przepisami Traktatów ustanawiających Wspólnoty Europejskie, na wniosek Komisji lub, gdzie właściwe, przez Komisję.
Decyzja Rady
z dnia 22 grudnia 1994 r.
w sprawie tymczasowego stosowania niektórych artykułów Drugiego protokołu dodatkowego do Układu Europejskiego między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a niektórymi państwami trzecimi, z drugiej strony, oraz do Umowy przejściowej w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem między Europejską Wspólnotą Gospodarczą i Europejską Wspólnotą Węgla i Stali, z jednej strony, a tymi państwami, z drugiej strony
(94/937/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając Układ Europejski podpisany z Rumunią dnia 1 lutego 1993 r., zmieniony Protokołem dodatkowym podpisanym dnia 21 grudnia 1993 r.,
uwzględniając Umowę przejściową [1] z Rumunią, która weszła w życie z dniem 1 maja 1993 r., zmienioną Protokołem dodatkowym podpisanym dnia 21 grudnia 1993 r.,
uwzględniając Układ Europejski podpisany z Republiką Bułgarii dnia 8 marca 1993 r., zmieniony Protokołem dodatkowym podpisanym dnia 21 grudnia 1993 r.,
uwzględniając Umowę przejściową [2] zawartą z Republiką Bułgarii, która weszła w życie z dniem 31 grudnia 1993 r., zmienioną Protokołem dodatkowym podpisanym dnia 21 grudnia 1993 r.,
uwzględniając konkluzje Rady ds. Ogólnych, która odbyła się dnia 31 października 1994 r.,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: Komisja wynegocjowała w imieniu Wspólnot Drugie protokoły dodatkowe do Umowy przejściowej w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem oraz do Układów Europejskich z Rumunią i Republiką Bułgarii;
odpowiednie części wskazanych powyżej Drugich protokołów dodatkowych powinny być stosowane w odniesieniu do produktów określonych w Traktacie ustanawiającym Wspólnotę Europejską na zasadzie tymczasowości od dnia 1 stycznia 1995 r., w oczekiwaniu na zakończenie procedur niezbędnych do ich zawarcia,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł
W oczekiwaniu na oficjalne zawarcie Drugich protokołów dodatkowych następujące artykuły są stosowane na zasadzie tymczasowości od dnia 1 stycznia 1995 r.:
- artykuły 1 i 2 Drugiego protokołu dodatkowego do Układu Europejskiego między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Rumunią, z drugiej strony, oraz do Umowy przejściowej w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem między Europejską Wspólnotą Gospodarczą i Europejską Wspólnotą Węgla i Stali, z jednej strony, a Rumunią, z drugiej strony,
- artykuły 1 i 2 Drugiego protokołu dodatkowego do Układu Europejskiego między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Bułgarii, z drugiej strony, oraz do Umowy przejściowej w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem między Europejską Wspólnotą Gospodarczą i Europejską Wspólnotą Węgla i Stali, z jednej strony, a Republiką Bułgarii, z drugiej strony.
Teksty parafowanych Drugich protokołów dodatkowych, łącznie z tekstami odpowiednich artykułów, dołącza się do niniejszej decyzji.
Decyzja Komisji
z dnia 20 grudnia 1994 r.
zmieniająca po raz trzeci dyrektywę Rady 91/68/EWG w sprawie wymagań dotyczących zdrowia zwierząt regulujących handel wewnątrzwspólnotowy owcami i kozami
(94/953/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/68/EWG z dnia 28 stycznia 1991 r. w sprawie wymagań dotyczących zdrowia zwierząt, regulujących handel wewnątrzwspólnotowy owcami i kozami [1], zmienioną Aktem dotyczącym warunków przystąpienia Królestwa Norwegii, Republiki Austrii, Republiki Finlandii i Królestwa Szwecji, i dostosowaniami w Traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej, w szczególności jej załącznik A rozdział I część II ust. 2 lit. i), a także mając na uwadze, co następuje:
załącznik A rozdział I część II ust. 2 lit. i) do dyrektywy 91/68/EWG ustanawia, że w gospodarstwach w każdym Państwie Członkowskim lub regionie urzędowo uznanym za wolny od brucelozy muszą być przeprowadzane kontrole wyrywkowe w celu wykazania, że Państwo Członkowskie lub region pozostają wolne od tej choroby;
jako wynik oceny tego przepisu, która musiała zostać przeprowadzona przed wejściem w życie Traktatu o przystąpieniu, powinny zostać przewidziane alternatywne kontrole wyrywkowe, począwszy od drugiego roku po uznaniu Państwa Członkowskiego lub regionu za wolny od brucelozy;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W załączniku A rozdział I część II ust. 2 lit. i) do dyrektywy 91/68/EWG otrzymuje brzmienie:
"i) - w pierwszym roku po uznaniu Państwa Członkowskiego lub regionu za wolny od brucelozy (Br. melitensis) kontrole wyrywkowe przeprowadzone na poziomie gospodarstw albo rzeźni wykazały ze współczynnikiem ufności 99 %, że zakażonych było mniej niż 0,2 % gospodarstw lub że przynajmniej 10 % owiec i kóz w wieku powyżej sześciu miesięcy przeszło test przeprowadzony zgodnie z załącznikiem C z wynikiem negatywnym;
- każdego roku, od drugiego roku po uznaniu Państwa Członkowskiego lub regionu za wolny od brucelozy (Br. melitensis), kontrole wyrywkowe przeprowadzane na poziomie gospodarstw albo rzeźni wykazują ze współczynnikiem ufności 95 %, że mniej niż 0,2 % gospodarstw było zakażonych lub że przynajmniej 5 % owiec i kóz w wieku powyżej sześciu miesięcy przeszło test przeprowadzony zgodnie z załącznikiem C z wynikiem negatywnym;
- przepisy ustanowione w powyższych dwóch tiret mogą być zmienione zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 15."
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1995 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 28 grudnia 1994 r.
zmieniająca decyzję Komisji 93/42/EWG dotyczącą dodatkowych gwarancji odnoszących się do zakaźnego zapalenia nosa i tchawicy w stosunku do bydła przeznaczonego do Finlandii
(94/962/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 64/432/EWG z dnia 26 czerwca 1964 r. w sprawie problemów zdrowotnych zwierząt wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy bydłem i trzodą chlewną1, zmienioną Aktem dotyczącym warunków przystąpienia Królestwa Norwegii, Republiki Austrii, Republiki Finlandii i Królestwa Szwecji oraz dostosowań w traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej, załącznik I (V) (E) (1) (2) (1) g), w szczególności jej art. 10 ust. 2 i 5,
a także mając na uwadze, co następuje: Finlandia uznała swoje terytorium za wolne od zakaźnego zapalenia nosa i tchawicy bydła i przedstawiła Komisji dokumentację potwierdzającą przewidzianą w art. 10 dyrektywy Rady 64/432/EWG;
w 1992 r. w Finlandii rozpoczęto program zwalczania zakaźnego zapalenia nosa i tchawicy bydła;
program ten uważa się za skuteczny w zwalczaniu tej choroby w Finlandii;
władze Finlandii stosują zasady krajowego przemieszczania bydła co najmniej równoważne z przewidzianymi w niniejszej decyzji;
stosowne jest zaproponowanie pewnych dodatkowych gwarancji w celu zachowania postępu poczynionego w Finlandii;
w decyzji Komisji 93/42/EWG2 z dnia 21 grudnia 1992 r. uznano Danię za kraj wolny od zakaźnego zapalenia nosa i tchawicy bydła i ustanowiono dodatkowe gwarancje w odniesieniu do zakaźnego zapalenia nosa i tchawicy w stosunku do bydła przeznaczonego do tego kraju. Stosowne jest wprowadzenie zmian do tej decyzji w celu objęcia nią Finlandii;
Państwa Członkowskie lub regiony Państw Członkowskich, które są uznane za wolne od zakaźnego zapalenia nosa i tchawicy bydła, nie mogą wnioskować o dodatkowe gwarancje;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji Komisji 93/42/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w tytule wyraz "Danii" zastępuje się wyrazami: "Danii lub regionów Państw Członkowskich wolnych od choroby";
2) w art. 1 wyraz "Danii" zastępuje się wyrazami: "Państw Członkowskich lub regionów wymienionych w Załączniku";
3) w art. 2 wyraz "Danii" zastępuje się wyrazami "Państw Członkowskich lub regionów wymienionych w Załączniku";
4) w art. 3 wyraz "Danii" zastępuje się wyrazami "Państw Członkowskich lub regionów wymienionych w Załączniku";
5) dodaje się art. 3a w brzmieniu:
"Artykuł 3A
W drodze odstępstwa od powyższych artykułów Państwa Członkowskie przeznaczenia, regiony przeznaczenia z Państw Członkowskich lub regiony wymienione w Załączniku nie mogą wnioskować o dodatkowe warunki.";
6) dodaje się Załącznik w brzmieniu:
"ZAŁĄCZNIK
Państwo Członkowskie Region
Dania Finlandia Wszystkie regiony Wszystkie regiony".
Artykuł 2
Niniejsza decyzja staje się skuteczna od dnia wejścia w życie Traktatu o Przystąpieniu Norwegii, Austrii, Finlandii i Szwecji.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 28 grudnia 1994 r.
ustanawiająca status Finlandii jako obszaru, na którym nie są przeprowadzane szczepienia przeciwko rzekomemu pomorowi drobiu
(94/963/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/593/EWG z dnia 15 października 1990 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt regulujących handel wewnątrzwspólnotowy i przywóz z państw trzecich drobiu i jaj wylęgowych [1], zmienioną Aktem dotyczącym warunków przystąpienia Królestwa Norwegii, Republiki Austrii, Republiki Finlandii i Królestwa Szwecji oraz dostosowań w Traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej, załącznik I część V sekcja E ust. 1, 2 i 4 lit. d), w szczególności jej art. 12 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
szczepienie przeciwko rzekomemu pomorowi drobiu zostało zakazane przed ponad rokiem w Finlandii;
stada hodowlane w Finlandii są monitorowane co najmniej raz do roku w zakresie występowania rzekomego pomoru drobiu; na terenie gospodarstw nie ma żadnego drobiu, który został zaszczepiony przeciwko rzekomemu pomorowi drobiu;
w świetle sytuacji w odniesieniu do rzekomego pomoru drobiu należy określić status Finlandii;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Finlandia spełnia kryteria określone art. 12 ust. 2 dyrektywy 90/539/EWG.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem wejścia w życie Traktatu o Przystąpieniu Norwegii, Austrii, Finlandii i Szwecji.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 28 grudnia 1994 r.
zatwierdzająca plan wydawania zezwoleń zakładom zajmującym się handlem wewnątrzwspólnotowym drobiem i jajami wylęgowymi przedstawiony przez Finlandię
(94/964/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/539/EWG z dnia 15 października 1990 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt regulujących handel wewnątrzwspólnotowy i przywóz z państw trzecich drobiu i jaj wylęgowych [1], zmieniona dyrektywą 93/120/WE [2], w szczególności jej art. 3 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
w formie listu z dnia 21 października 1994 r. Finlandia przedstawiła Komisji plan;
plan ten został zbadany i oceniony jako spełniający wymagania dyrektywy 90/539/EWG, w szczególności jej załącznika II;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Plan wydawania zezwoleń zakładom zajmującym się handlem wewnątrzwspólnotowym drobiem i jajami wylęgowymi przedstawiony przez Finlandię jest zatwierdzony.
Artykuł 2
Finlandia wprowadzi w życie przed dniem 1 stycznia 1995 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne w celu wprowadzenia w życie planu określonego w art. 1.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja staje się skuteczna od daty i pod warunkiem wejścia w życie Traktatu o Przystąpieniu Norwegii, Austrii, Finlandii i Szwecji.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 28 grudnia 1994 r.
zatwierdzająca program operacyjny w celu zwalczania salmonelli u niektórych zwierząt żywych i w produktach zwierzęcych, przedstawiony przez Finlandię
(94/968/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 64/432/EWG z dnia 26 czerwca 1964 r. w sprawie problemów zdrowotnych zwierząt wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy bydłem i trzodą chlewną [1], zmienioną załącznikiem I (V) (E) część 1 rozdział 2 sekcja A ust. 1 lit. h) do Aktu dotyczącego warunków przystąpienia Królestwa Norwegii, Republiki Austrii, Republiki Finlandii i Królestwa Szwecji oraz dostosowań w Traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej, w szczególności jej art. 10a ust. 2,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/539/EWG z dnia 15 października 1990 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt regulujących handel wewnątrzwspólnotowy i przywóz z państw trzecich drobiu i jaj wylęgowych [2], zmienioną załącznikiem I (V) (E) część 1 rozdział 2 sekcja A ust. 4 lit. b) i c) do Aktu dotyczącego warunków przystąpienia Królestwa Norwegii, Republiki Austrii, Republiki Finlandii i Królestwa Szwecji oraz dostosowań w Traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej, w szczególności jej art. 9a, 9b i 10b,
uwzględniając dyrektywę Rady 64/433/EWG z dnia 26 czerwca 1964 r. w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy świeżym mięsem [3], zmienioną załącznikiem I (V) (E) część 1 rozdział 3 ust. 1 lit. d) do Aktu dotyczącego warunków przystąpienia Królestwa Norwegii, Republiki Austrii, Republiki Finlandii i Królestwa Szwecji oraz dostosowań w Traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej, w szczególności jej art. 5 ust. 4,
uwzględniając dyrektywę Rady 71/118/EWG z dnia 15 lutego 1971 r. w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na handel świeżym mięsem drobiowym [4], zmienioną załącznikiem I (V) (E) część 1 rozdział 3 ust. 3 lit. b) Aktu dotyczącego warunków przystąpienia Królestwa Norwegii, Republiki Austrii, Republiki Finlandii i Królestwa Szwecji oraz dostosowań w Traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej, w szczególności jej art. 5 ust. 4,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/118/EWG z dnia 17 grudnia 1992 r. ustanawiającą warunki zdrowotne zwierząt i zdrowia publicznego regulujące handel i przywóz do Wspólnoty produktów nieobjętych wyżej wymienionymi warunkami ustanowionymi w szczególnych zasadach wspólnotowych określonych w załączniku A pkt I do dyrektywy 89/662/EWG oraz w zakresie czynników chorobotwórczych do dyrektywy 90/425/EWG [5], zmienioną załącznikiem I (V) (E) część 1 rozdział 4 ust. 4 lit. c) do Aktu dotyczącego warunków przystąpienia Królestwa Norwegii, Republiki Austrii, Republiki Finlandii i Królestwa Szwecji oraz dostosowań w Traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej, w szczególności jej załącznik II rozdział 2 tiret pierwsze, a także mając na uwadze, co następuje:
zgodnie z art. 10a ust. 2 dyrektywy 64/432/EWG, art. 9a, 9b i 10b dyrektywy 90/539/EWG, art. 5 dyrektywy 64/433/EWG, art. 5 dyrektywy 71/118/EWG i załącznikiem II rozdział 2 tiret pierwsze do dyrektywy 92/118/EWG, w dniu 10 października i w dniu 13 grudnia 1994 r. Finlandia przedstawiła Komisji program operacyjny w zakresie zwalczania salmonelli;
program operacyjny obejmuje wszystkie środki działania, które Finlandia zobowiązała się wdrożyć od dnia wejścia w życie Traktatu o przystąpieniu w celu zwalczania salmonelli u bydła i trzody chlewnej przeznaczonych do hodowli, produkcji i uboju, drobiu hodowlanego, jednodniowych kurcząt przeznaczonych do wprowadzenia do stad drobiu hodowlanego lub stad drobiu produkcyjnego, kur niosek (drób produkcyjny hodowany do produkcji jaj przeznaczonych do spożycia), drobiu przeznaczonego do uboju, wołowiny i wieprzowiny, mięsa baraniego, mięsa drobiowego i jaj do bezpośredniego spożycia przez ludzi;
w tym przypadku należy wprowadzić przepis przewidujący jedną decyzję Komisji zatwierdzającą program operacyjny;
jednakże gwarancje dotyczące salmonelli stosowane w odniesieniu do Finlandii, które zostały już ustanowione lub mają zostać ustanowione w przyszłości, są określone dla każdej kategorii zwierząt żywych lub produktów zwierzęcych; stosowanie wspomnianych gwarancji zależy od zatwierdzenia środków, które zostaną wdrożone przez Finlandię w każdym sektorze,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zatwierdza się środki dotyczące bydła i trzody chlewnej przeznaczonej do hodowli, produkcji i uboju zawarte w programie fińskim.
Artykuł 2
Zatwierdza się środki dotyczące drobiu hodowlanego i kurcząt jednodniowych przeznaczonych do wprowadzenia do stad drobiu hodowlanego lub stad drobiu produkcyjnego zawarte w programie fińskim.
Artykuł 3
Zatwierdza się środki dotyczące kur niosek (drobiu produkcyjnego hodowanego do produkcji jaj przeznaczonych do spożycia) zawarte w programie fińskim.
Artykuł 4
Zatwierdza się środki dotyczące drobiu przeznaczonego do uboju zawarte w programie fińskim.
Artykuł 5
Zatwierdza się środki dotyczące wołowiny i wieprzowiny zawarte w programie fińskim.
Artykuł 6
Zatwierdza się środki dotyczące mięsa drobiowego zawarte w programie fińskim.
Artykuł 7
Zatwierdza się środki dotyczące jaj przeznaczonych do bezpośredniego spożycia przez ludzi zawarte w programie fińskim.
Artykuł 8
Finlandia wprowadzi w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne w celu wdrożenia środków określonych w art. 1, 2, 3, 4, 5, 6 i 7 z dniem wejścia w życie Traktatu o przystąpieniu.
Artykuł 9
Niniejsza decyzja staje się skuteczna z zastrzeżeniem i z dniem wejścia w życie Traktatu o Przystąpieniu Norwegii, Austrii, Finlandii i Szwecji.
Artykuł 10
Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 22 grudnia 1994 r.
w sprawie zawarcia Drugiego protokołu dodatkowego do Układu Europejskiego między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z jednej strony a Republiką Bułgarii z drugiej strony oraz do Umowy przejściowej w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem między Europejską Wspólnotą Gospodarczą i Europejską Wspólnotą Węgla i Stali z jednej strony a Republiką Bułgarii z drugiej strony
(94/981/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113 w połączeniu z art. 228 ust. 2 zdanie pierwsze,
uwzględniając konkluzje Rady Europejskiej z posiedzenia, które odbyło się w Essen w dniach 9 i 10 grudnia 1994 r.,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: Komisja wynegocjowała w imieniu Wspólnot Drugi protokół dodatkowy do Umowy przejściowej [1] w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem do Układu Europejskiego z Republiką Bułgarii;
niezbędne jest zatwierdzenie Drugiego protokołu dodatkowego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Europejskiej Drugi Protokół dodatkowy do Układu Europejskiego między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z jednej strony a Republiką Bułgarii z drugiej strony oraz do Umowy przejściowej w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem między Europejską Wspólnotą Gospodarczą i Europejską Wspólnotą Węgla i Stali z jednej strony a Republiką Bułgarii z drugiej strony.
Tekst Drugiego Protokołu dodatkowego, załącza się do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przepisy odnoszące się do stosowania art. 3 Drugiego protokołu dodatkowego dotyczącego produktów rolnych objętych załącznikiem II do Traktatu i będących przedmiotem, w ramach wspólnej organizacji rynku, systemu opłat lub należności celnych i dotyczącego produktów objętych kodami CN 07119040, 20031020 i 20031030, przyjmuje się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 26 rozporządzenia Rady (EWG) nr 804/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [2] lub w odpowiednich przepisach innych rozporządzeń ustanawiających wspólną organizację rynków rolnych.
W przypadku gdy stosowanie Układu wymaga ścisłej współpracy z Bułgarią, Komisja może podjąć wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia takiej współpracy.
Artykuł 3
Przewodniczący Rady jest niniejszym upoważniony do wyznaczenia osób umocowanych do podpisania Drugiego protokołu dodatkowego w imieniu Wspólnoty Europejskiej.
Przewodniczący Rady dokonuje notyfikacji przewidzianej w art. 8 Drugiego protokołu dodatkowego w imieniu Wspólnoty Europejskiej.
Decyzja Rady
z dnia 22 grudnia 1994 r.
dotycząca zawarcia Drugiego protokołu dodatkowego do Układu Europejskiego między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Rumunią, z drugiej strony, oraz do Umowy przejściowej w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem między Europejską Wspólnota Gospodarczą i Europejską Wspólnotą Węgla i Stali, z jednej strony, a Rumunią, z drugiej strony
(94/982/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113 wraz z art. 228 ust. 2 zdanie pierwsze,
uwzględniając konkluzje Rady Europejskiej z posiedzenia, które odbyło się w Essen w dniach 9 i 10 grudnia 1994 r.,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: Komisja wynegocjowała w imieniu Wspólnot Drugi protokół dodatkowy do Umowy przejściowej [1] w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem oraz do Układu Europejskiego z Rumunią,
niezbędne jest zatwierdzenie powyższego Drugiego protokołu dodatkowego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Europejskiej Drugi protokół dodatkowy do Układu Europejskiego między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Rumunią, z drugiej strony, oraz do Umowy przejściowej w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem między Europejską Wspólnotą Gospodarczą i Europejską Wspólnotą Węgla i Stali, z jednej strony, a Rumunią, z drugiej strony.
Tekst Drugiego protokołu dodatkowego zostaje załączony się do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przepisy dotyczące stosowania art. 3 Drugiego protokołu dodatkowego dotyczącego produktów rolnych objętych załącznikiem II do Traktatu i będących przedmiotem, w ramach wspólnej organizacji rynku, systemu opłat lub należności celnych i dotyczącego produktów objętych kodami CN 07119040, 20031020 i 20031030 przyjmuje się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 26 rozporządzenia Rady (EWG) nr 804/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [2] lub w odpowiednich przepisach innych rozporządzeń ustanawiających wspólną organizację rynków rolnych.
W przypadku gdy wykonywanie Układu wymaga ścisłej współpracy z Rumunią, Komisja może podjąć wszelkie niezbędne środki dla zapewnienia takiej współpracy.
Artykuł 3
Przewodniczący Rady jest niniejszym upoważniony do wyznaczenia osób umocowanych do podpisania Drugiego protokołu dodatkowego w imieniu Wspólnoty Europejskiej.
Przewodniczący Rady dokonuje notyfikacji przewidzianej w art. 9 Drugiego protokołu dodatkowego w imieniu Wspólnoty Europejskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 20 grudnia 1994 r.
ustanawiająca warunki zdrowotne zwierząt i świadectwa weterynaryjne dla przywozu świeżego mięsa drobiowego z niektórych państw trzecich
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(94/984/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/494/EWG z dnia 26 czerwca 1991 r. w spawie wymagań dotyczących zdrowia zwierząt, regulujących handel wewnątrzwspólnotowy oraz przywóz świeżego mięsa drobiowego z państw trzecich [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 93/121/WE [2], w szczególności jej art. 11 i 12; a także mając na uwadze, co następuje:
decyzja Komisji 94/85/WE [3] ostatnio zmieniona decyzją 94/453/WE [4], ustanowiła wykaz państw trzecich, z których przywóz świeżego mięsa drobiowego jest zatwierdzony;
decyzja Komisji 94/438/WE [5] ustanowiła ogólne wymagania w celu klasyfikacji państw trzecich w zakresie influenzy drobiu i rzekomego pomoru drobiu w odniesieniu do przywozu świeżego mięsa drobiowego;
właściwe jest zawężenie zakresu niniejszej decyzji do gatunków drobiu objętych dyrektywą Rady 71/118/EWG [6], ostatnio zmienioną i uaktualnioną dyrektywą 92/116/EWG [7] oraz ustanowienie wymagań dotyczących zdrowia zwierząt i świadectw weterynaryjnych innych gatunków drobiu w oddzielnej decyzji;
dlatego konieczne jest ustanowienie wymagań dotyczących zdrowia zwierząt oraz świadectw weterynaryjnych; z uwagi na występowanie różnych grup o podobnej sytuacji zdrowotnej między dwoma lub większą liczbą państw trzecich, wskazane jest w świetle takich faktów wprowadzenie różnych świadectw zdrowia;
jest obecnie możliwe, zgodnie z informacjami otrzymanymi z państw trzecich oraz wynikami kontroli prowadzonej przez służby Komisji w niektórych z tych krajów, wprowadzenie dwóch kategorii świadectw;
sytuacja innych państw trzecich, w których ustanowienie świadectw nie jest jeszcze możliwe, jest uważnie analizowana w celu stwierdzenia, czy spełniają one kryteria wspólnotowe; niniejsza decyzja najpóźniej do dnia 31 października 1995 r. zostanie przejrzana w celu zatwierdzenia lub zakazania przywozu tych państw;
niniejsza decyzja ma zastosowanie bez uszczerbku dla środków podjętych względem mięsa drobiowego przywożonego do innych celów niż spożycie przez człowieka;
z uwagi na realizację nowego systemu wystawiania świadectw, powinno się pozostawić pewien okres czasu na jego wprowadzenie;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie zatwierdzają przywóz świeżego mięsa drobiowego z państw trzecich lub części państw trzecich wymienionych w załączniku I, pod warunkiem że spełnia ono wymagania dotyczące odpowiedniego świadectwa zdrowia zwierząt określonego w załączniku II, oraz że świadectwo takie, należycie wypełnione i podpisane, dołączone jest do przywozu.
Świadectwo obejmuje część ogólną odpowiadającą treści załącznika II część 1 oraz jedno ze szczególnych świadectw zdrowia odpowiadających załącznikowi II części 2, zgodnie ze wzorem wymienionym w załączniku I.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 maja 1995 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja zostanie poddana przeglądowi nie później niż do dnia 31 października 1995 r.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja adresowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 94/1/WE
z dnia 6 stycznia 1994 r.
dostosowująca pewne szczegóły techniczne dyrektywy Rady 75/324/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do dozowników aerozoli
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 75/324/EWG z dnia 20 maja 1975 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do dozowników aerozoli [1], ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia Hiszpanii i Portugalii, w szczególności jej art. 10 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
klauzula ochronna przewidziana w art. 10 dyrektywy 75/324/EWG została zastosowana przez jedno z Państw Członkowskich;
przyjęte środki ochronne są usprawiedliwione, w związku z ryzykiem związanym ze zwiększającym się użyciem w dozownikach aerozolowych skrajnie łatwopalnych propelentów aerozolowych jako namiastki chlorofluorowęgli (CFC);
niektóre substancje i/lub preparaty stosowane w niektórych dozownikach aerozoli są szczególnie łatwopalne;
obecnie obowiązujące przepisy nie wystarczają do wykluczenia ryzyka związanego z dozownikami aerozoli; dlatego też przepisy te należy dostosować;
niektóre dozowniki aerozolowe zawierają wprawdzie łatwopalne substancje i/lub preparaty, nie stwarzają jednakże ryzyka zapłonu; dlatego należy przewidzieć odstępstwo w przypadku niektórych przepisów dotyczących etykietowania;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 75/324/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 8 ust. 1 lit. d) otrzymuje brzmienie:
"d) dane określone w ppkt 2.2 i 2.3 Załącznika;";
2) po art. 9 dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 9a
Jeśli osoba odpowiedzialna za obrót dozownikami aerozoli jest w posiadaniu wyników badań lub innych danych, wskazujących, że chociaż te dozowniki aerozoli zawierają składniki łatwopalne, to w normalnych lub rozsądnie przewidywalnych warunkach użytkowania nie stwarzają ryzyka zapłonu, to może ona na swoją odpowiedzialność zadecydować o niestosowaniu przepisów ppkt 2.2 lit. b) oraz ppkt 2.3 lit. b) Załącznika.
Osoba ta sporządza kopię takich dokumentów do dyspozycji Państw Członkowskich.
W takim przypadku na etykiecie musi być podana w sposób widoczny, czytelny i nieusuwalny ilość łatwopalnych materiałów zawartych w dozowniku aerozolu, w następującej formie: ‘X % masy składników jest łatwopalne’";
3) Załącznik zostaje zmieniony zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie przyjmą i opublikują przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 1 października 1994 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Wspomniane przepisy zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Państwa Członkowskie stosują niniejsze przepisy od dnia 1 kwietnia 1995 r.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Dyrektywa Komisji 94/2/WE
z dnia 21 stycznia 1994 r.
wykonująca dyrektywę Rady 92/75/EWG w zakresie etykiet efektywności energetycznej chłodziarek, chłodziarko-zamrażarek i zamrażarek typu domowego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/75/EWG z dnia 22 września 1992 r. w sprawie wskazania poprzez etykietowanie oraz standardowe informacje o produkcie, zużycia energii oraz innych zasobów przez urządzenia gospodarstwa domowego [1], w szczególności jej art. 9 i 12, a także mając uwadze, co następuje:
na mocy dyrektywy 92/75/EWG Komisja ma przyjąć dyrektywę wykonawczą w odniesieniu do urządzeń gospodarstwa domowego, w tym chłodziarek, chłodziarko-zamrażarek i zamrażarek typu domowego;
zużycie energii elektrycznej przez chłodziarki i zamrażarki stanowi znaczną część zapotrzebowania wspólnotowego na energię elektryczną; możliwości ograniczenia zużycia energii przez te urządzenia są znaczne;
norma EN 153 Europejskiego Komitetu Normalizacji (CEN) podaje metodę pomiaru zużycia energii przez chłodziarki, chłodziarko-zamrażarki i zamrażarki typu domowego;
Wspólnota, potwierdzając swe zainteresowanie międzynarodowym systemem normalizacji zdolnym do tworzenia norm, które są w praktyce stosowane przez partnerów w handlu międzynarodowym oraz spełniającym wymogi polityki wspólnotowej, wzywa europejskie organizacje normalizacyjne, by kontynuowały współpracę z międzynarodowymi organizacjami normalizacyjnymi;
Europejski Komitet Normalizacji oraz Europejski Komitet Normalizacji Elektrotechnicznej (Cenelec) są jednostkami uznanymi za właściwe do przyjmowania zharmonizowanych norm zgodnie z ogólnymi wytycznymi współpracy między Komisją a tymi dwoma jednostkami, podpisanymi w dniu 13 listopada 1994 r.; w myśl niniejszej dyrektywy, norma zharmonizowana to wymagania techniczne (norma europejska lub dokument harmonizacyjny) przyjęte przez Cenelec na podstawie upoważnienia Komisji, zgodnie z przepisami dyrektywy Rady 83/189/EWG z dnia 28 marca 1983 r., ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i uregulowań technicznych [2], ostatnio zmienionej przez decyzję Komisji 92/400/EWG [3] oraz na podstawie tych ogólnych wytycznych;
środki ustanowione w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu powołanego na podstawie art. 10 dyrektywy 92/75/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejsza dyrektywa stosuje się do zasilanych prądem z sieci chłodziarek, chłodni, chłodziarko – zamrażarek i zamrażarek typu domowego.
Urządzenia, które mogą korzystać z innych źródeł energii takich, jak baterie, wyłącza się z zakresu niniejszej dyrektywy.
2.
Informacje wymagane przez niniejszą dyrektywę są mierzone zgodnie z normą EN 153 z maja 1990 r. lub zgodnie ze zharmonizowanymi normami, do których odnośniki zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich oraz, do których Państwa Członkowskie opublikowały odnośniki do norm krajowych stanowiących transpozycję tych norm zharmonizowanych.
Informacja dotycząca hałasu, w stosownych przypadkach, jest mierzona, zgodnie z dyrektywą 86/594/EWG [4].
3.
Zharmonizowane normy, o których mowa w ust. 2, są określone na podstawie upoważnienia Komisji, zgodnie z dyrektywą 83/189/EWG.
4.
"Pośrednik", "dostawca", "arkusz informacyjny", oraz "informacje dodatkowe" mają znaczenie określone w art. 1 ust. 4 dyrektywy 92/75/EWG.
Artykuł 2
1.
Dokumentacja techniczna, określona w art. 2 ust. 3 dyrektywy 92/75/EWG, zawiera:
- nazwę i adres dostawcy,
- opis ogólny urządzenia umożliwiający jego identyfikację,
- informacje, włączając w to odpowiednie rysunki, dotyczące głównych cech konstrukcyjnych modelu, w szczególności tych, które znacznie wpływają na wielkość zużycia energii elektrycznej przez to urządzenie,
- sprawozdania z odpowiednich badań pomiarowych przeprowadzonych na podstawie norm, określonych w art. 1 ust. 2 niniejszej dyrektywy,
- ewentualne, instrukcje obsługi.
2.
Urządzenia objęte niniejszą dyrektywą będą podzielone na "kategorie" określone w załączniku IV.
3.
Etykieta, określona, w art. 2 ust. 1 dyrektywy 92/75/EWG, jest zgodna ze wzorem określonym w załączniku I do niniejszej dyrektywy.
Jest ona umieszczana na przedniej lub górnej stronie urządzenia w taki sposób, by była widoczna i niezasłonięta.
4.
Zawartość oraz format karty, określona w art. 2 ust. 1, tiret trzecie, dyrektywy 92/75/EWG, są zgodne ze wzorem określonym w załączniku II do niniejszej dyrektywy.
5.
W okolicznościach określonych w art. 5 dyrektywy 92/75/EWG oraz jeżeli oferta sprzedaży, wynajmu, lub kupna na raty podawana jest za pomocą informacji w formie drukowanej takiej, jak katalog na zamówienia pocztowe, powiadomienie w formie drukowanej, zawiera wszelkie informacje określone w załączniku III do niniejszej dyrektywy.
6.
Klasa efektywności energetycznej urządzenia jest określona zgodnie z załącznikiem V.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne środki gwarantujące, aby dostawcy i pośrednicy posiadający siedziby na ich terytorium spełniali wymogi niniejszej dyrektywy.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie przyjmą i opublikują przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 31 grudnia 1994 r.
Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Państwa Członkowskie zastosują wspomniane przepisy począwszy od dnia 1 stycznia 1995 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy albo odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 6
Dyrektywa Komisji 94/3/WE
z dnia 21 stycznia 1994 r.
ustanawiająca procedurę powiadamiania o przejęciu przesyłki lub organizmu szkodliwego z państw trzecich i przedstawiających bezpośrednie zagrożenie fitosanitarne
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 77/93/EWG z dnia 21 grudnia 1976 r. w sprawie środków ochronnych przed wprowadzeniem do Wspólnoty organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych i przed ich rozprzestrzenianiem się we Wspólnocie [1], ostatnio zmieniona dyrektywą Komisji 93/110/EWG [2], a szczególnie jej art. 15 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje: w przypadku przesyłek roślin, produktów roślinnych lub innych przedmiotów lub wyizolowanych organizmów szkodliwych z państw trzecich, wymienionych lub nie w załączniku V do dyrektywy 77/93/EWG, które uważane są za wiążące się z bezpośrednim niebezpieczeństwem wprowadzania lub rozprzestrzeniania organizmów szkodliwych, wymienionych lub nie w załączniku I i II do niniejszej dyrektywy, dane Państwa Członkowskie informują Komisję i inne Państwa Członkowskich o podjętych środkach w celu ochrony terytorium Wspólnoty przed tym niebezpieczeństwem;
informacje powinny z jednej strony wspomagać Komisję w przeprowadzeniu oceny zakresu przejęć i wynikających zagrożeń i, w miarę potrzeby, w niezwłocznym przygotowaniu jakichkolwiek środków ochrony lub zniszczenia we współpracy z danym Państwem Członkowskim, a z drugiej strony pomagać innym Państwom Członkowskim w przeciwstawianiu się niebezpieczeństwu;
do tych celów Komisja powinna ustanowić sieć służącą powiadamianiu o nowych przypadkach pojawiania się organizmów szkodliwych, zgodnie z art. 19a ust. 6 tiret pierwsze wspomnianej dyrektywy;
ważne jest, aby wszystkie odpowiednie miejsca wprowadzenia do Wspólnoty, które są potencjalnie miejscami przejęć, jak również sama Komisja, były niezwłocznie informowane o każdym przejęciu w miejscu wprowadzenia do Wspólnoty przesyłki roślin, produktów roślinnych lub innych przedmiotów mogących stanowić bezpośrednie zagrożenie wprowadzenia lub rozprzestrzeniania organizmów szkodliwych;
rolą poszczególnych centralnych władz każdego Państwa Członkowskiego jest koordynowanie kwestii dotyczących zdrowia roślin, zgodnie z dyrektywą 77/93/EWG;
taka koordynacja obejmuje zadanie przesyłania powiadomienia o przejęciu między Państwami Członkowskimi, jak również do tych wszystkich miejsc wprowadzenia na terytorium danego Państwa Członkowskiego, w których mogłoby nastąpić przejęcie;
należy ustanowić wzór drukowanego formularza we Wspólnocie, służącego do powiadamiania o przejęciu, do użytku właściwych służb Państw Członkowskich;
skuteczna obsługa systemu wymaga ustanowienia sieci informatycznej do wykorzystania i przetwarzania informacji zawartych w tych formularzach;
zarządzanie systemem nie stanowi przeszkody w wykorzystaniu części informacji zawartych w formularzach powiadomienia o przejęciu w celach Konwencji w sprawie utworzenia Europejskiej i Śródziemnomorskiej Organizacji Ochrony Roślin, podpisanej w Paryżu 18 kwietnia 1951 r., ostatnio zmienionej 21 września 1988 r.;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Do celów niniejszej dyrektywy "przejęcie" oznacza wszelkie działanie już podjęte lub które mają być podjęte przez Państwo Członkowski zgodnie z art. 12 ust. 8 dyrektywy 77/93/EWG, w odniesieniu do całej lub części przesyłki roślin, produktów roślinnych lub innych przedmiotów lub organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych z państw trzecich, która nie spełnia wymagań tej dyrektywy.
Artykuł 2
1. Państwa Członkowskie stanowią, że w przypadku przejęcia zawiadomienie o przejęciu przesyłane jest nie później niż w ciągu dwóch dni roboczych od daty przejęcia, chyba że został naruszony art. 12 ust. 1 lit. b) dyrektywy 77/93/EWG, termin ten jest jeszcze krótszy w przypadku przejęcia związanego z odmową, chyba że nastąpiło tylko naruszenie art. 12 ust. 1 lit. b) wymienionej dyrektywy, do:
- określonych władz centralnych danego Państwa,
- jego właściwych organów,
- jego właściwych miejsc wprowadzenia,
- władz centralnych innych Państw Członkowskich, bez uszczerbku dla przepisów szczególnych art. 4 niniejszej dyrektywy,
- Komisji.
2.
Władze centralne Państwa Członkowskiego po otrzymaniu powiadomienia o przejęciu z innego Państwa Członkowskiego zapewniają, niezwłocznie po otrzymaniu, aby informacje zostały wysłane do właściwych miejsc wprowadzenia tego Państwa.
Artykuł 3
Powiadomienie o przejęciu sporządza się na formularzu, który jest zgodny ze wzorem podanym w Załączniku, należycie wypełnionym zgodnie z zaleceniami w wytycznych dla ekspertów i inspektorów krajowych wykonujących swoje czynności zgodnie z art. 19 lit. a) pkt. 6 tiret drugie dyrektywy 77/93/EWG.
Artykuł 4
Bez uszczerbku dla art. 2 ust. 1 tiret czwarte i na wniosek danego Państwa Członkowskiego, Komisja zajmie się przesłaniem powiadomień o przejęciu w czasie budowy sieci zgodnie z art. 19 lit. a) pkt. 6 tiret pierwsze dyrektywy 77/93/EWG poprzez przesłanie do innych Państw Członkowskich właściwie wypełnionego formularza, który odpowiada formularzowi przedstawionemu w Załączniku do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 5
W celu spełnienia obowiązków związanych z niniejszą dyrektywą, Państwa Członkowskie mogą korzystać z sieci założonej przez Komisję.
Artykuł 6
Na wniosek danego Państwa Członkowskiego i w granicach sieci założonej przez Komisję, Komisja przesyła formularze powiadomienia o przejęciu do Europejskiej i Śródziemnomorskiej Organizacji Ochrony Roślin, do której Państwa Członkowskie są zobowiązane przekazywać wszelkie informacje o przejęciu, zgodnie z Konwencją w sprawie utworzenia tej organizacji.
W konsekwencji, Komisja przesyła do tej organizacji formularz, który odpowiada formularzowi wymienionemu w Załączniku, należycie wypełniony, lecz z pominięciem pkt. 1, 2, 3, 15 lit. c)-g) i pkt. 17 tego formularza.
Artykuł 7
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy w ciągu trzech miesięcy od jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
DYREKTYWA RADY 94/4/WE
z dnia 14 lutego 1994 r.
zmieniająca dyrektywy 69/169/EWG i 77/388/EWG oraz zwiększająca sumy niepodlegające opodatkowaniu dla podróżnych z państw trzecich i limity wolnocłowych zakupów w wewnątrzwspólnotowym ruchu pasażerskim
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 99,
uwzględniając wniosek Komisji[1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego[2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[3],
a także mając na uwadze, co następuje:
zgodnie z art. 1 ust. 1 dyrektywy Rady 69/169/EWG z dnia 28 maja 1969 r. w sprawie harmonizacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do zwolnienia z podatku obrotowego i podatku akcyzowego towarów przywożonych w międzynarodowym ruchu pasażerskim[4] zostanie przyznane zwolnienie od podatku dla towarów przewożonych w bagażu osobistym podróżnych przybywających z państw trzecich, pod warunkiem że przywóz taki nie ma charakteru handlowego;
całkowita wartość towarów, które mogą zostać objęte tym zwolnieniem, nie może przekraczać 45 ECU na osobę; zgodnie z art. 1 ust. 2 dyrektywy 69/169/EWG Państwa Członkowskie mogą zmniejszyć wysokość limitu do 23 ECU w przypadku podróżnych w wieku poniżej 15 lat;
zachodzi konieczność uwzględnienia środków na korzyść podróżnych, zalecanych przez specjalistyczne organizacje międzynarodowe, w szczególności środków wymienionych w załączniku F.3 Konwencji Międzynarodowej w Sprawie Uproszczenia oraz Harmonizacji Postępowania Celnego;
cele te można osiągnąć poprzez zwiększenie sumy niepodlegającej opodatkowaniu;
zachodzi konieczność czasowego zawieszenia stosowania przepisów dyrektywy w stosunku do Niemiec, uwzględniając trudności gospodarcze, które mogą zostać spowodowane przez sumy niepodlegającej opodatkowaniu, w szczególności w odniesieniu do podróżnych przybywających na terytorium suwerennego państwa, którzy przekraczają jego granice lądowe łączące Niemcy z krajami innymi niż Państwa Członkowskie oraz Państwa EFTA, lub też przybywają drogą morską z wyżej wymienionych państw;
między lądem stałym Hiszpanii a wyspami Kanaryjskimi, Ceuta i Melilla istnieją szczególne stosunki;
zachodzi konieczność zapewnienia w okresie, w którym dopuszczalna jest taka sprzedaż, zgodnie z art. 28k dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do podatków obrotowych - wspólnego systemu podatku od wartości dodanej - ujednoliconej podstawy wymiaru podatku[5], utrzymania rzeczywistej wartości towarów, które mogą być sprzedane w sklepach wolnocłowych podróżnym rejsów lotniczych lub morskich na obszarze Wspólnoty,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 69/169/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 1 ust. 1 kwotę "45 ECU" zastępuje się kwotą "175 ECU";
2) w art. 1 ust. 2 kwotę "23 ECU" zastępuje się kwotą "90 ECU";
3) art. 7b otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 7b
1. W drodze odstępstwa od art. 1 ust. 1 Hiszpania upoważniona jest do dnia 31 grudnia 2000 r. stosować sumę niepodlegającą opodatkowaniu w wysokości 600 ECU w odniesieniu do przywozu towarów przywożonych przez podróżnych z Wysp Kanaryjskich, Ceuty i Melilli, którzy przybywają na obszarze tego kraju zgodnie z przepisami określonymi w art. 3 ust. 2 i 3 dyrektywy 77/388/EWG.
2.
W drodze odstępstwa od art. 1 ust. 2 Hiszpania może zmniejszyć sumę niepodlegającą opodatkowaniu w odniesieniu do podróżnych w wieku poniżej 15 lat do wysokości 150 ECU."
Artykuł 2
W art. 28k dyrektywy 77/388/EWG ust. 2 lit. a) akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"a) których całkowita wartość przypadająca na jedną osobę podczas podróży nie przekracza kwoty 90 ECU.
W drodze odstępstwa od art. 28m Państwa Członkowskie określą w walutach narodowych ekwiwalent wyżej podanej kwoty, stosownie do art. 7 ust. 2 dyrektywy 69/169/EWG."
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy konieczne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 1 kwietnia 1994 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy te zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
W drodze odstępstwa od ust. 1 Republika Federalna Niemiec może wprowadzić w życie przepisy prawne niezbędne do wdrożenia niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 1 stycznia 1988 r. w odniesieniu do tych towarów, które są przywożone do suwerennego państwa niemieckiego przez podróżnych przekraczających lądową granicę z krajami innymi niż Państwa Członkowskie i Państwa EFTA, lub też drogą wodną z wyżej wymienionych krajów.
3.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych na podstawie niniejszej dyrektywy.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 5
DYREKTYWA RADY 94/5/WE
z dnia 14 lutego 1994 r.
uzupełniająca wspólny system podatku od wartości dodanej i zmieniająca dyrektywę 77/388/EWG - przepisy szczególne dotyczące towarów używanych, dzieł sztuki, przedmiotów kolekcjonerskich i antyków
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 99,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego[1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[2],
a także mając na uwadze, co następuje: zgodnie z art. 32 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku[3], Rada ma przyjąć wspólnotowy system podatkowy, który ma być stosowany w odniesieniu do towarów używanych, dzieł sztuki, antyków i przedmiotów kolekcjonerskich;
wobec braku wspólnotowego ustawodawstwa aktualna sytuacja charakteryzuje się nadal stosowaniem znacznie różniących się systemów, które powodują zakłócenia konkurencji i zakłócenia w handlu wewnętrznym, jak i między Państwami Członkowskimi; różnice te dotyczą również braku harmonizacji w pobieraniu środków własnych Wspólnoty; w wyniku powyższego niezbędne jest jak najszybsze zakończenie istnienia tego stanu;
Trybunał Sprawiedliwości zaznaczył w szeregu orzeczeń potrzebę harmonizacji, która umożliwi osiągnięcie takiego stopnia harmonizacji, który pozwoli na unikanie podwójnego opodatkowania w handlu wewnątrzwspólnotowym;
w określonych obszarach konieczne jest przyjęcie rozwiązań przejściowych umożliwiających stopniowe dostosowanie prawodawstwa;
zadowalające funkcjonowanie podatku od wartości dodanej w ramach rynku wewnętrznego oznacza, że konieczne jest przyjęcie wspólnotowych przepisów mających na celu unikanie podwójnego opodatkowania i zakłóceń konkurencji między podatnikami;
w związku z powyższym dyrektywa 77/388/EWG musi zostać zmieniona,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 77/388/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 11:
a) w tytule A dodaje się ustęp w brzmieniu:
"4. W drodze odstępstwa od ust. 1, 2 i 3 Państwa Członkowskie, które dnia 1 stycznia 1993 r. nie skorzystały z możliwości przewidzianej w art. 12 ust. 3 lit. a) akapit trzeci, mogą, w przypadku gdy skorzystają z możliwości przewidzianej w tytule B ust. 6, przewidzieć, żeby w odniesieniu do transakcji określonych w art. 12 ust. 3 lit. c) akapit drugi podstawa opodatkowania była równa ułamkowi kwoty ustalonej zgodnie z ust. 1, 2, 3.
Ułamek taki jest ustalany w taki sposób, aby podatek należny od wartości dodanej w każdym przypadku równał się co najmniej 5 % kwoty ustalonej zgodnie z ust. 1, 2, 3.";
b) w tytule B dodaje się ustęp w brzmieniu:
"6. W drodze odstępstwa od przepisów ust. 1-4 Państwa Członkowskie, które dnia 1 stycznia 1993 r. nie skorzystały z możliwości przewidzianej w art. 12 ust. 3 lit. a) akapit trzeci, mogą ustanowić, żeby przy przywozie dzieł sztuki, przedmiotów kolekcjonerskich i antyków w rozumieniu art. 26a tytuł A lit. a), b) i c) podstawa opodatkowania była równa ułamkowi kwoty ustalonej zgodnie z ust. 1-4.
Ułamek ten jest ustalany w taki sposób, aby podatek należny od przywozu w każdym przypadku wynosił co najmniej 5 % kwoty określonej zgodnie z ust. 1-4.";
2) w art. 12:
a) w ust. 3 lit. c) otrzymuje brzmienie:
"c) Państwa Członkowskie mogą przewidzieć, że stawka obniżona lub jedna z obniżonych stawek, którą stosują zgodnie z lit. a) akapit trzeci, stosuje się również do przywozu dzieł sztuki, przedmiotów kolekcjonerskich i antyków w rozumieniu art. 26a tytuł A lit. a)-c).
Gdy Państwa Członkowskie korzystają z tej możliwości, mogą stosować obniżoną stawkę podatku również w stosunku do dostaw dzieł sztuki w rozumieniu art. 26a tytuł A lit. a):
- dokonywanych przez ich twórcę lub następcę prawnego,
- dokonywanych okazjonalnie przez podatnika innego aniżeli pośrednik w obrocie dziełami sztuki, którego działalność podlega opodatkowaniu, w przypadku gdy tego rodzaju dzieła sztuki zostały osobiście przywiezione przez podatnika lub też zostały mu dostarczone przez ich twórcę lub następcę prawnego lub też w przypadku gdy uprawniają go one do pełnego odliczenia podatku od wartości dodanej.";
b) ustęp 5 otrzymuje brzmienie:
"5.
Z zastrzeżeniem ust. 3 lit. c) stawką stosowaną w odniesieniu do przywozu towaru jest ta sama stawka, którą stosuje się wobec dostaw towarów podobnych na terytorium kraju.";
3) dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 26a
Szczególne przepisy dotyczące towarów używanych, dzieł sztuki, przedmiotów kolekcjonerskich i antyków
A. Definicje
W rozumieniu niniejszego artykułu i bez uszczerbku dla innych przepisów prawa wspólnotowego:
a) "dzieła sztuki" oznaczają przedmioty wymienione w załączniku I lit. a).
Jednakże Państwa Członkowskie mogą nie uznawać za "dzieła sztuki" przedmiotów wymienionych w załączniku I lit. a) trzy ostatnie tiret;
b) "przedmioty kolekcjonerskie" oznaczają przedmioty wymienione w załączniku I lit. b);
c) "antyki" oznaczają przedmioty wymienione w załączniku I lit. c);
d) "towary używane" oznaczają mienie ruchome inne niż dzieła sztuki, przedmioty kolekcjonerskie lub antyki, jak również inne niż metale lub kamienie szlachetne, określone zgodnie z definicją podaną przez Państwa Członkowskie i nadające się do dalszego użytku w ich aktualnym stanie lub po naprawie;
e) "podlegający opodatkowaniu pośrednik" oznacza każdego podatnika, który w ramach swojej działalności gospodarczej kupuje lub używa w celu pokrycia potrzeb swojego przedsiębiorstwa bądź też przywozi w celu odsprzedaży towary używane, dzieła sztuki, przedmioty kolekcjonerskie lub antyki, niezależnie od tego, czy działa na własny rachunek, czy też na rachunek innej osoby na podstawie umowy, z której tytułu wypłacana jest prowizja od sprzedaży lub kupna;
f) "organizator sprzedaży w drodze publicznej licytacji" oznacza każdego podatnika, który w ramach swojej działalności gospodarczej oferuje towary do sprzedaży w drodze publicznej licytacji w celu ich sprzedaży osobie oferującej najwyższą cenę;
g) "komitent organizatora sprzedaży w drodze publicznej licytacji" oznacza każdą osobę, która przekazuje towary organizatorowi sprzedaży w drodze publicznej licytacji na podstawie umowy, z której tytułu wypłacana jest prowizja od sprzedaży z uwzględnieniem następujących przepisów:
- organizator sprzedaży w drodze publicznej licytacji oferuje towary do sprzedaży we własnym imieniu, ale na rachunek swojego komitenta,
- organizator sprzedaży w drodze publicznej licytacji wydaje towary w imieniu swoim, ale na rachunek swojego komitenta osobie, która podczas publicznej licytacji zaoferowała najwyższą cenę.
B. Przepisy szczególne dotyczące podlegających opodatkowaniu pośredników
1.
W odniesieniu do dostaw używanych towarów, dzieł sztuki, przedmiotów kolekcjonerskich i antyków, dokonywanych przez podlegających opodatkowaniu pośredników Państwa Członkowskie stosować będą szczególne przepisy w zakresie opodatkowania marży zysku uzyskanej przez takich pośredników zgodnie z następującymi przepisami.
2.
Dostawami towarów określonych w ust. 1 są dostawy dokonywane przez podlegającego opodatkowaniu pośrednika towarów używanych, dzieł sztuki, przedmiotów kolekcjonerskich lub antyków, które we Wspólnocie są mu dostarczane przez:
- osobę niepodlegającą opodatkowaniu,
lub
- innego podatnika, o ile realizowana przez niego dostawa towarów jest zwolniona z podatku zgodnie z art. 13 tytuł B lit. c),
lub
- innego podatnika, o ile realizowana przez niego dostawa towarów kwalifikuje się do zwolnienia, przewidzianego w art. 24 i dotyczy środków trwałych,
lub
- innego podlegającego opodatkowaniu pośrednika, o ile realizowana przez niego dostawa towarów była opodatkowana podatkiem od wartości dodanej zgodnie z niniejszymi przepisami szczególnymi.
3.
Podstawą opodatkowania przy dostawie towarów określonych w ust. 2 jest marża zysku uzyskanego przez podlegającego opodatkowaniu pośrednika, pomniejszona o kwotę podatku od wartości dodanej odnoszącą się do marży zysku.
Ta marża zysku jest równa różnicy między ceną sprzedaży uzyskaną przez podlegającego opodatkowaniu pośrednika a ceną ich kupna.
Do celów niniejszego ustępu stosuje się następujące definicje:
- "cena sprzedaży" oznacza całkowite świadczenie wzajemne uzyskane lub które zostanie uzyskane przez podlegającego opodatkowaniu pośrednika od kupca bądź też osoby trzeciej, włączając w to bezpośrednio związane z tego rodzaju transakcją subsydia, podatki, cła, opłaty wyrównawcze oraz opłaty i koszty dodatkowe, takie jak prowizja, koszty opakowania, transportu i ubezpieczenia, pobierane przez podlegającego opodatkowaniu pośrednika od kupca, jednakże z wyłączeniem kwot określonych w art. 11 tytuł A ust. 3,
- "cena kupna" oznacza całkowite świadczenie wzajemne, odpowiednio do definicji w tiret pierwszym, uzyskane lub które zostanie uzyskane od podlegającego opodatkowaniu pośrednika przez jego dostawcę.
4.
Państwa Członkowskie zezwalają podlegającym opodatkowaniu pośrednikom dokonać wyboru dotyczącego zastosowania specjalnych uzgodnień w odniesieniu do dostaw:
a) dzieł sztuki, przedmiotów kolekcjonerskich lub antyków osobiście przez nich przywożonych;
b) dzieł sztuki dostarczonych im przez ich twórców lub ich następców prawnych;
c) dzieł sztuki dostarczonych im przez podatnika niebędącego podlegającym opodatkowaniu pośrednikiem, jeżeli do dostawy realizowanej przez takiego podatnika zastosowanie miała obniżona stawka na podstawie art. 12 ust. 3 lit. c).
Państwa Członkowskie ustalają szczegółowe zasady wykonywania tej opcji, która w każdym przypadku obejmuje okres równy przynajmniej dwóm latom kalendarzowym.
Jeżeli opcja zostanie wybrana, wówczas podstawa opodatkowania jest ustalana zgodnie z ust. 3.
W odniesieniu do dostaw dzieł sztuki, przedmiotów kolekcjonerskich lub antyków osobiście przywożonych przez podlegającego opodatkowaniu pośrednika cena kupna, którą należy uwzględnić przy obliczaniu marży jest równa podstawie opodatkowania przy przywozie określonej zgodnie z art. 11 tytuł B, powiększonej o należny podatek od wartości dodanej lub podatek zapłacony przy przywozie.
5.
Jeżeli dostawy towarów używanych, dzieł sztuki, przedmiotów kolekcjonerskich lub antyków, do których stosuje się szczególne przepisy w zakresie opodatkowania, realizowane są na warunkach określonych w art. 15, marża zysku zwolniona jest z podatku.
6.
Podatnik nie jest uprawniony do odliczenia od podatku należnego podatku od wartości dodanej należnego lub zapłaconego w odniesieniu do towarów, które były lub są mu dostarczane przez podlegającego opodatkowaniu pośrednika, o ile realizowana przez takiego pośrednika dostawa tych towarów podlega szczególnym przepisom w zakresie opodatkowania marży zysku.
7.
Jeżeli podlegający opodatkowaniu pośrednik wykorzystuje towary do celów dostaw, z uwzględnieniem szczególnych przepisów w zakresie opodatkowania marży zysku, nie będzie on mieć prawa do odliczenia od należnej kwoty podatku:
a) należnego lub zapłaconego podatku od wartości dodanej w odniesieniu do dzieł sztuki, przedmiotów kolekcjonerskich lub antyków osobiście przez niego przywożonych;
b) należnego bądź zapłaconego podatku od wartości dodanej w odniesieniu do dzieł sztuki, które zostały lub mają zostać mu dostarczone przez ich twórców lub ich następców prawnych;
c) należnego bądź zapłaconego podatku od wartości dodanej w odniesieniu do dzieł sztuki, które były lub mają zostać mu dostarczone przez podatnika niebędącego podlegającym opodatkowaniu pośrednikiem.
8.
W przypadku gdy podlegający opodatkowaniu pośrednik stosuje zarówno przepisy ogólne dotyczące podatku od wartości dodanej, jak i szczególne przepisy w zakresie opodatkowania marży zysku, musi on oddzielnie księgować transakcje objęte każdym z tych rodzajów regulacji, zgodnie z zasadami przewidzianymi w Państwach Członkowskich.
9.
Podlegający opodatkowaniu pośrednik nie może oddzielnie wykazywać na wystawianych przez siebie fakturach lub innych dokumentach zastępujących faktury podatku odnoszącego się do dostaw towarów, których dokonuje według szczególnych przepisów w zakresie opodatkowania marży zysku.
10.
W celu uproszczenia procedury pobierania podatku Państwa Członkowskie po konsultacjach przewidzianych w art. 29 mogą przewidzieć, że dla niektórych transakcji bądź niektórych kategorii podlegających opodatkowaniu pośredników podstawa opodatkowania przy dostawach towarów, do których stosuje się szczególne przepisy w zakresie opodatkowania marży zysku jest ustalana dla każdego okresu podatkowego, za który podlegający opodatkowaniu pośrednik musi złożyć deklarację określoną w art. 22 ust. 4.
W takim przypadku podstawą opodatkowania przy dostawach towarów, do której stosuje się taką samą stawkę podatku od wartości dodanej, jest całkowita marża uzyskana przez podlegającego opodatkowaniu pośrednika, pomniejszona o kwotę podatku od wartości dodanej odnoszącej się do tej marży.
Całkowita marża zysku jest równa różnicy między:
- całkowitą wartością dostaw towarów, do których stosuje się szczególne przepisy w zakresie opodatkowania marży zysku realizowane przez podlegającego opodatkowaniu pośrednika w czasie danego okresu; kwota ta równa jest całkowitej sumie cen sprzedaży ustalonych zgodnie z ust. 3,
i - całkowitą wartością towarów określonych w ust. 2, nabytych w tym okresie przez pośrednika; kwota ta równa jest całkowitej wartości cen kupna ustalonych zgodnie z ust. 3.
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, aby dani podatnicy nie korzystali z nieuzasadnionych korzyści lub nie ponosili nieuzasadnionych strat.
11.
Podlegający opodatkowaniu pośrednik może stosować ogólne przepisy w zakresie podatku od wartości dodanej do wszelkich dostaw objętych szczególnymi przepisami na podstawie ust. 2 lub 4.
W przypadku gdy podlegający opodatkowaniu pośrednik stosuje ogólne przepisy w zakresie podatku od wartości dodanej do:
a) dostaw dzieł sztuki, przedmiotów kolekcjonerskich lub antyków osobiście przez niego przywożonych, jest on wówczas uprawniony do odliczenia od swoich zobowiązań podatkowych należnego lub zapłaconego podatku od wartości dodanej od przywozu tych towarów;
b) dostaw dzieł sztuki dostarczonych mu przez ich twórcę lub spadkobiercę prawnego twórcy, jest on wówczas uprawniony do odliczenia od swoich zobowiązań podatkowych należnego lub zapłaconego podatku od wartości dodanej za dostarczone mu dzieła sztuki;
c) dostaw dzieł sztuki dostarczonych mu przez podatnika niebędącego podlegającym opodatkowaniu pośrednikiem, jest on wówczas uprawniony do odliczenia od swoich zobowiązań podatkowych należnego lub zapłaconego podatku od wartości dodanej za dostarczone mu dzieła sztuki.
Prawo do odliczenia podatku powstaje z chwilą, gdy podatek należny od dostawy, w odniesieniu do której podlegający opodatkowaniu pośrednik decyduje się na stosowanie ogólnych przepisów w zakresie podatku od wartości dodanej, staje się wymagalny.
C. Przepisy szczególne dotyczące sprzedaży w drodze publicznej licytacji
1.
W drodze odstępstwa od przepisów tytułu B Państwa Członkowskie mogą zgodnie z następującymi przepisami ustalić podstawę opodatkowania dla dostaw towarów używanych, dzieł sztuki, przedmiotów kolekcjonerskich lub antyków realizowanych przez organizatora sprzedaży w drodze publicznej licytacji, działającego we własnym imieniu na podstawie umowy, z której tytułu wypłacana jest prowizja od sprzedaży tych towarów w drodze publicznej licytacji na rachunek:
- osoby niepodlegającej opodatkowaniu,
lub
- innego podatnika, o ile dostawa towarów w rozumieniu art. 5 ust. 4 lit. c) realizowana przez tego podatnika jest zwolniona z podatku zgodnie z art. 13 tytuł B lit. c),
lub
- innego podatnika, o ile dostawa towarów w rozumieniu art. 5 ust. 4 lit. c), realizowana przez tego podatnika, kwalifikuje się do zwolnienia z podatku przewidzianego w art. 24 i dotyczy środków trwałych,
lub
- podlegającego opodatkowaniu pośrednika, o ile dostawa towarów w rozumieniu art. 5 ust. 4 lit. c), realizowana przez tego podlegającego opodatkowaniu pośrednika podlega opodatkowaniu zgodnie ze szczególnymi przepisami w zakresie opodatkowania marży zysku, określonymi w tytule B.
2.
Podstawą opodatkowania dla każdej dostawy towarów określonych w ust. 1 jest całkowita kwota wykazana na fakturze wystawionej zgodnie z ust. 4 kupcowi przez organizatora sprzedaży w drodze publicznej licytacji, pomniejszona o:
- kwotę netto zapłaconą lub należną do zapłaty komitentowi przez organizatora sprzedaży w drodze publicznej licytacji, ustaloną zgodnie z ust. 3,
i
- kwotę podatku należnego od organizatora sprzedaży w drodze publicznej licytacji w odniesieniu do jego dostawy.
3.
Kwota netto zapłacona lub należna do zapłaty komitentowi przez organizatora sprzedaży w drodze publicznej licytacji jest równa różnicy między:
- ceną towarów uzyskaną w drodze publicznej licytacji,
i
- kwotą prowizji otrzymanej lub należnej organizatorowi sprzedaży w drodze publicznej licytacji od jego komitenta z tytułu umowy, na której podstawie wypłacana jest prowizja od sprzedaży.
4.
Organizator sprzedaży w drodze publicznej licytacji musi wystawić nabywcy fakturę lub dokument ją zastępujący, który będzie wyszczególniać:
- cenę przybicia uzyskaną za towary na licytacji,
- podatki, cła, opłaty wyrównawcze i należności,
- koszty dodatkowe, takie jak prowizja, koszty opakowania, transportu i ubezpieczenia, którymi organizator obciążył nabywcę towarów.
Taka faktura nie może wykazywać oddzielnie kwoty podatku od wartości dodanej.
5.
Organizator sprzedaży w drodze publicznej licytacji, któremu przekazano towary na podstawie umowy, z której tytułu wypłacana jest prowizja od sprzedaży w drodze publicznej licytacji, musi wydać deklarację swojemu komitentowi.
Ta deklaracja musi wykazywać kwotę transakcji, tzn. cenę przybicia uzyskaną za towary w czasie licytacji, pomniejszoną o prowizję wypłaconą lub która zostanie wypłacona przez komitenta.
Tak sporządzona deklaracja służy jako faktura, którą komitent, w przypadku gdy jest on podatnikiem, musi wystawić organizatorowi sprzedaży w drodze publicznej licytacji zgodnie z art. 22 ust. 3.
6.
Organizatorzy sprzedaży w drodze publicznej licytacji, którzy dostarczają towary na warunkach określonych w ust. 1, muszą w swojej rachunkowości wykazać następujące kwoty na rachunkach sum przejściowych:
- kwoty uzyskane lub które zostaną uzyskane od nabywcy towarów,
- kwoty zwrócone lub które zostaną zwrócone sprzedawcy towarów.
Kwoty te muszą być właściwie umotywowane.
7.
Dostawę towarów podatnikowi będącemu organizatorem sprzedaży w drodze publicznej licytacji uznaje się za zrealizowaną z chwilą dokonania sprzedaży tych towarów na publicznej aukcji.
D. Przepisy przejściowe w zakresie opodatkowania handlu między Państwami Członkowskimi
W okresie określonym w art. 281 Państwa Członkowskie stosują następujące przepisy:
a) dostawa nowych środków transportu w rozumieniu art. 28a ust. 2, realizowana na warunkach ustanowionych w art. 28c tytuł A jest wyłączona spod przepisów szczególnych przewidzianych w tytułach B i C;
b) w drodze odstępstwa od przepisów art. 28a ust. 1 lit. a) nabywane wewnątrz Wspólnoty towary używane, dzieła sztuki, przedmioty kolekcjonerskie lub antyki nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od wartości dodanej, w przypadku gdy sprzedawca jest podlegającym opodatkowaniu pośrednikiem występującym w takim charakterze, natomiast nabyte towary zostały opodatkowane w Państwie Członkowskim wysyłki lub rozpoczęcia transportu, zgodnie z przepisami szczególnymi w zakresie opodatkowania marży zysku przewidzianymi w tytule B lub też w przypadku gdy sprzedawca jest organizatorem sprzedaży w drodze publicznej licytacji i występuje w takim charakterze, natomiast nabyte towary zostały opodatkowane w Państwie Członkowskim wysyłki lub rozpoczęcia transportu towarów zgodnie z przepisami szczególnymi, przewidzianymi w tytule C;
c) artykułu 28b tytuł B i art. 28c tytuł A lit. a), c) i d) nie stosuje się do dostaw towarów podlegających opodatkowaniu podatkiem od wartości dodanej zgodnie z przepisami szczegółowymi ustanowionymi w tytułach B i C.";
4) w art. 28 dodaje się ustęp w brzmieniu:
"1a.
Najpóźniej do dnia 30 czerwca 1999 r. Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej może w przywozie dzieł sztuki, przedmiotów kolekcjonerskich lub antyków, które dnia 1 stycznia 1993 r. podlegały zwolnieniu z podatku, stosować art. 11 tytuł B ust. 6 w taki sposób, aby w każdym przypadku podatek od wartości dodanej należny od przywozu wynosił 2,5 % kwoty ustalonej zgodnie z art. 11 tytuł B ust. 1-4.";
5) w art. 28 ust. 2 lit. e) dodaje się akapit w brzmieniu:
"Niniejszego przepisu nie stosuje się do dostaw towarów używanych, dzieł sztuki, przedmiotów kolekcjonerskich lub antyków podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług zgodnie z przepisami szczególnymi, przewidzianymi w art. 26a tytuł B i C.";
6) w art. 28a ust. 2 lit. b) otrzymuje brzmienie:
"b) środki transportu określone w lit. a) nie są uznawane za nowe, jeżeli spełnione są równocześnie obydwa następujące warunki:
- zostały dostarczone ponad trzy miesiące po dacie ich pierwszego wprowadzenia do użytku.
Okres ten zostaje jednak wydłużony do sześciu miesięcy w przypadku lądowych pojazdów silnikowych w rozumieniu lit. a),
- mają ponad 6000 kilometrów przebiegu w przypadku pojazdów lądowych, pływały ponad 100 godzin w przypadku statków i znajdowały się w powietrzu ponad 40 godzin w przypadku samolotów.
Państwa Członkowskie określają warunki, na jakich określone powyżej stany faktyczne mogą być uznane za ustalone.";
7) dodaje się tytuł i artykuł w brzmieniu:
"TYTUŁ XVIb
PRZEPISY PRZEJŚCIOWE DOTYCZĄCE PRZEDMIOTÓW UŻYWANYCH, DZIEŁ SZTUKI, PRZEDMIOTÓW KOLEKCJONERSKICH ORAZ ANTYKÓW
Artykuł 28o
1.
Państwa Członkowskie, które w dniu 31 grudnia 1992 r. stosowały szczególne przepisy podatkowe, inne niż te przewidziane w art. 26a tytuł B w odniesieniu do dostaw używanych środków transportu, realizowanych przez podlegających opodatkowaniu pośredników, mogą nadal stosować te regulacje w okresie określonym w art. 28l, o ile są one zgodne lub dostosowane do następujących warunków:
a) przepisy szczególne stosuje się jedynie do dostaw środków transportu określonych w art. 28a ust. 2 lit. a) i uznawanych za towary używane w rozumieniu art. 26a tytuł A lit. d) dokonywanych przez podlegających opodatkowaniu pośredników w rozumieniu art. 26a tytuł A lit. e), do których stosuje się szczególne przepisy podatkowe w zakresie opodatkowania marży zysku na podstawie art. 26a tytuł B ust. 1 i 2. Dostawy nowych środków transportu w rozumieniu art. 28a ust. 2 lit. b), dokonywane zgodnie z warunkami określonymi w art. 28c tytuł A są wyłączone z zakresu stosowania tych przepisów szczególnych;
b) podatek należny z tytułu każdej dostawy określonej w lit. a) jest równy kwocie podatku, który byłby należny, w przypadku gdyby do tej dostawy stosowano ogólne przepisy dotyczące podatku od wartości dodanej, pomniejszony o kwotę podatku od wartości dodanej, którą uznaje się za zawartą w cenie kupna środków transportu zapłaconej przez podlegającego opodatkowaniu pośrednika;
c) podatek od wartości dodanej, który uznaje się za zawarty w cenie kupna środków transportu, zapłaconej przez podlegającego opodatkowaniu pośrednika będzie obliczany zgodnie z następującą metodą:
- uwzględnianą ceną kupna jest cena kupna w rozumieniu art. 26a tytuł B ust. 3,
- uważa się, że cena kupna zapłacona przez podlegającego opodatkowaniu pośrednika zawiera podatek od wartości dodanej, który byłby należny, w przypadku gdyby dostawca pośrednika poddał swoją dostawę ogólnym przepisom dotyczącym podatku od towarów i usług,
- braną pod uwagę stawką podatku jest stawka stosowana w rozumieniu art. 12 ust. 1 w Państwie Członkowskim, na którego terytorium zgodnie z art. 8 uznaje się, że ma miejsce dostawa do podlegającego opodatkowaniu pośrednika;
d) podatek należny z tytułu każdej dostawy, określonej w lit. a), ustalony zgodnie z lit. b) nie może być niższy niż kwota podatku, który byłby należny, gdyby do dostawy stosowano przepisy szczególne w zakresie opodatkowania marży zysku zgodnie z art. 26a tytuł B ust. 3.
Dla stosowania powyższych przepisów Państwa Członkowskie mogą przewidzieć, że w przypadku dostawy, do której stosuje się przepisy szczególne w zakresie opodatkowania marży zysku, marża ta nie będzie niższa niż 10 % ceny sprzedaży w rozumieniu tytułu B ust. 3;
e) podlegający opodatkowaniu pośrednik nie jest uprawniony do oddzielnego wykazywania na fakturach lub dokumentach je zastępujących podatku odnoszącego się do dostaw, które poddaje on przepisom szczególnym;
f) podatnicy nie są uprawnieni do odliczania podatku należnego bądź zapłaconego od używanych środków transportu, dostarczonych im przez podlegającego opodatkowaniu pośrednika, jako podatku naliczonego, o ile pośrednik realizuje dostawę tych towarów stosownie do przepisów specjalnych wymienionych w lit. a);
g) w drodze odstępstwa od przepisów art. 28a ust. 1 lit. a), nabywane wewnątrz Wspólnoty środki transportu nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od wartości dodanej, w przypadku gdy sprzedawca jest podlegającym opodatkowaniu pośrednikiem działającym w takim charakterze, a nabyte używane środki transportu zostały opodatkowane w Państwie Członkowskim, z którego zostały wysłane lub w którym rozpoczął się ich transport, zgodnie z lit. a);
h) artykułu 28b tytuł B i art. 28c tytuł A lit. a) i d) nie stosuje się do dostaw używanych środków transportu opodatkowanych podatkiem od wartości dodanej zgodnie z lit. a).
2.
W drodze odstępstwa od ust. 1 zdanie pierwsze Królestwo Danii jest uprawnione do stosowania szczególnych przepisów podatkowych ustanowionych w ust. 1 lit. a)-h) w okresie określonym w art. 28l.
3. W przypadku stosowania przepisów szczególnych w odniesieniu do sprzedaży w drodze publicznej licytacji przewidzianej w art. 26a tytuł C Państwa Członkowskie stosują te przepisy szczególne również do dostaw używanych środków transportu realizowanych przez organizatora sprzedaży w drodze publicznej licytacji, działającego we własnym imieniu i na rzecz podlegającego opodatkowaniu pośrednika na podstawie umowy, z której tytułu wypłacana jest prowizja od sprzedaży tych towarów w drodze publicznej licytacji, o ile dostawy używanych środków transportu w rozumieniu art. 5 ust. 4 lit. c) realizowane przez tego pośrednika podlegają opodatkowaniu zgodnie z ust. 1 i 2.
4.
W odniesieniu do realizowanych przez podlegającego opodatkowaniu pośrednika dostaw dzieł sztuki, przedmiotów kolekcjonerskich lub antyków dostarczonych mu na warunkach określonych w art. 26a tytuł B ust. 2 Republika Federalna Niemiec do dnia 30 czerwca 1999 r. jest uprawniona zapewniać podlegającym opodatkowaniu pośrednikom możliwość stosowania przepisów szczególnych dla podlegających opodatkowaniu pośredników lub też ogólnych przepisów dotyczących podatku od wartości dodanej, zgodnie z następującymi zasadami:
a) przy stosowaniu przez podlegających opodatkowaniu pośredników przepisów szczególnych w odniesieniu do tych dostaw towarów podstawa opodatkowania jest ustalana zgodnie z art. 11 tytuł A ust. 1, 2 i 3;
b) podlegający opodatkowaniu pośrednik, o ile wykorzystuje używane towary na potrzeby jego obrotów opodatkowanych zgodnie z lit. a), jest uprawniony do odliczenia od swojego zobowiązania podatkowego:
- należnego lub zapłaconego podatku od wartości dodanej od dzieł sztuki, przedmiotów kolekcjonerskich lub antyków, które zostały lub zostaną mu dostarczone przez innego podlegającego opodatkowaniu pośrednika, jeżeli dostawa zrealizowana przez tego innego podlegającego opodatkowaniu pośrednika została opodatkowana zgodnie z lit. a),
- podatku od wartości dodanej uznanego za zawarty w cenie kupna dzieł sztuki, przedmiotów kolekcjonerskich lub antyków, które zostały lub zostaną mu dostarczone przez innego podlegającego opodatkowaniu pośrednika, jeżeli dostawa zrealizowana przez tego innego podlegającego opodatkowaniu pośrednika została opodatkowana zgodnie ze szczególnymi przepisami w zakresie opodatkowania marży zysku, przewidzianymi w art. 26a tytuł B, w Państwie Członkowskim, na którego terytorium uznaje się, że położone jest miejsce dostawy ustalone zgodnie z art. 8.
To prawo do odliczenia powstaje z chwilą, gdy podatek należny z tytułu dostawy opodatkowanej zgodnie z lit. a) staje się wymagalny;
c) przy stosowaniu przepisów lit. b) tiret drugie cena kupna dzieł sztuki, przedmiotów kolekcjonerskich lub antyków, których dostawa realizowana przez podlegającego opodatkowaniu pośrednika jest opodatkowana zgodnie z lit. a), jest ustalana zgodnie z art. 26a tytuł B ust. 3, przy czym podatek uznany za zawarty w cenie kupna jest obliczany zgodnie z następującą metodą:
- uważa się, że cena kupna zawiera podatek od wartości dodanej, który byłby należny, jeżeli podlegająca opodatkowaniu marża zysku dostawcy wynosiłaby 20 % ceny kupna,
- uwzględnianą stawką podatku jest stawka stosowana w rozumieniu art. 12 ust. 1 w Państwie Członkowskim, na którego terytorium uznaje się, że jest położone, określone zgodnie z art. 8 miejsce dostawy podlegające przepisom szczególnym w zakresie opodatkowania marży zysku;
d) w przypadku gdy podlegający opodatkowaniu pośrednik stosuje ogólne przepisy dotyczące podatku od wartości dodanej w odniesieniu do dostaw dzieł sztuki, przedmiotów kolekcjonerskich lub antyków, dostarczonych mu przez innego pośrednika i gdy towary zostały opodatkowane zgodnie z lit. a), taki podlegający opodatkowaniu pośrednik ma prawo do odliczenia od swojego zobowiązania podatkowego podatku od wartości dodanej określonego w lit. b);
e) stawkami podatku stosowanymi w odniesieniu do tych dostaw towarów są stawki stosowane w dniu 1 stycznia 1993 r.;
f) stosując art. 26a tytuł B ust. 2 tiret czwarte, art. 26a tytuł C ust. 1 tiret czwarte i art. 26a tytuł D lit. b) i c) Państwa Członkowskie uważają dostawy dzieł sztuki, przedmiotów kolekcjonerskich lub antyków opodatkowanych zgodnie z lit. a) za dostawy podlegające opodatkowaniu podatkiem od wartości dodanej zgodnie z przepisami szczególnymi w zakresie opodatkowania marży zysku przewidzianymi w art. 26a tytuł B;
g) w przypadku gdy dostawy dzieł sztuki, przedmiotów kolekcjonerskich lub antyków opodatkowanych zgodnie z lit. a) są realizowane na warunkach przewidzianych w art. 28c tytuł A, faktura wystawiana zgodnie z art. 22 ust. 3 zawiera adnotację wskazującą na stosowanie szczególnych przepisów w zakresie opodatkowania marży zysku, przewidzianych w art. 28o ust. 4.";
8) skreśla się odstępstwo przewidziane w art. 28 ust. 3 lit. e) odnoszące się do art. 5 ust. 4 lit. c);
9) skreśla się art. 32;
10) załącznik do niniejszej dyrektywy dodaje się jako załącznik I.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie mogą podejmować środki dotyczące prawa do odliczenia podatku od wartości dodanej tak, by podlegający opodatkowaniu pośrednicy nie uzyskiwali nieuzasadnionych korzyści lub nie ponosili nieuzasadnionych strat.
Artykuł 3
Rada, stanowiąc jednomyślnie na wniosek Komisji, może upoważnić każde Państwo Członkowskie do wprowadzenia szczególnych środków w celu zwalczania nadużyć finansowych, poprzez ustalenie, że podatek należny w wyniku stosowania przepisów szczególnych w zakresie opodatkowania marży zysku przewidzianych do art. 26a tytuł B nie może być mniejszy niż kwota podatku, która byłaby należna, w przypadku gdyby marża zysku była równa określonemu procentowi ceny sprzedaży.
Procent taki jest ustalany z uwzględnieniem zwykłej marży zysku uzyskiwanej przez podmioty gospodarcze w danym sektorze.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie dostosują swoje obecne systemy podatku od wartości dodanej do niniejszej dyrektywy.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, niezbędne, aby ich dostosowany w taki sposób system podatkowy wszedł w życie najpóźniej z dniem 1 stycznia 1995 r.
2.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o środkach przyjętych dla wykonania niniejszej dyrektywy.
3.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętej niniejszą dyrektywą.
4.
Przepisy te zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 94/8/WE
z dnia 21 marca 1994 r.
zmieniająca dyrektywę 78/660/EWG w zakresie zmiany wysokości kwot wyrażonych w ecu
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając czwartą dyrektywę Rady 78/660/EWG z dnia 25 lipca 1978 r. wydaną na podstawie art. 54 ust. 3 lit. g) Traktatu, w sprawie rocznych sprawozdań finansowych niektórych rodzajów spółek [1], w szczególności jego art. 53 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: w art. 11 i 27 dyrektywy 78/660/EWG oraz, poprzez odniesienie, w art. 6 dyrektywy 83/349/EWG [2], a także w art. 20 i 21 dyrektywy 84/253/EWG [3] określono wyrażone w ecu kwotowe progi sumy bilansowej oraz obrotów netto, w ramach których Państwa Członkowskie mogą zezwolić na odstępstwa od przepisów tych dyrektyw;
zgodnie z art. 53 ust. 2 dyrektywy 78/660/EWG Rada, działając na wniosek Komisji, co pięć lat bada, a w razie konieczności zmienia kwoty wyrażone w ecu we wspomnianej dyrektywie w świetle tendencji gospodarczych i pieniężnych we Wspólnocie;
do chwili obecnej Rada, zgodnie z art. 53 ust. 2 dyrektywy 78/660/EWG, dokonała dwukrotnie zmiany wspomnianych kwot za pomocą dyrektyw 84/569/EWG [4] i 90/604/EWG [5];
trzeci okres pięcioletni dobiegł końca dnia 24 lipca 1993 r., co uzasadnia konieczność ponownej zmiany tych kwot;
w ciągu ostatnich pięciu lat ecu utraciło część swej wartości realnej; biorąc pod uwagę tendencje gospodarcze i pieniężne we Wspólnocie, konieczne jest podwyższenie kwot wyrażonych w ecu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
W art. 11 dyrektywy 78/660/EWG wprowadza się następujące zmiany:
- w tiret pierwszym wyrazy "suma bilansowa: 2000000 ECU" zastępuje się wyrazami "suma bilansowa: 2500000 ECU",
- w tiret drugim wyrazy "obrót netto: 4000000 ECU" zastępuje się wyrazami "obrót netto: 5000000 ECU".
2.
W art. 27 dyrektywy 78/660/EWG wprowadza się następujące zmiany:
- w tiret pierwszym wyrazy "suma bilansowa: 8000000 ECU" zastępuje się wyrazami "suma bilansowa: 10000000 ECU",
- w tiret drugim wyrazy "obrót netto: 16000000 ECU" zastępuje się wyrazami "obrót netto: 20000000 ECU".
3.
Zmiana powyższych kwot wyrażonych w ecu stanowi trzecią pięcioletnią zmianę określoną w art. 53 ust. 2 dyrektywy 78/660/EWG.
Artykuł 2
Równowartość ecu w walucie narodowej ustala się według kursu z dnia 21 marca 1994 r. opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie, które zamierzają skorzystać z możliwości przewidzianej w art. 11 i 27 dyrektywy 78/660/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą, wprowadzą w życie środki niezbędne do wdrożenia niniejszej dyrektywy w dowolnym czasie po jej opublikowaniu.
Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Wspomniane środki powinny zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to powinno towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
3.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie w dniu jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 5
Dyrektywa 94/9/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 23 marca 1994 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących urządzeń i systemów ochronnych przeznaczonych do użytku w przestrzeniach zagrożonych wybuchem
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 189b Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską,
a także mając na uwadze, co następuje: na Państwach Członkowskich spoczywa obowiązek zapewnienia na swym terytorium bezpieczeństwa i ochrony zdrowia osób oraz, w odpowiednim przypadku, zwierząt domowych i mienia, w szczególności pracowników, zwłaszcza wobec zagrożeń wynikających z użytkowania urządzeń i systemów ochronnych w przestrzeniach zagrożonych wybuchem;
przepisy bezwzględnie obowiązujące w Państwach Członkowskich określają poziom bezpieczeństwa, jakiemu powinny odpowiadać urządzenia i systemy ochronne przeznaczone do użytku w przestrzeniach zagrożonych wybuchem; chodzi tu głównie o warunki techniczne natury elektrycznej i nieelektrycznej, które wpływają na projektowanie i budowę urządzeń nadających się do stosowania w przestrzeniach zagrożonych wybuchem;
wymogi, jakim powinny odpowiadać takie urządzenia, różnią się w poszczególnych Państwach Członkowskich zasięgiem i rozbieżnymi procedurami kontroli; w konsekwencji rozbieżności te mogą stwarzać bariery w wymianie handlowej we Wspólnocie;
harmonizacja ustawodawstwa krajowego jest jedynym sposobem usunięcia tych przeszkód wolnego handlu; cel ten nie może być osiągnięty w sposób zadawalający przez każde Państwo Członkowskie indywidualnie; niniejsza dyrektywa ustanawia jedynie wymogi konieczne do swobodnego przepływu urządzeń, do których ma ona zastosowanie;
przepisy mające na celu usuwanie przeszkód technicznych w handlu powinny stosować się do nowego podejścia przewidzianego w rezolucji Rady z dnia 7 maja 1985 r. [3], która nakazuje określenie koniecznych wymogów dotyczących bezpieczeństwa i innych o charakterze społecznym, bez obniżania istniejących i uzasadnionych poziomów ochrony w Państwach Członkowskich; rezolucja ta przewiduje objęcie wielkiej liczby wyrobów pojedynczą dyrektywą w celu uniknięcia częstych zmian i mnożenia dyrektyw;
istniejące dyrektywy dotyczące zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do urządzeń elektrycznych używanych w przestrzeniach zagrożonych wybuchem wprowadziły korzystne zmiany w zabezpieczeniach przeciwwybuchowych poprzez działania związane z konstrukcją odnośnych urządzeń i przyczyniły się do zniesienia przeszkód w handlu w tej dziedzinie; równolegle potrzebne są przegląd i rozszerzenie zakresu istniejących dyrektyw, ponieważ, co jest szczególnie ważne, działania ochronne przeciw potencjalnym zagrożeniom ze strony takich urządzeń muszą być podjęte w aspekcie globalnym; sugeruje to, że począwszy od projektowania i podczas fazy produkcji, należy brać pod uwagę środki gwarantujące skuteczną ochronę użytkowników i osób trzecich;
charakter niebezpieczeństwa, środki ochronne i metody badań są często bardzo podobne, a nawet identyczne, zarówno w odniesieniu do urządzeń używanych w kopalniach, jak i dla tych, których używa się na powierzchni; w konsekwencji konieczne jest objęcie urządzeń i systemów ochronnych obu tych grup jedną dyrektywą;
obie wymienione grupy urządzeń są używane w licznych sektorach działalności handlowej i przemysłowej i mają duże znaczenie gospodarcze;
zgodność z podstawowymi wymogami bezpieczeństwa i ochrony zdrowia jest konieczna dla zapewnienia bezpieczeństwa urządzeń i systemów ochronnych; wymogi te zostały podzielone na ogólne i dodatkowe, którym powinny odpowiadać urządzenia i systemy ochronne; w szczególności przy wymogach dodatkowych należy uwzględnić już istniejące lub potencjalne zagrożenia; wynika z tego, że używanie urządzeń i systemów ochronnych urzeczywistnia co najmniej jeden z tych wymogów, gdzie jest to konieczne, dla ich sprawnego funkcjonowania lub gdzie ma to zastosowanie dla ich użytkowania zgodnie z ich przeznaczeniem; pojęcie użytkowania zgodnie z przeznaczeniem jest najważniejsze dla bezpieczeństwa przeciwwybuchowego urządzeń i systemów ochronnych; niezbędne jest dostarczenie przez producenta kompletnej informacji; równie konieczne jest wyraźne i określone oznakowanie urządzenia, wskazujące na jego zastosowanie w przestrzeniach zagrożonych wybuchem;
przewiduje się przygotowanie dyrektywy opartej na art. 118a, dotyczącej prac w przestrzeniach zagrożonych wybuchem; ta dodatkowa dyrektywa będzie ukierunkowana w szczególności na zagrożenia wybuchem w przypadku danego zastosowania i/lub rodzaju i metody instalowania;
zgodność z podstawowymi wymaganiami bezpieczeństwa i ochrony zdrowia jest konieczna dla zapewnienia bezpieczeństwa urządzeń i systemów ochronnych; wymogi te będą musiały być wprowadzone z rozwagą, uwzględniając zarówno technologię stosowaną podczas produkcji jak i nadrzędne wymogi techniczne i ekonomiczne;
niniejsza dyrektywa określa tylko wymogi zasadnicze; w celu ułatwienia ustalenia zgodności z wymogami zasadniczymi konieczne jest dysponowanie normami zharmonizowanymi na poziomie europejskim, dotyczącymi w szczególności nieelektrycznych aspektów zabezpieczeń przeciwwybuchowych, które odnosiłyby się do projektowania, produkcji i badań urządzeń, to znaczy normami, których przestrzeganie zapewnia produktowi domniemanie zgodności z wymogami zasadniczymi; te normy zharmonizowane na poziomie europejskim są opracowywane przez instytucje prywatne i powinny zachować swój charakter nieimperatywny; w tym celu Europejski Komitet Normalizacyjny (CEN) oraz Europejski Komitet Normalizacji Elektrotechnicznej (CENELEC) uznano za instytucje właściwe do ustanawiania norm zharmonizowanych, zgodnie z podpisanymi w dniu 13 listopada 1984 r. ogólnymi wytycznymi dotyczącymi współpracy między Komisją i tymi dwiema instytucjami; do celów niniejszej dyrektywy norma zharmonizowana (norma europejska lub dokument harmonizacyjny) stanowi zbiór wymogów technicznych przyjętych przez jedną, drugą bądź obie z tych instytucji na zlecenie Komisji, zgodnie z dyrektywą Rady 83/189/EWG z dnia 28 marca 1983 r. ustanawiającą procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i uregulowań technicznych [4], jak i zgodnie z wyżej wymienionymi wytycznymi ogólnymi;
należy poprawiać ramy legislacyjne w celu zapewnienia skutecznego i właściwego uczestnictwa pracodawców i pracowników w procesie normalizacji; powinno to nastąpić najpóźniej do czasu wykonania niniejszej dyrektywy;
ze względu na charakter zagrożeń nieodłącznie związanych z użytkowaniem urządzeń w przestrzeniach zagrożonych wybuchem, konieczne jest ustalenie procedur oceny zgodności z głównymi wymogami dyrektyw; procedury te powinny być tworzone pod kątem poziomu zagrożenia, z jakim związane jest użytkowanie urządzeń i/lub przed którym systemy muszą zabezpieczać bezpośrednie otoczenie; w konsekwencji, każda kategoria zgodności urządzeń musi być uzupełniona przez adekwatną procedurę lub procedurę wybraną z kilku procedur równoważnych; przyjęte procedury są całkowicie zgodne z decyzją Rady 93/465/EWG z dnia 22 lipca 1993 r. dotyczącą modułów stosowanych w różnych fazach procedur oceny zgodności oraz zasad umieszczania i używania oznakowania zgodności CE, które mają być stosowane w dyrektywach dotyczących harmonizacji technicznej [5];
Rada przewidziała umieszczenie oznakowania CE przez producenta lub przez jego upoważnionego przedstawiciela ustanowionego we Wspólnocie; takie oznakowanie oznacza zgodność wyrobu ze wszystkimi zasadniczymi przepisami i procedurami oceny, przewidzianymi przez prawo wspólnotowe w zastosowaniu do tego wyrobu;
właściwe jest, aby Państwa Członkowskie mogły, tak jak to przewidziano w art. 100a Traktatu, podejmować decyzje tymczasowe dla ograniczenia lub zakazu wprowadzenia do obrotu oraz użytkowania urządzeń i systemów ochronnych, w przypadku gdyby przedstawiały one szczególne zagrożenie dla bezpieczeństwa osób i, w odpowiednim przypadku, zwierząt domowych lub mienia, pod warunkiem że decyzje te będą poddane wspólnotowej procedurze kontrolnej;
adresaci każdej decyzji powziętej w ramach niniejszej dyrektywy muszą znać motywacje tej decyzji i środki odwoławcze im przysługujące;
Rada przyjęła dnia 18 grudnia 1975 r. dyrektywę w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących wyposażenia elektrycznego przeznaczonego do stosowania w przestrzeniach zagrożonych wybuchem (76/117/EWG) [6] oraz dnia 15 lutego 1982 r. dyrektywę w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących wyposażenia elektrycznego przeznaczonego do stosowania w przestrzeniach zagrożonych wybuchem w kopalniach podatnych na działanie metanu (82/130/EWG) [7]; od początku prac harmonizacyjnych przewidziano przekształcenie harmonizacji wybiórczej i częściowej, na której dyrektywy te są oparte, w harmonizację całkowitą; niniejsza dyrektywa pokrywa całkowicie zakres wyżej wspomnianych dyrektyw; dlatego też dyrektywy te muszą zostać uchylone;
rynek wewnętrzny obejmuje obszar bez granic wewnętrznych, w ramach którego zapewniony jest swobodny przepływ towarów, osób, usług i kapitału;
konieczne jest przyjęcie przepisów przejściowych, pozwalających na wprowadzenie do obrotu i oddanie do użytku urządzeń wyprodukowanych zgodnie z przepisami krajowymi obowiązującymi w dniu przyjęcia niniejszej dyrektywy,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
ROZDZIAŁ I
Zakres stosowania, wprowadzanie do obrotu i swobodny przepływ
Artykuł 1
1.
Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie do urządzeń i systemów ochronnych przeznaczonych do użytku w przestrzeniach zagrożonych wybuchem.
2.
Zakresem stosowania niniejszej dyrektywy objęte są również urządzenia zabezpieczające, sterujące i regulacyjne przeznaczone do użytku poza przestrzeniami zagrożonymi wybuchem, które wymagane są lub przyczyniają się do bezpiecznego funkcjonowania urządzeń i systemów ochronnych wobec zagrożeń wybuchowych.
3.
Do celów niniejszej dyrektywy stosuje się następujące definicje:
Urządzenia i systemy ochronne przeznaczone do użytku w przestrzeniach zagrożonych wybuchem
a) "Urządzenia" oznaczają maszyny, sprzęt, przyrządy stałe lub ruchome, podzespoły sterujące i oprzyrządowanie oraz należące do nich systemy wykrywania i zapobiegania, które oddzielnie lub połączone ze sobą są przeznaczone do wytwarzania, przesyłania, magazynowania, pomiaru, regulacji i przetwarzania energii i/lub do przekształcania materiałów, a które, przez ich własne potencjalne źródła zapłonu, są zdolne do spowodowania wybuchu.
b) "Systemy ochronne" oznaczają wszystkie części i podzespoły inne niż wyżej zdefiniowane, których zadaniem jest natychmiastowe powstrzymanie powstającego wybuchu, i/lub ograniczenie skutecznego zasięgu płomienia i ciśnienia wybuchu, i które wprowadzane są do obrotu oddzielnie do stosowania autonomicznego.
c) "Części i podzespoły" oznaczają wyroby istotne dla bezpiecznego funkcjonowania urządzeń i systemów ochronnych, lecz bez funkcji autonomicznych.
Przestrzenie wybuchowe
Mieszanina z powietrzem, w warunkach atmosferycznych, substancji palnych w postaci gazu, oparów, mgły lub pyłu z powietrzem, w której po nastąpieniu zapłonu, spalanie rozprzestrzenia się na całą niespaloną mieszaninę.
Przestrzenie zagrożone wybuchem
Powietrze, które w zależności od warunków lokalnych i ruchowych, może stać się wybuchowe.
Grupy i kategorie urządzeń
Grupę I urządzeń stanowią urządzenia przeznaczone do stosowania w wyrobiskach podziemnych kopalń i w częściach instalacji powierzchniowych tych kopalń, narażonych na występowanie zagrożenia wybuchem metanu i/lub pyłu węglowego.
Grupę II urządzeń stanowią urządzenia przeznaczone do stosowania w innych gałęziach przemysłu narażonych na występowanie przestrzeni wybuchowych.
Kategorie urządzeń definiujące wymagane poziomy zabezpieczenia są opisane w załączniku I.
Urządzenia i systemy ochronne mogą być zaprojektowane dla konkretnej przestrzeni wybuchowej.
W tym przypadku muszą być one odpowiednio oznakowane.
Użytkowanie zgodnie z przeznaczeniem
Użycie urządzeń, systemów ochronnych i urządzeń zabezpieczających, sterujących i regulacyjnych wymienionych w art. 1 ust. 2 odpowiednio do grup i kategorii urządzeń, jak również do wszystkich wskazówek dostarczonych przez producenta i wymaganych dla zapewnienia bezpiecznego funkcjonowania urządzeń, systemów ochronnych i urządzeń zabezpieczających, sterujących i regulacyjnych.
4.
Zakres stosowania niniejszej dyrektywy nie obejmuje:
- wyrobów medycznych przeznaczonych do użytku w środowisku medycznym,
- urządzeń i systemów ochronnych, gdy zagrożenie wybuchowe wynika wyłącznie z obecności materiałów wybuchowych lub substancji chemicznie niestabilnych,
- sprzętu przeznaczonego do użytku domowego i nieprzeznaczonego do sprzedaży, gdy przestrzeń zagrożona wybuchem może powstać rzadko, wyłącznie w wyniku przypadkowego wycieku paliwa,
- sprzętu ochrony osobistej, będącego przedmiotem dyrektywy 89/686/EWG [8],
- statków pełnomorskich i pływających jednostek przybrzeżnych, wraz z wyposażeniem znajdującym się na ich pokładzie,
- środków transportu, tj. pojazdów i ich przyczep przeznaczonych wyłącznie do pasażerskiego transportu lotniczego, drogowego, kolejowego lub wodnego oraz środków transportu w zakresie, w jakim są one przeznaczone do powietrznego, drogowego, kolejowego lub wodnego transportu rzeczy, nie wyłączając środków transportu przeznaczonych do używania w przestrzeniach grożących wybuchem,
- wyposażenia objętego art. 223 ust. 1 lit. b) Traktatu.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie podejmą wszelkie właściwe środki, aby urządzenia, systemy ochronne i urządzenia zabezpieczające, sterujące i regulacyjne określone w art. 1 ust. 2, do których stosuje się niniejsza dyrektywa, mogły być wprowadzone do obrotu i oddawane do użytku tylko jeżeli właściwie zainstalowane, utrzymywane i użytkowane zgodnie z ich przeznaczeniem, nie stanowią zagrożenia dla bezpieczeństwa i zdrowia osób, a także, w odpowiednim przypadku, zwierząt domowych lub mienia.
2.
Przepisy niniejszej dyrektywy nie naruszają prawa Państw Członkowskich do ustanawiania, przy należytym przestrzeganiu postanowień Traktatu, wymogów, jakie te państwa mogą uznać za niezbędne w celu zapewnienia ochrony osób, w szczególności pracowników, podczas użytkowania urządzeń, systemów ochronnych lub urządzeń zabezpieczających, sterujących i regulacyjnych określonych w art. 1 ust. 2, pod warunkiem że nie oznacza to modyfikacji maszyn lub części zabezpieczających w sposób nieokreślony w dyrektywie.
3.
Państwa Członkowskie nie stwarzają przeszkód dla wystawiania i demonstracji maszyn i części zabezpieczających określonych w art. 1 ust. 2, które nie spełniają wymogów dyrektywy, na targach, wystawach, pokazach, pod warunkiem że widoczne oznakowanie zawiera informację, że dane urządzenia, systemy ochronne i urządzenia zabezpieczające, sterujące i regulacyjne określone w art. 1 ust. 2, nie spełniają wymogów i nie można ich sprzedawać dopóki producent lub jego upoważniony przedstawiciel posiadający siedzibę we Wspólnocie nie doprowadzą ich do zgodności.
Podczas demonstracji podejmuje się odpowiednie środki ostrożności, celem zapewnienia bezpieczeństwa osób.
Artykuł 3
Urządzenia, systemy ochronne i urządzenia zabezpieczające, sterujące i regulacyjne wymienione w art. 1 ust. 2, do których stosuje się niniejsza dyrektywa, muszą spełniać zasadnicze wymogi bezpieczeństwa i ochrony zdrowia wymienione w załączniku II, które się do nich odnoszą z uwzględnieniem ich użytkowania zgodnie z przeznaczeniem.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie nie zakazują, nie ograniczają ani nie utrudniają wprowadzania do obrotu i oddawania do użytku na ich terytoriach urządzeń, systemów ochronnych lub urządzeń zabezpieczających, sterujących i regulacyjnych określonych w art. 1 ust. 2, które są zgodne z wymogami niniejszej dyrektywy.
2.
Państwa Członkowskie nie zakazują, nie ograniczają ani nie utrudniają wprowadzenia do obrotu i oddawania do użytku części i podzespołów, które posiadają pisemne zaświadczenie zgodności określone w art. 8 ust. 3, przeznaczonych do wbudowania do urządzeń lub systemów ochronnych w rozumieniu niniejszej dyrektywy.
Artykuł 5
1.
Państwa Członkowskie uznają za zgodne ze wszystkimi przepisami niniejszej dyrektywy, włącznie z odpowiednimi procedurami oceny zgodności, ustanowionymi w rozdziale II:
- urządzenia, systemy ochronne i urządzenia zabezpieczające, sterujące i regulacyjne wymienione w art. 1 ust. 2, posiadające certyfikat zgodności WE określony w załączniku X oraz posiadające oznakowanie CE przewidziane w art. 10,
- części i podzespoły określone w art. 4 ust. 2 posiadające certyfikat zgodności określony w art. 8 ust. 3.
W przypadku braku zharmonizowanych norm, Państwa Członkowskie podejmują takie kroki, jakie uważają za konieczne w celu zwrócenia uwagi zainteresowanych stron na istniejące krajowe normy techniczne i specyfikacje, uznane za istotne lub związane z właściwym wdrożeniem zasadniczych wymogów w zakresie ochrony zdrowia i bezpieczeństwa wymienionych w załączniku II.
2. Jeżeli norma krajowa stanowiąca transpozycję normy zharmonizowanej, do której odniesienie opublikowano w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich obejmuje jeden lub więcej zasadniczych wymogów bezpieczeństwa, urządzenie, system ochronny, urządzenie zabezpieczające, sterujące lub regulacyjne wymienione w art. 1 ust. 2 albo część lub podzespół wymieniony w art. 4 ust. 2, wykonany zgodnie z tą normą, jest uważane za zgodne z odnośnymi wymogami zasadniczymi bezpieczeństwa i ochrony zdrowia.
Państwa Członkowskie publikują odniesienia do norm krajowych stanowiących transpozycje norm zharmonizowanych.
3.
Państwa Członkowskie zapewniają podjęcie właściwych środków w celu umożliwienia partnerom społecznym wpływania na proces opracowywania i monitorowania norm zharmonizowanych na szczeblu krajowym.
Artykuł 6
1.
Jeżeli Państwo Członkowskie lub Komisja uzna, że normy zharmonizowane określone w art. 5 ust. 2, nie zaspokajają całkowicie zasadniczych wymogów bezpieczeństwa i ochrony zdrowia określonych w art. 3, Komisja lub zainteresowane Państwo Członkowskie przekazuje sprawę do Komitetu ustanowionego na podstawie dyrektywy 83/189/EWG, zwanego dalej "Komitetem", wraz z odpowiednim uzasadnieniem.
Komitet wydaje opinię bezzwłocznie.
Po otrzymaniu opinii Komitetu Komisja informuje Państwa Członkowskie, czy dane normy powinny zostać wycofane z opublikowanej informacji określonej w art. 5 ust. 2.
2.
Komisja może podjąć właściwe środki w celu zapewnienia praktycznego stosowania w jednolity sposób niniejszej dyrektywy według procedury przewidzianej w ust. 3.
3.
Komisję wspiera Stały Komitet, złożony z przedstawicieli wyznaczonych przez Państwa Członkowskie, któremu przewodniczy przedstawiciel Komisji.
Stały Komitet opracowuje swój regulamin.
Przedstawiciel Komisji przedkłada stałemu Komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet wydaje opinię o projekcie w terminie, który przewodniczący może ustalić stosownie do pilności danej sprawy, w razie potrzeby w drodze głosowania.
Opinia zostaje włączona do Protokołu; ponadto każde Państwo Członkowskie ma prawo żądać odnotowania w Protokole swojego stanowiska.
Komisja bierze pod uwagę opinię Komitetu w jak najszerszym zakresie oraz informuje Komitet o zakresie, w jakim jego opinia została uwzględniona.
4.
Stały Komitet może ponadto badać każdą kwestię związaną ze stosowaniem niniejszej dyrektywy, wniesioną przez przewodniczącego albo z jego inicjatywy, albo na wniosek Państwa Członkowskiego.
Artykuł 7
1.
Gdy Państwo Członkowskie ustali, że urządzenia, systemy ochronne lub urządzenia zabezpieczające, sterujące lub regulacyjne wymienione w art. 1 ust. 2, oznakowane znakiem zgodności CE i użytkowane zgodnie z ich przeznaczeniem, mogą zagrażać bezpieczeństwu osób i w odpowiednim przypadku, zwierząt domowych lub mienia, podejmuje wszelkie właściwe środki w celu wycofania tych urządzeń, systemów ochronnych lub urządzeń zabezpieczających, sterujących lub regulacyjnych określonych w art. 1 ust. 2 z rynku, w celu zakazu wprowadzania ich do obrotu lub oddania do użytku lub zakazu użytkowania lub w celu ograniczenia ich swobodnego przepływu.
Państwo Członkowskie poinformuje niezwłocznie Komisję o każdym z tych środków, wskazując uzasadnienie swej decyzji, w szczególności jeżeli niezgodność wynika z:
a) niespełnienia zasadniczych wymogów określonych w art. 3;
b) niewłaściwego stosowania norm określonych w art. 5 ust. 2;
c) braków w normach określonych w art. 5. ust. 2.
2.
Komisja niezwłocznie przystępuje do konsultacji z zainteresowanymi stronami.
W przypadku gdy po konsultacjach Komisja uzna podjęte środki za uzasadnione, niezwłocznie powiadamia o tym Państwo Członkowskie, które wystąpiło z inicjatywą oraz pozostałe Państwa Członkowskie.
W przypadku gdy po konsultacjach Komisja uzna podjęte środki za nieuzasadnione, niezwłocznie powiadamia o tym Państwo Członkowskie, które wystąpiło z inicjatywą oraz producenta lub jego upoważnionego przedstawiciela we Wspólnocie.
W przypadku gdy decyzja określona w ust. 1 opiera się na brakach w normach i gdy Państwo Członkowskie podtrzymuje swoją pierwotną decyzję, Komisja niezwłocznie powiadamia o tym Komitet w celu wszczęcia procedur przewidzianych w art. 6 ust. 1.
3.
Gdy urządzenie, system ochronny lub urządzenie zabezpieczające, sterujące lub regulacyjne wymienione w art. 1 ust. 2 niezgodne z normami jest opatrzone oznakowaniem zgodności CE, właściwe Państwo Członkowskie podejmuje w stosunku do tego, kto oznakowanie umieścił, odpowiednie działania oraz informuje o tym Komisję i inne Państwa Członkowskie.
4.
Komisja zapewnia, że Państwa Członkowskie są informowane o postępach i wyniku tej procedury.
ROZDZIAŁ II
Procedury oceny zgodności
Artykuł 8
1.
Procedury oceny zgodności urządzeń, w tym, w razie potrzeby, także urządzeń zabezpieczających, sterujących lub regulacyjnych określonych w art. 1 ust. 2, ustala się następująco:
a) grupy urządzeń I i II, kategorie urządzeń M 1 i 1
Producent lub jego upoważniony przedstawiciel ustanowiony we Wspólnocie musi, w celu umieszczenia oznakowania CE, postępować według procedury CE dotyczącej badania typu (określonej w załączniku III), w połączeniu z:
- procedurą dotyczącą zapewnienia jakości produkcji (określoną w załączniku IV),
lub
- procedurą dotyczącą weryfikacji wyrobu (określoną w załączniku V);
b) grupy urządzeń I i II, kategorie urządzeń M 2 i 2
i) W przypadku silników z wewnętrznym spalaniem i urządzeń elektrycznych tych grup i kategorii, producent lub jego upoważniony przedstawiciel ustanowiony we Wspólnocie, w celu umieszczenia znaku CE, postępuje według procedury CE dotyczącej badania typu (określonej w załączniku III), w połączeniu z:
- procedurą dotyczącą zgodności z typem, określoną w załączniku VI, lub
- procedurą dotyczącą zapewnienia jakości wyrobu, określoną w załączniku VII;
ii) W przypadku innych urządzeń tych grup i kategorii, producent lub jego upoważniony przedstawiciel ustanowiony we Wspólnocie musi, w celu umieszczenia oznakowania CE, postępować według procedury CE dotyczącej wewnętrznej kontroli produkcji (określonej w załączniku VIII)
oraz
przesłać akta przewidziane w pkt 3 załącznika VIII uprawnionemu organowi, który potwierdza w jak najkrótszym terminie odbiór tych akt i przechowuje je;
c) grupa urządzeń II, kategoria urządzeń 3
Producent lub jego upoważniony przedstawiciel ustanowiony we Wspólnocie musi, w celu umieszczenia oznakowania CE, postępować według procedury wewnętrznej kontroli produkcji, określonej w załączniku VIII;
d) grupy urządzeń I i II
Oprócz procedur określonych w ust. 1 lit. a), b) i c), producent lub jego upoważniony przedstawiciel ustanowiony we Wspólnocie może także w celu umieszczenia oznakowania CE postępować według procedury CE dotyczącej weryfikacji produkcji jednostkowej (określonej w załączniku IX).
2.
W przypadku oceny zgodności autonomicznych systemów ochronnych stosuje się przepisy ust. 1 lit. a) lub d).
3.
Procedury określone w ust. 1 stosuje się do części i podzespołów określonych w art. 4 ust. 2, z wyjątkiem umieszczenia oznakowania CE.
Producent lub jego przedstawiciel we Wspólnocie wystawia pisemne zaświadczenie zgodności tych części i podzespołów z mającymi do nich zastosowanie przepisami niniejszej dyrektywy, i podające charakterystyki tych części i podzespołów, jak również warunki ich wbudowania do urządzeń lub systemów ochronnych, aby pomóc w spełnieniu wymogów zasadniczych, mających zastosowanie do finalnego urządzenia lub systemów ochronnych.
4.
Dodatkowo producent lub jego przedstawiciel we Wspólnocie może, w celu umieszczenia oznakowania CE, postępować według procedury dotyczącej wewnętrznej kontroli produkcji (określonej w załączniku VIII) w odniesieniu do aspektów bezpieczeństwa wymienionych w pkt 1.2.7 załącznika II.
5.
Nie naruszając przepisów poprzednich ustępów, właściwe organy mogą, na uzasadniony wniosek, zezwolić na wprowadzenie do obrotu i oddanie do użytku na terytorium danego Państwa Członkowskiego urządzeń, systemów ochronnych i indywidualnych urządzeń zabezpieczających, sterujących lub regulacyjnych, określonych w art. 1 ust. 2, do których nie zastosowano procedur wymienionych powyżej, a których użytkowanie jest istotne dla bezpieczeństwa.
6.
Dokumenty i korespondencja dotyczące procedur wymienionych w powyższych ustępach są sporządzane w jednym z języków urzędowych Państw Członkowskich, w których te procedury są stosowane lub w języku zaakceptowanym przez uprawniony organ.
7. a) Gdy urządzenia, systemy ochronne i urządzenia zabezpieczające, sterujące lub regulacyjne określone w art. 1 ust. 2 są przedmiotem innych dyrektyw Wspólnoty dotyczących innych aspektów, a także przewidujących umieszczenie oznakowania CE określonego w art. 10, to oznakowanie to wskazuje, iż urządzenia, systemy ochronne i urządzenia zabezpieczające, sterujące lub regulacyjne określone w art. 1 ust. 2 są również uważane za zgodne z przepisami tych innych dyrektyw.
b) Jednakże jeżeli co najmniej jedna z tych dyrektyw pozwala producentowi, w okresie przejściowym, na wybór stosowanych regulacji, oznakowanie CE wskazuje zgodność tylko z dyrektywami zastosowanymi przez producenta.
W takim przypadku należy podać szczegółowe dane o zastosowanych dyrektywach, zgodnie z opublikowaniem w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, w dokumentacji, uwagach i instrukcjach wymaganych przez te dyrektywy i towarzyszących takim urządzeniom, systemom ochronnym i urządzeniom zabezpieczającym, sterującym lub regulacyjnym, określonym w art. 1 ust. 2.
Artykuł 9
1.
Każde Państwo Członkowskie informuje Komisję oraz inne Państwa Członkowskie o zatwierdzonych organach, wyznaczonych do prowadzenia postępowań określonych w art. 8, wraz z podaniem zadań szczególnych i numerów identyfikacyjnych przyznanych im wcześniej przez Komisję.
Komisja publikuje w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich wykaz organów notyfikowanych, zawierający ich numery identyfikacyjne oraz zadania, dla których zostały one powołane.
Komisja zapewnia aktualizację tego wykazu.
2.
Do oceny organów, które mają być notyfikowane, Państwa Członkowskie stosują kryteria ustanowione w załączniku XI.
Organy odpowiadające kryteriom oceny ustanowionym w odnośnych zharmonizowanych normach uznaje się za odpowiadające powyższym kryteriom.
3.
Państwo Członkowskie, które zatwierdziło organ, musi wycofać informacje o nim w przypadku stwierdzenia, że organ ten nie spełnia już kryteriów określonych w załączniku XI.
Niezwłocznie powiadamia o tym Komisję oraz pozostałe Państwa Członkowskie.
ROZDZIAŁ III
Oznakowanie zgodności CE
Artykuł 10
1.
Oznakowanie CE składa się z liter "CE".
Sposób znakowania przedstawia załącznik X. Za znakiem CE należy podać numer identyfikacyjny organu będącego przedmiotem informacji, jeżeli bierze on udział w fazie kontroli produkcji.
2.
Oznakowanie CE umieszcza się w sposób wyraźny, czytelny i nieusuwalny na urządzeniach, systemach ochronnych i urządzeniach zabezpieczających, sterujących i regulacyjnych określonych w art. 1 ust. 2, w uzupełnieniu przepisów pkt 1.0.5 załącznika II.
3.
Zabrania się umieszczania na urządzeniach, systemach ochronnych i urządzeniach zabezpieczających, sterujących i regulacyjnych określonych w art. 1 ust. 2 oznakowań zdolnych do wprowadzenia w błąd osób trzecich odnośnie do znaczenia i grafiki oznakowania CE.
Wszelkie inne oznakowania mogą być umieszczone na tych urządzeniach, systemach ochronnych i urządzeniach zabezpieczających, sterujących i regulacyjnych określonych w art. 1 ust. 2 pod warunkiem, że nie zmniejszą widoczności i czytelności oznakowania CE.
Artykuł 11
Bez uszczerbku dla art. 7:
a) w przypadku gdy Państwo Członkowskie stwierdza, że oznakowanie CE zostało umieszczone bezpodstawnie, producent lub jego upoważniony przedstawiciel ustanowiony we Wspólnocie doprowadza produkt do zgodności w zakresie przepisów dotyczących oznakowania CE oraz zaprzestaje naruszania prawa na warunkach określonych przez Państwo Członkowskie;
b) w przypadku dalszego braku zgodności, Państwo Członkowskie podejmuje wszelkie właściwe środki w celu ograniczenia lub zakazu wprowadzania danego produktu do obrotu lub zapewnienia wycofania go z rynku zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 7.
ROZDZIAŁ IV
Przepisy końcowe
Artykuł 12
Każda decyzja podjęta na mocy niniejszej dyrektywy, ograniczająca lub zakazująca wprowadzania do obrotu i/lub oddania do użytku, albo wymagająca wycofania z rynku urządzenia, systemu ochronnego lub urządzenia zabezpieczającego, sterującego lub regulacyjnego określonego w art. 1 ust. 2, dokładnie określa podstawy, na których jest oparta.
Decyzje takie notyfikowane są niezwłocznie zainteresowanej stronie, która informowana jest jednocześnie o środkach prawnych przysługujących jej na mocy przepisów prawnych obowiązujących w danym Państwie Członkowskim oraz o terminach, jakie obowiązują przy korzystaniu z tych środków.
Artykuł 13
Państwa Członkowskie zapewniają, że wszystkie strony, których dotyczy stosowanie niniejszej dyrektywy, są zobowiązane do zachowania poufności wszelkich informacji uzyskanych podczas wykonywania ich zadań.
Nie narusza to zobowiązań Państw Członkowskich oraz uprawnionych organów dotyczących wzajemnej informacji i rozpowszechniania ostrzeżeń.
Artykuł 14
1.
Dyrektywa 76/117/EWG, dyrektywa 79/196/EWG [9] oraz dyrektywa 82/130/EWG tracą moc z dniem 1 lipca 2003 r.
2.
Certyfikaty zgodności WE z normami zharmonizowanymi, uzyskane zgodnie z procedurami ustanowionymi przez dyrektywy określone w ust. 1, zachowują ważność do dnia 30 czerwca 2003 r., chyba że wygasną przed tą datą.
Ich ważność będzie ograniczana do zgodności z normami zharmonizowanymi wskazanymi w wyżej wymienionych dyrektywach.
3.
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne działania, ażeby zapewnić, że organy będące przedmiotem informacji, odpowiedzialne na mocy art. 8 ust. 1–4 za ocenę zgodności urządzeń elektrycznych wprowadzonych do obrotu przed dniem 1 lipca 2003 r., uwzględniają wyniki badań i weryfikacji już wykonanych na podstawie dyrektyw określonych w ust. 1.
Artykuł 15
1.
Państwa Członkowskie przyjmują i opublikują przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 1 września 1995 r.
Niezwłocznie informują o tym Komisję.
Państwa Członkowskie stosują te przepisy z mocą od dnia 1 marca 1996 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Jednakże Państwa Członkowskie dopuszczają do obrotu i oddania do użytku urządzeń i systemów ochronnych zgodnych z przepisami krajowymi, obowiązującymi na ich terytorium w dniu przyjęcia niniejszej dyrektywy, na okres do dnia 30 czerwca 2003 r.
Artykuł 16
Niniejsza dyrektywa jest skierowana do Państw Członkowskich.
Dyrektywa 94/11/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 23 marca 1994 r.
w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do etykietowania materiałów używanych w głównych częściach składowych obuwia przeznaczonego do sprzedaży konsumentom
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 189b Traktatu,
a także mając na uwadze, co następuje: w niektórych Państwach Członkowskich istnieją przepisy w sprawie etykietowania obuwia, które mają na celu ochronę i informowanie konsumentów, a także zabezpieczenie uzasadnionych interesów branży;
rozbieżności między takimi przepisami mogą prowadzić do tworzenia przeszkód w wymianie handlowej we Wspólnocie, naruszając tym samym funkcjonowanie rynku wewnętrznego;
w celu uniknięcia problemów związanych ze stosowaniem różnych systemów należy precyzyjnie określić elementy wspólnego systemu etykietowania obuwia;
rezolucja Rady z dnia 9 listopada 1989 r. w sprawie przyszłych priorytetów nowej polityki ochrony konsumentów [3] wzywa do podjęcia wysiłków w celu poprawy przekazywania konsumentom informacji o produktach;
zarówno w interesie konsumentów, jak i branży leży wprowadzenie systemu ograniczającego ryzyko nadużyć poprzez wskazanie rodzaju materiałów wykorzystywanych w głównych częściach składowych obuwia;
w rezolucji Rady z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie przyszłych działań w zakresie etykietowania produktów w interesie konsumentów [4], etykietowanie uznaje się za ważny środek uzyskiwania lepszej informacji i przejrzystości dla konsumentów oraz zagwarantowania harmonijnego funkcjonowania rynku wewnętrznego;
harmonizacja ustawodawstwa krajowego jest właściwą metodą usuwania tych barier w wolnym handlu. Cel ten nie może być osiągnięty w zadowalającym stopniu przez poszczególne Państwa Członkowskie. Niniejsza dyrektywa określa tylko te wymogi, które są niezbędne dla swobodnego przepływu produktów, do których ma zastosowanie,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejsza dyrektywa dotyczy etykietowania materiałów używanych w głównych częściach składowych obuwia przeznaczonego do sprzedaży konsumentom.
Do celów niniejszej dyrektywy "obuwie" oznaczać będzie wszelkie artykuły posiadające podeszwy, przeznaczone do ochrony lub okrycia stopy, w tym części sprzedawane osobno, określone w załączniku I.
Niewyczerpujący wykaz produktów objętych niniejszą dyrektywą znajduje się w załączniku II.
Następujące kategorie obuwia wyłącza się z zakresu dyrektywy:
- używane, znoszone obuwie,
- obuwie ochronne objęte dyrektywą 89/686/EWG [5],
- obuwie objęte dyrektywą 76/769/EWG [6],
- obuwie zabawkowe.
2.
Informacje o elementach składowych obuwia przekazuje się za pomocą etykiet, w sposób określony w art. 4.
i) Etykietowanie dostarcza informacji odnoszących się do trzech części obuwia określonych w załączniku I, tj.:
a) przyszwy;
b) podbicia i wkładek do butów; oraz
c) zewnętrznej podeszwy.
ii) Elementy składowe obuwia wskazuje się w sposób określony w art. 4 na podstawie piktogramów lub pisemnych wskazówek dla poszczególnych materiałów tak, jak to zostało przewidziane w załączniku I.
iii) W przypadku przyszwy klasyfikację materiałów ustala się na podstawie przepisów zawartych w art. 4 ust. 1 oraz w załączniku I, nie uwzględniając w niej takich dodatków i wzmocnień, jak: łaty przy kostce, obszywki, ozdoby, klamerki, języki, wzmocnienia przy dziurkach na sznurówki ani innych podobnych dodatków.
iv) W przypadku zewnętrznej podeszwy klasyfikacja opiera się na objętości zawartych w niej materiałów, zgodnie z art. 4.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie podejmą wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, że obuwie wprowadzone do obrotu spełnia wymogi w zakresie etykietowania określone w niniejszej dyrektywie, bez uszczerbku dla innych odnośnych przepisów wspólnotowych.
2.
Jeśli obuwie niespełniające wymogów dotyczących etykietowania zostanie wprowadzone do obrotu, właściwe Państwo Członkowskie podejmuje odpowiednie działania, w sposób określony w jego ustawodawstwie krajowym.
Artykuł 3
Bez uszczerbku dla innych odnośnych przepisów wspólnotowych, Państwa Członkowskie nie będą zakazywać ani utrudniać wprowadzania do obrotu obuwia, które spełnia wymogi dotyczące etykietowania określone w niniejszej dyrektywie, stosując niezharmonizowane przepisy krajowe regulujące zasady etykietowania niektórych typów obuwia lub obuwia w ogóle.
Artykuł 4
1.
Etykiety dostarczają informacji o materiale, ustalonej zgodnie z załącznikiem I, który stanowi przynajmniej 80 % powierzchni przyszwy, podbicia i wkładek do butów oraz przynajmniej 80 % objętości zewnętrznej podeszwy.
Jeśli żaden z materiałów nie stanowi 80 %, należy podać informacje o dwóch głównych materiałach stosowanych jako elementy składowe obuwia.
2.
Wymienione informacje umieszcza się na obuwiu.
Producent lub jego upoważniony przedstawiciel, prowadzący działalność gospodarczą na terytorium Wspólnoty, może wybrać piktogramy albo pisemne wskazówki w języku lub językach, które mogą zostać ustalone, zgodnie z Traktatem, przez Państwo Członkowskie, w którym następuje wprowadzenie do obrotu, w sposób określony w załączniku I. Państwa Członkowskie zapewnią w swych przepisach krajowych, by konsumenci byli właściwie informowani o znaczeniu tych piktogramów, zapewniając jednocześnie, by takie przepisy nie tworzyły barier celnych.
3.
Do celów niniejszej dyrektywy etykietowanie obejmuje również umieszczanie wymaganych informacji na przynajmniej jednym bucie z każdej pary.
Mogą one zostać umieszczone przez nadruk, nalepienie, wytłoczenie lub przy użyciu etykiety.
4.
Etykiety muszą być widoczne, umieszczone w sposób trwały i łatwo dostępne, a rozmiary piktogramów muszą być odpowiednio duże, by ułatwić zrozumienie zawartych w nich informacji.
Etykiety nie mogą wprowadzać konsumenta w błąd.
5.
Producent lub jego upoważniony przedstawiciel, prowadzący działalność gospodarczą na terytorium Wspólnoty, jest odpowiedzialny za dołączanie etykiety oraz za rzetelność informacji w niej zawartej.
Jeśli ani producent, ani jego upoważniony przedstawiciel nie prowadzą działalności gospodarczej na terytorium Wspólnoty, zobowiązana do tego jest osoba odpowiedzialna za wprowadzenie tego obuwia po raz pierwszy na rynek Wspólnoty.
Sprzedawca zobowiązany jest zapewnić, że sprzedawane przez niego obuwie posiada właściwą etykietę określoną w niniejszej dyrektywie.
Artykuł 5
Jeśli będzie to potrzebne, informacjom wymaganym na mocy niniejszej dyrektywy mogą towarzyszyć dodatkowe informacje opisowe.
Państwa Członkowskie nie mogą jednak zakazywać ani utrudniać wprowadzania do obrotu obuwia spełniającego wymogi niniejszej dyrektywy, zgodnie z art. 3.
Artykuł 6
1.
Państwa Członkowskie przyjmą i opublikują przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 23 września 1995 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Państwa Członkowskie będą stosować przepisy określone w ust. 1, począwszy od dnia 23 marca 1996 r.
Zapasy fakturowane lub dostarczone do sprzedawców przed tą datą nie będą podlegały wspomnianym przepisom do dnia 23 września 1997 r.
3.
Po przyjęciu wymienionych środków przez Państwa Członkowskie, zawierać one będą odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to będzie towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia ustanawiane są przez Państwa Członkowskie.
4.
Komisja przedłoży Radzie w terminie trzech lat od rozpoczęciu stosowania niniejszej dyrektywy sprawozdanie, w którym dokona oceny i uwzględni wszelkie trudności, które mogły zostać napotkane przez podmioty gospodarcze przy wdrażaniu przepisów niniejszej dyrektywy i przedstawi, jeśli będzie to potrzebne, stosowne propozycje zmian.
Artykuł 7
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 94/14/WE
z dnia 29 marca 1994 r.
zmieniająca siódmą dyrektywę Komisji 76/372/EWG z dnia 1 marca 1976 r. ustanawiającą wspólnotowe metody analizy do celów urzędowej kontroli pasz
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/373/EWG z dnia 20 lipca 1970 r. w sprawie wprowadzenia wspólnotowych metod pobierania próbek i analizy do celów urzędowej kontroli pasz [1], ostatnio zmienioną rozporządzeniem (EWG) nr 3768/85 [2], w szczególności jej art. 2,
a także mając na uwadze co następuje: siódma dyrektywa Komisji 76/372/EWG [3], ostatnio zmieniona dyrektywą 92/95/EWG [4] określa metody stosowane w celu oznaczania aflatoksyny B1;
niezbędne jest ponowne sprawdzenie stosowanej obecnie metody dozowania w celu dokładnego określenia procedury postępowania w odniesieniu do przygotowywania próbki oraz w celu określania zasad wyrażania wyników;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Pasz,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W Załączniku do dyrektywy 76/372/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania przepisów niniejszej dyrektywy nie później niż w okresie roku po jej wejściu w życie i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 4
Dyrektywa 94/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 30 maja 1994 r.
w sprawie systemów gwarancji depozytów
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 57 ust. 2 zdanie pierwsze i trzecie,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
działając zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 189b Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje: zgodnie z celami Traktatu, należy promować harmonijny rozwój działalności instytucji kredytowych na obszarze całej Wspólnoty, znosząc wszelkie ograniczenia prawa przedsiębiorczości oraz swobody świadczenia usług, wzmacniając równocześnie stabilność systemu bankowego oraz ochronę oszczędzających;
jeżeli ograniczenia działalności instytucji kredytowej zostaną zniesione, to wskazane jest, aby rozważyć sytuację, jaka może powstać w przypadku nierozporządzalności wkładów w instytucji kredytowej, która ma swoje oddziały w innych Państwach Członkowskich; konieczne jest, aby został zapewniony minimalny zharmonizowany poziom gwarancji depozytów bez względu na to, gdzie znajdowałaby się lokalizacja depozytów wewnątrz Wspólnoty; dla zakończenia procesu kształtowania się jednolitego rynku międzybankowego zabezpieczenie depozytów jest tak samo ważne, jak przepisy zabezpieczające;
w przypadku zamknięcia niewypłacalnej instytucji kredytowej deponenci z oddziałów znajdujących się w Państwie Członkowskim innym niż to, w którym znajduje się siedziba instytucji kredytowej, powinni być chronieni przez taki sam system gwarancji, jak inni deponenci tej instytucji;
koszty narosłe z racji uczestnictwa w systemie gwarancji dla instytucji kredytowej nie pozostają w jakiejkolwiek relacji z kosztami, jakie spowodowałoby masowe wycofywanie depozytów bankowych nie tylko w instytucji kredytowej mającej trudności, ale także w stabilnych instytucjach — w następstwie utraty zaufania deponentów w stabilność systemu bankowego;
uwzględnienie przez Państwa Członkowskie zalecenia Komisji 87/63/EWG z dnia 22 grudnia 1986 r. dotyczącej wprowadzenia na obszarze Wspólnoty systemu gwarancji depozytów [4], nie pozwoliło na całkowite osiągnięcie zamierzonego celu; sytuacja ta może się okazać niekorzystana dla dobrego funkcjonowania rynku wewnętrznego;
Druga dyrektywa Rady 89/646/EWG z dnia 15 grudnia 1989 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do podejmowania oraz prowadzenia działalności przez instytucje kredytowe, zmieniająca dyrektywę 77/780/EWG [5], która przewiduje system jednolitego zezwolenia dla instytucji kredytowych oraz ich kontrolowanie przez organy Państwa Członkowskiego pochodzenia, jest stosowana od dnia 1 stycznia 1993 r.;
zniesienie zezwolenia dla oddziałów w Państwach Członkowskich przyjmujących, z racji nadania jednolitego, zezwolenia ważnego w zasięgu wspólnotowym,, jak też kontrola ich wypłacalności przeprowadzana przez kompetentne władze Państwa Członkowskiego pochodzenia, uzasadniają objęcie wszystkich oddziałów, utworzonych na obszarze Wspólnoty z tej samej instytucji kredytowej jednolitym systemem gwarancji; system ten może być tylko takim systemem, który istnieje dla tej kategorii instytucji w Państwie Członkowskim, w którym znajduje się siedziba spółki, w szczególności z racji związku istniejącego między kontrolą wypłacalności oddziału a jego przynależnością do systemu gwarancji depozytów;
harmonizacja musi się ograniczać do zasadniczych aspektów dotyczących systemów gwarancji depozytów i powinna zapewniać w jak najkrótszym terminie zapłatę odszkodowania z gwarantowanego depozytu, obliczoną w zależności do minimalnego zharmonizowanego pokrycia;
systemy gwarancji depozytów muszą działać, skoro tylko depozyty będą nierozporządzalne;
w szczególności należałoby wykluczyć z zabezpieczenia depozyty, które instytucje kredytowe przyjmują w swym własnym imieniu i na swój własny rachunek; prawo, jakie posiadają systemy gwarancji depozytów, nie powinno przez to zostać naruszone, aby przedsięwziąć niezbędne kroki do ratowania instytucji kredytowej, która znajduje się w trudnej sytuacji;
harmonizacja systemów gwarancji depozytów na obszarze Wspólnoty jako taka nie kwestionuje istnienia systemów już funkcjonujących, których celem jest ochrona instytucji kredytowych, gwarantując w szczególności ich wypłacalność oraz ich płynność, aby uniknąć sytuacji, w której depozyty złożone w tych instytucjach, łącznie z ich oddziałami znajdującymi się w innym Państwie Członkowskim, mogłyby stać się nierozporządzalne; te alternatywne systemy, których celem jest odmienna ochrona, mogą być w pewnych warunkach uważane przez właściwe organy za spełniające cele niniejszej dyrektywy; właściwe organy mają obowiązek sprawdzić, czy te warunki będą spełnione;
kilka Państw Członkowskich dysponuje systemami gwarancji depozytów, które podlegają organizacjom zawodowym; inne Państwa Członkowskie dysponują systemami, które przewidziane są ustawowo i są zarządzane, a niektóre z tych systemów, choć powstały w drodze umów, są częściowo regulowane przez ustawę; ta zróżnicowana forma prawna tych systemów prowadzi jednak do problemów dotyczących tylko obowiązkowego członkostwa instytutów i ich wykluczenia z systemu gwarancji depozytów; dlatego muszą zostać uchwalone przepisy ograniczające uprawnienia systemów w tej kwestii;
zachowanie systemów, które oferują deponentom zabezpieczenie na wyższym poziomie, niż zharmonizowane minimalne pokrycie, może doprowadzić na tym samym terytorium do odszkodowań różnej wysokości i do zróżnicowanych warunków konkurencji, z jednej strony — dla instytucji krajowych, z drugiej zaś dla oddziałów instytucji z innych Państw Członkowskich; aby temu zaradzić, byłoby właściwe włączenie oddziałów do systemu Państwa Członkowskiego przyjmującego, aby pozwolić im na zaoferowanie swoim deponentom takiego samego zabezpieczenia, jak to, jakie oferuje system państwa osiedlenia; Komisja powinna po kilku latach sporządzić sprawozdanie, wskazujące, w jakiej mierze oddziały korzystały z tego prawa i jakie trudności wystąpiły bądź u nich, bądź w systemie zabezpieczenia przy wdrażaniu tych przepisów; nie jest wykluczone, że system Państwa Członkowskiego pochodzenia sam zaoferuje takie dodatkowe pokrycie, na warunkach przez niego ustalonych;
funkcjonowanie rynku mogłoby być zakłócone przez oddziały niektórych instytucji kredytowych, które oferują pokrycie wyższe niż instytucje kredytowe mające zezwolenie w Państwie Członkowskim przyjmującym; nie można dopuścić do sytuacji, aby wysokość oraz zakres pokrycia oferowane przez systemy gwarancji stały się instrumentem konkurencji; przynajmniej w okresie początkowym należy przewidzieć, by wysokość oraz zakres pokrycia zaoferowane deponentom z oddziałów mających siedzibę w innym Państwie Członkowskim przez system Państwa Członkowskiego pochodzenia nie przekraczały maksymalnej wysokości oraz maksymalnego zakresu zaoferowanego pokrycia przez odpowiedni system w Państwie Członkowskim przyjmującym; po kilku latach, w wyniku zdobytych doświadczeń i rozwoju sektora bankowego należałoby podjąć się zbadania ewentualnych zakłóceń powstałych na rynku;
niniejsza dyrektywa w zasadzie przewiduje, by wszystkie instytucje kredytowe przyłączyły się do systemu gwarancji depozytów; dyrektywy w sprawie dopuszczenia instytutów kredytowych, które mają swoją siedzibę w państwach trzecich, w szczególności pierwsza dyrektywa Rady 77/780/EWG z dnia 12 grudnia 1977 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych dotyczących podejmowania i prowadzenia działalności przez instytucje kredytowe [6], pozwalają Państwom Członkowskim decydować o tym, czy i na jakich warunkach zezwolą oddziałom tych instytucji kredytowych prowadzić działalność na ich terytorium; tego rodzaju oddziały nie skorzystają ze swobodnego świadczenia usług według przepisów art. 59 ust. 2 Traktatu i nie mogą korzystać z prawa przedsiębiorczości w Państwie Członkowskim innym niż to ich założenia; Państwo Członkowskie, które dopuszcza takie oddziały, powinno więc zadecydować, w jaki sposób zastosować zasady zawarte w niniejszej dyrektywie, w zgodności z przepisami art. 9 ust. 1 dyrektywy 77/780/EWG i w zgodności z koniecznością ochrony deponentów i utrzymania nienaruszonego systemu finansowego; ma to zasadnicze znaczenie, tak aby deponenci tych oddziałów byli w pełnym zakresie poinformowani o obowiązujących środkach zabezpieczających;
z jednej strony, minimalny poziom pokrycia ustalony w niniejszej dyrektywie powinien zostać tak określony, aby nie tylko w interesie ochrony konsumenta, lecz także w interesie stabilności systemu finansowego obejmował możliwie dużą sumę depozytów; z drugiej strony, byłoby niewłaściwe wyznaczać w całej Wspólnocie poziom ochrony, który w pewnych przypadkach mógłby wspierać niesolidne zarządzanie instytucjami kredytowymi; koszty finansowe dla tych systemów powinny zostać uwzględnione; wydaje się celowe ustalenie zharmonizowanej minimalnej kwoty pokrycia na 20000 ECU; w ograniczonym zakresie, postanowienia przejściowe mogą być konieczne, aby zezwolić systemom, których to dotyczy, na utrzymanie tej wartości;
niektóre Państwa Członkowskie oferują deponentom wyższe zabezpieczenie depozytów, niż przewidziany w niniejszej dyrektywie zharmonizowany poziom minimalny; nie wydaje się właściwe wymagać, aby te systemy, z których niektóre zostały utworzone dopiero niedawno na podstawie zalecenia 87/63/EWG, zostały zmienione w tym akapicie;
jeżeli dane Państwo Członkowskie uważa, że niektóre kategorie depozytów lub deponentów, które muszą zostać wyraźnie nazwane, nie potrzebują szczególnej ochrony, powinno ono mieć możliwość wykluczenia ich z systemu zabezpieczenia oferowanego przez systemy gwarancji depozytowych;
w niektórych Państwach Członkowskich za nierozporządzalne depozyty nie jest płacone żadne odszkodowanie w całej ich wysokości, aby skłonić deponentów do dokładnego sprawdzenia jakości instytutów kredytowych; należy ograniczyć te praktyki w stosunku do depozytów mniejszych niż zharmonizowana minimalna kwota;
zharmonizowana minimalna kwota obowiązuje zasadniczo od deponenta, a nie od depozytu; należy więc uwzględnić również depozyty od deponentów, którzy nie są posiadaczami rachunku lub nie są jego wyłącznymi posiadaczami; wartość progowa obowiązuje więc każdego możliwego do zidentyfikowania deponenta; zbiorowe fundusze inwestycyjne, wobec których obowiązują specjalne przepisy dotyczące ochrony i które nie znajdują żadnego zastosowania wobec wyżej wymienionych depozytów, powinny być w każdym razie wyłączone z tej regulacji;
informowanie deponentów jest zasadniczym elementem ich ochrony i dlatego też powinno być to uregulowane odpowiednimi minimalnymi przepisami, które byłyby wiążące; nieskonsultowana reklama z informacjami dotyczącymi kwoty odszkodowania i zakresu systemu gwarancji depozytów mogłaby w każdym razie zaszkodzić stabilności systemu bankowego lub zakłócić zaufanie deponentów; Państwa Członkowskie powinny więc wydać przepisy w celu ograniczenia tego rodzaju informacji;
w pojedynczych przypadkach, w określonych Państwach Członkowskich, w których nie istnieje system gwarancji depozytów dla określonych kategorii instytucji kredytowych przyjmujących tylko małą część depozytów, wprowadzenie takiego systemu może wymagać więcej czasu niż czas przewidywany na zrealizowanie niniejszej dyrektywy; w takich przypadkach tymczasowe odstępstwo od wymogu przynależności do systemu gwarancji depozytów może być uzasadnione; jeżeli jednak zainteresowane instytucje kredytowe prowadziłyby działalność gospodarczą zagranicą, to zainteresowane Państwa Członkowskie byłyby uprawnione, aby żądać od nich przystąpienia do systemu gwarancji depozytów przez nie utworzonego;
w niniejszej dyrektywie nie ma bezwzględnego warunku, aby procedury finansowania systemów gwarancji depozytów lub instytucji kredytowych harmonizować samemu, ponieważ, z jednej strony, koszty tego finansowania muszą być zasadniczo ponoszone przez instytucje kredytowe, a z drugiej — zdolność finansowania tych systemów musi pozostawać w odpowiednim stosunku do ich zobowiązań; jednakże nie powinno to zagrozić stabilności systemu bankowego w Państwie Członkowskim, którego to dotyczy;
Państwa Członkowskie lub ich odpowiednie organy nie mogą na podstawie niniejszej dyrektywy czynić siebie odpowiedzialnymi za deponentów, jeżeli troszczyły się o utworzenie, bądź urzędowe uznanie jednego lub kilku systemów, które same zabezpieczają depozyty, bądź instytucje kredytowe i zapewniają zapłatę odszkodowań oraz ochronę deponentów stosownie do postanowień niniejszej dyrektywy;
gwarancja depozytów jest ważnym aspektem zakończenia procesu tworzenia rynku wewnętrznego i na podstawie solidarności, która go wśród instytutów kredytowych rynku finansowego przy równoczesnej niezdolności płatniczej instytutu, tworzy — niezbędnym uzupełnieniem systemu nadzoru bankowego,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Do celów niniejszej dyrektywy:
1) "depozyt" oznacza należność wynikającą z wpłat pozostawionych na koncie lub z sytuacji przejściowych w ramach normalnych operacji bankowych, które instytucja kredytowa powinna spłacić zgodnie z obowiązującymi warunkami prawnymi i kontraktowymi, jak też wierzytelności, które instytucja kredytowa gwarantuje przez wystawienie dokumentu urzędowego;
Udziały w brytyjskich i irlandzkich kasach budowlano-mieszkaniowych, oprócz tych określonych w art. 2, które zgodnie z ich naturą, są uważane za kapitał, rozumiane są jako depozyty.
Zobowiązania, które spełniają wymagania art. 22 ust. 4 dyrektywy Rady 85/611/EWG z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (OGAW) [7], nie są uważane za depozyty.
Do obliczenia należności Państwa Członkowskie zastosują obowiązujące przepisy i regulacje dotyczące potrąceń i wzajemnych wierzytelności, zgodnie z obowiązującymi dla depozytów warunkami prawnymi i kontraktowymi;
2) "wspólne konto" oznacza konto, które zostało otwarte w imieniu dwóch lub kilku osób, do którego mają prawa dwie lub kilka osób i które może być dysponowane podpisem złożonym przez jedną lub kilka z tych osób;
3) "depozyt nierozporządzalny" oznacza depozyt, którego termin płatności zgodnie z obowiązującymi i kontraktowymi warunkami upływa i jest do zapłacenia przez instytucję kredytową, jednakże nie został jeszcze zapłacony, przy czym występuje jeden z obydwu następujących przypadków:
i) właściwe organy ustaliły, że – ich zdaniem – instytucja kredytowa, z powodów, które są związane bezpośrednio z jej sytuacją finansową, w danej chwili nie jest w stanie spłacić depozytów i w chwili obecnej nie widzi żadnej perspektywy na ich spłatę w późniejszym terminie.
właściwe organy dokonują tych ustaleń tak szybko jak to jest możliwe, a najpóźniej 21 dni po tym, gdy po raz pierwszy stwierdziły, że instytucja kredytowa nie spłaciła należnych i podlegających spłaceniu depozytów.
ii) właściwy organ sądowy wydał instytucji kredytowej z powodów bezpośrednio związanych z sytuacją finansową, decyzję, której skutkiem jest zawieszenie roszczeń deponentów wobec instytucji, o ile ta decyzja nastąpiła przed ustaleniem zgodnie z lit. i);
4) "instytucja kredytowa" oznacza przedsiębiorstwo, którego działalność polega na przyjmowaniu od klientów depozytów lub innych podlegających spłaceniu środków pieniężnych oraz na przyznawaniu kredytów na własny rachunek;
5) "oddział" oznacza siedzibę przedsiębiorstwa, która stanowi część instytucji kredytowej pozbawionej osobowości prawnej i która dokonuje bezpośrednio, w całości lub w części, operacji nierozłącznie związanych z działalnością instytucji kredytowej; jeżeli instytucja kredytowa z siedzibą w innym Państwie Członkowskim, w jednym i tym samym Państwie Członkowskim utworzyła kilka siedzib przedsiębiorstwa, to każda z nich będzie uważana za jeden oddzielny oddział.
Artykuł 2
Następujące depozyty są wyłączone ze spłaty przez systemy gwarancji depozytowych:
- z zastrzeżeniem przepisów art. 8 ust. 3, depozyty dokonane przez inne instytucje kredytowe, w ich własnym imieniu i na ich własny rachunek,
- wszystkie instrumenty wchodzące w zakres pojęcia "środki własne", które znajduje się w art. 2 dyrektywy Rady 89/299/EWG z dnia 17 kwietnia 1989 r. dotyczącej środków własnych instytucji kredytowych [8],
- depozyty w związku z transakcjami, na podstawie których osoby objęte postępowaniem karnym z powodu prania brudnych pieniędzy zostały skazane w rozumieniu art. 1 dyrektywy Rady 91/308/EWG z dnia 10 czerwca 1991 r. w sprawie uniemożliwienia korzystania z systemu finansowego w celu prania brudnych pieniędzy [9].
Artykuł 3
1.
Każde Państwo Członkowskie czuwa nad utworzeniem i urzędowym uznaniem na swoim terytorium jednego lub kilku systemów gwarancji depozytów.
Z wyjątkiem przypadków wymienionych w następnym akapicie, jak również w ust. 4, instytucja kredytowa dopuszczona w tym Państwie Członkowskim, zgodnie z art. 3 dyrektywy 77/780/EWG może tylko wówczas przyjmować depozyty, jeżeli uczestniczy w jednym z tych systemów.
Jednakże Państwa Członkowskie mogą zwolnić daną instytucję kredytową z obowiązku członkostwa w systemie gwarancji depozytów, jeżeli zainteresowana instytucja kredytowa uczestniczy w systemie, przez który instytucja kredytowa jest chroniona, a w szczególności są zapewnione jej płynność i wypłacalność, przez co deponentom objętym systemem gwarancji depozytów jest zaoferowana równowartościowa ochrona i w związku z tym system ten w opinii właściwych władz spełnia następujące warunki:
- istnieje i jest urzędowo uznany w momencie przyjęcia niniejszej dyrektywy,
- ma na celu uniknięcie, aby depozyty złożone w instytucjach kredytowych należących do tego systemu mogły się stać nierozporządzalne i dysponuje niezbędnymi środkami do realizacji tego celu,
- system nie polega na gwarancji przyznanej instytucjom kredytowym przez samo Państwo Członkowskie lub przez organy lokalne, bądź regionalne,
- system gwarantuje deponentom informację, zgodnie z przepisami art. 9.
Państwa Członkowskie, które korzystają z tego uprawnienia, informują o tym Komisję; informują one w szczególności o cechach charakterystycznych tych systemów ochronnych także instytucje kredytowe objęte tym systemem, jak również o późniejszych zmianach we wcześniej przekazanych informacjach.
Komisja informuje o tym doradczy komitet bankowy.
2.
Jeżeli instytucja kredytowa, będąca członkiem systemu gwarancji depozytów, nie spełnia zobowiązań, to właściwe władze, które wydały zezwolenie, zostaną o tym poinformowane; we współpracy z systemem gwarantowania podejmą wszelkie stosowne kroki, łącznie z wymierzeniem sankcji, aby zagwarantować, że instytucja kredytowa spełni swoje zobowiązania.
3.
Jeżeli instytucja kredytowa, mimo tych działań, nie dotrzyma swych zobowiązań, to system może – jeżeli prawo krajowe pozwala na wykluczenie jednego z członków – za zgodą właściwych władz, oznajmić o swoich zamiarach wykluczenia instytucji kredytowej z systemu, z terminem wypowiedzenia, który nie może być krótszy niż dwanaście miesięcy.
Depozyty dokonane przed upływem terminu wypowiedzenia będą nadal chronione w całości przez ten system.
Jeżeli po upływie terminu wypowiedzenia instytucja kredytowa nie dopełniła swoich zobowiązań, system gwarancji może, za ponowną wyraźną zgodą właściwych władz, przeprowadzić wykluczenie instytucji kredytowej.
4.
Jeżeli prawo krajowe na to zezwala, instytucja kredytowa wykluczona z systemu gwarancji depozytów za wyraźną zgodą właściwych władz, które wydały zezwolenie, może nadal przyjmować depozyty, jeżeli przed jej wykluczeniem z systemu podjęła inne działania przygotowawcze w celu gwarancji depozytów i zapewniające deponentom ochronę, której poziom i zakres są równoważne z systemem uznanym urzędowo.
5.
Jeżeli instytucja kredytowa, której wykluczenie z systemu gwarancji jest przewidziane zgodnie z ust. 3, nie jest w stanie podjąć jakichkolwiek innych działań, które spełniałyby wymagania, o których mowa w ust. 4, to właściwe władze, które wydały zezwolenie, odwołują je w trybie natychmiastowym.
Artykuł 4
1.
Utworzone i urzędowo uznane w danym Państwie Członkowskim systemy gwarancji depozytów zgodnie z przepisami art. 3 ust. 1 zabezpieczają deponentów oddziałów, jakie instytucje kre dytowe utworzyły w innych Państwach Członkowskich.
Do dnia 31 grudnia 1999 r. ani wysokość, ani zakres – łącznie z kwotą – tam zaoferowanego pokrycia nie mogą przekraczać maksymalnej kwoty oraz maksymalnego zakresu pokrycia, przyznanego przez odpowiedni system gwarancji na terytorium Państwa Członkowskiego przyjmującego.
Przed upływem tej daty Komisja sporządzi, na podstawie zdobytych doświadczeń dotyczących zastosowania akapitu drugiego, sprawozdanie oraz zbada, czy ta regulacja jest dalej konieczna.
W danym przypadku Komisja przedstawi propozycję dyrektywy Parlamentowi Europejskiemu i Radzie w celu przedłużenia okresu jej ważności.
2.
Jeżeli wysokość lub zakres przekraczają – łącznie z kwotą – pokrycie przyznane przez odpowiedni system gwarancji w Państwie Członkowskim przyjmującym, wysokość lub zakres pokrycia zaoferowanego w tym Państwie Członkowskim, w którym instytucja kredytowa jest dopuszczona, to Państwo Członkowskie przyjmujące zadba, aby na jego terytorium istniał urzędowo uznany system gwarancji depozytów, do którego mógłby dobrowolnie przyłączyć się oddział, w celu dopełnienia gwarancji, z której korzystają właśnie deponenci z racji swojego członkostwa w systemie Państwa Członkowskiego pochodzenia.
Oddział powinien przyłączyć się do tego systemu, który jest przewidziany dla danego typu instytucji, której oddział jest przyporządkowany w Państwie Członkowskim przyjmującym, lub której on najbardziej odpowiada.
3.
Państwa Członkowskie zadbają, aby zostały ustalone obiektywne i ogólnie obowiązujące warunki dla członkostwa oddziałów w systemie Państwa Członkowskiego przyjmującego, zgodnie z przepisami ust. 2.
Przez warunki przyjęcia należy rozumieć spełnienie wszystkich właściwych zobowiązań towarzyszących członkostwu, a w szczególności uiszczenie wszystkich kwot i innych należności.
Wdrożenie tego ustępu przez Państwa Członkowskie następuje zgodnie z zasadami określonymi w załączniku II.
4.
Jeżeli oddział, który skorzystał z prawa dobrowolnego członkostwa, zgodnie z ust. 2, nie spełnia obowiązków jako członek systemu gwarancji depozytów, to właściwe władze, które wydały zezwolenie, będą o tym informowane; opierając się na systemie gwarancji podejmą wszystkie niezbędne kroki, aby zapewnić przestrzeganie wymienionych zobowiązań.
Jeżeli oddział, mimo tych działań, nie spełni wymienionych zobowiązań, to system gwarancji depozytów może wykluczyć oddział z tego systemu po upływie odpowiedniego terminu wypowiedzenia, nie krótszym niż dwanaście miesięcy, za zgodą odpowiednich organów, które wydały to zezwolenie.
Depozyty dokonywane przed datą wykluczenia pozostają do momentu ich płatności pod ochroną dobrowolnego systemu gwarancji depozytów.
Deponenci są informowani o wygaśnięciu dodatkowego pokrycia.
5.
Komisja poinformuje najpóźniej do dnia 31 grudnia 1999 r. o zastosowaniu przepisów ust. 2, 3 i 4 oraz zaproponuje tam, gdzie będzie to konieczne, odpowiednie zmiany.
Artykuł 5
Depozyty przechowywane w momencie cofnięcia zezwolenia udzielonego instytucji kredytowej, zgodnie z art. 3 dyrektywy 77/780/EWG, są w dalszym ciągu zabezpieczane przez system gwarancji.
Artykuł 6
1.
Państwa Członkowskie zbadają, czy oddziały instytucji kredytowej z siedzibą spółki poza Wspólnotą dysponują pokryciem równoważnym temu, jakie jest przewidziane w niniejszej dyrektywie.
Jeżeli oddziały nie dysponują takim pokryciem, Państwa Członkowskie mogą, z zastrzeżeniem przepisów art. 9 ust. 1 dyrektywy 77/780/EWG, wymagać, by oddziały instytucji kredytowych z siedzibą spółki poza Wspólnotą przyłączały się do systemu gwarancji depozytów funkcjonującego na ich terytorium.
2.
Faktycznym i potencjalnym deponentom z oddziałów instytucji kredytowych, z siedzibą znajdującą się poza Wspólnotą, powinny zostać udostępnione wszystkie informacje o działaniach zabezpieczających ich depozyty.
3.
Informacje wymienione w ust. 2 muszą być dostępne i sformułowane jasno i zrozumiale, w języku lub w jednym z języków urzędowych Państwa Członkowskiego, gdzie utworzono oddział instytucji kredytowej, zgodnie z przepisami prawa krajowego.
Artykuł 7
1.
W przypadku, gdyby depozyty były niedostępne, systemy gwarancji depozytów przewidują, by całość depozytów tego samego deponenta była pokryta do wysokości sumy 20000 ECU.
Do dnia 31 grudnia 1999 r. Państwa Członkowskie, w których depozyty w momencie przyjęcia niniejszej dyrektywy nie są gwarantowane do wysokości 20000 ECU, mogą zachować maksymalną kwotę przewidzianą w ich systemach gwarancji depozytów, jeżeli nie przekracza ona sumy 15000 ECU.
2.
Państwa Członkowskie mogą jednak przewidzieć, że niektórzy deponenci lub niektóre depozyty zostaną wykluczone z zabezpieczenia lub tylko w małym stopniu będą zabezpieczone.
Lista tych wyjątków jest dołączona do załącznika I.
3.
Niniejszy artykuł nie wyklucza, że przepisy, które oferują większe i pełniejsze zabezpieczenie depozytów, zostaną utrzymane lub wydane.
W szczególności systemy gwarancji depozytów ze względów socjalnych mogą pokrywać w całości tylko niektóre rodzaje depozytów.
4.
Państwa Członkowskie mogą ograniczyć do stawki procentowej gwarancje depozytów przewidziane w ust. 1 lub te, o których stanowi ust. 3.
Tak długo, jak w ramach gwarancji depozytów będąca do spłaty kwota nie przekracza kwoty wymienionej w ust. 1, stopa pokrycia musi wynosić co najmniej 90 %.
5.
Suma określona w ust. 1, jest regularnie, a przynajmniej co pięć lat, badana przez Komisję.
Komisja przedstawia w danym przypadku propozycję dyrektywy Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, aby dopasować wymienioną kwotę określoną w ust. 1, w szczególności uwzględniając rozwój sektora bankowego i sytuację gospodarczą, jak również stan polityki monetarnej we Wspólnocie.
Pierwsza kontrola odbędzie się dopiero pięć lat po upływie okresu określonego ust. 1 akapit drugi.
6.
Państwa Członkowskie zadbają, aby deponent miał możliwość, jeśli chodzi o przysługujące mu odszkodowanie, wystąpić z zażaleniem przeciwko systemowi gwarancji depozytów.
Artykuł 8
1.
Górne granice określone w art. 7 ust. 1, 3 i 4, obowiązują wszystkie depozyty w jednej i tej samej instytucji kredytowej, nie naruszając liczby, waluty i statusu depozytów we Wspólnocie.
2.
Udział przypadający na każdego deponenta na wspólnym koncie będzie uwzględniany przy obliczaniu górnych granic, zgodnie z art. 7 ust. 1, 3 i 4.
Jeżeli szczególne przepisy nie regulują tej kwestii, kwota udziału zostaje podzielona na równe części między deponentów.
Państwa Członkowskie mogą przewidzieć, że depozyty na jednym koncie, co do którego co najmniej dwie lub kilka osób mają prawa jako członkowie spółki osobowej oraz spółki wolnych zawodów, lub jakiegokolwiek podobnego ugrupowania nie mającego osobowości prawnej, mogą do obliczenia górnych granic, zgodnie z art. 7 ust. 1, 3 i 4, zostać połączone i traktowane jako depozyt jednego deponenta.
3. Jeżeli deponent nie może w sposób nieograniczony dysponować kwotą depozytu, to osoba uprawniona w nieograniczony sposób do korzystania będzie chroniona pod warunkiem, że jest ona znana lub zostanie zidentyfikowana przed datą, gdy właściwe organy, zgodnie z art. 1 ust. 3 ppkt i), sporządzą ustalenie, albo odpowiednie organy sądownicze podejmą decyzję zgodnie z art. 1 ust. 3 ppkt ii). Jeżeli istnieje kilka osób w nieograniczony sposób uprawnionych do korzystania z depozytu, to przypadający na każdego z nich udział, zgodnie z obowiązującymi przepisami zarządzania udziałami, będzie uwzględniony przy obliczaniu górnych granic, zgodnie z art. 7 ust. 1, 3 i 4.
Niniejszy przepis nie ma zastosowania do zbiorowego funduszu inwestycyjnego.
Artykuł 9
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby instytucja kredytowa dostarczyła swoim faktycznym i potencjalnym deponentom niezbędne informacje w celu zidentyfikowania systemu gwarancji depozytów, do którego należą instytucja kredytowa, wraz z oddziałami znajdującymi się na obszarze Wspólnoty, lub w danym przypadku podjęte zostały alternatywne działania zgodnie z przepisami art. 3 ust. 1 akapit drugi lub art. 3 ust. 4.
Deponenci powinni być informowani o przepisach systemu gwarancji depozytów lub o wszystkich mających zastosowanie działaniach alternatywnych, łącznie z wysokością i zakresem pokrycia oferowanego przez system gwarantowania.
Informacje te powinny być przekazywane w łatwo zrozumiałej formie.
Ponadto na prośbę klienta, w celu otrzymania odszkodowania muszą być dostępne informacje dotyczące uzyskania danych odnośnie warunków odszkodowania i spełnienia formalności.
2.
Informacje przewidziane w ust. 1 muszą, zgodnie z obowiązującymi przepisami krajowymi danego państwa, być dostępne w języku lub w jednym z języków urzędowych Państwa Członkowskiego, w którym został utworzony oddział.
3.
Państwa Członkowskie ustalą zasady, które ograniczają korzystanie z informacji, o których mowa w ust. 1 dla celów reklamowych, aby przez tego rodzaju regulacje nie została naruszona stabilność systemu bankowego i zaufanie deponentów.
Państwa Członkowskie mogą ograniczyć tę reklamę jedynie do rzeczowej informacji dotyczącej systemu gwarancji, do którego należy instytucja kredytowa.
Artykuł 10
1. Systemy gwarancji depozytów podejmą działania, aby mogły zapłacić prawidłowo sprawdzone roszczenia deponentów dotyczące depozytów, które nie są rozporządzalne, w ciągu trzech miesięcy, licząc od daty, do której właściwe organy dokonały ustalenia, zgodnie z art. 1 ust. 3 ppkt i), lub organy sądowe podjęły decyzję, zgodnie z art. 1 ust. 3 ppkt ii).
2.
W okolicznościach pod każdym względem wyjątkowych i w szczególnych przypadkach system gwarancji może wnioskować o przedłużenie terminu ważności u właściwych organów.
To przedłużenie nie może przekraczać trzech miesięcy.
Właściwe organy mogą na wniosek zainteresowanego systemu gwarancji określić maksymalnie dwa dalsze terminy przedłużenia, które każdorazowo ograniczają się do trzech miesięcy.
3.
System gwarancji nie może się powoływać na termin wymieniony w ust. 1 i 2, aby odmówić prawa do ochrony deponentowi, który nie był w stanie we właściwym czasie dochodzić swego roszczenia odnośnie, do odszkodowania z tytułu gwarancji depozytów.
4.
Dokumenty dotyczące dotrzymania warunków i spełnienia formalności niezbędnych do otrzymania odszkodowania z tytułu gwarancji depozytów określonych w ust. 1, powinny być dokładnie sformułowane, zgodnie z przepisami prawa krajowego, w języku lub w jednym z języków urzędowych Państwa Członkowskiego, w którym znajduje się gwarantowany depozyt.
5.
Jeżeli deponentowi lub jakiejkolwiek innej osobie, która ma prawo bądź jakiś udział w sumie środków gwarantowanych, zostanie zarzucone, jako obciążenie, przestępstwo kryminalne, które ma związek z praniem brudnych pieniędzy, w rozumieniu art. 1 dyrektywy 91/308/EWG, to spłaty odszkodowań w systemie gwarancji depozytów, nie naruszając terminu według ust. 1 i 2, mogą zostać zawieszone dopóki nie zapadnie odpowiednie orzeczenie.
Artykuł 11
Nie naruszając innych praw, na podstawie przepisów prawa krajowego systemy, które dokonują płatności w ramach gwarancji depozytów, są upoważnione w procedurze likwidacji do przejęcia prawa deponentów w wysokości dokonanych przez nich wpłat.
Artykuł 12
Nie naruszając przepisów art. 3, instytucje kredytowe dopuszczone w Hiszpanii względnie w Grecji i wymienione w załączniku III są zwolnione z obowiązku członkostwa w systemie gwarancji depozytów do dnia 31 grudnia 1999 r.
Te instytucje kredytowe informują w sposób niepozostawiający wątpliwości swoich rzeczywistych i potencjalnych deponentów o tym, że nie należą do żadnego systemu gwarancji depozytów.
W tym okresie inne Państwo Członkowskie może w przypadku, gdy zainteresowana instytucja kredytowa tworzy lub utworzyła na swoim terytorium swój oddział, polecić, by oddział, którego to dotyczy, stosownie do przepisów art. 4 ust. 2, 3 i 4, przyłączył się do utworzonego na swoim terytorium systemu gwarancji depozytów.
Artykuł 13
Komisja podaje na sporządzanej przez siebie, zgodnie z art. 3 ust. 7 dyrektywy 77/780/EWG, liście instytutów posiadających zezwolenie status każdego oddzielnego instytutu kredytowego w odniesieniu do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 14
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, konieczne do wdrożenia niniejszej dyrektywy przed dniem1 lipca 1995 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
W przypadku wprowadzenia w życie przez Państwa Członkowskie, według ust. 1 wspomnianych przepisów, powinny one zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to powinno towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty najważniejszych przepisów prawnych, w tym administracyjnych, jakie wydadzą w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 15
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 16
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa 94/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 30 maja 1994 r.
odnosząca się do mechanicznych urządzeń sprzęgających pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz systemów ich mocowania do tych pojazdów
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 189b Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje: rynek wewnętrzny obejmuje obszar bez granic wewnętrznych, w którym zapewniony jest swobodny przepływ towarów, osób, usług i kapitału; ważnym jest przyjęcie środków w tym celu;
wymogi techniczne, które pojazdy silnikowe i ich przyczepy muszą spełniać zgodnie z ustawodawstwem krajowym, odnoszą się, między innymi, do mechanicznych urządzeń sprzęgających takich pojazdów silnikowych;
w związku z różnicami jakie istnieją pomiędzy wymaganiami w poszczególnych Państwach Członkowskich zachodzi konieczność przyjęcia przez wszystkie Państwa Członkowskie – w uzupełnieniu do ich obowiązujących obecnie przepisów lub w miejsce tych przepisów – takich samych wymagań, które pozwolą na wprowadzenie w życie procedury homologacji typu EWG, będącej przedmiotem dyrektywy Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [4];
niniejsza dyrektywa będzie jedną z oddzielnych dyrektyw dotyczących procedury homologacji typu EWG, ustanowionej dyrektywą 70/156/EWG; w konsekwencji, przepisy ustanowione w dyrektywie 70/156/EWG odnoszące się do układów, części i oddzielnych zespołów technicznych stosują się do niniejszej dyrektywy;
uwzględniając poprawę bezpieczeństwa drogowego oraz ułatwienie wymienialności pojazdów silnikowych i ich przyczep w ruchu międzynarodowym, ważnym jest, aby wszystkie rodzaje pojazdów tworzących pociąg drogowy lub pojazd przegubowy, były wyposażone w znormalizowane i zharmonizowane mechaniczne systemy sprzęgające;
zaleca się przestrzeganie technicznych wymagań rozporządzenia nr 55 EKG (Europejska Komisja Gospodarcza Narodów Zjednoczonych odnoszącego się do ujednoliconych przepisów dotyczących mechanicznych części sprzęgających zespołów pojazdów, rozporządzenie nr 55 stanowi Załącznik do Porozumienia z dnia 20 marca 1958 r. dotyczącego przyjęcia jednolitych warunków homologacji i wzajemnego uznawania homologacji wyposażenia i części pojazdów silnikowych;
dla określenia jednolitych wymiarów mechanicznych urządzeń sprzęgających uwzględniono głównie międzynarodowe standardy (ISO), aby zapewnić wymienialność poszczególnych pojazdów tworzących pociągi drogowe lub pojazdy przegubowe oraz aby zagwarantować swobodny przepływ towarów w Państwach Członkowskich,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Do celów niniejszej dyrektywy:
- "pojazd" oznacza każdy pojazd silnikowy, określony w art. 2 dyrektywy 70/156/EWG, przeznaczony do użytkowania na drodze, skompletowany lub niekompletny, posiadający co najmniej cztery koła i osiągający maksymalną prędkość konstrukcyjną przekraczającą 25 km/h, oraz jego przyczepy, z wyłączeniem pojazdów poruszających się po szynach, ciągników rolniczych i leśnych oraz wszelkich maszyn samobieżnych,
- "typ sprzęgu mechanicznego" oznacza mechaniczne urządzenie sprzęgające, dla którego może być udzielona homologacja części w rozumieniu art. 2 dyrektywy 70/156/EWG.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie nie mogą odmówić:
- udzielenia homologacji typu EWG lub krajowej homologacji typu pojazdu, lub odmówić lub zabronić ich sprzedaży, rejestracji, dopuszczenia do ruchu lub użycia pojazdu, na podstawie odnoszącej się do jego fakultatywnego wyposażenia w mechaniczne urządzenia sprzęgające,
- udzielenia homologacji EWG części lub krajowej homologacji części sprzęgu mechanicznego, lub zabronić sprzedaży lub użycia mechanicznego urządzenia sprzęgającego, jeżeli spełnione są wymagania określone w niniejszych załącznikach.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie przyjmą i opublikują przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy w ciągu 18 miesięcy od daty jej przyjęcia i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Państwa Członkowskie stosują te przepisy w ciągu 18 miesięcy od daty przyjęcia niniejszej dyrektywy.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa 94/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 30 maja 1994 r.
w sprawie warunków udzielania i korzystania z zezwoleń na poszukiwanie, badanie i produkcję węglowodorów
PARLAMENT EUROPEJSKI ORAZ RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 57 ust. 2, zdanie pierwsze i trzecie, art. 66 i art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
działając zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 189b Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje: rynek wewnętrzny obejmuje obszar bez granic wewnętrznych, w obrębie którego zapewniony jest swobodny przepływ towarów, usług, osób i kapitału; należy podjąć działania konieczne dla jego funkcjonowania;
w rezolucji z 16 września 1986 r. [4] Rada określiła jako cel polityki energetycznej Wspólnoty i Państw Członkowskich ściślejszą integrację, uwolnienie od barier dla handlu wewnętrznego rynku energetycznego w celu poprawy bezpieczeństwa dostaw, redukcji kosztów i poprawy gospodarczej konkurencyjności;
Wspólnota, jeśli chodzi o zasoby węglowodorów, jest w dużym stopniu jest uzależniona od przywozu; wskazane jest zatem zachęcić do poszukiwań, wydobycia i produkcji surowców zlokalizowanych na obszarze Wspólnoty;
Państwa Członkowskie są suwerenne i mają suwerenne prawa do złóż węglowodorów na ich terytoriach;
Wspólnota jest sygnatariuszem Konwencji Narodów Zjednoczonych o Prawie Morza;
należy podjąć kroki w celu zapewnienia niedyskryminującego dostępu do prowadzenia i prowadzenia działalności związanej z poszukiwaniem, badaniem i produkcją węglowodorów w warunkach, które zachęcają do większego współzawodnictwa w tym sektorze, dając w ten sposób pierwszeństwo najlepszym systemom prowadzenia poszukiwań, badań i produkcji surowców w Państwach Członkowskich, wzmacniając integrację energetycznego rynku wewnętrznego;
w tym celu konieczne jest ustalenie wspólnych zasad dla zapewnienia, by procedury udzielania zezwoleń na poszukiwanie, badanie i produkcję węglowodorów były dostępne dla wszystkich podmiotów posiadających niezbędne możliwości; zezwolenia muszą być udzielane na podstawie obiektywnych, opublikowanych kryteriów; warunki, zgodnie z którymi zezwolenia są udzielane, muszą być w takim samym zakresie znane z wyprzedzeniem przez wszystkie podmioty biorące udział w tej procedurze;
Państwa Członkowskie muszą zachować możliwość ograniczenia dostępu do prowadzenia tej działalności ze względu na interes publiczny i obłożyć ją opłatami w formie wkładu finansowego lub wkładu w postaci węglowodorów; szczegółowe ustalenia dotyczące wspomnianego wkładu muszą być dokonane w taki sposób, aby nie stanowiły przeszkody dla zarządzania podmiotami; te możliwości muszą być wykorzystywane w sposób niedyskryminujący; z wyjątkiem obowiązków związanych z wykorzystaniem tych możliwości, należy podjąć działania, aby uniknąć narzucania podmiotom warunków i obowiązków, które nie są uzasadnione potrzebą wykonywania wspomnianej działalności we właściwy sposób; działalność podmiotów musi być monitorowana tylko w stopniu koniecznym do zapewnienia ich podporządkowania się tym obowiązkom i warunkom;
zasięg obszarów objętych zezwoleniem i okres ważności tego zezwolenia muszą być ograniczone, aby nie dopuścić do zarezerwowania dla pojedynczego podmiotu wyłącznego prawa do obszaru, na którym badania, eksploatacja i produkcja mogą być prowadzone przez kilka podmiotów w sposób bardziej wydajny;
podmioty Państw Członkowskich powinny być w państwach trzecich traktowane w sposób porównywalny do tego, jak są traktowane podmioty państw trzecich we Wspólnocie z racji niniejszej dyrektywy; istnieje konieczność ustalenia procedury w tym celu;
niniejsza dyrektywa powinna mieć zastosowanie do zezwoleń udzielanych po terminie, od którego Państwa Członkowskie muszą wprowadzić w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy;
dyrektywa Rady 90/531/EWG z dnia 17 września 1990 r. w sprawie procedur udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji [5] i dyrektywa Rady 93/38/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. koordynująca procedury udzielania zamówień publicznych przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji [6] mają zastosowanie do podmiotów w sektorze energetyki co do otrzymywania dostaw, robót i usług; zastosowanie alternatywnych uzgodnień, o których mowa w art. 3 dyrektywy 90/531/EWG podlega w szczególności warunkowi, że w Państwach Członkowskich wymagających stosowania się do tych uzgodnień, udzielanie zezwoleń odbywa się w sposób przejrzysty i bez dyskryminacji; Państwo Członkowskie spełnia ten warunek od momentu gdy oraz tak długo jak stosuje się do wymogów niniejszej dyrektywy; w rezultacie konieczna jest zmiana dyrektywy 90/531/EWG;
artykuł 36 dyrektywy 90/531/EWG przewiduje przegląd w ciągu czterech lat w świetle wydarzeń dotyczących w szczególności postępu w otwieraniu rynku i poziomu konkurencji, obszaru zastosowania niniejszej dyrektywy. Przegląd obszaru zastosowania uwzględnia badanie i wydobywanie węglowodorów;
Dania jest w szczególnej sytuacji w związku z faktem, że jest zobowiązana do rozpoczęcia negocjacji nad możliwością kontynuacji działalności po wygaśnięciu koncesji, wydanej w dniu 8 lipca 1962 r., dotyczącej obszarów, które Dania opuści dnia 8 lipca 2012 r. i że w ten sposób będzie w zgodzie z derogacją dotyczącą tych obszarów,
PRZYJĘŁA NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Dla celów niniejszej dyrektywy:
1) "właściwe władze" oznaczają władze publiczne, zgodnie z definicją w art. 1 ust. 1 dyrektywy 90/531/EWG, które są odpowiedzialne za udzielanie zezwoleń i/lub monitoring ich wykorzystania;
2) "podmiot" oznacza osobę fizyczną lub prawną lub jakąkolwiek grupę takich osób, która ubiega się, będzie się ubiegać lub posiada takie zezwolenie;
3) "zezwolenie" oznacza każdą ustawę, rozporządzenie, przepis administracyjny lub postanowienie wynikające z umowy lub akt urzędowy, na mocy którego właściwe władze Państwa Członkowskiego nadają podmiotowi wyłączne prawo do podjęcia, we własnym imieniu i na własne ryzyko, poszukiwań lub badań na rzecz produkcji węglowodorów na danym obszarze geograficznym.
Zezwolenie może być udzielone na każdy rodzaj działalności oddzielnie lub dla kilku rodzajów działalności łącznie;
4) "podmiot publiczny" oznacza przedsiębiorstwo państwowe zgodnie z definicją w art. 1 ust. 2 dyrektywy 90/531/EWG.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie zachowują prawo do ustalania w obrębie ich terytorium obszarów, które mają być dostępne dla prowadzenia działań związanych z poszukiwaniem, badaniem i produkcją węglowodorów.
2.
W każdym przypadku, gdy obszar jest udostępniany do prowadzenia działalności, o której mowa w ust. 1, Państwa Członkowskie zapewnią, że nie ma dyskryminacji podmiotów odnośnie do wykonywania i dostępu do tej działalności.
Jednakże Państwa Członkowskie mogą odmówić ze względu na bezpieczeństwo krajowe zezwolenia na wykonywanie i dostęp do tej działalności każdemu podmiotowi, który jest skutecznie kontrolowany przez państwa trzecie lub obywateli państw trzecich.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie przyjmą niezbędne środki, aby zapewnić, by zezwolenia udzielane były według procedury, zgodnie z którą wszystkie zainteresowane podmioty mogły składać wnioski zgodnie z ust. 2 lub 3.
2.
Procedura ta jest wszczynana:
a) z inicjatywy właściwych władz przez zaproszenie do składania ofert, opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich na przynajmniej 90 dni przed końcowym terminem składania ofert;
b) lub przez zaproszenie do składania ofert opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich po przedstawieniu oferty przez podmiot bez uszczerbku dla postanowień art. 2 ust. 1.
Inne zainteresowane podmioty będą miały okres przynajmniej 90 dni po dacie publikacji na przedstawienie ofert.
Zawiadomienia określają rodzaj zezwolenia, geograficzny obszar lub obszary w części lub w całości, których dotyczyła lub może dotyczyć oferta, i proponowaną datę lub nieprzekraczalny termin przyznania zezwolenia.
Jeżeli preferowane są oferty podmiotów, które są pojedynczymi osobami fizycznymi lub prawnymi, jest to określone w zawiadomieniu.
3.
Państwa Członkowskie mogą przyznawać zezwolenia bez rozpoczynania procedury zgodnie z ust. 2, jeżeli obszar, którego dotyczy zezwolenie:
a) jest stale dostępny; lub
b) był przedmiotem poprzedniej procedury zgodnie z ust. 2, w wyniku której zezwolenie nie zostało udzielone; lub
c) z którego podmiot zrezygnował i nie podlega automatycznie przepisom lit. a).
Państwo Członkowskie, które pragnie stosować niniejszy ustęp, w ciągu trzech miesięcy od przyjęcia niniejszej Dyrektywy lub, w przypadku Państw Członkowskich, które jeszcze nie wprowadziły takich procedur, niezwłocznie opublikuje w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich zawiadomienie określające obszary w obrębie swojego terytorium, które są dostępne zgodnie z niniejszym ustępem oraz to, gdzie szczegółowe informacje na ten temat mogą być uzyskane.
Jakiekolwiek znaczące zmiany tych informacji będą umieszczone w dodatkowym zawiadomieniu.
Jednakże żaden wniosek o udzielenie zezwolenia zgodnie z niniejszym ustępem nie może być rozpatrywany aż do czasu opublikowania stosownego zawiadomienia zgodnie z tym tekstem.
4.
Państwo Członkowskie może zadecydować o niestosowaniu postanowień ust. 1, jeżeli uwarunkowania geologiczne i produkcyjne usprawiedliwiają przyznanie zezwoleń na dany obszar posiadaczowi zezwolenia na obszar przyległy.
Zainteresowane Państwo Członkowskie zapewni, by posiadacze zezwolenia na jakiekolwiek przyległe obszary mogli przedstawić wnioski w takim przypadku i mieli wystarczająco dużo czasu, by to uczynić.
5.
Jako udzielenie zezwolenia w znaczeniu ust. 1 nie będą rozumiane:
a) udzielenie zezwolenia jedynie z powodu zmiany nazwy lub właściciela podmiotu posiadającego ważne zezwolenie, zmiana w składzie podmiotu lub przekazanie zezwolenia;
b) udzielenie zezwolenia podmiotowi posiadającemu inną formę zezwolenia, jeśli posiadanie ostatniego zezwolenia pociąga za sobą prawo do kolejnego;
c) decyzja właściwych władz podjęta w ramach zezwolenia (niezależnie od tego, czy zezwolenie było przyznane przed datą ustaloną w art. 14) i dotycząca rozpoczęcia, przerwania, przedłużenia lub zaprzestania działalności lub przedłużenia zezwolenia jako takiego.
6.
Bez względu na rozpoczęcie procedury wspomnianej w ust. 2 Państwa Członkowskie zachowują możliwość odmowy przyznania zezwolenia z chwilą zapewnienia, że taka możliwość nie powoduje dyskryminacji wśród podmiotów.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie podejmą niezbędne działania, aby zapewnić, że:
a) jeżeli obszary geograficzne nie są wyznaczone na podstawie wcześniejszego geometrycznego podziału terytorium, zasięg każdego obszaru jest ustalany w taki sposób, że nie przekracza obszaru odpowiedniego dla prowadzenia działalności w jak najlepszy sposób z technicznego i ekonomicznego punktu widzenia.
W przypadku zezwoleń udzielanych zgodnie z procedurami ustalonymi w art. 3 ust. 2 obiektywne kryteria są w tym celu ustalone i udostępniane podmiotom przed przedłożeniem wniosków;
b) okres ważności zezwolenia nie przekracza czasu potrzebnego do przeprowadzenia działań, na które zezwolenie zostało przyznane.
Jednakże właściwe władze mogą przedłużyć zezwolenie, jeśli przewidziany czas trwania jest niewystarczający do ukończenia działalności, o której mowa, i jeśli działalność była prowadzona zgodnie z zezwoleniem;
c) podmioty nie zachowują wyłącznych praw na obszarze geograficznym, dla którego uzyskały one zezwolenie na dłużej, niż jest to konieczne dla właściwego wykonywania czynności objętych zezwoleniem.
Artykuł 5
Państwa Członkowskie podejmą niezbędne działania, aby zapewnić, że:
1) we wszystkich przypadkach koncesje są przyznawane na podstawie kryteriów dotyczących:
a) technicznych i finansowych możliwości podmiotów; oraz
b) proponowanego systemu prowadzenia poszukiwań, badań i/lub włączenia do produkcji obszaru geograficznego, o którym mowa;
oraz w stosownych przypadkach:
c) jeżeli zezwolenie jest wystawione na sprzedaż, ceny, którą podmiot jest gotowy zapłacić, aby uzyskać zezwolenie;
d) jeżeli w wyniku oceny zgodnie z kryteriami a), b) i w stosownych przypadkach c), dwa wnioski lub więcej uzyskają jednakową ocenę, należy określić inne istotne, obiektywne i niedyskryminujące kryteria w celu dokonania ostatecznego wyboru między tymi wnioskami.
Właściwe władze mogą także wziąć pod uwagę, przy ocenie wniosków, każdy brak skuteczności lub odpowiedzialności wykazany przez wnioskodawcę w działalności wykonywanej na podstawie poprzedniego zezwolenia.
Jeżeli właściwe władze ustalają skład podmiotu, któremu mogą udzielić zezwolenia, powinny kierować się obiektywnymi i niedyskryminującymi kryteriami.
Jeżeli właściwe władze określają kierującego podmiotem, któremu mogą udzielić zezwolenia, powinny kierować się obiektywnymi i niedyskryminującymi kryteriami.
Kryteria są określone i opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich przed rozpoczęciem okresu składania wniosków.
Państwa Członkowskie, które już opublikowały kryteria w swoich dziennikach urzędowych, mogą ograniczyć publikację w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich do odniesienia do publikacji w ich dziennikach urzędowych.
Jednakże każda zmiana kryteriów będzie publikowana w całościw Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich;
2) warunki i wymagania dotyczące prowadzenia i zakończenia działalności, które mają zastosowanie do każdego rodzaju zezwolenia z racji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych obowiązujących w czasie przedkładania wniosków, zawarte w zezwoleniu czy też stanowiące jeden z warunków do zaakceptowania przed udzieleniem takiego zezwolenia, są ustalane i udostępniane zainteresowanym podmiotom w dowolnym czasie.
W przypadku, o którym mowa w art. 3 ust. 2 lit. a), mogą być dostępne tylko od dnia, od którego mogą być składane wnioski;
3) o wszystkich zmianach zachodzących w trakcie procedury, dotyczących warunków i wymagań, powiadamiane są wszystkie zainteresowane podmioty;
4) kryteria, warunki i wymagania, o których mowa w niniejszym artykule, są stosowane w sposób niedyskryminujący;
5) każdy podmiot, którego wniosek o zezwolenie zostanie odrzucony, jeżeli sobie tego życzy, poinformowany zostanie o przyczynach takiej decyzji.
Artykuł 6
1.
Państwa Członkowskie zapewnią, że warunki i wymagania, o których mowa w art. 5 ust. 2, i szczegółowe zobowiązania dotyczące wykorzystania konkretnego zezwolenia będą usprawiedliwione wyłącznie potrzebą właściwego prowadzenia działalności na obszarze, dla którego wymagane jest zezwolenie, przez zastosowanie ust. 2 lub opłatę finansowego wkładu lub wkład w węglowodorach.
2.
Państwo Członkowskie może, w zakresie wynikającym z bezpieczeństwa państwa, bezpieczeństwa publicznego, zdrowia publicznego, bezpieczeństwa transportu, ochrony środowiska naturalnego, ochrony zasobów biologicznych i dóbr kultury o wartości artystycznej, historycznej lub archeologicznej, bezpieczeństwa urządzeń i instalacji oraz pracowników, planowej gospodarki zasobami węglowodorów (na przykład poziomu zubożenia złóż weglowodorów lub optymalizacji ich odzysku) lub potrzeby uzyskiwania dochodów z podatków, narzucać warunki i wymagania w związku z podjęciem działań wymienionych w art. 2 ust 1.
3.
Przepisy dotyczące opłat wynikających z wkładów, o których mowa w ust. 1, łącznie z wymogiem uczestnictwa państwa, sa ustalane przez Państwa Członkowskie w taki sposób, aby zapewnić zachowanie niezależności zarządzania podmiotami.
Jednakże jeżeli udzielenie zezwolenia jest uzależnione od uczestnictwa państwa w danej działalności i jeżeli osobie prawnej powierzono kierowanie organizacją tego uczestnictwa lub jeżeli samo państwo kieruje organizacją tego uczestnictwa, ani osoba prawna, ani państwo nie są powstrzymane od przyjęcia praw i obowiązków, proporcjonalnie do znaczenia uczestnictwa, pod warunkiem że osoba prawna lub państwo nie mają dostępu do informacji ani nie korzystają z przysługującego prawa głosu w kwestii decyzji dotyczących źródeł zaopatrzenia dla podmiotów, że osoba prawna lub państwo w połączeniu z jakimkolwiek podmiotem lub podmiotami publicznymi nie korzystają z przysługującego prawa głosu w kwestii innych decyzji oraz że każdy głos państwa czy osoby prawnej jest oparty wyłącznie na przejrzystych, obiektywnych i niedyskryminujących zasadach i nie blokuje decyzji podmiotów opartych na normalnych zasadach handlowych.
Jednakże postanowienia poprzednich akapitów nie stanowią przeszkody dla osoby prawnej lub państwa, aby sprzeciwić się decyzji ze strony posiadaczy zezwolenia, którzy nie przestrzegają warunków i wymagań, wymienionych w zezwoleniu, odnośnie do polityki ograniczania produkcji i ochrony finansowych interesów państwa.
Możliwość sprzeciwienia się decyzji będzie wykorzystana w sposób niedyskryminujący, szczególnie w odniesieniu do decyzji dotyczących inwestycji i źródeł zaopatrzenia podmiotów.
Jeżeli organizacją uczestnictwa państwa w działaniach kieruje osoba prawna, która również posiada zezwolenie, Państwo Członkowskie wprowadzi uzgodnienia wymagające od osoby prawnej prowadzenia osobnych rozliczeń dotyczących jej roli handlowej oraz jej roli jako kierującego organizacją uczestnictwa państwa oraz gwarantujące, że nie ma przepływu informacji z części osoby prawnej odpowiedzialnej za kierowanie organizacją uczestnictwa państwa do części osoby prawnej, która samodzielnie posiada zezwolenie.
Jednakże jeżeli część osoby prawnej odpowiedzialna za kierowanie organizacją uczestnictwa państwa zatrudni stronę osoby prawnej, która posiada zezwolenie jako konsultanta, ta pierwsza może udostępnić każdą informację, która jest konieczna dla wykonania konsultowanego zadania.
Posiadacze zezwolenia, których dotyczy informacja, będą poinformowani z wyprzedzeniem o tym, jakie informacje będą przekazywane w ten sposób, oraz otrzymają wystarczający czas, aby wnieść zastrzeżenia.
4.
Państwa Członkowskie zapewniają, że monitorowanie podmiotów posiadających zezwolenia jest ograniczone w zakresie koniecznym do zapewnienia zgodności z warunkami, wymaganiami i zobowiązaniami, o których mowa w ust. 1.
W szczególności podejmują działania niezbędne do zapewnienia, że od żadnego podmiotu nie jest wymagane przez przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne lub przez porozumienie lub zobowiązanie, dostarczenie informacji o jej zamierzonych i aktualnych źródłach zaopatrzenia, za wyjątkiem żądania właściwych władz oraz wyjątkowo ze względu na cele wymienionew art. 36 Traktatu.
Artykuł 7
Bez uszczerbku dla postanowień dotyczących lub zawartych w poszczególnych zezwoleniach i dla postanowień art. 3 ust. 5 lit. b) przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, które rezerwują dla pojedynczego podmiotu prawo do uzyskania zezwolenia na konkretny obszar geograficzny w obrębie Państwa Członkowskiego, zostaną uchylone przez zainteresowane Państwo Członkowskie przed dniem 1 stycznia 1997 r.
Artykuł 8
1.
Państwo Członkowskie powiadamia Komisję o każdym większym napotkanym przez podmioty problemie prawnym lub faktycznym w prowadzeniu lub dostępie do działalności związanej z poszukiwaniem, badaniem lub produkcją węglowodorów w państwach trzecich, na który zwróciły uwagę.
Państwa Członkowskie i Komisja zapewnią poszanowanie tajemnicy handlowej.
2.
Komisja składa sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie przed dniem 31 grudnia 1994 r. oraz okresowo po tym terminie na temat sytuacji podmiotów w państwach trzecich i o stanie negocjacji podjętych zgodnie z ust. 3 z tymi państwami lub w ramach organizacji międzynarodowych.
3.
W każdym przypadku, gdy Komisja ustala, na podstawie raportów, o których mowa w ust. 2 lub na podstawie innych informacji, że państwo trzecie nie gwarantuje w stosunku do podmiotów Wspólnoty w kwestii prowadzenia i dostępu do działalności, o której mowa w ust. 1, traktowania porównywalnego do tego, jakie Wspólnota zapewnia podmiotom z tego państwa trzeciego, Komisja może przedstawić Wspólnocie propozycje do negocjacji w celu uzyskania porównywalnych, konkurencyjnych szans dla podmiotów Wspólnoty.
Rada podejmuje decyzję kwalifikowaną większością głosów.
4.
W okolicznościach określonych w ust. 3 Komisja może w dowolnym czasie zaproponować, aby Rada upoważniła jedno Państwo Członkowskie lub więcej do odmowy udzielenia zezwolenia podmiotowi, który jest skutecznie kontrolowany przez zainteresowane państwo trzecie lub przez obywateli tego państwa.
Komisja może przedstawić taką propozycję z własnej inicjatywy lub na żądanie Państwa Członkowskiego.
Rada stanowi większością kwalifikowaną możliwie najwcześniej.
5.
Działania podjęte zgodnie z niniejszym artykułem nie naruszają zobowiązań Wspólnoty wynikających z jakiejkolwiek umowy międzynarodowej dotyczącej podejmowania i dostępu do działalności poszukiwawczej, badawczej i produkcyjnej węglowodorów.
Artykuł 9
Każde Państwo Członkowskie opublikuje i przedstawi Komisji roczne sprawozdanie zawierające informacje o obszarach geograficznych, które zostały udostępnione dla poszukiwań, badań i produkcji węglowodorów, udzielonych zezwoleniach, podmiotach posiadających zezwolenia i ich składzie i szacunkowych rezerwach znajdujących się na tym obszarze.
Niniejsze postanowienie nie nakłada na Państwa Członkowskie jakiegokolwiek obowiązku publikowania informacji mających charakter tajemnicy handlowej.
Artykuł 10
Państwa Członkowskie notyfikują Komisji informacje na temat właściwych władz nie później niż dnia 1 maja 1995 r.
Państwa Członkowskie notyfikują Komisji bezzwłocznie wszelkie późniejsze zmiany.
Komisja opublikuje listę właściwych władz oraz wszelkie zmiany do niej w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 11
Niniejsza dyrektywa stosuje się do zezwoleń udzielanych od daty ustalonej w art. 14.
Artykuł 12
Następujące ustępy zostają dołączone do art. 3 dyrektywy 90/531/EWG:
"5.
Odnośnie do wykorzystania obszarów geograficznych celu poszukiwania lub wydobywania ropy lub gazu ust. 1 i 4 stosuje się od daty spełnienia przez Państwo Członkowskie postanowień dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 94/22/WE z dnia 30 maja w sprawie warunków dotyczących udzielania i korzystania zezwoleń poszukiwanie, badanie i produkcję węglowodorów [7]:
a) warunki ustanowione w ust. 1 są uznane za spełnione ze skutkiem od tej daty bez uszczerbku dla ust. 3;
b) ze skutkiem od tej daty Państwo Członkowskie, o którym mowa w ust. 4, będzie zobowiązane do przedstawiana tylko postanowień dotyczących wypełniania warunków, o których mowa w ust. 2 i 3."
Artykuł 13
Postanowienia art. 3 i 5 nie mają zastosowania do nowych zezwoleń udzielonych przez Danię przed dniem 31 grudnia 2012 r., co do obszarów opuszczonych w dniu 8 lipca 2012 r. po wygaśnięciu zezwolenia wydanego dnia 8 lipca 1962 r.
Nowe koncesje będą przyznawane na podstawie obiektywnych i niedyskryminujących zasad.
W rezultacie niniejszy artykuł nie tworzy żadnego precedensu dla Państw Członkowskich.
Artykuł 14
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 1 lipca 1995 r.
Państwa Członkowskie niezwłocznie notyfikują o tym Komisji.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie powinno towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 15
Niniejsza Dyrektywa wchodzi w życie w dniu jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 16
Dyrektywa Rady 94/24/ WE
z dnia 8 czerwca 1994 r.
zmieniająca załącznik II do dyrektywy 74/409/EWG w sprawie ochrony dzikiego ptactwa
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 130s ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 189c Traktatu,
a także mając na uwadze, co następuje: załącznik II do dyrektywy Rady 79/409/EWG z dnia 2 kwietnia 1979 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa [3] powinien zostać zmieniony, biorąc pod uwagę najnowszą wiedzę na temat sytuacji awifauny;
niektóre Państwa Członkowskie wystąpiły do Komisji z wnioskiem o dokonanie zmiany załącznika II/2 w celu włączenia niektórych gatunków, na które dotychczas nie można było legalnie polować;
artykuł 7 ust. 4 wyżej wymienionej dyrektywy wymaga od Państw Członkowskich zapewnienia, że praktyka polowania jest zgodna z zasadami rozsądnego wykorzystywania i ekologicznie zrównoważonej kontroli danych gatunków ptactwa;
z uwagi na ich geograficzne rozmieszczenie oraz poziomy populacji w niektórych krajach niektóre gatunki mogą być odławiane lub kontrolowane lokalnie, co powoduje, że niektóre wnioski dotyczące uzupełnień do załącznika II/2 mogą zostać przyjęte;
gatunki Limosa limosa, Limosa lapponica oraz Numenius arquata powinny zostać usunięte z załącznika II/2 w odniesieniu do Włoch w celu ochrony globalnie zagrożonego gatunku Numenius tnuirostis, do którego są tak bardzo podobne jeśli chodzi o ich zwyczaje i wygląd, iż istnieje szczególne ryzyko ich pomylenia;
zezwolenie na polowanie na gatunki wymienione w załączniku II/2 jest jedynie opcją, z której Państwa Członkowskie mogą, lecz nie muszą skorzystać; nie wymaga się więc od nich podejmowania stosownych środków oraz o ile tak zdecydują, mogą to uczynić nawet po dacie ustanowionej dla stosowania niniejszej dyrektywy,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Tekst załącznika II/2 do dyrektywy 79/409/EWG zastępuje się tekstem Załącznika do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 30 września 1995 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie powinny zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to powinno towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa 94/25/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 16 czerwca 1994 r.
w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do rekreacyjnych jednostek pływających
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 189b Traktatu [3],
rynek wewnętrzny obejmuje obszar bez granic wewnętrznych, w którym zapewniony jest swobodny przepływ towarów, osób, usług i kapitału;
obowiązujące w różnych Państwach Członkowskich przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, odnoszące się do właściwości bezpieczeństwa rekreacyjnych jednostek pływających, różnią się zakresem i treścią; różnice te mogą powodować bariery w handlu i tworzyć nierówne warunki konkurencji w ramach rynku wewnętrznego;
harmonizacja ustawodawstwa krajowego jest jedynym sposobem na usunięcie przeszkód w wolnym handlu; cel ten nie może być osiągnięty na satysfakcjonującym poziomie przez poszczególne Państwa Członkowskie; niniejsza dyrektywa określa tylko wymagania niezbędne dla swobodnego przepływu rekreacyjnych jednostek pływających;
niniejsza dyrektywa powinna mieć zastosowanie jedynie do rekreacyjnych jednostek pływających o minimalnej długości kadłuba równej 2,5 m i maksymalnej równej 24 m, wynikającej z norm ISO;
usunięcie barier technicznych w odniesieniu do rekreacyjnych jednostek pływających i ich części składowych, w zakresie, w jakim nie mogą być one usunięte poprzez wzajemne uznawanie równoważności między wszystkimi Państwami Członkowskimi, powinno nastąpić zgodnie z nowym podejściem przedstawionym w rezolucji Rady z dnia 7 maja 1985 r.
[4], w której wzywa się do zdefiniowania zasadniczych wymagań dotyczących bezpieczeństwa i innych aspektów istotnych ze względu na ochronę dobra ogólnego; art. 100a ust. 3 stanowi, iż Komisja w swoich wnioskach dotyczących ochrony zdrowia, bezpieczeństwa, ochrony środowiska naturalnego i ochrony konsumentów przyjmie jako podstawę wysoki poziom ochrony; wymagania zasadnicze wyznaczają kryteria, które spełniać muszą rekreacyjne jednostki pływające oraz ich części składowe – zamontowane lub nie;
w związku z powyższym, niniejsza dyrektywa zawiera jedynie wymagania zasadnicze; w celu ułatwienia zapewnienia zgodności z tymi wymaganiami należy przyjąć zharmonizowane normy europejskie dotyczące rekreacyjnych jednostek pływających i ich części składowych, wymienionych w załączniku II. Zharmonizowane normy europejskie są opracowywane przez jednostki prywatne i powinny pozostać niewiążące; w tym celu Europejski Komitet Normalizacyjny (CEN) i Europejski Komitet Normalizacyjny Elektrotechniki (CENELEC) zostały uznane za instytucje właściwe w zakresie przyjmowania norm zharmonizowanych zgodnie z ogólnymi wytycznymi w sprawie współpracy między Komisją i tymi dwoma instytucjami podpisanymi dnia 13 listopada 1984 r.; do celów niniejszej dyrektywy norma zharmonizowana oznacza specyfikację techniczną (normę europejską lub dokument harmonizacyjny), przyjętą przez jedną lub obie wymienione instytucje na podstawie upoważnienia Komisji i zgodnie z przepisami dyrektywy Rady 83/189/EWG z dnia 28 marca 1983 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i uregulowań technicznych [5] oraz ze wspomnianymi wyżej ogólnymi wytycznymi;
ze względu na charakter zagrożenia, związanego z użytkowaniem rekreacyjnych jednostek pływających i ich części składowych, konieczne jest ustanowienie procedur pozwalających ocenić zgodność z wymaganiami zasadniczymi niniejszej dyrektywy; procedury te muszą być opracowane z uwzględnieniem stopnia ryzyka właściwego dla użytkowania rekreacyjnych jednostek pływających i ich części składowych; dlatego też każda kategoria zgodności musi być uzupełniona właściwą procedurą lub wyborem z kilku równoważnych procedur; przyjęte procedury spełniają wymagania określone w decyzji Rady 93/465/EWG z dnia 22 lipca 1993 r. dotyczącej modułów stosowanych w różnych fazach procedur oceny zgodności oraz zasad umieszczania i używania oznakowania zgodności CE, które mają być stosowane w dyrektywach dotyczących harmonizacji technicznej [6];
Rada ustaliła, że obowiązek stosowania oznakowania CE dotyczy producenta lub jego upoważnionego przedstawiciela we Wspólnocie; oznakowanie to potwierdza, że rekreacyjna jednostka pływająca i jej części składowe są zgodne ze wszystkimi obowiązującymi w tej dziedzinie wymaganiami zasadniczymi i procedurami oceny zgodności ustanowionymi w prawie wspólnotowym;
jest właściwe, aby Państwa Członkowskie, zgodnie z art. 100a ust. 5 Traktatu, mogły podjąć środki tymczasowe w celu ograniczenia lub zakazu wprowadzania do obrotu i do użytkowania rekreacyjnych jednostek pływających lub ich części składowych, które stwarzają szczególne zagrożenie dla bezpieczeństwa ludzi i, ewentualnie, zwierząt domowych i mienia, pod warunkiem że będą one podlegały wspólnotowej procedurze kontroli;
adresaci jakichkolwiek decyzji podjętych jako część niniejszej dyrektywy muszą być poinformowani o powodach, dla których zostały one podjęte, oraz o przysługujących im środkach odwoławczych;
konieczne jest ustalenie uzgodnień przejściowych, umożliwiających użytkowanie i obsługę rekreacyjnych jednostek pływających lub ich części składowych wyprodukowanych zgodnie z przepisami krajowymi, obowiązującymi w dniu przyjęcia niniejszej dyrektywy;
niniejsza dyrektywa nie zawiera żadnych przepisów mających na celu ograniczenie użytkowania rekreacyjnych jednostek pływających, które zostały już wprowadzone do użytkowania;
konstrukcja rekreacyjnych jednostek pływających może mieć wpływ na środowisko naturalne poprzez emisję substancji zanieczyszczających; konieczne jest zatem uwzględnienie w dyrektywie przepisów dotyczących ochrony środowiska naturalnego w takim zakresie, w jakim dotyczyłyby one konstrukcji rekreacyjnych jednostek pływających z punktu widzenia bezpośredniego wpływu na środowisko;
przepisy niniejszej dyrektywy nie naruszają kompetencji Państw Członkowskich do wprowadzania, zgodnie z Traktatem, wymagań, które uznają za konieczne, dotyczących nawigacji na niektórych szlakach wodnych lub w celu ochrony środowiska naturalnego, budowy dróg wodnych i zapewniania na nich bezpieczeństwa, pod warunkiem, iż nie oznacza to modyfikacji rekreacyjnych jednostek pływających w sposób nieprzewidziany niniejszą dyrektywą,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
ROZDZIAŁ I
Artykuł 1
1.
Niniejsza dyrektywa stosuje się do rekreacyjnych jednostek pływających, również częściowo wyposażonych, oraz ich części składowych wymienionych w załączniku II, zamontowanych lub nie.
2.
"Rekreacyjna jednostka pływająca" oznacza jednostkę pływającą każdego typu, niezależnie od rodzaju napędu, o długości kadłuba od 2,5–24 m, mierzonej według właściwych norm zharmonizowanych, przeznaczonej do celów sportowych i rekreacyjnych.
Fakt, że ta sama jednostka pływająca mogłaby być wynajmowana lub wykorzystywana do celów szkoleniowych, nie stanowi przeszkody dla objęcia jej zakresem niniejszej dyrektywy, pod warunkiem że jest wprowadzona do obrotu z przeznaczeniem do celów wypoczynkowych.
3.
Z zakresu zastosowania niniejszej dyrektywy wyłącza się:
a) jednostki pływające przeznaczone wyłącznie do wyścigów, włączając w to łodzie regatowe wiosłowe oraz treningowe łodzie wiosłowe, oznaczone taką nazwą przez producenta;
b) kajaki i kanadyjki, gondole i rowery wodne;
c) deski surfingowe z żaglem (windsurfingi);
d) deski surfingowe z napędem mechanicznym, skutery wodne i inne jednostki o podobnym napędzie;
e) oryginalne i pojedyncze repliki jednostek historycznych, zaprojektowane przed 1950 r., zbudowane głównie z oryginalnych materiałów i oznaczone jako takie przez producenta;
f) jednostki doświadczalne pod warunkiem, że nie są one później wprowadzane do obrotu we Wspólnocie;
g) jednostki zbudowane dla własnego użytku, pod warunkiem że nie są one później wprowadzane do obrotu we Wspólnocie w okresie pięciu lat;
h) jednostki specjalnie przeznaczone do obsadzenia załogą i wykorzystywane do przewożenia pasażerów w celach zarobkowych, bez uszczerbku dla ust. 2, w szczególności zdefiniowane w dyrektywie Rady 82/716/EWG z dnia 4 października 1982 r. ustanawiającej wymagania techniczne dla statków żeglugi śródlądowej [7], niezależnie od liczby pasażerów;
i) jednostki zanurzalne;
j) pojazdy na poduszce powietrznej;
k) wodoloty.
Artykuł 2
Wprowadzanie do obrotu i do użytkowania
1.
Państwa Członkowskie podejmą wszelkie odpowiednie środki w celu zapewnienia, aby produkty określone w art. 1 ust. 1 zostały wprowadzone do obrotu i do użytkowania zgodnie z ich przeznaczeniem tylko wtedy, gdy są właściwie skonstruowane i obsługiwane oraz gdy nie zagrażają bezpieczeństwu i zdrowiu ludzi, mieniu i środowisku naturalnemu.
2.
Przepisy niniejszej dyrektywy nie stanowią przeszkody dla Państw Członkowskich w zakresie przyjmowania, zgodnie z przepisami Traktatu, przepisów dotyczących żeglugi na niektórych akwenach w celu ochrony środowiska naturalnego, budowy dróg wodnych i zapewnienia na nich bezpieczeństwa, pod warunkiem że nie jest związane to z koniecznością modyfikacji jednostek pływających, spełniających wymagania niniejszej dyrektywy.
Artykuł 3
Wymagania zasadnicze
Produkty określone w art. 1 ust. 1 muszą spełniać wymagania zasadnicze w zakresie bezpieczeństwa, ochrony zdrowia, ochrony środowiska naturalnego i ochrony konsumenta wymienione w załączniku I.
Artykuł 4
Swobodny przepływ produktów określonych w art. 1 ust. 1
1.
Państwa Członkowskie nie będą na swoim terytorium zabraniać, ograniczać czy utrudniać wprowadzania do obrotu i do użytkowania produktów określonych w art. 1 ust. 1, noszących oznakowanie CE określone w załączniku IV, świadczące o zgodności produktu z przepisami niniejszej dyrektywy i procedurami zgodności określonymi w rozdziale II.
2.
Państwa Członkowskie nie będą zabraniać, ograniczać ani utrudniać wprowadzania do obrotu jednostek pływających częściowo ukończonych, jeżeli ich producent albo upoważniony przedstawiciel prowadzący działalność gospodarczą na terytorium Wspólnoty lub osoba odpowiedzialna za wprowadzenie produktu do obrotu zadeklaruje, zgodnie z załącznikiem IIIA, że zostaną one ukończone całkowicie przez osoby trzecie.
3.
Państwa Członkowskie nie będą zabraniać, ograniczać ani utrudniać wprowadzania do obrotu i do użytkowania części składowych jednostek pływających określonych w załączniku II, noszących oznakowanie CE określone w załączniku IV, oznaczające ich zgodność z odpowiednimi wymaganiami zasadniczym, jeśli te części składowe są przeznaczone do wyposażenia rekreacyjnej jednostki pływającej, zgodnie z deklaracją określoną w załączniku IIIB wydaną przez producenta, jego upoważnionego przedstawiciela na terytorium Wspólnoty lub, w przypadku przywozu z państwa trzeciego, każdą inną osobę odpowiedzialną za wprowadzenie tych części do obrotu na terytorium Wspólnoty.
4.
W odniesieniu do produktów określonych w art. 1 ust. 1, podczas targów handlowych, wystaw, pokazów itd.
Państwa Członkowskie nie będą tworzyć żadnych trudności, jeśli chodzi o wystawianie produktów niezgodnych z wymaganiami niniejszej dyrektywy, pod warunkiem że widoczne oznakowanie jasno wskazuje, że taki produkt nie może być wprowadzony do obrotu lub do użytkowania, dopóki wymagania te nie zostaną spełnione.
5.
W sytuacji gdy produkty określone w art. 1 ust. 1 podlegają przepisom innych dyrektyw, dotyczących innych aspektów i nakładających również wymóg umieszczenia oznakowania CE, oznakowanie to wskazuje, że dane produkty są zgodne z przepisami określonymi w innych dyrektywach.
Jednakże jeżeli jedna dyrektywa lub kilka dopuszcza sytuację, w której w okresie przejściowym producent może wybrać, do których przepisów ma się stosować, oznakowanie CE oznacza, że urządzenie spełnia tylko wymagania narzucone przez dyrektywy, do których dostosował się producent.
W takich przypadkach dane szczegółowe dotyczące tych dyrektyw, tak jak zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, muszą zostać umieszczone w dokumentach, opisach i instrukcjach, jakie są wymagane przez te dyrektywy oraz muszą towarzyszyć takim produktom.
Artykuł 5
Państwa Członkowskie zakładają zgodność z wymaganiami zasadniczymi określonymi w art. 3 w odniesieniu do produktów określonych w art. 1 ust. 1, które są zgodne z odpowiednimi normami krajowymi przyjętym w zastosowaniu zharmonizowanych norm, do których odniesienia zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich; Państwa Członkowskie opublikują odniesienia do takich norm krajowych.
Artykuł 6
1.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie lub Komisja uzna, że zharmonizowane normy określone w art. 5 nie spełniają w pełni zasadniczych wymagań określonych w art. 3, Komisja lub zainteresowane Państwo Członkowskie przekazuje sprawę do komitetu ustanowionego na podstawie dyrektywy 83/189/EWG, wraz z odpowiednim uzasadnieniem.
Komitet wydaje opinię w trybie pilnym.
Na podstawie opinii komitetu Komisja poinformuje Państwa Członkowskie, czy normy powinny być wycofane z publikacji określonych w art. 5.
2.
Komisja może przyjąć właściwe środki w celu zapewnienia jednolitego stosowania niniejszej dyrektywy, zgodnie z ust. 3.
3.
Komisja jest wspierana przez stały komitet złożony z przedstawicieli Państw Członkowskich pod przewodnictwem przedstawiciela Komisji.
Stały komitet opracowuje swój regulamin.
Przedstawiciel Komisji przedkłada komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet przedstawia swą opinię o tym projekcie, przyjętą, jeśli to konieczne, w drodze głosowania, w terminie określonym przez przewodniczącego, stosownie do pilności sprawy.
Opinia jest włączona do protokołu; ponadto każde Państwo Członkowskie ma prawo zażądania odnotowania w protokole swojego stanowiska.
Komisja bierze pod uwagę opinię komitetu w jak najszerszym zakresie.
Informuje komitet o zakresie, w jakim jego opinia została uwzględniona.
4.
Stały komitet może badać każdą kwestię dotyczącą stosowania niniejszej dyrektywy, która została wniesiona przez jego przewodniczącego albo z jego inicjatywy, albo na wniosek Państwa Członkowskiego.
Artykuł 7
Klauzula ochronna
1.
Jeżeli Państwo Członkowskie stwierdzi, że rekreacyjne jednostki pływające lub ich części składowe określone w załączniku II i opatrzone oznakowaniem CE określonym w załączniku IV, poprawnie skonstruowane, zainstalowane, utrzymywane i używane zgodnie z przeznaczeniem mogą zagrażać bezpieczeństwu i zdrowiu ludzi, mieniu i środowisku naturalnemu, podejmie ono wszelkie właściwe środki tymczasowe w celu wycofania takiego produktu z obrotu, zakazu lub ograniczenia jego wprowadzania do obrotu lub do używania.
Państwo Członkowskie niezwłocznie powiadamia Komisję o wszelkich takich środkach, podając uzasadnienie swojej decyzji, w szczególności wskazując, czy brak zgodności spowodowany jest przez:
a) niespełnienie zasadniczych wymagań określonych w art. 3;
b) nieprawidłowe stosowanie norm określonych w art. 5, w zakresie, w jakim normy te były stosowane;
c) nieprawidłowości w normach określonych w art. 5.
2.
Komisja konsultuje się z zainteresowanymi stronami w jak najkrótszym czasie.
Jeżeli po tych konsultacjach Komisja stwierdzi, że:
- środki są uzasadnione, niezwłocznie poinformuje o tym Państwo Członkowskie, które podjęło inicjatywę oraz inne Państwa Członkowskie; jeżeli decyzja określona w ust. 1 przypisywana jest nieprawidłowościom w samych normach, wówczas Komisja po skonsultowaniu się z zainteresowanymi stronami w terminie dwóch miesięcy przekazuje sprawę Komitetowi określonemu w art. 6 ust. 1, jeżeli Państwo Członkowskie, które podjęło decyzję, zamierza ją utrzymać i wszczyna procedurę określoną w art. 6 ust. 1,
- środki są nieuzasadnione, wówczas powiadamia o tym niezwłocznie Państwo Członkowskie, które podjęło działania oraz producenta albo jego upoważnionego przedstawiciela na terytorium Wspólnoty.
3.
Jeżeli na nieodpowiadających normom częściom składowym określonym w załączniku II lub na jednostce pływającej umieszczono oznakowanie CE, Państwo Członkowskie, któremu podlega podmiot odpowiedzialny za umieszczenie tego oznakowania, podejmie właściwe środki w stosunku do niego. Państwo Członkowskie niezwłocznie powiadomi o tym fakcie Komisję oraz inne Państwa Członkowskie.
4.
Komisja czuwa, by Państwa Członkowskie były informowane o postępach i wyniku tej procedury.
ROZDZIAŁ II
Ocena zgodności
Artykuł 8
Przed wyprodukowaniem i wprowadzeniem do obrotu produktów określonych w art. 1 ust. 1, producent lub jego upoważniony przedstawiciel prowadzący działalność gospodarczą na terytorium Wspólnoty zastosują poniższe procedury dla każdej z kategorii konstrukcyjnych jednostek pływających A, B, C i D, określonych w pkt 1 załącznika I.
1.
Kategoria A i B:
- dla jednostek pływających o długości kadłuba poniżej 12 m: wewnętrzna kontrola produkcji oraz próby (moduł Aa) określone w załączniku VI,
- dla jednostek pływających o długości kadłuba od 12–24 m: badanie typu WE (moduł B) określone w załączniku VII, uzupełnione modułem C (zgodność produktu z typem) określonym w załączniku VIII lub jedna z kombinacji modułów: B + D lub B + F, lub G lub H.
2.
Kategoria C:
a) dla jednostek pływających o długości kadłuba od 2,5–12 m:
- jeżeli są one zgodne ze zharmonizowanymi normami odnoszącymi się do ppkt 3.2 i 3.3 załącznika I: wewnętrzna kontrola produkcji (moduł A) określona w załączniku V,
- jeżeli nie są one zgodne ze zharmonizowanymi normami odnoszącymi się do ppkt 3.2 i 3.3 załącznika I: wewnętrzna kontrola produkcji oraz próby (moduł Aa) określone w załączniku VI;
b) dla jednostek pływających o długości kadłuba od 12 do 24 m.: badanie typu WE (moduł B) określone w załączniku VII oraz moduł C (zgodność z typem) określony w załączniku VIII lub jedna z kombinacji modułów: B + D lub B + F lub G lub H.
3.
Kategoria D:
Dla jednostek pływających o długości kadłuba od 2,5–24 m.: wewnętrzna kontrola produkcji (moduł A) określona w załączniku V.
4.
Dla części składowych określonych w załączniku II: jedna z kombinacji modułów: B + C lub B + D, lub B + F, lub G lub H.
Artykuł 9
Jednostki notyfikowane
1.
Państwa Członkowskie notyfikują Komisji oraz innym Państwom Członkowskim zatwierdzone jednostki wyznaczone do prowadzenia procedur określonych w art. 8 wraz z podaniem zadań szczególnych i numerów identyfikacyjnych przyznanych im wcześniej przez Komisję.
Komisja publikuje w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich wykaz jednostek notyfikowanych wraz z ich numerami identyfikacyjnymi i zakresem zadań, do wypełniania których zostały powołane.
2.
Do oceny jednostek, które mają być notyfikowane, Państwa Członkowskie stosują kryteria ustanowione w załączniku XIV.
Jednostki spełniające kryteria oceny ustanowione w odpowiednich normach zharmonizowanych uważa się za spełniające wymienione kryteria.
3.
Państwo Członkowskie wycofuje zatwierdzenie, jeżeli wykazano, że jednostka nie spełnia już kryteriów określonych w załączniku XIV.
Informuje ono niezwłocznie Komisję i pozostałe Państwa Członkowskie o tym działaniu.
ROZDZIAŁ III
Oznakowanie CE
Artykuł 10
1.
Na wprowadzanych do obrotu rekreacyjnych jednostkach pływających i ich częściach składowych określonych w załączniku II, uznawanych za spełniające zasadnicze wymagania określone w art. 3, umieszcza się oznakowanie zgodności CE.
2.
Oznakowanie zgodności CE, tak jak to przedstawiono w załączniku IV, jest widoczne, czytelne, nieusuwalne i umieszczone na rekreacyjnej jednostce pływającej tak, jak określono w ppkt 2.2 załącznika I, oraz na częściach składowych określonych w załączniku II i/lub na ich opakowaniu zbiorczym.
Oznakowaniu CE towarzyszy numer identyfikacyjny jednostki notyfikowanej odpowiedzialnej za wdrożenie procedur określonych w załącznikach VI, IX, X, XI i XII.
3.
Zakazuje się umieszczenia na jednostkach pływających oznakowań, które mogłyby wprowadzać w błąd strony trzecie, co do oznakowania CE pod względem znaczenia i formy.
Dopuszczone jest jednak umieszczenie innych oznakowań na rekreacyjnych jednostkach pływających, ich częściach składowych określonych w załączniku II i na ich opakowaniach zbiorczych, o ile nie zmniejszają one widoczności i czytelności oznakowania CE.
4.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 7:
a) w przypadku gdy Państwo Członkowskie ustali, że oznakowanie CE zostało umieszczone nieprawidłowo, producent lub jego upoważniony przedstawiciel prowadzący działalność gospodarczą na terytorium Wspólnoty jest zobowiązany do zaprzestania naruszeń na warunkach przewidzianych przez Państwo Członkowskie;
b) w przypadku dalszego braku zgodności Państwo Członkowskie podejmie wszelkie właściwe środki w celu ograniczenia lub zakazu wprowadzania do obrotu przedmiotowego produktu lub zapewnienia wycofania go z rynku zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 7.
ROZDZIAŁ IV
Przepisy końcowe
Artykuł 11
Każda decyzja podjęta na podstawie niniejszej dyrektywy, która prowadzi do ograniczenia w zakresie wprowadzania do obrotu i do używania produktów określonych w art. 1 ust. 1, zawiera szczegółowe uzasadnienie.
Zainteresowana strona zostanie niezwłocznie powiadomiona o tej decyzji i jednocześnie poinformowana o środkach odwoławczych przysługujących jej zgodnie z prawem obowiązującym w danym Państwie Członkowskim oraz o terminie, w jakim te środki odwoławcze mogą być wniesione.
Artykuł 12
Komisja podejmie wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia dostępności danych mających wpływ na decyzje podejmowane w związku z obowiązywaniem niniejszej dyrektywy.
Artykuł 13
1.
Państwa Członkowskie przyjmują i opublikują przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 16 grudnia 1995 r.
Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Państwa Członkowskie stosują te przepisy od dnia 16 czerwca 1996 r.
Stały komitet określony w art. 6 ust. 3 może podjąć swoje zadania od daty wejścia w życie niniejszej dyrektywy.
Państwa Członkowskie mogą przyjmować środki określone w art. 9 począwszy od tej daty.
Wspomniane w akapicie pierwszym przepisy, przyjęte przez Państwa Członkowskie, zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Procedura dokonywania takiego odniesienia jest określana przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
3.
Państwa Członkowskie zezwolą na wprowadzanie do obrotu i do użytkowania produktów określonych w art. 1 ust. 1 i spełniających wymagania obowiązujące na ich terytorium w dniu przyjęcia niniejszej dyrektywy w okresie czterech lat od tej daty.
Artykuł 14
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 15
DYREKTYWA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY 94/27/WE
z dnia 30 czerwca 1994 r.
zmieniająca po raz dwunasty* dyrektywę 76/769/EWG w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do ograniczeń we wprowadzaniu do obrotu i stosowaniu niektórych substancji i preparatów niebezpiecznych
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji[1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[2],
stanowiąc zgodnie z procedurą, określoną w art. 189b Traktatu[3],
artykuł 8a Traktatu ustanawia obszar bez granic wewnętrznych, w którym zapewniony jest swobodny przepływ towarów, osób, usług i kapitału;
prace nad rynkiem wewnętrznym powinny prowadzić do stopniowej poprawy jakości życia, ochrony zdrowia i bezpieczeństwa konsumentów; środki proponowane niniejszą dyrektywą są zgodne z rezolucją Rady z dnia 9 listopada 1989 r. w sprawie przyszłych priorytetów mających na celu ponowne utworzenie polityki ochrony konsumentów;
obecność niklu w niektórych przedmiotach wchodzących w bezpośredni i długotrwały kontakt ze skórą może spowodować uczulenie człowieka na nikiel i doprowadzić do reakcji alergicznych; z tego względu należy ograniczyć użycie niklu w tego rodzaju przedmiotach;
jedno Państwo Członkowskie wprowadziło już na swoim terytorium zespół środków kontrolnych do przeciwdziałania uczuleniom i alergii wywoływanych przez nikiel, natomiast kolejne Państwo Członkowskie planuje wprowadzenie na swoim terytorium odmiennego zespołu środków kontrolnych; sytuacja taka stwarza ryzyko powstania barier w handlu;
metody badawcze wykorzystywane w celu dostosowania do niniejszej dyrektywy należy określić i opublikować, zanim dyrektywa ta zostanie wprowadzona w życie; powyższe metody badawcze powinny podlegać normom europejskim;
przewidziane lub już przyjęte przez niektóre Państwa Członkowskie ograniczenia dotyczące stosowania niklu mają bezpośredni wpływ na funkcjonowanie rynku wewnętrznego; dlatego też konieczne jest zbliżenie ustawodawstw Państw Członkowskich w tej dziedzinie, a następnie wprowadzenie zmian w załączniku I do dyrektywy 76/769/EWG[4],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Załącznik I do dyrektywy 76/769/EWG uzupełnia się tekstem zawartym w Załączniku do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie przyjmą i opublikują przepisy ustawodawcze, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż sześć miesięcy po opublikowaniu przez Komisję w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich norm przyjętych przez Europejski Komitet Normalizacji (CEN) w sprawie metod badawczych stosowanych w celu poświadczania zgodności produktów z niniejszą dyrektywą lub sześć miesięcy po przyjęciu niniejszej dyrektywy, jeżeli data przyjęcia będzie późniejsza od tej pierwszej daty, tak aby:
- sześć miesięcy po upływie jednego lub drugiego z tych terminów, w zależności od przypadku, żaden producent ani importer nie wprowadzał do obrotu produktów niezgodnych z niniejszą dyrektywą,
- 18 miesięcy po upływie jednego lub drugiego z tych terminów, w zależności od przypadku, produkty niezgodne z niniejszą dyrektywą nie mogły być ani sprzedawane, ani zbywane konsumentowi końcowemu, chyba że wprowadzono je do obrotu przed upływem tego terminu.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Przypisy, określone w ust. 1, przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 94/28/WE
z dnia 23 czerwca 1994 r.
ustanawiająca zasady odnoszące się do warunków genealogicznych i zootechnicznych stosowanych w przywozie z państw trzecich zwierząt, ich nasienia, komórek jajowych i zarodków oraz zmieniająca dyrektywę 77/504/EWG w sprawie zwierząt hodowlanych czystorasowych z gatunku bydła
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: hodowla zwierząt czystorasowych stanowi część zwykłych działań wykonywanych w ramach gospodarki rolnej; działania te stanowią źródło dochodu części rolników;
zwierzęta czystorasowe jako zwierzęta żywe zostały włączone do wykazu załącznika II do Traktatu;
zasady dotyczące warunków zootechnicznych i genealogicznych regulujących handel wewnątrzwspólnotowy lub obrót wszystkimi zwierzętami, w szczególności gatunkami bydła, trzody chlewnej, owiec, kóz i koniowatych zostały ujednolicone na poziomie wspólnotowym;
w tym kontekście Rada przyjęła dyrektywę 77/504/EWG z dnia 25 lipca 1977 r. sprawie zwierząt hodowlanych czystorasowych z gatunku bydła [4], dyrektywę 88/661/EWG z dnia 19 grudnia 1988 r. w sprawie norm zootechnicznych stosowanych do zwierząt hodowlanych z gatunku świń [5], dyrektywę 89/361/EWG z dnia 30 maja 1989 r. dotyczącą owiec i kóz hodowlanych czystorasowych [6], dyrektywę 90/427/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie zootechnicznych i genealogicznych warunków handlu wewnątrzwspólnotowego koniowatymi [7] i dyrektywę 91/174/EWG z dnia 25 marca 1991 r. ustanawiającą wymogi zootechniczne i rodowodowe w celu wprowadzania do obrotu zwierząt czystorasowych [8];
w szczególności w celu zapewnienia racjonalnego rozwoju hodowli zwierząt gospodarskich czystorasowych i zwiększenia w ten sposób wydajności produkcji w tym sektorze należy ustanowić zasady dotyczące warunków zootechnicznych i genealogicznych stosowanych w przywozie z państw trzecich tych zwierząt, ich nasienia, komórek jajowych i zarodków na poziomie wspólnotowym;
należy uwzględnić dyrektywę Rady 90/675/EWG z dnia 10 grudnia 1990 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnych produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich [9] i dyrektywę Rady 91/496/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. regulującą organizację kontroli weterynaryjnej zwierząt wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich [10], stosowane w odniesieniu do zwierząt i produktów określonych w niniejszej dyrektywie;
należy powierzyć Komisji odpowiedzialność za przyjęcie środków wykonawczych w niektórych dziedzinach o charakterze technicznym,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejsza dyrektywa ustanawia zasady dotyczące warunków zootechnicznych i genealogicznych stosowanych w przywozie z państw trzecich zwierząt, ich nasienia, komórek jajowych i zarodków, objętych dyrektywami 77/504/EWG, 88/661/EWG, 89/361/EWG, 90/427/EWG i 91/174/EWG i wspólnotowymi decyzjami wykonawczymi do tych dyrektyw.
2.
Niniejszą dyrektywę stosuje się bez uszczerbku dla wspólnotowych zasad dotyczących zdrowia zwierząt stosowanych w przywozie z państw trzecich zwierząt, ich nasienia, komórek jajowych i zarodków określonych w ust. 1.
3.
Niniejszej dyrektywy nie stosuje się do:
- stosowania zasad w sprawie niektórych substancji o działaniu hormonalnym lub tyrostatycznym lub beta-agonist w hodowli,
- przywozu zwierząt, nasienia, komórek jajowych i zarodków określonych w ust. 1 i przeznaczonych do przeprowadzenia badań technicznych lub naukowych pod kontrolą właściwych władz.
4.
Przywóz zwierząt, włącznie z przywozem zwierząt nieobjętych ust. 1, określonych w ust. 1, komórek jajowych i zarodków nie może zostać zakazany, ograniczony lub powstrzymywany z powodów zootechnicznych lub genealogicznych innych, niż wynikające z niniejszej dyrektywy.
Jednakże w odniesieniu do przywozu nasienia zwierząt nieokreślonych w ust. 1 do czasu przyjęcia reguł wspólnotowych stosuje się krajowe zasady zootechniczne i genealogiczne.
Artykuł 2
1.
Do celów niniejszej dyrektywy "władze" oznaczają każdą organizację, organizację hodowlaną, stowarzyszenie hodowców, przedsiębiorstwo prywatne lub oficjalną instytucję, uznaną w odniesieniu do odpowiednich gatunków lub ras jako właściwą do celów prowadzenia ksiąg hodowlanych lub rejestrów, zgodnie z odpowiednimi przepisami dyrektyw 77/504/EWG, 88/661/EWG, 89/361/EWG, 90/427/EWG i 91/174/EWG.
2.
Ponadto,
a) tam gdzie jest to wymagane, stosuje się odpowiednio definicje określone w art. 1 dyrektyw 77/504/EWG, 88/661/EWG i 91/174/EWG oraz w art. 2 dyrektyw 89/361/EWG i 90/427/EWG;
b) do celów stosowania Nomenklatury Scalonej [11], konie czystorasowe przeznaczone do hodowli oznaczają konie zarejestrowane, z wyjątkiem wałachów.
Artykuł 3
1.
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 12 w odniesieniu do zwierząt i produktów określonych w art. 1 ust. 1 oraz dla każdego państwa trzeciego sporządza się wykazy władz w odniesieniu do odpowiednich gatunków lub ras zatwierdzonych do celów niniejszej dyrektywy.
2.
W celu umieszczenia w wykazie przewidzianym w ust. 1 władze państwa trzeciego muszą:
a) zostać umieszczone w wykazie sporządzonym przez właściwe władze państwa trzeciego, o którym powiadomiono Komisję i Państwa Członkowskie;
b) dla każdego gatunku lub rasy spełnić odpowiednie wymogi przewidziane w ustawodawstwie wspólnotowym w odniesieniu do władz uznawanych we Wspólnocie, w szczególności:
- przepisy stosowane przy wpisywaniu i rejestracji w księgach hodowlanych lub rejestrach,
- przepisy stosowane przy zatwierdzaniu zwierząt do celów hodowlanych,
- przepisy stosowane przy wykorzystywaniu nasienia, komórek jajowych i zarodków zwierząt,
- metody stosowane do kontrolowania wyników i oceny wartości genetycznej zwierząt;
c) zostać poddane niezapowiedzianej inspekcji urzędowej instytucji państwa trzeciego;
d) wystąpić o wpisanie lub zarejestrowanie w księgach hodowlanych lub rejestrach zwierząt, nasienia, komórek jajowych i zarodków oraz zwierząt z nich urodzonych określonych w art. 1 ust. 1, pochodzących od władz właściwych dla odpowiednich gatunków lub ras oraz uznanych na mocy ustawodawstwa wspólnotowego.
3.
Wykaz określony w ust. 1 może zostać zmieniony zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 12.
4.
Przepisy wykonawcze wynikające z niniejszego artykułu, w szczególności z ust. 2 lit. d, zostają przyjęte w odpowiednim momencie, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 12.
Artykuł 4
W celu przywozu zwierzęta określone w art. 1 muszą:
- zostać wpisane lub zarejestrowane w księdze hodowlanej lub rejestrze prowadzonym przez władze wymienione w wykazie określonym w art. 3 ust. 1,
- posiadać świadectwo rodowodowe lub zootechniczne sporządzone zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 12,
- posiadać dowód potwierdzający, że zostaną wpisane lub zarejestrowane we wspólnotowej księdze hodowlanej lub rejestrze, zgodnie ze szczegółowymi zasadami ustanowionymi na mocy procedury przewidzianej w art. 12.
Artykuł 5
W celu przywozu nasienie określone w art. 1 musi:
- pochodzić od zwierzęcia wpisanego lub zarejestrowanego w księdze hodowlanej lub rejestrze prowadzonym przez władze wymienione w jednym z wykazów określonych w art. 3 ust. 1,
- pochodzić od zwierzęcia, które zostało poddane kontroli i ocenie wartości genetycznej, określonej zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 12, na podstawie zasad przewidzianych w tym zakresie na mocy reguł wspólnotowych,
- posiadać świadectwo rodowodowe i zootechniczne sporządzone zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 12.
Artykuł 6
W celu przywozu komórki jajowe zwierząt określone w art. 1 muszą:
- pochodzić od zwierzęcia wpisanego lub zarejestrowanego w księdze hodowlanej lub rejestrze prowadzonym przez władze wymienione w jednym z wykazów określonych w art. 3 ust. 1,
- posiadać świadectwo rodowodowe i zootechniczne sporządzone zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 12.
Artykuł 7
W celu przywozu zarodki określone w art. 1 muszą:
- pochodzić od zwierzęcia wpisanego lub zarejestrowanego w księdze hodowlanej lub rejestrze prowadzonym przez władze wymienione w jednym z wykazów określonych w art. 3 ust. 1,
- posiadać świadectwo rodowodowe i zootechniczne sporządzone zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 12.
Artykuł 8
Na wniosek Państwa Członkowskiego wniesiony wraz z niezbędnym uzasadnieniem lub z własnej inicjatywy Komisja może ustanowić dodatkowe wymogi zootechniczne i genealogiczne przy przywozie z państw trzecich niektórych zwierząt, nasienia, komórek jajowych i zarodków w celu uwzględnienia specyficznej sytuacji tych państw, zgodnie z procedurą określoną w art. 12.
Artykuł 9
1.
Dyrektywę 91/496/EWG stosuje się w odniesieniu do zwierząt określonych w art. 1 ust. 1.
2.
Dyrektywę 90/675/EWG z dnia 10 grudnia 1990 r. stosuje się w odniesieniu do nasienia, komórek jajowych i zarodków określonych w art. 1 ust. 1.
3.
Szczególne szczegółowe przepisy wykonawcze do celów kontroli zootechnicznej wynikającej z niniejszego artykułu przyjmuje się w przypadku i czasie, gdy jest to wymagane, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 12.
Artykuł 10
W celu sporządzenia wykazów określonych w art. 3 ust. 1 i określenia warunków przewidzianych w art. 4, 5, 6 i 7 eksperci z Komisji i Państw Członkowskich przeprowadzają kontrole na miejscu.
Eksperci z Państw Członkowskich odpowiedzialni za te kontrole są powoływani przez Komisję stanowiącą na wniosek Państw Członkowskich.
Kontrole są przeprowadzane w imieniu Wspólnoty, która ponosi związane z nią koszty.
Częstotliwość i procedura tych kontroli zostaje określona zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 12.
Artykuł 11
W dyrektywie 77/504/EWG wprowadza się następujące zmiany:
- w art. 2 tiret drugie, art. 3 akapit drugi i art. 5 wyraz "zarodki" otrzymuje brzmienie "komórki jajowe i zarodki".
Artykuł 12
Gdy ma być stosowana procedura ustanowiona w niniejszym artykule, Stały Komitet ds. Zootechniki ustanowiony decyzją 77/505/EWG [12] podejmuje działania zgodnie z zasadami określonymi w art. 11 dyrektywy 88/661/EWG.
Artykuł 13
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 1 lipca 1995 r. i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
3.
Do czasu wprowadzenia w życie przepisów określonych w niniejszej dyrektywie odpowiednie przepisy krajowe stosuje się zgodnie z przepisami ogólnymi Traktatu.
Artykuł 14
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 15
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 94/29/WE
z dnia 23 czerwca 1994 r.
zmieniająca załączniki do dyrektyw 86/362/EWG i 86/363/EWG w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów, odpowiednio w zbożach i w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego oraz na ich powierzchni
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 86/362/EWG z dnia 24 lipca 1986 r. w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w zbożach i na ich powierzchni [1], w szczególności jej art. 11,
uwzględniając dyrektywę Rady 86/363/EWG z dnia 24 lipca 1986 r. w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego i na ich powierzchni [2], w szczególności jej art. 11,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: w ramach dyrektywy 86/362/EWG i 86/363/EWG Komisja otrzymała mandat do opracowania i przedstawienia Radzie do zatwierdzenia wykazu pozostałości pestycydów oraz ich najwyższych dopuszczalnych poziomów;
w świetle postępu naukowo-technicznego oraz uwzględniając wymagania zdrowia publicznego i rolnictwa, obecnie pożądana jest zmiana załącznika II do wyżej wymienionych dyrektyw przez dodanie przepisów dotyczących innych pozostałości pestycydów w odniesieniu do zbóż i środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego, a mianowicie daminozydu, lambda-cyhalotryny, etefonu, propikonazolu, karbofuranu, karbosulfanu, benfurakarbu, furatiokarbu, cyflutryny, metalaksylu, benalaksylu oraz fenarymolu;
jednakże dostępne dane są niewystarczające dla niektórych kombinacji pestycydów i środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego oraz zbóż; niezbędny będzie nieprzekraczający czterech lat okres na zgromadzenie tych danych; dlatego najwyższe dopuszczalne poziomy, których ustalenie wymaga zebrania takich danych, powinny zostać ustanowione najpóźniej do dnia 30 czerwca 1999 r.; w przypadku niedostarczenia zadowalających danych poziomy te zostaną ustanowione według właściwej granicy oznaczenia;
w celu dokładniejszego ustalenia spożycia pozostałości pestycydów rozsądne jest, aby w miarę możliwości określić równocześnie najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości dla poszczególnych pestycydów we wszystkich głównych składnikach diety; poziomy te odzwierciedlają zastosowanie minimalnych ilości pestycydów, niezbędnych do osiągnięcia odpowiedniej kontroli, stosowanych w taki sposób, że ilość pozostałości jest możliwie jak najmniejsza z praktycznego punktu widzenia i możliwa do przyjęcia pod względem toksykologicznym;
najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości pestycydów ustanowione w niniejszej dyrektywie zostaną sprawdzone w ramach ponownej oceny substancji czynnych, przewidzianej w programie prac ustanowionym w art. 8 ust. 2 dyrektywy Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [3],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku II do dyrektywy 86/362/EWG część A dodaje się pozostałości pestycydów w brzmieniu:
a), b), c): Od dnia 30 czerwca 1999 r. oraz z wyjątkiem przyjęcia innych poziomów następujące najwyższe granice stosuje się, jak określono poniżej:
a) : 0,02
b) : 0,05
c) : 0,1
Pozostałości pestycydów _BAR_ Najwyższe dopuszczalne w mg/kg (ppm) _BAR_
42.CYFLUTRYNA, łącznie z mieszaniną izomerów (suma izomerów) _BAR_ 0,05: kukurydza 0,02: inne zboża _BAR_
43.METALAKSYL _BAR_ 0,05 _BAR_
44.BENALAKSYL _BAR_ 0,05 _BAR_
45.FENARYMOL _BAR_ a): pszenica, jęczmień 0,02: inne zboża _BAR_
46.PROPIKONAZOL _BAR_ 0,05 _BAR_
47.DAMINOZYD (suma daminozydu oraz 1,1-dimetylohydrazyny, wyrażona jako daminozyd) _BAR_ 0,02 _BAR_
48.LAMBDA-CYHALOTRYNA _BAR_ 0,05: jęczmień 0,02: inne zboża _BAR_
49.ETEFON _BAR_ b): kukurydza 0,2: pszenica i pszenżyto 0,5: jęczmień i żyto 0,05: inne zboża _BAR_
50.KARBOFURAN (suma karbofuranu oraz 3-hydroksyarbofuranu, wyrażona jako karbofuran) _BAR_ c): ryż i owies 0,1: inne zboża _BAR_
51.KARBOSULFAN _BAR_ 0,05 _BAR_
52.BENFURAKARB _BAR_ b): kukurydza 0,05: inne zboża _BAR_
53.FURATIOKARB _BAR_ 0,05 _BAR_
Artykuł 2
1.
W załączniku II do dyrektywy 86/363/EWG część A dodaje się pozostałości pestycydów w brzmieniu:
Pozostałości pestycydów _BAR_ Najwyższe dopuszczalne poziomy w mg/kg (ppm) _BAR_
w mięsie, wyrobach mięsnych, podrobach oraz tłuszczach zwierzęcych, wymienionych w załączniku I w pozycjach nr ex0201, 0202, 0203, 0204, 02050000, 0206, 0207, ex0208, 020900, 0210, 160100, 1602 _BAR_ w mleku krowim surowym oraz pełnotłustym, wymienionych w załączniku I w pozycji nr 0401;w przypadku pozostałych środków spożywczych wymienionych w pozycjach nr 0401, 0402, 040500, 0406, zgodnie z oraz _BAR_ w świeżych jajach w skorupkach, w jajach ptasich oraz w żółtku jaj wymienionych w załączniku Iw pozycjach nr 0407 00 i 0408 _BAR_
15CYFLUTRYNA, łącznie z mieszaniną izomerów (suma izomerów) _BAR_ 0,05 _BAR_ 0,02 _BAR_ 0,02 _BAR_
16.LAMBDA-CYHALOTRYNA, łącznie z mieszaniną izomerów (suma izomerów) _BAR_ 0,5 (z wyjątkiem 0207 mięso drobiowe) 0,02 (0207 mięso drobiowe) _BAR_ 0,05 _BAR_ 0,02 _BAR_
2.
W załączniku II do dyrektywy 86/363/EWG część B dodaje się następujące wartości poziomów pozostałości pestycydów:
a) Od dnia 30 czerwca 1999 r. oraz z wyjątkiem przyjęcia innych poziomów następującą najwyższą granicę stosuje się następującą najwyższą granicę: 0,02.
Pozostałości pestycydów _BAR_ Najwyższe dopuszczalne poziomy w mg/kg (ppm) _BAR_
w mięsie, w wyrobach mięsnych, podrobach oraz tłuszczach zwierzęcych, wymienionych w załączniku I w pozycjach nr ex0201, 0202, 0203, 0204, 02050000, 0206, 0207, ex0208, 020900, 0210, 160100, 1602 _BAR_ w mleku oraz w przetworach mlecznych, wymienionych w załączniku I w pozycjach nr 0401, 0402, 040500 i 0406 _BAR_ w świeżych jajach w skorupkach, w jajach ptasich oraz w żółtku jaj, wymienionych w załączniku I w pozycjach nr 040700 i 0408 _BAR_
17.FENARYMOL _BAR_ Ex 0208 a) wątroba + nerki 0,02inne produkty _BAR_ 0,02 _BAR_ 0,02 _BAR_
18.METALAKSYL _BAR_ 0,5 _BAR_ 0,05 _BAR_ 0,05 _BAR_
19.BENALAKSYL _BAR_ 0,5 _BAR_ 0,05 _BAR_ 0,05 _BAR_
20.DAMINOZYD (suma daminozydu oraz 1,1–dimetylohydrazyny, wyrażona jako daminozyd) _BAR_ 0,05 _BAR_ 0,05 _BAR_ 0,05 _BAR_
21.ETEFON _BAR_ 0,05 _BAR_ 0,05 _BAR_ 0,05 _BAR_
22.PROPIKONAZOL _BAR_ Ex 0206 0,1 wątroba przeżuwaczy 0,05— inne produkty _BAR_ 0,1 _BAR_ 0,05 _BAR_
23.KARBOFURAN (suma karbofranu i 3-hydroksykarbofuranu, wyrażona jako karbofuran) _BAR_ 0,1 _BAR_ 0,1 _BAR_ 0,1 _BAR_
24.KARBOSULFAN _BAR_ 0,5 _BAR_ 0,05 _BAR_ 0,05 _BAR_
25.BENFURAKARB _BAR_ 0,5 _BAR_ 0,05 _BAR_ 0,05 _BAR_
26.FURATIOKARB _BAR_ 0,5 _BAR_ 0,05 _BAR_ 0,05 _BAR_
Artykuł 3
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne konieczne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 30 czerwca 1995 r.
Środki przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 5
Dyrektywa Rady 94/31/WE
z dnia 27 czerwca 1994 r.
zmieniająca dyrektywę 91/689/EWG w sprawie odpadów niebezpiecznych
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 130s ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
działając zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 189c Traktatu,
a także mając na uwadze, co następuje: działania Komitetu, przewidziane w art. 18 dyrektywy Rady 75/442/EWG [3] pokazały, że w terminach wyznaczonych dyrektywą 91/689/EWG [4], sporządzenie obowiązującego wykazu odpadów niebezpiecznych nie jest możliwe, a wprowadzenie w życie dyrektywy 91/689/EWG jest uzależnione od ustalenia takiego wykazu przez Komisję;
konieczne jest zapewnienie wprowadzenia w życie dyrektywy 91/689/EWG w możliwie jak najkrótszym czasie;
konieczne jest jednak ustalenie wspólnotowego wykazu odpadów niebezpiecznych zgodnie z art. 1 ust. 4 dyrektywy 91/689/EWG;
dlatego, uchylenie dyrektywy Rady 78/319/EWG z dnia 20 marca 1978 r. w sprawie odpadów toksycznych i niebezpiecznych [5] musi zostać odroczone,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 91/689/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1). artykuł 10 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 10
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 27 czerwca 1995 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.;"
2). artykuł 11 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 11
Dyrektywa 78/319/EWG traci moc z dniem 27 czerwca 1995 r.."
Artykuł 2
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
SIEDEMNASTA DYREKTYWA KOMISJI 94/32/WE
z dnia 29 czerwca 1994 r.
dostosowująca do postępu technicznego załączniki II, III, V, VI i VII do dyrektywy Rady 76/768/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do produktów kosmetycznych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 76/768/EWG z dnia 27 lipca 1976 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do produktów kosmetycznych[1], ostatnio zmieniona dyrektywą Komisji 93/47/EWG[2], w szczególności jej art. 8 ust. 2,
po konsultacji z Komitetem Naukowym ds. Kosmetologii,
a także mając na uwadze, co następuje: na podstawie najnowszych badań naukowych i technicznych niektóre tymczasowo dozwolone barwniki, substancje i środki konserwujące oraz filtry ultrafioletowe mogą zostać ostatecznie dozwolone, podczas gdy innych należy definitywnie zabronić lub dopuścić na następny określony termin;
w celu ochrony zdrowia publicznego należy zabronić stosowania 2-Metylo-m-fenylenodiaminy;
na podstawie najnowszych badań naukowych i technicznych stosowanie wodorotlenku strontu może być dozwolone z zachowaniem niektórych ograniczeń oraz pod warunkiem że umieści się określone ostrzeżenia na etykietach w celu ochrony zdrowia publicznego;
na podstawie najnowszych badań naukowych i technicznych, polimer N-{2 i 4)-[2-oksoborn-3-ylodeno)metylo]benzylo}akrylamidu może być stosowany jako filtr ultrafioletowy w produktach kosmetycznych w okresie do dnia 30 czerwca 1995 r., z zachowaniem niektórych ograniczeń i warunków;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego Dyrektyw dotyczących Zniesienia Barier Technicznych w Handlu w Sektorze Produktów Kosmetycznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 76/768/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1. w załączniku II dodaje się numer odniesienia w brzmieniu:
"413.
2-Metylo-m-fenylenodiamina";
2.
W załączniku III część 1:
a) numer odniesienia 59 otrzymuje brzmienie:
a b c d e f
"59 Talk: uwodniony krzemian magnezowy a) Produkty sproszkowane przeznaczone dla dzieci poniżej 3 roku życia b) inne produkty Chronić przed dostaniem się do ust. i nosa dziecka.";
b) dodaje się numery odniesienia w brzmieniu:
a b c d e f
"63 Wodorotlenek strontu Regulator pH w depilatorach 3,5 % w przeliczeniu na stront, maksymalne pH 12,7 - Chronić przed dziećmi - Chronić oczy
64 Nadtlenek strontu Spłukiwane środki do włosów do profesjonalnego stosowania 4,5 % w przeliczeniu na stront w preparacie gotowym do użycia Wszystkie produkty muszą spełniać wymogi uwalniania nadtlenku wodoru - Chronić oczy - W przypadku dostania się preparatu do oczu natychmiast przepłukać je wodą - Tylko do użytku profesjonalnego - Stosować rękawice ochronne";
3. w załączniku III część 2:
a) skreśla się numer odniesienia 1;
b) datę "30.6.1994" pod numerem odniesienia 3 zastępuje się datą "30.6.1995";
4. w załączniku V numer odniesienia 5 otrzymuje brzmienie:
"5.
Stront i jego związki, z wyjątkiem mleczanu strontu, azotanu strontu oraz polikarboksylanu strontu wymienionych w załączniku II, siarczku strontu, chlorku strontu, octanu strontu, wodorotlenku strontu, nadtlenku strontu, na warunkach określonych w załączniku III część I, oraz laki, sole i pigmenty strontu przygotowane z barwników wymienionych w załączniku IV część I odnośnik 3.";
5. w załączniku VI część 1:
a) numer odniesienia 14 otrzymuje brzmienie:
a b c d e
"14 Kwas mrówkowy i jego sól sodowa (+) 0,5 % (wyrażone jako kwas)";
b) dodaje się numery odniesienia w brzmieniu:
a b c d e
"48 Glutaraldehyd (pentan-l,5-dial) 0,1 % Zabroniony w aerozolach Zawiera glutaraldehyd (przy stężeniach przekraczających 0,05 % w gotowym produkcie)
49 5-etylo-3,7-dioksa-1-azabicyklo [3.3.0] oktan 0,3 % Zabroniony w środkach do higieny jamy ustnej i kontaktujących się z błonami śluzowymi";
6. w załączniku VI część II:
a) skreśla się numery odniesienia 26, 27 i 28;
b) numer odniesienia 21 otrzymuje brzmienie:
a b c d e f
"21 Benzylohemimetylal 0,03 % Tylko dla produktów spłukiwanych 30.6.1995 r.";
c) datę "30.6.1994" w numerach odniesienia 2, 15, 16, 29 i 30 zastępuje się datą "30.6.1995";
7. w załączniku VII część I:
a) numer odniesienia 7 otrzymuje brzmienie:
a b c d e
"7 kwas 3,3(1, 4-fenylenodimetylideno) bis (7,7-dimetylo-2-okso-bicyklo-[2.2.2}hept-1-ylometanosulfonowy) i jego sole 10 % (wyrażony jako kwas)";
b) dodaje się numer odniesienia w brzmieniu:
a b c d e
"9 kwas alfa-(2-oksoborn-3-ylodeno)-tolueno-4-sulfonowy i jego sole 6 % (wyrażone jako kwas)";
8. w załączniku VII część II
a) skreśla się numery odniesienia 24 i 28;
b) dodaje się numery odniesienia w brzmieniu:
a b c d e f
"34 polimer N-{2 i 4)-[2-oksoborn-3-ylodeno) metylo] benzylo} akrylamidu - 6 % 30.6.1995";
c) datę "30.6.1994" w numerach odniesienia 2, 5, 6, 12, 13, 17, 25, 26, 29, 32 i 33 zastępuje się datą "30.6.1995".
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, że od dnia 1 lipca 1995 r. dla substancji wymienionych w art. 1 producenci ani importerzy prowadzący działalność gospodarczą na terytorium Wspólnoty nie będą wprowadzać na rynek produktów niespełniających warunków niniejszej dyrektywy.
2.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, że produkty określone w ust. 1, zawierające substancje wymienione w art. 1, nie będą sprzedawane ani dostarczane konsumentom końcowym po dniu 30 czerwca 1996 r., jeżeli nie spełniają warunków niniejszej dyrektywy.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 30 czerwca 1995 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Dyrektywa Rady 94/33/WE
z dnia 22 czerwca 1994 r.
w sprawie ochrony pracy osób młodych
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 118a,
uwzględniając wniosek Komisji [1]
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2]
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 189c Traktatu [3] a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 118a Traktatu stanowi, że Rada przyjmuje, w drodze dyrektyw, minimalne wymagania mające na celu poprawę, szczególnie środowiska pracy, w celu zapewnienia wyższego poziomu bezpieczeństwa i ochrony zdrowia pracowników;
na mocy tego artykułu, takie dyrektywy muszą unikać narzucania ograniczeń administracyjnych, finansowych i prawnych, które mogłyby powstrzymywać powstawanie i rozwój małych i średnich przedsiębiorstw;
zgodnie z ust. 20 i 22 Wspólnotowej Karty Socjalnych Praw Podstawowych Pracowników, przyjętej przez Radę Europejską w Strasburgu dnia 9 grudnia 1989 r.:
"20.
Bez uszczerbku dla zastosowania takich zasad, które mogą być korzystniejsze dla młodych osób, zwłaszcza tych, które zapewniają ich przygotowanie do pracy poprzez szkolenie zawodowe, oraz z uwzględnieniem odstępstw ograniczonych do niektórych form pracy lekkiej, minimalny wiek zatrudnienia nie może być niższy niż minimalny wiek ukończenia szkoły, oraz, w każdym przypadku, nie niższy niż 15 lat;
22.
Muszą zostać podjęte właściwe środki w celu dostosowania przepisów prawa pracy, mające zastosowanie do młodych pracowników tak, by były realizowane ich szczególne potrzeby rozwoju, szkolenia zawodowego oraz dostępu do zatrudnienia;
Szczególnie czas pracy musi być ograniczony — bez możliwości obejścia tego ograniczenia poprzez wykorzystanie pracy w godzinach nadliczbowych — a praca w porze nocnej musi być zabroniona w przypadku pracowników w wieku poniżej osiemnastu lat, za wyjątkiem niektórych rodzajów pracy ustalonych w ustawodawstwie krajowym lub przepisach wykonawczych";
zasady Międzynarodowej Organizacji Pracy, dotyczące ochrony pracy młodych osób, w tym te, które odnoszą się do minimalnego wieku dostępu do zatrudnienia i pracy, powinny zostać wzięte pod uwagę;
w rezolucji dotyczącej pracy dzieci [4] Parlament Europejski podsumował różne aspekty pracy wykonywanej przez młode osoby oraz podkreślił wpływ pracy na ich zdrowie, bezpieczeństwo, rozwój fizyczny i intelektualny, oraz wskazał na potrzebę przyjęcia dyrektywy harmonizującej ustawodawstwo krajowe w tej dziedzinie;
zgodnie z art. 15 dyrektywy Rady nr 89/391/EWG z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzania środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy [5], szczególnie wrażliwe grupy ryzyka muszą być chronione przed niebezpieczeństwami, które ich szczególnie dotyczą;
dzieci i młodzież muszą być uważane za grupy szczególnego ryzyka i dlatego podjęte być muszą działania mające na względzie ich zdrowie i bezpieczeństwo;
wrażliwość dzieci wymaga, by Państwa Członkowskie wprowadziły zakaz ich zatrudniania oraz zapewniły, że minimalny wiek pracy i zatrudnienia nie jest niższy niż minimalny wiek, w którym kończy się powszechny obowiązek szkolny nałożony prawem krajowym lub 15 lat w każdym przypadku; odstępstwa od zakazu pracy dzieci mogą zostać dopuszczone jedynie w szczególnych przypadkach oraz zgodnie z warunkami ustalonymi niniejszą dyrektywą; w żadnym wypadku owe wyjątki nie mogą zaszkodzić regularnemu uczęszczaniu do szkoły lub przeszkodzić dzieciom w pełnym korzystaniu z kształcenia;
z uwagi na naturę przechodzenia z dzieciństwa do dorosłości, praca młodocianych powinna być ściśle regulowana i chroniona;
każdy pracodawca powinien zagwarantować młodym osobom warunki pracy odpowiednie dla ich wieku;
pracodawcy powinni wprowadzić w życie środki konieczne dla ochrony bezpieczeństwa i zdrowia młodych ludzi na podstawie określenia zagrożeń związanych z ich pracą;
Państwa Członkowskie powinny chronić młode osoby przed jakimkolwiek wyraźnym zagrożeniem wynikającym z ich braku doświadczenia, braku świadomości, istniejącego lub potencjalnego ryzyka, lub niedojrzałości;
Państwa Członkowskie powinny więc zakazać zatrudniania młodych osób przy pracach określonych w niniejszej dyrektywie;
przyjęcie szczególnych minimalnych wymagań dotyczących organizacji czasu pracy prawdopodobnie poprawi warunki pracy młodych osób;
maksymalny czas pracy młodych osób powinien być ściśle ograniczony, a praca młodych osób w porze nocnej powinna być zakazana, z wyjątkiem pewnych prac określonych w ustawodawstwie krajowym lub przepisach;
Państwa Członkowskie powinny podjąć właściwe środki w celu zapewnienia, by czas pracy młodocianych kształcących się nie wpływał ujemnie na ich zdolność do korzystania z tego kształcenia;
czas, który młode osoby spędzają na kształceniu, pracując w systemie teoretycznego i/lub praktycznego kształcenia połączonego z pracą lub w systemie kształcenia zawodowego organizowanego przez pracodawcę w miejscu pracy, powinien liczyć się jako czas pracy;
aby zapewnić bezpieczeństwo i zdrowie młodych osób, powinno się przyznać im minimalny czas przerw w pracy w ciągu doby, tygodnia i roku oraz odpowiednie przerwy w pracy;
odnośnie do przerw w pracy w ciągu tygodnia, powinno się uwzględnić w właściwy sposób różnorodność czynników kulturowych, etnicznych, religijnych i innych w Państwach Członkowskich; zwłaszcza, że to Państwa Członkowskie ostatecznie decydują, czy niedziela powinna być włączona do przerwy w pracy w ciągu tygodnia, a jeśli tak, to w jakim stopniu;
właściwe doświadczenie w pracy może pomóc w osiągnięciu celu, jakim jest przygotowanie młodych osób do dorosłego życia zawodowego i społecznego, pod warunkiem, że zapewnione jest uniknięcie jakiejkolwiek szkody dla ich bezpieczeństwa, zdrowia i rozwoju;
mimo, że odstępstwa od zakazów i ograniczeń, które zostały określone niniejszą dyrektywą okazują się nieodzowne dla pewnych działań lub szczególnych sytuacji, zastosowanie dyrektywy nie może wpływać na zasady już ustanowionego systemu ochrony pracowników;
niniejsza dyrektywa stanowi praktyczny wkład w kształtowanie społecznego wymiaru rynku wewnętrznego;
stosowanie w praktyce systemu ochrony przewidzianego niniejszą dyrektywą będzie wymagało od Państw Członkowskich wprowadzenia w życie systemu skutecznych i proporcjonalnych środków;
wprowadzenie w życie niektórych przepisów niniejszej dyrektywy stawia szczególne problemy przed jednym z Państw Członkowskich, w związku z jego systemem ochrony pracy młodych osób; dlatego też zezwala się, aby to Państwo Członkowskie powstrzymało się od wprowadzania w życie związanych z tym przepisów przez odpowiedni okres czasu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
SEKCJA I
Artykuł 1
Cel
1.
Państwa Członkowskie podejmują konieczne środki w celu zakazu wykonywania pracy przez dzieci.
Zapewniają one, na warunkach ustanowionych niniejszą dyrektywą, że minimalny wiek pracy lub zatrudnienia nie jest niższy niż minimalny wiek, w którym kończy się powszechny obowiązek szkolny nałożony krajowym prawem lub 15 lat w każdym przypadku.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, że praca młodocianych jest ściśle regulowana i chroniona na warunkach określonych niniejszą dyrektywą.
3.
Państwa Członkowskie zapewniają, że pracodawcy zagwarantują, by młode osoby pracowały w warunkach odpowiednich dla ich wieku.
Państwa te zapewniają, by młode osoby były chronione przed ekonomicznym wykorzystywaniem oraz przed jakąkolwiek pracą, która mogłaby szkodzić ich bezpieczeństwu, zdrowiu lub rozwojowi fizycznemu, umysłowemu lub społecznemu, lub narażać na niebezpieczeństwo ich kształcenie.
Artykuł 2
Zakres
1.
Niniejszą dyrektywę stosuje się do każdej osoby w wieku poniżej 18 lat, która posiada umowę o pracę lub pozostaje w stosunku pracy określonym przez prawo obowiązujące w Państwie Członkowskim i/lub regulowanym przez prawo obowiązujące w Państwie Członkowskim;
2.
Państwa Członkowskie mogą, w pewnych granicach i okolicznościach ustalonych przepisami ustawodawczymi i wykonawczymi, nie stosować przepisów ustawodawczych i wykonawczych niniejszej dyrektywy w odniesieniu do pracy wykonywanej sporadycznie lub krótkoterminowo, obejmującej:
a) służbę domową w prywatnym gospodarstwie domowym lub
b) pracę będącą przedsięwzięciem rodzinnym, uważaną za nieszkodliwą, nieprzynoszącą szkody lub niebezpieczeństwa dla młodych osób.
Artykuł 3
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy:
a) "młoda osoba" oznacza jakąkolwiek osobę w wieku poniżej 18 lat, o której mowa w art. 2 ust. 1;
b) "dziecko" oznacza jakąkolwiek młodą osobę w wieku poniżej 15 lat lub taką osobę, która wciąż podlega powszechnemu obowiązkowi szkolnemu zgodnie z krajowym prawem;
c) "młodociany" oznacza jakąkolwiek młodą osobę w wieku co najmniej 15 lat, ale poniżej 18 roku życia, która nie podlega już powszechnemu obowiązkowi szkolnemu zgodnie z krajowym prawem;
d) "praca lekka" oznacza każdą pracę, co do której, ze względu na jej naturę oraz szczególne warunki, w których jest wykonywana:
i) nie jest prawdopodobne, że zaszkodzi bezpieczeństwu, zdrowiu lub rozwojowi dzieci, oraz
ii) działalność jako taka nie wpłynie negatywnie na ich frekwencję w szkole, ich udział w korzystaniu z poradnictwa zawodowego lub programów szkoleniowych zatwierdzanych przez właściwe organy lub ich zdolności do korzystania z pobieranego kształcenia;
e) "czas pracy" oznacza jakikolwiek okres czasu, podczas którego młodociany jest w pracy, pozostaje do dyspozycji pracodawcy i wykonuje swoją działalność lub obowiązki zgodnie z krajowym ustawodawstwem i/lub zwyczajami;
f) "czas przerw w pracy" oznacza jakikolwiek okres czasu, który nie jest czasem pracy.
Artykuł 4
Zakaz pracy dzieci
1.
Państwa Członkowskie przyjmują środki konieczne do wprowadzenia zakazu pracy dzieci;
2.
Biorąc pod uwagę cele wymienione w art. 1, Państwa Członkowskie mogą nie stosować przepisów ustawodawczych i wykonawczych, odnoszących się do pracy dzieci w przypadku:
a) dzieci podejmujących działalność określoną w art. 5;
b) dzieci w wieku co najmniej 14 lat, pracujących w systemie kształcenia połączonego z pracą lub w systemie kształcenia zawodowego organizowanego przez pracodawcę w miejscu pracy, pod warunkiem, że praca jest wykonywana zgodnie z warunkami ustalonymi przez właściwe organy;
c) dzieci w wieku co najmniej 14 lat wykonujących pracę lekką, inną niż ta objęta art. 5; jednakże praca lekka inna niż ta, objęta art. 5 może być wykonywana przez dzieci w wieku 13 lat przez ograniczoną liczbę godzin tygodniowo w przypadku, gdy rodzaj pracy jest określony w ustawodawstwie krajowym.
3.
Państwa Członkowskie, które korzystają z opinii określonej w ust. 2. lit. c) ustalają, z zastrzeżeniem przepisów niniejszej dyrektywy, warunki pracy związane z przedmiotową pracą lekką.
Artykuł 5
Działalność kulturalna i podobne
1.
Zatrudnienie dzieci do udziału w działalności kulturalnej, artystycznej i sportowej lub reklamowej będzie wymagało uprzedniego upoważnienia właściwych organów w indywidualnych przypadkach.
2.
Państwa Członkowskie, poprzez przepisy ustawodawcze lub wykonawcze, ustalają warunki pracy dzieci w przypadkach określonych w ust. 1 oraz szczegóły dotyczące procedury udzielania uprzedniego upoważnienia, pod warunkiem, że:
i) nie jest prawdopodobne, że działalność zaszkodzi bezpieczeństwu, zdrowiu lub rozwojowi dzieci, oraz
ii) działalność jako taka nie wpłynie negatywnie na ich frekwencję w szkole, ich udział w korzystaniu z poradnictwa zawodowego lub programów szkoleniowych zatwierdzanych przez właściwe organy, lub ich zdolność do korzystania z pobieranego kształcenia.
3.
Jako odstępstwo od procedury ustalonej w ust. 1, w przypadku dzieci w wieku co najmniej 13 lat, Państwa Członkowskie mogą zatwierdzać, poprzez przepisy ustawodawcze i wykonawcze, zgodnie z warunkami, które ustalą, zatrudnienie dzieci w celu ich udziału w działalności kulturalnej, artystycznej, sportowej lub reklamowej.
4.
Państwa Członkowskie, które posiadają szczególny system zezwoleń dla agencji modelek w odniesieniu do działalności dzieci, mogą ten system zachować.
SEKCJA II
Artykuł 6
Ogólne zobowiązania pracodawców
1. Bez uszczerbku dla przepisów art. 4 ust. 1, pracodawca przyjmuje środki konieczne dla ochrony bezpieczeństwa i zdrowia młodych osób, biorąc szczególnie pod uwagę specjalne zagrożenia określone w art. 7 ust. 1.
2.
Pracodawca wprowadza w życie środki określone w ust. 1 na podstawie oceny ryzyka ponoszonego przez młode osoby w związku z ich pracą.
Ocena ryzyka musi zostać dokonana zanim młode osoby rozpoczną pracę oraz gdy ma miejsce jakakolwiek większa zmiana warunków pracy, oraz musi w szczególności zawierać następujące elementy:
a) wyposażenie oraz schemat organizacji miejsca pracy lub stanowiska pracy;
b) charakter, stopień i czas narażenia na czynniki fizyczne, biologiczne i chemiczne;
c) forma, zakres i użycie narzędzi pracy, w szczególności środków, maszyn, przyrządów oraz urządzeń, oraz sposób, w jaki są obsługiwane;
d) organizowanie procesu pracy oraz czynności związanych z pracą, oraz sposób w jaki są ze sobą powiązane (organizacja pracy);
e) poziom szkolenia i wskazówek dawanych młodym ludziom.
Tam, gdzie ocena ryzyka wskazuje, że istnieje zagrożenie dla bezpieczeństwa, zdrowia fizycznego lub umysłowego oraz rozwoju młodych osób, będzie zapewniona odpowiednia, bezpłatna ocena stanu zdrowia oraz jego kontrola w regularnych odstępach czasu, bez uszczerbku dla dyrektywy 89/391/EWG.
Bezpłatna ocena i kontrola stanu zdrowia może stanowić część państwowego systemu opieki zdrowotnej.
3.
Pracodawca informuje młode osoby o możliwym ryzyku oraz o przyjętych środkach dotyczących ich bezpieczeństwa i zdrowia.
Ponadto pracodawca informuje przedstawicieli ustawowych dzieci o możliwym ryzyku i o wszystkich przyjętych środkach, dotyczących bezpieczeństwa i zdrowia dzieci.
4.
Pracodawca angażuje służby ochrony i zapobiegania określone w art. 7 dyrektywy 89/391/EWG do procesu planowania, wprowadzania w życie oraz kontroli warunków bezpieczeństwa i zdrowia młodocianych.
Artykuł 7
Wrażliwość młodych osób — zakaz pracy
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, że młode osoby są chronione przed każdym szczególnym ryzykiem związanym z ich bezpieczeństwem, zdrowiem oraz rozwojem, które wynika z ich braku doświadczenia, braku świadomości istniejącego lub potencjalnego ryzyka lub z faktu, że młode osoby nie są jeszcze w pełni dojrzałe.
2.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 4 ust. 1 Państwa Członkowskie zabronią w tym celu zatrudniania młodych osób do:
a) pracy, która obiektywnie przekracza ich fizyczne i psychologiczne możliwości;
b) pracy pociągającej za sobą szkodliwe narażenie na czynniki toksyczne, rakotwórcze, takie, które powodują dziedziczne uszkodzenie genetyczne lub uszkadzają płód lub takie, które w jakikolwiek inny sposób trwale wpływają na ludzkie zdrowie;
c) pracy pociągającej za sobą szkodliwe narażenie na promieniowanie;
d) pracy pociągającej za sobą ryzyko wypadków, którego, jak można przyjąć, młode osoby nie mogą rozpoznać lub uniknąć, zważywszy na ich niewystarczającą uwagę na kwestie bezpieczeństwa lub brak doświadczenia, lub kształcenia; lub
e) pracy, w której istnieje ryzyko dla zdrowia z powodu ekstremalnego zimna lub gorąca, hałasu lub drgań.
Praca, co do której istnieje możliwość, że pociągnie za sobą szczególne ryzyko w rozumieniu ust. 1 obejmuje:
- pracę pociągającą za sobą szkodliwe narażenie na czynniki fizyczne, biologiczne i chemiczne określone w części I załącznika, oraz
- procesy i pracę określone w części II załącznika.
3.
Państwa Członkowskie mogą, poprzez przepisy ustawodawcze lub wykonawcze, zatwierdzać odstępstwa od ust. 2 w przypadku młodocianych, w sytuacji gdy takie odstępstwa są niezbędne dla ich kształcenia zawodowego, pod warunkiem, że ochrona ich bezpieczeństwa i zdrowia jest zapewniona poprzez fakt, że praca jest wykonywana pod nadzorem upoważnionej osoby w rozumieniu art. 7 dyrektywy 89/391/EWG oraz pod warunkiem, że ochrona zapewniana przez tę dyrektywę jest zagwarantowana.
SEKCJA III
Artykuł 8
Czas pracy
1.
Państwa Członkowskie, które korzystają z opcji określonej w art. 4 ust. 2 lit. b) lub c), podejmują środki konieczne dla ograniczenia czasu pracy do:
a) ośmiu godzin na dobę i 40 godzin w tygodniu dla pracy wykonywanej w ramach połączonego systemu pracy i kształcenia organizowanego w miejscu pracy;
b) dwóch godzin w dniu szkolnym i 12 godzin w tygodniu w przypadku pracy wykonywanej w czasie trwania semestru, poza godzinami ustalonymi dla uczęszczania do szkoły, pod warunkiem, że nie jest to zabronione krajowym prawem i/lub praktyką;
w żadnych okolicznościach dobowy czas pracy nie może przekroczyć siedmiu godzin; to ograniczenie może wzrosnąć do ośmiu godzin w przypadku dzieci, które osiągnęły wiek 15 lat;
c) siedmiu godzin na dobę i 35 godzin w tygodniu dla pracy wykonywanej przez co najmniej tydzień w czasie, kiedy szkoły nie funkcjonują; te ograniczenia mogą wzrosnąć do ośmiu godzin na dobę i 40 godzin w tygodniu w przypadku dzieci, które osiągnęły wiek 15 lat.
d) siedmiu godzin na dobę i 35 godzin w tygodniu dla pracy lekkiej wykonywanej przez dzieci, które nie podlegają już obowiązkowi szkolnemu zgodnie z prawem krajowym.
2.
Państwa Członkowskie podejmują środki konieczne do ograniczenia czasu pracy młodocianych do ośmiu godzin na dobę i 40 godzin w tygodniu.
3.
Czas, który młode osoby spędzają na kształceniu pracując w systemie teoretycznego i/lub praktycznego kształcenia połączonego z pracą lub w systemie kształcenia zawodowego organizowanego przez pracodawcę w miejscu pracy, będzie liczony jako czas pracy.
4.
W razie, kiedy młoda osoba jest zatrudniona przez więcej niż jednego pracodawcę, dni pracy i czas pracy kumulują się.
5.
Państwa Członkowskie mogą, poprzez przepisy ustawodawcze i wykonawcze, zatwierdzać odstępstwa od ust. 1 lit. a) i ust. 2 albo na drodze wyjątku, albo tam, gdzie istnieją ku temu obiektywne przyczyny.
Państwa Członkowskie określają, poprzez przepisy ustawodawcze i wykonawcze, warunki, ograniczenia i procedury dla wprowadzenia w życie takich odstąpień.
Artykuł 9
Praca w porze nocnej
1. a) Państwa Członkowskie, które stosują opcję określoną w art. 4 ust. 2 lit. b) lub c) podejmują środki konieczne dla zakazu pracy dzieci między godziną 20.00 a 6.00.
b) Państwa Członkowskie podejmują środki konieczne dla zakazu pracy młodocianych albo między godziną 22.00 a 6.00, albo między godziną 23.00 a 7.00.
2. a) Państwa Członkowskie mogą, poprzez przepisy ustawodawcze i wykonawcze, zezwolić na pracę młodocianych w szczególnych rodzajach działalności w okresie, kiedy praca w porze nocnej jest zabroniona, jak zostało określone w ust. 1 lit. b).
W takim przypadku, Państwa Członkowskie podejmują odpowiednie środki aby zapewnić, że młodociany jest nadzorowany przez osobę dorosłą, tam, gdzie taki nadzór jest konieczny dla jego ochrony.
b) Jeżeli ma zastosowanie lit. a), praca będzie zabroniona między godziną 24.00 a 4.00.
Jednakże, Państwa Członkowskie mogą, poprzez przepisy ustawodawcze i wykonawcze, zezwalać na pracę młodocianych w okresie, kiedy praca w porze nocnej jest zakazana w następujących przypadkach, tam, gdzie istnieją ku temu obiektywne przyczyny i pod warunkiem, że młodocianym przyznaje się odpowiedni wyrównawczy okres przerwy w pracy i że cele ustalone w art. 1 nie będą kwestionowane:
- praca wykonywana w żegludze i rybołówstwie,
- praca związana z siłami zbrojnymi lub policją,
- praca wykonywana w szpitalach lub podobnych instytucjach;
- działalność kulturalna, artystyczna, sportowa lub reklamowa.
3.
Przed jakimkolwiek wyznaczeniem pracy nocnej oraz w regularnych odstępach czasu po dokonaniu wyznaczenia, młode osoby będą mieć prawo do bezpłatnej kontroli zdrowia i zdolności, chyba że praca, którą wykonują w okresie kiedy jest ona jest zakazana, ma wyjątkowy charakter.
Artykuł 10
Czas przerw w pracy
1. a) Państwa Członkowskie, które stosują opcję zawartą w art. 4 ust. 2 lit. b) lub c) podejmują środki konieczne dla zapewnienia, że dla każdego okresu liczącego 24 godziny, dzieci mają prawo do minimalnego okresu przerwy w pracy trwającego nieprzerwanie 14 godzin.
b) Państwa Członkowskie podejmują środki konieczne dla zapewnienia, że dla każdego 24-godzinnego okresu czasu, młodociani mają prawo do minimalnego okresu przerwy w pracy trwającego nieprzerwanie 12 godzin.
2.
Państwa Członkowskie podejmują środki konieczne dla zapewnienia, że na każdy okres siedmiu dni:
- dzieci, w stosunku do których skorzystały one z opcji zawartej w art. 4 ust. 2 lit. b) lub c), oraz
- młodociani
mają prawo do minimalnego czasu przerwy w pracy w liczbie dwóch dni, nieprzerwanych w miarę możliwości.
W razie, gdy istnieją uzasadnione powody techniczne lub organizacyjne, minimalny czas przerwy w pracy może zostać skrócony, ale w żadnych okolicznościach nie może być krótszy niż 36 nieprzerwanych godzin.
Minimalny czas przerwy w pracy określony w lit. a) i b) obejmuje z zasady niedzielę.
3.
Państwa Członkowskie mogą, poprzez przepisy ustawodawcze i wykonawcze, ustalić, żeminimalny czas przerwy w pracy określonyw lit. a) i b) jest przerwany w przypadku działalności wymagającej okresów pracy, które są krótkie lub rozproszone w ciągu dnia.
4.
Państwa Członkowskie mogą ustanowić przepisy ustawodawcze i wykonawcze dla odstępstw od ust. 1 lit. b) i ust. 2 odnośnie do młodocianych w następujących przypadkach, tam, gdzie istnieją ku temu obiektywne przyczyny i pod warunkiem, że młodocianym przyznaje się odpowiedni wyrównawczy okres odpoczynku, i że cele określone w art. 1 nie będą kwestionowane:
a) praca wykonywana w żegludze i rybołówstwie;
b) praca związana z siłami zbrojnymi lub policją;
c) praca wykonywana w szpitalach lub podobnych instytucjach;
d) praca wykonywana w rolnictwie;
e) praca wykonywana w przemyśle turystycznym lub w hotelu, restauracji i kawiarni;
f) działalność wymagająca pracy podzielonej na krótkie okresy czasu w ciągu dnia.
Artykuł 11
Wypoczynek wakacyjny
Państwa Członkowskie, które korzystają z opcji określonej w art. 4 ust. 2 lit. b) lub c) podejmują starania, aby okres czasu wolny od jakiejkolwiek pracy obejmował, w możliwie najszerszym zakresie, wakacje szkolne dzieci podlegających obowiązkowi szkolnemu według prawa krajowego.
Artykuł 12
Przerwy
Państwa Członkowskie podejmują środki niezbędne dla zapewnienia, że w sytuacji, kiedy dzienny czas pracy wynosi więcej niż cztery i pół godziny, młodzi ludzie mają prawo do przerwy trwającej nieprzerwanie, jeśli to możliwe, co najmniej trzydzieści minut.
Artykuł 13
Praca młodocianych w przypadku siły wyższej
Państwa Członkowskie mogą, poprzez przepisy ustawodawcze i wykonawcze, ustanowić odstępstwa od art. 8 ust. 2, art. 9 ust. 1 lit. b), art. 10 ust. 1 lit. b) oraz, w przypadku młodocianych, art. 12, na wypadek pracy w okolicznościach określonych w art. 5 ust. 4 dyrektywy 89/391/EWG, pod warunkiem, że taka praca ma charakter tymczasowy i musi być wykonana niezwłocznie, a także pod warunkiem, że dorośli pracownicy nie są dostępni i że młodocianym przyznaje się równoważny, wyrównawczy czas przerwy w pracy w ciągu następnych trzech tygodni.
SEKCJA IV
Artykuł 14
Podejmowane środki
Każde Państwo Członkowskie określa wszystkie konieczne środki do zastosowania w razie niespełnienia przepisów przyjętych w celu wprowadzenia w życie niniejszej dyrektywy; takie środki muszą być skuteczne i proporcjonalne.
Artykuł 15
Dostosowanie załącznika
W świetle postępu technicznego, zmian przepisów międzynarodowych lub wymagań technicznych oraz w miarę rozwoju wiedzy w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą, ściśle techniczne dostosowanie załącznika zostanie przyjęte zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 17 dyrektywy 89/391/EWG.
Artykuł 16
Klauzula niezmniejszająca
Bez uszczerbku dla prawa Państw Członkowskich do rozwoju różnych przepisów dotyczących ochrony młodych osób w świetle zmieniających się okoliczności, w takim zakresie w jakim minimalne wymagania przewidziane niniejszą dyrektywą są spełnione, wprowadzenie w życie niniejszej dyrektywy nie stanowi uzasadnionej podstawy dla zmniejszania ogólnego poziomu ochrony zapewnianej młodym osobom.
Artykuł 17
Przepisy końcowe
1. a) Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne konieczne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż dnia 22 czerwca 1996 r. lub zapewniają najpóźniej do tej daty, że obie strony — pracownicy i pracodawcy, wprowadzają wymagane przepisy za pomocą układów zbiorowych, a Państwa Członkowskie zobowiązują się do wprowadzenia wszystkich koniecznych przepisów, które umożliwią im zagwarantowanie rezultatów ustalonych niniejszą dyrektywą.
b) Zjednoczone Królestwo może powstrzymać się od wprowadzenia w życie art. 8 ust. 1 lit. b) akapit pierwszy odnośnie do przepisów związanych z maksymalnym tygodniowym czasem pracy, a także art. 8 ust. 2, art. 9 ust. 1 lit. b) oraz art. 9 ust. 2 przez okres 4 lat licząc od daty określonej w lit. a).
Komisja przedłoży sprawozdanie na temat skutków wprowadzenia tego przepisu.
Rada, działając zgodnie z warunkami przewidzianymi Traktatem, podejmuje decyzję czy ten okres czasu powinien być przedłużony.
c) Państwa Członkowskie niezwłocznie informują o tym Komisję.
2.
W przypadku gdy Państwa Członkowskie przyjmują środki, o których mowa w ust. 1, środki te zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
3.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjmowanego lub już przyjętego na podstawie niniejszej dyrektywy.
4.
Państwa Członkowskie co 5 lat przedstawiają Komisji sprawozdanie o praktycznym wprowadzaniu w życie przepisów niniejszej dyrektywy, określając w nim stanowiska pracodawców i pracowników.
Komisja poinformuje o tym Parlament Europejski, Radę i Komitet Ekonomiczno-Społeczny.
5.
Komisja okresowo przedstawia sprawozdanie o stosowaniu przepisów niniejszej dyrektywy, w świetle ust. 1-4, Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu.
Artykuł 18
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
DYREKTYWA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY 94/34/WE
z dnia 30 czerwca 1994 r.
zmieniająca dyrektywę 89/107/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących dodatków do żywności dopuszczonych do użycia w środkach spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji[1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[2],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 189b Traktatu[3],
a także mając na uwadze, co następuje: zasady harmonizacji w zakresie dodatków nie naruszają stosowania przepisów Państw Członkowskich obowiązujących w dniu 1 stycznia 1992 r., które zakazują stosowania niektórych dodatków w niektórych szczególnych środków spożywczych uznanych jako tradycyjne i produkowanych na ich terytorium, pod warunkiem że przepisy te nie obejmują całej serii środków spożywczych włącznie ze środkami spożywczymi, które nie wchodzą w zakres niniejszej dyrektywy, ale do których odnoszą się przepisy wspólnotowe w sprawie dopuszczania dodatków;
produkty te mogłyby być rozróżniane przez właściwe etykietowanie;
swobodny obrót środkami spożywczymi zgodnymi z dyrektywami dotyczącymi dodatków nie powinien zostać naruszony;
swoboda przedsiębiorczości, produkcja i sprzedaż środków spożywczych zgodnych z dyrektywami dotyczącymi dodatków na terytorium każdego Państwa Członkowskiego nie powinna zostać naruszona,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 89/107/EWG[4] dodaje się art. 3a w brzmieniu:
"Artykuł 3a
1.
Na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 3 ust. 2 lit. a) i b) Rada, stanowiąc na wniosek Komisji w zastosowaniu procedury przewidzianej w art. 100a Traktatu, upoważnia Państwa Członkowskie do utrzymania w mocy zakazu dotyczącego stosowania niektórych dodatków w produkcji niektórych środków spożywczych uznanych jako tradycyjne, pod warunkiem że:
- zakaz obowiązywał w dniu 1 stycznia 1992 r.,
- zainteresowane Państwa Członkowskie zezwalają na swoim terytorium na produkcję i sprzedaż środków spożywczych nieuznanych jako tradycyjne, które spełniają zasady przewidziane w art. 3.
2.
Bez uszczerbku dla rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 i (EWG) nr 2082/922 przed dniem 1 lipca 1994 r.
Państwa Członkowskie przedstawią wykaz środków spożywczych, które uznają jako tradycyjne, uzasadniając szczegółowo w oparciu o odpowiednie przepisy prawa zakazujące stosowania niektórych dodatków w takich środkach spożywczych.
Przed dniem 1 kwietnia 1995 r. Komisja przedłoży wniosek Radzie dotyczący kryteriów, jakie mają być stosowane w podejmowaniu decyzji, czy określony produkt jest tradycyjny czy też nie oraz dotyczących krajowych zakazów, które mogą zostać utrzymane w mocy zgodnie z tymi kryteriami.
Rada stanowi w sprawie wniosku przed dniem 1 kwietnia 1996 r.
3.
Do czasu gdy Rada podejmuje działania zgodnie z ust. 2, Państwa Członkowskie mogą utrzymać w mocy zakazy, o których została powiadomiona Komisja w zastosowaniu ust. 2 akapit pierwszy, pod warunkiem że spełniają one ogólne warunki ustanowione w ust. 1. ________________
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Gdy Państwa Członkowskie przyjmą takie środki, zawierają one odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa 94/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 30 czerwca 1994 r.
w sprawie substancji słodzących używanych w środkach spożywczych
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/107/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących dodatków do żywności dopuszczonych do użycia w środkach spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi [1], w szczególności jej art. 3 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
po konsultacji z Komitetem Naukowym ds. Żywności,
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 189b Traktatu [4],
a także mając na uwadze, co następuje: różnice istniejące między ustawodawstwami krajowymi odnoszącymi się do substancji słodzących oraz warunków ich użycia utrudniają swobodny przepływ środków spożywczych; w wyniku tego mogą zostać stworzone warunki nieuczciwej konkurencji;
głównym motywem każdego uregulowania dotyczącego substancji słodzących oraz warunków ich użycia musi być potrzeba ochrony i informowania konsumentów;
uwzględniając najbardziej aktualne informacje naukowe i toksykologiczne, używanie takich substancji może być dozwolone tylko dla niektórych środków spożywczych i pod pewnymi warunkami użycia;
niniejsza dyrektywa nie wpływa na zasady odnoszące się do innych funkcji niż zdolności słodzące substancji objętych niniejszą dyrektywą;
używanie substancji słodzących w zastępstwie cukru uzasadnione jest w produkcji żywności o zmniejszonej wartości energetycznej, środków spożywczych niepowodujących próchnicy i żywności bez dodatku cukru, w celu przedłużenia terminu ważności na skutek zastąpienia cukru oraz w produkcji produktów dietetycznych,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejsza dyrektywa jest dyrektywą szczegółową, stanowiącą część dyrektywy ogólnej w rozumieniu art. 3 dyrektywy 89/107/EWG.
2.
Niniejsza dyrektywa stosuje się do dodatków do żywności zwanych dalej "substancjami słodzącymi", używanymi:
- w celu nadania słodkiego smaku środkom spożywczym,
- jako słodziki stołowe.
3.
Do celów niniejszej dyrektywy wyrazy "bez dodatku cukru" i "o zmniejszonej wartości energetycznej" znajdujące się w kolumnie III Załącznika są zdefiniowane w sposób następujący:
- "bez dodatku cukru": bez żadnego dodatku mono- lub dysacharydów ani jakiegokolwiek środka spożywczego używanego ze względu na jego właściwości słodzące,
- "o zmniejszonej wartości energetycznej": o wartości energetycznej zmniejszonej o co najmniej 30 % w stosunku do środka wyjściowego lub do podobnego produktu.
4.
Niniejsza dyrektywa nie stosuje się do posiadających właściwości słodzące środków spożywczych.
Artykuł 2
1.
Jedynie substancje słodzące wyszczególnione w Załączniku mogą być wprowadzone na rynek w celu:
- sprzedaży konsumentowi końcowemu,
lub
- użycia do produkcji środków spożywczych.
2.
Substancje słodzące określone w ust. 1 tiret drugie mogą być użyte tylko do produkcji środków spożywczych wyszczególnionych w Załączniku i na warunkach, które są tam określone.
3.
Z wyjątkiem specjalnych ustaleń substancje słodzące nie mogą być używane w żywności przeznaczonej dla niemowląt i dla małych dzieci, zgodnie z dyrektywą 89/398/EWG [5].
4.
Maksymalne dawki użycia wskazane w Załączniku odnoszą się do środków spożywczych gotowych do spożycia, przygotowanych według instrukcji użycia.
Artykuł 3
1.
Niniejszą dyrektywę stosuje się bez uszczerbku do dyrektyw szczególnych zezwalających na używanie dodatków wyszczególnionych w Załączniku do celów innych niż słodzenie.
2.
Niniejszą dyrektywę stosuje się również bez uszczerbku do wspólnotowych przepisów regulujących skład i opis środków spożywczych.
Artykuł 4
W przypadku gdy występują różnice opinii w odniesieniu do tego, czy można użyć substancje słodzące w danym środku spożywczym na warunkach niniejszej dyrektywy, można podjąć decyzję, według procedury przewidzianej w art. 7, czy taki środek spożywczy jest uważany za należący do jednej z kategorii wyszczególnionych w kolumnie III Załącznika.
Artykuł 5
1.
Określenie sprzedaży słodzików stołowych musi zawierać wzmiankę "stołowe słodziki na bazie…", po której wymienia się nazwę(-wy) substancji słodzącej(-ych) wchodzącej(-ych) w ich skład.
2.
Etykietowanie stołowych słodzików zawierających alkohole wielowodorotlenowe i/lub aspartam musi zawierać następujące ostrzeżenia:
- alkohole wielowodorotlenowe: "nadużywanie może mieć skutki przeczyszczające",
- aspartam: "zawiera źródło fenyloalaniny".
Artykuł 6
Przepisy dotyczące:
- szczegółów, jakie muszą się pojawić na etykietach środków spożywczych zawierających substancje słodzące, w celu ujawnienia ich obecności,
- ostrzeżeń dotyczących obecności niektórych substancji słodzących w środkach spożywczych,
zostają przyjęte zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 7, przed wygaśnięciem terminu ustanowionego w art. 9 ust. 1 tiret pierwsze.
Artykuł 7
1.
Jeżeli procedura ustanowiona w niniejszym artykule ma zostać zastosowana, kwestia jest przedstawiana Stałemu Komitetowi ds. Środków Spożywczych (zwanemu dalej "Komitetem") przez przewodniczącego Komitetu, z jego inicjatywy bądź na wniosek przedstawiciela danego Państwa Członkowskiego.
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet wydaje opinię o tym projekcie w terminie, który może zostać wyznaczony przez przewodniczącego stosownie do pilności sprawy.
Opinię wydaje się większością ustanowioną w art. 148 ust. 2 Traktatu w przypadku decyzji, które Rada jest zobowiązana podjąć na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w Komitecie są ważone w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3. a) Komisja przyjmuje przewidziane środki, jeśli środki są zgodne z opinią Komitetu.
b) Jeżeli przewidziane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub przy braku takiej opinii, Komisja bezzwłocznie przedkłada Radzie wniosek w sprawie środków, jakie powinny zostać podjęte.
Rada podejmuje decyzję kwalifikowaną większością głosów.
Jeżeli po upływie trzech miesięcy od daty przedstawienia Radzie Rada nie podejmie decyzji, zaproponowane środki przyjmuje Komisja.
Artykuł 8
1.
W terminie trzech lat od przyjęcia niniejszej dyrektywy, zgodnie z ogólnymi kryteriami wymienionymi w załączniku II pkt 4 do dyrektywy 89/107/EWG, Państwa Członkowskie wprowadzają system badań konsumentów dla monitorowania zmian konsumpcji substancji słodzących.
Szczegółowe zasady takiego systemu monitorowania są koordynowane według procedury ustanowionej w art. 7.
2.
W terminie pięciu lat od przyjęcia niniejszej dyrektywy i na podstawie informacji, jakie otrzyma dzięki systemowi monitorowania określonemu w ust. 1, Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie w sprawie zmian, jakie zaszły na rynku substancji słodzących, stopnia ich używania oraz ewentualnej potrzeby wniesienia dodatkowych restrykcji do warunków ich używania, w tym odpowiednich ostrzeżeń przeznaczonych dla konsumentów, aby wspomniani konsumenci nie przekraczali dopuszczalnych dawek dziennych.
Jeżeli jest to niezbędne, sprawozdaniu takiemu, w zależności od przypadku, towarzyszą propozycje zmian niniejszej dyrektywy.
Artykuł 9
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 31 grudnia 1995 r.
Środki niniejsze zakładają:
- zezwolenie, nie później niż od dnia 31 grudnia 1995 r., na handel i używanie produktów zgodnych z niniejszą dyrektywą,
- zakaz, nie później niż od dnia 30 czerwca 1996 r., handlu i używania wyrobów niezgodnych z niniejszą dyrektywą, jednakże wyroby wprowadzone na rynek lub etykietowane przed tą datą i niezgodne z niniejszą dyrektywą mogą zostać na rynku do wyczerpania zapasów.
Bezzwłocznie informują o tym Komisję.
2.
Gdy Państwa Członkowskie przyjmą te środki, muszą one zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to musi towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 10
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 11
DYREKTYWA 94/36/WE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY
z dnia 30 czerwca 1994 r.
w sprawie barwników używanych w środkach spożywczych
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/107/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących dodatków do żywności dopuszczonych do użycia w środkach spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi[1], w szczególności jej art. 3 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji[2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[3],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 189b Traktatu[4],
a także mając na uwadze, co następuje: różnice istniejące między krajowymi przepisami prawa odnoszącymi się do warunków użycia barwników do żywności utrudniają swobodny przepływ środków spożywczych; może to stworzyć warunki nieuczciwej konkurencji;
każde zasady dotyczące dodatków do żywności oraz warunków użycia takich dodatków musi mieć za główny motyw potrzebę ochrony i informowania konsumentów;
dodatek do żywności może być używany tylko, jeśli zostało dowiedzione, że jego użycie jest technicznie niezbędne i nie szkodzi zdrowiu;
barwniki są używane w celu przywrócenia wyglądu początkowego żywności, której kolor został zniszczony w wyniku przetwarzania, magazynowania, pakowania i dystrybucji i których atrakcyjność wizualna została w ten sposób zmniejszona;
barwniki są używane w celu nadania bardziej zachęcającego wyglądu żywności oraz pomagają w określeniu aromatów normalnie kojarzonych ze szczególną żywnością i do zabarwienia żywności pozbawionej barwnika;
należy włączyć do tekstu niniejszej dyrektywy niektóre barwniki przeznaczone do znakowania zdrowotności mięsa, na odpowiedzialność urzędu lekarza weterynarii, zgodnie z wymaganiami dyrektywy 91/497/EWG[5], w szczególności jej załącznika I rozdział XI;
jedynie barwniki zatwierdzone przez niniejszą dyrektywę powinny być używane do dekorowania jaj lub w celu opieczętowania jaj, jak to przewiduje w rozporządzenie (EWG) nr 1274/91[6];
barwniki są używane w celu wzmocnienia barwników, które występują w sposób naturalny w żywności;
jest rzeczą przyjętą w sposób generalny, że nieprzetworzone środki spożywcze, jak też niektóre inne podstawowe środki spożywcze, muszą być wolne od dodatków do żywności;
uwzględniając najbardziej aktualne informacje naukowe i toksykologiczne o tych dodatkach, niektóre z nich mogą być dozwolone tylko do niektórych środków spożywczych i to pod niektórymi warunkami użycia;
konieczne jest ustanowienie ścisłych zasad dla wykorzystania dodatków do żywności przeznaczonej dla niemowląt i małych dzieci;
skonsultowano się z Komitetem Naukowym ds. Żywności w sprawie substancji, które nie są jeszcze przedmiotem przepisów wspólnotowych;
gdy chodzi o zdecydowanie, czy dany środek spożywczy podlega określonej kategorii, jest rzeczą wskazaną postępować zgodnie z procedurą konsultacyjną ze Stałym Komitetem ds. Żywności;
niniejsza dyrektywa zastępuje w części dyrektywę Rady z dnia 23 października 1962 r. w sprawie zbliżenia uregulowań Państw Członkowskich w sprawie surowców barwiących, zatwierdzonych do używania w żywności przeznaczonej do spożycia przez ludzi[7];
według procedury przewidzianej w art. 11 dyrektywy 89/107/EWG zostanie zaproponowana zmiana istniejących kryteriów czystości dotyczących surowców barwiących, jak też nowe specyfikacje dotyczące barwników, dla których nie występują kryteria czystości;
w celu ochrony konsumentów Wspólnota musi wspierać badania nad potencjalnymi skutkami (w tym skutkami kumulującymi się i synergicznymi) dla zdrowia ludzkiego barwników stosowanych do środków spożywczych, w szczególności takich barwników, których nieszkodliwość jest poddana wątpliwości,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejsza dyrektywa jest dyrektywą szczegółową która stanowi część dyrektywy ogólnej w rozumieniu art. 3 dyrektywy 89/107/EWG.
2.
Dla celów niniejszej dyrektywy "barwniki" to substancje, które dodają lub powodują odzyskanie koloru żywności; może tu chodzić o naturalne składniki środków spożywczych lub inne źródła naturalne, które nie są normalnie spożywane, jako żywność i nie są zazwyczaj używane, jako składniki charakterystyczne w żywności.
Barwnikami w znaczeniu niniejszej dyrektywy są preparaty uzyskane na bazie środków spożywczych i innych naturalnych materiałów źródłowych w drodze ekstrakcji fizycznej i/lub chemicznej prowadzącej do ekstrakcji selektywnej pigmentów w stosunku do składników pokarmowych lub aromatycznych.
3.
Jednakże substancje wskazane poniżej nie są uważane za barwniki do celów niniejszej dyrektywy:
- środki spożywcze suszone lub zagęszczane oraz aromaty wchodzące do produkcji złożonych środków spożywczych z powodu ich właściwości aromatycznych, smakowych lub odżywczych, których skutek barwiący ma charakter drugorzędny, w szczególności papryka, kurkuma i szafran,
- barwniki używane do barwienia niejadalnych części zewnętrznych środków spożywczych, takich jak skórki serów i osłonki wędliniarskie.
Artykuł 2
1.
Jedynie substancje wymienione w załączniku I mogą być używane jako barwniki w środkach spożywczych.
2.
Barwniki mogą być używane tylko w środkach spożywczych wymienionych w załącznikach III, IV i V oraz na warunkach, które są w tych załącznikach wyszczególnione; barwniki mogą być używane do tych samych środków spożywczych, jeżeli są one przeznaczone do zastosowań szczególnych, zgodnie z dyrektywą 89/398/EWG[8].
3.
Nie można używać barwników w środkach spożywczych wymienionych w załączniku II, chyba że zostało to stosownie przewidziane w załącznikach III, IV lub V.
4.
Barwniki dozwolone jedynie dla niektórych przeznaczeń są wymienione w załączniku IV.
5.
Barwniki generalnie dozwolone w środkach spożywczych, jak też warunki użycia takich barwników, są wymienione w załączniku V.
6.
Maksymalne ilości wskazane w załącznikach:
- dotyczą środków spożywczych gotowych do konsumpcji, przygotowanych według instrukcji użycia,
- oznaczają ilości składnika barwiącego zawarte w preparacie barwiącym.
7.
W załącznikach do niniejszej dyrektywy "quantum satis" oznacza, iż nie ma podanego poziomu maksymalnego.
Jednakże barwniki są używane zgodnie z dobrze przyjętymi praktykami wytwarzania na poziomie nie wyższym niż jest konieczny dla osiągnięcia zamierzonego celu, pod warunkiem niewprowadzania w błąd konsumenta.
8.
Do celów znakowania zdrowotności, przewidzianego przez dyrektywę 91/497/EWG, oraz dla innych oznakowań przyjętych dla produktów mięsnych, można używać tylko barwników E 155 brąz HT, E 133 błękit brylantowy FCF lub E 129 czerwień "allura" AC albo odpowiedniej mieszanki E 133 błękitu brylantowego FCF i E 129 czerwieni "allura" AC.
9.
Jedynie barwniki wspomniane w załączniku I mogą być wykorzystane do barwienia dekoracyjnego skorupek jaj lub do opieczętowania jaj, jak to zostało przewidziane w rozporządzeniu (EWG) nr 1274/91.
10.
Jedynie barwniki wymienione w załączniku I, z wyłączeniem E 123, E 127, E 128, E 154, E 160b, E 161g, E 173 i E 180, mogą być sprzedawane bezpośrednio konsumentom.
11.
W rozumieniu niniejszej dyrektywy "nieprzetworzone" oznacza środki spożywcze, które nie podlegały żadnej obróbce powodującej istotną zmianę ich oryginalnego stanu.
Jednakże takie środki spożywcze mogły na przykład ulec podziałowi, rozdzieleniu, rozcięciu, wyjęciu kości, siekaniu, obdarciu, obieraniu, oczyszczeniu, mieleniu, krojeniu, myciu, żyłowaniu, mrożeniu, zmrożeniu, oziębieniu, zmiażdżeniu lub wyłuskaniu, pakowane lub niepakowane.
Artykuł 3
Bez uszczerbku dla innych przepisów wspólnotowych obecność barwnika w danym środku spożywczym jest dozwolona:
- w złożonym środku spożywczym niewymienionym w załączniku II, w zakresie, w jakim barwnik taki jest dozwolony w jednym ze składników, jakie tworzą złożony środek spożywczy,
lub
- jeśli dany środek spożywczy jest przeznaczony wyłącznie do przygotowania złożonego środka spożywczego, zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy.
Artykuł 4
Decyzję, czy dany środek spożywczy należy do jednej z kategorii żywności wymienionych w załącznikach oraz czy dane substancje są barwnikami w znaczeniu art. 1, podejmuje się według procedury przewidzianej w art. 5.
Artykuł 5
1.
Jeżeli procedura przewidziana w niniejszym artykule zostaje zastosowana, Komisja jest wspomagana przez Stały Komitet ds. Środków Spożywczych, powołany w drodze dyrektywy 69/414/EWG[9], zwany dalej "Komitetem".
2.
Przewodniczący przedstawia sprawę Komitetowi z własnej inicjatywy lub na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego.
3.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet wydaje opinię na temat projektu, w terminie, jaki ustanawia przewodniczący w zależności od pilności sprawy.
Opinia wydawana jest większością głosów ustanowioną w art. 148 ust. 2 Traktatu w przypadku decyzji podejmowanych przez Radę na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w Komitecie ważone w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
4. a) Komisja przyjmuje przewidziane środki, jeśli są zgodne z opinią Komitetu.
b) Jeżeli przewidziane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub jeżeli opinia nie została wydana, Komisja przedkłada niezwłocznie Radzie propozycję dotyczącą środków, jakie powinny zostać podjęte.
Rada stanowi kwalifikowaną większością głosów.
Jeżeli po upływie trzymiesięcznego terminu od daty przekazania sprawy Radzie, Rada nie podjęła decyzji, to proponowane środki zostają przyjęte przez Komisję.
Artykuł 6
W terminie trzech lat od przyjęcia niniejszej dyrektywy Państwa Członkowskie wprowadzą systemy monitorowania spożycia i zużycia barwników oraz przedstawią Komisji sprawozdanie z zebranych przez siebie informacji.
W terminie pięciu lat od przyjęcia niniejszej dyrektywy Komisja złoży Parlamentowi Europejskiemu sprawozdanie w sprawie zmian, jakie zaszły na rynku barwników, poziomu ich zużycia oraz spożycia.
Zgodnie z ogólnymi kryteriami załącznika II do dyrektywy 89/107/EWG pkt 4, w terminie pięciu lat od przyjęcia niniejszej dyrektywy Komisja ponownie przeanalizuje warunki używania, jakie w niej się znajdują i w miarę potrzeb zaproponuje zmiany.
Artykuł 7
Niniejszym art. 1-7, art. 8 ust. 1 tiret drugie i str. 8 ust. 2 oraz art. 9-15 dyrektywy z dnia 23 października 1962 r. w sprawie barwników w środkach spożywczych uchyla się.
Odwołania do uchylonych przepisów należy traktować jako odwołania do odpowiednich przepisów niniejszej dyrektywy.
Artykuł 8
W dniu wejścia w życie niniejszej dyrektywy Komisja uruchomi, w porozumieniu z Parlamentem Europejskim, krajowymi ministerstwami, przemysłami żywnościowymi, detalicznym handlem żywnościowym oraz stowarzyszeniami konsumentów, kampanię informacyjną dla konsumentów odnośnie do procedur oceniania i dopuszczania zatwierdzonych barwników, jak też odnośnie do znaczenia systemu numerycznego "E".
Artykuł 9
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie, nie później niż do dnia 31 grudnia 1995 r., przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy w celu:
- zezwolenia, nie później niż do dnia 31 grudnia 1995 r., na handel i używanie wyrobów zgodnie z niniejszą dyrektywą,
- zakazania, nie później niż do dnia 30 czerwca 1996 r., handlu i używanie wyrobów niezgodnych z niniejszą dyrektywą; wyroby wprowadzone do obrotu lub etykietowane przed tą datą, a te które nie są zgodne z niniejszą dyrektywą, mogą zostać wprowadzone do obrotu do czasu wyczerpania zapasów.
Państwa Członkowskie niezwłocznie informują o tym Komisję.
2.
Jeżeli Państwa Członkowskie przyjmują środki określone w ust. 1, włączają do nich odniesienie do niniejszej dyrektywy lub też odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 10
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 11
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 94/37/EWG
z dnia 22 lipca 1994 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 91/414/EWG dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzenia do obrotu środków ochrony roślin [1], ostatnio zmieniona dyrektywą Komisji 93/71/EWG [2], w szczególności jej art. 18 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje: załączniki II i III do dyrektywy 91/414/EWG ustanawiają wymagania odnośnie do dokumentacji przedkładanej przez wnioskodawców o włączenie substancji czynnej do załącznika I oraz o zezwolenie dla środka ochrony roślin;
konieczne jest wskazanie wnioskodawcom w załącznikach II i III, w sposób możliwie najdokładniejszy, wszelkich szczegółów dotyczących wymaganych informacji, takich jak okoliczności, warunki i protokoły techniczne, na podstawie których niektóre dane muszą być uzyskane; przepisy te powinny zostać wprowadzone natychmiast po ich uzyskaniu w celu umożliwienia wnioskodawcom posługiwania się nimi podczas przygotowywania ich dokumentacji;
obecnie można zapewnić większą dokładność wymagań odnośnie do danych dotyczących identyfikacji, właściwości fizycznych i chemicznych oraz dalszych informacji na temat substancji czynnej, przewidzianych w załączniku II część A sekcje 1, 2 i 3;
obecnie można zapewnić większą dokładność wymagań odnośnie do danych dotyczących identyfikacji, właściwości fizycznych, chemicznych oraz technicznych oraz innych ogólnych informacji na temat środka ochrony roślin, przewidzianych w załączniku III część A sekcje 1–4;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 91/414/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1.
W załączniku II część A sekcje zatytułowane: "1.
Identyfikacja substancji czynnej", "2.
Fizyczne i chemiczne właściwości substancji czynnej" i "3.
Dodatkowe informacje dotyczące substancji czynnej" zastępuje się załącznikiem I do niniejszej dyrektywy;
2.
W załączniku III część A sekcje zatytułowane: "1.
Identyfikacja środka ochrony roślin", "2.
Fizyczne i chemiczne właściwości środka ochrony roślin", "3.
Dane dotyczące stosowania" i "4.
Dodatkowe informacje dotyczące środka ochrony roślin" zastępuje się załącznikiem II do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 31 lipca 1995 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem 1 sierpnia 1994 r.
Dyrektywa Komisji (94/38/WE)
z dnia 26 lipca 1994 r.
zmieniająca załączniki C i D do dyrektywy Rady 92/51/EWG w sprawie drugiego ogólnego systemu uznawania kształcenia i szkolenia zawodowego, uzupełniająca dyrektywę 89/48/EWG
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/51/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. w sprawie drugiego ogólnego systemu uznawania kształcenia i szkolenia zawodowego, uzupełniająca dyrektywę 89/48/EWG 1 [1] w szczególności jej art. 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozpatrując umotywowany wniosek o dodanie lub wycofanie kursu kształcenia lub szkolenia z listy w załączniku C lub D, Komisja jest zobowiązana badać w szczególności, zgodnie z art. 15 ust. 2 dyrektywy 92/51/EWG, czy kwalifikacja wynikająca z danego kursu kształcenia przyznaje jego posiadaczowi poziom wykształcenia lub kształcenia zawodowego porównywalnie wysoki do poziomu wykształcenia przekraczającego zakres szkoły średniej, o którym mowa w art. 1 lit. a) akapit pierwszy, tiret drugie lit. i) oraz podobny poziom odpowiedzialności i czynności;
rząd niemiecki wystąpił z umotywowanymi wnioskami o dokonanie zmian w załącznikach C i D, zaś rząd włoski wystąpił z umotywowanym wnioskiem o dokonanie zmiany w załączniku C;
należałoby w szczególności zmienić odniesienie do tytułu zawodowego fizjoterapeuty ("Krankengymnast(in)") w Niemczech w wyniku zmiany w prawie krajowym, która ustanawia nowy tytuł zawodowy, nie zmieniając jednak struktury kształcenia i szkolenia zawodowego;
w szczególności, kursy szkolenia, które mają zostać dodane do listy w załączniku C w przypadku Niemiec mają strukturę identyczną jak te wymienione już w odniesieniu do Niemiec, Włoch i Luksemburga w pkt. 1 "Kursy w dziedzinie paramedycznej i socjopedagogicznej" tego załącznika;
Włochy zmieniły kurs kształcenia i szkolenia księgowych i specjalistów księgowych ("ragioniere" i "perito commerciale") w taki sposób, że podlega on obecnie dyrektywie Rady 89/48/EWG [2]; jeśli chodzi o konsultantów ds. zatrudnienia ("consulenti del lavoro"), kurs kształcenia i szkolenia dotyczący tego zawodu objęty zakresem dyrektywy 89/48/EWG jest odtąd podstawową drogą kształcenia i szkolenia w tym zawodzie; odpowiednio, kursy kształcenia i szkolenia dla tych dwóch zawodów nie powinny dłużej być objęte zakresem załącznika C, gdyż posiadacze kwalifikacji, objętych zakresem dyrektywy 92/51/EWG, mogą ubiegać się o takie samo traktowanie na mocy art. 1 lit. a) dyrektywy 89/48/EWG;
zgodnie z art. 2 dyrektywy 92/51/EWG, przepisy tej dyrektywy nie stosują się do działalności, które są objęte zakresem jednej z dyrektyw wymienionych w załączniku A, w tym także dyrektyw stosujących się do wykonywania przez osobę zatrudnioną działalności figurującej w załączniku B, nawet jeśli obywatel Państwa Członkowskiego ukończył jeden z "kursów o szczególnym profilu" wymienionych w załączniku D;
w szczególności, kursy szkoleniowe, które mają zostać dodane do listy w załączniku D w odniesieniu do Niemiec, mają podobną strukturę jak niektóre kursy szkoleniowe w załączniku C, a wszystkie charakteryzują się tym, iż ich łączny czas trwania wynosi co najmniej 13 lat, w tym co najmniej trzy lata kształcenia zawodowego;
zgodnie z art. 17 ust. 2 dyrektywy 92/51/EWG oraz w celu zwiększenia skuteczności ogólnego systemu, Państwa Członkowskie, których kursy kształcenia i szkolenia figurują w załączniku D, powinny przekazać Komisji listę stosownych dyplomów;
w celu poprawy czytelności załączników C i D, należy opublikować wykazy poddane zmianom;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ustanowionego na mocy art. 15 dyrektywy 92/51/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załącznikach C i D do dyrektywy 92/51/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem I.
Artykuł 2
Zmienione wykazy kursów kształcenia i szkolenia, figurujące w załącznikach C i D do dyrektywy 92/51/EWG, znajdują się w załączniku II do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie przyjmują przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne konieczne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 1 października 1994 r.
Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w zakresie objętym niniejszą dyrektywą.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia jej po opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Dyrektywa Komisji 94/39/WE
z dnia 25 lipca 1994 r.
ustanawiająca wykaz planowanych zastosowań pasz zwierzęcych przeznaczonych do szczególnych potrzeb żywieniowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady nr 93/74/EWG z dnia 13 września 1993 r. w sprawie pasz przeznaczonych do szczególnych potrzeb żywieniowych [1], w szczególności jej art. 6 lit. a),
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa Rady nr 93/74/EWG przewiduje ustanowienie pozytywnego wykazu zastosowań pasz zwierzęcych przeznaczonych do szczególnych potrzeb żywieniowych; wykaz ten musi wskazywać dokładnie zastosowanie, tzn. szczególne potrzeby żywieniowe, podstawowe właściwości odżywcze, oznaczenia na etykietach oraz — gdzie właściwe — odpowiednie wymogi, szczególne dotyczące etykietowania;
niektórych specjalnych celów żywieniowych nie można w obecnej chwili włączyć do tego wykazu, ponieważ Wspólnota nie dysponuje metodami kontrolowania wartości energetycznej oraz błonnika spożywczego w paszach; wykaz musi zostać uzupełniony w chwili przyjęcia takich metod;
ustalony wykaz może być modyfikowany, gdzie sytuacja tego wymaga, zgodnie z postępem naukowo-technicznym;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Pasz,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie wymagają, aby pasze przeznaczone do szczególnych potrzeb żywieniowych w rozumieniu dyrektywy Rady nr 93/74/EWG były sprzedawane jedynie wtedy, gdy ich zamierzone użycie jest zawarte w części B Załącznika do niniejszej dyrektywy i jeśli spełnia inne wymagania tej części Załącznika.
Ponadto Państwa Członkowskie zapewnią stosowanie "Przepisów ogólnych" części A Załącznika.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 30 czerwca 1994 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy te zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Dyrektywa komisji 94/40/WE
z dnia 22 lipca 1994 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 87/153/EWG ustalającą wskazówki dotyczące oceny dodatków stosowanych w żywieniu zwierząt
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/524/EWG z dnia 23 listopada 1970 r. dotyczącą dodatków paszowych [1], ostatnio zmieniona dyrektywą Komisji 94/17/WE [2], w szczególności jej art. 9 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
dyrektywa Rady 70/524/EWG ustala wskazówki dotyczące oceny dodatków stosowanych w środkach żywienia zwierząt, przyjęte następnie na mocy dyrektywy Rady 87/153/EWG [3] oraz wszelkich wprowadzanych do niej zmian w świetle postępu wiedzy naukowo-technicznej;
wskazówki te powinny być uzupełnione o kryteria dotyczące rozpatrywania podań o dopuszczenie stosowania enzymów i mikroorganizmów jako dodatków paszowych;
zgodnie z przepisami dyrektywy Rady 93/114/WE [4] konieczne jest włączenie do wspólnotowej procedury dopuszczania dodatków wymogów dyrektywy Rady 90/220/EWG z dnia 23 kwietnia 1990 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów genetycznie zmodyfikowanych [5] zmienioną dyrektywą Komisji 94/15/WE [6], ze względu na ocenę ryzyka dla środowiska naturalnego, tak aby mogły być stosowane do wszystkich dodatków zawierających lub składających się z organizmów modyfikowanych genetycznie; w konsekwencji konieczna jest zmiana dyrektywy 87/153/EWG, tak aby była zgodna z wymogami dyrektywy 90/220/EWG;
ze względu na wprowadzenie licznych zmian celowe wydaje się wprowadzenie konsolidacji wskazówek w Załączniku do niniejszej dyrektywy;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Pasz,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Załącznik do dyrektywy 87/153/EWG zastępuje się Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie, najpóźniej do dnia 1 października 1994 r., przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy te zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Dyrektywa Rady 94/45/WE
z dnia 22 września 1994 r.
w sprawie ustanowienia Europejskiej Rady Zakładowej lub trybu informowania i konsultowania pracowników w przedsiębiorstwach lub w grupach przedsiębiorstw o zasięgu wspólnotowym
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając umowę w sprawie polityki społecznej, załączoną do Protokołu nr 14 w sprawie polityki społecznej, stanowiącego załącznik do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, w szczególności jej art. 2 ust. 2.,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
działając zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 189c Traktatu [3],
a także mając na uwadze co następuje: na podstawie Protokołu w sprawie polityki społecznej, stanowiącego załącznik do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Królestwo Belgii, Królestwo Danii, Republika Federalna Niemiec, Republika Grecka, Królestwo Hiszpanii, Republika Francuska, Irlandia, Republika Włoska, Wielkie Księstwo Luksemburga, Królestwo Niderlandów oraz Republika Portugalska (zwane dalej "Państwami Członkowskimi"), pragnąc wprowadzić w życie Kartę Socjalną z 1989 r., przyjęły umowę w sprawie polityki społecznej;
artykuł 2 ust. 2 wymienionej umowy upoważnia Radę do przyjęcia w drodze dyrektyw minimalnych wymagań;
zgodnie z art. 1 umowy szczególnym celem Wspólnoty oraz Państw Członkowskich jest popieranie dialogu między pracodawcami i pracownikami;
punkt 17 Wspólnotowej Karty Podstawowych Praw Socjalnych Pracowników przewiduje miedzy innymi, że praktyka informowania, konsultowania i udziału pracowników musi być kształtowana według określonych zasad, z uwzględnieniem praktyki obowiązującej w poszczególnych Państwach Członkowskich. W Karcie stwierdza się, że "dotyczy to w szczególności przedsiębiorstw lub grup przedsiębiorstw, których zakłady pracy lub przedsiębiorstwa znajdują się w dwóch lub kilku Państwach Członkowskich";
pomimo istnienia szerokiego konsensusu po stronie większości Państw Członkowskich, Rada nie była w stanie podjąć działań na podstawie projektu dyrektywy Rady, dotyczącej utworzenia Europejskich Rad Zakładowych w celu informowania i konsultowania pracowników [4] w przedsiębiorstwach lub grupach przedsiębiorstw o zasięgu wspólnotowym, zmienionego 3 grudnia 1991 r. [5];
zgodnie z art. 3 ust. 2 umowy w sprawie polityki socjalnej, Komisja na poziomie Wspólnoty zasięgnęła opinii pracodawców i pracowników na temat możliwego ukierunkowania działań Wspólnoty w zakresie informowania i konsultowania pracowników przedsiębiorstw oraz grup przedsiębiorstw o zasięgu wspólnotowym;
Komisja uznała po tej konsultacji zasadność działań podjętych przez Wspólnotę i zgodnie z art. 3 ust. 3 wymienionej umowy ponownie skonsultowała z pracodawcami i pracownikami treść proponowanego projektu, a pracodawcy i pracownicy przedstawili Komisji swoje opinie;
po drugim etapie konsultacji pracodawcy i pracownicy nie poinformowali Komisji o swojej woli rozpoczęcia procesu mogącego doprowadzić do zawarcia umowy, co przewiduje art. 4 wymienionej umowy;
funkcjonowanie rynku wewnętrznego obejmuje proces łączenia przedsiębiorstw, fuzji transgranicznych, przejmowania przedsiębiorstw, podejmowania wspólnych przedsięwzięć, a co za tym idzie umiędzynaradawiania przedsiębiorstw i grup przedsiębiorstw. Aby zapewnić harmonijny rozwój działalności gospodarczej niezbędne jest, aby przedsiębiorstwa i grupy przedsiębiorstw działające w dwóch lub kilku Państwach Członkowskich informowały i konsultowały przedstawicieli tych pracowników, których dotyczyć będą ich decyzje;
tryb informowania i konsultowania pracowników, przewidziany w ustawodawstwie lub praktyce Państw Członkowskich, często nie jest dostosowany do ponadnarodowej struktury jednostek podejmujących decyzje, dotyczące tychże pracowników. Sytuacja ta może prowadzić do nierównego traktowania pracowników, których dotyczą decyzje podejmowane w ramach tego samego przedsiębiorstwa lub grupy przedsiębiorstw;
niezbędne jest przyjęcie odpowiednich przepisów celem zapewnienia właściwego informowania i konsultowania pracowników, zatrudnionych w przedsiębiorstwach o zasięgu wspólnotowym, w przypadku, gdy decyzje ich dotyczące są podejmowane w innym Państwie Członkowskim niż to, w którym są zatrudnieni;
w celu zapewnienia właściwego informowania i konsultowania pracowników, zatrudnionych w przedsiębiorstwach lub grupach przedsiębiorstw działających na terenie dwóch lub kilku Państw Członkowskich, konieczne jest powołanie Europejskich Rad Zakładowych lub ustanowienie innego trybu ponadnarodowego informowania i konsultowania pracowników;
w tym celu konieczne jest sformułowanie definicji pojęcia przedsiębiorstwa sprawującego kontrolę, odnoszącego się wyłącznie do niniejszej dyrektywy i nie przesądzającego o definicjach pojęć grupy i kontroli, które mogłyby być wykorzystane w tworzonych w przyszłości aktach prawnych;
mechanizmy informowania i konsultowania pracowników tych przedsiębiorstw lub grup przedsiębiorstw muszą dotyczyć wszystkich znajdujących się w Państwach Członkowskich zakładów pracy lub, w zależności od przypadku, wszystkich przedsiębiorstw należących do grupy, niezależnie od tego, czy centralne kierownictwo przedsiębiorstwa sprawującego kontrolę nad grupą znajduje się na terytorium Państw Członkowskich, czy nie;
zgodnie z zasadą autonomii stron, obowiązek ustalenia w drodze umowy charakteru, składu, funkcji, sposobów działania i trybu postępowania oraz środków finansowych Europejskich Rad Zakładowych lub innego trybu informowania i konsultowania, dostosowanego do ich własnej sytuacji, spoczywa na przedstawicielach pracowników oraz na kierownictwie ich przedsiębiorstwa lub przedsiębiorstwa sprawującego kontrolę nad grupą;
zgodnie z zasadą subsydiarności, do Państw Członkowskich należy wyznaczenie przedstawicieli pracowników, a w szczególności zapewnienie zrównoważonej reprezentacji poszczególnych kategorii pracowników, jeśli uznają to za stosowne;
niezbędne jest jednak ustalenie pewnych pomocniczych wymagań, stosowanych na skutek decyzji stron lub w przypadku odmowy podjęcia negocjacji przez centralne kierownictwo albo braku porozumienia w wyniku tych negocjacji;
przedstawiciele pracowników mogą zadecydować o nietworzeniu Europejskiej Rady Zakładowej lub zainteresowane strony mogą ustalić inny tryb ponadnarodowego informowania i konsultowania pracowników;
bez uszczerbku dla możliwości podjęcia przez strony innej decyzji, Europejska Rada Zakładowa utworzona w przypadku braku porozumienia między stronami, dla osiągnięcia celu określonego w niniejszej dyrektywie, musi być stale informowana i konsultowana w sprawach dotyczących działalności przedsiębiorstwa lub grupy przedsiębiorstw, tak aby mogła ocenić ewentualny wpływ tej działalności na interesy pracowników w przynajmniej dwóch różnych Państwach Członkowskich. Dlatego obowiązkiem przedsiębiorstwa lub przedsiębiorstwa sprawującego kontrolę jest przekazywanie wyznaczonym przedstawicielom pracowników ogólnych informacji, dotyczących interesów pracowników, oraz bardziej szczegółowych informacji, dotyczących tych aspektów działalności przedsiębiorstwa lub grupy przedsiębiorstw, które mają wpływ na interesy pracowników. Europejska Rada Zakładowa musi być w stanie na zakończenie takiego zebrania przedstawić swoje stanowisko;
te decyzje, które w znacznym stopniu dotyczą interesów pracowników, muszą być jak najwcześniej przedmiotem wymiany informacji i konsultacji z wyznaczonymi przedstawicielami pracowników;
należy przewidzieć dla przedstawicieli pracowników, działających w ramach niniejszej dyrektywy, taką samą ochronę oraz podobne gwarancje w czasie wykonywania swoich obowiązków, jakie przewidziano dla przedstawicieli pracowników w ustawodawstwie i/lub praktyce ich kraju zatrudnienia. Nie mogą oni podlegać żadnej dyskryminacji w związku z prawnie pełnionymi funkcjami oraz muszą mieć zapewnioną właściwą ochronę przed zwolnieniem i innymi sankcjami;
przepisy niniejszej dyrektywy, dotyczące informowania i konsultowania w przypadku, gdy centralne kierownictwo przedsiębiorstwa lub przedsiębiorstwa sprawującego kontrolę nad grupą znajduje się poza terytorium Państw Członkowskich, powinny być wprowadzone w życie przez jego przedstawiciela wyznaczonego w razie potrzeby w jednym z Państw Członkowskich, lub, w razie braku takiego przedstawiciela, przez zakład pracy lub kontrolowane przedsiębiorstwo, zatrudniające największą liczbę pracowników na terytorium Państw Członkowskich;
należy szczególnie traktować przedsiębiorstwa i grupy przedsiębiorstw o zasięgu wspólnotowym, w których w dniu wejścia w życie niniejszej dyrektywy istnieją już umowy dotyczące wszystkich pracowników, przewidujące ponadnarodowe informowanie i konsultowanie pracowników;
w przypadku niespełnienia obowiązków ustalonych w niniejszej dyrektywie, Państwa Członkowskie zobowiązane są podjąć odpowiednie działania,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
ROZDZIAŁ I
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 1
Cel dyrektywy
1.
Celem niniejszej dyrektywy jest wzmocnienie prawa do informowania i konsultowania pracowników przedsiębiorstw lub grup przedsiębiorstw o zasięgu wspólnotowym.
2.
W tym celu ustanawia się w każdym przedsiębiorstwie i grupie przedsiębiorstw o zasięgu wspólnotowym Europejską Radę Zakładową lub inny tryb informowania i konsultowania pracowników, na wniosek przedstawiony w trybie określonym w art. 5 ust. 1, w celu informowania i konsultowania pracowników zgodnie z warunkami, trybem i skutkami określonymi w niniejszej dyrektywie.
3. Nie naruszając przepisów ust. 2, w przypadku gdy w grupie przedsiębiorstw o zasięgu wspólnotowym w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. c) znajduje się jedno lub kilka przedsiębiorstw lub grup przedsiębiorstw, które są przedsiębiorstwami lub grupami przedsiębiorstw o zasięgu wspólnotowym w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. a lub c), wówczas Europejską Radę Zakładową tworzy się na poziomie grupy, o ile umowy, o których mowa w art. 6, nie stanowią inaczej.
4.
Jeżeli w umowach, o których mowa w art. 6, nie przewidziano szerszego zakresu, uprawnienia i kompetencje Europejskich Rad Zakładowych oraz zakres obowiązywania trybu informowania i konsultowania pracowników, ustanowionego w celu określonym w ust. 1, stosuje się do wszystkich zakładów znajdujących się w Państwach Członkowskich w przypadku przedsiębiorstwa o zasięgu wspólnotowym, oraz do wszystkich przedsiębiorstw wchodzących w skład grupy znajdującej się w państwach członkowskich w przypadku grupy przedsiębiorstw o zasięgu wspólnotowym.
5.
Państwa członkowskie mogą ustalić, iż niniejszej dyrektywy nie stosuje się do załóg marynarki handlowej.
Artykuł 2
Definicje
1.
Do celów niniejszej dyrektywy:
a) "przedsiębiorstwo o zasięgu wspólnotowym" oznacza przedsiębiorstwo zatrudniające co najmniej 1000 pracowników w Państwach Członkowskich oraz co najmniej 150 pracowników w każdym z przynajmniej dwóch Państw Członkowskich;
b) "grupa przedsiębiorstw" oznacza przedsiębiorstwo sprawujące kontrolę oraz przedsiębiorstwa kontrolowane;
c) "grupa przedsiębiorstw o zasięgu wspólnotowym" oznacza grupę przedsiębiorstw, która spełnia następujące warunki:
- zatrudnia co najmniej 1000 pracowników w Państwach Członkowskich,
- obejmuje przynajmniej dwa przedsiębiorstwa wchodzące w skład grupy w różnych Państwach Członkowskich, oraz
- co najmniej jedno przedsiębiorstwo wchodzące w skład grupy zatrudnia co najmniej 150 pracowników w jednym Państwie Członkowskim oraz co najmniej jedno inne przedsiębiorstwo z grupy zatrudnia co najmniej 150 pracowników w innym Państwie Członkowskim;
d) "przedstawiciele pracowników" oznaczają przedstawicieli pracowników określonych przez ustawodawstwo i/lub praktykę krajową;
e) "centralne kierownictwo" oznacza centralne kierownictwo przedsiębiorstwa o zasięgu wspólnotowym lub przedsiębiorstwa sprawującego kontrolę w przypadku grupy przedsiębiorstw o zasięgu wspólnotowym;
f) "konsultowanie" oznacza wymianę poglądów oraz nawiązywanie dialogu między przedstawicielami pracowników i centralnym kierownictwem lub innym bardziej odpowiednim poziomem kierownictwa;
g) "Europejska Rada Zakładowa" oznacza radę ustanowioną zgodnie z art. 1 ust. 2 lub z postanowieniami Załącznika w celu informowania i konsultowania pracowników;
h) "specjalny zespół negocjujący" oznacza zespół powołany zgodnie z postanowieniami art. 5 ust. 2 w celu negocjowania z centralnym kierownictwem utworzenia Europejskiej Rady Zakładowej lub ustanowienia innego trybu informowania i konsultowania pracowników zgodnie z art. 1 ust. 2.
2.
Do celów niniejszej dyrektywy wymagane progi liczby zatrudnionych ustalane są na podstawie średniej liczby pracowników, w tym pracowników zatrudnionych w niepełnym wymiarze godzin, zatrudnionych w ciągu ostatnich dwóch lat, obliczonej zgodnie z prawem i/lub praktyką krajową.
Artykuł 3
Definicja "przedsiębiorstwa sprawującego kontrolę"
1.
Do celów niniejszej dyrektywy za "przedsiębiorstwo sprawujące kontrolę" uważa się przedsiębiorstwo, które może wywierać dominujący wpływ na inne przedsiębiorstwo ("przedsiębiorstwo kontrolowane") na mocy, między innymi, tytułu własności, udziału finansowego lub obowiązujących w nim reguł.
2.
Za zdolność wywierania dominującego wpływu, bez uszczerbku dla możliwości udowodnienia iż jest inaczej, uważa się sytuacje, kiedy przedsiębiorstwo bezpośrednio lub pośrednio:
a) posiada większość subskrybowanego kapitału innego przedsiębiorstwa; lub
b) kontroluje większość głosów, związanych z udziałami w kapitale innego przedsiębiorstwa; lub
c) może mianować ponad połowę członków organu administracyjnego, kierowniczego lub nadzorczego innego przedsiębiorstwa.
3.
Do celów przedstawionych w ust. 2 prawa do głosowania i powoływania, przysługujące przedsiębiorstwu sprawującemu kontrolę, obejmują prawa wszystkich przedsiębiorstw kontrolowanych, a także wszystkich osób lub organów działających we własnym imieniu, lecz na rzecz przedsiębiorstwa kontrolującego lub każdego innego przedsiębiorstwa kontrolowanego.
4. Nie naruszając przepisów ustępów 1 i 2, przedsiębiorstwa nie uważa się za "przedsiębiorstwo sprawujące kontrolę" nad innym przedsiębiorstwem, którego udziały są w jego posiadaniu w przypadku, gdy jest ono przedsiębiorstwem, o którym mowa w art. 3 ust. 5 lit. a) lub c) rozporządzenia Rady (EWG) nr 4064/89 z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw [6].
5.
Wywierania dominującego wpływu nie zakłada się wyłącznie na podstawie faktu, że urzędowo upoważniona osoba wypełnia swoje funkcje zgodnie z ustawodawstwem Państwa Członkowskiego w zakresie likwidacji, upadłości, niewypłacalności, zaprzestania płatności, ugody lub podobnego postępowania.
6.
Ustawodawstwem właściwym dla określenia, czy przedsiębiorstwo jest "przedsiębiorstwem sprawującym kontrolę" jest ustawodawstwo Państwa Członkowskiego, któremu podlega dane przedsiębiorstwo.
Jeżeli ustawodawstwo, któremu podlega przedsiębiorstwo, nie jest ustawodawstwem Państwa Członkowskiego, stosuje się ustawodawstwo Państwa Członkowskiego, na terytorium którego znajduje się przedstawiciel przedsiębiorstwa, lub w razie jego braku, ustawodawstwo Państwa Członkowskiego, na którego terytorium znajduje się centralne kierownictwo przedsiębiorstwa wchodzącego w skład grupy przedsiębiorstw, które zatrudnia największą liczbę pracowników.
7.
Jeżeli w razie kolizji norm prawnych przy stosowaniu ust. 2 dwa lub kilka przedsiębiorstw wchodzących w skład grupy spełnia jedno lub więcej kryteriów określonych w ust. 2, wówczas za przedsiębiorstwo sprawujące kontrolę uznaje się przedsiębiorstwo spełniające kryterium określone w ust. 2 lit. c), bez uszczerbku dla możliwości udowodnienia, iż inne przedsiębiorstwo może wywierać dominujący wpływ.
ROZDZIAŁ II
USTANOWIENIE EUROPEJSKIEJ RADY ZAKŁADOWEJ LUB TRYBU INFORMOWANIA I KONSULTOWANIA PRACOWNIKÓW
Artykuł 4
Obowiązek ustanowienia Europejskiej Rady Zakładowej lub trybu informowania i konsultowania pracowników
1.
Centralne kierownictwo jest odpowiedzialne za zapewnienie warunków i środków koniecznych do ustanowienia Europejskiej Rady Zakładowej lub trybu informowania i konsultowania pracowników, o których mowa w art. 1 ust. 2, w przedsiębiorstwie i w grupach przedsiębiorstw o zasięgu wspólnotowym.
2.
W przypadku, gdy siedziba centralnego kierownictwa nie znajduje się w Państwie Członkowskim, obowiązek, o którym mowa w ust. 1, spoczywa na przedstawicielu centralnego kierownictwa w Państwie Członkowskim, którego w razie potrzeby należy powołać.
W razie braku takiego przedstawiciela, obowiązek, o którym mowa w ust. 1, spoczywa na kierownictwie zakładu pracy lub przedsiębiorstwa wchodzącego w skład grupy, które zatrudnia największą liczbę pracowników w danym Państwie Członkowskim.
3.
Do celów niniejszej dyrektywy za centralne kierownictwo uznaje się przedstawiciela lub przedstawicieli, a w razie ich braku kierownictwo, o którym mowa w akapicie drugim ust. 2.
Artykuł 5
Specjalny zespół negocjacyjny
1.
Aby osiągnąć cel wyznaczony w art. 1 ust. 1, centralne kierownictwo podejmuje z własnej inicjatywy lub na pisemny wniosek przynajmniej 100 pracowników lub ich przedstawicieli z przynajmniej dwóch przedsiębiorstw lub zakładów pracy, zlokalizowanych w co najmniej dwóch różnych Państwach Członkowskich, negocjacje dotyczące utworzenia Europejskiej Rady Zakładowej lub ustanowienia trybu informowania i konsultowania pracowników.
2.
W tym celu tworzy się specjalny zespół negocjacyjny zgodnie z następującymi wytycznymi:
a) Państwa Członkowskie ustalają tryb wyboru lub powoływania członków specjalnego zespołu negocjacyjnego, których należy wybrać lub bądź powołać na ich terytorium.
Państwa Członkowskie zapewniają pracownikom przedsiębiorstw i/lub zakładów pracy, w których z przyczyn od nich niezależnych brak jest przedstawicieli pracowników, prawo do wybrania lub powołania członków specjalnego zespołu negocjacyjnego.
Akapit drugi nie narusza postanowień krajowego ustawodawstwa i/lub praktyki w zakresie progów, wymaganych do ustanowienia organów reprezentujących pracowników;
b) specjalny zespół negocjacyjny liczy od trzech do 17 członków;
c) w czasie wyborów bądź powoływania należy zapewnić, aby:
- po pierwsze, każde Państwo Członkowskie, w którym przedsiębiorstwo o zasięgu wspólnotowym posiada jeden lub więcej zakładów pracy lub w którym grupa przedsiębiorstw o zasięgu wspólnotowym posiada przedsiębiorstwo sprawujące kontrolę lub też jedno lub kilka przedsiębiorstw kontrolowanych, było reprezentowane przez jednego członka,
- po drugie, aby w skład zespołu weszli członkowie dodatkowi w liczbie proporcjonalnej do liczby pracowników zakładów pracy, przedsiębiorstwa sprawującego kontrolę lub przedsiębiorstw kontrolowanych, zgodnie z ustawodawstwem Państwa Członkowskiego, na terytorium którego znajduje się centralne kierownictwo;
d) o składzie specjalnego zespołu negocjacyjnego informowane jest centralne kierownictwo oraz kierownictwo lokalne.
3.
Zadaniem specjalnego zespołu negocjacyjnego jest ustalenie z centralnym kierownictwem, w drodze pisemnej umowy, zakresu działania, składu, obowiązków oraz okresu kadencji Europejskiej Rady Zakładowej lub Europejskich Rad Zakładowych bądź sposobu stosowania trybu informowania i konsultowania pracowników.
4.
W celu zawarcia umowy zgodnie z art. 6 centralne kierownictwo zwołuje zebranie z udziałem specjalnego zespołu negocjacyjnego i powiadamia o tym kierownictwo lokalne.
Do celów negocjacji specjalny zespół negocjacyjny może powołać wybranych przez siebie ekspertów.
5.
Specjalny zespół negocjacyjny, większością co najmniej dwóch trzecich głosów, może podjąć decyzję o nierozpoczynaniu negocjacji zgodnie z ust. 4, lub o zakończeniu negocjacji już rozpoczętych.
Taka decyzja kończy tryb postępowania zmierzający do zawarcia umowy, o której mowa w art. 6.
W przypadku podjęcia takiej decyzji nie stosuje się przepisów Załącznika.
Nowy wniosek o zwołanie specjalnego zespołu negocjacyjnego może być złożony nie wcześniej, niż dwa lata po podjęciu wyżej wymienionej decyzji, o ile zainteresowane strony nie ustalą krótszego terminu.
6.
Koszty związane z negocjacjami, o których mowa w ust. 3 i 4, ponosi centralne kierownictwo, tak aby umożliwić specjalnemu zespołowi negocjacyjnemu właściwe wypełnienie swojego zadania.
Zgodnie z tą zasadą Państwa Członkowskie mogą ustalać reguły finansowania pracy specjalnego zespołu negocjacyjnego.
W szczególności mogą one ograniczyć wydatki, pokrywając koszty pracy tylko jednego eksperta.
Artykuł 6
Treść umowy
1.
Centralne kierownictwo oraz specjalny zespół negocjacyjny zobowiązani są do negocjacji w duchu współpracy, w celu zawarcia umowy w sprawie szczegółowych sposobów informowania i konsultowania pracowników, przewidzianej w art. 1 ust. 1.
2.
Nie naruszając autonomii stron, umowa między centralnym kierownictwem a specjalnym zespołem negocjacyjnym, o której mowa w ust. 1, określa:
a) przedsiębiorstwa grupy przedsiębiorstw o zasięgu wspólnotowym lub zakłady pracy o zasięgu wspólnotowym, które są objęte umową;
b) skład Europejskiej Rady Zakładowej, liczbę członków, podział miejsc oraz okres kadencji;
c) funkcje oraz tryb informowania i konsultowania Europejskiej Rady Zakładowej;
d) miejsce, częstotliwość oraz czas trwania zebrań Europejskiej Rady Zakładowej;
e) środki finansowe i materialne, przyznane Europejskiej Radzie Zakładowej;
f) czas trwania umowy oraz tryb renegocjacji.
3.
Centralne kierownictwo wraz ze specjalnym zespołem negocjacyjnym mogą zadecydować pisemnie o ustanowieniu jednego lub kilku trybów informowania i konsultowania pracowników, zamiast ustanawiania Europejskiej Rady Zakładowej.
Umowa musi określać, na jakich warunkach przedstawiciele pracowników mają prawo zbierania się w celu wymiany poglądów na temat przekazywanych im informacji.
Informacje te dotyczą w szczególności kwestii ponadnarodowych, istotnie wpływających na interesy pracowników.
4.
Umowy, o których mowa w ust. 2 i 3, nie podlegają dodatkowym wymogom Załącznika, chyba że przepisy stanowią inaczej.
5.
W celu zawarcia umów, o których mowa w ust. 2 i 3, specjalny zespół negocjacyjny podejmuje decyzje większością głosów swoich członków.
Artykuł 7
Wymagania dodatkowe
1.
Do osiągnięcia celu określonego w art. 1 ust. 1, wymagania dodatkowe, ustanowione przez ustawodawstwo Państwa Członkowskiego, w którym znajduje się centralne kierownictwo, są stosowane w przypadku:
- gdy centralne kierownictwo oraz specjalny zespół negocjacyjny tak postanowi, lub
- gdy centralne kierownictwo odmawia rozpoczęcia negocjacji w terminie sześciu miesięcy od daty złożenia wniosku, o którym mowa w art. 5 ust.1, lub
- gdy w terminie trzech lat od daty złożenia tego wniosku strony nie są w stanie zawrzeć umowy w sposób określony w art. 6 oraz gdy specjalny zespół negocjacyjny nie podjął decyzji określonej w art. 5 ust. 5.
2.
Przepisy dodatkowe, o których mowa w ust. 1, przyjęte w ustawodawstwie Państwa Członkowskiego, muszą być zgodne z przepisami Załącznika.
ROZDZIAŁ III
PRZEPISY RÓŻNE
Artykuł 8
Informacje poufne
1.
Państwa Członkowskie obowiązane są zapewnić, aby członkowie specjalnego zespołu negocjacyjnego lub Europejskiej Rady Zakładowej oraz wspomagający ich eksperci nie byli upoważnieni do ujawniania przekazanych im informacji o charakterze poufnym.
Dotyczy to również przedstawicieli pracowników, działających w ramach trybu informowania i konsultowania pracowników.
Obowiązek ten pozostaje w mocy nawet po wygaśnięciu ich mandatu, niezależnie od miejsca, w którym się znajdują.
2.
Każde Państwo Członkowskie zobowiązane jest zapewnić, aby w szczególnych przypadkach oraz zgodnie z warunkami i ograniczeniami, ustalonymi w ustawodawstwie krajowym, centralne kierownictwo znajdujące się na jego terytorium nie było zobowiązane do udostępniania informacji, których charakter jest taki, iż według obiektywnych kryteriów poważnie zakłóciłyby funkcjonowanie przedsiębiorstw, których dotyczą, lub byłyby dla nich szkodliwe.
Państwo Członkowskie może takie zwolnienie uzależnić od uprzedniego administracyjnego bądź sądowego zezwolenia.
3.
Każde Państwo Członkowskie może ustanowić przepisy szczególne dla centralnego kierownictwa przedsiębiorstw znajdujących się na jego terytorium, gdy ich bezpośrednim i głównym zamiarem jest osiągnięcie ideologicznego celu dotyczącego informowania i wyrażania opinii, pod warunkiem, iż takie szczególne przepisy istniały już w ustawodawstwie krajowym w dniu przyjęcia niniejszej dyrektywy.
Artykuł 9
Funkcjonowanie Europejskiej Rady Zakładowej oraz tryb informowania i konsultowania pracowników
Centralne kierownictwo i Europejska Rada Zakładowa działają w duchu współpracy i poszanowania wzajemnych praw i obowiązków.
Dotyczy to również współpracy pomiędzy centralnym kierownictwem a przedstawicielami pracowników w ramach trybu informowania i konsultowania pracowników.
Artykuł 10
Ochrona przedstawicieli pracowników
Członkowie specjalnego zespołu negocjacyjnego, członkowie Europejskiej Rady Zakładowej oraz przedstawiciele pracowników pełniący swoje funkcje w ramach trybu określonego w art. 6 ust. 3 korzystają przy pełnieniu swoich funkcji z takiej samej ochrony i gwarancji, jakie są przewidziane dla przedstawicieli pracowników przez obowiązujące ustawodawstwo i/lub praktykę państwa, w którym są zatrudnieni.
Dotyczy to w szczególności uczestnictwa w zebraniach specjalnego zespołu negocjacyjnego lub Europejskiej Rady Zakładowej lub też każdego innego zebrania w ramach umowy, o której mowa w art. 6 ust. 3, a także wypłacania wynagrodzenia członkom, należącym do załogi przedsiębiorstwa o zasięgu wspólnotowym lub grupy przedsiębiorstw o zasięgu wspólnotowym za okres nieobecności wynikającej z pełnienia przez nich ich obowiązków.
Artykuł 11
Zgodność z niniejszą dyrektywą
1.
Każde Państwo Członkowskie zapewnia, aby kierownictwo zakładów pracy przedsiębiorstwa o zasięgu wspólnotowym i kierownictwo przedsiębiorstw wchodzących w skład grupy przedsiębiorstw o zasięgu wspólnotowym znajdujących się na jego terytorium oraz przedstawiciele ich pracowników lub, w zależności od przypadku, ich pracownicy, wypełniali przewidziane przez niniejszą dyrektywę obowiązki, niezależnie od tego, czy centralne kierownictwo znajduje się na terytorium Państwa Członkowskiego, czy poza nim.
2.
Państwa Członkowskie zobowiązane są zapewnić udostępnienie przez przedsiębiorstwa informacji o liczbie pracowników, o której mowa w art. 2 ust. 1 lit. a) i art. 2 ust. 1 lit. c) na wniosek stron, do których ma zastosowanie niniejsza dyrektywa.
3.
Państwa Członkowskie zapewniają odpowiednie środki w przypadku nieprzestrzegania niniejszej dyrektywy; w szczególności zapewniają ustanowienie właściwego administracyjnego lub sądowego trybu postępowania, tak aby umożliwić egzekwowanie obowiązków wynikających z niniejszej dyrektywy.
4.
Państwa Członkowskie, stosując art. 8, zapewnią ustalenie administracyjnego lub sądowego trybu postępowania, z którego mogą korzystać przedstawiciele pracowników w sytuacji, gdy centralne kierownictwo powołuje się na poufność informacji lub nie udostępnia informacji zgodnie z tym artykułem.
Wymieniony tryb postępowania może zawierać procedury, mające na celu ochronę poufności informacji, których dotyczy.
Artykuł 12
Związek niniejszej dyrektywy z innymi postanowieniami
1.
Niniejszą dyrektywę stosuje się bez uszczerbku dla środków przyjętych zgodnie z dyrektywą Rady nr 75/129/EWG z dnia 17 lutego 1975 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do zwolnień grupowych [7] oraz zgodnie z dyrektywą Rady nr 77/187/EWG z dnia 14 lutego 1977 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowników, w przypadku transferu przedsiębiorstw, zakładów pracy lub części zakładów pracy [8].
2.
Niniejsza dyrektywa nie narusza istniejących w prawie krajowym praw pracowników dotyczących informowania i konsultowania.
Artykuł 13
Obowiązujące umowy
1.
Bez uszczerbku dla ust. 2, obowiązków wynikających z niniejszej dyrektywy nie stosuje się do przedsiębiorstw o zasięgu wspólnotowym lub grupy przedsiębiorstw o zasięgu wspólnotowym, w których w dacie wskazanej w art. 14 ust. 1 do wykonania niniejszej dyrektywy lub w dacie jej transpozycji w danym Państwie Członkowskim, jeżeli nastąpi to wcześniej niż wskazana data, istnieją umowy dotyczące wszystkich pracowników, przewidujące ponadnarodowe informowanie i konsultowanie pracowników.
2.
Kiedy umowy wymienione w ust. 1 wygasają, strony umów mogą wspólnie zadecydować o ich odnowieniu.
W pozostałych przypadkach obowiązują przepisy niniejszej dyrektywy.
Artykuł 14
Postanowienia końcowe
1. W terminie do 22 września 1996 r.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne konieczne do wdrożenia niniejszej dyrektywy lub zapewniają, że najpóźniej do tego dnia partnerzy społeczni wprowadzą w drodze umowy wymagane postanowienia. Państwa Członkowskie są zobowiązane do podjęcia wszelkich koniecznych działań, umożliwiających im stałe zagwarantowanie osiągania celów przewidzianych w niniejszej dyrektywie.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
2.
Środki zastosowane przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to powinno towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 15
Ponowne rozpatrzenie przez Komisję
W terminie do 22 września 1999 r. Komisja, w porozumieniu z Państwami Członkowskimi oraz z pracodawcami i pracownikami na szczeblu europejskim, ponownie rozpatrzy sposoby stosowania niniejszej dyrektywy, w szczególności zaś zbada, czy progi liczby pracowników są właściwe oraz przedłoży Radzie propozycje koniecznych zmian.
Artykuł 16
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 94/46/WE
z dnia 13 października 1994 r.
zmieniająca dyrektywę 88/301/EWG i dyrektywę 90/388/EWG w szczególności w odniesieniu do łączności satelitarnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat o utworzeniu Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej, a w szczególności jego art. 90 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zielona Księga w sprawie wspólnego podejścia w dziedzinie łączności satelitarnej we Wspólnocie Europejskiej przyjęta przez Komisję w listopadzie 1990 r. wyznaczyła zasadnicze zmiany w regulacjach prawnych niezbędne do wykorzystania tej dziedziny łączności; wspomniana Zielona Księga Satelitarna przewidywała między innymi pełną liberalizację sektorów usług satelitarnych i produkujących urządzenia dla tej dziedziny, w tym zniesienie wszelkiej wyłączności i specjalnych praw w tym zakresie, z zastrzeżeniem licencjonowania, jak też swobodny nieograniczony dostęp do pojemności segmentu kosmicznego.
(2) Rezolucja Rady z 19 grudnia 1991 r. w sprawie rozwoju wspólnego rynku w zakresie usług satelitarnych i urządzeń [1] udzieliła ogólnego poparcia stanowisku przedstawionemu w Zielonej Księdze Satelitarnej Komisji oraz przyjęła za główne cele: harmonizację i liberalizację rynku odpowiednich naziemnych stacji satelitarnych, w tym w stosownych przypadkach zniesienie wyłączności i specjalnych praw w tym zakresie, w szczególności pod warunkami niezbędnymi do zapewnienia zgodności z wymogami zasadniczymi.
(3) W swojej rezolucji w sprawie rozwoju wspólnego rynku usług satelitarnych i urządzeń [2] Parlament Europejski zobowiązuje Komisję do wprowadzenia niezbędnych przepisów prawnych mających na celu stworzenie warunków pozwalających na usunięcie ograniczeń oraz rozwój nowych rodzajów działalności w dziedzinie łączności satelitarnej, podkreślając potrzebę harmonizacji i liberalizacji rynków usług satelitarnych i urządzeń.
(4) Kilka Państw Członkowskich już otworzyło pewne usługi łączności satelitarnej dla konkurencji i wprowadziło licencjonowanie; tym niemniej, przyznawanie licencji w niektórych Państwach Członkowskich nadal nie odpowiada obiektywnym, proporcjonalnym i niedyskryminującym kryteriom lub, w przypadku operatorów konkurujących z organizacjami telekomunikacyjnymi, podlega ograniczeniom technicznym, takim jak zakaz przyłączania urządzeń do sieci komutowanych eksploatowanych przez organizacje telekomunikacyjne; inne Państwa Członkowskie utrzymały wyłączność krajowych przedsiębiorstw publicznych.
(5) Dyrektywa Komisji 88/301/EWG z dnia 16 maja 1988 r. w sprawie konkurencji na rynkach końcowych urządzeń telekomunikacyjnych [3], ze zmianami wprowadzonymi Porozumieniem w sprawie Europejskiego Obszaru Gospodarczego, przewiduje zniesienie specjalnych lub wyłącznych praw w zakresie przywozu, sprzedaży, przyłączania, uruchamiania i konserwacji satelitarnych telekomunikacyjnych urządzeń końcowych; nie obejmuje ona wszystkich typów urządzeń naziemnych stacji satelitarnych.
(6) W swoim orzeczeniu w sprawie C-202/88 Francja przeciwko Komisji [4] Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich podtrzymał dyrektywę Komisji 88/301/EWG; tym niemniej, w zakresie dotyczącym specjalnych praw, dyrektywa została uznana za nieważną w oparciu o uzasadnienie, iż ani przepisy dyrektywy, ani jej preambuła nie określają praw, o jakie w rzeczywistości chodzi, ani w jaki sposób istnienie takich praw narusza różne postanowienia Traktatu; w zakresie przywozu, sprzedaży, przyłączania, uruchamiania oraz konserwacji, specjalne prawa są praktycznie prawami nadanymi przez Państwo Członkowskie ograniczonej liczbie przedsiębiorstw, przy pomocy dowolnych środków ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych, które na danym obszarze geograficznym:
- ograniczają liczbę takich przedsiębiorstw do dwóch lub więcej, czyli niezgodnie z obiektywnymi, proporcjonalnymi i niedyskryminującymi kryteriami, lub
- wyznaczają, w sposób niezgodny z tymi kryteriami, kilka konkurujących przedsiębiorstw, lub
- stwarzają dla dowolnego przedsiębiorstwa lub przedsiębiorstw, niezgodnie z tymi kryteriami, sytuację przewagi wynikającą z przepisów lub regulacji prawnych, która w istotny sposób wpływa na zdolność wszelkich innych przedsiębiorstw do uczestniczenia w wyżej wymienionej dziedzinie, na tym samym obszarze geograficznych, na zasadniczo równych warunkach.
Niniejsza definicja pozostaje bez uszczerbku dla stosowania art. 92 Traktatu WE.
(7) Istnienie wyłącznych praw skutkuje ograniczeniem wolnego przepływu takich urządzeń w zakresie przywozu i sprzedaży urządzeń telekomunikacyjnych (w tym satelitarnych), gdyż pewne wyroby nie są sprzedawane lub w zakresie przyłączania, uruchamiania lub konserwacji, gdyż ze względu na charakterystykę rynku, a w szczególności zróżnicowanie i techniczny charakter tych wyrobów, monopolista nie ma powodu do świadczenia tych usług w odniesieniu do wyrobów, których nie jest sprzedawcą ani importerem, ani do wyceny w oparciu o formuły kosztowe, gdyż nie ma zagrożenia konkurencyjnego ze strony nowych firm wchodzących na rynek; uwzględniając fakt, iż na większości rynków urządzeń telekomunikacyjnych zazwyczaj występuje cała gama urządzeń telekomunikacyjnych, oraz perspektywę rozwoju rynków, na których jeszcze występuje ograniczona liczba producentów, wszelkie specjalne prawa bezpośrednio lub pośrednio – np. poprzez brak jawnego i niedyskryminującego trybu udzielania praw – ograniczają liczbę przedsiębiorstw uprawnionych do przywozu, sprzedaży, przyłączania, uruchamiania i konserwacji takich urządzeń, skutkując tak samo, jak nadanie wyłącznych praw.
Takie wyłączne lub specjalne prawa są środkami skutkującymi tak samo, jak ograniczenia ilościowe, sprzeczne z art. 30 Traktatu WE; nie istnieją żadne szczególne cechy naziemnych stacji satelitarnych, ani rynku sprzedaży i konserwacji tych urządzeń, uzasadniające ich odmienne traktowanie w przepisach prawnych, niż pozostałych końcowych urządzeń telekomunikacyjnych; tak więc niezbędne jest zniesienie wszelkich istniejących wyłącznych praw w odniesieniu do importu, sprzedaży, przyłączania, uruchamiania i konserwacji urządzeń naziemnych stacji satelitarnych, jak też praw skutkujących w podobny sposób – tj. wszelkich specjalnych praw z wyłączeniem praw polegającym na uprzywilejowaniu w przepisach lub regulacjach prawnych, dotyczących jedynie możliwości innych przedsiębiorstw podejmowania działalności w wyżej wymienionych dziedzinach, na tym samym obszarze, na zasadniczo równych prawach.
(8) Urządzenia naziemnych stacji satelitarnych powinny spełniać wymogi zasadnicze zharmonizowane zgodnie z dyrektywą Rady 93/97/EWG [5] ze szczególnym uwzględnieniem wykorzystania częstotliwości; częściowa kontrola stosowania tych wymogów zasadniczych będzie możliwa poprzez licencje udzielane na świadczenie usług, których one dotyczą; dostosowanie do wymogów zasadniczych zostanie osiągnięte głównie poprzez przyjęcie wspólnych zasad technicznych i ujednolicenie warunków licencji; nawet w przypadkach braku ujednolicenia, Państwa Członkowskie będą musiały przyjąć swoje własne zasady; w obu wypadkach Państwa Członkowskie powinny w międzyczasie zapewnić, że stosowanie tych zasad nie będzie stwarzało barier handlowych.
(9) Zniesienie specjalnych lub wyłącznych praw w odniesieniu do przyłączania urządzeń naziemnych stacji satelitarnych stwarza konieczność uznania prawa do przyłączania tych urządzeń do sieci komutowanych eksploatowanych przez podmioty działające w dziedzinie telekomunikacji, tak aby licencjonowani operatorzy mogli świadczyć swe usługi na użytek publiczny.
(10) Dyrektywa Komisji 90/388/EWG z dnia 28 czerwca 1990 r. w sprawie konkurencji na rynkach usług telekomunikacyjnych [6], ze zmianami wprowadzonymi Porozumieniem w sprawie Europejskiego Obszaru Gospodarczego, przewiduje zniesienie specjalnych lub wyłącznych praw nadawanych przez Państwa Członkowskie w zakresie świadczenia usług telekomunikacyjnych, tym niemniej świadczenie usług satelitarnych zostało wyłączone z zakresu stosowania dyrektywy.
(11) W połączonych sprawach C-271/90, C-281/90 oraz C-289/90, Hiszpania przeciwko Komisji [7], Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich podtrzymał tę dyrektywę Komisji w dniu 17 listopada 1992 r.; tym niemniej, w zakresie dotyczącym specjalnych praw, Trybunał uznał dyrektywę za nieważną w oparciu o uzasadnienie, iż ani przepisy dyrektywy, ani jej preambuła nie określają praw, o jakie w rzeczywistości chodzi, ani w jaki sposób istnienie takich praw narusza różne postanowienia Traktatu; w związku z tym prawa te muszą zostać określone w niniejszej dyrektywie; w zakresie usług telekomunikacyjnych, specjalne prawa są praktycznie prawami udzielonymi przez Państwo Członkowskie ograniczonej liczbie przedsiębiorstw, przy pomocy dowolnych środków ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych, które na danym obszarze geograficznym:
- ograniczają do dwóch lub więcej, czyli niezgodnie z obiektywnymi, proporcjonalnymi i niedyskryminującymi kryteriami, liczbę przedsiębiorstw mogących świadczyć takie usługi, lub
- wyznaczają, w sposób niezgodny z tymi kryteriami, kilka konkurujących przedsiębiorstw mogących świadczyć takie usługi, lub
- stwarzają dla dowolnego przedsiębiorstwa lub przedsiębiorstw, niezgodnie z tymi kryteriami, sytuację uprzywilejowaną wynikającą z przepisów lub regulacji prawnych, która w istotny sposób wpływa na zdolność wszelkich innych przedsiębiorstw do świadczenia tych samych usług telekomunikacyjnych, na tym samym obszarze geograficznych, na zasadniczo równych warunkach.
Niniejsza definicja pozostaje bez uszczerbku dla stosowania art. 92 Traktatu WE.
(12) W odniesieniu do usług telekomunikacyjnych takie prawne lub regulacyjne uprzywilejowanie może polegać między innymi na uprawnieniu do realizowania obowiązkowych zakupów w interesie ogółu, uchyleniu przepisów o przestrzennym planowaniu miejskim i wiejskim lub możliwości uzyskania uprawnień bez poddawania się obowiązującej procedurze. W przypadku, gdy Państwo Członkowskie ogranicza liczbę przedsiębiorstw uprawnionych do świadczenia usług telekomunikacyjnych poprzez specjalne, a tym bardziej wyłączne prawa, stanowi to ograniczenie, które może być sprzeczne z art. 59 Traktatu, jeżeli takie ograniczenie nie jest uzasadnione wymogami zasadniczymi, gdyż takie prawa uniemożliwiają innym przedsiębiorstwom świadczenie (lub uzyskiwanie) danych usług innym (od innych) Państw Członkowskich; w przypadku usług satelitarnych, takie wymogi zasadnicze mogą polegać na efektywnym wykorzystaniu widma częstotliwości oraz unikaniu zakłóceń pomiędzy systemami łączności satelitarnej a innymi kosmicznymi lub naziemnymi systemami technicznymi; tak więc, jeżeli urządzenia wykorzystywane do świadczenia usług spełniają wymogi zasadnicze w odniesieniu do łączności satelitarnej, odrębne ich prawne traktowanie nie jest uzasadnione; z drugiej strony, specjalne prawa wynikające jedynie ze specjalnego traktowania na podstawie przepisów prawa lub innych regulacji w zasadzie nie uniemożliwiają innym przedsiębiorstwom wchodzenia na rynek; tak więc zgodność takich praw z Traktatem WE powinna być oceniana indywidualnie dla konkretnych przypadków, z uwzględnieniem ich wpływu na rzeczywistą swobodę innych podmiotów do świadczenia takich samych usług telekomunikacyjnych i ich ewentualne umotywowanie w odniesieniu do danej działalności.
(13) Wyłączne prawa istniejące obecnie w dziedzinie łączności satelitarnej najczęściej były przyznawane podmiotom już posiadającym dominującą pozycję w zakresie tworzenia sieci naziemnych lub podmiotom od nich zależnym. Takie prawa skutkują rozszerzeniem zakresu ich dominującej pozycji i tym samym dodatkowo ją wzmacniają. Wyłączne prawa w obszarze łączności satelitarnej są więc niezgodne z art. 90 Traktatu rozpatrywanym w związku z art. 86.
(14) Takie wyłączne prawa ograniczające dostęp do rynku skutkują ograniczaniem lub uniemożliwianiem, ze szkodą dla użytkowników, wykorzystania usług łączności satelitarnej, jakie mogłyby być oferowane, tym samym powstrzymując postęp technologiczny w tej dziedzinie; z dużym prawdopodobieństwem, przedsiębiorstwa posiadające wyłączne prawa będą o nie opierały swoje plany inwestycyjne i w wielu przypadkach będą się decydowały na danie priorytetu systemom naziemnym, podczas gdy nowe przedsiębiorstwa wchodzące na rynek mogłyby wykorzystywać technologie satelitarne; organizacje telekomunikacyjne zazwyczaj preferowały rozwój naziemnych łączy światłowodowych, sięgając do łączności satelitarnej jedynie w ostateczności, jako rozwiązania technicznego stosowanego w wypadkach, gdy rozwiązania oparte o systemy naziemne były nadmiernie kosztowne lub dla celów transmisji danych i/lub nadawania programów telewizyjnych, nie zaś jako do w pełni komplementarnej technologii transmisji; tak więc wyłączne prawa implikują ograniczenie łączności satelitarnej, co jest niezgodne z art. 90 Traktatu WE rozpatrywanym w związku z art. 86.
(15) Niemniej jednak, w zakresie świadczenia usług satelitarnych, uznaje się licencjonowanie lub zgłaszanie za uzasadnione w celu zapewnienia przestrzegania wymogów zasadniczych, pod warunkiem zachowania zasady współmierności; licencjonowanie nie jest uzasadnione w przypadkach, gdy zwykłe zgłoszenie wystarcza do osiągnięcia danych celów; przykładowo, w przypadku świadczenia usług satelitarnych polegających jedynie na wykorzystaniu naziemnych stacji VSAT należących do tego samego systemu na terytorium Państwa Członkowskiego, nie powinno ono wprowadzać wymagań wykraczających poza zgłoszenie.
(16) Artykuł 90 ust. 2 Traktatu przewiduje wyjątek w stosunku do postanowień art. 86 w przypadkach, gdy jego zastosowanie mogłoby stanowić prawną lub rzeczywistą przeszkodę dla realizacji konkretnych celów wyznaczonych organizacjom telekomunikacyjnym; zgodnie z tym postanowieniem, dyrektywa 90/388/EWG dopuszcza utrzymanie wyłącznych praw w zakresie telefonii głosowej w okresie przejściowym.
Zgodnie z definicją podaną w art. 1 dyrektywy 90/388/EWG "telefonia głosowa" jest zarobkowym świadczeniem na użytek publiczny, przekazu i komutacji mowy w czasie rzeczywistym pomiędzy punktami zakończenia publicznych sieci komutowanych, umożliwiającym wszystkim użytkownikom korzystanie z urządzeń przyłączonych do takich punktów zakończenia sieci w celu komunikowania się z innymi punktami zakończenia sieci; w przypadku bezpośredniego przekazu i komutacji mowy poprzez sieci naziemnych stacji satelitarnych takie zarobkowe świadczenie usług publicznych może być realizowane jedynie, gdy taka sieć satelitarnych stacji naziemnych jest przyłączona do publicznej sieci komutowanej.
W odniesieniu do usług innych niż telefonia głosowa, art. 90 ust. 2 nie uznaje za uzasadnione specjalnego ich traktowania, w szczególności ze względu na ich niewielki udział w obrotach organizacji telekomunikacyjnych.
(17) W rozumieniu niniejszej dyrektywy, świadczenie usług sieci satelitarnych dla celów przekazu programów radiowych i telewizyjnych jest usługą telekomunikacyjną, a zatem podlega jej postanowieniom; niezależnie od zniesienia niektórych specjalnych i wyłącznych praw w odniesieniu do naziemnych odbiorczych stacji satelitarnych nieprzyłączonych do sieci publicznej Państwa Członkowskiego oraz zniesienia specjalnych i wyłącznych uprawnień w odniesieniu do usług satelitarnych świadczonych na użytek publiczny lub prywatnych stacji nadawczych, treść dyfuzji satelitarnej na użytek publiczny w pasmach częstotliwości określonych w Regulaminie Radiowym zarówno dla Służb Przekazu Satelitarnego (BSS), jak też Stałych Służb Satelitarnych (FSS), będzie nadal podlegała konkretnym zasadom przyjętym przez Państwa Członkowskie, zgodnie z prawem Wspólnot, a zatem nie podlega postanowieniom niniejszej dyrektywy.
(18) Niniejsza dyrektywa nie stanowi przeszkody w przyjmowaniu środków zgodnych z prawem Wspólnot i istniejącymi zobowiązaniami międzynarodowymi, mającymi na celu zapewnienie obywatelom Państw Członkowskich równoprawnego traktowania w krajach trzecich.
(19) W niektórych Państwach Członkowskich oferowanie przez operatorów satelitarnych pojemności segmentu kosmicznego państwowych, prywatnych lub międzynarodowych systemów satelitarnych licencjonowanym operatorom sieci stacji naziemnych nadal podlega ograniczającym regulacjom innym niż przepisy zgodne z porozumieniami o koordynacji częstotliwości i lokalizacji wynikające z międzynarodowych zobowiązań Państw Członkowskich; takie dodatkowe ograniczenia są sprzeczne z art. 59, z którego wynika, iż pod warunkiem uzyskania licencji w jednym Państwie Członkowskim, tacy operatorzy satelitarni winni korzystać z całkowitej swobody świadczenia usług na obszarze Wspólnoty.
(20) W większości Państw Członkowskich badania, mające na celu określenie, czy naziemne stacje satelitarne licencjonowanych operatorów niebędących operatorami państwowymi spełniają obowiązujące warunki techniczne i eksploatacyjne dla międzyrządowych systemów satelitarnych, są wykonywane przez reprezentującego państwo sygnatariusza państwa, na którego terenie działa dana stacja; tak więc ocena zgodności jest dokonywana przez konkurencyjnych wobec siebie dostawców usług.
Jest to niezgodne z postanowieniami Traktatu, a mianowicie z art. 3 lit. g) i 90, rozpatrywanymi w związku z art. 86. Państwa Członkowskie powinny zatem zapewnić, że te oceny zgodności będą mogły być realizowane bezpośrednio pomiędzy zainteresowanymi operatorami sieci i samą organizacją międzyrządową, jedynie pod nadzorem organów zajmujących się regulacją.
(21) Większa część dostępnej pojemności segmentu kosmicznego jest oferowana przez międzynarodowe organizacje satelitarne.
Opłaty za wykorzystanie tej pojemności w wielu Państwach Członkowskich są nadal wysokie, ponieważ tę pojemność można uzyskać jedynie od sygnatariusza występującego w imieniu danego Państwa Członkowskiego. Taka wyłączność, dopuszczana przez niektóre Państwa Członkowskie, prowadzi do podziału wspólnego rynku ze szkodą dla zdolności nabywczej użytkowników.
W związku z tym, w swojej rezolucji z dnia 19 grudnia 1991 r., Rada wezwała Państwa Członkowskie do poprawy dostępu do segmentu kosmicznego należącego do organizacji międzyrządowych. W odniesieniu do tworzenia i wykorzystania odrębnych systemów, restrykcje wprowadzane w oparciu o międzynarodowe konwencje podpisane przez Państwa Członkowskie również mogą mieć skutki niezgodne z prawem Wspólnot, ograniczając podaż kosztem konsumentów, w rozumieniu art. 86 lit b).
W międzynarodowych organizacjach satelitarnych dokonuje się obecnie oceny odnośnych podstawowych regulacji prawa międzynarodowego, między innymi celem poprawy dostępu oraz w aspekcie tworzenia i wykorzystania systemów odrębnych. Celem umożliwienia Komisji prowadzenia monitoringu powierzonego jej Traktatem WE, należy stworzyć instrumenty mające na celu ułatwienie Państwom Członkowskim doprowadzenie do przestrzegania obowiązku zapisanego w pierwszym ustępie art. 5, rozpatrywanym w związku z art. 234 ust. 2 Traktatu.
(22) Oceniając środki przewidziane niniejszą dyrektywą, Komisja, mając na uwadze realizację podstawowych celów Traktatu określonych w jego art. 2, w celu, jakim jest wzmacnianie gospodarczej i społecznej spójności Wspólnot zgodnie z art. 130 lit. a), weźmie również pod uwagę sytuację Państw Członkowskich, w których sieć naziemna nie jest jeszcze rozwinięta w wystarczającym stopniu, co mogłoby uzasadniać w odniesieniu do usług satelitarnych i w niezbędnym zakresie odroczenie dla tych Państw Członkowskich pełnej realizacji przepisów niniejszej dyrektywy do dnia 1 stycznia 1996 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Niniejszym wprowadza się następujące zmiany do dyrektywy 88/301/EWG:
1.
There's nothing missing in PL version
a) Tiret pierwsze zdanie ostatnie otrzymuje brzmienie:
"Urządzenia końcowe oznaczają również urządzenia naziemnych stacji satelitarnych".
b) Po tiret drugim dodaje się następujące tiret:
- ""specjalne prawa" oznaczają prawa nadane przez Państwo Członkowskie ograniczonej liczbie przedsiębiorstw przy pomocy dowolnych środków ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych, które na danym obszarze geograficznym:
- ograniczają do dwóch lub więcej liczbę przedsiębiorstw, w oparciu o inne zasady niż obiektywne, proporcjonalne i niedyskryminujące kryteria, lub
- wyznaczają, w oparciu o zasady różne od takich kryteriów, kilka konkurujących ze sobą przedsiębiorstw, lub
- nadają dowolnemu przedsiębiorstwu lub przedsiębiorstwom, w oparciu o zasady różne od takich kryteriów, jakiekolwiek prawne lub regulacyjne przywileje, które w istotny sposób wpływają na możliwości dowolnego innego przedsiębiorstwa w zakresie importu, sprzedaży, przyłączania, uruchamiania i konserwacji końcowych urządzeń telekomunikacyjnych na tym samym obszarze geograficznym i na zasadniczo równych warunkach;
- "urządzenia naziemnych stacji satelitarnych" oznaczają urządzenia, które mogą być wykorzystane jedynie dla celów transmisji lub transmisji i odbioru ("nadawczo-odbiorcze") lub jedynie do odbioru ("odbiorcze") sygnałów radiokomunikacyjnych przy pomocy satelitów lub innych systemów umieszczonych w przestrzeni kosmicznej."
2.
Artykuł 2 ust. 1 zastępuje się następującym tekstem:
"Państwa Członkowskie, które nadały przedsiębiorstwom specjalne lub wyłączne prawa zagwarantują, że wszystkie wyłączne prawa zostaną uchylone, jak też wszystkie prawa specjalne, które
a) ograniczają do dwóch lub więcej liczbę przedsiębiorstw w rozumieniu art. 1, w oparciu o inne zasady niż obiektywne, proporcjonalne i niedyskryminujące kryteria, lub
b) wyznaczają, w oparciu o zasady różne od takich kryteriów, kilka konkurujących ze sobą przedsiębiorstw w rozumieniu art. 1."
3.
Artykuł 2 ust. 1 zastępuje się następującym tekstem:
- "w odniesieniu do urządzeń naziemnych stacji satelitarnych, odmówić przyłączenia takich urządzeń do publicznej sieci telekomunikacyjnej i/lub uruchomienia, jeżeli nie spełniają one odnośnych wspólnych warunków technicznych, przyjętych zgodnie z dyrektywą Rady 93/97/EWG [8] lub, jeżeli nie ma takich warunków, wymogów zasadniczych ustalonych w art. 4 wspomnianej dyrektywy.
W przypadku, gdy brak wspólnych postanowień wykonawczych dla zharmonizowanych regulacji prawnych, zasady państwowe winny odpowiadać tym wymogom zasadniczym oraz zostać przekazane do Komisji zgodnie z wymogami dyrektywy 83/189/EWG, o ile tak stanowi dyrektywa.
- w odniesieniu do innych urządzeń końcowych, odmówić przyłączenia takich urządzeń do publicznej sieci telekomunikacyjnej, jeżeli nie spełniają odnośnych wspólnych warunków technicznych przyjętych zgodnie z dyrektywą Rady 91/263/EWG [9] lub, jeżeli nie ma takich warunków, wymogów zasadniczych ustalonych w art. 4 wspomnianej dyrektywy."
Artykuł 2
Niniejszym wprowadza się następujące zmiany do dyrektywy 90/388/EWG:
1.
W art. 1 wprowadza się następujące zmiany:
a) W ust. 1 wprowadza się następujące zmiany:
i) tiret drugie zastępuje się następującym tekstem:
- ""wyłączne prawa" oznaczają prawa nadane przez Państwo Członkowskie jednemu przedsiębiorstwu, środkami ustawowymi, wykonawczymi lub administracyjnymi, zastrzegające dla niego prawo do świadczenia usługi telekomunikacyjnej lub podejmowania działalności na określonym obszarze geograficznym;"
ii) następujący tekst wprowadza się jako tiret trzecie:
- ""specjalne prawa"; oznaczają prawa nadane przez Państwo Członkowskie ograniczonej liczbie przedsiębiorstw przy pomocy dowolnych środków ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych, które na danym obszarze geograficznym:
- ograniczają do dwóch lub więcej liczbę przedsiębiorstw, uprawnionych do świadczenia usługi lub podejmowania działalności, w oparciu o inne zasady niż obiektywne, proporcjonalne i niedyskryminujące kryteria, lub
- wyznaczają, w oparciu o zasady różne od takich kryteriów, kilka konkurujących ze sobą przedsiębiorstw uprawnionych do świadczenia usługi lub podejmowania działalności, lub
- nadają dowolnemu przedsiębiorstwu lub przedsiębiorstwom, w oparciu o zasady różne od takich kryteriów lub regulacyjne przywileje, które w istotny sposób, jakiekolwiek prawne wpływają na możliwości dowolnego innego przedsiębiorstwa w zakresie świadczenia takich samych usług lub podejmowania takiej samej działalności na tym samym obszarze geograficznym i na zasadniczo równych warunkach.";
iii) tiret czwarte zastępuje się następującym tekstem:
- ""usługi telekomunikacyjne"; oznacza usługi, których świadczenie polega, w całości lub częściowo, na transmisji i marszrutowaniu sygnałów w publicznej sieci telekomunikacyjnej w ramach procesu telekomunikacyjnego, z wyłączeniem radiofonii i telewizji udostępnianej publicznie oraz na usługach satelitarnych.";
iv) po tiret czwartym zostają umieszczone następujące tiret:
- ""sieć satelitarnych stacji naziemnych" oznacza zespół dwóch lub więcej stacji naziemnych współpracujących ze sobą przy pomocy satelity;
- "usługi sieci satelitarnej" oznaczają zakładanie i eksploatację sieci satelitarnych stacji naziemnych; w minimalnym zakresie, usługi te polegają na zapewnieniu, przy pomocy satelitarnych stacji naziemnych, łączy w górę (uplinks) oraz łączy w dół (downlinks); - "satelitarne usługi łącznościowe" oznaczają usługi, których świadczenie jest w pełni lub w części oparte o usługi sieci satelitarnych;
- "usługi satelitarne" oznaczają świadczenie usług łączności satelitarnej i/lub usług sieci satelitarnych;"
v) tiret szóste zdanie drugie zastępuje się następującym tekstem:
"Powodami tymi są: bezpieczeństwo działania sieci, zachowanie integralności sieci oraz, w uzasadnionych przypadkach, interoperacyjności usług, ochrona danych oraz, w przypadku usług sieci satelitarnych - efektywne wykorzystanie widma częstotliwości oraz unikanie zakłóceń pomiędzy satelitarnymi systemami telekomunikacyjnymi i innymi kosmicznymi lub naziemnymi systemami technicznymi.";
b) ustęp 2 zastępuje się jak poniżej:
"2.
Niniejszej dyrektywy nie stosuje się do usług teleksowych ani do naziemnej radiokomunikacji ruchomej."
2.
W art. 2 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 1 zastępuje się następującym tekstem:
"Bez uszczerbku dla art. 1 ust. 2 Państwa Członkowskie uchylą wszystkie środki nadające:
a) wyłączne prawa w zakresie świadczenia usług telekomunikacyjnych innych niż telefonia głosowa oraz
b) specjalne prawa, które ograniczają do dwóch lub więcej liczbę przedsiębiorstw, uprawnionych do świadczenia takich usług telekomunikacyjnych, w oparciu o zasady inne niż obiektywne, proporcjonalne i niedyskryminujące kryteria, lub
c) specjalne prawa, które wyznaczają, w oparciu o zasady inne niż takie kryteria, kilka konkurujących ze sobą przedsiębiorstw do świadczenia takich usług telekomunikacyjnych.
Państwa Członkowskie podejmą wszelkie środki niezbędne do zapewnienia, aby wszyscy operatorzy mieli możliwość świadczenia wszystkich takich usług telekomunikacyjnych, z wyjątkiem usług telefonii głosowej.";
b) dodaje się następujące ustępy:
"Państwa Członkowskie poinformują o kryteriach, na podstawie których udziela się takich praw, w tym o warunkach, pod którymi są one udzielane oraz o procedurze zgłoszenia przewidzianej dla eksploatacji naziemnych stacji nadawczych.
Państwa Członkowskie nadal będą informowały Komisję o wszelkich zamiarach wprowadzania nowych procedur w zakresie licencjonowania lub zmian w istniejących.".
3.
W art. 6 wprowadza się następujące zmiany:
a) po ustępie drugim dodaje się następujące ustępy:
"Państwa Członkowskie zagwarantują, że wszelkie opłaty nakładane na dostawców usług w związku z trybem uzyskiwania praw będą oparte na obiektywnych, przejrzystych i niedyskryminujących kryteriach.
Opłaty, kryteria, na których są one oparte oraz wszelkie zmiany będą podawane do publicznej wiadomości w odpowiedni i dostatecznie szczegółowy sposób, umożliwiający łatwy dostęp do tych informacji.
Najpóźniej w ciągu dziewięciu miesięcy od daty publikacji niniejszej dyrektywy, z następnie każdorazowo w przypadku wprowadzania zmian, Państwa Członkowskie powiadomią Komisję o sposobie udostępniania tych informacji.
Komisja będzie regularnie podawała do publicznej wiadomości informacje o takich powiadomieniach.";
b) dodaje się następujący ustęp:
"Państwa Członkowskie zagwarantują zniesienie wszelkich zakazów lub ograniczeń wynikających z regulacji, odnoszących się do oferowania pojemności segmentu kosmicznego wszelkim uprawnionym operatorom sieci satelitarnych stacji naziemnych oraz zezwolą wszelkim dostawcom usług satelitarnych na dokonywanie na swoim obszarze inspekcji sieci satelitarnych stacji naziemnych mających być przez nich wykorzystywanych w aspekcie ich zgodności z opublikowanymi warunkami dostępu do ich pojemności segmentu kosmicznego."
Artykuł 3.
Państwa Członkowskie będące stronami międzynarodowych konwencji powołujących międzynarodowe organizacje Intelsat, Inmarsat, Eutelsat i Intersputnik dla celów eksploatacji satelitów, na jej wniosek, przekażą Komisji będące w ich posiadaniu informacje odnośnie do wszelkich środków mogących zagrozić zgodności z zasadami konkurencji przewidzianymi Traktatem WE lub celom niniejszej dyrektywy, lub dyrektywom Rady w sprawach telekomunikacji.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie przekażą Komisji, najpóźniej w ciągu dziewięciu miesięcy po wejściu w życie niniejszej dyrektywy, informacje umożliwiające jej stwierdzenie, że wymogi art. 1 i 2 zostały spełnione.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 6
Dyrektywa 94/47/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 26 października 1994 r.
w sprawie ochrony nabywców w odniesieniu do niektórych aspektów umów odnoszących się do nabywania praw do korzystania z nieruchomości w oznaczonym czasie
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 189b Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje: 1) Rozbieżności między ustawodawstwami krajowymi w sprawie umów odnoszących się do nabywania praw do korzystania z jednej lub kilku nieruchomości w oznaczonym czasie mogą spowodować powstanie barier uniemożliwiających właściwe funkcjonowanie rynku wewnętrznego, zakłócenie konkurencji oraz mogą doprowadzić do segmentacji poszczególnych rynków krajowych.
2) Celem niniejszej dyrektywy jest ustanowienie minimalnej podstawy wspólnych reguł w danej dziedzinie, aby umożliwić właściwe funkcjonowanie rynku wewnętrznego, a tym samym ochronę nabywców; wystarczające byłoby, aby reguły te dotyczyły tylko określonych aspektów zawarcia umowy, a mianowicie informacji odnoszących się do elementów składowych umowy oraz uzgodnień dotyczących przekazywania tych informacji, jak i do procedur unieważnienia umowy lub odstąpienia od niej; dyrektywa jest odpowiednim instrumentem do osiągnięcia tego celu; niniejsza dyrektywa jest zatem zgodna z zasadą pomocniczości.
3) Charakter praw będących przedmiotem umów objętych niniejszą dyrektywą różni się znacznie w poszczególnych Państwach Członkowskich; tym samym należałoby odnieść się w syntetyczny sposób do tych różnic, formułując odpowiednio szeroką definicję takich umów, nie nakładając jednak obowiązku ujednolicenia charakteru praw, o których mowa, we Wspólnocie.
4) Zadaniem niniejszej dyrektywy nie jest regulacja zakresu przedmiotowego umów o korzystaniu z nieruchomości w oznaczonym czasie, zawieranych w Państwach Członkowskich, ani też ustalenie podstawy prawnej takich umów.
5) W praktyce umowy odnoszące się do nabywania praw do korzystania z jednej lub kilku nieruchomości w oznaczonym czasie różnią się od umów dzierżawy lub najmu, a różnica ta wyraża się między innymi w formach zapłaty.
6) Praktyki rynkowe dowodzą, że hotele i lokale przeznaczone do zakwaterowania turystów oraz ośrodki turystyczne pełniące podobną funkcję objęte są transakcjami podobnymi do tych, ze względu na które uznano konieczność stworzenia niniejszej dyrektywy.
7) Należy unikać mylących, niepełnych informacji, w szczególności związanych ze zbyciem praw do korzystania z jednej lub kilku nieruchomości w oznaczonym czasie; informacje takie powinny być uzupełniane w formie dokumentów pisemnych, dostępnych dla wszystkich, którzy tego zażądają; informacje te muszą stanowić część składową umowy dotyczącej korzystania z jednej lub kilku nieruchomości w oznaczonym czasie.
8) Dla zapewnienia nabywcom wysokiego poziomu ochrony przy uwzględnieniu specyficznych cech systemu korzystania z jednej lub kilku nieruchomości w oznaczonym czasie umowy te muszą zawierać pewne elementy minimalne.
9) Dla ustanowienia skutecznego systemu ochrony nabywców konieczne jest dokładne ustalenie zobowiązań minimalnych, których zbywca musi przestrzegać w stosunku do nabywcy.
10) Umowa o nabyciu praw do korzystania z jednej lub kilku nieruchomości w oznaczonym czasie musi być sporządzona w języku urzędowym lub jednym z języków urzędowych Państwa Członkowskiego, którego nabywca jest rezydentem, lub w jednym z urzędowych języków Państwa Członkowskiego, którego jest on obywatelem, a język ten musi być urzędowym językiem Wspólnoty; jednakże Państwo Członkowskie, którego nabywca jest rezydentem, może wymagać, aby umowy były sporządzane w języku lub językach Wspólnoty; należy ustanowić wymóg posiadania uwierzytelnionego tłumaczenia każdej umowy do celów formalności dokonywanych w Państwie Członkowskim, na terenie którego położona jest nieruchomość.
11) Dla pełnego zapoznania nabywcy z jego prawami i obowiązkami wynikającymi z umowy, zważywszy, że nieruchomość często znajduje się na terenie innego państwa i podlega uregulowaniom prawnym państwa innego niż to, z którego pochodzi nabywca, należy zagwarantować nabywcy odpowiedni okres do skorzystania z prawa odstąpienia od umowy bez podania jakiejkolwiek przyczyny.
12) Wymaganie przez zbywcę, aby przed końcem okresu, w którym nabywca może skorzystać z prawa do odstąpienia bez podania przyczyny, wpłacał jakiekolwiek zaliczki na poczet umowy, zagraża interesom nabywcy; należy zatem zabronić wpłacania zaliczek przed końcem tego okresu.
13) W przypadku unieważnienia umowy lub odstąpienia od umowy dotyczącej nabycia praw do korzystania z jednej lub kilku nieruchomości w oznaczonym czasie, gdy cena została całkowicie lub częściowo pokryta dzięki kredytowi udzielonemu przez zbywcę nieruchomości lub stronę trzecią, na podstawie umowy zawartej między osobą trzecią a zbywcą, należy zastrzec, że umowa pożyczki rozwiązywana jest bez obowiązku zapłacenia kary pieniężnej.
14) W niektórych przypadkach istnieje ryzyko, że konsument może zostać pozbawiony minimalnej ochrony, jaką zapewnia mu niniejsza dyrektywa, gdy prawo państwa nienależące do Wspólnoty zostanie uznane za prawo właściwe dla danej umowy; wymaga się zatem od Państw Członkowskich wprowadzenia stosownych przepisów mających na celu wyeliminowanie tego rodzaju zagrożenia.
15) Państwa Członkowskie podejmą środki, które umożliwią zbywcy wywiązanie się ze swoich zobowiązań,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Celem niniejszej dyrektywy jest zbliżenie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich w sprawie ochrony nabywców, w odniesieniu do pewnych aspektów umów dotyczących bezpośrednio lub pośrednio nabywania praw do korzystania z jednej lub kilku nieruchomości w oznaczonym czasie.
Niniejsza dyrektywa dotyczy tylko tych aspektów wyżej wymienionych przepisów, które odnoszą się do zawarcia umowy, a które związane są z:
- informacjami na temat elementów składowych umowy oraz ustaleniami dotyczącymi przekazywania tych informacji,
- procedurami i ustaleniami dotyczącymi unieważnienia umowy lub odstąpienia od umowy.
Przy uwzględnieniu ogólnych zasad Traktatu Państwa Członkowskie pozostają właściwe w innych sprawach, między innymi w kwestii określenia charakteru praw będących przedmiotem umów objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 2
Do celów niniejszej dyrektywy:
- "umowa dotycząca pośrednio lub bezpośrednio nabywania praw do korzystania z jednej lub kilku nieruchomości w oznaczonym czasie", w dalszej części dyrektywy zwana "umową" oznacza jakąkolwiek umowę lub grupę umów zawartych na przynajmniej trzy lata, na podstawie której, pośrednio lub bezpośrednio, po uiszczeniu pewnej całkowitej opłaty, prawo rzeczowe własności lub jakiekolwiek inne prawo do korzystania z jednej lub kilku nieruchomości, w określonym lub pozostającym do określenia okresie w roku, który to okres nie może być krótszy niż jeden tydzień, zostaje ustanowione, lub jest przedmiotem przeniesienia bądź zobowiązania do przeniesienia prawa, o którym mowa,
- "nieruchomość" oznacza jakikolwiek budynek lub część budynku do użytku mieszkalnego, do którego odnosi się prawo będące przedmiotem umowy,
- "zbywca" oznacza osobę fizyczną lub prawną, która, działając w ramach transakcji objętych niniejszą dyrektywą oraz w ramach swej działalności zawodowej, ustanawia, przenosi lub zobowiązuje się do przeniesienia prawa będącego przedmiotem umowy,
- "nabywca" oznacza każdą osobę fizyczną, która, działając w ramach transakcji objętych niniejszą dyrektywą, do celów której mogą być one uznawane za pozostające bez związku z jej działalnością zawodową, nabywa prawo będące przedmiotem niniejszej umowy, lub na rzecz której to prawo zostaje ustanowione.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie ustanawiają przepisy w swoich ustawodawstwach nakładające na zbywcę obowiązek dostarczenia każdej osobie zwracającej się o informacje na temat nieruchomości odpowiednich dokumentów, które, poza ogólnym opisem tej nieruchomości, zawierać będą przynajmniej krótką informację o szczegółach określonych w lit. a), g), i) oraz l) Załącznika. Zbywca powinien też poinformować osoby zainteresowane, jak uzyskać dodatkowe informacje.
2.
Państwa Członkowskie ustanawiają przepisy w swoich ustawodawstwach gwarantujące, że wszystkie informacje określone w ust. 1 i które muszą zostać zawarte w dokumentach, określonych w ust. 1, stanowią integralną część umowy.
O ile strony nie postanowią inaczej, jedynie zmiany wynikające z okoliczności pozostających poza kontrolą zbywcy mogą być dokonane w informacji dostarczonej w dokumencie określonym w ust. 1.
Wszelkie zmiany tej informacji przekazywane są nabywcy przed zawarciem umowy.
Umowa wyraźnie wymienia wszelkie takie zmiany.
3.
Reklama dotycząca danej nieruchomości wskazuje możliwość otrzymania dokumentu określonego w ust. 1 oraz sposób uzyskania takiego dokumentu.
Artykuł 4
Państwa Członkowskie ustanawiają przepisy w swoich ustawodawstwach gwarantujące, że:
- umowa musi być zawarta na piśmie i zawierać co najmniej elementy zawarte w Załączniku;
- umowę oraz dokument określone w art. 3 ust. 1 sporządza się w języku lub jednym z języków Państwa Członkowskiego, którego nabywca jest rezydentem, lub w języku bądź w jednym z języków Państwa Członkowskiego, którego nabywca jest obywatelem, a język ten musi być językiem urzędowym Wspólnoty, do wyboru nabywcy.
Państwo Członkowskie, w którym nabywca ma niejsce zamieszkania, może jednak wymagać, aby umowa była sporządzona w każdym przypadku co najmniej w języku bądź językach tego Państwa Członkowskiego, a język ten lub języki muszą być urzędowymi Wspólnoty, i
- zbywca dostarcza nabywcy uwierzytelnionego tłumaczenia umowy w języku lub w jednym z języków Państwa Członkowskiego, na którego terytorium znajduje się nieruchomość; język ten lub języki muszą być urzędowymi językami Wspólnoty.
Artykuł 5
Państwa Członkowskie ustanawiają przepisy w swoich ustawodawstwach gwarantujące, że:
1) w uzupełnieniu do możliwości unieważnienia umów przez nabywcę na mocy prawa krajowego nabywca ma prawo do:
- odstąpienia od umowy bez podania przyczyny, w ciągu 10 dni kalendarzowych od podpisania przez strony umowy lub wiążącej umowy przedwstępnej.
Jeżeli na dzień dziesiąty przypada święto państwowe, okres ten zostaje przedłużony na pierwszy dzień roboczy,
- jeżeli umowa nie zawiera informacji określonych w lit. a), b), c), lit. d) pkt 1, lit. d) pkt 2, lit. h), i), k), l) oraz m) Załącznika w chwili jej podpisania lub w chwili podpisania wiążącej umowy przedwstępnej, przez obie strony, nabywcy przysługuje prawo odstąpienia od umowy w terminie trzech miesięcy.
Jeżeli informacje te zostaną dostarczone w ciągu trzech miesięcy, termin do wykonania prawa odstąpienia przez nabywcę, określony w tiret pierwszym, biegnie od dnia dostarczenia tych informacji,
- jeżeli do końca okresu trzech miesięcy, przewidzianego w tiret drugim, nabywca nie wykona przysługującego mu prawa do odstąpienia od umowy, a umowa nadal nie zawiera informacji określonych w lit. a), b), c), lit. d) pkt 1, lit. d) pkt 2, lit. h), i), k), l) oraz m) Załącznika, nabywca ma prawo do odstąpienia od umowy, od dnia po upływie tego okresu trzech miesięcy, w okresie przewidzianym w tiret pierwszym;
2) jeżeli nabywca ma zamiar skorzystać z praw przewidzianych w ust. 1, zawiadamia on, przed upływem odpowiedniego nieprzekraczalnego terminu w sposób możliwy do udowodnienia zgodnie z przepisami krajowymi, o tym osobę, której nazwisko i adres podane są w umowie, zgodnie z ustawodawstwem krajowym oraz procedurą określoną w umowie zgodnie z pkt I Załącznika; nieprzekraczalny termin uważa się za dotrzymany, jeżeli przed upływem tego terminu zostanie wysłane pisemne zawiadomienie;
3) jeśli nabywca korzysta z prawa przewidzianego w ust. 1 tiret pierwsze, można od niego w pewnych przypadkach wymagać zwrotu wydatków, które zgodnie z prawem krajowym zostały poniesione w związku z zawarciem lub odstąpieniem od umowy i które to wydatki związane są z formalnościami prawnymi, które muszą być dopełnione przed upływem terminu określonego w ust. 1 tiret pierwsze.
Wydatki takie muszą być jednak wyraźnie wymienione w umowie;
4) jeśli nabywca korzysta z prawa odstąpienia od umowy, przewidzianego w ust. 1 tiret drugie, nie wymaga się od niego pokrycia żadnych kosztów.
Artykuł 6
Państwa Członkowskie ustanawiają przepisy w swoich ustawodawstwach zabraniające wpłacania przez nabywcę jakichkolwiek zaliczek przed upływem okresu, w którym może on skorzystać z prawa odstąpienia od umowy.
Artykuł 7
Państwa Członkowskie ustanowią przepisy w swoich ustawodawstwach zapewniające, że:
- jeżeli cena jest częściowo lub całkowicie finansowana za pomocą kredytu udzielonego przez zbywcę, lub
- jeżeli cena jest częściowo lub całkowicie finansowana za pomocą kredytu udzielonego nabywcy przez osobę trzecią na podstawie umowy między osobą trzecią i zbywcą,
umowę kredytową rozwiązuje się bez obowiązku uiszczenia jakiejkolwiek kary, jeżeli nabywcy przysługuje prawo do odstąpienia od umowy zgodnie z art. 5.
Państwa Członkowskie ustanowią szczegółowe uzgodnienia dotyczące rozwiązywania umów kredytowych.
Artykuł 8
Państwa Członkowskie ustanawiają przepisy w swoich ustawodawstwach zapewniające, że jakakolwiek klauzula, na podstawie której nabywca zrzeka się praw przysługujących mu na mocy niniejszej dyrektywy lub na podstawie której zbywca zostaje zwolniony ze zobowiązań wynikających z niniejszej dyrektywy, nie będą dla nabywcy wiążące, na warunkach ustanowionych w prawie krajowym.
Artykuł 9
Państwa Członkowskie podejmują środki niezbędne w celu zapewnienia, iż niezależnie od zastosowanych przepisów prawnych nabywca nie jest pozbawiony ochrony przyznanej mu niniejszą dyrektywą, jeżeli dana nieruchomość znajduje się na terytorium Państwa Członkowskiego.
Artykuł 10
Państwa Członkowskie ustanawiają przepisy w swoich ustawodawstwach na wypadek niezgodności z niniejszą dyrektywą.
Artykuł 11
Niniejsza dyrektywa nie stanowi przeszkody dla Państw Członkowskich do przyjęcia lub utrzymania w mocy przepisów korzystniejszych dla ochrony nabywców w obszarze, o którym mowa, bez uszczerbku dla zobowiązań wynikających z Traktatu.
Artykuł 12
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy, nie później niż w ciągu 30 miesięcy od daty jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich i niezwłocznie informują o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Państwa Członkowskie określają sposób dokonania takich odniesień.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 13
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
DYREKTYWA 94/48/WE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY
z dnia 7 grudnia 1994 r.
zmieniająca po raz trzynasty dyrektywę 76/769/EWG w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich, odnoszących się do ograniczeń we wprowadzaniu do obrotu i stosowaniu niektórych substancji i preparatów niebezpiecznych
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji[1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[2],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 189b Traktatu[3],
artykuł 7a Traktatu ustanawia obszar bez granic wewnętrznych, na którym musi być możliwe swobodne przemieszczanie się towarów, osób, usług i kapitału;
postęp rynku wewnętrznego powinien stopniowo prowadzić do poprawy jakości życia, ochrony zdrowia i bezpieczeństwa konsumentów; środki przewidziane niniejszą dyrektywą są zgodne z rezolucją Rady z dnia 9 listopada 1989 r. w sprawie przyszłych priorytetów przy ponownym wprowadzaniu polityki ochrony konsumentów[4];
niektóre substancje i preparaty wykorzystywane w generatorach aerozolu są szczególnie łatwopalne;
zwiększone wykorzystanie w generatorach aerozolu substancji łatwopalnych zamiast chlorofluorowęgli (CFC) powoduje ryzyko dla konsumentów; ryzyko to jest w szczególności duże w przypadku generatorów aerozolu wykorzystywanych do celów rozrywkowych i dekoracyjnych;
ryzyko to można ograniczyć przez dostosowanie do postępu technicznego dyrektywy Rady 75/324/EWG z dnia 20 maja 1975 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do dozowników aerozoli[5] i w ten sposób ograniczenie wykorzystania substancji łatwopalnych w generatorach aerozolu używanych do celów rozrywkowych i dekoracyjnych;
ograniczenia zaplanowane przez Państwa Członkowskie w sferze obrotu niektórymi generatorami aerozolu używanymi do celów rozrywkowych i dekoracyjnych mają bezpośredni wpływ na osiągnięcie i funkcjonowanie rynku wewnętrznego; konieczne jest zatem zbliżenie ustawodawstw Państw Członkowskich w tej dziedzinie i, w związku z tym, zmiana załącznika I do dyrektywy 76/769/EWG[6];
uwzględniając zakres i skutki proponowanego działania, wspólnotowe środki przewidziane niniejszą dyrektywą są nie tylko niezbędne, ale i nieodzowne do osiągnięcia przedstawionych celów; celów tych Państwa Członkowskie nie mogą osiągnąć oddzielnie, a ponadto ich realizacja na poziomie wspólnotowym została przewidziana w dyrektywie 76/769/EWG,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku I do dyrektywy 76/769/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie przyjmują przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż:
- albo sześć miesięcy po przyjęciu dyrektywy Komisji dostosowującej do postępu technicznego dyrektywę 75/324/EWG w sprawie dozowników, tak by obejmowała wszystkie procedury badania stosowane do potwierdzenia zgodności produktów z niniejszą dyrektywą,
- albo rok po przyjęciu niniejszej dyrektywy, jeżeli data ta jest datą późniejszą od pierwszej daty.
Państwa Członkowskie stosują te przepisy sześć miesięcy po upływie odpowiedniego okresu.
2.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa 94/52/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 7 grudnia 1994 r.
zmieniająca po raz drugi dyrektywę 88/344/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących rozpuszczalników do ekstrakcji stosowanych w produkcji środków spożywczych i składników żywności
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
działając zgodnie z procedurą określoną w art. 189b Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje: na mocy dyrektywy 88/344/EWG [4] rozpuszczalnik cykloheksan, stosowany w przygotowaniu środków aromatyzujących, miał zostać wykreślony z części III Załącznika do tej dyrektywy od dnia 1 stycznia 1994 r.;
na podstawie uzupełniających informacji, jakie otrzymano tymczasem, Komitet Naukowy ds. Żywności zadecydował o przywróceniu poprzedniej tymczasowej akceptacji dla tej substancji; dlatego rozpuszczalnik ten może być nadal stosowany do czasu wydania przez Komitet ostatecznej opinii,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W Załączniku do dyrektywy 88/344/EWG wprowadza się następujące zmiany:
w części III: Wprowadza się ponownie rozpuszczalnik cykloheksan z maksymalnym limitem pozostałości wynoszącym 1 mg/kg.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie zmienią swoje przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, tak aby zezwolić na handel produktami spełniającymi wymagania niniejszej dyrektywy, najpóźniej do dnia 7 grudnia 1995 r.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Gdy Państwa Członkowskie przyjmą środki określone w ust. 1, środki te zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie siódmego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 4
Dyrektywa Komisji 94/53/WE
z dnia 15 listopada 1994 r.
zmieniająca art. 2 dyrektywy Komisji 93/91/EWG dostosowującej do postępu technicznego dyrektywę Rady 78/316/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do wyposażenia wnętrza pojazdów silnikowych (oznaczania urządzeń do sterowania i kontroli, urządzeń ostrzegawczych oraz wskaźników)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 93/81/EWG [2], w szczególności jej art. 13 ust. 2,
uwzględniając dyrektywę Rady 78/316/EWG z dnia 21 grudnia 1997 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do wyposażenia wnętrza pojazdów silnikowych (oznaczania urządzeń do sterowania i kontroli, urządzeń ostrzegawczych oraz wskaźników) [3], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 93/91/EWG [4], w szczególności jej art. 4, a także mając na uwadze, co następuje:
nie jest konieczne, aby pojazdy, którym udzielono już homologacji typu zgodnie z przepisami dyrektywy 78/316/EWG, miały być zmieniane w celu zapewnienia zgodności z przepisami dyrektywy 93/91/EWG;
jednakże należy zapewnić tego rodzaju zgodność w przypadku nowych typów pojazdów, dla których homologacja typu WE, dotycząca oznaczania urządzeń do sterowania i kontroli, urządzeń ostrzegawczych oraz wskaźników, wymagana jest od dnia 1 października 1995 r.;
przepisy niniejszej dyrektywy są zgodne z opinią Komitetu ds. Przystosowania do Postępu Technicznego ustanowionego dyrektywą 70/156/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W art. 2 ust. 2 dyrektywy 93/91/EWG skreśla się tiret trzecie, jak również wyraz "oraz" na końcu tiret drugiego oraz przecinek na końcu tiret pierwszego zastępuje się wyrazem "oraz".
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 31 marca 1995 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
3.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w DziennikuUrzędowym Wspólnot Europejskich.
Dyrektywa Komisji 94/54/WE
z dnia 18 listopada 1994 r.
dotycząca obowiązkowego umieszczania na etykietach niektórych środków spożywczych danych szczegółowych innych niż wymienione w dyrektywie Rady 79/112/EWG
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 79/112/EWG z dnia 18 grudnia 1978 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do etykietowania, prezentacji i reklamowania środków spożywczych przeznaczonych na sprzedaż konsumentowi końcowemu [1], ostatnio zmienioną przez dyrektywę Komisji 93/102/WE [2], w szczególności jej art. 4 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje: uwzględniając zakres i efekty proponowanego działania, środki wspólnotowe wprowadzone niniejszą dyrektywą są niezbędne, jeżeli wytyczone cele mają być osiągnięte; celów tych Państwa Członkowskie nie mogą osiągnąć, działając indywidualnie; ponadto osiągnięcie tych celów na poziomie wspólnotowym zakłada już dyrektywa 79/112/WE;
w celu zapewnienia konsumentom uzyskiwania odpowiednich informacji konieczne jest określenie obowiązkowego umieszczania na niektórych środkach spożywczych innych danych szczegółowych w uzupełnieniu do tych wymienionych w art. 3 dyrektywy 79/112/EWG;
gazy opakowaniowe używane do pakowania niektórych środków spożywczych nie powinny być uważane za składniki w rozumieniu art. 6 ust. 1 dyrektywy 79/112/EWG i dlatego nie powinny być umieszczane na wykazie składników na etykiecie;
jednakże konsumenci powinni być informowani o użyciu takich gazów w zakresie, w jakim informacja ta umożliwia im zrozumienie, dlaczego środek spożywczy, który zakupili, ma dłuższy okres przydatności do spożycia niż podobne produkty pakowane w inny sposób;
w celu zapobieżenia tworzeniu nowych ograniczeń w handlu w wyniku podjęcia jednostronnych środków przez Państwa Członkowskie konieczne jest przyjęcie przepisów wspólnotowych;
zgodnie z procedurą art. 17 dyrektywy Rady 79/112/EWG niniejsza dyrektywa została przedłożona Stałemu Komitetowi ds. Środków Spożywczych, który nie był w stanie wyrazić opinii; stosując tę samą procedurę Komisja przedłożyła Radzie propozycję odnoszącą się do środków, które należy podjąć;
ponieważ Rada nie przyjęła żadnych środków przed upływem wyznaczonych jej trzech miesięcy, Komisja powinna przyjąć projektowane środki,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Bez uszczerbku dla przepisów art. 3 dyrektywy 79/112/EWG etykietowanie środków spożywczych wymienionych w Załączniku do niniejszej dyrektywy zawiera dodatkowe dane szczegółowe wymienione w tym Załączniku.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie, w miarę potrzeb, zmienią swoje przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne do dnia 30 czerwca 1995 r. tak, aby:
- zezwolić na handel produktami zgodnymi z niniejszą dyrektywą nie później niż w dniu 1 lipca 1995 r.,
- zabronić handlu produktami niezgodnymi z niniejszą dyrektywą z mocą od dnia 1 stycznia 1997 r.; jednakże handel produktami wprowadzonymi na rynek lub etykietowanymi przed tą datą i niezgodnymi z niniejszą dyrektywą może być kontynuowany do czasu wyczerpania zapasów.
Bezzwłocznie informują o tym Komisję.
Jeżeli Państwa Członkowskie ustanowią te przepisy, będą one zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie będzie towarzyszyć ich oficjalnej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określone są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Dyrektywa Rady 94/55/WE
z dnia 21 listopada 1994 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich w zakresie transportu drogowego towarów niebezpiecznych
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 75,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 189c Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:, (1) Przez lata zarówno krajowy, jak i międzynarodowy transport drogowy towarów niebezpiecznych znacznie się rozwinął, stanowiąc dodatkowe zagrożenie w razie wypadku.
(2) Wszystkie Państwa Członkowskie, z wyłączeniem Irlandii, stanowią Umawiające się Strony Umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR), której zasięg geograficzny rozciąga się poza Wspólnotę i który ustanawia wspólne przepisy dotyczące bezpiecznego międzynarodowego drogowego transportu towarów niebezpiecznych; w konsekwencji, w celu uzgodnienia warunków wewnątrz Wspólnoty, na podstawie których towary niebezpieczne transportowane są po drogach, pożądane jest rozszerzenie takich przepisów na ruch wewnętrzny.
(3) Prawodawstwo wspólnotowe zawiera pełny zakres środków wymaganych do zapewnienia bezpiecznego transportu towarów niebezpiecznych, a odpowiednie środki krajowe różnią się w poszczególnych Państwach Członkowskich; rozbieżności te stanowią przeszkodę w swobodnym dostępie do usług transportowych, a ponadto w swobodnym ruchu pojazdów i urządzeń transportowych; w celu pokonania tej przeszkody powinny zostać ustalone jednolite przepisy stosowane w transporcie wewnątrzwspólnotowym.
(4) W celu zapewnienia spójności z pozostałym prawodawstwem wspólnotowym, zagwarantowania dostatecznego stopnia harmonizacji, mającego na celu ułatwienie swobodnego przepływu towarów i usług oraz w celu zagwarantowania wysokiego poziomu bezpieczeństwa w działaniach transportu międzynarodowego i krajowego tego typu akcje muszą zostać przeprowadzone na poziomie wspólnotowym;
(5) Przepisy niniejszej dyrektywy są bez uszczerbku dla zobowiązań podjętych przez Wspólnotę i jej Państwa Członkowskie zgodnie z celami ustalonymi w rozdziale 19 Agenda 21 konferencji UNCED w Rio de Janeiro, która odbyła się w czerwcu 1992 r., zmierzających do przyszłej harmonizacji systemów klasyfikacji substancji niebezpiecznych.
(6) Żadne prawodawstwo wspólnotowe nie reguluje jeszcze warunków bezpieczeństwa, na podstawie których powinny być transportowane czynniki biologiczne i mikroorganizmy modyfikowane genetycznie, objęte dyrektywami Rady 90/219/EWG [4], 90/220/EWG [5] oraz 90/679/EWG [6].
(7) Niniejsza dyrektywa uwzględnia inne polityki wspólnotowe w zakresie bezpieczeństwa pracownika, konstrukcji pojazdu i ochrony środowiska naturalnego.
(8) Państwa Członkowskie mają swobodę w dostosowywaniu wszelkich działań dotyczących transportu towarów niebezpiecznych, przewożonych na ich terytorium pojazdem nieobjętym dyrektywą, bez względu na to, gdzie pojazd ten jest zarejestrowany.
(9) Państwa Członkowskie muszą być zdolne do ustalania specjalnych przepisów ruchu drogowego dotyczących transportu towarów niebezpiecznych na ich terytoriach.
(10) Państwa Członkowskie muszą być zdolne do utrzymania swoich wymagań w zakresie kontroli jakości, dotyczących niektórych działań transportu krajowego, dopóki Komisja nie zgłosi się w tych sprawach do Rady.
(11) Przepisy ADR upoważniają do zawierania porozumień uchylających je, a ogromna liczba umów dwustronnych między Państwami Członkowskimi utrudnia swobodę w zapewnieniu usług w zakresie transportu towarów niebezpiecznych; włączenie niezbędnych przepisów do załączników do niniejszej dyrektywy powinno znieść potrzebę takich derogacji; w okresie przejściowym powinny zostać ustalone przepisy dotyczące kontynuacji stosowania istniejących umów przez Państwa Członkowskie między sobą.
(12) Konieczne jest przeniesienie przepisów ADR do prawa wspólnotowego, włącznie z wymaganiami dotyczącymi konstrukcji pojazdów transportujących towary niebezpieczne; w związku z tym, w okresie przejściowym, powinny zostać ustalone przepisy dotyczące możliwości tymczasowego utrzymania przez Państwa Członkowskie niektórych określonych przepisów krajowych w sprawie wymagań w zakresie konstrukcji pojazdów rejestrowanych na poziomie krajowym.
(13) W celu zwiększenia przejrzystości w dziedzinie wniosków dotyczących związanego z nimi ustawodawstwa krajowego dla wszystkich podmiotów gospodarczych należy wykorzystać istniejącą procedurę informacyjną.
(14) W zakresie transportu krajowego Państwa Członkowskie muszą utrzymać prawo stosowania przepisów zgodnych z wielomodalnymi zaleceniami Narodów Zjednoczonych w zakresie transportu towarów niebezpiecznych, dopóki ADR nie zostaną zharmonizowane z przepisami, których zadaniem jest ułatwianie transportu intermodalnego towarów niebezpiecznych.
(15) Państwa Członkowskie muszą być zdolne do regulowania lub zakazywania transportu drogowego niektórych towarów niebezpiecznych na swoich terytoriach, jednak tylko z powodów innych niż bezpieczeństwo w transporcie; w związku z tym Państwa Członkowskie w przypadku transportu niektórych bardzo niebezpiecznych substancji mogą zachować prawo nakazu używania transportu kolejowego lub śródlądowego transportu wodnego bądź mogą utrzymać ściśle określone zasady pakowania niektórych bardzo niebezpiecznych substancji.
(16) Do celów niniejszej dyrektywy Państwa Członkowskie muszą być zdolne do stosowania bardziej surowych lub bardziej łagodnych przepisów odnoszących się do niektórych działań transportowych, prowadzonych na ich terytoriach z wykorzystaniem pojazdów tam zarejestrowanych.
(17) Harmonizacja warunków powinna uwzględniać określone okoliczności wewnętrzne i dlatego niniejsza dyrektywa musi być wystarczająco elastyczna, w celu umożliwienia Państwom Członkowskim uzyskania niektórych derogacji; nie należy utrudniać stosowania nowych rozwiązań technicznych i przemysłowych; dlatego muszą zostać ustalone tymczasowe derogacje.
(18) Pojazdy zarejestrowane w państwach trzecich zgodne z ADR muszą być dopuszczone do transportu międzynarodowego na terytoriach Państw Członkowskich.
(19) W celu uwzględniania nowych przepisów włączanych do ADR i rozstrzygania o stosowaniu i wprowadzaniu środków nadzwyczajnych w razie awarii lub wypadków musi istnieć możliwość szybkiego przystosowania niniejszej dyrektywy do postępu technicznego; w tym celu powinien zostać utworzony komitet oraz ustalona procedura ścisłej współpracy między Państwami Członkowskimi i Komisją w ramach tego Komitetu.
(20) Załączniki do niniejszej dyrektywy zawierają przepisy obejmujące kształcenie zawodowe niektórych kierowców pojazdów transportujących po drogach towary niebezpieczne. W wyniku tego dyrektywa Rady 89/684/EWG z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie kształcenia zawodowego niektórych kierowców pojazdów przewożących po drogach towary niebezpieczne powinna zostać uchylona [7],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
ROZDZIAŁ I
Zakres, definicje i przepisy ogólne
Artykuł 1
1.
Niniejsza dyrektywa stosuje się do drogowego transportu towarów niebezpiecznych w Państwach Członkowskich lub między nimi.
Nie stosuje się do transportu towarów niebezpiecznych pojazdami należącymi do sił zbrojnych lub pojazdami, za które siły zbrojne są odpowiedzialne.
2.
Niniejsza dyrektywa nie narusza jednakże, uwzględniając odpowiednie prawo wspólnotowe, prawa Państw Członkowskich do ustalania wymagań w odniesieniu do:
a) krajowego i międzynarodowego transportu towarów niebezpiecznych po ich terytoriach, przeprowadzanego za pomocą pojazdów nieobjętych niniejszą dyrektywą;
b) regulacji ruchu drogowego ściśle określonych dla krajowego i międzynarodowego transportu towarów niebezpiecznych;
c) kontroli jakości przedsięwzięć, zgodnie z normami ISO 9001 i 9002, tam gdzie prowadzone są działania transportu krajowego, obejmujące:
i) substancje wybuchowe i artykuł klasy 1, w których ilość substancji wybuchowej zawartej na jednostkę transportu przekracza:
- 1000 kg w podziale 1.1, lub
- 3000 kg w podziale 1.2, lub
- 5000 kg w podziałach 1.3, i 1.5;
ii) następujące substancje bardzo niebezpieczne w cysternach lub kontenerach zbiornikowych o pojemności całkowitej przekraczającej 3000 litrów:
- substancje klasy 2
gaz klasyfikowany według _BAR_ (at) _BAR_
(bt) _BAR_
(b) _BAR_
(ct) _BAR_
(c) _BAR_
- gazy płynne głęboko chłodzone 7° b) i 8° b),
- substancje klas 3, 4.1, 4.2, 4.3, 5.1, 5.2, 6.1 i 8
- inne niezamieszczone w wykazie b) lub c) w tych klasach, lub
- zamieszczone w wykazie, ale o kodzie zagrożenia z trzema lub więcej cyframi znaczącymi (niezawierającymi zera);
iii) następujące opakowania klasy 7 (materiały promieniotwórcze): opakowania z materiałów rozszczepialnych, opakowania typu B (U), opakowania typu B (M).
Zakres przepisów krajowych dotyczących tych wymagań nie może zostać rozszerzony.
Niniejsze przepisy przestają obowiązywać, gdy podobne środki stają się obowiązkowe na podstawie przepisów wspólnotowych.
Przed 31 grudnia 1998 r. Komisja składa Radzie sprawozdanie ustalające zagadnienia dotyczące bezpieczeństwa, objęte niniejszym przepisem, wraz z właściwą propozycją jego kontynuacji lub uchylenia.
Artykuł 2
Do celów niniejszej dyrektywy:
- "ADR" oznacza Umowę europejską dotyczącą międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych, zawartą w Genewie dnia 30 września 1957 r., ze zmianami,
- "pojazd" oznacza każdy pojazd silnikowy przeznaczony do używania na drogach, skompletowany lub niekompletny, mający co najmniej cztery koła i osiągający maksymalną prędkość konstrukcyjną przekraczającą 25 km/h, oraz jego przyczepy, z wyłączeniem pojazdów poruszających się po szynach, ciągników rolniczych i leśnych oraz wszelkich maszyn samobieżnych,
- "towary niebezpieczne" oznaczają te substancje i artykuły, których transport po drogach jest zakazany lub dopuszczony w niektórych warunkach na podstawie załączników A i B do niniejszej dyrektywy,
- "transport" oznacza wszelkie operacje transportu drogowego, przeprowadzane z wykorzystaniem pojazdu w pełni lub częściowo na drogach publicznych na terytorium Państwa Członkowskiego, włącznie z załadunkiem i rozładunkiem, objęte załącznikami A i B, niemające wpływu na zastosowanie ustaleń przyjętych w ustawodawstwie Państw Członkowskich w zakresie odpowiedzialności za takie operacje.
Nie obejmuje transportu przeprowadzanego całkowicie po obwodnicy rozpatrywanego obszaru.
Artykuł 3
1.
Bez uszczerbku dla art. 6 towary niebezpieczne, których transport jest zakazany przez załączniki A i B do niniejszej dyrektywy, nie są przewożone po drodze.
2.
Z zastrzeżeniem innych przepisów niniejszej dyrektywy transport innych towarów niebezpiecznych, wymienionych w załączniku A, stanowi przedmiot pozwolenia z zastrzeżeniem zgodności z warunkami przewidzianymi w załącznikach A i B, w szczególności w zakresie:
a) pakowania i etykietowania danych towarów; i
b) konstrukcji, urządzeń i prawidłowego działania pojazdów przewożących dane towary.
ROZDZIAŁ II
Odstępstwa, ograniczenia i zwolnienia
Artykuł 4
Każde z Państw Członkowskich może, wyłącznie na potrzeby działań transportu krajowego prowadzonych z wykorzystaniem pojazdów zarejestrowanych na ich terytorium, utrzymać przepisy swojego prawa krajowego, dotyczące drogowego transportu towarów niebezpiecznych, które są zgodne z zaleceniami Narodów Zjednoczonych w zakresie transportu towarów niebezpiecznych, aż do czasu, gdy zostanie dokonany przegląd załączników A i B do niniejszej dyrektywy w odniesieniu do tych zaleceń.
Zainteresowane Państwa Członkowskie odpowiednio informują o tym Komisję.
Artykuł 5
1.
Bez uszczerbku dla prawodawstwa wspólnotowego, w szczególności w zakresie dostępu do rynku, każde Państwo Członkowskie utrzymuje prawo, ściśle z innych powodów niż bezpieczeństwo podczas transportu, a takich jak bezpieczeństwo wewnętrzne czy ochrona środowiska naturalnego, do regulowania lub zakazywania transportu niektórych towarów niebezpiecznych na jego terytorium.
2.
Wszystkie przepisy nakładane przez Państwo Członkowskie w odniesieniu do pojazdów wykorzystywanych w transporcie międzynarodowym na jego terytorium i dozwolone zgodnie z uzupełnieniem 10 599 do załącznika B, mają lokalnie ograniczony zasięg, stosują się zarówno w transporcie krajowym, jak i międzynarodowym, i nie mogą prowadzić do żadnej dyskryminacji.
3. a) Każde Państwo Członkowskie może stosować bardziej surowe przepisy dotyczące transportu z wykorzystaniem pojazdów zarejestrowanych lub wprowadzanych do ruchu na ich terytorium, poza wymaganiami konstrukcyjnymi.
b) Państwa Członkowskie mogą jednakże utrzymać określone przepisy krajowe dotyczące środków ciężkości pojazdów — cystern zarejestrowanych na ich terytoriach, do czasu zmiany, o ile taka nastąpi, uzupełnienia 211 128 do załącznika B do niniejszej dyrektywy, ale w żadnym razie po 31 grudnia 1998 r.
4.
Jeżeli Państwa Członkowskie stwierdzą, że obowiązujące przepisy bezpieczeństwa są niewystarczające, w razie awarii lub wypadku, do ograniczenia zagrożenia związanego z transportem oraz gdy zachodzi pilna potrzeba takiego działania, przedkładają Komisji, na etapie planowania, środki, które proponują przyjąć.
Stanowiąc zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 9, Komisja podejmuje decyzję o pozwoleniu na wprowadzenie w życie tych środków i określa okres ich ważności.
5.
Państwa Członkowskie mogą utrzymać wszelkie przepisy krajowe mające zastosowanie w dniu 31 grudnia w odniesieniu do:
- transportu substancji klasy 1.1,
- transportu gazów trujących, nietrwałych i/lub łatwo palnych klasy 2,
- transportu substancji zawierających ditlenki lub furany,
- transportu w cysternach lub kontenerach zbiornikowych więcej niż 3000 litrów cieczy klas 3, 4.2, 4.3, 5.1, 6.1 lub 8, które nie znalazły się w lit. b) lub c) tych klas.
Przepisy te mogą dotyczyć wyłącznie:
- zakazu takich działań w transporcie drogowym, tam gdzie jest możliwe ich przeprowadzenie za pomocą transportu kolejowego lub śródlądowego transportu wodnego,
- wymagań dotyczących niektórych tras uprzywilejowanych,
- wszelkich innych przepisów dotyczących pakowania substancji zawierających ditlenki lub furany.
Niniejsze przepisy nie mogą być rozszerzone lub zaostrzone.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o przepisach krajowych, która informuje odpowiednio inne Państwa Członkowskie.
Artykuł 6
1.
Każde Państwo Członkowskie może zezwolić na transport drogowy na jego terytorium sklasyfikowanych towarów niebezpiecznych, opakowanych i opatrzonych etykietą zgodnie z wymaganiami międzynarodowymi dotyczącymi transportu morskiego lub powietrznego, ilekroć działania transportowe obejmują podróże morskie lub powietrzne.
2.
Wszelkie przepisy załączników A i B, dotyczące stosowania języków we właściwym znakowaniu lub dokumentacji, nie stosują się w odniesieniu do działań transportowych ograniczonych do terytorium pojedynczego Państwa Członkowskiego.
Państwa Członkowskie mogą zezwolić na stosowanie innych języków niż przewidziany w załącznikach dotyczących działań transportowych przeprowadzanych na ich terytoriach.
3.
Każde Państwo Członkowskie może zezwolić na wykorzystywanie na własnym terytorium pojazdów skonstruowanych przed dniem 1 stycznia 1997 r., które nie są zgodne z niniejszą dyrektywą, ale zostały skonstruowane zgodnie z wewnętrznymi wymaganiami obowiązującymi w dniu 31 grudnia 1996 r., pod warunkiem że pojazdy te utrzymują wymagany poziom bezpieczeństwa.
4.
Każde Państwo Członkowskie może utrzymać swoje przepisy krajowe, obowiązujące w dniu 31 grudnia 1996 r., odnoszące się do konstrukcji, zastosowania i warunków przewozu nowych zbiorników, oznaczonych w treści uzupełnienia 2212 do załącznika A oraz nowych cystern, które nie są zgodne z załącznikami A i B, do czasu dołączenia do załączników A i B odwołań do norm dotyczących konstrukcji i zastosowania cystern i zbiorników o takiejsamej mocy wiążącej jak przepisy niniejszej dyrektywy i w żadnym razie nie później niż w dniu 31 grudnia 1998 r.
Zbiorniki i cysterny skonstruowane przed dniem 1 stycznia 1999 r. i utrzymujące wymagane poziomy bezpieczeństwa mogą być dalej stosowane zgodnie z warunkami pierwotnymi.
5.
Każde Państwo Członkowskie może utrzymać przepisy krajowe inne niż wymienione w załącznikach A i B, uwzględniające temperaturę odniesienia dla transportu gazów płynnych lub mieszanin gazów płynnych na ich terytorium, do czasu wprowadzenia do norm europejskich przepisów dotyczących właściwych temperatur odniesienia określonych obszarów klimatycznych i dołączenia odniesień do tych norm do załączników A i B.
6.
Każde Państwo Członkowskie może zezwolić na stosowanie w transporcie na ich terytorium opakowań skonstruowanych, lecz nie certyfikowanych zgodnie z ADR przed dniem 1 stycznia 1997 r., zapewniając, że na takim opakowaniu naniesiono datę produkcji oraz że nadaje się ono do przejścia przez badania ustanowione w ustawodawstwie krajowym obowiązującym w dniu 31 grudnia 1996 r., a także zapewniając, że takie opakowania zachowują wymagane poziomy bezpieczeństwa (włącznie z badaniami i kontrolą, tam gdzie jest to wymagane), według następującego schematu: metalowe opakowania zbiorcze pośrednie i bębny metalowe o pojemności powyżej 50 litrów — do 15 lat od daty ich produkcji; inne opakowania metalowe i wszystkie opakowania z tworzyw sztucznych — do 5 lat od daty ich produkcji, ale nie po dniu 31 grudnia 1998 r.
7.
Każde Państwo Członkowskie może zezwolić na transport na ich terytorium niektórych towarów niebezpiecznych pakowanych przed 1 stycznia 1997 r. do 31 grudnia 1998 r., zapewniając, że towary są sklasyfikowane, opakowane i oznakowane zgodnie z wymaganiami ustawodawstwa krajowego obowiązującymi przed dniem 1 stycznia 1997 r.
8.
Każde Państwo Członkowskie może utrzymać przepisy ustawodawstwa krajowego, obowiązującego 31 grudnia 1996 r., dotyczące prezentacji kodu działania w stanie zagrożenia w miejscu numeru identyfikacyjnego zagrożenia, ustalonego w załączniku B dotyczącym operacji transportowych, które przeprowadzane są na jego terytorium z użyciem pojazdów zarejestrowanych na tym terytorium.
9.
Każde Państwo Członkowskie może, po konsultacji z Komisją, utrzymać przepisy, mniej surowe niż te wymienione w załącznikach A i B do niniejszej dyrektywy, które dotyczą transportu na ich terytorium małych ilości niektórych towarów niebezpiecznych, z wyłączeniem substancji o średnim lub wysokim stopniu promieniotwórczości.
10.
Pod warunkiem, że bezpieczeństwo nie jest zagrożone, Państwa Członkowskie mogą tymczasowo przyznać odstępstwa od załączników A i B w celu przeprowadzenia na ich terytoriach prób koniecznych przed wprowadzeniem zmian do tych załączników, w ramach dostosowania ich do nowych rozwiązań technicznych i przemysłowych.
Komisja jest o tym informowana i informuje odpowiednio pozostałe Państwa Członkowskie.
Uzgodnienie przez właściwe organy Państw Członkowskich, na podstawie uzupełnień 2010 i 10602 załączników A i B, tymczasowego odstępstwa przyjmuje formę porozumienia wielostronnego, przedstawianego wszystkim właściwym organom Państw Członkowskich przez organ, który podejmuje inicjatywę w odniesieniu do porozumienia.
Komisja jest odpowiednio o tym informowana.
Wszelkie odstępstwa określone w akapicie pierwszym i drugim obowiązują bez dyskryminacji ze względu na przynależność państwową lub lokalizację siedziby przedsiębiorstwa nadawcy, przewoźnika lub nabywcy. Mogą one obowiązywać do pięciu lat i nie podlegają przedłużeniu.
11.
Każde Państwo Członkowskie może zezwolić na pojedynczy transport towarów niebezpiecznych, zakazany w załącznikach A i B lub przeprowadzany na innych warunkach niż te ustanowione w załącznikach A i B.
12.
Bez uszczerbku dla ust. 2 każde Państwo Członkowskie może, najpóźniej do 31 grudnia 1998 r., stosować istniejące porozumienia, według ADR, z innymi Państwami Członkowskimi, bez dyskryminacji ze względu na przynależność państwową lub lokalizację siedziby przedsiębiorstwa nadawcy, przewoźnika lub nabywcy.
Wszystkie inne derogacje, na które zezwalają uzupełnienia 2 010 i 10 602 do załączników A i B, odpowiadają ust. 10.
Artykuł 7
Pojazdy zarejestrowane lub wprowadzone do ruchu w państwach trzecich w zakresie dostępu do rynku podlegające przepisom krajowym lub wspólnotowym są dopuszczone do transportu międzynarodowego towarów niebezpiecznych we Wspólnocie, o ile jest on zgodny z ADR.
ROZDZIAŁ III
Przepisy końcowe
Artykuł 8
Zmiany niezbędne do dostosowania załączników A i B do postępu naukowo-technicznego w zakresie objętym niniejszą dyrektywą, w celu uwzględnienia zmian dozałączników do ADR, są przyjmowane zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 9.
Artykuł 9
1.
Komisja wspierana jest przez Komitet ds. Transportu Towarów Niebezpiecznych, zwany dalej "Komitetem", składający się z przedstawicieli Państw Członkowskich oraz przedstawiciela Komisji, pełniącego funkcję przewodniczącego.
2.
Przedstawiciel Komisji składa Komitetowi projekt środków, które należy przyjąć.
Komitet wydaje opinię o tym projekcie w terminie, który może zostać wyznaczony przez przewodniczącego stosownie do pilności sprawy.
Opinię wydaje się większością ustanowioną w art. 148 ust. 2 Traktatu w przypadku decyzji, które Rada jest zobowiązana przyjąć na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w Komitecie są ważone w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3. a) Komisja przyjmuje przewidziane środki, o ile są one zgodne z opinią Komitetu.
b) Jeżeli przewidziane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub w przypadku braku opinii, Komisja bezzwłocznie przedkłada Radzie wniosek w sprawie środków, które należy przyjąć.
Rada stanowi większością kwalifikowaną.
Jeżeli Rada w ciągu trzech miesięcy od daty odwołania się do niej nie podejmie działania, Komisja przyjmuje proponowane środki.
Artykuł 10
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie najpóźniej do 1 stycznia 1997 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Niezwłocznie informują o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 11
1.
Dyrektywa 89/684/EWG traci moc z chwilą transpozycji niniejszej dyrektywy do ustawodawstwa krajowego.
2. Świadectwa tymczasowe wydane przez Państwa Członkowskie zgodnie z art. 4 ust. 2 tej dyrektywy, dotyczące wyłącznie transportu krajowego, pozostają ważne do 31 grudnia 1996 r. Stosowanie świadectw wydanych zgodnie z art. 4 ust. 4 tej dyrektywy może być kontynuowane do końca ich okresu ważności, nie później jednak niż do 1 lipca 1997 r., w zakresie towarów niebezpiecznych przewożonych w cysternach lub materiałów wybuchowych i nie później niż do 1 stycznia 2000 r. w zakresie towarów niebezpiecznych.
Artykuł 12
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 94/56/WE
z dnia 21 listopada 1994 r.
ustanawiająca podstawowe zasady regulujące postępowanie w dochodzeniu przyczyn wypadków i zdarzeń w lotnictwie cywilnym
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 84 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 189c Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje: należy utrzymać ogólnie wysoki poziom bezpieczeństwa w lotnictwie cywilnym w Europie, a także należy podjąć wszelkie wysiłki w celu zredukowania liczby wypadków i zdarzeń;
szybkie przeprowadzanie dochodzenia technicznych przyczyn w sprawie wypadków i zdarzeń w lotnictwie cywilnym poprawia stan bezpieczeństwa lotniczego poprzez zapobieganie występowaniu takich wypadków i zdarzeń;
należy wziąć pod uwagę Konwencję o Międzynarodowym Lotnictwie Cywilnym podpisaną w Chicago dnia 7 grudnia 1994 r., która przewiduje podejmowanie działań niezbędnych dla zapewnienia bezpiecznej obsługi samolotów; a także należy szczególnie uwzględnić załącznik 13 do tej Konwencji, który zawiera zalecane normy i praktyki międzynarodowe stosowane w dochodzeniu przyczyn wypadków lotniczych;
zgodnie z normami międzynarodowymi w załączniku 13, dochodzenie w sprawie wypadku powinno być prowadzone na odpowiedzialność państwa, w którym nastąpił wypadek;
jeżeli w przypadkach poważniejszych państwo, na którego terytorium nastąpił wypadek, nie prowadzi dochodzenia przyczyn tego wypadku, takie dochodzenie powinno przeprowadzić państwo, w którym samolot jest zarejestrowany;
dochodzenie w sprawie poważnych zdarzeń powinno być prowadzone w taki sam sposób, jak dochodzenie w sprawie wypadków;
zakres dochodzenia powinien być uzależniony od tego, ile pouczających wniosków można z niego wyciągnąć do celów poprawy bezpieczeństwa lotnictwa;
bezpieczeństwo lotnictwa wymaga, aby dochodzenie w sprawie wypadków odbywało się w jak najkrótszym czasie;
osoby prowadzące dochodzenie powinny mieć zapewnioną możliwość wykonywania swoich zadań bez przeszkód;
Państwa Członkowskie muszą zapewnić, zgodnie z obowiązującym ustawodawstwem dotyczącym uprawnień władz odpowiedzialnych za dochodzenie sądowe oraz, tam gdzie jest to stosowne, w ścisłej współpracy z tymi władzami, by osoby odpowiedzialne za badanie techniczne mogły wykonywać swoje zadania w jak najlepszych warunkach;
dochodzenie w sprawie wypadków i zdarzeń mających miejsce w lotnictwie cywilnym powinno być prowadzone przez lub pod kontrolą niezależnego organu lub jednostki, co pozwoli uniknąć wszelkich konfliktów interesów oraz wszelkiego możliwego zaangażowania w przyczyny badanych zdarzeń;
taki organ lub jednostka powinny być odpowiednio wyposażone a ich zadania mogą obejmować działalność prewencyjną;
Państwa Członkowskie powinny podjąć działania w celu zagwarantowania wzajemnej pomocy w prowadzeniu dochodzenia, jeśli zachodzi taka potrzeba;
Państwo Członkowskie musi posiadać możliwość przekazania prowadzenia dochodzenia innemu Państwu Członkowskiemu;
jest istotne dla zapobiegania wypadkom, aby wyniki dochodzenia po wypadkach były publikowane w jak najkrótszym czasie;
przy rozpowszechnianiu wyników dochodzenia przyczyn zdarzeń należy uwzględnić szczególny charakter każdego z nich;
zalecenia bezpieczeństwa wynikające z dochodzenia w sprawie wypadków i zdarzeń powinny być odpowiednio uwzględnione przez Państwa Członkowskie;
jedynym celem dochodzenia technicznego jest wyciągnięcie pouczających wniosków, które mogą pomóc zapobiegać przyszłym wypadkom i zdarzeniom oraz w związku z tym celem analizy zdarzenia, a następnie wniosków i zaleceń bezpieczeństwa, nie jest ustalenie winy ani odpowiedzialności,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Cel
Celem niniejszej dyrektywy jest poprawa bezpieczeństwa lotniczego poprzez umożliwienie niezwłocznego przeprowadzania dochodzenia, którego jedynym celem jest zapobieganie przyszłym wypadkom i zdarzeniom.
Artykuł 2
Zakres
1.
Niniejszą dyrektywę stosuje się do dochodzenia w sprawie wypadków i zdarzeń w lotnictwie cywilnym, które wydarzyły się na terytorium Wspólnoty, przy uwzględnieniu międzynarodowych zobowiązań Państw Członkowskich.
2.
Niniejszą dyrektywę stosuje się również poza terytorium Wspólnoty do:
i) dochodzenia w sprawie wypadków, w których brał udział samolot zarejestrowany w Państwie Członkowskim, jeśli takie dochodzenie nie jest prowadzone przez inne państwo;
ii) dochodzenia w sprawie poważnych zdarzeń, w których brał udział samolot zarejestrowany w Państwie Członkowskim lub obsługiwany przez przedsiębiorstwo prowadzące działalność w Państwie Członkowskim, jeśli takie dochodzenie nie jest prowadzone przez inne państwo.
Artykuł 3
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy stosuje się następujące definicje:
a) "wypadek" oznacza zdarzenie mające związek z eksploatacją samolotu, które następuje między chwilą, kiedy jakakolwiek osoba wchodzi na pokład samolotu z zamiarem wykonania lotu, a chwilą, kiedy wszystkie osoby opuszczają pokład, na którym:
1) osoba zostaje śmiertelnie lub poważnie ranna na skutek:
- przebywania na pokładzie samolotu, lub
- bezpośredniego kontaktu z jakąkolwiek częścią samolotu, włączając części, które zostały od samolotu odmontowane, lub
- bezpośredniego działania podmuchu silnika samolotu,
oprócz przypadków, gdzie urazy następują z powodów naturalnych, są zadane samemu sobie lub zadane przez inne osoby lub gdy zdarzyły się pasażerom lecącym bez pozwolenia i ukrywającym się poza miejscami normalnie dostępnymi dla pasażerów i załogi; lub
2) samolot doznaje uszkodzenia lub awarii konstrukcyjnej, która:
- ujemnie wpływa na wytrzymałość konstrukcyjną, wydajność lub właściwości lotu w samolocie, i
- wymagałaby w normalnych warunkach poważnej naprawy lub wymiany części, która została uszkodzona,
oprócz przypadków awarii lub uszkodzenia silnika, jeśli uszkodzenie ogranicza się do silnika, jego osłony lub akcesoriów; lub jeśli uszkodzenie ogranicza się do śmigieł, końców skrzydeł, anten, opon, hamulców, owiewek, niewielkich wgięć lub przebić w poszyciu samolotu;
3) samolot zaginął lub dostęp do niego jest całkowicie uniemożliwiony;
b) "poważny uraz" oznacza uraz doznany przez osobę w wypadku, jeśli:
1) wymaga ona hospitalizacji na więcej niż 48 godzin, której początek następuje w ciągu siedmiu dni od dnia, kiedy nastąpił uraz; lub
2) jego skutkiem jest złamanie jakiejkolwiek kości (wyłączając drobne złamania kości palców u rąk i nóg lub nosa); lub
3) jest związany z okaleczeniem, które powoduje poważny krwotok, uszkodzenie nerwów, mięśni lub ścięgien; lub
4) jest związany z urazem jakiegokolwiek organu wewnętrznego; lub
5) jest związany z oparzeniem drugiego lub trzeciego stopnia lub jakimkolwiek oparzeniem obejmującym więcej niż 5 % powierzchni ciała; lub
6) jest związany ze stwierdzonym działaniem szkodliwych substancji lub szkodliwego promieniowania;
c) "uraz śmiertelny" oznacza uraz doznany przez osobę w wypadku, jeśli jego skutkiem jest śmierć osoby w ciągu 30 dni od dnia wypadku;
d) "przyczyny" oznaczają działania, niedopatrzenia, wydarzenia lub warunki jak i połączenie tych czynników, które doprowadziły do zaistnienia wypadku lub zdarzenia;
e) "dochodzenie" oznacza proces przeprowadzany do celów zapobiegania przyszłym wypadkom lub zdarzeniom, obejmujący zbieranie i analizę informacji, wyciąganie wniosków, łącznie z ustaleniem przyczyny(yn), oraz - jeśli jest to stosowne - formułowanie zaleceń bezpieczeństwa;
f) "osoba nadzorująca dochodzenie" oznacza osobę, której powierzono, na podstawie jej kwalifikacji, odpowiedzialność za organizację, przeprowadzenie i nadzór nad dochodzeniem;
g) "rejestrator lotu" oznacza każdego rodzaju urządzenie rejestrujące zainstalowane w samolocie w celu ułatwienia dochodzenia po wypadku lub wydarzeniu;
h) "przedsiębiorstwo" oznacza każdą osobę fizyczną, każdą osobę prawną, bez względu na to czy prowadzona przez nią działalność jest dochodowa czy nie, lub każdy organ urzędowy, bez względu na to czy posiada własną osobowość prawną czy nie;
i) "operator" oznacza każdą osobę, organ lub przedsiębiorstwo eksploatujące lub wynajmujące do eksploatacji jeden lub więcej samolotów;
j) "zdarzenie" oznacza zdarzenie inne niż wypadek związane z eksploatacją samolotu, które ma wpływ lub mogłoby mieć wpływ na bezpieczeństwo eksploatacji;
k) "poważny zdarzenie" oznacza zdarzenie, w którym zaistniały okoliczności wskazujące, że minimalnie uniknięto wypadku (wykaz przykładów poważnych zdarzeń jest zamieszczony w załączniku);
l) "zalecenia bezpieczeństwa" oznaczają wszelkie sugestie formułowane przez organ wykonujący dochodzenie w państwie prowadzącym badanie techniczne, oparte na informacjach wyniesionych z tego dochodzenia i czynione w celu zapobiegania przyszłym wypadkom i zdarzeniom.
Artykuł 4
Obowiązek prowadzenia dochodzenia
1.
Każdy wypadek lub poważne zdarzenie będzie poddane dochodzeniu.
Państwa Członkowskie mogą jednakże podjąć działania umożliwiające badanie innych zdarzeń nieobjętych akapitem pierwszym, jeśli organ dochodzeniowy uzna, że można z takiego dochodzenia wyciągnąć pouczające wnioski odnośnie bezpieczeństwa lotniczego.
2.
Zakres dochodzenia oraz procedury, według których dochodzenie się odbywa, zostaną ustalone przez organ dochodzeniowy przy uwzględnieniu zasad i celów niniejszej dyrektywy oraz w zależności od tego, jakie pouczające wnioski są oczekiwane z dochodzenia po wypadku lub poważnym zdarzeniu dla poprawy bezpieczeństwa.
3.
Dochodzenie, określone w ust. 1, w żadnym wypadku nie może mieć na celu ustalenia winy lub odpowiedzialności za wypadek.
Artykuł 5
Status dochodzenia
1.
Państwa Członkowskie w ramach odpowiednich własnych systemów prawnych określą status prawny dochodzenia, który umożliwi osobom nadzorującym dochodzenie wykonywanie powierzonych im zadań z jak największą efektywnością oraz w jak najkrótszym czasie.
2.
Zgodnie z obowiązującym w Państwach Członkowskich ustawodawstwem oraz, tam gdzie jest to właściwe, we współpracy z władzami odpowiedzialnymi za dochodzenie sądowe, osoby prowadzące dochodzenie będą upoważnione między innymi do:
a) posiadania swobodnego dostępu do miejsca wypadku lub zdarzenia, jak również do samolotu, jego wnętrza lub wraku;
b) zapewnienia natychmiastowego ewidencjonowania dowodów oraz kontrolowanego usuwania gruzów lub ich części do celów badania lub analizy;
c) posiadania bezpośredniego dostępu i wykorzystania rejestratorów lotu i wszelkich innych zarejestrowanych informacji;
d) posiadania dostępu do wyników badania ciał ofiar lub badań próbek pobranych z ciał ofiar wypadków;
e) posiadania bezpośredniego dostępu do wyników badań osób zaangażowanych w eksploatację samolotu lub do badań próbek pobranych od takich osób;
f) przesłuchania świadków;
g) posiadania swobodnego dostępu do wszelkich istotnych dla dochodzenia informacji lub akt będących w posiadaniu właściciela, operatora lub producenta samolotu oraz władz odpowiedzialnych za lotnictwo cywilne lub eksploatację samolotów.
Artykuł 6
Organ lub jednostka dochodzeniowa
1.
Każde Państwo Członkowskie zagwarantuje, że dochodzenie techniczne będzie przeprowadzane lub nadzorowane przez stały organ lub jednostkę lotnictwa cywilnego.
Taki organ lub jednostka musi dysponować funkcjonalną niezależnością, w szczególności od krajowych władz lotnictwa odpowiedzialnych za zdatność do lotu, wydawanie zaświadczeń, przewozy lotnicze, konserwację, wydawanie zezwoleń, kontrolę ruchu lotniczego lub kierowanie czynnościami lotniskowymi oraz, ogólnie, od jakiejkolwiek innej strony, której interesy mogłyby wchodzić w konflikt z zadaniem powierzonym organowi lub jednostce dochodzeniowej.
2.
Bez względu na ust. 1 działania powierzone takiemu organowi lub jednostce mogą zostać rozciągnięte na gromadzenie i analizę danych związanych z bezpieczeństwem lotniczym, w szczególności do celów prewencyjnych, o ile takie działania nie naruszają jego niezależności i nie pociągają za sobą odpowiedzialności w kwestiach regulaminowych, administracyjnych lub normatywnych.
3.
Organ lub jednostka dochodzeniowa, określona w ust. 1, otrzyma odpowiednie środki, potrzebne do wykonywania własnych obowiązków niezależnie od władz, określonych w ust. 1, i powinien (powinna) w tym celu otrzymać wystarczające środki finansowe.
Jego (jej) członkowie otrzymają status przyznający im niezbędne gwarancje niezależności.
W organie lub jednostce znajdzie się przynajmniej jedna osoba upoważniona do pełnienia funkcji osoby nadzorującej dochodzenie przyczyn wypadków lub poważnych zdarzeń lotniczych.
4.
Jeśli zajdzie taka konieczność, organ lub jednostka dochodzeniowa może poprosić o pomoc organów lub jednostek z innych Państw Członkowskich polegającą na dostarczeniu:
a) urządzeń, ułatwień i sprzętu dla:
- technicznego badania wraku i wyposażenia samolotu oraz innych przedmiotów istotnych dla przebiegu dochodzenia,
- oceny informacji pochodzących z rejestratorów lotu, oraz
- wprowadzenia do zbiorów komputerowych i oceny danych związanych z wypadkami lotniczymi.
b) ekspertów do spraw dochodzenia powypadkowego w celu przedsięwzięcia konkretnych zadań, jednak tylko wówczas, kiedy dochodzenie jest prowadzone w następstwie poważnego wypadku.
Jeśli jest to możliwe, pomoc taka powinna być w jak największym stopniu nieodpłatna.
5.
Państwo Członkowskie może przekazać zadanie przeprowadzenia dochodzenia przyczyn wypadku lub zdarzenia innemu Państwu Członkowskiemu.
Artykuł 7
Sprawozdanie o wypadku
1.
Każde dochodzenie przyczyn wypadku zostanie podsumowane sprawozdaniem w formie odpowiedniej dla rodzaju i rangi wypadku.
Sprawozdanie określi jedyny cel dochodzenia, określony w art. 1, oraz sformułuje, jeśli jest to właściwe, zalecenia bezpieczeństwa.
2.
Organ lub inna jednostka dochodzeniowa opublikuje ostateczne sprawozdanie z wypadku w jak najkrótszym czasie i jeśli to możliwe w ciągu 12 miesięcy od dnia wypadku.
Artykuł 8
Sprawozdanie o zdarzeniu
1.
Każde dochodzenie przyczyn zdarzenia zostanie podsumowane sprawozdaniem w formie odpowiedniej dla rodzaju i rangi zdarzenia.
Tam gdzie będzie to właściwe, sprawozdanie sformułuje istotne zalecenia bezpieczeństwa.
Sprawozdanie będzie chronić anonimowość osób, które miały związek z zdarzeniem.
2.
Sprawozdanie o wydarzeniu zostanie rozpowszechnione wśród osób, które mogą potencjalnie skorzystać z wyników badań w odniesieniu do bezpieczeństwa.
Artykuł 9
Zalecenia bezpieczeństwa
Sprawozdania i zalecenia bezpieczeństwa, określone w art. 7 i 8, zostaną podane do wiadomości przedsiębiorstwom lub krajowym władzom lotnictwa, a także zostaną przekazane Komisji.
Państwa Członkowskie podejmą niezbędne działania gwarantujące, by zalecenia bezpieczeństwa formułowane przez organy lub jednostki dochodzeniowe były odpowiednio wzięte pod uwagę oraz, tam gdzie jest to właściwe, stanowiąc zgodnie z nimi bez uszczerbku dla przepisów prawa Wspólnotowego.
Artykuł 10
Zalecenie bezpieczeństwa w żadnym wypadku nie stanowi domniemania winy lub odpowiedzialności za wypadek lub zdarzenie.
Artykuł 11
Niniejszym dyrektywa Rady 80/1266/EWG z dnia 16 grudnia 1980 r. w sprawie przyszłej współpracy i wzajemnej pomocy między Państwami Członkowskimi w dziedzinie dochodzenia przyczyn wypadków lotniczych [4] traci moc.
Artykuł 12
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy, ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 21 listopada 1996 r.
Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Przepisy przyjmowane przez Państwa Członkowskie powinny zawierać odniesienia do niniejszej dyrektywy albo odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody sporządzania takich odniesień określają Państwa Członkowskie.
Artykuł 13
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 94/57/WE
z dnia 22 listopada 1994 r.
w sprawie wspólnych reguł i norm dotyczących organizacji dokonujących inspekcji i przeglądów na statkach oraz odpowiednich działań administracji morskich
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 84 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 189c Traktatu [3], a także mając na uwadze, co następuje:
w swojej rezolucji z dnia 8 czerwca 1993 r. w sprawie wspólnej polityki bezpieczeństwa na morzu Rada wyznaczyła jako cel usunięcie z wód terytorialnych Wspólnoty wszystkich statków niespełniających odpowiednich wymogów, a także przyznała pierwszeństwo wspólnotowemu działaniu zmierzającemu do zapewnienia skutecznego i jednolitego wprowadzania w życie przepisów prawa międzynarodowego poprzez opracowanie wspólnych norm dotyczących towarzystw klasyfikacyjnych [4];
do zwiększenia bezpieczeństwa na morzu i zapobiegania zanieczyszczaniu mórz może skutecznie przyczynić się ścisłe stosowanie się do międzynarodowych konwencji, kodeksów i rezolucji, w połączeniu ze wspieraniem swobody świadczenia usług;
za kontrolę zgodności statków z jednolitymi międzynarodowymi normami bezpieczeństwa i zapobieganie zanieczyszczaniu mórz odpowiedzialne są państwa bandery i portu;
Państwa Członkowskie są odpowiedzialne za wystawianie międzynarodowych świadectw w zakresie bezpieczeństwa i zanieczyszczania mórz, na mocy takich konwencji jak Solas 74, o Liniach Ładunkowych 66 i Marpol 73/78, a także za wprowadzenie w życie ich przepisów;
zgodnie z takimi konwencjami wszystkie Państwa Członkowskie mogą, w różnym zakresie, upoważniać organizacje techniczne do poświadczania takiej zgodności i mogą zlecić wydawanie określonych świadectw bezpieczeństwa;
w skali światowej wiele towarzystw klasyfikacyjnych nie zapewnia właściwej realizacji przepisów dotyczących bezpieczeństwa na morzu bądź nie są one wiarygodne, w sytyacji kiedy działają w imieniu administracji krajowej; ponieważ nie dysponują one ani odpowiednimi strukturami, ani doświadczeniem gwarantującym ich wiarygodność i zdolność do wykonywania swoich obowiązków w sposób wysoce profesjonalny;
cel dostosowania towarzystw klasyfikacyjnych do odpowiednich norm nie może być skutecznie osiągnięty przez Państwa Członkowskie działające indywidualnie; natomiast może być osiągnięty w sposób bardziej skuteczny przez Wspólnotę;
właściwą metodą jest działanie na podstawie dyrektywy Rady ustanawiającej minimalne kryteria dla uznawania organizacji, pozostawiając akt uznania, sposób stosowania oraz wykonania dyrektywy Państwom Członkowskim;
normy EN 45004 i EN 29001, w połączeniu z normami Międzynarodowego Stowarzyszenia Towarzystw Klasyfikacyjnych (IACS), stanowią właściwą gwarancję jakości działań tych organizacji;
wydanie certyfikatu bezpieczeństwa radiowego statku towarowego można powierzyć organizacjom prywatnym dysponującym dostateczną wiedzą fachową i wykwalifikowanym personelem;
organizacje ubiegające się o uznanie ich do celów niniejszej dyrektywy muszą przedstawić Państwom Członkowskim kompletne informacje i dowód ich zgodności z minimalnymi kryteriami, a Państwa Członkowskie muszą notyfikować Komisji oraz innym Państwom Członkowskim organizacje, które uznały;
Komisja może uznać na okres trzech lat organizacje, które nie spełniają kryteriów ustalających minimalną liczbę i tonaż statków o nadanej klasie ani kryteriów dotyczących minimalnej liczby wyłącznych inspektorów ustanowionych w Załączniku, ale spełniają wszystkie pozostałe kryteria; takim organizacjom należy przedłużyć uznanie po okresie trzech lat, o ile nadal będą spełniać te same kryteria; skutki trzyletniego uznania powinny być ograniczone do wnioskujących Państw Członkowskich i dotyczyć wyłącznie tego okresu czasu;
ustanowienie rynku wewnętrznego pociąga za sobą swobodę przepływu usług, tak więc organizacjom spełniającym określone kryteria gwarantujące ich profesjonalizm i wiarygodność nie można stwarzać przeszkód w świadczeniu usług w obrębie Wspólnoty, o ile Państwo Członkowskie zadecydowało o przekazaniu im takich ustawowych obowiązków; Państwo Członkowskie może jednak ograniczyć liczbę organizacji, którym udzieli upoważnienia w zależności od jego potrzeb, w oparciu o obiektywne i przejrzyste przesłanki, które są przedmiotem kontroli ze strony Komisji, przy zastosowaniu procedur komitologii;
wprowadzanie w życie zasady swobody świadczenia usług w zakresie inspekcji i przeglądów statków może być stopniowe, jednak bez przekraczania wyznaczonego limitu czasu;
głębsze zaangażowanie krajowych administracji w przeglądy statków i wydawanie odnośnych świadectw jest niezbędne dla zapewnienia pełnej zgodności z międzynarodowymi regułami bezpieczeństwa, nawet jeżeli Państwa Członkowskie zdają się na organizacje spoza ich struktury administracyjnej w zakresie wypełniania przez nie obowiązków ustawowych; wskazane jest zatem ustanowienie ścisłych relacji roboczych między organami administracji a organizacjami, co może się wiązać z koniecznością posiadania przez daną organizację jej lokalnej reprezentacji na terytorium Państwa Członkowskiego, w imieniu którego pełni ona swoje obowiązki;
należy ustanowić komitet o charakterze regulacyjnym w celu wsparcia wysiłków Komisji zmierzających do zapewnienia skutecznego stosowania istniejących norm bezpieczeństwa i ochrony środowiska naturalnego, uwzględniając jednocześnie krajowe procedury ratyfikacyjne;
Komisja musi działać zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 13 w celu należytego uwzględnienia postępu na forum międzynarodowym i w celu uaktualniania obowiązujących minimalnych kryteriów;
na podstawie informacji dostarczonych zgodnie z art. 11 przez Państwa Członkowskie o działalności organizacji pracujących w ich imieniu Komisja zadecyduje, czy wystąpi do Państw Członkowskich o wycofanie uznania dla uznanych przez nie organizacji, które przestały spełniać wspólne kryteria minimalne, stanowiąc zgodnie z procedurą art. 13;
Państwa Członkowskie muszą jednak zachować możliwość zawieszenia uprawnień udzielonych organizacjom z przyczyn zagrożenia bezpieczeństwa na morzu i środowiska naturalnego; Komisja musi bezzwłocznie podjąć decyzję, zgodnie z procedurą określoną w art. 13, w odniesieniu do tego, czy konieczne jest odrzucenie takich środków krajowych;
każde Państwo Członkowskie powinno dokonywać okresowej oceny działania organizacji pracujących w jego imieniu i przekazywać Komisji oraz wszystkim pozostałym Państwom Członkowskim dokładne informacje dotyczące takich działań;
Państwa Członkowskie jako władze portu są zobowiązane do zapewnienia większego bezpieczeństwa i bardziej skutecznego przeciwdziałania zanieczyszczaniu na wodach Wspólnoty poprzez objęcie kontrolą w pierwszej kolejności tych statków, których świadectwa wydane zostały przez organizacje niespełniające wspólnych kryteriów, a tym samym zaprzestanie bardziej korzystnego traktowania statków pływających pod banderą państwa trzeciego;
procedura podejmowania decyzji przez komitet powinna być procedurą III A art. 2 decyzji Rady 87/373/EWG z dnia 13 lipca 1987 r., ustanawiającej warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [5];
towarzystwa klasyfikacyjne muszą uaktualniać i wzmacniać swoje normy techniczne w celu harmonizacji reguł bezpieczeństwa i zapewnienia jednolitego wprowadzania w życie reguł międzynarodowych we Wspólnocie;
w chwili obecnej nie istnieją ujednolicone normy międzynarodowe, którym musiałyby odpowiadać wszystkie statki na etapie ich budowy i podczas całego okresu ich eksploatacji, dotyczące kadłuba, maszyn, instalacji elektrycznej i kontrolnej; takie normy można ustalić stosownie do zasad uznanych towarzystw klasyfikacyjnych lub równoważnych norm, o których decydują administracje krajowe, zgodnie z procedurą przewidzianą w dyrektywie Rady 83/189/EWG z dnia 28 marca 1983 r., ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i uregulowań technicznych [6],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Niniejsza dyrektywa ustanawia środki, jakie powinny być stosowane przez Państwa Członkowskie oraz organizacje zajmujące się inspekcją i przeglądem statków oraz wydawaniem świadectw zgodności z konwencjami międzynarodowymi dotyczącymi bezpieczeństwa na morzu i zapobieganiu zanieczyszczaniu mórz, wspierając jednocześnie cel swobody świadczenia usług.
Proces ten obejmuje rozwój i realizację wymogów bezpieczeństwa w odniesieniu do kadłuba, maszyn, instalacji elektrycznej i sterowania statków objętych zakresem międzynarodowych konwencji.
Artykuł 2
Do celów niniejszej dyrektywy:
a) "statek" oznacza statek objęty zakresem międzynarodowych konwencji;
b) "statek pływający pod banderą Państwa Członkowskiego" oznacza statek zarejestrowany i pływający pod banderą Państwa Członkowskiego zgodnie z jego prawodawstwem, włączając statki zarejestrowane w Euros, jeżeli ten rejestr jest uznany przez Radę.
Statki nieodpowiadające tej definicji przyrównuje się do statków pływających pod banderą państwa trzeciego;
c) "inspekcje i przeglądy" oznaczają inspekcje i przeglądy mające charakter obowiązkowy na mocy konwencji międzynarodowych;
d) "międzynarodowe konwencje" oznaczają Międzynarodową konwencję o bezpieczeństwie życia na morzu — z 1974 r., Międzynarodową konwencję o liniach ładunkowych — z 1966 r. oraz Międzynarodową konwencję o zapobieganiu zanieczyszczeniom przez statki — z lat 1973/78, wraz z odnoszącymi się do nich protokołami i zmianami, a także odnośnymi kodeksami o statusie obowiązkowym we wszystkich Państwach Członkowskich, obowiązujące w dniu przyjęcia niniejszej dyrektywy;
e) "organizacja" oznacza towarzystwo klasyfikacyjne lub inny prywatny organ wykonujące na potrzeby administracji prace w zakresie oceny przestrzegania norm bezpieczeństwa;
f) "uznana organizacja" oznacza organizację uznaną zgodnie z art. 4;
g) "upoważnienie" oznacza akt udzielenia przez Państwo Członkowskie upoważnienia lub przekazania kompetencji uznanej organizacji;
h) "świadectwo" oznacza świadectwo wystawione w imieniu Państwa Członkowskiego, zgodnie z konwencjami międzynarodowymi;
i) "świadectwo klasy" oznacza dokument wydany przez towarzystwo klasyfikacyjne, poświadczający konstrukcyjną i mechaniczną zdatność statku do szczególnego użytku lub świadczenia szczególnych usług, zgodnie z jego regułami i przepisami;
j) "certyfikat bezpieczeństwa radiowego statku towarowego" oznacza świadectwo wprowadzone przez zmieniony Regulamin Radiotelekomunikacyjny Konwencji Solas 74/78 r., przyjęty przez MOM, i obejmuje, na okres przejściowy upływający dnia 1 lutego 1999 r., certyfikat bezpieczeństwa radiotelegraficznego statku towarowego oraz certyfikat bezpieczeństwa radiotelefonicznego statku towarowego;
k) "siedziba" odnosi się do miejsca, w którym znajduje się siedziba statutowa, zarząd lub główne miejsce prowadzenia działalności organizacji.
Artykuł 3
1.
Przyjmując na siebie obowiązki i zobowiązania wynikające z międzynarodowych konwencji, Państwa Członkowskie zapewniają, że ich właściwe administracje mogą zapewnić właściwe stosowanie przepisów międzynarodowych konwencji, w szczególności w odniesieniu do inspekcji i przeglądu statków oraz wydawania świadectw i certyfikatów zwolnienia.
2.
Jeżeli do celów ust. 1 Państwo Członkowskie podejmie w odniesieniu do statków pływających pod jego banderą decyzję o:
i) upoważnieniu organizacji do przejęcia wszystkich lub części inspekcji i przeglądów związanych z wydawaniem świadectw, łącznie z tymi do oceny zgodności z art. 14 i — gdzie stosowne — do wystawiania lub odnawiania odnośnych świadectw; lub
ii) powierzeniu organizacji wszystkich lub części inspekcji i przeglądów związanych z i);
obowiązki te może powierzyć wyłącznie uznanym organizacjom.
Właściwa administracja zatwierdza we wszystkich przypadkach pierwsze wystawienie świadectw zwolnienia.
Jednakże w przypadku certyfikatu bezpieczeństwa radiowego statku towarowego te obowiązki mogą zostać powierzone organowi prywatnemu uznanemu przez właściwą administrację i posiadającemu wystarczające doświadczenie oraz wykwalifikowany personel do prowadzenia w jej imieniu prac w zakresie oceny bezpieczeństwa łączności radiowej.
3.
Artykuł ten nie dotyczy certyfikacji poszczególnych pozycji wyposażenia statku.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie mogą uznać wyłącznie takie organizacje, które spełniają kryteria wymienione w Załączniku.
Organizacje przekazują Państwom Członkowskim, do których wystąpiły o uznanie, kompletne informacje i dowody zgodności z tymi kryteriami.
Państwa Członkowskie we właściwy sposób informują te organizacje o ich uznaniu.
2.
Każde Państwo Członkowskie notyfikuje Komisji oraz pozostałym Państwom Członkowskim uznane przez siebie organizacje.
3.
Państwa Członkowskie mogą wystąpić do Komisji o uznanie, na okres trzech lat, dla organizacji spełniających wszystkie kryteria Załącznika, innych niż te określone w ust. 2 i 3 sekcji "Ogólne" Załącznika.
Takiego uznania udziela się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 13.
Skutki tego uznania ograniczone są do tych Państw Członkowskich, które wystąpiły o takie uznanie.
4.
Wszystkie organizacje, które zostają uznane, są ściśle monitorowane przez komitet powołany na mocy art. 7, także z uwagi na decydowanie o przedłużeniu uznania dla organizacji określonych w ust. 3.
Przy podejmowaniu decyzji w sprawie przedłużenia takiego uznania nie uwzględnia się kryteriów wymienionych w ust. 2 i 3 sekcji "Ogólne" Załącznika.
Nie stosuje się dłużej ograniczeń skutków uznania przewidzianych w ust. 3.
5.
Komisja sporządza i uaktualnia wykaz organizacji zgłoszonych przez Państwa Członkowskie, zgodnie z ust. 1, 3 i 4.
Wykaz jest opublikowany w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 5
1.
W zastosowaniu art. 3 ust. 2 ppkt i) Państwa Członkowskie z zasady nie odmawiają udzielenia upoważnienia uznanym organizacjom mającym swoje siedziby na terenie Wspólnoty do podejmowania takiej działalności, z zastrzeżeniem przepisów art. 6 i 11.
Jednakże mogą ograniczyć liczbę organizacji, którym udzielą upoważnienia, stosownie do swoich potrzeb, o ile istnieją ku temu przejrzyste i obiektywne przesłanki.
Na wniosek Państwa Członkowskiego, zgodnie z procedurą określoną w art. 13, Komisja przyjmie właściwe środki.
2.
Na zasadzie odstępstwa Komisja może tymczasowo zwolnić Państwa Członkowskie z wprowadzenia w życie przepisów ust. 1 do dnia 31 grudnia 1997 r.
3.
W celu udzielenia zgody przez Państwo Członkowskie na wypełnianie obowiązków wymienionych w art. 3 lub ich części przez organizację z siedzibą w państwie trzecim może ono wystąpić do wspomnianego państwa trzeciego o wzajemne uznanie tych uznanych organizacji, które mają siedzibę we Wspólnocie.
Artykuł 6
1.
Państwa Członkowskie, które decydują się działać, jak opisano w art. 3 ust. 2, ustanowią stosunki robocze między ich właściwą administracją a organizacjami działającymi w ich imieniu.
2.
Stosunki robocze regulowane są przez sformalizowaną i sporządzoną na piśmie umowę niedyskryminacyjną lub równoważne rozwiązania prawne i ustalające szczególne obowiązki i funkcje przyjęte przez organizacje i obejmujące przynajmniej:
- przepisy określone w dodatku II do rezolucji MOM A.739 (18) w sprawie wytycznych do upoważniania organizacji działających w imieniu administracji, obowiązujące w dniu przyjęcia niniejszej dyrektywy,
- przepisy dotyczące okresowych audytów przeprowadzanych przez organy administracji bądź bezstronne organy zewnętrzne wyznaczone przez organy administracji, dotyczące obowiązków podejmowanych przez organizacje w imieniu administracji,
- możliwość wyrywkowych i szczegółowych inspekcji statków,
- przepisy dotyczące przekazywania istotnych informacji o ich sklasyfikowanej flocie, zmianach klasy oraz deklasacji statków.
3.
Umowa bądź równoważne porozumienie prawne mogą nakładać wymóg posiadania przez uznaną organizację jej lokalnej reprezentacji na terytorium Państwa Członkowskiego, w imieniu którego pełni ona obowiązki określone w art. 3.
Lokalna reprezentacja o charakterze prawnym, posiadająca osobowość prawną zgodnie z prawem Państwa Członkowskiego oraz właściwość krajowych sądów, może spełniać taki wymóg.
4.
Każde Państwo Członkowskie przekazuje Komisji szczegółowe informacje na temat stosunków roboczych ustanowionych zgodnie z niniejszym artykułem.
Komisja następnie informuje pozostałe Państwa Członkowskie.
Artykuł 7
Niniejszym powołuje się komitet złożony z przedstawicieli Państw Członkowskich pod przewodnictwem przedstawiciela Komisji, w celu wsparcia Komisji.
Komitet jest zwoływany przez Komisję co najmniej raz do roku i w każdym przypadku, gdy jest to wymagane, w razie zawieszenia upoważnienia udzielonego organizacji przez Państwo Członkowskie, zgodnie z przepisami art. 10.
Komitet opracuje swój regulamin.
Artykuł 8
1.
Niniejsza dyrektywa może zostać zmieniona zgodnie z procedurą określoną w art. 13, w celu:
- zastosowania do celów niniejszej dyrektywy kolejnych zmian do międzynarodowych kodeksów oraz uchwały wspomnianej w art. 2 lit. d) i art. 6 ust. 2, które weszły w życie;
- uaktualnienia kryteriów wymienionych w Załączniku, szczególnie uwzględniając stosowne decyzje MOM.
2.
Po przyjęciu nowych instrumentów lub protokołów do konwencji wymienionych w art. 2 lit. d) Rada, działając na wniosek Komisji, decyduje, uwzględniając procedury parlamentarne Państw Członkowskich oraz stosowne procedury wewnętrzne MOM, w sprawie szczegółowych regulacji dotyczących ratyfikacji tych nowych instrumentów lub protokołów, zapewniając jednocześnie ich jednolite i równoczesne stosowanie w Państwach Członkowskich.
Artykuł 9
1.
Gdzie to stosowne, do każdego Państwa Członkowskiego można wystąpić, zgodnie z procedurą określoną w art. 13, o wycofanie uznania dla uznanych organizacji, określonych w art. 4, które nie spełniają już kryteriów wymienionych w Załączniku.
2.
Przygotowując projekty decyzji dotyczącej kwestii określonych w ust. 1, Komisja uwzględnia sprawozdania i informacje określone w art. 11 i 12.
Przygotowując taki projekt środków Komisja zwraca szczególną uwagę na zapisy dotyczące działalności organizacji na rzecz bezpieczeństwa i zapobiegania zanieczyszczaniu mórz.
Projekty decyzji dotycących kwestii określonych w ust. 1 Komisja, z własnej inicjatywy bądź na wniosek Państwa Członkowskiego, przedkłada komitetowi.
Artykuł 10
Bez względu na kryteria wyszczególnione w Załączniku, jeśli Państwo Członkowskie uzna, iż uznana organizacja nie może dłużej być upoważniona do wykonywania w jego imieniu zadań wyszczególnionych w art. 3, może zawiesić takie upoważnienie.
W powyższych okolicznościach stosuje się następującą procedurę:
a) Państwo Członkowskie bezzwłocznie powiadamia Komisję i pozostałe Państwa Członkowskie o swojej decyzji, należycie ją uzasadniając;
b) Komisja bada, czy zawieszenie jest uzasadnione z przyczyn poważnego zagrożenia dla bezpieczeństwa lub środowiska naturalnego;
c) stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 13, Komisja informuje Państwo Członkowskie o tym, czy jego decyzja o zawieszeniu upoważnienia jest czy nie jest uzasadniona z przyczyn poważnego zagrożenia dla bezpieczeństwa lub środowiska naturalnego, i gdy nie jest uzasadniona, występuje do Państwa Członkowskiego o wycofanie zawieszenia.
Artykuł 11
1.
Każde Państwo Członkowskie musi upewnić się, że uznane organizacje działające w jego imieniu dla celów art. 3 ust. 2 skutecznie i w sposób zadowalający właściwą administrację pełnią funkcje określone w tym artykule, a także spełniają kryteria określone w Załączniku.
Państwo Członkowskie może upewnić się co do powyższego poprzez monitorowanie uznanych organizacji przez jego właściwą administrację lub, w przypadku organizacji mających siedzibę na terenie innego Państwa Członkowskiego, polegając na właściwym monitorowaniu takich organizacji przez właściwą administrację innego Państwa Członkowskiego.
2.
Każde Państwo Członkowskie wywiązuje się z tego zadania raz na dwa lata i dostarcza pozostałym Państwom Członkowskim oraz Komisji sprawozdanie z rezultatów takiego monitoringu, najpóźniej do 31 marca roku następującego po każdym roku, w którym dokonano oceny zgodności.
3.
W przypadku kiedy Państwo Członkowskie do celów wywiązania się z tego zadania polega na monitoringu przeprowadzanym przez inne Państwo Członkowskie jego sprawozdanie dostarczane jest najpóźniej do 30 czerwca roku następującego po każdym roku, w którym dokonano oceny zgodności.
4.
Państwa Członkowskie przesyłają Komisji i pozostałym Państwom Członkowskim wszelkie informacje istotne dla oceny działalności organizacji.
Artykuł 12
1.
Wykonując swoje prawa i obowiązki w zakresie inspekcji jako władz portu:
a) Państwa Członkowskie zapewniają, że statki pływające pod banderą państwa trzeciego nie są traktowane w sposób bardziej uprzywilejowany niż statki uprawnione do pływania pod banderą Państwa Członkowskiego.
W tym celu fakt, iż wiadomo, że świadectwa statku oraz świadectwo klasy wydane zostały przez organizację niespełniającą kryteriów Załącznika, z wyjątkiem organizacji uznanych zgodnie z art. 4 ust. 3 i 4, bierze się pod uwagę jako jedno z podstawowych kryteriów do selekcji statków do inspekcji;
b) Państwa Członkowskie podejmują właściwe środki, gdy statki nie spełniają międzynarodowo uzgodnionych norm, i zgłaszają Komisji oraz do Sekretariatu Protokołu Ustaleń w sprawie kontroli państwa portu wydanie ważnych świadectw przez organizacje działające w imieniu państwa bandery dla statku, który nie spełnia odpowiednich wymogów międzynarodowych konwencji, oraz o każdym defekcie statku posiadającego ważne świadectwo klasy i związanym z pozycjami objętymi tym świadectwem.
2.
Każde Państwo Członkowskie prowadzi dokumentację działalności organizacji działających w imieniu państw bandery.
Taką dokumentację uaktualnia się corocznie i dostarcza pozostałym Państwom Członkowskim oraz Komisji.
Artykuł 13
Do kwestii objętych art. 4 ust. 3 i 4, art. 5 ust. 1 i art. 8, 9 i 10 oraz art. 14 ust. 2 stosowana jest następująca procedura:
a) Przedstawiciel Komisji przedkłada komitetowi, określonemu w art. 7, projekt środków, które należy podjąć.
b) Komitet przedstawia swoją opinię w sprawie projektu w terminie, który przewodniczący może ustanowić stosownie do pilności sprawy.
Opinię wydaje się większością głosów ustanowioną w art. 148 ust. 2 Traktatu w przypadku decyzji, które wymagają przyjęcia przez Radę na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w komitecie są ważone w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
c) Komisja przyjmuje wnioskowane środki, jeżeli są one zgodne z opinią komitetu.
d) Jeżeli wnioskowane środki nie są zgodne z opinią komitetu lub jeżeli komitet nie przekaże żadnej opinii, Komisja bezzwłocznie przedłoży Radzie propozycję dotyczącą środków, jakie należy podjąć.
Rada stanowi kwalifikowaną większością głosów.
Jeżeli w terminie trzech miesięcy od zwrócenia się do Rady nie podejmie ona żadnych działań, proponowane środki przyjmowane są przez Komisję.
Artykuł 14
1.
Każde Państwo Członkowskie zapewni, że statki pływające pod jego banderą są budowane i konserwowane zgodnie z wymogami uznanych organizacji dotyczącymi kadłuba, maszyn oraz instalacji elektrycznej i kontrolnej.
2.
Państwo Członkowskie może podjąć decyzję o stosowaniu reguł, które uznaje za równoważne do reguł uznanych organizacji, wyłącznie pod warunkiem, że niezwłocznie powiadomi o nich Komisję zgodnie z procedurą dyrektywy 83/189/EWG i inne Państwa Członkowskie oraz że żadne z Państw Członkowskich ani Komisja nie zgłoszą wobec nich sprzeciwu i nie uznają ich za równoważne w trybie procedury art. 13.
Artykuł 15
1.
Uznane organizacje okresowo konsultują się ze sobą w celu zachowania równoważności stosowanych przez nie norm technicznych oraz ich wprowadzania w życie.
Dostarczają Komisji okresowe sprawozdania w sprawie zasadniczego postępu w zakresie norm.
2.
Uznane organizacje wykażą gotowość do współpracy z administracją kontroli państwa portu, jeśli chodzi o statek ich klasy, szczególnie w celu ułatwienia usunięcia zgłoszonych braków lub innych niezgodności.
3.
Uznane organizacje przekażą administracji wszelkie istotne informacje o zmianach klasy lub obniżeniu klasy statków.
4.
Uznane organizacje ze względów bezpieczeństwa nie wystawiają świadectw statkowi, któremu obniżono klasę, lub zmieniającemu klasę przed zasięgnięciem opinii właściwej administracji państwa bandery w celu ustalenia, czy konieczna jest pełna inspekcja.
Artykuł 16
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 31 grudnia 1995 r. i niezwłocznie poinformują o tym Komisję.
2.
Wspomniane środki powinny zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to powinno towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
3.
Państwa Członkowskie niezwłocznie przekażą Komisji teksty wszystkich przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Komisja poinformuje o tym pozostałe Państwa Członkowskie.
Artykuł 17
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 94/59/WE
z dnia 2 grudnia 1994 r.
zmieniająca po raz trzeci załączniki do dyrektywy Rady 77/96/EWG w sprawie badań świeżego mięsa wieprzowego na obecność włosieni (Trichinelle spiralis) przed przywozem z państw trzecich
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 77/96/EWG z dnia 21 grudnia 1976 r. w sprawie badań świeżego mięsa wieprzowego na obecność włosieni (Trichinelle spiralis) przed przywozem z państw trzecich [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 89/321/EWG [2], w szczególności jej art. 8,
a także mając na uwadze, co następuje: ostatnie badania dowiodły potrzeby zmodyfikowania niektórych metod kontroli w odniesieniu do wykrywania włosieni w mięsie końskim; Naukowy Komitet Weterynaryjny zatwierdził alternatywne metody zamrażania dla inaktywacji włosieni; wiarygodność tych metod z punktu widzenia ochrony zdrowia jest równoważna z istniejącymi metodami; w związku z tym, należy odpowiednio uzupełnić załącznik I do dyrektywy 77/96/EWG;
aby ułatwić zamrażanie mięsa, państwom trzecim i Państwom Członkowskim należy zezwolić na wybór między przewidzianymi metodami zamrażania;
Naukowy Komitet Weterynaryjny zalecił przeprowadzenie pewnych technicznych dostosowań i uzupełnienie stosowanych obecnie metod badań na obecność włosieni, w szczególności w odniesieniu do badania mięsa końskiego oraz w zakresie warunków, które spełnić muszą laboratoria zajmujące się wykrywaniem włosieni;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 77/96/EWG wprowadza się zmiany określone w Załączniku do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne konieczne do zapewnienia zgodności z niniejszą dyrektywą nie później niż do dnia 1 stycznia 1995 r.
Niezwłocznie poinformują o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem 12 grudnia 1994 r.
Dyrektywa 94/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 20 grudnia 1994 r.
zmieniająca po raz czternasty dyrektywę 76/769/EWG w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do ograniczeń we wprowadzaniu do obrotu i stosowaniu niektórych substancji i preparatów niebezpiecznych
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 189b Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje: należy przyjąć środki mające na celu urzeczywistnienie rynku wewnętrznego; rynek wewnętrzny obejmuje obszar bez granic wewnętrznych, w obrębie którego zapewniony jest swobodny przepływ towarów, osób, usług i kapitału;
prace związane z rynkiem wewnętrznym powinny mieć również na celu poprawę jakości życia, ochrony zdrowia i bezpieczeństwa konsumentów; środki proponowane w niniejszej dyrektywie są zgodne z rezolucją Rady z dnia 9 listopada 1989 r. w sprawie przyszłych priorytetów w ponownym wprowadzaniu polityki ochrony konsumentów [4];
Rada i przedstawiciele rządów Państw Członkowskich zebrani w Radzie, przyjęli decyzję 90/238/Eurotaom, EWWiS, EWG [5] dotyczącą planu działań na lata 1990–1994 w ramach programu "Europa w walce z rakiem";
substancje umieszczone w załączniku I do dyrektywy Rady 67/548/EWG [6], klasyfikowane jako substancje kancerogenne kategorii 1 lub 2 mogą powodować raka; w celu poprawy ochrony zdrowia, takie substancje i preparaty, które je zawierają, nie mogą być wprowadzane do powszechnego obrotu;
substancje umieszczone w załączniku I do dyrektywy 67/548/EWG, klasyfikowane jako substancje mutagenne kategorii 1 lub 2 mogą powodować dziedziczne wady genetyczne; w celu poprawy ochrony zdrowia takie substancje i preparaty, które je zawierają, nie mogą być wprowadzane do powszechnego obrotu;
substancje umieszczone w załączniku I do dyrektywy 67/548/EWG klasyfikowane jako substancje toksyczne ze względu na zaburzenia rozrodczości kategorii 1 lub 2, mogą powodować wady wrodzone; w celu poprawy ochrony zdrowia takie substancje i preparaty, które je zawierają, nie mogą być wprowadzane do powszechnego obrotu;
dla pełnej przejrzystości i zrozumiałości, takie substancje muszą być określane z wykorzystaniem uznanej nomenklatury, o ile jest to możliwe pochodzącej z IUPAC (Międzynarodowej Unii Chemii Czystej i Stosowanej); załącznik I do dyrektywy 67/548/EWG ("Wykaz substancji niebezpiecznych") jest regularnie aktualizowany w związku z dostosowaniem do postępu technicznego; Komisja przedstawi Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, nie później niż w ciągu 6 miesięcy po publikacji takiej zmiany w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, wniosek o przyjęcie dyrektywy regulującej klasyfikację nowych substancji kancerogennych kategorii 1 i 2, mutagennych kategorii 1 i 2 oraz toksycznych ze względu na zaburzenia rozrodczości kategorii 1 i 2, a także uaktualniającej przepisy niniejszej dyrektywy;
wspomniany wniosek uwzględnia ryzyko i zalety nowo sklasyfikowanych substancji, jak również przepisy prawa Wspólnoty dotyczące analizy ryzyka;
załącznik I do dyrektywy 67/548/EWG ustanawia indywidualne dopuszczalne stężenia tych substancji oraz, w przypadku gdy takie stężenia nie są określone w tabeli IV załącznika VI do dyrektywy Rady 88/379/EWG [7] ustanawia dopuszczalne stężenia o ogólnym zastosowaniu do tego rodzaju substancji zawartych w preparatach;
jak określono w Załączniku do niniejszej dyrektywy, kreozot, ze względu na zawartość znanych substancji kancerogennych, może być szkodliwy dla zdrowia; z tego powodu należy ograniczyć jego użycie do impregnacji drewna, jak również wprowadzanie do obrotu i stosowanie drewna poddanego działaniu tej substancji;
niektóre składniki kreozotu trudno ulegają rozkładowi i są szkodliwe dla niektórych organizmów występujących w środowisku; poprzez użycie drewna poddanego działaniu tej substancji, wspomniane składniki mogą uwalniać się do środowiska;
niektóre chlorowane rozpuszczalniki są niebezpieczne dla zdrowia; i nie mogą być wykorzystywane w substancjach i preparatach wprowadzanych do powszechnego obrotu;
ograniczenia w użyciu kreozotu do impregnacji drewna, we wprowadzaniu do obrotu i stosowaniu drewna poddanego działaniu kreozotu oraz rozpuszczalników zawierających chlor, określonych niniejszą dyrektywą, uwzględniają aktualny stan wiedzy i techniki odnoszące się do bezpieczniejszych rozwiązań zamiennych;
ograniczenia w użyciu i wprowadzaniu na rynek, przyjęte już przez niektóre Państwa Członkowskie, w odniesieniu do wyżej wymienionych substancji lub preparatów je zawierających, mają bezpośredni wpływ na ustanowienie i funkcjonowanie rynku wewnętrznego; konieczne jest więc zbliżenie ustawodawstw Państw Członkowskich w tej dziedzinie i wprowadzenie zmian w załączniku I do dyrektywy Rady 76/769/EWG [8];
niniejsza dyrektywa nie narusza legislacji wspólnotowej ustanawiającej minimalne wymagania ochrony pracowników, zawarte w dyrektywie Rady 89/391/EWG [9] i w dyrektywach szczegółowych na niej opartych, w szczególności w dyrektywie 90/394/EWG [10],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku I do dyrektywy 76/769/EWG wprowadza się zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie przyjmą i opublikują przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż w ciągu jednego roku od daty jej przyjęcia i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Te przepisy stosuje się od dnia 20 czerwca 1995 r.
2.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
DYREKTYWA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY 94/62/WE
z dnia 20 grudnia 1994 r.
w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji1,
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego2,
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 189b Traktatu3,
a także mając na uwadze, co następuje: należy zharmonizować różniące się od siebie krajowe środki dotyczące gospodarowania opakowaniami i odpadami opakowaniowymi w celu, z jednej strony, zapobiegania ich wpływowi na środowisko lub zmniejszania tego wpływu, zapewniając w ten sposób wysoki poziom ochrony środowiska, a z drugiej strony w celu zapewnienia funkcjonowania rynku wewnętrznego oraz uniknięcia przeszkód w handlu i zakłócenia oraz ograniczenia konkurencji we Wspólnocie;
najlepszym sposobem zapobiegania powstawaniu odpadów opakowaniowych jest ogólne zmniejszenie ilości opakowań;
istotne jest, w odniesieniu do celów niniejszej dyrektywy, przestrzeganie ogólnej zasady, według której środki podejmowane na rzecz ochrony środowiska w jednym Państwie Członkowskim nie powinny negatywnie wpływać na możliwość osiągania celów dyrektywy przez inne Państwa Członkowskie;
zmniejszenie ilości odpadów jest istotne dla trwałego wzrostu, do którego wyraźnie wzywa Traktat o Unii Europejskiej;
niniejsza dyrektywa powinna obejmować wszystkie rodzaje opakowań wprowadzanych do obrotu oraz wszystkie odpady opakowaniowe; dlatego dyrektywa Rady 85/339/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie pojemników na płyny przeznaczone do spożycia przez ludzi4 powinna zostać uchylona;
opakowania pełnią istotną społeczną i gospodarczą funkcję i dlatego środki przewidziane w niniejszej dyrektywie powinny stosować się bez uszczerbku dla innych wymogów legislacyjnych wpływających na jakość i transport opakowań lub wyrobów opakowanych;
zgodnie ze strategią Wspólnoty dotyczącą gospodarowania odpadami, wymienioną w rezolucji Rady z dnia 7 maja 1990 r. w sprawie polityki dotyczącej odpadów5 oraz w dyrektywie Rady 75/442/EWG z dnia 15 lipca 1975 r. w sprawie odpadów6, gospodarowanie opakowaniami i odpadami opakowaniowymi powinno obejmować w pierwszym rzędzie zapobieganie powstawaniu odpadów opakowaniowych, oraz w ramach dodatkowych zasad podstawowych, wielokrotne użycie opakowań, recykling oraz inne formy odzysku odpadów opakowaniowych, a co za tym idzie zmniejszenie ilości ostatecznie unieszkodliwianych odpadów;
do chwili osiągnięcia odpowiedniego poziomu postępu naukowo-technicznego w dziedzinie odzysku odpadów, wielokrotny użytek i recykling należy traktować jako bardziej pożądane pod względem wpływu na środowisko; wymaga to ustanowienia w Państwach Członkowskich systemów gwarantujących zwrot zużytych opakowań i/lub odpadów opakowaniowych; należy jak najszybciej przeprowadzić oceny cyklu życia pozwalające na ustanowienie jasnej hierarchii między opakowaniami przeznaczonymi do wielokrotnego użytku, do recyklingu i do odzysku;
zapobieganie powstawaniu odpadów opakowaniowych jest dokonywane za pomocą właściwych środków, w tym inicjatyw podejmowanych w Państwach Członkowskich zgodnie z celami niniejszej dyrektywy;
Państwa Członkowskie mogą wspierać, zgodnie z Traktatem, wykorzystanie systemów wielokrotnego użytku opakowań, które mogą być wielokrotnie używane w sposób przyjazny dla środowiska, w celu wykorzystania przyczyniania się tego typu systemów do ochrony środowiska;
z punktu widzenia środowiska recykling należy uznać za ważny element odzysku, mając szczególnie na względzie zmniejszenie zużycia energii i surowców, a także ilości ostatecznie unieszkodliwianych odpadów;
odzysk energii jest jednym ze skutecznych sposobów odzysku odpadów opakowaniowych;
określone przez Państwa Członkowskie wielkości docelowe dla odzysku i recyklingu odpadów opakowaniowych powinny zawierać się w określonych przedziałach uwzględniających zróżnicowane warunki w Państwach Członkowskich i zapobiegających powstawaniu przeszkód w handlu oraz zakłóceń konkurencji;
w celu osiągnięcia wyników w perspektywie średnioterminowej oraz wskazania podmiotom gospodarczym, konsumentom i władzom publicznym niezbędnej perspektywy długoterminowej, należy określić termin osiągnięcia wyżej wymienionych wielkości docelowych w perspektywie średnioterminowej, a także bardziej odległy termin dla wielkości docelowych, określonych na późniejszym etapie, w celu znacznego zwiększenia tych wielkości;
Parlament Europejski i Rada powinny zbadać, na podstawie sprawozdań Komisji, doświadczenia praktyczne, jakie zdobyły Państwa Członkowskie w działaniach na rzecz osiągnięcia wyżej wymienionych wielkości docelowych, a także wyniki badań naukowych i techniki oceny, na przykład ekobilanse;
Państwa Członkowskie, które wprowadziły lub zamierzają wprowadzić programy wykraczające poza te przedziały docelowe, powinny mieć możliwość ich realizacji w celu osiągnięcia wysokiego poziomu ochrony środowiska, pod warunkiem że takie środki nie doprowadzą do zaburzeń na rynku wewnętrznym i pozwolą innym Państwom Członkowskim na wykonanie niniejszej dyrektywy; Komisja powinna zatwierdzić takie środki po przeprowadzeniu właściwej oceny;
z drugiej strony niektóre Państwa Członkowskie mogą pozwolić na przyjęcie niższych wielkości docelowych ze względu na szczególne okoliczności występujące w tych Państwach Członkowskich, pod warunkiem że osiągną docelowe wielkości minimalne w dziedzinie odzysku w normalnym terminie, a następnie osiągną wielkości standardowe w terminie późniejszym;
gospodarowanie opakowaniami i odpadami opakowaniowymi wymaga wprowadzenia przez Państwa Członkowskie systemów zwrotu, zbiórki i odzysku; systemy te powinny być otwarte dla udziału wszystkich zainteresowanych stron oraz skonstruowane w sposób nie pozwalający na dyskryminację wyrobów przywożonych, tworzenie przeszkód w handlu i zakłóceń konkurencji, a także gwarantujące zwrot możliwie największej ilości opakowań i odpadów opakowaniowych, zgodnie z Traktatem;
kwestia wspólnotowego oznakowania opakowań wymaga dalszych badań, ale Wspólnota powinna ją rozstrzygnąć w najbliższej przyszłości;
w celu zmniejszenia wpływu opakowań i odpadów opakowaniowych na środowisko oraz w celu uniknięcia przeszkód w handlu i zakłóceń konkurencji, konieczne jest też określenie zasadniczych wymogów dotyczących składu opakowań oraz właściwości decydujących o możliwości ich wielokrotnego użytku lub odzysku (w tym recyklingu);
obecność szkodliwych metali i innych substancji w opakowaniach powinna być ograniczona ze względu na ich wpływ na środowisko (szczególnie w świetle prawdopodobieństwa ich występowania w emisjach i popiele powstających w procesie spalania opakowań, a także w odciekach, gdy opakowania są składowane); jako pierwszy krok na drodze do zmniejszenia toksyczności odpadów opakowaniowych konieczne jest zapobieganie dodawaniu szkodliwych metali ciężkich do opakowań oraz zapewnienie, by substancje te nie przedostawały się do środowiska, z uwzględnieniem odpowiednich zwolnień ustalonych przez Komisję w szczególnych przypadkach zgodnie z procedurą komitetu;
jeżeli przewiduje się osiągnięcie wysokiego poziomu recyklingu oraz unikanie problemów dotyczących zdrowia i bezpieczeństwa tych, którzy dokonują zbierania i przetwarzania odpadów opakowaniowych, konieczne jest sortowanie odpadów u źródła ich powstawania;
wymogi dotyczące produkcji opakowań nie powinny dotyczyć opakowań użytych dla danego wyrobu przed dniem wejścia w życie niniejszej dyrektywy; konieczny jest też okres przejściowy dla wprowadzenia opakowań do obrotu;
termin wprowadzenia przepisu dotyczącego wprowadzania do obrotu opakowań spełniających wszystkie zasadnicze wymogi powinien uwzględniać fakt opracowywania norm europejskich przez właściwe organy normalizacyjne; jednakże przepisy w sprawie środków służących do badania zgodności z normami krajowymi powinny być stosowane niezwłocznie;
należy wspierać opracowanie norm europejskich dotyczących zasadniczych wymogów i innych związanych z nimi kwestii;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie zakładają rozwój możliwości odzysku i recyklingu oraz rynku zbytu przetworzonych materiałów opakowaniowych;
zastosowanie przetworzonych materiałów w produkcji opakowań nie powinno być sprzeczne z odpowiednimi przepisami dotyczącymi higieny, zdrowia i bezpieczeństwa konsumentów;
w celu monitorowania realizacji celów określonych w niniejszej dyrektywie, konieczne jest gromadzenie danych dotyczących opakowań i odpadów opakowaniowych na poziomie całej Wspólnoty;
konieczne jest uzyskanie przez wszystkie strony zaangażowane w produkcję, użytkowanie, przywóz i dystrybucję opakowań oraz wyrobów opakowanych, większej świadomości na temat roli opakowań w powstawaniu odpadów oraz przejęcie odpowiedzialności za takie odpady zgodnie z zasadą "zanieczyszczający płaci"; opracowywanie i realizacja środków przewidzianych w niniejszej dyrektywie powinna się odbywać i wymaga ścisłej współpracy wszystkich partnerów, gdzie stosowne, w duchu współodpowiedzialności;
konsumenci odgrywają kluczową rolę w gospodarowaniu opakowaniami i odpadami opakowaniowymi, dlatego muszą być odpowiednio informowani, aby mogli dostosować swoje zachowania i postawy;
umieszczenie specjalnego rozdziału na temat gospodarowania opakowaniami i odpadami opakowaniowymi w planach gospodarowania odpadami, jakich wymaga dyrektywa 75/442/EWG, przyczyni się do skutecznego wykonania niniejszej dyrektywy;
dla ułatwienia osiągnięcia celów niniejszej dyrektywy, może być właściwe wykorzystanie instrumentów ekonomicznych przez Wspólnotę i Państwa Członkowskie, zgodnie z przepisami Traktatu w taki sposób, aby uniknąć nowych form protekcjonizmu;
Państwa Członkowskie powinny, bez uszczerbku dla dyrektywy Rady 83/189/EWG z dnia 28 marca 1983 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych7, notyfikować Komisji projekty środków, które zamierzają podjąć, zanim zostaną one podjęte, aby można było ustalić, czy są zgodne z dyrektywą;
Komisja zapewnia dostosowanie do postępu naukowo-technicznego systemu identyfikacji opakowań oraz formatów odnoszących się do systemu bazy danych, zgodnie z procedurą komitetu;
należy przewidzieć możliwość podjęcia szczególnych środków w celu pokonania trudności powstałych w trakcie wykonywania niniejszej dyrektywy, gdzie stosowne, zgodnie z tą samą procedurą komitetu,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Cele
1.
Niniejsza dyrektywa ma na celu zharmonizowanie krajowych środków dotyczących gospodarowania opakowaniami i odpadami opakowaniowymi, z jednej strony w celu zapobiegania ich wpływowi na środowisko wszystkich Państw Członkowskich oraz państw trzecich lub zmniejszenia takiego wpływu, zapewniając w ten sposób wysoki poziom ochrony środowiska, a z drugiej strony w celu zapewnienia funkcjonowania rynku wewnętrznego oraz uniknięcia przeszkód w handlu i zakłócenia oraz ograniczenia konkurencji we Wspólnocie.
2.
W tym celu niniejsza dyrektywa ustanawia środki zmierzające w pierwszym rzędzie do zapobiegania powstawaniu odpadów opakowaniowych oraz w ramach dodatkowych zasad podstawowych, do wielokrotnego użytku opakowań, recyklingu oraz innych form odzysku odpadów opakowaniowych, a co za tym idzie zmniejszenia ilości ostatecznie unieszkodliwianych odpadów.
Artykuł 2
Zakres
1.
Niniejsza dyrektywa stosuje się do wszystkich opakowań wprowadzanych do obrotu Wspólnoty i wszystkich odpadów opakowaniowych używanych lub powstających na poziomie przemysłowym, handlowym, w biurach, sklepach, placówkach usługowych, gospodarstwach domowych lub na jakimkolwiek innym poziomie, niezależnie od zastosowanego surowca.
2.
Niniejszą dyrektywę stosuje się bez uszczerbku dla istniejących wymogów jakości dla opakowań, takich jak dotyczących warunków bezpieczeństwa, ochrony zdrowia oraz sanitarnych wyrobów pakowanych, a także istniejących wymogów transportowych oraz przepisów dyrektywy Rady 91/689/EWG z dnia 12 grudnia 1991 r. w sprawie odpadów niebezpiecznych8.
Artykuł 3
Do celów niniejszej dyrektywy:
1. "opakowania" oznaczają wszystkie wyroby wykonane z jakichkolwiek materiałów, przeznaczone do przechowywania, ochrony, przewozu, dostarczania i prezentacji wszelkich towarów, od surowców do produktów przetworzonych, od producenta do użytkownika lub konsumenta.
Wyroby "niezwrotne" przeznaczone do tych samych celów uważa się również za opakowania.
"Opakowania" obejmują wyłącznie:
a) opakowania handlowe lub opakowania podstawowe tj. mające stanowić towar jednostkowy, sprzedawany użytkownikowi końcowemu lub konsumentowi w miejscu zakupu;
b) opakowania zbiorcze lub opakowania drugorzędne tj. stanowiące w miejscu zakupu zestaw określonej liczby towarów jednostkowych, niezależnie od tego czy są one sprzedawane w takiej postaci użytkownikowi końcowemu czy konsumentowi, czy też służą zaopatrywaniu punktów sprzedaży; można je zdjąć ze sprzedawanego produktu bez naruszania jego cech;
c) opakowania transportowe lub opakowania trzeciorzędne tj. mające ułatwić przenoszenie i transport pewnej liczby towarów jednostkowych lub opakowań zbiorczych, zapobiegając powstaniu uszkodzeń przy przenoszeniu i transporcie.
Opakowanie transportowe nie obejmuje kontenerów do transportu drogowego, kolejowego, wodnego i lotniczego;
2. "odpady opakowaniowe" oznaczają wszelkie opakowania lub materiały opakowaniowe objęte definicją odpadów zawartą w dyrektywie 75/442/EWG, z wyjątkiem pozostałości powstających w procesie produkcji;
3. "gospodarowanie odpadami opakowaniowymi" oznacza gospodarowanie odpadami zgodnie z definicją zawartą w dyrektywie 75/442/EWG;
4. "zapobieganie" oznacza zmniejszenie ilości i szkodliwości dla środowiska:
- materiałów i substancji zawartych w opakowaniach i odpadach opakowaniowych,
- opakowań i odpadów opakowaniowych na poziomie procesu produkcyjnego oraz podczas wprowadzania do obrotu, dystrybucji, utylizacji i unieszkodliwiania,
w szczególności poprzez tworzenie "czystych" wyrobów i technologii;
5. "wielokrotny użytek" oznacza każde działanie, w trakcie którego opakowanie przeznaczone i zaprojektowane do osiągnięcia w ramach jego cyklu życia minimalnej liczby rotacji jest powtórnie napełniane lub wykorzystywane do tego samego celu, do którego było pierwotnie przeznaczone, z pomocą lub bez pomocy wyrobów pomocniczych dostępnych na rynku umożliwiających powtórne wykorzystanie opakowania; takie opakowanie wielokrotnego użytku staje się odpadem opakowaniowym z chwilą, gdy przestaje być przedmiotem wielokrotnego użytku;
6. "odzysk" oznacza wszelkie stosowane działania, przewidziane w załączniku II.B do dyrektywy 75/442/EWG;
7. "recykling" oznacza powtórne przetwarzanie materiałów odpadowych w procesach produkcyjnych w celu uzyskania materiałów o przeznaczeniu pierwotnym lub o innym przeznaczeniu, w tym recykling organiczny, z wyjątkiem odzysku energii;
8. "odzysk energii" oznacza użycie palnych odpadów opakowaniowych jako środka do wytworzenia energii poprzez bezpośrednie spalanie wraz z innymi odpadami lub bez nich, ale z odzyskiem ciepła;
9. "recykling organiczny" oznacza obróbkę tlenową (kompostowanie) lub beztlenową (biometanizacja) tej części odpadów opakowaniowych, która ulega rozkładowi biologicznemu w kontrolowanych warunkach przy wykorzystaniu mikroorganizmów, w wyniku której powstają osady organiczne lub metan.
Składowanie na składowisku odpadów nie jest traktowane jako forma recyklingu organicznego;
10. "unieszkodliwianie" oznacza wszelkie stosowane działania, przewidziane w załączniku II.A do dyrektywy 75/442/EWG;
11. "podmioty gospodarcze" w odniesieniu do opakowań oznaczają dostawców materiałów opakowaniowych, producentów i przetwórców opakowań, podmioty zajmujące się napełnianiem, użytkowników, importerów, handlowców i dystrybutorów, władze i organizacje publiczne;
12. "umowa dobrowolna" oznacza formalną umowę zawartą między właściwymi władzami publicznymi Państwa Członkowskiego a zainteresowanym sektorem gospodarczym, która to umowa musi być otwarta dla wszystkich stron chcących spełniać jej warunki, w celu podjęcia środków zmierzających do realizacji celów niniejszej dyrektywy.
Artykuł 4
Zapobieganie
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, iż oprócz środków podejmowanych w celu zapobiegania powstawaniu odpadów opakowaniowych, podjętych zgodnie z art. 9, podejmują inne środki zapobiegawcze.
Środki takie mogą składać się z programów krajowych lub podobnych akcji podejmowanych, gdzie właściwe, w konsultacji z podmiotami gospodarczymi, i mających na celu gromadzenie oraz wykorzystywanie licznych inicjatyw podejmowanych w Państwach Członkowskich w zakresie zapobiegania.
Są one zgodne z celami niniejszej dyrektywy, określonymi w art. 1 ust. 1.
2.
Komisja wspiera zapobieganie powstawaniu odpadów poprzez zachęcanie do opracowania odpowiednich norm europejskich, zgodnie z art. 10.
Artykuł 5
Państwa Członkowskie mogą zachęcać do stosowania systemów opakowań wielokrotnego użytku w sposób przyjazny dla środowiska, zgodnie z Traktatem.
Artykuł 6
Odzysk i recykling
1.
Aby zrealizować cele niniejszej dyrektywy Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki w celu osiągnięcia następujących wielkości docelowych na całym swoim terytorium;
a) nie później niż pięć lat od dnia, do którego niniejsza dyrektywa musi zostać wprowadzona do prawa krajowego, odzyskowi zostanie poddane co najmniej 50 % i co najwyżej 65 % wagowo odpadów opakowaniowych;
b) w ramach tej wielkości ogólnej i w tym samym terminie recyklingowi zostanie poddane co najmniej 25 % i co najwyżej 45 % wagowo całości materiałów opakowaniowych zawartych w odpadach opakowaniowych oraz co najmniej 15 % wagowo każdego materiału opakowaniowego;
c) nie później niż 10 lat od dnia, do którego niniejsza dyrektywa musi zostać wprowadzona do prawa krajowego, udział procentowy odpadów opakowaniowych, które zostaną poddane odzyskowi i recyklingowi, zostanie ustalony przez Radę zgodnie z ust. 3 lit. b) z zamiarem znacznego zwiększenia wielkości docelowych, o których mowa w lit. a) i b).
2.
Państwa Członkowskie, gdzie sytuacja tego wymaga, zachęcają do odpowiedniego wykorzystywania materiałów otrzymanych z przetworzonych odpadów opakowaniowych do produkcji opakowań i innych wyrobów.
3. a) Na podstawie sprawozdania przejściowego Komisji, oraz po upływie 4 lat od dnia, określonego w ust. 1 lit. a), na podstawie sprawozdania końcowego, Parlament Europejski i Rada zbadają praktyczne doświadczenia zdobyte przez Państwa Członkowskie przy realizacji wielkości i celów, ustanowionych w ust. 1 lit. a) i b) oraz ust. 2, a także wyniki badań naukowych i techniki oceny, takie jak ekobilanse.
b) Nie później niż 6 miesięcy przed końcem pierwszego okresu pięcioletniego, określonego w ust. 1 lit. a), Rada ustala wielkości docelowe na następny okres pięcioletni, określony w ust. 1 lit. c), stanowiąc większością kwalifikowaną oraz na wniosek Komisji.
Procedura ta jest następnie powtarzana co pięć lat.
4.
Środki i wielkości docelowe, określone w ust. 1 lit. a) i b), zostają ogłoszone przez Państwa Członkowskie i rozpowszechnione w ramach kampanii informacyjnej skierowanej do ogółu społeczeństwa i podmiotów gospodarczych.
5.
Grecja, Irlandia i Portugalia, ze względu na ich szczególne położenie, tj. stosunkowo dużą liczbę małych wysp, występowanie obszarów wiejskich i górskich oraz niski aktualny poziom zużycia opakowań, mogą podjąć decyzję o:
a) osiągnięciu, nie później niż pięć lat od dnia wprowadzenia w życie niniejszej dyrektywy, wielkości docelowych niższych niż określone w ust. 1 lit. a) i b), przy czym odzysk wynosi co najmniej 25 %;
b) jednoczesnym przesunięciu terminu osiągnięcia wielkości docelowych określonych w ust. 1 lit. a) i b), na termin późniejszy, jednakże nie później niż na dzień 31 grudnia 2005 r.
6.
Państwa Członkowskie, które wprowadziły lub zamierzają wprowadzić programy wykraczające poza wielkości docelowe określone w ust. 1 lit. a) i b), i które w tym celu przewidują istnienie odpowiednich możliwości recyklingu i odzysku, mogą realizować te wielkości na rzecz osiągnięcia wysokiego poziomu ochrony środowiska pod warunkiem, że działania te nie doprowadzą do zakłóceń na rynku wewnętrznym i nie stanowią przeszkody dla innych Państw Członkowskich w dostosowywaniu się do niniejszej dyrektywy.
Państwa Członkowskie poinformują o tym Komisję.
Zatwierdzi ona podejmowane środki po sprawdzeniu, we współpracy z Państwami Członkowskimi, że są zgodne z powyższymi uwarunkowaniami i nie stanowią arbitralnego sposobu dyskryminacji lub ukrytych ograniczeń w handlu między Państwami Członkowskimi.
Artykuł 7
Systemy zwrotu, zbiórki i odzysku
1.
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, że systemy te są ustanowione, aby zapewnić:
a) zwrot i/lub zbiórkę zużytych opakowań i/lub odpadów opakowaniowych od konsumenta lub innego użytkownika końcowego lub ze strumienia odpadów w celu ich doprowadzenia do najbardziej odpowiedniego sposobu w ramach gospodarowania odpadami;
b) wielokrotny użytek lub odzysk, w tym recykling zebranych opakowań lub odpadów opakowaniowych,
zmierzające do realizacji celów określonych w niniejszej dyrektywie.
Systemy takie są otwarte dla podmiotów gospodarczych działających w danych sektorach oraz dla właściwych władz publicznych. Systemy te mają także zastosowanie do wyrobów przywożonych na nie dyskryminacyjnych warunkach, w tym do szczegółowych rozwiązań i wszelkich opłat nakładanych za dostęp do systemu, oraz są tak skonstruowane by, zgodnie z Traktatem, uniknąć przeszkód w handlu oraz zakłóceń konkurencji.
2.
Środki określone w ust. 1 stanowią element polityki obejmującej wszelkie opakowania i odpady opakowaniowe oraz uwzględniają w szczególności wymogi dotyczące ochrony środowiska i zdrowia konsumenta, bezpieczeństwa i higieny; ochrony jakości, autentyczności i właściwości technicznych pakowanych towarów i zastosowanych materiałów, a także ochrony praw własności przemysłowej i handlowej.
Artykuł 8
System oznakowania i identyfikacji
1.
Zgodnie z warunkami określonymi w Traktacie, nie później niż dwa lata po wejściu w życie niniejszej dyrektywy, Rada podejmuje decyzję w sprawie oznakowania opakowań.
2.
Dla ułatwienia zbiórki, wielokrotnego użytku i odzysku, w tym recyklingu, opakowania wskazują rodzaj wykorzystanych materiałów opakowaniowych w celu ich identyfikacji i klasyfikacji przez odpowiednią gałąź przemysłu.
W tym celu, nie później niż 12 miesięcy po wejściu w życie niniejszej dyrektywy, na podstawie załącznika I i zgodnie z procedurą określoną w art. 21, Komisja określa oznaczenia liczbowe i skróty, na jakich opiera się system identyfikacji, oraz określa materiały objęte tym systemem zgodnie z tą samą procedurą.
3.
Opakowania mają właściwe oznaczenia bezpośrednio na opakowaniu lub na etykiecie.
Oznaczenia te są wyraźnie widoczne i łatwe do odczytania oraz zachowywać trwałość również po otwarciu opakowania.
Artykuł 9
Wymogi zasadnicze
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby po trzech latach od wejścia w życie niniejszej dyrektywy możliwe było wprowadzanie do obrotu wyłącznie takich opakowań, które spełniają wszystkie zasadnicze wymogi określone w niniejszej dyrektywie, w tym w załączniku II.
2.
Od dnia określonego w art. 22 ust. 1 Państwa Członkowskie uznają za zgodne z wszystkimi zasadniczymi wymogami określonymi w niniejszej dyrektywie, w tym w załączniku II, te opakowania, które spełniają warunki:
a) odpowiednich norm zharmonizowanych, których numery referencyjne zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Państwa Członkowskie publikują numery referencyjne norm krajowych, które transponują te normy zharmonizowane;
b) odpowiednich norm krajowych, określonych w ust. 3, o ile dla dziedzin nimi objętych nie istnieją normy zharmonizowane.
3.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji tekst ich norm krajowych, określonych w ust. 2 lit. b), które uznają za zgodne z wymogami określonymi w niniejszym artykule.
Komisja niezwłocznie przekazuje te teksty innym Państwom Członkowskim.
Państwa Członkowskie publikują odniesienia do tych norm.
Komisja zapewnia ich publikację w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
4.
W przypadku uznania przez Państwo Członkowskie lub Komisję, że normy określone w ust. 2 nie spełniają w pełni wymogów zasadniczych, o których mowa w ust. 1, Komisja lub zainteresowane Państwo Członkowskie wnosi sprawę do Komitetu utworzonego na mocy dyrektywy 83/189/EWG podając jej powody.
Komitet niezwłocznie wydaje opinię.
Na podstawie tej opinii Komisja informuje Państwa Członkowskie, czy konieczne jest wycofanie tych norm z publikacji określonych w ust. 2 i 3.
Artykuł 10
Normalizacja
Komisja wspiera, w stosownych przypadkach, opracowanie norm europejskich odnoszących się do zasadniczych wymogów, o których mowa w załączniku II.
Komisja wspiera, w szczególności, opracowanie norm europejskich odnoszących się do:
- kryteriów i metodologii analizy cyklu życia opakowań,
- metod pomiaru i oceny obecności metali ciężkich i innych niebezpiecznych substancji w opakowaniach i ich ilości uwolnionej do środowiska z opakowań i odpadów opakowaniowych,
- kryterium minimalnej zawartości materiałów pochodzących z recyklingu w opakowaniach dla odpowiednich rodzajów opakowań,
- kryterium metod recyklingu,
- kryterium metod kompostowania i wytworzonego kompostu,
- kryterium oznaczania opakowań.
Artykuł 11
Poziomy stężenia metali ciężkich w opakowaniach
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby suma stężeń ołowiu, kadmu, rtęci i chromu sześciowartościowego w opakowaniach lub w częściach opakowań nie przekraczała następujących wartości:
- 600 ppm wagowo, po upływie dwóch lat od dnia określonego w art. 22 lit. i);
- 250 ppm wagowo, po upływie trzech lat od dnia określonego w art. 22 lit. i);
- 100 ppm wagowo, po upływie pięciu lat od dnia określonego w art. 22 lit. i).
2.
Poziomy stężeń, określone w ust. 1 nie mają zastosowania do opakowań wykonanych w całości z kryształu ołowiowego, określonego w dyrektywie 69/493/EWG9.
3.
Komisja, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 21, określa:
- warunki, w jakich powyższe stężenia nie mają zastosowania do materiałów pochodzących z recyklingu i ogniw wyrobu, które znajdują w zamkniętym i kontrolowanym łańcuchu,
- rodzaje opakowań zwolnionych z wymogu, określonego w ust. 1 tiret trzecie.
Artykuł 12
Systemy informacyjne
1.
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki zapewniające utworzenie baz danych dotyczących opakowań i odpadów opakowaniowych, o ile bazy takie jeszcze nie istnieją, w sposób zharmonizowany, pozwalający na monitorowanie przez Państwa Członkowskie i Komisję realizacji celów określonych w niniejszej dyrektywie.
2.
W tym celu bazy danych dostarczają informacji dotyczących w szczególności wielkości, właściwości i ewolucji przepływów opakowań i odpadów opakowaniowych (w tym informacji na temat toksyczności lub zagrożenia ze strony materiałów opakowaniowych lub składników stosowanych do ich produkcji) na poziomie poszczególnych Państw Członkowskich.
3.
W celu zharmonizowania właściwości i sposobu prezentacji powstających danych oraz zapewnienia zgodności danych pochodzących z Państw Członkowskich, państwa te dostarczają Komisji swoje dostępne dane w formatach przyjętych przez Komisję w ciągu roku od dnia wejścia w życie niniejszej dyrektywy, na podstawie załącznika III i zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 21.
4.
Państwa Członkowskie uwzględniają szczególne problemy małych i średnich przedsiębiorstw przy dostarczaniu szczegółowych danych.
5.
Uzyskane dane zostają udostępnione wraz z krajowymi sprawozdaniami, określonymi w art. 17, i są uaktualniane w następnych sprawozdaniach.
6.
Państwa Członkowskie wymagają, aby wszystkie zainteresowane podmioty gospodarcze przekazywały właściwym władzom wiarygodne dane dotyczące ich sektora wymagane w niniejszym artykule.
Artykuł 13
Informacje dla użytkowników opakowań
W ciągu dwóch lat od dnia określonego w art. 22 ust. 1, Państwa Członkowskie podejmują środki zapewniające uzyskanie przez użytkowników opakowań, w tym w szczególności konsumentów, niezbędnych informacji o:
- dostępnych im systemach zwrotu, zbiórki i odzysku,
- ich roli w przyczynianiu się do wielokrotnego użytku, odzysku i recyklingu opakowań i odpadów opakowaniowych,
- znaczenia oznaczeń stosowanych na opakowaniach istniejących na rynku,
- odpowiednich elementach planów gospodarowania opakowaniami i odpadami opakowaniowymi, określonych w art. 14.
Artykuł 14
Plany gospodarowania
Zgodnie z celami i środkami określonymi w niniejszej dyrektywie, Państwa Członkowskie umieszczają w planach gospodarowania odpadami, wymaganych na podstawie art. 17 dyrektywy 75/442/EWG, specjalny rozdział dotyczący gospodarowania opakowaniami i odpadami opakowaniowymi, w tym środków podejmowanych na podstawie art. 4 i 5.
Artykuł 15
Instrumenty ekonomiczne
Stanowiąc w oparciu o odpowiednie postanowienia Traktatu, Rada przyjmuje instrumenty ekonomiczne, mające wspierać realizację celów określonych w niniejszej dyrektywie.
Przy braku takich środków Państwa Członkowskie mogą podejmować środki zmierzające do realizacji tych celów zgodnie z zasadami obowiązującymi w polityce ochrony środowiska Wspólnoty, między innymi z zasadą "zanieczyszczający płaci", a także zgodnie z obowiązkami wynikającymi z Traktatu.
Artykuł 16
Notyfikacja
1.
Bez uszczerbku dla przepisów dyrektywy 83/189/EWG, przed podjęciem tych środków, Państwa Członkowskie notyfikują Komisji o projekty środków, które zamierzają podjąć w ramach niniejszej dyrektywy, z wyjątkiem środków o charakterze fiskalnym, lecz z uwzględnieniem warunków technicznych związanych ze środkami fiskalnymi, które zachęcają do stosowania tych warunków, w celu umożliwienia ich zbadania w świetle obowiązujących przepisów, w każdym przypadku zgodnie z procedurą na mocy powyższej dyrektywy.
2.
Jeśli proponowany środek stanowi również kwestię techniczną w rozumieniu dyrektywy 83/189/EWG, zainteresowane Państwo Członkowskie może wskazać, zgodnie z procedurami notyfikacji określonymi w niniejszej dyrektywie, że notyfikacja taka jest jednakowo ważna w odniesieniu do dyrektywy 83/189/EWG.
Artykuł 17
Obowiązek składania sprawozdań
Państwa Członkowskie składają Komisji sprawozdania na temat stosowania niniejszej dyrektywy zgodnie z art. 5 dyrektywy Rady 91/692/EWG z dnia 23 grudnia 1991 r. normalizującej i racjonalizującej sprawozdania dotyczące wykonywania niektórych dyrektyw odnoszących się do środowiska10.
Pierwsze sprawozdanie obejmuje lata 1995-1997.
Artykuł 18
Swoboda wprowadzania do obrotu
Państwa Członkowskie nie utrudniają wprowadzania do obrotu na ich terytorium opakowań spełniających wymogi niniejszej dyrektywy.
Artykuł 19
Dostosowanie do postępu naukowo - technicznego
Zmiany konieczne do dostosowania do postępu naukowo-technicznego systemu identyfikacji, o którym mowa w art. 8 ust. 2, załączniku I oraz w art. 10 ostatnie tiret, a także formatów odnoszących się do systemu baz danych, określonych w art. 12 ust. 3 oraz w załączniku III, są przyjmowane zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 21.
Artykuł 20
Środki szczególne
1.
Komisja, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 21, określa środki techniczne niezbędne do pokonania ewentualnych trudności związanych ze stosowaniem przepisów niniejszej dyrektywy, szczególnie w odniesieniu do podstawowych opakowań dla wyrobów medycznych i artykułów farmaceutycznych, małych opakowań i opakowań luksusowych.
2.
Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu oraz Radzie sprawozdanie na temat innych środków, jakie mają być podjęte, w stosownych przypadkach wraz z odpowiednim wnioskiem.
Artykuł 21
Procedura komitetu
1.
Komisja wspierana jest przez komitet składający się z przedstawicieli Państw Członkowskich, pod przewodnictwem przedstawiciela Komisji.
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet wydaje opinie w sprawie projektu w terminie określonym przez przewodniczącego w zależności od pilności sprawy.
Opinię wydaje się większością głosów ustanowioną w art. 148 ust. 2 Traktatu w przypadku decyzji, które Rada przyjmuje na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w komitecie są ważone w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3. a) Komisja przyjmuje przewidziane środki, jeżeli są one zgodne z opinią komitetu.
b) Jeśli przewidziane środki nie są zgodne z opinią komitetu lub w przypadku braku opinii, Komisja niezwłocznie przedkłada Radzie propozycję środków, które należy podjąć.
Rada stanowi większością kwalifikowaną.
Jeżeli po upływie trzech miesięcy od daty zwrócenia się do Rady, Rada nie podejmie decyzji, Komisja przyjmuje proponowane środki.
Artykuł 22
Wprowadzenie do prawa krajowego
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 30 czerwca 1996 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Wspomniane środki powinny zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to powinno towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
3.
Ponadto Państwa Członkowskie przekażą Komisji wszystkie istniejące przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne przyjęte w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
4.
Wymogi dotyczące wytwarzania opakowań nie mają zastosowania do opakowań użytych do określonych wyrobów przed dniem wejścia w życie niniejszej dyrektywy.
5.
Państwa Członkowskie, w okresie nie przekraczającym pięciu lat od dnia wejścia w życie niniejszej dyrektywy, dopuszczają wprowadzanie do obrotu opakowań wytworzonych przed tym dniem i zgodnych z ich obowiązującym prawem krajowym.
Artykuł 23
Dyrektywa 85/339/EWG zostaje uchylona z mocą od dnia określonego w art. 22 ust. 1.
Artykuł 24
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie w dniu jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 25
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa 94/63/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 20 grudnia 1994 r.
w sprawie kontroli emisji lotnych związków organicznych (LZO) wynikających ze składowania paliwa i jego dystrybucji z terminali do stacji paliw
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
działając zgodnie z procedurą określoną w art. 198b Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje: kolejne programy działań Wspólnoty Europejskiej w sprawie ochrony środowiska [4] podkreślają wagę zapobiegania i zmniejszania zanieczyszczenia powietrza;
emisje lotnych związków organicznych (LZO) pochodzących z paliw i rozpuszczalników we Wspólnocie, osiągnęłyby, według prognoz Wspólnoty, 10 mln ton rocznie, jeżeli nie zostałyby podjęte żadne środki kontrolne; emisje lotnych związków organicznych przyczyniają się do powstawania utleniaczy fotochemicznych, takich jak ozon, które w wysokich stężeniach szkodzą zdrowiu i mają ujemny wpływ na roślinność i substancje materialne; niektóre z lotnych związków organicznych pochodzących z benzyny zaliczane są do substancji toksycznych, rakotwórczych i teratogennych;
dnia 2 kwietnia 1992 r. Wspólnota podpisała Protokół do Konwencji z 1979 r. w sprawie transgranicznego zanieczyszczania powietrza na dalekie odległości, dotyczący ograniczenia emisji lotnych związków organicznych lub zmniejszenia ich transgranicznego przepływu, który przewiduje znaczne zmniejszenie emisji lotnych związków organicznych;
znaczący krok w strategii mającej na celu ogólne zmniejszenie emisji lotnych związków organicznych we Wspólnocie podjęty został dyrektywą Rady 91/441/EWG z dnia 26 czerwca 1991 r. zmieniającą dyrektywę 70/220/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do działań, jakie mają być podjęte w celu ograniczenia zanieczyszczania powietrza przez spaliny z silników o zapłonie iskrowym pojazdów silnikowych [5], mający na celu obniżenie o ok. 80–90 % w ciągu 10–15 lat emisji lotnych związków organicznych pochodzących z gazów wydechowych i emisji oparów z pojazdów silnikowych, które stanowią ok. 40 % obecnych emisji lotnych związków organicznych do atmosfery spowodowanych przez człowieka; w chwili przyjmowania wspomnianej dyrektywy, przedstawiono Komisji wniosek o przedłożenie propozycji dyrektywy w sprawie środków w celu zmniejszenia ubytków przez parowanie na każdym etapie procesu magazynowania i dystrybucji paliw silnikowych;
emisja lotnych związków organicznych z systemu magazynowania i dystrybucji stanowi około 500000 ton rocznie, co stanowi około 5 % emisji wszystkich lotnych związków organicznych spowodowanych przez człowieka we Wspólnocie; stanowią one znaczący udział w zanieczyszczeniach powietrza, zwłaszcza na obszarach miejskich;
dostępne technologie mogą zapewnić znaczne zmniejszenie ubytków spowodowanych parowaniem w systemie dystrybucji paliw, przede wszystkim przez odzyskiwanie emitowanych oparów;
w oparciu o międzynarodową normalizację i zasady bezpieczeństwa obowiązujące w czasie załadunku na statki, na szczeblu Międzynarodowej Organizacji Morskiej trzeba opracować normy do celów systemów kontroli emisji oparów i ich odzyskiwania, do zastosowania zarówno w urządzeniach załadowczych, jak i na statkach; z tego względu Wspólnota musi doprowadzić do zapewnienia, że w czasie bieżącego przeglądu Konwencji Marpol, która ma się zakończyć w 1996 r. niezbędne przepisy zostaną wprowadzone do Konwencji; w przypadku gdy Konwencja Marpol nie zostanie poddana przeglądowi, Wspólnota po konsultacji ze swoimi głównymi partnerami handlowymi powinna zaproponować właściwe środki do zastosowania na statkach i w urządzeniach portowych obsługujących je;
dalsze działania konieczne będą w celu zmniejszenia emisji oparów na stacjach paliw w czasie uzupełniania paliw, osiągających obecnie około 200000 ton rocznie; tym samym kontrolując emisję wszystkich oparów w czasie dystrybucji paliw;
w celu uniknięcia zakłóceń konkurencji i w celu zapewnienia funkcjonowania rynku wewnętrznego konieczne jest zharmonizowanie pewnych środków dotyczących dystrybucji paliw, przyjmując za podstawę wysoki poziom ochrony środowiska;
należy jednakże uwzględnić korzyści i obciążenia, mogące wynikać z działania lub braku działania; w związku z powyższym właściwe jest zapewnienie możliwości odstępstwa, a niekiedy w pewnych przypadkach wyłączeń; niektórym Państwom Członkowskim należy przyznać również prawo wyboru dłuższych okresów dostosowania, aby mogły one uwzględnić różnego rodzaju środki w zakresie ochrony środowiska, które mogły już przyjąć w tym obszarze lub szczególne obciążenia, nałożone przez środki określone w niniejszej dyrektywie, spowodowane strukturą ich sieci;
wspólnotowe działania muszą uwzględniać warunki środowiska w różnych regionach Wspólnoty; Państwa Członkowskie muszą mieć możliwość podtrzymania lub nałożenia bardziej rygorystycznych środków dotyczących ubytków spowodowanych przez parowanie z zainstalowanych na stałe urządzeń na terenie całego swojego terytorium lub w rejonach geograficznych, w przypadku gdy postanowiono, iż środki takie niezbędne są w celu ochrony zdrowia ludzi lub środowiska ze względu na specjalne warunki;
przepisy art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1 i art. 6 ust. 1 niniejszej dyrektywy stosuje się bez uszczerbku dla dyrektywy Rady 83/189/EWG z dnia 28 marca 1983 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i uregulowań technicznych [6];
w celu zapewnienia możliwości swobodnego handlu paliwami na terytorium Wspólnoty i w celu zapewnienia wysokiego poziomu bezpieczeństwa konieczne jest wprowadzenie zharmonizowanych specyfikacji sprzętu do załadunku oddolnego samochodów-cystern; konieczne jest wprowadzenie przepisu normalizującego takie specyfikacje i przystosowującego je do postępu technicznego;
należy ustanowić komitet, aby wspierać Komisję w przystosowaniu załączników do niniejszej dyrektywy do postępu technicznego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Zakres
Zakres niniejszej dyrektywy stosuje się do eksploatacji, urządzeń, pojazdów i statków służących do magazynowania, załadunku i transportu paliw między terminalami oraz między terminalem a stacją paliw.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy:
a) "paliwo" oznacza jakąkolwiek pochodną ropy naftowej, z dodatkami lub bez, o prężności oparów równej 27,6 kPa lub większej, która przeznaczona jest do użytku jako paliwo do pojazdów silnikowych, z wyjątkiem gazu płynnego (LPG);
b) "opary" oznaczają wszelkie związki gazowe, parujące z paliw;
c) "urządzenie do magazynowania" oznacza cysternę stacjonarną używaną w terminalach w celu magazynowania paliw;
d) "terminal" oznacza jakiekolwiek urządzenie wykorzystywane do składowania i załadunku paliw na samochody-cysterny, wagony-cysterny lub statki, wraz ze wszystkimi urządzeniami do magazynowania na terenie terminalu;
e) "ruchoma cysterna" oznacza cysternę przewożoną transportem drogowym, kolejowym bądź wodnym, używaną w celu przesyłania paliw między terminalami lub między terminalem a stacją paliw;
f) "stacja paliw" oznacza każdy obiekt, w którym paliwo wydawana jest ze stacjonarnych zbiorników do baków paliwowych pojazdów silnikowych;
g) "istniejące" urządzenia do magazynowania i załadunku paliwa, stacje paliw i ruchome cysterny oznaczają takie urządzenia, stacje paliw i ruchome cysterny, które działały przed datą określoną w art. 10, lub takie, dla których indywidualne pozwolenie na budowę lub zezwolenie na działalność wymagane przez krajowe ustawodawstwo, wydane zostało przed datą określoną w art. 10;
h) "nowe" w odniesieniu do urządzeń do magazynowania i załadunku, stacji paliw i ruchomych cystern oznacza takie urządzenia, stacje paliw i ruchome cysterny, których nie obejmuje lit. g);
i) "przepustowość" oznacza największą całkowitą roczną ilość paliwa, załadowanego do ruchomych cystern z urządzeń do magazynowania w terminalu lub ze stacji paliw w okresie trzech kolejnych lat;
j) "jednostka odzyskiwania oparów" oznacza urządzenie do odzyskiwania paliwa z jego oparów, łącznie z wszelkimi systemami zbiorników buforowych w terminalu;
k) "statek" oznacza statek floty śródlądowej zdefiniowany w rozdziale 1 dyrektywy Rady 82/714/EWG z dnia 4 października 1982 r., ustanawiającej wymagania techniczne dla statków żeglugi śródlądowej [7];
l) "docelowa wartość porównawcza" oznacza wytyczną służącą do ogólnej oceny odpowiedniości środków technicznych w załącznikach, a nie jest wartością graniczną, w stosunku do której określa się działanie poszczególnych urządzeń, terminali i stacji paliw;
m) "pośrednie magazynowanie oparów" oznacza pośrednie magazynowanie oparów w cysternach o nieruchomej pokrywie w terminalach, w celu ich późniejszego przesłania i odzyskiwania w innym terminalu.
Przesyłanie oparów z jednego urządzenia do drugiego w ramach jednego terminalu nie uznaje się za pośrednie magazynowanie oparów w znaczeniu niniejszej dyrektywy;
n) "urządzenie do załadunku" oznacza urządzenie w terminalu, w którym paliwo może być ładowane do ruchomych cystern.
Urządzenia do załadunku na samochody-cysterny składają się z co najmniej jednej suwnicy bramowej;
o) "suwnica bramowa" oznacza jakąkolwiek strukturę terminalu, w której paliwo można ładować do pojedynczych samochodów-cystern w dowolnym czasie.
Artykuł 3
Urządzenia do magazynowania w terminalach
1.
Urządzenia do magazynowania w terminalach projektuje się i eksploatuje zgodnie z przepisami technicznymi załącznika I.
Przepisy te mają za zadanie zmniejszenie całkowitych rocznych ubytków paliwa spowodowanych załadunkiem i przechowywaniem w każdym urządzeniu do magazynowania w terminalach do poziomu poniżej docelowej wartości porównawczej równej wagowo 0,01 % przepustowości w każdym urządzeniu do magazynowania w terminalu.
Państwa Członkowskie mogą podtrzymywać lub wymagać bardziej restrykcyjnych środków na swoim terytorium lub w rejonach geograficznych, w przypadku gdy ustalono, że środki takie są niezbędne w celu ochrony zdrowia ludzi lub środowiska ze względu na specjalne warunki.
Państwa Członkowskie mogą przyjąć środki techniczne inne niż wymienione w załączniku I, w celu zmniejszenia ubytków paliw, o ile udowodniono, że takie alternatywne środki są co najmniej tak samo skuteczne.
Państwa Członkowskie informują pozostałe Państwa Członkowskie i Komisję o wszelkich istniejących lub specjalnych środkach określonych w niniejszym ustępie, których przyjęcie rozważają oraz powodach ich przyjęcia.
2.
Przepisy ust. 1 stosuje się:
a) od daty, określonej w art. 10 do nowych urządzeń;
b) przez trzy lata od daty określonej w art. 10 do urządzeń istniejących, o ile ich przepustowość ładowania w terminalu przekracza 50000 ton rocznie;
c) przez sześć lat od daty określonej w art. 10 do urządzeń istniejących, o ile ich przepustowość przekracza 25000 ton rocznie;
d) przez dziewięć lat od daty, określonej w art. 10 w przypadku wszystkich pozostałych istniejących urządzeń magazynujących terminali.
Artykuł 4
Załadunek i rozładunek ruchomych cystern w terminalach
1.
Sprzęt służący do załadunku i rozładunku, zaprojektowany i eksploatowany jest zgodnie z przepisami technicznymi załącznika II.
Przepisy te mają na celu zmniejszenie całkowitych rocznych ubytków paliwa, spowodowanych załadunkiem i rozładunkiem ruchomych cystern w terminalach, poniżej docelowej wartości porównawczej równej wagowo 0,005 % przepustowości.
Państwa Członkowskie mogą podtrzymywać istniejące lub wymagać bardziej rygorystycznych środków na terenie całego swojego terytorium lub w rejonach geograficznych, w przypadku gdy postanowiono, że środki takie niezbędne są w celu ochrony zdrowia ludzi lub środowiska ze względu na specjalne warunki.
Państwa Członkowskie mogą podjąć środki techniczne inne niż wymienione w załączniku II w celu zmniejszenia ubytków paliwa, o ile udowodniono, że takie alternatywne środki są co najmniej tak samo skuteczne.
Państwa Członkowskie informują pozostałe Państwa Członkowskie i Komisję o wszelkich istniejących lub specjalnych środkach określonych w niniejszym ustępie, których przyjęcie rozważają, oraz o powodach ich przyjęcia.
Komisja ocenia zgodność tych środków z postanowieniami Traktatu i przepisami niniejszego akapitu.
Wszystkie terminale posiadające urządzenia do załadunku samochodów-cystern wyposażone są w przynajmniej jedną suwnicę bramową, odpowiadającą specyfikacji dotyczącej sprzętu do załadunku oddolnego ustanowionej w załączniku IV.
Specyfikacja ta sprawdzana jest w regularnych odstępach czasu i w stosownych przypadkach zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 8.
2.
Przepisy ust. 1 stosuje się:
a) od daty określonej w art. 10 do nowych terminali do załadunku do samochodów-cystern, wagonów-cystern i/lub na statki;
b) przez trzy lata od daty określonej w art. 10 do istniejących terminali przeznaczonych do załadunku do samochodów-cystern, wagonów-cystern i/lub na statki, jeżeli przepustowość tych terminali przekracza 150000 ton rocznie;
c) przez sześć lat od daty określonej w art. 10 do istniejących terminali przeznaczonych do załadunku do samochodów-cystern, wagonów-cystern, jeżeli przepustowość tych terminali przekracza 25000 ton rocznie;
d) przez dziewięć lat od daty określonej w art. 10 do wszystkich istniejących urządzeń w terminalach do załadunku do samochodów-cystern i wagonów-cystern.
3.
Wymagania dotyczące sprzętu do załadunku oddolnego, ustalone w załączniku IV stosuje się przez dziewięć lat po terminie określonym w art. 10 do wszystkich suwnic bramowych przeznaczonych do załadunku samochodów-cystern we wszystkich terminalach, o ile nie zostały wyłączone zgodnie z warunkami ust. 4.
4.
Na zasadzie odstępstwa ust. 1 i 3 nie mają zastosowania:
a) do istniejących terminali o przepustowości mniejszej niż 10000 ton rocznie oraz;
b) do nowych terminali o przepustowości mniejszej niż 5000 ton rocznie znajdujących się na małych, odległych wyspach.
Państwa Członkowskie informują Komisję o terminalach, których dotyczy powyższe odstępstwo poprzez ustalenia sprawozdawcze określone w art. 9.
5.
Królestwo Hiszpanii może udzielić odstępstwa na okres jednego roku od okresu czasu ustalonego w ust. 2 lit. b).
Artykuł 5
Ruchome cysterny
1.
Ruchome cysterny są projektowane i eksploatowane zgodnie z następującymi wymaganiami:
a) ruchome cysterny są projektowane i eksploatowane w taki sposób, by po rozładunku paliwa pozostałe opary pozostawały w kontenerze;
b) ruchome cysterny, które dostarczają paliwo do stacji i terminali, projektowane są i eksploatowane w taki sposób, by mogły odebrać i zatrzymać opary zwrotne z urządzeń do magazynowania na stacjach paliw i w terminalach.
W przypadku wagonów-cystern powyższy wymóg obowiązuje jedynie wtedy, kiedy paliwo dostarczane jest do stacji paliw lub terminali, w których stosowane jest pośrednie magazynowanie oparów;
c) z wyjątkiem przypadków uwalniania przez zawory bezpieczeństwa oparów określonych w lit. a) i b) zatrzymywane są w ruchomej cysternie aż do momentu przeładowania w terminalach.
Jeżeli po przeładunku paliwa ruchoma cysterna używana jest następnie do produktów innych niż paliwa i nie jest możliwe odzyskiwanie oparów ani ich pośrednie magazynowanie, w rejonach geograficznych, w których emisje nie przyczyniają się do powstawania znaczących problemów w zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludzi, dopuszczalne jest stosowanie wentylacji;
d) właściwe władze Państw Członkowskich muszą zapewnić regularne badania samochodów-cystern pod kątem ich szczelności i okresowe kontrole zaworów bezpieczeństwa w ruchomych cysternach pod kątem ich prawidłowego funkcjonowania.
2.
Przepisy ust. 1 stosuje się:
a) od daty określonej w art. 10 do nowych samochodów-cystern, wagonów-cystern i statków;
b) przez trzy lata od daty określonej w art. 10 do istniejących wagonów-cystern i statków, o ile załadunek odbywa się w terminalach, do których stosują się wymagania art. 4 ust. 1;
c) do istniejących samochodów-cystern, ponownie wykorzystywanych do załadunku oddolnego zgodnie ze specyfikacją ustanowioną w załączniku IV.
3.
Na zasadzie odstępstwa przepisy ust. 1 lit. a), b) i c) nie mają zastosowania do strat oparów spowodowanych pomiarami przy użyciu prętowych wskaźników poziomu w odniesieniu do:
a) istniejących ruchomych cystern; oraz
b) nowych ruchomych cystern, które weszły do eksploatacji w ciągu czterech lat po terminie określonym w art. 10.
Artykuł 6
Załadunek do urządzeń do magazynowania na stacjach paliw
1.
Urządzenia do załadunku i magazynowania projektowane są i eksploatowane zgodnie z przepisami technicznymi załącznika III.
Przepisy te mają na celu zmniejszenie całkowitych rocznych strat paliwa spowodowanych załadunkiem do urządzeń do magazynowania na stacjach paliw poniżej docelowej wartości porównawczej równej wagowo 0,01 % przepustowości.
Państwa Członkowskie mogą utrzymać istniejące lub wprowadzić bardziej restrykcyjne środki obowiązujące na ich terytoriach oraz w rejonach geograficznych, w przypadku gdy ustalono, że środki takie są za niezbędne w celu ochrony zdrowia ludzi lub środowiska ze względu na specjalne warunki.
Państwa Członkowskie mogą przyjąć inne od wymienionych w załączniku III środki techniczne, o ile udowodniono, że takie alternatywne środki są co najmniej tak samo skuteczne.
Państwa Członkowskie informują pozostałe Państwa Członkowskie i Komisję o obowiązujących lub specjalnych środkach określonych w niniejszym ustępie, których podjęcie rozważają oraz o powodach ich podjęcia.
2.
Przepisy ust. 1 stosuje się:
a) od daty określonej w art. 10 w przypadku nowych stacji paliw;
b) przez trzy lata od daty określonej w art. 10:
- do istniejących stacji paliw o przepustowości przekraczającej 1000 m3/rocznie,
- do istniejących stacji paliw niezależnie od ich przepustowości, zlokalizowanych w dzielnicach stale zamieszkałych lub strefach pracy;
c) przez sześć lat od daty określonej w art. 10 do istniejących stacji paliw o przepustowości przekraczającej 500 m3 rocznie;
d) przez dziewięć lat od daty określonej w art. 10 do pozostałych istniejących stacjach paliw.
3.
Na zasadzie odstępstwa ust. 1 i 2 nie mają zastosowania do stacji paliw o przepustowości mniejszej niż 100 m3 rocznie.
4.
W przypadku stacji paliw o przepustowości rocznej mniejszej niż 500 m3 rocznie Państwa Członkowskie mogą wprowadzić odstępstwo od wymagań ust. 1, w przypadku gdy stacja paliw znajduje się w rejonie geograficznym lub w miejscu, gdzie emisje oparów nie przyczyniają się do powstawania istotnych problemów w zakresie stanu środowiska i zdrowia ludzi.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji dane szczegółowe dotyczące obszarów, na których zamierzają zezwolić na takie odstępstwa, w ramach ustaleń sprawozdawczych zgodnie z art. 9, a następnie informują o wszelkich zmianach na tych obszarach.
5.
Królestwo Niderlandów może zezwolić na odstępstwo od harmonogramu ustalonego w ust. 2 pod następującymi warunkami:
- środki wymagane niniejszym artykułem stosowane są jako część szerszego obowiązującego programu krajowego dotyczącego stacji paliw i poruszającego jednocześnie różnorodne problemy ochrony środowiska, takie jak zanieczyszczenie wód, powietrza i gleby oraz zanieczyszczenie odpadami, którego wdrażanie ma ściśle określone ramy czasowe,
- harmonogram może być przesunięty maksymalnie o dwa lata, wszystkie programy zostają ukończone w terminie określonym w ust. 2 lit. d),
- Komisje informuje się o decyzji dotyczącej zmian w harmonogramie wraz z wyczerpującą informacją na temat zakresu i nieprzekraczalnego terminu wprowadzenia odstępstw, ustalonych w ust. 2.
6.
Królestwo Hiszpanii i Republika Portugalska mogą zezwolić na odstępstwa na okres jednego roku od terminu ustalonego w ust. 2 lit. b).
Artykuł 7
Zmiany do załączników
Z wyjątkiem wartości granicznych, określonych w pkt 2 załącznika II, zmiany niezbędne do dostosowania załączników do niniejszej dyrektywy do postępu technicznego przyjmowane są zgodnie z procedurą określoną w art. 8.
Artykuł 8
Komitet
1.
Komisję wspomaga Komitet, złożony z przedstawicieli Państw Członkowskich, któremu przewodniczy przedstawiciel Komisji.
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, jakie mają być podjęte.
Komitet wydaje swoją opinię na temat projektu w terminie, który przewodniczący może ustanowić w zależności od pilności sprawy.
Opinia wydawana jest większością głosów ustanowioną w art. 148 ust. 2 Traktatu w przypadku decyzji, które Rada przyjmuje na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w ramach Komitetu ważone są w sposób określony we wspomnianym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3.
Komisja przyjmuje przewidywane środki, jeżeli są zgodne z opinią Komitetu.
Jeżeli przewidywane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub nie przedstawiono żadnej opinii, Komisja bezzwłocznie przedstawia Radzie wniosek dotyczący środków, jakie mają zostać podjęte.
Rada stanowi większością kwalifikowaną.
4.
Jeżeli przed upływem trzech miesięcy od przekazania sprawy, Rady nie stanowi, proponowane środki przyjmuje Komisja.
Artykuł 9
Monitorowanie i sprawozdania
Sprawozdania w sprawie wykonywania niniejszej dyrektywy opracowuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 5 dyrektywy Rady 91/692/EWG z dnia 23 grudnia 1991 r., normalizującej i racjonalizującej sprawozdania dotyczące wykonania niektórych dyrektyw odnoszących się do ochrony środowiska [8].
Komisję poproszono o dołączenie do pierwszego sprawozdania, gdzie stosowne, propozycji zmian niniejszej dyrektywy, obejmujących w szczególności kwestie poszerzania zakresu w celu włączenia systemów kontroli oparów i systemów przeznaczonych do ich odzyskiwania dla urządzeń do załadunku i statków.
Artykuł 10
Transpozycja do prawa krajowego
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 31 grudnia 1995 r.
Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 11
Przepis końcowy
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 94/65/WE
z dnia 14 grudnia 1994 r.
ustanawiająca wymagania w odniesieniu do produkcji i wprowadzania na rynek mięsa mielonego i przetworów mięsnych
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: wykaz produktów, zamieszczony w załączniku II do Traktatu, obejmuje mięso mielone i przetwory mięsne; produkcja mięsa mielonego i przetworów mięsnych oraz handel tymi produktami stanowią istotne źródło dochodu dla części rolników;
w celu zapewnienia racjonalnego rozwoju przemysłu wytwarzającego takie mięso, a także w celu zwiększenia wydajności, konieczne jest ustanowienie na poziomie wspólnotowym przepisów zdrowotnych dla produkcji i wprowadzania wymienionego mięsa na rynek;
ustanowienie takich zasad wpływa na poprawę ochrony zdrowia publicznego, a w konsekwencji ułatwia urzeczywistnianie rynku wewnętrznego;
w tym celu konieczne jest uchylenie dyrektywy Rady 88/657/EWG z dnia 14 grudnia 1988 r. ustanawiającej wymogi dla produkcji i handlu mięsem mielonym, mięsem w kawałkach, których waga nie przekracza 100 gramów i przetworami mięsnymi oraz zmieniająca dyrektywy 64/433/EWG, 71/118/EWG i 72/462/EWG [4], oraz zastąpienie jej niniejszą dyrektywą;
mięso nie poddane żadnej obróbce — z wyjątkiem obróbki na zimno — podlega wymogom ustanowionym w dyrektywach 64/433/EWG [5] i 71/118/EWG [6]; produkty poddawane obróbce zmieniającej właściwości świeżego mięsa podlegają regulacjom dyrektywy 77/99/EWG [7]; wytwarzanie innych produktów, występujących w postaci mięsa mielonego lub przetworów mięsnych, powinno w efekcie podlegać wymogom niniejszej dyrektywy;
w celu uwzględnienia zwyczajów konsumpcyjnych w niektórych Państwach Członkowskich, oraz zagrożenia, jakie przedstawiają sobą te produkty w przypadku spożywania ich w postaci lekko gotowanej, powinny być utrzymane bardzo surowe wymagania w odniesieniu do mięsa mielonego i przetworów mięsnych, które mogą być przedmiotem obrotu;
wysoki poziom ochrony konsumenta stanowi podstawowe kryterium, jakie Wspólnota musi przyjąć w zakresie funkcjonowania rynku wewnętrznego;
obowiązuje dyrektywa Rady 79/112/EWG z dnia 18 grudnia 1978 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych Państw Członkowskich dotyczących etykietowania, prezentowania i reklamowania środków spożywczych [8], a także dyrektywa Rady 89/396/EWG z dnia 14 czerwca 1989 r. w sprawie wskazówek lub oznaczeń identyfikacyjnych partii artykułów, do której należy dany środek spożywczy [9];
należy wprowadzić system zatwierdzania przedsiębiorstw, które spełniają wymagania zdrowotne przewidziane w niniejszej dyrektywie, łącznie ze wspólnotową procedurą kontrolną, w celu zapewnienia przestrzegania warunków takiego zatwierdzenia;
omawiany system powinien opierać się na zasadzie samokontroli przedsiębiorstw;
oznakowanie zdrowotności produktów mięsnych stanowi najlepszy sposób na przekonanie właściwego organu w miejscu przeznaczenia, że dana przesyłka spełnia wymogi przepisów niniejszej dyrektywy; w celu sprawdzenia miejsca przeznaczenia niektórych produktów, należy utrzymać stosowanie świadectwa zdrowia;
należy uwzględniać przepisy, zasady i środki ochronne, przyjęte na mocy dyrektywy Rady 90/675/EWG z dnia 10 grudnia 1990 r., ustanawiającej zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnych produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich [10];
w kontekście handlu wewnątrz Wspólnoty, należy stosować takżezasady ustanowione w dyrektywie 89/662/EWG [11];
należy określić zasady mające zastosowanie do przywozu z państw trzecich;
Komisji powinny być powierzone określone środki wykonania niniejszej dyrektywy; w tym celu procedury ścisłej i skutecznej współpracy miedzy Komisją i Państwami Członkowskimi powinny być ustalone w ramach Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
ROZDZIAŁ I
Artykuł 1
1.
Niniejsza dyrektywa ustanawia zasady w odniesieniu do produkcji, wprowadzania na rynek Unii oraz przywozu przetworów mięsnych i mięsa mielonego.
2.
Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania się do przetworów mięsnych i mięsa mielonego, wytwarzanych w punktach sprzedaży detalicznej lub w pomieszczeniach przylegających do punktów sprzedaży, w celu bezpośredniej sprzedaży konsumentowi finalnemu, przy czym wymienione działania nadal podlegają kontrolom zdrowia, wymaganym na mocy przepisów krajowych dotyczących nadzoru nad handlem detalicznym.
3.
Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do mięsa mechanicznie odkostnionego do zastosowań przemysłowych, które poddawane jest obróbce cieplnej w przedsiębiorstwach zatwierdzonych stosownie do dyrektywy 77/99/EWG.
4.
Niniejsza dyrektywa nie ma wpływu na przepisy krajowe, mające zastosowanie w odniesieniu do produkcji i wprowadzania na rynek mięsa mielonego, przeznaczonego do wykorzystania jako surowiec do wytwarzania produktów określonych w art. 21 lit. a).
Artykuł 2
Do celów niniejszej dyrektywy:
1. w razie konieczności stosuje się definicje zawarte w art. 2 dyrektyw 64/433/EWG, 71/118/EWG i 72/462/EWG [12];
2. stosuje się następujące definicje;
a) mięso mielone: mięso, które zostało rozdrobnione na kawałki bądź zmielone za pomocą spiralno-śrubowej maszynki do mięsa;
b) przetwory mięsne: mięso w rozumieniu art. 2 dyrektyw 64/433/EWG, 71/118/EWG i 92/45/EWG [13], oraz mięso spełniające wymogi art. 3, 6 i 8 dyrektywy 91/495/EWG [14], z dodatkiem środków spożywczych, przypraw bądź składników receptury, lub mięso poddane obróbce niewystarczającej do zmiany jego wewnętrznej struktury komórkowej, co w konsekwencji powoduje usunięcie właściwości mięsa świeżego;
c) przyprawy: sól przeznaczona do spożycia przez ludzi, musztarda, przyprawy korzenne i ekstrakty z aromatycznych przypraw korzennych, aromatyczne zioła i ich aromatyczne ekstrakty;
d) zakład produkcyjny: zakład, w którym produkuje się mięso mielone lub przetwory mięsne, który:
- znajduje się w zakładzie rozbioru i spełnia wymogi załącznika I do niniejszej dyrektywy rozdział I,
- w przypadku produkcji przetworów mięsnych, znajduje się w zakładzie spełniającym wymogi załącznika I do niniejszej dyrektywy rozdział III,
- jeżeli nie znajduje się w pomieszczeniach lub w budynku przylegającym do zakładu zatwierdzonego na mocy dyrektyw 64/433/EWG, 71/118/EWG bądź 77/99/EWG, spełnia wymogi podane w załączniku I do niniejszej dyrektywy rozdział I pkt 2 albo rozdział III pkt 2;
e) handel: wymiana towarowa między Państwami Członkowskimi w rozumieniu art. 9 ust. 2 Traktatu;
f) właściwy organ: centralny organ władzy w Państwie Członkowskim, właściwy do przeprowadzania kontroli weterynaryjnych albo jakikolwiek urząd, któremu centralny organ przekazał takie kompetencje.
ROZDZIAŁ II
Wprowadzanie mięsa mielonego na rynek
Artykuł 3
1.
Każde Państwo Członkowskie zapewnia, aby w obrocie występowało jedynie świeże mięso pozyskane z bydła, świń, owiec lub kóz i oferowane w postaci mięsa mielonego, spełniającego następujące wymagania:
a) musi być przygotowane z mięśni poprzecznie prążkowanych [15], z wyjątkiem mięśnia sercowego, a także musi spełniać wymogi:
i) artykuł 3 dyrektywy 64/433/EWG; albo
ii) dyrektywy 72/462/EWG;
oraz musi być poddane kontroli zgodnie z dyrektywą 90/675/EWG.
W przypadku świeżego mięsa wieprzowego, ponadto musi ono zostać poddane badaniom na obecność włosieni krętych, zgodnie z art. 2 dyrektywy 77/96/EWG [16], lub musi być poddane obróbce na zimno, określonej w załączniku IV do niniejszej dyrektywy;
b) zgodnie z wymogami podanymi w załączniku I do niniejszej dyrektywy rozdział II musi zostać przygotowane w zakładzie, który:
i) spełnia wymogi przedstawione w załączniku I rozdział I pkt 1—3, oraz
ii) uzyskał zatwierdzenie i znajduje się w wykazie(ach) sporządzonym(ch) zgodnie z art. 8 ust. 1;
c) zostało poddane kontroli zgodnie z załącznikiem I rozdział V i z art. 8;
d) musi zostać oznakowane i opatrzone etykietami, zgodnie z załącznikiem I rozdział VI;
e) musiało obowiązkowo zostać zawinięte, opakowane i składowane zgodnie z odpowiednimi przepisami załącznika I rozdział VII i VIII;
f) musi być przewożone zgodnie z załącznikiem I rozdział IX;
g) podczas przewozu, dołączone są do niego następujące dokumenty:
i) towarzyszący dokument handlowy, który:
- został sporządzony przez przedsiębiorstwo wysyłające;
- zawiera weterynaryjny numer identyfikacyjny zatwierdzonego zakładu produkcyjnego, a w przypadku mrożonego mięsa mielonego, wyraźnie określony miesiąc i rok zamrożenia,
- w przypadku mięsa mielonego przeznaczonego na rynki Finlandii i Szwecji, konieczne jest naniesienie jednej z trzech wskazówek, przewidzianych w załączniku IV do dyrektywy 64/433/EWG w części IV tiret trzecie,
- zostanie zatrzymany przez odbiorcę, w celu przedstawienia go na żądanie właściwego organu.
Na żądanie wspomnianego organu, należy sporządzić wydruk danych z komputera.
Jednakże na żądanie właściwego organu w Państwie Członkowskim przeznaczenia, musi być dostarczone świadectwo weterynaryjne w przypadku gdy mięso po rozdrobnieniu jest przeznaczone do wywozu do państwa trzeciego.
Podmioty gospodarcze ponoszą koszty takiego świadectwa:
ii) świadectwo zdrowia, zgodnie z załącznikiem III, w przypadku mięsa mielonego pochodzącego z zakładu produkcyjnego usytuowanego w regionie bądź strefie ograniczeń, albo mięsa mielonego, które ma zostać wysłane do innego Państwa Członkowskiego, po przewiezieniu w zaplombowanym samochodzie ciężarowym przez terytorium państwa trzeciego.
2.
Mielone mięso musi spełniać następujące wymogi, dodatkowo do tych wymienionych w ust. 1:
a) świeże mięso, z którego jest ono otrzymywane:
i) w przypadku gdy zostało zamrożone lub głęboko zamrożone, musi zostać uzyskane z mięsa świeżego z kością, które było przechowywane przez okres nieprzekraczający 18 miesięcy w przypadku wołowiny i cielęciny lub 12 miesięcy w przypadku baraniny oraz sześciu miesięcy w przypadku wieprzowiny, po jego zamrożeniu bądź głębokim zamrożeniu, w chłodni składowej zatwierdzonej zgodnie z art. 10 dyrektywy 64/433/EWG.
Niemniej jednak właściwy organ może wyrazić zgodę na trybowanie wieprzowiny i baraniny na miejscu, bezpośrednio przed jej rozdrobnieniem, w przypadku gdy czynność ta jest przeprowadzana w zadowalających warunkach higienicznych i z zachowaniem odpowiedniej jakości;
ii) w przypadku gdy zostało schłodzone, musi być wykorzystane:
- w ciągu nie więcej niż sześciu dni od momentu uboju zwierząt, albo
- w ciągu nie więcej niż 15 dni od momentu uboju zwierząt, w przypadku wołowiny i cielęciny z kością, pakowanej próżniowo;
b) mięso mielone musiało zostać poddane obróbce na zimno w ciągu jednej godziny od momentu porcjowania i zawijania, z wyjątkiem przypadków, gdy stosowane są procesy wymagające obniżenia wewnętrznej temperatury mięsa w trakcie produkcji;
c) mięso mielone musi być pakowane i dostarczane w jednej z wymienionych poniżej postaci:
i) schłodzone i w tym przypadku uzyskane z mięsa opisanego w lit. a) ppkt ii) oraz schłodzone do temperatury wewnętrznej poniżej + 2 oC, w możliwie jak najkrótszym czasie.
Jednakże zezwala się na dodanie ograniczonej ilości mięsa mrożonego spełniającego warunki ustanowione w lit. a) ppkt i), w celu przyspieszenia procesu wychładzania pod warunkiem, iż dodatek ten zostanie wymieniony na etykiecie.
W takich przypadkach, wspomniany powyżej czas nie może przekroczyć jednej godziny;
ii) głęboko zamrożone, i w tym przypadku uzyskane z mięsa opisanego w lit. a), oraz schłodzone do temperatury wewnętrznej poniżej - 18 oC, w możliwie jak najkrótszym czasie, zgodnie z art. 1 ust. 2 dyrektywy 89/108/EWG [17];
d) mięsa mielonego nie wolno było poddawać promieniowaniu jonizującemu ani ultrafioletowemu;
e) oznaczenia wymienione w załączniku II sekcja 1, w miarę możności połączone z nazwą gatunku zwierzęcia, z którego mięso zostało pozyskane, można stosować na opakowaniach tylko pod warunkiem spełnienia wymogów określonych w załączniku II sekcja 1 odnośnie do tych oznakowań.
3.
Mięso mielone, do którego dodano nie więcej niż 1 % soli, podlega wymogom opisanym w ust.1 i 2.
Artykuł 4
1.
W celu uwzględnienia szczególnych zwyczajów konsumpcyjnych oraz zapewnienia przestrzegania wymagań sanitarnych niniejszej dyrektywy, Państwa Członkowskie mogą wyrazić zgodę na produkcję mięsa mielonego i wprowadzenie go do sprzedaży na swoim terytorium pod warunkiem, iż mięso zostało uzyskane:
a) z mięsa określonego w art. 2 lit. b);
b) z zatwierdzonych lub zarejestrowanych zakładów produkcyjnych, posiadających pomieszczenia określone w załączniku I;
c) w drodze odstępstwa od:
i) załącznika I rozdział VI pkt 4;
ii) art. 3 ust. 1 lit. f) i g) oraz art. 3 ust. 2, z wyjątkiem załącznika II pkt 1 tiret pierwsze, drugie i trzecie.
2.
Mięso mielone, pozyskane zgodnie z przepisami niniejszego artykułu, nie może być opatrzone oznaczeniem zdrowotności przewidzianym w załączniku I rozdział VI.
3.
Państwo Członkowskie zamierzające wykorzystać przepisy ust. 1, powiadamia Komisję co do charakteru planowanych odstępstw.
O ile po konsultacjach z zainteresowanym Państwem Członkowskim, Komisja uważa, iż odstępstwa nie gwarantują zachowania norm zdrowotnych przewidzianych w dyrektywie, podejmuje się stosowne działania zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 20.
W innym przypadku Komisja informuje pozostałe Państwa Członkowskie o środkach o których została powiadomiona.
ROZDZIAŁ III
Wprowadzanie przetworów mięsnych na rynek
Artykuł 5
1.
Przetwory mięsne, w rozumieniu art. 2 ust. 2 lit. b), można wprowadzać do obrotu jedynie w przypadku gdy:
a) zostały przygotowane ze świeżego mięsa, z wyjątkiem mięsa ze zwierząt rzeźnych nieparzystokopytnych, które:
i) spełnia wymogi art. 3 dyrektyw określonych w art. 2 ust. 2 lit. b);
ii) w przypadku mięsa przywożonego, spełnia wymogi dyrektywy 72/462/EWG lub rozdziału III dyrektyw 71/118/EWG i 92/45/EWG, a także wymogi ustanowione w art. 3, 6 i 8 dyrektywy 91/495/EWG albo w załączniku I rozdział 11 do dyrektywy 92/118/EWG [18], oraz mięsa poddanego kontroli zgodnie z dyrektywą 90/675/EWG.
W przypadku świeżego mięsa otrzymanego ze świń, musiało ono być poddane badaniom na obecność włosienia krętego, zgodnie z art. 2 dyrektywy 77/96/EWG, bądź obróbce na zimno, zgodnie z załącznikiem IV do wymienionej dyrektywy;
b) zostały przygotowane w jednym z zakładów, określonych w art. 2 ust. 2 lit. d), które:
i) spełniają wymogi załącznika I rozdział III; oraz
ii) uzyskały zatwierdzenie i znajdują się w wykazie(ach) sporządzonym(ch) zgodnie z art. 8 ust. 1;
c) zostały pozyskane z mięsa, które o ile zostało głęboko zamrożone, musi być zużyte w nieprzekraczalnym okresie 18 miesięcy po uboju, w przypadku wołowiny i cielęciny, w okresie 12 miesięcy w przypadku do baraniny i mięsa koziego, drobiowego, króliczego i dziczyzny hodowlanej, oraz w ciągu sześciu miesięcy po uboju, w przypadku mięsa pochodzącego z pozostałych gatunków zwierząt.
Jednakże właściwy organ mogą udzielić pozwolenia na trybowanie wieprzowiny i baraniny na miejscu, bezpośrednio przed jego przygotowaniem, pod warunkiem, iż czynność taka jest przeprowadzana w zadowalających warunkach higienicznych i z zachowaniem odpowiedniej jakości;
d) zostały opakowane i w przypadku gdy mają być wprowadzone na rynek:
i) schłodzone, należy je schłodzić możliwie jak najszybciej, do temperatury wewnętrznej poniżej + 2 oC w przypadku przetworów mięsnych otrzymywanych z mięsa mielonego, + 7 oC dla przetworów uzyskiwanych z mięsa świeżego, + 4 oC w przypadku przetworów z mięsa drobiowego i + 3 oC dla przetworów zawierających podroby;
ii) głęboko zamrożone, konieczne jest możliwie jak najszybsze schłodzenie do temperatury wewnętrznej poniżej - 18oC, zgodnie z art. 1 ust. 2 dyrektywy 89/108/EWG.
2.
Przetwory mięsne muszą spełniać następujące wymogi, w dodatku do tych ustanowionych w ust.1:
a) musiały zostać przygotowane zgodnie z załącznikiem I rozdział IV;
b) musiały zostać poddane kontroli zgodnie z art. 8 i załącznikiem I rozdział V;
c) muszą zostać oznakowane i opatrzone etykietami, zgodnie z załącznikiem I rozdział VI;
d) muszą zostać zawinięte i opakowane zgodnie z wymogami załącznika I rozdział VII oraz przechowywane zgodnie z załącznikiem I rozdział VIII;
e) muszą być przewożone zgodnie z załącznikiem I rozdział IX;
f) w czasie przewozu, musi być do niego dołączone świadectwo zdrowia, zgodnie z załącznikiem V, które odbiorca jest obowiązany przechowywać przez okres niekrótszy niż jeden rok, w celu przedłożenia na żądanie właściwego organu.
3.
Z wyjątkiem świeżych kiełbas i mięsa do produkcji kiełbas, przetwory mięsne uzyskane z mielonego mięsa zwierząt rzeźnych można wprowadzać do sprzedaży jedynie w przypadku gdy spełniają wymogi art. 3.
4.
Do czasu ewentualnego wprowadzenia uregulowań wspólnotowych w sprawie jonizacji, przetworów mięsnych nie można poddawać promieniowaniu jonizującemu.
Przepis ten nie ma wpływu na uregulowania krajowe mające zastosowanie w odniesieniu do jonizacji w celach medycznych.
5.
W przypadku zakładów wytwórczych produkujących przetwory mięsne, a pozbawionych struktury przemysłowej czy zdolności produkcyjnej, Państwa Członkowskie, mogą, do celów zatwierdzenia, wyrazić zgodę na odstępstwa od wymogów załącznika I rozdział I, załącznika B rozdział I do dyrektywy 77/99/EWG i rozdział I ust. 2 lit. a) (odnośnie do szczelności spustów), oraz załącznika A pkt 11 (odnośnie do przedziałów) do dyrektywy 64/433/EWG.
Ponadto możliwe jest udzielenie odstępstwa od załącznika B do dyrektywy 77/99/EWG rozdział I pkt 7, odnośnie do pomieszczeń, w których przechowywane są surowce i produkty gotowe.
Niemniej jednak w tym przypadku zakład musi być wyposażony, co najmniej w:
i) pomieszczenie lub zabezpieczone miejsce na składowanie surowców, jeżeli takie składowanie występuje;
ii) pomieszczenie chłodnicze lub bezpieczne miejsce na składowanie produktów gotowych, jeżeli takie składowanie występuje.
Artykuł 6
1.
W celu uwzględnienia szczególnych zwyczajów konsumpcyjnych oraz zapewnienia przestrzegania wymagań sanitarnych niniejszej dyrektywy, Państwa Członkowskie mogą wyrazić zgodę na produkcję mięsa mielonego i wprowadzanie go do sprzedaży na swoim terytorium, pod warunkiem, iż mięso zostało uzyskane:
a) z mięsa określonego w art. 2 lit. b);
b) z zatwierdzonych lub zarejestrowanych zakładów produkcyjnych posiadających pomieszczenia określone w załączniku III;
c) w drodze odstępstwa od:
- załącznika I rozdział IV lit. b) i d),
- art. 5 ust. 1 lit. c) i d),
- załącznika I rozdział VI pkt 4,
- art. 5 ust. 2 lit. e) i f) oraz art. 5 ust. 3.
2.
Przetworów mięsnych uzyskanych zgodnie z ust. 1, nie wolno opatrywać oznaczeniem zdrowotności przewidzianym w załączniku I rozdział VI.
3.
Państwo Członkowskie zamierzające wykorzystać przepisy ust. 1, powiadamia Komisję o charakterze planowanych odstępstw.
O ile po konsultacjach z zainteresowanym Państwem Członkowskim, Komisja uważa, iż odstępstwa nie gwarantują zachowania norm zdrowotnych przewidzianych w dyrektywie, podejmuje się stosowne działania zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 20.
W innym przypadku Komisja informuje pozostałe Państwa Członkowskie o środkach, o których została powiadomiona.
ROZDZIAŁ IV
Przepisy wspólne
Artykuł 7
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby podmiot gospodarczy lub dyrektor zakładu produkcyjnego podejmował wszelkie niezbędne środki zmierzające do zapewnienia zgodności z przepisami niniejszej dyrektywy, na wszystkich etapach produkcji.
W tym celu, wymienione osoby muszą spełniać wymogi art. 3 i 6 dyrektywy 93/43/EWG [19], a ponadto przeprowadzają ustawicznie własne kontrole, zgodnie z następującymi zasadami:
- kontrola surowców przyjmowanych do zakładu, w celu zapewnienia zgodności z kryteriami dotyczącymi produktu gotowego, wymienionymi w załącznikach II i IV,
- kontrola metod czyszczenia i dezynfekcji,
- pobieranie próbek do analizy w laboratorium zatwierdzonym przez właściwy organ,
- prowadzenie pisemnego bądź elektronicznego rejestru informacji, wymaganych zgodnie z poprzednim tiret, mając na uwadze ich przedstawienie właściwemu organowi.
Przez dwa lata przechowuje się zwłaszcza wyniki różnych kontroli i badań, z wyjątkiem dotyczących produktów schładzanych, dla których okres ten można skrócić do sześciu miesięcy od daty przydatności produktu do spożycia,
- dostarczanie właściwemu organowi gwarancji związanych z wykorzystywaniem oznaczeń zdrowotności, zwłaszcza etykiet opatrzonych oznaczeniem zdrowotności,
- informowanie właściwego organu o wszelkich badaniach laboratoryjnych lub innych faktach ujawniających zagrożenie dla zdrowia,
- w przypadku bezpośredniego zagrożenia zdrowia ludzkiego, wycofanie z rynku ilości produktów otrzymanych w warunkach zbliżonych pod względem technologicznym, oraz produktów mogących przypuszczalnie stanowić takie samo zagrożenie.
Wycofana ilość musi pozostać pod nadzorem i kontrolą właściwego organu do momentu jej zniszczenia, wykorzystania do celów innych niż spożycie przez ludzi, albo po uzyskaniu zgody właściwego organu, do momentu ponownego przetworzenia w sposób, który zapewnia, że produkt jest bezpieczny.
2.
Do celów kontroli, podmiot gospodarczy lub dyrektor zakładu musi zapewnić opatrzenie produktów wyraźnym i czytelnym wskazaniem temperatury, w jakiej produkty muszą być przewożone i przechowywane, a także datą przydatności do spożycia w przypadku produktów głęboko zamrożonych, albo minimalną datą przechowywania produktów schłodzonych.
Podmiot gospodarczy lub dyrektor zakładu muszą ułożyć albo przygotować program szkolenia personelu, umożliwiający pracownikom spełnienie warunków higienicznych przystosowanych do struktury produkcji chyba że personel posiada już odpowiednie kwalifikacje potwierdzone dyplomami.
Właściwy organ, odpowiedzialny za przedsiębiorstwo, musi czynnie uczestniczyć w procesie planowania i wprowadzania w życie programu.
3.
Badania mikrobiologiczne mięsa mielonego, określonego w art. 3 oraz przetworów mięsnych, określonych w art. 5 muszą być przeprowadzane codziennie, a pozostałego mięsa mielonego i pozostałych przetworów mięsnych, co najmniej co tydzień.
Badania musza być wykonywane w zakładzie produkcyjnym, jeżeli jest on uznany przez właściwy organ albo w zatwierdzonym laboratorium.
Próbka pobrana do analizy musi być obejmować pięć jednostek oraz musi być reprezentatywna dla całodziennej produkcji.
Próbki przetworów mięsnych muszą być pobierane z głębokich warstw mięśnia, po przyżeganiu skóry.
Kontrole mikrobiologiczne muszą być przeprowadzone zgodnie ze sprawdzonymi metodami, uznanymi z naukowego punktu widzenia, zwłaszcza ustanowionymi w dyrektywach wspólnotowych, albo według innych norm międzynarodowych.
Wyniki kontroli mikrobiologicznych muszą być oceniane według kryteriów dotyczących ich interpretacji, ustanowionych w załączniku II, w przypadku mięsa mielonego i przetworów mięsnych uzyskiwanych z mięsa mielonego zwierząt rzeźnych, z wyjątkiem świeżej kiełbasy i mięsa do produkcji kiełbas, zgodnie z kryteriami podanymi w załączniku IV w przypadku innych przetworów mięsnych.
W razie wystąpienia sporu w zakresie handlu, Państwa Członkowskie mogą uznać metody NZ za metody odniesienia.
4.
Wymogi dotyczące samokontroli muszą zostać opracowane przy współudziale właściwego organu, który jest zobowiązany do regularnego monitorowania zachowania zgodności z tymi wymogami.
5.
Ustalenia dotyczące stosowania niniejszego artykułu, zwłaszcza w przypadkach, w których stosuje się ust. 1, określone są szczegółowo, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 20.
Artykuł 8
1.
Każde Państwo Członkowskie sporządza wykaz przedsiębiorstw produkujących mięso mielone lub przetwory mięsne, z rozróżnieniem przedsiębiorstw zatwierdzonych na mocy art. 3 i 5 oraz zarejestrowanych na mocy art. 4 i 6.
Dane Państwo Członkowskie wysyła wykaz zakładów produkcyjnych zatwierdzonych na mocy art. 3 i 5, do wiadomości pozostałych Państw Członkowskich i Komisji.
Każdemu zakładowi produkcyjnemu nadaje numer identyfikacyjny przedsiębiorstwa zatwierdzonego zgodnie z dyrektywami 64/433/EWG, 71/118/EWG, 77/99/EWG, 91/495/EWG lub 92/45/EWG, ze wskazaniem, iż uzyskało ono zgodę na produkcję mięsa mielonego lub przetworów mięsnych, a także nadaje indywidualny numer identyfikacyjny każdej niezależnej jednostce produkcyjnej.
Pojedynczy indywidualny numer identyfikacyjny może być przyznany:
i) przedsiębiorstwu wytwarzającemu przetwory uzyskane z surowców, bądź z dodatkiem surowców, objętych przepisami więcej niż jednej z dyrektyw z określonych w następnym akapicie;
ii) przedsiębiorstwu usytuowanemu w tym samym miejscu, co przedsiębiorstwo zatwierdzone zgodnie z art. 2 jednej z powyższych dyrektyw.
Zatwierdzone w ten sposób zakłady produkcyjne są wpisane albo w oddzielnej kolumnie jako produkcja mięsa mielonego lub przetworów mięsnych, na wykazie przedsiębiorstw określonych w art. 10 dyrektywy 64/433/EWG, art. 6 dyrektywy 71/118/EWG, art. 8 dyrektywy 77/99/EWG lub na wykazie określonym w art. 7 dyrektywy 92/45/EWG oraz w przypadku niezależnej jednostki produkcyjnej, na oddzielnym wykazie sporządzonym według tych samych kryteriów.
Właściwy organ nie zatwierdza przedsiębiorstwa, o ile nie jest przekonany, że spełnia ono wymogi niniejszej dyrektywy odnoszące się do charakteru prowadzonej w nim działalności.
Niemniej jednak, jeżeli przedsiębiorstwo ubiegające się o zatwierdzenie na mocy niniejszej dyrektywy stanowi integralną część przedsiębiorstwa zatwierdzonego na mocy dyrektyw 64/433/EWG, 71/118/EWG, 79/99/EWG albo 92/45/EWG, pomieszczenia, wyposażenie oraz urządzenia dla personelu, ogólnie wszystkie pomieszczenia, w których nie występuje zagrożenie zanieczyszczenia surowców czy niezawiniętych produktów, mogą być wspólne dla obu przedsiębiorstw.
2.
Zakłady produkcyjne muszą pozostawać pod kontrolą właściwego organu, który je kontroluje i monitoruje z następującą częstotliwością:
- w przypadku zakładów produkcyjnych połączonych z zakładem rozbioru: z taką samą częstotliwością, co wspomniane zakłady rozbioru,
- w przypadku zatwierdzonych zakładów produkcyjnych, wytwarzających produkty określone w art. 3: co najmniej raz dziennie, podczas produkcji mięsa mielonego,
- w przypadku pozostałych zakładów produkcyjnych: potrzeba nieustannej bądź okresowej obecności właściwego organu w danym przedsiębiorstwie będzie zależała od wielkości przedsiębiorstwa, rodzaju wytwarzanego produktu, oceny ryzyka oraz gwarancji złożonych stosownie do art. 7 ust. 1 akapit drugi.
Właściwy organ musi mieć zawsze dostęp do wszystkich części przedsiębiorstwa, w celu zapewnienia realizacji wymogów niniejszej dyrektywy, a w przypadku wątpliwości, co do pochodzenia mięsa, dostęp do dokumentów księgowych, które pozwolą na ustalenie pochodzenia surowców z określonej rzeźni lub z określonego przedsiębiorstwa, oraz w zakresie zgodności z kryteriami ustanowionymi w załącznikach II i IV, dostęp do wyników samokontroli przewidzianej na mocy art. 7, łącznie z wynikami kontroli surowców.
W przypadku danych komputerowych, wyniki te muszą zostać wydrukowane na żądanie właściwego organu.
Właściwy organ musi regularnie analizować wyniki kontroli przewidziane w art. 7.Na podstawie tych analiz, właściwy organ może przeprowadzać kolejne badania, na wszystkich etapach wytwarzania produktów lub na produktach.
Charakter powyższych kontroli, ich częstotliwość oraz metody pobierania próbek i prowadzenia badań mikrobiologicznych, ustala się stosownie do procedury ustanowionej w art. 20.
Wyniki analiz przedstawia się w formie sprawozdania, a wnioski lub zalecenia przekazuje się podmiotom gospodarczym lub dyrektorowi przedsiębiorstwa, którzy są zobowiązani usunąć stwierdzone nieprawidłowości w celu poprawy warunków higienicznych.
W trakcie przeprowadzania wspomnianych kontroli, właściwy organ może korzystać z pomocy asystentów, posiadających kwalifikacje zawodowe wymienione w załączniku III do dyrektywy 64/433/EWG lub w załączniku III do dyrektywy 71/118/EWG.
3.
Jeżeli w trakcie kontroli, przeprowadzanych stosownie do przepisów załącznika I rozdział V, właściwy organ stwierdza ponowne wystąpienie w czasie samokontroli, niezgodności z kryteriami ustanowionymi w załącznikach II i IV, nasila środki monitorowania procesu produkcyjnego w danym przedsiębiorstwie, a także może przejąć etykiety i pozostałe opatrzone znakiem zdrowotności elementy, określone w załączniku I rozdział VI.
Jeżeli po upływie 15 dni produkcja zakładów produkcyjnych nadal nie będzie spełniała powyższych norm, właściwy organ może podjąć stosowne działania zmierzające do wyeliminowania stwierdzonych nieprawidłowości, a w razie konieczności może żądać poddania produktów danego przedsiębiorstwa obróbce cieplnej.
Jeżeli środki te okazują się niewystarczające, zatwierdzenie danego przedsiębiorstwa zostaje zawieszone.
4.
W przypadku stwierdzenia oczywistego niespełniania zasad higieny ustanowionych niniejszą dyrektywą lub przeszkód w przeprowadzeniu odpowiedniej kontroli zdrowotnej, właściwy organ:
i) jest uprawniony do wszczęcia działań w zakresie wykorzystywania wyposażenia czy pomieszczeń oraz do podjęcia wszelkich nieodzownych środków, które mogą prowadzić nawet do zmniejszenia skali produkcji bądź czasowego zawieszenia procesu produkcyjnego;
ii) jeżeli powyższe środki albo środki przewidziane w art. 7 ust. 1 tiret ostatnie, okażą się niewystarczające dla zaradzenia zaistniałej sytuacji, właściwy organ, w stosownych przypadkach, czasowo zawiesza tymczasowe zatwierdzenie, gdzie stosowne, odnośnie do przedmiotowego rodzaju produkcji.
Jeżeli podmiot gospodarczy lub dyrektor przedsiębiorstwa nie usuwa stwierdzonych nieprawidłowości w terminie wyznaczonym przez właściwy organ, ten ostatni wycofuje swoje zatwierdzenie.
W szczególności właściwy organ jest zobowiązany do zachowania zgodności z wnioskami z kontroli przeprowadzonej zgodnie z art. 9.
Informację o zawieszeniu bądź wycofaniu zatwierdzenia przekazuje się do wiadomości pozostałych Państw Członkowskich oraz Komisji.
5.
W przypadku powtarzających się nieprawidłowości kontrole zostają wzmożone, a w stosownych przypadkach usuwa się etykiety, pieczęcie bądź inne elementy opatrzone znakiem zdrowotności.
6.
Ustalenia dotyczące wdrożenia przepisów niniejszego artykułu, zwłaszcza szczegóły związane z pomocą asystentów, opracowuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 20.
Artykuł 9
Biegli z ramienia Komisji, w zakresie wymaganym dla jednolitego stosowania niniejszej dyrektywy oraz we współpracy z właściwymi władzami, mogą przeprowadzać kontrole na miejscu.
W tym celu, poprzez sprawdzenie reprezentatywnej procentowo ilości zakładów produkcyjnych, mogą skontrolować czy właściwe władze zapewniają w jednolity sposób stosowanie przepisów niniejszej dyrektywy przez te zakłady, w szczególności art. 7 (odnośnie do samokontroli).
Kontrole te można przeprowadzać przy okazji innych kontroli realizowanych przez ekspertów Komisji, w zastosowaniu legislacja wspólnotowej.
Komisja informuje Państwa Członkowskie o wyniku przeprowadzonych kontroli.
Państwo Członkowskie, na którego terytorium jest przeprowadzana kontrola, udziela ekspertom wszelkiej niezbędnej pomocy w wypełnianiu ich obowiązków.
Przepisy ogólne dotyczące stosowania niniejszego artykułu — w szczególności mające na celu uregulowanie procedur współpracy z władzami krajowymi — przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 20.
Artykuł 10
Przepisy dyrektywy Rady 89/662/EWG z dnia 11 grudnia 1989 r. dotyczącej kontroli weterynaryjnych w handlu wewnątrzwspólnotowym, mając na względzie wprowadzenie rynku wewnętrznego, stosuje się w szczególności w odniesieniu do organizacji i działań, jakie będą podejmowane w sprawie kontroli przeprowadzanych przez Państwo Członkowskie przeznaczenia, a także środków ochronnych, jakie należy zastosować.
Artykuł 11
Dodawanie jakichkolwiek dodatków do mięsa mielonego lub przetworów mięsnych objętych niniejszą dyrektywą, odbywa się zgodnie z przepisami dyrektywy 94/36/EWG [20].
Artykuł 12
1.
Bez uszczerbku dla szczególnych przepisów niniejszej dyrektywy, w przypadku gdy istnieje podejrzenie o braku stosowania przepisów niniejszej dyrektywy lub, gdy istnieją wątpliwości co do przydatności do spożycia produktów określonych w art. 1, właściwy organ przeprowadza wszelkie kontrole uznane przez niego za stosowne.
2.
Każde Państwo Członkowskie ustala kary obowiązujące w przypadku naruszenia przepisów niniejszej dyrektywy.
ROZDZIAŁ V
Przepisy dotyczące przywozu przetworów mięsnych i mięsa mielonego do Wspólnoty
Artykuł 13
I. Państwa Członkowskie zapewniają, aby zgoda na przywóz mięsa mielonego spełniającego wymogi art. 3, głęboko zamrożonego w pierwotnym zakładzie produkcyjnym oraz przetworów mięsnych spełniających wymogi art. 5, głęboko zamrożonych w pierwotnym zakładzie produkcyjnym, nie była udzielana w razie niespełniania wymogów określonych w niniejszym rozdziale.
A. Gwarancje udzielane przez zakład produkcyjny, z którego mięso pochodzi, potwierdzone przez właściwy organ państwa trzeciego, dotyczące zgodności z wymogami ustanowionymi w sprawie wprowadzania na rynek produktów pochodzenia wspólnotowego, uzyskanych zgodnie z art. 3 i 5, muszą zostać zatwierdzone zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 20.
B. Do celów jednolitego stosowania A, stosuje się przepisy następujących ustępów.
1.
Głęboko zamrożone mięso mielone, określone w art. 3, oraz głęboko zamrożone przetwory mięsne, określone w art. 5, aby mogły być przywożone do państw Wspólnoty:
a) muszą pochodzić z takich państw trzecich lub części państw trzecich, z których przywóz nie został zakazany ze względu na stan zdrowia zwierząt, zgodnie z dyrektywą 91/494/EWG [21], 92/118/EWG, 72/462/EWG i 92/45/EWG;
b) muszą pochodzić z państwa trzeciego, występującego na wykazach sporządzonych zgodnie z dyrektywami regulującymi zagadnienia zdrowia i zdrowia zwierząt, które muszą zostać spełnione w przypadku przywozu mięsa stosowanego w przetworach mięsnych, a także muszą być objęte gwa rancjami przewidzianymi w niniejszej dyrektywie;
c) muszą mieć załączone świadectwo zdrowia zwierzęcia i świadectwo przydatności, sporządzone zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 20, zawierające oświadczenie podpisane przez urzędowego lekarza weterynarii stwierdzające, iż dane mięso mielone i przetwory mięsne spełniają wymogi ustanowione odpowiednio w art. 3 i 5, pochodzą z przedsiębiorstw dających gwarancje przewidziane w załączniku I, oraz zostały poddane głębokiemu zamrożeniu w zakładzie produkcyjnym, z którego pochodzą.
2.
Zgodnie z procedurą, ustanowioną w art. 20, określa się, co następuje:
a) wspólnotowy wykaz przedsiębiorstw spełniających wymogi przedstawione w lit. b).
Do czasu opracowania tego wykazu, Państwa Członkowskie mogą utrzymać kontrole przewidziane w art. 11 ust. 2 dyrektywy 90/675/EWG oraz stosowanie krajowego świadectwa zdrowia, wymaganego w przypadku przedsiębiorstw, które zostały zatwierdzone na poziomie państwowym;
b) szczególne warunki odnoszące się do wymogów niniejszej dyrektywy, poza warunkami wykluczającymi dane mięso ze spożycia przez ludzi, zgodnie z dyrektywą 64/433/EWG i 71/118/EWG.
Warunki takie i gwarancje nie powinny być mniej rygorystyczne niż te ustanowione w art.. 3 i 5.
Do czasu podjęcia decyzji określonych w lit. a) i b), dopuszcza się udzielanie pozwolenia na przywóz, licząc od daty wyznaczonej w art. 22, z przedsiębiorstw zatwierdzonych na mocy dyrektywy 72/462/EWG, w odniesieniu, do których właściwy organ może udzielić gwarancji co do spełnienia wymogów niniejszej dyrektywy.
3.
Eksperci Komisji, we współpracy z właściwymi władzami Państw Członkowskich, przeprowadzają kontrole na miejscu, celem sprawdzenia:
a) gwarancji, udzielonych przez państwo trzecie dotyczących warunków produkcji i wprowadzania na rynek;
b) czy spełnione zostały warunki podane w ust. 1 i 2.
Na wniosek Państw Członkowskich, Komisja powołuje ekspertów z Państw Członkowskich, którzy będą odpowiedzialni za wspomniane kontrole.
Kontrole przeprowadza się w imieniu Wspólnoty, która ponosi wszelkie koszty z tym. związane.
Częstotliwość kontroli oraz procedurę dotyczącą ich przebiegu ustala się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 20.
4.
Do czasu zorganizowania kontroli określonych w ust. 3, stosuje się nadal przepisy krajowe dotyczące kontroli w państwach trzecich, z zastrzeżeniem przekazania za pośrednictwem Stałego Komitetu Weterynaryjnego informacji na temat wszelkich zaniedbań w zakresie przestrzegania zasad higieny, które zostały stwierdzone podczas kontroli.
II.
Zgodnie z procedurą, ustanowiona w art. 19, dopuszczalne są odstępstwa od wymogów niniejszego artykułu.
Artykuł 14
Wykazy, przewidziane w art. 13 (I) (B)(2) mogą obejmować wyłącznie państwa trzecie lub części państw trzecich:
a) niepodlegające zakazowi przywozu, na podstawie art. 9—12 dyrektywy 91/494/EWG i art. 14, 17 i 20 dyrektywy 72/462/EWG;
b) które, w świetle ich ustawodawstwa i organizacji służb weterynaryjnych oraz służb kontrolujących, kompetencji takich służb i nadzoru, jakiemu są poddawane, zgodnie z art. 3 ust. 2 dyrektywy 72/462/EWG, art. 9 ust. 2 dyrektywy 91/494/EWG zostały uznane za zdolne do zagwarantowania i nadzorowania wdrożenia obowiązującego w nich ustawodawstwa, oraz takie, w których służby weterynaryjne są w stanie zagwarantować, że spełnione zostały wymagania zdrowotne, co najmniej równoważne z ustanowionymi w art. 3 i 5.
Artykuł 15
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby przywóz głęboko zamrożonego mięsa mielonego, określonego w art. 3 oraz głęboko zamrożonych przetworów mięsnych, określonych w art. 5, następował jedynie wówczas, gdy:
- towarzyszy im świadectwo przewidziane w art. 13 (I) (B) (I) c),
- przeszły w sposób zadawalający kontrole wymagane na mocy dyrektywy 90/675/EWG.
2.
Do czasu ustalenia szczegółowych zasad wykonania niniejszego rozdziału:
- podtrzymuje się zakaz przywozu mięsa mielonego,
- stosuje się nadal przepisy krajowe, dotyczące przywozu przetworów mięsnych z państw trzecich, dla których takie wymagania nie zostały przyjęte na poziomie wspólnotowym, pod warunkiem, iż nie są one bardziej korzystne niż ustanowione w art. 5.
- przywóz musi odbywać się na warunkach określonych w art. 11 dyrektywy 90/675/EWG.
Artykuł 16
Zasady i przepisy ustanowione w dyrektywie 90/675/EWG, stosuje się, w szczególności, w odniesieniu do organizacji kontroli i działań pokontrolnych przeprowadzanych przez Państwa Członkowskie oraz do środków ochronnych, które mają być podjęte.
Do czasu wprowadzenia w życie decyzji przewidzianych w art. 8 ust. 3 dyrektywy 90/675/EWG, przywóz musi odbywać się zgodnie z art. 11 ust. 2 wspomnianej dyrektywy.
ROZDZIAŁ VI
Przepisy końcowe
Artykuł 17
1.
W art. 5 dyrektywy 71/118/EWG dodaje się ust. 3 w brzmieniu:
"3.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby mięso mechanicznie odkostnione można było dopuścić do obrotu handlowego tylko pod warunkiem poddania go uprzedniej obróbce cieplnej zgodnie z dyrektywą 77/99/EWG, w przedsiębiorstwie, z którego pochodzi, albo w jakimkolwiek innym przedsiębiorstwie wyznaczonym przez właściwy organ."
2.
W art. 6 dyrektywy 91/495/EWG dodaje się ust. 4 w brzmieniu:
"4.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby mięso mechanicznie odkostnione można było dopuścić do obrotu handlowego tylko pod warunkiem poddania go uprzedniej obróbce cieplnej, zgodnie z dyrektywą 77/99/EWG, w przedsiębiorstwie, z którego pochodzi, albo w jakimkolwiek innym przedsiębiorstwie wyznaczonym przez właściwy organ."
Artykuł 18
1.
Przepisów załączników nie stosuje się do zakładów produkcyjnych znajdujących się na niektórych wyspach Republiki Greckiej oraz w niektórych francuskich departamentach i terytoriach zamorskich, gdzie produkcja takich przedsiębiorstw zarezerwowana jest wyłącznie do celów konsumpcji miejscowej.
2.
Ustalenia dotyczące stosowania ust. 1 przyjmuje się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 20.
Zgodnie z tą sama procedurą, można podjąć decyzję o uzupełnieniu ust. 1 w związku z postępującym rozszerzeniem norm wspólnotowych w odniesieniu do wszystkich zakładów produkcyjnych, znajdujących się na wymienionych powyżej wyspach i częściach terytoriów.
Artykuł 19
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, może wprowadzić zmiany do załączników, w szczególności celem dostosowania ich do postępu technologicznego i naukowego.
Artykuł 20
1.
Gdy ma być stosowana procedura określona w niniejszym artykule, przewodniczący niezwłocznie przedstawia sprawę na forum Stałego Komitetu Weterynaryjnego, ustanowionego decyzją 68/361/EWG [22] (zwanego dalej "Komitetem"), z własnej inicjatywy lub na wniosek Państwa Członkowskiego.
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada projekt środków, które mają zostać przyjęte.
Komitet przedstawia opinię w sprawie tych środków w terminie ustalonym przez przewodniczącego stosownie do stopnia pilności sprawy.
Opinie przyjmowane są większością ustanowioną w art. 148 ust. 2 Traktatu.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w Komitecie są ważone w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3. a) Komisja przyjmuje przewidywane środki, jeżeli są one zgodne z opinią Komitetu.
b) Jeżeli przewidywane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub jeżeli opinia nie została wydana, Komisja niezwłocznie przedkłada Radzie propozycję środków, które mają być podjęte.
Rada przyjmuje środki kwalifikowaną większością głosów.
Jeżeli Rada nie przyjęła żadnych środków w terminie trzech miesięcy od dnia, w którym sprawa została jej przedstawiona, Komisja przyjmuje proponowane środki i niezwłocznie je stosuje, chyba że Rada zagłosowała zwykłą większością głosów przeciwko tym środkom.
Artykuł 21
Do dnia 1 stycznia 1996 r., Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, ustanowi przepisy sanitarne mające zastosowanie do:
a) produkcji i wprowadzania na rynek mięsa do produkcji kiełbasy, przeznaczonego do późniejszego wytwarzania produktów mięsnych;
b) produkcji i wykorzystania mięsa mechanicznie odkostnionego.
Artykuł 22
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 1 stycznia 1996 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętym niniejszą dyrektywą.
Artykuł 23
Dyrektywa 88/657/EWG traci moc z dniem 1 stycznia 1996 r.
Artykuł 24
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 94/67/WE
z dnia 16 grudnia 1994 r.
w sprawie spalania odpadów niebezpiecznych
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 130s ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną art. 189c Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje: cele i zasady wspólnotowej polityki ochrony środowiska, jak określono w art. 130r Traktatu, w szczególności zmierzają do zapobiegania zanieczyszczeniom, zmniejszania ilości zanieczyszczeń, w szczególności przez działania u źródła i stosowanie zasady "zanieczyszczający płaci";
rezolucja Rady z dnia 7 maja 1990 r. w sprawie polityki gospodarowania odpadami [4] wezwała Komisję do złożenia wniosku na temat spalania odpadów przemysłowych, jako sprawy nie cierpiącej zwłoki;
spalanie odpadów niebezpiecznych powoduje emisje mogące być przyczyną zanieczyszczeń i dlatego, dopóki nie będą odpowiednio kontrolowane, zagrażają zdrowiu ludzi i środowisku; w niektórych przypadkach mogą to być zanieczyszczenia o charakterze transgranicznym;
wymagane są więc działania zapobiegawcze w celu ochrony środowiska przed niebezpiecznymi emisjami pochodzącymi ze spalania odpadów niebezpiecznych;
obecne różnice między przepisami prawa krajowego mającymi zastosowanie do spalania odpadów niebezpiecznych, a w niektórych przypadkach brak takich przepisów uzasadniają działania na poziomie Wspólnoty;
zgodnie z art. 130t Traktatu, przyjęcie niniejszej dyrektywy nie przeszkodzi żadnemu z Państw Członkowskich w utrzymaniu bądź wprowadzeniu bardziej rygorystycznych środków ochrony środowiska zgodnych z Traktatem;
artykuł 4 dyrektywy Rady 75/442/EWG z dnia 15 lipca 1975 r. w sprawie odpadów [5] wymaga od Państw Członkowskich podjęcia niezbędnych środków dla zapewnienia, że odpady będą powtórnie wykorzystane lub unieszkodliwione bez szkody dla zdrowia ludzi i środowiska; w tym celu art. 9 tej dyrektywy zastrzega, że każde urządzenie lub przedsiębiorstwo przetwarzające odpady musi uzyskać zezwolenie od właściwych władz, odnoszące się między innymi do podejmowanych środków ostrożności;
artykuł 3 i 4 dyrektywy Rady 84/360/EWG z dnia 28 czerwca 1984 r. w sprawie zwalczania zanieczyszczeń powietrza przez zakłady przemysłowe [6] przewiduje wymóg uprzedniego uzyskania zezwolenia na działalność zakładów przemysłowych należących do wymienionych kategorii, wśród których znajdują się spalarnie odpadów;
celem spalarni utworzonych i działających w ramach niniejszej dyrektywy jest zmniejszenie ryzyka związanego z zanieczyszczeniem przez odpady niebezpieczne poprzez proces utleniania, tak by zmniejszyć ilość i objętość odpadów i wytwarzać pozostałości, które mogą być powtórnie użyte lub bezpiecznie unieszkodliwione;
wysoki poziom ochrony środowiska wymaga stworzenia i utrzymania właściwych warunków działalności oraz dopuszczalnych wartości emisji dla spalarni odpadów niebezpiecznych we Wspólnocie; konieczne są szczególne przepisy w przypadku emisji dioksyn i furanów, a do ich ograniczenia należy wykorzystać najnowocześniejszą technologię;
do monitorowania emisji w celu zapewnienia zgodności z dopuszczalnymi i zalecanymi wartościami emisji dla substancji zanieczyszczających, wymagane są techniki pomiarowe o wysokim standardzie;
konieczna jest zintegrowana ochrona środowiska przed emisjami pochodzącymi ze spalania odpadów niebezpiecznych; ścieki powstające w wyniku oczyszczania gazów spalinowych mogą być odprowadzane jedynie po oddzielnym oczyszczeniu, w celu ograniczenia przemieszczania zanieczyszczeń z jednego elementu środowiska do drugiego; szczególne dopuszczalne wartości emisji substancji zanieczyszczających w takich ściekach powinny zostać ustanowione w ciągu dwu lat od daty wejścia w życie niniejszej dyrektywy;
należy ustanowić przepisy dla przypadków, w których przekroczono dopuszczalne wartości emisji, jak również dla technicznie nieuniknionych przestojów, zakłóceń lub awarii urządzeń oczyszczających;
nie należy dopuścić, aby wspólne spalanie odpadów niebezpiecznych w zakładach pierwotnie do tego nie przeznaczonych, powodowało wyższą emisję substancji zanieczyszczających w gazach spalinowych powstających podczas takiego wspólnego spalania i dlatego powinno podlegać stosownym ograniczeniom;
dla lepszej ochrony zdrowia ludzi i środowiska, wymagane jest szybkie dostosowanie istniejących spalarni do dopuszczalnych wartości emisji ustanowionych w niniejszej dyrektywie, aby uniknąć przekazywania większych ilości odpadów niebezpiecznych do takich zakładów;
należy powołać komitet wspomagający Komisję we wprowadzaniu w życie niniejszej dyrektywy i dostosowaniu jej do postępu naukowo-technicznego;
sprawozdania na temat wprowadzania w życie niniejszej dyrektywy są istotnym elementem informowania Komisji i Państw Członkowskich o postępie osiąganym w dziedzinie technik kontroli emisji;
wnioski dotyczące przeprowadzenia przeglądu dopuszczalnych wartości emisji oraz odpowiednich przepisów niniejszej dyrektywy powinny być przedkładane Radzie do dnia 31 grudnia 2000 r. w świetle oczekiwanego rozwoju stanu technologii, doświadczeń gromadzonych podczas działania spalarni i wymagań w dziedzinie ochrony środowiska,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Celem niniejszej dyrektywy jest zapewnienie środków i procedur w celu zapobieżenia negatywnemu oddziaływaniu na środowisko, a gdzie jest to niewykonalne, jego zmniejszenia w możliwie największym stopniu, w szczególności zanieczyszczenia powietrza, gleby, wód powierzchniowych i gruntowych oraz zagrożeń dla zdrowia ludzi, wynikających ze spalania odpadów niebezpiecznych, a w tym celu stworzenie i utrzymanie właściwych warunków działalności oraz dopuszczalnych wartości emisji w spalarniach odpadów niebezpiecznych we Wspólnocie.
2.
Niniejsza dyrektywa jest stosowana bez uszczerbku dla przepisów innego odpowiedniego ustawodawstwa wspólnotowego, w szczególności odnoszącego się do odpadów oraz ochrony zdrowia i bezpieczeństwa pracowników spalarni odpadów.
Artykuł 2
Do celów niniejszej dyrektywy:
"odpady niebezpieczne" - palne odpady ciekłe włącznie z olejami odpadowymi, jak określono w art. 1 dyrektywy Rady 75/439/EWG z dnia 16 czerwca 1975 r. w sprawie unieszkodliwiania olejów odpadowych [8], przy założeniu, że spełniają one następujące trzy kryteria:
i) zawartość masy polichlorowanych węglowodorów aromatycznych, np. polichlorowanych difenyli (PCB) lub polichlorowanego fenolu (PCP), jest nie wyższa niż stężenia określone w odpowiednim ustawodawstwie wspólnotowym;
ii) odpady te nie są uważane za niebezpieczne z powodu zawartości innych składników wymienionych w załączniku II do dyrektywy 91/689/EWG w ilościach lub stężeniach niezgodnych z celami wymienionymi w art. 4 dyrektywy 75/442/EWG; i
iii) wartość opałowa netto wynosi co najmniej 30 MJ na kilogram,
- wszystkie palne odpady ciekłe, które w wyniku spalania nie emitują innych gazów spalinowych niż olej gazowy, jak określono w art. 1 ust. 1 dyrektywy 75/716/EWG [9], a stężenia emitowanych spalin nie są wyższe niż podczas spalania oleju gazowego, jak określono tamże,
- odpady niebezpieczne powstające przy eksploracji i eksploatacji złóż ropy naftowej i gazu z platform przybrzeżnych i spalanych na pokładzie,
- odpady komunalne objęte dyrektywami 89/369/EWG [10]i 89/429/EWG [11],
- komunalne osady ściekowe z oczyszczania ścieków komunalnych, które nie są niebezpieczne z powodu zawartości składników wymienionych w załączniku II do dyrektywy 91/689/EWG w ilościach lub stężeniach określonych przez Państwa Członkowskie do czasu opracowania wykazu odpadów niebezpiecznych, wspomnianych w art. 1 ust. 4 niniejszej dyrektywy i nie spełniających celów wymienionych w art. 4 dyrektywy 75/442/EWG.
Wyłączenie to jest bez uszczerbku dla przepisów dyrektywy 86/278/EWG [12];
"spalarnia odpadów" - spalarnie tusz zwierzęcych i pozostałości,
- spalarnie skażonych odpadów medycznych, o ile nie uznaje się ich za niebezpieczne z powodu obecności innych składników niż te wymienione w załączniku II do dyrektywy 91/689/EWG, lub
- spalarnie odpadów komunalnych spalające także skażone odpady medyczne, nie zmieszane z innymi odpadami, które zostały uznane za niebezpieczne ze względu na obecność jednej z właściwości wymienionych w załączniku III do dyrektywy 91/689/EWG;
"nowa spalarnia odpadów" oznacza zakład, który otrzymał zezwolenie na prowadzenie działalności w dniu lub po dniu określonym w art. 18 ust. 1;
"istniejąca spalarnia odpadów" oznacza zakład, który pierwsze zezwolenie na prowadzenie działalności otrzymał przed dniem określonym w art. 18 ust. 1;
"dopuszczalna wartość emisji" oznacza stężenie masowe substancji zanieczyszczających, które nie może być przekroczone podczas emisji przez zakład w określonym czasie;.
"zarządzający" oznacza osobę fizyczną lub prawną, która zarządza spalarnią lub której przekazano uprawnienia decyzyjne.
Artykuł 3
1.
Zezwolenie określone w art. 9 i 10 dyrektywy 75/442/EWG, w art. 11 wspomnianej dyrektywy, uzupełnionej art. 3 dyrektywy 91/689/EWG oraz art. 3 dyrektywy 84/360/EWG, może być wydane jedynie wtedy, gdy wniosek wykaże, że zakład jest zaprojektowany, wyposażony i będzie zarządzany w sposób, który uwzględni podjęcie właściwych środków zapobiegawczych przed zanieczyszczeniem środowiska i spełnienie wymogów przewidzianych art. 5-12 niniejszej dyrektywy.
2.
Zezwolenie wydane przez właściwe władze musi wyraźnie określać rodzaje i ilości odpadów niebezpiecznych, które mogą być spalane w zakładzie oraz ogólną wydajność spalarni.
3.
Jeśli w zakładzie nie przeznaczonym pierwotnie do spalania odpadów niebezpiecznych wykorzystuje się odpady niebezpieczne (wspólne spalanie), a ciepło powstałe z ich spalania nie stanowi więcej niż 40 % łącznego ciepła wyzwalanego w zakładzie w każdej chwili działania, stosuje się co najmniej niżej wymienione artykuły:
- artykuły 1—5,
- artykuł 6 ust. 1 i 5,
- artykuł 7, włączając przepisy dotyczące pomiarów określonych w art. 10 i 11,
- artykuł 9,
- artykuł 12, 13 i 14.
4.
Zezwolenie na wspólne spalanie, wspomniane w ust. 3, wydawane jest jedynie w przypadku wykazania we wniosku, że:
- piece do spalania odpadów niebezpiecznych są zainstalowane i odpady doprowadzane w taki sposób, aby osiągnąć możliwie najpełniejsze spalanie, i
- przepisy art. 7 będą spełnione, z załączonymi obliczeniami, jak ustanowiono w załączniku II.
Zezwolenie wyraźnie określa rodzaj i ilość odpadów niebezpiecznych, które mogą być wspólne spalane w zakładzie.
Ponadto wyszczególnia maksymalne i minimalne masowe natężenie przepływu odpadów niebezpiecznych, ich najwyższą i najniższą wartość opałową oraz maksymalną zawartość substancji zanieczyszczających, np.: PCB, PCP, chloru, fluoru, siarki, metali ciężkich.
Wyniki pomiarów prowadzonych w ciągu sześciu miesięcy od rozpoczęcia działalności, w przewidywanych najbardziej niekorzystnych warunkach, potwierdzają, że spełnione są przepisy art. 7.
Na ten okres właściwe władze mogą zezwolić na odstępstwa od wymagań wyrażonych w procentach, wymienionych w ust. 3.
Artykuł 4
Wniosek o zezwolenie i decyzje właściwych władz oraz wyniki monitorowania przewidzianego art. 11 niniejszej dyrektywy zostają udostępnione opinii publicznej, zgodnie z dyrektywą Rady 90/313/EWG z dnia 7 czerwca 1990 r. w sprawie swobody dostępu do informacji o środowisku [13].
Artykuł 5
1.
Zarządzający podejmuje wszelkie niezbędne środki związane z dostawą i przyjmowaniem odpadów, w celu zapobieżenia negatywnemu oddziaływaniu na środowisko lub, w przypadkach, gdy jest to niewykonalne, jego zmniejszenia w możliwie największym stopniu,, w szczególności zanieczyszczenia powietrza, gleby, wód powierzchniowych i gruntowych oraz zagrożenia dla zdrowia ludzi.
Środki te obejmują co najmniej wymogi określone w ust. 2 i 3.
2.
Przed przyjęciem odpadów do spalarni zarządzającemu udostępnia się opis odpadów, obejmujący:
- fizyczny i, jeśli to wykonalne, chemiczny skład opadów oraz wszystkie informacje potrzebne do oceny przydatności do zamierzonego procesu spalania,
- charakterystykę niebezpieczeństwa odpadów, wykaz substancji, z którymi nie mogą być łączone oraz środki ochronne, którymi należy objąć postępowanie z tymi odpadami.
3.
Przed przyjęciem odpadów do spalarni zarządzający musi wykonać co najmniej następujące procedury,:
- określenie masy odpadów,
- sprawdzenie dokumentów wymaganych dyrektywą 91/689/EWG i, gdzie to stosowne, tych wymaganych rozporządzeniem Rady (EWG) nr 259/93 z dnia 1 lutego 1993 r w sprawie nadzoru i kontroli przesyłania odpadów w obrębie, do Wspólnoty Europejskiej [14] oraz poza jej obszar, a także wymaganych przez regulacje dotyczące transportu towarów niebezpiecznych,
- pobranie reprezentatywnych próbek, o ile nie jest to niewłaściwe, w miarę możliwości przed rozładowaniem, w celu zweryfikowania ich zgodności z opisem przewidzianym w ust. 2, poprzez przeprowadzenie kontroli dla umożliwienia właściwym władzom określenia charakteru odpadów poddawanych obróbce.
Próbki te są przechowywane przez okres co najmniej jednego miesiąca po spaleniu odpadów.
4.
Właściwe władze mogą zezwolić na odstępstwa od przepisów ust. 2 i 3 zakładom przemysłowym i przedsiębiorstwom spalającym jedynie własne odpady w miejscu ich wytworzenia, pod warunkiem zapewnienia tego samego poziomu ochrony.
Artykuł 6
1.
Spalarnie odpadów niebezpiecznych są zarządzane w taki sposób, aby osiągnąć jak najwyższy stopień spalania.
Może to wymagać wykorzystania stosownych technik wstępnej obróbki odpadów.
2.
Wszystkie spalarnie są zaprojektowane, wyposażone i zarządzany w taki sposób, aby temperatura gazu powstającego ze spalania odpadów niebezpiecznych, po ostatnim wtrysku powietrza, w sposób kontrolowany i jednolity oraz nawet w przewidywanych najbardziej niekorzystnych warunkach wzrosła co najmniej do 850 °C na wewnętrznej ścianie komory spalania lub w jej pobliżu, przez co najmniej dwie sekundy w obecności co najmniej 6 % tlenu; jeśli spalane są odpady niebezpieczne o zawartości więcej niż 1 % fluorowcowanych substancji organicznych wyrażonych w postaci chloru, temperatura spalania musi być podniesiona do co najmniej 1100 °C.
Jeżeli w piecu spalane są jedynie ciekłe odpady niebezpieczne lub mieszanka substancji gazowych i sproszkowanych odpadów niebezpiecznych stałych pochodzących ze wstępnej obróbki cieplnej bez dostępu tlenu, oraz udział gazów w powstawaniu ciepła wynosi więcej niż 50 % całego uwalnianego ciepła, zawartość tlenu po ostatnim wtrysku powietrza wynosi co najmniej 3 %.
3.
Wszystkie spalarnie są wyposażane w palniki, które włączają się automatycznie, gdy temperatura spalin po ostatnim wtrysku powietrza spada poniżej odpowiedniej minimalnej temperatury, ustalonej w ust. 2.
Takie palniki są również wykorzystywane podczas czynności uruchamiania lub zatrzymywania spalarni dla zapewnienia, że zachowana jest odpowiednia temperatura minimalna, gdy nie spalone odpady znajdują w komorze spalania.
Podczas uruchamiania i zatrzymywania spalarni lub, gdy temperatura gazów spalania spada poniżej odpowiedniej temperatury minimalnej ustalonej w ust. 2, palniki nie mogą być zasilane paliwem, które może powodować wyższe emisje niż te powstające podczas spalania oleju napędowego, jak określono w art. 1 ust. 1 dyrektywy 75/716/EWG, gazu płynnego lub ziemnego.
Obowiązkowe jest posiadanie i wykorzystywanie systemu, który zapobiega wprowadzaniu odpadów niebezpiecznych:
- przy rozruchu, dopóki wymagana minimalna temperatura spalania nie zostanie osiągnięta,
- w każdym przypadku, gdy wymagana minimalna temperatura spalania nie jest zachowana,
- w każdym przypadku, gdy ciągłe pomiary wymagane w art. 11 ust. 1 lit. a) wykazują, że przekraczane są dowolne dopuszczalne wartości emisji z powodu zakłóceń lub awarii urządzeń oczyszczania.
4.
Właściwe władze mogą dopuścić inne wymagania od tych ustanowionych w ust. 2 i określonych w zezwoleniu dla niektórych odpadów niebezpiecznych.
Takie zezwolenie jest zależne od spełnienia warunków art. 7 oraz emisji dioksyn i furanów poniżej lub na poziomie równym temu, jaki uzyskuje się stosując wymagania ustanowione w ust. 2 niniejszego artykułu.
Wszystkie warunki działania ustalone przepisami niniejszego ustępu i wyniki weryfikacji są przekazywane Komisji, jako część informacji dostarczanej zgodnie z art. 17.
5.
Podczas działania spalarni następujące dopuszczalne wartości stężenia tlenku węgla (CO) w spalinach nie są przekraczane:
a) 50 mg/m3 spalin ustalone jako dobowa wartość średnia;
b) 150 mg/m3 spalin w przynajmniej 95 % wszystkich pomiarów, ustalonych jako dziesięciominutowe wartości średnie lub 100 mg/m3 spalin we wszystkich pomiarach, ustalonych jako półgodzinne wartości średnie z dowolnego okresu 24 godzinnego.
6.
Wszystkie spalarnie są zaprojektowane, wyposażone i zarządzane w taki sposób, aby zapobiec emisjom do powietrza powodującym powstawanie znacznych zanieczyszczeń przygruntowych; w szczególności gazy spalinowe są uwalniane w sposób kontrolowany poprzez komin.
Wysokość komina jest obliczana w taki sposób, aby chronić zdrowie ludzi i środowisko.
Artykuł 7
1.
Powyższe wartości średnie obejmują zarówno emisje odpowiednich metali ciężkich w postaci gazu i pary, jak również związki tych metali.
a)Dobowe wartości średnie:
1. Pyły ogółem _BAR_ 10 mg/m3 _BAR_
2. Gazowe substancje organiczne wyrażone w postaci węgla organicznego ogółem _BAR_ 10 mg/m3 _BAR_
3. Chlorowodór (HC1) _BAR_ 10 mg/m3 _BAR_
4. Fluorowodór (HF) _BAR_ 1 mg/m3 _BAR_
5. Dwutlenek siarki (SO2) _BAR_ 50 mg/m3 _BAR_
_BAR_ A _BAR_ B _BAR_
b)Półgodzinne wartości średnie: 1. Pyły ogółem _BAR_ 30 mg/m3 _BAR_ 10 mg/m3 _BAR_
2. Gazowe substancje organiczne i pary wyrażone w postaci węgla organicznego ogółem _BAR_ 20 mg/m3 _BAR_ 10 mg/m3 _BAR_
3. Chlorowodór (HC1) _BAR_ 60 mg/m3 _BAR_ 10 mg/m3 _BAR_
4. Fluorowodór (HF) _BAR_ 4 mg/m3 _BAR_ 2 mg/m3 _BAR_
5. Dwutlenek siarki (SO2) _BAR_ 200 mg/m3 _BAR_ 50 mg/m3 _BAR_
c)Wszystkie wartości średnie z okresu pobierania próbek minimum 30-minutowego i maksymalnie ośmiogodzinnego;
1. Kad i jego związki wyrażone w postaci kadmu (Cd) _BAR_ Ogółem 0,05 mg/m3 0,1 mg/m3 _BAR_
2. Tal i jego związki wyrażone w postaci talu (Tl) _BAR_ _BAR_
3. Rtęć i jej związki wyrażone w postaci rtęci (Hg) _BAR_ 0,05 mg/m3 0,1 mg/m3 _BAR_
4. Antymon i jego związki w postaci antymonu (Sb) _BAR_ Ogółem 0,5 mg/m3 1 mg/m3 _BAR_
5. Arsen i jego związki wyrażone w postaci arsenu (As) _BAR_
6. Ołów i jego związki wyrażone w postaci ołowiu (Pb) _BAR_
7. Chrom i jego związki wyrażone w postaci chromu (Cr) _BAR_
8. Kobalt i jego związki wyrażone w postaci kobaltu (Co) _BAR_
9. Miedź i jej związki wyrażone w postaci miedzi (Cu) _BAR_
10. Mangan i jego związki wyrażone w postaci manganu (Mn) _BAR_
11. Nikiel i jego związki wyrażone w postaci niklu (Ni) _BAR_
12.
Wanad i jego związki wyrażone w postaci wanadu (V) _BAR_
13. Cyna i jej związki wyrażone w postaci cyny (Sn) _BAR_
2.
Emisja dioksyn i furanów zostaje zmniejszona za pośrednictwem najnowocześniejszych technik.
Najpóźniej od dnia 1 stycznia 1997 r. wszystkie wartości średnie, mierzone podczas okresu pobierania próbek trwającego co najmniej sześć godzin i maksymalnie osiem godzin, nie przekraczają dopuszczalnej wartości wynoszącej 0,1 ng/m3, jeśli co najmniej w ciągu sześciu miesięcy przed tą datą Komisja, stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 16, nie ustaliła zharmonizowanych metod pomiarów dostępnych na poziomie Wspólnoty.
Ta dopuszczalna wartość jest określana jako suma stężeń poszczególnych dioksyn i furanów oszacowanych zgodnie z załącznikiem I.
Do czasu zastosowania tej dopuszczalnej wartości Państwa Członkowskie wykorzystują ją co najmniej jako wartość zalecaną.
3.
Wyniki pomiarów wykonywanych w celu kontroli zgodności z dopuszczalnymi i zalecanymi wartościami, określonymi w art. 6 i niniejszym, są znormalizowane na warunkach ustanowionych w art. 11 ust. 2.
4. W przypadku gdy odpady niebezpieczne są wspólnie spalane zgodnie z art. 3 ust. 3 stosuje się jedynie przepisy art. 6 ust. 5 i ust. 1, 2 i 3 niniejszego artykułu, zgodnie z kryteriami ustanowionymi w załączniku II, odnoszącymi się do tej części gazów spalinowych, która powstaje podczas spalania odpadów niebezpiecznych.
Odpowiednie dopuszczalne i zalecane wartości emisji dla odpowiednich substancji zanieczyszczających emitowanych w gazach spalinowych z zakładów, określonych w art. 3 ust. 3, są ustalone zgodnie z załącznikiem II.
Artykuł 8
1.
Wszelkie zrzuty ścieków ze spalarni podlega zezwoleniom przydzielanym przez właściwe władze.
2.
Zrzuty do środowiska wodnego odpadów płynnych powstających przy oczyszczaniu gazów spalinowych są w miarę możliwości ograniczane.
Z zastrzeżeniem szczególnych warunków zezwolenia, zrzuty odpadów płynnych mogą być dokonywane po oddzielnym oczyszczeniu, pod warunkiem że:
- przestrzegane są odpowiednie przepisy wspólnotowe, krajowe i lokalne w formie dopuszczalnych wartości emisji, i
- zawartość metali ciężkich, dioksyn i furanów w tych odpadach płynnych w odniesieniu do ilości przetwarzanych odpadów niebezpiecznych jest zmniejszana w ten sposób, że dozwolona masa odprowadzana do wód jest mniejsza niż ta, uwalniana do powietrza.
3.
Nie naruszając przepisów ust. 2, Rada stanowiąc na wniosek Komisji, w okresie dwóch lat od wejścia w życie niniejszej dyrektywy ustala zestaw szczególnych dopuszczalnych wartości dla substancji zanieczyszczających zawartych w ściekach, które są odprowadzane po oczyszczeniu gazów spalinowych.
4.
Teren spalarni obejmujący przyległe tereny składowania odpadów niebezpiecznych jest zaprojektowany i zarządzany w taki sposób, aby zapobiec uwalnianiu wszelkich zanieczyszczających substancji do gleby i wód gruntowych, zgodnie z przepisami dyrektywy Rady 80/68/EWG z dnia 17 grudnia 1979 r. w sprawie ochrony wód podziemnych przed zanieczyszczeniem spowodowanym przez niektóre substancje niebezpieczne [17].
Ponadto zapewniane są zbiorniki odpływowe o odpowiedniej pojemności na wody opadowe z terenu spalarni lub skażona woda powstające z rozlewów lub działań przeciwpożarowych.
Odpowiednia pojemność zbiornika zapewnia, że takie wody mogą być w miarę potrzeby badane i oczyszczane przed odprowadzeniem.
Artykuł 9
1.
Pozostałości powstające w wyniku działania spalarni są odzyskiwane lub unieszkodliwiane zgodnie z dyrektywą 75/442/EWG i 91/689/EWG.
Może to wymagać wstępnej obróbki.
Takie pozostałości powinny być trzymane oddzielnie do czasu oceny możliwości ich odzyskania lub unieszkodliwienia; dla ułatwienia dalszego postępowania powinny być zastosowane odpowiednie technologie.
2.
Transport i pośrednie składowanie suchych pozostałości w formie pyłu, np. pyłu kotłowego oraz suchych pozostałości pochodzących z przetwarzania gazów spalinowych odbywa się w zamkniętych pojemnikach.
3.
Wszelkie ciepło wytwarzane w procesach spalania powinno być, w miarę możliwości, wykorzystane.
4.
Przed określeniem sposobów unieszkodliwiania lub odzyskiwania pozostałości ze spalania, przeprowadza się odpowiednie testy dla ustalenia fizycznych i chemicznych charakterystyk różnych pozostałości ze spalania oraz możliwości spowodowania zanieczyszczeń.
Analiza dotyczy w szczególności rozpuszczalnych frakcji i metali ciężkich.
Artykuł 10
1.
Wymagania odnośnie do pomiarów służących monitorowaniu, zgodnie z art. 11, wskaźników, warunków i stężeń masowych substancji zanieczyszczających właściwych dla procesu spalania są ustanawiane w zezwoleniu, lub w warunkach do niego dołączonych wydanych przez właściwe władze, lub w odpowiednich ogólnie obowiązujących zasadach dotyczących wymagań odnośnie do pomiarów.
2. Zezwolenie jest przyznawane tylko wtedy, gdy wniosek wykaże, że proponowane techniki pomiarowe są zgodne z załącznikiem III. Wartości przedziału ufności (95 %) dla dopuszczalnych wartości emisji podanych w art. 6 ust. 5 lit. a) i art. 7 ust. 1 lit. a), nr 1, 2, i 5 nie przekraczają wartości podanych w załączniku III pkt 4.
Odpowiednia instalacja i właściwe funkcjonowanie sprzętu do automatycznego monitorowania poddane są kontroli i corocznemu badaniu nadzorującemu.
3.
Procedury pobierania próbek i prowadzenia pomiarów wykorzystywane w celu spełnienia wymagań odnośnie do okresowych pomiarów każdej z substancji zanieczyszczających powietrze oraz umiejscowienie punktów pobierania próbek lub punktów pomiarowych określone są w zezwoleniu wydanym przez właściwe władze lub w warunkach do niego dołączonych bądź w odpowiednich ogólnie obowiązujących zasadach odnośnie do procedur pobierania próbek i prowadzenia pomiarów.
Wymagania dla okresowych pomiarów są ustalane przez właściwe władze zgodnie z załącznikiem III.
Artykuł 11
1.
W spalarni prowadzone są następujące pomiary zgodnie z załącznikiem III:
a) pomiary ciągłe substancji określonych w art. 6 ust. 5 i art. 7 ust. 1 lit. a) i b);
b) pomiary ciągłe następujących wskaźników procesu:
- temperatura, jak określono w art. 6 ust. 2 i 4,
- stężenie tlenu, ciśnienie, temperatura i zawartość pary wodnej w gazach spalinowych;
c) co najmniej dwa pomiary rocznie substancji określonych w art. 7 ust. 1 lit. c) i ust. 2; jednakże przez pierwsze 12 miesięcy działania wykonywany jest jeden pomiar co dwa miesiące;
d) czas przebywania w piecu, odpowiednia minimalna temperatura i zawartość tlenu w gazach spalinowych, jak określono w art. 6 ust. 2 i 4 są poddawane odpowiedniej weryfikacji, co najmniej raz gdy spalarnia jest uruchamiana oraz w przewidywanych najbardziej niekorzystnych warunkach działania.
Pomiary ciągłe HF mogą być pominięte, jeżeli wykorzystywane są fazy oczyszczania w odniesieniu do HCl i zapewniają one, że dopuszczalne wartości emisji na podstawie art. 7 ust. 1 lit. a) pkt 3 i ust. 1 lit. b) pkt 3 nie są przekraczane. W tym przypadku emisje HF są poddawane okresowym pomiarom.
Ciągłe pomiary zawartości pary wodnej nie są konieczne, przy założeniu, że badane gazy spalinowe są osuszane przed analizą emisji.
Pomiary substancji zanieczyszczających wymienionych w art. 7 ust. 1 nie są konieczne przy założeniu, że zezwolenie dopuszcza spalanie tylko tych odpadów niebezpiecznych, które nie mogą spowodować emisji tych substancji zanieczyszczających o wartościach średnich wyższych o 10 % od dopuszczalnych wartości emisji określonych w art. 7 ust. 1.
Komisja, stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 16, decyduje we właściwym czasie o tym, które techniki pomiarowe są dostępne we Wspólnocie oraz o terminie, w jakim pomiary ciągłe substancji, określonych w art. 7 ust. 1 lit. c) i ust. 2, mają być prowadzone zgodnie z załącznikiem III.
2.
Wyniki pomiarów wykonywanych w celu kontroli zgodności z dopuszczalnymi i zalecanymi wartościami emisji określonymi w art. 6 i 7 są normalizowane w następujących warunkach:
- Temperatura 273 K, ciśnienie 101,3 kPa, 11 % tlenu, suchy gaz,
- Temperatura 273 K, ciśnienie 101,3 kPa, 3 % tlenu, suchy gaz, w przypadku spalania oleju odpadowego, jak określono w dyrektywie 75/439/EWG.
Jeżeli odpady niebezpieczne są spalane w powietrzu wzbogacanym tlenem, wyniki pomiarów mogą być znormalizowane przy zawartości tlenu ustanowionej przez właściwe władze, odzwierciedlającej szczególne okoliczności dla każdego przypadku.
W przypadku objętym przepisami art. 3 ust. 3 wyniki pomiarów są normalizowane przy całkowitej zawartości tlenu, jak obliczono w załączniku II.
Jeżeli emisje zanieczyszczeń są zmniejszane przez oczyszczanie gazów spalinowych, normalizacja odnosząca się do zawartości tlenu przewidzianej w pierwszym akapicie zostaje przeprowadzona tylko wtedy, gdy zawartość tlenu mierzona w tym samym okresie co do danej substancji zanieczyszczającej przekracza odpowiednią normę zawartości tlenu.
3.
Dopuszczalne wartości emisji są przestrzegane, jeżeli:
- wszystkie dobowe wartości średnie nie przekraczają dopuszczalnych wartości emisji określonych w art. 6 ust. 5 lit. a) i art. 7 ust. 1 lit. a), i
albo wszystkie półgodzinne wartości średnie w ciągu roku nie przekraczają dopuszczalnych wartości emisji określonych w kolumnie A art. 7 ust. 1 lit. b),
albo 97 % półgodzinnych wartości średnich w ciągu roku nie przekracza dopuszczalnych wartości emisji określonych w kolumnie B art. 7 ust. 1 lit. b),
- podczas okresu pobierania próbek wszystkie wartości średnie określone w art. 7 ust. 1 lit. c) nie przekraczają dopuszczalnych wartości emisji określonych w tym akapicie,
- przepisy art. 6 ust. 5 lit. b są przestrzegane.
Wartości średnie ustalone w czasie określonym w art. 12 ust. 2 są wyłączone z oceny zgodności.
Półgodzinne i dziesięciominutowe wartości średnie są określane w efektywnym czasie działania (łącznie z okresami uruchamiania i zatrzymywania urządzeń, jeżeli spalane są odpady niebezpieczne) na podstawie zmierzonych danych po odjęciu wartości przedziału ufności określonego w pkt 4 załącznika III.
Dobowe wartości średnie są określone na podstawie tych stwierdzonych wartości średnich.
Wartości średnie w okresie pobierania próbek i, w przypadku okresowych pomiarów HF, wartości średnie HF są określone zgodnie z wymaganiami art. 10 ust. 3.
Artykuł 12
1.
Jeżeli wykonane pomiary wskazują, że dopuszczalne wartości emisji ustanowione w niniejszej dyrektywie zostały przekroczone, właściwe władze są bezzwłocznie informowane.
Dany zakład zaprzestaje wprowadzania odpadów niebezpiecznych, jeżeli nie udaje mu się utrzymać dopuszczalnych wartości emisji, do czasu aż właściwe władze pozwolą na wznowienie wykorzystywania takich odpadów.
2.
Właściwe władze ustanawiają maksymalne dopuszczalne okresy wszelkich technicznie nieuniknionych przestojów, zakłóceń lub awarii urządzeń oczyszczających lub pomiarowych, podczas których stężenia emisji do powietrza substancji poddanych regulacjom mogą przekroczyć określone dopuszczalne wartości emisji.
W żadnych okolicznościach zakład nie przeprowadza spalania odpadów niebezpiecznych nieprzerwanie przez ponad cztery godziny; ponadto łączny czas działania w takich warunkach w ciągu jednego roku jest krótszy niż 60 godzin.
W przypadku awarii zarządzający zakładem jak najszybciej ogranicza działalność lub jej zaprzestaje, dopóki nie zostanie przywrócone normalne działanie.
W zakładach objętych przepisami art. 3 ust. 3 wprowadzanie odpadów niebezpiecznych zostaje wstrzymane.
Łączna zawartość pyłów w zrzutach w żadnym razie nie przekracza 150 mg/m3 wyrażonych jako średnia półgodzinna, ponadto nie może być przekroczona dopuszczalna wartość emisji określona w art. 7 ust. 1 lit. a) pkt 2 i ust. 1 lit. b) pkt 2. Wszystkie pozostałe warunki określone w art. 6 są spełnione.
Artykuł 13
1.
Przepisy niniejszej dyrektywy mają zastosowanie do działających spalarni w ciągu trzech lat i sześciu miesięcy od daty określonej w art. 18 ust. 1.
2.
Zarządzający zakładem może powiadomić właściwe władze w ciągu sześciu miesięcy od daty określonej w art. 18 ust. 1, że działający zakład nie będzie pracował więcej niż 20000 godzin w okresie maksimum pięciu lat od chwili zawiadomienia przed jego ostatecznym zamknięciem.
W tym przypadku przepisy ust. 1 nie mają zastosowania.
Artykuł 14
Przed dniem 31 grudnia 2000 r., w świetle oczekiwanego rozwoju technologii, zebranych doświadczeń w funkcjonowaniu zakładów i wymagań w dziedzinie ochrony środowiska, Komisja przedłoży Radzie sprawozdanie przygotowane w oparciu o doświadczenia w stosowaniu dyrektywy i postęp osiągnięty w technikach ograniczania emisji. Sprawozdaniu towarzyszą wnioski dotyczące weryfikacji dopuszczanych wartości emisji i nowelizacji przepisów określonych w niniejszej dyrektywie.
Każda dopuszczalna wartość emisji ustalona po takiej weryfikacji, nie ma zastosowania do spalarni działających przed dniem 31 grudnia 2006 r.
Artykuł 15
Komisja, stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 16, przyjmuje zmiany wymagane dla dostosowania do postępu technicznego przepisów art. 10-12 i załączników I do III.
Artykuł 16
1.
Komisję wspiera komitet składający się z przedstawicieli Państw Członkowskich, której przewodniczy przedstawiciel Komisji.
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet przedstawia swoją opinię na temat tego projektu w terminie ustalonym przez przewodniczącego, w zależności od pilności sprawy.
Opinię przyjmuje się większością ustanowioną w art. 148 ust. 2 Traktatu w przypadku decyzji, które Rada ma przyjąć na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich reprezentowanych w komitecie są ważone w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3. a) Komisja przyjmuje przewidziane środki, jeżeli są one zgodne z opinią komitetu.
b) Jeżeli środki przewidziane nie są zgodne z opinią komitetu lub w przypadku braku opinii, Komisja bezzwłocznie przedkłada Radzie wniosek w sprawie środków, jakie należy podjąć.
Rada stanowi większością kwalifikowaną.
Jeżeli po upływie trzech miesięcy od daty odwołania do Rady, Rada nie podejmie decyzji, proponowane środki zostają przyjęte przez Komisję, z wyjątkiem przypadków, gdy Rada zdecydowała przeciw przyjęciu wymienionych środków większością zwyczajną.
Artykuł 17
Sprawozdania na temat wprowadzania w życie niniejszej dyrektywy są ustanawiane zgodnie z procedurą określoną w art. 5 dyrektywy 91/692/EWG.
Pierwsze sprawozdanie obejmuje pierwszy pełny trzyletni okres po wejściu w życie niniejszej dyrektywy.
Artykuł 18
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed 31 grudnia 1996 r.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Wymienione wyżej środki powinny zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to powinno towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 19
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie w dniu jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 20
DYREKTYWA KOMISJI 94/68/WE
z dnia 16 grudnia 1994 r.
dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę Rady 78/318/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do instalacji wycieraczek i spryskiwaczy pojazdów silnikowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep[1], ostatnio zmienioną dyrektywą 93/81/EWG[2], w szczególności jej art. 13 ust. 2,
uwzględniając dyrektywę Rady 78/318/EWG z dnia 21 grudnia 1977 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do instalacji wycieraczek i spryskiwaczy pojazdów silnikowych[3], w szczególności jej art. 5,
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa 78/318/EWG jest jedną ze szczegółowych dyrektyw dotyczących procedury homologacji typu EWG ustanowionej dyrektywą Rady 70/156/EWG; w związku z tym przepisy ustanowione dyrektywą 70/156/EWG dotyczącą układów, części i oddzielnych zespołów technicznych stosuje się do niniejszej dyrektywy;
w szczególności art. 3 ust. 4 i art. 4 ust. 3 dyrektywy 70/156/EWG wymagają, aby do każdej szczegółowej dyrektywy dołączony był dokument informacyjny zawierający właściwe pozycje załącznika I do tej dyrektywy, a także świadectwo homologacji sporządzone na podstawie załącznika VI do tej dyrektywy, w celu umożliwienia włączenia homologacji do systemu komputerowego;
dyrektywa Rady 77/649/EWG z dnia 27 września 1977 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do pola widzenia kierowców pojazdów silnikowych[4], ostatnio zmieniona dyrektywą Komisji 90/630/EWG[5], ustanowiła procedurę określającą różne charakterystyki pojazdów, które mają być utrzymane;
w świetle postępu technicznego możliwe jest dostosowanie dyrektywy 78/318/EWG w celu przybliżenia specyfikacji badań i procedur do rzeczywistych warunków działania tych układów;
przepisy niniejszej dyrektywy są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego ustanowionego dyrektywą 70/156/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 78/318/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 1 wyrażenie w nawiasach "określony w załączniku I do dyrektywy 70/156/EWG" zastępuje się wyrażeniem "określony w załączniku II A do dyrektywy 70/156/EWG".
2.
W art. 2 wprowadza się następujące zmiany:
a) w tiret pierwszym wyrażenie "w załącznikach I-V" zastępuje się wyrażeniem "w odpowiednich załącznikach";
b) w tiret drugim i trzecim wyrażenie "w rozumieniu art. 9a dyrektywy 70/156/EWG" zastępuje się wyrażeniem "w rozumieniu art. 2 dyrektywy 70/156/EWG".
3.
W art. 3 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 1 wprowadza się następujące zmiany:
i) w tiret pierwszym wyrażenie "w załącznikach I-V" zastępuje się wyrażeniem "w odpowiednich załącznikach";
ii) w tiret drugim wyrażenie "w rozumieniu art. 9a dyrektywy 70/156/EWG" zastępuje się wyrażeniem "w rozumieniu art. 2 dyrektywy 70/156/EWG";
b) w ust. 2 wyrażenie "w rozumieniu art. 9a dyrektywy 70/156/EWG" zastępuje się wyrażeniem "w rozumieniu art. 2 dyrektywy 70/156/EWG".
4.
W art. 4 "2.2" zastępuje się "2.1".
5.
W art. 5 wyrażenie "załączniki I-VII" zastępuje się wyrazem "załączniki".
6.
Do wykazu załączników oraz do załączników I, II, VI i VII wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Z mocą od 1 lipca 1995 r. Państwa Członkowskie nie mogą z przyczyn odnoszących się do instalacji wycieraczek i spryskiwaczy szyby przedniej:
- odmówić ze względu na typ pojazdu silnikowego lub typ instalacji wycieraczek i spryskiwaczy szyby przedniej udzielenia homologacji typu EWG lub udzielenia homologacji krajowej; lub
- zakazać rejestracji, sprzedaży lub wprowadzenia do użytkowania pojazdów albo sprzedaży lub wprowadzenia do użytkowania instalacji wycieraczek i spryskiwaczy szyby przedniej,
jeżeli instalacje wycieraczek i spryskiwaczy szyby przedniej spełniają wymagania określone w dyrektywie 78/316/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą.
2.
Z mocą od 1 stycznia 1996 r. Państwa Członkowskie:
- nie udzielają już homologacji typu EWG, oraz
- mogą odmówić udzielenia krajowej homologacji typu
dla typu pojazdu w odniesieniu do układów wycieraczek i spryskiwaczy szyby przedniej oraz w odniesieniu do typu układu wycieraczek i spryskiwaczy szyby przedniej, jeżeli wymagania dyrektywy 78/318/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą, nie zostały spełnione.
3.
Nie naruszając przepisów ust. 2 do celu części zamiennych, Państwa Członkowskie nadal przyznają homologację typu EWG instalacjom wycieraczek i spryskiwaczy szyby przedniej zgodnie z pierwotną wersją dyrektywy 78/318/EWG, pod warunkiem że takie układy spryskiwaczy szyby przedniej:
- są przeznaczone do montażu w pojazdach już użytkowanych, oraz
- są zgodne z wymaganiami niniejszej dyrektywy, obowiązującymi w czasie, gdy pojazd był po raz pierwszy rejestrowany.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed 1 lipca 1995 r. i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty przepisów prawa przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Dyrektywa Rady 94/71/We
z dnia 13 grudnia 1994 r.
zmieniająca dyrektywę 92/46/EWG ustanawiającą przepisy zdrowotne dla produkcji i wprowadzania do obrotu surowego mleka, mleka poddanego obróbce termicznej i produktów na bazie mleka
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/46/EWG z dnia 16 czerwca 1992 r. ustanawiającą przepisy zdrowotne dla produkcji oraz wprowadzania do obrotu mleka surowego, mleka poddanego obróbce termicznej i produktów na bazie mleka [1], w szczególności jej art. 21,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: w następstwie dokładnej analizy niektórych przepisów zawartych w załącznikach do dyrektywy 92/46/EWG uznano konieczność dokonania niektórych dostosowań technicznych w celu zapewnienia jej lepszego stosowania; zmiany te dotyczą, w szczególności, temperatur odbioru surowego mleka, przepisów dotyczących urządzeń w zakładach obróbki lub w zakładach przetwórczych oraz wytwarzania mleka poddanego obróbce termicznej i produktów na bazie mleka,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 92/46/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w załączniku A rozdział I pkt 1:
i) lit. b) i) dodaje się wyrazy w brzmieniu:
"z wyjątkiem przypadku, gdy mleko przeznaczone jest do wyrobu sera o okresie dojrzewania obejmującym co najmniej dwa miesiące";
ii) dodaje się akapit w brzmieniu:
"Mleko i produkty na bazie mleka nie mogą pochodzić z okręgu zagrożonego ustalonego na mocy dyrektywy 85/511/EWG [2], chyba że mleko zostało poddane, pod nadzorem właściwych władz, wstępnej pasteryzacji (71,7 °C przez 15 sekund), a następnie:
a) powtórnej obróbce termicznej wynikającej z negatywnej reakcji na badanie peroksydazy; lub
b) procedurze suszenia obejmującej podgrzanie, powodującej skutek równoważny skutkowi uzyskanemu w wyniku obróbki termicznej przewidzianej w lit. a); lub
c) powtórnej obróbce, dzięki której pH zostaje zmniejszone i utrzymane przez przynajmniej jedną godzinę na poziomie poniżej 6.";
2) w załączniku A rozdział III sekcja A pkt 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Niezwłocznie po dojeniu mleko musi zostać umieszczone w czystym miejscu wyposażonym tak, aby uniknąć niekorzystnych oddziaływań na jakość mleka.
Jeżeli mleko nie będzie odebrane w ciągu dwóch godzin po dojeniu, musi zostać schłodzone do temperatury 8 °C lub niższej w przypadku, jeżeli odbiór mleka odbywa się raz dzienne, lub do temperatury 6 °C, jeżeli nie odbywa się codziennie.
W czasie transportu mleka do zakładu obróbki lub zakładu przetwórczego temperatura schłodzonego mleka nie może przekroczyć 10 °C, chyba że mleko odebrano w ciągu dwóch godzin po dojeniu.
Z przyczyn technologicznych dotyczących wytwarzania niektórych produktów na bazie mleka właściwe władze mogą zezwolić na odstępstwa od temperatur ustanowionych w akapicie pierwszym, pod warunkiem że produkt końcowy spełnia normy wymienione w załączniku C rozdział II.";
3) w załączniku A rozdział IV:
a) tytuł otrzymuje brzmienie:
"Normy, jakie muszą zostać spełnione w momencie odbioru z gospodarstwa produkcyjnego, dla przyjęcia surowego mleka przez zakłady obróbki lub zakłady przetwórcze";
b) przed sekcją A dodaje się zdanie wprowadzające w brzmieniu:
"W celu zgodności z tymi normami należy przeprowadzić odrębny test na reprezentatywnej próbce surowego mleka odebranego z poszczególnego gospodarstwa produkcyjnego.";
c) w pkt A.1 i A.2 uwaga b) otrzymuje brzmienie:
"b) Średnia geometryczna z okresu trzech miesięcy przy pobraniu co najmniej jednej próbki w miesiącu.
W przypadku gdy poziom produkcji ulega znacznym wahaniom w zależności od pory roku, Państwa Członkowskie mogą zostać upoważnione, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 31 niniejszej dyrektywy, do zastosowania innej metody obliczania wyników w okresie obniżonej laktacji";
4) w załączniku A rozdział IV sekcja C otrzymuje brzmienie:
"C. Surowe mleko kozie, owcze oraz bawole musi spełniać następujące normy:
1. jeżeli jest ono przeznaczone do wyrobu mleka spożywczego poddanego obróbce termicznej lub poddanych obróbce termicznej produktów na bazie mleka:
_BAR_ Od 1.1.1995 _BAR_ Od 1.2.1999 _BAR_
Liczba bakterii przy 30 °C (na ml) _BAR_ ≤ 3000000 _BAR_ < 1500000 _BAR_
2. jeżeli jest ono przeznaczone do wyrobu produktów wytwarzanych z surowego mleka w zastosowaniu procesu, który nie obejmuje żadnej obróbki termicznej:
_BAR_ Od 1.1.1995 _BAR_ Od 1.1.1999 _BAR_
Liczba bakterii przy 30 °C (na ml) _BAR_ ≤ 1000000 _BAR_ < 500000" _BAR_
5) w załączniku B rozdział I pkt 3 wyrazy wprowadzające otrzymują brzmienie:
"3. w pomieszczeniach, w których przechowuje się surowce i produkty objęte niniejszą dyrektywą, takie same warunki jak warunki w pkt 2 lit. a)–f), z wyjątkiem:";
6) w załączniku B rozdział II sekcja A pkt 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Obszary robocze, przyrządy i sprzęt roboczy muszą być używane wyłącznie do pracy przy produktach, które są objęte udzielonym zezwoleniem.
Jednakże, po uzyskaniu zezwolenia właściwych władz, można ich użyć jednocześnie lub w innych terminach do pracy nad innymi środkami spożywczymi nadającymi się do spożycia przez ludzi lub nad innymi produktami na bazie mleka do spożycia przez ludzi, ale z przeznaczeniem innym niż spożycie przez ludzi, pod warunkiem że nie spowoduje to skażenia produktów, w odniesieniu do których udzielono zezwolenia.";
7) w załączniku B tytuł rozdziału III otrzymuje brzmienie:
"Specjalne wymagania przy zatwierdzaniu punktów skupu";
8) w załączniku B tytuł rozdziału IV otrzymuje brzmienie:
"Specjalne wymagania przy zatwierdzaniu ośrodków normalizacyjnych";
9) w załączniku B rozdział V lit. a) otrzymuje brzmienie:
"a) urządzenia do mechanicznego napełniania i prawidłowego automatycznego plombowania pojemników używanych jako opakowania zbiorcze poddanego obróbce termicznej mleka spożywczego i produktów na bazie mleka w postaci płynnej, po napełnieniu, o ile takie czynności są tam wykonywane.
Wymóg ten nie dotyczy maselnic, zbiorników i opakowań zbiorczych o pojemności powyżej 4 litrów.
Jednakże, w przypadku ograniczonej produkcji płynnego mleka przeznaczonego do picia, właściwe władze mogą zezwolić na alternatywne metody wykorzystania środków do napełniania i plombowania, które nie są automatyczne, pod warunkiem że takie metody zapewniają równoważne gwarancje w odniesieniu do higieny.";
10) w załączniku B rozdział V lit. b) odniesienie: "w przypadkach określonych w załączniku A rozdział III i IV" zastępuje się odniesieniem: "w przypadkach przewidzianych w rozdziałach II i IV.";
11) w załączniku B rozdział V lit. f) otrzymuje brzmienie:
"f) 1. w przypadku zakładów obróbki urządzenia do obróbki termicznej zatwierdzone lub dopuszczone przez właściwe władze, wyposażone w:
- automatyczną regulację temperatury,
- termograf,
- automatyczne urządzenie zabezpieczające niewystarczającemu podgrzaniu,
- właściwy system zapobiegający mieszaniu się mleka poddanego obróbce termicznej z mlekiem niecałkowicie podgrzanym,
- automatyczne urządzenie rejestrujące dla systemu zapobiegającego określonego w tiret poprzednim lub procedurę monitorowania skuteczności systemu.
Jednakże, przy zatwierdzaniu zakładów przetwórczych, właściwe władze mogą zezwolić na stosowanie innych urządzeń o równoważnych gwarancjach wydajności i takich samych gwarancjach w odniesieniu do higieny.
2. w przypadku zakładów przetwórczych, o ile wykonują one takie operacje, urządzenia i metody podgrzewania, ocieplania lub obróbki termicznej, spełniające wymogi higieny.";
12) w załączniku B rozdział VI pkt 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Urządzenia, pojemniki oraz instalacje mające bezpośredni kontakt z mlekiem lub produktami na bazie mleka lub innymi łatwo psującymi się surowcami muszą być w czasie procesu produkcji odpowiednio często czyszczone oraz, jeżeli to konieczne, odkażane, zgodnie z zasadami określonymi w art. 14 ust. 1.";
13) w załączniku B rozdział VI pkt 4 otrzymuje brzmienie:
"4.
Pomieszczenia, w których odbywa się obróbka, muszą być czyszczone zgodnie z częstotliwością i procedurami zgodnymi z zasadami określonymi w art. 14 ust. 1.";
14) w załączniku C rozdział I sekcja A pkt 2 akapit drugi zdanie pierwsze między wyrazami "surowe" oraz "mleko" dodaje się wyraz "krowie";
15) w załączniku C rozdział I sekcja A pkt 3 lit. a) tiret pierwsze otrzymuje brzmienie:
"— w surowym mleku, jeżeli nie zostanie poddane obróbce w ciągu 36 godzin po odbiorze, nie przekracza niezwłocznie przed obróbką termiczną liczbę bakterii przy 30 °C rzędu 300000 na ml w przypadku mleka krowiego,";
16) w załączniku C rozdział I sekcja A pkt 4 lit. d) dodaje się, co następuje:
"Mleko pasteryzowane może być produkowane w tych samych warunkach z surowego mleka, które zostało poddane jedynie wstępnemu podgrzewaniu.";
17) w załączniku C rozdział I sekcja B pkt 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
"Właściciel lub zarządzający zakładem przetwórczym musi podjąć wszelkie niezbędne kroki w celu zapewnienia, że surowe mleko poddawane jest obróbce lub wykorzystywane, w przypadku produktów wytwarzanych z surowego mleka";:
- tak szybko jak to możliwe po jego odbiorze, jeżeli mleko nie było schłodzone,
- w ciągu 36 godzin od jego odbioru, jeżeli mleko przechowywane jest w temperaturze nieprzekraczającej 6 °C,
- w ciągu 48 godzin od jego odbioru, jeżeli mleko przechowywane jest w temperaturze nieprzekraczającej 4 °C,
- w ciągu 72 godzin w przypadku mleka bawolego, owczego lub koziego.
Jednakże, ze względów technologicznych dotyczących wytwarzania niektórych produktów na bazie mleka, właściwe władze mogą zezwolić na przekroczenie terminów i temperatur określonych w powyższych tiret.
Powiadamiają one Komisję o takich odstępstwach oraz o ich technicznych przyczynach.";
18) w załączniku C rozdział I sekcja B pkt 3 lit. a) i) otrzymuje brzmienie:
"i) być uzyskiwane z surowego mleka, którego liczba bakterii przy 30 °C przed termizacją, jeżeli nie zostało poddane obróbce w ciągu 36 godzin po odbiorze przez zakład, nie przekracza 300000 na ml w przypadku mleka krowiego;";
19) w załączniku C rozdział II sekcja A:
- tabela w ust. 1, naprzeciwko pozycji "Salmonella spp.," w kolumnie "Norma", wyrazy "Brak w 25 gc)" w obu wypadkach otrzymują brzmienie "Brak w 1 g",
- pkt 2 ostatnie dwa akapity otrzymują brzmienie:
"Dodatkowo, w każdym przypadku, gdy przekroczona zostaje norma M w przypadku sera produkowanego z mleka surowego i z mleka termizowanego oraz miękkiego sera, muszą zostać przeprowadzone badania na ewentualną obecność szczepów enterotoksynogennych S. aureus lub E. coli, które uznaje się za patogenne, jak również, w miarę potrzeb, na ewentualną obecność toksyn gronkowcowych w takich produktach za pomocą metod ustalonych zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 31niniejszejdyrektywy.
Jeżeli stwierdzona zostanie obecność wyżej wymienionych szczepów i/lub stwierdzi się obecność toksyn gronkowcowych, wszystkie partie produktów, których to dotyczy, są wycofywane z rynku.
W takim przypadku właściwe władze powiadamiane są o wynikach badań, w zastosowaniu art. 14 ust. 1 akapit drugi tiret piąte niniejszej dyrektywy, oraz o działaniach podjętych w celu wycofania podejrzanych partii towaru oraz procedurach korygujących wprowadzonych do systemu monitorowania produkcji.";
20) w załączniku C rozdział II sekcja A pkt 4 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie:
"Ponadto produkty na bazie mleka w postaci płynnej lub galaretowatej, które zostały poddane obróbce UHT lub sterylizacji, przeznaczone do przechowywania w temperaturze pokojowej, muszą spełniać następujące normy po 15 dniach inkubacji w temperaturze 30 °C:";
21) w załączniku C rozdział III pkt 3 dodaje się, co następuje:
"Jednakże, w przypadku ograniczonej produkcji, właściwe władze mogą zezwolić na nie — automatyczne plombowanie pojemników pod warunkiem, że zapewnione są równe gwarancje w odniesieniu do higieny.";
22) w załączniku C rozdział III sekcja A pkt 4 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Plombowanie musi być dokonywane w zakładzie, w którym odbyła się ostatnia obróbka termiczna mleka spożywczego lub produktów na bazie mleka w postaci płynnej, niezwłocznie po napełnieniu, za pomocą urządzeń plombujących, które zapewniają ochronę mleka przed niekorzystnymi skutkami pochodzenia zewnętrznego wpływającymi na właściwości mleka.
System plombowania musi być zaprojektowany w taki sposób, aby, po otwarciu pojemnika, dowód jego otwarcia pozostawał wyraźny i łatwy do sprawdzenia.";
23) w załączniku C rozdział III pkt 5 otrzymuje brzmienie:
"5.
Właściciel lub zarządzający zakładem musi zapewnić, do celów kontroli, dodatkowo do informacji wymaganych na mocy rozdziału IV, że na opakowaniu zbiorczym mleka poddanego obróbce termicznej i produktów na bazie mleka w postaci płynnej umieszczone są w wyraźny i czytelny sposób następujące informacje:
- charakter obróbki termicznej, jakiej poddane zostało mleko,
- wskazanie, kodowane lub nie, według którego można ustalić datę ostatniej obróbki termicznej,
- w przypadku mleka pasteryzowanego temperaturę, w jakiej należy przechowywać produkt.
Jednakże takie dane szczegółowe nie muszą być umieszczane na szklanych butelkach wielokrotnego użytku określonych w art. 11 ust. 6 dyrektywy 79/112/EWG.";
24) w załączniku C rozdział IV sekcja A pkt 1 zdanie ostatnie otrzymuje brzmienie:
"Jednakże w przypadku gdy niewielkie produkty są pakowane jednostkowo, a następnie pakowane razem lub w przypadku, gdy konsument końcowy otrzymuje niewielkie, pakowane jednostkowo porcje, wystarczające jest umieszczenie znaku jakości zdrowotnej na opakowaniu zbiorczym.";
25) w załączniku C rozdział IV sekcja A pkt 3 lit. a):
a) dodaje się ustęp w brzmieniu:
"iii) albo
- u góry: nazwa lub symbol państwa wysyłającego, składający się z litery lub liter, pisany wielkimi literami, to jest dla Wspólnoty litery,
B — DK — D — EL — E — F — IRL — I — L — NL — P — UK,
- w środku: odniesienie, w przypadku gdy umieszcza się numer identyfikacyjny zakładu,
- u dołu: jeden z następujących zestawów symboli:
CEE — EØF — EWG — EOK — EWG — EEG";
b) jako akapit drugi dodaje się zdanie w brzmieniu:
"W przypadku butelek, opakowania zbiorczego i pojemników określonych w art. 11 ust. 4 i 6 dyrektywy 79/112/EWG znak jakości zdrowotnej może wskazywać jedynie inicjały państwa wysyłającego oraz numer identyfikacyjny zakładu.";
26) w załączniku C rozdział IV sekcja A pkt 3 lit. b) skreśla się zdanie ostatnie;
27) w załączniku C rozdział IV sekcja A dodaje się, co następuje:
"4. W celu uwzględnienia konieczności zbytu istniejących opakowań zbiorczych umieszczanie znaku jakości zdrowotnej na opakowaniu zbiorczym jest obowiązkowe od dnia 1 stycznia 1996 r. Jednakże informacja umieszczona na znaku jakości zdrowotnej musi być wskazana na towarzyszącym dokumencie handlowym przewidzianym w art. 5 ust. 8 oraz w art. 7 (A) ust. 9 akapit ostatnininiejszej dyrektywy;"
28) w załączniku C rozdział V pkt 7 dodaje się, co następuje:
"i dopuścić tolerancję + 2 °C w czasie dostaw do przedsiębiorstw detalicznych".
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 1 lipca 1995 r. i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Państwa Członkowskie, które opowiedziały się za kontrolą zawartości komórki somatycznej w momencie, kiedy surowe mleko zostaje przyjęte do zakładu obróbki lub zakładu przetwórczego, mają dodatkowy okres 24 miesięcy w celu spełnienia wymogu wprowadzonego na mocy art. 1 pkt 3 lit. b) niniejszej dyrektywy.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 4
Dyrektywa Rady 94/72/WE
z dnia 19 grudnia 1994 r.
zmieniająca dyrektywę 91/439/EWG w sprawie praw jazdy
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając akt dotyczący warunków przystąpienia Królestwa Norwegii, Republiki Austrii, Republiki Finlandii, Królestwa Szwecji oraz dostosowania w Traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej [1], zwany dalej "Aktem Przystąpienia z 1994 r.", w szczególności jego art. 169,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: prawa jazdy w Finlandii i Szwecji mają postać laminowanej karty; do czasu ustalenia innego wzoru wspólnotowego prawa jazdy Republika Finlandii i Królestwo Szwecji również powinny mieć możliwość dalszego wydawania praw jazdy opartych na ich obecnym wzorze do dnia 31 grudnia 1997 r.; w rezultacie dyrektywa 91/439/EWG [2] powinna być uzupełniona;
zgodnie z art. 2 ust. 3 Traktatu o Przystąpieniu z 1994 r. instytucje Wspólnoty Europejskiej mogą, przed przystąpieniem, przyjąć środki określone w art. 169 Aktu Przystąpienia; środki te wchodzą w życie z zastrzeżeniem i od dnia wejścia w życie wspomnianego Traktatu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W art. 1 ust. 1 dyrektywy 91/439/EWG dodaje się zdanie w brzmieniu:"Jednakże Republika Finlandii oraz Królestwo Szwecji mogą w dalszym ciągu wydawać prawa jazdy oparte na ich obecnym wzorze do dnia 31 grudnia 1997 r.".
Artykuł 2
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z zastrzeżeniem i od dnia wejścia w życie Traktatu o Przystąpieniu z 1994 r.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
DYREKTYWA RADY 94/74/WE
z dnia 22 grudnia 1994 r.
zmieniająca dyrektywę nr 92/12/EWG w sprawie ogólnych ustaleń dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania, zmieniająca dyrektywę 92/81/EWG w sprawie harmonizacji struktury podatków akcyzowych od olejów mineralnych oraz zmieniająca dyrektywę 92/82/EWG w sprawie zbliżenia stawek podatków akcyzowych od olejów mineralnych
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 99,
uwzględniając wniosek Komisji[1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego[2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[3],
a także mając na uwadze, co następuje: należy wyłączyć wywozową procedurę celną z przepisów o zawieszeniu podatku akcyzowego w celu umożliwienia na podstawie przepisów o przepływie stosowanych do celów podatku akcyzowego ochrony przed ryzykiem właściwym dla przepływu wyrobów z miejsca ich wysyłki do urzędu znajdującego się w punkcie wyjścia ze Wspólnoty;
jeżeli wysyłka wyrobów podlegających podatkowi akcyzowemu upoważnia do deklaracji objęcia tych wyrobów procedurą tranzytu wewnętrznego lub procedurą w ramach Konwencji TIR lub ATA, należy ustalić, że deklaracja służy jako dokument towarzyszący dla celów podatku akcyzowego;
jeżeli wyroby podlegające podatkowi akcyzowemu są dopuszczone do spożycia w Państwie Członkowskim i planowany jest ich przepływ na terytorium tego samego Państwa Członkowskiego poprzez terytorium innego Państwa Członkowskiego, należy stosować uproszczony dokument towarzyszący, określony w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 3649/92[4];
na dokumencie towarzyszącym należy odnotować wszystkie straty, które wystąpiły w trakcie przepływu wewnątrz Wspólnoty w celu zapewnienia, iż dokument jest prawidłowo sporządzony, oraz w celu określenia formy i treści tych adnotacji;
należy ustalić gwarancję fakultatywną w miejsce obecnie obowiązujących, dostarczaną przez przewoźnika lub właściciela wyrobów w celu ograniczenia ryzyka właściwego z przepływem wewnątrz Wspólnoty;
należy ustalić uchylenie gwarancji na przepływ wewnątrz Wspólnoty olejów mineralnych transportowanych drogą morską lub rurociągami;
należy umożliwić wskazanie nowego odbiorcy lub nowego miejsca dostawy w drodze zmiany wprowadzanej do administracyjnego dokumentu towarzyszącego;
należy określić warunki, których powinien przestrzegać nadawca olejów mineralnych, jeżeli nie wypełnia rubryki dokumentu towarzyszącego dotyczącej odbiorcy, jeśli ten nie jest od razu określony;
należy przewidzieć możliwość przyjęcia dodatkowych środków dotyczących kontroli na miejscu w celu zwiększenia współpracy administracyjnej pomiędzy Państwami Członkowskimi;
należy zezwolić na przekazywanie drogą komputerową informacji zawartych w kopiach dokumentów towarzyszących przeznaczonych dla właściwych władz Państwa Członkowskiego wywozu i przeznaczenia;
należy umożliwić przekaz faksem kopii zwrotnej dla nadawcy w celu zapewnienia, że operacja została należycie i sprawnie zakończona;
należy uprościć procedurę wypełniania dokumentu towarzyszącego, w odniesieniu do wyrobów podlegających podatkowi akcyzowemu, regularnie przepływających między składami podatkowymi dwóch Państw Członkowskich;
należy zastrzec, że używanie znaków fiskalnych lub krajowych znaków rozpoznawczych nie może być sprzeczne z przepisami ustalonymi przez Państwa Członkowskie w celu zapewnienia prawidłowego stosowania obowiązujących przepisów podatkowych oraz zapobiegania możliwym obejściom, unikom i nadużyciom;
należy określić warunki, na jakich siły zbrojne oraz inne organizacje mogą korzystać ze zwolnienia od podatku akcyzowego;
istotne jest dla prawidłowego funkcjonowania rynku wewnętrznego określenie towarów należących do kategorii olejów mineralnych;
należy określić towary należące do kategorii olejów mineralnych, które jednocześnie podlegałyby ogólnym przepisom kontroli akcyzy;
należy dopuścić zwrot podatku akcyzowego, pobranego od olejów mineralnych zanieczyszczonych lub przypadkowo zmieszanych, które zostały zwrócone do składu podatkowego w celu ponownego przetworzenia;
należy przyznać obowiązkowe zwolnienie na poziomie wspólnotowym dla olejów mineralnych wtłaczanych do wielkich pieców dla celów redukcji chemicznych, aby zapobiegać naruszeniom konkurencji wynikającym z różnic w przepisach podatkowych Państw Członkowskich;
należy ustalić, że oleje mineralne dopuszczone do obrotu w jednym Państwie Członkowskim, przechowywane w zbiornikach pojazdów mechanicznych i przeznaczone do użycia jako paliwo dla tych pojazdów, są zwolnione z podatku akcyzowego w innych Państwach Członkowskich, aby nie utrudniać swobodnego przepływu osób i towarów oraz zapobiegać podwójnemu opodatkowaniu;
należy zaktualizować kody CN odnoszące się do paliw ołowiowych i bezołowiowych w świetle zmian wprowadzonych do ostatniej wersji Wspólnej Taryfy Celnej Wspólnot Europejskich[5];
zmiany wprowadzone do procedur stosowania podatku akcyzowego przewidziane w niniejszej dyrektywie do celów zapewnienia prawidłowego funkcjonowania rynku wewnętrznego nie mogą być realizowane przez poszczególne Państwa Członkowskie indywidualnie i w związku z tym wymagają ujednolicenia przepisów prawnych Państw Członkowskich w zakresie podatku akcyzowego na poziomie Wspólnoty;
istnieje w związku z tym konieczność zmiany dyrektyw 92/12/EWG[6], 92/81/EWG[7] oraz 92/82/EWG[8],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 92/12/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 5 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 2 tiret pierwsze otrzymuje brzmienie:
"- są przeznaczone dla państw trzecich lub pochodzą z państw trzecich, lub z obszarów określonych w art. 2 ust. 1, 2 i 3, albo z Wysp Normandzkich i opierają się na jednej z zawieszonych procedur wymienionych w art. 84 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (EWG) nr 2913/92(*), lub też pochodzą ze strefy wolnocłowej lub ze składu wolnocłowego, * Dz.U. L 302 z 19.10.1992, str. 1.";
b) ustęp 2 tiret drugie otrzymuje brzmienie:
"- są przesyłane między Państwami Członkowskimi przez kraje EFTA lub między jednym Państwem Członkowskim i krajem EFTA zgodnie ze wspólnotową procedurą tranzytu wewnętrznego, albo też przez terytorium jednego lub kilku państw trzecich niebędących krajami EFTA na podstawie karnetu TIR lub ATA.";
c) ustęp 2 akapit drugi pierwsza część zdania otrzymuje brzmienie: "W przypadku gdy używany jest Jednolity Dokument Administracyjny";
d) dodaje się ustęp w brzmieniu:
"3.
Wszelkie dodatkowe informacje, które powinny być wskazane na dokumentach transportowych lub handlowych służących jako dokumenty tranzytowe, jak również zmiany, które muszą być dokonane w celu dostosowania procedury zwolnienia, w przypadku gdy towary podlegające podatkowi akcyzowemu przepływają zgodnie z uproszczoną procedurą wspólnotowego tranzytu wewnętrznego, są określone zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 24."
2) W art. 7 dodaje się ustępy w brzmieniu:
"7.
Jeżeli towary podlegające podatkowi akcyzowemu, które zostały już dopuszczone do spożycia w jednym Państwie Członkowskim, są dostarczone do miejsca przeznaczenia w tym Państwie Członkowskim przez terytorium innego Państwa Członkowskiego, to w takim przypadku powinien być użyty dokument przewozowy określony w ust. 4 i wykorzystana lepsza trasa przewozu.
8.
W przypadkach określonych w ust. 7:
a) nadawca powinien przed wysłaniem towarów złożyć deklarację dla władz podatkowych w miejscu wysyłki odpowiedzialnym za prowadzenie kontroli w zakresie podatku akcyzowego;
b) odbiorca powinien potwierdzić odbiór towarów zgodnie z przepisami ustalonymi przez władze podatkowe w miejscu przeznaczenia, odpowiedzialne za prowadzenie kontroli w zakresie podatku akcyzowego;
c) nadawca i odbiorca wyrażają zgodę na wszelkie kontrole umożliwiające właściwym władzom podatkowym weryfikację faktycznego odbioru towarów.
9.
W przypadku gdy towary podlegające podatkowi akcyzowemu są przedmiotem częstego i regularnego przepływu zgodnie z warunkami określonymi w ust. 7, Państwa Członkowskie mogą dwustronnie ustalić stosowanie uproszczonej procedury odstępującej wyłączającej ust. 7 i 8".
3) W art. 13 lit. a) otrzymuje brzmienie:
"a) zapewnienia gwarancji, w razie konieczności, obejmującej produkcję, przetwarzanie i przechowywanie oraz obowiązkowej gwarancji obejmującej przepływ wyrobów, z zastrzeżeniem art. 15 ust. 3, której warunki są ustalone przez władze podatkowe Państwa Członkowskiego, w którym skład podatkowy ma zezwolenie na działalność".
4) W art.14 dodaje się ustęp w brzmieniu:
"4.
Ubytki określone w ust. 3 i straty, które nie podlegają zwolnieniu na podstawie ust. 1, powinny zostać, w każdym przypadku, odnotowane przez właściwe władze na odwrocie kopii dokumentu towarzyszącego, określonego w art. 18 ust. 1, przeznaczonej do zwrotu dla nadawcy.
Stosuje się następującą procedurę:
- w przypadku strat i ubytków powstałych w trakcie transportu wewnątrz Wspólnoty wyrobów podlegających podatkowi akcyzowemu, które podlegają przepisom o zawieszeniu, właściwe władze Państwa Członkowskiego, w którym straty lub ubytki wystąpiły, złożą odpowiednią adnotację na kopii dokumentu towarzyszącego, przeznaczonej do zwrotu,
- w momencie nadejścia wyrobów do Państwa Członkowskiego przeznaczenia właściwe władze tego Państwa Członkowskiego wskazują, czy przyznają częściowe zwolnienie z podatku z tytułu stwierdzonych ubytków i strat, czy zwolnienie takie nie przysługuje.
W wyżej wymienionych przypadkach określają one podstawę obliczenia podatku akcyzowego pobieranego zgodnie z ust. 3.
Właściwe władze Państwa Członkowskiego przeznaczenia wysyłają kopię dokumentu towarzyszącego przeznaczoną do zwrotu właściwym władzom Państwa Członkowskiego, na którego terenie stwierdzono straty".
5) W art.15 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 1 otrzymuje brzmienie:
"1. Z zastrzeżeniem przepisów art. 5 ust. 2, art. 16, 19 ust. 4 i art. 23 ust. 1a przepływ towarów podlegających podatkowi akcyzowemu zgodnie z przepisami o zawieszeniu musi odbywać się pomiędzy składami podatkowymi.
Pierwszy akapit stosuje się również do przepływu wewnątrz Wspólnoty towarów podlegających podatkowi akcyzowemu o stawce zerowej, które nie zostały dopuszczone do spożycia.";
b) ustęp 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Ryzyko związane z przepływem wewnątrz Wspólnoty będzie objęte gwarancją przewidzianą przez uprawnionego właściciela składu wysyłki, jak przewidziano w art. 13, lub, w razie konieczności, gwarancją zobowiązującą solidarnie nadawcę i przewoźnika.
Właściwe władze Państw Członkowskich mogą zezwolić przewoźnikowi lub właścicielowi wyrobów na dostarczenie gwarancji zamiast gwarancji dostarczanej przez uprawnionego właściciela składu wysyłki.
W razie potrzeby Państwa Członkowskie mogą wymagać zapewnienia gwarancji przez odbiorcę.
Jeżeli oleje mineralne podlegające akcyzie są transportowane na terytorium Wspólnoty drogą morską lub rurociągiem, Państwa Członkowskie mogą zwolnić uprawnionych właścicieli składu wysyłki z obowiązku dostarczenia gwarancji określonej w akapicie pierwszym.
Szczegółowe warunki gwarancji są ustalone przez Państwa Członkowskie.
Gwarancja jest ważna na terenie całej Wspólnoty.";
c) ustęp 5 otrzymuje brzmienie:
"5.
Uprawniony właściciel składu wysyłki lub jego przedstawiciel może uzupełnić treść rubryk 4, 7, 7a, 13, 14 i/lub 17 dokumentu towarzyszącego w celu wskazania nowego odbiorcy, który musi być uprawnionym właścicielem składu lub zarejestrowanym podmiotem gospodarczym albo nowego miejsca dostawy.
Właściwe władze Państwa Członkowskiego wysyłki muszą być o tym niezwłocznie powiadomione, a nowy odbiorca lub nowe miejsce dostawy musi być niezwłocznie wskazane na odwrocie dokumentu towarzyszącego.";
d) dodaje się ustęp w brzmieniu:
"6.
W przypadku przepływu olejów mineralnych wewnątrz Wspólnoty drogą morską lub śródlądową drogą wodną uprawniony właściciel składu wysyłki nie musi wypełniać rubryk 4, 7, 7a, 13 oraz 17 dokumentu towarzyszącego, jeżeli w momencie wysyłki towarów odbiorca nie jest ostatecznie znany, z zastrzeżeniem, że:
- właściwe władze Państwa Członkowskiego wysyłki zezwoliły uprzednio nadawcy na niewypełnienie tych rubryk,
- te same władze zostały poinformowane o nazwie oraz o adresie odbiorcy, jak również o jego numerze identyfikacyjnym podatku akcyzowego oraz o kraju przeznaczenia, niezwłocznie po zapoznaniu się z tymi danymi lub najpóźniej w momencie dostarczenia wyrobów do ostatecznego miejsca przeznaczenia."
6) Dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 15b
1.
W odniesieniu do kontroli na miejscu przewidzianych w art. 19 ust. 6 właściwe władze Państwa Członkowskiego mogą zwrócić się do właściwych władz innego Państwa Członkowskiego o informacje dodatkowe do tych określonych w art. 15a.
Do takiej wymiany informacji stosuje się przepisy dyrektywy 77/799/EWG* dotyczącej ochrony danych.
2.
W przypadku gdy następuje wymiana informacji zgodnie z ust. 1 i przepisy wewnętrzne Państwa Członkowskiego przewidują zawiadomienie osób, których wymiana dotyczy, przepisy te mogą nadal być stosowane.
3.
Wymiana informacji niezbędna dla przeprowadzania kontroli na miejscu zgodnie z ust. 1 jest przeprowadzana przy pomocy jednolitego dokumentu kontrolnego. Forma i treść tego dokumentu jest określona zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 24.
______________ * Dz.U. L 336 z 27.12.1977, str. 15."
7) Do art. 18 dodaje się ustęp w brzmieniu:
"6.
Przepisy niniejszego artykułu stosuje się również do wyrobów podlegających podatkowi akcyzowemu, które przepływają na podstawie przepisów o zawieszeniu podatku akcyzowego między dwoma składami podatkowymi znajdującymi się w tym samym Państwie Członkowskim, ale przez terytorium innego Państwa Członkowskiego."
8) Artykuł 19 otrzymuje brzmienie:
a) w ust. 1 po akapicie drugim dodaje się akapit w brzmieniu:
"Właściwe władze Państwa Członkowskiego wysyłki i przeznaczenia mogą zastrzec, że informacje zawarte w kopiach dokumentu towarzyszącego, przeznaczonego dla nich, mają być wysyłane drogą elektroniczną";
b) do ust. 2 po akapicie pierwszym dodaje się dwa akapity w brzmieniu:
"Bez względu na powyższe przepisy Państwa Członkowskie wysyłki mogą przewidzieć, że jedna kopia kopii zwrotnej ma być przesłana niezwłocznie do nadawcy faksem, aby spowodować natychmiastowe uchylenie gwarancji.
Pozostaje to bez wpływu na obowiązek odesłania oryginału dokumentu zgodnie ze zdaniem pierwszym.
W przypadku gdy wyroby podlegające podatkowi akcyzowemu przepływają często i regularnie między dwoma Państwami Członkowskimi na mocy przepisów o zwolnieniu od podatku akcyzowego, właściwe władze tych Państw Członkowskich mogą na mocy wzajemnego porozumienia wyrazić zgodę na uproszczenie procedury autoryzacji dokumentu towarzyszącego w drodze streszczenia lub automatycznej certyfikacji.";
c) ust. 4 otrzymuje brzmienie:
"4.
Wyroby podlegające podatkowi akcyzowemu, wysyłane przez uprawnionego właściciela składu znajdującego się w jednym Państwie Członkowskim w celu wywozu tych towarów przez obszar jednego lub kilku Państw Członkowskich są dopuszczone do obrotu w ramach przepisów zawieszających podatek zgodnie z art. 4 lit. c).
Ustalenia te powinny być zakończone zaświadczeniem, sporządzonym przez wywozowy urząd celny Wspólnoty, który potwierdza, że towary opuściły terytorium Wspólnoty.
Urząd celny wywozowy jest zobowiązany do odesłania do ekspedytora poświadczonego egzemplarza dokumentu towarzyszącego, który jest dla tego ekspedytora przeznaczony."
9) W art. 21 ust. 2 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Z zastrzeżeniem przepisów ustanowionych w celu zapewnienia prawidłowego stosowania niniejszego artykułu oraz uniknięcia wszelkiego rodzaju nadużyć finansowych, uchylania się od obowiązku podatkowego lub innych nadużyć Państwa Członkowskie zapewniają, by wszelkie znaki i oznaczenia nie stanowiły przeszkody dla swobodnego przepływu wyrobów podlegających podatkowi akcyzowemu."
10) W art. 23 dodaje się ustęp w brzmieniu:
"1a.
Siły zbrojne i organizacje określone w ust. 1 są upoważnione do otrzymywania towarów zwolnionych z podatku akcyzowego pochodzących z innych Państw Członkowskich na podstawie dokumentu towarzyszącego wskazanego w art. 18, pod warunkiem że do dokumentu tego jest załączony certyfikat zwolnienia z podatku.
Formę i treść takiego certyfikatu ustala się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 24."
11) Artykuł 24 otrzymuje brzmienie:
a) ustęp 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Środki niezbędne w celu stosowania art. 5, 7, 15b, 18, 19 i 23 są ustanowione zgodnie z procedurą przewidzianą w ust. 3 i 4.";
b) ustęp 5 otrzymuje brzmienie:
"5.
W uzupełnieniu środków określonych w ust. 2 Komitet analizuje kwestie wymienione przez przewodniczącego albo z inicjatywy przewodniczącego, albo na żądanie przedstawiciela jednego z Państw Członkowskich dotyczące zastosowania przepisów prawa wspólnotowego w sprawie podatku akcyzowego."
Artykuł 2
Do dyrektywy 92/81/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 2 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
W celach niniejszej dyrektywy nazwa oleje mineralne obejmuje:
a) wyroby objęte kodem CN 2706;
b) wyroby objęte kodami CN 2707 10, 2707 20, 2707 30, 2707 50, 2707 91 00, 2707 99 11 oraz 2707 99 19;
c) wyroby objęte kodem CN 2709;
d) wyroby objęte kodem CN 2710;
e) wyroby objęte kodem CN 2711, łącznie z czystym chemicznie metanem oraz z propanem, ale z wyłączeniem gazu ziemnego;
f) wyroby objęte kodami CN 2712 10, 2712 20 00, 2712 90 31, 2712 90 33, 2712 90 39 oraz 2712 90 90;
g) wyroby objęte kodem CN 2715;
h) wyroby objęte kodem CN 2901;
i) wyroby objęte kodami CN 2902 11 00, 2902 19 90, 2902 20, 2902 30, 2902 41 00, 2902 42 00, 2902 43 00 oraz 2902 44;
j) wyroby objęte kodami CN 3403 11 00 oraz 3403 19;
k) wyroby objęte kodem CN 3811;
l) wyroby objęte kodem CN 3817."
b) ustęp 4 otrzymuje brzmienie:
"4.
Odniesienia niniejszej dyrektywy do kodów Nomenklatury Scalonej dotyczą kodów ujętych w obowiązującej od dnia 1 października 1994 r. wersji Nomenklatury Scalonej."
2) Dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 2a
1.
Jedynie następujące rodzaje olejów mineralnych podlegają przepisom dyrektywy 92/12/EWG w zakresie kontroli i przepływu:
a) wyroby objęte kodami CN 2707 10, 2707 20, 2707 30 oraz 2707 50;
b) wyroby objęte kodami CN od 2710 00 11 do 2710 00 78.
Jednakże w przypadku wyrobów objętych kodami CN 2710 00 21, 2710 00 25 oraz 2710 00 59 przepisy w zakresie kontroli i przepływu stosowane są wyłącznie w odniesieniu do obrotu handlowego towarów luzem;
c) wyroby objęte kodem CN 2711 (z wyłączeniem 2711 11 00 oraz 2711 21 00);
d) wyroby objęte kodem CN 2901 10;
e) wyroby objęte kodami CN 2902 20, 2902 30, 2902 41 00, 2902 42 00, 2902 43 00 oraz 2902 44.
2.
Jeżeli jedno z Państw Członkowskich posiada informację o tym, że oleje mineralne inne niż wskazane w ust. 1 są przeznaczone do użycia, sprzedaży lub wykorzystania jako paliwa grzewcze lub silnikowe, lub w jakikolwiek sposób są źródłem przemytu, nadużyć lub unikania obowiązku podatkowego, państwo to powinno bezzwłocznie poinformować o tym Komisję.
Komisja przekazuje informację innym Państwom Członkowskim w terminie jednego miesiąca od chwili jej otrzymania.
Decyzja wskazująca, czy towary te powinny być podporządkowane przepisom w zakresie kontroli i przepływu, zawartym w dyrektywie 92/12/EWG, jest podejmowana zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 24 tej dyrektywy.
3.
Państwa Członkowskie mogą na mocy umów dwustronnych całkowicie lub częściowo zwolnić pewne towary lub grupę towarów spośród wyżej wymienionych z poddania ich środkom kontroli wymienionym w dyrektywie 92/12/EWG, o ile nie są one objęte art. 2 dyrektywy 92/82/EWG.
Takie ustalenia nie mają wpływu na Państwa Członkowskie, które nie są stronami umowy.
Wszystkie takie umowy dwustronne muszą być zgłaszane Komisji, która z kolei informuje o nich pozostałe Państwa Członkowskie."
3) Dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 7a
Państwa Członkowskie mogą zwrócić pobrany podatek akcyzowy od olejów mineralnych skażonych lub przypadkowo zmieszanych, które zostały zwrócone do składu podatkowego w celu powtórnego przetworzenia."
4) Artykuł 8 wprowadza następujące zmiany:
a) w ust.1 dodaje się następującą literę w brzmieniu:
"d) oleje mineralne wtłaczane do wielkich pieców w celu redukcji chemicznej jako dodatek do koksu użytego jako podstawowe paliwo.";
b) w ust. 2 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie:
"2.
Bez uszczerbku dla innych przepisów prawa wspólnotowego Państwa Członkowskie mogą stosować zwolnienie lub zmniejszenie całkowitej albo częściowej stawki podatku akcyzowego dla olejów mineralnych lub innych towarów przeznaczonych do takiego samego celu, używanych pod kontrolą podatkową."
5) Dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 8a
1.
Oleje mineralne dopuszczone do spożycia w jednym Państwie Członkowskim, przechowywane w standardowych zbiornikach użytkowych pojazdów silnikowych i przeznaczone do zużycia jako paliwo przez te pojazdy, jak również przechowywane w specjalnych zbiornikach i przeznaczone do użytku w czasie transportu, nie podlegają podatkowi akcyzowemu w innym Państwie Członkowskim.
2.
Do celów niniejszego artykułu przez określenie:
zbiorniki standardowe rozumie się:
- zbiorniki zamontowane na stałe przez producenta we wszelkiego typu środkach transportu takiego samego rodzaju jak środek transportu, o którym mowa i którego stałe wyposażenie pozwala na bezpośrednie używanie paliwa zarówno w celu umożliwienia funkcjonowania pojazdu, jak i umożliwienia, o ile zaistnieje taka potrzeba, funkcjonowania systemów chłodniczych, jak również innych systemów.
Za zbiorniki standardowe uważa się również zbiorniki na gaz przystosowane dla pojazdów mechanicznych, które pozwalają na użycie bezpośrednio gazu jako paliwa, jak również zbiorniki przystosowane do innych systemów napędowych, w które mogą być wyposażone środki transportu,
- zbiorniki zamontowane na stałe przez producenta na wszelkich kontenerach takiego samego rodzaju jak kontener, o którym mowa i którego stałe wyposażenie pozwala na bezpośrednie użycie paliwa w celu funkcjonowania podczas transportu systemów chłodzących i innych systemów, w które wyposażone są zbiorniki specjalne.
Zbiorniki specjalne oznaczają wszystkie zbiorniki wyposażone w urządzenia specjalnie przystosowane do systemów chłodzących, natleniania, izolacji termicznej i innych systemów."
Artykuł 3
W dyrektywie 92/82/EWG art. 2 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
1.
Oleje mineralne objęte niniejszą dyrektywą:
- benzyna ołowiowa objęta kodami CN 2710 00 26, 2710 00 34 oraz 2710 00 36,
- benzyna bezołowiowa objęta kodami CN 2710 00 27, 2710 00 29 oraz 2710 0032,
- olej napędowy objęty kodem CN 2710 00 69,
- ciężki olej napędowy objęty kodami CN od 2710 00 74 do 2710 00 78,
- gaz płynny objęty kodami CN od 2711 12 11 do 2711 19 00,
- metan objęty kodem CN 2711 29 00,
- nafta objęta kodami CN 2710 00 51 oraz 2710 00 55.
2.
Odniesienia niniejszej dyrektywy do kodów Nomenklatury Scalonej dotyczą kodów ujętych w obowiązującej od dnia 1 października 1994 r. wersji Nomenklatury Scalonej".
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, niezbędne do stosowania niniejszej dyrektywy nie później niż dnia 1 lipca 1995 r.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
DYREKTYWA RADY 94/75/WE
z dnia 22 grudnia 1994 r.
zmieniająca dyrektywę 94/4/WE i wprowadzająca tymczasowe środki derogacyjne mające zastosowanie do Austrii i Niemiec
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Przystąpieniu z 1994 r., w szczególności jego art. 2 ust. 3, oraz Akt Przystąpienia z 1994 r., w szczególności jego art. 151 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: w dniu 5 września 1994 r.
Republika Austrii zwróciła się z wnioskiem o korzystanie z odstępstwa, wzorując się na odstępstwie stosowanym od dnia 1 kwietnia 1994 r. w odniesieniu do Republiki Federalnej Niemiec na mocy przepisów art. 3 ust. 2 dyrektywy Rady 94/4/WE z dnia 14 lutego 1994 r. zmieniającej dyrektywy 69/169/EWG i 77/388/EWG oraz zwiększającej sumy niepodlegające opodatkowaniu dla podróżnych z państw trzecich i limity wolnocłowych zakupów w wewnątrzwspólnotowym ruchu pasażerskim[1];
wniosek ten ma na celu w szczególności utrzymanie do dnia 1 stycznia 1998 r. limitów mających obecnie zastosowanie w Austrii do przywozu towarów przez podróżnych wjeżdżających na jej terytorium przez granicę lądową, łączące ją z krajami innymi niż Państwa Członkowskie i członkowie Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA);
należy wziąć pod uwagę trudności gospodarcze, które mogą powstać w Austrii na skutek sum zwolnionych od cła w przypadku podróżnych, których to dotyczy;
jednakże niezbędne jest zapobieżenie zakłóceniom konkurencji wynikającym ze stosowania różnych limitów przy przekraczaniu zewnętrznych granic łączących Wspólnotę z krajami innymi niż członkowie EFTA; istotne jest, aby Republika Federalna Niemiec i Republika Austrii stosowały ten sam limit do przywozu towarów na ich terytorium przez podróżnych przybywających z wyżej wymienionych krajów,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W art. 3 dyrektywy 94/4/WE ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 Republika Federalna Niemiec i Republika Austrii są upoważnione do wprowadzenia w życie środków niezbędnych do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 1 stycznia 1998 r. w odniesieniu do towarów przywożonych przez podróżnych wjeżdżających na terytorium Austrii lub Niemiec przez granicę lądową łączącą Austrię bądź Niemcy z krajami innymi niż Państwa Członkowskie i członkowie EFTA lub też, w stosownym przypadku, drogą wodną z wyżej wymienionych krajów.
Jednakże od chwili wejścia w życie Traktatu o Przystąpieniu z 1994 r. te Państwa Członkowskie stosują zwolnienie od cła, które nie będzie mniejsze niż 75 ECU w odniesieniu do przywozu dokonywanego przez podróżnych określonych w poprzednim akapicie."
Artykuł 2
1.
Z zastrzeżeniem wejścia w życie Traktatu o Przystąpieniu z 1994 r., Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, które przyjmują w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem wejścia w życie Traktatu o Przystąpieniu z 1994 r.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa jest skierowana do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 94/76/WE
z dnia 22 grudnia 1994 r.
zmieniająca dyrektywę 77/388/EWG poprzez wprowadzenie środków przejściowych stosowanych w zakresie podatku od wartości dodanej, w kontekście rozszerzenia Unii Europejskiej dnia 1 stycznia 1995 r.
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Przystąpieniu z 1994 r., w szczególności jego art. 2 i 3, oraz Akt Przystąpienia z 1994 r., w szczególności jego art. 169,
uwzględniając wniosek Komisji,
ta akże mając na uwadze, co następuje: z chwilą wejścia w życie Traktatu o Przystąpieniu wspólny system podatku od wartości dodanej będzie stosowany w odniesieniu do nowych Państw Członkowskich z uwzględnieniem przepisów szczególnych określonych w załączniku XV rozdział IX do Aktu Przystąpienia;
w wyniku zniesienia z tą datą podatku od przywozu oraz zwrotu podatku od wywozu w handlu między Wspólnotą w jej obecnym składzie oraz nowymi Państwami Członkowskimi, jak również między samymi nowymi Państwami Członkowskimi, konieczne jest wprowadzenie środków przejściowych w celu ochrony neutralności wspólnego systemu podatku od wartości dodanej oraz zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu lub braku opodatkowania;
środki takie muszą pod tym względem odpowiadać potrzebom podobnym do tych, które spowodowały wprowadzenie środków przyjętych w celu urzeczywistnienia rynku wewnętrznego dnia 1 stycznia 1993 r., w szczególności przepisów art. 28n dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku [1];
z chwilą przystąpienia towary będą uznawane za znajdujące się w swobodnym obrocie w rozszerzonej Wspólnocie w przypadkach, w których zostało wykazane, że znajdowały się one w swobodnym obrocie na terytorium obecnej Wspólnoty lub też na obszarze jednego z nowych Państw Członkowskich; istnieje konieczność wyciągnięcia z powyższego wniosków, szczególnie w odniesieniu do art. 7 ust. 1 i 3 oraz art. 10 ust. 3 dyrektywy 77/388/EWG;
konieczne jest uregulowanie sytuacji, w których przed przystąpieniem nowych Państw Członkowskich towary były objęte regulacjami określonymi w art. 16 ust. 1 część B lit. a)–d), procedurą czasowej odprawy przy całkowitym zwolnieniu z należności przywozowych lub podobną procedurą w nowych Państwach Członkowskich;
konieczne jest ponadto ustanowienie przepisów szczególnych dla przypadków, w których po przystąpieniu nowych Państw Członkowskich nie została zakończona szczególna procedura (w odniesieniu do wywozu lub tranzytu), wszczęta przed wejściem w życie Traktatu o Przystąpieniu, w ramach handlu między obecną Wspólnotą oraz nowymi Państwami Członkowskimi oraz między tymi nowymi Państwami Członkowskimi do celów dostaw realizowanych przed tą datą przez podatników działających w takim charakterze,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 77/388/EWG dodaje się tytuł oraz artykuł w brzmieniu:
"TYTUŁ XVIc
Środki przejściowe stosowane w kontekście przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji do Unii Europejskiej
Artykuł 28p
1.
W rozumieniu niniejszego artykułu:
- "Wspólnota" oznacza terytorium Wspólnoty określone w art. 3 przed przystąpieniem,
- "nowe Państwa Członkowskie" oznaczają terytorium Państw Członkowskich przystępujących do Unii Europejskiej na mocy Traktatu podpisanego dnia 24 czerwca 1994 r., określone dla każdego z tych Państw Członkowskich w art. 3 niniejszej dyrektywy,
- "rozszerzona Wspólnota" oznacza terytorium Wspólnoty określone w art. 3 po dacie przystąpienia.
2.
W przypadku gdy towary:
- zostały wprowadzone na terytorium Wspólnoty lub jednego z nowych Państw Członkowskich przed datą przystąpienia, oraz
- w chwili ich wprowadzenia na terytorium Wspólnoty lub jednego z nowych Państw Członkowskich zostały objęte procedurą odprawy czasowej przy całkowitym zwolnieniu z należności przywozowych, jedną z regulacji określonych w art. 16 ust. 1 część B lit. a)–d) lub podobną procedurą na obszarze jednego z nowych Państw Członkowskich, oraz
- nie zostały zwolnione spod takiej procedury przed datą przystąpienia,
przepisy obowiązujące w momencie, w którym towary zostały objęte taką procedurą, obowiązują nadal do chwili, gdy procedura ta przestanie obejmować towary, po dacie przystąpienia.
3.
W przypadku gdy towary:
- zostały przed datą przystąpienia objęte wspólną procedurą tranzytową lub innego rodzaju tranzytową procedurą celną, oraz
- nie zostały zwolnione z takiej procedury przed datą przystąpienia,
przepisy obowiązujące w momencie, w którym towary zostały objęte taką procedurą, będą nadal obowiązywać do chwili, gdy procedura ta przestanie obejmować towary, po dacie przystąpienia.
Do celów tiret pierwszego "wspólna procedura tranzytowa" oznacza środki transportu towarów w tranzycie między Wspólnotą oraz państwami Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA), jak również między samymi państwami EFTA, jak przewidziano w Konwencji o Wspólnej Procedurze Tranzytowej z dnia 20 maja 1987 r. [2].
4.
W przypadkach gdy wykazano, że towary znajdowały się w swobodnym obrocie w jednym z nowych Państw Członkowskich lub we Wspólnocie, za przywóz towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 uznaje się:
a) wyjęcie, w tym nieprawidłowe, towarów spod procedury czasowej odprawy, którą zostały one objęte przed datą przystąpienia zgodnie z warunkami wymienionymi w ust. 2;
b) wyjęcie, w tym nieprawidłowe, towarów spod jednej z procedur określonych w art. 16 ust. 1 część B lit. a)–d) lub spod podobnej procedury, którą towary te zostały objęte przed datą przystąpienia zgodnie z warunkami wymienionymi w ust. 2;
c) zakończenie jednej z procedur określonych w ust. 3, która została wszczęta przed datą przystąpienia w jednym z nowych Państw Członkowskich w celach odpłatnych dostaw towarów realizowanych przed tą datą w takim Państwie Członkowskim przez podatnika działającego w takim charakterze;
d) jakiekolwiek nieprawidłowości lub naruszenie przepisów mające miejsce w trakcie stosowania jednej z procedur określonych w ust. 3 zgodnie z warunkami określonymi w lit. c).
5.
Wykorzystanie na terytorium Państwa Członkowskiego przez podatnika lub osobę niepodlegającą opodatkowaniu po dacie przystąpienia towarów dostarczonych jej przed datą przystąpienia na obszarze Wspólnoty lub jednego z nowych Państw Członkowskich będzie również uznawane za przywóz towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1, o ile spełnione zostaną następujące warunki:
- dostawa tych towarów została zwolniona, lub mogła być zwolniona, bądź na mocy art. 15 ust. 1 i 2, bądź na mocy podobnego przepisu obowiązującego w nowych Państwach Członkowskich,
- towary nie zostały przywiezione do jednego z nowych Państw Członkowskich lub Wspólnoty przed datą przystąpienia.
6.
W przypadkach określonych w ust. 4 miejscem przywozu w rozumieniu art. 7 ust. 3 jest to Państwo Członkowskie, na terytorium którego przestaje obowiązywać procedura, którą towary zostały objęte przed datą przystąpienia.
7.
W drodze odstępstwa od przepisów art. 10 ust. 3 przywóz towarów w rozumieniu ust. 4 i 5 niniejszego artykułu ustaje bez powstania zdarzenia podatkowego, którego zaistnienie stanowi podstawę do poboru należności w przypadku, gdy:
a) przywożone towary są wysyłane lub transportowane poza rozszerzoną Wspólnotę; lub
b) przywożone towary w rozumieniu ust. 4 lit. a) są towarami innymi niż środki transportu oraz są ponownie wysyłane lub transportowane do Państwa Członkowskiego, z którego zostały wywiezione oraz do osoby, która je wywiozła; lub
c) przywożone towary w rozumieniu ust. 4 lit. a) są środkami transportu, które zostały nabyte lub przywiezione przed datą przystąpienia zgodnie z ogólnymi warunkami opodatkowania obowiązującymi na rynku krajowym jednego z nowych Państw Członkowskich lub jednego z Państw Członkowskich Wspólnoty lub nie dotyczyło ich jakiekolwiek zwolnienie bądź zwrot podatku od wartości dodanej z tytułu ich wywozu.
Warunek ten uważa się za spełniony, jeżeli datą pierwszego użycia środków transportu była data przed dniem 1 stycznia 1987 r. lub też jeżeli kwota podatku należnego z tytułu przywozu jest nieznaczna."
Artykuł 2
1.
Z zastrzeżeniem wejścia w życie Traktatu o Przystąpieniu z 1994 r. Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy w dniu jej wejścia w życie.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonania takiego odniesienia są ustanawiane przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, które przyjmą w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie tego samego dnia, co Traktat o Przystąpieniu z 1994 r.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa jest skierowana do Państw Członkowskich.
DYREKTYWA KOMISJI 94/78/WE
z dnia 21 grudnia 1994 r.
dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę Rady 78/549/EWG w odniesieniu do osłon kół pojazdów silnikowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep[1], ostatnio zmienioną przez dyrektywę Komisji 93/81/EWG[2], w szczególności jej art. 13 ust. 2,
uwzględniając dyrektywę Rady 78/549/EWG z dnia 12 czerwca 1978 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących osłon kół pojazdów silnikowych[3], w szczególności jej art. 4,
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa 78/549/EWG jest jedną ze szczegółowych dyrektyw dotyczących procedury homologacji typu EWG, ustanowionej dyrektywą Rady 70/156/EWG; w związku z tym przepisy ustanowione w dyrektywie 70/156/EWG dotyczące układów, części i oddzielnych zespołów technicznych stosuje się do niniejszej dyrektywy;
w szczególności art. 3 ust. 4 i art. 4 ust. 3 dyrektywy 70/156/EWG wymagają, aby do każdej szczegółowej dyrektywy został dołączony dokument informacyjny zawierający odpowiednie pozycje załącznika I do tej dyrektywy, a także świadectwo homologacji typu w oparciu o załącznik VI do tej dyrektywy, w celu umożliwienia włączenia homologacji typu do systemu komputerowego;
zwiększa się liczba samochodów osobowych napędzanych na cztery koła, zarówno z napędem na cztery koła włączonym na stałe, włączanym automatycznie lub przez kierowcę; konieczne jest w przypadku takich samochodów osobowych oraz w świetle postępu technicznego dokonanie przeglądu niektórych parametrów konstrukcyjnych i eksploatacyjnych i wprowadzenie zmian do niektórych przepisów dyrektywy 78/549/EWG w sposób, który odzwierciedla bieżącą i przyszłą sytuacje rynkową i który jest zgodny z właściwą praktyką projektowania, budowy i bezpiecznej eksploatacji;
przepisy niniejszej dyrektywy są zgodne z opinią Komitetu ds. dostosowania do postępu technicznego ustanowionego dyrektywą 70/156/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
W art. 1 wyrazy "(określony w załączniku I do dyrektywy 70/156/EWG)" zastępuje się wyrazami "(określony w załączniku II do dyrektywy 70/156/EWG)".
2.
Załączniki I i II zmienia się zgodnie z Załącznikiem pkt 1-3 do niniejszej dyrektywy.
3.
Dodaje się załącznik III określony w Załączniku pkt 4 do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie z mocą obowiązującą od dnia 1 lipca 1995 r. nie mogą w odniesieniu do osłon kół:
- odmówić w stosunku do typu pojazdu silnikowego udzielenia homologacji typu EWG lub udzielenia krajowej homologacji typu lub
- zakazać rejestracji, sprzedaży lub wprowadzenia do użytkowania pojazdów,
jeżeli osłony kół spełniają wymagania określone w dyrektywie 78/549/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą.
2.
Państwa Członkowskie z mocą obowiązującą od dnia 1 stycznia 1996 r.:
- nie udzielają już homologacji typu EWG oraz
- mogą odmówić udzielenia krajowej homologacji typu
dla typu pojazdu w odniesieniu do osłon kół, jeżeli wymagania dyrektywy nr 78/549/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą, nie zostały spełnione.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 1 lipca 1995 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy albo takie odniesienie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Dyrektywa Komisji 94/79/WE
z dnia 21 grudnia 1994 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 91/414/EWG dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 94/43/EWG [2], w szczególności jej art. 18 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje: załączniki II i III do dyrektywy 91/414/EWG określają wymogi dotyczące dokumentacji, która ma być przedłożona przez wnioskodawcę odpowiednio w celu włączenia substancji czynnej do załącznika I i w celu wydania zezwolenia na dopuszczenie środka ochrony roślin do obrotu;
konieczne jest wskazanie wnioskodawcom w załącznikach II i III, możliwie jak najdokładniej, wszelkich danych szczegółowych dotyczących wymaganych informacji, takich jak okoliczności, warunki i protokoły techniczne, na podstawie których niektóre dane muszą być uzyskane; przepisy te powinny być wprowadzone możliwie jak najszybciej, aby umożliwić wnioskodawcom korzystanie z nich przy opracowywaniu dokumentacji;
obecnie istnieje możliwość dokładniejszego sprecyzowania wymagań w zakresie danych dotyczących badań toksykologicznych i badań metabolizmu substancji czynnej przewidzianych w załączniku II część A sekcja 5;
obecnie istnieje również możliwość dokładniejszego sprecyzowania wymagań w zakresie danych dotyczących badań toksykologicznych środka ochrony roślin przewidzianych w załączniku II część A sekcja 7;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 91/414/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) załącznik II część A sekcja zatytułowana "5.
Badania toksykologiczne i badania metabolizmu substancji czynnej" zastępuje się załącznikiem I do niniejszej dyrektywy;
2) załącznik III część A sekcja zatytułowana "7.
Badania toksykologiczne" zastępuje się załącznikiem II do niniejszej dyrektywy;
3) w załącznikach II i III ppkt 1.2 wprowadzenia otrzymuje brzmienie: "1.2. w stosownych okolicznościach należy uzyskać stosując wytyczne dotyczące badań, zgodnie z ich ostatnią przyjętą wersją, określone lub które są opisane w niniejszym Załączniku; w przypadku badań rozpoczętych przed wejściem w życie zmian niniejszego Załącznika, informacje należy uzyskać stosując odpowiednie wytyczne dotyczące badań uznane na forum międzynarodowym lub krajowym lub, w razie ich braku, wytyczne dotyczące badań zatwierdzone przez właściwy organ;";
4) w załącznikach II i III ppkt 1.3 wprowadzenia na końcu dodaje się wyrazy w brzmieniu: "w szczególności w przypadku dokonania odniesienia w niniejszym Załączniku do metody EWG, która polega na przeniesieniu metody opracowanej przez instytucję międzynarodową (np. OECD), Państwa Członkowskie mogą przyjąć, że wymagane informacje uzyskano zgodnie z ostatnią wersją tej metody, jeżeli rozpoczęcie badań metodą EWG nie zostało jeszcze zaktualizowane;".
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 31 stycznia 1996 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem 1 lutego 1995 r.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa rady 94/80/WE
z dnia 19 grudnia 1994 r.
ustanawiająca szczegółowe warunki wykonywania prawa głosowania i kandydowania w wyborach lokalnych przez obywateli Unii mających miejsce zamieszkania w Państwie Członkowskim, którego nie są obywatelami
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 8b ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [3],
a także mając na uwadze, co następuje: Traktat o Unii Europejskiej oznacza nowy etap w procesie tworzenia coraz silniejszych związków między narodami Europy; jednym z celów Traktatu jest tworzenie, w sposób spójny i solidarny, związków między narodami Państw Członkowskich; do jego podstawowych celów należy wzmocnienie ochrony praw i interesów obywateli Państw Członkowskich poprzez wprowadzenie obywatelstwa Unii;
w tym celu w tytule II Traktatu o Unii Europejskiej wprowadza się obywatelstwo Unii dla wszystkich obywateli Państw Członkowskich oraz przyznaje się im w związku z tym szereg praw;
przewidziane w art. 8b ust. 1 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską prawo głosowania i kandydowania w wyborach lokalnych w Państwie Członkowskim, w którym dana osoba ma miejsce zamieszkania, jest zastosowaniem zasady niedyskryminacji między osobami mającymi obywatelstwo danego państwa a osobami będącymi obywatelami innego państwa oraz uzupełnieniem, zagwarantowanego w art. 8a niniejszego Traktatu, prawa do swobodnego przemieszczania się i przebywania;
stosowanie art. 8b ust. 1 nie zakłada pełnej harmonizacji ordynacji wyborczych Państw Członkowskich; dąży on przede wszystkim do zniesienia wymogu obywatelstwa, od którego większość Państw Członkowskich uzależnia wykonywanie prawa głosowania i kandydowania w wyborach; ponadto, aby uwzględnić zasadę proporcjonalności, wymienioną w art. 3b Traktatu, treść wspólnotowej legislacji w tej dziedzinie nie powinna wykraczać poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia celów art. 8b ust. 1 Traktatu;
zamiarem art. 8b ust. 1 jest zapewnienie wszystkim obywatelom Unii, bez względu na to, czy są obywatelami Państwa Członkowskiego miejsca zamieszkania czy nie, możliwości wykonywania w tym państwie prawa głosowania i kandydowania w wyborach lokalnych na takich samych warunkach; z tego względu warunki wobec obywateli Unii niemających obywatelstwa odnośnego państwa, w szczególności dotyczące okresu i dowodu miejsca zamieszkania, powinny być takie same jak warunki stawiane obywatelom tego Państwa Członkowskiego, jeśli takie warunki są w ogóle stawiane; od obywateli Unii niebędących obywatelami danego Państwa Członkowskiego nie można wymagać spełnienia dodatkowych specjalnych warunków, chyba że w wyjątkowych sytuacjach odmienne traktowanie obywateli własnych i obcych jest uzasadnione szczególnymi okolicznościami;
artykuł 8b ust. 1 Traktatu uznaje prawo głosowania i kandydowania w wyborach lokalnych w Państwie Członkowskim miejsca zamieszkania, przy czym prawo to nie zastępuje prawa głosowania i kandydowania w Państwie Członkowskim, którego obywatelem jest dany obywatel Unii; należy szanować przysługujące obywatelom Unii prawo wyboru Państwa Członkowskiego, w którym chcą oni uczestniczyć w wyborach lokalnych; z tego względu jest zasadne, aby obywatele ci mogli wyrazić swoją wolę do wzięcia udziału w wyborach w takim Państwie, przy czym w Państwie Członkowskim, w którym udział w wyborach nie jest obowiązkowy, dopuszczalna może być rejestracja z urzędu takich obywateli na listach wyborców;
lokalna administracja w różnych Państwach Członkowskich odzwierciedla różne polityczne i prawne tradycje oraz charakteryzuje się dużą różnorodnością struktur; termin "wybory lokalne" nie jest z tego powodu tożsamy we wszystkich Państwach Członkowskich; przedmiot niniejszej dyrektywy musi zostać zatem sprecyzowany poprzez zdefiniowanie pojęcia wyborów lokalnych; wybory takie obejmują powszechne i bezpośrednie wybory na poziomie wspólnoty lokalnej stopnia podstawowego oraz jednostek podległych; dotyczy to zarówno powszechnych i bezpośrednich wyborów do samorządowych organów przedstawicielskich, jak również do samorządowych organów wykonawczych;
pozbawienie prawa kandydowania w wyborach może wynikać z decyzji indywidualnej właściwych władz Państwa Członkowskiego miejsca zamieszkania lub Państwa Członkowskiego pochodzenia; mając na uwadze polityczne znaczenie sprawowania mandatu nadanego w wyborach lokalnych, Państwa Członkowskie powinny podjąć wszelkie niezbędnych działania celem zapewnienia, że osoba pozbawiona prawa kandydowania w Państwie Członkowskim jej pochodzenia nie odzyska tego prawa jedynie w wyniku tego, że ma miejsce zamieszkania w innym Państwie Członkowskim; ten szczególny problem, odnoszący się do kandydatów będących obywatelami innego Państwa Członkowskiego, stanowi uzasadnienie umożliwiające tym Państwom Członkowskim, które uznają to za konieczne, objęcie takich kandydatów przepisami wykluczającymi nie tylko obowiązującymi w Państwie Członkowskim ich miejsca zamieszkania, lecz również Państwa Członkowskiego ich pochodzenia; mając na uwadze zasadę proporcjonalności, jest jednak wystarczające, że prawo głosowania objęte jest jedynie przepisami wykluczającymi Państwa Członkowskiego miejsca zamieszkania;
zadania organów wykonawczych wspólnoty lokalnej stopniapodstawowego mogą obejmować branie udziału w wykonywaniu władzy publicznej oraz ochronę interesu powszechnego; z tego względu Państwa Członkowskie powinny mieć prawo do zastrzeżenia pełnienia tych urzędów tylko przez własnych obywateli; poza tym Państwa Członkowskie powinny mieć możliwość podjęcia w tym celu właściwych działań, które jednak nie mogą ograniczać prawa głosowania obywateli innych Państw Członkowskich w stopniu większym, niż jest to konieczne dla osiągnięcia tego celu;
jest również uzasadnione, aby udział członków samorządowych władz przedstawicielskich w wyborach zgromadzenia parlamentarnego zastrzeżony był dla własnych obywateli;
jeżeli przepisy prawne Państw Członkowskich stanowią, że sprawowanie urzędu pochodzącego z wyboru nie może być łączone ze sprawowaniem innego urzędu, Państwa Członkowskie mogą rozszerzyć zakres takiego zakazu na odpowiednie urzędy sprawowane w innych Państwach Członkowskich;
zgodnie z art. 8b ust. 1 Traktatu wszelkie odstępstwa od ogólnych zasad niniejszej dyrektywy muszą być uzasadnione specyficznymi problemami danego Państwa Członkowskiego, przy czym każde takie odstępstwo musi podlegać sprawdzeniu co do jego wyjątkowego charakteru;
takie specyficzne problemy mogą powstawać w Państwie Członkowskim, w którym odsetek obywateli Unii w wieku uprawniającym do udziału w wyborach, mających miejsce zamieszkania w tym państwie, lecz niebędących jego obywatelami, znacznie przekracza średnią; odstępstwo jest uzasadnione, w przypadku gdy tacy obywatele Unii stanowią ponad 20 % ogółu wyborców, przy czym jego punktem odniesienia musi być kryterium okresu zamieszkania;
obywatelstwo Unii ma na celu umożliwienie obywatelom Unii lepszej integracji w państwie przyjmującym; w związku z tym, zgodnie z intencją autorów Traktatu, należy unikać wszelkiego różnicowania między listami kandydatów będących własnymi obywatelami a kandydatami zagranicznymi;
ryzyko takiego różnicowania dotyczy w szczególności Państwa Członkowskiego, w którym odsetek obywateli Unii w wieku uprawniającym do udziału w wyborach mających miejsce zamieszkania w tym państwie, lecz niebędących jego obywatelami przekracza 20 % ogólnej liczby mających tam miejsce zamieszkania obywateli Unii w wieku uprawniającym do głosowania; z tego względu ważne jest, aby takie Państwo Członkowskie mogło ustanowić, zgodnie z art. 8b Traktatu, szczególne przepisy dotyczące składu list kandydatów;
w niektórych Państwach Członkowskich mający tam miejsce zamieszkania obywatele innych Państw Członkowskich mają prawo głosowania w wyborach do parlamentów narodowych; z tego względu możliwe są ułatwienia w odniesieniu do niektórych formalności przewidzianych w niniejszej dyrektywie;
Królestwo Belgii charakteryzuje się szczególnymi cechami i relacjami równowagi, ponieważ belgijska Konstytucja w art. 1–4 przewiduje trzy języki urzędowe oraz podział na regiony i wspólnoty; nieograniczone stosowanie niniejszej dyrektywy mogłoby w pewnych gminach wywoływać skutki, które uzasadniają wprowadzenie odstępstw od niniejszej dyrektywy, mając na względzie powyższe szczególne cechy i relacje równowagi;
po wejściu w życie niniejszej dyrektywy Komisja dokona oceny jej prawnego i faktycznego stosowania, włączając w to zmiany w elektoracie; w tym celu przedstawi ona Parlamentowi Europejskiemu i Radzie stosowne sprawozdanie,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
ROZDZIAŁ I
Przepisy ogólne
Artykuł 1
1.
Niniejsza dyrektywa ustanawia szczegółowe warunki, według których obywatele Unii mający miejsce zamieszkania w Państwie Członkowskim, którego nie są obywatelami, wykonują w tym Państwie prawo głosowania i kandydowania w wyborach lokalnych.
2.
Przepisy niniejszej dyrektywy nie naruszają przepisów krajowych dotyczących prawa głosowania i kandydowania obywateli odnośnego Państwa Członkowskiego mających miejsce zamieszkania poza terytorium tego Państwa oraz obywateli państw trzecich, którzy mają miejsce zamieszkania w tym Państwie.
Artykuł 2
1.
Do celów niniejszej dyrektywy:
a) "wspólnota lokalna stopnia podstawowego" oznacza jednostki administracyjne wymienione w Załączniku do niniejszej dyrektywy, które, zgodnie z przepisami wewnętrznymi każdego z Państw Członkowskich, mają organy wyłonione w powszechnych i bezpośrednich wyborach oraz są uprawnione do zarządzania w ramach kompetencji własnej, na poziomie podstawowej organizacji politycznej i administracyjnej, określonymi sprawami lokalnymi;
b) "wybory lokalne" oznaczają powszechne i bezpośrednie wybory, mające na celu wyłonienie członków samorządowych organów przedstawicielskich oraz – jeżeli tak przewidują przepisy Państwa Członkowskiego – kierownika i członków samorządowych organów wykonawczych stopnia podstawowego;
c) "Państwo Członkowskie miejsca zamieszkania" oznacza Państwo Członkowskie, w którym obywatel Unii ma miejsce zamieszkania, lecz którego nie jest obywatelem;
d) "Państwo Członkowskie pochodzenia" oznacza Państwo Członkowskie, do którego przynależy dany obywatel Unii;
e) "lista wyborców" oznacza oficjalny spis wszystkich wyborców uprawnionych do głosowania w danej wspólnocie lokalnej stopnia podstawowego lub w jednym z jej okręgów wyborczych, sporządzony i uaktualniany przez właściwy organ zgodnie z ordynacją wyborczą Państwa Członkowskiego miejsca zamieszkania lub rejestr meldunkowy, o ile zawiera on informacje o uprawnieniu do udziału w wyborach;
f) "dzień spełnienia wymogu" oznacza dzień lub dni, w których obywatele Unii muszą spełnić przesłanki, zgodnie z prawem Państwa Członkowskiego miejsca zamieszkania, aby móc w tym państwie wybierać lub być wybieranym;
g) "formalne oświadczenie" oznacza złożone przez zainteresowaną osobę oświadczenie, którego nieścisłości powodują, że osoba je składająca podlega karze zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa krajowego.
2.
Państwo Członkowskie powiadamia Komisję o zastąpieniu wspólnoty lokalnej stopnia podstawowego wymienionej w Załączniku, na podstawie zmiany przepisów prawa krajowego, inną wspólnotą, mającą kompetencje określone w ust. 1 lit. a), lub o zniesieniu, lub o ustanowieniu, na podstawie zmiany przepisów prawa krajowego, takiej wspólnoty.
W ciągu trzech miesięcy od otrzymania takiego powiadomienia w powiązaniu z oświadczeniem Państwa Członkowskiego, że żadne prawa przewidziane w niniejszej dyrektywie nie zostają naruszone, Komisja dokonuje dostosowania Załącznika, wprowadzając odpowiednie zmiany, wykreślenia lub uzupełnienia.
Zmieniony w ten sposób Załącznik podlega opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 3
Osoba, która w dniu spełnienia wymogu:
a) jest obywatelem Unii w rozumieniu art. 8 ust. 1 drugi akapit Traktatu,
b) nie będąc obywatelem Państwa Członkowskiego miejsca zamieszkania, spełnia pozostałe warunki prawa głosowania i kandydowania w wyborach, jakie odnośne państwo stawia swoim obywatelom,
ma prawo głosowania i kandydowania w wyborach lokalnych w Państwie Członkowskim miejsca zamieszkania, zgodnie z niniejszą dyrektywą.
Artykuł 4
1.
Jeżeli obywatele Państwa Członkowskiego miejsca zamieszkania mają prawo głosowania lub kandydowania w wyborach jedynie pod warunkiem pewnego minimalnego okresu zamieszkania na terytorium tego Państwa, to uznaje się warunek ten za spełniony przez uprawnionych do głosowania i kandydowania w rozumieniu art. 3, o ile mieli miejsce zamieszkania przez równorzędny okres minimalny w innych Państwach Członkowskich.
2.
Jeżeli obywatele Państwa Członkowskiego miejsca zamieszkania mogą, według przepisów prawa krajowego tego Państwa, głosować i kandydować jedynie we wspólnocie lokalnej stopnia podstawowego, w której mają główne miejsce zamieszkania, to uprawnieni do głosowania i kandydowania w rozumieniu art. 3 podlegają temu warunkowi.
3.
Ustęp 1 nie narusza przepisów prawa krajowego Państw Członkowskich, zgodnie z którymi wykonywanie prawa głosowania i kandydowania przez każdego uprawnionego do głosowania i kandydowania w określonej społeczności lokalnej stopnia podstawowego lub w jednym z jej okręgów wyborczych uzależnione jest od minimalnego okresu zamieszkania na obszarze tej wspólnoty.
Ponadto ust. 1 nie narusza przepisów prawa krajowego obowiązujących w chwili przyjęcia niniejszej dyrektywy, zgodnie z którymi wykonywanie prawa głosowania i kandydowania przez każdego uprawnionego do głosowania i kandydowania uzależnione jest od minimalnego okresu zamieszkania na części obszaru Państwa Członkowskiego, na której znajduje się dana wspólnota lokalna stopnia podstawowego.
Artykuł 5
1.
Państwa Członkowskie miejsca zamieszkania mogą zastrzec, że każdy obywatel Unii, którego, w wyniku odrębnego wyroku lub orzeczenia wydanego na gruncie prawa karnego lub cywilnego państwa jego pochodzenia, pozbawiono prawa kandydowania w wyborach, nie może wykonywać tego prawa w wyborach lokalnych.
2. Kandydatura obywatela Unii w wyborach lokalnych w Państwie Członkowskim miejsca zamieszkania może być uznana za niedopuszczalną, o ile nie jest on w stanie przedstawić dokumentów określonych w art. 9 ust. 2 lit. a) lub oświadczenia określonego w art. 9 ust. 2 lit. b).
3.
Państwa Członkowskie mogą zastrzec, że tylko ich obywatele mogą być wybierani na urząd kierownika organu wykonawczego, jego zastępcy lub członków kierowniczego kolegialnego organu wykonawczego wspólnoty lokalnej stopnia podstawowego, o ile osoby takie zostały wybrane do pełnienia takich urzędów przez okres trwania mandatu.
Państwa Członkowskie mogą również zastrzec, że wykonywanie urzędu kierownika organu wykonawczego, jego zastępcy lub członków kierowniczego kolegialnego organu wykonawczego wspólnoty lokalnej stopnia podstawowego tymczasowo lub pełnienie stosownych obowiązków może być ograniczone jedynie do ich obywateli.
Państwa Członkowskie, podejmując odpowiednie, konieczne i proporcjonalne środki celem zapewnienia, aby jedynie przez ich obywateli sprawowane były urzędy określone w pierwszym akapicie względnie, aby jedynie ich obywatele, zgodnie z drugim akapitem, wykonywali je tymczasowo lub pełnili stosowne obowiązki, biorą pod uwagę Traktat i ogólne zasady prawa.
4.
Państwa Członkowskie mogą również zastrzec, że obywatele Unii wybrani na członków organów przedstawicielskich nie będą brali udziału ani w wyznaczaniu delegatów do głosowania w zgromadzeniu parlamentarnym, ani w wyborach członków takiego zgromadzenia.
Artykuł 6
1.
Osoby uprawnione do kandydowania w rozumieniu art. 3 podlegają tym samym warunkom dotyczącym zakazu łączenia funkcji, co, według przepisów prawa krajowego Państwa Członkowskiego ich miejsca zamieszkania, obowiązujące w odniesieniu do obywateli tego Państwa.
2.
Państwa Członkowskie mogą zastrzec, że sprawowanie wybieralnego urzędu w organach samorządowych Państwa Członkowskiego miejsca zamieszkania nie może być łączone ze sprawowaniem urzędów w innych Państwach Członkowskich, które są porównywalne do urzędów, których łączenie jest zakazane w Państwie Członkowskim miejsca zamieszkania.
ROZDZIAŁ II
Wykonywanie prawa głosowania i prawa kandydowania w wyborach
Artykuł 7
1.
Wyborca uprawniony do głosowania w rozumieniu art. 3 wykonuje prawo głosowania w wyborach lokalnych w Państwie Członkowskim miejsca zamieszkania, o ile wyrazi taką chęć.
2.
Jeżeli udział w wyborach w Państwie Członkowskim miejsca zamieszkania jest obowiązkowy, wyborcy uprawnieni do głosowania w rozumieniu art. 3, którzy zostali wpisani na listę wyborców, mają również obowiązek udziału w wyborach.
3.
Państwa Członkowskie, w których udział w wyborach nie jest obowiązkowy, mogą przewidzieć wpisanie z urzędu wyborców w rozumieniu art. 3 na listę wyborców.
Artykuł 8
1.
Państwa Członkowskie podejmą wszelkie niezbędne działania w celu wpisania wyborcy uprawnionego do głosowania w rozumieniu art. 3 na listę wyborców w odpowiednim terminie przed dniem wyborów.
2.
W celu wpisania na listę wyborców wyborca uprawniony do głosowania w rozumieniu art. 3 przedstawia takie same dokumenty co wyborca mający obywatelstwo danego Państwa.
Państwo Członkowskie miejsca zamieszkania może również zażądać, aby wyborca uprawniony do głosowania w rozumieniu art. 3 przedstawił ważny dokument tożsamości oraz formalne oświadczenie, określające jego obywatelstwo i adres w Państwie Członkowskim miejsca zamieszkania.
3.
Wyborcy uprawnieni do głosowania w rozumieniu art. 3, wpisani na listę wyborców pozostają na niej na tych samych warunkach tak długo, jak uprawnieni do głosowania wyborcy mający obywatelstwo danego państwa, aż do czasu skreślenia ich z urzędu, ze względu na niespełnianie przez nich warunków wykonywania prawa głosowania.
Wyborcy uprawnieni do głosowania, którzy na własny wniosek zostali wpisani na listę wyborców, mogą być również na własny wniosek z listy tej skreśleni.
Wyborcy uprawnieni do głosowania, którzy przeniosą swe miejsce zamieszkania do innej wspólnoty lokalnej stopnia podstawowego w tym samym Państwie Członkowskim, wpisywani są na listę wyborców w tej jednostce na takich samych warunkach jak wyborcy będący obywatelami tego Państwa.
Artykuł 9
1.
Składając wniosek o kandydowanie w wyborach, osoba uprawniona do kandydowania w rozumieniu art. 3 przedstawia takie same dokumenty co kandydat mający obywatelstwo danego państwa.
Państwo Członkowskie miejsca zamieszkania może również zażądać, aby osoba taka przedłożyła formalne oświadczenie, określające jej obywatelstwo i adres w Państwie Członkowskim miejsca zamieszkania.
2.
Państwo Członkowskie miejsca zamieszkania może także zażądać od osoby uprawnionej do kandydowania w rozumieniu art. 3:
a) stwierdzenia w formalnym oświadczeniu, określonym w ust. 1, które przedstawia wraz z wnioskiem o kandydowanie w wyborach lokalnych, że nie została pozbawiona prawa do kandydowania w Państwie Członkowskim jej pochodzenia;
b) w przypadku wątpliwości co do treści oświadczenia określonego w lit. a) lub, jeżeli wymagają tego przepisy prawa krajowego Państwa Członkowskiego, przedłożenia przed albo po wyborach zaświadczenia wydanego przez właściwy organ administracyjny Państwa Członkowskiego jej pochodzenia, potwierdzającego, że nie pozbawiono jej prawa do kandydowania w wyborach w tym Państwie Członkowskim lub że organowi temu nic nie wiadomo o pozbawieniu jej takiego prawa;
c) przedstawienia ważnego dowodu tożsamości,
d) stwierdzenia w formalnym oświadczeniu, określonym w ust. 1, że nie pełni ona urzędu, który objęty jest zakazem łączenia funkcji w rozumieniu art. 6 ust. 2;
e) podania ostatniego miejsca zamieszkania w Państwie Członkowskim jej pochodzenia, o ile takie miejsce zamieszkania miała.
Artykuł 10
1.
Państwo Członkowskie miejsca zamieszkania informuje w odpowiednim czasie osobę zainteresowaną o czynnościach podjętych w związku z jej wnioskiem o wpis na listę wyborców lub o decyzji dotyczącej dopuszczenia jej wniosku o kandydowanie w wyborach.
2.
W przypadku odmowy wpisania na listę wyborców lub odrzucenia wniosku o kandydowanie w wyborach zainteresowana osoba jest uprawniona do korzystania ze stosownych środków prawnych na podobnych warunkach, jakie przepisy Państwa Członkowskiego miejsca zamieszkania przewidują dla wyborców uprawnionych do głosowania i wyborców uprawnionych do kandydowania w wyborach, będących obywatelami tego państwa.
Artykuł 11
Państwo Członkowskie miejsca zamieszkania informuje w odpowiedniej formie i we właściwym terminie wyborców uprawnionych do głosowania i wyborców uprawnionych do kandydowania w rozumieniu art. 3 o warunkach i szczegółowych zasadach wykonywania prawa głosowania i prawa kandydowania w wyborach w tym państwie.
ROZDZIAŁ III
Odstępstwa i przepisy przejściowe
Artykuł 12
1.
Jeśli w dniu 1 stycznia 1996 r. w danym Państwie Członkowskim odsetek obywateli Unii w wieku uprawniającym do głosowania, mających miejsce zamieszkania w tym państwie, ale niebędących jego obywatelami przekracza 20 % ogólnej liczby obywateli Unii w wieku uprawniającym do głosowania, którzy mają miejsce zamieszkania w tym państwie, to takie Państwo Członkowskie może, w drodze odstępstwa od przepisów niniejszej dyrektywy:
a) przyznać prawo głosowania tym wyborcom uprawnionym do głosowania w rozumieniu art. 3, którzy w tym Państwie Członkowskim mają miejsce zamieszkania przez pewien okres minimalny, który nie może być ustalony na okres dłuższy niż ten, na który wybierany jest przedstawicielski organ samorządowy;
b) przyznać prawo kandydowania tym wyborcom uprawnionym do kandydowania w wyborach w rozumieniu art. 3, którzy w tym Państwie Członkowskim mają miejsce zamieszkania przez pewien okres minimalny, który nie może być ustalony na okres dwukrotnie dłuższy niż ten, na który wybierany jest przedstawicielski organ samorządowy, oraz
c) podjąć właściwe środki w odniesieniu do składu kandydatów na listach, zwłaszcza celem ułatwienia integracji obywateli Unii będących obywatelami innego Państwa Członkowskiego.
2.
Królestwo Belgii może, w drodze odstępstwa od przepisów niniejszej dyrektywy, stosować przepisy ust. 1 lit. a) do ograniczonej liczby wspólnot lokalnych, których listę powinno przedstawić co najmniej rok przed wyborami w tych wspólnotach lokalnych, co do których obowiązywać będzie odstępstwo.
3.
Jeżeli według stanu na dzień 1 stycznia 1996 r. przepisy prawne Państwa Członkowskiego przewidują, że obywatele innego Państwa Członkowskiego, którzy mają w nim miejsce zamieszkania, mają prawo głosowania w wyborach do parlamentu narodowego tego państwa oraz mogą być w tym celu wpisani na listy wyborców tego państwa na dokładnie tych samych warunkach co wyborcy będący obywatelami tego państwa, to pierwsze z wymienionych Państw Członkowskich może, w odstępstwie od niniejszej dyrektywy, nie stosować art. 6–11 do takich obywateli.
4.
Komisja przedłoży Parlamentowi Europejskiemu i Radzie do dnia 31 grudnia 1998 r., a następnie co sześć lat sprawozdanie, w którym rozważy, czy przyczyny uzasadniające odstępstwo udzielone odnośnym Państwom Członkowskim zgodnie z art. 8b ust. 1 Traktatu nadal istnieją oraz w razie potrzeby zaproponuje dokonanie wszelkich niezbędnych dostosowań.
Państwa Członkowskie korzystające z odstępstw na podstawie ust. 1 i 2 udzielają Komisji wszelkich niezbędnych informacji.
ROZDZIAŁ IV
Przepisy końcowe
Artykuł 13
Komisja na podstawie niniejszych przepisów przedstawi Parlamentowi Europejskiemu i Radzie w ciągu roku od przeprowadzenia wyborów lokalnych we wszystkich Państwach Członkowskich sprawozdanie na temat stosowania niniejszej dyrektywy, włączając w to zmiany w elektoracie, które wystąpiły od chwili wejścia w życie niniejszej dyrektywy, oraz w miarę potrzeby zaproponuje stosowne dostosowania.
Artykuł 14
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 1 stycznia 1996 r. oraz niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Wspomniane środki zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane sąprzez Państwa Członkowskie.
Artykuł 15
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 16
Statut europejskiego funduszu inwestycyjnego
(przyjęty przez Radę Gubernatorów Europejskiego Banku Inwestycyjnego w dniu 25 maja 1994 r.)
Artykuł 1
Ustanowienie
Ustanawia się Europejski Fundusz Inwestycyjny, zwany dalej "FUNDUSZEM", który posiada osobowość prawną oraz niezależność finansową.
Artykuł 2
Zadanie
Zadaniem FUNDUSZU jest wspieranie dążeń do osiągnięcia celów Wspólnoty.
W tym celu FUNDUSZ wspiera:
- rozwój sieci transeuropejskich w zakresie infrastruktury transportu, telekomunikacji oraz energii,
- rozwój małych i średnich przedsiębiorstw.
Artykuł 3
Działania
1.
Działalność FUNDUSZU, stosującego rozsądne zasady bankowości, ma na celu wspieranie rozwoju sieci transeuropejskich oraz małych i średnich przedsiębiorstw:
- poprzez udzielanie jego gwarancji pożyczkowych w każdej formie dozwolonej przez przepisy właściwego prawa,
- od daty przypadającej dwa lata od chwili wejścia w życie niniejszego statutu oraz z zastrzeżeniem warunków ustanowionych w art. 13 ust. 3 niniejszego statutu, poprzez nabywanie, posiadanie oraz zarządzanie udziałami kapitałowymi w dowolnym przedsiębiorstwie.
2.
FUNDUSZ może dodatkowo prowadzić inną działalność pomocniczą związaną z jego zadaniami oraz zmierzającą do ich osiągnięcia.
Artykuł 4
Siedziba
Siedzibę FUNDUSZU ustanawia się w tym samym miejscu, w którym znajduje się siedziba Europejskiego Banku Inwestycyjnego, zwanego dalej "BANKIEM".
Artykuł 5
Członkowie
1.
Członkami założycielami FUNDUSZU są:
- Wspólnota Europejska, zwana dalej "WSPÓLNOTĄ", reprezentowana przez Komisję Wspólnot Europejskich, zwaną dalej "KOMISJĄ",
- BANK,
- instytucje finansowe, których wykaz załączony jest do niniejszego statutu (załącznik I), zwane dalej "INSTYTUCJAMI FINANSOWYMI".
2.
Na ich prośbę oraz na warunkach określonych przez Radę Nadzorczą działającą na mocy decyzji podjętej przez Walne Zgromadzenie inne instytucje finansowe, również dalej zwane "INSTYTUCJAMI FINANSOWYMI" Państw Członkowskich WSPÓLNOTY działające na rzecz wspierania celów wytyczonych przez FUNDUSZ mogą stać się członkami FUNDUSZU.
Artykuł 6
Kapitał
1.
Kapitał statutowy FUNDUSZU wynosi początkowo dwa miliardy ecu podzielone na 2000 udziałów o wartości nominalnej miliona ecu, subskrypcja na udziały otwarta jest dla członków FUNDUSZU zgodnie z art. 7 niniejszego statutu, przy czym sześćset milionów ecu jest zarezerwowane na subskrypcję przez INSTYTUCJE FINANSOWE.
2.
Jednostkę rozliczeniową definiuje się jako ecu używane przez WSPÓLNOTĘ.
3.
Kapitał statutowy może zostać podwyższony w przypadku zajścia odpowiednich okoliczności.
4.
W przypadku podwyższenia kapitału każdy członek jest uprawniony, zgodnie z warunkami ustanowionymi przez Walne Zgromadzenie, do objęcia ułamka podwyższonej wartości odpowiadającej stosunkowi, który istniał między udziałami objętymi przez tego członka a kapitałem FUNDUSZU przed podwyższeniem Jednakże żaden z członków nie jest zobowiązany do objęcia jakiejkolwiek części podwyższonego kapitału.
5.
Członkowie FUNDUSZU, działając w charakterze członków FUNDUSZU, odpowiadają za zobowiązania FUNDUSZU wyłącznie do wysokości objętego kapitału, a nie wpłaconego.
Artykuł 7
Objęcie udziałów
1.
Członkowie założyciele FUNDUSZU obejmują według wartości nominalnej ilość udziałów określoną w załączniku II do niniejszego statutu.
2.
Każdy nowy członek obejmuje udziały w ilości oraz na zasadach ustanowionych przez Walne Zgromadzenie; cena tych udziałów nie może być niższa niż wartość nominalna.
Artykuł 8
Udziały
1.
Udziały w objętym kapitale zakładowym są pokrywane w wysokości 20 % w czterech rocznych płatnościach wynoszących 5 % każda.
2.
W przypadku podwyższenia objętego kapitału określenie sposobu pokrycia kapitału podlega decyzji Walnego Zgromadzenia.
3.
Walne Zgromadzenie, działając na wniosek Rady Nadzorczej, może zażądać wpłaty, całości lub części, salda objętego kapitału do wysokości sumy koniecznej w celu wykonania przez FUNDUSZ jego zobowiązań wobec wierzycieli.
4.
Płatności są dokonywane w ecu lub innych wymienialnych walutach.
5.
Udziały w ten sposób objęte zostaną pokryte w ciągu 90 dni po wezwaniu członków do dokonania wpłat.
6.
Jedynie za uprzednią pisemną zgodą Rady Nadzorczej udziały można zastawić lub obciążyć w jakikolwiek sposób.
7.
Bez uszczerbku dla art. 6 ust. 5 niniejszego statutu żaden członek, z tytułu swojego członkostwa, nie przyjmuje na siebie odpowiedzialności za zobowiązania FUNDUSZU.
8.
Wszelkie dostępne środki, których FUNDUSZ nie musi natychmiast wykorzystać do wykonania swojej działalności, mogą zostać zainwestowane na rynkach finansowych.
Zarządzając tymi inwestycjami, FUNDUSZ nie będzie brał udziału w jakimkolwiek arbitrażu walutowym, niewymaganym bezpośrednio do wykonywania jego zadań lub do wypełnienia zaciągniętych zobowiązań.
Artykuł 9
Uprawnienia związane z udziałami
Zgodnie z warunkami przyjętymi w art. 31 i 38 niniejszego statutu każdy udział przyznaje prawo do własności aktywów FUNDUSZU, udziału w podziale zysku netto oraz, gdzie stosowne, nadwyżki z likwidacji pro rata do liczby istniejących udziałów.
Artykuł 10
Zarządzanie i administrowanie FUNDUSZEM
FUNDUSZ jest zarządzany i administrowany przez trzy następujące organy:
- Walne Zgromadzenie,
- Radę Nadzorczą,
- Komitet Finansowy.
Artykuł 11
Walne Zgromadzenie
1.
Walne Zgromadzenie członków FUNDUSZU odbywa się co najmniej jeden raz w roku, gdy jest zwołane przez przewodniczącego Rady Nadzorczej.
Walne Zgromadzenia odbywają się w siedzibie FUNDUSZU albo w innym miejscu określonym w zawiadomieniu o zwołaniu zgromadzenia.
2.
Walne Zgromadzenie może również być zwołane z inicjatywy jednego z członków FUNDUSZU i w następstwie decyzji Rady Nadzorczej.
Artykuł 12
Uczestnictwo – Reprezentacja – Kworum – Większość
1.
Wszyscy członkowie FUNDUSZU są uprawnieni do uczestniczenia w Walnych Zgromadzeniach.
2.
WSPÓLNOTA jest reprezentowana przez jednego z członków Komisji, mianowanego przez tę ostatnią.
3.
BANK jest reprezentowany przez jego prezesa lub, w przypadku gdy nie może on uczestniczyć, przez zastępcę prezesa.
4.
INSTYTUCJE FINANSOWE są reprezentowane przez jedną osobę na każdą INSTYTUCJĘ FINANSOWĄ.
5.
Każdy członek FUNDUSZU posiada liczbę głosów równą liczbie objętych przez niego udziałów.
6.
Członkowie mogą głosować korespondencyjnie lub przez przedstawiciela będacego członkiem.
7.
Kworum wymagane do odbycia się Walnego Zgromadzenia jest ustanowione, kiedy przedstawiciele KOMISJI, BANKU oraz większość osób posiadających prawa do głosowania ze strony INSTYTUCJI FINANSOWYCH są obecni lub obecni są ich przedstawiciele.
8.
Decyzje Walnego Zgromadzenia muszą otrzymać głosy KOMISJI, BANKU oraz większość głosów INSTYTUCJI FINANSOWYCH obecnych lub reprezentowanych.
Artykuł 13
Uprawnienia Walnego Zgromadzenia
1.
Walne Zgromadzenie posiada pełne uprawnienia w zakresie zarządzania, funkcjonowania i administrowania FUNDUSZEM.
2.
Walne Zgromadzenie może przekazać swoje uprawnienia w całości lub części, z wyjątkami określonymi poniżej, Radzie Nadzorczej i Komitetowi Finansowemu.
3.
Walne Zgromadzenie w ramach swoich uprawnień:
- podejmuje wszelkie decyzje upoważniające FUNDUSZ do dokonywania transakcji w zakresie udziałów kapitałowych określonych w art. 3 ust. 1 tiret drugie niniejszego statutu,
- ustanawia ogólne wytyczne dotyczące funkcjonowania FUNDUSZU,
- zatwierdza regulamin FUNDUSZU,
- zapewnia wprowadzenie w życie tych wytycznych oraz przestrzeganie regulaminu,
- podejmuje decyzje w sprawie przyjęcia nowych członków,
- zatwierdza roczne sprawozdanie Rady Nadzorczej,
- zatwierdza roczny bilans oraz rachunek zysków i strat,
- ustala wysokość rezerw i środków oraz przeznaczenie i podziału zysku netto FUNDUSZU,
- mianuje członków Kolegium Biegłych Rewidentów FUNDUSZU,
- wykonuje uprawnienia ustanowione w art. 39 niniejszego statutu w zakresie przyjmowania wszelkich zmian do niego,
- podejmuje decyzje dotyczące podwyższenia kapitału dozwolonego FUNDUSZU oraz wezwań do pokrycia nieopłaconej części kapitału zakładowego,
- z zastrzeżeniem warunków ustanowionych w art. 30 niniejszego statutu podejmuje decyzje dotyczące każdego podwyższenia górnej granicy zobowiązań FUNDUSZU,
- podejmuje decyzje o zawieszeniu lub wykluczeniu członków,
- podejmuje decyzje dotyczące trwałego zaprzestania działalności FUNDUSZU oraz podziału jego aktywów,
- zatwierdza nominacje członków Rady Nadzorczej i Komitetu Finansowego.
4.
Procedury funkcjonowania Walnego Zgromadzenia ustanawiane są w regulaminie.
Artykuł 14
Przewodnictwo na Walnym Zgromadzeniu
1.
Walnemu Zgromadzeniu przewodniczy przedstawiciel każdej kategorii członka sprawującego urząd przewodniczącego przez okres jednego roku, po którego upływie przewodnictwo przekazuje się przedstawicielowi innej kategorii członka, w następującej kolejności od daty pierwszego Walnego Zgromadzenia: BANK, KOMISJA, INSTYTUCJE FINANSOWE.
2.
W celu jego mianowania przez Walne Zgromadzenie przewodniczącego reprezentującego INSTYTUCJE FINANSOWE mianuje się decyzją członków tej kategorii stanowiącą absolutną większością posiadanych głosów.
Artykuł 15
Protokół – Wypis
Z Walnego Zgromadzenia sporządzany jest protokół, a jego kopie i wypisy są uwierzytelniane i wydawane przez sekretariat FUNDUSZU, który zapewnia BANK.
Artykuł 16
Rada Nadzorcza
1.
Rada Nadzorcza składa się z siedmiu członków mianowanych w następujący sposób:
dwóch członków reprezentujących KOMISJĘ,
trzech członków reprezentujących BANK,
dwóch członków reprezentujących INSTYTUCJE FINANSOWE.
2.
Każdy członek Rady Nadzorczej wspomagany jest przez swojego zastępcę, który, w przypadku jego nieobecności, działa w jego imieniu.
3.
Członkami reprezentującymi BANK są urzędujący przewodniczący Komitetu Zarządzającego BANKU lub, w przypadku, jego nieobecności, wiceprzewodniczący, dyrektor z kraju przewodniczącego Radzie Gubernatorów BANKU i dyrektor z kraju mającego przewodniczyć Radzie Gubernatorów w następnym roku obrotowym.
Zastępcy tych ostatnich są dyrektorami BANKU mianowanymi przez Radę Dyrektorów dążącą do zapewnienia jak najszerszego podziału geograficznego.
4.
Członkami reprezentującymi KOMISJĘ są osoby przez nią mianowane jako członkowie Rady Dyrektorów BANKU.
Ich zastępcy są mianowani przez KOMISJĘ.
5.
Członkowie reprezentujący INSTYTUCJE FINANSOWE i ich zastępcy są mianowani przez tę kategorię członków, zgodnie z uzgodnieniami ustanowionymi w regulaminie.
6.
Zastępcy członków Rady Nadzorczej mogą brać udział w jej posiedzeniach.
7.
Bez uszczerbku dla ust. 3 i 4 niniejszego artykułu członkowie Rady Nadzorczej są mianowani na odnawialną kadencję dwóch lat.
8.
Procedury funkcjonowania Rady Nadzorczej są ustanowione w regulaminie.
Artykuł 17
Uprawnienia Rady Nadzorczej
Dodatkowo oprócz uprawnień powierzonych jej zgodnie z innymi przepisami niniejszego statutu Rada Nadzorcza:
- opracowuje propozycje do przedłożenia Walnemu Zgromadzeniu,
- podejmuje decyzje w sprawie:
- udzielania gwarancji dla transakcji przekraczających kwotę trzydziestu milionów ecu,
- transakcji w zakresie udziałów kapitałowych na kwotę wyższą niż ta określona w decyzji Walnego Zgromadzenia, upoważniająca do dokonywania takiej transakcji zgodnie z art. 13 ust. 3 niniejszego statutu,
wymienione wyżej kwoty mogą od końca drugiego roku do daty wejścia w życie niniejszego statutu zostać zmienione w drodze decyzji Walnego Zgromadzenia,
- ustala stawkę prowizji za operację udzielania gwarancji zgodnie z ryzykiem z nimi związanymi,
- ustala ogólne warunki odnoszące się do udziałów kapitałowych,
- zapewnia, że FUNDUSZ jest zarządzany zgodnie z przepisami niniejszego statutu i z ogólnymi wytycznymi ustanowionymi przez Walne Zgromadzenie,
- przedkłada Walnemu Zgromadzeniu coroczne sprawozdanie w sprawie działalności FUNDUSZU,
- zwołuje Walne Zgromadzenie FUNDUSZU,
- nadzoruje działania Komitetu Finansowego.
Artykuł 18
Przewodnictwo Rady Nadzorczej
Radzie Nadzorczej przewodniczy prezes BANKU, a w przypadku jego nieobecności, jeden z wiceprezesów BANKU.
Artykuł 19
Rada Nadzorcza – Posiedzenia – Kworum
1.
Rada Nadzorcza zbiera się tak często, jak wymagają tego interesy FUNDUSZU i przynajmniej raz na kwartał.
Jej posiedzenia odbywają się w siedzibie FUNDUSZU albo w jakimkolwiek innym miejscu, gdy są zwoływane przez przewodniczącego.
Posiedzenia są zwoływane i porządek obrad sporządzany zgodnie z regulaminem.
2.
Obrady Rady Nadzorczej są ważne, tylko w przypadku gdy przynajmniej jeden przedstawiciel każdej kategorii członków FUNDUSZU jest obecny.
3.
Decyzje Rady Nadzorczej muszą otrzymać głosy jej członków reprezentujących KOMISJĘ i BANK i przynajmniej jednego członka Rady Nadzorczej reprezentującego INSTYTUCJE FINANSOWE.
Artykuł 20
Protokół
Z obrad Rady Nadzorczej sporządza się protokół, a kopie i wypisy z niego sporządzone są, uwierzytelniane i wydawane przez sekretariat FUNDUSZU.
Artykuł 21
Komitet Finansowy
1.
FUNDUSZ jest zarządzany przez Komitet Finansowy, który składa się z przedstawiciela BANKU, przedstawiciela KOMISJI oraz przedstawiciela INSTYTUCJI FINANSOWYCH.
2.
Komitet Finansowy jest powoływany na okres trzech lat.
Jego członkowie mogą być mianowani ponownie bez ograniczeń.
3.
Każdy członek Komitetu Finansowego jest wspomagany przez zastępcę, który, w razie jego nieobecności, działa w jego imieniu.
4.
Procedura mianowania członków Komitetu Finansowego i ich zastępców oraz dotycząca funkcjonowania Komitetu Finansowego jest ustanowiona w regulaminie.
Artykuł 22
Przewodnictwo
1.
Komitetowi Finansowemu przewodniczy członek reprezentujący BANK.
2.
Przewodniczący Komitetu Finansowego reprezentuje FUNDUSZ w jego stosunkach z osobami trzecimi.
3.
Z zastrzeżeniem uzyskania zgody pozostałych członków Komitetu Finansowego może on przekazać swoje kompetencje do reprezentowania innym pracownikom BANKU.
4.
Przewodniczący Komitetu Finansowego lub każdy inny przedstawiciel należycie upoważniony przez Komitet Finansowy podpisuje dokumenty dotyczące FUNDUSZU oraz wszelkie zobowiązania zaciągnięte w jego imieniu.
Artykuł 23
Zebrania Komitetu Finansowego
1.
Komitet Finansowy zbiera się tak często, jak wymaga tego działalność FUNDUSZU, i jest zwołany przez jego przewodniczącego.
2.
Zebrania odbywają się albo w siedzibie FUNDUSZU, albo w jakimkolwiek innym miejscu określonym w zawiadomieniu o zwołaniu.
3.
Komitet Finansowy, gdzie stosowne, mianuje sekretarza, który może zostać wybrany spoza jego członków.
4.
Decyzje Komitetu Finansowego podejmowane są większością głosów członków, z wyjątkiem decyzji odnoszących się do transakcji udzielania gwarancji oraz w zakresie udziałów kapitałowych, które muszą zostać podjęte jednomyślnie.
W przypadku braku jednomyślności decyzję taką można przedłożyć Radzie Nadzorczej na wniosek przewodniczącego Komitetu Finansowego.
5.
Z decyzji Komitetu Finansowego sporządza się protokół podpisywany przez przewodniczącego i przynajmniej jednego innego członka Komitetu Finansowego.
6.
Kopie i wypisy z protokołów z decyzji Komitetu Finansowego są uwierzytelniane przez jednego z jego członków lub należycie upoważnionego przedstawiciela.
Artykuł 24
Uprawnienia Komitetu Finansowego
1.
Z zastrzeżeniem uprawnień wyraźnie nadanych Walnemu Zgromadzeniu i Radzie Nadzorczej na mocy niniejszego statutu i regulaminu Komitetowi Finansowemu powierza się najszersze uprawnienia do działania w imieniu FUNDUSZU.
Korzysta on z tych uprawnień w ramach zadań i celów określonych w art. 2 niniejszego statutu.
2.
Komitet Finansowy może powierzyć jednemu ze swoich członków, jak również innej osobie przez niego mianowanej, zadania specjalne, o jakich zadecyduje, oraz przekazać mu do jednego lub więcej celów, z prawem lub bez prawa do dalszego przekazania, takie kompetencje, jakie uzna za właściwe.
3.
Rada nadzorcza kontroluje Komitet Finansowy na warunkach wymienionych w niniejszym statucie.
4.
Komitet finansowy w szczególności:
- przynajmniej raz na kwartał przedkłada Radzie Nadzorczej sprawozdanie w sprawie działalności FUNDUSZU,
- w ciągu trzech miesięcy następujących po zakończeniu każdego roku budżetowego przedkłada Radzie Nadzorczej sprawozdanie roczne FUNDUSZU.
Artykuł 25
Audyt
Rachunki FUNDUSZU są corocznie poddawane kontroli przez Kolegium składające się z dwóch biegłych rewidentów mianowanych przez Walne Zgromadzenie, zgodnie z warunkami ustanowionymi w regulaminie oraz działających zgodnie ze zwyczajowymi normami obowiązującymi w ich zawodzie.
Potwierdzają oni, że bilans oraz rachunek zysków i strat oraz operacje FUNDUSZU są zgodne z rachunkami FUNDUSZU i wiernie odzwierciedlają sytuację FUNDUSZU w odniesieniu do jego aktywów i zobowiązań.
Artykuł 26
Działalność
W ramach niniejszego statutu FUNDUSZ udziela gwarancji, dokonuje transakcji w zakresie udziałów kapitałowych oraz podobnych transakcji co do projektów inwestycyjnych, które mają być realizowane na terytorium Państw Członkowskich WSPÓLNOTY lub w krajach sąsiadujących, w zakresie, w jakim dotyczy to projektów transgranicznych, w których przypadku transakcje wymagają decyzji Rady Nadzorczej, stanowiącej jednomyślnie.
Artykuł 27
Wynagrodzenie FUNDUSZU
1.
Wynagrodzenie pobierane przez FUNDUSZ za dokonane przez niego transakcje ustala się tak, by pokrywało jego koszty operacyjne, odzwierciedlało różnorodne ponoszone przez niego ryzyka, umożliwiało ustanowienie rezerwy proporcjonalnej do tych ryzyk oraz zapewniało odpowiedni zwrot z jego zasobów.
2.
Powyższe zasady podlegają regulaminowi.
Artykuł 28
Udziały kapitałowe
Udziały kapitałowe, które FUNDUSZ może nabywać w przedsiębiorstwach na mocy art. 3 niniejszego statutu, muszą mieć charakter mniejszościowy i tymczasowy.
Artykuł 29
Ograniczenia dotyczące działalności FUNDUSZU
Z zastrzeżeniem udzielania gwarancji ograniczenia dotyczące zobowiązań FUNDUSZU w odniesieniu do każdego indywidualnego przedsiębiorstwa lub instytucji finansowej, lub też indywidualnego przedsiębiorstwa lub projektu ustanowione są w regulaminie.
Odpowiednie ograniczenia dotyczące zobowiązań FUNDUSZU przy nabywaniu udziałów kapitałowych ustanawiane są w odpowiednich decyzjach określonych w art. 13 ust. 3 niniejszego statutu.
Artykuł 30
Górna granica całkowitych zobowiązań FUNDUSZU
Całkowite zobowiązania FUNDUSZU nie mogą przekroczyć:
- dla operacji udzielania gwarancji: trzykrotnej sumy objętego kapitału; ta górna granica może być podwyższona poprzez kolejne decyzje Walnego Zgromadzenia, jednakże nie może ona przekroczyć pięciokrotnej sumy objętego kapitału.
Po zgromadzeniu rezerwy równej 7,5 % sumy objętego kapitału górna granica może być podwyższona do ośmiokrotnej sumy objętego kapitału,
- dla udziałów kapitałowych: suma określona decyzją Walnego Zgromadzenia zgodnie z art. 13 niniejszego statutu.
Artykuł 31
Przeznaczenie i podział przychodu netto
1.
Walne Zgromadzenie określa przynajmniej raz w roku, jaka część przychodu netto FUNDUSZU zostanie przeznaczona na rezerwy lub inne cele, lub przeznaczona do podziału.
Jednakże przed jakimkolwiek przeznaczeniem corocznie odejmuje się od przychodu netto FUNDUSZU sumę równą przynajmniej 20 % takiego przychodu, którą przeznacza się na utworzenie rezerwy.
Odjęcia nie dokonuje się, gdy rezerwa osiągnie 10 % objętego kapitału, a dokonuje się go ponownie, gdy tylko ten ostatni warunek nie jest spełniony.
2.
Jak przewiduje art. 9, podział określony powyżej dokonywany jest proporcjonalnie do ilości posiadanych udziałów przez każdego członka.
Artykuł 32
Współpraca ze stronami trzecimi
1.
FUNDUSZ może podejmować się zarządzania specjalnymi zasobami, powierzonymi mu przez strony trzecie, pod warunkiem że są one zgodne z jego zadaniami oraz że są osobno księgowane, oraz że przynoszą wystarczające wynagrodzenie.
2.
FUNDUSZ współpracuje ze wszystkimi organizacjami międzynarodowymi prowadzącymi swoją działalność w podobnych obszarach jak FUNDUSZ.
3.
FUNDUSZ zawiera umowy z takimi organizacjami, jak również z organizacjami krajowymi oraz partnerami bankowymi w Państwach Członkowskich lub też w państwach nienależących do członków WSPÓLNOTY w celu zrealizowania jego celów lub zadań.
Artykuł 33
Możliwość wycofania się członków
Każdy członek FUNDUSZU należący do kategorii INSTYTUCJI FINANSOWYCH może wycofać się z FUNDUSZU w każdej chwili poprzez zbycie posiadanych udziałów innej INSTYTUCJI FINANSOWEJ, członkowi FUNDUSZU lub instytucji, która nie należy do członków.
Zbycie to podlega uprzedniej zgodzie Walnego Zgromadzenia.
Artykuł 34
Zawieszenie lub wykluczenie członków
1.
Jeśli członek FUNDUSZU nie wypełni jakiegokolwiek zobowiązania wynikającego z członkostwa, określonego w niniejszym statucie, może zostać zawieszony na mocy decyzji Walnego Zgromadzenia.
2.
W okresie zawieszenia członek jest związany zobowiązaniami jako członek FUNDUSZU; nie może on jednak korzystać z praw przewidzianych niniejszym statutem, z zastrzeżeniem prawa do wycofania się, opisanym w art. 33.
3.
Jeśli po upływie sześciu miesięcy następujących od decyzji Walnego Zgromadzenia o zawieszeniu członka ten ostatni nie wypełnił swoich zobowiązań, które były przyczyną niniejszej decyzji, Walne Zgromadzenie może ogłosić wykluczenie takiego członka.
Artykuł 35
Rozliczenie członków wykluczonych z FUNDUSZU
1.
Ustanie członkostwa pociąga za sobą częściowe rozliczenie rachunków z danym członkiem.
2.
Udziały członka wykluczonego zostaną zaoferowane do odkupu innym INSTYTUCJOM FINANSOWYM, członkom FUNDUSZU lub innym instytucjom trzecim, w których to przypadkach transakcja odkupu wymagać będzie uprzedniej zgody Walnego Zgromadzenia.
W przypadku udziałów, które nie zostaną odkupione przez inne INSTYTUCJE FINANSOWE lub inne instytucje trzecie, zostaną one odkupione przez FUNDUSZ.
3.
W przypadku udziałów wykluczonego członka odkupionych przez FUNDUSZ ich cena stanowi wartość podaną w księgach rachunkowych FUNDUSZU w dniu ustania członkostwa w FUNDUSZU, jednakże cena taka nie może być wyższa niż wartość nominalna udziałów, o których mowa.
Bez względu na wykluczenie z FUNDUSZU były członek pozostaje związany jego bezpośrednimi oraz warunkowymi zobowiązaniami wobec FUNDUSZU tak długo, jak nieuregulowana jest jakakolwiek część udzielonych gwarancji lub transakcji w zakresie udziałów kapitałowych dokonanych przed ustaniem członkostwa.
Nie jest on jednak związany zobowiązaniami wynikającymi z udzielenia gwarancji lub transakcji w zakresie udziałów kapitałowych zawartych przez FUNDUSZ po ustaniu członkostwa i nie uczestniczy ani w przychodzie, ani w wydatkach FUNDUSZU.
4.
Płatność za udziały odkupione przez FUNDUSZ od wykluczonego członka zostaje dokonana na następujących warunkach:
- nie dokonuje się żadnej płatności przed upływem okresu sześciu miesięcy od daty ustania członkostwa.
Płatność jest ograniczona do sumy, o jaką cena odkupu przekracza sumę zobowiązań wobec FUNDUSZU byłego członka, wynikających z transakcji FUNDUSZU,
- jeśli FUNDUSZ poniósł straty związane z udzieleniem gwarancji lub transakcjami w przedmiocie udziałów kapitałowych FUNDUSZU, które były wymagalne w dniu ustania członkostwa, a straty te przekraczają sumę rezerw na pokrycie strat, w dniu ustania członkostwa, były członek spłaci, na żądanie FUNDUSZU, sumę, o którą cena odkupu jego udziałów byłaby pomniejszona, gdyby straty były wzięte pod uwagę, gdy określano cenę odkupu.
Dodatkowo, były członek jest nadal zobowiązany do pokrycia, na każde wezwanie, niepokrytych objętych udziałów w zakresie, w jakim byłoby to wymagane, gdyby nastąpiło obniżenie kapitału FUNDUSZU, a wezwanie miałoby miejsce w czasie, kiedy cena odkupu udziałów była już ustalona.
Artykuł 36
Zakończenie działalności
1.
Jeżeli wymagają tego okoliczności, Rada Nadzorcza może czasowo zawiesić działalność FUNDUSZU.
Taką decyzję przedstawia Walnemu Zgromadzeniu do bliższego rozpatrzenia.
Walne zgromadzenie może zdecydować o zupełnym zakończeniu działalności FUNDUSZU, który zaprzestaje wówczas wszelkiej swej działalności, z wyjątkiem tej związanej z likwidacją FUNDUSZU.
2.
Stałe zaprzestanie operacji FUNDUSZU pociąga za sobą jego likwidację.
Walne zgromadzenie powołuje likwidatorów, którzy podejmują działania wymagane przez likwidację.
Artykuł 37
Odpowiedzialność członków FUNDUSZU
1.
W przypadku zupełnego zakończenia działalności FUNDUSZU roszczenia wymagalne FUNDUSZU są zaspokajane z następujących zasobów, w kolejności podanej poniżej:
- aktywa FUNDUSZU,
- sumy należne FUNDUSZOWI w odniesieniu do udziałów objętych i niepokrytych.
2.
Rada nadzorcza podejmie właściwe środki w celu zapewnienia podziału pro rata między wierzycielami posiadającymi roszczenia bezpośrednie oraz posiadającymi roszczenia warunkowe, zgodnie z ich odpowiednimi uprawnieniami.
Artykuł 38
Podział aktywów
1.
W przypadku zakończenia działalności FUNDUSZU aktywa nie są rozdzielane między jego członków z tytułu uczestnictwa w objętym przez nich kapitale FUNDUSZU do czasu, gdy:
- wszystkie zobowiązania wobec wierzycieli FUNDUSZU zostaną w pełni wypełnione,
- Walne Zgromadzenie zdecyduje o dokonaniu podziału aktywów.
2.
Aktywa dzieli się między członków FUNDUSZU proporcjonalnie do udziału każdego członka w kapitale FUNDUSZU.
3.
Rada Nadzorcza ustanowi procedury podziału.
Artykuł 39
Zmiany
1.
Takie zmiany do niniejszego statutu, jakie mogą okazać się konieczne dla kontynuacji działalności FUNDUSZU, mogą być dokonywane na wniosek Rady Nadzorczej.
2.
Proponowane zmiany, po otrzymaniu uprzedniej zgody Rady Gubernatorów BANKU stanowiącej jednomyślnie, podlegają decyzji Walnego Zgromadzenia.
3.
Jeżeli Walne Zgromadzenie nie zadecyduje inaczej, dokonane w ten sposób zmiany stają się skuteczne dla wszystkich członków FUNDUSZU trzy miesiące po powiadomieniu o nich członków.
Artykuł 40
System prawny
1.
Spory między FUNDUSZEM, z jednej strony, a beneficjentami jego działalności, z drugiej, niezależnie od tego, czy są to INSTYTUCJE FINANSOWE występujące w charakterze beneficjentów, czy inni beneficjenci, są rozstrzygane przez właściwe sądy krajowe.
2.
W tym celu FUNDUSZ posiada adres do doręczeń w każdym Państwie Członkowskim WSPÓLNOTY.
Może on jednakże w jakiejkolwiek umowie określić konkretny adres do doręczeń lub przewidzieć postępowanie arbitrażowe.
3.
Na warunkach oraz w granicach ustanowionych w art. 30 ust. 6 statutu Banku spory dotyczące środków przyjętych przez organy FUNDUSZU podlegają właściwości Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich.
Artykuł 41
Przywileje i immunitety
Protokół w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich ma także zastosowanie do FUNDUSZU, do członków jego organów oraz do jego pracowników na warunkach ustanowionych w art. 30 ust. 5 statutu Banku.
Artykuł 42
Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94
z dnia 20 grudnia 1993 r.
w sprawie wspólnotowego znaku towarowego
RADA UNII EUROPEJSKIEJ
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 235,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: należy wspierać harmonijny rozwój działalności gospodarczej w całej Wspólnocie oraz ciągły i zrównoważony wzrost poprzez zakończenie tworzenia rynku wewnętrznego, który funkcjonuje właściwie i oferuje warunki podobne do istniejących na rynku krajowym; w celu stworzenia takiego rynku i uczynienia go w większym stopniu rynkiem jednolitym muszą być zniesione nie tylko bariery dla swobodnego przepływu towarów i usług oraz ustanowione przepisy zapewniające, że konkurencja nie będzie zakłócona, ale dodatkowo muszą być stworzone warunki prawne, które pozwolą przedsiębiorstwom na dostosowanie ich działalności produkcyjnej oraz dystrybucyjnej lub świadczenia usług do skali wspólnotowej; w tym celu znaki towarowe pozwalające na odróżnienie towarów i usług przedsiębiorstw w ten sam sposób w całej Wspólnocie, bez względu na granice, powinny znaleźć się wśród instrumentów prawnych będących do dyspozycji przedsiębiorstw;
działanie Wspólnoty wydaje się niezbędne dla osiągnięcia wymienionych celów Wspólnoty: działanie takie polega na ustanowieniu przepisów wspólnotowych dla znaków towarowych, na podstawie których przedsiębiorstwa mogą otrzymać w ramach jednolitego postępowania wspólnotowe znaki towarowe, którym przyznano jednolitą ochronę i które wywołują jednolite skutki na całym terytorium Wspólnoty; tak wyrażona zasada jednolitego charakteru wspólnotowego znaku towarowego znaku ma zastosowanie, jeżeli niniejsze rozporządzenie nie stanowi inaczej;
bariera terytorialności praw przyznawanych właścicielom znaków towarowych przez ustawodawstwa Państw Członkowskich nie może być zniesiona przez zbliżenie ustawodawstw; w celu prowadzenia nieograniczonej działalności gospodarczej na terenie całego wspólnego rynku z korzyścią dla przedsiębiorstw należy stworzyć znaki towarowe, które regulowane są jednolitym prawem wspólnotowym stosowanym bezpośrednio we wszystkich Państwach Członkowskich;
ponieważ Traktat nie przewiduje szczególnych uprawnień dla ustanowienia takiego instrumentu prawnego, stosuje się art. 235 Traktatu;
jednakże prawo wspólnotowe dotyczące znaków towarowych nie zastępuje ustawodawstw Państw Członkowskich w zakresie znaków towarowych; w istocie nie wydaje się uzasadnione, aby wymagać od przedsiębiorstw składania wniosków o rejestrację swoich znaków towarowych jako wspólnotowych znaków towarowych; krajowe znaki towarowe pozostają nadal niezbędne dla przedsiębiorstw, które nie chcą chronić swoich znaków towarowych na poziomie wspólnotowym;
prawo do wspólnotowego znaku towarowego można uzyskać wyłącznie w drodze rejestracji, a rejestracji tej odmawia się w szczególności w sytuacji, gdy znak nie posiada jakichkolwiek znamion odróżniających, gdy jest niezgodny z prawem lub jeśli narusza wcześniejsze prawa;
ochrona udzielana zarejestrowanemu znakowi towarowemu, która w szczególności ma mu zapewnić funkcję wskazania pochodzenia, jest całkowita w przypadku identyczności między znakiem i oznaczeniem, oraz towarami lub usługami; ochrona ma zastosowanie również do przypadków podobieństwa między znakiem i oznaczeniem, oraz towarami lub usługami; pojęcie podobieństwa należy interpretować w odniesieniu do prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd; prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd, którego ocena zależy od wielu czynników, w szczególności rozpoznawalności znaku towarowego na rynku, mogącego powstać skojarzenia ze znakiem używanym lub zarejestrowanym, stopnia podobieństwa między znakiem towarowym i oznaczeniem, między określonymi towarami lub usługami, stanowi szczególny warunek dla takiej ochrony;
z zasady swobodnego przepływu towarów wynika, że właściciel wspólnotowego znaku towarowego nie może zakazać używania tego znaku osobie trzeciej w stosunku do towarów, które zostały wprowadzone do obrotu we Wspólnocie z tym znakiem towarowym przez niego lub za jego zgodą, chyba że istnieją uzasadnione przyczyny sprzeciwu właściciela dla dalszego obrotu towarami;
nie istnieje uzasadnienie dla ochrony wspólnotowych znaków towarowych lub, ochrony przeciwko nim, wszelkich znaków zarejestrowanych przed nimi, chyba że te znaki towarowe są rzeczywiście używane;
wspólnotowy znak towarowy powinien być traktowany jako przedmiot własności istniejący niezależnie od przedsiębiorstwa, którego towary lub usługi są oznaczone; odpowiednio, musi on być zbywalny, z zastrzeżeniem jednak nadrzędnej konieczności niewprowadzania w błąd opinii publicznej w rezultacie takiego zbycia. Może on również być obciążony zabezpieczeniem na rzecz osoby trzeciej oraz stanowić przedmiot licencji;
w celu wykonania prawa o znakach towarowych ustanowionego w niniejszym rozporządzeniu w odniesieniu do każdego znaku towarowego konieczne są środki administracyjne na poziomie wspólnotowym; dlatego niezbędne jest, zachowując obecną strukturę instytucjonalną Wspólnoty oraz równowagę sił, utworzenie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) niezależnego w sprawach technicznych i posiadającego autonomię prawną, administracyjną i finansową; w tym celu jest konieczne i właściwe, aby nadać mu formę organu wspólnotowego, posiadającego osobowość prawną i wykonującego uprawnienia wykonawcze powierzone mu niniejszym rozporządzeniem i funkcjonującego w ramach prawa wspólnotowego, nie naruszając kompetencji instytucji wspólnotowych;
konieczne jest zapewnienie stronom, których dotyczą decyzje Urzędu, ochrony prawnej w sposób odpowiadający szczególnemu charakterowi prawa o znakach towarowych; w tym celu przewiduje się ustanowienie przepisów umożliwiających odwoływanie się od decyzji ekspertów oraz różnych wydziałów Urzędu; jeżeli organ administracyjny, którego decyzja jest zaskarżona nie zmienia decyzji, istnieje możliwość odwołania się do Izby Odwoławczej Urzędu, która rozstrzyga w tej sprawie; orzeczenia Izb Odwoławczych są z kolei zaskarżalne do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich, który ma właściwość w zakresie unieważniania lub zmiany zaskarżonej decyzji;
na mocy decyzji Rady 88/591/EWWiS, EWG, Euratom z dnia 24 października 1988 r., ustanawiającej Sąd Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich [4], zmienionej decyzją 93/350/Euratom, EWWS, EWG [5], Sąd ten orzeka, w pierwszej instancji, w zakresie właściwości przyznanej Trybunałowi Sprawiedliwości przez Traktaty ustanawiające Wspólnoty — w szczególności w odniesieniu do skarg wniesionych na mocy art. 173 akapit drugi Traktatu WE — oraz przez akty przyjęte w związku z jego wykonaniem, chyba że inaczej stanowi akt powołujący organ regulowany prawem wspólnotowym; właściwość przyznana Trybunałowi Sprawiedliwości na mocy niniejszego rozporządzenia w sprawach unieważniania i zmiany orzeczeń sądów odwoławczych, jest odpowiednio wykonywana w pierwszej instancji przez Sąd, zgodnie z powyższą decyzją;
aby wzmocnić ochronę wspólnotowych znaków towarowych Państwa Członkowskie ustalą, uwzględniając własny system krajowy, możliwie ograniczoną liczbę sądów krajowych pierwszej i drugiej instancji, mających właściwość w sprawach o naruszenie i ważność wspólnotowych znaków towarowych,
orzeczenia dotyczące ważności i naruszenia wspólnotowego znaku towarowego są skuteczne i obejmują całe terytorium Wspólnoty, jako że jest to jedyny sposób uniknięcia sprzecznych orzeczeń ze strony sądów i Urzędu oraz zapewnienia, że jednolity charakter wspólnotowych znaków towarowych nie zostanie naruszony; przepisy zawarte w Konwencji brukselskiej o jurysdykcji i wykonywaniu orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych, mają zastosowanie do wszystkich czynności prawnych odnoszących się do wspólnotowych znaków towarowych, z wyjątkiem wypadków, w których niniejsze rozporządzenie przewiduje odstępstwo od tych przepisów;
należy unikać sprzecznych orzeczeń wydanych w oparciu o powództwa dotyczące tych samych czynów i stron, które są wnoszone w oparciu o wspólnotowy znak towarowy i odpowiadające mu krajowe znaki towarowe; w tym celu, jeżeli powództwa wnoszone są w tym samym Państwie Członkowskim, sposób w jaki zostają one rozstrzygnięte, jest sprawą należącą do krajowych przepisów proceduralnych, których niniejsze rozporządzenie nie narusza, natomiast gdy powództwa te są wnoszone w różnych Państwach Członkowskich, właściwe wydaje się stosowanie przepisów wyżej wymienionej Konwencji brukselskiej w sprawie zawisłości sporu i powództw powiązanych;
w celu zapewnienia pełnej autonomii i niezależności Urzędu, uważa się za niezbędne wyposażenie go w autonomiczny budżet, którego przychody pochodzą głównie z opłat ponoszonych przez użytkowników systemu; jednakże nadal stosuje się wspólnotową procedurę budżetową w sytuacjach dotyczących wszelkich subsydiów obciążających budżet ogólny Wspólnot Europejskich; ponadto, kontrola sprawozdań finansowych powinna być wykonywana przez Trybunał Obrachunkowy;
do stosowania niniejszego rozporządzenia konieczne są środki wykonawcze, w szczególności dotyczące przyjęcia i zmiany rozporządzenia odnoszącego się do opłat oraz rozporządzenia wykonawczego; środki takie powinny być przyjęte przez Komisję, którą wspiera Komitet składający się z przedstawicieli Państw Członkowskich zgodnie z zasadami proceduralnymi ustanowionymi w art. 2 procedura III lit. b) decyzji Rady 87/373/EWG z dnia 13 lipca 1987 r. ustanawiającej warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [6],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
TYTUŁ I
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 1
Wspólnotowy znak towarowy
1.
Znak towarowy dla towarów lub usług, zarejestrowany na warunkach i w sposób przewidziany w niniejszym rozporządzeniu, zwany jest dalej "wspólnotowym znakiem towarowym".
2.
Wspólnotowy znak towarowy ma charakter jednolity.
Wywołuje on ten sam skutek w całej Wspólnocie; może on być zarejestrowany, zbyty, być przedmiotem zrzeczenia się lub decyzji stwierdzającej wygaśnięcie praw właściciela znaku lub unieważnienie znaku, a jego używanie może być zakazane jedynie w odniesieniu do całej Wspólnoty.
Zasadę tę stosuje się, jeżeli niniejsze rozporządzenie nie stanowi inaczej.
Artykuł 2
Urząd
Ustanawia się Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), zwany dalej "Urzędem".
Artykuł 3
Zdolność do czynności prawnych
Do celów wykonania niniejszego rozporządzenia, spółki i inne podmioty prawne są uznawane za osoby prawne, jeżeli na mocy przepisów je regulujących, posiadają zdolność w swoim własnym imieniu do nabywania praw i obowiązków wszelkiego rodzaju, do zawierania umów lub dokonywania innych czynności prawnych, oraz do pozywania i bycia pozywanym.
TYTUŁ II
PRAWO ODNOSZĄCE SIĘ DO ZNAKÓW TOWAROWYCH
SEKCJA 1
DEFINICJA I UZYSKANIE WSPÓLNOTOWEGO ZNAKU TOWAROWEGO
Artykuł 4
Oznaczenia, które może zawierać wspólnotowy znak towarowy
Wspólnotowy znak towarowy może składać się z jakiekolwiek oznaczenia, które można przedstawić w formie graficznej, w szczególności z wyrazów, łącznie z nazwiskami, rysunków, liter, cyfr, kształtu towarów lub ich opakowań, pod warunkiem że oznaczenia takie umożliwiają odróżnianie towarów lub usług jednego przedsiębiorstwa od towarów lub usług innych przedsiębiorstw.
Artykuł 5
Osoby, które mogą być właścicielami wspólnotowych znaków towarowych
1.
Następujące osoby fizyczne lub prawne, łącznie z podmiotami prawa publicznego, mogą być właścicielami wspólnotowego znaku towarowego:
a) obywatele Państwa Członkowskiego; lub
b) obywatele innych państw stron Konwencji paryskiej o ochronie własności przemysłowej, zwanej dalej "Konwencją paryską"; lub
c) obywatele państw niebędących stronami Konwencji paryskiej, którzy mają miejsce zamieszkania lub siedzibę, lub którzy posiadają rzeczywiste i poważne przedsiębiorstwo przemysłowe lub handlowe na terytorium Wspólnoty lub państwa będącego stroną Konwencji paryskiej; lub
d) są obywatelami innych państw niewymienionych w lit. c), to znaczy każdego państwa, które nie jest stroną Konwencji paryskiej i które, według opublikowanych ustaleń, przyznaje obywatelom wszystkich Państw Członkowskich taką samą ochronę znaków towarowych, jak swoim własnym obywatelom i które w sytuacji, kiedy obywatele Państw Członkowskich muszą przedłożyć dowód zarejestrowania znaku w państwie pochodzenia, uznaje zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy za taki dowód.
2.
Do celu stosowania ust. 1, bezpaństwowcy określeni w art. 1 Konwencji odnoszącej się do statusu bezpaństwowców podpisanej w Nowym Jorku dnia 28 września 1954 r. oraz uchodźcy określeni w art. 1 Konwencji dotyczącej statusu uchodźców podpisanej w Genewie, dnia 28 lipca 1951 r. i zmienionej Protokołem odnoszącym się do statusu uchodźców, podpisanym w Nowym Jorku dnia 31 stycznia 1967 r., są traktowani jako obywatele państwa, w którym mają miejsce stałego pobytu.
3.
Osoby będące obywatelami państwa określonego w ust. 1 lit. d), muszą udowodnić, że znak towarowy, dla którego dokonano zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego, zarejestrowany jest w państwie pochodzenia, chyba że, zgodnie z opublikowanymi ustaleniami, znaki towarowe obywateli Państw Członkowskich są rejestrowane w danym państwie pochodzenia bez konieczności przedstawiania dowodu wcześniejszej rejestracji jako wspólnotowego znaku towarowego lub jako krajowego znaku towarowego w danym Państwie Członkowskim.
Artykuł 6
Sposób uzyskiwania wspólnotowego znaku towarowego
Wspólnotowy znak towarowy uzyskuje się poprzez rejestrację.
Artykuł 7
Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji
1.
Nie są rejestrowane:
a) znaki, które nie spełniają wymagań art. 4;
b) znaki towarowe, które pozbawione są jakiegokolwiek odróżniającego charakteru;
c) znaki towarowe, które składają się wyłącznie z oznaczeń lub wskazówek, mogących służyć w obrocie do oznaczania rodzaju, jakości, ilości, przeznaczenia, wartości, pochodzenia geograficznego lub czasu produkcji towaru lub świadczenia usługi, lub innych właściwości towarów lub usług;
d) znaki towarowe, które składają się wyłącznie z oznaczeń lub wskazówek, które weszły do języka potocznego lub są zwyczajowo używane w uczciwych i utrwalonych praktykach handlowych;
e) oznaczenia, które składają się wyłącznie z:
i) kształtu wynikającego z charakteru samych towarów; lub
ii) kształtu towaru niezbędnego do uzyskania efektu technicznego; lub
iii) kształtu zwiększającego znacznie wartość towaru;
f) znaki towarowe, które są sprzeczne z porządkiem publicznym lub przyjętymi dobrymi obyczajami;
g) znaki towarowe, które ze względu na swój charakter mogą wprowadzać w błąd opinię publiczną, na przykład co do charakteru, jakości lub pochodzenia geograficznego towarów lub usługi;
h) znaki towarowe, na które właściwe władze nie wydały zezwolenia, których odmowa rejestracji następuje na podstawie art. 6ter Konwencji paryskiej;
i) znaki towarowe, które zawierają odznaki, godła lub herby, inne niż określone w art. 6bter Konwencji Paryskiej i które są przedmiotem szczególnego interesu publicznego, chyba że na ich rejestrację uzyskano zezwolenie właściwych władz.
2.
Ustęp 1 stosuje się bez względu na fakt, że podstawy odmowy rejestracji istnieją tylko w części Wspólnoty.
3.
Ustęp 1 lit. b), c) i d) nie ma zastosowania, jeżeli w następstwie używania znak towarowy uzyskał charakter odróżniający w odniesieniu do towarów lub usług, dla których występuje się o rejestrację.
Artykuł 8
Względne podstawy odmowy rejestracji
1.
W wyniku sprzeciwu właściciela wcześniejszego znaku towarowego, zgłoszonego znaku towarowego nie rejestruje się, jeżeli:
a) jest on identyczny z wcześniejszym znakiem towarowym, a towary lub usługi, dla których wnioskuje się o rejestrację są identyczne z towarami lub usługami, dla których wcześniejszy znak towarowy jest chroniony;
b) z powodu identyczności lub podobieństwa do wcześniejszego znaku towarowego, identyczności lub podobieństwa towarów lub usług istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd opinii publicznej na terytorium, na którym wcześniejszy znak towarowy jest chroniony; prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd obejmuje również prawdopodobieństwoskojarzenia z wcześniejszym znakiem towarowym.
2.
Do celów ust. 1 "wcześniejsze znaki towarowe" oznaczają:
a) znaki towarowe następujących rodzajów, w odniesieniu do których data złożenia wniosku o rejestrację jest wcześniejsza od daty wniosku o rejestrację wspólnotowego znaku towarowego, biorąc pod uwagę, w odpowiednim przypadku, prawo pierwszeństwa w odniesieniu do tych znaków towarowych:
i) wspólnotowe znaki towarowe;
ii) znaki towarowe zarejestrowane w Państwie Członkowskim lub, w przypadku Belgii, Niderlandów lub Luksemburga, w Urzędzie Znaków Towarowych Beneluksu;
iii) znaki towarowe rejestrowane na mocy międzynarodowych uzgodnień obowiązujących w Państwie Członkowskim;
b) zgłoszenia znaków towarowych określone w lit. a), z zastrzeżeniem ich rejestracji;
c) znaki towarowe, które w dniu dokonania zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego, lub odpowiednio w dniu zastrzeżenia pierwszeństwa dla zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego, są powszechnie znane w Państwie Członkowskim w znaczeniu, w jakim wyrażenie "powszechnie znane" jest używane w art. 6a Konwencji paryskiej.
3.
W wyniku sprzeciwu właściciela znaku towarowego, znaku towarowego nie rejestruje się w przypadku gdy agent lub przedstawiciel właściciela znaku towarowego występuje o rejestrację na swoją rzecz bez zgody właściciela, chyba że agent lub przedstawiciel usprawiedliwi swoje działanie.
4.
W wyniku sprzeciwu właściciela niezarejestrowanego znaku towarowego lub innego oznaczenia używanego w działalności handlowej o znaczeniu większym niż lokalne, zgłoszonego znaku towarowego nie rejestruje się w przypadku i w zakresie, w jakim zgodnie z przepisami Państwa Członkowskiego, które dotyczą tego znaku:
a) prawa do tego znaku zostały nabyte przed datą wniosku o rejestrację wspólnotowego znaku towarowego lub datą zastrzeżenia prawa pierwszeństwa wniosku o rejestrację wspólnotowego znaku towarowego;
b) oznaczenie to daje właścicielowi prawo zakazu używania kolejnego znaku towarowego.
5.
Ponadto w wyniku sprzeciwu właściciela wcześniejszego znaku towarowego w rozumieniu ust. 2, zgłoszonego znaku towarowego nie rejestruje się, jeżeli jest on identyczny lub podobny do wcześniejszego znaku i jest zarejestrowany dla towarów lub usług, które nie są podobne do tych, dla których wcześniejszy znak jest zarejestrowany, jeżeli, w przypadku wcześniejszego wspólnotowego znaku towarowego, cieszy się on renomą we Wspólnocie i, w przypadku wcześniejszego krajowego znaku towarowego, cieszy się on renomą w danym Państwie Członkowskim i jeżeli używanie bez uzasadnionego powodu tego znaku towarowego przynosiłoby nienależyte korzyści z tego powodu lub byłoby szkodliwe dla odróżniającego charakteru lub renomy takiego wcześniejszego znaku towarowego.
SEKCJA 2
SKUTKI WSPÓLNOTOWYCH ZNAKÓW TOWAROWYCH
Artykuł 9
Prawa przyznane przez wspólnotowy znak towarowy
1.
Wspólnotowy znak towarowy przyznaje właścicielowi wyłączne prawa do tego znaku.
Właściciel znaku jest uprawniony do zakazania wszelkim stronom trzecim, które nie posiadają jego zgody, używania w obrocie handlowym:
a) oznaczenia identycznego ze wspólnotowym znakiem towarowym dla towarów lub usług identycznych z tymi, dla których wspólnotowy znak towarowy jest zarejestrowany;
b) oznaczenia, w przypadku którego z powodu jego identyczności lub podobieństwa do wspólnotowego znaku towarowego oraz identyczności lub podobieństwa towarów lub usług których dotyczy wspólnotowy znak towarowy i to oznaczenie, istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd opinii publicznej; prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd obejmuje również prawdopodobieństwo skojarzenia oznaczenia ze znakiem towarowym.
c) oznaczenia identycznego lub podobnego do wspólnotowego znaku towarowego w odniesieniu do towarów lub usług, które nie są podobne do tych, dla których zarejestrowano wspólnotowy znak towarowy, w przypadku gdy cieszy się on renomą we Wspólnocie i w przypadku gdy używanie tego oznaczenia bez uzasadnionej przyczyny powoduje nienależną korzyść z powodu lub jest szkodliwe dla odróżniającego charakteru lub renomy wspólnotowego znaku towarowego.
2.
Na podstawie ust. 1 mogą być zakazane w szczególności następujące działania:
a) umieszczanie oznaczenia na towarach lub na ich opakowaniach;
b) oferowanie towarów, wprowadzanie ich do obrotu lub ich magazynowanie w tym celu pod takim oznaczeniem lub oferowanie i świadczenie usług pod tym oznaczeniem;
c) przywóz lub wywóz towarów pod takim oznaczeniem;
d) używanie oznaczenia w dokumentach handlowych i w reklamie.
3.
Prawa przyznane przez wspólnotowy znak towarowy są skuteczne wobec stron trzecich z dniem opublikowania rejestracji znaku towarowego.
Jednakże można dochodzić odpowiedniego odszkodowania w odniesieniu do spraw wynikłych po dacie opublikowania zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego, które to sprawy po opublikowaniu rejestracji znaku byłyby zakazane na mocy tej publikacji.
Sądrozpatrujący sprawę nie może wydać orzeczenia co do istoty sprawy, dopóki rejestracja nie zostanie opublikowana.
Artykuł 10
Reprodukcja wspólnotowego znaku towarowego w słownikach
1. Jeżeli reprodukcja wspólnotowego znaku towarowego w słowniku, encyklopedii lub w podobnym zbiorze informacji stwarza wrażenie, że stanowi on nazwę rodzajową towarów lub usług, dla których znak towarowy jest zarejestrowany, wydawca utworu zapewnia, na żądanie właściciela wspólnotowego znaku towarowego, aby reprodukcji znaku towarowego, najpóźniej w następnym wydaniu publikacji, towarzyszyło wskazanie, że jest to zarejestrowany znak towarowy.
Artykuł 11
Zakaz używania wspólnotowego znaku towarowego zarejestrowanego na rzecz agenta lub przedstawiciela
W przypadku gdy wspólnotowy znak towarowy jest zarejestrowany na rzecz agenta lub przedstawiciela osoby będącej właścicielem znaku towarowego bez zgody właściciela, właściciel ma prawo do wniesienia sprzeciwu wobec używania jego znaku przez jego agenta lub przedstawiciela, jeżeli nie wyraził na to zgody, chyba że agent lub przedstawiciel usprawiedliwi swoje działanie.
Artykuł 12
Ograniczenie skutków wspólnotowego znaku towarowego
Wspólnotowy znak towarowy nie uprawnia właściciela do zakazania stronie trzeciej używania w obrocie:
a) jej nazwiska (nazwy) lub adresu;
b) oznaczeń dotyczących rodzaju, jakości, ilości, przeznaczenia, wartości, pochodzenia geograficznego, czasu produkcji towaru lub świadczenia usługi, lub też innych właściwości towarów lub usług;
c) znaku towarowego w przypadku gdy jest to konieczne dla wskazania przeznaczenia towarów lub usług, w szczególności będących akcesoriami lub częściami zapasowymi,
pod warunkiem że używa ich zgodnie z uczciwymi praktykami w przemyśle i handlu.
Artykuł 13
Wyczerpanie praw przyznanych przez wspólnotowy znak towarowy
1.
Wspólnotowy znak towarowy nie uprawnia właściciela do zakazania jego używania w odniesieniu do towarów, które zostały wprowadzone do obrotu we Wspólnocie pod tym znakiem towarowym przez właściciela lub za jego zgodą.
2.
Ustęp 1 nie ma zastosowania w przypadku gdy istnieją dla właściciela uzasadnione przyczyny sprzeciwu wobec dalszego obrotu towarami, w szczególności jeżeli stan towarów ulega zmianie lub pogorszeniu po ich wprowadzeniu do obrotu.
Artykuł 14
Uzupełniające stosowanie prawa krajowego odnoszącego się do naruszenia
1.
Skutki wspólnotowego znaku towarowego podlegają wyłącznie przepisom niniejszego rozporządzenia.
W innych przypadkach, naruszenie wspólnotowego znaku towarowego podlega prawu krajowemu odnoszącemu się do naruszenia krajowego znaku towarowego zgodnie z przepisami tytułu X.
2.
Niniejsze rozporządzenie nie stanowi przeszkody dla wnoszenia powództw w sprawach wspólnotowego znaku towarowego na mocy ustawodawstwa Państw Członkowskich dotyczącego w szczególności odpowiedzialności cywilnej oraz nieuczciwej konkurencji.
3.
Mające zastosowanie przepisy proceduralne ustala się zgodnie z przepisami tytułu X.
SEKCJA 3
UŻYWANIE WSPÓLNOTOWYCH ZNAKÓW TOWAROWYCH
Artykuł 15
Używanie wspólnotowych znaków towarowych
1.
Jeżeli w okresie pięciu lat od rejestracji wspólnotowy znak towarowy nie był rzeczywiście używany przez właściciela we Wspólnocie w stosunku do towarów lub usług, dla których jest zarejestrowany lub jeżeli takie używanie było zawieszone przez nieprzerwany okres pięciu lat, wspólnotowy znak towarowy podlega sankcjom przewidzianym w niniejszym rozporządzeniu, chyba że istnieją usprawiedliwione powody jego nieużywania.
2.
W rozumieniu ust. 1, za "używanie" uważa się również:
a) używanie wspólnotowego znaku towarowego w postaci różniącej się w elementach, które nie zmieniają odróżniającego charakteru znaku w postaci, w jakiej ten znak został zarejestrowany;
b) umieszczanie wspólnotowego znaku towarowego na towarach lub na ich opakowaniach we Wspólnocie wyłącznie w celu wywozu.
3.
Używanie wspólnotowego znaku towarowego za zgodą właściciela uważa się za używanie go przez właściciela.
SEKCJA 4
WSPÓLNOTOWY ZNAK TOWAROWY JAKO PRZEDMIOT WŁASNOŚCI
Artykuł 16
Traktowanie wspólnotowego znaku towarowego jako krajowego znaku towarowego
1.
Jeżeli art. 17-24 nie stanowią inaczej, wspólnotowy znak towarowy jako przedmiot własności traktowany jest w całości i na całym terytorium Wspólnoty tak jak krajowy znak towarowy zarejestrowany w Państwie Członkowskim, w którym według rejestru wspólnotowych znaków towarowych:
a) właściciel ma swoją siedzibę lub swoje miejsce zamieszkania w dacie dokonywania oceny; lub
b) jeżeli lit. a) nie stosuje się, właściciel znaku ma przedsiębiorstwo w dacie dokonywania oceny.
2.
W przypadkach nieprzewidzianych w ust. 1 Państwo Członkowskie, określone w tym ustępie, jest Państwem Członkowskim, w którym Urząd ma swoją siedzibę.
3.
Jeżeli dwie lub więcej osób wymienionych jest w rejestrze wspólnotowych znaków towarowych jako współwłaściciele, ust. 1 stosuje się do pierwszego wymienionego współwłaściciela; jeżeli tej reguły nie można zastosować, przepis ma zastosowanie do kolejnych współwłaścicieli w porządku, w jakim są wymienieni.
W przypadku gdy ust. 1 nie ma zastosowania do żadnego ze współwłaścicieli, stosuje się ust. 2.
Artykuł 17
Przeniesienie
1.
Wspólnotowy znak towarowy może być przeniesiony, niezależnie od przeniesienia przedsiębiorstwa, w odniesieniu do niektórych lub wszystkich towarów lub usług, dla których jest on zarejestrowany.
2.
Przeniesienie całości przedsiębiorstwa obejmuje przeniesienie wspólnotowego znaku towarowego z wyjątkiem przypadku gdy zgodnie z przepisami regulującymi przeniesienie, istnieje umowa stanowiąca inaczej lub okoliczności wyraźnie stanowią inaczej.
Przepis ten stosuje się do umownego zobowiązania do przeniesienia przedsiębiorstwa.
3.
Bez uszczerbku dla ust. 2 przeniesienie wspólnotowego znaku towarowego wymaga formy pisemnej i podpisu stron umowy z wyjątkiem przypadku, gdy przeniesienie wynika z orzeczenia; w przeciwnym razie przeniesienie jest nieważne.
4.
W przypadku gdy z dokumentów przeniesienia wynika wyraźnie, że wspólnotowy znak towarowy może wprowadzać w błąd opinię publiczną w odniesieniu do charakteru, jakości lub pochodzenia geograficznego towarów lub usług, dla których został on zarejestrowany, Urząd odmawia wpisu do rejestru przeniesienia, chyba że następca prawny zgadza się na ograniczenie rejestracji wspólnotowego znaku towarowego do towarów lub usług, w odniesieniu do których nie będzie wprowadzał w błąd.
5.
Na żądanie jednej ze stron przeniesienie wpisuje się do rejestru i publikuje.
6.
Do momentu wpisania przeniesienia do rejestru, następca prawny nie może powoływać się na prawa wynikające z rejestracji wspólnotowego znaku towarowego.
7.
W przypadku konieczności przestrzegania terminów w kontaktach z Urzędem, następca prawny może składać odpowiednie oświadczenia do Urzędu po otrzymaniu przez ten Urząd wniosku o wpis do rejestru przeniesienia znaku towarowego.
8.
Wszystkie dokumenty, które wymagają przekazania do wiadomości właścicielowi wspólnotowego znaku towarowego zgodnie z art. 77 przekazywane są osobie zarejestrowanej jako właściciel.
Artykuł 18
Przeniesienie znaku towarowego zarejestrowanego na rzecz agenta
W przypadku gdy wspólnotowy znak towarowy został zarejestrowany na rzecz agenta lub przedstawiciela osoby, która jest właścicielem tego znaku towarowego, bez zgody właściciela, właściciel uprawniony jest do wystąpienia o przeniesienie na jego rzecz wspomnianej rejestracji, chyba że agent lub przedstawiciel usprawiedliwi swoje działanie.
Artykuł 19
Prawa rzeczowe
1.
Wspólnotowy znak towarowy może, niezależnie od przedsiębiorstwa, stanowić zabezpieczenie lub przedmiot praw rzeczowych.
2.
Na wniosek jednej ze stron, prawa wymienione w ust. 1, wpisywane są do rejestru i publikowane.
Artykuł 20
Wszczęcie egzekucji
1.
Wspólnotowy znak towarowy może być przedmiotem egzekucji.
2.
W zakresie procedury wszczęcia egzekucji w odniesieniu do wspólnotowego znaku towarowego, wyłączna właściwość należy do sądów oraz władz Państwa Członkowskiego, ustalonych zgodnie z art. 16.
3.
Na wniosek jednej ze stron wszczęcie egzekucji jest wpisywane do rejestru i publikowane.
Artykuł 21
Upadłość lub podobne postępowania
1.
Do czasu wejścia w życie wspólnych dla Państwach Członkowskich przepisów w tej dziedzinie, jedynym Państwem Członkowskim, w którym wspólnotowy znak towarowy może być objęty postępowaniem upadłościowym lub podobnym jest Państwo, w którym takie postępowanie zostało wszczęte jako pierwsze w rozumieniu przepisów krajowych lub konwencji stosowanych w tej dziedzinie.
2.
W przypadku gdy wspólnotowy znak towarowy objęty jest postępowaniem upadłościowym lub podobnym, na wniosek właściwych władz dokonuje się wpisu do rejestru i publikacji.
Artykuł 22
Udzielanie licencji
1.
Wspólnotowy znak towarowy może być przedmiotem licencji dla niektórych lub wszystkich towarów lub usług, dla których znak ten jest zarejestrowany w całej Wspólnocie lub w jej części.
Licencja może być wyłączna lub niewyłączna.
2.
Właściciel wspólnotowego znaku towarowego może powoływać się na prawa przyznane przez znak towarowy przeciwko licencjobiorcy, który narusza jakiekolwiek postanowienie umowy licencyjnej w odniesieniu do czasu jej obowiązywania, postaci objętej rejestracją, w której znak może być używany, zakresu towarów lub usług, dla których licencja jest udzielona, powierzchni, na której znak może być umieszczany lub jakości towarów wytworzonych lub usług świadczonych przez licencjobiorcę.
3.
Bez uszczerbku dla postanowień umowy licencyjnej, licencjobiorca może wystąpić z powództwem o naruszenie wspólnotowego znaku towarowego wyłącznie za zgodą właściciela tego znaku.
Jednakże licencjobiorca wyłączny może wszcząć takie postępowanie jeżeli właściciel znaku towarowego, po otrzymaniu oficjalnego wezwania, nie wytacza sam we właściwym terminie powództwa w sprawie naruszenia.
4.
Licencjobiorca, w celu uzyskania odszkodowania za poniesioną szkodę, może być uprawniony to interwencji w sprawie o naruszenie, wszczętej przez właściciela wspólnotowego znaku towarowego.
5.
Na wniosek jednej ze stron udzielenie lub przeniesienie licencji w zakresie wspólnotowego znaku towarowego wpisuje się do rejestru i publikuje.
Artykuł 23
Skutki prawne wobec stron trzecich
1.
Czynności prawne określone w art. 17, 19 oraz 22 dotyczące wspólnotowego znaku towarowego wywołują skutki prawne wobec stron trzecich we wszystkich Państwach Członkowskich dopiero po wpisaniu ich do rejestru.
Jednakże przed dokonaniem wpisu czynność taka wywołuje skutek prawny wobec stron trzecich, które nabyły prawa do znaku towarowego po dacie tej czynności, ale które wiedziały o tej czynności w momencie nabycia prawa.
2.
Ustęp 1 nie ma zastosowania w przypadku osoby, która nabywa wspólnotowy znak towarowy lub prawa dotyczące wspólnotowego znaku towarowego w wyniku przeniesienia całości przedsiębiorstwa lub w ramach innej sukcesji pod tytułem ogólnym.
3.
Skutki wobec stron trzecich czynności prawnych określonych w art. 20 reguluje ustawodawstwo Państwa Członkowskiego ustalone zgodnie z art. 16.
4.
Do czasu wejścia w życie wspólnych dla Państw Członkowskich przepisów w dziedzinie upadłości, skutki prawne wobec stron trzecich postępowania upadłościowego lub podobnego reguluje ustawodawstwo Państwa Członkowskiego, w którym jako pierwsze takie postępowanie zostało wszczęte w rozumieniu prawa krajowego lub konwencji mających zastosowanie w tej dziedzinie.
Artykuł 24
Zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego jako przedmiot własności
Artykuły 16-23 stosuje się do zgłoszeń wspólnotowego znaku towarowego.
TYTUŁ III
ZGŁOSZENIE WSPÓLNOTOWEGO ZNAKU TOWAROWEGO
SEKCJA 1
ZGŁASZANIE I OBOWIĄZUJĄCE WARUNKI
Artykuł 25
Zgłaszanie
1.
Zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego jest dokonywane według wyboru zgłaszającego:
a) bezpośrednio w Urzędzie; lub
b) w centralnym urzędzie zajmującym się ochroną własności przemysłowej w Państwie Członkowskim lub w Urzędzie Znaków Towarowych Beneluksu.
Takie zgłoszenie wywołuje taki sam skutek, jak gdyby zostało dokonane tego samego dnia w Urzędzie.
2.
Jeżeli zgłoszenie jest dokonywane w centralnym urzędzie zajmującym się ochroną własności przemysłowej w Państwie Członkowskim lub w Urzędzie Znaków Towarowych Beneluksu, odpowiedni urząd podejmuje wszelkie kroki, aby przekazać zgłoszenie do Urzędu w terminie dwóch tygodni.
Urząd może obciążyć zgłaszającego opłatą, która nie przekracza kosztów administracyjnych otrzymania i przekazania zgłoszenia.
3.
Zgłoszenia określone w ust. 2, które wpłyną do Urzędu po upływie jednego miesiąca od dokonania, uważa się za wycofane.
4.
Dziesięć lat po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia Komisja sporządzi sprawozdanie dotyczące funkcjonowania systemu dokonywania zgłoszeń wspólnotowego znaku towarowego, łącznie z propozycjami zmiany tego systemu.
Artykuł 26
Warunki, jakie muszą spełniać zgłoszenia
1.
Zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego zawiera:
a) wniosek o rejestrację wspólnotowego znaku towarowego;
b) informacje identyfikujące zgłaszającego;
c) wykaz towarów lub usług w odniesieniu do których wnioskuje się o rejestrację;
d) przedstawienie znaku towarowego.
2.
Zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego wymaga uiszczenia opłaty oraz, w odpowiednim przypadku, podlega jednej lub kilku opłatom w zależności od ilości klas.
3.
Zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego musi spełniać warunki ustanowione w rozporządzeniu wykonawczym określonym w art. 140.
Artykuł 27
Data zgłoszenia
Za datę dokonania zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego przyjmuje się dzień, w którym zgłaszający składa w Urzędzie dokumenty zawierające informacje określone w art. 26 ust. 1 lub, jeżeli zgłoszenie jest dokonywane w centralnym urzędzie zajmującym się ochroną własności przemysłowej w Państwie Członkowskim lub w Urzędzie Znaków Towarowych Beneluksu, dzień dokonania zgłoszenia w tym urzędzie, pod warunkiem uiszczenia opłaty za zgłoszenie w terminie jednego miesiąca od daty złożenia wymienionych dokumentów.
Artykuł 28
Klasyfikacja
Towary i usługi, dla których zgłasza się wspólnotowe znaki towarowe, klasyfikowane są zgodnie z systemem klasyfikacji określonym w rozporządzeniu wykonawczym.
SEKCJA 2
PIERWSZEŃSTWO
Artykuł 29
Prawo pierwszeństwa
1.
Każdy, kto prawidłowo zgłosił znak towarowy w jednym lub do jednego z państw stron Konwencji paryskiej lub jego następca prawny korzysta, do celów zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego dla tego samego znaku towarowego w odniesieniu do towarów lub usług identycznych do lub zawierających się w tych, dla których dokonano zgłoszenia, z prawa pierwszeństwa w okresie sześciu miesięcy od daty pierwszego zgłoszenia.
2.
Każde zgłoszenie, które jest równoważne z prawidłowym zgłoszeniem na podstawie ustawodawstwa krajowego państwa, w którym zostało dokonane, lub na podstawie dwustronnych lub wielostronnych umów, powoduje powstanie prawa pierwszeństwa.
3.
Prawidłowe zgłoszenie krajowe oznacza każde zgłoszenie, które jest wystarczające dla określenia daty jego dokonania niezależnie od dalszego losu tego zgłoszenia.
4.
Późniejsze zgłoszenie znaku towarowego, który był przedmiotem wcześniejszego, pierwszego zgłoszenia w odniesieniu do tych samych towarów lub usług i którego dokonuje się w lub do tego samego państwa, uważa się za pierwsze zgłoszenie do celów określenia prawa pierwszeństwa, pod warunkiem że w momencie dokonania kolejnego zgłoszenia poprzednie zgłoszenie zostało wycofane, zaniechane lub odrzucone bez udostępnienia go publicznie do wglądu, i nie pozostawiło jakichkolwiek praw i nie stanowiło podstawy dla zastrzeżenia prawa pierwszeństwa.
Wcześniejsze zgłoszenie nie może w związku z tym stanowić podstawy dla zastrzeżenia prawa pierwszeństwa.
5.
Jeżeli pierwsze zgłoszenie zostało dokonane w państwie, które nie jest stroną Konwencji paryskiej, ust. 1-4 stosuje się jedynie w zakresie, w jakim to państwo, zgodnie z opublikowanymi ustaleniami, udziela, na podstawie pierwszego zgłoszenia dokonanego w Urzędzie i zastrzeżeniem warunków równoważnych ustanowionym w niniejszym rozporządzeniu, prawa pierwszeństwa o równoważnym skutku.
Artykuł 30
Zastrzeżenie pierwszeństwa
Zgłaszający, który zamierza skorzystać z pierwszeństwa z wcześniejszego zgłoszenia, składa oświadczenie o pierwszeństwie oraz egzemplarz (kopię) wcześniejszego zgłoszenia.
Jeżeli język wcześniejszego zgłoszenia nie jest jednym z języków Urzędu, zgłaszający przedstawia tłumaczenie wcześniejszego zgłoszenia w jednym z tych języków.
Artykuł 31
Skutek prawa pierwszeństwa
Skutkiem prawa pierwszeństwa jest uznanie daty pierwszeństwa za datę dokonania zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego do celów ustalenia, które prawa posiadają pierwszeństwo.
Artykuł 32
Równoważność zgłoszenia wspólnotowego i krajowego
Zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego, któremu nadano datę zgłoszenia, jest równoważne w Państwach Członkowskich z prawidłowym zgłoszeniem krajowym, w odpowiednim przypadku z pierwszeństwem zastrzeganym dla zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego.
SEKCJA 3
PIERWSZEŃSTWO Z WYSTAWIENIA
Artykuł 33
Pierwszeństwo z wystawienia
1.
Jeżeli zgłaszający wspólnotowy znak towarowy wystawił towary lub usługi oznaczone zgłaszanym znakiem podczas oficjalnej lub oficjalnie uznanej wystawy międzynarodowej podlegającej warunkom Konwencji o wystawach międzynarodowych podpisanej w Paryżu dnia 22 listopada 1928 r. i ostatnio zmienionej dnia 30 listopada 1972 r., może on, pod warunkiem dokonania zgłoszenia w terminie sześciu miesięcy od daty pierwszego wystawienia towarów lub usług oznaczonych zgłaszanym znakiem, zastrzec prawo pierwszeństwa od tej daty w rozumieniu art. 31.
2.
Zgłaszający, który zamierza zastrzec prawo pierwszeństwo zgodnie z ust. 1, przedstawia dowody, że wystawione towary lub usługi były oznaczone zgłaszanym znakiem, na warunkach ustanowionych w rozporządzeniu wykonawczym.
3.
Pierwszeństwo z wystawienia przyznane w Państwie Członkowskim lub w państwie trzecim nie powoduje przedłużenia terminu pierwszeństwa ustanowionego w art. 29.
SEKCJA 4
ZASTRZEŻENIE STARSZEŃSTWA KRAJOWEGO ZNAKU TOWAROWEGO
Artykuł 34
Zastrzeżenie starszeństwa krajowego znaku towarowego
1.
Właściciel wcześniejszego znaku towarowego zarejestrowanego w Państwie Członkowskim, łącznie ze znakiem towarowym zarejestrowanym w krajach Beneluksu lub zarejestrowanym na mocy porozumień międzynarodowych mających skutek w Państwie Członkowskim, który zgłasza identyczny znak towarowy do rejestracji jako wspólnotowy znak towarowy dla towarów lub usług identycznych z lub zawierających się wśród tych, dla których wcześniejszy znak jest zarejestrowany, może zastrzec dla wspólnotowego znaku towarowego starszeństwo wcześniejszego znaku towarowego w odniesieniu do Państwa Członkowskiego, w którym lub dla którego znak ten jest zarejestrowany.
2.
Jedynym skutkiem starszeństwa na podstawie niniejszego rozporządzenia jest uznanie, w przypadku gdy właściciel wspólnotowego znaku towarowego zrzeka się wcześniejszego znaku towarowego lub zezwala na jego wygaśnięcie, że ma on nadal te same prawa, które miałby, gdyby wcześniejszy znak towarowy nadal był zarejestrowany.
3.
Starszeństwo zastrzeżone dla wspólnotowego znaku towarowego wygasa, jeżeli wcześniejszy znak towarowy, na podstawie którego zastrzeżono starszeństwo, wygasa lub zostaje unieważniony, lub jeżeli jego zrzeczenie się nastąpiło przed rejestracją wspólnotowego znaku towarowego.
Artykuł 35
Zastrzeżenie starszeństwa po rejestracji wspólnotowego znaku towarowego
1.
Właściciel wspólnotowego znaku towarowego, który jest właścicielem wcześniejszego identycznego znaku towarowego zarejestrowanego w Państwie Członkowskim, włącznie ze znakiem towarowym zarejestrowanym w krajach Beneluksu lub znaku towarowego zarejestrowanego na mocy przepisów międzynarodowych mających skutek w Państwie Członkowskim dla identycznych towarów lub usług, może zastrzec zasadę starszeństwa wcześniejszego znaku towarowego w odniesieniu do Państwa Członkowskiego, w którym lub dla którego znak ten jest zarejestrowany.
2.
Artykuł 34 ust. 2 i 3 stosuje się.
TYTUŁ IV
PROCEDURA REJESTRACJI
SEKCJA 1
ROZPATRYWANIE ZGŁOSZEŃ
Artykuł 36
Badanie warunków zgłoszenia
1.
Urząd bada, czy:
a) zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego warunki nadania daty zgłoszenia, zgodnie z art. 27;
b) zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego spełnia warunki ustanowione w rozporządzeniu wykonawczym;
c) w odpowiednim przypadku, opłaty uzależnione od ilości klas zostały uiszczone w wyznaczonym terminie.
2.
W przypadku gdy zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nie spełnia warunków określonych w ust. 1, Urząd wzywa zgłaszającego do usunięcia braków lub dotrzymania warunków płatności w wyznaczonym terminie.
3.
Jeżeli braki lub niedotrzymanie warunków płatności nie zostaną usunięte w wyznaczonym terminie zgodnie z ust. 1 lit. a), zgłoszenie nie jest rozpatrywane jako zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego.
Jeżeli zgłaszający uwzględnia wniosek Urzędu, Urząd uznaje za datę dokonania zgłoszenia datę, w której usunięto braki lub dotrzymano warunków płatności.
4.
Jeżeli braki stwierdzone zgodnie z ust. 1 lit. b) nie zostały usunięte w wyznaczonym terminie, Urząd odrzuca zgłoszenie.
5.
Jeżeli niedotrzymanie warunków płatności stwierdzone zgodnie z ust. 1 lit. c) nie zostało usunięte w wyznaczonym terminie, zgłoszenie uważa się za wycofane, chyba że ze zgłoszenia wynika wyraźnie, które kategorie towarów lub usług obejmuje uiszczona opłata.
6.
Nieprzestrzeganie wymagań dotyczących zastrzeżenia pierwszeństwa powoduje utratę prawa pierwszeństwa dla zgłoszenia.
7.
Nieprzestrzeganie wymagań dotyczących zastrzeżenia starszeństwa krajowego znaku towarowego, powoduje utratę tego prawa dla zgłoszenia.
Artykuł 37
Badanie warunków odnoszących się do uprawnień właściciela
1.
W przypadku gdy na podstawie art. 5 zgłaszający nie może być właścicielem wspólnotowego znaku towarowego, zgłoszenie odrzuca się.
2.
Zgłoszenie nie może zostać odrzucone, zanim zgłaszający miał możliwość wycofania swojego zgłoszenia lub przedstawienia swoich uwag.
Artykuł 38
Badanie bezwzględnych podstaw odmowy
1.
W przypadku gdy na mocy art. 7 znak towarowy nie kwalifikuje się do rejestracji w odniesieniu do niektórych lub wszystkich towarów lub usług objętych zgłoszeniem wspólnotowego znaku towarowego, zgłoszenie odrzuca się w odniesieniu do tych towarów lub usług.
2.
W przypadku gdy znak towarowy zawiera element, który nie jest odróżniający i jeżeli włączenie tego elementu do znaku towarowego może stwarzać wątpliwości co do zakresu ochrony znaku towarowego, Urząd może żądać jako warunku rejestracji znaku towarowego, aby zgłaszający oświadczył, że nie będzie rościł wyłącznego prawa do tego elementu.
Każde zrzeczenie się jest publikowane, w zależności od przypadku, łącznie ze zgłoszeniem lub rejestracją wspólnotowego znaku towarowego.
3.
Zgłoszenie nie może być odrzucone, zanim zgłaszający miał możliwość wycofania lub zmiany zgłoszenia lub przedstawienia swoich uwag.
SEKCJA 2
POSZUKIWANIA
Artykuł 39
Poszukiwania
1.
Po nadaniu przez Urząd daty dokonania zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego i ustaleniu, że zgłaszający spełnia warunki określone w art. 5, sporządza on wspólnotowe sprawozdanie z poszukiwań, w którym wymienione są wcześniejsze wspólnotowe znaki towarowe lub zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego, na które można się powoływać na mocy art. 8 przeciwko rejestracji zgłoszonego wspólnotowego znaku towarowego.
2.
Z chwilą nadania daty dokonania zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego, Urząd przekazuje jego egzemplarz (kopię) do centralnego urzędu zajmującego się ochroną własności przemysłowej w każdym Państwie Członkowskim, które powiadomiło Urząd o swojej decyzji o prowadzeniu poszukiwań dla zgłoszeń wspólnotowego znaku towarowego w ramach własnego rejestru znaków towarowych.
3.
Każdy z centralnych urzędów zajmujących się ochroną własności przemysłowej określonych w ust. 2 przekazuje do Urzędu, w terminie trzech miesięcy od daty otrzymania zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego, sprawozdanie z poszukiwań, w którym wymienione są takie wcześniejsze znaki towarowe lub zgłoszenia znaków towarowych, których istnienie zostało ujawnione i na które można się powoływać na mocy art. 8 przeciwko rejestracji zgłoszonego wspólnotowego znaku towarowego albo które stwierdza, że poszukiwania nie ujawniły żadnych takich praw.
4.
Urząd wpłaca kwotę na rzecz każdego centralnego urzędu zajmującego się ochroną własności przemysłowej za każde sprawozdanie z poszukiwań sporządzone przez taki urząd zgodnie z ust. 3.
Kwota, jednakowa dla każdego urzędu, ustalana jest przez Komitet Budżetowy na podstawie decyzji podjętej większością trzech czwartych przedstawicieli Państw Członkowskich.
5.
Urząd niezwłocznie przekazuje zgłaszającemu wspólnotowy znak towarowy wspólnotowe sprawozdanie z poszukiwań oraz krajowe sprawozdania z poszukiwań, które otrzymał w terminie ustanowionym w ust. 3.
6.
Z chwilą publikacji zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego, która nie może mieć miejsca przed upływem terminu jednego miesiąca od daty, z jaką Urząd przekazuje zgłaszającemu sprawozdania z poszukiwań, Urząd powiadamia właścicieli wcześniejszych wspólnotowych znaków towarowych lub zgłoszeń wspólnotowych znaków towarowych wymienionych we wspólnotowym sprawozdaniu z poszukiwań o publikacji zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego.
7.
Po pięciu latach od rozpoczęcia przez Urząd stosowania procedury zgłaszania, Komisja przekaże Radzie sprawozdanie dotyczące funkcjonowania systemu poszukiwań, wynikającego z niniejszego artykułu, łącznie z dokonanymi płatnościami na rzecz Państw Członkowskim zgodnie z ust. 4 i, w miarę potrzeby, właściwe propozycje zmian niniejszego rozporządzenia w celu dostosowania systemu poszukiwań na podstawie uzyskanego doświadczenia i mając na uwadze rozwój technik badawczych.
SEKCJA 3
PUBLIKACJA ZGŁOSZENIA
Artykuł 40
Publikacja zgłoszenia
1.
W przypadku gdy spełnione są warunki, jakim musi odpowiadać zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego i jeżeli upłynął termin określony w art. 39 ust. 6, zgłoszenie publikowane jest w zakresie, w jakim nie zostało odrzucone na podstawie art. 37 i 38.
2.
W przypadku gdy po opublikowaniu zgłoszenie zostaje odrzucone na mocy art. 37 i 38, decyzja o jego odrzuceniu publikowana jest, gdy staje się prawomocna.
SEKCJA 4
UWAGI STRON TRZECICH ORAZ SPRZECIW
Artykuł 41
Uwagi stron trzecich
1.
Każda osoba fizyczna lub prawna oraz każda grupa lub organ reprezentujący wytwórców, producentów, usługodawców, handlowców lub konsumentów może, po opublikowaniu zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego, złożyć do Urzędu uwagi na piśmie wyjaśniając, w szczególności na mocy których podstaw z art. 7 znak towarowy nie może być zarejestrowany z urzędu.
Podmioty te nie są stronami w postępowaniu przez Urzędem.
2.
Uwagi określone w ust. 1 przekazywane są zgłaszającemu, który może się do nich ustosunkować.
Artykuł 42
Sprzeciw
1.
W terminie trzech miesięcy od daty opublikowania zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego może być wniesiony sprzeciw wobec rejestracji wspólnotowego znaku towarowego, na takiej podstawie, że znak nie może być zarejestrowany na mocy art. 8:
a) przez właścicieli wcześniejszych znaków towarowych określonych w art. 8 ust. 2, jak również licencjobiorców upoważnionych przez właścicieli tych znaków towarowych w odniesieniu do art. 8 ust. 1 i 5;
b) przez właścicieli znaków towarowych określonych w art. 8 ust. 3;
c) przez właścicieli wcześniejszych znaków lub oznaczeń określonych w art. 8 ust. 4 i przez osoby uprawnione na podstawie odpowiednich przepisów krajowych do wykonywania tych praw.
2.
Zgłoszenie sprzeciwu wobec rejestracji znaku towarowego może być również dokonane na warunkach ustanowionych w ust. 1 w przypadku opublikowania zgłoszenia zmienionego zgodnie z art. 44 ust. 2 zdanie drugie.
3.
Sprzeciw sporządza się w formie pisemnej i określa on podstawy, na jakich jest oparty.
Sprzeciw uznaje się za prawidłowo wniesiony dopiero po uiszczeniu opłaty.
W terminie wyznaczonym przez Urząd osoba wnosząca sprzeciw przedstawia stan faktyczny, dowody i argumenty na poparcie swojego stanowiska.
Artykuł 43
Rozpatrywanie sprzeciwu
1.
Rozpatrując sprzeciw, Urząd wzywa strony, tak często jak to jest konieczne, do przedstawienia w terminie wyznaczonym przez Urząd uwag dotyczących materiałów przedstawionych przez inne strony lub Urząd.
2.
Na wniosek zgłaszającego, właściciel wcześniejszego wspólnotowego znaku towarowego, który zgłosił sprzeciw, przedstawia dowód, że w okresie pięciu lat poprzedzających publikację zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego, wcześniejszy wspólnotowy znak towarowy był rzeczywiście używany we Wspólnocie w odniesieniu do towarów lub usług, dla których jest on zarejestrowany i które on przytacza on jako uzasadnienie swojego sprzeciwu lub że istnieją usprawiedliwione powody nieużywania znaku, pod warunkiem że wcześniejszy wspólnotowy znak towarowy był w tym terminie zarejestrowany od co najmniej pięciu lat.
Wobec braku takiego dowodu sprzeciw odrzuca się.
Jeżeli wcześniejszy wspólnotowy znak towarowy był używany tylko dla części towarów lub usług, dla których jest on zarejestrowany, do celów rozpatrywania sprzeciwu uznawany jest on za zarejestrowany tylko dla tej części towarów lub usług.
3.
Ustęp 2 stosuje się do wcześniejszych krajowych znaków towarowych określonych w art. 8 ust. 2 lit. a), zastępując używanie w Państwie Członkowskim, w którym wcześniejszy krajowy znak towarowy jest chroniony, używaniem we Wspólnocie.
4.
Urząd może, jeżeli uzna to za stosowne, wezwać strony do zawarcia ugody.
5.
Jeżeli rozpatrywanie sprzeciwu ujawnia, że znak towarowy nie może być zarejestrowany w odniesieniu do niektórych lub wszystkich towarów lub usług, dla których zgłoszono wspólnotowy znak towarowy, zgłoszenie w odniesieniu do tych towarów lub usług odrzuca się.
W przeciwnym razie sprzeciw odrzuca się.
6.
Decyzja o odrzuceniu zgłoszenia publikowana jest, gdy staje się prawomocna.
SEKCJA 5
WYCOFANIE, OGRANICZENIE ORAZ ZMIANA ZGŁOSZENIA
Artykuł 44
Wycofanie, ograniczenie oraz zmiana zgłoszenia
1.
Zgłaszający może w każdej chwili wycofać zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego lub ograniczyć zawarty w nim wykaz towarów lub usług.
W przypadku gdy zgłoszenie zostało już opublikowane, publikuje się również wycofanie lub ograniczenie.
2.
W innych przypadkach zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego może być zmienione na wniosek zgłaszającego tylko w celu korekty adresu i nazwiska (nazwy) zgłaszającego, błędów językowych lub maszynowych lub oczywistych pomyłek pod warunkiem że taka korekta nie zmienia istotnie znaku towarowego lub nie rozszerza wykazu towarów lub usług.
W przypadku gdy zmiany dotyczą sposobu przedstawienia znaku towarowego lub wykazu towarów lub usług, i jeżeli te zmiany dokonane są po publikacji zgłoszenia, zgłoszenie znaku towarowego publikowane jest jako zmienione.
SEKCJA 6
REJESTRACJA
Artykuł 45
Rejestracja
W przypadku gdy zgłoszenie spełnia wymagania niniejszego rozporządzenia i jeżeli nie został wniesiony żaden sprzeciw w terminie określonym art. 42 ust. 1 lub jeżeli sprzeciw został odrzucony na podstawie prawomocnej decyzji, znak towarowy jest rejestrowany jako wspólnotowy znak towarowy, pod warunkiem że opłata rejestracyjna została uiszczona w wyznaczonym terminie.
W przypadku nieuiszczenia opłaty w tym terminie, zgłoszenie uważa się za wycofane.
TYTUŁ V
CZAS TRWANIA, PRZEDŁUŻENIE ORAZ ZMIANA WSPÓLNOTOWEGO ZNAKU TOWAROWEGO
Artykuł 46
Czas trwania rejestracji
Wspólnotowy znak towarowy rejestrowany jest na okres 10 lat od daty dokonania zgłoszenia.
Rejestracja może być przedłużona zgodnie z art. 47 na kolejne okresy dziesięcioletnie.
Artykuł 47
Przedłużenie
1.
Rejestrację wspólnotowego znaku towarowego przedłuża się na wniosek właściciela znaku towarowego lub każdej innej osoby wyraźnie przez niego upoważnionej pod warunkiem uiszczenia opłaty.
2.
Urząd powiadamia właściciela wspólnotowego znaku towarowego oraz każdą inną osobę posiadającą wpisane do rejestru prawo w odniesieniu do wspólnotowego znaku towarowego o wygaśnięciu rejestracji w odpowiednim czasie przed wspomnianym wygaśnięciem.
Urząd nie ponosi odpowiedzialności za nieudzielenie takiej informacji.
3.
Wniosek o przedłużenie składa się w terminie sześciu miesięcy upływającym ostatniego dnia miesiąca, w którym kończy się ochrona.
Opłaty uiszcza się także w tym terminie.
Wniosek może być złożony i opłaty uiszczone również w terminie następnych sześciu miesięcy, następującego po dniu, o którym mowa w zdaniu pierwszym, pod warunkiem uiszczenia dodatkowej opłaty w tym terminie.
4.
W przypadku złożenia wniosku lub uiszczenia opłat tylko w odniesieniu do niektórych towarów lub usług, dla których wspólnotowy znak towarowy jest zarejestrowany, rejestrację przedłuża się tylko dla tych towarów lub usług.
5.
Przedłużenie staje się skuteczne następnego dnia po wygaśnięciu obowiązującej rejestracji.
Przedłużenie wpisuje się do rejestru.
Artykuł 48
Zmiana
1.
Wspólnotowy znak towarowy nie może być zmieniony w rejestrze w okresie rejestracji lub w trakcie jej przedłużenia.
2.
Jednakże gdy wspólnotowy znak towarowy zawiera nazwisko (nazwę) i adres właściciela, jakiekolwiek ich zmiany niewpływające w istotny sposób na tożsamość znaku towarowego, jaki został pierwotnie zarejestrowany, mogą być wpisane do rejestru na wniosek właściciela.
3.
Publikacja wpisanej do rejestru zmiany zawiera przedstawienie zmienionego wspólnotowego znaku towarowego.
Strony trzecie, których prawa mogą być naruszone w wyniku tej zmiany, mogą sprzeciwić się wpisaniu do rejestru tej zmiany w terminie trzech miesięcy od daty publikacji.
TYTUŁ VI
ZRZECZENIE SIĘ, WYGAŚNIĘCIE I UNIEWAŻNIENIE
SEKCJA 1
ZRZECZENIE SIĘ
Artykuł 49
Zrzeczenie się
1.
Zrzeczenie się wspólnotowego znaku towarowego może dotyczyć niektórych lub wszystkich towarów lub usług, dla których jest on zarejestrowany.
2.
Zrzeczenie się znaku towarowego przez właściciela zgłasza się do Urzędu w formie pisemnej.
Staje się ono skuteczne z chwilą wpisu do rejestru.
3.
Zrzeczenie się wpisuje się do rejestru tylko za zgodą właściciela prawa wpisanego do rejestru.
Jeżeli licencja jest wpisania do rejestru, zrzeczenie się wpisuje się do rejestru tylko w przypadku gdy właściciel znaku udowodni, że powiadomił licencjobiorcę o swoim zamiarze zrzeczenia się; wpisu takiego dokonuje się po upływie terminu przewidzianego w rozporządzeniu wykonawczym.
SEKCJA 2
PODSTAWY WYGAŚNIĘCIA
Artykuł 50
Podstawy wygaśnięcia
1.
Wygaśnięcie prawa właściciela wspólnotowego znaku towarowego stwierdza się na podstawie wniosku do Urzędu lub roszczenia wzajemnego w postępowaniu w sprawie naruszenia:
a) w przypadku gdy w okresie pięciu lat, znak towarowy nie był w rzeczywiście używany we Wspólnocie w odniesieniu do towarów lub usług, dla których został on zarejestrowany i że nie istnieją usprawiedliwione powody nieużywania; jednakże żadna osoba nie może występować z roszczeniem w celu stwierdzenia wygaśnięcia praw właściciela do wspólnotowego znaku towarowego w przypadku gdy w okresie między upływem pięcioletniego terminu i wniesieniem wniosku lub roszczenia wzajemnego rzeczywiste używanie znaku towarowego zostało rozpoczęte lub wznowione; jednakże rozpoczęcie lub wznowienie używania znaku w okresie trzech miesięcy przed złożeniem wniosku lub roszczenia wzajemnego, rozpoczynającym się po upływie nieprzerwanego okresu pięciu lat nieużywania, nie jest uwzględniane w przypadku gdy przygotowania do rozpoczęcia lub wznowienia używania znaku mają miejsce dopiero wówczas gdy właściciel znaku dowiedział się, że wniosek lub roszczenie wzajemne mogą być wniesione;
b) w przypadku gdy w wyniku działania lub braku działania właściciela, znak towarowy stał się nazwą zwykle używaną w obrocie dla towaru lub usługi, w odniesieniu do których jest zarejestrowany;
c) w przypadku gdy w wyniku używania przez właściciela znaku towarowego lub za jego zgodą w odniesieniu do towarów lub usług, dla których ten znak towarowy jest zarejestrowany, znak towarowy może wprowadzić w błąd opinię publiczną, w szczególności w zakresie charakteru, jakości lub pochodzenia geograficznego tych towarów lub usług;
d) w przypadku gdy właściciel znaku towarowego nie spełnia już warunków ustanowionych w art. 5
2.
W przypadku gdy podstawy stwierdzenia wygaśnięcia praw istnieją jedynie w odniesieniu do niektórych towarów lub usług, dla których wspólnotowy znak towarowy jest zarejestrowany, stwierdza się wygaśnięcie prawa właściciela jedynie w odniesieniu do tych towarów lub usług.
SEKCJA 3
PODSTAWY UNIEWAŻNIENIA
Artykuł 51
Bezwzględne podstawy unieważnienia
1.
Nieważność wspólnotowego znaku towarowego stwierdza się na podstawie wniosku do Urzędu lub roszczenia wzajemnego w postępowaniu w sprawie naruszenia:
a) w przypadku gdy wspólnotowy znak towarowy został zarejestrowany z naruszeniem przepisów art. 5 lub art. 7;
b) w przypadku gdy zgłaszający działał w złej wierze w momencie dokonywania zgłoszenia znaku towarowego.
2.
W przypadku gdy wspólnotowy znak towarowy został zarejestrowany z naruszeniem przepisów art. 7 ust. 1 lit b), c) i d), nie można jednakże stwierdzić jego nieważności, jeżeli w wyniku jego używania uzyskał on po jego rejestracji odróżniający charakter w odniesieniu do towarów lub usług, dla których jest zarejestrowany.
3.
W przypadku gdy podstawa unieważnienia istnieje jedynie w odniesieniu do niektórych towarów lub usług, dla których wspólnotowy znak towarowy jest zarejestrowany, stwierdza się nieważność znaku towarowego jedynie w odniesieniu do tych towarów lub usług.
Artykuł 52
Względne podstawy unieważnienia
1.
Nieważność wspólnotowego znaku towarowego stwierdza się na podstawie wniosku do Urzędu lub roszczenia wzajemnego w postępowaniu w sprawie naruszenia:
a) w przypadku gdy istnieje wcześniejszy znak towarowy określony w art. 8 ust. 2 i jeżeli spełnione są warunki określone w ust. 1 lub w ust. 5 tego artykułu;
b) w przypadku gdy istnieje znak towarowy określony w art. 8 ust. 3 i jeżeli spełnione są warunki określone w tym ustępie;
c) w przypadku gdy istnieje wcześniejsze prawo określone w art. 8 ust. 4 i jeżeli spełnione są warunki określone w tym ustępie.
2.
Nieważność wspólnotowego znaku towarowego stwierdza się również na podstawie wniosku do Urzędu lub roszczenia wzajemnego w postępowaniu w sprawie naruszenia w przypadku gdy używanie tego znaku towarowego jest zabronione na mocy prawa krajowego regulującego ochronę każdego wcześniej nabytego prawa, w szczególności:
a) prawa do nazwy (nazwiska);
b) prawa do wizerunku;
c) prawa autorskiego;
d) prawa własności przemysłowej,
3.
Nie można stwierdzić nieważności wspólnotowego znaku towarowego, w przypadku gdy właściciel prawa określonego w ust. 1 lub 2 wyraźnie zezwolił na rejestrację wspólnotowego znaku towarowego przed wniesieniem wniosku o stwierdzenie nieważności lub roszczenia wzajemnego.
4.
W przypadku gdy właściciel jednego z praw określonych w ust. 1 lub 2 uprzednio wnioskował o stwierdzenie nieważności wspólnotowego znaku towarowego lub wniósł roszczenie wzajemne w postępowaniu w sprawie naruszenia, nie może on składać nowego wniosku o stwierdzenie nieważności lub wnosić roszczenia wzajemnego na podstawie innych wymienionych praw, na które mógłby się powołać dla poparcia swojego pierwszego wniosku lub roszczenia wzajemnego.
5.
Artykuł 51 ust. 3 stosuje się.
Artykuł 53
Ograniczenie w wyniku przyzwolenia
1.
Właściciel wspólnotowego znaku towarowego, który przyzwalał przez pięć następujących po sobie lat na używanie późniejszego wspólnotowego znaku towarowego we Wspólnocie i był świadomy tego używania, nie może wnosić na podstawie wcześniejszego znaku towarowego ani o stwierdzenie nieważności późniejszego znaku, ani sprzeciwiać się używaniu późniejszego znaku w odniesieniu do towarów lub usług, dla których późniejszy znak był używany, chyba że zgłoszenia późniejszego wspólnotowego znaku towarowego dokonano w złej wierze.
2. W przypadku gdy właściciel wcześniejszego krajowego znaku towarowego określonego w art. 8 ust. 2 lub innego wcześniejszego znaku określonego w art. 8 ust. 4, przyzwalał przez pięć następujących po sobie lat na używanie późniejszego wspólnotowego znaku towarowego w Państwie Członkowskim, w którym wcześniejszy znak towarowy lub inne wcześniejsze oznaczenie było chronione i był świadomy tego używania, nie może wnosić na podstawie wcześniejszego znaku towarowego lub innego wcześniejszego oznaczenia o stwierdzenie nieważności późniejszego znaku lub sprzeciwiać się używaniu późniejszego znaku w odniesieniu do towarów lub usług, dla których późniejszy znak był używany, chyba że zgłoszenia późniejszego wspólnotowego znaku towarowego dokonano w złej wierze.
3.
W przypadkach określonych w ust. 1 i 2, właściciel późniejszego wspólnotowego znaku towarowego nie jest uprawniony do sprzeciwiania się używaniu wcześniejszego prawa, nawet jeżeli na prawo to nie można się powołać przeciw późniejszemu wspólnotowemu znakowi towarowemu.
SEKCJA 4
SKUTKI WYGAŚNIĘCIA ORAZ UNIEWAŻNIENIA
Artykuł 54
Skutki wygaśnięcia oraz unieważnienia
1.
Uważa się, że wspólnotowy znak towarowy, od daty złożenia wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia lub roszczenia wzajemnego nie powoduje skutków określonych w niniejszym rozporządzeniu w zakresie, w jakim stwierdzono wygaśnięcie praw właściciela.
Na wniosek jednej ze stron może zostać ustalona w decyzji data wcześniejsza, z jaką wystąpiła jedna z podstaw stwierdzenia wygaśnięcia.
2.
Uważa się, że wspólnotowy znak towarowy od początku nie powoduje skutków określonych w niniejszym rozporządzeniu w zakresie, w jakim stwierdzono jego nieważność.
3.
Z zastrzeżeniem przepisów krajowych odnoszących się albo do roszczeń o odszkodowanie za szkody spowodowane przez niedbalstwo lub umyślność ze strony właściciela znaku towarowego oraz odnoszących się do bezpodstawnego wzbogacenia, wsteczny skutek stwierdzenia wygaśnięcia lub unieważnienia znaku towarowego nie ma wpływu na:
a) orzeczenia w sprawie naruszenia, które stały się prawomocne i które zostały wykonane przed orzeczeniem o stwierdzeniu wygaśnięcia lub unieważnieniu;
b) umowy zawarte przed wydaniem orzeczenia o stwierdzeniu wygaśnięcia lub unieważnieniu, jeżeli umowa ta została wykonana przed wydaniem takiego orzeczenia, jednakże zwrot kwot zapłaconych na podstawie stosownej umowy może być, w zakresie uzasadnionym okolicznościami, przedmiotem roszczeń na podstawie zasad słuszności.
SEKCJA 5
POSTĘPOWANIE PRZED URZĘDEM W SPRAWIE WYGAŚNIĘCIA LUB UNIEWAŻNIENIA
Artykuł 55
Wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia lub o unieważnienie
1.
Wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia praw właściciela wspólnotowego znaku towarowego lub o unieważnienie tego znaku może być złożony w Urzędzie:
a) jeżeli stosuje się art. 50 i 51, przez każdą osobę fizyczną lub prawną oraz przez każdą grupę lub podmiot utworzony do celów reprezentacji interesów wytwórców, producentów, usługodawców, handlowców lub konsumentów, które na podstawie warunków regulującego je ustawodawstwa posiadają zdolność pozywania lub bycia pozwanym we własnym imieniu;
b) jeżeli w stosuje się art. 52 ust. 1, przez osoby określone w art. 42 ust. 1;
c) jeżeli stosuje się art. 52 ust. 2, przez właścicieli wcześniejszych praw określonych w tym przepisie lub przez osoby, które uprawnione są zgodnie z ustawodawstwem odpowiedniego Państwa Członkowskiego do wykonywania wspomnianych praw.
2.
Wniosek składa się w formie uzasadnionego oświadczenia na piśmie.
Uważa się go za złożony z chwilą uiszczenia opłaty.
3.
Wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia lub o unieważnienie jest niedopuszczalny, jeżeli wniosek odnoszący się do tego samego przedmiotu i podstawy roszczenia oraz dotyczący tych samych stron, został rozstrzygnięty przez sąd Państwa Członkowskiego i jeżeli to orzeczenie stało się prawomocne.
Artykuł 56
Rozpatrywanie wniosku
1.
W trakcie rozpatrywania wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia lub unieważnienie, Urząd wzywa strony, tak często jak jest to konieczne, do przedstawienia w terminie wyznaczonym przez Urząd uwag dotyczących materiałów przekazanych przez inne strony lub Urząd.
2.
Na wniosek właściciela wspólnotowego znaku towarowego, właściciel wcześniejszego wspólnotowego znaku towarowego, będący stroną w postępowaniu o unieważnienie, przedstawia dowód, że w okresie pięciu lat poprzedzających datę złożenia wniosku o unieważnienie, wcześniejszy wspólnotowy znak towarowy był rzeczywiście używany we Wspólnocie w związku z towarami lub usługami, dla których został on zarejestrowany i które przytacza on jako uzasadnienie swojego wniosku lub że istnieją usprawiedliwione powody nieużywania znaku pod warunkiem że wcześniejszy wspólnotowy znak towarowy był zarejestrowany w tym momencie od co najmniej pięciu lat.
Jeżeli w dniu, w którym zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego zostało opublikowane, wcześniejszy wspólnotowy znak towarowy był zarejestrowany od co najmniej pięciu lat, właściciel wcześniejszego wspólnotowego znaku towarowego przedstawia dowód, że warunki określone w art. 43 ust. 2 były na ten dzień spełnione.
Wobec braku takiego dowodu, wniosek o unieważnienie odrzuca się.
Jeżeli wcześniejszy wspólnotowy znak towarowy używany był tylko w odniesieniu do części towarów lub usług, dla których został on zarejestrowany, uznawany jest, do celu rozpatrywania wniosku o unieważnienie za zarejestrowany tylko dla tej części towarów i usług.
3.
Ustęp 2 stosuje się do wcześniejszych krajowych znaków towarowych określonych w art. 8 ust. 2 lit. a), zastępując używanie w Państwie Członkowskim, w którym wcześniejszy krajowy znak towarowy jest chroniony używaniem we Wspólnocie.
4.
Jeżeli Urząd uzna to za słuszne, może on wezwać strony do zawarcia ugody.
5.
Jeżeli rozpatrzenie wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia lub o unieważnienie wykazuje, że znak towarowy nie powinien być zarejestrowany w odniesieniu do niektórych lub wszystkich towarów lub usług, dla których został zarejestrowany, stwierdza się wygaśnięcie lub nieważność prawa właściciela wspólnotowego znaku towarowego w odniesieniu do tych towarów lub usług.
W przeciwnym przypadku wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia lub unieważnienie odrzuca się.
6.
Decyzja o stwierdzeniu wygaśnięcia praw właściciela wspólnotowego znaku towarowego lub unieważnieniu wpisywana jest do rejestru, gdy staje się prawomocna.
TYTUŁ VII
ODWOŁANIA
Artykuł 57
Decyzje, od których przysługuje odwołanie
1.
Odwołanie przysługuje od decyzji ekspertów, Wydziałów Sprzeciwów, Wydziałów Administracji Znaków Towarowych i Prawnych oraz Wydziałów Unieważnień.
Odwołanie ma skutek zawieszający.
2.
Od decyzji, która nie kończy postępowania w stosunku do jednej ze stron, można się odwołać jedynie łącznie z decyzją ostateczną, chyba że wspomniana decyzja dopuszcza odrębne odwołanie.
Artykuł 58
Osoby uprawnione do wnoszenia odwołania i do występowania jako strony w postępowaniu odwoławczym
Każda strona w postępowaniu, dla której decyzja ma niekorzystny skutek, może wnieść odwołanie.
Wszelkie inne strony w postępowaniach są stronami w postępowaniu odwoławczym z mocy prawa.
Artykuł 59
Termin i forma odwołania
Odwołanie wnosi się na piśmie do Urzędu, w terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia decyzji, której odwołanie dotyczy.
Odwołanie uważa się za wniesione z chwilą uiszczenia opłaty.
Pisemne stanowisko przedstawiające podstawy odwołania wnosi się w terminie czterech miesięcy od daty zawiadomienia o decyzji.
Artykuł 60
Postępowanie wstępne
1.
Jeżeli instancja, której decyzja jest zaskarżona, uważa odwołanie za dopuszczalne i należycie uzasadnione, zmienia swoją decyzję.
Nie ma to zastosowania, jeżeli druga strona wszczyna wobec podmiotu, który wniósł skargę, postępowanie sporne.
2.
Jeżeli decyzja nie zostanie zmieniona w terminie jednego miesiąca od daty otrzymania pisma przedstawiającego uzasadnienie, odwołanie niezwłocznie przekazuje się do Izby Odwoławczej, bez opinii na temat istoty sprawy.
Artykuł 61
Rozpatrywanie odwołań
1.
Jeżeli odwołanie jest dopuszczalne, Izba Odwoławcza bada, czy odwołanie zasługuje na uwzględnienie.
2.
W trakcie rozpatrywania odwołania Izba Odwoławcza wzywa strony, tak często jak to jest konieczne, do przedstawiania w terminie wyznaczonym przez Izbę Odwoławczą uwag dotyczących materiałów przekazanych przez inne strony lub Izbę.
Artykuł 62
Decyzje w sprawie odwołań
1.
Po rozpatrzeniu odwołania co do istoty Izba Odwoławcza podejmuje decyzję w sprawie odwołania.
Izba Odwoławcza może albo skorzystać z uprawnień w granicach kompetencji posiadanych przez instancję, która podjęła zaskarżoną decyzję, albo przekazać sprawę do wspomnianej instancji w celu dalszego postępowania.
2.
Jeżeli Izba Odwoławcza przekazuje sprawę do dalszego postępowania do instancji, która podjęła zaskarżoną decyzję, instancja ta jest związana rozstrzygnięciem sprawy co istoty przez Izbę Odwoławczą, jeżeli stan faktyczny jest ten sam.
3.
Decyzje Izb Odwoławczych stają się skuteczne z dniem upływu terminu określonego w art. 63 ust. 5 lub jeżeli skarga została wniesiona do Trybunału Sprawiedliwości w tym terminie, licząc od daty odrzucenia takiej skargi.
Artykuł 63
Skargi do Trybunału Sprawiedliwości
1.
Na decyzje Izb Odwoławczych w sprawie odwołań mogą być wnoszone skargi do Trybunału Sprawiedliwości.
2.
Skarga może być wniesiona na podstawie braku właściwości, naruszenia istotnego wymogu proceduralnego, naruszenia Traktatu, niniejszego rozporządzenia lub każdego przepisu prawnego dotyczącego ich stosowania lub nadużycia władzy.
3.
Trybunał Sprawiedliwości ma właściwość w sprawie stwierdzenia nieważności lub zmiany zaskarżanej decyzji.
4.
Skargę może wnieść każda strona uczestnicząca w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą, dla której decyzja ma niekorzystny skutek.
5.
Skargę wnosi się do Trybunału Sprawiedliwości w terminie dwóch miesięcy od doręczenia decyzji Izby Odwoławczej.
6.
Urząd zobowiązany jest do podjęcia niezbędnych środków w celu zastosowania się do orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości.
TYTUŁ VIII
WSPÓLNOTOWE ZNAKI WSPÓLNE
Artykuł 64
Wspólnotowe znaki wspólne
1.
Wspólnotowy znak wspólny jest wspólnotowym znakiem towarowym, który określony jako taki w momencie zgłoszenia pozwala odróżniać towary lub usługi członków organizacji, która jest właścicielem znaku, od towarów lub usług innych przedsiębiorstw.
Organizacje wytwórców, producentów, usługodawców lub handlowców, które na mocy regulujących je ustawodawstw, posiadają zdolność w swoim własnym imieniu do nabywania praw i obowiązków wszelkiego rodzaju, zawierania umów lub dokonywania innych czynności prawnych, oraz pozywania i bycia pozywanym, jak również osoby prawne regulowane prawem publicznym, mogą zgłaszać wspólnotowe znaki wspólne.
2.
W drodze odstępstwa od art. 7 ust. 1 lit. c), znaki lub oznaczenia, które służą w obrocie dla oznaczenia geograficznego pochodzenia towarów lub usług, mogą być wspólnotowymi znakami wspólnymi w rozumieniu ust. 1.
Wspólny znak nie uprawnia właściciela do zakazywania osobom trzecim używania w obrocie takich znaków lub oznaczeń pod warunkiem że używają ich zgodnie z uczciwymi praktykami w przemyśle i handlu; w szczególności, taki znak nie może być powołany wobec strony trzeciej, która jest uprawniona do używania nazwy geograficznej.
3.
Przepisy niniejszego rozporządzenia stosuje się do wspólnotowych znaków wspólnych, jeżeli art. 65-72 nie stanowią inaczej.
Artykuł 65
Regulamin używania znaku
1.
Zgłaszający wspólnotowy znak wspólny przedstawia regulamin używania znaku w wyznaczonym terminie.
2.
Regulamin używania wskazuje osoby upoważnione do używania znaku, warunki członkostwa w organizacji i, jeżeli takie istnieją, warunki używania znaku, włącznie z sankcjami.
Regulamin używania znaku określonego w art. 64 ust. 2 umożliwia wszystkim osobom, których towary lub usługi pochodzą z danego obszaru geograficznego, uzyskanie członkostwa w organizacji, która jest właścicielem znaku.
Artykuł 66
Odrzucenie zgłoszenia
1.
Oprócz podstaw odrzucenia zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego przewidzianych w art. 36 i 38, zgłoszenie wspólnotowego znaku wspólnego odrzuca się, jeżeli nie są spełnione przepisy art. 64 lub 65, lub jeżeli regulamin używania jest sprzeczny z porządkiem publicznym lub z przyjętymi dobrymi obyczajami.
2.
Zgłoszenie wspólnotowego znaku wspólnego odrzuca się również, jeżeli istnieje ryzyko wprowadzenia opinii publicznej w błąd co do charakteru lub znaczenia znaku, w szczególności jeżeli może on być uznany za inny niż znak wspólny.
3.
Zgłoszenia nie odrzuca się, jeżeli zgłaszający, w wyniku zmiany regulaminu używania, spełnia wymogi ust. 1 i 2.
Artykuł 67
Uwagi stron trzecich
Poza przypadkami wymienionymi w art. 41, każda osoba, grupa lub organ określona w wyżej wymienionym artykule może przedkładać Urzędowi uwagi na piśmie oparte na szczególnych podstawach, na których zgłoszenie wspólnotowego znaku wspólnego powinno zostać odrzucone na mocy warunków art. 66.
Artykuł 68
Używanie znaków
Używanie wspólnotowego znaku wspólnego przez każdą osobę uprawnioną do jego używania spełnia wymogi niniejszego rozporządzenia pod warunkiem że spełnione są pozostałe warunki, jakie niniejsze rozporządzenia nakłada w odniesieniu do używania wspólnotowych znaków towarowych.
Artykuł 69
Zmiana regulaminu używania znaku
1.
Właściciel wspólnotowego znaku wspólnego musi przedstawić w Urzędzie każdy zmieniony regulamin używania znaku.
2.
Zmiana nie jest odnotowywana w rejestrze, jeżeli zmieniony regulamin używania znaku nie spełnia wymogów art. 65 lub objęty jest jedną z podstaw odrzucenia określoną w art. 66.
3.
Artykuł 67 stosuje się do zmienionych regulaminów używania znaku.
4.
Do celów stosowania niniejszego rozporządzenia, zmiany regulaminu używania znaku są skuteczne od daty odnotowania zmiany w rejestrze.
Artykuł 70
Osoby uprawnione do wnoszenia powództwa w sprawie naruszenia
1.
Przepisy art. 22 ust. 3 i 4 dotyczące praw licencjobiorców stosuje się do każdej osoby uprawnionej do używania wspólnotowego znaku wspólnego.
2.
Właściciel wspólnotowego znaku wspólnego może domagać się, w imieniu osób uprawnionych do używania znaku, odszkodowania za szkody poniesione przez te osoby w wyniku nieuprawnionego używania tego znaku.
Artykuł 71
Podstawy stwierdzenia wygaśnięcia
Poza podstawami stwierdzenia wygaśnięcia przewidzianymi w art. 50, stwierdza się wygaśnięcie prawa właściciela wspólnotowego znaku wspólnego na podstawie wniosku do Urzędu lub roszczenia wzajemnego w postępowaniu o naruszenie, jeżeli:
a) właściciel nie podejmuje stosownych środków w celu zapobieżenia używaniu znaku w sposób niezgodny z warunkami używania, jeżeli takie obowiązują, ustanowionymi w regulaminie używania, którego zmiana, w odpowiednim przypadku, odnotowana jest w rejestrze;
b) sposób, w jaki znak jest używany przez właściciela, powoduje ryzyko wprowadzenia opinii publicznej w błąd w sposób określony w art. 66 ust. 2;
c) zmiana regulaminu używania znaku odnotowana jest w rejestrze niezgodnie z przepisami art. 69 ust. 2, chyba że właściciel znaku spełnia, w wyniku dalszych zmian regulaminu używania, wymogi tych przepisów.
Artykuł 72
Podstawy unieważnienia
Poza podstawami unieważnienia przewidzianymi w art. 51 i 52 stwierdza się nieważność wspólnotowego znaku wspólnego zarejestrowanego z naruszeniem przepisów art. 66 na podstawie wniosku do Urzędu lub na podstawie roszczenia wzajemnego w postępowaniu w sprawie naruszenia, chyba że właściciel znaku spełni, przez zmianę regulaminu używania, wymogi tych przepisów.
TYTUŁ IX
PROCEDURA
SEKCJA 1
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 73
Uzasadnienie decyzji
Decyzje Urzędu zawierają określenie przyczyn, na których są oparte.
Decyzje opierają się wyłącznie na przyczynach lub materiale dowodowym, co do których strony zainteresowane miały możliwość przedstawiania swoich uwag.
Artykuł 74
Badanie przez Urząd stanu faktycznego z urzędu
1.
W trakcie postępowania Urząd bada stan faktyczny z urzędu; jednakże w postępowaniu odnoszącym się do względnych podstaw odmowy rejestracji Urząd ogranicza się w tym badaniu do stanu faktycznego, dowodów i argumentów przedstawionych przez strony oraz poszukiwanego zadośćuczynienia.
2.
Urząd może nie wziąć pod uwagę stanu faktycznego lub dowodów, których zainteresowane strony nie przedstawiły w odpowiednim terminie.
Artykuł 75
Postępowanie ustne
1.
Jeżeli Urząd uzna, że postępowanie ustne byłoby wskazane, odbywa się ono albo z urzędu albo na wniosek jednej ze stron w postępowaniu.
2.
Postępowanie ustne przed ekspertami, Wydziałem Sprzeciwów oraz Wydziałem Administracji Znakami Towarowymi i Prawnym jest niejawne.
3.
Postępowanie ustne, łącznie z wydaniem decyzji, jest jawne przed Wydziałem Unieważnień i Izbą Odwoławczą, jeżeli decyzja organu, do którego się odwołano nie stanowi inaczej w przypadkach gdy jawność rozprawy mogłaby stanowić poważne i nieuzasadnione szkody, w szczególności dla jednej ze stron w postępowaniu.
Artykuł 76
Postępowanie dowodowe
1.
W każdym postępowaniu przed Urzędem środki udostępniania i pozyskiwania dowodów obejmują:
a) przesłuchanie stron;
b) żądanie przedstawienia informacji;
c) przedstawienie dokumentów i materiału dowodowego;
d) przesłuchanie świadków;
e) opinie biegłych;
f) pisemne oświadczenia, dokonywane pod przysięgą lub potwierdzone, lub mające podobny skutek na mocy ustawodawstwa państwa, w którym sporządzono takie oświadczenie.
2.
Odpowiedni wydział może wyznaczyć jednego ze swoich członków do zbadania przytoczonych dowodów.
3.
Jeżeli Urząd uważa za konieczne, żeby strona, świadek lub biegły zeznawał ustnie, wzywa daną osobę do stawienia się przed nim.
4.
Strony powiadamiane są o przesłuchaniu świadka lub biegłego przed Urzędem.
Mają prawo do obecności i zadawania pytań świadkowi lub biegłemu.
Artykuł 77
Zawiadomienie
Urząd zawiadamia z urzędu zainteresowanych o wszystkich decyzjach i wezwaniach oraz o zawiadomieniach lub innych komunikatach, od których zaczyna obowiązywać termin, lub o których zainteresowanych zawiadamia się na mocy innych przepisów niniejszego rozporządzenia lub rozporządzenia wykonawczego, lub o których zawiadomienie zostało zarządzone przez Prezesa Urzędu.
Artykuł 78
Przywrócenie do stanu poprzedniego
1.
Zgłaszający lub właściciel wspólnotowego znaku towarowego lub każda inna strona w postępowaniu przed Urzędem, która, mimo zachowania należytej staranności wymaganej przez okoliczności, nie była w stanie dotrzymać terminu względem Urzędu może, na wniosek, mieć przywrócone swoje prawa, jeżeli dane uchybienie miało bezpośredni wpływ, na mocy przepisów niniejszego rozporządzenia, na utratę prawa lub środków odwoławczych.
2.
Wniosek składa się na piśmie w terminie dwóch miesięcy od ustania przyczyn niedotrzymania terminu.
Zaniechana czynność musi być dokonana w tym terminie.
Wniosek jest dopuszczalny jedynie w terminie jednego roku od upływu niedotrzymanego terminu.
W przypadku niezłożenia wniosku o przedłużenie rejestracji lub nieuiszczenia opłaty za przedłużenie, dodatkowy termin sześciu miesięcy przewidziany w art. 47 ust. 3 zdanie trzecie, odejmuje się od terminu jednego roku.
3.
Wniosek zawiera uzasadnienie i wskazuje fakty, na których się opiera.
Jest on uważany za złożony po uiszczeniu opłaty za przywrócenie praw.
4.
Instancja właściwa do orzekania w sprawie zaniechanej czynności orzeka na podstawie wniosku.
5. Przepisów niniejszego artykułu nie stosuje się do terminów określonych w ust. 2 niniejszego artykułu, art. 29 ust. 1 oraz art. 42 ust. 1.
6.
Jeżeli zgłaszającemu lub właścicielowi wspólnotowego znaku towarowego zostały przywrócone jego prawa, nie może on powoływać się na swoje prawa przeciw stronie trzeciej, która w dobrej wierze wprowadziła towary do obrotu lub świadczyła usługi ze znakiem identycznym lub podobnym do wspólnotowego znaku towarowego w okresie między utratą praw ze zgłoszenia lub do wspólnotowego znaku towarowego i publikacją informacji o przywróceniu tych praw.
7.
Strona trzecia, która może skorzystać z przepisów ust. 6, może wnieść powództwo jako strona trzecia przeciw decyzji przywracającej prawa zgłaszającego lub właściciela wspólnotowego znaku towarowego w terminie dwóch miesięcy od daty publikacji informacji o przywróceniu tych praw.
8.
Przepisy niniejszego artykułu nie ograniczają prawa Państwa Członkowskiego do przywrócenia do stanu poprzedniego w odniesieniu do terminów przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu i które muszą być przestrzegane wobec władz tego państwa.
Artykuł 79
Odniesienie do zasad ogólnych
W przypadku braku przepisów proceduralnych w niniejszym rozporządzeniu, rozporządzeniu wykonawczym, rozporządzeniach dotyczących opłat lub regulaminie Izb Odwoławczych, Urząd bierze pod uwagę zasady proceduralne uznane powszechnie w Państwach Członkowskich.
Artykuł 80
Wygaśnięcie zobowiązań finansowych
1.
Roszczenia Urzędu o wniesienie opłat wygasają po upływie czterech lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym opłata stała się wymagalna.
2.
Roszczenia wobec Urzędu o zwrot opłat lub nadpłat wygasają po upływie czterech lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym roszczenie to powstało.
3.
Termin ustanowiony w ust. 1 i 2 ulega przerwaniu w przypadku objętym ust. 1, przez wezwanie do uiszczania opłaty oraz w przypadku objętym ust. 2, przez uzasadnione żądanie w formie pisemnej.
Termin ten zaczyna swój bieg niezwłocznie od daty jego przerwania i upływa najpóźniej po sześciu latach, począwszy od końca roku kalendarzowego, w którym pierwotnie się rozpoczął, chyba że tym czasie wszczęto postępowanie sądowe w celu wyegzekwowania tego roszczenia; w tym przypadku termin upływa najwcześniej po roku od daty uprawomocnienia się wyroku.
SEKCJA 2
KOSZTY
Artykuł 81
Koszty
1.
Strona przegrywająca w postępowaniu w sprawie sprzeciwu, postępowaniu w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia, unieważnienia lub postępowaniu odwoławczym pokrywa opłaty ponoszone przez drugą stronę jak również, bez uszczerbku dla art. 115 ust. 6, wszystkie koszty ponoszone przez nią istotne dla postępowania, łącznie z kosztami podróży i pobytu oraz wynagrodzeniem pełnomocnika, radcy lub adwokata, w granicach ustalonych dla każdej kategorii kosztów na warunkach ustanowionych w rozporządzeniu wykonawczym.
2.
Jednakże w przypadku gdy żądania każdej ze stron jedynie w części zostają uwzględnione lub jeżeli przemawiają za tym względy słuszności, Wydział Sprzeciwów, Wydział Unieważnień lub Izba Odwoławcza decydują o innym podziale kosztów.
3.
Strona, która kończy postępowanie poprzez wycofanie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego, sprzeciwu lub wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia praw lub unieważnienie, lub odwołania, lub przez nieprzedłużenie rejestracji wspólnotowego znaku towarowego lub przez zrzeczenie się rejestracji wspólnotowego znaku towarowego, ponosi opłaty i koszty poniesione przez drugą stronę na warunkach przewidzianych w ust. 1 i 2.
4.
W przypadku gdy postępowanie nie prowadzi do wydania orzeczenia koszty ponosi Wydział Sprzeciwów, Wydział Unieważnień lub Izba Odwoławcza.
5.
Jeżeli strony zawierają przed Wydziałem Sprzeciwów, Wydziałem Unieważnień lub Izbą Odwoławczą ugodę dotyczącą rozliczenia kosztów różniącą się od przepisów poprzednich ustępów, zainteresowana instancja bierze pod uwagę tego rodzaju porozumienie.
6.
Sekretariat Wydziału Sprzeciwów lub Wydziału Unieważnień, lub Izby Odwoławczej ustala, na wniosek, kwotę kosztów do opłacenia na mocy poprzednich ustępów.
Tak ustalona kwota może, na wniosek zgłoszony w wyznaczonym terminie, być zmieniona decyzją Wydziału Sprzeciwów, Wydziału Unieważnień, lub Izby Odwoławczej.
Artykuł 82
Wykonywanie decyzji ustalającej wysokość kosztów
1.
Każda ostateczna decyzja Urzędu ustalająca wysokość kosztów jest wykonalna.
2.
Wykonywanie regulowane jest przepisami postępowania cywilnego obowiązującymi w Państwie, na terytorium którego ma ono miejsce.
Klauzula wykonalności nadawana jest decyzji bez formalności innych niż weryfikacja autentyczność decyzji przez władze krajowe, które rząd każdego z Państw Członkowskich wyznacza w tym celu i o których zawiadamia on Urząd oraz Trybunał Sprawiedliwości.
3.
Po dopełnieniu tych formalności na wniosek zainteresowanej strony, może ona przystąpić do wykonywania zgodnie z ustawodawstwem krajowym, wnosząc sprawę bezpośrednio przed właściwy organ.
4.
Wykonywanie może być zawieszone wyłącznie na mocy orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości.
Jednakże sądy danego kraju są właściwe w sprawie skarg, gdy wykonywanie przebiega w sposób nieprawidłowy.
SEKCJA 3
INFORMOWANIE OPINII PUBLICZNEJ ORAZ WŁADZ PAŃSTW CZŁONKOWSKICH
Artykuł 83
Rejestr wspólnotowych znaków towarowych
Urząd prowadzi rejestr, zwany rejestrem wspólnotowych znaków towarowych, który zawiera te dane szczegółowe, których rejestracja lub włączenie jest przewidziane niniejszym rozporządzeniem lub rozporządzeniem wykonawczym.
Rejestr ten jest dostępny do wglądu publicznego.
Artykuł 84
Wgląd do akt
1.
Akta odnoszące się do zgłoszeń wspólnotowych znaków towarowych, które nie zostały opublikowane, nie są udostępniane do wglądu bez zgody zgłaszającego.
2.
Każda osoba, która może udowodnić, że zgłaszający wspólnotowy znak towarowy oświadczył, że po zarejestrowaniu znaku towarowego powoła się na prawa wynikające z rejestracji przeciwko niej, może uzyskać wgląd do akt przed publikacją tego zgłoszenia i bez zgody zgłaszającego.
3.
Po publikacji zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego akta odnoszące się do tego zgłoszenia i zawarty w nich znak towarowy mogą, na wniosek, być przedmiotem wglądu.
4.
Jednakże jeżeli akta są przedmiotem wglądu zgodnie z ust. 2 lub 3, niektóre dokumenty znajdujące się w aktach mogą być nieudostępniane zgodnie z przepisami rozporządzenia wykonawczego.
Artykuł 85
Publikacje okresowe
Urząd publikuje okresowo:
a) Biuletyn Wspólnotowych Znaków Towarowych zawierający wpisy do rejestru wspólnotowych znaków towarowych jak również pozostałe dane szczegółowe, których publikacja przewidziana jest niniejszym rozporządzeniem lub rozporządzeniem wykonawczym;
b) Dziennik Urzędowyzawierający obwieszczenia i informacje ogólne Prezesa Urzędu, jak również wszelkie pozostałe informacje dotyczące niniejszego rozporządzenia lub jego wykonania.
Artykuł 86
Współpraca administracyjna
Jeżeli niniejsze rozporządzenie lub ustawodawstwa krajowe nie stanowią inaczej, Urząd i sądy lub władze Państw Członkowskich pomagają sobie wzajemnie, przekazując na wniosek informacje lub udostępniając akta do wglądu.
Jeżeli Urząd udostępnia akta do wglądu dla sądów, prokuratury lub centralnych urzędów zajmujących się ochroną własności przemysłowej, wgląd taki nie podlega ograniczeniom ustanowionym w art. 84.
Artykuł 87
Wymiana publikacji
1.
Urząd oraz centralne urzędy zajmujące się ochroną własności przemysłowej w Państwach Członkowskich przekazują sobie wzajemnie, na wniosek, nieodpłatnie, na własne potrzeby, jeden lub kilka egzemplarzy ich odpowiednich publikacji.
2.
Urząd może zawierać umowy odnoszące się do wymiany lub przekazywania publikacji.
SEKCJA 4
PEŁNOMOCNICTWO
Artykuł 88
Ogólne zasady pełnomocnictwa
1.
Z zastrzeżeniem ust. 2, od żadnej osoby nie można wymagać posiadania pełnomocnika w postępowaniu przed Urzędem.
2. Bez uszczerbku dla ust. 3 zdanie drugie, osoby fizyczne lub prawne, które nie mają stałego miejsca zamieszkania lub głównego miejsca prowadzenia działalności lub rzeczywistego i poważnego przedsiębiorstwa przemysłowego lub handlowego we Wspólnocie, muszą być reprezentowane przed Urzędem zgodnie z art. 89 ust. 1 we wszystkich postępowaniach ustanowionych niniejszym rozporządzeniem, z wyjątkiem dokonywania zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego; rozporządzenie wykonawcze może dopuszczać inne wyjątki.
3.
Osoby fizyczne i prawne, które mają swoje stałe miejsca zamieszkania lub główne miejsce prowadzenia działalności lub rzeczywiste i poważne przedsiębiorstwo przemysłowe lub handlowe we Wspólnocie, mogą być reprezentowane przed Urzędem przez pracownika, który składa w Urzędzie podpisane upoważnienie, które załącza się do akt i którego szczegóły określone są w rozporządzeniu wykonawczym.
Pracownik osoby prawnej, do którego stosuje się niniejszy ustęp, może również reprezentować inne osoby prawne, które mają powiązania gospodarcze z tą osoba prawną, nawet jeśli te inne osoby prawne nie mają siedziby, głównego miejsca prowadzenia działalności, ani rzeczywistego i poważnego przedsiębiorstwa przemysłowego lub handlowego we Wspólnocie.
Artykuł 89
Zawodowi pełnomocnicy
1.
Reprezentowanie osób fizycznych lub prawnych przed Urzędem może być podjęte jedynie przez:
a) każdą osobę wykonującą zawód prawnika mającą odpowiednie kwalifikacje w jednym z Państw Członkowskich, posiadającą miejsce prowadzenia działalności we Wspólnocie, w zakresie w jakim jest uprawniona w ramach danego Państwa do występowania jako pełnomocnik w sprawach dotyczących znaków towarowych; lub
b) zawodowych pełnomocników, których nazwiska znajdują się na liście prowadzonej w tym celu przez Urząd.
Pełnomocnicy występujący przed Urzędem składają w tym Urzędzie podpisane upoważnienie, które załącza się do akt, którego szczegóły określone są w rozporządzeniu wykonawczym.
2.
Na listę zawodowych pełnomocników może być wpisana każda osoba fizyczna, która:
a) ma obywatelstwo jednego z Państw Członkowskich;
b) ma miejsce prowadzenia działalności lub zatrudnienia we Wspólnocie;
c) jest uprawniona do reprezentowania osób fizycznych lub prawnych w sprawie znaków towarowych przed centralnym urzędem zajmującym się ochroną własności przemysłowej w Państwie Członkowskim, w którym ma miejsce prowadzenia działalności lub zatrudnienie.
Jeżeli w tym Państwie uprawnienie takie nie jest uwarunkowane wymogiem specjalnych kwalifikacji zawodowych, osoby wnioskujące o wpisanie ich na listę Urzędu, które występują w sprawach znaków towarowych przed centralnym urzędem zajmującym się ochroną własności przemysłowej wymienionego Państwa, musiały regularnie działać w tym zakresie przez okres co najmniej pięciu lat.
Jednakże z wymogu dotyczącego wykonywania zawodu mogą być zwolnione osoby, których kwalifikacje zawodowe w zakresie reprezentowania osób fizycznych lub prawnych w sprawach znaków towarowych przed centralnym urzędem zajmującym się ochroną własności przemysłowej w jednym z Państw Członkowskich, są uznawane oficjalnie zgodnie z przepisami ustanowionym przez to Państwo.
3.
Wpisu dokonuje się na wniosek, do którego załączone jest świadectwo wydane przez centralny urząd zajmujący się ochroną własności przemysłowej danego Państwa Członkowskiego, które wskazuje, że warunki ustanowione w ust. 2 są spełnione.
4.
Prezes Urzędu może udzielić zwolnienia:
a) od wymogu ust. 2 lit. c) zdanie drugie, jeżeli wnioskodawca przedstawi dowód, że uzyskał wymagane kwalifikacje w inny sposób;
b) od wymogu ust. 2 lit. a) w szczególnych okolicznościach.
5.
Rozporządzenie wykonawcze określa warunki, w których dana osoba może być skreślona z listy zawodowych pełnomocników.
TYTUŁ X
JURYSDYKCJA ORAZ POSTĘPOWANIE W PRZYPADKU POWÓDZTW ODNOSZĄCYCH SIĘ DO WSPÓLNOTOWYCH ZNAKÓW TOWAROWYCH
SEKCJA 1
STOSOWANIE KONWENCJI O JURYSDYKCJI I WYKONYWANIU ORZECZEŃ
Artykuł 90
Stosowanie Konwencji o jurysdykcji i wykonywaniu orzeczeń
1.
Jeżeli niniejsze rozporządzenie nie stanowi inaczej, postanowienia Konwencji o jurysdykcji i wykonywaniu orzeczeń w sprawach cywilnych i handlowych, podpisanej w Brukseli dnia 27 września 1968 r. zmienionej Konwencjami o przystąpieniu do tej Konwencji państw przystępujących do Wspólnot Europejskich, cała ta Konwencja oraz Konwencje o przystąpieniu zwane są dalej "Konwencją o jurysdykcji i wykonywaniu orzeczeń", stosują się do postępowań odnoszących się do wspólnotowych znaków towarowych oraz zgłoszeń wspólnotowych znaków towarowych, jak również do postępowań odnoszących się do jednoczesnych i kolejnych powództw na podstawie wspólnotowych znaków towarowych i krajowych znaków towarowych.
2.
W przypadku postępowań w odniesieniu do powództw i roszczeń określonych w art. 92:
a) art. 2, 4, 5 ust. 1, 3, 4 i 5 oraz art. 24 Konwencji o jurysdykcji i wykonywaniu orzeczeń nie stosuje się;
b) art. 17 i 18 tej Konwencji stosuje się z zastrzeżeniem ograniczeń przewidzianych w art. 93 ust. 4 niniejszego rozporządzenia;
c) postanowienia tytułu II tej Konwencji, które stosuje się do osób zamieszkałych w Państwie Członkowskim stosuje się także do osób, które nie mają miejsca zamieszkania w Państwie Członkowskim, ale które mają tam swoje przedsiębiorstwo.
SEKCJA 2
SPORY DOTYCZĄCE NARUSZENIA ORAZ WAŻNOŚCI WSPÓLNOTOWYCH ZNAKÓW TOWAROWYCH
Artykuł 91
Sądy w sprawach wspólnotowych znaków towarowych
1.
Państwa Członkowskie wyznaczają na swoich terytoriach możliwie jak najmniejszą liczbę krajowych sądów i trybunałów działających jako sądy pierwszej i drugiej instancji, zwanych dalej "sądami w sprawach wspólnotowych znaków towarowych", które pełnią funkcje powierzone im na mocy niniejszego rozporządzenia.
2.
Każde Państwo Członkowskie przekazuje Komisji, w terminie trzech lat od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, wykaz sądów w sprawach wspólnotowych znaków towarowych zawierający ich nazwy oraz ich właściwość miejscową.
3.
O każdej zmianie, dokonanej po przekazaniu wykazu określonego w ust. 2 dotyczącej liczby, nazw lub właściwości miejscowej, Państwo Członkowskie niezwłocznie powiadamia Komisję.
4.
Informacje określone w ust. 2 i 3 Komisja przekazuje Państwom Członkowskim i publikuje w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
5.
Dopóki dane Państwo Członkowskie nie przekaże wykazu przewidzianego w ust. 2, właściwość w postępowaniach wynikającą z powództwa lub wniosku objętych art. 92 i dla których sądy tego Państwa są właściwe na mocy art. 93, posiada ten sąd danego Państwa, który w przypadku postępowania dotyczącego krajowego znaku towarowego zarejestrowanego w tym Państwie ma właściwość miejscową i rzeczową.
Artykuł 92
Jurysdykcja w sprawach naruszenia i ważności
Sądy w sprawach wspólnotowych znaków towarowych mają wyłączną właściwość:
a) w przypadku wszystkich powództw, których przedmiotem jest naruszenie oraz — jeżeli zezwala na to ustawodawstwo krajowe — w przypadku powództw dotyczących zagrożenia naruszenia, odnoszących się do wspólnotowego znaku towarowego;
b) w przypadku powództw o stwierdzenie braku naruszenia, jeżeli zezwala na to ustawodawstwo krajowe;
c) w przypadku wszystkich powództw wnoszonych w wyniku czynności określonych w art. 9 ust. 3 zdanie drugie;
d) w roszczeniach wzajemnych o stwierdzenie wygaśnięcia lub unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego na podstawie art. 96.
Artykuł 93
Jurysdykcja międzynarodowa
1.
Z zastrzeżeniem przepisów niniejszego rozporządzenia, jak również wszelkich przepisów Konwencji o jurysdykcji i wykonaniu orzeczeń sadowych mających zastosowanie na mocy art. 90, postępowania w odniesieniu do powództw i roszczeń określonych w art. 92 toczą się przed sądami tego Państwa Członkowskiego, w którym pozwany ma miejsce zamieszkania/siedzibę, lub jeżeli nie ma on miejsca zamieszkania/siedziby w żadnym z Państw Członkowskich, w tym, w którym ma przedsiębiorstwo.
2.
Jeżeli pozwany nie ma miejsca zamieszkania/siedziby ani przedsiębiorstwa w żadnym z Państw Członkowskich, postępowania takie toczą się przed sądami tego Państwa Członkowskiego, w którym miejsce zamieszkania/siedzibę ma powód, a jeżeli nie ma on miejsca zamieszkania/siedziby w żadnym z Państw Członkowskich, w tym, w którym ma przedsiębiorstwo.
3.
Jeżeli ani pozwany, ani powód nie mają takiego miejsca zamieszkania/siedziby ani przedsiębiorstwa, wówczas postępowanie toczy się przed sądami tego Państwa Członkowskiego, w którym ma swoją siedzibę Urząd.
4.
Bez względu na przepisy ust. 1, 2 i 3:
a) artykuł 17 Konwencji o jurysdykcji i wykonywaniu orzeczeń stosuje się w przypadku gdy strony postanowią, że właściwość ma inny sąd w sprawach wspólnotowych znaków towarowych;
b) artykuł 18 tej Konwencji stosuje się w przypadku gdy pozwany stawi się przed innym sądem w sprawach wspólnotowych znaków towarowych.
5.
Postępowania w odniesieniu do powództw i roszczeń określonych w art. 92, z wyjątkiem powództw o stwierdzenie braku naruszenia wspólnotowego znaku towarowego, mogą również toczyć się przed sądami Państwa Członkowskiego, w którym miało miejsce naruszenie lub wystąpiła groźba naruszenia, lub w którym została dokonana czynność w rozumieniu art. 9 ust. 3 zdanie drugie.
Artykuł 94
Zakres jurysdykcji
1.
Sąd w sprawach wspólnotowych znaków towarowych, którego właściwość wynika z art. 93 ust. 1-4, ma właściwość w sprawach, których przedmiotem są:
- czynności naruszenia lub groźba naruszenia na terytorium któregokolwiek z Państw Członkowskich,
- czynności w rozumieniu art. 9 ust. 3 zdanie drugie, dokonane na terytorium któregokolwiek z Państw Członkowskich.
2.
Sąd w sprawach wspólnotowych znaków towarowych, którego właściwość wynika z art. 93 ust. 5, ma właściwość wyłącznie w sprawach, których przedmiotem są czynności dokonane lub groźba ich dokonania na terytorium Państwa Członkowskiego, w którym ten sąd ma swoją siedzibę.
Artykuł 95
Domniemanie ważności — obrona co do istoty sprawy
1.
Sądy w sprawach wspólnotowych znaków towarowych uznają wspólnotowy znak towarowy za ważny, jeżeli jego ważność nie jest kwestionowana przez pozwanego w roszczeniu wzajemnym o stwierdzenie wygaśnięcia lub unieważnienie.
2.
Ważność wspólnotowego znaku towarowego nie może być przedmiotem sporu w powództwie o stwierdzenie braku naruszenia.
3.
W powództwach określonych w art. 92 lit. a) i c), zarzut odnoszący się do stwierdzenia wygaśnięcia lub unieważnienia wspólnotowego znaku towarowego, podniesiony drogą inną niż roszczenie wzajemne, jest dopuszczalny, jeżeli pozwany stwierdzi, że można stwierdzić wygaśnięcie prawa właściciela wspólnotowego znaku towarowego z powodu nieużywania lub stwierdzenia ważności wspólnotowego znaku towarowego w związku z wcześniejszym prawem pozwanego.
Artykuł 96
Roszczenia wzajemne
1.
Roszczenie wzajemne o stwierdzenie wygaśnięcia lub unieważnienie może być oparte na podstawach stwierdzenia wygaśnięcia lub unieważnienia wymienionych w niniejszym rozporządzeniu.
2.
Sąd w sprawach wspólnotowych znaków towarowych odrzuca roszczenie wzajemne o stwierdzenie wygaśnięcia lub unieważnienie, jeżeli decyzja wydana przez Urząd, dotycząca tego samego przedmiotu sprawy i przyczyny powództwa między tymi samymi stronami, stała się już prawomocna.
3.
Jeżeli roszczenie wzajemne zostało podniesione w postępowaniu, w którym właściciel znaku towarowego nie jest jeszcze stroną, powiadamia się go i może zostać włączony w charakterze strony na warunkach określonych w ustawodawstwie krajowym.
4.
Sąd w sprawach wspólnotowych znaków towarowych, do którego roszczenie wzajemne o stwierdzenie wygaśnięcia lub unieważnienie zostało zgłoszone, zawiadamia Urząd o dacie, z jaką roszczenie wzajemne zostało zgłoszone.
Urząd odnotowuje ten fakt w rejestrze wspólnotowych znaków towarowych.
5.
Artykuł 56 ust, 3, 4, 5, i 6 stosuje się.
6.
W przypadku gdy sąd w sprawach wspólnotowych znaków towarowych wydał orzeczenie, które stało się prawomocne w sprawie roszczenia wzajemnego o stwierdzenie wygaśnięcia lub unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego, egzemplarz orzeczenia przekazywany jest do Urzędu.
Każda ze stron może zażądać informacji na temat takiego przekazania.
Urząd wpisuje orzeczenie do rejestru wspólnotowych znaków towarowych zgodnie z przepisami rozporządzenia wykonawczego.
7.
Sąd w sprawach wspólnotowych znaków towarowych, prowadzący rozprawę o roszczenie wzajemne w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia lub unieważnienia, może zawiesić postępowanie na wniosek właściciela wspólnotowego znaku towarowego i po przesłuchaniu innych stron zażądać od pozwanego wniesienia wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia lub unieważnienie do Urzędu w wyznaczonym terminie.
Jeżeli wniosek nie zostanie wniesiony w tym terminie, postępowanie toczy się dalej; roszczenie wzajemne uważane jest za wycofane.
Artykuł 100 ust. 3 stosuje się.
Artykuł 97
Prawo właściwe
1.
Sądy w sprawach wspólnotowych znaków towarowych stosują przepisy niniejszego rozporządzenia.
2.
We wszystkich sprawach nieobjętych zakresem niniejszego rozporządzenia, sąd w sprawach wspólnotowych znaków towarowych stosuje przepisy swojego ustawodawstwa krajowego, w tym również swojego prawa prywatnego międzynarodowego.
3.
Jeżeli niniejsze rozporządzenie nie stanowi inaczej, sąd w sprawach wspólnotowych znaków towarowych stosuje przepisy proceduralne odnoszące się do tego samego rodzaju powództwa jak w przypadku krajowego znaku towarowego w Państwie Członkowskim, w którym ma swoją siedzibę.
Artykuł 98
Sankcje
1.
W przypadku gdy sąd w sprawach wspólnotowych znaków towarowych uznaje, że pozwany naruszył lub że z jego strony istnieje groźba naruszenia wspólnotowego znaku towarowego, wydaje, chyba że istnieją szczególne powody zaniechania tego, decyzję zakazującą pozwanemu działań stanowiących naruszenie lub stwarzających groźbę naruszenia wspólnotowego znaku towarowego.
Stosuje również takie środki, zgodnie z przepisami swojego ustawodawstwa krajowego, których celem jest zapewnienie przestrzegania zakazu.
2.
We wszystkich pozostałych przypadkach sąd w sprawach wspólnotowych znaków towarowych stosuje prawo obowiązujące w Państwie Członkowskim, w którym miały miejsce akty naruszenia lub wystąpiło zagrożenie naruszenia, w tym prawa prywatnego międzynarodowego.
Artykuł 99
Środki tymczasowe i zabezpieczające
1.
Do sądów Państwa Członkowskiego może być złożony wniosek o środki tymczasowe włącznie z zabezpieczającymi w odniesieniu do wspólnotowego znaku towarowego lub zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego, które mogą być dostępne na mocy prawa tego Państwa w odniesieniu do krajowego znaku towarowego, nawet jeżeli na mocy niniejszego rozporządzenia sąd w sprawach wspólnotowych znaków towarowych w innym Państwie Członkowskim ma właściwość co do istoty sprawy.
2. Sąd w sprawach wspólnotowych znaków towarowych, którego właściwość określają przepisy art. 93 ust. 1, 2, 3 lub 4, ma właściwość do przyznania środków tymczasowych i zabezpieczających, które stosują się na terytorium każdego z Państw Członkowskich z zastrzeżeniem każdej niezbędnej procedury uznawania i wykonania, określonej postanowieniami tytułu III Konwencji o jurysdykcji i wykonywaniu orzeczeń.
Artykuł 100
Szczególne przepisy w sprawie powiązanych powództw
1.
Jeżeli nie występują szczególne podstawy dla kontynuowania rozprawy, sąd w sprawach wspólnotowych znaków towarowych rozpatrujący powództwo określone w art. 92 inne niż powództwo w sprawie o stwierdzenie braku naruszenia, zawiesza postępowanie z urzędu po przesłuchaniu stron lub na wniosek jednej ze stron po przesłuchaniu pozostałych stron, w przypadku gdy ważność wspólnotowego znaku towarowego jest przedmiotem postępowania przed innym sądem w sprawach wspólnotowych znaków towarowych z powodu roszczenia wzajemnego lub w przypadku gdy wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia lub unieważnienie został już zgłoszony do Urzędu.
2.
Jeżeli nie istnieją szczególne powody dla kontynuowania rozprawy, Urząd prowadzący rozprawę w sprawie wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia lub unieważnienie, zawiesza postępowanie z urzędu po wysłuchaniu stron lub na wniosek jednej ze stron po wysłuchaniu pozostałych stron, w przypadku gdy ważność wspólnotowego znaku towarowego jest już przedmiotem postępowania przed sądem w sprawach wspólnotowych znaków towarowych z powodu roszczenia wzajemnego.
Jednakże jeżeli jedna ze stron postępowania przed sądem w sprawach wspólnotowych znaków towarowych wystąpi z takim wnioskiem, sąd może zawiesić postępowanie po wysłuchaniu pozostałych stron w tym postępowaniu.
W takim przypadku Urząd kontynuuje toczące się przed nim postępowanie.
3.
W przypadku gdy sąd w sprawach wspólnotowych znaków towarowych zawiesza postępowanie, może zarządzić przyjęcie tymczasowych i zabezpieczających środków na okres zawieszenia.
Artykuł 101
Jurysdykcja sądów drugiej instancji w sprawach wspólnotowych znaków towarowych — dalsze odwołanie
1.
Od decyzji sądów w sprawach wspólnotowych znaków towarowych przysługuje odwołanie do sądów w sprawach wspólnotowych znaków towarowych działających jako sądy drugiej instancji, w odniesieniu do postępowania wynikającego z powództw i roszczeń określonych w art. 92.
2.
Warunki, na jakich odwołanie może być wniesione do sądu w sprawach wspólnotowych znaków towarowych drugiej instancji określa ustawodawstwo Państwa Członkowskiego, w którym taki sąd ma swoją siedzibę.
3.
Przepisy krajowe dotyczące dalszego odwołania stosuje się do orzeczeń sądów w sprawach wspólnotowych znaków towarowych drugiej instancji.
SEKCJA 3
INNE SPORY DOTYCZĄCE WSPÓLNOTOWYCH ZNAKÓW TOWAROWYCH
Artykuł 102
Przepisy uzupełniające w sprawie jurysdykcji sądów krajowych innych niż sądy w sprawach wspólnotowych znaków towarowych
1.
W Państwie Członkowskim, którego sądy są właściwe na mocy art. 90 ust. 1, sądy te są właściwe dla powództw innych niż określone w art. 92, dla których byłyby właściwe miejscowo oraz rzeczowo w przypadku powództw odnoszących się do krajowego znaku towarowego zarejestrowanego w tym Państwie.
2.
Jeżeli na mocy art. 90 ust. 1 oraz ust. 1 niniejszego artykułu, żaden sąd nie ma właściwości dla powództw odnoszących się do wspólnotowego znaku towarowego innych niż określone w art. 92, powództwa te mogą być rozpoznawane przez sądy Państwa Członkowskiego, w którym Urząd ma swoją siedzibę.
Artykuł 103
Obowiązek sądu krajowego
Sąd krajowy, który rozpatruje powództwo odnoszące się do wspólnotowego znaku towarowego inne niż powództwo określone w art. 92, traktuje ten znak towarowy tak jak znak ważny.
SEKCJA 4
PRZEPISY PRZEJŚCIOWE
Artykuł 104
Przepis przejściowy odnoszący się do stosowania Konwencji o jurysdykcji i wykonywaniu orzeczeń
Postanowienia Konwencji o jurysdykcji i wykonywaniu orzeczeń, które stosuje się na mocy poprzednich artykułów, wywołują skutki prawne w odniesieniu do Państwa Członkowskiego wyłącznie w odniesieniu do tekstu Konwencji, która obowiązuje w odniesieniu do danego Państwa w danej chwili.
TYTUŁ XI
SKUTKI DLA USTAWODAWSTW PAŃSTW CZŁONKOWSKICH
SEKCJA 1
POWÓDZTWA CYWILNE NA PODSTAWIE KILKU ZNAKÓW TOWAROWYCH
Artykuł 105
Powództwa cywilne równoczesne i sukcesywne na podstawie wspólnotowych znaków towarowych i krajowych znaków towarowych
1.
W przypadku gdy powództwa o naruszenie wnoszone są na tej samej podstawie i między tymi samymi stronami przed sądami różnych Państw Członkowskich, jedno na podstawie wspólnotowego znaku towarowego, drugie na podstawie krajowego znaku towarowego:
a) sąd inny niż sąd, przed którym najpierw wytoczono powództwo, uznaje z urzędu swoją niewłaściwość na rzecz tego sądu w przypadku gdy dane znaki towarowe są identyczne i ważne dla identycznych towarów lub usług.
Sąd, który powinien uznać swoją niewłaściwość, może zawiesić postępowanie, jeśli właściwość innego sądu jest kwestionowana;
b) sąd inny niż sąd, przed którym najpierw wytoczono powództwo może zawiesić postępowanie w przypadku gdy dane znaki towarowe są identyczne i ważne dla podobnych towarów lub usług oraz w przypadku gdy dane znaki towarowe są podobne i ważne dla identycznych lub podobnych towarów lub usług.
2.
Sąd rozpatrujący powództwo o naruszenie na podstawie wspólnotowego znaku towarowego oddala powództwo, jeżeli wydane już zostało orzeczenie co do istoty sprawy w tym samym przedmiocie sporu między tymi samymi stronami na podstawie identycznego znaku krajowego ważnego dla identycznych towarów lub usług.
3.
Sąd rozpatrujący powództwo o naruszenie na podstawie krajowego znaku towarowego, oddala powództwo, jeżeli wydane już zostało orzeczenie co do istoty sprawy w tym samym przedmiocie sporu między tymi samymi stronami na podstawie identycznego wspólnotowego znaku towarowego ważnego dla identycznych towarów lub usług.
4.
Ustęp 1, 2 i 3 nie stosuje się do środków tymczasowych, włączając środki zabezpieczające.
SEKCJA 2
STOSOWANIE USTAWODAWSTW KRAJOWYCH DO CELÓW ZAKAZU UŻYWANIA WSPÓLNOTOWYCH ZNAKÓW TOWAROWYCH
Artykuł 106
Zakaz używania wspólnotowych znaków towarowych
1. Niniejsze rozporządzenie, jeżeli nie stanowi inaczej, nie wpływa na prawo istniejące w ustawodawstwach Państw Członkowskich do występowania z roszczeniem w sprawie naruszenia wcześniejszych praw w rozumieniu art. 8 lub art. 52 ust. 2 w odniesieniu do używania późniejszego wspólnotowego znaku towarowego. Roszczenia w sprawie naruszenia wcześniejszych praw w rozumieniu art. 8 ust. 2 i 4 nie mogą być jednakże zgłaszane, jeżeli właściciel wcześniejszego prawa nie może wnosić o unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego zgodnie z art. 53 ust. 2.
2.
Niniejsze rozporządzenie, jeżeli nie stanowi inaczej, nie wpływa na prawo do wszczęcia postępowania na mocy prawa cywilnego, administracyjnego lub karnego Państwa Członkowskiego lub na podstawie przepisów prawa wspólnotowego do celów zakazu używania wspólnotowego znaku towarowego w zakresie, w jakim używanie krajowego znaku towarowego może być zakazane przez ustawodawstwo danego Państwa Członkowskiego lub prawo wspólnotowe.
Artykuł 107
Wcześniejsze prawa o znaczeniu lokalnym
1.
Właściciel wcześniejszego prawa, które ma tylko lokalne znacznie, może sprzeciwić się używaniu wspólnotowego znaku towarowego na terytorium, na którym jego prawo jest chronione w zakresie, w jakim zezwala na to ustawodawstwo danego Państwa Członkowskiego.
2.
Ustęp 1 przestaje obowiązywać, jeżeli właściciel wcześniejszego prawa przyzwolił na używanie wspólnotowego znaku towarowego na terytorium, na którym jego prawo jest chronione przez okres pięciu kolejnych lat, mając świadomość takiego używania, chyba że zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego zostało dokonane w złej wierze.
3.
Właściciel wspólnotowego znaku towarowego nie jest uprawniony do sprzeciwu wobec korzystania z prawa określonego w ust. 1, nawet jeżeli na to prawo nie można się już powołać przeciwko wspólnotowemu znakowi towarowemu.
SEKCJA 3
KONWERSJA NA ZGŁOSZENIE KRAJOWEGO ZNAKU TOWAROWEGO
Artykuł 108
Wniosek o zastosowanie procedury krajowej
1.
Zgłaszający lub właściciel wspólnotowego znaku towarowego może wnieść o konwersje swojego zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego lub wspólnotowego znaku towarowego na zgłoszenie krajowego znaku towarowego:
a) w zakresie, w jakim zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego jest odrzucone, wycofane lub uznane za wycofane;
b) w zakresie, w jakim wspólnotowy znak towarowy przestaje wywoływać skutki prawne.
2.
Zmiana nie może mieć miejsca:
a) w przypadku stwierdzenia wygaśnięcia praw właściciela wspólnotowego znaku towarowego na podstawie nieużywania tego znaku, chyba że w Państwie Członkowskim, dla którego wnioskował o tą konwersję, wspólnotowy znak towarowy był używany w warunkach, które stanowią rzeczywiste używanie w rozumieniu ustawodawstwa tego Państwa Członkowskiego;
b) do celów ochrony w danym Państwie Członkowskim, w którym zgodnie z orzeczeniem Urzędu lub sądu krajowego, podstawy odmowy rejestracji lub podstawy stwierdzenia wygaśnięcia lub unieważnienia mają zastosowanie do zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego lub wspólnotowego znaku towarowego.
3.
Zgłoszenie krajowego znaku towarowego wynikające z konwersji zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego lub wspólnotowego znaku towarowego korzysta, w odniesieniu do danego Państwa Członkowskiego z daty zgłoszenia lub z daty pierwszeństwa, oraz zgłoszenia lub znaku towarowego, w odpowiednim przypadku, ze starszeństwa znaku towarowego tego Państwa zastrzeżonej na mocy art. 34 lub 35.
4.
W przypadku gdy:
- zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego uznane jest za wycofane lub jest odrzucone na podstawie prawomocnej decyzji Urzędu,
- wspólnotowy znak towarowy przestaje wywoływać skutki prawne w wyniku prawomocnej decyzji Urzędu lub w wyniku wpisu do rejestru zrzeczenia się prawa do wspólnotowego znaku towarowego,
Urząd powiadamia zgłaszającego lub właściciela znaku o wyznaczeniu terminu trzech miesięcy od daty powiadomienia, w którym wniosek o konwersję może być zgłoszony.
5.
Jeżeli zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego jest wycofane lub wspólnotowy znak towarowy przestaje wywoływać skutki prawne w wyniku nieprzedłużenia rejestracji, wniosek o konwersję zgłasza się w terminie trzech miesięcy od daty, z jaką zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego zostało wycofane lub daty wygaśnięcia rejestracji wspólnotowego znaku towarowego.
6.
Jeżeli wspólnotowy znak towarowy przestaje wywoływać skutki prawne w wyniku orzeczenia sądu krajowego, wniosek o konwersje zgłasza się w terminie trzech miesięcy od daty, z jaką orzeczenie to stało się prawomocne.
7.
Skutek określony w art. 32 ustaje, jeżeli wniosek nie zostanie zgłoszony w odpowiednim terminie.
Artykuł 109
Przedłożenie, publikacja i przekazanie wniosku o konwersję
1.
Wniosek o konwersję wnosi się do Urzędu i określa się w nim Państwa Członkowskie, w których ma być zastosowana procedura rejestracji krajowego znaku towarowego.
Wniosek uznaje się za wniesiony z chwilą uiszczenia opłaty za konwersję.
2.
Jeżeli zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego zostało opublikowane, przyjęcie każdego takiego wniosku musi być odnotowane w rejestrze wspólnotowych znaków towarowych, zaś wniosek o konwersję zostaje opublikowany.
3.
Urząd sprawdza, czy można wnosić o konwersję zgodnie z art. 108 ust. 1, czy wniosek został zgłoszony w terminie ustanowionym, w zależności od przypadku, w art. 108 ust. 4, 5 lub 6, i czy opłata za konwersję została uiszczona.
Jeżeli te warunki są spełnione, Urząd przekazuje wniosek centralnym urzędom zajmującym się ochroną własności przemysłowej w Państwach określonych we wniosku.
Na wniosek centralnego urzędu zajmującego się ochroną własności przemysłowej w danym Państwie, Urząd przekazuje każdą informację umożliwiającą tej instytucji podjęcie decyzji o dopuszczalności wniosku.
Artykuł 110
Formalne wymogi dotyczące konwersji
1.
Każdy centralny urząd zajmujący się ochroną własności przemysłowej, do którego przekazywany jest wniosek, decyduje o jego dopuszczalności.
2.
Zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego lub wspólnotowy znak towarowy przekazane zgodnie z art. 109 nie mogą być poddane formalnym wymogom ustawodawstwa krajowego, które są różne od lub dodatkowe w stosunku do przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu lub rozporządzeniu wykonawczym.
3.
Każdy centralny urząd zajmujący się ochroną własności przemysłowej, do którego przekazywany jest wniosek, może wymagać, aby w terminie, który nie może być krótszy niż dwa miesiące, wnioskodawca:
a) uiścił opłatę krajową za zgłoszenie;
b) przedstawił, w jednym z języków urzędowych danego Państwa, tłumaczenie wniosku oraz załączonych dokumentów;
c) wskazał adres do doręczeń w danym Państwie Członkowskim;
d) dostarczył przedstawienie znaku w liczbie egzemplarzy określonej przez dane Państwo Członkowskie.
TYTUŁ XII
URZĄD
SEKCJA 1
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 111
Status prawny
1.
Urząd jest organem Wspólnoty.
Ma osobowość prawną.
2.
W każdym z Państw Członkowskich ma zdolność prawną o najszerszym zakresie przyznanym przez ustawodawstwa krajowe osobom prawnym, może on w szczególności nabywać lub zbywać mienie nieruchome i ruchome oraz stawać przed sądem.
3.
Urząd reprezentowany jest przez Prezesa.
Artykuł 112
Personel
1.
Do personelu Urzędu stosuje się regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich, warunki zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich oraz reguły uchwalone wspólnie przez instytucje Wspólnot Europejskich w celu stosowania przepisów regulaminu pracowniczego i warunków zatrudnienia, bez uszczerbku dla stosowania art. 131 do członków Izb Odwoławczych.
2.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 120, Urząd wykonuje w stosunku do swoich pracowników kompetencje powierzone każdej instytucji na mocy regulaminu pracowniczego i warunków zatrudnienia innych pracowników.
Artykuł 113
Przywileje i immunitety
Do Urzędu stosuje się Protokół w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich.
Artykuł 114
Odpowiedzialność
1.
W zakresie odpowiedzialności umownej Urząd stosuje przepisy prawa właściwego dla umowy.
2.
Trybunał Sprawiedliwości jest właściwy do orzekania na mocy klauzuli arbitrażowej, znajdującej się w umowie zawartej przez Urząd.
3.
W przypadku odpowiedzialności deliktowej Urząd naprawia szkody wyrządzone przez jego wydziały lub jego pracowników przy wykonywaniu ich funkcji zgodnie z ogólnymi zasadami wspólnymi dla ustawodawstw Państw Członkowskich.
4.
Trybunał Sprawiedliwości jest właściwy do rozpoznawania sporów dotyczących naprawienia szkód określonych w ust. 3.
5.
Odpowiedzialność osobistą pracowników wobec Urzędu określają przepisy ich regulaminu pracowniczego lub mających zastosowanie warunków zatrudnienia.
Artykuł 115
Języki
1.
Zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego dokonuje się w jednym z języków urzędowych Wspólnoty Europejskiej.
2.
Językami Urzędu są angielski, francuski, niemiecki, włoski i hiszpański.
3.
Zgłaszający wskazuje drugi język, który jest językiem Urzędu i którego używanie akceptuje jako możliwy język postępowania w sprawie sprzeciwu, stwierdzenia wygaśnięcia lub unieważnienia.
Jeżeli zgłoszenie zostało dokonane w języku, który nie jest jednym z języków Urzędu, Urząd organizuje tłumaczenie zgłoszenia zgodnie z art. 26 ust. 1 na język wskazany przez zgłaszającego.
4.
W przypadku gdy zgłaszający wspólnotowy znak towarowy jest jedyną stroną w postępowaniu przed Urzędem, językiem postępowania jest język używany przy zgłoszeniu wspólnotowego znaku towarowego.
Jeżeli zgłoszenie sporządzone jest w języku innym niż języki Urzędu, Urząd może wysyłać informacje pisemne do zgłaszającego w drugim języku wskazanym przez zgłaszającego w jego zgłoszeniu.
5.
Sprzeciw oraz wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia lub o unieważnienie składa się w jednym z języków Urzędu.
6.
Jeżeli język wybrany zgodnie z ust. 5 dla sprzeciwu lub dla wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia lub o unieważnienie jest językiem zgłoszenia znaku towarowego lub drugim językiem wskazanym w tym zgłoszeniu, język ten jest językiem postępowania.
Jeżeli język wybrany zgodnie z ust. 5 dla sprzeciwu lub dla wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia lub unieważnienie nie jest ani językiem zgłoszenia znaku towarowego, ani drugim językiem wskazanym w tym zgłoszeniu, strona wnosząca sprzeciw lub strona ubiegająca się o stwierdzenie wygaśnięcia lub unieważnienie zobowiązana jest przedstawić na własny koszt tłumaczenie swojego wniosku albo na język zgłoszenia znaku towarowego, pod warunkiem że jest to język Urzędu, albo na drugi język wskazany w zgłoszeniu.
Tłumaczenie przedstawia się w terminie przewidzianym w rozporządzeniu wykonawczym.
Język, na jaki wniosek został przetłumaczony, staje się językiem postępowania.
7.
Strony w postępowaniach w sprawach sprzeciwu, stwierdzenia wygaśnięcia, unieważnienia lub odwołania mogą postanowić, że inny język urzędowy Wspólnoty Europejskiej jest językiem postępowania.
Artykuł 116
Publikacja; wpisy do rejestru
1.
Zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego określone w art. 26 ust. 1 oraz wszystkie inne informacje, których publikacja przewidziana jest w niniejszym rozporządzeniu lub rozporządzeniu wykonawczym, publikowane są we wszystkich językach urzędowych Wspólnoty Europejskiej.
2.
Wszystkich wpisów do rejestru wspólnotowych znaków towarowych dokonuje się we wszystkich językach urzędowych Wspólnoty Europejskiej.
3.
W przypadkach wątpliwości, autentyczny jest tekst w języku Urzędu, w którym zostało dokonane zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego.
Jeżeli zgłoszenie zostało dokonane w języku urzędowym Wspólnoty Europejskiej innym niż jeden z języków Urzędu, autentyczny jest tekst w drugim języku wskazanym przez zgłaszającego.
Artykuł 117
Usługi w zakresie tłumaczeń wymagane dla funkcjonowania Urzędu zapewnia Centrum Tłumaczeń organów Unii.
Artykuł 118
Kontrola zgodności z prawem
1.
Komisja kontroluje zgodność z prawem tych czynności Prezesa Urzędu, w odniesieniu do których prawo wspólnotowe nie przewiduje jakiekolwiek kontroli zgodności z prawem przez inny organ oraz czynności Komitetu Budżetowego przy Urzędzie na podstawie art. 133.
2.
Komisja wymaga, aby każda bezprawna czynności określona w ust. 1 została zmieniona lub unieważniona.
3.
Państwa Członkowskie oraz każda osoba bezpośrednio i osobiście zainteresowana może zgłosić Komisji każdą wyraźną lub domniemaną czynność określoną w ust. 1 do kontroli przez Komisję zgodności z prawem tej czynności. Zgłoszenia do Komisji dokonuje się w terminie 15 dni od dnia, w którym zainteresowana strona dowiedziała się o danej czynności.
Komisja podejmuje decyzję w terminie jednego miesiąca.
Brak decyzji w tym terminie oznacza, że sprawa została oddalona.
SEKCJA 2
KIEROWNICTWO URZĘDU
Artykuł 119
Kompetencje Prezesa
1.
Urzędem kieruje Prezes.
2.
W tym celu Prezes ma w szczególności następujące zadania i kompetencje:
a) podejmuje wszystkie niezbędne czynności, obejmujące przyjmowanie wewnętrznych instrukcji administracyjnych oraz publikację obwieszczeń, w celu zapewnienia funkcjonowania Urzędu;
b) może przedłożyć Komisji każdy wniosek zmiany niniejszego rozporządzenia, rozporządzenia wykonawczego, regulaminu wewnętrznego Izb Odwoławczych oraz rozporządzeń dotyczących opłat, oraz każdych innych reguł mających zastosowanie do wspólnotowego znaku towarowego po konsultacji z Radą Administracyjną, oraz w przypadku przepisów dotyczących opłat oraz przepisów budżetowych niniejszego rozporządzenia, z Komitetem Budżetowym;
c) opracowuje preliminarz dochodów i wydatków Urzędu oraz wykonuje budżet;
d) corocznie przedkłada Komisji, Parlamentowi Europejskiemu i Radzie Administracyjnej sprawozdanie z działalności;
e) wykonuje w odniesieniu do pracowników kompetencje ustanowione w art. 112 ust. 2;
f) może delegować swoje kompetencje.
3.
Prezes wspomagany jest przez jednego lub kilku wiceprezesów.
W przypadku nieobecności lub niedyspozycji Prezesa, wiceprezes lub jeden z wiceprezesów przejmuje jego funkcje zgodnie z procedurą ustaloną przez Radę Administracyjną.
Artykuł 120
Powoływanie wyższych urzędników
1.
Prezes Urzędu powoływany jest przez Radę z listy najwyżej trzech kandydatów, którą sporządza Rada Administracyjna.
Uprawnienia do odwołania Prezesa należą do Rady działającej na wniosek Rady Administracyjnej.
2.
Kadencja Prezesa nie przekracza pięciu lat. Kadencja jest odnawialna.
3.
Wiceprezesa lub wiceprezesów Urzędu powołuje się lub odwołuje zgodnie z ust. 1 po konsultacji z Prezesem.
4.
Rada wykonuje uprawnienia dyscyplinarne w stosunku do urzędników określonych w ust. 1 i 3.
SEKCJA 3
RADA ADMINISTRACYJNA
Artykuł 121
Ustanowienie i kompetencje
1.
Przy urzędzie ustanawia się Radę Administracyjną.
Bez uszczerbku dla kompetencji powierzonych Komitetowi Budżetowemu w sekcji 5 — "Budżet i kontrola finansowa" — Rada Administracyjna ma kompetencje określone poniżej.
2.
Rada Administracyjna sporządza listy kandydatów przewidziane w art. 120.
3.
Rada Administracyjna ustala termin pierwszych zgłoszeń wspólnotowego znaku towarowego na podstawie art. 143 ust. 3.
4.
Rada Administracyjna doradza Prezesowi w sprawach podlegających właściwości Urzędu.
5.
Rada Administracyjna jest konsultowana przed przyjęciem wytycznych dla rozpatrywania w Urzędzie, jak też w innych przypadkach przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu.
6.
Rada Administracyjna może wydawać opinie i żądać informacji od Prezesa oraz Komisji, jeżeli uzna to za konieczne.
Artykuł 122
Skład
1.
W skład Rady Administracyjnej wchodzą przedstawiciele Państw Członkowskich, po jednym z każdego Państwa Członkowskiego, przedstawiciel Komisji oraz ich zastępcy.
2.
Z zastrzeżeniem swojego regulaminu, członkowie Rady Administracyjnej mogą być wspomagani przez doradców lub biegłych.
Artykuł 123
Przewodnictwo
1.
Rada Administracyjna wybiera przewodniczącego i zastępcę przewodniczącego spośród swoich członków.
Zastępca przewodniczącego zastępuje z urzędu przewodniczącego w przypadku, w którym nie może on pełnić swoich obowiązków.
2.
Kadencja przewodniczącego i jego zastępcy trwa trzy lata. Kadencja jest odnawialna.
Artykuł 124
Posiedzenia
1.
Posiedzenia Rady Administracyjnej zwołuje jej przewodniczący.
2.
Prezes Urzędu bierze udział w posiedzeniach, jeżeli Rada Administracyjna nie postanowi inaczej.
3.
Rada Administracyjna odbywa zwyczajne posiedzenie raz w roku; ponadto, zbiera się z inicjatywy jej przewodniczącego lub na wniosek Komisji lub jednej trzeciej Państw Członkowskich.
4.
Rada Administracyjna uchwala swój regulamin.
5.
Rada Administracyjna podejmuje decyzje zwykłą większością przedstawicieli Państw Członkowskich.
Jednakże decyzje, do podjęcia których Rada Administracyjna jest uprawniona na mocy art. 120 ust. 1 i 3, wymagają większości trzech czwartych przedstawicieli Państw Członkowskich.
W obu przypadkach każde Państwo Członkowskie dysponuje jednym głosem.
6.
Rada Administracyjna może zapraszać obserwatorów do udziału w jej w posiedzeniach.
7.
Obsługa w zakresie sekretariatu Rady Administracyjnej jest zapewniana przez Urząd.
SEKCJA 4
WYKONYWANIE PROCEDUR
Artykuł 125
Kompetencje
Kompetencje w zakresie podejmowania decyzji w związku z procedurami ustanowionymi w niniejszym rozporządzeniu mają:
a) eksperci;
b) Wydziały Sprzeciwów;
c) Wydział Administracji Znakami Towarowymi i Prawny;
d) Wydziały Unieważnień;
e) Izby Odwoławcze.
Artykuł 126
Eksperci
Ekspert odpowiada za decyzje podejmowane w imieniu Urzędu w odniesieniu do wniosku o rejestrację wspólnotowego znaku towarowego, włącznie ze sprawami określonymi w art. 36, 37, 38 i 66, z wyjątkiem sytuacji, w której odpowiedzialny jest Wydział Sprzeciwów.
Artykuł 127
Wydziały sprzeciwów
1.
Wydział Sprzeciwów odpowiedzialny jest za podejmowanie decyzji w sprawie sprzeciwu wobec wniosku o rejestrację wspólnotowego znaku towarowego.
2.
Wydział Sprzeciwów składa się z trzech członków.
Co najmniej jeden z członków jest prawnikiem.
Artykuł 128
Wydział Administracji Znakami Towarowymi i Prawny
1.
Wydział Administracji Znakami Towarowymi i Prawny jest odpowiedzialny za te decyzje wymagane przez niniejsze rozporządzenie, które nie należą do zakresu kompetencji eksperta, Wydziału Sprzeciwów lub Wydziału Unieważnień.
Wydział ten odpowiedzialny jest w szczególności za decyzje dotyczące wpisów do rejestru wspólnotowych znaków towarowych.
2.
Jest on także odpowiedzialny za prowadzenie listy zawodowych pełnomocników określonej w art. 89.
3.
Decyzje wydziału podejmowane są przez jednego członka.
Artykuł 129
Wydziały unieważnień
1.
Wydział Unieważnień jest odpowiedzialny za podejmowanie decyzji dotyczących wniosków o stwierdzenie wygaśnięcia lub unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego.
2.
Wydział Unieważnień składa się z trzech członków.
Co najmniej jeden z tych członków jest prawnikiem.
Artykuł 130
Izby odwoławcze
1.
Izby odwoławcze odpowiedzialne są za decyzje w sprawach odwołań od decyzji ekspertów, wydziałów sprzeciwów, Wydziału Administracji Znakami Towarowymi i Prawnego oraz wydziałów unieważnień.
2.
Izba odwoławcza składa się z trzech członków.
Co najmniej jeden z tych członków jest prawnikiem.
Artykuł 131
Niezależność członków izb odwoławczych
1.
Członkowie izb odwoławczych, łącznie z przewodniczącym, powoływani są na okres pięciu lat zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 120 dla powoływania Prezesa Urzędu.
Nie mogą oni być odwołani ze swoich stanowisk w trakcie kadencji, chyba że istnieją poważne podstawy oraz jeśli Trybunał Sprawiedliwości na wniosek instytucji, która ich powołała, podejmuje decyzję w tej sprawie.
Ich kadencja jest odnawialna.
2.
Członkowie izb odwoławczych są niezależni.
W swoich rozstrzygnięciach nie są związani żadnymi instrukcjami.
3.
Członkowie izb odwoławczych nie mogą być ekspertami ani członkami wydziałów sprzeciwów, Wydziału Administracji Znakami Towarowymi i Prawnego oraz wydziałów unieważnień.
Artykuł 132
Wyłączenie i wniosek o wyłączenie
1.
Eksperci i członkowie wydziałów ustanowionych wewnątrz Urzędu oraz izb odwoławczych nie mogą uczestniczyć w postępowaniach, jeżeli mają oni w tym swój osobisty interes lub jeżeli wcześniej występowali w charakterze pełnomocnika jednej ze stron.
Dwóch z trzech członków Wydziału Sprzeciwów nie uczestniczy w rozpatrywaniu zgłoszenia.
Członkowie Wydziału Unieważnień nie mogą uczestniczyć w postępowaniach, jeżeli uczestniczyli w podjęciu ostatecznej decyzji w sprawie w postępowaniu rejestracyjnym lub postępowaniu spornym.
Członkowie izb odwoławczych nie mogą brać udziału w postępowaniu odwoławczym, jeżeli uczestniczyli w wydaniu orzeczenia stanowiącego przedmiot postępowania odwoławczego.
2.
Jeżeli z któregokolwiek powodu wymienionego w ust. 1 lub z innego powodu członek Wydziału Unieważnień lub Izby Odwoławczej uważa, że nie powinien brać udziału w jakichkolwiek postępowaniach, powiadamia o tym odpowiednio Wydział lub Izbę.
3.
Eksperci oraz członkowie wydziałów lub izby odwoławczej mogą być wyłączeni przez każdą ze stron z przyczyn wymienionych w ust. 1 lub z powodu podejrzenia o stronniczość.
Wniosek o wyłączenie jest niedopuszczalny, jeżeli strona, będąc świadoma istnienia powodów do złożenia wniosku o wyłączenie, podjęła czynność procesową.
Narodowość członka nie może stanowić podstawy zgłoszenia wniosku o wyłączenie.
4.
Wydziały i izby odwoławcze podejmują decyzje co do tego, jaka czynność ma być podjęta w przypadkach określonych w ust. 2 i 3 bez udziału wskazanego członka.
W celu podjęcia takiej decyzji, członka, który się wyłączył lub co do którego złożono wniosek o wyłączenie, zastępuje w wydziale lub izbie odwoławczej zastępca.
SEKCJA 5
BUDŻET I KONTROLA FINANSOWA
Artykuł 133
Komitet Budżetowy
1.
Przy Urzędzie tworzy się Komitet Budżetowy.
Komitet Budżetowy posiada kompetencje określone w niniejszej sekcji i w art. 39 ust. 4.
2. Artykuł 121 ust. 6, art. 122, 123 oraz art. 124 ust. 1-4, 6 i 7 stosuje się mutatis mutandis do Komitetu Budżetowego.
3.
Komitet Budżetowy podejmuje decyzje zwykłą większością przedstawicieli Państw Członkowskich.
Jednakże decyzje, do podjęcia których Komitet Budżetowy jest uprawniony na mocy przepisów art. 39 ust. 4, art. 135 ust. 3 i art. 138, wymagają większości trzech czwartych przedstawicieli Państw Członkowskich.
W obu przypadkach każde Państwo Członkowskie dysponuje jednym głosem.
Artykuł 134
Budżet
1.
Dla każdego roku budżetowego opracowuje się preliminarz dochodów i wydatków Urzędu i wykazuje w budżecie Urzędu, a każdym rokiem budżetowym jest rok kalendarzowy.
2.
Budżet jest zrównoważony w odniesieniu do dochodów i wydatków.
3.
Przychody obejmują, bez uszczerbku dla innych typów dochodów, opłaty ogółem należne na mocy rozporządzeń dotyczących opłat oraz, w niezbędnym zakresie, dotację przewidzianą jako szczególna pozycja w budżecie ogólnym Wspólnot Europejskich, w sekcji dotyczącej Komisji.
Artykuł 135
Opracowywanie budżetu
1.
Prezes opracowuje dla każdego roku preliminarz dochodów i wydatków Urzędu na następny rok i przekazuje go Komitetowi Budżetowemu z załączonym wykazem etatów najpóźniej do dnia 31 marca.
2.
W przypadku gdy preliminarz budżetowy przewiduje wspólnotową dotację, Komitet Budżetowy niezwłocznie przesyła ten preliminarz do Komisji, która przekazuje go władzom budżetowym Wspólnot.
Komisja może dołączyć opinię dotyczącą preliminarza wraz z alternatywnym preliminarzem.
3.
Komitet Budżetowy przyjmuje budżet, zawierający wykaz etatów Urzędu.
W przypadku gdy preliminarz budżetowy zawiera dotację z budżetu ogólnego Wspólnot, budżet Urzędu jest w razie potrzeby dostosowywany.
Artykuł 136
Kontrola finansowa
Kontrola zobowiązań oraz płatności z tytułu wszystkich wydatków a także kontrola istnienia i odzyskania wszystkich przychodów Urzędu przeprowadzana jest przez kontrolera finansowego wyznaczonego przez Komitet Budżetowy.
Artykuł 137
Kontrola sprawozdań finansowych
1.
Nie później niż dnia 31 marca każdego roku Prezes przekazuje Komisji, Parlamentowi Europejskiemu, Komitetowi Budżetowemu oraz Trybunałowi Obrachunkowemu sprawozdanie finansowe Urzędu z dochodów i wydatków ogółem za poprzedni rok budżetowy.
Trybunał Obrachunkowy bada je zgodnie z art. 188c Traktatu.
2.
Komitet Budżetowy udziela Prezesowi Urzędu absolutorium z wykonania budżetu.
Artykuł 138
Przepisy finansowe
Komitet Budżetowy przyjmuje, po konsultacji z Trybunałem Obrachunkowym Wspólnot Europejskich i Komisją, wewnętrzne przepisy finansowe, określające w szczególności procedury sporządzania i wykonania budżetu Urzędu.
W zakresie, w jakim jest to zgodne ze szczególnym charakterem Urzędu, przepisy finansowe są oparte na przepisach finansowych przyjętych dla innych organów utworzonych przez Wspólnotę.
Artykuł 139
Rozporządzenia dotyczące opłat
1.
Rozporządzenia dotyczące opłat określają w szczególności wysokość opłat i sposoby ich uiszczania.
2.
Wysokość opłat ustala się na poziomie, który zapewnia, że przychody są w zasadzie wystarczające dla zrównoważenia budżetu Urzędu.
3.
Rozporządzenia dotyczące opłat są przyjmowane i zmieniane zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 141.
TYTUŁ XIII
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 140
Wspólnotowe przepisy wykonawcze
1.
Przepisy wykonawcze do niniejszego rozporządzenia przyjmuje się w rozporządzeniu wykonawczym.
2.
Poza opłatami przewidzianymi w poprzednich artykułach, opłaty pobierane są zgodnie ze szczegółowymi zasadami ustanowionymi w rozporządzeniu wykonawczym, w przypadkach wymienionych poniżej:
1) zmiana sposobu przedstawienia wspólnotowego znaku towarowego;
2) opóźniona płatność opłaty rejestracyjnej;
3) wydanie egzemplarza świadectwa rejestracji;
4) rejestracja przeniesienia wspólnotowego znaku towarowego;
5) rejestracja licencji lub innego prawa w odniesieniu do wspólnotowego znaku towarowego;
6) rejestracja licencji lub innego prawa w odniesieniu do zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego;
7) uchylenie rejestracji licencji lub innego prawa;
8) zmiana zarejestrowanego wspólnotowego znaku towarowego;
9) wydanie wyciągu z rejestru;
10) wgląd do akt;
11) wydanie kopii dokumentów z akt;
12) wydanie uwierzytelnionych odpisów wniosku;
13) udostępnienie informacji zawartych w aktach;
14) sprawdzenie ustalenia kosztów proceduralnych do zwrotu.
3.
Rozporządzenie wykonawcze oraz regulamin wewnętrzny izb odwoławczych przyjmuje się i zmienia zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 141.
Artykuł 141
Ustanowienie komitetu i procedura przyjęcia rozporządzeń wykonawczych
1.
Komisja jest wspomagana przez Komitet ds. Opłat, Przepisów Wykonawczych i Procedury Izb Odwoławczych Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), który składa się z przedstawicieli Państw Członkowskich i któremu przewodniczy przedstawiciel Komisji.
2.
Przedstawiciel Komisji przekazuje Komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet wydaje swoją opinię w sprawie tego projektu w terminie, który przewodniczący może wyznaczyć stosownie do pilności sprawy.
Opinię wydaje się większością ustanowioną w art. 148 ust. 2 Traktatu dla decyzji, które Rada zobowiązana jest podjąć na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w Komitecie ważone są w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
Komisja przyjmuje przewidziane środki, jeżeli są one zgodne z opinią Komitetu.
Jeżeli przewidziane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub w przypadku braku opinii, Komisja niezwłocznie przedstawia Radzie wniosek w sprawie środków, jakie mają być podjęte. Rada stanowi większością kwalifikowaną.
Jeżeli po upływie trzech miesięcy od daty odwołania się do Rady, Rada nie podejmie decyzji, proponowane środki przyjmuje Komisja z wyjątkiem przypadku, gdy Rada przyjęła decyzję przeciwko tym środkom zwykłą większością.
Artykuł 142
Zgodność z innymi przepisami prawa wspólnotowego
Niniejsze rozporządzenie nie ma wpływu na rozporządzenie Rady (EWG) nr 2081/92 z dnia 14 lipca 1992 r., w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia dla produktów rolnych i środków spożywczych [7], w szczególności jego art. 14.
Artykuł 143
Wejście w życie
1.
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie sześćdziesiątego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
2.
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki wymagane do celów stosowania art. 91 i 110 w terminie trzech lat od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia i niezwłocznie powiadamiają Komisję o tych środkach.
3.
Zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego mogą być dokonywane w Urzędzie w terminie ustalonym przez Radę Administracyjną na zalecenie Prezesa Urzędu.
4.
Zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego dokonane w terminie trzech miesięcy przed datą określoną w ust. 3 uważa się za dokonane z tą datą.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE)NR 114/94
z dnia 24 stycznia 1994 r.
zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 1756/93 ustalające terminy operacyjne dla rolniczych kursów przeliczeniowych stosowanych w odniesieniu do mleka i przetworów mlecznych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3813/92 z dnia 28 grudnia 1992 r. w sprawie jednostki rozliczeniowej i kursów przeliczeniowych jakie mają być stosowane do celów wspólnej polityki rolnej [1], w szczególności jego art. 6 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje: rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1756/93 [2], zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2866/93 [3], ma na celu ustalenie dokładnego rolniczego kursu przeliczeniowego stosowanego do kwot ustalonych w ecu w sektorze mleka i przetworów mlecznych; w tym celu, wspomniane rozporządzenie należy uzupełnić poprzez ustalenie terminów operacyjnych dla kwot określonych w art. 4 ust. 2 lit. c) rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2839/93 z dnia 18 października 1993 r. w sprawie specjalnej sprzedaży masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego z przeznaczeniem na wywóz do republik byłego Związku Radzieckiego [4], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 109/94 [5];
rozporządzenie (EWG) nr 1756/93 nie precyzuje terminu operacyjnego dla rolniczego kursu przeliczeniowego, który ma być zastosowany do pomocy przyznanej w odniesieniu do mleka odtłuszczonego na podstawie art. 1 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1105/68 z dnia 27 lipca 1968 r. w sprawie szczegółowych zasad przyznawania pomocy w odniesieniu do odtłuszczonego mleka przeznaczonego na paszę [6], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 1723/93 [7]; dlatego należy to skorygować;
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2167/83 z dnia 28 lipca 1983 r. ustanawiające szczegółowe zasady dostarczania mleka i niektórych przetworów mlecznych uczniom [8], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1861/93 [9], powinno zostać uchylone i zastąpione rozporządzeniem (WE) nr 3392/93 [10]; dlatego należy odpowiednio zmienić odniesienie w Załączniku do rozporządzenia (EWG) nr 1756/93;
Komitet Zarządzający ds. Mleka i Przetworów Mlecznych nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 1756/93 wprowadza się następujące zmiany:
1.
W części B. II Załącznika dodaje się pkt 8 w brzmieniu:
"Rozporządzenie _BAR_ Kwoty _BAR_ Stosowane rolnicze kursy przeliczeniowe _BAR_
8.(EWG) nr 2839/93 _BAR_ Cena w ofercie przetargowej przyjęta jako część przetargu określona w art. 4 ust. 2 lit. c) _BAR_ Rolniczy kurs przeliczeniowy stosowany w dniu zapłaty" _BAR_
2. w części C. III Załącznika pkt 1 otrzymuje brzmienie:
"Rozporządzenie _BAR_ Kwoty _BAR_ Obowiązujący rolniczy kurs przeliczeniowy _BAR_
1.(EWG) nr 1105/68 _BAR_ B.Kwota pomocy w odniesieniu do odtłuszczonego mleka przeznaczonego na pasze, określonej w art. 1. _BAR_ Rolniczy kurs przeliczeniowy stosowany: i)w pierwszym dniu miesiąca, w którym odtłuszczone mleko, określone w art. 2, zostanie denaturowane lub w którym odtłuszczone mleko jest dostarczone do rolnikaii)w pierwszym dniu miesiąca, w którym sporządzone jest miesięczne sprawozdanie dotyczące wykorzystania odtłuszczonego mleka zgodnie z art. 5aiii)w pierwszym dniu miesiąca, w którym masło lub śmietana zostały wyprodukowane na potrzeby mleka odtłuszczonego wykorzystanego zgodnie z art. 6 i 8a _BAR_
B.Kwota pomocy dla mleka odtłuszczonego do wykorzystania w paszach, określona w art. 1a ust. 3 _BAR_ Rolniczy kurs przeliczeniowy stosowany w pierwszym dniu miesiąca, w którym odtłuszczone mleko, określone w art. 2, zostanie denaturowane lub w którym płynne odtłuszczone mleko jest dostarczone do rolnika." _BAR_
3.
W części D Załącznika pkt 4 otrzymuje brzmienie:
"Rozporządzenie _BAR_ Kwoty _BAR_ Stosowane rolnicze kursy przeliczeniowe _BAR_
4.(EWG) nr 3392/93 _BAR_ Kwota pomocy w odniesieniu do mleka wykorzystywanego na potrzeby szkół, określona w art. 4 ust. 1 _BAR_ Rolniczy kurs przeliczeniowy stosowany w pierwszym dniu miesiąca okresu, w odniesieniu, do którego został złożony wniosek o przyznanie pomocy, określony w art. 7 ust. 4" _BAR_
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 120/94
z dnia 25 stycznia 1994 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1533/93 ustanawiające niektóre szczegółowe zasady na mocy rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych do zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż oraz zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2131/93 ustanawiające procedury i warunki sprzedaży zbóż znajdujących się w posiadaniu agencji interwencyjnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1766/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2193/93 [2], w szczególności jego art. 13,
a także mając na uwadze, co następuje: w celu niepowstrzymywania większości wywozu ze Wspólnoty poprzez wymaganie dowodu przybycia do miejsca przeznaczenia rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1533/93 [3] przewiduje, że dostarczenie takiego dowodu nie jest wymagane w przypadku płatności refundacji ustalonych w wyniku przetargu, w każdym przypadku, gdy wywóz odbywa się drogą morską; takie same przepisy ustanawia rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2131/93 [4];
w sektorze zbóż jedyną stawką refundacji niższą niż ta, która odnosi się do wywozu do wszystkich państw trzecich, jest stawka odnosząca się do wywozu do Szwajcarii, Austrii i Liechtensteinu; w wyniku tego należy ustanowić przepisy w celu zapewnienia, że produkty, dla których została przyznana stawka refundacji "wszystkie państwa trzecie", nie będą wywiezione do wyżej wymienionych krajów; w rezultacie refundacje ustalone w wyniku przetargu powinny być dostosowane do wywozu do tych krajów;
w celu zapewnienia, że wywóz odbywa się drogą morską, art. 14 rozporządzenia (EWG) nr 1533/93 oraz art. 17 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93 przewidują, że minimalna wielkość statku nadającego się do transportu morskiego ma wynosić 2500 ton GRT; ustalono, że pojęcie "GRT" nie jest najbardziej właściwe na potrzeby powyższych celów; do tych celów preferuje się zastosować ilość w rzeczywistości załadowaną jako ilość odniesienia; w wyniku powyższego rozporządzenia (EWG) nr 1533/93 oraz (EWG) nr 2131/93 powinny zostać zmienione;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 1533/93 wprowadza się następujące zmiany:
1. W art. 14 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"Nie naruszając art. 18 rozporządzenia (EWG) nr 3665/87, do wypłacenia refundacji ustalonej w wyniku przetargu nie wymaga się dowodu dokonania formalności celnych związanych z wydaniem towaru do spożycia, o ile przedsiębiorca dostarczy dowód, że ilość co najmniej 1500 ton produktów zbożowych opuściła obszar celny Wspólnoty na statku nadającym się do transportu morskiego."
2. Dodaje się art. 14a w brzmieniu:
"Artykuł 14a
Jeżeli przedsiębiorca dostarczy dowód dopełnienia formalności celnych związanych z wydaniem towaru do spożycia w Szwajcarii, Austrii lub Lichtensteinie, kwota refundacji wywozowej "dla wszystkich państw trzecich" ustalona w wyniku przetargu zostaje zmniejszona o różnicę między tą kwotą a wysokością refundacji wywozowej obowiązującą w dniu udzielenia zamówienia do wyżej wymienionych miejsc przeznaczenia."
Artykuł 2
W art. 17 ust. 3 tiret drugie rozporządzenia (EWG) nr 2131/93 otrzymuje brzmienie:
"— dostarczono dowód określony w art. 18 rozporządzenia (EWG) nr 3665/87.
Jednakże zabezpieczenie podlega zwrotowi, jeśli zainteresowany podmiot wykaże, że zboże opuściło obszar celny Wspólnoty na statku o tonażu co najmniej 1500 ton brutto oraz nadającym się do transportu morskiego.
Dowód taki stanowi wpis następującej treści, poświadczony przez właściwe władze, na formularzu kontrolnym, określonym w art. 6 rozporządzenia (EWG) nr 3665/87, na jednolitym dokumencie administracyjnym lub dokumencie krajowym potwierdzającym opuszczenie przez towary obszaru celnego Wspólnoty:
Exportación de cereales por vía marítima; artículo 17 del Reglamento (CEE) no 2131/93
Eksport af korn ad søvejen — Artikel 17 i forordning (EØF) nr. 2131/93
Getreideausfuhr auf dem Seeweg — Verordnung (EWG) Nr. 2131/93 Artikel 17
Εξαγωγή σιτηρών διά θαλάσσης — Άρθρο 17 του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ.
2131/93
Export of cereals by sea — Article 17 of Regulation (EEC) No 2131/93
Exportation de céréales par voie maritime — Règlement (CEE) no 2131/93, article 17
Esportazione di cereali per via marittima — articolo 17 del regolamento (CEE) n. 2131/93
Uitvoer van graan over zee — (EEG) nr. 2131/93, artikel 17
."
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 122/94
z dnia 25 stycznia 1994 r.
ustanawiające niektóre szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1601/91 w sprawie definicji, opisu i prezentacji win aromatyzowanych, aromatyzowanych napojów winopochodnych i aromatyzowanych koktajli winopodobnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1601/91 z dnia 10 czerwca 1991 r. ustanawiające ogólne zasady definicji, opisu i prezentacji win aromatyzowanych, aromatyzowanych napojów winopochodnych i aromatyzowanych koktajli winopodobnych [1], zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3279/92 [2], w szczególności jego art. 2 ust. 1 lit. a) tiret trzecie, subtiret pierwsze i art. 2 ust. 1 lit b) tiret czwarte, a także mając na uwadze, co następuje:
należy zezwolić, w niektórych okolicznościach, na stosowanie substancji aromatycznych identycznych z naturalnymi substancjami aromatycznymi oraz na dodawanie alkoholu przy produkcji niektórych napojów aromatyzowanych, w szczególności w celu zachowania zgodności z tradycją i zwyczajami różnych regionów Wspólnoty;
niniejsze rozporządzenie stosuje się bez uszczerbku dla przepisów przejściowych rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3664/91 z dnia 16 grudnia 1991 r. ustanawiającego środki przejściowe w odniesieniu do win aromatyzowanych, aromatyzowanych napojów winopochodnych i aromatyzowanych koktajli winopodobnych [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1791/93 [4]; te środki tymczasowe stosuje się do dnia 16 grudnia 1993 r.;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Wdrażającego ds. Win Aromatyzowanych, Aromatyzowanych Napojów Winopochodnych i Aromatyzowanych Koktajli Winopodobnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Niniejszym zezwala się na używanie środków aromatycznych identycznych z naturalną wanilią, jak określono w art. 1 ust. 2 lit. b) ppkt ii) dyrektywy Rady 88/388/EWG [5] podczas wytwarzania win aromatyzowanych zdefiniowanych w art. 2 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (EWG) nr 1601/91.
2.
Niniejszym zezwala się na używanie mieszanek substancji aromatycznych identycznych z substancjami naturalnymi, które mają zapach i/lub smak migdałów, moreli lub jaj jako odpowiednio dodatek do migdałów, moreli lub jaj w winach aromatyzowanych, pod warunkiem, że:
- mieszanki takie odpowiadają przepisom dyrektywy 88/388/EWG oraz przepisom wykonawczym do tej dyrektywy,
- opis produktu odnosi się do jednego lub pozostałych spośród wyżej wymienionych środków spożywczych,
- dane przedsiębiorstwa prowadzą osobny rejestr dotyczący wykorzystania tych substancji aromatycznych identycznych z substancjami naturalnymi.
Rejestr zawiera szczegółowe informacje dotyczące substancji aromatycznej identycznej z naturalnymi substancjami aromatycznymi, która jest stosowana, tj. rodzaj i ilość substancji aromatycznej identycznej z naturalnymi substancjami aromatycznymi znajdującej się w przedsiębiorstwie, jej miejsce składowania oraz informacje dotyczące jej dodatkowego wykorzystania w napoju w porównaniu do głównej substancji smakowej.
W rejestrze wskazuje się każdą czynność lub zabieg.
Rejestry muszą być uzgadniane raz do roku i weryfikowane przez właściwe władze Państwa Członkowskiego.
Artykuł 2
Niniejszym zezwala się na dodatek alkoholu do następujących produktów:
- słodzony, aromatyzowany napój winopochodny, otrzymywany z wina białego, do którego dodano destylat z suszonych winogron i który poddano aromatyzacji wyłącznie ekstraktem kardamonu,
- aromatyzowane napoje winopochodne otrzymywane z wina czerwonego, które dosłodzono i do których dodano preparaty aromatyczne, zgodnie z art. 1 ust. 2 lit. c) dyrektywy 88/388/EWG.
Preparaty te uzyskiwane są wyłącznie z przypraw korzennych, żeń-szenia, orzechów, esencji owoców cytrusowych oraz ziół aromatycznych.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) NR 163/94
z dnia 24 stycznia 1994 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 386/90 w sprawie monitorowania wywozu produktów otrzymujących refundacje lub inne kwoty
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
na mocy rozporządzenia Rady (EWG) nr 386/90 z dnia 12 lutego 1990 r. w sprawie monitorowania wywozu produktów otrzymujących refundacje lub inne kwoty [3] Komisja musi przedstawić Radzie sprawozdanie z postępów w wykonaniu tego rozporządzenia;
z tego sprawozdania oraz ze sprawozdania dodatkowego wyraźnie wynika, że brak elastyczności niektórych przepisów hamuje poprawę skuteczności kontroli; analiza ryzyka mogłaby być lepiej wykorzystana, gdyby służby kontrolne miały większą swobodę w ukierunkowaniu swoich kontroli;
obowiązek przestrzegania wskaźnika 5 % na produkt dla każdego urzędu celnego utrudnia skoncentrowanie zasobów ludzkich na wywozie wysokiego ryzyka;
możliwe jest utrzymanie ogólnego wskaźnika kontroli 5 % i jednoczesne wprowadzenie pewnej elastyczności, aby umożliwić służbom kontrolnym ukierunkować ich kontrolę na bardziej wrażliwych produktach;
w celu zmniejszenia ryzyka podmiany, szczególnie w przypadku zgłoszeń wywozowych przedstawianych i przyjmowanych w Państwie Członkowskim w siedzibie eksportera, należy wprowadzić minimalny wskaźnik obowiązkowych kontroli bezpośrednich polegających na reprezentatywnym pobieraniu próbek przeprowadzanych przez urząd wyjścia;
ze względu na konieczność zapewnienia skutecznego stosowania we Wspólnocie przepisów dotyczących kontroli refundacji wywozowych i biorąc pod uwagę ryzyko finansowe dla funduszy Wspólnoty należy przyjąć zasady na poziomie wspólnotowym,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 386/90 wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 2 lit. a) po wyrazach "art. 3" dodaje się wyrazy "i art. 3a";
2.
W art. 3 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Zgodnie ze szczegółowymi zasadami, które zostaną ustalone zgodnie z procedurą określoną w art. 6, wskaźnik podany w ust. 1 lit. b) stosuje się:
- do danego urzędu celnego,
- do danego roku kalendarzowego, oraz
- do danego sektora produktów.
Jednakże wskaźnik 5 % na sektor produktów można zastąpić wskaźnikiem 5 % dla wszystkich sektorów, pod warunkiem że Państwo Członkowskie zastosuje system selekcji oparty na analizie ryzyka przeprowadzonej zgodnie z kryteriami, które należy określić zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 6.
W takim przypadku obowiązuje minimalny wskaźnik 2 % na sektor produktów.".
3.
Dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 3a
W przypadku zgłoszeń wywozowych przyjętych przez wewnętrzny urząd celny można stosować minimalny wskaźnik lub minimalne wskaźniki w odniesieniu do bezpośrednich kontroli podmiany polegających na reprezentatywnym pobieraniu próbek, przeprowadzanych przez każdy urząd celny wyjścia ze Wspólnoty.
Zróżnicowany(-e) wskaźnik(-i) kontroli wyznacza się w zależności od rodzaju ryzyka, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 6.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 177/94
z dnia 28 stycznia 1994 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2568/91 w sprawie właściwości oliwy z oliwek i oleju z wytłoczyn oliwek oraz w sprawie odpowiednich metod analizy
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady 136/66/EWG z dnia 22 września 1966 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 3179/93 [2], w szczególności jego art. 35a,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2568/91 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 620/93 [4] określa właściwości różnych rodzajów oliwy z oliwek i oleju z wytłoczyn oliwek oraz odpowiednie metody analizy;
załącznik XII do rozporządzenia (EWG) nr 2568/91 przewiduje tolerancję dla stopni klasyfikacji niektórych rodzajów oliwy z pierwszego tłoczenia, która ma być stosowana w ograniczonym okresie; w świetle doświadczenia w stosowaniu tolerancji 0,5 w odniesieniu do działań dotyczących interwencji, a także w interesie należytego zarządzania systemem interwencyjnym powyższa tolerancja powinna zostać zniesiona;
załącznik XIV powinien zostać zmieniony w celu lepszego uwzględniania naturalnych właściwości niektórych oliw z oliwek; niezbędna jest poprawa niektórych błędów w tekście rozporządzenia (EWG) nr 2568/91;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Olejów i Tłuszczów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 2568/91 wprowadza się następujące zmiany:
1.
W załączniku IV ppkt 5.2.5.2 liczbę "100" zastępuje się liczbą "1000".
2.
W załączniku XII ppkt 10.2 ustęp
"Podanie wyników"
akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Jednak w przypadku oliw, które są przedmiotem działań interwencyjnych, nie będzie stosowana żadna tolerancja."
3.
W załączniku XIV dodatkowa uwaga 2 otrzymuje brzmienie:
- w pkt B. I. lit. a) i pkt II. lit. c) oraz pkt C. lit. b) termin "alkohole alifatyczne" zastępuje się terminem "wosk";
- w pkt B. I. lit. a) liczbę "400" zastępuje się liczbą "350";
- w pkt B. II. lit. c) liczbę "300" zastępuje się liczbą "250";
- w pkt C. lit. c) otrzymuje brzmienie:
- "c) współczynnik ekstynkcji K270 (100) nie wyższy niż 1,20";
- w pkt C. lit. d) otrzymuje brzmienie:
- "d) zmienność współczynnika ekstynkcji (ΔK) w obszarze 270 nm, nie wyższa niż 0,16".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
RozporzĄdzenie Komisji (WE) nr 180/94
z dnia 28 stycznia 1994 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1756/93 ustalające terminy operacyjne dla rolniczych kursów przeliczeniowych stosowanych w odniesieniu do mleka i przetworów mlecznych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3813/92 z dnia 28 grudnia 1992 r. w sprawie jednostki rozliczeniowej i kursów przeliczeniowych, jakie mają być stosowane do celów wspólnej polityki rolnej [1], w szczególności jego art. 6 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje: rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1756/93 [2], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 114/94 [3], ma na celu dokładne ustalenie rolniczego kursu przeliczeniowego stosowanego do wszystkich kwot ustalonych w ecu w sektorze mleka i przetworów mlecznych; należy odpowiednio uzupełnić wspomniane rozporządzenie ustalające termin operacyjny dla kwot określonych w art. 1 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 3582/93 z dnia 21 grudnia 1993 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2073/92 w sprawie promocji spożycia mleka i przetworów mlecznych we Wspólnocie i rozszerzania rynków mleka i przetworów mlecznych [4];
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W Załączniku do rozporządzenia (EWG) nr 1756/93 dodaje się punkt w brzmieniu:
"Rozporządzenie _BAR_ Kwoty _BAR_ Stosowane rolnicze kursy przeliczeniowe _BAR_
14.(WE) nr 3582/93 _BAR_ Górna granica i całkowita kwota kosztów ogólnych określonych w art. 1 ust. 3; cena określona w art. 4 ust. 3 lit. d) _BAR_ Rolniczy kurs przeliczeniowy stosowany w ostatnim dniu składania wniosków określonych w art. 3" _BAR_
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 355/94
z dnia 14 lutego 1994 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (EWG) nr 918/83 ustanawiające wspólnotowy system zwolnień celnych
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 28,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a tak¿e mając na uwadze, co następuje:
artykuł 45 rozporządzenia (EWG) nr 918/83 [4] przewiduje, iż towary znajdujące się w bagażu osobistym podróżnych przyjeżdżających z państwa trzeciego zwolnione są z należności celnych przywozowych. pod warunkiem że wwożone towary nie mają charakteru handlowego;
zgodnie z art. 47 rozporządzenia (EWG) nr 918/83, całkowita wartość towarów mogących korzystać z tego zwolnienia nie może przekraczać 45 ECU na jednego podróżnego; zgodnie z art. 47 akapitem drugim, Państwa Członkowskie mają prawo, w odniesieniu do podróżnych w wieku poniżej 15 roku życia, zmniejszyć tę kwotę do 23 ECU;
należy uwzględnić środki zalecane podróżnym przez wyspecjalizowane organizacje międzynarodowe, w szczególności środki zawarte w załączniku F (3) Międzynarodowej konwencji dotyczącej uproszczenia i harmonizacji postępowania celnego;
cele te mogłyby zostać osiągnięte poprzez zwiększenie zwolnień;
na czas ograniczony należy wprowadzić odstępstwo w odniesieniu do Niemiec, uwzględniając trudności natury gospodarczej, które mogą być spowodowane kwotą zwolnień, w szczególności w odniesieniu do podróżnych przybywających na terytorium tego Państwa Członkowskiego przez granice lądowe łączące je z państwami trzecimi innymi niż Państwa Członkowskie Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA) lub trasami żeglugi przybrzeżnej ze wspomnianych państw;
między Hiszpanią kontynentalną a Ceutą i Melillą istnieją szczególne więzi,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 918/83 wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 47 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 47
W odniesieniu do towarów innych niż wymienione w art. 46 zwolnienie określone w art. 45 jest przyznawane do całkowitej wartości 175 ECU na jednego podróżnego.
Jednakże Państwa Członkowskie w odniesieniu do podróżnych, którzy nie ukończyli 15 roku życia, mogą zmniejszyć tę kwotę do 90 ECU";
2) dodaje się art. 47a w brzmieniu:
"Artykuł 47a
1. W drodze odstępstwa od art. 47 akapit pierwszy Hiszpania jest upoważniona do stosowania, do dnia 31 grudnia 2000 r., zwolnienia w wysokości 600 ECU w odniesieniu do przywozu przedmiotowych towarów z Ceuty i Melilli, wprowadzanych na obszar celny, jak zostało to określone w odniesieniu do Hiszpanii w art. 3 ust. 1 tiret czwarte rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [5]
2.
W drodze odstępstwa od art. 47 akapit drugi Hiszpania ma prawo, w stosunku do podróżnych, którzy nie ukończyli 15 roku życia, ograniczyć takie zwolnienie do kwoty 150 ECU.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 1994 r.
Jednakże w odniesieniu do Republiki Federalnej Niemiec niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 1998 r., w przypadku towarów przywożonych przez podróżnych przybywających na terytorium Niemiec przez granicę lądową Niemiec z państwami trzecimi innymi niż Państwa Członkowskie EFTA lub trasą żeglugi przybrzeżnej ze wspomnianych państw.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 398/94
z dnia 21 lutego 1994 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 3433/91 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz gazowych jednorazowych kieszonkowych zapalniczek krzesiwowych pochodzących z Japonii, Chińskiej Republiki Ludowej, Republiki Korei i Tajlandii, oraz upoważniające do ostatecznego poboru tymczasowego cła antydumpingowego
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2423/88 z dnia 11 lipca 1988 r. w sprawie ochrony przed przywozem po cenach dumpingowych lub subsydiowanych z państw niebędących członkami Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej [1], w szczególności jego art. 12,
uwzględniając wniosek Komisji, przedłożony po konsultacji w ramach Komitetu Doradczego, zgodnie z wymienionym rozporządzeniem,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. Środki tymczasowe
(1) Rada, przez rozporządzenie (EWG) nr 3433/91 [2], nałożyła ostateczne cło antydumpingowe na przywóz gazowych jednorazowych kieszonkowych zapalniczek krzesiwowych pochodzących z Japonii, Chińskiej Republiki Ludowej, Republiki Korei i Tajlandii.
Komisja, decyzją 91/604/EWG [3], zaakceptowała zobowiązania złożone przez Thai Merry Co.
Ltd, tajlandzkiego producenta, którego przywóz był konsekwentnie wyłączany z płatności ceł antydumpingowych.
(2) Spółka Thai Merry Co.
Ltd w korespondencji z dnia 18 sierpnia 1993 r., wycofała swoje zobowiązanie.
W związku tym, Komisja, przez rozporządzenie (EWG) nr 2957/93 [4], nałożyła cło tymczasowe na przywóz do Wspólnoty gazowych jednorazowych kieszonkowych zapalniczek krzesiwowych objętych kodem CN ex96131000 (kod Taric 96131000 * 10), pochodzących z Tajlandii i produkowanych przez Thai Merry Co.
Ltd, (dodatkowy kod Taric: 8740).
B. Dalsza procedura
(3) Po nałożeniu tymczasowego cła antydumpingowego, przemysł Wspólnoty wystąpił z wnioskiem i uzyskał możliwość wysłuchania przez Komisję oraz przedstawił jej swoje stanowisko.
(4) Nie zostały przedstawione żadne nowe argumenty w związku z wycofaniem zobowiązań przez Thai Merry Co. Ltd.
Dlatego ustalenia rozporządzenia (EWG) nr 2957/93 w tym względzie zostały potwierdzone przez Radę.
Ponadto, Rada nie ma żadnych powodów by uznać, że ostateczne ustalenia podczas dochodzenia prowadzącego przyjęcia rozporządzenia (EWG) nr 3433/91, wymagają zmiany.
W tym względzie, zainteresowane strony nie przedstawiły żadnych argumentów.
C. Cła
(5) Ponieważ ogólne, obowiązujące w całym obszarze, cło ustanowione przez rozporządzenie (EWG) nr 3433/91 było oparte na sytuacji Thai Merry Co.
Ltd, jedyną zmianą do tego rozporządzenia, która jest konieczna, jest cofnięcie zwolnienia Thai Merry Co.
Ltd z tego cła.
D. Pobór cła tymczasowego
(6) W związku z rozszerzeniem ustalonego marginesu dumpingu oraz wagą szkody wyrządzonej producentom wspólnotowym, jest konieczne pobranie ostatecznie i w całości kwot zabezpieczonych tymczasowym cłem antydumpingowym,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3433/91 skreśla się ust. 3.
Artykuł 2
Kwoty zabezpieczone tymczasowym cłem antydumpingowym nałożonym na podstawie rozporządzenia (EWG) nr 2957/93 zostają ostatecznie pobrane.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (We) nr 339/94
z dnia 21 lutego 1997 r.
dotyczące szczególnych środków w odniesieniu do suszonych winogron
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: występują trudności w obrocie suszonymi winogronami, pomimo pomocy produkcyjnej i zastosowanych wobec nich granicznych środków ochronnych; trudności te powodują przede wszystkim stopniowe pogorszenie konkurencyjności tego produktu; aby zaradzić zaistniałej sytuacji, należy wprowadzić środki dla poprawy jakości i obrotu;
z punktu widzenia produkcji, składowania i warunków przetwarzania w głównym regionie produkcji suszonych winogron pierwszy z wyżej wymienionych celów może być osiągnięty tylko poprzez kształcenie zawodowe osób zatrudnionych w sektorze i poprzez wypracowanie bardziej skutecznych procedur prowadzenia operacji, które następują po zbiorach plonów produktu; ponadto lepsze poznanie kanałów sprzedaży rynkowej pomoże dokładnie określić czynniki hamujące wzrost sprzedaży suszonych winogron produkowanych we Wspólnocie;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu mają przyczynić się do osiągnięcia celów określonych w art. 39 Traktatu; dlatego też powinny one być uważane za środki interwencyjne zmierzające do regulacji rynku; środki obejmujące kształcenie zawodowe i działania promocyjne mają być finansowane z oszczędności uzyskanych w wyniku zastosowania stawek potrąceń określonych w art. 1 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1206/90 z dnia 7 maja 1990 r. ustanawiającego ogólne zasady systemu pomocy produkcyjnej w odniesieniu do przetworów owocowych i warzywnych [4],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Szczególne środki w odniesieniu do jakości i promocji suszonych winogron produkowanych we Wspólnocie i oznaczonych kodami CN 08062011, 08062012, 08062091 i 08062092 przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 4.
Środki obejmują:
- w odniesieniu do jakości:
a) środki kształcenia zawodowego;
b) środki usprawnienia transportu i poprawy warunków składowania;
c) środki na rzecz rozwoju technicznego nowej jakości i parametrów klasyfikacji, a także na rzecz wypracowania skutecznych procedur prowadzenia procesu suszenia, czyszczenia, sortowania i składowania w gospodarstwie lub zakładzie,
- w odniesieniu do promocji:
d) badanie rynku europejskiego;
e) program informacyjny nakierowany na szczególny charakter produktu wspólnotowego i oparty na wynikach wyżej wspomnianych środków.
Artykuł 2
1.
Środki określone w art. 1 są przeprowadzane przez reprezentatywne grupy, których członkowie reprezentują poszczególne branże, dające gwarancje, że projektowane środki będą właściwie wprowadzane.
Reprezentatywność grup będzie oceniana w świetle zamierzonych celów.
Jednakże środki określone w lit. d) i e) mogą być przeprowadzane przez Komisję.
2.
Wspólnota pokrywa do 70 % kosztów finansowania środków określonych w art. 1.
Jednakże w przypadku środków określonych w art. 1 lit. a), d) i e) wkład finansowy Wspólnoty może być zwiększony odpowiednio do 90 %, 100 % i 100 %.
Artykuł 3
Wydatki wynikające ze środków określonych w art. 1 są uważane za wydatki interwencyjne wprowadzone w celu regulacji rynków rolnych w rozumieniu art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 729/70 z dnia 21 kwietnia 1970 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [5]. Finansowane są przez Sekcję Gwarancji EFOGR.
Artykuł 4
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego rozporządzenia ustanawiane są zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 22 rozporządzenia Rady (EWG) nr 426/86 z dnia 24 lutego 1986 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku przetworów owocowych i warzywnych [6].
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 468/94
z dnia 2 marca 1994 r.
zmieniające załącznik VI do rozporządzenia (EWG) nr 2092/91 w sprawie produkcji ekologicznej produktów rolnych oraz znakowania produktów rolnych i środków spożywczych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2092/91 z dnia 24 czerwca 1991 r. w sprawie produkcji ekologicznej produktów rolnych oraz znakowania produktów rolnych i środków spożywczych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 2608/93 [2], w szczególności jego art. 13,
a także mając na uwadze, co następuje:
stosownie do art. 16 ust. 5 rozporządzenia (EWG) nr 2092/91, jakiekolwiek wykorzystanie substancji niewymienionych w załączniku VI jest wykluczone w okresie 12 miesięcy od ustanowienia załącznika VI, nawet wówczas, gdy wcześniej użycie takich substancji było dozwolone zgodnie z obowiązującymi przepisami krajowymi;
niektóre Państwa Członkowskie uznały, że niektóre produkty powinny zostać dodane do załącznika VI oraz w tym celu przedłożyły Komisji swoje postulaty;
z przedstawionych wniosków wynika, że niektóre składniki pochodzenia nierolniczego są niezbędne do umożliwienia prawidłowej produkcji i konserwowania niektórych środków spożywczych; powyższe substancje są również bardzo często obecne w przyrodzie;
z przedstawionych wniosków wynika, że niektóre produkty rolne, które nie są produkowane w wystarczającej ilości we Wspólnocie w oparciu o metody ekologiczne, powinny zostać dodane do załącznika VI sekcja C, podczas gdy niektóre inne produkty powinno się skreślić;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią komitetu określonego w art. 14 rozporządzenia (EWG) nr 2092/91,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załączniku VI do rozporządzenia (EWG) nr 2092/91 wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie piętnastego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 500/94
z dnia 21 lutego 1994 r.
dotyczące zawarcia, w imieniu Wspólnoty Europejskiej, Protokołu w sprawie tymczasowego stosowania Porozumienia ustanawiającego Międzynarodowy Ośrodek Nauki i Technologii
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 235 wraz z art. 228 ust. 2 pierwsze zdanie i ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje: zawarcie Protokołu przez Wspólnotę Europejską pomoże, do czasu wejścia w życie Porozumienia ustanawiającego Międzynarodowy Ośrodek Nauki i Technologii podpisanego dnia 27 listopada 1992 r., osiągnąć cele Wspólnoty;
Traktat nie przewiduje, dla przyjęcia niniejszego rozporządzenia, kompetencji innych niż określone w art. 235,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Protokół w sprawie tymczasowego stosowania umowy ustanawiającej Międzynarodowy Ośrodek Nauki i Technologii jest niniejszym zatwierdzony w imieniu Wspólnoty Europejskiej.
Tekst Protokołu załączony jest do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady podaje do wiadomości, w imieniu Wspólnoty Europejskiej, określony w art. 1 Protokołu.
Artykuł 3
Stosuje się art. 3 i 4 rozporządzenia (EWG) nr 3955/92 [2].
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (Euratom) nr 501/94
z dnia 2 marca 1994 r.
dotyczące przyjęcia przez Europejską Wspólnotę Energii Atomowej Protokołu o tymczasowym stosowaniu Porozumienia ustanawiającego Międzynarodowy Ośrodek Nauki i Technologii
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 101 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje: Protokół w sprawie tymczasowego stosowania Porozumienia ustanawiającego Międzynarodowy Ośrodek Nauki i Technologii został podpisany dnia 27 grudnia 1993 r.; decyzją z dnia 21 lutego 1994 r. Rada zatwierdziła ten Protokół do celów przyjęcia go przez Komisję w imieniu Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej;
Protokół ten należy przyjąć w imieniu Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej Protokół w sprawie tymczasowego stosowania Porozumienia ustanawiającego Międzynarodowy Ośrodek Nauki i Technologii.
Tekst Protokołu załączony jest do niniejszego rozporządzenia [1].
Artykuł 2
Przewodniczący Komisji dokonuje notyfikacji, w imieniu Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej, określonej w art. 1 Protokołu.
Artykuł 3
Stosuje się art. 3 i 4 rozporządzenia Komisji (Euratom) nr 3956/92 [2].
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 517/94
z dnia 7 marca 1994 r.
w sprawie wspólnych reguł dotyczących przywozu wyrobów włókienniczych z niektórych państw trzecich, nieobjętych umowami dwustronnymi, protokołami, innymi ustaleniami lub innymi szczegółowymi normami Wspólnoty dotyczącymi przywozu
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: wspólna polityka handlowa musi być oparta na jednolitych zasadach; wspólne przepisy stosowane do towarów przywożonych zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 288/82 z dnia 5 lutego 1982 r. w sprawie wspólnych reguł przywozu [1], rozporządzeniem Rady (EWG) nr 1765/82 z dnia 30 czerwca 1982 r. w sprawie wspólnych reguł przywozu z krajów o upaństwowionym handlu [2], rozporządzeniem Rady (EWG) nr 1766/82 z dnia 30 czerwca 1982 r. w sprawie wspólnych reguł przywozu z Chińskiej Republiki Ludowej [3] oraz rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3420/83 z dnia 14 listopada 1983 r. w sprawie ustaleń dotyczących przywozu produktów pochodzących z krajów o upaństwowionym handlu, niezliberalizowanych na poziomie Wspólnoty [4], stanowią ważny aspekt tej polityki; jednakże wciąż dopuszczają one wyjątki i odstępstwa, co umożliwia Państwom Członkowskim kontynuację stosowania środków krajowych w stosunku do przywozu niektórych wyrobów, tak więc polityka ta wymaga uzupełnienia;
na mocy art. 7a Traktatu od dnia 1 stycznia 1993 r. rynek wewnętrzny obejmuje obszar bez granic wewnętrznych, w którym jest zapewniony swobodny przepływ towarów, osób, usług i kapitału;
wprowadzenie wspólnej polityki handlowej, która dotyczy reguł przywozu, jest dlatego niezbędnym uzupełnieniem wprowadzenia rynku wewnętrznego i jedynym środkiem zapewniającym, że reguły mające zastosowanie do handlu wspólnotowego z państwami trzecimi prawidłowo odzwierciedlają integrację rynków;
w celu osiągnięcia większej jednolitości reguł przywozu konieczne jest wyeliminowanie wyjątków i odstępstw wynikających z pozostających w mocy krajowych środków polityki handlowej oraz w szczególności z ograniczeń ilościowych utrzymywanych przez Państwa Członkowskie na mocy rozporządzenia (EWG) nr 288/82; gospodarcze i przemysłowe następstwa ich zniesienia są lub mogą być brane pod uwagę we wspólnotowych politykach horyzontalnych dotyczących danego rynku; ta jednolitość musi być osiągnięta poprzez ustanowienie, tak dalece jak to tylko możliwe z uwzględnieniem cech systemu gospodarczego w państwach trzecich, przepisów podobnych do stosowanych na mocy wspólnych reguł dla innych państw trzecich;
liberalizacja przywozu, mianowicie brak jakichkolwiek ograniczeń ilościowych lub ich zawieszenie, musi dlatego stanowić punkt wyjścia dla reguł wspólnotowych;
w wyniku zakończenia rokowań Rundy Urugwajskiej GATT w sprawie integracji sektora włókienniczego i odzieżowego z normalnymi regułami i zasadami Światowej Organizacji Handlu konieczne jest, aby wyjątki i odstępstwa wynikające z pozostających w mocy krajowych środków polityki handlowej zostały zawieszone do czasu, kiedy wyroby będące przedmiotem sprawy zostaną zintegrowane zgodnie z tym porozumieniem;
dodatkowo dla ograniczonej liczby wyrobów pochodzących z niektórych państw trzecich z powodu wrażliwości sektora włókienniczego Wspólnoty ograniczenia ilościowe i środki nadzoru stosowane na poziomie wspólnotowym powinny być zawarte w niniejszym rozporządzeniu;
powinno się wprowadzić specjalne przepisy dotyczące ponownego przywozu na mocy uzgodnień dotyczących uszlachetniania biernego;
przywóz pewnych wyrobów włókienniczych z pewnych państw trzecich może być poddany nadzorowi wspólnotowemu, limitom ilościowym lub innym właściwym środkom;
jeżeli jest stosowany nadzór wspólnotowy, dopuszczenie do swobodnego obrotu danych wyrobów musi być dokonane za okazaniem dokumentu przywozowego spełniającego jednolite kryteria; dokument ten, na zwykły wniosek importera, musi być potwierdzony przez władze Państwa Członkowskiego w określonym czasie, lecz bez uzyskania w ten sposób przez importera prawa do przywozu; dokument ten musi być dlatego ważny jedynie przez taki okres, w którym reguły przywozowe pozostają bez zmian;
interes Wspólnoty wymaga, aby Państwa Członkowskie i Komisja zapewniły możliwie pełną wymianę informacji wynikających z nadzoru wspólnotowego;
doświadczenie pokazało, że konieczne jest przyjęcie bardziej dokładnych kryteriów określających możliwe szkody oraz wprowadzenie dochodzeń, umożliwiających Komisji równoczesne wprowadzanie właściwych środków w pilnych przypadkach;
w tym celu powinny być wprowadzone bardziej szczegółowe przepisy w sprawie wszczynania dochodzeń, wymaganych kontroli i inspekcji, przesłuchań zainteresowanych osób, postępowania dotyczącego uzyskanych informacji oraz kryteriów dotyczących szacowania szkód;
powinien zostać ustanowiony nowy system nakładania ograniczeń ilościowych opierający się na zasadzie jednolitej wspólnej polityki handlowej, zgodnie z wytycznymi określonymi przez Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich oraz z zasadą rynku wewnętrznego;
konieczne jest ustanowienie właściwego systemu nakładania wspólnotowych ograniczeń ilościowych;
procedura administracyjna musi zapewnić, aby wszyscy ubiegający się mieli sprawiedliwy dostęp do kontyngentów;
w interesie jedności reguł dotyczących przywozu formalności przeprowadzane przez importerów powinny być uproszczone oraz muszą być identyczne bez względu na miejsce odprawy celnej towarów; pożądane jest dlatego, aby wszelkie formalności były przeprowadzane z zastosowaniem formularzy odpowiadających wzorowi, który jest załączony do niniejszego rozporządzenia;
nadzór lub środki ochronne ograniczone do jednego lub kilku regionów zamiast do całej Wspólnoty mogą jednakże okazać się konieczne; niemniej jednak takie środki powinny być dozwolone tylko wyjątkowo oraz tam, gdzie nie ma innego rozwiązania; konieczne jest dodatkowo zapewnienie, że takie środki mają charakter czasowy i powodują minimalne zakłócenie działania rynku wewnętrznego;
przepisy niniejszego rozporządzenia oraz przepisy regulujące jego wdrożenie nie powinny naruszać istniejącego krajowego i wspólnotowego prawodawstwa dotyczącego tajemnicy zawodowej;
pożądane jest, aby zarządzanie i procedury decyzyjne były tradycyjnie przewidzianymi w sektorze włókienniczym i odzieżowym;
dlatego konieczne jest powołanie komitetu w tym celu, aby badać warunki przywozu, tendencje przywozowe oraz różne aspekty sytuacji gospodarczej i handlowej oraz, tam gdzie jest to właściwe, środki, które należy podjąć;
konieczne jest zapewnienie, aby ten komitet również posiadał uprawnienia do przeglądu i kontroli podejmowanych środków na podstawie systemu przyznawania kontyngentów w celu przystosowania ich do zmian sytuacji;
nie jest konieczne utrzymywanie w dalszym ciągu dwóch oddzielnych rozporządzeń dla krajów o upaństwowionym handlu i dla Chińskiej Republiki Ludowej;
powinno się zapewnić wdrożenie środków ochronnych wymaganych przez interesy Wspólnoty z odpowiednim uwzględnieniem istniejących zobowiązań międzynarodowych;
środki objęte niniejszym rozporządzeniem znajdują się w kompetencji Wspólnoty Europejskiej i są zarówno konieczne, jak i właściwe w celu realizacji wspólnej polityki handlowej oraz zabezpieczenia podjętych już przez Wspólnotę środków w sektorze włókienniczym i odzieżowym;
rozporządzenia (EWG) nr 288/82, (EWG) nr 1765/82, (EWG) nr 1766/82 oraz (EWG) nr 3420/83 powinny zostać uchylone w zakresie, w jakim dotyczą wyrobów włókienniczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
CZĘŚĆ I
TYTUŁ I
Zasady ogólne
Artykuł 1
1.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do przywozu wyrobów włókienniczych znajdujących się w sekcji XI Nomenklatury Scalonej oraz innych wyrobów włókienniczych, wymienionych w załączniku I, pochodzących z państw trzecich i nieobjętych dwustronnymi porozumieniami, protokołami lub innymi uzgodnieniami czy też innymi szczególnymi wspólnotowymi regułami przywozowymi.
2.
Do celów ust. 1 powyżej wyroby włókiennicze z sekcji XI Nomenklatury Scalonej są klasyfikowane według kategorii określonych w załączniku I A, z wyjątkiem wyrobów objętych kodami CN 56041000, 63090000 i 6310, które są wymienione w załączniku I B.
3.
Do celów niniejszego rozporządzenia termin "wyroby pochodzące" oraz metody kontroli pochodzenia takich wyrobów są definiowane przez odpowiednie obowiązujące reguły wspólnotowe.
Artykuł 2
1.
Przywóz do Wspólnoty wyrobów określonych w art. 1 i pochodzących z państw trzecich innych niż wymienione w załączniku II jest wolny i dlatego nie jest poddany ograniczeniom ilościowym, bez uszczerbku dla:
- środków, które mogą być podjęte na mocy tytułu III;
- środków, które mogą być podjęte na mocy szczególnych wspólnych reguł przywozowych w czasie obowiązywania tych reguł, oraz
- rocznych ograniczeń ilościowych wymienionych w załączniku III A stosowanych od dnia 31 grudnia 1993 r. na podstawie rozporządzenia (EWG) nr 288/82 w stosunku do przywozu wyrobów wymienionych w załączniku I i pochodzących z państw trzecich innych niż określone w załączniku II;
- rocznych ograniczeń ilościowych wymienionych w załączniku III B stosowanych w odniesieniu do wyrobów włókienniczych pochodzących ze wskazanych tam krajów.
2.
Ograniczenia ilościowe wymienione w załączniku III A są niniejszym zawieszone do czasu zintegrowania wyrobów będących przedmiotem sprawy z normalnych regułami i zasadami Światowej Organizacji Handlu zgodnie z porozumieniem w sprawie wyrobów włókienniczych i odzieżowych wynegocjowanym w ramach rokowań Rundy Urugwajskiej GATT.
Artykuł 3
1.
Przywóz do Wspólnoty wyrobów włókienniczych wymienionych w załączniku IV i pochodzących z krajów wskazanych w tym załączniku podlega rocznym limitom ilościowym ustalonym w tym załączniku, jeżeli te wyroby są wysłane po lub w dniu wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Do celów niniejszego ustępu towary uważa się za wysłane w dniu, w którym zostały załadowane do wywożącego je samolotu, pojazdu lub na statek.
2.
Dopuszczenie do swobodnego obrotu we Wspólnocie towarów przywiezionych podlegających limitom ilościowym określonym w ust. 1 wymaga przedstawienia zezwolenia na przywóz lub równoważnego dokumentu wydanego przez władze Państw Członkowskich zgodnie z procedurą określoną w niniejszym rozporządzeniu.
Towary, na które zostało wydane zezwolenia na przywóz zgodnie z niniejszym ustępem, są zaliczone na poczet limitów ilościowych ustalanych na rok kalendarzowy, na który zostały ustalone limity ilościowe.
3.
Wszelkie wyroby włókiennicze określone w załączniku V i pochodzące z krajów tam wskazanych mogą być przywożone do Wspólnoty, pod warunkiem że roczny limit ilościowy został ustalony zgodnie z właściwą procedurą przewidzianą w art. 25.
4.
Przywóz do Wspólnoty wyrobów włókienniczych innych niż określone w ust. 1 i 3 powyżej i pochodzące z krajów wskazanych w załączniku II będzie swobodny, poddany środkom, które mogą być podjęte na mocy tytułu III, i środkom, które są lub mogą być podjęte na mocy szczególnych wspólnych reguł przywozowych na czas obowiązywania tych reguł.
Artykuł 4
1.
Bez uszczerbku dla środków, które mogą być podjęte na mocy wspólnych reguł przywozowych lub na mocy tytułu III, powrotny przywóz do Wspólnoty wyrobów włókienniczych po uszlachetnieniu w innych krajach niż wymienione w załączniku II nie podlega limitom ilościowym.
2.
Jednakże powrotny przywóz do Wspólnoty wyrobów włókienniczych wymienionych w załączniku VI po uszlachetnieniu w krajach tam wymienionych nie podlega rocznym ograniczeniom ilościowym, określonym w załączniku III B, pod warunkiem że są one stosowane zgodnie z obowiązującymi we Wspólnocie zasadami dotyczącymi uszlachetniania biernego oraz w ramach rocznych limitów ustalonych w załączniku VI.
Artykuł 5
1.
Na wniosek Państwa Członkowskiego lub z inicjatywy Komisji załączniki III–VII mogą być przedmiotem obrad w ramach komitetu przewidzianego w art. 25.
2.
Na zakończenie tych obrad Komisja może przyjąć, zgodnie z odpowiednim właściwą procedurą przewidzianą w art. 25, środki wymagane do przyjęcia załączników III–VII.
TYTUŁ II
Wspólnotowa procedura informacyjna i dochodzeniowa
Artykuł 6
1.
W odniesieniu do wyrobów włókienniczych w załączniku I Państwa Członkowskie w terminie 30 dni od końca każdego miesiąca notyfikują Komisji o łącznej ilości towarów przywiezionych w danym miesiącu z wyszczególnieniem kraju pochodzenia i kodu Nomenklatury Scalonej oraz jednostek, a także, tam gdzie to stosowne, dodatkowych jednostek kodu CN.
Przywóz rozbija się na pozycje zgodnie z obowiązującymi procedurami statystycznymi.
2.
W celu umożliwienia monitorowania tendencji rynkowych w zakresie wyrobów objętych niniejszym rozporządzeniem Państwa Członkowskie przekazują Komisji do dnia 31 marca każdego roku dane statystyczne z poprzedniego roku dotyczące wywozu.
Dane statystyczne dotyczące produkcji oraz konsumpcji każdego produktu są przekazywane w sposób, który zostanie ustalony w późniejszym terminie zgodnie z właściwą procedurą przewidzianą w art. 25.
3.
Jeżeli wymagać tego będzie charakter wyrobów lub szczególne okoliczności, Komisja, na żądanie Państwa Członkowskiego lub z własnej inicjatywy, może zmienić terminy przekazywania wyżej wymienionych informacji na mocy właściwej procedury przewidzianej w art. 25.
4.
W pilnych przypadkach, określonych w art. 13, zainteresowane Państwo lub Państwa Członkowskie przesyłają teleksem Komisji i innym Państwom Członkowskim niezbędne statystyki dotyczące przywozu oraz dane ekonomiczne.
Artykuł 7
1.
Jeżeli jest oczywiste dla Komisji, że istnieją dostateczne dowody uzasadniające dochodzenie, w odniesieniu do warunków przywozu wyrobów wymienionych w art. 1, Komisja, zgodnie z właściwą procedurą przewidzianą w art. 25:
a) ogłasza wszczęcie dochodzenia w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich; takie ogłoszenia zawierają streszczenie otrzymanej informacji oraz przewidują, że wszelkie istotne informacje mają być przekazywane Komisji do wiadomości; Komisja określi termin, w czasie którego zainteresowane strony mogą przekazywać na piśmie do wiadomości swoje poglądy;
b) wszczyna dochodzenie, działając we współpracy z Państwami Członkowskimi.
2.
W uzupełnieniu do informacji przekazywanych na mocy art. 6 Komisja poszukuje wszelkich informacji, które uważa za konieczne oraz, tam gdzie jest to właściwe, po konsultacji z komitetem określonym w art. 25 dokłada wszelkich starań, aby sprawdzić te informacje, kontaktując się z importerami, podmiotami gospodarczymi, agentami, producentami, związkami oraz organizacjami handlowymi.
Komisja jest wspomagana podczas realizacji tego zadania przez kadry Państwa Członkowskiego, na którego terytorium takie kontrole są przeprowadzane, pod warunkiem że to Państwo Członkowskie wyraziło takie życzenie.
3.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji, na jej żądanie oraz zgodnie z procedurami przez nią przewidzianymi, informacje będące w ich posiadaniu na temat rozwoju rynku wyrobu, który jest przedmiotem dochodzenia.
4.
Komisja może przesłuchiwać zainteresowane osoby fizyczne i prawne.
Takie strony muszą być przesłuchane, jeżeli wnioskowały na piśmie w terminie ustanowionym w ogłoszeniu opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, wykazując, że wynik dochodzenia może ich dotyczyć oraz że istnieją szczególne powody, aby je ustnie przesłuchać.
5.
Jeżeli informacja, której domaga się Komisja, nie jest dostarczona w rozsądnym terminie lub dochodzenie jest znacząco utrudnione, wnioski mogą być przyjęte na podstawie dostępnych faktów.
6.
Jeżeli Komisja została poproszona przez Państwo Członkowskie o podjęcie działań i stwierdzi, że brak jest dostatecznych dowodów uzasadniających przeprowadzenie dochodzenia, po konsultacjach informuje ona Państwo Członkowskie o swojej decyzji.
Artykuł 8
1.
Na zakończenie dochodzenia Komisja przedstawia komitetowi, określonemu w art. 25, sprawozdanie dotyczące wyników.
2.
Jeżeli Komisja uważa, że nie jest wymagane zastosowanie żadnych wspólnotowych środków nadzoru lub środków ochronnych, publikuje w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich po konsultacji z komitetem, zgodnie z właściwą procedurą przewidzianą w art. 25 ogłoszenie stwierdzające, że dochodzenie jest zamknięte, podając przy tym główne wnioski z dochodzenia.
3.
Jeżeli Komisja uważa, że jest konieczne zastosowanie wspólnotowych środków nadzoru lub środków ochronnych, podejmuje ona niezbędne decyzje zgodnie z tytułem III.
Artykuł 9
1.
Informacja otrzymana na podstawie niniejszego rozporządzenia jest używana wyłącznie do celu, dla którego o nią wnioskowano.
2. a) Rada, Komisja, Państwa Członkowskie ani też ich urzędnicy nie udostępniają żadnych informacji o charakterze poufnym otrzymanych zgodnie z niniejszym rozporządzeniem ani żadnych informacji udostępnionych poufnie, bez specjalnego zezwolenia osoby dostarczającej te informacje.
b) Każdy wniosek o zachowanie poufności powinien określać przyczyny, dla których informacja jest poufna.
Jednakże jeżeli wydaje się, że wniosek o zachowanie poufności jest nieuzasadniony oraz jeżeli osoba dostarczająca informacje nie życzy sobie, aby informacje były upubliczniane, oraz nie zezwala na ich ujawnianie w formie ogólnikowej lub w formie streszczenia, dane informacje mogą być pominięte.
3.
Informacje w każdym przypadku będą uważane za poufne, jeżeli ich ujawnienie może mieć znacząco niekorzystne skutki dla osoby dostarczającej informacje lub źródła tych informacji.
4.
Ustępy 1, 2 i 3 nie wykluczają powoływania się władz Wspólnoty na informacje ogólne oraz w szczególności na przyczyny, na których opierają się decyzje podjęte zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
Te władze muszą jednakże brać pod uwagę uzasadniony interes osób fizycznych i prawnych, których dotyczy sprawa, w nieujawnianiu ich tajemnic handlowych.
Artykuł 10
1.
Badanie tendencji przywozu towarów, warunków, w jakich ma on miejsce, oraz poważnych szkód lub groźby poważnych szkód dla Wspólnoty wynikających z takiego przywozu, powinno obejmować w szczególności następujące czynniki:
a) rozmiary przywozu, w szczególności jeżeli miał miejsce znaczący wzrost, zarówno w wartościach bezwzględnych, jak i względnych w stosunku do produkcji lub konsumpcji we Wspólnocie;
b) ceny przywożonych towarów, w szczególności jeżeli miało miejsce znaczące zaniżanie cen w porównaniu z cenami podobnych wyrobów we Wspólnocie;
c) wpływ na wspólnotowych producentów podobnych lub bezpośrednio konkurencyjnych wyrobów zgodnie z tendencjami niektórych czynników ekonomicznych, takich jak:
- produkcja,
- wykorzystanie mocy przerobowych,
- zapasy,
- sprzedaż,
- udział w rynku,
- ceny (tj. obniżanie cen lub zapobieganie wzrostowi cen, który normalnie by wystąpił),
- zyski,
- zwrot zaangażowanego kapitału,
- przepływ środków pieniężnych,
- zatrudnienie.
2.
Podczas przeprowadzania dochodzenia Komisja ma na uwadze szczególny system gospodarczy krajów określonych w załączniku II.
3.
Jeżeli domniemywa się poważną szkodę, Komisja bada również, czy jest wyraźnie przewidywalne, że szczególna sytuacja może się przekształcić w rzeczywistą szkodę.
W tym celu można uwzględnić takie czynniki, jak:
a) stopa wzrostu wywozu do Wspólnoty;
b) zdolności wywozowe w kraju pochodzenia lub wywozu, aktualnie istniejące lub mogące zostać uruchomione w przewidywalnej przyszłości oraz prawdopodobieństwo, że wywóz zostanie skierowany do Wspólnoty.
TYTUŁ III
Nadzór i środki ochronne
Artykuł 11
1.
Jeżeli przywóz wyrobów włókienniczych pochodzących z innych państw trzecich niż wymienione w załączniku II grozi wyrządzeniem szkody wspólnotowej produkcji podobnych lub bezpośrednio konkurencyjnych wyrobów, Komisja, działając na wniosek Państwa Członkowskiego lub z własnej inicjatywy, może:
a) zadecydować o wprowadzeniu następczego nadzoru wspólnotowego niektórych towarów przywożonych zgodnie z właściwą procedurą przewidzianą w art. 25;
b) zadecydować, do celów monitorowania tendencji przywozu, aby niektóre towary przywożone podlegały uprzedniemu nadzorowi wspólnotowemu, zgodnie z właściwą procedurą przewidzianą w art. 25;
2.
Jeżeli przywóz wyrobów włókienniczych zliberalizowanych na poziomie wspólnotowym i pochodzących z państw trzecich wymienionych w załączniku II grozi wyrządzeniem szkody wspólnotowej produkcji podobnych lub bezpośrednio konkurencyjnych wyrobów lub jeżeli wymaga tego interes gospodarczy Wspólnoty, Komisja, działając na wniosek Państwa Członkowskiego lub z własnej inicjatywy, może:
a) zadecydować o wprowadzeniu następczego nadzoru wspólnotowego niektórych towarów przywożonych zgodnie z właściwą procedurą przewidzianą w art. 25;
b) zadecydować, do celów monitorowania tendencji przywozu, aby niektóre towary przywożone podlegały uprzedniemu nadzorowi wspólnotowemu, zgodnie z właściwą procedurą przewidzianą w art. 25;
3.
Środki określone w ust. 1 i 2 powyżej mają zasadniczo ograniczony okres ważności.
Artykuł 12
1.
Jeżeli przywóz wyrobów włókienniczych pochodzących z innych państw trzecich niż wymienione w załączniku II ma miejsce w takich zwiększonych ilościach, bezwzględnych lub względnych, i/lub na takich warunkach, że powoduje poważną szkodę lub faktyczną groźbę wystąpienia poważnej szkody w odniesieniu do wspólnotowej produkcji podobnych lub bezpośrednio konkurencyjnych wyrobów, Komisja może, działając na wniosek Państwa Członkowskiego lub z własnej inicjatywy, zmienić reguły przywozowe dla danego wyrobu poprzez zastrzeżenie, że może on być dopuszczony do swobodnego obrotu jedynie po wydaniu zezwolenia na przywóz, którego wydanie jest regulowane przepisami i ograniczeniami określonymi przez Komisję.
2.
Jeżeli przywóz wyrobów włókienniczych zliberalizowany na poziomie wspólnotowym i pochodzących z państw trzecich wymienionych w załączniku II ma miejsce w tak zwiększonych ilościach bezwzględnych lub względnych lub na takich warunkach, że grozi wyrządzeniem poważnej szkody wspólnotowej produkcji podobnych lub bezpośrednio konkurencyjnych wyrobów lub jeżeli wymaga tego interes gospodarczy Wspólnoty, Komisja może, działając na wniosek Państwa Członkowskiego lub z własnej inicjatywy, zmienić reguły przywozowe dla danego wyrobu poprzez zastrzeżenie, że może on być dopuszczony do swobodnego obrotu jedynie po wydaniu zezwolenia na przywóz, którego wydanie jest regulowane przepisami i ograniczeniami określonymi przez Komisję.
3.
Środki określone w ust. 1 i 2 powyżej oraz inne właściwe środki lub sposoby zastosowania są przyjmowane zgodnie z właściwą procedurą przewidzianą w art. 25.
4.
Środki określone w niniejszym artykule i art. 11 stosuje się do każdego wyrobu, który znalazł się w swobodnym obrocie po wejściu w życie tych środków.
Jednakże takie środki nie stanowią przeszkody dla dopuszczenia do swobodnego obrotu wyrobów już wysłanych do Wspólnoty, pod warunkiem że miejsce przeznaczenia takich wyrobów nie może być zmienione oraz że do tych wyrobów, które zgodnie z niniejszym artykułem i art. 11 mogą być dopuszczone do swobodnego obrotu jedynie po wydaniu dokumentu przywozowego, jest w rzeczywistości dołączony taki dokument.
Zgodnie z art. 16 środki określone w niniejszym artykule i art. 11 mogą być ograniczone do jednego lub kilku regionów Wspólnoty.
Artykuł 13
Jeżeli Komisja stwierdza, z własnej inicjatywy lub na wniosek Państwa Członkowskiego, że warunki określone w art. 12 ust. 1 i 2 zostały spełnione, oraz uważa, że dana kategoria wyrobów wymieniona w załączniku I i niebędąca przedmiotem żadnych ograniczeń ilościowych powinna być przedmiotem limitów ilościowych lub uprzednich albo następczych środków nadzoru, przekazuje ona w nagłym przypadku sprawę do komitetu, określonego w art. 25, w ciągu pięciu dni roboczych następujących po zakończeniu obrad komitetu.
Artykuł 14
1.
Wyroby podlegające uprzedniemu wspólnotowemu nadzorowi lub środkom ochronnym mogą być wprowadzone do swobodnego obrotu jedynie po wydaniu dokumentu przywozowego.
a) W przypadku środków nadzoru taki dokument jest wydawany przez właściwe władze wyznaczone przez Państwa Członkowskie, bez opłat, w terminie maksymalnym pięciu dni roboczych następujących od otrzymania przez właściwe władze krajowe deklaracji od importera wspólnotowego, bez względu na jego miejsce prowadzenia działalności we Wspólnocie, na dowolną żądaną ilość.
Taka deklaracja będzie uważana za otrzymaną przez właściwe władze krajowe nie później niż trzy dni po przedłożeniu, o ile nie udowodniono, że jest inaczej.
b) W przypadku środków ochronnych taki dokument jest wydawany zgodnie z przepisami tytułu IV.
2.
Formularz odpowiadający wzorowi przedstawionemu w załączniku VII będzie stosowany jako dokument przywozowy oraz deklaracja importera.
Jeżeli podjęto decyzję o zastosowaniu środków nadzoru lub środków ochronnych, może być wymagane przedłożenie dodatkowych informacji.
3.
Dokument przywozowy jest ważny przy przywozie na całym terytorium, gdzie jest stosowany Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, na warunkach określonych w tym Traktacie, bez względu na Państwo Członkowskie wydania, jednakże bez uszczerbku dla stosowania środków podjętych na podstawie art. 16.
4.
Dokumenty przywozowe nie mogą w żadnym przypadku być stosowane po wygaśnięciu terminu, który będzie ustanowiony w tym samym czasie i w trybie tej samej procedury co środki nadzoru lub środki ochronne, oraz który będzie uwzględniał charakter wyrobów i innych szczególnych cech transakcji.
5.
Jeżeli decyzja podjęta zgodnie z właściwą procedurą przewidzianą w art. 25 tego wymaga, pochodzenie wyrobów będących przedmiotem wspólnotowych środków nadzoru i środków ochronnych musi być uzasadnione świadectwem pochodzenia.
Niniejszy ustęp nie uchybia innym przepisom dotyczącym przedstawiania takiego świadectwa.
6.
Jeżeli wyrób podlegający uprzedniemu wspólnotowemu nadzorowi jest przedmiotem regionalnych środków ochronnych w Państwie Członkowskim, zezwolenia na przywóz udzielone przez to Państwo Członkowskie może zastąpić dokument przywozowy.
Artykuł 15
Zgodnie z właściwą procedurą przewidzianą w art. 25 Komisja może, na wniosek Państwa Członkowskiego lub z własnej inicjatywy, jeżeli może powstać sytuacja, określona w art. 12 ust. 2:
- skrócić okres ważności każdego dokumentu przywozowego wymaganego przez środki nadzoru;
- wydać taki dokument z zastrzeżeniem spełnienia niektórych warunków oraz, jako środek wyjątkowy, z zastrzeżeniem umieszczenia klauzuli uchylającej, lub, z częstotliwością i na czas trwania wskazany przez Komisję, z uwzględnieniem uprzedniej informacji i procedury konsultacji, określonej w art. 6 i 8.
Artykuł 16
Jeżeli na podstawie w szczególności czynników określonych w art. 10, 11 i 12 okaże się, że warunki ustanowione dla przyjęcia środków nadzoru lub środków ochronnych są spełnione w jednym lub więcej regionów Wspólnoty, Komisja może, po zbadaniu rozwiązań alternatywnych, wyjątkowo zezwolić na ograniczone zastosowanie środków nadzoru i środków ochronnych do regionu lub regionów, których to dotyczy, jeżeli uważa, że takie środki zastosowane na tym poziomie są bardziej właściwe niż środki zastosowane na całym obszarze Wspólnoty.
Takie środki muszą być tymczasowe oraz muszą w jak najmniejszym stopniu zakłócać działanie rynku wewnętrznego.
Takie środki są przyjmowane zgodnie z właściwą procedurą przewidzianą w art. 25.
CZĘŚĆ II
TYTUŁ IV
Zarządzanie wspólnotowymi ograniczeniami przywozowymi
Artykuł 17
1.
Właściwe władze Państw Członkowskich powiadamiają Komisję o ilościach wyrobów objętych otrzymanymi wnioskami o udzielenie zezwolenia na przywóz.
2.
Komisja potwierdza, że przywóz wnioskowanych ilości wyrobów jest możliwy według porządku chronologicznego, w jakim otrzymano notyfikacje od Państw Członkowskich (na zasadzie "kto pierwszy ten lepszy").
3.
Jeżeli istnieją podstawy do przypuszczenia, że przewidywane wnioski o zezwolenia na przywóz mogą przewyższyć wielkość limitów ilościowych, Komisja, zgodnie z właściwą procedurą przewidzianą w art. 25, może podzielić limity ilościowe na transze lub ustalić maksymalne kwoty przydziału.
Zgodnie z właściwą procedurą przewidzianą w art. 25 Komisja może zarezerwować cześć szczególnych limitów ilościowych dla wniosków popartych dowodami wcześniejszej realizacji przywozu towarów.
4.
Normalnie notyfikacje określone w poprzednich ustępach niniejszego artykułu są przekazywane elektronicznie w ramach zintegrowanej sieci utworzonej w tym celu, chyba że z bezwzględnych przyczyn technicznych konieczne jest tymczasowe zastosowanie innych środków komunikacyjnych.
5.
Właściwe władze notyfikują Komisji o każdej ilości towaru, która nie jest wykorzystana podczas okresu trwania ważności zezwolenia na przywóz, niezwłocznie po otrzymaniu takiej informacji.
Takie niewykorzystane ilości są automatycznie przekazywane do pozostałych ilości całkowitego wspólnotowego limitu ilościowego.
6.
Komisja może, zgodnie z właściwą procedurą przewidzianą w art. 25, podjąć wszelkie środki konieczne do wdrożenia niniejszego artykułu.
Artykuł 18
1.
Wszyscy importerzy wspólnotowi, bez względu na to, gdzie we Wspólnocie prowadzą działalność gospodarczą, mogą przedłożyć wnioski o zezwolenie właściwym władzom dowolnego Państwa Członkowskiego.
2.
Do celów zastosowania art. 17 ust. 3 zdanie drugie do wniosków importerów w miarę potrzeby są dołączane udokumentowane dowody wcześniejszych przywozów towarów dla każdej kategorii i państwa trzeciego, które są przedmiotem sprawy.
Artykuł 19
Właściwe władze Państw Członkowskich wydają zezwolenia na przywóz w terminie pięciu dni roboczych od notyfikacji decyzji Komisji lub w terminie określonym przez Komisję.
Wymienione władze powiadamiają Komisję w terminie dziesięciu dni od ich wydania, że zezwolenia na przywóz zostały wydane.
Artykuł 20
W miarę potrzeby oraz zgodnie z właściwą procedurą przewidzianą w art. 25 zezwolenia na przywóz mogą być sporządzane pod warunkiem złożenia zabezpieczenia.
Artykuł 21
1.
Bez uszczerbku dla środków podjętych na podstawie z art. 16 zezwolenia na przywóz zezwalają na przywóz wyrobów, które są przedmiotem limitów ilościowych i są ważne na całym terytorium, gdzie jest stosowany Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, na warunkach określonych w tym Traktacie, bez względu na miejsce przywozu wymienione we wnioskach przez importerów.
Jeżeli Wspólnota wprowadza czasowe limity dla jednego lub kilku regionów zgodnie z art. 16, limity te nie wykluczają przywozu do tego regionu lub regionów wyrobów wysłanych przed datą wprowadzenia powyższych limitów.
2.
Okres ważności zezwoleń na przywóz wydanych przez właściwe władze Państw Członkowskich wynosi sześć miesięcy.
Ten okres ważności może być zmieniany w miarę potrzeby, zgodnie z właściwą procedurą określoną w art. 25.
3.
Wnioski o udzielenie zezwoleń na przywóz są sporządzane na formularzach odpowiadających wzorowi, którego elementy charakterystyczne zostaną ustalone zgodnie z właściwa procedurą przewidzianą w art. 25.
Artykuł 22
Bez uszczerbku dla zastosowania specjalnych przepisów, które mają być przyjęte zgodnie z właściwą procedurą przewidzianą w art. 25, zezwolenia na przywóz nie mogą być pożyczane lub przenoszone, zarówno za opłatą, jak i nieodpłatnie przez osobę, na którą został wydany ten dokument.
Artykuł 23
1.
Całkowicie lub częściowo niewykorzystane zezwolenia na przywóz są zwracane właściwym władzom Państwa Członkowskiego wydania najpóźniej w terminie piętnastu dni od daty ich wygaśnięcia, z wyjątkiem przypadku siły wyższej.
Ten termin może być zmieniony w miarę potrzeby zgodnie z właściwą procedurą przewidzianą w art. 25.
2.
Jeżeli wydanie zezwoleń na przywóz było warunkowane złożeniem zabezpieczenia, zabezpieczenie przepada, jeżeli termin określony powyżej nie został dotrzymany, z wyjątkiem przypadku siły wyższej.
Artykuł 24
Właściwe władze Państw Członkowskich powiadamiają Komisję w terminie 30 dni od zakończenia każdego miesiąca o ilościach wyrobów podlegających wspólnotowym limitom ilościowym, które zostały przywiezione w trakcie poprzedniego miesiąca.
CZĘŚĆ III
TYTUŁ V
Procedury podejmowania decyzji oraz przepisy końcowe
Artykuł 25
1.
Komisja wspierana jest przez komitet składający się z przedstawicieli Państw Członkowskich, któremu przewodniczy przedstawiciel Komisji.
2.
W celu przeprowadzenia procedury określonej niniejszym artykułem przewodniczący, z własnej inicjatywy lub na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego, przedkłada kwestię komitetowi.
3.
Bez uszczerbku dla ust. 4 i 5,
a) Przedstawiciel Komisji przedkłada komitetowi projekt środków, które planuje się podjąć.
Komitet wydaje opinię na temat projektu w terminie, który przewodniczący ustala w zależności od pilności sprawy.
Opinię wydaje się większością ustanowioną w art. 148 ust. 2 Traktatu, w przypadku decyzji, które Rada jest zobowiązana podjąć na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w ramach komitetu są ważone w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu
b) Komisja przyjmuje przewidziane środki, jeżeli są one zgodne z opinią komitetu.
c) Jeżeli proponowane środki nie są zgodne z opinią komitetu lub jeżeli opinia taka nie zostaje przedstawiona, Komisja niezwłocznie przedkłada Radzie propozycję dotyczące środków, które mają być podjęte.
Rada podejmuje decyzję kwalifikowaną większością głosów.
d) Jeżeli w czasie trzech miesięcy od daty przedłożenia takiego wniosku Radzie, Rada nie podejmie żadnych działań, proponowane środki zostają przyjęte przez Komisję.
4.
W przypadku przyjęcia środków liberalizujących w odniesieniu do wyrobów i państw wyszczególnionych w załącznikach III B, IV, V i VI do niniejszego rozporządzenia lub w przypadku wprowadzenia nagłych środków ochronnych na podstawie art. 13:
a) Przedstawiciel Komisji przedkłada komitetowi projekt środków, które należy podjąć, a komitet przedstawia swoją opinię zgodnie z procedurą przewidzianą w ust. 3 lit. a).
b) Komisja przyjmie przewidziane środki, jeżeli są one zgodne z opinią komitetu.
c) Jeżeli proponowane środki nie są zgodne z opinią komitetu lub jeżeli opinia taka nie zostaje przedstawiona, Komisja niezwłocznie przedkłada Radzie propozycję dotyczącą środków, które mają być podjęte.
Rada podejmuje decyzję kwalifikowaną większością głosów.
d) Jeżeli w ciągu trzech miesięcy od daty skierowania propozycji do Rady nie podejmie ona działania, wówczas projektowane środki zostaną przyjęte przez Komisję, z wyjątkiem sytuacji, gdy Rada zwykłą większością głosów opowiedziała się przeciwko tym środkom.
5.
W przypadku wprowadzenia innych środków ochronnych niż środki natychmiastowe określone w ust. 4:
a) Przed przyjęciem decyzji o wprowadzeniu środków ochronnych przedstawiciel Komisji przedkłada komitetowi projekt środków, które należy podjąć, a komitet przedstawia swoją opinię zgodnie z procedurą przewidzianą w ust. 3 lit. a).
b) Komisja powiadamia Radę i Państwa Członkowskie o wszystkich decyzjach dotyczących środków ochronnych.
c) Każde Państwo Członkowskie może decyzję Komisji skierować do rozpatrzenia przez Radę w terminie jednego miesiąca od dnia notyfikacji decyzji Komisji.
d) Rada, działając kwalifikowaną większością głosów, może potwierdzić, zmienić lub uchylić decyzję przyjętą przez Komisję.
Jeżeli Rada nie podjęła decyzji w terminie jednego miesiąca od daty skierowania przez Państwo Członkowskie decyzji Komisji do Rady, taka decyzja jest uważana za uchyloną.
6.
Na wniosek przewodniczącego działającego z własnej inicjatywy lub w odpowiedzi na wniosek przedstawicieli jednego lub kilku Państw Członkowskich, komitet bada każde inne zagadnienie dotyczące stosowania niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 26
1.
Niniejsze rozporządzenie nie wyklucza realizacji zobowiązań wynikających ze specjalnych reguł mieszczących się w porozumieniach zawartych między Wspólnotą i państwami trzecimi.
2. a) Bez uszczerbku dla stosowania innych przepisów wspólnotowych niniejsze rozporządzenie nie wyklucza przyjmowania lub stosowania przez Państwa Członkowskie:
- zakazów, ograniczeń ilościowych lub środków nadzoru ze względów moralności publicznej, porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego, ochrony zdrowia i życia ludzkiego, zwierząt lub roślin, ochrony narodowych dóbr kultury posiadających wartość artystyczną, historyczną lub archeologiczną, lub ochrony własności przemysłowej i handlowej;
- specjalnych formalności dotyczących dewiz;
- formalności wprowadzanych dla wykonania umów międzynarodowych zgodnie z Traktatem.
b) Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o środkach lub formalnościach, które mają być wprowadzone lub zmienione zgodnie z niniejszym ustępem.
W przypadku nagłej potrzeby krajowe środki lub formalności będące przedmiotem sprawy są przekazywane Komisji niezwłocznie po ich przyjęciu.
Artykuł 27
1. Rozporządzenia (EWG) nr 288/82, (EWG) nr 1765/82, (EWG) nr 1766/82 i (EWG) nr 3420/83 tracą moc w takim zakresie, w jakim mają one zastosowanie do wyrobów włókienniczych określonych w art. 1 niniejszego rozporządzenia.
2.
Jednakże wyroby włókiennicze objęte niniejszym rozporządzeniem i wysłane przed datą wejścia w życie niniejszego rozporządzenia będą regulowane przepisami obowiązującymi w momencie ich wysłania.
Artykuł 28
Zmiany załączników do niniejszego rozporządzenia niezbędne w celu uwzględnienia zawarcia, zmian bądź wygaśnięcia porozumień lub uzgodnień z państwami trzecimi lub też zmian we wspólnotowych regułach dotyczących statystyki, przepisach celnych bądź wspólnych regułach przywozowych, są dokonywane zgodnie z właściwą procedurą przewidzianą w art. 25.
Artykuł 29
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 519/94
z dnia 7 marca 1994 r.
w sprawie wspólnych reguł przywozu z niektórych państw trzecich i uchylające rozporządzenia (EWG) nr 1765/82, (EWG) nr 1766/82 oraz (EWG) nr 3420/83
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając dokumenty ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz dokumenty dotyczące przetworzonych produktów rolnych przyjęte na podstawie art. 235 Traktatu, w szczególności przepisy tych dokumentów, pozwalające na odstąpienie od ogólnej zasady, według której ograniczenia ilościowe lub środki o skutku równoważnym mogą być zastępowane jedynie środkami przewidzianymi w tych samych dokumentach,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
wspólna polityka handlowa powinna być oparta na jednolitych zasadach; wspólne reguły mające zastosowanie do przywozu z niektórych państw trzecich zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 1765/82 z dnia 30 czerwca 1982 r. w sprawie wspólnych reguł przywozu z krajów o upaństwowionym handlu [1]; rozporządzeniem Rady (EWG) nr 1766/82 z dnia 30 czerwca 1982 r. w sprawie wspólnych reguł przywozu z Chińskiej Republiki Ludowej [2] oraz rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3420/83 z dnia 14 listopada 1983 r. w sprawie ustaleń dotyczących przywozu produktów pochodzących z krajów o upaństwowionym handlu, niezliberalizowanych na poziomie Wspólnoty [3] stanowią istotny aspekt tej polityki, jakkolwiek wciąż pozwalają na wyjątki i odstępstwa umożliwiając Państwom Członkowskim kontynuowanie stosowania środków krajowych w odniesieniu do przywozu produktów pochodzących z wyżej wymienionych państw trzecich, tak że polityka ta wymaga uzupełnienia;
na mocy art. 7a Traktatu, od dnia 1 stycznia 1993 r. rynek wewnętrzny obejmuje obszar bez granic wewnętrznych, w którym jest zapewniony swobodny przepływ towarów, osób, usług i kapitału;
wprowadzenie wspólnej polityki handlowej, która dotyczy reguł przywozu, jest dlatego niezbędnym uzupełnieniem wprowadzenia rynku wewnętrznego i jest jedynym środkiem zapewniającym, że reguły mające zastosowanie do handlu wspólnotowego z państwami trzecimi prawidłowo odzwierciedlają integrację rynków;
w celu osiągnięcia większej jednolitości w regułach przywozu, konieczne jest wyeliminowanie wyjątków i odstępstw wynikających z utrzymujących się krajowych środków polityki handlowej, w szczególności ograniczeń ilościowych utrzymywanych przez Państwa Członkowskie na podstawie rozporządzenia (EWG) nr 3420/83; jednolitość ta musi być osiągnięta poprzez określenie w możliwie największym stopniu, szczególnych cech systemu gospodarczego danych państw trzecich, przepisów podobnych do stosowanych zgodnie ze wspólnymi regułami dla pozostałych państw trzecich;
liberalizacja przywozu, mianowicie brak wszelkich ograniczeń ilościowych, musi zatem stanowić punkt wyjścia dla reguł wspólnotowych;
jednakże w odniesieniu do ograniczonej ilości produktów pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, z uwagi na wrażliwość niektórych sektorów przemysłu wspólnotowego, powinny być ujęte w niniejszym rozporządzeniu kontyngenty ilościowe i środki nadzoru stosowane na poziomie wspólnotowym; powinna zostać ustanowiona procedura przeglądu i sprawdzania tych środków w celu dostosowania ich do zmian sytuacji;
w przypadku pozostałych produktów Komisja musi zbadać warunki i zasady przywozu, kierunki przywozu, różne aspekty sytuacji gospodarczej i handlowej oraz środki, jeżeli takie istnieją, które mają być podjęte;
w odniesieniu do tych produktów może stać się oczywiste istnienie nadzoru wspólnotowego nad niektórymi przywozami tych produktów;
do Komisji i Rady należy przyjęcie środków ochronnych stosowanych w interesie Wspólnoty z odpowiednim uwzględnieniem istniejących zobowiązań międzynarodowych;
nadzór lub środki ochronne ograniczone do jednego lub więcej regionów Wspólnoty mogą jednakże okazać się bardziej odpowiednie niż środki mające zastosowanie do całej Wspólnoty; tym niemniej takie środki powinny być dopuszczone tylko wyjątkowo oraz jeżeli nie istnieją środki alternatywne; niezbędne jest także zapewnienie, że środki te są tymczasowe oraz że powodują możliwie najmniejsze zakłócenia w funkcjonowaniu rynku wewnętrznego;
w przypadku zastosowania nadzoru wspólnotowego, dopuszczenie danych produktów do swobodnego obrotu musi być uwarunkowane okazaniem dokumentu przywozowego spełniającego jednolite kryteria; dokument taki, na zwykły wniosek importera, musi być zatwierdzony przez władze Państw Członkowskich w określonym terminie, lecz bez uzyskania w ten sposób przez importera prawa do przywozu; dlatego też dokument ten musi być ważny jedynie przez taki okres, w którym reguły przywozowe pozostają bez zmian;
interes Wspólnoty wymaga, aby Państwa Członkowskie i Komisja zapewniły możliwie pełną wymianę informacji wynikających z nadzoru wspólnotowego;
doświadczenie pokazało, że konieczne jest przyjęcie bardziej dokładnych kryteriów określających możliwe szkody oraz wprowadzenie dochodzeń umożliwiając Komisji równoczesne wprowadzanie właściwych środków w pilnych przypadkach;
w tym celu powinny być wprowadzone bardziej szczegółowe przepisy w sprawie wszczynania dochodzeń, wymaganych kontroli i inspekcji, przesłuchań zainteresowanych osób, postępowania dotyczącego uzyskanych informacji oraz kryteriów dotyczących szacowania szkód;
przepisy dotyczące dochodzeń wprowadzonych na mocy niniejszego rozporządzenia nie naruszają wspólnotowych lub krajowych zasad dotyczących tajemnicy zawodowej;
konieczne jest również określenie terminów wszczynania dochodzeń oraz terminów rozstrzygnięć co do właściwości tych środków, w celu zapewnienia szybkości podejmowania tych rozstrzygnięć dla zwiększenia bezpieczeństwa prawnego zainteresowanych podmiotów gospodarczych;
w celu zachowania jednolitości reguł dotyczących przywozu, formalności których dokonują importerzy powinny być uproszczone i muszą być identyczne niezależnie od miejsca odprawy celnej produktów; pożądane jest dlatego, aby wszelkie formalności były przeprowadzane z zastosowaniem formularzy odpowiadających wzorowi załączonemu do niniejszego rozporządzenia;
dokumenty przywozowe wydane w związku ze sprawowanym nadzorem wspólnotowym powinny być ważne w całej Wspólnocie, niezależnie od Państwa Członkowskiego, w którym zostały wydane;
zbiór wymienionych reguł przywozu nie uzasadnia już utrzymywania dwóch oddzielnych grup reguł wspólnotowych dla krajów prowadzących handel państwowy i Chińskiej Republiki Ludowej;
zostały przeprowadzone konsultacje przewidziane w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2616/85 z dnia 16 września 1985 r. dotyczącym zawarcia Umowy o współpracy handlowej i gospodarczej między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Chińską Republiką Ludową [4];
wyroby włókiennicze objęte rozporządzeniem Rady (WE) nr 517/94 z dnia 7 marca 1994 r. w sprawie wspólnych reguł dotyczących przywozu wyrobów włókienniczych z niektórych państw trzecich, nieobjętych umowami dwustronnymi, protokołami, innymi ustaleniami lub innymi szczegółowymi normami Wspólnoty dotyczącymi przywozu [5], podlegają szczególnemu traktowaniu na szczeblu wspólnotowym i międzynarodowym; wyroby te powinny zostać całkowicie wyłączone z zakresu obowiązywania niniejszego rozporządzenia;
przepisy niniejszego rozporządzenia pozostają bez uszczerbku dla postanowień art. 77, 81, 244, 249 i 280 Aktu Przystąpienia Hiszpanii i Portugalii;
rozporządzenia (EWG) nr 1765/82, 1766/82 i 3420/83 powinny być uchylone,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
TYTUŁ I
Przepisy ogólne
Artykuł 1
1.
Niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie do przywozu produktów objętych Traktatem i pochodzących z państw trzecich, określonych w załączniku I, z wyjątkiem wyrobów włókienniczych objętych rozporządzeniem (WE) nr 517/94.
2.
Przywóz do Wspólnoty produktów, określonych w ust. 1, odbywa się swobodnie i nie podlega żadnym ograniczeniom ilościowym bez uszczerbku dla:
- środków, które mogą być podjęte na mocy tytułu V,
- kontyngentów ilościowych, określonych w załączniku II.
3.
Przywóz do Wspólnoty produktów, określonych w załączniku III podlega nadzorowi wspólnotowemu zgodnie z zasadami szczegółowymi ustanowionymi w art. 10.
4.
Na wniosek Państwa Członkowskiego lub z inicjatywy Komisji, załączniki II i III mogą stanowić przedmiot konsultacji w ramach Komitetu przewidzianego w art. 4.
Na zakończenie konsultacji Komisja może zaproponować Radzie, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 16, środki wymagane w celu dostosowania załączników II i III, ustanowionych w tytule III oraz w tytułach IV i V niniejszego rozporządzenia, gdzie stosowne.
TYTUŁ II
Wspólnotowa procedura informacji i konsultacji
Artykuł 2
Jeżeli rozwój tendencje w przywozie wydaje się wymagać zastosowania nadzoru lub środków ochronnych, Państwa Członkowskie informują o tym fakcie Komisję.
Informacja ta zawiera dostępne dowody w oparciu o kryteria ustanowione w art. 8.
Komisja niezwłocznie przekazuje te informacje wszystkim Państwom Członkowskim.
Artykuł 3
Konsultacje mogą być przeprowadzone zarówno na wniosek Państwa Członkowskiego jak i z inicjatywy Komisji.
Odbywają się one w ciągu 8 dni roboczych od dnia otrzymania przez Komisję informacji przewidzianych w art. 2, oraz w każdym przypadku przed wprowadzeniem jakiegokolwiek nadzoru wspólnotowego nad środkami ochronnymi.
Artykuł 4
1.
Konsultacje są przeprowadzane na forum Komitetu Doradczego, zwanego dalej "Komitetem", składającego się z przedstawicieli wszystkich Państw Członkowskich oraz przedstawiciela Komisji jako przewodniczącego.
2.
Komitet obraduje po zwołaniu przez przewodniczącego.
Dostarcza on Państwom Członkowskim wszelkich istotnych informacji tak szybko jak to możliwe.
3.
Konsultacje obejmują w szczególności:
a) warunki i zasady przywozu, tendencje przywozu oraz różne aspekty sytuacji gospodarczej i handlowej dotyczące przedmiotowego produktu, szczególnie w kontekście badania załączników II i II;
b) sprawy dotyczące zarządzania umowami handlowymi między Wspólnotą a państwami trzecimi określonymi w załączniku I;
c) środki, które ewentualnie mają być podjęte.
4.
Konsultacje mogą być przeprowadzane w razie konieczności w formie pisemnej.
W takim przypadku Komisja poinformuje Państwa Członkowskie, które mogą wyrazić swoją opinię lub wniosek o przeprowadzenie konsultacji ustnych w terminie od pięciu do ośmiu dni roboczych, zgodnie z decyzją Komisji.
TYTUŁ III
Wspólnotowa procedura dochodzeniowa
Artykuł 5
1.
W przypadku gdy po przeprowadzeniu konsultacji Komisja stwierdzi, że istnieją dostateczne dowody uzasadniające dochodzenie, Komisja:
a) rozpoczyna dochodzenie w ciągu jednego miesiąca od dnia otrzymania informacji od Państwa Członkowskiego oraz publikuje obwieszczone w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Obwieszczenie takie zawiera streszczenie otrzymanej informacji oraz wezwanie do przekazywania wszelkich informacji związanych ze sprawą do Komisji; podaje także termin, w którym zainteresowane strony mogą przedstawiać na piśmie swoje opinie oraz przekazywać informacje, jeśli te opinie oraz informacje mają być uwzględnione w trakcie dochodzenia, a także podaje termin składania przez zainteresowane strony wniosków o ustne przesłuchanie przed Komisją zgodnie z przepisami ust. 4;
b) wszczyna dochodzenie, działając we współpracy z Państwami Członkowskimi.
2.
Komisja zbiera wszelkie informacje, które uzna za niezbędne oraz, w uzasadnionych przypadkach, po przeprowadzeniu konsultacji z Komitetem, sprawdza uzyskane informacje u importerów, podmiotów gospodarczych, ich przedstawicieli, producentów, w zrzeszeniach handlowych oraz innych organizacjach.
Komisja jest wspomagana podczas realizacji tego zadania przez kadry Państwa Członkowskiego, na terytorium którego takie kontrole są przeprowadzane, pod warunkiem że to Państwo Członkowskie sobie tego życzy.
Zainteresowane strony, które zgłosiły się w sposób określony w ust. 1 lit. a), oraz przedstawiciele kraju wywozu mogą uzyskać wgląd w informacje udostępniane Komisji w związku z dochodzeniem, oprócz dokumentów wewnętrznych przygotowywanych przez władze Wspólnoty lub przez Państwa Członkowskie, z zastrzeżeniem, że udostępniane informacje mają związek z obroną ich interesów i nie są poufne w rozumieniu art. 7 oraz, że są one wykorzystywane przez Komisję w ramach dochodzenia.
W tym celu kierują pisemny wniosek do Komisji, wskazując potrzebne informacje.
3.
Państwa Członkowskie dostarczają Komisji, na jej wniosek oraz zgodnie z procedurami przez nią przewidzianymi, wszelkich informacji będących w ich posiadaniu na temat rozwoju rynku produktu będącego przedmiotem dochodzenia.
4.
Komisja może przesłuchać zainteresowane strony.
Takie strony muszą być przesłuchane, jeżeli wnioskowały na piśmie w terminie przewidzianym w obwieszczeniu opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich wykazując, że wynik dochodzenia może ich dotyczyć oraz że istnieją szczególne powody, aby je przesłuchać ustnie.
5.
W przypadku gdy informacje nie są dostarczone w terminie określonym w niniejszym rozporządzeniu lub przez Komisję na podstawie przepisów niniejszego rozporządzenia, lub gdy dochodzenie jest znacząco utrudniane, ustaleń można dokonywać w oparciu o dostępne fakty.
Jeżeli Komisja stwierdzi, że którakolwiek z zainteresowanych stron lub strona trzecia dostarczyła informacji nieprawdziwych lub błędnych, nie uwzględnia tych informacji i może wykorzystać dostępne fakty.
6.
Jeżeli po przeprowadzeniu konsultacji, określonych w ust. 1 Komisja uzna, że przedstawione dowody nie są wystarczające do uzasadnienia dochodzenia, informuje Państwa Członkowskie o swojej decyzji w terminie jednego miesiąca od dnia otrzymania od Państw Członkowskich informacji.
Artykuł 6
1.
Na zakończenie dochodzenia, Komisja przedstawia Komitetowi sprawozdanie dotyczące wyników.
2.
Jeżeli w terminie dziewięciu miesięcy od dnia rozpoczęcia dochodzenia Komisja uzna, że zastosowanie środków ochronnych lub nadzoru wspólnotowego nie jest konieczne, dochodzenie zostanie zakończone w terminie jednego miesiąca, po przeprowadzeniu konsultacji z Komitetem.
Decyzja o zakończeniu dochodzenia przedstawiająca podstawowe wnioski z dochodzenia oraz streszczenie powodów zakończenia dochodzenia podlega opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
3.
Jeżeli Komisja uznaje, że zastosowanie nadzoru wspólnotowego lub środków ochronnych jest konieczne, podejmuje niezbędne decyzje zgodnie z przepisami określonymi w tytule IV i V, najpóźniej w terminie dziewięciu miesięcy od dnia rozpoczęcia dochodzenia.
W przypadkach wyjątkowych, termin ten może być przedłużony o kolejny okres nieprzekraczający dwóch miesięcy. W takim przypadku Komisja publikuje ogłoszenie w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, podając nowy przedłużony termin oraz określając przyczyny jego przedłużenia.
4.
Przepisy niniejszego tytułu nie wykluczają podjęcia, w żadnym czasie, środków nadzoru zgodnie z art. 9–14 lub, w przypadku sytuacji krytycznej w której jakiekolwiek opóźnienie spowodowałoby szkody trudne do naprawienia, wezwania do zastosowania natychmiastowej interwencji, środków ochronnych zgodnie z art. 15–17.
Komisja niezwłocznie podejmuje środki dochodzeniowe, które uzna za konieczne.
Wyniki dochodzenia są wykorzystywane w celu ponownego zbadania podjętych środków.
Artykuł 7
1.
Informacje otrzymane na podstawie niniejszego rozporządzenia zostaną wykorzystane wyłącznie w celu, dla którego o nie wnioskowano.
2. a) Rada, Komisja, Państwa Członkowskie ani też ich urzędnicy nie udostępniają żadnych informacji o charakterze poufnym otrzymanych na mocy niniejszego rozporządzenia, ani żadnych informacji udostępnionych poufnie, bez specjalnego zezwolenia osoby dostarczającej te informacje.
b) Każdy wniosek o zachowanie poufności określa przyczyny, dla których informacja jest poufna.
Jednakże jeżeli wydaje się, że wniosek o zachowanie poufności jest nieuzasadniony oraz jeżeli osoba dostarczająca informacje nie życzy sobie, aby informacje były upubliczniane oraz nie zezwala na ich ujawnianie w formie ogólnikowej lub w formie streszczenia, dane informacje mogą być pominięte.
3.
Informacje w każdym przypadku będą uważane za poufne, jeżeli ich ujawnienie może mieć znacząco niekorzystne skutki dla osoby dostarczającej informacje lub źródła tych informacji.
4.
Powyższe przepisy nie wykluczają powołania się przez władze Wspólnoty na informacje ogólne oraz, w szczególności, na przyczyny na których opierają się podjęte zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia decyzje.
Władze te muszą jednakże brać pod uwagę uzasadniony interes osób fizycznych i prawnych, których dotyczy sprawa, w nieujawnianiu ich tajemnic handlowych.
Artykuł 8
1.
Badanie tendencji przywozu produktów, warunków, w jakich mają one miejsce oraz poważnych szkód lub groźby poważnych szkód dla Wspólnoty wynikających z takiego przywozu, obejmuje w szczególności następujące czynniki:
a) rozmiary przywozu, w szczególności jeżeli miał miejsce znaczący wzrost, zarówno w wartościach bezwzględnych jak i względnych w stosunku do produkcji lub konsumpcji we Wspólnocie;
b) cenę przywożonych produktów, szczególnie w sytuacji, gdy ceny przywożonych produktów są znacząco zaniżone w porównaniu z cenami podobnych produktów we Wspólnocie;
c) wpływ na wspólnotowych producentów podobnych lub bezpośrednio konkurencyjnych produktów, zgodnie z tendencjami niektórych czynników ekonomicznych, takich jak:
- produkcja,
- wykorzystanie zdolności produkcyjnych,
- zapasy,
- sprzedaż,
- udział w rynku,
- ceny (tj. obniżanie cen lub zapobieganie wzrostowi cen, który normalnie by wystąpił),
- zyski,
- zwrot z zaangażowanego kapitału,
- przepływ środków pieniężnych,
- zatrudnienie.
2.
Przeprowadzając dochodzenie Komisja uwzględnia szczególny system gospodarczy krajów, określonych w załączniku I.
3.
W przypadku domniemania poważnej szkody, Komisja bada również, czy da się jasno przewidzieć, że szczególna sytuacja może przekształcić się w rzeczywistą szkodę.
W tym celu uwzględnić można takie czynniki jak:
a) stopa wzrostu wywozu do Wspólnoty;
b) zdolności wywozowe w kraju pochodzenia lub wywozu, aktualnie istniejące lub mogące zostać uruchomione w przewidywalnej przyszłości oraz prawdopodobieństwo, że wywóz zostanie skierowany do Wspólnoty.
TYTUŁ IV
Nadzór
Artykuł 9
1.
Jeśli wymaga tego interes Wspólnoty, Komisja może, na wniosek Państwa Członkowskiego lub z własnej inicjatywy:
a) podjąć decyzję o wprowadzeniu z mocą wsteczną nadzoru wspólnotowego niektórych produktów przywożonych zgodnie z procedurą ustanowioną przez Komisję;
b) podjąć decyzję, do celów monitorowania tendencji tego przywozu, aby niektóre przywożone produkty podlegały uprzedniemu nadzorowi wspólnotowemu, zgodnie z przepisami art. 10.
2.
Środki nadzoru podejmuje się na czas określony.
O ile nie postanowiono inaczej, okres ważności tych środków wygasa z końcem drugiego okresu sześciomiesięcznego, następującego po sześciu miesiącach, w których środki ochronne obowiązywały.
Artykuł 10
1.
Produkty podlegające uprzedniemu nadzorowi wspólnotowemu mogą być wprowadzane do swobodnego obrotu jedynie po okazaniu dokumentu przywozowego.
Dokument ten, wolny od opłat, jest zatwierdzany przez właściwe władze Państw Członkowskich, na dowolną wnioskowaną ilość, w terminie nieprzekraczającym pięciu dni roboczych następujących po otrzymaniu przez właściwe władze krajowe deklaracji od importera wspólnotowego, bez względu na miejsce siedziby importera we Wspólnocie.
Deklaracja będzie uważana za otrzymaną przez właściwe władze krajowe nie później niż trzy dni robocze po jej przedłożeniu, o ile nie udowodniono, że jest inaczej.
2.
Dokument przywozowy oraz deklaracja importera są sporządzane zgodnie z formularzem znajdującym się w załączniku IV.
Oprócz informacji wymienionych w powyższym formularzu, mogą być także wymagane informacje dodatkowe.
Są one określane w decyzji dotyczącej zastosowania nadzoru.
3.
Dokument przywozowy jest ważny w całej Wspólnocie niezależnie od Państwa Członkowskiego, w którym został wydany.
4.
W przypadku gdy cena jednostkowa transakcji, przekracza cenę podaną w dokumencie przywozowym o mniej niż 5 % lub jeżeli całkowita wartość lub ilość produktów przedstawionych do przywozu przekracza wartość lub ilość podaną w dokumencie przywozowym o mniej niż 5 %, nie wyklucza to dopuszczenia danych produktów do swobodnego obrotu.
Po wysłuchaniu opinii Komitetu oraz uwzględniając rodzaj produktów, a także inne specyficzne cechy danej transakcji, Komisja może ustalić inny margines procentowy, który nie powinien zwykle przekraczać 10 %.
5.
Dokumenty przywozowe mogą być stosowane jedynie w okresie, w którym obowiązują uzgodnienia dotyczące liberalizacji przywozu w odniesieniu do danych rodzajów transakcji.
Dokumenty przywozowe nie mogą w żadnym razie być stosowane po wygaśnięciu terminu, który będzie ustanowiony w tym samym czasie oraz z zastosowaniem tej samej procedury co zastosowanie nadzoru, z uwzględnieniem rodzaju produktów oraz innych specyficznych cech danych transakcji.
6.
Jeżeli jest to wymagane na mocy decyzji podjętej zgodnie z przepisami art. 9, pochodzenie produktów w ramach nadzoru Wspólnoty musi zostać udowodnione na podstawie świadectwa pochodzenia.
Niniejszy ustęp nie narusza innych przepisów dotyczących wydawania dowolnego takiego świadectwa.
7.
Jeżeli produkt na mocy uprzedniego nadzoru wspólnotowego jest przedmiotem regionalnych środków ochronnych w Państwie Członkowskim, pozwolenie na przywóz udzielone przez to Państwo Członkowskie może zastąpić dokument przywozowy.
Artykuł 11
W przypadkach, gdy wymaga tego interes Wspólnoty, jeżeli może powstać sytuacja opisana w art. 15 ust. 1 Komisja może, na wniosek Państwa Członkowskiego lub z własnej inicjatywy:
- ograniczyć okres ważności każdego wymaganego dokumentu przywozowego,
- uzależnić wydanie tego dokumentu od spełnienia pewnych warunków i, jako środek nadzwyczajny, od umieszczenia klauzuli uchylającej, lub od wcześniejszej informacji i procedury konsultacji, określonych w art. 3, zgodnie z częstotliwością i czasem trwania określonymi przez Komisję.
Artykuł 12
Jeżeli przywóz danego produktu nie podlegał dotychczas uprzedniemu nadzorowi wspólnotowemu, w ciągu ośmiu dni roboczych od zakończenia konsultacji Komisja może, zgodnie z art. 17, zastosować nadzór nad przywozem produktu do jednego lub kilku regionów Wspólnoty.
Artykuł 13
1.
Produkty objęte regionalnym nadzorem mogą być wprowadzane do swobodnego obrotu w danym regionie jedynie po przedstawieniu dokumentu przywozowego.
Dokument ten, wolny od opłat, jest zatwierdzany przez właściwe władze wyznaczone przez Państwo(-a) Członkowskie, na dowolną wnioskowaną ilość, w terminie nieprzekraczającym pięciu dni roboczych następujących po otrzymaniu przez właściwe władze krajowe deklaracji od importera wspólnotowego, bez względu na miejsce siedziby importera we Wspólnocie.
Deklaracja będzie uważana za otrzymaną przez właściwe władze krajowe nie później niż trzy dni robocze po jej przedłożeniu, o ile nie udowodniono, że jest inaczej.
Dokumenty przywozowe mogą być stosowane jedynie w okresie, w którym obowiązują uzgodnienia dotyczące liberalizacji przywozu w odniesieniu do danych rodzajów transakcji.
2.
Dokument przywozowy oraz deklaracja importera są sporządzane zgodnie z formularzem znajdującym się w załączniku IV.
Oprócz informacji wymienionych w powyższym formularzu, mogą być także wymagane informacje dodatkowe.
Są one określane w decyzji dotyczącej zastosowania nadzoru.
Artykuł 14
1.
W przypadku zastosowania nadzoru wspólnotowego lub nadzoru regionalnego, do dziesiątego dnia każdego miesiąca Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję:
a) w przypadku stosowania uprzedniego nadzoru, o dokładnej kwocie pieniędzy (obliczonej na podstawie ceny produktu CIF) oraz ilości produktów, w odniesieniu do których wydano lub zatwierdzono dokumenty przywozowe w poprzednim okresie;
b) w każdym przypadku, o dokładnych danych dotyczących przywozu w okresie poprzedzającym okres, określony w lit. a).
Informacje przekazywane są przez Państwa Członkowskie w rozbiciu według produktu i państwa.
W tym samym czasie oraz zgodnie z tą samą procedurą co uzgodnienia w zakresie nadzoru mogą zostać wydane inne przepisy.
2.
Z uwagi na rodzaj produktu lub gdy wymagają tego szczególne okoliczności, na wniosek Państwa Członkowskiego lub z własnej inicjatywy, Komisja może zmienić termin przedkładania informacji.
3.
Komisja informuje Państwa Członkowskie.
TYTUŁ V
Środki ochronne
Artykuł 15
1.
W przypadku gdy przywóz danego produktu do Wspólnoty znacząco się zwiększył lub odbywa się na zasadach lub warunkach mogących spowodować poważne szkody lub grożących spowodowaniem poważnych szkód u wspólnotowych producentów podobnych lub bezpośrednio konkurencyjnych produktów, Komisja, w celu zabezpieczenia interesów Wspólnoty, na wniosek Państwa Członkowskiego lub z własnej inicjatywy, może zmienić reguły przywozu danego produktu, poprzez uzależnienie wprowadzenia danego produktu do swobodnego obrotu od uzyskania pozwolenia na przywóz, które będzie udzielane na podstawie przepisów oraz z zastrzeżeniem ograniczeń ustanowionych przez Komisję.
2.
Radzie i Państwom Członkowskim informacja o przyjętych środkach jest przekazywana niezwłocznie, środki te stają się niezwłocznie skuteczne.
3. a) Środki, określone w niniejszym artykule, są stosowane w odniesieniu do każdego produktu który znalazł się w swobodnym obrocie po wejściu w życie tych środków.
Zgodnie z art. 17 środki mogą być ograniczone do jednego lub kilku regionów Wspólnoty.
b) Jednakże takie środki nie stanowią przeszkody dla dopuszczenia do swobodnego obrotu produktów już wysłanych do Wspólnoty pod warunkiem że miejsce przeznaczenia takich produktów nie może zostać zmienione oraz że produkty, które zgodnie z art. 10 i 13, mogą być dopuszczone do swobodnego obrotu jedynie po wydaniu dokumentu przywozowego, posiadają w rzeczywistości taki dokument.
4.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie zwróciło się do Komisji z wnioskiem o interwencję, Komisja podejmuje decyzję w tej sprawie w ciągu pięciu dni roboczych od dnia otrzymania takiego wniosku.
5.
Rada oraz Państwa Członkowskie są powiadamiane o wszelkich decyzjach podjętych przez Komisję zgodnie z przepisami niniejszego artykułu.
Państwa Członkowskie mogą przekazać decyzję Radzie w ciągu jednego miesiąca od daty powiadomienia.
6.
Jeżeli Państwo Członkowskie przekazuje decyzję podjętą przez Komisję Radzie, Rada kwalifikowaną większością głosów może zatwierdzić, zmienić lub uchylić decyzję Komisji.
Jeżeli w ciągu trzech miesięcy od daty przekazania decyzji Radzie, nie podejmuje ona decyzji, środek podjęty przez Komisję uważa się za odwołany.
Artykuł 16
1.
Rada może, szczególnie w sytuacji określonej w art. 15 ust. 1, przyjąć właściwe środki.
Podejmuje decyzje stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji.
2.
Przepisy art. 15 ust. 3 stosuje się.
Artykuł 17
Jeżeli na podstawie, w szczególności, czynników określonych w art. 8, okazuje się, że warunki ustanowione dla przyjęcia środków według tytułu IV oraz art. 15 są spełnione w jednym lub więcej regionach Wspólnoty, Komisja może po zbadaniu rozwiązań alternatywnych, wyjątkowo zezwolić na zastosowanie środków nadzoru i środków ochronnych ograniczonych do danego regionu lub regionów, jeżeli uznaje, że takie środki zastosowane na tym poziomie są bardziej właściwe niż środki zastosowane w całej Wspólnocie.
Takie środki muszą być tymczasowe oraz muszą w jak najmniejszym stopniu zakłócać działanie rynku wewnętrznego.
Środki te zostaną przyjęte zgodnie z procedurami ustanowionymi odpowiednio w art. 9 i 15.
Artykuł 18
1.
Podczas stosowania środków ochronnych lub nadzoru, zgodnie z przepisami tytułu IV i V, na wniosek Państwa Członkowskiego lub z inicjatywy Komisji, w ramach Komitetu, przeprowadzane są konsultacje.
Celem konsultacji jest:
a) zbadanie rezultatów zastosowania środka ochronnego;
b) upewnienie się, czy stosowanie środka jest nadal konieczne.
2.
Jeżeli w wyniku przeprowadzenia konsultacji, określonych w ust. 1, Komisja uzna, że wszelkie środki ochronne lub nadzoru, określone w tytułach IV i V powinny zostać zmienione lub uchylone, Komisja podejmuje następujące działania:
a) w przypadku gdy Rada nie podjęła żadnej decyzji w sprawie środka podjętego przez Komisję, Komisja niezwłocznie zmienia lub uchyla stosowanie takiego środka i niezwłocznie dostarcza sprawozdanie Radzie;
b) we wszystkich innych przypadkach, Komisja przedkłada Radzie wniosek o zmianę lub uchylenie środków przyjętych przez Radę.
Rada stanowi kwalifikowaną większością głosów.
Jeżeli niniejsza decyzja dotyczy regionalnych środków nadzoru, stosuje się od szóstego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
TYTUŁ VI
Przepisy końcowe
Artykuł 19
1.
Niniejsze rozporządzenie nie wyklucza realizacji zobowiązań wynikających ze specjalnych reguł znajdujących się w porozumieniach zawartych między Wspólnotą a państwami trzecimi.
2. a) bez uszczerbku dla stosowania innych przepisów wspólnotowych, niniejsze rozporządzenie nie wyklucza przyjmowania lub stosowania przez Państwa Członkowskie:
i) zakazów, ograniczeń ilościowych lub środków nadzoru ze względu na moralność publiczną, porządek publiczny lub bezpieczeństwo publiczne; ochronę zdrowia i życia ludzkiego, zwierząt lub roślin, ochronę narodowych dóbr kultury posiadających wartość artystyczną, historyczną lub archeologiczną, lub ochronę własności przemysłowej i handlowej;
ii) specjalnych formalności dotyczących wymiany dewiz;
iii) formalności wprowadzanych na mocy umów międzynarodowych zgodnie z Traktatem.
b) Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o środkach lub formalnościach, które mają być wprowadzone lub zmienione zgodnie z przepisami niniejszego ustępu.
W razie nagłej potrzeby, dane krajowe środki lub formalności są przekazywane Komisji niezwłocznie po ich przyjęciu.
Artykuł 20
1.
Niniejsze rozporządzenie pozostaje bez uszczerbku dla stosowania regulacji ustanawiających wspólną organizację rynków rolnych Wspólnoty lub administracyjnych krajowych przepisów wydanych na podstawie tych regulacji, bądź też regulacji przyjętych na mocy art. 235 Traktatu mających zastosowanie do produktów uzyskanych w wyniku przetworzenia produktów rolnych; niniejsze rozporządzenie uzupełnia te regulacje.
2.
Jednakże w przypadku produktów objętych regulacjami, określonymi w ust. 1, nie mają zastosowania przepisy art. 9–14 oraz art. 18 w odniesieniu do tych produktów, co do których na mocy reguł wspólnotowych w sprawie handlu z państwami trzecimi wymagane jest uzyskanie licencji lub innego dokumentu przywozowego.
Artykuły 15, 17 i 18 nie mają zastosowania do produktów objętych przepisami ustanawiającymi ograniczenia ilościowe w przywozie na mocy wspomnianych reguł.
Artykuł 21
Do dnia 31 grudnia 1995 r. Hiszpania i Portugalia mogą utrzymywać ograniczenia ilościowe na produkty rolne, określone w art. 77, 81, 244, 249 i 280 Aktu Przystąpienia.
Artykuł 22
Na rok 1994 poziom kontyngentów, określonych w art. 1 ust. 2 jest zmniejszony w stosunku do okresu stosowania zgodnie z załącznikiem II.
Nie podlegają tym kontyngentom i mogą być wprowadzone do swobodnego obrotu we Wspólnocie następujące produkty:
- produkty już wysłane do Wspólnoty na dzień publikacji niniejszego rozporządzenia w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, z zastrzeżeniem, że miejsce ich przeznaczenia nie ulegnie zmianie,
- produkty w odniesieniu do których zostało wydane pozwolenie na przywóz przez właściwe władze krajowe zgodnie z przepisami tytułu IV rozporządzenia (EWG) nr 3420/83, oraz które w rzeczywistości posiadają takie pozwolenie.
Przepisy rozporządzenia Rady (WE) nr 520/94 z dnia 7 marca 1994 r. ustanawiającego wspólnotową procedurę zarządzania kontyngentami ilościowymi [6] mają zastosowanie do kontyngentów, określonych w załączniku II.
Artykuł 23
Rozporządzenia (EWG) nr 1765/82, 1766/82 oraz 3420/83 tracą moc. Odniesienia do uchylonych rozporządzeń są traktowane jak odniesienia do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 24
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 520/94
z dnia 7 marca 1994 r.
ustanawiające wspólnotową procedurę zarządzania kontyngentami ilościowymi
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Rady (EWG) nr 1023/70 z dnia 25 maja 1970 r. ustanawiające wspólną procedurę zarządzania kontyngentami ilościowymi [1], ustanowiło, dla Wspólnoty, procedurę zarządzania kontyngentami ilościowymi opartą na rozdysponowaniu kontyngentów na rzecz Państw Członkowskich, co mogłoby spowodować segmentację rynku wspólnotowego i kontrole rozpatrywanych produktów na wewnętrznych granicach;
na mocy art. 7a Traktatu rynek wewnętrzny obejmuje od dnia 1 stycznia 1993 r. obszar bez granic wewnętrznych, w którym jest zapewniony swobodny przepływ towarów, osób, usług i kapitału;
należy dlatego ustanowić nowy system zarządzania kontyngentami ilościowymi, zgodny z tym celem i oparty na zasadzie jednolitej wspólnej polityki handlowej, zgodnie z wytycznymi przewidzianymi przez Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich;
należy przewidzieć możliwość wyboru między wieloma metodami rozdysponowania, w zależności od takich kryteriów jak sytuacja na rynku wspólnotowym, rodzaj produktu, cechy krajów dostawców i międzynarodowe zobowiązania Wspólnoty, w szczególności te zobowiązania, które stanowią zasadę uwzględniającą tradycyjny obrót handlowy;
zarządzanie kontyngentami przywozowymi lub wywozowymi powinno opierać się na systemie pozwoleń wydawanych przez Państwa Członkowskie zgodnie z kryteriami ilościowymi ustanowionymi na poziomie wspólnotowym;
procedura administracyjna musi zapewniać wszystkim wnioskodawcom równe warunki dostępu do kontyngentów, a wystawiane dokumenty powinny być możliwe do wykorzystania w całej Wspólnocie;
konieczna jest ustanowienie komitetu w celu zorganizowania ścisłej i skutecznej współpracy między Państwami Członkowskimi a Komisją w wykonaniu niniejszego rozporządzenia;
przepisy niniejszego rozporządzenia i przepisy regulujące jego wykonanie nie powinny naruszać krajowych i wspólnotowych zasad dotyczących tajemnicy zawodowej;
należy wyłączyć z zakresu stosowania niniejszego rozporządzenia produkty wymienione w załączniku II do Traktatu, a także wyroby włókiennicze lub inne produkty, które są objęte specjalnymi wspólnymi porozumieniami importowymi ustanawiającymi szczególne przepisy dotyczące zarządzania kontyngentami;
rozporządzenie (EWG) nr 1023/70 należy zastąpić niniejszym rozporządzeniem i dlatego należy je uchylić; na mocy rozporządzenia (EWG) nr 1024/70 [2] Rada zastosowała rozporządzenie (EWG) nr 1023/70 do francuskich departamentów zamorskich; odrębne rozporządzenie nie jest już konieczne ze względu na fakt, iż wspólne przepisy ustanowione w niniejszym rozporządzeniu mają zastosowanie do całego terytorium Wspólnoty określonego w art. 227 Traktatu; należy w związku z tym również uchylić rozporządzenie (EWG) nr 1024/70,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
CZĘŚĆ I
OGÓLNE ZASADY ZARZĄDZANIA
Artykuł 1
1.
Niniejsze rozporządzenie ustala zasady regulujące zarządzanie przywozowymi i wywozowymi kontyngentami ilościowymi, zwanymi dalej "kontyngentami", autonomicznymi bądź konwencyjnymi, ustanowionymi przez Wspólnotę.
2.
Niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do produktów wymienionych w załączniku II do Traktatu ani do innych produktów, które są objęte wspólnymi porozumieniami importowymi lub eksportowymi ustanawiającymi szczególne przepisy dotyczące zarządzania kontyngentami.
Artykuł 2
1.
Kontyngenty zostają rozdysponowane między wnioskodawcami w jak najszybszym terminie po ich ustanowieniu.
Można zadecydować, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 23, o rozdysponowaniu kontyngentów w transzach.
2.
Zarządzanie kontyngentami może odbywać się między innymi poprzez zastosowanie jednej z następujących metod lub ich kombinacji:
a) metody opartej na uwzględnieniu tradycyjnego obrotu handlowego, zgodnie z art. 6–11;
b) metody opartej na chronologicznej kolejności składania wniosków (według zasady "kto pierwszy ten lepszy"), zgodnie z art. 12;
c) metody rozdysponowania kontyngentów proporcjonalnie do wnioskowanych ilości w trakcie składania wniosków (według procedury zwanej "rozpatrywaniem równoczesnym"), zgodnie z art. 13.
3.
Wybór metody rozdysponowania zostaje dokonany zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 23.
4.
W przypadku stwierdzenia, że żadna z metod wymienionych w ust. 2 nie jest dostosowana do szczególnych wymagań ustanowionego kontyngentu, Komisja ustala jakąkolwiek inną właściwą metodę zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 23.
5.
Ilości nierozdysponowane, nieprzyznane lub niewykorzystane, zgodnie z art. 14, zostają ponownie przydzielone w terminie umożliwiającym ich wykorzystanie przed upływem okresu kontyngentowego.
6.
Dopuszczenie do swobodnego obrotu lub wywóz produktów objętych kontyngentem, z wyjątkiem przypadków ustanowienia innych przepisów, gdy ustanowiono kontyngent, jest objęty wymogiem przedstawienia pozwolenia na przywóz lub wywóz, wydanego przez Państwa Członkowskie zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
7.
Państwa Członkowskie wyznaczają właściwy organ administracyjny w celu zastosowania środków wykonawczych, za które są odpowiedzialni zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
Powiadamiają one Komisję o wyznaczonym organie.
Artykuł 3
Komisja publikuje w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich ogłoszenie o ustanowieniu kontyngentów, określając w nim wybraną metodę rozdysponowania, warunki przyjęcia wniosków o wydanie pozwoleń, terminy ich składania i wykaz krajowych właściwych organów, do których należy je kierować.
Artykuł 4
1.
Każdy importer lub eksporter ze Wspólnoty, bez względu na siedzibę we Wspólnocie, może złożyć, do właściwego organu w wybranym przez siebie Państwie Członkowskim, jeden wniosek o pozwolenie na każdy kontyngent lub na każdą transzę kontyngentu, sporządzony w języku urzędowym lub językach urzędowych danego Państwa Członkowskiego.
W przypadku gdy kontyngent jest ograniczony do jednego lub więcej regionów Wspólnoty, wniosek ten zostaje złożony do właściwych organów Państwa Członkowskiego lub Państw Członkowskich danego regionu lub danych regionów.
2.
Wnioski o pozwolenia składa się zgodnie z zasadami ustalonymi zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 23.
Artykuł 5
Komisja zapewnia, by pozwolenia, które mają być wydane, odnosiły się do ilości o istotnym znaczeniu ekonomicznym, z uwzględnieniem rodzaju produktu objętego kontyngentem.
CZĘŚĆ II
SZCZEGÓLNE ZASADY RÓŻNYCH METOD ZARZĄDZANIA
Sekcja A
Metoda oparta na tradycyjnym obrocie handlowym
Artykuł 6
1.
W przypadku gdy kontyngenty są rozdysponowane z uwzględnieniem tradycyjnego obrotu handlowego, jedna część kontyngentu zostaje zarezerwowana dla importerów lub eksporterów tradycyjnych, a druga dla innych importerów lub eksporterów.
2.
Za importerów lub eksporterów tradycyjnych uważa się tych, którzy mogą wykazać że dokonali we wcześniejszym okresie, zwanym "okresem odniesienia", przywozu do Wspólnoty lub wywozu ze Wspólnoty produktu lub produktów objętych kontyngentem.
3.
Część przeznaczoną dla importerów lub eksporterów tradycyjnych, okres odniesienia, a także część do rozdysponowania na rzecz innych wnioskodawców ustala się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 23.
4.
Do dnia 31 grudnia 1996 r.
Komisja zapewni, by część przeznaczona dla innych wnioskodawców uwzględniała, w sposób reprezentatywny, sytuację zaistniałą wskutek krajowych ograniczeń stosowanych na mocy rozporządzenia Rady (EWG) nr 288/82 z dnia 5 lutego 1982 r. w sprawie wspólnych reguł przywozu [3] i rozporządzenia Rady (EWG) nr 3420/83 z dnia 14 listopada 1983 r. w sprawie ustaleń dotyczących przywozu produktów pochodzących z krajów o upaństwowionym handlu, niezliberalizowanych na poziomie Wspólnoty [4].
5.
Rozdysponowanie kontyngentu jest dokonywane według zasad określonych w art. 7–11.
Artykuł 7
Importerzy lub eksporterzy tradycyjni, aby kwalifikować się do rozdysponowania części kontyngentu dla nich przeznaczonej oraz aby przedstawić dowody dokonania wywozu lub przywozu w okresie odniesienia, dołączają do swego wniosku o pozwolenie:
- uwierzytelniony odpis oryginału zgłoszenia o dopuszczeniu do swobodnego obrotu lub zgłoszenia wywozowego, wystawionego na importera lub eksportera, lub, w stosownym przypadku, na podmiot gospodarczy, którego działalność przejęli;
- każdy inny równorzędny dowód ustalony przez Komisję zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 23.
Artykuł 8
Państwa Członkowskie przekazują Komisji, w terminie ustalonym w ogłoszeniu o ustanowieniu kontyngentu, informacje dotyczące liczby i całkowitej wielkości wniosków o pozwolenie na przywóz lub wywóz, w podziale według importerów lub eksporterów tradycyjnych i importerów lub eksporterów pozostałych, a także o wielkości przywozu dokonanego wcześniej lub wywozu dokonanego przez wnioskodawców w okresie odniesienia.
Artykuł 9
Komisja rozpatruje jednocześnie informacje przekazane przez Państwa Członkowskie i ustala kryteria ilościowe, według których powinny być rozpatrywane wnioski tradycyjnych importerów lub eksporterów, w następujący sposób:
- w przypadku gdy zebrane wnioski odnoszą się do ilości równej lub mniejszej niż ilość przeznaczona dla importerów lub eksporterów tradycyjnych, wszystkie te wnioski zostają uwzględnione w całości,
- w przypadku gdy zebrane wnioski dotyczą ilości przekraczającej ilość przeznaczoną dla importerów lub eksporterów tradycyjnych, wnioski te zostają uwzględnione proporcjonalnie do udziału każdego z nich w całości przywozu lub wywozu odniesienia,
- w przypadku gdy zastosowanie tego kryterium ilościowego prowadziłoby do rozdysponowania ilości większej od wnioskowanej, nadwyżki zostaną rozdzielone zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 14.
Artykuł 10
Rozdysponowanie części kontyngentu przeznaczonego dla importerów lub eksporterów nietradycyjnych zostaje dokonane zgodnie z art. 12.
Artykuł 11
W przypadku gdy importerzy lub eksporterzy tradycyjni nie złożyli żadnych wniosków, wszyscy importerzy lub eksporterzy, którzy składają wnioski, mają dostęp do całości kontyngentu lub danej transzy.
W takim wypadku rozdysponowanie dokonywane jest zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 12.
Sekcja B
Metoda oparta na chronologicznej kolejności składania wniosków
Artykuł 12
1.
W przypadku gdy rozdysponowanie kontyngentu lub transzy dokonuje się według zasady "kto pierwszy ten lepszy", Komisja stosuje procedurę ustanowioną w art. 23 w celu ustalenia ilości, do jakiej podmioty gospodarcze są uprawnione aż do wykorzystania kontyngentu.
Ustalając tę ilość, taką samą dla wszystkich podmiotów gospodarczych, uwzględnia się konieczność przydzielenia ilości o istotnym znaczeniu ekonomicznym, w zależności od rodzaju danego produktu.
2.
Po sprawdzeniu dostępnego wspólnotowego salda, właściwe władze przydzielają każdemu importerowi lub eksporterowi ilości ustalone zgodnie z ust. 1.
3.
Gdy posiadacz pozwolenia może udowodnić, że rzeczywiście dokonał przywozu lub wywozu całkowitej ilości, na którą wydano mu pozwolenie, lub części, która ma być ustalona zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 23, może on złożyć nowy wniosek o wydanie pozwolenia.
Wniosek jest rozpatrywany na takich samych warunkach, jak poprzedni.
Taka procedura może być powtarzana aż do wykorzystania kontyngentu.
4.
W celu zapewnienia równego dostępu do kontyngentu dla wszystkich wnioskodawców, Komisja wskazuje w ogłoszeniu o ustanowieniu kontyngentu dni i godziny dostępu do dostępnego wspólnotowego salda.
Sekcja C
Metoda rozdysponowania proporcjonalnie do wnioskowanych ilości
Artykuł 13
1.
W przypadku gdy kontyngent jest rozdysponowany proporcjonalnie do wnioskowanych ilości, właściwe organy Państw Członkowskich powiadamiają Komisję o wnioskach o pozwolenia, które otrzymały w terminach i zgodnie z warunkami ustalonymi według procedury ustanowionej w art. 23.
Informacje te określają liczbę wnioskodawców i całej całkowitej wnioskowanej ilości.
2.
W nieprzekraczalnym terminie ustalonym zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 23 Komisja jednocześnie rozpatruje informacje dostarczone przez właściwe organy Państw Członkowskich i ustala wielkość kontyngentu lub jego transz, odnośnie do których organy te powinny wydać pozwolenia na przywóz lub wywóz.
3.
W przypadku gdy zebrane wnioski o pozwolenia odnoszą się do ilości równej lub niższej od kontyngentu, wszystkie wnioski zostają uwzględnione w całości.
4.
W przypadku gdy wnioski przekraczają wielkość kontyngentu, zostają uwzględnione proporcjonalnie do wnioskowanych ilości.
Sekcja D
Ilości do ponownego rozdysponowania
Artykuł 14
1.
Ilości do ponownego rozdysponowania ustala Komisja w oparciu o informacje dostarczone przez Państwa Członkowskie zgodnie z art. 20.
2.
W przypadku wstępnego rozdysponowania kontyngentu metodą ustanowioną w art. 12, ilości do ponownego rozdysponowania są niezwłocznie dodawane przez Komisję do ilości pozostających jeszcze do dyspozycji lub służą do odtworzenia kontyngentu.
3.
W przypadku gdy wstępne rozdysponowanie zostało dokonane z zastosowaniem innej metody, ilości do ponownego rozdysponowania są przydzielane zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 23.
W takim wypadku Komisja publikuje dodatkowe ogłoszenie w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
CZĘŚĆ III
ZASADY DOTYCZĄCE POZWOLEŃ NA PRZYWÓZ LUB WYWÓZ
Artykuł 15
1.
W przypadku zastosowania metody ustanowionej w art. 12, Państwa Członkowskie wydają pozwolenia niezwłocznie po sprawdzeniu dostępnego wspólnotowego salda.
2.
W innych wypadkach:
- Komisja powiadamia właściwe organy Państw Członkowskich, w terminie, który ma być ustanowiony zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 23, o ilościach, na które organy te wydają pozwolenia dla różnych wnioskodawców.
Powiadamia również pozostałe Państwa Członkowskie,
- właściwe organy Państw Członkowskich wydają pozwolenia na przywóz lub wywóz w ciągu dziesięciu dni roboczych od notyfikacji decyzji Komisji lub w terminie ustalonym przez Komisję,
- organy te powiadamiają Komisję o wydaniu pozwoleń na przywóz lub wywóz.
Artykuł 16
Wydanie pozwoleń może być uzależnione od złożenia zabezpieczenia zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 23.
Artykuł 17
1.
Pozwolenia na przywóz lub wywóz upoważniają do przywozu lub do wywozu produktów objętych kontyngentem i są ważne w całej Wspólnocie, bez względu na miejsce przywozu lub wywozu wymienione we wnioskach przez podmioty gospodarcze.
W przypadku ograniczenia kontyngentu do jednego lub kilku regionów Wspólnoty pozwolenia na przywóz lub wywóz są ważne tylko w Państwie(-ach) Członkowskim(-ch) danego(-ych) regionu(-ów).
2.
Okres ważności pozwoleń na przywóz lub wywóz, które mają być wydane przez właściwe organy Państw Członkowskich, wynosi cztery miesiące.
Jednakże może być wyznaczony inny okres ważności zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 23.
3.
Posiadacze pozwoleń na przywóz lub wywóz mogą, na wniosek, otrzymać od właściwych organów Państwa Członkowskiego, które wydały licencje, wyciągi z tych pozwoleń.
Wyciągi takie mają takie same skutki prawne, jak pozwolenia, z których pochodzą, w granicach ilości, na jaką wydane zostały pozwolenia.
4.
Wnioski o pozwolenie na przywóz lub wywóz, pozwolenia lub wyciągi są sporządzane na formularzach odpowiadających wzorowi, którego cechy ustala się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 23.
Artykuł 18
Bez uszczerbku dla zastosowania szczególnych przepisów, które mają być przyjęte zgodnie z właściwą procedurą ustanowioną w art. 23, pozwolenia na przywóz lub wywóz nie mogą być pożyczane lub przenoszone, zarówno za opłatą, jak i nieodpłatnie, przez osobę, na którą został wydany ten dokument.
Artykuł 19
1.
Całkowicie lub częściowo niewykorzystane pozwolenia na przywóz są zwracane właściwym organom Państwa Członkowskiego wydania najpóźniej w terminie dziesięciu dni od daty ich wygaśnięcia, z wyjątkiem przypadku siły wyższej.
2.
W przypadku gdy wydanie pozwoleń na przywóz lub wywóz jest uzależnione od złożenia zabezpieczenia, ulega ono, z wyjątkiem przypadku siły wyższej, przepadkowi w przypadku niedotrzymania terminu określonego w ust. 1.
Artykuł 20
Właściwe organy Państw Członkowskich powiadamiają Komisję, niezwłocznie po otrzymaniu informacji i najpóźniej w ciągu dwudziestu dni po dacie upływu ważności pozwoleń, o ilości kontyngentów przyznanych i niewykorzystanych, w celu ich ponownego rozdysponowania zgodnie z art. 2 ust. 5.
Artykuł 21
Właściwe organy Państw Członkowskich powiadamiają Komisję, przed końcem każdego miesiąca, o ilościach produktów podlegających kontyngentom, które zostały przywiezione lub wywiezione w poprzednim miesiącu.
CZĘŚĆ IV
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 22
Komisja jest wspomagana przez Komitet składający się z przedstawicieli Państw Członkowskich, któremu przewodniczy przedstawiciel Komisji.
Artykuł 23
1.
W wypadku odesłania do procedury ustanowionej w niniejszym artykule, przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt działań, które mają być podjęte.
Komitet wydaje opinię o tym projekcie w terminie, który może zostać wyznaczony przez przewodniczącego stosownie do pilności sprawy.
Opinię wydaje się większością ustanowioną w art. 148 ust. 2 Traktatu, w przypadku decyzji, które Rada jest zobowiązana podjąć na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w Komitecie są ważone w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
2. a) Komisja przyjmuje środki, które stosuje się natychmiast.
b) Jednakże jeżeli środki te nie są zgodne z opinią Komitetu, Komisja niezwłocznie przekazuje je Radzie.
W takim przypadku Komisja może wstrzymać stosowanie środków, które przyjęła, na okres nie dłuższy niż jeden miesiąc od daty powiadomienia.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może podjąć inną decyzję w terminie określonym w poprzednim akapicie.
Artykuł 24
Procedury stosowania niniejszego rozporządzenia są przyjmowane przez Komisję zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 23.
Określają one w szczególnosci zastosowanie metod rozdysponowania, informacje, które mają przekazywać właściwe organy Państw Członkowskich i środki zapewniające zgodność z niniejszym rozporządzeniem.
Artykuł 25
1.
Informacje otrzymywane przez Radę, Komisję lub Państwa Członkowskie na mocy niniejszego rozporządzenia mogą być użyte tylko do celów, dla których były wymagane.
2.
Rada, Komisja i Państwa Członkowskie, a także podmioty działające w ich imieniu, nie ujawniają informacji, w odniesieniu do których złożono właściwie umotywowany wniosek o traktowanie poufne, z wyjątkiem wyraźnego upoważnienia strony dostarczającej informacji.
3.
Niniejszy artykuł nie stanowi przeszkody dla władz Wspólnoty w ujawnianiu informacji ogólnych, w szczególności uzasadnienia podejmowanych decyzji na mocy niniejszego rozporządzenia lub stosowanych przez nie dowodów w celu poparcia argumentów w wypadku postępowania sądowego.
Takie ujawnienie musi uwzględniać uzasadniony interes stron zainteresowanych w ochronie tajemnicy handlowej.
Artykuł 26
Państwa Członkowskie i Komisja dostarczają sobie wzajemnie niezbędnych informacji i współpracują przy zastosowaniu niniejszego rozporządzenia.
Warunki dotyczące przekazywania i rozpowszechniania tych informacji przyjmuje się, w razie potrzeby, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 23.
Artykuł 27
Rozporządzenie (EWG) nr 1023/70 i (EWG) nr 1024/70 tracą moc.
Odniesienia do uchylonych rozporządzeń należy traktować jako odniesienia do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 28
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 536/94
z dnia 9 marca 1994 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/871 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 535/942, w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje: w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wyżej wymienionego rozporządzenia konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 ustaliło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i te reguły stosuje się także do każdej innej nomenklatury, w całości lub w części opartej na Nomenklaturze Scalonej bądź takiej, która dodaje do niej jakiekolwiek dodatkowe poddziały i która jest ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe w celu stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego;
zgodnie z wyżej wymienionymi ogólnymi regułami towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane do odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3;
przyjęte jest, że na wiążącą informację taryfową dotyczącą klasyfikacji towarów według Nomenklatury Scalonej, wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami niniejszego rozporządzenia, posiadacz może się powoływać przez okres trzech miesięcy, zgodnie z przepisami art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny3;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Sekcji Nomenklatury Taryfowej i Statystycznej Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane według Nomenklatury Scalonej do odpowiednich kodów CN, określonych w kolumnie 2 tej tabeli.
Artykuł 2
Na wiążącą informację taryfową wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami ustanowionymi w niniejszym rozporządzeniu, można się powoływać przez okres trzech miesięcy, zgodnie z art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 655/94
z dnia 24 marca 1994 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2454/93 ustanawiające przepisy w celu wykonania Wspólnotowego Kodeksu Celnego w odniesieniu do jednolitego dokumentu administracyjnego oraz kodów
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny [1], w szczególności jego art. 249,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 [2], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 3665/93 [3], wprowadziło do użytku wzory deklaracji celnych;
czynności dokonywane z tytułu gospodarczych procedur uszlachetniania biernego wyrobów tekstylnych powinny być wyraźnie rozpoznawane na podstawie deklaracji celnych;
środki opisane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik 38 do rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 zostaje niniejszym zmieniony zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 705/94
z dnia 29 marca 1994 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1858/93 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 404/93 w odniesieniu do systemu pomocy w celu wyrównywania strat dochodu z tytułu wprowadzania do obrotu w sektorze bananów
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 404/93 z dnia 13 lutego 1993 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku bananów [1], zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 3518/93 [2], w szczególności jego art. 14,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1858/93 [3], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 526/94 [4], ustanawia, że wypłata zaliczki zależy od wniesienia zabezpieczenia wraz z wnioskiem;
w interesie producentów Wspólnoty leży wniesienie zabezpieczenia nie w momencie przedłożenia wniosków, ale przed wypłatą zaliczki;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Bananów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 4 rozporządzenia (EWG) nr 1858/93 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Wypłata zaliczki jest dokonywana po wniesieniu zabezpieczenia.
Kwotę zabezpieczenia ustala się na poziomie 50 % kwoty zaliczki."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 754/94
z dnia 30 marca 1994 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 535/94 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje: w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wyżej wymienionego rozporządzenia konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 ustaliło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i te reguły stosuje się także do jakiejkolwiek innej nomenklatury, która jest w całości lub w części oparta na Nomenklaturze Scalonej lub która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy poddział i która jest ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe w celu stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego;
na mocy wyżej wymienionych ogólnych reguł towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane do odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3;
przyjęte jest, że na wiążącą informację taryfową dotyczącą klasyfikacji towarów według Nomenklatury Scalonej, wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami niniejszego rozporządzenia, posiadacz może się powoływać przez okres trzech miesięcy, na mocy przepisów art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [3];
dział nomenklatury taryfowej i statystycznej Komitetu Kodeksu Celnego nie dostarczył opinii odnośnie do produktów nr 1 i 4 określonych w załączonej tabeli, w terminie wyznaczonym przez przewodniczącego;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią działu nomenklatury taryfowej i statystycznej Komitetu Kodeksu Celnego odnośnie do produktów nr 2, 3, 5, 6 i 7 określonych w załączonej tabeli,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane według Nomenklatury Scalonej do odpowiednich kodów CN, określonych w kolumnie 2 wymienionej tabeli.
Artykuł 2
Na wiążącą informację taryfową wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami ustanowionymi w niniejszym rozporządzeniu, można się powoływać przez okres trzech miesięcy na mocy przepisów art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 761/94
z dnia 6 kwietnia 1994 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (EWG) nr 1956/88 przyjmujące przepisy w sprawie stosowania Systemu Wspólnej Międzynarodowej Kontroli i Nadzoru przyjętego przez Organizację Rybołówstwa Północno-Zachodniego Atlantyku
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2847/93 ustanawiające system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa [1], w szczególności jego art. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie (EWG) nr 1956/88 [2], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 436/92 [3], wprowadza w życie System Wspólnej Międzynarodowej Kontroli i Nadzoru przyjęty przez Komisję Organizacji Rybołówstwa Północno-Zachodniego Atlantyku (NAFO) dnia 10 lutego 1988 r.;
dnia 10 września 1993 r. Komisja Rybołówstwa NAFO przyjęła wniosek w sprawie zmiany Systemu;
zgodnie z art. XI Konwencji NAFO wniosek stanie się, w przypadku braku zastrzeżeń, środkiem wiążącym dla Umawiających się Stron od dnia 16 grudnia 1993 r.;
zmodyfikowany system jest możliwy do zaakceptowania przez Wspólnotę;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Rybołówstwa i Akwakultury,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 1956/88 wprowadza się następujące zmiany:
1.
W ust. 5 ii) Załącznika dodaje się akapit drugi w brzmieniu:
"Kiedy statek rybacki nadał sygnał, że grupa inspektorów ma zamiar wejść na pokład statku rybackiego, który rozpoczął bądź ma zamiar rozpocząć wybieranie swoich sieci, kapitan tego statku rybackiego zapewnia, że sieć nie będzie wybierana przez 30 minut od otrzymania sygnału."
2.
W ust. 5 ii) wiersz przedostatni wprowadza się następujące zmiany: "W każdym z tych przypadków" zastępuje się "We wszystkich przypadkach".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 774/94
z dnia 29 marca 1994 r.
otwierające i ustalające zarządzanie niektórymi wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi na wysokiej jakości wołowinę oraz na wieprzowinę, mięso drobiowe, pszenicę i mieszankę żyta z pszenicą, otręby, śrutę i inne pozostałości
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: Wspólnota wynegocjowała nowe ulgi celne na mocy art. XXVIII GATT; negocjacje te doprowadziły do zawarcia umów z Argentyną, Brazylią, Kanadą, Polską, Szwecją i Urugwajem; umowy te zostały zatwierdzone decyzją Rady z dnia 20 grudnia 1993 r. [1];
umowy, o których mowa, przewidują otwarcie z dniem 1 stycznia 1944 r. po spełnieniu pewnych warunków rocznych kontyngentów taryfowych na wołowinę wysokiej jakości objętą kodem CN 02013000 , 02023090 , 02061095 oraz 02062991, wieprzowinę objętą kodem CN 02031913 oraz 02032915, mięso drobiowe objęte kodem CN 02074110, 02074141, 02074171, 02074210 , 02074211, oraz 02074271, pszenicę i mieszankę żyta z pszenicą objęte kodem CN 10011000 i 10019099, oraz na otręby, śrutę i inne pozostałości objęte kodem CN 23023010, 23023090, 23034010 i 23034020; w związku z tym kontyngenty te zostają otwarte z mocą od dnia 1 stycznia 1994 r.;
umowy, o których mowa, obejmują nieokreślony okres; w celu racjonalizacji i efektywności kontyngenty należy otworzyć w wymiarze wieloletnim;
właściwy może okazać się system gwarantujący właściwy rodzaj i pochodzenie produktu; w tym celu towary przywiezione w ramach tych nowych ulg celnych powinny podlegać, gdzie stosowne, wymogowi okazywania świadectw o autentyczności produktu;
może okazać się właściwe rozłożenie przywozu tych towarów w ciągu roku, w zależności od potrzeb wspólnotowego rynku; w tym celu właściwy może okazać się system wykorzystania kontyngentów oparty na okazywaniu pozwolenia na przywóz;
zatwierdzenie przez Radę powyższych umów powoduje, iż zbyteczny staje się system przewidziany w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 1058/88 z dnia 28 marca 1988 r. w sprawie przywozu otrąb, śruty i innych pozostałości odsiewania, mielenia lub innej obróbki zbóż innych niż kukurydza i ryż oraz zmieniającym rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [2]; wskutek tego rozporządzenie to powinno stracić moc;
należy przyjąć szczegółowe zasady stosowania niniejszego rozporządzenia, w szczególności przepisy wymagane do należytego zarządzania kontyngentami, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 27 rozporządzenia (EWG) nr 805/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [3] lub w odpowiadających mu artykułach innych rozporządzeń w sprawie wspólnej organizacji rynków, których dotyczy otwarcie kontyngentów;
rozporządzenie Rady (EWG) nr 234/79 z dnia 5 lutego 1979 r. w sprawie procedury dostosowania nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej używanej dla produktów rolnych [4] oraz rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [5] już uprawniły Komisję do wprowadzania niezbędnych zmian i dostosowań do niniejszego rozporządzenia, wynikających ze zmian Nomenklatury Scalonej i kodów Taric; jakiekolwiek zmiany wielkości kontyngentów lub innych związanych z nimi wymagań, które zostaną przyjęte przez Radę, będą wymagać także wprowadzenia zmian do niniejszego rozporządzenia; w celu uproszczenia należy wprowadzić przepis uprawniający Komisję do dokonywania takich zmian i dostosowań do niniejszego rozporządzenia zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 27 rozporządzenia (EWG) nr 805/68 i w innych wspomnianych rozporządzeniach,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Otwiera się roczny wspólnotowy kontyngent taryfowy o łącznej wielkości 18000 ton, wyrażony w wadze produktu, na wysokiej jakości wołowinę, świeżą, chłodzoną lub mrożoną, objętą kodem CN 0201 i 0202 oraz na produkty objęte kodami CN 02061095 i 02062991.
2.
W ramach wielkości kontyngentu należność z tytułu Wspólnej Taryfy Celnej wynosi 20 %, a zmienna opłata wyrównawcza 0 %.
Artykuł 2
1.
Otwiera się roczny wspólnotowy kontyngent taryfowy o łącznej wielkości 7000 ton na wieprzowinę, świeżą, chłodzoną i mrożoną, objętą kodami CN 02031913 oraz 02032915.
2.
W ramach wielkości kontyngentu zmienna opłata wyrównawcza wynosi 0 %.
Artykuł 3
1.
Otwiera się wspólnotowy kontyngent taryfowy o rocznej łącznej wielkości 15500 ton na mięso drobiowe objęte kodami CN 02074110, 02074141 oraz 02074171.
2.
W ramach wielkości kontyngentu zmienna opłata wyrównawcza wynosi 0 %.
Artykuł 4
1.
Otwiera się roczny wspólnotowy kontyngent taryfowy o łącznej wielkości 2500 tony na mięso indycze objęte kodami CN 02074210, 02074211 oraz 02074271.
2.
W ramach wielkości kontyngentu zmienna opłata wyrównawcza wynosi 0 %.
Artykuł 5
1.
Otwiera się roczny wspólnotowy kontyngent taryfowy o łącznej wielkości 300000 ton na jakościową pszenicę objętą kodami CN 10011000 oraz 10019099.
2.
W ramach wielkości kontyngentu zmienna opłata wyrównawcza wynosi 0 %.
Artykuł 6
1.
Otwiera się roczny kontyngent taryfowy o łącznej wielkości 475000 ton na otręby, śrutę i inne pozostałości pszenicy i zbóż innych niż kukurydza i ryż, objęte kodami CN 23023010, 23023090, 23024010 oraz 23024090.
2.
W ramach wielkości kontyngentu zmienna opłata wyrównawcza wynosi 0 %.
Należność z tytułu Wspólnej Taryfy Celnej wynosi 40,80 ECU za tonę dla produktów objętych kodami CN 23023010 oraz 23024010, 83,40 ECU za tonę dla produktów objętych kodem CN 23023090, oraz 83,00 ECU za tonę dla produktów objętych kodem CN 23024090.
Artykuł 7
Szczegółowe zasady do niniejszego rozporządzenia oraz tam, gdzie ma to zastosowanie:
a) przepisy, które zagwarantują właściwy rodzaj i pochodzenie produktów;
b) przepisy dotyczące uznawania dokumentu umożliwiającego weryfikację gwarancji określonej w lit. a); oraz
c) warunki wydawania licencji na przywóz oraz ich okres ważności;
są przyjmowane zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 27 rozporządzenia (EWG) nr 805/68 bądź w odpowiadających mu artykułach innych rozporządzeń w sprawie wspólnej organizacji odnośnych rynków.
Artykuł 8
Jeżeli Rada zadecyduje o zmianie wielkości kontyngentów lub warunków związanych z nimi ustaleń, w szczególności w drodze decyzji zatwierdzającej umowę z jednym lub więcej państwami trzecimi, dostosowania wynikające z niniejszego rozporządzenia są przyjmowane zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 27 rozporządzenia (EWG) nr 805/68 bądź w odpowiadających mu artykułach innych rozporządzeń w sprawie wspólnej organizacji odnośnych rynków.
Artykuł 9
Rozporządzenie (EWG) nr 1058/88 traci moc.
Artykuł 10
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 792/94
z dnia 8 kwietnia 1994 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 3118/93 do działających na własny rachunek przewoźników drogowego transportu rzeczy
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3118/93 z dnia 25 października 1993 r. ustanawiające warunki wykonywania w Państwie Członkowskim usług krajowego transportu drogowego rzeczy przez przewoźników niemających siedziby w tym państwie [1], w szczególności jego art. 1 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
zezwolenia kabotażowe powinny być wydawane zarówno przedsiębiorstwom uprawnionym do wykonywania na własny rachunek działalności drogowego transportu rzeczy, jak również dla przedsiębiorstw prowadzących odpłatnie działalność drogowego transportu rzeczy;
przyjmujące Państwo Członkowskie powinno uznawać zezwolenie kabotażowe za wystarczający dowód na to, że przedsiębiorstwo jest uprawnione do wykonywania na własny rachunek działalności drogowego transportu rzeczy, zgodnie z pkt 4 Załącznika do pierwszej dyrektywy Rady z dnia 23 lipca 1962 r. w sprawie ustanowienia wspólnych zasad dla niektórych typów przewozu drogowego rzeczy między Państwami Członkowskimi [2], ostatnio zmienionej rozporządzeniem (EWG) nr 881/92 [3];
wszystkie warunki wydawania i korzystania z zezwoleń kabotażowych przewidziane w rozporządzeniu (EWG) nr 3118/93 stosuje się do kabotażowej działalności drogowego transportu rzeczy na własny rachunek;
niniejsze rozporządzenie powinno stosować się od dnia 1 stycznia 1994 r. w celu objęcia działalności kabotażowej obecnie wykonywanej na własny rachunek na mocy rozporządzenia (EWG) nr 3118/93,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Przedsiębiorstwa uprawnione w Państwie Członkowskim miejsca prowadzenia działalności, zgodnie z przepisami tego Państwa Członkowskiego, do wykonywania na własny rachunek działalności drogowego transportu rzeczy są uprawnione do otrzymania zezwolenia kabotażowego, określonego w art. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3118/93, na tych samych warunkach jak przedsiębiorstwa prowadzące odpłatnie działalność drogowego transportu rzeczy.
Artykuł 2
Władze przyjmującego Państwa Członkowskiego uznają zezwolenie kabotażowe za wystarczający dowód na to, że przedsiębiorstwo jest uprawnione do wykonywania na własny rachunek działalności drogowego transportu rzeczy, jak określono w pkt 4 Załącznika do pierwszej dyrektywy.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 804/94
z dnia 11 kwietnia 1994 r.
ustanawiające niektóre szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2158/92 w odniesieniu do systemów informacji o pożarach lasów
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2158/92 z dnia 23 lipca 1992 r. w sprawie ochrony lasów wspólnotowych przed pożarami [1], w szczególności jego art. 5 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
zgodnie z art. 5 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2158/92 utworzenie przez Państwa Członkowskie systemu informacji o pożarach lasów ma na celu wspieranie wymiany informacji o pożarach lasów, ocenianie w sposób ciągły wpływu środków podjętych przez Państwa Członkowskie i Komisję w dziedzinie ochrony lasów przed pożarami, ocenianie okresów, stopnia i przyczyn ryzyka oraz rozwijanie strategii dotyczących ochrony lasów przed pożarami, ze szczególnym naciskiem na wyeliminowanie lub zmniejszenie ich przyczyn;
informacje o ocenie skuteczności środków przewidzianych w art. 5 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2158/92 muszą pozwolić na udział w opracowaniu sprawozdania dotyczącego postępu przewidzianego w art. 10 ust. 3;
aby odpowiedzieć na wyżej wymienione cele, Państwa Członkowskie muszą co najmniej zgromadzić zbiór danych, składający się z informacji porównywalnych na poziomie wspólnotowym i dostępnych w określonych, regularnych odstępach czasu, zwany "minimalną podstawą informowania o pożarach lasów";
dane takie muszą być stopniowo harmonizowane na poziomie wspólnotowym, a wspólna podstawa powinna mieć charakter ewolucyjny, wynikający w szczególności ze ścisłej współpracy w tej dziedzinie między Państwami Członkowskimi i Komisją w ramach Stałego Komitetu ds. Leśnictwa, w taki sposób, aby uniknąć zakłócenia istniejących krajowych systemów gromadzenia danych o pożarach lasów; z tego względu należy w szczególności określić etapy chronologiczne gromadzenia niektórych danych tej wspólnej podstawy;
w celu udziału Wspólnoty w tworzeniu systemów informacji, Państwa Członkowskie powinny co najmniej zrealizować minimalną wspólną podstawę informowania o pożarach lasów;
należy określić warunki dopuszczalności wniosków o udział w świetle celów ustanowionych w art. 5 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2158/92;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Leśnictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Państwa Członkowskie przystępują do gromadzenia zbioru informacji o pożarach lasów, pozwalającego realizować cele ustanowione w art. 5 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2158/92.
2.
Zbiór informacji zawiera co najmniej pewną liczbę danych tego samego rodzaju i porównywalnych na poziomie wspólnotowym, zwaną dalej "minimalną wspólną podstawą informowania o pożarach lasów", jak określono w załączniku I.
3.
Gromadzenie takiego zbioru informacji może być ograniczone do obszarów o wysokim i średnim ryzyku w Państwach Członkowskich.
4.
Każdego roku, począwszy od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, Państwa Członkowskie udostępniają Komisji dane wspólnej podstawy.
5.
Na wniosek Państw Członkowskich w uzasadnionych przypadkach terminy na udostępnienie informacji wspólnej podstawy mogą zostać przedłużone.
6.
Szczegółowe techniczne zasady stosowania niniejszego artykułu określone są w załączniku I.
Artykuł 2
1.
Wnioski o pomoc finansową na realizację gromadzenia zespołu informacji określonego w art. 1 ust. 1, udoskonalenie takiego gromadzenia lub jego poszerzenie na obszary dotychczas nieobjęte muszą zawierać dane i dokumenty wymienione w załączniku II.
2.
Wnioski, które nie spełniają warunków ustanowionych w ust. 1 nie są rozpatrywane.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 822/94
z dnia 13 kwietnia 1994 r.
dostosowujące kody CN dla jabłek wymienionych w Załączniku do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2019/93 wprowadzającego szczególne środki dla mniejszych wysp Morza Egejskiego dotyczące niektórych produktów rolnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 234/79 z dnia 5 lutego 1979 r. w sprawie procedury dostosowania nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej używanej dla produktów rolnych [1], zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3209/89 [2], w szczególności jego art. 2 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2505/92 z dnia 14 lipca 1992 r., zmieniające załączniki I i II do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [3], zawiera Nomenklaturę Scaloną obowiązującą w chwili wejścia w życie rozporządzenia Rady (EWG) nr 2019/93 z dnia 19 lipca 1993 r., wprowadzającego szczególne środki dla mniejszych wysp Morza Egejskiego dotyczące niektórych produktów rolnych [4];
kod Nomenklatury Scalonej, używany do oznaczania jabłek w Załączniku do rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, jest kodem, który obowiązywał w 1992 r. i nie odpowiada on kodowi obowiązującemu od 1993 r.; dany kod powinien być stale dostosowywany;
dostosowania muszą stać się skuteczne z dniem wejścia w życie rozporządzenia (EWG) nr 2019/93;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W Załączniku do rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, kody CN "08081091 do 08081099", oznaczające jabłka, zastępuje się kodami CN "08081031 do 08081089".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 852/94
z dnia 15 kwietnia 1994 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 890/78 ustanawiające szczegółowe zasady certyfikacji chmielu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1696/71 z dnia 26 lipca 1971 r., w sprawie wspólnej organizacji rynku chmielu [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 3124/92 [2], w szczególności jego art. 2 ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 8 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1784/77 z dnia 19 lipca 1997 r., dotyczącego certyfikacji chmielu [3], ostatnio zmienionego przez rozporządzenie (EWG) nr 1987/93 [4], określa warunki, pod jakimi chmiel może być mieszany z produktami będącymi w obrocie; jednakże mieszanie przeprowadzane w browarze na jego własny użytek nie jest objęte tą zasadą, ponieważ produkty takie nie znajdują się w obrocie; przyznano im również odstępstwa, na mocy art. 1 ust. 1 lit. e) rozporządzenia (EWG) nr 1784/77, wyłączające z obowiązkowej procedury certyfikacji, w celu uniknięcia zbędnego ograniczania wolności działalności własnej browarów; w celu zapobieżenia wprowadzaniu na rynek produktów uzyskanych z mieszanek chmielu należy umieścić stosowny zakaz na opakowaniach takich produktów i na dokumentach im towarzyszących;
dlatego rozporządzenie Komisji (EWG) nr 890/78 [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2928/93 [6] powinno zostać zmienione;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Chmielu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 10 lit. c) rozporządzenia (EWG) nr 890/78 dodaje się tekst w brzmieniu:
"W przypadku mieszanek chmielu należy dołączyć do dokumentu i opakowania następujące oznaczenia dodatkowe:
"Mieszanka chmielu do użytku własnego; nie podlega obrotowi handlowemu"."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 869/94
z dnia 18 kwietnia 1994 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 779/94 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wyżej wymienionego rozporządzenia konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 ustaliło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i te reguły stosuje się także do jakiejkolwiek innej nomenklatury, w całości lub w części opartej na Nomenklaturze Scalonej lub która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy podpodział i która jest ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe w celu stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego;
na mocy wyżej wymienionych ogólnych reguł towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane do odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią wydziału nomenklatury taryfowej i statystycznej Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane według Nomenklatury Scalonej do odpowiednich kodów CN, określonych w kolumnie 2 tej tabeli.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 883/94
z dnia 20 kwietnia 1994 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej[1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 882/94[2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wyżej wymienionego rozporządzenia, konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 ustaliło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i te reguły stosuje się także do jakiejkolwiek innej nomenklatury, w całości lub w części opartej na Nomenklaturze Scalonej, bądź która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy podział i która jest ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe w celu stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego;
na mocy wyżej wymienionych ogólnych reguł, towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane do odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3;
przyjęte jest, że na wiążącą informację taryfową dotyczącą klasyfikacji towarów według Nomenklatury Scalonej, wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami niniejszego rozporządzenia, posiadacz może się powoływać przez okres trzech miesięcy, zgodnie z przepisami art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny[3];
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią działu nomenklatury taryfowej i statystycznej Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane według Nomenklatury Scalonej do odpowiednich kodów CN, określonych w kolumnie 2 tej tabeli.
Artykuł 2
Na wiążącą informację taryfową wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami ustanowionymi w niniejszym rozporządzeniu, można się powoływać przez okres trzech miesięcy zgodnie z art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 884/94
z dnia 20 kwietnia 1994 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 882/94 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wyżej wymienionego rozporządzenia konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 ustaliło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i te reguły stosuje się także do każdej innej nomenklatury, w całości lub w części opartej na Nomenklaturze Scalonej bądź takiej, która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy poddział i która jest ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe w celu stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego;
na mocy wyżej wymienionych ogólnych reguł towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane do odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3;
przyjęte jest, że na wiążącą informację taryfową dotyczącą klasyfikacji towarów według Nomenklatury Scalonej, wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami niniejszego rozporządzenia, posiadacz może się powoływać przez okres trzech miesięcy, zgodnie z przepisami art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [3];
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Sekcji Nomenklatury Taryfowej i Statystycznej Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane według Nomenklatury Scalonej do odpowiednich kodów CN określonych w kolumnie 2 wymienionej tabeli.
Artykuł 2
Na wiążącą informację taryfową wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami ustanowionymi w niniejszym rozporządzeniu, można się powoływać przez okres trzech miesięcy, zgodnie z art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 895/94
z dnia 22 kwietnia 1994 r.
zmieniające rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3597/90 w sprawie zasad rachunkowości dla środków interwencyjnych obejmujących skup, składowanie i sprzedaż produktów rolnych przez agencje interwencyjne
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3492/90 z dnia 27 listopada 1990 r. ustanawiające czynniki, które należy uwzględnić w rocznych sprawozdaniach finansowych w odniesieniu do finansowania środków interwencyjnych w postaci składowania w magazynach publicznych przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej [1], w szczególności jego art. 8, a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3597/90 [2], zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2136/93 [3], ustanowiło zasady rachunkowości dla środków interwencyjnych obejmujących skup, składowanie i sprzedaż produktów rolnych przez agencje interwencyjne;
artykuł 2 ust. 5 tiret ostatnie rozporządzenia (EWG) nr 3597/90 przewiduje dla wykorzystania kwartalnego kursu wymiany przy wycenie niektórych brakujących ilości; niezbędne jest określenie daty rozpoczęcia pierwszego kwartału do uwzględnienia w każdym roku budżetowym;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu EFOGR,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 2 ust. 5 tiret ostatnie rozporządzenia (EWG) nr 3597/90 dodaje się zdanie w brzmieniu:
"Z mocą od roku budżetowego 1994 data rozpoczęcia pierwszego kwartału jest datą rozpoczęcia roku budżetowego."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 897/94
z dnia 22 kwietnia 1994 r.
ustanawiające szczegółowe warunki stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2847/93 w zakresie projektów pilotażowych odnoszących się do stałego monitorowania pozycji wspólnotowych statków rybackich
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiające system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2846/98, w szczególności jego art. 3 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 3 rozporządzenia (EWG) nr 2847/93 przewiduje realizację przez Państwa Członkowskie przed dniem 31 grudnia 1995 r. projektów pilotażowych w odniesieniu do niektórych kategorii wspólnotowych statków rybackich, dotyczących systemów stałego monitorowania, zarówno lądowych jak i satelitarnych, pozycji statków rybackich, wykorzystujących łączność satelitarną w celu transmisji danych oraz, odpowiednio, realizację projektów pilotażowych dotyczących automatycznych przyrządów rejestrujących pozycję;
celem tych projektów pilotażowych jest dokonanie wyboru technologii i statków, które mają być włączone do wspomnianego wyżej systemy, aby do dnia 1 stycznia 1996 r. Rada mogła podjąć decyzję o ich zastosowaniu w celu usprawnienia efektywności nadzoru nad działalnością w zakresie rybołówstwa;
w celu zapewnienia realizacji tych projektów pilotażowych przez Państwa Członkowskie konieczne jest ustalenie szczegółowych zasad realizacji, w szczególności w odniesieniu do liczby statków przypadających na dane Państwo Członkowskie, objętych projektami pilotażowymi, procedur gromadzenia i komputerowego przetwarzania danych przekazywanych przez te statki lub przez nie zebranych oraz procedur wzajemnego przesyłania tych danych przez Państwa Członkowskie;
w celu zapewnienia monitorowania tych projektów pilotażowych i współpracy między Państwami Członkowskimi, Komisja musi być informowana przez Państwa Członkowskie o przebiegu realizacji projektów pilotażowych;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Rybołówstwa i Akwakultury,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie określa niektóre warunki, zgodnie z którymi Państwa Członkowskie przeprowadzają projekty pilotażowe przewidziane w art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2847/93, odnoszące się do systemów stałego monitorowania, zarówno lądowych jak i satelitarnych, pozycji statków rybackich, wykorzystujących łączność satelitarną w celu transmisji danych oraz, odpowiednio, projekty pilotażowe dotyczące automatycznych przyrządów rejestrujących pozycję.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki w celu realizacji:
a) projektów pilotażowych odnoszących się do systemów stałego monitorowania pozycji wspólnotowych statków rybackich utrzymujących łączność za pośrednictwem satelity, które stosuje się do minimalnej liczby statków pływających pod banderą danego Państwa Członkowskiego, przy czym liczba ta musi być co najmniej równa liczbie jego statków o długości przekraczającej 50 m, jeżeli jest to więcej niż 10 statków, lub nie mniejsza niż 10 statków w innym przypadku.
Minimalna liczba statków każdego Państwa Członkowskiego określona jest w załączniku I;
b) jeżeli tak postanowią, uzupełniających projektów pilotażowych dotyczących systemów stałego monitorowania pozycji wspólnotowych statków rybackich wykorzystujących system automatycznych przyrządów rejestrujących pozycję, który to system będzie miał zastosowanie do takiej samej liczby statków rybackich, co liczba statków objętych projektami pilotażowymi określonymi w lit. a).
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby projekty pilotażowe określone w ust. 1 miały zastosowanie do statków o długości przekraczającej 17 metrów.
Jednakże Państwa Członkowskie mogą zastosować projekty pilotażowe do ograniczonej liczby statków, których długość jest mniejsza niż 17 m wówczas, gdy statki te są objęte ograniczeniami nakładu połowowego.
3.
Projekty pilotażowe muszą być realizowane od dnia 1 lipca 1994 r.
Projekty pilotażowe muszą być uruchomione we wszystkich Państwach Członkowskich począwszy od dnia 1 października 1994 r. i funkcjonować co najmniej do dnia 30 czerwca 1995 r.
4.
Bez uszczerbku dla warunków ustalonych w ust. 1, Państwa Członkowskie mogą podjąć decyzję o wspólnej realizacji projektów pilotażowych.
Artykuł 3
Każde Państwo Członkowskie wyznacza właściwy organ odpowiedzialny za realizację projektów pilotażowych i przekazuje Komisji w terminie nieprzekraczającym jednego miesiąca po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia nazwę, adres, numer telefonu i faksu tego organu.
Artykuł 4
Każde Państwo Członkowskie podejmuje niezbędne kroki dla zapewnienia, aby projekty pilotażowe objęły:
a) instalacje na statkach pływających pod jego banderą uczestniczące w projektach pilotażowych;
b) instalacje komputerowe umożliwiające właściwym organom określonym w art. 3 przetwarzanie danych przekazanych przez lub zebranych od statków rybackich określonych w art. 2, jak również informacji przekazanych przez właściwe organy innych Państw Członkowskich.
Artykuł 5
W ramach projektów pilotażowych wykorzystujących system łączności, instalacje określone w art. 4 lit. a) muszą:
1) umożliwiać stałe monitorowanie przez stację naziemną lub satelitarną pozycji statków pływających pod banderą danego Państwa Członkowskiego z błędem pozycji nieprzekraczającym 500 m i w przedziale ufności 99 %, bez względu na obszar wód morskich, na którym prowadzą połowy lub port, w którym przebywają;
2) zapewnić właściwym organom Państwa bandery określonym w art. 3 oraz Komisji, na jej wniosek i za zgodą państwa bandery, automatyczny przekaz danych z częstotliwością raz na godzinę dotyczących pozycji geograficznej z błędem pozycji nieprzekraczającym 500 m i w przedziale zaufania 99 %, a ponadto danych dotyczących daty i godziny określenia tej pozycji w odniesieniu do statków pływających pod banderą danego Państwa Członkowskiego.
3) zapewnić wiarygodność danych wspomnianych w pkt 2.
Artykuł 6
W ramach dodatkowych projektów pilotażowych wykorzystujących system automatycznych przyrządów rejestrujących pozycję, instalacje określone w art. 4 lit a) muszą:
1) umożliwić automatyczną i ciągłą rejestrację pozycji geograficznej z błędem pozycji nieprzekraczającym 500 m i w przedziale zaufania 99 %, a ponadto rejestrację danych dotyczących daty i godziny określenia tej pozycji bez względu na obszar wód morskich, na którym prowadzą połowy lub port, w którym przebywają;
2) zapewnić wiarygodność danych określonych w pkt 1.
Artykuł 7
Bez względu na stosowany system instalacje określone w art. 4 lit. b) muszą umożliwiać Państwu Członkowskiemu bandery:
1) gromadzenie, przetwarzanie, zapisywanie i centralizowanie w formie możliwej do odczytania przez komputer danych określonych w art. 5 ust. 2 i w art. 6 ust. 1. Państwa Członkowskie podejmują niezbędne kroki w celu przechowania tych danych do dnia 31 grudnia 1995 r.;
2) przekazywanie w sposób automatyczny danych przekazanych przez lub zebranych od statków właściwemu organowi Państwa Członkowskiego, na którego wodach morskich statki te prowadzą połowy oraz Komisji, na jej wniosek i za zgodą Państwa Członkowskiego bandery.
Artykuł 8
1.
Państwa Członkowskie współpracują ze sobą w celu zapewnienia przekazu danych określonych w art. 7 ust. 2.
2. Każde Państwo Członkowskie bandery podejmuje niezbędne kroki dla zapewnienia, aby indywidualne informacje dostarczone przez jego statki w ramach projektów pilotażowych, określonych w art. 2 ust. 1 lit. a) były przekazywane właściwym władzom określonym w art. 7 ust. 2 nie później niż w ciągu 60 minut od uzyskania informacji przez Państwo Członkowskie bandery oraz nie później niż w ciągu 120 minut od momentu wysłania danych przez jego statki.
W tym celu mogą one stosować wzajemnie uzgodniony format wymiany danych.
3.
Właściwe władze określone w ust. 2 otrzymujące wyżej wskazane informacje podejmują niezbędne kroki w celu przetworzenia tych danych przez komputer.
Artykuł 9
1.
Nie później niż miesiąc przed uruchomieniem projektów pilotażowych Państwa Członkowskie przesyłają Komisji informacje wymienione w załączniku II dotyczące realizacji ich projektów pilotażowych.
Jednakże Państwa Członkowskie, które przesłały te informacje w ramach stosowania decyzji Rady 89/631 [2] są zwolnione z tego obowiązku.
Państwa Członkowskie regularnie informują Komisję o realizacji ich projektów pilotażowych.
2.
W przypadku dodania, wycofania lub zastąpienia statku lub zmiany danych dotyczących statku Państwo Członkowskie, pod którego banderą pływa dany statek, powiadamia o tym Komisję.
Artykuł 10
Aby ułatwić współpracę między Państwami Członkowskimi, Komisja przekazuje każdemu Państwu Członkowskiemu informacje, które zostały jej dostarczone na podstawie art. 9 i zapewnia, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 36 rozporządzenia (EWG) nr 2847/93, monitorowanie projektów pilotażowych realizowanych przez każde z Państw Członkowskich.
Artykuł 11
Przed dniem 31 marca 1995 r. każde Państwo Członkowskie przedłoży Komisji sprawozdanie wstępne dotyczące przebiegu realizacji projektów pilotażowych, do których realizacji przystąpiło.
Do dnia 31 sierpnia 1995 r. każde Państwo Członkowskie przedłoży Komisji sprawozdanie końcowe zawierające przede wszystkim szczegóły w odniesieniu do efektywności systemów pod względem kosztów, gwarancje dotyczące ich przejrzystości, jak również zalecenia dotyczące przyszłości systemów stałego monitorowania pozycji wspólnotowych statków rybackich.
Na podstawie tych sprawozdań, Komisja sporządza i przekazuje Radzie sprawozdanie zbiorcze z oceną projektów pilotażowych realizowanych przez Państwa Członkowskie, zawierające, odpowiednio, propozycje dotyczące wprowadzenia systemu stałego monitorowania pozycji wspólnotowych statków rybackich.
Artykuł 12
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 919/94
z dnia 26 kwietnia 1994 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 404/93 w zakresie organizacji producentów bananów
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 404/93 z dnia 13 lutego 1993 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku bananów [1], zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 3518/93 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie (EWG) nr 404/93 ustanawia przepisy odnoszące się do tworzenia organizacji producentów bananów; w celu otrzymania uznania tego rodzaju organizacje muszą spełniać szczególne warunki; warunki określa się w celu zapewnienia rozsądnej gwarancji, że organizacje poprzez swój zasięg, okres swojej działalności, swoją strukturę i sposób, w jaki funkcjonują, będą przyczyniać się do poszukiwanej poprawy warunków produkcji bananów i ich wprowadzania do obrotu;
omawiane wymagania zmierzające do zapewnienia minimalnego poziomu stabilności organizacji producentów i ich działalności gospodarczej, w szczególności w odniesieniu do liczby członków i wielkości produkcji, muszą zostać określone w zależności od strukturalnej różnorodności regionów produkcji we Wspólnocie;
również ze względu na cele stabilności i skuteczności konieczne jest określenie, po pierwsze, środków materialnych i technicznych, jakie organizacje producentów muszą postawić do dyspozycji swoich członków, oraz po drugie, rodzaju zasad, jakie organizacje muszą przyjąć i nałożyć na swoich członków, aby osiągnąć cele wyznaczone grupom uznanym zgodnie z regułami wspólnotowymi;
wprowadzenie szczególnych środków przyjętych przez Radę, łącznie ze środkami niniejszego rozporządzenia, pociąga za sobą bezwzględny obowiązek przekazywania szczegółowych informacji przez organizacje producentów, w określonych odstępach czasu, władzom wyznaczonym przez Państwo Członkowskie, w celu umożliwienia temu ostatniemu monitorowania wykonania zobowiązań zaciągniętych przez organizacje producentów, z tytułu uznania; należy określić zakres kontroli przeprowadzanych przez Państwo Członkowskie, jak również komunikaty w celu monitorowania wykonania wyżej wymienionych przepisów;
konieczne jest określenie przepisów, które powinny mieć zastosowanie w odniesieniu do grup producentów uznanych zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 1360/78 z dnia 18 czerwca 1978 r. w sprawie grup producentów i ich zrzeszeń [3], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 3669/93 [4], i którzy otrzymali pomoc związaną z tworzeniem ich organizacji i w odniesieniu do administracyjnych kosztów prowadzenia działalności;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Bananów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie udzielają szczególnego uznania, przewidzianego w art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 404/93, organizacjom producentów i ich zrzeszeniom, zwanym dalej "organizacjami producentów", których działalność gospodarcza polega na produkcji bananów i wprowadzaniu do obrotu świeżych bananów oraz które są zgodne z art. 5 wymienionego rozporządzenia i przepisami niniejszego rozporządzenia.
Organizacje producentów uznane na podstawie rozporządzenia (EWG) nr 1360/78 otrzymują szczególne uznanie, przewidziane w akapicie pierwszym, w przypadku gdy właściwe władze stwierdzają, że ich akt założycielski oraz zasady działania są zgodne z przepisami określonymi w akapicie pierwszym.
Artykuł 2
1.
Organizacje producentów przedkładają swój wniosek o szczególne uznanie odpowiednim właściwym władzom wyznaczonym przez Państwa Członkowskie, łącznie z aktem założycielskim i informacjami określonymi w załączniku II część A.
2.
Właściwe władze sprawdzają rzetelność przedłożonych informacji, badając dokumenty i przeprowadzając inspekcje na miejscu.
W razie powstania wątpliwości władze przystępują do innej kontroli, aby upewnić się, że warunki ustanowione w art. 1 są spełnione.
3.
Szczególne uznanie następuje w terminie dziewięćdziesięciu dni od otrzymania wniosku, z zastrzeżeniem dodatkowego wymaganego czasu na przeprowadzenie postępowania uzupełniającego.
Artykuł 3
1. Minimalna wielkość produkcji bananów nadających się do wprowadzenia do obrotu oraz minimalna liczba członków, którą organizacje producentów muszą posiadać zgodnie z art. 5 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (EWG) nr 404/93, są określane w załączniku I.
2.
Dla celów określonych w ust. 1 produkcja brana pod uwagę jest średnią produkcją bananów wprowadzonych do obrotu przez wszystkich producentów należących do organizacji, która ubiega się o jej uznanie, w ciągu trzech lat gospodarczych przed tego rodzaju uznaniem.
Jednakże w przypadku gdy region produkujący banany wykazał spadek produkcji wynikający z niekorzystnych warunkach pogodowych w okresie określonym w akapicie pierwszym, można wziąć pod uwagę produkcję w jednym roku gospodarczym lub w kilku latach gospodarczych przed wystąpieniem niekorzystnych warunkach pogodowych.
Artykuł 4
Konieczne środki, postawione do dyspozycji stowarzyszonych producentów lub będące w posiadaniu organizacji producentów do osiągnięcia celów określonych w art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 404/93, obejmują co najmniej obiekty i wyposażenie przeznaczone do:
- sortowania, klasyfikacji według wielkości oraz przygotowania do wprowadzania do obrotu, o wydajności odpowiedniej do wielkości produkcji bananów dostarczanych przez członków,
- zarządzania działalnością techniczną i handlową,
- prowadzeniem centralnej księgowości.
Artykuł 5
W zakresie przyjmowania nowych członków statuty organizacji producentów zawierają poniższe wymagania:
a) nowe członkostwa muszą stawać się skuteczne dopiero na początku roku gospodarczego;
b) nowi członkowie muszą być przyjmowani w oparciu o rzeczywistą lub dającą się przewidzieć wydajność handlową danej organizacji;
c) każdy członek musi zobowiązać się do pozostania w organizacji producentów przez co najmniej trzy lata i do złożenia zawiadomienia co najmniej 12 miesięcy przed swoją rezygnacją z członkostwa.
Jednakże w przypadku organizacji producentów uznanych przed dniem 1 stycznia 1995 r. ten minimalny okres wynosi dwa lata;
d) każdy członek musi zobowiązać się do wypełniania wszystkich obowiązków nałożonych na niego przez organizację producentów.
Artykuł 6
1. Zasady ustanowione przez organizacje producentów zgodnie z art. 5 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (EWG) nr 404/93 przewidują co najmniej, co następuje:
a) w celu ustalenia wielkości produkcji składanie przez producentów oświadczeń co do powierzchni plantacji, przewidywanych wielkości zbioru, jak i wielkości rzeczywiście zebranych;
b) w odniesieniu do produkcji — określenie, na podstawie strategii handlowej oraz rynków zbytu, odmian bananów do uprawy, do przestawienia uprawy lub do jej wykarczowania, określenie technik upraw, jakie mają być stosowane oraz rozłożenia zbiorów w czasie;
c) w odniesieniu do wprowadzania do obrotu — minimalne kryteria jakości, wielkości, opakowania, prezentacji oraz oznakowania.
2.
Organizacje producentów doradzają swoim członkom i ich wspomagają w celu sprawnego stosowania zasad, które przyjmują.
W odpowiedni sposób stosują odpowiednie sankcje w razie stwierdzonych uchybień.
Artykuł 7
1.
Nie później niż 1 marca każdego roku i po raz pierwszy do dnia 1 marca 1995 r. organizacje producentów przekazują właściwym władzom krajowym informacje określone w załączniku II.
Państwa Członkowskie mogą, jeżeli uznają to za konieczne, przyjąć dodatkowe przepisy dotyczące punktów w załączniku II część B.
2.
Nie później niż 1 maja każdego roku i po raz pierwszy do dnia 1 maja 1995 r. właściwe władze przekazują Komisji wykaz organizacji producentów bananów uznanych na ich terytorium oraz informacje określone w załączniku II część A, w odniesieniu do każdej organizacji producentów.
3.
Komisja może przewidzieć, we współpracy z danymi Państwami Członkowskimi, elektroniczną transmisję całości lub części informacji określonych w załączniku II.
Artykuł 8
Właściwe władze weryfikują zgodność tworzenia i funkcjonowania organizacji producentów, jak również stopnia dokładności informacji określonych w art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 404/93 i w art. 7 niniejszego rozporządzenia.
Każda organizacja producentów jest poddawana inspekcji na miejscu, co najmniej raz na trzy lata.
Artykuł 9
Właściwe władze odwołują uznanie, w przypadku gdy stwierdzają, w zależności od przypadku, że:
- zobowiązania nałożone na podstawie przepisów prawnych Wspólnoty nie są wypełniane,
- informacje określone w art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 404/93 oraz w art. 7 niniejszego rozporządzenia umyślnie nie są przekazywane lub że są fałszowane z zamiarem poświadczenia nieprawdy.
Artykuł 10
Pomocy w odniesieniu do promowania tworzenia oraz wspierania administracyjnego funkcjonowania organizacji producentów określonych w art. 6 rozporządzenia (EWG) nr 404/93 nie przyznaje się organizacjom producentów, które skorzystały z pomocy przewidzianej w art. 10 rozporządzenia (EWG) nr 1360/78.
Artykuł 11
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 933/94
z dnia 27 kwietnia 1994 r.
określające substancje czynne wchodzące w skład środków ochrony roślin i wyznaczające Państwa Członkowskie pełniące rolę sprawozdawców przy wykonywaniu rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3600/92
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 93/71/EWG [2],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3600/92 z dnia 11 grudnia 1992 roku ustanawiające szczegółowe zasady realizacji pierwszego etapu programu pracy określonego w art. 8 ust. 2 dyrektywy Rady 91/414/EWG dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [3], w szczególności jego art. 5 ust. 2, a także mając na uwadze co następuje:
udział Państw Członkowskich jako sprawozdawców w programie pracy przewidzianym w art. 8 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG jest ustanowiony w rozporządzeniu (EWG) nr 3600/92, w szczególności w jego art. 5 ust. 2 i ust. 4;
Komisja otrzymała powiadomienia dotyczące 89 spośród 90 substancji czynnych wymienionych w załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 3600/92;
po zbadaniu powiadomień musi zostać podjęta decyzja w sprawie substancji czynnych, które mają być poddane ocenie w ramach rozporządzenia (EWG) nr 3600/92 oraz w sprawie wyznaczenia Państwa Członkowskiego pełniącego rolę sprawozdawcy dla każdej z tych substancji czynnych;
należy także podjąć decyzję w odniesieniu do nieprzekraczalnego terminu przedkładania dokumentacji i innych informacji technicznych i naukowych Państwu Członkowskiemu pełniącemu rolę sprawozdawcy;
powiadomienia musiały zostać dokonane w stosownym czasie i zgodnie ze wzorem określonym w załączniku II do rozporządzenia (EWG) nr 3600/92, wypełnionym i zawierającym zobowiązanie określone w części 5 tego wzoru; powiadomienia niespełniające tych wymogów nie mogły być wzięte pod uwagę i w konsekwencji nie zostały wymienione;
nazwy (nazwiska) i adresy producentów, którzy przedstawili powiadomienie spełniające powyższe wymogi powinny być opublikowane w celu zapewnienia kontaktu umożliwiającego przedstawienie zbiorowych dokumentacji;
wydaje się być właściwe wskazanie nazwy i adresu organu wyznaczonego przez każde Państwo Członkowskie zgodnie z art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 3600/92, w celu zapewnienia, że dokumentacja i inne informacje zostały przedłożone organowi wyznaczonemu do przyjmowania i przetwarzania takich informacji;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Wykaz substancji czynnych, które zostaną poddane ocenie w ramach rozporządzenia (EWG) nr 3600/92 jest zamieszczony w kolumnie A załącznika I do niniejszego rozporządzenia.
2.
Państwo Członkowskie wyznaczone jako Państwo Członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy dla każdej z substancji określonej w ust. 1 jest wskazane w kolumnie B załącznika I przy odpowiedniej substancji czynnej.
3.
Producenci, którzy przedłożyli w stosownym terminie powiadomienia zgodnie z art. 4 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3600/92, są oznaczeni w kolumnie C załącznika I do niniejszego rozporządzenia trzyliterowym kodem obok odpowiedniej substancji czynnej.
Nazwa (nazwisko) i adres każdego producenta są określone dla każdego kodu w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.
4.
Nazwa i adres organu wyznaczonego przez każde Państwo Członkowskie zgodnie z art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 3600/92 są określone w załączniku III do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
1.
Nieprzekraczalny termin przedłożenia Państwu Członkowskiemu pełniącemu rolę sprawozdawcy dokumentacji i informacji określonych w art. 5 ust. 4 tiret trzecie rozporządzenia (EWG) nr 3600/92 ustala się na dzień 30 kwietnia 1995 r.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) NR 1017/94
z dnia 26 kwietnia 1994 r.
dotyczące zmiany przeznaczenia gruntów z ornych na ekstensywny chów zwierząt gospodarskich w Portugalii
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje: w ramach Reforma Agraria skolektywizowanych zostało ponad milion hektarów w wielu regionach Portugalii; znaczna część tych gruntów została rozdzielona lub jest w trakcie rozdzielania byłym właścicielom lub ich następcom prawnym; przed kolektywizacją część tych gruntów była przeznaczona na cele związane z produkcją zwierząt gospodarskich, jednakże w następstwie kolektywizacji grunty te były wykorzystywane w większości jako grunty rolne; jeśli żywotność gospodarstw rolnych, o których mowa, ma pozostać niezagrożona, zmiana przeznaczenia omawianych gruntów do celów tradycyjnej działalności rolniczej, a mianowicie do ekstensywnego chowu bydła i/lub owiec oraz kóz, zgodnie z zaleceniami Portugalii sformułowanymi w odniesieniu do tych regionów, wymaga istnienia wystarczającej liczby uprawnień do dopłat, zgodnie z art. 4d rozporządzenia Rady (EWG) nr 805/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [2] oraz z art. 5a rozporządzenia Rady (EWG) nr 3013/89 z dnia 25 września 1989 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku baraniny i mięsa koziego [3]; należy umożliwić Portugalii realizację programu zmiany przeznaczenia tych gruntów przez zapewnienie Portugalii specjalnych krajowych rezerw uprawnień do dopłat; aby nie zakłócać sytuacji na rynku Portugalii, musi zostać ograniczona maksymalna liczba jednostek zwierząt gospodarskich (JZG), która może stanowić przedmiot programu zmiany przeznaczenia;
z uwagi na swój charakter oraz skalę proces kolektywizacji gruntów miał wpływ na całość działalności rolniczej, a tym samym na wszystkie gospodarstwa rolne w regionach, o których mowa; wszystkie użytki rolne znajdujące się w regionach poddanych kolektywizacji kwalifikują się zatem do objęcia przez program zmiany przeznaczenia;
dostęp do programu zmiany przeznaczenia powinien być ograniczony do producentów posiadających całość bądź część swoich działek w regionach objętych kolektywizacją, pod warunkiem że spełnią oni pewne warunki oraz podejmą się zmiany przeznaczenia takich działek na cele ekstensywnego chowu zwierząt gospodarskich o maksymalnym zagęszczeniu zwierząt na hektar o zmienionym przeznaczeniu, zgodnie z planem zmiany przeznaczenia zatwierdzonym przez właściwe władze;
samce bydła urodzone z nowych krów mamek wprowadzonych w ramach programu zmiany przeznaczenia muszą również kwalifikować się do objęcia specjalną dotacją przewidzianą w art. 4 rozporządzenia (EWG) nr 805/608, bez uszczerbku dla obecnych producentów; z tego powodu właściwe jest, aby część uprawnień do premii wynikających ze zmiany przeznaczenia gruntów ornych na hodowlę krów mamek została wykorzystana do podniesienia regionalnego limitu dopłat, określonych w wyżej wymienionym rozporządzeniu;
w celu zapobieżenia nadużyciom systemu powinno zostać ograniczone przenoszenie oraz tymczasowe przenoszenie uprawnień uzyskanych w wyniku zmiany przeznaczenia oraz należy zapewnić kary w przypadkach niewypełniania zobowiązań przez producentów;
program zmiany przeznaczenia musi zostać zakończony w określonym czasie; należy zatem postanowić, że wraz z zakończeniem programu szczególna rezerwa utworzona na mocy niniejszego rozporządzenia, jak również wszelkie jeszcze nieprzyznane uprawnienia tracą ważność;
użytki orne, których przeznaczenie zostało zmienione na ekstensywny chów zwierząt gospodarskich, nie mogą kwalifikować się do objęcia przez płatności wyrównawcze w ramach programu ustanowionego przez rozporządzenie Rady (EWG) nr 1765/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. ustanawiającego system wsparcia producentów niektórych roślin uprawnych [4], takie grunty powinny zatem zostać uznane za stałe pastwiska, zgodnie z art. 9 tego rozporządzenia, a tym samym regionalny obszar bazowy Portugalii powinien zostać zmniejszony o całkowitą powierzchnię gruntów o zmienionym przeznaczeniu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Portugalia zostaje upoważniona na okres ośmiu lat do realizacji programu zmiany przeznaczenia gruntów z ornych na ekstensywny chów zwierząt gospodarskich, obejmującego maksymalnie 200000 hektarów, w regionach wymienionych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Bez uszczerbku dla art. 4f rozporządzenia (EWG) nr 805/68 oraz art. 5b rozporządzenia (EWG) nr 3013/89 przydziela się Portugalii szczególną autonomiczną rezerwę krajową (zwaną dalej "szczególną rezerwą") obejmującą całkowitą liczbę uprawnień do dopłat na krowy mamki w rozumieniu art. 4d rozporządzenia (EWG) nr 805/68 i/lub dopłat na owce w rozumieniu art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 3013/89 (zwanych dalej "uprawnieniami do dopłat"), równych 100000 jednostek zwierząt gospodarskich (JZG).
Do celów niniejszego rozporządzenia przeliczanie JZG na uprawnienia do dopłat odbywa się przy zastosowaniu tabeli przeliczeniowej zawartej w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2328/91 z dnia 15 lipca 1991 r. w sprawie poprawy efektywności struktur rolnych [5].
W tym celu uwzględnia się krowy mamki oraz owce i/lub kozy objęte wnioskiem o uczestnictwo w programie zmiany przeznaczenia.
Artykuł 3
1.
Uprawnienia do dopłat ze szczególnej rezerwy są przyznawane rolnikom posiadającym użytki rolne, które są w całości lub w części wykorzystywane do produkcji roślin uprawnych określonych w załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 1765/92.
Działki kwalifikują się wyłącznie, jeżeli:
- są one zlokalizowane w regionach wymienionych w Załączniku,
- producenci otrzymali płatności wyrównawcze przewidziane przez rozporządzenie (EWG) nr 1765/92,
- stanowią one przedmiot programu zmiany przeznaczenia na ekstensywny chów zwierząt gospodarskich.
2. Przydział uprawnień odbywa się z zastrzeżeniem warunku stanowiącego, że zagęszczenie zwierząt na deklarowanym obszarze, obliczone zgodnie z art. 4g ust. 1, 2 oraz 3 rozporządzenia (EWG) nr 805/68 musi wynosić 0,5 JZG na hektar lub mniej.
3.
Liczba uprawnień do dopłat równa 0,5 JZG jest przyznawana na hektar o przeznaczeniu zmienionym na ekstensywny chów zwierząt gospodarskich.
Jednakże jeżeli przeznaczenie użytków jest zmienione na hodowlę krów mamek, liczba uprawnień do dopłat na krowy mamki zostaje zmniejszona o 25 %; uprawnienia nieprzyznane w wyniku tego zmniejszenia zostają dodane do odpowiednich limitów regionalnych, określonych w art. 4b ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 805/68.
Artykuł 4
Aby uzyskać uprawnienia do dopłat, producenci muszą przedłożyć wniosek określający w szczególności rodzaj wymaganych uprawnień wraz z:
- planem rozwoju ekstensywnej produkcji krów mamek i/lub kóz, wykazującym właściwemu organowi władzy, że zmiana przeznaczenia zostanie zakończona w przewidzianym w nim terminie oraz że respektowane będzie maksymalne zagęszczenie zwierząt, określone w art. 3 ust. 2,
- zobowiązaniem do zaprzestania upraw roślin uprawnych na zadeklarowanych użytkach w celu zmiany przeznaczenia na ekstensywną produkcję zwierząt gospodarskich,
- oświadczeniem, że producent jest świadomy warunków przyznawania uprawnień do premii.
Artykuł 5
Na podstawie przedłożonych wniosków właściwe władze podejmują decyzje w sprawie liczby uprawnień, które mają zostać przyznane, oraz informują wnioskodawców o swoich decyzjach każdego roku, nie później niż dwa miesiące przed pierwszym dniem pierwszego okresu na składanie wniosków o dopłaty, ustanowionego przez Portugalię dla krów mamek i/lub owiec i/lub kóz.
Artykuł 6
1.
Uprawnienia do dopłat przyznane zgodnie z niniejszym rozporządzeniem są dodawane do uprawnień już posiadanych przez beneficjanta oraz stanowią przedmiot właściwych przepisów, odpowiednio, rozporządzenia (EWG) nr 805/68 oraz rozporządzenia (EWG) nr 3013/89.
Jednakże takie uprawnienia nie mogą zostać przeniesione trwale bądź tymczasowo przez okres pięciu lat kalendarzowych lub gospodarczych od dnia ich przyznania.
2.
Jeżeli przeznaczenie użytków objętych wnioskiem o przyznanie uprawnień nie zostaje zmienione zgodnie z planem rozwoju określonym w art. 4 lit. a), uprawnienia przyznane w odniesieniu do tych obszarów zostają cofnięte oraz zwrócone do szczególnej rezerwy.
Artykuł 7
Z końcem ósmego roku od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia nieprzyznane uprawnienia do dopłat tracą ważność, a szczególna rezerwa zostaje zniesiona.
Artykuł 8
Władze Portugalii podejmują środki niezbędne do zapewnienia zgodności z niniejszym rozporządzeniem.
Takie środki zawierają w szczególności:
a) weryfikację kwalifikowalności zadeklarowanych użytków;
b) kontrole mające na celu stwierdzenie, że rośliny uprawne nie są już produkowane na zadeklarowanych użytkach, których przeznaczenie zostało właściwie zmienione w określonym czasie na ekstensywną produkcję zwierząt gospodarskich.
Artykuł 9
1.
Całkowity obszar użytków ornych, których przeznaczenie zostało zmienione zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, odpowiadający wszystkim dopuszczalnym wnioskom, odejmuje się od następnego roku gospodarczego od regionalnego obszaru bazowego lub, w stosownych przypadkach, od indywidualnego obszaru bazowego przewidzianego w art. 2 ust. 2 lub 3 rozporządzenia (EWG) nr 1765/92.
Władze Portugalii powiadamiają Komisję o całkowitej powierzchni użytków, których przeznaczenie zostało zmienione, każdego roku, w odpowiednim czasie umożliwiającym zmianę regionalnego obszaru bazowego.
2.
Użytki, których przeznaczenie zostało zmienione z gruntów ornych, są uznawane za stałe pastwiska zgodnie z art. 9 rozporządzenia (EWG) nr 1765/92.
Artykuł 10
W razie konieczności Komisja przyjmuje szczegółowe zasady stosowania niniejszego rozporządzenia zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 27 rozporządzenia (EWG) nr 805/68 oraz w art. 30 rozporządzenia (EWG) nr 3013/89.
Artykuł 11
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1026/94
z dnia 2 maja 1994 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1538/91 wprowadzające szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1906/90 w sprawie niektórych norm handlowych w odniesieniu do drobiu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1906/90 z dnia 26 czerwca w sprawie niektórych norm handlowych w odniesieniu do drobiu [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 3204/93 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1538/91 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2891/93 [4] określa laboratorium referencyjne Wspólnoty odpowiedzialne za kontrolę zawartości wody w kurczakach mrożonych i głęboko mrożonych oraz jego odpowiednie kompetencje i zadania; należy ustanowić wspólnotową pomoc finansową w celu umożliwienia laboratorium referencyjnemu wykonywania przewidzianych zadań;
pomoc finansowa powinna wstępnie być przeznaczana na okres trzech lat; przed upływem wymienionego terminu należy ponownie zbadać, czy konieczne jest przedłużenie wstępnego okresu;
Wspólnota Europejska oraz laboratorium referencyjne Wspólnoty powinny zawrzeć umowę ustanawiającą zasady regulujące płatność pomocy finansowej;
Komitet Zarządzający ds. Mięsa Drobiowego i Jaj nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 14a rozporządzenia (EWG) nr 1538/91 dodaje się ust. 14 w brzmieniu:
"14.
Wspólnota przyznaje laboratorium referencyjnemu Wspólnoty "Het Spelderholt", Centre for Poultry Research and Information Services, Beekbergen, Niderlandy pomoc finansową w maksymalnej wysokości 75000 ECU na okres trzech lat na realizację zadań określonych w załączniku IX ust. 1.
Pomoc finansowa zostanie wypłacona na rzecz laboratorium referencyjnego zgodnie z warunkami umowy zawartej między Komisją, działającą w imieniu Wspólnoty Europejskiej, a laboratorium.
Dyrektor Generalny Dyrekcji Generalnej ds. Rolnictwa jest upoważniony do podpisania umowy w imieniu Komisji."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) NR 1043/94
z dnia 12 kwietnia 1994 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 3680/93 ustanawiające środki w zakresie ochrony i zarządzania zasobami połowowymi na Obszarze Regulowanym, zdefiniowanym w Konwencji w sprawie przyszłej wielostronnej współpracy w dziedzinie rybołówstwa na północno-zachodnim Atlantyku
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3760/92 z dnia 20 grudnia 1992 r. ustanawiające wspólnotowy system rybołówstwa i akwakultury [1], w szczególności jego art. 8 ust. 4,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie (WE) nr 3680/93 [2] ustanawia kwoty dla Państw Członkowskich na Obszarze Regulowanym NAFO na 1994 r.;
te kwoty odpowiadają wnioskom przyjętym przez NAFO na jej corocznym spotkaniu w 1993 r.;
Komisja ds. rybołówstwa NAFO, na specjalnym zebraniu w lutym 1994 r. przyjęła wniosek dotyczący połowu dorsza w rejonie 3NO NAFO na 1994 r., w świetle dowodów naukowych wskazujących na fakt, że bardzo dużą część biomasy tego zasobu stanowią ryby o niedostatecznych rozmiarach;
Komisja ds. rybołówstwa NAFO zaproponowała odstępstwo od generalnej zasady rozmiaru oczek sieci wynoszących 130 mm, w odniesieniu do sieci wykonanych z poliamidu;
w związku z powyższym rozporządzenie (WE) nr 3680/93 powinno zostać zmienione,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 3680/93 wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 4 ust. 1 po akapicie drugim dodaje się, co następuje:
"W przypadku sieci wykonanych z włókna poliamidowego równoważny minimalny rozmiar oczka wynosi 120 mm.
Statki wykorzystujące te materiały posiadają na pokładzie świadectwa wydane przez właściwe władze Państwa Członkowskiego bandery zaświadczające, że włókna w używanych sieciach są wykonane z poliamidu."
2.
Pierwszą stronę załącznika I zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1091/94
z dnia 29 kwietnia 1994 r.
ustanawiające niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 3528/86 w sprawie ochrony lasów Wspólnoty przed zanieczyszczeniem atmosferycznym
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3528/86 z dnia 17 listopada 1986 r. w sprawie ochrony lasów Wspólnoty przed zanieczyszczeniem atmosferycznym [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2157/92 [2], w szczególności jego art. 3,
uwzględniając rezolucję nr 1 pierwszej konferencji ministerialnej w sprawie ochrony lasów w Europie [3] oraz podjęte w jej następstwie działania,
a także mając na uwadze, co następuje:
na podstawie art. 2 ust. 1 tiret 3 i 4 rozporządzenia (EWG) nr 3528/86 celem programu Wspólnoty jest pomaganie Państwom Członkowskim:
- w prowadzeniu intensywnego i ciągłego nadzoru nad ekosystemami leśnymi,
- w zakładaniu lub rozszerzaniu, w skoordynowany i zharmonizowany sposób, sieci stałych powierzchni obserwacyjnych służących do prowadzenia takiego ciągłego, intensywnego nadzoru;
na podstawie art. 2 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3528/86, Państwa Członkowskie przekażą Komisji dane zebrane dzięki sieci powierzchni obserwacyjnych służących do ciągłego intensywnego nadzoru;
sieć powierzchni obserwacyjnych zostaje założona w celu otrzymania szczegółowych danych na temat ewolucji ekosystemów leśnych we Wspólnocie; podejście to pozwala na ustalenie związków między różnorodnymi czynnikami środowiskowymi, w szczególności zanieczyszczeniami atmosferycznymi i reakcją ekosystemów leśnych; zebrane w ten sposób dane pozwalają lepiej interpretować wyniki otrzymane dzięki regularnej sieci powierzchni obserwacyjnych, jak określono w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 1696/87 [4], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 836/94 [5];
wnioski o udzielenie pomocy, przedkładane na podstawie rozporządzenia (EWG) nr 3528/86, w celu prowadzenia ciągłego intensywnego nadzoru, określonego w art. 2 ust. 1, powinny zawierać wszelkie informacje niezbędne do zbadania tych środków w świetle celów i kryteriów wspomnianego rozporządzenia; informacje te powinny być przedstawione na znormalizowanym formularzu w celu ułatwienia analizy i porównania wniosków;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Leśnictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Państwa Członkowskie założą sieć stałych powierzchni obserwacyjnych.
Do dnia 30 czerwca 1994 r. zostanie dokonany wybór powierzchni i założone ponad 50 % powierzchni, zgodnie z wspólnymi metodami zakładania sieci stałychpowierzchniobserwacyjnych do ciągłego, intensywnego monitorowania (patrz załącznik I). Ostatnie powierzchnie obserwacyjne zostaną założone przed dniem 30 czerwca 1995 r.
Do dnia 15 grudnia 1994 r. Państwa Członkowskie prześlą Komisji przegląd kryteriów wyboru i pełny wykaz wybranych powierzchni, w tym podstawowe informacje takie, jak: położenie (długość i szerokość geograficzna, wysokość) oraz gatunki, a także ogólne informacje o każdej założonej powierzchni na znormalizowanym formularzu, określonym w załączniku VIIa.
2.
Na stałych powierzchniach obserwacyjnych prowadzony będzie ciągły, intensywny nadzór ekosystemów leśnych. Obejmie on ciągłą inwentaryzację stanu koron drzew, inwentaryzację stanu gleby i listowia oraz pomiary zmian przyrostowych, szybkości osadzania i obserwacje meteorologiczne, zgodnie z obiektywnymi metodami pobierania próbek, a także analizę zgodnie z ustalonymi metodami.
3.
Do dnia 31 grudnia 1996 r. Państwa Członkowskie prześlą Komisji na znormalizowanym formularzu dane zebrane podczas prowadzenia nadzoru w latach 1991-1996 na każdej stałej powierzchni obserwacyjnej wraz z interpretacją wyników, jak określono w załączniku VII.
4.
Szczegóły techniczne dotyczące przepisów niniejszego artykułu są wymienione w załącznikach III–VI.
Artykuł 2
1.
Wnioski o udzielenie pomocy przez Wspólnotę:
- na zakładanie lub rozszerzanie sieci stałych powierzchni obserwacyjnych do prowadzenia ciągłego, intensywnego nadzoru,
- na przeprowadzenie inwentaryzacji stanu koron drzew,
- na przeprowadzenie inwentaryzacji gleby,
- na przeprowadzenie inwentaryzacji ulistnienia,
- na przeprowadzenie pomiarów przyrostowych,
- na przeprowadzenie pomiarów osadzania i
- na przeprowadzenie pomiarów meteorologicznych,
w rozumieniu art. 2 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3528/86, obejmą informacje i dokumenty określone w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.
Wnioski należy przedkładać w trzech egzemplarzach oraz zgodnie z załącznikiem II.
Państwa Członkowskie przedłożą Komisji wnioski przed 1 listopada każdego roku w odniesieniu do następnego roku.
2.
Wnioski niespełniające wymogów wymienionych w ust. 1 niniejszego artykułu nie zostaną rozpatrzone.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) NR 1093/94
z dnia 6 maja 1994 r.
ustalające warunki, na których statki rybackie państw trzecich mogą bezpośrednio wyładowywać i sprzedawać swoje połowy w portach wspólnotowych
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1]
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego, [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: zgodnie z przepisami Traktatu, władza państwa nadbrzeżnego w odniesieniu do dostępu statków rybackich państwa trzeciego do wód wewnętrznych i portów jest wykonywana przez dane Państwo Członkowskie; jednak w odniesieniu do dostępu statków rybackich do takich portów w celu dokonania bezpośredniego wyładunku i wprowadzenia do obrotu swoich połowów, konieczne jest przyjęcie dodatkowych jednolitych środków na poziomie wspólnotowym, aby takie działania były wykonywane w sposób niezagrażający funkcjonowaniu wspólnej polityki rybołówstwa, łącznie z normami sanitarnymi i handlowymi, które są stosowane wobec produkcji we Wspólnocie, co mogłoby prowadzić do sytuacji, w której zostałaby zniekształcona konkurencja na niekorzyść produkcji we Wspólnocie i w odniesieniu do przywozu prowadzonego przy użyciu innych środków transportu;
w szczególności wyładunek powinien być dozwolony wyłącznie w portach, w których dostępne są urządzenia do prowadzenia kontroli sanitarnych i weterynaryjnych, zaś kapitanowie danych statków rybackich powinni być zobowiązani do przedstawienia specjalnej deklaracji wyładunkowej;
dostęp statków rybackich pływających pod banderą państwa trzeciego lub zarejestrowanych w państwie trzecim do bezpośredniego wyładunku nie może naruszać równowagi rynkowej, osiąganej w odniesieniu do niektórych produktów poprzez mechanizmy cenowe wprowadzone jako część organizacji rynku; z tego względu przy sprzedaży tych produktów należy uwzględniać poziomy cen, ustanowione przez Wspólnotę;
ponadto, wspólna organizacja rynku tych produktów opiera się w znacznym stopniu na możliwościach organizacji producentów do promowania regulacji cenowych, poprzez nakładanie na swoich członków obowiązku poszanowania przyjętych przez nie zasad, dążąc do zapewnienia, zgodnie z celami Traktatu, godnego poziomu życia rybaków; korzyści związane z bezpośrednim wyładunkiem przez dane statki nie powinny prowadzić, w obszarach działalności organizacji producentów, do zmniejszenia skuteczności przyjętych i wprowadzonych przez te organizacje środków związanych ze stosowaniem mechanizmów wspólnej organizacji rynku; dlatego też, z wyjątkiem przypadków, gdy produkty są przeznaczone do przetwarzania, konieczne jest objęcie takimi środkami wprowadzania na rynek połowów dokonanych przez statki rybackie pływające pod banderą państwa trzeciego lub zarejestrowanych w państwie trzecim;
stosowanie niniejszego rozporządzenia będzie wymagało dostarczania odpowiednich informacji w portach, gdzie dozwolony jest bezpośredni wyładunek i wprowadzenia do obrotu przez statki rybackie pływające pod banderą państwa trzeciego lub zarejestrowane w państwie trzecim;
po pewnym czasie konieczne okaże się zbadanie wyników stosowania niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Na warunkach określonych w niniejszym rozporządzeniu, statki rybackie pływające pod banderą państwa trzeciego lub zarejestrowane w państwie trzecim są uprawnione do bezpośredniego wyładowywania swych produktów rybołówstwa w portach Państw Członkowskich Wspólnoty, w celu dopuszczenia do swobodnego obrotu i wprowadzenia do obrotu.
Artykuł 2
Do celów niniejszego rozporządzenia, stosuje się następujące definicje:
1) produkty rybołówstwa: wszystkie produkty przywiezione bezpośrednio z łowiska, również po przeładunku na morzu z innego statku i objęte przepisami rozdziału 3 załącznika I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [4];
2) statek rybacki:
- statek, niezależnie od rozmiarów, którego podstawową lub wtórną działalność stanowi zabieranie na pokład produktów rybołówstwa;
- statek, który nawet jeśli sam nie prowadzi połowów, zabiera produkty rybołówstwa określone w art. 1, w drodze przeładunku z innych statków;
- statek, na którego pokładzie produkty rybołówstwa określone w art. 1 są poddawane jednej lub więcej z następujących operacji przed opakowaniem: filetowaniu lub płatowaniu, skórowaniu, rozdrabnianiu, zamrażaniu i/lub przetwarzaniu.
Artykuł 3
1.
Bez uszczerbku dla dyrektywy 90/675/EWG z dnia 10 grudnia 1990 r. ustanawiającej zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnych produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich [5], oraz dyrektywy 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającej warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania na rynek produktów rybołówstwa [6], statki rybackie określone w art. 1, nie mogą wyładowywać swoich połowów w celu dopuszczenia ich do swobodnego obrotu i wprowadzenia do obrotu, z wyjątkiem portów wyznaczonych przez Państwa Członkowskie.
Państwa te zapewnią, że wszystkie kontrole zdrowia i weterynaryjne przewidziane przez obowiązujące przepisy w odniesieniu do produktów rybołówstwa określonych w art. 1, przeprowadzane są w tych portach.
2.
Przed dniem rozpoczęcia stosowania przepisów niniejszego rozporządzenia, Państwa Członkowskie przesyłają Komisji wykaz portów określony w ust. 1.
Powiadamiają również Komisję o wszelkich późniejszych zmianach w tym wykazie.
Komisja opublikuje wykaz portów oraz zmian w wykazach w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich w serii "C".
Artykuł 4
1.
Bez uszczerbku dla przepisów rozporządzenia Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r., ustanawiającego system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa [7], kapitan statku rybackiego określonego w art. 1, musi sporządzić i dostarczyć do właściwych organów Państwa Członkowskiego, z którego urządzeń wyładunkowych zamierza skorzystać, oświadczenie zawierające następujące dane dotyczące wszystkich produktów, które zamierza wyładować:
- pochodzenie oraz, gdy stosowne, statek bądź statki, z których te produkty zostały przeładowane,
- ilość, w podziale według gatunku,
- planowana metoda wprowadzenia do obrotu.
2.
Produkty rybołówstwa określone w art. 1, wyładowane przez statek rybacki, określony w art. 1, nie mogą zostać dopuszczone do swobodnego obrotu dopóki oświadczenie, określone w ust. 1, nie zostanie przedłożone właściwym organom.
Artykuł 5
1.
Wprowadzanie do obrotu produktów rybołówstwa wyładowanych bezpośrednio ze statku rybackiego określonych w art. 1, i które nie są przeznaczone do przetworzenia, jest dokonywane z zastrzeżeniem następujących warunków:
- w przypadku gdy produkty są wymienione w załączniku I lub VI do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3759/92 z dnia 17 grudnia 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku produktów rybołówstwa i akwakultury [8] oraz gdy są wprowadzane do obrotu w ramach obszaru działalności, dla którego istnieje uznana organizacja producentów, produkty mogą być wprowadzone do obrotu wyłącznie zgodnie z zasadami określonymi przez tą organizację producentów w zakresie ceny wycofania lub sprzedaży, jakości lub do celów regulacji podaży;
W przypadku gdy dopuszczenie do swobodnego obrotu następuje poza takim obszarem, produkty wymienione w załączniku I. A, D lub E do rozporządzenia (EWG) nr 3759/92 nie mogą być sprzedawane po cenie franco granica poniżej poziomu Wspólnotowej ceny wycofania lub sprzedaży, określonej dla danego roku gospodarczego na podstawie art. 11 lub 13 tego rozporządzenia;
- w przypadku gdy produkty są wymienione w załączniku II do rozporządzenia (EWG) nr 3759/92, nie mogą być dopuszczone do swobodnego obrotu po cenie franco granica poniżej poziomu ceny progowej, określonej w art. 16 ust. 2 tego rozporządzenia, uruchamiającej pomoc w odniesieniu do prywatnego składowania;
- w przypadku gdy produkty są wymienione w załączniku IV. B lub V do rozporządzenia (EWG) nr 3759/92, nie mogą być dopuszczone do swobodnego obrotu po cenie franco granica poniżej poziomu ceny określonej w art. 22 ust. 1 tego rozporządzenia.
2.
Do celów ust. 1, cena franco granica odpowiada uznanej wartości celnej.
Artykuł 6
Odprawa celna może nastąpić jedynie po okazaniu dowodów, przyjętych przez organy celne, że dane produkty spełniają warunki ustanowione w niniejszym rozporządzeniu.
Artykuł 7
Państwa Członkowskie podejmują stosowne działania w celu zagwarantowania zgodności z niniejszym rozporządzeniem, informują kapitanów danych statków o ciążących na nich obowiązkach i publikują w portach ceny, które muszą być przestrzegane na mocy art. 5.
Artykuł 8
Przed dniem 1 lipca 1996 r. Komisja przedkłada Radzie sprawozdanie o wynikach stosowania niniejszego rozporządzenia, wraz z właściwymi wnioskami, jeśli to stosowne.
Artykuł 9
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1131/94
z dnia 16 maja 1994 r
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 337/75 ustanawiające Europejskie Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską; w szczególności jego art. 235,
uwzględniając wniosek Komisji [1];
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2];
uwzględniając opinię Trybunału Obrachunkowego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: przedstawiciele rządów Państw Członkowskich, zgromadzeni na szczeblu szefów państw i rządów, przyjmując decyzję z dnia 29 października 1993 r dotyczącą ustalenia siedzib niektórych organów i departamentów Wspólnot Europejskich, jak również Europolu [4], przyjęli również za wspólnym porozumieniem deklarację dotyczącą ustalenia siedziby Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego;
należy zmienić rozporządzenie Rady (EWG) nr 337/75 z dnia 10 lutego 1975 r. ustanawiające Europejskie Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego [5] odnośnie siedziby Centrum;
w późniejszym terminie należy rozpatrzyć propozycję w jej części dotyczącej personelu Centrum; niniejsze rozporządzenie nie przesądza o sytuacji personelu Centrum,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 1 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 337/75 otrzymuje następujące brzmienie:
"Centrum jest przedsięwzięciem nieprzynoszącym dochodu.
Siedzibą Centrum są Tesaloniki."
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1164/1994
z dnia 16 maja 1994 r.
ustanawiające Fundusz Spójności
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 130d akapit drugi,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [4],
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 2 Traktatu zawiera zadania wspierania spójności gospodarczej i społecznej oraz solidarności między Państwami Członkowskimi, które stanowią istotne cele dla rozwoju i sukcesu Wspólnoty; wzmocnienie takiej spójności jest określone w art. 3 lit. j) Traktatu jako jedno z działań Wspólnoty na rzecz celów określonych w art. 2 Traktatu;
artykuł 130a Traktatu przewiduje, że Wspólnota rozwija i realizuje swe działania zmierzające do wzmocnienia jej spójności gospodarczej i społecznej, w szczególności przewiduje dążenie do zmniejszenia dysproporcji w poziomach rozwoju różnych regionów oraz zacofania regionów mających najmniej korzystne warunki; działania Wspólnoty za pomocą Funduszu Spójności powinny wspierać osiągnięcie celów określonych w art. 130a;
konkluzje Rady Europejskiej obradującej w Lizbonie w dniach 26 i 27 czerwca 1992 r. i w Edynburgu w dniach 11 i 12 grudnia 1992 r., dotyczące ustanowienia Funduszu Spójności, określiły zasady jego zarządzania;
wspieranie spójności gospodarczej i społecznej wymaga działań prowadzonych przez Fundusz Spójności oprócz tych, które są podejmowane przez fundusze strukturalne, Europejski Bank Inwestycyjny oraz inne instrumenty finansowe w zakresie środowiska oraz infrastruktury transportowej we wspólnym interesie;
Protokół w sprawie spójności gospodarczej i społecznej załączony do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską potwierdza zadanie Wspólnoty, którym jest wspieranie spójności gospodarczej i społecznej oraz solidarności między Państwami Członkowskimi oraz określa, że Fundusz Spójności wniesie wkład finansowy w projekty w dziedzinie środowiska i sieci transeuropejskich w Państwach Członkowskich, pod dwoma warunkami: po pierwsze – produkt narodowy brutto (PNB) na jednego mieszkańca jest w nich niższy od 90 % średniej wspólnotowej, a po drugie – posiadają program zmierzający do spełnienia warunków spójności gospodarczej, określonych w art. 104c Traktatu; względny dobrobyt Państw Członkowskich jest szacowany na podstawie produktu narodowego brutto na głowę mieszkańca mierzonego siłą nabywczą;
spełnienie kryteriów konwergencji, które są warunkiem koniecznym przejścia do trzeciego etapu unii gospodarczej i walutowej, wymaga określonego wysiłku ze strony zainteresowanego Państwa Członkowskiego; w tym względzie wszystkie Państwa Członkowskie będące beneficjentami muszą przedstawić Radzie program konwergencji opracowany w tym celu, jak również w celu uniknięcia nadmiernego deficytu publicznego;
artykuł 130d akapit drugi Traktatu stanowi, że Rada ma powołać Fundusz Spójności przed dniem 31 grudnia 1993 r. w celu wniesienia finansowego wkładu w projekty z zakresu ochrony środowiska i sieci transeuropejskich w zakresie infrastruktury transportowej;
artykuł 129c ust. 1 Traktatu przewiduje, że Wspólnota może poprzez Fundusz Spójności wnieść wkład w finansowanie szczególnych projektów w Państwach Członkowskich w zakresie infrastruktury transportowej, uwzględniając jednocześnie potencjalną ekonomiczną żywotność tych projektów; projekty finansowane przez Fundusz powinny utworzyć część sieci transeuropejskich zatwierdzonymi przez Radę lub zaproponowanymi przez Komisję przed wejściem w życie Traktatu o Unii Europejskiej; jednakże inne projekty infrastruktury transportowej przyczyniające się do osiągnięcia celów art. 129b Traktatu mogą być finansowane do momentu przyjęcia przez Radę odpowiednich wskazówek;
artykuł 130r Traktatu określa cele i zasady Wspólnoty w dziedzinie środowiska; Wspólnota może poprzez Fundusz Spójności wnieść wkład w działania mające na celu osiągnięcie tych celów; zgodnie z art. 130s ust. 5 Traktatu oraz bez uszczerbku dla zasady "zanieczyszczający płaci" Rada może podejmować decyzje o finansowej pomocy z Funduszu Spójności, w przypadku gdy środek oparty na ust. 1 tego artykułu obejmuje koszty uważane za nieproporcjonalne dla organów publicznych Państwa Członkowskiego;
zasady i cele stałego rozwoju ustanawiane są w programie Wspólnoty dotyczącym polityki i działania w odniesieniu do środowiska i stałego rozwoju, jak ustanowiono w rezolucji Rady z dnia 1 lutego 1993 r. [5];
musi zostać ustanowiona właściwa równowaga między finansowaniem projektów infrastruktury transportowej a finansowaniem projektów ochrony środowiska;
Zielona Księga Komisji w sprawie wpływu transportu na środowisko wielokrotnie przypomina o potrzebie rozwoju bardziej przyjaznego dla środowiska systemu transportowego, który uwzględnia potrzebę stałego rozwoju Państw Członkowskich;
każda kalkulacja kosztów projektu dotyczącego infrastruktury transportowej musi uwzględniać koszty środowiska;
w świetle podjętych przez Państwa Członkowskie przedsięwzięć zapobiegających obniżaniu ich wysiłków inwestycyjnych w dziedzinie ochrony środowiska i infrastruktury transportowej nie będzie stosowana w przypadku Funduszu Spójności zasada dodatkowości, w rozumieniu art. 9 rozporządzenia Rady (EWG) nr 4253/88 z dnia 19 grudnia 1988 r., ustanawiającego przepisy wykonawcze do rozporządzenia (EWG) nr 2052/88 w odniesieniu do koordynacji działań różnych funduszy strukturalnych między nimi oraz z operacjami Europejskiego Banku Inwestycyjnego i innymi istniejącymi instrumentami finansowymi [6];
zgodnie z art. 198e Traktatu Europejski Bank Inwestycyjny (EBI) ułatwia finansowanie inwestycji, łącznie z pomocą uzyskaną od innych instrumentów finansowych Wspólnoty;
w celu poprawy skuteczności pomocy wspólnotowej niezbędna jest koordynacja działań podjętych w zakresie środowiska i transeuropejskiej sieci infrastruktury transportowej przez Fundusz Spójności, fundusze strukturalne, EBI oraz inne instrumenty finansowe;
w szczególności w celu pomocy Państwom Członkowskim w przygotowaniach ich projektów Komisja powinna zapewnić im dostęp do niezbędnej pomocy technicznej, w szczególności mającej na celu udział w przygotowaniu, wprowadzeniu, monitorowaniu i ocenie projektów;
w szczególności w celu zapewnienia wartości pieniądza należy przed zaangażowaniem środków własnych Wspólnoty dokonać dokładnego ich oszacowania, w celu zapewnienia, że korzyści społeczno-gospodarcze są odpowiednie do wykorzystanych zasobów;
pomoc z Funduszu Spójności musi być zgodna z politykami Wspólnoty, w tym z ochroną środowiska naturalnego, transportem, sieciami transeuropejskimi, konkurencją oraz udzielaniem zamówień publicznych; ochrona środowiska naturalnego obejmuje ocenę wpływu na środowisko naturalne;
powinny istnieć przepisy dla indykatywnego podziału ogólnych zasobów dostępnych dla zobowiązań między Państwami Członkowskimi w celu ułatwienia przygotowywania projektów;
należy stworzyć przepisy w powiązaniu z art. 104c ust. 6 Traktatu dla stworzenia pewnej formy warunkowości przyznawania pomocy finansowej;
ze względu na wymagania spójności gospodarczej i społecznej niezbędne jest zapewnienie wysokiej stopy pomocy;
w celu ułatwienia zarządzania pomocą z Funduszu należy przewidzieć możliwość identyfikacji etapów projektów, które mogą być uznane za technicznie i finansowo niezależne, oraz, jeśli jest to konieczne, do łączenia projektów;
powinien być możliwy wybór pomocy Funduszu albo w formie rat rocznych, albo dla całego projektu; zgodnie z zasadą ustanowioną przez Radę Europejską na konferencji w Edynburgu w dniach 11 i 12 grudnia 1992 r. wypłata rat następująca po pierwszej zaliczce powinna być ściśle i wyraźnie połączona z postępami w realizacji projektów;
należy wyszczególnić kompetencje i obowiązki Państw Członkowskich oraz Komisji dotyczące kontroli finansowej działań Funduszu;
w interesie właściwego zarządzania Funduszem Spójności należy ustanowić przepisy dla skutecznych metod oceny, monitorowania i kontroli działań Wspólnoty, określających zasady regulujące ocenę, określających charakter i zasady rządzące monitorowaniem, ustanawiających działania podejmowane w odpowiedzi na nieprawidłowości lub niepowodzenie w dostosowaniu jednego z warunków ustanowionych, kiedy pomoc z Funduszu została zatwierdzona;
należy dostarczać właściwych informacji, między innymi, w postaci rocznego sprawozdania;
powinny zostać ustanowione przepisy w celu zapewnienia właściwej reklamy dla wspólnotowej pomocy z Funduszu Spójności;
publikacje w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich ogłoszeń o zamówieniach publicznych na projekty otrzymujące pomoc z Funduszu powinny wymieniać tę pomoc;
aby ułatwić zastosowanie niniejszego rozporządzenia, przepisy wykonawcze powinny być określone w załączniku II; w celu zapewnienia elastyczności niezbędnej przy ich stosowaniu Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, powinna, jeśli to konieczne, w świetle zdobytego doświadczenia, zmienić te przepisy;
niniejsze rozporządzenie powinno, z zachowaniem ciągłości, zastąpić rozporządzenie Rady (EWG) nr 792/93 z dnia 30 marca 1993 r. ustanawiające finansowe instrumenty spójności [7],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Definicja i cel
1.
Niniejszym ustanawia się Fundusz Spójności, zwany dalej "Funduszem".
2.
Fundusz wnosi wkład we wzmocnienie spójności gospodarczej i społecznej Wspólnoty oraz działa zgodnie z przepisami wymienionymi w niniejszym rozporządzeniu.
3.
Fundusz może uczestniczyć w finansowaniu:
- projektów, lub
- etapów projektu, które są technicznie lub finansowo niezależne, lub
- grup projektów powiązanych ze sobą widoczną strategią tworzącą spójną całość.
Artykuł 2
Zakres
1.
Fundusz wnosi wkłady finansowe do projektów, które przyczyniają się do osiągnięcia celów ustanowionych w Traktacie o Unii Europejskiej, w zakresie środowiska oraz transeuropejskiej sieci infrastruktury transportowej w Państwach Członkowskich, w których produkt narodowy brutto (PNB), mierzony według parytetu siły nabywczej, jest mniejszy od 90 % średniej wspólnotowej, dla posiadających program zmierzający do spełnienia określonych w art. 104c Traktatu warunków konwergencji ekonomicznej.
2.
Do końca 1999 r. tylko cztery Państwa Członkowskie, które obecnie spełniają kryterium dotyczące wysokości PNB na mieszkańca, określone w ust. 1, kwalifikują się do uzyskania pomocy z Funduszu.
Państwami tymi są Grecja, Hiszpania, Irlandia i Portugalia.
3.
W odniesieniu do kryterium PNB, określonego w ust. 1, Państwa Członkowskie, określone w ust. 2, nadal kwalifikują się do udzielenia im pomocy z Funduszu, pod warunkiem że po ocenie w połowie okresu w 1996 r. wielkość PNB w tych państwach pozostaje niższa od 90 % wielkości średniego PNB we Wspólnocie.
Każde kwalifikujące się państwo, którego wysokość PNB przekracza próg 90 %, traci w tym momencie swoje uprawnienia do uzyskania pomocy z Funduszu na nowe projekty lub, w przypadku ważnych projektów podzielonych na kilka technicznie i finansowo niezależnych etapów, na nowe etapy projektu.
Artykuł 3
Działania dopuszczalne
1.
Fundusz może udzielać pomocy:
- projektom dotyczącym środowiska naturalnego, przyczyniającym się do osiągnięcia celów z art. 130r Traktatu, w tym projektom wynikającym ze środków przyjętych zgodnie z art. 130s Traktatu, w szczególności projektom zgodnym z priorytetami nałożonymi na wspólnotową politykę w zakresie ochrony środowiska przez Piąty Program Polityki i Działania w odniesieniu do Środowiska Naturalnego i Stałego Rozwoju,
- projektom w zakresie infrastruktury transportowej stanowiącym przedmiot wspólnego zainteresowania, finansowanym przez Państwa Członkowskie, które są objęte wytycznymi określonymi w art. 129c Traktatu; jednakże inne projekty dotyczące infrastruktury transportowej, przyczyniające się do osiągnięcia celów określonych w art. 129b Traktatu, mogą być finansowane aż do przyjęcia odpowiednich wytycznych przez Radę.
2.
Pomoc można również przyznawać na:
- wstępne badania odnoszące się do kwalifikujących się projektów, w tym niezbędne dla ich wprowadzenia w życie,
- środki wsparcia technicznego, w szczególności:
a) środki horyzontalne, takie jak badania porównawcze mające na celu ocenę wpływu pomocy wspólnotowej;
b) środki i badania, które przyczyniają się do oceny, monitorowania lub oszacowania projektów, oraz wzmocnienia i zagwarantowania koordynowania spójności projektów, w szczególności ich spójności z politykami Wspólnoty;
c) działania i badania pomagające w niezbędnych korektach we wprowadzaniu projektów w życie.
Artykuł 4
Środki finansowe
Na okres od 1993 r. do 1999 r. całość środków finansowych dostępnych dla zobowiązań Funduszu, zgodnie z niniejszym rozporządzeniem oraz rozporządzeniem (EWG) nr 792/93, jak ustalono w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym z dnia 29 października 1993 r., wynosi 15150 milionów ECU, według cen z 1992 r.
Perspektywy finansowe ustanowione w odniesieniu do przydziału środków na zobowiązania, dostępnych na każdy rok tego okresu, zgodnie z rozporządzeniem określonym w akapicie pierwszym, są następujące:
1993 r. : 1500 milionów ECU,
1994 r. : 1750 milionów ECU,
1995 r. : 2000 milionów ECU,
1996 r. : 2250 milionów ECU,
1997 r. : 2500 milionów ECU,
1998 r. : 2550 milionów ECU,
1999 r. : 2600 milionów ECU.
Artykuł 5
Indykatywny podział
Indykatywny podział całości środków Funduszu jest dokonywany na podstawie dokładnych i obiektywnych kryteriów, głównie dotyczących zaludnienia, PNB na mieszkańca oraz obszaru powierzchni; bierze on również pod uwagę inne czynniki społeczno-gospodarcze, takie jak braki w infrastrukturze transportowej.
Indykatywny podział całości środków wynikających z zastosowania tych kryteriów jest określony w załączniku I.
Artykuł 6
Pomoc warunkowa
1. W przypadku decyzji Rady, zgodnie z art. 104c ust. 6 Traktatu, że w Państwie Członkowskim istnieje nadmierny deficyt publiczny, oraz jeśli decyzja ta nie została odwołana zgodnie z art. 104c ust. 12 Traktatu w ciągu jednego roku lub dowolnego innego okresu określonego w zaleceniu na mocy z art. 104c ust. 7 dla poprawy deficytu, żadne nowe etapy projektów tego Państwa Członkowskiego nie będą finansowane z Funduszu.
2.
Wyjątkowo, w przypadku projektów mających bezpośredni wpływ na więcej niż jedno Państwo Członkowskie, Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na zalecenie Komisji, może podjąć decyzję o odroczeniu zawieszenia finansowania.
3.
Zawieszenie finansowania nie staje się skuteczne przed upływem dwóch lat od wejścia w życie Traktatu o Unii Europejskiej.
4. Zawieszenie finansowania kończy się, kiedy Rada, zgodnie z art. 104c ust. 12 Traktatu, uchyla swoją decyzję przyjętą zgodnie z art. 104c ust. 6 Traktatu.
Artykuł 7
Stopa pomocy
1.
Stopa pomocy wspólnotowej udzielonej przez Fundusz wynosi 80–85 % wydatków publicznych lub innych równoważnych wydatków, łącznie z wydatkami podmiotów, których działalność jest podjęta w ramach administracyjnych lub prawnych, ze względu na którą mogą być uważane za równoważne podmiotom publicznym.
Rzeczywista stopa pomocy ustalana jest w zależności od rodzaju działań, które zostaną przeprowadzone.
2.
W przypadku gdy pomoc przyznawana jest dla projektu, który wytwarza dochód, kwota wydatków, na których oparte jest obliczenie pomocy z Funduszu, jest ustalana przez Komisję na podstawie dochodu stanowiącego znaczny dochód netto promotora i w bliskiej współpracy z Państwami Członkowskimi będącymi beneficjentami pomocy.
"Projekt, który wytwarza dochód" oznacza:
- infrastruktury, których wykorzystanie obejmuje opłaty świadczone bezpośrednio przez użytkowników,
- inwestycje produktywne w sektorze środowiska.
3.
Państwa Członkowskie będące beneficjentami pomocy mogą przedłożyć propozycje dotyczące badań przygotowawczych oraz środków wsparcia technicznego.
4.
Badania wstępne oraz środki wsparcia technicznego, razem z tymi, które zostały podjęte z inicjatywy Komisji, mogą wyjątkowo być finansowane w 100 % kosztu całkowitego.
Całość wydatków przeprowadzonych na mocy niniejszego ustępu nie może przekraczać 0,5 % globalnej dotacji Funduszu.
Artykuł 8
Koordynacja i zgodność z politykami Wspólnoty
1.
Projekty finansowane przez Fundusz są zgodne z postanowieniami traktatów, przyjętymi na ich mocy dokumentami oraz z politykami Wspólnoty, w tym z tymi, które dotyczą ochrony środowiska, transportu, sieci transeuropejskich, polityki konkurencji i udzielania zamówień publicznych.
2.
Komisja zapewnia koordynację i spójność między projektami podjętymi w ramach niniejszego rozporządzenia i działaniami podjętymi dzięki wpłatom z budżetu wspólnotowego, Europejskiego Banku Inwestycyjnego (EBI) i z innych instrumentów finansowych Wspólnoty.
Artykuł 9
Kumulacja i pokrywanie się
1.
Żadna pozycja wydatków nie może korzystać jednocześnie z Funduszu i Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej, Europejskiego Funduszu Socjalnego, Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego lub Instrumentu Finansowego Orientacji Rybołówstwa.
2.
Łączna pomoc z Funduszu oraz innej pomocy wspólnotowej w odniesieniu do projektów nie może przekroczyć 90 % całości wydatków dotyczących tego projektu.
Artykuł 10
Zatwierdzanie projektów
1.
Projekty, które mają być finansowane z Funduszu, są przyjmowane przez Komisję w porozumieniu z Państwem Członkowskim będącym beneficjentem pomocy.
2.
Utrzymywana jest odpowiednia równowaga między projektami w dziedzinie ochrony środowiska i projektami dotyczącymi infrastruktury transportowej.
Równowaga ta uwzględnia postanowienia art. 130s ust. 5 Traktatu.
3.
Wnioski o udzielenie pomocy dla projektów, na mocy art. 3 ust. 1, składane są przez Państwo Członkowskie będące beneficjentem.
Projekty, w tym grupy projektów pokrewnych, mają wystarczającą skalę, aby w znaczący sposób wpływać na ochronę środowiska lub na poprawę transeuropejskich sieci infrastruktury transportowej.
W żadnym przypadku cały koszt projektów lub grupy projektów nie może być w zasadzie mniejszy niż 10 mln ECU.
Projekty lub grupy projektów, których koszt jest mniejszy od podanej wielkości, mogą być zatwierdzone w należycie uzasadnionych przypadkach.
4.
Wnioski zawierają następujące informacje: podmiot odpowiedzialny za wykonanie, charakter inwestycji i jej opis, koszt oraz lokalizacja, włącznie, w stosownych przypadkach, ze wskazaniem projektów stanowiących wspólny interes i umiejscowionych na tej samej osi transportowej, kalendarz wykonywania prac, analiza korzyści i kosztów, włącznie z bezpośrednim i pośrednim wpływem na zatrudnienie, dane umożliwiające oszacowanie możliwego wpływu na środowisko, dane dotyczące zamówień publicznych, plan finansowania, zawierający, tam, gdzie to możliwe, informacje dotyczące ekonomicznej żywotności projektu, oraz całość środków finansowych, o które Państwo Członkowskie wnioskowało z Funduszu i z każdego innego źródła finansowego Wspólnoty.
Zawierają one również wszystkie istotne informacje dostarczające wymaganego dowodu na to, że projekty są zgodne z niniejszym rozporządzeniem i spełniają kryteria określone w ust. 5, w szczególności, że istnieją średnioterminowe gospodarcze i społeczne korzyści proporcjonalne do wykorzystanych źródeł.
5.
W celu zagwarantowania wysokiej jakości projektów stosuje się następujące kryteria:
- średnioterminowe korzyści gospodarcze i społeczne tych projektów, które powinny być proporcjonalne do zaangażowanych zasobów; ocena powinna być sporządzona w świetle analizy kosztów i korzyści,
- priorytety ustalone przez Państwo Członkowskie będące beneficjentem,
- wkład, jaki może wnieść projekt we wprowadzenie polityk Wspólnoty w zakresie środowiska naturalnego i sieci transeuropejskich,
- zgodność projektów z politykami Wspólnoty oraz ich zgodność z innymi wspólnotowymi środkami strukturalnymi,
- ustanowienie właściwej równowagi między ochroną środowiska a infrastrukturą transportową.
6.
Z zastrzeżeniem art. 6 oraz dostępności przydziału środków na zobowiązania, Komisja decyduje o przyznaniu pomocy z Funduszu pod warunkiem wypełnienia przepisów niniejszego artykułu co do zasady w terminie trzech miesięcy od otrzymania wniosku.
Decyzje Komisji zatwierdzające projekty, etapy projektów lub grupy projektów podobnych określają wielkość wsparcia finansowego i ustalają plan finansowy razem ze wszystkimi przepisami i warunkami koniecznymi dla realizacji tych projektów.
7.
Kluczowe decyzje Komisji są publikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 11
Przepisy finansowe
1.
Przydział środków na zobowiązania uwzględniony w budżecie odbywa się na podstawie decyzji zatwierdzającej dane środki, zgodnie z art. 10.
2.
Pomoc dotycząca projektów określonych w art. 3 ust. 1 co do zasady dokonywana jest w rocznych ratach.
Jednakże we właściwych przypadkach Komisja może przekazać całą sumę przyznanej pomocy, kiedy podejmuje ona decyzję o przyznaniu pomocy.
3.
Wydatki w rozumieniu art. 7 ust. 1 nie są uważane jako kwalifikujące się do udzielenia pomocy z Funduszu, jeśli Państwo Członkowskie korzystające z pomocy poniosło powyższe wydatki przed datą złożenia do Komisji odpowiedniego wniosku.
4.
Płatności dokonywane po wstępnej zaliczce muszą być ściśle i wyraźnie powiązane z postępem dokonanym we wprowadzaniu projektów w życie.
5.
Płatności są dokonywane w ecu oraz podlegają określonym przepisom określonym w załączniku II.
Artykuł 12
Kontrola finansowa
1.
W celu zagwarantowania pomyślnego wykonania projektów finansowanych przez Fundusz Państwa Członkowskie podejmują niezbędne działania w celu:
- sprawdzenia, na przyjętych podstawach, czy działania finansowane przez Wspólnotę są prawidłowo przeprowadzane,
- zapobiegania nieprawidłowościom i podjęcia odpowiednich działań,
- odzyskania wszystkich straconych kwot w wyniku nieprawidłowości lub zaniedbania.
Z wyjątkiem przypadków, gdy Państwo Członkowskie i/lub organy odpowiedzialne za wykonanie dostarczą dowód, że nie były odpowiedzialne za nieprawidłowości lub zaniedbania, Państwo Członkowskie jest dodatkowo odpowiedzialne za zwrot każdej niesłusznie wypłaconej kwoty.
2.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o środkach podjętych na rzecz tych celów, w szczególności notyfikują Komisji opis zarządzania i systemu kontroli ustalonego w celu zapewnienia skutecznego wprowadzenia działań.
Regularnie powiadamiają one Komisję o postępach w postępowaniach administracyjnych i sądowych.
W tym względzie Państwa Członkowskie oraz Komisja podejmują kroki niezbędne w celu zapewnienia poufności wymienionych informacji.
3.
Państwa Członkowskie udostępniają Komisji wszelkie właściwe krajowe sprawozdania o kontroli danych projektów.
4.
Bez uszczerbku dla kontroli przeprowadzonych przez Państwa Członkowskie zgodnie z krajowymi przepisami ustawowymi, wykonawczymi i administracyjnymi i dla art. 188a Traktatu lub wszelkich innych inspekcji ustalonych na podstawie art. 209 lit. c) Traktatu, Komisja może za pośrednictwem swoich urzędników lub przedstawicieli przeprowadzić kontrole na miejscu, w tym kontrole wyrywkowe, dotyczące projektów finansowanych z Funduszu, oraz może zbadać ustalenia kontrolne oraz środki ustanowione przez organy krajowe, które informują Komisję o podjętych w tym celu środkach.
5.
Niezwłocznie po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia Komisja uchwala szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu i powiadamia o tym Parlament Europejski.
Artykuł 13
Przygotowanie, monitorowanie i ocena
1.
Państwa Członkowskie i Komisja zapewniają, że wprowadzenie projektów w życie na mocy niniejszego rozporządzenia było przedmiotem efektywnego monitorowania i oceny.
Projekty muszą być dostosowane na podstawie wyników monitorowania i oceny.
2.
W celu zapewnienia skuteczności pomocy wspólnotowej, Komisja oraz Państwa Członkowskie będące beneficjentami, we współpracy z EBI, w danym przypadku, dokonują systematycznych przygotowań i ocen projektów.
3.
Po otrzymaniu wniosku o przyznanie pomocy oraz przed zatwierdzeniem projektu, Komisja przeprowadza dokładne przygotowanie w celu oceny spójności projektu z kryteriami ustanowionymi w art. 10 ust. 5.
W razie konieczności Komisja zaprasza EBI do wzięcia udziału w oszacowaniu projektów.
4.
Podczas realizacji projektów oraz po ich zakończeniu Komisja oraz Państwa Członkowskie będące beneficjentami pomocy dokonują oceny sposobu, według którego zostały one przeprowadzone, a także potencjalnego i rzeczywistego wpływu ich wykonania, który ma na celu stwierdzenie, czy początkowe cele mogą być lub są osiągnięte.
Oszacowanie to dotyczy, między innymi, wpływu projektu na środowisko naturalne, zgodnie z istniejącymi regułami wspólnotowymi.
5.
W czasie głosowania nad poszczególnymi wnioskami o pomoc Komisja bierze pod uwagę dane zebrane na temat oceny i oszacowania zgodnie z niniejszym artykułem.
6.
Szczegółowe zasady monitorowania i oceny, jak przewidziano w ust. 4, są ustanowione w decyzjach zatwierdzających projekty.
Artykuł 14
Informacje i reklama
1.
Komisja przedstawia sprawozdanie roczne z działalności Funduszu, w celu kontroli i przedstawienia ich opinii, Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu i Komitetowi Regionów.
Parlament Europejski wyraża opinię na temat sprawozdania tak szybko, jak to możliwe.
Komisja przedstawia sprawozdanie na temat zastosowania uwag zawartych w opinii Parlamentu Europejskiego.
Komisja zapewnia, że Państwa Członkowskie są powiadamiane o działaniach Funduszu.
2.
Państwa Członkowskie odpowiedzialne za wprowadzanie w życie środków otrzymujących wkład finansowy z Funduszu zapewniają odpowiednią reklamę dotyczącą tych działań w celu:
- uświadomienia ogółowi społeczeństwa roli Wspólnoty w stosunku do niniejszych działań,
- uświadomienia potencjalnym beneficjentom oraz organizacjom zawodowym możliwości oferowanych przez te środki.
Państwa Członkowskie w szczególności zapewniają umieszczenie bezpośrednio widocznych tablic wskazujących procent kosztu całkowitego danego projektu, który jest finansowany przez Wspólnotę, wraz z logo Wspólnoty, oraz zapewniają, żeby przedstawiciele podmiotów wspólnotowych byli należycie zaangażowani w najważniejsze działania publiczne związane z Funduszem.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o inicjatywach podjętych na mocy niniejszego ustępu.
3.
Niezwłocznie po wejściu niniejszego rozporządzenia w życie Komisja przyjmuje szczegółowe zasady dotyczące informacji i reklamy, powiadamia o nich Parlament Europejski oraz publikuje je w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 15
Wykonanie
Przepisy dotyczące wykonania niniejszego rozporządzenia są określone w załączniku II.
Artykuł 16
Przepisy przejściowe i końcowe
1.
Rada, na wniosek Komisji, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 130d Traktatu, dokonuje ponownej kontroli niniejszego rozporządzenia przed końcem 1999 r.
2.
Z chwilą wejścia w życie niniejszego rozporządzenia zastępuje ono rozporządzenie (EWG) nr 792/93.
3.
Niniejsze rozporządzenie nie ma wpływu na kontynuowanie środków zatwierdzonych przez Komisję na podstawie przepisów rozporządzenia (EWG) nr 792/93 mających zastosowanie przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia, które w konsekwencji jest odtąd stosowane w stosunku do tych środków.
4.
Wnioski przedstawione w ramach rozporządzenia (EWG) nr 792/93 przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia pozostają ważne, pod warunkiem że wnioski te są uzupełnione, jeśli to konieczne, tak aby spełniły wymagania niniejszego rozporządzenia w okresie nie dłuższym niż dwa miesiące od wejścia niniejszego rozporządzenia w życie.
Artykuł 17
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1179/94
z dnia 25 maja 1994 r.
dotyczące pierwszego wykazu substancji priorytetowych przewidzianego w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 793/93
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 z dnia 23 marca 1993 r. w sprawie oceny i kontroli ryzyk stwarzanych przez istniejące substancje [1], w szczególności jego art. 8 i 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie (EWG) nr 793/93 przewiduje system oceny i kontroli ryzyk stwarzanych przez istniejące substancje; w celu przeprowadzenia oceny ryzyk stwarzanych przez takie substancje właściwe jest określenie substancji priorytetowych, wymagających uwagi;
w konsekwencji, art. 8 rozporządzenia (EWG) nr 793/93 wymaga aby Komisja sporządziła wykaz substancji priorytetowych; art. 8 wskazuje następnie czynniki, które są uwzględnione przy sporządzaniu wymienionego wykazu;
artykuł 10 rozporządzenia (EWG) nr 793/93 przewiduje, że w odniesieniu do każdej z substancji znajdującej się w wykazie substancji priorytetowych, Państwu Członkowskiemu przekazuje się odpowiedzialność za dokonanie jej oceny, oraz że przydzielenie tych substancji zapewnia sprawiedliwy podział obciążeń między Państwami Członkowskimi;
przepisy niniejszego rozporządzenia są zgodne z opinią Komitetu ustanowionego na podstawie art. 15 rozporządzenia (EWG) nr 793/93,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wykaz priorytetowy
1.
Ustanawia się wykaz substancji priorytetowych, zamieszczony w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
2.
W odniesieniu do każdej substancji priorytetowej znajdującej się w wykazie priorytetowym wyznacza się i wskazuje w załączniku do niniejszego rozporządzenia Państwo Członkowskie odpowiedzialne za jej ocenę.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1264/94
z dnia 30 maja 1994 r.
zakazujące zaspokajania roszczeń władz haitańskich z tytułu umów i transakcji, na których wykonanie wpływ wywarły środki nałożone przez lub zgodnie z rezolucjami 917 (1994), 841 (1993), 873 (1993) i 875 (1993) Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 73g oraz art. 228a,
uwzględniając decyzję Rady 94/315/WPZiB z dnia 30 maja 1994 r., w sprawie wspólnego stanowiska, określonego na podstawie art. J.2 Traktatu o Unii Europejskiej, dotyczącą ograniczenia stosunków gospodarczych z Haiti [1],
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 1608/93 z dnia 24 czerwca 1993 r., wprowadzającym embargo dotyczące niektórych dziedzin wymiany handlowej między Europejską Wspólnotą Gospodarczą, a Haiti [2], rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3028/93 z dnia 28 października 1993 r. odwołującym zawieszenie embarga dotyczącego niektórych dziedzin wymiany handlowej między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Haiti i zmieniającym rozporządzenie (EWG) nr 1608/93, wprowadzające to embargo [3], oraz rozporządzeniem Rady (WE) nr 1263/94 zawieszającym niektóre stosunki gospodarcze i finansowe z Haiti [4];
na skutek zastosowania tych środków, podmioty gospodarcze we Wspólnocie i państwach trzecich narażeni są na ryzyko roszczeń władz haitańskich dotyczących umów i transakcji, na których wykonanie wpływ wywarły rezolucje 917 (1994), 841 (1993), 873 (1993) i 875 (1993) Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych;
ustęp 11 rezolucji 917 (1994), nakłada na wszystkie Państwa obowiązek uniemożliwienia zaspokajania roszczeń wysuwanych przez władze haitańskie;
konieczna jest zatem stała ochrona podmiotów gospodarczych przed takimi roszczeniami i uniemożliwienie władzom haitańskim uzyskania rekompensaty za negatywne skutki embarga;
Wspólnota Europejska jest zdania, iż przy podjęciu decyzji mającej na celu bądź złagodzenie, bądź uchylenie środków podjętych przeciw władzom haitańskim, należy brać pod uwagę najmniejsze nawet naruszenie przez te władze ust. 11 rezolucji 917 (1994) Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Do celów niniejszego rozporządzenia:
1) "umowa lub transakcja": każda transakcja bez względu na formę i na prawo, jakiemu podlega, składająca się z jednej lub kilku umów lub podobnych zobowiązań, zawartych między tymi samymi lub innymi stronami; do tych celów, termin "umowa" obejmuje gwarancje zapłaty, gwarancję finansową i list gwarancyjny oraz kredyt, prawnie od siebie niezależne lub nie, jak również jakiekolwiek postanowienie, którego przyczyną jest taka transakcja lub, z którą jest ono związane;
2) "roszczenie": każde roszczenie, o charakterze spornym lub nie, wysunięte przed lub po terminie wejścia w życie niniejszego rozporządzenia i dotyczące realizacji umowy lub transakcji, w szczególności:
a) roszczenie mające na celu uzyskanie spełnienia każdego zobowiązania wynikającego z umowy lub transakcji lub związanego z umową lub transakcją;
b) roszczenie przedłużenia terminu lub dokonania płatności z tytułu gwarancji zapłaty, gwarancji finansowej lub listu gwarancyjnego, bez względu na formę;
c) roszczenie odszkodowawcze odnoszące się do umowy lub do transakcji;
d) roszczenie wzajemne;
e) roszczenie mające na celu uznanie i wykonanie, również w drodze exequatur, orzeczenia sądowego, orzeczenia sądu polubownego lub równoważnych decyzji, bez względu na miejsce, gdzie zostały one wydane;
3) "środki przyjęte zgodnie z rezolucją 917 (1994) Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych i rezolucjami pokrewnymi": środki Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych lub środki wprowadzone przez Wspólnoty Europejskie lub każde państwo, kraj lub organizację międzynarodową zgodnie z odpowiednimi decyzjami Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych lub przy zastosowaniu tych decyzji, lub każde działanie z upoważnienia Rady Bezpieczeństwa ONZ odnoszące się do zawieszenia niektórych stosunków gospodarczych i finansowych z Haiti;
4) "osoba fizyczna lub prawna w Haiti" to:
a) władze Haiti;
b) każdy obywatel Haiti;
c) każda osoba prawna mająca swoją zarejestrowaną lub główną siedzibę w Haiti;
d) każda osoba prawna kontrolowana bezpośrednio lub pośrednio przez jedną lub kilka osób wyżej wymienionych;
e) każda osoba wysuwająca roszczenie za pośrednictwem lub na korzyść osoby fizycznej lub prawnej określonej w lit. a), b), c) lub d).
Bez uszczerbku dla art. 2, wykonanie umowy lub transakcji traktowane jest jako takie, na które wpływ wywarły środki przyjęte zgodnie z rezolucją 917 (1994) Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych i rezolucjami pokrewnymi, gdy istnienie lub treść roszczenia wynika bezpośrednio lub pośrednio z tych środków.
Artykuł 2
1.
Zakazuje się zaspokajania lub podejmowania jakichkolwiek kroków zmierzających do zaspokojenia roszczeń wysuwanych przez:
a) każdą osobę fizyczną lub prawną w Haiti lub działającą za pośrednictwem osoby fizycznej lub prawnej w Haiti;
b) każdą osobę fizyczną lub prawną działający bezpośrednio lub pośrednio na rzecz lub na korzyść jednej lub kilku osób fizycznych lub organów z Haiti;
c) każdą osobę fizyczną lub prawną powołującą się na nabycie praw lub wysuwającą roszczenia, za pośrednictwem jednej lub kilku osób fizycznych lub prawnych z Haiti;
d) każdą osobę fizyczną lub organ określony w ust. 11 rezolucji 917 (1994) Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych;
e) każdą osobę fizyczną lub prawną wysuwającą roszczenia wynikające z lub w związku z płatnością z tytułu gwarancji zapłaty, gwarancją finansową lub listem gwarancyjnym na rzecz jednej lub kilku wymienionych powyżej osób fizycznych lub prawnych, i wynikających z umowy lub transakcji, bądź związanych z umową lub transakcją, na których wykonanie wywarły wpływ, bezpośrednio lub pośrednio, całkowicie lub częściowo, środki przyjęte zgodnie z rezolucją 917 (1994) Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych i rezolucjami pokrewnymi.
2.
Zakaz określony w ust. 1 stosuje się na terytorium Wspólnoty, a także wobec każdego obywatela Państwa Członkowskiego i każdej osoby prawnej zarejestrowanej w lub utworzonej zgodnie z prawem Państwa Członkowskiego.
Artykuł 3
Bez uszczerbku dla środków przyjętych zgodnie z rezolucją 917 (1994) Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych i rezolucjami pokrewnymi, art. 2 nie stosuje się w odniesieniu do:
a) roszczeń odnoszących się do umów lub transakcji, z wyjątkiem gwarancji zapłaty, gwarancji finansowej lub listu gwarancyjnego, w stosunku do których osoby fizyczne lub organy określone w art. 2 udowodnią przed sądami Państwa Członkowskiego, że żądanie zostało zaakceptowane przez Strony przed wprowadzeniem środków przyjętych zgodnie z rezolucją 917 (1994) Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych i z rezolucjami pokrewnymi i że środki te nie miały wpływu na istnienie i treść roszczenia;
b) roszczeń o zapłatę na mocy umowy ubezpieczeniowej w odniesieniu do wydarzenia zaistniałego przed terminem przyjęcia środków określonych w art. 2, lub na mocy umowy ubezpieczeniowej w Państwie Członkowskim, zgodnie prawem którego umowa ta ma charakter obowiązkowy;
c) roszczeń o wypłatę kwot pieniężnych wpłaconych na konto bankowe, których wypłacenie zostało zablokowane na mocy środków określonych w art. 2, pod warunkiem że płatność ta nie dotyczy kwot pieniężnych wpłaconych jako gwarancja zapłaty w odniesieniu do umów określonych we wspomnianym artykule;
d) roszczeń dotyczących umów o pracę podlegających prawu Państwa Członkowskiego;
e) roszczeń o zapłatę za towary, w odniesieniu do których osoby fizyczne lub prawne określone w art. 2 udowodnią przed sądami Państwa Członkowskiego, że zostały one wywiezione przed terminem przyjęcia środków przyjętych zgodnie z rezolucją 917 (1994) Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych i rezolucjami pokrewnymi, i że środki te nie miały wpływu na istnienie lub treść roszczenia;
f) roszczeń o zapłatę kwot pieniężnych, w odniesieniu do których osoby fizyczne lub organy określone w art. 2 udowodnią przed sądami Państwa Członkowskiego, że są one należne z tytułu pożyczki udzielonej przed terminem przyjęcia środków przyjętych zgodnie z rezolucją 917 (1994) Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych i rezolucjami pokrewnymi, i że środki te nie miały wpływu na istnienie lub treść roszczenia;
pod warunkiem że żądania nie dotyczą kwoty pieniężnej, w formie odsetek, odszkodowań lub innej, przeznaczonej na skompensowanie tego, że na skutek tych środków, wykonanie nie nastąpiło zgodnie z warunkami danej umowy lub transakcji.
Artykuł 4
W każdej procedurze zmierzającej do zaspokojenia roszczenia, ciężar udowodnienia, że zaspokojenie roszczenia nie jest zakazane przez art. 2, ponosi osoba domagająca się zaspokojenia roszczenia.
Artykuł 5
Każde Państwo Członkowskie określa sankcje stosowane w przypadku naruszenia przepisów niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 6
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (We) NR 1267/94
z dnia 1 czerwca 1994 r.
dotyczące stosowania umów między Unią Europejską a państwami trzecimi w sprawie wzajemnego uznawania niektórych napojów spirytusowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1576/89 z dnia 29 maja 1989 r. ustanawiające ogólne zasady definicji, opisu i prezentacji napojów spirytusowych [1], zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3280/92 [2], w szczególności jego art. 11 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje: Unia Europejska zawarła porozumienie w formie wymiany listów ze Stanami Zjednoczonymi Ameryki w sprawie wzajemnego uznawania i ochrony niektórych napojów spirytusowych; porozumienie to przewiduje stosowanie, w określonym terminie, przepisów ustawowych i administracyjnych niezbędnych do wypełnienia zobowiązań w nim zawartych; w celu zapewnienia niniejszym produktom gwarancji ustanowionych w odniesieniu do kontroli i ochrony, należy ustanowić wykaz produktów objętych umowami zawartymi przez Unię Europejską;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Wdrażającego ds. Napojów Spirytusowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Opisy produktów, podane w wykazie Załącznika do niniejszego rozporządzenia, pochodzących z państw trzecich w nim wymienionych, mogą być wykorzystywane jedynie w odniesieniu do produktów wytwarzanych zgodnie z ustawami i przepisami zainteresowanych państw trzecich.
2.
Produkty określone w ust. 1 objęte są środkami dotyczącymi ochrony i kontroli napojów spirytusowych określonymi w art. 10 rozporządzenia (EWG) nr 1576/89 na warunkach ustanowionych w Umowie z zainteresowanymi państwami trzecimi.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1275/94
z dnia 30 maja 1994 r.
w sprawie zmian do ustaleń zawartych w rozdziałach Aktu Przystąpienia Hiszpanii i Portugalii dotyczących rybołówstwa
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając art. 162 i art. 350 Aktu Przystąpienia Hiszpanii i Portugalii,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 162 i art. 350 Aktu Przystąpienia przewidują, że na podstawie sprawozdania przedstawionego Radzie przez Komisję, dotyczącego sytuacji i perspektyw w rybołówstwie we Wspólnocie, wszelkie zmiany dotyczące sektora połowowego, których wprowadzenie okaże się niezbędne i które mają zacząć obowiązywać od 1 stycznia 1996 r., muszą zostać przyjęte przed 31 grudnia 1993 r.;
należy określić zasady, na których mają się opierać te zmiany na poziomie Wspólnoty, tak aby Państwa Członkowskie mogły zapewnić ich wprowadzenie w życie;
nowe ustalenia muszą umożliwić pełną integrację Hiszpanii i Portugalii z ogólnym kształtem wspólnej polityki rybołówstwa oraz muszą być w pełni zgodne z acquis communautaire, w szczególności w odniesieniu do zasady względnej równowagi oraz wyjątków od zasady wolnego dostępu do wód, tak jak to ujęto w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 3760/92 z dnia 20 grudnia 1992 r. ustanawiającego wspólnotowy system rybołówstwa i akwakultury [4];
w celu uniknięcia ryzyka wystąpienia zakłóceń w obecnej równowadze w strefach i zasobach, których to dotyczy, oraz w celu zabezpieczenia prawnego, istotne jest, aby wolny dostęp dla wszystkich statków rybackich Wspólnoty do akwenów znajdujących się pod zwierzchnictwem albo prawodawstwem Państwa Członkowskiego szedł w parze z równoczesnym wejściem w życie środków Wspólnoty określających warunki, w jakich jest przyznawany taki dostęp do stref i zasobów; wynika z tego, iż ustalenia art. 2 i 3 tego rozporządzenia muszą wejść w życie jednocześnie; wolnemu dostępowi do akwenów musi towarzyszyć nadzór nad rozmieszczeniem możliwości połowowych po to, aby zapewnić, by omawiane środki były właściwe dla dostępnych zasobów;
zmiany te nie mogą pociągać za sobą wzrostu całkowitych poziomów istniejących działań połowowych w ramach oddziałów ICES i CECAF ani niekorzystnie wpływać na zasoby podlegające kwotowym ograniczeniom połowowym;
konieczne jest zachowanie równowagi zasobów w bardzo wrażliwych strefach, takich jak strefa usytuowana na południe od szerokości geograficznej północnej 56o30'N, oddział ICES X na północ od równoleżnika 31oN i na północ od tego równoleżnika w kierunku wschodnim, na wschód od południka 17o30'W; wrażliwość tych stref będzie wymagać dokładnego monitorowania rozwoju rozdzielonej działalności połowowej oraz stanu zasobów po to, by można było przedsięwziąć niezbędne środki, jeśli to będzie konieczne, aby zachować równowagę;
w zmianach trzeba wziąć pod uwagę, na podstawie poszczególnych przypadków, warunki geograficzne, geomorfologiczne i biologiczne każdego regionu morskiego Wspólnoty w celu przyczynienia się do wprowadzenia odpowiedzialnego rybołówstwa oraz zachowania indywidualnych wymogów regionów, w których rozwój społeczno-gospodarczy miejscowej ludności jest szczególnie uzależniony od rybołówstwa i związanych z nim gałęzi przemysłu;
równowaga stosunków kontraktowych dotyczących rybołówstwa z pewnymi państwami trzecimi powinna zostać zachowana;
konieczne jest wprowadzenie efektywnej kontroli, która gwarantowałaby pełną zgodność ze środkami Wspólnoty w tym temacie,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ustalenia dotyczące dostępu do akwenów i zasobów, ujęte w art. 156–166 oraz art. 347–353 Aktu Przystąpienia Hiszpanii i Portugalii zostają dostosowane i włączone do środków Wspólnoty, przewidzianych w art. 3 i 4 tego rozporządzenia i które mają zastosowanie dla wszystkich jednostek Wspólnoty, zgodnie z kolejnymi artykułami.
Artykuł 2
1.
Ustalenia dotyczące systemu list podstawowych oraz okresowych i dostęp do stref określonych w Akcie Przystąpienia lub w ramach Aktu wprowadzane, zostają uchylone.
Bez uszczerbku dla art. 6 i art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 3760/92, wszystkie statki rybackie Wspólnoty mają wolny dostęp do akwenów podlegających zwierzchnictwu albo prawodawstwu Państw Członkowskich.
2.
Ustalenia ust. 1 zaczynają obowiązywać, dla stref i zasobów, o których mowa w art. 3, w dniu wejścia w życie środków Wspólnoty, przyjętych przez Radę zgodnie z art. 3.
W odniesieniu do stref i zasobów, o których mowa w art. 4, wchodzą one w życie tylko wtedy, gdy zostaną przyjęte środki zgodnie z art. 4.
3.
Komisja jak najszybciej przedstawia wnioski w sprawie środków, o których mowa w art. 3, nie później niż do 1 czerwca 1994 r., a Rada podejmuje działania przed 1 stycznia 1995 r.
Artykuł 3
1.
Rada, zgodnie z art. 4 i art. 8 rozporządzenia (EWG) nr 3760/92, przyjmuje środki wspólnotowe, ustalające warunki dostępu do stref i zasobów, podlegających szczególnym przepisom, stosownie do art. 156–166 i art. 347–353 Aktu Przystąpienia.
Środki takie obejmują ograniczenia w eksploatacji.
2.
Zgodnie z ogólnymi zasadami wspólnej polityki rybołówstwa, w szczególności z zasadą względnej równowagi, środki, o których mowa w ust. 1, muszą uwzględniać każdy indywidualny przypadek rozwoju możliwości połowowych.
3.
Środki, o których mowa w ust. 1, muszą być zgodne z zasadą niezwiększania działalności połowowej ponad poziom określony w art. 158, 160, 164, 165, 349, 351 i 352 Aktu Przystąpienia.
Muszą także przewidywać zmniejszenie działalności połowowej, jeżeli rozwój zasobów wymaga wprowadzenia ogólnego ograniczenia możliwości połowowych.
Artykuł 4
W odniesieniu do stref i zasobów Wspólnoty innych niż te, o których mowa w art. 3, z wyłączeniem tych, które podlegają w dniu 31 grudnia 1993 r. kwotowym ograniczeniom połowowym, Rada, zgodnie z ogólnymi zasadami wspólnej polityki rybołówstwa, przyjmuje zgodnie z art. 4 i art. 8 rozporządzenia (EWG) nr 3760/92 środki wspólnoty ustanawiające warunki dostępu, włączając w to ograniczenia w eksploatacji, biorąc pod uwagę działalność połowową w ostatnim okresie, który byłby okresem reprezentatywnym.
Artykuł 5
Rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) NR 1278/94
z dnia 30 maja 1994 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 338/91 ustanawiające wspólnotową normę jakości świeżych lub schłodzonych tusz owczych oraz rozporządzenie (EWG) nr 2137/92 dotyczące wspólnotowej skali stosowanej przy klasyfikacji tusz owczych i określaniu wspólnotowych norm jakości świeżych lub schłodzonych tusz owczych
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3013/89 z dnia 25 września 1989 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa baraniego i koziego [1], w szczególności jego art. 4 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Rady (EWG) nr 338/91 z dnia 5 lutego 1991 r. ustanawiające wspólnotową normę jakości świeżych lub schłodzonych tusz owczych [2] stosuje się do końca roku gospodarczego 1993, w oczekiwaniu na ustalenie wspólnotowych norm klasyfikacji tusz;
ponieważ w zakresie stosowania klasyfikacji tusz nie osiągnięto postępu, niemożliwe jest ustanowienie norm, o których mowa, w chwili obecnej; obecna norma jakości powinna zatem obowiązywać do końca roku gospodarczego 1997;
sprawozdanie Komisji dotyczące stosowania rozporządzenia (EWG) nr 2137/92, przewidziane na nie później niż dnia 31 grudnia 1995 r., powinno zostać obecnie przewidziane na nie później niż dnia 31 grudnia 1996 r. i powinna mu towarzyszyć propozycja nowej definicji normy jakości, która ma być stopniowo stosowana od początku roku gospodarczego 1998; w konsekwencji obowiązkowe stosowanie skali wspólnotowej przewidziane początkowo najwcześniej na 1996 r., będzie stosowane najwcześniej od 1999 r.;
należy wprowadzić zmiany do załącznika III do rozporządzenia (EWG) nr 2137/92, uwzględniające wymogi jakości w odniesieniu do klasy tłuszczu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 2 akapit drugi rozporządzenia (EWG) nr 338/91 otrzymuje brzmienie:
"Niniejsze rozporządzenie stosuje się w latach gospodarczych 1991-1997, z 1997 r. włącznie."
Artykuł 2
W rozporządzeniu (EWG) nr 2137/92 wprowadza się następujące zmiany:
1) Skreśla się art. 8.
2) W art. 9 wprowadza się następujące zmiany:
- w akapicie pierwszym "31 grudnia 1995 r." zastępuje się przez "31 grudnia 1996 r.",
- w akapicie drugim "w roku gospodarczym 1996" zastępuje się przez "w roku gospodarczym 1999", a "1 stycznia 1997" zastępuje się przez "1 stycznia 2000".
3) Załącznik III zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 1431/94
z dnia 22 czerwca 1994 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania uzgodnień dotyczących przywozu w sektorze mięsa drobiowego, przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) NR 774/94 otwierającym i ustalającym zarządzanie niektórymi wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi na mięso drobiowe i niektóre inne produkty rolne
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 774/94 z dnia 29 marca 1994 r. otwierające i ustalające zarządzanie niektórymi wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi na wysokiej jakości wołowinę, oraz na wieprzowinę, mięso drobiowe, pszenicę i mieszankę żyta z pszenicą, otręby, śrutę i inne pozostałości [1], w szczególności jego art. 7,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2777/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa drobiowego [2], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 1574/93 [3], w szczególności jego art. 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Rady (WE) nr 774/94 otworzyło, z dniem 1 stycznia 1994 r., nowe roczne kontyngenty taryfowe na niektóre produkty drobiowe; wyżej wymienione kontyngenty mają być stosowane przez czas nieokreślony;
zarządzanie uzgodnieniami należy oprzeć na pozwoleniach na przywóz; w tym celu należy ustanowić szczegółowe zasady składania wniosków oraz informacje, które muszą zawierać wnioski i pozwolenia, na zasadzie odstępstwa od art. 8 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3719/88 z dnia 16 listopada 1988 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na przywóz i na wywóz oraz świadectw o wcześniejszym wyznaczeniu refundacji dla produktów rolnych [4], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 3519/93 [5]; dodatkowo należy ustanowić przepisy dotyczący pozwoleń, które mają być wydawane po okresie rozpatrywania wniosków, przy wykorzystaniu – jeśli to konieczne – pojedynczej stopy procentowej akceptacji; w interesie importerów i eksporterów leży możliwość wycofania wniosków o pozwolenie po ustaleniu współczynnika akceptacji;
rozporządzenie (WE) nr 774/94 przewiduje ustalenie opłaty według stawki 0 % na przywóz niektórych produktów drobiowych, do pewnych ilości; w celu zagwarantowania regularności przywozu dana ilość powinna zostać rozłożona na jeden rok;
aby zagwarantować, że takie ilości są wykorzystane zgodnie z tradycyjnymi przepływami przywozu na rynek wspólnotowy, należy je rozprowadzać zgodnie z pochodzeniem przywozu, w oparciu o przywóz w ostatnich trzech latach;
w celu zagwarantowania właściwego zarządzania systemem należy ustalić zabezpieczenie na pozwolenie na przywóz w ramach wspomnianego systemu w wysokości 50 ECU za 100 kg; z uwagi na ryzyko spekulacji nieodłączne w systemie w sektorze mięsa drobiowego, należy określić dokładne warunki regulujące dostęp handlowców do wspomnianego systemu;
Komitet Zarządzający ds. Mięsa Drobiowego i Jaj nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez swojego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Cały przywóz do Wspólnoty w ramach kontyngentów taryfowych otwartych w art. 3 i 4 rozporządzenia (WE) nr 774/94, produktów w grupach, określonych w załączniku I do niniejszego rozporządzenia, podlega okazaniu pozwolenia na przywóz.
Ilości produktów, do których stosują się te uzgodnienia, oraz stawka obniżenia opłaty wymienione są dla każdej grupy w załączniku I.
Artykuł 2
Ilość ustalona dla każdej grupy jest rozłożona na rok, jak następuje:
Na rok 1994:
- 50 % w okresie od 1 stycznia do 30 września,
- 50 % w okresie od 1 października do 31 grudnia.
Na następne lata:
- 25 % w okresie od 1 stycznia do 31 marca,
- 25 % w okresie od 1 kwietnia do 30 czerwca,
- 25 % w okresie od 1 lipca do 30 września,
- 25 % w okresie od 1 października do 31 grudnia.
Artykuł 3
Pozwolenia na przywóz, określone w art. 1, podlegają następującym przepisom:
a) wnioskujący o pozwolenia na przywóz muszą być osobami fizycznymi lub prawnymi, które w momencie składania wniosku mogą udowodnić w sposób zadowalający właściwe władze w Państwach Członkowskich, że dokonały przywozu lub wywozu nie mniej niż 25 ton (netto) produktów objętych zakresem rozporządzenia (EWG) nr 2777/75 w latach 1992 i 1993.
Przedsiębiorstwa handlu detalicznego lub restauracje sprzedające swoje produkty konsumentom końcowym są wyłączone z korzyści tego systemu;
b) wnioski o pozwolenie nie mogą dotyczyć więcej niż jednej z grup określonych w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.
Mogą dotyczyć kilku produktów objętych różnymi kodami CN; w takich przypadkach wszystkie kody CN są wskazane w sekcji 16, a ich opisy w sekcji 15;
Wnioski o pozwolenie muszą odnosić się do przynajmniej jednej tony i co najwyżej 10 % ilości dostępnej dla danej grupy oraz okresów określonych w art. 2;
c) sekcja 8 wniosków o pozwolenie i pozwolenia wskazują kraj pochodzenia; pozwolenia narzucają obowiązek przywozu ze wskazanego kraju;
d) sekcja 20 wniosków o pozwolenie i pozwolenia zawiera jedną z następujących informacji:
Reglamento (CE) no 1431/94,
Forordning (EF) nr. 1431/94,
Verordnung (EG) Nr. 1431/94,
Κανονισμός (ΕΚ) αριθ.
1431/94,
Regulation (EC) No 1431/94,
Règlement (CE) no 1431/94,
Regolamento (CE) n. 1431/94,
Verordening (EG) nr. 1431/94,
Regulamento (CE) n.o 1431/94.
e) sekcja 24 pozwolenia zawiera jedną z następujących informacji:
Opłata ustalona w wysokości 0 % zgodnie z:
Reglamento (CE) no 1431/94,
Forordning (EF) nr. 1431/94,
Verordnung (EG) Nr. 1431/94,
Κανονισμός (ΕΚ) αριθ.
1431/94,
Regulation (EC) No 1431/94,
Règlement (CE) no 1431/94,
Regolamento (CE) n. 1431/94,
Verordening (EG) nr. 1431/94,
Regulamento (CE) n.o 1431/94.
Artykuł 4
1.
Wnioski o pozwolenia mogą być składane tylko przez pierwszych 10 dni każdego okresu, jak wyszczególniono w art. 2.
Jednakże na okres od 1 stycznia do 30 września 1994 r. wnioski o pozwolenia mogą być składane tylko przez pierwszych 10 dni lipca 1994 r.
2.
Wnioski o pozwolenia są przyjmowane tylko wtedy, gdy wnioskodawca zadeklaruje na piśmie, że nie przedłożył i nie zamierza przedłożyć w Państwie Członkowskim, w którym jego wniosek jest złożony lub w innym Państwie Członkowskim żadnych wniosków dotyczących bieżącego okresu na towary z tej samej grupy; w przypadku gdy wnioskodawca składa więcej niż jeden wniosek odnoszący się do produktów z tej samej grupy, wszystkie wniosek tej osoby są odrzucane.
Jednakże w przypadku grup 3 oraz 5 każdy wnioskodawca może złożyć więcej niż jeden wniosek o pozwolenie na przywóz na produkty z jednej grupy, jeśli takie produkty pochodzą z więcej niż jednego kraju.
Odrębne wnioski na każdy kraj pochodzenia muszą być złożone jednocześnie właściwym władzom Państwa Członkowskiego.
Są one rozpatrywane, w odniesieniu do ilości maksymalnych, określonych w art. 3 lit. b), jak również odnośnie do stosowania zasad przedstawionych w poprzednim podpunkcie, jako pojedynczy wniosek.
3.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję piątego dnia roboczego po zakończeniu okresu składania wniosków, o wnioskach złożonych na każdy z produktów we wspomnianej grupie.
Powiadomienie takie zawiera wykaz wnioskodawców oraz określenie ilości, na jakie występuje się w grupie.
Wszystkie powiadomienia, w tym powiadomienie o braku wniosków, są wysyłane teleksem lub faksem w przewidziany dzień roboczy, zgodnie ze wzorem przedstawionym w załączniku II, w przypadkach gdy nie złożono żadnego wniosku, oraz zgodnie ze wzorem przedstawionym w załącznikach II i III, w przypadkach gdy wnioski zostały złożone.
4.
Komisja decyduje możliwie szybko, do jakiej wysokości mogą zostać przyznane ilości w odniesieniu do wniosków, określonych w art. 3.
Jeśli ilości, na które złożone zostały wnioski, przekraczają ilości dostępne, Komisja ustala pojedynczy wskaźnik akceptacji na ilości, o które wystąpiono.
Jeżeli wskaźnik ten jest mniejszy niż 5 %, Komisja może nie przyznać ilości, o które wystąpiono i zwolnić zabezpieczenia.
Eksporterzy mogą wycofać swój wniosek o pozwolenie w terminie 10 dni roboczych następujących po opublikowaniu pojedynczego wskaźnika akceptacji w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, jeśli zastosowanie tego wskaźnika doprowadzi do ustalenia ilości mniejszej niż 20 ton.
Państwa Członkowskie informują o tym Komisję w ciągu pięciu dni następujących po wycofaniu wniosku o pozwolenie i zwalniają zabezpieczenie.
Komisja oblicza pozostałą ilość, która jest dodawana do ilości dostępnej w następnym okresie w tym samym roku, oraz może przenieść niewykorzystane ilości między grupami tego samego produktu.
5.
Pozwolenia wydawane są możliwie szybko po podjęciu decyzji przez Komisję.
6.
Wydane pozwolenia są ważne na terytorium całej Wspólnoty.
Artykuł 5
Do celów art. 21 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3719/88, pozwolenia na przywóz są ważne przez 150 dni od daty faktycznego wydania.
Jednakże pozwolenia nie są ważne po 31 grudnia roku wydania.
Pozwolenia na przywóz wydane zgodnie z niniejszym rozporządzeniem są niezbywalne.
Artykuł 6
Na wnioski o pozwolenia na przywóz na wszystkie produkty, określone w art. 1, składa się zabezpieczenie w wysokości 50 ECU za 100 kilogramów.
Artykuł 7
Nie naruszając przepisów niniejszego rozporządzenia, stosuje się rozporządzenie (EWG) nr 3719/88.
Jednakże nie naruszając art. 8 ust. 4 niniejszego rozporządzenia, ilość przywożona stosownie do niniejszego rozporządzenia nie może przekroczyć ilości przedstawionej w sekcji 17 i 18 pozwolenia na przywóz.
Odpowiednio cyfra 0 jest wprowadzana do sekcji 19 pozwolenia.
Artykuł 8
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 1432/94
z dnia 22 czerwca 1994 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania w sektorze wieprzowiny uzgodnień dotyczących przywozu przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 774/94 otwierającym i ustalającym zarządzanie niektórymi wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi na wieprzowinę i inne produkty rolne
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 774/94 z dnia 29 marca 1994 r. otwierające i ustalające zarządzanie niektórymi wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi na wysokiej jakości wołowinę oraz na wieprzowinę, mięso drobiowe, pszenicę i mieszankę żyta z pszenicą, otręby, śrutę i inne pozostałości1, w szczególności jego art. 7,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2759/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wieprzowiny2, ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1249/893, w szczególności jego art. 22,
a także mając na uwadze, co następuje:
od 1 stycznia 1994 r. rozporządzenie Rady (WE) nr 774/94 otworzyło nowe roczne kontyngenty taryfowe na niektóre produkty mięsa wieprzowego; wspomniane kontyngenty mają być stosowane przez czas nieokreślony;
administrowanie uzgodnieniami należy oprzeć na pozwoleniach na przywóz; w tym celu należy określić szczegółowe zasady składania wniosków oraz informacje, które muszą zawierać wnioski i pozwolenia, niezależnie od przepisów art. 8 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3719/88 z dnia 16 listopada 1988 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na przywóz i na wywóz oraz świadectw o wcześniejszym ustaleniu refundacji dla produktów rolnych4, ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 3519/935, dodatkowo należy ustanowić przepis o pozwoleniach, które mają być wydawane po okresie rozpatrywania wniosków, przy wykorzystaniu - jeśli to konieczne - pojedynczego wskaźnika akceptacji; w interesie podmiotów gospodarczych leży możliwość wycofania wniosków o przyznanie pozwoleń po ustaleniu wskaźnika akceptacji;
rozporządzenie (WE) nr 774/94 przewiduje ustalenie opłat według stawki 0 % na przywóz niektórych produktów mięsa wieprzowego do pewnych ilości; w celu zapewnienia regularności przywozu ilość, o której mowa, powinna być rozłożona na jeden rok;
w celu zapewnienia właściwego administrowania systemu należy ustalić zabezpieczenie na pozwolenia na przywóz w ramach wspomnianego systemu w wysokości 30 ECU za 100 kilogramów; z uwagi na ryzyko spekulacji właściwe dla systemu w sektorze mięsa wieprzowego należy określić dokładne warunki regulujące dostęp handlowców do wspomnianego systemu;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wieprzowiny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wszystkie przywozy do Wspólnoty w ramach kontyngentów taryfowych otwartych w art. 2 rozporządzenia (WE) nr 774/94, dotyczące produktów określonych w załączniku I do niniejszego rozporządzenia, podlegają okazaniu pozwolenia na przywóz.
Artykuł 2
Ilości określone w załączniku I rozkłada się w ciągu roku w następujący sposób:
- 25 % w okresie od 1 stycznia do 31 marca,
- 25 % w okresie od 1 kwietnia do 30 czerwca,
- 25 % w okresie od 1 lipca do 30 września,
- 25 % w okresie od 1 października do 31 grudnia.
Jednakże ilość ustalona w załączniku I na okres od 1 stycznia do 30 września 1994 r. wynosi 5250 ton.
Artykuł 3
Pozwolenia na przywóz, do których odnosi się art. 1, podlegają następującym przepisom:
a) wnioskodawcy pozwoleń na przywóz muszą być osobami fizycznymi lub prawnymi, które w momencie składania wniosku mogą udowodnić w sposób zadowalający właściwe władze w Państwach Członkowskich, że zajmowały się handlem produktami mięsa wieprzowego z państwami trzecimi przynajmniej w ciągu ostatnich 12 miesięcy.
Jednakże zakłady sprzedaży detalicznej lub restauracje sprzedające swoje produkty konsumentom końcowym są wyłączone z korzyści tego systemu;
b) wnioski o pozwolenie mogą dotyczyć produktów objętych dwoma różnymi kodami CN i pochodzącymi tylko z jednego kraju.
W takich przypadkach wszystkie kody CN muszą być zaznaczone w rubryce 16, a ich opisy zawarte w rubryce 15; wniosek o pozwolenie musi dotyczyć co najmniej 20 ton produktu i co najwyżej 10 % ilości dostępnej na okres wyszczególniony w art. 2;
c) w rubryce 8 wniosku o pozwolenie oraz w rubryce 8 pozwolenia wpisuje się państwo pochodzenia.
Pozwolenia narzucają obowiązek przywozu ze wskazanego kraju;
d) w rubryce 20 wniosku o pozwolenie oraz w rubryce 20 pozwolenia wpisuje się jedno z następujących:
Reglamento (CE) no 1432/94,
Forordning (EF) nr. 1432/94,
Verordnung (EG) Nr. 1432/94,
() 1432/94,
Regulation (EC) No 1432/94,
Rglement (CE) no 1432/94,
Regolamento (CE) n. 1432/94,
Verordening (EG) nr. 1432/94,
Regulamento (CE) n 1432/94;
e) w rubryce 24 pozwolenia wpisuje się w jedno z następujących:
Opłata ustalona na poziomie 0 % na podstawie:
Reglamento (CE) no 1432/94,
Forordning (EF) nr. 1432/94,
Verordnung (EG) Nr. 1432/94,
() 1432/94,
Regulation (EC) No 1432/94,
Rglement (CE) no 1432/94,
Regolamento (CE) n. 1432/94,
Verordening (EG) nr. 1432/94,
Regulamento (CE) n 1432/94.
Artykuł 4
1.
Wniosek o pozwolenie składa się w ciągu pierwszych 10 dni każdego okresu wyszczególnionego w art. 2.
Jednakże na okres od 1 stycznia do 30 września 1994 r. wniosek o pozwolenie może zostać złożony w ciągu pierwszych dziesięciu dni czerwca 1994 r.
2.
Wnioski o pozwolenie są przyjmowane tylko wtedy, gdy wnioskodawca zadeklaruje na piśmie, że nie przedłożył i nie zamierza przedłożyć w Państwie Członkowskim, w którym jego wniosek jest złożony, lub w innym Państwie Członkowskim żadnych wniosków dotyczących bieżącego okresu na towary ustalone w załączniku I; w przypadku gdy wnioskodawca składa więcej niż jeden wniosek odnoszący się do produktów ustalonych w załączniku I, żaden wniosek od tej osoby nie jest rozpatrywany; jednakże każdy wnioskodawca może złożyć kilka wniosków o pozwolenia na przywóz na produkty ustalone w załączniku I, jeśli produkty te pochodzą z różnych krajów.
Wnioski, każdy na poszczególny kraj pochodzenia, powinny być złożone łącznie właściwym władzom Państwa Członkowskiego.
Są one rozpatrywane w odniesieniu do ilości maksymalnych wymienionych w art. 3 lit. b), jak również odnośnie do zastosowania zasad określonych w niniejszym artykule, jako pojedynczy wniosek.
3.
Trzeciego dnia roboczego po upływie terminu składania wniosków Państwa Członkowskie informują Komisję o wnioskach złożonych na każdy z produktów ustalonych w załączniku I. Takie powiadomienie zawiera wykaz wnioskodawców oraz określenie ilości, na jakie występuje się w załączniku I.
Wszystkie powiadomienia, w tym powiadomienia o braku wniosków, są przekazywane teleksem lub faksem w przewidzianym dniu roboczym, zgodnie ze wzorem przedstawionym w załączniku II - w przypadku gdy nie złożono żadnego wniosku oraz zgodnie ze wzorem przedstawionym w załącznikach II i III - w przypadkach gdy wnioski zostały złożone.
4.
W terminie jak najkrótszym Komisja decyduje, do jakiej wysokości mogą zostać przyznane ilości w odniesieniu do wniosków wspomnianych w art. 3.
Jeśli ilości, na które zostały złożone wnioski, przekraczają ilości dostępne, Komisja ustala pojedynczy wskaźnik akceptacji na ilości, o które wystąpiono.
Jeżeli wskaźnik ten jest mniejszy niż 5 %, Komisja może odrzucić wszystkie wnioski i związane z nimi zabezpieczenia są niezwłocznie zwracane.
Podmiot gospodarczy może wycofać swój wniosek o świadectwo w ciągu 10 dni roboczych od opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich pojedynczego wskaźnika akceptacji, jeśli w wyniku zastosowania tego przelicznika ustalona ilość wyniesie poniżej 20 ton.
Państwa Członkowskie informują o tym Komisję w ciągu pięciu dni następujących po wycofaniu wniosku o świadectwo i zwalniają zabezpieczenie.
Komisja przelicza pozostałą ilość, która jest dodawana do ilości dostępnej w następnym okresie tego samego roku.
5.
Pozwolenia są wydawane możliwie jak najszybciej po podjęciu decyzji przez Komisję.
6.
Pozwolenia, które zostaną wydane, są ważne na terytorium całej Wspólnoty.
Artykuł 5
Do celów art. 21 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3719/88 pozwolenia na przywóz zachowują ważność przez okres 150 dni od daty ich wydania.
Pozwolenia nie są jednak ważne po 31 grudnia roku, w którym zostały wydane.
Pozwolenia na przywóz wydane zgodnie z niniejszym rozporządzeniem nie są zbywalne.
Artykuł 6
Na wnioski o pozwolenia na przywóz na wszystkie produkty, o których mowa w art. 1, składa się zabezpieczenie w wysokości 30 ECU za 100 kilogramów.
Artykuł 7
Bez uszczerbku dla przepisów niniejszego rozporządzenia stosuje się rozporządzenie (EWG) nr 3719/88.
Jednakże nie naruszając art. 8 ust. 4 niniejszego rozporządzenia, ilości przywożone w ramach niniejszego rozporządzenia nie mogą przekroczyć ilości wyszczególnionych w rubrykach 17 i 18 pozwolenia na przywóz.
Odpowiednio w rubryce 19 wpisywana jest cyfra 0.
Artykuł 8
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1467/94
z dnia 20 czerwca 1994 r.
w sprawie ochrony, opisu, zbierania i wykorzystania zasobów genetycznych w rolnictwie
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: w celu zachowania biologicznej i genetycznej różnorodności w rolnictwie Wspólnoty, która stanowi niezastąpione źródło zasobów biologicznych i genetycznych, zasoby genetyczne powinny być zachowane; wszelkie niezbędne środki powinny być zastosowane w celu ochrony, opisu, zbierania i wykorzystania tych zasobów, aby promować cele wspólnej polityki rolnej oraz chronić różnorodność biologiczną zgodnie z Konwencją o Różnorodności Biologicznej ratyfikowaną przez Wspólnotę w 1993 r.; wszelkie nowoczesne rozwiązania, które mogą okazać się niezbędne, powinny być stosowane;
w niniejszym rozporządzeniu termin "rolnictwo" powinien być rozumiany w jego najszerszym znaczeniu, wobec tego genetyczne zasoby w rolnictwie powinny obejmować zasoby leśnictwa;
w rozumieniu niniejszego rozporządzenia genetyczne zasoby w rolnictwie obejmują zarówno genetyczne zasoby roślinne, jak i zwierzęce;
dla wspólnego dobra celem efektywnego rozwoju i koordynacji działań związanych z ochroną, opisem, zbieraniem oraz wykorzystaniem genetycznych zasobów w rolnictwie musi być taka organizacja pracy przez Państwa Członkowskie, która zapewni skuteczne wykorzystanie jej rezultatów, która uwzględni dążenia pokrywające się z potrzebami wspólnej polityki rolnej i zgodne z Konwencją o Różnorodności Biologicznej i stworzy środki niezbędne do wykonania działań odpowiadających potrzebom Wspólnoty przy uwzględnieniu, gdzie stosowne, działań podejmowanych w tej samej dziedzinie przez organizacje międzynarodowe uznane za właściwe przez państwa europejskie spoza Unii;
w celu osiągnięcia tych celów należy ustanowić ciągłą wymianę informacji, w szczególności wzajemnej konsultacji w sprawie istniejących i planowanych programów Państw Członkowskich dotyczących ochrony, opisu, zbierania i wykorzystania zasobów genetycznych w rolnictwie;
koordynacja na poziomie wspólnotowym pracy już rozpoczętej na poziomie krajowym w odniesieniu do ochrony, opisu, zbierania i wykorzystania zasobów genetycznych w rolnictwie musi umożliwiać zwiększenie jej efektywności;
bieżące prace zdają się być nieadekwatne z powodu samego ich charakteru lub ponieważ środki dostępne w Państwach Członkowskich nie umożliwiają im zwiększenia wysiłków w dziedzinie ochrony, opisu, zbierania i wykorzystania zasobów genetycznych w rolnictwie; zgodnie z zasadą pomocniczości Unia Europejska powinna mieć możliwość wspierania i uzupełniania wysiłków podejmowanych w Państwach Członkowskich w tym zakresie, pomagając tym samym w realizacji zobowiązań Wspólnoty w dziedzinie ochrony środowiska i ochrony terenów wiejskich oraz przygotowania i wykonania planów ochrony środowiska i zrównoważonego wykorzystania różnorodności biologicznej; problem ochrony zasobów genetycznych w rolnictwie ma charakter transnarodowy i dotyczy wszystkich Państw Członkowskich, lecz dotychczas nie było szczególnego programu działań w tej dziedzinie na poziomie Wspólnoty; najlepszym rozwiązaniem jest stworzenie wartości dodanej przez uzgodnienie obecnie realizowanych działań i wspieranie działań o wysokim priorytecie; brak działań prowadziłby do braku efektywności i utraty zasobów genetycznych;
prace podjęte w dziedzinie ochrony, opisu, zbierania i wykorzystania zasobów genetycznych w rolnictwie powinny prowadzić do zwiększenia zróżnicowania w rolnictwie, pomóc w zachowaniu różnorodności biologicznej, poprawić jakość produktów rolnych i ograniczyć nakłady i koszty związane z produkcją rolną przez wspieranie w szczególności ekstensyfikacji produkcji rolnej;
uwzględniając, że ochrona, opis, zbieranie i wykorzystanie zasobów genetycznych w rolnictwie są bezpośrednio związane ze wspólną polityką rolną, należy jak najszybciej podjąć środki do tego dostosowane;
do celów koordynacji, wobec geograficznego rozłożenia zasobności genetycznej rolnictwa wspólnotowego i z powodu konieczności wprowadzenia w życie stosownych środków, należy ustanowić ścisłą i trwałą współpracę między Komisją a Państwami Członkowskimi w dziedzinie ochrony, opisu, zbierania i wykorzystania zasobów genetycznych w rolnictwie;
koordynacja prac na poziomie państwowym wymaga szerokiej i dokładnej wiedzy dotyczącej ochrony, opisu, zbierania i wykorzystania zasobów genetycznych w rolnictwie każdego Państwa Członkowskiego; należy zebrać odpowiednie informacje i ustanowić procedury udostępniania tych informacji;
prace realizowane na poziomie wspólnotowym powinny być w szczególności ukierunkowane na poprawę jakości produktów rolnych oraz wypracowywania nowych zastosowań dla tradycyjnych i nowych produktów rolnych w celu zwiększenia ich wartości dodanej;
program wspólnotowy dotyczący środków ochrony, opisu, zbierania i wykorzystania zasobów genetycznych w rolnictwie musi służyć zachowaniu biologicznej różnorodności we Wspólnocie, zwiększeniu konkurencyjności rolnictwa oraz poprawie zarządzania jego zasobami;
program Wspólnoty dotyczący długoterminowych środków może prowadzić do nowych form produkcji i tym samym korzystnie wpłynąć na rolnictwo, środowisko i obszary wiejskie;
ważne jest, aby zapewnić dostęp do wyników prac wspieranych przez Wspólnotę dotyczących ochrony, opisu, zbierania i wykorzystania zasobów genetycznych w rolnictwie;
w ramach ogólnej polityki dotyczącej ochrony, opisu, zbierania i wykorzystania zasobów genetycznych w rolnictwie opracowanej przez Wspólnotę przy pomocy odpowiednich organów doradczych ustanowienie komitetu składającego się z przedstawicieli Państw Członkowskich i którego przewodniczącym będzie przedstawiciel Komisji jest najbardziej stosownym środkiem rozwoju współpracy, gdyż komitet ten będzie w stanie udzielić Komisji odpowiedniej pomocy i porady przy realizacji powierzonej jej koordynacji zadań związanych z ochroną, opisem, zbieraniem i wykorzystaniem zasobów genetycznych w rolnictwie;
w celu umożliwienia wykorzystania uzyskanych wyników należy promować ich rozpowszechnianie i zapewnić odpowiednie usługi doradcze; w celu możliwie jak najszerszego i najodpowiedniejszego wykorzystania programu działania będzie on uzupełniony publikacjami zawierającymi rezultaty prac i działaniami doradczymi,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
W celu osiągnięcia celów wspólnej polityki rolnej prace związane z ochroną, opisem, zbieraniem i wykorzystaniem zasobów genetycznych w rolnictwie podejmowane w Państwach Członkowskich będą koordynowane i promowane na poziomie wspólnotowym zgodnie z warunkami określonymi w niniejszym rozporządzeniu.
2.
Dla celów niniejszego rozporządzenia:
a) zasoby genetyczne w rolnictwie obejmują zarówno zasoby genetyczne roślinne, jak i zwierzęce;
b) - genetyczne zasoby roślinneoznaczają w szczególności zasoby roślin uprawnych w tym winorośli, roślin pastewnych, upraw ogrodniczych, w tym upraw warzywnych i upraw roślin ozdobnych, roślin leczniczych i aromatycznych, owoców, drzew leśnych, grzybów, mikroorganizmów oraz dzikiej roślinności, które są lub mogą być stosowane w rolnictwie,
- genetyczne zasoby zwierzęce oznaczają w szczególności zasoby genetyczne zwierząt gospodarskich (kręgowców oraz niektórych bezkręgowców), mikroorganizmów oraz dzikich zwierząt, które są lub mogą być wykorzystane w rolnictwie.
3.
Koordynacja i promocja określone w ust. 1 są przeprowadzane zgodnie z ogólną polityką w sprawie zasobów genetycznych w rolnictwie ustanowioną przez Wspólnotę.
I TYTUŁ
Informowanie i konsultacje
Artykuł 2
Ustalenia dotyczące wymiany informacji i konsultacji miedzy Państwami Członkowskimi a Komisją zostaną ustanowione zgodnie z warunkami określonymi w art. 3 i 4.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie dostarczają regularnie Komisji, co najmniej raz do roku, informacji technicznych, ekonomicznych i finansowych dotyczących konkretnych realizowanych lub planowanych przez nie środków w celu ochrony, opisu, zbierania i wykorzystania zasobów genetycznych w rolnictwie.
Starają się one się regularnie dostarczać Komisji podobnych informacji dotyczących środków związanych z ochroną, oznaczaniem, zbieraniem i wykorzystywaniem zasobów genetycznych w rolnictwie realizowanych lub planowanych przez organy niepodlegające ich zwierzchnictwu.
2.
Komisja prowadzi stały wykaz środków określonych w ust. 1 i przez właściwe środki wspiera wymianę informacji między właściwymi organizacjami w Państwach Członkowskich, w szczególności w zakresie źródeł i indywidualnych cech istniejących zasobów genetycznych.
Wymiana tych informacji może odbywać się w ramach środków finansowanych przez Program określony w art. 7.
3.
Po otrzymaniu opinii Komitetu określonego w art. 13 Komisja ustanowi procedury w celu udostępnienia wszystkim zainteresowanym stronom wszelkich zebranych informacji.
Artykuł 4
1.
Komisja prowadzi stałe badania w zakresie polityki, bieżącej sytuacji oraz trendów ochrony, opisu, zbierania i wykorzystania zasobów genetycznych w rolnictwie każdego Państwa Członkowskiego, uwzględniając przy tym rezultaty innych odpowiednich badań w dziedzinie zasobów genetycznych, w tym dotyczących użytkowania i zużycia genetycznego.
W tym celu Komisja w ramach Komitetu określonego w art. 13 konsultuje się z Państwami Członkowskimi.
2.
Komisja opracowuje wymianę informacji oraz rozszerza i doskonali środki dotyczące ochrony, opisu, zbierania i wykorzystania zasobów genetycznych w rolnictwie, w szczególności w ramach seminariów, kursów szkoleniowych, wymiany ekspertów, wizyt studyjnych oraz sprawozdań naukowych i technicznych.
II TYTUŁ
Środki szczególne
Artykuł 5
1.
Bez uszczerbku dla wszelkich zaleceń Komisji dla Państw Członkowskich, Komisja odpowiada za:
a) pomoc w koordynacji na poziomie wspólnotowym niektórych środków krajowych dotyczących ochrony, opisu, zbierania i wykorzystania zasobów genetycznych w rolnictwie w celu umożliwienia racjonalnej organizacji środków stosowanych w ramach Wspólnoty oraz efektywnego wykorzystywania uzyskiwanych wyników, jak też w celu wypracowania podejścia zgodnego z celami wspólnej polityki rolnej;
b) rozwój i wykonanie programów w zakresie środków ochrony, opisu, zbierania i wykorzystania zasobów genetycznych w rolnictwie na poziomie wspólnotowym w celu wspierania lub uzupełnienia działań podejmowanych przez Państwa Członkowskie.
2.
Szczegółowe zasady stosowania ust. 1 przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 14.
Artykuł 6
1.
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 14 Komisja podejmie wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, aby wyniki, które mogą przyczynić się do zastosowania środków przyjętych na podstawie art. 5 ust. 1, były dostępne we Wspólnocie za pośrednictwem jak najwłaściwszych metod.
2.
Zgodnie z celami wspólnej polityki rolnej Komisja podejmuje właściwe kroki w celu wspierania upowszechniania i wykorzystywania wyników prac w zakresie ochrony, opisu, zbierania i wykorzystania zasobów genetycznych w rolnictwie, które mogą przyczynić się do realizacji tych celów.
III TYTUŁ
Program działań dotyczący zasobów genetycznych w rolnictwie
Artykuł 7
Pierwszy wspólnotowy program dotyczący ochrony, opisu, zbierania i wykorzystania zasobów genetycznych w rolnictwie określony w załączniku I, zwany dalej "programem", zostaje niniejszym przyjęty na okres pięciu lat.
Artykuł 8
Szczegółowe zasady stosowania Programu, w tym poziom finansowego wsparcia Wspólnoty, są określone w załączniku I.
Artykuł 9
Komisja rozpocznie wykonanie programu po uzyskaniu opinii Komitetu określonego w art. 13.
Konsultacje dotyczą w szczególności:
- przygotowywania i uaktualniania programu pracy,
- zawartości publicznego zaproszenia do składania projektów działań,
- oceny uzgodnionych działań i projektów przewidzianych w załączniku I,
- opracowania i wykorzystania wykazu środków określonych w art. 3 ust. 2.
Artykuł 10
1.
Program pracy określony w art. 9 tiret pierwsze ustala szczegółowe cele, rodzaje stosowanych działań oraz odpowiednie przepisy finansowe, które zostaną przyjęte.
Komisja wydaje publiczne zaproszenie do składania projektów działań na podstawie programu pracy.
2.
Umowy zawarte przez Komisję w celu wykonania różnych środków zawierają szczegółowe przepisy upowszechniania, ochrony i wykorzystywania wyników działań podjętych w ramach programu.
Artykuł 11
1.
Podczas trzeciego roku wykonywania programu Komisja dokonuje jego przeglądu i analizy sytuacji, w szczególności pozycji finansowej.
Komisja składa Parlamentowi Europejskiemu oraz Radzie sprawozdanie z wyników przeglądu.
2.
Pod koniec wykonywania programu Komisja powoła grupę niezależnych ekspertów, którzy dokonają oceny wyników.
Przygotowane przez grupę sprawozdanie wraz z uwagami Komisji zostanie złożone Parlamentowi Europejskiemu, Radzie oraz Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu.
Artykuł 12
1.
Fundusze oszacowane jako niezbędne w celu realizacji tego programu, wraz z kosztami personelu i administracji, wynoszą 20 milionów ECU.
2.
Wstępny podział wydatków przedstawiono w załączniku II.
IV TYTUŁ
Przepisy ogólne
Artykuł 13
1.
Komitet ds. Ochrony, Opisu, Zbierania i Wykorzystania Zasobów Genetycznych w Rolnictwie, zwany dalej "Komitetem", składa się z przedstawicieli Państw Członkowskich, a jego przewodniczącym jest przedstawiciel Komisji.
2.
Komitet przyjmuje regulamin wewnętrzny zgodnie z zasadami przyjętymi w 1965 r. w odniesieniu do komitetów zarządzających ustanowionych w celu zarządzania wspólnymi organizacjami rynków.
3.
Komitet wydaje opinię na temat spraw jemu przedstawionych zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 14.
Artykuł 14
1.
W przypadku gdy znajduje zastosowanie procedura ustanowiona w niniejszym artykule, przewodniczący przedkłada sprawę Komitetowi z własnej inicjatywy lub na wniosek przedstawiciela jednego z Państw Członkowskich.
2.
Przedstawiciel Komisji przedstawia Komitetowi projekt proponowanych środków.
Komitet wydaje opinię o projekcie w terminie, który przewodniczący może ustanowić zgodnie z pilnością sprawy.
Opinia wydawana jest większością głosów ustanowioną w art. 148 ust. 2 Traktatu.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w Komitecie ważone są w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3.
Komisja przyjmuje środki, które są niezwłocznie stosowane.
Jednakże jeśli te środki nie są zgodne z opinią Komitetu, Komisja niezwłocznie powiadamia o tym Radę.
W takim wypadku Komisja może odroczyć stosowanie wyznaczonych przez nią środków na okres nieprzekraczający jednego miesiąca od dnia takiego powiadomienia.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może podjąć inną decyzję w terminie określonym w poprzednim ust. 5.
Artykuł 15
Komitet może rozważać wszelkie inne kwestie przedłożone przez przewodniczącego z własnej inicjatywy lub na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego.
Artykuł 16
Komisja składa Parlamentowi Europejskiemu i Radzie regularne sprawozdania w sprawie środków w zakresie ochrony, opisu, zbierania i wykorzystania zasobów genetycznych w rolnictwie, określonych w art. 5.
W szczególności sprawozdanie zawiera:
- analizę rozwoju działań dotyczących ochrony, opisu, zbierania i wykorzystania zasobów genetycznych w rolnictwie Państw Członkowskich,
- opis rozwoju ochrony, opisu, zbierania i wykorzystania zasobów genetycznych w rolnictwie Wspólnoty,
- stanowisko w sprawie środków stosowanych na mocy niniejszego rozporządzenia,
- analizę przedstawiającą pożądany rozwój w zakresie ochrony, opisu, zbierania i wykorzystania zasobów genetycznych w rolnictwie Państw Członkowskich oraz koordynacji prac w tej dziedzinie na poziomie wspólnotowym w świetle celów wspólnej polityki rolnej oraz już osiągniętych wyników w ramach aktualnych programów.
Analiza uwzględni, gdzie stosowne, prace pojęte w tej dziedzinie przez organizacje międzynarodowe o uznanej kompetencji w tym zakresie.
Artykuł 17
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1470/94
z dnia 27 czerwca 1994 r.
otwierające ilościowe kontyngenty przywozowe na wyroby włókiennicze z kategorii 160 z Chińskiej Republiki Ludowej oraz zmieniające załączniki IV i V do rozporządzenia Rady (WE) nr 517/94 w sprawie wspólnych reguł dotyczących przywozu wyrobów włókienniczych z niektórych państw trzecich
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 517/94 z dnia 7 marca 1994 r. w sprawie wspólnych reguł dotyczących przywozu wyrobów włókienniczych z niektórych państw trzecich, nieobjętych umowami dwustronnymi, protokołami, innymi ustaleniami lub innymi szczegółowymi normami Wspólnoty dotyczącymi przywozu [1], w szczególności jego art. 3 ust. 3 i art. 3 ust. 5 wraz z art. 25 ust. 4 tego rozporządzenia, a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 3 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 517/94 stanowi, iż wyroby włókiennicze, określone w załączniku V i pochodzące z krajów tam wskazanych, mogą byc przywożone do Wspólnoty pod warunkiem że roczny limit ilościowy został ustalony zgodnie z właściwą procedurą przewidzianą w art. 25;
aby sprostać niektórym wymaganiom rynku, do Komisji został skierowany wniosek od Państwa Członkowskiego o wprowadzenie kontyngentu przywozowego na wyroby włókiennicze z kategorii 160 pochodzące z Chińskiej Republiki Ludowej. Po dyskusji, komitet ustanowiony na mocy art. 25, uznał za właściwe w świetle stanu przemysłu Wspólnoty wprowadzić limit ilościowy w wysokości 30 ton rocznie, który obejmie przywóz do Wspólnoty wyrobów z kategorii 160 pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Niezbędna jest zatem zmiana załączników IV i V do rozporządzenia (WE) nr 517/94, a także zastrzeżenie, aby w interesie bezpieczeństwa prawnego, kontyngent był zarządzany zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 17 wspomnianego rozporządzenia Rady;
środki te są zgodne z opinią Komitetu ustanowionego w rozporządzeniu (WE) nr 517/94,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Przywóz do Wspólnoty wyrobów włókienniczych z kategorii 160 z Chińskiej Republiki Ludowej podlega rocznemu limitowi ilościowemu w wysokości 30 ton rocznie, który będzie zarządzany zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 17 rozporządzenia Rady (WE) nr 517/94.
Artykuł 2
W załącznikach IV I V do rozporządzenia Rady (WE) nr 517/94 wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94
z dnia 28 czerwca 1994 r.
ustanawiające zasady oceny ryzyka dla człowieka i środowiska naturalnego ze strony istniejących substancji zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 793/93
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 z dnia 23 marca 1993 r. w sprawie oceny i kontroli ryzyk stwarzanych przez istniejące substancje [1], w szczególności jego art. 10 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 przewiduje system oceny i kontroli zagrożenia ze strony istniejących substancji; jego art. 10 wymaga, aby Państwa Członkowskie w sposób priorytetowy przeprowadziły taką ocenę zagrożenia dla istniejących substancji;
odpowiedzialność za ocenę zagrożenia obciąża Państwa Członkowskie; jest jednakże właściwe, aby zasady takiej oceny były przyjęte na poziomie wspólnotowym w celu uniknięcia zróżnicowania między Państwami Członkowskimi, które nie tylko wpływałyby na funkcjonowanie rynku wewnętrznego, ale również nie gwarantowałoby takiego samego poziomu bezpieczeństwa dla ludzi i środowiska naturalnego;
ocena zagrożenia powinna opierać się na porównaniu potencjalnych szkodliwych skutków danej substancji o znanym lub racjonalnie przewidywalnym narażeniu ludzi i środowiska naturalnego na działanie danej substancji;
uwzględniając klasyfikację danej substancji zgodnie z dyrektywą Rady 67/548/EWG z dnia 27 czerwca 1967 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych [2], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 93/105/WE [3], ocena ryzyka dla człowieka powinna brać pod uwagę fizyko-chemiczne i toksykologiczne własności danej substancji;
uwzględniając ich klasyfikację zgodnie z dyrektywą 67/548/EWG, ocena zagrożenia dla środowiska powinna brać pod uwagę skutki środowiskowe spowodowane przez daną substancję;
wyniki oceny ryzyka powinny być główną podstawą decyzji na podstawie odpowiedniej legislacji, celem zmniejszenia ryzyka spowodowanego wytwarzaniem, transportem, magazynowaniem, przygotowaniem do sporządzenia lub innego przetwarzania, wykorzystywania, usuwania czy odzyskiwania istniejących substancji;
właściwe jest zmniejszenie do minimum ilości zwierząt wykorzystywanych do celów eksperymentalnych zgodnie z dyrektywą Rady 86/609/EWG z dnia 24 listopada 1986 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich dotyczących ochrony zwierząt wykorzystywanych do celów doświadczalnych i innych celów naukowych [4];
przepisy niniejszego rozporządzenia pozostają bez uszczerbku dla szczególnej legislacji wspólnotowej dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia pracowników w miejscu pracy, w szczególności z dyrektywą Rady 89/391/EWG [5], która nakłada na pracodawców obowiązek oceny ryzyka dla zdrowia i bezpieczeństwa pracowników, wynikającego z powodu używania nowych i istniejących substancji chemicznych i w razie konieczności, podejmować środków w celu zapewnienia właściwej ochrony pracowników;
środki ustanowione w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu powołanego na podstawie art. 15 rozporządzenia (EWG) nr 793/93,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Cele
Cele niniejszego rozporządzenia określają ogólne zasady oceny ryzyka spowodowanego przez istniejące substancje dla człowieka i środowiska naturalnego, zgodnie z wymaganiami art. 10 rozporządzenia Rady (EWG) nr 793/93.
Artykuł 2
Definicje
1.
Definicje zawarte w art. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 793/93 stosuje się do niniejszego rozporządzenia.
2.
Do celów niniejszego rozporządzenia przyjmuje się następujące definicje:
a) "identyfikacja zagrożenia" oznacza identyfikację szkodliwych skutków, jakie substancja może wywoływać ze względu na swoje wrodzone właściwości;
b) "dawka (stężenie) - ocena reakcji (skutku)" oznacza oszacowanie związku między dawką, lub stopniem narażenia na działanie substancji, oraz zasięgiem i dotkliwością skutku;
c) "ocena narażenia na działanie" oznacza określenie emisji, dróg i szybkości ruchu substancji oraz jej transformacji lub degradacji, w celu prognozowania stężeń/dawek, na których działanie populacja ludzka lub sfery środowiska naturalnego (woda, gleba i powietrze) są lub mogą być narażone;
d) "charakterystyka ryzyka" oznacza oszacowanie zasięgu i dotkliwości szkodliwych skutków prawdopodobnie występujących w populacji ludzkiej lub w sferze środowiska, spowodowanych obecnym lub przewidywalnym narażeniem na działanie substancji, oraz może obejmować "oszacowanie ryzyka", to jest kwantyfikację tego prawdopodobieństwa.
Artykuł 3
Zasady oceny ryzyka
1. Ocena ryzyka pociąga za sobą identyfikację zagrożenia oraz, odpowiednio, ocenę dawki (stężenia) - ocenę reakcji (skutku), ocenę narażenia na działanie substancji szkodliwych oraz charakterystykę ryzyka. Opiera się to na informacji o danej substancji zgodnie z art. 3, 4, art. 7 ust. 1 i 2, art. 9 ust. 1 i 2 oraz art. 10 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 793/93 oraz innych dostępnych informacjach i jest normalnie przeprowadzone zgodnie z procedurami określonymi w art. 4 i 5 tego rozporządzenia.
2.
Bez względu na ust. 1, w stosunku do szczególnych skutków takich jak wyczerpywanie się ozonu, dla których procedury określone w art. 4 i 5 są niewykonalne, ryzyko związane z takimi skutkami opiera się ocenione na zasadzie jednostkowych przypadków, a sprawozdawca zawiera pełny opis i uzasadnienie takich ocen w pisemnym sprawozdaniu przedstawionym Komisji, zgodnie z art. 6.
3.
Podczas przeprowadzania oceny narażenia na działanie substancji szkodliwych, sprawozdawca bierze pod uwagę te populacje ludzkie lub sfery środowiska naturalnego, dla których narażenie na działanie substancji jest znane lub racjonalnie przewidywalne w świetle dostępnych informacji o danej substancji, ze szczególnym uwzględnieniem wytwarzania, transportu, magazynowania, formułowanie preparatu lub innego przetwarzania procesów zastosowanie, usuwanie lub odzysk.
4.
W przypadku gdy substancja, dla której ocena ryzyka została już przeprowadzona zgodnie z art. 10 rozporządzenia (EWG) nr 793/93, pojawia się ponownie na wykazie pierwszeństwa, dalsza ocena ryzyka powinna brać pod uwagę poprzednie oceny ryzyka.
Artykuł 4
Ocena ryzyka: zdrowie ludzkie
Dla każdej substancji znajdującej się w wykazach pierwszeństwa zgodnie z art. 8 rozporządzenia (EWG) nr 793/93, sprawozdawca przeprowadza ocenę ryzyka w stosunku do jego skutków dla zdrowia ludzkiego, którego pierwszym etapem jest identyfikacja zagrożenia, która powinna wskazywać, co najmniej właściwości i potencjalnie szkodliwe skutki określone w załączniku I A i II A niniejszego rozporządzenia. Po przeprowadzeniu identyfikacji zagrożenia, sprawozdawca podejmuje ciąg działań, które przeprowadza się zgodnie ze wskazówkami określonymi w załączniku I B i II B:
a) i) dawka (stężenie) - ocena reakcji (skutku), tam gdzie jest to właściwe;
ii) ocena narażenia na działanie substancji szkodliwych, dla każdej grupy populacji (np. pracownicy, konsumenci lub ludzie narażeni pośrednio poprzez środowisko naturalne), która jest narażona lub może być narażona na działanie substancji;
b) charakterystyka ryzyka.
Artykuł 5
Ocena ryzyka: środowisko
Dla każdej substancji znajdującej się w wykazach pierwszeństwa zgodnie z art. 8 rozporządzenia (EWG) nr 793/93 sprawozdawca przeprowadza ocenę ryzyka w stosunku do skutków, jakie wywiera ona na środowisko, którego pierwszym etapem jest identyfikacja zagrożenia.
Po przeprowadzeniu identyfikacji zagrożenia sprawozdawca podejmuje następujący ciąg działań, które przeprowadza się zgodnie ze wskazówkami określonymi w załączniku III:
a) i) dawka (stężenie) - ocena reakcji (skutku) tam, gdzie jest to właściwe;
ii) ocena narażenia na działanie substancjami szkodliwych dla sfer środowiska naturalnych narażonych lub mogących być narażonymi na działanie danej szkodliwej substancji;
b) charakterystyka ryzyka.
Artykuł 6
Sprawozdanie z oceny ryzyka
Po przeprowadzeniu oceny ryzyka zgodnie z art. 4 i 5 sprawozdawca przygotowuje sprawozdanie zawierające co najmniej informacje wyszczególnione w załączniku V, razem z danymi istotnymi dla oceny tego ryzyka. Sprawozdanie to, razem z jego streszczeniem, przekazuje się Komisji zgodnie z art. 10 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 793/93.
Artykuł 7
Przepisy końcowe
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie sześćdziesiątego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) NR 1500/94
z dnia 21 czerwca 1994 r.
zmieniające rozporządzenie Komisji (EWG) No 2454/93 ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. w sprawie stworzenia Wspólnotowego Kodeksu Celnego [1], w szczególności jego art. 249,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 20 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 przewiduje, że preferencyjne środki taryfowe, zarówno te w umowach jakie zawarła Wspólnota z niektórymi państwami lub grupami państw i które przewidują zezwolenie na stosowanie preferencyjnych środków taryfowych, jak i te przyjęte jednostronnie przez Wspólnotę w odniesieniu do niektórych państw lub grup państw lub terytoriów, a także autonomiczne środki zawieszające przewidujące redukcję lub stosowanie ulg w odniesieniu do należności przywozowych obciążających niektóre towary, stosuje się wyłącznie na wniosek zgłaszającego, w przypadkach kiedy, dane towary spełniają warunki przewidziane w tych środkach;
ważnym jest dla działań wspólnotowej polityki handlowej posiadanie wyczerpujących statystyk dotyczących wielkości obrotu towarowego korzystającego z tych środków;
aby takie statystyki mogły być używane, kody wpisane w polu 36 Jednolitego Dokumentu Administracyjnego muszą być wspólne dla wszystkich Państw Członkowskich;
jednakże Państwom Członkowskim powinna być dana możliwość przystosowania ich celnego systemu komputerowego; dlatego należy ustanowić przepis dotyczący okresu przejściowego w czasie którego można używać kody krajowe zgodne z tymi wspólnotowymi;
należy ustanowić przepis w celu zarejestrowania, od dnia 1 stycznia 1996 r., informacji dotyczących towarów, dla których refundacja wywozowa była wymagana;
w braku opinii Komitetu Kodeksu Celnego w sprawie projektu rozporządzenia przedstawionego przez Komisję, Rada zobowiązana do przyjęcia niezbędnych przepisów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załącznikach 37 i 38 do rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 [2] wprowadza się następujące zmiany zgodnie z Załącznikiem do tego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1549/94
z dnia 30 czerwca 1994 r.
zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 388/92, (EWG) nr 1727/92 i (EWG) nr 1728/92 ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze dotyczące szczególnych środków zaopatrywania francuskich departamentów zamorskich, Azorów, Madery oraz Wysp Kanaryjskich w produkty zbożowe
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3763/91 z dnia 16 grudnia 1991 r. wprowadzające szczególne środki w odniesieniu do niektórych produktów rolnych na rzecz francuskich departamentów zamorskich [1], zmienione rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 3714/92 [2], w szczególności jego art. 2 ust. 6,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1600/92 z dnia 15 czerwca 1992 r. dotyczące szczególnych środków dla Azorów i Madery odnoszących się do niektórych produktów rolnych [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 1974/93 [4], w szczególności jego art. 10,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1601/92 z dnia 15 czerwca 1992 r. dotyczące szczególnych środków dla Wysp Kanaryjskich w odniesieniu do niektórych produktów rolnych [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1974/93, w szczególności jego art. 3 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1766/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [6], zmienione rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 2193/93 [7], w szczególności jego art. 26 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 6 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 388/92 [8], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 329/94 [9], rozporządzenie (EWG) nr 1727/92 [10], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1075/94 [11] i rozporządzenie (EWG) nr 1728/92 [12], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1157/94 [13], przewidują dostosowanie kwoty pomocy przyznanej na podstawie różnicy w cenie progowej danych zbóż między miesiącem, w którym złożono wniosek o świadectwa pomocy, a miesiącem, w którym dokonano wpisu w takim świadectwie; wpis w świadectwie jest dokonywany zgodnie z art. 3 ust. 6 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 131/92 [14], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 2596/93 [15], dotyczącego francuskich departamentów zamorskich, a także zgodnie z art. 4 ust. 7 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1695/92 [16], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 2596/93, oraz zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 1696/92 [17], ostatnio zmienionym rozporządzenie (EWG) nr 2596/93, dotyczącym odpowiednio Wysp Kanaryjskich oraz Azorów i Madery; wpis w świadectwie pomocy jest dokonywany w miejscu przeznaczenia przez władze lokalne po przestawieniu produktów, do których ma się odnosić;
począwszy od roku gospodarczego 1993/94 ma miejsce istotna redukcja wspólnych cen; na skutek czasu potrzebnego, aby przesyłki dotarły do francuskich departamentów zamorskich, na Azory, Maderę i Wyspy Kanaryjskie z kontynentalnej części Wspólnoty, dostosowanie to najprawdopodobniej będzie krzywdzące dla podmiotów gospodarczych, które mają zobowiązania do dostaw na koniec roku gospodarczego; dlatego istotne jest odstąpienie od powyższych przepisów w celu ułatwienia przejścia z roku gospodarczego 1993/94 do roku gospodarczego 1994/95;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dostosowanie, przewidziane w art. 6 rozporządzenia (EWG) nr 388/92, (EWG) nr 1727/92 oraz (EWG) nr 1728/92, nie ma zastosowania, jeśli podmiot udowodni właściwym władzom miejsca przeznaczenia, że zboża i produkty zbożowe inne niż kukurydza czy sorgo, przedstawione do dokonania wpisu w świadectwie pomocy, zostały wysłane przed dniem 1 lipca 1994 r. lub, w przypadku kukurydzy lub sorgo, przed dniem 1 października 1994 r.
Dowodem jest konosament lub inny dokument przewozowy, który stanowi wystarczającą gwarancję, należycie sporządzony w momencie wysyłki.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
RozporzĄdzenie Komisji (WE) nr 1586/94
z dnia 30 czerwca 1994 r.
zmieniające rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1722/93 dotyczące refundacji produkcyjnych odpowiednio w sektorach zbóż i ryżu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1766/92 z dnia 21 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2193/93 [2], w szczególności jego art. 7,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1418/76 z dnia 21 czerwca 1976 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1544/93 [4], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 5 ust. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1722/93 ustanawiający szczegółowe zasady stosowania rozporządzeń Rady (EWG) nr 1766/92 i (EWG) nr 1418/76 w sprawie refundacji produkcyjnych w sektorach zbóż i ryżu [5] stanowi, że wnioski o świadectwa refundacji należy kierować w formie pisemnej do właściwych organów; należy ustalić dni i terminy, w jakich wnioski takie mogą być składane;
zgodnie z art. 6 ust. 3 akapit drugi, w lipcu i sierpniu w latach gospodarczych 1993/94, 1994/95 i 1995/96 świadectwa zachowują ważność tylko do ostatniego dnia miesiąca, w którym świadectwo zostało wydane; skutkiem takiego krótkiego terminu ważności jest duża liczba wniosków o wydanie świadectwa; należy w związku z tym ustalić datę 31 sierpnia jako ostateczną datę ważności wszystkich świadectw wydanych w lipcu i sierpniu;
stosowanie stawki refundacji obowiązującej w dniu przetwarzania w przypadku wniosków o wydanie świadectw złożonych w lipcu w latach gospodarczych 1994/95 i 1995/96 pozwala na dokładniejsze monitorowanie różnic w stawkach refundacji w okresie ważności świadectw;
Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie ustalonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 1722/93 wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 5 ust. 1 dodaje się, co następuje:
"Wniosek składa się każdego roboczego dnia do godziny 17.00 czasu brukselskiego".
2.
W art. 6 ust. 3 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Jednakże w lipcu i sierpniu w latach gospodarczych 1994/95 i 1995/96 świadectwa, o które wnioski złożono w tych miesiącach, zachowują ważność tylko do dnia 31 sierpnia".
3.
W art. 6 ust. 4 akapit pierwszy dodaje się, co następuje:
"Jednakże w przypadku wniosków o refundację składanych w lipcu w latach gospodarczych 1994/95 i 1995/96 kwota, którą należy dopłacić, będzie równa kwocie stosowanej w dniu przetworzenia skrobi".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 1994 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) NR 1626/94
z dnia 27 czerwca 1994 r.
ustanawiające środki techniczne dla zachowania zasobów połowowych na Morzu Śródziemnym
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: na poziomie Wspólnoty nie istnieje żadne rozporządzenie w sprawie ochrony i zarządzania zasobami połowowymi na Morzu Śródziemnym przez pierwsze 10 lat prowadzenia wspólnej polityki rybołówstwa, ponieważ szczególne okoliczności tam występujące nie pozwalają na tak samo łatwe zastosowanie przepisów analogicznych do przepisów mających zastosowanie na Atlantyku i Morzu Północnym od 1983 r.;
przyszedł jednak czas na zaradzenie problemom wpływającym obecnie na zasoby Morza Śródziemnego poprzez wprowadzenie zharmonizowanego systemu zarządzania, dostosowanego do panujących tam warunków, biorąc pod uwagę istniejące przepisy krajowe i wprowadzając do nich poprawki, w przypadku gdy jest to potrzebne w odniesieniu do ochrony zasobów w sposób zrównoważony oraz, jeśli to właściwe, stopniowo;
Wspólnota musi także dążyć, współpracując z wszystkimi zainteresowanymi państwami przybrzeżnymi, do ustanowienia wspólnej polityki dotyczącej zarządzania i eksploatacji śródziemnomorskich zasobów rybnych; system zarządzania wprowadzony przez niniejsze rozporządzenie obejmuje działalność związaną z połowami śródziemnomorskich zasobów przeprowadzanymi przez statki pływające pod banderą państw trzecich w portach Wspólnoty;
używane na Morzu Śródziemnym narzędzia połowowe przyczyniają się w dużej mierze do degradacji środowiska morskiego oraz wyczerpania zasobów, powinny więc zostać zakazane; część strefy przybrzeżnej powinna zostać zarezerwowana dla wyselekcjonowanych narzędzi połowowych, stosowanych przez rybaków poławiających na małą skalę; bez względu na geograficzny zakres rozporządzenia Rady (EWG) nr 3094/86 z dnia 7 października 1986 r. ustanawiającego niektóre środki techniczne w zakresie ochrony zasobów połowowych [4] przepisy niniejszego rozporządzenia dotyczące sieci skrzelowych i sieci typu okrężnica stosuje się już na Morzu Śródziemnym;
należy określić charakterystyki głównych rodzajów narzędzi połowowych używanych na Morzu Śródziemnym, w szczególności minimalne rozmiary oczek sieci, jak również minimalne rozmiary niektórych gatunków ryb, skorupiaków, mięczaków i innych produktów rybołówstwa charakterystycznych dla Morza Śródziemnego w celu zapobieżenia ich nadmiernej eksploatacji; w celu uniknięcia poławiania dużych ilości zbyt małych egzemplarzy konieczna jest ochrona niektórych stref, w których gromadzą się młode osobniki, przy uwzględnieniu lokalnych warunków biologicznych w tych strefach; właściwe jest, aby przy regulowaniu rybołówstwa na Morzu Śródziemnym, zarówno legislacja wspólnotowa, jak i ustawodawstwo krajowe wzięło pod uwagę specyficzne potrzeby poszczególnych gatunków i środowisk, które zostały uznane za słabe lub narażone na wyginięcie;
aby nie utrudniać badań naukowych, niniejsze rozporządzenie nie powinno być stosowane w odniesieniu do jakichkolwiek działań potrzebnych do celów takich badań;
należy pozostawić możliwość wprowadzania krajowych środków dodatkowych do systemu ustanowionego przez niniejsze rozporządzenie lub wykraczających poza minimalne wymogi ustanowione przez niniejsze rozporządzenie, jak również regulujących stosunki między stronami zaangażowanymi w działalność połowową; utrzymywanie lub wprowadzanie takich środków podlega rozpatrzeniu przez Komisję co do ich zgodności z prawem wspólnotowym i wspólną polityką rybołówstwa;
ze względu na ograniczony okres i zgodność z procedurą zapewniającą jak najmniejszy negatywny wpływ na zasoby i działalność rybaków Wspólnoty należy przyjąć krajowe środki zatwierdzone poprzez przepisy niniejszego rozporządzenia;
artykuł 2 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3760/92 z dnia 20 grudnia 1992 r. ustanawiającego wspólnotowy system rybołówstwa i akwakultury [5] zobowiązuje Państwa Członkowskie do zapewnienia, aby niehandlowa działalność w zakresie rybołówstwa nie zagrażała ochronie i zarządzaniu zasobami objętymi wspólną polityką rybołówstwa; zobowiązanie jest szczególnie ważne w odniesieniu do Morza Śródziemnego, z uwagi na znaczne rozmiary takiej działalności na tym morzu, ważne jest też ograniczenie wszelkich negatywnych wpływów na stan zasobów;
Wspólnota jest sygnatariuszem Konwencji Organizacji Narodów Zjednoczonych o prawie morza, która zawiera zasady i przepisy dotyczące ochrony i zarządzania morskimi zasobami biologicznymi,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do wszelkiego rybołówstwa i pokrewnych działalności prowadzonych na obszarze albo wodach Morza Śródziemnego na wschód od południka 5°36' długości geograficznej zachodniej, podlegających zwierzchnictwu lub jurysdykcji Państw Członkowskich, z wyjątkiem stawów i lagun.
Rozporządzenie stosuje się również w odniesieniu do powyższej działalności, prowadzonej na Morzu Śródziemnym poza tymi wodami przez statki Wspólnoty.
2.
Państwa Członkowskie leżące nad Morzem Śródziemnym mogą nadal ustanawiać prawa na obszarach wskazanych w ust. 1, włączając w to regulację prawną w zakresie rybołówstwa niehandlowego, poprzez przyjmowanie środków dodatkowych albo wykraczających poza minimalne wymogi systemu ustanowionego przez niniejsze rozporządzenie, pod warunkiem że takie środki są zgodne z prawem wspólnotowym i wspólną polityką rybołówstwa.
Przyjmując takie środki Państwa Członkowskie zwracają uwagę na ochronę słabych lub narażonych na niebezpieczeństwo gatunków albo środowisk, w szczególności określonych w załączniku I.
3.
Komisja będzie informowana, we właściwym czasie umożliwiającym przedstawienie własnych wniosków, zgodnie z procedurą określoną w art. 14 rozporządzenia (EWG) nr 3094/86, o jakichkolwiek planach wprowadzenia albo wniesienia poprawek do krajowych środków dotyczących ochrony i zarządzania zasobami.
Artykuł 2
1.
Zabronione jest stosowanie w odniesieniu do celów połowów oraz przechowywanie na pokładzie substancji toksycznych, nasennych albo żrących, generatorów wstrząsów elektrycznych i środków wybuchowych.
2.
Zabronione jest używanie krzyży Świętego Andrzeja i podobnych narzędzi ciągnionych, stosowanych do zbierania korala, jak również używanie młotów pneumatycznych i innych urządzeń wstrząsowych stosowanych do zbierania litofagicznych mięczaków.
3.
Używanie sieci odstawowych i ciągnionych wystawianych z łodzi i obsługiwanych z brzegu (sieci brzegowe) jest zabronione od dnia 1 stycznia 2002 r., chyba że Rada, działając większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, zadecyduje inaczej w świetle danych naukowych dowodzących, że ich użycie nie ma negatywnego wpływu na zasoby.
Artykuł 3
1.
Używanie włoków, okrężnic i innych podobnych sieci jest zabronione w obrębie trzech mil morskich od wybrzeża albo w obrębie 50 m izobaty, jeżeli ta głębokość występuje w mniejszej odległości, niezależnie od metody ciągnięcia czy holowania, z wyjątkiem sytuacji, gdy odstępstwo takie jest przewidziane w ustawodawstwie krajowym w odniesieniu do trzymilowej strefy przybrzeżnej, rozciągającej się poza wody terytorialne Państwa Członkowskiego.
Jednakże jakiekolwiek narzędzia połowowe używane w odległości od wybrzeża mniejszej, niż określono to w akapicie pierwszym, i stosowane zgodnie z prawem krajowym obowiązującym w dniu 1 stycznia 1994 r. mogą być używane do dnia 31 grudnia 1998 r., chyba że Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, zadecyduje inaczej w świetle danych naukowych dowodzących, że ich używanie nie ma negatywnego wpływu na zasoby.
2.
Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 używanie włoków do połowu skorupiaków jest dozwolone, niezależnie od odległości od wybrzeża i głębokości, pod warunkiem że połów gatunków innych niż skorupiaki nie przekracza 10 % całkowitej wagi całego połowu.
3.
Poławianie włokami dennymi, okrężnicami i podobnymi sieciami powyżej miejsc, w których występuje Posidonia Oceanica albo inne morskie rośliny jawnopączkowe, jest zabronione.
4.
Zabronione jest zastawianie jakichkolwiek sieci obstawowych w odległości mniejszej niż 300 m od brzegu albo w obrębie izobaty 30 m, jeżeli ta głębokość występuje w mniejszej odległości od brzegu.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie sporządzają wykazy stref ochronnych, w których działalność połowowa jest ograniczona z przyczyn biologicznych, charakterystycznych dla tych stref.
2.
Właściwe władze zainteresowanych Państw Członkowskich ustalają wykazy narzędzi połowowych, które mogą być używane w strefach ochronnych, jak również odpowiednie normy techniczne, mając na względzie cele ochrony i działając zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
3.
Środki określone w ust. 1 i 2 notyfikuje się Komisji, która powiadamia o nich inne Państwa Członkowskie.
Artykuł 5
1.
Państwa Członkowskie ustalą ograniczenia obejmujące dane techniczne głównych rodzajów narzędzi połowowych, zgodnie z minimalnymi wymaganiami wymienionymi w załączniku II.
2.
Ograniczenia określone w ust. 1 notyfikuje się Komisji zgodnie z art. 1 ust. 3.
Rada, wykonując przysługujące jej uprawnienia zgodnie z art. 14 rozporządzenia (EWG) nr 3094/86, bierze pod uwagę charakter działalności połowowej specyficznej dla danych wód.
Artykuł 6
1.
Używanie i przechowywanie na pokładzie włoka lub podobnych narzędzi ciągnionych, sieci skrzelowych albo obstawowych jest zabronione, jeśli rozmiar oczek sieci w miejscu, gdzie oczka te są najmniejsze, jest równy lub większy od minimalnych rozmiarów oczek, określonych w załączniku III.
Jakiekolwiek narzędzia połowowe, których minimalne rozmiary oczek są mniejsze od rozmiarów określonych w załączniku III, używane zgodnie z prawem krajowym obowiązującym w dniu 1 stycznia 1994 r., mogą być używane do dnia 31 grudnia 1998 r., jeśli Rada, działając większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, nie podejmie innej decyzji, w świetle danych naukowych dowodzących, że używanie takich narzędzi nie ma negatywnego wpływu na zasoby.
2.
Rozmiary oczek są określane zgodnie z procedurą określoną w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 2108/84.
[6]
3.
Długość sieci jest określona poprzez długość liny pływającej.
Wysokość sieci w czasie połowów jest określona jako suma wysokości oczek (włączając w to węzły) przy mokrej sieci, rozciągniętej prostopadle do liny pływającej.
Artykuł 7
Państwa Członkowskie mogą zabronić wyładunku poza miejscami specjalnie do tego celu przygotowanymi albo zatwierdzonymi.
W sytuacji gdy Państwa Członkowskie przyjmują takie środki, muszą o nich niezwłocznie notyfikować Komisję, która poinformuje pozostałe Państwa Członkowskie.
Artykuł 8
1.
Ryby, skorupiaki, mięczaki i inne produkty rybołówstwa uważane są za niewymiarowe, jeśli są mniejsze od minimalnych rozmiarów określonych w załączniku IV w odniesieniu do poszczególnych gatunków.
Rozmiary ryb, skorupiaków i mięczaków są mierzone zgodnie z art. 5 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3094/86, chyba że jest to określone inaczej w załączniku IV. Jeżeli dozwolona jest więcej niż jedna metoda pomiaru wielkości, to ryba, skorupiak albo mięczak jest uznawany za posiadającego wymagane rozmiary, jeśli przynajmniej jeden z przewidzianych pomiarów daje wynik większy od odpowiedniej minimalnej wielkości.
2.
Minimalne rozmiary korali, jeżowców, strzykw i gąbek przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 43 Traktatu.
3.
Niewymiarowe ryby, skorupiaki, mięczaki albo inne produkty rybołówstwa nie mogą pozostawać na pokładzie, nie wolno ich przeładowywać na inny statek, wyładowywać w porcie, przekazywać, przechowywać, sprzedawać, wystawiać na pokaz ani oferować do sprzedaży.
Artykuł 9
Niniejszego rozporządzenia nie stosuje się w odniesieniu do działalności połowowej prowadzonej wyłącznie w celach naukowych za zgodą i pod zwierzchnictwem Państwa Członkowskiego albo danych Państw Członkowskich, o której Komisja została poinformowana.
Artykuł 10
Komisja wykonując przysługujące jej na mocy niniejszego rozporządzenia uprawnienia, w szczególności przy przygotowaniu propozycji środków w odniesieniu do obszarów objętych porozumieniami zawartymi między rybakami zasięga opinii reprezentujących ich organizacji.
Artykuł 11
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1995 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) NR 1627/94
z dnia 27 czerwca 1994 r.
ustanawiające ogólne przepisy dotyczące specjalnych zezwoleń połowowych
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
zgodnie art. 9 rozporządzenia Rady (WE) nr 3690/93 z dnia 20 grudnia 1993 r. ustanawiającego wspólnotowy system określający zasady dotyczące minimum informacji, jakie muszą być zawarte w licencjach połowowych [4], Rada musi przyjąć przepisy ogólne dotyczące specjalnych zezwoleń połowowych mających zastosowanie do statków rybackich Wspólnoty oraz do statków pływających pod banderą państw trzecich i prowadzących działalność na wodach połowowych Wspólnoty;
zgodnie z art. 4 i 8 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3760/92 z dnia 20 grudnia 1992 r. ustanawiającego wspólnotowy system rybołówstwa i akwakultury [5] Rada może określić niektóre warunki dostępu statków rybackich Wspólnoty do wód i zasobów, które mogą obejmować wymóg posiadania specjalnych zezwoleń połowowych;
do Rady należy podejmowanie decyzji w każdym przypadku na temat najbardziej właściwego określenia rybołówstwa i w odpowiednich przypadkach wyszczególnienia między innymi zasobów lub grup zasobów, wód lub narzędzi połowowych w celu ustanowienia systemu specjalnych zezwoleń połowowych w odniesieniu do tego rybołówstwa;
wymóg wydawania takich specjalnych zezwoleń połowowych także w odniesieniu do małych statków poławiających wyłącznie na wodach terytorialnych pod banderą Państwa Członkowskiego nie został na tym etapie ustanowiony, a więc jeśli to możliwe i kiedy zachodzi taka konieczność, należy regulować nakład połowowy takich statków przy użyciu innych środków;
w kontekście umów w dziedzinie rybołówstwa zawartych między Wspólnotą a państwami trzecimi działalność połowowa statków pływających pod banderą państw trzecich i prowadzących działalność na wodach połowowych Wspólnoty powinna zostać uwarunkowana posiadaniem licencji połowowej, uzupełnionej specjalnym zezwoleniem połowowym;
wskazane jest ustanowienie na poziomie wspólnotowym procedur, zgodnie z którymi każde Państwo Członkowskie wydaje i zarządza specjalnymi zezwoleniami połowowymi, mającymi zastosowanie do statków pływających pod ich banderą oraz procedur, zgodnie z którymi Komisja wydaje i zarządza licencjami, uzupełnionymi o specjalne zezwolenia połowowe, mające zastosowanie do statków pływających pod banderami państw trzecich i prowadzących działalność na wodach połowowych Wspólnoty;
Komisja musi być w stanie zapewnić zgodność z prawem wspólnotowym w odniesieniu do zarządzania specjalnymi zezwoleniami połowowymi przez Państwo Członkowskie bandery;
w celu zapewnienia konsekwentnej polityki dotyczącej ochrony i zarządzania zasobami muszą zostać ustanowione procedury przekazywania informacji zawartych w krajowych zezwoleniach połowowych;
możliwość nakładania kar, tak jak to określono w art. 31 ust. 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiającego system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa [6], włączając w to możliwość zawieszenia albo cofnięcia licencji połowowej, istnieje możliwość wniesienia poprawek do rozporządzenia o eksploatacji; istotne jest, aby właściwe władze Państwa Członkowskiego bandery były w stanie zainicjować procedurę zawieszania albo cofania specjalnych zezwoleń połowowych w drodze decyzji administracyjnej;
w tym celu należy określić szczegółowe zasady stosowania procedur informacyjnych na poziomie Państwa Członkowskiego, między władzami nadzorującymi działalność połowową oraz władzami odpowiedzialnymi za podejmowanie działań w odniesieniu do naruszeń popełnionych przez Państwo Członkowskie bandery;
w celu zapewnienia kontroli działalności połowowej podlegającej specjalnym zezwoleniom połowowym należy ustalić ogólne zasady dotyczące współpracy między władzami odpowiedzialnymi za wydawanie i zarządzanie specjalnymi zezwoleniami połowowymi oraz władzami odpowiedzialnymi za nadzór nad działalnością połowową;
w odniesieniu do informacji zebranych na mocy niniejszego rozporządzenia należy stosować przepisy dotyczące poufności danych z art. 13 rozporządzenia (EWG) nr 3760/92 i art. 37 rozporządzenia (EWG) nr 2847/93; Państwa Członkowskie i Komisja muszą podjąć właściwe środki w tym celu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejsze rozporządzenie ustanawia ogólne przepisy dotyczące:
a) specjalnych zezwoleń połowowych mających zastosowanie do działalności połowowej statków rybackich Wspólnoty, podlegających środkom wspólnotowym, w odniesieniu do warunków dostępu do wód i zasobów, przyjętych zgodnie z art. 4 i 8 rozporządzenia (EWG) nr 3760/92.
Za każdym razem gdy Komisja podejmuje decyzję o warunkach dostępu, ocenia potrzebę wprowadzenia specjalnych zezwoleń połowowych;
b) licencji połowowych i specjalnych zezwoleń mających zastosowanie do statków rybackich pływających pod banderą państwa trzeciego i działających na wodach połowowych Wspólnoty, w kontekście umowy w dziedzinie rybołówstwa zawartej między Wspólnotą a tym państwem;
c) procedur dotyczących przesyłania informacji zawartych w krajowych zezwoleniach połowowych.
2.
Statki o długości całkowitej poniżej 10 metrów pływające pod banderą Państwa Członkowskiego i poławiające wyłącznie na wodach terytorialnych własnego państwa zostają wyłączone z obowiązku posiadania specjalnego zezwolenia połowowego.
Artykuł 2
1.
Do celów niniejszego rozporządzenia:
a) "specjalne zezwolenie połowowe" oznacza uprzednie zezwolenie na połów wydane dla statku rybackiego Wspólnoty jako uzupełnienie jego licencji połowowej, umożliwiające statkowi prowadzenie działalności połowowej w określonym okresie, na danym obszarze, w odniesieniu do danego rybołówstwa, zgodnie ze środkami przyjętymi przez Radę;
b) "licencja połowowa i specjalne zezwolenie połowowe statku rybackiego pływającego pod banderą państwa trzeciego" oznacza świadectwo Komisji, w którym znajduje się minimum danych dotyczących identyfikacji, danych technicznych i wyposażenia statku, uzupełnione przez uprzednie zezwolenie dające prawo do prowadzenia działalności na wodach połowowych Wspólnoty zgodnie z odpowiednimi przepisami prawa wspólnotowego i umów w dziedzinie rybołówstwa, zawartych z danym państwem.
2.
Państwa Członkowskie mogą wybrać dla zezwolenia inną nazwę, pod warunkiem że jest absolutnie jasne, iż jest to zezwolenie w rozumieniu niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
1.
Specjalne zezwolenie połowowe wydane zgodnie z art. 7 musi zawierać przynajmniej informacje określone w załączniku I.
2.
Licencja połowowa oraz specjalne zezwolenie mające zastosowanie do statków pływających pod banderą państwa trzeciego muszą zawierać przynajmniej informacje określone w załączniku II.
Artykuł 4
1.
Państwo Członkowskie wydaje i zarządza specjalnymi zezwoleniami połowowymi dla statków pływających pod jego banderą zgodnie z odpowiednimi przepisami prawa wspólnotowego, włączając w to środki określone w art. 11 rozporządzenia (EWG) nr 3760/92.
2.
Komisja wydaje i zarządza w imieniu Wspólnoty licencjami połowowymi i specjalnymi zezwoleniami dla statków pływających pod banderą państwa trzeciego, zgodnie z odpowiednimi przepisami prawa wspólnotowego i postanowieniami zawartymi w umowach dotyczących rybołówstwa podpisanych z danym państwem albo przyjętych w ramach tych umów.
Artykuł 5
1.
Państwo Członkowskie bandery może nie wydać specjalnego zezwolenia połowowego, jeśli dany statek nie posiada licencji połowowej uzyskanej zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 3690/93 albo jeśli jego licencja połowowa została zawieszona lub cofnięta zgodnie z art. 5 tego rozporządzenia.
2.
Specjalne zezwolenie połowowe staje się nieważne, w przypadku gdy licencja połowowa wydana dla danego statku została cofnięta ostatecznie; specjalne zezwolenie połowowe zostaje zawieszone, jeśli licencja została cofnięta tymczasowo.
Artykuł 6
1.
Tylko statki określone w art. 1 lit. a) i b) i które posiadają ważne specjalne zezwolenia połowowe, są upoważnione, zgodnie z warunkami określonymi w tych zezwoleniach, do poławiania, przetrzymywania na pokładzie, przeładowywania na inny statek i wyładowywania na brzeg ryb z zasobu albo grup zasobów określonych w zezwoleniu, z wyjątkiem tych, co do których Rada podjęła decyzję o wprowadzeniu w szczególnych przypadkach odstępstwa w odniesieniu do przyłowów.
2.
Każde specjalne zezwolenie połowowe jest ważne tylko dla jednego statku rybackiego.
3.
Statki rybackie są uprawnione do posiadania kilku różnych specjalnych zezwoleń połowowych.
Statki rybackie Wspólnoty działające na wodach połowowych Wspólnoty oraz na pełnym morzu
Artykuł 7
1.
Państwo Członkowskie bandery identyfikuje statki mogące podjąć działalność połowową podlegającą warunkom dostępu określonym w art. 1 lit. a).
Zapewnia również, aby statki te spełniały warunki określone przez Radę, i przekazuje odpowiednie informacje Komisji.
2.
Komisja bada informacje dostarczane przez Państwa Członkowskie bandery, sprawdza, czy są one zgodne z odpowiednimi przepisami prawa wspólnotowego i decyzjami podjętymi na mocy art. 13 i informuje Państwa Członkowskie o swoich wnioskach w okresie nieprzekraczającym dziesięciu dni roboczych.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może na wniosek Komisji, jeśli jest to właściwe, podjąć decyzję o przyjęciu innego nieprzekraczalnego terminu na złożenie określonego wniosku o wydanie specjalnego zezwolenia połowowego.
3.
Państwo Członkowskie bandery może wydać specjalne zezwolenie połowowe po otrzymaniu wyników od Komisji lub po upływie okresu określonego w ust. 2.
4.
W celu zapewnienia zgodności z przyjętymi zgodnie z art. 4 i 8 rozporządzenia (EWG) nr 3760/92 środkami wspólnotowymi dotyczącymi ochrony i zarządzania zasobami Państwo Członkowskie bandery podejmie odpowiednie kroki, w tym, jeśli jest to niezbędne, dokona całkowitej lub częściowej zmiany lub zawieszenia, jakiegokolwiek specjalnego zezwolenia połowowego, jakie wydało, i powiadomi o tym Komisję.
Artykuł 8
1.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie bandery przyjęło zgodnie z art. 9 rozporządzenia (EWG) nr 3760/92 przepisy krajowe w formie krajowych zezwoleń połowowych, w celu rozdzielenia możliwości połowowych pomiędzy poszczególne statki, przyznanych zgodnie z art. 8 tego rozporządzenia, przesyła Komisji roczne informacje o statkach upoważnionych do prowadzenia działalności połowowej na danym obszarze, zgodnie z tymi przepisami.
2.
W przypadku gdy Państwa Członkowskie, na podstawie art. 10 rozporządzenia (EWG) nr 3760/92, ustanowiły specjalny system krajowych zezwoleń, przesyłają Komisji roczne podsumowanie informacji zawartych we wnioskach o wydanie zezwolenia oraz związane z tym ogólne liczby dotyczące nakładu połowowego.
Statki pływające pod banderą państw trzecich działające na wodach połowowych Wspólnoty
Artykuł 9
1.
Zgodnie ze środkami dotyczącymi ochrony i zarządzania zasobami, przyjętymi przez Radę i mającymi zastosowanie do statków pływających pod banderą państwa trzeciego, właściwe władze danego państwa trzeciego przekażą Komisji wnioski dotyczące licencji połowowych i specjalnych zezwoleń połowowych dla statków pływających pod ich banderą, które zamierzają podjąć działalność połowową na wodach Wspólnoty w ramach możliwości połowowych przyznanych temu państwu przez Wspólnotę.
2.
Komisja bada wnioski określone w ust. 1 oraz wydaje licencje połowowe i specjalne zezwolenia połowowe zgodnie ze środkami przyjętymi przez Radę i zgodnie z postanowieniami znajdującymi się w umowie zawartej z danym państwem albo przyjętymi w ramach tej umowy.
3.
Komisja informuje właściwe władze kontrolne wyznaczone przez Państwa Członkowskie o wydanych licencjach połowowych i specjalnych zezwoleniach połowowych.
Artykuł 10
1.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadamiają Komisję o jakichkolwiek zauważonych naruszeniach dotyczących statku pływającego pod banderą państwa trzeciego.
2.
Na podstawie notyfikacji określonej w ust. 1 Komisja może zawiesić albo cofnąć licencję połowową i specjalne zezwolenia połowowe wydane zgodnie z art. 9, a także może odmówić wydania nowej licencji połowowej i specjalnego zezwolenia połowowego dla danego statku.
Decyzja Komisji zostaje notyfikowana państwu trzeciemu.
3.
Komisja niezwłocznie notyfikuje władze kontrolne danego Państwa Członkowskiego o środkach podjętych na podstawie ust. 2.
Przepisy ogólne
Artykuł 11
Państwo Członkowskie bandery zbiera dane określone w art. 6 rozporządzenia (WE) nr 1690/93 w celu zestawienia wszystkich danych dotyczących specjalnych zezwoleń połowowych wydanych zgodnie art. 7 niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do statków pływających pod ich banderą, o ile takie dane nie zostały zebrane zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 109/94 z dnia 19 stycznia 1994 r., dotyczącym rejestru statków rybackich Wspólnoty [7], mając na względzie usprawnienie współpracy określonej w art. 14 niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 12
Państwa Członkowskie wyznaczą właściwe władze do wydawania specjalnych zezwoleń połowowych określonych w art. 7 oraz przyjmą stosowne środki w celu zapewnienia skuteczności systemu.
Powiadomią inne Państwa Członkowskie oraz Komisję o nazwach i adresach tych władz.
Poinformują ponadto Komisję o podjętych środkach, nie później niż w sześć miesięcy po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia, a w przypadku pojawienia się jakichkolwiek zmian, jak najszybciej.
Artykuł 13
1. W następstwie powiadomienia, określonego w art. 33 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2847/93, bądź na mocy zasad wykonywania międzynarodowego systemu inspekcji, właściwe władze Państwa Członkowskiego bandery zastosują, jeśli jest to właściwe, zgodnie z prawem krajowym odpowiednie w zależności od wagi naruszenia procedury zmierzające do:
- nałożenia grzywny,
- zajęcia zabronionych narzędzi połowowych i połowu,
- aresztowania statku,
- tymczasowego zatrzymania statku,
- zawieszenia specjalnego zezwolenia połowowego,
- cofnięcia specjalnego zezwolenia połowowego,
- mając na uwadze wszelkie kary nałożone przez właściwe władze, które odkryły naruszenie.
2.
Szczegółowe zasady stosowania ust. 1 przyjmuje Komisja zgodnie z procedurą określoną w art. 18 rozporządzenia (EWG) nr 3760/92, w szczególności w celu umożliwienia Państwom Członkowskim bandery zastosowania tego ustępu w sposób jasny i przejrzysty.
Artykuł 14
1.
Państwa Członkowskie bandery oraz Państwa Członkowskie odpowiedzialne za inspekcję na wodach morskich podlegających ich zwierzchnictwu lub ich jurysdykcji współpracują w celu zapewnienia zgodności z warunkami zawartymi w specjalnych zezwoleniach połowowych.
2.
W tym celu Państwa Członkowskie bandery notyfikują Państwa Członkowskie odpowiedzialne za inspekcję:
a) o danych dotyczących specjalnych zezwoleń połowowych, które przyznało w odniesieniu do statków zamierzających poławiać na danych wodach, niezwłocznie po ich wydaniu;
b) w trakcie roku połowowego, o ważności specjalnego zezwolenia połowowego posiadanego przez statek poławiający na danych wodach, bezzwłocznie i na wniosek Państwa Członkowskiego za inspekcję, zaś o specjalnych zezwoleniach połowowych, których ważność wygasła, z własnej inicjatywy.
3.
Na wniosek Komisji albo Państwa Członkowskiego odpowiedzialnego za inspekcję Państwo Członkowskie bandery przekaże bezzwłocznie informacje określone w ust. 2 lit. b).
Artykuł 15
Artykuł 13 rozporządzenia (EWG) nr 3760/92 oraz art. 37 rozporządzenia (EWG) nr 2847/93 stosuje się w odniesieniu do danych uzyskanych zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
Artykuł 16
Szczegółowe zasady stosowania art. 7, 8 i 10 przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 18 rozporządzenia (EWG) nr 3760/92.
Artykuł 17
Rada podejmie do dnia 31 grudnia 1994 r. decyzję w sprawie przepisów zaproponowanych przez Komisję, dotyczących zastosowania systemu specjalnych zezwoleń połowowych obowiązujących w odniesieniu do statków pływających pod banderą Państwa Członkowskiego i działających na wodach państwa trzeciego na podstawie umowy dotyczącej rybołówstwa zawartej między Wspólnotą a tym państwem, mając na względzie prawne następstwa zastosowania tego systemu w ustawodawstwach Państw Członkowskich.
Artykuł 18
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 1637/94
z dnia 5 lipca 1994 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 882/94 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje: w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wyżej wymienionego rozporządzenia konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 ustaliło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i te reguły stosuje się także do każdej innej nomenklatury, w całości lub w części opartej na Nomenklaturze Scalonej bądź takiej, która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy poddział i która jest ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe w celu stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego;
zgodnie z wyżej wymienionymi ogólnymi regułami towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane do odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3;
przyjęte jest, że na wiążącą informację taryfową dotyczącą klasyfikacji towarów według Nomenklatury Scalonej, wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami niniejszego rozporządzenia, posiadacz może się powoływać przez okres trzech miesięcy, zgodnie z przepisami art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [3];
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Sekcji Nomenklatury Taryfowej i Statystycznej Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane według Nomenklatury Scalonej do odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2 tej tabeli.
Artykuł 2
Na wiążącą informację taryfową wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami ustanowionymi w niniejszym rozporządzeniu, można się powoływać przez okres trzech miesięcy zgodnie z art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 1638/94
z dnia 5 lipca 1994 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej[1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 882/94[2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje: w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wyżej wymienionego rozporządzenia konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 ustaliło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i te reguły stosuje się także do jakiejkolwiek innej nomenklatury, która jest w całości lub w części oparta na Nomenklaturze Scalonej bądź która dodaje do niej jakiekolwiek dodatkowe poddziały i która jest ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe w celu stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego;
na mocy wyżej wymienionych ogólnych reguł towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane do odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3;
przyjęte jest, że na wiążącą informację taryfową dotyczącą klasyfikacji towarów według Nomenklatury Scalonej, wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami niniejszego rozporządzenia, posiadacz może się powoływać przez okres trzech miesięcy, zgodnie z przepisami art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny[3];
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Sekcji Nomenklatury Taryfowej i Statystycznej Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane według Nomenklatury Scalonej do odpowiednich kodów CN, określonych w kolumnie 2 tej tabeli.
Artykuł 2
Na wiążącą informację taryfową wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami ustanowionymi w niniejszym rozporządzeniu, można się powoływać przez okres trzech miesięcy, zgodnie z art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 1639/94
z dnia 5 lipca 1994 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 882/94 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje: w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wyżej wymienionego rozporządzenia konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 ustaliło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i te reguły stosuje się także do każdej innej nomenklatury, w całości lub w części opartej na Nomenklaturze Scalonej bądź takiej, która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy poddział i która jest ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe w celu stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do wymiany towarowej;
na mocy wyżej wymienionych ogólnych reguł towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane według odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3;
Sekcja Nomenklatury Taryfowej i Statystycznej Komitetu Kodeksu Celnego nie dostarczyła opinii w terminie wyznaczonym przez przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane według Nomenklatury Scalonej według odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2 wyżej wymienionej tabeli.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1662/94
z dnia 8 lipca 1994 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1859/93 w sprawie stosowania systemu pozwoleń na przywóz czosnku przywożonego z państw trzecich
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1035/72 z dnia 18 maja 1972 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 3669/93 [2], w szczególności jego art. 22b,
a także mając na uwadze, co następuje:
na mocy art. 3 ust. 2 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1859/93 [3] pozwolenia na przywóz muszą być wydawane w ciągu trzech dni roboczych od dnia złożenia wniosku; taki termin jest jednakże nieodpowiedni dla sprawnego zarządzania systemem i powinien zostać odpowiednio przedłużony do pięciu dni;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 3 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1859/93 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"Pozwolenia na przywóz wydaje się w piątym dniu roboczym od dnia złożenia wniosku, o ile nie podjęto środków w tym terminie."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 1663/94
z dnia 7 lipca 1994 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1641/94 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej, załączonej do wyżej wymienionego rozporządzenia konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, o których mowa w Załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 określiło ogólne zasady wykładni Nomenklatury Scalonej. Zasady te stosuje się również do każdej nomenklatury, która jest w całości albo w części oparta na Nomenklaturze Scalonej lub dodaje do niej dalsze działy i która została ustalona w drodze przepisów szczególnych prawa wspólnotowego w celu stosowania środków taryfowych i innych środków związanych z wymianą towarową;
zgodnie ze wspomnianymi zasadami ogólnymi towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia należy klasyfikować za pomocą kodów CN, wskazanych w kolumnie 2, na mocy uzasadnienia przedstawionego w kolumnie 3;
wskazane jest, by zgodnie z przepisami zawartymi w art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [3], osoba, której organy celne Państw Członkowskich udzieliły niezgodnej z przepisami niniejszego rozporządzenia wiążącej informacji taryfowej dotyczącej klasyfikacji towarów według Nomenklatury Scalonej mogła nadal powoływać się na tę informację przez okres trzech miesięcy;
środki przewidziane niniejszym rozporządzeniem są zgodne z opinią Sekcji Nomenklatury Taryfowej i Statystycznej Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary wymienione w kolumnie 1 załączonej tabeli należy klasyfikować według Nomenklatury Scalonej za pomocą kodów CN wskazanych w kolumnie 2 tej tabeli.
Artykuł 2
Na wiążącą informację taryfową, wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami niniejszego rozporządzenia, można nadal się powoływać, zgodnie z przepisami art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92, przez okres trzech miesięcy.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1681/94
z dnia 11 lipca 1994 r.
dotyczące nieprawidłowości oraz odzyskiwania kwot wypłaconych nieprawidłowo w związku z finansowaniem polityki strukturalnej i organizacją systemu informacji w tej dziedzinie
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 4253/88 z dnia 19 grudnia 1988 r. ustanawiające przepisy wykonawcze do rozporządzenia (EWG) nr 2052/88 w odniesieniu do koordynacji działań różnych funduszy strukturalnych między nimi oraz z operacjami Europejskiego Banku Inwestycyjnego i innymi istniejącymi instrumentami finansowymi [1], zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2082/93 [2], w szczególności jego art. 23 ust. 1 akapit czwarty,
po zasięgnięciu opinii Komitetu Doradczego ds. Rozwoju i Przekształceń Regionów oraz Komitetu utworzonego na podstawie art. 124 Traktatu,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 23 rozporządzenia (EWG) nr 4253/88 ustanawia zasady regulujące we Wspólnocie kampanię na rzecz zwalczania nieprawidłowości oraz odzyskiwania utraconych kwot w wyniku nadużycia lub zaniedbania w dziedzinie funduszy strukturalnych;
artykuł 9 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 792/93 z dnia 30 marca 1993 r. ustanawiającego finansowy instrument spójności [3], zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 566/94 [4], przewiduje, że art. 23 rozporządzenia (EWG) nr 4253/88 powinien być stosowany mutatis mutandis; w konsekwencji rozporządzenie to obejmuje finansowy instrument spójności;
przepisy określone w niniejszym rozporządzeniu powinny odnosić się do wszystkich form interwencji finansowej przewidzianej w rozporządzeniu (EWG) nr 4254/88 z dnia 19 grudnia 1988 r. ustanawiającym przepisy wykonawcze do rozporządzenia (EWG) nr 2052/88 w odniesieniu do Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego [5], zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 2083/93 [6], w rozporządzeniu (EWG) nr 4255/88 z dnia 19 grudnia 1988 r. ustanawiającym przepisy wykonawcze do rozporządzenia (EWG) nr 2052/88 w odniesieniu do Europejskiego Funduszu Społecznego [7], zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 2084/93 [8], w rozporządzeniu (EWG) nr 4256/88 z dnia 19 grudnia 1988 r. ustanawiającym przepisy wykonawcze do rozporządzenia (EWG) nr 2052/88 w odniesieniu do Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Sekcji Orientacji [9], zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 2085/93 [10] z dnia 20 lipca 1993 r. ustanawiającym przepisy wykonawcze do rozporządzenia (EWG) nr 2052/88 w odniesieniu do instrumentu finansowego orientacji rybołówstwa [11], jak również w rozporządzeniu (EWG) nr 792/93;
niniejsze rozporządzenie reguluje jedynie niektóre aspekty zobowiązań Państw Członkowskich na mocy art. 23 ust. 1 akapit pierwszy i drugi rozporządzenia nr 4253/88 i w konsekwencji nie powinno wpływać na jakiekolwiek inne zobowiązania wypływające ze stosowania tego artykułu;
aby Wspólnota była lepiej poinformowana o przepisach przyjmowanych przez Państwa Członkowskie w celu zwalczania nieprawidłowości, należy określić przepisy krajowe, które muszą być przekazane Komisji;
w celu ustalenia charakteru nieprawidłowych praktyk i skutków finansowych nieprawidłowości oraz odzyskania kwot nieprawidłowo wypłaconych konieczne jest by sprawozdania dotyczące wykrytych nieprawidłowości były składane Komisji co kwartał; muszą być również dostarczane informacje na temat postępu w procedurach sądowych lub administracyjnych;
Komisja powinna być systematycznie informowana o postępowaniach sądowych i administracyjnych prowadzonych przeciwko osobom, które dopuściły się nieprawidłowości; wskazane jest zagwarantowanie systematycznego przekazywania informacji dotyczących środków podejmowanych przez Państwa Członkowskie w celu ochrony interesów finansowych Wspólnoty;
należy określić procedury, które mają być stosowane przez Państwa Członkowskie i Komisję w przypadkach, gdy kwoty utracone w wyniku nieprawidłowości nie mogą być odzyskane;
należy określić minimalny próg, powyżej którego przypadki nieprawidłowości muszą być automatycznie zgłaszane Komisji;
przepisy niniejszego rozporządzenia nie powinny wpływać na przepisy krajowe dotyczące postępowania karnego lub pomocy wzajemnej między Państwami Członkowskimi w sprawach karnych na szczeblu sądowniczym;
wskazane jest uwzględnienie możliwości udziału Wspólnoty w kosztach sądowych oraz kosztach wynikających bezpośrednio z postępowania sądowego;
w celu zapobiegania nieprawidłowościom należy wzmocnić współpracę pomiędzy Państwami Członkowskimi a Komisją, zapewniając, by działanie takie było przeprowadzane w poszanowaniu zasad poufności;
należy określić, iż przepisy niniejszego rozporządzenia stosowane są również w przypadku, gdy płatność, która powinna była zostać dokonana w ramach funduszy strukturalnych lub instrumentu finansowego mającego cel strukturalny, nie została dokonana wskutek nieprawidłowości;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią wydaną przez Komitet Zarządzający Strukturami Rolnymi i Rozwojem Wiejskim oraz Stały Komitet ds. Rybołówstwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Bez uszczerbku dla zobowiązań wynikających bezpośrednio z art. 23 rozporządzenia (EWG) nr 4253/88, niniejsze rozporządzenie dotyczy wszystkich form interwencji finansowej, przewidzianych w rozporządzeniach (EWG) nr 4254/88, (EWG) nr 4255/88, (EWG) nr 4256/88, (EWG) nr 792/92 i (EWG) nr 2080/93.
Gdy działanie jest finansowane przez obydwie sekcje EFOGR, zawiadomienie o nieprawidłowościach wynikających z tego typu finansowania zostanie wydane zgodnie z przepisami określonymi w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 595/91 [12].
Odniesienia do tych przepisów powinny być zamieszczane w sprawozdaniach przedkładanych na mocy tego rozporządzenia.
Niniejsze rozporządzenie nie wpływa na stosowanie w Państwach Członkowskich przepisów dotyczących postępowania karnego lub współpracy sądowej pomiędzy Państwami Członkowskimi w sprawach karnych.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji w ciągu trzech miesięcy od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia:
- przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne w celu zastosowania środków o których mowa w art. 23 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 4253/88,
- wykaz służb i organów odpowiedzialnych za stosowanie środków w ramach wymienionego art. 23 ust. 1, głównych przepisów dotyczących roli i działania tych służb i organów oraz procedur, do których stosowania są zobowiązane.
2.
Państwa Członkowskie niezwłocznie przekażą Komisji wszelkie zmiany informacji przedłożonych w zastosowaniu ust. 1.
3.
Komisja analizuje sprawozdania Państw Członkowskich i informuje je o wnioskach, które zamierza wyciągnąć na ich podstawie.
Komisja pozostaje w kontakcie z Państwami Członkowskimi w zakresie niezbędnym dla stosowania niniejszego artykułu.
Artykuł 3
1.
W okresie dwóch miesięcy następujących po upływie każdego kwartału Państwa Członkowskie zgłoszą Komisji wszelkie nieprawidłowości, które były przedmiotem wstępnego dochodzenia administracyjnego lub sądowego.
W tym celu Państwa Członkowskie podają w najszerszym możliwym zakresie szczegóły dotyczące:
- zaangażowanego funduszu(-y) strukturalnego(-ych) lub instrumentu(-ów) finansowego(-ych), celu, Wspólnotowe Ramy Wsparcia, nazwy programu lub formy danej pomocy,
- przepisów, które zostały naruszone,
- charakteru i kwoty wydatku; w przypadkach gdy nie dokonano płatności — kwoty, które byłyby niewłaściwie wpłacone, jeśli nieprawidłowość nie zostałaby wykryta, z wyjątkiem gdy błąd lub zaniedbanie zostanie wykryte przed płatnością i nie powoduje żadnych kar administracyjnych lub sądowych,
- całkowitej kwoty i jej podziału pomiędzy różne źródła finansowania,
- okresu lub momentu, w którym popełniono nieprawidłowość,
- praktyk stosowanych przy popełnianiu nieprawidłowości,
- sposobu, w jaki wykryto nieprawidłowość,
- służb lub organów krajowych, które przystąpiły do wykrycia nieprawidłowości,
- skutków finansowych, zawieszenia płatności, jeśli takie miały miejsce, oraz możliwości odzyskania,
- daty i źródła pierwszej informacji prowadzącej do podejrzenia, że pojawiła się nieprawidłowość,
- daty stwierdzenia nieprawidłowości,
- jeśli stosowne, Państw Członkowskich i państw trzecich, których to dotyczy,
- tożsamości zaangażowanych osób fizycznych i prawnych, z wyjątkiem przypadków, gdy takie informacje nie mają znaczenia dla zwalczania nieprawidłowości ze względu na charakter tej nieprawidłowości.
2.
Jeśli niektóre informacje określone w ust. 1, w szczególności te dotyczące praktyk stosowanych do popełnienia nieprawidłowości oraz sposobu, w jaki zostały wykryte, nie są dostępne, Państwa Członkowskie dostarczają brakujące informacje w stopniu, w jaki jest to możliwe, przy przekazywaniu Komisji następnych sprawozdań kwartalnych na temat nieprawidłowości.
3.
Jeśli przepisy prawa krajowego przewidują zachowanie poufnego charakteru dochodzenia, przekazywanie informacji podlega zatwierdzeniu przez właściwy sąd.
Artykuł 4
Każde Państwo Członkowskie niezwłocznie zgłosi Komisji i, w razie potrzeby, zainteresowanym Państwom Członkowskim wszelkie wykryte nieprawidłowości lub te, co do występowania których istniały przypuszczenia, jeśli istnieją obawy, że:
- mogą one wkrótce mieć negatywne następstwa poza jego terytorium,
i/lub
- ukazują, że zastosowano nową nielegalną praktykę.
Artykuł 5
1.
W okresie dwóch miesięcy następujących po upływie każdego kwartału Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję, z odniesieniem do poprzedniego sprawozdania sporządzonego na mocy art. 3 o wszczętych postępowaniach w odniesieniu do wszystkich nieprawidłowości, o których poprzednio powiadomiono, oraz o ważnych zmianach z nich wynikających, w tym o:
- kwotach, które odzyskano lub spodziewa się ich odzyskania,
- środkach tymczasowych podjętych przez Państwa Członkowskie w celu zabezpieczenia odzyskania kwot nieprawidłowo wypłaconych,
- procedurach sądowych lub administracyjnych wprowadzonych w celu odzyskania sum błędnie zapłaconych i nałożenia sankcji,
- przyczynach zaniechania procedur odzyskiwania; Komisja zostaje powiadomiona, o ile to możliwe, przed podjęciem decyzji,
- wszelkim odstąpieniu od postępowań karnych.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o decyzjach administracyjnych lub orzeczeniach sądowych lub ich głównych punktach dotyczących zakończenia tych procedur.
2.
Gdy Państwo Członkowskie uważa, że nie można będzie odzyskać całkowitej kwoty albo nie można oczekiwać jej całkowitego odzyskania, informuje Komisję w specjalnym sprawozdaniu o nieodzyskanej kwocie oraz o powodach, dla których według niego kwotą tą powinna zostać obciążona Wspólnota bądź Państwo Członkowskie.
Informacje te muszą być wystarczająco szczegółowe, by pozwolić Komisji na podjęcie decyzji tak szybko jak to możliwe po konsultacji z władzami zainteresowanych Państw Członkowskich, które ponoszą konsekwencje finansowe zgodnie z art. 23 ust. 1 tiret trzecie rozporządzenia (EWG) nr 4253/88.
3.
W przypadku możliwości określonej w ust. 2 Komisja może wyraźnie zażądać od Państwa Członkowskiego kontynuacji procedury odzyskiwania.
Artykuł 6
Jeśli w okresie odniesienia nie będzie żadnych nieprawidłowości, które należałoby zgłosić, Państwa Członkowskie informują Komisję o tym fakcie w tym samym terminie, jaki określono w art. 3 ust. 1.
Artykuł 7
Jeśli właściwe władze Państwa Członkowskiego zadecydują, na wyraźne żądanie Komisji, o rozpoczęciu lub kontynuacji postępowania sądowego w celu odzyskania kwot nieprawidłowo wypłaconych, Komisja może podjąć się zwrotu Państwu Członkowskiemu całości albo części kosztów sądowych lub kosztów wynikających bezpośrednio z postępowania sądowego, w momencie przedstawienia dokumentacji dowodowej, nawet jeśli postępowanie nie zakończy się pomyślnie.
Artykuł 8
1.
Komisja utrzymuje właściwe kontakty z zainteresowanymi Państwami Członkowskimi do celów uzupełniania dostarczanych informacji na temat nieprawidłowości określonych w art. 3, na temat procedur określonych w art. 5 oraz w szczególności na temat możliwości odzyskania kwot.
2.
Niezależnie od kontaktów określonych w ust. 1 Komisja poinformuje Państwa Członkowskie o przypadkach, w których charakter nieprawidłowości może sugerować możliwość wystąpienia identycznych lub podobnych praktyk w innych Państwach Członkowskich.
3.
Komisja organizuje spotkania informacyjne na szczeblu wspólnotowym dla przedstawicieli Państw Członkowskich w celu zbadania wraz z nimi informacji uzyskanych na podstawie art. 3-5 oraz na podstawie ust. 1 niniejszego artykułu, w szczególności o wnioskach, które można z nich wyciągnąć w związku z nieprawidłowościami, środkami zapobiegawczymi i ścigania.
4.
Na wniosek Państwa Członkowskiego lub Komisji Państwa Członkowskie i Komisja konsultują się wzajemnie do celów zwalczania wszelkich luk prawnych szkodliwych dla interesów Wspólnoty, które staną się widoczne w trakcie stosowania obowiązującego prawa.
Artykuł 9
Komisja regularnie informuje Państwa Członkowskie w ramach Komitetu Doradczego ds. Koordynacji w Dziedzinie Zapobiegania Nadużyciom Finansowym o rzędzie wielkości funduszy wykorzystanych w czasie popełniania nieprawidłowości, które wykryto, oraz o różnych kategoriach nieprawidłowości w podziale według rodzaju i ich liczby.
Komitety wymienione w art. 27, 28 i 29 rozporządzenia (EWG) nr 4253/88 są również informowane.
Artykuł 10
1.
Państwa Członkowskie i Komisja podejmą wszelkie niezbędne środki ochrony w celu zagwarantowania, że informacje, które wymieniają między sobą pozostaną poufne.
2.
Informacji określonych w niniejszym rozporządzeniu nie wolno udostępniać, w szczególności nikomu poza tymi osobami w Państwach Członkowskich lub instytucjach Wspólnoty, które z racji swoich obowiązków powinny mieć do nich dostęp, chyba że Państwo Członkowskie wyraźnie się na to zgodziło.
3.
Nazwiska i nazwy osób fizycznych lub prawnych mogą być ujawniane innemu Państwu Członkowskiemu lub instytucji Wspólnoty, tylko jeśli jest to konieczne w celu zapobiegania bądź dochodzenia nieprawidłowości albo w celu stwierdzenia czy domniemana nieprawidłowość miała miejsce.
4.
Informacje przekazane lub zdobyte w jakiejkolwiek formie na mocy niniejszego rozporządzenia są objęte tajemnicą zawodową i będą chronione w ten sam sposób, jak podobne informacje są chronione przez ustawodawstwo krajowe Państwa Członkowskiego, które je otrzymało, oraz przez odpowiednie przepisy mające zastosowanie do instytucji wspólnotowych.
Ponadto informacje te nie mogą być wykorzystywane w jakichkolwiek innych celach niż te określone w niniejszym rozporządzeniu, chyba że władze, które je przekazały, jednoznacznie wyraziły na to zgodę, oraz pod warunkiem że przepisy obowiązujące w Państwie Członkowskim, w którym mieści się urząd otrzymujący te informacje, nie zakazują przekazywania bądź wykorzystywania tych informacji.
5.
Ustępy 1-4 nie utrudniają wykorzystania informacji uzyskanych zgodnie z niniejszym rozporządzeniem w przypadku wystąpienia na drogę sądową lub ścigania sądowego w związku z niezgodnością z przepisami wspólnotowymi w obszarze funduszy strukturalnych i instrumentów finansowych mających cele strukturalne.
Właściwe władze Państwa Członkowskiego, które dostarczyło informacje, zostają niezwłocznie poinformowane o takim wykorzystaniu informacji.
6.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie zawiadomi Komisję, że osoba fizyczna lub prawna, której nazwisko lub nazwa zostało przekazane Komisji na mocy niniejszego rozporządzenia, okazuje się w wyniku dalszego dochodzenia nie być zamieszaną w jakiekolwiek nieprawidłowości, Komisja niezwłocznie informuje o tym fakcie wszystkie osoby, którym ujawniła to nazwisko lub nazwę na mocy niniejszego rozporządzenia.
Następnie osoba ta przestaje być traktowana, z racji uprzedniego zawiadomienia, jako osoba zaangażowana w tą nieprawidłowości.
Artykuł 11
W przypadkach współfinansowania ponoszonego wspólnie przez fundusz strukturalny lub instrument finansowy mający cele strukturalne i przez Państwo Członkowskie, odzyskane kwoty zostają podzielone pomiędzy to Państwo Członkowskie i Wspólnotę proporcjonalnie do wydatku już przez nie poniesionego.
Artykuł 12
1.
W przypadku gdy nieprawidłowości odnoszą się do kwot poniżej 4000 ecu obciążających budżet Wspólnoty, Państwa Członkowskie nie przekazują Komisji informacji przewidzianych w art. 3 i 5, chyba że Komisja wyraźnie ich zażąda.
2.
Kwota określona w ust. 1 zostaje przeliczona na walutę krajową przy zastosowaniu kursów wymiany opublikowanych w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, serii C, które obowiązują w pierwszym dniu roboczym roku, w jakim przekazano informacje o nieprawidłowościach.
Artykuł 13
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) NR 1733/94
z dnia 11 lipca 1994 r.
zakazujące zaspokajania roszczeń z tytułu umów i transakcji, na których wykonanie wpływ wywarła rezolucja nr 757(1992) Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych i rezolucje pokrewne
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 228a,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając decyzję Rady nr 94/366/WPZiB z dnia 13 lipca 1994 r. w sprawie wspólnego stanowiska określonego przez Radę na podstawie art. J.2 Traktatu o Unii Europejskiej, dotyczącego zakazu zaspokajania roszczeń, określonych w ust. 9 rezolucji 757(1992) Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
na mocy rozporządzeń nr 1432/92/EWG [2], 2656/92/EWG [3] i 990/93/EWG [4] Wspólnota przyjęła środki mające na celu zapobieżenie handlowi między Wspólnotą a Federalną Republiką Jugosławii (Serbią i Czarnogórą);
w wyniku embarga nałożonego na Federalną Republikę Jugosławii (Serbię i Czarnogórę) podmioty gospodarcze we Wspólnocie oraz państwa trzecie narażone są na ryzyko roszczeń Federalnej Republiki Jugosławii (Serbii i Czarnogóry);
Rada Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych przyjęła rezolucję 757(1992) z dnia 30 maja 1992 r., której ust. 9 rozwiązuje kwestię roszczeń Federalnej Republiki Jugosławii (Serbii i Czarnogóry) w odniesieniu do umów i transakcji, na których wykonanie wpływ wywarły środki nałożone przez Radę Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych na mocy rezolucji 757(1992) i rezolucji pokrewnych;
niezbędna jest trwała ochrona podmiotów przed takimi roszczeniami oraz zapobieżenie uzyskania przez Federalną Republikę Jugosławii (Serbię i Czarnogórę) odszkodowań z tytułu negatywnych skutków embarga,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Do celów niniejszego rozporządzenia:
1) "umowa lub transakcja" oznacza każdą transakcję, niezależnie od jej formy i stosowanego prawa, obejmującą jedną lub kilka umów lub podobnych zobowiązań zawartych przez te same lub różne strony; do tego celu "umowa" obejmuje obligacje, gwarancje finansowe i rekompensaty lub kredyty, niezależne prawnie lub nie oraz wszelkie pokrewne zabezpieczenia powstałe na mocy lub w związku z transakcją;
2) "roszczenie" oznacza każde roszczenie, dochodzone w postępowaniu sądowym lub nie, zgłoszone przed lub po dniu wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, na mocy lub w związku z umową albo transakcją, w szczególności obejmujące:
a) roszczenie o wykonanie jakiegokolwiek zobowiązania powstałego na mocy lub w związku z umową albo transakcją;
b) roszczenie o prolongatę lub spłatę obligacji, gwarancji finansowej lub rekompensaty w dowolnej formie;
c) roszczenie o rekompensatę z tytułu umowy lub transakcji;
d) roszczenie wzajemne;
e) roszczenie o uznanie lub wykonanie, w tym w drodze egzekucji, wyroku, orzeczenia arbitrażowego lub równoważnej decyzji, bez względu na miejsce ich wydania lub udzielenia;
3) "środki przyjęte na mocy rezolucji 757(1992) Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych i rezolucji pokrewnych" oznaczają środki Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych lub środki wprowadzone przez Wspólnoty Europejskie albo jakiekolwiek państwo, kraj lub organizację międzynarodową zgodnie z wymaganiami lub w związku z wykonaniem odnośnych decyzji Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych albo jakiekolwiek działanie, w tym jakiekolwiek działania wojskowe, na które zezwoliła Rada Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych, w odniesieniu do embarga nałożonego na Federalną Republikę Jugosławii (Serbię i Czarnogórę);
4) "osoba lub organ w Federalnej Republice Jugosławii (Serbii i Czarnogórze)" oznacza:
a) państwo Federalnej Republiki Jugosławii (Serbia i Czarnogóra) lub jakakolwiek władza publiczna tej republiki;
b) każdą osobę przebywającą na terytorium Federalnej Republiki Jugosławii (Serbii i Czarnogóry) lub będącą jej rezydentem;
c) każdy organ mający siedzibę lub główne biuro w Federalnej Republice Jugosławii (Serbii i Czarnogórze);
d) każdy organ kontrolowany, bezpośrednio lub pośrednio, przez jedną lub większą liczbę z wyżej wymienionych osób lub organów.
Bez uszczerbku dla art. 2 uznaje się, że na wykonanie umowy lub transakcji wpływ wywarły środki przyjęte w wykonaniu rezolucji 757(1992) Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych i rezolucji pokrewnych w przypadku gdy istnienie lub treść roszczenia jest bezpośrednim lub pośrednim skutkiem tych środków.
Artykuł 2
1.
Zakazuje się zaspokajania lub podejmowania jakichkolwiek kroków w celu zaspokojenia roszczenia zgłoszonego przez:
a) osobę lub organ w Federalnej Republice Jugosławii (Serbii i Czarnogórze) lub działającą przez osobę lub organ w Federalnej Republice Jugosławii (Serbii i Czarnogórze);
b) osobę lub organ działający, bezpośrednio lub pośrednio, w imieniu albo na rzecz jednej lub większej liczby osób lub organów w Federalnej Republice Jugosławii (Serbii i Czarnogórze);
c) każdą osobę lub organ czerpiący korzyść z transferu lub praw albo zgłaszającą roszczenia na innej podstawie za pośrednictwem jednej lub większej liczby osób lub organów w Federalnej Republice Jugosławii (Serbii i Czarnogórze);
d) każdą inną osobę lub organ, określony w ust. 9 rezolucji 757(1992) Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych;
e) każdą osobę lub organ zgłaszający roszczenie powstające z tytułu lub w związku ze spłatą obligacji, gwarancji finansowej lub rekompensaty, na rzecz jednej lub kilku z wyżej wymienionych osób lub organów;
na mocy lub w związku z umową albo transakcją, na których wykonanie wywarły wpływ bezpośrednio lub pośrednio, częściowo lub w całości, środki przyjęte na podstawie rezolucji 757(1992) Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych i rezolucji pokrewnych.
2.
Niniejszy zakaz stosuje się we Wspólnocie i do każdego obywatela Państwa Członkowskiego oraz każdego organu zarejestrowanego lub utworzonego na mocy prawa Państwa Członkowskiego.
Artykuł 3
Bez uszczerbku dla środków przyjętych na mocy rezolucji 757(1992) Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych i rezolucji pokrewnych, art. 2 nie stosuje się do:
a) roszczeń związanych z umowami lub transakcjami, z wyjątkiem obligacji, gwarancji finansowej lub rekompensaty, w odniesieniu do których osoby lub organy, określone w wymienionym artykule, dowiodą przed sądem w Państwie Członkowskim, że roszczenie zostało uznane przez strony przed przyjęciem środków podjętych na mocy rezolucji 757(1992) Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych i rezolucji pokrewnych, oraz że środki te nie miały wpływu na istnienie ani treść roszczenia;
b) roszczeń o zapłatę na mocy umowy ubezpieczenia z tytułu zdarzenia zaistniałego przed przyjęciem środków, określonych w art. 2 lub na mocy umowy ubezpieczenia w przypadku gdy ubezpieczenie takie jest obowiązkowe zgodnie z prawem Państwa Członkowskiego;
c) roszczeń o zapłatę wpłaconych na rachunek kwot, których wypłata została zablokowana na mocy środków, określonych w art. 2 pod warunkiem że taka wypłata nie dotyczy kwot wpłaconych z tytułu obligacji w odniesieniu do umów, określonych w wymienionym artykule;
d) roszczeń związanych z umowami o pracę podlegającymi prawu jakiegokolwiek Państwa Członkowskiego;
e) roszczeń o zapłatę za towary w odniesieniu do których osoby lub organy, określone w art. 2, dowiodą w sądzie w Państwie Członkowskim, że zostały wywiezione przed podjęciem środków przyjętych na mocy rezolucji 757(1992) Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych i rezolucji pokrewnych, oraz że środki te nie mają wpływu na istnienie lub treść roszczenia;
f) roszczeń o zapłatę kwot, w odniesieniu do których osoby lub organy, określone w art. 2, dowiodą w sądzie w Państwie Członkowskim, że są należne z tytułu pożyczki udzielonej przed podjęciem środków przyjętych na mocy rezolucji 757(1992) Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych i rezolucji pokrewnych, oraz że środki te nie mają wpływu na istnienie lub treść roszczenia,
pod warunkiem że roszczenie nie zawiera kwoty z tytułu odsetek, opłaty lub innej kompensaty za fakt, że wskutek tych środków wykonanie nie było zgodne z warunkami odnośnej umowy lub transakcji.
Artykuł 4
W każdym postępowaniu o wykonanie roszczenia, ciężar dowodzenia, że zaspokojenie roszczenia nie jest zakazane przez art. 2, spoczywa na osobie dochodzącej wykonania tego roszczenia.
Artykuł 5
Każde Państwo Członkowskie określa sankcje, które są nakładane w przypadku naruszenia przepisów niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 6
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) NR 1734/94
z dnia 11 lipca 1994 r.
w sprawie współpracy finansowej i technicznej z terytoriami okupowanymi
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 130w,
uwzględniając wniosek Komisji,
stanowiąc zgodnie z procedurą, ustanowioną w art. 189c Traktatu [1],
a także mając na uwadze, co następuje: uwzględniając zwiększone wymagania, jakie powstaną na obszarach Zachodniego Brzegu Jordanu i w Strefie Gazy, zwanymi dalej "terytoriami okupowanymi", w wyniku ostatnich postępów w procesie pokojowym na Bliskim Wschodzie na wyżej wymienionych terytoriach należy wprowadzić w życie nowe środki w formie współpracy gospodarczej i społecznej w celu wspierania stałego rozwoju gospodarczego i społecznego, uwzględniając doświadczenie nabyte przez Wspólnotę dzięki jej roli głównego dostarczyciela pomocy narodowi palestyńskiemu;
w tym celu należy stworzyć program pięcioletni (1994–1998 r.); wprowadzanie w życie wyżej wymienionego programu powinno być finansowane z budżetu Wspólnoty w formie dotacji;
należy ustanowić szczegółowe ustalenia i przepisy dla zarządzania operacjami finansowanymi z budżetu Wspólnoty,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wspólnota wprowadza w życie współpracę finansową i techniczną z terytoriami okupowanymi w ramach programu pięcioletniego (1994–1998 r.), mającą na celu wspomaganie ich stałego rozwoju gospodarczego i społecznego.
Artykuł 2
1.
Dziedzinami priorytetowymi dla wprowadzania w życie projektów i środków w ramach programu, określonego w art. 1, są:
infrastruktura, produkcja, rozwój miast i obszarów wiejskich, edukacja, zdrowie, środowisko naturalne, usługi, handel zagraniczny, zakładanie i usprawnianie działania instytucji niezbędnych dla sprawnego działania administracji publicznej i wspierania rozwoju demokracji oraz ochrony praw człowieka.
2.
Pomoc wspólnotowa może być przyznawana na projekty inwestycyjne, studia wykonalności, pomoc techniczną i szkolenia.
3.
Finansowanie przez Wspólnotę projektów i operacji objętych niniejszym rozporządzeniem odbywa się w formie dotacji.
4.
W celu zapewnienia spójności współpracy i poprawy komplementarności operacji Państwa Członkowskie, Komisja oraz Europejski Bank Inwestycyjny, zwany dalej "Bankiem" dokonują wymiany wszelkich istotnych informacji w sprawach finansowania, którego zamierzają udzielić.
Po dokonaniu wymiany informacji poszukuje się możliwości współfinansowania.
5.
Państwa Członkowskie, Komisja i Bank przekazują sobie wzajemnie w ramach Komitetu określonego w art. 5, informacje będące w ich posiadaniu na temat pomocy dwustronnej i wielostronnej na rzecz terytoriów okupowanych.
6.
Nie rzadziej niż raz w roku Komisja i Bank wysyłają do Państw Członkowskich informacje zebrane od organów administracyjnych terytoriów okupowanych, dotyczące znanych już sektorów i projektów, którym mogłoby zostać udzielone wsparcie na mocy niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
Pomoc, określoną w niniejszym rozporządzeniu, można łączyć z finansowaniem przez bank z jego środków własnych i może ona być wykorzystywana do współfinansowania wraz z Państwami Członkowskimi, państwami nie będącymi członkami w wyżej wymienionym regionie, organami wielostronnymi lub samymi terytoriami okupowanymi.
Tam, gdzie jest to możliwe, zachowuje się wspólnotowy charakter pomocy.
Artykuł 4
1.
Decyzje związane z finansowaniem dotyczące projektów i operacji, na jakie przyznaje się dotacje na mocy niniejszego rozporządzenia są podejmowane zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 5.
2.
Decyzje związane z finansowaniem dotyczące wszelkich środków przeznaczonych na współpracę techniczną, szkolenia i promocję handlu są podejmowane zgodnie z procedurami ustanowionymi w art. 5.
Komisja regularnie informuje Komitet określony w art. 5 o sposobie wykorzystania wszelkich tych środków.
3.
Decyzje zmieniające decyzje podjęte zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 5 są podejmowane przez Komisję tam, gdzie nie pociągają one za sobą żadnych zasadniczych zmian ani dodatkowych zobowiązań przekraczających 20 % zobowiązania pierwotnego.
Artykuł 5
1.
Komisję wspiera Komitet Obszarów Morza Śródziemnego (MED), ustanowiony na podstawie art. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1762/92 z dnia 29 czerwca 1992 r., w sprawie wykonania protokołów o współpracy finansowej i technicznej zawartych przez Wspólnotę ze śródziemnomorskimi państwami trzecimi [2].
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet wydaje opinię o tym projekcie w terminie, który może zostać wyznaczony przez przewodniczącego stosownie do pilności sprawy.
Opinię wydaje się większością ustanowioną w art. 148 ust. 2 Traktatu, w przypadku decyzji, które Rada jest zobowiązana podjąć na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w Komitecie są ważone w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3. a) Komisja przyjmuje przewidziane środki, jeśli są zgodne z opinią Komitetu;
b) Jeżeli przewidziane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub, jeżeli nie zostaje wydana żadna opinia, Komisja bezzwłocznie przedkłada Radzie wniosek odnoszący się do środków, jakie należy podjąć.
Rada stanowi większością kwalifikowaną.
Jeśli po upływie trzech miesięcy od daty przekazania sprawy Radzie, Rada nie podejmie decyzji, proponowane środki zostaną przyjęte przez Komisję.
Artykuł 6
1.
Komisja dokona inwentaryzacji operacji wykonywania współpracy na mocy niniejszego rozporządzenia i raz w roku składa sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
2.
Komisja dokonuje oceny głównych ukończonych projektów w celu ustalenia, czy wypełniono zadania wyznaczone w trakcie oceniania tych projektów oraz w celu wyznaczenia wytycznych dla zwiększenia efektywności przyszłej pomocy.
Sprawozdania zawierające ocenę przesyła się Państwom Członkowskim i Parlamentowi Europejskiemu.
Artykuł 7
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1756/94
z dnia 18 lipca 1994 r.
otwierające ilościowe kontyngenty przywozowe na wyroby włókiennicze z kategorii 122, 123, 124, 125 B, 140 oraz 146 C z Chińskiej Republiki Ludowej oraz zmieniające załączniki IV i V do rozporządzenia Rady (WE) nr 517/94 w sprawie wspólnych reguł dotyczących przywozu wyrobów włókienniczych z niektórych państw trzecich
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 517/94 z dnia 7 marca 1994 r. w sprawie wspólnych reguł dotyczących przywozu wyrobów włókienniczych z niektórych państw trzecich, nieobjętych umowami dwustronnymi, protokołami, innymi ustaleniami lub innymi szczegółowymi normami Wspólnoty dotyczącymi przywozu [1], w szczególności jego art. 3 ust. 3 i art. 3 ust. 5 wraz z art. 25 ust. 4 tego rozporządzenia, a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 3 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 517/94 stanowi, iż wyroby włókiennicze, określone w załączniku V i pochodzące z krajów tam wskazanych, mogą byc przywożone do Wspólnoty pod warunkiem że roczny limit ilościowy został ustalony zgodnie z właściwą procedurą przewidzianą w art. 25;
aby sprostać niektórym wymaganiom rynku, do Komisji został skierowany wniosek od sześciu Państw Członkowskich o wprowadzenie kontyngentu przywozowego na wyroby włókiennicze z kategorii 122, 123, 124, 125 B, 140 oraz 146 C pochodzące z Chińskiej Republiki Ludowej. Po dyskusji, komitet ustanowiony na mocy art. 25, uznał za właściwe w świetle stanu przemysłu Wspólnoty wprowadzić limity ilościowe w wysokości, odpowiednio 130, 5, 600, 8, 100 oraz 270 ton rocznie, które obejmą przywóz do Wspólnoty wyrobów z kategorii 122, 123, 124, 125 B, 140 oraz 146 C pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia; niezbędna jest zatem zmiana załączników IV i V do rozporządzenia Rady (WE) nr 517/94, a także zastrzeżenie, aby w interesie bezpieczeństwa prawnego, kontyngent był zarządzany zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 17 wspomnianego rozporządzenia Rady;
środki te są zgodne z opinią Komitetu ustanowionego w rozporządzeniu Rady (WE) nr 517/94,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Przywóz do Wspólnoty wyrobów włókienniczych z kategorii 122, 123, 124, 125 B, 140 oraz 146 C z Chińskiej Republiki Ludowej podlega rocznym limitom ilościowym w wysokości 130, 5, 600, 8, 100 oraz 270 ton rocznie, które będą zarządzane zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 17 rozporządzenia Rady (WE) nr 517/94.
Artykuł 2
W załącznikach IV I V do rozporządzenia Rady (WE) nr 517/94 wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1771/94
z dnia 19 lipca 1994 r.
ustanawiające przepisy dotyczące wprowadzania do Wspólnoty skór i towarów wytwarzanych z niektórych gatunków dzikich zwierząt
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3254/91 z dnia 4 listopada 1991 r. zakazujące używania potrzasków we Wspólnocie oraz wprowadzania do Wspólnoty skór i innych towarów wytwarzanych z niektórych gatunków dzikich zwierząt, pochodzących z państw, w których chwyta się je przy pomocy potrzasków lub metod odłowu niespełniających międzynarodowych norm odłowu humanitarnego [1], w szczególności jego art. 5,
a także mając na uwadze, co następuje: ostatnio okazało się, że opracowanie norm humanitarnego odłowu zwierząt w ramach Międzynarodowej Organizacji Normalizacyjnej nie zostanie zakończone przed połową 1995 r.;
oznacza to, że obecnie państwa trzecie nie mają, przewidzianej w art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3254/91 możliwości, przyjęcia odpowiednich przepisów administracyjnych lub prawnych zakazujących używania potrzasków lub zapewnienia, że metody odłowu gatunków wymienionych w załączniku I do tego rozporządzenia spełniają uznane na poziomie międzynarodowym normy humanitarnego odłowu zwierząt; ma to nieprzewidziany negatywny wpływ na możliwość spełnienia warunków rozporządzenia Rady (EWG) nr 3254/91 przez te państwa trzecie; termin do dnia 1 stycznia 1995 r. dla większości z tych państw jest niewystarczający na dostosowanie ich polityki do obecnej sytuacji;
znaczna liczba krajów dokonujących wywozu futer wykazała znaczący postęp w dążeniu do zakazania używania potrzasków oraz opracowania humanitarnych metod odłowu zwierząt;
w tych okolicznościach wprowadzenie w życie zakazu przewidzianego w art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3254/91 w dniu 1 stycznia 1995 r. mogłoby mieć nie tylko negatywny wpływ na prace Międzynarodowej Organizacji Normalizacyjnej, zmierzające do opracowania międzynarodowych humanitarnych norm odłowu zwierząt, ale także poważnie zmniejszyć chęć państw trzecich do dalszego postępu w zakresie odłowu humanitarnego;
dlatego właściwe jest, zgodnie z art. 3 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3254/91, zawieszenie omawianego zakazu na jeden rok do dnia 31 grudnia 1995 r.;
wskutek tego Komisja musi obecnie określić przed dniem 1 stycznia 1996 r., które państwa spełniają warunek przewidziany w art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3254/91 oraz właściwe formy zaświadczenia określonego w jego art. 4;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ustanowionego na mocy art. 19 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3626/82 [2], ostatnio zmienionego rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 1534/93 [3],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Zakaz wprowadzania do Wspólnoty skór z gatunków zwierząt wymienionych w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3254/91 oraz innych towarów wymienionych w załączniku II do tego rozporządzenia wchodzi w życie dnia 1 stycznia 1996 r.
2.
Komisja, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 5 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3254/91, określi przed dniem 1 września 1995 r.:
a) które państwa spełniają warunek przewidziany w art. 3 ust. 1 tego rozporządzenia; oraz
b) odpowiednie formy zaświadczenia określone w jego art. 4.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1785/1994
z dnia 19 lipca 1994 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów w Nomenklaturze Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1706/94 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wymienionego rozporządzenia konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, o których mowa w Załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie (EWG) 2658/87 określiło ogólne zasady wykładni Nomenklatury Scalonej, a zasady te stosuje się również do każdej innej nomenklatury, która w całości lub częściowo na niej się opiera lub dodaje do niej nowe działy czy rozdziały i która jest ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe w celu stosowani taryf i innych środków odnoszących się do wymiany towarowej;
na mocy wymienionych ogólnych zasad towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być sklasyfikowane według właściwych kodów CN wskazanych w kolumnie 2 na mocy uzasadnień przedstawionych w kolumnie 3;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Wydziału Nomenklatury Taryfowej i Statystycznej Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie sklasyfikowane w ramach Nomenklatury Scalonej według właściwych kodów CN wskazanych w kolumnie 2 wymienionej tabeli.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1831/94
z dnia 26 lipca 1994 r.
dotyczące nieprawidłowości i zwrotu niesłusznie wypłaconych kwot w ramach finansowania z Funduszu Spójności oraz organizacji systemu informacyjnego w tej dziedzinie
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1164/94 z dnia 16 maja 1994 r. ustanawiające Fundusz Spójności [1], w szczególności jego art. 12 ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 12 rozporządzenia (WE) nr 1164/94 określa zasady regulujące we Wspólnocie walkę z nieprawidłowościami oraz zwrot kwot utraconych w wyniku nadużyć bądź niedbalstwa w dziedzinie Funduszu Spójności;
zasady ustanowione w niniejszym rozporządzeniu muszą odnosić się do wszystkich środków dopuszczalnych przewidzianych w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1164/94;
niniejsze rozporządzenie reguluje wyłącznie niektóre aspekty zobowiązań Państw Członkowskich będących beneficjentami zgodnie z art. 12 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1164/94 i w rezultacie nie powinno rzutować na żadne inne zobowiązania w ramach tego artykułu;
w celu zapewnienia, by Wspólnota była lepiej poinformowana o środkach podejmowanych przez Państwa Członkowskie będące beneficjentami w celu zwalczania nieprawidłowości, należy określić przepisy prawa krajowego, które zostaną przekazane Komisji;
w celu ustalenia charakteru nieprawidłowych praktyk oraz finansowych skutków nieprawidłowości, a także odzyskania nieprawidłowo wypłaconych kwot, należy powziąć postanowienie o zgłaszaniu Komisji co kwartał wszystkich wykrytych nieprawidłowości; dodatkowo do tych sprawozdań muszą być również dostarczane informacje na temat postępów w procedurach sądowych lub administracyjnych;
Wskazane jest, by Komisja była systematycznie informowana o procedurach sądowych i administracyjnych prowadzonych przeciwko osobom, które dopuściły się nieprawidłowości; wskazane jest również zagwarantowanie systematycznego przekazywania informacji dotyczących środków podejmowanych przez Państwa Członkowskie w celu ochrony interesów finansowych Wspólnoty;
właściwym jest określenie procedur, które mają być stosowane przez Państwa Członkowskie i Komisję w przypadkach, gdy kwoty utracone w wyniku nieprawidłowości nie mogą być odzyskane;
należy ustalić minimalny próg, powyżej którego przypadki nieprawidłowości muszą być automatycznie zgłaszane Komisji przez Państwo Członkowskie będące beneficjentem;
przepisy niniejszego rozporządzenia nie powinny wpływać na przepisy krajowe dotyczące postępowania karnego lub pomocy wzajemnej między Państwami Członkowskimi na szczeblu sądowym w sprawach karnych;
wskazane jest uwzględnienie możliwości udziału Wspólnoty w kosztach sądowych oraz kosztach wynikających bezpośrednio z postępowania sądowego;
w celu zapobiegania nieprawidłowościom należy wzmocnić współpracę pomiędzy Państwami Członkowskimi a Komisją, a jednocześnie należy dokonać wszelkich wysiłków, aby zagwarantować, że działanie takie jest przeprowadzane z poszanowaniem zasad poufności;
należy ustanowić, iż przepisy niniejszego rozporządzenia stosowane są również w przypadku gdy płatność, która powinna była zostać dokonana w ramach Funduszu Spójności nie została dokonana wskutek nieprawidłowości,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Bez uszczerbku dla zobowiązań wynikających bezpośrednio z art. 12 rozporządzenia (WE) nr 1164/94, niniejsze rozporządzenie dotyczy wszystkich dostępnych środków przewidzianych w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1164/94.
Niniejsze rozporządzenie nie wpływa na stosowanie w Państwach Członkowskich przepisów dotyczących postępowania karnego lub współpracy sądowej między Państwami Członkowskimi w sprawach karnych.
Artykuł 2
1. Państwa Członkowskie będące beneficjentami w rozumieniu art. 2 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1164/94 przekazują Komisji w terminie trzech miesięcy od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia:
- przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne w sprawie stosowania środków wymienionych w art. 12 rozporządzenia (WE) nr 1164/94,
- wykaz służb i organów odpowiedzialnych za stosowanie środków, jak też głównych przepisów dotyczących roli i działania tych służb i organów oraz procedur, za których stosowanie są odpowiedzialne.
2.
Państwa Członkowskie będące beneficjentami niezwłocznie przekażą Komisji wszelkie zmiany w informacji przedłożonej zgodnie z ust. 1.
3.
Komisja analizuje komunikaty Państw Członkowskich będących beneficjentami i informuje je o wnioskach, które zamierza wyciągnąć na ich podstawie.
Komisja utrzymuje kontakty z Państwami Członkowskimi w zakresie niezbędnym dla stosowania niniejszego artykułu.
Artykuł 3
1.
W okresie dwóch miesięcy następujących po upływie każdego kwartału Państwa Członkowskie będące beneficjentami zgłoszą Komisji wszelkie nieprawidłowości, które były przedmiotem wstępnego dochodzenia administracyjnego lub sądowego.
W tym celu Państwa Członkowskie podają tak dalece, jak to możliwe, szczegóły dotyczące:
- projektu bądź środka, których sprawa dotyczy,
- przepisu, który naruszono,
- charakteru i kwoty wydatku; w przypadkach, gdy nie dokonano płatności, kwoty, które byłyby niewłaściwie wpłacone, jeśli nieprawidłowość nie zostałaby wykryta, z wyjątkiem, gdy błąd lub zaniedbanie zostanie wykryte przed płatnością i nie powoduje żadnych kar administracyjnych lub sądowych,
- całkowitej kwoty i jej podziału pomiędzy różne źródła finansowania,
- okresu lub momentu, w którym popełniono nieprawidłowość,
- praktyk stosowanych przy popełnianiu nieprawidłowości,
- sposobu, w jaki wykryto nieprawidłowość,
- służb lub organów krajowych, które przystąpiły do stwierdzenia nieprawidłowości,
- konsekwencji finansowych, zawieszenia płatności, jeśli takie miały miejsce, oraz możliwości odzyskania,
- daty i źródła pierwszej informacji prowadzącej do podejrzenia, że pojawiła się nieprawidłowość,
- daty stwierdzenia nieprawidłowości,
- gdzie stosowne, Państw Członkowskich i państw trzecich, których to dotyczy,
- tożsamości zaangażowanych osób fizycznych i prawnych, z wyjątkiem przypadków, gdy takie informacje nie mają znaczenia dla zwalczania nieprawidłowości ze względu na charakter tej nieprawidłowości.
2.
Jeśli niektóre informacje wymienione w ust. 1, w szczególności te, dotyczące praktyk stosowanych w momencie popełnienia nieprawidłowości oraz sposobu, w jaki zostały wykryte, nie są dostępne, Państwa Członkowskie będące beneficjentami dostarczają brakujące informacje, w stopniu w jakim jest to możliwe, w momencie przekazywania Komisji następnych sprawozdań kwartalnych na temat nieprawidłowości.
3.
Jeśli przepisy prawa krajowego przewidują poufność dochodzenia, to przekazywanie informacji podlega zezwoleniu przez właściwy sąd.
Artykuł 4
Każde Państwo Członkowskie będące beneficjentem niezwłocznie zgłosi Komisji i w razie potrzeby innym zainteresowanym Państwom Członkowskim wszelkie wykryte nieprawidłowości lub przypuszczenie, że mogły wystąpić, jeśli istnieją obawy, że:
- mogą mieć one w bardzo krótkim czasie reperkusje poza jego terytorium,
i/lub
- pokazują, że nowa praktyka została wprowadzona w życie.
Artykuł 5
1.
W okresie dwóch miesięcy następujących po upływie każdego kwartału Państwa Członkowskie będące beneficjentami informują Komisję, z odniesieniem do poprzedniego sprawozdania sporządzonego zgodnie z art. 3, o wszczętych procedurach w odniesieniu do wszystkich nieprawidłowości, o których poprzednio powiadomiono, oraz o ważnych zmianach z nich wynikających, w tym o:
- kwotach, które odzyskano lub spodziewane jest ich odzyskanie,
- środkach tymczasowych podjętych przez Państwa Członkowskie będące beneficjentami w celu odzyskania sum nieprawidłowo wypłaconych,
- procedurach sądowych lub administracyjnych wprowadzonych z myślą o odzyskaniu sum nieprawidłowo wypłaconych i o nałożeniu sankcji,
- przyczynach zaniechania procedur odzyskiwania; Komisja zostaje powiadomiona o ile to możliwe przed podjęciem decyzji,
- wszelkiemu zaniechaniu postępowania karnego.
Państwa Członkowskie będące beneficjentami powiadamiają Komisję o decyzjach administracyjnych lub orzeczeniach sądowych lub ich głównych punktach dotyczących zakończenia tych procedur.
2.
Gdy Państwo Członkowskie będące beneficjentem uważa, że nie można będzie odzyskać całkowitej kwoty albo nie można oczekiwać jej całkowitego odzyskania, informuje Komisję w specjalnym sprawozdaniu o nieodzyskanej kwocie oraz przyczynach, z powodu których według niego kwota ta powinna zostać poniesiona przez Wspólnotę bądź Państwo Członkowskie.
Informacje te muszą być wystarczająco szczegółowe, by pozwolić Komisji na podjęcie decyzji tak szybko, jak to możliwe, po zasięgnięciu opinii władz zainteresowanych Państw Członkowskich, które ponoszą konsekwencje finansowe w rozumieniu art. 12 ust. 1 tiret trzecie rozporządzenia (EWG) nr 1164/94.
3.
W przypadku, o którym mowa w ust. 2, Komisja może wyraźnie zażądać od Państwa Członkowskiego będącego beneficjentem kontynuacji procedury odzyskiwania.
Artykuł 6
Jeśli w okresie odniesienia nie będzie żadnych nieprawidłowości, które należałoby zgłosić, Państwa Członkowskie będące beneficjentami informują Komisję o tym fakcie w terminie wymienionym w art. 3 ust. 1.
Artykuł 7
Jeśli właściwe władze Państwa Członkowskiego zadecydują, na wyraźne żądanie Komisji, o rozpoczęciu lub kontynuacji postępowania sądowego w celu odzyskania kwot nieprawidłowo wypłaconych, Komisja może podjąć się zwrotu Państw Członkowskiemu całości lub części kosztów sądowych lub kosztów wynikających bezpośrednio z postępowania sądowego w momencie przedstawienia dokumentacji dowodowej, nawet jeśli postępowanie nie zakończy się pomyślnie.
Artykuł 8
1.
Komisja utrzymuje właściwe kontakty z zainteresowanymi Państwami Członkowskimi w celu uzupełniania dostarczanych informacji na temat nieprawidłowości określonych w art. 3, na temat procedur określonych w art. 5 oraz w szczególności na temat możliwości odzyskania kwot.
2.
Niezależnie od kontaktów określonych w ust. 1 Komisja poinformuje Państwa Członkowskie o przypadkach, w których charakter nieprawidłowości może sugerować możliwość wystąpienia identycznych lub podobnych praktyk w innych Państwach Członkowskich.
3.
Komisja organizuje spotkania informacyjne na szczeblu wspólnotowym dla przedstawicieli Państw Członkowskich w celu zbadania wraz z nimi informacji uzyskanych zgodnie z art. 3-5 oraz zgodnie z ust. 1 niniejszego artykułu, w szczególności o wnioskach, które można z nich wyciągnąć w związku z nieprawidłowościami, środkami zapobiegawczymi i środkami ścigania.
4.
Na żądanie Państwa Członkowskiego lub Komisji Państwa Członkowskie i Komisja konsultują się nawzajem w celu zwalczania wszelkich luk prawnych szkodliwych dla interesów Wspólnoty, które staną się widoczne w czasie wprowadzania w życie obowiązujących przepisów.
Artykuł 9
Komisja regularnie informuje Państwa Członkowskie w ramach Komitetu Doradczego ds. Koordynacji w Dziedzinie Zapobiegania Nadużyciom Finansowym o rzędzie wielkości funduszy wykorzystanych w czasie popełniania nieprawidłowości, które wykryto, oraz o różnych kategoriach nieprawidłowości w podziale na rodzaj i podliczone sumy.
Artykuł 10
1.
Państwa Członkowskie i Komisja podejmą wszelkie niezbędne środki ochrony w celu zagwarantowania, że informacje, które wymieniają między sobą, pozostaną poufne.
2.
Informacji określonych w niniejszym rozporządzeniu nie wolno udostępniać w szczególności osobom innym, aniżeli tym w Państwach Członkowskich lub w instytucjach Wspólnotowych, które z racji swych obowiązków powinny mieć do nich dostęp, chyba że Państwo Członkowskie wyraźnie się na to zgodziło.
3.
Nazwiska i nazwy osób fizycznych lub prawnych mogą być ujawniane innemu Państwu Członkowskiemu lub instytucji wspólnotowej, tylko jeśli jest to konieczne w celu zapobiegania bądź dochodzenia nieprawidłowości albo w celu stwierdzenia, czy domniemana nieprawidłowość miała miejsce.
4.
Informacje przekazane lub nabyte w jakiejkolwiek formie stosownie do niniejszego rozporządzenia są objęte tajemnicą zawodową i będą chronione w ten sam sposób, jak podobne informacje są chronione przez ustawodawstwo krajowe Państwa Członkowskiego, które je otrzymało oraz przez odpowiednie postanowienia mające zastosowanie do instytucji wspólnotowych.
Ponadto informacje te nie mogą być wykorzystywane w jakichkolwiek innych celach niż te określone w niniejszym rozporządzeniu, chyba że władze, które je przekazały, jednoznacznie wyraziły na to zgodę, oraz pod warunkiem że przepisy obowiązujące w Państwie Członkowskim, w którym mieści się urząd otrzymujący te informacje, nie zakazują przekazywania bądź wykorzystywania tych informacji.
5.
Ustępy 1-4 nie utrudniają wykorzystania informacji uzyskanych zgodnie z niniejszym rozporządzeniem w przypadku wystąpienia na drogę sądową lub ścigania sądowego w związku z niezgodnością z przepisami wspólnotowymi w obszarze Funduszu Spójności.
Właściwe władze Państwa Członkowskiego, które dostarczyło informacje, zostają bezzwłocznie poinformowane o takim wykorzystaniu informacji.
6.
Gdy Państwo Członkowskie zawiadomi Komisję, że osoba fizyczna lub prawna, której nazwisko lub nazwa zostało przekazane Komisji na mocy niniejszego rozporządzenia, okazuje się w wyniku dalszego dochodzenia nie być zamieszaną w jakiekolwiek nieprawidłowości, Komisja bezzwłocznie informuje o tym fakcie wszystkie osoby, którym ujawniła to nazwisko lub nazwę na mocy niniejszego rozporządzenia.
Następnie osoba ta przestaje być traktowana, z racji uprzedniego zawiadomienia, jako osoba zaangażowana w te nieprawidłowości.
Artykuł 11
W przypadkach współfinansowania, ponoszonego wspólnie przez Fundusz Spójności i przez Państwo Członkowskie, odzyskane kwoty zostają podzielone między to Państwo Członkowskie i Wspólnotę, proporcjonalnie do wydatku już przez nie poniesionego.
Artykuł 12
1.
Gdy nieprawidłowości odnoszą się do kwot poniżej 4000 ECU obciążających budżet Wspólnoty, Państwa Członkowskie będące beneficjentami nie przekazują Komisji informacji przewidzianych w art. 3 i 5, chyba że Komisja wyraźnie ich zażąda.
2.
Kwota określona w ust. 1 zostaje przeliczona na walutę krajową przy zastosowaniu kursów walutowych opublikowanych w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, serii C, które obowiązują w pierwszym dniu roboczym w roku, w jakim przekazano informacje o nieprawidłowościach.
Artykuł 13
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 1833/94
z dnia 26 lipca 1994 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 3130/78 ustalające centra skupu interwencyjnego dla oliwy z oliwek
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 136/66/EWG z dnia 22 września 1966 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynków olejów i tłuszczów[1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 3179/93[2], w szczególności jego art. 12 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2754/78 z dnia 23 listopada 1978 r. w sprawie interwencji w sektorze oliwy z oliwek[3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2203/90[4],
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie (EWG) nr 2754/78 ustanawia kryteria stosowane do wyznaczania centrów skupu interwencyjnego dla oliwy z oliwek; zgodnie z tymi kryteriami i w celu poprawy działania w zakresie interwencji w Grecji rozmieszczenie centrów skupu interwencyjnego w tym państwie powinno ulec zmianie;
Rozporządzenie Rady (WE) NR 1866/94
z dnia 27 lipca 1994 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1766/92 w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 42 i 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Rady (EWG) nr 1766/92 [4] zapewnia system płatności wyrównawczych dla producentów ziemniaków przeznaczonych na produkcję skrobi. Mając na celu kontrolowanie produkcji skrobi, udzielanie takich płatności wyrównawczych powinno być uzależnione od przedstawienia umowy kontraktacji;
rozporządzenie (EWG) nr 1766/92 wprowadza również przepis o środkach dostosowawczych, zgodnie z sytuacją na rynku światowym, w odniesieniu do opłat i refundacji ustalonych z góry; aby ułatwić zarządzanie takimi środkami i w interesie prawidłowego zarządzania, przepisy regulujące ustalanie premii i kwot korygujących wynikających z takich środków powinny zostać złagodzone;
ponadto, kiedy przyjęto rozporządzenie (EWG) nr 1766/92, przeniesiono słód z grupy produktów określonych w art. 1 ust. 1 lit. d) do grupy produktów określonych w lit. c) tego ustępu; w związku z tym załącznik A do wyżej wymienionego rozporządzenia powinien zostać zmieniony,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 1766/92 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 8 ust. 2 dodaje się następujący akapit:
"Bez uszczerbku dla przepisów pierwszego akapitu płatność wyrównawczą wypłaca się tylko w odniesieniu do ilości ziemniaków objętej umową zawartą między producentem ziemniaków a producentem skrobi."
2) W art. 12 ust. 2 ostatnie zdanie otrzymuje brzmienie:
"W tym przypadku premię dodaje się do opłaty."
3) W art. 13 ust. 4 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Może zostać ustalona kwota korygująca.
Stosuje się ją do refundacji ustalonych z góry.
Kwotę korygującą ustala się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 23.
Jednakże, w miarę potrzeby, Komisja może zmienić kwoty korygujące."
4) W załączniku A kod CN 1107 (słód palony lub nie) skreśla się.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 sierpnia 1994 r.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 sierpnia 1994 r.
Jednakże art. 1 pkt 4 stosuje się z mocą od dnia 1 lipca 1993 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1868/94
z dnia 27 lipca 1994 r.
ustanawiające system kwot na produkcję skrobi ziemniaczanej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 42 i 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Rady (EWG) nr 1543/93 z dnia 14 czerwca 1993 r. określające wysokość premii wypłacanej producentom skrobi ziemniaczanej w latach gospodarczych 1993/94, 1994/95 i 1995/96 [4] stanowi, że o środkach podejmowanych w przypadku, gdy produkcja skrobi ziemniaczanej we Wspólnocie przekroczy 1,5 miliona ton w roku gospodarczym 1993/94 lub 1994/95, decyduje Rada; produkcja w roku 1993/94 przekroczyła tę liczbę;
sektor skrobi ziemniaczanej nie podlega ograniczeniom produkcyjnym, w szczególności odłogowaniu, stosowanym w sektorze zbóż; wszystkie przepisy korzystne dla sektora skrobi ziemniaczanej muszą być mimo to zgodne z kontrolą produkcji, co jest konieczne zarówno w sektorze skrobi ziemniaczanej, jak i w innych sektorach;
środkiem kontroli produkcji, najbardziej zgodnym z mechanizmami wypłat premii za produkcję skrobi ziemniaczanej, jest system kwot;
każdemu Państwu Członkowskiemu, w którym wyprodukowano skrobię ziemniaczaną, należy przydzielić kwotę opartą na średniej ilości skrobi ziemniaczanej wyprodukowanej w tym Państwie Członkowskim w latach gospodarczych 1990/91, 1991/92 i 1992/93, w których wypłacono premie; kwota ta jest dostosowana proporcjonalnie z uwzględnieniem całkowitej kwoty Wspólnoty wynoszącej 1,5 miliona ton;
kwoty należy przyznać Danii, Niemcom, Hiszpanii, Francji i Niderlandom do wykorzystania w latach gospodarczych 1995/96, 1996/97 i 1997/98;
w przypadku Niemiec przejście od gospodarki planowej, istniejącej w nowych landach przed zjednoczeniem, do gospodarki rynkowej, co pociągnęło za sobą zmianę struktur produkcji rolnej oraz niezbędne inwestycje, uzasadnia zastosowanie innego roku referencyjnego, a mianowicie roku 1992/93, oraz zwiększenie ilości wyprodukowanej w tym roku o 90000 ton wraz z utworzeniem rezerw dla Niemiec w celu pokrycia produkcji wynikającej z nieodwracalnych inwestycji dokonanych przed 31 stycznia 1994 r., o ile nie jest to możliwe w granicach kwoty przydzielonej Niemcom; ilości te nie mogą być objęte kwotą Wspólnoty wynoszącą 1,5 miliona ton; w związku z powyższym konieczne jest dodanie ich do tej liczby;
Państwa Członkowskie produkujące skrobię ziemniaczaną powinny rozłożyć swoją kwotę na okres trzech lat pomiędzy wszystkich producentów skrobi ziemniaczanej na podstawie średniej ilości skrobi wyprodukowanej przez nie w latach gospodarczych 1990/91, 1991/92 i 1992/93 i w których wypłacono premię, lub ilości skrobi wyprodukowanej tylko w roku 1992/93 na takiej samej podstawie, zgodnie z wyborem przez Państwo Członkowskie, oraz inwestycji dokonanych przez tych producentów przed dniem 31 stycznia 1994 r. w związku z produkcją skrobi ziemniaczanej;
aby uwzględnić możliwość restrukturyzacji rynku produkcji skrobi ziemniaczanej Komisja na koniec trzyletniego okresu, a następnie w trzyletnich odstępach, przedstawia Radzie sprawozdanie o przydziałach kwot, do którego, jeśli to konieczne, dołącza się odpowiednie wnioski; w tym czasie rozpatruje się przypadek nowych producentów skrobi ziemniaczanej;
szczególne ograniczenia strukturalne w sektorze produkcji skrobi stwarzają konieczność ustanowienia premii do produkcji skrobi ziemniaczanej nieprzekraczającej kwoty danego producenta; w celu ochrony producentów ziemniaków, wypłatę premii uzależnia się od ceny minimalnej za ilość ziemniaków niezbędną do produkcji skrobi ziemniaczanej aż do limitu kwoty;
producenci skrobi ziemniaczanej nie zawierają umów kontraktacji z producentami ziemniaków na ilość ziemniaków, pozwalającą na wyprodukowanie skrobi ziemniaczanej w ilości przewyższającej przyznaną im kwotę; każda ilość wyprodukowanej skrobi przewyższająca kwotę jest eksportowana ze Wspólnoty i nie jest objęta refundacjami eksportowymi,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejszym wprowadza się system kwot na produkcję skrobi ziemniaczanej, kwalifikującej się do korzystania z pomocy Wspólnoty.
Artykuł 2
1.
Niniejszym przydziela się następującym Państwom Członkowskim kwoty na produkcję skrobi ziemniaczanej w następujących granicach na lata gospodarcze 1995/96, 1996/97 i 1997/98:
Dania: _BAR_ 178460 ton, _BAR_
Niemcy: _BAR_ 591717 ton, _BAR_
Hiszpania: _BAR_ 2000 ton, _BAR_
Francja: _BAR_ 281516 ton, _BAR_
Holandia: _BAR_ 538307 ton, _BAR_
Łącznie: _BAR_ 1592000 ton _BAR_
Tworzy się rezerwę wynoszącą maksymalnie 110000 ton na pokrycie produkcji w Niemczech w roku gospodarczym 1996/97, o ile produkcja ta jest wynikiem nieodwracalnych inwestycji dokonanych przed 31 stycznia 1994 r.
Niemcy mogą wykorzystać tę rezerwę jedynie po wyczerpaniu kwoty udostępnionej w wyniku zaprzestania działalności handlowej producentów skrobi ziemniaczanej.
Wykorzystanie rezerwy przez Niemcy podlega zatwierdzeniu przez Komisję, że wyżej wymienione warunki zostały spełnione.
2.
Każde Państwo Członkowskie produkujące skrobię ziemniaczaną dzieli kwotę, o której mowa w ust. 1, pomiędzy producentów skrobi ziemniaczanej w celu wykorzystania w latach gospodarczych 1995/96, 1996/97 i 1997/98, na podstawie, zgodnie z wyborem przez Państwo Członkowskie:
- średniej ilości skrobi wyprodukowanej przez nie w latach gospodarczych 1990/91, 1991/92 i 1992/93 i w których otrzymało ono premię o której mowa w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1543/93, lub
- ilości skrobi wyprodukowanej przez nie w roku gospodarczym 1991/92 i w którym otrzymało ono premię, o której mowa w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1543/93.
Tam gdzie to konieczne, Państwo Członkowskie produkujące skrobię ziemniaczaną, uwzględnia, na podstawie obiektywnych kryteriów, inwestycje dokonane przez producentów skrobi ziemniaczanej przed dniem 31 stycznia 1994 r., w wyniku których nie rozpoczęto produkcji w okresie referencyjnym wybranym przez to Państwo Członkowskie.
Artykuł 3
1.
Najpóźniej do dnia 31 października 1997 r., a następnie w trzyletnich odstępach, Komisja przedstawia Radzie sprawozdanie o przydziale kwot we Wspólnocie, któremu towarzyszą, jeśli to konieczne, odpowiednie wnioski.
Sprawozdanie to uwzględnia rozwój rynku skrobi ziemniaczanej oraz rozwój rynku skrobi zbożowej.
2.
Najpóźniej do dnia 30 listopada 1997 r., a następnie w trzyletnich odstępach, Rada, działając na podstawie art. 43 Traktatu, rozdziela kwoty pomiędzy Państwa Członkowskie na podstawie sprawozdania, o którym mowa w ust. 1, do wykorzystania w ciągu trzech następnych lat gospodarczych.
3.
Najpóźniej do dnia 30 grudnia 1997 r., a następnie w trzyletnich odstępach, Państwa Członkowskie powiadamiają zainteresowanych o szczegółach przydziału kwot na trzy następne lata gospodarcze.
Artykuł 4
Producent skrobi ziemniaczanej nie zawiera umów kontraktacji z producentami ziemniaków na uprawę ziemniaków w ilości pozwalającej na wyprodukowanie skrobi ziemniaczanej w ilości przewyższającej przyznaną jemu kwotę, o której mowa w art. 2 ust. 2.
Artykuł 5
Producentom skrobi ziemniaczanej wypłaca się premię w wysokości 18,43 ECU za tonę wyprodukowanej skrobi, dla ilości skrobi ziemniaczanej aż do limitu kwoty określonej w art. 2 ust. 2 pod warunkiem, że zapłacili oni producentom ziemniaków cenę minimalną, o której mowa w art. 8 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1766/92 [5], za wszystkie ziemniaki niezbędne do produkcji skrobi ziemniaczanej aż do limitu kwoty.
Artykuł 6
1.
Bez uszczerbku dla art. 5 skrobię ziemniaczaną wyprodukowaną w ilości przekraczającej kwotę, o której mowa w art. 2 ust. 2, eksportuje się ze Wspólnoty przed 1 stycznia roku następującego po danym roku gospodarczym.
Z tego tytułu nie wypłaca się żadnych refundacji eksportowych.
2.
Bez uszczerbku dla ust. 1 producent skrobi ziemniaczanej może w każdym roku gospodarczym, w dodatku do swojej kwoty na ten rok, wykorzystać nie więcej niż 5 % swojej kwoty odnoszącej się do następnego roku gospodarczego.
W takim przypadku, kwotę na następny rok gospodarczy zmniejsza się odpowiednio.
Artykuł 7
Przepisy niniejszego rozporządzenia nie obejmują produkcji skrobi ziemniaczanej przez producentów, którzy nie skupują ziemniaków objętych pomocą wyrównawczą, o której mowa w art. 8 rozporządzenia (EWG) nr 1766/92, ani nie korzystają z refundacji, o których mowa w art. 7 tego rozporządzenia.
Artykuł 8
Przepisy wykonawcze do niniejszego rozporządzenia przyjmuje się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 23 rozporządzenia (EWG) nr 1766/92.
Zawierają one, w szczególności, zasady stosowane w przypadku fuzji, zmiany właściciela i rozpoczęcia lub zakończenia działalności handlowej przez producentów, a także wszelkie środki szczególne, niezbędne w celu usprawnienia przechodzenia od systemu obowiązującego do systemu ustanowionego przez niniejsze rozporządzenie.
Artykuł 9
Rozporządzenie (EWG) nr 1543/93 uchyla się z mocą od dnia 1 lipca 1995 r.
Wszelkie odniesienia do rozporządzenia (EWG) nr 1543/93 traktuje się jako odniesienia do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 10
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 1905/94
z dnia 27 lipca 1994 r.
w sprawie szczegółowych zasad stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 399/94 dotyczącego szczególnych środków w odniesieniu do suszonych winogron
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 399/94 z dnia 21 lutego 1994 r. dotyczące szczególnych środków w odniesieniu do suszonych winogron [1], w szczególności jego art. 4,
a także mając na uwadze, co następuje: szczegółowe zasady stosowania wyżej wymienionego rozporządzenia muszą dotyczyć w szczególności tych szczególnych środków, które mają zostać wprowadzone w życie, ich finansowania przez Wspólnotę, dopuszczania wniosków i procedury zatwierdzania proponowanych środków;
należy określić charakter różnych środków szczególnych, które mogą zostać zaproponowane przez reprezentatywne grupy odpowiedzialne za realizację omawianych środków;
środki finansowane na mocy niniejszego rozporządzenia nie kwalifikują się do innej wspólnotowej lub krajowej pomocy;
należy przewidzieć odpowiednie środki kontroli i skutki finansowe w celu zapewnienia zgodności ze zobowiązaniami wynikającymi z niniejszego rozporządzenia;
środki określone w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Przetworów Owocowych i Warzywnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
TYTUŁ I
Przepisy ogólne
Artykuł 1
Dla celów niniejszego rozporządzenia:
a) "grupa reprezentatywna obejmująca członków z różnych gałęzi przemysłu" oznacza każdą organizację, bez względu na jej status, która jako wnioskodawca jest w stanie udowodnić w chwili składania wniosku, że:
- jej członkami są przedsiębiorstwa rolne, które wytwarzają suszone winogrona przeznaczone do przetwórstwa, przedsiębiorstwa przemysłowe przetwarzające suszone winogrona i przedsiębiorstwa wprowadzające je do obrotu,
oraz - kontroluje co najmniej połowę produkcji suszonych winogron każdej odmiany na obszarze objętym środkami zaproponowanymi do wdrożenia;
b) "działanie bezpośrednie" oznacza środki będące przedmiotem umowy o wykonanie między Komisją a wnioskodawcą;
c) "działanie pośrednie" oznacza środki będące przedmiotem umowy o wykonanie między właściwym organem wyznaczonym przez każde Państwo Członkowskie a wnioskodawcą.
Artykuł 2
Program środków proponowany przez reprezentatywną grupę może obejmować jeden lub więcej środków wymienionych w art. 1 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 399/94.
Środki objęte programem mogą być wprowadzane jedynie po uprzednim podpisaniu umowy.
Okres realizacji umowy jest określony w programie zaakceptowanym zgodnie z procedurą opisaną w art. 8 i 9 niniejszego rozporządzenia.
TYTUŁ II
Środki dotyczące jakości
Artykuł 3
1.
Środki odnoszące się do kształcenia zawodowego, określonego w art. 1 akapit drugi lit. a) rozporządzenia (WE) nr 399/94, dotyczą jednego lub więcej następujących środków:
- specjalistycznych seminariów dla każdej kategorii pracowników,
- wizyt szkoleniowych,
- publikacji i dystrybucji materiałów audiowizualnych,
- kursów szkoleniowych dla kontrolerów jakości.
2.
Wspólnota bierze udział w finansowaniu 90 % tych środków.
3.
Środki te są działaniem pośrednim w rozumieniu art. 1 lit. c) niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 4
1.
Działania mające na celu poprawę warunków transportu i składowania, określone w art. 1 akapit drugi lit. b) rozporządzenia (WE) nr 399/94, dotyczą jednego lub więcej spośród następujących środków:
- ustanowienia punktów odbioru i wstępnego sortowania suszonych winogron, które nie zostały jeszcze przetworzone,
- zakupu plastikowych skrzyń transportowych przystosowanych do stertowania,
- zakupu palet,
- zakupu urządzeń przeładunkowych,
- wyposażenia laboratoriów kontrolujących próbki, oraz
- zakupu sprzętu do efektywnego zarządzania magazynowego.
2.
Wspólnota bierze udział w finansowaniu 70 % tych środków.
3.
Środki te są działaniem pośrednim w rozumieniu art. 1 lit. c) niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 5
1.
Środki, określone w art. 1 akapit drugi lit. c) rozporządzenia (WE) nr 399/94, obejmują następujące środki:
- zestawienie wyników już przeprowadzonych badań i udostępnienie ich osobom odpowiedzialnym za przedsiębiorstwa,
- wypracowywanie efektywnych procedur obejmujących suszenie, mycie, sortowanie i składowanie w gospodarstwie lub w zakładzie,
- ustanowienie zasad przeładunku i sortowania dostarczanych suszonych winogron; stworzenie systemu klasyfikacji zgodnego z praktyką międzynarodową.
2.
Wspólnota bierze udział w finansowaniu 70 % tych środków.
3.
Środki te są przedkładane i realizowane w bezpośredniej współpracy z instytucjami i/lub organami właściwymi na tych obszarach.
4.
Środki te są działaniem pośrednim w rozumieniu art. 1 lit. c) niniejszego rozporządzenia.
TYTUŁ III
Środki promocji
Artykuł 6
1.
Badanie rynku, określone w art. 1 akapit drugi lit. d) rozporządzenia (WE) nr 399/94, przeprowadzane jest przez Komisję zgodnie z art. 2 akapit drugi powyższego rozporządzenia.
Badanie jest przedmiotem zaproszenia do składania ofert przetargowych publikowanego w serii C Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich.
Jest to bezpośrednie działanie w rozumieniu art. 1 lit. b) niniejszego rozporządzenia.
2.
Program informacyjny, określony w art. 1 akapit drugi lit. e) rozporządzenia (WE) nr 399/94, jest realizowany przez Komisję, zgodnie z art. 2 akapit drugi powyższego rozporządzenia.
Program jest przedmiotem zaproszenia do składania ofert przetargowych publikowanego w serii C Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich.
Jest to działanie bezpośrednie w rozumieniu art. 1 lit. c) niniejszego rozporządzenia.
3.
Środki te w całości są finansowane przez Wspólnotę.
TYTUŁ IV
Zarządzanie środkami promującymi jakość
Artykuł 7
Środki, określone w art. 3, 4 i 5 niniejszego rozporządzenia, są proponowane przez grupy reprezentatywne, w rozumieniu art. 1 lit. a) niniejszego rozporządzenia, które także:
- posiadają odpowiednie kwalifikacje do wdrażania proponowanych środków, oraz
- są w stanie zagwarantować, iż prace zostaną pomyślnie zakończone.
Artykuł 8
1.
Siedziba przedsiębiorstwa będącego wnioskodawcą musi znajdować się w Państwie Członkowskim.
2.
Wnioski o finansowanie przez Wspólnotę są składanie nie później niż do dnia 31 grudnia 1994 r. właściwemu organowi w Państwie Członkowskim, w którym znajduje się siedziba przedsiębiorstwo wnioskodawcy.
Właściwe organy wymienione są w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
3.
Wnioski zawierają:
a) nazwę, adres oraz umowę spółki wnioskującej grupy reprezentatywnej;
b) wszystkie informacje odnoszące się do proponowanych środków wraz ze szczegółowym opisem oraz powodami, a także okres potrzebny na wdrożenie środków oraz przewidywane rezultaty;
c) streszczenie programu z podaniem najważniejszych elementów;
d) kwotę wyłączoną z podatków, proponowaną dla każdego środka, wyrażoną w ecu, w podziale tej kwoty na pozycje razem z odpowiednim planem finansowym;
e) badania, na których opiera się proponowany środek, jeżeli takie badania są dostępne;
f) ostatnie dostępne sprawozdanie z zarządu oraz, jeśli stosowne, akt założycielski wnioskodawcy i umowę spółki lub/i regulamin postępowania.
4.
Wnioski są ważne tylko w przypadku gdy towarzyszy im pisemne oświadczenie, że:
a) wnioski są zgodne z przepisami wzorca umowy i kryteriami zarządzania ustanowionymi przez Komisję i udostępnionymi wnioskodawcy przez właściwy organ;
b) na koszt wnioskodawcy wykonane zostanie badanie szacunkowe dotyczące realizowanych środków, jeżeli wymaga tego Komisja lub właściwy organ, któremu przedłożono wniosek o finansowanie;
c) wnioskodawca nie przyjmie innej pomocy wspólnotowej lub krajowej w odniesieniu do środków częściowo finansowanych przez Wspólnotę na mocy niniejszego rozporządzenia;
d) informacje o wkładzie Wspólnoty zostaną ogłoszone.
Artykuł 9
1.
Właściwy organ sporządza wykaz wszystkich wniosków o finansowanie, które otrzymał w terminach ustanowionych w art. 8 ust. 2, i przesyła je Komisji wraz z uzasadnioną opinią na temat każdego wniosku nie później niż do dnia 31 stycznia 1995 r.
2.
Po uprzednim poinformowaniu Komitetu Zarządzającego ds. Przetworów Owocowych i Warzywnych Komisja przy najbliższej okazji informuje o pozytywnie rozpatrzonych wnioskach.
Artykuł 10
1.
Wnioskodawcy są indywidualnie informowani o wynikach rozpatrywania wniosków przez właściwy organ natychmiast po otrzymaniu przez Państwo Członkowskie decyzji, określonej w art. 9 ust. 2.
2.
Właściwe organy zawierają z wnioskodawcami, których wnioski zostały rozpatrzone pozytywnie, umowy dotyczące wybranych środków w ciągu jednego miesiąca od powiadomienia Państwa Członkowskiego o tej decyzji.
W tym celu właściwe organy stosują wzorzec umowy określony w art. 8 ust. 4 lit a).
3.
Umowa obowiązuje od momentu wniesienia na rzecz właściwego organu zabezpieczenia równego 15 % kwoty pokrywanej przez Wspólnotę w celu zapewnienia należytego wykonania umowy.
Jeżeli właściwy organ nie otrzymał dowodu złożenia zabezpieczenia w ciągu dwóch tygodni od dnia zawarcia umowy, umowa jest nieważna i nie wywiera żadnych skutków prawnych.
4.
Zabezpieczenia są składane zgodnie z rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 2220/85 [2].
Podstawowym wymaganiem w rozumieniu art. 20 powyższego rozporządzenia jest realizacja w określonym czasie środków zawartych w umowie określonej w ust. 2.
5.
Skutkiem niespełnienia podstawowego wymagania lub poważnego niedopełnienia obowiązków wymienionych w art. 8 ust. 4 jest rozwiązanie umowy.
Artykuł 11
1.
Wnioskodawca może złożyć pojedynczy wniosek o zaliczkę od dnia, w którym zaczyna obowiązywać umowa.
Zaliczka może wynosić maksymalnie 30 % kwoty pokrywanej przez Wspólnotę.
Zaliczki są wypłacane z zastrzeżeniem złożenia na rzecz właściwego organu zabezpieczenia w wysokości równej 110 % zaliczki, złożonego zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2220/85.
2.
Wypłaty są dokonywane na podstawie kwartalnych faktur, dostarczonych razem z odpowiednimi dokumentami towarzyszącymi oraz z tymczasowym sprawozdaniem w sprawie wykonywania umowy, do wysokości 70 % całkowitej kwoty pokrywanej przez Wspólnotę.
Pierwsze faktury są składane po trzech miesiące od dnia obowiązywania umowy.
3.
Wnioski o wypłatę pozostałej kwoty składa się właściwemu organowi nie później niż na koniec czwartego miesiąca od zakończenia realizacji środków przewidzianych w umowie.
Do wniosków dołącza się:
- stosowne dokumenty towarzyszące,
- oświadczenie podsumowujące zrealizowane środki,
- sprawozdanie oceniające rezultaty osiągnięte na dany dzień oraz możliwości ich wykorzystania.
Z wyjątkiem przypadków działania siły wyższej zaniechanie obowiązku złożenia wniosków o wypłatę pozostałej kwoty z dołączonymi dokumentami w terminie ostatecznym powoduje zmniejszenie pozostałej kwoty o 3 % za każdy miesiąc zwłoki.
4.
Wyrównanie jest wypłacane z zastrzeżeniem weryfikacji dokumentów określonych w ust. 3.
W przypadku niespełnienia podstawowego wymagania określonego w art. 10 ust. 4 akapit drugi nie dokonuje się wypłaty, z wyjątkiem przypadków siły wyższej.
Niespełnienie innych wymagań powoduje zmniejszenie pozostałej kwoty proporcjonalnie do zaistniałych nieprawidłowości.
5.
Zabezpieczenie, określone w ust. 1, zwraca się po wypłaceniu wyrównania stosownie do ust. 4.
Jednakże:
a) jeżeli, stosownie do przepisów ust. 4 akapit trzeci, pozostała kwota została zmniejszona oraz kwota zaliczki i płatności określonych w ust. 2 przekracza docelową kwotę częściowego finansowania, część zabezpieczenia odpowiadająca nadpłaconej kwocie ulega przepadkowi;
b) niedostarczenie w odpowiednim terminie wniosku o wypłatę wyrównania powoduje przepadek zabezpieczenia proporcjonalnie do pomniejszenia pozostałej kwoty, przewidzianego w ust. 3 akapit drugi.
6.
Właściwy organ dokonuje płatności, przewidzianych w niniejszym artykule, w ciągu 60 dni od otrzymania wniosków o wypłatę pozostałej kwoty.
Jednakże wypłaty mogą zostać odroczone, jeśli wymagane są dalsze kontrole.
7.
Właściwy organ przekazuje Komisji oceny, określone w ust. 3, najpóźniej 30 dnia od otrzymania dokumentów określonych we wspomnianym ustępie.
8. Termin operacyjny dla rolniczego kursu przeliczeniowego w przypadku środków określonych w art. 6 regulowany jest przepisami art. 12 ust. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1068/93 [3]. Terminem operacyjnym rolniczego kursu przeliczeniowego w przypadku środków wymienionych w art. 3, 4 i 5 jest ostatni dzień składania wniosków, zgodnie z art. 8 ust. 2.
Artykuł 12
1.
Właściwe organy podejmują niezbędne środki w celu sprawdzenia:
- poprawności informacji oraz dostarczonych dokumentów towarzyszących,
- wypełnienia wszystkich zobowiązań umownych,
między innymi za pomocą kontroli technicznych, administracyjnych oraz księgowych na terenie obiektów umawiających się stron lub stron z nimi stowarzyszonych.
Bez uszczerbku dla przepisów rozporządzenia Rady (EWG) nr 595/91 [4] właściwe organy powiadamiają niezwłocznie Komisję na piśmie o wszelkich wykrytych nieprawidłowościach.
2.
Komisja może monitorować realizację omawianych środków, w szczególności poprzez organizowanie spotkań ekspertów oraz poprzez przeprowadzanie kontroli na miejscu.
Artykuł 13
1.
W przypadku nienależnej wypłaty, beneficjent jest zobowiązany do zwrotu danej kwoty wraz z odsetkami naliczonymi za okres między wypłatą a dokonaniem zwrotu.
Stosowaną stopą procentową jest stopa stosowana przez Europejski Fundusz Współpracy Walutowej w przeprowadzanych przez niego operacjach w ecu, opublikowana w serii C Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich, obowiązująca w dniu dokonania nienależnej wypłaty, powiększona o trzy punkty procentowe.
2.
Odzyskane kwoty razem z odsetkami przekazywane są na rzecz agencji wypłacających lub oddziałów i potrącane przez te ostatnie z wydatków finansowanych przez Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej.
Artykuł 14
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 1908/94
z dnia 27 lipca 1994 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2048/90 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania systemu pomocy na rzecz drobnych producentów bawełny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1152/90 z dnia 27 kwietnia 1990 r. ustanawiające system pomocy na rzecz drobnych producentów bawełny[1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2054/92[2], w szczególności jego art. 7 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 2 ust. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2048/90 z dnia 18 lipca 1990 r.[3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 3023/93[4], ustanawia niektóre warunki przyznawania pomocy, mające na celu poprawne działanie systemu; stało się oczywiste, że wyznaczony cel, jakim jest przyznawanie pomocy producentom bawełny uprawiającym ją na obszarze nie większym niż 2,5 ha, jest w niektórych przypadkach nadużywany poprzez fikcyjny podział obszarów o powierzchni większej od podanego obszaru maksymalnego, aby umożliwić składanie wniosków o pomoc przez fikcyjnych drobnych producentów w imieniu faktycznych producentów; w celu uniknięcia tej niepożądanej tendencji należy zapewnić przyznawanie pomocy tylko tym drobnym producentom, którzy produkują bawełnę na własny rachunek,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 2048/90 wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 2 ust. 1 dodaje się lit. c) w brzmieniu:
"c) zostały wykorzystane dla tej uprawy przez wnioskodawcę, na jego własny rachunek i w przypadku gdy działania, określone w lit. a), są podjęte przez niego lub na jego odpowiedzialność."
2.
W art. 3 ust. 4 dodaje się tiret w brzmieniu:
"- oświadczenie, że obszar jest uprawiany przez oświadczającego na jego własny rachunek."
3.
W art. 3 dodaje się ust. 5 w brzmieniu:
"5. na żądanie Państwa Członkowskiego wnioskodawcy przedstawią dowód uznany za wystarczający przez Państwo Członkowskie, stwierdzający, że spełnione są warunki ustanowione w art. 2 ust. 1 lit. c)."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 1966/94
z dnia 28 lipca 1994 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1737/94 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wspomnianego rozporządzenia niezbędne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 określiło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej, a reguły te stosuje się także do każdej innej nomenklatury, w całości lub w części na niej opartej bądź takiej, która dodaje do niej dodatkowe poddziały i która jest ustanowiona na podstawie szczególnych przepisów wspólnotowych, z uwzględnieniem stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego;
zgodnie ze wspomnianymi ogólnymi regułami towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane do odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3;
właściwe jest, z zastrzeżeniem środków obowiązujących we Wspólnocie, odnoszących się do systemów podwójnej kontroli oraz do wcześniejszego i następczego nadzoru wspólnotowego nad wyrobami włókienniczymi przy ich przywozie do Wspólnoty, aby na wiążące informacje taryfowe dotyczące towarów w Nomenklaturze Scalonej wydane przez organy celne Państw Członkowskich, które nie są zgodne z niniejszym rozporządzeniem, mogli powoływać się ich posiadacze, zgodnie z przepisami art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [3], przez okres 60 dni;
sekcja nomenklatury taryfowej i statystycznej Komitetu Kodeksu Celnego nie wydała opinii dotyczącej produktów nr 3, 5, 6, 7 w załączonej tabeli w terminie określonym przez przewodniczącego;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Sekcji Nomenklatury Taryfowej i Statystycznej Komitetu Kodeksu Celnego w odniesieniu do produktów nr 1, 2, 4 w załączonej tabeli,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane w Nomenklaturze Scalonej według odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2 tej tabeli.
Artykuł 2
Z zastrzeżeniem środków obowiązujących we Wspólnocie odnoszących się do systemów podwójnej kontroli oraz do wcześniejszego i następczego wspólnotowego nadzoru nad wyrobami włókienniczymi przy ich przywozie do Wspólnoty, wiążące informacje taryfowe w sprawie klasyfikacji towarów w Nomenklaturze Scalonej, wydane przez organy celne Państw Członkowskich, które nie są zgodne z niniejszym rozporządzeniem, mogą być nadal powoływane zgodnie z przepisami art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 przez okres 60 dni.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji4 (WE) NR 2019/9
z dnia 2 sierpnia 1994 r.
w sprawie przywozu ze Stanów Zjednoczonych Ameryki pozostałości z produkcji skrobi z kukurydzy
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1766/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1866/94 [2], w szczególności jego art. 9 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje: w ramach GATT Wspólnota Europejska i USA dokonały uzgodnienia w celu wyjaśnienia definicji taryfowej pozostałości z produkcji skrobi z kukurydzy; przywóz tych produktów do Wspólnoty podlega obowiązkowi przeprowadzenia analiz laboratoryjnych w celu weryfikacji ich zgodności z definicją taryfową; Federalna Służba Kontroli Zboża (FGIS) Departamentu Rolnictwa Stanów Zjednoczonych oraz przedsiębiorstwa z branży produkcji skrobi z kukurydzy w procesie mokrym, pod stałym nadzorem władz USA, będą poświadczały, że przywóz tych produktów z USA do Wspólnoty jest zgodny z uzgodnioną definicją;
na podstawie systemu świadectw towarzyszących, ustanowionego w celu kontrolowania zgodności przywozu z USA, odpowiednie jest stałe stosowanie zwyczajowych środków kontroli w odniesieniu do produktów przywożonych z USA, którym towarzyszą takie świadectwa, a także w odniesieniu do przywozu wszystkich innych pozostałości z produkcji skrobi z kukurydzy;
jednym z elementów, uzgodnionych z USA w celu umożliwienia bardziej efektywnego monitorowania procesu wprowadzania w życie powyższego porozumienia, jest stałe informowanie Komisji przez Państwa Członkowskie o ilościach i wartości produktów przywożonych objętych takimi świadectwami;
Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie ustalonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Pozostałości z produkcji skrobi z kukurydzy przywożone do Wspólnoty z USA, objęte kodem CN 23031019, podlegają weryfikacji ich zgodności z tym kodem w drodze analizy laboratoryjnej wszystkich wysyłek, którym nie towarzyszy świadectwo wydane przez FGIS, a także świadectwo wydane przez przedsiębiorstwa z branży produkcji skrobi z kukurydzy w procesie mielenia mokrego, określone w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
2.
Wysyłki z USA, którym towarzyszą te dwa świadectwa, oraz wysyłki ze wszystkich innych państw trzecich są objęte środkami kontroli celnej przy przywozie.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie informują Komisję przed końcem każdego miesiąca o ilościach i wartości przywożonych w miesiącu poprzedzającym produktów objętych kodem CN 23031019, którym towarzyszą świadectwa zgodności określone w art. 1 ust. 1.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 8 września 1994 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
RozporzĄdzenie Komisji (WE) NR 2029/94
z dnia 8 sierpnia 1994 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2191/81 w sprawie przyznawania pomocy na zakup masła przez instytucje i organizacje niedochodowe
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 804/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1880/94 [2], w szczególności jego art. 12 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3813/92 z dnia 28 grudnia 1992 r. w sprawie jednostki rozliczeniowej i kursów przeliczeniowych, jakie mają być stosowane do celów wspólnej polityki rolnej [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 3528/93 [4], w szczególności jego art. 9 ust. 1, a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2191/81 [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1756/93 [6], przewiduje przyznawanie pomocy na zakup masła przez instytucje i organizacje niedochodowe;
rozporządzenie (WE) nr 1881/94 [7], które ostatnio zmieniło rozporządzenie Rady (EWG) nr 2072/92 [8], ustalające docelową cenę mleka i ceny interwencyjne dla masła, mleka odtłuszczonego w proszku i serów Grana Padano i Parmigiano Reggiano na dwa roczne okresy od dnia 1 lipca 1993 r. do dnia 30 czerwca 1995 r., przewiduje dalsze obniżenie ceny interwencyjnej dla masła od dnia 1 sierpnia 1994 r.;
pomoc na zakup masła przewidziana w rozporządzeniu (EWG) nr 2191/81 powinna być dostosowana;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2191/81 "138 ECU" zastępuje się: "130 ECU".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2062/94
z dnia 18 lipca 1994 r.
ustanawiające Europejską Agencję ds. Bezpieczeństwa i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 235,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
bezpieczeństwo, zdrowie i higiena pracy znajdują się wśród priorytetów skutecznej polityki społecznej;
Komisja określiła środki, jakie zamierza przedsięwziąć w tym obszarze zarówno w programie dotyczącym bezpieczeństwa, higieny i ochrony zdrowia w miejscu pracy [4], jak i w swoim programie działań dotyczącym realizacji Wspólnotowej Karty Socjalnych Praw Podstawowych Pracowników;
w swojej rezolucji z dnia 21 grudnia 1987 r. w sprawie bezpieczeństwa, higieny i ochrony zdrowia w miejscu pracy [5], Rada z satysfakcją przyjęła komunikat Komisji w sprawie jej programu dotyczącego bezpieczeństwa, higieny i ochrony zdrowia w pracy i, między innymi, wezwała Komisję do zbadania sposobów udoskonalenia wymiany informacji i doświadczeń w dziedzinie objętej rezolucją, zwłaszcza w zakresie gromadzenia i rozpowszechniania danych oraz zasadności ustanowienia wspólnotowego mechanizmu w celu badania rezultatów zachodzących na poziomie krajowym, powstałych w wyniku stosowania wspólnotowych środków w tej dziedzinie;
rezolucja ta także wzywa do intensywnej współpracy z instytucjami działającymi w tej dziedzinie oraz między nimi;
Rada także podkreśliła fundamentalne znaczenie uświadomienia pracodawców i pracowników w tej kwestii oraz udostępniania im informacji, jeśli środki dostępne w programie Komisji miałyby być skuteczne;
gromadzenie, opracowywanie i analiza szczegółowych, wiarygodnych i obiektywnych danych naukowych, technicznych i gospodarczych jest konieczna w celu zapewnienia instytucjom Wspólnoty, Państwom Członkowskim i wszystkim zaangażowanym w tej dziedzinie informacji umożliwiającej im odpowiadanie na wszystkie skierowane do nich wnioski, wprowadzenie podstawowych środków ochrony zdrowia i bezpieczeństwa pracowników oraz zapewnienia danym osobom odpowiedniej informacji;
zarówno we Wspólnocie jak i w Państwach Członkowskich istnieją już organizacje dostarczające tych informacji i usług;
aby maksymalnie wykorzystać na poziomie Wspólnoty osiągnięcia tych organizacji, zasadne jest ustanowienie sieci w celu stworzenia europejskiego systemu monitorującego gromadzenie informacji dotyczących higieny i bezpieczeństwa pracy, koordynowanego na poziomie Wspólnoty przez Europejską Agencję ds. Bezpieczeństwa i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy;
w celu skuteczniejszego rozpatrywania otrzymywanych wniosków, instytucje Wspólnoty, Państwa Członkowskie oraz wszyscy zaangażowani w tej dziedzinie powinni mieć możliwość zwrócenia się do Agencji w celu uzyskania technicznych, naukowych iekonomicznych danych, które mogą być wykorzystane w dzie dzinie higieny i bezpieczeństwa pracy;
zasadne jest więc ustanowienie Europejskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa i Ochrony Zdrowia w miejscu pracy, służącej między innymi jako pomoc Komisji w prowadzeniu działań w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny pracy, a w tym kontekście, przyczyniającej się do rozwoju przyszłych wspólnotowych programów w dziedzinie ochrony bezpieczeństwa i higieny pracy, z zastrzeżeniem sfery kompetencji Komisji;
decyzja w sprawie lokalizacji siedzib niektórych instytucji i służb Wspólnot Europejskich i Europolu [6], podjęta za wspólnym porozumieniem przedstawicieli Państw Członkowskich na spotkaniu na szczeblu szefów państw lub rządów w dniu 29 października 1993 r. stanowi, że siedzibą Agencji ds. Bezpieczeństwa i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy będzie miasto w Hiszpanii, wskazane przez rząd Hiszpanii; w tym celu rząd Hiszpanii wskazał miasto Bilbao;
regulamin i struktura Agencji muszą być dostosowane do obiektywnej istoty zamierzonych celów oraz umożliwić Agencji działanie we współpracy z istniejącymi krajowymi i międzynarodowymi instytucjami Wspólnoty;
Agencja musi mieć możliwość zapraszania w charakterze obserwatorów przedstawicieli państw trzecich, instytucji i organów Wspólnoty oraz organizacji międzynarodowych, podzielających zainteresowanie Wspólnoty i Państw Członkowskich w zakresie celów Agencji;
Agencja powinna posiadać osobowość prawną utrzymując jednocześnie bliskie stosunki z istniejącymi instytucjami i programami Wspólnoty, w szczególności z Europejską Fundacją na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy, w celu uniknięcia powielania jakichkolwiek działań;
ważne jest, by Agencja pozostawała w ścisłych związkach funkcjonalnych z Komisją i Komitetem Doradczym ds. Bezpieczeństwa, Higieny i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy;
w odniesieniu do tłumaczeń, Agencja będzie korzystać z usług Centrum Tłumaczeń dla instytucji Unii Europejskiej od momentu rozpoczęcia przez nie działalności;
ogólny budżet Wspólnot Europejskich powinien przyczynić się do działania Agencji; kwoty uważane za niezbędne zostaną ustanowione w ramach rocznej procedury budżetowej, zgodnie z preliminarzem wydatków;
do przyjęcia niniejszego rozporządzenia Traktat nie przewiduje uprawnień innych niż te, o których mowa w art. 235,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ustanowienie Agencji
Niniejszym ustanawia się Europejską Agencję ds. Bezpieczeństwa i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy, zwaną dalej "Agencją".
Artykuł 2
Cel
Wspierając dążenie do poprawy, szczególnie w środowisku pracy, w odniesieniu do ochrony bezpieczeństwa i zdrowia pracowników, zgodnie z postanowieniami Traktatu i kolejnymi programami działań w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny w miejscu pracy, celem Agencji jest zapewnienie instytucjom Wspólnoty, Państwom Członkowskim i wszystkim zaangażowanym w tej dziedzinie informacji technicznej, naukowej i gospodarczej do wykorzystania w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny pracy.
Artykuł 3
Rola
1.
Dążąc do celu, o którym mowa w art. 2. Agencja zajmuje się w szczególności:
a) gromadzeniem i rozpowszechnianiem informacji technicznej, naukowej i gospodarczej w Państwach Członkowskich w celu przekazywania jej instytucjom Wspólnoty, Państwom Członkowskim i zainteresowanym stronom. Gromadzenie ma na celu identyfikację istniejących priorytetów i programów krajowych oraz zapewnienie niezbędnego wkładu w priorytety i programy Wspólnoty;
b) gromadzeniem informacji technicznej, naukowej i gospodarczej na temat badań nad bezpieczeństwem i higieną pracy jak również innych działań badawczych, dotyczących aspektów związanych z bezpieczeństwem i higieną pracy oraz rozpowszechnianiem rezultatów badań i działań badawczych;
c) promowaniem i wspieraniem współpracy i wymiany między Państwami Członkowskimi informacji oraz doświadczeń w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny pracy, w tym informacji o programach szkoleniowych;
d) organizacją konferencji i seminariów oraz wymianą ekspertów w zakresie bezpieczeństwa i higieny pracy z Państw Członkowskich;
e) zapewnianiem instytucjom Wspólnoty i Państwom Członkowskim obiektywnych, dostępnych informacji technicznych, naukowych i gospodarczych, potrzebnych im do określania i realizacji rozsądnej i skutecznej polityki mającej na celu ochronę bezpieczeństwa i higieny pracowników; w tym celu, zapewnieniem Komisji informacji technicznej, naukowej i gospodarczej, niezbędnej jej do dokonywania identyfikacji, opracowania i oceny ustawodawstwa i środków w dziedzinie ochrony bezpieczeństwa i higieny pracowników, w szczególności jeśli chodzi o wpływ tego ustawodawstwa na przedsiębiorstwa, ze szczególnym uwzględnieniem małych i średnich przedsiębiorstw;
f) ustanowieniem we współpracy z Państwami Członkowskimi i koordynacją sieci, o której mowa w art. 4, z uwzględnieniem krajowych, wspólnotowych i międzynarodowych instytucji i organizacji, które zajmują się zapewnianiem tego rodzaju informacji i usług;
g) gromadzeniem i udostępnianiem informacji na temat bezpieczeństwa i higieny pozyskiwanych z i dla państw trzecich oraz organizacji międzynarodowych (WHO, ILO, PAHO, IMO itp.);
h) zapewnianiem informacji technicznej, naukowej i gospodarczej na temat metod i narzędzi realizacji działań prewencyjnych, ze zwróceniem szczególnej uwagi na specyficzne problemy małych i średnich przedsiębiorstw;
i) przyczynianiem się do rozwoju przyszłych programów wspólnotowego działania w dziedzinie ochrony bezpieczeństwa i higieny pracy, bez uszczerbku dla sfery kompetencji Komisji.
2.
Agencja współpracuje możliwe najbliżej z istniejącymi instytucjami, fundacjami, specjalistycznymi organami i programami na poziomie Wspólnoty w celu uniknięcia powielania zadań.
Artykuł 4
Sieć informacyjna
1.
Agencja stworzy sieć informacyjną obejmującą:
- główne elementy składowe krajowych sieci informacyjnych,
- krajowe centra koordynacji informacji,
- przyszłe jednostki wyspecjalizowane.
2.
W celu jak najszybszego i jak najskuteczniejszego ustanowienia sieci, w ciągu sześciu miesięcy od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia Państwa Członkowskie poinformują Agencję o głównych elementach składowych swych krajowych sieci informacji na temat bezpieczeństwa i higieny pracy, w tym o jakichkolwiek instytucjach, których rezultaty działalności mogłyby w ich ocenie przyczynić się do pracy Agencji, z uwzględnieniem potrzeby zapewnienia możliwie najszerszego zasięgu geograficznego.
Właściwe władze krajowe lub instytucja przez nie wskazana koordynują i/lub przekazują informacje dostarczone Agencji na poziomie krajowym.
3.
Władze krajowe przekazują Agencji nazwy instytucji ustanowionych na ich terytorium i mogących z nią współpracować w dziedzinach szczególnego zainteresowania, a więc mogących działać jako wyspecjalizowane jednostki sieci.
Agencja ma prawo zawierać umowy z tymi instytucjami.
4.
Jednostki wyspecjalizowane w pewnych działaniach mogą stanowić część sieci.
Są one wyznaczane na czas oznaczony przez zarząd, o którym mowa w art. 8.
5.
Lista zidentyfikowanych zagadnień szczególnego zainteresowania oraz specjalnych zadań jednostek wyspecjalizowanych znajduje się w rocznym programie pracy Agencji.
6.
W świetle zdobytego doświadczenia Agencja dokonuje okresowych kontroli elementów składowych sieci, zgodnie z przepisem ust. 2, oraz dokonuje ewentualnych zmian zatwierdzonych przez zarząd, z uwzględnieniem nowych wyborów dokonanych przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 5
Ustalenia
1.
W celu ułatwienia funkcjonowania sieci, o której mowa w art. 4, Agencja ma prawo, po dokonaniu niezbędnych ustaleń, w poszczególnych umowach dokonywać uzgodnień z instytucjami wskazanymi przez zarząd, zgodnie z art. 4 ust. 4, w celu pomyślnego przeprowadzenia zadań, które może im powierzać.
2.
W odniesieniu do instytucji lub organizacji zlokalizowanych na ich terytorium, Państwa Członkowskie mogą postanowić, by uzgodnienia miały miejsce w porozumieniu z krajowym centrum koordynacji.
Artykuł 6
Informacja
Dopuszcza się publikację i udostępnianie opinii publicznej danych i informacji dostarczanych do Agencji lub wychodzących z niej, zgodnie z wytycznymi zarządu, o ile nie naruszają przepisów Komisji i Państw Członkowskich o rozpowszechnianiu informacji, szczególnie jeśli chodzi o poufność.
Artykuł 7
Osobowość prawna
1.
Agencja posiada osobowość prawną.
2.
W każdym z Państw Członkowskich Agencja korzysta z najszerszej zdolności prawnej i zdolności do czynności prawnych przyznawanej osobom prawnym przez ich prawo krajowe.
Artykuł 8
Zarząd
1.
Agencja posiada zarząd, w skład którego wchodzi 27 członków, z których:
a) dwunastu reprezentuje rządy Państw Członkowskich;
b) sześciu reprezentuje organizacje pracodawców;
c) sześciu reprezentuje organizacje pracowników;
d) trzech reprezentuje Komisję.
2.
Członków, o których mowa w ust. 1 lit a), b) i c) powołuje Rada.
Członków, o których mowa w ust.1 lit. a) powołuje się na wniosek Państw Członkowskich, po jednym przedstawicielu z każdego Państwa Członkowskiego.
Członkowie, o których mowa w ust. 1 lit. b) i c) są powoływani w systemie rotacji spośród członków reprezentujących organizacje pracowników i pracodawców w Komitecie Doradczym ds. Bezpieczeństwa, Higieny i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy, ustanowionym decyzją Rady 74/325/EWG [7], na wniosek grup tych członków w Komitecie, po jednym przedstawicielu z każdego Państwa Członkowskiego.
Na tych samych zasadach, w przypadku nieobecności członka i według regulaminu działania Rada powołuje zastępcę członka zarządu.
Członków i zastępców będących przedstawicielami Komisji powołuje Komisja.
3.
Członkowie zarządu wybierani są na trzyletnią kadencję z możliwością ponownego wyboru, z wyjątkiem członków, o których mowa w ust. 1 lit. b) i c).
W przypadku upływu kadencji lub rezygnacji, członkowie pełnią obowiązki do czasu ponownego powołania lub powołania nowych członków.
4.
Zarząd wybiera spośród swoich członków przewodniczącego i trzech wiceprzewodniczących na roczną kadencję.
5.
Przewodniczący zwołuje zarząd, co najmniej dwa razy w roku, na wniosek co najmniej jednej trzeciej członków.
6.
Decyzje zarządu podejmowane są większością dwóch trzecich głosów.
Każdy członek ma jeden głos.
Zastępcy nie mają prawa głosu chyba, że zastępują nieobecnego członka.
7.
Przewodniczący zarządu i dyrektor Europejskiej Fundacji na Rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy mają możliwość uczestniczenia w spotkaniach zarządu w charakterze obserwatorów.
8.
Zarząd zatwierdza swój regulamin działania, który wchodzi w życie po zatwierdzeniu przez Radę po konsultacji z Komisją.
Artykuł 9
Obserwatorzy
Zarząd ma prawo, po konsultacji z Komisją, zaprosić do uczestnictwa w swoich posiedzeniach w charakterze obserwatorów przedstawicieli państw nie będących członkami Unii, przedstawicieli instytucji i organizacji Wspólnoty oraz organizacji międzynarodowych.
Artykuł 10
Roczny program pracy — ogólne sprawozdanie roczne
1.
Zarząd zatwierdza roczny program pracy Agencji na podstawie projektu przygotowanego przez Dyrektora, o którym mowa w art. 11, po konsultacji z Komisją i Komitetem Doradczym ds. Bezpieczeństwa, Higieny i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy.
Program może być zmieniany w ciągu roku w tym samym trybie.
Program jest przyjmowany w powyższym trybie i stanowi część czteroletniego programu rotacyjnego.
Pierwszy roczny program pracy musi być przyjęty w ciągu 9 miesięcy od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
2.
Najpóźniej do dnia 31 stycznia każdego roku zarząd zatwierdza ogólne sprawozdanie roczne z działalności Agencji, sporządzone we wszystkich urzędowych językach Wspólnoty.
Ogólne sprawozdanie roczne zawiera w szczególności porównanie osiągniętych rezultatów z rezultatami przewidzianymi w rocznym programie pracy.
Dyrektor przekazuje ogólne sprawozdanie roczne Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Komisji, Trybunałowi Obrachunkowemu, Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu, Państwom Członkowskim oraz Komitetowi Doradczemu ds. Bezpieczeństwa, Higieny i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy.
Artykuł 11
Dyrektor
1.
Na czele Agencji stoi dyrektor mianowany przez zarząd na wniosek Komisji na pięcioletnią kadencję z możliwością powtórnego wyboru.
2.
Dyrektor jest prawnym przedstawicielem Agencji.
Do obowiązków dyrektora należy:
- przygotowanie i wykonanie decyzji i programów zatwierdzanych przez zarząd,
- bieżące kierowanie Agencją,
- przygotowywanie i publikacja sprawozdań, o których mowa w art. 10 ust.2,
- wykonywanie zleconych czynności,
- wszystkie sprawy kadrowe,
- przygotowywanie spotkań zarządu.
3.
Dyrektor jest odpowiedzialny przed zarządem Agencji.
Artykuł 12
Budżet
1.
Rokiem obrotowym Agencji jest rok kalendarzowy. Zestawienie szacunkowych wpływów i wydatków jest sporządzane na każdy rok obrotowy i włączane do budżetu Agencji.
2.
Wykazane przychody i wydatki z budżetu są zrównoważone.
3.
Z zastrzeżeniem innych zasobów powstałych w wyniku płatności za usługi zapewnione przez Agencję, wpływy Agencji stanowią dotacje ze Wspólnoty zaplanowane w ogólnym budżecie Wspólnot Europejskich.
4.
Wydatki Agencji obejmują między innymi wynagrodzenie personelu, wydatki administracyjne i infrastrukturalne, koszty operacyjne i wydatki dotyczące umów zawieranych z instytucjami lub jednostkami zaangażowanymi w realizację programu pracy.
Artykuł 13
Projekt budżetu — zatwierdzanie budżetu
1.
Najpóźniej do dnia 15 lutego każdego roku dyrektor sporządza wstępny projekt budżetu Agencji na następny rok obrotowy i przekazuje go zarządowi, wraz z planem zatrudnienia.
2.
Zarząd sporządza projekt budżetu oraz plan zatrudnienia i nie później niż dnia 31 marca przekazuje go Komisji, która na tej podstawie określa odpowiednią kwotę subsydiów we wstępnym projekcie budżetu Wspólnot Europejskich, który przekazuje Radzie na podstawie art. 203 Traktatu.
3.
Zarząd zatwierdza budżet Agencji wraz z planem zatrudnienia przed rozpoczęciem roku obrotowego, dostosowując go, w miarę potrzeb, do subsydiów Wspólnoty i innych przychodów Agencji.
Artykuł 14
Realizacja budżetu
1.
Dyrektor realizuje budżet Agencji.
2.
Monitorowaniem zobowiązań i płatności wszystkich wydatków Agencji oraz ustalaniem i dochodzeniem wszelkich wpływów zajmuje się kontroler finansowy Komisji.
3.
Najpóźniej do dnia 31 marca każdego roku dyrektor przekazuje Komisji, zarządowi i Trybunałowi Obrachunkowemu zestawienie wpływów i wydatków Agencji za ostatni rok budżetowy.
Trybunał Obrachunkowy bada zestawienie zgodnie z art. 188c Traktatu.
4.
Zarząd udziela dyrektorowi absolutorium z realizacji budżetu.
Artykuł 15
Wewnętrzne przepisy finansowe
Po uzyskaniu opinii Komisji i Trybunału Obrachunkowego, zarząd zatwierdza wewnętrzne przepisy finansowe, określające w szczególności tryb ustanawiania i realizacji budżetu Agencji.
Artykuł 16
Tajemnica zawodowa
Członkowie zarządu, dyrektor, personel i inne osoby uczestniczące w działalności Agencji są zobowiązani, nawet po zakończeniu wykonywania swoich obowiązków względem Agencji, do niewyjawiania informacji objętej obowiązkiem tajemnicy zawodowej.
Artykuł 17
Uzgodnienia językowe
Do Agencji mają zastosowanie przepisy o uzgodnieniach językowych instytucji Wspólnoty.
Artykuł 18
Usługi tłumaczeń
Z chwilą rozpoczęcia działalności przez Centrum Tłumaczeń dla instytucji Unii, zapewnia ono usługi tłumaczeń niezbędne w pracy Agencji.
Artykuł 19
Przywileje i immunitety
Do Agencji ma zastosowanie Protokół w sprawie Przywilejów i Immunitetów Wspólnot Europejskich.
Artykuł 20
Personel
1.
Personel Agencji podlega wytycznym i przepisom mającym zastosowanie do urzędników i innych pracowników Wspólnot Europejskich.
2.
W stosunku do swego personelu Agencja korzysta z uprawnień organu powołującego.
3.
Zarząd, w porozumieniu z Komisją, zatwierdza właściwe przepisy wykonawcze.
Artykuł 21
Odpowiedzialność
1.
Umowną odpowiedzialność Agencji określa ustawodawstwo mające zastosowanie do danej umowy.
Trybunał Sprawiedliwości jest właściwy do orzekania na mocy klauzuli arbitrażowej zawartej w umowie zawieranej przez Agencję.
2.
W przypadku odpowiedzialności deliktowej, Agencja, zgodnie z ogólnymi zasadami ustawodawstwa Państw Członkowskich, ma obowiązek naprawienia jakiejkolwiek szkody spowodowanej przez Agencję lub jej usługodawców w trakcie pełnienia swoich obowiązków.
Trybunał Sprawiedliwości jest właściwy do orzekania w sporach o odszkodowanie za jakąkolwiek szkodę.
3.
Kwestie osobistej odpowiedzialności pracowników wobec Agencji regulują odpowiednie przepisy mające zastosowanie do personelu Agencji.
Artykuł 22
Badanie zgodności z prawem
Państwa Członkowskie, członkowie zarządu oraz osoby trzecie bezpośrednio i osobiście zaangażowane mają prawo zwrócić się do Komisji z prośbą o zbadanie zgodności z prawem jakiegokolwiek działania Agencji, wyraźnego lub dorozumianego.
Wniosek o badanie jest przedstawiany Komisji w ciągu piętnastu dni od dnia, w którym wnioskodawca po raz pierwszy dowiedział się o danym działaniu.
Komisja podejmuje decyzję w ciągu jednego miesiąca.
W przypadku braku decyzji wniosek uznaje się za odrzucony.
Artykuł 23
Klauzula rewizji
Nie później niż pięć lat po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia, na podstawie sprawozdania Komisji oraz towarzyszącej mu w razie potrzeby propozycji, Rada, po konsultacji z Parlamentem Europejskim, dokonuje rewizji niniejszego rozporządzenia oraz, w razie potrzeby, jakiegokolwiek nowego zadania Agencji.
Artykuł 24
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie 20 dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2063/94
z dnia 27 lipca 1994 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1360/90 ustanawiające Europejską Fundację Kształcenia
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 235,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: posiedzenie Rady Europejskiej w Strasburgu w dniach 8 i 9 grudnia 1989 r. wezwało Radę, stanowiącą na wniosek Komisji, do podjęcia niezbędnych decyzji w celu ustanowienia Europejskiej Fundacji Kształcenia dla Europy Środkowej i Wschodniej; w tym celu dnia 7 maja 1990 r.
Rada przyjęła rozporządzenie (EWG) nr 1360/90 [4] ustanawiające wymienioną Fundację;
artykuł 19 rozporządzenia (EWG) nr 1360/90 stanowi, że rozporządzenie to wchodzi w życie następnego dnia po podjęciu przez właściwe władze decyzji o siedzibie Fundacji;
na podstawie decyzji podjętej za wspólnym porozumieniem przez przedstawicieli rządów Państw Członkowskich, zebranych na poziomie szefów państw i rządów w Brukseli dnia 29 października 1993 r. [5], Fundacja ma swoją siedzibę w Turynie;
zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 1360/90, kraje uprawnione do uczestnictwa w programach Fundacji są krajami uprawnionymi do pomocy gospodarczej na mocy rozporządzenia (EWG) nr 3906/89 [6], (program "Phare");
dnia 19 lipca 1993 r. Rada przyjęła rozporządzenie (Euratom, EWG) nr 2053/93 dotyczące zapewnienia pomocy technicznej na rzecz reform gospodarczych i odbudowy w niepodległych państwach byłego Związku Radzieckiego i w Mongolii [7], określane jako program "Tacis";
państwa otrzymujące pomoc w ramach Tacis oraz wyznaczone jako kwalifikujące się w ramach Phare starają się przeprowadzić reformy gospodarczo - społeczne oraz rozwój zasobów ludzkich we wszystkich tych państwach jest podstawą reform w toku, w celu zapewnienia przejścia do gospodarki rynkowej i w celu umocnienia demokracji;
spójność wspólnotowej polityki pomocy gospodarczej niepodległym państwom byłego Związku Radzieckiego i Mongolii będzie wzmocniona przez poszerzenie zakresu działania Fundacji na te państwa;
Fundacja zapewnia właściwe ramy instytucjonalne, według których doświadczenie wspólnotowe może być udostępnione wszystkim tym państwom, aby odpowiedzieć na ich potrzeby - jak wyrażono to w programowaniu pomocy Phare i Tacis - w zakresie rozwoju i restrukturyzacji w dziedzinie kształcenia zawodowego;
artykuł 14 rozporządzenia (EWG) nr 1360/90 stanowi, że zasady i regulacje, którym podlega statutowy personel Fundacji są analogiczne do ustanowionych w rozporządzeniu Rady (EWWiS, EWG, Euratom) nr 1859/76 z dnia 29 czerwca 1976 r. ustanawiającym warunki zatrudniania personelu Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego [8];
istnieje konieczność zapewnienia spójności na poziomie wspólnotowym w odniesieniu do zarządzania personelem różnych zdecentralizowanych organów oraz, w szczególności, umożliwienia pełnego stosowania zasad i regulacji mających zastosowanie w odniesieniu do urzędników i innych pracowników Wspólnot Europejskich;
komunikat wydany przez Komisję dla władzy budżetowej dnia 17 grudnia 1992 r. w sprawie wewnętrznej kontroli finansowej wskazuje, że przypadek powołania kontrolera finansowego do wykonania tej funkcji opiera się na względach pragmatycznych i dotyczących skuteczności;
artykuł 206a Traktatu został uchylony przez Traktat o Unii Europejskiej a nowym postanowieniem w tej kwestii jest art. 188c;
ponieważ rozporządzenie (EWG) nr 1360/90 nie weszło w życie do dnia 30 października 1993 r., a więc wstępne wyniki procedury monitorowania i oceny doświadczeń nabytych w toku prac Fundacji nie mogły zostać przedłożone Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu do dnia 31 grudnia 1992 r., jak wymaga tego art. 17 wymienionego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 1360/90 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 1 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"Niniejsze rozporządzenie ustanawia Europejską Fundację Kształcenia, zwaną dalej "Fundacją";, której celem jest przyczynianie się do rozwoju systemów kształcenia zawodowego:
- krajów Europy Środkowej i Wschodniej wyznaczonych jako kwalifikujące się do pomocy gospodarczej przez Radę w rozporządzeniu (EWG) nr 3906/89 lub innym późniejszym odpowiednim akcie prawnym; oraz
- niepodległych państwach byłego Związku Radzieckiego i Mongolii, które są beneficjentami programu wspierającego reformy gospodarcze i naprawcze na mocy rozporządzenia (Euratom, EWG) nr 2053/93 lub innego późniejszego odpowiedniego aktu prawnego.
Kraje te zwane są dalej "wybranymi krajami";";
2) w art. 3 lit. c) otrzymuje brzmienie:
"c) na podstawie lit. a) i b):
- bada zakres wspólnych przedsięwzięć pomocy w kształceniu, łącznie z projektami pilotażowymi, w celu ustanowienia specjalistycznych wielonarodowościowych zespołów do szczególnych projektów oraz określenia działań, które mogłyby być współfinansowane,
- finansuje planowanie i przygotowanie takich projektów, których realizacja może być finansowana przez wkłady jednego lub kilku krajów, wraz z Fundacji lub, w wyjątkowych przypadkach, z samej Fundacji,
- realizuje, na wniosek Komisji lub krajów będących beneficjentami we współpracy z radą zarządzającą, programy kształcenia zawodowego uzgodnione przez Komisję i jeden lub więcej krajów będących beneficjentami, jako część wspólnotowej polityki pomocy dla tych krajów, posługując się zespołami specjalistów z wielu dziedzin, w ścisłej współpracy z właściwymi władzami krajów, których to dotyczy oraz aktywnie korzystając z doświadczenia wspólnotowych programów kształcenia zawodowego;";
3) w art. 3 lit. e) otrzymuje brzmienie:
"e) przyznaje radzie zarządzającej uprawnienie ustanawiania procedur przetargowych dla projektów finansowanych lub współfinansowanych przez Fundację, z pełnym uwzględnieniem procedur ustalonych na mocy rozporządzenia (EWG) nr 3906/89, w szczególności jego art. 7, rozporządzenia (Euratom, EWG) nr 2053/93, w szczególności jego art. 7, lub innego późniejszego odpowiedniego aktu prawnego;";
4) artykuł 8 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 8
Powiązania z innymi działaniami Wspólnoty
Komisja, działając we współpracy z radą zarządzającą oraz, gdzie właściwe, zgodnie z procedurami określonymi w art. 9 rozporządzenia (EWG) nr 3906/89 i w art. 8 rozporządzenia (Euratom, EWG) nr 2053/93, zapewnia spójność oraz, gdzie konieczne, komplementarność prac Fundacji z innymi działaniami na poziomie wspólnotowym, zarówno w ramach Wspólnoty jak i pomocy udzielanej wybranym krajom, ze szczególnym odniesieniem do działań w ramach programu Tempus.";
5) w art. 10 ust. 3 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Na tej podstawie i w ramach proponowanych limitów całkowitej kwoty, jaka ma być udostępniana na rzecz pomocy gospodarczej dla wybranych krajów, Komisja ustala coroczny wkład do budżetu Fundacji, który ma być włączony do wstępnego projektu budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich.";
6) w art. 11 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Kontrola zobowiązań i płatności wszystkich wydatków Fundacji oraz kontrola księgowania i uzyskiwania wszystkich jej przychodów są prowadzone przez kontrolera finansowego Komisji.";
7) w art. 11 ust. 3 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Trybunał Obrachunkowy kontroluje rachunki zgodnie z art. 188c Traktatu.";
8) artykuł 14 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 14
Status Pracowników
Personel Fundacji podlega zasadom i regulacjom mającym zastosowanie do urzędników i innych pracowników Wspólnot Europejskich.
Fundacja wykonuje wobec swojego personelu uprawnienia przekazane organowi właściwemu do powołania.
Rada zarządzająca, w porozumieniu z Komisją, przyjmuje właściwe przepisy wykonawcze."
9) w art. 17 akapit drugi datę "31 grudnia 1992 r." zastępuje się datą "30 czerwca 1997 r."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie ósmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) NR 2100/94
z dnia 27 lipca 1994 r.
w sprawie wspólnotowego systemu ochrony odmian roślin
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 235,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
odmiany roślin stwarzają szczególne problemy w zakresie systemu ochrony praw własności przemysłowej, który powinien być do nich stosowany;
systemy ochrony własności przemysłowej dla odmian roślin nie zostały zharmonizowane na poziomie wspólnotowym i nadal są regulowane przez ustawodawstwa Państw Członkowskich, które nie są jednolite;
w tych okolicznościach stosownym jest stworzenie wspólnotowego systemu, który, współistniejąc z systemami krajowymi, dopuszcza przyznawanie praw własności przemysłowej, ważnych na całym obszarze Wspólnoty;
jest stosowne, aby wdrażanie i stosowanie tego systemu wspólnotowego nie było realizowane przez władze Państw Członkowskich, ale przez Wspólnotowy Urząd posiadający osobowość prawną — "Wspólnotowy Urząd Ochrony Odmian Roślin";
system powinien uwzględniać rozwój technik hodowlanych, łącznie z biotechnologią; aby pobudzać hodowlę i rozwój nowych odmian, należy poprawić ochronę dla wszystkich hodowców roślin w porównaniu z obecną sytuacją, jednak bez nieuzasadnionego ograniczenia dostępu do ochrony ogólnej lub w przypadku pewnych technik hodowlanych;
odmiany wszystkich botanicznych rodzajów i gatunków powinny być przedmiotem ochrony;
odmiany, które powinny być chronione muszą spełniać międzynarodowo uznane wymagania, jak odrębność, wyrównanie, trwałość i nowość, a także muszą być oznaczone określoną nazwą;
w celu zapewnienia sprawnego funkcjonowania systemu należy przyjąć definicję odmiany rośliny;
definicja ta nie ma na celu zmiany definicji ustanowionych w dziedzinie praw własności intelektualnej, a w szczególności w dziedzinie patentu, ani nie wyłącza stosowania praw regulujących ochronę produktów, łącznie z roślinami i materiałem roślinnym lub procesów podlegających innym prawom własności przemysłowej;
jest jednak wysoce pożądane, aby w obu dziedzinach mieć wspólną definicję; dlatego należy popierać stosowne wysiłki na płaszczyźnie międzynarodowej, aby ustalić taką definicję;
w celu objęcia wspólnotowym systemem ochrony odmian roślin konieczna jest ocena ważnych cech odmiany; jednakże właściwości nie muszą być związane z jej znaczeniem gospodarczym;
w ramach systemu należy wyjaśnić, kogo dotyczy wspólnotowe prawo do ochrony odmian roślin, w pewnych przypadkach może ono dotyczyć nie jednej lecz, wielu osób łącznie; dlatego też konieczne jest formalne uregulowane uprawnienia do składania wniosków;
w systemie powinno także zostać zdefiniowane wyrażenie "posiadacz" używane w niniejszym rozporządzeniu; za każdym razem, gdy wyrażenie "posiadacz" bez dalszego definiowania jest używane w niniejszym rozporządzeniu, włączając w art. 29 ust. 5, należy rozumieć je jak w art. 13 ust. 1;
działanie wspólnotowego systemu ochrony odmian roślin powinno być jednolite na obszarze Wspólnoty, transakcje handlowe wymagające zgody posiadacza muszą zostać ściśle określone; zakres ochrony w porównaniu do większości systemów krajowych powinien być rozszerzony na określony materiał odmiany, biorąc pod uwagę handel z krajami spoza Wspólnoty, w których nie ma ochrony; natomiast wprowadzenie zasady wyczerpania praw musi zapewnić, by ochrona nie była nadmierna;
w celu wspierania hodowli roślin, system potwierdza uznaną międzynarodową zasadę wolnego dostępu do chronionych odmian w celu otrzymania z nich nowych odmian i korzystania z tych odmian;
w niektórych przypadkach, kiedy nowa odmiana, chociaż odrębna, jest pochodną odmiany macierzystej, powinna istnieć pewna formę zależności posiadacza odmiany macierzystej;
wykonanie wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin powinno zostać poddane pewnym ograniczeniom ustanowionym w przepisach przyjętych w interesie publicznym;
obejmuje to ochronę produkcji rolnej; w tym celu, pod pewnymi warunkami, rolnicy powinni zostać upoważnieni do używania materiału ze zbioru plonów do rozmnażania;
warunki te powinny zostać ustanowione na poziomie wspólnotowym;
w pewnych okolicznościach należy także umożliwić udzielenie licencji przymusowej w celu zapewnienia ochrony interesu publicznego, co może obejmować konieczność zaopatrywania rynku w materiał przedstawiający szczególne właściwości lub wspierania dalszego prowadzenia hodowli ulepszonych odmian;
używanie określonych nazw odmian powinno być obowiązkowe;
wspólnotowe prawo do ochrony odmian roślin powinno zasadniczo trwać co najmniej 25 lat, a w przypadku winorośli i gatunków drzew co najmniej 30 lat, inne powody jego wygaśnięcia powinny zostać szczegółowo określone;
wspólnotowe prawo do ochrony odmian roślin jest przedmiotem prawa własności posiadacza, a więc jego stosunek do niezharmonizowanych przepisów prawa Państw Członkowskich, w szczególności prawa cywilnego, powinien zostać uregulowany; dotyczy to dochodzenia roszczeń wynikających z naruszeń oraz zapewnienia wykonania prawdo wspólnotowego prawa ochrony odmian roślin;
konieczne jest zapewnienie, aby stosowanie zasad wspólnotowego systemu ochrony odmian roślin nie było naruszone w wyniku obowiązywania innych systemów; w tym celu konieczne jest ustanowienie określonych zasad zgodnych z istniejącymi międzynarodowymi zobowiązaniami Państw Członkowskich, odnoszących się do innych praw własności przemysłowej;
niezbędne jest zbadanie, czy i w jakim zakresie warunki ochrony udzielonej w innych systemach własności przemysłowej, takich jak patenty, powinny zostać dostosowane lub w inny sposób zmienione w celu zapewnienia ich spójności ze wspólnotowym systemem ochrony odmian roślin; w tym celu, gdzie konieczne, powinny zostać ustanowione odpowiednie zasady w dodatkowych przepisach prawa wspólnotowego;
obowiązki i kompetencje Wspólnotowego Urzędu Odmian Roślin, włączając w to jego Izby Odwoławcze, odnoszące się do przyznawania, pozbawiania lub badania praw do odmian roślin oraz publikacji powinny, tak dalece jak to możliwe, wzorować się na przepisach odnoszących się do podobnych systemów, włączając w to struktury i regulamin Urzędu i, współpracę z Komisją i Państwami Członkowskimi, w szczególności z Radą Administracyjną, uwzględniając Urzędy Badawcze w badaniu technicznym oraz niezbędne środki budżetowe;
Urząd powinien wspomagać i nadzorować wymienioną wcześniej Radę Administracyjną, w skład której wchodzą przedstawiciele Państw Członkowskich i Komisji;
Traktat nie przewiduje innej podstawy do wydania niniejszego rozporządzenia, niż zawartą w art. 235;
niniejsze rozporządzenie uwzględnia istniejące umowy międzynarodowe, takie jak Międzynarodowa Konwencja o Ochronie Nowych Odmian Roślin (Konwencja UPOV), Konwencja o udzielaniu patentów europejskich (Konwencją o patencie europejskim) oraz Porozumienie w sprawie Handlowych Aspektów Praw Własności Intelektualnej, łącznie z handlem podrabianymi towarami; w konsekwencji oznacza to wyłączenie możliwości uzyskania ochrony patentowej na odmiany roślin, tylko w zakresie przewidzianym w Konwencji o Patencie Europejskim, to jest na odmiany roślin jako takie;
w świetle rozwoju wspomnianych wyżej konwencji, niniejsze rozporządzenie zostanie ponownie rozpatrzone w celu wprowadzenia do niego niezbędnych zmian,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
CZĘŚĆ PIERWSZA
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 1
Wspólnotowa ochrona odmian roślin
Niniejszym ustanawia się wspólnotowy system ochrony odmian roślin, jako jedyną i wyłączną formę wspólnotowego prawa własności przemysłowej do odmian roślin.
Artykuł 2
Jednolity skutek wspólnotowej ochrony odmian roślin
Wspólnotowe prawa do ochrony odmian roślin wywierają jednolity skutek na całym obszarze Wspólnoty i nie mogą być przyznawane, przenoszone i nie można ich pozbawić w odniesieniu do tego terytorium inaczej, niż na jednolitej podstawie.
Artykuł 3
Krajowe prawa własności do ochrony odmian roślin
Niniejsze rozporządzenie, z zastrzeżeniem przepisów art. 92 ust. 1, pozostaje bez uszczerbku dla prawa Państw Członkowskich do przyznawania krajowych praw własności do odmian roślin.
Artykuł 4
Wspólnotowy Urząd
W celu stosowania niniejszego rozporządzenia, niniejszym ustanawia się Wspólnotowy Urząd Ochrony Odmian Roślin, zwany dalej "Urzędem".
CZĘŚĆ DRUGA
PRAWO MATERIALNE
ROZDZIAŁ I
ZASADY REGULUJĄCE PRZYZNAWANIE WSPÓLNOTOWYCH PRAW DO OCHRONY ODMIAN ROŚLIN
Artykuł 5
Przedmiot wspólnotowych praw do ochrony odmian roślin
1.
Odmiany wszystkich botanicznych rodzajów i gatunków oraz mieszańce pomiędzy rodzajami i gatunkami, mogą być przedmiotem wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin.
2.
Do celów niniejszego rozporządzenia "odmiana" oznacza zbiorowość roślin jednej botanicznej jednostki systematycznej najniższego znanego stopnia, którą, niezależnie od tego czy w pełni odpowiada warunkom przyznania prawa do odmian roślin, można:
- określić na podstawie przejawianych właściwości wynikających z określonego genotypu lub kombinacji genotypów,
- odróżnić od każdej innej zbiorowości roślin na podstawie przejawiania co najmniej jednej wspomnianej właściwości,
- uznać za jednostkę systematyczną ze względu na jej właściwość rozmnażania się bez zmian.
3.
Zbiorowość roślin składa się z całych roślin lub części roślin, o ile te części mogą wytwarzać całe rośliny, zwanych dalej "składnikami odmiany".
4.
Przejawiane właściwości, wspomniane w ust. 2 pierwsze tiret, mogą zmieniać się lub nie między tego samego rodzaju składnikami odmiany, o ile stopień zmienności również wynika z genotypu lub kombinacji genotypów.
Artykuł 6
Odmiany podlegające ochronie
Wspólnotowe prawa do ochrony odmian roślin przyznaje się w odniesieniu do odmian, które są:
a) odrębne;
b) wyrównane;
c) trwałe; i
d) nowe.
Ponadto odmiana musi być oznaczona nazwą zgodnie z przepisami art. 63.
Artykuł 7
Odrębność
1.
Odmianę uważa się za odrębną, jeżeli odróżnia się wyraźnie przejawianymi właściwościami wynikającymi ze szczególnego genotypu lub kombinacji genotypów każdej innej odmiany, powszechnie znanej w dniu złożenia wniosku, określonym zgodnie z art. 51.
2.
Inną odmianę uważa się w szczególności za powszechnie znaną, jeżeli w dniu złożenia wniosku, określonym zgodnie z art. 51:
a) była ona przedmiotem prawa do ochrony odmian roślin lub wpisano ją do urzędowego rejestru odmian roślin we Wspólnocie lub jakimkolwiek Państwie lub w międzynarodowej organizacji o odpowiednich kompetencjach;
b) zgłoszono wniosek o przyznanie w stosunku do niej prawa do ochrony odmian roślin lub o wpisanie jej do urzędowego rejestru odmian, o ile w międzyczasie doszło do przyznania prawa lub do wpisania do rejestru.
Przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 114 mogą wyszczególnić przykłady innych przypadków, w których uważa się odmianę za powszechnie znaną.
Artykuł 8
Wyrównanie
Odmianę uważa się za wyrównaną, jeżeli, przy uwzględnieniu sposobu rozmnażania właściwego tej odmianie, jest ona wystarczająco jednolita we właściwościach uwzględnianych przy badaniu jej odrębności, jak również wszelkich innych właściwościach użytych do opisu tej odmiany.
Artykuł 9
Trwałość
Odmianę uważa się za trwałą, jeżeli właściwości, uwzględnione przy badaniu jej odrębności, jak również inne właściwości użyte do opisu odmiany, nie zmieniają się po jej powtarzanym rozmnażaniu, w przypadku szczególnego cyklu rozmnażania lub na końcu takiego cyklu.
Artykuł 10
Nowość
1.
Odmianę uważa się za nową, jeżeli przed dniem zgłoszenia wniosku określonym zgodnie z art. 51, jej hodowca, określony na podstawie art. 11, nie sprzedał lub w inny sposób nie przekazał osobom trzecim składników lub materiału ze zbioru lub nie wyraził na to zgody:
a) na terytorium Wspólnoty wcześniej niż jeden rok przed wskazaną uprzednio datą;
b) poza terytorium Wspólnoty wcześniej niż cztery lata, a w przypadku drzew i winorośli wcześniej niż sześć lat przed wskazaną uprzednio datą.
2.
Przekazanie składników odmiany urzędowej instytucji do celów statutowych lub osobom trzecim na podstawie stosunków umownych lub innych stosunków prawnych, wyłącznie do wytwarzania, reprodukcji, rozmnażania, przygotowanie do rozmnażania lub przechowywania nie uważa się za przekazanie osobom trzecim w rozumieniu ust. 1, jeżeli hodowca zachowuje wyłączne prawo przekazywania tych i innych składników odmiany i nie nastąpi dalsze przekazanie.
Jednak tego rodzaju przekazanie uważa się za przekazanie w rozumieniu ust. 1, jeżeli składników tych używa się powtarzalnie w wytwarzaniu odmiany mieszańcowej i jeżeli ma miejsce przekazanie składników odmiany lub materiału ze zbioru odmiany mieszanej.
Podobnie, przekazanie odmiany przez spółkę, w rozumieniu art. 58 ust. 2 Traktatu, innej spółce nie uważa się za przekazanie osobom trzecim, jeżeli jedna z nich należy w całości do drugiej albo obie należą w całości do trzeciej spółki lub przedsiębiorstwa, o ile nie nastąpi dalsze przekazanie.
Przepisu tego nie stosuje się do spółdzielni.
3.
Przekazania składników lub materiału ze zbioru odmiany wytworzonych z roślin uprawianych w celach określonych w art. 15 lit. b) i c) i których nie używa się do dalszej reprodukcji lub rozmnażania, nie uważa się za wykorzystywanie odmiany, o ile cele tego przekazania nie dotyczą tej odmiany.
Podobnie, nie bierze się pod uwagę przekazania osobom trzecim, o ile doszło do niego bezpośrednio lub pośrednio w wyniku wystawienia odmiany przez hodowcę na oficjalnej lub oficjalnie uznanej wystawie w rozumieniu Konwencji o Wystawach Międzynarodowych lub na wystawie w Państwie Członkowskim oficjalnie uznanej za równorzędną przez to Państwo Członkowskie.
ROZDZIAŁ II
OSOBY UPRAWNIONE LUB NASTĘPCY PRAWNI
Artykuł 11
Prawo do wspólnotowej ochrony odmian roślin
1.
Osoba, która wyhodowała lub odkryła i rozwinęła odmianę lub jej następca prawny, zwana dalej "hodowcą", jest uprawniona do wspólnotowej ochrony odmian roślin.
2.
Jeżeli dwie lub więcej osób wspólnie wyhodowało lub odkryło i rozwinęło odmianę, wówczas oni i ich następcy prawni wspólnie korzystają z tego prawa.
Przepis ten stosuje się również do dwóch lub więcej osób, jeżeli jedna lub więcej osób odkryła odmianę, a inna lub inne ją rozwinęły.
3.
Uprawnienie przysługuje wspólnie hodowcy i każdej innej osobie lub osobom, jeżeli hodowca i inna osoba lub osoby zgodziły się w pisemnym oświadczeniu, by prawo przyznać im łącznie.
4.
Jeżeli hodowca jest pracownikiem, prawo do wspólnotowej ochrony odmian roślin określa prawo krajowe właściwe dla stosunku pracy, w ramach którego wyhodowano lub odkryto i rozwinięto odmianę.
5.
Jeżeli prawo do wspólnotowej ochrony odmian roślin przysługuje łącznie dwóm lub więcej osobom, zgodnie z ust. 2-4, wówczas jedna lub więcej z nich może w pisemnym oświadczeniu upoważnić inne osoby do domagania się dla nich takiej ochrony.
Artykuł 12
Uprawnienie do złożenia wniosku o przyznanie wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin
1.
Wniosek o przyznanie wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin może złożyć każda osoba fizyczna lub prawna lub każda instytucja, którą zgodnie ze stosowanym wobec niej prawem traktuje się jako osobę prawna, jeżeli:
a) są one obywatelami albo posiadają przynależność państwową jednego z Państw Członkowskich lub są obywatelami albo posiadają przynależność państwową Państwa członka Międzynarodowego Związku ds. Ochrony Nowych Odmian Roślin (UPOV) w rozumieniu art. 1 xi) Aktu z 1991 r.
Międzynarodowej Konwencji o Ochronie Nowych Odmian Roślin lub mają miejsce zamieszkania, swoją siedzibę lub zostały utworzone w jednym z takich Państw;
b) są one obywatelami lub posiadają przynależność państwową każdego innego Państwa, które nie spełnia wymagań przewidzianych w lit. a) w odniesieniu do miejsca zamieszkania, siedziby lub miejsca utworzenia, o ile tak rozstrzygnęła Komisja po otrzymaniu opinii Rady Administracyjnej określonej w art. 36.
Takie rozstrzygnięcie można uzależnić od zapewnienia przez inne państwo posiadającym przynależność państwową wszystkich Państw Członkowskich ochrony odmian tych samych botanicznych jednostek systematycznych, która odpowiada ochronie na mocy niniejszego rozporządzenia; do Komisji należy określenie, czy warunek został spełniony.
2.
Wniosek może zostać złożony łącznie przez dwie lub więcej osób spełniających te warunki.
ROZDZIAŁ III
SKUTKI WSPÓLNOTOWEJ OCHRONY ODMIAN ROŚLIN
Artykuł 13
Uprawnienia posiadacza wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin i jego ograniczenia
1.
Wspólnotowe prawo do ochrony odmian roślin wywiera taki skutek, iż posiadaczowi lub posiadaczom wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin, zwanym dalej "posiadaczami", przysługuje prawo do wykonywania działań wymienionych w ust. 2.
2.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 15 i 16, następujące działania w odniesieniu do składników odmiany lub materiału ze zbioru odmiany chronionej, zwanych dalej "materiałem", wymagają upoważnienia posiadacza:
a) wytwarzanie lub rozmnażanie (reprodukcja);
b) przygotowanie do rozmnażania;
c) oferowanie do sprzedaży;
d) sprzedaż lub inne wprowadzenie do obrotu;
e) eksport ze Wspólnoty;
f) import do Wspólnoty;
g) przechowywanie do każdego z celów wymienionych w lit. a)–f).
Posiadacz może udzielić swojego upoważnienia na określonych warunkach i z ograniczeniami.
3.
Przepisy ust. 2 stosuje się do materiału ze zbioru tylko wówczas, jeżeli ten materiał otrzymano w drodze nieupoważnionego użytkowania składników chronionej odmiany i, o ile posiadacz nie miał wystarczającej możliwości wykonywania jego prawa w odniesieniu do wymienionych składników odmiany.
4.
Przepisy wykonawcze określone w art. 114 mogą przewidywać, że w szczególnych przypadkach stosuje się przepisy ust. 2 niniejszego artykułu w odniesieniu do produktów wytworzonych bezpośrednio z materiału chronionej odmiany.
Można je stosować tylko wówczas, jeżeli takie produkty wytworzono w drodze nieuprawnionego użytkowania materiału chronionej odmiany i o ile posiadacz nie miał wystarczającej możliwości do wykonywania jego prawa w odniesieniu do tego materiału; jeżeli stosuje się przepisy ust. 2 do wyrobów otrzymywanych bezpośrednio uznaje się je także za "materiał".
5.
Przepisy ust. 1–4 stosuje się także do:
a) odmian w przeważającej mierze pochodnych od odmiany macierzystej, w stosunku do której przyznano wspólnotowe prawo do ochrony odmian roślin, o ile ta odmiana sama nie jest odmianą pochodną;
b) odmian, które nie są odrębne od odmiany chronionej, zgodnie z przepisami art. 7; i
c) odmian, których wytwarzanie wymaga powtórnego używania chronionej odmiany.
6.
Do celów stosowania ust. 5 lit. a) odmianę uznaje się za pochodną od innej odmiany, zwanej dalej "odmianą macierzystą", gdy:
a) w przeważającej mierze pochodzi ona od odmiany macierzystej lub od innej odmiany, która sama jest pochodna od tej samej odmiany macierzystej;
b) jest odrębna od odmiany macierzystej, zgodnie z przepisami art. 7; i
c) odpowiada odmianie macierzystej w przejawie właściwości wynikających z genotypu lub kombinacji genotypów odmiany macierzystej, pomijając różnice wynikające z czynności jej wytworzenia.
7.
W przepisach wykonawczych wydanych na podstawie art. 114 można określić możliwe czynności wytworzenia, które podlegają przepisom określonym ust. 6.
8.
Bez uszczerbku dla art. 14 i 29, wykonywanie praw wynikających ze wspólnotowej ochrony odmian roślin nie może naruszać jakichkolwiek przepisów przyjętych w celu ochrony moralności publicznej, porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego, ochrony zdrowia i życia ludzi, zwierząt lub ochrony roślin, ochrony środowiska naturalnego, ochrony własności przemysłowej lub handlowej albo zapewnienie konkurencji w handlu i w produkcji rolnej.
Artykuł 14
Odstępstwo od wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin
1.
Nie naruszając przepisów art. 13 ust. 2 i w celu ochrony produkcji rolnej rolnicy są upoważnieni do używania do rozmnażania w uprawie polowej materiału ze zbioru uzyskanego w ich własnym gospodarstwie, z uprawy materiału rozmnożeniowego odmiany chronionej wspólnotowym prawem do ochrony odmian roślin, ale niebędącej mieszańcem lub odmianą syntetyczną.
2.
Przepisy ust. 2 odnoszą się tylko do następujących gatunków roślin uprawnych:
a) rośliny pastewne:
Cicer arietinum L. — ciecierzyca pospolita
Lupinus luteus L. — łubin żółty
Medicago sativa L. — lucerna siewna
Pisum sativum L. (partim) — groch zwyczajny
Trifolium resupinatum L. — koniczyna perska
Trifolium alexandrinum L. — koniczyna aleksandryjska
Vicia faba — bobik
Vicia sativa L. — wyka siewna,
a w przypadku Portugalii, Lolium multiflorum Lam. — rajgras włoski;
b) zboża:
Avena sativa — owies zwyczajny
Hordeum vulgare L. — jęczmień
Oryza sativa L. — ryż
Phalaris canariensis L. — kanar
Secale cereale L. — żyto
XTriticosecale Wittm. — pszenżyto
Triticum aestivum L. emend.
Fiori et Paol. — pszenica
Triticum durum Desf. — pszenica Durum
Triticum spelta L. — pszenica orkisz;
c) ziemniaki:
Solanum tuberosum L. — ziemniak;
d) rośliny oleiste i włókniste:
Brassica napus L. (partim) — rzepak
Brassica rapa L. (partim) — rzepik
Linum usitatissimum — len oleisty, z wyłączeniem lnu włóknistego.
3.
Warunki mające na celu uregulowanie odstępstwa przewidzianego w ust. 1 i ochronę uzasadnionych interesów określonych hodowców i rolników, zostaną ustanowione przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia w drodze przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 114 i w oparciu o następujące kryteria:
- nie zostaną ustanowione żadne ograniczenia ilościowe w odniesieniu do gospodarstw rolnych tych rolników, o ile jest to niezbędne dla wymogów tych gospodarstw,
- materiał ze zbioru może być przygotowany do uprawy przez samego rolnika lub w ramach świadczonych mu usług, nie naruszając przepisów ograniczających, które mogą wprowadzić Państwa Członkowskie w odniesieniu do organizacji przygotowania do siewu tego materiału, aby w szczególności zapewnić tożsamość materiału oddanego do przygotowania z materiałem otrzymanym po przygotowaniu,
- rolników prowadzących małe gospodarstwa nie obowiązuje wymóg zapłaty wynagrodzenia posiadaczowi; za rolników prowadzących małe gospodarstwa uważa się:
- w przypadku gatunków roślin wymienionych w ust. 2 niniejszego art., do których stosuje się rozporządzenie Rady (EWG) nr 1795/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. ustanawiające system pomocy dla producentów niektórych roślin uprawnych [4], rolników, którzy nie uprawiają roślin na powierzchni większej niż ta, która potrzebna jest do wytworzenia 92 ton zboża; do obliczenia powierzchni stosuje się art. 8 ust. 2 wymienionego uprzednio rozporządzenia,
- w przypadku innych gatunków roślin wymienionych w ust. 2 niniejszego artykułu, rolników, którzy spełniają stosowne porównywalne kryteria,
- inni rolnicy obowiązani są do zapłaty godziwego wynagrodzenia posiadaczowi, którego wysokość powinna być w rozsądnym stopniu niższa od wysokości wynagrodzenia pobieranego w przypadku umowy licencyjnej na produkcję materiału rozmnożeniowego tej samej odmiany, na tym samym obszarze; właściwa wysokość godziwego wynagrodzenia może podlegać zmianom w czasie, w zależności od stopnia w jakim stosuje się odstępstwo określone w ust. 1, w odniesieniu do tej odmiany,
- monitorowanie zgodności z przepisami niniejszego artykułu lub przepisami przyjętymi zgodnie z niniejszym artykułem spoczywa wyłącznie na posiadaczach, którzy nie mogą, przy organizacji tego monitorowania, korzystać z pomocy organów publicznych,
- rolnicy, a także świadczący usługi przygotowawcze, przekazują posiadaczom na ich żądanie istotne informacje; także organy urzędowe biorące udział w monitorowaniu produkcji rolnej mogą przekazywać istotne informacje, o ile zbiera się je w ramach normalnej działalności i nie jest to związane z dodatkowym obciążeniem lub kosztami.
Niniejsze przepisy, w odniesieniu do danych osobowych, nie naruszają ustawodawstwa Wspólnoty i ustawodawstwa krajowego w odniesieniu do ochrony osób fizycznych przy przetwarzaniu i swobodnym przepływie danych osobowych.
Artykuł 15
Ograniczenie skutków wspólnotowych praw do ochrony odmian roślin
Wspólnotowe prawa do ochrony odmian roślin nie obejmują działań:
a) podjętych w celach prywatnych i niehandlowych;
b) podjętych w celach doświadczalnych;
c) podjętych w celu hodowli lub odkrycia i rozwijania innych odmian;
d) określonych w art. 13 ust. 2—4 w odniesieniu do tych innych odmian, z wyjątkiem kiedy stosuje się przepisy art. 13 ust. 5 lub gdy inna odmiana lub materiał tej odmiany chroniony jest prawem niezawierającym porównywalnych przepisów; oraz
e) których zakaz naruszałby przepisy art. 13 ust. 8, art. 14 lub art. 29.
Artykuł 16
Wyczerpanie wspólnotowych praw do ochrony odmian roślin
Wspólnotowe prawo do ochrony odmian roślin nie obejmuje działań dotyczących jakiegokolwiek materiału chronionej odmiany lub odmiany chronionej przepisami art. 13 ust. 5 oraz jakiegokolwiek materiału pochodzącego z wymienionego materiału, który został przekazany osobom trzecim przez posiadacza lub za jego zgodą w jakiejkolwiek części Wspólnoty, chyba że działania te:
a) obejmują dalsze rozmnażanie danej odmiany, chyba że takie rozmnażanie było zamierzone gdy przekazywano ten materiał; lub
b) obejmują wywóz składników odmiany do kraju trzeciego, który nie chroni rodzaju lub gatunku, do którego przynależy odmiana, chyba że wywożony materiał przeznaczono do konsumpcji.
Artykuł 17
Używanie nazwy odmiany
1.
Każdy, kto na terytorium Wspólnoty oferuje lub zbywa w celu zarobkowym składniki chronionej odmiany lub odmiany, do której odnoszą się przepisy art. 13 ust. 5, musi używać nazwy odmiany określonej na podstawie art. 63; w przypadku używania nazwy odmiany na piśmie jest ona łatwo odróżnialna i wyraźnie czytelna.
Jeżeli z ustaloną nazwą odmiany łączy się znak towarowy, nazwa handlowa lub podobny znak, to nazwa odmiany jako taka musi być łatwo rozpoznawalna.
2.
Każdy, kto wykonuje wspomniane działania w stosunku do materiału odmiany, musi powiadamiać o tej nazwie zgodnie z innymi przepisami prawa lub na żądanie organu władzy, kupującego lub jakąkolwiek inną osobę, która ma w tym interes prawny.
3.
Ustęp 1 i 2 stosuje się także po wygaśnięciu wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin.
Artykuł 18
Ograniczenia używania nazwy odmiany
1.
Posiadacz nie może używać jakiegokolwiek prawa przyznanego w odniesieniu do oznaczenia tożsamego z nazwą odmiany, aby przeszkadzać w swobodnym używaniu tego oznaczenia w odniesieniu do odmiany, także po wygaśnięciu wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin.
2.
Osoba trzecia może używać prawa przyznanego do oznaczania tożsamego znazwą odmiany tylko wówczas, gdy takie prawo zostało przyznane przed ustaleniem nazwy odmiany na podstawie art. 63.
3.
Jeżeli odmianę chroni wspólnotowe prawo do ochrony odmian roślin lub krajowe prawo własności intelektualnej w Państwie Członkowskim albo w państwie członkowskim Międzynarodowego Związku ds. Ochrony Nowych Odmian Roślin, nie można używać na terytorium Wspólnoty jej ustalonej nazwy ani jakiegokolwiek oznaczenia, które może być nierozróżnialne od niej, w odniesieniu do innej odmiany tego samego gatunku botanicznego lub gatunku uważanego za pokrewny w oparciu o ogłoszenie dokonane na podstawie art. 63 ust. 5.
ROZDZIAŁ IV
CZAS TRWANIA I WYGAŚNIĘCIE WSPÓLNOTOWYCH PRAW DO OCHRONY ODMIAN ROŚLIN
Artykuł 19
Czas trwania wspólnotowych praw do ochrony odmian roślin
1.
Wspólnotowe prawo do ochrony odmian roślin rozpoczyna się i trwa do końca 25-go dnia miesiąca roku kalendarzowego, a w przypadku odmian winorośli i gatunków drzew — do końca 30-go dnia miesiąca roku kalendarzowego następującego po roku przyznania tego prawa.
2.
Na wniosek Komisji Rada może kwalifikowaną większością głosów postanowić o przedłużeniu tych okresów o dalsze pięć lat w odniesieniu do ściśle określonych rodzajów i gatunków.
3.
Wspólnotowe prawo do ochrony odmian roślin wygasa przed upływem okresów wymienionych w ust. 1 lub na podstawie ust. 2, jeżeli posiadacz zrzeknie się go przesyłając na piśmie oświadczenie do Urzędu, ze skutkiem od dnia następującego po dniu otrzymania oświadczenia przez Urząd.
Artykuł 20
Unieważnienie wspólnotowych praw do ochrony odmian roślin
1.
Urząd unieważnia wspólnotowe prawo do ochrony odmian roślin, jeżeli ustalono, że:
a) nie spełniono warunków przewidzianych w art. 7 lub 10 w czasie, w którym przyznano wspólnotowe prawo do ochrony odmian roślin; lub
b) nie spełniono warunków przewidzianych w art. 8 i 9 przy przyznawaniu wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin, w przypadku gdy przyznanie prawa oparto na informacjach i dokumentach dostarczonych przez wnioskującego; lub
c) przyznano prawo osobie nieuprawnionej, chyba że zostało ono przeniesione na osobę uprawnioną.
2.
W przypadku unieważnienia wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin, uważa się, że od początku nie miały miejsca skutki określone w niniejszym rozporządzeniu.
Artykuł 21
Uchylenie wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin
1.
Urząd uchyla wspólnotowe prawo do ochrony odmian roślin ze skutkiem ex nunc, jeżeli stwierdzi, że warunki ustanowione w art. 8 lub 9 nie są już spełnione.
Jeżeli stwierdzono, że tych warunków nie spełniono od dnia poprzedzającego to cofnięcie skutkuje od tego dnia.
2.
Urząd może uchylić wspólnotowe prawo do ochrony odmian roślin ze skutkiem ex nunc, jeżeli posiadacz, mimo odpowiedniego upomnienia, w ciągu okresu czasu określonego przez Urząd:
a) nie dopełnił obowiązku określonego w art. 64 ust. 3; lub
b) nie zaproponował innej stosownej nazwy odmiany w przypadku określonym w art. 66; lub
c) nie uiszcza ewentualnych opłat za utrzymywanie w mocy wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin; lub
d) nie spełnia już warunków przewidzianych w art. 12 i 82, czy to jako pierwszy posiadacz czy to jako następca prawny w oparciu o przekazanie prawa na podstawie art. 23.
ROZDZIAŁ V
WSPÓLNOTOWE PRAWA DO OCHRONY ODMIAN ROŚLIN JAKO PRZEDMIOT PRAWA WŁASNOŚCI
Artykuł 22
Włączenie do prawa krajowego
1.
Z zastrzeżeniem odmiennych przepisów art. 23—29, wspólnotowe prawo do ochrony odmian roślin, jako przedmiot prawa własności, będą uważane pod każdym względem i na terytorium całej Wspólnoty za odpowiadające mu prawo własności w Państwie Członkowskim, w którym:
a) zgodnie z wpisem do rejestru wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin, w stosownej dacie, posiadacz stale zamieszkiwał albo miał swoją siedzibę lub w którym jego przedsiębiorstwo zostało utworzone; lub
b) jeżeli nie spełniono warunków przewidzianych w lit. a), w którym wskazany we wspomnianym rejestrze pierwszy pełnomocnik posiadacza miał, w dniu rejestracji, stałe miejsce zamieszkania, siedzibę lub w którym jego przedsiębiorstwo zostało utworzone.
2.
Jeżeli nie spełniono warunków przewidzianych w ust. 1, to Państwem Członkowskim określonym w ust. 1 jest Państwo Członkowskie, w którym Urząd ma swoją siedzibę.
3.
Jeżeli do rejestru określonego w ust. 1 wpisano w odniesieniu do posiadacza lub pełnomocnika dwa lub więcej stałych miejsc zamieszkania, siedzib lub państw, w których przedsiębiorstwo zostało utworzone, dla potrzeb ust. 1 stosuje się pierwsze wpisane stałe miejsce zamieszkania lub siedzibę.
4.
Jeżeli dwie lub więcej osób wpisano do rejestru określonego w ust. 1 jako posiadaczy solidarnych, posiadaczem do którego stosuje się ust. 1 lit. a), jest ten z posiadaczy solidarnych, który pierwszy spełnił warunki wpisania do rejestru.
Jeżeli żaden z posiadaczy solidarnych nie spełnia warunków przewidzianych w ust. 1 lit. a), to stosuje się ust. 2.
Artykuł 23
Przeniesienie prawa
1.
Wspólnotowe prawo do ochrony odmian roślin można przenieść na jednego lub więcej następców prawnych.
2.
Wspólnotowe prawo do ochrony odmian roślin można przenieść tylko na tych następców, którzy spełniają warunki określone w art. 12 i 82.
Wymagana jest forma pisemna, z podpisami umawiających się stron, chyba że przeniesienie następuje na skutek wyroku sądowego lub innego aktu kończącego procedurę sądową.
W razie niespełnienia tych warunków przeniesienie jest nieważne.
3.
Przeniesienie nie narusza praw osób trzecich nabytych przed datą przeniesienia, z zastrzeżeniem odmiennych przepisów art. 100.
4.
Przeniesienie nie skutkuje w stosunku do Urzędu ani wobec osób trzecich, w zakresie w jakim nie wynika to z materiałów dowodowych przewidzianych w przepisach wykonawczych i dopiero po wpisaniu do rejestru wspólnotowych praw do ochrony odmian roślin.
Przeniesienie, którego jeszcze nie wpisano do rejestru, jest skuteczne wobec osób trzecich, które nabyły prawa po dniu przeniesienia i wiedziały o przeniesieniu w dniu nabycia tych praw.
Artykuł 24
Egzekucja
Wspólnotowe prawo do ochrony odmian roślin może podlegać egzekucji i być przedmiotem środków tymczasowych i zabezpieczających w rozumieniu art. 24 Konwencji o Jurysdykcji i Wykonywaniu Orzeczeń Sądowych w Sprawach Cywilnych i Handlowych, podpisanej w Lugano dnia 16 sierpnia 1988 r., zwanej dalej "Konwencją z Lugano".
Artykuł 25
Postępowanie upadłościowe lub podobne postępowania
Do czasu wejścia w życie w tej dziedzinie wspólnych przepisów dla Państw Członkowskich, jedynym Państwem Członkowskim, w którym wspólnotowe prawo do ochrony odmian roślin może być objęte postępowaniem upadłościowym jest to Państwo, w którym jako pierwszym otwarto takie postępowanie w rozumieniu prawa krajowego lub konwencji stosowanych w tej dziedzinie.
Artykuł 26
Wniosek o przyznanie wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin jakoprzedmiot prawa własności
Artykuł 22-25 stosuje się do wniosków o przyznanie wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin, użyte w tych artykułach odniesienia do rejestru wspólnotowych praw do ochrony odmian roślin uważa się za odniesienia do rejestru wniosków o przyznanie wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin.
Artykuł 27
Umowne licencje na eksploatację
1.
Wspólnotowa ochrona odmian roślin może być, w całości lub w części, przedmiotem umownej licencji na eksploatację.
Licencje mogą być wyłączne lub niewyłączne.
2.
Posiadacz może powołać się na prawa wynikające ze wspólnotowej ochrony odmian roślin przeciwko osobie upoważnionej do korzystania z niego, która wykracza przeciwko jakimkolwiek warunkom lub ograniczeniom związanym z korzystaniem z tego prawa na podstawie ust. 1.
Artykuł 28
Współwłasność
Artykuł 22-27 stosuje się mutatis mutandis w przypadku współwłasności wspólnotowej ochrony odmian roślin odpowiednio do posiadanego udziału, jeżeli takie udziały zostały określone.
Artykuł 29
Licencje przymusowe na eksploatację
1.
Urząd przyznaje jednej lub więcej osobom licencję przymusową na eksploatację na wniosek tej osoby lub tych osób, wyłącznie wtedy, gdy przemawia za tym interes publiczny i po konsultacji z Radą Administracyjną określoną w art. 36.
2.
Na wniosek Państwa Członkowskiego, Komisji lub organizacji utworzonej dla całej Wspólnoty i zarejestrowanej przez Komisję przysługująca licencja przymusowa na eksploatację może zostać udzielona określonej kategorii osób spełniających szczególne wymagania lub jakimkolwiek osobom w jednym lub więcej Państw Członkowskich albo na obszarze całej Wspólnoty.
Udzielenie to może nastąpić jedynie z uwagi na interes publiczny i za zgodą Rady Administracyjnej.
3.
Udzielając licencji przymusowej na eksploatację Urząd określa czynności, które są nią objęte i rozsądne warunki, które mają do niej zastosowanie oraz szczególne wymagania określone w ust. 2.
Rozsądne warunki uwzględniają interesy wszystkich posiadaczy prawa do ochrony odmian roślin, wobec których skuteczna będzie licencja przymusowa.
Rozsądne warunki mogą obejmować ograniczenia czasowe, uiszczanie odpowiedniej opłaty licencyjnej jako słuszne wynagrodzenie dla posiadacza i mogą nakładać pewne obowiązki, których spełnienie jest konieczne do korzystania z licencji przymusowej na eksploatację.
4.
Po upływie każdego okresu rocznego od udzielenia licencji przymusowej na eksploatację i w ramach wspomnianego wcześniej możliwego ograniczenia czasowego, każda ze stron może żądać uchylenia lub zmiany decyzji dotyczącej udzielenia licencji.
Podstawami takiego żądania może być wyłącznie zaistniała w tym czasie zmiana okoliczności przesądzających o rozstrzygnięciu.
5.
Na podstawie przysługującej licencji przymusowej na eksploatację udziela się posiadaczowi do takiej odmiany pochodnej, jeżeli spełniono kryteria określone w ust. 1.
Rozsądne warunki określone w ust. 3 obejmują uiszczanie odpowiedniej opłaty licencyjnej, jako słusznego wynagrodzenia dla posiadacza odmiany macierzystej.
6.
Przepisy wykonawcze określone art. 114 mogą określać pewne przypadki jako przykłady interesu publicznego określonego w ust. 1 i ponadto mogą ustanawiać szczególne zasady wykonywania przepisów poprzednich ustępów.
7.
Państwa Członkowskie nie mogą udzielać licencji przymusowej na eksploatację w odniesieniu do wspólnotowej ochrony odmian roślin.
CZĘŚĆ TRZECIA
WSPÓLNOTOWY URZĄD OCHRONY ODMIAN ROŚLIN
ROZDZIAŁ I
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 30
Status prawny, jednostki podporządkowane
1.
Urząd jest organem Wspólnoty.
Posiada on osobowość prawną.
2.
W każdym Państwie Członkowskim Urząd posiada zdolność prawną i zdolność do czynności prawnych w najszerszym zakresie przyznanym przez ustawodawstwa krajowe osobom prawnym; może on nabywać lub zbywać mienie ruchome i nieruchome oraz stawać przed sądem.
3.
Urząd jest reprezentowany przez jego prezesa.
4.
Urząd, za zgodą Rady Administracyjnej określonej w art. 36, może zlecać krajowym instytucjom wykonywanie szczególnych czynności administracyjnych Urzędu lub ustanawiać w tym celu własne podporządkowane jednostki w Państwach Członkowskich, za ich zgodą.
Artykuł 31
Pracownicy
1.
Do pracowników Urzędu stosuje się regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich, warunki zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich oraz reguły przyjęte wspólnie przez instytucje Wspólnot Europejskich w celu stosowania przepisów regulaminu pracowniczego i warunków zatrudnienia, co nie narusza przepisów art. 47 odnoszących się do członków Izby Odwoławczej.
2.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 43, Urząd wykonuje wobec własnych pracowników kompetencje organu właściwego do powołania zgodnie z przepisami regulaminu pracowniczego i warunkami zatrudnienia innych pracowników.
Artykuł 32
Przywileje i immunitety
Do Urzędu stosuje się Protokół o przywilejach i immunitetach Wspólnot Europejskich.
Artykuł 33
Odpowiedzialność
1.
Odpowiedzialność umowna Urzędu podlega przepisom prawa właściwego dla danej umowy.
2.
Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich jest właściwy do rozstrzygania sporów na mocy każdej klauzuli arbitrażowej przewidzianej w umowie zawartej przez Urząd.
3.
W dziedzinie odpowiedzialności pozaumownej Urząd naprawia, zgodnie z ogólnymi zasadami wspólnymi dla praw Państw Członkowskich, szkody wyrządzone przez jego wydziały lub jego pracowników przy wykonywaniu ich funkcji.
4.
Trybunał Sprawiedliwości jest właściwy do rozpoznawania sporów dotyczących naprawienia szkód określonych w ust. 3.
5.
Odpowiedzialność osobista pracowników wobec Urzędu podlega przepisom przewidzianym w ich regulaminie lub warunkach zatrudnienia stosowanych do nich.
Artykuł 34
Języki
1.
Do Urzędu stosuje się przepisy rozporządzenia nr 1 z dnia 15 kwietnia 1958 r. w sprawie określenia systemu językowego Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej [5].
2.
Wnioski do Urzędu, dokumenty wymagane do opracowania tych wniosków i wszelkie inne przedkładane dokumenty przesyła się w jednym z urzędowych języków Wspólnot Europejskich.
3.
Strony w postępowaniu przed Urzędem, w rozumieniu przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 114, są uprawnione do używania w postępowaniu pisemnym i ustnym jakiegokolwiek języka urzędowego Wspólnot Europejskich z tłumaczeniem, a w przypadku przesłuchań z tłumaczeniem symultanicznym na jakikolwiek inny urzędowy język Wspólnot Europejskich wybrany przez którąkolwiek stronę postępowania.
Wykonywanie tych uprawnień nie powoduje obciążenia stron postępowania szczególnymi opłatami.
4.
Usługi translatorskie niezbędne do działania Urzędu są, co do zasady, świadczone przez Ośrodek Tłumaczenia dla Organów Unii.
Artykuł 35
Decyzje Urzędu
1.
Decyzje Urzędu podejmowane są przez prezesa lub z jego upoważnienia, o ile nie podejmuje ich Izba Odwoławcza na podstawie przepisów art. 72.
2.
Z zastrzeżeniem ust. 1, komitet złożony z trzech pracowników Urzędu podejmuje decyzje w sprawach przewidzianych w art. 20, 21, 29, 59, 61—63, 66 lub 100 ust. 2.
Przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 114 określą kwalifikacje członków tego komitetu, kompetencje poszczególnych członków w zakresie przygotowania rozstrzygnięcia, warunki głosowania i rolę prezesa w odniesieniu do tego komitetu.
Członkowie komitetu nie są związani żadnymi instrukcjami przy podejmowaniu decyzji.
3.
Decyzje prezesa inne niż wskazane w ust. 2, o ile nie podejmuje ich sam prezes, mogą być podejmowane przez pracownika, któremu przekazano do tego kompetencje na podstawie art. 42 ust. 2 lit. h).
ROZDZIAŁ II
RADA ADMINISTRACYJNA
Artykuł 36
Utworzenie i kompetencje
1.
Przy Urzędzie ustanawia się Radę Administracyjną.
Oprócz kompetencji przyznanych Radzie Administracyjnej w innych przepisach niniejszego rozporządzenia lub przepisach określonych w art. 113 i 114, wykonuje ona wobec Urzędu następujące kompetencje:
a) doradza w sprawach, za które odpowiada Urząd lub wydaje w związku z tym ogólne wytyczne;
b) bada sprawozdanie prezesa z jego działalności i ponadto nadzoruje działalność Urzędu w oparciu o to sprawozdanie i inne otrzymywane informacje;
c) na wniosek Urzędu albo określa liczbę komitetów określonych w art. 35, jak również przydzielone im zadania i okres ich funkcjonowania, albo wydaje w związku z tym ogólne wytyczne;
d) może uchwalić regulamin określający metody pracy Urzędu;
e) może wydawać wytyczne dotyczące badań zgodnie z art. 56 ust. 2.
2.
Ponadto Rada Administracyjna:
- może wydawać opinie i żądać informacji od Urzędu lub od Komisji, jeżeli uzna to za konieczne,
- może przesyłać Komisji ze zmianami lub bez zmian przedłożone jej wcześniej projekty na podstawie art. 42 ust. 2 lit. g) lub jej własne projekty zmian niniejszego rozporządzenia lub przepisów wykonawczych określonych w art. 113 i 114 albo innych przepisów odnoszących się do wspólnotowych praw do ochrony odmian roślin,
- jest konsultowana na podstawie art. 113 ust. 4 i 114 ust. 2,
- wykonuje swoje czynności w odniesieniu do budżetu Urzędu na podstawie art. 109, 111 i 112.
Artykuł 37
Skład
1.
W skład Rady Administracyjnej wchodzą przedstawiciele Państw Członkowskich, po jednym z każdego Państwa, przedstawiciel Komisji oraz ich zastępcy.
2.
Z zastrzeżeniem przepisów regulaminu proceduralnego, członkowie Rady Administracyjnej mogą być wspomagani przez asystentów i biegłych.
Artykuł 38
Przewodnictwo
1.
Rada Administracyjna wybiera spośród jej członków przewodniczącego i zastępcę przewodniczącego.
Zastępca przewodniczącego zastępuje z urzędu przewodniczącego w przypadku, w którym nie może on pełnić swych obowiązków.
2.
Mandat przewodniczącego lub zastępcy przewodniczącego, wygasa gdy kończy się ich członkostwo w Radzie Administracyjnej.
Bez uszczerbku dla tego przepisu, kadencja przewodniczącego lub zastępcy przewodniczącego trwa trzy lata, o ile nie wybrano innego przewodniczącego lub zastępcy przewodniczącego przed końcem tego okresu.
Dopuszcza się możliwość ponownego wyboru.
Artykuł 39
Posiedzenia
1.
Posiedzenia Rady Administracyjnej zwołuje jej przewodniczący.
2.
Prezes Urzędu bierze udział w posiedzeniach, o ile Rada Administracyjna nie postanowi inaczej.
Nie przysługuje mu prawo głosowania.
3.
Rada Administracyjna odbywa zwyczajne posiedzenie raz w roku; ponadto zbiera się z inicjatywy jej Przewodniczącego lub na wniosek Komisji albo jednej trzeciej Państw Członkowskich.
4.
Rada Administracyjna przyjmuje regulamin wewnętrzny i zgodnie z tym regulaminem może ustanawiać podlegające jej komisje.
5.
Rada Administracyjna może zapraszać obserwatorów do udziału w jej zebraniach.
6.
Sekretariat Rady Administracyjnej zapewnia Urząd.
Artykuł 40
Miejsce posiedzeń
Rada Administracyjna zbiera się w siedzibie Komisji lub w miejscu działania Urzędu lub Urzędu Badawczego.
Szczegóły określa regulamin wewnętrzny.
Artykuł 41
Głosowanie
1.
Rada Administracyjna podejmuje decyzje, z wyjątkiem tych określonych w ust. 2, zwykłą większością głosów przedstawicieli Państw Członkowskich.
2. Decyzje podejmowane przez Radę Administracyjną na podstawie art. 12 ust. 1 lit. b), art. 29, 36 ust. 1 lit. a), b), d), i e), art. 43, 47, 109 ust. 3 i art. 112 wymagają większości trzech czwartych głosów przedstawicieli Państw Członkowskich.
3.
Każde Państwo Członkowskie ma jeden głos.
4.
Decyzje Rady Administracyjnej nie mają mocy wiążącej w rozumieniu art. 189 Traktatu.
ROZDZIAŁ III
ZARZĄDZANIE URZĘDEM
Artykuł 42
Zadania i kompetencje prezesa
1.
Prezes zarządza Urzędem.
2.
Do tego celu prezes posiada szczególne zadania i kompetencje:
a) podejmuje wszelkie niezbędne kroki, łącznie z przyjmowaniem wewnętrznych instrukcji administracyjnych i ogłaszaniem zawiadomień, aby zapewnić działanie Urzędu zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia, przepisami określonymi w art. 113 i 114 oraz z zasadami lub wytycznymi ustanowionymi przez Radę Administracyjną na podstawie art. 36 ust. 1;
b) przedstawia corocznie Komisji i Radzie Administracyjnej sprawozdanie z działalności;
c) wykonuje wobec pracowników kompetencje określone w art. 31 ust. 2;
d) przedkłada wnioski określone w art. 36 ust. 1 lit. c) i w art. 47 ust. 2;
e) sporządza preliminarz dochodów i wydatków Urzędu na podstawie art. 109 ust. 1 i wykonuje budżet na podstawie art. 110;
f) dostarcza informacji, o które wystąpiła Rada Administracyjna na podstawie art. 36 ust. 2 tiret pierwsze;
g) może przedstawić Radzie Administracyjnej projekt zmian niniejszego rozporządzenia, oraz przepisów określonych w art. 113 i 114, jak również wszelkich innych przepisów odnoszących się do wspólnotowego systemu ochrony odmian roślin;
h) może przekazywać swe kompetencje innym pracownikom Urzędu, z zastrzeżeniem przepisów wymienionych w art. 113 i 114.
3.
Prezes jest wspomagany przez jednego lub więcej zastępców prezesa.
Jeżeli prezes jest nieobecny lub niedysponowany, zastępca prezesa lub jeden z zastępców prezesa zastępuje go zgodnie z ustanowionym postępowaniem lub z wytycznymi wydanymi przez Radę Administracyjną na podstawie art. 36 ust. 1.
Artykuł 43
Mianowanie wyższych urzędników
1.
Prezesa Urzędu mianuje Rada spośród listy kandydatów przedstawionych przez Komisję, po uzyskaniu opinii Rady Administracyjnej.
Rada jest upoważniona do odwołania prezesa na wniosek Komisji, po uzyskaniu opinii Rady Administracyjnej.
2.
Kadencja prezesa nie może przekraczać pięciu lat.
Mandat jest odnawialny.
3.
Zastępca lub zastępcy prezesa są mianowani lub odwoływani zgodnie z postępowaniem przewidzianym w ust. 1 i 2, po konsultacji z prezesem.
4.
Rada wykonuje kompetencje dyscyplinarne w odniesieniu do urzędników określonych w ust. 1 i 3.
Artykuł 44
Kontrola legalności
1.
Komisja kontroluje legalność tych działań prezesa, w stosunku do których wspólnotowe prawo nie przewiduje nadzoru przez inny organ w zakresie legalności, oraz działania Rady Administracyjnej odnoszące się do budżetu Urzędu.
2.
Komisja wymaga, aby każde bezprawne działanie wymienione w ust. 1 zostało zmienione lub unieważnione.
3.
Państwa Członkowskie, każdy członek Rady Administracyjnej lub inna osoba której bezpośrednio i osobiście to dotyczy mogą zwrócić się do Komisji o zbadanie legalności wyraźnego lub dorozumianego działania określonego w ust. 1. Osoby te mogą zgłosić się do Komisji w terminie dwóch miesięcy od dnia, w którym zainteresowana strona została powiadomiona o tym działaniu.
Komisja w terminie dwóch miesięcy podejmie decyzję i zawiadomi o niej strony.
ROZDZIAŁ IV
IZBY ODWOŁAWCZE
Artykuł 45
Ustanowienie i uprawnienia
1.
W Urzędzie ustanawia się jedną lub więcej Izb Odwoławczych.
2.
Izba lub Izby Odwoławcze są właściwe w rozstrzyganiu odwołań od decyzji określonych w art. 67.
3.
Izbę lub Izby Odwoławcze zwołuje się w miarę potrzeby.
Liczbę Izb Odwoławczych i ich zadania określają przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 114.
Artykuł 46
Skład Izb Odwoławczych
1.
Izba Odwoławcza składa się z przewodniczącego i dwóch członków.
2.
Przewodniczący dla każdej sprawy wybiera innych członków i ich zastępców z listy kwalifikowanych członków sporządzonej na podstawie art. 47 ust. 2.
3.
Izba Odwoławcza może rozszerzyć swój skład o dwóch dalszych członków ze wspomnianej listy, jeżeli uważa, że wymaga tego charakter odwołania.
4.
Wymagane kwalifikacje członków każdej z Izb Odwoławczych, kompetencje poszczególnych członków w zakresie przygotowywania rozstrzygnięć i reguły głosowania określają przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 114.
Artykuł 47
Niezależność członków Izb odwoławczych
1.
Przewodniczących Izb odwoławczych i ich zastępców mianuje Rada z listy kandydatów w odniesieniu do każdego przewodniczącego i każdego zastępcy, którą przedstawia Komisja po otrzymaniu opinii Rady Administracyjnej.
Kadencja trwa pięć lat.
Może ona zostać odnowiona.
2.
Inni członkowie Izb Odwoławczych, na podstawie przepisów art. 46 ust. 2, wybierani są na kadencję pięcioletnią na wniosek Urzędu z listy członków sporządzonej przez Radę Administracyjną.
Lista zostaje ustalona na okres pięciu lat.
Kadencję można odnowić dla całej listy lub jej części.
3.
Członkowie Izb Odwoławczych są niezależni.
W podejmowaniu rozstrzygnięć nie są oni związani żadnymi instrukcjami.
4.
Członkowie Izb Odwoławczych nie mogą być członkami komitetów określonych w art. 35 ani pełnić innych funkcji w Urzędzie.
Działalność członków Izb Odwoławczych może być działalnością dodatkową.
5.
Członków Izb Odwoławczych nie można zwolnić ze swych czynności ani skreślić z listy w okresie ich kadencji, chyba że istnieją poważne podstawy do takiego zwolnienia, a Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich podejmie taką decyzję na wniosek Komisji i po uzyskaniu opinii Rady Administracyjnej.
Artykuł 48
Wyłączenie i wniosek o wyłączenie
1.
Członkowie Izb Odwoławczych nie mogą brać udziału w jakimkolwiek postępowaniu odwoławczym, jeżeli mają w nim osobisty interes albo jeżeli uczestniczyli uprzednio jako pełnomocnicy stron w sprawie będącej przedmiotem odwołania, lub jeśli uczestniczyli oni w wydaniu decyzji będącej przedmiotem postępowania odwoławczego.
2.
Jeżeli z któregokolwiek powodu wymienionego w ust. 1, bądź z innego powodu, członek Izby Odwoławczej uważa, że nie powinien brać udziału w postępowaniu odwoławczym, powiadamia o tym Izbę odwoławczą.
3.
Strona postępowania może wystąpić o wyłączenie członka Izby Odwoławczej z powodów wspomnianych w ust. 1, lub jeśli podejrzewa ich o stronniczość.
Złożenie takiego wniosku nie jest dopuszczalne, jeżeli strona postępowania odwoławczego podjęła czynności procesowe, mimo, że podjęła już wiadomość o podstawie wyłączenia.
Wyłączenia nie można uzasadniać narodowością członków.
4.
Izby odwoławcze podejmują decyzje co do tego, jaka czynność ma być podjęta w przypadkach w określonych ust. 2 i 3 bez udziału zainteresowanego członka.
W celu podjęcia takiej decyzji, członek który wycofał się lub co do którego złożono wniosek o wyłączenie, zostaje zastąpiony przez zastępcę.
CZĘŚĆ CZWARTA
POSTĘPOWANIE PRZED URZĘDEM
ROZDZIAŁ I
WNIOSKI
Artykuł 49
Składanie wniosków
1.
Wniosek o przyznanie wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin składa się, zależnie od wyboru wnioskodawcy:
a) bezpośrednio w Urzędzie; lub
b) w jednym z podporządkowanych jednostek lub w jednej z instytucji krajowych ustanowionych lub upoważnionych na podstawie art. 30 ust. 4, o ile składający wniosek powiadomi bezpośrednio Urząd o jego złożeniu w ciągu dwóch tygodni od jego złożenia.
Szczegółowe zasady dotyczące sposobu dokonania powiadomienia określonego w lit. b) mogą zostać określone w przepisach wykonawczych ustanowionych na podstawie art. 114.
Zaniechanie powiadomienia Urzędu o wniosku złożonym na podstawie lit. b) nie wpływa na ważność wniosku, o ile zostanie on dostarczony do Urzędu w ciągu miesiąca po jego złożeniu w podporządkowanej jednostce lub w instytucji krajowej.
2.
W przypadku gdy wniosek złożono w jednej z instytucji krajowych określonej w ust. 1 lit. b), podejmie ona wszelkie kroki, aby przesłać wniosek do Urzędu w ciągu dwóch tygodni od jego złożenia.
Instytucje krajowe mogą pobierać opłatę od wnioskodawcy, która nie przekracza kosztów administracyjnych otrzymania i przekazania wniosku.
Artykuł 50
Zasady regulujące wnioski
1.
Wniosek o przyznanie wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin zawiera co najmniej:
a) prośbę o przyznanie wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin;
b) określenie botanicznej jednostki systematycznej;
c) informacje umożliwiające identyfikację składającego wniosek lub, gdzie to stosowne, osób wspólnie składających wniosek;
d) nazwę hodowcy i zapewnienie, że zgodnie z wiedzą składającego wniosek żadne inne osoby nie uczestniczyły w hodowli lub w odkryciu i rozwijaniu odmiany; jeżeli wnioskodawca nie jest hodowcą lub jednym z hodowców to dostarcza on stosowną dokumentację dowodową wykazującą jak wszedł w posiadanie uprawnienia do wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin;
e) tymczasowe oznaczenie odmiany;
f) dokładny opis odmiany;
g) geograficzne miejsce pochodzenie odmiany;
h) pełnomocnictwa pełnomocnika;
i) szczegóły dotyczące wcześniejszego zarobkowego korzystania z odmiany;
j) szczegóły dotyczące wszelkich innych wniosków związanych z odmianą.
2.
Szczegóły dotyczące warunków przewidzianych w ust. 1, włączając w to przepisy o dostarczaniu dalszych informacji, mogą zostać ustanowione w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie art. 114.
3.
We wniosku należy zaproponować nazwę odmiany, którą można dołączyć do wniosku.
Artykuł 51
Data wniosku
Datą wniosku o przyznanie wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin jest data, w której Urząd otrzymał ważny wniosek na podstawie art. 49 ust. 1 lit. c) albo jednostka podporządkowana lub instytucja krajowa na podstawie przepisów art. 49 ust. 1 lit. b), o ile wniosek ten spełnia wymogi określone w art. 50 ust. 1 i uiszczona została opłata na podstawie art. 83 w terminie określonym przez Urząd.
Artykuł 52
Pierwszeństwo
1.
Pierwszeństwo wniosku ustala się według daty otrzymania wniosku.
Jeżeli wnioski mają tę samą datę złożenia, pierwszeństwo określa się według kolejności złożenia, jeżeli można ją ustalić.
W przeciwnym razie wnioski mają to samo pierwszeństwo.
2.
Jeżeli składający wniosek lub jego poprzednik prawny złożył już wniosek o prawo do odmiany w jednym z Państw Członkowskich lub w państwie — członku Międzynarodowego Związku ds. Ochrony Nowych Odmian Roślin, a wniosek złożono w ciągu dwunastu miesięcy od daty złożenia wcześniejszego wniosku, wnioskodawca korzysta z prawa pierwszeństwa według daty wcześniejszego wniosku w odniesieniu do wniosku o wspólnotowe prawo do ochrony odmian roślin, o ile w dniu złożenia wniosku nadal istnieje wcześniejszy wniosek.
3.
Prawo pierwszeństwa skutkuje w ten sposób, że datę złożenia wcześniejszego wniosku uważa się za datę złożenia wniosku o wspólnotowe prawo do ochrony odmian roślin do celów art. 7, 10 i 11.
4.
Ustęp 2 i 3 stosuje się także wobec wcześniejszych wniosków złożonych w innym Państwie Członkowskim, o ile w dniu złożenia wniosku o wspólnotowe prawo do ochrony odmian roślin spełniono w odniesieniu do tego Państwa Członkowskiego warunki określone w art. 12 ust. 1 lit. b) zdanie drugie.
5.
Roszczenie o przyznanie prawa pierwszeństwa wcześniejszego niż przewidziano w ust. 2 wygasa, jeżeli wnioskodawca nie dostarczył Urzędowi w terminie trzech miesięcy od daty złożenia wniosku kopii wcześniejszego wniosku poświadczonego przez organy właściwe do rozpatrzenia wniosku.
Jeżeli wcześniejszy wniosek nie został sporządzony w jednym z urzędowych języków Wspólnot Europejskich, Urząd może dodatkowo wymagać tłumaczenia wcześniejszego wniosku na jeden z tych języków.
ROZDZIAŁ II
URZĘDOWE BADANIE
Artykuł 53
Formalne badanie wniosku
1.
Urząd sprawdza, czy:
a) wniosek złożono ważnie na podstawie przepisów art. 49;
b) wniosek odpowiada warunkom przewidzianym w art. 50 i warunkom przewidzianym w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie tego artykułu;
c) w razie potrzeby, czy roszczenie o przyznanie pierwszeństwa odpowiada przepisom art. 52 ust. 2, 4 i 5; i
d) w terminie określonym przez Urząd uiszczono opłaty ustanowione na podstawie art. 83.
2.
Jeżeli wniosek spełniający warunki określone w art. 51, nie speł niajednak innych warunków określonych w art. 50, Urząd umożliwia składającemu wniosek usunięcie stwierdzonych braków.
3.
Jeżeli wniosek nie spełnia warunków określonych w art. 51, Urząd powiadamia o tym wnioskodawcę, lub jeżeli jest to niemożliwe, publikuję tę informację na podstawie przepisów art. 89.
Artykuł 54
Badanie merytoryczne
1.
Urząd bada, czy odmiana może być przedmiotem wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin na podstawie przepisów art. 5, czy odmiana jest nowa na podstawie przepisów art. 10, czy wnioskodawca jest uprawniony do złożenia wniosku na podstawie przepisów art. 12 i czy spełnione zostały warunki określone w art. 82.
Urząd bada także, czy proponowana nazwa odmiany jest właściwa na podstawie art. 63.
W tym celu może on skorzystać z pomocy innych organów.
2.
Pierwszego wnioskodawcę uważa się za uprawnionego do wspólnotowej ochrony odmian roślin na podstawie art. 11.
Przepis ten nie ma zastosowania, jeżeli przed podjęciem decyzji w sprawie wniosku Urząd zostanie powiadomiony lub jeżeli wynika to z dostarczonego ostatecznego orzeczenia odnośnie do żądania uprawnienia na podstawie art. 98 ust. 4, że uprawnienie nie przysługuje lub nie przysługuje wyłącznie pierwszemu wnioskodawcy.
Jeżeli ustalono tożsamość uprawnionego wyłącznie lub innych uprawnionych osób, ta osoba lub te osoby mogą przystąpić do postępowania jako składający wniosek.
Artykuł 55
Badanie techniczne
1.
W przypadku gdy Urząd w wyniku badania na podstawie art. 53 i 54 nie stwierdził żadnych przeszkód w przyznaniu wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin, uczyni on przygotowania do przeprowadzenia sprawdzenia technicznego związanego ze zgodnością z warunkami ustanowionymi w art. 7, 8 i 9 przez właściwy urząd lub urzędy, co najmniej w jednym z Państw Członkowskich, którym Rada Administracyjna powierzyła odpowiedzialność za techniczne sprawdzanie odmian należących do danej grupy taksonomicznej, zwanymi dalej "Urzędem lub Urzędami badającymi".
2.
W przypadku gdy żaden Urząd badający nie jest dostępny, Urząd, za zgodą Rady Administracyjnej, może powierzyć innym właściwym instytucjom odpowiedzialność za badanie lub ustanowić własne podporządkowane jednostki dla wykonania tych samych celów.
Dla potrzeb niniejszego rozdziału takie instytucje lub podporządkowane jednostki uważa się za Urzędy badające.
Mogą one korzystać z urządzeń oddanych im do dyspozycji przez składającego wniosek.
3.
Urząd przekazuje Urzędom badającym kopie wniosków zgodnie z wymaganiami określonymi w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie art. 114.
4.
Urząd określa w drodze ogólnych regulacji lub na wniosek, w indywidualnych sprawach, kiedy, dokąd i w jakich ilościach i jakości należy dostarczyć materiał siewny do badania technicznego i próby wzorcowe.
5.
W przypadku gdy składający wniosek występuje z roszczeniem o przyznanie mu prawa pierwszeństwa na podstawie art. 52 ust. 2 lub 4, dostarcza on w ciągu dwóch lat od daty złożenia wniosku na podstawie art. 51 potrzebny materiał i ewentualnie inne wymagane dokumenty.
Jeżeli wycofano lub odrzucono wcześniejszy wniosek przed upływem dwóch lat, Urząd może wymagać od wnioskodawcy dostarczenia materiału lub ewentualnych innych dokumentów w określonym terminie.
Artykuł 56
Przeprowadzanie badania technicznego
1.
Urzędy badające przeprowadzają próbną uprawę odmiany lub inne wymagane badania do celów badania technicznego, o ile nie przewidziano innych sposobów przeprowadzania badania technicznego odnoszących się do zgodności z warunkami określonymi w art. 7-9.
2.
Przeprowadzanie badania technicznego jest zgodne z wytycznymi dotyczącymi badania wydanymi przez Radę Administracyjną lub z jakimkolwiek instrukcjami określonymi przez Urząd.
3.
Do celów badania technicznego Urzędy badające mogą, za zgodą Urzędu, korzystać z pomocy innych podmiotów posiadających odpowiednie kwalifikacje techniczne i uwzględniać wyniki badań, ustalenia i informacje zebrane przez te podmioty.
4.
Każdy Urząd badający, o ile Urząd nie postanowił inaczej, rozpoczyna badanie techniczne nie później niż w dniu, w którym rozpoczynałoby się badanie techniczne na podstawie wniosku o krajowe prawo ochronne, złożonego w dniu, w którym Urząd badający otrzymał wniosek przesłany przez Urząd.
5.
W przypadku art. 55 ust. 5 każdy Urząd badający o ile Urząd nie postanowił inaczej, rozpoczyna sprawdzenie techniczne na podstawie wniosku o krajowe prawo ochronne, o ile w tym dniu dostarczono potrzebny materiał i inne wymagane dokumenty.
6.
Rada Administracyjna może zdecydować, że badanie techniczne odmian winorośli i drzew może rozpocząć się później.
Artykuł 57
Sprawozdanie z badania
1.
Urząd badający na żądanie Urzędu lub jeżeli uważa, że wyniki badania technicznego wystarczają do oceny odmiany, przesyła Urzędowi sprawozdanie z badania, a także opis odmiany, jeżeli ustali, że spełniono warunki określone w art. 7-9.
2.
Urząd powiadamia składającego wniosek o wynikach badania technicznego i opisie odmiany i umożliwia mu wniesienia uwag w tym przedmiocie.
3.
Urząd może, z urzędu po porozumieniu się ze składającym wniosek lub na jego żądanie, przeprowadzić uzupełniające badanie, jeżeli uważa, że sprawozdanie z badania nie stanowi wystarczającej podstawy do rozstrzygnięcia.
Do celu oceny wyników każde uzupełniające badanie przeprowadzone przed uprawomocnieniem się rozstrzygnięcia na podstawie art. 61 i 62 uważa się za część badania określonego w art. 51 ust. 1.
4.
Wyniki badania technicznego są przedmiotem wyłącznych praw Urzędu, który jest uprawniony do rozporządzania nimi i mogą być one używane w inny sposób przez Urzędy badające tylko za zgodą Urzędu.
Artykuł 58
Koszty badania technicznego
Urząd wypłaca Urzędom badającym opłatę zgodnie z przepisami wykonawczymi wydanymi na podstawie art. 114.
Artykuł 59
Sprzeciwy wobec przyznania prawa
1.
Każdy może złożyć na piśmie w Urzędzie sprzeciw wobec przyznania wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin.
2.
Sprzeciwiający są, obok składającego wniosek, stronami w postępowaniu o przyznanie wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 88, sprzeciwiający się mają dostęp do dokumentów, łącznie z wynikami badania technicznego i opisu odmiany określonych w art. 57 ust. 2.
3.
Sprzeciwy mogą opierać się tylko na twierdzeniu, że:
a) nie spełniono warunków określonych w art. 7–11;
b) istnieje jedna z przeszkód do nadania wnioskowanej nazwy odmiany, określona w art. 63 ust. 3 lub 4.
4.
Sprzeciwy można składać:
a) w przypadkach sprzeciwów przewidzianych w ust. 3 lit. a) — w każdym czasie po złożeniu wniosku, przed wydaniem decyzji w sprawie na podstawie art. 61 i 62;
b) w przypadkach sprzeciwów przewidzianych w ust. 3 lit. b) — w ciągu trzech miesięcy po ogłoszeniu wnioskowanej nazwy odmiany na podstawie art. 89.
5.
Decyzje w sprawie sprzeciwów można podejmować łącznie z decyzjami podejmowanymi na podstawie art. 61, 62 i 63.
Artykuł 60
Pierwszeństwo nowego wniosku w przypadku sprzeciwów
Jeżeli sprzeciw dotyczący niespełnienia warunków określonych w art. 11 prowadzi do wycofania lub odrzucenia wniosku o wspólnotowe prawo do ochrony odmian roślin i jeżeli sprzeciwiający się w ciągu miesiąca od dnia wycofania lub ostatecznego odrzucenia wniosku złoży wniosek o wspólnotowe prawo do ochrony odmian roślin może on żądać, aby datę wycofania lub odrzucenia wniosku uważano za datę wniesienia jego wniosku.
ROZDZIAŁ III
ROZSTRZYGNIĘCIA
Artykuł 61
Odrzucenie
1.
Urząd odrzuca wnioski o przyznanie wspólnotowe prawo do ochrony odmian roślin, jeśli ustali, że wnioskodawca:
a) nie usunął braków w rozumieniu art. 53, do usunięcia których wyznaczono mu dodatkowy termin;
b) nie zastosował się w wyznaczonym terminie do ogólnego przepisu lub do żądania na podstawie art. 55 ust. 4 lub 5, o ile Urząd nie zezwolił mu na nieprzedkładanie materiału; lub
c) nie wnioskował o nazwę odmiany odpowiednio na podstawie art. 63.
2.
Urząd odmawia przyznania wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin, jeżeli:
a) stwierdzi, że nie spełniono warunków wymaganych do sprawdzenia na podstawie art. 54; lub
b) dojdzie do wniosku na podstawie sprawozdania ze sprawdzenia na podstawie art. 57, że nie spełniono warunków określonych w art. 7, 8 i 9.
Artykuł 62
Przyznanie
Urząd przyznaje wspólnotowe prawo do ochrony odmian roślin, jeżeli stwierdzi, że wyniki badania są wystarczające do wydania decyzji.
Decyzja ta zawiera urzędowy opis odmiany.
Artykuł 63
Nazwa odmiany
1. W przypadku gdy wspólnotowe prawo do ochrony odmian roślin zostało przyznane, Urząd zatwierdza dla tej odmiany nazwę wnioskowaną przez składającego wniosek na podstawie przepisów art. 50 ust. 3, jeżeli na podstawie badania dokonanego na podstawie art. 54 ust. 1 zdanie drugie uzna te nazwę za właściwą.
2.
Nazwa odmiany jest właściwa, jeżeli nie zaistniały przeszkody określone w ust. 3 i 4 niniejszego artykułu.
3.
Przeszkody w nadaniu nazwy odmiany, występują w przypadku jeśli:
a) jej używanie na obszarze Wspólnoty naruszałoby wcześniejsze prawa osób trzecich;
b) może spowodować trudności jej użytkownikom w jej rozpoznaniu lub odtworzeniu;
c) jest tożsama lub może wprowadzić w błąd ze względu na podobieństwo do nazwy innej odmiany tego samego lub pokrewnego gatunku, którą wpisano do urzędowego rejestru odmian roślin lub pod którą materiał innej odmiany wprowadzono do obrotu w Państwie Członkowskim lub w państwie członkowskim Międzynarodowego Związku ds. Ochrony Nowych Odmian Roślin, chyba że ta odmiana już nie istnieje i jej nazwa nie uzyskała większego znaczenia;
d) jest tożsama lub można ja pomylić z innymi oznaczeniami używanymi powszechnie w obrocie towarowym lub którą zastrzeżono na podstawie odrębnych przepisów;
e) może wywołać zgorszenie w jednym z Państw Członkowskich lub narusza porządek publiczny;
f) może wprowadzać w błąd co do właściwości odmiany, jej wartości lub tożsamości lub tożsamości hodowcy lub innej strony w postępowaniu.
4.
Istnieje kolejna przeszkoda, gdy odmiana została już zarejestrowana:
a) w jednym z Państw Członkowskich; lub
b) w państwie członkowskim Międzynarodowego Związku ds. Ochrony Nowych Odmian Roślin; lub
c) w innym państwie, co do którego postanowiono w akcie prawa wspólnotowego, że odmiany ocenia się zgodnie z regułami równoważnymi do tych, które ustanowiono w dyrektywach o wspólnym katalogu odmian;
do urzędowego rejestru odmian roślin lub których materiał wprowadzono w tych państwach do obrotu w celach handlowych, a wnioskowana nazwa odmiany różni się od tej, która została tam zarejestrowana lub której tam się używa, chyba że wobec nazwy takiej istnieje przeszkoda przewidziana w ust. 3.
5.
Urząd ogłasza, które gatunki uważa za "pokrewne" w rozumieniu ust. 3 lit. c).
ROZDZIAŁ IV
UTRZYMYWANIE WSPÓLNOTOWEGO PRAWA DO OCHRONY ODMIAN ROŚLIN
Artykuł 64
Badanie techniczne
1.
Urząd bada trwanie niezmienionego istnienia chronionych odmian.
2.
W tym celu przeprowadza się badanie techniczne na podstawie art. 55 i 56.
3.
Posiadacz zobowiązany jest dostarczyć do Urzędu i do Urzędów badających, którym powierzono techniczne badanie odmiany, wszelkie informacje potrzebne do oceny niezmienionego istnienia odmiany.
Jest on obowiązany, zgodnie ze wskazówkami wydanymi przez Urząd, do dostarczania materiału odmiany i umożliwienie sprawdzenia, czy podjęto właściwe środki, aby zapewnić trwanie niezmienionego istnienia odmiany.
Artykuł 65
Sprawozdanie z badania technicznego
1.
Urząd badający, któremu powierzono badanie techniczne na żądanie Urzędu lub jeżeli ustali, że odmiana nie jest wyrównana lub trwała, przesyła Urzędowi sprawozdanie ze swoimi wnioskami.
2.
Jeżeli w wyniku badania technicznego zostały wykryte odstępstwa na podstawie przepisów ust. 1, Urząd powiadamia posiadacza o wynikach badania technicznego i daje mu możliwość wniesienia uwag do tego sprawozdania.
Artykuł 66
Zmiana nazwy odmiany
1.
Urząd zmienia nazwę odmiany przyznaną zgodnie z art. 63, jeżeli ustali, że nazwa nie spełnia lub przestała spełniać warunki określone w art. 63, a w przypadku sprzeczności z wcześniejszym prawem trzeciej strony, jeśli posiadacz wyraził zgodę na zmianę lub jeżeli jemu lub jakiejkolwiek osobie zobowiązanej do używania nazwy odmiany prawomocnym orzeczeniem zakazano używania tej nazwy odmiany.
2.
Urząd umożliwia posiadaczowi złożenie wniosku co do nowej nazwy odmiany i postępuje zgodnie z art. 63.
3.
Wobec wnioskowanej nowej nazwy odmiany można zgłaszać sprzeciwy zgodnie z art. 59 ust. 3 lit. b).
ROZDZIAŁ V
ODWOŁANIA
Artykuł 67
Decyzje, od których przysługuje odwołanie
1.
Odwołanie przysługuje od decyzji Urzędu podjętych na podstawie art. 20, 21, 59, 62, 63 i 66 oraz od decyzji dotyczących opłat wydanych na podstawie art. 83, kosztów wydanych na podstawie art. 85, wpisania lub skreślenia danych w rejestrze, wydanych na podstawie art. 87 i jawności rejestru, wydanych na podstawie do art. 88.
2.
Odwołanie wniesione na podstawie ust. 1 ma skutek zawieszający.
Jednak Urząd może zarządzić wykonanie zaskarżonej decyzji, jeżeli uzna, że okoliczności tego wymagają.
3.
Odwołanie przysługuje od decyzji Urzędu wydanych na podstawie art. 29 i 100 ust. 2, chyba że odwołanie zostało wniesione bezpośrednio na podstawie art. 74.
W takim przypadku wniesienie odwołania nie ma skutku zawieszającego.
4.
Odwołanie od decyzji, które nie kończy postępowania w sprawie w stosunku do jednej ze stron, można wnieść jedynie łącznie z odwołaniem od decyzji ostatecznej, o ile w decyzji nie przewidziano możliwości wniesienia odrębnego odwołania.
Artykuł 68
Osoby uprawnione do wniesienia odwołania i do występowania jako strony w postępowaniu
Każda osoba fizyczna lub prawna może, z zastrzeżeniem art. 82, wnieść odwołanie od decyzji, której jest adresatem oraz od decyzji, która, mimo że została skierowana do innej osoby, dotyczy jej bezpośrednio i indywidualnie.
Strony postępowania są uprawnione do uczestniczenia w postępowaniu odwoławczym, a Urząd obowiązany jest do uczestniczenia w nim.
Artykuł 69
Termin i forma
Odwołanie wnosi się na piśmie do Urzędu w terminie dwóch miesięcy od doręczenia decyzji osobie odwołującej się, a gdy nie miało to miejsca, w terminie dwóch miesięcy od ogłoszenia decyzji, uzasadnienie odwołania składa się w terminie czterech miesięcy od wymienionego doręczenia lub ogłoszenia.
Artykuł 70
Rewizja przedwstępna
1.
Urząd zmienia decyzję, jeżeli jednostka, która w ramach Urzędu przygotowała rozstrzygnięcie, uzna, że odwołanie jest dopuszczalne i zasługuje na uwzględnienie.
Taka możliwość nie istnieje, jeżeli kilka stron wniosło odwołanie, a ich wnioski są przeciwstawne.
2.
Jeżeli decyzja nie została zmieniona w ciągu miesiąca od otrzymaniu uzasadnienia odwołania, Urząd postępuje następująco w odniesieniu do odwołania:
- rozstrzyga, czy podejmie działanie na podstawie drugiego zdania ust. 2 art. 67, i
- przekazuje odwołanie Izbie Odwoławczej.
Artykuł 71
Rozpatrywanie odwołań
1.
Jeżeli odwołanie jest dopuszczalne Urząd sprawdza, czy odwołanie jest uzasadnione.
2.
Przy rozpatrywaniu odwołania Izba Odwoławcza może, tak często, jak to konieczne, wezwać strony w postępowaniu odwoławczym do zajęcia stanowiska w określonym terminie w stosunku do wydawanych przez nią komunikatów lub materiałów dostarczonych przez inne strony postępowania odwoławczego.
Strony postępowania odwoławczego mogą składać ustne oświadczenia.
Artykuł 72
Decyzja w sprawie odwołania
Izba Odwoławcza wydaje decyzję w sprawie odwołania na podstawie badania dokonanego na podstawie art. 71.
Izba Odwoławcza może podejmować wszelkie czynności, które należą do kompetencji Urzędu albo przekazać sprawę właściwej jednostce Urzędu do dalszego działania w tej sprawie.
W takim przypadku Urząd, o ile stan faktyczny nie uległ zmianie, związany jest motywami rozstrzygnięcia podanymi przez Izbę Odwoławczą.
Artykuł 73
Skarga kasacyjna
1.
Na decyzję Izby Odwoławczej przysługuje skarga kasacyjna do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich.
2.
Skargę można oprzeć na następujących podstawach: braku kompetencji, naruszenia istotnych wymogów proceduralnych, naruszenia Traktatu, niniejszego rozporządzenia lub jakiejkolwiek zasady prawnej związanej z ich stosowaniem lub nadużycia władzy.
3.
Skarga przysługuje każdej stronie postępowania odwoławczego, która została pokrzywdzona przez decyzję w tej sprawie, jak również przez Komisję i Urząd.
4.
Skargę wnosi się do Trybunału Sprawiedliwości w terminie dwóch miesięcy od doręczenia decyzji Izby Odwoławczej.
5.
W przypadku przekazania sprawy przez Trybunał Sprawiedliwości Izbie Odwoławczej do ponownego rozpoznania, o ile stan faktyczny nie uległ zmianie, Izba związana jest motywami rozstrzygnięcia podanymi przez Trybunał Sprawiedliwości.
Artykuł 74
Bezpośredni środek odwoławczy
1.
Na decyzje Urzędu podjęte na podstawie art. 29 i 100 ust. 2 przysługuje bezpośredni środek odwoławczy do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich.
2.
Przepis art. 73 stosuje się odpowiednio.
ROZDZIAŁ VI
INNE WYMOGI PROCEDURALNE
Artykuł 75
Uzasadnienie decyzji, prawo bycia wysłuchanym
Decyzje Urzędu zawierają uzasadnienie.
Muszą one opierać się na motywach oraz dowodach, co do których strony postępowania miały możliwość ustosunkowania się ustnie lub na piśmie.
Artykuł 76
Badanie stanu faktycznego z urzędu
W postępowaniu przed Urzędem, może on badać stan faktyczny z urzędu w zakresie, w jakim podlega on badaniu na podstawie art. 54 i 55.
Urząd nie uwzględnia stanu faktycznego, na który nie powołano się, ani dowodów, które nie zostały przedstawione w terminie wyznaczonym przez Urząd.
Artykuł 77
Postępowanie ustne
1.
Urząd zarządza przeprowadzenie postępowania ustnego z urzędu lub na żądanie którejkolwiek ze stron postępowania.
2.
Bez uszczerbku dla ust. 3, postępowanie ustne przed Urzędem jest niejawne.
3.
Postępowanie ustne przed Izbą Odwoławczą, łącznie z ogłoszeniem decyzji, jest jawne, chyba że Izba Odwoławcza, przed którą toczy się postępowanie, postanowi inaczej w okolicznościach, w których jawność może spowodować poważne i nieuzasadnione ujemne skutki, szczególnie w odniesieniu do którejkolwiek ze stron postępowania odwoławczego.
Artykuł 78
Dopuszczenie dowodów
1.
W każdym postępowaniu przed Urzędem środki dowodowe mogą obejmować:
a) przesłuchanie stron postępowania;
b) żądanie dostarczenia informacji;
c) przedstawianie dokumentów i innych materiałów dowodowych;
d) zeznania świadków;
e) opinie biegłych;
f) oględziny miejsca;
g) złożenie pisemnego oświadczenia pod przysięgą.
2.
Jeżeli Urząd rozstrzyga kolegialnie, organ kolegialny może zlecić jednemu ze swych członków zbadanie powołanych dowodów.
3.
Jeżeli Urząd uzna za niezbędne, aby strona postępowania, świadek lub biegły złożyli zeznania ustnie:
a) wydaje nakaz stawiennictwa zobowiązujący określoną osobę do stawienia się; lub
b) zwraca się do właściwego sądu lub innego uprawnionego organu w państwie, w którym dana osoba ma stałe miejsce zamieszkania, z żądaniem przesłuchania tej osoby, zgodnie z art. 91 ust. 2.
4.
Strona postępowania, świadek lub biegły wezwani do stawiennictwa przed Urzędem mogą wystąpić o zezwolenie na przesłuchanie ich przez właściwy sąd lub inny uprawniony organ w państwie, w którym mają stałe miejsce zamieszkania.
W razie złożenia takiego wniosku lub w przypadku niestawienia się na wezwanie, Urząd może, na podstawie art. 91 ust. 2, zwrócić się do właściwego sądu lub innego uprawnionego organu o przesłuchanie tej osoby.
5.
Strony postępowania, świadkowie lub biegli mogą być przesłuchiwani przed Urzędem pod przysięgą lub w innej wiążącej formie, jeśli Urząd uzna to za stosowne, Urząd może też zwrócić się do właściwego sądu lub innego właściwego organu w państwie, w którym dana osoba ma stałe miejsce zamieszkania, o przesłuchanie jej przy zachowaniu wymaganych warunków.
6.
Zwracając się do właściwego sądu lub innego uprawnionego organu o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania, Urząd może zwrócić się o przyjęcie zeznań pod przysięgą i o zezwolenie pracownikowi Urzędu na uczestniczenie w przesłuchaniu i zadawanie pytań stronie postępowania, świadkowi lub biegłemu za pośrednictwem sądu lub innego organu albo bezpośrednio.
Artykuł 79
Doręczenia
Urząd doręcza z urzędu wszelkie decyzje i wezwania, a także informacje i komunikaty, od daty doręczenia liczy się termin albo jeżeli doręczenie jest wymagane na podstawie innych przepisów niniejszego rozporządzenia lub przepisów przyjętych na podstawie niniejszego rozporządzenia, albo jeśli tak zarządził prezes Urzędu.
Doręczenia mogą być dokonywane za pośrednictwem właściwych do spraw odmian roślin urzędów Państw Członkowskich.
Artykuł 80
Przywrócenie do stanu pierwotnego
1.
W przypadku gdy, mimo zachowania należytej staranności, składający wniosek o przyznanie wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin, posiadacz lub inna strona postępowania przed Urzędem nie dotrzymała wyznaczonego terminu w stosunku do Urzędu, z uwagi na szczególne okoliczności, należy przywrócić termin, o ile niedotrzymanie wyznaczonego terminu bezpośrednio powoduje na mocy przepisów niniejszego rozporządzenia utratę jakiegokolwiek uprawnienia lub prawa do wniesienia środków odwoławczych.
2.
Wniosek składa się na piśmie w terminie dwóch miesięcy od ustania przyczyny uchybienia terminu.
Czynności, dla której określony był termin należy dopełnić w tym samym terminie.
Wniosek można składać w ciągu roku od wygaśnięcia terminu, który nie został dotrzymany.
3.
Wniosek zawiera uzasadnienie oraz wskazuje stan faktyczny i motywy, na jakich jest on oparty.
4.
Przepisy niniejszego artykułu nie mają zastosowania do terminów określonych w ust. 2 ani do terminów określonych w art. 52 ust. 2, 4 i 5.
5.
Osoba, która w Państwie Członkowskim w dobrej wierze korzystała lub dokonała skutecznych i rzetelnych przygotowań w celu korzystania z odmiany będącej przedmiotem opublikowanego wniosku o przyznanie wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin lub już przyznanego wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin, w okresie pomiędzy utratą praw na podstawie ust. 1 w odniesieniu do wniosku lub do przyznanego wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin, może nadal z niego bezpłatnie korzystać w swoim przedsiębiorstwie lub na potrzeby swojego przedsiębiorstwa.
Artykuł 81
Zasady ogólne
1.
W braku odpowiednich przepisów proceduralnych w niniejszym rozporządzeniu lub w przepisach przyjętych na podstawie niniejszego rozporządzenia, Urząd stosuje zasady kodeksu postępowania ogólnie przyjęte w Państwach Członkowskich.
2.
Artykuł 48 stosuje się mutatis mutandis do pracowników Urzędu, w zakresie w jakim uczestniczą oni w podejmowaniu decyzji określonych w art. 67, a w odniesieniu do pracowników Urzędów badających — w stopniu w jakim współuczestniczą oni w przygotowaniu tych decyzji.
Artykuł 82
Pełnomocnik
Osoby niemające stałego miejsca zamieszkania lub siedziby na terytorium Wspólnoty lub których przedsiębiorstwo nie zostało utworzone na terytorium Wspólnoty mogą brać udział w postępowaniu przed Urzędem tylko wówczas, jeżeli ustanowią one pełnomocnika, który ma stałe miejsce zamieszkania, siedzibę lub którego siedziba bądź zakład znajdują się na terytorium Wspólnoty.
ROZDZIAŁ VII
OPŁATY, ROZSTRZYGNIĘCIE O KOSZTACH
Artykuł 83
Opłaty
1.
Urząd pobiera opłaty za swoje czynności urzędowe podejmowane na podstawie niniejszego rozporządzenia oraz opłaty roczne w czasie trwania wspólnotowej ochrony odmian roślin, zgodnie z przepisami dotyczącymi opłat określonymi w art. 113.
2.
W przypadku nieuiszczenia opłat należnych jako opłaty za czynności urzędowe określone w art. 113 ust. 2 lub za inneczynności urzędowe określone w przepisach dotyczących opłat, które są dokonywane tylko na wniosek, przyjmuje się, że wniosek nie został złożony, jeżeli czynności konieczne do uiszczenia opłaty nie zostały podjęte w terminie miesiąca od dnia, w którym Urząd przesłał nowe wezwanie do uiszczenie opłaty i poinformował o skutkach nieuiszczenia opłaty.
3.
Jeżeli niektóre informacje dostarczone przez składającego wniosek o przyznanie wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin można sprawdzić tylko w ramach badania technicznego, którego zakres wykracza poza ramy ustalone dla badania technicznego odmian danej jednostki systematycznej, opłatę za badanie techniczne można zwiększyć do wielkości rzeczywiście poniesionych wydatków, po wysłuchaniu osoby zobowiązanej do uiszczenia opłaty.
4.
W przypadku uwzględnienia odwołania zwraca się opłatę za odwołanie, a w przypadku częściowego uwzględniania odwołania — stosowną część opłaty za odwołanie.
Można jednak odmówić dokonania zwrotu w całości lub w części, jeżeli uwzględnianie odwołania wynikało z uwzględnienia faktów, które nie były znane w czasie podejmowania pierwotnej decyzji.
Artykuł 84
Przedawnienie roszczeń finansowych
1.
Roszczenia Urzędu o uiszczenie opłat przedawniają się po upływie czterech latach od końca roku kalendarzowego, w którym opłaty te stały się wymagalne.
2.
Roszczenia wobec Urzędu w odniesieniu do zwrotu opłat lub kwot nienależnie wpłaconych Urzędowi przedawniają się po upływie czterech lat od końca roku kalendarzowego, w którym powstały te roszczenia.
3.
Żądanie uiszczenia opłaty skutkuje przerwaniem biegu przedawnienia przewidzianego w ust. 1, a wystąpienie z pisemnym i uzasadnionym roszczeniem zwrotu opłaty skutkuje przerwaniem biegu przedawnienia przewidzianego w ust. 2.
Po przerwaniu biegu przedawnienia, biegnie on ponownie licząc od dnia przerwania i kończy się najpóźniej po sześciu latach od końca roku kalendarzowego, w którym się pierwotnie rozpoczął, chyba że w międzyczasie wszczęto procedurę sądową mającą na celu wyegzekwowanie roszczeń; w tym przypadku termin przedawnienia nie może upłynąć wcześniej niż rok licząc od daty uprawomocnienia się orzeczenia w tej sprawie.
Artykuł 85
Zwrot kosztów postępowania
1.
Strona przegrywająca w postępowaniu o pozbawienie lub uchylenie wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin albo w postępowaniu odwoławczym ma obowiązek zwrotu opłat wniesionych przez pozostałe strony postępowania oraz uzasadnionych wydatków poniesionych przez te strony w toku postępowania, włączając zwrot kosztów podróży i pobytu oraz wynagrodzenie pełnomocnika, radcy lub adwokata, w granicach ustalonych w tabelach dla poszczególnych rodzajów kosztów na warunkach określonych w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie art. 114.
2.
Urząd lub Izba Odwoławcza może jednak postanowić o innym rozkładzie kosztów postępowania, jeżeli roszczenia każdej ze stron postępowania nie zostaną uwzględnione w całości lub jeżeli przemawiają za tym względy słuszności.
3.
Strona postępowania, która cofnie wniosek o przyznanie wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin, wniosek o uchylenie lub pozbawienie tego prawa, wycofa odwołanie lub zrzeknie się wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin, kończąc w ten sposób postępowanie w sprawie, jest zobowiązana zwrócić koszty poniesione przez inne strony postępowania, zgodnie z przepisami ust. 1 i 2.
4.
W przypadku gdy strony postępowania zawrą przed Urzędem lub Izbą Odwoławczą ugodę dotyczącą podziału kosztów, decydując o rozłożeniu kosztów inaczej niż zostało to przewidziane w poprzednich ustępach, sporządza się dokument tej ugody.
5.
Na żądanie, Urząd lub Izba Odwoławcza określi wysokość przypisanych kosztów na podstawie poprzednich ustępów.
Artykuł 86
Wykonanie przymusowe orzeczeń ustalających wysokość kosztów
1.
Ostateczne orzeczenia Urzędu określające wysokość kosztów podlegają wykonaniu.
2.
Wykonanie tych decyzji podlega przepisom postępowania cywilnego obowiązującego w Państwie Członkowskim, w którym ma ono miejsce.
Klauzulę wykonalności lub potwierdzenie wykonalności nadaje organ państwowy wyznaczony w tym celu przez rząd każdego z Państw Członkowskich, po sprawdzeniu jedynie autentyczności stosownego dokumentu; rząd powiadamia Urząd i Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich o wszystkich organach wyznaczonych w tym celu.
3.
Po załatwieniu tych formalności, na wniosek strony wnoszącej o egzekucję, strona ta jest uprawniona do wszczęcia postępowania egzekucyjnego zgodnie z prawem krajowym, wnosząc sprawę bezpośrednio do właściwego organu.
4.
Egzekucja może zostać wstrzymana jedynie w wyniku wydania stosowanego orzeczenia przez Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich.
Do kontroli prawidłowości postępowania egzekucyjnego właściwe są sądy krajowe.
ROZDZIAŁ VIII
REJESTRY
Artykuł 87
Ustanowienie rejestrów
1.
Urząd prowadzi rejestr wniosków o przyznanie wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin, który zawiera następujące dane:
a) wnioski o przyznanie wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin z podaniem jednostki systematycznej i tymczasowej nazwy odmiany oraz nazwę i adres składającego wniosek hodowcy oraz pełnomocnika uczestniczącego w postępowaniu;
b) przypadki zakończenia postępowania dotyczącego wniosku o przyznanie wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin, łącznie z informacjami przewidzianymi w akapicie a);
c) propozycje nazw odmian;
d) zmiany w odniesieniu do tożsamości osoby składającej wniosek oraz jej pełnomocnika;
e) na wniosek — podjęte w stosunku do tego wniosku czynności egzekucyjne określone w art. 24 i 26.
2.
Urząd prowadzi rejestr wspólnotowych praw do ochrony odmian roślin, w którym po przyznaniu wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin wpisuje się następujące dane:
a) nazwę gatunku i nazwę odmiany;
b) urzędowy opis odmiany lub odniesienie do dokumentów będących w posiadaniu Urzędu, które zawierają urzędowy opis odmiany i stanowią część rejestru;
c) w przypadku odmian, w których wytwarzanie materiału wymaga powtarzalnego używania określonych składników — wymienienie tych składników;
d) nazwę i adres posiadacza, hodowcy i pełnomocnika procesowego;
e) datę nadania i wygaśnięcia wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin, łącznie z przyczynami wygaśnięcia;
f) na wniosek — umowne uprawnienie do korzystania z prawa lub licencję przymusową, łącznie z nazwą i adresem osoby uprawnionej do korzystania z tego prawa;
g) na wniosek — podjęte w stosunku do tego prawa czynności egzekucyjne określone w art. 24;
h) na wspólny wniosek posiadacza odmiany macierzystej i hodowcy odmiany pochodnej w stosunku do odmiany macierzystej, określenie odmiany jako macierzystej i pochodnej, łącznie z nazwami odmian i nazwami zainteresowanych stron.
Wniosek jednej z zainteresowanych stron jest wystarczający, jeżeli jest on poparty dobrowolnie udzielonym potwierdzeniem drugiej strony, na podstawie przepisów art. 99, lub jeżeli ostateczna decyzja lub ostateczne orzeczenie wydane na podstawie przepisów niniejszego rozporządzenia zawiera określenie tych odmian jako macierzystej i pochodnej.
3.
Wszelkie inne szczegóły i warunki regulujące zasady wpisu do obu rejestrów mogą zostać ustanowione w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie art. 114.
4.
Urząd z urzędu i po wysłuchaniu opinii posiadacza może dostosować urzędowy opis odmiany, jeżeli chodzi o liczbę i typ właściwości lub o stwierdzone przejawy tych właściwości, do istniejących zasad opisu odmian danej grupy taksonomicznej, aby ułatwić porównanie opisu odmiany z opisami innych odmian danego grupy taksonomicznej.
Artykuł 88
Jawność
1.
Rejestry wymienione w art. 87 są jawne.
2.
Po wykazaniu interesu prawnego i przy zachowaniu warunków określonych w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie art. 114 każdy może mieć wgląd do:
a) dokumentów związanych z wnioskami o przyznanie wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin;
b) dokumentów związanych z już przyznanym wspólnotowym prawem do ochrony odmian roślin;
c) próbnych upraw odmian do celów ich badania technicznego;
d) próbnych upraw odmian do celów kontroli zachowania odmiany.
3.
W przypadku odmian, w których wytwarzanie materiału wymaga powtórnego używania określonych składników, na żądanie składającego wniosek o przyznanie wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin wyłącza się jawność wszelkich danych dotyczących składników, łącznie z ich uprawą.
Żądania wyłączenia jawności nie można składać po podjęciu decyzji dotyczącej wniosku o przyznanie wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin.
4.
Organy właściwe na mocy niniejszego rozporządzenia nie mogą przekazywać osobom trzecim materiałów dostarczonych lub otrzymanych w związku z badaniem przewidzianym w art. 55 ust. 4, 56 i 64, chyba że uprawniona osoba wyrazi zgodę na takie przekazanie albo że takie przekazanie jest konieczne w związku ze współpracą w badaniu przewidzianym w niniejszym rozporządzeniu lub na mocy innych przepisów prawnych.
Artykuł 89
Publikacje okresowe
Urząd przynajmniej co dwa miesiące wydaje publikację zawierającą dotąd niepublikowane informacje wpisane do rejestrów na podstawie art. 87 ust. 1 i 2 lit. a), d)–h).
Urząd publikuje także sprawozdanie roczne zawierające informacje, które uważa za celowe, w tym przynajmniej wykaz ważnych wspólnotowych praw do ochrony odmian roślin, osób z nich uprawnionych, dat ich przyznania i wygaśnięcia oraz uznanych nazw odmian.
Rada Administracyjna określi szczegóły odnoszące się do tych publikacji.
Artykuł 90
Wymiana informacji i publikacji
1.
Urząd i urzędy Państw Członkowskich właściwe do spraw odmian roślin, na żądanie i bez uszczerbku dla warunków odnoszących się do przesyłania wyników badań technicznych, przekazują sobie wzajemnie, wolne od opłat i do ich własnego użytku jedną lub więcej kopii ich odnośnych publikacji i wszelkie inne informacje dotyczące wnioskowanych lub przyznanych praw własności.
2.
Dane wymienione w art. 88 ust. 3 wyłącza się z tych informacji, chyba że:
a) informacja jest konieczna do przeprowadzenia badań na podstawie art. 55 i 64; lub
b) składający wniosek o przyznanie wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin wyraża na to zgodę.
Artykuł 91
Współpraca w zakresie spraw administracyjnych i prawnych
1.
Urząd, Urzędy badające wymienione w art. 55 ust. 1 i sądy lub władze Państw Członkowskich wspomagają się wzajemnie poprzez udzielanie informacji lub zapewnienie wglądu do dokumentów dotyczących odmiany i jej próbek lub próbnych upraw, chyba że niniejsze rozporządzenie lub ustawodawstwo krajowe stanowi inaczej.
W przypadku gdy Urząd lub Urzędy badające udostępnią do wglądu sądom lub oskarżycielom publicznym dokumenty, próbki lub próbne uprawy, to wgląd ten nie podlega ograniczeniom ustanowionym w art. 88, a wgląd zapewniony przez Urzędy badające nie podlega rozstrzygnięciu Urzędu na podstawie tego artykułu.
2.
Sądy lub inne właściwe władze Państw Członkowskich, po otrzymaniu od Urzędu pisma z wnioskiem o udzielenie pomocy, prowadzą na rzecz Urzędu i w granicach ich właściwości niezbędne czynności rozpoznawcze i podejmują inne związane z tym środki.
CZĘŚĆ PIĄTA
WPŁYW NA INNE PRAWA
Artykuł 92
Zakaz łączenia ochrony
1.
Odmiana będąca przedmiotem wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin nie może być przedmiotem krajowego prawa do ochrony odmian roślin lub jakiegokolwiek patentu na tę odmianę.
Prawa przyznane sprzecznie z przepisami pierwszego zdania nie wywierają skutku prawnego.
2.
Jeśli posiadaczowi przed przyznaniem wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin przyznano inne niż wymienione w ust. 1 prawo do tej samej odmiany, nie może on powoływać się na uprawnienia wynikające z tego prawa tak długo jak pozostaje w mocy wspólnotowe prawo do ochrony odmian roślin.
Artykuł 93
Stosowanie prawa krajowego
Roszczenia z tytułu naruszenia wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin podlegają ograniczeniom nałożonym przez prawo poszczególnych Państw Członkowskich tylko wówczas, jeżeli wyraźnie stanowi tak niniejsze rozporządzenie.
CZĘŚĆ SZÓSTA
ROSZCZENIA CYWILNOPRAWNE, NARUSZENIA, WŁAŚCIWOŚĆ SĄDU
Artykuł 94
Naruszenie
1.
Każda osoba, która:
a) nie będąc do tego uprawniona podejmuje jedno z działań określonych w art. 13 ust. 2 w odniesieniu do odmiany, na którą przyznano wspólnotowe prawo do ochrony odmian roślin; lub
b) nie używa poprawnie nazwy odmiany na podstawie art. 17 ust. 1 lub pomija istotne informacje wymienione w art. 17 ust. 2; lub
c) sprzecznie z przepisami art. 18 ust. 3 używa nazwy odmiany, na którą przyznano wspólnotowe prawo do ochrony odmian roślin lub nazwy, która może wprowadzić w błąd ze względu na podobieństwo do tej nazwy;
może być przedmiotem działania, podjętego przez posiadacza, mającego na celu zaniechanie naruszenia lub wypłatę słusznego wynagrodzenia lub obu.
2.
Osoba, która działa umyślnie lub z niedbalstwa, jest ponadto obowiązana do naprawienia wszelkich szkód wynikających z naruszenia.
W przypadkach winy nieumyślnej nieznacznego stopnia, roszczenia można zmniejszyć stosownie do stopnia winy nieumyślnej, nie mogą być one jednak mniejsze od korzyści, która odniosła osoba naruszająca prawo.
Artykuł 95
Działania przed przyznaniem wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin
Posiadacz może żądać słusznego wynagrodzenie od każdej osoby, która w okresie między publikacją wniosku o przyznanie wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin a jego przyznaniem dokonała czynu, które byłby zabroniony po przyznaniu tego prawa.
Artykuł 96
Przedawnienie
Roszczenia na podstawie art. 94 i 95 ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia ostatecznego przyznania wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin i dnia, w którym uprawniony dowiedział się o naruszeniu swego prawa i o osobie, która je naruszyła, a w każdym przypadku po 30 latach od dnia, w którym nastąpiło naruszenie.
Artykuł 97
Uzupełniające stosowanie prawa krajowego odnośnie do naruszenia
1.
W przypadku gdy osoba odpowiedzialna za naruszenie w rozumieniu art. 94 bezpodstawnie uzyskała korzyści kosztem posiadacza prawa lub posiadacza licencji, sądy właściwe na podstawie art. 101 i 102 w odniesieniu do zwrotu tych korzyści stosują prawo krajowe, włącznie z prawem prywatnym międzynarodowym.
2.
Ustęp 1 stosuje się również do innych roszczeń, które odnoszą się do czynów określonych w art. 95, w okresie między opublikowaniem wniosku o przyznanie wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin a jego rozstrzygnięciem.
3.
We wszelkich innych sprawach skutki wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin określa się wyłącznie na podstawie niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 98
Dochodzenie uprawnienia do wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin
1.
Jeżeli wspólnotowe prawo do ochrony odmian roślin przyznano osobie nieuprawnionej do niego w rozumieniu art. 11, osoba uprawniona może żądać przeniesienia na nią wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin, bez uszczerbku dla jakichkolwiek innych środków prawnych przysługujących jej na mocy praw Państw Członkowskich.
2.
Jeżeli dana osoba jest uprawniona tylko do części wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin, może ona, zgodnie z ust. 1 wystąpić o uznanie jej za współuprawnionego z tego prawa.
3.
Z roszczeniami określonymi w ust. 1 i 2 nie można wystąpić po upływie 5 lat od opublikowania wniosku o przyznanie wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin.
Przepis ten nie ma zastosowania, jeżeli uprawniony w chwili przyznania lub nabycia tego prawa wiedział, że nie był on do niego uprawniony lub że uprawnienie to nie przysługiwało wyłącznie jemu.
4.
Osobie uprawnionej przysługują mutatis mutandis, roszczenia określone w ust. 1 i 2, w odniesieniu do wniosku o przyznanie wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin złożonego przez osobę nieuprawnioną, lub której uprawnienie nie przysługuje wyłącznie.
Artykuł 99
Potwierdzenie tożsamości odmiany
Uprawniony do odmiany macierzystej i hodowca odmiany pochodnej od odmiany macierzystej mają prawo do uzyskania potwierdzenia ustalenia, że odmiany te są odmianami macierzystą i pochodną od niej odmianą.
Artykuł 100
Skutki zmiany posiadacza wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin
1.
W przypadku zmiany posiadacza wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin w wyniku prawomocnego orzeczenia wydanego na podstawie art. 101 i 102 w sprawie przywrócenia uprawnienia na podstawie art. 98 ust. 1, z chwilą wpisania osoby uprawnionej do rejestru wspólnotowych praw do ochrony odmian roślin wygasają prawa do korzystania i inne prawa je obciążające.
2.
Jeżeli posiadacz prawa lub posiadacz licencji dokonuje jednej z czynności określonych w art. 13 ust. 2 albo podejmuje skuteczne i rzetelne przygotowania w tym celu przed rozpoczęciem postępowania na podstawie przepisów art. 101 i 102, może on nadal podejmować takie działania, pod warunkiem wystąpienia o udzielenie przez nowego posiadacza wpisanego do rejestru wspólnotowych praw do ochrony roślin, niewyłącznego prawa korzystania z prawa do nowego uprawnionego wpisanego do rejestru wspólnotowych uprawnienia do korzystania z tego prawa.
Wniosek taki należy wnieść w terminie przewidzianym w przepisach wykonawczych.
W razie braku porozumienia stron prawo korzystania może zostać przyznane przez urząd.
Artykuł 29 ust. 3-7 stosuje się odpowiednio.
3.
Ustęp 2 nie stosuje się, gdy posiadacz prawa lub posiadacz licencji dokonując czynności lub przygotowań działał w złej wierze.
Artykuł 101
Właściwość sądu i dochodzenie roszczeń w postępowaniu cywilnym
1.
Do postępowania w sprawie roszczeń określonych w art. 94-100 stosuje się Konwencję z Lugano oraz, uzupełniająco, przepisy niniejszego artykułu i art. 102-106 niniejszego rozporządzenia.
2.
Postępowania przewidziane w ust. 1 wszczyna się:
a) przed sądem Państwa Członkowskiego lub innej z Umawiających się Stron Konwencji z Lugano, w którym pozwany ma stałe miejsce zamieszkania lub siedzibę, a w przypadku jej braku, przed sądem państwa, w którym został utworzony; lub
b) jeżeli warunek ten nie jest spełniony w żadnym Państwie Członkowskim lub w innej z Umawiających się Stron, przed sądem Państwa Członkowskiego, w którym powód ma stałe miejsce zamieszkania lub siedzibę, a w przypadku jej braku przed sądem państwa, w którym został utworzony; lub
c) jeżeli warunek ten nie jest spełniony w odniesieniu do żadnego Państwa Członkowskiego, przed sądem Państwa Członkowskiego, w którym siedzibę ma Urząd.
Sądy właściwe mają jurysdykcję w odniesieniu do zarzucanych naruszeń, mających miejsce na terytorium jakiegokolwiek Państwa Członkowskiego.
3.
Postępowanie odnoszące się do roszczeń wynikających z naruszenia można także wszczynać przed sądem, w którego okręgu miało miejsce zdarzenie wywołujące szkodę.
W takim przypadku sąd jest właściwy tylko w odniesieniu do zarzucanych naruszeń, mających miejsce na terytorium Państwa Członkowskiego tego sądu.
4.
Postępowaniami i właściwymi sądami są te, które działają na mocy praw Państw ustalonych w zastosowaniu ust. 2 i 3.
Artykuł 102
Przepisy uzupełniające
1.
Do czynności mających na celu dochodzenie uprawnienia na podstawie art. 98 niniejszego rozporządzenia nie stosuje się przepisów art. 5 ust. 3 i 4 Konwencji z Lugano.
2.
Niezależnie od przepisów art. 10 niniejszego rozporządzenia, stosuje się art. 5 ust. 1, 17 i 18 Konwencji z Lugano.
3.
Do celów art. 101 i 102 niniejszego rozporządzenia miejsce zamieszkania lub siedzibę strony ustala się na podstawie art. 52 i 53 Konwencji z Lugano.
Artykuł 103
Regulamin proceduralny
Bez uszczerbku dla przepisów art. 104 i 105, sąd krajowy, właściwy na podstawie art. 101 i 102, stosuje zasady postępowania obowiązujące w danym państwie dla tego samego typu spraw dotyczących porównywalnych krajowych praw własności.
Artykuł 104
Uprawnienie do dochodzenia roszczeń z tytułu naruszenia
1.
Posiadacz może dochodzić roszczeń z tytułu naruszenia.
Posiadacz licencji może dochodzić roszczeń z tytułu naruszenia, chyba że w przypadku wyłącznego uprawnienia do korzystania taka możliwość została wyraźnie wykluczona w umowie z posiadaczem albo przez Urząd na podstawie przepisów art. 29 i art.100 ust. 2.
2.
Posiadacz licencji ma prawo przystąpić do sporu w sprawie o naruszenie wszczętej przez posiadacza, w celu otrzymania naprawienia poniesionej przez nią szkody.
Artykuł 105
Obowiązki sądów krajowych i innych organów
Sąd krajowy lub inny organ rozpatrujący sprawę dotyczącą wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin uznaje je za ważne.
Artykuł 106
Zawieszenie postępowania
1.
Jeżeli sprawa dotyczy roszczeń wynikających z art. 98 ust. 4, a rozstrzygnięcie zależy od udzielenia ochrony na odmianę na podstawie art. 6, rozstrzygnięcia tego nie można przyjąć zanim Urząd nie podejmie decyzji w sprawie wniosku o udzielenie wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin.
2.
Jeżeli sprawa dotyczy istniejącego wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin, w odniesieniu do którego rozpoczęto postępowanie o pozbawienie lub uchylenie na podstawie art. 20 lub 21, postępowanie w sprawie można zawiesić w zakresie, w jakim rozstrzygnięcie zależy od ważności wspólnotowego prawa do odmiany.
Artykuł 107
Kary za naruszenie wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin
Państwa Członkowskie podejmą wszelkie właściwe środki w celu zapewnienia, że w odniesieniu do naruszenia wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin będą stosowane przepisy dotyczące odpowiedzialności karnej za naruszenie porównywalnych praw krajowych.
CZĘŚĆ SIÓDMA
BUDŻET, KONTROLA FINANSOWA, WSPÓLNOTOWE PRZEPISY WYKONAWCZE
Artykuł 108
Budżet
1.
Dla każdego roku budżetowego opracowuje się preliminarz dochodów i wydatków Urzędu i wykazuje w budżecie Urzędu; rokiem budżetowym jest rok kalendarzowy.
2.
Budżet powinien być zrównoważony w odniesieniu do dochodów i wydatków.
3.
Przychody, bez uszczerbku dla innych typów dochodów, obejmują wszystkie opłaty uiszczane na podstawie art. 83 oraz na podstawie przepisów dotyczących opłat, określonych w art. 113, oraz w zakresie, w jakim jest to niezbędne, dotację z budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich.
4.
Wydatki, bez uszczerbku dla innych typów wydatków, obejmują stałe koszty Urzędu i koszty wynikające z normalnej działalności Urzędu, włączając w to kwoty płatne na rzecz Urzędów badających.
Artykuł 109
Opracowywanie budżetu
1.
Prezes opracowuje każdego roku preliminarz dochodów i wydatków Urzędu na następny rok i przekazuje go Radzie Administracyjnej nie później niż 31 marca każdego roku, łącznie z wykazem pozycji; jeśli w preliminarzu została przewidziana dotacja określona w art. 108 ust. 3, poprzedza go odpowiednie uzasadnienie.
2.
Jeżeli w preliminarzu przewidziano dotację określoną w art. 108 ust. 3, Rada Administracyjna przekazuje preliminarz Komisji, łącznie z wykazem pozycji i uzasadnieniem, może także dołączyć swoją opinię.
Komisja przesyła preliminarz organom Wspólnoty właściwym w sprawie budżetu i może dołączyć opinię razem z alternatywnym wariantem preliminarza.
3.
Rada Administracyjna przyjmuje budżet, zawierający wykaz stanowisk sporządzony przez Urząd.
Jeżeli w preliminarzu przewidziano dotację określoną w art. 108 ust. 3, budżet dostosowuje się, jeżeli to konieczne, do środków przyznanych z budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich.
Artykuł 110
Wykonanie budżetu
Prezes wykonuje budżet Urzędu.
Artykuł 111
Kontrola
1.
Kontroler finansowy wyznaczony przez Radę Administracyjną przeprowadza kontrolę zobowiązań i płatności wszystkich wydatków oraz kontrolę istnienia i uzyskania wszystkich dochodów.
2.
Nie później niż dnia 31 marca prezes przekazuje Komisji, Radzie Administracyjnej i Trybunałowi Obrachunkowemu Wspólnot Europejskich sprawozdanie z wykonania wszystkich dochodów i wydatków z poprzedniego roku budżetowego.
Trybunał Obrachunkowy bada ich zgodność z właściwymi przepisami stosowanymi do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich.
3.
Rada Administracyjna udziela absolutorium prezesowi Urzędu w zakresie wykonania budżetu.
Artykuł 112
Przepisy finansowe
Rada Administracyjna po konsultacji z Trybunałem Obrachunkowym przyjmuje wewnętrzne przepisy finansowe określające w szczególności procedurę opracowania i wykonania budżetu Urzędu.
Przepisy finansowe muszą, o ile to możliwe, odpowiadać przepisom rozporządzenia finansowego stosowanego do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich i odbiegać od nich tylko wtedy, gdy jest to konieczne ze względu na specyficzne właściwości poszczególnych działań Urzędu.
Artykuł 113
Przepisy dotyczące opłat
1.
Przepisy dotyczące opłat określają w szczególności czynności, za które należy się opłata na podstawie art. 83 ust. 1, wysokość opłat i sposób ich uiszczania.
2.
Opłaty pobiera się co najmniej za następujące czynności:
a) rozpatrywanie wniosków o przyznanie wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin; opłata ta pokrywa:
- badanie formalne (art. 53),
- badanie merytoryczne (art. 54),
- badanie nazwy odmiany (art. 63),
- wydanie decyzji (art. 61 i 62),
- stosowne publikacje (art. 89);
b) polecenie wykonania i przeprowadzenie badania technicznego;
c) rozpatrywanie odwołania, łącznie z podjęciem decyzji;
d) każdy rok utrzymywania wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin.
3. a) Z zastrzeżeniem lit. b) i c), wysokość opłat ustala się na poziomie zapewniającym, że przychód uzyskany z nich w zasadzie wystarcza do zrównoważenia budżetu Urzędu.
b) Jednak w okresie przejściowym kończącym się dnia 31 grudnia czwartego roku od daty określonej w art. 118 ust. 2, z dotacji określonej w art. 108 ust. 3 mogą zostać pokryte wydatki wynikające z utworzenia Urzędu. Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 115, okres ten może zostać przedłużony, w razie konieczności, nie więcej jednak niż o jeden rok.
c) Ponadto, tylko w ciągu wymienionego okresu przejściowego, dotacja określona w art. 108 ust. 3 może pokrywać niektóre wydatki Urzędu odnoszące się do niektórych czynności, innych niż rozpatrywanie wniosków, organizowanie i przeprowadzanie badań technicznych i rozpatrywania odwołań.
Czynności te zostaną określone w przepisach wykonawczych przyjętych na podstawie art. 114, najpóźniej w rok po przyjęciu niniejszego rozporządzenia.
4.
Przepisy dotyczące opłat są przyjmowane zgodnie z procedurą określoną w art. 115, po konsultacji z Radą Administracyjną projektu środków, które należy podjąć.
Artykuł 114
Inne przepisy wykonawcze
1.
Szczegółowe przepisy wykonawcze powinny zostać przyjęte w celu zastosowania niniejszego rozporządzenia.
Powinny one zawierać w szczególności przepisy:
- określające stosunek między Urzędem a Urzędami badającymi, instytucjami i własnymi urzędami podporządkowanymi określonymi w art. 30 ust. 4 i 55 ust. 1 i 2,
- dotyczące spraw wymienionych w art. 36 ust. 1 i 42 ust. 2,
- dotyczące postępowania przed Izbą Odwoławczą.
2.
Z zastrzeżeniem art. 112 i 113, przepisy wykonawcze wymienione w niniejszym rozporządzeniu zostaną przyjęte zgodnie z procedurą określoną w art. 115, po konsultacji z Radą Administracyjną projektu środków, które należy podjąć.
Artykuł 115
Procedura
1.
Komisję wspomaga komitet składający się z przedstawicieli Państw Członkowskich, na którego czele stoi przedstawiciel Komisji.
2.
W przypadku zastosowania procedury określonej w niniejszym artykule, przedstawiciel Komisji przedkłada komitetowi projekt środków, jakie należy podjąć.
Komitet wydaje swoją opinię o projekcie w terminie określonym przez przewodniczącego w zależności od pilności sprawy.
Opinię wydaje większość określona w art. 148 ust. 2 Traktatu w odniesieniu do decyzji podejmowanych przez Radę na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w komitecie waży się w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3. a) Komisja przyjmie wnioskowane środki, jeżeli są one zgodne z opinią komitetu.
b) Jeżeli wnioskowane środki nie są zgodne z opinią komitetu lub w przypadku braku opinii, Komisja bezzwłocznie przedłoży Radzie wniosek w sprawie środków, jakie powinny zostać podjęte.
Rada stanowi kwalifikowaną większością głosów.
Jeżeli po upływie trzech miesięcy od daty odwołania do Rady Rada nie podejmie decyzji, proponowane środki zostaną przyjęte przez Komisję, o ile Rada nie sprzeciwi się przyjęciu tych środków stanowiąc zwykłą większością głosów.
CZĘŚĆ ÓSMA
PRZEPISY PRZEJŚCIOWE I KOŃCOWE
Artykuł 116
Odstępstwa
1. Nie naruszając przepisów art. 10 ust. 1 lit. a) i bez uszczerbku dla przepisów art. 10 ust. 2 i 3, odmianę uważa się za nową także w przypadkach, gdy hodowca nie sprzedał lub w inny sposób nie przekazał osobom trzecim na terytorium Wspólnoty i w celach korzystania z odmiany jej składników lub materiału ze zbioru lub nie wyraził na to zgody wcześniej niż 4 lata, a w przypadku drzew lub winorośli — wcześniej niż 6 lat, przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia, jeżeli wniosek został wniesiony w ciągu roku od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
2.
Przepisy ust. 1 stosuje się także do odmian na które przyznano krajowe prawo do ochrony odmian roślin w jednym lub więcej Państw Członkowskich przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia.
3.
Nie naruszając przepisów art. 55 i 56, Urząd przeprowadza badanie techniczne wymienionych odmian, o ile to możliwe, na podstawie dostępnych wyników postępowania dotyczącego przyznania krajowego prawa do odmian roślin, w porozumieniu z organem, przed którym toczyło się to postępowanie.
4.
W przypadku wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin przyznanego na podstawie ust. 1 i 2:
- Artykuł 13 ust. 5 lit. a) nie ma zastosowania w odniesieniu do odmian pochodnych, które były powszechnie znane we Wspólnocie przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia.
- Artykuł 14 ust. 3 tiret czwarte nie ma zastosowania do rolników korzystających z istniejącej odmiany zgodnie z upoważnieniem zawartym w art. 14 ust. 1, jeżeli przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia korzystali oni bezpłatnie z odmiany; przepis ten stosuje się do dnia 30 czerwca siódmego roku następującego po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia. Przed tą datą Komisja przedstawi sprawozdanie o sytuacji istniejących odmian. Okres ten może zostać przedłużony w stopniu, w jakim uzasadnia to sprawozdanie Komisji, w przepisach wykonawczych podjętych na podstawie art. 114.
- Bez uszczerbku dla uprawnień wynikających z krajowej ochrony, przepisy art. 16 stosuje się odpowiednio do czynności odnoszących się do materiału przekazanego osobom trzecim przez hodowcę lub za jego zgodą przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia i podjętych przez osoby, które przed tą datą podejmowały już takie czynności lub poczyniła skuteczne i rzetelne przygotowania tym celu.
Jeżeli takie wcześniejsze czynności obejmowały dalsze rozmnażanie w rozumieniu art. 16 lit. a), wymaga się upoważnienia posiadacza do dalszego rozmnażania po upływie drugiego roku, a w przypadku odmian winorośli i gatunków drzew po upływie czwartego roku następującego po dniu wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
- Nie naruszając przepisów art. 19, czas trwania wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin zostaje skrócony o dłuższy ze wskazanych niżej okresów:
- w przypadku ust. 1 o okres, w którym hodowca sprzedawał lub w inny sposób przekazywał osobom trzecim na terytorium Wspólnoty i w celach korzystania z odmiany jej składników lub materiału ze zbioru lub nie wyraził na to zgody, jak zostało to określone w postępowaniu w sprawie przyznania wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin,
- w przypadku ust. 2, w okresie obowiązywania krajowego prawa do ochrony odmian roślin,
lecz nie więcej niż o 5 lat.
Artykuł 117
Przepisy przejściowe
Urząd zostanie utworzony w takim czasie, który pozwoli mu na pełne wykonywanie od dnia 27 kwietnia 1995 r. zadań powierzonych mu na mocy niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 118
Wejście w życie
1.
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2193/94
z dnia 8 września 1994 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2454/93 ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny [1], w szczególności jego art. 249,
a także mając na uwadze, co następuje:
w celu zapewnienia jednakowego traktowania zainteresowanych osób pożądane jest wyjaśnienie, że zgodnie z rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 2454/93 [2] ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 1500/94 [3] w niektórych przypadkach towary mogą zostać dopuszczone do swobodnego obrotu po uprzednim czasowym magazynowaniu na podstawie lokalnej procedury dotyczącej zezwoleń; wyraźne rozróżnienie powinno dotyczyć wszelkich możliwych sytuacji; powinno określić się zobowiązania wynikające z lokalnej procedury dotyczącej zezwoleń;
rozporządzenie (EWG) nr 2454/93 zawiera przepisy dotyczące pieczęci i miejsca przeznaczenia różnych formularzy listów przewozowych CIM na towary przywożone koleją z państw trzecich;
pożądane jest uzupełnienie tych przepisów, aby uwzględnić sytuację, w której ww. towary podlegają procedurze celnej podczas podróży i są przekazywane do miejsca przeznaczenia w Państwie Członkowskim zgodnie z opisem oryginału listu przewozowego CIM;
pożądane jest określenie metod identyfikacji procedur uszlachetniania czynnego i jasne sformułowanie zasad kontroli dokumentów jako środka potwierdzającego, że produkty kompensacyjne zostały wytworzone z towarów przywożonych;
wspólnotowe zasady uszlachetniania czynnego zostały ujęte w taki sposób, aby dokonać możliwie daleko idącej decentralizacji różnych aspektów takich działań; zapewniają one między innymi możliwość wydania pozwolenia, ale tylko w sytuacji, gdy podstawowe interesy producentów Wspólnoty nie zostają naruszone (warunki ekonomiczne); zasady przewidują ponadto pewne szczególne sytuacje, w których warunki ekonomiczne uważa się za spełnione; niemniej jednak w określonych okolicznościach zastosowanie procedury mogłoby w praktyce niekorzystnie wpłynąć na konkurencyjność producentów Wspólnoty, pomimo opinii rozpatrujących wniosek organów celnych o formalnym spełnieniu warunków ekonomicznych;
należy uchwalić przepisy zapewniające zgodność z warunkami ekonomicznymi w przypadkach złożenia wniosku odnośnie do operacji uszlachetniania czynnego w taki sposób, aby równowaga oparta na zasadzie sprawiedliwości była zgodna z interesami producentów Wspólnoty oraz przetwórców, których to dotyczy; w tym celu należałoby wprowadzić obowiązkową procedurę konsultacyjną;
w celu ułatwienia dostępności do procedury pożądane jest podniesienie limitów wartości, po których osiągnięciu warunki ekonomiczne mogą być uważaneza spełnione; pożądane jest również uzupełnienie załącznika 75 do rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 poprzez uwzględnienie stopnia wrażliwości sektorów gospodarki;
ze względów ekonomicznych pożądane jest wprowadzenie szczególnych przepisów dotyczących operacji uszlachetniania czynnego w dziale produkcji makaronów;
w celach weryfikacji i pełnego wykorzystania możliwości Jednolitego Rynku w zakresie operacji uszlachetniania czynnego z wykorzystaniem pozwolenia wymienionego w art. 556 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 należałoby wprowadzić przepis do dokumentu używanego do operacji polegających na wwożeniu towarów importowanych przed wywozem produktów kompensacyjnych wytworzonych z towarów ekwiwalentnych;
należałoby jednakże wyjaśnić, że stosowanie formularzy informacyjnych będzie obligatoryjne jedynie w przypadkach, gdy żadne zadowalające działania weryfikacyjne odnośnie do wcześniejszego wydania pozwolenia nie zostały wspólnie uzgodnione przez odpowiednie władze;
pożądane jest wyszczególnienie przerw, podczas których warunki ekonomiczne podlegają rewizji;
przepisy przejściowe stanowią, że towary przywożone i produkty kompensacyjne, będące przedmiotem procedur uszlachetniania czynnego, kwalifikują się do zwolnienia z tytułu wykorzystania końcowego;
właściwości towarów lub produktów z sektora lotnictwa cywilnego podlegające procedurom uszlachetniania czynnego, ilość przesyłek, rzeczywiste uproszczenia z tytułu innych procedur przywozowych oraz przyczyn ekonomicznych wynikających z konkurencji międzynarodowej w tym sektorze wymagają obniżenia kosztów administracyjnych ponoszonych przez osoby prowadzące działalność gospodarczą we Wspólnocie, stosujące procedury uszlachetniania czynnego, gwarantując, jednocześnie, że uproszczenie nie spowoduje wzrostu nadużyć oraz nieprawidłowości;
z przyczyn praktycznych zakończenie procedury uszlachetniania czynnego powinno zostać uproszczone z zastrzeżeniem określonych warunków;
z tego względu można wprowadzić przepis odnośnie do zakończenia procedury uszlachetniania czynnego w przypadku, gdy towary lub produkty, o których mowa, zostały użyte po raz pierwszy, pod warunkiem że przechowywane dokumenty handlowe pozwalają na wiarygodną weryfikację wniosku i prawidłowe przeprowadzenie procedury;
należy wziąć pod uwagę, że osoby prowadzące działalność gospodarczą w tym sektorze zwykle przechowują dokumenty handlowe, co pozwala dobrać towary podlegające niniejszej procedurze do produktów podlegających zakończeniu;
konieczne jest systematyczne przedstawianie i zgłaszanie wywozu towarów wywożonych bezpośrednio z obszaru celnego przez wolne obszary celne w celu zapobiegania uchylania się podczas wywozu od weryfikacji towarów wrażliwych;
przepisy regulujące wywóz towarów Wspólnoty powinny dotyczyć towarów wywożonych przez wolne obszary celne;
nie jest konieczne systematyczne zgłaszanie i przedstawianie niebędących własnością Wspólnoty towarów z jakiegokolwiek sektora gospodarki, które nie są wyładowywane lub są przeładowywane w wolnych obszarach celnych;
odroczenie obowiązkowego wykorzystywania pola 26 Jednolitego Dokumentu Administracyjnego (SAD) do dnia 1 stycznia 1996 r. włącznie umożliwiłoby w lepszy sposób Państwom Członkowskim wprowadzenie ww. środka, biorąc pod uwagę w szczególności potrzebę dostosowania systemów przetwarzania danych z zakresu ceł;
wykorzystanie pola 26 powinno być fakultatywne w przypadku tranzytu, objęcia towarów procedurą składu celnego oraz w przypadku powrotnego wywozu towarów z magazynu celnego;
pożądana jest ze względów praktycznych zmiana wzorów wniosków o pozwolenie i zastosowanie procedury uszlachetniania czynnego;
powinno przyjąć się określone standardowe współczynniki produktywności w rezultacie ulepszeń technicznych w celu dopasowania ich do współczynników używanych do obliczania refundacji z tytułu wywozu w przypadku przetwarzania podobnych towarów wspólnotowych;
rozporządzenie (EWG) nr 2454/93 ustanawia wykaz towarów mogących podlegać procedurze przetwarzania pod kontrolą celną; z przyczyn ekonomicznych stosowne wydaje się dodanie do wykazu zawartego w pkt 14 załącznika 87;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 2454/93 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 266 wprowadza się następujące zmiany
- ustęp 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
W celu umożliwienia organom celnym właściwego funkcjonowania osoba posiadająca zezwolenie określone w art. 263:
a) w przypadkach określonych w art. 263 tiret pierwsze i trzecie:
i) gdy towary są dopuszczone do swobodnego obrotu po ich dostarczeniu na wyznaczone miejsce:
- bezzwłocznie zawiadamia organy celne o dostarczeniu w formie i trybie określonym przez organy celne w celu uzyskania zwolnienia towarów, oraz
- umieszcza towary w swojej ewidencji;
ii) gdy dopuszczenie do swobodnego obrotu jest poprzedzone czasowym magazynowaniem towarów w rozumieniu art. 50 Kodeksu w tym samym miejscu, przed upływem terminu, określonego w art. 49 Kodeksu:
- bezzwłocznie zawiadamia organy celne w określonej formie i trybie o zamiarze przeznaczenia towarów do obrotu w celu uzyskania zwolnienia towarów, oraz
- wprowadza towary do swojej ewidencji.
b) w przypadkach wymienionych w art. 263 tiret drugie:
- bezzwłocznie zawiadamia organy celne w określonej formie i trybie o zamiarze przeznaczenia towarów do obrotu w celu uzyskania zwolnienia towarów, oraz
- wprowadza towary do swojej ewidencji.
Notyfikacja określona w tiret drugim nie jest wymagana w przypadku, gdy, towary przeznaczone do swobodnego obrotu zostały wcześniej objęte procedurą składu celnego typu D;
c) w przypadkach określonych w art. 263 tiret czwarte odnośnie do dostarczenia towarów w miejsce przeznaczone do tego celu:
- umieszcza towary w swojej dokumentacji;
d) udostępnia organom celnym całą dokumentację, od czasu wprowadzenia do ewidencji, wymienionej w lit. a), b) i c), której prowadzenie jest wymagane przepisami o dopuszczeniu do swobodnego obrotu."
- w ust. 2 lit. a) otrzymuje brzmienie:
"a) zezwolenie na dokonanie notyfikacji wymienionej w ust. 1 lit. a) i b) obowiązuje bezzwłocznie po dostarczeniu towarów;",
- dodaje się ust. 3 w brzmieniu:
"3.
Wprowadzenie do ewidencji, wymienione w ust. 1 lit. a), b) i c), może zostać zastąpione przez jakąkolwiek inną czynność formalną dającą podobne gwarancje określone przez organy celne.
Wprowadzenie do ewidencji zawiera datę wprowadzenia oraz szczegółowe dane niezbędne dla ustalenia tożsamości towarów."
2) w art. 423 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Urząd celny właściwy dla miejsca przeznaczenia celnego będzie traktowany jako urząd przeznaczenia.
Czynności formalne określone w art. 421 są przeprowadzane w urzędzie przeznaczenia.
3.
W przypadku dopuszczenia towarów do swobodnego obrotu lub objęcia towarów innymi procedurami celnymi na stacji tranzytu urząd celny właściwy dla stacji będzie funkcjonował jako urząd przeznaczenia.
Ww. urząd celny ostempluje formularze 2 i 3 oraz dodatkową kopię formularza 3 przekazaną przez firmę kolejową i umieści jedną z następujących adnotacji:
- Cleared
- Dédouané
- Verzollt
- Sdoganato
- Vrijgemaakt
- Toldbehandlet
- Εκτελωνισμένο
- Despachado de aduana
- Desalfandegado
Ww. urząd zwraca bezzwłocznie firmie przewozowej formularze 2 i 3 po ich ostemplowaniu oraz zatrzymuje dodatkową kopię formularza 3.
4. Procedura określona w ust. 3 nie ma zastosowania do produktów podlegających opłacie akcyzowej, określonej w art. 3 ust. 1 i art. 5 ust. 1 dyrektywy Rady 92/12/EWG [4].
5.
W przypadku, o którym mowa w ust. 3, właściwy dla urzędu przeznaczenia organ celny może zażądać późniejszej weryfikacji adnotacji na formularzach 2 i 3, dokonanych przez właściwy organ celny na stacji tranzytu."
3) w art. 551 dodaje się ust. 4 w brzmieniu:
"4.
W celach art. 117 lit. b) Kodeksu organy celne ustalają środki niezbędne dla ustalenia tożsamości towarów przywożonych wchodzących w skład produktów kompensacyjnych lub podejmują niezbędne działania w celu przeprowadzenia weryfikacji warunków wymienionych w jednolitym systemie kompensacyjnym odnośnie do odpowiedniego przeprowadzania operacji.
Organy celne zastosują w szczególności, stosownie do okoliczności następujące środki:
a) wskazanie lub opis znaków szczególnych lub znaków fabrycznych;
b) umieszczenie plomb, pieczęci, znaków w formie klipsów oraz innych znaków wyróżniających;
c) pobranie próbek, zrobienie ilustracji lub opisów technicznych;
d) przeprowadzenie analiz;
e) kontrola dokumentów ewidencyjnych składu celnego lub dodatkowych dokumentów uzupełniających odnoszących się do transakcji oraz wyraźnie stwierdzających wyprodukowanie produktów kompensacyjnych z towarów przywożonych."
4) w art. 552 ust. 1 wprowadza się następujące zmiany:
- zdanie wprowadzające otrzymuje brzmienie:
"Bez uszczerbku dla przepisów art. 553 ust. 4 warunki ekonomiczne wymienione w art. 117 lit. c) Kodeksu uważa się za spełnione, między innymi, w przypadku:"
- litery a) i v) otrzymują brzmienie:
"v) operacje, których wartość w odniesieniu do każdego typu towarów przywiezionych na podstawie pozwolenia, zgodnie z ośmiocyfrowym kodem Nomenklatury Scalonej (CN), nie przewyższa rocznie 300000 ECU na wnioskodawcę, niezależnie od liczby podmiotów gospodarczych dokonujących procesu uszlachetniania.
Natomiast limit wartości na towary i produkty wymienione w wykazie stanowiącym załącznik 75 ustala się w wysokości 150000 ECU.
Wyżej wymienioną wartość określa się jako wartość celną towarów, określoną na podstawie znanych szczegółowych danych oraz dokumentów przedstawionych w momencie złożenia wniosku.
Niniejszego podpunktu można nie stosować w odniesieniu do określonych towarów przywożonych zgodnie z procedurą Komitetu (kod 6400);"
- w lit. a) dodaje się (vi) w brzmieniu:
"(vi) przetwarzanie pszenicy twardej o kodzie CN 10011090 do produkcji makaronu o kodzie CN 19021100 i 190219 (kod 6203)";
5) w art. 553 dodaje się ust. 4 w brzmieniu:
"4.
W przypadku stwierdzenia na podstawie stanu faktycznego przez organy celne lub Komisję, że zastosowanie procedury, nawet w sytuacji wymienionej w art. 552 ust. 1, może wpłynąć niekorzystne na podstawowe interesy producentów Wspólnoty, zostanie zastosowana następująca procedura.
Organ celny bezzwłocznie przesyła wniosek oraz dodatkowe dokumenty do Komisji.
Komisja, po otrzymaniu dokumentów o charakterze konsultacyjnym, wysyła niezwłocznie zawiadomienia do zainteresowanych Państw Członkowskich oraz informuje pozostałe Państwa Członkowskie.
W przypadku wydania nowego pozwolenia lub przedłużenia istniejącego w odniesieniu do rodzaju towarów, których dotyczyła konsultacja, organ celny poinformuje wnioskodawcę o rozpoczęciu procedury konsultacyjnej oraz o możliwych konsekwencjach.
Jeśli Komisja, po zbadaniu sprawy przedłożonej do oceny, uzna, że zastosowanie procedury może niekorzystnie wpłynąć na podstawowe interesy producentów Wspólnoty, bezzwłocznie przedstawi Komitetowi projekt decyzji.
Komitet zatwierdzi decyzję w trybie określonym w art. 249 Kodeksu.
Powyższa decyzja zostanie podana do wiadomości Państwom Członkowskim, które uwzględnią ją podczas wydawania nowych pozwoleń.
Jeśli zaistnieje prawdopodobieństwo, że decyzja Komisji wpłynie na pozwolenia wcześniej wydane oraz warunki ekonomiczne uważane są za niespełnione teraz lub w przeszłości, stosuje się art. 8-10 Kodeksu."
6) w art. 556 dodaje się ust. 4-8 w brzmieniu:
"4.
Z wyjątkiem innych dostatecznych działań weryfikacyjnych uzgodnionych wspólnie przez organy celne za pomocą procedury konsultacyjnej, która musi poprzedzać zwykłe pozwolenie wymienione w ust. 2, stosuje się formularz informacyjny INF 9 zawierający wzory próbek i znaków, stanowiący załącznik 75 A, w przypadku gdy towary przywożone zostały przywiezione przed wywozem produktów kompensacyjnych uzyskanych z towarów ekwiwalentnych.
5.
Formularz informacyjny INF 9 składa się z oryginału i trzech kopii, które należy razem okazać w urzędzie celnym, gdzie dokonywane są formalności przywozowe.
Formularz informacyjny INF 9 sporządza się w odniesieniu do ilości produktów kompensacyjnych odpowiadającej ilości przywożonych towarów poddanych procedurze.
W razie zamiaru wywozu towarów w kolejnych przesyłkach można sporządzić więcej niż jeden formularz INF 9.
6.
W art. 601 ust. 3 stosuje się mutatis mutandis.
7.
Zgłoszenie do objęcia przywożonych towarów procedurą celną składa się w urzędzie właściwym dla objęcia towarów procedurą wraz z formularzem INF 9.
Urząd właściwy dla objęcia towarów procedurą wypełnia, w przypadku przyjęcia zgłoszenia o przywozie towarów, pole 9 formularza INF 9, przesyła kopię 1 do nadzorującego urzędu celnego, oryginał zaś oraz pozostałe kopie zwraca zgłaszającemu.
8.
Zgłoszenie wywozowe w odniesieniu do produktów kompensacyjnych wytworzonych z towarów ekwiwalentnych zawiera również oryginalne kopie 2 i 3 formularza NFI 9.
Urząd celny właściwy dla zakończenia procedury celnej po zatwierdzeniu deklaracji wywozowej wskazuje ilość wywożonych produktów kompensacyjnych oraz datę przyjęcia.
Bezzwłocznie przesyła kopię 3 do nadzorującego urzędu celnego, zwróci zgłaszającemu oryginał oraz zatrzyma kopię 2."
7) w art. 558 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Termin ważności pozwolenia zostaje ustalony przez organy celne po uwzględnieniu warunków ekonomicznych oraz szczególnych potrzeb zgłaszającego.
W przypadku ponad dwuletniego terminu ważności warunki, na podstawie których wydano pozwolenie, będą okresowo poddawane rewizji w odstępach określonych w pozwoleniu, nie rzadziej niż co 24 miesiące."
8) w art. 577 ust. 2 lit. c) dodaje się, co następuje:
"Nadzorujący urząd celny zezwoli na zwolnienie z procedury uszlachetniania czynnego w przypadku, gdy towary lub produkty z sektora lotnictwa cywilnego zostały użyte w określony sposób po raz pierwszy, pod warunkiem że dokumenty posiadacza pozwolenia odnośnie do uszlachetniania czynnego pozwalają na wiarygodną weryfikację prawidłowego zastosowania i przeprowadzenia procedury."
9) w art. 580 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 609 dopuszczenie towarów w stanie niezmienionym lub głównych produktów kompensacyjnych do swobodnego obrotu będzie możliwe, gdy osoba zainteresowana nie może poddać wymienionych towarów lub produktów procedurze kontroli celnej, lub, której zastosowanie uniemożliwiłoby uregulowanie opłat celnych z tytułu płatności odsetek wyrównawczych zgodnie z art. 589 ust. 1."
10) artykuł 603 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 603
1.
Przywiezione towary mogą zostać poddane procedurze w urzędzie celnym wjazdu, innym niż wyznaczony wcześniej, po uzyskaniu zgody na zmianę przez nadzorujący urząd celny lub przez urząd, w którym są faktycznie dokonywane formalności wjazdowe i który powiadamia o zmianie nadzorujący urząd celny.
2.
W przypadku operacji wymienionych w art. 552 ust. 1 lit. a) vi) nazwa/nazwisko importera upoważnionego do wprowadzenia przywiezionych towarów może zostać umieszczone w polu 2 formularza informacyjnego INF 5 po uprzednim okazaniu formularza INF 5 urzędowi celnemu, w którym złożono deklarację wywozową.
Informacja zostaje umieszczona na oryginale i kopiach 2 i 3 formularza INF 5 przed zgłoszeniem przywiezionych towarów do procedury."
11) w art. 648 ust. 1 lit. a) otrzymuje brzmienie:
"a) w odniesieniu do każdego pozwolenia, w którym wartość towarów przywożonych przez jednego operatora w roku kalendarzowym przewyższa limity wymienione w art. 552 ust. 1 lit. a) v), zgodnie ze szczegółowymi danymi określonymi w załączniku 85; szczegółowe dane nie muszą być podawane do wiadomości, jeśli pozwolenie na uszlachetnianie czynne zostało wydane na podstawie jednego z warunków ekonomicznych o następujących kodach: 6106, 6107, 6201, 6202, 6203, 6301, 6302, 6303, 7004, 7005, 7006."
12) artykuł 820 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 820
Szczegółowe dane dotyczące przemieszczenia towarów z miejsc objętych procedurą zostaną niezwłocznie ujęte w ewidencji zgodnie z art. 807."
13) artykuł 821 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 821
W przypadku powtórnego wywozu towarów niebędących własnością Wspólnoty, które w jakimkolwiek sektorze gospodarki nie zostały rozładowane lub zostały przeładowane w rozumieniu art. 176 ust. 2 Kodeksu, notyfikacja wymieniona w art. 182 ust. 3 Kodeksu nie będzie wymagana."
14) skreśla się art. 822;
15) w art. 835 ust. 1 skreśla się akapit drugi;
16) załącznik 37 zmienia się zgodnie z załącznikiem 1 do niniejszego rozporządzenia;
17) wzór wniosku o pozwolenie w załączniku 67/B zastępuje się załącznikiem 2 do niniejszego rozporządzenia, drugą stronę (podstawy ekonomiczne) zastępuje się załącznikiem 3 do niniejszego rozporządzenia;
18) wzór pozwolenia w załączniku 68/ zastępuje się załącznikiem 4 do niniejszego rozporządzenia;
19) załącznik 75 zastępuje się załącznikiem 5 do niniejszego rozporządzenia;
20) wprowadza się załącznik 75A zgodnie z załącznikiem 6 do niniejszego rozporządzenia;
21) załącznik 77 zmienia się zgodnie z załącznikiem 7 do niniejszego rozporządzenia;
22) w załączniku 78 pkt 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Pszenica
Pszenica zwykła o kodzie CN 10019099 zebrana na obszarze Wspólnoty lub pszenica twarda o kodzie CN 10011090 zebrana na obszarze Wspólnoty oraz pszenica przywożona o tych samych kodach zebrana w państwach trzecich nie podlega równej rekompensacie.
Jednakże:
- po konsultacji z grupą ekspertów reprezentujących Państwa Członkowskie oraz tworzących Komitet Kodeksu Celnego (Sekcja ds. Gospodarczych Procedur Celnych) Komisja może zatwierdzić odstępstwa od zakazu dotyczącego równych rekompensat na wyżej wymienione produkty,
- równa rekompensata może dotyczyć pszenicy twardej o kodzie CN 10011090 spełniającej warunki wymienione w art. 9 Traktatu oraz pszenicy przywożonej o tym samym kodzie, pod warunkiem stosowania systemu równych rekompensat do produkcji makaronu o kodach CN 19021100 lub 190219."
23) w załączniku 87 dodaje się pkt 14 w brzmieniu:
"Nr porządkowy _BAR_ Kolumna 1 _BAR_ Kolumna 2 _BAR_
Towary, których przetwarzanie jest dozwolone z zastosowaniem kontroli _BAR_ Przetwarzanie, które może zostać dokonane _BAR_
14 _BAR_ Oleje napędowe z zawartością siarki powyżej 0,2 % o kodzie CN 27100069 _BAR_ Mieszanka produktów z kolumny 1 lub mieszanka jednego i/lub kilku produktów z kolumny 1 z olejem napędowym o zawartości siarki poniżej 0,2 % o kodzie CN 27100069 w celu uzyskania oleju napędowego o zawartości siarki poniżej 0,2 % o kodzie CN 27100069 _BAR_
Olej napędowy oznaczony kodem CN 27100055" _BAR_
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2199/94
z dnia 9 września 1994 r.
nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych dysków magnetycznych (dyskietek 3,5-calowych) pochodzących z Hongkongu i z Republiki Korei i stanowiące o ostatecznym poborze nałożonego cła tymczasowego
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2423/88 z dnia 11 lipca 1988 r. w sprawie ochrony przed przywozem po cenach dumpingowych lub subsydiowanych z państw niebędących członkami Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej [1], w szczególności jego art. 12,
uwzględniając wniosek złożony przez Komisję po konsultacjach w ramach Komitetu Doradczego, jak przewidziano na mocy powyższego rozporządzenia,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. ŚRODKI TYMCZASOWE
(1) Komisja, rozporządzeniem (WE) nr 534/94 [2], zwanym dalej "rozporządzeniem tymczasowym", nałożyła tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz do Wspólnoty niektórych dysków magnetycznych (zwanych dalej dyskietkami 3,5-calowymi) pochodzących z Hongkongu i Republiki Korei, oraz objętych kodem CN ex85232090.
Obowiązywanie powyższego cła zostało rozszerzone maksymalnie na okres dwóch miesięcy na mocy rozporządzania Rady (WE) nr 1340/94 [3].
B. DALSZA PROCEDURA
(2) W następstwie nałożenia tymczasowych ceł antydumpingowych rząd Hongkongu i inne zainteresowane strony, które o to wystąpiły, stworzono możliwość wysłuchania przez Komisje.
Niektóre z powyższych stron przedłożyły pisemne opracowania przedstawiające swoje opinie dotyczące wniosków Komisji.
W szczególności władze Hongkongu ponownie sformułowały niektóre poglądy wyrażone na różnych etapach postępowania.
(3) Jeden z importerów, który nie brał udziału w dochodzeniu, przedłożył pisemne wystąpienie dla Komisji w następstwie wprowadzenia tymczasowych cel antydumpingowych.
(4) Na żądanie, strony poinformowano na piśmie o zasadniczych faktach i ustaleniach, na podstawie których zalecono nałożenie ceł ostatecznych oraz ostateczny pobór kwot zabezpieczonych poprzez cła tymczasowe.
Przyznano im również rozsądny termin, w którym mogli składać oświadczenia w następstwie ogłoszenia wyników dochodzenia.
(5) Należy zaznaczyć, że składający skargę producent wspólnotowy, RPS, Rhône-Poulenc Systems, wymieniony w akapicie 4 lit. a) rozporządzenia tymczasowego, powinien być obecnie określany jako RPS Boeder International.
(6) Z uwagi na ilość i złożoność badanych danych niemożliwe było zakończenie badania w terminie przewidzianym w art. 7 ust. 9 lit. a) rozporządzenia (EWG) nr 2423/88 (zwanego dalej "rozporządzeniem podstawowym").
(7) W następstwie postępowania antydumpingowego wobec przywozu niektórych dysków magnetycznych (dyskietek 3,5-celowych) pochodzących z Japonii, Tajwanu i Chińskiej Republiki Ludowej, zwanego dalej "postępowaniem poprzednim", w październiku 1993 r. rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2861/93 [4] nałożone zostały ostateczne cła antydumpingowe.
C. PRZEDMIOTOWY PRODUKT I PRODUKT PODOBNY
(8) Z uwagi na fakt, że nie przedstawiono nowych argumentów odnośnie do przedmiotowego produktu oraz produktu podobnego, ustalenia przedstawione w akapitach 8–12 rozporządzenia tymczasowego zostają potwierdzone.
D. DUMPING
1.
Wartość normalna
(9) Do celów ostatecznych ustaleń, wartość normalną ustalono na ogół na podstawie tych samych metod jakie użyto w tymczasowym określaniu dumpingu, po uwzględnieniu nowych faktów i argumentów przedstawionych przez strony.
(10) Po opublikowaniu rozporządzenia tymczasowego dwóch producentów w Hongkongu oraz władze Hongkongu utrzymywały, że pomimo, iż sprzedaż wewnętrzna produktu analogicznego była niewystarczająca do dokonania właściwego porównania, kwoty kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych używanych przy tworzeniu wartości normalnej powinny być oparte na kosztach sprzedaży, ogólnych i administracyjnych zainteresowanych firm, nawet tych związanych ze sprzedażą na wywóz, a nie na kosztach innego producenta w Hongkongu.
Władze Hongkongu zakwestionowały również słuszność poziomu dochodu stosowanego przy tworzeniu wartości normalnej.
Nie było możliwe zaakceptowanie sugerowanego podejścia do kosztów sprzedaży, ogólnych i administracyjnych, ponieważ art. 2 ust. 3 lit. b) ii) rozporządzenia tymczasowego wymaga, aby były to koszty związane ze sprzedażą krajową, a nie sprzedażą na wywóz.
Dochodzenie wykazało, że koszty sprzedaży, ogólne i administracyjne dla producenta wewnętrznego określonego w rozporządzeniu tymczasowym, odnosiły się do sprzedaży w tej samej branży.
Dlatego były one użyte przy tworzeniu wartości normalnej dla innych producentów w Hongkongu.
W odniesieniu do zastosowanego dziesięcioprocentowego poziomu zysku należy zaznaczyć, że był on przytoczony przez składającego skargę i okazał się niższy niż zysk uzyskany przez wyłącznego producenta przy sprzedaży danego produktu na rynku Hongkongu, chociaż nie w reprezentatywnych ilościach.
(11) Producent koreański utrzymywał, że należało uwzględnić wartość normalną produktów promocyjnych wręczanych niektórym z jego klientów, ponieważ wartość tych towarów stanowiła rabat i powinna być odjęta od ceny krajowej danego produktu.
Ponieważ omawianymi produktami promocyjnymi nie były dyskietki 3,5-calowe i brak było dowodów, że w przypadku nieobecności towarów promocyjnych cena omawianego produktu byłaby inna, poniesione koszty powinny być traktowane jako wydatki na promocję, a nie rabaty.
Dlatego proponowane dostosowanie nie jest, dopuszczalne na mocy przepisów art. 2 ust. 3 lit. a) rozporządzenia podstawowego.
(12) W świetle powyższego ustalenia przedstawione w akapicie 13 i 14 rozporządzenia tymczasowego zostają potwierdzone.
2.
Cena eksportowa
(13) Jeden z producentów w Hongkongu dokonywał sprzedaży do Wspólnoty przez swoją spółkę dominującą w Japonii.
Na etapie przejściowym, wobec braku dostatecznych informacji dotyczących ceny, po której spółka dominująca sprzedawała na wywóz do Wspólnoty, Komisja zdecydowała, że cena eksportowa powinna być ustalana na podstawie ceny pobieranej przez producenta od spółki dominującej.
W następstwie wprowadzenia cła tymczasowego omawiany producent przedstawił dowody odnośnie do ceny, po której jego spółka dominująca sprzedawała na wywóz do Wspólnoty.
Cena eksportowa została odpowiednio dostosowana.
(14) Nie przedstawiono żadnych nowych argumentów w odniesieniu do ustalania ceny eksportowej.
Ustalenia określone w akapicie 15 i 16 rozporządzenia tymczasowego zostają tym samym potwierdzone.
3.
Porównanie
(15) Jeden z producentów w Hongkongu utrzymywał, że ponieważ dokonywana przez niego sprzedaż na wywóz prowadzona była głównie dla konsumentów OEM (Original Equipment Manufacturer – producent oryginalnego sprzętu), sprzedaż ta nie może być porównywana ze sprzedażą krajową pod marką producenta, jako że sprzedaż OEM prowadzona jest po niższych cenach w wyniku niższych kosztów sprzedaży, ogólnych i administracyjnych oraz niższych zysków.
Po zbadaniu sprzedaży krajowej współpracujących producentów w Hongkongu Komisja doszła do wniosku, że ceny nie były funkcją kanału sprzedaży.
Nie zidentyfikowano żadnego schematu cenowego właściwego sprzedaży OEM i w związku z tym nie można było przeprowadzić żądanego dostosowania.
4.
Marże dumpingowe
(16) Na podstawie zmian wprowadzonych w obliczaniu wartości normalnej i ceny eksportowej ostateczne marże dumpingu obliczone przez Komisję, wyrażone jako udział procentowy wartości cif, ustalone w zgodzie z przepisami rozporządzenia Rady (EWG) nr 1224/80 z dnia 28 maja 1980 r. w sprawie wartości celnej towarów
[5]
, są następujące dla każdej z zainteresowanych przedsiębiorstw:
Hongkong:
- Jackin Magnetic Co Ltd: _BAR_ 7,2, _BAR_
- Plantron (HK) Ltd: _BAR_ 6,7, _BAR_
- Technosource Industrial Ltd: _BAR_ 13,3. _BAR_
Należy zaznaczyć, że Swire Magnetic Holdings Limited zakończyło produkcję i handel dyskietkami 3,5-calowymi w pierwszym kwartale 1994 r.
Dlatego nie było potrzeby ustalania oddzielnej marży dumpingowej dla tego producenta.
Republika Korei:
- SKC: _BAR_ 8,1. _BAR_
(17) W odniesieniu na producentów niewspółpracujących, władze Hongkongu stwierdziły, że marża dumpingowa stosowana w Hongkongu powinna być oparta na najwyższej marży ustalonej dla producentów w Hongkongu, którzy brali udział w dochodzeniu.
Komisja zbadała to stwierdzenie i potwierdza swoje ustalenia przedstawione w akapicie 23 rozporządzenia tymczasowego, że niewielki poziom współpracy producentów z Hongkongu czyni przyjęcie takiego rozwiązania nieuzasadnionym, ponieważ marża dumpingowa dla takich współpracujących eksporterów nie jest wiarygodną podstawą w szacowaniu poziomu dumpingu bardzo dużych ilości towarów przywożonych od niewspółpracujących eksporterów.
Jednakże Komisja dostosowała marżę dumpingową, która ma być stosowana dla niewspółpracujących producentów w Hongkongu, do narzuconej średniej ważonej marży dla różnych typów produktów sprzedawanych na wywóz do Wspólnoty, zgodnie z twierdzeniem wnoszącego skargę.
Ustalenia w tym względzie oraz te, które przedstawione są w akapicie 22 rozporządzenia tymczasowego odnośnie do niewspółpracujących producentów w Republice Korei, zostają potwierdzone.
Marża dumpingowa dla niewspółpracujących producentów w państwach będących przedmiotem niniejszego postępowania zostaje ustalona, następująco:
- Hongkong: _BAR_ 27,4 % _BAR_
- Republika Korei: _BAR_ 8,1 % _BAR_
E. PRZEMYSŁ WSPÓLNOTOWY
(18) Nie przedstawiono żadnych nowych argumentów dotyczących definicji przemysłu wspólnotowego.
Ustalenia przedstawione w akapitach 24–29 rozporządzenia tymczasowego zostają tym samym potwierdzone.
F. SZKODA
1.
Kumulacja skutków przywozu towarów po cenach dumpingowych
(19) Ponieważ nie przedstawiono żadnych nowych argumentów w związku z ustaleniami w akapitach 30–34 rozporządzenia tymczasowego, ustalenia te zostają potwierdzone.
2.
Konsumpcja we Wspólnocie, wielkość i udział w rynku przywozu towarów po cenach dumpingowych
(20) Ponieważ nie przedstawiono żadnych uwag, ustalenia przedstawione w akapitach 35–36 rozporządzenia tymczasowego zostają potwierdzone.
3.
Ceny w przywozie towarów po cenach dumpingowych
(21) Wobec braku uwag, ustalenia przedstawione w akapicie 37 rozporządzenia tymczasowego zostają potwierdzone.
4.
Sytuacja w przemyśle wspólnotowym
(22) Koreański producent i władze Hongkongu zakwestionowały pogląd wyrażony przez Komisję w akapicie 39 rozporządzenia tymczasowego twierdząc, że 2,5 procentowy wzrost udziału przemysłu wspólnotowego w rynku między 1989 r. a okresem objętym dochodzeniem oznacza, że przemysł wspólnotowy miał wyniki lepsze od przeciętnych.
Prawdą jest, że mierzona bezwzględnie sprzedaż przemysłu wspólnotowego wzrosła i że jego ograniczony udział w rynku wzrósł z 9,8 % w 1989 r. do 12,3 % w okresie objętym dochodzeniem.
Jednak nie zmienia to faktu, iż względne wyniki przemysłu wspólnotowego mogą być odpowiednio ocenione jedynie w świetle istniejących warunków rynkowych.
W formie idealnej byłby to rynek wolny od zniekształceń, o czym nie może być mowy w okresie objętym dochodzeniem.
Przywóz towarów po cenach dumpingowych z zainteresowanych krajów oraz wcześniejsze postępowanie uniemożliwiły stosunkowo młodemu przemysłowi osiągnięcie udziału w rynku, jaki mógłby on uzyskać w okresie gwałtownego wzrostu konsumpcji.
Ustalenia przedstawione w akapicie 38, 39 i 42 rozporządzenia tymczasowego zostają tym samym potwierdzone.
G. ZWIĄZEK PRZYCZYNOWY
(23) Nie przedstawiono żadnych nowych argumentów w odniesieniu do przyczyn szkód.
Ustalenia przedstawione w akapitach 44–50 rozporządzenia tymczasowego zostają tym samym potwierdzone.
H. INTERES WSPÓLNOTOWY
(24) Nie przedstawiono żadnych nowych argumentów w odniesieniu do interesu wspólnotowego.
Jednakże uwzględniając interesy użytkowników i pomimo tego, że końcowi konsumenci dyskietek 3,5-calowych; nie złożyli żadnych oświadczeń podczas postępowania, Komisja próbowała w miarę precyzyjnie ustalić, na podstawie dostępnych jej informacji, czy wprowadzenie ceł antydumpingowych będzie miało na użytkowników wpływ wykraczający poza przywrócenie uczciwego, niezakłóconego obrotu handlowego.
W świetle zupełnego braku zaangażowania ze strony użytkowników w niniejsze postępowanie następujące uwagi oparte są na ogólnych źródłach informacji na temat rozwoju wspólnotowego i światowego rynku dyskietek 3,5- calowych.
Na poziomie globalnym, ogólny popyt nadal wzrasta, choć w związku z przedłużającym się czasem między wypuszczaniem nowych pakietów (jedna większa wersja pojawia się obecnie średnio co trzy lata), wolniejszy rozwój w zakresie kopiowania oprogramowania wywiera negatywny wpływ na tempo wzrostu.
Można też spodziewać się spadku w związku z rozwojem alternatywnych systemów przechowywania danych.
Po stronie podaży nadal istnieje nadwyżka zdolności produkcyjnych na poziomie światowym.
Poskutkowało to ciągłymi spadkami cen w 1993 r. i w pierwszych miesiącach 1994 r.
Rynek wspólnotowy nie jest oczywiście odporny na zachwiania równowagi globalnego popytu i podaży.
Ceny wewnątrz Wspólnoty nadal spadają i wobec konkurencji, jaka istnieje zarówno na światowym, jak i wspólnotowym rynku, nie ma powodów, aby przypuszczać, że użytkownicy poniosą straty w związku z wprowadzeniem ostatecznych ceł antydumpingowych w obecnym postępowaniu.
Kolejnym czynnikiem, który zmniejszy wszelką niepożądaną, presję na wzrost cen dla użytkowników wynikający z ostatecznych ceł jest fakt, iż Wspólnota będzie nadal polegać na przywozie, ponieważ pomimo ostatniego wzrostu zdolności produkcyjnej w przemyśle wspólnotowym, całkowita zdolność produkcyjna we Wspólnocie może zaspokoić jedynie 70 % jej popytu.
Należy zatem wyciągnąć z tego wniosek, iż użytkownicy dyskietek 3,5-calowych we Wspólnocie najprawdopodobniej nie odczują znacznych negatywnych skutków związanych z wprowadzeniem ostatecznych ceł antydumpingowych, w szczególności nieuzasadnionych wzrostów cen.
W świetle powyższego ustalenia przedstawione w akapitach 51–56 rozporządzenia tymczasowego zostają potwierdzone.
I. CŁO
(25) Nie przedstawiono żadnych uwag w sprawie przyjętej przez Komisję metodologii ustalania stawek celnych, przedstawionych w akapitach 57–60 rozporządzenia tymczasowego.
Dlatego zostają one potwierdzenie i w przypadku gdy ustalone progi strat przekroczą ostatecznie określone marże dumpingowe, zastosowane środki powinny być na poziomie tychże marż dumpingowych.
J. POBÓR CEŁ TYMCZASOWYCH
(26) W świetle ustalonych marż dumpingowych, strat poniesionych przez przemysł wspólnotowych i wobec jej niepewnej sytuacji finansowej konieczne jest, aby kwoty uzyskane dzięki tymczasowemu cłu antydumpingowemu dla wszystkich przedsiębiorstw były ostatecznie pobrane.
Jeśli cło tymczasowe przekracza stawkę celną ostatecznie wymierzoną, pobrana kwota nie powinna przekroczyć kwoty ostatecznego cła antydumpingowego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejszym nakłada się ostateczne cło antydumpingowe na przywóz dyskietek 3,5-calowych używanych do zapisywania oraz przechowywania kodowanych komputerowych informacji cyfrowych, objętych kodem CN ex85232090 (kod Taric 85232090*10) pochodzących z Hongkongu i Republiki Korei.
2.
Stawka taryfy celnej stosowana dla ceny netto franco granica Wspólnoty, przed odprawą celną, jest następująca:
a) 27,4 % w odniesieniu do produktów wyszczególnionych w ust. 1, pochodzących z Hongkongu (dodatkowy kod Taric: 8772), z wyjątkiem towarów przywożonych, wyprodukowanych przez następujące firmy, do których stosują się podane niżej stawki celne:
- Jackin Magnetic Co.
Ltd: 7,2 % (dodatkowy kod Taric: 8775),
- Plantron (HK) Ltd: 6,7 % (dodatkowy kod Taric: 8776),
- Technosource Industrial Ltd: 13,3 % (dodatkowy kod Taric:8778);
b) 8,1 % w stosunku do produktów wyszczególnionych w ust. 1, pochodzących z Republiki Korei.
3.
Obowiązujące przepisy dotyczące opłat celnych stosują się do wymienionego cła.
Artykuł 2
1.
Kwoty uzyskane dzięki tymczasowemu cłu antydumpingowemu, zostaną ostatecznie pobrane na podstawie rozporządzenia (WE) nr 534/94 odnośnie do dyskietek 3,5-calowych.
Jeśli tymczasowe cło przekracza cło nałożone ostatecznie, pobrana opłata nie powinna przekroczyć kwoty ostatecznego cła.
2.
Kwoty będące nadwyżką ostatecznej stawki celnej zostaną zwrócone.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2248/94
z dnia 16 września 1994 r.
wprowadzające retrospektywny nadzór wspólnotowy w stosunku do przywozu niektórych lin stalowych pochodzących z państw trzecich
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 518/94 z dnia 7 marca 1994 r. w sprawie wspólnych reguł przywozu i uchylające rozporządzenie (EWG) nr 288/82 [1], w szczególności jego art. 9 ust. 2,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 519/94 z dnia 7 marca 1994 r. w sprawie wspólnych reguł przywozu z niektórych państw trzecich i uchylające rozporządzenie (EWG) nr 1765/82, (EWG) nr 1766/82 i (EWG) nr 3420/83 [2], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1921/94 [3], w szczególności jego art. 9,
po odbyciu konsultacji w komitetach utworzonych na mocy wymienionych rozporządzeń,
a także mając na uwadze, co następuje: informacje dostarczone przez Danię wskazują, że przywóz do Wspólnoty skrętek, linek, lin, plecionych taśm, zawiesi itp. z żeliwa lub stali, bez izolacji elektrycznej, objętych kodami CN 73121091, 73121095 i 73121099, pochodzących z państw trzecich wzrastał od 1991 r. w sposób mogący zagrozić Wspólnoty producentom tych wyrobów; liczby dostępne za 1993 r. wydają się potwierdzać tendencję wzrostową; ceny wyrobów przywożonych znacznie zaniżyły cenę opartą na kosztach własnych producentów wspólnotowych;
położenie wspólnotowych producentów podobnych lub bezpośrednio konkurencyjnych wyrobów pogarsza się od 1991 r., jak zaświadczają następujące wskaźniki ekonomiczne:
- produkcja, która utrzymywała się na poziomie 215395 ton w 1991 r., spadła do 193846 ton w 1992 r., 173715 ton w 1993 r. i według ostatnich szacunków oczekuje się, że spadnie do 159900 ton w 1994 r.,
- wykorzystanie zdolności produkcyjnej branży wspólnotowej spadło o około 30 % w okresie 1991–1994 r.,
- liczba osób bezpośrednio zatrudnionych w branży zmniejszyła się o 28 % w okresie 1990–1993 r., zmniejszając się tylko w okresie 1992–1993 r. o 9 %, to jestz 4662 do 4235;
te okoliczności wymagają podjęcia kroków w celu jak najszybszego uzyskania dokładnych i aktualnych informacji na temat tendencji przywozu do Wspólnoty tych wyrobów i, w związku z tym, wprowadzenia retrospektywnego nadzoru wspólnotowego w odniesieniu do tego przywozu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Przywóz do Wspólnoty skrętek, linek, lin, plecionych taśm, zawiesi itp. z żeliwa i stali, bez izolacji elektrycznej, objętych kodami CN 73121091, 73121095 i 73121099, podlega retrospektywnemu nadzorowi wspólnotowemu od dnia 1 października 1994 r.
Artykuł 2
Za każdy miesiąc Państwa Członkowskie, do dziesiątego dnia drugiego miesiąca następującego po danym miesiącu, powiadamiają Komisję o wynikach nadzoru, stwierdzając ilość i wartość cif przywozu, w rozbiciu na kody CN i kraje pochodzenia.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 2257/94
z dnia 16 września 1994 r.
ustanawiające normy jakości bananów
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 404/93 z dnia 13 lutego 1993 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku bananów [1], zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 3518/93 [2], w szczególności jego art. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie (EWG) nr 404/93 ustanawia wspólne normy jakości bananów przeznaczonych do spożycia w stanie nieprzetworzonym, z wyłączeniem plantanów; celem norm jest zapewnienie jednolitości i zadowalającej jakości produktów dostarczonych na rynek, w szczególności w odniesieniu do bananów zebranych we Wspólnocie, których jakość należy poprawić;
uwzględniając różnorodność odmian wprowadzonych do obrotu we Wspólnocie, a także praktyki handlowe, należy ustalić minimalne normy niedojrzałych zielonych bananów, bez uszczerbku dla wprowadzonych później norm obowiązujących na różnych etapach obrotu; właściwości bananów figowych oraz sposób, w jaki są sprzedawane, sprawiają, że nie powinny być objęte normami wspólnotowymi;
w Państwach Członkowskich, które zajmują się produkcją bananów, obowiązują już normy krajowe na różnych etapach obrotu bananów; uwzględniając postawione cele, wydaje się właściwe, aby utrzymać obowiązywanie istniejących przepisów w odniesieniu do produkcji własnej tych państw, ale jedynie na etapie następującym po etapie niedojrzałych bananów zielonych, pod warunkiem że przepisy te nie są sprzeczne z normami wspólnotowymi i nie utrudniają wolnego obrotu bananami we Wspólnocie;
należy wziąć pod uwagę fakt, że czynniki klimatyczne utrudniają warunki produkcji we wspólnotowych regionach Madery, Azorów, Algarve, Krety i Lakonii, w wyniku czego banany na tych obszarach nie osiągają ustalonej długości minimalnej; w wyżej wymienionych przypadkach banany mogą wciąż trafiać na rynek, ale jedynie jako klasa II;
Komitet Zarządzający ds. Bananów nie wydał opinii w terminie ustalonym przez swojego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Normy jakości odnoszące się do bananów objętych kodem CN ex0803, z wyłączeniem plantanów, bananów figowych oraz bananów przeznaczonych do przetworzenia, są ustanowione w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.
Normy te stosuje się w odniesieniu do bananów pochodzących z państw trzecich na etapie dopuszczenia do swobodnego obrotu, bananów pochodzących ze Wspólnoty na etapie ich pierwszego dostarczenia do portu wspólnotowego oraz świeżych bananów dostarczonych konsumentowi w regionie wytwarzania na etapie opuszczania pakowni.
Artykuł 2
Normy ustanowione w art. 1 nie powinny wpływać na zastosowanie przepisów krajowych na późniejszych etapach obrotu, które:
- nie utrudniają wolnego obrotu bananami, pochodzącymi z państw trzecich oraz z pozostałych regionów Wspólnoty, i są zgodne z normami ustalonymi w niniejszym rozporządzeniu, oraz
- nie są sprzeczne z normami ustanowionymi w niniejszym rozporządzeniu.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1995 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2283/94
z dnia 20 września 1994 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 3378/91 ustanawiające szczegółowe zasady sprzedaży masła z zapasów interwencyjnych przeznaczonego do wywozu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 804/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1880/94 [2], w szczególności jego art. 6 ust. 7,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3378/91 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1655/94 (4), przewiduje, że ilości masła składowanego w magazynach publicznych mają być udostępniane podmiotom gospodarczym i zaproszenia do przetargu mają być organizowane, między innymi, dla ustalenia minimalnych cen sprzedaży dla masła przeznaczonego na wywóz w stanie niezmienionym lub po przetworzeniu; art. 1 wymienionego rozporządzenia zastrzega, że masło wystawione na sprzedaż musi być masłem przyjętym do magazynu przed dniem 1 stycznia 1992 r.;
w kontekście zwiększenia zapasów masła i dostępnych ilości należy rozszerzyć sprzedaż o masło przyjęte do magazynu przed dniem 1 lutego 1992 r.;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 1 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3378/91 "1 stycznia 1992 r." zastępuje się "1 lutego 1992 r.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2381/94
z dnia 30 września 1994 r.
zmieniające załącznik II do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2092/91 w sprawie produkcji ekologicznej produktów rolnych oraz znakowania produktów rolnych i środków spożywczych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2092/91 z dnia 24 czerwca 1991 r. w sprawie produkcji ekologicznej produktów rolnych oraz znakowania produktów rolnych i środków spożywczych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1468/2000 [2], w szczególności jego art. 13,
a także mając na uwadze, co następuje: część Państw Członkowskich zwróciła się z wnioskiem, aby niektóre nawozy sztuczne niewymienione w załączniku II do rozporządzenia (EWG) nr 2092/91 zostały włączone do niego w związku z faktem, że są one obecnie używane w rolnictwie ekologicznym zgodnie z kodeksami postępowania w rolnictwie ekologicznym, tradycyjnie stosowanymi w niektórych państwach Wspólnoty; zbadanie tych wniosków ujawniło, że wymagania określone w art. 7 ust. 1 lit. b) są spełniane;
niezbędne jest także określenie opisu niektórych nawozów sztucznych włączonych do załącznika II do rozporządzenia (EWG) nr 2092/91 w celu zagwarantowania odpowiedniego charakteru i pochodzenia tych produktów;
za niezbędne zostało uznane określenie w sposób bardziej dokładny warunków używania niektórych nawozów sztucznych i wymagań odnoszących się do ich składu, w celu zagwarantowania, że wymagania regulujące włączenie ich do załącznika II do rozporządzenia (EWG) nr 2092/91, określone w art. 7 ust. 1 lit. b), są w pełni spełniane;
należy dopuścić pewien okres dotyczący rozdysponowania zapasów produktów, które skreśla się z części A załącznika II do rozporządzenia (EWG) nr 2092/91;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią komitetu powołanego na mocy art. 14 rozporządzenia (EWG) nr 2092/91,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Część A załącznika II do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2092/91 zastępuje się załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2389/94
z dnia 30 września 1994 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1431/94 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania uzgodnień dotyczących przywozu w sektorze mięsa drobiowego, przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 774/94
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 774/94 z dnia 29 marca 1994 r. otwierające i ustalające zarządzanie niektórymi wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi na wysokiej jakości wołowinę oraz na wieprzowinę, mięso drobiowe, pszenicę i mieszankę żyta z pszenicą, otręby, śrutę i inne pozostałości [1], w szczególności jego art. 7,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2777/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa drobiowego [2], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 1574/93 [3], w szczególności jego art. 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (WE) nr 1431/94 [4] ustala szczegółowe zasady stosowania w sektorze mięsa drobiowego systemu przywozowego przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 774/94;
w celu zapobiegania spekulacjom, warunki uzyskiwania dostępu do systemu muszą zostać dostosowane;
z doświadczenia wynika, że okres, w jakim należy składać wnioski o pozwolenie musi zostać przyspieszony o jeden miesiąc, aby można było korzystać z kontyngentów od początku każdego okresu, a nie od końca pierwszego miesiąca okresu, tak jak ma to miejsce obecnie;
zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1431/94 pochodzenie przywożonych produktów musi być znane;
przepisy te muszą zostać wprowadzone możliwie szybko, chociaż niektóre środki mogą nie być niezwłocznie stosowane;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mięsa Drobiowego i Jaj,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1431/94 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 3 lit. a) otrzymuje brzmienie:
"a) Ubiegający się o pozwolenia na przywóz muszą być osobami fizycznymi lub prawnymi, które w chwili składania wniosków mogą udowodnić właściwym władzom Państw Członkowskich, że dokonywały przywozu lub wywozu nie mniej niż 25 ton (masa produktu) produktów objętych kodem CN 0207, 160231 lub 160239 przez dwa lata kalendarzowe poprzedzające rok, w którym złożony został wniosek o pozwolenie.
Jednakże system ten nie obejmuje przedsiębiorstw handlu detalicznego ani restauracji sprzedających swoje produkty konsumentom końcowym.".
2) W art. 4 ust. 1 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"1.
Wnioski o pozwolenia mogą być składane jedynie w ciągu pierwszych 10 dni miesiąca poprzedzającego każdy okres określony w art. 2.".
3) Załącznik III do rozporządzenia (WE) nr 1431/94 zastępuje się załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 października 1994 r.
Jednakże art. 1 ust. 2 stosuje się od dnia 1 marca 1995 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 2515/94
z dnia 9 września 1994 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1848/93 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2082/92 w sprawie świadectw o szczególnym charakterze dla produktów rolnych i środków spożywczych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2082/92 z dnia 14 lipca 1992 r. w sprawie świadectw o szczególnym charakterze dla produktów rolnych i środków spożywczych [1], w szczególności jego art. 20,
a także mając na uwadze, co następuje: w celu promowania i wspierania szczególnego charakteru ich produktów i informowania konsumentów zainteresowanym grupom branżowym należy udostępnić symbol Wspólnoty oraz oznaczenie określone w rozporządzeniu (EWG) nr 2082/92; dlatego do celów właściwego stosowania symbolu i oznaczenia konieczne jest opracowanie norm technicznych dotyczących ich kopiowania;
w celu uniknięcia zamieszania wśród konsumentów w obliczu dużej ilości informacji w sektorze rolno-spożywczym, informacje powinny być jak najbardziej ujednolicone, gdy producent i/lub przetwórca chce skorzystać z oferowanych przez system świadectw o szczególnym charakterze ustanowionych na mocy rozporządzenia (EWG) nr 2082/92; w rezultacie producent i/lub przetwórca powinien stosować wzory przewidziane w niniejszym rozporządzeniu;
ze względu na wymagania poszczególnych rynków wybór właściwego wzoru językowego dla wprowadzenia do obrotu produktu rolnego lub środka spożywczego powinien należeć do producenta i/lub przetwórcy;
w celu zwiększenia wiarygodności znaku załączanego do szczególnych produktów rolnych lub środków spożywczych na etykiecie przeznaczonej do wprowadzenia do obrotu należy podać nazwę władzy lub organu kontrolującego;
do celów kontroli konieczne jest, aby Państwa Członkowskie posiadały wykazy producentów upoważnionych do korzystania z zarejestrowanej nazwy oraz symbolu Wspólnoty i oznaczenia;
powyższe wymagania oznaczają, że należy zmienić rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1848/93 [2];
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Świadectw o Szczególnym Charakterze,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 1848/93 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 4 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Symbol Wspólnoty, określony w art. 12 rozporządzenia (EWG) nr 2082/92, oraz oznaczenie, określone w art. 15 tego rozporządzenia, są określone w części A i B załącznika I do niniejszego rozporządzenia. Oznaczenie można stosować bez symbolu Wspólnoty.
W celu zapewnienia prawidłowego stosowania symbolu Wspólnoty i oznaczenia należy przestrzegać norm technicznych dotyczących kopiowania, określonych w podręczniku graficznym w załączniku II do niniejszego rozporządzenia."
2) dodaje się art. 4a w brzmieniu:
"Artykuł 4a
1.
Producent i/lub przetwórca uprawniony do stosowania oznaczenia i symbolu Wspólnoty zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2082/92 może wybrać spośród wzorów przedstawionych w załączniku I do niniejszego rozporządzeniaoznaczenia lub symbole odpowiednie do wprowadzenia do obrotu produktu rolnego lub środka spożywczego.
2.
Producent i/lub przetwórca, który chce się odwołać, przy etykietowaniu lub prezentacji i/lub reklamie produktu rolnego lub środka spożywczego do systemu świadectw o szczególnym charakterze ustanowionego na mocy rozporządzenia (EWG) nr 2082/92, powinien dołączyć wzóry) przedstawione w załączniku I do niniejszego rozporządzenia do tych informacji."
3) dodaje się art. 6a w brzmieniu:
"Artykuł 6a
1.
Państwo Członkowskie może ustanowić, że na etykiecie produktu rolnego lub środka spożywczego musi być umieszczona nazwa władzy lub organu kontrolującego, określonego w art. 14 rozporządzenia (EWG) nr 2082/92, funkcjonującego w ramach struktury kontrolnej danego Państwa Członkowskiego.
2.
Władza lub organ kontrolujący przekaże Państwu Członkowskiemu nazwiska i adresy producentów upoważnionych do stosowania zarejestrowanej nazwy, wraz z oznaczeniem i symbolem Wspólnoty.
Państwa Członkowskie udostępnią innym Państwom Członkowskim i Komisji wykaz upoważnionych producentów."
4) teksty załączone do niniejszego rozporządzenia dodaje się jako załącznik I i II.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2612/94
z dnia 27 października 1994 r.
otwierające ilościowe kontyngenty przywozowe na wyroby włókiennicze z kategorii 127 B i 145 z Chińskiej Republiki Ludowej oraz zmieniające załączniki IV i V do rozporządzenia Rady (WE) nr 517/94 w sprawie wspólnych reguł dotyczących przywozu wyrobów włókienniczych z niektórych państw trzecich
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 517/94 z dnia 7 marca 1994 r. w sprawie wspólnych reguł dotyczących przywozu wyrobów włókienniczych z niektórych państw trzecich nieobjętych umowami dwustronnymi, protokołami, innymi ustaleniami lub innymi szczegółowymi normami Wspólnoty dotyczącymi przywozu [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1756/94 [2], w szczególności jego art. 3 ust. 3 i 5 w powiązaniu z jego art. 25 ust. 4, a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 3 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 517/94 stanowi, iż wyroby włókiennicze wymienione w załączniku V pochodzące z wymienionych krajów, mogą być przywożone tylko wtedy, gdy roczny limit ilościowy został ustalony zgodnie z odpowiednimi procedurami przewidzianymi w art. 25;
dwa Państwa Członkowskie złożyły wniosek do Komisji o wprowadzenie kontyngentów przywozowych obejmujących wyroby z kategorii 127 B i 145 z Chińskiej Republiki Ludowej, w celu zaspokojenia określonego popytu rynkowego; Komitet powołany na mocy art. 25 po dyskusji uznał za właściwe z uwagi na stan przemysłu wspólnotowego, zdecydować o 5 i 7 tonach odpowiednio, jako o rocznych limitach ilościowych, którym od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia podlega przywóz do Wspólnoty wyrobów z kategorii 127 B i 145 pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej; konieczna jest zatem zmiana załączników IV i V do rozporządzenia (WE) nr 517/94 oraz wskazanie, ze względów bezpieczeństwa prawnego, że kontyngent będzie zarządzany zgodnie z procedurą określoną w art. 17 tego rozporządzenia;
środki te są zgodnie z opinią Komitetu ustanowionego rozporządzeniem (WE) nr 517/94,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Przywóz wyrobów włókienniczych z kategorii 127 B i 145 z Chińskiej Republiki Ludowej do Wspólnoty podlega rocznym limitom ilościowym w wysokości 5 i 7 ton odpowiednio, które mają być zarządzane zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 17 rozporządzenia (WE) nr 517/94.
Artykuł 2
Załączniki IV i V do rozporządzenia Rady (WE) nr 517/94 zostaną zmienione zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 2659/94
z dnia 31 października 1994 r.
w sprawie szczegółowych zasad dotyczących udzielania dopłat do prywatnego składowania serów Grana padano, Parmigiano-Reggiano i Provolone
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 804/68 z dnia 27 lipca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku produktów mlecznych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1880/94 [2], w szczególności jego art. 8 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie (WE) nr 1880/94 uchyliło ustalenia interwencyjne dla serów Grana padano i Parmigiano-Reggiano; w wyniku tego powinno zostać zmienione rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1107/68 z dnia 27 lipca 1968 r. w sprawie szczegółowych zasad dotyczących stosowania interwencji na rynku serów Grana padano i Parmigiano-Reggiano [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1003/94 [4];
w wyniku dużej liczby zmian wprowadzonych do rozporządzenia (EWG) nr 1107/68, a także ze względu na przejrzystość, rozporządzenie to powinno zostać uchylone, a przepisy dotyczące programu prywatnego składowania powinny zostać określone w nowym rozporządzeniu;
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2496/78 z dnia 26 października 1978 r. w sprawie szczegółowych zasad dotyczących udzielania dopłat do prywatnego składowania sera Provolone [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1002/94 [6], powinno również zostać uchylone, a jego przepisy włączone do nowego rozporządzenia z uwagi na fakt, że podstawy prawne są identyczne, a szczegółowe zasady dotyczące stosowania są równoważne;
art. 1 ust. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1756/93 z dnia 30 czerwca 1993 r. określającego daty obowiązywania rolnych kursów wymiany stosowanych do mleka i produktów mlecznych [7], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 180/94 [8], określa kurs wymiany, który ma być stosowany w ramach środków pomocy do prywatnego składowania w sektorze mleka;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Produktów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Udzielanie dopłat do prywatnego składowania, o którym mowa w art. 8 rozporządzenia (EWG) nr 804/68, podlega warunkom określonym w niniejszym rozporządzeniu.
Artykuł 2
Umowy dotyczące prywatnego składowania są zawierane pomiędzy agencją interwencyjną wyznaczoną przez Państwo Członkowskie a osobą fizyczną lub prawną, zwaną dalej kontrahentem.
Artykuł 3
Zawieranie umów dotyczących prywatnego składowania podlega spełnieniu następujących warunków:
a) sery muszą mieć minimalny wiek określony w art. 8 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 804/68 w dniu rozpoczęcia składowania w ramach umowy i nie mogą być przedmiotem poprzedniej umowy składu;
b) każda partia serów objęta umową musi ważyć co najmniej 2 tony;
c) sery muszą charakteryzować się solidną i dobrą jakością handlową i mieć zamieszczoną czytelną pieczęć zawierającą:
- znak wydany przez agencję wyznaczoną przez Państwo Członkowskie,
- numer przedsiębiorstwa, które je wytworzyło,
- miesiąc wytworzenia, który może być wyrażony kodem,
- specjalny znak składowania umieszczany na serach w momencie ich przyjęcia do składowania w celu ich odróżnienia od serów nie objętych umową;
d) przechowujący musi się zobowiązać:
- do niezmieniania w okresie umowy składu partii, która jest nią objęta, bez uprzedniego zezwolenia ze strony agencji interwencyjnej.
Jeśli warunek dotyczący ilości minimalnej określonej dla każdej partii pozostaje spełniony, agencja interwencyjna może zezwolić na zmianę ograniczoną do wycofania lub wymiany serów, co do których stwierdzono takie pogorszenie jakości, że nie mogą być dłużej składowane.
W przypadku zwolnienia ze składu pewnych ilości:
i) jeśli powyższe ilości zostają wymienione za zezwoleniem agencji interwencyjnej, umowa jest uważana za niezmienioną;
ii) jeśli powyższe ilości nie zostają wymienione, umowa jest uważana za zawartą ab initio dla ilości stale składowanej.
Przechowujący ponosi wszelkie koszty nadzoru wynikające ze zmiany,
- prowadzenie ewidencji zapasów i cotygodniowe przekazywanie do agencji interwencyjnej szczegółów dotyczących przyjęcia i wycofania serów w poprzednim tygodniu,
- zezwalanie właściwym organom na przeprowadzanie kontroli w jakimkolwiek czasie zgodnie ze zobowiązaniami wynikającymi z umowy.
Artykuł 4
Umowa składu zostaje zawarta:
a) w formie pisemnej oraz określa datę rozpoczęcia składowania objętego umową, ilość serów objętych umową i kwotę dopłaty;
b) po zakończeniu czynności umieszczania w składzie partii sera objętego umową, lecz nie później niż 40 dni po dacie rozpoczęcia składowania objętego umową.
Artykuł 5
1.
Dopłata może zostać udzielona tylko na okres przekraczający 60 dni, lecz nieprzekraczający:
- 180 dni w przypadku sera Grano padano,
- 255 dni w przypadku Parmigiano-Reggiano,
- 150 dni w przypadku Provolone.
2.
Pierwszym dniem okresu składowania w ramach umowy jest dzień następujący po tym, w którym partia serów objętych umową znalazła się pod kontrolą właściwego organu.
3.
Czynności wycofywania mogą się rozpocząć w dniu następującym po ostatnim dniu okresu składowania objętego umową.
4.
Odstępując od art. 3 lit. d tiret pierwsze, po upływie okresu 60 dni, o którym mowa w ust. 1, kontrahent może wycofać ze składowania całość lub część partii objętej umową.
Minimalna ilość, która może zostać wycofana wynosi 500 kilogramów.
Jednakże, Państwo Członkowskie może zwiększyć tę ilość do 2 ton.
Artykuł 6
1.
Kwota dopłaty do prywatnego składowania sera wynosi:
a) 100 ECU za tonę dla kosztów stałych;
b) 0,35 ECU za tonę i za dzień składowania w ramach umowy dla kosztów magazynowania,
c) kwotę dla kosztów finansowych wyrażoną w ECU za tonę i za dzień składowania w ramach umowy zgodnie z poniższym:
- 1,10 w przypadku Grana padano,
- 1,20 w przypadku Parmigiano-Reggiano,
- 0,80 w przypadku Provolone.
2.
Kwotą dopłaty w ECU stosowaną w odniesieniu do umowy składu jest kwota stosowana w pierwszym dniu składowania objętego umową.
3.
Dopłata jest wypłacana w ciągu 90 dni od ostatniego dnia składowania, dla którego istnieje uprawnienie do dopłaty.
Artykuł 7
1.
Państwa Członkowskie zapewniają spełnianie warunków dających prawo do wypłacania dopłat.
2.
Kontrahent udostępnia krajowym władzom odpowiedzialnym za weryfikację wykonania środka wszelką dokumentację, pozwalającą na weryfikację następujących szczegółów dotyczących produktów umieszczonych w prywatnym składzie:
a) własności w momencie umieszczenia w składzie;
b) miejsca pochodzenia oraz daty produkcji serów;
c) daty umieszczenia w składzie;
d) obecności w składzie;
e) daty usunięcia ze składu.
3.
Kontrahent lub, w danym przypadku, kierownik składu prowadzi ewidencję zapasów dostępnych w składzie, zawierającą:
a) identyfikację — według numeru umowy — produktów umieszczonych w prywatnym składzie;
b) datę umieszczenia w składzie i usunięcia z niego;
c) liczbę serów i ich wagę, określone dla każdej partii;
d) miejsce produktów w składzie.
4.
Składowane produkty muszą być łatwo identyfikowalne i muszą być zidentyfikowane indywidualnie według umowy.
5.
W momencie umieszczenia w składzie, właściwy organ przeprowadza kontrolę, w szczególności w celu zagwarantowania, że składowane produkty kwalifikują się do dopłaty i zapobieżenia zastąpienia produktów innymi podczas składowania objętego umową, bez uszczerbku dla stosowania art. 3 lit. d.
6.
Władze krajowe odpowiedzialne za kontrole przeprowadzają:
a) niezapowiedzianą kontrolę, aby stwierdzić, czy produkty znajdują się w składzie.
Dana próba musi być reprezentatywna i musi odpowiadać co najmniej 10 % całkowitej ilości objętej umową na środki pomocy na prywatne składowanie.
Kontrole te muszą obejmować, oprócz ewidencji zapasów określonej w ust. 3, fizyczną kontrolę wagi oraz rodzaju produktu i jego identyfikacji.
Takie kontrole fizyczne muszą dotyczyć co najmniej 5 % ilości poddanej niezapowiedzianej kontroli;
b) kontrolę, aby stwierdzić, czy produkty są obecne pod koniec okresu składowania objętego umową.
7.
Kontrole przeprowadzane zgodnie z ust. 5 i 6 muszą być objęte raportem stwierdzającym:
- datę kontroli,
- czas jej trwania,
- dokonane czynności.
Raport musi być podpisany przez odpowiedzialnego urzędnika i kontrasygnowany przez kontrahenta lub, w danym przypadku, kierownika składu.
8.
W przypadku nieprawidłowości dotyczących przynajmniej 5 % ilości produktów podlegających kontroli, kontrole są rozszerzone na większą próbkę, która zostanie określona przez właściwy organ.
Państwo Członkowskie powiadamia Komisję o takich przypadkach w ciągu czterech tygodni.
9.
Państwo Członkowskie może zastrzec, że koszty kontroli poniesie kontrahent w części lub w całości.
Artykuł 8
Rozporządzenia (EWG) nr 1107/68 i (EWG) nr 2496/78 zostają niniejszym uchylone.
Jednakże nadal stosują się do umów zawartych przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 9
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 2675/94
z dnia 3 listopada 1994 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1014/90 ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze dla definicji, opisu i prezentacji napojów spirytusowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1576/89 z dnia 29 maja 1989 r. ustanawiające ogólne zasady definicji, opisu i prezentacji napojów spirytusowych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3280/92 [2], w szczególności jego art. 1 ust. 4 i) pkt 2 i art. 6 ust. 3, a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 5 rozporządzenia (EWG) nr 1576/89 stanowi, że nazwy określone w art. 1 ust. 4 należy stosować tylko w odniesieniu do napojów spirytusowych w nim zdefiniowanych i że napoje spirytusowe nieodpowiadające specyfikacjom ustanowionym dla produktów określonych w art. 1 ust. 4 nie mogą nosić nazw przypisanych w nim tym produktom i muszą być opisywane jako "napoje spirytusowe" lub "alkohole";
należy ustanowić szczególne przepisy dotyczące nazw niektórych mieszanek napojów spirytusowych w celu zapewnienia uczciwej konkurencji między takimi mieszankami a napojami spirytusowymi, jak określono w rozporządzeniu (EWG) nr 1576/89 i w celu odpowiedniego informowania konsumentów o charakterze i składzie alkoholowym mieszanek z zamiarem uniknięcia wprowadzania konsumentów w błąd; takie szczególne przepisy mają na celu uzupełnienie obowiązków ustanowionych w dyrektywie Rady 79/112/EWG [3], ostatnio zmienionej dyrektywą Komisji 93/102/WE [4] w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących etykietowania środków spożywczych i w dyrektywie Rady 75/106/EWG [5], ostatnio zmienionej dyrektywą 89/676/EWG [6] w sprawie objętościowego uzupełniania niektórych płynów w opakowaniach jednostkowych;
renomę i jakość alkoholi, w stosunku do których można używać jednej z nazw tradycyjnych lub nazw geograficznych, określonych w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1576/89 i w załączniku II do tego rozporządzenia, należy chronić za pomocą zakazu stosowania takich nazw w odniesieniu do omawianych mieszanek napojów spirytusowych;
w celu uwzględnienia tradycyjnych praktyk stosowanych we francuskich departamentach zamorskich nazwy niektórych owoców tropikalnych należy dodać do wykazu owoców w art. 4 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1014/90 [7], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 3458/92 [8];
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Wdrażającego ds. Napojów Spirytusowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 1014/90 wprowadza się następujące zmiany:
1. W art. 4 dodaje się akapit trzeci w brzmieniu:
"W odniesieniu do wyrobów produkowanych na francuskich terytoriach zamorskich i w departamentach ustęp pierwszy obejmuje również napoje spirytusowe uzyskiwane z następujących owoców:
- banan (Musa paradisiaca),
- owoc męczennicy (Passiflora edulis),
- śliwiec słodki (Spondias dulcis),
- ubos (spondias mombin).";
2. Dodaje się art. 7c w brzmieniu:
"Artykuł 7c
W przypadku gdy napój spirytusowy wymieniony w art. 9 rozporządzenia (EWG) nr 1576/89 jest zmieszany z:
- jednym lub więcej napojami spirytusowymi, zdefiniowanymi lub niezdefiniowanymi w art. 1 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 1576/89, i/lub
- z jednym lub więcej destylatami pochodzenia rolniczego,
specyfikacja handlowa "alkohol" lub "napój spirytusowy" musi być umieszczona w sposób wyraźny i widoczny w widocznym miejscu na etykiecie i bez żadnego innego terminu określającego.
Akapitu pierwszego nie stosuje się do opisu i prezentacji takich mieszanek, w przypadku gdy odpowiadają one jednej z definicji ustanowionych w art. 1 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 1576/89, o ile przepisy art. 7b nie stanowią inaczej.
Bez uszczerbku dla przepisów dyrektywy Rady 79/112/EWG [9] w sprawie etykietowania składników napojów spirytusowych na etykiecie i przy prezentacji produktów uzyskanych w wyniku wymienionych wyżej mieszanek można jedynie umieścić termin ogólny wymieniony w art. 1 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 1576/89 poza specyfikacją handlową, ale w tym samym polu w wykazie przedstawiającym proporcje wszystkich składników alkoholowych w mieszance, poprzedzonym wyrażeniem "mieszany napój spirytusowy" Powyższe napisy są sporządzone jednolitą czcionką tego samego rodzaju i koloru co czcionka stosowana przy specyfikacji handlowej. Nie mogą one przekraczać swoim rozmiarem połowy rozmiaru czcionek w specyfikacji handlowej.
Proporcja każdego składnika alkoholowego jest równa procentowemu udziałowi czystego alkoholu liczonemu według objętości w całkowitej objętościowej zawartości czystego alkoholu w mieszance.
Wyraża się ją za pomocą "% obj.", malejąco według wykorzystanych ilości."
Artykuł 2
Niniejszego rozporządzenia nie stosuje się do produktów określonych w art. 1, wyprodukowanych przed lub będących w trakcie procesu produkcji w dniu jego wejścia w życie i zgodnych z zasadami obowiązującymi w dniu jego opublikowania.
"Produkcja" oznacza działania niezbędne do uzyskania gotowego wyrobu, zabutelkowanego i opatrzonego etykietą, przeznaczonego dla konsumenta końcowego.
W celu umożliwienia wprowadzenia do obrotu produktów będących w trakcie procesu produkcji przed datą wejścia w życie niniejszego rozporządzenia podmioty gospodarcze powiadamiają właściwe władze krajowe w miesiącu następującym po wymienionej dacie wejścia w życie o ilościach takich produktów pozostających w ich posiadaniu w tym dniu.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 2701/94
z dnia 7 listopada 1994 r.
zmieniające załączniki I, II, III i IV do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 ustanawiającego wspólnotową procedurę dla określania maksymalnego limitu pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. ustanawiające wspólnotową procedurę dla określania maksymalnego limitu pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1430/94 [2], w szczególności jego art. 6, 7 i 8,
a także mając na uwadze, co następuje: od czasu przyjęcia rozporządzenia załączniki były wielokrotnie zmieniane; dlatego też, ze względu na ich liczbę, złożoność oraz publikację w różnych Dziennikach Urzędowych Wspólnot Europejskich, trudno jest z nich korzystać i charakteryzują się one brakiem przejrzystości, która powinna być zasadniczą cechą wszystkich aktów prawnych; z tego względu należy je ujednolicić; jednocześnie należy skorygować lub nadać bardziej precyzyjne brzmienie nazwom lub opisowi chemicznemu niektórych składników i poprawić niektóre poważne błędy;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego Dyrektyw Dotyczących Usunięcia Barier Technicznych w Handlu w Sektorze Weterynaryjnych Produktów Leczniczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załącznikach I, II, III i IV do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 wprowadza się zmiany określone w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie sześćdziesiątego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 2703/94
z dnia 7 listopada 1994 r.
zmieniające załączniki I, II i III do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 ustanawiającego wspólnotową procedurę określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. ustanawiające wspólnotową procedurę określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego [1] ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2701/94, w szczególności jego art. 6, 7 i 8, [2]
a także mając na uwadze, co następuje:
zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2377/90, maksymalne limity pozostałości muszą być ustalane stopniowo dla wszystkich czynnych farmakologicznie substancji, które są stosowane we Wspólnocie w weterynaryjnych produktach leczniczych przeznaczonych do stosowania u zwierząt służących do produkcji żywności;
maksymalne limity pozostałości powinny być ustalane jedynie po zbadaniu przez Komitet ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych wszystkich właściwych informacji dotyczących bezpieczeństwa pozostałości danych substancji dla spożywających środki spożywcze pochodzenia zwierzęcego oraz wpływu pozostałości na przetwórstwo przemysłowe środków spożywczych;
ustalając maksymalne limity pozostałości dla weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego, konieczne jest określenie gatunków zwierząt, w których pozostałości mogą być obecne, poziomów które mogą być obecne w każdej odpowiedniej tkance mięsnej otrzymanej z leczonych zwierząt (tkanka docelowa), oraz rodzajów pozostałości mających istotne znaczenie dla monitorowania pozostałości (pozostałość znacznikowa);
w celu kontroli pozostałości przewidzianej właściwym ustawodawstwem wspólnotowym, maksymalne limity pozostałości powinny być zwykle ustalane dla tkanek docelowych wątroby lub nerki; jednakże wątroba i nerki są często usuwane z tuszy w handlu międzynarodowym i dlatego maksymalne limity pozostałości powinny również być ustalane dla tkanek mięśniowych lub tłuszczowych;
w przypadku weterynaryjnych produktów leczniczych przeznaczonych do stosowania u ptactwa składającego jaja, zwierząt produkujących mleko lub pszczół miodnych, maksymalne limity pozostałości muszą być również ustalane dla jaj, mleka lub miodu;
w załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 powinien zostać dodany florfenikol;
w załączniku II do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 powinna zostać dodana gonadotropina uwalniającą hormon; poprzez ekstrapolację danych naukowych niniejszą klasyfikację zawartą w załączniku II stosuje się do wszystkich zwierząt służących do produkcji żywności;
w załączniku III do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 w celu określenia specjalnego charakteru metody analitycznej przeciwko doramektynie, dla której ustalona norma musi być podana do wiadomości publicznej, powinna zostać dodana również moksydektyna;
w załączniku III do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 w celu umożliwienia atestacji metody analitycznej stosowanej w przypadku wątroby wołowej i wieprzowej oraz tkanek tłuszczowych, dodaje się ceftiofur; nadzór nad pozostałościami ceftiofuru sprawuje się przez monitorowanie tkanek mięśniowych i nerkowych świń i bydła;
przed wprowadzeniem w życie niniejszego rozporządzenia, powinien zostać przyznany sześćdziesięciodniowy okres, aby umożliwić Państwom Członkowskim wprowadzenie wszelkich dostosowań, które mogą być niezbędne w zakresie pozwoleń na wprowadzenie danych weterynaryjnych produktów leczniczych do obrotu, które zostały przyznane zgodnie z dyrektywą Rady 81/851/EWG [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 93/40/EWG [4], w celu uwzględnienia przepisów niniejszego rozporządzenia;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego Dyrektyw w Sprawie Usuwania Barier Technicznych w Handlu w Sektorze Weterynaryjnych Produktów Leczniczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załącznikach I, II i III do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie sześćdziesiątego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 2713/94
z dnia 8 listopada 1994 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2053/89 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania systemu minimalnych cen importowych na niektóre rodzaje przetworów z wiśni i czereśni
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 426/86 z dnia 24 lutego 1986 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku przetworów owocowych i warzywnych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1490/94 [2], w szczególności jego art. 9 ust. 6,
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 2 ust. 3 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2053/89 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 3821/92 [4], ustanawia warunki, na których średnią ważoną cenę odsprzedaży niektórych przetworów z wiśni i czereśni uważa się za cenę importową; w celu zapobieżenia sztucznemu zmniejszeniu ochrony należy ustanowić przepisy dotyczące przywozowych opłatach celnych odpowiadających faktycznie płaconym podatkom pośrednim i od przywozu, które zostaną odliczone od odnotowanych cen odsprzedaży; art. 2 ust. 6 tego rozporządzenia definiuje termin "użytkownik końcowy"; producenci, którzy pakują produkt w opakowania bezpośrednie, nie mogą być objęci tym terminem, ponieważ, nawet w przypadku gdy rezultatem takiego pakowania i przedstawienia jest zmiana kodu CN, nie można tego uznać za przetwórstwo do celów niniejszych przepisów;
artykuł 6 rozporządzenia (EWG) nr 2054/89 ustanawia specjalną procedurę kontrolną; doświadczenie pokazuje, że w przypadku gdy stosowana jest ta procedura, należy zezwolić na wprowadzenie towarów do swobodnego obrotu dopiero po zdeponowaniu zabezpieczenia ustanowionego w art. 248 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 2913/92 ustalającego Wspólnotowy Kodeks Celny [5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2193/94 [6]; zabezpieczenie jest wymagane, nawet przed przeprowadzeniem kontroli przewidzianych w omawianym art. 248, w przypadku gdy organy celne mają wątpliwości co do autentyczności ceny importowej; w przypadku kontroli a posteriori należy jasno określić, że podejmowane są kroki w celu odzyskania opłat celnych należnych zgodnie z art. 220 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [7]; co więcej, należy jasno określić, że od należnych w ramach wszystkich procedur kontrolnych opłat celnych naliczane są odsetki;
artykuł 7 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2054/89 ustanawia warunki, na których można uznać minimalną cenę importową za przestrzeganą; doświadczenie pokazuje, że w celu uniknięcia zakłóceń należy uwzględnić rzeczywiście uiszczane przywozowe opłaty celne oraz koszt wszelkich zabiegów, którym poddawany jest produkt po przywozie, a przed sprzedażą użytkownikowi końcowemu;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Przetworów Owocowych i Warzywnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 2053/89 wprowadza się następujące zmiany:
1. w art. 2 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustep 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
W przypadku stwierdzenia, że ceny odsprzedaży bezpośredniej lub przez pośredników handlowych są, po odliczeniu rzeczywiście uiszczonych przywozowych opłat celnych, niższe od ceny minimalnej w odniesieniu do ilości większej niż 15 % każdej przywożonej partii towarów, za cenę importową uważa się średnią ważoną tych skorygowanych cen.";
b) ustęp 6 otrzymuje brzmienie:
"6.
Do celów niniejszego rozporządzenia użytkownik końcowy oznacza producenta, który wykorzystuje dany produkt z zamiarem jego przetworzenia, w sposób inny niż jego zapakowanie, na produkt objęty kodem CN innym niż kod umieszczony na zgłoszeniu dopuszczenia do swobodnego obrotu lub kupca detalicznego sprzedającego wyłącznie konsumentom.";
2. artykuł 6 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 6
1.
W przypadku gdy władze celne mają uzasadnione wątpliwości co do tego, czy cena wskazana w zgłoszeniu dopuszczenia do swobodnego obrotu odzwierciedla rzeczywistą cenę importową, zezwalają na dopuszczenie do swobodnego obrotu tylko po złożeniu przez importera zabezpieczenia, określonego w art. 248 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93, powiększonego o odsetki za okres sześciu miesięcy, określony w akapicie drugim.
Stosowaną stopą procentową jest stopa procentowa obowiązująca w ustawodawstwie krajowym w odniesieniu do windykacji należności.
Importerzy mają sześć miesięcy na przedstawienie dowodów zbycia produktów na warunkach, które gwarantują przestrzeganie minimalnej ceny importowej.
Niedotrzymanie powyższego terminu pociąga za sobą utratę zabezpieczenia, bez uszczerbku dla przepisów ust. 2.
2.
Termin ustanowiony w ust. 1 może zostać przedłużony przez właściwe organy o maksymalnie trzy miesiące na odpowiednio uzasadniony wniosek importera i pod warunkiem że zabezpieczenie zostanie odpowiednio skorygowane.";
3. w art. 7 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Uznaje się, że minimalna cena importowa jest przestrzegana, jeżeli importer dostarcza dowód w odniesieniu do co najmniej 95 % przywożonej partii towaru, stwierdzający, że na wszystkich etapach wprowadzania do obrotu, łącznie ze sprzedażą użytkownikowi końcowemu, produkt był sprzedawany po cenie co najmniej równej minimalnej cenie importowej po odliczeniu rzeczywiście poniesionych przywozowych opłat celnych.
Jeżeli produkt poddawany jest obróbce po jego wprowadzeniu do swobodnego obrotu, ale przed jego sprzedażą użytkownikowi końcowemu, koszt takiej obróbki odzwierciedlany jest w cenie sprzedaży użytkownikowi końcowemu.";
4. artykuł 10 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 10
W przypadku gdy właściwe organy stwierdzą nieprzestrzeganie minimalnej ceny importowej, pobierają one opłaty celne należne zgodnie z art. 220 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
Przy ustalaniu wysokości opłat celnych, które mają być odzyskane lub pozostają do odzyskania, uwzględniają odsetki narosłe od daty dopuszczenia do swobodnego obrotu towarów do chwili odzyskania.
Stosowaną stopą procentową jest stopa procentowa obowiązująca w ustawodawstwie krajowym w odniesieniu do windykacji należności.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) 2714/94
z dnia 8 listopada 1994 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2054/89 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania systemu minimalnych cen importowych na suszone winogrona
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 426/86 z dnia 24 lutego 1986 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku przetworów owocowych i warzywnych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1490/94 [2], w szczególności jego art. 9 ust. 6,
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 2 ust. 3 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2054/89 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 3821/92 [4], ustanawia warunki, na których średnią ważoną cen odsprzedaży suszonych winogron uważa się za cenę importową; w celu zapobieżenia sztucznemu zmniejszeniu ochrony należy ustanowić przepisy dotyczące przywozowych opłatach celnych odpowiadających faktycznie płaconym podatkom pośrednim i od przywozu, które zostaną odliczone od odnotowanych cen odsprzedaży; art. 2 ust. 6 tego rozporządzenia definiuje termin "użytkownik końcowy"; producenci, którzy pakują produkt w opakowania bezpośrednie, nie mogą być objęci tym terminem, ponieważ, nawet w przypadku gdy rezultatem takiego pakowania i przedstawienia jest zmiana kodu CN, nie można tego uznać za przetwórstwo do celów niniejszego rozporządzenia;
artykuł 6 rozporządzenia (EWG) nr 2054/89 przewiduje specjalną procedurę kontrolną; doświadczenie pokazuje, że w przypadku gdy stosowana jest ta procedura, należy zezwolić na wprowadzenie towarów do swobodnego obrotu dopiero po zdeponowaniu zabezpieczenia ustanowionego w art. 248 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 2913/92 ustalającego Wspólnotowy Kodeks Celny [5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2193/94 [6]; zabezpieczenie jest wymagane, nawet przed przeprowadzeniem kontroli przewidzianych w omawianym art. 248, w przypadku gdy organy celne mają wątpliwości co do autentyczności ceny importowej; w przypadku kontroli a posteriori należy jasno określić, że podejmowane są kroki w celu odzyskania opłat celnych należnych zgodnie z art. 220 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [7]; co więcej, należy jasno określić, że od należnych w ramach wszystkich procedur kontrolnych opłat celnych naliczane są odsetki;
artykuł 7 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2054/89 ustanawia warunki, na których można uznać minimalną cenę importową za przestrzeganą; doświadczenie pokazuje, że w celu uniknięcia zakłóceń należy uwzględnić faktycznie uiszczane przywozowe opłaty celne oraz koszt wszelkich zabiegów, którym poddawany jest produkt po przywozie, a przed sprzedażą użytkownikowi końcowemu;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Przetworów Owocowych i Warzywnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 2054/89 wprowadza się następujące zmiany:
1. w art. 2 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
W przypadku gdy okaże się, że ceny w odsprzedaży, bezpośrednio lub poprzez pośredników handlowych, są, po odliczeniu rzeczywiście uiszczonych przywozowych opłat celnych, niższe od ceny minimalnej w odniesieniu do ilości większej niż 15 % każdej przywożonej partii towarów, średnią ważoną tych skorygowanych cen uważa się za cenę importową.";
b) ustęp 6 otrzymuje brzmienie:
"6.
Do celów niniejszego rozporządzenia użytkownik końcowy oznacza producenta, który wykorzystuje dany produkt z zamiarem jego przetworzenia, w sposób inny niż jego zapakowanie, na produkt objęty kodem CN innym niż kod umieszczony na zgłoszeniu dopuszczenia do swobodnego obrotu lub detalistę sprzedającego wyłącznie konsumentom.";
2. artykuł 6 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 6
1.
W przypadku gdy organy celne mają uzasadnione wątpliwości, czy cena wskazana w zgłoszeniu dopuszczenia do swobodnego obrotu odzwierciedla rzeczywistą cenę importową, zezwalają na dopuszczenie do swobodnego obrotu tylko po złożeniu przez importera zabezpieczenia określonego w art. 248 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93, powiększonego o odsetki za okres sześciu miesięcy, określony w akapicie drugim.
Stosowaną stopą procentową jest stopa procentowa obowiązująca w ustawodawstwie krajowym w odniesieniu do windykacji należności.
Importerzy mają sześć miesięcy na przedstawienie dowodów, że produkt zbyto na warunkach, które gwarantują przestrzeganie minimalnej ceny importowej.
Niedotrzymanie powyższego terminu pociąga za sobą utratę zabezpieczenia, bez uszczerbku dla przepisów ust. 2.
2.
Termin ustanowiony w ust. 1 może zostać przedłużony przez właściwe organy o maksymalnie trzy miesiące na odpowiednio uzasadniony wniosek importera i pod warunkiem że zabezpieczenie zostanie odpowiednio skorygowane.";
3. w art. 7 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Uznaje się, że minimalna cena importowa jest przestrzegana, jeżeli importer dostarcza dowód w odniesieniu do co najmniej 95 % przywożonej partii towaru, że na wszystkich etapach wprowadzania na rynek, łącznie ze sprzedażą użytkownikom końcowym, produkt był sprzedawany po cenie co najmniej równej minimalnej cenie importowej po odliczeniu rzeczywiście poniesionych przywozowych opłat celnych.
Jeżeli produkt poddawany jest obróbce po jego wprowadzeniu do swobodnego obrotu, ale przed jego sprzedażą użytkownikowi końcowemu, koszt takiej obróbki odzwierciedlany jest w cenie sprzedaży użytkownikowi końcowemu.";
4. artykuł 10 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 10
W przypadku gdy właściwe organy odkryją w trakcie kontroli, że minimalna cena importowa nie jest przestrzegana, pobierają one opłaty celne należne zgodnie z art. 220 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
Przy ustalaniu wysokości opłat celnych, które mają być odzyskane lub pozostają do odzyskania, uwzględniają odsetki narosłe od daty dopuszczenia do swobodnego obrotu towarów do chwili odzyskania.
Stosowaną stopą procentową jest stopa procentowa obowiązująca w ustawodawstwie krajowym w odniesieniu do windykacji należności.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 2728/94
z dnia 31 października 1994 r.
ustanawiające Fundusz Gwarancyjny dla działań zewnętrznych
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 235,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 203,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Trybunału Obrachunkowego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: wskutek gwarancji obejmujących pożyczki dla państw trzecich budżet ogólny Wspólnot Europejskich jest narażony na zwiększone ryzyko finansowe;
w dniach 11 i 12 grudnia 1992 r. Rada Europejska stwierdziła, iż względy rozsądnego zarządzania budżetem oraz dyscypliny finansowej wymagają ustanowienia nowego mechanizmu finansowego, a zatem należy utworzyć fundusz gwarancyjny w celu pokrycia ryzyka związanego z pożyczkami oraz gwarancjami obejmującymi pożyczki przyznane dla państw trzecich lub projektów realizowanych w państwach trzecich; potrzebę tę można spełnić poprzez ustanowienie Funduszu Gwarancyjnego, który może być wykorzystany do bezpośredniej spłaty wierzycieli Wspólnoty;
zgodnie z porozumieniem międzyinstytucjonalnym z dnia 29 października 1993 r. instytucje zgodziły się wprowadzić do budżetu rezerwę dotyczącą operacji udzielania pożyczek i gwarancji na rzecz państw trzecich oraz w państwach trzecich;
w chwili obecnej istnieją mechanizmy respektujące gwarancje z chwilą ich przyznania, w szczególności poprzez tymczasowe wykorzystanie zasobów gotówkowych, jak przewiduje art. 12 rozporządzenia Rady (EWG, Euratom) nr 1552/89 z dnia 29 maja 1989 r. wdrażające decyzję 88/376/EWG, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot [4];
Fundusz Gwarancyjny powinien zostać utworzony poprzez stopniowe wnoszenie środków; Fundusz w dalszej kolejności będzie uzyskiwał także odsetki od zainwestowanych środków własnych oraz kwot odzyskanych od zalegających ze spłatą dłużników w przypadkach, w których uznał on już gwarancje;
mając na uwadze praktykę międzynarodowych instytucji finansowych, współczynnik w wysokości 10 % pomiędzy środkami Funduszu Gwarancyjnego a gwarantowanymi zobowiązaniami spłaty kapitału, powiększonego o należne, niespłacone odsetki, wydaje się odpowiedni;
wpłaty do Funduszu Gwarancyjnego w wysokości 14 % od kwoty każdej operacji wydają się być odpowiednie dla osiągnięcia tej kwoty docelowej; należy dokonać ustaleń dotyczących tego rodzaju wpłat;
z chwilą osiągnięcia kwoty docelowej stawka wpłat zostanie zrewidowana; jeśli Fundusz Gwarancyjny przekroczy kwotę docelową, to nadwyżka zostanie zwrócona do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich;
zarządzanie finansami Funduszu Gwarancyjnego należy powierzyć Europejskiemu Bankowi Inwestycyjnemu (EBI); zarządzanie finansami Funduszu Gwarancyjnego powinno podlegać kontroli Trybunału Obrachunkowego zgodnie z procedurami określonymi przez ten Trybunał Obrachunkowy, Komisję oraz Europej ski Bank Inwestycyjny;
w celu przyjęcia niniejszego rozporządzenia Traktaty nie przewidują żadnych innych uprawnień z wyjątkiem tych określonych w art. 235 Traktatu WE oraz art. 203 Traktatu o Europejskiej Wspólnocie Energii Atomowej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ustanowiony zostaje Fundusz Gwarancyjny, dalej zwany "Funduszem", którego środki będą wykorzystywane na spłatę wierzycieli Wspólnoty w przypadku niewykonania zobowiązań przez beneficjenta pożyczki przyznanej lub gwarantowanej przez Wspólnotę.
Operacje udzielania pożyczek i gwarancji, określone w pierwszym akapicie, zwane dalej "operacjami", są operacjami wykonywanymi na korzyść państwa trzeciego lub do celów finansowania projektów w państwach trzecich.
Artykuł 2
Środki Funduszu pochodzą z:
- wpłat z budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich dokonanych na podstawie art. 4,
- odsetek od zainwestowanych środków Funduszu,
- kwot odzyskanych od zalegających ze spłatami dłużników, jeżeli Fundusz uznał już gwarancje.
Artykuł 3
Fundusz wzrośnie do właściwego poziomu, zwanego dalej "kwotą docelową".
Kwota docelowa wynosi 10 % łącznych wymagalnych zobowiązań kapitałowych Wspólnoty, wynikających z każdej operacji, powiększonych o niezapłacone należne odsetki.
Jeżeli pod koniec roku kwota docelowa zostaje przekroczona, to nadwyżka zostaje zwrócona do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich, w którym zostanie ujęta w specjalnej pozycji w zestawieniu przychodów.
Artykuł 4
1.
Płatności przewidziane w art. 2 tiret pierwsze stanowią równowartość 14 % kapitałowej wartości operacji do momentu osiągnięcia przez Fundusz kwoty docelowej.
Z chwilą osiągnięcia przez Fundusz kwoty docelowej stawka wpłat zostanie zrewidowana, jednak nie później niż pod koniec 1999 r.
2.
Płatności na rzecz Funduszu są dokonywane zgodnie z ustaleniami określonymi w Załączniku.
Artykuł 5
Jeżeli w wyniku przyznania gwarancji po niewykonanym zobowiązaniu środki Funduszu spadną poniżej 75 % kwoty docelowej, to stawka wpłat na nowe operacje zostanie podniesiona do 15 % do momentu ponownego osiągnięcia kwoty docelowej lub, jeżeli przed osiągnięciem kwoty docelowej nastąpi niewykonanie zobowiązania, do momentu całkowitego zwrotu kwoty zaciągniętej w momencie przyznawania gwarancji.
Jeżeli, w wyniku przyznania gwarancji dotyczących niewykonania jednego bądź kilku znaczących zobowiązań, środki Funduszu spadną poniżej 50 % kwoty docelowej, Komisja przedłoży sprawozdanie w sprawie środków wyjątkowych, jakie mogą być wymagane do odtworzenia Funduszu.
Artykuł 6
W imieniu Wspólnoty Komisja powierzy zarządzanie finansami Funduszu Europejskiemu Bankowi Inwestycyjnemu.
Artykuł 7
Nie później niż do dnia 31 marca następnego roku budżetowego Komisja przesyła Parlamentowi Europejskiemu, Radzie oraz Trybunałowi Obrachunkowemu, roczne sprawozdanie w sprawie sytuacji Funduszu oraz jego zarządzania w roku poprzednim.
Artykuł 8
Do rachunku dochodów i wydatków oraz bilansu Wspólnot dołączony zostanie rachunek przychodów i wydatków oraz bilans Funduszu.
Artykuł 9
Komisja przedstawi całościowe sprawozdanie z funkcjonowania Funduszu do dnia 31 grudnia 1998 r.
Artykuł 10
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 2813/94
z dnia 18 listopada 1994 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2837/93 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2019/93 w odniesieniu do utrzymania gajów oliwnych na tradycyjnych obszarach uprawy oliwek
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2019/93 z dnia 19 lipca 1993 r. wprowadzające szczególne środki dla mniejszych wysp Morza Egejskiego dotyczące niektórych produktów rolnych [1], zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 822/94 [2], w szczególności jego art. 11 ust. 2, a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2837/93 z dnia 18 października 1993 r.
[3], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 3499/93 [4], przewiduje minimalne zagęszczenie drzew oliwnych na obszarach kwalifikujących się do pomocy;
doświadczenie w stosowaniu systemów pomocy pokazuje, że przepis ten nie osiągnął swojego celu wyłączenia z pomocy obszarów, których nie należy traktować jako gajów oliwnych ze względu na niskie zagęszczenie drzew; w wyniku tego należy ustanowić przepis określający wyższe minimalne zagęszczenie drzewek i sposób w jaki będzie to obliczane;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Olejów i Tłuszczów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 2837/93 art. 1 lit. a) otrzymuje brzmienie:
"a) o minimalnym zagęszczeniu wynoszącym 80 drzewek na hektar.
Zagęszczenie oblicza się w odniesieniu do każdej działki gospodarstwa przeznaczonej pod uprawę drzew oliwnych;" .
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 2883/94
z dnia 28 listopada 1994 r.
ustanawiające prognozę bilansu dostaw na Wyspy Kanaryjskie produktów rolnych objętych szczególnymi środkami przewidzianymi w art. 2—5 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1601/92
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1601/92 z dnia 15 czerwca 1992 r. dotyczące szczególnych środków dla Wysp Kanaryjskich [1], w odniesieniu do niektórych produktów rolnych, zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1974/94 [2], w szczególności jego art. 2, art. 3 ust. 4, art. 4 ust. 4 i art. 5 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje: środki wprowadzone na mocy rozporządzenia (EWG) nr 1601/92 w celu zrekompensowania geograficznego położenia Wysp Kanaryjskich odnośnie do dostaw niektórych produktów rolnych polegają na zwolnieniu z należności przywozowych (ceł i opłat rolnych) i przyznaniu pomocy w celu wspierania dostaw produktów rolnych ze Wspólnoty; uzgodnienia obejmują także pomoc w zakresie dostaw zwierząt hodowlanych czystej krwi w celu rozwinięcia potencjału produkcyjnego Wysp;
zgodnie z art. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1601/92 uzgodnienia te obejmują zapotrzebowanie na produkty wymienione w Załączniku do wyżej wymienionego rozporządzenia, przeznaczone do bezpośredniego spożycia przez ludzi i przetwarzania oraz pakowania na Wyspach Kanaryjskich; oszacowanie zapotrzebowania dokonywane jest corocznie w ramach prognozy bilansu dostaw, który można poddać przeglądowi w ciągu roku w świetle zmian w zapotrzebowaniu na Wyspach; oszacowanie zapotrzebowania przemysłu przetwórczego i opakowań odnośnie do produktów przeznaczonych na rynek lokalny lub tradycyjnie wysyłanych do pozostałej części Wspólnoty może doprowadzić do ustanowienia odrębnej prognozy bilansu dostaw;
w celu zachowania jasności i przejrzystości oraz ujednolicenia metody szacowania, prognozę bilansu dostaw dotyczącą produktów rolnych należących do różnych sektorów rynkowych należy sporządzić w jednolitym dokumencie; ponadto, uwzględniając szczególne potrzeby przemysłu przetwórczego i opakowań, należy sporządzić, tam gdzie jest to konieczne, odrębny bilans dostaw dla potrzeb tego przemysłu;
w celu ułatwienia zarządzania bilansem dostaw należy zezwolić na pewien margines elastyczności w przydzielaniu ilości ustalonych w bilansie dostaw, między jego niektórymi pozycjami oraz między częścią przeznaczoną do bezpośredniego spożycia, a częścią przeznaczoną do przetwarzania lub pakowania;
do czasu oceny zastosowania konkretnych uzgodnień w sprawie dostaw dla Wysp Kanaryjskich od 1 lipca 1994 r. prognozy bilansów dostaw były już kilka razy sporządzane dla większości produktów na określone okresy;
w celu zachowania jasności, równolegle z wejściem w życie w dniu 1 grudnia 1994 r. rozporządzenia Komisji (WE) nr 2790/94 z dnia 16 listopada 1994 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady wykonania szczególnych uzgodnień w sprawie dostaw niektórych produktów rolnych na Wyspy Kanaryjskie [3], które stanowi korektę rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1695/92 [4], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 2596/93 [5], należy sporządzić prognozy bilansu dostaw dla poszczególnych produktów, obejmujące cały dwunastomiesięczny okres od dnia 1 lipca 1994 r. do dnia 30 czerwca 1995 r., zawierające, gdzie to konieczne, częściowe prognozy bilansu dostaw dotychczas przyjętych; należy zwrócić uwagę, że od dnia 1 grudnia 1994 r. korzyści wynikające ze stosowanych środków, polegające na zwolnieniu z opłat przywozowych lub przyznaniu pomocy, są realizowane zgodnie z przepisami określonymi w rozporządzeniu (EWG) nr 1695/92;
należy także przypomnieć, że w sektorze cukru, wina i chmielu bieżące prognozy bilansów dostaw zostały sporządzone dla pełnego dwunastomiesięcznego okresu na mocy odpowiednio rozporządzeń (WE) nr 1443/94 [6], (WE) nr 1742/94 [7] i (WE) nr 1818/94 [8]; nie jest konieczne włączenie ich do niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do okresu od dnia 1 lipca 1994 r. do dnia 30 czerwca 1995 r.;
w celu wzmocnienia instrumentów dostępnych właściwym władzom dla zapewnienia odpowiedniego wykonywania uzgodnień w sprawie dostaw należy, gdzie konieczne, ustalić maksymalne ilości przydzielone na każde świadectwo, o które można się ubiegać, w celu uniknięcia poważnego zagrożenia zakłóceń na rynku Wysp Kanaryjskich lub zapobiegania działaniom spekulacyjnym szkodliwym dla sprawnego funkcjonowania uzgodnień w sprawie dostaw; dlatego niezbędna jest zmiana rozporządzenia (WE) nr 2790/94;
przepisy niniejszego rozporządzenia powinny obowiązywać od momentu ich opublikowania, w tym samym dniu co wejście w życie rozporządzenia (WE) nr 2790/94;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią odpowiednich komitetów zarządzających,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Do celów art. 2—5 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1601/92 ilości w prognozie bilansu dostaw objęte, tam gdzie właściwe, zwolnieniem z opłat przywozowych w odniesieniu do produktów pochodzących z państw trzecich lub objętych pomocą wspólnotową w przypadku produktów pochodzących z rynku wspólnotowego, wskazuje się w załącznikach.
W przypadku gdy w odniesieniu do danego produktu w prognozie bilansu dostaw ustalone zostały dwie odrębne wielkości odpowiednio dla bezpośredniego spożycia oraz dla przetwarzania i/lub pakowania, dopuszcza się dostosowanie w podziale między określonymi rodzajami wykorzystania, w granicach 20 % całkowitej ilości ustalonej dla danego produktu.
Artykuł 2
Do rozporządzenia (WE) nr 2790/94 dodaje się art. 8a w brzmieniu:
"Artykuł 8a
Właściwe władze ustalą maksymalną ilość przydzieloną na każde świadectwo, o jaką można się ubiegać, o ile jest to niezbędne wyłącznie w celu uniknięcia zakłóceń na rynku Wysp Kanaryjskich lub zapobiegania spekulacyjnym działaniom szkodliwym dla sprawnego funkcjonowania uzgodnień w sprawie dostaw.
Właściwe władze niezwłocznie informują Komisję o przypadkach, w których stosuje się przepisy niniejszego artykułu."
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dnia 1 grudnia 1994 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 2926/94
z dnia 30 listopada 1994 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2177/92 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania szczególnych uzgodnień w sprawie dostaw cukru na Azory, Maderę i Wyspy Kanaryjskie oraz rozporządzenie (EWG) nr 1713/93 w odniesieniu do rolniczych kursów przeliczeniowych w sektorze cukru
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1601/92 z dnia 15 czerwca 1992 r. dotyczące szczególnych środków dla Wysp Kanaryjskich w odniesieniu do produktów rolnych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 1974/93 [2], w szczególności jego art. 3 ust. 4 i art. 7 ust. 2, a także mając na uwadze, co następuje:
szczegółowe zasady stosowania konkretnych uzgodnień w sprawie dostaw cukru na Azory, Maderę i Wyspy Kanaryjskie są ustanowione rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 2177/92 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1443/94 [4];
według nowych powszechnych szczegółowych zasad w celu wykonania konkretnych uzgodnień w sprawie dostaw niektórych produktów rolnych na Wyspy Kanaryjskie, ustanowionych rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2790/94 [5], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2883/94 [6], które wchodzi w życie z dniem 1 grudnia 1994 r., nie ma konieczności złożenia zabezpieczenia przed wydaniem świadectwa pomocy oraz również określone są nowe terminy operacyjne dla kursu stosowanego do przeliczenia kwot pomocy dla dostaw na pesety hiszpańskie; dlatego też należy wprowadzić odpowiednie zmiany w odniesieniu do Wysp Kanaryjskich do rozporządzenia (EWG) nr 2177/92 i rozporządzenia (EWG) nr 1713/93 z dnia 30 czerwca 1993 r., ustanawiających specjalne szczegółowe zasady stosowania rolniczego kursu przeliczeniowego w sektorze cukru [7], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2627/93 [8], które wejdą w życie z dniem 1 grudnia 1994 r.;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 2177/92 dodaje się ust. 5 w brzmieniu:
"5.
Powyższych ustępów nie stosuje się w odniesieniu do Wysp Kanaryjskich."
Artykuł 2
W pkt XVI lit. c) Załącznika do rozporządzenia (EWG) nr 1713/93 skreśla się wyrazy "oraz Wyspy Kanaryjskie".
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 grudnia 1994 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2965/94
z dnia 28 listopada 1994 r.
ustanawiające Centrum Tłumaczeń dla organów Unii Europejskiej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 235,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego,
a także mając na uwadze, co następuje: w wyniku decyzji z dnia 29 października 1993 r., podjętej za wspólnym porozumieniem między przedstawicielami rządów Państw Członkowskich podczas spotkania na szczeblu szefów państw i rządów w sprawie lokalizacji siedzib niektórych organów i służb Wspólnot Europejskich oraz Europolu [1], przedstawiciele rządów Państw Członkowskich przyjęli za wspólnym porozumieniem deklarację w sprawie utworzenia Centrum Tłumaczeń dla organów Unii w ramach służb tłumaczeniowych Komisji mieszczących się w Luksemburgu, w celu zapewnienia niezbędnych usług w zakresie tłumaczeń dla potrzeb działania organów, których siedziby zostały określone decyzją z dnia 29 października 1993 r., z wyjątkiem Europejskiego Instytutu Walutowego;
utworzenie jednego specjalistycznego centrum stanowi praktyczne rozwiązanie problemu zaspokajania potrzeb w zakresie tłumaczeń wielu organów mieszczących się w różnych miejscach na obszarze Unii;
zasady regulujące działanie Centrum Tłumaczeń powinny umożliwić mu świadczenie usług organom posiadającym osobowość prawną, administracyjną niezależność i własne budżety, przy jednoczesnym utrzymaniu powiązań operacyjnych z Komisją;
Traktat nie przewiduje konkretnych uprawnień do działania w celu przyjęcia niniejszego rozporządzenia, innych niż zawarte w art. 235,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ustanawia się Centrum Tłumaczeń dla organów Unii (zwane dalej "Centrum").
Artykuł 2
1.
Centrum obsługuje działalność następujących organów w zakresie niezbędnych tłumaczeń:
- Europejskiej Agencji Ochrony Środowiska,
- Europejskiej Fundacji Kształcenia,
- Europejskiego Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii,
- Europejskiej Agencji ds. Oceny Produktów Leczniczych,
- Agencji ds. Bezpieczeństwa i Higieny Pracy,
- Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe, wzory przemysłowe);
- Europejskiego Urzędu Policji (Europol) i Jednostki Europolu ds. Narkotyków.
Centrum oraz każdy z wyżej wymienionych organów zawierają ustalenia dotyczące sposobów ich współpracy.
2.
Organy utworzone przez Radę, inne niż te określone w ust. 1, mogą mieć dostęp do usług Centrum na podstawie ustaleń zawartych z Centrum.
Artykuł 3
1.
Centrum posiada osobowość prawną.
2.
Aby umożliwić Centrum wykonywanie zadań mu przypisanych, Centrum w każdym z Państw Członkowskich posiada zdolność prawną i zdolność do czynności prawnych w najszerszym zakresie przyznanym przez ustawodawstwa krajowe osobom prawnym.
Artykuł 4
1.
Centrum posiada Zarząd, w skład którego wchodzą:
a) przedstawiciel każdego z organów wymienionych w art. 2 ust. 1; ustalenia określone w art. 2 ust. 2 mogą przewidywać udział w Zarządzie przedstawiciela organu będącego stroną ustaleń;
b) przedstawiciel każdego Państwa Członkowskiego Unii Europejskiej; oraz
c) dwaj przedstawiciele Komisji.
2.
W przypadku nieobecności przedstawicieli wymienionych w ust. 1 powołuje się ich zastępców.
3.
Zarządowi przewodniczy jeden z przedstawicieli Komisji.
Artykuł 5
1.
Członkowie Zarządu mianowani są na trzyletnią kadencję.
2.
Mandat członków Zarządu jest odnawialny.
Artykuł 6
1.
Przewodniczący zwołuje posiedzenie Zarządu co najmniej dwa razy w roku, a także gdy zażąda tego co najmniej jedna trzecia członków określonych w art. 4 ust. 1 lit. a).
2.
Decyzje Zarządu podejmowane są większością dwóch trzecich głosów.
3.
Każdy członek Zarządu posiada jeden głos.
4.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniach.
Artykuł 7
Zarząd uchwala swój regulamin.
Artykuł 8
1.
Zarząd przyjmuje roczny program pracy Centrum w oparciu o projekt sporządzony przez Dyrektora.
2.
W ciągu roku program może być dostosowywany zgodnie z procedurą określoną w ust. 1.
3.
Najpóźniej do 31 stycznia każdego roku Zarząd powinien przyjąć roczne sprawozdanie z działalności Centrum.
Dyrektor przedstawia go organom wymienionym w art. 2 oraz Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu.
Artykuł 9
1.
Centrum kieruje Dyrektor mianowany na wniosek Komisji przez Zarząd na okres pięciu lat, podlegający odnowieniu.
2.
Dyrektor jest przedstawicielem prawnym Centrum.
Jest on odpowiedzialny za:
- właściwe przygotowanie i wdrożenie programu pracy oraz decyzji podjętych przez Zarząd,
- zarządzanie bieżące,
- wykonywanie zadań przypisanych Centrum,
- wykonanie budżetu,
- wszystkie sprawy personelu, oraz
- przygotowywanie posiedzeń Zarządu.
3.
Dyrektor odpowiada przed Zarządem.
Artykuł 10
1.
Wszystkie dochody i wydatki Centrum stanowią przedmiot preliminarza na każdy rok budżetowy, który pokrywa się z rokiem kalendarzowym i powinny być wpisane do budżetu Centrum.
2. a) Budżet Centrum powinien być zrównoważony w odniesieniu do dochodów i wydatków.
b) Z zastrzeżeniem przepisów wymienionych w lit. c), dochody pochodzą z płatności dokonywanych przez organy obsługiwane przez Centrum w zamian za prace wykonywane przez Centrum.
c) W okresie początkowym, nieprzekraczającym trzech okresów budżetowych:
- organy obsługiwane przez Centrum wpłacają sumę ryczałtową, stanowiącą pewien procent ich budżetu, ustaloną w oparciu o możliwie najlepsze informacje, ryczałt ten podlega dostosowaniu w świetle faktycznie wykonanych prac,
- dla zapewnienia jego funkcjonowania, na rzecz Centrum mogą również zostać przeznaczone środki z budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich.
3.
Wydatki Centrum obejmują wynagrodzenia personelu, wydatki na administrację i infrastrukturę oraz koszty operacyjne.
Artykuł 11
1.
Przed dokonaniem oceny przewidzianej w art. 19 każdy organ określony w art. 2 ust. 1, napotykający na szczególne trudności w związku ze świadczeniem usług przez Centrum, może zwrócić się do Centrum w celu znalezienia najbardziej odpowiednich rozwiązań tych trudności.
2.
Jeżeli w terminie trzech miesięcy znalezienie takiego rozwiązania okaże się niemożliwe, organ, o którym mowa, może przesłać do Komisji właściwie uzasadniony komunikat tak, aby Komisja mogła podjąć niezbędne środki i, w stosownym przypadku, zorganizować pod patronatem Centrum i z jego pomocą bardziej systematyczną współpracę ze stronami trzecimi w sprawie tłumaczenia danych dokumentów.
Artykuł 12
Komisja zapewni Centrum, na podstawie uzgodnień zawartych z Centrum, za zwrotem kosztów, następującą pomoc:
1. usługi pomocnicze: terminologia, bazy danych, dokumentacja, tłumaczenie maszynowe, kształcenie i rejestry niezależnych tłumaczy, a także czasowe oddelegowanie urzędników na stanowiska w Centrum;
2. zarządzanie podstawową obsługą administracyjną: wypłata wynagrodzeń, sprawy ubezpieczeń zdrowotnych, emerytur, organizacja świadczeń socjalnych.
Artykuł 13
1.
Do 31 marca każdego roku Dyrektor sporządza preliminarz dochodów i wydatków Centrum na następny rok budżetowy i przekazuje go Zarządowi wraz z planem działań.
2.
Zarząd przyjmuje preliminarz wraz z planem działań i niezwłocznie przekazuje je Komisji, która na tej podstawie uchwali szacunkowe kwoty odpowiadające subsydiom przyznanym organom wymienionym w art. 2 we wstępnym projekcie budżetu, który przedstawia ona Radzie zgodnie z art. 203 Traktatu.
3.
Zarząd przyjmuje ostateczny budżet Centrum przed rozpoczęciem roku budżetowego, dostosowując go w miarę potrzeb do płatności dokonanych przez organy wymienione w art. 2.
Artykuł 14
1.
Dyrektor wykonuje budżet Centrum.
2.
Monitorowanie zobowiązań i płatności wszystkich wydatków Centrum oraz powstawania i ściągania wszelkich dochodów Centrum jest prowadzone przez kontrolera finansowego Komisji.
3.
Do 31 marca każdego roku Dyrektor przesyła Komisji, Zarządowi i Trybunałowi Obrachunkowemu rachunki wszystkich dochodów i wydatków Centrum za poprzedni rok budżetowy.
Trybunał Obrachunkowy bada je zgodnie z art. 188c Traktatu.
4.
Zarząd udziela Dyrektorowi Centrum absolutorium z wykonania budżetu.
Artykuł 15
Zarząd, po konsultacji z Komisją i Trybunałem Obrachunkowym, przyjmuje wewnętrzne przepisy finansowe określające, w szczególności, procedurę uchwalania i wykonywania budżetu Centrum.
Artykuł 16
Do Centrum stosuje się Protokół w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich.
Artykuł 17
1.
Personel Centrum podlega zasadom i regulacjom mającym zastosowanie do urzędników i innych pracowników Wspólnot Europejskich.
2.
W stosunku do swojego personelu Centrum wykonuje uprawnienia przekazane organowi mianującemu.
3.
Zarząd w porozumieniu z Komisją przyjmie niezbędne przepisy wykonawcze mające na celu, między innymi, zapewnienie poufności niektórych prac.
Artykuł 18
1.
W zakresie odpowiedzialności umownej Centrum stosuje się przepisy prawa właściwego dla umowy.
Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich jest właściwy do rozstrzygania sporów na mocy każdej klauzuli arbitrażowej przewidzianej w umowie zawartej przez Centrum.
2.
W zakresie odpowiedzialności pozaumownej Centrum, zgodnie z ogólnymi zasadami wspólnymi dla prawa Państw Członkowskich, naprawia szkody wyrządzone przez swoich pracowników przy wykonywaniu ich obowiązków.
Trybunał Sprawiedliwości jest właściwy do orzekania w sporach dotyczących odszkodowań za takie szkody.
3.
Odpowiedzialność osobista pracowników Centrum jest regulowana właściwymi przepisami stosującymi się do tych pracowników.
Artykuł 19
Warunki funkcjonowania Centrum, określone niniejszym rozporządzeniem, mogą zostać poddane przeglądowi przez Radę na podstawie wniosku Komisji i po wydaniu opinii przez Parlament Europejski nie później niż trzy lata po zakończeniu początkowego okresu działalności Centrum, który nie przekracza trzech lat budżetowych.
Artykuł 20
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2978/94
z dnia 21 listopada 1994 r.
w sprawie wykonania rezolucji Międzynarodowej Organizacji Morskiej (IMO) A.747(18) w sprawie stosowania pomiaru tonażu przestrzeni balastowych na zbiornikowcach z oddzielnymi przedziałami balastowymi
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 84 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 189c Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje: nadal dochodzi do zanieczyszczania wód wskutek poruszania się po nich pełnomorskich zbiornikowców, a także wskutek wypadków z ich udziałem i nadal transport ropy naftowej statkami wyposażonymi w zbiorniki o tradycyjnej konstrukcji stanowi zagrożenie dla środowiska morskiego;
pod auspicjami Międzynarodowej Organizacji Morskiej (IMO) opracowano i uzgodniono na poziomie międzynarodowym zasady projektowania i eksploatacji przyjaznych dla środowiska zbiornikowców;
korzyści wynikające z eksploatacji przyjaznych dla środowiska zbiornikowców dotyczą zarówno państw przybrzeżnych, jak i samej branży;
międzynarodowe konwencje przewidują wymóg certyfikacji zbiornikowców; metody pomiaru tonażu przestrzeni balastowych na zbiornikowcach z oddzielnymi przedziałami balastowymi są nadal rozwijane przez Międzynarodową Organizację Morską;
wszystkie Państwa Członkowskie z wyjątkiem jednego ratyfikowały i wprowadziły w życie Międzynarodową Konwencję o Zapobieganiu Zanieczyszczaniu Wód Morskich przez Statki z 1973 r., wraz z odnoszącym się do niej Protokołem z 1978 r. (Marpol 73/78); wszystkie Państwa Członkowskie ratyfikowały i wprowadziły w życie Międzynarodową Konwencję o Pomiarze Tonażu Statków z 1969 r.;
rezolucja A.722(17) przyjęta przez Zgromadzenie IMO w dniu 6 listopada 1991 r. oraz stanowiąca jej kontynuację rezolucja A.747(18) w sprawie stosowania pomiaru tonażu przestrzeni balastowych na zbiornikowcach z oddzielnymi przedziałami balastowymi, przyjęta przez Zgromadzenie Międzynarodowej Organizacji Morskiej w dniu 4 listopada 1993 r., stanowią wyraz powszechnego poparcia dla projektowania przyjaznych dla środowiska zbiornikowców z oddzielnymi przedziałami balastowymi;
w rezolucji A.747(18) Zgromadzenie Międzynarodowej Organizacji Morskiej (i) wzywa rządy państw do apelowania do portowych organów administracji morskiej o stosowanie jej zalecenia w sprawie potrącenia tonażu przestrzeni balastowych z oddzielnymi przedziałami balastowymi od tonażu brutto przy ustalaniu wysokości opłat pobieranych na podstawie tonażu brutto, odnoszącego się do wszystkich zbiornikowców z oddzielnymi przedziałami balastowymi, zgodnie z rozporządzeniem 13 zawartym w załączniku I do Marpol 73/78, oraz (ii) wzywa rządy państw do zwrócenia się do organów świadczących usługi pilotażowe o podjęcie stosownych działań w związku z tym zaleceniem;
Rada widzi potrzebę zintensyfikowania działań na poziomie Wspólnoty lub na poziomie krajowym, odpowiednio, w celu zagwarantowania stosowania się do wymogów dotyczących bezpieczeństwa na morzu i zapobiegania zanieczyszczaniu mórz; wskazane jest promowanie stosowania zbiornikowców o podwójnym kadłubie lub zbiornikowców, których projekty spełniają wymogi rozporządzenia 13F załącznika I do Marpol 73/78 w wersji ze zmianami z dnia 6 marca 1992 r., a także zbiornikowców z oddzielnymi przedziałami balastowymi;
do celów niniejszego rozporządzenia zbiornikowce o podwójnym kadłubie i zbiornikowce, których projekty powinny być traktowane do celów niniejszego rozporządzenia w taki sposób, jakby ich oddzielne przedziały balastowe odpowiadały przepisom rozporządzenia 13 załącznika I do Marpol 73/78;
niewłaściwe jest stosowanie sankcji wobec armatorów i podmiotów gospodarczych za używanie zbiornikowców przyjaznych dla środowiska zarówno pod względem konstrukcji, jak i eksploatacji;
dla tych, którzy uczynili istotny krok w kierunku bardziej czystego środowiska naturalnego, finansowo niekorzystne jest w szczególności pobieranie opłat od tonażu oddzielnych przedziałów balastowych zbiornikowców w sytuacji, gdy nie są to zbiorniki wykorzystywane do przewozu towaru;
organy administracji portowej poszczególnych państw, z przyczyn ekonomicznych, niechętne są sytuacji, w której wprowadziłyby w życie rezolucje Międzynarodowej Organizacji Morskiej jako jedyne, ponieważ postawi je to w niekorzystnej sytuacji finansowej;
rezolucje Międzynarodowej Organizacji Morskiej A.722(17) i A.747(18) zostały przyjęte, ale nie wszystkie Państwa Członkowskie wprowadziły je w życie;
do celów ochrony naturalnego środowiska morskiego przed zanieczyszczaniem przez zbiornikowce o tradycyjnej konstrukcji należy doprowadzić w obrębie Wspólnoty do ujednoliconego wprowadzenia zasad przyjętych na poziomie międzynarodowym, dotyczących pobierania opłat wyrównawczych od zbiornikowców przez władze portowe i organy świadczące usługi pilotażowe;
zgodnie z zasadą pomocniczości najlepszym sposobem uniknięcia zakłócenia konkurencji we Wspólnocie oraz osiągnięcia skutecznych i efektywnych rozwiązań jest podjęcie zgodnych działań w celu wspólnego wykonania, w formie rozporządzenia, uzgodnionych zasad międzynarodowych;
w celu zapewnienia skuteczniejszej ochrony naturalnego środowiska morskiego państwa bandery bądź inne organy wystawiające "Międzynarodowe świadectwo zapobiegania zanieczyszczaniu mórz przez ropę naftową i jej produkty" i "Międzynarodowe świadectwo tonażu", jak też armatorzy i osoby pobierające opłaty wyrównawcze od zbiornikowców, muszą wspólnie pracować nad wprowadzeniem rezolucji Międzynarodowej Organizacji Morskiej A.747(18);
niektóre Państwa Członkowskie, opierając się na podstawie innej niż rezolucja Międzynarodowej Organizacji Morskiej A.747(18), ustanowiły już wewnętrzne systemy obniżania opłat wyrównawczych w przypadku przyjaznych dla środowiska zbiornikowców; zgodnie z duchem niniejszego rozporządzenia należy stworzyć podstawy prawne dla alternatywnego systemu opłat opartego na tonażu statku i różniącego się procentowo od zwykłej stawki taryfowej w taki sposób, aby średnia różnica była co najmniej równa tej, którą przewiduje rezolucja; należy ponadto zagwarantować, że przyjazne dla środowiska zbiornikowce będą zawsze traktowane na równie korzystnych warunkach, nawet jeżeli wysokość opłat nie będzie obliczana w oparciu o tonaż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Działające w obrębie Wspólnoty organy administracji portowej oraz organy świadczące usługi pilotażowe muszą, zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia:
a) wprowadzić w życie we Wspólnocie rezolucję Międzynarodowej Organizacji Morskiej A.747(18) w sprawie stosowania pomiaru tonażu oddzielnych przedziałów balastowych zbiornikowców, przyjętą przez Zgromadzenie Międzynarodowej Organizacji Morskiej w dniu 4 listopada 1993 r., do której Załącznik stanowi część załącznika I do niniejszego rozporządzenia, w celu stworzenia bodźca do używania zbiornikowców z oddzielnymi przedziałami balastowymi, co dotyczy także zbiornikowców o podwójnym kadłubie oraz zbiornikowców, które są zaprojektowane niekonwencjonalnie; lub
b) stosować system opłat wyrównawczych zredukowanych w odniesieniu do zbiornikowców z oddzielnymi przedziałami balastowymi, różniącymi się od systemu ustalonego rezolucją Międzynarodowej Organizacji Morskiej A.747(18), ale w tym samym duchu.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do zbiornikowców, które:
- mogą przewozić oddzielony balast w zbiornikach przeznaczonych specjalnie dla tego celu,
- są zaprojektowane, zbudowane, przystosowane, wyposażone i eksploatowane jako zbiornikowce z podzielonymi zbiornikami balastowymi, co obejmuje także zbiornikowce o podwójnym kadłubie oraz zbiornikowce, które są zaprojektowane niekonwencjonalnie,
- spełniają wymogi Międzynarodowej Konwencji o Pomiarze Tonażu Statków z 1969 r., oraz
- posiadają "Międzynarodowe świadectwo tonażu" (1969).
Artykuł 3
1.
Do celów niniejszego rozporządzenia:
a) "zbiornikowiec" oznacza statek spełniający warunki definicji zbiornikowca, ustanowionej w rozporządzeniu 1 ust. 4 załącznika I do Marpol 73/78;
b) "oddzielne przedziały balastowe" oznaczają balast spełniający warunki definicji balastu ustanowionej w rozporządzeniu 1 ust. 17 załącznika I do Marpol 73/78;
c) "oddzielne przedziały balastowe zbiornikowców" oznacza zbiornik użytkowany wyłącznie do przewozu podzielonych zbiorników balastowych;
d) "zbiornikowiec z oddzielnymi przedziałami balastowymi" oznacza zbiornikowiec wyposażony w oddzielne przedziały balastowe i posiadający świadectwo wystawione przez organy rządowe danego państwa bandery lub przez inne uprawnione do tego przez to państwo organy, stwierdzające, że jest on zbiornikowcem wyposażonym w oddzielne przedziały balastowe.
Spełnienie odnośnych wymogów musi być przez taki właściwy organ stwierdzone w sposób jednoznaczny, we właściwym ustępie dodatku do "Międzynarodowego świadectwa zapobiegania zanieczyszczaniu mórz przez ropę naftową i jej produkty";
e) "zbiornikowiec o podwójnym kadłubie" oznacza zbiornikowiec z oddzielnymi przedziałami balastowymi, zbudowany zgodnie z wymogami ustanowionymi w rozporządzeniu 13F ust. 3 załącznika I do Marpol 73/78;
f) "zbiornikowiec zaprojektowany niekonwencjonalnie" oznacza zbiornikowiec z oddzielnymi przedziałami balastowymi, zbudowany zgodnie z wymogami ustanowionymi w rozporządzeniu 13F ust. 4 i 5, załącznika I do Marpol 73/78;
g) "Marpol 73/78" oznacza Międzynarodową Konwencję o Zapobieganiu Zanieczyszczaniu Wód Morskich przez Statki w formie zmienionej Protokołem do tej konwencji z 1978 r., wraz ze zmianami do niej, obowiązującymi w dniu przyjęcia niniejszego rozporządzenia;
h) "organy administracji portowej" oznaczają podmioty prawa publicznego bądź osoby prywatne pobierające od statków opłaty za świadczenie usług żeglugi morskiej;
i) "organ świadczący usługi pilotażowe" oznacza podmiot prawa publicznego lub osobę prywatną uprawnioną do świadczenia usług pilotażowych w ramach żeglugi morskiej;
j) "tonaż brutto" oznacza miarę całkowitej wielkości statku, ustaloną zgodnie z przepisami Międzynarodowej Konwencji o Pomiarze Tonażu Statków z 1969 r.;
k) "zredukowany tonaż brutto" oznacza tonaż brutto zbiornikowca, otrzymany po odjęciu od wielkości tonażu brutto całego statku wielkości tonażu brutto oddzielnych przedziałów balastowych, w sposób zgodny z wzorem podanym w ust. 4 załącznika I do niniejszego rozporządzenia.
2.
Załącznik II zawiera podane w Marpol 73/78 definicje terminów wymienionych w ust. 1 lit. a), b), e) i f).
Artykuł 4
Wystawiając "Międzynarodowe świadectwo tonażu" (1969) dla zbiornikowca z oddzielnymi przedziałami balastowymi, którego tonaż zmierzono zgodnie z zasadami Międzynarodowej Konwencji o Pomiarze Tonażu Statków z 1969 r., do celów niniejszego rozporządzenia właściwy organ wprowadzi pod słowem "Uwagi" oświadczenie zgodne z ust. 3 załącznika I do niniejszego rozporządzenia, określające:
i) tonaż oddzielnych przedziałów balastowych; tonaż ten powinien być obliczony zgodnie z metodą i procedurą określoną w ust. 4 załącznika I do niniejszego rozporządzenia; oraz
ii) zmniejszony tonaż brutto statku.
Artykuł 5
1.
Określając wysokość opłat dla zbiornikowców, które w całości lub w części oparte są na wielkości tonażu brutto zbiornikowca, władze portowe oraz organy odpowiedzialne za usługi pilotażowe powinny wyłączyć z tonażu brutto zbiornikowca tonaż jego oddzielnych przedziałów balastowych, tak aby przy obliczaniu wysokości opłaty oprzeć się na zredukowanym tonażu brutto, zgodnie ze wskazówkami pozycji "Uwagi" w "Międzynarodowym świadectwie tonażu" (1969).
2.
Odpowiednio władze portowe oraz organy odpowiedzialne za usługi pilotażowe gwarantują, że wysokość opłat dla zbiornikowców wchodzących w zakres niniejszego rozporządzenia, przewidzianych w art. 2, będzie co najmniej o 17 % niższa niż wysokość opłat dla zbiornikowców nieposiadających oddzielnych przedziałów balastowych.
Władze portowe oraz organy odpowiedzialne za usługi pilotażowe stosujące już na dzień 13 lipca 1994 r. system opłat stałych przewidziany w akapicie pierwszym, ale oparty na niższej stopie procentowej, zastosują wielkość nie mniejszą niż 17 % nie później niż do dnia 1 stycznia 1997 r.
3.
Tam, gdzie opłaty ustalane są w sposób inny niż w oparciu o tonaż brutto, władze portowe oraz organy odpowiedzialne za usługi pilotażowe zagwarantują, że wysokość opłat dla zbiornikowców z oddzielnymi przedziałami balastowymi nie będzie dla nich mniej korzystna niż wysokość opłat obliczona zgodnie z ust. 1 lub 2.
4.
Władze portowe oraz organy odpowiedzialne za usługi pilotażowe muszą stosować tylko jeden system opłat spośród wymienionych w ust. 1, 2 lub 3 do wszystkich zbiornikowców z oddzielnymi przedziałami balastowymi.
Artykuł 6
Zmiany do załącznika I do niniejszego rozporządzenia, wprowadzane w celu uwzględnienia zmian do rezolucji Międzynarodowej Organizacji Morskiej A.747(18) oraz do dotyczących konwencji międzynarodowych po wejściu w życie tych zmian, mogą być wprowadzane zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 7.
Artykuł 7
1.
Komisję wspomaga komitet złożony z przedstawicieli Państw Członkowskich, któremu przewodniczy przedstawiciel Komisji.
Komitet ten zwoływany jest przez Komisję w każdym przypadku, dla stosowania niniejszego rozporządzenia.
2.
Komitet opracuje swój regulamin wewnętrzny.
3.
Stosowana jest następująca procedura do spraw objętych art. 6:
a) Przedstawiciel Komisji przedkłada komitetowi do zaopiniowania projekt środków, które należy podjąć.
Komitet przedstawia swoją opinię w sprawie projektu w terminie nie późniejszym niż ustalony przez przewodniczącego, stosownie do pilności sprawy.
W przypadkudecyzji, które Rada obowiązana jest przyjąć na podstawie propozycji ze strony Komisji, o ostatecznej formie opinii wydanej większością głosów określonej w art. 148 ust. 2 Traktatu.
Artykuł ten przedstawia sposób ważenia głosów przedstawicieli Państw Członkowskich w komitecie.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
b) Komisja przyjmie wnioskowane środki, jeżeli są one zgodne z opinią komitetu.
c) Jeżeli przewidziane przez Komisję środki nie są zgodne z opinią komitetu bądź jeżeli komitet nie przekaże żadnej decyzji w danej sprawie, Komisja niezwłocznie przedłoży Radzie propozycje dotyczące środków, jakie należy podjąć.
Decyzja Komisji w tej sprawie podjęta będzie kwalifikowaną większością głosów.
Jeżeli w terminie trzech miesięcy od daty zwrócenia się do Rady Rada nie podejmie żadnych działań, proponowane środki są przyjmowane przez Komisję.
Artykuł 8
1.
Państwa Członkowskie w odpowiednim czasie przyjmą, nie później jednak niż do dnia 31 grudnia 1995 r., przepisy ustawowe, wykonawcze lub administracyjne niezbędne do wykonania niniejszego rozporządzenia.
Przepisy takie muszą dotyczyć między innymi organizacji, procedury i środków kontroli.
2.
Państwa Członkowskie przesyłają corocznie Komisji wszystkie dostępne informacje dotyczące stosowania niniejszego rozporządzenia, łącznie z przypadkami naruszania jego przepisów przez władze portowe oraz organy odpowiedzialne za usługi pilotażowe.
3.
Środki podejmowane przez Państwa Członkowskie, określone w ust. 1, zawierają odniesienie do niniejszego rozporządzenia lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
4.
Państwa Członkowskie niezwłocznie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjmowanych w dziedzinach objętych niniejszym rozporządzeniem.
Komisja niezwłocznie powiadomi o tym pozostałe Państwa Członkowskie.
Artykuł 9
1.
Po otrzymaniu sprawozdań Państw Członkowskich Komisja dokona przeglądu wykonania niniejszego rozporządzenia, zgodnie z art. 8.
2.
Komisja przedstawi ocenę sprawozdania z funkcjonowania systemu, przewidzianego w art. 5 ust. 2, Parlamentowi Europejskiemu i Radzie nie później niż do dnia 31 grudnia 1998 r.
Artykuł 10
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1996 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 2980/94
z dnia 7 grudnia 1994 r.
otwierające ilościowe kontyngenty przywozowe na wyroby włókiennicze z kategorii 146A i 146B z Chińskiej Republiki Ludowej i zmieniające załączniki IV i V rozporządzenia Rady (WE) nr 517/94 w sprawie wspólnych reguł dotyczących przywozu wyrobów włókienniczych z niektórych państw trzecich
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 517/94 z dnia 7 marca 1994 r. w sprawie wspólnych reguł dotyczących przywozu wyrobów włókienniczych z niektórych państw trzecich nieobjętych umowami dwustronnymi, protokołami, innymi ustaleniami lub innymi szczegółowymi normami Wspólnoty dotyczącymi przywozu [1] ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2798/94 [2], w szczególności jego art. 3 ust. 3 i 5 wraz z art. 25 ust. 4, a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 3 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 517/94 stanowi, że wyroby włókiennicze określone w załączniku V pochodzące z wymienionych krajów mogą zostać przywiezione jedynie wówczas, gdy ustalone zostały roczne limity ilościowe zgodnie z właściwą procedurą przewidzianą w art. 25;
do Komisji skierowany został wniosek dwóch Państw Członkowskich o wprowadzenie kontyngentów przywozowych obejmujących wyroby z kategorii 146A i 146B z Chińskiej Republiki Ludowej w celu zaspokojenia popytu na rynku; komitet powołany na mocy art. 25 uznał za stosowne zadecydować, po przedyskutowaniu tej kwestii, w świetle stanu branży wspólnotowej, że od dnia, w którym niniejsze rozporządzenie wejdzie w życie, odpowiednio 15 i 110 ton będzie przedmiotem rocznego limitu ilościowego, do którego będzie możliwy przywóz do Wspólnoty wyrobów z kategorii 146A i 146B pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej; jest wobec tego koniecznym zmienić załączniki IV i V do rozporządzenia (WE) nr 517/94 i postanowić, w interesie bezpieczeństwa prawnego, że kontyngent będzie zarządzany zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 17 wymienionego rozporządzenia;
środki te zgodne są z opinią komitetu powołanego na mocy rozporządzenia (WE) nr 517/94,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Przywóz do Wspólnoty wyrobów włókienniczych z kategorii 146A i 146B pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej jest objęty rocznymi limitami ilościowymi w wysokości odpowiednio 15 i 110 ton, które będą zarządzane zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 17 rozporządzenia (WE) nr 517/94.
Artykuł 2
W załącznikach IV i V do rozporządzenia (WE) nr 517/94 wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) NR 2991/94
z dnia 5 grudnia 1994 r.
określające normy dla tłuszczów do smarowania
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Rady (EWG) nr 804/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [4] określa w art. 6 jednolitą definicję dla masła objętego systemem interwencji;
ponadto art. 35a i 36 rozporządzenia Rady nr 136/66/EWG z dnia 22 września 1966 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów [5] przewidują ustanowienie norm rynkowych dla wszystkich produktów w tym sektorze; normy te, zwłaszcza w przypadku margaryny, mogą w szczególności odnosić się do klasyfikacji jakości, biorąc pod uwagę wymogi rynkowe i specjalną pozycję tych produktów;
rozwój technik produkcyjnych i oczekiwania konsumentów zaowocowały zwiększającym się urozmaiceniem rynku tłuszczów stałych przeznaczonych do spożycia przez człowieka;
produkty objęte niniejszym rozporządzeniem muszą być uważane za produkty konkurencyjne, ze względu na ich porównywalność, z punktu widzenia pewnych cech charakterystycznych, zwłaszcza wyglądu i stosowania;
określenie norm rynkowych dla tych przetworów mlecznych i niemlecznych, z jasną i wyraźną klasyfikacją uzupełnioną regułami dotyczącymi nazw, jednocześnie zapewni stabilność rynków rolnych, o których mowa i przyczyni się do ustanowienia uczciwego standardu życia ludności rolniczej;
głównym aspektem tych produktów jest ich zawartość tłuszczu; produkty o zawartości tłuszczu przynajmniej 10 %, ale mniejszej niż 90 % wagi, przeznaczone do spożycia przez człowieka, stanowią znaczną większość produktów na rynku, a zwłaszcza produktów przeznaczonych dla końcowego konsumenta;
rozwiązanie określające jednolitą klasyfikację dla wszystkich produktów, których to dotyczy ułatwi konsumentowi dokonywanie wyboru spośród produktów które, z jednej strony, są porównywalne pod względem zawartości tłuszczu w ogóle, lecz z drugiej strony różnią się pod względem użytych tłuszczów roślinnych i/lub zwierzęcych;
zakres tego rozporządzenia należy rozszerzyć na wszystkie konkurujące produkty z zawartością tłuszczu wynoszącą przynajmniej 10 %, ale mniejszą niż 90 % całkowitej wagi przeznaczonych na dostawy, bez dalszego przetwarzania, do ostatecznego konsumenta;
powinno się utrzymać możliwość wytwarzania produktów o różnych zawartościach tłuszczu i, w celu uniknięcia wprowadzania konsumenta w błąd i w świetle doświadczenia uzyskanego w sektorze mleka, terminy "masło" i "margaryna" powinny być używane wyłącznie do pewnych kategorii produktów z jasno określoną zawartością tłuszczu;
ponadto, takie ramy reguł wspólnotowych przyczynią się do rozwoju handlu na warunkach uczciwej konkurencji;
w celu osiągnięcia pożądanej jasności, powinno się określić nazwy dla wszystkich produktów, o których mowa; nazwa ta musi zawierać redukcję zawartości tłuszczu;
w wyniku tego, należy przewidzieć, że tylko produkty spełniające wymagania niniejszego rozporządzenia mogą być dostarczane do ostatecznego spożycia; produkty, które nie wchodzą w zakres niniejszego rozporządzenia mogą być dostarczane lub przekazywane ostatecznemu konsumentowi, ale nie można stosować zastrzeżonych nazw handlowych;
niniejsze rozporządzenie musi obowiązywać bez uszczerbku dla rozporządzenia Rady (EWG) nr 1898/87 z dnia 2 lipca 1987 r. w sprawie ochrony nazw używanych przy wprowadzaniu do obrotu mleka i przetworów mlecznych [6], jak to jest również w przypadku ustawodawstwa Wspólnoty w sektorze weterynaryjnym i środków spożywczych, którego celem jest zapewnienie zgodności z normami higienicznymi i znakowania dla środków spożywczych;
należy przyjąć pewne przepisy dodatkowe do przepisów określonych w dyrektywie Rady nr 79/112/EWG z dnia 18 grudnia 1978 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do etykietowania, prezentacji i reklamowania środków spożywczych przeznaczonych na sprzedaż konsumentowi finalnemu [7]; obejmuje to, w szczególności, wskazanie całkowitej zawartości tłuszczu i pewnych składników tłuszczowych złożonych z różnych tłuszczów roślinnych i zwierzęcych;
w celu zapewnienia koherencji tych ustaleń produkty przywożone z państw trzecich powinny podlegać podobnym wymogom;
należy wprowadzić przepisy, aby Państwa Członkowskie określiły odpowiednie kontrole i kary w przypadku naruszeń niniejszego rozporządzenia;
normy określone w niniejszym rozporządzeniu są bez uszczerbku dla zastosowania klasyfikacji celnej tych produktów;
powinno się zapewnić okres czasu wystarczający dla, z jednej strony, umożliwienia dostosowania wszystkich produktów na rynku do wprowadzonych przepisów i, z drugiej strony, do umożliwienia pozbycia się zasobów opakowań oznakowanych zgodnie z uprzednio obowiązującymi przepisami krajowymi,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejsze rozporządzenie określa normy dla:
a) tłuszczów mlecznych objętych kodem CN 0405 i ex 2106;
b) tłuszczów objętych kodem CN ex 1517; i
c) tłuszczów złożonych z produktów roślinnych i/lub zwierzęcych objętych kodem CN ex 1517 i ex 2106;
o zawartości tłuszczu wynoszącej co najmniej 10 %, ale mniejszej niż 90 % wagi, przeznaczonych do spożycia przez człowieka.
2.
Niniejsze rozporządzenie obowiązuje w stosunku do produktów, które pozostają w stanie stałym w temperaturze 20 oC, i które nadają się do użycia jako substancje do smarowania.
3.
Niniejsze rozporządzenie pozostaje bez uszczerbku dla zastosowania rozporządzenia (EWG) nr 1898/87 lub przepisów przyjętych w sektorach weterynaryjnym i środków spożywczych w celu zapewnienia, że produkty te spełniają normy higieny i zdrowia oraz ochrony zdrowia ludzi i zwierząt.
Artykuł 2
1.
Produkty wymienione w art. 1 nie mogą być dostarczane ani przekazywane bez przetworzenia ostatecznemu konsumentowi ani bezpośrednio, ani przez restauracje, szpitale, kantyny lub podobne zakłady, jeżeli nie spełniają one wymogów określonych w Załączniku.
2.
Nazwy handlowe tych produktów są nazwami określonymi w załączniku, bez uszczerbku dla zastosowania art. 3 ust. 2 lub art. 5.
Nazwy handlowe ustanowione w Załączniku są zastrzeżone dla produktów w nim opisanych.
Jednakże, niniejszy ustęp nie ma zastosowania do:
- nazw produktów, których dokładny charakter jest oczywisty ze względu na tradycyjne stosowanie i/lub kiedy nazwy są używane w sposób oczywisty, w celu opisania charakterystycznej jakości produktu,
- produktów skoncentrowanych (masło, margaryna, mieszanki) o zawartości tłuszczu 90 % i powyżej.
Artykuł 3
1.
Poza regułami określonymi w dyrektywie 79/112/EWG, podczas znakowania i prezentacji produktów wymienionych w art. 2 ust. 1 należy wskazać następujące informacje:
a) nazwy handlowe ustanowione w Załączniku;
b) całkowity procent zawartości tłuszczu w wadze w momencie produkcji dla produktów wymienionych w Załączniku;
c) zawartość tłuszczu roślinnego, mlecznego lub innego zwierzęcego w porządku malejącym, w znaczeniu ważonym, jako procent całkowitej wagi w momencie produkcji dla tłuszczów złożonych, wymienionych w Załączniku w części C;
d) procentowa zawartość soli musi być wskazana w szczególnie czytelny sposób na liście składników produktów wymienionych w Załączniku.
2.
Niezależnie od ust. 1 lit. a) nazwy handlowe "minarine" lub "halvarine" mogą być stosowane dla produktów wymienionych w Załączniku w części B pkt 3.
3.
Nazwy handlowe określone w ust. 1 lit. a) mogą być używane łącznie z jednym lub więcej terminów, w celu określenia gatunków roślin i/lub zwierząt, od których pochodzą te produkty, lub zamierzonego wykorzystania tych produktów, jak również z innymi terminami dotyczącymi metod produkcji, o ile takie terminy nie są sprzeczne z innymi przepisami wspólnotowymi, a zwłaszcza z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2082/92 z dnia 14 lipca 1992 r. w sprawie świadectw o szczególnym charakterze dla produktów rolnych i środków spożywczych [8].
Można również używać oznaczeń pochodzenia geograficznego z zastrzeżeniem przepisów rozporządzenia Rady (EWG) nr 2081/92 z dnia 14 lipca 1992 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i oznaczeń pochodzenia dla produktów rolnych i środków spożywczych [9].
4.
Termin "roślinny" może być używany łącznie z nazwami handlowymi w Załączniku w części B, pod warunkiem, że produkt zawiera tylko tłuszcz pochodzenia roślinnego, z tolerancją 2 % zawartości tłuszczu dla tłuszczów zwierzęcych.
Tolerancja ta obowiązuje również w odniesieniu do gatunków roślinnych.
5.
Informacja określona w ust. 1, 2, i 3 musi być łatwa do zrozumienia i oznaczona w miejscu widocznym dla konsumenta w taki sposób, aby była łatwo dostrzegalna, wyraźnie czytelna i niedająca się zetrzeć.
6.
Specjalne środki, odnośnie informacji określonej w ust. 1 lit. a) i b), mogą być wprowadzone dla pewnych form reklamowania zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 9.
Artykuł 4
Termin "tradycyjny" może być używany łącznie z nazwą "masło" przewidzianą w Załączniku, część A (1), jeżeli produkt otrzymywany jest bezpośrednio z mleka lub śmietanki.
Dla celów niniejszego artykułu, termin "śmietanka" oznacza produkt otrzymany z mleka w formie emulsji typu olej w wodzie z zawartością tłuszczu mlecznego wynoszącą co najmniej 10 %.
Artykuł 5
1.
Terminy dla produktów wymienionych w załączniku, które stwierdzają, implikują lub sugerują zawartość tłuszczu, inne niż określone w tym załączniku, są zabronione.
2.
Odstępując od ust. 1 i dodatkowo:
a) termin o "zmniejszonej zawartości tłuszczu" może być używany dla produktów wymienionych w Załączniku o zawartości tłuszczu ponad 41 %, ale nie więcej niż 62 %;
b) terminy "niskotłuszczowy" lub "lekki" mogą być używane dla produktów wymienionych w Załączniku o zawartości tłuszczu 41 % lub mniejszej.
Termin "o zmniejszonej zawartości tłuszczu" i terminy "niskotłuszczowy" lub "lekki" mogą jednakże zastąpić odpowiednio terminy "o zawartości trzech czwartych tłuszczu" lub "półtłuszczowe" używane w Załączniku.
W ciągu pięciu lat od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, Rada podda rewizji stosowanie niniejszego ustępu na podstawie sprawozdania Komisji.
3.
Odstępując od ust. 1 i przez okres przejściowy wynoszący pięć lat od opublikowania niniejszego rozporządzenia, terminy wymienione w ust. 1 mogą nadal pojawiać się na produktach, które były nimi oznakowane w dniu 31 grudnia 1993 r. i które są legalnie sprzedawane na rynku Państwa Członkowskiego.
Artykuł 6
1.
Z zastrzeżeniem przepisów niniejszego rozporządzenia, Państwa Członkowskie mogą przyjąć lub utrzymać przepisy krajowe określające odmienne poziomy jakości.
Takie rozporządzenia muszą pozwalać na oszacowanie tych poziomów jakości na podstawie kryteriów odnoszących się w szczególności do stosowanych surowców, organoleptycznych cech charakterystycznych tych produktów oraz ich stabilności fizycznej i mikrobiologicznej.
Państwa Członkowskie wykorzystujące tę możliwość zapewniają, że produkty innych Państw Członkowskich, które spełniają kryteria wprowadzone przez te rozporządzenia, mogą na równoprawnych warunkach używać terminów, które, na mocy tych rozporządzeń, stwierdzają, że kryteria te są spełniane.
2.
Nazwy handlowe wymienione w art. 3 ust. 1 lit a) mogą zostać uzupełnione odniesieniem do poziomu jakości właściwego dla danego produktu.
3.
Państwa Członkowskie podejmują środki konieczne dla zapewnienia, że przeprowadzane są kontrole stosowania wszystkich kryteriów wymienionych w ust. 1 akapit drugi dla określenia poziomów jakości.
Regularne i częste kontrole rozszerza się na produkt końcowy i muszą być przeprowadzane przez jeden lub więcej organów prawa publicznego wyznaczonych przez Państwo Członkowskie lub przez zatwierdzony organ nadzorowany przez to ostatnie.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji listę wyznaczonych przez nie organów.
Artykuł 7
Produkty przywożone do Wspólnoty muszą stosować się do niniejszego rozporządzenia w przypadkach wymienionych w art. 2 ust. 1.
Artykuł 8
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego rozporządzenia przyjmuje się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 9, mogą one w szczególności obejmować:
- listę produktów wymienionych w art. 2 ust. 2 akapit trzeci tiret pierwsze, na podstawie list przekazanych Komisji przez Państwa Członkowskie,
- metody analizy potrzebnej do skontrolowania składu i charakterystycznych cech produkcyjnych produktów wymienionych w art. 1,
- szczegółowe zasady pobierania próbek,
- szczegółowe zasady otrzymywania informacji statystycznych na rynkach produktów wymienionych w art. 1.
Artykuł 9
W przypadkach, kiedy czynione jest odniesienie do niniejszego artykułu, środki, o których mowa przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 30 rozporządzenia (EWG) nr 804/68 i art. 38 rozporządzenia nr 136/66/EWG.
Artykuł 10
Państwa Członkowskie określają skuteczne kary, które będą nakładane w przypadku naruszenia przepisów niniejszego rozporządzenia i, w danym przypadku, środków krajowych istotnych dla jego przestrzegania.
Państwa Członkowskie informują Komisję o tych karach do 1 stycznia 1997 r.
Artykuł 11
1.
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1996 r.
2.
Niezależnie od art. 2 ust. 1, produkty znajdujące się na rynku Państwa Członkowskiego w dniu 31 grudnia 1995 r., które nie spełniają wymogów określonych w załączniku, mogą być dostarczane lub przekazywane do 31 grudnia 1997 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 3036/94
z dnia 8 grudnia 1994 r.
ustanawiające zasady gospodarczego uszlachetniania biernego stosowane do niektórych wyrobów włókienniczych i odzieżowych przywożonych powtórnie do Wspólnoty po obróbce lub uszlachetnieniu w niektórych państwach trzecich
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, a w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze co następuje:wspólnotowe ustalenia przywozowe dla sektorów włókienniczego oraz odzieżowego dotyczące niektórych państw trzecich zawierają szczególne środki stosowane wobec wyrobów powstałych w wyniku procesów uszlachetniania biernego;
rozporządzenie (EWG) nr 636/82 [1] stworzyło zasady gospodarczego uszlachetniania biernego stosowane wobec niektórych wyrobów włókienniczych i odzieżowych przywożonych ponownie do Wspólnoty po obróbce lub uszlachetnieniu w niektórych państwach trzecich;
polityka, którą kieruje się Wspólnota zmierza w szczególności do umożliwienia przemysłowi włókienniczemu i odzieżowemu dostosowania się do warunków konkurencji międzynarodowej; nowe zasady uszlachetniania biernego muszą być zharmonizowane z wysiłkami mającymi na celu zwiększenie konkurencyjności przemysłu wspólnotowego i dlatego też nie mogą być zastrzeżone tylko dla tego przemysłu, ale także przyznawane tylko tym przedsiębiorstwom, które produkują we Wspólnocie towary o takim samym stopniu przetworzenia jak te, co do których zamierza się dokonać powtórnego przywozu po uszlachetnieniu biernym, jednakże bez uszczerbku dla wpływu na prawa osób nie spełniających wymagań niniejszego rozporządzenia, którym mogą zostać przyznane zwolnienia do wysokości całkowitego przywozu dokonanego na podstawie szczególnych ustaleń w ciągu jednego z dwóch lat poprzedzających wejście niniejszego rozporządzenia w życie, dla wyrobów nie różniących się cechami i zastosowaniem;
utworzenie w 1993 r. Wewnętrznego Rynku ustanowiło obszar bez granic, w którym, w szczególności, zostanie zapewniony swobodny przepływ towarów; pociąga to za sobą, między innymi, zniesienie kontroli na granicach wewnętrznych i wyeliminowanie różnic dotyczących ustaleń przywozowych, a także możliwość powtórnego przywozu produktów kompensacyjnych do innego Państwa Członkowskiego niż to, w którym zostało przyznane pozwolenie uprzednie;
handel wyrobami włókienniczymi i odzieżowymi powinien być zgodny z funkcjonowaniem wspomnianego Wewnętrznego Rynku, w szczególności jeśli chodzi o zastosowanie zasad gospodarczego uszlachetniania biernego dotyczących wyrobów włókienniczych;
poprzednio obowiązujące regionalne kontyngenty uszlachetniania biernego zostały zastąpione od dnia 1 stycznia 1993 r. systemem kontyngentów wspólnotowych, nie rozdzielanych między poszczególne Państwa Członkowskie;
właściwe organy Państw Członkowskich powinny kontynuować wydawanie pozwoleń uprzednich osobom chcącym skorzystać z uszlachetniania biernego, ale czyniąc to powinny powiadomić Komisję o ilościach o które wystąpiono, w celu sprawdzenia, czy ilości te są dostępne w ramach całkowitego limitu ustalonego na poziomie Wspólnoty;
ilości te powinny być przydzielane w maksymalnie wysokich transzach, zaś prośby o nową transzę będą możliwe tylko wówczas, gdy poprzednio przydzielona transza została wykorzystana co najmniej w 50 %;
kryteria i warunki, których podmioty gospodarcze z Państw Członkowskich muszą przestrzegać w celu objęcia ich niniejszymi przepisami, nie są obecnie stosowane we Wspólnocie w sposób jednolity;
wobec powyższego, zasady wprowadzania tych kryteriów i warunków muszą zostać zharmonizowane w celu umożliwienia dostępu do uszlachetniania biernego na warunkach jednakowych dla całej Wspólnoty, w szczególności w odniesieniu do definicji "beneficjenta" pojęcia "wyrobów podobnych", pierwszeństwa dla producentów utrzymujących we Wspólnocie ważną produkcję oraz zwolnień z przepisów dotyczących pochodzenia wyrobów wywożonych w celu uszlachetniania biernego;
podczas przyznawania wnioskowanych ilości wyrobów, powinno się brać pod uwagę nie tylko ilości dostępne na mocy przepisów przywozowych ustalonych w odniesieniu do poszczególnych wyrobów i odpowiednich państw trzecich, ale także dobrą wiarę beneficjenta jako producenta oraz wysiłki producenta w celu utrzymania produkcji wyrobów o tym samym stopniu przetworzenia i utrzymania zatrudnienia we Wspólnocie, nie zmniejszając jednocześnie ilości udostępnionych przeszłym beneficjentom i przez nich używanych;
wypełniając cele niniejszego rozporządzenia właściwym jest, aby rozdysponowane ilości wyrobów zostały poddane ocenie pod koniec każdego roku, w którym ilości dostępne dla nowych osób okazały się niewystarczające;
w celu zapewnienia skutecznego i bezstronnego zarządzania systemem, rozdział ilości przeznaczonych do uszlachetniania biernego, powinien odbywać się na zasadzie kolejności zgłoszeń z pierwszeństwem wniosków które nie zostały uwzględnione w poprzednim rozdziale;
w świetle protokołu nr 1 dotyczącego wyrobów włókienniczych i odzieżowych do Układów Europejskich i Układów Przejściowych zawartych między Wspólnotą a Republiką Czeską, Republiką Słowacką, Polską, Węgrami, Bułgarią i Rumunią, właściwym jest, aby zakres stosowania niniejszego rozporządzenia został rozszerzony na niektóre zliberalizowane kategorie wyrobów pochodzących z tych krajów;
konieczne jest, aby wykaz wyrobów, do których stosuje się niniejsze rozporządzenie, był zgodny z obecną, opartą na Nomenklaturze Scalonej klasyfikacją wyrobów włókienniczych (kategoriami);
niniejsze rozporządzenie nie powinno naruszać powtórnego przywozu do Wspólnoty wyrobów po ich przetworzeniu lub uszlachetnieniu w państwach trzecich odbywającego się na mocy uprzednich pozwoleń wydanych przed datą, od której stosuje się niniejsze rozporządzenie;
skuteczne zarządzanie przez Wspólnotę zasadami dotyczącymi uszlachetniania biernego wymaga ścisłej współpracy między Państwami Członkowskimi a Komisją,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejsze rozporządzenie ustala warunki stosowania zasad gospodarczego uszlachetniania biernego (zwanych dalej "zasadami") dotyczących wyrobów włókienniczych i odzieżowych wymienionych w rozdziałach 50-63 Nomenklatury Scalonej i powstałych w wyniku procesów uszlachetniania biernego.
2.
Do celów niniejszego rozporządzenia "procesy uszlachetniania biernego" (zwane dalej "procesami uszlachetniania") oznaczają procesy, które polegają na uszlachetnianiu w państwie trzecim towarów czasowo wywiezionych ze Wspólnoty w celu ich późniejszego powtórnego przywozu w formie produktów kompensacyjnych.
3.
Bez uszczerbku dla art. 11 ust. 3 przepisy niniejszego rozporządzenia obowiązują w stosunku do wyrobów włókienniczych i odzieżowych powstałych w wyniku procesów uszlachetniania w państwie trzecim, ilekroć istnieją ustalenia dotyczące limitów ilościowych lub nadzoru odnośnie do przywozu wyrobów włókienniczych i odzieżowych ze wspomnianych państw trzecich oraz ilekroć istnieją specjalne środki stosowane do wyrobów powstałych w wyniku procesów uszlachetniających w przypadku tych wyrobów oraz określonego państwa trzeciego.
4.
Do celów niniejszego rozporządzenia:
a) "produkty kompensacyjne" oznaczać będą produkty powstałe przy użyciu towarów, które poddane zostały procesom uszlachetniającym, o których mowa w art. 2 ust. 2 lit. d);
b) "towary" oznaczać będą towary wywożone z obszaru celnego Wspólnoty do państwa trzeciego w celu poddania ich procesom uszlachetniającym;
c) "całkowita wartość towarów" oznaczać będzie:
- w przypadku towarów przywożonych wcześniej, ich wartość określoną do celów celnych według definicji zawartej w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 ustanawiającym Wspólnotowy Kodeks Celny oraz rozporządzenia wykonawcze do niego [2],
- we wszystkich innych przypadkach, cenę loco fabryka;
d) "właściwe organy" oznaczać będą organy w Państwie Członkowskim, które są właściwe do stosowania przepisów ustalonych w niniejszym rozporządzeniu, w szczególności do przyznawania pozwoleń uprzednich;
e) "wyroby podobne" są zdefiniowane jako wyroby zawierające się w tej samej kategorii lub tej samej grupie kategorii, jak zostało to wymienione w załączniku I, który może zostać zmieniony zgodnie z procedurą określoną w art. 12.
Artykuł 2
1.
Korzyści płynące z zasad przyznaje się tylko osobom fizycznym lub prawnym ze Wspólnoty.
2.
Każda osoba określona w ust. 1, starająca się o korzyści płynące z zasad musi spełniać następujące warunki:
a) osoba ta musi:
- wytwarzać we Wspólnocie wyroby, które są podobne i charakteryzują się tym samym stopniem przetworzenia co produkty kompensacyjne, odnośnie do których składany jest wniosek o zastosowanie zasad, oraz
- przeprowadzać w swojej fabryce na terenie Wspólnoty główne procesy produkcyjne, przynajmniej szycie i składanie, lub roboty dziewiarskie w przypadku w pełni wymodelowanej odzieży uzyskanej z przędzy.
Stwierdzając dopuszczalność prośby złożonej na mocy niniejszych przepisów, właściwe organy nie biorą pod uwagę wzorów, wyrobów modelowych lub próbek;
b) osoba ta może zlecić wytworzenie produktów kompensacyjnych w państwie trzecim poprzez uszlachetnianie, w granicach ilości przyznanych przez właściwe organy Państwa Członkowskiego, w którym został złożony wniosek, oraz zgodnie z warunkami ustalonymi w art. 3;
c) towary, które ta osoba wywozi czasowo w celu poddania ich procesom uszlachetniania muszą znajdować się w wolnym obrocie w znaczeniu art. 9 ust. 2 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską oraz pochodzić ze Wspólnoty w znaczeniu rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [3] wraz z jego przepisami wprowadzającymi.
Zwolnienia z przepisów niniejszego akapitu mogą być przyznawane przez organy Państw Członkowskich jedynie w stosunku do towarów, których produkcja we Wspólnocie jest niewystarczająca.
Zwolnienia takie nie mogą zostać przyznane w stosunku do towarów powyżej 14 % całkowitej wartości towarów, co do których został złożony wniosek o pozwolenie uprzednie lub w stosunku do których przyznano beneficjentowi płynące z zasad korzyści w ciągu poprzedniego roku.
W wyjątkowych i ekonomicznie uzasadnionych przypadkach właściwe organy, na podstawie decyzji powziętej zgodnie z procedurą określoną w art. 12, mogą zgodzić się na wyższy procent objęty zwolnieniem.
Uprzedni beneficjenci, którzy korzystali w 1994 r. ze zwolnienia wyższego niż 14 %, mogą nadal używać go dla takich samych ilości przez okres trzech lat, na podstawie wykazu sporządzonego przez Komisję.
Takie wyjątki mogą zostać odnowione, na podstawie decyzji podjętej zgodnie z procedurą określoną w art. 12.
Państwo Członkowskie informuje, raz na kwartał, Komisję o głównych aspektach zwolnień przyznanych w ten sposób, a mianowicie, o rodzaju, pochodzeniu i ilości przedmiotowych towarów pochodzących spoza Wspólnoty.
Komisja przekaże te informacje innym Państwom Członkowskim mając na względzie rozpatrzenie ich przez Komitet określony w art. 12;
d) procesy uszlachetniania, które mają zostać przeprowadzone w państwach trzecich, nie mogą być bardziej rozległe niż te zastrzeżone dla poszczególnych produktów określonych w załączniku II.
Procesy uszlachetniania, które mają zostać przeprowadzone mogą być jednakże mniej rozległe niż te zastrzeżone dla poszczególnych produktów określonych w załączniku II.
3.
Państwa Członkowskie mogą udzielić zwolnienia z przepisów ust. 2 lit. a) osobom niespełniającym warunków ustalonych w niniejszym akapicie.
Zwolnienia takie stosowane są jedynie do całkowitych wysokości i przywożonych ilości, na mocy specjalnych zdefiniowanych w art. 1 ust. 3, w ciągu jednego z dwóch lat poprzedzających wejście w życie rozporządzenia (EWG) nr 636/82 oraz w stosunku do wyrobów nie różniących się gatunkiem i przeznaczeniem.
Jeśli, po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia, specjalna zasada, której rodzaj został zdefiniowany w art. 1 ust. 3, zostanie ustanowiona po raz pierwszy w stosunku do któregoś z krajów i zastąpi dla pewnych ilości uprzednio stosowaną do tych ilości zasadę zwykłego ograniczania przywozu, nie powodując jednakże ogólnego wzrostu możliwości przywozowych wynikłego z jednoczesnego zastosowania obu tych zasad, podobne zwolnienia mogą zostać zastosowane do wysokości ilości wyrobów powstałych w wyniku procesów uszlachetniania, które zostały uprzednio przywiezione według zasady zwykłego ograniczania przywozu.
Zwolnienia określone w poprzedzających akapitach są stosowane z uwzględnieniem pierwszeństwa osób korzystających uprzednio ze szczególnych zasad wspomnianych powyżej.
Przypadki zastosowania niniejszego akapitu są zgłaszane Komisji, która przekazuje je Państwom Członkowskim mając na względzie rozpatrzenie ich przez Komitet, o którym mowa w art. 12.
Artykuł 3
1.
Roczne ilości produktów kompensacyjnych, na które może zostać wydane pozwolenie na ponowny przywóz na mocy specjalnych zasad przywozowych określonych w art. 1 ust. 3, zostaną ustalone na poziomie wspólnotowym.
2.
Właściwe organy podzielą roczne ilości określone w ust. 1 między potencjalnych beneficjentów zdefiniowanych w art. 2 na podstawie ich wniosków złożonych zgodnie z art. 4 ust. 2 oraz wyłącznie po uzyskaniu potwierdzenia Komisji, że w granicach całkowitego wspólnotowego kontyngentu ilościowego dla całej kategorii i danego państwa trzeciego są jeszcze dostępne odpowiednie ilości.
3. Z zastrzeżeniem przepisów art. 2 ust. 3 podział ten zostanie przeprowadzony tak, aby zapewnić uwzględnienie celu utrzymania aktywności przemysłowej beneficjenta we Wspólnocie, jak zostało to ustalone w art. 2 ust. 2, co dotyczy zarówno charakteru wyrobów jak też ich ilości wyrażonej w jednostkach fizycznych bądź wartości dodanej.
4.
Każdemu uprzedniemu beneficjentowi zostanie przydzielona dla każdej kategorii i każdego państwa ilość równa całkowitej ilości, dla której przeprowadził on obrót uszlachetniający bierny w roku 1993 bądź 1994 dla tej kategorii i tego państwa.
Beneficjenci mogą ubiegać się o dodatkowe przydziały na tę samą kategorię i dla tego samego państwa, zgodnie z ust. 5, tylko wtedy, gdy wykorzystają ilości wspomniane w poprzednim akapicie, w sposób ustalony w ust. 5 akapit czwarty.
Dodatkowo, uprzedni beneficjent, który nie wyrazi zainteresowania wykorzystaniem ilości zarezerwowanych dla niego zgodnie z pierwszym akapitem w stosunku do odpowiedniej kategorii i państwa trzeciego, może ubiegać się o równoważną ilość w innej kategorii i dla innego państwa trzeciego, na zasadzie kolejności zgłoszeń określonej w ust. 5 akapit pierwszy.
Ilości, co do których dokonano zrzeczenia zostaną niezwłocznie dodane do ilości, które mają zostać rozdzielone na mocy ust. 5.
W przypadku przystąpienia nowego państwa do Wspólnoty przepisy niniejsze obowiązują te podmioty gospodarcze tego państwa, które przeprowadzały obrót uszlachetniający bierny w jednym z dwóch lat poprzedzających przystąpienie, do wysokości ilości poddanej uszlachetnieniu.
5.
Ilości produktów kompensacyjnych, która nie zostały wyodrębnione w celu spełnienia wniosków złożonych zgodnie z ust. 4, zostaną rozdzielone przez Komisję na podstawie powiadomień otrzymanych przez Państwa Członkowskie, w porządku chronologicznym, w którym te powiadomienia były otrzymywane (na zasadzie kolejności zgłoszeń).
Przydziały zostaną przyznane tylko tym producentom, którzy mogą udowodnić, że w ciągu poprzedzającego roku utrzymywali produkcję we Wspólnocie.
Każdy z producentów może wystąpić o całkowitą ilość produktów kompensacyjnych o wartości uszlachetnienia w państwie trzecim nie większą niż 50 % wartości jego produkcji we Wspólnocie.
Wartość produkcji we Wspólnocie osób składających prośby zostanie określona na podstawie wszystkich wyrobów wymienionych w załączniku II, które zostały wyprodukowane we Wspólnocie.
Rozdział dokonany zostanie według maksymalnych ilości na wniosek dla każdej kategorii i każdego przedmiotowego państwa.
Jeżeli zostanie złożony nowy wniosek, dodatkowe ilości dla tej samej kategorii i tego samego państwa mogą zostać przydzielone poszczególnym kandydatom przez właściwe organy jedynie wtedy, gdy ilość przyznana uprzednio została przez nich wykorzystana co najmniej w 50 % lub gdy została wywieziona co najmniej ilość odpowiadająca 80 % uprzednio przyznanych ilości.
Każdemu z producentów, któremu na mocy niniejszego akapitu zezwolono na przeprowadzenie uszlachetniania biernego w ciągu roku poprzedzającego, przyznane zostaną ilości produktów kompensacyjnych na mocy ust. 4.
Jeśli produkcja wytwórcy we Wspólnocie spadła z powodu procesów uszlachetniania biernego przeprowadzonych w ciągu poprzedzającego roku, te wykorzystane w przeszłości ilości zostaną proporcjonalnie zredukowane.
Ilości rozdzielone dla każdej kategorii i każdego państwa trzeciego odpowiadają ilościom produktów kompensacyjnych przywiezionych powtórnie przez producenta podczas okresu określonego w poprzednim akapicie.
6.
Jeśli beneficjenci nie wykorzystają całkowitych ilości, na które otrzymali pozwolenia uprzednie na mocy niniejszego artykułu, niewykorzystane ilości zostaną ponownie włączone do kontyngentu wspólnotowego i w ten sposób udostępnione do wykorzystania zgodnie z procedurą określoną w art. 5.
Wnioskodawca zwróci, w ciągu 15 dni od daty wygaśnięcia ważności, wszystkie pozwolenia uprzednie niewykorzystane lub wykorzystane częściowo, właściwym władzom, które wydały to pozwolenie.
Do celów zastosowania niniejszego akapitu "ilości niewykorzystane" są rozumiane jako te ilości, dla których pozwolenia uprzednie zostały wydane, ale nie zostały wykorzystane w okresie sześciu miesięcy lub dziewięciu miesięcy w przypadku rozszerzenia pierwotnego limitu czasowego przez właściwe organy (to jest, gdy nie zostały dopełnione formalności dotyczące wywozu czasowego dla całej ilości nieobrobionego surowca wskazanej w pozwoleniu uprzednim), Właściwe organy wskażą Komisji, tak szybko, jak to jest możliwe, sumy jakichkolwiek niewykorzystanych ilości w celu ich ponownego włączenia do kontyngentu wspólnotowego.
7.
Na koniec każdego roku kalendarzowego, w którym dostępne ilości produktów kompensacyjnych okazały się niewystarczające w stosunku do wniosków złożonych na mocy ust. 5, zostanie przeprowadzona, zgodnie z procedurą określoną w art. 12, analiza zakresu i sposobu, w jaki przydziały muszą być rewidowane.
8.
Przepisy dotyczące zastosowania niniejszego artykułu zostaną przyjęte zgodnie z procedurą określoną w art. 12.
Artykuł 4
1.
Właściwe organy wydadzą pozwolenia uprzednie jedynie tym kandydatom, którzy spełniają warunki ustalone w niniejszym rozporządzeniu.
2.
Składający prośbę przedłoży właściwym organom umowę zawartą z przedsiębiorstwem odpowiedzialnym za przeprowadzenie procesów uszlachetniania na jego rachunek w państwie trzecim albo inny dowód, który wspomniane organy uznają organy za równoważny.
3.
Właściwe organy Państw Członkowskich powiadamiają Komisję każdego roku, do dnia 15 stycznia, o całkowitych ilościach, według kategorii i państw trzecich, które zostały przyznane beneficjentom na mocy art. 3 ust. 4 podczas tego danego roku kontyngentowego.
4.
Po dniu 15 stycznia każdego roku właściwe organy mogą zgłaszać Komisji wnioski o pozwolenia uprzednie i pozwolenia takie mogą być wydawane.
Przed wydaniem pozwoleń właściwe organy Państw Członkowskich powiadomią Komisję o ilości otrzymanych wniosków.
W odpowiedzi Komisja przekaże potwierdzenie, że ilości, o które wystąpiono są dostępne do powtórnego przywozu w chronologicznej kolejności, w jakiej powiadomienia od Państw Członkowskich były otrzymywane (na zasadzie kolejności zgłoszeń).
W normalnych warunkach takie powiadomienia przekazywane są elektronicznie poprzez zintegrowaną sieć utworzoną do tego celu, chyba że wystąpi konieczność czasowego użycia innych środków łączności.
Artykuł 5
1.
Pozwolenia powyższe przyznaje się tylko wówczas, gdy właściwe organy mogą zidentyfikować towary czasowo wywiezione w przywiezionych powtórnie produktach kompensacyjnych.
2.
Właściwe organy mogą odmówić wydania upoważnienia w sytuacji, gdy nie są w stanie uzyskać wszystkich niezbędnych gwarancji umożliwiających im sprawowanie skutecznej kontroli nad przestrzeganiem przepisów zawartych w art. 2.
3.
Pozwolenie uprzednie ustala warunki, na jakich mają odbyć się procesy uszlachetniania; obejmują one:
- ilość towarów, które mają zostać wywiezione oraz wyrobów, które mają zostać przywiezione powtórnie, skalkulowana w odniesieniu do wydajności produkcji ustalonej w świetle danych technicznych dotyczących procesu lub procesów uszlachetniania, które mają zostać przeprowadzone, jeśli dane zostały ustalone, jeśli zaś nie zostały ustalone, w świetle danych dostępnych we Wspólnocie dla procesów tego samego rodzaju,
- sposób postępowania w celu zidentyfikowania towarów czasowo wywiezionych w produktach kompensacyjnych,
- termin powtórnego przywozu zależny od czasu niezbędnego do przeprowadzenia procesu lub procesów uszlachetniania.
4.
Jeśli właściwe organy stwierdzą, że poziom zatrudnienia w przedsiębiorstwie wnioskodawcy został znacząco obniżony z powodu procesów uszlachetniania biernego przeprowadzonych w ciągu dowolnego roku, te same organy obniżą w podobny sposób ilości, o które ten wnioskodawca będzie mógł wystąpić na mocy niniejszego rozporządzenia w roku następnym.
Artykuł 6
Pozwolenie powyższe wydane przez właściwe organy zostanie przedłożone urzędowi celnemu w momencie dokonywania wywozu czasowego, w celu dopełnienia formalności celnych.
Artykuł 7
Jeżeli Komisja tego zażąda, Państwa Członkowskie powiadamiają ją o każdej odmowie wydania pozwolenia oraz o powodach, odnoszących się do warunków stawianych przez niniejsze rozporządzenie, dla jakich wydanie pozwolenia zostało wstrzymane.
Artykuł 8
1.
Bez uszczerbku dla ust. 2 oraz gdy, ustalone w pozwoleniu że warunki są wypełniane a inne formalności celne wymagane podczas dokonywania przywozu są przestrzegane, nie można odmówić dokonania powtórnego przywozu produktów kompensacyjnych.
2.
Podczas powtórnego przywozu do Wspólnoty produktów kompensacyjnych, deklarująca je osoba przedłoży właściwym władzom, bez uszczerbku dla jakichkolwiek innych przepisów wspólnotowych zarządzających handlem z danym krajem trzecim, pozwolenie wraz z dowodem, że proces uszlachetniania został faktycznie przeprowadzona w państwie trzecim wskazanym na pozwoleniu.
Artykuł 9
Właściwe organy mogą, jeśli jest to uzasadnione okolicznościami:
- przedłużyć termin pierwotnie ustalony dla powtórnego przywozu,
- zezwolić na powtórny przywóz produktów kompensacyjnych w kilku przesyłkach; jeśli tak się stanie, na pozwoleniu umieszczona zostanie notatka o sposobie i czasie nadejścia każdej z wysyłek.
Właściwe organy mogą także zezwolić na powrotny przywóz produktów kompensacyjnych, nawet jeśli nie wszystkie procesy uszlachetniania przewidziane w pozwoleniu zostały przeprowadzone.
Artykuł 10
Państwa Członkowskie przekażą Komisji dane dotyczące wszystkich przywozów powrotnych przeprowadzonych na ich obszarze w ramach niniejszego rozporządzenia.
Komisja przekaże te informacje wszystkim Państwom Członkowskim.
Artykuł 11
1.
Porozumienia zawarte w niniejszym rozporządzeniu zastępują wszystkie inne porozumienia gospodarczego uszlachetniania biernego stosowane obecnie przez Państwa Członkowskie w stosunku do wyrobów określonych w art. 1.
2.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się bez uszczerbku dla art. 149-159 (zasady uszlachetniania biernego) rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92.
3. Do celu stosowania przepisów art. 2 ust. 3 Protokołu 1 dotyczącego wyrobów włókienniczych i odzieżowych do Układów Europejskich i Układów Przejściowych, zawartych między Wspólnotą a odpowiednio: Republiką Czeską, Republiką Słowacką, Węgrami, Polską, Rumunią i Bułgarią, wyroby wymienione w załączniku II, które pochodzą z tych krajów, zgodnie z Protokołem 4 do Układów Europejskich ze Wspólnotą, dotyczącym reguł pochodzenia nie muszą podlegać zasadom ani środkom specjalnym określonym w art. 1 ust. 3, ani też limitom rocznym określonym w art. 2 ust. 2 lit. b). Pozwolenia uprzednie na te kategorie wyrobów wydają właściwe organy po powiadomieniu Komisji o ilościach o które wystąpiono gdy spełnione są warunki ustalone przez niniejsze rozporządzenie.
Artykuł 12
1.
Tworzy się Komitet ds. Zasad Gospodarczego Uszlachetniania Biernego Wyrobów Włókienniczych (zwany dalej "Komitetem"), który składa się z przedstawicieli Państw Członkowskich oraz przedstawiciela Komisji działającego jako przewodniczący.
Komitet sporządza swój regulamin.
2.
Komitet może badać wszelkie wątpliwości związane ze stosowaniem niniejszego rozporządzenia przedłożone mu przez przewodniczącego działającego z własnej inicjatywy bądź na prośbę przedstawiciela któregoś z Państw Członkowskich.
3.
Przepisy wykonawcze do niniejszego rozporządzenia przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną poniżej:
a) przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, które mają zostać przyjęte.
Komitet przedstawia swoją opinię o projekcie w terminie, który ustala przewodniczący stosownie do pilności sprawy.
Opinię przyjmuje się większością głosów określoną w art. 148 ust. 2 Traktatu, wymaganą do podjęcia decyzji przez Radę na wniosek Komisji, głosy przedstawicieli Państw Członkowskich waży się według art. 148 ust. 2 Traktatu.
Przewodniczący nie głosuje.
b) i) Komisja przyjmie zamierzone środki, jeśli są one zgodne z opinią Komitetu.
ii) Jeśli zamierzone środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub nie została wydana żadna opinia, Komisja przedłoży niezwłocznie Radzie wniosek dotyczący środków, które mają zostać podjęte.
Rada działa większością kwalifikowaną.
iii) Jeśli w ciągu miesiąca od dnia, w którym dana sprawa została przedstawiona, Rada nie przyjmie żadnych środków, Komisja przyjmie proponowane środki i niezwłocznie je zastosuje.
Artykuł 13
Niniejsze rozporządzenie nie narusza powtórnego przywozu do Wspólnoty wyrobów po obróbce lub uszlachetnieniu w państwach trzecich na podstawie pozwoleń wydanych przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia.
Rozporządzenie (EWG) nr 636/82 traci moc od 31 grudnia 1994 r.
Artykuł 14
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1995.
Artykuł 11 ust. 3 stosuje się od dnia 1 stycznia 1994.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 3056/94
z dnia 14 grudnia 1994 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1737/94 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wspomnianego rozporządzenia niezbędne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 określiło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i reguły te stosuje się także do każdej innej nomenklatury, w całości lub w części na niej opartej bądź takiej, która dodaje do niej inne dodatkowe poddziały i która jest ustanowiona na podstawie szczególnych przepisów wspólnotowych, z uwzględnieniem stosowania taryfy i innych środków odnoszących się do obrotu towarowego;
zgodnie z wyżej wymienionymi ogólnymi regułami towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane do odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2 z przyczyn określonych w kolumnie 3;
wskazane jest, aby osoba, której organy celne Państw Członkowskich udzieliły niezgodnej z przepisami niniejszego rozporządzenia wiążącej informacji taryfowej dotyczącej klasyfikacji towarów według Nomenklatury Scalonej mogła nadal powoływać się na tę informację, zgodnie z przepisami zawartymi w art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [3], przez okres trzech miesięcy;
Wydział Nomenklatury Taryfowej i Statystycznej Komitetu Kodeksu Celnego nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane w ramach Nomenklatury Scalonej przy pomocy odpowiednich kodów CN, wskazanych w kolumnie 2 tej tabeli.
Artykuł 2
Na wiążącą informację taryfową wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami niniejszego rozporządzenia można nadal powoływać się, zgodnie z przepisami art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 przez okres trzech miesięcy.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 3057/94
z dnia 14 grudnia 1994 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Taric
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1737/94 [2], w szczególności jego art. 9 ust. 1 lit. a) tiret pierwsze, a także mając na uwadze, co następuje:
w celu zapewnienia jednolitego stosowania Taric niezbędne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 określiło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i reguły te stosuje się także do każdej innej nomenklatury, w całości lub w części na niej opartej bądź takiej, która dodaje do niej dodatkowe poddziały i która jest ustanowiona na podstawie szczególnych przepisów wspólnotowych, z uwzględnieniem stosowania taryfy i innych środków odnoszących się do obrotu towarowego;
zgodnie ze wspomnianymi ogólnymi regułami, towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane do odpowiednich kodów Taric wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3;
przyjęte jest, że wiążące informacje taryfowe wydane przez organy celne Państw Członkowskich w odniesieniu do klasyfikacji towarów według kodów Taric, a które nie są zgodne z prawami ustalonym w niniejszym rozporządzeniu, mogą być nadal przywoływane przez posiadacza na podstawie przepisów art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [3], przez okres trzech miesięcy;
Komitet Kodeksu Celnego – Wydział Nomenklatury Taryfowej i Statystycznej nie wydał opinii w terminie określonym przez przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane według odpowiednich kodów Taric wskazanych w kolumnie 2 tej tabeli.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 3059/94
z dnia 15 grudnia 1994 r.
zmieniające załączniki I, II i III do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 ustanawiającego wspólnotową procedurę określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. ustanawiające wspólnotową procedurę określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2703/94 [2], w szczególności jego art. 7 i 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
zgodnie z rozporządzeniem (EWG) 2377/90 maksymalne limity pozostałości muszą być ustanawiane stopniowo dla wszystkich substancji farmakologicznie czynnych, stosowanych w weterynaryjnych produktach leczniczych we Wspólnocie, przeznaczonych do podawania zwierzętom służącym do produkcji żywności;
maksymalne limity pozostałości powinny zostać określone wyłącznie po analizie wszelkich istotnych informacji dotyczących bezpieczeństwa tych pozostałości dla konsumentów środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego oraz wpływu tych pozostałości na przebieg procesów przetwórstwa przemysłowego środków spożywczych, przeprowadzanej w ramach Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych;
przy ustanawianiu maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego należy określić gatunki zwierząt mogących wykazywać obecność pozostałości, limity tych pozostałości w tkankach mięsnych uzyskiwanych ze zwierząt leczonych (tkanka docelowa) oraz charakter pozostałości właściwej do kontroli limitu pozostałości (pozostałość znacznikowa);
zgodnie z przepisami odpowiedniego prawodawstwa wspólnotowego maksymalny limit pozostałości do celów kontroli powinien być zazwyczaj ustanawiany dla tkanek docelowych wątroby lub nerek; niemniej jednak, ponieważ wątroba i nerki są często usuwane z tusz będących przedmiotem handlu międzynarodowego, należy także ustanowić maksymalne limity pozostałości dla tkanki mięśniowej i tłuszczowej;
należy ustanowić maksymalne limity pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych przeznaczonych dla niosek, zwierząt mlecznych lub pszczół miodnych w odniesieniu do jaj, mleka i miodu;
w załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 należy dodać lewamizol;
w załączniku II do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 należy dodać 17ß-estradiol;
w załączniku II do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 należy dodać gonadotropinę z surowicy ciężarnych klaczy; poprzez ekstrapolację danych naukowych klasyfikację zawartą w załączniku II stosuje się do wszystkich zwierząt służących do produkcji żywności;
w celu umożliwienia zakończenia badań naukowych do załącznika III do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 należy dodać spektynomycynę;
w celu uwzględnienia przepisów niniejszego rozporządzenia przed jego wejściem w życie należy przewidzieć okres 60 dni, aby umożliwić Państwom Członkowskim przyjęcie wszelkich dostosowań, które mogą okazać się niezbędne w związku z dopuszczeniem do obrotu określonych weterynaryjnych produktów leczniczych, przyznanym zgodnie z dyrektywą Rady 81/851/EWG [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 93/40/EWG [4];
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego Dyrektyw Dotyczących Usunięcia Barier Technicznych w Handlu w Sektorze Weterynaryjnych Produktów Leczniczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załącznikach I, II i III do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 wprowadza się zmiany określone w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie sześćdziesiątego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) NR 3094/94
z dnia 12 grudnia 1994 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 4045/89 w sprawie kontroli przez Państwa Członkowskie transakcji stanowiących część systemu finansowania przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Rady (EWG) nr 4045/89 [3] przewiduje kontrolę przez Państwa Członkowskie transakcji realizowanych w ramach systemu finansowania z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej;
zasady wyboru przedsiębiorstw, które mają być poddane szczegółowej kontroli, ustanowionemu w art. 2 wymienionego rozporządzenia powinny być zmienione tak, aby uwzględnić rozszerzenie zastosowania technik analizy w innych środkach kontroli oraz aby zapewnić Państwom Członkowskim większą elastyczność w wyborze przedsiębiorstw;
niezbędne jest wyjaśnienie, że dokumenty handlowe podlegające kontroli obejmują zapisy związane z produkcją, istotą produktów, a także zapisy przechowywane w elektronicznym systemie archiwizacji danych;
niektóre środki uwzględniające bezpośrednie dopłaty dla producentów, włączając te objęte zintegrowanym systemem zarządzania i kontroli utworzonym na mocy rozporządzenia (EWG) nr 3508/92 [4], powinny być wyłączone z zakresu rozporządzenia (EWG) nr 4045/89;
właściwye jest zapewnienie zgodności między uprawnieniami a obowiązkami urzędników na podstawie rozporządzenia (EWG) nr 4045/89 i na podstawie rozporządzenia Rady (EWG) nr 595/91 z dnia 4 marca 1991 r. dotyczącego nieprawidłowości i odzyskiwania kwot niesłusznie wypłaconych w związku z finansowaniem wspólnej polityki rolnej oraz organizacji systemu informacyjnego w tej dziedzinie [5];
uprawnienia Państw Członkowskich do podejmowania działań w odniesieniu do nieodpowiednich dokumentów handlowych i dokumentacji pozostającej poza terytorium wspólnotowym powinny zostać szczegółowo określone;
procedury pomocy wzajemnej przewidziane w art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 4045/89 powinny zostać wzmocnione;
w piątym roku stosowania wymienionego rozporządzenia pojawiła się potrzeba większej elastyczności w przydzielaniu przez Wspólnotę wkładów na dodatkowe wydatki przewidziane w art. 13, 14 i 15; należy przewidzieć sumowanie kwot dostępnych na mocy art. 13 i 14 oraz ich przydziału na różne rodzaje wydatków bez wyszczególniania;
jeżeli urzędnicy przeprowadzający kontrole działają wspólnie z urzędnikami Komisji lub innych Państw Członkowskich, niezbędne jest wyjaśnienie statusu tych ostatnich,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 4045/89 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 1 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Do celów niniejszego rozporządzenia "dokumenty handlowe"; oznaczają wszystkie księgi, rejestry, dowody kasowe i dokumenty uzupełniające, rachunki, zapisy dotyczące produkcji i jakości, a także korespondencję odnoszącą się do działalności gospodarczej przedsiębiorstwa, jak również dane handlowe, w jakiejkolwiek formie one występują, włączając dane archiwizowane elektronicznie, w takim stopniu, w jakim te dokumenty lub dane odnoszą się bezpośrednio lub pośrednio do transakcji określonych w ust. 1.";
2) w art. 1 dodaje się ust. 3 i 4 w brzmieniu:
"3.
Do celów niniejszego rozporządzenia "strona trzecia". oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną bezpośrednio lub pośrednio związaną z transakcjami przeprowadzanymi w ramach systemu finansowania przez Sekcję Gwarancji EFOGR.
4.
Niniejsze rozporządzenie nie dotyczy środków objętych zintegrowanym systemem zarządzania i kontroli ustanowionym na mocy rozporządzenia (EWG) nr 3508/92 [6].
Komisja, zgodnie z art. 19, ustanawia wykaz innych środków, do których niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania.".
3) w art. 2 ust. 2 akapit pierwszy "60000 ECU" zastępuje się "100000 ECU", a "roku kalendarzowym" zastępuje się "roku budżetowym EFOGR";
4) w art. 2 ust. 2 akapity drugi i trzeci skreśla się;
5) w art. 2 ust. 2 po akapicie pierwszym dodaje się akapity w brzmieniu:
"W odniesieniu do każdego bieżącego okresu kontroli, poczynając od okresu kontroli 1995/96, Państwa Członkowskie, bez uszczerbku dla ich zobowiązań szczegółowo określonych w ust. 1, wybierają przedsiębiorstwa, które mają być poddane kontroli, na podstawie analizy ryzyka w sektorze refundacji wywozowych i dla wszystkich innych środków, gdzie jest to wykonalne.
Państwa Członkowskie przedkładają Komisji propozycje zastosowania analizy ryzyka.
Propozycje obejmują wszelkie istotne informacje dotyczące podejścia, które może być zastosowane, technik, kryteriów i metod realizacji; przedstawiane są one nie później niż dnia 1 grudnia roku poprzedzającego rozpoczęcie okresu kontroli, do którego mają być zastosowane.
Państwa Członkowskie uwzględniają uwagi Komisji w sprawie propozycji, które przedstawiane są w ciągu ośmiu tygodni od ich otrzymania.
Dla okresu kontroli 1995/96 propozycje analizy ryzyka są przesyłane Komisji nie później niż dnia 1 lutego 1995 r.
Dla środków, co do których Państwo Członkowskie uważa, że zastosowanie analizy ryzyka nie jest możliwe do wykonania, jest obligatoryjne, aby przedsiębiorstwa, których suma wpływów gotówkowych lub płatności albo suma tych dwóch kwot w ramach systemu finansowania przez Sekcję Gwarancji EFORG wyniosła więcej niż 300000 ECU i które nie były poddane kontroli zgodnie z niniejszym rozporządzeniem w trakcie dwóch poprzedzających okresów kontroli, zostały poddane kontroli."
6) w art. 2 ust. 2 akapit ostatni "10000 ECU" zastępuje się "30000 ECU"
7) w art. 2 ust. 4 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Kontrola obejmuje okres co najmniej 12 miesięcy, kończący się w trakcie poprzedniego okresu kontroli; może on być przedłużony na okresy, które zostaną ustalone przez Państwo Członkowskie, poprzedzające lub następujące po okresie 12-miesięcznym".
8) w art. 2 ust. 5 "art. 6 rozporządzenia (EWG) nr 283/72" zastępuje się "art. 6 rozporządzenia (EWG) nr 595/91 *" oraz dodaje się przypis: "(*) Dz.U. L 67 z 14.3.1991, str. 11."
9) w art. 3 ust. 1 wyrazy poprzedzające tiret oraz tiret pierwsze i drugie otrzymują brzmienie:
"1.
Dokładność danych pierwotnych podlegających kontroli weryfikuje się przez szereg kontroli przekrojowych, włączając, w miarę potrzeby, dokumenty handlowe stron trzecich, stosownie do stopnia przedstawionego ryzyka, obejmujące między innymi:
- porównania z dokumentami handlowymi dostawców, klientów, przewoźników i innych stron trzecich,
- kontrole bezpośrednie, gdzie jest to właściwe, ilości i charakteru zapasów, oraz";
10) w art. 3 dodaje się ust. 3 w brzmieniu:
"3.
W wyborze transakcji, które mają być skontrolowane, w pełni bierze się pod uwagę stopień przedstawionego ryzyka.";
11) w art. 5 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Osoby odpowiedzialne za przedsiębiorstwo lub strona trzecia zapewniają, że wszystkie dokumenty handlowe i informacje dodatkowe dostarczane są urzędnikom odpowiedzialnym za kontrolę lub osobom do tego celu upoważnionym.
Dane archiwizowane elektronicznie dostarczane są na właściwym nośniku danych.";
12) w art. 5 dodaje się ust. 3 w brzmieniu:
"3.
Gdy w trakcie kontroli przeprowadzanej na mocy niniejszego rozporządzenia dokumenty handlowe zachowane przez przedsiębiorstwa uważa się za niewłaściwe do celów kontroli, przedsiębiorstwo zostaje pouczone, aby w przyszłości prowadzić takie zapisy w sposób zgodny z wymaganiami Państwa Członkowskiego odpowiedzialnego za kontrolę, bez uszczerbku dla zobowiązań ustanowionych w innych rozporządzeniach dotyczących danego sektora.
Państwa Członkowskie ustalają datę, po której takie zapisy mają być utworzone.
Gdy całość lub część dokumentów handlowych wymaganych do kontroli na mocy niniejszego rozporządzenia znajduje się w obrębie przedsiębiorstwa w tej samej grupie handlowej, spółce lub stowarzyszeniu przedsiębiorstw zarządzanym w sposób jednolity z kontrolowanym przedsiębiorstwem, bez względu na to, czy zlokalizowane w obrębie czy poza terytorium wspólnotowym, przedsiębiorstwo udostępnia te dokumenty handlowe urzędnikom odpowiedzialnym za kontrolę, w miejscu i czasie ustalonym przez Państwo Członkowskie odpowiedzialne za przeprowadzenie kontroli.";
13) art. 7 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 7
1.
Państwa Członkowskie udzielają sobie nawzajem pomocy w przeprowadzaniu kontroli przewidzianej w art. 2 i 3:
- gdy przedsiębiorstwo lub strona trzecia mają siedzibę w Państwie Członkowskim innym niż to, w którym wypłata przedmiotowej kwoty została lub powinna była być dokonana lub otrzymana,
- lub inne niż to, w którym dokumenty i informacje wymagane do kontroli mają się znajdować.
Komisja może koordynować wspólne działania wymagające pomocy wzajemnej między dwoma lub więcej Państwami Członkowskimi.
Przepisy dotyczące takiej koordynacji ustanawiane są zgodnie z art. 19.
2.
W trakcie pierwszych trzech miesięcy następujących po roku budżetowym wypłat EFOGR Państwa Członkowskie przesyłają wykaz przedsiębiorstw określonych w ust. 1 akapit pierwszy do każdego z Państw Członkowskich, w którym takie przedsiębiorstwo posiada siedzibę.
Wykaz zawiera wszystkie dane szczegółowe niezbędne do umożliwienia Państwu Członkowskiemu miejsca przeznaczenia identyfikacji przedsiębiorstw oraz podjęcia jego zobowiązań w zakresie kontroli.
Państwo Członkowskie miejsca przeznaczenia jest odpowiedzialne za kontrolę takich przedsiębiorstw zgodnie z art. 2.
Kopia każdego wykazu przesyłana jest do Komisji.
Państwo Członkowskie otrzymujące lub dokonujące płatności może wystąpić z wnioskiem do Państwa Członkowskiego, w którym przedsiębiorstwo posiada siedzibę, o przeprowadzenie kontroli niektórych przedsiębiorstw z wykazu na podstawie art. 2, uzasadniając konieczność wystąpienia z takim wnioskiem, w szczególności wskazując ryzyka z tym związane.
Państwo Członkowskie otrzymujące wniosek należycie uwzględnia ryzyka związane z przedsiębiorstwem, o których informuje Państwo Członkowskie występujące z wnioskiem.
Państwo Członkowskie, do którego skierowany jest wniosek, powiadamia Państwo Członkowskie występujące z wnioskiem o czynnościach przeprowadzanych po otrzymaniu wniosku.
Gdy odbywa się kontrola przedsiębiorstwa z wykazu, Państwo Członkowskie, do którego skierowano wniosek i które przeprowadziło kontrolę, informuje państwo występujące z wnioskiem o wynikach tej kontroli najpóźniej trzy miesiące od zakończenia okresu kontroli.
Kopia każdego takiego wniosku przesyłana jest do Komisji.
3.
W trakcie pierwszych trzech miesięcy po roku budżetowym wypłat EFOGR Państwa Członkowskie przesyłają Komisji wykaz przedsiębiorstw posiadających siedzibę w państwie trzecim, dla których wypłata przedmiotowej kwoty została lub powinna była zostać dokonana lub otrzymana w tym Państwie Członkowskim.
4.
Jeżeli dodatkowe informacje są wymagane przez inne Państwo Członkowskie jako część kontroli przedsiębiorstwa zgodnie z art. 2, w szczególności kontrole przekrojowe zgodnie z art. 3, szczególne wnioski dotyczące kontroli mogą być złożone, ze wskazaniem powodów złożenia takiego wniosku.
Kopia każdego takiego szczególnego wniosku przesyłana jest do Komisji.
Wniosek dotyczący kontroli spełniany jest nie później niż sześć miesięcy od jego otrzymania przez Państwo Członkowskie, do którego został on skierowany; wyniki kontroli są przekazywane bezzwłocznie do Państwa Członkowskiego występującego z wnioskiem i do Komisji.
5.
Zgodnie z art. 19 Komisja ustala minimalne wymagania dotyczące treści wniosków określonych w ust. 2 i 4."
14) w art. 9 ust. 5 "1991 r." zastępuje się "1996 r.", a zdanie drugie skreśla się;
15) w art. 10 ust. 3 "sześciu" zastępuje się "ośmiu";
16) art. 10 skreśla się ust. 6;
17) w art. 16 dodaje się ust. 1a w brzmieniu:
"1a.
W piątym roku stosowania niniejszego rozporządzenia kwoty całkowitego wkładu wspólnotowego, określonego w art. 13 i 14, sumuje się.
W granicach tej sumy Wspólnota dokona wkładu bez rozróżnienia, przy stopie 25 %, w odniesieniu do wydatków poniesionych przez Państwa Członkowskie, jak przewidziano w art. 13, 14 i 15.";
18) w art. 21 wprowadza się następujące zmiany:
a) obecny tekst otrzymuje oznaczenie ust. 1 oraz dodaje się zdanie w brzmieniu:
"Dostarczane są one na wniosek na właściwym nośniku danych.";
b) dodaje się ust. 2, 3 i 4 w brzmieniu:
"2.
Kontrole określone w art. 2 przeprowadzane są przez urzędników Państw Członkowskich.
Urzędnicy Komisji mogą uczestniczyć w tych kontrolach.
Sami nie mogą jednak wykorzystywać uprawnień kontrolnych przyznanych urzędnikom krajowym; jednakże mają oni dostęp do tych samych lokali i tych samych dokumentów co urzędnicy Państw Członkowskich.
3.
W przypadku kontroli odbywających się na mocy art. 7 urzędnicy Państwa Członkowskiego występującego z wnioskiem mogą być obecni, za zgodą Państwa Członkowskiego, do którego skierowano wniosek, przy kontroli w Państwie Członkowskim, do którego skierowano wniosek, i mieć dostęp do tych samych lokali i tych samych dokumentów co urzędnicy tego Państwa Członkowskiego.
Urzędnicy Państwa Członkowskiego występującego z wnioskiem obecni przy kontrolach w Państwie Członkowskim, do którego skierowano wniosek, muszą przez cały czas posiadać potwierdzenie pełnionej funkcji.
Kontrole przeprowadzane są przez cały czas przez urzędników Państwa Członkowskiego, do którego skierowano wniosek.
4.
Gdy przepisy krajowe dotyczące postępowania karnego zastrzegają niektóre działania dla urzędników wyraźnie wyznaczonych na mocy prawa krajowego, urzędnicy Komisji i urzędnicy Państwa Członkowskiego, określonego w ust. 3, nie uczestniczą w tych działaniach.
W żadnym wyypadku nie uczestniczą oni w szczególności w wizytach domowych lub oficjalnych przesłuchaniach osób w kontekście prawa karnego Państwa Członkowskiego.
Jednakże mają dostęp do informacji w ten sposób otrzymanych."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 3098/94
z dnia 19 grudnia 1994 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2825/93 ustanawiające niektóre szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w zakresie ustalania i udzielania dostosowanych refundacji w odniesieniu do zbóż wywożonych w postaci niektórych napojów spirytusowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1766/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1866/94 [2], w szczególności jego art. 13 ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje: należy ustanowić procedurę umożliwiającą dostosowanie, w czasie obowiązywania zmian dotyczących uprawnień niektórych rynków, współczynnika określonego w art. 4 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2825/93 [3], w przypadkach gdy refundacje dotyczące wywozu do niektórych państw trzecich zostają zniesione lub przywrócone na skutek sytuacji panującej na tych rynkach lub na mocy umów zawartych z tymi krajami; art. 7 tego rozporządzenia przewiduje taką procedurę, jednakże dostosowanie obowiązuje od roku następującego po roku, w którym zmiany miały miejsce; dlatego, należy zmienić te przepisy i niektóre inne przepisy dotyczące procedur obowiązujących właściwe organy Państw Członkowskich i informacji, które Państwa Członkowskie muszą przekazywać;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 2825/93 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 7 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Jeśli refundacja zostaje zniesiona zgodnie z ust. 1 lub jeśli zostaje ona przywrócona i jeśli niektóre rynki przestają być uprawnione do otrzymywania refundacji wywozowych zgodnie z Aktem Przystąpienia lub umowami zawartymi z państwami trzecimi, należy dostosować współczynnik określony w art. 4 ust. 1.
Dostosowanie to obejmuje, zależnie od konieczności, wyłączenie lub włączenie z całkowitej ilości towarów wywiezionych, wykorzystanej do obliczenia tego współczynnika, ilości towarów wywiezionych na te rynki, dla których refundacja jest zniesiona lub przywrócona.
Dostosowany współczynnik stosuje się od pierwszego dnia okresu poboru podatkowego następującego po zmianie uprawnień danych rynków."
2) W art. 12 dodaje się ust. 4 w brzmieniu:
"4.
W przypadku gdy współczynnik jest dostosowany na podstawie art. 7 ust. 2, refundacje niewłaściwie wypłacone od dnia stosowania dostosowanego współczynnika zostają zwrócone przez beneficjentów."
3) W art. 18 dodaje się ust. 4 w brzmieniu:
"4.
Na żądanie Komisji zainteresowane Państwa Członkowskie dostarczają także informacje konieczne do dostosowania współczynnika, określonego w art. 7 ust. 2."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 3103/94
z dnia 19 grudnia 1994 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1905/94 w sprawie szczegółowych zasad stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 399/94 dotyczącego szczególnych środków w odniesieniu do suszonych winogron
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 399/94 z dnia 21 lutego 1994 r. dotyczące szczególnych środków w odniesieniu do suszonych winogron [1], w szczególności jego art. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 8 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1905/94 [2] ustanawia ostateczny termin na przedłożenie wniosków do właściwego organu o finansowanie przez Wspólnotę szczególnych środków; okazuje się obecnie, że biorąc pod uwagę wymagany czas do sporządzenia wniosków, nie można dotrzymać tego terminu; dlatego ostateczne terminy na przedłożenie wniosków oraz przesłanie ich Komisji powinny zostać przesunięte o dwa miesiące;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Przetworów Owocowych i Warzywnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1905/94 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 8 ust. 2 datę "31 grudnia 1994 r." zastępuje się datą "28 lutego 1995 r.";
2) W art. 9 ust. 1 datę "31 stycznia 1995 r." zastępuje się datą "31 marca 1995 r.";
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 3115/94
z dnia 20 grudnia 1994 r.
zmieniające załączniki I i II do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], w szczególności jego art. 9 i art. 12,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 ustanowiło nomenklaturę towarową, zwaną dalej "Nomenklaturą Scaloną" w celu jednoczesnego spełnienia wymogów zarówno Wspólnej Taryfy Celnej jak i statystyk w dziedzinie handlu zewnętrznego Wspólnoty;
konieczna jest zmiana Nomenklatury Scalonej w celu uwzględnienia:
- zmian w wymogach dotyczących statystyk lub polityki handlowej, w szczególności na mocy decyzji Rady, która jednocześnie wprowadza w życie akty prawne wykonujące wyniki wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej [2] oraz rozporządzenie Rady dotyczące niektórych środków wynikających z zakończenia negocjacji na mocy art. XXIV:6 oraz innych środków niezbędnych do celów uproszczenia [3],
- konieczność dostosowania lub wyjaśnienia wersji językowych;
artykuł 12 rozporządzenia (EWG) nr 2658/87 przewiduje, aby Komisja przyjmowała corocznie w formie rozporządzenia, stosującego się od dnia 1 stycznia kolejnego roku, pełną wersję Nomenklatury Scalonej wraz z odpowiednimi autonomicznymi i konwencyjnymi stawkami celnymi Wspólnej Taryfy Celnej, które wynikają ze środków przyjętych przez Radę lub przez Komisję [4];
w związku z tym niezbędne jest uaktualnienie wykazu z załącznika II do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87 dotyczącego szczególnych środków wspólnotowych określonych w art. 2 tego rozporządzenia, w celu uwzględnienia ewolucji środków wspólnotowych mogących wpłynąć na Taric;
środki przewidziane w tym rozporządzeniu są zgodne z opinią Sekcji Nomenklatury Taryfowej i Statystycznej Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejszym załączniki I i II do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87 zostają zastąpione przez Załączniki do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Autonomiczne i umowne stawki celne wymienione w załączniku I cześć 3 sekcja I załącznik 2 zastępują odpowiednie stawki celne wymienione w załączniku I część 2 (taryfa celna) od daty wyznaczonej przez Radę w ramach wprowadzania w życie umów zawartych podczas wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dnia 1 stycznia 1995 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) NR 3117/94
z dnia 12 grudnia 1994 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1907/90 w sprawie niektórych norm handlowych w odniesieniu do jaj
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2771/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku jaj [1], w szczególności jego art. 2 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
rozporządzenie (EWG) nr 1907/90 [2] ustanawia niektóre normy handlowe w odniesieniu do jaj;
definicja partii powinna być dostosowana do ostatnich modyfikacji dotyczących obowiązkowego wskazania daty ważności jaj klasy A;
bezpośrednia sprzedaż jaj konsumentom przez producentów jest wyłączona z zakresu stosowania rozporządzenia (EWG) nr 1907/90; w celu uwzględnienia specyficznych warunków obrotu jajami w niektórych regionach Finlandii, sprzedaż przez producentów przedsiębiorstwom handlu detalicznego w tych regionach także powinna być wyłączona z zakresu stosowania tego rozporządzenia;
okres, w którym jaja klasy A mogą być sprzedawane jako "ekstra" lub "ekstra świeże", powinien zostać określony albo w odniesieniu do daty pakowania albo daty zniesienia jaj,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 1907/90 wprowadza się następujące zmiany:
1) Artykuł 1 pkt 10 wyrazy "datą pakowania lub sortowania" zastępuje się wyrazami "datą ważności lub datą pakowania".
2) Artykuł 2 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do:
- jaj sprzedawanych przez producenta w fermie bezpośrednio konsumentowi na jego własny użytek, na rynku lokalnym — z wyjątkiem giełd — lub w ramach sprzedaży bezpośredniej,
- jaj, wyłączając jaja pęknięte, sprzedawanych miejscowym detalistom przez producenta w niektórych regionach Finlandii, określonych w załączniku II,
pod warunkiem że jaja pochodzą z własnej produkcji oraz nie są zapakowane zgodnie z art. 10, 11, i 12 i do których że nie zastosowano sortowania według jakości i wagi określonego w niniejszym rozporządzeniu."
3) Artykuł 12 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 12
Wyrazy "ekstra" lub "ekstra świeże" mogą być użyte na opakowaniach jednostkowych zawierających jaja klasy A opatrzonych banderolą lub etykietą.
Wyrazy te drukowane są na banderoli lub etykiecie, która zostaje usunięta i zniszczona nie później niż siódmego dnia po pakowaniu lub dziewiątego dnia po zniesieniu."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1995 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 3122/94
z dnia 20 grudnia 1994 r.
ustanawiające kryteria analiz ryzyka w odniesieniu do produktów rolnych otrzymujących refundacje
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 386/90 z dnia 12 lutego 1990 r. w sprawie monitorowania wywozu produktów rolnych otrzymujących refundacje lub inne kwoty [1], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 163/94 [2], w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł.
3 ust. 2 akapit drugi wspomnianego rozporządzenia stanowi, że wskaźnik w wysokości 5 % sektora produkcji można zastąpić wskaźnikiem wynoszącym 5 % obejmującym wszystkie sektory, o ile Państwo Członkowskie stosuje system selekcji towarów do kontroli bezpośredniej w oparciu o analizy ryzyka, przestrzegając minimalnego wskaźnika 2 %; uzasadnione jest ograniczenie wskaźnika zakresu kontroli w odniesieniu do produktów nieobjętych załącznikiem II;
kryteria selekcji muszą zostać zdefiniowane zgodnie z procedurą określoną w art. 6 rozporządzenia (EWG) nr 386/90;
przyjęcie kryteriów jest konieczne do 1 stycznia 1995 r., ponieważ nowa wersja art. 3 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 386/90 przewiduje stosowanie analizy ryzyka od tego terminu;
strategiczny program zwalczania nadużyć finansowych opracowany przez Komisję podkreśla wzmożone stosowanie analiz ryzyka, kładąc szczególny nacisk na wykorzystanie baz danych; program ten podkreśla współpracę między Komisją a Państwami Członkowskimi, przy czym taka współpraca ma przebiegać w pełnej dyskrecji;
środki te są konieczne i właściwe oraz powinny być stosowane jednolicie;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią właściwych komitetów zarządzających,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Analizy ryzyka mają na celu skierowanie kontroli bezpośrednich na towary, osoby fizyczne i prawne oraz sektory stanowiące największe ryzyko.
W tym celu rozpoznaje ona ryzyka i ocenia ich poziom w celu wyselekcjonowania towarów do kontroli bezpośredniej.
Jeżeli, na podstawie przepisów art. 3 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia (EWG) nr 386/90, Państwa Członkowskie stosują analizy ryzyka, mogą w szczególności wziąć pod uwagę niektóre z następujących kryteriów, w celu wyselekcjonowania zgłoszeń wywozowych odnoszących się do towarów, które zostaną poddane kontroli bezpośredniej:
1) w zakresie produktów:
- pochodzenie,
- rodzaj,
- cechy produktów w odniesieniu do nomenklatury taryfowej,
- wartość,
- status celny,
- ryzyko zmiany klasyfikacji taryfowej,
- stawka refundacji związana z cechami technicznymi i prezentacją towarów (zawartość tłuszczu, wody, mięsa, popiołu, opakowanie itd.),
- nowy produkt uprawniony do refundacji,
- ilość,
- analizy wcześniejszych próbek,
- wiążące informacje taryfowe (WIT);
2) w zakresie handlu:
- częstotliwość wymiany handlowej,
- pojawienie się nienormalnego handlu i/lub rozwój nowych przypadków handlu,
- nadużycia w handlu;
3) w zakresie nomenklatury refundacji:
- stawka refundacji,
- pozycje nomenklatury, w odniesieniu do których są najczęściej wypłacane refundacje wywozowe,
- ryzyko zmiany klasyfikacji taryfowej stawek refundacji w zakresie cech technicznych i prezentacji towarów (zawartość tłuszczu, wody, mięsa, popiołu, opakowanie itd.);
4) w odniesieniu do eksportera:
- jego reputacja i wiarygodność,
- jego sytuacja finansowa,
- pojawienie się nowych eksporterów,
- wywóz nieuzasadniony ekonomicznie,
- poprzednie przypadki sporne, w szczególności nadużycia finansowe;
5) w zakresie nieprawidłowości:
- wykrytych lub przypuszczalnych w niektórych sektorach produktów;
6) w zakresie stosowanych regulacji celnych:
- normalna procedura zgłoszenia,
- uproszczona procedura zgłoszenia,
- przyjęcie zgłoszenia przywozowego zgodnie z art. 790 i 791 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 [3];
7) w zakresie ustaleń dotyczących przyznawania refundacji wywozowych:
- wstępne finansowanie (w odniesieniu do produktów przetworzonych i nieprzetworzonych),
- wywóz bezpośredni,
- zaopatrzenie.
Artykuł 2
W przypadku stosowania kryteriów określonych w art. 1 właściwe władze zapewniają przestrzeganie tajemnicy służbowej i zapewniają poufność danych osobowych, którymi dysponują lub z którymi się zapoznają w jakiejkolwiek formie.
W szczególności zapewniają, by dane te podlegały ochronie zagwarantowanej podobnym danym na podstawie ustawodawstwa krajowego i odpowiednich przepisów prawa wspólnotowego.
Dane te nie mogą zostać użyte do celów innych niż przewidziane w niniejszym rozporządzeniu.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie i Komisja wspólnie oceniają wiarygodność i przydatność kryteriów w oparciu o nabyte doświadczenie, aby w razie potrzeby dokonać niezbędnych dostosowań w systemie i parametrach selekcji pozwalających na zwiększenie skuteczności i celności kontroli fizycznych.
2.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o:
- zastosowanych środkach, włącznie z instrukcjami dla służb krajowych, w celu stosowania selekcji w oparciu o analizę ryzyka, w świetle kryteriów określonych w ust. 1,
- poszczególnych przypadkach mogących zainteresować inne Państwa Członkowskie.
3.
Państwa Członkowskie zapewniają, by organ centralny koordynował informacje dotyczące analiz ryzyka.
Artykuł 4
W przypadku stosowania przez Państwo Członkowskie systemu selekcji w oparciu o analizy ryzyka wskaźnik procentowy kontroli bezpośrednich wykonywanych w odniesieniu do produktów nieobjętych załącznikiem II nie jest uwzględniany przy obliczaniu ogólnego wskaźnika procentowego równego 5 % dla wszystkich sektorów.
W takim przypadku stosuje się minimalny wskaźnik 2 % w odniesieniu do towarów nieobjętych załącznikiem II.
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 3125/94
z dnia 20 grudnia 1994 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1722/93 ustalające szczegółowe zasady stosowania rozporządzeń Rady (EWG) nr 1766/92 i (EWG) nr 1418/76 dotyczące refundacji produkcyjnych w sektorach zbóż i ryżu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Akt Przystąpienia Norwegii, Austrii, Szwecji i Finlandii [1], w szczególności jego art. 169 ust. 2,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1766/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [2], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1866/94 [3] oraz rozporządzenie Rady (EWG) nr 1418/76 z dnia 21 czerwca 1976 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [4], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1869/94 [5], a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1722/93 [6], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1586/94 [7], ważność którego wykracza poza dzień 1 stycznia 1995 r., musi zostać dostosowane w taki sposób, aby zezwalało na wypłatę refundacji produkcyjnych dla skrobi jęczmiennej i owsianej w Finlandii i Szwecji;
na mocy art. 2 ust. 3 Traktatu o Przystąpieniu [8], instytucje Wspólnot Europejskich mogą przyjąć, przed przystąpieniem, środki określone w art. 169 Aktu, które wejdą w życie wyłącznie pod warunkiem oraz w dniu wejścia w życie Traktatu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 1722/93 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 1 ust. 1 dodaje się następujący akapit:
"Dla Finlandii i Szwecji refundacje mogą być również przyznane dla wykorzystania skrobi jęczmiennej i owsianej, w ilości nieprzekraczającej 50000 ton w Finlandii i 10000 ton w Szwecji.";
2) W art. 3:
a) ust. 2 i 3 otrzymują brzmienie:
"2.
Refundacja za tonę skrobi kukurydzianej, pszennej, ziemniaczanej, ryżowej lub z ryżu łamanego obliczana jest, między innymi, na podstawie różnicy między:
i) ceną interwencyjną zbóż w danym miesiącu z uwzględnieniem różnic w cenach rynkowych kukurydzy;
oraz
ii) średnią cen CIF stosowanych do obliczania przywozowej opłaty wyrównawczej na kukurydzę w okresie pierwszych 25 dni miesiąca poprzedzającego miesiąc złożenia wniosku, pomnożoną przez współczynnik 1,60.
3.
Refundacja za tonę skrobi jęczmiennej i owsianej obliczana jest, między innymi, na podstawie różnicy między:
i) ceną interwencyjną zbóż w danym miesiącu, z uwzględnieniem różnic w cenach rynkowych jęczmienia;
oraz
ii) średnią cen CIF stosowanych do obliczania przywozowej opłaty wyrównawczej na jęczmień w okresie pierwszych 25 dni miesiąca poprzedzającego miesiąc złożenia wniosku, pomnożoną przez współczynnik 2,7.
4.
W przypadku znacznych wahań cen rynkowych kukurydzy i/lub pszenicy i/lub jęczmienia na rynku wspólnotowym lub światowym w terminie ustalonym w ust. 1, refundacja obliczona zgodnie z ust. 2 i 3 może zostać zmieniona, w celu uwzględnienia takich wahań.";
b) ust. 4, 5 i 6 otrzymują oznaczenia odpowiednio 5, 6 i 7;
3.
W załączniku II:
a) Rozdział A otrzymuje brzmienie:
"A. SKROBIA PODSTAWOWA (1), (4)
ex1108 _BAR_ Skrobia: inulina: _BAR_ _BAR_
_BAR_ — Skrobia _BAR_ _BAR_
11081100 _BAR_ — — Skrobia pszenna _BAR_ 1,00 _BAR_
11081200 _BAR_ — — Skrobia kukurydziana _BAR_ 1,00 _BAR_
11081300 _BAR_ — — Skrobia ziemniaczana _BAR_ 1,00 _BAR_
ex110819 _BAR_ — — Inne rodzaje skrobi: _BAR_ _BAR_
11081910 _BAR_ — — — Skrobia ryżowa _BAR_ 1,00 _BAR_
11081990 _BAR_ — — — Pozostałe: skrobia jęczmienna i owsiana _BAR_ 1,00" _BAR_
b) przypis 1 otrzymuje brzmienie:
"(1) Podany współczynnik dotyczy skrobi o zawartości w masie suchego ekstraktu równej co najmniej 87 % w przypadku skrobi kukurydzianej, ryżowej i pszennej oraz o zawartości w masie suchego ekstraktu równej 80 % w przypadku skrobi ziemniaczanej.
Refundacja produkcyjna, do wypłaty dla skrobi podstawowej o niższej niż przedstawiona zawartości w masie suchego ekstraktu, musi zostać skorygowana przy wykorzystaniu następującego wzoru:
1. skrobia kukurydziana, ryżowa, pszenna, jęczmienna i owsiana:
× refundacja produkcyjna
2.
Skrobia ziemniaczana:
× refundacja produkcyjna
Zawartość w masie suchego ekstraktu skrobi określana jest metodą ustaloną w Załączniku do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1908/84 (Dz.U. 178 z 5.7.1984, str. 22). W przypadku, gdy refundacja produkcyjna jest wypłacana dla skrobi objętej kodem CN 1108, czystość skrobi w suchym ekstrakcie musi wynosić co najmniej 97 %.
Do określania stopnia czystości skrobi służy metoda określona w załączniku III do niniejszego rozporządzenia."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem wejścia w życie oraz z zastrzeżeniem wejścia w życie Traktatu o Przystąpieniu Norwegii, Austrii, Finlandii i Szwecji.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 3127/94
z dnia 20 grudnia 1994 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2967/85 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania wspólnotowej skali klasyfikacji tusz wieprzowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3220/84 z dnia 13 listopada 1984 r. ustanawiające wspólnotową skalę klasyfikacji tusz wieprzowych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 3513/93 [2], w szczególności jego art. 5 ust. 1, a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie (EWG) nr 3220/84 wprowadziło częściowy rozbiór tusz wieprzowych jako sposób na uzyskanie całkowitej wagi czerwonych mięśni poprzecznie prążkowanych; konieczne jest ustanowienie w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 2967/85 [3] szczegółów dotyczących nowej metody szacowania, w szczególności liczby tusz, które należy poddać rozbiorowi, oraz nowych metod rozbioru; zastosowanie częściowego rozbioru powoduje zmianę specyfikacji maksymalnej tolerancji błędu statystycznego przy dokonywaniu oceny;
właściwe jest usprawnienie procedury zatwierdzania nowych metod klasyfikowania poprzez wprowadzenie dwuetapowego protokołu i wyszczególnienie różnych elementów, które powinny być w nim zawarte;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wieprzowiny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 2967/85 wprowadza się następujące zmiany:
1) Artykuł 3 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 3
1.
Metoda szacowania zawartości chudego mięsa w tuszach, zatwierdzona jako metoda klasyfikowania w rozumieniu art. 2 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 3220/84, jest oparta na reprezentatywnej próbce krajowej lub regionalnej produkcji wieprzowiny, będącej przedmiotem metody szacowania, składającej się z co najmniej 50 tusz, w których zawartość chudego mięsa została określona zgodnie z metodą rozbioru przedstawioną w załączniku I, połączoną z ustalaną w danym państwie szybką metodą oceny tusz, wykorzystującą podwójną regresję lub inną statystycznie udowodnioną procedurę; dokładność uzyskanych wyników musi odpowiadać co najmniej dokładności uzyskiwanej przy użyciu technik standardowej regresji w odniesieniu do 120 tusz przy zastosowaniu metody przedstawionej w załączniku I.
2.
Ponadto zatwierdzenie metod klasyfikowania jest uwarunkowane standardowym odchyleniem błędu, mierzonego w pobliżu zera, o wartości poniżej 2,5.
3.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję w drodze protokołu o metodach klasyfikowania, których stosowanie chcą zatwierdzić na swoim terytorium, opisując próbny rozbiór i podając podstawy, na których wspomniane metody są oparte, oraz równania używane do szacowania procentowej zawartości chudego mięsa.
Protokół powinien składać się z dwóch części oraz zawierać elementy przewidziane w załączniku II.
Część pierwsza protokołu jest przedstawiana Komisji przed rozpoczęciem próbnego rozbioru.
Stosowanie metod klasyfikowania na terytorium Państwa Członkowskiego jest zatwierdzane zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 24 rozporządzenia (EWG) nr 2759/75 na podstawie protokołu.
4.
Stosowanie metod klasyfikowania musi we wszystkich szczegółach odpowiadać opisowi podanemu w zatwierdzającej je decyzji Wspólnoty.";
2) Załącznik do niniejszego rozporządzenia dołącza się jako załączniki I i II do rozporządzenia (EWG) nr 2967/85.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1995 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (We) Nr 3129/94
z dnia 20 grudnia 1994 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2273/93 określające ośrodki skupu interwencyjnego zbóż po przystąpieniu Austrii, Finlandii i Szwecji
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Akt Przystąpienia Norwegii, Austrii, Finlandii i Szwecji [1], w szczególności jego art. 169 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2273/93 [2], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2202/94 [3], które pozostaje w mocy po dniu 1 stycznia 1995 r., musi zostać dostosowane do postanowień Aktu Przystąpienia;
zgodnie z art. 2 ust. 3 Traktatu o Przystąpieniu [4] instytucje Unii Europejskiej mogą przyjąć przed przystąpieniem środki określone w art. 169 Aktu Przystąpienia, przy czym środki takie wejdą w życie z zastrzeżeniem i w dniu wejścia w życie Traktatu o Przystąpieniu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik do rozporządzenia (EWG) nr 2273/93 uzupełnia się o ośrodki skupu interwencyjnego wymienione w Załączniku do niniejszego rozporządzenia oraz odnoszące się do niego oznaczenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem i z zastrzeżeniem, iż wejdzie w życie Akt Przystąpienia Norwegii, Austrii, Finlandii i Szwecji.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (EWWIS, WE, Euratom) nr 3162/94
z dnia 19 grudnia 1994 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG, Euratom, EWWiS) nr 260/68 ustanawiające warunki i procedurę stosowania podatku na rzecz Wspólnot Europejskich
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający jedną Radę i jedną Komisję Wspólnot Europejskich, w szczególności jego art. 28 akapit pierwszy,
uwzględniając Protokół w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich w szczególności jego art. 13,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: właściwe jest rozszerzenie stosowania podatków na rzecz Wspólnot Europejskich na warunkach i zgodnie z procedurą ustanowionymi w rozporządzeniu (EWG, Euratom, EWWiS,) nr 260/68 [3] i objęcie nimi dochodów, wynagrodzeń i uposażeń członków organów Europejskiego Funduszu Inwestycyjnego, wynikających z wykonywanych przez nich obowiązków jako personelu Funduszu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG, Euratom, EWWiS) nr 260/68 dodaje się art. 12b w brzmieniu:
"Artykuł 12b
Niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie do członków organów Europejskiego Funduszu Inwestycyjnego w odniesieniu do wykonywanych przez nich obowiązków, do członków personelu tego Funduszu oraz do osób, którym Fundusz wypłaca świadczenia emerytalne, ujętych w grupach określonych przez Radę zgodnie z art. 16 akapit pierwszy Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów, w odniesieniu do dochodów, wynagrodzeń i uposażeń oraz świadczeń z tytułu inwalidztwa, emerytur i rent rodzinnych wypłacanych przez Fundusz."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (EWWIS, WE, Euratom) nr 3163/94
z dnia 19 grudnia 1994 r.
zmieniające rozporządzenie (Euratom, EWWiS, EWG) nr 549/69 określające kategorie urzędników i innych pracowników Wspólnot Europejskich, względem których mają zastosowanie postanowienia art. 12, art. 13 ust. 2 i art. 14 Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający jedną Radę i jedną Komisję Wspólnot Europejskich, w szczególności jego art. 28 ust. 1,
uwzględniając Protokół w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich, w szczególności jego art. 16,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Trybunału Obrachunkowego [3],
uwzględniając opinię Trybunału Sprawiedliwości [4],
a także mając na uwadze, co następuje:
właściwe jest rozszerzenie stosowania rozporządzenia Rady (Euratom, EWWiS, EWG) nr 549/69 z dnia 25 marca 1969 r. określającego kategorie urzędników i innych pracowników Wspólnot Europejskich, do których mają zastosowanie przepisy artykułu 12, artykułu 13 ust. 2 i artykułu 14 Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot [5] i objęcia nim Europejskiego Funduszu Inwestycyjnego w celu zapewnienia, aby członkowie organów Europejskiego Funduszu Inwestycyjnego oraz personel Funduszu mogli korzystać z takich samych przywilejów, immunitetów i udogodnień w odniesieniu do swoich obowiązków i funkcji oraz do swojej szczególnej sytuacji,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzenia (Euratom, EWWiS, EWG) nr 549/69 dodaje się art. 4b w brzmieniu:
"Artykuł 4b
Przywileje i immunitety przewidziane w art. 12, art. 13 ust. 2 i art. 14 Protokołu mają zastosowanie na takich samych warunkach i w tych samych granicach, jakie ustanowiono w art. 1, 2 i 3 niniejszego rozporządzenia, względem:
- członków organów Europejskiego Funduszu Inwestycyjnego wykonujących swoje obowiązki,
- personelu Europejskiego Funduszu Inwestycyjnego,
- osób otrzymujących renty inwalidzkie, emerytury lub renty rodzinne wypłacane przez Europejski Fundusz Inwestycyjny."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 3168/94
z dnia 21 grudnia 1994 r.
ustanawiające wspólnotowe pozwolenia przywozowe w ramach stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 517/94 w sprawie wspólnych reguł dotyczących przywozu wyrobów włókienniczych z państw trzecich nieobjętych umowami dwustronnymi, protokołami, innymi ustaleniami, lub innymi szczegółowymi normami Wspólnoty dotyczącymi przywozu i zmieniające niektóre przepisy rozporządzenia
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 517/94 z dnia 7 marca 1994 r. w sprawie wspólnych reguł dotyczących przywozu wyrobów włókienniczych z niektórych państw trzecich, nieobjętych umowami dwustronnymi, protokołami, innymi ustaleniami lub innymi szczegółowymi normami Wspólnoty dotyczącymi przywozu [1] ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2798/94, [2] w szczególności jego art. 21,
a także mając na uwadze, co następuje: w wyniku ustanowienia rynku wewnętrznego, właściwe jest, aby różne formularze, używane do tej pory przez właściwe władze Państw Członkowskich w sektorze włókienniczym i odzieżowym w odniesieniu do wystawiania zezwoleń na przywóz do Wspólnoty wyrobów podlegających limitom ilościowym, na mocy rozporządzenia (WE) nr 517/94, zostały zastąpione przez jednolity dokument, który może byc używany na całym obszarze celnym Wspólnoty, bez względu na to, w którym Państwie Członkowskim został wystawiony, lub narodowość i miejsce zamieszkania zainteresowanego operatora;
w tym celu niezbędne jest spowodowanie, aby wspólnotowe pozwolenie na przywóz zostało sporządzone przez właściwe władze Państw Członkowskich na wspólnym formularzu spełniającym jednolite kryteria, w celu określenia, jakie informacje powinien zawierac taki dokument oraz wniosek o wystawienie takiego dokumentu oraz zmiana lub uzupełnienie niektórych przepisów rozporządzenia (WE) nr 517/94;
w celu ułatwienia wprowadzenie takiego wspólnotowego pozwolenia na przywóz we wszystkich Państwach Członkowskich, wydaje się stosowne upoważnienie właściwych władz Państw Członkowskich podczas okresu przejściowego, który zakończy się najpóźniej dnia 31 grudnia 1995 r., do kontynuowania wystawiania formularzy krajowych, które używane były przed datą wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, służących do wystawiania zezwoleń na przywóz i dokumentów nadzoru, chyba wnioskodawca w czasie składania przez niego wniosku zwrócił się o wystawienie wspólnotowego pozwolenia na przywóz;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Tekstylnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 517/94 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 18 ust. 1 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Wniosek o zezwolenie musi zawierać:
a) nazwę/nazwisko wnioskodawcy oraz dokładny adres (w tym numery telefonu i faksu, jeśli je posiada oraz numer identyfikacyjny zarejestrowany we właściwym organie krajowym) i numer rejestracyjny VAT, jeśli jest płatnikiem VAT;
b) nazwisko i dokładny adres składającego deklarację;
c) nazwę/nazwisko i dokładny adres przypuszczalnego eksportera;
d) kraj pochodzenia wyrobów oraz kraj wysyłki;
e) opis wyrobów obejmujący:
- ich oznaczenie handlowe,
- opis wyrobów i kod Nomenklatury Scalonej (CN);
f) właściwą kategorię i ilość wyrażoną we właściwych jednostkach, określonych w załącznikach III B i IV;
g) wartość wyrobów;
h) wewnętrzny kod używany do celów administracyjnych, np. kod Taric;
i) datę i podpis wnioskodawcy.";
2) w art. 19 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Właściwe władze Państw Członkowskich wystawiają zezwolenia na przywóz w terminie pięciu dni roboczych od notyfikacji decyzji Komisji lub w terminie określonym przez Komisję.
Wystawianie zezwoleń na przywóz i sporządzonych z nich wyciągów odbywa się zgodnie z warunkami i szczegółowymi zasadami ustanowionymi w załączniku VIII";
3) załącznik do niniejszego rozporządzenia dodaje się jako załącznik VIII do rozporządzenia (WE) nr 517/94.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 3175/94
z dnia 21 grudnia 1994 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania szczególnych uzgodnień dotyczących dostaw produktów zbożowych na mniejsze wyspy Morza Egejskiego i ustanawiające prognozę bilansu dostaw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2019/93 z dnia 19 lipca 1993 r. wprowadzające szczególne środki dla mniejszych wysp Morza Egejskiego dotyczące niektórych produktów rolnych [1], zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 822/94 [2], w szczególności jego art. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2958/93 [3] ustanawia wspólne szczegółowe zasady wykonania szczególnych uzgodnień w sprawie dostaw niektórych produktów rolnych na mniejsze wyspy Morza Egejskiego;
w celu uwzględnienia praktyk handlowych właściwych dla sektora zbożowego, należy ustanowić szczegółowe zasady, uzupełniające lub uchylające przepisy rozporządzenia (EWG) nr 2958/93;
na podstawie art. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, należy określić prognozę bilansu dostaw produktów zbożowych na rzecz mniejszych wysp Morza Egejskiego na 1995 r.; niniejszy bilans może być zmieniany w trakcie roku zależnie od tendencji w wymaganiach mniejszych wysp Morza Egejskiego;
w celu zapewnienia efektywnego zarządzania uzgodnieniami w sprawie dostaw, należy ustalić harmonogram składania wniosków o pozwolenia i ustanowić okres ważności świadectw pomocy;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Na podstawie art. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, prognoza bilansu dostaw produktów zbożowych pochodzących ze Wspólnoty na rzecz mniejszych Wysp Morza Egejskiego na 1995 r. jest ustanowiona w Załączniku do niniejszego rozporządzenia. Artykuł 2
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 3176/94
z dnia 21 grudnia 1994 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1737/94 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wspomnianego rozporządzenia, niezbędne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 określiło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i reguły te stosuje się także do każdej innej nomenklatury, w całości lub w części na niej opartej, bądź takiej, która dodaje do niej inne dodatkowe poddziały i która jest ustanowiona na podstawie szczególnych przepisów wspólnotowych, z uwzględnieniem stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego;
zgodnie z wyżej wymienionymi ogólnymi regułami towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane do odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3;
właściwe jest, z zastrzeżeniem środków obowiązujących we Wspólnocie odnoszących się do systemów podwójnej kontroli oraz do uprzedniego i następczego wspólnotowego nadzoru nad wyrobami włókienniczymi przy ich przywozie do Wspólnoty, aby wiążące informacje taryfowe dotyczące klasyfikacji towarów według kodów CN, wydane przez organy celne Państw Członkowskich, które nie są zgodne z niniejszym rozporządzeniem, mogły być nadal powoływane przez posiadacza, zgodnie z przepisami art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r., ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [3], przez okres 60 dni;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Wydziału Nomenklatury Taryfowej i Statystycznej Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane w Nomenklaturze Scalonej według odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2 tej tabeli.
Artykuł 2
Z zastrzeżeniem środków obowiązujących we Wspólnocie odnoszących się do systemów podwójnej kontroli oraz do uprzedniego i następczego wspólnotowego nadzoru nad wyrobami włókienniczymi przy ich przywozie do Wspólnoty, na wiążące informacje taryfowe dotyczące klasyfikacji towarów w Nomenklaturze Scalonej, wydane przez organy celne Państw Członkowskich, które nie są już zgodne z niniejszym rozporządzeniem, można nadal powoływać się, zgodnie z przepisami art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 przez okres 60 dni.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 3223/94
z dnia 21 grudnia 1994 r.
w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1035/72 z dnia 18 maja 1972 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2753/94 [2], w szczególności jego art. 23 ust. 2,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3813/92 z dnia 28 grudnia 1992 r. w sprawie jednostki rozliczeniowej i kursów przeliczeniowych stosowanych do celów wspólnej polityki rolnej [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 3528/93 [4], w szczególności jego art. 3 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje: wyniki wielostronnych negocjacji handlowych w ramach Rundy Urugwajskiej powodują konieczność wprowadzenia nowego systemu przywozu świeżych owoców i warzyw wymienionych w Załączniku; system ten opiera się na porównaniu wartości przywożonych produktów oraz cen przywozowych określonych w Taryfie Celnej Wspólnot Europejskich;
konieczne jest ustalenie definicji wyrazów "partia towaru";
większość łatwo psujących się owoców i warzyw wymienionych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia dostarcza się w formie przesyłek, co stwarza wyjątkowe trudności przy ustalaniu ich wartości;
cena przywozowa, w oparciu o którą dokonuje się klasyfikacji przywożonych towarów według Wspólnej Taryfy Celnej, musi być równa albo cenie fob danych produktów, powiększonej o koszty ubezpieczenia i frachtu do granicy obszaru celnego Wspólnoty, wartości celnej określonej w art. 30 ust. 2 lit. c) rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [5], albo standardowej wartości przywozowej; system standardowych wartości przywozowych umożliwia wprowadzanie w życie wyników Rundy Urugwajskiej;
standardowe wartości przywozowe muszą być ustalane na podstawie średniej ważonej wyliczanej ze średnich cen na produkty wymienione w Załączniku, przywożone z państw trzecich na reprezentatywne rynki przywozowe Państw Członkowskich, pomniejszone o kwoty podane w art. 173 ust. 3 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/ ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [6], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2193/94 [7]; Komisja musi ustalać te wartości każdego dnia roboczego, dla każdego miejsca pochodzenia oraz na okres podany w Załączniku;
w tym celu, Państwa Członkowskie będą musiały dostarczać, regularnie i w odpowiednim czasie, odpowiedzialnym służbom Komisji wszelkich informacji wymaganych na mocy niniejszego rozporządzenia, aby umożliwić wyliczenie standardowych wartości przywozowych;
musi zostać ustanowiony szczególny przepis w odniesieniu do przypadków, w których brak jest cen produktów określonego pochodzenia;
importer może wybrać klasyfikację taryfową dla przywożonych produktów, która będzie odmienna od ustalonej na podstawie standardowej wartości przywozowej; jednakże, w tym przypadku oraz pod pewnymi warunkami, łącznie z wahaniami cen rynkowych, powinny istnieć przepisy o złożeniu zabezpieczenia równego kwocie należności, którą importer by zapłacił, gdyby klasyfikacja taryfowa partii towarów została ustalona na podstawie standardowej wartości przywozowej; zabezpieczenie zostanie zwrócone, o ile w określonym terminie zostanie przedstawiony dowód dokumentujący wypełnienie warunków dotyczących zagospodarowania partii towarów; jako element kontroli a posteriori, należne cło zostanie odzyskane zgodnie z art. 220 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92; dodanie odsetek do należnego cła, w ramach takich kontroli, jest uzasadnione;
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2118/74 z dnia 9 sierpnia 1974 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania systemu cen referencyjnych w odniesieniu do owoców i warzyw [8], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 249/93 [9], pozostanie w mocy w stosunku do każdego z produktów wymienionych w Załączniku, do czasu rozpoczęcia roku gospodarczego, odpowiednio dla danego produktu;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dla celów niniejszego rozporządzenia "partia towaru" oznacza towary przedstawione w ramach deklaracji o dopuszczeniu do swobodnego obrotu.
Każda deklaracja może obejmować jedynie towary jednego i tego samego pochodzenia, objęte tym samym kodem Nomenklatury Scalonej.
Artykuł 2
1.
Dla każdego produktu oraz na okresy wymienione w Załączniku, dla każdego dnia targowego oraz dla każdego miejsca pochodzenia, Państwo Członkowskie przekazuje Komisji najpóźniej do godziny 12 w południe (czasu brukselskiego) następnego dnia roboczego:
a) średnie reprezentatywne ceny produktów przywożonych z państw trzecich, sprzedawanych na reprezentatywnych rynkach przywozowych określonych w art. 3 ust. 1, oraz znaczące ceny zarejestrowane na innych rynkach w odniesieniu do znacznych ilości przywożonych produktów lub w przypadku braku cen dla rynków reprezentatywnych, znaczące ceny dla przywożonych produktów zarejestrowane na innych rynkach;
oraz
b) łączne ilości odnoszące się do cen określonych w lit. a).
2.
Ceny określone w ust. 1 lit. a) należy rejestrować:
- dla każdego produktu wymienionego w Załączniku,
- dla wszystkich dostępnych odmian oraz wielkości,
- na etapie importera/hurtownika lub na etapie hurtownika/detalisty w przypadku braku danych na temat cen na etapie importera/hurtownika.
Ceny pomniejsza się o kwoty podane w art. 173 ust. 3 pierwsze dwa tiret rozporządzenia (EWG) nr 2454/93.
W odniesieniu do kosztów frachtu i ubezpieczenia potrącanych zgodnie z poprzednim akapitem stosuje się art. 173 ust. 4 wyżej wymienionego rozporządzenia.
3.
Ceny zarejestrowane zgodnie z ust. 2 w przypadku gdy zostały ustalone na etapie hurtownika/detalisty, najpierw pomniejsza się o kwotę równą 9 %, aby uwzględnić marżę handlową hurtownika, oraz o kwotę równą 0,6 ECU za 100 kg, aby uwzględnić koszty przeładunku oraz podatków i opłat rynkowych.
4.
Za reprezentatywne uznaje się:
- ceny produktów w klasie I, o ile ilości w tej klasie stanowią co najmniej 50 % łącznych ilości wprowadzonych do obrotu,
- ceny produktów w klasie I oraz, w przypadku gdy produkty w tej klasie stanowią mniej niż 50 % łącznych ilości, ceny ustalone na produkty klasy II w odniesieniu do ilości umożliwiających pokrycie 50 % łącznych ilości wprowadzonych do obrotu,
- ceny ustalone na produkty klasy II, w przypadku braku cen produktów klasy I, chyba, że podjęto decyzję o zastosowaniu współczynnika korygującego w stosunku do nich, jeśli w wyniku warunków produkcji dla produktów danego pochodzenia produkty te nie są normalnie i zwyczajowo wprowadzane do obrotu w klasie I ze względu na ich cechy jakościowe.
Współczynnik korygujący określony w trzecim tiret stosuje się do cen po potrąceniu wartości określonych w ust. 2.
Artykuł 3
1.
Za reprezentatywne rynki uważa się:
—Królestwo Belgii oraz Wielkie Księstwo Luksemburga: _BAR_ Antwerpia, Bruksela; _BAR_
—Królestwo Danii: _BAR_ Kopenhaga; _BAR_
—Niemcy: _BAR_ Hamburg, Monachium, Frankfurt, Kolonia, Berlin; _BAR_
—Republika Grecka: _BAR_ Ateny, Saloniki; _BAR_
—Królestwo Hiszpanii: _BAR_ Madryt, Barcelona, Sewilla, Bilbao; _BAR_
—Republika Francuska: _BAR_ Paryż-Rungis, Marsylia, Rouen, Dieppe, Perpignan, Nantes, Bordeaux, Lyon, Tuluza; _BAR_
—Irlandia: _BAR_ Dublin; _BAR_
—Republika Włoska: _BAR_ Mediolan; _BAR_
—Królestwo Niderlandów: _BAR_ Rotterdam; _BAR_
—Republika Austrii: _BAR_ Wiedeń-Inzersdorf; _BAR_
—Republika Portugalska: _BAR_ Lizbona, Porto; _BAR_
—Republika Finlandii: _BAR_ Helsinki; _BAR_
—Królestwo Szwecji: _BAR_ Helsingborg, Sztokholm; _BAR_
—Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej: _BAR_ Londyn. _BAR_
2.
Państwa Członkowskie informują Komisję o zwyczajowych dniach rynkowych na wyżej wspomnianych rynkach.
Artykuł 4
1.
W odniesieniu do każdego produktu oraz na okres wymieniony w Załączniku Komisja ustala każdego dnia roboczego oraz dla każdego miejsca pochodzenia standardową wartość przywozową równą średniej ważonej cen reprezentatywnych, określonych w art. 2, pomniejszonej o standardową kwotę wynoszącą 5 ECU/100 kg oraz opłaty celne ad valorem.
2.
Jeśli zgodnie z niniejszym rozporządzeniem ustala się wartość standardową dla produktów oraz na okresy stosowania podane w Załączniku, wartości jednostkowej w rozumieniu art. 173-176 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 nie stosuje się.
Zastępuje się jąstandardową wartością przywozową, określoną w ust. 1.
3.
W przypadku, gdy nie obowiązuje standardowa wartość przywozowa dla produktu określonego pochodzenia, stosuje się średnią standardowych wartości przywozowych obowiązujących w odniesieniu do danego produktu.
4.
Stosowanie standardowych wartości przywozowych pozostaje w mocy do czasu ich zmiany.
5.
Niezależnie od przepisów ust. 1, w przypadku braku możliwości wyliczenia standardowych wartości przywozowych w pierwszym dniu okresów stosowania podanych w Załączniku a także w dniach następnych, standardowa wartość przywozowa, mająca zastosowanie w odniesieniu do danego produktu, równa się ostatniej wartości jednostkowej obowiązującej dla tego produktu w rozumieniu art. 173-176 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93.
6.
Ceny reprezentatywne w ecu przelicza się stosując reprezentatywne kursy rynkowe wyliczane na dany dzień.
7.
Standardowe wartości przywozowe wyrażone w ecu są publikowane przez Komisję w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 5
1.
Cena przywozowa, stanowiąca podstawę klasyfikacji produktów wymienionych w Załączniku, zgodnie z Taryfa Celną Wspólnot Europejskich musi równać się, według uznania importera:
a) albo cenie fob produktów w kraju ich pochodzenia, powiększonej o koszty ubezpieczenia i frachtu do granic obszaru celnego Wspólnoty w przypadku, gdy taka cena i takie koszty są znane w chwili sporządzania deklaracji o dopuszczeniu produktów do swobodnego obrotu.
W przypadku, gdy wyżej wymienione ceny są wyższe o ponad 8 % od standardowej wartości przywozowej, importer musi złożyć zabezpieczenie, określone w art. 248 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93, równe kwocie należności, którą musiałby zapłacić, gdyby klasyfikacja produktów została dokonana na podstawie standardowej wartości przywozowej mającej zastosowanie w odniesieniu do danej partii towarów;
b) lub wartości celnej wyliczonej zgodnie z art. 30 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 stosowanej tylko w odniesieniu do danych przywożonych produktów. W takim przypadku opłatę celną należy potrącić zgodnie z przepisami przewidzianymi w art. 4 ust. 1.
W takim przypadku importer musi złożyć zabezpieczenie, określone w art. 248 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93, równe kwocie należności, którą musiałby zapłacić, gdyby klasyfikacja produktów została dokonana na podstawie standardowej wartości przywozowej mającej zastosowanie w odniesieniu do danej partii towarów;
c) lub standardowej wartości przywozowej wyliczonej zgodnie z art. 4 niniejszego rozporządzenia.
2.
Importer ma jeden miesiąc od sprzedaży danych produktów, z zastrzeżeniem terminu do czterech miesięcy od daty zgłoszenia o dopuszczeniu do swobodnego obrotu, na wykazanie, że partia towarów została zagospodarowana zgodnie z warunkami potwierdzającymi poprawność cen, określonych w ust. 1 lit. a) akapit drugi lub na określenie wartości celnej, określonej w ust. 1 lit. b).
Niedotrzymanie któregoś z tych dwóch terminów pociąga za sobą utratę złożonego zabezpieczenia, bez naruszenia stosowania przepisów ust. 3.
Złożone zabezpieczenie zwalnia się w stopniu, w jakim przedstawione dowody do warunków zagospodarowania zostają przedstawione i przyjęte przez organy celne.
W innym przypadku, złożone zabezpieczenie ulega przepadkowi stanowiąc płatność z tytułu należności przywozowych.
3.
Czteromiesięczny termin podany w ust. 2 może zostać przedłużony przez właściwe władze o maksimum trzy miesiące na wniosek importera, przy czym wniosek ten musi zostać należycie umotywowany.
4.
Jeśli przy kontroli właściwe władze stwierdzają, że wymogi niniejszego artykułu nie zostały dotrzymane, odzyskują one należną opłatę celną zgodnie z art. 220 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
Kwota należności, która ma zostać odzyskana lub pozostaje do odzyskania, obejmuje odsetki od daty dopuszczenia towarów do swobodnego obrotu do dnia jej odzyskania.
Stosowana stopa procentowa jest stopą obowiązującą dla czynności odzyskania na mocy prawa krajowego.
Artykuł 6
Rozporządzenie (EWG) nr 2118/74 stosuje się nadal w odniesieniu do każdego z produktów wymienionych w Załączniku, do chwili rozpoczęcia roku gospodarczego 1995/96 właściwego dla każdego produktu.
Artykuł 7
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) NR 3231/94
z dnia 22 grudnia 1994 r.
w sprawie niektórych środków wynikających z zakończenia negocjacji na mocy art. XXIV:6 oraz innych środków potrzebnych w celu uproszczenia
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 28 i 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: dla niektórych produktów niebędących produktami rolnymi, w których przypadku zniżki w ramach Rundy Urugwajskiej wynoszą w sumie jeden punkt procentowy lub mniej w ciągu kilku lat, obecna stawka celna będzie obniżona o pół punktu procentowego dnia 1 stycznia 1995 r., a druga obniżka będzie wprowadzona dnia 1 stycznia 1997 r.;
rozporządzenie (WE) nr 532/94 [1] rozszerza niektóre środki wynikające z Porozumienia pomiędzy Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Stanami Zjednoczonymi Ameryki o zakończeniu negocjacji na mocy art. XXIV:6 GATT po przystąpieniu Hiszpanii i Portugalii; w kontekście powyższego porozumienia tymczasowe środki związane z obniżonymi stawkami celnymi obowiązującymi w 1994 r. dla produktów rolnych zostaną przedłużone do pierwszego etapu wdrażania ustępstw przyznanych na takie produkty w ramach Rundy Urugwajskiej; dla niektórych produktów chemicznych uprzednio objętych takimi środkami tymczasowymi ostateczna stawka wynikająca z Rundy Urugwajskiej zostanie wdrożona bezzwłocznie w przypadkach, gdy poprzednio obniżona stawka była niższa, a w przypadkach gdy stawka w ramach środków tymczasowych była wyższa, stawka ta zostanie utrzymana aż do osiągnięcia w późniejszym okresie odpowiedniego momentu w procesie wprowadzania obniżek wynikających z Rundy Urugwajskiej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Dla niektórych produktów niebędących produktami rolnymi, w przypadku których zniżki w ramach Rundy Urugwajskiej wynoszą w sumie jeden punkt procentowy lub mniej w ciągu kilku lat, obecna stawka celna będzie obniżona o pół punktu procentowego dnia 1 stycznia 1995 r., a druga obniżka będzie wprowadzona dnia 1 stycznia 1997 r.
Produkty te są wymienione w załączniku A.
2.
Środki, o których mowa w wymianie listów, uzupełniającej Porozumienie pomiędzy Europejską Wspólnotą Gospodarczą i Stanami Zjednoczonymi Ameryki o zakończeniu negocjacji zgodnie z art. XXIV:6 GATT, będą stosowane przez Wspólnotę do dnia 30 czerwca 1995 r. dla tych produktów rolnych, dla których środki taryfowe wynikające z Rundy Urugwajskiej wejdą w życie z dniem 1 lipca 1995 r.
Artykuł 2
Dla niektórych produktów chemicznych wymienionych w załączniku B dnia 1 stycznia 1995 r. będą obowiązywać stawki celne wskazane w kolumnie 6.
Artykuł 3
1.
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) NR 3235/94
z dnia 20 grudnia 1994 r.
zmieniające, w wyniku przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, niektóre rozporządzenia w sektorze rolnym przewidujące częściowe współfinansowanie niektórych środków na rzecz nowych Państw Członkowskich
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Akt Przystąpienia z 1994 r., w szczególności jego art. 150 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje: aby pozwolić nowym Państwom Członkowskim na korzystanie ze wspólnotowego współfinansowania niektórych środków w odniesieniu do monitorowania wydatków rolnych, właściwe jest dostosowanie niektórych przepisów rozporządzeń Rady (EWG) nr 4045/89 z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie kontroli przez Państwa Członkowskie transakcji stanowiących część systemu finansowania przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej [1], (EWG) nr 307/91 z dnia 4 lutego 1991 r. w sprawie zwiększenia monitorowania niektórych wydatków obciążających Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej [2], (EWG) nr 3508/92 z dnia 27 listopada 1992 r. ustanawiające zintegrowany system zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy [3] oraz (WE) nr 165/94 z dnia 24 stycznia 1994 r. dotyczące współfinansowania przez Wspólnotę kontroli przy zastosowaniu teledetekcji [4];
należy określić warunki odnoszące się do przyznawania wspólnotowego współfinansowania, przewidzianego w powyższych rozporządzeniach, w szczególności okres jego trwania, ogólną kwotę w skali rocznej oraz stawki pomocy, a także procentowy podział między Państwami Członkowskimi,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
W rozporządzeniu (EWG) nr 4045/89 wprowadza się następujące zmiany:
a) w art. 12 "w art. 13, 14 i 15" zastępuje się "w art. 13, 14, 15 i 16a",
b) dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 16a
Wspólnota uczestniczy w wydatkach, określonych w art. 13, 14 i 15, poniesionych przez Austrię, Finlandię i Szwecję, w okresie trzech lat, począwszy od dnia 1 stycznia 1995 r., w wysokości 50 %, bez rozróżnienia między rodzajami wydatków, w wysokości maksymalnej do 360000 ECU w skali rocznej dla każdego z tych państw.".
2.
W rozporządzeniu (EWG) nr 307/91 wprowadza się następujące zmiany:
a) w art. 1 ust. 1 dodaje się ustęp w brzmieniu:
"1a.
Dla Austrii, Finlandii i Szwecji wkład finansowy Wspólnoty wynosi 50 % w okresie trzech lat, począwszy od dnia 1 stycznia 1995 r., do maksymalnej wysokości 125000 ECU w skali rocznej dla Finlandii oraz 250000 ECU dla Austrii i Szwecji.";
b) w art. 2 ust. 1 dodaje się ustęp w brzmieniu:
"1a.
Dla Austrii, Finlandii i Szwecji wkład finansowy Wspólnoty wynosi 50 % w okresie trzech lat, począwszy od dnia 1 stycznia 1995 r., do maksymalnej wysokości 125000 ECU w skali rocznej dla Finlandii oraz 250000 ECU dla Austrii i Szwecji.".
3. W art. 10 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3508/92 akapit drugi zastępuje się dwoma akapitami w brzmieniu:
"Jednakże dla Austrii, Finlandii i Szwecji wkład finansowy Wspólnoty jest przyznawany na okres trzech lat, począwszy od dnia 1 stycznia 1995 r., w granicach dostępnych przyznanych środków.
Kwota całkowita jest podzielona między Państwa Członkowskie w następujący sposób:
na rok 1995:
Belgia _BAR_ 2,2 % _BAR_
Dania _BAR_ 2,3 % _BAR_
Niemcy _BAR_ 9,2 % _BAR_
Grecja _BAR_ 8,0 % _BAR_
Hiszpania _BAR_ 16,5 % _BAR_
Francja _BAR_ 13,3 % _BAR_
Irlandia _BAR_ 4,2 % _BAR_
Włochy _BAR_ 18,1 % _BAR_
Luksemburg _BAR_ 0,6 % _BAR_
Niderlandy _BAR_ 2,8 % _BAR_
Austria _BAR_ 3,3 % _BAR_
Portugalia _BAR_ 5,3 % _BAR_
Finlandia _BAR_ 2,7 % _BAR_
Szwecja _BAR_ 2,4 % _BAR_
Zjednoczone Królestwo _BAR_ 9,1 % _BAR_
na rok 1996 i 1997:
Austria _BAR_ 39,3 % _BAR_
Finlandia _BAR_ 32,1 % _BAR_
Szwecja _BAR_ 28,6 %." _BAR_
4.
Tabela w Załączniku do rozporządzenia (WE) nr 165/94 otrzymuje brzmienie:
"Proporcja, określona w art. 1 ust. 2, od dnia 1 stycznia 1995 r.:
(%) _BAR_
Belgia _BAR_ 2,2 _BAR_
Dania _BAR_ 2,3 _BAR_
Niemcy _BAR_ 9,2 _BAR_
Grecja _BAR_ 8,0 _BAR_
Hiszpania _BAR_ 16,5 _BAR_
Francja _BAR_ 13,3 _BAR_
Irlandia _BAR_ 4,2 _BAR_
Włochy _BAR_ 18,1 _BAR_
Luksemburg _BAR_ 0,6 _BAR_
Niderlandy _BAR_ 2,8 _BAR_
Austria _BAR_ 3,3 _BAR_
Portugalia _BAR_ 5,3 _BAR_
Finlandia _BAR_ 2,7 _BAR_
Szwecja _BAR_ 2,4 _BAR_
Zjednoczone Królestwo _BAR_ 9,1." _BAR_
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie tego samego dnia co Traktat o Przystąpieniu z 1994 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 3236/94
z dnia 21 grudnia 1994 r.
zmieniające, w związku z przystąpieniem Austrii, Finlandii i Szwecji, rozporządzenie (EWG) nr 2123/89 ustanawiające wykaz reprezentatywnych rynków wieprzowiny we Wspólnocie
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Akt Przystąpienia Norwegii, Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jego art. 169,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2759/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wieprzowiny [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1249/89 [2], w szczególności jego art. 4 ust. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 4 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2759/75 przewiduje ustalenie wspólnotowej ceny rynkowej ubitych świń na podstawie cen notowanych na reprezentatywnych rynkach;
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2123/89 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3787/90 [4], ustanawia wykaz reprezentatywnych rynków wieprzowiny we Wspólnocie;
w celu umożliwienia stosowania art. 4 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2759/75 w nowych Państwach Członkowskich, Załącznik do rozporządzenia (EWG) nr 2123/89 musi być zmieniony przez dodanie do niego wykazu reprezentatywnych rynków w Austrii, Finlandii i Szwecji,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE: Artykuł 1
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 3254/94
z dnia 19 grudnia 1994 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2454/93 ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny [1], w szczególności jego art. 249,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 [2], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2193/94 [3], ustanawia przepisy w celu wykonania rozporządzenia (EWG) nr 2913/92;
Wspólnota postanowiła przyznać krajom rozwijającym się nowy ogólny system preferencji taryfowych (GSP) na okres 1995-1997 jako następstwo, w szczególności, Komunikatu Komisji dla Rady i Parlamentu Europejskiego na temat przyszłej roli GSP w okresie 1995-2004, zawierającego odniesienie do znaczenia kraju udzielającego preferencji we wspieraniu integracji przemysłowej tych krajów ze Wspólnotą;
istnieje potrzeba, respektując specyfikę każdego systemu zasad pochodzenia, poprawy spójności tych systemów celem ułatwienia ich ogólnej czytelności, w szczególności dotyczy to autonomicznych zasad pochodzenia określonych w rozporządzeniu (EWG) nr 2454/93;
decyzja GATT podjęta w ramach Rundy Urugwajskiej, dotycząca przypadków, w których administracja celna ma uzasadnione wątpliwości co do prawdziwości lub dokładności deklarowanej wartości, musi być stosowana przez zmianę rozporządzenia (EWG) nr 2454/93;
należy zmienić przepisy dotyczące dokumentów, które są wymagane dla ustalenia wspólnotowego statusu towarów podlegających akcyzie zgodnie z rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 2719/92 [4], zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 2225/93 [5], wprowadzając element elastyczności, który uwzględnia dokument towarzyszący przepływowi towarów w ramach procedury zawieszającej cło;
w celu zmniejszenia obciążenia podmiotów gospodarczych należy wziąć pod uwagę praktykę handlową;
ze względu na to, iż w ramach wspólnotowej procedury tranzytowej zaobserwowano znaczne zwiększenie nadużyć finansowych, należy rozszerzyć zakres stosowania art. 360 i art. 361 pkt 2 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 i uelastycznić zastosowanie art. 361, wprowadzając zmiany w tych artykułach i uchylając Załącznik zawierający wykaz towarów wrażliwych, jak również zharmonizować odpowiednie przepisy art. 368 ust. 2 rozporządzenia (EWG) 2454/93;
zasady regulujące funkcjonowanie składu celnego lub stosowanie procedury składu typu E, powinny wykluczać możliwość korzystania z tej procedury do celów sprzedaży detalicznej, dopuszczając niektóre odstępstwa;
przywożone towary składowane w składzie celnym, wolnym obszarze celnym lub składzie wolnocłowym mogą w trakcie składowania być poddane pewnym zabiegom;
w celu ujednolicenia praktyki w odniesieniu do zabiegów zwyczajowych, powinny być one w sposób bardziej wyraźny określone w drodze sporządzenia wykazu;
w rozporządzeniu (EWG) nr 2454/93 należy wprowadzić szereg poprawek;
ze względów praktycznych należy przyjąć ustalenia dla zapewnienia, iż egzemplarz nr 3 zgłoszenia wywozowego jest zwracany jedynie w sytuacji, gdy rzeczywiście wymaga tego wywóz;
celowe jest określenie, że towarom, w stosunku do których akcyza jest zawieszona i przemieszczającym się na obszarze celnym Wspólnoty z zastosowaniem dokumentu towarzyszącego przewidzianego przepisami dotyczącymi akcyzy, przy przekazie z urzędu celnego wywozu do urzędu celnego wwozu nie musi towarzyszyć egzemplarz nr 3 zgłoszenia wywozowego;
artykuł 890 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 przewiduje, że zwrot lub umorzenie należności celnych w przypadku przywozu towarów, które mogą być traktowane jak towary wspólnotowe lub korzystające z preferencyjnych środków taryfowych, może nastąpić wówczas gdy dług celny powstał w wyniku dopuszczenia do swobodnego obrotu;
zdarzają się również przypadki, w których dług celny powstaje z powodów innych niż dopuszczenie do swobodnego obrotu i w których importer może przedstawić dokument upoważniający do preferencyjnego traktowania; jeżeli nie miały miejsca manipulacje lub wyraźne zaniedbania, obowiązek uiszczenia należności celnych jest w takich przypadkach nieproporcjonalny w stosunku do funkcji ochronnej wprowadzonej Wspólną Taryfą Celną;
należy w związku z tym stworzyć organom celnym Państw Członkowskich możliwość samodzielnego podejmowania decyzji w takich przypadkach, zgodnie z art. 899 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 w sprawie wniosków o zwrot lub umorzenie należności; przepis taki należy wprowadzić z mocą od dnia 1 stycznia 1994 r.;
należy odroczyć o jeden rok obowiązek odsyłania Państwu Członkowskiemu, w którym ma swoją siedzibę eksporter, kopii zgłoszenia wywozowego przyjętego przez urząd celny określony w art. 791 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93;
rozporządzenie Rady (EWG) nr 1969/93 [6] uchyla możliwość wprowadzania krajowych podpodziałów statystycznych do Nomenklatury Scalonej; rozporządzenie to przewiduje możliwość zastosowania dodatkowych czteroliterowych kodów Taric do celów stosowania szczególnych zasad wspólnotowych, które nie zostały jeszcze zakodowane lub nie zostały jeszcze całkowicie zakodowane w dziewiątej i dziesiątej cyfrze; dane szczegółowe wpisywane w drugiej części pola 33 jednolitego dokumentu urzędowego sprowadzają się do dwóch znaków, podczas gdy dane wpisywane w trzeciej części tego pola obejmują cztery znaki; przepisy te zostaną wprowadzone w życie z dniem 1 stycznia 1996 r.;
wykaz istniejących i działających we Wspólnocie wolnych obszarów celnych należy uaktualnić po przekazaniu informacji przez władze Zjednoczonego Królestwa;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 2454/93 wprowadza się następujące zmiany:
1) Część I, tytuł IV, rozdział 2, sekcja 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 66
Do celów niniejszego rozdziału:
a) "wytwarzanie" oznacza każdy rodzaj obróbki lub przetworzenia łącznie z montażem i operacjami szczególnymi;
b) "materiał" oznacza każdy składnik, surowiec, komponent lub część itp. użyte do wytworzenia produktu;
c) "produkt" oznacza wytwarzany produkt, nawet jeśli jest on przeznaczony do użycia w innym procesie wytwarzania;
d) "towary" oznaczają zarówno materiały, jak i produkty;
e) "wartość" w wykazach w załącznikach 15, 19 i 20 oznacza wartość celną w chwili przywozu użytych materiałów niepochodzących lub jeżeli nie jest ona znana lub nie można jej ustalić, pierwszą dającą się ustalić cenę zapłaconą we Wspólnocie za te materiały (w sekcji 1 dla ogólnego systemu preferencji) lub w kraju danego beneficjenta.
Przepisy niniejszego punktu stosuje się mutatis mutandis w przypadku potrzeby ustalenia wartości użytych materiałów pochodzących;
f) "cena loco zakład" w wykazach w załącznikach 15, 19 i 20 oznacza cenę zapłaconą producentowi w przedsiębiorstwie, w którym dokonano ostatniej obróbki lub przetworzenia, pod warunkiem że cena ta obejmuje wartość wszystkich użytych materiałów z wyłączeniem wszystkich podatków wewnętrznych, które są lub mogą zostać zwrócone, jeżeli uzyskany produkt zostanie wywieziony;
g) "wartość celna" oznacza wartość celną ustaloną zgodnie z art. 28-36 Kodeksu (Porozumienie dotyczące stosowania art. VII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu, zawarte w Genewie dnia 12 kwietnia 1979 r.);
h) "rozdziały" i "pozycje" oznaczają rozdziały i pozycje (kody czterocyfrowe) stosowane w nomenklaturze Zharmonizowanego Systemu;
i) "sklasyfikowany" odnosi się do klasyfikacji produktu lub materiału do poszczególnej pozycji;
j) "przesyłka" oznacza produkty wysyłane równocześnie przez jednego eksportera do jednego odbiorcy lub przewożone z zastosowaniem jednego dokumentu przewozowego od eksportera do odbiorcy bądź też, w przypadku braku takiego dokumentu, objęte jedną fakturą.
Sekcja 1
Ogólny System Preferencji
Podsekcja 1
Definicja pojęcia produktów pochodzących
Artykuł 67
1.
Do celów stosowania przepisów dotyczących ogólnych preferencji celnych udzielonych przez Wspólnotę niektórym produktom pochodzących z krajów rozwijających się (zwanych dalej "krajami korzystającymi") za produkty pochodzące z krajów korzystających, z zastrzeżeniem ust. 3, uważa się następujące:
a) produkty całkowicie uzyskane w tym kraju w rozumieniu art. 68;
b) produkty uzyskane w tym kraju i w produkcji których użyte zostały produkty inne niż określone w lit. a), pod warunkiem że wymienione produkty poddane zostały wystarczającej obróbce lub przetworzeniu w rozumieniu art. 69;
2.
Do celów stosowania przepisów niniejszej sekcji, produkty pochodzące ze Wspólnoty w rozumieniu ust. 3 uważa się za pochodzące z kraju korzystającego, jeżeli zostały poddane w tym kraju obróbce lub przetworzeniu, wykraczającym poza zakres wyszczególniony w art. 70.
3.
Ustęp 1 stosuje się mutatis mutandis do celów określania pochodzenia produktów uzyskanych we Wspólnocie.
Artykuł 68
1.
Za całkowicie uzyskane w kraju korzystającym lub we Wspólnocie uważa się:
a) produkty mineralne wydobyte w tym kraju z ziemi lub dna morskiego;
b) produkty roślinne tam zebrane;
c) żywe zwierzęta tam urodzone i tam wyhodowane;
d) produkty uzyskane z żywych zwierząt;
e) produkty otrzymane przez polowanie lub połowy tam przeprowadzone;
f) produkty rybołówstwa morskiego i inne produkty wydobyte z morza przez ich statki;
g) produkty wytworzone na pokładzie statków-przetwórni danego kraju wyłącznie z produktów określonych w lit. f);
h) artykuły zużyte nadające się tylko do odzyskiwania surowców, które zostały tam zebrane;
i) odpady i złom powstający w wyniku działalności wytwórczej tam przeprowadzonej;
j) produkty wydobyte z dna morskiego lub z gruntu pod dnem morskim znajdującym się poza ich wodami terytorialnymi, pod warunkiem że posiadają one wyłączne prawa do eksploatacji;
k) produkty tam wytworzone wyłącznie z produktów określonych w lit. a)–j).
2.
Określenie "ich statki" i "ich statki-przetwórnie", użyte w ust. 1 lit. f) i g), odnosi się tylko do statków i statków-przetwórni:
- zarejestrowanych w kraju korzystającym lub Państwie Członkowskim,
- pływających pod banderą kraju korzystającego lub Państwa Członkowskiego,
- które przynajmniej w 50 % należą do obywateli kraju korzystającego lub Państwa Członkowskiego bądź do spółki z siedzibą zarządu w Państwie Członkowskim lub kraju korzystającym, której dyrektor bądź dyrektorzy, przewodniczący zarządu lub rady nadzorczej oraz większość członków tych rad są obywatelami Państwa Członkowskiego lub tego kraju i w których, niezależnie od spółek cywilnych lub spółek z ograniczoną odpowiedzialnością, przynajmniej połowa kapitału należy do Państwa Członkowskiego lub do tego kraju, bądź do instytucji publicznych lub obywateli Państwa Członkowskiego lub tego kraju,
- których kapitan i oficerowie są obywatelami kraju korzystającego lub Państw Członkowskich, i
- których załoga składa się w przynajmniej 75 % z obywateli kraju korzystającego lub Państw Członkowskich.
3.
Określenia "kraj korzystający" i "Wspólnota" obejmują również wody terytorialne tego kraju lub Państw Członkowskich.
4.
Statki działające na pełnym morzu, szczególnie statki przetwórnie na pokładzie których dokonuje się obróbki i przetwarzania produktów rybołówstwa, uważane są za część terytorium kraju korzystającego lub Państwa Członkowskiego, do którego należą, pod warunkiem że spełniają warunki ustanowione w ust. 2.
Artykuł 69
1.
Do celów stosowania art. 67 za materiały niepochodzące uważa się materiały poddane w wystarczającym stopniu obróbce lub przetwarzaniu, gdy uzyskany produkt klasyfikowany jest w innej pozycji niż ta, pod którą klasyfikowane są wszystkie materiały niepochodzące wykorzystane w jego produkcji, z zastrzeżeniem ust. 2.
2.
Jeżeli produkt wymieniony jest w kolumnach 1 i 2 wykazu znajdującego się w załączniku 15, zamiast reguły wymienionej w ust. 1, muszą zostać spełnione warunki określone dla danego produktu w kolumnie 3.
W przypadku zastosowania w wykazie w załączniku 15 normy procentowej dla określenia statusu pochodzenia produktu uzyskanego we Wspólnocie lub w kraju korzystającym, wartość dodana w wyniku obróbki lub przetworzenia musi odpowiadać cenie loco zakład uzyskanego produktu, pomniejszonej o wartość celną materiałów pochodzących z państw trzecich, przywożonych do Wspólnoty lub do kraju korzystającego.
Artykuł 70
Następujące czynności uznane zostają za niewystarczającą obróbkę lub przetwarzanie dla nadania statusu produktów pochodzących, bez względu na to, czy spełnione są warunki art. 69 ust. 1:
a) czynności zapewniające zachowania produktów w dobrym stanie podczas transportu i składowania (wietrzenie, rozkładanie, suszenie, chłodzenie, umieszczanie w soli, dwutlenku siarki lub innych roztworach wodnych, usuwanie uszkodzonych części i podobne operacje);
b) proste czynności polegające na usuwania kurzu, przesiewaniu lub sortowaniu, segregowaniu, dobieraniu (łącznie z kompletowaniem zestawów towarów), myciu, malowaniu i rozcinaniu;
c) i) zmiany opakowania oraz rozdzielanie i łączenie przesyłek,
ii) zwykłe umieszczanie w butlach, kolbach, workach, skrzyniach, pudłach, umocowywanie na kartach lub tablicach itd., oraz wszystkie inne proste czynności związane z pakowaniem;
d) znakowanie samych produktów lub ich opakowań, etykietowanie lub umieszczanie na nich innych podobnych znaków odróżniających;
e) proste mieszanie produktów różnego rodzaju, gdy jeden lub większa ilość składników mieszaniny nie spełnia warunków określonych w niniejszym dziale dla nadania im statusu produktów pochodzących;
g) połączenie dwóch lub więcej operacji wymienionych w lit. a)–f);
h) ubój zwierząt.
Artykuł 71
W celu określenia czy dany produkt pochodzi z kraju korzystającego lub z Wspólnoty, nie jest konieczne ustalenie, czy energia elektryczna, materiały pędne, instalacje i wyposażenie oraz maszyny i narzędzia wykorzystane w celu jego uzyskania, jak również materiały użyte dla jego wytworzenia, stanowią lub nie części składowe produktu finalnego jako posiadającego status produktu pochodzącego z państw trzecich.
Artykuł 72
1.
Bez względu na przepisy art. 69, materiały niepochodzące mogą zostać użyte przy wytwarzaniu określonego produktu, pod warunkiem że całkowita wartość tych materiałów nie przekracza 5 % ceny loco zakład produktu końcowego i z zastrzeżeniem warunków określonych w załączniku 14 w uwadze 3.4.
2.
Ustęp 1 nie ma zastosowania w odniesieniu do produktów wymienionych w rozdziałach 50—63 Zharmonizowanego Systemu.
Artykuł 73
1.
W drodze odstępstwa od przepisów art. 67 w celu określenia, czy produkt wyprodukowany w kraju korzystającym, będącym członkiem ugrupowania regionalnego, pochodzi z tego kraju w rozumieniu wymienionego artykułu, produkty pochodzące z każdego innego kraju tego ugrupowania regionalnego, wykorzystane w dalszym wytwarzaniu wymienionego produktu, traktowane są jako pochodzące z kraju, w którym wymieniony produkt został wytworzony (kumulacja regionalna).
2.
Kraj pochodzenia produktu końcowego ustala się zgodnie z art. 73a.
3.
Kumulacje regionalną stosuje się w odniesieniu do trzech odrębnych ugrupowań regionalnych krajów korzystających z Ogólnego Systemu Preferencji:
a) Stowarzyszenia Państw Azji Południowo-Wschodniej (ASEAN) (Brunei, Filipiny, Indonezja, Malezja, Singapur, Tajlandia);
b) Wspólnego Rynku Ameryki Środkowej (SIECA) (Gwatemala, Honduras, Kostaryka, Nikaragua, Salwador);
c) Grupy Andyjskiej (Boliwia, Kolumbia, Ekwador, Peru, Wenezuela).
4.
Określenie "ugrupowanie regionalne" oznacza, w zależności od przypadku, ASEAN, SIECA lub Grupę Andyjską.
Artykuł 73a
1.
Jeżeli produkty pochodzące z kraju ugrupowania regionalnego zostały przetworzone lub poddane obróbce w innym kraju tego samego ugrupowania, krajem pochodzenia jest kraj, w którym została dokonana ostatnia obróbka lub przetworzenie, pod warunkiem że:
a) wartość dodana w tym kraju, określona w ust. 3, jest wyższa od najwyższej wartości celnej użytych produktów pochodzących z jednego lub kilku krajów ugrupowania regionalnego, oraz
b) obróbka lub przetwarzanie dokonane w tym kraju wykraczają poza zakres określony w art. 70, a w przypadku wyrobów włókienniczych również czynności określonych w załączniku 16.
2.
Jeżeli warunki określone w ust. 1 lit. a) i b) nie zostały spełnione, produkty uważa się za pochodzące z kraju ugrupowania regionalnego, z którego pochodzą produkty mające najwyższą wartość celną spośród użytych produktów pochodzących z pozostałych krajów ugrupowania regionalnego.
3.
Określenie "wartość dodana" oznacza cenę loco zakład pomniejszoną o wartość celną każdego z włączonych produktów pochodzących z innego kraju ugrupowania regionalnego.
4.
Produkty pochodzące z ugrupowania regionalnego wywożone do Wspólnoty z innego kraju tego samego ugrupowania regionalnego, w którym nie zostały poddane obróbce lub przetworzeniu, zachowują pochodzenie kraju, w którym pierwotnie nabyły status
Artykuł 73b
1.
Artykuł 73 i 73a stosuje się tylko w przypadku gdy:
a) przepisy regulujące obrót dokonywany w ramach kumulacji regionalnej, jak również między krajami ugrupowania regionalnego są identyczne z ustanowionymi w niniejszej sekcji;
b) każdy kraj ugrupowania regionalnego zobowiązuje się do przestrzegania lub zapewnienia zgodności z warunkami niniejszej sekcji oraz do udzielania Wspólnocie i pozostałym krajom ugrupowania regionalnego niezbędnej pomocy administracyjnej dla zapewnienia właściwego wydawania świadectw pochodzenia na formularzu A i weryfikacji świadectw pochodzenia na formularzu A i formularzach APR.
Zobowiązanie to przekazywane jest Komisji za pośrednictwem sekretariatu ugrupowania regionalnego.
Są to następujące sekretariaty:
- Sekretariat generalny ASEAN,
- Stały sekretariat Wspólnego Rynku Ameryki Środkowej,
- Junta del Acuerdo de Cartagena,
w stosownym przypadku.
2. Jeżeli w odniesieniu do każdego ugrupowania regionalnego warunki określone w ust. 1 zostały spełnione, Komisja powiadamia o tym Państwa Członkowskie.
3.
Artykuł 78 ust. 1 lit. b) nie ma zastosowania do produktów pochodzących z dowolnego kraju ugrupowania regionalnego, jeżeli są one przewożone przez terytorium jakiegokolwiek innego kraju tego ugrupowania regionalnego, nawet jeżeli dokonuje się tam uzupełniającej obróbki lub przetworzenia.
Artykuł 74
Akcesoria, części zamienne i narzędzia dostarczone ze sprzętem, maszyną, aparatem lub pojazdem, które są częścią typowego wyposażenie i są wliczone w cenę lub które nie są ujęte na oddzielnych fakturach, uważane są za stanowiące całość z tym sprzętem, maszyną, aparatem lub pojazdem.
Artykuł 75
Wyposażenie, w rozumieniu Reguły Ogólnej 3 Zharmonizowanego Systemu, jest uważane za pochodzące, pod warunkiem że wszystkie artykuły wchodzące w jego skład są produktami pochodzącymi.
Jednakże wyposażenie składające się z produktów pochodzących i niepochodzących uważane jest w całości za pochodzące, jeżeli wartość produktów niepochodzących nie przekracza o 15 % ceny loco zakład wyposażenia.
Artykuł 76
1.
Odstępstwa od przepisów niniejszej sekcji mogą zostać przyjęte w stosunku do najmniej rozwiniętych krajów korzystających z Ogólnego Systemu Preferencji, jeżeli uzasadnia to rozwój istniejącego przemysłu lub utworzenie nowych gałęzi przemysłu.
Najmniej rozwinięte kraje korzystające wymienione są w rozporządzeniach (WE) i decyzjach EWWiS dotyczących stosowania Ogólnego Systemu Preferencji dla danego roku.
W tym celu zainteresowany kraj składa we Wspólnotach wniosek o odstępstwo wraz z uzasadnieniem zgodnie z ust. 3.
2.
Przy rozpatrywaniu wniosków bierze się pod uwagę w szczególności:
a) przypadki, w których stosowanie istniejących reguł pochodzenia miałoby znaczny wpływ na zdolność istniejącej branży w zainteresowanym kraju do kontynuowania wywozu do Wspólnoty ze szczególnym odniesieniem do przypadków, w których mogłoby to spowodować zaprzestanie prowadzenia działalności;
b) szczególnych przypadków, w których można wyraźnie wykazać, iż znaczące inwestycje w danej branży mogłyby zostać zahamowane z powodu obowiązujących reguł pochodzenia lub w których odstępstwo sprzyjające realizacji programu inwestycyjnego mogłoby umożliwić stopniowe przyjmowanie tych reguł;
c) konsekwencje ekonomiczne i społeczne podejmowanych decyzji, szczególnie w sferze zatrudnienia w krajach korzystających i we Wspólnocie.
3.
W celu ułatwienia rozpatrywania wniosków od odstępstw, kraj składający wniosek dostarcza na jego poparcie jak najbardziej wyczerpujące informacje, w szczególności dotyczące wymienionych poniżej punktów:
- opis produktu końcowego,
- rodzaj i ilości materiałów pochodzących z państw trzecich,
- proces produkcyjny,
- wartość dodana,
- liczba pracowników danym przedsiębiorstwie,
- przewidywana wielkość wywozu do Wspólnoty,
- inne możliwe źródła zaopatrzenia w surowce,
- uzasadnienia okresu obowiązywania odstępstwa,
- inne uwagi.
4.
Przepisy ust. 1, 2 i 3 stosuje się w odniesieniu do wszelkich wniosków o przedłużenie.
Podsekcja 2
Dowód pochodzenia
Artykuł 77
1.
Produkty pochodzące w rozumieniu niniejszej sekcji są dopuszczane do przywozu do Wspólnoty, korzystając z preferencji taryfowych określonych w art. 67, pod warunkiem że były przewożone w rozumieniu art. 78 bezpośrednio do Wspólnoty, po przedstawieniu świadectwa pochodzenia na formularzu A, którego wzór jest wymieniony załączniku 17, wydanego bądź przez organy celne, bądź przez inne właściwe organy rządowe kraju korzystającego, z zastrzeżeniem, że kraj ten:
- przekazał Komisji informację wymaganą zgodnie z art. 92, oraz
- udziela Wspólnocie pomocy, pozwalając organom celnym Państw Członkowskich na sprawdzenie autentyczności dokumentu lub dokładności informacji dotyczących rzeczywistego pochodzenia danych produktów.
2.
Świadectwo pochodzenia na formularzu A wydawane jest jedynie, jeżeli może ono stanowić dokument dowodowy wymagany do celów preferencji taryfowych określonych w art. 67.
3.
Świadectwo pochodzenia na formularzu A wydawane jest tylko na pisemny wniosek eksportera lub jego upoważnionego przedstawiciela.
4.
Eksporter lub jego przedstawiciel musi dołączyć do wniosku właściwy dokument towarzyszący potwierdzający, że na produkty mające zostać wywiezione może zostać wystawione świadectwo pochodzenia na formularzu A.
5.
Świadectwo wydawane jest przez właściwe organ rządowy kraju korzystającego, jeżeli produkty mające zostać wywiezione mogą być uważane za pochodzące z tego kraju w rozumieniu podsekcji 1.
Od momentu faktycznej realizacji wywozu lub jego zapewnienia, świadectwo zostaje udostępnione eksporterowi.
6.
W celu sprawdzenia, czy warunki określone w ust. 5 zostały spełnione, właściwy organ rządowy ma prawo zażądać przedstawienia dokumentacji dowodowej lub przeprowadzenia kontroli, jaką uzna za właściwą.
7.
Zobowiązuje on właściwy organ publiczny kraju korzystającego do zapewnienia, aby formularze świadectwa i wniosków były należycie wypełniane.
8.
Pole 2 świadectwa pochodzenia na formularzu A nie musi być wypełniane.
W związku z tym pole 12 musi być opatrzone napisem "Wspólnota Europejska" lub wskazywać Państwo Członkowskie.
9.
Data wydania świadectwa pochodzenia na formularzu A musi być umieszczona w polu 11.
Podpis w tej rubryce, zastrzeżony dla organów rządowych właściwych dla wydawania świadectw, musi być podpisem odręcznym.
Artykuł 78
1.
Za przewożone bezpośrednio z korzystającego kraju wywozu do Wspólnoty lub ze Wspólnoty do kraju korzystającego uważa się:
a) towary przewożone z jednego do drugiego kraju tego samego ugrupowania regionalnego, których transport odbywa się bez przekraczania terytorium innego kraju, z wyjątkiem przypadku stosowania art. 73;
b) towary stanowiące pojedynczą przesyłkę, których transport odbywa się przez terytorium innych krajów niż terytorium korzystającego kraju wywozu lub terytorium Wspólnoty, z przeładunkiem, o ile wystąpi taka potrzeba, albo czasowym składowaniem w tych krajach, pod warunkiem że dane towary pozostaną pod dozorem organów celnych kraju tranzytu lub składowania i nie zostaną tam poddane innym czynnościom niż wyładunek i ponowny załadunek lub jakiejkolwiek innej czynności mającej na celu zapewnienie utrzymania ich w dobrym stanie;
c) towary przewożone przez terytorium Norwegii lub Szwajcarii, które zostają następnie, w całości lub częściowo, powrotnie wywożone do Wspólnoty lub kraju korzystającego, pod warunkiem że będą pozostawać pod dozorem organów celnych kraju tranzytu lub składowania i nie zostaną tam poddane innym operacjom niż wyładunek i ponowny załadunek lub jakiejkolwiek innej czynności mającej na celu zapewnienie utrzymania ich w dobrym stanie;
d) produkty, których transport odbywa się rurociągami przez terytorium krajów innych niż korzystający kraj wywozu.
2.
Dowód, że warunki określone w ust. 1 lit. b) i c) zostały spełnione, jest przedstawiany właściwym organom celnym w formie:
a) bezpośredniego kolejowego listu przewozowego wystawionego w korzystającym kraju wywozu, obejmującego przejazd przez kraj tranzytu; lub
b) zaświadczenie wydane przez władze celne kraju tranzytu zawierające:
- dokładny opis produktu,
- określenie daty rozładunku i przeładunku produktów, ewentualnie z podaniem użytych statków, oraz
- poświadczenie warunków, na jakich towary pozostawały w kraju tranzytu; lub
c) w przypadku braku powyższych, jakiegokolwiek dokumentów uzupełniających.
Artykuł 79
Warunki określone w niniejszej sekcji odnoszące się do nadania statusu pochodzenia muszą być spełniane bez przerwy w kraju korzystającym lub we Wspólnocie.
Jeżeli produkty pochodzące wywiezione z kraju korzystającego lub Wspólnoty do innego kraju powróciły tam, produkty te uważa się za niepochodzące, chyba że zostało udowodnione właściwym władzom, że:
- towary zwrócone są tymi samymi towarami, które zostały wywiezione, oraz
- niepoddane one zostały czynnościom wykraczającym poza potrzeby mające na celu zachowanie ich w dobrym stanie w czasie przebywania w tym kraju.
Artykuł 80
Świadectwo pochodzenia na formularzu A jest dokumentacją dowodową dla zastosowania przepisów dotyczących preferencji taryfowych określonych w art. 67. Do właściwych organów rządowych kraju wywozu należy podjęcie niezbędnych czynności w celu kontroli pochodzenia produktów i kontroli innych danych dotyczących tego świadectwa.
Artykuł 81
Produkty pochodzące w rozumieniu niniejszej sekcji dopuszczane są do przywozu do Wspólnoty z zastosowaniem preferencji taryfowych określonych w art. 67, po przedstawieniu zastępczego świadectwa pochodzenia na formularzu A wydanego przez organy celne Norwegii lub Szwajcarii na podstawie świadectwa pochodzenia na formularzu A wystawionego przez właściwe organy korzystającego kraju wywozu, pod warunkiem że warunki określone w art. 78 zostały spełnione i z zastrzeżeniem, że Norwegia lub Szwajcaria udzielą Wspólnocie pomocy, pozwalając jej organom celnym na sprawdzanie autentyczności i dokładności wydanych świadectw na formularzu A. Procedurę kontroli ustanowioną w art. 94 stosuje się mutatis mutandis. Termin ustanowiony w art. 94 ust. 3 przedłuża się do ośmiu miesięcy.
Artykuł 82
1.
Świadectwo pochodzenia na formularzu A należy przedłożyć organom celnym Państwa Członkowskiego przywozu w terminie 10 miesięcy, licząc od dnia jego wydania przez właściwe organy rządowe korzystającego kraju wywozu w przypadku zgłoszenia produktów do odprawy celnej.
2.
Świadectwo pochodzenia na formularzu A przedłożone organom celnym Wspólnoty po wygaśnięciu terminu ważności określonego w ust. 1, może zostać przyjęte do celów stosowania preferencji taryfowych określonych w art. 67 w przypadku gdy niedotrzymanie terminu spowodowane zostało siłą wyższą lub zaistnieniem wyjątkowych okoliczności.
3.
W pozostałych przypadkach przedstawienia świadectwa po upłynięciu terminu ważności, organy celne Państwa Członkowskiego wywozu mogą przyjąć świadectwo, jeżeli produkty zostały zgłoszone do odprawy celnej w terminie ustanowionym w ust. 1.
Artykuł 83
Świadectwo pochodzenia na formularzu A należy przedłożyć organom celnym Państwa Członkowskiego przywozu zgodnie z procedurami ustanowionymi w art. 62 Kodeksu.
Organy te mogą zażądać tłumaczenia świadectwa.
Mogą one ponadto zażądać, aby do zgłoszenia o dopuszczenie do swobodnego obrotu zostało dołączone oświadczenie importera potwierdzające, że produkty spełniają warunki wymagane dla stosowania preferencji taryfowych określonych w art. 67.
Artykuł 84
1.
W wyjątkowych przypadkach świadectwo pochodzenia na formularzu A może zostać wydane po dokonaniu faktycznego wywozu produktów, na które jest wystawione, jeżeli nie zostało wydane w momencie wywozu w wyniku nieumyślnej pomyłki, przeoczenia lub zaistnienia jakichkolwiek szczególnych okoliczności i pod warunkiem że towary nie zostały wywiezione przed przekazaniem Komisji informacji wymaganej zgodnie z art. 92.
2.
Właściwy organ rządowy może wydać świadectwo z datą wsteczną jedynie po sprawdzeniu, czy dane zawarte we wniosku eksportera są zgodne z danymi zawartymi w odpowiednim dokumencie wywozowym i czy nie zostało wydane świadectwo pochodzenia na formularzu A ważne w trakcie wywozu odpowiednich produktów.
3.
Świadectwa pochodzenia na formularzu A wystawione z datą wsteczną muszą zawierać w polu 4 adnotację
lub "Wystawione z datą wsteczną."
Artykuł 85
1.
W przypadku kradzieży, utraty lub zniszczenia świadectwa pochodzenia na formularzu A, eksporter może zwrócić się do właściwych organów rządowych, które wystawiły świadectwo, o wydanie duplikatu sporządzonego na podstawie dokumentów wywozowych będących w jego posiadaniu.
Na wydanym w ten sposób duplikacie musi być umieszczony w polu 4 wyraz "Duplicata" lub "Duplikat" oraz data wydania i numer serii oryginału świadectwa.
2.
Do celów art. 82 duplikat staję się skuteczny od dnia wydania oryginału świadectwa.
Artykuł 85a
1.
Zastąpienie jednego lub większej liczby świadectw pochodzenia na formularzu A jednym lub większą liczbą innych świadectw jest zawsze możliwe, pod warunkiem że zostaną one sporządzone przez organy celne Wspólnoty odpowiedzialne za kontrolę towarów.
2.
Świadectwo zastępcze wydane z zastosowaniem ust. 1 lub art. 81 jest traktowane jako ostateczne świadectwo pochodzenia określonych w nim produktów.
Świadectwo zastępcze wystawiane jest na podstawie pisemnego wniosku reeksportera.
W polu 4 należy podać datę wydania i numer oryginalnego świadectwa pochodzenia na formularzu A.
3.
W prawnym górnym polu świadectwa zastępczego należy podać nazwę kraju pośredniczącego, w którym zostało wydane.
W polu 4 należy zamieścić wyrazy
lub
, jak również datę wydania oryginalnego świadectwa pochodzenia i jego numer seryjny.
Nazwa reeksportera musi być umieszczona w polu 1.
Nazwa ostatecznego odbiorcy musi być umieszczona w polu 2.
Wszystkie dane szczegółowe umieszczone na oryginalnym świadectwie dotyczące produktów powrotnie wywiezionych muszą zostać przeniesione do pól 3-9.
W polu 10 musi znajdować się odniesienie do faktury reeksportera.
Organ celny, który wydał świadectwo zastępcze, musi dokonać adnotacji w polu 11.
Odpowiedzialność tego organu ogranicza się jedynie do wystawienia świadectwa zastępczego.
Dane szczegółowe w polu 12, dotyczące kraju pochodzenia i kraju przeznaczenia, należy przenieść ze świadectwa oryginalnego.
Pole te winno być podpisane przez reeksportera.
Reeksporter podpisujący to pole w dobrej wierze nie jest odpowiedzialny za dokładność danych szczegółowych umieszczonych na świadectwie oryginalnym.
4.
Urząd celny, do którego jest kierowany wniosek o dokonanie tej czynności, odnotowuje na świadectwie oryginalnym ciężar, numery i rodzaj towarów wysłanych oraz podaje w nim numery serii odpowiedniego świadectwa zastępczego lub świadectw.
Świadectwo oryginalne przechowywane jest przez właściwy urząd celny przez okres co najmniej dwóch lat.
5.
Fotokopię oryginalnego świadectwa może zostać dołączyć do świadectwa zastępczego.
Artykuł 86
1. Z zastrzeżeniem przepisów ust. 4 niniejszego artykułu poświadczenia autentyczności, przewidziane w art. 1 ust. 4 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3833/90 [7], są umieszczane w polu 7 świadectwa pochodzenia na formularzu A.
2.
Poświadczenia określone ust. 1 zawierają opis towarów wymienionych w ust. 3 wraz z pieczęcią właściwego organu rządowego, jak również odręczny podpis funkcjonariusza upoważnionego do poświadczania autentyczności opisu towarów zmieszczonego w polu 7.
3.
Opis towarów w polu 7 świadectwa pochodzenia na formularzu A, w zależności od danego towaru, ustala się w następujący sposób:
- lub
,"
- lub
,
- lub
,
- lub
.
4.
W drodze odstępstwa od ust. 1 i 2 i nie naruszając przepisów ust. 3, poświadczenia przez właściwe organy autentyczności opisu towarów określonych w ust. 3 nie dokonuje się w polu 7 świadectwa pochodzenia na formularzu A, jeżeli upoważniony do wydania tego świadectwa pochodzenia organ jest organem rządowym upoważnionym do wydawania poświadczeń autentyczności.
Artykuł 87
1.
Produkty przesyłane z kraju korzystającego z preferencji celnych na wystawę i sprzedane z w celu przywiezienia do Wspólnoty korzystają przy przywozie z preferencji celnych określonych w art. 67, pod warunkiem że produkty te spełnią wymagania niniejszego rozporządzenia dla uznania ich za pochodzące z kraju wywozu korzystającego z preferencji celnych i pod warunkiem że zgodnie z wymogami organów celnych we Wspólnocie wykaże, że:
a) eksporter wysłał te produkty bezpośrednio z terytorium korzystającego kraju wywozu do kraju, w którym odbywa się wystawa;
b) eksporter sprzedał produkty lub przekazał je w inny sposób odbiorcy we Wspólnocie;
c) produkty te wysłano do Wspólnoty w stanie w jakim zostały wysłane na wystawę, oraz
d) produkty nie były, od momentu ich wysyłki na wystawę, używane do celów innych niż prezentacja na wystawie.
2.
Świadectwo pochodzenia na formularzu A musi być przedstawione organom celnym Wspólnoty w zwykłym trybie.
Należy podać nazwę i miejsce danej wystawy.
W miarę potrzeb, można zażądać przedstawienia dodatkowych dokumentów potwierdzających charakter produktów i warunki, na jakich zostały one wystawione.
3.
Ustęp 1 stosuje się do wszelkich handlowych, przemysłowych, rolnych czy rzemieślniczych wystaw, targów lub podobnych publicznych pokazów, które nie są zorganizowane do celów prywatnych w sklepach czy lokalach, w których prowadzona jest działalność gospodarcza, w celu sprzedaży produktów zagranicznych i podczas których produkty pozostają pod nadzorem celnym.
Artykuł 87a
Bez uszczerbku dla art. 70, w przypadku gdy na wniosek osoby zgłaszającej towary do odprawy celnej, artykuł zdemontowany lub niezmontowany z działu 84 lub 85 Zharmonizowanego Systemu przywożony jest partiami na warunkach ustanowionych przez właściwe władze, może być uznany za stanowiący pojedynczy artykuł, zaś świadectwo pochodzenia na formularzu A może zostać przedstawione dla kompletnego artykułu przy przywozie pierwszej części przesyłki.
Artykuł 87b
1.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 77, dowód pochodzenia, w rozumieniu niniejszej sekcji, w przypadku produktów przesyłanych pocztą (w tym paczek) może być wystawiony na formularzu APR, którego wzór znajduje się w załączniku 18, pod warunkiem że pomoc określona w art. 77 ust. 1 znajduje zastosowanie również w odniesieniu do tego formularza.
2.
Wystawienie formularza APR uzależnione jest od spełnienia następujących warunków:
a) przesyłka zawiera wyłącznie produkty pochodzące, których wartość nie przekracza kwoty 3000 ECU na przesyłkę;
b) formularz APR jest wypełniany i podpisywany przez eksportera lub, na jego odpowiedzialność, przez upoważnionego przedstawiciela.
Podpis złożony w polu 6 formularza musi być podpisem odręcznym;
c) formularz APR sporządzany jest dla każdej przesyłki pocztowej;
d) po wypełnieniu i podpisaniu formularza eksporter, w przypadku przesyłek pocztowych, dołącza go do kwitu wysyłkowego.
W przypadku przesyłek listowych eksporter umieszcza formularz wewnątrz tej przesyłki;
e) jeżeli towary umieszczone w przesyłce zostały w kraju wywozu poddane kontroli w oparciu o definicję produktów pochodzących, eksporter może w polu 7 "uwagi" na formularza APR umieścić wzmiankę o dokonaniu takiej kontroli.
Przepisy te nie zwalniają eksportera z obowiązku spełnienia innych formalności przewidzianych przepisami celnymi lub pocztowymi.
Artykuł 88
1.
Produkty wchodzące w skład małych przesyłek wysyłanych przez osoby prywatne do osób prywatnych lub umieszczone w bagażu osobistym podróżnych, są uważane za produkty pochodzące korzystające z preferencji taryfowych określonych w art. 67, w stosunku do których nie istnieje wymóg przedstawiania świadectwa pochodzenia na formularzu A lub wypełniania formularza APR, pod warunkiem że przywóz ten ma charakter niehandlowy i spełnia warunki wymagane dla zastosowania niniejszego artykułu i że nie występują wątpliwości, co do prawdziwości deklaracji.
2.
Za przywóz o charakterze niehandlowym uważa się przywóz okazjonalny wyłącznie produktów przeznaczonych do użytku osobistego odbiorców bądź podróżnych i ich rodzin, których rodzaj i ilość nie wskazują na przeznaczenie handlowe.
Ponadto całkowita wartość tych produktów nie może przekraczać 215 ECU w przypadku małych paczek lub 600 ECU w przypadku zawartości osobistego bagażu podróżnych.
Artykuł 89
1.
Dowód pochodzenia produktów wspólnotowych w rozumieniu art. 67 ust. 2 przekazywany jest w formie świadectwa przewozowego EUR1, którego wzór zamieszczony jest w załączniku 21.
2.
Eksporter lub jego upoważniony przedstawiciel umieszcza w polu 2 świadectwa przewozowego EUR1 adnotację "GSP beneficiary countries" i "EC" lub
i "CE".3.
3.
Przepisy niniejszej sekcji dotyczące wydawania, stosowania i kontroli świadectw pochodzenia na formularzu A, stosuje się mutatis mutandis w odniesieniu do świadectw przewozowych EUR1.
Artykuł 90
1.
W przypadku zastosowania art. 67 ust. 2 i 3, właściwe organy kraju korzystającego, zobowiązane do wydawania świadectw pochodzenia na formularzu A dla produktów, w wytworzeniu, których użyto materiałów pochodzących ze Wspólnoty, uwzględnią świadectwa przewozowe EUR1.
2.
Na świadectwach pochodzenia na formularzu A wydanych w przypadkach określonych w ust. 1, musi być umieszczona w polu nr 4 adnotacja "Cumul CE" lub "EC cumulation".
Artykuł 91
Ujawnienie drobnych rozbieżności między deklaracjami zamieszczonymi w świadectwie a tymi w dokumentach przedłożonych urzędowi celnemu w celu dopełnienia formalności związanych z przywozem produktów, nie oznacza, że świadectwo jest nieważne, pod warunkiem że należycie ustali się, że świadectwo odpowiada danym produktom.
Oczywiste formalne pomyłki, takie jak błędy maszynowe na świadectwie pochodzenia na formularzu A lub na świadectwie przewozowym EUR1 nie powodują nieprzyjęcia dokumentu, jeżeli nie są to pomyłki mogące poddać w wątpliwość poprawność oświadczeń zawartych w świadectwie.
Podsekcja 3
Metody współpracy administracyjnej
Artykuł 92
1.
Kraje korzystające przekazują Komisji nazwy i adresy mieszczących się na ich terytorium, organów rządowych upoważnionych do wydawania świadectw pochodzenia na formularzu A, jak również przekazują wzory odcisków pieczęci stosowanych przez te organy.
Komisja przekazuje te informacje organom celnym Państw Członkowskich.
2.
Kraje korzystające przekazują również Komisji nazwy, adresy i wzory odcisków pieczęci organów rządowych upoważnionych do wystawiania poświadczeń autentyczności, określonych w art. 86.
Komisja przekazuje te informacje organom celnym Państw Członkowskich.
3.
Komisja publikuje w Serii C Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich terminy, w których nowe kraje korzystające określone w art. 97 muszą wywiązać się ze zobowiązań ustanowionych w ust. 1 i 2.
4.
Komisja Wspólnot Europejskich przekazuje krajom korzystającym wzory odcisków pieczęci używanych przez organy celne Państw Członkowskich przy wydawaniu świadectw przewozowych EUR1.
Artykuł 93
Do celów stosowania przepisów dotyczących preferencji celnych określonych w art. 67, każdy kraj korzystający przestrzega lub zapewnia zgodność z zasadami dotyczącymi pochodzenia towarów, sporządzania i wydawania świadectw pochodzenia na formularzu A, warunków stosowania formularzy APR i współpracy administracyjnej.
Artykuł 94
1.
Późniejsze weryfikacje świadectw na formularzu A oraz formularzach APR przeprowadza się wyrywkowo lub w każdym przypadku, gdy właściwe organy celne Wspólnoty mają uzasadnione wątpliwości co do autentyczności dokumentu lub dokładności informacji dotyczących faktycznego pochodzenia produktów.
2.
Do celów stosowania ust. 1, organy celne Wspólnoty odsyłają kopię świadectwa pochodzenia na formularzu A lub formularz APR właściwemu organowi rządowemu korzystającego kraju wywozu, podając, w zależności od przypadku, powody merytoryczne lub formalne uzasadniające dokonanie takiej kontroli.
Dołączają one do kopii świadectwa na formularzu A lub do formularza APR, jeśli został on przedstawiony, fakturę lub jej kopię, jak również wszelkie inne istotne dokumenty.
Przekazują one również wszystkie informacje, które mogły otrzymać i które powodują domniemanie, że dane szczegółowe znajdujące się na tym świadectwie lub formularzu są nieścisłe.
Jeżeli niniejsze organy zadecydują o zawieszeniu preferencji celnych określonych w art. 67 do momentu otrzymania wyników weryfikacji, proponują importerowi zwolnienie produktów pod warunkiem podjęcia środków zapobiegawczych uznanych za niezbędne.
3.
Jeżeli wniosek o dokonanie kolejnej kontroli zostaje przedłożony zgodnie z ust. 1, kontrola jest dokonywana, a jej wyniki przekazywane są organom celnym Wspólnoty w nieprzekraczalnym terminie 6 miesięcy.
Wyniki muszą pozwalać na określenie, czy dane świadectwo pochodzenia na formularzu A lub formularz APR odnosi się do produktów faktycznie wywiezionych i czy te produkty mogły istotnie korzystać z preferencji celnych określonych art. 67.
4.
W przypadku świadectw pochodzenia na formularzu A wystawianych zgodnie z art. 90, w odpowiedzi należy załączyć kopię(-e) świadectwa(świadectw) przewozowego(-ych) EUR1, na podstawie których zostały one wystawione.
5.
W przypadku uzasadnionych wątpliwości i braku odpowiedzi w określonym w ust. 3 terminie sześciu miesięcy lub jeśli odpowiedź nie zawiera informacji wystarczających dla stwierdzenia autentyczności danego dokumentu lub faktycznego pochodzenia produktów, drugie powiadomienie przesyłane jest do właściwych władz.
Jeżeli po drugim powiadomieniu wyniki kontroli nie zostaną podane do wiadomości władz, które ich zażądały w terminie czterech miesięcy, lub jeżeli wyniki te nie pozwalają na stwierdzenie autentyczności danego dokumentu lub faktycznego pochodzenia produktów, władze te, z wyjątkiem szczególnych okoliczności, nie wyrażają zgody na zastosowanie preferencyjnych środków taryfowych.
Przepisy akapitu pierwszego stosuje się w relacjach między krajami jednego ugrupowania regionalnego do celów późniejszej kontroli wydanych świadectw pochodzenia na formularzu A lub formularzy APR wystawionych zgodnie z przepisami niniejszej sekcji.
6.
W przypadku gdy procedura weryfikacji lub każda inna dostępna informacja wydają się wskazywać, że przepisy niniejszej sekcji zostały naruszone, korzystający kraj wywozu, działając ze swojej własnej inicjatywy lub na żądanie Wspólnoty, przeprowadza niezbędne dochodzenia lub w trybie pilnym podejmuje kroki dla ich przeprowadzenia w celu ujawnienia i zapobieżenia podobnym naruszeniom.
7.
Do celów późniejszej weryfikacji świadectwa pochodzenia na formularzu A, kopie tych świadectw, jak również wszelkie dokumenty wywozowe, odnoszące się do nich, są przechowywane przez co najmniej dwa lata przez właściwe organy rządowe kraju wywozu korzystającego z preferencji celnych.
Artykuł 95
Artykuł 78 ust. 1 lit. c) i art. 81 stosuje się jedynie do przypadku Norwegii i Szwajcarii, które w ramach preferencji celnych udzielanych dla niektórych produktów pochodzących z krajów rozwijających się stosują identyczne przepisy, które obowiązują we Wspólnocie.
Komisja powiadamia organy celne Państw Członkowskich o przyjęciu przez dany kraj lub kraje takich przepisów i informuje je o dacie wejścia w życie przepisów art. 78 ust. 1 lit. c) i art. 81 oraz o podobnych przepisach przyjętych przez dany kraj lub kraje.
Podsekcja 4
Ceuta i Melilla
Artykuł 96
1.
Używany w niniejszej sekcji termin "Wspólnota" nie obejmuje Ceuty i Melilli.
Wyrażenie "produkty pochodzące ze Wspólnoty" nie obejmuje produktów pochodzących z Ceuty i Melilli.
2.
Niniejszą sekcję stosuje się mutatis mutandis do celów określania czy produkty przywożone do Ceuty i Melilli lub pochodzące z Ceuty i Melilli mogą być uważane za pochodzące z kraju wywozu korzystającego z Ogólnego Systemu Preferencji.
3.
Ceutę i Melillę uznaje się za jedno terytorium.
4.
Przepisy niniejszej sekcji dotyczące wydawania, stosowania i późniejszej kontroli świadectw przewozowych EUR1 stosuje się mutatis mutandis w odniesieniu do produktów pochodzących z Ceuty i Melilli.
5.
Hiszpańskie organy celne odpowiedzialne są za stosowanie niniejszej sekcji w Ceucie i Melilli.
Podsekcja 5
Przepisy końcowe
Artykuł 97
Jeżeli kraj lub terytorium korzysta z Ogólnego Systemu Preferencji dla produktów określonych w stosownych rozporządzeniach WE i decyzjach EWWiS, towary pochodzące z tego kraju lub terytorium mogą korzystać z GSP, pod warunkiem że zostaną wywiezione z danego kraju lub terytorium w dniu lub po terminie określonym w art. 92 ust. 3."
2) W art. 100 wprowadza się następujące zmiany:
a) ust. 1 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Stosuje się art. 66 i załącznik 14.";
b) w ust. 2 skreśla się lit. a) i b);
c) ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3. Do celów stosowania art. 98 ust. 1 lit. a) ppkt ii) i lit. b) ppkt ii) za niewystarczającą obróbkę lub przetwarzanie dla nadania statusu produktów pochodzących są uważane czynności określone w art. 70, niezależnie od tego, czy spełniają warunki art. 69 ust. 1."
3) Artykuł 102 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 102
Przepisy art. 74 i 75 stosuje się do niniejszej sekcji."
4) Artykuł 113 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 113
Bez uszczerbku dla art. 100 ust. 3, w przypadku gdy na żądanie zgłaszającego do odprawy artykuł z działu 84 lub 85 Zharmonizowanego Systemu w stanie rozmontowanym lub niezmontowanym jest przywożony partiami na warunkach ustanowionych przez organy celne, uważany jest on za jeden artykuł, a świadectwo przewozowe EUR1 może być przedłożone dla artykułu kompletnego w momencie przywozu pierwszej przesyłki."
5) W art. 119 ust. 4, akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Przepisy art. 94 ust. 5 akapitu pierwszy stosuje się do niniejszego ustępu."
6) W art. 121 wprowadza się następujące zmiany:
a) ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Za całkowicie uzyskane bądź w danej republice korzystającej bądź we Wspólnocie uważa się produkty określone w art. 68 ust. 1.";
b) w ust. 2 wyrazy wprowadzające otrzymują brzmienie:
"Pojęcie "statki tego kraju". w art. 68 ust. 1 lit. f) odnosi się tylko do statków:".
7) W art. 122 wprowadza się następujące zmiany:
- w ust. 1 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Stosuje się przepisy art. 66 i załącznika 14.",
- w ust. 2 skreśla się lit. b) i c),
- ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Do celów stosowania ust. 1 i 2 za niewystarczającą obróbkę lub przetwarzanie dla nadania statusu produktów pochodzących uważane są czynności określone w art. 70 niezależnie od tego, czy spełnione są warunki art. 69 ust. 1."
8) Artykuł 124 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 124
Przepisy art. 74 i art. 75 stosuje się do niniejszej sekcji."
9) Dodaje się art. 181a:
"Artykuł 181a
1.
Jeżeli, zgodnie z procedurą ustanowioną w ust. 2, organy celne mają uzasadnione wątpliwości, że zadeklarowana wartość celna stanowi całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną sumę określoną w art. 29 Kodeksu, nie muszą ustalać wartości celnej przywożonych towarów z zastosowaniem metody wartości transakcyjnej.
2.
Jeżeli organy celne mają wątpliwości określone w ust. 1, mogą zażądać, zgodnie z art. 178 ust. 4, przedstawienia uzupełniających informacji.
Jeżeli wątpliwości te pozostają, organy celne przed podjęciem ostatecznej decyzji powiadamiają daną osobę na piśmie, o ile się o to zwróciła, o powodach tych wątpliwości i zapewnią jej odpowiednią możliwość udzielenia odpowiedzi.
Ostateczna decyzja wraz uzasadnieniem przekazywana jest zainteresowanemu na piśmie."
10) W art. 313 ust. 2 lit. e) między tiret trzecie i czwarte dodaje się tiret w brzmieniu:
- "na pokładzie statku przybywającego z państwa trzeciego, na który zostały przeładowane towary z innego statku pochodzącego z portu wspólnotowego,".
11) W art. 314 wprowadza się następujące zmiany:
a) ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1. W przypadkach określonych w art. 313 ust. 2 lit. a), b), c) i e) wspólnotowy status towarów ustala się na podstawie:
- jednego z dokumentów przewidzianych w art. 315-318, lub
- szczegółowej procedury przewidzianej w art. 319-323, lub
- dokumentu towarzyszącego przewidzianego w rozporządzeniu (EWG) nr 2719/92.";
b) w ust. 2 lit. d) dodaje się tiret w brzmieniu:
- "przywożonych po dokonaniu przeładunku w państwie trzecim, innym środkiem transportu niż ten, na który zostały pierwotnie załadowane.
W takich przypadkach do nowego dokumentu przewozowego należy dołączyć kopię oryginalnego dokumentu przewozowego wystawionego na transport towarów z Państwa Członkowskiego wyjścia do Państwa Członkowskiego przeznaczenia.
Organy celne urzędu przeznaczenia dokonują, w ramach współpracy administracyjnej Państw Członkowskich, późniejszej kontroli w celu zweryfikowania prawidłowości danych szczegółowych umieszczanych na kopii oryginalnego dokumentu.".
12) W art. 360 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"Jeżeli procedura zewnętrznego tranzytu wspólnotowego dotycząca towarów, które stały się lub powinny się stać przedmiotem szczególnej informacji, w szczególności w drodze zastosowania przepisów rozporządzenia Rady (EWG) nr 1468/81 [8], przy istnieniu ryzyka nadużyć finansowych, administracje celne Państw Członkowskich podejmują, w porozumieniu z Komisją, szczególne środki w celu czasowego wprowadzeniu zakazu stosowania gwarancji z pełnym pokryciem."
13) Artykuł 361 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 361
Bez uszczerbku dla przepisów art. 360, wysokość gwarancji z pełnym pokryciem ustala się w następujący sposób:
1.
Kwotę gwarancji ustala się w wysokości co najmniej 30 % cła i innych opłat zgodnie z procedurami ustanowionymi w pkt 4.
2.
Gwarancje z pełnym pokryciem ustala się w wysokości równej sumie należnego cła i innych opłat, zgodnie z zasadami określonymi w pkt 4, jeżeli ma ona obejmować wspólnotową procedurę tranzytu zewnętrznego towarów:
- będących przedmiotem szczególnej informacji Komisji dotyczącej procedury tranzytowej o zwiększonym stopniu ryzyka nadużyć finansowych, w szczególności na mocy przepisów rozporządzenia (EWG) nr 1468/81, i
- będących przedmiotem powiadomienia przez Komisji skierowanego do Państw Członkowskich, po zbadaniu sprawy przez Komitet, zgodnie z art. 248 Kodeksu.
Jednakże organy celne mogą wyznaczyć gwarancję w kwocie równej 50 % cła i innych należnych opłat w przypadku osób, które:
- prowadzą działalność w Państwie Członkowskim, w którym udzielana jest gwarancja,
- stale korzystają z wspólnotowej procedury tranzytowej,
- znajdują się w sytuacji finansowej zapewniającej wywiązanie się z zobowiązań, i
- nie popełniły żadnego poważnego naruszenia przepisów prawa celnego lub przepisów podatkowych.
W przypadku zastosowania akapitu drugiego urząd udzielający gwarancji zamieszcza w polu 7 certyfikatu gwarancyjnego, przewidzianego w art. 362 ust. 3, jedną z następujących wskazówek:
- ,
- ,
- ,
- ,
- ,
- ,
- ,
- ,
- .
3.
W przypadku gdy zgłoszenie do tranzytu wspólnotowego dotyczy innych towarów oprócz towarów wymienionych w pkt 2, przepisy dotyczące kwoty gwarancji z pełnym pokryciem stosuje się tak, jakby obydwie kategorie towarów były przedmiotem odrębnych zgłoszeń.
Jednakże nie uwzględnia się obecności towarów żadnej z kategorii, których jakość lub wartość jest stosunkowo niewielka.
4.
Do celów stosowania niniejszego artykułu urząd udzielający gwarancji dokonuje oceny w odniesieniu do okresu jednego tygodnia:
- zrealizowanych przesyłek;
- ceł i innych należnych opłat, z uwzględnieniem najwyższej poziomu opodatkowania stosowanego w danych państwach.
Ocenę taką przeprowadza się na podstawie dokumentacji handlowej i rachunkowej osoby zainteresowanej, w odniesieniu do towarów przewożonych w ciągu minionego roku. Uzyskaną kwotę dzieli się następnie przez 52.
W przypadku nowych podmiotów gospodarczych urząd udzielający gwarancji, opierając się na będących w jego posiadaniu danych, dokonuje we współpracy z osobą zainteresowaną oszacowania ilości, wartości i obciążeń podatkowych w odniesieniu do towarów, które będą przewożone w danym okresie.
Stosując metodę ekstrapolacji, urząd udzielający gwarancji ustala przewidywane wartości i obciążenia podatkowe towarów, które będą przewożone w okresie jednego tygodnia.
Urząd udzielający gwarancji dokonuje rocznego przeglądu wysokości gwarancji z pełnym pokryciem, w szczególności na podstawie informacji uzyskanych w urzędach celnych wywozu i, o ile zaistnieje taka potrzeba, dokonuje korekty kwot tych gwarancji.
5.
Komisja publikuje w Serii C Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich, w miarę potrzeby, ale przynajmniej raz do roku, wykaz towarów, w odniesieniu do których zastosowanie mają przepisy ust. 2.
Po zbadaniu sprawy przez Komitet, zgodnie z art. 248 Kodeksu, Komisja ustala, okresowo i przynajmniej raz do roku, czy środki podjęte na podstawie ust. 2 nadal należy stosować."
14) W art. 368 wprowadza się następujące zmiany:
a) Ustęp 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Jeżeli, ze względu na szczególne okoliczności, transport towarów niesie ze sobą podwyższone ryzyko i z tego powodu gwarancja ryczałtowa 7000 ECU jest niewystarczająca, urząd celny wyjścia żąda wyższej gwarancji, która odpowiada koniecznej wielokrotności 7000 ECU, w celu pokrycia ceł i innych opłat odnoszących się ogółu towarów przeznaczonych do wysyłki.
Za przedstawiający podwyższone ryzyko uważa się w szczególności transport towarów w odniesieniu do których, w przypadku korzystania z gwarancji z pełnym pokryciem, stosuje się przepisy art. 360 lub art. 361 pkt 2."
b) W ust. 3 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"Dodatkowo przy transporcie towarów wymienionych w załączniku 52 gwarancja ryczałtowa zostaje podwyższona, jeżeli ilość przewożonych towarów jest większa od ilości towarów, której odpowiada kwota ryczałtowa 7000 ECU."
15) W art. 510 dodaje się ust. 3 w brzmieniu:
"3.
Bez uszczerbku dla odstępstw przewidzianych w załączniku 69a, nie zezwala się na sprzedaż detaliczną w lokalach, powierzchniach magazynowych lub innych miejscach składu celnego.
Zakaz ten dotyczy również towarów znajdujących się pod nadzorem celnym w składzie typu E."
16) Artykuł 522 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 522
1.
Zabiegi zwyczajowe określone w art. 109 ust. 4 Kodeksu wymienione są w załączniku 69.
2.
Na wniosek zgłaszającego, stosując art. 112 ust. 2 Kodeksu, może być wydany arkusz informacyjny INF 8 w przypadku gdy towary znajdujące się pod nadzorem celnym poddane zwyczajowym zabiegom, zgłaszane są do innej procedury celnej.
Arkusz informacyjny INF 8 wystawiany jest w oryginale i jednej kopii na formularzu zgodnym ze wzorem i przepisami wymienionymi w załączniku 70.
Arkusz informacyjny INF 8 służy do określenia elementów kalkulacyjnych, które należy uwzględnić.
W tym celu urząd kontrolny podaje informacje zamieszczone w polach 11, 12 i 13, dokonuje adnotacji w pole 15 i zwraca zgłaszającemu oryginał arkusza informacyjnego INF 8."
17) Artykuł 523 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
We wniosku o wydanie pozwolenia na dokonanie zwyczajowych zabiegów muszą być podane wszystkie dane szczegółowe niezbędne dla zastosowania przepisów procedury składu celnego.
Jeżeli wniosek zostaje uznany, urząd kontrolny wydaje pozwolenie, umieszczając na tym wniosku odpowiednie potwierdzenie i opatruje go pieczęcią.
W takim przypadku art. 502 stosuje się mutatis mutandis".
18) W art.. 526 ust. 4 otrzymuje brzmienie:
"4.
Jeżeli towary będące przedmiotem transferu zostały poddane zwyczajowym zabiegom i gdy stosuje się art. 112 ust. 2 Kodeksu, w dokumencie określonym w ust. 1 musi być określony rodzaj, wartość celna i ilość transferowanych towarów, które należałoby uwzględnić w przypadku powstania długu celnego, jeżeli nie zostałyby one poddane zwyczajowym zabiegom".
19) Artykuł 676 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 676
1.
Do celów stosowania art. 674 ust. 4 lit. a), w odniesieniu do materiałów szkoleniowych za "upoważnione placówki" uważa się placówki nauczania lub szkolenia zawodowego, publiczne lub prywatne, nieprowadzące działalności zarobkowej i które otrzymały zgodę wskazanych władz Państwa Członkowskiego wydających pozwolenie na dokonanie odprawy czasowej materiałów pedagogicznych.
2.
Do celów stosowania art. 674 ust. 4 lit. a), w odniesieniu do wyposażenia naukowego, za "upoważnione placówki" uważa się instytucje naukowe lub kształcące, publiczne lub prywatne, nieprowadzące działalności zarobkowej, które otrzymały zgodę wskazanych władz Państwa Członkowskiego wydających pozwolenie na dokonanie odprawy czasowej wyposażenia naukowego."
20) Artykuł 683 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 683
Z procedury odprawy czasowej z całkowitym zwolnieniem z należności przywozowych korzystają:
a) filmy kinowe, naświetlone i wywołane diapozytywy i inne zarejestrowane nośniki obrazu, z zamiarem przeglądu przed ich wykorzystaniem handlowym;
b) filmy, taśmy magnetyczne i filmy na podłożu magnetycznym oraz inne nośniki dźwięku przeznaczone do udźwiękowienia, dubbingu lub reprodukcji;
c) filmy pokazujące istotę lub działanie zagranicznych produktów bądź sprzętu pod warunkiem że nie są one przeznaczone do publicznej projekcji za opłatą;
d) nośniki informacji przesłane bezpłatnie i przeznaczone do wykorzystania w automatycznym przetwarzaniu danych;
e) przedmioty (włącznie z pojazdami), które ze względu na swój charakter mogą służyć tylko do reklamowania określonych artykułów lub do propagowania określonych zamierzeń."
21) W art. 694 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Udzielając pozwolenia, wyznaczone organy celne określają termin, w którym przywożone towary muszą otrzymać przeznaczenie celne, uwzględniając z jednej strony terminy przewidziane w art. 140 ust. 2 Kodeksu i art. 674, 679, 681, 682 i 684 oraz z drugiej strony termin potrzebny do osiągnięcia celu odprawy czasowej."
22) W art. 698 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
W przypadku wysokiej kwoty należności przywozowych i innych opłat, ust. 1 nie ma zastosowania w odniesieniu do rzeczy osobistego użytku i towarów przywożonych w celach sportowych."
23) W art. 709 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Ustęp 1 nie stosuje się w przypadku dopuszczenia do swobodnego obrotu towarów, które objęto procedurą odprawy czasowej zgodnie z art. 673, 678, 682, 684 lub art. 684a lub w przypadku gdy odsetki wyrównawcze, naliczone zgodnie z ust. 3, nie przekraczają 20 ECU dla każdego zgłoszenia o dopuszczenie do swobodnego obrotu."
24) Artykuł 710a otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 710a
W przypadku dopuszczenia towarów do swobodnego obrotu w innym Państwie Członkowskim niż to, w którym towary zostały objęte procedurą celną, Państwo Członkowskie, w którym dopuszczono towary do swobodnego obrotu, pobiera, zgodnie z określonymi warunkami, należności celne przywozowe, uwzględniając należności podane na arkuszu informacyjnym INF 6 przewidzianym w art. 715 ust. 3 zgodnie z odpowiednimi wskazaniami."
25) Dodaje się art. 711a w brzmieniu:
"Artykuł 711a
W przypadku zastosowania art. 90 Kodeksu, właściwe władze zatwierdzające taki transfer dokonują odpowiedniej adnotacji na zezwoleniu.
Taki transfer kończy procedurę w odniesieniu do poprzedniego korzystającego."
26) W art. 793 wprowadza się następujące zmiany:
a) ust. 3 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"Urząd celny wyjścia upewnia się, czy przedstawione towary są towarami zgłoszonymi oraz nadzoruje ich fizyczny wywóz.
W przypadku gdy zgłaszający umieścił w polu 44 adnotację "RET-EXP"; lub też w inny sposób wyraził życzenie zwrotnego otrzymania egzemplarza 3, wspomniany urząd potwierdza fakt fizycznego wywozu towarów na odwrotnej stronie egzemplarza 3 i zwraca go osobie, która go przedstawiła lub, jeśli jest to niemożliwe, osobie pośredniczącej wymienionej w polu 50, która prowadzi działalność na obszarze właściwości danego urzędu celnego wywozu w celu zwrócenia go zgłaszającemu.
Potwierdzenie przyjmuje formę pieczęć z nazwą urzędu oraz datą.";
b) dodaje się ust. 6a w brzmieniu:
"6a.
W przypadku gdy towary, w stosunku do których zawieszony jest podatek akcyzowy, przesyłane są do państwa trzeciego z dokumentem towarzyszącym przewidzianym w rozporządzeniem (EWG) nr 2719/92, urząd celny wywozu potwierdza egzemplarz nr 3 Jednolitego Dokumentu Administracyjnego zgodnie z ust. 3 i zwraca go zgłaszającemu po umieszczeniu w kolorze czerwonym wyrazu "Export" i pieczątki określonej w ust. 3 na wszystkich egzemplarzy dokumentu towarzyszącego.
Na egzemplarzu nr 3 Jednolitego Dokumentu Administracyjnego umieszcza się dane dokumentu towarzyszącego, a na dokumencie towarzyszącym dane Jednolitego Dokumentu Administracyjnego.
Urząd celny wywozu nadzoruje fizyczny wywóz towarów i odsyła egzemplarz dokumentu towarzyszącego zgodnie z art. 19 ust. 4 dyrektywy Rady 92/12/EWG [9].
W przypadku zastosowania ust. 4, na towarzyszącym dokumencie akcyzowym umieszcza się odpowiednią adnotację."
27) W art. 817 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 3 lit. f) otrzymuje brzmienie:
"f) w przypadku gdy wprowadzenie do wolnego obszaru celnego lub składu wolnocłowego służy zakończeniu procedury uszlachetniania czynnego lub odprawy czasowej bądź też wspólnotowej procedury tranzytu zewnętrznego, która sama służy zakończeniu jednej z tych procedur, wskazania są określone w:
- art. 610 ust. 1 i art. 644 ust. 1,
- art. 711;"
b) w ust. 3 skreśla się lit. g).
28) Artykuł 818 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 818
1.
Zwyczajowe zabiegi określone w art. 173 lit. b) akapit pierwszy Kodeksu, są tymi, które zostały wymienione w załączniku 69.
2.
Arkusz informacyjny INF 8 w przypadku zastosowania art. 178 ust. 2 Kodeksu, może być wydany na wniosek zgłaszającego w przypadku gdy towary, które zostały poddane zabiegom zwyczajowym w wolnym obszarze celnym lub składzie wolnocłowym, zgłaszane są do zatwierdzonej procedury uszlachetniania lub użytkowania.
Arkusz informacyjny INF 8 wystawiany jest w oryginale i jednej kopii na formularzu zgodnym ze wzorem i przepisami wymienionymi w załączniku 70.
Arkusz informacyjny INF 8 służy do określania elementów kalkulacyjnych, które należy uwzględnić.
W tym celu urząd kontrolny podaje informacje zamieszczone w polach 11, 12 i 13, dokonuje adnotacji w polu 15 i zwraca zgłaszającemu oryginał arkusza informacyjnego INF 8."
29) W art. 900 ust. 1 dodaje się lit. o) w brzmieniu:
"o) dług celny powstał w inny sposób niż na mocy art. 201 Kodeksu, a osoba zainteresowana może okazać świadectwo pochodzenia, świadectwo przewozowe, dokument wewnętrznego tranzytu wspólnotowego lub jakikolwiek inny odpowiedni dokument potwierdzający, że przywożone towary gdyby zostały zgłoszone do wolnego obrotu, mogłyby być traktowane jak towary wspólnotowe lub korzystać z preferencyjnych środków taryfowych, pod warunkiem spełnienia pozostałych warunków określonych w art. 890."
30) Artykuł 915 akapit trzeci otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 791 ust. 2 przestaje być stosowany z dniem 1 stycznia 1996 r."
31) Załącznik 14 zastępuje się załącznikiem 1 do niniejszego rozporządzenia.
32) W załączniku 15 wprowadza się następujące zmiany:
a) przypis 1 na stronie 273 i 274 otrzymuje brzmienie:
"(1) Patrz uwaga wprowadzająca 7 do załącznika 14.";
b) przypis 3 na stronie 276 otrzymuje brzmienie:
"(3) Patrz uwaga wprowadzająca 7 do załącznika 14.";
c) "na stronie 286 wprowadza się następujące postanowienie dotyczące produktów objętych pozycją 6217:
(1) _BAR_ (2) _BAR_ (3) _BAR_
ex 6217 _BAR_ Wycięte wkładki do kołnierzy i mankietów _BAR_ Wytwarzanie, w którym: wszystkie użyte materiały są klasyfikowane w innej pozycji niż pozycja,orazwartość wszystkich użytych materiałów nie przekracza 40 % ceny produktu loco zakład" _BAR_
33) W załączniku 19 wprowadza się następujące zmiany:
a) przypis 1 na stronach 331-337 otrzymuje brzmienie:
"(1) Szczególne warunki odnoszące się do produktów wytworzonych z mieszaniny materiałów włókienniczych podane są w uwadze wprowadzającej 5 do załącznika 14.";
b) przypis 2 na stronie 336 otrzymuje brzmienie:
"(2) Patrz uwaga wprowadzająca 6 do załącznika 14.";
c) przypis 3 na stronie 337 otrzymuje brzmienie:
"(3) Patrz uwaga wprowadzająca 6 do załącznika 14.".
34) W załączniku 20 wprowadza się następujące zmiany:
a) przypis 1 na stronach 363, 364 i 367 otrzymuje brzmienie:
"(1) Patrz uwaga wprowadzająca 7 do załącznika 14.";
b) przypis 1 na stronach 372-376 i na stronie 378 i przypis 2 na stronie 377 otrzymują brzmienie:
"Szczególne warunki dotyczące produktów wytworzonych z mieszaniny materiałów włókienniczych podane są w uwadze wprowadzającej 5 do załącznika 14.";
c) przypis 1 na stronie 377 i 379 otrzymuje brzmienie:
"(1) Patrz uwaga wprowadzająca 6 do załącznika 14.";
d) ostatnia część przypisu 2 na stronie 378 otrzymuje brzmienie:
"Patrz uwaga wprowadzająca 6 do załącznika 14.";
e) przypis 3 na stronie 378 otrzymuje brzmienie:
"(3) Patrz uwaga wprowadzająca 6 do załącznika 14.".
35) Załączniki 31, 32, 33, 34 i 38 zmienia się zgodnie z załącznikiem 2 do niniejszego rozporządzenia.
36) W załączniku 37 wprowadza się następujące zmiany:
a) w tytule I sekcja B pkt 1 tiret pierwsze dodaje się liczbę "50".
b) w tytule II sekcja A pkt 50 dodaje się ustęp w brzmieniu:
"W przypadku wywozu zgłaszający lub jego przedstawiciel może podać nazwisko i adres osoby prowadzącej działalność na obszarze właściwości urzędu celnego wywozu, której można przekazać poświadczony przez wspomniany urząd egzemplarz nr 3 zgłoszenia."
37) Skreśla się załącznik 53.
38) Załącznik 69 zastępuje się załącznikiem 3 do niniejszego rozporządzenia.
39) Dodaje się załącznik 69a wymieniony w załączniku 4 do niniejszego rozporządzenia.
40) Złącznik 96 zastępuje się załącznikiem 5 do niniejszego rozporządzenia.
41) W załączniku 108 tekst po wyrazach
"ZJEDNOCZONE KRÓLESTWO"
otrzymuje brzmienie:
"Birmingham Airport Free Zone
Humberside Free Zone (Hull)
Liverpool Freeport
Prestwick Airport Free Zone (Scotland)
Ronaldsway Airport Free Zone (Isle of Man)
Southampton Free Zone
Port of Tilbury Freezone".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
W art. 1 pkt 9 stosuje się od dnia 1 stycznia 1995 r.
Istniejące pozwolenia wydane na warunkach niezgodnych z art. 1 pkt 15 mogą zostać utrzymane przez okres nieprzekraczający dwóch lat po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia.
W art. 1 pkt 29 stosuje się od dnia 1 stycznia 1994 r.
W art. 1 pkt 35 stosuje się od dnia 1 stycznia 1996 r.
Nowy wzór formularza może być wykorzystywany od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Formularze, które były wykorzystywane przed tą datą, można stosować w dalszym ciągu aż do wyczerpania się zapasów, ale nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 1996 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
ROZPORZĄDZENIE RADY (WE) NR 3256/94
z dnia 22 grudnia 1994 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1657/93 w sprawie czasowego zawieszenia przewidzianych we Wspólnej Taryfie Celnej stawek celnych autonomicznych na niektóre produkty przemysłowe przeznaczone na wyposażenie stref wolnocłowych Azorów i Madery
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 28,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego[1],
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie (EWG) nr 1657/93[2] wprowadza czasowe zawieszenie stawek celnych autonomicznych przewidzianych we Wspólnej Taryfie Celnej na niektóre produkty przemysłowe, przeznaczone na wyposażenie stref wolnocłowych Azorów i Madery;
władze portugalskie zwróciły się z prośbą o zawieszenie ceł Wspólnej Taryfy Celnej na dobra inwestycyjne, nie uwzględnione w rozporządzeniu (EWG) nr 1657/93; prośba ta wynika ze wzrostu liczby firm prowadzących działalność w obrębie wolnego obszaru celnego na Maderze oraz ze zróżnicowania charakteru lokalnych działalności gospodarczych;
decyzja Rady 91/315/EWG z dnia 26 czerwca 1991 r., wprowadzająca program opcji szczególnych dla Madery i Azorów (Poseima) ze względu na oddalenie i wyspiarski charakter[3], potwierdza rolę stref wolnocłowych dla rozwoju gospodarczego omawianych obszarów, a także podkreśla celowość przyjęcia szczególnych środków celnych dla stymulacji rozwoju tych stref wolnocłowych;
z informacji udzielonych przez władze portugalskie wynika, że od momentu wejścia w życie rozporządzenia (EWG) nr 1657/93, w strefach wolnocłowych Madery powstają nowe podmioty gospodarcze; istnieje zapotrzebowanie na dobra inwestycyjne w celu utrzymania działalności tych podmiotów; w związku z powyższym wydaje się, iż uzasadnione jest zawieszenie ceł Wspólnej Taryfy Celnej na niektóre produkty, przywożone celem zaopatrzenia stref wolnocłowych Madery i Azorów; w związku z tym, wskazana jest zmiana Załącznika do rozporządzenia (EWG) nr 1657/93,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik do rozporządzenia (EWG) nr 1657/93 zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) NR 3259/94
z dnia 22 grudnia 1994 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2930/86 określające parametry statków rybackich
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: wspólna polityka rybołówstwa zawiera odniesienia do parametrów statków rybackich, wymagające jednolitych definicji tych parametrów; w tym tego celu przyjęto rozporządzenie Rady (EWG) nr 2930/86 z 22 września 1986 r. określające parametry statków rybackich [3];
działania wspólnotowe w tej dziedzinie powinny, gdzie to możliwe, być oparte na zaleceniach już wydanych przez wyspecjalizowane organizacje międzynarodowe;
potrzeba przyjęcia ujednoliconego systemu pomiaru tonażu statków opartego o normę międzynarodową została rozpoznana ze względu na poważne różnice w tonażu statków o tej samej długości; w tym celu pod egidą Międzynarodowej Organizacji Morskiej w dniu 23 czerwca 1969 r. podpisano Międzynarodową Konwencję w sprawie pomiaru tonażu statków (ICTM 1969);
konwencja określa tonaż brutto jako całkowitą pojemność wszystkich zamkniętych przestrzeni statku; metoda pomiaru tonażu brutto ustanowiona jest w załączniku I do Konwencji;
wyżej wymieniona Konwencja od dnia 18 lipca 1994 r ma zastosowanie do wszystkich niewyłączonych statków, w tym do statków rybackich o długości 24 m lub większej, obsługujących rejsy międzynarodowe; z zakresu stosowania Konwencji wyłączone są, między innymi, statki o długości mniejszej niż 24 m;
rozporządzenie (EWG) nr 2930/86 rozszerzyło obowiązywanie przepisów załącznika I do wyżej wymienionej Konwencji na wszystkie wspólnotowe statki rybackie;
Państwa Członkowskie napotkały na pewne trudności w zakresie pełnego wykonania przepisów rozporządzenia (EWG) nr 2930/86 dotyczących tonażu, w szczególności w odniesieniu do mniejszych statków rybackich; dla tych mniejszych statków metoda ustanowiona w załączniku do wyżej wymienionej Konwencji jest w niektórych przypadkach niewłaściwa;
przepisy dotyczące istniejących już statków, w szczególności tych o długości mniejszej niż 15 metrów, powinny być elastyczne, tak aby ich tonaż mógł podlegać oszacowaniu;
dla statków o długości mniejszej niż 15 metrów pożądane jest prostsze określenie tonażu brutto;
pomiarów statków o długości 15 metrów i większej należy dokonywać zgodnie z wymienioną Konwencją ze względu na większe znaczenie objętości nadbudowy tych statków;
konieczne jest przedłużenie końcowego terminu wyznaczonego na dzień 18 lipca 1994 r. dla dokonania ponownego pomiaru istniejących statków o długości 15 metrów lub większej i krótszych niż 24 metry, ze względu na wymogi techniczne związane z dokonywaniem pomiarów statków zgodnie z metodą określoną w Konwencji z 1969 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 2930/86 wprowadza się następujące zmiany:
1. w art. 3 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"Szerokość statku jest równa jego maksymalnej szerokości zgodnie z definicją podaną w załączniku I do Międzynarodowej Konwencji w sprawie pomiaru tonażu statków, nazywanej dalej "Konwencją z 1969 r.";";
2. w art. 4 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1. a) Tonaż statku rybackiego jest równy jego tonażowi brutto, jak określono w załączniku I do Konwencji z 1969 r.
b) Tonaż brutto wszystkich nowych statków rybackich o całkowitej długości 15 metrów lub większej, których stępka została położona w dniu 18 lipca 1994 r. lub później, jest mierzony w sposób określony w załączniku I do Konwencji z 1969 r.
c) Tonaż brutto nowych oraz istniejących już statków rybackich o długości całkowitej mniejszej niż 15 metrów jest mierzony zgodnie z wzorem ustalonym w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.
d) Tonaż brutto wszystkich istniejących statków o długości równej lub większej niż 24 metry między pionami jest mierzony ponownie przed dniem 18 lipca 1994 r., zgodnie z załącznikiem I do Konwencji z 1969 r.
W przypadku statków tej kategorii, które nie obsługują rejsów międzynarodowych w znaczeniu Konwencji z 1969 r. i które są w związku z tym wyłączone spod przepisów tej Konwencji, termin końcowy zostaje przedłużony do dnia 31 grudnia 1994 r.
e) Z zastrzeżeniem przepisów ust. 2 i 3, tonaż brutto istniejących już statków o całkowitej długości równej lub większej niż 15 metrów, ale mniejszej niż 24 metry między pionami, może być oszacowany zgodnie z metodą określoną w Załączniku do niniejszego rozporządzenia, jeżeli Komisja uzna te wartości za wystarczająco dokładne.
Pomiarów statków tej kategorii Państwa Członkowskie dokonują jednakże zgodnie z załącznikiem I do Konwencji z 1969 r., w następujących okolicznościach:
- na wniosek właściciela statku,
- kiedy właściciel statku ubiega się o uczestnictwo swojego statku w jakimkolwiek systemie związanym z wypłacaniem wspólnotowej pomocy finansowej, jeżeli pomoc ta zależy od tonażu statku.
Pomoc wspólnotowa przyznawana zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 3699/93 z dnia 21 grudnia 1993 r. ustanawiającym kryteria i uzgodnienia dotyczące wspólnotowej pomocy strukturalnej w sektorze rybołówstwa i akwakultury oraz dla przetwórstwa i sprzedaży produktów z tego sektora [4], będzie jednakże wykonywana zgodnie z obowiązującymi przepisami tego rozporządzenia.
Do dnia 1 stycznia 2004 r. przy wykonywaniu systemów pomocy dotyczących art. 8 i 9 rozporządzenia (WE) nr 3699/93, może zostać utrzymane odniesienie do jednostki tonażu wyrażonej jako GRT pod warunkiem że dane odnoszące się do tej jednostki pomiaru zostały zgłoszone Komisji do dnia 18 lipca 1994 r. według procedur objętych rozporządzeniem Komisji (WE) nr 109/94 z dnia 19 stycznia 1994 r. dotyczącym wspólnotowego rejestru statków rybackich [5];
- jeżeli właściwe organy Państwa Członkowskiego uznają, że zmiany lub modyfikacje parametrów statku stanowią istotną zmianę jego rzeczywistego tonażu.
Państwa Członkowskie zapewnią, że ponowny pomiar wszystkich pozostałych statków tej kategorii zostanie dokonany przed dniem 1 stycznia 2004 r. zgodnie z załącznikiem I do Konwencji 1969.";
3. do niniejszego rozporządzenia dodaje się Załącznik.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 3272/94
z dnia 27 grudnia 1994 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87[1] w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) 3176/94[2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje: w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wyżej wymienionego rozporządzenia konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 ustaliło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i te reguły stosuje się także do jakiejkolwiek innej nomenklatury, w całości lub w części opartej na Nomenklaturze Scalonej, bądź takiej, która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy podpodział i która jest ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe w celu stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego;
na mocy wyżej wymienionych ogólnych reguł towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane do odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3;
przyjęte jest, że na wiążącą informację taryfową dotyczącą klasyfikacji towarów według Nomenklatury Scalonej, wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami niniejszego rozporządzenia, posiadacz może się powoływać przez okres trzech miesięcy, zgodnie z przepisami art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92[3] ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Wydziału Nomenklatury Taryfowej i Statystycznej Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane według Nomenklatury Scalonej do odpowiednich kodów CN, określonych w kolumnie 2 tej tabeli.
Artykuł 2
Na wiążącą informację taryfową, wydaną przez organy celne Państw Członkowskich, niezgodną z przepisami ustanowionymi w niniejszym rozporządzeniu, można się powoływać przez okres trzech miesięcy zgodnie z art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 3285/94
z dnia 22 grudnia 1994 r.
w sprawie wspólnych reguł przywozu i uchylające rozporządzenie (WE) nr 518/94
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając dokumenty ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz dokumenty dotyczące przetworzonych produktów rolnych, w szczególności o ile przewidują one odstępstwo od ogólnej reguły, według której ograniczenia ilościowe lub środki o skutku równoważnym mogą być zastępowane jedynie środkami przewidzianymi w tych dokumentach,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
wspólna polityka handlowa powinna być oparta na jednolitych zasadach; rozporządzenie Rady (WE) nr 518/94 z dnia 7 marca 1994 r. w sprawie wspólnych reguł przywozu uchylające rozporządzenie (EWG) nr 288/82 [2] stanowi ważną część tej polityki;
przy uchwalaniu rozporządzenia (WE) nr 518/94 należytą uwagę przywiązano do międzynarodowych zobowiązań Wspólnoty, w szczególności wynikających z art. XIX Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT);
zakończenie Rundy Urugwajskiej doprowadziło do utworzenia Światowej Organizacji Handlu (WTO); załącznik 1A do Porozumienia ustanawiającego WTO zawiera między innymi Układ ogólny w sprawie taryf celnych i handlu 1994 (GATT 1994) oraz Porozumienie w sprawie środków ochronnych;
Porozumienie w sprawie środków ochronnych spełnia zadanie wyjaśnienia i wzmocnienia założeń GATT 1994, szczególnie określonych w art. XIX; Porozumienie wymaga eliminacji środków ochronnych, które nie spełniają omawianych reguł, takich jak dobrowolne ograniczenie wywozu, uzgodnienia porządkujące handel i jakiekolwiek inne podobne uzgodnienia dotyczące przywozu lub wywozu;
Porozumienie w sprawie środków ochronnych obejmuje także wyroby EWWiS; wspólne reguły przywozu, w szczególności odnoszące się do środków ochronnych, dotyczą zatem również tych wyrobów, bez uszczerbku dla ewentualnych środków przewidujących stosowanie porozumienia, dotyczącego w szczególności wyrobów EWWiS;
w świetle tych nowych wielostronnych reguł wspólne reguły przywozu powinny być wyjaśnione oraz. w razie potrzeby zmienione, szczególnie w przypadkach gdy mają być zastosowane środki ochronne;
punktem wyjścia wspólnych reguł przywozu jest liberalizacja przywozu, to znaczy zniesienie wszelkich ograniczeń ilościowych;
Komisja powinna być informowana przez Państwa Członkowskie o wszelkich zagrożeniach wynikających z tendencji przywozu, które mogłyby wymagać wspólnotowego nadzoru lub zastosowania środków ochronnych;
w takich przypadkach Komisja powinna badać zasady i warunki, na jakich dokonuje się przywozu, tendencje przywozu, różne aspekty sytuacji gospodarczej i handlowej oraz, w razie konieczności, środki, które mają być zastosowane;
w przypadku zastosowania wspólnotowego nadzoru dopuszczenie danych produktów do swobodnego obrotu powinno być uzależnione od przedstawienia dokumentu przywozowego spełniającego jednolite kryteria; dokument taki powinien być na zwykły wniosek importera zatwierdzany przez organy Państw Członkowskich w określonym terminie, jednak bez przyznawania importerowi w wyniku tego prawa do przywozu; dlatego też dokument ten powinien być ważny tylko w takim okresie, w którym reguły przywozu pozostają niezmienione;
Państwa Członkowskie i Komisja powinny dokonywać, w możliwie najpełniejszym zakresie, wymiany informacji wynikających ze wspólnotowego nadzoru;
zadaniem Komisji i Rady jest przyjęcie środków ochronnych uzasadnionych interesami Wspólnoty; interesy te powinny być traktowane całościowo i powinny obejmować w szczególności interesy wspólnotowych producentów, użytkowników i konsumentów;
zastosowanie środków ochronnych przeciwko państwu-członkowi WTO może być rozważane jedynie w przypadku, gdy przywóz danego produktu do Wspólnoty został na tyle znacząco zwiększony oraz został dokonany na takich zasadach i warunkach, które powodują lub grożą spowodowaniem poważnej szkody wspólnotowym producentom wytwarzającym produkty podobne lub bezpośrednio konkurujące, pod warunkiem że zobowiązania międzynarodowe nie pozwalają na odstępstwo od tej reguły;
terminy: "poważna szkoda", "zagrożenie poważną szkoda" oraz "wspólnotowi producenci" powinny zostać zdefiniowane, a kryteria ustalania szkody wyraźnie określone;
zastosowanie jakiegokolwiek środka ochronnego musi być poprzedzone dochodzeniem, z zastrzeżeniem, że w pilnych przypadkach Komisja może zastosować środki tymczasowe;
powinny istnieć bardziej szczegółowe przepisy w sprawie wszczynania dochodzeń, wymaganych inspekcji i kontroli, dostępu przez kraje wywozu oraz strony zainteresowane do zebranych informacji, przesłuchiwania stron oraz zapewnienia możliwości przedstawienia stanowiska przez te strony;
przepisy w sprawie dochodzeń wprowadzone na mocy niniejszego rozporządzenia pozostają bez uszczerbku dla wspólnotowych lub krajowych przepisów dotyczących tajemnicy zawodowej;
niezbędne jest także określenie terminów wszczynania dochodzeń oraz ustalania, czy środki są odpowiednie w celu zapewnienia, że takie ustalenia zostaną szybko dokonane w celu zwiększenia pewności prawnej podmiotów gospodarczych;
w przypadkach gdy środki ochronne przyjmują postać kontyngentu, wielkość kontyngentu powinna zostać w zasadzie ustalona na poziomie nie niższym niż średnia wielkość przywozu w okresie trzech ostatnich reprezentatywnych lat;
w przypadkach gdy kontyngent jest rozdzielany między kraje będące dostawcami, wielkość kontyngentu dla każdego kraju może być ustalona na mocy umowy z takim krajem lub poprzez odniesienie do poziomu przywozu w reprezentatywnym okresie; niemniej możliwe będzie odstępstwo od tych reguł, w przypadku wystąpienia poważnej szkody oraz nieproporcjonalnego wzrostu przywozu, pod warunkiem że przeprowadzone zostaną konsultacje pod auspicjami Komitetu Środków Ochronnych WTO;
maksymalny czas utrzymania w mocy środków ochronnych powinien zostać określony oraz ustanowione szczegółowe przepisy dotyczące jego przedłużenia, stopniowej liberalizacji oraz przeglądu takich środków;
należy określić okoliczności, w których produkty pochodzące z rozwijającego się kraju, będącego członkiem WTO, powinny być wyłączone z zakresu stosowania środków ochronnych;
nadzór lub środki ochronne ograniczone do jednego lub kilku wspólnotowych regionów mogą okazać się bardziej skuteczne niż środki stosowane na obszarze całej Wspólnoty; jednakże takie środki powinny być dozwolone tylko wyjątkowo oraz gdy nie ma dla nich alternatywy; niezbędne jest zapewnienie, że środki te są tymczasowe oraz powodują możliwie najmniejsze zakłócenia w funkcjonowaniu rynku wewnętrznego;
w celu jednolitości reguł przywozu formalności dopełniane przez importerów powinny być uproszczone oraz jednakowe niezależnie od miejsca, w którym produkty przechodzą odprawę celną; w tym celu pożądane jest, aby jakiekolwiek formalności dokonywane były na podstawie formularza odpowiadającego wzorowi załączonemu do niniejszego rozporządzenia;
dokumenty przywozowe wystawione w związku ze wspólnotowym nadzorem powinny być ważne w całej Wspólnocie, niezależnie od Państwa Członkowskiego ich wystawienia;
wyroby włókiennicze objęte rozporządzeniem Rady (WE) nr 517/94 z dnia 7 marca 1994 r. w sprawie wspólnych reguł dotyczących przywozu wyrobów włókienniczych z niektórych państw trzecich nieobjętych umowami dwustronnymi, protokołami, innymi ustaleniami lub innymi szczegółowymi normami Wspólnoty dotyczącymi przywozu [3] podlegają szczególnemu traktowaniu na poziomie wspólnotowym i międzynarodowym, z wyjątkiem wyrobów określonych w załączniku II, włączonych do GATT 1994; wyroby te powinny zatem zostać wyłączone z zakresu niniejszego rozporządzenia;
przepisy niniejszego rozporządzenia znajdują zastosowanie bez uszczerbku dla art. 77, 81, 244, 249 oraz 280 Aktu Przystąpienia Hiszpanii i Portugalii;
krajowe ograniczenia nałożone na produkty objęte Traktatem ustanawiającym EWWiS będą stopniowo znoszone zgodnie z przepisami WTO;
w związku z tym rozporządzenie (WE) nr 518/94 powinno zostać uchylone,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
TYTUŁ I
Zasady ogólne
Artykuł 1
1.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się w przywozie wyrobów pochodzących z państw trzecich, z wyjątkiem:
- wyrobów włókienniczych objętych rozporządzeniem (WE) nr 517/94, innych niż wyroby wymienione w załączniku II, jeżeli produkty te pochodzą z kraju będącego członkiem WTO,
- wyrobów pochodzących z niektórych państw trzecich wymienionych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 519/94 w sprawie wspólnych reguł przywozu z niektórych państw trzecich [4].
2.
Wyroby, określone w ust. 1, mogą być swobodnie przywożone do Wspólnoty oraz, bez uszczerbku dla środków ochronnych, które mogą być podjęte na mocy tytułu V, nie podlegają odpowiednio żadnym ograniczeniom ilościowym.
TYTUŁ II
Wspólnotowa procedura powiadamiania i konsultacji
Artykuł 2
Jeżeli rozwój tendencji przywozu wymaga zastosowania nadzoru lub środka ochronnego, Państwa Członkowskie powiadamiają o tym Komisję.
Informacja ta zawiera dostępny dowód, jak określono na podstawie kryteriów ustanowionych w art. 10.
Komisja bezzwłocznie przekazuje te informacje wszystkim Państwom Członkowskim.
Artykuł 3
Konsultacje podejmuje się na wniosek Państwa Członkowskiego albo z inicjatywy Komisji.
Przeprowadzone zostają w terminie ośmiu dni roboczych od otrzymania przez Komisję informacji określonych w art. 2 oraz, w każdym przypadku, przed wprowadzeniem jakichkolwiek wspólnotowych środków ochronnych lub zastosowaniem wspólnotowego nadzoru.
Artykuł 4
1.
Konsultacje odbywają się w ramach komitetu doradczego, zwanego dalej "Komitetem", składającego się z przedstawicieli każdego z Państw Członkowskich oraz przedstawiciela Komisji jako przewodniczącego.
2.
Posiedzenia Komitetu zwoływane są przez przewodniczącego.
Dostarcza on Państwom Członkowskim wszelkich niezbędnych informacji w możliwie najkrótszym terminie.
3.
Konsultacje dotyczą w szczególności:
- warunków i zasad przywozu, tendencji rozwoju przywozu oraz różnych aspektów sytuacji gospodarczej i handlowej w odniesieniu do danego produktu,
- środków, które ewentualnie zostaną podjęte.
4.
Konsultacje, w razie potrzeby, mogą odbywać się w formie pisemnej.
W takim przypadku Komisja powiadamia Państwa Członkowskie, które mogą wyrazić swoją opinię lub przedstawić wniosek o odbycie ustnych konsultacji w terminie od pięciu do ośmiu dni roboczych, w zależności od decyzji Komisji.
TYTUŁ III
Wspólnotowe postępowanie wyjaśniające
Artykuł 5
1.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 8 wspólnotowe postępowanie wyjaśniające wszczyna się przed zastosowaniem jakiegokolwiek środka ochronnego.
2.
Używając za podstawę czynników opisanych w art. 10, postępowanie ma na celu ustalenie, czy przywóz danego produktu powoduje lub zagraża spowodowaniem poważnej szkody dla wspólnotowych producentów.
3.
Stosuje się następujące definicje:
a) "poważna szkoda" oznacza ogólne istotne naruszenie interesów wspólnotowych producentów;
b) "groźba poważnej szkody" oznacza poważną szkodę, której wystąpienie jest oczywiście nieuchronne;
c) "Wspólnotowi producenci" oznaczają wszystkich producentów produktów podobnych lub bezpośrednio konkurencyjnych, działających na terytorium Wspólnoty, lub których łączna produkcja produktów podobnych lub bezpośrednio konkurencyjnych stanowi istotną część całkowitej wspólnotowej produkcji tych wyrobów.
Artykuł 6
1.
Jeżeli po przeprowadzeniu konsultacji, określonych w art. 3, jest oczywiste dla Komisji, że istnieją dostateczne dowody uzasadniające wszczęcie dochodzenia, Komisja:
a) wszczyna postępowanie w terminie jednego miesiąca od dnia otrzymania informacji od Państwa Członkowskiego oraz publikuje obwieszczenie w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich; obwieszczenie takie zawiera streszczenie otrzymanej informacji oraz wezwanie do przekazywania wszelkich istotnych informacji Komisji, podaje ono także termin, w którym zainteresowane strony mogą przedstawiać swoje opinie na piśmie oraz przekazywać informacje, jeśli te opinie oraz informacje mają być uwzględnione w trakcie dochodzenia; podaje także termin składania przez zainteresowane strony wniosków o ustne przesłuchanie przed Komisją zgodne z ust. 4;
b) wszczyna postępowanie, działając we współpracy z Państwami Członkowskimi.
2.
Komisja zbiera informacje, które uzna za niezbędne oraz, w przypadkach uznanych przez Komisję za uzasadnione, po odbyciu konsultacji z komitetem Komisja sprawdza uzyskane informacje u importerów, przedsiębiorców, przedstawicieli, producentów, w zrzeszeniach i organizacjach handlowych.
Przy wykonywaniu tego zadania Komisję wspiera personel danego Państwa Członkowskiego, na terenie którego informacje są sprawdzane, pod warunkiem że zażąda tego Państwo Członkowskie.
Zainteresowane strony, które zgłosiły się w sposób określony w ust. 1 lit. a), oraz przedstawiciele kraju wywozu mogą, na pisemny wniosek, uzyskać wgląd w informacje udostępniane Komisji w związku z dochodzeniem, inne niż informacje zawarte w dokumentach wewnętrznych przygotowanych przez organy Wspólnoty lub Państwa Członkowskie Wspólnoty, pod warunkiem że informacje te są istotne dla sprawy i nie są poufne w rozumieniu art. 9 oraz że są one wykorzystywane przez Komisję w ramach dochodzenia.
Zainteresowane strony, które się zgłosiły, mogą przedstawić Komisji swoje stanowisko w sprawie określonych informacji; opinie te muszą być uwzględnione, jeżeli zostaną poparte wystarczającymi dowodami.
3.
Państwa Członkowskie dostarczają Komisji, na jej żądanie, oraz zgodnie z ustanowionymi przez nią procedurami, wszelkich informacji będących w ich posiadaniu, a dotyczących rozwoju rynku produktów objętych dochodzeniem.
4.
Komisja może przesłuchać zainteresowane strony.
Przesłuchanie stron musi być przeprowadzone, w przypadku gdy złożyły one pisemny wniosek w terminie ustanowionym w obwieszczeniu opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, wykazując, że wynik dochodzenia jest w stanie rzeczywiście wpłynąć na położenie stron oraz że istnieją szczególne powody ich ustnego przesłuchania.
5.
Jeżeli informacje nie zostaną dostarczone w terminach określonych w niniejszym rozporządzeniu lub podanych przez Komisję stosownie do niniejszego rozporządzenia lub gdy prowadzenie dochodzenia napotkało poważne przeszkody, ustaleń można dokonywać na podstawie dostępnych faktów.
W przypadkach, w których Komisja stwierdzi, że którakolwiek z zainteresowanych stron lub osób trzecich dostarczyła nieprawdziwe lub wprowadzające w błąd informacje, nie uwzględnia ona takich informacji, a może wykorzystać dostępne fakty.
6.
Jeżeli po odbyciu konsultacji, określonych w art. 3, Komisja stwierdzi, że nie ma wystarczających dowodów, które uzasadniałyby wszczęcie dochodzenia, w terminie jednego miesiąca od otrzymania informacji od Państw Członkowskich, Komisja informuje Państwa Członkowskie o swojej decyzji.
Artykuł 7
1.
Po zakończeniu dochodzenia Komisja przedstawia Komitetowi sprawozdanie o wyniku dochodzenia.
2.
Jeżeli w terminie dziewięciu miesięcy od dnia rozpoczęcia dochodzenia Komisja uzna, że zastosowanie wspólnotowego nadzoru lub środków ochronnych nie jest konieczne, dochodzenie zostaje zakończone w terminie jednego miesiąca, po odbyciu uprzednich konsultacji z Komitetem.
Decyzja o zakończeniu dochodzenia podająca główne wnioski z postępowania oraz streszczenie powodów jego zakończenia zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
3.
Jeżeli Komisja uzna, że zastosowanie wspólnotowego nadzoru lub środków ochronnych jest konieczne, podejmuje ona niezbędne decyzje zgodnie z tytułem IV i V, nie później niż w terminie dziewięciu miesięcy od dnia rozpoczęcia dochodzenia.
W wyjątkowych okolicznościach wspomniany termin może ulec przedłużeniu o kolejny okres nieprzekraczający dwóch miesięcy; w takim przypadku Komisja dokonuje publikacji obwieszczenia w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, podając nowy przedłużony termin oraz określając streszczenie powodów jego przedłużenia.
Artykuł 8
1.
Przepisy niniejszego tytułu nie wyłączają możliwości wprowadzenia, w każdej chwili, środków nadzoru zgodnie z art. 11–15 lub tymczasowych środków ochronnych zgodnie z art. 16, 17 i 18.
Tymczasowe środki ochronne mogą zostać zastosowane:
- w okolicznościach krytycznych wymagających podjęcia natychmiastowych działań, w których opóźnienie spowodowałoby szkody trudne do naprawienia, oraz
- gdy wstępne rozpoznanie dostarcza oczywistych dowodów, że zwiększony przywóz spowoduje lub grozi spowodowaniem poważnej szkody.
2.
Okres stosowania takich środków nie może przekroczyć 200 dni.
3.
Tymczasowe środki ochronne powinny przybrać formę podwyższenia poziomu istniejących opłat celnych (niezależnie od tego, czy opłaty te kształtują się na poziomie zero lub wyższym), jeżeli działanie takie może zapobiec lub naprawić powstałą już poważną szkodę.
4.
Komisja podejmuje niezwłocznie jakiekolwiek środki dochodzeniowe, które mogą jeszcze okazać się niezbędne.
5.
Jeżeli środki tymczasowe zostaną uchylone z powodu nieistnienia poważnej szkody lub groźby jej powstania, opłaty celne pobrane w wyniku wprowadzenia środków tymczasowych zostają zwrócone tak szybko, jak to możliwe.
Stosuje się wówczas procedurę ustanowioną w art. 235 i następnych rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [5].
Artykuł 9
1.
Informacje uzyskane stosownie do niniejszego rozporządzenia wykorzystywane są tylko do celów, dla których zostały zebrane.
2. a) Rada, Komisja, Państwa Członkowskie oraz urzędnicy powyższych instytucji nie ujawnią żadnych informacji o poufnym charakterze uzyskanych stosownie do niniejszego rozporządzenia lub jakichkolwiek informacji dostarczonych z zastrzeżeniem poufności bez uzyskania wyraźnej zgody osoby, która tych informacji udzieliła.
b) Każdy wniosek o zachowanie poufności powinien określać, z jakich powodów informacja jest poufna.
Jednakże jeżeli wydaje się, że wniosek o zachowanie poufności jest nieuzasadniony, a osoba udzielająca informacji nie wyraża zgody na ich upublicznienie ani nie zezwala na ujawnienie tych informacji na ogólnych zasadach lub w postaci streszczenia, informacji tych można nie uwzględnić.
3.
Informacja jest uważana za poufną, w każdym przypadku gdy jej ujawnienie może wywrzeć poważny negatywny wpływ na sytuację osoby, która dostarczyła takich informacji lub na inne źródło informacji.
4.
Przepisy ustępów poprzedzających nie wyłączają jednak możliwości powołania się przez wspólnotowe organy na informacje ogólne oraz, w szczególności, na powody, na podstawie których podejmowano decyzje stosownie do niniejszego rozporządzenia.
Wymienione organy uwzględniają jednak uzasadniony interes zainteresowanych osób fizycznych i osób prawnych, aby nie wyjawiać ich tajemnicy handlowej.
Artykuł 10
1.
Badanie tendencji w przywozie, warunków, w których takie tendencje się kształtują, a także poważnej szkody lub groźby jej wystąpienia wynikającej dla wspólnotowych producentów z omawianego przywozu, obejmuje w szczególności następujące czynniki:
a) wielkość przywozu, w szczególności gdy nastąpiło znaczące jego zwiększenie w wymiarze absolutnym lub w porównaniu do poziomu produkcji lub konsumpcji we Wspólnocie;
b) ceny importowe, w szczególności w sytuacji, gdy nastąpiło znaczne podcięcie cenowe w porównaniu z cenami produktów podobnych we Wspólnocie;
c) wynikający z powyższych czynników wpływ na wspólnotowych producentów, wyrażający się w tendencjach zmian następujących czynników gospodarczych:
- produkcja,
- stopień wykorzystania mocy produkcyjnych,
- zapasy,
- zbyt,
- udział w rynku,
- ceny (to znaczy obniżenie cen lub zapobieżenie wzrostowi cen, który nastąpiłby w normalnych warunkach),
- zyski,
- zwrot zaangażowanego kapitału,
- przepływ środków pieniężnych,
- zatrudnienie;
d) czynniki inne niż tendencje w przywozie, które powodują lub mogą powodować szkodę dla zainteresowanych wspólnotowych producentów.
2.
W przypadku domniemanej groźby poważnej szkody Komisja bada również, czy możliwa jest jednoznaczna prognoza rozwoju danej sytuacji, w której rzeczywiście dojdzie do poważnej szkody.
W tym przypadku pod uwagę bierze się następujące czynniki:
a) stopień wzrostu wywozu do Wspólnoty;
b) potencjał wywozowy państwa pochodzenia produktów lub państwa wywozu, w chwili obecnej oraz w najbliższej przyszłości, oraz prawdopodobieństwo, że potencjał ten zostanie wykorzystany przy wywozie do Wspólnoty.
TYTUŁ IV
Nadzór
Artykuł 11
1.
W przypadku gdy tendencja w przywozie produktu pochodzącego z państwa trzecieg, objętego niniejszym rozporządzeniem grozi spowodowaniem szkody dla wspólnotowych producentów oraz jeżeli wymagają tego interesy Wspólnoty, przywóz tego produktu może zostać poddany, odpowiednio:
a) wspólnotowemu nadzorowi dokonywanemu z mocą wsteczną, zgodnie z przepisami ustanowionymi w decyzji określonej w ust. 2;
b) uprzedniemu wspólnotowemu nadzorowi przeprowadzonemu zgodnie z art. 12.
2.
Decyzja o zastosowaniu nadzoru zostaje podjęta przez Komisję zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 16 ust. 7 i 8.
3.
Środki nadzoru stosowane są w określonym okresie.
O ile nie zastrzeżono inaczej, okres stosowania tych środków kończy się z końcem drugiego okresu sześciomiesięcznego, następującego po sześciu miesiącach, w których środki zostały wprowadzone.
Artykuł 12
1.
Produkty poddane uprzedniemu wspólnotowemu nadzorowi mogą być dopuszczone do swobodnego obrotu jedynie po przedstawieniu dokumentu przywozowego.
Dokument taki jest bezpłatnie zatwierdzany przez właściwe organy Państw Członkowskich, na jakąkolwiek wnioskowaną ilość oraz w terminie nieprzekraczającym pięciu dni roboczych od dnia otrzymania przez właściwy organ krajowy oświadczenia wspólnotowego importera, niezależnie od położenia jego przedsiębiorstwa we Wspólnocie.
Oświadczenie to uznaje się za dostarczone właściwemu organowi krajowemu nie później niż w terminie trzech dni roboczych od jego przedłożenia, o ile nie przedstawiono dowodu przeciwnego.
2.
Dokument przywozowy oraz oświadczenie importera sporządzone są na formularzu odpowiadającemu wzorowi przedstawionemu w załączniku I.
Oprócz informacji przewidzianych w wymienionym powyżej formularzu mogą być wymagane informacje dodatkowe.
Informacje takie zostaną określone w decyzji o wprowadzeniu nadzoru.
3.
Dokument przywozowy ważny jest w całej Wspólnocie, niezależnie od Państwa Członkowskiego wystawienia.
4.
Okoliczność, że cena jednostkowa transakcji przekracza cenę wskazaną w dokumencie przywozowym o mniej niż 5 % lub łączna wartość bądź ilość produktów importowanych przekracza łączną wartość bądź ilość produktów określonych w dokumencie przywozowym o mniej niż 5 %, nie wyłącza dopuszczenia danego produktu do swobodnego obrotu.
Po wysłuchaniu opinii Komitetu oraz uwzględniając rodzaj produktów, a także inne szczególne cechy danych transakcji, Komisja może ustalić inny udział procentowy, który nie powinien jednak przekraczać normalnie 10 %.
5.
Dokumenty przywozowe mogą być stosowane jedynie w okresie, w którym obowiązują uzgodnienia dotyczące liberalizacji przywozu w odniesieniu do danych transakcji.
Dokumenty takie nie mogą być w żadnym wypadku stosowane po upływie okresu, którego czas trwania ustanawiany jest jednocześnie oraz z zastosowaniem tej samej procedury co przy ustanawianiu nadzoru, z uwzględnieniem rodzaju produktów oraz innych szczególnych cech transakcji.
6.
Jeżeli wymaga tego decyzja podjęta stosownie do art. 11, pochodzenie produktów objętych wspólnotowym nadzorem musi być udowodnione świadectwem pochodzenia.
Przepisy niniejszego ustępu nie naruszają innych przepisów dotyczących przedstawiania takiego świadectwa.
7.
Jeżeli w stosunku do produktu objętego uprzednim wspólnotowym nadzorem stosowane są w Państwie Członkowskim regionalne środki ochronne, zezwolenie na przywóz przyznane przez to Państwo Członkowskie może zastąpić dokument przywozowy.
Artykuł 13
W przypadku gdy przywóz produktu nie został poddany uprzedniemu wspólnotowemu nadzorowi w terminie ośmiu dni roboczych od zakończenia konsultacji, Komisja, zgodnie z art. 18, może wprowadzić nadzór ograniczony do przywozu do jednego lub kilku regionów Wspólnoty.
Artykuł 14
1.
Produkty objęte regionalnym nadzorem mogą być dopuszczone do swobodnego obrotu w danym regionie jedynie po przedstawieniu dokumentu przywozowego.
Dokument taki jest bezpłatnie zatwierdzany przez właściwy organ wyznaczony przez zainteresowane Państwo(-a) Członkowskie, na jakąkolwiek wnioskowaną ilość oraz w terminie nieprzekraczającym pięciu dni roboczych od dnia otrzymania przez właściwy organ krajowy oświadczenia wspólnotowego importera, niezależnie od położenia jego przedsiębiorstwa we Wspólnocie.
Oświadczenie to uznaje się za dostarczone właściwemu organowi krajowemu nie później niż w terminie trzech dni roboczych od jego przedłożenia, o ile nie przedstawiono dowodu przeciwnego.
Dokumenty przywozowe mogą być stosowane tylko w takim okresie, w którym uzgodnienia dotyczące przywozu podlegają liberalizacji w odniesieniu do danych transakcji.
2.
Dokument przywozowy oraz oświadczenie importera sporządzone są na formularzu odpowiadającemu wzorowi przedstawionemu w załączniku I.
Oprócz informacji przewidzianych w wymienionym powyżej formularzu mogą być wymagane informacje dodatkowe. Informacje takie zostaną określone w decyzji o wprowadzeniu nadzoru.
Artykuł 15
1.
W przypadku nadzoru wspólnotowego lub regionalnego Państwa Członkowskie do dziesiątego dnia każdego miesiąca powiadamiają Komisję o:
a) w przypadku nadzoru uprzedniego, o szczegółowych danych dotyczących kwot pieniężnych (obliczanych na podstawie cen cif) oraz o ilości towaru, w odniesieniu do którego wystawiono lub zatwierdzono, w okresie poprzedzającym, dokument przywozowy;
b) w każdym przypadku o szczegółowych danych dotyczących przywozu dokonanego w okresie poprzedzającym określonym w lit. a).
Informacje dostarczone przez Państwa Członkowskie podawane są w podziale na produkty i kraje.
W tym samym czasie i z zastosowaniem tej samej procedury, jak te stosowane przy ustaleniach dotyczących nadzoru, mogą być ustanawiane także inne przepisy.
2.
W przypadku gdy wymagają tego rodzaj produktu lub nadzwyczajne okoliczności, Komisja może, na wniosek Państwa Członkowskiego lub z własnej inicjatywy, zmienić terminy przedkładania informacji.
3.
Komisja powiadamia odpowiednio Państwa Członkowskie.
TYTUŁ V
Środki ochronne
Artykuł 16
1.
W przypadku gdy dany produkt jest przywożony do Wspólnoty w takich znacznych ilościach i/lub na takich zasadach lub warunkach, które powodują lub mogą spowodować poważną szkodę dla wspólnotowych producentów, Komisja może w celu zabezpieczenia interesów Wspólnoty, stanowiąc na wniosek Państwa Członkowskiego lub z własnej inicjatywy:
a) ograniczyć termin ważności dokumentów przywozowych, w rozumieniu art. 12, podlegających zatwierdzeniu po wprowadzeniu w życie tego środka;
b) zmienić reguły przywozu danego produktu poprzez uzależnienie jego dopuszczenia do swobodnego obrotu od przedstawienia zezwolenia na przywóz, którego przyznanie regulowane jest przepisami oraz podlega ograniczeniom ustanawianym przez Komisję.
Środki określone w lit. a) i b) stosuje się bezzwłocznie.
2.
W odniesieniu do członków WTO środki określone w ust. 1 podejmowane są jedynie w przypadku, gdy spełnione są oba kryteria przedstawione w akapicie pierwszym tego ustępu.
3. a) Przy ustanawianiu kontyngentu uwzględnia się w szczególności:
- celowość utrzymania, w możliwie największym zakresie, tradycyjnych obrotów handlowych,
- ilość produktów wywożonych na mocy umów zawartych na zwykłych zasadach i warunkach, przed wejściem w życie środka ochronnego w rozumieniu niniejszego tytułu, gdy umowy takie zostały zgłoszone Komisji przez zainteresowane Państwa Członkowskie,
- potrzebę uniknięcia zagrożeń mogących uniemożliwić osiągnięcie celu, który zakładano przy ustanawianiu kontyngentu.
b) Każdy kontyngent ustala się na poziomie nie niższym niż średni poziom przywozu w okresie trzech ostatnich reprezentatywnych lat, dla których dostępne są dane statystyczne, chyba że konieczne jest ustanowienie tego kontyngentu na innym poziomie w celu zapobieżenia lub naprawienia poważnej szkody.
4. a) W przypadkach, w których kontyngent jest rozdzielany między kraje, będące dostawcami, przydział kontyngentu uzgadnia się z tymi krajami, które mają istotny interes w dostarczaniu danych produktów z przeznaczeniem ich do przywozu do Wspólnoty.
W braku tego kontyngent rozdzielany jest między kraje będące dostawcami proporcjonalnie do ich udziału w przywozie danego produktu do Wspólnoty w reprezentatywnym okresie poprzedzającym, z uwzględnieniem wszelkich szczególnych czynników, które mogły były lub mogą wpływać na handel tym produktem.
b) Pod warunkiem że wypełniane jest zobowiązanie Wspólnoty w zakresie prowadzenia konsultacji pod auspicjami Komitetu Środków Ochronnych WTO, Wspólnota może niemniej odstąpić od tej metody przydziału kontyngentu w przypadku wystąpienia poważnej szkody, gdy przywóz produktów pochodzących z jednego lub kilku krajów dostawców zwiększył się nieproporcjonalnie w porównaniu z łącznym wzrostem przywozu danego produktu w reprezentatywnym okresie.
5. a) Środki, określone w niniejszym artykule, stosowane są w odniesieniu do każdego produktu wprowadzanego do swobodnego obrotu po wejściu środków w życie.
Zgodnie z art. 18 środki mogą zostać ograniczone do jednego lub kilku regionów Wspólnoty.
b) Jednakże środki takie nie stanowią przeszkody dla dopuszczenia do swobodnego obrotu produktów, które znajdują się już w drodze do Wspólnoty, pod warunkiem że miejsce przeznaczenia tych produktów nie może ulec zmianie oraz pod warunkiem że produktom, które na mocy art. 11 i 12 podlegają obowiązkowi przedstawienia dokumentu przywozowego, taki dokument rzeczywiście towarzyszy.
6.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie zwróciło się do Komisji z wnioskiem o interwencję, Komisja podejmuje decyzję o interwencji w terminie nieprzekraczającym pięciu dni roboczych od dnia otrzymania wniosku.
7.
Rada oraz Państwa Członkowskie powiadamiane są o każdej decyzji podjętej przez Komisję stosownie do niniejszego artykułu.
Każde Państwo Członkowskie może, w terminie jednego miesiąca od dnia powyższego powiadomienia, przekazać decyzję Radzie.
8.
Jeżeli Państwo Członkowskie przekazuje decyzję Komisji Radzie, Rada, stanowiąc kwalifikowaną większością głosów, może zatwierdzić, zmienić lub uchylić tę decyzję.
Jeżeli w terminie trzech miesięcy od dnia przekazania sprawy Radzie nie podjęła ona decyzji, decyzję podjętą przez Komisję uważa się za uchyloną.
Artykuł 17
Gdy wymagają tego interesy Wspólnoty, Rada, stanowiąc kwalifikowaną większością głosów, na wniosek Komisji sporządzony zgodnie z warunkami tytułu III, może przyjąć odpowiednie środki zapobiegające przywozowi do Wspólnoty produktów w tak znacznie zwiększonej ilości i/lub przywozowi produktów na takich warunkach i zasadach, które powodują lub grożą spowodowaniem poważnej szkody dla wspólnotowych producentów produktów podobnych lub bezpośrednio konkurencyjnych.
Stosuje się przepisy art. 16 ust. 2, 3 4 i 5.
Artykuł 18
Jeżeli, przede wszystkim w oparciu o czynniki określone w art. 10, okaże się, że warunki ustanowione do celów przyjęcia środków stosownie do art. 11 i 16 spełnione są w jednym lub kilku regionach Wspólnoty, Komisja, po rozważeniu alternatywnych rozwiązań, może w wyjątkowych przypadkach zezwolić na zastosowanie nadzoru lub środków ochronnych ograniczonych do danego(-ych) regionu(-ów), jeżeli uważa ona, że zastosowanie takich środków na poziomie regionalnym jest bardziej odpowiednie niż środki stosowane w całej Wspólnocie.
Środki takie będą jedynie tymczasowe oraz powinny w możliwie najmniejszym stopniu zakłócić funkcjonowanie wewnętrznego rynku.
Środki zostają przyjęte odpowiednio zgodnie z przepisami ustanowionymi w art. 11 i 16.
Artykuł 19
Środków ochronnych nie stosuje się w stosunku do produktów pochodzących z kraju rozwijającego się, będącego członkiem WTO, tak długo, jak udział tego kraju w przywozie danego produktu do Wspólnoty nie przekracza 3 %, pod warunkiem że kraje rozwijające się, będące członkami WTO, z indywidualnymi udziałami w przywozie mniejszymi niż 3 %, nie przekroczą o więcej niż 9 % łącznego przywozu danego produktu do Wspólnoty.
Artykuł 20
1.
Okres stosowania środków ochronnych musi być ograniczony do czasu niezbędnego do zapobieżenia lub naprawienia poważnej szkody oraz ułatwienia przystosowania się wspólnotowym producentom.
Okres stosowania środków ochronnych wraz z wszelkimi środkami tymczasowymi łącznie nie powinien przekraczać czterech lat.
2.
Okres początkowy może jednak być przedłużony, z wyjątkiem środków określonych w art. 16 ust. 4 lit. b), pod warunkiem że ustalono, iż:
- środek ochronny jest nadal niezbędny dla zapobieżenia lub naprawienia poważnej szkody,
- oraz istnieją dowody przystosowywania się przez wspólnotowych producentów do sytuacji.
3.
Okres stosowania środków ochronnych ulega przedłużeniu zgodnie z warunkami tytułu III oraz procedurami stosowanymi w przypadku wprowadzania początkowego okresu stosowania środków ochronnych.
Środek, którego stosownie przedłużono, nie może być bardziej restrykcyjny niż w okresie wstępnym.
4.
Jeżeli czas trwania środka przekracza okres jednego roku, środek ten musi być stopniowo liberalizowany w regularnych odstępach czasu w początkowym oraz w przedłużonym czasie jego stosowania.
5.
Łączny czas stosowania środka ochronnego, obejmujący okres stosowania jakichkolwiek środków tymczasowych, początkowy okres stosowania środków ochronnych oraz jego ewentualne przedłużenie, nie może przekraczać ośmiu lat.
Artykuł 21
1.
Podczas nadzoru lub środków ochronnych stosowanych zgodnie z przepisami tytułów IV i V w ramach Komitetu prowadzone są konsultacje na wniosek Państwa Członkowskiego lub z inicjatywy Komisji.
Jeżeli okres stosowania środka ochronnego przekroczy trzy lata, Komisja zwraca się z wnioskiem o konsultacje nie później niż w połowie okresu stosowania środka.
Konsultacje mają na celu:
a) zbadanie rezultatów zastosowania środka;
b) określenie, czy liberalizacja powinna zostać przyspieszona i w jaki sposób;
c) upewnienie się, czy stosowanie środka jest nadal konieczne.
2.
Jeżeli w wyniku konsultacji określonych w ust. 1 Komisja uznaje, że jakikolwiek nadzór lub środki ochronne, określone w art. 11, 13, 16, 17 i 18, powinny zostać zmienione lub uchylone, podejmie następujące działania:
a) gdy środek został wprowadzony przez Radę, Komisja przedstawia Radzie propozycję zmiany lub uchylenia środka.
Rada stanowi większością kwalifikowaną;
b) we wszystkich pozostałych przypadkach Komisja uchyla lub zmienia środki ochronne i środki nadzoru.
W przypadku gdy decyzja odnosi się do środków nadzoru regionalnego, stosuje się ją od szóstego dnia od jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 22
1.
Jeżeli przywóz produktu był w przeszłości objęty środkiem ochronnym, nie może być w stosunku do tego produktu zastosowany ponownie żaden środek ochronny, dopóki nie upłynął okres równy okresowi stosowania wcześniejszego środka.
Okres taki nie może być krótszy niż dwa lata.
2.
Bez względu na przepisy ust. 1 środek ochronny stosowany 180 dni lub krócej może zostać zastosowany ponownie wobec przywozu danego produktu, jeżeli:
a) upłynął co najmniej jeden rok od daty wprowadzenia środka ochronnego wobec przywozu tego produktu; oraz
b) taki środek ochronny nie był stosowany wobec tego samego produktu więcej niż dwa razy w ciągu pięciu lat bezpośrednio poprzedzających datę wprowadzenia tego środka.
TYTUŁ VI
Przepisy końcowe
Artykuł 23
Jeżeli wymagają tego interesy Wspólnoty, Rada, stanowiąc kwalifikowaną większością głosów na wniosek Komisji, może przyjąć odpowiednie środki umożliwiające wykonywanie praw i wypełnianie zobowiązań Wspólnoty lub wszystkich jej Państw Członkowskich, w szczególności dotyczących handlu produktami, na poziomie międzynarodowym.
Artykuł 24
1.
Niniejsze rozporządzenie nie wyłącza wypełniania zobowiązań wynikających ze szczegółowych zasad znajdujących się w umowach zawartych przez Wspólnotę z państwami trzecimi.
2. a) Bez uszczerbku dla pozostałych przepisów wspólnotowych niniejsze rozporządzenie nie wyłącza przyjęcia lub stosowania przez Państwa Członkowskie:
i) zakazów, ograniczeń ilościowych lub środków nadzoru uzasadnionych względami moralności, porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego; ochroną zdrowia i życia ludzi i zwierząt lub ochroną roślin, ochroną narodowych dóbr kultury o wartości artystycznej, historycznej lub archeologicznej, lub ochroną własności przemysłowej i handlowej;
ii) szczególnych formalności dotyczących dewiz;
iii) formalności wprowadzonych stosownie do umów międzynarodowych zgodnie z Traktatem.
b) Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o środkach lub formalnościach, które zamierzają wprowadzić lub zmienić zgodnie z przepisami niniejszego ustępu.
W nagłych przypadkach Komisja powiadamiana jest bezzwłocznie po przyjęciu danych krajowych środków lub formalności.
Artykuł 25
1.
Niniejsze rozporządzenie pozostaje bez uszczerbku dla stosowania dokumentów ustanawiających wspólną organizację rynków rolnych lub dla administracyjnych przepisów wspólnotowych lub krajowych wynikających z tych dokumentów, bądź też dla instrumentów szczególnych stosowanych w odniesieniu do towarów będących wynikiem przetworzenia produktów rolnych; niniejsze rozporządzenie uzupełnia te przepisy.
2.
Jednakże w przypadku produktów objętych instrumentami określonymi w ust. 1 przepisów art. 11–15 oraz art. 22 nie stosuje się do tych produktów, w odniesieniu do których wspólnotowe reguły handlu z państwami trzecimi wymagają przedstawienia pozwolenia lub innego dokumentu przywozowego.
Przepisów art. 16, 18 oraz 21–24 nie stosuje się do tych produktów, w odniesieniu do których takie reguły przewidują stosowanie ograniczeń ilościowych w przywozie.
Artykuł 26
1.
Istniejące jeszcze ograniczenia krajowe dotyczące produktów objętych Traktatem EWWiS są stopniowo znoszone zgodnie z przepisami WTO.
2.
Do dnia 31 grudnia 1995 r. Hiszpania i Portugalia mogą utrzymać ograniczenia ilościowe stosowane wobec produktów rolnych, określonych w art. 77, 81, 244, 249 oraz 280 Aktu Przystąpienia.
Artykuł 27
Rozporządzenie (WE) nr 518/94 zostaje niniejszym uchylone.
Odniesienia do uchylonego rozporządzenia należy rozumieć jako odniesienia do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 28
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1995 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 3286/94
z dnia 22 grudnia 1994 r.
ustanawiające procedury wspólnotowe w zakresie wspólnej polityki handlowej w celu zapewnienia wykonania praw Wspólnoty zgodnie z zasadami handlu międzynarodowego, w szczególności tymi ustanowionymi pod auspicjami Światowej Organizacji Handlu
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając przepisy ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy przyjęte zgodnie z art. 235 Traktatu, mające zastosowanie do dóbr przetworzonych z produktów rolnych, w szczególności te jego przepisy, które uwzględniają odstępstwa od ogólnej zasady, że jakiekolwiek ograniczenie ilościowe czy środek o skutku równoważnym można zastąpić wyłącznie środkami, o których mówią przepisy przewidziane w tych instrumentach,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje: wspólna polityka handlowa musi opierać się na jednolitych zasadach, w szczególności w odniesieniu do obrony handlowej;
rozporządzenie Rady (EWG) nr 2641/84 z dnia 17 września 1984 r. w sprawie wzmocnienia wspólnej polityki handlowej w szczególności w odniesieniu do ochrony przed niedozwolonymi praktykami handlowymi [2], przewidujące procedury umożliwiające Wspólnocie:
- reagowanie na wszelkie niedozwolone praktyki handlowe w celu usunięcia wynikających z nich szkód,
- zapewnienie pełnego poszanowania praw Wspólnoty w odniesieniu do praktyk handlowych państw trzecich;
doświadczenie w stosowaniu rozporządzenia (EWG) nr 2641/84 pokazało, że nadal istnieje potrzeba zajęcia się przeszkodami w handlu przyjętymi lub utrzymywanymi przez państwa trzecie, oraz że podejście wynikające z rozporządzenia (EWG) nr 2641/84 nie udowodniło swojej całkowitej skuteczności;
dlatego wydaje się konieczne ustanowienie nowych i udoskonalonych procedur wspólnotowych w celu zapewnienia skutecznego poszanowania praw Wspólnoty zgodnie z zasadami handlu międzynarodowego;
zasady handlu międzynarodowego to przede wszystkim przepisy ustanowione pod auspicjami Światowej Organizacji Handlu (WTO) i ustanowione w załącznikach do Porozumienia ustanawiającego Światową Organizację Handlu, lecz mogą to być także postanowienia przewidziane w każdej innej umowie, której stroną jest Wspólnota i która określa zasady stosowane w handlu między Wspólnotą a państwami trzecimi, właściwe jest podanie jasnego pojęcia typów umów, do których odnosi się pojęcie "zasady handlu międzynarodowego";
powyższe procedury wspólnotowe powinny zostać oparte na mechanizmie prawnym w ramach prawa wspólnotowego, który byłby całkowicie przejrzysty oraz zapewniałby, że decyzja o odwoływaniu się do praw Wspólnoty w ramach zasad handlu międzynarodowego jest podejmowana w oparciu o dokładne, oparte na faktach informacje i analizę prawną;
mechanizm ten ma na celu zapewnienie środków proceduralnych do żądania, aby instytucje wspólnotowe reagowały na przeszkody w handlu przyjęte czy też utrzymywane przez państwa trzecie, które powodują szkody czy też inne niekorzystne skutki w handlu pod warunkiem że w stosunku do takich przeszkód istnieje prawo do wniesienia skargi zgodnie ze stosownymi zasadami handlu międzynarodowego;
prawo Państw Członkowskich do uciekania się do tego mechanizmu powinno pozostać bez uszczerbku dla ich możliwości zgłaszania takich samych lub podobnych spraw na drodze innych istniejących procedur wspólnotowych, w szczególności przed komitetem ustanowionym na mocy art. 113 Traktatu;
należy uwzględnić instytucjonalną rolę komitetu ustanowionego na mocy art. 113 Traktatu w udzielaniu rad instytucjom wspólnotowym we wszystkich kwestiach polityki handlowej; w związku z tym komitet ten powinien być stale powiadamiany o rozwoju indywidualnych spraw, w celu umożliwienia rozważenia ich szerszych implikacji politycznych;
ponadto w zakresie, w jakim umowa z państwem trzecim wydaje się stanowić najbardziej właściwy środek dla rozwiązania sporu wynikającego z przeszkód w handlu, prowadzi się w tym celu negocjacje zgodnie z procedurami ustanowionymi na mocy art. 113 Traktatu, w szczególności poprzez konsultacje z komitetem ustanowionym na jego mocy;
właściwe jest potwierdzenie, że Wspólnota musi działać zgodnie z jej zobowiązaniami międzynarodowymi oraz, w przypadku gdy takie zobowiązania wynikają z umów, utrzymywać równowagę między prawami a obowiązkami, co jest celem zawierania tych umów;
właściwe jest również potwierdzenie, że wszelkie środki podjęte zgodnie z danymi procedurami, powinny być zgodne z międzynarodowymi zobowiązaniami Wspólnoty, a także pozostawać bez uszczerbku dla innych środków nie ujętych w niniejszym rozporządzeniu, które mogłyby być bezpośrednio przyjęte na mocy art. 113 Traktatu;
regulamin, którym należy kierować się w trakcie procedury kontroli przewidzianej w niniejszym rozporządzeniu również powinien zostać potwierdzony, w szczególności w zakresie praw i obowiązków władz Wspólnoty oraz zainteresowanych stron, oraz warunków, zgodnie z którymi zainteresowane strony mogą mieć dostęp do informacji i mogą zwracać się o informacje na temat niezbędnych faktów oraz uwag wynikających z procedury kontroli;
działając na mocy niniejszego rozporządzenia Wspólnota musi pamiętać o potrzebie szybkich oraz skutecznych działań poprzez stosowanie procedur decyzyjnych przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu;
na Komisji oraz Radzie spoczywa obowiązek działania w stosunku do przeszkód w handlu przyjmowanych lub utrzymywanych przez państwa trzecie, w ramach międzynarodowych praw i obowiązków Wspólnoty jedynie wówczas, gdy interesy Wspólnoty wymagają interwencji; w przypadku oceniania tych interesów Komisja i Rada powinny zwrócić należytą uwagę na poglądy wszystkich zainteresowanych stron postępowania,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Cele
Niniejsze rozporządzenie ustanawia procedury wspólnotowe dziedzinie wspólnej polityki handlowej w celu zapewnienia poszanowania praw Wspólnoty zgodnie z zasadami handlu międzynarodowego, w szczególności ustanowionych pod auspicjami Światowej Organizacji Handlu, i z zastrzeżeniem poszanowania istniejących międzynarodowych obowiązków i procedur, które mają na celu:
a) reagowanie na przeszkody w handlu, które wywierają wpływ na rynek Wspólnoty, w celu usunięcia wynikających z nich szkód;
b) reagowanie na przeszkody w handlu, które wywierają wpływ na rynek państwa trzeciego, w celu usunięcia niekorzystnych skutków w handlu, które z nich wynikają;
Procedury te stosuje się w szczególności do wszczęcia, a następnie prowadzenia oraz zakończenia procedur rozstrzygania sporów międzynarodowych w dziedzinie wspólnej polityki handlowej.
Artykuł 2
Definicje
1.
Do celów niniejszego rozporządzenia, "przeszkodami w handlu" są wszelkie praktyki handlowe przyjęte lub utrzymywane przez państwo trzecie, w stosunku do których zasady handlu międzynarodowego ustanawiają prawo do wszczęcia postępowania.
Takie prawo istnieje, gdy zasady handlu międzynarodowego albo kategorycznie zabraniają, albo przyznają innej poszkodowanej stronie prawo dochodzenia likwidacji skutków danej praktyki.
2.
Do celów niniejszego rozporządzenia oraz na mocy ust. 8, "prawami Wspólnoty" są międzynarodowe prawa handlowe, z których może ona skorzystać zgodnie z zasadami handlu międzynarodowego.
W tym kontekście "zasadami handlu międzynarodowego" są przede wszystkim zasady ustanowione pod auspicjami WTO i przewidziane w załącznikach do Porozumienia ustanawiającego Światową Organizację Handlu, lecz mogą to być także zasady przewidziane w każdej innej umowie, której stroną jest Wspólnota i która określa zasady stosowane w handlu między Wspólnotą a państwami trzecimi.
3.
Do celów niniejszego rozporządzenia "szkodą" jest każda istotna szkoda, którą przeszkody w handlu powodują, lub której spowodowaniem grożą, w odniesieniu do towaru lub usługi, dla przemysłu Wspólnoty na rynku Wspólnoty.
4.
Do celów niniejszego rozporządzenia "niekorzystnymi skutkami w handlu" są te, które powodują przeszkody w handlu, lub które grożą ich spowodowaniem w odniesieniu do towaru lub usługi przedsiębiorstw Wspólnoty na rynku każdego państwa trzeciego, i które mają istotny wpływ na gospodarkę Wspólnoty czy też regionu Wspólnoty, lub też na sektor działalności gospodarczej Wspólnoty.
Fakt, że składający skargę odczuwa niekorzystne skutki, nie jest sam w sobie uważany za wystarczający by uzasadnić podjęcie jakichkolwiek działań przez instytucje wspólnotowe.
5.
Pojęcie "przemysł Wspólnoty" oznacza wszystkich producentów Wspólnoty lub dostawców, odpowiednio:
- produktów lub usług identycznych lub podobnych do produktów lub usług, stanowiących przedmiot przeszkody w handlu, lub
- produktów lub usług konkurujących bezpośrednio z tym produktem lub usługą, lub
- którzy są konsumentami lub przetwórcami produktów lub konsumentami lub użytkownikami usług stanowiących przedmiot przeszkody w handlu, lub
wszystkich tych producentów lub dostawców, których łączna produkcja stanowi większą część całkowitej produkcji Wspólnoty danych produktów czy usług; jednakże:
a) jeżeli producenci lub dostawcy są powiązani z eksporterami, lub importerami, lub sami są importerami produktów lub usług, co do których istnieje domniemanie, że są przedmiotem przeszkód w handlu, pojęcie "przemysł Wspólnoty" można interpretować, jako odnoszący się do reszty producentów lub dostawców;
b) w szczególnych okolicznościach, producenci lub dostawcy jakiegoś regionu Wspólnoty mogą być uznawani za przemysł Wspólnoty jeżeli ich zbiorowa produkcja stanowi większą część danej produkcji lub usług Państwa Członkowskiego lub Państw Członkowskich, na obszarze których znajduje się dany region pod warunkiem że skutki przeszkód w handlu koncentrują się w danym Państwie Członkowskim lub danych Państwach Członkowskich.
6.
Pojęcie "przedsiębiorstwo Wspólnoty" oznacza spółkę lub firmę utworzone zgodnie z prawem Państwa Członkowskiego i posiadające swą statutową siedzibę, zarząd lub główne przedsiębiorstwo wewnątrz Wspólnoty, których bezpośrednio dotyczy produkcja wyrobów czy świadczenie usług będących przedmiotem przeszkody w handlu.
7.
Do celów niniejszego rozporządzenia pojęcie "usługodawcy" w kontekście zarówno pojęcia "przemysł Wspólnoty" w rozumieniu ust. 5, oraz pojęcia "przedsiębiorstwa Wspólnoty" w rozumieniu ust. 6, nie stanowi uszczerbku dla niehandlowego charakteru, który może mieć świadczenie poszczególnych usług zgodnie z przepisami prawnymi lub regulacjami Państwa Członkowskiego.
8.
Do celów niniejszego rozporządzenia pojęcie "usługi" oznacza te usługi, w odniesieniu do których może zostać zawarta przez Wspólnotę umowa międzynarodowa na podstawie art. 113 Traktatu.
Artykuł 3
Skargi w imieniu przemysłu Wspólnoty
1.
Każda osoba fizyczna lub prawna lub każda jednostka nieposiadająca osobowości prawnej, działająca w imieniu przemysłu Wspólnoty, która uważa, że poniosła szkodę w wyniku przeszkody w handlu wywierającej wpływ na rynek Wspólnoty, możne wnieść pisemną skargę.
2.
Skarga musi zawierać dostateczne dowody istnienia przeszkód w handlu oraz wynikających z nich szkód.
Dowody szkód muszą zostać podane w oparciu o wykaz odzwierciedlający czynniki, określone w art. 10, gdzie sytuacja tego wymaga.
Artykuł 4
Skargi w imieniu przedsiębiorstw Wspólnoty
1.
Każde przedsiębiorstwo Wspólnoty lub jednostka posiadająca lub nieposiadająca osobowości prawnej, działająca w imieniu jednego lub więcej przedsiębiorstw Wspólnoty, które uważa, że takie przedsiębiorstwa Wspólnoty odczuły niekorzystne skutki handlowe w wyniku przeszkód w handlu, które wywarły wpływ na rynek państwa trzeciego, może wnieść pisemną skargę.
Jednakże skarga taka jest dopuszczalna jedynie wówczas, gdy domniemana w niej przeszkoda w handlu jest objęta zakresem prawa do wniesienia skargi ustanowionego zgodnie z zasadami handlu międzynarodowego przewidzianymi w wielostronnych umowach handlowych.
2.
Skarga musi zawierać dostateczne dowody istnienia przeszkód w handlu oraz wynikających z nich niekorzystnych skutków.
Dowody niekorzystnych skutków w handlu muszą zostać podane w oparciu o wykaz ilustrujący czynniki, określone w art. 10, gdy sytuacja tego wymaga.
Artykuł 5
Procedury składania skargi
1.
Skargę składa się do Komisji, która przesyła jej kopię Państwom Członkowskim.
2.
Skarga może zostać wycofana, a postępowanie w tym przypadku zakończone, chyba że takie zakończenie nie leżałoby w interesie Wspólnoty.
3.
W przypadku gdy po konsultacji staje się jasne, że skarga nie zawiera dostatecznego dowodu uzasadniającego wszczęcie dochodzenia, składający skargę powinien zostać o tym poinformowany.
4.
Komisja decyduje jak najszybciej o uruchomieniu procedury badawczej Wspólnoty po wniesieniu skargi zgodnie z art. 3 lub 4; decyzja jest zazwyczaj podejmowana w terminie 45 dni od złożenia skargi; okres ten może zostać zawieszony na wniosek, lub za zgodą skarżącego, aby umożliwić przedstawienie informacji uzupełniających, które mogą być potrzebne dla pełnej oceny słuszności sprawy skarżącego.
Artykuł 6
Odesłanie przez Państwo Członkowskie
1.
Każde Państwo Członkowskie może zwrócić się do Komisji o wszczęcie procedur określonych w art. 1.
2.
Państwo Członkowskie dostarcza Komisji dostateczne dowody w celu wsparcia wniosku, w odniesieniu do przeszkód w handlu i wszelkich niekorzystnych skutków z nich wynikających.
W przypadku gdy dowody szkód lub niekorzystnych skutków w handlu są właściwe, muszą być podane na podstawie wykazu ilustrującego czynniki określone w art. 10 gdzie sytuacja tego wymaga
3.
Komisja niezwłocznie powiadamia o wniosku inne Państwa Członkowskie.
4.
W przypadku gdy po konsultacji staje się jasne, że wniosek nie dostarcza dostatecznych dowodów uzasadniających wszczęcie dochodzenia, wówczas powiadamia się o tym dane Państwo Członkowskie.
5.
Komisja decyduje jak najszybciej o otwarciu wspólnotowej procedury badawczej po każdym przekazaniu przez Państwo Członkowskie zgodnie z art. 6; decyzja jest zazwyczaj podejmowana w terminie 45 dni po przekazaniu; okres ten może zostać zawieszony na wniosek, lub za zgodą przekazującego Państwa Członkowskiego, w celu umożliwienia dostarczenia informacji uzupełniających, które mogą być potrzebne dla pełnej oceny słuszności spraw przedstawionych przez przekazujące Państwo Członkowskie.
Artykuł 7
Procedura konsultacji
1.
W celu przeprowadzenia konsultacji na mocy niniejszego rozporządzenia ustanawia się Komitet Doradczy zwany dalej "Komitetem", składający się z przedstawicieli każdego Państwa Członkowskiego, z przedstawicielem Komisji jako przewodniczącym.
2.
Konsultacje są prowadzone niezwłocznie na wniosek Państwa Członkowskiego lub też z inicjatywy Komisji, a w każdym przypadku w ramach czasowych pozwalających na przestrzeganie terminów ustanowionych na mocy niniejszego rozporządzenia.
Przewodniczący Komitetu niezwłocznie dostarcza Państwom Członkowskim wszelkich istotnych informacji znajdujących się w jego posiadaniu.
Komisja także przekazuje takie informacje do komitetu ustanowionego na mocy art. 113 Traktatu tak, aby mógł on rozważyć jakikolwiek szerszy wpływ na wspólną politykę handlową.
3.
Komitet obraduje po zwołaniu przez przewodniczącego.
4.
W miarę potrzeby, konsultacje mogą odbywać się w formie pisemnej.
W takich przypadkach Komisja powiadamia pisemnie Państwa Członkowskie, które w okresie ośmiu dni roboczych od takiego powiadomienia są uprawnione do pisemnego wyrażenia swojej opinii, lub też do zwrócenia się o ustne konsultacje, które organizuje przewodniczący pod warunkiem że takie ustne konsultacje mogą odbyć się w ramach czasowych pozwalających na przestrzeganie terminów ustanowionych na mocy niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 8
Procedura badawcza Wspólnoty
1.
W przypadku gdy po konsultacji staje się jasne dla Komisji, że istnieją dostateczne dowody uzasadniające wszczęcie procedury badawczej oraz, że jest ona konieczna w interesie Wspólnoty, Komisja działa następująco:
a) ogłasza wszczęcie procedury badawczej w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich; ogłoszenie takie wskazuje produkt lub usługę, oraz państwa zainteresowane, daje streszczenie otrzymanych informacji oraz zapewnia, że wszystkie istotne informacje mają być przekazywane Komisji; określa też termin, w którym zainteresowane strony mogą wnioskować o wysłuchanie ich ustnych wystąpień przez Komisję zgodnie z ust. 5;
b) powiadamia oficjalnie przedstawicieli państwa lub państw które są przedmiotem procedury z którymi, o ile stosowne, mogą odbywać się konsultacje;
c) przeprowadza badanie na szczeblu Wspólnoty, działając we współpracy z Państwami Członkowskimi.
2. a) W razie potrzeby, Komisja szuka wszystkich informacji, które uzna za konieczne i dąży do sprawdzenia tych informacji u importerów, przedsiębiorców, agentów, producentów, stowarzyszeń i organizacji handlowych, pod warunkiem że dane zainteresowane przedsiębiorstwa i organizacje wyrażą na to zgodę.
b) W miarę potrzeby, Komisja przeprowadza dochodzenia na terytorium państw trzecich pod warunkiem że rządy tych państw zostały oficjalnie powiadomione i w odpowiednim czasie nie zgłaszają sprzeciwu.
c) Komisja jest wspomagana w swym dochodzeniu przez urzędników Państwa Członkowskiego, na którego terytorium prowadzone są kontrole, pod warunkiem że dane Państwo Członkowskie o to wnioskuje.
3.
Państwa Członkowskie dostarczają Komisji, na jej żądanie, wszystkich informacji koniecznych do badania, zgodnie ze szczegółowymi zasadami ustanowionymi przez Komisję.
4. a) Składający skargę oraz zainteresowani eksporterzy i importerzy, a także przedstawiciele zainteresowanego państwa lub państw mogą badać wszelkie informacje udostępnione Komisji, z wyjątkiem dokumentów wewnętrznych na użytek Komisji i administracji, pod warunkiem że informacje te są istotne dla ochrony ich interesów i nie są poufne w znaczeniu art. 9 oraz że są wykorzystywane przez Komisję w jej procedurze badawczej.
Zainteresowane osoby skierują do Komisji pisemny uzasadniony wniosek, wskazujący żądane informacje.
b) Składający skargę oraz zainteresowani eksporterzy i importerzy, a także przedstawiciele zainteresowanego państwa lub państw mogą zwrócić się o poinformowanie ich o głównych faktach i uwagach wynikających z procedury badawczej.
5.
Komisja może wysłuchać zainteresowanych stron.
Wysłuchuje, jeżeli w terminie wyznaczonym w ogłoszeniu opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, zgłosiły one pisemny wniosek o wysłuchanie wykazując, że są stroną głównie zainteresowaną wynikiem postępowania.
6.
Ponadto Komisja, na wniosek, umożliwia bezpośrednio zainteresowanym stronom spotkanie, w celu umożliwienia przedstawienia przeciwstawnych stanowisk oraz odparcia przedstawionych zarzutów.
Zapewniając taką możliwość Komisja uwzględnia życzenia stron oraz potrzebę zachowania poufności.
Żadna ze stron nie ma obowiązku uczestniczenia w spotkaniu i niedopełnienie tego nie jest szkodliwe dla sytuacji danej strony.
7.
Jeżeli informacje żądane przez Komisję nie zostaną dostarczone w rozsądnym terminie lub gdy dochodzenie jest znacznie utrudnione, wyniki badania mogą zostać oparte na dostępnych faktach.
8.
Po zakończeniu swojego badania, Komisja składa sprawozdanie Komitetowi.
Sprawozdanie zazwyczaj powinno być przedstawione w ciągu pięciu miesięcy od ogłoszenia o wszczęciu procedury chyba że złożoność badania jest taka, że Komisja przedłuża ten okres do siedmiu miesięcy.
Artykuł 9
Poufność
1.
Informacje uzyskane na podstawie niniejszego rozporządzenia są wykorzystywane wyłącznie do celów, dla których o nie wnioskowano.
2. a) Ani Rada, ani Komisja czy Państwo Członkowskie lub urzędnicy któregokolwiek z nich, nie ujawniają żadnych informacji o charakterze poufnym otrzymanych zgodnie z niniejszym rozporządzeniem lub jakichkolwiek informacji dostarczonych drogą poufną przez strony procedury badawczej, bez specjalnego pozwolenia strony dostarczającej takie informacje.
b) Każdy wniosek o poufne traktowanie wskazuje dlaczego informacje są poufne i towarzyszy mu streszczenie o charakterze jawnym lub oświadczenie o powodach, dla których informacje nie nadają się do takiego streszczenia.
3.
Informacje zwykle uważa się za poufną, jeśli jej ujawnienie prawdopodobnie będzie miało niekorzystny skutek dla dostarczyciela lub źródła informacji.
4.
Jednakże jeśli wydaje się, że wniosek o poufność nie jest uzasadniony i jeśli dostarczyciel albo nie jest skłonny ujawnić publicznie informacji lub upoważnić do jej ujawnienia w postaci ogólnej lub streszczenia, dana informacja może zostać pominięta.
5.
Niniejszy artykuł nie wyklucza ujawnienia ogólnych informacji przez organy Wspólnoty, w szczególności z powodów, na których oparto decyzje powzięte zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
Takie ujawnienie musi uwzględniać uzasadniony interes zainteresowanych stron, że ich tajemnice handlowe nie powinny zostać ujawnione.
Artykuł 10
Dowody
1.
Badanie szkód obejmuje gdzie jest to właściwe następujące czynniki:
a) wielkość danego wspólnotowego przywozu lub wywozu, w szczególności w przypadku znacznego wzrostu lub spadku w wymiarze bezwzględnym, lub w stosunku do produkcji lub spożycia na danym rynku;
b) ceny konkurentów przemysłu Wspólnoty, szczególnie w celu stwierdzenia czy nastąpiło na rynkach Wspólnoty lub państw trzecich znaczne zaniżenie cen przemysłu Wspólnoty;
c) będący ich skutkiem wpływ na przemysł Wspólnoty, a także wskazanie tendencji niektórych wskaźników ekonomicznych takich jak: produkcja, wykorzystanie mocy przerobowych, zasoby, sprzedaż, udział w rynku, ceny (to znaczy kryzys cenowy lub zapobieganie wzrostom cen, które zwykle by wystąpiły), zyski, zwrot kapitału, inwestycje, zatrudnienie.
2.
W przypadku gdy istnieje domniemanie zagrożenia wystąpienia szkody, Komisja bada również czy da się jasno przewidzieć, że określona sytuacja prawdopodobnie rozwinie się w rzeczywistą szkodę.
Z tego względu pod uwagę można również wziąć takie czynniki jak:
a) stopę wzrostu wywozu na rynki, gdzie ma miejsce konkurencja z produktami wspólnotowymi;
b) zdolność wywozową kraju pochodzenia lub kraju wywozu, która już istnieje lub zaistnieje w przewidywalnej przyszłości, a także prawdopodobieństwo, że wywóz wynikający z tej zdolności będzie kierowany na rynek określony w lit. a).
3.
Szkody spowodowane przez inne czynniki, które indywidualnie lub połączone także niekorzystnie wpływają na przemysł Wspólnoty, nie mogą być przypisywane rozważanym praktykom.
4.
W przypadku gdy istnieje domniemanie co do niekorzystnych skutków w handlu, Komisja bada oddziaływanie tych niekorzystnych skutków na gospodarkę Wspólnoty lub regionu Wspólnoty, lub na sektor działalności gospodarczej.
W tym celu Komisja może uwzględnić, tam gdzie istotne, czynniki w rodzaju tych, które wymieniono w ust. 1 i 2.
Niekorzystne skutki w handlu mogą pojawić się, między innymi, w sytuacjach, w których przepływy handlowe dotyczące produktu lub usługi są wstrzymywane, utrudniane lub odwracane w wyniku jakiejkolwiek przeszkody w handlu lub z sytuacji, w których przeszkody w handlu w poważnym stopniu wywarły wpływ na dostawy lub czynniki produkcji (np. części składowe lub surowce) przedsiębiorstw Wspólnoty.
Kiedy istnieje domniemanie co do niekorzystnych skutków w handlu, Komisja bada również, czy też da się jasno przewidzieć, że określona sytuacja prawdopodobnie rozwinie się w rzeczywiste niekorzystne skutki w handlu.
5.
Badając dowody niekorzystnych skutków w handlu, Komisja ma także na uwadze przepisy, zasady i praktyki regulujące prawo do wniesienia skargi zgodnie z właściwymi międzynarodowymi zasadami określonych w art. 2 ust. 1.
6.
Komisja dalej bada wszelkie inne istotne dowody zawarte w skardze lub w zgłoszeniu.
Pod tym względem wykaz czynników i wskazań wskazanych w ust. 1–5 nie jest wyczerpujący ani też jeden lub kilka takich czynników nie może dać zdecydowanych wytycznych na istnienie szkody lub niekorzystnych skutków w handlu.
Artykuł 11
Zakończenie i zawieszenie procedury
1.
W przypadku gdy ustalono w wyniku procedury badawczej, że interesy Wspólnoty nie wymagają żadnych działań, procedura zostaje zakończona zgodnie z art. 14.
2. a) Jeżeli po zakończeniu procedury badawczej dane państwo lub państwa trzecie podejmuje (podejmują) środki, uznane za dostateczne i w związku z tym nie jest wymagane żadne działanie ze strony Wspólnoty, procedura może zostać zawieszona zgodnie z przepisami art. 14.
b) Komisja nadzoruje stosowanie tych środków tam, gdzie jest to właściwe, na podstawie informacji dostarczonych w odpowiednich odstępach czasu, których może żądać od danych państw trzecich, a także sprawdzać je w miarę potrzeby.
c) W przypadku gdy środki podjęte przez dane państwo lub państwa trzecie zostały uchylone, zawieszone lub niewłaściwie wykonane, lub w przypadku gdy Komisja ma podstawy wierzyć, że jest tak w danym przypadku, czy też wreszcie, gdy wniosek o udzielenie informacji złożony przez Komisję jak przewidziano to w lit. b) nie został rozpatrzony pozytywnie, Komisja powiadamia o tym Państwa Członkowskie, a gdy jest to konieczne oraz uzasadnione wynikami dochodzenia i nowe dostępne fakty, podejmuje się wszelkie działania zgodnie z art. 13 ust. 3.
3.
W przypadku gdy po procedurze badawczej lub w dowolnym momencie przed, w trakcie lub też po procedurze rozstrzygania sporów międzynarodowych wydaje się, że najbardziej odpowiednim środkiem rozstrzygnięcia sporu wynikającego z przeszkody w handlu jest zawarcie umowy z danym państwem lub państwami trzecimi, które może zmienić istniejące samodzielnie prawa Wspólnoty oraz danego państwa trzeciego lub państw trzecich, procedura zostaje zawieszona zgodnie z przepisami art. 14, a negocjacje są prowadzone zgodnie z postanowieniami art. 113 Traktatu.
Artykuł 12
Przyjęcie środków polityki handlowej
1.
W przypadku gdy ustalono (w wyniku procedury badawczej, chyba że sytuacja faktyczna i prawna jest taka, że procedura badawcza nie może być wymagana), że działanie jest potrzebne w interesie Wspólnoty w celu zapewnienia poszanowania praw Wspólnoty zgodnie z zasadami handlu międzynarodowego w celu usunięcia szkód lub niekorzystnych skutków w handlu przyjętych lub utrzymywanych przez państwa trzecie, zostaną określone odpowiednie środki zgodnie z procedurą określoną w art. 13.
2.
W przypadku gdy zobowiązania międzynarodowe Wspólnoty wymagają uprzedniego dopełnienia międzynarodowej procedury konsultacji lub rozstrzygania sporów, decyzję dotyczącą środków określonych w ust. 3 podejmuje się jedynie wówczas, gdy dana procedura zostaje zakończona, a także z uwzględnieniem wyników tej procedury.
W szczególności, w przypadku gdy Wspólnota zażądała od międzynarodowego organu rozstrzygającego spory wskazania i autoryzowania środków, które są odpowiednie w celu wprowadzenia w życie wyników procedury rozstrzygania sporów międzynarodowych, środki polityki handlowej Wspólnoty, które mogą być potrzebne w rezultacie takiego upoważnienia winny być zgodne z zaleceniami takiego organu zajmującego się rozstrzyganiem sporów międzynarodowych.
3.
Można podjąć wszelkie środki polityki handlowej, które są zgodne z dotychczasowymi międzynarodowymi zobowiązaniami i procedurami, szczególnie:
a) zawieszenie lub wycofanie wszelkich koncesji wynikających z negocjacji w zakresie polityki handlowej;
b) podniesienie dotychczasowych opłat celnych lub wprowadzenie wszelkich innych opłat przywozowych;
c) wprowadzenie ograniczeń ilościowych lub wszelkich innych środków modyfikujących warunki przywozu lub wywozu czy też wpływających w inny sposób na handel z danym państwem trzecim.
4.
Odpowiednie decyzje określają powody, na których się opierają, a także są one opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Publikacja jest równoznaczna z powiadomieniem bezpośrednio zainteresowanych państw i stron.
Artykuł 13
Procedury podejmowania decyzji
1. Decyzje określone w art. 11 ust. 1 i 2 lit. a) należy podejmować zgodnie z przepisami art. 14.
2.
W przypadku gdy Wspólnota w wyniku skargi na podstawie art. 3 lub 4, lub przekazania na podstawie art. 6 podejmuje procedury oficjalnych międzynarodowych konsultacji lub rozstrzygania sporów, decyzje odnoszące się do rozpoczęcia, prowadzenia oraz zakończenia takowych procedur należy podejmować zgodnie z art. 14.
3. W przypadku gdy, po podjęciu działań zgodnie z art. 12 ust. 2, Wspólnota musi podjąć decyzję co do środków w zakresie polityki handlowej, które mają zostać podjęte na podstawie art. 11 ust. 2 lit. c) lub na podstawie art. 12, Rada stanowi, zgodnie z art. 113 Traktatu na podstawie większości kwalifikowanej nie później niż w terminie 30 dni roboczych po otrzymaniu propozycji.
Artykuł 14
Procedura Komitetu
1.
O ile nastąpi odwołanie do procedury, o której stanowi niniejszy artykuł, sprawa powinna zostać przedłożona na forum Komitetu przez jej przewodniczącego.
2.
Przedstawiciel Komisji przedstawia Komitetowi wersję roboczą decyzji, która ma zostać podjęta.
Komitet omawia sprawę w terminie, który ma być ustalony przez przewodniczącego w zależności od pilności sprawy.
3.
Komisja podejmuje decyzję, którą komunikuje Państwom Członkowskim i którą stosuje się w terminie 10 dni, jeśli w tym okresie żadne Państwo Członkowskie nie przekaże sprawy do Rady.
4.
Rada może, na wniosek Państwa Członkowskiego, i stanowiąc większością kwalifikowaną, zweryfikować decyzję Komisji.
5.
Decyzję Komisji stosuje się po okresie 30 dni, jeśli Rada nie wydała orzeczenia w tym okresie licząc od dnia przekazania sprawy Radzie.
Artykuł 15
Przepisy ogólne
1.
Niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania w przypadkach objętych innymi istniejącymi zasadami w dziedzinie wspólnej polityki handlowej.
Działa ono w sposób uzupełniający do:
- zasad ustanawiających wspólnotową organizację rynków rolnych i przepisów wykonawczych,
- szczegółowych zasad przyjętych na podstawie art. 235 Traktatu stosowanych w odniesieniu do towarów przetworzonych na bazie produktów rolnych.
Pozostaje ono bez uszczerbku dla innych środków, które mogą zostać podjęte na podstawie art. 113 Traktatu, jak również na podstawie procedur Wspólnoty w zakresie postępowania w sprawach dotyczących przeszkód w handlu podniesionych przez Państwa Członkowskie w komitecie ustanowionym na mocy art. 113 Traktatu.
2.
Niniejszym rozporządzenie (EWG) nr 2641/84 traci moc.
Tam gdzie stosowne, odwołanie się do tego rozporządzenia traktuje się jako odniesienie do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 16
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1996 r.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do postępowań wszczętych po tej dacie.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 3287/94
z dnia 22 grudnia 1994 r.
w sprawie inspekcji przedwysyłkowych w odniesieniu do wywozu ze Wspólnoty
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje: szereg krajów rozwijających się stosuje tak zwane programy inspekcji przedwysyłkowej w celu zapewnienia właściwego rozdziału ograniczonych zasobów walut obcych między importerów oraz w celu zwalczania praktyk takich jak zaniżanie i zawyżanie faktur oraz oszustwa; te kraje rozwijające się zleciły spółkom prywatnym wykonanie tego zadania, które obejmuje sprawdzanie jakości, jak również cen towarów przeznaczonych na wywóz na terytorium tych krajów;
Wspólnota uznaje prawo krajów rozwijających się do stosowania inspekcji przedwysyłkowej; jednakże inspekcja przedwysyłkowa może stwarzać możliwość niewłaściwej ingerencji w ceny swobodnie uzgodnione przez strony umowy oraz stosowania innych praktyk, które stwarzają niepotrzebne przeszkody w handlu; dlatego należy dołożyć starań poprzez współpracę i pomoc techniczną w celu zmniejszenia konieczności inspekcji przedwysyłkowej;
Akt Końcowy Rundy Urugwajskiej, podpisany dnia 15 kwietnia 1994 r. w Marakeszu (Maroko), ustanawia Porozumienie w sprawie inspekcji przedwysyłkowej między członkami Światowej Organizacji Handlu ("Porozumienie WTO"); Porozumienie to zostało zatwierdzone i musi zostać wprowadzone w życie we Wspólnocie;
prawodawstwo wspólnotowe daje eksporterom dodatkową gwarancję, że czynności inspekcji przedwysyłkowej są rzeczywiście przeprowadzane zgodnie z przepisami Porozumienia WTO i w związku z tym nie tworzą barier w handlu;
w tym celu czynności inspekcji przedwysyłkowej przeprowadzane we Wspólnocie powinny podlegać określonym warunkom;
w celu utrzymania jednolitych zasad polityki eksportowej Wspólnoty niezbędne jest, aby czynności jednostek inspekcji przedwysyłkowej zostały uregulowane według jednolitych wytycznych;
istnieje uzasadniony powód do uproszczenia procedur w możliwie największym stopniu, w szczególności w odniesieniu do kontroli cen; jednakże Porozumienie WTO nie przewiduje zwolnień i w związku z tym takie zwolnienia mogą być stosowane wyłącznie za zgodą jednostek inspekcji przedwysyłkowej;
należy wprowadzić szybką i efektywną procedurę rozstrzygania sporów między eksporterami i jednostkami inspekcji przedwysyłkowej; taka procedura przewidziana jest w Porozumieniu WTO;
spory dotyczące niezgodności z warunkami lub nieprzestrzeganiem procedur przez jednostki inspekcji przedwysyłkowej powinny być rozstrzygane z państwami trzecimi, korzystającymi z takich jednostek zgodnie z odpowiednimi procedurami Wspólnoty i WTO;
artykuł 3 ust. 3 Porozumienia WTO zapewnia państwom trzecim pomoc techniczną,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do czynności prowadzonych na obszarze celnym Wspólnoty Europejskiej przez jednostki inspekcji przedwysyłkowej, które, na rachunek rządów lub instytucji publicznych państw trzecich, przeprowadzają kontrole jakości, ilości lub ceny, łącznie z kursem walutowym i warunkami finansowymi, towarów przeznaczonych do wywozu na terytoria tych państw trzecich ("programy inspekcji przedwysyłkowej").
Artykuł 2
1.
Czynności jednostek inspekcji przedwysyłkowej, określonych w art. 1, podlegają procedurze wstępnego powiadomienia na zasadach ogólnych zgodnie z warunkami wymienionymi w niniejszym rozporządzeniu.
2.
W swoim powiadomieniu jednostki inspekcji przedwysyłkowej przekazują Komisji warunki umów, z wyłączeniem wynagrodzenia, zawartych z rządami lub instytucjami publicznymi państw trzecich, na rachunek których ustalono programy inspekcji przedwysyłkowej.
Następnie przekazują Komisji wszelkie zmiany dotyczące warunków kontroli.
Wskazują również środki podjęte w celu spełnienia warunków wymienionych w niniejszym rozporządzeniu.
3.
Komisja przesyła kopie otrzymanych powiadomień Państwom Członkowskim.
Artykuł 3
Powiadomienie o czynnościach określonych w art. 2 obejmuje następujące działania:
a) fizyczną kontrolę towarów przed wywozem w celu sprawdzenia zgodności wysyłki (jakości, ilości) z ustaleniami umowy oraz z zasadami i normami kraju przywozu lub normami uznawanymi na poziomie międzynarodowym;
b) weryfikacja ceny i, w razie potrzeby, kursu walutowego, na podstawie umowy między eksporterem i importerem, faktury pro forma i, w razie potrzeby, wniosku o zezwolenie na przywóz.
Artykuł 4
Jednostki inspekcji przedwysyłkowej, prowadząc swoje działania, spełniają następujące warunki:
a) Przed każdą kontrolą jednostka inspekcji przedwysyłkowej informuje eksportera o szczegółach inspekcji i stosowanych kryteriach.
Jednostka inspekcji przedwysyłkowej przeprowadza stosowną kontrolę czasie pozwalającym na uniknięcie nieuzasadnionych opóźnień.
Po otrzymaniu ostatecznych dokumentów i dokonaniu inspekcji, w ciągu pięciu dni roboczych, wydaje także Pozytywny Raport Badania lub przedstawia szczegółowe wyjaśnienia na piśmie określające powody niewydania takiego Raportu.
W drugim przypadku eksporterzy mają możliwość przedstawienia swojej opinii na piśmie i, na wniosek eksporterów, przeprowadzenia jest ponowna inspekcja w najwcześniejszym wspólnie uzgodnionym terminie.
Jednostki inspekcji przedwysyłkowej dokonują również, na wniosek eksportera, przed datą fizycznej kontroli, wstępnej weryfikacji cen i, w razie potrzeby, kursów walutowych, na podstawie umowy między eksporterem i importerem, faktury pro forma i, w razie potrzeby, wniosku o zezwolenie na przywóz.
Jednostki inspekcji, po przeprowadzeniu wstępnej weryfikacji, niezwłocznie informują na piśmie eksporterów o przyjęciu lub podają szczegółowe powody nieprzyjęcia cen i/lub kursu walutowego.
W celu unikania opóźnień w płatnościach, jednostki inspekcji przedwysyłkowej niezwłocznie wysyłają eksporterom lub wyznaczonym przedstawicielom eksporterów Pozytywny Raport Badania.
W przypadku zaistnienia błędu maszynowego w Pozytywnym Raporcie Badania jednostki poprawiają błąd i jak najszybciej przesyłają poprawione informacje odpowiednim stronom.
b) Inspekcje przedwysyłkowej przeprowadzane są z uwzględnieniem zasady niedyskryminacji, a procedury i kryteria stosowane podczas prowadzenia tych działań są obiektywne i stosowane na takich samych zasadach wobec wszystkich eksporterów podlegających takim działaniom.
c) Jednostki inspekcji przedwysyłkowej nie mogą żądać od eksporterów informacji dotyczących:
i) danych dotyczących produkcji, związanych z procesami opatentowanymi, licencyjnymi lub niejawnymi, lub z procesami, w odniesieniu do których trwa postępowanie patentowe;
ii) niepublikowanych danych technicznych, innych niż dane niezbędne do zademonstrowania zgodności z przepisami technicznymi lub normami;
iii) cen wewnętrznych, łącznie z kosztami produkcji;
iv) poziomu zysków;
v) warunków umów między eksporterami i ich dostawcami, chyba że jednostka inspekcyjna nie może dokonać danego badania w żaden inny sposób.
(W takim przypadku jednostka może żądać jedynie informacji niezbędnych do tego celu).
Jednostki inspekcji przedwysyłkowej traktują wszystkie informacje dostarczone przez eksporterów jako tajemnicę handlową, o ile informacje te nie zostały już opublikowane, nie są ogólnodostępne stronom trzecim lub w inny sposób nie są publiczne znane.
Takie tajemnice handlowe przekazywane są rządom zamawiającym jednostkę lub ją upoważniającym, tylko w takim stopniu, w którym informacje takie są zwyczajowo wymagane do akredytyw lub innych form płatności lub do celów dotyczących ceł, licencjonowania przywozu lub kontroli kursu walutowego.
d) Jednostki inspekcji przedwysyłkowej ustalają procedury otrzymywania, rozpatrywania i podejmowania decyzji dotyczących skarg wnoszonych przez eksporterów.
Procedury te są rozwijane i utrzymywane zgodnie z następującymi wytycznymi:
i) jednostki inspekcji przedwysyłkowej wyznaczają jednego lub więcej urzędników, którzy są dyspozycyjni w zwykłych godzinach urzędowania w każdym mieście lub porcie, w którym ustanowiono biuro administracyjne inspekcji przedwysyłkowej, w celu otrzymywania, rozpatrywania i podejmowania decyzji w sprawie odwołań lub skarg eksporterów;
ii) eksporterzy przedstawiają na piśmie wyznaczonemu(-ym) urzędnikowi(-om) fakty dotyczące określonych transakcji, charakter skargi i proponowanie rozwiązanie;
iii) wyznaczony(-eni) urzędnik(-cy) życzliwie odnoszą się do skarg eksporterów i podejmują decyzję jak najszybciej po otrzymaniu dokumentacji określonej w ii).
Artykuł 5
Jednostki inspekcji przedwysyłkowej, podczas wypełniania swoich obowiązków w odniesieniu do weryfikacji cen, spełniają następujące warunki:
a) jednostki inspekcji przedwysyłkowej odrzucają cenę umowną uzgodnioną między eksporterem i importerem tylko wtedy, gdy są w stanie udowodnić, że ich ustalenia w odniesieniu do niezadowalającej ceny są oparte na procesie weryfikacji, który jest zgodny z kryteriami określonymi w lit. b) - e);
b) jednostka inspekcji przedwysyłkowej opiera swoje porównania cen do celów weryfikacji ceny eksportowej na cenie(-ach) towarów identycznych lub podobnych oferowanych do wywozu z tego samego kraju wywozu w tym samym czasie lub w niewielkim odstępie czasu, na konkurencyjnych i porównywalnych warunkach sprzedaży, zgodnie ze zwyczajowymi praktykami handlowymi i po odliczeniu wszelkich stosowanych standardowych zniżek.
Takie porównanie oparte jest na następujących założeniach:
i) wykorzystywane są jedynie ceny dostarczające zasadnych podstaw do porównań, przy uwzględnieniu odpowiednich czynników gospodarczych w kraju przywozu i kraju lub krajów używanych do porównania cen;
ii) jednostka inspekcji przedwysyłkowej nie opiera swej oceny na cenach towarów oferowanych do wywozu do różnych krajów przywozu, aby arbitralnie narzucać najniższe ceny dla wysyłanego towaru;
iii) jednostka inspekcji przedwysyłkowej bierze pod uwagę określone elementy wymienione w lit. c);
iv) na każdym etapie procesu określonego powyżej, jednostka inspekcji przedwysyłkowej umożliwia eksporterowi wyjaśnienie wysokości ceny;
c) w trakcie weryfikacji cen, jednostki inspekcji przedwysyłkowej uwzględniają w odpowiedni sposób warunki umowy sprzedaży i mające ogólne zastosowanie czynniki korygujące dotyczące transakcji; czynniki te obejmują, ale nie są ograniczone wyłącznie do: poziomu handlowego i wielkości sprzedaży, okresów i warunków dostaw, klauzul o wzroście cen, wymogów jakościowych, specjalnych cech konstrukcyjnych, specjalnych wymogów dotyczących transportu bądź opakowania, rozmiaru zamówienia, sprzedaży natychmiastowej, wpływów sezonowych, licencji lub innych opłat związanych z własnością intelektualną oraz usług świadczonych w ramach umowy, o ile nie są zwyczajowo umieszczane w osobnej fakturze; obejmują również pewne elementy odnoszące się do ceny eksportera, takie jak stosunek umowny między eksporterem a importerem;
d) weryfikacja opłat transportowych odnosi się tylko do uzgodnionej ceny środka transportu w kraju wywozu, jak wskazano w umowie sprzedaży;
e) następujące elementy nie są stosowane do celów weryfikacji ceny:
i) cena sprzedaży w kraju przywozu towarów wyprodukowanych w tym kraju;
ii) cena towarów przeznaczonych do wywozu z kraju innego niż kraj wywozu;
iii) koszt produkcji;
iv) arbitralne lub fikcyjne ceny lub wartości.
Artykuł 6
Jeśli w wyniku swych zobowiązań w stosunku do rządu lub instytucji publicznej państwa trzeciego jednostka inspekcji przedwysyłkowej nie przestrzega warunków określonych w art. 4 i 5 niniejszego rozporządzenia, nie działa zgodnie z procedurami określonymi w art. 7 lub jeśli istnieją inne powody, aby domniemywać, że postanowienia Porozumienia WTO nie są przestrzegane, można uciec się do odpowiedniej procedury, łącznie z procedurą określoną w rozporządzeniu (EWG) nr 2641/84 na warunkach w nim określonych [2].
Artykuł 7
Jeśli jednostki inspekcji przedwysyłkowej i eksporterzy nie mogą rozstrzygnąć sporów w inny sposób, w ciągu najbliższych dwóch dni roboczych po przedstawieniu skarg zgodnie z przepisami art. 4 lit. d), stosuje się następującą procedurę:
a) eksporter lub jednostka inspekcji przedwysyłkowej wchodząca w spór kontaktuje się z niezależną jednostką, określoną w art. 4 Porozumienia WTO w sprawie inspekcji przedwysyłkowej i wnioskuje o powołanie komitetu.
Niezależna jednostka odpowiada za ustalenie składu komitetu, który składa się z trzech członków.
Jego członkowie wybierani są w sposób pozwalający na uniknięcie niepotrzebnych kosztów i opóźnień.
Pierwszy z członków wybierany jest z sekcji i) listy przewidzianej w Porozumieniu WTO przez daną jednostkę inspekcji przedwysyłkowej, pod warunkiem że członek ten nie jest związany z tą jednostką.
Drugi z członków wybierany jest z sekcji ii) listy przewidzianej w Porozumieniu WTO przez danego eksportera, pod warunkiem że ten członek nie jest związany z powyższym eksporterem.
Trzeci z członków wybierany jest z sekcji iii) listy przewidzianej w Porozumieniu WTO przez niezależną jednostkę określoną powyżej.
Nie czyni się zastrzeżeń w stosunku do żadnego z niezależnych ekspertów w dziedzinie handlu wybranych z sekcji iii) listy przewidzianej w Porozumieniu WTO;
b) niezależny ekspert w dziedzinie handlu wybrany z sekcji iii) listy przewidzianej w Porozumieniu WTO pełni funkcję przewodniczącego komitetu.
Ekspert ten podejmuje niezbędne decyzje w celu zapewnienia szybkiego rozwiązania sporu przez komitet, na przykład ustalając, czy fakty dotyczące sprawy wymagają spotkania jego członków i, jeśli tak, gdzie takie spotkanie powinno się odbyć, uwzględniając dane miejsce inspekcji;
c) jeśli strony sporu wyrażają zgodę, jeden niezależny ekspert w dziedzinie handlu może zostać wybrany z sekcji iii) listy przewidzianej w Porozumieniu WTO w odniesieniu do inspekcji przedwysyłkowej przez niezależną jednostkę określoną w lit. a) w celu rozstrzygnięcia sporu.
Ekspert ten podejmuje niezbędne decyzje w celu zapewnienia szybkiego rozwiązania sporu przez komitet, na przykład uwzględniając miejsce danej inspekcji;
d) celem badania jest ustalenie, czy w trakcie danej inspekcji strony sporu przestrzegały postanowień Porozumienia WTO, a zatem także przepisów niniejszego rozporządzenia.
Procedury są wykonywane szybko i zapewniają obu stronom możliwość przedstawienia swoich opinii na piśmie;
e) decyzje trzyosobowego komitetu podejmowane są zwykłą większością głosów.
Decyzja w sprawie sporu zostaje wydana w ciągu ośmiu dni roboczych od złożenia wniosku o niezależną ocenę i przekazana stronom sporu.
Termin ten może być przedłużony do czasu osiągnięcia porozumienia przez strony sporu.
Komitet lub niezależny ekspert w dziedzinie handlu rozdziela koszty, na podstawie meritum sprawy;
f) decyzja komitetu jest wiążąca dla jednostki inspekcji przedwysyłkowej i eksportera będących stronami sporu.
Artykuł 8
Każde Państwo Członkowskie:
- podejmuje odpowiednie środki na poziomie krajowym w celu wykonania niniejszego rozporządzenia, w szczególności w celu ułatwienia właściwego działania niezależnej procedury odwoławczej określonej w art. 7,
- wyznacza urzędnika odpowiedzialnego za kwestie inspekcji przedwysyłkowej, którego nazwisko i stanowisko zostaną przekazane Komisji.
Na wniosek, Wspólnota i Państwa Członkowskie, mogą zapewnić krajom użytkowników pomoc techniczną związaną z inspekcją przedwysyłkową; zwykle taka pomoc powinna mieć na celu usunięcie okoliczności, które doprowadziły te kraje do wprowadzenia inspekcji przedwysyłkowej.
Artykuł 9
Komisja informuje Sekretariat WTO o niniejszym rozporządzeniu i wszelkich wprowadzonych do niego zmianach.
Artykuł 10
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1995 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) NR 3288/94
z dnia 22 grudnia 1994 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego w celu wprowadzenia w życie porozumień zawartych w ramach Rundy Urugwajskiej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 235,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje: Porozumienie ustanawiające Światową Organizację Handlu (dalej "Porozumienie WTO") zostało podpisane w imieniu Wspólnoty; Porozumienie w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej (dalej zwane "Porozumieniem TRIPS") załączone do Porozumienia WTO, zawiera szczegółowe postanowienia dotyczące ochrony praw własności intelektualnej, których celem jest stworzenie międzynarodowych zasad w tym zakresie, służących promowaniu handlu międzynarodowego i zapobieganiu zakłóceniom i sporom w handlu, które mogłyby być spowodowane brakiem właściwej i skutecznej ochrony własności intelektualnej;
dla zapewnienia pełnej zgodności stosownego ustawodawstwa Wspólnoty z Porozumieniem TRIPS, Wspólnota musi przedsięwziąć określone środki w odniesieniu do obowiązujących aktów Wspólnoty odnoszących się do ochrony praw własności intelektualnej; środki te pociągają za sobą, w niektórych przypadkach, zmiany lub poprawki aktów Wspólnoty; środki te pociągają za sobą również dokonywanie uzupełnień w obowiązujących aktach Wspólnoty;
rozporządzenie (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego [2]; art. 5 rozporządzenia (WE) nr 40/94 określa "osoby, które mogą być posiadaczami wspólnotowego znaku towarowego" odnosząc się w znacznej mierze do Konwencji Paryskiej o ochronie własności przemysłowej i wymaga wzajemnego traktowania narodowego ze strony państw, które nie są stronami Konwencji Paryskiej; art. 29 rozporządzenia (WE) nr 40/94, dotyczący prawa pierwszeństwa także wymaga zmiany w tym względzie; w celu przestrzegania obowiązku traktowania narodowego zawartego w art. 3 Porozumienia TRIPS, przepisy te powinny być zmienione, aby zapewnić, że obywatele wszystkich członków WTO, nawet tych, którzy nie są członkami Konwencji Paryskiej, zostaną potraktowane nie mniej korzystnie niż obywatele Państw Członkowskich Wspólnoty;
artykuł 23 ust. 2 Porozumienia TRIPS przewiduje odmowę lub unieważnienie znaków towarowych, które zawierają lub składają się z fałszywych oznaczeń geograficznych win i wyrobów spirytusowych, bez konieczności spełniania przez nie warunku posiadania cech wprowadzających odbiorców w błąd, nowa lit. j) musi zostać dodana w art. 7 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 40/94,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 40/94 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 5 ust. 1 lit. b) otrzymuje brzmienie:
"b) obywatele innych państw, które są stronami Konwencji Paryskiej o ochronie własności przemysłowej, zwanej dalej "Konwencją Paryską";, lub Porozumienia ustanawiającego Światową Organizację Handlu;";
2) w art. 5 ust. 1 lit. d) otrzymuje brzmienie:
"d) obywatele inni niż ci określeni w lit. c), z państwa, które nie jest stroną Konwencji Paryskiej ani Porozumienia ustanawiającego Światową Organizację Handlu, a które zgodnie z opublikowanymi danymi przyznaje obywatelom wszystkich Państw Członkowskich taką samą ochronę znaków towarowych, jaką przyznaje własnym obywatelom, i które uznaje rejestrację wspólnotowego znaku towarowego za dowód, jeśli obywatele Państw Członkowskich są zobowiązani do udowodnienia rejestracji znaku towarowego w kraju pochodzenia.";
3) w art. 7 ust. 1 po lit. i) dodaje się, co następuje:
"j) znaki towarowe win, które zawierają lub składają się z oznaczeń geograficznych identyfikujących wina, lub wyrobów spirytusowych, które zawierają lub składają się z oznaczeńgeograficznych identyfikujących wyroby spirytusowe, w odniesieniu do takich win i wyrobów spirytusowych, które nie posiadają takiego pochodzenia.";
4) w art. 29 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Osoba, która należycie złożyła wniosek o znak towarowy w lub dla jakiegokolwiek państwa będącego stroną Konwencji Paryskiej lub Porozumienia ustanawiającego Światową Organizację Handlu, lub jej następcy prawni, korzysta do celów związanych z złożeniem wniosku o rejestrację wspólnotowego znaku towarowego dla tego samego znaku towarowego w odniesieniu do towarów lub usług identycznych lub zawierających się w tych, dla których wniosek został złożony, z prawa pierwszeństwa przez okres sześciu miesięcy od daty złożenia pierwszego wniosku.";
5) w art. 29 ust. 5 otrzymuje brzmienie:
"5.
Jeśli pierwszy wniosek został złożony w państwie, które nie jest stroną Konwencji Paryskiej ani Porozumienia ustanawiającego Światową Organizację Handlu, ust. 1—4 stosuje się tylko w takim zakresie, w jakim to państwo, zgodnie z opublikowanymi danymi, przyznaje na podstawie pierwszego wniosku złożonego w Urzędzie i spełniającego warunki równoważne do określonych w niniejszym rozporządzeniu, prawo pierwszeństwa o równoważnym skutku."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1995 r.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 1996 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 3290/94
z dnia 22 grudnia 1994 r.
w sprawie dostosowań i przejściowych uzgodnień wymaganych w sektorze rolnym w celu wprowadzenia w życie porozumień zawartych w ramach wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając rozporządzenie (EWG) nr 805/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], w szczególności jego art. 7 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: Wspólnota przyjęła szereg zasad regulujących wspólną politykę rolną;
w ramach wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej Wspólnota wynegocjowała różnorodne porozumienia handlowe (zwane dalej "porozumieniami GATT"); kilka z nich dotyczy rolnictwa, w szczególności Porozumienie w sprawie rolnictwa (zwane dalej "Porozumieniem"); uzgodnienia dotyczące wspierania wewnętrznego można wykonywać poprzez ustalanie cen i pomocy na odpowiednim poziomie i nie ma potrzeby ustanawiania przepisów szczególnych w tych sprawach; porozumienie ustanawia okres sześciu lat na rozszerzenie, z jednej strony, zakresu dostępu do rynku Wspólnoty dla artykułów rolnych z państw trzecich oraz, z drugiej strony, stopniowe zmniejszanie wsparcia, jakiego Wspólnota udziela na wywóz produktów rolnych; należy w związku z tym odpowiednio dostosować ustawodawstwo rolne w sprawie handlu z państwami trzecimi;
wobec zastąpienia wszystkich środków ograniczających przywóz opłatami celnymi (taryfikacja) oraz zakazu stosowania takich środków w przyszłości, porozumienie wymaga zniesienia zmiennych opłat przywozowych i innych środków oraz opłat przywozowych, przewidzianych obecnie w ramach organizacji rynków; stawki celne stosowane wobec produktów rolnych mają zgodnie z Porozumieniem zostać określone we Wspólnej Taryfie Celnej; jednakże w stosunku do niektórych grup produktów, takich jak zboża, ryż, wino oraz owoce i warzywa, wprowadzenie uzupełniających lub innych mechanizmów handlowych, które nie przewidują pobierania stałych opłat celnych, wymaga dostosowania w przepisach podstawowych zasad dotyczących odstępstw; w dodatku środki ochrony rynku wspólnotowego przed przywozem suszonych winogron i przetworzonych wiśni mogą, w ramach Porozumienia o środkach ochronnych, być utrzymywane przez okres pięciu lat; ponadto, w celu uchronienia wspólnotowego rynku przed problemami zaopatrzeniowymi, należy zezwolić na zawieszanie stawek celnych na niektóre produkty cukrownicze;
w celu utrzymania minimalnego poziomu bezpieczeństwa przed niekorzystnymi skutkami oddziaływania taryfikacji na rynek, porozumienie zezwala na stosowanie dodatkowych opłat celnych pod ściśle określonymi warunkami, lecz tylko na produkty podlegające taryfikacji; odpowiednie przepisy powinny zostać dodane do danych rozporządzeń podstawowych;
Porozumienie przewiduje wprowadzenie serii kontyngentów taryfowych w ramach uzgodnień dotyczących aktualnego i minimalnego dostępu; warunki odnoszące się do tych kontyngentów zostały szczegółowo zapisane w porozumieniach; z uwagi na wielką liczbę kontyngentów oraz w celu zapewnienia, by były one jak najskuteczniej realizowane, należy obciążyć Komisję obowiązkiem ich uruchamiania oraz zarządzania nimi przy wykorzystaniu procedury działania komitetu zarządzającego;
zmiany przepisów wynikające z umowy ramowej w sprawie bananów zawartej z niektórymi państwami Ameryki Południowej w ramach Rundy Urugwajskiej powinny zostać włączone do rozporządzenia Rady (EWG) nr 404/93 z dnia 13 lutego 1993 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku bananów [3];
Porozumienie o środkach bezpieczeństwa określa wyraźnie zasady stosowania klauzul ochronnych jako klauzul włączonych do systemu organizacji rynków, klauzule takie powinny zostać uzupełnione przez odniesienie do obowiązków wynikających z umów międzynarodowych;
w swoich stosunkach handlowych z państwami trzecimi niepodlegających porozumieniom GATT, Wspólnota nie jest związana wynikającymi z nich ograniczeniami dotyczącymi dostępu do wspólnotowego rynku; w celu zapewnienia, tam gdzie jest to stosowne, możliwości przyjmowania wszelkich niezbędnych środków w odniesieniu do produktów z tych państw, Komisji należy przyznać wszelkie odpowiednie uprawnienia, które byłyby realizowane poprzez procedury komitetu zarządzającego;
na mocy Porozumienia, przyznawanie subsydiów wywozowych jest od tej chwili ograniczone do niektórych, określonych w porozumieniu grup produktów rolnych; dodatkowo podlega ono ograniczeniom pod względem ilości i wartości;
przestrzeganie limitów wartościowych można zapewnić podczas ustalania refundacji i poprzez monitorowanie płatności pod kątem zgodności z zasadami dotyczącymi EFOGR; monitorowanie można usprawnić poprzez obowiązkowe wcześniejsze ustalanie refundacji, przy dopuszczeniu możliwości, w przypadku zróżnicowanych refundacji, zmiany wskazanego miejsca przeznaczenia; w przypadku zmiany miejsca przeznaczenia stosowana byłaby refundacja mająca zastosowanie do faktycznego miejsca przeznaczenia, przy pułapie na poziomie kwoty mającej zastosowanie dla wcześniej ustalonego miejsca przeznaczenia;
monitorowanie przestrzegania ograniczeń w ujęciu ilościowym wymaga wprowadzenia niezawodnego i skutecznego systemu monitorowania; w tym celu, przyznawanie refundacji wywozowych należy uzależnić od posiadania pozwolenia na wywóz; refundacje należy przyznawać aż do wyczerpania dostępnych limitów w zależności od indywidualnej sytuacji każdego określonego produktu; odstępstwa od tej zasady można dopuszczać tylko w przypadku produktów przetworzonych, niewymienionych w załączniku II do Traktatu, których nie dotyczą ograniczenia wartościowe, oraz w przypadku operacji pomocy żywnościowej, które są wyłączone z wszelkich ograniczeń; należy opracować przepisy dotyczące odstępstw od ścisłego przestrzegania zasad zarządzania tam gdzie nie przewiduje się, że wywóz korzystający z refundacji przekroczy ustalone ograniczenia ilościowe; monitorowanie wywożonych ilości, które otrzymały refundacje w latach gospodarczych, które wymienia się w porozumieniu, może mieć miejsce w oparciu o pozwolenia na wywóz wydawane w ciągu każdego roku gospodarczego;
w większości systemów wspólnej organizacji rynku wyłączenie z możliwości korzystania z rozwiązań dotyczących uszlachetniania czynnego w państwie poddano wyłącznej kompetencji Rady; w warunkach gospodarczych ukształtowanych Porozumieniem może okazać się konieczne szybkie reagowanie na problemy rynkowe wynikające ze stosowania wspomnianych rozwiązań; w tym zakresie powinny zostać przyznane Komisji kompetencje odnośnie do podejmowania pilnych środków działania, które są ograniczone w czasie, podejmowanie tych środków powinno być uwarunkowane stosowaniem procedury określonej w art. 3 decyzji Rady 87/373/EWG z dnia 13 lipca 1987 r. [4];
należy także zapewnić zgodność z Porozumieniem o handlowych aspektach praw własności intelektualnej; w tym celu należy zamieścić wymagane przepisy w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 822/87 z dnia 16 marca 1987 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [5];
w świetle zmian do ustawodawstwa w sprawie rolnictwa, dokonanych niniejszym rozporządzeniem, wiele z rozporządzeń Rady wynikających z rozporządzeń podstawowych przestaje spełniać swoje zadania; do celów przejrzystości prawnej należy je uchylić; należy również uchylić niektóre przepisy, które utraciły aktualność, pomimo że nie są bezpośrednio związane z porozumieniami GATT; to samo dotyczy niektórych rozporządzeń Komisji, określanych jako akty "drugiej generacji", które w większości można włączyć do wspomnianych rozporządzeń podstawowych;
jednakże nie jest możliwe zintegrowanie istniejących zasad ogólnych Rady dotyczących stosowania klauzuli ochronnej w rozporządzeniach podstawowych; z uwagi na znaczenie zmian, których wprowadzenie stało się niezbędne w tej dziedzinie po zawarciu Porozumień GATT, odnośnych przepisów nie można nadal utrzymywać w mocy; w związku z tym powinny one zostać uchylone, przy jednoczesnym dostarczeniu podstaw prawnych umożliwiających ich zastąpienie;
stosowanie Porozumienia w sprawie rolnictwa może być zagrożone, jeżeli wewnętrzne procedury, które mają być stosowane, będą się znacznie różnić między rozmaitymi sektorami; dlatego też pożądane jest ujednolicenie tych procedur;
przyjęcie przez Radę ogólnych przepisów wykonawczych umożliwiło w przeszłości stworzenie odpowiednich ram dla bardziej szczegółowych zasad niezbędnych do zarządzania rynkami; realizacja wspomnianego Porozumienia w sprawie rolnictwa nie powinna spowodować zakwestionowania mechanizmów i procedur zarządzania wspólną polityką rolną;
użyteczne będzie dokonanie na późniejszym etapie analizy zarówno funkcjonowania rozwiązań ustanowionych niniejszym rozporządzeniem, jak i doświadczeń zdobytych w zakresie środków podejmowanych przez państwa trzecie w odniesieniu do wprowadzenia w życie porozumień GATT; w tym celu po upływie pierwszych dwóch lat stosowania niniejszego rozporządzenia Komisja powinna przedstawić odpowiedni raport Radzie oraz Parlamentowi Europejskiemu;
przejście z rozwiązań dotychczasowych na rozwiązania wynikające z Porozumień GATT może stworzyć powody do powstania trudności dostosowawczych, które nie są przedmiotem niniejszego rozporządzenia; w celu poradzenia sobie z taką ewentualnością, należy zamieścić normę ogólną w celu umożliwienia Komisji przyjmowanie środków przejściowych, niezbędnych w niektórych okresach,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie określa środki dostosowawcze oraz przejściowe wymagane w sektorze rolnym w celu wprowadzenia w życie porozumień zawartych podczas wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej.
Artykuł 2
Środki dostosowawcze określone w art. 1 są wymienione w załącznikach do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
1.
W przypadku gdy środki przejściowe są niezbędne w ramach wspólnej polityki rolnej w celu ułatwienia przestawienia się z rozwiązań istniejących na rozwiązania wynikające z warunków porozumień wymienionych w art. 1, środki takie są przyjmowane zgodnie z procedurą określoną w art. 38 rozporządzenia (EWG) nr 136/66 [6], lub, tam gdzie jest to właściwe, w odpowiednich artykułach innych rozporządzeń w sprawie wspólnej organizacji rynków rolnych lub w rozporządzeniu (EWG) nr 3448/93 [7].
Przyjmując takie środki należy uwzględniać specyficzne cechy poszczególnych sektorów rolnych zwracając stosowną uwagę na zobowiązania wynikające z porozumień określonych w art. 1.
2.
Środki określone w ust. 1 mogą być przyjmowane w terminie do 30 czerwca 1996 r. i nie mają zastosowania po tym terminie.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, może wydłużyć ten termin.
Artykuł 4
1.
W przypadku gdy z uwagi na szczególne okoliczności wywierające wpływ na produkt rolny można zapewnić zgodność z wymogami dotyczącymi wspierania wywozu w ramach porozumień określonych w art. 1 przy pomocy środków o mniejszych skutkach niż te, które przewidziano w stosownych przepisach, Komisja może zwolnić dany produkt ze stosowania przepisów o refundacjach wywozowych objętych niniejszym rozporządzeniem.
2.
Bez uszczerbku dla przepisów niniejszego rozporządzenia, Komisja może przyjmować wszelkie środki niezbędne do ochrony wspólnotowego rynku przed przywozem produktów rolnych z państw trzecich, wobec których Wspólnota nie ma żadnych zobowiązań z tytułu porozumień określonych w art. 1.
3.
Środki przewidziane w ust. 1 i 2 są podejmowane zgodnie z procedurą określoną w art. 3 ust. 1.
Artykuł 5
Komisja przedkłada Radzie oraz Parlamentowi Europejskiemu przed 30 czerwca 1997 r. sprawozdanie na temat funkcjonowania rozwiązań wynikających z niniejszego rozporządzenia oraz doświadczeń nabytych w wyniku działań podejmowanych przez państwa trzecie w celu realizacji porozumień zawartych w trakcie wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej.
Rada, działając na wniosek Komisji, zgodnie z procedurą określoną w art. 43 ust. 2 Traktatu, podejmie decyzję co do zmian wynikających z dokonań i wniosków przestawionych w sprawozdaniu.
Artykuł 6
1.
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1995 r.
2.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od 1 lipca 1995 r.
Jednakże:
a) artykuł 3 oraz art. 4 ust. 2 stosuje się od 1 stycznia 1995 r.;
b) przepisy ustanowione w załącznikach, w sprawie należności celnych przywozowych i dodatkowych należności przywozowych mających zastosowanie do produktów wymienionych w załącznikach XII oraz XVI, w stosunku do których ma zastosowanie cena importowa, są stosowane w roku 1995 przez okres od dnia rozpoczęcia roku gospodarczego na dane produkty w roku 1995;
c) przepisy w sprawie refundacji wywozowych stosuje się:
- od 1 września 1995 r. w odniesieniu do załączników II oraz XVI,
- od 1 października 1995 r. w odniesieniu do załącznika IV,
- od 1 listopada 1995 r. w odniesieniu do załącznika V;
d) przepisy ustanowione w załączniku XV stosuje się od 1 stycznia 1995 r.;
e) przepisy ustanowione w załączniku XVI pkt I.2. stosuje się od 1 stycznia 1996 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 3294/94
z dnia 22 grudnia 1994 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 302/93 w sprawie ustanowienia Europejskiego Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 235,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
dnia 8 lutego 1993 r. Rada przyjęła rozporządzenie (EWG) nr 302/93 w sprawie ustanowienia Europejskiego Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii [3];
przepisy finansowe odnoszące się do organów ustanowionych przez Wspólnotę powinny zostać zharmonizowane;
artykuł 11 wymienionego rozporządzenia, dotyczący przepisów finansowych w odniesieniu do Centrum, powinien zostać zmieniony, biorąc pod uwagę wspomnianą potrzebę harmonizacji;
na podstawie art. 130 rozporządzenia finansowego z dnia 21 grudnia 1977 r., mającego zastosowanie do ogólnego budżetu Wspólnot Europejskich [4], należy uwzględnić przepisy rozporządzenia finansowego, o ile to możliwe, przy przyjmowaniu wewnętrznych zasad finansowych Centrum,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
"12.
Po uzyskaniu opinii Trybunału Obrachunkowego zarząd przyjmuje wewnętrzne przepisy finansowe, ustanawiające w szczególności szczegółowe zasady dotyczące uchwalenia i wykonania budżetu Centrum."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) NR 3295/94
z dnia 22 grudnia 1994 r.
ustanawiające środki uniemożliwiające dopuszczanie do swobodnego obrotu, wywozu, powrotnego wywozu lub poddawania procedurze zawieszającej towarów podrabianych i towarów pirackich
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Rady (EWG) nr 3842/86 z dnia 1 grudnia 1986 r. ustanawiające środki zakazu dopuszczania do swobodnego obrotu towarów podrabianych [4], obowiązuje od dnia 1 stycznia 1988 r.; należy wyciągnąć wnioski z doświadczeń wczesnych lat jego stosowania w celu poprawy obsługi wprowadzonego systemu;
obrót towarami podrabianymi lub pirackimi powoduje znaczny uszczerbek przestrzegającym prawa producentom i podmiotom gospodarczym oraz posiadaczom prawa autorskiego lub praw pokrewnych, a także wprowadza w błąd konsumentów; w miarę możliwości należy zapobiegać wprowadzaniu na rynek takich towarów i należy w tej sprawie podjąć środki, aby skutecznie przeciwdziałać takiemu bezprawnemu działaniu, nie ograniczając wolności handlu prowadzonego zgodnie z prawem; dąży się do osiągnięcia tego celu również podejmując takie same wysiłki na szczeblu międzynarodowym;
w zakresie, w jakim towary podrabiane lub pirackie są przywożone z państw trzecich, ważne jest zakazanie dopuszczenia ich do swobodnego obrotu we Wspólnocie lub dopuszczenie do postępowania zawieszającego i ustanowienie właściwej procedury umożliwiającej organom celnym podjęcie działań zapewniających, że zakaz ten będzie przestrzegany;
działalność organów celnych mająca na celu zakaz dopuszczania do swobodnego obrotu towarów podrabianych lub pirackich lub dopuszczenie ich do postępowania zawieszającego należy również stosować do wywozu lub powtórnego wywozu tych towarów ze Wspólnoty;
w odniesieniu do postępowań zawieszających oraz powtórnego wywozu wymagającego powiadamiania, działalność organów celnych będzie miała miejsce tylko w przypadku gdy podejrzane podrobione lub pirackie towary zostaną wykryte podczas kontroli;
Wspólnota bierze pod uwagę warunki porozumienia GATT w sprawie handlowych aspektów własności intelektualnej, włącznie z handlem towarami podrabianymi, w szczególności środki podejmowane na granicach;
należy uwzględnić, że organy celne są upoważnione do podejmowania decyzji w sprawie wniosków o działanie w odniesieniu do towarów, przedstawionych do kontroli celnej;
pod warunkiem zawiadomienia, działania organów celnych polegają albo na zawieszeniu dopuszczenia do swobodnego obrotu, wywozu lub powtórnego wywozu towarów podejrzanych o to, że są podrobione lub pirackie albo na zajęciu takich towarów, kiedy zostają dopuszczone do postępowania zawieszającego lub są powtórnie wywożone, przez tak długi okres, jaki jest niezbędny do ustalenia, czy towary są rzeczywiście podrobione lub pirackie;
właściwe jest, aby upoważnić Państwa Członkowskie do zajęcia danych towarów na pewien okres, nawet przed wniesieniem lub przyjęciem wniosku od posiadacza prawa, w celu umożliwienia mu złożenia wniosku o przeprowadzenie czynności przez organy celne;
właściwy organ powinien rozstrzygać przedstawione mu sprawy poprzez odniesienie do kryteriów, które są stosowane do ustalania, czy towary produkowane w danym Państwie Członkowskim naruszają prawo własności intelektualnej; niniejsze rozporządzenie nie narusza przepisów Państw Członkowskich dotyczących kompetencji organów sądowych i procedur sądowych;
niezbędne jest ustalenie środków, które powinny być stosowane w odniesieniu do towarów, w przypadku gdy stwierdzono, że są podrobione lub pirackie; środki takie powinny odpowiedzialnych za handel takimi towarami nie tylko pozbawić ekonomicznych korzyści pochodzących z transakcji i ukarać, ale również powinny zapewnić skuteczne powstrzymywanie od przyszłych transakcji tego samego rodzaju;
w celu uniknięcia poważnego zakłócenia odprawy celnej towarów znajdujących się w osobistym bagażu podróżnych, niezbędne jest wyłączenie z zakresu niniejszego rozporządzenia towarów, które mogą być podrobione lub pirackie, które są przywożone z państwa trzecich w granicach przewidzianych w zasadach wspólnotowych dotyczących ulg celnych;
musi być zapewnione jednolite stosowanie wspólnych reguł ustanowionych niniejszym rozporządzeniem i w tym celu musi być ustanowiona procedura wspólnotowa, umożliwiająca podejmowanie takich środków wdrażających te reguły, które mają być do przyjęcia we właściwych okresach, i wzajemna pomoc między Państwami Członkowskimi w jednej części a między Państwami Członkowskimi a Komisją w drugiej części, które mają być wzmocnione w celu zapewnienia większej skuteczności;
w świetle doświadczeń zgromadzonych w okresie stosowania niniejszego rozporządzenia, będzie właściwe, aby rozważyć możliwość zwiększenia liczby praw własności intelektualnej, objętych niniejszym rozporządzeniem;
dlatego rozporządzenie (EWG) nr 3842/86 powinno utracić moc,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
Przepisy ogólne
Artykuł 1
1.
Niniejsze rozporządzenie ustanawia:
a) warunki, na podstawie których organy celne podejmują działania, w przypadku gdy istnieje podejrzenie, że towary podrobione lub pirackie są:
- wprowadzane do swobodnego obrotu, wywozu lub powtórnego wywozu,
- znalezione w czasie kontroli towarów, na podstawie postępowania zawieszającego w rozumieniu art. 84 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowego Kodeks Celny [5] lub powtórnie wywożone podlegające powiadomieniu; oraz
b) środki, które są podejmowane przez właściwe władze w odniesieniu do tych towarów, w przypadku gdy ustalono, że rzeczywiście są one podrobione lub pirackie.
2.
Do celów niniejszego rozporządzenia:
a) "towary podrobione" oznacza:
- towary, łącznie z ich opakowaniem oznaczone bez zezwolenia znakiem towarowym, który jest identyczny ze znakiem towarowym ważnie zarejestrowanym, odnoszącym się do towarów tego samego rodzaju, lub, których istotnych aspektów nie można odróżnić od takiego znaku towarowego, a które w związku z tym naruszają prawa posiadacza danego znaku towarowego, zgodnie z prawem Wspólnoty lub prawem Państwa Członkowskiego, w którym złożono wniosek o podjęcie działań organów celnych,
- wszelki symbol znaku towarowego (logo, etykieta, naklejka, broszura, instrukcja użytkowania lub dokument gwarancyjny), prezentowany oddzielnie lub też nie, w takich samych okolicznościach jak towary, określone w tiret pierwszym,
- materiały, z których zrobiono opakowanie, zawierające znaki towarów podrabianych towarów, prezentowane oddzielnie, w takich samych okolicznościach jak towary, określone w tiret pierwszym;
b) "towary pirackie" oznaczają towary, które są kopią lub zawierają kopie wykonane bez zgody posiadacza prawa autorskiego lub praw pokrewnych, lub posiadacza prawa do wzoru, bez względu na to, czy zarejestrowanego zgodnie z prawem krajowym, czy nie, lub osoby należycie upoważnionej przez posiadacza prawa w kraju produkcji, w przypadku gdy wytwarzanie takich kopii narusza wymienione prawo zgodnie z prawem wspólnotowym lub prawem Państwa Członkowskiego, w którym złożono wniosek o podjęcie działań przez organy celne;
c) "posiadacz prawa" oznacza posiadacza znaku towarowego, określonego w lit. a), i/lub jednego z praw, określonych w lit. b), lub inną osobę upoważnioną do korzystania ze znaku towarowego i/lub praw albo jej przedstawiciela;
d) "zgłoszenie o dopuszczeniu towarów do swobodnego obrotu, wywozu lub powtórnego wywozu" oznacza deklarację złożoną zgodnie z art. 61 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
3.
Wszelka forma lub matryca, specjalnie zaprojektowana lub zaadaptowana do wykonania podrobionego znaku towarowego, lub towarów zawierających taki znak towarowy, lub, towarów pirackich, uważana jest za "towar podrobiony lub piracki", pod warunkiem że korzystanie z takich form lub matryc narusza prawa posiadacza prawa, zgodnie z prawem wspólnotowym prawem lub prawem Państwa Członkowskiego, w którym złożono wniosek o podjęcie działań przez organy celne.
4.
Niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do towarów, które oznaczone są znakiem towarowym za zgodą posiadacza prawa do tego znaku towarowego, lub które podlegają ochronie prawa autorskiego lub praw pokrewnych lubprawa do wzoru i które zostały wytworzone za zgodą posiadacza prawa, lecz znalazły się w jednej z sytuacji, określonych w ust. 1 lit. a), bez zgody tego ostatniego.
Niniejszego rozporządzeniea nie stosuje się także do towarów, określonych w akapicie pierwszym, które zostały wytworzone lub są oznaczone znakiem towarowym na innych warunkach, niż uzgodnione z posiadaczem danych praw.
ROZDZIAŁ II
Zakaz dopuszczania do swobodnego obrotu, wywozu, powtórnego wywozu lub stosowania postępowania zawieszającego towarów podrobionych lub towarów pirackich
Artykuł 2
Zabrania się dopuszczania do swobodnego obrotu, wywozu, powtórnego wywozu lub stosowanie postępowania zawieszającego towarów uznanych za podrabiane lub pirackie po wypełnieniu procedury przewidzianej w art. 6.
ROZDZIAŁ III
Wniosek o podjęcie działań przez organy celne
Artykuł 3
1.
W każdym Państwie Członkowskim posiadacz prawa może składać pisemny wniosek do właściwych organów celnych o podjęcie działań przez organy celne, w przypadku gdy towary znalazły się w jednej z sytuacji, określonych w art. 1 ust. 1 lit. a),
2.
Wniosek, określony w ust. 1, zawiera:
- dostatecznie szczegółowy opis towarów, umożliwiający organom celnym ich rozpoznanie,
- dowód, że składający wniosek jest posiadaczem prawa do danych towarów,
Posiadacz prawa musi także dostarczyć wszelkich stosownych informacji, jakie posiada, umożliwiających właściwym organom celnym podjęcie decyzji z pełną świadomością stanu faktycznego, jednakże taka informacja nie jest warunkiem przyjęcia wniosku.
W przypadku towarów pirackich informacja taka musi, w miarę możliwości, zawierać:
- miejsce, w którym dane towary znajdują się lub miejsce przeznaczenia,
- dane szczegółowe umożliwiające identyfikację przesyłki lub opakowań,
- planowaną datę przybycia lub wysłania towarów,
- użyte środki transportu,
- tożsamość przywożącego, wywożącego lub posiadacza praw.
3.
Wniosek musi precyzować, w jak długim okresie organy celne mają podąć działania.
4.
Od składającego wniosek można domagać się wniesienia opłaty pokrywającej koszty administracyjne, związane z rozpatrzeniem wniosku.
Opłata nie może być nieproporcjonalna w stosunku do wykonanej usługi.
5.
Właściwa służba celna, do której wniesiono wniosek przygotowany w zastosowaniu ust. 2, rozpatrują wniosek oraz bezzwłocznie powiadamia składającego wniosek na piśmie, o swojej decyzji.
W przypadku gdy służba celna uzna wniosek, wówczas określi okres, w którym organy celne podejmą działanie.
Służba celna, która podjęła początkową decyzję, może przedłużyć ten okres na wniosek posiadacza prawa.
Wszelka odmowa przyjęcia wniosku musi zawierać powód odmowy i może od takiej decyzji przysługiwać odwołanie.
6. Państwa Członkowskie mogą wymagać od posiadacza praw, w przypadku gdy jego wniosek został przyjęty lub w przypadku gdy działanie określone w art. 1 ust. 1 lit. a), zostało podjęte na podstawie art. 6 ust. 1 w celu zapewnienia zabezpieczenia:
- pokrycia wszelkich zobowiązań powstających z jego strony wobec osób zaangażowanych w jedno z działań określonych w art. 6 ust. 1 lit. a), w przypadku gdy, procedura uruchomiona na podstawie art. 6 ust. 1 zostanie zaprzestana na skutek zaniedbania, którego dopuścił się posiadacz prawa, lub jeżeli w toku procedury okaże się, że dane towary nie są podrabiane ani pirackie,
- opłacenie kosztów powstałych zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, w wyniku przechowywania towarów przez kontrolę celną, na podstawie art. 6.
7.
Posiadacz praw ma obowiązek poinformowania służby określonej w ust. 1 o wygaśnięciu ważnej rejestracji lub wygaśnięciu prawa.
8.
Każde Państwo Członkowskie wyznaczy w ramach organu celnego służbę, właściwą do przyjmowania i rozpatrywania wniosków, określonych w niniejszym artykule.
Artykuł 4
W przypadku gdy w trakcie kontroli celnej, przeprowadzanej w ramach jednej z procedur celnych, określonej w art. 1 ust. 1 lit. a), a przed złożeniem wniosku przez posiadacza praw lub jego przyjęciem, urząd celny upewni się, że towary są podrabiane lub pirackie, organ celny może, zgodnie z obowiązującymi przepisami w danych Państwach Członkowskich, powiadomić posiadacza prawa w przypadku gdy jest znany, o możliwości naruszenia prawa.
Organ celny jest upoważniony do wstrzymania zwolnienia towarów lub zajęcia ich na okres trzech dni roboczych, aby umożliwić posiadaczowi prawa złożenie wniosku o podjęcie działań zgodnie z art. 3.
Artykuł 5
Decyzja przyjmująca wniosek posiadacza prawa jest niezwłocznie przekazywana urzędom celnym Państwa Członkowskiego, które są odpowiedzialne za zajmowanie się towarami, które według wniosku są domniemane jako podrobione lub pirackie.
ROZDZIAŁ IV
Zasady regulujące działania organów celnych oraz właściwych władz do podejmowania merytorycznych decyzji
Artykuł 6
1.
W przypadku gdy urząd celny, do którego na podstawie art. 5 przekazano decyzję o przyjęciu wniosku posiadacza prawa, nabierze pewności, po konsultacji ze składającym wniosek w miarę potrzeb, że towary, które znalazły się w jednej z sytuacji, określonych w art. 1 ust. 1 lit. a), odpowiadają opisowi towarów podrabianych lub pirackich, zawartych w tej decyzji, może on zawiesić zwolnienie towarów lub je zatrzymać.
Zgodnie z przepisami art. 3, urząd celny niezwłocznie poinformuje służbę celną rozpatrującą wniosek.
Służba ta lub urząd celny niezwłocznie poinformują zgłaszającego i osobę składającą wniosek o podjęcie działań..
Zgodnie z przepisami prawa krajowego dotyczącymi ochrony danych osobowych, tajemnicy handlowej i przemysłowej oraz poufności zawodowej i administracyjnej, urząd celny lub służba celna rozpatrująca wniosek powiadamia posiadacza prawa, na jego wniosek, o nazwisku i adresie zgłaszającego oraz — jeśli jest znany — odbiorcy, aby umożliwić posiadaczowi prawa zwrócenie się do właściwych władz o podjęcie merytorycznej decyzji.
Urząd celny zapewni składającemu wniosek oraz osobom zaangażowanym, w którekolwiek z działań określonych w art. 1 ust. 1 lit. a), możliwość inspekcji towarów, których wydanie zostało wstrzymane lub które zostały zatrzymane.
Podczas przeprowadzania kontroli towarów urząd celny może pobierać próbki w celu szybkiego zakończenia procedury.
2.
Prawo obowiązujące w Państwach Członkowskich, na których terytorium towary znalazły się w jednej z sytuacji, określonych w art. 1 ust. 1 lit. a) stosuje się do:
a) wniosku do władzy właściwej do podjęcia merytorycznej decyzji i bezpośredniego powiadomienia służby celnej lub urzędu celnego określonych w ust. 1 tego wniosku, chyba że wniosek jest wydany przez tę służbę lub urząd;
b) dążenia do podjęcia decyzji przez tę władzę.
W przypadku braku odpowiednich pod tym względem reguł wspólnotowych, kryteria stosowane dążeniu do podjęcia decyzji są takie same jak kryteria stosowane do ustalenia, czy towary wyprodukowane w danym Państwie Członkowskim naruszają prawa posiadacza.
Decyzje podjęte przez właściwą władzę zawierają uzasadnienie.
Artykuł 7
1. Jeżeli, w ciągu 10 dni roboczych od powiadomienia o zawieszeniu wydania lub zatrzymania, urząd celny, określony w art. 6 ust. 1, nie zostanie poinformowany o odesłaniu sprawy z wnioskiem do władz właściwych do podjęcia decyzji tej w sprawie, zgodnie z art. 6 ust. 2 lub należycie upoważnione organy przyjęły środki tymczasowe, towary podlegają wydaniu, pod warunkiem wypełnienia wszystkich formalności celnych a środki zabezpieczające zostały odwołane.
We właściwych przypadkach okres ten może być przedłużony maksymalnie o 10 dni roboczych.
2.
W przypadku towarów, co, do których istnieje podejrzenie, że naruszają prawa do wzorów przemysłowych, właścicielowi, przywożącemu lub odbiorcy towarów służy prawo uzyskania wydania towarów lub odwołania ich zatrzymania, w zamian za złożenie zabezpieczenia, pod warunkiem że:
- służba celna lub urząd, określone w art. 6 ust. 1, zostały poinformowane, w terminie, określonym w ust. 1, że sprawa została odesłana do właściwej władzy z wnioskiem o podjęcie decyzji, określonej w wymienionym ust. 1,
- w dniu wygaśnięcia tego terminu upoważniona w tym celu władza nie wprowadziła środków tymczasowych,
- wszystkie formalności celne zostały wypełnione.
Zabezpieczenie musi być wystarczające do ochrony interesów posiadacza prawa.
Opłata za zabezpieczenie nie może naruszać innych środków otwartych dla posiadacza prawa.
W przypadku gdy sprawa została odesłana do władzy właściwej do podjęcia merytorycznej decyzji w inny sposób, niż z inicjatywy posiadacza prawa, zabezpieczenie zostaje zwrócone, jeżeli ta osoba nie skorzysta z prawa wszczęcia postępowania sądowego w ciągu 20 dni roboczych od dnia powiadomienia o zawieszeniu wydania towaru lub jego zatrzymaniu.
Jeżeli stosuje się ust. 1 akapit drugi, termin ten może być przedłużony najwyżej o 30 dni roboczych.
3.
Zasady regulujące przechowywanie towarów w okresie zawieszenia ich wydania lub zatrzymania są ustalane przez każde Państwo Członkowskie.
ROZDZIAŁ V
Przepisy dotyczące towarów uznanych za podrobione lub pirackie
Artykuł 8
1.
Bez uszczerbku dla innych praw do działań otwartych dla posiadacza praw do znaku towarowego, który został uznany za podrobiony lub dla właściciela prawa autorskiego lub prawa pokrewnego, albo prawa do wzoru, który został uznany za piracki, Państwa Członkowskie przyjmą środki niezbędne do umożliwienia właściwym władzom:
a) zniszczenia towarów, które uznano za podrobione lub pirackimi, lub zbywanie ich poza kanałami handlowymi w taki sposób, aby zapobiec powstaniu jakiegokolwiek uszczerbku prawa przysługującego jego posiadaczowi, bez konieczności wypłacenia odszkodowania i bez narażania skarbu państwa na inne koszty — jako zasady ogólnie przyjętej i zgodne z odpowiednimi przepisami prawa krajowego;
b) podjęcia, w odniesieniu do takich towarów, wszelkich innych środków, które skutecznie pozbawią zainteresowane osoby majątkowych korzyści z prowadzonych transakcji.
Następujące w szczególności nie są uznawane za mające ten sam skutek:
- powtórny wywóz towarów podrobionych lub pirackich w stanie niezmienionym,
- poza wyjątkowymi przypadkami, usunięcie znaków towarowych, którymi towary podrobione zostały oznaczone bez upoważnienia,
- poddanie towarów innej procedurze celnej.
2.
Towary podrobione lub pirackie mogą zostać przekazane na rzecz skarbu państwa.
W takim przypadku stosuje się ust. 1 lit a).
3.
W uzupełnieniu do informacji dostarczonej na podstawie art. 6 ust. 1 akapit drugi i na podstawie warunków tam ustanowionych, urząd celny lub właściwa służba informuje posiadacza prawa, na wniosek, o nazwach i adresach nadawcy, importera lub eksportera oraz producenta towarów uznanych za podrobione lub pirackie, oraz o ilości tych towarów.
ROZDZIAŁ VI
Przepisy końcowe
Artykuł 9
1. O ile prawo Państwa Członkowskiego, w którym złożono wniosek nie stanowi inaczej, przyjęcie wniosku sporządzonego zgodnie z art. 3 ust. 2 nie upoważnia posiadacza prawa do odszkodowania w przypadku gdy towary podrobione lub pirackie nie zostaną wykryte przez urząd celny i zostaną dopuszczone do obrotu lub, gdy nie podejmie się żadnego działania, aby je zatrzymać zgodnie z art. 6 ust. 1.
2.
O ile prawo Państwa Członkowskiego, w którym złożono wniosek nie stanowi inaczej, wykonywanie przez urząd celny lub inną należycie upoważnioną władzę uprawnień nadanych im w celu zwalczania towarów podrobionych lub pirackich nie powoduje ich odpowiedzialności wobec osób, zaangażowanych w działanie określone w art. 1 ust. lit. a) lub w art. 4, w przypadku poniesienia przez nie straty lub szkody w wyniku podjętych działań.
3.
Odpowiedzialność cywilna posiadacza prawa regulowana jest prawem Państwa Członkowskiego, w którym dane towary znalazły się w jednej z sytuacji, określonych w art. 1 ust. 1 lit. a).
Artykuł 10
Niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do towarów nie przeznaczonych do handlu, znajdujących się w bagażu osobistym podróżującego, w granicach ustanowionych zgodnie z ulgą od cła.
Artykuł 11
Ponadto, każde Państwo Członkowskie wprowadza kary stosowane w przypadku naruszania art. 2.
Kary te muszą być wystarczająco surowe, aby sprzyjać zachowywaniu zgodności z niniejszymi przepisami.
Artykuł 12
Przepisy niezbędne w celu stosowania niniejszego rozporządzenia są przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13 ust. 3 i 4.
Artykuł 13
1.
Komisja wspomagana jest przez Komitet ustanowiony na mocy art. 247 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
2.
Komitet bada wszelkie sprawy dotyczące wdrożenia niniejszego rozporządzenia, podniesione przez Przewodniczącego, albo z jego własnej inicjatywy, albo na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego.
3.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet wydaje opinię o przedstawionym projekcie w terminie wyznaczonym przez przewodniczącego, w zależności od pilności środków, jakie mają być podjęte.
Opinia uchwalana jest większością głosów określoną w art. 148 ust. 2 Traktatu w przypadku decyzji, które Rada podejmuje na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w Komitecie oceniane są w sposób ustalony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
4.
Komisja przyjmuje środki, które stosuje się natychmiast.
Jednakże gdy nie są one zgodne z opinią Komitetu, Komisja niezwłocznie przekazuje je do Rady.
W tym przypadku:
- Komisja odracza stosowanie podjętych środków o trzy miesiące od daty takiego powiadomienia,
- Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może podjąć inną decyzję w terminie określonym w tiret pierwszym.
Artykuł 14
Państwa Członkowskie przekażą Komisji wszelkie istotne informacje na temat stosowania niniejszego rozporządzenia.
Komisja przekaże te informacje pozostałym Państwom Członkowskim.
Do celów stosowania niniejszego rozporządzenia przepisy rozporządzenia (EWG) nr 1468/81 z dnia 19 maja 1981 r. w sprawie wzajemnej pomocy między władzami administracyjnymi Państw Członkowskich oraz o współpracy między nimi a Komisją, w celu zapewnienia prawidłowego stosowania prawa dotyczącego spraw celnych i rolnych [6] stosowane są mutatis mutandis.
Szczegóły procedury informowania zostaną opracowane w ramach przepisów wykonawczych, zgodnie z art. 13 ust. 2-4.
Artykuł 15
W okresie dwóch lat od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia Komisja złoży sprawozdanie, na podstawie informacji określonych w art. 14, Parlamentowi Europejskiemu oraz Radzie, o działaniu systemu, szczególnie w odniesieniu do ekonomiczno–społecznych konsekwencji podrabiania oraz zaproponuje wszelkie wymagane zmiany i uzupełnienia w ciągu dwóch lat od wykonania niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 16
Rozporządzenie (EWG) nr 3842/86 traci moc od dnia wykonania niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 17
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 3298/94
z dnia 21 grudnia 1994 r.
ustanawiające szczegółowe środki dotyczące systemu praw tranzytu (ekopunktów) dla samochodów ciężarowych w ruchu tranzytowym przez Austrię, ustanowionego art. 11 protokołu nr 9 do Aktu Przystąpienia Norwegii, Austrii, Finlandii i Szwecji
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Akt Przystąpienia Norwegii, Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jego art. 11 ust. 6 i załącznik 4 do protokołu nr 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
wyżej wymieniony protokół przewidywał specjalny system dotyczący tranzytu samochodów ciężarowych przez terytorium Austrii oparty na systemie praw tranzytu (ekopunktów); taki system zastąpi, od dnia przystąpienia, system dystrybucji ekopunktów ustanowiony rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3637/92 z dnia 27 listopada 1992 r. [1];
Komisja powinna przyjąć szczegółowe środki wykonawcze dotyczące procedur odnoszących się do systemu ekopunktów i dystrybucji ekopunktów;
zgodnie z art. 11 ust. 6 akapit drugi protokołu nr 9, przewidziane środki powinny zapewniać, że aktualna sytuacja obecnych Państw Członkowskich wynikająca z zastosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 3637/92 i Porozumienia administracyjnego podpisanego dnia 23 grudnia 1992 r. [2], ustalającego datę wejścia w życie i procedury wprowadzenia systemu ekopunktów, określonego w Układzie Tranzytowym, zostanie utrzymana;
Komisja powinna przyjąć szczegółowe środki dotyczące zaległych kwestii technicznych odnoszące się do systemu ekopunktów we Wspólnej deklaracji nr 18;
załącznik 4 protokołu nr 9 zostanie przystosowany w celu uwzględnienia podróży tranzytowych samochodów ciężarowych zarejestrowanych w Finlandii i Szwecji, opartych na wartościach wskazujących dla odpowiednich krajów, obliczonych na podstawie liczby podróży tranzytowych w 1991 r. i standardowej wartości emisji NO 15,8 g NO/kw;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu powołanego art. 16 protokołu nr 9,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
I. Przepisy administracyjne
Artykuł 1
1.
Kierowca samochodu ciężarowego musi posiadać w podróży tranzytowej i okazać na żądanie organów nadzorczych należycie wypełniony formularz standardowy lub świadectwo austriackie potwierdzające opłatę za ekopunkty za daną podróż, wzorowane na załączniku A (ekokarta).
Właściwe organy austriackie wydają ekokartę przedstawioną w załączniku A w zamian za opłatę kosztów produkcji i dystrybucji formularza ekopunktów.
2.
Kierowca samochodu ciężarowego zarejestrowanego po dniu 1 października 1990 r. musi również posiadać i okazać na żądanie standardowy dokument COP, którego wzór znajduje się w załączniku B, jako dowód emisji NOx tego pojazdu.
Samochody ciężarowe, pierwotnie zarejestrowane przed dniem 1 października 1990 r. lub w stosunku do których nie został okazany żaden dokument, są traktowane jako posiadające wartość COP równą 15,8 g/kw.
Państwa Członkowskie powiadomią Komisję na piśmie, o organach upoważnionych do wydania powyższych dokumentów.
3.
Podróże tranzytowe w okolicznościach wymienionych w niniejszym załączniku C lub za zezwoleniem ECMT są wyłączone z systemu ekopunktów.
Artykuł 2
1.
Wymagana liczba ekopunktów jest dołączana do formularza, określonego w art. 1 ust. 1, i unieważniana.
Ekopunkty są unieważniane przez podpis, który rozciąga się zarówno na ekopunkty, jak i na formularz, do którego zostały dołączone.
Zamiast podpisu można stosować stempel.
2.
Do dnia 31 grudnia 1996 r., przy wjeździe pojazdu na terytorium Austrii należycie wypełniony formularz z wymaganą liczbą ekopunktów jest wręczany organom nadzorczym, które wydadzą kopie z dowodem uiszczenia opłaty.
W przypadku samochodu ciężarowego zarejestrowanego w Austrii dowód uiszczenia opłaty i dokument COP są okazywane wspólnie organom nadzorczym Państwa Członkowskiego przy wjeździe lub wyjeździe z Włoch lub Niemiec.
Kopia dowodu uiszczenia opłaty jest okazywana organom celnym z chwilą wjazdu.
Specjalne ekopunkty są używane dla zarejestrowanych w Austrii samochodów ciężarowych odbywających podróż tranzytową do lub z Włoch, lub podróże kontynuowane w Niemczech po tranzycie przez Austrię.
Ich użycie jest odnotowywane na dowodzie uiszczenia opłaty.
Takie kontrole mogą być przeprowadzane w innym punkcie niż granica według uznania Państwa Członkowskiego.
3.
W przypadku gdy jednostka ciągnąca jest zmieniana w czasie podróży tranzytowej, dowód uiszczenia opłaty wydany przy wjeździe zachowuje ważność i powinien być zachowany.
W przypadku gdy wartość COP nowej jednostki ciągnącej przekroczy tą wskazaną na formularzu, dodatkowe ekopunkty, dołączane do nowej karty, są dołączane i unieważniane przy wyjeździe z kraju.
4.
W podróżach wymagających ekopunktów formularze określone w art. 1. ust. 1 zastępują wszystkie formularze austriackie dotychczas używane do statystyk transportowych.
5.
Właściwe organy Państwa Członkowskiego regularnie informują Komisję o liczbie zużytych punktów.
Oryginały lub kopie formularza z unieważnionymi ekopunktami są udostępniane danym organom krajowym lub Komisji.
Artykuł 3
1.
Do dnia 31 grudnia 1996 r. austriacki dowód uiszczenia opłaty za ekopunkty dla Włoch i Niemiec jest uznawany jako zastępujący upoważnienia poprzednio używane w Austrii, Niemczech lub Włoszech.
We Włoszech taki dowód uiszczenia opłaty zastępuje dwustronny bilet połówkowy za jednorazowy przejazd, a w Niemczech dwustronne upoważnienie na podróż powrotną.
W przypadku samochodów ciężarowych zarejestrowanych w Austrii opuszczających Włochy, należycie wypełniona kopia formularza, określonego w art. 1 ust. 1 z wymaganą liczbą ekopunktów dla Włoch zastępuje przewidziane tam zezwolenia.
2. Nieprzerwane podróże polegające na przekraczaniu granicy austriackiej pociągiem raz, zarówno konwencjonalnym transportem kolejowym, jak i przez transport kombinowany lub na przekraczaniu granicy drogą przed lub po przekroczeniu granicy koleją, nie będzie traktowane jako tranzyt drogowy towarowy przez Austrię w znaczeniu art. 1 lit. e) protokołu nr 9, ale jako dwustronne podróże w znaczeniu jego art. 1 lit. g).
3.
Nieprzerwane podróże tranzytowe przez Austrię przez następujące terminale kolejowe uważa się za podróże dwustronne:
Fürnitz/Villach Süd, Sillian, Innsbruck/Hall, Brennersee, Graz.
Artykuł 4
Ekopunkty zawierają nadruk z rokiem, w którym są ważne.
Mogą być użyte pomiędzy dniem 1 stycznia roku, w którym są ważne a dniem 31 stycznia kolejnego roku.
Artykuł 5
1. Naruszenia protokołu nr 9 lub niniejszego rozporządzenia przez kierowcę samochodu ciężarowego lub przez przedsiębiorstwa są ścigane zgodnie z obowiązującym krajowym ustawodawstwem. W przypadku powtarzających się naruszeń ma zastosowanie art. 8 ust. 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 881/92 [3].
2.
Komisja i właściwe organy Państw Członkowskich, każdy w granicach ich właściwości, dostarczają sobie wzajemnie pomocy administracyjnej w dochodzeniu i ściganiu naruszeń protokołu 9 lub niniejszego rozporządzenia, szczególnie w zapewnieniu prawidłowego używania i posługiwania się dokumentami określonymi w art. 1.
3.
W przypadku gdy ekokarty, określone w art. 1, nie są okazywane organom nadzorczym zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia, jeżeli formularz taki jest niekompletny lub oczywiście nieprawidłowy, lub jeżeli ekopunkty nie są prawidłowo dołączone, organy nadzorcze mogą, z poszanowaniem zasady proporcjonalności, odmówić pozwolenia na kontynuowanie podróży.
II.
Dystrybucja ekopunktów
Artykuł 6
1.
Liczba ekopunktów równa 96,66 % możliwych jest rozdysponowywana między Państwa Członkowskie zgodnie ze skalą dystrybucji znajdującą się w załączniku D.
2.
Ekopunkty te są udostępniane Państwom Członkowskim każdego roku w dwóch transzach, w pierwszej przed dniem 1 października roku poprzedzającego, a drugiej przed dniem 1 marca stosownego roku.
W okolicznościach przewidzianych w art. 11 ust. 2 lit. c) protokołu nr 9, druga rata jest redukowana o liczbę ekopunktów obliczoną przy użyciu metody ustanowionej w pkt 3 załącznika 5 do protokołu.
Artykuł 7
1.
Właściwe organy Państwa Członkowskiego rozprowadzą dostępne im ekopunkty między zainteresowanych przewoźników, działających na ich terytorium.
2.
Każdego roku właściwe organy Państwa Członkowskiego zwracają Komisji, najpóźniej do dnia 15 października, wszystkie ekopunkty, które na podstawie dostępnych danych i ocen ruchu drogowego za ostatnie miesiące roku, najprawdopodobniej nie zostaną zużyte przed końcem roku.
Artykuł 8
1.
Ekopunkty nierozdysponowane między Państwa Członkowskie zgodnie z art. 6, jak również te, które zostały Komisji zwrócone zgodnie z art. 7, stanowią rezerwę Wspólnoty.
2.
Ekopunkty rezerwy Wspólnoty przeznaczone mają być przez Komisję Państwom Członkowskim, zgodnie z procedurą ustaloną w art. 16 protokołu nr 9, przynajmniej na miesiąc końcem roku, biorąc pod uwagę sposób, w jaki każde Państwo Członkowskie zarządzało przydzielonymi mu ekopunktami i obiektywne potrzeby firm transportowych każdego z Państw Członkowskich, które mogą być określone używając w szczególności następujących kryteriów:
- specjalne stanowisko Grecji i Włoch, jak wymieniono w załączniku E,
- niekorzystne stanowisko początkowe,
- problemy z polepszeniem technicznym taboru pojazdów dotyczące emisji NOx,
- warunki geograficzne,
- wypadki nieprzewidziane.
III.
Przystosowanie cyfr ekopunktów
Artykuł 9
Załącznik 4 do protokołu nr 9 do Aktu Przystąpienia Norwegii, Austrii, Finlandii i Szwecji jest dostosowywany następująco:
Lata _BAR_ Procentowo ekopunkty _BAR_ Ekopunkty dla państw 15 _BAR_
1991 (podstawa) _BAR_ 100 % _BAR_ 23556220 _BAR_
1995 _BAR_ 71,7 % _BAR_ 16889810 _BAR_
1996 _BAR_ 65,0 % _BAR_ 15311543 _BAR_
1997 _BAR_ 59,1 % _BAR_ 13921726 _BAR_
1998 _BAR_ 54,8 % _BAR_ 12908809 _BAR_
1999 _BAR_ 51,9 % _BAR_ 12225678 _BAR_
2000 _BAR_ 49,8 % _BAR_ 11730998 _BAR_
2001 _BAR_ 48,5 % _BAR_ 11424767 _BAR_
2002 _BAR_ 44,8 % _BAR_ 10533187 _BAR_
2003 _BAR_ 40,0 % _BAR_ 9422488 _BAR_
IV.
Kwestie techniczne dotyczące systemu ekopunktów
Artykuł 10
W drodze uściślenia z art. 11 ust. 2 lit. b) i z pkt 1 załącznika 5 do protokołu nr 9, w przypadku pojazdów zarejestrowanych przed dniem 1 października 1990 r., w których od tej daty zmieniono silnik, ma zastosowanie wartość COP nowego silnika. W takim przypadku świadectwo wydane przez odpowiedni organ zawiera wzmiankę o zmianie silnika i szczegóły nowej wartości COP dla emisji NOx.
Artykuł 11
W przypadku gdy jednostka ciągnąca zarejestrowana w Państwie Członkowskim innym niż Austria jest zastępowana przez jednostkę zarejestrowaną w Austrii podczas podróży przez Austrię do Włoch, wówczas wymagane jest pozwolenie na ruch dwustronny między Włochami a Austrią obok dowodu uiszczenia opłaty za podróż przez pierwszą jednostkę ciągnącą.
Artykuł 12
Jeżeli trzy następujące warunki są spełnione, podróż tranzytowa jest wolna od opłaty ekopunktów:
i) jedynym celem podróży jest dostarczenie zupełnie nowego pojazdu lub przyczepy pojazdu od wytwórcy do miejsca przeznaczenia w innym państwie;
ii) podczas podróży nie są transportowane żadne towary;
iii) pojazd lub przyczepa mają właściwe dokumenty rejestracji międzynarodowej i tabliczki pozwolenia na wywóz.
Artykuł 13
Podróż tranzytowa jest wolna od opłaty ekopunktów, jeżeli jest to wolny od ekopunktów odcinek podróży jak wymieniono w załączniku C i pojazd posiada odpowiednie dokumenty to potwierdzające.
Odpowiednia dokumentacja to:
- konosament, lub
- wypełniona ekokarta, do której nie dołączono żadnych ekopunktów, lub
- wypełniona ekokarta, z ekopunktami, które następnie są przywrócone do stanu poprzedniego.
Artykuł 14
1.
Niniejszy artykuł stosuje się do ruchu tranzytowego samochodów ciężarowych o maksymalnej dopuszczalnej masie ponad 3,5 ton zarejestrowanych w Austrii, przez terytorium Niemiec zarówno przez Bad Reichenhall ("Kleines Deutsches Eck") lub przez autostradę Inntal A8/A93 między przejściami Bad Reichenhall/Autobahn i Kiefersfelden ("Grosses Deutsches Eck").
2.
Na "Kleines Deutches Eck" Niemcy mogą ograniczyć liczbę pojedynczych podróży austriackich samochodów ciężarowych do 4700 na tydzień do dnia 30 czerwca 1995 r. i do 2350 pojedynczych podroży na tydzień do dnia 31 grudnia 1996 r.
3.
Na "Grosses Deutches Eck", Niemcy mogą, przed dniem 31 grudnia 1996 r. ograniczyć liczbę pojedynczych podróży przejeżdżających pojazdów austriackich, innych niż odbywanych na podstawie dwustronnych zezwoleń drogowych lub podróży na własny rachunek, do 2350 na tydzień.
Od dnia 1 stycznia 1997 r. zapewnione jest niedyskryminacyjne traktowanie austriackich przewoźników.
4.
Na "Kleines Deutches Eck" przed dniem 1 października 1996 r. i po konsultacji szczególnie z Austrią i Niemcami, Komisja dokonuje przeglądu konieczności i efektywności tego porządku w celu ustanowienia systemu niedyskryminacyjnego opartego na kryteriach środowiskowych i kontroli elektronicznej, która jest stosowana od dnia 1 stycznia 1997 r. do samochodów ciężarowych jak określono w art. 1 lit. d) protokołu nr 9 do Aktu Przystąpienia Austrii i który nie przewyższa ograniczeń stosowanych do tranzytu samochodów ciężarowych przez terytorium austriackie.
V. Przepisy końcowe
Artykuł 15
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1995 r., pod warunkiem wejścia w życie Aktu Przystąpienia Norwegii, Austrii, Finlandii i Szwecji.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 3304/94
z dnia 21 grudnia 1994 r.
zmieniające niektóre rozporządzenia w sprawie zbóż i ryżu ze względu na przystąpienie Austrii, Finlandii i Szwecji
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Akt Przystąpienia Norwegii, Austrii, Finlandii i Szwecji [1], w szczególności jego art. 169 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje: przystąpienie Austrii, Finlandii i Szwecji czyni niezbędnym uchylenie rozporządzenia Komisji (EWG) nr 479/88 z dnia 22 lutego 1988 r. ustanawiającego zasady działania dla rocznego wspólnotowego kontyngentu taryfowego w wysokości 2500 ton niepalonego słodu, podlegającego kodowi 11071099 Nomenklatury Scalonej, pochodzącego i przewożonego z Finlandii [2] oraz wprowadzenie zmian do następujących rozporządzeń:
- rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2145/92 z dnia 29 lipca 1992 r. określającego ponownie strefy miejsc przeznaczenia w odniesieniu do refundacji wywozowych, wywozowych opłat wyrównawczych i niektórych pozwoleń na wywóz dla zbóż i ryżu [3],
- rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1533/93 z dnia 22 czerwca 1993 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady na mocy rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych do zbóż i środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [4], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 120/94 [5],
- rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1621/93 z dnia 25 czerwca 1993 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w odniesieniu do systemu wyznaczania przywozowych opłat wyrównawczych dla zbóż [6], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 795/94 [7];
na mocy art. 2 ust. 3 Traktatu o Przystąpieniu [8], instytucje Unii Europejskiej mogą przed przystąpieniem przyjąć środki określone w art. 169 Aktu Przystąpienia, które wchodzą w życie z zastrzeżeniem i w dniu wejścia w życie Traktatu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Rozporządzenie (EWG) nr 479/88 traci moc.
2.
W strefie II lit. c) Załącznika do rozporządzenia (EWG) nr 2145/92 skreśla się wyrazy "Szwecja" i "Finlandia".
3.
W art. 14a rozporządzenia (EWG) nr 1533/93 skreśla się wyraz "Austria".
4.
W załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 1621/93 skreśla się odniesienia do Szwecji i Finlandii.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z zastrzeżeniem i w dniu wejścia w życie Traktatu o Przystąpieniu Norwegii, Austrii, Finlandii i Szwecji.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 3315/94
z dnia 22 grudnia 1994 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 3118/93 ustanawiające warunki wykonywania w Państwie Członkowskim usług krajowego transportu drogowego rzeczy przez przewoźników niemających siedziby w tym państwie
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Akt Przystąpienia z 1994 r., w szczególności jego art. 169,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: na mocy przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji rozporządzenie (EWG) nr 3118/93 [1]z dnia 25 października 1993 r. powinno zostać zmienione w celu przyznania odpowiedniej liczby wspólnotowych zezwoleń na kabotaż dla Austrii, Finlandii i Szwecji;
na mocy art. 13 protokołu nr 9 w sprawie transportu drogowego, kolejowego i kombinowanego w Austrii załączonego do Aktu Przystąpienia z 1994 r. rozporządzenie (EWG) nr 3118/93 stosuje się od dnia 1 stycznia 1997 r. tylko dla: a) przewoźników posiadających zezwolenie Wspólnoty wydane przez właściwe władze w Austrii na świadczenie krajowych usług drogowego transportu rzeczy w innych Państwach Członkowskich oraz b) przewoźników posiadających zezwolenie Wspólnoty wydane przez właściwe władze w innym Państwie Członkowskim na świadczenie krajowych usług drogowego transportu rzeczy w Austrii;
rozszerzenie Wspólnoty spowoduje wzrost rynku transportu drogowego rzeczy; dodatkowa liczba wspólnotowych tymczasowych zezwoleń na kabotaż powinna zatem zostać przyznana obecnym dwunastu Państwom Członkowskim;
z powodu przystąpienia nowych państw powinno się dokonać szeregu technicznych dostosowań do rozporządzenia (EWG) nr 3118/93;
tymczasowo należy przestrzegać ustaleń przyjętych w ramach Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (EOG), tak aby zezwolenia na kabotaż dotyczące początku 1995 r. zostały wydrukowane na czas;
na mocy art. 2 ust. 3 Traktatu o Przystąpieniu z 1994 r. instytucje Wspólnot mogą przyjąć przed przystąpieniem środki zgodnie z art. 169 Aktu z 1994 r. i takie środki wchodzą w życie z zastrzeżeniem oraz w dniu wejścia w życie wspomnianego Traktatu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 3118/83 wprowadza się następujące zmiany:
1) Wspólnotowy kontyngent kabotażowy składa się
Rok _BAR_ Liczba zezwoleń _BAR_
1994 _BAR_ 30000 _BAR_
1995 _BAR_ 46296 _BAR_
1996 _BAR_ 60191 _BAR_
1997 _BAR_ 83206 _BAR_
od dnia 1 stycznia do dnia 30 czerwca 1998 r. _BAR_ 54091." _BAR_
2) W art. 2 ust. 3 tabelę zastępuje się tabelą:
_BAR_ "1995 _BAR_ 1996 _BAR_ 1997 _BAR_ Od dnia 1 stycznia do dnia 30 czerwca 1998 r. _BAR_
Belgia _BAR_ 3647 _BAR_ 4742 _BAR_ 6223 _BAR_ 4045 _BAR_
Dania _BAR_ 3538 _BAR_ 4600 _BAR_ 6037 _BAR_ 3925 _BAR_
Niemcy _BAR_ 5980 _BAR_ 7774 _BAR_ 10203 _BAR_ 6632 _BAR_
Grecja _BAR_ 1612 _BAR_ 2096 _BAR_ 2751 _BAR_ 1789 _BAR_
Hiszpania _BAR_ 3781 _BAR_ 4916 _BAR_ 6452 _BAR_ 4194 _BAR_
Francja _BAR_ 4944 _BAR_ 6428 _BAR_ 8436 _BAR_ 5484 _BAR_
Irlandia _BAR_ 1645 _BAR_ 2139 _BAR_ 2808 _BAR_ 1826 _BAR_
Włochy _BAR_ 4950 _BAR_ 6435 _BAR_ 8445 _BAR_ 5490 _BAR_
Luksemburg _BAR_ 1699 _BAR_ 2209 _BAR_ 2899 _BAR_ 1885 _BAR_
Niderlandy _BAR_ 5150 _BAR_ 6695 _BAR_ 8786 _BAR_ 5711 _BAR_
Austria _BAR_ 0 _BAR_ 0 _BAR_ 4208 _BAR_ 2736 _BAR_
Portugalia _BAR_ 2145 _BAR_ 2789 _BAR_ 3661 _BAR_ 2380 _BAR_
Finlandia _BAR_ 1774 _BAR_ 2307 _BAR_ 3029 _BAR_ 1969 _BAR_
Szwecja _BAR_ 2328 _BAR_ 3027 _BAR_ 3973 _BAR_ 2583 _BAR_
Zjednoczone Królestwo _BAR_ 3103 _BAR_ 4034 _BAR_ 5295 _BAR_ 3442" _BAR_
3) W załączniku I i II teksty na górze stron a) i b) otrzymują brzmienie:
"(Tekst w języku(-ach) urzędowym(-ch) lub w jednym z języków urzędowych Państwa Członkowskiego wydającego zezwolenie)".
Skreśla się strony c), d), e) oraz f).
4) W załączniku I i II środek strony a) otrzymuje brzmienie:
+++++ TIFF +++++
5) W załącznikach I, II i III strona a) przypis 1 otrzymuje brzmienie:
"(1) Znaki państw:
Belgia (B), Dania (DK), Niemcy (D), Grecja (GR), Hiszpania (E), Francja (F), Irlandia (IRL), Włochy (I), Luksemburg (L), Niderlandy (NL), Austria (A), Portugalia (P), Finlandia (FIN), Szwecja (S), Zjednoczone Królestwo (GB) (od dnia 1 stycznia 1996 r. jako: UK)."
6) W załączniku III tekst na górze stron a) i b) otrzymuje brzmienie:
"(Tekst, w języku(-ach) urzędowym(-ch) lub jednym z języków urzędowych Państwa Członkowskiego wydającego książkę sprawozdań)".
7) W załączniku III na stronie c) nagłówek
"Kolumna 6"
otrzymuje brzmienie:
— Belgia: _BAR_ B _BAR_
— Dania: _BAR_ DK _BAR_
— Niemcy: _BAR_ D _BAR_
— Grecja: _BAR_ GR _BAR_
— Hiszpania: _BAR_ E _BAR_
— Francja: _BAR_ F _BAR_
— Irlandia: _BAR_ IRL _BAR_
— Włochy: _BAR_ I _BAR_
— Luksemburg: _BAR_ L _BAR_
— Niderlandy: _BAR_ NL _BAR_
— Portugalia: _BAR_ P _BAR_
— Finlandia: _BAR_ FIN _BAR_
— Szwecja: _BAR_ S _BAR_
— Zjednoczone Królestwo: _BAR_ GB (od dnia 1 stycznia 1996 r.: UK) _BAR_
i od dnia 1 stycznia 1997 r.:
— Austria: _BAR_ A." _BAR_
8) Załącznik IV zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
1.
Do dnia 30 czerwca 1995 r. zezwolenia na kabotaż używane przez przewoźników z obecnych Państw Członkowskich odpowiadają wzorom załączników I i II do rozporządzenia (EWG) nr 3118/93.
Do tego samego dnia zezwolenia na kabotaż, które mają być używane przez przewoźników pochodzących z Finlandii i Szwecji, odpowiadają wzorom załącznika I i II dodatku 2 do załącznika XIII do Porozumienia EOG, zmienionym decyzją nr 7/94 Wspólnego Komitetu EOG [2].
2.
Obecne Państwa Członkowskie mogą zezwalać przewoźnikom używania książek sprawozdań z odbytych jazd, określonych w załączniku III do rozporządzenia (EWG) nr 3118/93, najpóźniej do dnia 31 grudnia 1995 r.; pozostałe Państwa Członkowskie akceptują te książki na swoim terytorium do dnia 31 grudnia 1995 r.
Do tego dnia Finlandia i Szwecja mogą zezwalać używania wspomnianych książek określonych w załączniku III dodatku 2 do załącznika XIII do Porozumienia EOG, zmienionym decyzją nr 7/94 Wspólnego Komitetu EOG.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem wejścia w życie Traktatu o Przystąpieniu z 1994 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) NR 3317/94
z dnia 22 grudnia 1994 r.
ustanawiające przepisy ogólne dotyczące zezwolenia na połowy na wodach państwa trzeciego w ramach umowy w dziedzinie rybołówstwa
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
na podstawie art. 17 rozporządzenia Rady (WE) nr 1627/94 z dnia 27 czerwca 1994 r. ustanawiającego ogólne przepisy dotyczące specjalnych zezwoleń połowowych [4], Rada jest zobowiązana do podjęcia decyzji o ogólnych przepisach dotyczących zezwoleń połowowych stosowanych w odniesieniu do wspólnotowych statków rybackich, działających na wodach państwa trzeciego w ramach umowy w dziedzinie rybołówstwa zawartej między Wspólnotą a tym państwem;
w celu zapewnienia skutecznego i przejrzystego zarządzania działalnością w zakresie rybołówstwa prowadzoną przez statki rybackie wspólnotowe w ramach umów połowowych zawartych między Wspólnotą a państwami trzecimi konieczne jest, aby każde Państwo Członkowskie podjęło działania w celu udzielenia zezwolenia swoim statkom rybackim, które otrzymały licencję połowową od państwa trzeciego do prowadzenia działalności połowowej, oraz musi zostać zabronione prowadzenie połowów na wodach państwa trzeciego bez takiej licencji ze względu na konieczność przestrzegania zobowiązań Wspólnoty wobec państw trzecich;
konieczne jest określenie procedur, które mają być stosowane przez Komisję i Państwo Członkowskie bandery w celu umożliwienia zarządzania tymi działaniami, a także opracowanie zasad w celu wykonywania tych procedur,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejsze rozporządzenie ustanawia ogólne przepisy dotyczące połowów prowadzonych przez wspólnotowe statki rybackie na wodach państwa trzeciego w ramach umowy w dziedzinie rybołówstwa, zawartej między Wspólnotą a tym państwem trzecim, gdy taka działalność jest objęta wymogiem posiadania licencji połowowej przyznawanej przez to państwo trzecie.
2.
Wyłącznie wspólnotowe statki rybackie posiadające ważne zezwolenie połowowe w ramach umowy połowowej, mogą prowadzić działalność połowową na wodach państwa trzeciego w ramach umowy w dziedzinie rybołówstwa, zawartej między Wspólnotą a tym państwem.
Artykuł 2
Do celów niniejszego rozporządzenia:
a) "licencja połowowa państwa trzeciego" oznacza zezwolenie, w jakiejkolwiek postaci, przyznane przez dane państwo trzecie na prowadzenie działalności w zakresie rybołówstwa na jego wodach połowowych;
b) "zezwolenie połowowe w ramach umowy połowowej" oznacza zezwolenie połowowe, w jakiejkolwiek postaci, przyznane wspólnotowemu statkowi rybackiemu przez Państwo Członkowskie bandery, w ramach umowy połowowej zawartej między Wspólnotą a państwem trzecim, w celu uzupełnienia licencji połowowej określonej w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 3690/93 [5], która uprawnia dany statek do prowadzenia działalności w zakresie rybołówstwa określonej w lit. a).
Artykuł 3
Państwo Członkowskie bandery przyznaje i zarządza zezwoleniami połowowymi w ramach umowy połowowej dla statków rybackich pływających pod jego banderą, zgodnie z wymogami określonymi w niniejszym rozporządzeniu.
Artykuł 4
1.
Państwo Członkowskie bandery nie przyznaje zezwolenia połowowego w ramach umowy połowowej, jeśli dany statek rybacki nie posiada licencji połowowej zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 3690/93, lub też licencja została czasowo lub na stałe odebrana zgodnie z art. 5 tego rozporządzenia.
Przyznane już zezwolenia połowowe w ramach umowy połowowej zostają unieważnione w przypadku odebrania na stałe licencji połowowej przyznanej danemu statkowi rybackiemu; zezwolenie zostanie zawieszone w przypadku czasowego odebrania licencji połowowej.
2.
Państwo Członkowskie bandery niezwłocznie przyznaje zezwolenie połowowe w ramach umowy połowowej w przypadku gdy dany statek rybacki otrzymał licencję połowową państwa trzeciego.
Artykuł 5
1.
Państwo Członkowskie bandery prześle Komisji wszystkie wnioski o wydanie statkom rybackim pływającym pod jegobanderą, licencji połowowych państwa trzeciego dotyczących działalności połowowej w ramach możliwości połowowych przyznanych Wspólnocie zgodnie z zawartą z państwem trzecim umową w dziedzinie rybołówstwa.
Państwo Członkowskie bandery zapewnia, że wnioski są zgodne z warunkami umowy oraz regułami wspólnotowymi.
2.
Komisja bada wnioski nadesłane przez każde Państwo Członkowskie pod kątem możliwości połowowych przyznanych mu na podstawie przepisów wspólnotowych oraz wszelkich warunków określonych w umowie w dziedzinie rybołówstwa, stosowanej do statków wspólnotowych.
Komisja nie później niż w ciągu 10 dni roboczych od dnia, w którym otrzymała wniosek od Państwa Członkowskiego lub w terminie określonym w umowie w dziedzinie rybołówstwa, prześle do danego państwa trzeciego wnioski o wydanie licencji połowowej państwa trzeciego dla statków wspólnotowych, zamierzających prowadzić działalność połowową na jego wodach.
Jeśli badanie wniosku przez Komisję wykaże, że nie spełnia on warunków określonych w niniejszym ustępie, Komisja niezwłocznie zawiadamia dane Państwo Członkowskie, że nie może przesłać wszystkich lub części wspomnianych wniosków do zainteresowanego państwa trzeciego, oraz poda stosowne uzasadnienie.
3.
Komisja niezwłocznie zawiadamia Państwo Członkowskie bandery o przyznaniu przez dane państwo trzecie licencji połowowej na prowadzenie działalności w zakresie rybołówstwa, lub o odmowie przyznania takiej licencji przez państwo trzecie.
W tym drugim przypadku Komisja przeprowadza stosowne kontrole w ramach konsultacji z Państwem Członkowskim bandery i danym państwem trzecim.
Artykuł 6
1.
W przypadku gdy dane państwo trzecie zawiadomi Komisję, że postanowiło zawiesić lub odebrać licencję połowową w odniesieniu do statku rybackiego pływającego pod banderą Państwa Członkowskiego, Komisja niezwłocznie przekazuje tę informacje Państwu Członkowskiemu bandery.
Komisja przeprowadza odpowiednie kontrole zgodnie z procedurami określonymi w umowie połowowej, gdy jest to stosowne, w ramach konsultacji z Państwem Członkowskim bandery i danym państwem trzecim, a także zawiadamia Państwo Członkowskie bandery, oraz gdy jest to stosowne państwo trzecie, o wynikach tych kontroli.
2.
Zawieszenie przez państwo trzecie licencji połowowej, którą przyznało danemu statkowi, pociąga za sobą zawieszenie zezwolenia połowowego w ramach umowy połowowej przez Państwo Członkowskie bandery na cały okres zawieszenia licencji.
3.
W przypadku trwałego odebrania licencji połowowej przez państwo trzecie, Państwo Członkowskie bandery niezwłocznie cofa zezwolenie połowowe przyznane danemu statkowi w ramach umowy połowowej.
Artykuł 7
Państwo Członkowskie bandery uzupełnia rejestr(-y) określony(-e) w art. 6 rozporządzenia (WE) nr 3690/93 oraz wprowadza wszystkie dane związane z wydanymi zezwoleniami połowowymi w ramach umowy połowowej, o ile dane nie zostały już zgromadzone na podstawie rozporządzenia Komisji (WE) nr 109/94 z dnia 19 stycznia 1994 r. dotyczącego rejestru statków rybackich Wspólnoty [6].
Artykuł 8
Państwa Członkowskie wyznaczają odpowiednie organy do wydawania zezwoleń połowowych w ramach umowy połowowej, oraz podejmą właściwe środki w celu zapewnienia skuteczności systemu.
Państwa Członkowskie zawiadamiają pozostałe Państwa Członkowskie oraz Komisję o nazwie oraz siedzibie tych władz.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o podjętych środkach nie później niż 6 miesięcy od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, oraz jak najszybciej o wszelkich zmianach.
Artykuł 9
Szczegółowe zasady stosowania art. 5 oraz 6 zostaną przyjęte zgodnie z procedurą określoną w art. 18 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3760/92 z dnia 20 grudnia 1992 r. w sprawie utworzenia wspólnotowego systemu rybołówstwa i akwakultury [7].
Artykuł 10
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 3330/94
z dnia 21 grudnia 1994 r.
w sprawie klasyfikacji taryfowej niektórych kawałków drobiu i zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2777/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa drobiowego[1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1574/93[2], w szczególności jego art. 3 i 5 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
stwierdzono, że klasyfikacja niektórych kawałków drobiu stanowi problem wynikający z braku precyzyjnych definicji w nomenklaturze taryfowej i statystycznej, ustalonej rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87[3], ostatnio zmienionym rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 3115/94[4]; definicje te powinny zostać ustanowione w celu zapewnienia jednolitego stosowania opłat w sektorze mięsa drobiowego;
przy stosowaniu art. 11 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2777/75 nomenklatura taryfowa wynikająca ze stosowania tego rozporządzenia jest określona w Nomenklaturze Scalonej; dlatego powinna ona zostać zmieniona;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mięsa Drobiowego i Jaj,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Do celów stosowania opłat w sektorze mięsa drobiowego następującym wyrazom przypisuje się poniższe znaczenie:
1. "Połówki", do celów podpozycji 0207 39 13, 0207 39 33, 0207 39 57, 0207 39 61, 0207 39 63, 0207 41 11, 0207 42 11, 0207 43 21, 0207 43 23 i 0207 43 25: połówki tuszy drobiowej, uzyskane poprzez proste cięcie pionowe wzdłuż mostka i kręgosłupa;
2. "Ćwiartki", do celów podpozycji 0207 39 13, 0207 39 33, 0207 39 57, 0207 39 61, 0207 39 63, 0207 41 11, 0207 43 21, 0207 43 23 i 0207 43 25: ćwiartki z nogą lub ćwiartki piersiowe, uzyskane poprzez poprzeczne przecięcie połówki;
3. "Całe skrzydła, także z końcami", do celów podpozycji 0207 39 15, 0207 39 35, 0207 39 65, 0207 41 21, 0207 42 21, 0207 43 31: kawałki drobiu zawierające kość ramieniową, promieniową i łokciową łącznie z otaczającymi je mięśniami.
Usunięcie końca skrzydła, włącznie z kością nadgarstka jest fakultatywne.
Cięcia wykonuje się w stawach;
4. "Piersi", do celów podpozycji 0207 39 21, 0207 39 41, 0207 39 71, 0207 39 73, 0207 41 41, 0207 42 41, 0207 43 51 i 0207 43 53: kawałki drobiu zawierające mostek i żebra rozmieszczone po obu jego stronach, wraz z otaczającymi je mięśniami;
5. "Nogi", do celów podpozycji 0207 39 23, 0207 39 75, 0207 39 77, 0207 41 51, 0207 43 61 i 0207 43 63: kawałki drobiu zawierające kość udową, piszczelową i strzałkową wraz z otaczającymi je mięśniami.
Oba cięcia wykonuje się stawach;
6. "Podudzia indyka", do celów podpozycji 0207 39 43, 0207 42 51: kawałki indyka zawierające kość piszczelową i strzałkową wraz z otaczającymi je mięśniami.
Oba cięcia wykonuje się w stawach;
7. "Nogi indyka, inne niż podudzia", do celów podpozycji 0207 39 45 i 0207 42 59: części indyka zawierające kość udową, wraz z otaczającymi je mięśniami, lub zawierające kość udową, piszczelową i strzałkową wraz z otaczającymi je mięśniami.
Oba cięcia wykonuje się w stawach.
Artykuł 2
W załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87 dział 2 wprowadza się następujące zmiany:
1.
Uwaga dodatkowa 4 otrzymuje brzmienie:
"4.
Następującym wyrazom przypisuje się poniższe znaczenie:
a) "Kawałki drobiu, z kością", do celów podpozycji 0207 39 13-0207 39 23, 0207 39 33-0207 39 45, 0207 39 57-0207 39 77, 0207 41 11-0207 41 51, 0207 42 11-0207 42 59 i 0207 43 21-0207 43 63: kawałki tam wyszczególnione wraz ze wszystkimi kośćmi.
Kawałki drobiu określone w lit. a), które zostały częściowo pozbawione kości objęte są podpozycjami 0207 39 25, 0207 39 47, 0207 39 83, 0207 41 71 lub 0207 43 81.
b) "Połówki", do celów podpozycji 0207 39 13, 0207 39 33, 0207 39 57, 0207 39 61, 0207 39 63, 0207 41 11, 0207 42 11, 0207 43 21, 0207 43 23 i 0207 43 25: połówki tuszy drobiowej, uzyskane poprzez proste cięcie pionowe wzdłuż mostka i kręgosłupa;
c) "Ćwiartki", do celów podpozycji 0207 39 13, 0207 39 33, 0207 39 57, 0207 39 61, 0207 39 63, 0207 41 11, 0207 42 11, 0207 43 21, 0207 43 23 i 0207 43 25: ćwiartki z nogą lub ćwiartki piersiowe, uzyskane poprzez poprzeczne przecięcie połówki;
d) "Całe skrzydełka, także z końcami" do celów podpozycji 0207 39 15, 0207 39 35, 0207 39 65, 0207 41 21, 0207 42 21, 0207 43 31: kawałki drobiu zawierające kość ramieniową, promieniową i łokciową, wraz z otaczającymi je mięśniami.
Usunięcie końca skrzydła, włącznie z kością nadgarstka jest fakultatywne.
Cięcia wykonuje się w stawach;
e) "Piersi", do celów podpozycji 0207 39 21, 0207 39 41, 0207 39 71, 0207 39 73, 0207 41 41, 0207 42 41, 0207 43 51 i 0207 43 53: kawałki drobiu zawierające mostek i żebra rozmieszczone po obu jego stronach wraz z otaczającymi mięśniami;
f) "Nogi", do celów podpozycji 0207 39 23, 0207 39 75, 0207 39 77, 0207 41 51, 0207 43 61 i 0207 43 63: kawałki drobiu zawierające kość udową, piszczelową i strzałkową wraz z otaczającymi je mięśniami.
Dwa cięcia wykonuje się w stawach;
g) "Podudzia indyka", do celów podpozycji 0207 39 43 i 0207 42 51: kawałki indyka zawierające kość piszczelową i strzałkową wraz z otaczającymi je mięśniami.
Dwa cięcia wykonuje się w stawach;
h) "Nogi indyka, inne niż podudzia", do celów podpozycji 0207 39 45 i 0207 42 59: kawałki indyka zawierające kość udową wraz z otaczającymi je mięśniami, lub te zawierające kość udową, piszczelową i strzałkową wraz z otaczającymi je mięśniami.
Dwa cięcia wykonuje się w stawach.
i) "Tusze gęsie lub kacze", do celów podpozycji 0207 39 81 i 0207 43 71: oskubane i wypatroszone tusze gęsi lub kaczki, bez głów lub łap, z usuniętymi kośćmi tuszy (mostkiem, żebrami, kręgosłupem i kością krzyżową), ale z kośćmi udowymi, piszczelowymi i barkowymi."
2.
Skreśla się uwagę dodatkową 7.
Dotychczasowa uwaga dodatkowa 8 otrzymuje oznaczenie uwagi dodatkowej 7.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1995 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie (WE) NR 3378/94 Parlamentu Europejskiego I Rady
z dnia 22 grudnia 1994 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1576/89 ustanawiające ogólne zasady definicji, opisu i prezentacji napojów spirytusowych i rozporządzenie (EWG) nr 1601/91 ustanawiające ogólne zasady definicji, opisu i prezentacji win aromatyzowanych, aromatyzowanych napojów winopochodnych i aromatyzowanych koktajli winopodobnych, w nastepstwie wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 43 i 100a,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [1],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 189b Traktatu [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie (EWG) nr 1576/89 [3] i rozporządzenie (EWG) nr 1601/94 [4] ustanawiające ogólne zasady definicji, opisu i prezentacji napojów spirytusowych, win aromatyzowanych, aromatyzowanych napojów winopochodnych i aromatyzowanych koktajli winopodobnych; w celu uwzględnienia w wymienionych rozporządzeniach zobowiązań wynikających, w szczególności, z art. 23 i 24 Porozumienia w sprawie Handlowych Aspektów Praw Własności Intelektualnej, które stanowi integralną część Porozumienia ustanawiajacego Światową Ogranizację Handlu, należy przewidzieć przepisy dla danych części w celu zapobiegania, pod pewnymi warunkami, bezprawnego używania oznaczeń geograficznych chronionych przez państwo trzecie będące członkiem Światowej Organizacji Handlu,
PRZYJĘŁY NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Po art. 11 rozporządzenia EWG nr 1576/89 dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 11a
1.
Państwa Członkowskie podejmą wszelkie niezbędne środki, aby zezwolić tym, których to dotyczy, na zapobieżenie, na warunkach ustanowionych w art. 23 i 24 Prozumienia w sprawie Handlowych Aspektów Praw Własności Intelektualnej, używania wewnątrz Wspólnoty nazwy geograficznej identyfikującej produkty objęte niniejszym rozporządzeniem do produktów niepochodzących z miejsca określonego w danej nazwie geograficznej, łącznie z przypadkami gdzie rzeczywiste pochodzenie produktu jest oznaczone lub gdzie nazwa geograficzna jest przetłumaczona lub występuje obok wyrazów takich jak: "podobne""odmiana", "styl", "imitacja" lub inne.
Dla celów niniejszego artykułu "nazwa geograficzna" oznacza każde oznaczenie identyfikujące produkt jako pochodzący z terytorium państwa trzeciego będącego członkiem Światowej Organizacji Handlu lub z regionu lub też z okolicy tego terytorium, gdzie jakość, reputacja lub inne specyficzne cechy charakterystyczne tego produktu mogą zasadniczo być przypisane do tego pochodzenia geograficznego.
2.
Ustęp 1 stosuje się niezależnie od art. 11 niniejszego rozporządzenia i innych przepisów wspólnotowych ustanawiających zasady opisu i prezentacji produktów objętych niniejszym rozporządzeniem.
3.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu, w razie konieczności, przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 15."
2.
Po art. 10 rozporządzenia (EWG) nr 1601/91 dodaje się następujący artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 10a
1.
Państwa Członkowskie podejmą wszelkie środki niezbędne, aby zezwolić tym, których to dotyczy, na zapobieżenie, na warunkach określonych w art. 23 i 24 Prozumienia w sprawie Handlowych Aspeków Praw Własności Intelektualnej, używania wewnątrz Wspólnoty nazwy geograficznej identyfikującej produkty objęte niniejszym rozporządzeniem do produktów nie pochodzących z miejscaokreślonego w danej nazwie geograficznej, łącznie z przypadkami gdzie rzeczywiste pochodzenie produktu jest wskazane lub gdzie nazwa geograficzna jest przetłumaczona lub występuje obok wyrazów takich jak: "podobne""odmiana", "styl", "imitacja" lub inne.
Dla celów niniejszego artykułu "nazwa geograficzna" oznacza każde oznaczenie identyfikujące produkt jako pochodzący z terytorium państwa trzeciego będącego członkiem Światowej Organizacji Handlu lub z region, lub też okolicy tego terytorium, gdzie jakość, reputacja lub inne specyficzne cechy charakterystyczne tego produktu mogą zasadniczo być przypisane do tego pochodzenia geograficznego.
2.
Ustęp 1 stosuje się niezależnie od art. 10 tego rozporządzenia i innych przepisów wspólnotowych określających zasady opisu i prezentacji produktów objętych niniejszym rozporządzeniem.
3.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu, w razie konieczności, przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 14."
Artykuł 2
Komisja każdego roku przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie w sprawie stosowania obowiązujących instrumentów, poparty odpowiednimi danymi statystycznymi.
Artykuł 3
1.
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dnia 1 stycznia 1995 r.
2.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 1996 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) NR 3382/94
z dnia 19 grudnia 1994 r.
w sprawie niektórych procedur stosowania Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z jednej strony, a Rumunią z drugiej strony
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: Układ Europejski ustanawiający stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z jednej strony, a Rumunią z drugiej strony, zwany dalej "Układem", podpisano w Brukseli, dnia 1 lutego 1993 r.;
do czasu wejścia w życie Układu Europejskiego, jego postanowieniom w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem nadano moc od dnia 1 maja 1993 r., w drodze Umowy przejściowej w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem między Europejską Wspólnotą Gospodarczą i Europejską Wspólnotą Węgla i Stali z jednej strony, a Rumunią z drugiej strony, podpisanej w Brukseli, dnia 1 lutego 1993 r. [1];
zgodnie z konkluzjami Rady Europejskiej z Kopenhagi, z dnia 21 i 22 czerwca 1993 r., dotyczących nowych koncesji handlowych dla państw Europy Środkowej i Wschodniej, Europejska Wspólnota Gospodarcza i Europejska Wspólnota Węgla i Stali z jednej strony, oraz Rumunia z drugiej strony, dnia 20 grudnia 1993 r. [2] zawarły Protokół dodatkowy do Umowy przejściowej;
niezbędne jest ustanowienie procedur stosowania niektórych postanowień Układu;
w odniesieniu do środków ochrony handlu, w przypadku gdy postanowienia Układu czynią je niezbędnymi, należy ustanowić przepisy szczególne dotyczące ogólnych reguł przewidzianych w szczególności, w rozporządzeniu Rady (WE) nr 518/94 z dnia 7 marca 1994 r. w sprawie wspólnych reguł przywozu, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 288/82 [3] oraz w rozporządzeniu Rady (WE) nr 521/94 z dnia 7 marca 1994 r. w sprawie ochrony przed przywozem dumpingowym lub subsydiowanym z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [4];
podczas sprawdzania, czy należy wprowadzić środek ochronny, należy przestrzegać zobowiązań określonych w Układzie;
stosuje się również procedury dotyczące klauzul ochronnych przewidzianych w Traktacie ustanawiającym Wspólnotę Europejską;
dla środków ochronnych dotyczących wyrobów włókienniczych objętych protokołem 1 do Układu, przyjęto przepisy szczególne;
w celu stosowania środków ochronnych w sektorach rolnych należy wprowadzić niektóre procedury specjalne,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
TYTUŁ I
Produkty rolne
Artykuł 1
Postanowienia w zakresie stosowania art. 21 ust. 2 i 4 Układu, dotyczących produktów rolnych objętych załącznikiem II do Traktatu i podlegających, w ramach wspólnej organizacji rynku, systemowi opłat wyrównawczych oraz dotyczących produktów objętych kodami CN 07119050 i 20031010 przyjmuje się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 23 rozporządzenia (WE) nr 1766/92 [5] lub w odpowiednich przepisach innych rozporządzeń ustanawiających wspólną organizację rynków rolnych. Przepisy te mogą przewidywać wprowadzenie systemu certyfikatów importowych w tych sektorach, w których wspólna organizacja rynków rolnych nie przewiduje takich certyfikatów.
TYTUŁ 2
Środki ochronne
Artykuł 2
Zgodnie z procedurami przewidzianymi w art. 113 Traktatu, Rada może zdecydować o odwołaniu się do Rady Stowarzyszenia ustanowionej Układem, w odniesieniu do środków przewidzianych w art. 29 i art. 119 ust. 2 Układu.
W miarę potrzeby, Rada przyjmuje te środki zgodnie z tą samą procedurą.
W tym celu Komisja może, z własnej inicjatywy lub na wniosek Państwa Członkowskiego, przedstawić niezbędne wnioski.
Artykuł 3
1.
W przypadku praktyki, która może uzasadniać stosowanie przez Wspólnotę środków przewidzianych w art. 64 Układu, po zbadaniu sprawy, Komisja z własnej inicjatywy lub na wniosek Państwa Członkowskiego decyduje, czy taka praktyka jest zgodna z Układem.
W miarę potrzeby, proponuje przyjęcie środków ochronnych Radzie, która stanowi zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 113 Traktatu, z wyjątkiem przypadków pomocy, do której stosuje się rozporządzenie (WE) nr 521/94, jeżeli środki są podejmowane zgodnie z procedurami ustanowionymi w tym rozporządzeniu.
Środki są podejmowane jedynie na podstawie warunków określonych w art. 64 ust. 6 Układu.
2.
W przypadku praktyki, która może powodować stosowanie przez Rumunię w stosunku do Wspólnoty środków na podstawie art. 64 Układu, Komisja, po zbadaniu sprawy decyduje, czy ta praktyka jest zgodna z zasadami określonymi w Układzie.
W miarę potrzeby, Komisja podejmuje właściwe decyzje na podstawie kryteriów, które wynikają ze stosowania art. 85, 86 i 92 Traktatu.
Artykuł 4
W przypadku praktyki, która podlega nakazowi stosowania przez Wspólnotę środków przewidzianych w art. 30 Układu, decyzja o wprowadzeniu środków antydumpingowych jest podejmowana zgodnie z przepisami ustanowionymi w rozporządzeniu (WE) nr 521/94 oraz procedurą przewidzianą w art. 34 ust. 2 i 3 lit. b) lub d) Układu.
Artykuł 5
1.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie zwraca się do Komisji z wnioskiem o zastosowanie środków ochronnych przewidzianych w art. 31 lub 32 Układu, na poparcie swojego wniosku dostarcza Komisji informacje niezbędne do jego uzasadnienia.
Jeżeli Komisja podejmuje decyzję o niestosowaniu środków ochronnych, odpowiednio informuje o tym Radę i Państwa Członkowskie w terminie pięciu dni roboczych od dnia otrzymania wniosku od Państwa Członkowskiego.
Każde Państwo Członkowskie może odwołać się od decyzji Komisji do Rady w terminie 10 dni roboczych od dnia otrzymania powiadomienia.
Jeżeli Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, wskaże swój zamiar przyjęcia odmiennej decyzji, Komisja niezwłocznie informuje o tym Rumunię i powiadamia ją o rozpoczęciu konsultacji na forum Rady Stowarzyszenia, przewidzianych w art. 34 ust. 2 i 3 Układu.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może podjąć odmienną decyzję w terminie 20 dni roboczych od zakończenia konsultacji z Rumunią prowadzonych na forum Rady Stowarzyszenia.
2.
Komisję wspomaga Komitet powołany na mocy rozporządzenia (WE) nr 3491/93 [6], zwany dalej "Komitetem".
Komitet jest zwoływany przez jego przewodniczącego.
Przewodniczący przekazuje Państwom Członkowskim, w możliwie najkrótszym czasie, wszelkie istotne informacje.
3.
Jeżeli Komisja, na wniosek Państwa Członkowskiego, lub z własnej inicjatywy, podejmuje decyzję o stosowaniu środków ochronnych przewidzianych w art. 31 lub 32 Układu:
- informuje o tym Państwa Członkowskie niezwłocznie, jeśli działa z własnej inicjatywy lub w terminie pięciu dni roboczych od daty otrzymania wniosku, jeśli odpowiada na wniosek Państwa Członkowskiego,
- zasięga opinii Komitetu,
- jednocześnie informuje Rumunię i powiadamia Radę Stowarzyszenia o rozpoczęciu konsultacji określonych w art. 34 ust. 2 i 3 Układu,
- jednocześnie przekazuje Radzie Stowarzyszenia wszystkie informacje niezbędne do tych konsultacji.
4.
W każdym wypadku, konsultacje prowadzone na forum Rady Stowarzyszenia uważa się za zakończone po upływie 30 dni od otrzymania powiadomienia określonego w ust. 1 akapit czwarty i w ust. 3.
Po zakończeniu konsultacji lub po upływie terminu 30 dni, oraz jeżeli ne doszło do żadnego innegoustalenia, Komisja, po konsultacji z Komitetem, może podjąć właściwe środki do wykonania art. 31 i 32 Układu.
5.
O decyzji określonej w ust. 4, niezwłocznie powiadamiane zostają Rada, Państwa Członkowskie i Rumunia; powiadomiona zostaje także Rada Stowarzyszenia.
Decyzję stosuje się ze skutkiem natychmiastowym.
6.
Każde Państwo Członkowskie może odwołać się do Rady od decyzji Komisji określonej w ust. 4 w terminie 10 dni roboczych od otrzymania powiadomienia o decyzji.
7.
Jeżeli Komisja nie podjęła decyzji w rozumieniu ust. 4 akapit drugi w terminie 10 dni roboczych od zakończenia konsultacji z Radą Stowarzyszenia lub, w odpowiednim przypadku, po upływie terminu 30 dni, każde Państwo Członkowskie, które przekazało sprawę Komisji zgodnie z ust. 3, może przekazać ją do rozpatrzenia Radzie.
8.
W przypadkach określonych w ust. 6 i 7 Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może przyjąć inną decyzję w terminie dwóch miesięcy.
Artykuł 6
1.
W przypadku pojawienia się wyjątkowych okoliczności w rozumieniu art. 34 ust. 3 lit. d) Układu, Komisja może podjąć natychmiastowe środki ochronne w przypadkach określonych w art. 31 i 32 Układu.
2.
Jeżeli Komisja otrzymuje wniosek od Państwa Członkowskiego, podejmuje decyzję w tej sprawie w terminie pięciu dni roboczych od otrzymania wniosku.
O swojej decyzji Komisja powiadamia Radę i Państwa Członkowskie.
3.
Każde Państwo Członkowskie może odwołać się od decyzji Komisji do Rady zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 5 ust. 6.
Stosuje się procedurę określoną w art. 5 ust. 7 i 8.
Jeżeli Komisja nie podjęła decyzji w terminie wymienionym w ust. 2, każde Państwo Członkowskie, które przekazało sprawę Komisji, może przekazać ją do rozpatrzenia Radzie zgodnie z procedurami ustanowionymi w akapicie pierwszym i drugim niniejszego ustępu.
Artykuł 7
Procedury ustanowione w art. 5 i 6 nie mają zastosowania do produktów objętych protokołem 1 do Układu.
Artykuł 8
Na zasadzie odstępstwa od art. 5 i 6, jeżeli okoliczności wymagają podjęcia środków dotyczących produktów rolnych na podstawie art. 22 lub 31 Układu lub na podstawie postanowień zawartych w załącznikach obejmujących te produkty, środki te podejmuje się zgodnie z procedurami przewidzianymi w zasadach ustanawiających wspólną organizację rynków rolnych lub w przepisach szczególnych przyjętych zgodnie z art. 235 Traktatu i stosowanych do produktów uzyskanych w wyniku przetwarzania produktów rolnych, jeżeli spełnione są warunki ustanowione na mocy art. 22 lub art. 34 ust. 2 i 3 Układu.
Artykuł 9
Za powiadomienie Rady Stowarzyszenia zgodnie z wymogami Układu odpowiedzialna jest Komisja działająca w imieniu Wspólnoty.
Artykuł 10
Niniejsze rozporządzenie nie stanowi przeszkody w stosowaniu środków ochronnych przewidzianych w Traktacie ustanawiającym Wspólnotę Europejską, w szczególności w art. 109h i 109i, zgodnie z ustanowionymi w nich procedurami.
Artykuł 11
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 3383/94
z dnia 19 grudnia 1994 r.
w sprawie niektórych procedur stosowania Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Bułgarii, z drugiej strony
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: Układ Europejski ustanawiający stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Bułgarii, z drugiej strony, zwany dalej "Układem", podpisano w Brukseli, dnia 8 marca 1993 r.;
do czasu wejścia w życie Układu Europejskiego, jego postanowieniom w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem nadano moc począwszy od dnia 31 grudnia 1993 r., w drodze Umowy przejściowej w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem między Europejską Wspólnotą Gospodarczą i Europejską Wspólnotą Węgla i Stali, z jednej strony, a Republiką Bułgarii, z drugiej strony, podpisanej w Brukseli dnia 8 marca 1993 r. [1];
stosownie do wniosków Rady Europejskiej z Kopenhagi z dnia 21 i 22 czerwca 1993 r., dotyczących nowych koncesji handlowych dla krajów Europy Środkowej i Wschodniej, dnia 20 grudnia 1993 r. [2], Europejska Wspólnota Gospodarcza i Europejska Wspólnota Węgla i Stali, z jednej strony, oraz Republika Bułgarii, z drugiej strony, zawarły Protokół dodatkowy do Umowy przejściowej;
konieczne jest ustanowienie procedur stosowania niektórych postanowień Układu;
w odniesieniu do środków ochrony handlu, jeżeli postanowienia Układu czynią je koniecznymi, należy ustanowić przepisy szczególne dotyczące ogólnych zasad przewidzianych, w szczególności, w rozporządzeniu Rady (WE) nr 518/94 z dnia 7 marca 1994 r., w sprawie wspólnych reguł przywozu, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 288/82 [3] oraz w rozporządzeniu Rady (WE) nr 521/94 z dnia 7 marca 1994 r., w sprawie ochrony przed przywozem po cenach dumpingowych lub subsydiowanych z państw niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [4];
podczas sprawdzania, czy należy wprowadzić środek ochronny, należy przestrzegać zobowiązań określonych w Układzie;
stosuje się również procedury dotyczące klauzul ochronnych przewidzianych w Traktacie ustanawiającym Wspólnotę Europejską;
dla środków ochronnych dotyczących wyrobów włókienniczych objętych protokołem 1 do Układu, przyjęto przepisy szczególne;
w celu stosowania środków ochronnych w sektorach rolnych należy wprowadzić niektóre procedury szczególne,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
TYTUŁ I
Produkty rolne
Artykuł 1
Postanowienia w zakresie stosowania art. 21 ust. 2 i 4 Układu, dotyczące produktów rolnych objętych załącznikiem II Traktatu i podlegających, w ramach wspólnej organizacji rynku, systemowi opłat wyrównawczych oraz dotyczących produktów objętych kodami CN 07119050 i 20031010 przyjmuje się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 23 rozporządzenia (WE) nr 1766/92 [5] lub w odpowiednich przepisach innych rozporządzeń ustanawiających wspólną organizację rynków rolnych. Przepisy te mogą przewidywać wprowadzenie systemu certyfikatów importowych w tych sektorach, w których wspólna organizacja rynków rolnych nie przewiduje takich certyfikatów.
TYTUŁ II
Środki ochronne
Artykuł 2
Zgodnie z procedurami przewidzianymi w art. 113 Traktatu, Rada może zdecydować o odwołaniu się do Rady Stowarzyszenia, ustanowionej Układem, w odniesieniu do środków przewidzianych w art. 29 i art. 118 ust. 2 Układu.
W miarę potrzeby, Rada przyjmuje te środki zgodnie z tą samą procedurą.
W tym celu, Komisja, z własnej inicjatywy lub na wniosek Państwa Członkowskiego, może przedstawić konieczne wnioski.
Artykuł 3
1.
W przypadku praktyki, która może uzasadniać stosowanie przez Wspólnotę środków przewidzianych w art. 64 Układu, po zbadaniu sprawy, Komisja, z własnej inicjatywy lub na wniosek Państwa Członkowskiego decyduje, czy taka praktyka jest zgodna z Układem.
W miarę potrzeby, proponuje Radzie przyjęcie środków ochronnych, która działa zgodnie z procedurą przyjętą w art. 113 Traktatu, z wyjątkiem przypadków pomocy, do której stosuje się rozporządzenie (WE) nr 521/94, jeżeli środki przyjmuje się zgodnie z procedurami przewidzianymi w tym rozporządzeniu.
Środki przyjmuje się jedynie zgodnie z warunkami określonymi w art. 64 ust. 6 Układu.
2.
W przypadku praktyki, która może powodować stosowanie przez Bułgarię, w stosunku do Wspólnoty, środków na podstawie art. 64 Układu, po zbadaniu sprawy, Komisja decyduje, czy ta praktyka jest zgodna z zasadami określonymi w Układzie.
W miarę potrzeby, podejmuje właściwe decyzje na podstawie kryteriów, które wynikają ze stosowania art. 85, 86 i 92 Traktatu.
Artykuł 4
W przypadku praktyki, która podlega nakazowi stosowania przez Wspólnotę środków przewidzianych w art. 30 Układu, decyzję o wprowadzeniu środków antydumpingowych podejmuje się zgodnie z przepisami ustanowionymi w rozporządzeniu (WE) nr 521/94 oraz procedurą przewidzianą w art. 34 ust. 2 i ust. 3 lit. b) lub d) Układu.
Artykuł 5
1.
Jeżeli Państwo Członkowskie żąda od Komisji stosowania środków ochronnych przewidzianych w art. 31 lub 32 Układu, na poparcie swojego wniosku, dostarcza Komisji informacje niezbędne do jego uzasadnienia.
Jeżeli Komisja podejmuje decyzję o niestosowaniu środków ochronnych, odpowiednio informuje o tym Radę i Państwa Członkowskie w terminie pięciu dni roboczych od dnia otrzymania wniosku od Państwa Członkowskiego.
Każde Państwo Członkowskie może odwołać się od decyzji Komisji do Rady w terminie 10 dni roboczych od dnia powiadomienia.
Jeżeli Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, wskazuje swój zamiar przyjęcia odmiennej decyzji, Komisja niezwłocznie informuje o tym Bułgarię i powiadamia ją o rozpoczęciu konsultacji w ramach Rady Stowarzyszenia, przewidzianych w art. 34 ust. 2 i 3 Układu.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może podjąć odmienną decyzję w terminie 20 dni roboczych od zakończenia konsultacji z Bułgarią prowadzonych w ramach Rady Stowarzyszenia.
2.
Komisję wspomaga Komitet ustanowiony na mocy rozporządzenia (WE) nr 3491/93 [6], zwany dalej "Komitetem".
Komitet obraduje po zwołaniu przez przewodniczącego.
Przewodniczący przekazuje Państwom Członkowskim, w możliwie najkrótszym czasie, każdą istotną informację.
3.
Jeżeli Komisja, na wniosek Państwa Członkowskiego, lub z własnej inicjatywy, podejmuje decyzję o stosowaniu środków ochronnych przewidzianych w art. 31 lub 32 Układu:
- niezwłocznie informuje o tym Państwa Członkowskie w terminie pięciu dni roboczych od dnia otrzymania tego wniosku, czy to działając z własnej inicjatywy, czy odpowiadając na wniosek Państwa Członkowskiego,
- zasięga opinii Komitetu,
- w tym samym czasie informuje Bułgarię i powiadamia Radę Stowarzyszenia o rozpoczęciu konsultacji, określonych w art. 34 ust. 2 i 3 Układu,
- w tym samym czasie przekazuje Radzie Stowarzyszenia wszystkie informacje konieczne dla tych konsultacji.
4.
W każdym wypadku, konsultacje prowadzone w Radzie Stowarzyszenie uważa się za zakończone po upływie 30 dni od otrzymania powiadomienia określonego w ust. 1 akapit czwarty i ust. 3.
Po zakończeniu konsultacji lub po upływie terminu 30 dni oraz, i jeżelinie doszło do zadnego innego ustalenia, Komisja, po konsultacji z Komitetem, może podjąć środki właściwe do wykonania art. 31 i 32 Układu.
5.
Decyzja określona w ust. 4, jest niezwłocznie przekazywana Radzie, Państwom Członkowskim i Bułgarii; należy ją również przekazać Radzie Stowarzyszenia.
Decyzję stosuje się ze skutkiem natychmiastowym.
6.
Każde Państwo Członkowskie może odwołać się od decyzji Komisji, określonej w ust. 4, do Rady w terminie 10 dni roboczych od otrzymania powiadomienia o decyzji.
7.
Jeżeli Komisja nie podjęła decyzji w rozumieniu ust. 4 akapit drugi, w terminie 10 dni roboczych od zakończenia konsultacji z Radą Stowarzyszenia lub, w odpowiednim przypadku, po upływie terminu 30 dni, każde Państwo Członkowskie, które przekazało sprawę Komisji zgodnie z ust. 3, może ją przekazać Radzie.
8.
W przypadkach określonych w ust. 6 i 7 Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może przyjąć inną decyzję w terminie dwóch miesięcy.
Artykuł 6
1.
W przypadku pojawienia się wyjątkowych okoliczności, w rozumieniu art. 34 ust. 3 lit. d) Układu, Komisja może podjąć natychmiastowe środki ochronne w przypadkach określonych w art. 31 i 32 Układu.
2.
Jeżeli Komisja otrzymuje wniosek od Państwa Członkowskiego, podejmuje decyzję dotyczącą takiego wniosku w terminie pięciu dni roboczych od otrzymania wniosku.
O swojej decyzji Komisja informuje Radę i Państwa Członkowskie.
3.
Zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 5 ust. 6, każde Państwo Członkowskie może odwołać się od decyzji Komisji do Rady.
Stosuje się procedurę określoną w art. 5 ust. 7 i 8.
Jeżeli Komisja nie podjęła decyzji w terminie wymienionym w ust. 2, każde Państwo Członkowskie, które odwołało się w danej sprawie do Komisji, może odwołać się do Rady zgodnie z procedurami ustanowionymi w akapicie pierwszym i drugim niniejszego ustępu.
Artykuł 7
Procedury ustanowione w art. 5 i 6 nie mają zastosowania do produktów objętych protokołem 1 do Układu.
Artykuł 8
Na zasadzie odstępstwa od art. 5 i 6, jeżeli okoliczności wymagają podjęcia środków dotyczących produktów rolnych na podstawie art. 22 lub 31 Układu lub na podstawie postanowień zawartych w załącznikach obejmujących te produkty, środki te przyjmuje się zgodnie z procedurami przewidzianymi w regułach ustanawiających wspólną organizację rynków rolnych lub w postanowieniach szczególnych przyjętych zgodnie z art. 235 Traktatu i stosowanych do produktów powstałych w wyniku przetwarzania produktów rolnych, o ile spełnione są warunki ustanowione na podstawie art. 22 lub art. 34 ust. 2 i 3 Układu.
Artykuł 9
Zgodnie z wymogami Układu, powiadomienie Rady Stowarzyszenia należy od obowiązków Komisji, działającej w imieniu Wspólnoty.
Artykuł 10
Niniejsze rozporządzenie nie stanowi przeszkody w stosowaniu środków ochronnych przewidzianych w Traktacie ustanawiającym Wspólnotę Europejską, w szczególności w art. 109h i 109i, zgodnie z ustanowionymi w nich procedurami.
Artykuł 11
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 3385/94
z dnia 21 grudnia 1994 r.
w sprawie formy, treści oraz innych szczegółów wniosków i zgłoszeń przewidzianych w rozporządzeniu Rady nr 17
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 17 z dnia 6 lutego 1962 r., pierwsze rozporządzenie wykonawcze do art. 85 i 86 Traktatu [1], ostatnio zmienione Aktem Przystąpienia Hiszpanii i Portugalii, w szczególności jego art. 24,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji nr 27 z dnia 3 maja 1962 r., pierwsze rozporządzenie wykonawcze do rozporządzenia Rady nr 17 [2], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3666/93 [3], nie odpowiada już wymogom skutecznego postępowania administracyjnego.
Z tego względu powinno być zastąpione nowym rozporządzeniem;
z jednej strony wnioski o udzielenie atestu negatywnego na mocy art. 2 i zgłoszenia na podstawie art. 4, 5 i 25 rozporządzenia nr 17 wywierają poważne skutki prawne, które są korzystne dla stron porozumienia, decyzji lub inne praktyki; z drugiej strony nieprawidłowe lub wprowadzające w błąd informacje w takich wnioskach lub zgłoszeniach mogą prowadzić do nakładania kar finansowych, a ponadto mogą pociągać za sobą ujemne następstwa cywilnoprawne dla stron; w interesie pewności prawnej niezbędne jest dokładne określenie kręgu osób uprawnionych do składania wniosków i zgłoszeń, przedmiotu i treści informacji, które powinny zawierać powyższe wnioski i zgłoszenia, oraz datę, w której stają się one skuteczne;
każda strona powinna mieć prawo składania do Komisji wniosków lub zgłoszeń. Jeżeli strona wykonuje to prawo, to powinna ona powiadomić o tym inne strony, aby umożliwić im ochronę swoich interesów. Wnioski i zgłoszenia, dotyczące porozumień, decyzji lub praktyk związków przedsiębiorstw, powinny być składane tylko przez taki związek;
wnioskodawcy oraz osoby zgłaszające są zobowiązani do ujawnienia Komisji w sposób pełny i prawidłowy faktów i okoliczności, które mają znaczenie dla decyzji w sprawie porozumień, decyzji i praktyk;
pożądane jest wprowadzenie stosowania formularzy na wnioski o udzielenie atestu negatywnego zgodnie z art. 85 ust. 1 i na zgłoszenia zgodnie z art. 85 ust. 3, aby uprościć i przyspieszyć ich badanie. Formularz ten powinien być stosowany także do wniosków na udzielenie atestu negatywnego zgodnie z art. 86;
Komisja w odpowiednich przypadkach umożliwi zainteresowanym stronom odbycie, przed złożeniem wniosku lub zgłoszenia, nieformalnych i poufnych rozmów dotyczących planowanych porozumień, decyzji i praktyk. Ponadto po złożeniu wniosku lub zgłoszenia będzie ona utrzymywać ścisły kontakt ze stronami, w zakresie niezbędnym do dyskutowania z nimi o faktycznych lub prawnych problemach, które odkryła podczas pierwszego badania sprawy oraz, o ile to możliwe, aby usunąć je w drodze wzajemnego porozumienia;
przepisy niniejszego rozporządzenia stosuje się także wtedy, gdy do Komisji wpłyną wnioski o udzielenie atestu negatywnego odnoszące się do art. 53 ust. 1 lub art. 54 lub zgłoszenia dotyczące art. 53 ust. 3 Porozumienia EOG,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Osoby uprawnione do składania wniosków i zgłoszeń
1. Uprawnionymi do złożenia wniosku na mocy art. 2 rozporządzenia nr 17 odnoszącego się do art. 85 ust. 1 Traktatu i do dokonania zgłoszenia na mocy art. 4, 5 i 25 rozporządzenia nr 17 są:
a) jakiekolwiek przedsiębiorstwa i związki przedsiębiorstw, które są stronami porozumień lub praktyk uzgodnionych; i
b) jakiekolwiek związki przedsiębiorstw, które podejmują decyzje lub uczestniczą w praktykach uzgodnionych;
mogących wchodzić w zakres art. 85 ust. 1.
W przypadku gdy wniosek lub zgłoszenie złożą niektóre, ale nie wszystkie strony określone w akapicie pierwszym lit. a), to powiadamiają o tym inne strony.
2.
Do złożenia wniosku na podstawie art. 2 rozporządzenia nr 17 odnoszącego się do art. 86 Traktatu uprawnione jest każde przedsiębiorstwo, które samo lub wspólnie z innymi przedsiębiorstwami mogłoby zajmować pozycję dominującą na wspólnym rynku lub na jego znacznej części.
3.
W przypadku gdy wniosek lub zgłoszenie podpisują przedstawiciele osób, przedsiębiorstw lub związków przedsiębiorstw, swoje uprawnienie do reprezentacji powinni poświadczyć pisemnym upoważnieniem.
4.
W przypadku wspólnych wniosków lub zgłoszeń należy ustanowić wspólnego przedstawiciela, uprawnionego do przesyłania dalej i do odbierania dokumentów w imieniu wszystkich wnioskodawców lub zgłaszających.
Artykuł 2
Składanie wniosków i zgłoszeń
1. Do wniosków na mocy art. 2 rozporządzenia nr 17 odnoszącego się do z art. 85 Traktatu i do zgłoszeń na mocy art. 4, 5 i 25 rozporządzenia nr 17 używa się zamieszczonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia formularzy A/B w sposób tam opisany. Formularza A/B można również użyć do wniosków na mocy art. 2 rozporządzenia nr 17 odnoszącego się do art. 86 Traktatu. Do wspólnych wniosków i zgłoszeń używa się jednego formularza.
2.
Wnioski i zgłoszenia w siedemnastu egzemplarzach, a dokumenty załączone jako załączniki w trzech egzemplarzach składa się w Komisji na adres podany w formularzu A/B.
3.
Dokumenty załączone do wniosku lub zgłoszenia składa się w oryginale albo jako kopie. Wnioskodawca lub zgłaszający potwierdza kompletność kopii i ich zgodność z oryginałem.
4.
Wnioski i zgłoszenia sporządza się w jednym z języków urzędowych Wspólnoty.
Język ten jest jednocześnie dla wnioskodawcy lub zgłaszającego językiem postępowania.
Dokumenty należy składać w języku oryginalnym.
W przypadku gdy język oryginalny nie jest językiem urzędowym, należy dołączyć tłumaczenie na język postępowania.
5.
Wnioski o udzielenie atestu negatywnego odnoszące się do art. 53 ust. 1 lub art. 54 lub zgłoszenia dotyczącego art. 53 ust. 3 Porozumienia EOG można składać również w jednym z języków urzędowych Państwa EFTA lub w języku roboczym Urzędu Nadzoru EFTA.
Jeżeli język wybrany we wniosku lub zgłoszeniu nie jest językiem urzędowym Wspólnoty, wówczas wnioskodawca lub zgłaszający uzupełnia każdy dokument o tłumaczenie na jeden z języków urzędowych Wspólnoty.
Język wybrany do tłumaczenia jest jednocześnie dla wnioskodawcy lub zgłaszającego językiem postępowania.
Artykuł 3
Treść wniosków i zgłoszeń
1.
Wnioski i zgłoszenia zawierają informacje wymagane w formularzu A/B włącznie z dokumentami.
Dane powinny być prawdziwe i kompletne.
2. We wnioskach na mocy art. 2 rozporządzenia nr 17 dotyczącego art. 86 Traktatu należy przedstawić pełny stan faktyczny; w szczególności należy podać, o jakie praktyki chodzi i jaką pozycję uczestniczące przedsiębiorstwo lub przedsiębiorstwa posiadają na wspólnym rynku lub na jego znacznej części w zakresie towarów lub usług, których te praktyki dotyczą.
3.
Komisja może zwolnić z obowiązku podawania poszczególnych informacji wymaganych w formularzu A/B lub dostarczenia związanych z tym dokumentów, jeżeli stwierdzi, że nie są one konieczne do zbadania sprawy.
4.
Komisja bezzwłocznie udziela wnioskodawcy lub zgłaszającemu pisemnego potwierdzenia o wpłynięciu wniosku lub zgłoszenia oraz odpowiedzi na pismo Komisji na mocy art. 4 ust. 2.
Artykuł 4
Data, z jaką złożenie wniosków i zgłoszeń staje się skuteczne
1.
Bez uszczerbku dla ust. 2–5 wnioski i zgłoszenia stają się skuteczne z chwilą ich otrzymania przez Komisję.
W przypadku gdy wniosek lub zgłoszenie nadano pocztą jako list polecony, data stempla pocztowego miejsca nadania jest datą, z którą stały się one skuteczne.
2.
W przypadku gdy Komisja stwierdzi, że zawarte we wniosku lub zgłoszeniu informacje lub związane z tym dokumenty zawierają istotne braki, bezzwłocznie informuje o tym na piśmie wnioskodawcę lub zgłaszającego i wyznacza mu właściwy termin do uzupełnienia informacji.
W takim przypadku wniosek lub zgłoszenie stają się skuteczne z chwilą wpłynięcia do Komisji pełnych informacji.
3.
Komisję należy poinformować bez wezwania i bezzwłocznie o istotnych zmianach stanu faktycznego podanych we wniosku lub zgłoszeniu, które wnioskodawca lub zgłaszający zna lub powinien znać.
4.
Nieprawdziwe lub wprowadzające w błąd informacje uważa się za informacje niekompletne.
5.
W przypadku gdy Komisja po upływie terminu jednego miesiąca od daty wpłynięcia wniosku lub zgłoszenia nie dokonała zawiadomienia określonego w ust. 2, przyjmuje się, że wniosek lub zgłoszenie stało się skuteczne z chwilą otrzymania go przez Komisję.
Artykuł 5
Uchylenie
Rozporządzenie nr 27 traci moc.
Artykuł 6
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 marca 1995 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 23 stycznia 1995 r.
dotycząca wspólnego stanowiska, określonego na podstawie art. J.2 Traktatu o Unii Europejskiej, i odnosząca się do przedłużenia zawieszenia niektórych ograniczeń w handlu z Federalną Republiką Jugosławii (Serbią i Czarnogórą)
(95/11/WPZiB)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. J.2,
uwzględniając rezolucje 943 (1994) i 970 (1995) przyjęte odpowiednio dnia 23 września 1994 r. i dnia 12 stycznia 1995 r. przez Radę Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zgodnie z rezolucjamami 943 (1994) i 970 (1995) przyjętymi odpowiednio dnia 23 września 1994 r. i dnia 12 stycznia 1995 r. przez Radę Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych zawieszenie niektórych ograniczeń w handlu z Federalną Republiką Jugosławii (Serbią i Czarnogórą) zostanie przedłużone.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym.
Decyzja Komisji
z dnia 2 lutego 1995 r.
zmieniająca decyzję 93/231/EWG upoważniającą, w zakresie obrotu sadzeniakami ziemniaka na całym lub części terytorium niektórych Państw Członkowskich, do podjęcia bardziej rygorystycznych środków przeciwko niektórym chorobom niż przewidziane w załącznikach I i II do dyrektywy Rady 66/403/EWG
(95/21/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 66/403/EWG z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu sadzeniakami ziemniaka [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 93/3/EWG [2], w szczególności jej art. 13 ust. 2,
uwzględniając wniosek Portugalii,
a także mając na uwadze, co następuje: Komisja zatwierdziła decyzją 93/231/EWG [3], w zakresie obrotu sadzeniakami ziemniaków, stosowanie, na całym lub części terytorium niektórych Państw Członkowskich, bardziej rygorystycznych środków przeciwko niektórym chorobom niż środki przewidziane w załącznikach I i II do dyrektywy 66/403/EWG;
na podstawie porównania środków przyjętych przez Portugalię dla obszarów na Azorach położonych na wysokości powyżej 300 m w odniesieniu do ich lokalnej produkcji sadzeniaków ziemniaka z podstawowymi klasami Wspólnoty EWG można przyjąć, że:
- "klasa EWG 1" spełnia bardziej rygorystyczne warunki,
- "klasa EWG 2" jest równoważna krajowej produkcji na sadzeniaki ziemniaka, i
- "klasa EWG 3" jest równoważna krajowej produkcji przeznaczonej na produkcję ziemniaka;
w związku z powyższym należy upoważnić Portugalię, w zakresie obszarów na Azorach położonych na wysokości powyżej 300 m, do ograniczenia obrotu sadzeniakami ziemniaka wyłącznie do podstawowych klas ziemniaka Wspólnoty, ustanowionych dyrektywą Komisji 93/17/EWG [4];
upoważnienie jest zgodne ze zobowiązaniami Państw Członkowskich wynikającymi ze wspólnych zasad dotyczących zdrowia roślin, ustanowionych w dyrektywie Rady 77/93/EWG [5], ostatnio zmienionej dyrektywą 94/13/WE [6];
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Nasion i Materiału Rozmnożeniowego dla Rolnictwa, Ogrodnictwa i Leśnictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W Załączniku do decyzji 93/231/EWG wprowadza się następujące zmiany: Po pozycji dotyczącej Irlandii dodaje się następującą pozycję:
"1 _BAR_ 2 _BAR_
Portugalia _BAR_ Azory (obszary położone na wysokości powyżej 300 m)" _BAR_
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
decyzja Komisji
z dnia 10 lutego 1995 r.
ustanawiająca specjalne warunki regulujące przywóz produktów rybołówstwa i akwakultury pochodzących z Maroka
(Tekst mający znacznie dla EOG)
(95/30/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa [1], w szczególności jej art. 11 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje: grupa ekspertów Komisji przeprowadziła wizytę inspekcyjną w Maroku w celu sprawdzenia warunków, w jakich produkty rybołówstwa są produkowane, składowane i wysyłane do Wspólnoty;
przepisy ustawodawstwa Maroka w zakresie kontroli zdrowia i monitorowania produktów rybołówstwa mogą być uznane za równorzędne z przepisami ustanowionymi w dyrektywie 91/493/EWG;
"Direction de l`Elevage, Ministère de l`Agriculture" (DEMA) w Maroku jest zdolna do efektywnej kontroli stosowania obowiązujących przepisów prawa;
procedura uzyskiwania świadectwa zdrowia określona w art. 11 ust. 4 lit. a) dyrektywy 91/493/EWG musi również obejmować definicję wzoru świadectwa, minimalne wymagania w odniesieniu do języka(-ów), w którym(-ych) musi ono zostać sporządzone oraz stanowisko osoby upoważnionej do jego podpisania;
stosownie do art. 11 ust. 4 lit. b) dyrektywy 91/493/EWG, na opakowaniach produktów rybołówstwa należy umieścić znak podający nazwę państwa trzeciego i numer identyfikacyjny przedsiębiorstwa pochodzenia;
stosownie do art. 11 ust. 4 lit. c) dyrektywy 91/493/EWG, należy sporządzić wykaz zatwierdzonych przedsiębiorstw; wykaz musi zostać sporządzony w oparciu o komunikat z DEMA do Komisji; dlatego DEMA musi zapewnić zgodność z przepisami ustanowionymi w tym celu w art. 11 ust. 4 dyrektywy 91/493/EWG;
DEMA złożyła oficjalne zapewnienia o zgodności z zasadami ustalonymi w rozdziale V Załącznika do dyrektywy 91/493/EWG oraz spełnienia wymagań równoważnych z wymaganiami ustanowionymi w tej dyrektywie w zakresie zatwierdzania przedsiębiorstw;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
"Direction de l`Elevage, Ministère de l`Agriculture" (DEMA) jest uznane w Maroku za organ właściwy w zakresie sprawdzania i poświadczania zgodności produktów rybołówstwa i akwakultury z wymaganiami dyrektywy 91/493/EWG.
Artykuł 2
Produkty rybołówstwa i akwakultury pochodzące z Maroka muszą spełnić następujące warunki:
1. każdej przesyłce musi towarzyszyć numerowany oryginał świadectwa zdrowia, właściwie wypełniony, podpisany, datowany, składający się z jednego arkusza papieru zgodnie z wzorem zamieszczonym w załączniku A do niniejszej decyzji;
2. produkty muszą pochodzić z zatwierdzonych przedsiębiorstw wymienionych w załączniku B do niniejszej decyzji;
3. z wyjątkiem mrożonych produktów rybołówstwa luzem przeznaczonych do produkcji żywności konserwowanej, na wszystkich opakowaniach należy umieścić czytelny napis "Maroko" oraz numer identyfikacyjny przedsiębiorstwa pochodzenia.
Artykuł 3
1.
Świadectwo, określone w art. 2 ust. 1 musi zostać sporządzone w co najmniej jednym języku urzędowym Państwa Członkowskiego, w którym przeprowadzane są kontrole.
2.
Świadectwo musi zawierać nazwisko, stanowisko i podpis przedstawiciela DEMA oraz jego urzędową pieczęć, w kolorze innym niż pozostałe adnotacje na świadectwie.
Artykuł 4
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 marca 1995 r.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 19 grudnia 1994 r.
w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Królestwem Maroka w sprawie systemu przywozu do Wspólnoty Europejskiej pomidorów i cukini i pochodzących i przywożonych z Maroka
(95/35/EWG)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113, w związku z art. 228 ust. 2 zdanie pierwsze,
uwzględniając wniosek Komisji,
w ramach wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej zmieniony został system przywozu pomidorów i cukinii;
artykuł 25 Umowy o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Maroka przewiduje, iż w wypadku zmiany istniejących zasad Wspólnota może zmienić system przewidziany w Umowie dotyczącej danych produktów;
Wspólnota uzgodniła z Królestwem Maroka, że wspomniany system zostanie dostosowany na podstawie Porozumienia w formie wymiany listów;
niniejsze Porozumienie powinno zostać zatwierdzone;
konieczne jest również ustalenie szczegółowych zasad stosowania wspomnianego Porozumienia w formie wymiany listów,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Porozumienie w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Królestwem Maroka w sprawie systemu przywozu do Wspólnot Europejskich pomidorów i cukinii pochodzących i przywożonych z Maroka zatwierdza się w imieniu Wspólnot Europejskich.
Treść Porozumienia załączona jest do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejszym upoważnia się przewodniczącego Rady do wyznaczenia osoby upoważnionej do podpisania Porozumienia wiążącego Wspólnotę.
Artykuł 3
Szczegółowe ustalenia dotyczące wykonania niniejszego Porozumienia, łącznie z możliwymi środkami kontroli, zostaną przyjęte odpowiednio zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 33 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1035/72 z dnia 18 maja 1972 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1] lub zgodnie z przepisami rozporządzenia Rady (WE) nr 1981/94 z dnia 25 lipca 1994 r. otwierającego i zarządzającego wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi na niektóre produkty pochodzące z Algierii, Cypru, Egiptu, Izraela, Jordanii, Malty, Maroka, Terytoriów Okupowanych, Tunezji i Turcji i przewidującego szczegółowe zasady poszerzania i dostosowywania tych kontyngentów taryfowych [2].
W wypadku gdy wykonanie Porozumienia wymaga ścisłej współpracy z Królestwem Maroka, Komisja może podjąć konieczne kroki, aby zapewnić taką współpracę.
Decyzja Komisji
z dnia 20 lutego 1995 r.
w sprawie wykazu zakładów w byłej Jugosłowiańskiej Republice Macedonii zatwierdzonych do przywozu świeżego mięsa do Wspólnoty
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(95/45/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przed przywozem z państw trzecich bydła, trzody chlewnej i świeżego mięsa [1], ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jej art. 4 ust. 1 i art. 18 ust. 1 lit. a) i b), a także mając na uwadze, co następuje:
zakłady w państwach trzecich nie mają prawa wywozu świeżego mięsa do Wspólnoty, chyba że odpowiada ono ogólnym i specjalnym warunkom ustanowionym w powyższej dyrektywie;
zgodnie z art. 4 ust. 3 dyrektywy 72/462/EWG była Jugosłowiańska Republika Macedonii dostarczyła wykaz zakładów zatwierdzonych do wywozu do Wspólnoty;
kontrole na miejscu przeprowadzane przez Wspólnotę wykazały, że normy higieny są spełnione przez te zakłady i mogą być one wpisane do wykazu zakładów, zgodnie z art. 4 ust. 1 powyższej dyrektywy, zatwierdzonych do przywozu świeżego mięsa;
przywóz świeżego mięsa z zakładów wymienionych w niniejszym Załączniku podlega nadal ustanowionym już przepisom, ogólnym postanowieniom Traktatu, a w szczególności innym wspólnotowym przepisom weterynaryjnym, szczególnie odnoszącym się do ochrony zdrowia;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejszym zakłady w byłej Jugosłowiańskiej Republice Macedonii, wymienione w Załączniku, zostają zatwierdzone do wywozu świeżego mięsa do Wspólnoty.
Decyzja Rady
z dnia 6 marca 1995 r.
w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów zmieniającego Umowę o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Arabską Republiką Jemenu
(95/67/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113 i 130y, w powiązaniu z art. 228 ust. 2 zdanie pierwsze i art. 228 ust. 3,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: na podstawie art. 130 Traktatu, polityka Wspólnoty w dziedzinie rozwijania współpracy powinna sprzyjać trwałemu ekonomicznemu i społecznemu rozwojowi krajów rozwijających się, ich łatwej i stopniowej integracji z gospodarką światową i działaniu przeciwko ubóstwu w tych krajach;
w wyniku zjednoczenia Arabskiej Republiki Jemenu i Ludowo-Demokratycznej Republiki Jemenu, konieczne jest zmodyfikowanie Umowy o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Arabską Republiką Jemenu [3];
negocjacje w tym zakresie były prowadzone z Republiką Jemenu i zaowocowały wymianą listów, której zatwierdzenie leży w interesie Wspólnoty,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Europejskiej Porozumienie w formie wymiany listów zmieniające Umowę o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Arabską Republiką Jemenu.
Tekst Porozumienia w formie wymiany listów załącza się do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczącego Rady jest niniejszym upoważniony do wyznaczenia osób uprawnionych do podpisania Porozumienia w formie wymiany listów określonego w art. 1, aby stało się wiążące dla Wspólnoty.
Decyzja Komisji
z dnia 10 marca 1995 r.
zmieniająca decyzję 93/231/EWG upoważniającą, w zakresie obrotu sadzeniakami ziemniaka na całym lub części terytorium niektórych Państw Członkowskich, do podjęcia bardziej rygorystycznych środków przeciwko niektórym chorobom niż przewidziane w załącznikach I i II do dyrektywy Rady 66/403/EWG
(95/76/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 66/403/EWG z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu sadzeniakami ziemniaka [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 93/3/EWG [2], w szczególności jej art. 13 ust. 2,
uwzględniając wniosek Finlandii,
a także mając na uwadze, co następuje: decyzją 93/231/EWG [3], zmienioną decyzją 95/21/WE [4], Komisja upoważniła, w zakresie obrotu sadzeniakami ziemniaka na całym terytorium niektórych Państw Członkowskich lub na ich części, do podjęcia bardziej rygorystycznych środków przeciwko niektórym chorobom niż przewidziane w załącznikach I i II do dyrektywy 66/403/EWG;
opierając się na porównaniu środków podjętych przez Finlandię w stosunku do pewnych obszarów w zakresie jej krajowej produkcji sadzeniaków ziemniaka i wspólnotowych kategorii elitarnych sadzeniaków ziemniaka, można przyjąć, że:
- "klasa WE 1" spełnia bardziej rygorystyczne warunki,
- "klasa WE 2" jest równoważna krajowej produkcji przeznaczonej dla sadzeniaków ziemniaka,
oraz - "klasa WE 3" jest równoważna krajowej produkcji przeznaczonej do produkcji ziemniaka;
Finlandia, dla niektórych części swojego terytorium, powinna zostać upoważniona do ograniczenia obrotu sadzeniakami ziemniaka jedynie w zakresie elitarnych wspólnotowych kategorii ziemniaka ustanowionych dyrektywą Komisji 93/17/EWG [5];
powyższe upoważnienie jest zgodne ze zobowiązaniami w ramach wspólnych zasad zdrowia roślin, ustanowionych dyrektywą Rady 77/93/EWG [6], ostatnio zmienioną dyrektywą 94/13/WE [7];
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Nasion i Materiału Rozmnożeniowego dla Rolnictwa, Ogrodnictwa i Leśnictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W Załączniku do decyzji 93/231/EWG przed zapisem dotyczącym Niemiec wprowadza się następujący zapis:
"1 _BAR_ 2 _BAR_
Finlandia _BAR_ Gminy Liminka, Temmes i Tyrnävä" _BAR_
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 20 marca 1995 r.
dotycząca wdrożenia Załącznika do rozporządzenia Rady (EWG) NR 2930/86 określającego parametry statków rybackich
(95/84/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2930/86 z dnia 22 września 1986 r. określające parametry statków rybackich [1], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 3259/94 [2], w szczególności jego art. 4 i jego Załącznik,
a także mając na uwadze, co następuje:
właściwe jest uwzględnienie sytuacji istniejącej w różnych Państwach Członkowskich dotyczącej procedur i metod pomiaru pojemności ich flot;
dla zapewnienia stopniowego i zrównoważonego wdrożenia wzorów i działań związanych z ponownym pomiarem muszą zostać zastosowane nowe nieprzekraczalne terminy uzgodnione przez Radę dla przeprowadzenia ponownego pomiaru małych statków rybackich o długości mniejszej niż 24 metry; dlatego też, w celu zapewnienia stopniowej realizacji tych działań, właściwe jest ustalenie rocznych celów pośrednich;
w międzyczasie konieczne jest udostępnienie szacunków dotyczących pojemności brutto floty Wspólnoty przed nieprzekraczalnym terminem ustalonym dla średniookresowej oceny wieloletnich programów orientacji na okres lat 1993-1996, określonych decyzjami Komisji [3];
racjonalizacja jednostek pomiaru pojemności na poziomie każdego Państwa Członkowskiego i ich harmonizacja na poziomie wspólnotowym to niektóre z warunków skutecznego wprowadzania w życie wieloletnich programów orientacji na lata 1993-1996, przy jednoczesnej przejrzystości warunków niezbędnych do nadzorowania ich zgodności z celami;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Rybołówstwa i Akwakultury,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Wartości funkcji a1, a2 i a3 wymienionych w załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 2930/86 ustala się zgodnie z tabelami zawartymi w załączniku I do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przed dniem 15 marca 1995 r. każde Państwo Członkowskie prześle Komisji wykaz statków według segmentów ich wieloletnich programów orientacji wraz z ich pojemnościami brutto (GT) mierzonymi, w przypadku statków powyżej 24 metrów długości liczonej między pionami, które nie podejmują rejsów międzynarodowych i oszacowanymi w przypadku statków poniżej 24 metrów długości liczonej między pionami.
Artykuł 3
Kompilacja parametrów Konwencji londyńskiej z 1969 r. i ich zastosowanie do małych statków poniżej 15 metrów długości całkowitej, dla których parametry Bi i Ti nie są stosowane, jest przeprowadzana stopniowo zgodnie z harmonogramem wymienionym w załączniku II.
Rzeczywisty ponowny pomiar statków mierzących, zgodnie z przepisami Konwencji londyńskiej od 15 metrów długości całkowitej do 24 metrów długości między pionami, jest przeprowadzany stopniowo zgodnie z harmonogramem określonym w załączniku III.
W tym celu każde Państwo Członkowskie może sporządzić wykaz statków wybranych na podstawie wieku i innych odpowiednich parametrów tak, aby móc dotrzymać tego harmonogramu.
Artykuł 4
Wykazy statków, których dotyczą art. 2 i 3, podobnie jak informacje o pojemności brutto dołączone do tych wykazów, są przekazywane Komisji zgodnie z art. 3, 8 i 9 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 109/94 [4].
Wraz z tymi wykazami podawany będzie numer wewnętrzny każdego statku.
Komisja jest informowana przez zainteresowane Państwo Członkowskie o każdej modyfikacji fizycznej charakterystyki statku, jeżeli ma ona miejsce podczas dokonywania ponownego pomiaru i jeżeli jest prawdopodobne, że jej skutkiem będzie zmiana pojemności brutto (GT) do celów Konwencji londyńskiej, oraz o wartościach pojemności przed modyfikacją i po jej dokonaniu.
Dla statków o długości całkowitej poniżej 15 metrów te wartości pojemności będą obliczane przy użyciu wzorów wyszczególnionych w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 3259/94 i w załączniku I do niniejszej decyzji.
Dla statków o długości całkowitej co najmniej 15 metrów wartości pojemności oblicza się zgodnie z przepisami Konwencji londyńskiej.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 17 marca 1995 r.
zmieniająca decyzję 94/621/WE w sprawie środków ochronnych w odniesieniu do niektórych zwierząt żywych oraz produktów zwierzęcych pochodzących z Albanii lub dostarczanych z Albanii
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(95/89/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/496/EWG z dnia 15 czerwca 1991 r. ustalającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej w odniesieniu do wyrobów wprowadzanych na rynek Wspólnoty, a pochodzących z krajów trzecich [1], ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jego art. 18,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/675/EWG z dnia 15 grudnia 1990 r., ustalającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej w odniesieniu do wyrobów wchodzących na rynek Wspólnoty, a pochodzących z krajów trzecich [2], ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jego art. 19, a także mając na uwadze, co następuje:
w Albanii stwierdzono wystąpienie przypadków cholery;
fakt obecności cholery w Albanii powoduje powstanie poważnego niebezpieczeństwa dla zdrowia publicznego;
przyjęcie przez Komisję niezbędnych środków w ramach decyzji 94/621/EWG [3], ostatnio zmienionej decyzją 94/702/WE [4];
wizytująca grupa ekspertów Komisji przeprowadziła kontrolę w Albanii w celu oceny środków podjętych przez władze albańskie; w rezultacie opracowanego raportu grupy ekspertów niezbędne jest utrzymanie środków ochronnych odnośnie do dwuskorupowych mięczaków, szkarłupni, głowonogówi morskich brzuchonogów w jakiejkolwiek formie, a także odnośnie do ryb żywych i mięczaków transportowanych w wodzie;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 94/621/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) Artykuł 1 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 1
Zabrania się importu dwuskorupowych mięczaków, szkarłupni, głowonogówi morskich brzuchonogów w jakiejkolwiek formie, a także ryb żywych i mięczaków transportowanych w wodzie, pochodzących z Albanii lub dostarczanych z Albanii."
2) Artykuł 3 skreśla się.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie są zobowiązane usprawnić środki, które zastosują w zakresie przywozu, w celu dostosowania ich do tej decyzji.
Są one zobowiązane do poinformowania o tym Komisji.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 17 marca 1995 r.
ustanawiająca specjalne warunki przywozu produktów rybołówstwa i akwakultury pochodzących z Albanii
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(95/90/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa [1], w szczególności jej art. 11,
a także mając na uwadze, co następuje: grupa ekspertów Komisji przeprowadziła wizytę kontrolną w Albanii w celu sprawdzenia warunków, w jakich produkty rybołówstwa są produkowane, składowane i wysyłane do Wspólnoty;
przepisy ustawodawstwa Albanii w zakresie kontroli zdrowotnej oraz monitorowania produktów rybołówstwa mogą być uznane za równoważne z przepisami ustanowionymi w dyrektywie 91/493/EWG;
dyrekcja służb weterynaryjnych Ministerstwa Rolnictwa i Wyżywienia (DVSMAF), właściwy organ w Albanii, jest w stanie skutecznie kontrolować stosowanie obowiązujących ustaw;
procedura uzyskiwania świadectwa zdrowia określona w art. 11 ust. 4 lit. a) dyrektywy 91/493/EWG musi również obejmować definicję wzoru świadectwa, minimalne wymagania odnoszące się do języka(-ów), w którym(-ych) ma być sporządzone, oraz stanowisko osoby uprawnionej do jego podpisania;
zgodnie z art. 11 ust. 4 lit. b) dyrektywy 91/493/EWG, opakowania produktów rybołówstwa powinny być opatrzone znakiem podającym nazwę państwa trzeciego oraz numer zatwierdzenia przedsiębiorstwa pochodzenia produktu;
zgodnie z art. 11 ust. 4 lit. c) dyrektywy 91/493/EWG, należy sporządzić wykaz zatwierdzonych zakładów; wykaz ten musi być sporządzony na podstawie komunikatu przekazanego Komisji przez albańską DVSMAF; zapewnienie przestrzegania przepisów określonych w tym celu w art. 11 ust. 4 dyrektywy 91/493/EWG jest zatem zadaniem DVSMAF;
DVSMAF złożyła oficjalne zapewnienia dotyczące przestrzegania zasad określonych w rozdziale V Załącznika do dyrektywy 91/493/EWG, oraz dotyczące spełnienia wymagań odpowiadających tym, które zostały określone we wspomnianej dyrektywie w zakresie zatwierdzania przedsiębiorstw;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Dyrekcję służb weterynaryjnych Ministerstwa Rolnictwa i Wyżywienia (DVSMAF) uznaje się za właściwy organ w Albanii do celu sprawdzania i poświadczania zgodności produktów rybołówstwa z wymaganiami dyrektywy 91/493/EWG.
Artykuł 2
Produkty rybołówstwa i akwakultury pochodzące z Albanii muszą spełniać następujące warunki:
1) do każdej przesyłki musi być dołączony numerowany oryginał świadectwa zdrowia, należycie wypełniony, podpisany, opatrzony datą i składający się z jednego arkusza zgodnie ze wzorem podanym w załączniku A do niniejszej decyzji;
2) produkty muszą pochodzić z zatwierdzonych przedsiębiorstw wymienionych w załączniku B do niniejszej decyzji;
3) z wyjątkiem zamrożonych produktów rybołówstwa luzem oraz przeznaczonych do produkcji żywności konserwowanej, wszystkie opakowania muszą być opatrzone wykonanym w sposób trwały napisem "Albania" oraz numerem zatwierdzenia przedsiębiorstwa pochodzenia produktu.
Artykuł 3
1.
Świadectwa określone w art. 2 pkt 1 muszą zostać sporządzone w co najmniej jednym języku urzędowym Państwa Członkowskiego, w którym przeprowadzane są kontrole.
2.
Świadectwa muszą zawierać nazwisko, funkcję i podpis przedstawiciela DVSMAF oraz jego urzędową pieczęć, w kolorze innym niż pozostałe adnotacje na świadectwie.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 13 marca 1995 r.
ustanawiająca status Szwecji jako strefy nieobjętej szczepieniem w odniesieniu do rzekomego pomoru drobiu
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(95/98/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/593/EWG z dnia 15 października 1990 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt, regulującą handel wewnątrz Wspólnoty oraz przywóz z państw trzecich drobiu i jaj wylęgowych1, ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jej art. 12 ust. 2 [1],
a także mając na uwadze, co następuje: szczepienia przeciw rzekomemu pomorowi drobiu są objęte zakazem w Szwecji od ponad roku;
stada hodowlane w Szwecji były monitorowane co najmniej raz w roku na obecność rzekomego pomoru drobiu; w gospodarstwach rolnych nie ma drobiu szczepionego przeciw rzekomemu pomorowi drobiu;
w świetle sytuacji rzekomego pomoru drobiu należy ustalić status Szwecji;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Szwecja spełnia kryteria ustalone w art. 12 ust. 2 dyrektywy 90/539/EWG.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 27 marca 1995 r.
zmieniająca decyzję 93/195/EWG w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt i świadectw weterynaryjnych przy powrotnym wwozie zarejestrowanych koni wyścigowych, biorących udział w zawodach i wykorzystywanych w wydarzeniach kulturalnych, po wywozie czasowym
(95/99/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/426/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt regulujących przemieszczanie i przywóz zwierząt z rodziny koniowatych z państw trzecich [1], ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jego art. 19 ii),
a także mając na uwadze, co następuje: zgodnie z decyzją Komisji 93/195/EWG [2], ostatnio zmienioną decyzją 94/561/WE [3], za powtórny wwóz zarejestrowanych koni wyścigowych, biorących udział w zawodach i wykorzystywanych wydarzeniach kulturalnych po ich czasowym wywozie uznaje się wwóz koni, które znajdowały się w państwie trzecim przez okres krótszy niż 30 dni;
aby ułatwić koniom pochodzącym ze Wspólnoty uczestnictwo w Igrzyskach Olimpijskich, w Atlancie, w Stanach Zjednoczonych Ameryki w 1996 r. oraz w przygotowaniach, okres ten należy przedłużyć do 90 dni;
Decyzja Komisji
z dnia 30 marca 1995 r.
ustalająca kryteria badań na obecność rzekomego pomoru drobiu u drobiu rzeźnego, pochodzącego ze strefy nadzorowanej, w zastosowaniu art. 5 ust. 3 dyrektywy Rady 91/494/EWG
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(95/117/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/494/EWG z dnia 26 czerwca 1991 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt, regulujących handel wewnątrzwspólnotowy oraz przywóz świeżego mięsa drobiowego z państw trzecich [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 93/121/WE [2], w szczególności jej art. 5 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
w zastosowaniu przepisów art. 5 ust. 3 dyrektywy 91/494/EWG należy w szczególności ustalić metodologię wykonywania badań wirusologicznych na obecność rzekomego pomoru drobiu; w tym celu należy przewidzieć szczegółowe procedury pobierania próbek, przeprowadzania badań i interpretacji wyników badań;
po konsultacjach Naukowy Komitet Weterynaryjny przekazał w dniu 12 grudnia 1994 r. swoje sprawozdanie na ten temat;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W zastosowaniu art. 5 ust. 3 dyrektywy 91/494/EWG pobieranie próbek wirusologicznych i badanie na obecność rzekomego pomoru drobiu musi być zgodne z wymaganiami Załącznika.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 kwietnia 1995 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 6 kwietnia 1995 r.
dotycząca oceny 71 proponowanych środków, które kwalifikują się do finansowania przez Wspólnotę na mocy decyzji Rady 94/445/WE w sprawie międzyadministracyjnych sieci telematycznych dla statystyk odnoszących się do handlu towarami między Państwami Członkowskimi (Edicom)
(95/126/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 94/445/WE z dnia 11 lipca 1994 r. w sprawie międzyadministracyjnych sieci telematycznych dla statystyk odnoszących się do handlu towarami między Państwami Członkowskimi (Edicom) [1], w szczególności jej art. 6, a także mając na uwadze, co następuje:
propozycje stanowią część rocznego programu pracy opracowanego w celu wprowadzenia zespołu środków przewidzianych w art. 1 decyzji 94/445/WE;
opracowanie, ujęcie ilościowe i zatwierdzenie tego rocznego programu pracy spotkało się z przychylną opinią Komitetu ds. Programu Statystycznego Wspólnot Europejskich, ustanowionego decyzją Rady 89/382/EWG (EURATOM) [2];
pozytywną opinię wydał Komitet ds. Statystyk Odnoszących się do Handlu Towarami między Państwami Członkowskimi, ustanowiony rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3330/91 [3];
w stosunku do środków, które mają podlegać scentralizowaniu przez Komisję, Komitet ds. Statystyk Odnoszących się do Handlu Towarami między Państwami Członkowskimi zezwolił na przedłużenie 15 kontraktów zawartych zgodnie procedurą określoną w Ramowym Kontrakcie na Usługi Informatyczne 200 nr DI/496, nota CCAM 365/93;
w stosunku do tego samego zespołu scentralizowanych środków Komitet ds. Statystyk Odnoszących się do Handlu Towarami Pomiędzy Państwami Członkowskimi zezwolił na ogłoszenie i rozstrzygnięcie 26 zaproszeń do przetargu na środki, których całkowita kwota nie przekracza 200000 ECU, podlegających procedurze określonej w art. 7 powyższej decyzji 94/445/WE;
w stosunku do środków, które mają podlegać scentralizowaniu w Państwach Członkowskich, Komitet ds. Statystyk Odnoszących się do Handlu Towarami między Państwami Członkowskimi zatwierdził zawarcie 30 proponowanych kontraktów, zgodnie z procedurą zawierania umowy prywatnej, stosowaną do propozycji pomocy na rzecz krajowych administracji statystycznych;
Komisja musi podjąć decyzję dotyczącą zatwierdzenia propozycji, które kwalifikują się do finansowania przez Wspólnotę,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
71 propozycji wymienionych w załączniku I może otrzymać finansowanie Wspólnoty do kwot określonych w tym załączniku.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 27 marca 1995 r.
dotycząca zawarcia Umowy o współpracy między Wspólnotą Europejską a Demokratyczno-Socjalistyczną Republiką Sri Lanki w sprawie partnerstwa i rozwoju
(95/129/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113 i 130y, w powiązaniu z art. 228 ust. 2 zdanie pierwsze i art. 228 ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: na mocy art. 130u Traktatu, polityka wspólnotowa w zakresie współpracy na rzecz rozwoju powinna sprzyjać stałemu rozwojowi gospodarczemu i społecznemu krajów rozwijających się, ich harmonijnemu i stopniowemu włączaniu się do gospodarki światowej oraz walce z ubóstwem w tych krajach;
Wspólnota powinna przyjąć, w celu osiągnięcia swoich celów w sferze stosunków zewnętrznych, Umowę, określoną w niniejszej decyzji,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Umowa o współpracy między Wspólnotą Europejską a Demokratyczną Socjalistyczną Republiką Sri Lanki w sprawie partnerstwa i rozwoju zostaje niniejszym przyjęta w imieniu Wspólnoty.
Tekst Umowy załącza się do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady dokonuje notyfikacji przewidzianej w art. 26 Umowy w imieniu Wspólnoty.
Artykuł 3
Komisja, wraz z przedstawicielami Państw Członkowskich, reprezentuje Wspólnotę we Wspólnej Komisji, przewidzianej w art. 20 Umowy.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Rady
z dnia 20 lutego 1995 r.
w sprawie tymczasowego stosowania niektórych umów między Wspólnotą Europejską a niektórymi państwami trzecimi w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi
(95/131/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113, wraz z art. 228 ust. 2 zdanie pierwsze,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: Komisja wynegocjowała w imieniu Wspólnoty dwustronne porozumienia w formie wymiany listów w celu wprowadzenia zmian do obowiązujących dwustronnych umów, porozumień i protokołów w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi z niektórymi państwami trzecimi, w celu uwzględnienia przystąpienie do Unii Europejskiej Republiki Austrii, Republiki Finlandii i Królestwa Szwecji, jak przewidziano w artykułach 75, 100 i 127 Aktu dotyczącego warunków przystąpienia i dostosowań w Traktatach założycielskich Unii, załączonych do Traktatu o Przystąpieniu;
powyższe dwustronne porozumienia powinny być stosowane tymczasowo od dnia 1 stycznia 1995 r. do czasu zakończenia procedur koniecznych do ich zawarcia, pod warunkiem wzajemnego tymczasowego stosowania przez kraje partnerskie,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Dwustronne porozumienia w formie wymiany listów w celu wprowadzenia zmian do dwustronnych umów, porozumień i protokołów w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi z niektórymi państwami trzecimi, w celu uwzględnienia przystąpienia do Unii Europejskiej Republiki Austrii, Republiki Finlandii i Królestwa Szwecji, między Wspólnotą Europejską, z jednej strony a poszczególnymi państwami trzecimi, z drugiej strony wymienionymi w załączniku do niniejszej decyzji, stosuje się tymczasowo od dnia 1 stycznia 1995 r. do czasu ich formalnego zawarcia, pod warunkiem wzajemnego tymczasowego stosowania przez kraje partnerskie.
Artykuł 2
Teksty parafowanych porozumień załącza się do niniejszej decyzji.
DECYZJA RADY
z dnia 7 kwietnia 1995 r.
w spawie podpisania przez Wspólnotę, bez zastrzeżenia ratyfikacji, Konwencji w sprawie Regulacji Celnych Dotyczących Kontenerów Pool używanych w Przewozie Międzynarodowym (Genewa, dnia 21 stycznia 1994 r.)
(95/137/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113 oraz art. 228 ust. 2 zdanie pierwsze,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając a uwadze, co następuje: Konwencja w sprawie Regulacji Celnych Dotyczących Kontenerów Pool używanych w Przewozie Międzynarodowym, zwana dalej "Konwencją", zawarta pod auspicjami Narodów Zjednoczonych i podpisana w Genewie dnia 21 stycznia 1994 r., ma wspierać wydajne wykorzystanie kontenerów w transporcie międzynarodowym poprzez uproszczenie procedur administracyjnych, mając na celu w szczególności ograniczenie transportów pustych jednostek;
artykuł 14 ust. 3 Konwencji przewiduje możliwość podpisania jej przez regionalne organizacje integracji gospodarczej;
w świetle jej poważnych praktycznych korzyści dla podmiotów gospodarczych Konwencja powinna zostać przyjęta i podpisana przez Wspólnotę bez zastrzeżenia ratyfikacji;
Konwencja powinna jednakże zostać przyjęta z zastrzeżeniem odzwierciedlającym pewne ograniczenia odnoszące się do unii celnej i obecnego poziomu harmonizacji w odniesieniu do przywozu i wywozu części zapasowych do napraw oraz sprzętu i wyposażenia kontenerów;
dlatego Wspólnota, z powyższym zastrzeżeniem, powinna stać się Umawiającą się Stroną Konwencji,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się Konwencję w sprawie Regulacji Celnych Dotyczących Kontenerów Pool używanych w Przewozie Międzynarodowym, z zastrzeżeniem, w imieniu Wspólnoty, w odniesieniu do spraw należących do jej wyłącznej kompetencji.
Tekst Konwencji oraz zastrzeżenie wspólnotowe do niej zawarte są odpowiednio w załącznikach I i II.
Tekst notyfikacji, określonej w art. 14 ust. 3 Konwencji, zawarty jest w załączniku III.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady jest niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby upoważnionej do:
- podpisania bez zastrzeżenia ratyfikacji Konwencji ze skutkiem wiążącym dla Wspólnoty,
- dokonania notyfikacji, określonej w art. 14 ust. 3 Konwencji.
Decyzja Rady i Komisji
z dnia 10 kwietnia 1995 r.
w sprawie zawarcia Porozumienia między Wspólnotami Europejskimi a Rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki dotyczącej stosowania ich przepisów o konkurencji
(95/145/WE, EWWiS)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 87 i 235 w powiązaniu z art. 228 ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Węgla i Stali, w szczególności jego art. 65 i 66,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 235 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską musi być przywołany z powodu włączenia do tekstu umowy fuzji i przejęć, objętych rozporządzeniem Rady (EWG) nr 4064/89 z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw [2], opartej na podstawie przepisów art. 235;
przy bardziej wyraźnym międzynarodowym wymiarze problemów związanych z konkurencją współpraca międzynarodowa w tej dziedzinie powinna zostać wzmocniona;
w tym celu Komisja wynegocjowała Porozumienie z Rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki dotyczącą stosowania zasad konkurencji Wspólnot Europejskich i Stanów Zjednoczonych Ameryki;
Porozumienie powinno zostać zatwierdzone włącznie z wymianą listów interpretacyjnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali Porozumienie między Wspólnotami Europejskimi a Rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki dotyczącą stosowania ich przepisów o konkurencji, włącznie z wymianą listów interpretacyjnych.
Teksty Porozumienia i listów interpretacyjnych, sporządzone w języku angielskim, załącza się do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsze Porozumienie stosuje się z mocą od dnia 23 września 1991 r.
Artykuł 3
Przewodniczący Rady jest niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby umocowanej (osób umocowanych) do powiadomienia Rządu Stanów Zjednoczonych Ameryki o zatwierdzeniu Porozumienia, w imieniu Wspólnoty Europejskiej oraz do podpisania listów interpretacyjnych.
Komisja wyznacza osobę uprawnioną (osoby uprawnione) do powiadomienia Rządu Stanów Zjednoczonych Ameryki o zatwierdzeniu Porozumienia w imieniu Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali oraz do podpisania listów interpretacyjnych.
Decyzja Komisji
z dnia 8 marca 1995 r.
ustalająca dopuszczalne wartości całkowitego azotu lotnych zasad amonowych (N-LZA) dla niektórych kategorii produktów rybołówstwa oraz określająca metody analizy, które powinny być stosowane
(95/149/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa [1], w szczególności rozdział V sekcja II pkt 3 jej Załącznika,
a także mając na uwadze, co następuje: w ramach kontroli przewidzianych w dyrektywie 91/493/EWG mających na celu zapobieganie wprowadzaniu do obrotu produktów rybołówstwa nienadających się do spożycia przez ludzi przeprowadzane mogą być także niektóre analizy chemiczne, w tym sprawdzające całkowitą zawartość azotu lotnych zasad amonowych (N-LZA);
istnieje konieczność określenia poziomów N-LZA, które w przypadku niektórych kategorii gatunków nie mogą być przekraczane, oraz ustalenia stosowanych w tym zakresie metod analizy;
uznane naukowo metody analizy do badania zawartości N-LZA muszą być nadal stosowane rutynowo, należy jednak określić metodę odniesienia, która może być zastosowana w przypadku pojawienia się wątpliwości co do wyników] albo na wypadek sporu;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Nieprzetworzone produkty rybołówstwa należące do kategorii gatunków wymienionych w załączniku I uznaje się za nienadające się do spożycia przez ludzi, jeżeli ocena organoleptyczna budzi wątpliwości co do ich świeżości, a kontrola chemiczna wykazuje, że następujące dopuszczalne wartości N-LZA zostały przekroczone:
1.
25 miligramów azotu/l00 gramów mięsa w odniesieniu do gatunków określonych w pkt A załącznika I;
2.
30 miligramów azotu/100 gramów mięsa w odniesieniu do gatunków określonych w pkt B załącznika I;
3.
35 miligramów azotu/100 gramów mięsa w odniesieniu do gatunków określonych w pkt C załącznika I.
Artykuł 2
1.
Metoda odniesienia, która powinna być stosowana do kontroli poziomu N-LZA, jest metodą, w której stosuje się destylację ekstraktu odbiałczonego kwasem nadchlorowym wymienionym w załączniku II.
2.
Destylacja określona w ust. l musi być wykonana z zastosowaniem aparatury odpowiadającej zasadom przedstawionym na rysunku w załączniku III.
3.
Rutynowe metody, które mogą być stosowane do kontroli poziomu N-LZA, przedstawiają się następująco:
- metoda mikrodyfuzji opisana przez Conway & Byme (l 933),
- metoda destylacji bezpośredniej opisana przez Antonacopoulos (1968),
- destylacja ekstraktu odbiałczonego kwasem trójchlorooctowym (Codex Alimentarius Komitetu ds. Ryb i Produktów Rybołówstwa (1968)).
4.
Próbka musi się składać z około stu gramów mięsa pobranego co najmniej z trzech różnych miejsc i zmieszanych razem w procesie rozcierania.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie jako metodę rutynową zalecają laboratoriom urzędowym metodę odniesienia określoną w art. 2 ust. 1.
W przypadku wątpliwości albo sporu dotyczącego wyników analiz wykonanych za pomocą jednej z rutynowych metod do sprawdzania wyników badań można zastosować jedynie metodę odniesienia.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 28 kwietnia 1995 r.
zmieniająca decyzję Komisji 93/494/EWG ustanawiającą specjalne warunki przywozu produktów rybołówstwa pochodzących z Wysp Owczych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(95/151/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania na rynek produktów rybołówstwa [1], ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jego art. 11 ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje: wykaz zakładów i statków przetwórni, zatwierdzonych przez Wyspy Owcze do przywozu produktów rybołówstwa do Wspólnoty, został sporządzony w decyzji Komisji 93/494/EWG [2]; do tego wykazu mogą zostać wprowadzone zmiany po uprzednim powiadomieniu o nowym wykazie przez właściwe organy Wysp Owczych;
właściwe organy Wysp Owczych ogłosiły nowy wykaz, dodając 14 zakładów i pięć statków przetwórni, usuwając 18 zakładów i cztery statki przetwórnie oraz wprowadzając zmiany do danych 25 zakładów;
konieczne jest wprowadzenie zmian do wykazu zatwierdzonych zakładów i statków przetwórni;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z procedurą ustanowioną w decyzji Komisji 90/13/EWG [3],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik B do decyzji 93/494/EWG zastępuje się Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 10 kwietnia 1995 r.
w sprawie tymczasowego stosowania Umowy między Wspólnotą Europejską a Chińską Republiką Ludową w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi, nieobjętymi dwustronną Umową włókienniczą w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi, parafowaną dnia 9 grudnia 1988 r. oraz rozszerzoną i zmienioną w drodze wymiany listów parafowanej dnia 8 grudnia 1992 r.
(95/155/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113 w powiązaniu z art. 228 ust. 2 zdanie pierwsze,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: Komisja, w imieniu Wspólnoty, wynegocjowała z Chińską Republiką Ludową Umowę w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi, nieobjętymi dwustronną Umową włókienniczą w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi, parafowaną dnia 9 grudnia 1988 r. oraz rozszerzoną i zmienioną w drodze wymiany listów parafowanej dnia 8 grudnia 1992 r.;
Umowa ta powinna być stosowana tymczasowo od dnia 1 stycznia 1995 r., do czasu zakończenia procedur wymaganych do jej zawarcia, z zastrzeżeniem wzajemnego, tymczasowego stosowania jej przez Chińską Republikę Ludową,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł
Umowa między Wspólnotą Europejską a Chińską Republiką Ludową w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi, nieobjętymi dwustronną Umową włókienniczą w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi, parafowaną dnia 9 grudnia 1988 r. oraz rozszerzoną i zmienioną w drodze wymiany listów parafowanej dnia 8 grudnia 1992 r., stosuje się tymczasowo od dnia 1 stycznia 1995 r. do czasu zakończenia procedur wymaganych do jej zawarcia, z zastrzeżeniem wzajemnego, tymczasowego stosowania jej przez Chińską Republikę Ludową.
Tekst Umowy załączony jest do niniejszej decyzji.
Decyzja Komisji
z dnia 21 kwietnia 1995 r.
ustanawiająca dodatkowe gwarancje dotyczące salmonelli przy przesyłkach kur niosek do Finlandii i Szwecji
(95/161/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/539/EWG z dnia 15 października 1990 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt regulujących handel wewnątrzwspólnotowy i przywóz z państw trzecich drobiu i jaj wylęgowych [1], ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jej art. 9b ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
Komisja zatwierdziła przedłożone przez Finlandię i Szwecję programy operacyjne dotyczące zwalczania salmonelli; programy te zawierają szczególne środki dla kur niosek, to znaczy drobiu użytkowego hodowanego w celu produkcji jaj konsumpcyjnych;
dnia 10 czerwca 1994 r. Komitet Weterynaryjny ustanowił wykaz inwazyjnych serotypów salmonelli dla drobiu;
należy ustanowić gwarancje równoważne do tych, jakie zostały wprowadzone w życie przez Finlandię i Szwecję na mocy ich programów operacyjnych;
te dodatkowe gwarancje mają opierać się w szczególności na badaniu mikrobiologicznym drobiu, który ma być wysłany do Finlandii i Szwecji;
należy ustanowić zasady badania mikrobiologicznego próbek przez ustanowienie metody pobierania próbek, liczby próbek, które mają zostać pobrane, oraz mikrobiologicznej metody badania tych próbek;
gwarancji tych nie należy stosować do stad objętych programem uważanym za równoważny programowi wprowadzonemu przez Finlandię i Szwecję;
w odniesieniu do przesyłek pochodzących z państw trzecich Finlandia i Szwecja powinny stosować przy przywozie wymagania przynajmniej tak rygorystyczne, jak te ustanowione w niniejszej decyzji;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Kury nioski, to znaczy drób użytkowy hodowany w celu produkcji jaj konsumpcyjnych, przeznaczone do wysłania do Finlandii i Szwecji podlegają badaniu mikrobiologicznemu przeprowadzanemu przez pobieranie próbek w stadzie pochodzenia.
Artykuł 2
Badanie mikrobiologiczne określone w art. 1 jest przeprowadzane zgodnie z zasadami ustanowionymi w załączniku I.
Artykuł 3
1.
Kurom nioskom wysyłanym do Finlandii i Szwecji towarzyszy świadectwo przedstawione w załączniku II.
2.
Świadectwo przewidziane w ust. 1 może:
- być dołączone do świadectwa odpowiadającego wzorowi 3 zawartemu w załączniku IV do dyrektywy 90/539/EWG,
- albo być włączone do świadectwa określonego w tiret pierwszym.
Artykuł 4
Dodatkowe gwarancje przewidziane w niniejszej decyzji nie stosują się do stad objętych programem uznanym, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 32 dyrektywy 90/539/EWG, za równoważny programowi wprowadzonemu w życie przez Finlandię i Szwecję.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja zostanie poddana przeglądowi najpóźniej do dnia 31 grudnia 1996 r.
Przegląd opiera się na sprawozdaniu przygotowanym przez Finlandię i Szwecję w świetle zdobytego doświadczenia, które zostanie przedstawione nie później niż dnia 30 września 1996 r.
Artykuł 6
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 4 maja 1995 r.
ustanawiająca jednolite kryteria przyznawania odstępstw niektórym zakładom wytwarzającym produkty na bazie mleka
(95/165/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/46/EWG z dnia 16 czerwca 1992 r. ustanawiającą przepisy zdrowotne dla produkcji i wprowadzania do obrotu surowego mleka, mleka poddanego obróbce termicznej i produktów na bazie mleka [1], ostatnio zmieniona Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jej art. 11 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
Państwa Członkowskie przesłały Komisji, stosownie do art. 11 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 92/46/EWG, informacje, które uważały za właściwe dla ustanowienia jednolitych kryteriów przyznawania odstępstw niektórym zakładom wytwarzającym produkty na bazie mleka;
wobec różnorodności produktów na bazie mleka i procesów ich wytwarzania jako podstawę powinno się przyjąć całkowitą ilość mleka zużytą w danym roku przez zakład do wytworzenia jednego lub więcej produktów na bazie mleka; przyjęte kryteria odzwierciedlają ograniczony charakter produkcji zakładu;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Jednolite kryteria przewidziane w art. 11 ust. 2 dyrektywy 92/46/EWG dotyczące przyznawania odstępstw od art. 7 ust. A pkt 2 i art. 14 ust. 2 dyrektywy 92/46/EWG zakładom wytwarzającym produkty na bazie mleka zostały ustalone w załączniku A do niniejszej decyzji. Odstępstwa te są przyznawane jedynie wówczas, jeśli nie mają wpływu na warunki higieny produkcji.
Artykuł 2
Jednolite kryteria przewidziane w art. 11 ust. 2 dyrektywy 92/46/EWG dotyczące przyznawania odstępstw od rozdziałów I i V załącznika B do dyrektywy 92/46/EWG niektórym zakładom wytwarzającym produkty na bazie mleka są ustalone w załączniku B do niniejszej decyzji.
Odstępstwa te są przyznawane jedynie wówczas, jeśli nie mają wpływu na warunki higieny produkcji.
Artykuł 3
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 1996 r.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 8 maja 1995 r.
ustanawiająca, w odniesieniu do salmonelli, dodatkowe gwarancje dotyczące przesyłek do Finlandii i Szwecji niektórych rodzajów jaj przeznaczonych do spożycia przez ludzi
(95/168/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/118/EWG z dnia 17 grudnia 1992 r. ustanawiającą wymagania dotyczące zdrowia zwierząt i ludzi, regulujące handel i przywóz do Wspólnoty produktów nieobjętych wyżej wymienionymi warunkami ustanowionymi w szczególnych zasadach wspólnotowych określonych w załączniku A pkt 1 do dyrektywy 89/662/EWG oraz w zakresie czynników chorobotwórczych, do dyrektywy 90/425/EWG [1], ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jej załącznik II rozdział 2 tiret pierwsze, a także mając na uwadze, co następuje:
na mocy decyzji 94/968/WE [2] i 95/50/WE [3] Komisja zatwierdziła programy operacyjne w zakresie kontroli salmonelli, przedstawione przez Finlandię i Szwecję; programy te zawierają szczególne środki dotyczące jaj kur niosek, przeznaczonych do bezpośredniego spożycia przez ludzi;
Finlandia zobowiązała się, że ośrodki pakowania jaj będą przyjmować tylko te jaja, które pochodzą ze stad kur niosek poddawanych regularnym kontrolom na salmonellę; Szwecja zapewnia kontrolę salmonelli wszystkich stad kur niosek, których jaja wprowadzane są do obrotu;
należy ustalić dodatkowe gwarancje, równoważne do tych, które są wprowadzane w życie przez Finlandię i Szwecję w ramach ich programów operacyjnych;
ośrodki pakowania powinny w związku z tym gwarantować, że jaja przeznaczone na rynki Finlandii i Szwecji pochodzą ze stad kur niosek, które poddano badaniom mikrobiologicznym w drodze pobrania próbek;
przepisy odnoszące się do takich badań mikrobiologicznych pobranych próbek powinny być sformułowane poprzez ustanowienie metody pobierania próbek, liczby próbek i metody mikrobiologicznej stosowanej do badania próbek;
należy uwzględnić rozporządzenie Rady (EWG) nr 1907/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie niektórych norm handlowych w odniesieniu do jaj [4], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 3117/94 [5], rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1274/91 z dnia 15 maja 1991 r. wprowadzające szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia (EWG) nr 1907/90 w sprawie niektórych norm handlowych w odniesieniu do jaj [6], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 3239/94 [7], i decyzję Rady 94/371/WE z dnia 20 czerwca 1994 r. ustanawiającą szczególne warunki zdrowia publicznego przy wprowadzaniu do obrotu niektórych rodzajów jaj [8];
Finlandia i Szwecja muszą stosować wymagania przywozowe w stosunku do przesyłek pochodzących z państw trzecich co najmniej tak rygorystyczne, jak te ustanowione w niniejszej decyzji;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Do celów niniejszej decyzji stosuje się definicje podane w rozporządzeniach (EWG) nr 1907/90 i (EWG) nr 1274/91.
2.
Jednakże do celów niniejszej decyzji "jaja" oznaczają jaja kurze przeznaczone do spożycia przez ludzi i mieszczące się w następujących kategoriach:
- jaja klasy "A",
- jaja klasy "B".
3.
Niniejszej decyzji nie stosuje się do jaj przeznaczonych do produkcji produktów jajecznych lub dostarczanych do przedsiębiorstw przemysłu rolno-spożywczego, zatwierdzonych zgodnie z dyrektywą Rady 89/437/EWG [9], pod warunkiem, że opakowania je zawierające są wyraźnie oznakowane w celu wskazania takiego miejsca przeznaczenia.
Artykuł 2
1.
Ośrodki pakowania gwarantują, że jaja przeznaczone na rynki Finlandii i Szwecji pochodzą ze stad kur niosek, które zostały poddane badaniom mikrobiologicznym w drodze pobierania próbek, przeprowadzonym zgodnie z przepisami wymienionymi w załączniku I.
2.
Do celów gwarancji określonej w ust. 1 jajom musi towarzyszyć świadectwo wymienione w załączniku II.
Artykuł 3
Dodatkowe gwarancje przewidziane w niniejszej decyzji nie mają zastosowania do jaj pochodzących z przedsiębiorstwa objętego programem, który został uznany zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 18 dyrektywy 92/118/EWG za równoważny względem programu wprowadzonego przez Finlandię i Szwecję.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostanie poddana przeglądowi przed dniem 31 grudnia 1996 r.
Przegląd będzie opierać się na sprawozdaniu przygotowanym przez Finlandię i Szwecję na bazie uzyskanych doświadczeń, które ma zostać przedstawione przed dniem 30 września 1996 r.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja jest skierowana do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 7 marca 1995 r.
ustanawiająca specjalne warunki przywozu produktów rybołówstwa i akwakultury pochodzących z Peru
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(95/173/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania na rynek produktów rybołówstwa [1], ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jej art. 11, a także mając na uwadze, co następuje:
grupa ekspertów Komisji przeprowadziła wizytację kontrolną w Peru w celu weryfikacji warunków, w jakich produkty rybołówstwa są produkowane, składowane i wysyłane do Wspólnoty;
przepisy ustawodawstwa peruwiańskiego w zakresie kontroli zdrowotnej i monitorowania produktów rybołówstwa można uznać za równoważne z przepisami ustanowionymi w dyrektywie 91/493/EWG;
w Peru Ministerio de Salud, Dirección General de Salud Ambiental ("Digesa") jest zdolne do skutecznej kontroli wprowadzania w życie obowiązujących przepisów prawa;
procedura uzyskiwania świadectwa zdrowia określonego w art. 11 ust. 4 lit. a) dyrektywy 91/493/EWG musi także obejmować określenie wzoru świadectwa, minimalnych wymagań w odniesieniu do języka(-ów), w jakim(-ch) musi być ono sporządzone oraz stanowisko osoby upoważnionej do jego podpisania;
stosownie do art. 11 ust. 4 lit. b) dyrektywy 91/493/EWG, na opakowaniach produktów rybołówstwa należy umieścić znak podający nazwę państwa trzeciego i numer zatwierdzenia zakładu pochodzenia;
stosownie do art. 11 ust. 4 lit. c) dyrektywy 91/493/EWG, należy sporządzić wykaz zatwierdzonych zakładów; taki wykaz musi zostać sporządzony w oparciu o komunikat z Digesa do Komisji; dlatego Digesa musi zapewnić zgodność z przepisami ustanowionymi w tym celu w art. 11 ust. 4 dyrektywy 91/493/EWG;
Digesa złożyło oficjalne zapewnienia dotyczące zgodności z zasadami ustalonymi w Załączniku do dyrektywy 91/493/EWG rozdział V oraz dotyczące spełnienia wymagań równoważnych do ustanowionych w tej dyrektywie w zakresie zatwierdzania zakładów;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Ministerio de Salud, Dirección General de Salud Ambiental (Digesa) jest właściwym organem w Peru w zakresie sprawdzania i poświadczania zgodności produktów rybołówstwa i akwakultury z wymaganiami dyrektywy 91/493/EWG.
Artykuł 2
Produkty rybołówstwa i akwakultury pochodzące z Peru muszą spełniać następujące warunki:
1. Każdej przesyłce musi towarzyszyć numerowany oryginał świadectwa zdrowia, właściwie wypełniony, podpisany z podaniem daty, składający się z jednego arkusza zgodnego z wzorem zamieszczonym w załączniku A do niniejszej decyzji.
2. Produkty muszą pochodzić z zatwierdzonych zakładów wymienionych w załączniku B do niniejszej decyzji.
3. Z wyjątkiem mrożonych produktów rybołówstwa luzem oraz przeznaczonych do wytwarzania żywności konserwowanej, na wszystkich opakowaniach należy umieścić czytelny napis "PERU" oraz numer identyfikacyjny zakładu pochodzenia.
Artykuł 3
1.
Świadectwa określone w art. 2 ust. 1 muszą być sporządzone w co najmniej jednym języku urzędowym Państwa Członkowskiego, w którym przeprowadzone są kontrole.
2.
Świadectwo musi zawierać nazwisko, stanowisko i podpis przedstawiciela Digesa oraz jego urzędową pieczęć, w kolorze innym niż pozostałe adnotacje.
Artykuł 4
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 lutego 1995 r.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 6 kwietnia 1995 r.
zmieniająca załączniki C i D do dyrektywy Rady 92/65/EWG ustanawiającej warunki zdrowia zwierząt regulujące handel i przywóz do Wspólnoty zwierząt, nasienia, komórek jajowych i zarodków nieobjętych warunkami zdrowia zwierząt ustanowionymi w szczególnych zasadach Wspólnoty określonych w załączniku A do dyrektywy 90/425/EWG pkt I
(95/176/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/65/EWG z dnia 13 lipca 1992 r. ustanawiającą warunki zdrowia zwierząt regulujące handel i przywóz do Wspólnoty zwierząt, nasienia, komórek jajowych i zarodków nieobjętych warunkami zdrowia zwierząt ustanowionymi w szczególnych zasadach Wspólnoty określonych w załączniku A do dyrektywy 90/425/EWG [1] pkt I, ostatnio zmienionej Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jej art. 22,
a także mając na uwadze, co następuje: w zasadach regulujących zatwierdzanie organów, instytutów lub ośrodków należy ustanowić odniesienia do dyrektywy Rady 86/609/EWG z dnia 24 listopada 1986 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich dotyczących ochrony zwierząt wykorzystywanych do celów doświadczalnych i innych celów naukowych [2], w celu ujednolicenia tych warunków we Wspólnocie oraz w stosunku do państw trzecich;
niezbędne są niektóre techniczne zmiany w zakresie dotyczącym zatwierdzania i nadzoru punktów pobierania nasienia, przyjmowania ogierów oraz warunków mających zastosowanie odnośnie do nasienia, komórek jajowych i zarodków;
konieczne jest zastąpienie rozdziału I, II. A, C, rozdziału III i IV załącznika D;
niniejsza decyzja jest zgodna z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 92/65/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) W załączniku C.1 dodaje się lit. j) w brzmieniu:
"j) jeżeli posiada zwierzęta przeznaczone do laboratoriów doświadczalnych zgodnie z przepisami art. 5 dyrektywy Rady 86/609/EWG."
2) W załączniku D rozdział I zastępuje się załącznikiem I do niniejszej decyzji.
3) Załącznik D rozdział II pkt A zastępuje się załącznikiem II do niniejszej decyzji.
4) Załącznik D rozdział II pkt C zastępuje się załącznikiem III do niniejszej decyzji.
5) Załącznik D rozdział III zastępuje się załącznikiem IV do niniejszej decyzji.
6) Załącznik D rozdział IV zastępuje się załącznikiem V do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 1 października 1995 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 12 maja 1995 r.
zmieniająca decyzję 94/200/WE ustanawiającą specjalne warunki regulujące przywóz produktów rybołówstwa i akwakultury pochodzących z Ekwadoru
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(95/177/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. [1] ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa [2], ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jej art. 11 ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje: wykaz przedsiębiorstw zatwierdzonych przez Ekwador do przywozu produktów rybołówstwa i akwakultury do Wspólnoty został sporządzony w decyzji Komisji 94/200/WE, ostatnio zmienionej decyzją 94/840/WE [3]; wykaz może ulec zmianie stosownie do przekazanego nowego wykazu sporządzonego przez właściwy organ władzy w Ekwadorze; właściwy organ władzy w Ekwadorze przekazał nowy wykaz dodając pięć przedsiębiorstw; konieczne jest dokonanie odpowiedniej zmiany wykazu zatwierdzonych przedsiębiorstw; środki przewidziane w niniejszej decyzji zostały opracowane zgodnie z procedurą ustanowioną w decyzji Komisji 90/13/EWG [4], PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ: Artykuł 1 Załącznik B do decyzji 94/200/WE zastępuje się Załącznikiem do niniejszej decyzji. Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 12 maja 1995 r.
zmieniająca decyzję Komisji 94/325/WE ustanawiającą specjalne warunki przywozu produktów rybołówstwa i akwakultury pochodzących z Tajlandii
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(95/178/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa [1], ostatnio zmienioną Traktatem o Przystąpieniu Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jej art. 11 ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje: wykaz zakładów zatwierdzonych przez Tajlandię do przywozu produktów rybołówstwa i akwakultury do Wspólnoty został sporządzony w decyzji Komisji 94/325/WE [2], zmienionej decyzją 94/704/WE [3]; wykaz ten może być zmieniony w następstwie przekazania przez właściwy organ w Tajlandii nowego wykazu;
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 17 maja 1995 r.
ustanawiająca specjalne warunki przywozu produktów rybołówstwa i akwakultury pochodzących z Filipin
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(95/190/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa [1], ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jej art. 11, a także mając na uwadze, co następuje:
grupa ekspertów Komisji przeprowadziła wizytację kontrolną na Filipinach w celu sprawdzenia warunków, w jakich produkty rybołówstwa są produkowane, składowane i wysyłane do Wspólnoty;
przepisy ustawodawstwa Filipin w zakresie kontroli zdrowotnej oraz monitorowania produktów rybołówstwa mogą być uznane za równoważne z przepisami ustanowionymi w dyrektywie 91/493/EWG;
"Bureau of Fisheries and Aquatic Resources (BFAR)", właściwy organ na Filipinach, jest w stanie skutecznie kontrolować stosowanie obowiązujących ustaw;
procedura uzyskiwania świadectwa zdrowia, określona w art. 11 ust. 4 lit. a) dyrektywy 91/493/EWG musi również obejmować definicję wzoru świadectwa, minimalne wymagania odnoszące się do języka(-ów), w którym(-ych) ma być sporządzone, oraz stanowisko osoby uprawnionej do jego podpisania;
zgodnie z art. 11 ust. 4 lit. b) dyrektywy 91/493/EWG opakowania produktów rybołówstwa powinny być opatrzone znakiem podającym nazwę państwa trzeciego oraz numer zatwierdzenia przedsiębiorstwa pochodzenia produktu;
zgodnie z art. 11 ust. 4 lit c) dyrektywy 91/493/EWG należy sporządzić wykaz zatwierdzonych zakładów; wykaz musi być sporządzony na podstawie komunikatu przekazanego Komisji przez BFAR; zapewnienie przestrzegania przepisów określonych w tym celu w art. 11 ust. 4 dyrektywy 91/493/EWG jest zatem zadaniem BFAR;
BFAR złożył oficjalne zapewnienia dotyczące przestrzegania zasad określonych w rozdziale V Załącznika do dyrektywy 91/493/EWG oraz dotyczące spełnienia wymagań odpowiadających tym, które zostały określone w tej dyrektywie w zakresie zatwierdzania przedsiębiorstw;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
"Bureau of Fisheries and Aquatic Resources (BFAR)" uznaje się za właściwy organ na Filipinach dla sprawdzania i poświadczania zgodności produktów rybołówstwa z wymaganiami dyrektywy 91/493/EWG.
Artykuł 2
Produkty rybołówstwa i akwakultury pochodzące z Filipin muszą spełniać następujące warunki:
1) do każdej przesyłki musi być dołączony numerowany oryginał świadectwa zdrowia, należycie wypełniony, podpisany, opatrzony datą i składający się z jednego arkusza, zgodnie ze wzorem podanym w załączniku A do niniejszej decyzji;
2) produkty muszą pochodzić z zatwierdzonych przedsiębiorstw wymienionych w załączniku B do niniejszej decyzji;
3) z wyjątkiem zamrożonych produktów rybołówstwa luzem oraz przeznaczonych do produkcji żywności konserwowanej wszystkie opakowania muszą być opatrzone wykonanym w sposób trwały napisem "Philippines" oraz numerem zatwierdzenia przedsiębiorstwa pochodzenia produktu.
Artykuł 3
1.
Świadectwa, określone w art. 2 pkt 1, muszą zostać sporządzone co najmniej w jednym języku urzędowym Państwa Członkowskiego, w którym przeprowadzane są kontrole.
2.
Świadectwa muszą zawierać nazwisko, funkcję i podpis przedstawiciela BFAR oraz jego urzędową pieczęć, w kolorze innym niż pozostałe adnotacje na świadectwie.
Artykuł 4
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 sierpnia 1995 r.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 30 maja 1995 r.
zmieniająca decyzję 93/455/EWG zatwierdzającą niektóre plany interwencyjne w zakresie zwalczania pryszczycy
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(95/194/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/423/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. zmieniającą dyrektywę 85/511/EWG wprowadzającą wspólnotowe środki zwalczania pryszczycy, dyrektywę 64/432/EWG w sprawie problemów zdrowotnych zwierząt wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy bydłem i trzodą chlewną oraz dyrektywę 72/462/EWG w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przed przywozem z państw trzecich bydła, trzody chlewnej i świeżego mięsa lub produktów mięsnych [1], w szczególności jej art. 5 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
Komisja ustanowiła już kryteria stosowane przy sporządzaniu planów interwencyjnych w zakresie zwalczania pryszczycy w decyzji 91/42/EWG z dnia 8 stycznia 1991 r. ustanawiającej kryteria stosowane przy sporządzaniu planów interwencyjnych w zakresie kontroli zwalczania pryszczycy, w zastosowaniu art. 5 dyrektywy Rady 90/423/EWG [2];
Niderlandy przedłożyły do zatwierdzenia swoje krajowe plany interwencyjne; po ich zbadaniu uznaje się, że plany te pozwalają na osiągnięcie pożądanego celu i spełniają kryteria ustanowione w decyzji 91/42/EWG;
plany interwencyjne niektórych Państw Członkowskich zostały zatwierdzone decyzją Komisji 93/455/EWG z dnia 23 lipca 1993 r. zatwierdzającą niektóre plany interwencyjne w zakresie zwalczania pryszczycy [3]; dlatego niezbędne jest wprowadzenie zmian do wspomnianej decyzji;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 93/455/EWG wprowadza się następujące zmiany:
W Załączniku dodaje się wyraz "Niderlandy".
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 29 maja 1995 r.
dotycząca zawarcia porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki w sprawie zamówień publicznych
(95/215/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 57 ust. 2 zdanie ostatnie oraz art. 66, 100a, 113 wraz z art. 228 ust. 2 zdanie pierwsze oraz art. 228 ust. 3,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: uprawnienia Wspólnoty do zawierania umów międzynarodowych są nie tylko wyraźnie przyznane w Traktacie, ale mogą także wypływać z innych postanowień Traktatu i aktów przyjętych na mocy tych postanowień przez instytucje wspólnotowe;
o ile reguły wspólnotowe zostały przyjęte do osiągnięcia celów Traktatu, Państwa Członkowskie nie mogą, poza ramami wspólnych instytucji, zaciągać zobowiązań, które mogą naruszyć te reguły lub zmieniać ich zakres;
część zobowiązań, zawartych w Umowie i wynegocjowanych przez Wspólnotę Europejską ze Stanami Zjednoczonymi w sprawie zamówień publicznych, podlega wyłącznej jurysdykcji Wspólnoty na mocy art. 113 Traktatu;
ponadto, niektóre inne zobowiązania naruszają reguły wspólnotowe przyjęte na podstawie art. 57 ust. 2 oraz art. 66 i 100a Traktatu;
wreszcie, art. 37 dyrektywy 93/38/EWG [3] wyraźne przyznaje instytucjom wspólnotowym uprawnienia do prowadzenia negocjacji z państwami trzecimi, dotyczących rozwiązań prawnych znajdujących zastosowanie do zamówień publicznych udzielanych przez podmioty z Państw Członkowskich działające w ramach sektorów, między innymi, energii elektrycznej oraz portowego;
Porozumienie wynegocjowane przez Wspólnotę Europejską ze Stanami Zjednoczonymi w sprawie zamówień publicznych powinno zostać zatwierdzone,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Europejskiej porozumienie w formie wymiany listów, zawarte między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki w sprawie zamówień publicznych.
Tekst umowy jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady jest niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby upoważnionej do podpisania porozumienia, aby stała się wiążąca dla Wspólnoty Europejskiej.
Decyzja Komisji
z dnia 22 czerwca 1995 r.
ustalająca wykazy państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz żywego drobiu i jaj wylęgowych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(95/233/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/539/EWG z dnia 15 października 1990 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt regulujących handel wewnątrzwspólnotowy i przywóz z państw trzecich drobiu i jaj wylęgowych [1], ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jej art. 21 i 26, a także mając na uwadze, co następuje:
w stosunku do niektórych państw, które tradycyjnie dostarczają towary na rynek Państw Członkowskich, wniesiono wniosek o okazanie pisemnych gwarancji popartych właściwą dokumentacją lub przedstawionymi wynikami inspekcji na miejscu, że spełniają one wymagania Wspólnoty;
niniejsza decyzja ma zastosowanie bez uszczerbku dla przepisów decyzji Komisji 93/342/EWG [2], ostatnio zmienionej decyzją 94/438/WE [3], która ustanowiła kryteria klasyfikacji państw trzecich w odniesieniu do występowania influency drobiu i pomoru rzekomego drobiu;
w niektórych przypadkach istnieje konieczność określenia części państw, z których przywóz będzie dopuszczony; zezwolenie przywozu może być ograniczone do określonych gatunków lub kategorii drobiu;
jednak wykaz państw trzecich może być zmieniany w dowolnym momencie, biorąc pod uwagę nowe informacje lub nowe sytuacje; umieszczenie w wykazie państwa powinno podlegać kontroli, w przypadku kiedy dalsze informacje, w szczególności wynikające z inspekcji na miejscu, wskazują na to, że warunki w danym państwie trzecim uległy zmianie lub że wcześniej otrzymane informacje są niepełne, niedokładne lub niewłaściwe;
mimo że wykaz państw trzecich stanowi podstawę przepisów wspólnotowych stosowanych w zakresie przywozu z państw trzecich, ustanowionych w dyrektywie 90/539/EWG, należy wziąć pod uwagę inne środki, w szczególności dotyczące szczególnych warunków zdrowotnych zwierząt, planów w zakresie kontroli pozostałości substancji chemicznych i świadectw, aby osiągnąć pełną harmonizację warunków przywozu żywego drobiu i jaj wylęgowych;
uzasadnione jest stworzenie oddzielnego wykazu państw trzecich w zakresie przywozu ptaków bezgrzebieniowych ze względu na różnice biologiczne między tymi ptakami a innymi gatunkami drobiu; ptaki te po przywozie podlegają kwarantannie;
należy wziąć pod uwagę przepisy art. 11 dyrektywy 90/539/EWG i w związku z tym ustalić wykaz państw, które mimo że zapewniają mniej surowe gwarancje zdrowotne zwierząt, mogą otrzymać zezwolenie na przywóz małych przesyłek towarów na warunkach podobnych do przyjętych dla innych ptaków zgodnie z przepisami dyrektywy Rady 92/65/EWG [4];
do czasu przyjęcia przez Komisję świadectw zdrowia zwierząt stosowanych w przywozie drobiu żywego i jaj wylęgowych z państw określonych w wykazie Państwa Członkowskie mogą kontynuować stosowanie w przywozie swoich wymagań zdrowotnych zwierząt, obowiązujących od dnia 1 stycznia 1995 r.;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Państwa Członkowskie wydają zezwolenia na przywóz żywego drobiu i jaj wylęgowych zgodnie z wykazem zawartym w załączniku I.
Wykaz zawarty w załączniku I nie ma zastosowania do przywozu ptaków bezgrzebieniowych i ich jaj wylęgowych.
2.
Państwa Członkowskie wydają zezwolenia na przywóz ptaków bezgrzebieniowych i ich jaj wylęgowych zgodnie z wykazem zawartym w załączniku II.
Warunki przywozu tych ptaków i jaj obejmują wymóg kwarantanny po przywozie.
3.
W drodze odstępstwa od ust. 1 i do czasu przyjęcia przepisów wspólnotowych dotyczących wymagań zdrowotnych zwierząt i świadectw weterynaryjnych stosowanych w przywozie Państwa Członkowskie wydają zezwolenia na przywóz pojedynczej przesyłki towaru, składającej się z mniej niż dwudziestu sztuk drobiu żywego i jaj wylęgowych zgodnie z wykazem określonym w załączniku III.
Warunki przywozu takich przesyłek obejmują wymóg odizolowania po przywozie lub kwarantanny.
Przepisy pierwszego akapitu nie mają zastosowania do przesyłek ptaków bezgrzebieniowych i ich jaj wylęgowych.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 lipca 1995 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 26 czerwca 1995 r.
zmieniająca decyzję 95/90/WE ustanawiającą specjalne warunki przywozu produktów rybołówstwa i akwakultury pochodzących z Albanii
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(95/235/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa [1], zmienioną Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jej art. 11 ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje: wykaz przedsiębiorstw zatwierdzonych przez Albanię do przywozu produktów rybołówstwa i akwakultury do Wspólnoty został sporządzony w decyzji Komisji 95/90/WE [2]; wykaz może zostać zmieniony stosownie do przekazanego przez właściwe władze w Albanii nowego wykazu;
właściwe władze w Albanii przekazały nowy wykaz, uzupełniając go o dwa przedsiębiorstwa oraz modyfikując dane dwóch przedsiębiorstw;
konieczne jest dokonanie odpowiedniej zmiany w wykazie zatwierdzonych przedsiębiorstw;
środki przewidziane w niniejszej decyzji zostały opracowane zgodnie z procedurą ustaloną w decyzji Komisji 90/13/EWG [3],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik B do decyzji 95/90/WE zastępuje się Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 26 czerwca 1995 r.
zmieniająca decyzję 87/119/EWG w sprawie wykazu zakładów w Brazylii, które otrzymały zezwolenie na przywóz produktów mięsnych do Wspólnoty
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(95/236/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przed przywozem z państw trzecich bydła, trzody chlewnej i świeżego mięsa [1], ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
DECYZJA KOMISJI
z dnia 10 lipca 1995 r.
zmieniająca decyzję 91/516/EWG ustalającą wykaz składników, których stosowanie w mieszankach paszowych jest zabronione
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(95/274/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 79/373/EWG z dnia 2 kwietnia 1979 r. w sprawie wprowadzenia do obrotu mieszanek paszowych[1] ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jej art. 10 lit. c),
a także mając na uwadze, co następuje:
decyzja Komisji 91/516/EWG[2] ustaliła wykaz składników, których stosowanie w mieszankach paszowych jest zabronione;
niezbędne jest bardziej szczegółowe określenie zakazu dotyczącego stosowania skór przetworzonych w celu niewyłączania stosowania niektórych odpadów skórzanych, które poddano przetworzeniu w sposób niepowodujący zagrożenia dla zwierząt, np. przez solenie; środek ten ma na celu zapobieganie usuwaniu odpadów, które mogłyby spowodować zanieczyszczenie środowiska naturalnego;
środki przewidziane niniejszą decyzja są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Pasz,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W załączniku I do decyzji 91/516/EWG wprowadza się zmiany określone w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejszą decyzje stosuje się od dnia 1 czerwca 1996 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 13 lipca 1995 r.
dotycząca cofnięcia zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające ferbam lub azynofos etylowy jako substancje czynne
(95/276/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3600/92 z dnia 11 grudnia 1992 r. ustanawiające szczegółowe zasady realizacji pierwszego etapu programu pracy określonego w art. 8 ust. 2 dyrektywy Rady 91/414/EWG dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 491/95 [2], w szczególności jego art. 6 ust. 5, a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (WE) nr 933/94 [3], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 491/95 określa substancje czynne wchodzące w skład środków ochrony roślin i wyznacza Państwa Członkowskie pełniące role sprawozdawców przy wykonywaniu rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3600/92;
ferbam i azynofos etylowy stanowiły dwie spośród 90 substancji czynnych objętych pierwszym etapem programu pracy przewidzianego w art. 8 ust. 2 dyrektywy Rady 91/414/EWG [4];
w odniesieniu do tych dwóch substancji wyznaczone Państwa Członkowskie pełniące rolę sprawozdawców poinformowały Komisję, że zainteresowani powiadamiający powiadomili je formalnie, że nie przedłożą informacji wymaganych zgodnie z art. 6 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3600/92 na poparcie włączenia substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG; nie został złożony żaden wniosek o wyznaczenie nowego terminu;
żadne Państwo Członkowskie nie powiadomiło Komisji o swoim życzeniu zabezpieczenia włączenia którejkolwiek z tych substancji do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG;
dlatego, należy uznać, że dane wymagane do dokonania ponownej oceny tych substancji nie zostaną przedłożone w ramach programu pracy i że w związku z tym ocena tych substancji nie jest możliwa w tych ramach; w konsekwencji powinna zostać podjęta decyzja wycofująca obecne zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające te substancje czynne;
niniejsza decyzja nie wyklucza przyszłej możliwości przeprowadzenia oceny ferbamu i azynofosu etylowego w ramach postępowań w odniesieniu do nowych substancji czynnych przewidzianych w art. 6 dyrektywy 91/414/EWG;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodnie z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie stanowią, że:
1) zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające ferbam lub azynofos etylowy zostaną cofnięte w ciągu sześciu miesięcy od daty niniejszej decyzji;
2) od daty niniejszej decyzji nie zostaną udzielone ani odnowione żadne zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające ferbam lub azynofos etylowy zgodnie z odstępstwem przewidzianym w art. 8 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja rady
z dnia 24 lipca 1995 r.
przyjmująca rezolucję nr 49 w sprawie środków krótkoterminowych w celu zapewnienia bezpieczeństwa i skutecznego funkcjonowania systemu tranzytowego TIR
(95/285/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
w rezolucji nr 49 podano środki niezbędne zarówno do prawidłowego wprowadzenia w życie Konwencji TIR z 1975 r., jak też do zapobiegania i wykrywania oszustw związanych z towarami przewożonymi w systemie TIR;
wymieniona rezolucja - ze względu na jej zawartość oraz przeprowadzaną zmianę Konwencji TIR - ma najwyższe znaczenie dla Wspólnoty; należy ją przyjąć ze skutkiem natychmiastowym,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Wspólnota przyjmuje ze skutkiem natychmiastowym rezolucję nr 49 w sprawie środków krótkoterminowych w celu zapewnienia bezpieczeństwa i skutecznego funkcjonowania systemu tranzytowego TIR, przyjętą dnia 3 marca 1995 r. przez Grupę Roboczą Europejskiej Komisji Gospodarczej ONZ ds. Kwestii Celnych dotyczących Transportu.
Tekst rezolucji jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady wyznacza osobę umocowaną do powiadomienia sekretarza wykonawczego Europejskiej Komisji Gospodarczej o przyjęciu przez Wspólnotę ze skutkiem natychmiastowym rezolucji, określonej w art. 1.
Decyzja Komisji
z dnia 24 lipca 1995 r.
określająca wzór świadectwa zdrowia zwierząt w odniesieniu do handlu komórkami jajowymi i zarodkami zwierząt z gatunku koniowatych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(95/294/WE)
KOMISJAWSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/65/EWG z dnia 13 lipca 1992 r. ustanawiającą warunki zdrowia zwierząt, regulujące handel i przywóz do Wspólnoty zwierząt, nasienia, komórek jajowych i zarodków nieobjętych warunkami zdrowia zwierząt ustanowionymi w szczególnych zasadach Wspólnoty określonych w załączniku A I do dyrektywy 90/425/EWG [1], ostatnio zmienioną decyzją Komisji 95/176/WE [2], w szczególności jej art. 11 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
w załączniku D do dyrektywy 92/65/EWG Rada ustanowiła warunki sanitarne dotyczące pobierania, przetwarzania, przechowywania i transportu komórek jajowych i zarodków oraz warunków zdrowotnych mających zastosowanie do klaczy, będących dawcami;
wzór świadectwa zdrowia zwierząt dla handlu komórkami jajowymi i zarodkami zwierząt z rodziny koniowatych musi być określony zgodnie z tą dyrektywą;
decyzję Komisji 95/176/WE, zmieniająca załączniki dyrektywy 92/65/EWG w zakresie nasienia, komórek jajowych i zarodków zwierząt z rodziny koniowatych stosuje się od dnia 1 października 1995 r.; dlatego jednocześnie obowiązuje świadectwo weterynaryjne dla handlu komórkami jajowymi i zarodkami zwierząt z gatunku koniowatych;
środki przewidziane w niniejszej decyzji zgodne są z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie stanowią, że z ich terytorium na terytorium innego Państwa Członkowskiego wysyłane są tylko te komórki jajowe i zarodki zwierząt z rodziny koniowatych, które podczas transportu zaopatrzone są w należycie wypełnione świadectwo zdrowia, zgodne ze wzorem przedstawionym w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 października 1995 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 13 lipca 1995 r.
zmieniająca decyzję 94/984/WE ustanawiającą warunki zdrowotne zwierząt i świadectwa weterynaryjne dla przywozu świeżego mięsa drobiowego z niektórych państw trzecich
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(95/302/WE)
KOMISJAWSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/494/EWG z dnia 26 czerwca 1991 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt, regulujących handel wewnątrzwspólnotowy oraz przywóz świeżego mięsa drobiowego z państw trzecich [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 93/121/WE [2], w szczególności jej art. 11 i 12,
a także mając na uwadze, co następuje: decyzja Komisji 94/984/WE [3] ustaliła warunki zdrowotne zwierząt i świadectwa weterynaryjne przy przywozie świeżego mięsa drobiowego z niektórych państw trzecich;
obecnie jest możliwe, zgodnie z informacją otrzymaną z Brazylii i wynikami kontroli przeprowadzonej przez służby Komisji w tym kraju, ponowne przejrzenie podziałuregionalnego w Brazylii; należy opóźnić tę zmianę w celu umożliwienia władzom Brazylii rozpatrzenie wniosków wspomnianej kontroli;
na podstawie ostatnio otrzymanej informacji wydaje się, że Izrael nie może zastosować się do wymogów świadectwa wzór B; Izrael może jednak zastosować się do wymogów świadectwa wzór A w odniesieniu do wątróbki gęsiej;
decyzje Komisji 94/963/WE [4] i 95/98/WE [5] ustanowiły sytuację z punktu widzenia Finlandii i Szwecji w odniesieniu do choroby rzekomego pomoru drobiu; dlatego przypisy dotyczące Państw Członkowskich lub ich części korzystających z dodatkowych gwarancji, zgodnie z art. 3 (A) ust. 1, należy rozszerzyć, włączając również Państwa Członkowskie;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji Komisji 94/984/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) w Załączniku:
a) wiersz:
"BR _BAR_ Brazylia _BAR_ Stany Rio Grande do Sul i Santa Catarina _BAR_ A" _BAR_
otrzymuje brzmienie:
"BR-1 _BAR_ Brazylia _BAR_ Stany Rio Grande do Sul i Santa Catarina, Panama, Săo Paulo i Mato Grosso do Sul (1) _BAR_ A"; _BAR_
b) wiersz:
"IL _BAR_ Izrael _BAR_ _BAR_ B" _BAR_
otrzymuje brzmienie:
"IL _BAR_ Izrael _BAR_ _BAR_ A(2)"; _BAR_
c) dodaje się przypisy w brzmieniu:
"(1) stosuje się od 1 września 1995 r.
(2) dotyczy tylko wątróbki gęsiej."
2) w załączniku II część 2, wzory A i B zastępuje się odpowiednio wzorami A i B w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 24 lipca 1995 r.
określająca wzór świadectwa zdrowia zwierząt stosowanego w handlu nasieniem różnych gatunków koniowatych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(95/307/WE)
KOMISJAWSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/65/EWG z dnia 13 lipca 1992 r. ustanawiającą wymagania dotyczące zdrowia zwierząt regulujące handel i przywóz do Wspólnoty zwierząt, nasienia, komórek jajowych i zarodków nieobjętych wymaganiami dotyczącymi zdrowia zwierząt ustanowionymi w szczególnych zasadach Wspólnoty określonych w załączniku A pkt I do dyrektywy 90/425/EWG [1], ostatnio zmienioną decyzją Komisji 95/176/WE [2], w szczególności jej art. 11 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
warunki dotyczące handlu nasieniem koniowatych ustanowione są w dyrektywie Rady 92/65/EWG; z tego powodu wzór świadectwa zdrowia zwierząt, stosowany w handlu świeżym, schłodzonym i zamrożonym nasieniem koniowatych musi zostać ustalony zgodnie z wymogami tej dyrektywy;
niektóre choroby zakaźne koniowatych mogą być przenoszone przez nasienie; w związku z tym konieczne są szczególne badania zdrowia zwierząt w celu rozpoznania takich chorób, które muszą być przeprowadzane zgodnie ze specyficznymi programami badań wykazującymi przemieszczanie ogiera-dawcy przed pozyskaniem od niego nasienia oraz w trakcie tego okresu;
decyzja 95/176/WE zmieniająca załączniki dyrektywy 92/65/EWG w odniesieniu do nasienia, komórek jajowych i zarodków koniowatych ma zastosowanie od dnia 1 października 1995 r.; dlatego świadectwo weterynaryjne stosowane w handlu nasieniem koniowatych obowiązuje w tym samym czasie;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie stanowią, że z ich terytorium na terytorium innego Państwa Członkowskiego wysyłane jest wyłącznie to nasienie koniowatych, które podczas transportu zaopatrzone jest we właściwie wypełnione świadectwo zdrowia, zgodne ze wzorem zawartym w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 października 1995 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do wszystkich Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 18 lipca 1995 r.
określająca zasady szacowania usług mieszkaniowych do celów wykonania art. 1 dyrektywy Rady nr 89/130 EWG, Euratom w sprawie harmonizacji obliczania produktu narodowego brutto w cenach rynkowych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(95/309/WE, Euratom)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/130/EWG, Euroatom z dnia 13 lutego 1989 r. w sprawie harmonizacji obliczania produktu narodowego brutto w cenach rynkowych [1], w szczególności jej art. 1,
a także mając na uwadze, co następuje: do celów definicji produktu narodowego brutto w cenach rynkowych na podstawie art. 1 dyrektywy 89/130/EWG, Euratom, niezbędne jest wyjaśnienie zasad szacowania usług mieszkaniowych stosowanych dla potrzeb Europejskiego systemu zintegrowanych rachunków gospodarczych,
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu utworzonego na mocy art. 6 dyrektywy 89/130/EWG, Euratom,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Do celu wykonania art. 1 dyrektywy 89/130/EWG, Euratom stosuje się następujące zasady szacowania usług mieszkaniowych:
a) do zestawienia danych o produkcji usług mieszkaniowych, Państwa Członkowskie stosują metodę stratyfikacji w oparciu o rzeczywiste czynsze,
b) do uzyskania istotnych kryteriów stratyfikacji, Państwa Członkowskie stosują analizy tabelaryczne lub techniki statystyczne,
c) przez rzeczywiste czynsze należy rozumieć czynsze należne za prawo do korzystania z nieumeblowanego mieszkania,
d) do zestawienia czynszów kalkulacyjnych wykorzystuje się rzeczywiste czynsze ze wszystkich umów odnoszących się do mieszkań będących własnością prywatną,
e) w państwach, w których wynajem mieszkań będących własnością prywatną stanowi niewielki udział, właściwy poziom czynszów w sektorze prywatnym można uzyskać albo przyjmując zwiększony poziom czynszów publicznych lub – w uzasadnionych, wyjątkowych przypadkach – stosując inne obiektywne metody, takie jak metoda kosztów użytkowania,
f) czynsze za mieszkania umeblowane mogą być także wykorzystane w celu powiększenia podstawy czynszów kalkulacyjnych, jeżeli zostaną pomniejszone o koszty korzystania z umeblowania,
g) Państwa Członkowskie powinny dokonywać ekstrapolacji wielkości otrzymanej dla danego roku bazowego, stosując odpowiednie wskaźniki ilościowe, cenowe i jakościowe.
Szczegółowe zasady szacowania usług mieszkaniowych są zawarte w Załączniku.
Artykuł 2
Dla kolejnych lat, począwszy od 1988 r., oszacowania usług mieszkaniowych zgodnie z zasadami wymienionymi w Załączniku przedstawia się Komisji (Eurostat) nie później niż do dnia 30 września 1996 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 24 lipca 1995 r.
zmieniająca decyzję 95/173/WE ustanawiającą specjalne warunki przywozu produktów rybołówstwa i akwakultury pochodzących z Peru
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(95/311/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania na rynek produktów rybołówstwa [1], ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jego art. 11 ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje: wykaz przedsiębiorstw i statków przetwórni zatwierdzonych przez Peru do przywozu produktów rybołówstwa i akwakultury do Wspólnoty został sporządzony w decyzji Komisji 95/173/WE [2]; wykaz ten może być zmieniany po przekazaniu nowego wykazu sporządzonego przez właściwy organ w Peru;
właściwy organ w Peru przekazał nowy wykaz dodający 10 zakładów i jeden statek przetwórnię;
konieczne jest dokonanie odpowiedniej zmiany w wykazie zatwierdzonych zakładów oraz statków przetwórni;
środki przewidziane w niniejszej decyzji zostały sporządzone zgodnie z procedurą przewidzianą w decyzji Komisji 90/13/EWG [3],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik B do decyzji 95/173/WE zastępuje się Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 24 lipca 1995 r.
w sprawie zawarcia Protokołu dodatkowego do Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Norwegii w następstwie przystąpienia Republiki Austrii, Republiki Finlandii i Królestwa Szwecji do Unii Europejskiej
(95/312/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113 wraz z art. 228 ust. 2 zdanie pierwsze,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: Komisja wynegocjowała w imieniu Wspólnoty Protokół dodatkowy do Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Norwegii [1], podpisanej w Brukseli dnia 14 maja 1973 r. w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Austrii, Republiki Finlandii i Królestwa Szwecji do Unii Europejskiej; ten Protokół dodatkowy powinien zostać zatwierdzony, PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ: Artykuł 1
Decyzja Komisji
z dnia 12 lipca 1995 r.
ustanawiająca Komitet Starszych Inspektorów Pracy
(95/319/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
a także mając na uwadze, co następuje: "Grupa Starszych Inspektorów Pracy" działała nieformalnie od 1982 r.;
komunikat Komisji [1] w sprawie jej programu dotyczącego bezpieczeństwa, higieny i ochrony zdrowia w miejscu pracy przewiduje ujęcie w formalne ramy regularnych spotkań tej grupy;
wnioski Rady z dnia 21 grudnia 1992 r. w sprawie wprowadzania w życie i stosowania ustawodawstwa wspólnotowego w dziedzinie stosunków społecznych [2] zachęcają Państwa Członkowskie i Komisję do inspirowania i wspierania ścisłej współpracy pomiędzy członkami grupy, z poszanowaniem zasady subsydiarności;
komunikat Komisji [3] w sprawie jej programu dotyczącego bezpieczeństwa, higieny i ochrony zdrowia w miejscu pracy przewiduje sformalizowanie "Grupy Starszych Inspektorów Pracy" poprzez nadanie jej statusu Komitetu;
rezolucja Rady z dnia 16 czerwca 1994 r. w sprawie rozwoju współpracy administracyjnej w celu stosowania ustawodawstwa wspólnotowego na rynku wewnętrznym [4] rozwija odpowiednie podejście do współpracy administracyjnej pomiędzy Państwami Członkowskimi i pomiędzy tymi państwami a Komisją, mając na uwadze zobowiązania do wzajemnej pomocy i przejrzystości, a także zasad proporcjonalności i poufności;
takie podejście należy także przyjąć w zakresie wprowadzania w życie i egzekwowania ustawodawstwa społecznego Wspólnoty w dziedzinach bezpieczeństwa i higieny pracy, w szczególności w sposób określony w Białej Księdze Komisji w sprawie europejskiej polityki społecznej (§ 10B) oraz w średniookresowym Społecznym Programie Działań Socjalnych;
określenie, analizowanie i rozwiązywanie praktycznych problemów związanych ze stosowaniem i monitorowaniem wtórnego ustawodawstwa wspólnotowego w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny pracy mieści się w zakresie kompetencji krajowych urzędów ds. nadzoru nad bezpieczeństwem pracy i wymaga ścisłej współpracy między tymi urzędami a Komisją;
"Komitet Starszych Inspektorów Pracy", biorąc pod uwagę swoje doświadczenie, tworzy właściwe struktury monitorowania, na bazie ścisłej współpracy pomiędzy jego członkami a Komisją, dla efektywnego i odpowiedniego stosowania prawa wspólnotowego w zakresie bezpieczeństwa i higieny pracy, a także w celu rzetelnej analizy pytań natury praktycznej, związanych z monitorowaniem i stosowaniem ustawodawstwa w tej dziedzinie;
niniejsza decyzja nie koliduje ze zobowiązaniami Państw Członkowskich wynikającymi z Konwencji Inspekcji Pracy MOP z dnia 11 lipca 1947 r. (nr 81),
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Komisja będzie wspomagana przez "Komitet Starszych Inspektorów Pracy", zwany dalej "Komitetem".
2.
Komitet złożony będzie z przedstawicieli urzędów ds. nadzoru nad bezpieczeństwem pracy Państw Członkowskich.
Artykuł 2
1.
Komitet przekazuje opinie Komisji bądź na jej prośbę, bądź z własnej inicjatywy, w sprawie wszystkich problemów dotyczących stosowania przez Państwa Członkowskie prawa wspólnotowego o bezpieczeństwie i higienie pracy.
2.
W związku z różnorodnością obowiązków krajowych urzędów ds. nadzoru nad bezpieczeństwem pracy, które mogą wykraczać poza sfery bezpieczeństwa i higieny pracy, Komitet, bądź na prośbę Komisji, bądź z własnej inicjatywy, wyraża także własne opinie w sprawach należących do innych obszarów ustawodawstwa społecznego Wspólnoty, które mają wpływ na bezpieczeństwo i higienę pracy.
3.
Komitet kieruje do Komisji inicjatywy, które uważa za stosowne, w celu zachęcania do właściwego stosowania prawa wspólnotowego w zakresie bezpieczeństwa i higieny pracy, poprzez ścisłą współpracę pomiędzy narodowymi systemami ds. nadzoru nad bezpieczeństwem pracy.
Artykuł 3
Komitet, wspomagając działanie Komisji, dąży do osiągnięcia następujących celów:
1. określania wspólnych zasad działania inspekcji pracy w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny pracy i rozwijania metod oceniania narodowych systemów nadzoru nad bezpieczeństwem pracy w odniesieniu do tych zasad;
2. promowania poszerzonej wiedzy i wzajemnego zrozumienia różnorodnych narodowych systemów i praktyk stosowanych przez inspekcję pracy, metod i prawnych możliwości działania;
3. rozwijania wymiany pomiędzy narodowymi urzędami ds. nadzoru nad bezpieczeństwem pracy, ich doświadczeń w zakresie nadzoru nad stosowaniem prawa wspólnotowego w zakresie bezpieczeństwa i higieny pracy służącej do stosowania w całej Wspólnocie;
4. wspierania wymiany inspektorów pracy między administracjami różnych państw i tworzenia programów kształcenia dla inspektorów;
5. sporządzania i publikowania dokumentów ułatwiających działania inspektorów pracy;
6. rozwijania solidnego i wydajnego systemu szybkiej wymiany informacji między inspektorami pracy w zakresie problemów napotkanych w czasie monitorowania stosowania ustawodawstwa wspólnotowego w zakresie bezpieczeństwa i higieny pracy;
7. ustanawiania aktywnej współpracy z inspektoratami pracy państw trzecich w celu wspierania prac wykonanych przez Wspólnoty w zakresie bezpieczeństwa i higieny pracy oraz pomocy w rozwiązywaniu problemów międzypaństwowych;
8. badania możliwego wpływu polityki Wspólnoty w innych dziedzinach związanych z bezpieczeństwem i higieną pracy oraz warunkami pracy na działalność inspekcji pracy.
Artykuł 4
Komitet tworzy trzyletni program, w którym indywidualne zadania określane są odrębnie każdego roku, mając na uwadze ocenę działań podjętych w poprzednim roku.
Artykuł 5
1.
Komitet składa się z dwóch przedstawicieli każdego z Państw Członkowskich.
2.
Członkowie Komitetu są nominowani przez Komisję na wniosek Państw Członkowskich.
3.
Kadencje członków Komitetu trwają trzy lata.
Nominacje są odnawialne.
4.
Kadencja członka Komitetu kończy się przed zakończeniem trzyletniej kadencji w przypadku rezygnacji, śmierci lub w następstwie poinformowania Komisji przez państwo członkowskie, że wycofuje nominację.
5.
Członkowie nie otrzymują wynagrodzenia za swoją pracę.
Artykuł 6
Lista członków jest publikowana przez Komisję w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich w celach informacyjnych.
Artykuł 7
1.
Komitetowi przewodniczy reprezentant Komisji.
2.
Przewodniczący jest wspomagany przez dwóch wiceprzewodniczących, wybieranych spośród członków dwóch państw, które przewodniczą Radzie w danym roku.
3.
Przewodniczący i dwóch wiceprzewodniczących tworzą Biuro.
4.
Biuro przygotowuje i organizuje prace Komitetu łącznie ze służbami komisji, które funkcjonują jako sekretariat Komitetu, Biura i grup roboczych określonych w art. 9.
Artykuł 8
1.
Komitet może, w porozumieniu z reprezentantem Komisji, zaprosić każdą osobę posiadającą szczególne kompetencje w odniesieniu do jakiejkolwiek pozycji agendy do wzięcia udziału w jego pracach w charakterze eksperta.
2.
Eksperci biorą udział w naradach dotyczących tylko określonych tematów, na które zostali zaproszeni.
Artykuł 9
1.
Komitet może, w porozumieniu z reprezentantem Komisji, powoływać grupy robocze.
2.
Grupom roboczym przewodniczy członek Komitetu; składają się one z członków Komitetu i/lub, jeśli jest to niezbędne, z ekspertów.
Grupy robocze zdają relacje ze swoich działań na sesjach plenarnych Komitetu.
Artykuł 10
1.
Komitet i Biuro są zwoływane przez przewodniczącego Komitetu bądź z własnej inicjatywy, bądź na żądanie jednej trzeciej liczby członków Komitetu.
Komitet spotyka się co najmniej dwa razy do roku.
2.
Przedstawiciele Komisji biorą udział w spotkaniach Komitetu i grup roboczych.
Artykuł 11
1.
Komisja, występując o opinie Komitetu, może wyznaczyć limit czasu, w którym powinien on opinię przedstawić.
2.
Narady Komitetu kończą się bez głosowania.
3.
Wnioski Komitetu są formułowane na piśmie.
W przypadku odmiennych opinii członków Komitetu poszczególne opinie są, w formie oświadczenia pisemnego, przedkładane Komisji.
Artykuł 12
1.
Komitet sporządza dla Komisji coroczny raport ze swojej działalności, w szczególności na temat problemów związanych z egzekwowaniem lub nadzorowaniem egzekwowania wtórnego prawa Wspólnoty w dziedzinie bezpieczeństwa i ochrony zdrowia w pracy.
2.
Komisja przekazuje raport Radzie, Parlamentowi Europejskiemu, Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu i Komitetowi Doradczemu ds. Bezpieczeństwa, Higieny i Ochrony Zdrowia w Pracy.
Artykuł 13
Bez uszczerbku dla przepisu art. 214 Traktatu, członkowie Komitetu są zobowiązani do nieujawniania informacji uzyskanych w czasie prac Komitetu lub grup roboczych, jeśli Komisja lub członek Komitetu poproszą, by określone informacje lub opinia pozostały tajemnicą.
W takich przypadkach w spotkaniach uczestniczą tylko członkowie Komitetu i przedstawiciele Komisji.
Decyzja Komisji
z dnia 12 lipca 1995 r.
ustanawiająca Komitet Naukowy ds. Dopuszczalnych Norm Zawodowego Narażenia na Oddziaływanie Czynników Chemicznych w Pracy
(95/320/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
a także mając na uwadze, co następuje: wspólne przepisy dotyczące bezpieczeństwa, higieny i ochrony zdrowia w pracy muszą zapewnić odpowiednią ochronę pracowników w zakładach pracy we Wspólnocie;
wypracowanie i poprawianie wspólnych zasad dotyczących bezpieczeństwa, higieny i ochrony zdrowia w pracy wymaga naukowej oceny zagrożeń związanych z wykonywaniem pracy w zakładzie pracy i określenia środków, które powinny być podjęte, by przeciwdziałać tym zagrożeniom;
wydanie takiej oceny wymaga uczestnictwa wysoko wykwalifikowanych naukowców ze wszystkich dziedzin związanych z bezpieczeństwem, higieną i ochroną zdrowia w pracy;
w związku z przyjęciem przez Radę dyrektywy 88/642/EWG [1] zmieniającej dyrektywę 80/1107/EWG [2] w sprawie ochrony pracowników przed ryzykiem związanym z narażeniem na działanie czynników chemicznych, fizycznych i biologicznych w pracy Rada wezwała Komisję do powołania komitetu naukowego odpowiedzialnego za ocenę dostępnych danych naukowych, w celu dopuszczalnych norm;
Komisja przyjęła wniosek Rady i od 1990 r. nieformalnie konsultowała się z grupą ekspertów naukowych w sprawie dopuszczalnych norm zawodowego zagrożenia zdrowia;
przy współpracy nad programem dotyczącym higieny, bezpieczeństwa i ochrony zdrowia w pracy, Komisja uznała za jeden z celów na nadchodzące pięć lat rozwój środków zapobiegawczych w związku ze stosowaniem czynników chemicznych;
ważne jest, aby Komisja posiadała niezależne opinie naukowe pochodzące od osób o wysokich kwalifikacjach, w celu prowadzenia ciągłych badań;
od tej pory komitet naukowy o charakterze konsultacyjnym powinien działać przy Komisji;
PRZYJMUJĘ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Do Komisji zostaje przyłączony Komitet Naukowy (zwany dalej "Komitetem"), aby zbadać oddziaływanie czynników chemicznych na zdrowie pracowników w pracy.
Artykuł 2
1.
Zadaniem Komitetu jest dostarczanie na życzenie Komisji opinii z każdej dziedziny związanej z analizą toksykologiczną substancji chemicznych, z uwagi na ich oddziaływanie na zdrowie pracowników.
Komitet wydaje przede wszystkim opinie w sprawie określania dopuszczalnych norm zawodowego zagrożenia zdrowia (OEL) na podstawie danych naukowych i, tam gdzie jest to stosowne, proponuje wartości, które mogą obejmować:
- średnie dopuszczalne stężenie 8-godzinne (TWA),
- najwyższe dopuszczalne stężenie chwilowe (STEL),
- najwyższe dopuszczalne wartości biologiczne.
Dopuszczalne normy zawodowego zagrożenia zdrowia mogą być uzupełnione, tam gdzie jest to konieczne, przez kolejne ustalenia.
Komitet doradza w przypadku, gdy możliwe jest przenikanie substancji, o których mowa, inną drogą (na przykład poprzez skórę i/lub błonę śluzową).
2.
Każde zalecenie jest poparte i wyjaśnione informacjami pozyskanymi z danych podstawowych, opisami najcięższych skutków, użytymi technikami badawczymi i danymi na temat zagrożeń dla zdrowia.
Jest także wskazane umożliwienie badania zagrożeń przy każdym zaproponowanym poziomie lub poziomach wartości.
3.
Komitet ma także na względzie wszystkie stosowne dane naukowe mające związek z ustaleniem dopuszczalnych norm zawodowego zagrożenia zdrowia (OEL) i zaleca Komisji określenie stosownych priorytetów.
4.
Na życzenie Komisji Komitet przeprowadza inne działania związane z toksykologiczną oceną czynników chemicznych.
Artykuł 3
1.
Komitet składa się z nie więcej niż dwudziestu jeden członków, ze wszystkich Państw Członkowskich, posiadających wiedzę naukową niezbędną do spełnienia wymogów określonych w art. 2, zwłaszcza w dziedzinie chemii, toksykologii, epidemiologii, medycyny pracy, higieny w przemyśle i ogólne kwalifikacje do wyznaczania dopuszczalnych norm zawodowego zagrożenia zdrowia.
2.
Komisja powołuje członków Komitetu po konsultacjach z odpowiednimi Państwami Członkowskimi, uwzględniając konieczność reprezentowania przez nich różnych dziedzin.
3.
Komitet wybiera spośród członków przewodniczącego i dwóch wiceprzewodniczących na okres trzech lat.
Wymagane są dwie trzecie głosów obecnych członków.
4.
Kadencja członków Komitetu trwa trzy lata.
Mandaty są odnawialne.
Po upływie trzech lat członkowie Komitetu pełnią swoje funkcje do czasu zastąpienia ich albo odnowienia kadencji.
W przypadku rezygnacji albo śmierci członka Komitetu podczas trwania kadencji Komisja powołuje nowego członka Komitetu stosownie do ust. 2.
Artykuł 4
Lista członków zostaje ogłoszona przez Komisję dla celów informacyjnych w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 5
1.
Komitet może tworzyć grupy robocze spośród swoich członków za zgodą przedstawicieli Komisji.
2.
Komitet jest informowany o pełnomocnictwie grupy roboczej w sprawach jej przedstawionych.
Artykuł 6
1.
Spotkania Komitetu odbywają się na ogół cztery razy do roku.
2.
Przedstawiciele Komisji mogą zaprosić do uczestnictwa w zebraniach osoby posiadające doświadczenie w dziedzinie będącej przedmiotem dyskusji.
3.
Służby Komisji działają jako sekretariat Komitetu i grup roboczych.
4.
Przedstawiciele Komisji biorą udział w spotkaniach Komitetu i grup roboczych.
Artykuł 7
Komitet i grupy robocze zbierają się w siedzibie Komisji, gdy są przez nią zwoływane.
W sytuacjach nadzwyczajnych i kiedy jest to niezbędne ze względu na wymogi o charakterze naukowym, spotkania mogą odbywać się w miejscach innych, niż siedziba Komisji.
Artykuł 8
1.
Treść obrad Komitetu związana jest z żądaniami wydania opinii przedstawionymi przez przedstawicieli Komisji.
Przedstawiciele Komisji, wzywając Komitet do wydania opinii, mogą ustalić czas, w jakim opinia powinna być wydana.
2.
Komitet dokłada wszelkich starań, aby wydać zalecenie w wyniku konsensusu.
Na naradach Komitetu nie stosuje się głosowań.
3.
Jeśli żądana opinia jest rezultatem jednomyślnego stanowiska członków Komitetu, powinni oni przedstawić wspólne wnioski.
W przypadku braku jednomyślności odmienne stanowiska przedstawione podczas narad należy załączyć do raportu sporządzonego pod nadzorem przedstawicieli Komisji.
4.
Komisja publikuje opinie Komitetu z zastrzeżeniem postanowień art. 9 ust. 1.
Artykuł 9
Członkowie Komitetu, z zastrzeżeniem art. 214 Traktatu, są zobowiązani do nieujawniania informacji pozyskanych podczas prac Komitetu, w przypadku kiedy Komisja poinformuje ich, że wymagane opinie mają charakter materiałów poufnych.
W takich przypadkach w spotkaniu mogą uczestniczyć tylko członkowie Komitetu i przedstawiciele Komisji.
Decyzja Komisji
z dnia 25 lipca 1995 r.
zmieniająca decyzję Rady 79/542/EWG i decyzje Komisji 92/260/EWG, 93/195/EWG, 93/196/EWG i 93/197/EWG w odniesieniu do warunków zdrowotnych zwierząt i świadectw weterynaryjnych w zakresie odprawy czasowej i ponownego wprowadzenia zarejestrowanych koni oraz przywozu z Maroka do Wspólnoty koniowatych przeznaczonych do uboju, zarejestrowanych koniowatych oraz koniowatych przeznaczonych do hodowli i produkcji
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(95/322/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/426/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt regulujących przemieszczanie i przywóz zwierząt z rodziny koniowatych z państw trzecich [1], ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jej art. 12, 13, 14, 15, 16, 18 i 19 ii),
a także mając na uwadze, co następuje:
decyzja Rady 79/542/EWG [2], ostatnio zmieniona Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, ustanawia wykaz państw trzecich, z których Państwa Członkowskie zezwalają na przywóz bydła, trzody chlewnej, koniowatych, owiec i kóz, świeżego mięsa i produktów mięsnych;
warunki zdrowotne zwierząt i świadectwo weterynaryjne w zakresie odprawy czasowej zarejestrowanych koni, przywóz koniowatych przeznaczonych do uboju, przywóz zarejestrowanych koniowatych oraz przeznaczonych do hodowli i produkcji określają odpowiednio decyzje 92/260/EWG [3], 93/196/EWG [4] i 93/197/EWG [5], ostatnio zmienione Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, oraz w odniesieniu doponownego przywozu zarejestrowanych koni po czasowym wywozie, decyzja 93/195/EWG [6], ostatnio zmieniona decyzją Komisji 95/99/WE [7];
po inspekcji weterynaryjnej dokonanej przez Komisję w Maroku oraz po otrzymaniu wyczerpującego sprawozdania na temat środków kontroli podjętych przez właściwe władze Maroka sytuacja zdrowotna koniowatych wydaje się pod zadowalającą kontrolą dobrze zorganizowanych służb weterynaryjnych;
od ponad dwóch lat nie stwierdzono w Maroku obecności afrykańskiego pomoru koni oraz w ciągu ostatnich dwunastu miesięcy nie przeprowadzano szczepień przeciwko tej chorobie;
władze weterynaryjne Maroka zagwarantowały, iż w ciągu 24 godzin powiadomią Komisję i Państwa Członkowskie za pomocą faksu, telegramu lub teleksu o wszelkich przypadkach stwierdzenia występowania jakichkolwiek chorób infekcyjnych lub zakaźnych wśród koniowatych wymienionych w załączniku A do dyrektywy Rady 90/426/EWG oraz o wszelkich zmianach w zakresie szczepień lub polityki przywozowej w odniesieniu do koniowatych;
warunki zdrowotne zwierząt i świadectwa weterynaryjne muszą zostać przyjęte stosownie do sytuacji zdrowotnej zwierząt w danym państwie trzecim; obecna sytuacja dotyczy tylko koni zarejestrowanych;
należy odpowiednio zmienić decyzję Rady 79/542/EWG i decyzje Komisji 92/260/EWG, 93/195/EWG, 93/196/EWG i 93/197/EWG;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W Załączniku do decyzji Rady 79/542/EWG części 1 w wierszu odnoszącym się do Maroka wprowadza się następujące zmiany:
Skreśla się odniesienie do przypisu "6" w podpozycji "zwierzęta żywe", w kolumnie "uwagi specjalne".
Artykuł 2
W decyzji Komisji 92/260/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) W wykazie państw trzecich w załączniku I grupa E dodaje się w porządku alfabetycznym wyraz "Maroko".
2) W wykazie państw trzecich w tytule świadectwa zdrowia wymienionym w załączniku II (E) dodaje się w porządku alfabetycznym wyraz "Maroko".
Artykuł 3
W decyzji Komisji 93/195/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) W wykazie państw trzecich w załączniku I grupa E dodaje się w porządku alfabetycznym wyraz "Maroko".
2) W wykazie państw trzecich w "Grupie E", w tytule świadectwa zdrowia wymienionego w załączniku II dodaje się w porządku alfabetycznym wyraz "Maroko".
Artykuł 4
W wykazie państw trzecich w załączniku II do decyzji Komisji 93/196/EWG grupa E przypis 3 dodaje się w porządku alfabetycznym wyraz "Maroko".
Artykuł 5
W decyzji Komisji 93/197/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) W wykazie państw trzecich w grupie E załącznika I dodaje się w porządku alfabetycznym wyraz "Maroko".
2) W wykazie państw trzecich w drugiej części zdania tytułu świadectwa zdrowia wymienionego w załączniku II E, dotyczącego zarejestrowanych koniowatych i zwierząt z rodziny koniowatych przeznaczonych do hodowli i produkcji, dodaje się w porządku alfabetycznym wyraz "Maroko".
Artykuł 6
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 25 lipca 1995 r.
zmieniająca decyzję Rady 79/542/EWG i decyzje Komisji 92/260/EWG, 93/195/EWG i 93/197/EWG w odniesieniu do warunków zdrowotnych zwierząt dla odprawy czasowej, ponownego wwozu i przywozu do Wspólnoty zarejestrowanych koni z Syrii
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(95/323/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/426/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt regulujących przemieszczanie i przywóz zwierząt z rodziny koniowatych z państw trzecich [1], ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jego art. 12, 13, 15, 16 i 19 ii),
a także mając na uwadze, co następuje:
decyzją Rady 79/542/EWG [2], ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, ustanowiony został wykaz państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz bydła, trzody chlewnej, koniowatych, owiec i kóz, świeżego mięsa i produktów mięsnych;
warunki zdrowotne i świadectwa weterynaryjne dla odprawy czasowej i przywozu zarejestrowanych koni ustanowione są odpowiednio w decyzjach Komisji 92/260/EWG [3], 93/197/EWG [4], ostatnio zmienionych Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, oraz w odniesieniu do ponownego wwozu zarejestrowanych koni po czasowym wywozie, decyzja Komisji 93/195/EWG [5] ostatnio zmieniona decyzją 95/99/WE [6];
po inspekcji weterynaryjnej dokonanej przez Komisję w Syrii, sytuacja zdrowotna zwierząt wydaje się być pod zadowalającą kontrolą dobrze zorganizowanych służb weterynaryjnych;
od ponad dwóch lat nie stwierdzono w Syrii obecności afrykańskiego pomoru koni, oraz w ciągu ostatnich dwunastu miesięcy nie przeprowadzano systematycznych szczepień przeciwko tej chorobie, a przeciwko nosaciźnie i zarazie stadniczej od ponad sześciu miesięcy, a ponadto nigdy nie stwierdzono wenezuelskiego wirusowego zapalenia mózgu i rdzenia koni i pęcherzykowego zapalenia jamy ustnej;
władze weterynaryjne Syrii zagwarantowały, iż w ciągu 24 godzin powiadomią Komisję i Państwa Członkowskie za pomocą faksu, telegramu lub dalekopisu o wszelkich przypadkach stwierdzenia występowania jakichkolwiek chorób infekcyjnych lub zakaźnych wśród koniowatych wymienionych w załączniku A do dyrektywy Rady 90/426/EWG, oraz o wszelkich zmianach w zakresie szczepień lub polityki przywozowej w odniesieniu do koniowatych;
warunki zdrowotne zwierząt i świadectwa weterynaryjne muszą zostać przyjęte stosownie do sytuacji zdrowotnej zwierząt w danym państwie trzecim; obecna sytuacja dotyczy tylko koni zarejestrowanych;
decyzja Rady 79/542/EWG i decyzje Komisji 92/260/EWG, 93/195/EWG i 93/197/EWG muszą zostać odpowiednio zmienione;
środki przewidziane w niniejszej decyzji zgodne są z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W części 2 Załącznika do decyzji Rady 79/542/EWG, w specjalnej kolumnie dla koniowatych dodaje się, zgodnie z porządkiem alfabetycznym kodu ISO, wiersz w brzmieniu:
"SY _BAR_ Syria _BAR_ X _BAR_ _BAR_ ."
Artykuł 2
W decyzji Komisji 92/260/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) W wykazie państw trzecich w załączniku I grupa E dodaje się według porządku alfabetycznego wyraz "Syria".
2) W wykazie państw trzecich w tytule świadectwa zdrowia określonego w załączniku II (E) dodaje się według porządku alfabetycznego wyraz "Syria".
Artykuł 3
W decyzji Komisji 93/195/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) W wykazie państw trzecich w załączniku I grupa E dodaje się według porządku alfabetycznego wyraz "Syria [7]".
2) W wykazie państw trzecich w "grupie E", w tytule świadectwa zdrowia wymienionego w załączniku II dodaje się według porządku alfabetycznego wyraz "Syria".
Artykuł 4
W decyzji Komisji 93/197/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) W wykazie państw trzecich w załączniku I grupa E, dodaje według porządku alfabetycznego wyraz "Syria [8]".
2) W wykazie państw trzecich w pierwszej części zdania tytułu dotyczącego zarejestrowanych koni w świadectwie zdrowia określonym w załączniku II E, dodaje się według porządku alfabetycznego wyraz "Syria".
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 25 lipca 1995 r.
ustanawiająca świadectwo zdrowia dla produktów rybołówstwa z państw trzecich nieobjętych jeszcze szczególną decyzją
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(95/328/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa [1], w szczególności jej art. 11, a także mając na uwadze, co następuje:
zgodnie z art. 11 dyrektywy 91/493/EWG Komisja ustanowiła specjalne warunki odnośnie do przywozu produktów rybołówstwa ze znacznej liczby państw trzecich;
w celu uniknięcia zakłóceń w handlu pożądane jest wstępne ustanowienie standardowego wzoru świadectwa w odniesieniu do przywozu produktów rybołówstwa z państw trzecich nieobjętych jeszcze taką decyzją;
przyjęcie standardowego świadectwa zdrowia byłoby korzystne dla podmiotów gospodarczych oraz dla służb kontrolnych, a także ułatwiłoby swobodny obrót produktami rybołówstwa we Wspólnocie;
wzór świadectwa zdrowia ustanowionego niniejszą decyzją ma charakter tymczasowy, na okres dwóch lat, podczas których mogą zostać przyjęte indywidualne decyzje; w związku z tym, świadectwo tymczasowe przestanie być stosowane w odniesieniu do państw trzecich w przypadku objęcia ich decyzją indywidualną;
kontrole weterynaryjne przywożonych produktów rybołówstwa muszą być przeprowadzane zgodnie z dyrektywą Rady 90/675/EWG z dnia 10 grudnia 1990 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnych produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich [2], ostatnio zmienioną Traktatem Akcesyjnym Austrii, Finlandii i Szwecji przedmiotowe kontrole przewidują przedstawienie świadectwa zdrowia towarzyszącego przywożonym produktom;
przyjęcie standardowego wzoru świadectwa zdrowia nie powinno naruszać specyficznych warunków przywozu, jakie mogą zostać przyjęte w odniesieniu do państwa trzeciego w następstwie przeprowadzonej na miejscu oceny sytuacji sanitarnej przez ekspertów Komisji;
biorąc pod uwagę ich szczególny status, produktom rybołówstwa określonym w art. 10 akapit drugi dyrektywy 91/493/EWG nie musi towarzyszyć świadectwo zdrowia określone powyżej;
zgodnie z art. 10 dyrektywy 91/493/EWG świadectwo zdrowia powinno zaświadczać, że warunki produkcji, przygotowania, przetwarzania, składowania, pakowania i transportu produktów rybołówstwa przeznaczonych do Wspólnoty są przynajmniej odpowiadające warunkom ustanowionym w dyrektywie 91/493/EWG;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZA DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Wysyłki produktów rybołówstwa wprowadzanych na terytoria określone w załączniku I dyrektywy 90/675/EWG pochodzą z zatwierdzonego przedsiębiorstwa kontrolowanego przez właściwe władze państwa trzeciego oraz towarzyszy im opatrzony numerem oryginał świadectwa zdrowia potwierdzający, że warunki zdrowotne produkcji, poddawania obróbce, przetwarzania, pakowania i znakowania produktów są przynajmniej równoważne warunkom, ustanowionym przez dyrektywę 91/493/EWG.
Wzór świadectwa zdrowia jest ustanowiony w Załączniku do niniejszej decyzji.
2.
Jednakże to świadectwo nie jest wymagane dla produktów rybołówstwa określonych w art. 10 ust. 2 dyrektywy 91/493/EWG.
Artykuł 2
Świadectwo zdrowia określone w art. 1 ust. 1 składa się z pojedynczego arkusza papieru i sporządzone jest przynajmniej w jednym z języków urzędowych kraju wprowadzenia na terytorium Wspólnoty oraz, w razie konieczności, w jednym z języków urzędowych kraju przeznaczenia.
Artykuł 3
Świadectwo zdrowia ustanowione przez niniejszą decyzję nie stosuje się do produktów rybołówstwa z państwa trzeciego, dla którego indywidualne warunki przywozu są ustanowione w innym miejscu.
Artykuł 4
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 lipca 1995 r. przez okres dwóch lat.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 25 lipca 1995 r.
określająca kategorie samców zwierząt z rodziny koniowatych, dla których stosuje się wymóg dotyczący wirusowego zapalenia tętnic ustanowiony w art. 15 lit. b) ppkt ii) dyrektywy Rady 90/426/EWG
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(95/329/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/426/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt regulujących przemieszczanie i przywóz zwierząt z rodziny koniowatych z państw trzecich [1], ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii, Szwecji, w szczególności jej art. 15 lit. b) ppkt ii),
po konsultacji z Naukowym Komitetem Weterynaryjnym,
a także mając na uwadze, co następuje: niektóre kategorie samców zwierząt z rodziny koniowatych nie mają skłonności do przenoszenia wirusowego zapalenia tętnic; wymóg ustanowiony w art. 15 lit. b) ii) powinien być wobec tego stosowany wyłącznie do innych kategorii samców zwierząt z rodziny koniowatych;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Wymóg odnoszący się do wirusowego zapalenia tętnic koni ustanowiony w art. 15 lit. b) ii) dyrektywy 90/426/EWG stosuje się do samców zwierząt z rodziny koniowatych, z wyjątkiem:
- zwierząt z rodziny koniowatych zaszczepionych przeciwko wirusowemu zapaleniu tętnic koni pod urzędowym nadzorem, szczepionką zatwierdzoną przez właściwe organy, i które zareagowały wynikiem ujemnym na test seroneutralizacji na tę chorobę przy rozcieńczeniu 1:4.
Zwierzęta z rodziny koniowatych są zaszczepione w dniu pobrania próby krwi lub w ciągu kolejnych 15 dni pod warunkiem, że były one izolowane podczas tego okresu.
Wykonywanie testów, ich wyniki oraz szczepienia mają miejsce pod urzędowym nadzorem weterynaryjnym i towarzyszy im wydawanie świadectw.
Szczepienia są powtarzane w regularnych odstępach czasowych.
W przypadku zarejestrowanych zwierząt z rodziny koniowatych szczepienia i wyniki testów serologicznych wprowadza się do dokumentu identyfikacyjnego (paszportu),
- zwierząt z rodziny koniowatych zaszczepionych przeciwko wirusowemu zapaleniu tętnic koni pod urzędowym nadzorem weterynaryjnym, szczepionką zatwierdzoną przez właściwe organy, i które poddane zostały dwóm testom seroneutralizacji na tę chorobę w odstępie co najmniej 10 dni między 180. i 270. dniem życia, i które wykazały stabilne lub zmniejszające się miano przeciwciał.
Zwierzęta z rodziny koniowatych są izolowane pod urzędowym nadzorem w okresie od pobrania pierwszej próby krwi do momentu szczepienia.
Wykonywanie testów, ich wyniki oraz szczepienia mają miejsce pod urzędowym nadzorem weterynaryjnym i towarzyszy im wydawanie świadectw.
Szczepienia są powtarzane w regularnych odstępach czasowych.
W przypadku zarejestrowanych zwierząt z rodziny koniowatych szczepienia i wyniki testów serologicznych wprowadzane są do dokumentu identyfikacyjnego (paszportu),
- zwierząt z rodziny koniowatych poniżej 180. dnia życia,
- zwierząt z rodziny koniowatych przeznaczonych na ubój, wysłanych bezpośrednio do ubojni, i którym towarzyszy świadectwo przewidziane w załączniku I do decyzji Komisji 93/196/EWG z dnia 5 lutego 1993 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt i świadectw weterynaryjnych przy przywozie zwierząt z rodziny koniowatych na ubój [2].
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 października 1995 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 26 lipca 1995 r.
zmieniająca decyzję 94/269/WE ustanawiającą szczególne warunki regulujące przywóz produktów rybołówstwa i akwakultury pochodzących z Kolumbii
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(95/332/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. [1] ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa, ostatnio zmienioną Aktem Przystąpieniu Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jej art. 11 ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje: wykaz zakładów zatwierdzonych przez Kolumbię do celów przywozu produktów rybołówstwa i akwakultury do Wspólnoty został sporządzony w decyzji Komisji 94/269/WE [2], ostatnio zmienionej decyzją 94/469/WE [3]; wykaz może zostać zmieniony w następstwie przekazania nowego wykazu przez właściwy organ w Kolumbii;
właściwy organ w Kolumbii przekazał nowy wykaz, dodając dwa zakłady i zmieniając dane jednego zakładu;
konieczne jest dokonanie odpowiedniej zmiany wykazu zatwierdzonych zakładów;
środki przewidziane w niniejszej decyzji zostały opracowane zgodnie z procedurą ustanowioną w decyzji Komisji 90/13/EWG [4],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik B do decyzji 94/269/WE zastępuje się tekstem znajdującym się w Załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 25 lipca 1995 r.
zmieniająca decyzję 92/446/EWG z dnia 27 lipca 1992 r. dotyczącą kwestionariuszy odnoszących się do dyrektyw w sektorze wodnym
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(95/337/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 76/464/EWG z dnia 4 maja 1976 r. w sprawie zanieczyszczenia spowodowanego przez niektóre substancje niebezpieczne odprowadzane do środowiska wodnego Wspólnoty [1], zmienioną dyrektywą 91/692/EWG z dnia 23 grudnia 1991 r. normalizującą i racjonalizującą sprawozdania dotyczące wykonywania niektórych dyrektyw odnoszących się do środowiska [2], w szczególności jej art. 13 ust. 1, jak również stosowne przepisy innych dyrektyw określonych w załączniku I do dyrektywy 91/692/EWG,
uwzględniając dyrektywę Rady 75/440/EWG z dnia 16 czerwca 1975 r. dotyczącą wymaganej jakości wód powierzchniowych przeznaczonych do poboru wody pitnej w Państwach Członkowskich [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 91/692/EWG, w szczególności jej art. 9a,
uwzględniając dyrektywę Rady 80/778/EWG z dnia 15 lipca 1980 r. odnoszącą się do jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi [4], ostatnio zmienioną dyrektywą 91/692/EWG, w szczególności jej art. 17a,
uwzględniając dyrektywę Rady 76/160/EWG z dnia 8 grudnia 1975 r. dotyczącą jakości wody w kąpieliskach [5], ostatnio zmienioną dyrektywą 91/692/EWG, w szczególności jej art. 13,
a także mając na uwadze, co następuje: Państwa Członkowskie są zobowiązane do sporządzania sprawozdania w sprawie wykonywania niektórych dyrektyw Wspólnoty na podstawie kwestionariuszy lub wzorów sporządzonych przez Komisję; zgodnie z art. 6 dyrektywy 91/692/EWG kwestionariusze te lub wzory mają być sporządzone przez Komisję, wspomaganą w tym zadaniu przez komitet złożony z przedstawicieli Państw Członkowskich, któremu przewodniczą przedstawiciele Komisji;
decyzją 92/446/EWG [6] Komisja ustanowiła wzory kwestionariuszy, na podstawie których Państwa Członkowskie zobowiązane są do sporządzania sprawozdań w sprawie wykonywania dyrektyw Wspólnoty w sektorze wodnym;
dla uwzględnienia dalszych konsultacji z komitetem kwestionariusze te powinny zawierać noty wyjaśniające oraz uzgodnione, dopracowane tabele w celu wyjaśnienia zobowiązań sprawozdawczych nałożonych na Państwa Członkowskie oraz w celu zapewnienia, że informacje przedstawiane Komisji przez Państwa Członkowskie są wyczerpujące, spójne i porównywalne;
decyzja Komisji 92/446/EWG powinna być zatem zmieniona, bez uszczerbku dla określonych wymagań sprawozdawczych;
środki przewidziane niniejszą decyzją nie były przedmiotem opinii komitetu ustanowionego art. 6 dyrektywy 91/692/EWG w terminie ustalonym przez przewodniczącego Komitetu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik do decyzji 92/446/EWG zastępuje się Załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 26 lipca 1995 r.
zmieniająca rozdział 1 załącznika II do dyrektywy Rady 92/118/EWG ustanawiającej warunki zdrowotne zwierząt i zdrowia publicznego regulujące handel i przywóz do Wspólnoty produktów nieobjętych wyżej wymienionymi warunkami ustanowionymi w szczególnych zasadach wspólnotowych określonych w załącznika A pkt I do dyrektywy 89/662/EWG oraz w zakresie czynników chorobotwórczych do dyrektywy 90/425/EWG
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(95/338/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/118/EWG z dnia 17 grudnia 1992 r. ustanawiającą warunki zdrowotne zwierząt i zdrowia publicznego regulujące handel i przywóz do Wspólnoty produktów nieobjętych wyżej wymienionymi warunkami ustanowionymi w szczególnych zasadach wspólnotowych określonych w załączniku A pkt I do dyrektywy 89/662/EWG oraz w zakresie czynników chorobotwórczych do dyrektywy 90/425/EWG [1], ostatnio zmienioną decyzją Komisji 95/339/WE [2], w szczególności jej art. 15 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
stosowanie ustanowionych zasad doprowadziło do pewnych trudności w przywozie produktów mięsnych uzyskanych z mięsa drobiowego, mięsa zwierząt dzikich utrzymywanych przez człowieka, mięsa zwierzyny dzikiej i mięsa króliczego, w związku z tym w świetle doświadczeń zasady te należy zmienić;
celem tych warunków jest umożliwienie ustanowienia wykazu państw trzecich, z których dozwolony będzie przywóz wspomnianych produktów;
w celu zapewnienia przejrzystości, rozdział 1 załącznika II do dyrektywy 92/118/EWG dla jasności należy przeredagować;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W załączniku II do dyrektywy 92/118/EWG rozdział 1 lit. a) otrzymuje brzmienie:
"a) pochodzą z państwa trzeciego wymienionego zgodnie z:
i) art. 9 dyrektywy 91/494/EWG dotyczącej mięsa drobiowego;
ii) art. 16 dyrektywy 92/45/EWG dotyczącej mięsa zwierzyny dzikiej;
iii) rozdziałem 2 załącznika I do niniejszej dyrektywy dla mięsa króliczego i mięsa zwierząt dzikich utrzymywanych przez człowieka,
lub pochodzą z państwa trzeciego wymienionego w części I Załącznika do decyzji 79/542/EWG.
W tym przypadku musiały zostać poddane obróbce cieplnej w zamkniętym pojemniku, w temperaturze w stopniach F° równej lub powyżej 3,00. Jednakże w odniesieniu do produktów mięsnych wytworzonych z gatunków innych niż świnie taką obróbkę można zastąpić obróbką cieplną, która pozwala uzyskać temperaturę wewnętrzną co najmniej 70 °C."
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 27 lipca 1995 r.
zmieniająca załącznik I rozdział 1 do dyrektywy Rady 92/118/EWG ustanawiającej wymagania dotyczące zdrowia zwierząt i ludzi, regulujące handel i przywóz do Wspólnoty produktów nieobjętych wyżej wymienionymi warunkami ustanowionymi w szczególnych zasadach wspólnotowych określonych w załączniku A pkt I do dyrektywy 89/662/EWG oraz w zakresie czynników chorobotwórczych, do dyrektywy 90/425/EWG
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(95/339/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/118/EWG z dnia 17 grudnia 1992 r. ustanawiającą wymagania dotyczące zdrowia zwierząt i ludzi, regulujące handel i przywóz do Wspólnoty produktów nieobjętych wyżej wymienionymi warunkami ustanowionymi w szczególnych zasadach wspólnotowych określonych w załączniku A pkt I do dyrektywy 89/662/EWG oraz w zakresie czynników chorobotwórczych, do dyrektywy 90/425/EWG [1], ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jej art. 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
po zasięgnięciu opinii Naukowego Komitetu Weterynaryjnego rodzaje przetwarzania, jakie należy zastosować, oraz ustanowione wymogi należy rozszerzyć na wszystkie przetwory mleczne i siarę;
do celów przejrzystości załącznik I do dyrektywy 92/118/EWG rozdział 1 należy przeredagować;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Załącznik I do dyrektywy 92/118/EWG rozdział 1 zastępuje się załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejszą decyzje stosuje się od dnia 2 lutego 1996 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 27 lipca 1995 r.
ustalająca tymczasowy wykaz państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz mleka i produktów na bazie mleka oraz uchylająca decyzję 94/70/WE
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(95/340/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/46/EWG z dnia 16 czerwca 1992 r. ustanawiającą przepisy zdrowotne dla produkcji i wprowadzania na rynek surowego mleka, mleka poddanego obróbce termicznej i produktów na bazie mleka [1], ostatnio zmienioną Traktatem o Przystąpieniu Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jego art. 23 ust. 2 i 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
decyzja Komisji 94/70/WE [2], ostatnio zmieniona Traktatem o Przystąpieniu Austrii, Finlandii i Szwecji, ustanawia tymczasowy wykaz państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz surowego mleka, mleka poddanego obróbce termicznej oraz produktów na bazie mleka;
z uwagi na różnorodność produktów dokonano ich klasyfikacji; w świetle zdobytego doświadczenia oraz na podstawie ostatniego sprawozdania Naukowego Komitetu Weterynaryjnego w sprawie zaleceń dotyczących obróbki mleka pochodzącego z obszarów dotkniętych pryszczycą, uzasadnione jest dokonanie przeglądu wspomnianej klasyfikacji;
do celów jasności należy uchylić decyzję 94/70/WE oraz sporządzić nowy wykaz;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie zezwalają na przywóz surowego mleka i produktów na bazie surowego mleka z państw trzecich wymienionych w części A wykazu zamieszczonego w Załączniku.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie zezwalają na przywóz mleka i produktów na bazie mleka, pochodzących z państw trzecich wymienionych w części B wykazu zamieszczonego w Załączniku, jeśli te produkty zostały poddane jednej obróbce termicznej z efektem termicznym równym przynajmniej efektowi osiągniętemu w wyniku procesu pasteryzacji w temperaturze co najmniej 72 °C w czasie nie krótszym niż 15 sekund i gwarantującej negatywny wynik próby aktywności fosfatazy.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie zezwalają na przywóz mleka i produktów na bazie mleka, które zostały poddane: albo
1) procesowi sterylizacji, w wyniku którego osiągnięto wartość F ° równą lub większą od trzech
lub
2) wstępnej obróbce termicznej z efektem termicznym równym przynajmniej efektowi osiągniętemu w wyniku procesu pasteryzacji w temperaturze co najmniej 72 °C w czasie nie krótszym niż 15 sekund i gwarantującej negatywny wynik próby aktywności fosfatazy, a następnie: albo
a) i) w przypadku mleka lub produktów na bazie mleka przeznaczonych do spożycia przez ludzi:
- powtórnej obróbce termicznej polegającej na pasteryzacji w wysokiej temperaturze, obróbce w bardzo wysokiej temperaturze (UHT) lub sterylizacji, gwarantującej w każdym z wymienionych przypadków negatywny wynik próby aktywności peroksydazy albo
- dla mleka w proszku lub produktów na bazie mleka w proszku – powtórnej obróbce termicznej z efektem termicznym równym przynajmniej efektowi osiągniętemu w wyniku wstępnej obróbki termicznej, która gwarantowałaby negatywny wynik próby aktywności fosfatazy, po czym nastąpiłby proces suszenia; albo
ii) w przypadku mleka lub produktów na bazie mleka nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi:
- powtórnej obróbce termicznej z efektem termicznym równym przynajmniej osiągniętemu w wyniku wstępnej obróbki termicznej gwarantującej negatywny wynik próby aktywności fosfatazy, a następnie – w przypadku mleka suszonego lub suszonych produktów na bazie mleka – procesowi suszenia; albo
b) takiemu procesowi zakwaszania, w którym pH utrzymano na poziomie mniejszym niż 6 w ciągu co najmniej jednej godziny, z państw trzecich wymienionych w części C wykazu zamieszczonego w Załączniku.
Artykuł 4
Decyzja 94/70/WE traci moc.
Artykuł 5
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 2 lutego 1996 r.
Artykuł 6
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 27 lipca 1995 r.
w sprawie obróbki mleka i produktów na bazie mleka przeznaczonych do spożycia przez ludzi i pochodzących z państw trzecich lub części państw trzecich, w których występuje zagrożenie pryszczycą
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(95/342/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/42/EWG z dnia 16 lipca 1992 r. ustanawiającą przepisy zdrowotne dla produkcji i wprowadzania do obrotu surowego mleka, mleka poddanego obróbce termicznej i produktów na bazie mleka [1], ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jego art. 23 ust. 3 lit. d),
a także mając na uwadze, co następuje: mleko i produkty na bazie mleka przeznaczone do spożycia przez ludzi, pochodzące z państw trzecich lub części państw trzecich, mogą stanowić zagrożenie ze względu na pryszczycę;
należy ustanowić zalecane rodzaje obróbki mleka i produktów na bazie mleka przeznaczonych do spożycia przez ludzi, które pochodzą z państw trzecich lub części państw trzecich;
odpowiednie rodzaje obróbki należy wyszczególnić na wzorach świadectw zdrowia przy przywozie mleka i produktów na bazie mleka przeznaczonych do spożycia przez ludzi i pochodzących z państw trzecich lub części państw trzecich, w których zachodzi ryzyko występowania pryszczycy;
odpowiednie rodzaje obróbki muszą posiadać podstawy naukowe zgodne z zaleceniami Naukowego Komitetu Weterynaryjnego i muszą uwzględniać wymagania ochrony zdrowia publicznego i zdrowia zwierząt;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Mleko i produkty na bazie mleka przeznaczone do spożycia przez ludzi, które pochodzą z państw trzecich lub części państw trzecich, w których wystąpiło ognisko pryszczycy w ciągu ostatnich 12 miesięcy lub które przeprowadziły szczepienia przeciwko pryszczycy w czasie ostatnich 12 miesięcy, zanim zostaną wprowadzone na terytorium Wspólnoty, muszą zostać poddane:
a) sterylizacji w taki sposób, aby osiągnęły one temperaturę równą lub wyższą niż 3 °F; lub
b) wstępnej obróbce cieplnej wywołującej efekt co najmniej równy efektowi osiąganemu przez pasteryzację w temperaturze co najmniej 72 °C przez co najmniej 15 sekund, aż do uzyskania negatywnej reakcji w teście fosfatazy, po czym następuje:
i) powtórna obróbka cieplna obejmująca pasteryzację w wysokiej temperaturze, UHT lub sterylizację, aż do wywołania negatywnej reakcji w teście peroksydazy; lub
ii) w przypadku mleka w proszku lub suchych produktów na bazie mleka powtórna obróbka cieplna, wywołująca efekt co najmniej równy efektowi osiąganemu przy pierwszej obróbce cieplnej, aż do uzyskania negatywnej reakcji w teście fosfatazy, po którym następuje proces suszenia; lub
iii) proces zakwaszania przeprowadzany w taki sposób, aby pH zostało zredukowane do wartości mniejszej niż 6 i utrzymane na tym poziomie przez przynajmniej jedną godzinę.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 2 lutego 1996 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 27 lipca 1995 r.
określająca wzory świadectwa zdrowia dla przywozu z państw trzecich mleka poddanego obróbce termicznej, produktów na bazie mleka oraz mleka surowego przeznaczonego do spożycia przez ludzi, które mają być akceptowane w punkcie odbioru, punkcie normalizacji, zakładzie obróbki termicznej lub zakładzie mleczarskim
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(95/343/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/46/EWG z dnia 16 czerwca 1992 r. ustanawiająca przepisy zdrowotne dla produkcji i wprowadzania do obrotu surowego mleka, mleka poddanego obróbce termicznej i produktów na bazie mleka [1], ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jej art. 23 ust. 2 lit. b),
a także mając na uwadze, co następuje:
decyzja Komisji 95/340/WE [2] ustanawia tymczasowy wykaz państw trzecich, z których Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz mleka surowego, mleka poddanego obróbce termicznej oraz produktów na bazie mleka;
warunki mające zastosowanie do przywozu z państw trzecich mleka surowego, mleka poddanego obróbce termicznej oraz produktów na bazie mleka przeznaczonych do spożycia przez ludzi muszą być co najmniej równoważne z warunkami ustanowionymi w rozdziale II dyrektywy 92/46/EWG w odniesieniu do produkcji wspólnotowej;
decyzja Komisji 95/342/WE [3] wyszczególnia rodzaje obróbki, które mają być stosowane do mleka i produktów na bazie mleka przeznaczonych do spożycia przez ludzi i pochodzących z państw trzecich lub części państw trzecich, w których zachodzi zagrożenie występowania pryszczycy;
wzory świadectw określonych w art. 23 dyrektywy 92/46/EWG muszą zawierać opis mleka lub produktów mlecznych, objętych przez to świadectwo, odpowiednie odniesienia do rozdziału II dyrektywy 92/46/EWG, wybór języka lub języków w których sporządzono świadectwo i wybór rangi i tytułu osoby podpisującej świadectwo;
należy przyjąć przepisy dotyczące najpierw wzoru świadectwa dla mleka, które powinno być akceptowane w punktach odbioru, punktach normalizacji, zakładach obróbki termiczneji zakładach mleczarskich, następnie dotyczące wzoru świadectwa zdrowiadla mleka poddanego obróbce termicznej, produktów na bazie mleka wytworzonych z mleka poddanego obróbce termicznej lub poddanych obróbce termicznej produktów na bazie mleka przeznaczonych do spożycia przez ludzi i pochodzących z państw trzecich lub części państw trzecich, w których nie ma zagrożenia występowania pryszczycy, oraz wzoru świadectwa zdrowia dla produktów z mleka surowego przeznaczonych do spożycia przez ludzi; w świetle odmiennej natury każdego z tych produktów należy przyjąć przepisy dotyczące różnych wzorów świadectw zdrowia;
przepisy dotyczące wzoru świadectwa zdrowia dla mleka surowego przeznaczonego do bezpośredniego spożycia przez ludzi zostaną przyjęte w późniejszym terminie;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Wzór świadectwa przewidzianego w art. 23 ust. 2 lit. b) dyrektywy 92/46/EWG w odniesieniu do mleka surowego pochodzącego z państw trzecich, które ma być akceptowane w punkcie odbioru, punkcie normalizacji, zakładzie obróbki termicznejlub zakładzie mleczarskim, a następnie wykorzystane do celów spożycia przez ludzi, wskazany jest w załączniku A do niniejszej decyzji.
Świadectwo to może być używane wyłącznie przez państwa trzecie lub części państw trzecich wymienionych w kolumnie A Załącznika do decyzji 95/340/WE.
Artykuł 2
Wzór świadectwa przewidzianego w art. 23 ust. 2 lit. b) dyrektywy 92/46/EWG w odniesieniu do mleka poddanego obróbce termicznej, produktów na bazie mleka wytworzonych z mleka poddanego obróbce termicznej lub poddanych obróbce termicznej produktów na bazie mleka przeznaczonych do spożycia przez ludzi, pochodzących z państw trzecich lub części państw trzecich, w których nie ma zagrożenia wystąpieniem pryszczycy, jest wskazany w załączniku B do niniejszej decyzji.
Świadectwo to może być używane wyłącznie przez państwa trzecie lub części państw trzecich wymienionych w kolumnie B Załącznika do decyzji 95/340/WE.
Artykuł 3
Wzór świadectwa przewidzianego w art. 23 ust. 2 lit. b) dyrektywy 92/46/EWG w odniesieniu do mleka poddanego obróbce termicznej, produktów na bazie mleka wytworzonych z mleka poddanego obróbce termicznej lub poddanych obróbce termicznej produktów na bazie mleka przeznaczonych do spożycia przez ludzi, pochodzących z państw trzecich lub części państw trzecich, w których istnieje zagrożenie wystąpieniem pryszczycy, wskazany jest w załączniku C do niniejszej decyzji.
Świadectwo to może być używane wyłącznie przez państwa trzecie lub części państw trzecich wymienionych w kolumnie C Załącznika do decyzji 95/340/WE.
Artykuł 4
Wzór świadectwa przewidzianego w art. 23 ust. 2 lit. b) dyrektywy 92/46/EWG w odniesieniu do przetworów z mleka surowego pochodzących z państw trzecich i przeznaczonych do spożycia przez ludzi, wskazany jest w załączniku D do niniejszej decyzji.
Świadectwo to może być używane wyłącznie przez państwa trzecie lub części państw trzecich wymienione w kolumnie A Załącznika do decyzji 95/340/WE.
Artykuł 5
W celu zapewnienia przeprowadzenia kontroli ustanowionych w art. 4 ust. 1 tiret trzecie dyrektywy Rady 90/675/EWG [4] produkty wymienione w art. 2, 3 i 4 muszą zawierać następujące informacje w przynamniej jednym z języków urzędowych państwa miejsca przeznaczenia:
- nazwę państwa wywozu,
- numer identyfikacyjny zakładu,
- dla produktów wytwarzanych z mleka surowego metodą nieobejmującą obróbki termicznej słowa "z mleka surowego",
- dla produktów na bazie mleka, w których mogą rozwijać się mikroby, datę przydatności do spożycia lub okres trwałości.
Artykuł 6
Świadectwa zdrowia wymienione w art. 1,2, 3 i 4 są numerowanymi jednokartkowymi oryginałami świadectw, odpowiednio wypełnionymi, datowanymi i podpisanymi przez przedstawiciela właściwych władz odpowiedzialnych za weryfikacje i poświadczanie, że mleko surowe, mleko poddane obróbce termicznej lub produkty na bazie mleka spełniają wymogi dyrektywy 92/46/EWG.
Artykuł 7
1.
Świadectwa zdrowia określone w art. 1, 2, 3 i 4 są sporządzane w przynamniej jednym języku urzędowym Państwa Członkowskiego, w którym dokonywana jest kontrola.
2.
Świadectwa zawierają nazwisko, funkcję lub tytuł i podpis przedstawiciela właściwych władz wraz z urzędową pieczęcią właściwych władz, w kolorze odróżniającym się od innych elementów świadectwa.
Artykuł 8
Niniejszą decyzję stosuję się od dnia 2 lutego 1996 r.
Artykuł 9
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 25 lipca 1995 r.
ustanawiająca warunki zdrowotne zwierząt i wymogi dotyczące świadectw przy przywozie z państw trzecich Crassostrea gigas przeznaczonej do przeniesienia do wód wspólnotowych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(95/352/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/67/EWG z dnia 28 stycznia 1991 r. dotycząca warunków zdrowotnych zwierząt obowiązujących przy wprowadzaniu na rynek zwierząt i produktów akwakultury [1], ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia Austrii, Szwecji i Finlandii, w szczególności jej art. 19 ust. 4, art. 20 i 21,
a także mając na uwadze, co następuje: Crassostrea gigas jest głównym gatunkiem ostryg hodowanym we Wspólnocie, tym samym reprezentuje istotny czynnik gospodarczy oraz ważne źródło dochodów dla osób pracujących w sektorze akwakultury;
niektóre choroby rzadko występujące we Wspólnocie są szeroko rozpowszechnione w państwach trzecich i mogłyby, po ich wprowadzeniu na teren Wspólnoty, mieć szkodliwe skutki dla sektora hodowli ostryg;
konieczne jest zapobieżenie wprowadzeniu takich chorób;
ryzyko wprowadzenia chorób jest największe, gdy dokonuje się przywozu ostryg w celu ich wprowadzenia do wspólnotowych wód terytorialnych; przy braku właściwych metod dezynfekcji wód pozostających po hodowli oraz zbiorników służących do przechowywania i oczyszczania ostryg; podobne ryzyko występuje podczas wprowadzania ostryg, które są czasowo przechowywane w takich urządzeniach przed spożyciem na terytorium Wspólnoty;
dlatego też warunki zdrowotne zwierząt, świadectwa weterynaryjne oraz państwa trzecie, z których Crassostrea gigas może być wprowadzana w celu przeniesienia, muszą mieć charakter tymczasowy, w oczekiwaniu na przedstawienie informacji na temat sytuacji zoosanitarnej oraz organizacji służb kontroli państw trzecich nie ujętych w wykazie;
przypadkowy przywóz innych gatunków mięczaków w ramach dostaw Crassostrea gigas stanowi poważne ryzyko wystąpienia choroby; dostawy powinny być sprawdzone przed wysyłką w celu uniknięcia tego zagrożenia;
niniejszą decyzję stosuje się bez uszczerbku dla warunków zdrowia publicznego ustanowionych na mocy dyrektywy 91/492/EWG ustanawiającej warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania na rynek żywych małży dwuskorupowych [2];
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie zezwalają na przywóz mięczaków należących do gatunku Crassostrea gigas w celu przeniesienia do wód wspólnotowych, lub w celu ponownego umieszczenia w centrach oczyszczalnia połączonych z wodami wspólnotowymi, z krajów wyszczególnionych w załączniku I, pod warunkiem że:
1) spełnione zostaną następujące warunki przywozu:
a) musiały zostać przedstawione w dniu załadunku do kontroli w celu sprawdzenia, czy spełniają wymagania ustanowione w art. 3 pkt 1 dyrektywy 91/67/EWG;
b) musiały być hodowane w czasie ich całego cyklu życia i być zebrane w krajowych wodach kraju pochodzenia;
c) muszą pochodzić ze strefy, która została określona przez właściwy organ jako wolna od mikrocytozy oraz choroby części miękkiej ostryg zgodnie z procedurami pobierania próbek i metod diagnostycznych ustalonych w załączniku II, oraz w której nie ma innych znaczących chorób małży dwuskorupowych, z wyjątkiem marteilozy (Marteilia refrigens) i bonamiozy (Bonamia ostreae);
d) musiały, przed załadunkiem, zostać poddane kontroli nieobecności małży dwuskorupowych innych gatunków zgodnie z procedurami ustanowionymi w załączniku III.
2) towarzyszy im świadectwo zdrowia zwierząt, którego wzór został ustanowiony w załączniku IV.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 października 1995 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 28 czerwca 1995 r.
dotycząca zawarcia przez Komisję, w imieniu i na rzecz Wspólnoty, Protokołu ustaleń w sprawie współpracy między Europejską Wspólnotą Energii Atomowej a Rządem Kanady w dziedzinie kontrolowanej syntezy jądrowej
(95/355/Euratom)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 101 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje: Rada w swojej decyzji z dnia 20 lutego 1995 r. zatwierdziła zawarcie przez Komisję Protokołu ustaleń w sprawie współpracy między Europejską Wspólnotą Energii Atomowej a Rządem Kanady w dziedzinie kontrolowanej syntezy jądrowej,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Protokół ustaleń w sprawie współpracy między Europejską Wspólnotą Energii Atomowej a Rządem Kanady w dziedzinie kontrolowanej syntezy jądrowej zostaje niniejszym zawarty w imieniu i na rzecz Wspólnoty.
Tekst Protokołu ustaleń stanowi dodatek do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Członek Komisji właściwy w sprawach nauki, badań i rozwoju lub jego wyznaczony przedstawiciel jest umocowany do podpisania Protokołu ustaleń w celu związania nim Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej.
Decyzja Komisji
z dnia 28 czerwca 1995 r.
w sprawie zawarcia przez Komisję, w imieniu Wspólnoty Porozumienia Wykonawczego między Europejską Wspólnotą Energii Atomowej reprezentowaną przez Komisję Wspólnot Europejskich oraz Atomic Energy of Canada Limited wyznaczoną przez rząd Kanady jako instytucję odpowiedzialną za realizację uczestnictwa Kanady w udziale Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej w działaniach projektowania inżynierskiego (EDA) dla międzynarodowego eksperymentalnego reaktora termojądrowego (ITER)
(95/356/Euratom)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotą Energii Atomowej, w szczególności jego art. 101 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje: Protokół ustaleń w sprawie współpracy między Europejską Wspólnotą Energii Atomowej a Rządem Kanady w dziedzinie kontrolowanej syntezy jądrowej [1], zawartego w dniu 25 lipca 1995 r.;
Umowa między Europejską Wspólnotą Energii Atomowej, Rządem Japonii, Rządem Federacji Rosyjskiej a Rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki o współpracy w działaniach projektowania technicznego (EDA) międzynarodowego eksperymentalnego reaktora termojądrowego (ITER) [2], została zawarta w dniu 21 lipca 1992 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJE:
Artykuł 1
Porozumienie Wykonawcze między Europejską Wspólnotą Energii Atomowej reprezentowaną przez Komisję Wspólnot Europejskich oraz Atomic Energy of Canada Limited wyznaczoną przez rząd Kanady jako instytucję odpowiedzialną za realizację uczestnictwa Kanady w udziale Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej w działaniach projektowania inżynierskiego (EDA) dla międzynarodowego eksperymentalnego reaktora termojądrowego (ITER), zostaje niniejszym zawarte w imieniu Wspólnoty.
Tekst Porozumienia Wykonawczego jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Członek Komisji odpowiedzialny za naukę, badania i rozwój lub wyznaczony przez niego przedstawiciel jest upoważniony do podpisania Porozumienia Wykonawczego do celów związania Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej.
Decyzja Komisji
z dnia 18 września 1995 r.
zmieniająca decyzje Komisji 94/432/WE, 94/433/WE i 94/434/WE ustanawiające szczegółowe zasady stosowania dyrektyw Rady 93/23/EWG w sprawie prowadzenia badań statystycznych dotyczących produkcji świń, 93/24/EWG w sprawie prowadzenia badań statystycznych dotyczących produkcji bydła i 93/25/EWG w sprawie prowadzenia badań statystycznych dotyczących pogłowia owiec i kóz
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(95/380/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 93/23/EWG z dnia 1 czerwca 1993 r. w sprawie prowadzenia badań statystycznych dotyczących produkcji świń [1], w szczególności jej art. 1 ust. 3 i art. 6 ust. 3,
uwzględniając dyrektywę Rady 93/24/EWG z dnia 1 czerwca 1993 r. w sprawie prowadzenia badań statystycznych dotyczących produkcji bydła [2], w szczególności jej art. 1 ust. 3 i art. 6 ust. 3,
uwzględniając dyrektywę Rady 93/25/EWG z dnia 1 czerwca 1993 r. w sprawie prowadzenia badań statystycznych dotyczących pogłowia owiec i kóz [3], w szczególności jej art. 1 ust. 4 i art. 7 ust. 2,
uwzględniając decyzję Komisji 94/432/WE z dnia 30 maja 1994 r. ustanawiającą szczegółowe zasady stosowania dyrektywy Rady 93/23/EWG w sprawie prowadzenia badań statystycznych dotyczących pogłowia i hodowli świń [4],
uwzględniając decyzję Komisji 94/433/WE z dnia 30 maja 1994 r. ustanawiającą szczegółowe zasady stosowania dyrektywy Rady 93/24/EWG w sprawie prowadzenia badań statystycznych dotyczących pogłowia i hodowli bydła oraz zmieniającą wymienioną dyrektywę [5],
uwzględniając decyzję Komisji 94/434/WE z dnia 30 maja 1994 r. ustanawiającą szczegółowe zasady stosowania dyrektywy Rady 93/25/EWG w sprawie prowadzenia badań statystycznych dotyczących pogłowia i hodowli owiec i kóz [6], a także mając na uwadze, co następuje:
z powodu przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji niezbędne jest dokonanie pewnych technicznych dostosowań wymienionych decyzji i rozszerzenie niektórych odstępstw na nowe Państwa Członkowskie;
wymienione dyrektywy i decyzje w odniesieniu do Państw Członkowskich, w których pogłowia trzody chlewnej, bydła i kóz stanowią niewielki procent ogólnego pogłowia we Wspólnocie, przewidują możliwość przyznania odstępstw w celu ograniczenia liczby przeprowadzanych rocznych badań;
przewidziane środki są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Statystyki Rolniczej, powołanego decyzją Rady 72/279/EWG [7],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 94/432/WE ustanawiającej szczegółowe zasady stosowania dyrektywy 93/23/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) Załącznik I uzupełnia się tekstem w brzmieniu:
"Austria: _BAR_ Bundesländer _BAR_
Finlandia: _BAR_ Etelä-Suomi _BAR_
Sisä-Suomi _BAR_
Pohjanmaa _BAR_
Pohjois-Suomi _BAR_
Szwecja: _BAR_ 8 Riksområden." _BAR_
2) W załączniku II przypisy a i b otrzymują brzmienie:
"a) Podział do wyboru dla NL, DK, S.
b) Podział do wyboru dla P, L, GR, S."
3) W załączniku IV lit. b) uzupełnia się tekstem w brzmieniu:
"Finlandia
Szwecja".
4.
W załączniku IV lit. e) pozycję
"w danym miesiącu roku"
uzupełnia się tekstem w brzmieniu:
"Szwecja, czerwiec".
Artykuł 2
W decyzji 94/433/WE ustanawiającej szczegółowe zasady stosowania dyrektywy 93/24/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) Załącznik II uzupełnia się następująco:
"Austria: _BAR_ Bundesländer _BAR_
Finlandia: _BAR_ Etelä-Suomi _BAR_
Sisä-Suomi _BAR_
Pohjanmaa _BAR_
Pohjois-Suomi _BAR_
Szwecja: _BAR_ 8 Riksområden." _BAR_
2) W załączniku III przypisy dolne a, b i c otrzymują brzmienie:
"a) Dobrowolny podział dla NL, DK, S.
b) Dobrowolny podział dla P, L, GR, S.
c) Dobrowolny podział dla P, L, GR, F, S".
3) W załączniku V przypis d uzupełnia się tekstem w brzmieniu:
"Szwecja".
4) W załączniku V pod pozycją
"maj/czerwiec"
przypis e uzupełnia się tekstem w brzmieniu:
"Szwecja".
Artykuł 3
W decyzji 94/434/WE ustanawiającej szczegółowe zasady stosowania dyrektywy 93/25/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) Załącznik II uzupełnia się następująco:
"Austria: _BAR_ Bundesländer _BAR_
Finlandia: _BAR_ Etelä-Suomi _BAR_
Sisä-Suomi _BAR_
Pohjanmaa _BAR_
Pohjois-Suomi _BAR_
Szwecja: _BAR_ —dla owiec: 8 Riksområden _BAR_
—dla kóz: —." _BAR_
2) W załączniku III tabela 1 przypisy dolne a, b i c otrzymują brzmienie:
"a) Podział do wyboru dla L, B, DK, S.
b) Podział do wyboru dla D, NL, S.
c) Podział do wyboru dla B, D, IRL, NL, A, FIN, S, UK."
3) W załączniku III tabela 2 przypisy dolne a i c otrzymują brzmienie:
"a) D, L, B, UK, IRL, S.
c) D, NL, S."
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 19 września 1995 r.
określająca wzór świadectwa stosowanego w wewnątrzwspólnotowym handlu nasieniem, komórkami jajowymi i zarodkami owiec i kóz
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(95/388/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/65/EWG z dnia 13 lipca 1992 r. ustanawiającą warunki zdrowia zwierząt regulujące handel i przywóz do Wspólnoty zwierząt, nasienia, komórek jajowych i zarodków nieobjętych warunkami zdrowia zwierząt ustanowionymi w szczególnych zasadach Wspólnoty określonych w załączniku A pkt I do dyrektywy 90/425/EWG [1], ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jej art. 11 ust. 2 tiret czwarte i art. 11 ust. 3 tiret trzecie, a także mając na uwadze, co następuje:
dyrektywa 92/65/EWG ustanowiła warunki zdrowia zwierząt regulujące handel nasieniem, komórkami jajowymi i zarodkami owiec i kóz;
należy określić wzór świadectwa, stosowanego w takim handlu;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Świadectwo zdrowia odpowiadające wzorowi przedstawionemu w załączniku I towarzyszy nasieniu owiec i kóz podczas transportu do innego Państwa Członkowskiego.
2.
Świadectwo zdrowia odpowiadające wzorowi przedstawionemu w załączniku II towarzyszy komórkom jajowym i zarodkom owiec i kóz podczas transportu do innego Państwa Członkowskiego.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 1996 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 18 września 1995 r.
w sprawie przystąpienia Wspólnoty do Umowy o utworzeniu Komisji ds. Tuńczyka na Oceanie Indyjskim
(95/399/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 43 wraz z art. 228 ust. 2 zdanie pierwsze i ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje: Wspólnota podpisała Konwencję Narodów Zjednoczonych o Prawie Morza, która wymaga od wszystkich członków Wspólnoty międzynarodowej współpracy w zakresie ochrony i zarządzania biologicznymi zasobami mórz;
w przypadku połowów morskich Wspólnota ponosi odpowiedzialność za przyjęcie środków zmierzających do ochrony i zarządzania zasobami połowowymi oraz rozpoczęcie przygotowań do uzgodnień umownych w tym zakresie z państwami trzecimi oraz organizacjami międzynarodowymi;
Wspólnota w tym celu brała udział w międzynarodowych negocjacjach, które osiągnęły punkt kulminacyjny w zatwierdzeniu Umowy przez Organizację Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa (FAO) o utworzeniu Komisji ds. Tuńczyka na Ocenie Indyjskim;
rybacy wspólnotowi są zaangażowani w połowy tych gatunków na Ocenie Indyjskim; w interesie Wspólnoty leży przystąpienie do wymienionej umowy, PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ: Artykuł 1
Decyzja Rady
z dnia 22 czerwca 1995 r.
w sprawie warunków ustalania na okres przejściowy tymczasowych wykazów zakładów państw trzecich, z których Państwom Członkowskim zezwala się na przywóz niektórych produktów pochodzenia zwierzęcego, produktów rybołówstwa lub żywych małży
(95/408/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: produkty pochodzenia zwierzęcego, produkty rybołówstwa oraz żywe małże znajdują się w wykazie produktów zamieszczonym w załączniku II do Traktatu; przepisy sanitarne mające zastosowanie do produkcji i obrotu zostały ustanowione na poziomie wspólnotowym;
podjęte zostały uzgodnienia wspólnotowe w odniesieniu do przywozu z państw trzecich; uzgodnienia te wymagają ustalenia wykazów zakładów państw trzecich, z których zezwala się na przywóz niektórych produktów, zgodnie z art. 14.B ust. 2 lit. a) dyrektywy Rady 71/118/EWG z dnia 15 lutego 1971 r. w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na produkcję i wprowadzanie do obrotu świeżego mięsa drobiowego [3], art. 4 ust. 1 dyrektywy Rady 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przy przywozie z państw trzecich bydła, owieci kóz oraz trzody chlewnej, świeżego mięsa lub produktów mięsnych [4], art. 9 ust. 3 lit. c) dyrektywy Rady 91/492/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiającej warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu żywych małży [5], art. 11 ust. 4 lit. c) dyrektywy Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającej warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa [6], art. 16 ust. 3 lit. a) dyrektywy Rady 92/45/EWG z dnia 16 czerwca 1992 r. w sprawie zdrowia publicznego i problemów zdrowotnych zwierząt odnoszących się do odstrzału dzikiej zwierzyny oraz wprowadzania do obrotu mięsa zwierząt łownych [7], art. 23 ust. 3 lit. a) dyrektywy Rady 92/46/EWG z dnia 16 czerwca 1992 r. ustanawiającej przepisy zdrowotne dla produkcji i wprowadzania do obrotu surowego mleka, mleka poddanego obróbce termicznej i produktów na bazie mleka [8] oraz art. 10 ust. 3 lit. b) dyrektywy Rady 92/118/EWG z dnia 17 grudnia 1992 r. ustanawiającej warunki zdrowotne zwierząt i zdrowia publicznego regulujące handel i przywóz do Wspólnoty produktów nieobjętych wyżej wymienionymi warunkami ustanowionymi w szczególnych zasadach wspólnotowych określonych w pkt I załączniku A do dyrektywy 89/662/EWG oraz, w zakresie czynników chorobotwórczych, do dyrektywy 90/425/EWG [9];
dla zapewnienia czasu niezbędnego na przeprowadzenie inspekcji wspólnotowych w państwach trzecich, w celu sprawdzenia, czy tamtejsze zakłady spełniają przepisy wspólnotowe oraz dla uniknięcia zakłóceń w handlu z państwami trzecimi, należy zastosować na okres przejściowy uproszczony system zatwierdzania;
podczas okresu przejściowego właściwe władze państw trzecich zobowiązane by były zagwarantować zgodność z przepisami wspólnotowymi w zakresie ochrony zdrowia publicznego i zdrowia zwierząt; zakłady mogą zostać umieszczone w wykazach tylko w przypadku udzielenia przez państwo trzecie koniecznego zapewnienia o zgodności z regułami wspólnotowymi;
wskazane jest ustanowienie przepisów mających na celu ustanowienie ścisłej i efektywnej współpracy między Komisją a Państwami Członkowskimi w ramach Stałego Komitetu Weterynaryjnego;
należy ustanowić przepis umożliwiający Radzie rozszerzenie obecnych środków tymczasowych w celu uniknięcia przerwania biegu tradycyjnych przepływów handlu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejsza decyzja ma zastosowanie do ustalania tymczasowych wykazów zakładów państw trzecich, z których Państwom Członkowskim zezwala się na przywóz produktów określonych w art. 2 ust. 2 lit. a) dyrektywy Rady 90/675/EWG z dnia 10 grudnia 1990 r. ustanawiającej zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnych produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich [10].
Przedmiotowe wykazy zakładów są ważne do czasu ustalenia ostatecznych wykazów zakładów, zgodnie z przepisami różnych dyrektyw, regulującymi przepisy sanitarne mające zastosowanie do każdego z przedmiotowych produktów.
2.
Niemniej jednak, art. 2 niniejszej decyzji nie ma zastosowania do ustalania wykazów zakładów państw trzecich, z których Państwom Członkowskim zezwala się na przywóz świeżego mięsa określonego w art. 1 akapit trzeci dyrektywy 72/462/EWG.
Artykuł 2
1.
Zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 4 Komisja może ustalić tymczasowe wykazy zakładów państw trzecich, z których przywóz jest dozwolony, w odniesieniu do każdego produktu objętego zakresem art. 1, w przypadku spełnienia następujących warunków:
a) zakłady muszą znajdować się w państwie trzecim lub w części państwa trzeciego, umieszczonym w wykazie państw trzecich, z których dozwolony jest przywóz przedmiotowych produktów;
b) zakłady muszą znajdować się w państwie trzecim lub w części państwa trzeciego, dla którego warunki przywozu oraz wymogi w zakresie certyfikacji danych produktów zostały ustanowione zgodnie z przepisami dyrektyw szczególnych;
c) właściwy organ danego państwa trzeciego dostarczył Komisji wystarczających gwarancji, że zakłady znajdujące się w wykazie lub wykazach spełniają odnośne wymagania zdrowotne Wspólnoty oraz zostały urzędowo zatwierdzone do celów wywozu do Wspólnoty;
d) właściwy organ państwa trzeciego musi być uprawniony do wstrzymania wywozu do Wspólnoty, realizowanego przez zakład, w odniesieniu do którego przedmiotowy organ udzielił gwarancji, w przypadku braku zgodności ze wspomnianymi gwarancjami;
e) Wspólnota lub Państwo Członkowskie w ramach przeprowadzonej inspekcji sprawdziły strukturę oraz organizację danego właściwego organu odpowiedzialnego za zatwierdzenie zakładu oraz uprawnienia tego organu i gwarancje, jakich może udzielić w zakresie wdrożenia reguł wspólnotowych.
Przedmiotowe inspekcje muszą obejmować przeprowadzoną na miejscu kontrolę określonej ilości zakładów znajdujących się w wykazie bądź wykazach dostarczonych przez państwo trzecie.
2.
W odniesieniu do produktów rybołówstwa określonych w art. 2 ust. 1 dyrektywy 91/493/EWG Komisja ustala, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 4, wykaz państw trzecich lub części państw trzecich, z których zezwala się na przywóz produktów rybołówstwa, w przypadku gdy właściwy organ danego państwa trzeciego dostarczy Komisji gwarancji przynajmniej równoważnych gwarancjom przewidzianym w dyrektywie 91/493/EWG.
3.
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 5 Komisja może zmieniać lub uzupełniać wykazy przewidziane w ust. 1 i 2 celem uwzględnienia nowych informacji.
4. W przypadku niespełnienia warunków wymienionych w ust. 1 lit. e) i z zastrzeżeniem, że spełnione zostały pozostałe warunki, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 4, Komisja może ustalić tymczasowe wykazy zakładów, z których przywóz jest dozwolony. Niemniej jednak przywóz z zakładów umieszczonych w takich wykazach nie będzie kwalifikował się do ograniczonych kontroli bezpośrednich przewidzianych w art. 8 ust. 3 dyrektywy 90/675/EWG, do czasu otrzymania wyników informacji udzielonych na mocy art. 8 ust. 3 tej dyrektywy, dotyczących przywozu z przedmiotowych zakładów państwa trzeciego.
Artykuł 3
1.
Procedurę przewidzianą w art. 5 można również stosować:
i) w celu zmiany wykazów zatwierdzonych zakładów, ustalonych zgodnie z art. 4 dyrektywy 72/462/EWG, zgodnie z informacjami dostarczonymi przez dane państwo trzecie;
ii) w celu zmiany wykazów zakładów i/lub wykazów statków przetwórni, ustalonych zgodnie z art. 11 ust. 5 dyrektywy 91/493/EWG, zgodnie z informacjami dostarczonymi przez dane państwo trzecie;
iii) w celu zmiany wykazów zakładów, ustalonych zgodnie z art. 9 ust. 3 lit. c) oraz wykazów obszarów produkcyjnych rozgraniczonych zgodnie z art. 9 ust. 3 lit. b) ppkt ii) dyrektywy 91/492/EWG, zgodnie z informacjami dostarczonymi przez dane państwo trzecie;
iv) w celu zmiany wykazów zakładów, ustalonych zgodnie z art. 10 ust. 3 lit. b) dyrektywy 92/118/EWG.
2.
W przypadku stwierdzenia takiej konieczności przed zmianą wykazu Komisja przeprowadza inspekcję na miejscu.
Artykuł 4
1.
W przypadkach gdy ma zostać zastosowana procedura ustanowiona w niniejszym artykule, przewodniczący niezwłocznie przedstawia dane zagadnienie na forum Stałego Komitetu Weterynaryjnego, ustanowionego decyzją 68/361/EWG [11] (zwanego dalej "Komitetem"), czyniąc to z własnej inicjatywy lub na wniosek Państwa Członkowskiego.
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, które należy przyjąć.
Komitet wydaje opinię w terminie, który może zostać ustanowiony przez przewodniczącego stosownie do pilności sprawy.
Opinia przyjmowana jest większością ustanowioną w art. 148 ust. 2 Traktatu w przypadku decyzji, które Rada jest zobowiązana podjąć na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w Komitecie są ważone w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3. a) Komisja przyjmuje proponowane środki, jeśli są one zgodne z opinią Komitetu.
b) Jeśli proponowane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub w przypadku braku opinii, Komisja bezzwłocznie przedstawia Radzie wniosek w sprawie środków, jakie należy przyjąć.
Rada stanowi większością kwalifikowaną.
Jeżeli Rada nie podejmie decyzji w terminie trzech miesięcy od dnia skierowania do niej sprawy, Komisja przyjmuje proponowane środki, chyba że Rada odrzuciła te środki zwykłą większością głosów.
Artykuł 5
1.
Komisja informuje Państwa Członkowskie o zmianach proponowanych przez państwo trzecie w odniesieniu do wykazów zakładów, w terminie pięciu dni roboczych od otrzymania proponowanych poprawek.
2.
Państwa Członkowskie mają siedem dni roboczych na przekazanie Komisji pisemnych uwag, licząc od dnia otrzymania zmian do wykazów zakładów określonych w ust. 1.
3. i) W przypadku przedstawienia pisemnych uwag przynajmniej przez jedno Państwo Członkowskie Komisja informuje o tym Państwa Członkowskie w terminie pięciu dni roboczych oraz przedstawia sprawę na kolejnym posiedzeniu Stałego Komitetu Weterynaryjnego celem podjęcia decyzji zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 4.
ii) W przypadku braku uwag ze strony Państw Członkowskich w terminie ustanowionym w ust. 2 zmiany do wykazów uważa się za przyjęte przez Państwa Członkowskie.
Komisja informuje o tym Państwa Członkowskie w terminie pięciu dni, a przywóz z przedmiotowych zakładów jest dozwolony po upływie pięciu dni od otrzymania takiej informacji przez Państwa Członkowskie.
4.
Komisja przyjmuje decyzje niezbędne w celu uaktualnienia wykazów zakładów regularnie i nie rzadziej niż co sześć miesięcy oraz publikuje je w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 6
Decyzja 94/941/EWG traci moc.
Artykuł 7
Stanowiąc zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 4, Komisja może przyjąć środki przejściowe, niezbędne w celu ułatwienia opracowania i systematycznego stosowania tymczasowych wykazów zakładów, zgodnie z przepisami niniejszej decyzji.
Artykuł 8
Do celów niniejszej decyzji stosuje się art. 19 dyrektywy 90/675/EWG odnoszący się do środków ochronnych.
W przypadku powtarzających się naruszeń Komisja usunie dany zakład z tymczasowego wykazu.
Artykuł 9
Niniejszą decyzję stosuje się do dnia 31 grudnia 1996 r., chyba że Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, podejmie decyzję o przedłużeniu okresu jej obowiązywania.
Artykuł 10
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 22 czerwca 1995 r.
ustanawiająca zasady badań mikrobiologicznych drogą pobierania próbek świeżej wołowiny, cielęciny i wieprzowiny przeznaczonych dla Finlandii i Szwecji
(95/409/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 64/433/EWG z dnia 26 czerwca 1964 r. w sprawie problemów zdrowotnych dotyczących produkcji i wprowadzania do obrotu świeżego mięsa [1], w szczególności jej art. 5 ust. 3 lit. a) i b),
a także mając na uwadze, co następuje: Komisja zatwierdziła programy operacyjne przedstawione przez Finlandię i Szwecję dotyczące kontroli salmonelli; programy te zawierają szczególne środki odnoszące się do świeżej wołowiny, cielęciny i wieprzowiny;
wdrażanie przez zakład badań mikrobiologicznych stanowi jedną z dodatkowych gwarancji udzielonych Finlandii i Szwecji oraz zapewnia gwarancje równoważne z tymi uzyskiwanymi w ramach fińskich i szwedzkich programów operacyjnych, uznanych w odpowiednich decyzjach Komisji;
Finlandia i Szwecja muszą stosować przy przywozie tego mięsa z państw trzecich wymagania przynajmniej tak rygorystyczne, jak te ustanowione w niniejszej dyrektywie;
jeśli chodzi o metody pobierania próbek, jakie mają być zastosowane, właściwe jest dokonanie rozróżnienia między tuszami i półtuszami z jednej strony a ćwiartkami, częściami i mniejszymi kawałkami z drugiej strony;
właściwe jest uwzględnienie międzynarodowych metod mikrobiologicznego badania próbek;
nie wymaga się przeprowadzania badań mikrobiologicznych świeżego mięsa pochodzącego z zakładów objętych programem uznanym za równoważny z programem stosowanym przez Finlandię i Szwecję;
przepisy niniejszej decyzji pozostają bez uszczerbku dla jakichkolwiek przepisów, które mogłyby być przyjęte w ramach wykonywania przepisów art. 5 ust. 2 dyrektywy 64/433/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Na podstawie art. 5 ust. 3 lit. a) dyrektywy 64/433/EWG dostawy świeżej wołowiny, cielęciny i wieprzowiny przeznaczonej dla Finlandii i Szwecji podlegają zasadom ustanowionym w art. 2, 3 i 4.
Artykuł 2
Świeża wołowina, cielęcina i wieprzowina przeznaczone dla Finlandii i Szwecji są poddawane badaniom mikrobiologicznym na obecność salmonelli zgodnie z art. 5 ust. 3 lit. a) dyrektywy 64/433/EWG drogą pobierania próbek w zakładzie pochodzenia tego mięsa.
Badania mikrobiologiczne są prowadzone zgodnie z tym, co ustanowiono w Załączniku.
Artykuł 3
Świeża wołowina, cielęcina i wieprzowina z zakładu objętego programem, który zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 16 dyrektywy 64/433/EWG został uznany za równoważny z programem stosowanym przez Finlandię lub Szwecję, nie podlega badaniom mikrobiologicznym przewidzianym w niniejszej decyzji.
Artykuł 4
Do dnia 1 lipca 1998 r. Rada dokona przeglądu niniejszej decyzji, stanowiąc na wniosek Komisji, sporządzony z uwzględnieniem sprawozdania opracowanego na podstawie wyników programów operacyjnych wdrożonych przez Finlandię i Szwecję oraz na podstawie doświadczeń zdobytych podczas stosowania niniejszej decyzji.
Artykuł 5
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 lipca 1995 r.
Artykuł 6
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 22 czerwca 1995 r.
ustanawiająca zasady badań mikrobiologicznych przez pobieranie próbek w zakładzie pochodzenia drobiu rzeźnego przeznaczonego dla Finlandii i Szwecji
(95/410/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/539/EWG z dnia 15 października 1990 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt, regulujących handel wewnątrzwspólnotowy i przywóz z państw trzecich drobiu i jaj wylęgowych [1], w szczególności jej art. 10b ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
Komisja zatwierdziła programy operacyjne przedłożone przez Finlandię i Szwecję dotyczące zwalczania salmonelli; programy te zawierają szczególne środki odnoszące się do drobiu rzeźnego;
stosowanie badań mikrobiologicznych przez zakład stanowi jedną z dodatkowych gwarancji wymaganych przez Finlandię i Szwecję oraz zapewnia gwarancje równoważne z tymi uzyskiwanymi w ramach fińskich i szwedzkich programów operacyjnych, uznanych w odpowiednich decyzjach Komisji;
Finlandia i Szwecja muszą stosować przy przywozie świeżego mięsa drobiowego z państw trzecich wymagania przynajmniej tak rygorystyczne jak te ustanowione w niniejszej decyzji;
należy ustanowić zasady w odniesieniu do badań mikrobiologicznych polegających na pobieraniu próbek przez określenie metody pobierania próbek, liczby pobieranych próbek oraz metody mikrobiologicznego badania tych próbek;
gdy chodzi o zakres badań laboratoryjnych i metod, jakie należy przyjąć, konieczne jest odniesienie się do opinii Naukowego Komitetu Weterynaryjnego zawartej w jego sprawozdaniu z dnia 10 czerwca 1994 r.;
nie wymaga się przeprowadzania badań mikrobiologicznych świeżego mięsa drobiowego pochodzącego z zakładów objętych programem uznanym za równoważny z programem stosowanym przez Finlandię lub Szwecję;
zgodnie z art. 10b ust. 2 dyrektywy 90/539/EWG przepisy niniejszej decyzji muszą uwzględniać programy operacyjne przyjmowane i wprowadzane przez Finlandię i Szwecję,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Na podstawie art. 10b dyrektywy 90/539/EWG przesyłki drobiu rzeźnego przeznaczone dla Finlandii i Szwecji podlegają zasadom ustanowionym w art. 2 oraz 3.
Artykuł 2
Mikrobiologiczne badanie na obecność salmonelli przewidziane w art. 10b dyrektywy 90/539/EWG przeprowadza się tak, jak ustanowiono w załączniku A.
Artykuł 3
1.
Przesyłkom drobiu rzeźnego do Finlandii i Szwecji towarzyszy świadectwo przedstawione w załączniku B.
2.
Świadectwo przewidziane w ust. 1 można:
- dołączyć do świadectwa w załączniku IV do dyrektywy 90/539/EWG wzór 5,
- włączyć do świadectwa, określonego w tiret pierwszym.
Artykuł 4
Do dnia 1 lipca 1998 r. Rada dokona przeglądu niniejszej decyzji, stanowiąc na wniosek Komisji sporządzony z uwzględnieniem sprawozdania opracowanego w oparciu o wyniki programów operacyjnych wdrożonych przez Finlandię i Szwecję oraz na podstawie doświadczeń zdobytych podczas stosowania niniejszej decyzji.
Artykuł 5
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 lipca 1995 r.
Artykuł 6
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 22 czerwca 1995 r.
ustanawiająca zasady badań mikrobiologicznych na obecność salmonelli przez pobieranie próbek świeżego mięsa drobiowego przeznaczonego dla Finlandii i Szwecji
(95/411/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 71/118/EWG z dnia 15 lutego 1971 r. w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na handel świeżym mięsem drobiowym [1], w szczególności jej art. 5 ust. 3 lit. a),
a także mając na uwadze, co następuje: Komisja zatwierdziła programy operacyjne przedstawione przez Finlandię i Szwecję dotyczące kontroli salmonelli; programy te zawierają szczególne środki odnoszące się do świeżego mięsa drobiowego;
stosowanie przez zakład badań mikrobiologicznych stanowi jedną z dodatkowych gwarancji wymaganych przez Finlandię i Szwecję oraz zapewnia gwarancje równoważne z tymi uzyskiwanymi w ramach fińskich i szwedzkich programów operacyjnych, uznanych w odpowiednich decyzjach Komisji;
Finlandia i Szwecja, muszą stosować przy przywozie świeżego mięsa drobiowego z państw trzecich, wymagania przynajmniej tak rygorystyczne, jak te ustanowione w niniejszej decyzji;
należy ustanowić zasady w odniesieniu do badań mikrobiologicznych polegających na pobieraniu próbek, przez określenie metody pobierania próbek, liczby pobieranych próbek oraz metody mikrobiologicznego badania tych próbek;
jeśli chodzi o metody pobierania próbek jakie maja być zastosowane, właściwe jest dokonanie rozróżnienia między całymi tuszami z jednej strony, a częściami tusz i podrobami, z drugiej;
właściwe jest uwzględnienie międzynarodowych metod mikrobiologicznego badania próbek;
nie wymaga się przeprowadzania badań mikrobiologicznych świeżego mięsa drobiowego pochodzącego z zakładów objętych programem uznanym za równoważny z programem stosowanym przez Finlandię lub Szwecję;
przepisy niniejszej decyzji nie mają wpływu na zmiany w załącznikach do dyrektywy 71/118/EWG, jakie mogą zostać przyjęte zgodnie z art. 19 tej dyrektywy,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zgodnie z art. 5 ust. 3 lit. a) dyrektywy 71/118/EWG, przesyłki świeżego mięsa drobiowego przeznaczonego dla Finlandii i Szwecji podlegają zasadom ustanowionym w art. 2 i 3.
Artykuł 2
Świeże mięso drobiowe przeznaczone dla Finlandii i Szwecji podlega badaniom mikrobiologicznym na obecność salmonelli przez pobieranie próbek, przeprowadzanym zgodnie z Załącznikiem, w zakładzie z którego pochodzi takie mięso.
Artykuł 3
Mięso drobiowe z zakładu objętego programem, który zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 21 dyrektywy 71/118/EWG, został uznany za równoważny z programem stosowanym przez Finlandię lub Szwecję, nie podlega badaniom mikrobiologicznym przewidzianym w niniejszej decyzji.
Artykuł 4
Do dnia 1 lipca 1988 r. Rada podda niniejszą decyzję przeglądowi, działając na wniosek Komisji, sporządzony z uwzględnieniem sprawozdania opracowanego w oparciu o wyniki programów operacyjnych wdrożonych przez Finlandię i Szwecję, oraz na podstawie doświadczeń zdobytych podczas stosowania niniejszej decyzji.
Artykuł 5
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 lipca 1995 r.
Artykuł 6
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 17 lipca 1995 r.
w sprawie zawarcia przez Wspólnotę Europejską Umowy przejściowej w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem między Wspólnotą Europejską, Europejską Wspólnotą Węgla i Stali oraz Europejską Wspólnotą Energii Atomowej, z jednej strony, a Federacją Rosyjską, z drugiej strony
(95/414/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113 w powiązaniu z art. 228 ust. 2 zdanie pierwsze,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: do czasu wejścia w życie Umowy o partnerstwie i współpracy między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Federacją Rosyjską, z drugiej strony, podpisanej na Korfu dnia 24 czerwca 1994 r., niezbędne jest zatwierdzenie, w imieniu Wspólnoty Europejskiej, Umowy przejściowej w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem między Wspólnotą Europejską, Europejską Wspólnotą Węgla i Stali oraz Europejską Wspólnotą Energii Atomowej, z jednej strony, a Federacją Rosyjską, z drugiej strony, parafowanej dnia 29 grudnia 1994 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Europejskiej Umowę przejściową w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem między Wspólnotą Europejską, Europejską Wspólnotą Węgla i Stali oraz Europejską Wspólnotą Energii Atomowej, z jednej strony, a Federacją Rosyjską, z drugiej strony, wraz z dwoma protokołami i deklaracjami ich dotyczącymi.
Tekst Umowy przejściowej jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejszym upoważnia się przewodniczącego Rady do wyznaczenia osób umocowanych do podpisania Umowy przejściowej [1].
Artykuł 3
Przewodniczący Rady dokonuje w imieniu Wspólnoty Europejskiej notyfikacji przewidzianej w art. 36 Umowy przejściowej.
Decyzja Komisji
z dnia 19 lipca 1995 r.
zmieniająca decyzję 82/43/EWG w sprawie utworzenia Komitetu Doradczego ds. Równości Szans dla Kobiet i Mężczyzn
(95/420/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
a także mając na uwadze, co następuje: ciągła poprawa warunków życia i pracy oraz harmonijny rozwój gospodarki stanowią cele Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej;
szefowie państw i rządów, spotykając się w ramach Rady Europejskiej w dniach 10 i 11 grudnia 1994 r., podkreślili, że równość szans dla kobiet i mężczyzn, w połączeniu z walką przeciwko bezrobociu, jest kluczowym zadaniem Unii Europejskiej i Państw Członkowskich;
równość kobiet i mężczyzn jest niezbędnym składnikiem ludzkiej godności i demokracji oraz stanowi fundamentalną zasadę prawa wspólnotowego, jak również konstytucji i praw Państw Członkowskich, a także międzynarodowych i europejskich konwencji;
zastosowanie w praktyce zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn musi być wsparte usprawnioną współpracą oraz wymianą poglądów i doświadczeń pomiędzy instytucjami mającymi specjalne obowiązki w Państwach Członkowskich w zakresie promowania równych szans, partnerami społecznymi i Komisją;
całkowite wprowadzenie w życie sześciu dyrektyw, dwóch zaleceń i dziewięciu uchwał przyjętych przez Radę w dziedzinie równych szans [1] może zostać znacząco przyśpieszone w wyniku wsparcia przez krajowe organy mające do swojej dyspozycji sieć ośrodków informacji specjalistycznej;
przygotowanie, wprowadzenie w życie i kontrolowanie działań Wspólnoty wspierających równość szans wymaga ścisłej współpracy z wyspecjalizowanymi organami Państw Członkowskich i partnerami społecznymi, wymagającej ram instytucjonalnych, w celu regularnych konsultacji z tymi jednostkami;
Komitet Doradczy ds. Równości Szans dla Kobiet i Mężczyzn, powołany przez Komisję decyzją 82/43/EWG z dnia 9 grudnia 1981 r. [2], miał znaczący udział w działaniach w tej dziedzinie, szczególnie przez stopniowe wspieranie programu działań Wspólnoty, przez wydawanie opinii i współpracę z Komisją na partnerskich zasadach;
skład i zakres uprawnień Komitetu należy dostosować do obecnych wymogów oraz przyszłego rozwoju w celu promowania równych szans, co podkreśla komunikat Komisji z dnia 19 lipca 1995 r., proponujący nowy średniookresowy plan działania w tym zakresie; konieczne jest w związku z tym wprowadzenie zmian do decyzji 82/43/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 82/43/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1.
Artykuły 2 i 3 otrzymują brzmienie:
"Artykuł 2
1.
Komitet wspiera Komisję w formułowaniu i wprowadzaniu w życie działań Wspólnoty mających na celu promowanie równych szans kobiet i mężczyzn oraz wspomaga trwałą wymianę doświadczeń, projektów działań i praktyk między Państwami Członkowskimi a różnymi zaangażowanymi jednostkami.
2.
Aby osiągnąć cele wymienione w ust. 1, Komitet:
a) wspiera Komisję w rozwijaniu instrumentów kontroli, oceny i rozpowszechnianiu informacji o rezultatach środków podjętych na poziomie wspólnotowym w celu promowania równych szans;
b) przyczynia się do wprowadzenia w życie programów działań Wspólnoty w tym zakresie, przede wszystkim poprzez analizowanie wyników i sugerowanie poprawy przedsięwziętych środków;
c) przyczynia się, poprzez wydawanie opinii, do przygotowania corocznego raportu Komisji na temat postępów poczynionych w kierunku osiągnięcia równych szans kobiet i mężczyzn;
d) zachęca do wymiany informacji na temat środków podjętych na wszystkich poziomach w celu promowania równych szans i w miarę potrzeb przedstawia propozycje podejmowania możliwych działań uzupełniających;
e) wydaje opinie lub przedkłada Komisji raporty, na jej wniosek bądź z własnej inicjatywy, w każdej sprawie mającej związek z promowaniem równych szans we Wspólnocie.
3.
Procedury przekazywania opinii i raportów Komitetu są określane w porozumieniu z Komisją.
Mogą zostać opublikowane jako załącznik do corocznego raportu Komisji na temat równych szans kobiet i mężczyzn.
Artykuł 3
1.
Komitet składa się z 40 członków, w tym:
a) po jednym przedstawicielu z ministerstw lub instytucji rządowych każdego Państwa Członkowskiego, odpowiedzialnych za promowanie równych szans; przedstawiciele są powoływani przez rządy każdego z Państw Członkowskich;
b) po jednym przedstawicielu każdego Państwa Członkowskiego z państwowych komitetów lub instytucji utworzonych na podstawie decyzji publicznej, mających szczególną odpowiedzialność w zakresie równości szans kobiet i mężczyzn w poszczególnych sektorach.
W przypadku gdy istnieje kilka komitetów lub instytucji zajmujących się tymi sprawami w Państwie Członkowskim, Komisja określa, która instytucja, przez swoje cele, strukturę, reprezentatywność i stopień niezależności, ma najodpowiedniejsze kwalifikacje, aby być reprezentowana w Komitecie.
Każde państwo nieposiadające takich komitetów jest reprezentowane przez członków instytucji uważanych przez Komisję za pełniące obowiązki analogiczne; przedstawiciele są powoływani przez Komisję, działającą na podstawie wniosku odpowiedniego komitetu państwowego lub instytucji;
c) - pięciu członków reprezentujących organizacje pracodawców na poziomie Wspólnoty,
- pięciu członków reprezentujących organizacje pracowników na poziomie Wspólnoty.
Przedstawiciele są powoływani przez Komisję, działającą na wniosek partnerów społecznych na poziomie Wspólnoty.
2.
Dwóch reprezentantów Europejskiego Lobby Kobiet uczestniczy w spotkaniach jako obserwatorzy.
3.
Przedstawiciele organizacji międzynarodowych i zawodowych oraz inne zrzeszenia przedstawiające właściwie umotywowane wnioski do Komisji mogą otrzymać status obserwatorów.".
2.
Artykuł 6 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 6
Komitet wybiera spośród swoich członków przewodniczącego na jednoroczną kadencję.
Wyboru dokonuje się większością dwóch trzecich głosów obecnych członków; jednakże wymagane jest oddanie co najmniej połowy wszystkich możliwych głosów.
Tą samą większością głosów i na takich samych warunkach wybiera się dwóch wiceprzewodniczących.
Przewodniczący i wiceprzewodniczący pochodzą z różnych Państw Członkowskich.
Wiceprzewodniczący są zobowiązani do zastąpienia przewodniczącego, gdy ten jest nieobecny.
Stanowią oni Biuro Komitetu, które zbiera się przed każdym spotkaniem Komitetu.
Komisja organizuje prace Komitetu w ścisłej współpracy z przewodniczącym.
Projekt porządku spotkań Komitetu jest ustalany przez Komisję w porozumieniu z przewodniczącym.
Sekretariat Komitetu jest powoływany przez Wydział Równości Szans Komisji.
Protokoły z posiedzeń są sporządzane przez Komisję i przedstawiane Komitetowi do zatwierdzenia.".
3.
W art. 8 dodaje się akapit trzeci w brzmieniu:
"3.
Jeden lub więcej z członków Komitetu może uczestniczyć jako obserwatorzy w pracach innych komitetów doradczych Komisji, stosownie informując o tym Komitet.".
4.
Artykuły 10 i 11 otrzymują brzmienie:
"Artykuł 10
Posiedzenia Komitetu zwołuje Komisja i odbywają się one w jej siedzibie.
Posiedzenia Komitetu odbywają się co najmniej dwa razy w roku.
Artykuł 11
Obrady Komitetu dotyczą opinii, o które wnosi Komisja lub opinii, które Komitet wydaje z własnej inicjatywy.
Sesje Komitetu nie kończą się głosowaniem.
Komisja, wnosząc o opinię Komitetu, może wyznaczyć termin, w jakim opinia ma zostać wydana.
Poglądy wyrażone przez różne grupy reprezentowane w Komitecie są odnotowywane w protokołach, które są przekazywane Komisji.
W przypadku, gdy wymagana opinia została uzgodniona jednomyślnie przez Komitet, przedstawia on projekt wspólnych konkluzji, który jest załączany do protokołu.".
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1996 r.
Decyzja Komisji
z dnia 16 października 1995 r.
w sprawie wykazu zakładów w Republice Namibii, które otrzymały zezwolenie na przywóz produktów mięsnych do Wspólnoty
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(95/427/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przed przywozem z państw trzecich bydła, trzody chlewnej i świeżego mięsa [1], ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jej art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje: zakłady w państwach trzecich nie mogą wywozić świeżego mięsa do Wspólnoty, chyba że odpowiadają ogólnym i szczególnym warunkom ustanowionym w dyrektywie 72/462/EWG;
zgodnie z art. 4 ust. 3 dyrektywy 72/462/EWG Republika Namibii przekazała dane jednego zakładu, który otrzymał zezwolenie na wywóz do Wspólnoty;
kontrola na miejscu przeprowadzona przez Wspólnotę wykazała, że zakład spełnia normy higieny i może być wpisany do pierwszego wykazu zakładów, które otrzymały zezwolenie na przywóz mięsa;
przywóz produktów mięsnych z zakładu wymienionego w Załączniku do niniejszej decyzji w dalszym ciągu podlega przepisom już ustanowionym, ogólnym postanowieniom Traktatu i w szczególności innymi wspólnotowym przepisom weterynaryjnym, zwłaszcza odnoszącym się do ochrony zdrowia;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejszym zakład w Republice Namibii wymieniony w Załączniku otrzymuje zezwolenie na przywóz produktów mięsnych do Wspólnoty.
Decyzja Rady
z dnia 30 października 1995 r.
dotycząca zawarcia Umowy ramowej o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Federacyjną Republiką Brazylii
(95/445/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113 i 130y, w powiązaniu z art. 228 ust. 2 zdanie pierwsze oraz art. 228 ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: w świetle artykułu 130u Traktatu polityka wspólnotowa w zakresie współpracy na rzecz rozwoju powinna sprzyjać stałemu rozwojowi gospodarczemu i społecznemu krajów rozwijających się, sprawnej i stopniowej integracji tych krajów z gospodarką światową oraz zwalczaniu ubóstwa w tych krajach;
aby osiągnąć swoje cele w zakresie stosunków zewnętrznych, Wspólnota powinna zatwierdzić Umowę ramową o współpracy handlowej i gospodarczej z Federacyjną Republiką Brazylii,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Umowę ramową o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Federacyjną Republiką Brazylii.
Tekst Umowy jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady dokonuje, w imieniu Wspólnoty, notyfikacji przewidzianej w art. 33 Umowy [3].
Artykuł 3
Komisja, wspierana przez przedstawicieli Państw Członkowskich, reprezentuje Wspólnotę we Wspólnym Komitecie powołanym na mocy art. 29 Umowy.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Komisji
z dnia 23 października 1995 r.
ustanawiająca specjalne warunki przy przywozie żywych małży, szkarłupni, osłonic i ślimaków morskich pochodzących z Republiki Korei
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(95/453/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/492/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania na rynek żywych małży [1], zmienioną Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jego art. 9 ust. 3 lit. b),
a także mając na uwadze, co następuje: zgodnie z ustawodawstwem Republiki Korei Ministry of Agriculture, Forestry and Fisheries – National Fisheries Administration – National Fishery Products Inspection Station (NFPIS) jest organem odpowiedzialnym za kontrolę zdrowia małży, szkarłupni, osłonic i ślimaków morskich oraz za monitorowanie warunków sanitarno-higienicznych produkcji; to samo ustawodawstwo upoważnia NFPIS do zatwierdzania lub zakazywania połowu małży, szkarłupni, osłonic i ślimaków morskich w niektórych strefach;
NFPIS oraz jego laboratoria są w stanie skutecznie weryfikować przestrzeganie obowiązującego ustawodawstwa w Republice Korei;
właściwe władze Republiki Korei zobowiązały się do regularnego i szybkiego przekazywania Komisji danych na temat obecności w strefach połowowych planktonu zawierającego toksyny;
właściwe władze Republiki Korei przedstawiły oficjalne gwarancje dotyczące zgodności z wymaganiami, określonymi w rozdziale V Załącznika do dyrektywy 91/492/WE, oraz z wymaganiami równoważnymi z tymi określonymi w wyżej wymienionej dyrektywie w zakresie klasyfikacji obszarów produkcyjnych i przekaźnikowych, zatwierdzania ośrodków wysyłki i oczyszczania oraz kontroli zdrowia publicznego i monitorowania produkcji;
Republika Korei kwalifikuje się do włączenia do wykazu państw trzecich spełniających warunki równoważności, określone w art. 9 ust. 3 lit. a) dyrektywy 91/492/EWG;
Republika Korei wyraża chęć wywozu do Wspólnoty mrożonych lub przetworzonych małży, szkarłupni, osłonic i ślimaków morskich;
w tym celu zgodnie z art. 9 ust. 3 lit. b) ppkt ii) dyrektywy 91/492/EWG należy określić obszary produkcyjne, na których można łowić małże, szkarłupnie, osłonice i ślimaki morskie i z których organizmy te mogą być wywożone do Wspólnoty;
specjalne warunki przywozu stosowane są bez naruszenia decyzji podejmowanych zgodnie z dyrektywą Rady 91/67/EWG z dnia 28 stycznia 1991 r. dotyczącą warunków zdrowotnych zwierząt obowiązujących przy wprowadzaniu na rynek zwierząt i produktów akwakultury [2], ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Artykuł 3
Decyzja Komisji
z dnia 23 października 1995 r.
ustanawiająca specjalne warunki przywozu produktów rybołówstwa i akwakultury pochodzących z Republiki Korei
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(95/454/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady nr 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa [1], ostatnio zmienioną Aktem przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jego art. 11,
a także mając na uwadze, co następuje: ekspert Komisji przeprowadził wizytę kontrolną w Republice Korei w celu weryfikacji warunków, w których są produkowane, przechowywane i wysyłane do Wspólnoty produkty rybołówstwa;
przepisy prawne Republiki Korei w sprawie inspekcji sanitarnej i monitorowania produktów rybołówstwa można uznać za równoważne z przepisami ustanowionymi w dyrektywie nr 91/493 EWG;
w Republice Korei Ministerstwo Rolnictwa, Leśnictwa i Rybołówstwa – Krajowy Urząd Rybołówstwa – Krajowa Stacja Inspekcji Produktów Rybołówstwa (KSIPR) są zdolne do skutecznego sprawdzania stosowania obowiązujących przepisów;
procedura uzyskiwania świadectwa zdrowia, o którym mowa w art. 11 ust. 4 lit. a) dyrektywy 91/493/EWG musi obejmować określenie wzoru świadectwa, minimum wymogów dotyczących języka (języków), w którym jest ono sporządzone oraz stopień osoby upoważnionej do jego podpisywania;
zgodnie z art. 11 ust. 4 lit. b) dyrektywy 91/493/EWG opakowania produktów rybołówstwa powinny zawierać oznakowanie z podaniem nazwy państwa trzeciego oraz numeru zatwierdzenia zakładu, z którego one pochodzą;
zgodnie z art. 11 ust. 4 lit. c) dyrektywy 91/493/EWG należy sporządzić listę zatwierdzonych zakładów; listę tę należy sporządzić na podstawie informacji przekazanej Wspólnocie przez KSIPR; w związku z tym KSIPR ma obowiązek zapewnienia zgodności z przepisami ustanowionymi w tym celu w art. 11 ust. 4 dyrektywy 91/493/EWG;
KSIPR przedłożył urzędowe zapewnienia dotyczące zgodności z przepisami podanymi w rozdziale V załącznika do dyrektywy 91/493/EWG oraz dotyczące spełnienia wymogów równych wymogom ustalonym w tej dyrektywie dla zatwierdzania zakładów;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Ministerstwo Rolnictwa, Leśnictwa i Rybołówstwa – Krajowy Urząd Rybołówstwa – Krajowa Stacja Inspekcji Produktów Rybołówstwa (KSIPR) są właściwymi organami w Republice Korei do weryfikacji i poświadczania zgodności produktów rybołówstwa i akwakultury z wymogami dyrektywy 91/493/EWG.
Artykuł 2
Produkty rybołówstwa i akwakultury pochodzące z Republiki Korei muszą spełniać następujące warunki:
1) Do każdej przesyłki musi być dołączone świadectwo sanitarne, odpowiednio wypełnione, podpisane, datowane i obejmujące pojedynczą kartkę zgodnie ze wzorem podanym w Załączniku A.
2) Produkty muszą pochodzić z zatwierdzonych zakładów podanych w Załączniku B.
3) Z wyjątkiem mrożonych luzem produktów rybołówstwa, przeznaczonych do produkcji żywności konserwowej na wszystkich opakowaniach umieszczone będą słowa "REPUBLIKA KOREI" oraz numer zatwierdzenia zakładu pochodzenia napisane pismem, którego nie da się zetrzeć.
Artykuł 3
1.
Zaświadczenia, o których mowa w art. 2 ust. 1, należy sporządzać co najmniej w jednym urzędowym języku Państw Członkowskich, w których przeprowadzane są kontrole.
2.
Zaświadczenia zawierać będą nazwisko, stanowisko i podpis przedstawiciela KSIPR oraz pieczęć urzędową KSIPR w kolorze innym niż inne potwierdzenia.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja obowiązuje od dnia 1 stycznia 1996 r.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 27 października 1995 r.
w sprawie środków ochronnych w odniesieniu do wenezuelskiego wirusowego zapalenia mózgu i rdzenia koni w Wenezueli i Kolumbii
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(95/461/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/496/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej zwierząt wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich oraz zmieniającą dyrektywy 89/662/EWG, 90/425/EWG oraz 90/675/EWG [1], ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jej art. 18, a także mając na uwadze, co następuje:
potwierdzono obecność wenezuelskiego wirusowego zapalenia mózgu i rdzenia koni w Wenezueli i Kolumbii;
Artykuł 3 Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 24 października 1995 r.
wykonująca art. 20 ust. 2 dyrektywy Rady 89/106/EWG w sprawie wyrobów budowlanych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(95/467/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/106/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do wyrobów budowlanych [1], zmienioną dyrektywą 93/68/EWG [2], w szczególności jej art. 13,
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 13 ust. 3 dyrektywy 89/106/EWG przewiduje dwie różne procedury zaświadczania zgodności wyrobu; art. 13 ust. 4 wymaga, aby Komisja dokonała, po konsultacji ze Stałym Komitetem ds. Budownictwa, wyboru procedury zgodnie z art. 13 ust. 3 dla danego wyrobu lub rodziny wyrobów;
wybór między dwoma procedurami musi być dokonany zgodnie z kryteriami ustanowionymi w art. 13 ust. 4;
artykuł 13 ust. 4 stanowi, iż w przypadku każdej procedury istnieje wymóg stawiany Komisji, aby wybrała ona "możliwie najmniej uciążliwą procedurę zgodną z wymaganiami dotyczącymi bezpieczeństwa", oznacza to, że niezbędne jest podjęcie decyzji dla danego wyrobu lub rodziny wyrobów, czy obecność fabrycznego systemu kontroli produkcji, za który odpowiedzialność ponosi producent, jest koniecznym i wystarczającym warunkiem do zaświadczenia zgodności lub czy, z przyczyn związanych z wypełnieniem kryteriów ustanowionych w art. 13 ust. 4, wymagane jest uczestnictwo upoważnionej jednostki certyfikującej;
artykuł 13 ust. 4 wymaga, aby określona w ten sposób procedura była wskazana w mandatach i w specyfikacjach technicznych; z tego powodu wymagane jest zdefiniowanie pojęcia wyrobu lub rodziny wyrobów w sposób wykorzystywany w mandatach i specyfikacjach technicznych;
obydwie procedury przewidziane w art. 13 ust. 3 są opisane szczegółowo w załączniku III do dyrektywy 89/106/EWG; dlatego też niezbędne jest jasne zdefiniowanie metod, za pomocą których te dwie procedury muszą być wprowadzane w życie, w odniesieniu do załącznika III, dla każdego wyrobu lub rodziny wyrobów, z uwagi na fakt, że załącznik III daje preferencje niektórym systemom;
procedura określona w art. 13 ust. 3 lit. a) odpowiada systemom przedstawionym w pierwszej możliwości, bez ciągłego nadzoru, oraz w możliwości drugiej i trzeciej przedstawionej w załączniku III sekcja 2 ppkt ii), a procedura, określona w art. 13 ust. 3 lit. b), odpowiada systemom przedstawionym w załączniku III sekcja 2 ppkt i) oraz w pierwszej możliwości, z nadzorem ciągłym, w załączniku III sekcja 2 ppkt ii);
skonsultowano się ze Stałym Komitetem ds. Budownictwa, zgodnie z wymogiem art. 13 i przepisami art. 20, który w dniu 27 września 1995 r. wydał pozytywną opinię,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zgodność wyrobu i rodziny wyrobów wymienionych w załączniku 1 zaświadcza się z zastosowaniem procedury, na mocy której producent jako jedyna osoba odpowiedzialna za fabryczny system kontroli produkcji zapewnia, że wyrób jest zgodny z odpowiednimi specyfikacjami technicznymi.
Artykuł 2
Zgodność wyrobów wymienionych w załączniku 2 zaświadcza się zgodnie z procedurą, zgodnie z którą oprócz fabrycznego systemu kontroli produkcji przez producenta w ocenę i nadzór nad kontrolą produkcji lub samym wyrobem zaangażowana jest upoważniona jednostka certyfikująca.
Artykuł 3
Procedura zaświadczania zgodności, wymieniona w załączniku III, jest wskazana w mandatach dla zharmonizowanych norm.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 9 listopada 1995 r.
określająca wzór świadectwa stosowanego w wewnątrzwspólnotowym handlu komórkami jajowymi i zarodkami trzody chlewnej
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(95/483/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/65/EWG ustanawiającą warunki zdrowia zwierząt regulujące handel i przywóz do Wspólnoty zwierząt, nasienia, komórek jajowych i zarodków nieobjętych warunkami zdrowia zwierząt ustanowionymi w szczególnych zasadach Wspólnoty określonych w załączniku A pkt I do dyrektywy 90/425/EWG [1], ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jej art. 11 ust. 3 tiret trzecie i czwarte,
a także mając na uwadze, co następuje:
dyrektywa 92/65/EWG ustanowiła warunki zdrowia zwierząt regulujące handel komórkami jajowymi i zarodkami trzody chlewnej;
należy określić wzór świadectwa stosowanego w takim handlu;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Świadectwo zdrowia, odpowiadające wzorowi znajdującemu się w Załączniku do niniejszej decyzji, towarzyszy komórkom jajowym i zarodkom trzody chlewnej podczas transportu do innego Państwa Członkowskiego.
Artykuł 2
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 1996 r.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 5 grudnia 1995 r.
zmieniająca rozporządzenie (EWG) nr 2847/93 i decyzję 89/631/EWG w zakresie terminu wykonania niektórych projektów pilotażowych dotyczących stałego monitorowania położenia statków rybackich Wspólnoty oraz udziału Wspólnoty w ponoszeniu wydatków związanych z ich wykonaniem
(95/528/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
jako rezultat opóźnień w wykonywaniu projektów pilotażowych przewidzianych w art. 3 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiającego system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa [3], w odniesieniu do stałego monitorowania położenia statków rybackich Wspólnoty, lądowego lub satelitarnego, niektóre Państwa Członkowskie wystąpiły z wnioskiem o wydłużenie odnośnego okresu;
tym Państwom Członkowskim powinien być udzielony dodatkowy czas na zakończenie ich projektów, które będą najczęściej stosowane;
termin, w którym Rada podejmie decyzję w odniesieniu do stosowania systemu stałego monitorowania położenia, określonego w art. 3 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2847/93, powinien być w konsekwencji także odroczony;
w celu umożliwienia danym Państwom Członkowskim dostosowania ich planów wydatków przeznaczonych na realizację projektów pilotażowych, okres ustanowiony w art. 2a ust. 2 decyzji Rady 89/631/EWG z dnia 27 listopada 1989 r. w sprawie finansowego udziału Wspólnoty w wydatkach ponoszonych przez Państwa Członkowskie w celu zapewnienia przestrzegania wspólnotowego systemu ochrony i zarządzania zasobami połowowymi [4], powinien być dostosowany do terminu, do którego Państwa Członkowskie muszą przedłożyć wnioski dotyczące zwrotu wydatków poniesionych na wykonanie powyższych projektów pilotażowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 2847/93 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 3 ust. 1 datę "1 stycznia 1996 r." zastępuje się datą "1 lipca 1996 r.";
2) w art. 3 ust. 2 datę "30 czerwca 1995 r." zastępuje się datą "31 grudnia 1995 r.".
Artykuł 2
W decyzji 89/631/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 2a ust. 2 datę "1 czerwca 1995 r." zastępuje się datą "31 grudnia 1995 r.";
2) w ust. 4 załącznika A datę "1 października 1995 r." zastępuje się datą "30 kwietnia 1996 r.".
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 29 listopada 1995 r.
zmieniająca, z powodu przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, decyzję Komisji 77/144/EWG ustanawiającą standardowy kod i zasady dotyczące przekształcania danych z badań statystycznych plantacji niektórych gatunków drzew owocowych na formę czytelną dla urządzeń i ustanawiającą granice obszarów upraw dla tych badań
(95/531/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Akt Przystąpienia Republiki Austrii, Republiki Finlandii i Królestwa Szwecji,
uwzględniając dyrektywę Rady 76/625/EWG z dnia 20 lipca 1976 r. dotyczącą badań statystycznych, które mają być prowadzone przez Państwa Członkowskie w celu ustalenia potencjału produkcyjnego plantacji niektórych gatunków drzew owocowych [1], ostatnio zmienioną rozporządzeniem Rady (EWG) nr 1057/91 [2], w szczególności jej art. 4 ust. 2 i 4 oraz art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
te Państwa Członkowskie, które elektronicznie przetwarzają wyniki swoich badań statystycznych, muszą przedstawić je Komisji w formie czytelnej dla urządzeń; kody przekazywania wyników badań są określone zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 9 dyrektywy 76/625/EWG; kody te zostały ustanowione decyzją Komisji 77/144/EWG [3];
artykuł 4 ust. 2 dyrektywy 76/625/EWG przewiduje podział informacji zebranych w ramach badań statystycznych dotyczących drzew owocowych według obszarów produkcyjnych; granice obszarów produkcyjnych są także ustalone zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 9 tej samej dyrektywy, tzn. decyzją Komisji po wydaniu opinii przez Stały Komitet ds. Statystyki Rolniczej; kody dla Państw Członkowskich oraz obszary produkcyjne i ich kody zostały ustanowione w załącznikach I i III do decyzji Komisji 77/144/EWG;
z powodu przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji konieczna jest zatem zmiana załączników I i III do decyzji Komisji 77/144/EWG;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Statystyki Rolniczej,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Z powodu przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji poszerza się załączniki I (przepisy szczególne) i III do decyzji Komisji 77/144/EWG, zgodnie z Załącznikiem do niniejszej decyzji, od dnia 1 stycznia 1995 r.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 6 grudnia 1995 r.
zmieniająca decyzje Komisji 92/160/EWG oraz 93/197/EWG w odniesieniu do regionalizacji Egiptu przy przywozie zarejestrowanych koni
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(95/536/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/426/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt, regulujących przemieszczanie i przywóz zwierząt z rodziny koniowatych z państw trzecich [1], ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jej art. 13 ust. 2, art. 15 lit. a) i art. 16,
a także mając na uwadze, co następuje: decyzja Komisji 92/160/EWG [2], ostatnio zmieniona decyzją 92/161/EWG [3], ustanawia regionalizację niektórych państw trzecich przy przywozie zwierząt z rodziny koniowatych; wprowadzenie do Wspólnoty zarejestrowanych koni z Egiptu jest ograniczone niniejszym do ponownego przywozu zarejestrowanych koni, które zostały wywiezione do obszaru metropolitarnego Kairu oraz do odprawy czasowej zarejestrowanych koni ze wspomnianego obszaru;
w następstwie przeprowadzonej przez Komisję misji inspekcji weterynaryjnej w Egipcie stwierdza się, że sytuacja zdrowotna zwierząt z rodziny koniowatych wydaje się pod satysfakcjonującą kontrolą przez dobrze zinstytucjonalizowane i zorganizowane służby weterynaryjne;
Egipt jest wolny od zarazy stadniczej, nosacizny i pęcherzykowatego zapalenia jamy ustnej przez ponad sześć miesięcy, wenezuelskie wirusowe zapalenie mózgu i rdzenia u koni nigdy się tam nie pojawiało i nie praktykowano nigdy szczepień przeciwko tej chorobie;
afrykański pomór koni nie pojawia się w Egipcie od ponad 30 lat, a szczepienia przeciwko tej chorobie, które praktykowano wobec części populacji koni w południowych prowincjach Assuan, Quena oraz Sohaq do 1994 r., zostały zaniechane od ponad roku;
władze weterynaryjne Egiptu gwarantują powiadomienie Komisji i Państw Członkowskich telefaksem, telegramem lub teleksem, w 24 godziny, o wszelkich przypadkach stwierdzenia występowania jakichkolwiek chorób infekcyjnych lub zakaźnych wśród zwierząt z rodziny koniowatych wymienionych w załączniku A do dyrektywy 90/426/EWG oraz o wszelkich zmianach w polityce szczepień, a także o zmianach polityki przywozowej w odniesieniu do zwierząt z rodziny koniowatych;
egipskie władze weterynaryjne zapewniają niektóre gwarancje, w odniesieniu do nadzoru nad przemieszczaniem się zwierząt z rodziny koniowatych do wcześniej określonych obszarów, a badanie możności użycia określonych surowic zakończyło się pełnym sukcesem; stąd wymagania art. 5 i art. 13 ust. 2 dyrektywy 90/426/EWG są spełnione;
warunki zdrowotne zwierząt muszą zostać przyjęte w zależności od sytuacji zdrowotnej zwierząt w danym państwie trzecim; niniejsza decyzja dotyczy jedynie zarejestrowanych koni;
decyzje Komisji 92/160/EWG oraz 93/197/EWG [4] muszą zostać odpowiednio poprawione;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W Załączniku do decyzji 92/160/EWG wyrażenie "Egipt [5] metropolitarny Kair" zastępuje się wyrażeniem:
"Egipt
Prowincje Aleksandria, Beheira, Kafr El Sheikh, Damietta, Dakahlia, Port-Said, Sharkia, Gharbia, Menoufia, Kalioubia, Ishmailia, Płn. Synaj, Płd. Synaj, Kair (jako Wielki Kair, w tym miasto Giza), Suez, MarsaMatrouh, Fayoum, Giza oraz Beni Suef."
.
Artykuł 2
W decyzji 93/197/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1.
W załączniku I wyraz "Egipt [6] [7]" zastępuje się w porządku alfabetycznym wykazem państw trzecich z grupy E.
2.
W załączniku II wyraz "Egipt" dodaje się, zachowując porządek alfabetyczny, umieszczony w tytule wzorca świadectwa zdrowia E, i dodaje się do wykazu państw trzecich, z których dopuszcza się przywóz zarejestrowanych koni do Wspólnoty.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Komisji
z dnia 6 grudnia 1995 r.
ustanawiająca specjalne warunki przywozu produktów rybołówstwa i akwakultury pochodzących z Japonii
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(95/538/WE)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającą warunki zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania do obrotu produktów rybołówstwa [1], ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jej art. 11, a także mając na uwadze, co następuje:
grupa ekspertów Wspólnoty przeprowadziła wizytę kontrolną w Japonii w celu sprawdzenia warunków, w jakich produkowane, składowane i wysyłane są produkty rybołówstwa do Wspólnoty;
przepisy ustawodawstwa Japonii w odniesieniu do kontroli zdrowia i monitorowania produktów rybołówstwa mogą być traktowane jako równoważne przepisom ustalonym w dyrektywie 91/493/EWG;
"Ministry of Health and Welfare - Veterinary Sanitary Division (MHW-VSD)" jest właściwym organem władzy w Japonii zdolnym do efektywnego sprawdzania stosowanego i obowiązującego prawa;
procedura uzyskiwania świadectwa zdrowia zgodnie z art. 11 ust. 4 lit. a) dyrektywy 91/493/EWG musi również obejmować definicję wzoru świadectwa, minimalne wymagania dotyczące języka(-ów), w jakich musi być sporządzone oraz stopień służbowy osoby upoważnionej do jego podpisywania;
zgodnie z art. 11 ust. 4 lit. b) dyrektywy 91/493/EWG znak powinien być przymocowany do opakowań produktów rybołówstwa i powinien zawierać nazwę trzeciego państwa oraz numer identyfikacyjny zakładu pochodzenia;
zgodnie z art. 11 ust. 4 lit. c) dyrektywy 91/493/EWG musi zostać sporządzony wykaz zatwierdzonych zakładów; wykaz ten musi być sporządzony na podstawie zawiadomienia MHW-VSD do Komisji; dlatego MHW-VSD musi zagwarantować zgodność z przepisami ustalonymi w tym celu w art. 11 ust. 4 dyrektywy 91/493/EWG;
MHW-VSD przedstawiło oficjalne gwarancje dotyczące zgodności z wymaganiami określonymi w rozdziale V Załącznika do dyrektywy 91/493/WE oraz dotyczące spełnienia wymagań równoważnych z tymi określonymi w wyżej wymienionej dyrektywie w zakresie zatwierdzenia zakładów;
środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu Weterynaryjnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
"Ministry of Health and Welfare - Veterinary Sanitary Division (MHW-VSD)" jest właściwym organem w Japonii dla weryfikacji i poświadczania, że produkty rybołówstwa spełniają wymagania dyrektywy 91/493/EWG.
Artykuł 2
Produkty rybołówstwa i akwakultury pochodzące z Japonii muszą spełniać poniższe warunki:
1) każdej przesyłce musi towarzyszyć numerowany oryginał świadectwa zdrowia, właściwie wypełniony, podpisany, z podaniem daty, składający się z jednego arkusza zgodnie ze wzorem zamieszczonym w załączniku A do niniejszej decyzji;
2) produkty muszą pochodzić z zatwierdzonych zakładów wymienionych w załączniku B do niniejszej decyzji;
3) z wyjątkiem mrożonych produktów rybołówstwa luzem i przeznaczonych do produkcji żywności konserwowej, wszystkie opakowania muszą zawierać wyraz "Japonia" oraz numer identyfikacyjny zakładu pochodzenia wykonany nieusuwalnymi literami.
Artykuł 3
1.
Świadectwa, jak określono w art. 2 ust. 1, muszą być sporządzone w co najmniej jednym języku urzędowym Państwa Członkowskiego, w którym przeprowadzane są kontrole.
2.
Świadectwa muszą zawierać nazwisko, stanowisko i podpis przedstawiciela Ministry of Health and Welfare - Veterinary Sanitary Division (MHW-VSD) oraz jego urzędową pieczęć w kolorze innym, niż pozostałe adnotacje w świadectwie.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Decyzja Rady
z dnia 4 grudnia 1995 r.
w sprawie zawarcia przez Wspólnotę Europejską Umowy przejściowej w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem między Wspólnotą Europejską, Europejską Wspólnotą Węgla i Stali oraz Europejską Wspólnotą Energii Atomowej, z jednej strony, a Ukrainą, z drugiej strony
(95/541/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113 wraz z art. 228 ust. 2 zdanie pierwsze,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje: w oczekiwaniu na wejście w życie Umowy o partnerstwie i współpracy między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Ukrainą, z drugiej strony, podpisanego dnia 14 czerwca 1994 r. w Luksemburgu należy zatwierdzić Umowę przejściową w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem między Wspólnotą Europejską, Europejską Wspólnotą Węgla i Stali oraz Europejską Wspólnotą Energii Atomowej, z jednej strony, a Ukrainą, z drugiej strony, podpisanej dnia 1 czerwca 1995 r. w Brukseli, PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ: Artykuł 1
Decyzja Komisji
z dnia 20 grudnia 1995 r.
w sprawie zawarcia w imieniu Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali oraz Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej Umowy przejściowej w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem między Wspólnotą Europejską, Europejską Wspólnotą Węgla i Stali oraz Europejską Wspólnotą Energii Atomowej, z jednej strony, a Ukrainą, z drugiej strony
(95/542/Euratom, EWWiS)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Węgla i Stali, w szczególności jego art. 95 akapit pierwszy,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 101 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje: w oczekiwaniu na wejście w życie Umowy o Partnerstwie i Współpracy podpisanego dnia 14 czerwca 1994 r. w Luksemburgu, należy zatwierdzić Umowę przejściową w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem, między Wspólnotą Europejską, Europejską Wspólnotą Węgla i Stali oraz Europejską Wspólnotą Energii Atomowej z jednej strony, a Ukrainą z drugiej strony, podpisanej dnia 1 czerwca 1995 r. w Brukseli;
zawarcie Umowy przejściowej jest konieczne dla realizacji celów Wspólnoty ustanowionych w szczególności w art. 2 i 3 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Węgla i Stali i ponieważ Traktat nie zawierał przepisów odnoszących się do wszystkich przypadków, określonych w niniejszej decyzji;
po konsultacji z Komitetem Doradczym i otrzymaniu zgody Rady z dnia 4 grudnia 1995 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W imieniu Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali oraz Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej niniejszym zatwierdza się Umowę przejściową w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem, między Wspólnotą Europejską, Europejską Wspólnotą Węgla i Stali oraz Europejską Wspólnotą Energii Atomowej z jednej strony, a Ukrainą z drugiej strony wraz z Protokołem i deklaracjami.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady dokona notyfikacji, przewidzianej w art. 36 Umowy przejściowej w imieniu Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali oraz Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej.
Decyzja Rady i Komisji
z dnia 4 grudnia 1995 r.
w sprawie zawarcia Protokołu dodatkowego do Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony,a Republiką Bułgarii z drugiej strony
(95/558/WE, Euratom)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 238, w powiązaniu z art. 228 ust. 2 zdanie drugie i ust. 3 akapit drugi,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 101 akapit drugi,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając zatwierdzenie udzielone przez Radę zgodnie z art. 101 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,
a także mając na uwadze, co następuje: na swoim posiedzeniu w Kopenhadze w dniach 21 i 22 czerwca 1993 r., Rada Europejska wezwała do opracowania dalszych programów wspólnotowych w celu udostępnienia ich państwom stowarzyszonym Europy Środkowej i Wschodniej, uznając za programy początkowe te, które są już udostępnione krajom EFTA;
Komisja negocjowała, w imieniu Wspólnoty Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej, Protokół dodatkowy do Układu Europejskiego z Republiką Bułgarii,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Protokół dodatkowy do Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Bułgarii z drugiej strony, podpisany dnia 20 lipca 1995 r., zostaje niniejszym zatwierdzony w imieniu Wspólnoty Europejskiej i w imieniu Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej.
Tekst Protokołu dodatkowego zostaje załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
O stanowisku zajmowanym przez Wspólnotę w ramach Rady Stowarzyszenia decyduje Rada, stanowiąc na wniosek Komisji, zgodnie z odpowiednimi przepisami Traktatów ustanawiających Wspólnotę Europejską i Europejską Wspólnotę Energii Atomowej.
Artykuł 3
Przewodniczący Rady dokonuje w imieniu Wspólnoty Europejskiej powiadomienia przewidzianego w art. 4 Protokołu dodatkowego [2].
Przewodniczący Komisji dokonuje takiego samego powiadomienia w imieniu Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej.
Decyzja Rady i Komisji
z dnia 4 grudnia 1995 r.
w sprawie zawarcia Protokołu dodatkowego do Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Rumunią, z drugiej strony
(95/561/WE, Euratom)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 238 w powiązaniu z art. 228 ust. 2 zdanie drugie i art. 228 ust. 3 akapit drugi,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 101 akapit drugi,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając zatwierdzenie udzielone przez Radę zgodnie z art. 101 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,
a także mając na uwadze, co następuje: na swoim posiedzeniu w Kopenhadze w dniach 21 i 22 czerwca 1993 r. Rada Europejska wezwała do opracowania dalszych programów wspólnotowych w celu udostępnienia ich państwom stowarzyszonym Europy Środkowej i Wschodniej, uznając za programy początkowe te, które są już udostępnione krajom EFTA;
Komisja negocjowała, w imieniu Wspólnoty Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej, Protokół dodatkowy do Układu Europejskiego z Rumunią,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Protokół dodatkowy do Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Rumunią, z drugiej strony, podpisany dnia 30 czerwca 1995 r. zostaje niniejszym zatwierdzony w imieniu Wspólnoty Europejskiej i w imieniu Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej.
Tekst Protokołu dodatkowego zostaje załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Artykuł 3
Decyzja Rady
z dnia 18 grudnia 1995 r.
dotycząca stosowania tymczasowego Porozumienia w formie wymiany listów zmieniającego Umowę między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Socjalistyczną Republiką Wietnamu w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi oraz odzieżowymi
(95/566/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113 w powiązaniu z art. 228 ust. 2 zdanie pierwsze,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: Komisja w imieniu Wspólnoty przeprowadziła negocjacje w sprawie Porozumienia w formie wymiany listów zmieniającego Umowę między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Socjalistyczną Republiką Wietnamu w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi oraz odzieżowymi parafowaną dnia 15 grudnia 1992 r. zmienioną Porozumieniem w formie wymiany listów parafowanym dnia 20 grudnia 1994 r.;
Porozumienie w formie wymiany listów powinno być tymczasowo stosowane od dnia 1 stycznia 1995 r. do czasu zakończenia procedur niezbędnych w celu jego zawarcia, z zastrzeżeniem wzajemnego tymczasowego stosowania Porozumienia przez Socjalistyczną Republikę Wietnamu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Porozumienie w formie wymiany listów zmieniające Umowę między Wspólnotą Europejską a Socjalistyczną Republiką Wietnamu w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi oraz odzieżowymi stosuje się tymczasowo od dnia 1 stycznia 1995 r. do czasu jego formalnego zawarcia, z zastrzeżeniem wzajemnego tymczasowego stosowania Porozumienia przez Socjalistyczną Republikę Wietnamu.
Tekst Porozumienia jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Rady
z dnia 18 grudnia 1995 r.
dotycząca zawarcia umowy między Wspólnotą Europejską a Republiką Boliwii w sprawie prekursorów i substancji chemicznych często wykorzystywanych do nielegalnego wytwarzania środków odurzających lub substancji psychotropowych
(95/567/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113, w związku z art. 228 ust. 2 zdanie pierwsze oraz art. 228 ust. 4,uwzględniając zalecenie Komisji,a także mając na uwadze, co następuje:
25 września 1995 r. Rada upoważniła Komisję do negocjowania, w imieniu Wspólnoty, porozumień w sprawie kontroli prekursorów i substancji chemicznych z Państwami Członkowskimi Organizacji Państw Amerykańskich, oraz priorytetowo z Państwami Członkowskimi Porozumienie z Kartageny; Komisja, na podstawie tego upoważnienia, zakończyła negocjacje z Republiką Boliwii dnia 13 listopada 1995 r.;
właściwe jest, aby umowa między Wspólnotą Europejską a Republiką Boliwii w sprawie prekursorów i substancji chemicznych często wykorzystywanych do nielegalnego wytwarzania środków odurzających lub substancji psychotropowych została zatwierdzona;
właściwe jest, aby Rada upoważniła Komisję, w konsultacji ze specjalnym komitetem powołanym przez Radę, do zatwierdzania zmian w imieniu Wspólnoty, w przypadku gdy umowa przewiduje ich przyjmowanie przez Wspólną Grupę Nadzorującą Wykonanie Umowy; takie upoważnienie musi być ograniczone do modyfikacji załączników do umowy, w zakresie dotyczącym substancji już objętych prawodawstwem wspólnotowym w sprawie prekursorów i substancji chemicznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W imieniu Wspólnoty zatwierdza się umowę między Wspólnotą Europejską a Republiką Boliwii w sprawie prekursorów i substancji chemicznych często wykorzystywanych do nielegalnego wytwarzania środków odurzających lub substancji psychotropowych.
Tekst umowy jest załączony do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady jest upoważniony do wyznaczenia osoby umocowanej do podpisania umowy.
Artykuł 3
Przewodniczący Rady w imieniu Wspólnoty składa do depozytu dokument określony w art. 12 umowy [1].
Artykuł 4
1.
Wspólnota jest reprezentowana we Wspólnej Grupie Nadzorującej Wykonanie Umowy, określonej w art. 9 umowy, przez Komisję wspomaganą przez przedstawicieli Państw Członkowskich.
2.
Komisja jest upoważniona do zatwierdzania, w imieniu Wspólnoty, modyfikacji załączników do umowy przyjętych przez Wspólną Grupę Nadzorującą Wykonanie Umowy zgodnie z procedurą określoną w art. 10 umowy.
Komisja wspomagana jest w tym przez specjalny komitet powołany przez Radę, którego zadaniem jest wypracowanie wspólnego stanowiska.
3.
Upoważnienie określone w ust. 2 jest ograniczone do tych substancji, które są już objęte właściwym prawodawstwem wspólnotowym dotyczącym prekursorów narkotyków i substancji chemicznych.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Rady
z dnia 18 grudnia 1995 r.
dotycząca zawarcia Umowy między Wspólnotą Europejską a Republiką Kolumbii w sprawie prekursorów i substancji chemicznych często wykorzystywanych w nielegalnej produkcji środków odurzających lub substancji psychotropowych
(95/568/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113, w powiązaniu z art. 228 ust. 2 zdanie pierwsze oraz art. 228 ust. 4,
uwzględniając zalecenie Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: w dniu 25 września 1995 r. Rada upoważniła Komisję do negocjowania, w imieniu Wspólnoty, umów w sprawie kontroli prekursorów i substancji chemicznych z Państwami Członkowskimi Organizacji Państw Amerykańskich, oraz jako priorytet z Państwami Członkowskimi Porozumienia z Kartageny; Komisja, na podstawie tego upoważnienia, zakończyła negocjacje z Republiką Kolumbii w dniu 13 listopada 1995 r.;
właściwe jest, aby Umowa między Wspólnotą Europejską a Republiką Kolumbii w sprawie prekursorów i substancji chemicznych często wykorzystywanych w nielegalnej produkcji środków odurzających lub substancji psychotropowych zostało zatwierdzone;
właściwe jest, aby Rada upoważniła Komisję, w konsultacji ze specjalnym komitetem powołanym przez Radę, do zatwierdzania zmian w imieniu Wspólnoty, w przypadku gdy umowa przewiduje ich przyjmowanie przez Wspólną Grupę Nadzorującą Wykonanie; takie upoważnienie musi być ograniczone do zmian załączników do Umowy, w zakresie dotyczącym substancji już objętych prawodawstwem wspólnotowym w sprawie prekursorów i substancji chemicznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W imieniu Wspólnoty zatwierdza się Umowę między Wspólnotą Europejską a Republiką Kolumbii w sprawie prekursorów i substancji chemicznych często wykorzystywanych w nielegalnej produkcji środków odurzających lub substancji psychotropowych.
Tekst Umowy załączony jest do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady jest niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby umocowanej do podpisania Porozumienia.
Artykuł 3
Przewodniczący Rady w imieniu Wspólnoty składa do depozytu dokument przewidziany w art. 12 Umowy [1].
Artykuł 4
1.
Wspólnota jest reprezentowana we Wspólnej Grupie Nadzorującej Wykonanie, przewidzianej w art. 9 Umowy, przez Komisję wspomaganą przez przedstawicieli Państw Członkowskich.
2.
Komisja jest upoważniona do zatwierdzania, w imieniu Wspólnoty, zmian w załącznikach do Umowy przyjętych przez Wspólną Grupę Nadzorującą Wykonanie zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 10 Umowy.
Komisja wspomagana jest w tym przez specjalny komitet powołany przez Radę, którego zadaniem jest wypracowanie wspólnego stanowiska.
3.
Upoważnienie, określone w ust. 2, jest ograniczone do tych substancji, które są już objęte właściwym prawodawstwem wspólnotowym dotyczącym prekursorów i substancji chemicznych.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Rady
z dnia 18 grudnia 1995 r.
dotycząca zawarcia umowy między Wspólnotą Europejską a Republiką Ekwadoru w sprawie prekursorów i substancji chemicznych często wykorzystywanych do nielegalnego wytwarzania środków odurzających lub substancji psychotropowych
(95/569/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113, w związku z art. 228 ust. 2 zdanie pierwsze oraz art. 228 ust. 4,uwzględniając wniosek Komisji,a także mając na uwadze, co następuje:
25 września 1995 r. Rada upoważniła Komisję do negocjowania, w imieniu Wspólnoty, porozumień w sprawie kontroli prekursorów i substancji chemicznych z Państwami Członkowskimi Organizacji Państw Amerykańskich, oraz jako priorytet z Państwami Członkowskimi Porozumienia z Kartageny; Komisja, na podstawie tego upoważnienia, zakończyła negocjacje z Republiką Ekwadoru 13 listopada 1995 r.;
właściwe jest, aby umowa między Wspólnotą Europejską a Republiką Ekwadoru w sprawie prekursorów i substancji chemicznych często wykorzystywanych do nielegalnego wytwarzania środków odurzających lub substancji psychotropowych została zatwierdzone;
właściwe jest, aby Rada upoważniła Komisję, w konsultacji ze specjalnym komitetem powołanym przez Radę, do modyfikacji w imieniu Wspólnoty, w przypadku gdy umowa przewiduje ich przyjmowanie przez Wspólną Grupę Nadzorującą Wykonanie Umowy; takie upoważnienie musi być ograniczone do modyfikacji załączników do umowy, w zakresie dotyczącym substancji już objętych prawodawstwem wspólnotowym w sprawie prekursorów i substancji chemicznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ
Artykuł 1
W imieniu Wspólnoty zatwierdza się umowę między Wspólnotą Europejską a Republiką Ekwadoru w sprawie prekursorów i substancji chemicznych często wykorzystywanych do nielegalnego wytwarzania środków odurzających lub substancji psychotropowych.
Tekst umowy załączony jest do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady jest niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby umocowanej do podpisania umowy.
Artykuł 3
Przewodniczący Rady w imieniu Wspólnoty składa do depozytu akt określony w art. 12 umowy [1].
Artykuł 4
1.
Wspólnota jest reprezentowana we Wspólnej Grupie Nadzorującej Wykonanie, przewidzianej w art. 9 umowy, przez Komisję wspomaganą przez przedstawicieli Państw Członkowskich.
2.
Komisja jest upoważniona do zatwierdzania, w imieniu Wspólnoty, modyfikacji załączników do umowy przyjętych przez Wspólną Grupę Nadzorującą Wykonanie umowy zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 10 umowy.
Komisja wspomagana jest w tym przez specjalny komitet powołany przez Radę, którego zadaniem jest wypracowanie wspólnego stanowiska.
3.
Upoważnienie określone w ust. 2, jest ograniczone do tych substancji, które są już objęte właściwym prawodawstwem wspólnotowym dotyczącym prekursorów i substancji chemicznych.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Rady
z dnia 18 grudnia 1995 r.
dotycząca zawarcia umowy między Wspólnotą Europejską a Republiką Peru w sprawie prekursorów i substancji chemicznych często wykorzystywanych do nielegalnego wytwarzania środków odurzających lub substancji psychotropowych
(95/570/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113, w związku z art. 228 ust. 2 zdanie pierwsze oraz art. 228 ust. 4,uwzględniając zalecenie Komisji,a także mając na uwadze, co następuje:
25 września 1995 r. Rada upoważniła Komisję do negocjowania, w imieniu Wspólnoty, porozumień w sprawie kontroli prekursorów i substancji chemicznych z Państwami Członkowskimi Organizacji Państw Amerykańskich, oraz jako priorytet z Państwami Członkowskimi Porozumienia z Kartageny; Komisja, na podstawie tego upoważnienia, zakończyła negocjacje z Republiką Peru 13 listopada 1995 r.;
właściwe jest, aby umowa między Wspólnotą Europejską a Republiką Peru w sprawie prekursorów i substancji chemicznych często wykorzystywanych w nielegalnej produkcji narkotyków lub substancji psychotropowych zostało zatwierdzone;
właściwe jest, aby Rada upoważniła Komisję, w konsultacji ze specjalnym komitetem powołanym przez Radę, do zatwierdzania zmian w imieniu Wspólnoty, w przypadku gdy umowa przewiduje ich przyjmowanie przez Wspólną Grupę Nadzorującą Wykonanie Umowy; takie upoważnienie musi być ograniczone do modyfikacji załączników do umowy, w zakresie dotyczącym substancji już objętych prawodawstwem wspólnotowym w sprawie prekursorów i substancji chemicznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ
Artykuł 1
W imieniu Wspólnoty zatwierdza się umowę między Wspólnotą Europejską a Republiką Peru w sprawie prekursorów i substancji chemicznych często wykorzystywanych do nielegalnego wytwarzania środków odurzających lub substancji psychotropowych.
Tekst umowy załączony jest do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady jest niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby umocowanej do podpisania umowy.
Artykuł 3
Przewodniczący Rady w imieniu Wspólnoty składa do depozytu akt określony w art. 12 umowy [1].
Artykuł 4
1.
Wspólnota jest reprezentowana we Wspólnej Grupie Nadzorującej Wykonanie Umowy, przewidzianej w art. 9 umowy, przez Komisję wspomaganą przez przedstawicieli Państw Członkowskich.
2.
Komisja jest upoważniona do zatwierdzania, w imieniu Wspólnoty, modyfikacji załączników do umowy przyjętych przez Wspólną Grupę Nadzorującą Wykonanie Umowy zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 10 umowy.
Komisja wspomagana jest w tym przez specjalny komitet powołany przez Radę, którego zadaniem jest wypracowanie wspólnego stanowiska.
3.
Upoważnienie określone w ust. 2, jest ograniczone do tych substancji, które są już objęte właściwym prawodawstwem wspólnotowym dotyczącym prekursorów i substancji chemicznych.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Rady
z dnia 18 grudnia 1995 r.
dotycząca zawarcia umowy między Wspólnotą Europejską a Republiką Wenezueli w sprawie prekursorów i substancji chemicznych często wykorzystywanych do nielegalnego wytwarzania środków odurzających lub substancji psychotropowych
(95/571/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113, w związku z art. 228 ust. 2 zdanie pierwsze oraz art. 228 ust. 4,
uwzględniając zalecenie Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: 25 września 1995 r. Rada upoważniła Komisję do negocjowania, w imieniu Wspólnoty, porozumień w sprawie kontroli prekursorów i substancji chemicznych z Państwami Członkowskimi Organizacji Państw Amerykańskich, oraz jako priorytet z Państwami Członkowskimi Porozumienia z Kartageny; Komisja, na podstawie tego upoważnienia, zakończyła negocjacje z Republiką Wenezueli 13 listopada 1995 r.;
właściwe jest, aby umowa między Wspólnotą Europejską a Republiką Wenezueli w sprawie prekursorów i substancji chemicznych często wykorzystywanych do nielegalnego wytwarzania środków odurzających lub substancji psychotropowych została zatwierdzone;
właściwe jest, aby Rada upoważniła Komisję, w konsultacji ze specjalnym komitetem powołanym przez Radę, do zatwierdzania zmian w imieniu Wspólnoty, w przypadku gdy umowa przewiduje ich przyjmowanie przez Wspólną Grupę Nadzorującą Wykonanie Umowy; takie upoważnienie musi być ograniczone do modyfikacji załączników do umowy, w zakresie dotyczącym substancji już objętych prawodawstwem wspólnotowym w sprawie prekursorów i substancji chemicznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ
Artykuł 1
W imieniu Wspólnoty zatwierdza się umowę między Wspólnotą Europejską a Republiką Wenezueli w sprawie prekursorów i substancji chemicznych często wykorzystywanych do nielegalnego wytwarzania środków odurzających lub substancji psychotropowych.
Tekst umowy załączony jest do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Przewodniczący Rady jest niniejszym upoważniony do wyznaczenia osoby umocowanej do podpisania umowy.
Artykuł 3
Przewodniczący Rady w imieniu Wspólnoty składa do depozytu akt określony w art. 12 umowy [1].
Artykuł 4
1.
Wspólnota jest reprezentowana we Wspólnej Grupie Nadzorującej Wykonanie Umowy, przewidzianej w art. 9 umowy, przez Komisję wspomaganą przez przedstawicieli Państw Członkowskich.
2.
Komisja jest upoważniona do zatwierdzania, w imieniu Wspólnoty, modyfikacji załączników do umowy przyjętych przez Wspólną Grupę Nadzorującą Wykonanie zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 10 umowy.
Komisja wspomagana jest w tym przez specjalny komitet powołany przez Radę, którego zadaniem jest wypracowanie wspólnego stanowiska.
3.
Upoważnienie określone w ust. 2, jest ograniczone do tych substancji, które są już objęte właściwym prawodawstwem wspólnotowym dotyczącym prekursorów i substancji chemicznych.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Decyzja Rady
z dnia 20 grudnia 1995 r.
w sprawie zawarcia umów w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską, z jednej strony, a Republiką Islandii, Królestwem Norwegii i Konfederacją Szwajcarską, z drugiej strony, dotyczących niektórych produktów rolnych
(95/582/WE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113 w związku z jego art. 228 ust. 2 zdanie pierwsze,
uwzględniając Akt Przystąpienia Republiki Austrii, Republiki Finlandii i Królestwa Szwecji,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: należy zatwierdzić umowy w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską, z jednej strony, a Republiką Islandii, Królestwem Norwegii i Konfederacją Szwajcarii, z drugiej strony, dotyczące niektórych produktów rolnych, w celu uwzględnienia przystąpienia do Unii Europejskiej Republiki Austrii, Republiki Finlandii i Królestwa Szwecji,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Europejskiej umowy w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską, z jednej strony, a Republiką Islandii, Królestwem Norwegii i Konfederacją Szwajcarii, z drugiej strony, dotyczące niektórych produktów rolnych.
Teksty umów załącza się do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Komisja przyjmuje szczegółowe zasady stosowania niniejszej decyzji zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 30 rozporządzenia Rady (EWG) nr 804/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1] lub odpowiednimi przepisami innych rozporządzeń w sprawie wspólnej organizacji rynków.
Artykuł 3
Przewodniczący Rady jest upoważniony do wyznaczenia osoby umocowanej do podpisania umów określonych w art. 1, by stały się one wiążące dla Wspólnoty [2].
Decyzja nr 3052/95/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 13 grudnia 1995 r.
ustanawiająca procedurę wymiany informacji w sprawie krajowych środków wprowadzających odstępstwa od zasady swobodnego przepływu towarów we Wspólnocie
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 189b Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje: zgodnie z art. 100b Traktatu Komisja sporządziła spis krajowych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych, objętych art. 100a Traktatu, które nie zostały zharmonizowane na mocy tego artykułu;
spis ten dowiódł, że większość przeszkód w handlu produktami, zgłaszanych przez Państwa Członkowskie, usuwa się za pomocą środków podjętych na mocy art. 100a oraz postępowania na mocy art. 169 Traktatu, w odniesieniu do niewypełnienia zobowiązań wynikających z art. 30;
przejrzystość krajowych środków zakazujących obrotu niektórymi produktami może ułatwić szybkie rozwiązanie na odpowiednim szczeblu problemów, które mogą utrudniać swobodny przepływ towarów, między innymi przez zbliżenie takich środków w odpowiednim czasie lub przez dostosowywanie ich na mocy art. 30 Traktatu;
w celu ułatwienia takiej przejrzystości powinna zostać ustanowiona prosta i pragmatyczna procedura wzajemnej wymiany informacji między Państwami Członkowskimi oraz między Państwami Członkowskimi a Komisją, aby wszystkie problemy, jakie mogą się pojawić w związku z funkcjonowaniem rynku wewnętrznego, mogły być rozwiązywane w sposób zadowalający zarówno dla przedsiębiorców, jak i konsumentów;
podstawowym celem tej procedury jest podniesienie poziomu wiedzy na temat wprowadzenia swobodnego przepływu towarów w sektorach niezharmonizowanych oraz określenie napotkanych problemów, w celu znalezienia ich właściwych rozwiązań;
procedura taka powinna obejmować tylko takie przypadki, w których Państwo Członkowskie, na podstawie niezgodności z jego własnymi przepisami krajowymi, podejmuje działania mające zapobiegać swobodnemu przepływowi lub wprowadzaniu do obrotu towarów, które są legalnie wytwarzane lub wprowadzane na rynek w innym Państwie Członkowskim;
powinno się uwzględnić jedynie środki stanowiące barierę dla określonego modelu lub typu towarów, a środki odnoszące się do towarów używanych, które z powodu wieku lub stopnia zużycia przestały się nadawać do obrotu rynkowego, powinno się wykluczyć z zakresu niniejszej decyzji;
środki odnoszące się wyłącznie do ochrony moralności publicznej lub porządku publicznego również powinny zostać wykluczone;
pozostałe Państwa Członkowskie i Komisja powinny mieć możliwość reagowania na środki notyfikowane w ramach niniejszej decyzji;
ponadto procedura nie powinna powielać procedur powiadamiania lub informowania, przewidzianych na mocy innych środków wspólnotowych; te różne procedury powinny zostać w odpowiedni sposób skoordynowane;
producenci, konsumenci i pozostałe zainteresowane strony powinny wiedzieć, z kim w ramach Komisji i administracji poszczególnych Państw Członkowskich powinny się kontaktować w przypadku pojawienia się problemu w odniesieniu do swobodnego przepływu towarów;
procedury ustanowione w celu wykonania niniejszej decyzji nie powinny skutkować powstaniem zbytecznej nowej biurokracji, zapewniając jednocześnie skuteczną równowagę między ochroną uzasadnionych roszczeń Państw Członkowskich a zachowaniem swobodnego przepływu towarów we Wspólnocie;
w imię zachowania przejrzystości wszystkim zainteresowanym stronom powinno się udostępnić pełne i aktualne informacje na temat wykonania niniejszej decyzji;
usunięcie przeszkód w swobodnym przepływie towarów ma podstawowe znaczenie dla Wspólnoty, w związku z czym zachodzi konieczność ustanowienia w przedmiotowej dziedzinie środków wspólnotowych dla osiągnięcia danego celu; środek ten jest zgodny z zasadą proporcjonalności, w uzupełnieniu do zasady pomocniczości, ponieważ ogranicza się do zapewnienia informacji o przypadkach, w których zastosowanie niezharmonizowanych przepisów krajowych może wpływać na właściwe funkcjonowanie rynku wewnętrznego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W przypadku gdy Państwo Członkowskie podejmuje działania mające zapobiegać swobodnemu przepływowi lub wprowadzaniu do obrotu modelu czy typu produktu, który jest zgodnie z prawem wytwarzany i wprowadzany na rynek w innym Państwie Członkowskim, zobowiązane jest ono powiadomić o tym Komisję, gdy bezpośrednim lub pośrednim skutkiem podjętego środka jest:
- powszechny zakaz obrotu danymi towarami,
- odmowa wydania zezwolenia na wprowadzanie towarów do obrotu,
- zmiana modelu lub typu danego produktu przed dopuszczeniem do obrotu rynkowego, lub
- wycofanie towarów z rynku.
Artykuł 2
Do celów niniejszej decyzji:
- "zmiana modelu lub typu produktów" oznacza każdą zmianę jednej lub kilku cech charakterystycznych danego produktu, wymienionych w definicji "specyfikacji technicznej" podanej w art. 1 dyrektywy 83/189/EWG [4],
- "orzeczenie sądowe" oznacza każdą decyzję, podjętą przez organ sądowy, powołany do wydawania orzeczeń,
- "środek" oznacza każdy środek, inny niż orzeczenie sądowe.
Artykuł 3
1.
Wymóg powiadamiania, ustanowiony w art. 1, stosuje się do środków podejmowanych przez właściwe i upoważnione w tym celu organy Państw Członkowskich, z wyjątkiem organów wydających orzeczenia sądowe.
W przypadku gdy dany model lub typ produktu podlega kilku środkom, przyjętym na takich samych warunkach formalnych i według tych samych procedur, wymogiem powiadomienia objęty jest tylko pierwszy z tych środków.
2.
Artykuł 1 nie ma zastosowania do:
- środków podejmowanych wyłącznie zgodnie ze wspólnotowymi środkami harmonizacji,
- środków zgłoszonych Komisji na mocy przepisów szczególnych,
- projektów środków zgłoszonych Komisji na mocy szczególnych przepisów wspólnotowych,
- środków przygotowawczych lub ukierunkowanych na podstawowy środek określony w art. 1, takich jak środki zapobiegawcze lub dochodzenie,
- środków odnoszących się wyłącznie do ochrony moralności publicznej lub porządku publicznego,
- środków odnoszących się do towarów używanych, które z powodu wieku lub stopnia zużycia, przestały się nadawać do obrotu rynkowego.
3.
Zapoczątkowanie procedury kontroli sądowej takiego podstawowego środka w żadnym wypadku nie może prowadzić do zawieszenia zastosowania przepisów art. 1.
Artykuł 4
1.
Powiadomienie określone w art. 1 musi zostać sporządzone w sposób wystarczająco szczegółowy oraz w jasnej i zwięzłej formie.
Musi składać się w skrócie z:
- arkusza informacyjnego zawierającego szczegółowe dane wymienione w Załączniku, oraz
- kopii treści środka podjętego przez władze określone w art. 3 ust. 1, w wersji opublikowanej lub przedstawionej zainteresowanej stronie.
W kopii można pominąć informacje nieobjęte poszczególnymi pozycjami arkusza informacyjnego.
2.
Informacje określone w ust. 1 przekazuje się w terminie 45 dni od dnia podjęcia środka, określonego w art. 1.
3.
Komisja wysyła kopię informacji określonych w ust. 1 pozostałym Państwom Członkowskim.
Artykuł 5
1.
W przypadku gdy środek podlegający zgłoszeniu na mocy niniejszej decyzji zawiera jeden lub większą ilość załączników, z kopią środka przekazuje się tylko skrótowy spis treści takiego Załącznika czy załączników.
2.
Komisja lub inne Państwo Członkowskie może zwrócić się do Państwa Członkowskiego, które podjęło dany środek, o dostarczenie, w terminie jednego miesiąca od daty przedstawienia takiego wniosku, pełnego tekstu załączników wymienionych w spisie określonym w ust. 1 lub innych istotnych informacji dotyczących danego środka.
3.
W przypadku gdy prawo krajowe stanowi, że prowadzone badania muszą mieć charakter poufny, przekazywanie informacji nieobjętych pozycjami arkusza informacyjnego określonego w art. 4 ust. 1, w stosownych przypadkach musi podlegać zatwierdzeniu przez właściwy organ sądowy.
Artykuł 6
Państwa Członkowskie i Komisja podejmują kroki niezbędne do zapewnienia, aby ich urzędnicy i inni pracownicy nie ujawniali informacji uzyskanych do celów wykonania niniejszej decyzji, które ze względu na ich charakter objęte są tajemnicą zawodową, z wyjątkiem informacji dotyczących aspektów bezpieczeństwa danego produktu, których ujawnienie jest wymagane w okolicznościach, gdy zachodzi konieczność ochrony zdrowia i bezpieczeństwa ludzi.
Artykuł 7
Każde Państwo Członkowskie przekaże Komisji informacje dotyczące właściwego krajowego organu lub organów, jakie powołało do celów przekazywaniabądź otrzymywaniainformacji określonych w niniejszej decyzji.
Komisja zobowiązana jest niezwłocznie przekazać te informacje pozostałym Państwom Członkowskim.
Państwa Członkowskie postarają się zapewnić, aby ustanowiono punkt kontaktowy, którym może być właściwy organ krajowy lub organy określone w akapicie pierwszym, albo sieć punktów kontaktowych, który posłuży za wstępny punkt odniesienia dla wszelkiego rodzaju dochodzenia w sprawie przyczyn nieuznawania innych przepisów krajowych oraz w sprawie ogólnego funkcjonowania niniejszej decyzji.
Artykuł 8
1.
Komisja zobowiązana jest wzmocnić działania koordynujące dotyczące wszystkich spraw wynikających z wykonania niniejszej decyzji, łącznie z koordynacją procedur powiadamiania lub informowania, skargami dotyczącymi pojedynczych przeszkód w swobodnym przepływie towarów i ogólnymi problemami związanymi ze wzajemnym uznawaniem.
2.
Komisja zobowiązana jest zapewnić, aby przedsiębiorcy, konsumenci i pozostałe zainteresowane strony wiedziały, z kim się kontaktować w przypadku pojawienia się problemów.
Artykuł 9
W poszanowaniu poufności, w miarę potrzeb, oraz bez uszczerbku dla spraw nierozwiązanych Komisja zobowiązana jest przekazywać w obrębie Wspólnoty informacje na temat krajowych środków notyfikowanych na mocy niniejszej decyzji, mających wpływ na zasadę swobodnego przepływu towarów w sektorach niezharmonizowanych.
Komisja przekazuje także informacje dotyczące decyzji w sprawie dalszych działań.
Zgłaszane środki krajowe wymienia się w Załączniku do rocznego sprawozdania na temat rynku wewnętrznego.
Artykuł 10
W celach wykonania niniejszej decyzji Komisję wspiera Stały Komitet ustanowiony na mocy dyrektywy 83/189/EWG.
Komitet odpowiedzialny jest za regularne informowanie Wspólnoty o funkcjonowaniu procedury przewidzianej na mocy niniejszej decyzji i o środkach zgłaszanych przez Państwa Członkowskie.
W stosownych przypadkach Komisja informuje także komitety branżowe ustanowione na mocy szczególnych przepisów wspólnotowych.
Artykuł 11
W terminie dwóch lat od daty wdrożenia niniejszej decyzji Komisja złoży sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, dotyczące jej funkcjonowania oraz przedstawi propozycje zmian, jakie uzna za stosowne.
W celu przygotowania tego sprawozdania Państwa Członkowskie przekażą Komisji wszelkie istotne informacje dotyczące sposobu wykonania przez nie niniejszej decyzji.
W sprawozdaniu Komisji zostanie również zbadana kwestia, czy notyfikacja na mocy niniejszej decyzji jest odpowiednio koordynowana z notyfikacją na mocy innych instrumentów Wspólnoty.
Artykuł 12
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
W terminie sześciu miesięcy od daty opublikowania niniejszej decyzji Państwa Członkowskie zobowiązane są powiadomić Komisję o środkach, jakie podjęły w celu jej wykonania.
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 1997 r.
Artykuł 13
Niniejsza decyzja skierowana jest do Państw Członkowskich.
Wspólne stanowisko
z dnia 28 kwietnia 1995 r.
określone przez Radę na podstawie art. J.2 Traktatu o Unii Europejskiej w odniesieniu do przedłużenia zawieszenia niektórych ograniczeń handlu z Federalną Republiką Jugosławii (Serbią i Czarnogórą)
(95/150/WPZiB)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. J.2,
uwzględniając rezolucje 943 (1994 r.), 970 (1995 r.) i 988 (1995 r.), przyjęte odpowiednio 23 września 1994 r., 12 stycznia i 21 kwietnia 1995 r. przez Radę Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych,
PRZYJMUJE NASTĘPUJĄCE WSPÓLNE STANOWISKO:
Artykuł 1
Zgodnie z rezolucjami 943 (1994 r.), 970 (1995 r.) i 988 (1995 r.) przyjętymi przez Radę Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych odpowiednio 23 września 1994 r., 12 stycznia i 21 kwietnia 1995 r. zawieszenie niektórych ograniczeń handlu z Federalną Republiką Jugosławii (Serbią i Czarnogórą) zostanie przedłużone.
Artykuł 2
Niniejsze wspólne stanowisko zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym.
Wspólne stanowisko
z dnia 7 lipca 1995 r.
określone przez Radę na podstawie art. J.2 Traktatu o Unii Europejskiej w odniesieniu do przedłużenia zawieszenia niektórych ograniczeń w handlu z Federalną Republiką Jugosławii (Serbii i Czarnogóry)
(95/254/WPZiB)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. J.2,
uwzględniając rezolucje 943 (1994), 970 (1995), 988 (1995) i 1003 (1995), przyjęte odpowiednio dnia 23 września 1994 r., dnia 12 stycznia 1995 r., dnia 21 kwietnia 1995 r. oraz dnia 5 lipca 1995 r. przez Radę Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych,
OKREŚLA NINIEJSZE WSPÓLNE STANOWISKO:
Artykuł 1
Zgodnie z rezolucjami 943 (1994), 970 (1995), 988 (1995) i 1003 (1995), przyjętymi odpowiednio dnia 23 września 1994 r., dnia 12 stycznia 1995 r., dnia 21 kwietnia 1995 r. oraz dnia 5 lipca 1995 r. przez Radę Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych, przedłuża się zawieszenie niektórych ograniczeń w handlu z Federalną Republiką Jugosławii (Serbii i Czarnogóry).
Artykuł 2
Niniejsze wspólne stanowisko zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym.
Wspólne stanowisko
z dnia 19 września 1995 r.
określone przez Radę na podstawie art. J.2 Traktatu o Unii Europejskiej w odniesieniu do przedłużenia zawieszenia niektórych ograniczeń w handlu z Federalną Republiką Jugosławii (Serbią i Czarnogórą)
(95/378/WPZiB)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. J.2,
uwzględniając rezolucje 943 (1994), 970 (1995), 988 (1995), 1003 (1995) i 1015 (1995) przyjęte odpowiednio w dniu 23 września 1994 r., w dniu 12 stycznia 1995 r., w dniu 21 kwietnia 1995 r., w dniu 5 lipca 1995 r. oraz w dniu 15 września 1995 r. przez Radę Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych,
PRYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE STANOWISKO:
Artykuł 1
Zgodnie z rezolucjami 943 (1994), 970 (1995), 988 (1995), 1003 (1995) i 1015 (1995) przyjętymi odpowiednio w dniu 23 września 1994 r., w dniu 12 stycznia 1995 r., w dniu 21 kwietnia 1995 r., w dniu 5 lipca 1995 r. oraz w dniu 15 września 1995 r. przez Radę Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych przedłużone zostaje zawieszenie niektórych ograniczeń w handlu z Federalną Republiką Jugosławii (Serbia i Czarnogóra).
Artykuł 2
Niniejsze wspólne stanowisko zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym.
Wspólne stanowisko
z dnia 18 września 1995 r.
określone przez Radę na podstawie art. J.2 Traktatu o Unii Europejskiej, w sprawie laserów oślepiających
(95/379/WPZiB)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. J.2,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE STANOWISKO:
1.
W kontekście Konferencji przeglądowej dotyczącej Konwencji o Zakazie lub Ograniczeniu Użycia Pewnych Broni Konwencjonalnych, które mogą być uważane za powodujące nadmierne cierpienia lub mające niekontrolowane skutki, zwanej dalej "Konwencją z 1980 r.", Państwa Członkowskie będą aktywnie wspierać, poza celami określonymi w tytule II decyzji Rady 95/170/WPZiB z dnia 12 maja 1995 r. w sprawie wspólnego działania przyjętego przez Radę na podstawie art. J.3 Traktatu o Unii Europejskiej, w sprawie min przeciwpiechotnych [1], przyjęcie Protokołu dodatkowego do Konwencji z 1980 r. dotyczącego laserów oślepiających, który spełnia wymagania humanitarne dotyczące unikania zbędnego cierpienia, nie ograniczając przy tym uzasadnionego użycia laserów przez wojsko.
Państwa Członkowskie Unii Europejskiej zbadają konstruktywnie propozycję zawartą w sprawozdaniu końcowym przedłożonym Konferencji przez grupę ekspertów rządowych.
2.
Niniejsze wspólne stanowisko zostanie ponownie rozpatrzone po Konferencji przeglądowej dotyczącej Konwencji z 1980 r.
3.
Niniejsze wspólne stanowisko zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym.
Wspólne stanowisko
z dnia 2 października 1995 r.
określone przez Radę na podstawie art. J.2 Traktatu o Unii Europejskiej, w sprawie Angoli
(95/413/WPZiB)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. J.2,
OKREŚLA NINIEJSZE WSPÓLNE STANOWISKO:
A. Unia Europejska w odniesieniu do Angoli dąży do realizacji następujących celów:
1.
Wspierać skuteczne wykonanie Protokołu z Lusaki, porozumień "acordos de paz" z Bicesse i odnośnych rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ.
2.
Wspierać misję specjalnego przedstawiciela sekretarza generalnego Narodów Zjednoczonych i obserwatora Troiki.
3.
Przyspieszyć tempo wdrażania umów zawartych na podstawie Protokołu z Lusaki oraz porozumień zawartych między rządem Angoli a Unity po podpisaniu niniejszego dokumentu przez strony i Unavem.
4.
Wspierać dialog zainicjowany ostatnimi spotkaniami prezydenta Republiki Angoli z prezydentem Unity, które stanowią nowy, znaczący krok w kierunku klimatu zaufania potrzebnego do konsolidacji procesu pokojowego.
Powinien on umożliwić stworzenie ram dla pokojowego współistnienia wszystkich obywateli Angoli, opartego na zasadach demokracji, państwa prawa, sprawiedliwości i pełnego poszanowania praw człowieka.
5.
Wspierać skoordynowane działania społeczności międzynarodowej zmierzające do odbudowy Angoli w ramach procesu pokojowego.
B. Pragnąc pomóc w realizacji tych celów i przyjmując z zadowoleniem pozytywne rezultaty obrad okrągłego stołu (UNDP), które odbyły się w Brukseli w dniach 25 i 26 września 1995 r., do których Unia Europejska w dużej mierze się przyczyniła, Unia Europejska jest gotowa:
1.
Pomóc Rządowi Angoli w umacnianiu demokracji i państwa prawa.
2.
Uczestniczyć w dalszym ciągu w staraniach na rzecz ulżenia cierpieniom uchodźców i wysiedleńców oraz przyspieszyć ich społeczną i gospodarczą reintegrację.
3.
Wnieść swój wkład w starania na rzecz społecznej reintegracji zdemobilizowanych żołnierzy, zarówno te podejmowane przez Angolę, jak i Organizację Narodów Zjednoczonych.
4.
Pomóc Unavem III poprzez udział w działaniach na rzecz monitorowania praw człowieka, proponowanego przez sekretarza generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych w sprawozdaniu z lipca 1995 r.
5.
Uczestniczyć w rozminowywaniu, również w ramach wspólnego działania dotyczącego min przeciwpiechotnych [1].
6.
Uczestniczyć w inicjatywach podjętych przez Angolę i społeczność międzynarodową, mających na celu pojednanie narodowe, odnowę i odbudowę kraju.
C. Rada i Komisja, działając w ramach swoich odpowiednich uprawnień, podejmują środki niezbędne do wykonania niniejszego wspólnego stanowiska.
Kontynuację niniejszego wspólnego stanowiska zapewniają właściwe grupy Rady.
D. Niniejsze wspólne stanowisko zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym.
Wspólne stanowisko
z dnia 4 grudnia 1995 r.
określone przez Radę na podstawie art. J.2 Traktatu o Unii Europejskiej w odniesieniu do zawieszenia ograniczeń w handlu z Federalną Republiką Jugosławii (Serbią i Czarnogórą) oraz z Serbami bośniackimi
(95/511/WPZiB)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. J.2,
uwzględniając rezolucję 1022 (1995) przyjętą przez Radę Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych 22 listopada 1995 r.,
PRZYJMUJE NASTĘPUJĄCE WSPÓLNE STANOWISKO:
Artykuł 1
Ograniczenia dotyczące stosunków gospodarczych i finansowych z Federalną Republiką Jugosławii (Serbią i Czarnogórą) oraz z Serbami bośniackimi zostaną zawieszone zgodnie z postanowieniami rezolucji 1022 (1995) przyjętej przez Radę Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych 22 listopada 1995 r.
Artykuł 2
Niniejsze wspólne stanowisko zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym.
Wspólne stanowisko
z dnia 20 listopada 1995 r.
określone przez Radę na podstawie art. J.2 Traktatu o Unii Europejskiej, w sprawie Nigerii
(95/515/WPZiB)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. J.2,
OKREŚLA NINIEJSZE WSPÓLNE STANOWISKO:
1.
Ostro potępia egzekucję wykonaną w dniu 10 listopada na panu Ken Saro-Wiwa i ośmiu współoskarżonych.
Stanowiła ona wyraźne naruszenie przez Nigerię poszanowania jej zobowiązań w zakresie praw człowieka, wynikających z wielu umów międzynarodowych, których Nigeria jest stroną.
2.
Unia Europejska potępia naruszenia praw człowieka przez reżim wojskowy, w tym karę śmierci i surowe wyroki więzienia, orzekane po wadliwie prowadzonych procesach sądowych i bez zagwarantowania możliwości odwołania się do sądu wyższej instancji.
W tym kontekście Unia wyraża swoje szczególne zaniepokojenie zatrzymaniem bez procesu osobistości politycznych oraz zawieszeniem habeas corpus.
3.
Unia Europejska przypomina swoje głębokie zaniepokojenie związane z anulowaniem w czerwcu 1993 r. wyborów, które zostały uznane za wolne i uczciwe, a następnie z powołaniem nowej dyktatury wojskowej.
Zwraca ona uwagę, że reżim wojskowy jak dotąd nie przedstawił w sposób przekonujący zamiaru powrotu do cywilnych demokratycznych rządów w wiarygodnym i krótkim terminie oraz:
a) potwierdza następujące środki przyjęte w 1993 r.:
- zawieszenie współpracy wojskowej,
- ograniczenia wizowe dla członków sił wojskowych lub bezpieczeństwa oraz ich rodzin,
- zawieszenie wizyt członków armii,
- ograniczenie poruszania się wszystkich członków personelu wojskowego nigeryjskich placówek dyplomatycznych,
- anulowanie kursów szkoleniowych dla całego nigeryjskiego personelu wojskowego,
- zawieszenie wszystkich obustronnych wizyt wysokiego szczebla, które nie są niezbędne;
b) wprowadza następujące dodatkowe środki:
i) ograniczenia wizowe dla członków Tymczasowej Rady Rządzącej i Federalnej Rady Wykonawczej oraz ich rodzin,
ii) embargo na broń, amunicję i sprzęt wojskowy [1].
4.
Współpraca na rzecz rozwoju z Nigerią zostaje wstrzymana.
Wyjątki mogą dotyczyć projektów i programów wspierających prawa człowieka i demokrację oraz koncentrujących się na zmniejszaniu ubóstwa, w szczególności zaspokajaniu podstawowych potrzeb najbiedniejszych grup społeczeństwa, w ramach zdecentralizowanej współpracy za pośrednictwem miejscowych władz cywilnych i organizacji pozarządowych.
5.
Niniejsze wspólne stanowisko będzie monitorowane przez Radę, której regularnie będą składać sprawozdania Prezydencja oraz Komisja, a także będzie podlegać przeglądom w świetle rozwoju sytuacji w Nigerii. Rozważane są dalsze działania.
Wspólne działanie
z dnia 10 marca 1995 r.
przyjęte przez Radę na podstawie art. K.3 Traktatu o Unii Europejskiej, dotyczące Jednostki Europolu ds. Narkotyków
(95/73/WSiSW)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając art. K.3 ust. 2 lit. b) Traktatu o Unii Europejskiej,
uwzględniając inicjatywę Republiki Federalnej Niemiec,
Państwa Członkowskie uważają za przedmiot wspólnego zainteresowania powołanie Jednostki Europolu ds. Narkotyków zgodnie z art. K.1 ust. 9 Traktatu;
na posiedzeniu w Luksemburgu w dniach 28 i 29 czerwca 1991 r. Rada Europejska złożyła wnioski w sprawie powołania Europejskiego Urzędu Policji (Europol), uzgodniła cele określone w tych wnioskach i zaleciła ich dalsze rozważenie;
w sprawozdaniu przedłożonym Radzie Europejskiej w dniu 4 grudnia 1991 r. Ministrowie jednomyślnie wyrazili zgodę na utworzenie Europolu, rozpoczynając od jednostki wywiadu do walki z narkotykami, która miała zostać powołana w najbliższym czasie;
na posiedzeniu w Maastricht w dniach 10 i 11 grudnia 1991 r. Rada Europejska wyraziła zgodę na utworzenie Europolu, którego początkowe zadanie polegałoby na organizacji wymiany informacji dotyczących narkotyków między Państwami Członkowskimi, a także poleciła Ministrom podjęcie, w jak najszybszym terminie, niezbędnych środków w tym celu;
na posiedzeniu w Lizbonie w dniach 26 i 27 czerwca 1992 r. Rada Europejska poleciła sporządzenie Konwencji o utworzeniu Europolu;
Państwa Członkowskie powinny współpracować w ramach właściwych struktur przed wejściem w życie tej Konwencji;
ze względu na naglącą potrzebę zajęcia się problemami związanymi z międzynarodowym nielegalnym handlem narkotykami, związanym z nim praniem brudnych pieniędzy oraz przestępczością zorganizowaną, Ministrowie na nadzwyczajnym posiedzeniu w dniu 18 września 1992 r. polecili realizację pierwszej fazy tworzenia Europolu, jaką jest powołanie, najpóźniej do dnia 1 stycznia 1993 r., Jednostki Europolu ds. Narkotyków;
przedstawiciele rządów Państw Członkowskich, zebrani na szczeblu głów państw i na szczeblu rządowym, podjęli decyzję o umiejscowieniu siedzib niektórych organów i służb Wspólnot Europejskich oraz Europolu, zgodnie z którą Europol i Jednostka Europolu ds. Narkotyków mają mieć swoją siedzibę w Hadze;
Państwa Członkowskie określiły już ogólne ramy współpracy w formie Jednostki Europolu ds. Narkotyków, ustanowionej na mocy umowy ministerialnej z dnia 2 czerwca 1993 r. powołującej wspomnianą Jednostkę, która działa od stycznia 1994 r.;
na posiedzeniu w dniach 9 i 10 grudnia 1994 r. w Essen Rada Europejska postanowiła rozszerzyć mandat Jednostki Europolu ds. Narkotyków o zadania walki z nielegalnym handlem materiałami radioaktywnymi i nuklearnymi, walki z przestępczością obejmującą tajne sieci imigracyjne, nielegalny handel środkami transportu oraz związane z tym operacje prania brudnych pieniędzy;
w konkluzjach Rady Europejskiej z dni 9 i 10 grudnia 1994 r. zdecydowano, że Konwencja w sprawie utworzenia Europolu będzie ratyfikowana najpóźniej przez Radę Europejską w Cannes, zważywszy że istnieje wola podjęcia wszelkich kolejnych czynności koniecznych do osiągnięcia tego celu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE STANOWISKO:
Artykuł 1
Poniższe zasady stosuje się do Jednostki Europolu ds. Narkotyków, powołanej pierwotnie na mocy umowy ministerialnej z dnia 2 czerwca 1993 r., zwanej dalej "Jednostką".
Artykuł 2
Cel i zakres
1.
Każde Państwo Członkowskie wysyła jednego lub więcej oficerów łącznikowych do Hagi w celu utworzenia, wraz z oficerami łącznikowymi z pozostałych Państw Członkowskich, grupy współpracującej w ramach Jednostki.
2.
Jednostka działa jako grupa nieoperacyjna zajmująca się wymianą i analizą informacji i wywiadu, w przypadku gdy dotyczą one dwóch lub więcej Państw Członkowskich, w odniesieniu do:
a) nielegalnego handlu narkotykami;
b) nielegalnego handlu substancjami radioaktywnymi i nuklearnymi;
c) przestępczości obejmującej tajne sieci imigracyjne;
d) nielegalnego handlu środkami transportu;
włącznie z zaangażowanymi organizacjami przestępczymi oraz związanymi z tym operacjami prania brudnych pieniędzy.
3.
Celem Jednostki jest wspomaganie policji i innych właściwych organów działających na terenie oraz między Państwami Członkowskimi w skuteczniejszym zwalczaniu działalności przestępczej określonej w ust. 2.
W tym celu członkowie Jednostki, działając zgodnie z ustawodawstwem krajowym, innymi odpowiednimi przepisami prawnymi i poleceniami wydanymi przez właściwe Państwa Członkowskie, wykonują następujące zadania:
a) wymiana, między Państwami Członkowskimi, informacji (w tym danych osobowych) pomocnych w konkretnych dochodzeniach w sprawach karnych dotyczących działalności przestępczej określonej w ust. 2;
b) przygotowanie sprawozdań na temat ogólnej sytuacji i analiz działalności przestępczej w oparciu o informacje nieobjęte zakresem danych osobowych dostarczone przez Państwa Członkowskie lub pochodzące z innych źródeł.
Działalność Jednostki jest podejmowana bez uszczerbku dla innych form dwustronnej lub wielostronnej współpracy w zakresie zwalczania działalności przestępczej określonej w ust. 2 lub dla kompetencji Wspólnot Europejskich.
Artykuł 3
Przetwarzanie danych
1. W odniesieniu do działalności przestępczej określonej w art. 2 ust. 2, oficerowie łącznikowi przekazują, zgodnie z ustawodawstwem krajowym, innymi przepisami prawa oraz poleceniami wydanymi przez odpowiednie Państwa Członkowskie, informacje pomocne w konkretnych dochodzeniach w sprawach karnych dotyczących działalności przestępczej określonej w art. 2 ust. 2, rozwoju wywiadu oraz analizie strategicznej.
W celu wypełniania swoich zadań oficerowie łącznikowi mają dostęp do wszelkich informacji na temat działalności przestępczej i wywiadowczej swoich Państw Członkowskich.
Należy zapewnić ochronę wszelkich informacji przed dostępem ze strony osób nieuprawnionych oraz przed zniszczeniem, w tym zapewnić fizyczną ochronę systemów i łączy przetwarzania danych.
2.
Zapytania o informacje zgłoszone Jednostce przez policję lub inne właściwe służby przechodzą przez jedną centralną władzę.
Jest ona odpowiedzialna za odbiór i dalsze przekazanie odpowiedzi dostarczonych przez Jednostkę.
Artykuł 4
Ochrona danych
1.
Informacje osobowe są przekazywane na zasadzie wymiany między oficerami łącznikowymi, z których każdy działa zgodnie z ustawodawstwem krajowym, innymi przepisami prawa oraz poleceniami wydanymi przez jego Państwo Członkowskie dotyczącymi przetwarzania informacji osobowych, zgodnie z wszelkimi warunkami nałożonymi przez Państwo udzielające informacji w odniesieniu do wykorzystania takich informacji.
Wszelka wymiana informacji pomiędzy Państwem zwracającym się o informacje a Państwem udzielającym informacji ma miejsce wyłącznie na zasadzie dwustronności poprzez oficerów łącznikowych tych Państw.
Gdyby Państwo udzielające informacji, w trakcie zajmowania się zapytaniem, odkryło jakiekolwiek informacje dotyczące działalności przestępczej określonej w art. 2 ust. 2, mogące zainteresować inne Państwo Członkowskie, informacje takie mogą zostać udostępnione temu Państwu Członkowskiemu za pomocą oficerów łącznikowych zaangażowanych Państw, zgodnie z obowiązującym w nich ustawodawstwem krajowym.
2.
Oficerowie łącznikowi nie przekazują żadnych informacji osobowych Państwom innym niż Państwa Członkowskie ani żadnym organizacjom międzynarodowym.
W zakresie wymaganym przez ustawodawstwo krajowe dotyczące ochrony danych, oficerowie łącznikowi prowadzą rejestr, wyłącznie w celu ochrony danych, informacji osobowych, które przekazali zgodnie z ust. 1.
Ponadto, żadne informacje osobowe nie są przechowywane centralnie w Jednostce, ani automatycznie, ani w żaden inny sposób.
3.
Państwa Członkowskie polecą swoim władzom odpowiedzialnym za ochronę danych, aby dopilnowały, by działalność ich oficerów łącznikowych była zgodna z ustawodawstwem krajowym w zakresie ochrony danych osobowych oraz by wspólna baza danych Jednostki, jeśli taka istnieje, zawierała jedynie dane nieosobowe.
W celu umożliwienia spełnienia tych zaleceń Państwa Członkowskie przyjmują na siebie obowiązek dopilnowania, by ich oficerowie łącznikowi współpracowali należycie z ich krajowymi władzami odpowiedzialnymi za ochronę danych.
Artykuł 5
Personel
1.
Na czele Jednostki stoi Koordynator.
Oprócz Koordynatora zespół zarządzający składa się z dwóch zastępców Koordynatora i dwóch innych członków, powiązanych bezpośrednio w hierarchii z Koordynatorem, i których zakres działalności jest wyraźnie określony.
Koordynator, dwaj zastępcy Koordynatora i dwaj inni członkowie zespołu zarządzającego są powoływani przez Radę zgodnie z procedurą przewidzianą w tytule VI Traktatu.
Zespół zarządzający jest odpowiedzialny za bieżące działanie Jednostki.
Państwa Członkowskie pouczą swoich oficerów łącznikowych, by wypełniali polecenia Koordynatora, zgodnie z ustawodawstwem krajowym, innymi przepisami prawa oraz wydanymi im poleceniami.
2.
Oprócz oficerów łącznikowych wysłanych bezpośrednio przez Państwa Członkowskie, do Jednostki wysyła się inny personel w takiej liczbie, jaka zostanie ustalona przez Radę, i zgodnie z procedurą przewidzianą w tytule VI Traktatu.
Koordynator Jednostki uczestniczy w wyznaczaniu takiego personelu.
Artykuł 6
Odpowiedzialność
Bez uszczerbku dla zakresu odpowiedzialności, jaką ponosi każde Państwo Członkowskie za sprawowanie kontroli nad własnymi oficerami łącznikowymi, Rada sprawuje ogólny nadzór nad działalnością Jednostki.
W tym celu Koordynator składa półroczne sprawozdania na temat zarządzania przez niego Jednostką oraz działalności Jednostki.
Koordynator przedstawia wszelkie inne sprawozdania lub informacje, o które wnioskuje Rada.
Artykuł 7
Finansowanie
Państwa Członkowskie ponoszą koszty wysyłania swoich oficerów łącznikowych oraz potrzebnego Jednostce sprzętu.
Pozostałe koszty związane z tworzeniem i utrzymaniem Jednostki, początkowo pokrywane przez kraj przyjmujący, zostaną rozłożone równomiernie między Państwa Członkowskie.
W tym celu ustalony zostanie roczny udział każdego Państwa Członkowskiego, zgodnie z zasadami i postępowaniem budżetowym, na podstawie jego produktu narodowego brutto (PNB), zgodnie ze skalą stosowaną do określenia części środków własnych finansujących budżet ogólny Wspólnot Europejskich.
Każdego roku wysokość PNB za poprzedni rok stanowi podstawę odniesienia dla każdego Państwa Członkowskiego.
Artykuł 8
Wejście w życie
Niniejsze wspólne działanie wchodzi w życie w dniu jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym. Zastępuje ono umowę ministerialną z dnia 2 czerwca 1993 r. w sprawie powołania Jednostki Europolu ds. Narkotyków.
Wspólne działanie
z dnia 25 września 1995 r.
przyjęte przez Radę na podstawie art. K.3 Traktatu o Unii Europejskiej, w sprawie środków wykonawczych do art. K.1 Traktatu
(95/401/WSiSW)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. K.3 ust. 2 lit. b),
PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE DZIAŁANIE:
Artykuł 1
Dla osiągnięcia celów określonych w art. K.1 Traktatu Unia wprowadza odpowiednie środki dotyczące kształcenia, zbierania i wymiany informacji i doświadczeń, seminariów, badań i publikacji, a także inne środki robocze wspomagające współpracę w Unii.
Artykuł 2
Decyzje o finansowaniu środków opisanych w art. 1 podejmuje się zgodnie z art. K.8 ust. 2 Traktatu.
Artykuł 3
Niniejsze wspólne działanie wchodzi w życie z dniem jego przyjęcia.
Dyrektywa 95/1/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 2 lutego 1995 r.
w sprawie maksymalnej prędkości konstrukcyjnej, maksymalnego momentu obrotowego i maksymalnej mocy netto silnika dwu- lub trzykołowych pojazdów silnikowych
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/61/EWG z dnia 30 czerwca 1992 r. odnoszącą się do homologacji dwu- lub trzykołowych pojazdów silnikowych [1],
uwzględniając wniosek Komisji [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
stanowiąc zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 189b Traktatu [4],
a także mając na uwadze, co następuje: rynek wewnętrzny obejmuje obszar bez wewnętrznych granic, w którym zapewniony jest swobodny przepływ towarów, osób, usług i kapitału; w celu stworzenia takiego rynku podjęte muszą być niezbędne środki;
metody pomiaru maksymalnej prędkości konstrukcyjnej, maksymalnego momentu obrotowego i maksymalnej mocy netto silnika dwu- lub trzykołowych pojazdów silnikowych różnią się w poszczególnych Państwach Członkowskich; w rezultacie tych różnic metody te stanowią barierę dla rozwoju wymiany handlowej we Wspólnocie;
powyższa bariera w funkcjonowaniu rynku wewnętrznego może zostać usunięta, jeśli w miejsce swych krajowych przepisów poszczególne Państwa Członkowskie przyjmą te same wymogi;
jednolite wymogi w odniesieniu do metod pomiaru maksymalnej prędkości konstrukcyjnej, maksymalnego momentu obrotowego i maksymalnej mocy netto silnika dwu- lub trzykołowych pojazdów silnikowych muszą zostać zarysowane w celu umożliwienia zastosowania do każdego typu takich pojazdów procedur ustalonych w dyrektywie 92/61/EWG i dotyczących homologacji typu pojazdu i typu części,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Niniejsza dyrektywa odnosi się do metod pomiaru maksymalnej prędkości konstrukcyjnej, maksymalnego momentu obrotowego i maksymalnej mocy netto silnika wszystkich typów pojazdów zdefiniowanych w art. 1 dyrektywy Rady 92/61/EWG.
Artykuł 2
Procedurę homologacji części w odniesieniu do metod pomiaru maksymalnej prędkości konstrukcyjnej, maksymalnego momentu obrotowego i maksymalnej mocy netto silnika (metody pomiaru) danego typu dwu- lub trzykołowego pojazdu silnikowego oraz zasady regulujące swobodny przepływ takich pojazdów ustanawia się w dyrektywie 92/61/EWG.
Artykuł 3
W terminie dwóch lat od przyjęcia niniejszej dyrektywy Komisja przeprowadza nowe pogłębione badania w celu ustalenia, czy istnieje jakiś związek między wypadkami drogowymi a maksymalną mocą silnika przekraczającą 74 kW.
W ramach tych badań Komisja zestawia i analizuje najnowsze rezultaty badań naukowych i przeprowadza nowe badania w celu ustanowienia określonej strategii działania w rozważanym zakresie.
Na podstawie wniosków z badań Komisja proponuje, w razie potrzeby, nowe środki legislacyjne.
Artykuł 4
Wszelkie zmiany konieczne do dostosowania wymagań załączników I i II do postępu technicznego przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13 dyrektywy 70/156/EWG [5].
Artykuł 5
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 2 sierpnia 1996 r. i niezwłocznie informują o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia są określane przez Państwa Członkowskie.
Począwszy od daty wymienionej w pierwszym akapicie Państwa Członkowskie nie mogą zakazać dopuszczenia do ruchu pojazdów, które spełniają warunki określone w niniejszej dyrektywie.
Państwa Członkowskie stosują niniejsze przepisy od dnia 2 lutego 1997 r.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, które przyjmują w zakresie objętym niniejszą dyrektywą.
Artykuł 6
Ustawodawstwo krajowe może zezwalać Państwom Członkowskim na odmowę wstępnej i późniejszej rejestracji na ich terytorium pojazdów z maksymalną mocą silnika netto przekraczającą 74 kW.
Artykuł 7
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady nr 95/2/WE
z dnia 20 lutego 1995 r.
w sprawie dodatków do żywności innych niż barwniki i substancje słodzące
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 189b Traktatu [3],
uwzględniając dyrektywę Rady 89/107/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących dodatków do żywności dopuszczonych do użycia w środkach spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi [4], w szczególności jej art. 3 ust. 2,
a także mając na uwadze co następuje: różnice istniejące między ustawodawstwami krajowymi odnoszące się do substancji konserwujących, antyutleniaczy i innych dodatków, jak też warunków ich użycia, utrudniają swobodny przepływ środków spożywczych, może to stwarzać warunki dla nieuczciwej konkurencji;
w każdym uregulowaniu dotyczącym dodatków do żywności oraz warunków ich użycia trzeba przede wszystkim brać pod uwagę, potrzebę ochrony konsumenta;
jest ogólnie przyjęte, że nieprzetworzone środki spożywcze oraz niektóre inne środki spożywcze powinny być wolne od dodatków do żywności;
uwzględniając najnowsze informacje naukowe i toksykologiczne dotyczące tych substancji, użycie niektórych z nich powinno być dozwolone jedynie w niektórych środkach spożywczych i w określonych warunkach użycia;
niezbędne jest ustanowienie ścisłych reguł dotyczących używania dodatków do żywności w preparatach dla niemowląt, preparatach do dalszego żywienia niemowląt i żywności podawanej niemowlętom w czasie odstawiania od piersi, określonych w dyrektywie Rady 89/398/EWG z dnia 3 maja 1989 r., w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego [5], w szczególności art. 4 ust. 1 lit. e) niniejszej dyrektywy;
nie jest zamiarem niniejszej dyrektywy wywieranie wpływu na reguły odnoszące się do substancji słodzących i barwników;
do momentu przyjęcia przepisów szczególnych w wykonaniu dyrektywy Rady 91/414/EWG, z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [6] oraz dyrektywy Rady 90/642/EWG z dnia 27 listopada 1990 r. w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w niektórych produktach pochodzenia roślinnego, w tym owocach i warzywach, oraz na ich powierzchni [7], niektóre substancje należące do tej kategorii są tymczasowo objęte niniejszą dyrektywą;
Komisja dostosuje przepisy wspólnotowe tak, aby były zgodne z regułami ustanowionymi w niniejszej dyrektywie;
Komitet Naukowy ds. Żywności został skonsultowany w sprawie substancji, które nie są jeszcze przedmiotem przepisów wspólnotowych;
niezbędne jest włączenie do niniejszej dyrektywy szczególnych przepisów dotyczących dodatków wymienionych w innych przepisach wspólnotowych;
pożądanym jest, by przy podejmowaniu decyzji o tym czy dany środek spożywczy należy do określonej kategorii żywności, postępować zgodnie z procedurą konsultacyjną ze Stałym Komitetem ds. Środków Spożywczych;
zmiany istniejących kryteriów czystości dotyczących dodatków do żywności, innych niż barwniki i substancje słodzące, jak też nowe specyfikacje dotyczące takich dodatków do żywności, dla których nie obowiązują żadne kryteria czystości, zostaną przyjęte zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 11 dyrektywy 89/107/EWG;
Komitet Naukowy ds. Żywności nie wydał jeszcze opinii w sprawie środków do przetwarzania mąki; środki te będą przedmiotem odrębnej dyrektywy;
niniejsza dyrektywa zastępuje dyrektywy 64/54/EWG [8], 70/357/EWG [9], 74/329/EWG [10] i 83/463/EWG [11], dyrektywy te tracą moc,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejsza dyrektywa jest dyrektywą szczegółową, stanowiącą część dyrektywy ogólnej w rozumieniu art. 3 dyrektywy 89/107/EWG i stosuje się do dodatków innych niż barwniki, substancje słodzące oraz substancje do przetwarzania mąki.
2.
Do środków spożywczych używane mogą być tylko dodatki spełniające wymagania przewidziane przez Naukowy Komitet ds. Żywności.
3.
Do celów niniejszej dyrektywy:
a) "substancje konserwujące" są to substancje, które wydłużają okres przechowywania środków spożywczych, chroniąc je przed zepsuciem powodowanym przez drobnoustroje;
b) "przeciwutleniacze" są to substancje wydłużające okres przechowywania środków spożywczych, chroniąc je przed zepsuciem powodowanym przez utlenianie, takim jak jełczenie substancji tłustych oraz zmiany w kolorze;
c) "nośniki", w tym rozpuszczalniki są to substancje używane do rozpuszczania, rozcieńczania, rozrzedzania lub modyfikowania w każdy inny sposób dodatku do żywności, jednak bez zmiany jego funkcji technologicznej (bez odgrywania roli technologicznej przez same nośniki), w celu ułatwienia posługiwania się nimi, ich zastosowania lub ich używania;
d) "kwasy" są to substancje, które zwiększają kwasowość środka spożywczego lub nadają mu kwaśny smak;
e) "regulatory kwasowości" są to substancje, które zmieniają lub ustalają kwasowość lub alkaliczność środka spożywczego;
f) "substancje przeciwzbrylające" są to substancje, które w środku spożywczym redukują tendencję do zlepiania się poszczególnych cząsteczek środka spożywczego;
g) "substancje przeciwpianotwórcze" są to substancje, które uniemożliwiają lub ograniczają tworzenie się piany;
h) "substancje wypełniające" są to substancje, które zwiększają objętość środka spożywczego, przy czym nie zwiększają w sposób znaczący jego wartości energetycznej;
i) "emulgatory" są to substancje, które dodane do środka spożywczego, pozwalają utworzyć lub utrzymać jednolitą mieszaninę dwóch lub kilku niedających zmieszać się faz takich, jak oliwa i woda;
j) "sole emulgujące" są to substancje, które rozrzedzają proteiny zawarte w serze, wprowadzając w ten sposób jednolite rozłożenie tłuszczów i innych składników;
k) "substancje wiążące (teksturotwórcze)" są to substancje, które umożliwiają zachowanie lub spowodowanie, że tkanka owoców i warzyw jest jędrna i chrupiąca, albo które we wzajemnym oddziaływaniu ze środkami żelującymi, tworzą lub wzmacniają żel;
l) "substancje wzmacniające smak i zapach" są to substancje, które wzmacniają smak i zapach środka spożywczego;
m) "substancje pianotwórcze" są to substancje, które pozwalają zrealizować jednorodne rozproszenie fazy gazowej w płynnym lub stałym środku spożywczym;
n) "substancje żelujące" są to substancje, które dodane do środka spożywczego, nadają mu konsystencję poprzez utworzenie żelu;
o) "substancje glazurujące" (włączając środki nawilżające), są to substancje, które zastosowane na powierzchni środka spożywczego, nadają mu wygląd błyszczący lub tworzą warstwę ochronną;
p) "substancje utrzymujące wilgotność" są to substancje, które uniemożliwiają wysuszenie środków spożywczych, poprzez kompensowanie skutków małej wilgotności powietrza, lub które pomagają na rozpuszczenie proszku w środowisku wodnym;
q) "skrobie modyfikowane" są to substancje otrzymane w drodze jednego lub kilku procesów chemicznych ze skrobi spożywczych, które mogły podlegać przetworzeniu fizycznemu lub enzymatycznemu i mogą być rozcieńczone lub odbarwione kwasem lub zasadą;
r) "gazy do pakowania" są to gazy inne niż powietrze, umieszczone w opakowaniu przed, w czasie lub po umieszczeniu w tym opakowaniu środka spożywczego;
s) "gazy nośne (gazowe środki wypierające)" są to gazy inne niż powietrze, które mają za zadanie wyprzeć środek spożywczy z opakowania;
t) "substancje spulchniające" są to substancje lub związki substancji, które uwalniają gazy, a w związku z tym zwiększają objętość ciasta lub masy;
u) "substancje maskujące jony" są to substancje, które tworzą związki chemiczne z jonami metalicznymi;
v) "stabilizatory" są to substancje, które dodane do środka spożywczego, umożliwiają utrzymanie właściwości fizycznych i chemicznych tego środka.
Stabilizatory obejmują substancje, które umożliwiają utrzymanie jednolitego rozproszenia dwóch lub kilku substancji niedających się zmieszać w środku spożywczym, jak też substancje, które stabilizują, utrzymują lub intensyfikują kolor środka spożywczego;
w) "zagęstniki" są to substancje, które zwiększają lepkość środka spożywczego.
4.
Substancje do przetwarzania mąki, inne niż emulgatory, są substancjami, które dodane do mąki lub do ciasta, poprawiają jakość wypieku.
5.
Do celów niniejszej dyrektywy, następujące substancje nie są uważane za dodatki do żywności:
a) substancje używane w przetwarzaniu wody pitnej, przewidziane w dyrektywie 80/778/EWG [12];
b) produkty zawierające pektynę i uzyskane z odpadów suszonych jabłek lub skórek owoców cytrusowych, albo z ich mieszaniny, przez działanie rozcieńczonym kwasem, po którym następuje częściowa neutralizacja przy pomocy soli sodu lub potasu ("pektyna płynna");
c) baza gumy do żucia;
d) dekstryna biała lub żółta, skrobia prażona lub dekstrynizowana, skrobia modyfikowana działaniem kwasów lub zasad, skrobia odbarwiona, skrobia fizycznie modyfikowana i skrobia przetworzona za pomocą enzymów amololitycznych;
e) chlorek amonu;
f) plazma krwi, żelatyna spożywcza, hydrolizaty białkowe i ich sole, białka mleka i gluten;
g) aminokwasy i ich sole, inne niż kwas glutaminowy, glicyna, cysteina i cystyna i ich sole i które nie spełniają funkcji dodatków;
h) kazeiniany i kazeina;
i) inulina.
Artykuł 2
1.
Jedynie substancje wymienione w załącznikach I, III, IV i V mogą być używane w środkach spożywczych do celów wymienionych w art. 1 ust. 3.
2.
Używanie dodatków do żywności wymienionych w załączniku I w środkach spożywczych zgodnie z zasadą "quantum satis" jest dozwolone do celów wymienionych w art. 1 ust. 3, z wyłączeniem środków spożywczych wymienionych w załączniku II.
3.
O ile przepisy szczególne nie stanowią inaczej, ust. 2 nie stosuje się do:
a) - nieprzetworzonych środków spożywczych,
- miodu, w rozumieniu dyrektywy 74/409/EWG [13],
- niezemulgowanych olejów i tłuszczów pochodzenia zwierzęcego lub roślinnego,
- masła,
- pasteryzowanego i sterylizowanego (włączając sterylizację UHT) mleka i śmietany (włączając produkty pełne, półtłuste i odtłuszczone),
- niearomatyzowanych, fermentowanych przetworów mlecznych zawierających żywe kultury bakterii,
- naturalnej wody mineralnej, w rozumieniu dyrektywy 80/777/EWG [14] i wody źródlanej,
- kawy (z wyłączeniem aromatyzowanej kawy instant) i ekstraktów z kawy,
- herbaty w liściach bez dodatków smakowych,
- cukrów, w rozumieniu dyrektywy 73/437/EWG [15],
- makaronów suchych,
- niearomatyzowanej maślanki naturalnej (z wyłączeniem maślanki sterylizowanej).
W rozumieniu niniejszej dyrektywy, nieprzetworzone środki spożywcze, to takie, które nie podlegały żadnemu przetwarzaniu powodującemu istotną zmianę pierwotnego stanu tych środków spożywczych. Jednakże takie środki spożywcze mogły na przykład ulec podziałowi, rozdzieleniu, rozcięciu, wyjęciu kości, siekaniu, obdarciu, obieraniu, oczyszczeniu, mieleniu, krojeniu, myciu, żyłowaniu, zamrożeniu lub mrożeniu, oziębieniu, zmiażdżeniu albo wyłuskaniu, zapakowaniu lub rozpakowaniu.
b) żywności dla niemowląt i małych dzieci, określonej w dyrektywie 89/398/EWG, łącznie z żywnością dla niemowląt i małych dzieci, które nie są zdrowe. Takie środki spożywcze podlegają przepisom załącznika VI;
c) środków spożywczych wymienionych w załączniku II, które mogą zawierać tylko te dodatki, które są przewidziane w niniejszym Załączniku i dodatki przewidziane w załącznikach 3 i 4, na warunkach określonych w tych załącznikach.
4.
Dodatki wymienione w załącznikach III i IV mogą być używane tylko w środkach spożywczych wymienionych w tych załącznikach i na warunkach w nich określonych.
5.
Jedynie dodatki wymienione w załączniku V mogą być używane jako nośniki lub rozpuszczalniki dodatków do żywności, na określonych w nim warunkach.
6.
Przepisy niniejszej dyrektywy stosuje się również do środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego, zgodnie z dyrektywą 89/398/EWG.
7.
O ile przepisy nie stanowią inaczej, maksymalne poziomy wskazane w załącznikach odnoszą się do środków spożywczych w takim stanie, w jakim zostały one wprowadzone do obrotu.
8.
W załącznikach do niniejszej dyrektywy, "quantum satis" oznacza, że żaden poziom maksymalny nie został określony.
Jednakże dodatki są używane zgodnie z dobrą praktyką wytwarzania, tzn. w ilości nieprzekraczającej poziomu niezbędnego dla osiągnięcia zamierzonego celu i pod warunkiem niewprowadzania konsumenta w błąd.
Artykuł 3
1.
Obecność dodatku do żywności w środku spożywczym jest dozwolona:
- w środku spożywczym złożonym, innym niż ten określony w art. 2 ust. 3, w takim zakresie w jakim taki dodatek do artykułów żywnościowych jest dozwolony w jednym ze składników tworzących złożony środek spożywczy, lub
- jeśli środek spożywczy jest przeznaczony wyłącznie do przygotowania złożonego środka spożywczego i w takim zakresie, w jakim ten złożony środek spożywczy jest zgodny z przepisami niniejszej dyrektywy.
2.
Ustęp 1 nie stosuje się do preparatów dla niemowląt, preparatów do dalszego żywienia niemowląt i żywności podawanej niemowlętom w czasie odstawiania od piersi, w rozumieniu dyrektywy 89/398/EWG, o ile przepisy szczególne nie stanowią inaczej.
Artykuł 4
Niniejszą dyrektywę stosuje się z zastrzeżeniem szczególnych dyrektyw zezwalających na używanie, jako substancji słodzących lub barwników, dodatków wymienionych w załącznikach.
Artykuł 5
W miarę potrzeby i zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 6 niniejszej dyrektywy może zostać podjęta decyzja:
- czy dany środek spożywczy, niesklasyfikowany w momencie przyjęcia niniejszej dyrektywy, należy do jednej z kategorii środków spożywczych określonych w art. 2 lub w jednym z załączników, lub
- czy dodatek do artykułów żywnościowych wymieniony w załącznikach i dozwolony na podstawie zasady "quantum satis", jest używany zgodnie z kryteriami określonymi w art. 2, lub
- czy dana substancja jest dodatkiem do żywności w rozumieniu art. 1.
Artykuł 6
1.
Jeżeli procedura przewidziana w niniejszym artykule musi zostać zastosowana, Komisja jest wspomagana przez Stały Komitet ds. Środków Spożywczych, utworzony decyzją 69/414/EWG [16], zwany dalej "Komitetem".
2.
Przewodniczący przekazuje sprawę Komitetowi z własnej inicjatywy lub na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego.
3.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet wydaje swoją opinię na temat projektu, w terminie, jaki Przewodniczący może określić w zależności od pilności sprawy.
Opinia jest wydawana większością przewidzianą w art. 148 ust. 2 Traktatu dla przyjęcia decyzji, jakie Rada musi podjąć na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w Komitecie są ważone w sposób określony w wyżej wymienionym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
4. a) Komisja przyjmuje przewidywane środki, jeżeli są one zgodne z opinią Komitetu.
b) Jeżeli przewidywane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub gdy opinia taka nie została wydana, Komisja niezwłocznie przedkłada Radzie wniosek w sprawie środków, które należy podjąć.
Rada podejmuje decyzję kwalifikowaną większością.
Jeżeli po upływie trzech miesięcy od daty przekazania sprawy Radzie, Rada nie podejmie decyzji, proponowane środki zostają przyjęte przez Komisję.
Artykuł 7
W terminie trzech lat od wejścia w życie niniejszej dyrektywy, Państwa Członkowskie wprowadzą systemy monitorowania konsumpcji i używania dodatków do żywności oraz przedstawią Komisji sprawozdanie z wyników badań.
W terminie pięciu lat od wejścia w życie niniejszej dyrektywy, Komisja składa Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie w sprawie zmian, jakie zaszły na rynku dodatków do żywności, poziomów używania i konsumpcji.
Zgodnie z ogólnymi kryteriami ustalonymi w pkt 4 załącznika II do dyrektywy 89/107/EWG, w terminie pięciu lat od wejścia w życie niniejszej dyrektywy, Komisja ponownie przeanalizuje określone w niej warunki używania i w miarę potrzeby zaproponuje zmiany.
Artykuł 8
1.
Dyrektywy 64/54/EWG, 70/357/EWG, 74/329/EWG i 83/463/EWG tracą moc.
2.
Odniesienia do tych uchylonych dyrektyw i do kryteriów czystości niektórych dodatków do żywności określonych w tych dyrektywach, są rozumiane od tej chwili, jako odniesienia do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 9
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy, nie później niż do dnia 25 września 1996 r., w celu:
- zezwolenia, najpóźniej od dnia 25 września 1996 r., na handel i używanie produktów zgodnych z niniejszą dyrektywą,
- zakazania, najpóźniej od dnia 25 marca 1997 r., handlu i używania produktów niezgodnych z niniejszą dyrektywą; jednakże produkty wprowadzone do obrotu lub oznakowane przed tą datą, które nie są zgodne z wymogami niniejszej dyrektywy, mogą być przedmiotem obrotu do wyczerpania zapasów.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Wspomniane środki zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonania takiego odniesienia są ustanawiane przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 10
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie siódmego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 11
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 95/6/WE
z dnia 20 marca 1995 r.
zmieniająca załączniki I i II do dyrektywy Rady 66/402/EWG w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin zbożowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 66/402/EWG z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin zbożowych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 93/2/EWG [2], w szczególności jej art. 21a, a także mając na uwadze, co następuje:
mieszańce żyta włączone są w zakres dyrektywy 66/402/EWG, jednakże ta dyrektywa nie ustanawia warunków, które mają być spełnione przez uprawy oraz materiał siewny mieszańców żyta;
w celu ustanowienia takich warunków, przyjęta została decyzja Komisji 89/374/EWG z dnia 2 czerwca 1989 r. w sprawie organizacji tymczasowego doświadczenia na mocy dyrektywy Rady 66/402/EWG w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin zbożowych w celu ustalenia warunków, jakie mają spełniać uprawy i materiał siewny mieszańców żyta [3], ostatnio zmieniona decyzją 92/520/EWG [4];
badania zostały zakończone dnia 30 czerwca 1994 r.;
na podstawie wyników tych badań można teraz ustalić warunki, które mają spełniać przez uprawy oraz materiał siewny mieszańców żyta i załączniki I i II do dyrektywy 66/402/EWG powinny zostać odpowiednio zmienione;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Nasion i Materiału Rozmnożeniowego dla Rolnictwa, Ogrodnictwa i Leśnictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Załączniki I i II do dyrektywy 66/402/EWG są zmienione zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 30 czerwca 1995 r.
Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, które przyjmują w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 4
Dyrektywa Rady 95/7/WE
z dnia 10 kwietnia 1995 r.
zmieniająca dyrektywę 77/388/EWG i wprowadzająca nowe środki upraszczające w odniesieniu do podatku od wartości dodanej – zakres niektórych zwolnień i praktyczne uregulowania wprowadzające je w życie
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 99,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego,
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego,
a także mając na uwadze, co następuje: funkcjonowanie rynku wewnętrznego może być usprawnione przez wprowadzenie wspólnych reguł wyjaśniających zakres i uregulowania dotyczące stosowania niektórych zwolnień przewidzianych w art. 14 ust. 1, art. 15 pkt 2 i art. 16 ust. 1 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku [1]; wprowadzenie wspólnych reguł przewidziano w powyższej dyrektywie, w szczególności w jej art. 14 ust. 2 i art. 16 ust. 3;
artykuł 3 dyrektywy Rady 92/111/EWG z dnia 14 grudnia 1992 r. zmieniającej dyrektywę 77/388/EWG i wprowadzającej środki upraszczające w odniesieniu do podatku od wartości dodanej [2] przewiduje przyjęcie specjalnych reguł opodatkowania szeregu powiązanych ze sobą transakcji między podatnikami; takie reguły muszą zapewniać nie tylko zgodność z zasadą neutralności wspólnego systemu podatku od wartości dodanej w odniesieniu do pochodzenia towarów i usług, ale również zgodność w zakresie wyboru zasad regulujących podatek od wartości dodanej i rozwiązań w zakresie ich monitorowania w okresie przejściowym;
właściwe jest włączenie do podstawy opodatkowania przy przywozie wszystkich kosztów dodatkowych powstających w związku z przewozem towarów do dowolnego miejsca przeznaczenia we Wspólnocie, o ile jest ono znane w czasie dokonywania przywozu; w rezultacie, dostawy przedmiotowych usług korzystają ze zwolnień przewidzianych w art. 14 ust. 1 ppkt i) dyrektywy 77/388/EWG;
artykuł 15 ust. 2 tej dyrektywy stanowi, że Komisja przedstawia Radzie propozycje ustalenia wspólnotowych zasad opodatkowania, określające zakres i praktyczne uregulowania dotyczące wprowadzania w życie zwolnień przy wywozie mających zastosowanie do dostaw towarów przewożonych w bagażu osobistym podróżnych;
okres służący za podstawę obliczania korekt przewidzianych w art. 20 ust. 2 wymienionej dyrektywy powinien być przedłużony przez Państwa Członkowskie do 20 lat dla mienia nieruchomego nabytego jako dobra inwestycyjne, uwzględniając długość ich ekonomicznego okresu użytkowania;
Państwom Członkowskim powinno się umożliwić utrzymanie stawki mającej zastosowanie w dniu 1 stycznia 1993 r. do towarów po pracach, jakie zostały wykonane na podstawie umowy o dzieło;
reguły dotyczące miejsca i rozwiązań podatkowych mających zastosowanie w dziedzinie usług w zakresie wewnątrzwspólnotowego przewozu towarów funkcjonują w sposób prosty i zadowalający zarówno dla podmiotów gospodarczych, jak i dla władz Państw Członkowskich;
uznając operację transportową wykonywaną w Państwie Członkowskim jako operację wewnątrzwspólnotowego transportu towarów, w przypadku gdy jest ona bezpośrednio powiązana z operacją transportową wykonywaną między Państwami Członkowskimi, możliwe jest uproszczenie nie tylko zasad i regulacji dotyczących opodatkowania tych krajowych usług transportowych, ale również zasad mających zastosowanie do usług dodatkowych i usług świadczonych przez pośredników zaangażowanych w świadczenie tych poszczególnych usług;
kwalifikowanie niektórych prac dotyczących mienia ruchomego, jako prac wykonywanych na podstawie umowy o dzieło jest źródłem trudności i powinno być wyeliminowane;
w celu ułatwienia handlu wewnątrzwspólnotowego w dziedzinie prac dotyczących rzeczowego majątku ruchomego, regulacje mające zastosowanie do tych transakcji należy zmodyfikować w sytuacjach, gdy są one wykonywane na rzecz osoby, która została zidentyfikowana dla potrzeb podatku od wartości dodanej w Państwie Członkowskim innym niż państwo ich fizycznego wykonania;
artykuł 16 ust. 1 (B)–(E) wspomnianej dyrektywy, w szczególności rozpatrywany w związku z art. 22 ust. 9 dotyczącym zwolnienia z zobowiązań, umożliwia pokonanie trudności napotykanych przez podmioty gospodarcze uczestniczące w szeregu powiązanych ze sobą transakcji, obejmujących towary umieszczane i przechowywane w składach na podstawie odpowiednich regulacji;
w związku z tym konieczne jest zapewnienie, aby traktowanie pod względem podatkowym dostaw towarów i świadczenia usług odnoszących się do niektórych towarów, które mogą być umieszczane w składach celnych, mogło być również stosowane do takich samych transakcji obejmujących towary umieszczane w składach innych niż składy celne;
transakcje te dotyczą głównie surowców i innych towarów zbywanych na międzynarodowych rynkach transakcji terminowych; powinien zostać sporządzony wykaz towarów objętych tymi przepisami;
z zastrzeżeniem obowiązku konsultacji z Komitetem ds. Podatku od Wartości Dodanej, Państwa Członkowskie odpowiedzialne są za określenie uregulowań dotyczących składów innych niż składy celne; konieczne jest jednakże w zasadzie wyłączenie z takich rozwiązań towarów przeznaczonych do dostawy na detalicznym etapie obrotu;
konieczne jest wyjaśnienie pewnych reguł stosowania podatku, gdy towary przestają być objęte uregulowaniami przewidzianymi w art. 16 ust. 1 (B)–(E) wspomnianej dyrektywy, w szczególności w odniesieniu do płatnika podatku należnego;
konieczne jest wyjaśnienie zakresu tych przepisów art. 17 ust. 2 wspomnianej dyrektywy, które mają zastosowanie w okresie przejściowym określonym w art. 28 ust. 1;
konieczna jest odpowiednia zmiana dyrektywy 77/388/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 77/388/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 5 ust. 5 otrzymuje brzmienie:
"5.
Państwa Członkowskie mogą uznać odbiór niektórych robót budowlanych za dostawy w rozumieniu ust. 1.";
2) w art. 11 (B) pkt 3 lit. b) akapit trzeci otrzymuje brzmienie:
"Koszty dodatkowe określone powyżej włącza się do podstawy opodatkowania w przypadku gdy powstają one w związku z transportem do innego miejsca przeznaczenia na terytorium Wspólnoty, jeżeli miejsce to jest znane w momencie wystąpienia zdarzenia powodującego powstanie obowiązku podatkowego.";
3) w art. 15 ust. 2 akapity drugi i trzeci zastępuje się następującymi trzema akapitami:
"W przypadku dostawy towarów przewożonych w bagażu osobistym podróżnych, zwolnienie to ma zastosowanie pod warunkiem że:
- podróżny nie jest zamieszkały we Wspólnocie,
- towary są transportowane do miejsca przeznaczenia poza Wspólnotą przed końcem trzeciego miesiąca następującego po miesiącu, w którym została dokonana dostawa,
- całkowita wartość dostawy, łącznie z podatkiem od wartości dodanej, jest większa niż równowartość kwoty 175 ECU w walucie krajowej, ustalona zgodnie z art. 7 ust. 2 dyrektywy 69/169/EWG [3]; jednakże Państwa Członkowskie mogą zwolnić dostawę o wartości całkowitej mniejszej od tej kwoty.
Do celów stosowania akapitu drugiego:
- za podróżnego niezamieszkałego we Wspólnocie jest uważany podróżny, którego miejsce stałego zamieszkania lub miejsce stałego pobytu nie jest usytuowane we Wspólnocie.
Do celów niniejszego przepisu "miejsce stałego zamieszkania lub miejsce stałego pobytu"; oznacza miejscowość wskazaną jako taka w paszporcie, dowodzie tożsamości lub innych dokumentach potwierdzających tożsamość, które Państwo Członkowskie, na którego terytorium ma miejsce dostawa, uznaje za ważne,
- dowód wywozu stanowi faktura lub inny zastępujący ją dokument, potwierdzony przez urząd celny, przez który towary zostały wywiezione ze Wspólnoty.
Każde Państwo Członkowskie przekazuje Komisji wzory pieczęci, jakie stosuje ono dla potwierdzenia określonego w akapicie trzecim tiret drugie.
Komisja przekazuje te informacje organom podatkowym w innych Państwach Członkowskich.";
4) w art. 20 ust. 2 akapit ostatni otrzymuje brzmienie:
"W przypadku mienia nieruchomego, nabytego jako dobra inwestycyjne, okres dostosowania może być przedłużony do 20 lat.";
5) w art. 28 ust. 2 dodaje się lit. h) w brzmieniu:
"h) Państwa Członkowskie, które w dniu 1 stycznia 1993 r. korzystały z możliwości przewidzianej w art. 5 ust. 5 lit. a) w brzmieniu obowiązującym w tym dniu, mogą stosować do dostaw realizowanych w ramach umowy dzieło stawkę mającą zastosowanie do towarów po wykonaniu prac.
Do celów zastosowania niniejszego przepisu, dostawy realizowane na podstawie umowy o dzieło są uznawane za dokonaną przez wykonawcę do klienta dostawę mienia ruchomego wykonanego lub złożonego przez wykonawcę z materiałów lub przedmiotów powierzonych mu w tym celu przez klienta, bez względu na to czy wykonawca dostarczył jakąkolwiek część użytych materiałów.";
6) w art. 28 ust. 5 lit. a) wprowadza się następujące zmiany:
- zdanie wprowadzające otrzymuje brzmienie:
"Za odpłatną dostawę towarów uważa się:",
- skreśla się lit. a),
- w lit. b) akapit drugi skreśla się tiret czwarte,
- w lit. b) akapit drugi tiret piąte otrzymuje brzmienie:
- "— dostawę usługi wykonanej dla podatnika i obejmującej prace dotyczące danych towarów, fizycznie wykonane w Państwie Członkowskim, w którym kończy się wysyłka lub transport, pod warunkiem że towary te, po wykonaniu dotyczących ich prac, są odesłane z powrotem do tego podatnika w Państwie Członkowskim, z którego zostały one pierwotnie wysłane lub przetransportowane";
7) w art. 28b wprowadza się następujące zmiany:
- w (C) pkt 1 tiret pierwsze przecinek zostaje zastąpiony kropką i dodaje się następujący akapit:
"Transport towarów w przypadku gdy miejsce wysyłki i miejsce przybycia znajdują się na terytorium danego kraju, traktuje się jako wewnątrzwspólnotowy transport towarów, jeżeli transport ten jest bezpośrednio powiązany z transportem towarów, w przypadku którego miejsce wysyłki i miejsce przybycia znajdują się na terytoriach dwóch różnych Państw Członkowskich;",
- "F. Miejsce świadczenia usług w przypadku wyceny rzeczy ruchomych lub dotyczących ich prac
W drodze odstępstwa od art. 9 ust. 2 lit. c), za miejsce świadczenia usług obejmujących wycenę rzeczy ruchomych lub prace dotyczące rzeczy ruchomych na rzecz klientów posiadających numer identyfikacyjny do celów podatku od wartości dodanej w Państwie Członkowskim innym niż to, w którym usługi te są fizycznie wykonywane, uważa się terytorium Państwa Członkowskiego, które nadało klientowi numer identyfikacji podatkowej, pod którym usługa ta została dla niego wykonana.Odstępstwo niniejsze nie ma zastosowania w przypadku gdy towary nie są wysyłane lub transportowane z Państwa Członkowskiego, w którym usługi zostały fizycznie wykonane." ;
8) w art. 28c (A) lit. a) akapit pierwszy wyrazy "określone w art. 5 i 28a ust. 5 lit. a)" zastępuje się wyrazami: "określone w art. 5";
9) w art. 28c (E) pkt 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
W art. 16:
- "1.
Bez uszczerbku dla innych wspólnotowych przepisów podatkowych, Państwo Członkowskie może, z zastrzeżeniem konsultacji przewidzianych w art. 29, podejmować szczególne środki mające na celu zwolnienie wszystkich lub niektórych z następujących transakcji, pod warunkiem że ich celem nie jest ostateczne zużycie lub konsumpcja i że kwota podatku od wartości dodanej należnego w momencie ustania uregulowań dotyczących sytuacji określonych w pkt A–E odpowiada kwocie podatku, który byłby należny, gdyby każda z tych transakcji została opodatkowana na terytorium kraju:
A. przywóz towarów z zamiarem objęcia ich regulacją składu inną niż skład celny;
B. dostawy towarów z zamiarem:
a) zgłoszenia organom celnym oraz, tam gdzie jest to stosowne, objęcia procedurą tymczasowego składowania;
b) umieszczenia w wolnym obszarze celnym lub składzie wolnocłowym;
c) objęcia procedurą składu celnego lub procedurą uszlachetniania czynnego;
d) wprowadzenia na wody terytorialne:
- w celu ich zainstalowania na platformach wiertniczych lub produkcyjnych, do celów budowy, naprawy, konserwacji, zmiany lub wyposażenia takich platform lub połączenia takich platform wiertniczych lub platform produkcyjnych z stałym lądem,
- w celu dostaw paliwa lub zaopatrywania platform wiertniczych lub produkcyjnych;
e) objęcia ich na terytorium kraju procedurami składu innymi niż składu celnego.
Do celów niniejszego artykułu, za składy inne niż składy celne uważa się:
- w odniesieniu do produktów objętych podatkiem akcyzowym, miejsca określone jako magazyny podatkowe do celów art. 4 lit. b) dyrektywy 92/12/EWG,
- w odniesieniu do produktów innych niż produkty objęte podatkiem akcyzowym, miejsca określone jako takie przez Państwa Członkowskie.
Jednakże Państwom Członkowskim nie wolno przewidywać uregulowań o innych składach niż składy celne w przypadku gdy dane towary mają być dostarczane na etapie obrotu detalicznego.
Niemniej jednak, Państwa Członkowskie mogą przewidywać takie uregulowania dotyczące towarów przeznaczonych dla:
- podatników, do celów dostaw dokonywanych na warunkach określonych w art. 28k,
- sklepów wolnopodatkowych w rozumieniu art. 28k, do celów zaopatrzenia podróżnych podróżujących drogą powietrzną lub morską do państw trzecich, w przypadku gdy dostawy te zwolnione są na mocy art. 15,
- podatników, do celów zaopatrzenia podróżnych na pokładach samolotów lub statków w czasie lotu lub podróży morskiej w przypadku gdy miejsce przybycia usytuowane jest poza Wspólnotą,
- podatników, w celach dostaw dokonywanych bez opodatkowania na mocy art. 15 pkt 10.
Miejscami określonymi w lit. a), b), c) i d), są miejsca w rozumieniu obowiązujących wspólnotowych przepisów celnych;
C. świadczenie usług związanych z dostawami towarów, określonymi w pkt B;
D. dostawy towarów i usług dokonywane:
a) w miejscach wyszczególnionych w pkt B lit. a), b), c) i d) i w dalszym ciągu uzależnione od sytuacji tam określonych;
b) w miejscach wyszczególnionych w pkt B lit. e) i w dalszym ciągu uzależnione, na terytorium kraju, od sytuacji tam określonej.
W przypadku korzystania z możliwości przewidzianej w lit. a) dla transakcji dokonywanych w składach celnych, Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki, aby zapewnić ustalenie uregulowań o składach innych niż skład celny, pozwalających na stosowanie przepisów zawartych w lit. b) do takich samych transakcji dotyczących towarów wymienionych w załączniku J, które są dokonywane w takich składach, innych niż składy celne;
E. dostawy:
- towarów określonych w art. 7 ust. 1 lit. a), przy zachowaniu uregulowań o przywozie czasowym z całkowitym zwolnieniem z należności celnych lub procedury tranzytu zewnętrznego,
- towarów określonych w art. 7 ust. 1 lit. b), nadal objętych procedurą wewnętrznego tranzytu wspólnotowego, przewidzianą w art. 33a,
jak również świadczenia usług związanych z takimi dostawami.
W drodze odstępstwa od art. 21 ust. 1 lit. a) akapit pierwszy osobą zobowiązaną do zapłacenia podatku należnego zgodnie z pierwszym akapitem jest osoba, która powoduje, że towary przestają być objęte regulacjami lub sytuacjami wymienionymi w niniejszym ustępie.
W przypadku gdy usunięcie towarów z regulacji lub sytuacji określonych w niniejszym ustępie powoduje przywóz w rozumieniu art. 7 ust. 3, Państwo Członkowskie przywozu podejmuje środki niezbędne dla uniknięcia podwójnego opodatkowania w kraju.";
,
- dodaje się ust. 1a w brzmieniu:
"1a.
W przypadku korzystania z możliwości przewidzianej w ust. 1, Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, aby wewnątrzwspólnotowe nabywanie towarów objęte jednym z uregulowań lub jedną z sytuacji określonych w ust. 1 pkt B korzystało z tych samych przepisów, co dostawy towarów dokonywane w kraju na tych samych warunkach.";";
10) W art. 28f ust. 1, art. 17 ust. 2 lit. a) otrzymuje brzmienie:
"a) należny lub zapłacony na terytorium kraju podatek od wartości dodanej od towarów lub usług, które są lub mają być mu dostarczone przez innego podatnika;";
11) W art. 28g, art. 21 ust. 1 lit. b) otrzymuje brzmienie:
"b) osoby, na rzecz których świadczone są usługi objęte art. 9 ust. 2 lit. e) lub osoby posiadające numer identyfikacyjny do celów podatku od wartości dodanej na terytorium kraju, do którego usługi objęte art. 28b (C), (D), (E) i (F) są dostarczane, jeżeli usługi te świadczone są przez podatnika zamieszkałego za granicą; jednakże Państwa Członkowskie mogą wymagać, aby dostawca usług był solidarnie odpowiedzialny za zapłatę podatku;";
12) W art. 28h wprowadza się następujące zmiany:
- art. 22 ust. 2 lit. b) otrzymuje brzmienie:
- "b) Każdy podatnik prowadzi ewidencję towarów, które wysłał lub transportował lub, które zostały wysłane lub były transportowane w jego imieniu do miejsc poza terytorium określonym w art. 3, lecz na terytorium Wspólnoty, do celów transakcji określonych w art. 28a ust. 5 lit. b) tiret piąte, szóste i siódme.
Każdy podatnik prowadzi odpowiednio szczegółową ewidencję księgową, umożliwiającą identyfikację towarów wysłanych do niego z innego Państwa Członkowskiego przez lub w imieniu podatnika posiadającego numer identyfikacyjny do celów podatku od wartości dodanej w tym Państwie Członkowskim, w związku z którymi związana była świadczona usługa zgodnie z art. 9 ust. 2 lit. c) tiret trzecie lub czwarte;",
- w art. 22 ust. 3 lit. b) akapit drugi tiret pierwsze otrzymuje brzmienie:
- "— w przypadku transakcji określonych w art. 28b (C), (D), (E) i (F), numer identyfikacyjny do celów podatku od wartości dodanej podatnika na terytorium kraju i numer identyfikacyjny do celów podatku od wartości dodanej klienta, pod którym usługa była dla niego świadczona.",
- w art. 22 ust. 6 lit. b) akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"Każdy podatnik posiadający numer identyfikacyjny do celów podatku od wartości dodanej przedstawia zestawienie nabywców posiadających numer identyfikacyjny do celów podatku od wartości dodanej, którym dostarczył towary na warunkach przewidzianych w art. 28c (A) lit. a) i d) oraz odbiorców posiadających numer identyfikacyjny do celów podatku od wartości dodanej w związku z transakcjami określonymi w akapicie piątym.",
- w art. 22 ust. 6 lit. b) akapit trzeci tiret drugie otrzymuje brzmienie:
- "— numer identyfikacyjny do celów podatku od wartości dodanej każdego nabywcy towarów w innym Państwie Członkowskim i pod którym towary zostały mu dostarczone,",
- skreśla się art. 22 ust. 6 lit. b) akapit piąty;
13.
Dodaje się załącznik J, zamieszczony w Załączniku do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 1 stycznia 1996 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
W drodze odstępstwa od ust. 1 akapit pierwszy, Państwa Członkowskie mogą podejmować środki w formie przepisów ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych w celu wprowadzenia w życie przepisów art. 1 ust. 3, 4 i 9 nie później niż w dniu 1 stycznia 1996 r.
Jednakże Republika Federalna Niemiec oraz Wielkie Księstwo Luksemburga upoważnione są do podejmowania środków w formie przepisów ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych w celu zastosowania przepisów art. 1 ust. 9 nie później niż w dniu 1 stycznia 1997 r.
3.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 4
Dyrektywa Komisji 95/8/WE
z dnia 10 kwietnia 1995 r.
zmieniająca dyrektywę 77/535/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do metod pobierania próbek i analizowania nawozów
(metody analizy pierwiastków śladowych o stężeniu wyższym niż 10 %)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 76/116/EWG z dnia 18 grudnia 1975 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do nawozów [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Rady 89/530/EWG [2], w szczególności jej art. 9 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 8a Traktatu ustanawia obszar bez granic wewnętrznych, na którym zapewniony jest swobodny przepływ towarów, osób, usług i kapitału;
dyrektywa 89/530/EWG uzupełnia i zmienia dyrektywę 76/116/EWG w odniesieniu do pierwiastków śladowych bor, kobalt, miedź, żelazo, mangan, molibden i cynk w nawozach;
dyrektywa Komisji 77/535/EWG [3], ostatnio zmieniona dyrektywą 93/1/EWG [4], przewiduje urzędowe kontrole nawozów Wspólnoty, w celu sprawdzenia zgodności z wymaganiami nakładanymi przez przepisy wspólnotowe dotyczące jakości i składu nawozów; dyrektywa 77/535/EWG powinna zostać uzupełniona, tak aby nawozy, do których odnosi się dyrektywa Rady 89/530/EWG, też mogły być kontrolowane;
uwzględniając zakres i wyniki proponowanych działań, wspólnotowe środki przewidziane niniejszą dyrektywą są nie tylko potrzebne, ale niezbędne do osiągnięcia zamierzonych celów; celów tych Państwa Członkowskie nie osiągną oddzielnie, ponadto ich realizacja na poziomie wspólnotowym została już przewidziana dyrektywą 76/116/EWG;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego dyrektyw w sprawie usunięcia barier technicznych w handlu nawozami,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Tekst określony w załączniku do niniejszej dyrektywy dodaje się do załącznika II do dyrektywy 77/535/EWG.
Metody stosuje się do nawozów Wspólnoty do oznaczania każdego pierwiastka śladowego, którego zadeklarowana zawartość wynosi ponad 10 %.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 31 grudnia 1995 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty przepisów prawa krajowego, które przyjmują w zakresie objętym niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie trzeciego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Dyrektywa Komisji 95/9/WE
z dnia 7 kwietnia 1995 r.
zmieniająca dyrektywę 94/39/WE ustanawiającą wykaz planowanych zastosowań pasz zwierzęcych przeznaczonych do szczególnych potrzeb żywieniowych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 93/74/EWG z dnia 13 września 1993 r. w sprawie pasz przeznaczonych do szczególnych potrzeb żywieniowych [1], w szczególności jej art. 6 lit. c),
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 6 lit. c) dyrektywy 93/74/EWG przewiduje, że środki przyjęte zgodnie z art. 6 lit. a) mogą być dostosowane do postępu w dziedzinie wiedzy naukowo-technicznej; środki te zostały przyjęte dyrektywą Komisji 94/39/WE [2];
niektóre cele żywieniowe nie mogły być początkowo włączone do wykazu planowanych zastosowań pasz zwierzęcych przeznaczonych do szczególnych potrzeb żywieniowych ze względu na brak wspólnotowych metod obliczania wartości energetycznych pasz zwierzęcych;
obecnie przyjęto na poziomie wspólnotowym metodę obliczania tej wartości energetycznej i dlatego wspomniane cele żywienia mogą zostać włączone do wykazu;
ponadto wykaz szczególnych potrzeb żywieniowych przyjęty dla zwierząt nieparzystokopytnych powinien zostać dostosowany na podstawie dostępnych danych;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Pasz,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W Załączniku do dyrektywy 94/39/WE wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 30 czerwca 1995 r. i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji tekst podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie trzeciego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 4
Dyrektywa Komisji 95/11/WE
z dnia 4 maja 1995 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 87/153/EWG ustalającą wskazówki dotyczące oceny dodatków stosowanych w żywieniu zwierząt
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady nr 70/524/EWG z dnia 23 listopada 1970 r. dotyczącą dodatków paszowych [1], ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jej art. 9 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa Rady 70/524/EWG ustala wskazówki dotyczące oceny dodatków stosowanych w żywieniu zwierząt, przyjęte następnie na mocy dyrektywy Rady 87/153/EWG z dnia 16 lutego 1987 r. ustalającej wskazówki dotyczące oceny dodatków stosowanych w żywieniu zwierząt [2], ostatnio zmienionej dyrektywą Komisji 94/40/WE [3], oraz wszelkich zmian wprowadzanych do niej w świetle postępu wiedzy naukowo-technicznej;
w celu zagwarantowania ochrony szczepów mikrobów bez żadnych zmian, a w konsekwencji kontynuacji w stosowaniu przemysłowym, konieczne jest zdeponowanie materiału wzorcowego w zbiorze kultury uznawanym przez Międzynarodowy Urząd Depozytowy zgodnie z Traktatem Budapeszteńskim; postanowienie to ponadto umożliwia tworzenie dokładnych wzorców wykorzystanych szczepów mikrobów;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Pasz,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Załącznik do dyrektywy 87/153/EWG otrzymuje brzmienie określone w Załączniku do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze lub administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 31 grudnia 1995 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Środki przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 4
Dyrektywa Komisji 95/12/WE
z dnia 23 maja 1995 r.
wykonująca dyrektywę Rady 92/75/EWG w zakresie etykiet efektywności energetycznej pralek bębnowych typu domowego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/75/EWG z dnia 22 września 1992 r. w sprawie wskazania poprzez etykietowanie oraz standardowe informacje o produkcie, zużycia energii oraz innych zasobów przez urządzenia gospodarstwa domowego [1], w szczególności jej art. 9 i 12,
a także mając na uwadze, co następuje: zgodnie z dyrektywą 92/75/EWG Komisja ma przyjąć dyrektywę wykonawczą w odniesieniu do urządzeń gospodarstwa domowego, w tym pralek;
zużycie energii elektrycznej przez pralki stanowi znaczną część wspólnotowego zapotrzebowania na energię. Możliwości ograniczenia zużycia energii przez te urządzenia są znaczne;
wyższa wydajność prania wymaga często większego zużycia wody i energii. Informacje dotyczące wydajności prania urządzenia są pomocne przy ocenie informacji dotyczących zużycia przez niego energii i wody. To może ułatwić konsumentom dokonanie wyboru urządzenia, które spełnia warunek racjonalnego wykorzystania energii;
Wspólnota, potwierdzając swe zainteresowanie międzynarodowym systemem normalizacji zdolnym do tworzenia norm, które są w praktyce używane przez partnerów w handlu międzynarodowym oraz spełniającym wymogi polityki wspólnotowej, zachęcają europejskie organizacje normalizacyjne, by kontynuowały współpracę z międzynarodowymi organizacjami normalizacyjnymi;
Europejski Komitet Normalizacji (CEN) oraz Europejski Komitet Normalizacji Eletrotechnicznej (Cenelec) są organami uznanymi za kompetentne, by przyjmować zharmonizowane normy zgodnie z ogólnymi wytycznymi współpracy między Komisją a tymi dwoma organami, ustanowionymi dnia 13 listopada 1994 r. W myśl niniejszej dyrektywy, norma zharmonizowana to specyfikacja techniczna (norma europejska lub dokumentharmonizacyjny) przyjęta przez Cenelec na podstawie upoważnienia Komisji zgodnie z przepisami dyrektywy Rady 83/189/EWG z dnia 28 marca 1983 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i uregulowań technicznych [2] wraz z późniejszymi zmianami wprowadzonymi dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady [3] 94/10/WE oraz na podstawie tych ogólnych wytycznych;
środki wymienione w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ustanowionego na mocy art. 10 dyrektywy 92/75/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejsza dyrektywa obejmuje pralki bębnowe typu domowego zasilane prądem z sieci, z wyłączeniem:
- pralek nie posiadających opcji wirowania,
- pralek z oddzielnymi bębnami do prania i suszenia (takich jak pralki dwubębnowe), oraz
- kombinowanych pralko-suszarek.
Urządzenia, które mogą wykorzystać inne źródła energii wyłącza się również z zakresu niniejszej dyrektywy.
2.
Informacje wymagane przez niniejszą dyrektywę są mierzone zgodnie ze zharmonizowanymi normami, których numery referencyjne zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich oraz dla których Państwa Członkowskie opublikowały numery referencyjne norm krajowych transponujących te normy zharmonizowane.
W niniejszej dyrektywie wszelkie przepisy wymagające udzielania informacji dotyczących hałasu stosuje się tylko w tych przypadkach, gdy informacje te wymagane są na podstawie art. 3 dyrektywy Rady 86/594/EWG [4].
Informacje te są mierzone zgodnie z tą dyrektywą. Ta informacja, jeśli konieczna, mierzona jest zgodnie z dyrektywą 83/199/EWG
4.
"Sprzedawca", "dostawca", "arkusz informacyjny", "inne zasadnicze źródła" i "informacje dodatkowe" należy rozumieć zgodnie z definicjami określonymi w art. 1 ust. 4 niniejszej dyrektywy 92/75/EWG.
Artykuł 2
1.
Dokumentacja techniczna, określona w art. 2 ust. 3 dyrektywy 92/75/EWG zawiera:
- nazwę i adres dostawcy,
- opis ogólny urządzenia umożliwiający jego precyzyjną identyfikację,
- informacje, w tym rysunki, o ile są istotne, dotyczące głównych cech projektowych, w szczególności elementów, które w znacznym stopniu wpływają na zużycie energii,
- sprawozdania z odpowiednich badań pomiarowych przeprowadzonych zgodnie z procedurami badań norm zharmonizowanych określonych w art. 1 ust. 2,
- ewentualne instrukcje obsługi.
2.
Etykieta, określona w art. 2 ust. 1 dyrektywy 92/75/EWG, jest zgodna ze wzorem określonym w załączniku I do niniejszej dyrektywy.
Etykieta jest umieszczana na przedniej lub górnej stronie urządzenia w taki sposób, by była widoczna i niezasłonięta.
3.
Tekst oraz format karty, określonej w art. 2 ust. 1 dyrektywy 92/75/EWG są zgodne ze wzorem określonym w załączniku II do niniejszej dyrektywy.
4.
W sytuacjach przewidzianych wart. 5 dyrektywy 92/75/EWG oraz jeśli oferta sprzedaży, wynajmu, lub sprzedaży ratalnej podawana jest za pomocą informacji w formie drukowanej takiej jak katalog na zamówienia pocztowe, informacja w formie drukowanej zawiera wszelkie informacje określone w załączniku III do niniejszej dyrektywy.
5.
Kategoria wydajności energetycznej urządzenia, jego kategoria wydajności prania oraz kategoria wydajności suszenia określone są zgodnie z załącznikiem IV.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie podejmą wszelkie niezbędne środki gwarantujące, by dostawcy i sprzedawcy prowadzący działalność na ich terytorium spełniali wymogi niniejszej dyrektywy.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie przyjmą i opublikują przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 1 marca 1996 r.
Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Stosują one te przepisy od dnia 1 kwietnia 1996 r.
Jednakże Państwa Członkowskie zezwolą do dnia 30 września 1996 r. na:
- wprowadzanie na rynek, wprowadzanie do obrotu i/lub wystawianie produktów,
- rozpowszechnianie informacji w formie drukowanej, określonej w art. 2 ust. 4, które nie są zgodne z niniejszą dyrektywą.
Gdy Państwa Członkowskie przyjmują te przepisy, zawierają one odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia są określane przez Państwo Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, które zostaną przyjęte w odniesieniu do zagadnień, których dotyczy niniejsza dyrektywa.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 6
Dyrektywa Komisji 95/13/WE
z dnia 23 maja 1995 r.
wykonująca dyrektywę Rady 92/75/EWG w zakresie etykiet efektywności energetycznej suszarek bębnowych typu domowego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/75/EWG z dnia 22 września 1992 r. w sprawie wskazania, poprzez etykietowanie oraz standardowe informacje o produkcie, zużycia energii oraz innych zasobów przez urządzenia gospodarstwa domowego [1], w szczególności jej art. 9 i 12,
a także mając na uwadze, co następuje: na mocy dyrektywy 92/75/EWG Komisja ma przyjąć dyrektywę wykonawczą w odniesieniu do urządzeń gospodarstwa domowego, w tym suszarek bębnowych;
zużycie energii elektrycznej przez suszarki bębnowe stanowi znaczną część wspólnotowego zapotrzebowania na energię; możliwości ograniczenia zużycia energii przez te urządzenia są znaczne;
Wspólnota, potwierdzając swe zainteresowanie międzynarodowym systemem normalizacji, zdolnym do tworzenia norm, które są w praktyce wykorzystywane przez partnerów w handlu międzynarodowym oraz spełniającym wymogi polityki wspólnotowej, wzywa europejskie organizacje normalizacyjne, by kontynuowały współpracę z międzynarodowymi organizacjami normalizacyjnymi;
Europejski Komitet Normalizacyjny (CEN) oraz Europejski Komitet Normalizacyjny Elektrotechniki (Cenelec) są jednostkami uznanymi za właściwe, aby przyjmować zharmonizowane normy, zgodnie z ogólnymi wytycznymi współpracy między Komisją a tymi dwoma jednostkami, podpisanymi w dniu 13 listopada 1994 r. W myśl niniejszej dyrektywy norma zharmonizowana to specyfikacja techniczna (norma europejska lub dokument harmonizacyjny) przyjęta przez Cenelec na podstawie upoważnienia Komisji, zgodnie z przepisami dyrektywy Rady 83/189/EWG z dnia 28 marca 1983 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych [2], ostatnio zmienionej dyrektywą 94/10/WE [3] Parlamentu Europejskiego i Rady oraz na podstawie tych ogólnych wytycznych;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ustanowionego na podstawie art. 10 dyrektywy 92/75/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejsza dyrektywa stosuje się do suszarek bębnowych typu domowego zasilanych prądem z sieci.
Urządzenia, które mogą korzystać z innych źródeł energii oraz pralko-suszarki, wyłączone są z zakresu niniejszej dyrektywy.
2.
Informacje wymagane przez niniejszą dyrektywę są mierzone zgodnie ze zharmonizowanymi normami, których numery referencyjne zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich oraz do których Państwa Członkowskie opublikowały numery referencyjne do norm krajowych transponujących te normy zharmonizowane.
W niniejszej dyrektywie wszelkie przepisy wymagające udzielania informacji odnoszących się do hałasu stosuje się tylko w tych przypadkach, gdy informacje te wymagane są na podstawie art. 3 dyrektywy Rady 86/594/EWG [4].
Informacje te, jeżeli jest to wymagane, są mierzone zgodnie z tą dyrektywą.
3.
Zharmonizowane normy określone w ust. 2 są sporządzane na podstawie upoważnienia Komisji, zgodnie z dyrektywą 83/189/EWG.
4.
"Dystrybutor", "dostawca", "arkusz informacyjny", oraz "informacje dodatkowe" mają znaczenie określone w art. 1 ust. 4 dyrektywy 92/75/EWG.
Artykuł 2
1.
Dokumentacja techniczna, określona w art. 2 ust. 3 dyrektywy 92/75/EWG zawiera:
- nazwę i adres dostawcy,
- opis ogólny urządzenia umożliwiający jego precyzyjną identyfikację,
- informacje, włączając w to odpowiednie rysunki, dotyczące głównych cech konstrukcyjnych modelu, w szczególności tych, które znacznie wpływają na wielkość zużycia energii elektrycznej przez to urządzenie,
- sprawozdania ze stosownych badań pomiarowych, przeprowadzonych zgodnie z procedurami badawczymi norm zharmonizowanych, określonych w art. 1 ust. 2,
- ewentualne instrukcje obsługi.
2.
Etykieta, określona w art. 2 ust. 1 dyrektywy 92/75/EWG jest zgodna ze wzorem określonym w załączniku I do niniejszej dyrektywy.
Etykieta jest umieszczana na przedniej lub górnej stronie urządzenia w taki sposób, aby była widoczna i niezasłonięta.
3.
Treść oraz format karty określone w art. 2 ust. 1 dyrektywy 92/75/EWG, są zgodne ze wzorem określonym w załączniku II do niniejszej dyrektywy.
4.
W okolicznościach objętych art. 5 dyrektywy 92/75/EWG oraz jeżeli oferta sprzedaży, najmu, lub sprzedaży na raty podawana jest za pomocą informacji w formie drukowanej, takiej jak katalog zamówień pocztowych, informacja w formie drukowanej zawiera wszelkie informacje określone w załączniku III do niniejszej dyrektywy.
5.
Klasa efektywności energetycznej urządzenia i wydajności prania jest ustalona zgodnie z załącznikiem IV.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne środki celem zapewnienia, aby dostawcy i pośrednicy, posiadający swoje siedziby na ich terytorium, spełniali wymogi niniejszej dyrektywy.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 31 marca 1996 r.
Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Państwa Członkowskie stosują wymienione przepisy od dnia 1 kwietnia 1996 r.
Jednakże Państwa Członkowskie zezwalają do dnia 30 września 1996 r. na:
- wprowadzanie do obrotu, sprzedaż i/lub wystawianie produktów,
- rozpowszechnianie informacji w formie drukowanej, określonej w art. 2 ust. 4, które nie są zgodne z niniejszą dyrektywą.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 6
Dyrektywa 95/16/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 29 czerwca 1995 r.
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących dźwigów
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 189b Traktatu [3], w świetle wspólnego tekstu zatwierdzonego przez Komitet Pojednawczy dnia 17 maja 1995 r.,
a także mając na uwadze, co następuje: Państwa Członkowskie są odpowiedzialne w obrębie swoich terytoriów za zdrowie i bezpieczeństwo ludzi;
ust. 65 i 68 Białej Księgi o wprowadzeniu rynku wewnętrznego, zaakceptowane przez Radę Europejską w czerwcu 1985 r., stanowią o nowym podejściu do zbliżenia ustawodawstw;
dyrektywa Rady 84/529/EWG z dnia 17 września 1984 r. o zbliżeniu ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących dźwigów elektrycznych, hydraulicznych lub hydrauliczno-elektrycznych [4] nie zapewnia swobodnego przepływu wszystkim typom dźwigów; zasadnicze różnice między wiążącymi przepisami różnych systemów krajowych dla typów dźwigów nieobjętych dyrektywą 84/529/EWG tworzą bariery dla wymiany handlowej we Wspólnocie; przepisy krajowe o dźwigach powinny zatem być zharmonizowane;
dyrektywa Rady 84/528/EWG z dnia 17 września 1984 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich w zakresie wspólnych przepisów dotyczących sprzętu do przenoszenia i prac mechanicznych [5], służy jako dyrektywa ramowa dla dwu szczegółowych dyrektyw, to jest dyrektywy 84/529/EWG i dyrektywy Rady 86/663/EWG z dnia 22 grudnia 1986 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do samobieżnych wózków natorowych [6] z napędem własnym, uchylonych dyrektywą Rady 91/368/EWG z dnia 20 czerwca 1991 r. zmieniającą dyrektywę 89/392/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do maszyn [7];
dnia 8 czerwca 1995 r. Komisja przyjęła zalecenie nr 95/216/EWG [8] dla Państw Członkowskich dotyczące poprawy bezpieczeństwa dźwigów już istniejących;
zasadnicze wymogi tej dyrektywy będą gwarantowały zamierzony poziom bezpieczeństwa tylko wtedy, kiedy właściwe procedury oceny zgodności, wybrane spośród przepisów decyzji Rady 93/465/EWG z dnia 22 lipca 1993 r. dotyczącej modułów stosowanych w różnych fazach procedur oceny zgodności oraz zasad umieszczania i używania oznakowania zgodności CE, które mają być stosowane w dyrektywach dotyczących harmonizacji technicznej [9], zapewnią ich spełnienie;
w celu umożliwienia wprowadzenia do obrotu dźwigów oznaczenie CE musi być umieszczone w widocznym miejscu na dźwigach lub na niektórych częściach zabezpieczających dźwigów, które spełniają zasadnicze wymogi niniejszej dyrektywy odnośnie do zdrowia i bezpieczeństwa;
niniejsza dyrektywa definiuje tylko ogólne zasadnicze wymogi odnośnie do zdrowia i bezpieczeństwa; w celu umożliwienia wytwórcom udowodnienia zgodności z tymi zasadniczymi wymogami pożądane jest posiadanie zharmonizowanych norm na poziomie europejskim, dotyczących zapobieganiu zagrożeniom wynikającym z konstrukcji i instalacji dźwigów oraz w celu umożliwienia weryfikacji zgodności z zasadniczymi wymogami; takie normy sporządzane są na poziomie europejskim przez organy niezależne i powinny zachować swój niewiążący status; w tym celu Europejski Komitet Normalizacji (CEN) i Europejski Komitet Normalizacji Elektrotechnicznej (Cenelec) są uznane za organy właściwe dla przyjmowania norm zharmonizowanych zgodnie z ogólnymi wytycznymi o współpracy między Komisją i CEN oraz Cenelec, podpisanymi dnia 13 listopada 1984 r.; zharmonizowana norma w rozumieniu niniejszej dyrektywy jest specyfikacją techniczną przyjętą przez CEN i/lub Cenelec na wniosek Komisji, zgodnie z dyrektywą Rady 83/189/EWG z dnia 28 marca 1983 r., ustanawiającą procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i uregulowań technicznych [10], przestrzegającą wyżej wspomnianych ogólnych wytycznych;
istnieje konieczność wydania przepisów w zakresie ustaleń przejściowych, w celu umożliwienia producentom wprowadzenia do obrotu dźwigów wyprodukowanych przed datą wdrożenia niniejszej dyrektywy;
niniejsza dyrektywa została opracowana tak, aby objąć wszystkie zagrożenia powodowane przez dźwigi w stosunku do użytkowników oraz przebywających w pobliżu konstrukcji; dyrektywa ta powinna zatem być traktowana jako dyrektywa w rozumieniu art. 2 ust. 3 dyrektywy Rady 89/106/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do wyrobów budowlanych [11];
porozumienie o modus vivendi między Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją dotyczące środków wdrażania aktów przyjętych zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 189b Traktatu WE, zostało osiągnięte dnia 20 grudnia 1994 r.,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
ROZDZIAŁ I
Zakres dyrektywy, wprowadzanie do obrotu i swobodny przepływ
Artykuł 1
1.
Niniejsza dyrektywa odnosi się do dźwigów stale obsługujących budynki i konstrukcje, jak również do części zabezpieczających używanych w takich dźwigach, wymienionych w załączniku IV.
2.
Do celów niniejszej dyrektywy "dźwig" oznacza urządzenie obsługujące określone poziomy, posiadające kabinę poruszającą się wzdłuż prowadnic, które są sztywne i nachylone pod kątem większym niż 15 º do poziomu oraz przeznaczone do transportu:
- osób,
- osób i rzeczy,
- wyłącznie rzeczy, jeśli kabina jest dostępna (to znaczy, jeśli osoba może wejść do niej bez trudności) i wyposażona w urządzenia sterujące umieszczone wewnątrz kabiny lub w zasięgu osoby będącej wewnątrz.
Niniejszej dyrektywie podlegają dźwigi poruszające się po określonym torze, nawet, jeśli nie poruszają się po sztywnych prowadnicach, (na przykład dźwigi z napędem nożycowym).
3.
Niniejszej dyrektywy niestosuje się do:
- urządzeń transportu linowego, w tym kolejek linowych, przeznaczonych do publicznego lub prywatnego transportu osób;
- dźwigów specjalnie zaprojektowanych i wykonanych dla wojska lub policji,
- górniczych urządzeń wyciągowych,
- dźwigów teatralnych,
- dźwigów stanowiących wyposażenie środków transportu,
- dźwigów połączonych z maszynami i służących wyłącznie dla dostępu do miejsc pracy;
- kolei zębatych,
- dźwigów budowlanych przeznaczonych do podnoszenia osób lub osób i rzeczy.
4.
Do celów niniejszej dyrektywy:
- "instalator dźwigu" oznacza osobę fizyczną lub prawną, która bierze odpowiedzialność za konstrukcję, wykonanie, zainstalowanie oraz wprowadzenie do obrotu dźwigu i która umieszcza oznakowanie zgodności CE oraz sporządza deklarację zgodności WE,
- "wprowadzenie dźwigu do obrotu" występuje, gdy instalator po raz pierwszy udostępnia dźwig użytkownikowi,
- "część zabezpieczająca" oznacza urządzenie według wykazu w załączniku IV,
- "producent części zabezpieczających" oznacza osobę fizyczną lub prawną, która bierze odpowiedzialność za konstrukcję i wytwarzanie części zabezpieczających i która umieszcza oznakowanie CE oraz sporządza deklarację zgodności WE,
- "wzorzec dźwigu" oznacza dźwig reprezentatywny, którego dokumentacja techniczna ukazuje sposób, w jaki będą spełniane zasadnicze wymogi bezpieczeństwa w dźwigach, które odpowiadają wzorcowi dźwigu określonemu przez parametry obiektywne i które zawierają identyczne części zabezpieczające.
Wszystkie dopuszczalne różnice między wzorcem dźwigu a dźwigami tworzącymi partię dźwigów pochodzących od wzorca dźwigu powinny być jasno określone (przy pomocy wartości maksymalnych i minimalnych) w dokumentacji technicznej.
W celu spełnienia zasadniczych wymogów bezpieczeństwa dopuszcza się wykazanie podobieństwa rodziny urządzeń poprzez obliczenia i/lub na podstawie rysunków projektowych.
5.
W przypadku dźwigów, dla których zagrożenia opisane w niniejszej dyrektywie są całkowicie lub częściowo ujęte w dyrektywach szczegółowych, dyrektywa niniejsza nie ma zastosowania lub przestaje obowiązywać w przypadku takich dźwigów i takich zagrożeń, do których stosują się dyrektywy szczegółowe.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie podejmują odpowiednie środki, aby zapewnić, że:
- dźwigi objęte niniejszą dyrektywą mogą być wprowadzone do obrotu i wprowadzone do użytku tylko wtedy, gdy nie są w stanie zagrozić życiu i bezpieczeństwu osób lub, w odpowiednich przypadkach, bezpieczeństwu mienia, jeśli będą właściwie zainstalowane i konserwowane oraz używane zgodnie z przeznaczeniem.
- części zabezpieczające objęte niniejszą dyrektywą mogą być wprowadzone do obrotu i wprowadzane do użytku tylko wtedy, gdy dźwigi, w których mają być zainstalowane, nie są w stanie zagrozić życiu i bezpieczeństwu osób lub, w odpowiednich przypadkach, bezpieczeństwu mienia, o ile będą właściwie zainstalowane i konserwowane oraz używane zgodnie z przeznaczeniem.
2.
Państwa Członkowskie podejmą wszystkie właściwe środki, aby zapewnić, że z jednej strony, osoba odpowiedzialna za prace w budynku lub na budowie oraz instalator dźwigu informują się nawzajem o faktach niezbędnych dla właściwego działania i bezpiecznego użytkowania dźwigu, a z drugiej strony, podejmują właściwe kroki dla zapewnienia właściwego działania i bezpiecznego użytkowania dźwigu.
3.
Państwa Członkowskie podejmą wszystkie właściwe kroki dla zapewnienia, aby szyb dźwigowy nie zawierał rur, instalacji elektrycznej lub osprzętu innego niż konieczny dla działania i bezpieczeństwa dźwigu.
4.
Bez uszczerbku dla ust. 1–3 przepisy niniejszej dyrektywy nie mają wpływu na uprawnienia Państw Członkowskich do ustanawiania w zgodności z Traktatem takich wymogów, jakie mogą być konieczne do zapewnienia ochrony osób podczas wprowadzenia do użytku i użytkowania dźwigu, pod warunkiem że nie oznacza to modyfikowania dźwigu w sposób nieokreślony w niniejszej dyrektywie.
5.
W szczególności na targach handlowych, wystawach lub pokazach Państwa Członkowskie nie mogą zapobiegać pokazywaniu dźwigów lub części zabezpieczających, które nie odpowiadają będącym w mocy przepisom wspólnotowym, pod warunkiem że widoczne oznaczenia jasno wskażą, że takie dźwigi lub części zabezpieczające nie są zgodne z wymogami i nie nadają się do sprzedaży do chwili ich doprowadzenia do zgodności przez instalatora dźwigu, producenta części zabezpieczających lub ich upoważnionego przedstawiciela prowadzącego działalność gospodarczą na terytorium Wspólnoty.
Podczas pokazów należy podjąć odpowiednie środki bezpieczeństwa celem zapewnienia bezpieczeństwa osób.
Artykuł 3
Dźwigi objęte niniejszą dyrektywą muszą spełniać zasadnicze wymogi zdrowia i bezpieczeństwa wymienione w załączniku I.
Części zabezpieczające objęte niniejszą dyrektywą muszą spełniać zasadnicze wymogi zdrowia i bezpieczeństwa wymienione w załączniku I lub umożliwiać dźwigom, w których są zainstalowane, spełnienie wspomnianych wymogów zasadniczych.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie nie mogą zabronić, ograniczyć lub utrudniać wprowadzania do obrotu lub oddania do użytku na swoim terytorium dźwigów i/lub części zabezpieczających, które są zgodne z niniejszą dyrektywą.
2.
Państwa Członkowskie nie mogą zabronić, ograniczać lub utrudniać wprowadzania do obrotu części, które na podstawie deklaracji producenta lub jego upoważnionego przedstawiciela prowadzącego działalność gospodarczą na terytorium Wspólnoty, są przeznaczone do wykorzystania jako część dźwigu objętego niniejszą dyrektywą.
Artykuł 5
1.
Państwa Członkowskie uznają dźwigi i części zabezpieczające noszące oznakowanie CE i posiadające deklarację zgodności WE, określoną w załączniku II, za spełniające wszystkie przepisy niniejszej dyrektywy, włącznie z procedurami oceny zgodności ustanowionymi w rozdziale II.
Przy braku norm zharmonizowanych Państwa Członkowskie podejmą wszelkie kroki, które uważają za konieczne, aby zwrócić uwagę stron zainteresowanych na istniejące krajowe normy i specyfikacje techniczne uważane za ważne lub mające znaczenie dla właściwego spełnienia zasadniczych wymogów zdrowia i bezpieczeństwa z załącznika I.
2.
Tam, gdzie norma krajowa będąca transpozycją normy zharmonizowanej, do której odniesienie opublikowano w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, obejmuje jeden lub więcej podstawowych wymogów zdrowia i bezpieczeństwa, to:
- dla dźwigów wyprodukowanych zgodnie z tą normą zakłada się spełnienie odpowiednich wymogów zasadniczych
lub
- dla części zabezpieczających wytworzonych zgodnie z tą normą zakłada się, że umożliwiają dźwigowi, w którym są poprawnie zamontowane, spełnienie odpowiednich wymogów zasadniczych.
Państwa Członkowskie opublikują odniesienia do norm krajowych będących transpozycjami norm zharmonizowanych.
3.
Państwa Członkowskie zapewnią podjęcie właściwych środków, aby umożliwić obu stronom przemysłu wpływ na proces przygotowania i monitorowania norm zharmonizowanych na poziomie krajowym.
Artykuł 6
1.
Jeśli Państwo Członkowskie lub Komisja uzna, że normy zharmonizowane określone w art. 5 ust. 2 nie spełniają całkowicie wymogów zasadniczych określonych w art. 3, Komisja lub zainteresowane Państwo Członkowskie postawią tę kwestię przed komitetem ustanowionym na mocy dyrektywy 83/189/EWG, podając jednocześnie powody takiego postępowania.
Komitet wydaje opinię bezzwłocznie.
Po otrzymaniu opinii komitetu Komisja powiadamia Państwo Członkowskie, czy jest konieczne lub nie jest konieczne wycofanie norm z opublikowanej informacji określonej w art. 5 ust. 2.
2.
Komisja może przyjąć wszystkie właściwe środki w celu zapewnienia jednolitości praktycznego zastosowania niniejszej dyrektywy, zgodnie z procedurą przewidzianą w ust. 3.
3.
Komisję wspiera Stały Komitet składający się z przedstawicieli Państw Członkowskich i przedstawiciela Komisji jako przewodniczącego.
Stały Komitet opracuje swój regulamin.
Przedstawiciel Komisji przedłoży Stałemu Komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet przedłoży opinię o projekcie w terminie ustanowionym przez przewodniczącego, stosownie do pilności sprawy, w razie konieczności w drodze głosowania.
Opinia zapisana jest w protokole, a dodatkowo każde Państwo Członkowskie ma prawo zażądania zapisania w tym protokole swojego stanowiska.
Komisja uwzględni z najwyższą uwagą opinię wydaną przez Stały Komitet.
Poinformuje ona Komitet o sposobie, w jaki jego opinia została uwzględniona.
4.
Ponadto Stały Komitet może zbadać każdą wątpliwość dotyczącą stosowania niniejszej dyrektywy, a przedstawioną przez jego przewodniczącego z jego inicjatywy lub na wniosek Państwa Członkowskiego.
Artykuł 7
1.
Jeśli Państwo Członkowskie stwierdza, że dźwigi lub części zabezpieczające noszące oznakowanie CE i użytkowane zgodnie z przeznaczeniem mogą zagrozić bezpieczeństwu osób oraz, gdzie właściwe, mienia, Państwo to podejmuje właściwe środki, aby wycofać je z obrotu, zabronić wprowadzania do obrotu lub do użytku bądź też ograniczyć ich swobodny przepływ.
Państwo Członkowskie niezwłocznie powiadamia Komisję o każdym takim środku, wskazując powody swojej decyzji, w szczególności to, czy niezgodność jest wynikiem:
a) niespełnienia zasadniczych wymogów określonych w art. 3;
b) niewłaściwego stosowania norm określonych w art. 5 ust. 2;
c) wad samych norm określonych w art. 5 ust. 2.
2.
Komisja przystąpi do konsultacji z zainteresowanymi stronami tak szybko, jak to tylko możliwe.
Jeśli po takich konsultacjach Komisja stwierdzi, że:
- kroki są uzasadnione – informuje natychmiast Państwo Członkowskie, od którego wyszła inicjatywa oraz pozostałe Państwa Członkowskie; gdy decyzja określona w ust. 1 jest spowodowana wadami norm, Komisja po konsultacjach z zainteresowanymi stronami, przedstawi sprawę Komitetowi określonemu w art. 6 ust. 1, jeśli Państwo Członkowskie, które podjęło decyzję, zamierza ją podtrzymać, oraz spowoduje wszczęcie procedury określonej w art. 6 ust. 1,
- kroki są nieuzasadnione – natychmiast poinformuje o tym Państwo Członkowskie, które podjęło inicjatywę oraz instalatora dźwigu, producenta części zabezpieczających lub ich upoważnionego przedstawiciela prowadzącego działalność gospodarczą na terytorium Wspólnoty.
3.
Gdy dźwig lub część zabezpieczająca niezgodne z wymogami noszą oznakowanie CE, właściwe Państwo Członkowskie podejmie właściwe działania przeciwko temu, kto umieścił to oznakowanie i powiadomi o tym Komisję oraz pozostałe Państwa Członkowskie.
4.
Komisja zapewni, aby Państwa Członkowskie były informowane o postępach i wynikach tej procedury.
ROZDZIAŁ II
Procedura oceny zgodności
Artykuł 8
1.
Przed wprowadzeniem do obrotu części zabezpieczających wymienionych w załączniku IV producent części zabezpieczających lub jego upoważniony przedstawiciel prowadzący działalność gospodarczą na terytorium Wspólnoty musi:
a) i) poddać wzorzec części zabezpieczającej badaniu typu WE zgodnie z załącznikiem V i kontroli produkcji ze strony jednostki notyfikowanej zgodnie z załącznikiem XI; lub
ii) poddać wzorzec części zabezpieczającej badaniu typu WE zgodnie z załącznikiem V i uruchomić system zapewnienia jakości zgodnie z załącznikiem VIII; lub
iii) stosować pełny system zapewnienia jakości zgodnie z załącznikiem IX;
b) umieszczać oznakowanie CE na każdej części zabezpieczającej i sporządzać deklarację zgodności zawierającą informacje wymienione w załączniku II, uwzględniając dane wyszczególnione w zastosowanym załączniku (załącznik VIII, IX lub XI, odpowiednio);
c) przechowywać kopię deklaracji zgodności przez 10 lat od daty zakończenia produkcji części zabezpieczającej.
2.
Przed wprowadzeniem do obrotu dźwig musi być poddany jednej z następujących procedur:
i) jeśli został zaprojektowany zgodnie z dźwigiem, który przeszedł badanie typu WE, jak określono w załączniku V, zostanie wykonany, zainstalowany i zbadany z zastosowaniem:
- kontroli końcowej określonej w załączniku VI, lub
- systemu zapewnienia jakości określonego w załączniku XII, lub
- systemu zapewnienia jakości określonego w załączniku XIV.
Procedury zarówno na etapach projektowania i wykonania, jak i instalacji oraz testów, mogą być przeprowadzone na tym samym dźwigu.
ii) lub, jeśli dźwig został zaprojektowany według wzorca dźwigu, który przeszedł badanie typu WE zgodnie z załącznikiem V, dźwig ten zostanie wykonany, zainstalowany i zbadany z zastosowaniem:
- kontroli końcowej określonej w załączniku VI, lub
- systemu zapewnienia jakości określonego w załączniku XII, lub
- systemu zapewnienia jakości określonego w załączniku XIV;
iii) lub, jeśli dźwig został zaprojektowany zgodnie z dźwigiem, dla którego zastosowano system zapewnienia jakości w zastosowaniu załącznika XIII, uzupełniony badaniem projektu, jeżeli ten ostatni nie jest całkowicie zgodny z normami zharmonizowanymi, dźwig ten zostanie wykonany, zainstalowany i zbadany z zastosowaniem dodatkowo:
- kontroli końcowej określonej w załączniku VI, lub
- systemu zapewnienia jakości zgodnie z załącznikiem XII, lub
- systemu zapewnienia jakości zgodnie z załącznikiem XIV;
iv) lub po przejściu procedury weryfikacji jednostkowej określonej w załączniku X, przez jednostkę notyfikowaną,
v) lub podlega systemowi zapewnienia jakości zgodnie z załącznikiem XIII, uzupełnionemu badaniem projektu, jeżeli ten ostatni nie jest całkowicie zgodny z normami zharmonizowanymi.
W przypadkach opisanych powyżej w i), ii), iii) osoba odpowiedzialna za projekt dostarcza osobie odpowiedzialnej za wykonanie, montaż i testy, wszystkie konieczne dokumenty i informacje, aby ta ostatnia mogła działać całkowicie bezpiecznie.
3.
We wszystkich przypadkach określonych w ust. 2:
- instalator umieszcza oznakowanie CE na dźwigu i sporządza deklarację zgodności, zawierającą informację wymienioną w załączniku II, uwzględniając dane wyszczególnione w zastosowanym załączniku (załącznik VI, X, XII, XIII lub XIV, w odpowiednim przypadku),
- instalator dźwigu musi zachować kopię deklaracji zgodności przez 10 lat od wprowadzenia dźwigu do obrotu,
- Komisja, Państwa Członkowskie i inne jednostki notyfikowane mogą, na wniosek, uzyskać od instalatora kopię deklaracji zgodności i sprawozdania z testów przeprowadzonych podczas kontroli końcowej.
4. a) Gdy dźwigi lub części zabezpieczające podlegają dyrektywom dotyczącym innych aspektów, które także przewidują umieszczenie oznakowania CE, wskazuje ono, że dźwig lub część zabezpieczająca są uznane za spełniające przepisy także tych innych dyrektyw.
b) Jednakże gdy jedna lub więcej z tych dyrektyw zezwala producentowi w okresie przejściowym na wybór rozwiązań, które może zastosować, oznakowanie CE będzie wskazywać na zgodność jedynie z dyrektywami zastosowanymi przez instalatora dźwigu lub producenta części zabezpieczających.
W tym przypadku dane szczegółowe zastosowanej dyrektywy według publikacji w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich powinny być podane w dokumentach, uwagach lub instrukcjach wymaganych przez te dyrektywy i towarzyszących dźwigowi lub części zabezpieczającej.
5.
Gdy ani instalator dźwigu, ani producent części zabezpieczającej, ani ich upoważniony przedstawiciel prowadzący działalność gospodarczą na terytorium Wspólnoty nie zastosował się do wymogów poprzednich ustępów, wymogi te przenosi się na tego, kto wprowadza dźwig lub część zabezpieczającą do obrotu we Wspólnocie.
Te same wymagania odnoszą się do każdego, kto wytwarza dźwig lub część zabezpieczającą na własne potrzeby.
Artykuł 9
1.
Państwa Członkowskie notyfikują Komisji i innym Państwom Członkowskim jednostki, które wyznaczyły do przeprowadzenia postępowania określonego w art. 8, łącznie z zadaniami szczególnymi i procedurami badawczymi, do których przeprowadzenia jednostki te zostały wyznaczone oraz numerami identyfikacyjnymi nadanymi im uprzednio przez Komisję.
Komisja publikuje do celów informacyjnych w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich listę jednostek notyfikowanych i ich numery identyfikacyjne oraz zadania, do których wykonania zostały wyznaczone.
Komisja zapewni aktualizację tej listy.
2.
Państwa Członkowskie zastosują do oceny zgłoszonych jednostek kryteria ustanowione w załączniku VII.
W stosunku do jednostek spełniających kryteria oceny ustanowione w odpowiednich normach zharmonizowanych zakłada się spełnienie kryteriów ustalonych w załączniku VII.
3.
Państwo Członkowskie, które notyfikowało jednostkę, musi wycofać jej notyfikację, kiedy stwierdzi, że nie spełnia on już kryteriów ustalonych w załączniku VII.
Niezwłocznie powiadamia ono o tym Komisję oraz pozostałe Państwa Członkowskie.
ROZDZIAŁ III
Oznakowanie CE
Artykuł 10
1.
Oznakowanie CE zawiera litery CE; załącznik III podaje wzór znaku, który należy stosować.
2.
Oznakowanie CE umieszcza się na każdej kabinie dźwigu w sposób wyraźny i widoczny, zgodnie z sekcją 5 załącznika I, oraz na każdej części zabezpieczającej wymienionej w załączniku IV lub, jeżeli to niemożliwe, na etykiecie trwale przymocowanej do części zabezpieczającej.
3.
Umieszczanie na dźwigach lub częściach zabezpieczających oznaczeń, które mogłyby wprowadzić w błąd strony trzecie co do znaczenia i formy oznakowania CE, jest zabronione.
Każde inne oznaczenie może być umieszczane na dźwigach i częściach zabezpieczających pod warunkiem że widoczność i czytelność oznakowania CE nie zostanie w ten sposób ograniczona.
4.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 7:
a) jeżeli Państwo Członkowskie uzna, że oznakowanie CE zostało umieszczone nieprawidłowo, to instalator dźwigu, producent części zabezpieczającej lub jego upoważniony przedstawiciel prowadzący działalność gospodarczą na terytorium Wspólnoty jest zobligowany do dostosowania produktu do warunków, jakie nakłada oznakowanie CE i do zaprzestania naruszania wymogów, zgodnie z warunkami określonymi przez Państwo Członkowskie.
b) jeśli niezgodność istniałaby nadal, Państwo Członkowskie podejmuje właściwe środki dla ograniczenia lub zakazu wprowadzania do obrotu kwestionowanej części zabezpieczającej lub zapewnia, że będzie ona wycofana z obrotu lub zakazuje używania dźwigu oraz poinformuje inne Państwa Członkowskie zgodnie z procedurami ustanowionymi w art. 7 ust. 4.
ROZDZIAŁ IV
Przepisy końcowe
Artykuł 11
Każda decyzja podjęta na mocy niniejszej dyrektywy, która ogranicza:
- wprowadzenie do obrotu i/lub oddanie do użytku i/lub używanie dźwigu,
- wprowadzenie do obrotu i/lub oddanie do użytku części zabezpieczającej,
musi podawać dokładne podstawy, na których ją oparto.
Decyzję taką możliwie najszybciej podaje się do wiadomości zainteresowanych stron, z jednoczesnym powiadomieniem ich o prawnych środkach odwoławczych przysługujących im na mocy przepisów prawnych obowiązujących w danym Państwie Członkowskim oraz o terminach, jakie obowiązują przy korzystaniu z tych środków.
Artykuł 12
Komisja podejmuje niezbędne kroki w celu zapewnienia uzyskiwania informacji o wszystkich istotnych decyzjach odnoszących się do wdrażania niniejszej dyrektywy.
Artykuł 13
Dyrektywa 84/528/EWG i dyrektywa 84/529/EWG tracą moc z dniem 1 lipca 1999 r.
Artykuł 14
W odniesieniu do aspektów dotyczących instalowania dźwigów niniejsza dyrektywa jest dyrektywą w rozumieniu art. 2 ust. 3 dyrektywy 89/106/EWG.
Artykuł 15
1.
Państwa Członkowskie przyjmą i opublikują przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 1 stycznia 1997 r.
Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Państwa Członkowskie zastosują te środki z mocą od dnia 1 lipca 1997 r.
2.
Do dnia 30 czerwca 1999 r. Państwa Członkowskie dopuszczą:
- wprowadzanie do obrotu i użytkowanie dźwigów,
- wprowadzanie do obrotu i użytkowanie części zabezpieczających,
które podlegają przepisom obowiązującym na ich terytorium w dniu przyjęcia niniejszej dyrektywy.
3.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 16
Nie później niż do dnia 30 czerwca 2002 r.
Komisja, po konsultacjach z Komitetem, określonym w art. 6 ust. 3, i na bazie sprawozdań dostarczonych przez Państwa Członkowskie, zbada funkcjonowanie procedur ustanowionych w niniejszej dyrektywie oraz, jeżeli to konieczne, przedłoży wnioski dokonania właściwych zmian.
Artykuł 17
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 95/17/WE
z dnia 19 czerwca 1995 r.
ustanawiająca szczegółowe zasady stosowania dyrektywy Rady 76/768/EWG w odniesieniu do nieumieszczania jednego lub kilku składników w wykazie używanym do etykietowania produktów kosmetycznych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 76/768/EWG z dnia 27 lipca 1976 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do produktów kosmetycznych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 94/32/WE [2], w szczególności jej art. 6 ust. 1 lit. g),
a także mając na uwadze, co następuje: istnieje potrzeba określenia kryteriów i warunków, na jakich ze względu na tajemnicę handlową producent może zwrócić się o zgodę na nieumieszczanie jednego lub kilku składników w wykazie składników, które muszą być podane na opakowaniach kosmetyków lub – o ile z powodów praktycznych nie jest to możliwe – na załączonej ulotce, etykiecie, metce lub karcie;
nadanie poufnego charakteru nie powinno jednak oddziaływać na inne zobowiązania wypływające z dyrektywy 76/768/EWG i obowiązki wynikające z artykułów poświęconych bezpieczeństwu kosmetyków, załączników i przepisów dotyczących informacji niezbędnych do prawidłowego leczenia oraz dokumentacji wyrobu, do której muszą mieć dostęp krajowe organy nadzorcze;
nadanie poufnego charakteru nie może naruszać bezpieczeństwa konsumentów;
wnioski o nadanie poufnego charakteru należy składać w Państwie Członkowskim produkcji lub pierwotnego przywozu na rynek Wspólnoty, przy czym Państwo to musi mieć dostęp do informacji wymienionych w art. 7a dyrektywy 76/768/EWG, zmienionej dyrektywą 93/35/EWG [3], do celów kontrolnych;
wniosek dla zapewnienia odpowiedniej oceny i kontrolowania musi zawierać wszystkie szczegóły konieczne do ustalenia tożsamości wnioskodawców, do ustalenia składnika zastosowanego w kosmetyku i oceny jego oddziaływania na zdrowie człowieka oraz do określenia zamierzonego użycia składnika, jak i powodów zwrócenia się o nadanie poufnego charakteru i nazwę (nazwy) wyrobu zawierającego ten składnik;
z przyczyn ekonomicznych i w poszanowaniu praw wnioskodawcy powinien on być poinformowany przez właściwy organ w okresie nie dłuższym niż cztery miesiące, pomijając przypadki wyjątkowe, o decyzji w sprawie złożonego wniosku; ewentualna odmowa nadania poufnego charakteru powinna być należycie uzasadniona z wyraźnym podaniem możliwości i terminu odwołania się od wydanej decyzji;
w interesie kontroli i przejrzystości właściwy organ powinien nadać każdemu pozytywnie rozpoznanemu wnioskowi numer rejestru; numer ten należy umieścić w miejscu danego składnika w wykazie składników określonym w art. 6 ust. 1 lit. g) dyrektywy 76/768/EWG;
o wszelkich szczegółowych zmianach danych w pierwszym wniosku wnioskodawca musi powiadomić właściwy organ, który może wówczas odebrać nadany poufny charakter ze względu na wprowadzone właśnie zmiany lub jeśli nowe informacje czynią takie działanie koniecznym ze względu na zdrowie publiczne;
okres nadania poufnego charakteru nie może przekraczać pięciu lat, przy czym zależnie od sprawy w wyjątkowej sytuacji może być przedłużone o najwyżej trzy lata;
w celu kontrolowania bezpieczeństwa wyrobu i należytego funkcjonowania dyrektywy Komisja i inne Państwa Członkowskie powinny być odpowiednio powiadamiane o decyzjach podejmowanych przez właściwe organy; takie decyzje należy uznawać na terytorium Wspólnoty, oprócz wyjątkowych wypadków;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego Dyrektyw Dotyczących Zniesienia Barier Technicznych w Handlu w Sektorze Produktów Kosmetycznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Niniejszą dyrektywę stosuje się bez uszczerbku dla innych zobowiązań wynikających z dyrektywy 76/768/EWG i obowiązków z niej wynikających, w szczególności z jej art. 2, 4, 5, 7 ust. 3 i art. 7a.
Artykuł 2
Jeżeli producentowi, jego przedstawicielowi lub osobie, w której imieniu wytwarzany jest kosmetyk, lub osobie odpowiedzialnej za wprowadzenie przywożonego produktu kosmetycznego na rynek Wspólnoty ze względu na tajemnicę handlową zależy na nieumieszczaniu jednego lub kilku składników produktu kosmetycznego w wykazie określonym w art. 6 ust. 1 lit. g) dyrektywy 76/768/EWG, osoba ta składa właściwemu organowi wniosek określony w art. 10 niniejszej dyrektywy w Państwie Członkowskim produkcji lub pierwotnego przywozu przed wprowadzeniem produktu na rynek Wspólnoty.
Artykuł 3
Wniosek, określony w art. 2, powinien zawierać następujące informacje:
a) nazwisko lub nazwę i adres lub siedzibę wnioskodawcy;
b) dokładne określenie składnika, co do którego żąda się nadania poufnego charakteru, a mianowicie:
- numery: CAS, Einecs, Colour Index, nazwę chemiczną, nazwę IUPAC, nazwę INCI [4], nazwę Farmakopei Europejskiej, międzynarodową prawnie niezastrzeżoną nazwę zalecaną przez Światową Organizację Zdrowia oraz nazwę zwyczajową określoną w art. 7 ust. 2 dyrektywy 76/768/EWG, o ile takie nazwy istnieją,
- nazwę Elincs i urzędowy numer jej nadany, jeśli był notyfikowany zgodnie z dyrektywą Rady 65/548/EWG [5] oraz informację o przyjęciu lub odmowie przyjęcia wniosku o nadanie poufnego charakteru na podstawie art. 19 tej samej dyrektywy,
- jeżeli nazwy i numery określone w tiret pierwszym i drugim nie istnieją, na przykład przy pewnych składnikach pochodzenia naturalnego – nazwę surowca wyjściowego, nazwę części rośliny i zwierzęcia wykorzystanych do jego pozyskania oraz nazwy substancji wchodzących w jego skład, na przykład rozpuszczalników;
c) ocenę bezpieczeństwa składnika dla zdrowia ludzkiego przy jego zastosowaniu w wyrobie gotowym (wyrobach gotowych) z uwzględnieniem jego charakterystyki toksykologicznej, budowy chemicznej i stopnia kontaktu z człowiekiem, jak określono w art. 7a ust. 1 lit. d) i art. 7a ust. 2 dyrektywy 76/768/EWG;
d) zamierzone zastosowanie składnika i w szczególności poszczególne kategorie wyrobów, w których będzie on stosowany;
e) szczegółowe uzasadnienie powodów, dla których wnioskuje się na zasadzie wyjątku o nadanie poufnego charakteru, na przykład:
- brak literatury na temat tożsamości składnika lub jego działania w kosmetyku, który ma zostać wprowadzony do sprzedaży, i brak wiedzy o podobnych będących w sprzedaży,
- fakt, że informacje te nie są powszechnie znane, mimo że złożono zgłoszenie patentowe dotyczące składnika lub jego stosowania,
- fakt, że jeżeli informacja byłaby znana, to mogłaby być łatwo powielona ze szkodą dla wnioskodawcy;
f) jeśli jest znana nazwa każdego wyrobu, który ma zawierać dany składnik, i jeśli na rynku Wspólnoty mają być stosowane różne nazwy szczegółowe – dokładne dane o każdym z nich.
Jeśli nazwa wyrobu nie jest jeszcze znana, można ją przekazać później, jednak nie później niż piętnaście dni przed wprowadzeniem produktu do obrotu.
Jeśli składnik jest stosowany w kilku wyrobach, wystarczy jeden wniosek, pod warunkiem że wyroby te zostaną wyraźnie wskazane właściwemu organowi;
g) deklarację stwierdzającą, czy właściwemu organowi któregokolwiek innego Państwa Członkowskiego został złożony wniosek dotyczący składnika, dla którego występuje się o nadanie poufnego charakteru, wraz z informacjami o sposobie rozstrzygnięcia wniosku.
Artykuł 4
1.
Po otrzymaniu wniosku o nadanie poufnego charakteru zgodnie z art. 3 właściwy organ rozpatruje go w terminie nie dłuższym niż cztery miesiące i na piśmie informuje wnioskodawcę o podjętej decyzji.
W przypadku akceptacji organ powiadamia również wnioskodawcę o przyznaniu numeru rejestrowego zgodnie z zasadami określonymi w Załączniku.
Jednak w wyjątkowych okolicznościach właściwy organ może powiadomić wnioskodawcę na piśmie, że konieczne będzie przedłużenie okresu rozpatrywania wniosku o dwa miesiące.
2.
Każda odmowa nadania poufnego charakteru musi zawierać uzasadnienie; należy też w sposób jasny podać wnioskodawcy tryb i termin odwołania się od decyzji.
Artykuł 5
Numer rejestrowy określony w art. 4 ust. 1 zastępuje dany składnik w wykazie określonym w art. 6 ust. 1 lit. g) dyrektywy 76/768/EWG.
Artykuł 6
1.
Właściwy organ, który nadał poufny charakter, musi być jak najszybciej powiadomiony o wszelkich zmianach w informacjach przekazanych zgodnie z art. 3.
O zmianach nazw produktów kosmetycznych zawierających dany składnik należy poinformować właściwy organ najpóźniej piętnaście dni przed wprowadzeniem produktu do obrotu pod nową nazwą.
2.
Biorąc pod uwagę zmiany określone w ust. 1, lub jeśli nowe dane tak nakazują, szczególnie ze względów istotnych dla zdrowia publicznego, właściwy organ może wycofać przyznaną wcześniej zgodę.
W takim wypadku organ ten musi poinformować wnioskodawcę o nowej decyzji w terminie i zgodnie z zasadami określonymi w art. 4.
Artykuł 7
Decyzja o nadaniu poufnego charakteru jest ważna pięć lat.
Jeśli beneficjent niniejszej decyzji uzna, że istnieją wyjątkowe powody uzasadniające przedłużenie tego okresu, może złożyć odpowiednio uzasadniony wniosek właściwemu organowi, który pierwotnie nadał poufny charakter.
Właściwy organ podejmuje decyzję w sprawie nowego wniosku w terminie i na zasadach określonych w art. 4.
Okresu zachowania poufności nie przedłuża się o czas dłuższy niż trzy lata.
Artykuł 8
1.
Państwa Członkowskie informują Komisję i pozostałe Państwa Członkowskie o decyzjach nadających poufny charakter lub przedłużających nadanie takiego charakteru, podając nazwisko lub nazwę i adres lub siedzibę wnioskodawców, nazwy produktów kosmetycznych zawierających składnik objęty poufnym charakterem oraz numer rejestrowy określony w art. 4 ust. 1.
Komisji lub pozostałym Państwom Członkowskim należy przedłożyć na ich wniosek kopię dokumentacji zawierającej wniosek i decyzję właściwego organu o nadaniu poufnego charakteru.
Szczególnie w tym zakresie właściwe organy Państw Członkowskich oraz Komisja muszą podjąć działania zapewniające należytą współpracę.
2.
Państwa Członkowskie informują Komisję i pozostałe Państwa Członkowskie o uzasadnionych decyzjach odmownych lub cofających nadanie poufnego charakteru lub odmawiających jego przedłużenia.
3.
Państwa Członkowskie i Komisja podejmują odpowiednie działania dla zapewnienia, że poufne dane, jakimi dysponują, nie zostaną ujawnione w nieodpowiedni sposób.
Artykuł 9
Państwa Członkowskie uznają decyzje podjęte przez właściwy organ w sprawie nadania lub przedłużenia nadania poufnego charakteru.
Jeśli jednak po otrzymaniu informacji lub kopii dokumentacji zgodnie z zasadami określonymi w art. 8 ust. 1 Państwo Członkowskie podaje w wątpliwość decyzję wydaną przez właściwy organ innego Państwa Członkowskiego, może ono zwrócić się do Komisji o wydanie decyzji zgodnie z procedurą określoną w art. 10 dyrektywy 76/768/EWG.
Artykuł 10
Państwa Członkowskie wyznaczają właściwe organy, określone w niniejszej dyrektywie, i o ich wyznaczeniu powiadamiają Komisję, która publikuje je w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Państwo Członkowskie może również wyznaczyć właściwy organ innego Państwa Członkowskiego, który w wyjątkowych sytuacjach zgodzi się rozpatrzyć wnioski określone w art. 2.
Artykuł 11
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do 30 listopada 1995 r.
Niezwłocznie informują o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 12
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie siódmego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku UrzędowymWspólnot Europejskich. Artykuł 13
Dyrektywa Rady 95/18/WE
z dnia 19 czerwca 1995 r.
w sprawie wydawania licencji przedsiębiorstwom kolejowym
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 75,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
działając zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 189c Traktatu [3],
jednolity rynek obejmie obszar bez granic wewnętrznych, na którym zapewniony jest swobodny przepływ towarów, osób, usług i kapitału;
zasada swobody świadczenia usług powinna mieć zastosowanie w sektorze kolejowym z uwzględnieniem specyficznych cech charakterystycznych dla tego sektora;
dyrektywa Rady 91/440/EWG z dnia 29 lipca 1991 r. w sprawie rozwoju kolei wspólnotowych [4] przyznaje przedsiębiorstwom kolejowym i międzynarodowym ugrupowaniom przedsiębiorstw kolejowych pewne prawa dostępu w międzynarodowym transporcie kolejowym;
w celu zapewnienia, że prawa dostępu do infrastruktury kolejowej są stosowane na całym terytorium Wspólnoty w sposób jednakowy i bez dyskryminacji, właściwe jest wprowadzenie licencji dla przedsiębiorstw kolejowych świadczących usługi, określone w art. 10 dyrektywy 91/440/EWG;
właściwe jest utrzymanie zakresu stosowania dyrektywy 91/440/EWG łącznie z ustalonymi w niej wyjątkami w stosunku do usług regionalnych, miejskich i podmiejskich; ponadto należy wyszczególnić, iż działalność transportowa w formie usług wahadłowych przez tunel pod kanałem La Manche jest również wyłączona z zakresu działania niniejszej dyrektywy;
licencja wydana przez Państwo Członkowskie musi być odpowiednio uznawana na terytorium całej Wspólnoty;
warunki wspólnotowe dotyczące dostępu do infrastruktury kolejowej lub tranzytu przez tę infrastrukturę zostaną uregulowane odrębnymi przepisami prawa wspólnotowego;
biorąc pod uwagę zasadę pomocniczości oraz mając na celu zapewnienie niezbędnej jednolitości i przejrzystości, właściwym jest ustanowienie przez Wspólnotę ogólnych zasad takiego systemu licencji przy pozostawieniu Państwom Członkowskim odpowiedzialności za przyznawanie licencji i zarządzania nimi;
w celu zapewnienia świadczenia niezawodnych i właściwych usług konieczne jest zagwarantowanie, że przedsiębiorstwa kolejowe spełniać będą zawsze pewne wymagania w zakresie dobrej reputacji, zdolności finansowej oraz kwalifikacji zawodowych;
w celu ochrony klientów oraz osób trzecich ważne jest zapewnienie, aby przedsiębiorstwa kolejowe zostały dostatecznie ubezpieczone lub zawarły równoważne porozumienia w celu pokrycia kosztów odpowiedzialności cywilnej;
w tym kontekście powinna również zostać podjęta kwestia zawieszania i cofania licencji oraz przyznawania licencji tymczasowych;
przedsiębiorstwo kolejowe jest również zobowiązane do przestrzegania przepisów krajowych i wspólnotowych w zakresie świadczenia usług kolejowych, stosowanych w sposób niedyskryminacyjny, mających zapewnić całkowicie bezpieczne prowadzenie przez przedsiębiorstwo działalności na określonych odcinkach torowiska;
w celu zapewnienia efektywnego działania międzynarodowego transportu kolejowego konieczne jest respektowanie przez przedsiębiorstwa kolejowe umów obowiązujących w tej dziedzinie;
wreszcie tryb przyznawania, utrzymania i zmiany licencji dla przedsiębiorstw kolejowych musi odpowiadać ogólnym wymogom przejrzystości i niedyskryminacji,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
SEKCJA I
Cel i zakres stosowania
Artykuł 1
1.
Niniejsza dyrektywa dotyczy kryteriów mających zastosowanie do wydawania, odnawiania lub zmiany przez Państwo Członkowskie licencji dla przedsiębiorstw kolejowych, które zostały lub zostaną założone we Wspólnocie, jeśli świadczą one usługi, określone w art. 10 dyrektywy 91/440/EWG, na warunkach ustanowionych w niniejszym artykule.
2.
Przedsiębiorstwa kolejowe, których działalność jest ograniczona do świadczenia usług miejskich, podmiejskich lub regionalnych, są wyłączone z zakresu stosowania niniejszej dyrektywy.
Przedsiębiorstwa kolejowe oraz ugrupowania międzynarodowe, których działalność jest ograniczona do świadczenia usług wahadłowych, polegających na przewozie pojazdów drogowych przez tunel pod kanałem La Manche, są również wyłączone z zakresu stosowania niniejszej dyrektywy.
3.
Licencja jest ważna na całym terytorium Wspólnoty.
Artykuł 2
Do celów niniejszej dyrektywy:
a) "przedsiębiorstwo kolejowe" oznacza każde przedsiębiorstwo prywatne lub publiczne, którego główna działalność polega na świadczeniu kolejowych usług przewozowych w zakresie rzeczy i/lub osób, przy założeniu, że przedsiębiorstwo zapewnia trakcję;
b) "licencja" oznacza licencję wydaną przedsiębiorstwu przez Państwo Członkowskie, poprzez które zostaje uznana jego zdolność jako przedsiębiorstwa kolejowego.
Zdolność ta może być ograniczona do świadczenia określonych rodzajów usług;
c) "organy wydające licencje" oznaczają organ upoważniony przez Państwo Członkowskie do wydawania licencji;
d) - "usługi miejskie i podmiejskie" oznaczają usługi przewozowe wykonywane w celu zaspokojenia potrzeb transportowych ośrodka miejskiego lub aglomeracji, a także potrzeb transportowych między takim ośrodkiem lub aglomeracją a otaczającymi je obszarami;
- "usługi regionalne" oznaczają usługi przewozowe wykonywane w celu zaspokojenia potrzeb transportowych regionu.
Artykuł 3
Każde Państwo Członkowskie wyznaczy organ odpowiedzialny za wydawanie licencji oraz spełnianie obowiązków nałożonych niniejszą dyrektywą.
SEKCJA II
Warunki otrzymania licencji
Artykuł 4
1.
Przedsiębiorstwo kolejowe jest upoważnione do ubiegania się o przyznanie licencji w Państwie Członkowskim, w którym ma siedzibę.
2.
Państwa Członkowskie nie będą wydawać licencji ani przedłużać ich ważności w przypadkach, w których wymagania niniejszej dyrektywy nie są spełnione.
3.
Przedsiębiorstwo kolejowe, które spełnia wymagania nałożone niniejszą dyrektywą, ma prawo do uzyskania licencji.
4.
Żadne przedsiębiorstwo kolejowe nie może świadczyć kolejowych usług przewozowych objętych zakresem niniejszej dyrektywy, o ile nie została mu przyznana odpowiednia licencja na usługi, jakie zamierza świadczyć.
Taka licencja sama w sobie nie uprawnia jednakże jej posiadacza do dostępu do infrastruktury kolejowej.
Artykuł 5
1.
Przedsiębiorstwo kolejowe musi być w stanie udowodnić organom wydającym zewolenia w danym Państwie Członkowskim przed rozpoczęciem swojej działalności, że w każdym momencie będzie zdolne spełnić wymagania dotyczące dobrej reputacji, zdolności finansowej i profesjonalnej oraz naprawienia szkód z tytułu odpowiedzialności cywilnej, wymienione w art. 6-9.
2.
Do celów ust. l każde z ubiegających się przedsiębiorstw dostarczy wszelkie użyteczne w tym zakresie informacje.
Artykuł 6
Państwa Członkowskie określą warunki, na jakich spełnione będą wymagania dotyczące dobrej reputacji w celu zapewnienia, że ubiegające się przedsiębiorstwo lub osoby nim zarządzające:
- nie zostały skazane za poważne przestępstwo, w tym za przestępstwa o charakterze gospodarczym,
- nie wszczęto postępowania upadłościowego,
- nie zostały skazane za poważne wykroczenia na podstawie przepisów szczególnych z dziedziny transportu,
- nie zostały skazane za poważne lub wielokrotne niewykonywanie zobowiązań wynikających z przepisów prawa socjalnego i prawa pracy, w tym również zobowiązań wynikających z przepisów w zakresie bezpieczeństwa i higieny pracy.
Artykuł 7
1.
Wymagania związane ze zdolnością finansową są spełnione wówczas, gdy ubiegające się przedsiębiorstwo kolejowe wykaże, iż będzie w stanie spełniać rzeczywiste i potencjalne zobowiązania, oparte na realistycznych założeniach, przez okres dwunastu miesięcy.
2.
Do celów ust. l każde przedsiębiorstwo ubiegające się o licencję dostarczy co najmniej informacje wymienione w załączniku w sekcji I.
Artykuł 8
1.
Wymagania dotyczące zdolności profesjonalnej są spełnione wówczas, gdy:
a) ubiegające się przedsiębiorstwo kolejowe ma lub będzie mieć organ zarządzający, posiadający wiedzę i/lub doświadczenie niezbędne dla zapewnienia bezpiecznej i rzetelnej kontroli i nadzoru nad rodzajem działalności wyszczególnionym w licencji,
b) personel przedsiębiorstwa odpowiedzialny za bezpieczeństwo, w szczególności maszyniści, posiada odpowiednie kwalifikacje w swojej dziedzinie działalności, oraz
c) personel przedsiębiorstwa, jego tabor kolejowy i organizacja są w stanie zapewnić wysoki poziom bezpieczeństwa świadczonych usług.
2.
Do celów ust. l każde przedsiębiorstwo ubiegające się o licencję dostarczy przynajmniej informacje wymienione w załączniku w sekcji II.
3.
Wymagane będzie okazanie odpowiedniego pisemnego zaświadczenia o zgodności z wymaganiami w zakresie kwalifikacji zawodowych.
Artykuł 9
Przedsiębiorstwo kolejowe będzie odpowiednio ubezpieczone lub zawrze równoważne porozumienia w celu pokrycia, zgodnie z prawem międzynarodowym i krajowym, odpowiedzialności cywilnej od wypadku, w szczególności w odniesieniu do pasażerów, bagażu, przesyłek, poczty i osób trzecich.
SEKCJA III
Ważność licencji
Artykuł 10
1.
Licencja zachowuje ważność tak długo, jak długo przedsiębiorstwo kolejowe spełnia obowiązki ustanowione w niniejszej dyrektywie.
Organ wydający licencje może jednakże wprowadzić obowiązek regularnych przeglądów przeprowadzanych przynajmniej co pięć lat.
2.
Przepisy szczególne regulujące warunki zawieszenia lub cofnięcia licencji mogą zostać włączone do samej licencji.
Artykuł 11
1.
Jeśli istnieje poważna wątpliwość, czy przedsiębiorstwo kolejowe, które otrzymało licencję, spełnia wymagania niniejszej dyrektywy, w szczególności jej art. 5, organ udzielający licencji może w dowolnym momencie sprawdzić, czy dane przedsiębiorstwo rzeczywiście spełnia te wymagania.
Jeśli organ wydający licencję jest przekonany, że dane przedsiębiorstwo kolejowe nie jest już w stanie spełniać wymagań niniejszej dyrektywy, w szczególności jej art. 5, zawiesza lub cofa licencję.
2.
W przypadku gdy organ Państwa Członkowskiego wydający licencje stwierdzi że zachodzi poważna wątpliwość co do spełniania wymagań ustanowionych w niniejszej dyrektywie przez przedsiębiorstwo kolejowe, któremu licencję przyznał organ innego Państwa Członkowskiego, niezwłocznie powiadomi on ten organ.
3.
Nie naruszając ust. l, jeśli licencja została zawieszona lub cofnięta z powodu niestosowania się do wymagań w zakresie zdolności finansowej, organ wydający licencję może wydać licencję tymczasową w oczekiwaniu na reorganizację przedsiębiorstwa kolejowego, pod warunkiem, że nie zagraża to bezpieczeństwu.
Licencja tymczasowa jest jednak ważna najdłużej przez sześć miesięcy od daty jej wydania.
4.
Jeśli przedsiębiorstwo kolejowe wstrzymało prowadzenie działalności na sześć miesięcy lub też nie rozpoczęło działalności przez sześć miesięcy od dnia wydania licencji, organ wydający licencje może podjąć decyzję, że licencja zostanie ponownie przedłożona do zatwierdzenia albo zawieszona.
Jeśli chodzi o rozpoczęcie działalności, przedsiębiorstwo kolejowe może wystąpić o przyznanie dłuższego okresu na jej rozpoczęcie z uwagi na specyficzny charakter usług, jakie mają być przez nie świadczone.
5.
W przypadku zmiany mającej wpływ na sytuację prawną przedsiębiorstwa, w szczególności w przypadku fuzji lub przejęcia przedsiębiorstwa, organ wydający licencję może podjąć decyzję, że licencja zostanie ponownie przedłożona do zatwierdzenia.
Dane przedsiębiorstwo kolejowe może kontynuować działalność, o ile organ wydający licencje nie stwierdzi zagrożenia bezpieczeństwa; w takim przypadku decyzja musi być uzasadniona.
6.
Jeśli przedsiębiorstwo kolejowe zamierza znacznie zmienić lub rozszerzyć swoją działalność, jego licencja zostanie ponownie przedłożona do zatwierdzenia organowi wydającemu licencje.
7.
Organ wydający licencje nie zezwala na jej zachowanie przez przedsiębiorstwo, w stosunku do którego wszczęte zostało postępowanie upadłościowe lub inne podobne postępowanie, jeśli jest przekonany, że nie istnieją faktyczne możliwości zadowalającej restrukturyzacji finansowej przedsiębiorstwa w możliwym do przyjęcia czasie.
8.
Jeśli organ wydający licencje zawiesza, cofa lub zmienia licencję, Państwo Członkowskie natychmiast powiadomia o tym Komisję.
Komisja powiadamia niezwłocznie inne Państwa Członkowskie.
Artykuł 12
Oprócz wymagań niniejszej dyrektywy przedsiębiorstwo kolejowe musi także stosować się do tych przepisów prawa krajowego, które są zgodne z przepisami wspólnotowymi i są stosowane w sposób niedyskryminacyjny, a w szczególności do:
- specyficznych wymagań technicznych i eksploatacyjnych w zakresie usług kolejowych,
- wymagań bezpieczeństwa w stosunku do personelu, taboru kolejowego oraz wewnętrznej organizacji przedsiębiorstwa,
- przepisów dotyczących zdrowia, bezpieczeństwa, warunków socjalnych oraz praw pracowników i konsumetów.
Artykuł 13
Przedsiębiorstwa kolejowe będą szanować porozumienia mające zastosowanie do międzynarodowego transportu kolejowego obowiązujące w Państwach Członkowskich, w których prowadzą działalność.
SEKCJA IV
Przepisy przejściowe
Artykuł 14
Przedsiębiorstwom kolejowym wykonującym usługi kolejowe przyznaje się okres przejściowy o długości dwunastu miesięcy od ostatecznej daty transpozycji, określonej w art. 16 ust. 2, w celu dostosowania się do przepisów niniejszej dyrektywy.
Okres przejściowy nie obejmuje żadnych przepisów, które mogłyby wpłynąć na bezpieczeństwo wykonywania usług kolejowych.
SEKCJA V
Przepisy końcowe
Artykuł 15
1.
Tryb wydawania licencji zostanie podany do wiadomości przez zainteresowane Państwa Członkowskie, które powiadomią o tym Komisję.
2.
Organy wydające licencje podejmują decyzję w sprawie złożonego wniosku w możliwie najkrótszym czasie, lecz nie później niż w trzy miesiące po przedłożeniu wszystkich istotnych dla sprawy informacji, zwłaszcza danych wymienionych w załączniku.
Przedsiębiorstwo ubiegające się o licencję zostanie poinformowane o podjętej przezorgan decyzji.
Decyzja odmowna musi być uzasadniona.
3.
Państwa Członkowskie podejmą niezbędne środki w celu zagwarantowania, że decyzje organów wydających licencje będą podlegać kontroli sądowej.
Artykuł 16
1.
Po upływie dwóch lat od stosowania niniejszej dyrektywy Komisja przedstawi Radzie sprawozdanie z jej stosowania, a tam gdzie stosowne, łącznie z propozycjami dotyczącymi kontynuacji działań Wspólnoty, ze szczególnym uwzględnieniem możliwości rozszerzenia zakresu zastosowania niniejszej dyrektywy.
2.
Państwa Członkowskie przyjmą przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne konieczne do wdrożenia niniejszej dyrektywy w terminie dwóch lat od daty jej wejścia w życie.
Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
3.
Wspomniane przepisy muszą zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy albo odniesienie to powinno towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 17
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 18
Dyrektywa Rady 95/21/WE
z dnia 19 czerwca 1995 r.
dotycząca przestrzegania, w odniesieniu do żeglugi morskiej korzystającej ze wspólnotowych portów oraz żeglugi morskiej po wodach znajdujących się pod jurysdykcją Państw Członkowskich, międzynarodowych norm bezpieczeństwa statków i zapobiegania zanieczyszczeniom oraz pokładowych warunków życia i pracy (kontrola państwa portu)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 84 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z art. 189c Traktatu [3], a także mając na uwadze, co następuje:
Wspólnota wyraża głęboką troskę z powodu katastrof morskich oraz zanieczyszczenia mórz i wybrzeży Państw Członkowskich;
Wspólnota wyraża nie mniejszą troskę z powodu warunków życia i pracy na pokładach statków;
na posiedzeniu w dniu 25 stycznia 1993 r. Rada przyjęła wnioski ponaglające Wspólnotę i Państwa Członkowskie do zapewnienia bardziej skutecznego stosowania i wprowadzenia w życie odpowiednich międzynarodowych norm bezpieczeństwa morskiego i ochrony środowiska, a także realizacji nowych środków po przyjęciu norm;
w uchwale z dnia 8 czerwca 1993 r. w sprawie wspólnej polityki bezpieczeństwa żeglugi morskiej [4] Rada ponagliła Komisję do przedłożenia Radzie w jak najkrótszym czasie propozycji konkretnych działań oraz oficjalnych wniosków dotyczących kryteriów inspekcji statków, łącznie z ujednoliceniem zasad, na jakich stosuje się zatrzymanie statku, oraz z możliwością opublikowania wyników inspekcji i odmowy wpuszczenia statku do portów Wspólnoty;
można skutecznie podnieść poziom bezpieczeństwa, zapobiegania zanieczyszczeniom oraz warunków życia i pracy na statku poprzez radykalne zmniejszenie liczby statków nieodpowiadających międzynarodowym normom, poruszających się po wodach Wspólnoty, przez skrupulatne przestrzeganie międzynarodowych konwencji, kodeksów i uchwał;
monitorowanie zgodności statków z międzynarodowymi normami bezpieczeństwa, zapobiegania zanieczyszczeniom oraz warunków życia i pracy na statku powinno w pierwszej kolejności należeć do państwa bandery; jednakże coraz więcej państw bandery poważnie zaniedbuje obowiązek wprowadzania i stosowania międzynarodowych norm; odtąd nadzorowanie zgodności z międzynarodowymi normami bezpieczeństwa, zapobiegania zanieczyszczeniom i warunków życia i pracy na statku musi być zapewnione również przez państwo portu;
ujednolicone podejście do efektywnego wprowadzenia międzynarodowych norm przez Państwa Członkowskie w stosunku do statków żeglujących na wodach, które pozostają pod ich jurysdykcją i korzystają z ich portów, pozwoli uniknąć zniekształceń konkurencji;
wspólnotowe ramy prawne dla ujednolicenia procedur kontroli, które stanowią sedno polityki transportowej i ochrony środowiska Wspólnoty, mają zasadnicze znaczenie dla jednolitego zastosowania zasad bezpieczeństwa żeglugi i zapobiegania zanieczyszczeniom;
zanieczyszczenie mórz jest ze swojej natury zjawiskiem przekraczającym granice; zgodnie z zasadą pomocniczości, wypracowanie środków podejmowania działań prewencyjnych w tej dziedzinie w stosunku do mórz sąsiadujących z Państwami Członkowskimi jest najskuteczniej dokonywane na poziomie Wspólnoty, jako że Państwa Członkowskie nie są w stanie podejmować odpowiednich i efektywnych działań w odosobnieniu;
przyjęcie dyrektywy Rady jest procedurą odpowiednią dla utworzenia prawnych ram i ujednoliconych zasad i kryteriów kontroli przez służbę ochrony portu;
należy skorzystać z doświadczeń zdobytych podczas działania protokołu ustaleń zawierającego Porozumienie paryskie (MOU), dotyczącego kontroli przez służbę ochrony portu (PSC), podpisanego w Paryżu 26 stycznia 1982 r.;
kontrolowanie przez Państwa Członkowskie przynajmniej 25 % pojedynczych obcych statków wpływających do ich portów w danym roku oznaczałoby w praktyce, że o każdej porze roku wśród statków pływających na terytorium Wspólnoty znaczną część stanowiłyby te, które zostały poddane inspekcji;
należy podjąć dalsze wysiłki w celu wypracowania lepszego systemu określania celów;
zasady i procedury kontroli w państwie portu, łącznie z kryteriami dotyczącymi zatrzymania statku, muszą zostać ujednolicone dla zapewnienia jednakowej skuteczności we wszystkich portach, co pozwoliłoby również gwałtownie zmniejszyć selektywne korzystanie z niektórych portów w celu uniknięcia sieci ścisłej kontroli;
statystyki dotyczące katastrof, zatrzymywania statków oraz braku zgodności z normami, opublikowane w komunikacie Komisji zatytułowanym "Wspólna polityka bezpiecznych mórz" oraz w rocznym sprawozdaniu MOU pokazują, że niektóre rodzaje statków powinny być poddane rozszerzonej kontroli;
niezgodności z przepisami określonymi w stosownych konwencjach muszą być naprawione; także statki, które powinny podjąć działania naprawcze, w przypadkach gdzie brak zgodności stwarza wyraźnie zagrożenie bezpieczeństwa, zdrowia lub środowiska, powinny być zatrzymane do czasu naprawienia niezgodności;
należy udostępnić prawo odwołania od decyzji o zatrzymaniu, podejmowanych przez właściwe władze, w celu zapobiegania nieuzasadnionym decyzjom, które mogłyby spowodować bezprawne zatrzymania i opóźnienia;
zasób urządzeń w porcie inspekcji może powodować konieczność skierowania statku przez właściwe władze do odpowiedniej stoczni remontowej, pod warunkiem że muszą być spełniane warunki transferu; statki, na których zaobserwowano niezgodności, będą nadal stwarzać zagrożenie dla bezpieczeństwa, zdrowia lub środowiska, a także nadal korzystać z uprzywilejowania handlowego poprzez przynależność do niższych kategorii zgodnie ze stosownymi przepisami określonymi w konwencjach i powinno się w związku z tym odmawiać wpuszczania ich do wszystkich portów Wspólnoty;
istnieją okoliczności, w których statek, któremu odmówiono wstępu do portów na terytorium Wspólnoty, musi otrzymać pozwolenie na wpłynięcie do takiego portu; w takim przypadku statkowi powinno się udzielać pozwolenia na wejście do konkretnego portu tylko wówczas, kiedy podjęte zostały wszelkie środki ostrożności zapewniające jego bezpieczne wpłynięcie;
wobec złożoności wymagań konwencji odnośnie do konstrukcji, wyposażenia i stanu załogi statku, poważnych konsekwencji decyzji inspektorów oraz wobec konieczności, aby inspektorzy podejmowali zupełnie bezstronne decyzje, inspekcje muszą być przeprowadzane tylko przez odpowiednio upoważnionych pracowników służb publicznych lub inne tego typu osoby, o dużej wiedzy i doświadczeniu;
piloci i władze portowe mogą udostępniać użyteczne informacje dotyczące braków na statkach i wśród załogi;
współpraca między właściwymi władzami Państw Członkowskich oraz innymi władzami lub organizacjami jest konieczna dla zapewnienia skutecznego egzekwowania norm w stosunku do statków posiadających braki, którym udzielono zezwolenia na dalszą żeglugę, a także do celów wymiany informacji o statkach przebywających w portach;
system informacyjny pod nazwą "Sirenac E" ustanowiony w ramach MOU dostarcza znacznych ilości dodatkowych informacji potrzebnych do celów realizacji niniejszej dyrektywy;
publikowanie informacji dotyczących statków, które nie spełniają międzynarodowych norm bezpieczeństwa, zdrowia i ochrony środowiska morskiego, może być skutecznym środkiem odstraszającym dysponentów ładunku od korzystania z takich statków oraz bodźcem dla ich właścicieli do podejmowania działań naprawczych bez bezpośredniego przymusu;
wszystkie koszty inspekcji statków, w wyniku których ujawniono podstawy do zatrzymania statku, powinny być ponoszone przez właściciela lub operatora statku;
do celów realizacji niniejszej dyrektywy należałoby wykorzystać Komitet powołany na mocy art. 12 dyrektywy Rady 93/75/EWG z dnia 13 września 1993 r. dotyczącej minimalnych wymagań w odniesieniu do statków zdążających do portów Wspólnoty lub je opuszczających i przewożących towary niebezpieczne lub zanieczyszczające [5], w celu wspomagania Komisji w pracach nad dostosowaniem obowiązków inspekcyjnych Państw Członkowskich na podstawie zdobytych doświadczeń, przy uwzględnieniu nowych elementów w MOU, a także przyjęciem, w stosownych przypadkach, załączników w świetle poprawek wniesionych do konwencji, Protokołów, kodeksów i uchwał stosownych organów międzynarodowych oraz do MOU,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Cel
Celem niniejszej dyrektywy jest pomóc radykalnie zmniejszyć liczbę statków nieodpowiadających międzynarodowym normom, poruszających się po wodach pozostających pod jurysdykcją Państw Członkowskich poprzez:
- podniesienie poziomu zgodności z ustawodawstwem międzynarodowym i stosownym ustawodawstwem Wspólnoty dotyczącym bezpieczeństwa morskiego, ochrony środowiska morskiego oraz warunków życia i pracy na statkach wszystkich bander,
- ustanowienie wspólnych kryteriów kontroli statków przez państwo portu oraz ujednolicenie procedur kontroli i zatrzymywania statków przy właściwym uwzględnieniu zobowiązań przyjętych na siebie przez władze morskie Państw Członkowskich w ramach paryskiego protokołu ustaleń dotyczącego kontroli w państwie portu (MOU).
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy wraz z załącznikami:
1. "Konwencje" to:
- Międzynarodowa Konwencja o Liniach Ładunkowych, 1966 (LL 66),
- Międzynarodowa Konwencja o Bezpieczeństwie Życia na Morzu, 1974 r. (Solas 74),
- Międzynarodowa Konwencja w Celu Zapobiegania Zanieczyszczeniom Morza przez Statki, 1973 r. oraz odnoszący się do niej Protokół z 1978 r. (Marpol 73/78),
- Międzynarodowa Konwencja Dotycząca Norm Szkolenia, Wydawania Zaświadczeń i Pełnienia Wachty przez Marynarzy, 1978 (STEW 78),
- Konwencja w Sprawie Międzynarodowych Przepisów o Zapobieganiu Zderzeniom na Morzu, 1972 r. (Colreg 72),
- Międzynarodowa Konwencja Dotycząca Miar Tonażowych Statków, 1969 r., oraz
- Konwencja o Statkach Handlowych (Minimalne Normy), 1976 r.
(MOP nr 147)
wraz z protokołami i zmianami do niniejszych konwencji i odnośnymi kodeksami o statusie obligatoryjnym, obowiązującymi w dniu przyjęcia niniejszej dyrektywy.
2.
"MOU" oznacza Porozumienie w sprawie kontroli w państwie portu, podpisane w Paryżu w dniu 26 stycznia 1982 r., w jego brzmieniu z dnia przyjęcia niniejszej dyrektywy.
3. "Statek" oznacza każdy poruszający się po morzu pojazd, do którego stosuje się jedna konwencja lub więcej, pod banderą inną niż bandera państwa portu.
4. "Instalacja przybrzeżna" oznacza nieruchomą lub pływającą platformę znajdującą się na szelfie kontynentalnym Państwa Członkowskiego lub ponad nim.
5. "Inspektor" oznacza pracownika sektora publicznego lub inną osobę odpowiednio upoważnioną przez właściwe władze Państwa Członkowskiego do prowadzenia inspekcji państwa portu i odpowiedzialną przed tymi właściwymi władzami.
6. "Inspekcja" oznacza wizytację na pokładzie statku przeprowadzoną w celu sprawdzenia zarówno ważności stosownych świadectw oraz innych dokumentów, stanu statku, jego wyposażenia i załogi, jak i warunków życia i pracy załogi.
7.
"Bardziej szczegółowa inspekcja" oznacza inspekcję, w której statek, jego wyposażenie i załoga jako całość, lub też odpowiednio jeden z tych elementów są poddane, w okolicznościach określonych szczegółowo w art. 6 ust. 3, dogłębnej inspekcji obejmującej konstrukcję statku, wyposażenie, załogę, warunki życia i pracy oraz zastosowanie się do procedur postępowania na pokładzie.
8. "Rozszerzona inspekcja" oznacza inspekcję określoną w art. 7.
9. "Zatrzymanie" oznacza oficjalny zakaz wypływania statku na morze ze względu na wykryte braki, które pojedynczo lub razem czynią statek niezdatnym do żeglugi morskiej.
10. "Zawieszenie pracy" oznacza oficjalny zakaz kontynuowania pracy statku ze względu na wykazane braki, które pojedynczo lub razem mogłyby uczynić dalszą pracę statku niebezpieczną.
Artykuł 3
Zakres zastosowania
1.
Niniejsza dyrektywa stosuje się do każdego statku i jego załogi:
- wpływającego do portu Państwa Członkowskiego lub na instalację przybrzeżną, lub
- zakotwiczonego w pobliżu takiego portu lub takiej instalacji.
Przepisy niniejszego artykułu nie naruszają praw interwencji, jakie Państwa Członkowskie posiadają na mocy stosownych międzynarodowych konwencji.
2.
W przypadku statków o tonażu brutto poniżej 500 ton, Państwa Członkowskie stosują te wymagania stosownej konwencji, które mają zastosowanie, oraz podejmują, w zakresie nieobjętym konwencją, takie działania, jakie są konieczne do zapewnienia, że statki te nie stwarzają wyraźnego zagrożenia dla bezpieczeństwa, zdrowia lub środowiska.
W zastosowaniu niniejszego punktu Państwa Członkowskie kierują się załącznikiem I do MOU.
3.
Podczas inspekcji statku pływającego pod banderą państwa, które nie jest stroną konwencji, Państwa Członkowskie gwarantują, że taki statek i jego załoga nie są traktowane bardziej przychylnie niż statki pływające pod banderą państwa, które jest stroną danej konwencji.
4.
Statki rybackie, okręty wojenne, okrętowe urządzenia pomocnicze, statki drewniane o prostej konstrukcji, statki rządowe używane do celów niekomercyjnych oraz jachty turystyczne niezajmujące się handlem są wyłączone spod zakresu działania niniejszej dyrektywy.
Artykuł 4
Jednostka kontrolująca
Państwa Członkowskie utrzymują odpowiednie krajowe organy administracji morskiej, zwane odtąd "właściwymi władzami" do celów inspekcji statków oraz podejmują wszelkie odpowiednie działania dla zagwarantowania, że ich właściwe władze wykonują powierzone im zadania zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy.
Artykuł 5
Zobowiązania inspekcyjne
1.
Właściwe władze każdego Państwa Członkowskiego wykonują rocznie ogólną liczbę inspekcji odpowiadającą przynajmniej 25 % liczby pojedynczych statków, jakie wpłynęły do jego portów w ciągu reprezentatywnego roku kalendarzowego.
2.
Podczas wyboru statków do inspekcji właściwe władze udzielają pierwszeństwa statkom wymienionym w załączniku I.
3.
Państwa Członkowskie nie przeprowadzają inspekcji statków, które zostały poddane inspekcji w innym Państwie Członkowskim w ciągu ostatnich sześciu miesięcy, pod warunkiem że:
- statek nie jest wymieniony w załączniku I, oraz
- podczas ostatniej inspekcji nie wykryto żadnych braków, oraz
- nie ma wyraźnych powodów do przeprowadzenia inspekcji.
4.
Przepisy ust. 3 nie stosują się do wszelkich kontroli operacyjnych przewidzianych w konwencjach.
5.
Państwa Członkowskie i Komisja współpracują na rzecz wypracowania priorytetów i praktyk, które umożliwią bardziej skuteczne wyszukiwanie statków podejrzanych o braki.
Każda następna zmiana niniejszego artykułu, z wyłączeniem liczby 25 % w ust. 1, jest wprowadzana na mocy art. 19.
Artykuł 6
Procedura inspekcji
1.
Właściwe władze gwarantują, że inspektor co najmniej:
a) sprawdza świadectwa i dokumenty wymienione w załączniku II w stosownym zakresie;
b) przekonuje się o ogólnym stanie statku łącznie z maszynownią oraz o warunkach bytowych łącznie ze stanem higienicznym statku.
2.
Inspektor może sprawdzić wszystkie stosowne świadectwa i dokumenty inne niż te wymienione w załączniku II, jakie powinny być przewożone na pokładzie zgodnie z wymaganiami konwencji.
3.
W każdym przypadku, kiedy po inspekcji opisanej w ust. 1 i 2 występują wyraźne powody, aby sądzić, że stan statku, jego wyposażenia lub załogi w znacznym stopniu nie spełnia stosownych wymagań określonych w konwencji, przeprowadzana jest bardziej szczegółowa inspekcja obejmująca dokładniejsze sprawdzenie zgodności z pokładowymi wymaganiami eksploatacyjnymi.
"Wyraźne powody" istnieją wówczas, gdy inspektor znajduje oznaki, które w jego fachowej ocenie dają podstawy dla przeprowadzenia bardziej szczegółowej inspekcji statku, jego wyposażenia lub załogi.
Przykłady "wyraźnych powodów" są podane w załączniku III.
4.
Należy również przestrzegać stosownych procedur i wytycznych dla kontroli statków wyszczególnionych w załączniku IV.
Artykuł 7
Rozszerzona inspekcja niektórych statków
1.
Jeśli istnieją wyraźne powody dla przeprowadzenia bardziej szczegółowej inspekcji statku należącego do jednej z kategorii wymienionych w załączniku V, Państwa Członkowskie gwarantują, że przeprowadzana jest rozszerzona inspekcja statku.
2.
W załączniku V część B znajdują się nieobowiązkowe wytyczne pomocne przy przeprowadzaniu rozszerzonej inspekcji.
3.
Rozszerzona inspekcja statków, określona w ust. 1, jest przeprowadzana przez którekolwiek spośród właściwych władz Państw Członkowskich tylko raz w okresie 12 miesięcy.
Statki te mogą jednakże być poddawane inspekcji określonej w art. 6 ust. 1 i 2.
4.
W przypadku statku pasażerskiego kursującego regularnie do lub z jednego z portów w Państwie Członkowskim, rozszerzona inspekcja każdego takiego statku jest przeprowadzana przez właściwe władze tego Państwa Członkowskiego.
Jeśli statek pasażerski kursuje regularnie między portami w Państwach Członkowskich, jedno z Państw Członkowskich, między którymi pływa statek, przeprowadza rozszerzoną inspekcję.
Artykuł 8
Sprawozdanie z inspekcji dla kapitana statku
1.
Po zakończeniu inspekcji, bardziej szczegółowej inspekcji lub rozszerzonej inspekcji, kapitan statku otrzymuje od inspektora dokument w formie opisanej szczegółowo w załączniku III do MOU, podający wyniki inspekcji oraz szczegóły każdej decyzji podjętej przez inspektora, jak również działań naprawczych, jakie powinny zostać podjęte przez kapitana, właściciela lub operatora statku.
2.
W przypadku braków uzasadniających zatrzymanie statku, dokument przekazywany kapitanowi zgodnie z ust. 1 zawiera informację o opublikowaniu w przyszłości nakazu zatrzymania zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy.
Artykuł 9
Naprawa i zatrzymanie
1.
Właściwe władze przekonują się, że wszelkie braki potwierdzone lub wykryte w drodze inspekcji, określonej w art. 6 oraz 7, są lub będą naprawione tak, aby odpowiadały normom określonym w konwencjach.
2.
W przypadku braków, które stwarzają wyraźne zagrożenie dla bezpieczeństwa, zdrowia lub środowiska, właściwe władze państwa portu, w którym statek jest poddawany inspekcji, gwarantują, że statek zostanie zatrzymany lub też zawieszona zostanie praca, podczas której braki zostały wykryte.
Nakaz zatrzymania statku lub zawieszenia pracy nie będzie zniesiony dopóty, dopóki zagrożenie nie zostanie oddalone lub też dopóki władze te nie ustanowią, że statek może, pod wszelkimi niezbędnymi warunkami, wypłynąć na morze, lub że działalność można kontynuować bez zagrożenia dla bezpieczeństwa i zdrowia pasażerów lub załogi, lub zagrożenia dla innych statków oraz bez nadmiernego zagrożenia skażeniem środowiska morskiego.
3.
Wydając orzeczenie fachowe co do tego, czy statek powinien czy też nie powinien zostać zatrzymany, inspektor stosuje kryteria określone w załączniku VI.
4.
W wyjątkowych okolicznościach, kiedy ogólny stan statku w oczywisty sposób nie odpowiada międzynarodowym normom, właściwe władze mogą wstrzymać inspekcję do czasu, kiedy odpowiedzialne strony podejmą kroki niezbędne dla zapewnienia, że statek odpowiada stosownym wymaganiom określonym w konwencjach.
5.
W przypadku kiedy inspekcje opisane w art. 6 i 7 wykazują powody do zatrzymania statku, właściwe władze natychmiast informują pisemnie administrację państwa, do którego bandery upoważniony jest statek (nazywaną od tej pory "administracją bandery"), lub konsula albo też w przypadku nieobecności konsula najbliższe przedstawicielstwo dyplomatyczne danego państwa o wszystkich okolicznościach, w których interwencja została uznana za konieczną.
Ponadto w stosownych przypadkach, zawiadomieni zostają również wyznaczeni rzeczoznawcy lub uznane organizacje odpowiedzialne za wydawanie świadectw statków.
6.
Przepisy niniejszej dyrektywy stosują się bez uszczerbku dla dodatkowych wymogów określonych w konwencjach dotyczących zawiadamiania i procedur sprawozdawczych związanych z kontrolą w państwie portu.
7.
Podczas wykonywania kontroli w państwie portu na mocy niniejszej dyrektywy dołoży się wszelkich starań, aby żaden statek nie został bezpodstawnie zatrzymany lub opóźniony.
Jeśli statek zostanie bezpodstawnie zatrzymany lub opóźniony, jego właściciel lub operator jest uprawniony do rekompensaty wszelkich poniesionych strat lub zniszczeń.
W każdym przypadku podejrzenia bezpodstawnego zatrzymania lub opóźnienia odpowiedzialność za wyjaśnienie sprawy spoczywa na właścicielu lub operatorze statku.
Artykuł 10
Prawo do odwołania
1.
Właściciel lub operator statku, lub też jego przedstawiciel w Państwie Członkowskim ma prawo do odwołania od decyzji o zatrzymaniu statku podjętej przez właściwe władze.
Odwołanie nie powoduje automatycznego zawieszenia decyzji o zatrzymaniu statku.
2.
Państwa Członkowskie ustanawiają i utrzymują odpowiednie procedury dla niniejszego celu zgodnie z ustawodawstwem krajowym.
3.
Właściwe władze odpowiednio informują kapitana statku, określonego w ust. 1, o prawie do odwołania.
Artykuł 11
Działania podejmowane w konsekwencji inspekcji i zatrzymania
1.
Jeśli braki opisane w art. 9 ust. 2 nie mogą zostać naprawione w porcie, w którym dokonano inspekcji, właściwe władze tego Państwa Członkowskiego mogą zezwolić danemu statkowi na przepłynięcie do najbliższej dostępnej odpowiedniej stoczni remontowej, zgodnie z wyborem kapitana i władz, przy zastrzeżeniu, że spełniane są warunki określone przez właściwe władze państwa bandery i zaakceptowane przez to Państwo Członkowskie.
Warunki te mają zapewnić, że statek może przepłynąć bez zagrożenia dla bezpieczeństwa i zdrowia pasażerów lub załogi, lub też zagrożenia dla innych statków ani bez nadmiernego zagrożenia skażeniem środowiska morskiego.
2.
W okolicznościach określonych w ust. 1 właściwe władze Państwa Członkowskiego w porcie inspekcji powiadamiają właściwe władze państwa, w którym mieści się stocznia remontowa, strony wymienione w art. 9 ust. 5 oraz wszelkie inne władze, jeśli jest to stosowne, o wszystkich warunkach rejsu.
3.
Powiadomienie stron, określone w ust. 2, odbywa się zgodnie z załącznikiem II do MOU.
Właściwe władze Państwa Członkowskiego otrzymującego takie powiadomienie informują władze powiadamiające o podejmowanych działaniach.
4.
Państwa Członkowskie podejmują działania w celu zagwarantowania, że statkom opisanym w ust. 1 wypływającym na morze, które:
i) nie zastosowały się do warunków określonych przez właściwe władze któregokolwiek Państwa Członkowskiego w porcie inspekcji; lub
ii) odmawiają zastosowania się do mających zastosowanie wymagań określonych w konwencjach poprzez niestawienie się do wyznaczonej stoczni remontowej;
odmówi się wstępu do wszystkich portów na terytorium Wspólnoty do czasu, kiedy właściciel lub operator statku dostarczy dowodów przekonujących właściwe władze Państwa Członkowskiego, w którym statek uznano za wadliwy, o tym, że statek w pełni spełnia wszystkie mające zastosowanie wymagania określone w konwencjach.
5.
W okolicznościach określonych w ust. 4 lit. i) właściwe władze Państwa Członkowskiego, w którym uznano statek za wadliwy, natychmiast alarmują właściwe władze pozostałych Państw Członkowskich.
W okolicznościach określonych w ust. 4 lit. ii) właściwe władze Państwa Członkowskiego, w którym znajduje się stocznia remontowa, natychmiast alarmują właściwe władze pozostałych Państw Członkowskich.
Przed odmową wpuszczenia statku Państwa Członkowskie mogą prosić o konsultację z administracją bandery danego statku.
6.
Nie naruszając przepisów ust. 4, stosowne władze konkretnego portu mogą zezwolić na wstęp do danego portu wobec konieczności spowodowanej siłą wyższą lub nadrzędnymi względami bezpieczeństwa, lub też w celu zmniejszenia lub zminimalizowania zagrożenia zanieczyszczeniem, lub w celu naprawienia braków, pod warunkiem że właściciel, operator lub kapitan statku przeprowadzi odpowiednie działania zapewniające bezpieczeństwo zadowalające właściwe władze tego Państwa Członkowskiego.
Artykuł 12
Kompetencje zawodowe inspektorów
1.
Inspekcje są wykonywane tylko przez inspektorów spełniających kryteria kwalifikacyjne określone szczegółowo w załączniku VII.
2.
Jeśli państwo portu nie jest w stanie zapewnić wymaganej ekspertyzy fachowej, przy dokonywaniu wymaganej ekspertyzy inspektorowi tego państwa może pomagać osoba o odpowiedniej wiedzy w tym zakresie.
3.
Inspektorzy przeprowadzający kontrolę w państwie portu oraz osoby pomagające im nie mogą być handlowo zainteresowane ani portem, gdzie dokonywana jest inspekcja, ani statkiem, który jest poddawany inspekcji, ani również inspektorzy nie mogą być pracownikami lub wykonywać pracy w imieniu organizacji pozarządowych wydających świadectwa regulaminowe lub klasyfikacyjne lub wykonujących badania konieczne do wydania takich świadectw statkom.
4.
Każdy inspektor posiada przy sobie osobisty dokument w formie dowodu tożsamości, wydany przez właściwe władze własnego kraju zgodnie z krajowym ustawodawstwem, stwierdzający, że inspektor jest upoważniony do wykonywania inspekcji.
Wspólny wzorzec takiego dowodu tożsamości ustanawia się zgodnie z procedurą podaną w art. 19.
Artykuł 13
Sprawozdania od pilotów i władz portowych
1.
Piloci Państw Członkowskich zatrudnieni przy doprowadzaniu do lub odprowadzaniu statków z miejsca postoju lub zatrudnieni na statkach zdążających do portu na terytorium Państwa Członkowskiego natychmiast informują, odpowiednio, właściwe władze państwa portu lub państwa wybrzeża, za każdym razem, kiedy podczas pełnienia rutynowych obowiązków dowiedzą się, że statek posiada braki, które mogłyby utrudnić bezpieczną żeglugę statku lub które mogłyby stanowić zagrożenie skażeniem środowiska morskiego.
2.
Jeśli władze portowe podczas wykonywania rutynowych obowiązków dowiedzą się, że statek przebywający w ich porcie posiada braki, które mogą narazić bezpieczeństwo statku lub stwarzają nadmierne zagrożenie skażeniem środowiska morskiego, powiadamiają one natychmiast właściwe władze państwa portu, którego sprawa dotyczy.
Artykuł 14
Współpraca
1.
Każde Państwo Członkowskie wprowadza przepisy o współpracy między jego właściwymi władzami, jego władzami portowymi oraz innymi stosownymi władzami lub organizacjami handlowymi dla zapewnienia, by jego właściwe władze mogły uzyskać wszelkie istotne informacje o statkach wpływających do jego portów.
2.
Państwa Członkowskie utrzymują przepisy prawne przewidujące wymianę informacji i współpracę między ich właściwymi władzami oraz właściwymi władzami wszystkich innych Państw Członkowskich, a także utrzymują ustalone już więzy współpracy między ich właściwymi władzami, Komisją i systemem informacyjnym "Sirenac E" posiadającym bazę we Francji w mieście St Malo.
3.
Informacje określone w ust. 2 obejmują te wyszczególnione w załączniku IV do MOU oraz te, które są wymagane zgodnie z art. 15 niniejszej dyrektywy.
Artykuł 15
Publikowanie informacji o zatrzymaniu
Każde właściwe władze publikują co najmniej kwartalnie informacje dotyczące statków zatrzymanych w okresie ostatnich trzech miesięcy oraz tych, które zostały zatrzymane więcej niż jeden raz w okresie ostatnich 24 miesięcy.
Publikowane informacje obejmują:
- nazwę statku,
- nazwę właściciela lub operatora statku,
- numer nadany przez Międzynarodową Organizację Morską,
- państwo bandery,
- towarzystwo klasyfikacyjne, tam gdzie jest to istotne, oraz, jeśli stosowne, wszelkie inne strony, które wydawały świadectwa takim statkom zgodnie z konwencjami w imieniu państwa bandery,
- powód zatrzymania,
- port i datę zatrzymania.
Artykuł 16
Zwrot kosztów
1.
Jeśli inspekcje określone w art. 6 oraz 7 potwierdzą lub wykryją braki w stosunku do wymagań określonych w konwencji uzasadniające zatrzymanie statku, wszystkie koszty związane z inspekcjami w każdym normalnym okresie obrachunkowym są pokrywane przez właściciela lub operatora statku lub też ich przedstawiciela w państwie portu.
2.
Wszystkimi kosztami związanymi z inspekcjami wykonanymi przez właściwe władze Państwa Członkowskiego na mocy przepisów art. 11 ust. 4, obciążany jest właściciel lub operator statku.
3.
Zatrzymanie nie jest uchylane do czasu, kiedy zostanie dokonana pełna opłata lub poczynione zostaną wystarczające gwarancje zwrotu kosztów.
Artykuł 17
Dane do monitorowania realizacji
1.
Państwa Członkowskie dostarczają Komisji i sekretariatowi MOU następujące informacje:
- liczbę inspektorów pracujących w ich imieniu przy inspekcjach w państwie portu zgodnie z niniejszą dyrektywą.
Władze, które zatrudniają inspektorów do wykonywania inspekcji w państwie portu w niepełnym wymiarze godzin, muszą przeliczyć całkowitą sumę godzin na liczbę inspektorów zatrudnionych w pełnym wymiarze godzin,
- liczbę pojedynczych statków wpływających do ich portów w reprezentatywnym roku kalendarzowym w okresie ostatnich pięciu lat.
2.
Informacje wymienione w ust. 1 zostaną przekazane w okresie trzech miesięcy od wejścia w życie niniejszej dyrektywy, a następnie są przekazywane najpóźniej do 1 października, co trzy lata kalendarzowe.
Artykuł 18
Komitet regulacyjny
Prace Komisji są wspomagane przez komitet powołany na mocy art. 12 dyrektywy 93/75/EWG zgodnie z procedurą określoną w tym artykule.
Artykuł 19
Procedura nowelizacyjna
Niniejsza dyrektywa może być nowelizowana zgodnie z procedurą określoną w art. 18 w celu:
a) dostosowania zobowiązań Państw Członkowskich odnośnie do inspekcji i publikacji opisanych w art. 5 (z wyłączeniem liczby 25 %, określonej w ust. 1) oraz w art. 6, 7 oraz 15 na podstawie doświadczeń zdobytych podczas realizacji niniejszej dyrektywy, a także uwzględniając nowe elementy w MOU;
b) dostosowania załączników, tak aby uwzględnić poprawki, jakie zostały wprowadzone do konwencji, protokołów, kodeksów i uchwał odpowiednich organizacji międzynarodowych oraz do MOU.
Artykuł 20
Wdrożenie
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne konieczne do wdrożenia niniejszej dyrektywy przed dniem 30 czerwca 1996 r. i niezwłocznie informują o tym Komisję.
2.
Wspomniane środki powinny zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to powinno towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
3.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych na podstawie niniejszej dyrektywy.
Artykuł 21
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu. Artykuł 22
Dyrektywa Rady 95/22/WE
z dnia 22 czerwca 1995 r.
zmieniająca dyrektywę 91/67/EWG w sprawie wymagań dotyczących zdrowia zwierząt, obowiązujących przy wprowadzaniu na rynek zwierząt i produktów akwakultury
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/67/EWG z dnia 28 stycznia 1991 r. w sprawie wymagań dotyczących zdrowia zwierząt, obowiązujących przy wprowadzaniu na rynek zwierząt i produktów akwakultury [1], w szczególności jej art. 25 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: przy zatwierdzaniu stref w odniesieniu do zakaźnej martwicy układu krwiotwórczego (IHN) i wirusowej posocznicy krwotocznej ryb łososiowatych (VHS) należy uwzględnić niektóre rozwiązania naukowe i techniczne;
w związku z tym należy dostosować kryteria przyznawania tym strefom statusu zatwierdzonych;
w świetle doświadczeń należy także przeprowadzić dostosowanie procedur administracyjnych w odniesieniu do przyznawania strefom lub ich częściom statusu zatwierdzonych oraz zawieszania, wznawiania i wycofania tego statusu;
pomimo usytuowania w strefach niezatwierdzonych w zakresie IHN i VHS, gospodarstwa mogą uzyskać status zatwierdzonych w odniesieniu do wspomnianych chorób, zgodnie z wymogami ustanowionymi w załączniku CIA do dyrektywy Rady 91/67/EWG;
w celu zapewnienia lepszej ochrony przed wprowadzaniem IHN i VHS, wydaje się, że konieczne jest bardziej precyzyjne określenie kryteriów, które należy stosować w odniesieniu do przyznawania gospodarstwom rybackim statusu zatwierdzonych;
kryteria te muszą uwzględniać szczegóły dotyczące zaopatrzenia gospodarstw w wodę, w odniesieniu do badań przeprowadzanych przed zatwierdzeniem tych gospodarstw, oraz dotyczące środków ochronnych na wypadek ewentualnego pojawienia się choroby,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 91/67/EWG wprowadza się następujące zmiany:
A. W załączniku B:
a) punkt I.B.2 otrzymuje brzmienie:
"2) Wszystkie gospodarstwa położone w strefie kontynentalnej podlegają nadzorowi służb urzędowych.
Inspekcje sanitarne przeprowadza się dwa razy do roku, przez okres czterech lat.
Inspekcje sanitarne muszą być przeprowadzane w porze roku, gdy temperatura wody sprzyja rozwojowi wspomnianych chorób.
Inspekcja sanitarna musi obejmować przynajmniej:
- inspekcję ryb wykazujących nieprawidłowości,
- pobranie próbek, zgodnie z programem ustanowionym według procedury przewidzianej w art. 15, które przesyła się jak najszybciej do zatwierdzonego laboratorium w celu poddania ich badaniom na obecność wspomnianych czynników chorobotwórczych.
Jednakże strefy, których wieloletni rejestr wskazuje na nieobecność chorób określonych w załączniku A kolumna 1 wykaz II, mogą otrzymać status zatwierdzonych, jeżeli:
a) ich położenie geograficzne uniemożliwia łatwe wprowadzenie choroby;
b) urzędowy system zwalczania chorób funkcjonował przez dłuższy okres, liczący przynajmniej dziesięć lat, w którym:
- miało miejsce systematyczne monitorowanie wszystkich gospodarstw,
- stosowany był system powiadamiania o chorobach,
- nie zgłaszano przypadków zachorowań,
- na mocy obowiązujących przepisów do danej strefy można było wprowadzać wyłącznie ikrę lub gamety z niezakażonych stref lub gospodarstw, poddanych kontrolom urzędowym i zapewniającym równoważne gwarancje zdrowotne.
Dziesięcioletni okres określony w akapicie pierwszym można skrócić do pięciu lat w wyniku badań przeprowadzonych przez służby urzędowe Państwa Członkowskiego wnioskującego, z zastrzeżeniem, że poza wymaganiami określonymi w akapicie pierwszym, system regularnego monitorowania wszystkich gospodarstw, określonych powyżej, obejmował przynajmniej dwie inspekcje sanitarne na rok, na które złożyły się co najmniej:
- inspekcja ryb wykazujących nieprawidłowości,
- pobranie próbek przynajmniej 30 ryb przy każdej inspekcji.
Państwa Członkowskie, które chciałyby skorzystać z przepisów odnoszących się do rejestrów wieloletnich, zobowiązane są przedłożyć swój wniosek najpóźniej do dnia 31 grudnia 1996 r.";
b) w załączniku I.B dodaje się punkt w brzmieniu:
"5) W przypadku gdy Państwo Członkowskie występuje o zatwierdzenie obszaru zlewni wodnej lub jego części mającej początek w sąsiednim Państwie Członkowskim, lub wspólnego obszaru zlewni wodnej należącego do dwóch Państw Członkowskich, stosuje się następujące przepisy:
- oba zainteresowane Państwa Członkowskie powinny jednocześnie przedłożyć wniosek o zatwierdzenie, zgodnie z procedurami ustanowionymi w art. 5 lub 10,
- Komisja, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 26, po przeanalizowaniu i sprawdzeniu wniosków oraz po ocenie sytuacji zdrowotnej, ustanawia, w razie potrzeby, inne przepisy niezbędne do udzielenia takiego zatwierdzenia.
Państwa Członkowskie, zgodnie z dyrektywą 89/608/EWG [2], udzielają sobie nawzajem pomocy przy stosowaniu przepisów niniejszej dyrektywy, w szczególności przepisów niniejszego ustępu;";
c) w punkcie I.D.1 ostatnie zdanie otrzymuje brzmienie:
"Te ostatnie dokonają niezwłocznie zawieszenia zatwierdzenia dla strefy lub jej części, z zastrzeżeniem, że część strefy zachowująca status zatwierdzonej nadal spełnia wymagania zawarte w definicji podanej w pkt A.";
d) punkt I.D.5 otrzymuje brzmienie:
"5) Jeżeli wyniki testów są pozytywne, służby urzędowe wycofują zatwierdzenie strefy lub jej części określonej w pkt 1.";
e) punkt I.D.6 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie:
"6) Warunkiem przywrócenia zatwierdzenia dla strefy lub jej części określonej w pkt 1 jest spełnienie następujących wymagań:";
f) punkt I.D.7 otrzymuje brzmienie:
"7) Właściwy organ centralny powiadamia Komisję i pozostałe Państwa Członkowskie o zawieszeniu, przywróceniu lub wycofaniu zatwierdzenia stref lub ich części określonych w pkt 1.";
g) punkt II.A otrzymuje brzmienie:
"A. Strefa przybrzeżna składa się z części wybrzeża, wód morskich lub ujścia rzeki o dokładnie określonych granicach geograficznych stanowiących jednorodny system hydrologiczny bądź szereg takich systemów.
W razie konieczności, strefa przybrzeżna może składać się z części wybrzeża, wód morskich lub ujścia rzeki usytuowanych między ujściami dwóch cieków wodnych lub z części wybrzeża, wód morskich lub ujścia rzeki, gdzie znajduje się jedno lub więcej gospodarstw, z zastrzeżeniem, że po obu stronach gospodarstwa lub gospodarstw zostanie ustanowiona strefa buforowa, której zasięg wyznacza Komisja dla każdego przypadku oddzielnie, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 26.";
h) punkt II.D otrzymuje brzmienie:
"D. Zawieszanie, przywrócenie i wycofanie zatwierdzenia
Zasady w tym zakresie są identyczne, jak te określone pkt I.D; jednakże gdy strefa składa się z szeregu systemów hydrologicznych zawieszenie, przywrócenie i wycofanie zatwierdzenia może odnosić się tylko do części tego szeregu o dokładnie określonych granicach geograficznych stanowiących jednorodny system hydrologiczny, z zastrzeżeniem, że dana część nadal posiada status zatwierdzonej i spełnia wymagania zawarte w definicji podanej w pkt A.";
i) punkt III.D.1 ostatnie zdanie otrzymuje brzmienie:
"Ta ostatnia niezwłocznie zawiesza zatwierdzenie dla strefy lub, jeżeli strefa składa się z szeregu systemów hydrologicznych, a część tego szeregu posiada dokładne granice geograficzne i stanowi jednorodny system hydrologiczny, z zastrzeżeniem, że dana część nadal posiada status zatwierdzonej i spełnia wymagania zawarte w definicji podanej w punkcie A.";
j) punkt III.D.5 otrzymuje brzmienie:
"5) Jeżeli wyniki są pozytywne, służby urzędowe wycofują zatwierdzenie strefy lub jej części określonej w pkt 1.";
k) punkt III.D.6 zdanie wprowadzające otrzymuje brzmienie:
"6) Warunkiem przywrócenia zatwierdzenia strefy lub jej części określonej w pkt 1 jest spełnianie następujących wymagań:";
l) punkt III.D.7 otrzymuje brzmienie:
"7) Właściwy organ centralny powiadamia Komisję i pozostałe Państwa Członkowskie o zawieszeniu, przywróceniu lub wycofaniu zatwierdzenia stref lub ich części określonych w pkt 1."
B. W załączniku C:
a) punkt I.A otrzymuje brzmienie:
"A. Przyznawanie zatwierdzenia
W celu uzyskania zatwierdzenia gospodarstwo musi spełniać następujące wymagania:
1) woda musi być dostarczana ze studni, otworu wiertniczego lub źródła.
Gdy takie źródło wody usytuowane jest w znacznej odległości od gospodarstwa, woda musi być dostarczana bezpośrednio do gospodarstwa za pomocą instalacji wodociągowej lub, za zgodą służb urzędowych, przez otwarty lub naturalny kanał, z zastrzeżeniem, że nie stanowi to źródła zakażenia dla gospodarstwa i nie powoduje wprowadzania do gospodarstwa ryb dziko żyjących.
Woda z kanału musi pozostawać pod kontrolą gospodarstwa lub, w przypadku braku takiej możliwości, pod kontrolą służb urzędowych;
2) w dole strumienia musi istnieć naturalna lub sztuczna bariera, zapobiegająca przedostawaniu się ryb na teren wymienionego gospodarstwa;
3) w razie potrzeby, gospodarstwo powinno być chronione przed powodzią i infiltracją wody;
4) musi spełniać, mutatis mutandis, wymagania wymienione w załączniku B.I.B. Ponadto gdy złożenie wniosku o zatwierdzenie oparte jest o rejestry wieloletnie w publicznym systemie kontroli w okresie dziesięciu lat, muszą zostać spełnione następujące dodatkowe wymagania:
- przynajmniej raz w roku musi zostać złożony wniosek do inspekcji klinicznej, a pobrane próbki należy poddać badaniom na obecność czynników chorobotwórczych w zatwierdzonym laboratorium;
5) może stanowić przedmiot dodatkowych środków narzuconych przez służby urzędowe, jeżeli zostanie to uznane za konieczne dla zapobieżenia wprowadzaniu chorób.
Środki takie mogą obejmować ustanowienie strefy buforowej wokół gospodarstwa, w którym realizowany jest program monitorowania, oraz ustanowienie ochrony zapobiegającej pojawieniu się ewentualnych nosicieli czynników chorobotwórczych lub wektorów;
6) Jednakże:
a) nowe gospodarstwo, które spełnia wymagania określone w pkt 1, 2, 3 i 5, ale które rozpoczyna działalność związaną z rybami, ikrą lub gametami z zatwierdzonej strefy lub z zatwierdzonego gospodarstwa usytuowanego w strefie niezatwierdzonej, może uzyskać zatwierdzenie bez konieczności pobierania próbek wymaganego dla udzielenia zatwierdzenia;
b) gospodarstwo, które spełnia wymagania określone w pkt 1, 2, 3 i 5, ale wznawia, po przerwie, działalność związaną z rybami, ikrą lub gametami z zatwierdzonej strefy lub z zatwierdzonego gospodarstwa usytuowanego w strefie niezatwierdzonej, może uzyskać zatwierdzenie bez konieczności pobierania próbek wymaganego dla udzielenia zatwierdzenia, z zastrzeżeniem, że:
- warunki sanitarne w gospodarstwie w okresie ostatnich czterech lat jego działalności są znane służbom urzędowym; jednakże jeżeli dane gospodarstwo prowadzi działalność krócej niż cztery lata, pod uwagę brany jest faktyczny okres jego działalności,
- gospodarstwo nie było objęte środkami związanymi ze zdrowiem zwierząt w odniesieniu do chorób wymienionych w wykazie II załącznika A oraz w gospodarstwie nie wystąpiły uprzednio żadne przypadki tych chorób,
- przed wprowadzeniem ryb, ikry lub gamet, gospodarstwo poddawane jest dezynfekcji i czyszczeniu, a następnie jest opuszczane na minimum 15 dni, pod nadzorem urzędowym.";
b) punkt II.A.1 otrzymuje brzmienie:
"1. musi być zaopatrywane w wodę za pomocą systemu, na który składa się wyposażenie do niszczenia czynników chorobotwórczych określonych w załączniku A kolumna 1 wykaz II; wymagane kryteria jednolitego stosowania tych przepisów, w szczególności odnoszące się do sprawnego funkcjonowania systemu, ustanawia się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 26;";
c) w punkcie II.A dodaje się punkt w brzmieniu:
"3.
Jednakże:
a) nowe gospodarstwo, które spełnia wymagania określone w pkt 1 i 2, ale rozpoczyna działalność związaną z rybami, ikrą lub gametami z zatwierdzonej strefy lub z zatwierdzonego gospodarstwa usytuowanego w strefie niezatwierdzonej, może uzyskać zatwierdzenie bez pobierania próbek wymaganego dla udzielenia zatwierdzenia;
b) gospodarstwo, które spełnia wymagania określone w pkt 1 i 2 i które po przerwie wznawia działalność związaną z rybami, ikrą lub gametami z zatwierdzonej strefy lub z zatwierdzonego gospodarstwa usytuowanego w strefie niezatwierdzonej, może uzyskać zatwierdzenie bez pobierania próbek wymaganego dla przydzielenia zatwierdzenia, z zastrzeżeniem, że:
- warunki sanitarne w gospodarstwie w okresie ostatnich czterech lat jego działalności są znane służbom urzędowym; jednakże jeżeli dane gospodarstwo prowadzi działalność krócej niż cztery lata, pod uwagę brany jest faktyczny okres jego działalności,
- gospodarstwo nie było objęte środkami związanymi ze zdrowiem zwierząt w odniesieniu do chorób wymienionych w załączniku A wykaz II oraz w gospodarstwie nie wystąpiły uprzednio żadne przypadki tych chorób,
- przed wprowadzeniem ryb, ikry lub gamet, gospodarstwo poddawane jest dezynfekcji i czyszczeniu, a następnie jest opuszczane na minimum 15 dni, pod nadzorem urzędowym.";
d) punkt III.A.1 otrzymuje brzmienie:
"1) musi być zaopatrywane w wodę za pomocą systemu, na który składa się wyposażenie do niszczenia czynników chorobotwórczych określonych w załączniku A kolumna 1 wykaz II; wymagane kryteria jednolitego stosowania tych przepisów, w szczególności odnoszące się do sprawnego funkcjonowania systemu, ustanawia się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 26.";
e) w punkcie III.A dodaje się punkt w brzmieniu:
"3) Jednakże:
a) nowe gospodarstwo, które spełnia wymagania określone w pkt 1 i 2, ale rozpoczyna działalność związaną z mięczakami z zatwierdzonej strefy lub z zatwierdzonego gospodarstwa usytuowanego w strefie niezatwierdzonej, może uzyskać zatwierdzenie bez pobierania próbek wymaganego dla udzielenia zatwierdzenia;
b) gospodarstwo, które spełnia wymagania określone w pkt 1 i 2, które po przerwie wznawia działalność związaną z mięczakami z zatwierdzonej strefy lub z zatwierdzonego gospodarstwa usytuowanego w strefie niezatwierdzonej, może uzyskać zatwierdzenie bez pobierania próbek wymaganego dla udzielenia zatwierdzenia, z zastrzeżeniem, że:
- warunki sanitarne w gospodarstwie w okresie ostatnich dwóch lat jego działalności są znane służbom urzędowym,
- gospodarstwo nie było objęte środkami związanymi ze zdrowiem zwierząt w odniesieniu do chorób wymienionych w załączniku A wykaz II oraz w gospodarstwie nie wystąpiły uprzednio żadne przypadki tych chorób,
- przed wprowadzeniem mięczaków gospodarstwo poddawane jest dezynfekcji i czyszczeniu, a następnie jest opuszczane na minimum 15 dni, pod nadzorem urzędowym."
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 1 lipca 1996 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 4
Dyrektywa Rady 95/23/WE
z dnia 22 czerwca 1995 r.
zmieniająca dyrektywę 64/433/EWG w sprawie problemów zdrowotnych dotyczących produkcji i wprowadzania do obrotu świeżego mięsa
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa 64/433/EWG [4] reguluje produkcję i wprowadzanie do obrotu świeżego mięsa bydła, trzody chlewnej, owiec i kóz oraz domowych zwierząt nieparzystokopytnych;
przepisy odnoszące się do zakładów o niskiej zdolności produkcyjnej, kwalifikujących się do zatwierdzenia na podstawie kryteriów uproszczonej strukturalnych i infrastrukturalnych, powinny zostać uproszczone z uwzględnieniem szczególnych okoliczności i zasady pomocniczości;
powinny zostać określone wymagania w zakresie higieny dla produkcji i obrotu pokrojonymi podrobami;
przepisy dotyczące dokumentacji towarzyszącej mogą zostać uproszczone;
mięso z zakładów o niskiej zdolności produkcyjnej powinno spełniać jedynie ogólne wymagania w zakresie higieny odnośnie do produkcji i obrotu i z tego powodu może nie być oznakowane stemplem Wspólnoty i być przedmiotem handlu;
maksymalne limity przerobu dla ubojni i zakładów rozbioru mięsa o niskiej zdolności produkcyjnej powinny być dostosowane do limitów ustanowionych w dyrektywie Rady 92/120/EWG z dnia 17 października 1992 r. w sprawie warunków przyznawania czasowych i ograniczonych odstępstw od szczegółowych wspólnotowych przepisów zdrowotnych dla produkcji i wprowadzania do obrotu niektórych produktów pochodzenia zwierzęcego [5];
jednakże podczas stosowania tych ograniczeń należy wziąć pod uwagę niektóre szczególne okoliczności;
doświadczenie wykazało, że zachodzi potrzeba zmiany dyrektywy 64/433/EWG w zakresie dotyczącym licznych aspektów technicznych, które spowodowały problemy w praktycznym stosowaniu dyrektywy,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 64/433/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 2 dodaje się lit. o) w brzmieniu:
"o) "centrum przepakowania" oznacza miejsce, gdzie zapakowane mięso przeznaczone do wprowadzania do obrotu jest przegrupowywane lub ponownie pakowane."
2) W art. 3 ust. 1 wprowadza się następujące zmiany:
a) sekcja A lit. a) otrzymuje brzmienie:
"a) zostały pozyskane z ubojni spełniającej warunki ustanowione w rozdziałach I i II załącznika I oraz zatwierdzonej i nadzorowanej zgodnie z art. 10;"
b) w sekcji A lit. f):
ba) ppkt ii) otrzymuje brzmienie:
"ii) towarzyszący dokument handlowy, który musi:
- być sporządzony przez zakład wysyłający,
- poza danymi szczegółowymi przewidzianymi w załączniku I rozdział X pkt 50 zawierać weterynaryjny numer identyfikacyjny zatwierdzonego zakładu, a w przypadku mięsa mrożonego wyraźnie określać miesiąc i rok zamrożenia,
- w przypadku mięsa przeznaczonego dla Finlandii i Szwecji zawierać jedno ze wskazań przewidzianych w załączniku IV rozdział IV tiret trzecie,
- być przechowywany przez odbiorcę w celu przedłożenia na żądanie właściwego organu.
Dane komputerowe muszą zostać wydrukowane na żądanie wspomnianego organu;";
bb) akapit ostatni otrzymuje brzmienie:
"Na żądanie właściwego organu w Państwie Członkowskim miejsca przeznaczenia należy dostarczyć zaświadczenie jakości zdrowotnej, w przypadku gdy mięso przeznaczone jest na wywóz do państwa trzeciego po przetworzeniu.
Koszty związane z taką atestacją ponoszone są przez podmioty gospodarcze;"
c) w sekcji B:
- wyrażenie wprowadzające otrzymuje brzmienie:
- "B. Kawałki lub części mniejsze niż te określone w sekcji A lub mięso bez kości, niezależnie od tego, czy jest zapakowane, czy nie:";
- w lit. a) i b) wyrazy "lub zapakowane" dodaje się za każdym razem po wyrazach "pokrojone";
d) w sekcji C:
- w ust. 1 zdanie drugie otrzymuje brzmienie:
"Niepodzielone podroby muszą spełniać wymagania sekcji A i B.",
- w akapicie pierwszym zdanie ostatnie skreśla się wyraz "pokrojony",
- skreśla się ust. 2;
e) w sekcji D lit. b) dodaje się zdanie w brzmieniu:
"W tym przypadku weterynaryjny numer identyfikacyjny chłodni składowej musi zostać podany w towarzyszącym dokumencie handlowym.";
f) dodaje się sekcję F w brzmieniu:
"F. świeże mięso, z którego usunięto opakowanie zbiorcze i które ma zostać przepakowane w zakładzie innym niż ten, w którym zostało pierwotnie zapakowane:
a) musi spełniać wymagania sekcji A, B, C i D;
b) musi zostać wyjęte z opakowania zbiorczego i przepakowane w centrum przepakowania, które spełnia wymagania określone w załączniku I rozdział I i które jest zatwierdzone oraz nadzorowane zgodnie z art. 10."
3) Artykuł 4 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 4
A. Od dnia 1 stycznia 1995 r. Państwa Członkowskie mogą, w drodze odstępstwa od przepisów art. 3, zezwalać na wprowadzanie do obrotu w celu sprzedaży na obszarze ich terytorium mięsa z ubojni, które nie spełnia wymagań zawartych w załączniku I rozdział I i II, o ile są spełnione następujące warunki:
a) dana ubojnia musi:
i) przerabiać nie więcej niż 20 jednostek żywego inwentarza tygodniowo oraz maksymalnie 1000 jednostek w ciągu roku;
ii) spełniać wymagania określone w załączniku I rozdział V i VII pkt 66 akapit pierwszy, drugi i czwarty, rozdział XIV pkt 67 i rozdział XV pkt 69, z wyjątkiem wymagań odnoszących się do przywożonego mięsa świeżego, oraz pkt 71, 72, 73;
iii) spełniać wymagania załącznika II;
iv) zawiadomić uprzednio służby weterynaryjne o czasie uboju i liczbie oraz pochodzeniu zwierząt, tak aby służby te mogły przeprowadzić badanie przedubojowe zgodnie z załącznikiem I rozdział VI na terenie gospodarstwa hodowlanego lub w ubojni;
b) prowadzący ubojnię właściciel albo jego przedstawiciel musi prowadzić rejestr:
- zwierząt wprowadzanych do zakładu i produktów uboju opuszczających wymieniony zakład,
- przeprowadzanych kontroli,
- wyników tych kontroli.
Informacje te przekazuje się właściwemu organowi na jego żądanie;
c) urzędowy lekarz weterynarii lub jego pomocnik musi przeprowadzić badanie poubojowe mięsa zgodnie z załącznikiem I rozdział VIII, a także z zachowaniem zgodności z wymaganiami załącznika I rozdział VII pkt 32. W przypadku gdy zauważono w mięsie uszkodzenia lub mięso wydaje się być w stanie pogorszonym, badanie poubojowe musi zostać przeprowadzone przez urzędowego lekarza weterynarii.
Urzędowy lekarz weterynarii lub jego pomocnik musi na własną odpowiedzialność regularnie monitorować przestrzeganie zasad higieny ustanowionych w załączniku I rozdział V i VII.
Podczas stosowania niniejszego artykułu Państwa Członkowskie używają następujących przeliczników:
i) mięso wołowe i cielęce
- dorosłe bydło w rozumieniu rozporządzenia (EWG) nr 805/68 i zwierzęta nieparzystkopytne: 1 jednostka żywego inwentarza,
- inne bydło: 0,5 jednostki żywego inwentarza;
ii) mięso wieprzowe
- świnie o wadze powyżej 100 kg: 0,20 jednostki żywego inwentarza,
- inne świnie [6]: 0,15 jednostki żywego inwentarza;
iii) inne mięso:
- owce i kozy: 0,10 jednostki żywego inwentarza,
- jagnięta, koźlęta i prosięta o wadze poniżej 15 kg: 0,05 jednostki żywego inwentarza.
B. W ramach limitu wynoszącego 1000 jednostek żywego inwentarza określonego w sekcji A akapit pierwszy lit. a) ppkt i) Państwa Członkowskie mogą odstąpić od ustanowionego tam tygodniowego limitu, aby uwzględnić konieczność uboju jagniąt i koźląt w okresach przedświątecznych, pod warunkiem że w czasie uboju obecny jest urzędowy lekarz weterynarii i spełnione są wszystkie wymagania w zakresie higieny oraz pod warunkiem że mięso nie zostało zamrożone przed wprowadzeniem do obrotu.
C. Maksymalne ilości określone w sekcji A akapit pierwszy lit. a) ppkt i) mogą być stosowane do indywidualnych podmiotów gospodarczych prowadzących ubój na własny rachunek w wyraźnie ustalonych odrębnych terminach w trakcie tygodnia, w przedsiębiorstwie które spełnia następujące wymagania:
a) właściciel przedsiębiorstwa, lub jakakolwiek inna osoba będąca użytkownikiem tego przedsiębiorstwa, odbył uznane przez właściwy organ specjalne szkolenie w zakresie wymogów higieny produkcji;
b) zwierzęta przeznaczone do uboju stanowią własność właściciela zakładu lub rzeźnika prowadzącego działalność na własny rachunek albo zostały nabyte przez nich w celu spełnienia wymagań określonych w lit. d);
c) mięso jest produkowane w pomieszczeniach, które spełniają wymagania określone w załączniku II;
d) produkcja musi ograniczać się do zaopatrywania zakładów należących do rzeźników określonych w lit. b) i do sprzedaży na miejscu konsumentom lub lokalnym jednostkom.
W przypadku dodawania szeregu indywidualnych wielkości uboju maksymalne ilości przewidziane w sekcji A akapit pierwszy lit. a) ppkt i) mogą zostać zwiększone do 30 jednostek żywego inwentarza tygodniowo i 1500 jednostek żywego inwentarza rocznie w odniesieniu do ubojni spełniających warunki ustalone w akapicie pierwszym.
Państwa Członkowskie korzystające z tej możliwości przesyłają Komisji wykaz zakładów korzystających z tych przepisów.
D. Zgodnie z procedurami przewidzianymi w art. 16 Państwa Członkowskie mogą na ich wniosek zostać uprawnione do stosowania wymagań sekcji A w odniesieniu do ubojni znajdujących się w regionach charakteryzujących się szczególnymi ograniczeniami geograficznymi lub dotkniętych trudnościami związanymi z podażą, które przerabiają nie więcej niż 2000 jednostek żywego inwentarza rocznie.
E. Odstępstwa mogą zostać przyznane przez właściwy organ zgodnie z załącznikiem II w przypadku zakładów rozbioru, które nie są usytuowane w zatwierdzonym zakładzie i które produkują nie więcej niż pięć ton mięsa bez kości tygodniowo lub odpowiednią ilość w postaci mięsa z kością.
Przepisy załącznika I rozdział V, rozdział VII pkt 38, rozdział IX – z wyjątkiem wymagania dotyczącego temperatury pomieszczenia, w którym dokonuje się rozbioru, ustanowionego w pkt 46 lit. c) zdanie drugie – oraz rozdział X pkt 48 stosuje się w odniesieniu do czynności rozbioru i składowania w zakładach określonych w akapicie pierwszym.
F. Mięso pochodzące z zakładów określonych w niniejszym artykule, które zostało uznane za nadające się do spożycia przez ludzi, mając na uwadze wymagania zdrowotne i higieny ustanowione w niniejszej dyrektywie, musi być oznakowane stemplem krajowym, który nie może być mylony ze stemplem wspólnotowym i który w szczególności nie może być owalny.
Jednakże pieczęć nie jest konieczna dla kawałków mięsa, które nie zostały zapakowane.
G. Państwa Członkowskie mogą także przyznawać odstępstwa od minimalnych wymagań załącznika I rozdział I dotyczących chłodni składowych o niskiej zdolności produkcyjnej, w których składowane jest tylko mięso pakowane i inne środki spożywcze.
Szwecja może do dnia 20 czerwca 1997 r. zezwalać na składowanie pakowanego i niepakowanego mięsa w jednej i tej samej chłodni po dokonaniu właściwej separacji.
H. Ubojnie korzystające z odstępstw przewidzianych w niniejszym artykule podlegają inspekcjom wspólnotowym wymaganym w odniesieniu do zatwierdzonych zakładów.";
4) Dodaje się art. 4a w brzmieniu:
"Artykuł 4a
1.
Państwa Członkowskie przekażą do dnia 31 grudnia 1995 r. wykaz zakładów, określonych w art. 1 dyrektywy 91/498/EWG [7] i wykaz zakładów, w odniesieniu do których ustalone zostały limity czasowe na mocy niniejszego artykułu.
2.
Właściwe władze mogą przyznać dodatkowy termin niezbędny do spełnienia wymogów niniejszej dyrektywy ubojni, która kwalifikuje się do przyznania odstępstwa zgodnie z art. 2 dyrektywy 91/498/EWG [8] i która może wykazać właściwemu organowi w satysfakcjonujący sposób, że rozpoczęła proces dostosowawczy do wymagań niniejszej dyrektywy, ale która nie może, z innych niezależnych od niej przyczyn, dochować pierwotnie ustanowionych limitów czasowych.
3.
W przypadku gdy zakład zarejestrowany zgodnie z art. 4 przechodzi zmiany na podstawie planu restrukturyzacyjnego zatwierdzonego przez właściwy organ, które mają na celu uzyskanie pozwolenia zgodnie z art. 10, właściwy organ może ustalić ilości przeznaczone do sprzedaży przez dane przedsiębiorstwo, zgodnie z postępem w pracach restrukturyzacyjnych.
4.
Transponując przepisy niniejszej dyrektywy do ustawodawstwa krajowego, Państwa Członkowskie dokładnie określają sposób stosowania sankcji przewidzianych w art. 10 i art. 2 ust. 2 dyrektywy 91/498/EWG, jeżeli zakład określone w niniejszym artykule nie respektuje zobowiązań podjętych przez ten zakład w ramach przyznania czasowego odstępstwa, tak aby sankcje te mogły być stosowane od dnia 31 grudnia 1995 r., w przypadku Szwecji od dnia 31 grudnia 1996 r., a w przypadku Austrii i Finlandii od dnia 31 grudnia 1997 r."
5) W art. 5 ust. 1 lit. a) ppkt iii) wyrazy "makroskopowo widoczna" dodaje się przed wyrazem "sarcocystoza".
6) W art. 6 wprowadza się następujące zmiany:
- w ust. 1 lit e) tiret piąte skreśla się wyrazy "prawidłowe przeprowadzenie wykrwawienia";
- w ust. 1 lit. h) otrzymuje brzmienie:
- "h) mięso musi być oznakowane stemplem krajowym, który nie może być mylony ze stemplem wspólnotowym i który w szczególności nie może być owalny."
7) W art. 9 akapit pierwszy ppkt iii) po wyrazach "chłodni składowej" dodaje się wyrazy "i w zatwierdzonym centrum pakowania".
8) W art. 10 ust. 1 akapit czwarty i piąty dodaje się na koniec, co następuje: "w odniesieniu do części danej działalności lub całego zakładu".
9) W art. 12:
a) ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Biegli lekarze weterynarii z Komisji, w zakresie niezbędnym do jednolitego stosowania niniejszej dyrektywy, mogą we współpracy z właściwymi organami krajowymi przeprowadzić kontrole na miejscu.
Przez kontrolę reprezentatywnej liczby zakładów mogą oni także sprawdzić, czy właściwe organy przeprowadzają w zakładach kontrole przestrzegania przepisów niniejszej dyrektywy.
Państwo Członkowskie, na którego terytorium przeprowadzane są kontrole, zapewnia biegłym lekarzom weterynarii wszelką pomoc niezbędną w wypełnianiu ich obowiązków.
Komisja powiadamia dane Państwo Członkowskie o wynikach przeprowadzonych kontroli."
b) dodaje się ustęp w brzmieniu:
"3.
Przepisy wykonawcze do niniejszego artykułu, w szczególności obejmujące uzgodnienia dotyczące współpracy z władzami krajowymi, zostaną przyjęte zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 16".
10) W art. 13 skreśla się ust. 1.
11) W załączniku I wprowadza się następujące zmiany:
a) w rozdziale II pkt 14 lit. c) ppkt i) dodaje się, co następuje:
"…jeśli operacje takie przeprowadzane są w ubojni.
Ponadto, w przypadku trzody chlewnej, niniejszy przepis stosuje się w zakresie niezbędnym do zapobiegania skażeniu świeżego mięsa i podrobów";
b) w rozdziale IV pkt 17 lit. a) odniesienie "rozdział XIV pkt 66 akapit czwarty" zastępuje się odniesieniem "rozdział XIV pkt 66 akapit ósmy";
c) w rozdziale VI pkt 25 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"Zwierzęta muszą w terminie krótszym niż 24 godziny po ich przybyciu do ubojni i krótszym niż 24 godziny przed ubojem zostać poddane badaniu przedubojowemu.
Ponadto urzędowy lekarz weterynarii może wystąpić z żądaniem przeprowadzenia badania w każdym innym momencie";
d) w rozdziale VII pkt 33 dodaje się zdanie w brzmieniu:
"Mechaniczne nadmuchiwanie w celu oskórowywania jagniąt i koźląt o żywej wadze poniżej 15 kg może zostać dozwolone przez właściwy organ, zgodnie z wymaganiami higieny.";
e) w rozdziale IX pkt 43 wyraz "krojenie" zastępuje się wyrazem "rozbieranie" i wyrazy "pochodzących od zwierząt należących do gatunku bydła" skreśla się;
f) w rozdziale XI:
- pkt 49 otrzymuje brzmienie:
"Znakowanie jakości zdrowotnej musi zostać przeprowadzone pod nadzorem urzędowego lekarza weterynarii, który w tym celu przechowuje:
a) znak jakości zdrowotnej;
b) znaki i materiał do pakowania jednostkowego, jeśli jest oznakowany jak to przewidziano w niniejszym rozdziale.";
- w pkt 50 lit. b) dodaje się akapit w brzmieniu:
"Wymiary stempla i liter mogą zostać zmniejszone do celów znakowania jakości zdrowotnej jagniąt, koźląt i prosiąt.";
- w pkt 51:
i) dodaje się tiret drugie w brzmieniu:
"— tusze jagniąt, koźląt i prosiąt muszą posiadać co najmniej dwa stemple, na każdej stronie tuszy, na łopatce lub na zewnętrznej powierzchni ud,";
ii) dodaje się akapit drugi w brzmieniu:
"Jednakże w przypadku tusz jagniąt, koźląt i prosiąt oznakowanie jakości zdrowotnej może przybrać formę etykiety lub przywieszki, ale musi być zapewnione, że zostaną one użyte tylko raz.";
- pkt 52–56 otrzymują brzmienie:
"52.
Wątroby bydła, trzody chlewnej i zwierząt jednokopytnych muszą być znakowane metodą termiczną zgodnie z pkt 50, jeżeli przeznaczone są na rynek innego Państwa Członkowskiego lub państwa Europejskiego Obszaru Gospodarczego.
53.
Wszystkie inne produkty uboczne uboju nadające się do spożycia przez ludzi muszą być niezwłocznie oznakowane, zgodnie z pkt 50, bezpośrednio na samym produkcie, na opakowaniu jednostkowym albo na opakowaniu zbiorczym.
Znak, zgodnie z pkt 50, musi być umieszczony na etykiecie przymocowanej do opakowania jednostkowego lub opakowania zbiorczego, lub wydrukowany na opakowaniu.
Jeżeli pakowanie jednostkowe lub zbiorcze odbywa się w ubojni, oznakowanie musi zawierać numer identyfikacyjny zakładu.
54.
Opakowanie zbiorcze musi zawsze być oznakowane zgodnie z pkt 55.
55.
Pakowane rozebrane mięso i pakowane podroby, określone w pkt 52 i 53, muszą posiadać znak jakości zdrowotnej zgodnie z pkt 50.
Oznakowanie musi zawierać weterynaryjny numer identyfikacyjny zakładu rozbioru zamiast numeru ubojni.
Oznakowanie musi być umieszczone na etykiecie przymocowanej lub wydrukowanej na opakowaniu w taki sposób, aby ulegało zniszczeniu w momencie otwarcia opakowania.
Oznakowania może pozostać nienaruszone jedynie wtedy, gdy samo opakowanie ulega zniszczeniu w trakcie otwierania.
Jednakże gdy rozebrane mięso lub podroby są pakowane zgodnie z rozdziałem XII pkt 62, wyżej określona etykieta może być przymocowana do opakowania jednostkowego.
W przypadku podrobów pakowanych w ubojni numer umieszczony na znaku musi być weterynaryjnym numerem identyfikacyjnym danej ubojni.
Wymaganie to stosowane jest również w przypadku gdy używane są pojemniki do transportu mięsa (Eurobox) spełniające wymagania pkt 59 lit. b).
56.
W przypadku gdy świeże mięso jest pakowane w porcjach handlowych przeznaczonych do bezpośredniej sprzedaży konsumentom, stosuje się pkt 53 i 55. Wymagania wymiarowe określone w pkt 50 nie muszą być stosowane do oznakowania wymaganego na mocy niniejszego punktu.
Jeżeli mięso jest przepakowywane w zakładzie innym niż ten, w którym było pierwotnie zapakowane, opakowanie jednostkowe musi zawierać znak jakości zdrowotnej zakładu rozbioru, w którym mięso było pierwotnie zapakowane, a opakowanie zbiorcze musi zawierać znak jakości zdrowotnej centrum pakowania.";
- pkt 58 otrzymuje brzmienie:
"58. Barwniki używane do znakowania jakości zdrowotnej muszą odpowiadać tym wymienionym w art. 2 ust. 8 dyrektywy 94/36/WE (Dz.U. L 237 z 10.9.1994, str. 13)."
g) w rozdziale XII,
- w pkt 59 lit. a) dodaje się akapit w brzmieniu:
"Nie można stosować drewna jako materiału opakowaniowego, z wyjątkiem dla tusz jagniąt i koźląt, pod warunkiem że zachowane zostaną wszystkie środki ostrożności, tak aby zapobiec kontaktowi mięsa z opakowaniem zbiorczym w przypadku rozdarcia opakowania jednostkowego.",
- w pkt 60 akapit czwarty otrzymuje brzmienie:
"Jeżeli wątroby, nerki lub serca są przedmiotem handlu lub są przywożone, każde opakowanie jednostkowe może zawierać dany organ tylko w całości.",
- pkt 62 otrzymuje brzmienie:
"Jednakże jeśli opakowanie jednostkowe spełnia wszystkie warunki ochronne opakowania zbiorczego, nie musi być w takim przypadku przezroczyste i bezbarwne.
Pojemniki Eurobox mogą być także używane jako pojemniki wtórne, o ile spełnione zostaną pozostałe warunki pkt 59.",
- w pkt 63 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Świeże mięso może być także pakowane w pomieszczeniu rozbioru, pod warunkiem że pojemniki Eurobox, które muszą spełniać wymagania pkt 59 lit. b), zostały uprzednio wyczyszczone i zdezynfekowane przed ich wniesieniem do pomieszczenia rozbioru.",
- w pkt 64 dodaje się wyrazy w brzmieniu:
"z wyjątkiem porcji handlowych przeznaczonych do bezpośredniej sprzedaży konsumentom",
h) w rozdziale XIV pkt 66 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Z przyczyn technicznych odnoszących się do procesu dojrzewania mięsa właściwy organ może przyznawać odstępstwa od tego wymagania, po dokładnym zbadaniu poszczególnych przypadków transportu mięsa do zakładów rozbioru mięsa lub sklepów mięsnych znajdujących się w bliskim sąsiedztwie ubojni, pod warunkiem że taki transport nie trwa dłużej niż dwie godziny."
12) W załączniku II rozdział II:
i) w pkt 10:
- w lit. c) wyrazy "wyraźnie wyodrębnione miejsca" zastępuje się wyrazami "wyraźnie wydzielone miejsce",
- lit. f) otrzymuje brzmienie:
- "f) pomieszczenie chłodnicze o odpowiedniej pojemności w stosunku do wielkości i rodzaju zwierząt poddawanych ubojowi, z wydzielonym miejscem przeznaczonym do składowania skonfiskowanych tusz, z wyjątkiem przypadków gdy skonfiskowane tusze są niezwłocznie przesyłane pod urzędową kontrolą do specjalistycznego zakładu w celu przeprowadzenia dodatkowych badań.";
ii) w pkt 11:
- wyrazy "lub czyszczenia" skreśla się,
- dodaje się zdanie w brzmieniu:
"W pomieszczeniu, w którym przeprowadza się ubój, żołądki i jelita mogą być czyszczone jedynie wówczas, gdy nie jest przeprowadzany ubój.";
iii) dodaje pkt 15 w brzmieniu:
"15) Ubojnie muszą posiadać pomieszczenie z zamykaną szafką do dyspozycji służb inspekcyjnych podczas wykonywania ich zadań."
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, wraz z wszelkimi sankcjami, niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 1 lipca 1995 r.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
3.
Do czasu rozpoczęcia stosowania niniejszej dyrektywy stosuje się odpowiednie przepisy krajowe, zgodnie z ogólnymi zasadami Traktatu.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie w dniu jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejszą dyrektywę stosuje się od dnia 1 lipca 1995 r.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa 95/26/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 29 czerwca 1995 r.
zmieniająca dyrektywy 77/780/EWG i 89/646/EWG w dziedzinie instytucji kredytowych, dyrektywy 73/239/EWG i 92/49/EWG w dziedzinie ubezpieczeń innych niż ubezpieczenia na życie, dyrektywy 79/267/EWG i 92/96/EWG w dziedzinie ubezpieczeń na życie, dyrektywę 93/22/EWG w dziedzinie przedsiębiorstw inwestycyjnych i dyrektywę 85/611/EWG w zakresie przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCTIS) w celu wzmocnienia nadzoru ostrożnościowego
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 57 ust. 2 zdanie pierwsze i trzecie,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 189b Traktatu [3] w świetle wspólnego tekstu zatwierdzonego przez Komitet Pojednawczy w dniu 11 maja 1995 r.,
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Niektóre wydarzenia wskazują, że należy zmienić pod pewnymi względami niektóre dyrektywy Rady określające ogólne ramy prowadzenia działalności przez instytucje kredytowe, zakłady ubezpieczeń, przedsiębiorstwa inwestycyjne i przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCTIS), a mianowicie dyrektywy 77/780/EWG [4] i 89/646/EWG, dyrektywy 73/239/EWG [5] i 92/49/EWG, dyrektywy 79/267/EWG [6] i 92/96/EWG, dyrektywę 93/22/EWG [7] i dyrektywę 85/611/EWG [8], w celu wzmocnienia nadzoru ostrożnościowego; pożądane jest przyjęcie podobnych środków w całym sektorze usług finansowych.
(2) Wspomniane wyżej dyrektywy ustanawiają, między innymi, warunki, jakie muszą zostać spełnione, zanim właściwe władze udzielą zezwolenia na rozpoczęcie działalności.
(3) Właściwe władze nie powinny udzielać zezwolenia lub przedłużać zezwolenia przedsiębiorstwu finansowemu w przypadku gdy skuteczne wykonywanie ich funkcji nadzorczych może zostać uniemożliwione przez bliskie powiązania tego przedsiębiorstwa z innymi osobami fizycznymi lub prawnymi; przedsiębiorstwa finansowe posiadające już zezwolenia muszą również spełnić wymogi właściwych władz w tym względzie.
(4) Definicja "bliskich powiązań" w niniejszej dyrektywie zawiera minimalne kryteria i nie stanowi przeszkody dla Państw Członkowskich w stosowaniu jej do sytuacji innych niż objęte tą definicją.
(5) Sam fakt nabycia znacznej części kapitału spółki nie stanowi udziału kapitałowego do celów niniejszej dyrektywy, jeżeli udział ten został nabyty wyłącznie jako czasowa inwestycja, która nie umożliwia wywierania wpływu na strukturę lub politykę finansową przedsięwzięcia.
(6) Odniesienie do skutecznego wykonywania funkcji nadzorczych przez władze nadzorcze obejmuje nadzór skonsolidowany, który musi być wykonywany w stosunku do przedsiębiorstwa finansowego w przypadkach przewidzianych przepisami prawa wspólnotowego; w takich przypadkach władze, do których wpływa wniosek o udzielenie zezwolenia muszą być w stanie wskazać władze właściwe w zakresie wykonywania nadzoru skonsolidowanego w stosunku do przedsiębiorstwa finansowego.
(7) Zasady wzajemnego uznawania i nadzoru w macierzystym Państwie Członkowskim wymagają, aby właściwe władze Państwa Członkowskiego odmówiły udzielenia zezwolenia lub cofnęły zezwolenie w przypadku gdy takie czynniki jak treść programu działalności, rozmieszczenie geograficzne lub faktycznie prowadzona działalność wyraźnie wskazują, że przedsiębiorstwo finansowe wybrało system prawny danego Państwa Członkowskiego w celu uniknięcia bardziej wymagających standardów obowiązujących w innym Państwie Członkowskim, w którym przedsiębiorstwo to zamierza prowadzić lub już prowadzi większą część swojej działalności; przedsiębiorstwo finansowe będące osobą prawną musi uzyskać zezwolenie w Państwie Członkowskim, w którym posiada swoją statutową siedzibę; przedsiębiorstwo finansowe nie będące osobą prawną musi mieć siedzibę zarządu w Państwie Członkowskim, w którym uzyskało zezwolenie; ponadto, Państwa Członkowskie muszą wymagać, aby siedziba zarządu danego przedsiębiorstwa finansowego zawsze znajdowała się w jego macierzystym Państwie Członkowskim i faktycznie tam działała.
(8) Jest właściwe, aby zapewnić możliwość wymiany informacji między właściwymi władzami i władzami lub organami, które z racji swojej funkcji pomagają wzmacniać stabilność systemu finansowego; w celu zachowania poufnego charakteru przekazywanych informacji wykaz adresatów musi pozostawać ściśle ograniczony.
(9) Niektóre zachowania, takie jak nadużycia finansowe oraz przestępstwa związane z wykorzystaniem informacji poufnych, mogą wpłynąć na stabilność, w tym rzetelność, systemu finansowego, nawet wtedy, gdy dotyczą przedsiębiorstw innych niż finansowe.
(10) Konieczne jest określenie warunków, na jakich taka wymiana informacji będzie dozwolona.
(11) Jeżeli przewiduje się, że informacje mogą być ujawniane wyłącznie za wyraźną zgodą właściwych władz, mogą one, gdzie sytuacja tego wymaga, uzależnić swoją zgodę od spełnienia rygorystycznych warunków.
(12) Należy również zezwolić na wymianę informacji między właściwymi władzami z jednej strony oraz z drugiej strony bankami centralnymi i innymi organami o podobnej funkcji w ramach swoich właściwości jako władze monetarne oraz, w miarę potrzeb, innymi władzami publiczne odpowiedzialnymi za nadzorowanie systemów płatności.
(13) Dyrektywa 85/611/EWG powinna obejmować ten sam obowiązek zachowania tajemnicy zawodowej spoczywający na władzach odpowiedzialnych za udzielanie zezwoleń i nadzorowanie przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w papiery wartościowe oraz przedsiębiorstwach, które uczestniczą w tej działalności oraz te same możliwości wymiany informacji jak te, które zostały przyznane władzom odpowiedzialnym za udzielanie zezwoleń i nadzorowanie instytucji kredytowych, przedsiębiorstw inwestycyjnych i zakładów ubezpieczeń.
(14) Niniejsza dyrektywa koordynuje wszystkie przepisy dotyczące wymiany informacji między władzami dla całego sektora finansowego zgodnie z przepisami dyrektywy 93/22/EWG.
(15) W celu wzmocnienia nadzoru ostrożnościowego nad przedsiębiorstwami finansowymi oraz ochrony klientów przedsiębiorstw finansowych należy postanowić, że biegły rewident musi być zobowiązany do bezzwłocznego powiadomienia właściwych władz w każdym przypadku, określonym w niniejszej dyrektywie, kiedy w trakcie wykonywania swoich zadań dowie się o niektórych stanach faktycznych, które mogą mieć poważny wpływ na sytuację finansową lub administracyjną i rachunkową organizację przedsiębiorstwa finansowego.
(16) Uwzględniając określony cel, pożądane jest, aby Państwa Członkowskie postanowiły, iż taki obowiązek powinien dotyczyć wszystkich okoliczności, kiedy biegły rewident odkrywa takie stany faktyczne w trakcie wykonywania swoich zadań w przedsiębiorstwie posiadającym bliskie powiązania z przedsiębiorstwem finansowym.
(17) Obowiązek biegłych rewidentów powiadamiania, gdzie sytuacja tego wymaga właściwych władz, o niektórych stanach faktycznych i decyzjach dotyczących przedsiębiorstwa finansowego, które odkrywają w czasie wykonywania swoich zadań w przedsiębiorstwie nie finansowym jako taki nie zmienia charakteru ich zadań w tym przedsiębiorstwie, ani też sposobu, w jaki muszą wykonywać te zadania w tym przedsiębiorstwie.
(18) Przyjęcie niniejszej dyrektywy jest najbardziej właściwym sposobem osiągnięcia założonego celu, w szczególności wzmocnienia uprawnień właściwych władz; niniejsza dyrektywa ogranicza się do minimum wymaganego do osiągnięcia tych celów i nie wychodzi poza to, co jest niezbędne,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W każdym przypadku użycia w niniejszej dyrektywie wyrazów "przedsiębiorstwo finansowe" zastępuje się je wyrazami:
- "instytucja kredytowa" w przypadku gdy niniejsza dyrektywa zmienia dyrektywy 77/780/EWG i 89/646/EWG,
- "zakład ubezpieczeń" w przypadku, gdy niniejsza dyrektywa zmienia dyrektywy 73/239/EWG i 92/49/EWG oraz "zakład ubezpieczeń na życie" w przypadku gdy niniejsza dyrektywa zmienia dyrektywy 79/267/EWG i 92/96/EWG;
- "przedsiębiorstwo inwestycyjne" w przypadku, gdy niniejsza dyrektywa zmienia dyrektywę 93/22/EWG;
- "przedsiębiorstwo zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCTIS) lub przedsiębiorstwo wnoszące wkład do jego działalności" w przypadku gdy niniejsza dyrektywa zmienia dyrektywę 85/611/EWG.
Artykuł 2
1. Dodaje się: - w art. 1 dyrektywy 77/780/EWG, tiret piąte,
- w art. 1 dyrektywy 92/49/EWG, lit. l),
- w art. 1 dyrektywy 92/96/EWG, lit. m), oraz
- w art. 1 dyrektywy 93/22/EWG, pkt 15;
""bliskie powiązania" oznaczają sytuację, w której dwie lub więcej osoby fizyczne lub prawne są ze sobą związane przez:
a) "udział kapitałowy", który oznacza posiadanie, bezpośrednie lub za pomocą stosunku kontroli, prawa do ponad 20 % głosów lub kapitału przedsiębiorstwa; lub
b) "kontrolę" która oznacza związek zachodzący między przedsiębiorstwem dominującym i zależnym we wszystkich przypadkach określonych w art. 1 ust. 1 i 2 dyrektywy 83/349/EWG [9], bądź też podobny związek między jakąkolwiek osobą fizyczną lub prawną i przedsiębiorstwem; wszelkie podmioty zależne podmiotu zależnego są również uważane za podmiot zależny przedsiębiorstwa dominującego najwyższego szczebla.
Sytuacja, w której dwie lub więcej osób fizycznych lub prawnych jest trwale związanych z jedną i tą samą osobą przez stosunek kontroli również uważa się za bliskie powiązanie tych osób."
2.
Na końcu artykułów:
- artykuł 3 ust. 2 dyrektywy 77/780/EWG,
- artykuł 3 ust. 3 dyrektywy 93/22/EWG,
- artykuł 8 ust. 1 dyrektywy 73/239/EWG,
- artykuł 8 ust. 1 dyrektywy 79/267/EWG
- dodaje się akapity w brzmieniu: "Ponadto tam, gdzie istnieją bliskie powiązania między przedsiębiorstwem finansowym i innymi osobami fizycznymi lub prawnymi właściwe władze udzielają zezwoleń wyłącznie wtedy, gdy powiązania te nie uniemożliwiają skutecznego wykonywania ich funkcji nadzorczych.
Właściwe władze odmawiają udzielenia zezwolenia, jeżeli przepisy ustawowe, wykonawcze lub administracyjne państwa trzeciego, którym podlega jedna lub więcej osób fizycznych lub prawnych, z którymi przedsiębiorstwo posiada bliskie powiązania, lub trudności związane z ich stosowaniem uniemożliwiają skuteczne wykonywanie ich funkcji nadzorczych.
Właściwe władze żądają od przedsiębiorstw finansowych przedstawiania informacji wymaganych przez te władze w celu stałego monitorowania przestrzegania warunków określonych w niniejszym ustępie."
Artykuł 3
1.
W art. 8 dyrektywy 73/239/EWG i w art. 8 dyrektywy 79/267/EWG dodaje się ust. 1a w brzmieniu:
"1a.
Państwa Członkowskie wymagają, aby siedziby zarządu zakładów ubezpieczeniowych były umiejscowione w tym samym Państwie Członkowskim, co ich siedziby statutowe."
2.
W art. 3 dyrektywy 77/780/EWG dodaje się ust. 2a w brzmieniu:
"2a.
Każde Państwo Członkowskie wymaga, aby:
- każda instytucja kredytowa będąca osobą prawną i posiadająca, na mocy swojego prawa krajowego statutową siedzibę, miała swoją siedzibę zarządu w tym samym Państwie Członkowskim, w którym znajduje się jego siedziba statutowa,
- wszystkie pozostałe instytucje kredytowe posiadały swoje siedziby zarządu w Państwie Członkowskim, które wydało zezwolenie i w którym faktycznie prowadzą one działalność."
Artykuł 4
1.
W art. 16 dyrektywy 92/49/EWG i w art. 15 dyrektywy 92/96/EWG dodaje się ust. 5a w brzmieniu:
"5a Bez względu na ust. 1-4, Państwa Członkowskie mogą zezwolić na wymianę informacji między właściwymi władzami i:
- władzami odpowiedzialnymi za nadzorowanie organów zaangażowanych w likwidację i upadłość przedsiębiorstw finansowych oraz inne podobne procedury, lub
- władzami odpowiedzialnymi za nadzorowanie osób zobowiązanych do wykonywania ustawowych badań sprawozdań finansowych zakładów ubezpieczeń, instytucji kredytowych, przedsiębiorstw inwestycyjnych i innych instytucji finansowych, lub
- niezależnymi aktuariuszami zakładów ubezpieczeń prowadzącymi prawny nadzór nad tymi przedsiębiorstwami i organami odpowiedzialnymi za nadzorowanie tych aktuariuszy.
Państwa Członkowskie, które korzystają z możliwości przewidzianej w akapicie pierwszym wymagają spełnienia co najmniej następujących warunków:
- informacja ta ma na celu nadzorowanie lub wykonywanie prawnego nadzoru wskazanego w akapicie pierwszym,
- informacja otrzymana w tym kontekście podlega warunkom tajemnicy zawodowej nałożonym w ust. 1,
- w przypadku gdy informacja pochodzi z innego Państwa Członkowskiego nie może być ujawniona bez wyraźnej zgody właściwych władz, które ją ujawniły, a gdzie stosowne, jedynie dla celów, na które te władze wyraziły zgodę.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji oraz pozostałym Państwom Członkowskim nazwiska lub nazwy władz, osób i organów, które mogą otrzymywać informacje na mocy niniejszego ustępu."
2.
W art. 12 dyrektywy 77/780/EWG i w art. 25 dyrektywy 93/22/EWG dodaje się ust. 5a w brzmieniu:
"5a.
Bez względu na ust. 1-4, Państwa Członkowskie mogą zezwolić na wymianę informacji między właściwymi władzami i:
- władzami odpowiedzialnymi za nadzorowanie organów zaangażowanych w likwidację i upadłość przedsiębiorstw finansowych oraz inne podobne procedury, lub
- władzami odpowiedzialnymi za nadzorowanie osób zobowiązanych do wykonywania ustawowych badań sprawozdań finansowych zakładów ubezpieczeń, instytucji kredytowych, przedsiębiorstw inwestycyjnych i innych instytucji finansowych.
Państwa Członkowskie, które korzystają z możliwości przewidzianej w akapicie pierwszym wymagają spełnienia co najmniej następujących warunków:
- informacja ta ma na celu nadzorowanie lub wykonywanie prawnego nadzoru wskazanego w akapicie pierwszym,
- informacja otrzymana w tym kontekście podlega warunkom tajemnicy zawodowej określonym w ust. 1,
- w przypadku gdy informacja pochodzi z innego Państwa Członkowskiego nie może być ujawniona bez wyraźnej zgody właściwych władz, które ją ujawniły, a gdzie stosowne, jedynie dla celów, na które te władze wyraziły zgodę.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji oraz pozostałym Państwom Członkowskim nazwy władz, które mogą otrzymywać informacje na mocy niniejszego ustępu."
3.
W art. 12 dyrektywy 77/780/EWG, w art. 16 dyrektywy 92/49/EWG, w art. 25 dyrektywy 93/22/EWG i w art. 15 dyrektywy 92/96/EWG dodaje się ust. 5b w brzmieniu:
"5b.
Bez względu na ust. 1-4, Państwa Członkowskie mogą, w celu wzmocnienia stabilności, w tym rzetelności, systemu finansowego, zezwolić na wymianę informacji między właściwymi władzami i władzami lub organami z mocy prawa odpowiedzialnymi za wykrywanie i badanie naruszeń prawa spółek.
Państwa Członkowskie, które korzystają z możliwości przewidzianej w akapicie pierwszym wymagają spełnienia co najmniej następujących warunków:
- informacja ta ma na celu wykonywanie zadań wskazanych w akapicie pierwszym,
- informacja otrzymana w tym kontekście podlega warunkom tajemnicy zawodowej określonym w ust. 1,
- w przypadku gdy informacja pochodzi z innego Państwa Członkowskiego nie może być ujawniona bez wyraźnej zgody właściwych władz, które ją ujawniły, a gdzie stosowne, jedynie dla celów, na które te władze wyraziły zgodę.
W przypadku, gdy w Państwie Członkowskim władze lub organy wskazane w akapicie pierwszym, wykonują swoje zadania dotyczące wykrywania lub badania z pomocą, uwzględniając ich szczególne kompetencje, osób wyznaczonych do tego celu i nie zatrudnionych w sektorze publicznym, możliwość wymiany informacji określona w akapicie pierwszym może zostać rozszerzona na takie osoby na warunkach określonych w akapicie drugim.
W celu wykonania akapitu drugiego tiret ostatnie władze lub organy wskazane w akapicie pierwszym przedstawiają właściwym władzom, które ujawniły informacje, nazwiska i dokładny zakres obowiązków osób, którym mają one zostać przesłane.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji oraz pozostałym Państwom Członkowskim nazwy władz lub organów, które mogą otrzymywać informacje na mocy niniejszego ustępu.
Do dnia 31 grudnia 2000 r. Komisja opracowuje sprawozdanie dotyczące stosowania przepisów niniejszego ustępu."
4.
W art. 12 dyrektywy 77/780/EWG i w art. 25 dyrektywy 93/22/EWG ust. 6 otrzymuje brzmienie:
"6.
Niniejszy artykuł nie stanowi przeszkody dla właściwych władz w przekazywaniu:
- bankom centralnym i innym organom o podobnej funkcji w ramach ich właściwości jako władz monetarnych,
informacji związanych z wykonywaniem ich zadań, ani też nie stanowi przeszkody dla takich władz lub organów w przekazywaniu właściwym władzom takich informacji, jakich mogą one potrzebować do celów ust. 4.
Informacje otrzymane w tym kontekście podlegają warunkom tajemnicy zawodowej określonym w niniejszym artykule."
5.
W art. 16 dyrektywy 92/49/EWG i w art. 15 dyrektywy 92/96/EWG dodaje się ust. 5c w brzmieniu:
"5c.
Państwa Członkowskie mogą zezwolić właściwym władzom na przekazywanie:
- bankom centralnym i innym organom o podobnej funkcji w ramach ich właściwości jako władze monetarne,
- gdzie sytuacja tego wymaga, innym władzom publicznym odpowiedzialnych za nadzorowanie systemów płatniczych;
informacji związanych z wykonywaniem ich zadań oraz mogą zezwolić takim władzom lub organom na przekazywania właściwym władzom takich informacji, jakich mogą one potrzebować do celów ust. 4.
Informacje otrzymane w tym kontekście podlegają warunkom tajemnicy zawodowej określonym w niniejszym artykule."
6.
W art. 12 dyrektywy 77/780/EWG dodaje się ust. 8 w brzmieniu:
"8.
Niniejszy artykuł nie stanowi przeszkody dla właściwych władz w przekazywaniu informacji, określonych w ust. 1-4, izbie rozrachunkowej lub innemu podobnemu organowi uznanemu na mocy prawa krajowego dla świadczenia usług rozrachunkowych lub rozliczeniowych dla jednego z rynków Państw Członkowskich, jeżeli uznają one, że konieczne jest przekazanie tych informacji w celu zapewnienia sprawnego funkcjonowania tych organów w związku z niewywiązywaniem się lub potencjalnym niewywiązywaniem się z obowiązków przez uczestników rynku.
Informacje otrzymane w tym kontekście podlegają warunkom tajemnicy zawodowej określonym w ust. 1.
Jednakże, Państwa Członkowskie zapewniają, że takie informacje otrzymane zgodnie z ust. 2 nie mogą być ujawniane w okolicznościach określonych w niniejszym ustępie bez wyraźnej zgody właściwych władz, które je ujawniły."
7.
W dyrektywie 85/611/EWG art. 50 ust. 2, 3 i 4 otrzymują brzmienie:
"2.
Państwa Członkowskie zapewniają, że wszystkie osoby, które pracują lub pracowały we właściwych władzach oraz biegli rewidenci i eksperci powołani przez właściwe władze, są zobowiązani do zachowania tajemnicy zawodowej.
Tajemnica ta zapewnia, że żadne poufne informacje, jakie mogą oni otrzymać w trakcie wykonywania swoich obowiązków nie mogą być ujawnione jakimkolwiek osobom lub władzom w innej formie niż skróconej lub zbiorczej tak, aby nie można było indywidualnie zidentyfikować przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe, spółek zarządzających i deponentów (zwanych dalej przedsiębiorstwami wnoszącymi wkład do ich działalności), z wyjątkiem przypadków przewidzianych przepisami prawa karnego.
Jednakże, w przypadku upadłości lub przymusowej likwidacji przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe lub przedsiębiorstwa wnoszącego wkład do jego działalności, informacje poufne nie dotyczące stron trzecich zaangażowanych w próby ratowania mogą zostać ujawnione w postępowaniu cywilnym lub handlowym.
3.
Ustęp 2 nie stanowi przeszkody dla właściwych władz różnych Państw Członkowskich w wymianie informacji zgodnie z niniejszą dyrektywą albo innymi dyrektywami mającymi zastosowanie do przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe lub do przedsiębiorstw wnoszących wkład do ich działalności.
Informacje te podlegają warunkom tajemnicy zawodowej określonym w ust. 2.
4.
Państwa Członkowskie mogą zawierać umowy o współpracy przewidujące wymianę informacji z właściwymi władzami państw trzecich jedynie, gdy przekazywane informacje objęte są gwarancjami zachowania tajemnicy zawodowej co najmniej równoważnymi tym, które przewidziane są w niniejszym artykule.
5.
Właściwe władze otrzymujące informacje poufne na mocy ust. 2 lub 3 mogą wykorzystać je wyłącznie w trakcie wykonywania swoich obowiązków:
- w celu sprawdzenia, że przestrzegane są zasady regulujące podejmowania działalności przez przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe lub przedsiębiorstwa wnoszące wkład do ich działalności oraz umożliwienia monitorowania prowadzenia tej działalności, procedur administracyjnych i rachunkowych oraz mechanizmów kontroli wewnętrznej,
- w celu nałożenia sankcji,
- w odwołaniach w postępowaniu administracyjnym od decyzji właściwych władz, lub
- w postępowaniach sądowych wszczętych na mocy art. 51 ust. 2.
6.
Ustęp 2 i 5 nie stanowią przeszkody dla wymiany informacji:
a) w ramach Państwa Członkowskiego, w którym są dwie lub więcej właściwych władz; lub
b) w ramach Państwa Członkowskiego lub między Państwami Członkowskimi, między właściwymi władzami; oraz
- władzami publicznie odpowiedzialnymi za nadzorowanie instytucji kredytowych, przedsiębiorstw inwestycyjnych, zakładów ubezpieczeń oraz innych organizacji finansowych i władzami odpowiedzialnymi za nadzorowanie rynków finansowych,
- organami zaangażowanymi w likwidację lub upadłość i inne podobne procedury dotyczące przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe oraz przedsiębiorstw wnoszących wkład do ich działalności,
- osobami odpowiedzialnymi za wykonywanie ustawowych badań sprawozdań finansowych zakładów ubezpieczeń, instytucji kredytowych, przedsiębiorstw inwestycyjnych i innych instytucji finansowych,
w trakcie wykonywania swoich funkcji nadzorczych, lub ujawniania organom administrującym systemami kompensacyjnymi informacji koniecznych do wykonywania ich funkcji.
Informacje te podlegają warunkom tajemnicy zawodowej określonym w ust. 2.
7.
Bez względu na ust. 2-5, Państwa Członkowskie mogą zezwolić na wymianę informacji między właściwymi władzami i:
- władzami odpowiedzialnymi za nadzorowanie organów zaangażowanych w likwidację i upadłość przedsiębiorstw finansowych oraz inne podobne procedury, lub
- władzami odpowiedzialnymi za nadzorowanie osób zobowiązanych do wykonywania ustawowych badań sprawozdań finansowych zakładów ubezpieczeń, instytucji kredytowych, przedsiębiorstw inwestycyjnych i innych instytucji finansowych.
Państwa Członkowskie, które korzystają z możliwości przewidzianej w akapicie pierwszym wymagają spełnienia co najmniej następujących warunków:
- informacja ta ma na celu wykonywania zadań nadzoru wskazanych w akapicie pierwszym,
- informacja otrzymana w tym kontekście podlega warunkom tajemnicy zawodowej określonym w ust. 2,
- w przypadku gdy informacja pochodzi z innego Państwa Członkowskiego nie może być ujawniona bez wyraźnej zgody właściwych władz, które ją ujawniły, a gdzie stosowne, jedynie dla celów, na które te władze wyraziły zgodę.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji oraz pozostałym Państwom Członkowskim nazwy władz, które mogą otrzymywać informacje na mocy niniejszego ustępu.
8.
Bez względu na ust. 2-5, Państwa Członkowskie mogą, w celu wzmocnienia stabilności, w tym rzetelności, systemu finansowego, zezwolić na wymianę informacji między właściwymi władzami i władzami lub organami z mocy prawa odpowiedzialnymi za wykrywanie i badanie naruszeń prawa spółek.
Państwa Członkowskie, które korzystają z możliwości przewidzianej w akapicie pierwszym wymagają spełnienia co najmniej następujących warunków:
- informacja ta ma na celu wykonywanie zadań wskazanych w akapicie pierwszym,
- informacja otrzymana w tym kontekście podlega warunkom tajemnicy zawodowej określonym w ust. 2,
- w przypadku gdy informacja pochodzi z innego Państwa Członkowskiego nie może być ujawniona bez wyraźnej zgody właściwych władz, które ją ujawniły, a gdzie stosowne, jedynie dla celów, na które te władze wyraziły zgodę.
W przypadku, gdy w Państwie Członkowskim władze lub organy wskazane w akapicie pierwszym, wykonują swoje zadania dotyczące wykrywania lub badania z pomocą, uwzględniając ich szczególne kompetencje, osób wyznaczonych do tego celu i nie zatrudnionych w sektorze publicznym, możliwość wymiany informacji określona w akapicie pierwszym może zostać rozszerzona na takie osoby na warunkach określonych w akapicie drugim.
W celu wykonania akapitu drugiego tiret ostatnie władze lub organy wskazane w akapicie pierwszym przedstawiają właściwym władzom, które ujawniły informacje, nazwiska i dokładny zakres obowiązków osób, którym mają one zostać przesłane.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji oraz pozostałym Państwom Członkowskim nazwy władz lub organów, które mogą otrzymywać informacje na mocy niniejszego ustępu.
Do dnia 31 grudnia 2000 r. Komisja opracowuje sprawozdanie dotyczące stosowania przepisów niniejszego ustępu.
9.
Niniejszy artykuł nie stanowi przeszkody dla właściwych władz w przekazywaniu bankom centralnym i innym organom o podobnej funkcji w ramach ich właściwości jako władze monetarne, informacji związanych z wykonywaniem ich zadań, ani też nie stanowi przeszkody dla takich władz lub organów w przekazywaniu właściwym władzom takich informacji, jakich mogą one potrzebować do celów określonych w ust. 5.
Informacje otrzymane w tym kontekście podlegają warunkom tajemnicy zawodowej określonym w niniejszym artykule.
10.
Niniejszy artykuł nie stanowi przeszkody dla właściwych władz w przekazywaniu informacji określonych w ust. 2-5 izbie rozrachunkowej lub innemu podobnemu organowi uznanemu na mocy prawa krajowego dla świadczenia usług rozrachunkowych lub rozliczeniowych dla jednego z rynków Państw Członkowskich jeżeli uznają one, że konieczne jest przekazanie tych informacji w celu zapewnienia sprawnego funkcjonowania tych organów w związku z niewywiązywaniem się lub potencjalnym niewywiązywaniem się z obowiązków przez uczestników rynku.
Informacje otrzymane w tym kontekście podlegają warunkom tajemnicy zawodowej określonym w ust. 2.
Jednakże Państwa Członkowskie zapewniają, że takie informacje otrzymane zgodnie z ust. 3 nie są ujawniane w okolicznościach określonych w niniejszym ustępie bez wyraźnej zgody właściwych władz, które je ujawniły.
11.
Ponadto, bez względu na przepisy określone w ust. 2-5, Państwa Członkowskie mogą, na mocy przepisów prawa, zezwolić na ujawnienie niektórych informacji innym działom centralnej administracji rządowej odpowiedzialnym za ustawodawstwo dotyczące nadzorowania przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe i przedsiębiorstw wnoszących wkład do ich działalności, instytucji kredytowych, instytucji finansowych, przedsiębiorstw inwestycyjnych i zakładów ubezpieczeń oraz inspektorom upoważnionym przez te działy.
Ujawnienie tych informacji może jednakże być dokonane jedynie w przypadku gdy jest to niezbędne ze względów kontroli ostrożnościowej.
Jednakże, Państwa Członkowskie zapewniają, że informacje otrzymane na mocy ust. 3 i 6 można ujawnić w okolicznościach, określonych w tym ustępie wyłącznie za wyraźną zgodą właściwych władz, które ujawniły te informacje."
Artykuł 5
Dodaje się artykuły:
- w dyrektywie 77/780/EWG, art. 12a,
- w dyrektywie 92/49/EWG, art. 16a,
- w dyrektywie 92/96/EWG, art. 15a,
- w dyrektywie 93/22/EWG, art. 25a
- oraz w dyrektywie 85/611/EWG, art. 50a
"1.
Państwa Członkowskie zapewniają co najmniej, że:
a) każda osoba upoważniona w rozumieniu dyrektywy 84/253/EWG [*] Dz.U. L 126 z 12.5.1984, str. 20., wykonująca w przedsiębiorstwie finansowym zadanie określone w art. 51 dyrektywy 78/660/EWG [**] Dz.U. L 222 z 14.8.1978, str.11. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 90/605/EWG (Dz.U. L 317 z 16.11.1990, str. 60)., art. 37 dyrektywy 83/349/EWG lub art. 31 dyrektywy 85/611/EWG albo jakiekolwiek inne zadanie ustawowe, zobowiązana jest do bezzwłocznego powiadamiania właściwych władz o jakichkolwiek stanach faktycznych lub decyzjach dotyczących tego przedsiębiorstwa, o których dowiaduje się w trakcie wykonywania swoich zadań, które mogą:
- stanowić istotne naruszenie przepisów ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych, które określają warunki, jakim podlega zezwolenie lub które dotyczą prowadzenia działalności przez przedsiębiorstwa finansowe, lub
- mają negatywny wpływ na ciągłość funkcjonowania przedsiębiorstwa finansowego,
- prowadzą do odmowy zatwierdzenia sprawozdań finansowych lub wydania opinii z zastrzeżeniami;
b) osoba ta jest również zobowiązana do powiadomienia o jakichkolwiek stanach faktycznych lub decyzjach, o których dowiaduje się w trakcie wykonywania swoich zadań zgodnie z lit. a) w przedsiębiorstwie posiadającym bliskie powiązania wynikające ze stosunku kontroli z przedsiębiorstwem finansowym, w którym osoba ta wykonuje wyżej wspomniane zadania.
2.
Ujawnienie w dobrej wierze właściwym władzom przez osoby upoważnione w rozumieniu dyrektywy 84/253/EWG jakichkolwiek stanów faktycznych lub decyzji określonych w ust. 1 nie stanowi naruszenia jakichkolwiek ograniczeń dotyczących ujawniania informacji określonych w umowie lub w jakimkolwiek przepisie ustawodawczym, wykonawczym lub administracyjnym, ani nie powoduje jakiejkolwiek odpowiedzialności tych osób."
Artykuł 6
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 18 czerwca 1996 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Wspomniane środki powinny zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to powinno towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 7
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa 95/28/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 24 października 1995 r.
odnosząca się do palności materiałów konstrukcyjnych używanych w niektórych kategoriach pojazdów silnikowych
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 189b Traktatu [3],a także mając na uwadze, co następuje:
rynek wewnętrzny obejmuje obszar bez granic wewnętrznych, w którym zapewniony jest swobodny przepływ towarów, osób, usług i kapitału; ważne jest podjęcie środków w tym celu;
wymogi techniczne, które niektóre kategorie pojazdów muszą spełniać na mocy prawa krajowego, odnoszą się między innymi do palności materiałów konstrukcyjnych używanych w niektórych kategoriach pojazdów silnikowych;
wymogi te różnią się w poszczególnych Państwach Członkowskich;
dlatego niezbędne jest, aby wszystkie Państwa Członkowskie przyjęły takie same wymogi, w uzupełnieniu lub zamiast obowiązujących na ich terytorium wymogów, w szczególności w celu umożliwienia szerszego zastosowania procedury homologacji EWG, która została ustanowiona dyrektywą Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [4];
niniejsza dyrektywa jest jedną ze szczegółowych dyrektyw dotyczących procedury homologacji EWG, ustanowionej dyrektywą 70/156/EWG; w konsekwencji przepisy ustanowione w dyrektywie 70/156/EWG dotyczącej układów, części i oddzielnych zespołów technicznych odnoszą się do niniejszej dyrektywy;
należy odwołać się do dyrektywy Rady 77/649/EWG [5], która zawiera procedurę określenia położenia referencyjnego punktu siedzenia (punkt "R");
w celu zapewnienia bezpieczeństwa pasażerom oraz bezpieczeństwa drogowego istotne jest, aby materiały stosowane w konstrukcji wnętrza karoserii autobusu i autokaru spełniały minimalne wymagania, po to aby wykluczyć lub co najmniej ograniczyć postęp płomieni, tak aby umożliwić pasażerom ewakuowanie się z pojazdu w przypadku pożaru;
pożądanym jest wprowadzenie alternatywnych sposobów homologacji pojazdów, takich jak sposoby przewidziane w niniejszej dyrektywie, to jest na podstawie badań palności materiałów stosowanych we wnętrzu pojazdów silnikowych lub na podstawie homologacji EWG części, dla każdego materiału lub wyposażenia takiego jak siedzenia, zasłony itp. instalowanego we wnętrzu konstrukcji tych pojazdów, według której należy sprawdzić, czy materiały lub wyposażenie homologowane zostały właściwie zainstalowane,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Do celów niniejszej dyrektywy:
- "pojazd": oznacza pojazd zdefiniowany w art. 2 dyrektywy 70/156/EWG,
- "część": oznacza urządzenie zdefiniowane w art. 2 dyrektywy 70/156/EWG.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie nie mogą odmówić:
- homologacji EWG lub krajowej homologacji dla pojazdu albo zakazać sprzedaży, odmówić rejestracji lub dopuszczenia do ruchu lub używania pojazdu, z przyczyn odnoszących się do palności materiałów konstrukcyjnych zastosowanych wewnątrz konstrukcji karoserii pojazdu,
- homologacji EWG lub krajowej homologacji części użytych wewnątrz konstrukcji karoserii pojazdu lub zakazać jego sprzedaży lub używania z przyczyn odnoszących się do palności materiałów zastosowanych w jego konstrukcji,
jeżeli właściwe wymagania określone w załącznikach I, IV, V i VI do niniejszej dyrektywy zostały spełnione.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie przyjmą i opublikują przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy w ciągu 18 miesięcy od daty jej przyjęcia.
Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Poczynając od powyższej daty, Państwa Członkowskie nie mogą odmówić pierwszego dopuszczenia do ruchu pojazdów lub zakazać sprzedaży lub używania części, jeżeli są one zgodne z niniejszą dyrektywą.
Zastosują one te przepisy w ciągu 48 miesięcy od daty przyjęcia niniejszej dyrektywy.
2.
Wymienione środki muszą zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to musi towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Metoda dokonywania takiego odniesienia ustanawiana jest przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 95/29/WE
z dnia 29 lipca 1995 r.
zmieniająca dyrektywę 91/628/EWG dotyczącą ochrony zwierząt podczas transportu
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 13 ust. 1 dyrektywy Rady 91/628/EWG z dnia 19 listopada 1991 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu [4] wymaga, aby Komisja przedkładała sprawozdanie, któremu w miarę możliwości towarzyszą wnioski w sprawie maksymalnego czasu podróży, odstępów czasu między karmieniem, pojeniem, okresami odpoczynku, wymogami przestrzennymi jak również norm, które mają zostać spełnione przez środki transportu w odniesieniu do transportu niektórych rodzajów zwierząt;
sprawozdanie Komisji oparte na opinii Naukowego Komitetu Weterynaryjnego pokazuje, że można ustanawiać normy w sprawie wyżej wymienionych zagadnień, w stosunku do niektórych rodzajów zwierząt, na podstawie wiedzy naukowej oraz dobrze ugruntowanego doświadczenia;
w niektórych Państwach Członkowskich obowiązują reguły w sprawie czasu podróży, odstępów czasu między karmieniem i pojeniem, okresami odpoczynku i wymogami przestrzennymi; reguły te w niektórych wypadkach są nadzwyczaj szczegółowe i wykorzystywane są przez niektóre Państwa Członkowskie, w celu ograniczenia wewnątrzwspólnotowego handlu żywymi zwierzętami; osoby zajmujące się transportem zwierząt potrzebują jasno określonych kryteriów, celem umożliwienia im działania w obrębie całej Wspólnoty, nie wchodząc w konflikt z odmiennymi przepisami krajowymi;
celem wyeliminowania przeszkód technicznych w handlu żywymi zwierzętami oraz umożliwienia danym organizacjom rynkowym płynnego działania, zapewniając jednocześnie wystarczający poziom bezpieczeństwa danym zwierzętom, niezbędne jest w kontekście rynku wewnętrznego wprowadzenie zmian do przepisów dyrektywy 91/628/EWG w celu zharmonizowania czasu podróżowania, okresów odpoczynku odstępów czasu między karmieniem i pojeniem, jak również wymogów przestrzennych dla niektórych rodzajów zwierząt;
Państwa Członkowskie powinny być dalej upoważnione do ustanowienia bardziej rygorystycznych warunków, w odniesieniu do czasu podróży, zwierząt przeznaczonych do uboju, w przypadku gdy zwierzęta mają być transportowane między miejscem wysyłki oraz miejscem przeznaczenia położonym na ich terytorium, o ile spełniają postanowienia ogólne Traktatu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 91/628/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 1 ust. 2 lit. a) otrzymuje brzmienie:
"a) - transportu zwierząt o charakterze handlowym i transportu pojedynczych zwierząt będących pod opieką osoby fizycznej, która jest za nie odpowiedzialna podczas podróży,
- transportu zwierząt domowych, które towarzyszą swoim właścicielom w prywatnej podróży."
2) W art. 2 ust. 2:
a) w lit. e) wyrazy "i były przechowywane, przez co najmniej 10 godzin" zastępuje się wyrazami "i były przechowywane przez 24 godziny";
b) dodaje się litery w brzmieniu:
"h) "okres odpoczynku": nieprzerwany okres czasu w ciągu podróży, w trakcie którego zwierzęta nie są przemieszczane środkami transportu;
i) "przewoźnik": każda osoba fizyczna lub prawna transportująca zwierzęta
- na własny rachunek, lub
- na rachunek osób trzecich, lub
- przez dostarczanie stronie trzeciej środków transportu zwierząt,
w przypadku gdy taki transport ma charakter handlowy, oraz jest przeprowadzany w celach zarobkowych;"
3) W art. 3 ust. 1 dodaje się, co następuje:
"aa) - wymogi przestrzenne, (gęstości załadunku) dla zwierząt, spełniające przynajmniej wymagania danych liczbowych ustanowionych w rozdziale VI załącznika, w odniesieniu do zwierząt oraz środków transportu określonych w tym rozdziale,
- czas podróży i okresy odpoczynku oraz odstępy czasu między karmieniem i pojeniem w odniesieniu do niektórych rodzajów zwierząt spełniające wymagania ustanowione w rozdziale VII załącznika, w odniesieniu do zwierząt określonych w tym rozdziale, bez uszczerbku dla przepisów rozporządzenia (EWG) nr 3820/85; [5]
4) Artykuł 5 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 5
A. Państwa Członkowskie zapewniają, aby:
1. każdy przewoźnik
a) był:
i) zarejestrowany w sposób umożliwiający właściwym organom szybkie wskazanie osoby, na wypadek niespełnienia wymogów niniejszej dyrektywy;
ii) objęty zezwoleniem, które jest ważne dla całokształtu transportu zwierząt kręgowych przeprowadzanego w obrębie jednego z terytoriów, określonych w załączniku I do dyrektywy 90/675/EWG, przyznanym przez właściwy organ Państwa Członkowskiego miejsca prowadzenia działalności lub, jeżeli chodzi o przedsiębiorstwo prowadzące działalność w państwie trzecim, przez właściwe organy Państwa Członkowskiego Unii, podlegającego pisemnemu zobowiązaniu osoby odpowiedzialnej za zobowiązanie do spełnienia wymogów obowiązującego wspólnotowego prawodawstwa weterynaryjnego.
To pisemne zobowiązanie stanowi w szczególności, że:
- przewoźnik określony w pkt 2 podjął wszelkie niezbędne środki celem spełnienia wymogów niniejszej dyrektywy w zakresie miejsca przeznaczenia oraz bardziej szczegółowo, w przypadku, wywozu do państw trzecich, jeżeli miejsce przeznaczenia jest zdefiniowane przez prawodawstwo wspólnotowe,
- bez uszczerbku dla przepisów rozdziału 1A lit. b) pkt 6 załącznika, pracownicy określeni w lit. a) pkt 2 otrzymali szkolenie specjalistyczne albo w ramach przedsiębiorstwa albo od organu szkoleniowego, albo dysponują równoważnym doświadczeniem praktycznym, kwalifikującym ich do zajmowania się transportem zwierząt kręgowych oraz zarządzaniem, w razie konieczności, właściwą opieką nad transportowanym zwierzęciem;
b) nie transportował jakichkolwiek zwierząt lub nie zlecał transportu zwierząt w sposób narażający na zranienia i niepotrzebne cierpienia tych zwierząt;
c) wykorzystywał do transportu zwierząt, określone w niniejszej dyrektywie, środki transportu które zapewniają zgodność z wspólnotowymi wymogami dotyczącymi dobrostanu zwierząt w czasie transportu, w szczególności wymogom ustanowionym w załączniku oraz tym, które mają zostać ustanowione zgodnie z art. 13 ust. 1;
2. przewoźnik:
a) powierzał transport żywych zwierząt pracownikom, którzy posiadają niezbędne umiejętności, kwalifikacje zawodowe oraz wiedzę określone w pkt 1 lit. a);
b) w odniesieniu do zwierząt określonych w art. 1 ust. 1 lit. a) które mają być przedmiotem handlu miedzy Państwami Członkowskimi lub wywiezione do państw trzecich oraz w przypadkach gdy czas podróży przekracza osiem godzin, sporządzał plan trasy zgodnie z wzorem określonym w rozdziale VIII załącznika, który będzie dołączony do świadectwa zdrowia w czasie podróży, oraz wskazuje także wszelkie miejsca postojów i przeładunków.
Jeden plan trasy będzie musiał zostać sporządzony zgodnie z lit. c) celem objęcia całego okresu podróży;
c) przedkładał plan trasy określony w lit. b) właściwym organom, aby mogły sporządzić świadectwo zdrowia; po czym liczba takich świadectw musi zostać zaznaczona w planie trasy oraz musi zostać ostemplowana przez lekarza weterynarii miejsca wysyłki; który powiadamia o istnieniu planu trasy za pośrednictwem systemu Animo;
d) zapewniał:
i) że oryginał planu trasy, określony w lit. b)
- jest należycie sporządzony i uzupełniony przez właściwe osoby we właściwym czasie,
- przez cały czas trwania podróży jest on dołączony do świadectwa zdrowia towarzyszącemu przesyłce;
ii) że pracownicy, odpowiedzialni za transport
- wskazują w planie trasy czas oraz miejsca w których transportowane zwierzęta były karmione i pojone podczas podróży,
- że w przypadku wywozu zwierząt do państw trzecich, oraz gdy czas podróży przekracza osiem godzin na terytorium Wspólnoty, posiadają poświadczone plany trasy, po kontroli przez właściwe organy na przejściu granicznym lub punkcie wyjścia wyznaczonym przez Państwo Członkowskie (pieczęć i podpis), po przeprowadzeniu kontroli i oceny zwierząt przez lekarza weterynarii, aby były odpowiednie do kontynuowania podróży.
Państwa Członkowskie mogą zastrzec, że koszty wyżej wspomnianej kontroli weterynaryjnej ponosi podmiot wywożący zwierzęta,
- że w razie powrotu, odsyłają plan trasy właściwym organom miejsca pochodzenia.
Jednakże, w przypadku gdy zwierzęta są wywożone do państw trzecich drogą morską, a czas podróży przekracza osiem godzin, stosuje się takie same przepisy;
e) przechowywał na okres ustalony przez właściwe organy, kopię planu trasy określoną w lit. b), które mogą, jeżeli są wymagane, zostać przedłożone na wniosek właściwych organów celem dokonania weryfikacji;
f) wskazywał, według gatunków transportowanych oraz w przypadku gdy czas trwania podróży wymaga zgodności z rozdziałem VII pkt 4, że kroki zostały podjęte celem zaspokojenia potrzeb żywności oraz wody dla zwierząt w czasie podróży, nawet w przypadku gdy plan trasy jest zmieniany lub w przypadku gdy podróż zakłócana jest z przyczyn od niego niezależnych;
g) zapewniał, że zwierzęta są transportowane bezzwłocznie do ich miejsca przeznaczenia;
h) bez uszczerbku dla przepisów rozdział III załącznika, zapewniał że zwierzęta, należące do gatunków nie określonych w rozdział VII załącznika są odpowiednio karmione i pojone w odpowiednich odstępach czasu podczas transportu;
3. miejsca postojów wcześniej ustalone przez osobę odpowiedzialną określoną w pkt 2, były regularnie sprawdzane przez właściwe organy, które muszą również upewnić się, że zwierzęta są w stanie kontynuować podróż.
4. koszty spełniania potrzeb związanych z pojeniem i karmieniem zwierząt oraz wymogi dotyczące odpoczynku ponoszone były przez podmioty gospodarcze określone w pkt 1.
B. Wszelkie procedury wykonawcze wynikające z tego artykułu są przyjmowane zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 17."
5) Artykuł 8 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 8
Państwa Członkowskie stanowią, że zgodnie z zasadami i regułami dotyczącymi kontroli, ustalonymi w dyrektywie 90/425/EWG, właściwy organ sprawdza, czy spełnione zostały wymogi niniejszej dyrektywy poprzez dokonywanie niedyskryminacyjnych inspekcji:
a) środków transportu i zwierząt podczas transportu drogowego;
b) środków transportu i zwierząt przybywających do miejsca przeznaczenia;
c) środków transportu i zwierząt na rynkach, w miejscach wysyłki, postojów i punktach przeładowania;
d) szczegółowych danych w dokumentach towarzyszących.
Inspekcje takie muszą być przeprowadzane na odpowiedniej próbce zwierząt transportowanych, w każdym roku, w ramach każdego Państwa Członkowskiego oraz mogą być przeprowadzane w tym samym czasie, co kontrole przeprowadzane w innych celach.
Właściwe organy w każdym Państwie Członkowskim przedkładają Komisji roczne sprawozdanie wskazujące ilość przeprowadzonych inspekcji w poprzednim roku kalendarzowym w odniesieniu do każdej z lit. a), b), c) oraz d) oraz zawierający informacje szczegółowe na temat zgłoszonych naruszeń oraz podjętych w ich następstwie działań przez właściwe organy.
Ponadto, w przypadku gdy właściwe organy Państwa Członkowskiego posiadają informacje na podstawie których można podejrzewać, że doszło do uchybienia, kontrole mogą być także przeprowadzane w czasie transportu zwierząt na ich terytorium.
Niniejszy artykuł nie dotyczy kontroli przeprowadzanych w sposób niedyskryminujący przez organy odpowiedzialne za ogólne stosowanie przepisów prawnych w Państwie Członkowskim."
6) W art. 9 ust. 1 dodaje się akapit trzeci w brzmieniu:
"Wszelkie środki podjęte, na mocy akapitu drugiego notyfikuje się właściwym organom przez sieć Animo zgodnie z procedurami, łącznie z procedurami finansowymi, które mają zostać ustalone zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 17."
7) Artykuł 10 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 10
1.
Biegli Komisji mogą, w zakresie niezbędnym dla zapewnienia stosowania niniejszej dyrektywy, dokonywać kontroli na miejscu we współpracy z właściwymi organami Państw Członkowskich.
W ramach tych kontroli, mogą przeprowadzić wyrywkowe, niedyskryminujące kontrole, w celu zapewnienia, że właściwy organ monitoruje zgodność z wymaganiami niniejszej dyrektywy.
Komisja powiadamia Państwa Członkowskie o wynikach tych kontroli.
2.
Kontrole, określone w ust. 1 przeprowadzane są we współpracy z właściwym organem.
3.
Państwo Członkowskie, na terenie, którego przeprowadzane są kontrole zapewniają biegłym wszelkie wsparcie, konieczne do wypełnienia przez niego zadań.
4.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17."
8) Artykuł 11 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 11
1.
Zasady przewidziane w dyrektywie 91/496/EWG stosuje się, w szczególności w odniesieniu do organizowania kontroli i postępowania kontrolnego.
2.
Przywóz, tranzyt i transport do i przez terytorium Wspólnoty żywych zwierząt objętych niniejszą dyrektywą, pochodzących z państw trzecich jest dozwolony tylko wówczas, gdy przewoźnik:
- przedstawia pisemne zobowiązanie do spełnienia wymogów niniejszej dyrektywy, w szczególności te, określone w art. 5, oraz dokonał ustaleń celem ich spełnienia,
- przedkłada plan trasy sporządzony zgodnie z art. 5.
3.
Dodatkowo, jeżeli sprawdzając czy wymogi ust. 2 zostały spełnione, urzędowy weterynarz punktu kontroli granicznej sprawdza zgodność z wymogami dotyczącymi dobrostanu zwierząt.
Jeśli ustala, że wymagania dotyczące karmienia i pojenia zwierząt nie zostały spełnione, podejmuje na koszt operatora środki przewidziane w art. 9.
4.
Świadectwa lub dokumenty przewidziane w art. 4 ust. 1 tiret trzecie, są uzupełniane zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 17, w celu uwzględnienia wymogów niniejszej dyrektywy.
Do czasu przyjęcia tych środków, stosuje się odpowiednie przepisy krajowe podlegające ogólnym zasadom przewidzianym w Traktacie."
9) Artykuł 13 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 13
1.
Przed dniem 31 grudnia 1995 r. Komisja przedkłada Radzie co roku propozycje dotyczące ustalenia norm, których wymogi muszą spełniać środki transportu.
Rada, w sprawie tych propozycji stanowi kwalifikowaną większością głosów.
2.
Rada, stanowiąc kwalifikowaną większością głosów, na wniosek Komisji, do dnia 30 czerwca 1996 r., ustanowi wspólnotowe kryteria, jakim muszą odpowiadać miejsca postoju w odniesieniu do struktury odbierania, karmienia, pojenia, załadunku, rozładunku oraz w miarę potrzeb przetrzymywania niektórych rodzajów zwierząt.
3.
Przed dniem 31 grudnia 1999 r. Komisja przedkłada Radzie sprawozdanie w sprawie doświadczeń nabytych przez Państwa Członkowskie od momentu wprowadzenia w życie niniejszej dyrektywy, którym w miarę możliwości towarzyszą wnioski, w sprawie których Rada stanowi kwalifikowaną większością głosów.
4.
Do momentu wejścia w życie przepisów określonych w ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednie przepisy krajowe podlegające ogólnym zasadom przewidzianym w Traktacie."
10) Artykuł 16 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 16
1.
Państwa Członkowskie mogą wyłączyć z przepisów niniejszej dyrektywy przemieszczanie zwierząt w niektórych częściach terytorium Wspólnoty, określonych w załączniku I do dyrektywy 90/675/EWG, celem uwzględnienia ich oddalenia od części kontynentalnej terytorium Wspólnoty.
2.
Państwa Członkowskie, które wykorzystują tą możliwość powiadamiają inne Państwa Członkowskie oraz Komisję w ramach Stałego Komitetu Weterynaryjnego o podjętych przez nie środkach."
11) W art. 18 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2 W przypadku wielokrotnego naruszania niniejszej dyrektywy lub naruszenia powodującego dotkliwe cierpienie u zwierząt, Państwo Członkowskie może, bez uszczerbku dla innych nałożonych sankcji, podjąć środki konieczne dla naprawienia zauważonych niedociągnięć łącznie aż do zawieszenia lub nawet wycofania zezwolenia określonego w art. 5A ust. 1 lit. a) ii).
Państwa Członkowskie dokonując transpozycji do ich ustawodawstwa krajowego, przewidują środki, które podejmą celem naprawienia zauważonych niedociągnięć."
12) W art. 18 dodaje się ust. 3, 4 i 5 w brzmieniu:
"3.
W przypadku, gdy cel podróży ustalony jest w Państwie Członkowskim tranzytu lub miejsca przeznaczenia, przez właściwe organy jednego z tych Państw Członkowskich, przedsiębiorstwo transportowe nie stosuje przepisów niniejszej dyrektywy, bezzwłocznie kontaktują się z właściwym organem Państwa Członkowskiego, które przyznało zezwolenie.
Państwo to podejmuje wszelkie niezbędne środki, w szczególności te ustanowione w ust. 2.
Podjętą decyzję oraz jej uzasadnienie przekazuje właściwemu organowi Państwa Członkowskiego, w którym miało miejsce naruszenie oraz Komisji.
Komisja regularnie powiadamia o tym pozostałe Państwa Członkowskie.
4.
Państwa Członkowskie, stanowiąc zgodnie z przepisami ustanowionymi w dyrektywie 89/608/EWG [6] dostarczają sobie wzajemnie pomocy w stosowaniu niniejszej dyrektywy w celu, w szczególności zapewnienia zgodności z przepisami niniejszego artykułu.
W przypadku, gdy ustalono, że poważne oraz powtarzające się naruszenia miały miejsce, pod warunkiem że wszystkie możliwości uzyskane w ramach pomocy wzajemnej zostały wyczerpane oraz po skontaktowaniu się między stronami oraz Komisją, Państwo Członkowskie, na terenie którego naruszenie zostało ustalone, może tymczasowo zakazać przewoźnikowi, który jest w to zaangażowany, transportowania zwierząt na swoim terytorium.
5.
Niniejszy artykuł nie ma wpływu na krajowe zasady mające zastosowanie do sankcji karnych."
13) W załączniku rozdział I sekcja A ust. 2 lit. b) dodaje się, co następuje:
"Należy zapewnić wystarczającą przestrzeń wewnątrz przegród dla zwierząt oraz na każdym ich poziomie celem zapewnienia, że istnieje odpowiednia wentylacja nad zwierzętami, kiedy znajdują się one w naturalnej stojącej pozycji, bez krępowania, pod żadnym względem, ich naturalnych ruchów."
14) W załączniku rozdział I sekcja A ust. 2 lit. d) otrzymuje brzmienie:
"d) podczas transportu zwierzęta muszą otrzymywać wodę i odpowiednią żywność w odstępach czasu, ustanowionych w tym celu w rozdziale VII."
15) W załączniku dodaje się rozdziały znajdujące się w załączniku do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze oraz administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy, do dnia 31 grudnia 1996 r., i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Państwa Członkowskie posiadają jednak dodatkowy okres do dnia 31 grudnia 1997 r. w ramach którego stosują wymogi ustanowione w rozdziale VII pkt 3 do środków transportu określonych w pkt 3, 6 oraz 7 tego rozdziału.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 4
Dyrektywa Komisji 95/31/WE
z dnia 5 lipca 1995 r.
ustanawiająca szczególne kryteria czystości dotyczące substancji słodzących stosowanych w środkach spożywczych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/107/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących dodatków do żywności dopuszczonych do użytku w środkach spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi [1], zmienionej dyrektywą 94/34/WE [2], w szczególności jej art. 3 ust. 3 lit. a),
po konsultacji z Komitetem Naukowym ds. Żywności,
a także mając na uwadze, co następuje: niezbędne jest ustanowienie kryteriów czystości dla wszystkich substancji słodzących wymienionych w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 94/35/WE z dnia 30 czerwca 1994 r. w sprawie substancji słodzących używanych w środkach spożywczych [3];
niezbędne jest uwzględnienie specyfikacji oraz technik analitycznych dla substancji słodzących, wymienionych w Codex Alimentarius oraz przez Połączony Komitet Ekspertów ds. Substancji Dodatkowych do Żywności (Jecfa);
dodatki do żywności, sporządzane według metod produkcyjnych lub z materiałów wyjściowych różniących się znacząco od tych uwzględnionych w ocenie Komitetu Naukowego ds. Żywności lub różniące się od wymienionych w niniejszej dyrektywie powinny zostać przedłożone Naukowemu Komitetowi ds. Żywności w celu dokonania pełnej oceny ze szczególnym uwzględnieniem kryteriów czystości;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Środków Spożywczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ
Artykuł 1
1.
Kryteria czystości wymienione w art. 3 ust. 3 lit. a) dyrektywy 89/107/EWG dla substancji słodzących wymienionych w dyrektywie 94/35/WE są wymienione w niniejszym Załączniku.
2.
Kryteria czystości dla E 420 i), E 420 ii) oraz E 421 wymienione w Załączniku do niniejszej dyrektywy zastępują kryteria czystości dla powyższych substancji określone w Załączniku do dyrektywy Rady 78/663/EWG [4].
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż dnia 1 lipca 1996 r. i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Produkty wprowadzone do obrotu lub etykietowane przed tą datą, które nie są zgodne z niniejszą dyrektywą, mogą jednakże być wprowadzane do obrotu do wyczerpania zapasów.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie 20. dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 4
Szósta dyrektywa komisji
z dnia 7 lipca 1995 r.
odnosząca się do metod analizy niezbędnych do kontroli składu produktów kosmetycznych (95/32/WE)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 76/768/EWG z dnia 27 lipca 1976 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do produktów kosmetycznych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 94/32/WE [2], w szczególności jej art. 8 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
dyrektywa 76/768/EWG ustanawia urzędowe badania produktów kosmetycznych mające na celu zapewnienie, że przestrzegane są warunki ustanowione przez przepisy wspólnotowe dotyczące składu produktów kosmetycznych;
najszybciej jak to możliwe należy ustanowić wszelkie niezbędne metody analizy; niektóre metody zostały już przyjęte w drodze dyrektywy Komisji 80/1335/EWG [3], ostatnio zmienionej dyrektywą 87/143/EWG [4], 82/434/EWG [5], ostatnio zmienionej dyrektywą 90/207/EWG [6], 83/514/EWG [7], 85/490/EWG [8] oraz 93/73/EWG [9];
identyfikowanie i oznaczanie kwasu benzoesowego, kwasu 4-hydroksybenzoesowego, kwasu sorbinowego, kwasu salicylowego i kwasu propionowego w produktach kosmetycznych oraz identyfikowanie i oznaczanie hydrochinonu, eteru monometylowego hydrochinonu, eteru monoetylowego hydrochinonu i eteru monobenzylowego hydrochinonu w produktach kosmetycznych stanowią szósty krok na tej drodze;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego Dyrektywy 76/768/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie podejmą wszelkie niezbędne kroki, aby podczas urzędowych badań produktów kosmetycznych:
- w zakresie identyfikowania i oznaczania kwasu benzoesowego, kwasu 4-hydroksybenzoesowego, kwasu sorbinowego, kwasu salicylowego i kwasu propionowego,
- identyfikowania i oznaczania hydrochinonu, eteru monometylowego hydrochinonu, eteru monoetylowego hydrochinonu i eteru monobenzylowego hydrochinonu,
odbywało się zgodnie z metodami opisanymi w Załączniku.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 30 września 1996 r., o czym niezwłocznie poinformują Komisję.
Gdy Państwa Członkowskie przyjmują te przepisy, zawierają one odniesienie do niniejszej dyrektywy lub są zaopatrzone w takie odniesienie w czasie ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty przepisów prawa krajowego, przyjętych w zakresie objętym niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 4
Dyrektywa Komisji 95/33/WE
z dnia 10 lipca 1995 r.
zmieniająca dyrektywę Rady nr 82/471/EWG dotyczącą niektórych produktów stosowanych w żywieniu zwierząt
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając dyrektywę Rady 82/471/EWG z dnia 30 czerwca 1982 r. dotyczącą niektórych produktów stosowanych w żywieniu zwierząt [1], ostatnio zmienioną Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa 82/471/EWG przewiduje regularne wprowadzanie poprawek do jej Załącznika w związku z postępem naukowo-technicznym;
badanie nowego produktu, należącego do grupy produktów proteinowych otrzymywanych z mikroorganizmów, w tym przypadku bakterii, pozwoliło wykazać korzystny efekt u świń, cieląt i łososia; powinno się więc zezwolić na użycie tego produktu w żywieniu zwierząt pod pewnymi warunkami;
z przyczyn technologicznych dotyczących produkcji trzeba zmienić dozwolone minimalne koncentracje ciekłej L-lizyny;
Komitet Naukowy ds. Żywienia Zwierząt i Komitet Naukowy ds. Żywności wydał opinię w sprawie stosowania proteinowego produktu fermentacji gazu ziemnego, otrzymywanego z kultur Methylococcus capsulatus (Bath), Alcaligenes acidorovans, Bacillus brevis i Bacillus firmus;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Pasz,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W Załączniku do dyrektywy 82/471/EWG wprowadza się następujące zmiany, wymienione w Załączniku do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 30 czerwca 1996 r. i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Forma odniesienia określana jest przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 4
Osiemnasta Dyrektywa Komisji 95/34/WE
z dnia 10 lipca 1995 r.
dostosowująca do postępu technicznego załączniki II, III, VI i VII do dyrektywy Rady 76/768/EWG, w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do produktów kosmetycznych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 76/768/EWG z dnia 27 lipca 1976 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do produktów kosmetycznych [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 94/32/WE [2], w szczególności jej art. 8 ust. 2,
po konsultacji z Komitetem Naukowym ds. Kosmetologii,
a także mając na uwadze, co następuje: furokumaryny zostały uznane za posiadające właściwości fotomutogenne oraz fotokancerogenne; badania, dane naukowe i epidemiologiczne aktualnie dostępne, nie pozwoliły Komitetowi Naukowemu ds. Kosmetologii stwierdzić że łączenie filtrów ochronnych z furokumarynami pozwalało zapewnić całkowitą nieszkodliwość produktów do opalania zawierających stężenie furokumaryny powyżej poziomu minimalnego; konieczne jest, w związku tym, w celu ochrony zdrowia publicznego, aby stężenie furokumaryn w tych produktach nie było większe niż 1 miligram na kilogram;
w celu ochrony zdrowia publicznego, na podstawie najnowszych badań naukowych, należy zabronić stosowania 4-tertbutylo-3-metoksy-2,6-dinitrotoluenu (piżmo ambretowe) który został uznany jako mocny fotoalergen i jego używanie w produktach kosmetycznych może stanowić zagrożenie dla zdrowia;
badania toksykologiczne chlorku diizobutylo-fenoksy-etoksy-etylo-dimetylo-benzyloamoniowego wykazały znaczącą toksyczność tej substancji, oraz niewystarczający margines bezpieczeństwa dla zdrowia ludzkiego w przypadku stosowania tej substancji w produktach kosmetycznych; w związku z tym należy zabronić jej stosowania;
komórki, tkanki lub produkty pochodzenia ludzkiego mogą przekazywać chorobę Creutzfeldta-Jakoba, gąbczastą encefalopatię u ludzi, i niektóre choroby wirusowe; należy zatem, w oparciu o aktualny stan wiedzy naukowej, zabronić ich stosowania w produktach kosmetycznych;
najnowsze badania toksykologiczne dotyczące 3,3-bis(4-hydroksyfenylo)-ftalidu (Fenyloftaleina) wykazują działanie klastogenne in vitro; margines bezpieczeństwa jest niski, w szczególności jeśli chodzi o stosowanie u dzieci; należy zatem zakazać jego stosowania;
na podstawie najnowszych badań naukowych i technicznych, kwas 2-cyjano-3,3-difenyloakrylowy oraz ester 2-etyloheksylowy mogą być używane jako filtry ultrafioletowe w produktach kosmetycznych;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego Dyrektyw Dotyczących Zniesienia Barier Technicznych w Handlu W Sektorze Produktów Kosmetycznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 76/768/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z niniejszym Załącznikiem.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, że od dnia 1 lipca 1996 r. dla substancji wymienionych w niniejszym Załączniku, producenci ani importerzy z siedzibą we Wspólnocie nie będą wprowadzać na rynek produktów niespełniających wymogów niniejszej dyrektywy.
2.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, że produkty określone w ust. 1 zawierające substancje wymienione w niniejszym Załączniku nie będą sprzedawane ani dostarczane konsumentom końcowym po dniu 30 czerwca 1997 r.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie, nie później niż do dnia 30 czerwca 1996 r., przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Procedura dokonywania takiego odniesienia jest przyjmowana przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty przepisów prawa krajowego, przyjętych w zakresie objętym niniejszą dyrektywą.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie trzeciego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 5
Dyrektywa Komisji 95/35/WE
z dnia 14 lipca 1995 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 91/414/EWG dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 94/79/WE [2], w szczególności jej art. 18 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje: załączniki II i III do dyrektywy 91/414/EWG ustanawiają wymogi dotyczące dokumentacji, która ma być przedłożona przez wnioskodawców odpowiednio w celu włączenia substancji czynnej do załącznika I i w celu wydania zezwolenia na dopuszczenie środka ochrony roślin do obrotu;
konieczne jest wskazanie wnioskodawcom w załącznikach II i III do dyrektywy 91/414/EWG, możliwie jak najdokładniej, wszelkich danych szczegółowych dotyczących wymaganych informacji, takich jak okoliczności, warunki i protokoły techniczne, na podstawie których niektóre dane muszą być uzyskane; te dane szczegółowe powinny być wprowadzone możliwie jak najszybciej, aby umożliwić wnioskodawcom ich wykorzystanie przy opracowaniu dokumentacji;
wprowadzenia do załączników II i III do dyrektywy 91/414/EWG obecnie odnoszą się do zastosowania zasad dobrej praktyki laboratoryjnej (DPL) przy prowadzeniu badań w celu uzyskania danych dotyczących właściwości i bezpieczeństwa substancji i preparatów; dlatego, bez uszczerbku dla przepisów art. 9 ust. 1 akapit trzeci, dobra praktyka laboratoryjna powinna w zasadzie być stosowana w odniesieniu do badań pozostałości, w szczególności w przypadku, gdy są one potrzebne dla sporządzenia dokumentacji, która ma być przedłożona w celu włączenia substancji czynnych do załącznika I do wspomnianej dyrektywy;
jednakże stało się oczywiste, że w niektórych Państwach Członkowskich nie istnieje jeszcze niezbędna infrastruktura pozwalająca na stosowanie wymogów dobrej praktyki laboratoryjnej odnośnie do badań pozostałości z nadzorowanych prób na uprawach, żywności lub paszy; z drugiej strony Państwa Członkowskie stosujące się już do wymogów dobrej praktyki laboratoryjnej powinny mieć możliwość dalszego stosowania w odniesieniu do prób przeprowadzanych na ich terytorium; zasada ta powinna być również wyjaśniona pod kątem odstępstw od dobrej praktyki laboratoryjnej już zawartych w dyrektywie;
konieczne jest zapewnienie tymczasowych odstępstw w zakresie stosowania wymagań dobrej praktyki laboratoryjnej w odniesieniu do substancji czynnych wprowadzonych do obrotu w dwa lata po ogłoszeniu dyrektywy 91/41/EWG, ilekroć spełnionych jest kilka warunków zapobiegawczych; jednakże nie jest konieczne zapewnienie takich odstępstw w odniesieniu do substancji czynnych, które nie są wprowadzone do obrotu w dwa lata po ogłoszeniu wspomnianej dyrektywy;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie zgodne są z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Załączniki II i III do dyrektywy 91/414/EWG zmienia się, jak określono w Załączniku do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 30 czerwca 1996 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 1995 r.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 95/36/WE
z dnia 14 lipca 1995 r.
zmieniająca dyrektywę Rady 91/414/EWG dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 95/35/WE [2], w szczególności jej art. 18 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje: załączniki II i III do dyrektywy 91/414/EWG ustanawiają wymogi dotyczące dokumentacji, która ma być przedłożona przez wnioskodawców odpowiednio w celu włączenia substancji czynnej do załącznika I oraz w celu wydania zezwolenia na dopuszczenie środka ochrony roślin do obrotu;
konieczne jest wskazanie wnioskodawcom w załącznikach II i III do dyrektywy 91/414/EWG, możliwie jak najdokładniej, wszelkich danych szczegółowych dotyczących wymaganych informacji, takich jak okoliczności, warunki oraz protokoły techniczne, na podstawie których niektóre dane muszą być uzyskane; przepisy te powinny być wprowadzone możliwie jak najszybciej, aby umożliwić wnioskodawcom korzystanie z nich przy opracowywaniu dokumentacji;
obecnie istnieje możliwość dokładniejszego sprecyzowania wymogów w zakresie danych dotyczących losów i zachowania się w środowisku substancji czynnej przewidzianych w załączniku II część A sekcja 7;
obecnie istnieje również możliwość dokładniejszego sprecyzowania wymogów w zakresie danych dotyczących losów i zachowania się w środowisku środków ochrony roślin przewidzianych w załączniku III część A sekcja 9;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 91/414/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w załączniku II część A sekcję zatytułowaną "7.
Losy i zachowanie się w środowisku" zastępuje się załącznikiem I do niniejszej dyrektywy;
2) w załączniku III część A sekcję zatytułowaną "9.
Losy i zachowanie się w środowisku" zastępuje się załącznikiem II do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 30 kwietnia 1996 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Procedura dokonywania takiego odniesienia określana jest przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 1995 r.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 95/38/WE
z dnia 17 lipca 1995 r.
zmieniająca załączniki I i II do dyrektywy 90/642/EWG w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w niektórych produktach pochodzenia roślinnego, w tym owocach i warzywach, oraz na ich powierzchni oraz przewidująca ustalenie wykazu najwyższych dopuszczalnych poziomów
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/642/EWG z dnia 27 listopada 1990 r. w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w niektórych produktach pochodzenia roślinnego, w tym owocach i warzywach, oraz na ich powierzchni [1], w szczególności jej art. 1,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: w ramach dyrektywy 90/642/EWG Komisja otrzymała mandat do opracowania i przedstawienia Radzie do zatwierdzenia wykazu pozostałości pestycydów oraz ich najwyższych dopuszczalnych poziomów;
pozostałości pestycydów w produktach pochodzenia roślinnego, włączając owoce i warzywa, mogą wynikać ze stosowanych praktyk rolniczych; należy wziąć pod uwagę odpowiednie dane odnoszące się do dozwolonego użycia pestycydów, a także ich stosowania podczas nadzorowanych prób;
w celu dokładniejszego ustalenia poboru pozostałości pestycydu z pokarmem zaleca się, aby w odpowiednim przypadku dopuszczalne poziomy pozostałości dla poszczególnych pestycydów zostały równocześnie określone we wszystkich głównych częściach diety; poziomy te odzwierciedlają użycie minimalnej ilości pestycydów niezbędnej dla osiągnięcia odpowiedniej kontroli, przy czym pestycydy stosowane są w taki sposób, aby wielkość ich pozostałości była jak najmniejsza oraz była dopuszczalna ze względów toksykologicznych;
należy obecnie ustalić najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości niektórych pestycydów w produktach pochodzenia roślinnego; odnosi się to do następujących pestycydów: metydation, metomyl, tiodikarb, amitraz, pirymifos metylowy, aldikarb, tiabendazol; jednakże nie jest możliwe ich ustalenie dla wszystkich pozostałości pestycydów w odniesieniu do połączeń produktów, w których one występują, ze względu na niewystarczające dane;
w odniesieniu do tiabendazolu istniejące dane nie wystarczają, by zgodnie z istniejącymi przepisami ustanowić najwyższy dopuszczalny poziom jego pozostałości dla owoców cytrusowych; jednakże tiabendazol został włączony do wykazu substancji uwzględnionych w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 3600/92 [2] i jest objęty pierwszą fazą programu roboczego przewidzianego w art. 8 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącej wprowadzenia do obrotu środków ochrony roślin [3]; ważnym aspektem tego programu będzie ustanowienie najwyższych dopuszczalnych poziomów wynikających ze stosowania środków ochrony roślin;
niektóre pozostałości pestycydów mogą pozostać przede wszystkim w przyprawach korzennych, które mogą wymagać kontroli; niezbędna jest zmiana załącznika I dyrektywy 90/642/EWG, aby takie przyprawy korzenne objęte zostały wykazem grup produktów, dla których obowiązują najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości;
ustanowienie najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w przyprawach korzennych wydaje się być niezbędne tylko przy określonych pestycydach, uwzględniając toksyczny charakter ich pozostałości i sposób ich stosowania;
dostępne dane nie wystarczają jednak, by zgodnie z obecnymi normami ustanowić najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości pestycydów dla określonych kombinacji pozostałości pestycydów i produktów; w tych przypadkach rozsądny wydaje się okres nie więcej niż czterech lat na pozyskanie niezbędnych danych; dlatego na podstawie tych danych najwyższe dopuszczalne poziomy powinny zostać ustanowione najpóźniej do dnia 1 lipca 2000 r.; jeśli do tego momentu nie będzie zadawalających danych, należy jako najwyższe dopuszczalne poziomy ustanowić stosowne poziomy oznaczania; najpóźniej rok po przyjęciu niniejszej dyrektywy należy poczynić wystarczające uzgodnienia dla pozyskania tych danych;
ustanowione w niniejszej dyrektywie najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości należy sprawdzić w ramach sprawdzania substancji czynnych objętych programem roboczym zgodnie z art. 8 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 90/642/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) Załącznik I zostaje uzupełniony przez dodanie, co następuje:
"Grupa produktów _BAR_ Produkty wchodzące w skład grupy _BAR_ Części produktów, do których stosuje się najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości _BAR_
8.Przyprawy korzenne
_BAR_ Nasiona kminku _BAR_ Cały produkt _BAR_
_BAR_ Owoce jałowca _BAR_
_BAR_ Gałka muszkatołowa _BAR_
_BAR_ Pieprz, czarny i biały _BAR_
_BAR_ Strąki wanilii _BAR_
_BAR_ Inne" _BAR_
2) Załącznik II otrzymuje oznaczenie załącznik II część A i zostaje uzupełniony przez dodanie, co następuje:
a) b) Jeżeli poziomy nie zostaną przyjęte do dnia 1 lipca 2000 r., należy zastosować następujące najwyższe poziomy:
a) 0,02(*)
b) 0,05(*)
Grupy i przykłady pojedynczych produktów, dla których stosuje się najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości (MRL) _BAR_ Pozostałości pestycydów i najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości (mg/kg) _BAR_
Metydation (PN) _BAR_ Metomyl (PN) tiodikarb: suma metomylu i tiodikarbu wyrażona jako metomyl _BAR_ Pozostałość amitrazu wraz ze wszystkimi jego metabolitami zawierającymi 2,4-dimetyloanilinę, wyrażone jako amitraz _BAR_
1.Owoce, świeże, suszone lub niegotowane, zakonserwowane przez mrożenie, niezawierające dodatku cukru; orzechy
i)OWOCE CYTRUSOWE _BAR_ 2 _BAR_ b) _BAR_ _BAR_
grejpfrut _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
cytryny _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
limonki _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
mandarynki (włączając klementynki i inne mieszańce) _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
pomarańcze _BAR_ _BAR_ _BAR_ 1 _BAR_
pomelo _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
pozostałe _BAR_ _BAR_ _BAR_ a) _BAR_
ii)ORZECHY ROSNĄCE NA DRZEWACH (w łupinach lub bez) _BAR_ 0,05 _BAR_ 0,05 _BAR_ 0,02 _BAR_
migdały _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
orzechy brazylijskie _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
orzechy nerkowca _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
kasztany jadalne _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
orzechy kokosowe _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
orzechy laskowe _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
makadamia _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
pecan _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
orzechy sosny _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
pistacje _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
orzechy włoskie _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
pozostałe _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
iii)OWOCE ZIARNKOWE _BAR_ 0,3 _BAR_ _BAR_ 1 _BAR_
jabłka _BAR_ _BAR_ 1 _BAR_ _BAR_
gruszki _BAR_ _BAR_ b) _BAR_ _BAR_
pigwy _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
pozostałe _BAR_ _BAR_ 0,05 _BAR_ _BAR_
iv)OWOCE PESTKOWE _BAR_ _BAR_ b) _BAR_ _BAR_
morele _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
wiśnie i czereśnie _BAR_ a) _BAR_ _BAR_ _BAR_
brzoskwinie (włączając nektarynki i podobne mieszańce) _BAR_ _BAR_ _BAR_ 1 _BAR_
śliwki _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
pozostałe _BAR_ 0,2 _BAR_ _BAR_ a) _BAR_
v)OWOCE JAGODOWE I DROBNE OWOCE
a)winogrona deserowe i do produkcji wina _BAR_ 0,5 _BAR_ 3 _BAR_ a) _BAR_
winogrona stołowe _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
winogrona do produkcji wina _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
b)truskawki _BAR_ 0,02 _BAR_ 0,05 _BAR_ a) _BAR_
c)owoce roślin z rodziny różowatych(z wyłączeniem dzikich) _BAR_ 0,02 _BAR_ 0,05 _BAR_ 0,02 _BAR_
jeżyna _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
jeżyna popielica _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
skrzyżowanie jeżyny z maliną _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
malina _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
pozostałe _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
d)inne drobne owoce oraz owoce jagodowe _BAR_ 0,02 _BAR_ _BAR_ _BAR_
czarne jagody (owoce gatunku Vaccinium myrtillus) _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
borówki _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
porzeczki (czerwone, czarne i białe) _BAR_ _BAR_ b) _BAR_ a) _BAR_
agrest _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
pozostałe _BAR_ _BAR_ 0,05 _BAR_ 0,02 _BAR_
e)dzikie owoce jagodowe i dzikie owoce _BAR_ 0,02 _BAR_ 0,05 _BAR_ 0,02 _BAR_
vi)OWOCE RÓŻNE _BAR_ _BAR_ _BAR_ 0,02 _BAR_
awokado _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
banany _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
daktyle _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
figi _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
kiwi _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
kumkwaty _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
liczi _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
mango _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
oliwki _BAR_ 1 _BAR_ b) _BAR_ _BAR_
marakuja _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
ananasy _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
granaty _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
pozostałe _BAR_ 0,02 _BAR_ 0,05 _BAR_ _BAR_
2.Warzywa, świeże lub niegotowane, mrożone lub suszone
i)WARZYWA KORZENIOWE I BULWIASTE _BAR_ 0,02 _BAR_ _BAR_ 0,02 _BAR_
burak ćwikłowy _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
marchew _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
seler _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
chrzan _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
karczochy jerozolimskie _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
pasternak _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
pietruszka – korzeń _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
rzodkiew _BAR_ _BAR_ 0,5 _BAR_ _BAR_
skorzonera _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
słodkie ziemniaki _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
brukiew _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
rzepa _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
ignam _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
pozostałe _BAR_ _BAR_ 0,05 _BAR_ _BAR_
ii)WARZYWA CEBULOWE _BAR_ _BAR_ 0,05 _BAR_ 0,02 _BAR_
czosnek _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
cebula _BAR_ a) _BAR_ _BAR_ _BAR_
cebula szalotka _BAR_ a) _BAR_ _BAR_ _BAR_
cebula dymka _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
pozostałe _BAR_ 0,02 _BAR_ _BAR_ _BAR_
iii)WARZYWA OWOCOWE
a)Psiankowate _BAR_ 0,02 _BAR_ b) _BAR_ _BAR_
pomidory _BAR_ _BAR_ _BAR_ 0,5 _BAR_
papryki _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
bakłażan/oberżyna _BAR_ _BAR_ _BAR_ a) _BAR_
pozostałe _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
b)Dyniowate o jadalnej skórce _BAR_ 0,02 _BAR_ _BAR_ a) _BAR_
ogórki _BAR_ _BAR_ b) _BAR_ _BAR_
korniszony _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
cukinia _BAR_ _BAR_ b) _BAR_ _BAR_
pozostałe _BAR_ _BAR_ 0,05 _BAR_ _BAR_
c)Dyniowate o skórce niejadalnej _BAR_ 0,02 _BAR_ 0,2 _BAR_ a) _BAR_
melony _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
dynie _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
arbuzy _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
pozostałe _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
d)kukurydza słodka _BAR_ 0,02 _BAR_ 0,05 _BAR_ 0,02 _BAR_
iv)WARZYWA KAPUSTNE
a)kwiaty kapustnych _BAR_ 0,02 _BAR_ b) _BAR_ 0,02 _BAR_
brokuły _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
kalafior _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
pozostałe _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
b)kapusty _BAR_ 0,02 _BAR_ b) _BAR_ 0,02 _BAR_
brokuły _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
kapusta głowiasta _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
pozostałe _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
c)kapusty _BAR_ 0,02 _BAR_ b) _BAR_ 0,02 _BAR_
kapusta chińska _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
jarmuż _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
pozostałe _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
d)kalarepa _BAR_ 0,02 _BAR_ 0,05 _BAR_ 0,02 _BAR_
v)WARZYWA LIŚCIOWE I ŚWIEŻE ZIOŁA
a)sałata i podobne _BAR_ 0,02 _BAR_ b) _BAR_ 0,02 _BAR_
rzeżucha _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
roszpunka warzywna _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
sałata _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
skarola _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
pozostałe _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
b)szpinak i podobne _BAR_ 0,02 _BAR_ 2 _BAR_ 0,02 _BAR_
burak liściowy (boćwina)burak liściowy (boćwina) _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
c)rukiew wodna _BAR_ 0,02 _BAR_ 0,05 _BAR_ 0,02 _BAR_
d)endywia _BAR_ 0,02 _BAR_ 0,05 _BAR_ 0,02 _BAR_
e)zioła _BAR_ 0,02 _BAR_ b) _BAR_ 0,02 _BAR_
trybula _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
szczypiorek _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
pietruszka naciowa _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
liście selera naciowego _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
pozostałe _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
vi)WARZYWA STRĄCZKOWE (świeże) _BAR_ 0,02 _BAR_ _BAR_ 0,02 _BAR_
fasola (ze strąkami) _BAR_ _BAR_ b) _BAR_ _BAR_
fasola (bez strąków) _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
groch (ze strąkami) _BAR_ _BAR_ b) _BAR_ _BAR_
groch (bez strąków) _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
pozostałe _BAR_ _BAR_ 0,05 _BAR_ _BAR_
vii)WARZYWA ŁODYGOWE (świeże) _BAR_ _BAR_ _BAR_ 0,02 _BAR_
szparag _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
karczochy hiszpańskie _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
seler _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
koper włoski _BAR_ _BAR_ b) _BAR_ _BAR_
karczochy _BAR_ _BAR_ b) _BAR_ _BAR_
por _BAR_ a) _BAR_ _BAR_ _BAR_
rabarbar _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
pozostałe _BAR_ 0,02 _BAR_ 0,05 _BAR_ _BAR_
viii)GRZYBY _BAR_ 0,02 _BAR_ 0,05 _BAR_ 0,02 _BAR_
grzyby hodowlane _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
grzyby dziko rosnące _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
3.Warzywa strączkowe _BAR_ 0,02 _BAR_ 0,05 _BAR_ 0,02 _BAR_
fasole _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
soczewica _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
groch _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
pozostałe _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
4.Nasiona roślin oleistych
siemię lniane _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
orzeszki ziemne _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
ziarna maku _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
ziarna sezamu _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
ziarna słonecznika (z łupiną) _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
ziarna rzepaku _BAR_ 0,05 _BAR_ _BAR_ _BAR_
ziarna soi _BAR_ _BAR_ 0,2 _BAR_ _BAR_
ziarna gorczycy _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
nasiona bawełny _BAR_ a) _BAR_ 0,5 _BAR_ a) _BAR_
pozostałe _BAR_ 0,02 _BAR_ 0,05 _BAR_ 0,02 _BAR_
5.Ziemniak _BAR_ 0,02 _BAR_ 0,05 _BAR_ 0,02 _BAR_
Ziemniaki wczesne i towarowe _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
6.Herbata (suszone liście i łodygi, sfermentowane lub inaczej przetwarzane z Camellia sinensis) _BAR_ b) _BAR_ 0,1 _BAR_ 0,1 _BAR_
7.Chmiel (suszony), łącznie z szyszkami chmielu i niestężonym proszkiem _BAR_ 3 _BAR_ 10 _BAR_ 50 _BAR_
Grupy i przykłady pojedynczych produktów, dla których stosuje się najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości (MPP) _BAR_ Pozostałości pestycydów i dopuszczalne poziomy pozostałości (mg/kg) _BAR_
Pirymifos metylowy (PN) _BAR_ Pozostałość aldikarbu(PN): suma aldikarbu, jego sulfotlenku oraz jego sulfonu wyrażona jako aldikarb _BAR_
1.Owoce, świeże, suszone lub niegotowane, zakonserwowane przez mrożenie, niezawierające dodatku cukru; orzechy
i)OWOCE CYTRUSOWE _BAR_ _BAR_ 0,2 _BAR_
grejpfruty _BAR_ _BAR_ _BAR_
cytryny _BAR_ _BAR_ _BAR_
limonki _BAR_ _BAR_ _BAR_
mandarynki (włączając klementynki i inne hybrydy) _BAR_ 2 _BAR_ _BAR_
pomarańcze _BAR_ _BAR_ _BAR_
pomelo _BAR_ _BAR_ _BAR_
pozostałe _BAR_ 1 _BAR_ _BAR_
ii)ORZECHY ROSNĄCE NA DRZEWACH (w łupinach lub bez)
migdały _BAR_ b) _BAR_ _BAR_
orzechy brazylijskie _BAR_ _BAR_ _BAR_
orzechy nerkowca _BAR_ _BAR_ _BAR_
kasztany jadalne _BAR_ _BAR_ _BAR_
orzechy kokosowe _BAR_ _BAR_ _BAR_
orzechy laskowe _BAR_ b) _BAR_ _BAR_
makadamia _BAR_ _BAR_ b) _BAR_
pecan _BAR_ _BAR_ 0,2 _BAR_
orzechy sosny _BAR_ _BAR_ _BAR_
pistacje _BAR_ b) _BAR_ _BAR_
orzechy włoskie _BAR_ b) _BAR_ _BAR_
pozostałe _BAR_ 0,05 _BAR_ 0,05 _BAR_
iii)OWOCE ZIARNKOWE _BAR_ b) _BAR_ 0,05 _BAR_
jabłka _BAR_ _BAR_ _BAR_
gruszki _BAR_ _BAR_ _BAR_
pigwy _BAR_ _BAR_ _BAR_
pozostałe _BAR_ _BAR_ _BAR_
iv)OWOCE PESTKOWE _BAR_ b) _BAR_ 0,05 _BAR_
morele _BAR_ _BAR_ _BAR_
wiśnie i czereśnie _BAR_ _BAR_ _BAR_
brzoskwinie (włączając nektarynki i podobne hybrydy) _BAR_ _BAR_ _BAR_
śliwki _BAR_ _BAR_ _BAR_
pozostałe _BAR_ _BAR_ _BAR_
v)OWOCE JAGODOWE I DROBNE OWOCE
a)winogrona deserowe i do produkcji wina _BAR_ b) _BAR_ 0,05 _BAR_
winogrona stołowe _BAR_ _BAR_ _BAR_
winogrona do produkcji wina _BAR_ _BAR_ _BAR_
b)truskawki (z wyłączeniem dzikich) _BAR_ b) _BAR_ b) _BAR_
c)owoce z rodziny różowatych (z wyłączeniem dzikich) _BAR_ 0,05 _BAR_ 0,05 _BAR_
jeżyny _BAR_ _BAR_ _BAR_
jeżyna popielica _BAR_ _BAR_ _BAR_
skrzyżowanie jeżyny z maliną _BAR_ _BAR_ _BAR_
maliny _BAR_ _BAR_ _BAR_
pozostałe _BAR_ _BAR_ _BAR_
d)inne drobne owoce oraz owoce jagodowe (z wyłączeniem dzikich) _BAR_ 0,05 _BAR_ 0,05 _BAR_
czarne jagody (owoce gatunku vaccinium myrtyllus) _BAR_ _BAR_ _BAR_
borówki _BAR_ _BAR_ _BAR_
porzeczki (czerwone, czarne i białe) _BAR_ _BAR_ _BAR_
agrest _BAR_ _BAR_ _BAR_
pozostałe _BAR_ _BAR_ _BAR_
e)dzikie owoce jagodowe i dzikie owoce _BAR_ 0,05 _BAR_ 0,05 _BAR_
vi)OWOCE RÓŻNE
awokado _BAR_ _BAR_ _BAR_
banany _BAR_ _BAR_ b) _BAR_
daktyle _BAR_ _BAR_ _BAR_
figi _BAR_ _BAR_ _BAR_
kiwi _BAR_ 2 _BAR_ _BAR_
kumkwaty _BAR_ _BAR_ _BAR_
liczi _BAR_ _BAR_ _BAR_
mango _BAR_ _BAR_ _BAR_
oliwki _BAR_ b) _BAR_ _BAR_
marakuja _BAR_ _BAR_ _BAR_
ananasy _BAR_ _BAR_ _BAR_
granaty _BAR_ _BAR_ _BAR_
pozostałe _BAR_ 0,05 _BAR_ 0,05 _BAR_
2.Warzywa, świeże lub niegotowane, zamrożone lub suszone
i)WARZYWA KORZENIOWE I BULWIASTE
burak ćwikłowy _BAR_ _BAR_ b) _BAR_
marchew _BAR_ 1 _BAR_ b) _BAR_
seler _BAR_ _BAR_ _BAR_
chrzan _BAR_ _BAR_ _BAR_
karczochy jerozolimskie _BAR_ _BAR_ _BAR_
pasternak _BAR_ _BAR_ _BAR_
pietruszka – korzeń _BAR_ _BAR_ _BAR_
rzodkiew _BAR_ _BAR_ b) _BAR_
skorzonera _BAR_ _BAR_ _BAR_
słodkie ziemniaki _BAR_ _BAR_ _BAR_
brukiew _BAR_ _BAR_ _BAR_
rzepa _BAR_ _BAR_ _BAR_
ignam _BAR_ _BAR_ _BAR_
pozostałe _BAR_ 0,05 _BAR_ 0,05 _BAR_
ii)WARZYWA CEBULOWE _BAR_ b) _BAR_ 0,05 _BAR_
czosnek _BAR_ _BAR_ _BAR_
cebula _BAR_ _BAR_ _BAR_
cebula szalotka _BAR_ _BAR_ _BAR_
cebula dymka _BAR_ _BAR_ _BAR_
pozostałe _BAR_ _BAR_ _BAR_
iii)WARZYWA OWOCOWE
a)psiankowate _BAR_ b) _BAR_ _BAR_
pomidory _BAR_ _BAR_ _BAR_
papryki _BAR_ _BAR_ b) _BAR_
bakłażan/oberżyna _BAR_ _BAR_ b) _BAR_
pozostałe _BAR_ _BAR_ 0,05 _BAR_
b)dyniowate o skórce jadalnej _BAR_ b) _BAR_ 0,05 _BAR_
ogórki _BAR_ _BAR_ _BAR_
korniszony _BAR_ _BAR_ _BAR_
cukinia _BAR_ _BAR_ _BAR_
pozostałe _BAR_ _BAR_ _BAR_
c)dyniowate o skórce niejadalnej _BAR_ b) _BAR_ 0,05 _BAR_
melony _BAR_ _BAR_ _BAR_
dynie _BAR_ _BAR_ _BAR_
arbuzy _BAR_ _BAR_ _BAR_
pozostałe _BAR_ _BAR_ _BAR_
d)kukurydza słodka _BAR_ 0,05 _BAR_ 0,05 _BAR_
iv)WARZYWA KAPUSTNE
a)kwiaty kapustnych _BAR_ 1 _BAR_ _BAR_
brokuły _BAR_ _BAR_ b) _BAR_
kalafior _BAR_ _BAR_ 0,2 _BAR_
pozostałe _BAR_ _BAR_ 0,05 _BAR_
b)kapusty głowiaste
brokuły _BAR_ 2 _BAR_ 0,2 _BAR_
kapusta głowiasta _BAR_ _BAR_ b) _BAR_
pozostałe _BAR_ b) _BAR_ 0,05 _BAR_
c)kapusty liściaste _BAR_ b) _BAR_ 0,05 _BAR_
kapusta chińska _BAR_ _BAR_ _BAR_
jarmuż _BAR_ _BAR_ _BAR_
pozostałe _BAR_ _BAR_ _BAR_
d)kalarepa _BAR_ b) _BAR_ 0,05 _BAR_
v)WARZYWA LIŚCIOWE I ŚWIEŻE ZIOŁA
a)sałata i podobne _BAR_ b) _BAR_ 0,05 _BAR_
rzeżucha _BAR_ _BAR_ _BAR_
roszpunka warzywna _BAR_ _BAR_ _BAR_
sałata _BAR_ _BAR_ _BAR_
skarola _BAR_ _BAR_ _BAR_
pozostałe _BAR_ _BAR_ _BAR_
b)szpinak i podobne _BAR_ b) _BAR_ 0,05 _BAR_
boćwina _BAR_ _BAR_ _BAR_
c)rukiew wodna _BAR_ 0,05 _BAR_ 0,05 _BAR_
d)endywia _BAR_ 0,05 _BAR_ 0,05 _BAR_
e)zioła _BAR_ b) _BAR_ 0,05 _BAR_
trybula _BAR_ _BAR_ _BAR_
szczypiorek _BAR_ _BAR_ _BAR_
pietruszka naciowa _BAR_ _BAR_ _BAR_
liście selera naciowego _BAR_ _BAR_ _BAR_
pozostałe _BAR_ _BAR_ _BAR_
vi)WARZYWA STRĄCZKOWE (świeże) _BAR_ _BAR_ 0,05 _BAR_
fasola (ze strąkami) _BAR_ _BAR_ _BAR_
fasola (bez strąków) _BAR_ _BAR_ _BAR_
groch (ze strąkami) _BAR_ _BAR_ _BAR_
groch (bez strąków) _BAR_ 0,05 _BAR_ _BAR_
pozostałe _BAR_ b) _BAR_ _BAR_
(vii)WARZYWA ŁODYGOWE (świeże) _BAR_ b) _BAR_ _BAR_
szparag _BAR_ _BAR_ _BAR_
karczochy hiszpańskie _BAR_ _BAR_ _BAR_
seler _BAR_ _BAR_ _BAR_
koper włoski _BAR_ _BAR_ _BAR_
karczochy _BAR_ _BAR_ _BAR_
por _BAR_ _BAR_ b) _BAR_
rabarbar _BAR_ _BAR_ _BAR_
pozostałe _BAR_ _BAR_ 0,05 _BAR_
viii)GRZYBY _BAR_ _BAR_ 0,05 _BAR_
grzyby hodowlane _BAR_ b) _BAR_ _BAR_
grzyby dziko rosnące _BAR_ 0,05 _BAR_ _BAR_
3.Warzywa strączkowe _BAR_ b) _BAR_ 0,05 _BAR_
fasole _BAR_ _BAR_ _BAR_
soczewica _BAR_ _BAR_ _BAR_
groch _BAR_ _BAR_ _BAR_
pozostałe _BAR_ _BAR_ _BAR_
4.Nasiona roślin oleistych
siemię lniane _BAR_ b) _BAR_ b) _BAR_
orzeszki ziemne _BAR_ b) _BAR_ _BAR_
ziarna maku _BAR_ _BAR_ _BAR_
ziarna sezamu _BAR_ _BAR_ _BAR_
ziarna słonecznika (z łupiną) _BAR_ b) _BAR_ _BAR_
ziarna słonecznika (bez łupiny) _BAR_ b) _BAR_ _BAR_
ziarna rzepaku _BAR_ b) _BAR_ b) _BAR_
ziarna soi _BAR_ b) _BAR_ _BAR_
ziarna gorczycy _BAR_ _BAR_ _BAR_
nasiona bawełny _BAR_ b) _BAR_ b) _BAR_
pozostałe _BAR_ 0,05 _BAR_ 0,05 _BAR_
5.Ziemniaki _BAR_ 0,05 _BAR_ b) _BAR_
Ziemniaki wczesne i towarowe _BAR_ _BAR_ _BAR_
6.Herbata (suszone liście i łodygi, sfermentowane lub inaczej przetwarzane z Camelia sinensis) _BAR_ 0,05 _BAR_ 0,05 _BAR_
7.Chmiel (suszony), łącznie z szyszkami chmielu i niestężonym proszkiem _BAR_ 0,05 _BAR_ b) _BAR_
Grupy i przykłady pojedynczych produktów, dla których stosuje się najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości (MPP) _BAR_ Pozostałości pestycydów i dopuszczalne poziomy pozostałości (mg/kg) _BAR_
Tiabendazol _BAR_
1.Owoce, świeże, suszone lub niegotowane, zakonserwowane przez mrożenie, niezawierające dodatku cukru; orzechy
i)OWOCE CYTRUSOWE _BAR_ 6 _BAR_
grejpfruty _BAR_ _BAR_
cytryny _BAR_ _BAR_
limonki _BAR_ _BAR_
mandarynki (włączając klementynki i inne hybrydy) _BAR_ _BAR_
pomarańcze _BAR_ _BAR_
pomelo _BAR_ _BAR_
pozostałe _BAR_ _BAR_
ii)ORZECHY ROSNĄCE NA DRZEWACH (w łupinach lub bez) _BAR_ 0,1 _BAR_
migdały _BAR_ _BAR_
orzechy brazylijskie _BAR_ _BAR_
orzechy nerkowca _BAR_ _BAR_
kasztany jadalne _BAR_ _BAR_
orzechy kokosowe _BAR_ _BAR_
orzechy laskowe _BAR_ _BAR_
makadamia _BAR_ _BAR_
pecan _BAR_ _BAR_
orzechy sosny _BAR_ _BAR_
pistacje _BAR_ _BAR_
orzechy włoskie _BAR_ _BAR_
pozostałe _BAR_ _BAR_
iii)OWOCE ZIARNKOWE _BAR_ 5 _BAR_
jabłka _BAR_ _BAR_
gruszki _BAR_ _BAR_
pigwy _BAR_ _BAR_
pozostałe _BAR_ _BAR_
iv)OWOCE PESTKOWE
morele _BAR_ _BAR_
wiśnie i czereśnie _BAR_ b) _BAR_
brzoskwinie (włączając nektarynki i podobne hybrydy) _BAR_ _BAR_
śliwki _BAR_ _BAR_
pozostałe _BAR_ 0,05 _BAR_
v)OWOCE JAGODOWE I DROBNE OWOCE
a)winogrona deserowe i do produkcji wina _BAR_ b) _BAR_
winogrona stołowe _BAR_ _BAR_
winogrona do produkcji wina _BAR_ _BAR_
b)truskawki (z wyłączeniem dzikich) _BAR_ 5 _BAR_
c)owoce roślin z rodziny różowatych (inne niż dzikie)
jeżyny _BAR_ _BAR_
jeżyna popielica _BAR_ _BAR_
skrzyżowanie jeżyny z maliną _BAR_ _BAR_
maliny _BAR_ b) _BAR_
pozostałe _BAR_ 0,05 _BAR_
d)inne drobne owoce oraz owoce jagodowe (inne niż dzikie)
czarne jagody (owoc gatunku Vaccinium myrtyllus) _BAR_ _BAR_
borówki _BAR_ _BAR_
porzeczki (czerwone, czarne i białe) _BAR_ b) _BAR_
agrest _BAR_ b) _BAR_
pozostałe _BAR_ 0,05 _BAR_
e)dzikie owoce jagodowe i dzikie owoce _BAR_ 0,05 _BAR_
vi)OWOCE RÓŻNE
awokado _BAR_ _BAR_
banany _BAR_ 3 _BAR_
daktyle _BAR_ _BAR_
figi _BAR_ _BAR_
kiwi _BAR_ _BAR_
kumkwaty _BAR_ _BAR_
liczi _BAR_ _BAR_
mango _BAR_ _BAR_
oliwki _BAR_ _BAR_
marakuja _BAR_ _BAR_
ananasy _BAR_ _BAR_
granaty _BAR_ _BAR_
pozostałe _BAR_ 0,05 _BAR_
2.Warzywa, świeże lub niegotowane, mrożone lub suszone
i)WARZYWA KORZENIOWE I BULWIASTE
burak ćwikłowy _BAR_ b) _BAR_
marchew _BAR_ _BAR_
seler _BAR_ _BAR_
chrzan _BAR_ _BAR_
karczochy jerozolimskie _BAR_ _BAR_
pasternak _BAR_ _BAR_
pietruszka – korzeń _BAR_ _BAR_
rzodkiew _BAR_ _BAR_
skorzonera _BAR_ _BAR_
słodkie ziemniaki _BAR_ _BAR_
brukiew _BAR_ _BAR_
rzepa _BAR_ _BAR_
ignam _BAR_ _BAR_
pozostałe _BAR_ 0,05 _BAR_
ii)WARZYWA CEBULOWE
czosnek _BAR_ b) _BAR_
cebula _BAR_ b) _BAR_
cebula szalotka _BAR_ b) _BAR_
cebula dymka _BAR_ _BAR_
pozostałe _BAR_ 0,05 _BAR_
iii)WARZYWA OWOCOWE
a)psiankowate
pomidor _BAR_ b) _BAR_
papryki _BAR_ b) _BAR_
bakłażan/oberżyna _BAR_ _BAR_
pozostałe _BAR_ 0,05 _BAR_
b)dyniowate o jadalnej skórce
ogórki _BAR_ b) _BAR_
korniszony _BAR_ _BAR_
cukinia _BAR_ _BAR_
pozostałe _BAR_ 0,05 _BAR_
c)dyniowate o skórce niejadalnej
melony _BAR_ b) _BAR_
dynie _BAR_ _BAR_
arbuzy _BAR_ b) _BAR_
pozostałe _BAR_ 0,05 _BAR_
d)kukurydza słodka _BAR_ 0,05 _BAR_
iv)WARZYWA KAPUSTNE
a)kwiaty kapustnych
brokuły _BAR_ 5 _BAR_
kalafior _BAR_ _BAR_
pozostałe _BAR_ 0,05 _BAR_
b)kapusty głowiaste
brokuły _BAR_ b) _BAR_
kapusta głowiasta _BAR_ 0,05 _BAR_
pozostałe _BAR_ 0,05 _BAR_
c)kapusty liściaste
kapusta chińska _BAR_ _BAR_
jarmuż _BAR_ _BAR_
pozostałe _BAR_ _BAR_
d)kalarepa _BAR_ 0,05 _BAR_
v)WARZYWA LIŚCIOWE I ŚWIEŻE ZIOŁA
a)sałata i podobne
rzeżucha _BAR_ _BAR_
roszpunka warzywna _BAR_ _BAR_
sałata _BAR_ b) _BAR_
skarola _BAR_ _BAR_
pozostałe _BAR_ 0,05 _BAR_
b)szpinak i podobne _BAR_ 0,05 _BAR_
burak liściowy (boćwina) _BAR_ _BAR_
c)rukiew wodna _BAR_ 0,05 _BAR_
d)endywia _BAR_ 0,05 _BAR_
e)zioła _BAR_ 0,05 _BAR_
trybula _BAR_ _BAR_
szczypiorek _BAR_ _BAR_
pietruszka naciowa _BAR_ _BAR_
liście selera naciowego _BAR_ _BAR_
pozostałe _BAR_ _BAR_
vi)WARZYWA STRĄCZKOWE (świeże)
fasola (ze strąkami) _BAR_ b) _BAR_
fasola (bez strąków) _BAR_ b) _BAR_
groch (ze strąkami) _BAR_ _BAR_
groch (bez strąków) _BAR_ _BAR_
pozostałe _BAR_ 0,05 _BAR_
(vii)WARZYWA ŁODYGOWE (świeże)
szparag _BAR_ b) _BAR_
karczochy hiszpańskie _BAR_ _BAR_
seler _BAR_ b) _BAR_
koper włoski _BAR_ _BAR_
karczochy _BAR_ _BAR_
por _BAR_ b) _BAR_
rabarbar _BAR_ _BAR_
pozostałe _BAR_ 0,05 _BAR_
viii)GRZYBY
grzyby hodowlane _BAR_ b) _BAR_
grzyby dziko rosnące _BAR_ 0,05 _BAR_
3.Warzywa strączkowe _BAR_ 0,05 _BAR_
fasole _BAR_ _BAR_
soczewica _BAR_ _BAR_
groch _BAR_ _BAR_
pozostałe _BAR_ _BAR_
4.Nasiona roślin oleistych _BAR_ 0,05 _BAR_
siemię lniane _BAR_ _BAR_
orzeszki ziemne _BAR_ _BAR_
ziarna maku _BAR_ _BAR_
ziarna sezamu _BAR_ _BAR_
ziarna słonecznika (z łupiną) _BAR_ _BAR_
ziarna słonecznika (bez łupiny) _BAR_ _BAR_
ziarna rzepaku _BAR_ _BAR_
ziarna soi _BAR_ _BAR_
ziarna gorczycy _BAR_ _BAR_
nasiona bawełny _BAR_ _BAR_
pozostałe _BAR_ _BAR_
5.Ziemniaki
wczesne ziemniaki _BAR_ b) _BAR_
ziemniaki towarowe _BAR_ 5 _BAR_
6.Herbata (suszone liście i łodygi, sfermentowane lub inaczej przetwarzane z Camellia sinensis) _BAR_ 0,1 _BAR_
7.Chmiel (suszony), łącznie z szyszkami chmielu i niestężonym proszkiem _BAR_ 0,1 _BAR_
8.Przyprawy
nasiona kminku _BAR_ _BAR_
owoce jałowca _BAR_ _BAR_
gałka muszkatołowa _BAR_ _BAR_
pieprz, czarny i biały _BAR_ _BAR_
strąki wanilii _BAR_ _BAR_
cały produkt _BAR_ _BAR_
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywa nie później niż 1 lipca 1996 r.
Środki przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 95/39/WE
z dnia 17 lipca 1995 r.
zmieniająca załączniki do dyrektyw 86/362/EWG i 86/363/EWG w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w zbożach i na ich powierzchni oraz w środkach spożywczych i na ich powierzchni
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 86/362/EWG z dnia 24 lipca 1986 r. w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w zbożach i na ich powierzchni [1], w szczególności jej art. 11,
uwzględniając dyrektywę Rady 86/363/EWG z dnia 24 lipca 1986 r. w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego i na ich powierzchni [2], w szczególności jej art. 11,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: w ramach dyrektyw Rady 86/362/EWG i 86/363/EWG polecono Komisji przygotowanie wykazu pozostałości pestycydów i ich najwyższych dopuszczalnych poziomów do zatwierdzenia przez Radę;
pozostałości pestycydów w zbożach i środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego mogą powstawać wskutek praktyk rolniczych; niezbędne jest uwzględnienie odpowiednich danych w odniesieniu zarówno do dozwolonych zastosowań pestycydów, jak i, jeśli właściwe, do nadzorowanych prób i badań związanych z żywieniem zwierząt;
w celu dokładniejszego ustalenia najwyższego potencjalnego spożycia pozostałości pestycydów, rozsądne jest, aby w miarę możliwości określić równocześnie najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości dla poszczególnych pestycydów we wszystkich głównych składnikach diety; poziomy te odzwierciedlają zastosowanie minimalnych ilości pestycydów, niezbędnych do osiągnięcia odpowiedniej kontroli, stosowanych w taki sposób, że ilość pozostałości jest możliwie jak najmniejsza z praktycznego punktu widzenia i możliwa do przyjęcia pod względem toksykologicznym;
w świetle postępu naukowo-technicznego oraz uwzględniając wymagania zdrowia publicznego i rolnictwa, dyrektywy 86/362/EWG i 86/363/EWG powinny zostać zmienione przez dodanie przepisów dotyczących innych pozostałości pestycydów w odniesieniu do zbóż i środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego, a mianowicie metydationu, tiodikarbu metomylu, amitrazu, pirimifos-metylu, aldikarbu oraz tiabendazolu;
jednakże biorąc pod uwagę obecne normy, dostępne dane są niewystarczające do ustalenia najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w odniesieniu do niektórych kombinacji pozostałości pestycydów i produktów, w których one występują; w takich przypadkach okres na zgromadzenie niezbędnych danych nieprzekraczający czterech lat wydaje się uzasadniony; dlatego najwyższe dopuszczalne poziomy, których ustalenie wymaga zebrania takich danych, powinny zostać ustanowione najpóźniej do dnia 1 lipca 2000 r.; w przypadku braku zadawalających danych poziomy te zostaną ustanowione według właściwej granicy oznaczenia; odpowiednie zobowiązania mające na celu zgromadzenie niezbędnych danych muszą zostać podjęte w terminie jednego roku od chwili przyjęcia niniejszej dyrektywy;
najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości pestycydów ustanowione w niniejszej dyrektywie zostaną sprawdzone w ramach ponownej oceny substancji czynnych przewidzianej w programie prac określonym w art. 8 ust. 2 dyrektywy Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [3],
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku II do dyrektywy 86/362/EWG część A dodaje się pozostałości pestycydów w brzmieniu:
Pozostałości pestycydów _BAR_ Najwyższe dopuszczalne poziomy w mg/kg (ppm) _BAR_
METYDATION _BAR_ 0,02 _BAR_
TIODIKARB METOMYLU _BAR_ 0,05 _BAR_
Pozostałość: suma metomylu i tiodikarbu określona jako metomyl _BAR_ _BAR_
AMITRAZ _BAR_ 0,02 _BAR_
Pozostałość: amitraz plus wszystkie metabolity zawierające 2,4 demetylanilinę określone jako amitraz _BAR_ _BAR_
PIRIMIFOS-METYL _BAR_ 5 _BAR_
ALDIKARB _BAR_ 0,05 _BAR_
Pozostałość: suma aldikarbu, jego sulfotlenku i jego sulfonu określona jako aldikarb _BAR_ _BAR_
TIABENDAZOL _BAR_ pszenica, ryż0,05: inne _BAR_
Artykuł 2
1.
W załączniku II do dyrektywy 86/363/EWG część A dodaje się pozostałości pestycydów w brzmieniu:
Pozostałości pestycydów _BAR_ Najwyższe dopuszczalne poziomy w mg/kg (ppm) _BAR_
w tłuszczu zawartym w mięsie, w wyrobach mięsnych, podrobach oraz w tłuszczach zwierzęcych, wymienionych w załączniku I w pozycjach nr ex0201, 0202, 0203, 0204, 02050000, 0206, 0207, ex0208, 020900, 0210, 160100, 1602 _BAR_ w krowim mleku surowym oraz pełnotłustym wymienionym w załączniku I w pozycji nr 0401; w przypadku pozostałych środków spożywczych wymienionych w pozycjach nr 0401, 0402, 040500, 0406, zgodnie z _BAR_ w świeżych jajach w skorupkach, w jajach ptasich oraz w żółtku jaj, wymienionych w załączniku I w pozycjach nr 040700 oraz 0408 _BAR_
METYDATION _BAR_ 0,02 _BAR_ 0,02 _BAR_ 0,02 _BAR_
PIRIMIFOS-METYL _BAR_ 0,05 _BAR_ 0,05 _BAR_ 0,05 _BAR_
2.
W załączniku II do dyrektywy 86/363/EWG sekcja B dodaje się pozostałości pestycydów w brzmieniu:
Pozostałości pestycydów _BAR_ Najwyższe dopuszczalne poziomy w mg/kg (ppm) _BAR_
w mięsie łącznie z tłuszczem, w wyrobach mięsnych, podrobach oraz w tłuszczach zwierzęcych, wymienionych w załączniku I w pozycjach nr ex0201, 0202, 0203, 0204, 02050000, 0206, 0207, ex0208, 020900, 0210, 160100 i 1602 _BAR_ w mleku oraz w przetworach mlecznych, wymienionych w załączniku I w pozycjach nr 0401, 0402, 040500 i 0406 _BAR_ w świeżych jajach w skorupkach, w jajach ptasich oraz w żółtku jaj, wymienionych w załączniku I w pozycjach nr 040700 i 0408 _BAR_
METOMYL _BAR_ 0,02 _BAR_ 0,02 _BAR_ 0,02 _BAR_
TIODIKARB _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Pozostałość: suma metomylu i todikarbu wyrażona jako metomyl _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
AMITRAZ _BAR_ Mięso drobiowe _BAR_ _BAR_ 0,02 _BAR_
Pozostałości: amitraz plus wszystkie metabolity zawierające 2,4 dimetylanilinę określone jako amitraz _BAR_ 0,02 _BAR_ _BAR_ _BAR_
ALDIKARB _BAR_ 0,01 _BAR_ 0,01 _BAR_ 0,01 _BAR_
Pozostałość: suma aldikarbu, jego sulfotlenku i sulfonu określona jako aldikarb _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
TIABENDAZOL _BAR_ 0,1 _BAR_ _BAR_ 0,1 _BAR_
Pozostałość: suma tiabendazolu i 5-hydroksytiabendazolu _BAR_ (z wyjątkiem mięsa i innych produktów z mięsa baraniego, z wołowiny i z mięsa koziego) _BAR_ _BAR_ _BAR_
Artykuł 3
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne konieczne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 22 sierpnia 1996 r.
Środki przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 95/43/WE
z dnia 20 lipca 1995 r.
zmieniająca załączniki C i D do dyrektywy Rady 92/51/EWG w sprawie drugiego ogólnego systemu uznawania kształcenia i szkolenia zawodowego, uzupełniająca dyrektywę 89/48/EWG
(tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/52/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. w sprawie drugiego ogólnego systemu uznawania kształcenia i szkolenia zawodowego, uzupełniającą dyrektywę 89/48/EWG [1] zmienioną przez dyrektywę Komisji 94/38/WE [2], a w szczególności zaś jej art. 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozpatrując umotywowany wniosek o dodanie kursu kształcenia lub szkolenia do listy w załączniku C lub D, Komisja, na mocy art. 15 ust. 2 dyrektywy 92/51/EWG, jest zobowiązana badać w szczególności, czy kwalifikacje uzyskane w wyniku danego kursu kształcenia zapewniają jego posiadaczowi poziom kształcenia lub szkolenia zawodowego porównywalny do poziomu wykształcenia przekraczającego zakres szkoły średniej, o którym mowa w art. 1 lit. a) akapit pierwszy, tiret drugie ppkt i) oraz podobny zakres odpowiedzialności i czynności;
rząd niderlandzki skierował umotywowane wnioski o zmiany w załącznikach C i D dyrektywy 92/51/EWG, zaś rząd austriacki skierował umotywowany wniosek o zmianę załącznika D;
w szczególności, kursy szkolenia, które mają zostać dodane do listy w załączniku C do dyrektywy 92/51/EWG w przypadku Niderlandów są porównywalne z kursami wymienionymi już w Załączniku pod względem struktury, długości i przyznawanego zakresu odpowiedzialności oraz czynności;
zgodnie z art. 2 dyrektywy 92/51/EWG, przepisy niniejszej dyrektywy nie stosują się do działalności, które są objęte zakresem jednej z dyrektyw wymienionych w załączniku A, w tym także dyrektyw stosujących się do wykonywania przez osobę zatrudnioną rodzajów działalności wymienionych w załączniku B, nawet jeśli obywatel Państwa Członkowskiego ukończył jeden z "kursów o szczególnej strukturze", o których mowa w załączniku D;
w szczególności, kursy szkolenia, które mają zostać dodane do Załącznika D dyrektywy 92/51/EWG w odniesieniu do Niderlandów i Austrii, są porównywalne co do struktury i długości do niektórych kursów szkoleniowych w załączniku C i niektórych kursów, które już znajdują się w załączniku D i charakteryzują się tym, że ich łączny czas trwania wynosi niezmiennie 13 albo więcej lat;
zgodnie z art. 17 ust. 2 dyrektywy 92/51/EWG oraz w celu podniesienia skuteczności ogólnego systemu, te Państwa Członkowskie, których kursy kształcenia i szkolenia są wymienione w załączniku D, powinny przekazać Komisji i innym Państwom Członkowskim listę odpowiednich dyplomów;
w celu poprawy czytelności załączników C i D do dyrektywy 92/51/EWG, należy opublikować listy zmienione;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ustanowionego na mocy art. 15 dyrektywy 92/51/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załącznikach C i D do dyrektywy 92/51/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem I.
Artykuł 2
Zmieniona lista kursów kształcenia i szkolenia zawodowego, figurujących w załącznikach C i D do dyrektywy 92/51/EWG, zawarta jest w załączniku II do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie przyjmują przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne konieczne do wykonania niniejszej dyrektywy przed 31 grudnia 1995 r.
Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Środki wprowadzone przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych na podstawie niniejszej dyrektywy.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Dyrektywa Komisji 95/44/WE
z dnia 26 lipca 1995 r.
ustanawiająca warunki, zgodnie z którymi niektóre organizmy szkodliwe, rośliny, produkty roślinne i inne wymienione w załącznikach I–V do dyrektywy Rady 77/93/EWG mogą być wprowadzane do Wspólnoty lub niektórych jej stref ochronnych lub przemieszczane we Wspólnocie lub w takich strefach celem przeprowadzenia prób lub do celów naukowo-badawczych i do prowadzenia prac nad tworzeniem odmian roślin
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 77/93/EWG z dnia 21 grudnia 1976 r. w sprawie środków ochronnych przed wprowadzaniem do Wspólnoty organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych i przed ich rozprzestrzenianiem się we Wspólnocie [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 95/4/WE [2], w szczególności jej art. 3 ust. 7 lit. e), art. 4 ust. 5, art. 5 ust. 5 i art. 12 ust. 3c,
a także mając na uwadze, co następuje: zgodnie z przepisami dyrektywy 77/93/EWG organizmy szkodliwe wymienione w jej załącznikach I i II, pojedynczo lub w powiązaniu z odpowiednimi roślinami lub produktami roślinnymi wymienionymi w załączniku II do niniejszej dyrektywy, nie mogą być wprowadzane do Wspólnoty lub jej niektórych stref ochronnych ani nie mogą rozprzestrzeniać się w wyniku przemieszczania we Wspólnocie lub w takich strefach;
zgodnie z tą samą dyrektywą rośliny, produkty roślinne i inne wymienione w załączniku III nie mogą być wprowadzane do Wspólnoty lub jej niektórych stref ochronnych;
również rośliny, produkty roślinne i inne wymienione w załączniku IV do danej dyrektywy, nie mogą być wprowadzane do Wspólnoty lub jej niektórych stref ochronnych ani przemieszczane we Wspólnocie lub w takich strefach, chyba że spełnione są odpowiednie szczególne wymagania określone w danym Załączniku;
rośliny, produkty roślinne i inne wymienione w załączniku V część B do danej dyrektywy, pochodzące z państw trzecich, nie mogą być wprowadzane do Wspólnoty, chyba że spełniają normy i wymagania ustanowione w danej dyrektywie i towarzyszy im urzędowe świadectwo fitosanitarne zapewniające taką zgodność, a ponadto są urzędowo skontrolowane w zakresie zgodności z tymi przepisami;
jednakże art. 3 ust. 7 lit. e), art. 4 ust. 5, art. 5 ust. 5 i art. 12 ust. 3c danej dyrektywy przewidują, że zasady te nie są stosowane w odniesieniu do wprowadzenia i przemieszczania takich organizmów szkodliwych, roślin, produktów roślinnych i innych celem przeprowadzenia prób lub do celów naukowo-badawczych i do prowadzenia prac nad tworzeniem odmian roślin, w niektórych warunkach, które ustalane są na poziomie wspólnotowym;
dlatego konieczne jest określenie warunków, jakie muszą być spełnione w przypadku takich wprowadzeń lub przemieszczeń, w celu zapewnienia, że nie istnieje ryzyko rozprzestrzenia się organizmów szkodliwych;
jednakże warunki dla takiego wprowadzenia materiału hodowlanego ziemniaka zostały już ustalone w decyzji Komisji 80/862/EWG [3], ostatnio zmienionej decyzją 91/22/EWG [4], i dlatego niniejsza dyrektywa nie ma na nie wpływu; ponadto warunki takiego wprowadzenia gleby i podłoża pod uprawę pochodzących z państw trzecich zostały również ustalone w decyzji Komisji 93/447/EWG [5], ostatnio zmienionej decyzją 94/9/WE [6], i dlatego niniejsza dyrektywa nie ma na nie wpływu;
niniejsza dyrektywa nie ma wpływu na warunki ustalone dla materiału zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3626/82 z dnia 3 grudnia 1982 r. w sprawie wprowadzenia w życie we Wspólnocie konwencji dotyczącej handlu międzynarodowego zagrożonymi gatunkami dzikiej fauny i flory [7], ostatnio zmienionym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 558/95 [8], i zgodnie z dyrektywą Rady 90/220/EWG z dnia 23 kwietnia 1990 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów genetycznie zmodyfikowanych [9], zmienioną dyrektywą Komisji 94/15/EWG [10], oraz inne, bardziej szczegółowe przepisy dotyczące zagrożonych gatunków dzikiej fauny/WE i flory i organizmów genetycznie zmodyfikowanych;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1. Bez uszczerbku dla przepisów ustanowionych w decyzjach 80/862/EWG i 93/447/EWG odpowiednio dla materiału hodowlanego ziemniaka oraz dla ziemi i podłoża pod uprawę, Państwa Członkowskie zapewnią, aby dla każdej działalności w celach przeprowadzenia prób lub naukowo-badawczych i prowadzenia prac nad tworzeniem odmian roślin, zwanej dalej "działalnością", która wiązałaby się z wykorzystaniem organizmów szkodliwych, roślin, produktów roślinnych i innych zgodnie z art. 3 ust. 7 lit. e), art. 4 ust. 5, art. 5 ust. 5 lub art. 12 ust. 3c dyrektywy 77/93/EWG, zwanych dalej "materiałem", przedkładany był wniosek właściwym organom publicznym przed wprowadzeniem do każdego Państwa Członkowskiego lub jego odpowiednich stref ochronnych lub przemieszczaniem w ramach Państwa Członkowskiego lub takiej strefy każdego takiego materiału.
2.
Wniosek określony w ust. 1 zawiera co najmniej:
- nazwę (nazwisko) i adres osoby odpowiedzialnej za działalność,
- naukową nazwę lub nazwy materiału, włączając, miarę potrzeb, nazwę danego organizmu szkodliwego,
- rodzaj materiału,
- ilość materiału,
- miejsce pochodzenia materiału wraz z odpowiednią dokumentacją dowodową w odniesieniu do materiału, który ma być wprowadzony z państwa trzeciego,
- czas trwania, charakter i cele przewidzianej działalności, włączając co najmniej resumé pracy i specyfikację do celów przeprowadzenia prób lub naukowo-badawczych lub prac nad tworzeniem odmian roślin,
- adres i opis szczególnego miejsca lub miejsc przeznaczonych na odizolowanie na czas kwarantanny i, w miarę potrzeby, przeprowadzanie badań,
- odpowiednio, miejsce pierwszego składowania lub pierwszego sadzenia, po urzędowym zwolnieniu materiału, gdzie właściwe,
- proponowaną metodę zniszczenia lub przetwarzania materiału po zakończeniu zatwierdzonej działalności, gdzie właściwe,
- proponowane miejsce wprowadzenia do Wspólnoty z państwa trzeciego.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie po otrzymaniu wniosku określonego w art. 1 zatwierdzają daną działalność, jeżeli ustalono, że spełnione są ogólne warunki ustanowione w załączniku I.
Państwa Członkowskie wycofują dane zatwierdzenie w dowolnym momencie, jeżeli ustalono, że przestają być spełniane ogólne warunki ustanowione w załączniku I.
2.
Po zatwierdzeniu działalności określonej w ust. 1 Państwa Członkowskie zatwierdzają wprowadzenie do Państwa Członkowskiego lub odpowiednich stref ochronnych lub przemieszczanie w Państwie Członkowskim lub w takich strefach materiału określonego we wniosku, pod warunkiem że do takiego materiału dołączony jest dokument upoważniający do takiego wprowadzenia lub przemieszczenia organizmów szkodliwych, roślin, produktów roślinnych i innych do celów przeprowadzenia prób lub naukowo-badawczych i prowadzenia prac nad tworzeniem odmian roślin, zwany dalej "dokumentem upoważniającym", zgodny ze wzorem określonym w załączniku II i wystawiony przez właściwy organ publiczny Państwa Członkowskiego, w którym działalność ma być podjęta, oraz
a) w przypadku materiału pochodzącego ze Wspólnoty:
i) jeżeli miejscem pochodzenia jest inne Państwo Członkowskie, dany towarzyszący dokument upoważniający jest urzędowo zatwierdzany przez Państwo Członkowskie pochodzenia w odniesieniu do przemieszczenia materiału zgodnie z warunkami odizolowania na czas kwarantanny; oraz
ii) w odniesieniu do tych roślin, produktów roślinnych i innych wymienionych w załączniku V część A dyrektywy 77/93/EWG do materiału dołączany jest również "paszport" roślin wystawiany zgodnie z art. 10 dyrektywy 77/93/EWG na podstawie oceny przeprowadzonej zgodnie z art. 6 tej dyrektywy w zakresie zgodności z przepisami w niej ustanowionymi, innymi niż te, które dotyczą jakichkolwiek organizmów szkodliwych, w odniesieniu do których działalność została zatwierdzona na podstawie ust. 1 akapit pierwszy.
Paszport roślin zawiera następujące oświadczenie: "Materiał ten jest przemieszczany na podstawie dyrektywy 95/44/WE".
W przypadku gdy adres szczególnego miejsca lub miejsc odizolowania na czas kwarantanny znajduje się w innym Państwie Członkowskim, Państwo Członkowskie odpowiedzialne za wystawianie paszportu roślin wydaje paszport roślin tylko na podstawie informacji dotyczących zatwierdzenia określonego w ust. 1 akapit pierwszy otrzymanych urzędowo z Państwa Członkowskiego odpowiedzialnego za zatwierdzenie działalności oraz na podstawie zapewnienia, że warunki odizolowania na czas kwarantanny stosuje się podczas przemieszczania tego materiału; oraz
b) w przypadku materiału wprowadzanego z państwa trzeciego:
i) Państwa Członkowskie zapewnią, aby dany dokument upoważniający wystawiany był na podstawie właściwej dokumentacji dowodowej, jeżeli chodzi o miejsce pochodzenia materiału; oraz
ii) w odniesieniu do roślin, produktów roślinnych i innych wymienionych w załączniku V część B do dyrektywy 77/93/EWG, aby do materiału dołączone było również świadectwo fitosanitarne wystawiane w kraju pochodzenia zgodnie z art. 7 dyrektywy 77/93/EWG, na podstawie oceny przeprowadzonej zgodnie z art. 6 tej dyrektywy w zakresie zgodności z przepisami w niej ustanowionymi, innymi niż te, które dotyczą jakichkolwiek organizmów szkodliwych, w odniesieniu do których została zatwierdzona działalność na podstawie ust. 1 akapit pierwszy.
Świadectwo w pozycji "Dodatkowa deklaracja" zawiera następujące wskazanie: "Materiał ten jest przywożony na podstawie dyrektywy 95/44/WE". W miarę potrzeb wymieniony jest odpowiedni organizm szkodliwy lub organizmy.
We wszystkich przypadkach Państwa Członkowskie zapewnią, aby materiał był poddany warunkom odizolowania na czas kwarantanny w trakcie danego wprowadzania lub przemieszczania i jest przemieszczany bezpośrednio i niezwłocznie na miejsce lub miejsca wymienione w wniosku.
3.
Właściwy organ publiczny monitoruje zatwierdzoną działalność i zapewnia, aby:
a) spełniane były warunki odizolowania na czas kwarantanny i inne warunki ogólne określone zgodnie z załącznikiem I przez cały czas trwania działalności poprzez kontrolę pomieszczeń i działalności we właściwych terminach;
b) przestrzegane były procedury określone poniżej zgodnie z rodzajem zatwierdzonej działalności:
i) w odniesieniu do roślin, produktów roślinnych lub innych przeznaczonych do zwolnienia z kwarantanny:
- rośliny, produkty roślinne lub inne nie są zwalniane bez zatwierdzenia właściwego organu publicznego, zwanego dalej "urzędowym zwolnieniem".
Przed urzędowym zwolnieniem rośliny, produkty roślinne lub inne podlegają środkom w ramach kwarantanny, włączając przeprowadzanie badań, i muszą być uznane za wolne od jakiegokolwiek organizmu szkodliwego za pośrednictwem takich środków, chyba że stwierdzono, że jest on znany jako organizm występujący na terenie Wspólnoty i nie jest wymieniony w dyrektywie 77/93/EWG,
- środki w ramach kwarantanny, włączając przeprowadzanie badań, są realizowane przez przeszkolony pod kątem naukowym personel tego organu lub każdego urzędowo zatwierdzonego organu i są realizowane zgodnie z przepisami ustanowionymi w załączniku III do niniejszej dyrektywy w odniesieniu do określonych roślin, produktów roślinnych i innych,
- jakiekolwiek rośliny, produkty roślinne lub inne, które nie zostały uznane za wolne, za pośrednictwem takich środków, od organizmów szkodliwych, jak określono w tiret pierwszym, oraz wszelkie inne rośliny, produkty roślinne lub inne, z którymi miały kontakt lub które mogły ulec skażeniu, są niszczone lub poddawane właściwemu przetwarzaniu lub środkom w ramach kwarantanny mającym na celu zwalczanie odpowiednich organizmów szkodliwych; przepisy ppkt ii) tiret drugie stosuje się odpowiednio;
ii) w odniesieniu do innego materiału (włączając organizmy szkodliwe) pod koniec trwania zatwierdzonej działalności i w odniesieniu do wszystkich materiałów uznanych za skażone w trakcie działalności:
- materiał (włączając organizmy szkodliwe i każdy skażony materiał) oraz jakiekolwiek inne rośliny, produkty roślinne i inne, z którymi miał kontakt lub które mogły ulec skażeniu, są niszczone, sterylizowane lub przetwarzane w inny sposób, który ma być określony przez właściwy organ publiczny, i
- pomieszczenia i obiekty, w których była prowadzona dana działalność, są sterylizowane lub inaczej czyszczone, w razie potrzeby, w sposób, który ma być określony przez właściwy organ publiczny;
c) osoba odpowiedzialna za działalność niezwłocznie powiadamia właściwy organ publiczny o skażeniu materiału przez organizmy szkodliwe wymienione w dyrektywie 77/93/EWG oraz jakiekolwiek inne organizmy szkodliwe uznane za stanowiące ryzyko dla Wspólnoty przez właściwy organ publiczny i wykryte podczas działalności, wraz z powiadomieniem o każdym wydarzeniu prowadzącym do przedostania się wyżej wymienionych organizmów do środowiska.
4.
Państwa Członkowskie zapewnią, aby w odniesieniu do działalności wykorzystującej rośliny, produkty roślinne wymienione w załączniku III do dyrektywy 77/93/EWG i nieobjętej załącznikiem III część A sekcje I–III do niniejszej dyrektywy podejmowano właściwe środki w ramach kwarantanny, włączając przeprowadzanie badań.
O tych środkach w ramach kwarantanny powiadamia się Komisję i inne Państwa Członkowskie.
Szczegóły takich środków w ramach kwarantanny wypełnia się i dodaje do załącznika III do niniejszej dyrektywy po uzyskaniu niezbędnych informacji technicznych.
Artykuł 3
1.
Przed dniem 1 września każdego roku Państwa Członkowskie prześlą Komisji i innym Państwom Członkowskim wykaz, wraz z ilościami, wprowadzeń i przemieszczeń materiału zatwierdzonego na podstawie niniejszej dyrektywy w czasie poprzedniego okresu jednego roku kończącego się dnia 30 czerwca oraz wykaz każdego skażenia takiego materiału przez organizmy szkodliwe, które zostało potwierdzone na podstawie środków w ramach kwarantanny, włączając badania przeprowadzone na podstawie załącznika II w tym samym okresie.
2.
Państwa Członkowskie podejmują współpracę o charakterze administracyjnym za pośrednictwem organów ustanowionych lub wyznaczonych na podstawie art. 1 ust. 6 dyrektywy 77/93/EWG w odniesieniu do przepisów dotyczących szczegółów warunków odizolowania na czas kwarantanny i środków w ramach kwarantanny nałożonych na działalności zatwierdzone na podstawie niniejszej dyrektywy.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 1 lutego 1996 r. i niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie niezwłocznie przekażą Komisji wszystkie przepisy prawa krajowego przyjęte w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Komisja informuje o tym pozostałe Państwa Członkowskie.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 6
Dyrektywa Komisji 95/45/WE
z dnia 26 lipca 1995 r.
ustanawiająca szczególne kryteria czystości dotyczące barwników stosowanych w środkach spożywczych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/107/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących dodatków do środków spożywczych dopuszczonych do użycia w środkach spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi [1], ostatnio zmienioną dyrektywą 94/34/WE [2], w szczególności jej art. 3 ust. 3 lit. a),
po konsultacji z Naukowym Komitetem ds. Żywności,
a także mając na uwadze, co następuje: należy ustanowić kryteria czystości dla wszystkich barwników wymienionych w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 94/36/WE z dnia 30 czerwca 1994 r. w sprawie barwników używanych w środkach spożywczych [3];
należy zweryfikować kryteria czystości dla barwników wymienionych w dyrektywie Rady z dnia 23 października 1962 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących barwników dopuszczonych do użycia w środkach spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi [4], ostatnio zmienionej dyrektywą 85/7/EWG [5];
należy uwzględnić wymagania techniczne i techniki analityczne dla barwników określone w Kodeksie żywnościowym oraz przez Wspólny Komitet Ekspertów FAO/WHO ds. Dodatków Żywnościowych (JECFA);
dodatki do środków spożywczych, otrzymywane metodami produkcji lub materiały wyjściowe znacznie różniące się od tych objętych oceną Naukowego Komitetu ds. Żywności lub też różniące się od tych wymienionych w niniejszej dyrektywie, zostaną przedłożone do oceny przez Naukowy Komitet ds. Żywności w celu dokonania pełnej ich oceny ze szczególnym uwzględnieniem kryteriów czystości;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Środków Spożywczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Kryteria czystości określone w art. 3 lit. a) dyrektywy 89/107/EWG dla barwników wymienionych w dyrektywie 94/36/WE są określone w Załączniku.
Niniejszym skreśla się art. 8 i załącznik III do dyrektywy z dnia 23 października 1962 r.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 1 lipca 1996 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Produkty wprowadzone na rynek lub oznakowane przed dniem 1 lipca 1996 r., które nie są zgodne z niniejszą dyrektywą mogą być jednakże sprzedawane aż do wyczerpania zapasów.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie trzeciego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 4
Dyrektywa 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 24 października 1995 r.
w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 189b Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Cele Wspólnoty, określone w Traktacie, zmienionym Traktatem o Unii Europejskiej, obejmują tworzenie coraz ściślejszego związku między narodami Europy, kształtowanie bliższych stosunków między państwami należącymi do Wspólnoty, zapewnienie postępu gospodarczego i społecznego poprzez wspólne działania na rzecz likwidacji barier dzielących Europę, pobudzanie ciągłej poprawy warunków życia jej narodów, ochronę i umacnianie pokoju i wolności oraz wspieranie demokracji w oparciu o prawa podstawowe uznane w konstytucji i ustawodawstwach Państw Członkowskich oraz w Europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności.
(2) Systemy przetwarzania danych są tworzone po to, aby służyły człowiekowi; muszą one, niezależnie od obywatelstwa czy miejsca stałego zamieszkania osób fizycznych, szanować ich podstawowe prawa i wolności, szczególnie prawo do prywatności, oraz przyczyniać się do postępu gospodarczego i społecznego, rozwoju handlu oraz dobrobytu jednostek.
(3) Ustanowienie i funkcjonowanie rynku wewnętrznego, na którym zgodnie z art. 7a Traktatu, zapewniony jest swobodny przepływ towarów, osób, usług i kapitału, wymaga nie tylko zapewnienia swobodnego przepływu danych osobowych z jednego Państwa Członkowskiego do drugiego, lecz również ochrony praw podstawowych osób fizycznych.
(4) Coraz częściej we Wspólnocie korzysta się z przetwarzania danych osobowych w różnych sferach życia gospodarczego i społecznego; postęp w dziedzinie technologii informatycznych sprawia, że przetwarzanie i wymiana takich danych stają się coraz łatwiejsze.
(5) Integracja gospodarcza i społeczna będąca wynikiem ustanowienia i funkcjonowania rynku wewnętrznego w rozumieniu art. 7a Traktatu będzie prowadzić do znacznego zwiększenia transgranicznego przepływu danych osobowych między wszystkimi podmiotami zaangażowanymi prywatnie lub publicznie w działalność gospodarczą i społeczną w Państwach Członkowskich; wzrośnie wymiana danych osobowych między przedsiębiorstwami działającymi w różnych Państwach Członkowskich; władze krajowe poszczególnych Państw Członkowskich podejmują się na mocy prawa wspólnotowego współpracy i wymiany danych osobowych dla celu wykonywania swoich obowiązków oraz realizacji zadań w imieniu władz innego Państwa Członkowskiego w kontekście obszaru bez granic wewnętrznych, ustanowionego przez rynek wewnętrzny.
(6) Ponadto zwiększenie współpracy naukowej i technicznej oraz proces skoordynowanego wprowadzania nowych sieci telekomunikacyjnych we Wspólnocie narzuca konieczność i ułatwia transgraniczny przepływ danych osobowych.
(7) Różnica w stopniu ochrony praw i wolności jednostek, szczególnie prawa do prywatności, w odniesieniu do przetwarzania danych osobowych, zapewnionego w poszczególnych Państwach Członkowskich może uniemożliwiać przesyłanie tych danych z terytorium jednego Państwa Członkowskiego do drugiego Państwa Członkowskiego; różnica ta może zatem stanowić przeszkodę w realizacji szeregu przedsięwzięć ekonomicznych na poziomie wspólnotowym, zakłócać konkurencję i utrudniać władzom wykonywanie ich obowiązków wynikających z przepisów prawa wspólnotowego; wspomniana różnica w stopniu ochrony jest wynikiem istnienia wielkiej różnorodności krajowych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych.
(8) W celu zniesienia przeszkód w przepływie danych osobowych, stopień ochrony praw i wolności jednostek w zakresie przetwarzania tych danych musi być jednakowy we wszystkich Państwach Członkowskich; cel ten ma żywotne znaczenie dla rynku wewnętrznego, lecz nie może on być osiągnięty przez same Państwa Członkowskie, szczególnie mając na uwadze skalę rozbieżności, jakie obecnie występują między odpowiednimi ustawodawstwami krajowymi oraz potrzebę dokonania koordynacji ustawodawstw Państw Członkowskich w celu zapewnienia jednolitej regulacji transgranicznego przepływu danych osobowych, zgodnie z celem rynku wewnętrznego przewidzianego w art. 7a Traktatu; konieczne są wspólnotowe działania na rzecz zbliżenia ustawodawstw.
(9) Biorąc pod uwagę równoważną ochronę wynikającą ze zbliżania ustawodawstw krajowych, Państwa Członkowskie nie będą już mogły utrudniać między sobą swobodnego przepływu danych osobowych na podstawie ochrony praw i wolności jednostek, a zwłaszcza prawa do prywatności; Państwa Członkowskie będą miały pozostawiony margines swobody działania, z którego mogą również, w kontekście wykonania dyrektywy korzystać partnerzy handlowi i społeczni; Państwa Członkowskie będą zatem mogły określić w swoim ustawodawstwie ogólne zasady regulujące legalność procesu przetwarzania danych; podejmując te działania, Państwa Członkowskie będą dokładać starań w celu poprawy ochrony gwarantowanej przez ich obecne ustawodawstwo; w granicach wspomnianego marginesu swobody działania oraz zgodnie z prawem wspólnotowym mogą wystąpić rozbieżności w wykonaniu dyrektywy, co może mieć wpływ na przepływ danych w Państwie Członkowskim jak również we Wspólnocie.
(10) Celem krajowych przepisów prawa dotyczących przetwarzania danych osobowych jest ochrona podstawowych praw i wolności, szczególnie prawa do prywatności, które zostało uznane zarówno w art. 8 Europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności oraz w zasadach ogólnych prawa wspólnotowego; z tego powodu zbliżanie przepisów prawa nie powinno wpłynąć na zmniejszenie ochrony, jaką gwarantują, lecz przeciwnie, musi dążyć do zapewnienia jak najwyższego stopnia ochrony we Wspólnocie.
(11) Zasady ochrony praw i wolności jednostek, szczególnie prawa do prywatności, które zawarte są w niniejszej dyrektywie, utrwalają i umacniają zasady wyrażone w Konwencji Rady Europy z dnia 28 stycznia 1981 r. w sprawie ochrony jednostek w zakresie automatycznego przetwarzania danych osobowych.
(12) Zasady ochrony muszą odnosić się do całokształtu przetwarzania danych osobowych przez każdą osobę, której działania podlegają przepisom prawa wspólnotowego; należy wyłączyć przetwarzanie danych dokonywane przez osobę fizyczną w wykonywaniu działań o charakterze wyłącznie osobistym lub domowym, jak np. korespondencja i przechowywanie spisów adresów.
(13) Działania określone w tytułach V i VI Traktatu o Unii Europejskiej dotyczące bezpieczeństwa publicznego, obronności, bezpieczeństwa państwa w dziedzinie prawa karnego nie wchodzą w zakres stosowania prawa wspólnotowego, bez wpływu na obowiązki nałożone na Państwa Członkowskie na mocy art. 56 ust. 2, art. 57 i art. 100a Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską; przetwarzanie danych osobowych konieczne dla zapewnienia ochrony dobrego stanu gospodarczego państwa nie wchodzi w zakres stosowania niniejszej dyrektywy, o ile takie przetwarzanie dotyczy spraw bezpieczeństwa państwa.
(14) Jeżeli w ramach społeczeństwa informacyjnego ma znaczenie rozwój technik gromadzenia, przekazywania, kompilowania, rejestrowania, przechowywania i przesyłania danych dźwiękowych i obrazowych osób fizycznych, niniejsza dyrektywa powinna mieć zastosowanie do przetwarzania takich danych.
(15) Przetwarzanie tych danych jest objęte niniejszą dyrektywą tylko wówczas, gdy jest ono zautomatyzowane lub jeśli dane zawarte są lub przeznaczone do umieszczenia w zamkniętym układzie zbiorów, zorganizowanym według określonych kryteriów dotyczących osób fizycznych w celu zapewnienia łatwego dostępu do wspomnianych danych osobowych.
(16) Przetwarzanie danych dźwiękowych i obrazowych, np. w przypadku nadzoru kamer wideo, nie wchodzi w zakres stosowania niniejszej dyrektywy, jeśli dokonywane jest dla potrzeb bezpieczeństwa publicznego, obronności, bezpieczeństwa narodowego lub też w trakcie działań państwowych w dziedzinie prawa karnego lub innych działań niewchodzących w zakres prawa wspólnotowego.
(17) Jeśli chodzi o przetwarzanie danych dźwiękowych i obrazowych dla potrzeb dziennikarstwa lub dla potrzeb literackich lub artystycznych, zwłaszcza w dziedzinie techniki audiowizualnej, zasady dyrektywy mają ograniczone zastosowanie, zgodnie z przepisami przewidzianymi w art. 9.
(18) Aby nie dopuścić do pozbawienia jednostek ochrony, do której mają prawo na mocy niniejszej dyrektywy, wszelkie przetwarzanie danych osobowych we Wspólnocie musi być przeprowadzane zgodnie z ustawodawstwem jednego z Państw Członkowskich; w związku z tym przetwarzanie danych przeprowadzane na odpowiedzialność administratora danych, który prowadzi działalność gospodarczą na terenie Państwa Członkowskiego, powinno być regulowane przez ustawodawstwo tego państwa.
(19) Prowadzenie działalności gospodarczej na terytorium Państwa Członkowskiego zakłada efektywne i rzeczywiste prowadzenie działań poprzez stabilne rozwiązania; forma prawna prowadzonej działalności gospodarczej, niezależnie czy jest to oddział lub filia posiadająca osobowość prawną, nie jest w tym względzie czynnikiem decydującym; w przypadku ustanowienia jednego administratora danych na terytorium kilku Państw Członkowskich, szczególnie w postaci filii, musi on zapewnić, w celu uniknięcia obejścia przepisów krajowych, że każda z prowadzonych działalności gospodarczych będzie spełniać obowiązki wynikające z prawa krajowego.
(20) Przetwarzanie danych przez osobę prowadzącą działalność w państwie trzecim nie może stać na przeszkodzie ochronie osób fizycznych przewidzianej w niniejszej dyrektywie; w tych przypadkach przetwarzanie danych powinno podlegać przepisom prawa Państwa Członkowskiego, w którym znajdują się wykorzystywane do tego celu środki oraz powinny istnieć gwarancje zapewniające przestrzeganie w praktyce praw i obowiązków przewidzianych w niniejszej dyrektywie.
(21) Niniejsza dyrektywa pozostaje bez uszczerbku dla zasad terytorialności, stosowanych w sprawach karnych.
(22) Państwa Członkowskie dokładniej sprecyzują w ogłaszanych prawach lub przy wprowadzaniu w życie środków podjętych na podstawie niniejszej dyrektywy ogólne warunki, w których przetwarzanie danych jest zgodne z prawem; w szczególności art. 5 w połączeniu z art. 7 i 8, umożliwia Państwom Członkowskim, niezależnie od zasad ogólnych, zapewnienie szczególnych warunków przetwarzania danych dla poszczególnych sektorów oraz dla różnych kategorii danych objętych art. 8.
(23) Państwa Członkowskie są upoważnione do zapewnienia ochrony osobom fizycznym zarówno poprzez ogólne przepisy prawa o ochronie jednostek w odniesieniu do przetwarzania danych osobowych oraz poprzez ustawodawstwo sektorowe, jak np. odnoszące się do urzędów statystycznych.
(24) Niniejsza dyrektywa nie dotyczy ustawodawstwa dotyczącego ochrony osób prawnych w odniesieniu do przetwarzania ich danych.
(25) Zasady ochrony muszą znajdować odzwierciedlenie, z jednej strony w obowiązkach nałożonych na osoby, władze publiczne, przedsiębiorstwa, agencje i inne organy odpowiedzialne za przetwarzanie danych, zwłaszcza w zakresie jakości danych, bezpieczeństwa technicznego, zawiadamiania organu nadzorczego oraz okoliczności, w których może odbywać się przetwarzanie danych, jak również, z drugiej strony, w prawie osób, których dane są przedmiotem przetwarzania, do uzyskania informacji, że takie przetwarzanie danych ma miejsce, do konsultowania danych, żądania poprawek lub nawet sprzeciwu wobec przetwarzania danych w niektórych przypadkach.
(26) Zasady ochrony danych muszą odnosić się do wszelkich informacji dotyczących zidentyfikowanych lub możliwych do zidentyfikowania osób; w celu ustalenia, czy daną osobę można zidentyfikować, należy wziąć pod uwagę wszystkie sposoby, jakimi może posłużyć się administrator danych lub inna osoba w celu zidentyfikowania owej osoby; zasady ochrony danych nie mają zastosowania do danych, którym nadano anonimowy charakter w taki sposób, że podmiot danych nie będzie mógł być zidentyfikowany; zasady postępowania w rozumieniu art. 27 mogą być przydatnym instrumentem w udzielaniu wskazówek co do sposobów nadawania danym charakteru anonimowego oraz zachowania w formie, w której identyfikacja osoby, której dane dotyczą, nie jest dłużej możliwa.
(27) Ochrona osób fizycznych musi odnosić się zarówno do automatycznego przetwarzania danych, jak i ręcznego przetwarzania; zakres tej ochrony nie może w swym skutku być zależny od zastosowanych technik, ponieważ w przeciwnym razie wystąpiłoby poważne ryzyko obchodzenia zasad; niemniej odnośnie do ręcznego przetwarzania danych, niniejsza dyrektywa obejmuje jedynie zbiory danych, nie zaś niezorganizowane zbiory; w szczególności zawartość zbiorów musi być zorganizowana według określonych kryteriów dotyczących osób fizycznych, zapewniających łatwy dostęp do danych; zgodnie z definicją zawartą w art. 2 lit. c), poszczególne Państwa Członkowskie mogą określić różne kryteria określania części składowych zorganizowanego zestawu danych oraz różne kryteria dostępu do takiego zestawu; zbiory lub zestawy zbiorów oraz ich strony tytułowe, które nie są zorganizowane według określonych kryteriów nie powinny w żadnych okolicznościach wchodzić w zakres niniejszej dyrektywy.
(28) Przetwarzanie danych osobowych musi być zgodne z prawem i rzetelne wobec zainteresowanych osób; w szczególności dane muszą być adekwatne, właściwe i nie wykraczać poza cele, dla których są przetwarzane; cele takie muszą być jednoznaczne i uzasadnione oraz określone w czasie gromadzenia danych; potrzeby dalszego przetwarzania danych dla potrzeb ich gromadzenia nie mogą być niezgodne z pierwotnie określonymi celami.
(29) Dalsze przetwarzanie danych osobowych do celów historycznych, statystycznych i naukowych nie jest na ogół uważane za niezgodne z celami, dla których dane były pierwotnie gromadzone, pod warunkiem zapewnienia przez Państwo Członkowskie odpowiednich środków zabezpieczających; środki te muszą w szczególności wykluczać wykorzystywanie danych na rzecz działań lub decyzji dotyczących konkretnej osoby.
(30) Zgodnie z prawem proces przetwarzania danych osobowych wymaga ponadto, aby dokonywane było ono za zgodą osoby, której dane dotyczą lub było konieczne dla zawarcia lub realizacji umowy wiążącej w sprawie osoby, której dane dotyczą, bądź miało charakter wymogu prawnego, lub też służyło realizacji zadania wykonywanego w interesie publicznym lub wykonywaniu władzy publicznej, bądź też w uzasadnionym interesie osoby fizycznej lub prawnej, pod warunkiem że interesy lub prawa i wolności osoby, której dane dotyczą, nie mają charakteru nadrzędnego; w celu utrzymania równowagi między wspomnianymi interesami a gwarantowaniem skutecznej konkurencji, Państwa Członkowskie mogą określić okoliczności, w których dane osobowe mogą być wykorzystane lub ujawnione osobie trzeciej w kontekście uprawnionych zwykłych czynności handlowych spółek i innych instytucji; Państwa Członkowskie mogą w podobny sposób określać warunki, w jakich dane osobowe mogą być ujawnione osobie trzeciej do celów marketingu o charakterze komercyjnym, lub realizowanego przez organizację charytatywną, lub też przez inne stowarzyszenie lub fundację, np. o charakterze politycznym, z zastrzeżeniem przepisów dopuszczających prawo sprzeciwu przysługujące osobie, której te dane dotyczą wobec przetwarzania tych danych, bezpłatnie i bez konieczności podania uzasadnienia.
(31) Przetwarzanie danych osobowych musi być również uznawane za zgodne z prawem, kiedy dokonywane jest w celu zapewnienia ochrony interesu, który jest niezbędny dla życia osoby, której dane dotyczą.
(32) Ustawodawstwo krajowe powinno określić, czy administrator danych wykonujący zadanie realizowane w interesie publicznym powinien być organem administracji publicznej czy inną osobą fizyczną lub prawną podlegającą prawu publicznemu lub prawu prywatnemu, jak np. stowarzyszenie zawodowe.
(33) Dane mogące ze względu na ich charakter powodować naruszenie podstawowych wolności lub prywatności nie powinny być przetwarzane, o ile osoba, której dotyczą, nie udzieli wyraźnej zgody; należy jednak przewidzieć odstępstwa od tego zakazu dla szczególnych potrzeb, zwłaszcza w przypadkach gdy przetwarzanie danych odbywa się w określonych celach zdrowotnych przez osoby podlegające prawnemu obowiązkowi zachowania tajemnicy zawodowej, lub też w trakcie legalnych działań niektórych stowarzyszeń lub fundacji, których celem jest umożliwienie realizacji podstawowych wolności.
(34) Państwa Członkowskie muszą być również uprawnione, w sytuacjach, kiedy jest to uzasadnione ważnym interesem publicznym, do uchylania zakazu przetwarzania sensytywnych kategorii danych w takich dziedzinach, jak zdrowie publiczne i ochrona socjalna – szczególnie w celu zapewnienia odpowiedniej jakości i zasadności ekonomicznej procedur stosowanych do rozstrzygania roszczeń w sprawie świadczeń i usług w ramach systemu ubezpieczeń zdrowotnych – badania naukowe i statystyka rządowa; obowiązkiem ich jest jednak stworzenie konkretnych i odpowiednich zabezpieczeń dla ochrony podstawowych praw i prywatności osób.
(35) Ponadto przetwarzanie danych osobowych przez władze publiczne dla osiągnięcia określonych w prawie konstytucyjnym lub międzynarodowym prawie publicznym, celów oficjalnie uznanych związków religijnych jest dokonywane z ważnych względów wynikających z interesu publicznego.
(36) W przypadku gdy w trakcie czynności wyborczych, funkcjonowanie systemu demokratycznego w niektórych Państwach Członkowskich wymaga gromadzenia przez partie polityczne danych na temat opinii politycznych obywateli, przetwarzanie tych danych może być dozwolone ze względu na ważny interes publiczny, pod warunkiem ustanowienia odpowiednich środków zabezpieczających.
(37) Przetwarzanie danych osobowych dla potrzeb dziennikarstwa lub wypowiedzi o charakterze literackim lub artystycznym, zwłaszcza w dziedzinie techniki audiowizualnej, powinno kwalifikować się do zwolnienia z wymagań niektórych przepisów niniejszej dyrektywy, o ile jest to konieczne, aby pogodzić prawa podstawowe osób fizycznych z wolnością informacji, a zwłaszcza prawem do uzyskiwania i udzielania informacji, co gwarantuje w szczególności art. 10 Europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności; Państwa Członkowskie powinny w związku z tym ustalić zwolnienia i odstępstwa konieczne dla zapewnienia równowagi pomiędzy prawami podstawowymi odnoszącymi się do ogólnych środków w sprawie legalności przetwarzania danych, środków w sprawie przesyłania danych do państw trzecich i kompetencjami organów nadzorczych; nie powinno to jednak powodować wprowadzenia przez Państwa Członkowskie uregulowań stanowiących odstępstwo od obowiązku zapewnienia bezpieczeństwa przetwarzania danych; przynajmniej organ nadzorczy odpowiedzialny za tę dziedzinę powinien być również wyposażony w niektóre uprawnienia ex post, np. publikowania regularnych sprawozdań lub kierowania spraw do władz sądowych.
(38) Jeżeli przetwarzanie danych ma być rzetelne, osoba, której dane dotyczą, musi mieć możliwość dotarcia do informacji o wystąpieniu czynności przetwarzania danych oraz, jeżeli dane są uzyskiwane od niej, musi otrzymać dokładne i pełne informacje, uwzględniające okoliczności pozyskiwania danych.
(39) Niektóre czynności w zakresie przetwarzania danych angażują dane, których administrator danych nie uzyskał bezpośrednio od osoby, której te dane dotyczą; ponadto dane mogą być legalnie ujawnione osobie trzeciej, nawet jeżeli ich ujawnienie nie było przewidywane w czasie, kiedy uzyskiwano dane od osoby, której dotyczą; we wszystkich tych przypadkach osoba, której dane dotyczą, powinna być informowana przy rejestracji danych lub też najpóźniej kiedy dane są po raz pierwszy ujawnione osobie trzeciej.
(40) Nie jest jednak konieczne nakładanie takiego obowiązku, kiedy osoba, której dane dotyczą, posiada już tę informację; ponadto obowiązek taki nie występuje wówczas, gdy rejestracja lub ujawnianie danych jest wyraźnie przewidziane przez prawo lub jeżeli dostarczanie informacji osobie, której dane dotyczą, okazuje się niemożliwe lub wymagałoby niewspółmiernie dużego wysiłku, co może mieć miejsce w przypadku przetwarzania danych do celów historycznych, statystycznych lub naukowych; pod tym względem można brać pod uwagę liczbę osób, których dane dotyczą, wiek danych oraz przyjęte środki wyrównawcze.
(41) Każda osoba musi mieć możliwość skorzystania z prawa dostępu do dotyczących jej danych, które poddane są przetwarzaniu, w celu zweryfikowania zwłaszcza prawidłowości danych oraz legalności ich przetwarzania; z tych samych powodów każda osoba, której dane dotyczą, musi również mieć prawo zapoznania się z zasadami automatycznego przetwarzania danych, które jej dotyczą, przynajmniej w przypadku zautomatyzowanego procesu decyzyjnego określonego w art. 15 ust. 1; prawo to nie powinno w niekorzystny sposób wpływać na stan tajemnicy handlowej lub własności intelektualnej, w szczególności na prawo autorskie chroniące oprogramowanie; względy te nie powinny jednak powodować odmowy udzielenia osobie, której dane dotyczą wszystkich informacji.
(42) Państwa Członkowskie mogą, w interesie osoby, której dane dotyczą, lub w celu zapewnienia ochrony praw i wolności innych osób, ograniczać prawo dostępu do danych i informacji; mogą one np. postanowić, że dostęp do danych medycznych może uzyskać tylko personel medyczny.
(43) Ograniczenia prawa dostępu i informacji oraz niektórych obowiązków administratora danych mogą w podobny sposób być wprowadzane przez Państwa Członkowskie, o ile jest to konieczne dla zapewnienia np. ochrony bezpieczeństwa narodowego, obronności, bezpieczeństwa publicznego lub ważnych ekonomicznych lub finansowych interesów Państwa Członkowskiego lub Unii, jak również dla ochrony dochodzenia i prowadzenia spraw karnych oraz działań w związku z naruszeniem zasad etyki w zawodach podlegających regulacji; wykaz wyłączeń i ograniczeń powinien obejmować zadania z zakresu monitorowania, kontroli i regulacji koniecznych w trzech wymienionych wyżej dziedzinach dotyczących bezpieczeństwa publicznego, interesów ekonomicznych lub finansowych oraz walki z przestępczością; sporządzenie wykazu zadań we wspomnianych trzech dziedzinach nie wpływa na zasadność wprowadzenia wyłączeń i ograniczeń ze względu na bezpieczeństwo lub obronność państwa.
(44) Państwa Członkowskie mogą również, na mocy przepisów prawa wspólnotowego, odstąpić od przepisów niniejszej dyrektywy odnośnie do prawa dostępu, obowiązku informowania obywateli oraz jakości danych w celu zapewnienia realizacji niektórych celów określonych powyżej.
(45) W przypadkach gdy dane mogą być legalnie przetwarzane ze względu na interes publiczny, władzę publiczną, oficjalne uprawnienia lub uzasadnione prawo osoby fizycznej lub prawnej, osoba, której dane te dotyczą powinna jednakże mieć prawo do sprzeciwienia się przetwarzaniu tych danych, ze względu na uzasadnione i ważkie przyczyny związane z jej sytuacją; Państwa Członkowskie mogą jednak ustalić przepisy prawa krajowego o przeciwnej treści.
(46) Ochrona praw i wolności osób, których dotyczą przetwarzane dane osobowe wymaga przyjęcia odpowiednich rozwiązań technicznych i organizacyjnych, zarówno przy opracowywaniu systemu przetwarzania danych, jak i podczas samego ich przetwarzania, szczególnie w celu utrzymania bezpieczeństwa i niedopuszczenia do niedozwolonego przetwarzania danych; na Państwie Członkowskim spoczywa obowiązek zapewnienia stosowania tych rozwiązań przez administratora danych; uregulowania te muszą zapewnić odpowiedni stopień bezpieczeństwa, uwzględniając stan wiedzy w tej dziedzinie oraz koszty ich realizacji w odniesieniu do ryzyka wynikającego z przetwarzania danych oraz charakteru danych podlegających ochronie.
(47) W przypadku przekazywania komunikatu zawierającego dane osobowe przy pomocy urządzeń telekomunikacyjnych lub poczty elektronicznej, których wyłącznym przeznaczeniem jest przekazywanie takich komunikatów, za administratora danych osobowych zawartych w takim komunikacie uważać się będzie osobę, od której komunikat wychodzi, nie zaś osobę wykonującą usługę w zakresie transmisji danych; podmioty wykonujące takie usługi są z reguły uważane za administratorów danych w odniesieniu do przetwarzania dodatkowych danych osobowych potrzebnych do wykonywania usług.
(48) Procedury dotyczące zawiadamiania organu nadzorczego są skonstruowane w taki sposób, aby zapewnić ujawnienie celów i głównych cech operacji przetwarzania danych dla ustalenia, czy operacja taka jest zgodna z krajowymi przepisami przyjętymi na podstawie niniejszej dyrektywy.
(49) W celu uniknięcia zbędnych formalności Państwa Członkowskie mogą wprowadzić zwolnienia z obowiązku zawiadamiania oraz uproszczenia procedury zawiadamiania w przypadkach gdy mało prawdopodobne jest, aby przetwarzanie danych mogło niekorzystnie wpłynąć na prawa i wolności osób, których dane dotyczą, jeżeli jest to zgodne ze środkiem podjętym przez Państwo Członkowskie określającym jego zakres; Państwa Członkowskie mogą również wprowadzić zwolnienia i uproszczenia w przypadku gdy osoba wyznaczona przez administratora zapewni, że przetwarzanie danych wpłynie niekorzystnie na prawa i wolności osób, których dane dotyczą; urzędnik odpowiedzialny za ochronę danych będący lub niebędący pracownikiem administratora danych, musi mieć możliwość wykonywania swoich funkcji w sposób całkowicie niezależny.
(50) Wspomniane zwolnienie lub uproszczenie procedury mogłoby być stosowane w przypadku operacji przetwarzania danych, których wyłącznym celem jest prowadzenie rejestru mającego służyć, zgodnie z prawem krajowym, za źródło informacji dla ogółu społeczeństwa, otwarte dla obywateli i każdej osoby wykazującej uzasadniony interes.
(51) Jednak uproszczenie procedury lub zwolnienie z obowiązku zawiadamiania nie będzie zwalniać administratora danych z innych obowiązków wynikających z niniejszej dyrektywy.
(52) W tym kontekście kontrola ex post przeprowadzana przez właściwe organy musi z reguły być uznawana za wystarczający środek.
(53) Jednak niektóre operacje przetwarzania danych mogą stwarzać określone zagrożenia dla praw i wolności osób, których dane dotyczą ze względu na ich charakter, ich zakres lub przeznaczenie, jak np. pozbawienie jednostki przysługującego jej prawa, korzyści lub kontraktu, lub ze względu na szczególne zastosowanie nowych technologii; do Państw Członkowskich należy, jeżeli tego sobie życzą, określenie takich zagrożeń w ich ustawodawstwie.
(54) W stosunku do wszystkich operacji przetwarzania danych podejmowanych w społeczeństwie, liczba tych, które niosą ze sobą określone zagrożenia, jest bardzo ograniczona; Państwa Członkowskie muszą zapewnić kontrolę przetwarzania danych przez organ nadzorczy lub urzędnika odpowiedzialnego za ochronę danych, współpracującego z tym organem przed ich przetworzeniem; po takiej wstępnej kontroli, organ nadzorczy może, zgodnie z prawem krajowym, wydać opinię lub zezwolenie na przetwarzanie danych; kontrola taka może również następować w trakcie opracowywania środka ustawodawczego wydanego przez parlament narodowy lub środka opartego na takim środku prawnym, który określa charakter przetwarzania danych oraz stwarza odpowiednie zabezpieczenia.
(55) Na wypadek nieprzestrzegania przez administratora danych praw osób, których dane dotyczą, ustawodawstwa krajowe muszą przewidywać odpowiednie środki zaskarżenia; szkody, jakie osoba może ponieść wskutek niezgodnego z prawem przetwarzania danych, muszą być wyrównane przez administratora danych, który może być zwolniony z odpowiedzialności w przypadku udowodnienia, że szkoda nie powstała z jego winy, szczególnie wówczas gdy stwierdzi wystąpienie winy po stronie osoby, której dane dotyczą lub w przypadku siły wyższej; należy nakładać sankcje na każdą osobę, podlegającą prawu prywatnemu lub publicznemu, która nie spełnia wymagań wynikających z przyjętych krajowych przepisów wprowadzonych na podstawie niniejszej dyrektywy.
(56) Transgraniczny przepływ danych osobowych jest koniecznym warunkiem rozwoju handlu międzynarodowego; ochrona osób jaką niniejsza dyrektywa gwarantuje we Wspólnocie nie stanowi przeszkody dla przekazywania danych osobowych do państw trzecich, które zapewniają odpowiedni stopień ochrony; prawidłowość stopnia ochrony danych zapewnianej przez państwo trzecie należy oceniać w świetle wszystkich okoliczności dotyczących operacji przekazywania danych lub zestawu takich operacji.
(57) Z drugiej strony należy zakazać przekazywania danych osobowych do państwa trzeciego, które nie zapewnia odpowiedniego stopnia ochrony.
(58) Należy ustanowić, w niektórych okolicznościach, przepisy dla zwolnienia z tego zakazu, jeżeli osoba, której dane dotyczą, wyrazi na to zgodę, jeżeli przekazanie danych jest konieczne w związku z umową lub roszczeniem prawnym, jeżeli wymagać tego będzie ochrona ważnego interesu publicznego, jak np. przesyłanie danych za granicę przez władze podatkowe lub administrację celną lub przez służby odpowiedzialne za sprawy ubezpieczeń społecznych, lub w przypadku przekazania danych z rejestru utworzonego na mocy prawa i przeznaczonego do wglądu dla ogółu społeczeństwa lub osób wykazujących uzasadniony interes; w tym przypadku przekazanie danych nie powinno obejmować ich całości lub całych kategorii danych oraz, jeżeli rejestr jest przeznaczony do wglądu dla osób wykazujących uzasadniony interes, przekazanie danych powinno nastąpić jedynie na wniosek tych osób, lub wówczas gdy osoby te mają być odbierającymi dane.
(59) Podejmowane mogą być konkretne działania w celu zrekompensowania braku ochrony w państwie trzecim, jeżeli administrator danych oferuje właściwe środki zabezpieczające; ponadto, należy uwzględnić procedury negocjacji między Wspólnotą a państwami trzecimi.
(60) W każdym przypadku przekazywanie danych do państw trzecich może następować jedynie w pełnej zgodności z przepisami przyjętymi przez Państwa Członkowskie na podstawie niniejszej dyrektywy, w szczególności jej art. 8.
(61) Państwa Członkowskie i Komisja muszą, w zakresie swoich kompetencji, zachęcać zainteresowane stowarzyszenia handlowe i inne zainteresowane organizacje reprezentatywne do opracowania kodeksów postępowania w celu ułatwienia stosowania niniejszej dyrektywy, biorąc pod uwagę szczególne cechy procesu przetwarzania danych w niektórych sektorach, z poszanowaniem przepisów prawa krajowego przyjętych w celu jej wykonania.
(62) Utworzenie w Państwach Członkowskich organów nadzorczych, wykonujących swoje funkcje w sposób całkowicie niezależny jest zasadniczym elementem ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych.
(63) Organy te muszą dysponować określonymi środkami do realizacji swoich obowiązków, włączając uprawnienia do przeprowadzania dochodzenia i interwencji, szczególnie w przypadkach skarg od obywateli, jak również uprawnienia do brania udziału w postępowaniu sądowym; organy te muszą przyczyniać się do zapewnienia przejrzystości przetwarzania danych w Państwach Członkowskich, których właściwości podlegają.
(64) Władze różnych Państw Członkowskich muszą wspierać się wzajemnie w wykonywaniu swoich obowiązków w celu zapewnienia właściwego poszanowania zasad ochrony danych w całej Unii Europejskiej.
(65) Na poziomie wspólnotowym należy powołać zespół roboczy do spraw ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych, który będzie całkowicie niezależny w realizacji swoich funkcji; ze względu na jego szczególny charakter, musi on służyć radą Komisji oraz, w szczególności, przyczyniać się do jednolitego stosowania przepisów krajowych przyjętych na mocy niniejszej dyrektywy.
(66) W odniesieniu do przekazywania danych do państw trzecich, stosowanie niniejszej dyrektywy wymaga nadania Komisji uprawnień wykonawczych oraz ustanowienia procedury zgodnie z decyzją Rady 87/373/EWG [4].
(67) Dnia 20 grudnia 1994 r. zawarta została między Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją umowa w sprawie modus vivendi dotycząca środków wykonawczych do aktów przyjętych w trybie określonym w art. 189b Traktatu WE.
(68) Zasady ustanowione w niniejszej dyrektywie dotyczące ochrony praw i wolności osób fizycznych, szczególnie ich prawa do prywatności w odniesieniu do przetwarzania danych osobowych, mogą być uzupełniane lub wyjaśniane, zwłaszcza w przypadku niektórych sektorów, w formie szczegółowych przepisów opartych na wspomnianych zasadach.
Należy wyznaczyć Państwom Członkowskim okres nie dłuższy niż trzy lata od wejścia w życie krajowych środków wykonujących dyrektywę, w którym będą one zobowiązane do (69) progresywnego stosowania nowych przepisów krajowych w odniesieniu do wszystkich realizowanych już operacji przetwarzania danych; dla ułatwienia ich realizacji przy uzasadnionych ekonomicznie kosztach, kolejny okres 12 lat od daty przyjęcia niniejszej dyrektywy wyznaczony zostanie Państwom Członkowskim w celu zapewnienia zgodności istniejących ręcznych systemów ewidencji danych z niektórymi przepisami dyrektywy; jeżeli we wspomnianym przedłużonym okresie przejściowym dane zawarte w owych systemach będą przetwarzane ręcznie, konieczne będzie doprowadzenie do zgodności tych systemów ze wspomnianymi przepisami w czasie przetwarzania danych.
(70) Nie jest konieczne, aby osoba, której dane dotyczą, udzieliła ponownej zgody dla umożliwienia administratorowi danych dalsze przetwarzanie, po wejściu w życie krajowych przepisów przyjętych na mocy niniejszej dyrektywy, wszelkich sensytywnych danych koniecznych do realizacji umowy zawartej na warunkach dobrowolnej zgody stron przed wejściem w życie wspomnianych przepisów.
(71) Niniejsza dyrektywa nie stanowi przeszkody dla wprowadzania przez Państwo Członkowskie regulującej działalności marketingowej, skierowanej na konsumentów zamieszkałych na jego terytorium, o ile regulacja ta nie będzie dotyczyć ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych.
(72) Niniejsza dyrektywa zezwala na uwzględnianie zasady publicznego dostępu do oficjalnych dokumentów przy realizacji zasad ustanowionych w niniejszej dyrektywie,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
ROZDZIAŁ I
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 1
Cel dyrektywy
1.
Zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy, Państwa Członkowskie zobowiązują się chronić podstawowe prawa i wolności osób fizycznych, w szczególności ich prawo do prywatności w odniesieniu do przetwarzania danych osobowych.
2.
Państwa Członkowskie nie będą ograniczać ani zakazywać swobodnego przepływu danych osobowych między Państwami Członkowskimi ze względów związanych z ochroną przewidzianą w ust. 1.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy:
a) "dane osobowe" oznacza wszelkie informacje dotyczące zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osoby fizycznej ("osoby, której dane dotyczą"); osoba możliwa do zidentyfikowania to osoba, której tożsamość można ustalić bezpośrednio lub pośrednio, szczególnie przez powołanie się na numer identyfikacyjny lub jeden bądź kilka szczególnych czynników określających jej fizyczną, fizjologiczną, umysłową, ekonomiczną, kulturową lub społeczną tożsamość;
b) "przetwarzanie danych osobowych" ("przetwarzanie") oznacza każdą operację lub zestaw operacji dokonywanych na danych osobowych przy pomocy środków zautomatyzowanych lub innych, jak np. gromadzenie, rejestracja, porządkowanie, przechowywanie, adaptacja lub modyfikacja, odzyskiwanie, konsultowanie, wykorzystywanie, ujawnianie poprzez transmisję, rozpowszechnianie lub udostępnianie w inny sposób, układanie lub kompilowanie, blokowanie, usuwanie lub niszczenie;
c) "zbiór danych" ("zbiór") oznacza każdy uporządkowany zestaw danych osobowych, dostępnych według określonych kryteriów, scentralizowanych, zdecentralizowanych lub rozproszonych funkcjonalnie lub geograficznie;
d) "administrator danych" oznacza osobę fizyczną lub prawną, władzę publiczną, agencję lub inny organ, który samodzielnie lub wspólnie z innymi podmiotami określa cele i sposoby przetwarzania danych; jeżeli cele i sposoby przetwarzania danych są określane w przepisach ustawowych i wykonawczych lub przepisach wspólnotowych, administrator danych może być powoływany lub kryteria jego powołania mogą być ustalane przez ustawodawstwo krajowe lub wspólnotowe;
e) "przetwarzający" oznacza osobę fizyczną lub prawną, władzę publiczną, agencję lub inny organ przetwarzający dane osobowe w imieniu administratora danych;
f) "osoba trzecia" oznacza osobę fizyczną lub prawną, władzę publiczną, agencję lub inny organ niebędący osobą, której dane dotyczą, ani administratorem danych, ani przetwarzającym lub jedną z osób, które pod bezpośrednim zwierzchnictwem administratora danych lub przetwarzającego upoważnione są do przetwarzania danych;
g) "odbierający dane" oznacza osobę fizyczną lub prawną, władzę publiczną, agencję lub inny organ, któremu ujawniane są dane, będący lub niebędący osobą trzecią; jednakże władze, które mogą otrzymywać dane w ramach konkretnego dochodzenia, nie są uważane za odbiorcę;
h) "zgoda osoby, której dane dotyczą" oznacza konkretne i świadome, dobrowolne wskazanie przez osobę, której dane dotyczą na to, że wyraża przyzwolenie na przetwarzanie odnoszących się do niej danych osobowych.
Artykuł 3
Zakres obowiązywania
1.
Niniejsza dyrektywa stosuje się do przetwarzania danych osobowych w całości lub w części w sposób zautomatyzowany oraz innego przetwarzania danych osobowych, stanowiących część zbioru danych lub mających stanowić część zbioru danych.
2.
Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do przetwarzania danych osobowych:
- w ramach działalności wykraczającej poza zakres prawa Wspólnoty, jak np. dane, o których stanowi tytuł V i VI Traktatu o Unii Europejskiej, a w żadnym razie do działalności na rzecz bezpieczeństwa publicznego, obronności, bezpieczeństwa państwa (łącznie z dobrą kondycją gospodarcza państwa, gdy działalność ta dotyczy spraw związanych z bezpieczeństwem państwa) oraz działalności państwa w obszarach prawa karnego,
- przez osobę fizyczną w trakcie czynności o czysto osobistym lub domowym charakterze.
Artykuł 4
Odpowiednie prawo krajowe
1.
Każde Państwo Członkowskie stosuje, w odniesieniu do przetwarzania danych osobowych, przepisy prawa krajowego przyjmowane na mocy niniejszej dyrektywy wówczas, gdy:
a) przetwarzanie danych odbywa się w kontekście prowadzenia przez administratora danych działalności gospodarczej na terytorium Państwa Członkowskiego; jeżeli ten sam administrator danych prowadzi działalność gospodarczą na terytorium kilku Państw Członkowskich, musi on podjąć niezbędne działania, aby zapewnić, że każde z tych przedsiębiorstw wywiązuje się z obowiązków przewidzianych w odpowiednich przepisach prawa krajowego;
b) administrator danych nie prowadzi działalności gospodarczej na terytorium Państwa Członkowskiego, lecz w miejscu, gdzie jego prawo krajowe obowiązuje na mocy międzynarodowego prawa publicznego;
c) administrator danych nie prowadzi działalności gospodarczej na terytorium Wspólnoty a do celów przetwarzania danych osobowych wykorzystuje środki, zarówno zautomatyzowane jak i inne, znajdujące się na terytorium wymienionego Państwa Członkowskiego, o ile środki te nie są wykorzystywane wyłącznie do celów tranzytu przez terytorium Wspólnoty.
2.
W okolicznościach określonych w ust. 1 lit. c), administrator danych musi wyznaczyć swojego przedstawiciela na terytorium tego Państwa Członkowskiego, bez uszczerbku dlapostępowań sądowych, jakie mogłyby być podjęte przeciwko samemu administratorowi danych.
ROZDZIAŁ II
OGÓLNE ZASADY LEGALNOŚCI PRZETWARZANIA DANYCH OSOBOWYCH
Artykuł 5
Państwa Członkowskie określą, w granicach przepisów zawartych w niniejszym rozdziale, bardziej szczegółowe warunki ustalania legalności przetwarzania danych osobowych.
SEKCJA 1
ZASADY DOTYCZĄCE JAKOŚCI DANYCH
Artykuł 6
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby dane osobowe były:
a) przetwarzane rzetelnie i legalnie;
b) gromadzone do określonych, jednoznacznych i legalnych celów oraz nie były poddawane dalszemu przetwarzaniu w sposób niezgodny z tym celem.
Dalsze przetwarzanie danych w celach historycznych, statystycznych lub naukowych nie jest uważane za niezgodne z przepisami pod warunkiem ustanowienia przez Państwa Członkowskie odpowiednich środków zabezpieczających;
c) prawidłowe, stosowne oraz nienadmierne ilościowo w stosunku do celów, dla których zostały zgromadzone i/lub dalej przetworzone;
d) prawidłowe oraz, w razie konieczności, aktualizowane; należy podjąć wszelkie uzasadnione działania, aby zapewnić usunięcie lub poprawienie nieprawidłowych lub niekompletnych danych, biorąc pod uwagę cele, dla których zostały zgromadzone lub dla których są dalej przetwarzane;
e) przechowywane w formie umożliwiającej identyfikację osób, których dane dotyczą, przez czas nie dłuższy niż jest to konieczne do celów, dla których dane zostały zgromadzone lub dla których są dalej przetwarzane.
Państwa Członkowskie ustanowią odpowiednie środki zabezpieczające dla danych przechowywanych przez dłuższe okresy dla potrzeb historycznych, statystycznych i naukowych.
2.
Na administratorze danych spoczywa obowiązek zapewnienia przestrzegania przepisów ust. 1.
SEKCJA II
KRYTERIA LEGALNOŚCI PRZETWARZANIA DANYCH
Artykuł 7
Państwa Członkowskie zapewniają, że dane osobowe mogą być przetwarzane tylko wówczas gdy:
a) osoba, której dane dotyczą, jednoznacznie wyraziła na to zgodę; lub
b) przetwarzanie danych jest konieczne dla realizacji umowy, której stroną jest osoba, której dane dotyczą, lub w celu podjęcia działań na życzenie osoby, której dane dotyczą, przed zawarciem umowy; lub
c) przetwarzanie danych jest konieczne dla wykonania zobowiązaniea prawnego, któremu administrator danych podlega; lub
d) przetwarzanie danych jest konieczne dla ochrony żywotnych interesów osób, których dane dotyczą; lub
e) przetwarzanie danych jest konieczne dla realizacji zadania wykonywanego w interesie publicznym lub dla wykonywania władzy publicznej przekazanej administratorowi danych lub osobie trzeciej, przed którą ujawnia się dane; lub
f) przetwarzanie danych jest konieczne dla potrzeb wynikających z uzasadnionych interesów administratora danych lub osoby trzeciej, lub osobom, którym dane są ujawniane, z wyjątkiem sytuacji, kiedy interesy takie podporządkowane są interesom związanym z podstawowymi prawami i wolnościami osoby, której dane dotyczą, które gwarantują ochronę na podstawie art. 1 ust. 1.
SEKCJA III
SZCZEGÓLNE KATEGORIE PRZETWARZANIA DANYCH
Artykuł 8
Przetwarzanie szczególnych kategorii danych
1.
Państwa Członkowskie zabraniają przetwarzania danych osobowych ujawniających pochodzenie rasowe lub etniczne, opinie polityczne, przekonania religijne lub filozoficzne, przynależność do związków zawodowych, jak również przetwarzanie danych dotyczących zdrowia i życia seksualnego.
2.
Ustęp 1 nie ma zastosowania w przypadku gdy:
a) osoba, której dane dotyczą, udzieliła wyraźnej zgody na ich przetwarzanie, chyba że ustawodawstwo Państwa Członkowskiego przewiduje, że zakaz określony w ust. 1 nie może być uchylony mimo udzielonej zgody przez osobę, której dane dotyczą; lub
b) przetwarzanie danych jest konieczne do wypełniania obowiązków i szczególnych uprawnień administratora danych w dziedzinie prawa pracy, o ile jest to dozwolone przez prawo krajowe przewidujące odpowiednie środki zabezpieczające; lub
c) przetwarzanie danych jest konieczne dla ochrony żywotnych interesów osoby, której dane dotyczą lub innej osoby, w przypadku gdy osoba, której dane dotyczą, jest fizycznie lub prawnie niezdolna do udzielenia zgody; lub
d) przetwarzanie danych jest dokonywane w ramach legalnej działalności wspartej odpowiednimi gwarancjami przez fundację, stowarzyszenie lub inną instytucję nienastawioną na osiąganie zysku, której cele mają charakter polityczny, filozoficzny, religijny lub związkowy, pod warunkiem że przetwarzanie danych odnosi się wyłącznie do członków tej instytucji lub osób mających z nią regularny kontakt w związku z jej celami oraz, że dane nie zostaną ujawnione osobie trzeciej bez zgody osób, których dane dotyczą; lub
e) przetwarzanie dotyczy danych, które są podawane do wiadomości publicznej przez osobę, której dane dotyczą, lub jest konieczne do ustalenia, wykonania lub ochrony roszczeń prawnych.
3.
Ustęp 1 nie ma zastosowania w przypadku gdy przetwarzanie danych wymagane jest do celów medycyny prewencyjnej, diagnostyki medycznej, świadczenia opieki lub leczenia, lub też zarządzania opieką zdrowotną, jak również w przypadkach, gdy dane są przetwarzane przez pracownika służby zdrowia zgodnie z przepisami prawa krajowego lub zasadami określonymi przez właściwe krajowe instytucje, podlegającemu obowiązkowi zachowania tajemnicy zawodowej lub przez inną osobę również zobowiązaną do zachowania tajemnicy.
4.
Pod warunkiem ustanowienia odpowiednich środków zabezpieczających, Państwa Członkowskie mogą, ze względu na istotny interes publiczny, ustalić dodatkowe wyłączenia, poza tymi, które zostały przewidziane w ust. 2, na mocy ustawy krajowej lub decyzji organu nadzorczego.
5.
Przetwarzanie danych dotyczących przestępstw, wyroków skazujących lub środków bezpieczeństwa może być dokonywane jedynie pod kontrolą władz publicznych, lub też, jeżeli zgodnie z prawem krajowym ustanowiono określone środki zabezpieczające, z zachowaniem odstępstw, które Państwo Członkowskie może udzielić zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa krajowego, zapewniając zachowanie odpowiednich zabezpieczeń.
Jednak kompletny rejestr przestępstw kryminalnych może być prowadzony tylko pod kontrolą władzy publicznej.
Państwa Członkowskie mogą ustanowić przepisy zobowiązujące oficjalny organ do sprawowania kontroli nad przetwarzaniem danych dotyczących sankcji administracyjnych lub orzeczeń w sprawach cywilnych.
6.
Odstępstwa od ust. 1, przewidziane w ust. 4 i 5, są notyfikowane Komisji.
7.
Państwa Członkowskie określą warunki, w których może następować przetwarzanie krajowego numeru identyfikacyjnego lub innego identyfikatora ogólnego stosowania.
Artykuł 9
Przetwarzanie danych osobowych i wolność wypowiedzi
Państwa Członkowskie wprowadzają możliwość wyłączenia lub odstąpienia od przepisów niniejszego rozdziału, rozdziału IV i VI w przypadku przetwarzania danych osobowych wyłącznie w celach dziennikarskich lub w celu uzyskania wyrazu artystycznego lub literackiego jedynie wówczas, gdy jest to konieczne dla pogodzenia prawa do zachowania prywatności z przepisami dotyczącymi wolności wypowiedzi.
SEKCJA IV
PRZEKAZYWANIE INFORMACJI OSOBIE, KTÓREJ DANE DOTYCZĄ
Artykuł 10
Informacje w przypadku gromadzeniadanych od osoby, której dane dotyczą
Państwa Członkowskie zapewniają, aby administrator danych lub jego przedstawiciel miał obowiązek przedstawienia osobie, której dane dotyczą i od której gromadzone są dane, co najmniej następujących informacji, z wyjątkiem przypadku, kiedy informacje takie już posiada:
a) tożsamości administratora danych i ewentualnie jego przedstawiciela;
b) celów przetwarzania danych, do których dane są przeznaczone;
c) wszelkich dalszych informacji, jak np.:
- odbiorcy lub kategorie odbierających dane,
- tego, czy odpowiedzi na pytania są obowiązkowe czy dobrowolne oraz ewentualne konsekwencje nieudzielenia odpowiedzi,
- istnienie prawa wglądu do swoich danych oraz ich sprostowania,
o ile takie dalsze informacje są potrzebne, biorąc od uwagę szczególne okoliczności, w których dane są gromadzone, w celu zagwarantowania rzetelnego przetwarzania danych w stsunku doosoby, której dane dotyczą.
Artykuł 11
Informacje w przypadku uzyskiwania danych z innych źródeł niż osoba, której dane dotyczą
1.
W przypadku gdy dane uzyskiwane są z innych źródeł niż osoba, której dane dotyczą, Państwa Członkowskie zapewniają, aby administrator danych lub jego przedstawiciel był zobowiązany od początku gromadzenia danych osobowych lub w przypadku ujawnienia danych osobie trzeciej, nie później niż do momentu, gdy dane są ujawniane po raz pierwszy, dostarczyć osobie, której dane dotyczą, co najmniej następujące informacje, z wyjątkiem przypadku, kiedy posiada już ona takie informacje:
- tożsamość administratora i ewentualnie jego przedstawiciela;
- cele przetwarzania danych;
- wszelkie dalsze informacji, jak np.:
- kategorie potrzebnych danych,
- odbiorcy lub kategorie odbierających dane,
- istnienie prawa wglądu do swoich danych oraz ichsprostowania,
o ile takie dalsze informacje są konieczne, biorąc od uwagę szczególne okoliczności, w których dane są gromadzone, w celu zagwarantowania rzetelnego przetwarzania danych w stosunku doosoby, której dane dotyczą.
2.
Ustęp 1 nie ma zastosowania w przypadku gdy, szczególnie w przypadku przetwarzania danych do celów statystycznych, historycznych lub naukowych, dostarczenie takich informacji wymagałoby niewspółmiernie dużego wysiłku lub jeżeli gromadzenie lub ujawnianie informacji jest wyraźnie przewidziane przez prawo.
W takich przypadkach Państwa Członkowskie zapewniają odpowiednie środki zabezpieczające.
SEKCJA V
PRAWO UZYSKANIA PRZEZ OSOBĘ, KTÓREJ DANE DOTYCZĄ DOSTĘPU DO DANYCH
Artykuł 12
Prawo dostępu do danych
Państwa Członkowskie zapewniają każdej osobie, której dane dotyczą, prawo do uzyskania od administratora danych:
a) bez ograniczeń, w odpowiednich odstępach czasu oraz bez nadmiernego opóźnienia lub kosztów:
- potwierdzenia, czy dotyczące jej dane są przetwarzane oraz co najmniej informacji o celach przetwarzania danych, kategoriach danych oraz odbiorcach lub kategoriach odbiorców, którym dane te są ujawniane,
- wyrażonej w zrozumiałej formie informacji o danych przechodzących przetwarzanie oraz posiadanych informacji o ich źródłach,
- wiadomości na temat zasad automatycznego przetwarzania dotyczących jej danych przynajmniej w przypadku zautomatyzowanego procesu decyzyjnego określonego w art. 15 ust. 1;
b) odpowiednio do przypadku, sprostowania, usunięcia lub zablokowania danych, których przetwarzanie jest niezgodne z przepisami niniejszej dyrektywy, szczególnie ze względu na niekompletność lub niedokładność danych;
c) zawiadomienia osób trzecich, którym dane zostały ujawnione, o ewentualnym sprostowaniu, usunięciu lub zablokowaniu danych zgodnie z lit. b), o ile nie okaże się to niemożliwe lub nie będzie wymagało niewspółmiernie dużego wysiłku.
SEKCJA VI
WYŁĄCZENIA I OGRANICZENIA
Artykuł 13
Zwolnienia i ograniczenia
1. Państwo Członkowskie może przyjąć środki ustawodawcze w celu ograniczenia zakresu praw i obowiązków, przewidzianego w art. 6 ust. 1, art. 10, art. 11 ust. 1, art. 12 oraz 21, kiedy ograniczenie takie stanowi środek konieczny dla zabezpieczenia:
a) bezpieczeństwa narodowego;
b) obronności;
c) bezpieczeństwa publicznego;
d) działań prewencyjnych, prowadzonych czynności dochodzeniowo-śledczych i prokuratorskich w sprawach karnych lub sprawach o naruszenie zasad etyki w zawodach podlegających regulacji;
e) ważnego interesu ekonomicznego lub finansowego Państwa Członkowskiego lub Unii Europejskiej, łącznie z kwestiami pieniężnymi, budżetowymi i podatkowymi;
f) funkcji kontrolnych, inspekcyjnych i regulacyjnych związanych, nawet sporadycznie, z wykonywaniem władzy publicznej w przypadkach wymienionych w lit. c)–e);
g) ochrony osoby, której dane dotyczą oraz praw i wolności innych osób.
2.
Z zastrzeżeniem obowiązku zapewnienia odpowiedniego stopnia ochronyprawnej, w szczególności, aby dane nie były wykorzystywane do podejmowania działań lub decyzji dotyczących konkretnych osób, Państwa Członkowskie mogą w przypadku gdy wyraźnie nie występuje ryzyko naruszenia prywatności osoby, której dane dotyczą, ograniczyć przy pomocy środków legislacyjnych prawa przewidziane w art. 12, gdy dane są przetwarzane wyłącznie do celów badań naukowych lub przechowywane są w formie osobistej przez okres nieprzekraczający okresu koniecznegowyłącznie w celusporządzenia statystyk.
SEKCJA VII
PRAWO SPRZECIWU PRZYSŁUGUJĄCE OSOBIE, KTÓREJ DANE DOTYCZĄ
Artykuł 14
Prawo sprzeciwu przysługujące osobie, której dane dotyczą
Państwa Członkowskie przyznają osobie, której dane dotyczą, prawo:
a) przynajmniej w przypadkach wymienionych w art. 7 lit. e) i f), w dowolnym czasie z ważnych i uzasadnionych przyczyn wynikających z jego konkretnej sytuacji, sprzeciwu co do przetwarzania dotyczących jej danych, z zastrzeżeniem odmiennych postanowień ustawodawstwa krajowego.
W przypadku uzasadnionego sprzeciwu przetwarzanie danych przez administratora danych nie może już obejmować tych danych;
b) sprzeciwu, na wniosek i bez opłaty, wobec przetwarzania dotyczących jej danych osobowych, dla potrzeb bezpośredniego obrotu, lub prawo bycia poinformowanym przed ujawnieniem danych osobowych po raz pierwszy osobom trzecim lub ich wykorzystaniem w ich imieniu dla potrzeb bezpośredniego obrotu, jak również prawo wyraźnego powoływania się na prawo sprzeciwu, bez opłat, wobec ujawniania lub wykorzystywania danych.
Państwa Członkowskie podejmują konieczne działania, aby osoby, których dane dotyczą, były świadome istnienia praw wymienionych w lit. b) akapit pierwszy.
Artykuł 15
Zautomatyzowane decyzje indywidualne
1.
Państwa Członkowskie przyznają każdej osobie prawo do nieobjęcia jej decyzją, która wywołuje skutki prawne, które jej dotyczą lub mają na nią istotny wpływ, oraz która oparta jest wyłącznie na zautomatyzowanym przetwarzaniu danych, którego celem jest dokonanie oceny niektórych dotyczących ją aspektów o charakterze osobistym, jak np. wyniki osiągane w pracy, zdolność kredytowa, wiarygodność, sposób zachowania itp.
2.
Z zastrzeżeniem przepisów innych artykułów niniejszej dyrektywy, Państwa Członkowskie zapewniają, że każda osoba będzie mogła być wyłączona z zakresu objętego decyzją określoną w ust. 1, jeżeli decyzja taka:
a) zostanie podjęta w trakcie zawierania lub realizacji umowy, pod warunkiem że wniosek w sprawie zawarcia lub realizacji umowy, wniesiony przez osobę, której dane dotyczą, zostanie przyjęty, lub że istnieją odpowiednie sposoby zabezpieczenia jego uzasadnionych interesów, jak np. uregulowania umożliwiające mu przedstawienie swojego punktu widzenia; lub
b) zostanie dozwolona przez prawo, które określa również sposoby zabezpieczenia uzasadnionych interesów osoby, której dane dotyczą.
SEKCJA VIII
POUFNOŚĆ I BEZPIECZEŃSTWO PRZETWARZANIA DANYCH
Artykuł 16
Poufność przetwarzania danych
Żadna osoba działająca z upoważnienia administratora danych lub przetwarzającego, włączając samego przetwarzającego, który ma dostęp do danych osobowych, nie może przetwarzać ich bez polecenia administratora danych, chyba że wymaga tego prawo.
Artykuł 17
Bezpieczeństwo przetwarzania danych
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby administrator danych wprowadził odpowiednie środki techniczne i organizacyjne w celu ochrony danych osobowych przed przypadkowym lub nielegalnym zniszczeniem lub przypadkową utratą, zmianą, niedozwolonym ujawnieniem lub dostępem, szczególnie wówczas gdy przetwarzanie danych obejmuje transmisję danych w sieci, jak również przed wszelkimi innymi nielegalnymi formami przetwarzania.
Uwzględniając stan wiedzy w tej dziedzinie oraz koszt realizacji, przyjęte zostaną takie środki, które zapewnią poziom bezpieczeństwa odpowiedni do zagrożeń wynikających z przetwarzania danych oraz charakteru danych objętych ochroną.
2.
Państwa Członkowskie zobowiązują administratora danych, w przypadku przetwarzania danych w jego imieniu, do wybrania przetwarzającego, o wystarczających gwarancjach odnośnie do technicznych środków bezpieczeństwa oraz rozwiązań organizacyjnych, regulujących przetwarzanie danych, oraz zapewnienia stosowania tych środków i rozwiązań.
3.
Przetwarzanie danych przez przetwarzającego musi być regulowane przez umowę lub akt prawny, na mocy których przetwarzający podlega administratorowi danych i które w szczególności postanawiają, że:
- przetwarzający działa wyłącznie na polecenie administratora danych,
- obowiązki wymienione w ust. 1, określone przez ustawodawstwo Państwa Członkowskiego, w którym przetwarzający prowadzi działalność gospodarczą, dotyczą również przetwarzającego.
4.
Do celów zachowania dowodów, części umowy lub aktu prawnego dotyczącego ochrony danych i wymagań dotyczących środków wymienionych w ust. 1 są sporządzane na piśmie lub w innej równorzędnej formie.
SEKCJA IX
ZAWIADOMIENIE
Artykuł 18
Obowiązek zawiadamiania organu nadzorczego
1.
Państwa Członkowskie zobowiązują administratora danych lub jego ewentualnego przedstawiciela do zawiadomienia organu nadzorczego, wymienionego w art. 28, przed przeprowadzeniem całościowej lub częściowej operacji automatycznego przetwarzania danych lub zestawu takich operacji mających służyć jednemu celowi lub wielu powiązanym ze sobą celom.
2.
Państwa Członkowskie mogą wprowadzić uproszczenie procedury lub zwolnienie z obowiązku zawiadomienia tylko w następujących sytuacjach oraz na następujących warunkach:
- jeżeli, w przypadku kategorii operacji przetwarzania, co do których mało prawdopodobne jest, biorąc pod uwagę dane przeznaczone do przetworzenia, aby niekorzystnie wpłynęły na prawa i wolności osób, których dane dotyczą, określą cele przetwarzania danych, dane lub kategorie danych przechodzących proces przetwarzania, kategorię lub kategorie osób, których dane dotyczą, odbiorców lub kategorie odbiorców, którym dane mają być ujawnione oraz długość okresu przechowywania danych i/lub
- jeżeli administrator danych, zgodnie z dotyczącymi go przepisami krajowymi, powoła urzędnika do spraw ochrony danych osobowych, odpowiedzialnego w szczególności:
- za zapewnienie w niezależny sposób wewnętrznego stosowania przepisów prawa krajowego przyjętych na mocy niniejszej dyrektywy,
- za prowadzenie rejestru operacji przetwarzania danych wykonywanych przez administratora danych i zawierających informacje określone w art. 21 ust. 2,
zapewniając przy tym, że nie zostaną naruszone prawa i wolności osób, których dane dotyczą.
3.
Państwa Członkowskie mogą ustalić, że ust. 1 nie odnosi się do przetwarzania danych, którego wyłącznym celem jest prowadzenie rejestru, który zgodnie z obowiązującymi przepisami ustawowymi lub wykonawczymi ma służyć za źródło informacji dla społeczeństwa oraz który będzie przeznaczony do wglądu dla ogółu społeczeństwa lub osób wykazujących uzasadniony interes.
4.
Państwa Członkowskie mogą wprowadzić wyłączenie odobowiązku zawiadamiania lub uprościć procedurę zawiadamiania w przypadku operacji przetwarzania danych określonych w art. 8 ust. 2 lit. d).
5.
Państwa Członkowskie mogą postanowić, że niektóre lub wszystkie niezautomatyzowane operacje przetwarzania danych osobowych będą zgłaszane lub ustalą dla takich operacji uproszczony tryb zawiadamiania.
Artykuł 19
Treść zawiadomienia
1.
Państwa Członkowskie ustalają, jakie informacje zostaną podane w zawiadomieniu.
Obejmują one, co najmniej:
a) nazwę (nazwisko) i adres administratora danych i ewentualnie jego przedstawiciela;
b) cel lub cele przetwarzania danych;
c) opis kategorii osób, których dane dotyczą oraz danych lub kategorii danych, które się do nich odnoszą;
d) odbiorcę lub kategorie odbiorców, którym dane mogą być ujawnione;
e) propozycje przekazania danych do państw trzecich;
f) ogólny opis umożliwiający dokonanie wstępnej oceny prawidłowości uregulowań przyjętych w związku z art. 17 w celu zapewnienia bezpieczeństwa przetwarzania danych.
2.
Państwa Członkowskie określą procedury w myśl, których wszelkie zmiany mające wpływ na informacje określone w ust. 1 muszą być zgłaszane organowi nadzorczemu.
Artykuł 20
Kontrola wstępna
1.
Państwa Członkowskie definiują operacje przetwarzania danych mogące stwarzać określone zagrożenia dla praw i wolności osób, których dane dotyczą oraz kontrolują, czy dane te są badane przed ich rozpoczęciem.
2.
Kontrole wstępne są przeprowadzane przez organ nadzorczy po przyjęciu od administratora danych lub urzędnika odpowiedzialnego za ochronę danych zawiadomienia, którzy w razie wątpliwości powinni zasięgać opinii organu nadzorczego.
3.
Państwa Członkowskie mogą również przeprowadzać takie kontrole w kontekście opracowywania odpowiedniego środka w parlamencie narodowym lub środka opartego na takim rozwiązaniu legislacyjnym, które określa charakter przetwarzania danych oraz stwarza odpowiednie zabezpieczenia.
Artykuł 21
Podawanie do wiadomości publicznej operacji przetwarzania danych
1.
Państwa Członkowskie podejmują odpowiednie środki, aby zapewnić podanie do wiadomości publicznej operacji przetwarzania danych.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby organ nadzorczy prowadził rejestr operacji przetwarzania danych zgłoszonych zgodnie z art. 18.
Rejestr zawiera co najmniej informacje wymienione w art. 19 ust. 1 lit. a)–e).
Rejestr może być sprawdzany przez dowolną osobę.
3.
Państwa Członkowskie zapewniają, w odniesieniu do operacji przetwarzania danych niepodlegających zgłoszeniu, aby administratorzy danych lub inne instytucje powołane przez Państwa Członkowskie udostępniały przynajmniej informacje określone w art. 19 ust. 1 lit. a)–e), w odpowiedniej formie każdej osobie na żądanie.
Państwa Członkowskie mogą ustalić, że przepis ten nie będzie dotyczyć przetwarzania danych, którego wyłącznym celem jest prowadzenie rejestru mającego służyć, na mocy przepisów ustawowych i wykonawczych, za źródło informacji dla ogółu społeczeństwa, otwartego dla obywateli i każdej osoby wykazującej uzasadniony interes.
ROZDZIAŁ III
ŚRODKI SĄDOWE, ODPOWIEDZIALNOŚĆ I SANKCJE
Artykuł 22
Środki sądowe
Bez uszczerbku dla wszystkich odwoławczych środków administracyjnych, które mogą być wprowadzone przez organ nadzorczy określony w art. 28, przed wszczęciem postępowania sądowego Państwa Członkowskie zapewnią każdej osobie prawo do korzystania ze środków prawnych w związku z naruszeniem praw zagwarantowanych jej przez przepisy krajowe dotyczące przetwarzania danych.
Artykuł 23
Odpowiedzialność
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, że każdej osobie, która poniosła szkodę wskutek niezgodnej z prawem operacji przetwarzania danych lub innej czynności niezgodnej z przepisami krajowymi przyjętymi zgodnie z niniejszą dyrektywą, przysługuje od administratora danych odszkodowanie za poniesioną szkodę.
2.
Administrator danych może zastać zwolniony od tej odpowiedzialności w całości lub w części, jeżeli udowodni, że nie jest odpowiedzialny za zdarzenie, które spowodowało szkodę.
Artykuł 24
Sankcje
Państwa Członkowskie przyjmą odpowiednie środki w celu zapewnienia pełnej realizacji przepisów niniejszej dyrektywy oraz w szczególności określą sankcje, jakie należy nałożyć w przypadku naruszenia przepisów przyjętych zgodnie z niniejszą dyrektywą.
ROZDZIAŁ IV
PRZEKAZYWANIE DANYCH OSOBOWYCH DO PAŃSTW TRZECICH
Artykuł 25
Zasady
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby przekazywanie do państwa trzeciego danych osobowych poddawanych przetwarzaniu lub przeznaczonych do przetwarzania po ich przekazaniu mogło nastąpić tylko wówczas gdy, niezależnie od zgodności z krajowymi przepisami przyjętymi na podstawie innych przepisów niniejszej dyrektywy, dane państwo trzecie zapewni odpowiedni stopień ochrony.
2.
Odpowiedni stopień ochrony danych zapewnianej przez państwo trzecie należy oceniać w świetle wszystkich okoliczności dotyczących operacji przekazania danych lub zbiorutakich operacji; szczególną uwagę zwracać się będzie na charakter danych, cel i czas trwania proponowanych operacji przetwarzania danych, kraj pochodzenia i kraj ostatecznego przeznaczenia, przepisy prawa, zarówno ogólne jak i branżowe, obowiązujące w państwie trzecim oraz przepisy zawodowe i środki bezpieczeństwa stosowane w tym państwie.
3.
Państwa Członkowskie i Komisja będą informować się wzajemnie o przypadkach, kiedy uznają, że państwo trzecie nie zapewnia odpowiedniego stopnia ochrony w znaczeniu ust. 2.
4.
Jeżeli Komisja stwierdzi, na podstawie procedury przewidzianej w art. 31 ust. 2, że państwo trzecie nie zapewnia odpowiedniego stopnia ochrony w znaczeniu ust. 2 niniejszego artykułu, Państwa Członkowskie podejmą konieczne środki, aby nie dopuścić do przekazania jakichkolwiek danych tego samego rodzaju do wspomnianego państwa trzeciego.
5.
We właściwym czasie Komisja przystąpi do negocjacji w celu zaradzenia sytuacji stwierdzonej na podstawie ust. 4.
6.
Komisja może stwierdzić, zgodnie z procedurą określoną w art. 31 ust. 2, że państwo trzecie zapewnia prawidłowy stopień ochrony w znaczeniu ust. 2 niniejszego artykułu, co wynika z jego prawa krajowego lub międzynarodowych zobowiązań, jakie państwo to przyjęło, szczególnie po zakończeniu negocjacji określonych w ust. 5, w zakresie ochrony życia prywatnego i podstawowych praw i wolności osób fizycznych.
Państwa Członkowskie podejmują środki niezbędne w celu wykonania decyzji Komisji.
Artykuł 26
Odstępstwa
1.
W drodze odstępstwa od przepisów art. 25 oraz, z zastrzeżeniem odmiennych przepisów prawa krajowego dotyczącego konkretnych przypadków, Państwa Członkowskie zapewnią, że przekazanie lub przekazywanie danych osobowych do państwa trzeciego, który nie zapewnia odpowiedniego stopnia ochrony w znaczeniu art. 25 ust. 2 może nastąpić pod warunkiem że:
a) osoba, której dane dotyczą, jednoznacznie udzieli zgody na proponowane przekazanie danych; lub
b) przekazanie danych jest konieczne dla realizacji umowy między osobą, której dane dotyczą i administratorem danych lub dla wprowadzenia w życie ustaleń poprzedzających zawarcie umowy na wniosek osoby, której dane dotyczą; lub
c) przekazanie danych jest konieczne dla zawarcia lub wykonania umowy zawartej między administratorem danych i osobą trzecią, w interesie osoby, której dane dotyczą, lub
d) przekazanie danych jest konieczne lub wymagane przez prawo z ważnych względów publicznych lub w celu ustanowienia, wykonania lub obrony tytułu prawnego; lub
e) przekazanie danych jest konieczne dla zapewnienia ochrony żywotnych interesów osoby, której dane dotyczą; lub
f) przekazanie danych następuje z rejestru, który ma służyć, zgodnie z obowiązującymi przepisami ustawowymi lub wykonawczymi, za źródło informacji dla ogółu społeczeństwa, udostępnionego do konsultacji obywateli i każdej osoby wykazującej uzasadniony interes, o ile warunki określone przez prawo odnośnie do wglądu do takiego rejestru zostały w danym przypadku spełnione.
2.
Bez uszczerbku dla ust. 1, Państwo Członkowskie może zezwolić na przekazanie lub przekazywanie danych osobowych do państwa trzeciego, które nie zapewnia odpowiedniego stopnia ochrony w znaczeniu art. 25 ust. 2, jeżeli administrator danych zaleci odpowiednie zabezpieczenia odnośnie do ochrony prywatności oraz podstawowych praw i wolności osoby oraz odnośnie do wykonywania odpowiednich praw; takie środki zabezpieczające mogą w szczególności wynikać z odpowiednich klauzul umownych.
3.
Państwo Członkowskie powiadamia Komisję i inne Państwa Członkowskie o upoważnieniach wydanych na podstawie ust. 2.
Jeżeli Państwo Członkowskie lub Komisja zgłaszają sprzeciw w oparciu o uzasadnione przyczyny związane z ochroną prywatności oraz podstawowych praw i wolności osób fizycznych, Komisja podejmuje właściwe środki zgodnie z procedurą określoną w art. 31 ust. 2.
Państwa Członkowskie podejmą konieczne środki w celu zastosowania się do decyzji Komisji.
4.
Jeżeli Komisja postanowi, zgodnie z procedurą określoną w art. 31 ust. 2, że określone klauzule umowne zapewniają odpowiednie środki zabezpieczające wymagane w ust. 2, Państwa Członkowskie podejmą konieczne środki w celu zastosowania się do decyzji Komisji.
ROZDZIAŁ V
KODEKSY POSTĘPOWANIA
Artykuł 27
1.
Państwa Członkowskie i Komisja zachęcają do opracowywania kodeksów postępowania, których celem będzie usprawnienie procesu prawidłowego wprowadzania krajowych przepisów przyjętych przez Państwa Członkowskie na mocy niniejszej dyrektywy, uwzględniając szczególne cechy różnych sektorów.
2.
Państwa Członkowskie umożliwiają związkom zawodowym i innym instytucjom reprezentującym inne kategorie administratorów danych, które opracowały projekty krajowych kodeksów postępowania lub, które zamierzają dokonać zmiany lub uzupełnienia istniejących krajowych kodeksów postępowania, przedstawienie ich do zaopiniowania władzy publicznej.
Państwa Członkowskie doprowadzą do ustalenia przez wspomniany organ, m.in. czy przedstawiony mu projekt jest zgodny z przepisami krajowymi przyjętymi zgodnie z niniejszą dyrektywą.
Jeżeli wspomniany organ uzna to za stosowne, będzie zwracać się o opinie osób, których dane dotyczą lub ich przedstawicieli.
3.
Projekty kodeksów wspólnotowych, jak również zmiany i uzupełnienia istniejących kodeksów wspólnotowych, mogą być przedstawione grupie roboczej określonej w art. 29.
Grupa robocza ustali m.in., czy przedstawione jej projekty są zgodne z przepisami krajowymi przyjętymi zgodnie z niniejszą dyrektywą.
Komisja może zapewnić odpowiednie rozpowszechnienie kodeksów zatwierdzonych przez grupę roboczą.
ROZDZIAŁ VI
ORGAN NADZORCZY I GRUPA ROBOCZA DS. OCHRONY OSÓB FIZYCZNYCH W ZAKRESIE PRZETWARZANIA DANYCH OSOBOWYCH
Artykuł 28
Organ nadzorczy
1.
Każde Państwo Członkowskie zapewni, że jeden lub więcej organów władzy publicznej będzie odpowiedzialnych za kontrolę stosowania na jego terytorium przepisów przyjętych przez Państwa Członkowskie na mocy niniejszej dyrektywy.
Organy te postępują w sposób całkowicie niezależny przy wykonywaniu powierzonych im funkcji.
2.
Każde Państwo Członkowskie wprowadza obowiązek konsultowania się z organami nadzorczymi przy opracowywaniu środków administracyjnych lub przepisów dotyczących ochrony praw i wolności osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych.
3.
Każdy organ jest w szczególności wyposażony w:
- uprawienia dochodzeniowe, jak np. prawo dostępu do danych stanowiących przedmiot operacji przetwarzania danych oraz prawo gromadzenia wszelkich informacji potrzebnych do wykonywania jego funkcji nadzorczych,
- skuteczne uprawnienia interwencyjne, jak np. prawo do wyrażania opinii przed przystąpieniem do operacji przetwarzania danych zgodnie z art. 20, oraz zapewnienia odpowiedniej publikacji swoich opinii, zarządzania blokady, usunięcia lub zniszczenia danych, nakładania czasowego lub ostatecznego zakazu przetwarzania danych, ostrzegania lub upominania administratora danych, lub też prawo kierowania sprawy do parlamentów narodowych lub innych instytucji politycznych,
- prawo pozywania w przypadku naruszenia krajowych przepisów przyjętych zgodnie z niniejszą dyrektywą lub powiadomienie organów sądowych o takim naruszeniu.
Od decyzji organu nadzorczego, co do którego zgłaszane są zastrzeżenia, przysługuje odwołanie do właściwego sądu.
4.
Każdy organ nadzorczy rozpatruje skargi zgłaszane przez dowolną osobę lub przez stowarzyszenie ją reprezentujące, odnośnie do ochrony jej praw i wolności w zakresie przetwarzania danych osobowych.
Zainteresowana osoba zostanie poinformowana o wyniku sprawy.
Każdy organ nadzorczy w szczególności rozpatruje skargi dotyczące kontroli legalności przetwarzania danych, zgłaszane przez dowolną osobę, kiedy mają zastosowanie krajowe przepisy przyjęte zgodnie z art. 13 niniejszej dyrektywy.
Osoba ta zostanie w każdym przypadku poinformowana o przeprowadzeniu kontroli.
5.
Każdy organ nadzorczy regularnie sporządza sprawozdanie ze swojej działalności.
Sprawozdanie jest podawane do wiadomości publicznej.
6.
Każdy organ nadzorczy jest właściwy, niezależnie od krajowych przepisów dotyczących danego przypadku przetwarzania danych, do wykonywaniana terytorium Państwa Członkowskiego uprawnień powierzonych mu zgodnie z ust. 3.
Do każdego organu można sie zwrócić z żądaniem wykonania jegou prawnień przez odpowiedni organ innego Państwa Członkowskiego.
Organy nadzorcze współpracują ze sobą w zakresie koniecznym do wykonywania swoich obowiązków, zwłaszcza poprzez wymianę wszelkich przydatnych informacji.
7.
Państwa Członkowskie dopilnują, aby członkowie kierownictwa i personel organu nadzorczego podlegali obowiązkowi zachowania tajemnicy zawodowej również po rozwiązaniu stosunku pracy, w odniesieniu do poufnych informacji, do których mają dostęp.
Artykuł 29
Grupa robocza ds. ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych
1.
Niniejszym powołuje się grupę roboczą ds. ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych, zwaną dalej "grupą roboczą".
Ma ona charakter doradczy i działa w sposób niezależny.
2.
W skład grupy roboczej wchodzą przedstawiciele organu lub organów nadzorczych, powołanych przez każde Państwo Członkowskie oraz przedstawiciel organu lub organów ustanowionych dla instytucji i organów wspólnotowych, oraz przedstawiciel Komisji.
Każdy członek grupy roboczej jest powoływany przez instytucję, organ lub organy, które reprezentuje.
Jeżeli Państwo Członkowskie powoła więcej niż jeden organ nadzorczy, organy te wyznaczają wspólnego przedstawiciela.
Ta sama zasada dotyczy organów utworzonych przez instytucje i organy wspólnotowe.
3.
Grupa robocza podejmuje decyzje zwykłą większością głosów przedstawicieli organów nadzorczych.
4.
Grupa robocza wybiera swojego przewodniczącego.
Kadencja przewodniczącego trwa dwa lata.
Jego mandat jest odnawialny.
5.
Komisja zapewnia obsługę sekretariatu grupy roboczej.
6.
Grupa robocza przyjmuje swój regulamin.
7.
Grupa robocza rozważa pozycje zamieszczone w porządku dziennym przez przewodniczącego, z jego inicjatywy bądź na wniosek przedstawiciela organu nadzorczego lub na wniosek Komisji.
Artykuł 30
1.
Grupa robocza:
a) bada każdą kwestię dotyczącą stosowania krajowych środków przyjętych na mocy niniejszej dyrektywy, aby przyczynić się w ten sposób do jednolitego stosowania tych środków;
b) przekazuje Komisji opinie na temat stopnia ochrony we Wspólnocie i w państwach trzecich;
c) doradza Komisji w sprawie wszelkich proponowanych zmian niniejszej dyrektywy, dodatkowych lub szczególnych środków mających na celu zabezpieczenie praw i wolności osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych oraz innych proponowanych środków wspólnotowych dotyczących praw i wolności;
d) wydaje opinie na temat kodeksów postępowania opracowywanych na poziomie wspólnotowym.
2.
Jeżeli grupa robocza stwierdza występowanie rozbieżności między przepisami i praktyką przyjętą w poszczególnych Państwach Członkowskich, mogących wpływać na równoważność ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych we Wspólnocie, grupa powiadamia o tym Komisję.
3.
Grupa robocza może z własnej inicjatywy formułować zalecenia we wszystkich sprawach dotyczących ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych we Wspólnocie.
4.
Opinie i zalecenia grupy roboczej są przekazywane Komisji oraz komitetowi, określonemu w art. 31.
5.
Komisja informuje grupę roboczą o podejmowanych działaniach w odpowiedzi na jego opinie i zalecenia.
Czyni to w formie sprawozdania, które przekazywane jest również Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
Sprawozdanie jest udostępniane opinii publicznej.
6.
Grupa robocza sporządza roczne sprawozdanie na temat sytuacji dotyczącej ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych we Wspólnocie oraz w państwach trzecich, które przekazuje Komisji, Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
Sprawozdanie jest udostępniane opinii publicznej.
ROZDZIAŁ VII
WSPÓLNOTOWE ŚRODKI WYKONAWCZE
Artykuł 31
Komitet
1.
Komisja wspierana jest przez komitet składający się z przedstawicieli Państw Członkowskich, na którego czele stoi przedstawiciel Komisji.
2.
Przedstawiciel Komisji przedstawia komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet wydaje opinię o projekcie w terminie wyznaczonym przez przewodniczącego zależnie od pilności sprawy.
Opinia zostaje przyjęta większością głosów ustanowioną w art. 148 ust. 2 Traktatu.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w komitecie są ważone w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
Komisja przyjmuje środki, które stosuje się niezwłocznie.
Jeżeli jednak środki te nie są zgodne z opinią komitetu, Komisja niezwłocznie powiadamia o tym Radę.
W takim przypadku:
- Komisja odracza stosowanie podjętych środków o trzy miesiące od daty takiego powiadomienia;
- Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może podjąć inną decyzję w terminie określonym w tiret pierwsze.
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 32
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż w trzy lata od daty jej przyjęcia.
Wymienione środki zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji. Metody dokonywania takiego odniesienia ustanawiane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby przetwarzanie danych, będące już w toku w dniu, w którym przepisy krajowe przyjęte zgodnie z niniejszą dyrektywą weszły w życie, zostało dostosowane do tych przepisów w terminie trzech lat od wspomnianej daty.
W drodze odstępstwa od poprzedniego akapitu Państwa Członkowskie mogą wprowadzić wymóg, aby przetwarzanie danych, które są już przechowywane w ręcznych systemach ewidencji w dniu wejścia w życie krajowych przepisów przyjętych w ramach wykonania niniejszej dyrektywy zostały dostosowane do wymogów art. 6–8 niniejszej dyrektywy w ciągu 12 lat od daty ich przyjęcia.
Państwa Członkowskie przyznają osobie, której dane dotyczą, prawo uzyskania, na jej wniosek, w szczególności w czasie wykonywania przysługującego jej prawa dostępu, sprostowania, usunięcia lub zablokowania danych, które są niekompletne, nieprawidłowe lub przechowywane w sposób niezgodny z uzasadnionymi celami realizowanymi przez administratora danych.
3.
W drodze odstępstwa od ust. 2, Państwa Członkowskie mogą ustalić, z zastrzeżeniem odpowiednich zabezpieczeń, że dane przechowywane wyłącznie dla potrzeb badań historycznych nie muszą być dostosowywane do wymogów art. 6–8 niniejszej dyrektywy.
4.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 33
Komisja składa Radzie i Parlamentowi Europejskiemu regularne sprawozdania, począwszy nie później niż trzy lata od daty wskazanej w art. 32 ust. 1, na temat wykonania niniejszej dyrektywy, załączając do sprawozdania, w razie potrzeby, odpowiednie propozycje zmian.
Sprawozdaniejest podawane do publicznej wiadomości.
Komisja bada w szczególności stosowanie niniejszej dyrektywy w odniesieniu do przetwarzania danych dźwiękowych i obrazowych dotyczących osób fizycznych oraz przedstawia odpowiednie propozycje, jakie okażą się konieczne, biorąc pod uwagę rozwój technologii informatycznych oraz stan postępu zachodzącego w społeczeństwie informacyjnym.
Artykuł 34
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 95/48/WE
z dnia 20 września 1995 r.
dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę Rady 92/21/EWG dotyczącą mas i wymiarów pojazdów silnikowych kategorii M1
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. odnoszącą się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 93/81/EWG [2], w szczególności jej art. 13 ust. 2,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/21/EWG z dnia 31 marca 1992 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do mas i wymiarów pojazdów silnikowych kategorii M1 [3], w szczególności jej art. 3,
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa 92/21/EWG jest jedną z szczegółowych dyrektyw dotyczących procedury homologacji typu WE, która została ustanowiona przez dyrektywę 70/156/EWG; przepisy ustanowione w dyrektywie 70/156/EWG odnoszące się do systemów pojazdów, części i odrębnych jednostek technicznych stosuje się wobec tego do niniejszej dyrektywy;
nawiązuje się do dyrektywy Rady 77/649/EWG [4], ostatnio zmienionej dyrektywą Komisji 90/630/EWG [5], która zawiera procedury określające punkty odniesienia dla siedzisk w pojazdach silnikowych i, wobec tego, nie jest konieczne powtarzanie tego w niniejszej dyrektywie; nawiązuje się również do dyrektywy Rady 92/23/EWG [6];
konieczne jest, w świetle uzyskanych dotychczas doświadczeń dotyczących praktycznego zastosowania dyrektywy 92/21/EWG, bardziej precyzyjne określenie niektórych zawartych w niej przepisów, w celu zapewnienia ich jednolitej interpretacji we wszystkich Państwach Członkowskich;
w przyszłości konieczne będzie ustanowienie specjalnych warunków dotyczących obciążenia miejsc do siedzenia, które nie są przeznaczone, bądź nie nadają się do wykorzystania przez dorosłych pasażerów; definicja jednakże takich miejsc oraz określenie warunków dotyczących obciążenia wymagają bliższego rozpatrzenia; dlatego też odpowiednie poprawki zostają przełożone na okres późniejszy;
przepisy niniejszej dyrektywy są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego ustanowionego dyrektywą 70/156/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
W art. 1 dyrektywy 92/21/EWG "załącznik I do dyrektywy 70/156/EWG" zastępuje się "załącznikiem II A do dyrektywy 70/156/EWG".
2.
Załączniki do dyrektywy 92/21/EWG zastępuje się załącznikami do niniejszej dyrektywy, natomiast wykaz załączników jest dodany między artykułami a załącznikiem I.
Artykuł 2
1.
Z mocą od dnia 1 stycznia 1996 r. Państwa Członkowskie nie mogą, z przyczyn odnoszących się do mas i wymiarów:
- odmówić, w odniesieniu do typu pojazdów silnikowych kategorii M1, przyznania homologacji typu EWG lub krajowej homologacji typu, lub
- zakazać rejestracji, sprzedaży lub wprowadzenia do eksploatacji takich pojazdów,
jeżeli pojazdy są zgodne z wymaganiami dyrektywy 92/21/EWG zmienionej niniejszą dyrektywą.
2.
Z mocą od dnia 1 stycznia 1997 r. Państwa Członkowskie:
- nie udzielają już homologacji typu WE, oraz
- mogą odmówić udzielenia krajowej homologacji typu,
dla typu pojazdu kategorii M1, z przyczyn odnoszących się do jego mas i wymiarów, jeśli wymagania dyrektywy 92/21/EWG zmienionej niniejszą dyrektywą, nie są spełnione.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 1 stycznia 1996 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
3.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w DziennikuUrzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 5
Dyrektywa Komisji 95/49/WE
z dnia 26 września 1995 r.
aktualizująca wykaz podmiotów objętych dyrektywą 91/296/EWG w sprawie przesyłu gazu ziemnego poprzez sieci
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/296/EWG z dnia 31 maja 1991 r. w sprawie przesyłu gazu ziemnego poprzez sieci [1], zmienioną dyrektywą Komisji 94/49/WE [2], w szczególności jej art. 2 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje: sieci gazu ziemnego o wysokim ciśnieniu oraz podmioty odpowiedzialne za nie w Państwach Członkowskich objęte dyrektywą 91/296/EWG zostały wymienione w załączniku do tej dyrektywy;
wykaz zostaje uaktualniony przez Komisję po konsultacjach z zainteresowanymi Państwami Członkowskimi, gdy jest to niezbędne w kontekście celów dyrektywy 91/296/EWG, w szczególności uwzględniając jej art. 2 ust. 1 lit. a);
rozwój przemysłu gazowniczego w Hiszpanii oraz przystąpienie trzech nowych Państw Członkowskich: Austrii, Finlandii i Szwecji wymagają aktualizacji wykazu;
po konsultacjach z zainteresowanymi Państwami Członkowskimi,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Załącznik do dyrektywy 91/296/EWG zastępuje się załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy w terminie przed dniem 31 grudnia 1995 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Wymienione środki zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie w dniu jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 4
Dyrektywa Rady 95/50/WE
z dnia 6 października 1995 r.
w sprawie ujednoliconych procedur kontroli drogowego transportu towarów niebezpiecznych
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 75,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 189c Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje: Wspólnota przyjęła pewną ilość środków do ustanowienia rynku wewnętrznego obejmującego obszar bez granic wewnętrznych, w obrębie którego zagwarantowany jest swobodny przepływ towarów, osób, usług i kapitału, zgodnie z przepisami Traktatu;
kontrole drogowego transportu towarów niebezpiecznych przeprowadzane są zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 4060/89 z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie zniesienia kontroli dokonywanych na granicach Państw Członkowskich w dziedzinie transportu drogowego i żeglugi śródlądowej [4] oraz z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3912/92 z dnia 17 grudnia 1992 r. w sprawie kontroli przeprowadzanych we Wspólnocie w dziedzinie transportu drogowego i żeglugi śródlądowej z uwzględnieniem środków transportu zarejestrowanych lub dopuszczonych do ruchu w państwie trzecim [5];
Rada przyjęła dyrektywę 94/55/WE z dnia 21 listopada 1994 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich w zakresie drogowego transportu towarów niebezpiecznych [6]; odnośne procedury kontroli oraz określenia odnoszące się do tego rodzaju transportu powinny być odpowiednio ujednolicone pod względem zgodności z ustanowionymi w nich normami bezpieczeństwa w celu skuteczniejszej ich weryfikacji;
Państwa Członkowskie powinny zapewnić wystarczający poziom kontroli pojazdów na swych terytoriach unikając, tam gdzie to możliwe, powielania takich kontroli;
w świetle zasady subsydiarności konieczne są działania wspólnotowe dla poprawy poziomu bezpieczeństwa transportu drogowego towarów niebezpiecznych;
kontrole powinny być przeprowadzane z zastosowaniem wykazu wspólnych punktów stosowanych do takiego transportu we Wspólnocie;
konieczne jest sporządzenie wykazu naruszeń uznanych przez wszystkie Państwa Członkowskie za wystarczająco poważne do zastosowania w odniesieniu do tych pojazdów właściwych środków zależnie od okoliczności lub też wymogów z zakresu bezpieczeństwa, włącznie, tam gdzie stosowne, z odmową dopuszczenia odnośnych pojazdów do ruchu we Wspólnocie;
w celu poprawy zgodności z normami bezpieczeństwa drogowego transportu towarów niebezpiecznych konieczne jest ustanowienie zastrzeżenia, że kontrole przeprowadzane będą w przedsiębiorstwach jako działanie prewencyjne lub, w przypadku zanotowania poważnych wykroczeń w drogowym transporcie towarów niebezpiecznych, na poboczu drogi;
kontrole te muszą dotyczyć wszelkich przesyłek towarów niebezpiecznych w transporcie drogowym w całości lub w części w obrębie terytorium Państwa Członkowskiego, niezależnie od miejsca wyjazdu czy też przeznaczenia towarów lub kraju, w którym pojazd jest zarejestrowany;
w razie poważnego lub powtórnego wykroczenia można wystąpić z wnioskiem do właściwych władz Państwa Członkowskiego, w którym pojazd jest zarejestrowany lub w którym ma siedzibę przedsiębiorstwo, o przyjęcie właściwych środków; powinny one także poinformować Państwo Członkowskie wnioskujące o wszelkich dalszych podjętych działaniach;
stosowanie niniejszej dyrektywy powinno być monitorowane na podstawie sprawozdania przedłożonego przez Komisję,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
Niniejsza dyrektywa dotyczy kontroli drogowego transportu towarów niebezpiecznych, przewożonych przez Państwa Członkowskie w pojazdach poruszających się po ich terytoriach lub wjeżdżających na nie z państw trzecich.
Nie stosuje się jej do kontroli drogowego transportu towarów niebezpiecznych pojazdami, za które odpowiedzialne są siły zbrojne, lub pojazdami należącymi do nich.
2.
Niniejsza dyrektywa nie narusza jednakże prawa Państwa Członkowskiego, zgodnie z prawem Wspólnoty, do przeprowadzania kontroli krajowego lub międzynarodowego transportu drogowego towarów niebezpiecznych w obrębie ich terytoriów w pojazdach nieobjętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 2
Do celów niniejszej dyrektywy:
- "pojazd" oznacza każdy pojazd silnikowy przeznaczony do użytku drogowego całkowicie lub częściowo, który posiada przynajmniej cztery koła i maksymalną prędkość konstrukcyjną przekraczającą 25 km/h, włącznie z jego przyczepą, z wyjątkiem pojazdów przemieszczających się po szynach, ciągników rolniczych i leśnych oraz wszelkich maszyn ruchomych,
- "towary niebezpieczne" oznaczają towary niebezpieczne zdefiniowane w dyrektywie 94/55/WE,
- "transport" oznacza każdą drogową operację transportową dokonaną przez pojazd częściowo bądź w całości na drogach publicznych w obrębie terytorium Państwa Członkowskiego, włącznie z załadunkiem i rozładunkiem towarów objętych dyrektywą 94/55/WE, bez uszczerbku dla porozumień określonych przez prawa Państw Członkowskich odnośnie do odpowiedzialności w odniesieniu do takich operacji,
- "przedsiębiorstwo" oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną działającą dla osiągnięcia zysku lub nie i każde stowarzyszenie lub związek osób nieposiadające osobowości prawnej, działające dla osiągnięcia zysku lub nie, jak również każdy organ podlegający władzy publicznej, niezależnie od tego, czy sam posiada osobowość prawną lub czy podlega innemu organowi posiadającemu tę osobowość, który przewozi, załadowuje lub rozładowuje towary niebezpieczne albo zleca ich przewóz, oraz te, które czasowo składują, gromadzą, pakują lub dostarczają takie towary jako część operacji transportowej i zlokalizowane są na terytorium Wspólnoty,
- "kontrola" oznacza każde sprawdzenie, kontrolę, inspekcję, weryfikację lub formalność dokonaną przez właściwe organy do celów bezpieczeństwa w drogowym transporcie towarów niebezpiecznych.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie gwarantują, że reprezentatywna część dostaw towarów niebezpiecznych w transporcie drogowym jest poddawana kontroli przewidzianej w niniejszej dyrektywie w celu sprawdzenia ich zgodności z przepisami w sprawie drogowego transportu towarów niebezpiecznych.
2.
Kontrole takie odbywają się na terytorium Państwa Członkowskiego zgodnie z art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 4060/89 i art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3912/92.
Artykuł 4
1.
W celu przeprowadzenia kontroli przewidzianych w niniejszej dyrektywie Państwo Członkowskie używa wykazu kontrolnego z załącznika I. Kopia tego wykazu lub świadectwo z rezultatem kontroli sporządzone przez organy, które ją przeprowadzają, są wręczane kierowcy pojazdu i okazywane na żądanie w celu ułatwienia lub uniknięcia, tam gdzie to możliwe, dalszych kontroli.
Ustęp ten nie może mieć wpływu na prawo Państwa Członkowskiego do podjęcia szczególnych środków w celu szczegółowej kontroli.
2.
Kontrole są wyrywkowe i obejmują możliwie dużą część sieci drogowej.
3.
Miejsca przeznaczone do tych kontroli muszą umożliwiać doprowadzenie pojazdów do stanu zgodnego z przepisami lub, jeśli organy przeprowadzające kontrolę uznają to za właściwe, unieruchomienie ich na miejscu lub w miejscu do tego przeznaczonym przez wspomniane organy, o ile nie zagraża to bezpieczeństwu.
4.
Tam, gdzie to stosowne, i o ile nie zagraża to bezpieczeństwu, próbki towarów transportowanych mogą być pobierane do kontroli przez laboratoria uznane przez właściwe organy.
5.
Kontrole nie mogą trwać dłużej, niż jest to niezbędne.
Artykuł 5
Bez uszczerbku dla innych kar, które mogą być nałożone w przypadku stwierdzenia jednego lub większej liczby wykroczeń, w szczególności tych wymienionych w załączniku II, w czasie drogowego transportu towarów niebezpiecznych, pojazdy te mogą zostać unieruchomione albo na miejscu, albo też w miejscu do tego przeznaczonym przez organy przeprowadzające kontrolę i wezwane do doprowadzenia do zgodności z zasadami przed podjęciem dalszej podróży lub mogą zostać poddane dalszym właściwym środkom, zależnie od okoliczności czy też wymogów z zakresu bezpieczeństwa, włącznie, gdy stosowne, z zakazem wjazdu na terytorium Wspólnoty dla tych pojazdów.
Artykuł 6
1.
Kontrole mogą także odbywać się w pomieszczeniach przedsiębiorstw jako działanie prewencyjne lub, gdy wykroczenia, które zagrażają bezpieczeństwu w transporcie towarów niebezpiecznych, zostały stwierdzone, na poboczu drogi.
2.
Celem takich kontroli jest stwierdzenie zgodności warunków bezpieczeństwa drogowego transportu towarów niebezpiecznych z odpowiednimi przepisami.
Gdy stwierdzone zostało jedno wykroczenie lub więcej w drogowym transporcie towarów niebezpiecznych, w szczególności tych wymienionych w załączniku II, transport, którego one dotyczą, jest doprowadzany do stanu zgodności z przepisami, zanim towary opuszczą przedsiębiorstwo, lub jest poddawany innym stosownym działaniom.
Artykuł 7
1.
Państwa Członkowskie wspierają się w celu zapewnienia skuteczności niniejszej dyrektywy.
2.
Poważne lub powtórne naruszenia zagrażające bezpieczeństwu w transporcie towarów niebezpiecznych, dokonane przez pojazd lub przedsiębiorstwo z innego kraju, muszą być zgłaszane właściwym organom Państwa Członkowskiego, w którym pojazd lub przedsiębiorstwo są zarejestrowane.
Właściwe organy Państwa Członkowskiego, w którym stwierdza się poważne lub powtarzające się naruszenia, mogą zwrócić się do właściwych organów Państwa Członkowskiego, w którym są zarejestrowane pojazd lub przedsiębiorstwo, aby podjęło ono właściwe środki w stosunku do naruszającego.
Te ostatnie informują właściwe organy Państwa Członkowskiego, w którym stwierdzono naruszenia, o środkach powziętych w związku z tymi naruszeniami w stosunku do przewoźnika lub przedsiębiorstwa.
Artykuł 8
Jeśli podczas przeprowadzanej na poboczu drogi kontroli pojazdu zarejestrowanego w innym Państwie Członkowskim zaistnieją powody do przypuszczeń, że popełniono poważne lub powtarzające się naruszenia, które nie mogą być wykryte w trakcie tej kontroli wobec braku koniecznych danych, właściwe organy zainteresowanych Państw Członkowskich wspierają się w celu wyjaśnienia sytuacji.
W tym celu, gdzie stosowne, Państwo Członkowskie przeprowadza kontrolę w przedsiębiorstwie, inne zainteresowane Państwa Członkowskie są informowane o jej rezultatach.
Artykuł 9
1.
Każde Państwo Członkowskie przesyła Komisji za każdy rok kalendarzowy, nie później niż w ciągu dwunastu miesięcy od zakończenia tego roku, sprawozdanie sporządzone zgodnie ze wzorem z załącznika III, w sprawie stosowania tej dyrektywy, zawierające następujące dane szczegółowe:
- jeśli to możliwe, faktyczną lub szacunkową objętość towarów niebezpiecznych w transporcie drogowym (w tonach transportowanych lub w tonokilometrach),
- ilość przeprowadzonych kontroli,
- ilość pojazdów sprawdzonych w miejscu rejestracji (pojazdy zarejestrowane w kraju, w innych Państwach Członkowskich lub w państwach trzecich),
- ilość i rodzaj stwierdzonych naruszeń,
- rodzaj i ilość nałożonych kar.
2.
Komisja przesyła Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, po raz pierwszy w roku 1999 i następnie minimum co trzy lata, sprawozdanie w sprawie stosowania niniejszej dyrektywy przez Państwa Członkowskie, określające szczegóły zgodnie z ust. 1 powyżej.
Artykuł 10
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 1 stycznia 1997 r.
Niezwłocznie informują o tym Komisję.
Przepisy przyjmowane przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody sporządzenia takiego odniesienia są określane przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty głównych przepisów prawa krajowego przyjmowanych w zakresie objętym niniejszą dyrektywą.
Artykuł 11
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 12
Dyrektywa Rady 95/53/WE
z dnia 25 października 1995 r.
ustalająca zasady dotyczące organizacji urzędowych inspekcji w zakresie żywienia zwierząt
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: żywienie zwierząt stało się bardzo ważnym elementem rolnictwa wspólnotowego;
przyjęcie na szczeblu wspólnotowym zasad dotyczących organizacji urzędowych inspekcji w zakresie żywienia zwierząt pomaga zabezpieczyć zdrowie zwierząt, zdrowie ludzi oraz środowisko naturalne, zapewnić uczciwość transakcji handlowych oraz chronić interesy konsumentów;
należy ustanowić zasady przeprowadzania urzędowych inspekcji pasz ze względu na bardzo szeroki asortyment używanych produktów, ogromną ilość partii towarów będących przedmiotem obrotu, zintegrowaną strukturę sektora oraz, w szczególności, potrzebę zapewnienia zarówno pożywności pasz spożywanych przez zwierzęta jak i jakości artykułów żywnościowych;
w celu osiągnięcia powyższego celu, zasady ustanowione w niniejszej dyrektywie powinny obejmować wszystkie produkty i substancje stosowane w żywieniu zwierząt we Wspólnocie; w związku z powyższym powinny być przeprowadzane inspekcje obejmujące produkty przywożone do Wspólnoty lub dopuszczane do swobodnego obrotu we Wspólnocie;
definicja pojęcia "właściwy organ" nie powstrzymuje Państw Członkowskich od delegowania, w całości lub w części, odpowiedzialności organu w zakresie przeprowadzania urzędowych inspekcji w zakresie żywienia zwierząt, pod warunkiem że inspekcje nadal przeprowadzane będą pod jego nadzorem;
w celu zapewnienia skuteczności inspekcji powinno przeprowadzać się je regularnie; nie mogą ograniczać się do przedmiotu, etapu czy okresu w którym są przeprowadzane; inspekcje powinny przybierać odpowiednie formy zapewniające ich skuteczność;
w celu uniknięcia obchodzenia procedur inspekcyjnych, konieczne jest zapewnienie, że zamiar wywozu produktu ze Wspólnoty nie będzie podstawą wyłączenia produktu spod właściwej inspekcji przez Państwa Członkowskie;
produkty z państw trzecich powinny podlegać wyrywkowym kontrolom dokumentacyjnym i indentyfikacyjnym przy wwozie do Wspólnoty;
należy ustanowić przepisy umożliwiające Państwom Członkowskim wyznaczenie punktów wjazdowych w celu zapewnienia skutecznego przeprowadzenia inspekcji produktów, nie uchybiając innym przepisom legislacji wspólnotowej, w szczególności dyrektywom 90/675/EWG [4] oraz 92/118/EWG [5] dotyczącym warunków kontroli weterynaryjnej i inspekcji zdrowia zwierząt;
należy ustanowić zasady regulujące organizację i kroki podejmowane po przeprowadzeniu kontroli bezpośrednich dokonywanych przez właściwe organy;
w odniesieniu do handlu wewnątrz Wspólnoty, należy położyć nacisk na kontrole przeprowadzane w miejscu pochodzenia; jednakże w razie domniemania nieprawidłowości, kontrolę można wyjątkowo przeprowadzić podczas tranzytu produktów lub na miejscu przeznaczenia;
niniejsze rozwiązanie wymaga większego zaufania do inspekcji przeprowadzanych przez Państwo Członkowskie wysyłające; Państwa Członkowskie wysyłające powinny zapewnić, że kontrole przeprowadzane są we właściwy sposób;
należy ustanowić przepisy regulujące działania podejmowane w wypadku, gdy kontrola ujawni, że przesyłka jest nieprawidłowa;
do celów zagwarantowania skuteczności, Państwa Członkowskie wysyłające zapewniają, że produkty spełniają zasady wspólnotowe; w razie naruszeń Komisja powinna być zdolna do podjęcia działań, we współpracy z zainteresowanymi Państwami Członkowskimi, w szczególności do kontroli na miejscu i podejmowania środków stosownych do sytuacji;
zgodnie z dyrektywą Rady 70/373/EWG [6], wszystkie metody pobierania próbek oraz przeprowadzania analiz niezbędne do dokonywania urzędowych kontroli pasz powinny być przyjęte na szczeblu wspólnotowym;
chociaż przedsiębiorstwa nie powinny posiadać prawa przeciwstawiania się przeprowadzaniu inspekcji, tym niemniej ich słuszne prawa powinny być przestrzegane, w szczególności prawo do zachowania tajemnicy produkcji oraz prawo do odwołania;
organy odpowiedzialne za przeprowadzanie inspekcji mogą różnić się w poszczególnych Państwach Członkowskich; w związku z powyższym konieczne jest opublikowanie listy organów właściwych z danej dziedziny w każdym Państwie Członkowskim, z określeniem ich właściwości terytorialnej oraz wskazaniem laboratoriów uprawnionych do przeprowadzania analiz w związku z takimi inspekcjami;
chociaż zasadniczo opracowanie programów inspekcji należy do Państw Członkowskich, z punktu widzenia właściwego funkcjonowania rynku wewnętrznego niezbędnym jest przygotowanie wspólnych programów również na szczeblu wspólnotowym;
zadanie przyjmowania środków stosowania niniejszej dyrektywy należy powierzyć Komisji,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
ROZDZIAŁ I
PRZEPISY WSTĘPNE
Artykuł 1
1.
Niniejsza dyrektywa ustala zasady regulujące przeprowadzanie urzędowych inspekcji w zakresie żywienia zwierząt.
2.
Niniejszą dyrektywę stosuje się bez naruszenia bardziej szczegółowych zasad wspólnotowych, w szczególności wspólnotowych zasad celnych oraz wspólnotowych zasad weterynaryjnych.
Artykuł 2
1.
Użyte w niniejszej dyrektywie określenia oznaczają:
a) "inspekcja urzędowa w zakresie żywienia zwierząt", zwana dalej "inspekcją" – inspekcję przeprowadzaną przez właściwe organy w celu sprawdzenia zgodności z przepisami wspólnotowymi ustanowionymi w:
- dyrektywie Rady 70/524/EWG z dnia 23 listopada 1970 r. dotyczącej dodatków paszowych [7],
- dyrektywie Rady 74/63/EWG z dnia 17 grudnia 1973 r. w sprawie ustalenia najwyższych dopuszczalnych poziomów substancji i produktów niepożądanych w paszach [8],
- dyrektywie Rady 77/101/EWG z dnia 23 listopada 1976 r. w sprawie wprowadzania do obrotu materiałów paszowych [9],
- dyrektywie Rady 79/373/EWG z dnia 2 kwietnia 1979 r. w sprawie wprowadzenia do obrotu mieszanek paszowych [10],
- dyrektywie Rady 82/471/EWG z dnia 30 czerwca 1982 r. dotyczącej niektórych produktów stosowanych w żywieniu zwierząt [11],
- dyrektywie Rady 93/74/EWG z dnia 13 września 1993 r. w sprawie pasz przeznaczonych do szczególnych potrzeb żywieniowych [12], oraz
- innych zasadach z zakresu żywienia zwierząt zawierających przepisy dotyczące urzędowych inspekcji przeprowadzanych zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy;
b) "kontrola dokumentacji" – weryfikację dokumentów towarzyszących produktowi lub jakichkolwiek informacji podanych na produkcie;
c) "kontrola identyfikacyjna" – weryfikację, jedynie poprzez kontrolę wizualną, zgodności między dokumentami, oznakowaniem a produktami;
d) "kontrola bezpośrednia" – kontrolę samego produktu, włączając, w miarę potrzeby, pobieranie próbek i badanie laboratoryjne;
e) "produkt" – pasze i wszystkie substancje wykorzystywane w żywieniu zwierząt;
f) "właściwy organ" – organ Państwa Członkowskiego odpowiedzialny za przeprowadzanie urzędowych kontroli w zakresie żywienia zwierząt;
g) "przedsiębiorstwo" – jakiekolwiek przedsiębiorstwo produkujące lub wytwarzające produkt lub dysponujące produktem w fazie przejściowej przed wprowadzeniem go do obrotu lub wprowadzające produkt do obrotu;
h) "wprowadzanie do obrotu" – posiadanie produktów z zamiarem ich sprzedaży lub rozporządzenia w inny sposób na rzecz osób trzecich, w formie darowizny lub odpłatnie, jak również sprzedaż i inne formy rozporządzania produktami.
2.
Stosuje się, w miarę potrzeby, definicje zawarte w legislacji wspólnotowej odnoszące się do dziedziny żywienia zwierząt.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie podejmą wszelkie niezbędne środki zapewniające przeprowadzanie inspekcji zgodnie z niniejszą dyrektywą.
2.
Państwa Członkowskie nie wyłączają produktu spod właściwej inspekcji na podstawie zamiaru przeznaczenia go do wywozu.
Artykuł 4
1.
Inspekcje przeprowadza się:
a) w regularnych odstępach czasu;
b) w przypadku podejrzenia braku zgodności;
c) z zastosowaniem środków proporcjonalnych do pożądanego celu, w szczególności w zależności od przewidywanego ryzyka oraz zdobytego doświadczenia.
2.
Inspekcje obejmują wszystkie etapy produkcji i wytwarzania, fazy pośrednie przed wprowadzeniem do obrotu, łącznie z przywozem, oraz stosowanie produktów.
Właściwy organ wybiera etap lub etapy najbardziej odpowiednie dla zamierzonego celu inspekcji.
3.
Ogólną zasadą jest, że inspekcje przeprowadza się bez wcześniejszego ostrzeżenia.
4.
Inspekcje obejmują również zastosowania zabronione w żywieniu zwierząt.
ROZDZIAŁ II
PRZYWÓZ Z PAŃSTW TRZECICH
Artykuł 5
Z zastrzeżeniem przepisu art. 4 ust. 1 Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne kroki w celu zapewnienia, aby w momencie wprowadzania produktów na obszar celny Wspólnoty właściwe organy poddały je kontroli dokumentacji w odniesieniu do każdej partii oraz wyrywkowym kontrolom identyfikacyjnym w celu zweryfikowania:
- ich rodzaju,
- ich pochodzenia,
- geograficznego miejsca przeznaczenia,
w celu określenia procedury celnej mającej do nich zastosowanie.
Artykuł 6
Do celów kontroli przewidzianych w art. 5 Państwa Członkowskie mogą wyznaczyć określone punkty wjazdowe na swoje terytoria dla różnych rodzajów produktów.
W tym samym celu Państwa Członkowskie mogą żądać zawiadomienia ich z wyprzedzeniem o wysłaniu produktów do konkretnego punktu wjazdowego.
Artykuł 7
Państwa Członkowskie zapewniają zgodność produktów przeprowadzając wyrywkowe kontrole bezpośrednie przed wprowadzeniem ich do obrotu.
Artykuł 8
1.
W przypadku, gdy kontrole wykazują, że produkty nie spełniają wymogów ustanowionych zasad, Państwo Członkowskie zakazuje ich wjazdu lub wprowadzenia do obrotu i nakazuje odesłanie ich z obszaru wspólnotowego; Państwo Członkowskie informuje niezwłocznie Komisję oraz inne Państwa Członkowskie o odrzuceniu produktów ze wskazaniem stwierdzonych naruszeń.
2.
Z zastrzeżeniem przepisów ust. 1 Państwa Członkowskie mogą upoważnić, na warunkach ustanowionych przez właściwy organ, do przeprowadzenia jednej z następujących czynności:
- doprowadzenia produktu do zgodności z istniejącymi wymogami w ustalonym ostatecznym terminie, lub
- odkażenia, w miarę potrzeby, lub
- przetworzenia w inny właściwy sposób, lub
- użycia do innych celów, lub
- zniszczenia produktów.
Państwa Członkowskie zapewniają, że czynności wymienione w akapicie pierwszym nie spowodują żadnych niekorzystnych skutków dla zdrowia ludzi i zwierząt lub dla środowiska naturalnego.
3.
Koszty poniesione w związku z podjęciem środków zgodnie z ust. 1 i 2 pokrywane są przez upoważnionego posiadacza lub jego przedstawiciela.
Artykuł 9
1.
W przypadku gdy nie wprowadza się produktów do obrotu na terytorium Państwa Członkowskiego, które przeprowadza kontrole określone w art. 5 i, w miarę potrzeby, kontrole bezpośrednie, to Państwo Członkowskie wydaje zainteresowanej osobie dokument wskazujący rodzaj przeprowadzonej kontroli i jej wynik.
Dokumenty handlowe zawierają informację o tym dokumencie.
Jednakże nie wpływa to na prawo Państwa Członkowskiego docelowego do przeprowadzania wyrywkowych kontroli produktów.
2.
Dokument wzorcowy i, w miarę potrzeby, szczegółowe zasady stosowania ust. 1 przyjmuje się, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 23, przed dniem 30 kwietnia 1998 r.
ROZDZIAŁ III
WYMIANA HANDLOWA WE WSPÓLNOCIE
Artykuł 10
Państwa Członkowskie podejmą wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, że produkty przeznaczone do wysyłki do innego Państwa Członkowskiego badane są z taką samą starannością, jak te, przeznaczone do wprowadzenia do obrotu na ich własnym terytorium.
Sekcja 1
Kontrole w miejscu pochodzenia
Artykuł 11
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, że właściwy organ przeprowadza inspekcje przedsiębiorstw w celu stwierdzenia wypełniania przez nie ich zobowiązań wynikających z przepisów wspólnotowych oraz spełniania wymogów wspólnotowych przez produkty przeznaczone do obrotu.
2.
Jeśli istnieją podstawy uzasadniające podejrzenie niespełniania wymogów, właściwy organ przeprowadza konieczne inspekcje, a jeżeli podejrzenie potwierdzi się, podejmuje odpowiednie środki.
Sekcja 2
Inspekcja w miejscu przeznaczenia
Artykuł 12
1.
Właściwy organ Państwa Członkowskiego docelowego może, w miejscach docelowych, sprawdzić zgodność produktu z przepisami art. 2 ust. 1 lit. a) za pomocą niedyskryminacyjnych kontroli wyrywkowych.
2.
Jednakże, jeśli właściwy organ Państwa Członkowskiego tranzytowego lub Państwa Członkowskiego docelowego posiada informacje, z której wynika podejrzenie naruszenia, można przeprowadzać kontrole również podczas transportu produktów przez terytorium tego Państwa Członkowskiego.
Artykuł 13
1.
Jeżeli w czasie kontroli przeprowadzonej w miejscu docelowym przesyłki lub w czasie transportu, Państwo Członkowskie ustali niespełnianie przez produkty warunków ustanowionych w przepisach art. 2 ust. 1 lit. a), podejmie odpowiednie środki i formalnie zażąda od nadawcy, odbiorcy lub innej uprawnionej osoby, dokonania, na warunkach ustanowionych przez właściwy organ, następujących czynności:
- doprowadzenia produktu do zgodności z istniejącymi wymaganiami w ustalonym ostatecznym terminie, lub
- odkażenia, w miarę potrzeby, lub
- przetworzenia w inny właściwy sposób, lub
- użycia do innych celów, lub
- odesłania do kraju pochodzenia, po poinformowaniu właściwego organu kraju pochodzenia przedsiębiorstwa, lub
- zniszczenia produktów.
2.
Koszty poniesione w związku z podjęciem środków zgodnie z ust. 1 pokrywa nadawca lub inna uprawniona osoba, włączając, w miarę potrzeby, odbiorcę.
Sekcja 3
Współpraca w przypadkach wystąpienia naruszeń
Artykuł 14
W razie zniszczenia, użycia do innych celów, odesłania do kraju pochodzenia lub odkażenia produktów zgodnie z art. 13 ust. 1, Państwo Członkowskie docelowe niezwłocznie kontaktuje się z Państwem Członkowskim nadającym.
W innych przypadkach Państwo Członkowskie docelowe może skontaktować się z Państwem Członkowskim nadającym.
Państwo Członkowskie nadające podejmie wszelkie niezbędne środki i poinformuje Państwo Członkowskie docelowe o rodzaju i wyniku przeprowadzonych kontroli, podjętych decyzjach i ich uzasadnieniu.
Jeśli Państwo Członkowskie docelowe obawia się, że podjęte środki są nieodpowiednie, obydwa Państwa Członkowskie poszukują rozwiązań i środków poprawy sytuacji; w miarę potrzeby, może to obejmować przeprowadzenie wspólnej inspekcji na miejscu.
W przypadku, gdy inspekcje przeprowadzane zgodnie z art. 12 wykazują powtarzające się nieprawidłowości, Państwo Członkowskie docelowe informuje Komisję i inne Państwa Członkowskie.
Artykuł 15
1.
Komisja, na wniosek Państwa Członkowskiego docelowego lub z własnej inicjatywy, biorąc pod uwagę rodzaj stwierdzonych naruszeń, może:
- wysłać przedstawicieli, we współpracy z zainteresowanym Państwem Członkowskim, do odnośnego przedsiębiorstwa,
- zażądać od Państwa Członkowskiego nadającego zaostrzenia kontroli produktów pochodzących z odnośnego przedsiębiorstwa.
2.
Komisja informuje zainteresowane Państwa Członkowskie o dokonanych ustaleniach.
Do czasu dokonania ustaleń przez Komisję, Państwo Członkowskie nadające musi, na prośbę Państwa Członkowskiego docelowego, zaostrzyć kontrole produktów pochodzących z odnośnego przedsiębiorstwa.
Państwo Członkowskie docelowe może ze swojej strony zaostrzyć kontrole produktów pochodzących z tego samego przedsiębiorstwa.
3.
Komisja może dokonać przeglądu sytuacji w ramach Komitetu, określonego w art. 23.
Może podjąć niezbędne decyzje, włączając w to decyzje odnoszące się do przepływu produktów wewnątrz Wspólnoty, zgodnie z procedurą ustanowioną w tym samym artykule.
Sekcja 4
Inspekcje w gospodarstwach rolnych
Artykuł 16
Państwa Członkowskie gwarantują, że właściwy organ ma dostęp do miejsc, w których prowadzona jest produkcja rolna oraz do miejsc, w których produkty są wytwarzane lub stosowane, w celu przeprowadzenia wymaganych kontroli.
ROZDZIAŁ IV
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 17
1.
Państwa Członkowskie zapewniają przeprowadzanie inspekcji w taki sposób, aby zminimalizować opóźnienia w dostawie produktów oraz aby inspekcje nie powodowały nieuzasadnionych przeszkód w ich wprowadzaniu do obrotu.
2.
Państwa Członkowskie zastrzegają zachowanie tajemnicy zawodowej przez urzędników odpowiedzialnych za inspekcje.
Artykuł 18
1.
W przypadku pobierania próbek produktów do analizy, Państwa Członkowskie przyjmują przepisy niezbędne do:
- zapewnienia, że podmioty poddane kontrolom uprawnione są do wydania w ich sprawie drugiej opinii,
- zapewnienia, że urzędowo zapieczętowane odnośne próbki są zabezpieczone.
2.
Państwa Członkowskie sporządzają wykaz laboratoriów odpowiedzialnych za wykonywanie analiz; zapewniają, że laboratoria wyznaczone są na podstawie ich możliwości diagnostycznych.
3.
Państwa Członkowskie zapewniają pobieranie próbek oraz ich analizę zgodnie z zasadami wspólnotowymi.
Jednakże w razie braku zasad i metod wspólnotowych, Państwa Członkowskie podejmą wszelkie niezbędne kroki w celu zapewnienia, aby inspekcje były przeprowadzane:
- zgodnie z normami uznanymi przez organy międzynarodowe,
- w razie braku takich norm, zgodnie z naukowo uznanymi zasadami krajowymi spełniającymi ogólne zasady Traktatu.
4.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu mogą zostać przyjęte zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 23.
Artykuł 19
Każde Państwo Członkowskie podejmie środki w celu zapewnienia, że wszystkie przepisy niniejszej dyrektywy są w pełni stosowane.
Należy ustanowić kary na wypadek niewykonywania powyższych środków.
Kary powinny być skuteczne, współmierne do celu oraz o odpowiednim skutku odstraszającym.
Artykuł 20
Niniejsza dyrektywa nie wpływa na prawo odwoływania się, istniejące na mocy obowiązujących przepisów Państw Członkowskich, od decyzji właściwych organów.
W przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów decyzje podjęte przez właściwy organ oraz uzasadnienia takich decyzji powinny być podane do wiadomości zainteresowanemu podmiotowi lub jego przedstawicielowi.
Na wniosek zainteresowanego podmiotu lub jego przedstawiciela wspomniane decyzje wraz z uzasadnieniem podawane są na piśmie z pouczeniem o prawie do odwołania się przysługującym na mocy obowiązujących przepisów Państwa Członkowskiego dokonującego inspekcji oraz z pouczeniem o procedurze i terminach mających zastosowanie.
Artykuł 21
Po roku od wejścia w życie niniejszej dyrektywy każde Państwo Członkowskie poinformuje Komisję o:
- właściwym organie lub organach, ich właściwości miejscowej i rzeczowej,
- laboratorium lub laboratoriach określonych w art. 18 ust. 2,
- w miarę potrzeby, wykazie punktów wjazdowych określonych w art. 6.
Powyższe informacje, z późniejszymi zmianami, publikuje się w serii "C"Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich.
Artykuł 22
1.
Najpóźniej do dnia 1 października 1998 r. Państwa Członkowskie sporządzą programy określające krajowe środki podejmowane do osiągnięcia celów niniejszej dyrektywy.
Programy uwzględniają szczególną sytuację każdego Państwa Członkowskiego oraz wymieniają rodzaj i częstotliwość inspekcji, które są przeprowadzane regularnie.
2.
Przed dniem 1 kwietnia każdego roku, a przed dniem 1 kwietnia 2000 r. po raz pierwszy, Państwa Członkowskie przekazują Komisji wszystkie istotne informacje dotyczące wykonywania w roku poprzednim programów określonych w ust. 1, wyszczególniając:
- kryteria stosowane przy sporządzaniu programów,
- ilość i rodzaj przeprowadzonych inspekcji,
- wyniki inspekcji, w szczególności liczbę i rodzaj stwierdzonych naruszeń,
- działania podjęte w razie stwierdzenia naruszeń.
3.
Przed dniem 1 października każdego roku, a przed dniem 1 października 2000 r. po raz pierwszy, Komisja przedkłada ogólne sprawozdanie podsumowujące, dotyczące wyników inspekcji przeprowadzonych na szczeblu wspólnotowym, łącznie z wnioskiem zalecenia dotyczącego wspólnego programu inspekcji na rok następny, do przyjęcia zgodnie z procedurą określoną w art. 23.
Zalecenie może zostać zmienione w terminie późniejszym, zgodnie z wymogami wykonania wspólnego programu.
Wspólny program określa w szczególności priorytety służące jego wykonaniu.
W informacjach przewidzianych w ust. 2 należy uwzględnić oddzielną sekcję poświęconą wykonaniu wspólnego programu.
Artykuł 23
1.
Komisję wspiera Stały Komitet ds. Pasz utworzony na mocy decyzji 70/372/EWG [13], zwany dalej "Komitetem".
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, które mają być podjęte.
Komitet wydaje opinię w sprawie projektu w terminie wyznaczonym przez przewodniczącego w zależności od stopnia pilności sprawy.
Opinia jest przyjmowana większością głosów ustanowioną w art. 148 ust. 2 Traktatu w przypadku decyzji, które Rada podejmuje na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w ramach Komitetu są ważone w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3. a) Komisja przyjmie projektowane środki jeśli są one zgodne z opinią Komitetu.
b) Jeśli projektowane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub jeśli opinia nie została wydana, Komisja niezwłocznie przedkłada Radzie wniosek dotyczący środków, które mają być podjęte.
Rada stanowi kwalifikowaną większością głosów.
Jeżeli po upływie trzech miesięcy od dnia wystąpienia do Rady, Rada nie podejmuje decyzji, proponowane środki zostają przyjęte przez Komisję, chyba że Rada odrzuciła te środki zwykłą większością głosów.
Artykuł 24
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 30 kwietnia 1998 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Środki przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 25
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 26
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 95/54/WE
z dnia 31 października 1995 r.
dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę Rady 72/245/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do tłumienia zakłóceń radioelektrycznych wywoływanych przez silniki z zapłonem iskrowym stosowane w pojazdach silnikowych oraz zmieniająca dyrektywę 70/156/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do zatwierdzenia typu pojazdów silnikowych i ich przyczep
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do zatwierdzenia typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 93/81/EWG [2], w szczególności jej art. 13 ust. 2,
uwzględniając dyrektywę Rady 72/245/EWG z dnia 20 czerwca 1972 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do tłumienia zakłóceń radioelektrycznych wywoływanych przez silniki z zapłonem iskrowym stosowane w pojazdach silnikowych [3], zmienioną dyrektywą Komisji 89/491/EWG [4], w szczególności jej art. 4, a także mając na uwadze, co następuje:
dyrektywa 72/245/EWG jest jedną ze szczegółowych dyrektyw dotyczących procedury homologacji EWG ustanowionej dyrektywą 70/156 EWG; w związku z tym, przepisy zawarte w dyrektywie 70/156/EWG dotyczące układów, elementów konstrukcyjnych i oddzielnych zespołów technicznych w pojazdach stosują się do niniejszej dyrektywy;
w szczególności art. 3 ust. 4 i art. 4 ust. 3 dyrektywy 70/156/EWG wymagają, aby do każdej szczegółowej dyrektywy dołączony był dokument informacyjny zawierający stosowne pozycje załącznika I do tej dyrektywy, jak również świadectwo zatwierdzenia typu oparte na załączniku VI do tej dyrektywy w celu umożliwienia skomputeryzowania zatwierdzenia typu;
dyrektywa 72/245/EWG zawierała najwcześniejsze środki zmierzające do wprowadzenia podstawowej kompatybilności elektromagnetycznej dotyczącej zakłóceń radioelektrycznych, od tamtego czasu postęp techniczny spowodował wzrost złożoności i różnorodności urządzeń elektrycznych i elektronicznych;
w świetle zwiększającego się zainteresowania postępem technicznym w zakresie urządzeń elektrycznych i elektronicznych oraz potrzeby zapewnienia ogólnej kompatybilności różnych urządzeń elektrycznych i elektronicznych, dyrektywa Rady 89/336/EWG [5], ostatnio zmieniona dyrektywą 93/68/EWG [6], zawiera ogólne przepisy dotyczące kompatybilności elektromagnetycznej wszystkich wyrobów;
dyrektywa 89/336/EWG ustanowiła zasadę, że w takim zakresie, w jakim zharmonizowane są wymogi dotyczące ochrony określone w tej dyrektywie, jej przepisy ogólne nie będą obowiązywać lub przestaną obowiązywać w odniesieniu do urządzeń objętych dyrektywami szczególnymi;
w dziedzinie pojazdów, ich części i oddzielnych zespołów technicznych, należy przewidzieć dyrektywę szczególną w ramach europejskiego systemu zatwierdzenia typu, która dotyczyć będzie homologacji udzielanych przez wyznaczone organy krajowe zgodnie ze zharmonizowanymi wymogami technicznymi;
dyrektywa 72/245/EWG powinna stać się taką dyrektywą szczególną;
w innych dyrektywach dotyczących pojazdów, ich części i oddzielnych zespołów technicznych, w ramach dyrektywy 70/156/EWG, wspomina się o kompatybilności elektromagnetycznej;
od dnia 1 stycznia 1996 r. wymogi techniczne dotyczące zakłóceń radioelektrycznych (kompatybilności elektromagnetycznej) wywoływanych przez pojazdy, ich części i układy powinny być regulowane wyłącznie przepisami dyrektywy 72/245/EWG;
istnieje konieczność zmiany dyrektywy 70/156/EWG w taki sposób, aby odzwierciedlić rozszerzenie dyrektywy 72/245/EWG na wszystkie kategorie pojazdów;
istnieje konieczność odwołania się do dyrektywy Rady 72/306/EWG [7], zmienioną dyrektywą 89/491/EWG, w celu wprowadzenia rozróżnienia między silnikami o zapłonie iskrowym i silnikami o zapłonie samoczynnym;
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego ustanowionego dyrektywą 70/156/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 72/245/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1.
Tytuł otrzymuje brzmienie: "Dyrektywa Rady 72/245/EWG z dnia 20 czerwca 1972 r. odnosząca się do zakłóceń radioelektrycznych (kompatybilności elektromagnetycznej) pojazdów";
2.
Artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
Do celów niniejszej dyrektywy "pojazd"; oznacza wszelki pojazd zgodnie z definicją zawartą w dyrektywie 70/156/EWG.";
3.
Artykuł 2 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
Żadne Państwo Członkowskie nie może odmówić udzielenia homologacji EWG lub krajowej zatwierdzenia typu pojazdowi, części lub oddzielnemu zespołowi technicznemu z powodów związanych z kompatybilnością elektromagnetyczną, jeżeli spełnione są wymogi niniejszej dyrektywy.";
4.
Artykuł 3 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 3
1.
Niniejsza dyrektywa stanowi "dyrektywę szczegółową"; do celów art. 2 ust. 2 dyrektywy Rady 89/336/EWG [8], z mocą obowiązującą od dnia 1 stycznia 1996 r.
2.
Pojazdy, części lub oddzielne zespoły techniczne homologowane na podstawie niniejszej dyrektywy uważać się będzie za spełniające przepisy innych dyrektyw, wymienionych w załączniku IV do dyrektywy Rady 92/53/EWG [9], które dotyczą kompatybilności elektromagnetycznej.";
5.
Załączniki zastępuje się Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Z mocą od dnia 1 grudnia 1995 r. Państwa Członkowskie nie mogły z powodów związanych z kompatybilnością elektromagnetyczną:
- odmawiać udzielenia homologacji EWG lub krajowej zatwierdzenia typu w stosunku do danego typu pojazdu,
- odmawiać udzielenia homologacji EWG w stosunku do danego typu części lub oddzielnego zespołu technicznego, ani
- zabronić rejestracji, sprzedaży lub wprowadzenia do użytkowania,
- zabronić sprzedaży lub używania części lub oddzielnych zespołów technicznych,
jeżeli pojazdy, części lub oddzielne zespoły techniczne spełniają wymogi dyrektywy 72/245/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą.
2.
Z mocą od dnia 1 stycznia 1996 r. Państwa Członkowskie:
- nie udzielają już homologacji EWG pojazdu, homologacji EWG części ani homologacji oddzielnego zespołu technicznego EWG, oraz
- mogą odmówić przyznania krajowej zatwierdzenia typu,
każdemu typowi pojazdu, części lub oddzielnego zespołu technicznego z powodów związanych z kompatybilnością elektromagnetyczną, jeżeli nie są spełnione wymogi dyrektywy 72/245/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą.
3.
Ustęp 2 nie stosuje się do typów pojazdów homologowanych przed dniem 1 stycznia 1996 r. na podstawie dyrektywy 72/306/EWG, ani do wszystkich następnych rozszerzeń tych homologacji.
4.
Z mocą od dnia 1 października 2002 r. Państwa Członkowskie:
- uznają, iż świadectwa zgodności towarzyszące nowym pojazdom, zgodnie z przepisami dyrektywy 70/156/EWG utraciły ważność do celów art. 7 ust. 1 tej dyrektywy,
- mogą odmówić rejestracji, sprzedaży lub wprowadzenia do użytkowania nowych pojazdów, którym nie towarzyszy świadectwo zgodności zgodnie z dyrektywą 70/156/EWG oraz
- mogą odmówić sprzedaży i wprowadzenia do użytkowania nowych podzespołów elektrycznych/elektronicznych jako części lub oddzielnych zespołów technicznych,
jeżeli nie są spełnione wymogi niniejszej dyrektywy.
5.
Z mocą od dnia 1 października 2002 r. do celów art. 7 ust. 2 dyrektywy 70/156/EWG mają zastosowanie wymagania dyrektywy 72/245/EWG dotyczące podzespołów elektrycznych/elektronicznych jako części lub oddzielnych zespołów technicznych, zmienionej niniejszą dyrektywą.
6.
Niezależnie od ust. 2 i 5, dla części zamiennych Państwa Członkowskie nadal udzielają homologacji EWG oraz zezwalają na sprzedaż i wprowadzanie do użycia części lub oddzielnych zespołów technicznych, przeznaczonych do zastosowania w typach pojazdów, które zostały homologowane przed dniem 1 stycznia 1996 r. na podstawie albo dyrektywy 72/245/EWG albo dyrektywy 72/306/EWG oraz odpowiednio udzielać następnych rozszerzeń tych homologacji.
Artykuł 3
W punkcie nr 10 w części I załącznika IV do dyrektywy 70/156/EWG dodaje się "X" w każdej z kolumn dla kategorii pojazdów 0 pod nagłówkiem "Stosowanie".
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 1 grudnia 1995 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 6
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Komisji 95/56/WE
z dnia 8 listopada 1995 r.
dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę Rady 74/61/EWG odnoszącą się do urządzeń zabezpieczających pojazdy silnikowe przed bezprawnym użyciem
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. odnoszącą się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 93/81/EWG [2], w szczególności jej art. 13 ust. 2,
uwzględniając dyrektywę Rady 74/61/EWG z dnia 17 grudnia 1973 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do urządzeń zabezpieczających pojazdy silnikowe przed bezprawnym użyciem [3], w szczególności jej art. 5,
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa 74/61/EWG jest jedną z odrębnych dyrektyw dotyczących procedury homologacji typu, która została ustanowiona na mocy dyrektywy Rady 70/156/EWG; w konsekwencji, przepisy ustanowione w dyrektywie 70/156/EWG dotyczącej układów pojazdów, części i odrębnych zespołów technicznych stosują się do niniejszej dyrektywy;
w szczególności, art. 3 ust. 4 i art. 4 ust. 3 dyrektywy 70/156/EWG czynią niezbędnym załączenie do każdej szczegółowej dyrektywy dokumentu informacyjnego wprowadzającego stosowne pozycje załącznika I do tej dyrektywy oraz świadectwa homologacji typu opartego na załączniku VI do tej dyrektywy, aby można było skomputeryzować homologację typu;
z uwagi na zdobyte doświadczenie i aktualny stan rozwoju, w szczególności z uwagi na odpowiedni regulamin Europejskiej Komisji Gospodarczej Narodów Zjednoczonych, uznaje się za stosowne przyjęcie wymogów dotyczących powyższych urządzeń poprzez dodanie wymogów dotyczących systemów alarmowych i imobilizerów;
dźwiękowy sygnał urządzenia alarmowego może być wysyłany przez dźwiękowe urządzenia ostrzegawcze określone w dyrektywie Rady 70/388/EWG [4]
;inne środki takie, jak środki związane z zamykaniem drzwi i bagażnika na zamek, zostaną podjęte w późniejszym terminie, w celu wzmocnienia środków zniechęcających do bezprawnego użycia pojazdów; ponadto po niedługim czasie należy dokonać ponownego przeglądu przepisów niniejszej dyrektywy w celu dalszego ich wzmocnienia, m.in. aby objąć nimi inne pojazdy; Komisja sporządzi sprawozdanie dotyczący tych zagadnień, któremu towarzyszyć będą, gdzie stosowne, nowe wnioski, najpóźniej do grudnia 1996 r.;
przepisy niniejszej dyrektywy są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego ustanowionego na mocy dyrektywy 70/156/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
1.
W dyrektywie 74/61/EWG wprowadza się następujące zmiany:
- W art. 1 wyrazy "…, z lub bez nadwozia,…" zastępuje się wyrazami "… kompletne lub niekompletne,…" oraz wyrazy "… pojazdów, które poruszają się po szynach, ciągników leśnych lub rolniczych oraz maszyn i sprzętu do robót publicznych" zastępuje się wyrazami "… pojazdów, które poruszają się po szynach, ciągników leśnych lub rolniczych oraz wszelkich maszyn ruchomych",
- w art. 2 i 3 wyrazy "załącznik I" zastępuje się wyrazami "odpowiednie załączniki",
- w art. 4 wyrazy "załącznik I pozycja 2.2" zastępuje się wyrazami "odpowiednie załączniki",
- w art. 5 wyrazy "załączniki I i II" zastępuje się wyrazem "załączniki".
2.
Przed załącznikami dodaje się wykaz załączników, a załączniki do dyrektywy 74/61/EWG zastępuje się załącznikami do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Z mocą od dnia 1 maja 1996 r. Państwa Członkowskie nie mogą:
- odmówić, w odniesieniu do typu pojazdu silnikowego, typu imobilizera lub typu systemu alarmowego, udzielenia homologacji typu EWG, udzielenia krajowej homologacji typu,
- zabronić rejestracji, sprzedaży ani wprowadzania do ruchu pojazdów, a także zabronić sprzedaży ani dopuszczenia do eksploatowania imobilizerów lub systemów alarmowych,
z przyczyn związanych z urządzeniami zabezpieczającymi pojazdy silnikowe przed bezprawnym użyciem, jeżeli urządzenia te spełniają wymogi dyrektywy 74/61/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą.
2.
Z mocą od dnia 1 stycznia 1997 r. Państwa Członkowskie:
- nie będą przyznawać homologacji typu EWG, i
- mogą odmówić udzielenia krajowej homologacji typu,
w odniesieniu do typu pojazdu, z przyczyn związanych z urządzeniami zabezpieczającymi przed bezprawnym użyciem lub w odniesieniu do typu imobilizera lub w odniesieniu do typu systemu alarmowego, jeżeli nie zostały spełnione wymogi dyrektywy 74/61/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą.
3.
Z mocą od dnia 1 października 1998 r. Państwa Członkowskie:
- uznają świadectwa zgodności, towarzyszące nowym pojazdom, zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy 70/156/EWG, za już nieważne, do celów art. 7 ust. 1 tej dyrektywy,
- mogą odmówić rejestracji, sprzedaży i dopuszczenia do ruchu nowych pojazdów, które nie posiadają świadectw zgodności, zgodnie z przepisami dyrektywy 70/156/EWG,
- mogą odmówić sprzedaży i dopuszczenia do ruchu nowych imobilizerów lub nowych systemów alarmowych,
z przyczyn związanych z urządzeniami zabezpieczającymi przed bezprawnym użyciem, jeżeli nie zostały spełnione wymogi dyrektywy 74/61/EWG, zmienionej niniejszą dyrektywą.
4.
Z mocą od dnia 1 października 1998 r. wymogi niniejszej dyrektywy dotyczące imobilizerów i systemów alarmowych, będących częścią lub oddzielnym zespołem technicznym, mają zastosowanie do celów art. 7 ust. 2 dyrektywy 70/156/EWG.
Artykuł 3
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne konieczne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 1 maja 1996 r.
Niezwłocznie poinformują o tym Komisję.
2.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierać będą odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to powinno towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
3.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, które zostaną przyjęte w odniesieniu do zagadnień, których dotyczy niniejsza dyrektywa.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 95/57/WE
z dnia 23 listopada 1995 r.
w sprawie zbierania informacji statystycznych w dziedzinie turystyki
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 213,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: rezolucje Parlamentu Europejskiego z dnia 11 czerwca 1991 r. [1] i z dnia 18 stycznia 1994 r. [2] podkreślają, że Wspólnota odgrywa zasadniczą rolę w rozwoju statystyk dotyczących turystyki;
Komitet Ekonomiczno-Społeczny [3] zatwierdził opracowanie dyrektywy mającej na celu skoordynowanie wysiłków, podejmowanych do tej pory w sposób fragmentaryczny na poziomie krajowym;
zgodnie z decyzją 90/655/EWG [4] ustanowiono wspólnotowe ramy metodologiczne służące opracowaniu statystyk wspólnotowych dotyczących turystyki;
wyniki dwuletniego programu (lata 1991–1992) mającego na celu stworzenie statystyk wspólnotowych dotyczących turystyki na mocy decyzji 90/655/EWG, podkreślają potrzeby użytkowników z sektora prywatnego i publicznego w zakresie wiarygodnych i porównywalnych statystyk dotyczących popytu i podaży w turystyce dostępnych niezwłocznie na poziomie wspólnotowym;
rozwój statystyk wspólnotowych dotyczących turystyki uznany został za jeden z priorytetów przez decyzję 92/421/EWG z dnia 13 lipca 1992 r. w sprawie planu wspólnotowego działania w celu wspierania turystyki [5];
uznanie roli turystyki jako narzędzia służącego rozwojowi integracji społeczno-gospodarczej może zostać lepiej zapewnione poprzez wiedzę na temat podstawowych statystyk dotyczących tego zagadnienia, w szczególności ustalonych na poziomie regionalnym;
w celu oceny konkurencyjności wspólnotowego przemysłu turystycznego, konieczne jest uzyskanie większej wiedzy o rozmiarach turystyki, jej cechach, profilu i wydatkach turystów;
comiesięczne informacje potrzebne są w celu umożliwienia pomiaru wpływu sezonowości popytu na usługi hotelarskie, a przez to wspierania władz publicznych i podmiotów gospodarczych w opracowaniu bardziej odpowiednich strategii i polityki lepszego sezonowego rozkładu wakacji oraz realizacji działalności turystycznej;
dalsza działalność wspólnotowa w tej dziedzinie musi być prowadzona w oparciu o podejście pragmatyczne, zgodnie z zasadą pomocniczości;
w celu zmniejszenia obciążeń związanych ze zbieraniem informacji, należy zapewnić niezbędną synergię między krajowymi, międzynarodowymi i wspólnotowymi projektami statystycznymi wpływającymi na turystykę;
prace metodologiczne przeprowadzone we współpracy z innymi organizacjami międzynarodowymi, takimi jak Organizacja Współpracy Gospodarczej i Rozwoju, Światowa Organizacja Turystyki oraz zalecenia przyjęte przez Komisję Statystyczną Narodów Zjednoczonych w marcu 1993 r. powinny być wzięte pod uwagę w celu osiągnięcia lepszej porównywalności statystyk dotyczących turystyki na poziomie światowym;
rzetelne i skuteczne monitorowanie struktury i ewolucji popytu i podaży w dziedzinie turystyki, można znacznie poprawić poprzez ustanowienie właściwych ram wspólnotowych;
system taki może przynieść znaczne korzyści skali, jednocześnie dostarczając informacje, z których skorzystają Państwa Członkowskie i inne zainteresowane strony;
wprowadzenie instrumentu wspólnotowego może ułatwić upowszechnianie porównywalnych statystyk dotyczących turystyki;
decyzja Rady 93/464/EWG z dnia 22 lipca 1993 r. w sprawie programu ramowego dotyczącego priorytetowych działań w dziedzinie informacji statystycznej w latach 1993–1997 [6] przewiduje stworzenie systemu informacyjnego dotyczącego podaży i popytu w dziedzinie turystyki;
dyrektywa Rady może zapewnić wspólne ramy dla maksymalizacji korzyści wynikających z różnorodnych działań podjętych na poziomie krajowym;
dane statystyczne opracowane w ramach systemu wspólnotowego muszą być wiarygodne i odpowiednie, aby zapewnić porównywalność między Państwami Członkowskimi; konieczne jest zatem ustalenie wspólnych kryteriów umożliwiających spełnienie tych wymogów,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Cel
Do celów ustanowienia systemu informacyjnego dotyczącego statystyk w dziedzinie turystyki na poziomie wspólnotowym, Państwa Członkowskie zbierają, opracowują, przetwarzają i przekazują zharmonizowane wspólnotowe informacje statystyczne na temat podaży i popytu w dziedzinie turystyki.
Artykuł 2
Zakres zbierania informacji i podstawowe definicje
Do celów niniejszej dyrektywy dane, które są zbierane, odnoszą się do:
a) pojemności obiektów noclegowych zbiorowego zakwaterowania w turystyce.
Rodzaje badanych obiektów noclegowych zbiorowego zakwaterowania są następujące:
1. hotele i podobne obiekty noclegowe
2. pozostałe obiekty noclegowe zbiorowego zakwaterowania, w tym między innymi:
2.1. kempingi turystyczne
2.2. domy i mieszkania wakacyjne
2.3. pozostałe formy zbiorowego zakwaterowania;
b) przepływów gości w obiektach noclegowych zbiorowego zakwaterowania:
zbieranie informacji obejmuje turystykę wewnętrzną, tj. turystykę krajową i przyjazdową; "turystyka krajowa" oznacza rezydentów danego kraju podróżujących tylko na terenie tego kraju, a "turystyka przyjazdowa" oznacza nierezydentów podróżujących na terenie danego kraju;
c) popytu w dziedzinie turystyki:
zbieranie informacji obejmuje turystykę krajową, tj. turystykę krajową i wyjazdową: "turystyka wyjazdowa" oznacza rezydentów danego kraju podróżujących na terenie innego kraju.
Informacje na temat popytu w dziedzinie turystyki dotyczą wyjazdów wakacyjnych lub służbowych, ale tylko takich, w których przynajmniej jedną lub więcej kolejnych nocy spędza się poza zwykłym miejscem zamieszkania.
Artykuł 3
Właściwości zbierania informacji
1.
Wykaz właściwości zbierania danych ukazujący ich okresowość i rozkład terytorialny znajduje się w Załączniku.
2.
Definicje mające zastosowanie do właściwości zbierania danych oraz wszelkie zmiany wykazu właściwości zbierania danych ustalane są przez Komisję zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 12.
Artykuł 4
Dokładność informacji statystycznych
1.
Jeśli jest to możliwe, zbieranie informacji statystycznych, zapewnia spełnianie niezbędnych wymagań minimalnych odnoszących się do dokładności.
Te wymagania i procedury zapewnienia zharmonizowanego przetwarzania powtarzających się odchyleń, ustala Komisja zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 12.
Minimalne wymagania odnoszące się do dokładności ustala się w szczególności w odniesieniu do pobytów obejmujących nocleg w skali roku na poziomie krajowym.
2.
W odniesieniu do podstaw zbierania informacji, Państwa Członkowskie podejmują wszelkie środki, które uznają za właściwe, aby utrzymać odpowiednią jakość i porównywalność wyników.
Artykuł 5
Zbieranie informacji statystycznych
1.
Państwa Członkowskie mogą w miarę potrzeb zbierać informacje statystyczne, określone w art. 3, w oparciu o istniejące dane, źródła i systemy.
2.
Dla właściwości o okresowości rocznej, pierwszy okres odniesienia rozpoczyna się dnia 1 stycznia 1996 r.
Dla właściwości odnoszących się do kolumn zawierających dane miesięczne i kwartalne, występujących odpowiednio w sekcjach B i C Załącznika, pierwszy okres odniesienia rozpoczyna się dnia 1 stycznia 1997 r.
Artykuł 6
Przetwarzanie danych
Państwa Członkowskie przetwarzają informacje zebrane na mocy art. 3 zgodnie z wymogiem zachowania dokładności określonej w art. 4 oraz ze szczegółowymi zasadami przyjętymi zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 12.
Na poziomie regionalnym zachowuje się zgodność z nomenklaturą jednostek terytorialnych (NUTS) Urzędu Statystycznego Wspólnot Europejskich.
Artykuł 7
Przekazywanie danych
1.
Państwa Członkowskie przekazują dane przetworzone zgodnie z art. 6, włączając także informacje uznane za poufne przez Państwa Członkowskie na mocy ustawodawstwa krajowego lub praktyki dotyczącej poufności informacji statystycznych oraz zgodnie z przepisami rozporządzenia Rady (Euratom, EWG) nr 1588/90 z dnia 11 czerwca 1990 r. w sprawie przekazywania do Urzędu Statystycznego Wspólnot uropejskich [7] danych statystycznych objętych zasadą poufności, ustanowionymi przez. Wymienione rozporządzenie reguluje poufne postępowanie z informacjami.
2.
Prowizoryczne dane roczne przekazywane są w terminie sześciu miesięcy od upływu okresu odniesienia, a skorygowane wyniki roczne przekazywane są najpóźniej w okresie 12 miesięcy od zakończenia okresu odniesienia.
Przekazywanie prowizorycznych danych miesięcznych i kwartalnych odbywa się w terminie trzech miesięcy od zakończenia odpowiedniego okresu odniesienia, a przekazywanie skorygowanych wyników miesięcznych i kwartalnych w maksymalnym okresie sześciu miesięcy od zakończenia odpowiedniego okresu odniesienia.
3.
Stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 12, Komisja może, do celów ułatwienia zadań stron odpowiedzialnych za przekazanie informacji, ustalać znormalizowane procedury przesyłania danych i stworzyć warunki do większego wykorzystania metod automatycznego przetwarzania danych i elektronicznego przesyłania danych.
Artykuł 8
Sprawozdania
1.
Państwa Członkowskie przesyłają Komisji na jej żądanie wszelkie informacje, konieczne do oceny jakości, porównywalności i kompletności informacji statystycznych.
Państwa Członkowskie przekazują także Komisji szczegółowe informacje o wszelkich kolejnych zmianach dotyczących stosowanych metod.
2.
Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu, Radzie oraz Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu sprawozdanie w sprawie doświadczeń nabytych w trakcie prac wykonanych na mocy niniejszej dyrektywy po zebraniu danych za okres trzech lat.
Artykuł 9
Upowszechnianie wyników
Uzgodnienia dotyczące upowszechniania danych przez Komisję są ustalane w zastosowaniu procedury ustanowionej w art. 12.
Artykuł 10
Okres przejściowy
1.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 13, Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne środki w celu uruchomienia wspólnotowego systemu informacyjnego w czasie trwania okresu przejściowego, który kończy się trzy lata po wejściu w życie niniejszej dyrektywy, w odniesieniu do danych miesięcznych i rocznych, oraz pięć lat po wejściu w życie niniejszej dyrektywy, w odniesieniu do danych kwartalnych.
2.
W okresie przejściowym Komisja, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 12, może przyjąć odstępstwa od przepisów niniejszej dyrektywy, w zakresie niezbędnym dla dostosowania krajowych systemów statystycznych w dziedzinie turystyki.
Artykuł 11
Komitet
W odniesieniu do procedur mających na celu wykonanie niniejszej dyrektywy oraz do innych środków dotyczących dostosowania do rozwoju gospodarczego i technicznego, odnoszących się w szczególności do:
- definicji, które mają zastosowanie do właściwości zbierania informacji i innych zmian wykazu właściwości zbierania danych (art. 3), w zakresie, w którym te zmiany nie wpływają na zwiększenie obciążeń w procesie zbierania danych,
- wymagań dokładności i zharmonizowanego przetwarzania powtarzających się odchyleń (art. 4),
- przetwarzania danych (art. 6), procedur przesyłania danych (art. 7) i upowszechniania wyników (art. 9),
- odstępstw od przepisów niniejszej dyrektywy podczas trwania okresu przejściowego (art. 10),
Komisję wspomaga, zgodnie z przepisami ustanowionymi w art. 12, Komitet ds. Programu Statystycznego ustanowiony decyzją 89/382/EWG, Euratom [8], zwany dalej "Komitetem".
Artykuł 12
Procedura
1.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet wydaje opinię o tym projekcie w terminie, który może zostać wyznaczony przez przewodniczącego stosownie do pilności sprawy.
Opinię wydaje się większością ustanowioną w art. 148 ust. 2 Traktatu dla decyzji, które Rada jest zobowiązana podjąć na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w Komitecie ważone są w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
2. a) Komisja podejmuje środki, które stosuje się natychmiast.
b) Jednakże w przypadku gdy nie są one zgodne z opinią komitetu, środki te niezwłocznie przekazywane są przez Komisję Radzie.
W takim przypadku:
- Komisja odracza stosowanie podjętych środków o trzy miesiące od daty takiego powiadomienia,
- Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może podjąć inną decyzję w terminie określonym w tiret pierwszym.
Artykuł 13
Wykonanie dyrektywy
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy, przed dniem 23 listopada 1996 r.
Artykuł 14
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 15 Przepis końcowy
Dyrektywa Rady 95/61/WE
z dnia 29 listopada 1995 r.
zmieniająca załącznik II do dyrektywy 90/642/EWG w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w niektórych produktach pochodzenia roślinnego, w tym owocach i warzywach oraz na ich powierzchni
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/642/EWG z dnia 27 listopada 1990 r. w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w niektórych produktach pochodzenia roślinnego, w tym owocach i warzywach oraz na ich powierzchni [1], w szczególności jej art. 1 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: dyrektywa 90/642/EWG została zmieniona po raz pierwszy dyrektywą 93/58/EWG [2], której przepisy przewidywały między innymi ustanowienie pierwszego wykazu najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości niektórych pestycydów;
jednakże dostępne dane były niewystarczające do ostatecznego ustalenia najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości niektórych pestycydów w odniesieniu do kombinacji upraw; w tych przypadkach, na zgromadzenie potrzebnych danych przewidziano okres czterech lat, a po upływie tego okresu, w przypadku dalszego braku odpowiednich danych, poziomy zostałyby ustanowione według właściwej granicy oznaczenia;
w chwili przyjęcia dyrektywy 93/58/EWG, Komisja i Rada ustaliły, że w terminie jednego roku Państwa Członkowskie powinny uzyskać od wszystkich zainteresowanych stron zobowiązanie, iż wszystkie niezbędne dane zostaną zgromadzone; w niektórych przypadkach zobowiązanie takie nie zostało podjęte, dlatego obecnie możliwe jest ustanowienie właściwych przepisów,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku II do dyrektywy 90/642/EWG wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 31 października 1996 r.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 4
Dyrektywa Rady 95/63/WE
z dnia 5 grudnia 1995
zmieniająca dyrektywę 89/655/EWG dotyczącą minimalnych wymagań w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny użytkowania sprzętu roboczego przez pracowników podczas pracy (druga dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 118a,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą, określoną w art. 189c [3],
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 118a Traktatu stanowi, iż Rada przyjmuje w drodze dyrektyw minimalne wymagania mające na celu poprawę, szczególnie środowiska pracy, w celu zapewnienia wyższego poziomu bezpieczeństwa i ochrony zdrowia pracowników;
na mocy tego artykułu dyrektywy takie muszą unikać narzucania ograniczeń administracyjnych, finansowych i prawnych, które mogłyby powstrzymywać powstawanie i rozwój małych i średnich przedsiębiorstw;
zgodność z minimalnymi wymaganiami przewidzianymi dla zagwarantowania lepszych standardów bezpieczeństwa i zdrowia przy użytkowaniu sprzętu roboczego jest niezbędna dla zapewnienia bezpieczeństwa i ochrony zdrowia pracowników;
w konsekwencji Państwa Członkowskie muszą podjąć środki ułatwiające wprowadzenie w życie przepisów niniejszej dyrektywy przez przedsiębiorstwa, w szczególności małe i średnie. Środki takie mogą obejmować szkolenie i działalność informacyjną dostosowaną do szczegółowych wymagań różnych sektorów gospodarki;
przepisy przyjęte na podstawie art. 118a Traktatu nie stanowią przeszkody dla Państw Członkowskich w ustanawianiu i utrzymywaniu bardziej rygorystycznych środków ochronnych dotyczących warunków pracy, zgodnych z niniejszym Traktatem;
artykuł 9 ust. 1 dyrektywy 89/655/EWG [4] przewiduje uzupełnienie Załącznika o dodatkowe minimalne wymagania mające zastosowanie do sprzętu roboczego, określonego w pkt 3 Załącznika, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 118 a Traktatu;
niniejsza dyrektywa musi się ograniczyć do określenia celów, które należy osiągnąć, oraz zasad, których należy przestrzegać, pozostawiając Państwom Członkowskim swobodę w podejmowaniu decyzji, w jaki sposób zostanie dostosowane i poprawione ustawodawstwo krajowe;
po konsultacji z partnerami społecznymi i po odpowiednim uwzględnieniu ustawodawstwa krajowego lub praktyk Państwa Członkowskie ustalają procedury, według których można będzie osiągnąć poziom bezpieczeństwa odpowiadający celom wskazanym w załączniku II do niniejszej dyrektywy;
niniejsza dyrektywa stanowi praktyczny aspekt realizacji wymiaru społecznego rynku wewnętrznego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 89/655/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 4 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 1 lit. a) ppkt ii) i lit. b) wyrazy "w Załączniku" zastępuje się wyrazami "w załączniku I";
b) w ust. 1 dodaje się literę w brzmieniu:
"c) bez uszczerbku dla lit a) ppkt i) oraz bez uszczerbku dla lit. a) ppkt ii) oraz lit. b) szczególny sprzęt roboczy podlegający wymaganiom załącznika I pkt 3, jeżeli już został zapewniony pracownikom w przedsiębiorstwie i/lub zakładzie do dnia 5 grudnia 1998 r., spełnia minimalne wymagania ustalone w załączniku I, nie później niż cztery lata po tej dacie";
c) dodaje się ustęp w brzmieniu:
"3.
Państwa Członkowskie po konsultacji z partnerami społecznymi oraz należycie uwzględniając ustawodawstwo krajowe i/lub praktyki krajowe ustalają procedury, według których można osiągnąć poziom bezpieczeństwa odpowiadający celom wskazanym w przepisach załącznika II.";
2. dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 4a
Kontrola sprzętu roboczego
1.
Pracodawca zapewnia, że w przypadkach, gdy bezpieczeństwo sprzętu roboczego uzależnione jest od warunków jego instalacji, poddany jest on wstępnej kontroli (po zainstalowaniu i przed pierwszym wprowadzeniem do użytku) oraz kontroli po przeprowadzeniu montażu na nowym miejscu lub w nowej lokalizacji przez właściwe osoby, w rozumieniu ustawodawstwa i/lub praktyk krajowych, celem zapewnienia, że sprzęt został prawidłowo zainstalowany i działa we właściwy sposób.
2.
Pracodawca zapewnia, aby sprzęt roboczy, narażony na działanie warunków powodujących stopniowe niszczenie, które może doprowadzić do niebezpiecznych sytuacji, podlega:
- okresowym kontrolom oraz, w miarę potrzeby, badaniom wykonanym przez właściwe osoby, w rozumieniu ustawodawstwa krajowego i/lub praktyk krajowych,
- specjalnym kontrolom przeprowadzanym przez właściwe osoby, w rozumieniu ustawodawstwa krajowego i/lub praktyk krajowych, za każdym razem, gdy zaszły wyjątkowe okoliczności, które mogą narażać bezpieczeństwo sprzętu roboczego, takie jak modyfikacja prac, wypadki, zjawiska naturalne lub przedłużone okresy przestoju,
celem zapewnienia, że warunki ochrony zdrowia i bezpieczeństwa są utrzymane, a pogorszenie może być wykryte i usunięte we właściwym czasie.
3.
Wyniki kontroli muszą być rejestrowane i przechowywane do dyspozycji zainteresowanych władz.
Muszą one być przechowywane przez odpowiedni okres czasu.
Jeżeli sprzęt roboczy używany jest poza przedsiębiorstwem, musi mu towarzyszyć materialne zaświadczenie o ostatnio przeprowadzonej kontroli.
4.
Państwa Członkowskie określają warunki, na których przeprowadza się takie kontrole.";
3. dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 5a
Ergonomia i ochrona zdrowia pracowników
Stosując minimalne wymagania ochrony zdrowia i bezpieczeństwa, pracodawca musi w wziąć pod uwagę zasady ergonomii, a także pozycję i stanowisko, jaką przyjmują pracownicy podczas używania sprzętu roboczego.";
4. na końcu art. 6 ust. 2 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Pracownicy muszą być uświadomieni co do grożącego im niebezpieczeństwa, sprzętu roboczego znajdującego się w miejscu pracy lub strefie pracy, a także muszą być powiadomieni o zmianach wpływających na nich w zakresie, w jaki wpływają one na sprzęt roboczy znajdujący się w ich najbliższym otoczeniu, nawet jeżeli bezpośrednio nie używają oni tego sprzętu.";
5. w art. 8, wyraz "Załącznik" zastępuje się wyrazem "załączniki";
6. w art. 9 wprowadza się następujące zmiany:
- w tytule artykułu wyraz "Załącznika" zastępuje się wyrazem "załączników",
- w ust. 1, wyraz "załączników" pojawiający się w tekście zastępuje się wyrazem "załącznika I",
- w ust. 2 wyraz "Załącznika" zastępuje się wyrazem "załączników";
7. do Załącznika, który staje się załącznikiem I, wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem I do niniejszej dyrektywy;
8. dodaje się załącznik II, którego tekst jest zamieszczony w załączniku II do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż do dnia 5 grudnia 1998 r.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Państwa Członkowskie, przyjmując niniejsze przepisy, zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określają Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych na podstawie niniejszej dyrektywy lub które przyjmują w obszarze regulowanym niniejszą dyrektywą.
3.
Komisja okresowo przedstawia Parlamentowi Europejskiemu, Radzie oraz Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu sprawozdanie z wykonania niniejszej dyrektywy.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 95/64/WE
z dnia 8 grudnia 1995 r.
w sprawie sprawozdań statystycznych w odniesieniu do przewozu rzeczy i osób drogą morską
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 213,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: aby wypełnić powierzone jej zadania w kontekście wspólnej polityki transportu morskiego, Komisja musi mieć do swojej dyspozycji porównywalne, rzetelne, jednoczesne i regularne dane statystyczne dotyczące skali i rozwoju przewozu rzeczy i osób drogą morską do i ze Wspólnoty, między Państwami Członkowskimi oraz krajowego transportu morskiego;
posiadanie dobrej wiedzy o rynku transportu morskiego jest również ważne dla Państw Członkowskich i podmiotów gospodarczych;
obecnie nie ma żadnych szczegółowych statystyk obejmujących całą Wspólnotę, dotyczących transportu rzeczy i osób drogą morską;
decyzja Komisji 93/464/EWG z dnia 22 lipca 1993 r. w sprawie programu ramowego dotyczącego działań priorytetowych w zakresie informacji statystycznej w latach 1993-1997 [4] podkreślała potrzebę zbierania szczegółowych statystyk;
gromadzenie wspólnotowych danych statystycznych opartych na porównywalnych lub jednolitych podstawach sprawi, że możliwe stanie się ustanowienie zintegrowanego systemu dostarczającego rzetelnych, zgodnych i aktualnych informacji;
dane dotyczące transportu rzeczy i osób drogą morską muszą stać się porównywalne między Państwami Członkowskimi oraz między różnymi środkami transportu;
Komisja ma przedłożyć, zgodnie z przepisami, sprawozdanie omawiające funkcjonowanie niniejszej dyrektywy;
należy ustanowić przepisy na okres przejściowy w celu umożliwienia Państwom Członkowskim dostosowania ich systemów statystycznych do wymagań niniejszej dyrektywy oraz rozpoczęcia programu badań pilotażowych dotyczących określonych problemów stawianych przez niektóre zgromadzone dane;
Wspólnota powinna w związku z tym, w początkowym okresie, wesprzeć finansowo Państwa Członkowskie w odniesieniu do zaangażowanej pracy;
do celów stosowania niniejszej dyrektywy, włączając w to przygotowania do dostosowania jej do rozwoju ekonomicznego i technicznego, należy odnieść się do Komitetu ds. Programu Statystycznego ustanowionego na mocy decyzji Rady 89/382/EWG, Euratom [5];
zgodnie z zasadą pomocniczości, tworzenie wspólnych standardów statystycznych umożliwiających wytworzenie jednolitej informacji może być efektywnie rozpoczęte jedynie na poziomie wspólnotowym; dane będą zbierane w każdym Państwie Członkowskim przez upoważnione organy i instytucje, odpowiedzialne za opracowywanie oficjalnych statystyk,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Państwa Członkowskie gromadzą statystyki Wspólnoty dotyczące przewozu rzeczy i osób statkami pełnomorskimi zawijającymi do portów na ich terytoriach.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy:
1) "przewóz rzeczy i osób drogą morską" oznacza przepływ rzeczy i osób przy użyciu statków pełnomorskich, w podróżach, które podejmowane są drogą morską w całości lub częściowo.
Zakres niniejszej dyrektywy obejmuje również towary:
a) wysłane do instalacji morskich;
b) odzyskane z dna morskiego i wyładowane w portach.
Zbiorniki i zapasy dostarczane do statków są wyłączone z zakresu;
2) "statki pełnomorskie" oznacza statki inne niż te, które pływają wyłącznie po wodach śródlądowych lub ich częściach, lub przylegających do nich wodach chronionych lub obszarach, gdzie stosuje się przepisy portowe.
Niniejszej dyrektywy nie stosuje się do połowowych statków rybackich, statków-przetwórni, statków służących do wierceń i poszukiwań, holowników, statków-pchaczy, statków badawczych i pomiarowych, pogłębiarek, okrętów wojennych lub statków wykorzystywanych jedynie do celów niehandlowych;
3) "port" oznacza miejsce posiadające urządzenia dla statków handlowych, do cumowania oraz ładowania lub rozładowywania ładunku albo do wysadzenia lub zabrania pasażerów na lub ze statków;
4) "przynależność państwowa przewoźnika morskiego" oznacza kraj, w którym skupia się rzeczywista działalność handlowa przewoźnika;
5) "przewoźnik morski" oznacza każdą osobę, która zawiera lub w imieniu której jest zawierana z załadowcą lub pasażerem umowa o przewóz morski rzeczy lub osób.
Artykuł 3
Właściwości gromadzenia danych
1.
Państwa Członkowskie gromadzą dane dotyczące następujących dziedzin:
a) informacje o pasażerach i ładunku;
b) informacje dotyczące statków.
Statki o tonażu brutto mniejszym niż 100 mogą być wyłączone z gromadzenia danych.
2.
Właściwości gromadzenia danych, a mianowicie zmienne statystyczne w każdej dziedzinie oraz nazewnictwa do ich klasyfikacji, jak również powtarzalność okresowa obserwacji, wymienione są w załącznikach do niniejszej dyrektywy.
3.
Gromadzenie danych opiera się tak dalece, jak jest to możliwe, na dostępnych źródłach, ograniczając obciążenie respondentów.
Artykuł 4
Porty
1.
Do celów niniejszej dyrektywy, zgodnie z procedurą określoną w art. 13, sporządzony zostaje wykaz portów oznaczonych kodem i sklasyfikowanych według krajów i morskich obszarów przybrzeżnych.
2.
Każde Państwo Członkowskie wybiera z niniejszego wykazu jakikolwiek port obsługujący więcej niż jeden milion ton towarów lub rejestrujący przepływ więcej niż 200000 pasażerów rocznie.
Przez okres nie dłuższy niż trzy lata od dnia wejścia w życie niniejszej dyrektywy, każde Państwo Członkowskie może wybrać tylko porty obsługujące więcej niż dwa miliony ton towarów lub rejestrujące przepływ więcej niż 400000 pasażerów rocznie.
Dla każdego wybranego portu dostarcza się szczegółowe dane, zgodnie z załącznikiem VIII, dla dziedzin (rzeczy i osoby), w których port spełnia kryterium selekcyjne, oraz z danymi podsumowującymi, jeżeli ma to zastosowanie, w innych dziedzinach.
3.
W przypadku portów, które nie zostały wybrane z wykazu, dostarczane są dane podsumowujące zgodnie z załącznikiem VIII, zbiór danych A3.
Artykuł 5
Dokładność statystyk
Metody gromadzenia danych są takie, że Wspólnotowe statystyki transportu morskiego przedstawiają precyzję wymaganą dla zbiorów danych statystycznych opisaną w załączniku VIII.
Standardy dokładności są formułowane zgodnie z procedurą określoną w art. 13.
Artykuł 6
Przetwarzanie wyników gromadzenia danych
Państwa Członkowskie przetwarzają informacje statystyczne zebrane na podstawie art. 3 w celu otrzymania porównywalnych statystyk, ze standardem dokładności przewidzianym w art. 5.
Artykuł 7
Przekazywanie wyników gromadzenia danych
1.
Państwa Członkowskie przekazują dane, określone w art. 3 do Urzędu Statystycznego Wspólnot Europejskich, włączając dane zgłaszane przez Państwo Członkowskie jako tajne zgodnie z ustawodawstwem krajowym lub praktyką dotyczącą poufności informacji statystycznych, zgodnie zrozporządzeniem Rady (Euratom, EWG) nr 1588/90 z dnia 11 czerwca 1990 r. w sprawie przekazywania do Urzędu Statystycznego Wspólnot Europejskich danych statystycznych objętych zasadą poufności [6].
2.
Wyniki są przekazywane zgodnie ze strukturą zbiorów danych statystycznych określoną w załączniku VIII.
Szczegóły techniczne przekazywania wyników będą określone zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 13.
3.
Przekazanie wyników odbywa się w ciągu pięciu miesięcy od ukończenia okresu obserwacji dla danych o kwartalnej powtarzalności okresowej oraz w ciągu ośmiu miesięcy dla danych o rocznej powtarzalności okresowej.
Pierwszy przekaz obejmuje pierwszy kwartał 1997 r.
Artykuł 8
Sprawozdania
1.
Państwa Członkowskie dostarczają Komisji wszystkie istotne informacje dotyczące metod użytych przy opracowywaniu danych.
Wysyłają one również szczegóły istotnych zmian metod użytych do gromadzenia danych.
2.
Po okresie gromadzenia danych wynoszącym ponad trzy lata, Komisja przedkłada Radzie sprawozdanie dotyczące doświadczenia nabytego w pracy wykonanej na mocy niniejszej dyrektywy.
Artykuł 9
Upowszechnianie danych statystycznych
Komisja upowszechnia właściwe dane statystyczne z powtarzalnością okresową porównywalną do tej, z jaką są przekazywane wyniki.
Ustalenia dotyczące publikacji lub upowszechniania danych statystycznych przez Komisję są podejmowane zgodnie z procedurą określoną w art. 13.
Artykuł 10
Okres przejściowy
1.
Podczas okresu przejściowego nie dłuższego niż trzy lata mogą być przyznawane, zgodnie z procedurą określoną w art. 13, odstępstwa, na mocy niniejszej dyrektywy, w zakresie, w jakim krajowe systemy statystyczne wymagają znacznego dostosowania.
2.
Podczas okresu przejściowego określonego w ust. 1 przyjęty zostanie, zgodnie z procedurą określoną w art. 13, program badań pilotażowych dotyczący następujących kwestii:
a) wykonalności i kosztów, ponoszonych przez Państwa Członkowskie oraz respondentów, gromadzenia następujących informacji:
- opis rzeczy, określony w załączniku III i załączniku VIII, zbiór danych B1,
- osoby przewożone na niewielkie odległości,
- informacja dotycząca linii dowozowych oraz łańcuchów przewozowych,
- dane dotyczące przynależności państwowej przewoźnika morskiego;
b) możliwości gromadzenia danych na podstawie porozumień zawartych w kontekście uproszczenia procedur handlowych, Międzynarodowej Organizacji Normalizacyjnej (ISO), Europejskiego Komitetu Normalizacyjny (CEN) oraz międzynarodowych przepisów prawa celnego.
Komisja informuje Radę o wyniku badań pilotażowych i przedkłada jej propozycje dotyczące rozszerzenia systemu wprowadzonego niniejszą dyrektywą, w celu ustanowienia regularnego gromadzenia niniejszych informacji.
Artykuł 11
Wsparcie finansowe
1.
Przez okres pierwszych trzech lat, w których sprawozdania statystyczne przewidziane w niniejszej dyrektywie są sporządzane, Państwa Członkowskie otrzymują pomoc finansową od Wspólnoty na pokrycie kosztów związanych z wykonaniem zadania.
2.
Ilość środków przeznaczonych corocznie na pomoc finansową określone w ust. 1 jest wyznaczona jako część rocznych procedur budżetowych.
3.
Władze budżetowe określają środki dostępne na każdy rok.
Artykuł 12
Szczegółowe zasady wykonania
Szczegółowe zasady wprowadzenia w życie niniejszej dyrektywy, włączając środki jej dostosowaniado rozwoju gospodarczego i technicznego, w szczególności:
- dostosowanie właściwości gromadzonych danych (art. 3) oraz treści załączników do niniejszej dyrektywy, w zakresie, w jakim takie dostosowanie nie pociąga za sobą znaczącego wzrostu kosztu dla Państwa Członkowskiego i/lub obciążenia dla respondentów,
- wykaz portów, uaktualniany regularnie przez Komisję, oznaczonych kodem i sklasyfikowanych według kraju i morskiego obszaru przybrzeżnego (art. 4),
- wymagania dotyczące dokładności (art. 5),
- opis struktury pliku danych oraz kodów do przekazywania wyników do Komisji (art. 7),
- ustalenia dotyczące publikacji lub upowszechniania danych (art. 9),
- odstępstwa od przepisów niniejszej dyrektywy przyznawane podczas okresu przejściowego oraz zaplanowane badania pilotażowe (art. 10),
- równoważna nomenklatura w tonażu brutto na grupę statków (załącznik VII),
są ustanawiane zgodnie z procedurą określoną w art. 13.
Artykuł 13
Procedura
1.
Komisja jest wspomagana przez Komitet ds. Programu Statystycznego utworzony decyzją 89/382/EWG, Euratom.
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet dostarcza swoją opinie na temat projektu w terminie, który może ustalić przewodniczący zgodnie z pilnością danej sprawy.
Niniejsza opinia jest wydawana większością głosów określoną w art. 148 ust. 2 Traktatu dla przyjmowania decyzji, które Rada jest obowiązana podjąć na wniosek Komisji.
Przy głosowaniu podjętym przez Komitet, głosy przedstawicieli Państw Członkowskich są ważone w sposób ustanowiony w powyższym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3. a) Komisja podejmuje środki, które stosuje się natychmiast.
b) Jednakże jeżeli niniejsze środki nie są zgodne z opinią Komitetu, Komisja niezwłocznie przedstawi je Radzie.
W takim przypadku:
- Komisja odracza stosowanie podjętych środków, o których postanowiła, o trzy miesiące od daty takiego powiadomienia,
- Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może podjąć inną decyzję w terminie określonym w poprzednim tiret.
Artykuł 14
Wykonanie
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 1 stycznia 1997 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Wspomniane środki zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 15
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 16
Dyrektywa Rady 95/68/WE
z dnia 22 grudnia 1995 r.
zmieniająca dyrektywę 77/99/EWG w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na produkcję i wprowadzanie do obrotu produktów mięsnych oraz niektórych produktów pochodzenia zwierzęcego
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 77/99/EWG [1], w szczególności jej art. 19,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: w celu uwzględnienia postępu technologicznego w sektorze przetwarzania mięsa i w celu dostosowania wymogów technicznych do aktualnej praktyki, należy dostosować niektóre aspekty załączników do dyrektywy 77/99/EWG;
dlatego jest niezbędne dokonanie zmian wymogów dotyczących ogólnych warunków zatwierdzania zakładów, ogólnych warunków zdrowotnych stosowanych w odniesieniu do pomieszczeń, sprzętu i narzędzi i szczególnych warunków zdrowotnych odnośnie do zakładów przygotowujących produkty mięsne, wymogów dotyczących opakowań jednostkowych i zbiorczych, etykietowania, oznakowania zdrowotności, składowania i transportu produktów mięsnych i tych wymogów, które dotyczą szczególnych warunków przygotowywanych mączek mięsnych i wytopionych tłuszczów;
do czasu przyjęcia środków mających na celu uproszczenie aktualnych tekstów konieczne jest przyjęcie środków tymczasowych, w celu uniknięcia stosowania szeregu oznakowań zdrowotności produktów mięsnych zawierających inne produkty pochodzenia zwierzęcego;
zmiany wprowadzone przez Radę do dyrektywy Rady 64/433/EWG z dnia 26 czerwca 1964 r. w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy świeżym mięsem [2], włączając małe chłodnie i zmiany wprowadzone przez Radę do dyrektywy Rady 88/657/EWG z dnia 14 grudnia 1988 r. ustanawiająca wymogi dla produkcji i handlu mięsem mielonym, mięsem w kawałkach, których waga nie przekracza 100 gramów i przetworami mięsnymi oraz zmieniająca dyrektywy 64/533/EWG, 71/118/EWG i72/462/EWG [3] powodują potrzebę wprowadzenia dalszych dostosowań do dyrektywy 77/99/EWG; do czasu odpowiednich wniosków należy przyjąć środki dostosowujące załączniki do dyrektywy 77/99/EWG do postępu technologicznego,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załącznikach do dyrektywy 77/99/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) w załączniku A rozdział I pkt 2 lit. e) otrzymuje brzmienie:
"e) odpowiednią wentylację i tam gdzie to konieczne, wydajne urządzenia do usuwania pary i pary wodnej w celu zlikwidowania na ile to możliwe, kondensacji oparów i pary wodnej na takich powierzchniach jak ściany i sufity lub wykładziny sufitowe;".
2) w załączniku A rozdział I do pkt 8 dodaje się, co następuje:
"w celu dezynfekcji sprzętu i narzędzi stosuje się wodę o temperaturze nie mniej niż 82 °C lub inne metody dezynfekcji zatwierdzone przez właściwy organ;".
3) w załączniku A rozdział I do pkt 12 dodaje się, co następuje:
"jeśli za każdym razem nie jest wymagana obecność właściwego organu, zamykane na klucz pomieszczenie o odpowiedniej do przechowywania sprzętu i materiałów pojemności;".
4) w załączniku A rozdział I pkt 15 otrzymuje brzmienie:
"15. odpowiednie pomieszczenia do czyszczenia i dezynfekcji środków transportu; chyba że za zgodą właściwego organu zezwala się na stosowanie urządzeń znajdujących się poza zakładem;".
5) w załączniku A rozdział I dodaje się pkt 16 w brzmieniu:
"16. W przypadku gdy stosowana metoda produkcji wymaga niestosowania wody, mogą zostać odpowiednio dostosowane niektóre wymogi niniejszego rozdziału, w szczególności wymogi ustanowione w pkt 2 lit. a) i g).
W przypadku stosowania takiego odstępstwa procesy czyszczenia i dezynfekcji, w których nie stosuje się wody mogą za zgodą właściwego organu, być stosowane w częściach danego przedsiębiorstwa."
6) w załączniku A rozdział II A pkt 1 zdanie ostatnie otrzymuje brzmienie:
"Czyszczenie i dezynfekcja muszą być przeprowadzane z częstotliwością i przy stosowaniu środków, które są zgodne z zasadami określonymi w art. 7 dyrektywy."
7) w załączniku A rozdział II A pkt 5 otrzymuje brzmienie:
"5.
Detergenty, środki odkażające i podobne substancje muszą być stosowane zgodnie z instrukcjami producentów w taki sposób, aby nie miały negatywnego wpływu na maszyny, sprzęt, surowce i produkty.
Po ich użyciu musi nastąpić dokładne spłukanie takich przyrządów i sprzętu roboczego wodą pitną z wyjątkiem przypadków, gdy instrukcje stosowania takich substancji nie wymagają późniejszego płukania.
Produkty do utrzymania sprzętu i czyszczenia muszą być przechowywane w pomieszczeniu lub szafce przewidzianych w rozdziale 1 ust. 14 niniejszego załącznika."
8) (dotyczy wyłącznie tekstu w języku niemieckim) w załączniku A rozdział II B pkt 2 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"…bearbeitet und behandelt";
9) w załączniku B rozdział III pkt 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Obecność produktów pochodzenia zwierzęcego innych niż mięso jak określono w art. 2 lit. d) dyrektywy i zawartych w produktach mięsnych jest dozwolona jedynie wówczas, gdy te produkty są zgodne z wymogami ustanowionymi w odpowiednich przepisach wspólnotowych."
10) w załączniku B rozdział V pkt 4 tiret trzecie otrzymuje brzmienie:
"— dla opakowania nieprzeznaczonego dla konsumenta końcowego, datę przygotowania lub kod, który może być interpretowany przez odbiorcę i przez właściwy organ pozwalający na określenie daty."
11) w załączniku B rozdział VI otrzymuje brzmienie:
"ROZDZIAŁ VI OZNAKOWANIE ZDROWOTNOŚCI
1.
Produkty mięsne muszą posiadać oznakowanie zdrowotności.
Oznakowanie musi zostać dokonane podczas lub bezpośrednio po wytworzeniu w zakładzie lub ośrodku opakowywania w dobrze widocznym miejscu, czytelnymi i nieusuwalnymi czcionkami, które łatwo rozróżnić.
Oznakowanie zdrowotności może zostać umieszczone bezpośrednio na produkcie lub na jego opakowaniu jednostkowym, jeżeli produkt mięsny jest indywidualnie opakowywany, lub na etykiecie znajdującej się na opakowaniu zgodnie z pkt 4 lit. b).
Jednakże w przypadku gdy produkt mięsny jest indywidualnie opakowany jednostkowo i zbiorczo wystarcza umieszczenie oznakowania zdrowotności na opakowaniu zbiorczym.
2.
W przypadku gdy produkty mięsne zaopatrzone w oznakowanie zdrowotności zgodnie z pkt 1 są następnie pakowane zbiorczo, oznakowanie zdrowotności musi być umieszczone również na opakowaniu zbiorczym.
3.
Na zasadzie odstępstwa od pkt 1 i 2, oznakowanie zdrowotności produktów mięsnych nie jest konieczne w przypadku gdy:
a) zgodnie z pkt 4 oznakowanie zdrowotności jest umieszczone na zewnętrznej powierzchni opakowania, w którym produkt jest sprzedawany;
b) produkty mięsne w przesyłkach, przeznaczone do dalszego przetwarzania lub pakowania jednostkowego w zatwierdzonych zakładach:
- na wspomnianych przesyłkach posiadają oznakowanie zdrowotności zatwierdzonego zakładu, przesyłającego te produkty w widocznym miejscu na zewnętrznej powierzchni wraz z jasnym wskazaniem miejsca przeznaczenia,
- zakład odbierający zgodnie z niniejszym punktem prowadzi rejestr ilości, rodzaju i pochodzenia produktów mięsnych odebranych zgodnie z tym punktem i przechowuje ten rejestr przez okres ustanowiony w art. 7 ust. 1 akapit drugi tiret czwarte niniejszej dyrektywy.
Jednakże produkty mięsne w dużych opakowaniach zbiorczych, które są przeznaczone do natychmiastowej sprzedaży bez dalszego przetwarzania lub pakowania jednostkowego, muszą posiadać zgodnie z pkt 1, 2 lub 3 lit. a) oznakowanie zdrowotności;
c) produkty mięsne, które zazwyczaj nie są pakowane jednostkowo ani zbiorczo, ale sprzedawane przez producenta luzem bezpośrednio do sprzedaży detalicznej:
- zgodnie z pkt 1, oznakowanie zdrowotności jest umieszczane na kontenerze, w którym są transportowane,
- producent prowadzi rejestr ilości i rodzajów produktów mięsnych przesyłanych zgodnie z niniejszym punktem oraz nazwy odbiorcy i przechowuje ten rejestr przez okres ustanowiony w art. 7 ust. 1 akapit drugi tiret czwarte niniejszej dyrektywy.
4. a) Oznakowanie zdrowotności musi obejmować następujące szczegóły w obrębie owalnej krawędzi:
i) albo:
- powyżej: inicjały kraju wysyłającego drukowanymi literami, takie jak B – DK – D – EL –E – F – IRL – I – L – NL – AT – P – FI – S – UK, po których następuje numer identyfikacyjny zakładu lub też zakładu przepakowywania zgodnie z decyzją 94/837/WE, jeżeli jest to konieczne towarzyszy mu numer kodu określający rodzaj produktu, dla którego zakład został zatwierdzony,
- poniżej: jeden z następujących skrótów: CEE – EØF – EWG – EOK – ETY – EC – EEG;
ii) albo:
- powyżej: nazwę kraju wysyłającego drukowanymi literami,
- w środku: zgodnie z decyzją 94/837/WE, numer identyfikacyjny zakładu lub zakładu przepakowywania i tam gdzie jest to konieczne, towarzyszący mu numer kodu określający rodzaj produktu, dla którego zakład został zatwierdzony,
- poniżej: jeden z następujących skrótów: CEE – EØF – EWG – EOK – ETY – EEC – EEG;
b) oznakowanie zdrowotności może być umieszczone bezpośrednio na produkcie w zatwierdzony sposób lub być uprzednio wydrukowane na jego opakowaniu jednostkowym lub zbiorczym lub na etykiecie przymocowanej do produktu jego opakowania jednostkowego lub zbiorczego.
W przypadku gdy oznakowanie zostało umieszczone na opakowaniu jednostkowym, pieczęć powinna zostać zniszczona przy rozpakowaniu.
Niezniszczenie pieczęci może być dopuszczalne wyłącznie, gdy opakowanie jednostkowe zostaje zniszczone przy rozpakowywaniu.
W przypadku produktów w hermetycznie zamkniętych pojemnikach pieczęć musi być w sposób nieusuwalny umieszczona na pokrywce albo puszce;
c) oznakowanie zdrowotności może również składać się z nieusuwalnej tabliczki wykonanej z odpornego materiału, zgodnego ze wszystkimi wymogami zdrowotnymi, zawierającej wszystkie informacje wyszczególnione w lit. a).
5.
W przypadku gdy produkt mięsny zawiera inne środki spożywcze pochodzenia zwierzęcego, takie jak produkty rybołówstwa, produkty mleczarskie lub produkty jajeczne, wymagane jest tylko jedno oznakowanie zdrowotności."
12) w załączniku B rozdział VII pkt 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Produkty mięsne muszą być przechowywane w pomieszczeniach przewidzianych w załączniku B rozdział 1 pkt 1 lit. a).
Jednakże produkty mięsne mogą być również przechowywane poza pomieszczeniami przewidzianymi w tym punkcie, jeśli spełnione zostają następujące warunki:
a) produkty mięsne, które nie mogą być przechowywane w temperaturze otoczenia mogą być składowane w chłodniach określonych w art. 3 A ust. 8 niniejszej dyrektywy lub magazynowane w chłodniach zatwierdzonych zgodnie z innymi odpowiednimi dyrektywami;
b) produkty mięsne, które mogą być przechowywane w temperaturze otoczenia można przechowywać w solidnie skonstruowanych magazynach, łatwych do czyszczenia i dezynfekcji i zatwierdzonych przez właściwe władze."
13) w załączniku B rozdział VII dodaje się, co następuje:
"5. podczas pierwszego etapu wprowadzania do obrotu produktów mięsnych, produktom mięsnym musi towarzyszyć dokument handlowy określony w art. 3 A ust. 9 lit. b) i) niniejszej dyrektywy.
W celu transportu i obrotu w trakcie kolejnych etapów, produkty muszą być zaopatrzone w dokument handlowy zawierający numer identyfikacyjny zakładu wysyłającego, który umożliwia ustalenie właściwego organu odpowiedzialnego za kontrolę"
14) w załączniku B rozdział VIII pkt B otrzymuje brzmienie:
"B. Przedsiębiorca lub kierownik zakładu wytwarzającego produkty mięsne w hermetycznie zamkniętych pojemnikach musi również pobierając próbki kontrolować, czy:
1) produkty mięsne przeznaczone do przechowywania w temperaturze otoczenia poddane zostały obróbce cieplnej, która niszczy drobnoustroje chorobotwórcze i zarodki drobnoustrojów chorobotwórczych.
Musi być prowadzony rejestr takich parametrów procesu produkcji jak okres, w którym produkt jest ogrzewany, temperatura, objętość wypełniająca, objętość pojemników itd.
Aparatura do obróbki cieplnej jest zaopatrzona w urządzenia kontrolne, które pozwalają sprawdzić, czy pojemniki zostały poddane skutecznej obróbce cieplnej;
2) materiał stosowany do wytwarzania pojemników spełnia Wspólnotowe wymogi dotyczące materiałów stosowanych przy bezpośrednim kontakcie ze środkami spożywczymi;
3) kontrole dzienne produkcji przeprowadzane są w terminach z góry ustalonych w celu zapewnienia szczelności pojemników.
W tym celu musi być dostępny odpowiedni sprzęt do badania poprzecznych przekrojów tych pojemników i szczelności ich szwów;
4) dodatkowe kontrole dokonywane w drodze pobierania próbek przeprowadzane są przez producenta w celu zapewnienia, aby:
a) produkty sterylizowane poddano skutecznej obróbce za pomocą:
- testów inkubacji.
Inkubacja musi być przeprowadzana w temperaturze, co najmniej 37 °C przez okres siedmiu dni lub w temperaturze, co najmniej 35 °C przez okres 10 dni, albo przy stosowaniu każdej innej kombinacji długości okresu ogrzewania i temperatury uznanej za równorzędną przez właściwe władze,
- badań mikrobiologicznych zawartości i pojemników przeprowadzanych w laboratorium zakładowym lub w innych zatwierdzonych laboratoriach;
b) produkty pasteryzowane w hermetycznie zamkniętych pojemnikach spełniają kryteria uznane przez właściwe władze,
5) przeprowadzane są niezbędne kontrole w celu zapewnienia, aby woda chłodząca zawierała po zużyciu szczątkowe ilości chloru.
Państwa Członkowskie mogą jednakże przyznać odstępstwo od tego wymogu, jeśli woda spełnia wymogi dyrektywy 80/778/EWG."
15) w załączniku B rozdział IX pkt 2 lit. a) otrzymuje brzmienie:
"2. a) Produkt mięsny zawarty w gotowym daniu musi zaraz po gotowaniu:
i) być zmieszany z innymi składnikami możliwie jak najszybciej; w takim przypadku okres, w którym temperatura produktu mięsnego wynosi między 10–60 °C, nie może trwać dłużej niż dwie godziny;
ii) albo przed zmieszaniem z innymi składnikami zostać schłodzony do temperatury nieprzekraczającej 10 °C.
Przy stosowaniu innych metod przygotowywania mączek, muszą zostać one zatwierdzone przez właściwe władze, które powiadamiają o tym Komisję."
16) w załączniku C rozdział II A pkt 2 lit. a) otrzymuje brzmienie:
"a) chłodnię składową chyba że surowce są gromadzone i przetapiane w terminach ustanowionych w B pkt 3 lit. b) i B pkt 3 lit. c);";
17) w załączniku C rozdział II B pkt 7 skreśla się wyrazy w celu produkcji surowców
18) w załączniku C rozdział II B pkt 8 otrzymuje brzmienie:
"8.
Wytopiony tłuszcz zwierzęcy w zależności od jego rodzaju musi spełniać następujące normy:
_BAR_ Bydło _BAR_ Świnie _BAR_ Inne tłuszcze zwierzęce _BAR_
Łój jadalny _BAR_ Łój do rafinacji _BAR_ Jadalny tłuszcz wieprzowy _BAR_ Smalec i inne tłuszcze wieprzowe do rafinacji _BAR_ Jadalne _BAR_ Do rafinacji _BAR_
Łój z pierwszego topienia _BAR_ Inny _BAR_ Jadalny smalec _BAR_ Inne tłuszcze _BAR_
Maksymalne FFA (m/m % kwasu oleinowego) Maksymalne nadtlenku _BAR_ 0,75 4 meq/kg _BAR_ 1,25 4 meq/kg _BAR_ 3,0 6 meq/kg _BAR_ 0,75 4 meq/kg _BAR_ 1,25 6 meq/kg _BAR_ 2,0 6 meq/kg _BAR_ 1,25 4 meq/kg _BAR_ 3,0 10 meq/kg _BAR_
Wilgoć i zanie- czyszczenia _BAR_ maks. 0,5 % _BAR_
Zapach, smak, kolor _BAR_ normalny" _BAR_
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 1 października 1996 r., i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Środki przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 4
Dyrektywa Rady 95/69/WE
z dnia 22 grudnia 1995 r.
ustanawiająca warunki i środki dla zatwierdzania i rejestracji określonych zakładów i pośredników prowadzących działalność w sektorze pasz zwierzęcych i zmieniająca dyrektywy 70/524/EWG, 74/63/EWG, 79/373/EWG i 82/471/EWG
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH.
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: (1) Dyrektywa Rady 70/524/EWG z dnia 23 listopada 1970 r. dotycząca dodatków paszowych [4] ustanawia podstawowe warunki, które muszą być spełnione przez wytwórców niektórych dodatków, premiksów i mieszanek paszowych zawierających te dodatki.
(2) Niniejsze zasady ograniczają wytwarzanie lub używanie niektórych rodzajów dodatków, premiksów i mieszanek paszowych zawierających takie dodatki i premiksy, do tych wytwórców, którzy znajdują się w wykazie krajowym.
(3) Osoby posiadające produkty objęte niniejszą dyrektywą wyłącznie w celu ich promocji handlowej lub transportu, nie są uważane za pośredników w znaczeniu niniejszej dyrektywy.
(4) W odniesieniu do funkcjonowania rynku wewnętrznego, niektóre nieobowiązkowe przepisy, które nadal pozwalają Państwom Członkowskim na odstępstwa od przepisów prawa wspólnotowego dotyczących sektora, o którym mowa, powinny zostać zniesione oraz kryteria zatwierdzania lub rejestrowania wytwórców czy pośredników powinny zostać sprecyzowane, co pozwoli na uniknięcie zaburzeń konkurencji powodowanych odmiennymi sposobami stosowania i interpretacji przez Państwa Członkowskie wcześniej istniejących warunków zatwierdzania oraz pozwoli na uprzedzenie wszelkiego potencjalnego niekorzystnego wpływu na zwierzęta, ludzi lub środowisko naturalne, biorąc pod uwagę ryzyko związane z użyciem niektórych dodatków.
(5) Aby zapobiec pojawianiu się w paszy niektórych szczególnie niepożądanych substancji, dyrektywa Rady 76/63/EWG z dnia 17 grudnia 1973 r. w sprawie niepożądanych substancji i środków żywienia zwierząt [5] ma na celu ograniczenie ich obecności w surowcach do możliwego do zaakceptowania poziomu; niniejsze zasady ograniczają także zasięg używania tych surowców do tych osób, które posiadają niezbędne kwalifikacje, urządzenia i sprzęt służące do ich rozpuszczenia, co zapewnia, że maksymalny poziom dotyczący różnych rodzajów mieszanek paszowych ustanowiony w niniejszej dyrektywie jest przestrzegany.
(6) Zakłady wytwarzające niektóre substancje wymienione w dyrektywie Rady 82/471/EWG z dnia 30 czerwca 1982 r. dotyczącej niektórych produktów stosowanych w żywieniu zwierząt [6] powinny, podobnie jak pośrednicy, podlegać zatwierdzeniu.
(7) W celu zagwarantowania odpowiedniej jakości danego produktu oraz, aby zapobiec pojawianiu się pozostałości niektórych dodatków w produktach pochodzenia zwierzęcego lub też wysokiego poziomu niektórych niepożądanych substancji, co może być wynikiem wadliwego wytwarzania, wszyscy wytwórcy dodatków, premiksów, mieszanek paszowych oraz niektóre produkty objęte dyrektywą 82/471/EWG, a także ich pośrednicy powinni być zatwierdzani lub zarejestrowani na podstawie określonych norm, specyficznych kryteriów.
(8) Poziom wymogów związanych z przeprowadzeniem działań ustanowionych w niniejszej dyrektywie musi być proporcjonalny do ryzyka przy wytwarzaniu lub wykorzystywania przez przedsiębiorców dodatków i premiksów wymienionych w dyrektywie 70/524/EWG, produktów objętych dyrektywą 82/471/EWG, lub surowców zawierających niepożądane substancje lub produktów wymienionych w Dyrektywie 74/63/EWG.
(9) Zakłady, które zamierzają wytwarzać lub wykorzystywać produkty zaklasyfikowane w niniejszej dyrektywie jako szczególnie wrażliwe, muszą otrzymać uprzednie zatwierdzenie udzielane wyłącznie po spełnieniu bardzo surowych warunków, których celem jest ochrona zwierząt, ludzi i środowiska naturalnego; jednakże w wyjątkowych przypadkach Państwa Członkowskie mogą nie zatwierdzić specyficznej kategorii zakładu, zakładając, że środki takie nie ograniczą wolnego przepływu produktów rolnych na terytorium Państw Członkowskich; przeciwnie, dla zakładów używających mniej wrażliwych produktów, zwykła rejestracja oparta na zobowiązaniu się danego zakładu do przestrzegania pewnych warunków będzie wystarczająca; różnica ta musi być także stosowana do pośredników, którzy zajmują się paczkowaniem, pakowaniem, przechowywaniem lub wprowadzaniem do obrotu dodatków, premiksów dodatków lub produktów objętych dyrektywą 82/471/EWG.
(10) Zgodnie z zasadą równości traktowania, fundamentalne zasady tych nowych reguł muszą być stosowane bez żadnej różnicy, zarówno w stosunku do zakładów wprowadzających produkt do obrotu, jak i do wytwórców/hodowców zwierząt, którzy wytwarzają paszę jedynie na użytek swoich własnych gospodarstw; jednakże należy wprowadzić pewne ulgi ze względu na szczegółowe okoliczności w jakich prowadzą oni swoją działalność.
(11) Należy ustanowić przepisy zmieniające lub cofające zatwierdzenia w przypadku gdy dany zakład zmieni lub zaprzestanie prowadzenia działalności, lub też przestanie spełniać jeden z niezbędnych warunków dotyczących jego działalności; takie same zasady powinny dotyczyć, mutatis mutandis, rejestracji.
(12) Państwa Członkowskie mogą być uprawnione do pobierania opłat przy przyznawaniu zatwierdzenia; celem uniknięcia zakłóceń konkurencji wysokość takich opłat powinna zostać zharmonizowana; harmonizacja taka stanowić będzie część ogólnych ram przyszłych zasad wspólnotowych dotyczących opłat lub należności, które będą pobierane w sektorze żywienia zwierząt.
(13) Konieczne jest zlecenie Komisji zadania przyjęcia szczegółowych zasad stosowania niniejszej dyrektywy, łącznie z warunkami związanymi z zatwierdzaniem i rejestracją zakładów w państwach trzecich.
(14) Rada powinna przyznać Komisji odpowiedzialność za wdrożenie zasad ustanowionych dla warunków oraz systemu zatwierdzania i rejestracji danych zakładów,powinny zostać uchwalone przepisy dla ścisłej współpracy pomiędzy Państwami Członkowskimi a Komisją w ramach Stałego Komitetu ds. Pasz ustanowionego decyzją 70/372/EWG [7].
(15) W celu zapewnienia większej przejrzystości, warunki i ustalenia dotyczące zatwierdzania i rejestracji zakładów działających w sektorze żywienia zwierząt powinny być połączone w jednym tekście; pociąga to za sobą dostosowanie obowiązującego ustawodawstw.
(16) Wymóg zatwierdzenia i rejestracji stosowany wobec wytwórców umożliwi Państwom Członkowskim kontrolę tych wytwórców i, w razie konieczności, podjęcie interwencji w przypadkach nielegalnego wykorzystywania substancji, w szczególności w przypadkach wykorzystywania zakazanych substancji takich jak hormony lub beta-blokery; Państwa Członkowskie mają obowiązek uprzedniego sprawdzenia, czy zakłady ubiegające się o zatwierdzenie rzeczywiście spełniają podstawowe warunki związane z prowadzeniem danej działalności ustalone niniejszą dyrektywą; krajowe organy nadzoru w ramach stosownych kontroli muszą także zagwarantować, poprzez właściwe kontrole, że zatwierdzone lub zarejestrowane zakłady i pośrednicy rzeczywiście spełniają nałożone na nich warunki; przepisy te muszą być stosowane bez uszczerbku dla zasad wspólnotowych regulujących organizację urzędowych kontroli żywienia zwierząt.
(17) Przyjęcie takich środków na poziomie wspólnotowym konieczne jest w celu lepszego osiągania celów związanych z zagwarantowaniem jakości i bezpieczeństwa pasz,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
ROZDZIAŁ I ZAKRES I DEFINICJE
Artykuł 1
1.
Niniejsza dyrektywa określa warunki i ustalenia stosowane do niektórych kategorii zakładów i pośredników w sektorze żywienia zwierząt w celu umożliwienia im wykonywania działalności opisanych w art. 2 i 7 oraz odpowiednio w art. 3 i 8.
2.
Niniejszą dyrektywę stosuje się bez uszczerbku dla przepisów prawa wspólnotowego dotyczących organizacji urzędowej kontroli żywienia zwierząt.
3.
Do celów niniejszej dyrektywy:
a) "wprowadzenie do obrotu" oznacza posiadanie produktów do celów sprzedaży, łącznie z oferowaniem ich do sprzedaży, lub do celów innej formy dysponowania nimi, odpłatnie lub nieodpłatnie stronom trzecim, a także samą sprzedaż i inne formy dysponowania;
b) "zakład" oznacza każdą jednostkę wytwarzającą lub wytwarzającą dodatki, premiksy przygotowane na bazie dodatków, mieszanki paszowe lub produkty objęte dyrektywą 82/471/EWG oraz określone w rozdziale I.1 a) Załącznika do niniejszej dyrektywy;
c) "pośrednik" oznacza każdy podmiot inny niż wytwórca lub podmiot wytwarzający wyłącznie na potrzeby swojego gospodarstwa mieszanki paszowe, który posiada dodatki, premiksy przygotowane na bazie dodatków lub jeden z produktów objętych dyrektywą 82/471/EWG oraz określonych w rozdziale I.1 a) Załącznika do niniejszej dyrektywy na etapie pośrednim między wytwarzaniem a stosowaniem;
4.
Tam gdzie to konieczne, stosuje się definicje ustanowione w ustawodawstwie wspólnotowym w sprawie żywienia zwierząt.
ROZDZIAŁ II ZATWIERDZANIE ZAKŁADÓW I POŚREDNIKÓW
Artykuł 2
Zatwierdzanie zakładów
1.
Zakład pragnący wykonywać jeden lub więcej rodzajów działalności określonych w ust. 2 musi otrzymać zatwierdzenie dla każdego z rodzajów działalności.
Państwo Członkowskie może podjąć decyzję o niezatwierdzeniu zakładów określonych w ust. 2 lit. f).
2.
W celu zatwierdzenia przez właściwe władze zakładów:
a) wytwarzających dodatki lub produkty objęte dyrektywą 82/471/EWG oraz określonych w rozdziale I.1 a) Załącznika do niniejszej dyrektywy w związku z wprowadzaniem ich do obrotu, musi spełniać minimalne warunki ustanowione w rozdziale I.1 b) wspomnianego Załącznika;
b) wytwarzających premiksy przygotowane na bazie dodatków określone w rozdziale I.2 a) Załącznika w celu wprowadzenia ich do obrotu, muszą spełniać minimalne warunki ustanowione w rozdziale I.2 b) wspomnianego Załącznika;
c) wytwarzających mieszanki paszowe zawierające premiksy przygotowane na bazie dodatków określone w rozdziale I.3 a) Załącznika w celu wprowadzenia ich do obrotu, muszą spełniać minimalne warunki ustanowione w rozdziale I.3 b) Załącznika;
d) wytwarzających mieszanki paszowe w celu wprowadzenia ich do obrotu na bazie surowców określonych w art. 3a ust. 2 dyrektywy 74/63/EWG, które zawierają wysoki poziom substancji niepożądanych lub produktów, muszą spełniać minimalne warunki ustanowione w rozdziale I.4 Załącznika do niniejszej dyrektywy;
e) wytwarzających na wyłączne potrzeby swojego gospodarstwa, mieszanki paszowe zawierające premiksy, które zawierają dodatki określone w rozdziale I.3 a) Załącznika, muszą spełniać minimalne warunki ustanowione w rozdziale I.3 b) Załącznika z wyjątkiem wymogów wymienionych w pkt. 7;
f) wytwarzających na wyłączne potrzeby swojego gospodarstwa, mieszanki paszowe zawierające premiksy, które zawierają surowce określone w art. 3a ust. 2 dyrektywy 74/63/EWG zawierające wysokie poziomy substancji niepożądanych lub produktów, muszą spełniać minimalne warunki ustanowione w rozdziale I.4 Załącznika do niniejszej dyrektywy, z wyjątkiem wymogów wymienionych w pkt 7.
3.
Zatwierdzenie jest:
- wycofywane jeśli zakład zaprzestaje prowadzenia działalności lub jeśli wykazano, że przestał spełniać podstawowe warunki dotyczące jego działalności i nie spełnia wymogów w rozsądnym czasie,
- zmieniane jeśli zakład wykazał swoją zdolność do prowadzenia działalności dodatkowej poza tą, która została najpierw zatwierdzona lub która ją zastępuje.
Artykuł 3
Zatwierdzenie pośredników
1.
Jeśli dodatki, produkty objęte dyrektywą 82/471/EWG lub premiksy dodatków określone odpowiednio w rozdziałach I.1 a) i I.2 a) Załącznika wprowadzane są do obrotu, pośrednicy muszą zostać zatwierdzeni.
Przepisy ustanowione w rozdziale I.8 b) pkt 7 lub w rozdziale I.2 b) Załącznika stosuje się, o ile to właściwe, do pośredników którzy paczkują, pakują, przechowują lub wprowadzają do obrotu dodatki, premiksy dodatków lub produkty objęte dyrektywą 82/471/EWG.
2.
Zatwierdzenie jest:
- wycofywane jeśli pośrednik zaprzestaje prowadzenia działalności lub jeśli wykazano, że przestało spełniać podstawowe warunki dotyczące jego działalności i nie spełnia wymogów w rozsądnym czasie,
- zmieniane jeśli pośrednik wykazał swoją zdolność do prowadzenia działalności dodatkowej poza tą, która została najpierw zatwierdzona lub która ją zastępuje.
Artykuł 4
Procedura zatwierdzenia zakładów i pośredników
1.
W celu zatwierdzenia, zakładu o którym mowa w art. 2 i pośrednicy o których mowa w art. 3, którzy zamierzają prowadzić po raz pierwszy jeden lub więcej rodzajów działalności powinni, począwszy od dnia 1 kwietnia 1998 r., złożyć wniosek do właściwych władz Państwa Członkowskiego w którym znajdują się ich zakłady.
Państwa Członkowskie zapewnią podjęcie decyzji w sprawie wniosków o zatwierdzenie wspomnianych w akapicie pierwszym w okresie sześciu miesięcy od ich złożenia.
2.
Zakłady i pośrednicy którzy, w dniu 1 kwietnia 1998 r. prowadzili jeden lub więcej rodzajów działalności o której mowa odpowiednio w art. 2 i 3, mogą kontynuować swoją działalność aż do podjęcia decyzji w sprawie ich wniosku o zatwierdzenie pod warunkiem że złożą wniosek przed dniem 1 września 1998 r.
Państwa Członkowskie podejmują działania dotyczące wniosków o zatwierdzenie od zakładów i pośredników określonych w ustępie pierwszym przed dniem 1 kwietnia 2001 r.
Artykuł 5
Rejestr zatwierdzonych zakładów i pośredników
1.
Dla każdego rodzaju działalności, zgodnie z art. 2 i 3 właściwe władze dokonają wpisu zatwierdzonych zakładów i pośredników do rejestru pod indywidualnym numerem zatwierdzenia, który je identyfikuje, z chwilą kiedy przy pomocą weryfikacji przeprowadzonej na miejscu ustalono, że spełniają one warunki przewidziane w niniejszej dyrektywie.
W odniesieniu do pośredników którzy działają wyłącznie jako dealerzy bez posiadania w żadnym momencie produktu w swoich zakładach, Państwa Członkowskie nie muszą przeprowadzać na miejscu weryfikacji zgodności z warunkami określonymi w rozdziale I.1 b) pkt 7 lub rozdziale I.2. b) Załącznika pod warunkiem że pośrednicy ci złożą właściwym władzom deklarację, że spełniają wymagania określone w pkt 6.2 Załącznika odnośnie do prowadzenia ich działalności.
2. Państwa Członkowskie uaktualniają w rejestrze zapisy dotyczące zakładów i pośredników zgodnie z decyzjami określonymi w art. 2 ust. 3 i art. 3 ust. 2 o wycofaniu lub zmianie zatwierdzenia.
Artykuł 6
Publikacja i informowanie o wykazie zatwierdzonych zakładów i pośredników
1.
Każde Państwo Członkowskie publikuje wykaz zakładów i pośredników zatwierdzonych zgodnie z art. 2 i 3 po raz pierwszy w listopadzie 2001 r., a następnie corocznie, najpóźniej do dnia 30 listopada wykaz zmian dokonanych w ciągu każdego roku; co pięć lat publikuje ujednolicony wykaz.
2.
Do dnia 31 grudnia każdego roku Państwa Członkowskie przesyłają do Komisji wykaz określony w ust. 1.
Do dnia 31 grudnia każdego roku Państwa Członkowskie przesyłają pozostałym Państwom Członkowskim wykaz zakładów określonych w art. 2 ust. 2 lit. a) i b) oraz pośredników zatwierdzonych zgodnie z art. 3 ust. 1.
Na wniosek, Państwa Członkowskie przesyłają pozostałym Państwom Członkowskim część lub całość wykazu zakładów określonych w art. 2 ust. 2 lit. c) –f).
ROZDZIAŁ III REJESTRACJA ZAKŁADÓW I POŚREDNIKÓW
Artykuł 7
Rejestracja zakładów
1.
Zakład pragnący wykonywać jedną lub więcej rodzajów działalności określonych w ust. 2 musi zostać zarejestrowany przez Państwo Członkowskie dla każdego z rodzajów działalności zgodnie z niniejszą dyrektywą.
2.
W celu rejestracji przez właściwe władze, zakład:
a) wytwarzający dodatki dla których ustalono wymagany maksymalny poziom i które nie są ujęte w rozdziale I.1 a) Załącznika w związku z wprowadzeniem ich do obrotu, musi spełniać minimalne warunki określone w rozdziale II c) Załącznika;
b) wytwarzający premiksy zawierające dodatki o których mowa w rozdziale II Załącznika w związku z wprowadzeniem ich do obrotu, musi spełniać minimalne warunki określone w rozdziale II c) Załącznika;
c) wytwarzający mieszanki paszowe zawierające premiksy dodatków o których mowa w rozdziale II b) Załącznika lub dodatków określonych w rozdziale II a) Załącznika w związku z wprowadzeniem ich do obrotu, musi spełniać minimalne warunki określone w rozdziale II c) Załącznika;
d) wytwarzający na wyłączne potrzeby swojego gospodarstwa, mieszanki paszowe zawierające premiksy dodatków o których mowa w rozdziale II b) Załącznika lub zawierające dodatki o których mowa w rozdziale II a) Załącznika, musi spełniać minimalne warunki określone w rozdziale II c) Załącznika.
3. Zatwierdzony zakład wykonujący odpowiednie działalności określone w art. 2 ust. 2 lit. a)–e) należy uważać za faktycznie spełniające warunki określone w ust. 2 a)–d).
4.
Zatwierdzenie jest:
- wycofywane jeśli zakład zaprzestaje prowadzenia działalności lub jeśli wykazano, że przestało spełniać podstawowe warunki dotyczące jego działalności i nie spełnia wymogów w rozsądnym czasie,
- zmieniane jeśli zakład zadeklarował, że jest zaangażowany w prowadzenie działalności dodatkowej poza tą, która została najpierw zatwierdzona lub która ją zastępuje.
Artykuł 8
Rejestracja pośredników
1.
Jeśli dodatki, dla których ustalono wymagany maksymalny poziom inny niż ten, określony w rozdziale I.1 a) Załącznika lub premiksy dodatków określone w rozdziale II a) są wprowadzane do obrotu, pośrednicy muszą zostać zarejestrowani.
Przepisy ustanowione w rozdziale II c) pkt 7 Załącznika stosuje się, o ile właściwe, do pośredników którzy paczkują, pakują, przechowują lub wprowadzają do obrotu dodatki lub premiksy dodatków.
2.
Uważa się, że pośrednicy którzy zostali zatwierdzeni zgodnie z art. 3 faktycznie spełniają warunki określone w ust. 1.
3.
Zatwierdzenie jest:
- wycofywane jeśli pośrednik zaprzestaje prowadzenia działalności lub jeśli wykazano, że przestał spełniać podstawowe warunki dotyczące jego działalności i nie spełnia wymogów w rozsądnym czasie,
- zmieniane jeśli pośrednik zadeklarował, że jest zaangażowany w prowadzenie działalności dodatkowej poza tą, która została najpierw zatwierdzona lub która ją zastępuje.
Artykuł 9
Procedura rejestracji zakładów i pośredników
1. W celu rejestracji, zakładów o których mowa w art. 7 ust. 2 i pośrednicy określeni w art. 8 ust. 1, począwszy od dnia 1 kwietnia 1998 r., przedstawiają deklarację właściwym władzom Państwa Członkowskiego w którym mają zamiar wykonywać swoją działalność.
2.
Zakłady i pośrednicy którzy, w dniu 1 kwietnia 1998 r. wykonywali jeden lub więcej rodzajów działalności określonych odpowiednio w art. 7 i 8, mogą kontynuować swoją działalność pod warunkiem że złożą deklarację określoną w ust. 1 do dnia 1 września 1998 r.
Artykuł 10
Wykaz zarejestrowanych zakładów i pośredników
1.
Dla każdego rodzaju działalności właściwe władze dokonują wpisu zakładów i pośredników zarejestrowanych zgodnie z art. 7 i 8 w wykazie pod indywidualnym numerem rejestracyjnym, który je identyfikuje.
2.
Państwa Członkowskie uaktualniają wpisy odnośnie do zakładów i pośredników w wykazie zgodnie z decyzjami określonymi w art. 7 ust. 4 i art. 8 ust. 3 o wycofaniu lub zmianie rejestracji.
Artykuł 11
Informowanie o wykazie zarejestrowanych zakładów i pośredników
1.
Do dnia 31 grudnia każdego roku Państwa Członkowskie przesyłają Komisji wykaz zakładów i pośredników zarejestrowanych w okresie tego roku zgodnie z art. 7 i 8 oraz, co pięć lat, przesyłają ujednolicony wykaz.
2.
Na wniosek, Państwa Członkowskie przesyłają pozostałym Państwom Członkowskim część lub całość wykazów określonych w ust. 1.
ROZDZIAŁ IV WSPÓLNE POSTANOWIENIA
Artykuł 12
Procedura uproszczona
W przypadku gdy zakład lub pośrednik wytwarzający dodatek posiada już zezwolenie na wytwarzanie tej samej substancji aktywnej jako medycznego środka weterynaryjnego w rozumieniu art. 24 dyrektywy 81/851/EWG [8], Państwa Członkowskie nie są zobligowane do weryfikacji czy warunki ustanowione w art. 2 ust. 2 lit. a) i zawarte w rozdziale I.1 b) Załącznika do niniejszej dyrektywy zostały spełnione, z wyjątkiem wymogów określonych w pkt 4, 5, 6.2 oraz 7.
Artykuł 13
Kontrole
Państwa Członkowskie zapewnią za pomocą odpowiednich kontroli przeprowadzanych w zakładach oraz w pomieszczeniach pośredników, którzy zostali zatwierdzeni lub zarejestrowani, że zostały spełnione wymogi nałożone niniejszą dyrektywą.
Artykuł 14
Opłaty
Rada stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, do dnia 1 kwietnia 1998 r. przyjmuje kwoty opłat które mają być pobierane za zatwierdzenie zakładów i ich pośredników.
Artykuł 15
Szczegółowe regulacje, zmiana Załącznika oraz przywóz z państw trzecich
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 16 powinny zostać przyjęte:
a) do dnia 1 kwietnia 1998 r., praktyczne ustalenia dotyczące zatwierdzenia na podstawie art. 2 i rejestracji na podstawie art. 7 zakładów położonych w państwie nie będącym Państwem Członkowskim i wprowadzających dodatki, premiksy oraz produkty objęte dyrektywą 82/471/EWG określone w rozdziale I.1 Załącznika niniejszej dyrektywy czy też pasze do obrotu we Wspólnocie, w celu zapewnienia środków zabezpieczających równoważnych z tymi, które dostarczane są przez zakłady położone we Wspólnocie.
Uzgodnienia te obejmują:
- ustanowienie i uaktualnienie wykazu państw nie będących Państwami Członkowskimi a mogącymi zapewnić środki zabezpieczające równoważne z tymi, które oferowane są przez Państwa Członkowskie w odniesieniu do swoich własnych zakładów i będącymi w stanie przeprowadzać kontrole określone w art. 13,
- ustanowienie i uaktualnienie wykazu zakładów, które państwa nie będące Państwami Członkowskimi zastały już w wykazie, o którym mowa w tiret pierwszym w celu spełnienia warunków określonych w niniejszej dyrektywie,
- możliwości wspólnego przeprowadzania przez ekspertów Komisji i Państw Członkowskich, w razie potrzeby, kontroli na miejscu.
Kontrole takie przeprowadzane są w imieniu Wspólnoty, która ponosi związane z tym wydatki;
b) środki na wprowadzenie niniejszej dyrektywy, w szczególności formę rejestru i numerów zatwierdzenia;
c) zmian które mają być wprowadzone w załącznikach.
Artykuł 16
Stały Komitet ds. Pasz
Komisja wspierana jest przez Stały Komitet ds. Pasz ustanowiony decyzją 70/372/EWG, zwany dalej "Komitetem".
Przedstawiciel Komisji przedstawia projekt środków, które mają być przyjęte.
Komitet zajmuje stanowisko na temat proponowanego projektu przed upływem terminu określonego przez przewodniczącego w zależności od stopnia pilności danego zagadnienia.
Komitet podejmuje decyzję większością głosów określoną w art. 148 ust. 2 Traktatu w przypadku decyzji, które wymagają przyjęcia przez Radę na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w Komitecie ważone są zgodnie z zasadami określonymi w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
Komisja podejmuje proponowane środki jeżeli są one zgodne z opinią Komitetu.
Jeżeli proponowane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub jeżeli opinia taka nie zostaje przedstawiona, Komisja niezwłocznie przedkłada Radzie propozycję dotyczące środków, które mają być podjęte.
Rada podejmuje decyzję kwalifikowaną większością głosów.
Jeżeli Rada nie podejmie działań w ciągu trzech miesięcy od dnia, kiedy dane zagadnienie zostało jej przedstawione, proponowane środki zostają podjęte przez Komisję, z wyjątkiem przypadków, kiedy Rada podjęła decyzję negatywną zwykłą większością głosów.
ROZDZIAŁ V DOSTOSOWANIE USTAWODAWSTWA
Artykuł 17
Zmiana dyrektywy 70/524/EWG
W dyrektywie 70/524/EWG art. 13 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 13
1.
Państwa Członkowskie wymagają aby dodatki objęte niniejszą dyrektywą, premiksy przygotowywane na bazie tych dodatków w celu z włączenia ich do mieszanek paszowych oraz mieszanki paszowe zawierające te premiksy mogą zostać wprowadzone do obrotu lub wykorzystane jedynie przez zakłady lub pośredników którzy spełniają, tam gdzie stosowne, warunki określone dyrektywą Rady 95/69/WE z dnia 22 grudnia 1995 r. ustanawiającą warunki oraz ustalenia dotyczące zatwierdzania i rejestracji niektórych zakładów oraz pośredników działających w sektorze żywienia zwierząt [9]."
Artykuł 18
Zmiana dyrektywy 74/63/EWG
W dyrektywie 74/63/EWG art. 3a ust. 2 lit. a) otrzymuje brzmienie:
"a) przeznacza się do użytku przez zakłady które spełniają warunki dyrektywy Rady 95/63/WE z dnia 22 grudnia 1995 r. ustanawiającej warunki oraz ustalenia dotyczące zatwierdzania i rejestracji niektórych zakładów oraz pośredników działających w sektorze żywienia zwierząt [10]."
Artykuł 19
Zmiana dyrektywy 79/373/EWG
W dyrektywie Rady 79/373/EWG z dnia 29 kwietnia 1979 r. w sprawie obrotu mieszankami paszowymi [11] art. 5 ust. 1, dodaje się akapit w brzmieniu:
"k) numer zatwierdzenia przypisany do zakładu zgodnie z art. 5 dyrektywy Rady 95/69/WE z dnia 22 grudnia 1995 r. ustanawiającej warunki oraz ustalenia dotyczące zatwierdzania i rejestracji niektórych zakładów oraz pośredników działających w sektorze żywienia zwierząt [*] Dz.U. L 332 z 30.12.1995, str. 15.."
Artykuł 20
Zmiana dyrektywy 82/471/EWG
Dyrektywa Rady 82/471/EWG otrzymuje brzmienie:
1) Do art. 3 dodaje się następujący ustęp:
"3.
Państwa Członkowskie wymagają, aby produkty, o których mowa w rozdziale I.1 a) dyrektywy Rady 95/69/WE z dnia 22 grudnia 1995 r. ustanawiającej warunki oraz ustalenia dotyczące zatwierdzania i rejestracji niektórych zakładów oraz pośredników działających w sektorze żywienia zwierząt [*] Dz.U. L 332 z 30.12.1995, str. 15., mogły zostać wprowadzone do obrotu jedynie przez zakłady oraz pośredników spełniających warunki ustanowione w art. 2 lub 3 tejże dyrektywy, o ile to właściwe."
2) W Załączniku, dla produktów określonych w rozdziale I.1 a) niniejszej dyrektywy, w kolumnie 7 ("przepisy szczególne"), wyrazy "numer identyfikacyjny" dodaje się do ostatniego tiret do szczegółów które mają być podawane na opakowaniu produktu, na zbiorniku lub etykiecie do niego przytwierdzonej.
ROZDZIAŁ VI PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 21
1.
Państwa Członkowskie przyjmą nie później niż do dnia 1 kwietnia 1998 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przyjęte środki stosuje się od dnia 1 kwietnia 1998 r.
Wspomniane środki powinny zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to powinno towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 22
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Artykuł 23
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.
Dyrektywa Rady 95/70/WE
z dnia 22 grudnia 1995 r.
wprowadzająca minimalne wspólnotowe środki zwalczania niektórych chorób małży
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje: mięczaki są wymienione w załączniku II do Traktatu; obrót mięczakami stanowi ważne źródło dochodu w sektorze akwakultury;
choroby małży, wymienione w załączniku A wykaz II do dyrektywy Rady 91/67/EWG z dnia 28 stycznia 1991 r. w sprawie wymagań dotyczących zdrowia zwierząt obowiązujących przy wprowadzaniu na rynek zwierząt i produktów akwakultury [3], mają bardzo poważne skutki dla przemysłu mięczaków i skorupiaków. W państwach trzecich występują inne choroby mające podobny skutek; należy, zatem sporządzić wykaz takich chorób, a Komisja powinna mieć możliwość jej dostosowywania w świetle rozwoju w dziedzinie zdrowia zwierząt;
ogniska chorób mogą szybko przybrać rozmiary epizootii, powodując śmiertelność i zaburzenia na skalę powodującą znaczne obniżenie rentowność hodowli mięczaków i skorupiaków;
niezbędne jest zatem ustanowienie środków na poziomie wspólnotowym, które należy podjąć w przypadku wybuchu choroby, w celu zapewnienia racjonalnego rozwoju hodowli mięczaków i skorupiaków oraz przyczynienia się do ochrony zdrowia zwierząt we Wspólnocie;
Państwa Członkowskie powinny zgłaszać Komisji i pozostałym Państwom Członkowskim wszystkie przypadki zwiększonej śmiertelności zaobserwowanej u małży;
w takim przypadku należy podjąć środki zmierzające do zapobiegania rozprzestrzenianiu się choroby, w szczególności w zakresie usuwania żywych małży z gospodarstw lub stref, na których występuje choroba;
niezbędne są dogłębne badania epidemiologiczne w celu ustalenia źródeł pochodzenia choroby i zapobiegania jej dalszemu rozprzestrzenianiu się;
w celu zapewnienia skutecznego systemu zwalczania, rozpoznawanie chorób musi być zharmonizowane i prowadzone pod nadzorem wyznaczonych laboratoriów, wspieranych przez laboratorium referencyjne wyznaczone przez Wspólnotę;
w celu zapewnienia jednolitego wykonania niniejszej dyrektywy, powinna zostać ustanowiona wspólnotowa procedura inspekcji;
wspólne środki zwalczania chorób stanowią minimalne podstawy utrzymania jednolitego standardu zdrowia zwierząt;
Komisji należy powierzyć zadanie przyjęcia niezbędnych środków wykonawczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Niniejsza dyrektywa ustanawia minimalne środki wspólnotowe zwalczania chorób małży dwuskorupowych określonych w niniejszej dyrektywie.
Artykuł 2
1.
Do celów niniejszej dyrektywy, w zależności od potrzeby, stosuje się definicje określone w art. 2 dyrektywy 91/67/EWG i art. 2 dyrektywy 91/492/EWG [4].
2.
Ponadto "zaobserwowana zwiększona śmiertelność" oznacza nagły wzrost śmiertelności obejmującej około 15 % populacji, który miał miejsce w krótkim czasie między dwoma inspekcjami (potwierdzonymi w przeciągu 15 dni).
W wylęgarni śmiertelność uznaje się za zwiększoną, gdy hodowca nie może uzyskać wylęgu larw z ikry złożonej kolejno z różnych wylęgów.
W hodowli wstępnej śmiertelność jest uznawana za zwiększoną, gdy w wielu rurach wystąpi nagła śmiertelność o znacznych rozmiarach w krótkim okresie czasu.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie zapewnią, aby wszystkie gospodarstwa zajmujące się hodowlą małży:
1) były zarejestrowane przez odpowiednie służby urzędowe; rejestracja musi być stale uaktualniana;
2) prowadziły rejestr:
a) żywych małży dwuskorupowych wprowadzanych do gospodarstwa, wraz z całą informacją dotyczącą ich dostawy, liczby lub masy, rozmiaru i pochodzenia;
b) małży dwuskorupowych opuszczających gospodarstwo w celu ich przeniesienia, wraz z całą informacją w odniesieniu do wysyłki, liczby lub masy, rozmiaru i przeznaczenia;
c) zaobserwowanej zwiększonej śmiertelności.
Zapisy, zawsze dostępne na żądanie dla odpowiednich służb urzędowych do celów kontroli, są regularnie uaktualniane i przechowywane przez cztery lata.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie zapewnią, aby był stosowany program monitorowania i pobierania próbek w hodowlach małży, obszarach produkcyjnych i naturalnych obszarach odłowu, w celu stwierdzenia, czy występuje tam zwiększona śmiertelność i śledzenia sytuacji zdrowotnej zasobów.
Ponadto, odpowiednie służby urzędowe mogą stosować powyższy program w stosunku do ośrodków oczyszczania i zbiorników do przechowywania małż, z których woda wypuszczana jest bezpośrednio do morza.
Jeżeli podczas stosowania tego programu stwierdza się zwiększoną śmiertelność lub, jeżeli urzędowe służby posiadają informacje, które stanowią podstawy do podejrzeń wystąpienia choroby, podejmuje się następujące kroki:
- sporządza się wykaz miejsc występowania chorób znajdujących się w wykazie II załącznika A do dyrektywy 91/67/EWG, pod warunkiem, że choroby te nie są objęte programem przyjętym na mocy wspomnianej dyrektywy,
- sporządza się wykaz miejsc, w których zaobserwowano zwiększoną śmiertelność w wyniku obecności chorób wymienionych w załączniku D, lub miejsc, o których służby urzędowe posiadają informacje dające uzasadnione podstawy do podejrzeń dotyczących wystąpienia choroby,
- prowadzi się monitorowanie rozwoju i geograficznego rozprzestrzeniania się chorób wspomnianych w tiret pierwszym i drugim.
2.
Szczegółowe zasady wykonania niniejszego artykułu, między innymi przepisów stosowanych w celu ustanowienia programu określonego w ust. 1, w szczególności w odniesieniu do częstotliwości i harmonogramu monitorowania, procedury pobierania próbek (ilość statystycznie reprezentatywna) i metod diagnozowania, zostaną przyjęte zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 10.
Artykuł 5
1.
Państwa Członkowskie zapewnią, aby odpowiednie urzędowe służby zostały powiadomione możliwie jak najszybciej przez hodowców mięczaków i skorupiaków lub każdą inną osobę, która stwierdziła zwiększoną śmiertelność małży o podejrzeniu wystąpienia chorób określonych w art. 4 i każdej zwiększonej śmiertelności małży zaobserwowanej w hodowlach, obszarach produkcyjnych lub w naturalnych obszarach odłowu lub w ośrodkach oczyszczania lub zbiornikach służących do przechowywania, z których woda wypuszczana jest bezpośrednio do morza.
2.
W przypadku, określonym ust. 1, odpowiednie służby urzędowe w Państwach Członkowskich zapewnią, aby:
a) próbki do badań były pobierane w zatwierdzonych laboratoriach;
b) w oczekiwaniu na wynik badania określonego w lit. a), żadne mięczaki nie opuszczały zarażonej hodowli, obszaru produkcyjnego lub naturalnego obszaru odłowu lub ośrodków oczyszczania lub zbiorników do przechowywania, z których woda wypuszczana jest bezpośrednio do morza, w celu przeniesienia do innej hodowli lub środowiska wodnego, o ile nie zezwolą na to służby urzędowe.
3.
W przypadku, gdy badanie określone w ust. 2 lit. a) nie wykaże obecności czynnika chorobotwórczego, ograniczenia wspomniane w ust. 2 lit. b)zostaną zniesione.
4.
Jeżeli badanie określone w ust. 2 wykaże obecność czynnika chorobotwórczego będącego przyczyną zwiększonej śmiertelności, czynnika chorobotwórczego, który mógłby taką śmiertelność wywołać lub czynnika chorobotwórczego jednej z chorób wspomnianych w art. 4, odpowiednie służby urzędowe przeprowadzą dochodzenie epizootyczne w celu określenia możliwych dróg zarażenia oraz stwierdzenia, czy mięczaki opuściły hodowlę, obszar produkcyjny lub naturalny obszar odłowu w celu przeniesienia w inne miejsce w okresie poprzedzającym stwierdzenie zwiększonej śmiertelności.
Przepisy ust. 2 stosuje się w przypadku gdy dochodzenie epizootyczne wykaże, że choroba została wprowadzona do jednej lub wielu hodowli, obszarów produkcyjnych lub naturalnych obszarów odłowu, między innymi w wyniku przemieszczenia mięczaków.
Jednakże, w drodze odstępstwa od art. 3 ust. 1 lit. c) dyrektywy 91/67/EWG, urzędowe służby mogą zezwolić na przemieszczenie żywych małży w obrębie ich terytorium do innych hodowli, obszarów produkcyjnych lub naturalnych obszarów odłowu, które są zarażone tą samą chorobą.
W razie potrzeby, decyzja w sprawie dalszych stosownych środków może zostać podjęta zgodnie z procedurą określoną w art. 10.
5.
Odpowiednie służby urzędowe zapewnią, aby Komisja i pozostałe Państwa Członkowskie były niezwłocznie powiadamiane o wszystkich przypadkach zaobserwowanej zwiększonej śmiertelności wywołanej przez czynnik chorobotwórczy, o wszystkich środkach podjętych w celu dokonania analizy i kontrolowania sytuacji oraz przyczynach śmiertelności zgodnie z obowiązującymi procedurami wspólnotowymi.
Artykuł 6
1.
Pobieranie próbek i przeprowadzanie badań laboratoryjnych w celu wykrycia przyczyn zwiększonej śmiertelności małży odbywa się z zastosowaniem metod ustanowionych zgodnie z procedurą określoną w art. 10.
2.
Państwa Członkowskie zapewnią, aby w każdym Państwie Członkowskim zostało wyznaczone krajowe laboratorium referencyjne, z wyposażeniem i wyspecjalizowanym personelem, umożliwiającym mu przeprowadzenie badań określonych w ust. 1.
3.
W drodze odstępstwa od ust. 2, Państwa Członkowskie, które nie mają krajowego laboratorium wyspecjalizowanego w tej dziedzinie, mogą korzystać z usług właściwego krajowego laboratorium innego Państwa Członkowskiego.
4.
Wykaz krajowych laboratoriów referencyjnych w zakresie chorób małży znajduje się w załączniku C.
5.
Krajowe laboratoria referencyjne współpracują z laboratorium referencyjnym Wspólnoty określonym w art. 7.
Artykuł 7
1.
Wspólnotowe laboratorium referencyjne w zakresie chorób małży jest wymienione w załączniku A.
2.
Bez uszczerbku dla decyzji 90/424/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. [5] w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii, w szczególności jej art. 28, funkcje i obowiązki laboratoriów, o których mowa w ust. 1, są określone w załączniku B.
Artykuł 8
1.
Eksperci Komisji mogą przeprowadzać kontrole na miejscu w zakresie niezbędnym do zapewnienia jednolitego stosowna niniejszej dyrektywy.
W ramach tych kontroli, mogą przeprowadzić wyrywkowe, niedyskryminujące kontrole, w celu zapewnienia, że właściwy organ nadzoruje zgodność z wymaganiami niniejszej dyrektywy.
Komisja powiadamia Państwa Członkowskie o wyniku kontroli.
2.
Kontrole wspomniane w ust. 1 są przeprowadzane we współpracy z właściwą władzą.
3.
Państwo Członkowskie, na terytorium, którego przeprowadzane są kontrole udziela biegłym wszelkiej pomocy, niezbędnej do wykonania ich zadań.
4.
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu zostaną przyjęte zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 10.
Artykuł 9
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, wprowadza konieczne zmiany w załączniku A.
Do załączników B, C i D niezbędne zmiany wprowadza się zgodnie z procedurą określoną w art. 10.
Artykuł 10
1.
Gdy ma być stosowana procedura ustanowiona w niniejszym artykule, przewodniczący niezwłocznie przedstawia sprawę na forum Stałego Komitetu Weterynaryjnego (zwanego dalej "Komitetem"), ustanowionego decyzją 68/361/EWG [6], z własnej inicjatywy lub na wniosek Państwa Członkowskiego.
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, które należy przyjąć.
Komitet wydaje opinię o projekcie w terminie wyznaczonym przez przewodniczącego stosownie do pilności sprawy.
W przypadku decyzji, które Rada musi podjąć na wniosek Komisji, opinia zostaje wydana większością ustanowioną w art. 148 ust. 2 Traktatu.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w Komitecie są ważone w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3. a) Komisja przyjmuje przewidziane środki, jeżeli są zgodne z opinią Komitetu.
b) Jeżeli przewidziane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub w przypadku braku opinii, Komisja niezwłocznie przedstawia Radzie wniosek w sprawie środków, które należy przyjąć.
Rada podejmuje decyzję kwalifikowaną większością głosów
Jeżeli, po upływie trzech miesięcy od daty odwołania do Rady, Rada nie podjęła decyzji, proponowane środki zostają przyjęte przez Komisję, chyba że Rada odrzuciła je, stanowiąc zwykłą większością głosów.
Artykuł 11
Najpóźniej do dnia 31 grudnia 1999 r. Komisja złoży Radzie sprawozdanie, w miarę potrzeby po konsultacji z Komitetem Naukowym i Weterynaryjnym, sporządzone z uwzględnieniem doświadczenia nabytego w związku ze stosowaniem niniejszej dyrektywy i rozwojem technicznym i naukowym, w razie potrzeby wraz z wnioskiem zawierającym propozycje zmian.
W przypadku takich wniosków Rada stanowi kwalifikowaną większością głosów.
Artykuł 12
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 12 lipca 2003 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Jednakże, od dnia określonego w ust. 1, Państwa Członkowskie mogą, na mocy ogólnych zasad Traktatu, utrzymać lub stosować w odniesieniu do ich produkcji przepisy bardziej rygorystyczne niż przewidziane w niniejszej dyrektywie.
Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadomią Komisję o takich przepisach.
3.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji podstawowe przepisy prawa krajowego, przyjęte w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 13
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 14
Dyrektywa Rady 95/71/WE
z dnia 22 grudnia 1995 r.
zmieniająca Załącznik do dyrektywy 91/493/EWG ustanawiającej wymagania zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania na rynek produktów rybołówstwa
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/493/EWG z dnia 22 lipca 1991 r. ustanawiającą wymagania zdrowotne dotyczące produkcji i wprowadzania na rynek produktów rybołówstwa [1], w szczególności jej art. 13,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
dyrektywa Rady 92/48/EWG z dnia 16 czerwca 1992 r. ustanawiająca minimalne warunki higieny mające zastosowanie do produktów rybołówstwa uzyskanych na pokładzie niektórych statków, zgodnie z art. 3 ust. 1 lit. a) lit. i) dyrektywy 91/493/EWG [2] przewiduje, że właściwe władze mają prowadzić systematyczny i uaktualniany rejestr statków zamrażalni;
produkty rybołówstwa uzyskane na pokładach statków zamrażalni, spełniających warunki higieny ustanowione przez dyrektywę 92/48/EWG, mogą być wprowadzone na rynek na tych samych warunkach identyfikacyjnych co produkty rybołówstwa zamrożone w zakładach znajdujących się na lądzie; należy wnieść stosowne zmiany do Załącznika do dyrektywy 91/493/EWG;
ponieważ Państwa Członkowskie stwierdziły występowanie pewnych problemów z zastosowaniem dyrektywy 91/493/EWG, należy wyjaśnić pewne zagadnienia techniczne tej dyrektywy; umożliwi to ujednolicenie przepisów dyrektywy na terenie Wspólnoty, przede wszystkim w odniesieniu do identyfikacji produktów rybołówstwa wprowadzanych na rynek,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W Załączniku do dyrektywy 91/493/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1) W rozdziale I pkt II ust. 5 otrzymuje brzmienie:
"5) Przetwarzanie produktów rybołówstwa na pokładzie musi przebiegać zgodnie z warunkami higieny ustanowionymi w sekcji II pkt 2 i 3 oraz w sekcjach IV i V w rozdziale IV niniejszego Załącznika."
2) W rozdziale IV pkt I ust. 3 zdanie drugie otrzymuje brzmienie:
"Filety i plastry nie mogą pozostawać na stołach roboczych dłużej niż jest to niezbędne do ich przygotowania. Ponadto należy je zabezpieczyć przed zanieczyszczeniami przez odpowiednie opakowanie."
3) W rozdziale IV pkt IV ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"Produkty świeże, mrożone i rozmrożone poddawane procesowi przetwarzania muszą spełniać wymagania określone w sekcjach I, II i III niniejszego rozdziału."
4) W rozdziale IV pkt IV ust. 4 lit. d) zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie:
"d) każdego dnia należy pobierać próbki z produkcji, we wcześniej określonych przedziałach czasowych, celem zapewnienia skutecznego uszczelnienia pojemników lub innego sposobu hermetycznego zamykania produktów."
5) W rozdziale IV pkt V ust. 3 lit. c) wyraz "zniszczenia" zastępuje się wyrazem "zabicia".
6) W rozdziale V pkt II ust. 3 pkt A lit. b) akapit drugi zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie:
"Limity te stosuje się tylko w odniesieniu do gatunków ryb z następujących rodzin: Scombridae, Clupeidae, Engraulidae i Coryphaenidae."
7) Rozdział VII otrzymuje brzmienie:
"ROZDZIAŁ VII
IDENTYFIKACJA
Bez uszczerbku dla przepisów dyrektywy 79/112/EWG do celów kontroli musi istnieć możliwość ustalenia, jaki zakład dokonał wysyłki partii produktów rybołówstwa, za pomocą etykiet lub dokumentów towarzyszących.
W tym celu, na opakowaniu lub w przypadku produktów nieopakowanych, w dokumentach towarzyszących konieczne jest podanie następujących informacji.
- kraj wysyłki; nazwa ta może być zapisana w całości lub w skrócie (przy użyciu dużych liter); w przypadku Państw Członkowskich Wspólnoty należy wybrać jeden z poniższych skrótów:
B – DK – D – EL – E – F – IRL – I – L – NL – P – UK – AT – FI – SE,
- identyfikacja zakładu lub statków przetwórni poprzez podanie urzędowego numeru zatwierdzenia, numer identyfikacyjny statku w przypadku sprzedaży ze statku zamrażalni określonego w załączniku II do dyrektywy 92/48/EWG pkt 7, lub, w przypadku oddzielnego rejestru rynków aukcyjnych lub hurtowych ustanowionych w art. 7 ust. 1 akapit trzeci niniejszej dyrektywy, numeru rejestracyjnego rynku aukcyjnego lub hurtowego.
- jeden z następujących skrótów: CE – EC– EG – EK – EF – EY.
Wszystkie litery i znaki muszą być czytelne i umieszczone razem na opakowaniu w miejscu, gdzie będą widoczne z zewnątrz bez potrzeby otwierania danego opakowania."
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem 1 lipca 1997 r. i powiadomią o tym Komisję.
Jednakże przepisy rozdziału VII dyrektywy 91/493/EWG, zmienione niniejszą dyrektywą, nie dotyczą produktów przygotowanych przed dniem, w którym niniejsza dyrektywa wejdzie w życie.
Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.
Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.
2.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 4
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 97/95
z dnia 17 stycznia 1995 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w zakresie ceny minimalnej i płatności wyrównawczej wypłacanej producentom ziemniaków oraz rozporządzenia Rady (WE) nr 1868/94 ustanawiającego system kwot na produkcję skrobi ziemniaczanej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1766/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1866/94 [2], w szczególności jego art. 8,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1543/93 z dnia 14 czerwca 1993 r., ustalające wysokość premii wypłacanej producentom skrobi ziemniaczanej w latach gospodarczych 1993/94, 1994/95 i 1995/96 [3], w szczególności jego art. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1868/94 z dnia 27 lipca 1994 r., ustanawiające system kwot na produkcję skrobi ziemniaczanej [4], w szczególności jego art. 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie (EWG) nr 1868/94 ustanawia system kwot na produkcję skrobi ziemniaczanej, które mogą korzystać z pomocy wspólnotowej; Państwa Członkowskie przyznają takie kwoty na podstawie produkcji w trakcie okresu referencyjnego i na podstawie inwestycji przeprowadzonych przez producentów skrobi ziemniaczanej przed 31 stycznia 1994 r., które nie wpłynęły na produkcję w okresie referencyjnym; obydwa kryteria mają równoważne znaczenie; konieczne jest przyjęcie przepisów przewidujących proporcjonalne dostosowanie przydziałów w celu zapewnienia, że tacy producenci nie przekroczyli kwot Państwa Członkowskiego;
należy ustalić warunki w celu zapewnienia, że tylko oryginalne inwestycje, które wpłynęły na wyższy niż minimalny wzrost produkcji przed 31 stycznia 1994 r., będą uwzględnione przez Państwa Członkowskie w sprawie przydziału limitów;
należy wprowadzić warunki w celu zapewnienia, że rezerwa 110000 ton stworzona w celu pokrycia produkcji w Niemczech w roku gospodarczym 1996/97 jest używana jedynie w przypadkach, gdy efekty produkcji wynikają z nieodwracalnych inwestycji dokonanych przed 31 stycznia 1994 r. i jedynie po wyczerpaniu wszystkich kwot, wynikających z zaprzestania działalności handlowej przez producentów skrobi ziemniaczanej;
konieczne jest wyszczególnienie spraw, które mają być objęte umowami kontraktacji, zawartymi między producentami skrobi ziemniaczanej i producentem w celu przeciwdziałania zawieraniu umów przekraczających limity producenta skrobi; należy zakazać wspomnianym producentom skrobi przyjmowania dostaw ziemniaków nieobjętych umowami kontraktacji, co mogłoby zagrozić skuteczności systemu kwot i wymaganiu, że cena minimalna określona w art. 8 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1766/92 będzie płacona za wszystkie ziemniaki przeznaczone do produkcji skrobi; jednakże, jeśli warunki klimatyczne wpływają, na obszarach objętych umową kontraktacji, na produkcję z wyższą zawartością skrobi niż początkowo przewidziano, producent skrobi powinien mieć możliwość przyjęcia tych ziemniaków pod warunkiem, że zapłaci określoną wyżej cenę minimalną;
ziemniaki o zawartości skrobi niższej niż 13 % nie mogą być uwzględniane jako nadające się do wyrobu skrobi ziemniaczanej w rozumieniu art. 8 rozporządzenia (EWG) nr 1766/92; producenci skrobi nie powinni przyjmować ziemniaków o zawartości skrobi niższej niż 13 %; jeśli warunki klimatyczne wpływają na niższą zawartość skrobi, Komisja powinna mieć możliwość zatwierdzenia, na wniosek Państwa Członkowskiego, przyjęcia ziemniaków o zawartości skrobi nie niższej niż 12,8 %;
dla celów jasności, niektóre przepisy rozporządzenia (EWG) nr 1543/93, które są zgodne z i konieczne do stosowania systemu kwot, zostaną włączone do niniejszego rozporządzenia;
konieczne jest zdefiniowanie przyjętych metod do określenia odwodnionej masy ziemniaków i sporządzenie tabeli wskazującej odpowiadającą zawartość skrobi i pomoc, która może być wypłacona;
należy wprowadzić środki kontroli zapewniające, że wyłącznie skrobia wyprodukowana zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia stanowi podstawę wypłaty płatności wyrównawczych lub wypłaty premii;
w celu ochrony producentów ziemniaków przeznaczonych do produkcji skrobi, niezbędne jest zapłacenie ceny minimalnej określonej w art. 8 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1766/92 za wszystkie ziemniaki; konieczne jest zatem wprowadzenie sankcji w przypadkach, w których cena minimalna nie została zapłacona lub gdy producenci skrobi przyjęli ziemniaki nieobjęte przez umowy kontraktacji;
niezbędne są reguły dla zapewnienia, że skrobia ziemniaczana wyprodukowana z przekroczeniem części kwot przyznanych producentowi skrobi zostanie wywieziona bez refundacji wywozowych, zgodnie z przepisami art. 6 ust. 1 rozporządzenia 1868/94; sankcje należy stosować w przypadku każdego naruszenia;
należy określić, co stanie się z limitami producentów skrobi, którzy się łączą, zmieniają właściciela lub zaprzestają działalności handlowej;
w celu umożliwienia Komisji i Państwom Członkowskim kontroli funkcjonowania systemu kwot, należy określić informacje, które mają być dostarczone przez producentów skrobi Państwom Członkowskim i przez Państwa Członkowskie Komisji;
ze względu na to, że rozporządzenie (EWG) nr 1543/93 traci moc dnia 1 lipca 1995 r., czyli w dniu wejścia w życie systemu kwot, rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1711/93 [5], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1993/94 [6], powinno utracić moc;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Tytuł I
DEFINICJE — SYSTEM KWOT
Artykuł 1
Dla celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:
a) kwota: kwota określona dla każdego Państwa Członkowskiego w art. 2 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1868/94;
b) limit: część kwoty przydzielona producentowi skrobi przez Państwo Członkowskie;
c) producent skrobi:
- każda osoba fizyczna lub prawna prowadzącą działalność na terytorium danego Państwa Członkowskiego, która otrzymała premię określoną w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1543/93 w czasie lat gospodarczych 1990/91, 1991/92 i 1992/93 lub w czasie roku gospodarczego 1992/93,
- w drodze odstępstwa od tiret pierwszego, w przypadku inwestycji określonych w art. 2 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1868/94 w Niemczech, każda osoba fizyczna lub prawna, która rozpoczyna produkcję w czasie roku gospodarczego 1996/97 zgodnie z art. 3 ust. 2 niniejszego rozporządzenia;
d) producent: każda osoba fizyczna lub prawna lub grupa takich osób, która dostarcza producentowi skrobi ziemniaki wyprodukowane przez siebie lub przez swoich członków, we własnym imieniu i na swoją korzyść w ramach umowy kontraktacji zawartej przez siebie lub w swoim imieniu;
e) umowa kontraktacji: każda umowa zawarta między producentem lub grupą producentów a producentem skrobi;
f) ziemniaki: ziemniaki przeznaczone do wyrobu skrobi ziemniaczanej określonej w art. 8 rozporządzenia (EWG) nr 1766/92 i o zawartości co najmniej 13 % skrobi;
g) skrobia nieprzetworzona: skrobia wyprodukowana o kodzie CN 11081300, która nie została poddana żadnemu przetworzeniu;
h) łączenie producentów skrobi: połączenie w jedno przedsiębiorstwo dwóch lub więcej producentów skrobi;
i) przeniesienie własności producenta skrobi: przeniesienie lub wchłonięcie aktywów producenta skrobi, posiadającego limit, na rzecz jednego lub kilku producentów skrobi;
j) przeniesienie własności fabryki skrobi: przeniesienie własności jednostki technicznej, włączając wszystkie rośliny niezbędne do wyrobu skrobi, na rzecz jednego lub kilku producentów skrobi, skutkujące częściowym lub całkowitym wchłonięciem placówki przedsiębiorstwa, które dokonuje przeniesienia;
k) dzierżawa fabryki: umowa dzierżawy jednostki technicznej, włączając wszystkie urządzenia niezbędne do wyrobu skrobi, w celu jej eksploatacji, zawarta na okres co najmniej trzech kolejnych lat gospodarczych z producentem skrobi prowadzącym działalność w tym samym Państwie Członkowskim co dana fabryka, jeśli po tym jak umowa dzierżawy stała się wiążąca, producent skrobi, które dzierżawi fabrykę, może być uznany, pod względem swej całkowitej produkcji, za jednego producenta skrobi.
Artykuł 2
1.
Dla lat gospodarczych 1995/96, 1996/97 i 1997/98, kwotę określoną w art. 2 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1868/94 przydziela się przed 8 marca 1995 r. producentom skrobi w Państwie Członkowskim produkcji.
Przydział uwzględnia:
- zarówno średnią ilość skrobi wyprodukowanej przez każdego producenta skrobi w latach gospodarczych 1990/91, 1991/92 i 1992/93 i za którą wypłacono premię określoną w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1543/93,
- jak i ilość skrobi wyprodukowaną przez każdego producenta skrobi w czasie roku gospodarczego 1992/93, za który wypłacono premię;
i, w danym przypadku, nową zdolność produkcyjną wynikającą z inwestycji uwzględnionych zgodnie z art. 3.
2.
Całkowite ilości ustalone zgodnie z ust. 1 w razie potrzeby dostosowuje się proporcjonalnie zgodnie z wymaganiami wynikającymi z kwoty.
3. W przypadku stosowania art. 6 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1868/94 przyznane limity dostosowuje się odpowiednio na początku roku gospodarczego następującego po tym, w którym kwota została przekroczona.
Artykuł 3
1.
Z zastrzeżeniem warunków określonych poniżej, Państwo Członkowskie uwzględnia inwestycje rzeczywiście przeprowadzone przed 31 stycznia 1994 r., które nie dały sposobności do produkcji skrobi w okresie referencyjnym wybranym przez to Państwo Członkowskie:
a) plan inwestycji, na którym rozwój nowej zdolności produkcyjnej jest oparty, przedkłada się właściwym władzom;
b) plan ten ocenia nowe zdolności produkcyjne, które mogą powstać z planowanych inwestycji;
c) uwzględnia się tylko plany, które mają na celu zwiększenie początkowej zdolności produkcyjnej o co najmniej 5 %, pod względem zarówno wydajności dziennej, jaki i dodatkowych dni roboczych w zwykłym okresie produkcji producenta skrobi;
d) uwzględnia się tylko inwestycje rzeczywiście realizowane przed 31 stycznia 1994 r. w ramach przedstawionego planu i osiągające co najmniej 10 % kosztu całkowitego przewidzianego w tym planie i tylko na rzeczywiście osiągniętym poziomie;
e) każdy producent skrobi, którego dotyczy niniejszy ustęp, przedkłada właściwym władzom Państwa Członkowskiego przed 8 lutego 1995 r. uzasadniony wniosek wraz ze wszystkimi dostępnymi dokumentami towarzyszącymi.
2.
Dla roku gospodarczego 1996/1997 Niemcy są upoważnione do wykorzystania rezerwy wynoszącej najwyżej 110000 ton, pod warunkiem, że:
a) ich początkowa kwota jest w całości rozdzielona zgodnie z art. 2 nie później niż 8 marca 1995 r.;
b) limity dostępne po 8 marca 1995 r. w wyniku zaprzestania działalności handlowej są w całości wykorzystane przed 31 marca 1996 r. zgodnie z art. 17 ust. 3;
c) rezerwa jest wykorzystana tylko w odniesieniu do inwestycji nieodwracalnych, dokonanych przed 31 stycznia 1994 r. zgodnie z warunkami określonymi w ust. 1, z wyjątkiem lit. d);
d) Niemcy określają warunki odnoszące się do powyższego i bezzwłocznie przesyłają je do Komisji przed rozdzieleniem rezerwy.
Dla roku gospodarczego 1997/98 tylko rzeczywista produkcja zrealizowana w 1996/97, z zastrzeżeniem limitu maksymalnego w wysokości 110000 ton, ustanawia prawo do dodatkowego limitu.
Tytuł II
SYSTEM CEN I PREMII
Artykuł 4
1.
Umowy kontraktacji zawierane są dla każdego roku gospodarczego.
Każda umowa posiada numer identyfikacyjny i zawiera co najmniej następujące informacje:
- nazwę i adres producenta lub grupy producentów,
- nazwę i adres producenta skrobi,
- powierzchnię upraw, w hektarach i arach,
- ilość ziemniaków w tonach, która zostanie zebrana i dostarczona do producenta skrobi,
- średnią zawartość skrobi w ziemniakach, opartą na podstawie średniej zawartości skrobi w ziemniakach dostarczonych przez tego producenta do producenta skrobi w ciągu trzech ostatnich lat gospodarczych lub, jeśli taka informacja nie jest dostępna, na podstawie średniej zawartości dla obszaru dostaw,
- zobowiązanie producenta skrobi do zapłaty producentowi ceny minimalnej określonej w art. 8 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1766/92.
2.
Każdy producent skrobi przekazuje odpowiednim władzom, przed 31 maja poprzedzającym dany rok gospodarczy, zestawienie umów zawierające, w odniesieniu do każdej umowy, numer identyfikacyjny, nazwę producenta i ustalony tonaż, wyrażony w równowartości skrobiowej.
3.
Całkowite ilości wyrażone w równowartości skrobiowej wymienione w umowach kontraktacji nie przekraczają limitów ustanowionych dla tego producenta skrobi.
4. Jeśli ilość rzeczywiście wyprodukowana w ramach umowy kontraktacji, wyrażona w równowartości skrobiowej, przekracza ilość przewidzianą w umowie, ilość ta może być dostarczona, jeśli producent skrobi się na to zdecyduje, pod warunkiem zapłaty za nią ceny minimalnej określonej w art. 8 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1766/92.
5.
Zabrania się producentowi skrobi przyjęcia dostawy ziemniaków nie objętych umową kontraktacji.
Artykuł 5
Producenci skrobi odbierają dostawy ziemniaków zarówno u samych producentów skrobi, jak i w ich punktach dostawy.
Działania opisane w art. 6 i 8 są podejmowane w chwili dostawy, pod nadzorem kontrolera zatwierdzonego przez Państwo Członkowskie.
Artykuł 6
1.
Masa brutto ziemniaków jest określana dla każdego ładunku w chwili dostawy poprzez porównawcze ważenie środków transportu używanych, załadowanych i pustych, jeśli jest to wymagane dla celów jednej z metod określonych w załączniku I.
2.
Producent skrobi odmawia przyjęcia przesyłek, w których zawartość skrobi jest niższa niż 13 %.
Jednakże, w wyniku otrzymania uzasadnionego wniosku od Państwa Członkowskiego, może zostać przyjęte odstępstwo od tej zasady, w szczególności ze względu warunki klimatyczne oraz może zostać zaakceptowana zawartość skrobi nie niższa niż 12,8 %.
W takim przypadku cena minimalna do zapłacenia jest ceną obowiązującą dla zawartości skrobi równej 13 %.
Komisja przyjmuje zasady wykonywania tego ustępu zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 23 rozporządzenia (EWG) nr 1766/92.
3.
Masa netto ziemniaków jest określana według jednej z metod opisanych w załączniku I.
Artykuł 7
1.
Premię przyznaje się producentom skrobi, w odniesieniu do skrobi wyprodukowanej ze zdrowych i o dobrej rynkowej jakości ziemniaków, na podstawie ilości ziemniaków wykorzystanych i zawartości skrobi w tych ziemniakach, po stawkach określonych w załączniku II dla ilości skrobi, dla której posiadają limit.
W przypadku, gdy zawartość skrobi w ziemniakach obliczana jest przy użyciu skali Reimanna lub skali Parrowa i gdy odpowiada ona liczbie przedstawionej w dwóch lub trzech liniach kolumny drugiej załącznika II, stosuje się stawki odpowiadające drugiej lub trzeciej linii.
2.
Jeśli dostarczone partie zawierają 25 % lub więcej ziemniaków, które mogą być przepuszczone przez sito o oczkach kwadratowych o boku 28 mm (zwanych dalej "odpadkami z sita"), masę netto używaną do określania ceny minimalnej do zapłacenia przez producenta skrobi zmniejsza się w następujący sposób:
Procent odpadków z sita _BAR_ Procent zmniejszenia _BAR_
25—30 % _BAR_ 10 % _BAR_
31—40 % _BAR_ 15 % _BAR_
41—50 % _BAR_ 20 % _BAR_
Jeśli partie ziemniaków zawierają więcej niż 50 % odpadków z sita, są one wykorzystywane za wspólnym porozumieniem i nie wypłaca się żadnej premii.
Procent odpadków z sita określa się w tym samym czasie, co masę netto.
3.
Przestrzeganie granic limitów przez producentów skrobi określa się na podstawie ilości i zawartości skrobi w wykorzystywanych ziemniakach zgodnie ze stawkami określonymi w załączniku II.
Artykuł 8
Zawartość skrobi w ziemniakach określa się na podstawie odwodnionej masy właściwej dla 5050 gramów dostarczonych ziemniaków.
Woda, której się używa, powinna być czysta i bez żadnych dodatków, a jej temperatura powinna być niższa od 18 °C.
Artykuł 9
1.
Formularz odbioru sporządza się na wspólną odpowiedzialność producenta skrobi, zatwierdzonego kontrolera i dostawcy.
Producent skrobi dostarcza kopię producentowi i zachowuje oryginał, który może być, jeśli to konieczne, przedłożony agencji odpowiedzialnej za kontrolę w zakresie premii.
2.
Formularz odbioru zawiera co najmniej następujące informacje, o ile wynikają one z działań przeprowadzonych zgodnie z art. 5-8:
- datę dostawy,
- numer dostawy,
- numer umowy kontraktacji,
- nazwę i adres producenta ziemniaków,
- wagę środka transportu w chwili przybycia do fabryki skrobi lub do punktu dostawy,
- wagę środka transportu po rozładowaniu i usunięciu z niego pozostałości ziemi,
- masę brutto dostawy,
- zmniejszenie w odniesieniu do substancji zewnętrznych i masy wody wchłoniętej w czasie mycia, wyrażone procentowo i stosowane do masy brutto dostawy,
- zmniejszenie, wyrażone wagowo, stosowane do masy brutto dostawy jako efekt substancji zewnętrznych,
- procent odpadków z sita,
- całkowitą masę netto dostawy (masa brutto niższa niż zmniejszenie, włączając korektę w odniesieniu do odpadków z sita),
- zawartość skrobi, wyrażoną procentowo lub jako masa odwodniona,
- cenę jednostkową do zapłacenia.
Artykuł 10
Producent skrobi sporządza dla każdego producenta podsumowującą notę płatności, zawierającą następujące szczegóły:
- nazwę handlową producenta skrobi,
- nazwę i adres producenta,
- numer umowy kontraktacji,
- datę i numer formularzy odbioru,
- masę netto każdej dostawy z uwzględnieniem zmniejszeń, przewidzianych w art. 9 ust. 2,
- cenę jednostkowa na dostawę,
- całkowitą kwotę należną producentowi,
- sumy wypłacone producentowi ziemniaków i datę płatności,
- podpis i pieczątkę producenta skrobi.
Tytuł III
PŁATNOŚCI — KARY
Artykuł 11
1.
Następujące płatności podlegają wymaganiom określonym poniżej:
a) w przypadku płatności wyrównawczej przewidzianej w art. 8 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1766/92, wymaganiu dostarczenia dowodu, że cena nie niższa niż cena określona w art. 8 ust. 1 tego rozporządzenia została zapłacona na etapie dostawy do fabryki zgodnie ze stawkami, określonymi w załączniku II;
b) w przypadku premii określonej w art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1868/94, z zastrzeżeniem warunków, że:
- producent skrobi dostarczy dowód, że wyprodukował skrobię w czasie danego roku gospodarczego i, że
- producent skrobi udowodni, że zapłacił cenę nie niższą niż cena określona w art. 8 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1766/92, na etapie dostawy do fabryki za całą ilość ziemniaków wyprodukowanych we Wspólnocie, wykorzystanych do wyrobu skrobi i objętych umowami kontraktacji określonymi w art. 4.
2.
Dostarczanie dowodu określonego w ust. 1 polega na przedstawieniu podsumowującej noty płatności określonej w art. 10 wraz z pokwitowaniem płatności przez producenta lub zaświadczeniem wystawionym przez przedsiębiorstwo finansowe, które dokonało płatności na polecenie producenta skrobi, zaświadczające, że płatność ta została dokonana.
Artykuł 12
Premia i płatność wyrównawcza są wypłacane przez Państwo Członkowskie, na terytorium którego skrobia ziemniaczana została wyprodukowana, w ciągu czterech miesięcy od dnia przedstawienia dowodu określonego w art. 11.
Nie później, niż w ciągu jednego miesiąca od dokonania płatności, dane Państwo Członkowskie informuje Komisję o ilościach ziemniaków, w odniesieniu do których wypłacono premie i płatności wyrównawcze.
Artykuł 13
1.
Państwo Członkowskie wprowadza ustalenia w zakresie kontroli, dotyczące weryfikacji na miejscu działań, dających prawo do premii lub płatności wyrównawczej oraz zgodności z limitem, określonym dla każdego producenta skrobi.
W celu przeprowadzenia kontroli, kontrolerzy mają dostęp do ewidencji zapasów i rachunków producentów skrobi oraz do pomieszczeń produkcji i składowania.
Podczas każdego okresu przetwarzania, kontrole obejmują całość przetwarzania dotyczącego co najmniej 10 % ziemniaków, dostarczonych producentowi skrobi.
2.
Państwo Członkowskie informuje w danym przypadku, każdego producenta skrobi o ilościach skrobi, przekraczających jego limit.
3.
W przypadku, gdy właściwy organ stwierdzi, że producent skrobi nie przestrzegał wymagań określonych w art. 11 ust. 1 lit. b) tiret drugie, producent skrobi, o ile brak działania siły wyższej, traci uprawnienie, w całości lub w części, do premii na następujących zasadach:
- jeśli nie przestrzegał wymagań w odniesieniu do ilości skrobi mniejszej niż 20 % całkowitej ilości skrobi wyprodukowanej przez producenta skrobi, przyznaną premię zmniejsza się pięciokrotnie w stosunku do danego procentu,
- jeśli procent ten jest równy lub większy niż 20 %, żadna premia nie jest przyznawana.
4.
W przypadku stwierdzenia naruszenia zakazu określonego w art. 4 ust. 5, premia wypłacana za limit zostaje zmniejszona w następujący sposób:
- jeśli kontrola wskazuje ilość równowartości skrobiowej przyjętej przez producenta skrobi w wysokości mniejszej niż 10 % jego limitu, całkowite premie, które mają być wypłacone producentowi skrobi za dany rok gospodarczy, zostają zmniejszone dziesięciokrotnie w stosunku do danego procentu,
- jeśli ilość nieobjęta umowami kontraktacji jest wyższa, niż kwota określona w tiret pierwszym, nie przyznaje się premii za dany rok gospodarczy.
Ponadto producent skrobi nie otrzymuje premii na następny rok gospodarczy.
5.
Inspekcje przeprowadzone zgodnie z niniejszym artykułem pozostają bez wpływu dla jakiejkolwiek dalszej weryfikacji, przeprowadzanej przez właściwe władze.
Artykuł 14
1.
Wywóz określony w art. 6 rozporządzenia (WE) nr 1868/94 uznaje się za dokonany, jeśli:
a) właściwy organ Państwa Członkowskiego produkcji, bez względu na Państwo Członkowskie z którego została przywieziona skrobia, otrzymał dowód określony w art. 15 ust. 2;
b) Państwo Członkowskie, z którego dokonuje się wywozu, przyjęło zgłoszenie wywozowe przed 1 stycznia następującym po zakończeniu roku gospodarczego, w czasie którego wyprodukowano skrobię;
c) skrobia opuściła obszar celny Wspólnoty nie później niż w ciągu 60 dni licząc od 1 stycznia, jak określono w lit. b);
d) produkt został wywieziony bez refundacji.
Z wyjątkiem przypadków działania siły wyższej, jeśli wszystkie warunki przewidziane w akapicie pierwszym nie są spełnione, jakakolwiek ilość skrobi, która przekracza limit, jest uważana za sprzedaną na rynku wewnętrznym.
2.
W przypadkach działania siły wyższej, właściwy organ Państwa Członkowskiego, na terytorium którego skrobia została wyprodukowana, przyjmuje odpowiednie środki w zależności od okoliczności, na które powołuje się zainteresowany.
Jeśli skrobia jest wywożona z terytorium Państwa Członkowskiego innego niż państwo jej produkcji, środki te są podejmowane po uzyskaniu opinii właściwych władz tego Państwa Członkowskiego.
3.
Dla celów niniejszego rozporządzenia, nie można powoływać się na art. 34 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3665/87 [7].
Artykuł 15
1.
W drodze odstępstwa od art. 12 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 891/89 [8], zabezpieczenie pozwolenia wynosi 23 ECU za tonę.
2.
Dowód spełnienia przez danego producenta skrobi warunków określonych w art. 14 ust. 1 akapit pierwszy dostarcza się właściwemu organowi Państwa Członkowskiego, na terytorium którego skrobia została wyprodukowana, przed 1 kwietnia roku kalendarzowego, następującego po zakończeniu roku gospodarczego, w czasie którego została wyprodukowana.
3.
Taki dowód dostarcza się, przedstawiając:
a) pozwolenie na wywóz wydane danemu producentowi skrobi przez właściwe władze Państwa Członkowskiego, na terytorium którego skrobia została wyprodukowana, określone w ust. 1, zawierające jedno z następujących zdań, w drodze odstępstwa od art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 1620/93 [9]:
- ,
- ,
- ,
- ,
- ,
- ,
- ,
- ,
- ,
- ,
- ;
b) dokumenty określone w art. 30 i 31 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3719/88 [10], wymagane do zwrotu zabezpieczenia;
c) deklarację producenta skrobi poświadczającą, że skrobia została przez niego wyprodukowana; i
d) w okolicznościach określonych w art. 4, jeśli cofnięcie ze składu ma miejsce:
- przed przyjęciem zgłoszenia wywozowego określonego w art. 14 ust. 1 lit. b), dowód dodatkowy przedstawiony przez właściwe władze Państwa Członkowskiego, w którym miało miejsce składowanie, lub
- po przyjęciu zgłoszenia wywozowego określonego w art. 14 ust. 1 lit. b), dowód dodatkowy w rozumieniu art. 31 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (EWG) nr 3719/88, przedstawiony przez władze celne Państwa Członkowskiego, w którym miało miejsce składowanie.
Dowód dodatkowy, w obydwu przypadkach, zaświadcza wycofanie ze składu danego produktu lub odpowiadającej mu ilości zastępczej w rozumieniu ust. 4.
4.
Jeśli skrobia nieprzetworzona, wyprodukowana przez producenta skrobi, jest składowana w celu wywozu w silosie, składzie lub pojemniku mieszczącym się poza fabryką producenta w Państwie Członkowskim produkcji lub w innym Państwie Członkowskim, w którym składowana jest także inna skrobia nieprzetworzona, wyprodukowana przez innego producenta skrobi lub przez tego samego tak, że produkty w ten sposób składowane nie mogą być fizycznie odróżnione, wszystkie takie produkty umieszcza się pod nadzorem administracyjnym, który daje gwarancje równoważne produktom znajdującym się pod kontrolą służb celnych, aż do chwili przyjęcia zgłoszenia wywozowego określonego w art. 14 ust. 1 lit. b) i umieszcza się pod nadzorem celnym, jak tylko zgłoszenie jest przyjęte.
Artykuł 16
1.
Dane Państwo Członkowskie nakłada na ilości, które uważa się za sprzedane na rynku wewnętrznym, w znaczeniu określonym w art. 14 ust. 1 akapit drugi, opłatę równą:
- w przypadku skrobi nieprzetworzonej lub każdego produktu ubocznego z Załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1620/93, składnikowi taryfy stałej obliczonej na tonę skrobi lub produktu ubocznego w czasie roku gospodarczego, w którym skrobia lub produkt uboczny zostały wyprodukowane,
- w przypadku skrobi modyfikowanej lub każdego innego produktu ubocznego nie podlegających załącznikowi II do Traktatu, lecz objętych zakresem rozporządzenia Komisji (WE) nr 1222/94 [11], składnikowi taryfy stałej w wysokości 277 ECU na tonę powiększonej o opłatę od wartości, którą stosuje się do danego produktu.
2.
Dane Państwo Członkowskie, przed 1 maja następującym po 1 stycznia jak określono w art. 14 ust. 1 lit. b), zawiadamia producentów skrobi o całkowitej kwocie do zapłaty.
Producenci skrobi płacą całkowitą kwotę nie później, niż 20 maja danego roku.
Artykuł 17
1. W przypadku połączenia lub przeniesienia własności producentów skrobi oraz w przypadku przeniesienia własności fabryk skrobi, limity określone w art. 2 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1868/94 podlegają następującym dostosowaniom:
a) w przypadku połączenia producentów skrobi, Państwo Członkowskie przydziela przedsiębiorstwu powstałemu z połączenia limit równy sumie limitów przydzielonych danym producentom skrobi przed ich połączeniem;
b) w przypadku przeniesienia własności producenta skrobi, Państwo Członkowskie przydziela producentowi skrobi przejmującemu limit, który należał do przedsiębiorstwa przejętego.
Jeśli producentów skrobi przejmujących jest więcej, limit przydziela się proporcjonalnie do produkcji skrobi, którą każdy z tych producentów skrobi wchłonął;
c) w przypadku przeniesienia własności fabryki skrobi, Państwo Członkowskie zmniejsza limit producenta skrobi, który dokonuje przeniesienia własności fabryki i zwiększa limit producenta skrobi lub producentów skrobi, którzy nabywają daną fabrykę, proporcjonalnie do wchłoniętej produkcji.
2.
W przypadku zamknięcia na warunkach innych, niż te określone w ust. 1:
a) producenta skrobi;
b) jednej lub wielu fabryk producenta skrobi;
Państwo Członkowskie może przydzielić limity dotknięte takim zamknięciem jednemu lub wielu producentom skrobi.
3.
W przypadku dzierżawy fabryki należącej do producenta skrobi, Państwo Członkowskie zmniejsza limit producenta skrobi, który oferuje fabrykę do wydzierżawienia i przydziela część, o którą limit został zmniejszony, producentowi skrobi, który obejmuje w dzierżawę fabrykę w celu produkcji skrobi.
Jeśli dzierżawa wygasa przed terminem określonym w art. 1 lit. k), dostosowanie limitu zgodnie z poprzednim punktem zostanie unieważnione z mocą wsteczną przez Państwo Członkowskie od dnia, w którym umowa dzierżawy zaczęła obowiązywać.
Artykuł 18
Środki określone w art. 17 stają się skuteczne, jeśli zaprzestanie działalności przez producenta skrobi lub fabrykę, połączenie lub przeniesienie własności ma miejsce:
a) między 1 lipca a 31 marca następującego roku, dla roku gospodarczego trwającego podczas tego okresu;
b) między 1 kwietnia a 30 czerwca tego samego roku, dla roku gospodarczego następującego po tym okresie.
Tytuł IV
NOTYFIKACJE
Artykuł 19
1. Państwo Członkowskie podaje do wiadomości danym producentom skrobi przydział kwoty określonej w art. 2 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1868/94 nie później, niż 31 stycznia 1995 r. i niezwłocznie przekazuje tę informację Komisji.
2.
Producenci skrobi informują właściwe władze nie później, niż 31 marca każdego roku gospodarczego o:
- ilościach ziemniaków przeznaczonych do produkcji skrobi, które kwalifikują się na mocy art. 8 ust. 1 i 2 rozporządzenia (EWG) nr 1766/92,
- ilościach skrobi, w odniesieniu do których wypłacono premię określoną w art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1868/94.
3.
W przypadku stosowania art. 3 lub art. 17, Państwa Członkowskie dostarczają Komisji, nie później niż do 30 czerwca każdego roku gospodarczego, szczegółowych informacji i przedstawiają dowody na to, że warunki określone w tych artykułach zostały spełnione.
Artykuł 20
Każde Państwo Członkowskie informuje Komisję, nie później niż do 30 czerwca każdego roku gospodarczego, o:
- ilościach ziemniaków przeznaczonych do produkcji skrobi, które kwalifikują się zgodnie z art. 8 ust. 1 i 2 rozporządzenia (EWG) nr 1766/92,
- ilościach skrobi, w odniesieniu do których wypłacono premię określoną w art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1868/94,
- ilościach i limitach dla producentów skrobi, objętych art. 6 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1868/94,
- ilościach określonych w art. 13 ust. 3 i 4 niniejszego rozporządzenia,
- ilościach określonych w art. 16 niniejszego rozporządzenia.
Tytuł V
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 21
Kurs wymiany, który należy stosować do wyrażania ceny minimalnej, premii i płatności wyrównawczej w walutach krajowych odpowiada kursowi obowiązującemu w dniu otrzymania ziemniaków przez producenta skrobi.
Artykuł 22
Rozporządzenie (EWG) nr 1711/93 traci moc z dniem 1 lipca 1995 r.
Artykuł 23
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 251/95
z dnia 6 lutego 1995 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 337/75 ustanawiające Europejskie Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 235,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: przedstawiciele rządów Państw Członkowskich zgromadzeni na szczeblu szefów państw i rządów, przyjmując decyzję z dnia 29 października 1993 r. dotyczącą ustalenia siedzib niektórych instytucji i departamentów Unii Europejskiej, jak również Europolu [4], przyjęli za wspólną zgodą deklarację dotyczącą ustalenia siedziby Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego;
rozporządzeniem (WE) nr 1131/94, z dnia 16 maja 1994, zmieniającym rozporządzenie (EWG) nr 337/75 ustanawiające Europejskie Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego [5], Rada wyznaczyła siedzibę Centrum w Tesalonikach;
w wyżej wymienionym rozporządzeniu Rada zastrzegła sobie prawo do późniejszego ustosunkowywania się do propozycji Komisji dotyczących personelu Centrum;
należy zapewnić spójność na poziomie wspólnotowym w zakresie zarządzania personelem różnych zdecentralizowanych instytucji; w związku z czym należy uzupełnić rozporządzenie (EWG) nr 337/75 [6];
Komisja, wspomagana przez zarząd Centrum, znajduje i wprowadza w życie w możliwie szybkim terminie odpowiednie rozwiązania dotyczące sposobów reorganizacji personelu, w związku z przeniesieniem siedziby Centrum z Berlina do Tesalonik, oraz przedstawia Radzie odpowiednie propozycje;
w tych okolicznościach należy uchylić rozporządzenie Rady (EWWiS, EWG, Euratom) nr 1859/76 z dnia 29 czerwca 1976 r. ustanawiające warunki zatrudniania personelu Europejskiego Centrum Rozwoju Szkolenia Zawodowego [7],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 13 rozporządzenia (EWG) nr 337/75 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 13
Personel Centrum obowiązuje regulamin i przepisy jak urzędników państwowych oraz innych pracowników Wspólnot Europejskich.
Centrum wobec swojego personelu wykonuje uprawnienia odpowiadające uprawnieniom organu powołującego.
Zarząd Centrum, w porozumieniu z Komisją, przyjmuje właściwe przepisy wykonawcze."
Artykuł 2
Rozporządzenie (EWWiS, EWG, Euratom) nr 1859/76 traci moc.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 267/95
z dnia 9 lutego 1995 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1756/93 ustalające terminy operacyjne dla rolniczych kursów przeliczeniowych stosowanych w odniesieniu do mleka i przetworów mlecznych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3813/92 z dnia 28 grudnia 1992 r. w sprawie jednostki rozliczeniowej i kursów przeliczeniowych, jakie mają być stosowane do celów wspólnej polityki rolnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 150/95 [2], w szczególności jego art. 6 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje: rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1756/93 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 180/94 [4], ma na celu dokładne ustalenie rolniczego kursu przeliczeniowego, który ma być stosowany do wszystkich kwot ustalonych w ecu w sektorze mleka i przetworów mlecznych; wyżej wymienione rozporządzenie nie ustala terminu operacyjnego dla rolniczego kursu przeliczeniowego, który należy stosować do kwoty określonej w art. 8 ust. 5 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 429/90 z dnia 20 lutego 1990 r. w sprawie przyznawania w formie przetargu pomocy na koncentrat masła przeznaczony do bezpośredniego spożycia we Wspólnocie [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 3337/94 [6]; rozporządzenie to należy uzupełnić;
terminy operacyjne dla kwoty pomocy i kary w razie niedotrzymania ustanowionego terminu określonego w art. 16 ust. 3 lit. c) i w art. 22 ust. 4 akapit trzeci rozporządzenia Komisji (EWG) nr 570/88 z dnia 16 lutego 1988 r. w sprawie sprzedaży masła po obniżonych cenach i przyznawania dopłat do śmietany, masła i koncentratu masła przeznaczonych do wykorzystania w produkcji ciast, lodów i innych środków spożywczych [7], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 3337/94 i dla kwoty pomocy określonej w art. 8 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (EWG) nr 429/90, podane w Załączniku do rozporządzenia (EWG) nr 1756/93 część B. III pkt 4 i 5, mogą zachęcać do niedotrzymywania ustanowionych terminów ze względów spekulacyjnych; w rezultacie należy je uzupełnić, aby zapobiec takiemu ryzyku;
Komitet Zarządzający ds. Mleka i Przetworów Mlecznych nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W Załączniku do rozporządzenia (EWG) nr 1756/93 część B. III pkt 4 i 5 otrzymują brzmienie:
"Rozporządzenie _BAR_ Kwoty _BAR_ Stosowane rolnicze kursy przeliczeniowe _BAR_
4.(EWG) nr 570/88 _BAR_ A.Kwota pomocy przyjęta na podstawie procedury przetargowej określona w art. 16 ust. 3 lit. d) _BAR_ i)Rolniczy kurs wymiany stosowany w pierwszym dniu miesiąca, w którym dodano substancje wskaźnikowe określone w art. 3 lit. a)ii)Rolniczy kurs przeliczeniowy stosowany w pierwszym dniu miesiąca, w którym koncentrat masła został wyprodukowany, zgodnie z art. 22 ust. 3 lit. b) tiret pierwszeiii)Rolniczy kurs przeliczeniowy stosowany w pierwszym dniu miesiąca, w którym masło bez substancji wskaźnikowych zostało włączone do produktów finalnych lub pośrednich, określonych w art. 3 lit. b) Jednakże w przypadku gdy termin ustanowiony w art. 11 nie jest dotrzymany, stosowanym rolniczym kursem przeliczeniowym jest kurs stosowany w pierwszym dniu miesiąca, w którym termin ten upływa _BAR_
BKwota obniżenia pomocy określona w art. 22 ust. 4 akapit trzeci _BAR_ Rolniczy kurs wymiany stosowany w pierwszym dniu miesiąca, w którym upływa termin określony w art. 11 _BAR_
5(EWG) nr 429/90 _BAR_ A.Kwota pomocy w odniesieniu do koncentratu masła przyznawana na podstawie procedury przetargowej, określona w art. 8 ust. 2 lit. a) _BAR_ Rolniczy kurs przeliczeniowy stosowany w pierwszym dniu miesiąca, w którym koncentrat masła został wyprodukowany oraz dodano do niego substancje wskaźnikowe zgodnie z art. 8 i 9 Jednakże w przypadku gdy termin ustanowiony w art. 9 ust. 1 nie jest dotrzymany, stosowanym rolniczym kursem przeliczeniowym jest kurs stosowany w pierwszym dniu miesiąca, w którym termin ten upływa _BAR_
BKwota obniżenia pomocy, określona w art. 8 ust. 5 _BAR_ Rolniczy kurs wymiany stosowany w pierwszym dniu miesiąca, w którym upływa termin, określony w art. 9 ust. 1" _BAR_
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 297/95
z dnia 10 lutego 1995 r.
w sprawie opłat wnoszonych na rzecz Europejskiej Agencji ds. Oceny Produktów Leczniczych
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 235,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 58 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2309/93 z dnia 22 lipca 1993 r. ustanawiającego wspólnotowe procedury wydawania pozwoleń dla produktów leczniczych stosowanych u ludzi i do celów weterynaryjnych i nadzoru nad nimi oraz ustanawiające Europejską Agencję ds. Oceny Produktów Leczniczych [2], zwaną dalej "Agencją", nakłada na Radę obowiązek ustalenia struktury i kwoty opłat określonych w art. 57 ust. 1;
artykuł 57 ust. 1 rozporządzenia stanowi, że dochody Agencji składają się z udziału finansowego Wspólnoty oraz opłat wnoszonych przez przedsiębiorstwa za uzyskanie i utrzymywanie wspólnotowego zezwolenia na wprowadzenie do obrotu, a także za inne usługi świadczone przez Agencję;
zgodnie z art. 6 ust. 3 i art. 28 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2309/93 wymaga się, aby każdy wniosek o dopuszczenie produktu leczniczego lub każdy wniosek o wprowadzenie zmiany był uzupełniony o opłatę wnoszoną do Agencji za jego zbadanie;
obliczenie kwoty opłat pobieranych przez Agencję musi się opierać na podstawie faktycznie wykonanej usługi;
kwota opłat ustanowionych w niniejszym rozporządzeniu nie powinna być decydującym czynnikiem dla osoby ubiegającej się o zezwolenie w sytuacji, gdy możliwy jest wybór między procedurą scentralizowaną i krajową;
opłata podstawowa powinna być określona jako opłata nałożona za początkowy wniosek o udzielenie zezwolenia plus opłata za każdą inną moc i/lub postać farmaceutyczną produktu leczniczego; należy jednakże ustalić górny pułap;
w tym samym celu powinna zostać ustanowiona opłata rozszerzająca za kolejne wnioski dotyczące produktu leczniczego, na który wydano już zezwolenie, aby zostały uwzględnione dodatkowa praca i wydatki w przypadku stopniowego i kolejnego przedstawiania zgłoszeń przez osobę ubiegającą się;
należy przewidzieć opłatę zredukowaną za wnioski, które mogą być przedłużone z powodu mniej szczegółowej dokumentacji zgodnie z odpowiednio art. 4 akapit drugi pkt 8 dyrektywy Rady 65/65/EWG z dnia 26 stycznia 1965 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do leków gotowych [3] i art. 5 akapit drugi pkt 8 dyrektywy Rady 85/851/EWG z dnia 28 września 1981 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich w zakresie Protokołów standardów analitycznych, farmakologiczno-toksykologicznych oraz klinicznych pod względem testowania weterynaryjnych produktów leczniczych [4], a także za wnioski dotyczące produktów leczniczych do stosowania u zwierząt niewykorzystywanych do produkcji żywności;
badanie zmian w warunkach istniejących zezwoleń niewymagające pełnej oceny jakości produktu, bezpieczeństwa i skuteczności powinno być obciążone opłatą zależną od złożoności zmian i rzeczywistego nakładu pracy, jakiej wymagają, i dlatego też przy stawce znacznie niższej niż wniosek standardowy;
pobieranie opłaty uzasadnia też wykonanie pracy związanej z obowiązkowym odnawianiem co pięć lat wspólnotowego zezwolenia na wprowadzenie do obrotu;
w przypadku zaistnienia rozbieżności między Państwami Członkowskimi w kwestii wniosków o udzielenie zezwolenia przedstawionych w procedurze zdecentralizowanej powinna zostać ustalona opłata za usługi arbitrażowe;
opłata zryczałtowana powinna być pobierana za każdą kolejną kontrolę zezwolenia na wprowadzenie do obrotu, mającą miejsce na wniosek lub w interesie jego posiadacza;
rynek weterynaryjnych produktów leczniczych różni się od rynku produktów leczniczych stosowanych przez ludzi, co też uzasadnia generalne obniżenie opłat; ponadto w przypadku określonego produktu leczniczego powinna istnieć możliwość indywidualnego traktowania sytuacji związanej z jego obrotem; szczególne przepisy takie jak przepisy o zniżkach i zwolnieniach umożliwiają osiągnięcie takiego celu;
w przypadku oceny zgłoszeń o ustalenie maksymalnych limitów pozostałości (MRL) to od osoby zgłaszającej zależy, czy zdecyduje, że będzie ubiegać się oddzielnie o ustalenie MRL, czy też zrobi to jednocześnie z wnioskiem o udzielenie wspólnotowego zezwolenia na wprowadzenie do obrotu, w którym to przypadku opłata poniesiona za ocenę wniosku o udzielenie zezwolenia powinna obejmować również opłatę za ustalenie MRL; jednakże jeżeli osoba zgłaszająca celowo wybiera ubieganie się oddzielnie o ustalenie MRL, to za dodatkową pracę i wydatki powinna być pobrana osobna opłata za MRL;
wszelkie pozostałe opłaty za ocenę weterynaryjnych produktów leczniczych powinny być nakładane stosownie do podanych powyżej zasad;
należy jednak zapewnić rezerwę na odstąpienie od ustalonych wyżej opłat lub ich obniżenie w szczególnych sytuacjach z powodów związanych ze zdrowiem publicznym lub zdrowiem zwierząt; każda decyzja w tych przypadkach powinna być podejmowana przez dyrektora po wysłuchaniu właściwego komitetu i na podstawie ogólnych kryteriów ustanowionych przez zarząd Agencji;
należy ustanowić trzyletni okres przejściowy, po upływie którego zebrane doświadczenia umożliwią ponowną ocenę potrzeb finansowych Agencji; z powodów praktycznych należy także przewidzieć mechanizm pozwalający, aby stawki były uaktualniane w krótszych okresach;
Traktat nie zawiera pełnomocnictw do ustalania opłat na poziomie wspólnotowym, w ramach systemu wspólnotowego; dlatego też właściwe jest zagwarantowanie prawa regresu do art. 235 Traktatu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zakres
1.
Opłaty za uzyskiwanie i utrzymywanie zezwoleń wspólnotowych na wprowadzenie do obrotu produktów leczniczych stosowanych przez ludzi i dla zwierząt oraz na inne usługi świadczone przez Agencję są pobierane zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
2.
Opłaty są ustanawiane w ecu.
Artykuł 2
Agencja wskazuje w swojej rocznej prognozie, służącej do ustalenia wstępnego projektu budżetu Komisji, kosztorysy dotyczące opłat za kolejny rok budżetowy i jest to wykonywane niezależnie od oceny pełnych wydatków i możliwego udziału finansowego Wspólnoty.
Artykuł 3
Wnioski o udzielenie zezwolenia na produkty lecznicze przeznaczone do użycia przez ludzi w ramach procedury scentralizowanej
1.
Opłata pełna: 140000 ECU
2.
Opłata zredukowana: 70000 ECU
3.
Opłata rozszerzona: 40000 ECU
4.
Opłata za zmianę, rodzaj I: 5000 ECU
5.
Opłata za zmianę, rodzaj II: 40000 ECU
6.
Opłata za odnowienie: 10000 ECU
7.
Opłata kontrolna: 10000 ECU
8.
Opłata transferowa: 5000 ECU
Artykuł 4
Rozstrzyganie rozbieżności w sprawie wniosków o udzielenie zezwolenia na produkty lecznicze przeznaczone do użycia przez ludzi w ramach procedury zdecentralizowanej
Opłata za arbitraż: 30000 ECU
Artykuł 5
Wnioski o udzielenie zezwolenia na weterynaryjne produkty lecznicze w ramach procedury scentralizowanej
1.
Opłata pełna: 70000 ECU
2.
Opłata zredukowana: 35000 ECU
3.
Opłata za maksymalny limit pozostałości (MRL): 40000 ECU
4.
Opłata rozszerzona: 20000 ECU
5.
Opłata za zmianę, rodzaj I: 5000 ECU
6.
Opłata za zmianę, rodzaj II: 20000 ECU
7.
Opłata za odnowienie: 5000 ECU
8.
Opłata kontrolna: 10000 ECU
9.
Opłata transferowa: 5000 ECU
Artykuł 6
Rozstrzyganie rozbieżności w sprawie wniosków o udzielenie zezwolenia na weterynaryjne produkty lecznicze w ramach praktyki zdecentralizowanej
Opłata za arbitraż: 15000 ECU
Artykuł 7
Odstąpienia, redukcje opłat i rozstrzyganie rozbieżności
1.
W wyjątkowych przypadkach i z naglących przyczyn związanych ze zdrowiem publicznym lub zdrowiem zwierząt dyrektor wykonawczy może dla każdego przypadku z osobna przyznać opłatę zredukowaną, po zasięgnięciu opinii właściwego komitetu, dla produktów leczniczych o ograniczonej liczbie zgłoszeń.
Decyzje przyznające odstąpienie od opłat lub ich obniżenie określą powody, dla których zostały wydane.
Ogólne kryteria dotyczące przyznania odstąpienia od opłaty lub jej obniżenia zostaną wyznaczone przez zarząd Agencji.
2.
Procedura podobna do procedury opisanej w ust. 1 akapit pierwszy stosowana jest również wobec wszelkich rozbieżności, które mogą się pojawić przy klasyfikowaniu wniosku do jednej z powyżej wymienionych kategorii opłat.
Artykuł 8
Termin płatności i płatność po terminie
1.
Opłaty, dla których termin płatności nie jest wyznaczony w niniejszym rozporządzeniu do rozporządzenia (EWG) nr 2309/93, mają termin płatności w dniu otrzymania odnośnego wniosku.
2.
Gdy jakakolwiek opłata nałożona w trybie niniejszego rozporządzenia pozostaje niezapłacona w dniu jej płatności, dyrektor wykonawczy może zdecydować, czy dalej świadczyć czy zawiesić zamówione usługi do czasu, gdy nie zostanie wpłacona stosowna kwota.
3.
Opłaty należy wnosić w ecu lub w walucie krajowej jednego z Państw Członkowskich zgodnie z obowiązującymi kursami wymiany, które są ustalane codziennie przez Komisję zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 3180/78 [6].
Zarząd Agencji może jednak ustalić miesięczne kursy wymiany na podstawie kursów wcześniejszych.
Artykuł 9
Przepisy wykonawcze
Bez uszczerbku dla stosowania innych przepisów niniejszego rozporządzenia lub rozporządzenia (EWG) nr 2309/93 przepisy wykonawcze przyjęte przez zarząd agencji określą termin płatności dla opłat wnoszonych na mocy art. 1, metody płatności, konsekwencje płatności po terminie oraz inne środki regulujące niezbędne do stosowania niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 10
Najpóźniej w ciągu dwóch lat od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia Komisja przedstawi sprawozdanie dotyczące jego stosowania i, w świetle nabytych doświadczeń, przedstawi ostateczną wersję rozporządzenia Rady.
Rada, działając większością kwalifikowaną po konsultacji z Parlamentem Europejskim, przyjmie przepisy dotyczące kwot opłat i warunków ich nakładania, by stały się obowiązujące od dnia 1 stycznia 1998 r.
Gdyby przepisy te nie zaczęły być stosowane w tym dniu, to kwoty opłat i warunki ich nakładania w trybie niniejszego rozporządzenia są nadal stosowane tymczasowo.
Jednakże zmiany w wysokości różnych opłat określonych w niniejszym rozporządzeniu są wprowadzane zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 73 rozporządzenia (EWG) nr 2309/93.
Artykuł 11
Wejście w życie i skutki prawne
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 299/95
z dnia 14 lutego 1995 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 584/75 w zakresie wymagań dotyczących zabezpieczenia refundacji wywozowych do ryżu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1418/76 z dnia 25 czerwca 1976 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1869/94 [2], w szczególności art. 17,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 2 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 584/75 [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 409/90 [4], ustala sposób składania ofert przetargowych; sposób ten można usprawnić przy użyciu nowoczesnych środków telekomunikacji;
artykuł 7 tego rozporządzenia ustala wymagania dotyczące zwolnienia zabezpieczenia; w przypadku zatwierdzenia oferty przetargowej zabezpieczenie może zostać zwolnione bez zmniejszenia skuteczności działania systemu w przypadkach, w których oferent, który wygrał przetarg, przedstawia dowód, że wniesione zostało zabezpieczenie wymagane do wydania pozwolenia na wywóz;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż i Ryżu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 584/75 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 2:
a) ustęp 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Oferty pisemne mogą być dostarczane osobiście właściwym władzom Państwa Członkowskiego albo przesyłane tym władzom pisemnie za pomocą dowolnego środka telekomunikacyjnego.;"
b) ustęp 5 otrzymuje brzmienie:
"5.
Złożonej oferty przetargowej nie można wycofać."
2) Artykuł 7 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 7
Zabezpieczenie zostaje zwolnione w przypadkach, gdy:
a) oferta przetargowa nie zostaje przyjęta;
b) oferent, który wygrał przetarg, przedstawi dowód, że wniesione zostało zabezpieczenie przewidziane w art. 12 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 891/89 [5].
Jeżeli zobowiązanie wymienione w art. 2 ust. 3 lit. b) nie zostaje wypełnione, za wyjątkiem przypadku siły wyższej, zabezpieczenie ulega przepadkowi."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 354/95
z dnia 20 lutego 1995 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 337/75 ustanawiające Europejskie Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Akt Przystąpienia z roku 1994, w szczególności jego art. 169,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie (EWG) nr 337/75 [1] ustanawiające Europejskie Centrum Rozwoju Szkolenia Zawodowego;
skład zarządu wyżej wymienionego Centrum musi być odpowiednio dostosowany, biorąc pod uwagę przystąpienie Austrii, Finlandii i Szwecji,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 4 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia (EWG) nr 337/75 otrzymuje brzmienie:
1. w zdaniu pierwszym wyrazy "trzydziestu dziewięciu członków" zastępuje się wyrazami: "czterdziestu ośmiu członków";
2. w lit. a), b), c) wyrazy "dwunastu członków" zastępuje się wyrazami "piętnastu członków".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 355/95
z dnia 20 lutego 1995 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 3283/94 w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów nienależących do Wspólnoty Europejskiej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzeniem (WE) nr 3283/94 [1] Rada przyjęła wspólne zasady ochrony przed dumpingowym przywozem z państw nienależących do Wspólnoty Europejskiej;
artykuł 23 rozporządzenia (WE) nr 3283/94 uchylił rozporządzenie Rady (EWG) nr 2423/88 [2] w sprawie ochrony przed przywozem po cenach dumpingowych lub subsydiowanych z państw niebędących członkami Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej;
przepisy rozporządzenia (WE) nr 3283/94 mają zastosowanie, na mocy jego art. 24, do postępowań i przejściowych badań oceniających wszczętych po 1 września 1994 r. i do badań oceniających prowadzonych w związku z wygaśnięciem, w odniesieniu do których zawiadomienie o zbliżającym się wygaśnięciu środków ogłoszono po wyżej wymienionej dacie;
w świetle powyższego należy zmienić art. 23 i 24 rozporządzenia (WE) nr 3283/94 celem jasnego stwierdzenia, że rozporządzenie (EWG) nr 3283/94 nadal stosuje się do postępowań, będących w toku 1 września 1994 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 3283/94 wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 23 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 23
Uchylenie obowiązujących przepisów i środków przejściowych
Niniejszym rozporządzenie (EWG) nr 2423/88 traci moc, z tym, że jego przepisy stosuje się nadal do postępowań, w przypadku których badanie będące w toku 1 września 1994 r. nie zostało zakończone do dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia lub w przypadku których badanie oceniające w związku z wygaśnięciem wszczęto po opublikowaniu przed 1 września 1994 r. zawiadomienia o zbliżającym się wygaśnięciu. Rozporządzenia (EWG) nr 2423/88 nie stosuje się do postępowań, o których mowa od chwili zakończenia badania.
Przywołanie rozporządzenia (EWG) nr 2423/88 rozumie się jako przywołanie niniejszego rozporządzenia, o ile kontekst na to wskazuje.";
2) w art. 24 zdanie drugie otrzymuje brzmienie:
"Ma ono zastosowanie do postępowań, do których nie stosuje się rozporządzenia (EWG) nr 2423/88.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 356/95
z dnia 20 lutego 1995 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 3286/94 ustanawiające procedury wspólnotowe w zakresie wspólnej polityki handlowej w celu zapewnienia wykonania praw Wspólnoty zgodnie z zasadami handlu międzynarodowego, w szczególności tymi ustanowionymi pod auspicjami Światowej Organizacji Handlu (WTO)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzeniem (WE) nr 3286/94 [1] Rada przyjęła procedury Komisji celem zapewnienia wykonywania praw Wspólnoty w ramach zasad handlu międzynarodowego;
artykuł 15 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 3286/94 uchylił rozporządzenie Rady (EWG) nr 2641/84 z dnia 17 września 1984 r. w sprawie wzmocnienia wspólnej polityki handlowej, w szczególności w odniesieniu do ochrony przed niedozwolonymi praktykami handlowymi [2];
na mocy rozporządzenia (WE) nr 3286/94 stosuje się art. 16 ust. 1 do postępowań wszczętych po 1 stycznia 1995 r.;
należy zatem zmienić art. 15 ust. 2 i art. 16 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 3286/94, aby jednoznacznie stwierdzić, że rozporządzenie (WE) nr 3286/94 stosuje się także do postępowań w toku na dzień 1 stycznia 1995 r., lecz w odniesieniu do których zakończono wspólnotowe procedury badania,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 3286/94 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 15 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Rozporządzenie (EWG) nr 2641/84 traci moc.
Gdzie stosowne, odwołania do uchylonego rozporządzenia są uważane za odwołania do niniejszego rozporządzenia.";
2) artykuł 16 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 16
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1995 r.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do postępowań wszczętych po wyżej wymienionej dacie oraz do postępowań będących w toku w tej dacie, w odniesieniu do których zakończono wspólnotowe procedury badania."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 406/95
z dnia 27 lutego 1995 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1431/94 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania uzgodnień dotyczących przywozu w sektorze mięsa drobiowego, przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 774/94
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 774/94 z dnia 29 marca 1994 r. otwierające i ustalające zarządzanie niektórymi wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi na wysokiej jakości wołowinę oraz na wieprzowinę, mięso drobiowe, pszenicę i mieszankę żyta z pszenicą, otręby, śrutę i inne pozostałości[1], w szczególności jego art. 7,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2777/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa drobiowego[2], ostatnio zmienione Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jego art. 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (WE) nr 1431/94[3], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2389/94[4], ustala szczegółowe zasady stosowania w sektorze mięsa drobiowego systemu przywozu przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 774/94;
na podstawie zdobytego doświadczenia, uwzględniając zapobieganie spekulacjom, należy dostosować warunki uzyskiwania dostępu do systemu oraz warunki zezwalające podmiotom gospodarczym na wycofywanie swoich wniosków;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mięsa Drobiowego i Jaj,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1431/94 wprowadza się następujące zmiany:
1. artykuł 3 lit. a) otrzymuje brzmienie:
"a) Ubiegający się o pozwolenia na przywóz muszą być osobami fizycznymi lub prawnymi, które w chwili składania wniosku mogą udowodnić w sposób zadowalający właściwe władze w Państwach Członkowskich, że dokonały przywozu nie mniej niż 50 ton (masa produktu) lub dokonały wywozu przynajmniej 500 ton (masa produktu) produktów objętych kodem CN 0207, 1602 31 lub 1602 39 przez dwa lata kalendarzowe poprzedzające rok, w którym złożony został wniosek o pozwolenie.
Jednakże przedsiębiorstwa handlu detalicznego lub restauracje sprzedające swoje produkty konsumentom końcowym są wyłączone z korzyści tego systemu.";
2. skreśla się art. 4 ust. 4.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 marca 1995 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 455/95
z dnia 28 lutego 1995 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1547/87 i (EWG) nr 1589/87 w odniesieniu do skupu masła przez agencje interwencyjne oraz rozporządzenie (EWG) nr 2191/81 i (EWG) nr 570/88 w odniesieniu do przyznawania pomocy w odniesieniu do zakupu i sprzedaży masła po obniżonych cenach określonym kategoriom konsumentów i przemysłów
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 804/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jego art. 6 ust. 6, art. 7a ust. 1 akapit pierwszy, art. 7a ust. 3, art. 12 ust. 3 oraz art. 28,
a także mając na uwadze, co następuje: rozporządzenie Rady (EWG) nr 985/68 z dnia 15 lipca 1968 r. ustanawiające ogólne zasady interwencji na rynku masła i śmietany [2], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2045/91 [3], zostało uchylone z mocą od dnia 1 marca 1995 r. rozporządzeniem Rady (WE) nr 2807/94 [4]; niektóre z zasad zawartych w rozporządzeniu (EWG) nr 985/68 zostały włączone do art. 6 rozporządzenia (EWG) nr 804/68 ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2807/94; rozporządzenie Komisji (EWG) nr 685/69 z dnia 14 kwietnia 1969 r. wyszczególniające zasady stosowania interwencji na rynku masła i śmietany [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 393/94 [6], zostało sformułowane ponownie w czasie wprowadzania zmian na skutek utraty mocy przez rozporządzenie (EWG) nr 985/68; w rezultacie traci ono również moc począwszy od dnia 1 marca 1995 r.;
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1547/87 z dnia 3 czerwca 1987 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia nr 777/87 w odniesieniu do skupu interwencyjnego masła [7], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1634/94 [8], rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1589/87 z dnia 5 czerwca 1987 r. w sprawie sprzedaży masła w drodze przetargu agencjom interwencyjnym [9], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 3337/94 [10], rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2191/81 z dnia 31 lipca 1981 r. w sprawie przyznawania pomocy na zakup masła przez instytucje i organizacje niedochodowe [11], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 3337/94, rozporządzenie Komisji (EWG) nr 570/88 z dnia 16 lutego 1988 r. w sprawie sprzedaży masła po obniżonych cenach oraz przyznawania dopłat do śmietany, masła i koncentratu masła przeznaczonych do wykorzystania w produkcji ciast, lodów i innych środków spożywczych, ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 3337/94, zawierają odniesienie do przepisów rozporządzeń (EWG) nr 985/68 oraz (EWG) nr 685/69; do wymienionych powyżej rozporządzeń należy wprowadzić zmiany poprzez zastąpienie zawartych w nich odniesień do rozporządzeń Komisji (EWG) nr 804/68 i (WE) nr 454/95 [12] stosowanych od dnia 1 marca 1995 r.; co więcej, należy zmienić rozporządzenie (EWG) nr 1589/87 tak, aby masło produkowane w Państwie Członkowskim innym niż państwo zakupującej agencji interwencyjnej mogło być skupowane interwencyjnie oraz należy zmienić odniesienie do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 777/87 [13] w rozporządzeniu (EWG) nr 1547/87;
rozporządzenie (EWG) nr 2191/81 ustanawia, że taka sama kwota pomocy jest przyznawana w odniesieniu do skupu masła, bez względu na minimalną zawartość tłuszczu w maśle; biorąc pod uwagę osiągnięty poziom sprzedaży i sytuację na rynku masła, kwota pomocy w odniesieniu do masła o minimalnej zawartości tłuszczu 82 % powinna zostać ograniczona oraz powinien zostać ustalony współczynnik, który stosowany byłby w odniesieniu do tej pomocy w przypadku masła o minimalnej zawartości tłuszczu 80 %; pomoc przyznawana jest dostawcy masła na pisemny wniosek i za okazaniem numerowanego vouchera ważnego przez jeden miesiąc; Państwom Członkowskim należy dać możliwość przedłużenia okresu ważności vouchera do trzech miesięcy kalendarzowych w celu usprawnienia pracy administracyjnej związanej z tym procesem;
Komitet Zarządzający ds. Mleka i Przetworów Mlecznych nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
W rozporządzeniu (EWG) nr 1547/87 wprowadza się następujące zmiany:
a) W art. 1 ust. 1 akapit drugi odniesienie do "art. 2 ust. 2 akapit ostatni rozporządzenia (EWG) nr 685/69" zastępuje się odniesieniem do "art. 4 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 454/95."
b) W art. 2 wprowadza się następujące zmiany:
1. w zdaniu pierwszym odniesienie do "art. 1 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 777/87" zastępuje się odniesieniem do "art. 1 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 777/87";
2. w tiret pierwszym odniesienie do "art. 1 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 985/68" zastępuje się odniesieniem do "art. 6 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 804/68".
c) W art. 4 ust. 1 akapit drugi dodaje się tiret w brzmieniu:
"— w przypadkach, kiedy transakcje odnoszące się do masła o jakości określonej w art. 2 tiret pierwsze nie są uznane za reprezentatywne z uwagi na niedostateczną ilość, kryteria wyznaczania stosunku między cenami masła, w odniesieniu do którego istnieje wystarczająca ilość transakcji, a cenami masła wymienionego w art. 2."
d) W art. 5 tiret drugie otrzymuje brzmienie:
"— ilości masła podlegające ofercie sprzedaży zarejestrowane zgodnie z art. 4 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 454/95."
2.
W rozporządzeniu (EWG) nr 1589/87 wprowadza się następujące zmiany:
a) W art. 1 akapity drugi i trzeci otrzymują brzmienie:
"Tytuł I rozporządzenia (WE) nr 454/95 stosuje się do zakupów dokonywanych zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, z wyjątkiem art. 2 lit. c), art. 4 ust. 5 oraz art. 5 ust. 1."
b) W art. 3 wprowadza się następujące zmiany:
i) ust. 1 tiret drugie otrzymuje brzmienie:
"jeśli zobowiążą się na piśmie do przestrzegania art. 5 ust. 3 i 4 rozporządzenia (WE) nr 454/95";
ii) ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Zainteresowane strony odpowiadają na zaproszenia do składania ofert wydane przez agencję interwencyjną Państwa Członkowskiego przez złożenie pisemnej oferty za potwierdzeniem odbioru lub pisemnie za pośrednictwem jakiegokolwiek innego środka komunikacji za potwierdzeniem odbioru."
c) W art. 7 ust. 1 lit. c) otrzymuje brzmienie:
"c) Chłodnia, do której należy to dostarczyć."
d) W art. 9 dodaje się, co następuje:
"o ile warunki ustanowione w art. 2 rozporządzenia (WE) nr 454/95 zostały spełnione."
3.
W rozporządzeniu (EWG) nr 2191/81 wprowadza się następujące zmiany:
a) W art. 1 ust. 3 lit. b) tiret pierwsze otrzymuje brzmienie:
"— masło, które w Państwie Członkowskim wytworzenia spełnia warunki ustanowione w art. 6 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 804/68 oraz wymogi krajowej klasy jakości wymienionej w załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 454/95 oraz którego opakowanie jest stosownie oznakowane."
b) W art. 2 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Kwota pomocy wynosi 139 ECU na 100 kg masła.
W przypadku masła określonego w art. 6 ust. 2 tiret trzecie rozporządzenia (EWG) nr 804/68 kwota pomocy ustalona w powyższym ustępie mnożona jest przez 0,9756.
Jeśli kwota pomocy ulega zmianie, nowa kwota jest stosowana do wszystkich dostaw masła wykonywanych na podstawie vouchera ważnego przez miesiąc następujący po miesiącu, w którym ustalona została nowa kwota.
W przypadku jednak, gdy okres ważności vouchera jest dłuższy niż jeden miesiąc, jeśli nowa kwota została ustalona przed ostatnim miesiącem, w którym voucher jest ważny, nowa kwota jest stosowana w odniesieniu do wszystkich dostaw masła wykonanych po rozpoczęciu miesiąca następującego po miesiącu, w którym ustalona została nowa kwota."
c) W art. 3 ust. 5 otrzymuje brzmienie:
"5.
Voucher jest ważny przez miesiąc kalendarzowy zaznaczony na nim.
Jakkolwiek przejęcie jednak może być dokonane od dwudziestego dnia miesiąca poprzedzającego miesiąc kalendarzowy zaznaczony na voucherze aż do dziesiątego dnia miesiąca następującego po miesiącu kalendarzowym na nim zaznaczonym.
Nie naruszając poprzedniego ustępu, Państwa Członkowskie mogą uwzględnić ważność vouchera trwającą dwa lub trzy miesiące kalendarzowe.
W takich przypadkach miesiące ważności muszą zostać zaznaczone na voucherze a przejęcie może być dokonane od dwudziestego dnia miesiąca poprzedzającego pierwszy miesiąc kalendarzowy zaznaczony na voucherze do dziesiątego dnia miesiąca następującego po ostatnim miesiącu kalendarzowym na nim zaznaczonym."
4. W art. 1 ust. 1 lit. a) zdanie pierwsze rozporządzenia (EWG) nr 570/88 otrzymuje brzmienie:
"a) masło produkowane bezpośrednio i wyłącznie z pasteryzowanej śmietany, które, w Państwie Członkowskim wytworzenia, spełnia warunki ustanowione w art. 6 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 804/68 oraz wymogi krajowej klasy jakości wymienione w załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 454/95 oraz którego opakowanie jest stosownie oznakowane."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 491/95
z dnia 3 marca 1995 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 3600/92 i rozporządzenie (WE) nr 933/94, w szczególności w odniesieniu do wspólnego działania wyznaczonych władz publicznych i producentów z Austrii, Finlandii i Szwecji w celu realizacji pierwszego etapu programu pracy określonego w art. 8 ust. 2 dyrektywy Rady 91/414/EWG dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], w szczególności jej art. 8 ust. 2,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3600/92 z dnia 11 grudnia 1992 r. ustanawiające szczegółowe zasady realizacji pierwszego etapu programu pracy określonego w art. 8 ust. 2 dyrektywy Rady 91/414/EWG [2] dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [3] w szczegόlności jej art. 5 ust. 2 i 5, a także mając na uwadze, co następuje:
w wyniku przystąpienia do Wspólnoty Europejskiej Austrii, Finlandii oraz Szwecji doszło do powstania braku równowagi w rozłożeniu zobowiązań ponoszonych przez Państwa Członkowskie pełniące rolę sprawozdawców w odniesieniu do 89 substancji czynnych objętych pierwszym etapem programu pracy dotyczącego ponownej oceny substancji czynnych będących w obrocie dwa lata po notyfikacji dyrektywy 91/414/EWG; w tej sytuacji należy dokonać ponownego przydzielenia substancji czynnych; dlatego należy dokonać zmian w załączniku I oraz III do rozporządzenia Komisji (WE) nr 933/94 z dnia 27 kwietnia 1994 r. określającego substancje czynne wchodzące w skład środków ochrony roślin i wyznaczającego Państwo Członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy przy wykonywaniu rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3600/92 [4];
liczba substancji do ponownego przydzielenia musi zostać ograniczona do minimum, niezbędnego do zapewnienia właściwej równowagi w rozłożeniu zobowiązań ponoszonych przez każde z piętnastu Państw Członkowskich;
jednakże w ponownym przydzieleniu należy wziąć również pod uwagę potrzebę utrzymania substancji o podobnych właściwościach pod kontrolą jednego Państwa Członkowskiego, jak również potrzebę zapewnienia, iż po ponownym przydzieleniu wszystkie substancje zostaną poddane badaniu przez wyznaczone Państwo Członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy, które wydało zezwolenie na daną substancję;
należy również uwzględnić wskazówki niektórych Państw Członkowskich dotyczące już osiągniętego zaawansowanego etapu przygotowań do oceny niektórych substancji czynnych;
aby wymogi te były spełnione, niezbędne było dokonanie ponownego przydzielenia jednej substancji między Państwa Członkowskie Wspólnoty według stanu na dzień 31 grudnia 1994 r.;
powiadamiającemu o substancjach czynnych ponownie przydzielonych innemu Państwu Członkowskiemu pełniącemu rolę sprawozdawcy należy zapewnić elastyczność w odniesieniu do dotrzymania ostatecznego terminu wyznaczonego do przedstawiania dokumentacji, jeśli mogą oni wykazać, że ponowne przydzielenie spowodowało opóźnienie w przedstawianiu dokumentacji nowo wyznaczonemu Państwu Członkowskiemu pełniącemu rolę sprawozdawcy;
należy zapewnić, że pierwotne Państwo Członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy przekaże nowo wyznaczonemu Państwu Członkowskiemu pełniącemu rolę sprawozdawcy wszelką korespondencję i wszystkie informacje, które otrzymało jako Państwo Członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy w odniesieniu do danej substancji czynnej;
wszyscy producenci (to jest wytwórcy i importerzy substancji produkowanych poza Wspólnotą) mający stałą siedzibę na terytorium jednego z przystępujących Państw Członkowskich muszą mieć możliwość uczestniczenia w programie na własnych prawach; możliwość taka nie powinna jednakże wpływać na ustalony pierwotnie harmonogram prac;
uczestnictwo powiadamiających w programie pracy jest działaniem długoterminowym, wymagającym bardziej szczegółowych przepisów w przypadkach, w których powiadamiający decyduje się na wycofanie swojego uczestnictwa lub na przekazanie go innemu producentowi; przekazaniem takim mogą być szczególnie zainteresowani producenci z przystępujących Państw Członkowskich, od których pierwotnie wymagano uczestnictwa za pośrednictwem powiadamiającego, który posiadał stałą siedzibę w jednym z dwunastu Państw Członkowskich przed przystąpieniami;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 3600/92 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 4 dodaje się ust. 1a w brzmieniu:
"1. a.
Nie naruszając przepisów ust. 1, producenci posiadający stałą siedzibę w Austrii, Finlandii lub Szwecji mogą powiadomić Komisję najpóźniej do dnia 30 kwietnia 1995 r.";
2) w art. 5 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 5 dodaje się akapit w brzmieniu:
"W przypadku kiedy inne Państwo Członkowskie zostało wyznaczone jako Państwo Członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy, pierwotne Państwo Członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy informuje o tym wskazanych powiadamiających i przekazuje nowo wyznaczonemu Państwu Członkowskiemu pełniącemu rolę sprawozdawcy wszelką korespondencję i wszystkie informacje, które otrzymało jako Państwo Członkowskie sprawozdawca w odniesieniu do danej substancji czynnej.";
b) dodaje się ust. 6 w brzmieniu:
"6.
W przypadku kiedy powiadamiający decyduje się na zakończenie swojego uczestnictwa w programie pracy w odniesieniu do substancji czynnej, informuje o tym Państwo Członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy, Komisję oraz innych powiadamiających w odniesieniu do danej substancji.
W przypadku kiedy powiadamiający uzgodni z innym producentem, że zostaje przez niego zastąpiony do celów dalszego uczestnictwa w programie pracy zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, powiadamiający oraz ten inny producent informują Państwo Członkowskie pełniące rolę sprawozdawcę oraz Komisję poprzez wspólne oświadczenie wyrażające zgodę na zastąpienie przez tego innego producenta pierwotnego powiadamiającego w wykonywaniu obowiązków powiadamiającego, ustalonych w art. 6–8; zapewnią oni, że inni powiadamiający o danej substancji są również poinformowani";
3) w art. 6 ust. 5 tiret pierwsze otrzymuje brzmienie:
"— przyznany zostanie nowy termin na przedkładanie dokumentacji spełniającej wymogi ust. 2 i 3; nowy termin będzie przyznawany jedynie w przypadkach, w których udowodni się, że opóźnienie zostało spowodowane przez wysiłki, aby przedstawić zbiorowe dokumentacje, lub przez dodatkowe wysiłki podejmowane przez powiadamiającego (lub powiadamiających) ze względu na decyzję o wyznaczeniu innego Państwa Członkowskiego pełniącego rolę sprawozdawcy zgodnie z art. 5 ust. 5,";
4) w art. 7 ust. 1 lit. a) dodaje się:
"na kolejność badania nie mają jednakże wpływu dokumentacje przedstawione przez powiadamiających, określonych w art. 4 ust. 1 lit. a)".
Artykuł 2
W rozporządzeniu (WE) nr 933/94 wprowadza się następujące zmiany:
1) w załączniku I, w odniesieniu do następujących substancji czynnych wymienionych w kolumnie A, w kolumnie B w wyznaczonych Państwach Członkowskich pełniących rolę sprawozdawcy wprowadza się następujące zmiany:
"A _BAR_ B _BAR_
Nazwa _BAR_ Państwo Członkowskie sprawozdawca _BAR_
Amitraz _BAR_ Austria _BAR_
Lamba-cyhalotryna _BAR_ Szwecja _BAR_
Deltametryna _BAR_ Szwecja _BAR_
Lindan _BAR_ Austria _BAR_
Dinokap _BAR_ Austria _BAR_
Propikonazol _BAR_ Finlandia _BAR_
Alachlor _BAR_ Hiszpania _BAR_
Etofumezat _BAR_ Szwecja _BAR_
Desmedifam _BAR_ Finlandia _BAR_
Penmedifam _BAR_ Finlandia _BAR_
Propyzamid _BAR_ Szwecja _BAR_
Pirydat _BAR_ Austria" _BAR_
2) w załączniku III dodaje się:
AUSTRIA
Bundesministerium für Land- und Forstwirtschaft,
p.a.
Bundesamt und Forschungszentrum für Landwirtschaft,
Trunnerstraβe 5,
A-1020 Wien;
FINLANDIA
Kasvintuotannon tarkastuskeskus,
Torjunta-aineiden toimiala,
PL 42,
FIN-00501 Helsinki;
SZWECJA
Kemikalieinspektionen,
PO Box 1384,
S-17127 Solna.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 540/95
z dnia 10 marca 1995 r.
ustanawiające uzgodnienia dotyczące zgłaszania podejrzanych nieoczekiwanych reakcji negatywnych na produkty lecznicze stosowane u ludzi i do celów weterynaryjnych, niestanowiących jednak poważnego zagrożenia, zaistniałych we Wspólnocie lub w państwie trzecim, dopuszczonych do obrotu zgodnie z przepisami rozporządzenia Rady (EWG) nr 2309/93
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2309/93 z dnia 22 lipca 1993 r. ustanawiające wspólnotowe procedury wydawania pozwoleń dla produktów leczniczych przeznaczonych dla ludzi i weterynaryjnych i nadzoru nad nimi oraz ustanawiające Europejską Agencję ds. Oceny Produktów Leczniczych [1], w szczególności jego art. 22 ust. 1 akapit trzeci i art. 44 ust. 1 akapit trzeci,
a także mając na uwadze co następuje: w każdym czasie w obrocie produktami leczniczymi może pojawić się i zostać rozpoznany szereg negatywnych reakcji niewskazanych w skróconym opisie właściwości produktu leczniczego;
artykuł 22 ust. 1 i art. 44 ust. 1 zawierają przepisy dotyczące zgłaszania podejrzanych reakcji negatywnych w stopniu poważnym w odniesieniu do odpowiednio: produktów leczniczych stosowanych u ludzi i weterynaryjnych;
innowacyjne produkty lecznicze powinny zostać poddane, w interesie zdrowia ludzi i zwierząt, ścisłemu nadzorowi farmakologicznemu, włączając w to wykrywane przypadki mającej miejsce we Wspólnocie lub w państwie trzecim, budzącej wątpliwości, nieoczekiwanej negatywnej, ale nie w stopniu poważnym, reakcji na produkty lecznicze, stosowane u ludzi i o zastosowaniu weterynaryjnym, i zgłaszanych osobom, którym udzielono pozwolenia na dopuszczenie do obrotu, przez osoby zawodowo związane z ochroną zdrowia, a także, w przypadku sektora weterynaryjnego, przez inne właściwe osoby.
osoby, którym udzielono zatwierdzenia, powinny, w miarę potrzeby, wystąpić o zmianę zatwierdzenia, jeśli ustalą, że budzące wątpliwości nieoczekiwane reakcje negatywne, które jednak nie zostały uznane za negatywne w poważnym stopniu, są związane z rzeczonym produktem leczniczym;
Europejska Agencja ds. Oceny Produktów Leczniczych (zwana dalej "Agencją") jest odpowiedzialna za koordynowanie działań Państw Członkowskich w dziedzinie monitoringu negatywnych reakcji na produkty lecznicze (nadzór farmakologiczny);
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałych Komitetów ds. Produktów Leczniczych Stosowanych u Ludzi oraz Weterynaryjnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Osoba odpowiedzialna za wprowadzenie do obrotu produktu leczniczego, dopuszczonego do obrotu zgodnie z przepisami rozporządzenia Rady (EWG) nr 2309/93, jest zobowiązana do zapewnienia, aby podejrzane nieoczekiwane reakcje negatywne na produkty lecznicze stosowane u ludzi i do celów weterynaryjnych, niestanowiące jednak poważnego zagrożenia, zaistniałe we Wspólnocie lub w państwie trzecim, były zgłaszane właściwym władzom Państw Członkowskich i Agencji.
Artykuł 2
O ile nie zostaną ustanowione inne wymogi jako warunek pozwolenia na dopuszczenie do obrotu, podejrzane nieoczekiwane reakcje negatywne zgłasza osoba, której udzielono pozwolenia na dopuszczenie do obrotu w oddzielnej i jasno zidentyfikowanej części sprawozdań okresowych, określonych w art. 22 ust. 2 i art. 44 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2309/93 ("aktualizacja w zakresie bezpieczeństwa"). Te aktualizacje w zakresie bezpieczeństwa powinny zawierać rubrykę odnoszącą się do zgłoszeń indywidualnych przypadków, którym towarzyszy ogólna ocena naukowa zawierająca opis istoty reakcji i innych stosownych właściwości reakcji, ze zwróceniem szczególnej uwagi na wszelkie zmiany w odniesieniu do ich częstotliwości.
Artykuł 3
Dane powinny zostać włączone do odpowiedniej aktualizacji w zakresie bezpieczeństwa do końca każdego okresu, określonego w art. 22 ust. 2 i art. 44 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2309/93 ("moment zamknięcia zbierania danych"). Aktualizacje w zakresie bezpieczeństwa zostaną przekazane odpowiednim władzom każdorazowo, nie później niż 60 dni po momencie zamknięcia zbierania danych.
Artykuł 4
Nieoczekiwane, podejrzane reakcje negatywne, niestanowiące jednak poważnego zagrożenia, które zgodnie z oceną osoby, której udzielono pozwolenia na dopuszczenie do obrotu, mogą być przypisane produktowi leczniczemu i wymagają wprowadzenia zmian w skróconym opisie właściwości produktu, określonym w art. 4 ust. 9 akapit drugi dyrektywy Rady 65/65/EWG [2], ostatnio zmienionej przez dyrektywę 93/39/EWG [3] i art. 5 ust. 9 akapit drugi dyrektywy Rady 81/851/EWG [4], ostatnio zmienionej przez dyrektywę 93/40/EWG, należy stosować przepisy rozporządzenia Komisji (WE) nr 542/95 z dnia 10 marca 1995 r., ostatnio zmienionego przez dyrektywę 93/40/EWG [5], dotyczącego badania zmian warunków pozwolenia na dopuszczenie do obrotu na podstawie rozporządzenia Rady (EWG) nr 2309/93 [6], oraz rozporządzenie Komisji (EWG) nr 541/95 z dnia 10 marca 1995 r. dotyczące badania zmian warunków pozwolenia na dopuszczenie do obrotu udzielonego przez właściwe władze Państwa Członkowskiego [7].
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 553/95
z dnia 13 marca 1995 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 3223/94 w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1035/72 z dnia 18 maja 1972 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], ostatnio zmienione Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji oraz rozporządzeniem (WE) nr 3290/94 [2], w szczególności jego art. 23 ust. 2,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3813/92 z dnia 28 grudnia 1992 r. w sprawie jednostki rozliczeniowej i kursów przeliczeniowych, jakie mają być stosowane do celów wspólnej polityki rolnej [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 150/95 [4], w szczególności jego art. 3 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3311/94 z dnia 20 grudnia 1994 r. przedłużające o miesiąc stosowanie porozumień agromonetarnych obowiązujących w dniu 31 grudnia 1994 r. oraz ustalające rolnicze kursy przeliczeniowe dla nowych Państw Członkowskich [5], w szczególności jego art. 1 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
niezbędne jest doprecyzowanie i zmiana niektórych przepisów rozporządzenia Komisji (WE) nr 3223/94 [6]; pojęcie "importer" powinno zostać zdefiniowane na podstawie rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [7], ostatnio zmienionego Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji; wykaz reprezentatywnych rynków wymieniony w art. 3 powinien zostać uzupełniony;
standardowa kwota w wysokości 5 ECU, określona w art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 3223/94, wyrażana jest bez uwzględnienia współczynnika korygującego wynoszącego 1,207509, który był stosowany do rolniczego kursu przeliczeniowego do dnia 31 stycznia 1995 r.; odstępstwo przewidywane w rozporządzeniu (WE) nr 3311/94 należy stosować do tej standardowej kwoty od dnia 1 stycznia 1995 r.;
ostatecznie niezbędne jest zapewnienie, aby liczby, na podstawie których wnoszone jest zabezpieczenie, były takie, jak te wymienione w rozporządzeniu (EWG) nr 2913/92 od dnia 1 stycznia 1995 r.;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 3223/94 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 1 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Dla celów niniejszego rozporządzenia "importer"; oznacza zgłaszającego w rozumieniu art. 4 ust. 18 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.";
2) w art. 3 ust. 1 tiret piąte i ósme otrzymują brzmienie:
"—Królestwo Hiszpanii: _BAR_ Madryt, Barcelona, Sewilla, Bilbao, Saragossa, Walencja, _BAR_
—Republika Włoska: _BAR_ Mediolan, Bolonia;"; _BAR_
3) w art. 4 ust. 1 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Standardowa kwota jest wyrażona bez uwzględniania współczynnika korygującego, wynoszącego 1,207509, który był stosowany do rolniczego kursu przeliczeniowego do dnia 31 stycznia 1995 r.";
4) w art. 5 ust. 1 lit. a) akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"W przypadku gdy wyżej wymienione ceny są wyższe o więcej niż 8 % od wartości standardowej, stosowanej dla danego produktu w momencie sporządzania zgłoszenia o dopuszczeniu do swobodnego obrotu, importer musi złożyć zabezpieczenie, określone w art. 248 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93. Do tego celu kwotą należności przywozowej, której mogą podlegać ostatecznie produkty, jest kwota należności, którą importer uiściłby gdyby dany produkt został sklasyfikowany na podstawie wskazanej wartości standardowej".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 559/95
z dnia 13 marca 1995 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej[1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 3115/94[2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wspomnianego rozporządzenia, niezbędne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 określiło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i reguły te stosuje się również do każdej innej nomenklatury, w całości lub w części na niej opartej bądź która dodaje do niej dodatkowe poddziały i która jest ustanowiona na podstawie szczególnych przepisów wspólnotowych, z uwzględnieniem stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego;
zgodnie z wymienionymi ogólnymi regułami, towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane do odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3;
właściwe jest, z zastrzeżeniem środków obowiązujących we Wspólnocie odnoszących się do systemów podwójnej kontroli oraz do uprzedniego i wstecznego wspólnotowego nadzoru nad wyrobami włókienniczymi przy ich przywozie do Wspólnoty, aby wiążące informacje taryfowe dotyczące klasyfikacji towarów według kodów CN, wydane przez organy celne Państw Członkowskich, które nie są zgodne z niniejszym rozporządzeniem, mogły być nadal powoływane przez posiadacza, zgodnie z przepisami art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny[3], przez okres 60 dni;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Wydziału Nomenklatury Taryfowej i Statystycznej Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane w Nomenklaturze Scalonej do odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2 wymienionej tabeli.
Artykuł 2
Z zastrzeżeniem środków obowiązujących we Wspólnocie odnoszących się do systemów podwójnej kontroli oraz do uprzedniego i wstecznego wspólnotowego nadzoru nad wyrobami włókienniczymi przy ich przywozie do Wspólnoty, na wiążące informacje taryfowe dotyczące klasyfikacji towarów w Nomenklaturze Scalonej, wydane przez organy celne Państw Członkowskich, które nie są już zgodne z niniejszym rozporządzeniem, można nadal powoływać się, zgodnie z przepisami art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 przez okres 60 dni.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) NR 603/95
z dnia 21 lutego 1995 r.
w sprawie wspólnej organizacji rynku suszu paszowego
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 42 i 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie (EWG) nr 1117/78 [3] ustanawia wspólną organizację rynku suszu paszowego; rozporządzenie (EWG) nr 1417/78 [4] ustala system pomocy odnośnie do suszu paszowego;
należy wypłacać jednolitą, zryczałtowaną stawkę pomocy odnośnie do suszu paszowego; stawka pomocy odnośnie do suszu paszowego sztucznie suszonego gorącem powina być wyższa od stawki pomocy odnośnie do suszu paszowego suszonego na słońcu, tak aby uwzględnić dodatkowe koszty;
w celu ograniczenia wspólnotowej produkcji suszu paszowego, ilość, odnośnie do której może być przyznana pomoc, powinna zostać objęta maksymalnym limitem;
należy ustalić dwie różne maksymalne ilości gwarantowane (MIG), jedną dla suszu suszonego sztucznie gorącem, drugą dla suszonego na słońcu;
te MIG powinny być rozdzielane pomiędzy poszczególne Państwa Członkowskie w sposób sprawiedliwy, uwzględniając w szczególności średnią ich produkcji, odnośnie do której przyznano pomoc na moc art. 5 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1117/78 w latach gospodarczych 1992/1993 i 1993/1994 według danych dostępnych Komisji w lipcu 1994 r.;
w celu zagwarantowania przestrzegania MIG oraz zniechęcenia do nadmiernej produkcji w całej Wspólnocie pomoc odnośnie do suszu paszowego powinna, w przypadku nadwyżki, zostać zmniejszona; zmniejszenie to powinno być stosowane jednakowo we wszystkich Państwach Członkowskich, w odniesieniu do pierwszych pięciu procent, o które MIG zostaną przekroczone; w przypadku gdy przekroczenie to jest większe, Państwa Członkowskie, które przekraczają swoje krajowe gwarantowane ilości, powinny zostać objęte dodatkowym zmniejszeniem pomocy;
ostateczna kwota pomocy nie może zostać wypłacona, dopóki nie dokona się obliczenia, czy MIG nie została przekroczona; z tego względu zaliczki na poczet pomocy należy wypłacać dopiero wtedy, gdy susz paszowy opuści zakład przetwórczy;
Parlament Europejski wezwał do podwyższenia zaliczki ponad 50 % przewidziane we wniosku Komisji; Komisja podzieliła ten punkt widzenia; w rezultacie kwoty określone w art. 6 stały się tymczasowe; aby sprostać temu wezwaniu, Rada niezwłocznie rozpatrzy kwestię wysokości zaliczek na podstawie wniosku Komisji, w celu przyjęcia w jak najszybszym terminie rozporządzenia, które ostateczne rozstrzygnie tę kwestię;
rok gospodarczy suszu paszowego, odnośnie do którego przyznawana jest pomoc, rozpoczyna się dnia 1 kwietnia każdego roku i kończy się dnia 31 marca roku następnego, gdyż produkcja w Państwach Członkowskich, położonych na Południu, rozpoczyna się już w kwietniu;
należy określić kryteria dotyczące minimalnej jakości suszu paszowego, odnośnie do którego może zostać przyznana pomoc;
w celu zapewnienia regularnego zaopatrywania w zielonkę zakładów przetwórczych i umożliwienia producentom korzystania z systemu pomocy przyznanie pomocy powinno, w niektórych przypadkach, być uzależnione od zawarcia umów przez producentów i zakłady przetwórcze;
umowy te powinny, z jednej strony, sprzyjać regularnemu zaopatrywaniu zakładów przetwórczych oraz, z drugiej strony, pozwolić producentom na skorzystanie z pomocy; w tym celu należy określić, że umowy powinny zawierać pewne informacje;
zakłady przetwórcze powinny spełniać określone warunki, aby móc korzystać z pomocy; zakłady te powinny zatem prowadzić rachunkowość materiałową, zawierającą dane konieczne do weryfikacji uprawnienia do skorzystania z pomocy i dostarczać wszelkie niezbędne dokumenty dowodowe;
w przypadku braku umów między producentami a zakładami przetwórczymi te ostatnie powinny dostarczyć innych informacji dla potrzeb weryfikacji uprawnienia do korzystania z pomocy;
w przypadku umów na specjalne zamówienie, dotyczących przetwórstwa pasz dostarczanych przez producenta, należy przewidzieć możliwość powrotu pomocy z powrotem do producenta;
w celu ułatwiania wdrożenia rozpatrywanych środków należy przewidzieć procedurę ustanawiającą ścisłą współpracę pomiędzy Państwami Członkowskimi i Komisją w ramach Komitetu Zarządzającego;
w ramach wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej Wspólnota wynegocjowała różne porozumienia (zwane dalej "porozumieniami GATT"); kilka z tych porozumień dotyczy rolnictwa, w szczególności Porozumienie o Rolnictwie (zwane dalej "Porozumieniem");
ponieważ Porozumienie dotyczące zabezpieczeń ustanowiło dokładne reguły stosowania klauzul ochronnych przewidzianych w organizacjach rynkowych, należy uzupełnić klauzulę ochronną znajdującą zastosowanie w przypadku suszu paszowego o odniesienie do zobowiązań wynikających z umów międzynarodowych;
należy zapewnić, by wejście w życie nowych zasad dotyczących wymiany handlowej z państwami trzecimi zbiegło się w czasie z datą wejścia w życie zobowiązań Wspólnoty z wynikających z wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej;
rozporządzenia (EWG) nr 1117/78 i (EWG) nr 1417/78 powinny zostać uchylone, z wyjątkiem, w odniesieniu do pierwszego z nich, niektórych artykułów, które pozostają w mocy aż do daty zastosowania ustawodawstwa wdrażającego wyniki negocjacji Rundy Urugwajskiej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ustanawia się wspólną organizację rynku suszu paszowego, która obejmuje następujące produkty:
Kod CN _BAR_ Oznaczenie towarów _BAR_
a)ex12141000 _BAR_ —mączka i granulaty lucerny suszonej sztucznie gorącem _BAR_
_BAR_ —mączka i granulaty lucerny suszonej i mielonej w inny sposób _BAR_
ex12149091 i ex12149099 _BAR_ —lucerna, esparceta, koniczyna, łubin, wyka oraz inne wyroby paszowe podobnego rodzaju, suszone sztucznie gorącem, z wyjątkiem siana i kapusty pastewnej i produktów zawierających siano _BAR_
_BAR_ —lucerna, esparceta, koniczyna, łubin, wyka, nostrzyk, groszek bulwiasty i seradela, suszone i mielone w inny sposób _BAR_
b)ex23099098 _BAR_ —koncentraty białkowe uzyskiwane z soku lucerny i trawy _BAR_
_BAR_ —produkty poddawane dehydratacji, uzyskiwane wyłącznie z odpadów stałych oraz soku, powstające w trakcie przygotowywania koncentratów, określonych w tiret pierwszym _BAR_
Artykuł 2
Rok gospodarczy dla produktów określonych w art. 1 rozpoczyna się dnia 1 kwietnia każdego roku i kończy dnia 31 marca roku następnego.
TYTUŁ I
System pomocy
Artykuł 3
1.
Pomoc przyznawana jest do produktów wymienionych w art. 1.
2.
Bez uszczerbku dla art. 5, pomoc do produktów wymienionych w art. 1 lit. a) tiret pierwsze i trzecie oraz w art. 1 lit. b) ustala się w wysokości 68,83 ECU za tonę.
3.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 5, pomoc do produktów wymienionych w art. 1 lit. a) tiret drugie i czwarte ustala się w wysokości 38,64 ECU za tonę.
Artykuł 4
1.
Ustanawia się, na rok gospodarczy, maksymalną ilość gwarantowaną (MIG) 4394 miliony ton suszu paszowego, do której może zostać przyznana pomoc określona w art. 3 ust. 2.
2.
MIG określona w ust. 1 rozdzielana jest na poszczególne Państwa Członkowskie w następujący sposób:
Krajowa ilość gwarantowana (KIG)
_BAR_ (w tonach) _BAR_
UGBL _BAR_ 8000 _BAR_
Dania _BAR_ 334000 _BAR_
Niemcy _BAR_ 421000 _BAR_
Grecja _BAR_ 32000 _BAR_
Hiszpania _BAR_ 1224000 _BAR_
Francja _BAR_ 1455000 _BAR_
Irlandia _BAR_ 5000 _BAR_
Włochy _BAR_ 523000 _BAR_
Niderlandy _BAR_ 285000 _BAR_
Portugalia _BAR_ 5000 _BAR_
Zjednoczone Królestwo _BAR_ 102000 _BAR_
3.
Ustanawia się, na każdy rok gospodarczy, MIG w wysokości 443500 ton suszu paszowego suszonego na słońcu, do której pomoc określona w art. 3 ust. 3 może zostać przyznana.
4.
MIG określona w ust. 3 jest rozdzielana między Państwa Członkowskie w następujący sposób:
Krajowa ilość gwarantowana (KIG)
_BAR_ (w tonach) _BAR_
UGBL _BAR_ — _BAR_
Dania _BAR_ — _BAR_
Niemcy _BAR_ — _BAR_
Grecja _BAR_ 5500 _BAR_
Hiszpania _BAR_ 101000 _BAR_
Francja _BAR_ 150000 _BAR_
Irlandia _BAR_ — _BAR_
Włochy _BAR_ 162000 _BAR_
Niderlandy _BAR_ — _BAR_
Portugalia _BAR_ 25000 _BAR_
Zjednoczone Królestwo _BAR_ — _BAR_
Artykuł 5
Jeżeli w trakcie roku gospodarczego ilość suszu paszowego, do której zgłaszany jest wniosek o pomoc na mocy art. 3 ust. 2 lub art. 3 ust. 3, przekracza MIG określoną odpowiednio w art. 4 ust. 1 lub art. 4 ust. 3, pomoc wypłacana w trakcie tego roku obliczana jest w sposób następujący:
- w przypadku pierwszych 5 %, o które przekroczona jest MIG, pomoc zostaje pomniejszona, we wszystkich Państwach Członkowskich, o kwotę proporcjonalną do tego przekroczenia,
- w przypadku przekroczenia o ponad 5 % dokonuje się dodatkowego pomniejszenia w tych Państwach Członkowskich, w których produkcja przekracza KIG, powiększoną o 5 %, proporcjonalnie do tego przekroczenia.
Stosowane pomniejszenie ustalane jest przez Komisję zgodnie z procedurą określoną w art. 17, tak aby zapewnić, że wydatki wyrażone w ECU rolnych nie przekroczą tego, co byłoby osiągnięte, gdyby MIG nie została przekroczona.
Artykuł 6
1.
Przedsiębiorstwa zajmujące się przetwórstwem suszu paszowego, które ubiegają się o pomoc na podstawie niniejszego rozporządzenia, mają prawo do zaliczki:
- w wysokości 34,41 ECU za tonę w przypadku suszu paszowego, do którego zgłoszono wniosek o pomoc określoną w art. 3 ust. 2, i
- w wysokości 19,32 ECU za tonę w przypadku suszu paszowego, do którego zgłoszono wniosek o pomoc określoną w art. 3 ust. 3.
Państwa Członkowskie przeprowadzają niezbędne kontrole w celu sprawdzenia, czy prawo do zaliczki rzeczywiście przysługuje.
W przypadku stwierdzenia uprawnienia do pomocy wypłaca się zaliczkę.
2.
Susz paszowy musi uprzednio opuścić zakład przetwórczy, aby mógł być objęty zaliczką.
3.
Jeżeli zostanie wypłacona zaliczka, wyrównanie odpowiadające ewentualnej różnicy pomiędzy kwotą zaliczki oraz całkowitą wysokością pomocy należnej przedsiębiorstwu przetwarzającemu susz paszowy wypłacane jest z uwzględnieniem przepisów art. 5.
Artykuł 7
Państwa Członkowskie przekazują Komisji informacje, najpóźniej do dnia 31 maja każdego roku, na temat ilości suszu paszowego kwalifikującego się do uzyskania pomocy na mocy art. 3 ust. 2 i art. 3 ust. 3 w poprzednim roku gospodarczym.
Artykuł 8
Pomoc przewidziana w art. 3 przyznawana jest, na wniosek zainteresowanego, do suszu paszowego, który opuścił przedsiębiorstwo przetwórcze i który spełnia następujące warunki:
a) maksymalna zawartość wilgotności wynosi pomiędzy 11 i 14 % i może być zróżnicowana w zależności od sposobu prezentacji produktu;
b) minimalna ogólna zawartość białka w suchej masie nie może być niższa niż:
- 15 % w odniesieniu do produktów wymienionych w art. 1 lit. a) oraz art. 1 lit. b) tiret drugie,
- 45 % w odniesieniu do produktów wymienionych w art. 1 lit. b) tiret pierwsze;
c) susz paszowy charakteryzuje się wysoką, nadającą się do sprzedaży jakością.
Dodatkowe wymagania, w szczególności dotyczące zawartości karotenu i włókien, mogą zostać ustalone zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17.
Artykuł 9
Pomoc przewidzianą w art. 3 przyznaje się wyłącznie przedsiębiorstwom przetwarzającym produkty wymienione w art. 1, które:
a) prowadzą rachunkowość materiałową obejmującą przynajmniej:
- ilość użytej zielonki oraz, gdzie stosowne, paszy suszonej na słońcu; jednakże jeżeli szczególna sytuacja przedsiębiorstwa tego wymaga, ilości te mogą być oszacowane na podstawie powierzchni obsianych,
- ilość wyprodukowanego suszu paszowego, jak również ilość i jakość suszu opuszczającego przedsiębiorstwo;
b) dostarczają wszelkie inne dodatkowe dokumenty konieczne do weryfikacji uprawnienia do pomocy;
c) wchodzą w skład przynajmniej jednej z następujących kategorii:
- przedsiębiorstw, które zawarły umowy z producentami pasz podlegających suszeniu,
- przedsiębiorstw, które przetworzyły swoje własne zbiory lub też, w przypadku grup, zbiory swoich członków,
- przedsiębiorstw, które zaopatrzone zostały przez osoby fizyczne lub prawne oferujące pewne gwarancje pozostające do określenia i które zawarły umowy z producentami pasz podlegających suszeniu; te osoby fizyczne lub prawne są kupcami zatwierdzonymi przez właściwe władze Państw Członkowskich, w których pasze są zbierane, na warunkach określonych według procedury opisanej w art. 17.
Artykuł 10
Przedsiębiorstwa, które przetwarzają swoje własne zbiory lub w przypadku grup — zbiory swoich członków, przedstawiają corocznie właściwym władzom Państw Członkowskich, w terminie pozostającym do określenia, deklarację dotyczącą powierzchni, z których zebrana pasza przeznaczona jest na przetworzenie.
Artykuł 11
1.
Umowy określone w art. 9 lit. c) zawierają nie tylko cenę, która jest płacona producentom za paszę oraz, gdzie stosowne, za paszę suszoną na słońcu, ale także przynajmniej:
- powierzchnię, z której zbiór ma być dostarczony do przedsiębiorstwa przetwórczego,
- warunki dostawy i płatności.
2.
Jeżeli umowy określone w art. 9 lit. c) tiret pierwsze są umowami specjalnego zamówienia na przetwórstwo pasz dostarczonych przez producentów, wyszczególniają one przynajmniej powierzchnię, z której zbiór przeznaczony jest na dostawę i zawierają klauzulę przewidującą ciążący na przedsiębiorstwach przetwórczych obowiązek wypłacenia producentom pomocy określonej w art. 3, którą otrzymują za ilości przetworzone w ramach umów.
Artykuł 12
1.
Państwa Członkowskie ustanowią system kontroli pozwalający na sprawdzenie, w przypadku każdego przedsiębiorstwa przetwórczego, czy:
- spełnione zostały warunki określone w poprzednich artykułach,
- ilości, na które zgłoszony został wniosek o pomoc, odpowiadają ilości suszu minimalnej jakości, który opuścił to przedsiębiorstwo.
2.
Susz paszowy waży się, jak również pobiera się próbki w chwili, gdy opuszcza on przedsiębiorstwo przetwórcze.
3.
Państwa Członkowskie informują Komisję o przepisach, które zamierzają przyjąć w celu stosowania ust. 1, przed ich przyjęciem.
TYTUŁ II
Wymiana handlowa z państwami trzecimi
Artykuł 13
Z zastrzeżeniem odmiennych przepisów niniejszego rozporządzenia, w odniesieniu do produktów wymienionych w art. 1, znajdują zastosowanie stawki Wspólnej Taryfy Celnej.
Artykuł 14
1.
Ogólne zasady dotyczące wykładni Nomenklatury Scalonej, jak również szczegółowe zasady jej stosowania znajdują zastosowanie w odniesieniu do klasyfikacji taryfowej produktów objętych niniejszym rozporządzeniem; nomenklatura taryfowa wynikająca ze stosowania niniejszego rozporządzenia jest zawarta w nomenklaturze scalonej.
2.
Z zastrzeżeniem odmiennych przepisów niniejszego rozporządzenia lub przepisów przyjętych na mocy niniejszego rozporządzenia, w wymianie handlowej z państwami trzecimi zabrania się:
- pobierania jakichkolwiek opłat o skutku równoważnym do opłat celnych,
- stosowania jakichkolwiek ograniczeń ilościowych lub środków o skutku równoważnym.
Artykuł 15
1.
Jeżeli na wspólnotowym rynku jednego lub kilku produktów wymienionych w art. 1 wystąpią poważne zakłócenia lub też pojawi się groźba wystąpienia takich zakłóceń z przyczyn wzrostu przywozu lub wywozu, mogących uniemożliwić realizację celów zawartych w art. 39 Traktatu, Komisja może podjąć stosowne środki w wymianie handlowej z państwami trzecimi, aż do chwili, gdy zniknie to zakłócenie lub też groźba jego wystąpienia.
Rada, działając na wniosek Komisji, zgodnie z procedurą głosowania określoną w art. 43 ust. 2 Traktatu, przyjmuje ogólne zasady stosowania niniejszego ustępu i określa przypadki i granice, w ramach których Państwa Członkowskie mogą podejmować tymczasowe środki ochronne.
2.
W przypadku zaistnienia sytuacji określonej w ust. 1 Komisja, na wniosek Państwa Członkowskiego lub też z własnej inicjatywy, decyduje o podjęciu niezbędnych środków; środki te zostają podane do wiadomości Państw Członkowskich i stosuje je się niezwłocznie.
Jeżeli Komisja otrzyma wniosek od Państwa Członkowskiego, podejmie stosowną decyzję w ciągu trzech dni roboczych od otrzymania tego wniosku.
3.
Każde z Państw Członkowskich może przedłożyć Radzie środek, o którym zadecydowała Komisja, w terminie trzech dni roboczych następujących po dniu, w którym został on podany do wiadomości.
Rada zbiera się bezzwłocznie.
Może ona, stanowiąc większością kwalifikowaną, zmienić lub uchylić dany środek.
4.
Niniejszy artykuł stosuje się zgodnie ze zobowiązaniami wynikającymi z umów zawartych zgodnie z art. 228 ust. 2 Traktatu.
TYTUŁ III
Przepisy ogólne
Artykuł 16
Z zastrzeżeniem odmiennych przepisów niniejszego rozporządzenia, art. 92, 93 i 94 Traktatu stosuje się do produkcji i handlu produktami określonymi w art. 1.
Artykuł 17
1.
Komisja wspierana jest przez komitet składający się z przedstawicieli Państw Członkowskich, pod przewodnictwem przedstawiciela Komisji.
2.
Jeżeli znajduje zastosowanie procedura ustanowiona w niniejszym artykule, przewodniczący przedkłada sprawę komitetowi, z własnej inicjatywy lub na wniosek przedstawiciela jednego z Państw Członkowskich.
3.
Przedstawiciel Komisji przedkłada komitetowi projekt środków, jakie należy podjąć.
Komitet wydaje opinię na temat projektu w terminie, który przewodniczący ustala w zależności od pilności sprawy.
Opinia wydawana jest większością określoną w art. 148 ust. 2 Traktatu w przypadku decyzji, które Rada przyjmuje na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w ramach Komitetu są ważone w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
4.
Komisja podejmuje środki, które stosuje się natychmiast.
Jednakże w przypadku gdy nie są one zgodne z opinią Komitetu, środki te są bezzwłocznie przekazywane przez Komisję Radzie.
W takim przypadku:
- Komisja może odroczyć stosowanie środków, o których zadecydowała, na okres nieprzekraczający jednego miesiąca, licząc od daty takiego przekazania,
- Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może podjąć odmienną decyzję w terminie określonym w poprzednim ustępie.
5.
Komitet może rozpatrywać jakąkolwiek inną sprawę zgłoszoną przez swojego przewodniczącego, z własnej inicjatywy lub na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego.
Artykuł 18
Zgodnie z procedurą ustaloną w art. 17 przyjmowane są:
a) szczegółowe zasady stosowania niniejszego rozporządzenia, w szczególności te, które dotyczą:
- przyznawania pomocy określonej w art. 3, jak również zaliczki przewidzianej w art. 6,
- sprawdzania i stwierdzania prawa do uzyskania pomocy, w tym również wszelkich koniecznych kontroli, przy czym w każdych z tych działań można posługiwać się niektórymi elementami zintegrowanego systemu,
- kryteriów określania minimalnej jakości,
- warunków, które powinny spełnić przedsiębiorstwa określone w art. 9 lit. c) tiret drugie, jak również warunków, o których mowa w art. 10,
- środka kontrolnego, który należy wykonać zgodnie z art. 12 ust. 2,
- kryteriów, które należy spełnić w celu zawarcia umów określonych w art. 9, i elementów, które powinny one zawierać, oprócz kryteriów określonych w art. 11,
- stosowania maksymalnej gwarantowanej ilości (MIG);
b) środki przejściowe, jeśli okażą się konieczne w celu ułatwienia przejścia od systemu pomocy określonego w rozporządzeniu (EWG) nr 1117/78 do systemu ustanowionego w niniejszym rozporządzeniu.
Artykuł 19
Państwa Członkowskie przekazują Komisji informacje na temat środków podjętych w celu stosowania niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 20
1.
Rozporządzenie (EWG) nr 1117/78 traci moc, z wyjątkiem art. 7 i 8, które pozostają w mocy do dnia 20 czerwca 1995 r.
2.
Rozporządzenie (EWG) nr 1417/78 traci moc.
Artykuł 21
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 629/95
z dnia 23 marca 1995 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania do mleka i przetworów mlecznych niektórych kontyngentów taryfowych dla Węgier i Bułgarii, otwartych rozporządzeniem Rady (WE) nr 3379/94
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3379/94 z dnia 22 grudnia 1994 r., otwierające i zarządzające niektórymi wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi w 1995 r. na niektóre produkty rolne i na piwo [1], w szczególności jego art. 3,
a także mając na uwadze, co następuje: w wyniku przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, rozporządzenie (WE) nr 3379/94 otworzyło autonomiczne kontyngenty taryfowe na rok 1995 w celu tymczasowego zapewnienia zgodności ze zobowiązaniami dotyczącymi dostosowania koncesji przyznanych na niektóre produkty rolne dla Węgier i Bułgarii (między innymi), do czasu zawarcia dodatkowych Protokołów do umów z tymi krajami; nowe kontyngenty pozostają bez uszczerbku dla uzgodnień dotyczących przywozu, przewidzianych we wspomnianych umowach między Wspólnotą a tymi krajami;
wspomniane rozporządzenie wprowadza na rok 1995 niektóre uzgodnienia dotyczące obniżenia lub zwolnienia z przywozowych opłat wyrównawczych na niektóre produkty, w tym mleko i przetwory mleczne; szczegółowe zasady stosowania powinny być przyjęte w celu zarządzania tymi uzgodnieniami; uzgodnienia te uzupełniają albo wprowadzają odstępstwa od rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3719/88 z dnia 16 listopada 1988 r., ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na przywóz i na wywóz oraz świadectw o wcześniejszym ustaleniu refundacji dla produktów rolnych [2], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 340/95 [3];
w celu zapewnienia prawidłowego zarządzania przywozem powinno być wymagane zabezpieczenie dla wniosków o pozwolenia na przywóz oraz należy ustanowić niektóre warunki w odniesieniu do wniosków o pozwolenia; ustalone ilości powinny być rozłożone nierównomiernie w ciągu roku, a procedura przyznawania pozwoleń oraz termin ich ważności powinny zostać określone;
należy zapewnić stały dostęp do wspomnianych ustalonych ilości wszystkim importerom wspólnotowym, a obniżona opłata powinna być stosowana konsekwentnie w odniesieniu do wszystkich przywozów przedmiotowych produktów we wszystkich Państwach Członkowskich aż do wyczerpania tych ustalonych ilości; należy podjąć środki konieczne w celu zapewnienia skutecznego zarządzania przez Wspólnotę tymi ustalonymi ilościami oraz, w szczególności z powodu istnienia ryzyka spekulacji, dostęp importerów do wspomnianego systemu powinien podlegać szczególnym warunkom; ta metoda zarządzania wymaga ścisłej współpracy między Państwami Członkowskimi i Komisją;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W ramach uzgodnień przewidzianych w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 3379/94, wszystkie przywozy do Wspólnoty przetworów mlecznych pochodzących z Węgier i Bułgarii, objętych kodami CN wymienionymi w załączniku I do niniejszego rozporządzenia, podlegają okazaniu pozwoleń na przywóz, które wydano i o które wnioskowano na warunkach określonych w niniejszym rozporządzeniu.
Ilości produktów, do których mają zastosowanie te uzgodnienia oraz stopy obniżenia opłat są podane w załączniku I.
Artykuł 2
Ilości określone w załączniku I są rozłożone w następujący sposób:
- 33 % w okresie od dnia 1 kwietnia do dnia 30 czerwca,
- 33 % w okresie od dnia 1 lipca do dnia 30 września,
- 34 % w okresie od dnia 1 października do dnia 31 grudnia.
Artykuł 3
Do celów uzgodnień dotyczących przywozu określonych w art. 1 stosuje się następujące przepisy:
a) w chwili składania wniosków, wnioskujący o pozwolenie na przywóz musi udowodnić w sposób zadowalający właściwe organy zainteresowanych Państw Członkowskich, że uczestniczy w obrocie mlekiem i przetworami mlecznymi z państwami trzecimi od co najmniej 12 miesięcy.
Jednakże wyklucza się korzystanie z tego systemu przedsiębiorstwa handlu detalicznego lub restauracje sprzedające ich produkty konsumentom końcowym;
b) wnioski o pozwolenia mogą dotyczyć tylko jednej z pozycji kodu CN wymienionych w załączniku I do niniejszego rozporządzenia w przypadku produktu pochodzącego z jednego z dwóch krajów objętych niniejszym rozporządzeniem;
Wnioski o pozwolenia muszą dotyczyć co najmniej 10 ton oraz maksymalnie 25 % ilości dostępnej dla danego produktu na okres przewidziany w art. 2, na który składany jest wniosek o pozwolenie;
c) w sekcji 8 wniosku o pozwolenie oraz samego pozwolenia wskazuje się kraj pochodzenia; pozwolenia zawierają zobowiązanie do przywozu ze wskazanego kraju;
d) w sekcji 20 wniosku o uzyskanie pozwolenia i samego pozwolenia umieszczony jest jeden z następujących wpisów:
Reglamento (CE) no 629/95,
Forordning (EF) nr. 629/95,
Verordnung (EG) Nr. 629/95,
Κανονισμός (ΕΚ) αριθ.
629/95,
Regulation (EC) No 629/95,
Règlement (CE) no 629/95,
Regolamento (CE) n. 629/95,
Verordening (EG) nr. 629/95,
Regulamento (CE) n.o 629/95,
Förordning (EG) nr 629/95,
Asetus (EY) N:o 629/95;
e) w sekcji 24 pozwolenia umieszczony jest jeden z następujących wpisów:
Reducción de la exacción reguladora establecida en el Reglamento (CE) no 629/95,
Nedsættelse, jf. forordning (EF) nr. 629/95, af importafgiften,
Ermäßigung der Abschöpfung gemäß der Verordnung (EG) Nr. 629/95,
Μείωση του δασμού όπως προβλέπεται από τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ.
629/95,
Levy reduced in accordance with Regulation (EC) No 629/95,
Réduction du prélèvement prévue par le règlement (CE) no 629/95,
Riduzione del prelievo a norma del regolamento (CE) n. 629/95,
Heffing verlaagd overeenkomstig Verordening (EG) nr. 629/95,
Redução do direito nivelador prevista no Regulamento (CE) n.o 629/95,
Nedsättning av importavgiften enligt förordning (EG) nr 629/95,
Asetuksessa (EY) N:o 629/95 säädetty maksun alennus.
Artykuł 4
1.
Wnioski o pozwolenia mogą być składane tylko w terminie pierwszych 10 dni każdego okresu, jak określono w art. 2.
2.
Wnioski o pozwolenia są dopuszczalne tylko wtedy, kiedy składający je oświadczy na piśmie, że nie złożył i zobowiązuje się nie składać żadnych innych wniosków z zakresu uzgodnień dotyczących przywozu określonych w art. 1, w odniesieniu do bieżącego okresu, dotyczących tego samego produktu o kodzie i kraju pochodzenia w Państwie Członkowskim, na który złożony jest jego wniosek, ani w żadnym innym Państwie Członkowskim; jeśli ta sama zainteresowana strona składa więcej niż jeden wniosek odnoszący się do tego samego produktu, żaden z wniosków tej osoby nie będzie dopuszczony.
3.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję, w trzecim dniu roboczym po upływie terminu składania wniosków o wnioskach złożonych na każdy produkt wymieniony w załączniku I. Powiadomienia te obejmują wykaz wnioskodawców oraz wykaz ilości, o które ubiegają się wnioskodawcy, według kodu CN oraz kraju pochodzenia.
Wszystkie powiadomienia, w tym powiadomienia o braku wniosków, są przesyłane przy użyciu dalekopisu lub faksu w wyznaczonym dniu roboczym, zgodnie ze wzorem podanym w załączniku II do niniejszego rozporządzenia, jeżeli nie złożono żadnych wniosków, lub zgodnie ze wzorem podanym w załącznikach II i III, jeśli wnioski zostały złożone.
4.
Komisja, w najkrótszym możliwym terminie, podejmuje decyzję o tym, jaki zakres ilości może być przyznany w odniesieniu do wniosków określonych w art. 3.
Jeżeli ilości, w odniesieniu do których złożono wnioski przekraczają ilości dostępne w odniesieniu do każdego kodu CN i kraju pochodzenia, Komisja ustala jednorazową obniżkę procentową ilości, o które ubiegają się wnioskodawcy.
Jeżeli ilość uzyskana przez zastosowanie tej stopy procentowej zostanie uznana przez wnioskodawcę za niewystarczającą, może on wstrzymać się od wykorzystania pozwolenia.
W takim przypadku powiadamia on właściwy organ wydający decyzję w terminie trzech dni roboczych od opublikowania decyzji określonej w poprzednim akapicie.
Właściwy organ informuje Komisję o szczegółach tego powiadomienia.
Tam gdzie całkowita ilość, o którą złożono wnioski jest mniejsza niż ilość dostępna w odniesieniu do każdego kodu CN i kraju pochodzenia, Komisja oblicza pozostałą ilość, która zostaje dodana do ilości dostępnej w odniesieniu do następnego okresu.
5.
Pozwolenia są wydawane w najkrótszym możliwym terminie po podjęciu decyzji przez Komisję.
Artykuł 5
Zgodnie z art. 21 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3719/88 pozwolenia na przywóz zachowują ważność przez 60 dni od dnia ich rzeczywistego wydania.
Jednakże pozwolenia tracą ważność po dniu 31 grudnia roku wydania.
Pozwolenia na przywóz wydane zgodnie z niniejszym rozporządzeniem są niezbywalne.
Artykuł 6
Należy złożyć zabezpieczenie w wysokości 36,23 ECU za 100 kilogramów dla wniosków o pozwolenia na przywóz na wszystkie produkty określone w art. 1.
Artykuł 7
Bez uszczerbku dla przepisów niniejszego rozporządzenia stosuje się rozporządzenie (EWG) nr 3719/88.
Jednakże nie naruszając art. 8 ust. 4 tego rozporządzenia, ilość przywożona zgodnie z niniejszym rozporządzeniem nie może przekroczyć ilości wskazanej w sekcji 17 i 18 pozwolenia na przywóz.
W tym celu w sekcji 19 wspomnianego pozwolenia wpisuje się cyfrę "0".
Artykuł 8
Produkt zostaje dopuszczony do swobodnego obrotu w chwili przedstawienia świadectwa EUR1, wydanego przez kraj wywozu zgodnie z protokołem 4 załączonym do Umowy przejściowej.
Artykuł 9
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) NR 636/95
z dnia 20 lutego 1995 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2261/84 ustanawiające ogólne zasady przyznawania pomocy na produkcję oliwy z oliwek oraz organizacjom producentów
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady 136/66/EWG z dnia 22 września 1966 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów [1], w szczególności jego art. 5 ust. 4,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
zgodnie z art. 17a rozporządzenia (EWG) nr 2261/84 [2] w odniesieniu do bieżącego roku gospodarczego średnie plony oliwek i uzysku oliwy z ostatnich czterech lat gospodarczych muszą być ustalone do dnia 1 grudnia, a szacowana produkcja oraz jednostkowa suma pomocy produkcyjnej, która może zostać wypłacona z góry, musi być ustalona do dnia 1 kwietnia; zgodnie z art. 18 wymienionego rozporządzenia plony oliwek i uzysk oliwy muszą być ustalone przez jednorodne obszary produkcji najpóźniej do dnia 31 maja każdego roku;
na podstawie stosownych przepisów wspólnotowych, przyjętych zgodnie z art. 5 ust. 5 rozporządzenia 136/66/EWG, pomoc produkcyjna jest wypłacana plantatorom oliwek, których średnia produkcja jest mniejsza niż 500 kg, a zaliczki są wypłacane plantatorom oliwek, których średnia produkcja wynosi co najmniej 500 kg, od dnia 16 października każdego roku gospodarczego;
w celu poprawy zarządzania programem pomocy produkcyjnej w odniesieniu do oliwy z oliwek należy określić szacowaną produkcję oraz uzysk w tym samym czasie i później w każdym roku gospodarczym w odniesieniu do oliwy z oliwek, tak żeby odpowiednie informacje były bardziej aktualne; nieprzekraczalny termin określenia średniego uzysku w odniesieniu do ostatnich czterech lat gospodarczych powinien także zostać przedłużony dla ułatwienia związanej z tym pracy;
w związku z tym, że obecnie dostępne dane dotyczące wypłaty zaliczek są bardziej wiarygodne niż w przeszłości, kwota pomocy, która może być wypłacona zaliczkowo oraz ilość uwzględniana przy przyznawaniu zaliczki powinny w rezultacie zostać zwiększone, ale w taki sposób, żeby wykluczyć jakiekolwiek ryzyko nieprawidłowej wypłaty;
należy w związku z tym zmienić rozporządzenie (EWG) nr 2261/84,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 2261/84 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 12:
- ustęp 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Zaliczka:
a) jest równa kwocie otrzymanej przez pomnożenie jednostkowej kwoty pomocy ustalonej zgodnie z art. 17a ust. 2 przez ilość oliwy określoną we wniosku o pomoc;
b) nie może zostać udzielona, jeśli:
- plony oliwek i uzysk oliwy nie zostały ustalone na bieżący rok gospodarczy zgodnie z art. 18,
- nie przeprowadzono kontroli, określonej w art. 8 ust. 1, oraz kontroli na miejscu, określonej w art. 14 ust. 3a",
- skreśla się ust. 3;
2) w art. 17a:
- w ust. 1 datę "1 grudnia" zastępuje się datą "1 marca",
- w ust. 2 datę "1 kwietnia" zastępuje się datą "1 lipca",
- w ust. 3 wyrazy "sześć miesięcy" zastępuje się wyrazami "osiem miesięcy",
- w ust. 4 datę "15 marca" zastępuje się datą "15 czerwca".
3) w art. 18 datę "31 maja" zastępuje się datą "30 czerwca", a datę "30 kwietnia" datą "31 maja".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 656/95
z dnia 28 marca 1995 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2568/91 w sprawie właściwości oliwy z oliwek i oliwy z wytłoczyn oliwek oraz w sprawie odpowiednich metod analizy oraz rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 136/66/EWG z dnia 2 września 1966 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 3179/93 [2], w szczególności jego art. 35a,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 3330/94 [4], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje: rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2568/91 [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2632/94 [6], określa właściwości oliwy z oliwek i oliwy z wytłoczyn oliwek oraz właściwe metody analizy; rozporządzenie (EWG) nr 2568/91 zmienia także uwagi dodatkowe 2, 3 i 4 do rozdziału 15 Nomenklatury Scalonej, zawartej w zał. I do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87;
z powodu postępu w badaniach definicje właściwości oliwy z oliwek podane w rozporządzeniu (EWG) nr 2568/91 powinny zostać zmienione w taki sposób, żeby zapewnić większą czystość produktów umieszczanych na rynku; należy też określić właściwą metodę analizy;
doświadczenie wykazało, że niezbędne są pewne dostosowania w metodzie oznaczania zawartości kwasu trilinolanowego; dodatkowo, w celu kontynuowania procesu harmonizacji międzynarodowych norm ustanowionych przez Międzynarodową Radę ds. Oliwy z Oliwek należy uregulować niektóre granice dotyczące właściwości oliwy z oliwek i oliwy z wytłoczyn oliwek;
zmiany właściwości oliwy z oliwek, określonych powyżej, wymagają zmiany uwag dodatkowych 2, 3, i 4 do rozdziału 15 Nomenklatury Scalonej;
w celu uwzględnienia okresu dostosowania do nowych norm i wprowadzenia środków potrzebnych do zastosowania ich oraz w celu uniknięcia zakłóceń w handlu, należy opóźnić wejście w życie niniejszego rozporządzenia o około dwa miesiące oraz ustanowić przepisy w odniesieniu do pakowanej oliwy przed jego wejściem w życie w określonym terminie;
dlatego należy zmienić rozporządzenia (EWG) nr 2658/87 i (EWG) nr 2568/91, zał. XIV do którego zmieniał wspomniane uwagi dodatkowe;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Olejów i Tłuszczów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 2568/91 wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 2 dodaje się myślnik w brzmieniu:
"— metoda przedstawiona w zał. XVII do oznaczenia stigmastadienów."
2.
Zmienia się załączniki zgodnie z zał. I do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Uwagi dodatkowe 2, 3 i 4 do rozdziału 15 Nomenklatury Scalonej, zawarte w zał. I do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87, zastępuje się tekstem określonym w zał. II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w sześćdziesiątym dniu po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (We) Nr 671/95
z dnia 29 marca 1995 r.
w sprawie przyznania specjalnych ilości referencyjnych dla niektórych producentów mleka i przetworów mlecznych w Austrii i Finlandii
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3950/92 z dnia 28 grudnia 1992 r. ustanawiające dodatkową opłatę wyrównawczą w sektorze mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jego art. 3 ust. 2 akapit siódmy,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 3 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3950/92 stanowi, że całkowite ilości dla Austrii i Finlandii mogą zostać zwiększone o ilości wynoszące maksymalnie odpowiednio 180000 oraz 200000 ton celem ich wykorzystania na przydział ilości referencyjnych dla tych producentów, których prawo do wznowienia produkcji ucierpiało wskutek przystąpienia;
w obu nowych Państwach Członkowskich niektórzy rolnicy albo uczestniczyli w danym czasie w programie przestawienia się lub niewprowadzania do obrotu mleka lub przetworów mlecznych albo mieli pozwolenie na produkcję bez ilości referencyjnych z powodu położenia geograficznego swoich gospodarstw; ci rolnicy powinni mieć pozwolenie zgodnie zasadami Wspólnoty na wznowienie lub kontynuowanie produkcji mleka;
niektórzy producenci we Wspólnocie w podobnych sytuacjach otrzymywali przydział ilości referencyjnych pod warunkiem spełnienia pewnych wymogów; taka zgodność powinna być również wymagana od zainteresowanych rolników w nowych Państwach Członkowskich;
Komitet Zarządzający ds. Mleka i Przetworów Mlecznych nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Producent, którego gospodarstwo jest położone na obszarze geograficznym Austrii i Finlandii, który:
a) albo brał udział w programie niewprowadzania do obrotu mleka i przetworów mlecznych w okresie kończącym się w dniu 31 grudnia 1994 r. lub też w późniejszym okresie;
b) lub też zaprzestał, częściowo lub całkowicie, dostaw lub sprzedaży bezpośredniej lecz zgodnie z ustawodawstwem krajowym przed dniem 1 stycznia 1995 r. zachował prawo do wznowienia ich w danym terminie do maksymalnej wielkości produkcji poprzednio mu udostępnionej;
c) lub który podlega przepisom prawa krajowego w związku z geograficznymi właściwościami położenia miejsca produkcji, lecz nie posiada pełnej ilości referencyjnej w ramach ustawodawstwa krajowego obowiązującego przed dniem 1 stycznia 1995 r. oraz jest producentem w rozumieniu art. 9 lit. c) rozporządzenia (EWG) nr 3950/92;
na swój wniosek otrzymuje tymczasowo, czy to w granicach ilości referencyjnej, którą posiadał przed częściowym czy całkowitym przerwaniem produkcji czy w oparciu o ilości wprowadzane do obrotu w ciągu 12 miesięcy poprzedzających złożenie wniosku albo ilości przeciętne za ostatnie trzy okresy 12-miesięczne, specjalną ilość referencyjną na dostawy i/lub sprzedaż bezpośrednią pod warunkiem, że:
- wykaże, że przestrzegał zobowiązania dotyczącego niewprowadzania do obrotu lub przestawienia produkcji lub też specjalnych zasad produkcji odnoszących się do niego w ramach prawa krajowego,
- do dnia złożenia wniosku nie przekazał całości swojego gospodarstwa, oraz
- przedstawi na poparcie swojego wniosku, w odniesieniu do kryteriów, które mają zostać określone w ustawodawstwie krajowym, że jest w stanie wyprodukować w swoim gospodarstwie specjalne ilości referencyjne, o które wnosi.
2.
W wypadku sprzedaży lub dzierżawy części gospodarstwa przed datą złożenia wniosku, przyznane ilości zostaną zmniejszone proporcjonalnie do areału, który został sprzedany lub wydzierżawiony.
3. Ilości przyznane producentom, którzy spełniają warunki ustanowione w ust. 1 lit. a) i b), powinny zostać zmniejszone o procent odpowiadający temu, jaki stosuje się do producentów prowadzących działalność bez uszczerbku dla poszanowania całkowitej ilości określonej w art. 3 ust. 2 akapit piąty i szósty rozporządzenia (EWG) nr 3950/92.
4.
Ilości przyznane producentom, którzy spełniają warunki ustanowione w ust. 1 lit. c), nie mogą przekraczać łącznie 60000 ton.
Artykuł 2
Wniosek, określony w art. 1 ust. 1 powinien być sporządzony i przedłożony przez producenta właściwym organom wyznaczonym przez Państwo Członkowskie zgodnie z uzgodnieniami danego Państwa Członkowskiego:
- przed dniem 1 maja poprzedzającym datę, kiedy kończy się okres częściowego lub całkowitego przerwania produkcji, lub przed dniem 1 maja 1995 r., jeśli okres ten kończy się w roku 1995,
- w przypadku wniosków złożonych przez producentów, którzy spełniają warunki ustanowione w art. 1 ust. 1 lit. c), przed dniem 1 maja 1995 r.
Artykuł 3
1.
Właściwy organ potwierdza otrzymanie wniosku oraz sprawdza, czy spełnione są warunki ustanowione w art. 1 ust. 1.
2.
Kryteria stosowane przy ustaleniu zdolności wnioskodawcy do wyprodukowania w swoim gospodarstwie specjalnej ilości referencyjnej, o którą wnosi, obejmują:
- liczbę i rasę krów, które wnioskodawca posiada w swoim gospodarstwie, w wieku przynajmniej sześciu miesięcy i odpowiednich do produkcji mleka na sprzedaż,
- powierzchnię użytków rolnych nadających się i wykorzystywanych do produkcji rolnej,
- inwestycje poczynione w celu zwiększenia produkcji mleka w gospodarstwie,
- możliwość wypasania stada w trakcie pewnej części roku na pastwiskach poza gospodarstwem.
3.
Właściwy organ powiadamia wnioskodawcę przed dniem 1 sierpnia o specjalnej ilości referencyjnej tymczasowo mu przyznanej.
4.
Jeśli w ciągu dwóch lat od tymczasowego przyznania specjalnej ilości referencyjnej producent może wykazać zgodnie z wymogami właściwego organu, że prowadził sprzedaż bezpośrednią i/lub dostawy przez okres przynajmniej 12 miesięcy, oraz że sprzedaż bezpośrednia i/lub dostawy mleka osiągnęły w ciągu tychże 12 miesięcy poziom wynoszący przynajmniej 80 % tymczasowej specjalnej ilości referencyjnej, to ilość taka zostanie mu przyznana ostatecznie.
W innym przypadku ilość referencyjna przyznana ostatecznie będzie równa ilości, która była faktycznie dostarczana lub sprzedawana bezpośrednio.
Artykuł 4
1.
W przypadku sprzedaży lub dzierżawy całości lub części gospodarstwa albo też czasowego przekazania ilości referencyjnej przed jej ostatecznym przyznaniem, ilość referencyjna zostaje zmniejszona proporcjonalnie według areału, który został sprzedany lub wydzierżawiony lub według czasowo przekazanej kwoty.
2.
Specjalne ilości referencyjne, tymczasowo przyznane na podstawie niniejszego rozporządzenia, nie mogą zostać włączone w żaden program zaprzestania produkcji mleka w ciągu trzech lat od tymczasowego przyznania tych ilości.
Artykuł 5
Przepisy niniejszego rozporządzenia stosuje się także w przypadku gospodarstw lub części gospodarstw otrzymanych w drodze spadku lub w inny podobny sposób od rolnika, określonego w art. 1 ust. 1.
Artykuł 6
Państwa Członkowskie informują Komisję:
- przed dniem 1 kwietnia 1995 r. o nazwie właściwych organów oraz ustaleniach przyjętych do celów art. 1 oraz przyjętych kryteriach innych niż te, które wyszczególniono w art. 3 ust. 2.
- przed dniem 1 października każdego roku o liczbie wniosków oraz wnioskowanych ilościach.
Artykuł 7
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) NR 684/95
z dnia 27 marca 1995 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 603/95 w sprawie wspólnej organizacji rynku suszu paszowego
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 42 i 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
przyjmując rozporządzenie (WE) nr 603/95 w sprawie wspólnej organizacji rynku suszu paszowego [3], Rada wskazała, że wysokość zaliczki przewidziana w art. 6 pozostaje do ostatecznego ustalenia;
niezbędne jest, aby zwiększony poziom zaliczki nie zakłócił właściwego stosowania systemu maksymalnych gwarantowanych ilości;
cel ten można osiągnąć przez system zabezpieczeń;
nowa możliwość nie powinna działać na szkodę podmiotów gospodarczych, które preferują niższy poziom zaliczek bez zabezpieczenia, przewidziany w art. 6;
dlatego rozporządzenie (WE) nr 603/95 powinno zostać zmienione,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 603/95 wprowadza się następujące zmiany:
1) Artykuł 6 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 6
1.
Przedsiębiorstwa zajmujące się przetwórstwem suszu paszowego, które ubiegają się o pomoc na mocy niniejszego rozporządzenia, mają prawo do zaliczki:
- 41,30 ECU na tonę w przypadku suszu paszowego, odnośnie do którego zgłoszono wniosek o pomoc określoną w art. 3 ust. 2, lub 55,06 ECU na tonę, jeśli zostanie złożone zabezpieczenie w wysokości 13,76 ECU za tonę, i
- 23,18 ECU na tonę w przypadku suszu paszowego, odnośnie do którego zgłoszono wniosek o pomoc określoną w art. 3 ust. 3, lub 30,91 ECU na tonę, jeśli zostanie złożone zabezpieczenie w wysokości 7,73 ECU za tonę.
Państwa Członkowskie przeprowadzą niezbędne kontrole celem upewnienia się, czy uprawnienia do otrzymania zaliczki są uzasadnione.
W przypadku stwierdzenia uprawnienia do pomocy, wypłaca się zaliczkę.
Jednakże zaliczka może zostać wypłacona przed nabyciem praw, w przypadku gdy przedsiębiorstwo zajmujące się przetwórstwem złoży zabezpieczenie w wysokości równej zaliczce, powiększonej o 10 %.
Zabezpieczenie takie stanowi pokrycie wszystkich innych zabezpieczeń, które mogły zostać wniesione zgodnie z akapitem pierwszym, tiret pierwsze lub drugie.
Zabezpieczenie takie zostaje zmniejszone do poziomu przewidzianego w tiret pierwszym lub drugim zaraz po ustanowieniu prawa do przedmiotowej pomocy, oraz zostaje całkowicie zwolnione po wpłaceniu pozostałej kwoty.
2.
Susz paszowy musi uprzednio opuścić zakład przetwórczy, aby mógł być objęty zaliczką.
3.
W przypadku gdy doszło do wypłaty zaliczki, wyrównanie odpowiadające ewentualnej różnicy między kwotą zaliczki a całkowitą wysokością pomocy należnej przedsiębiorstwu przetwarzającemu susz paszowy wypłacane jest z uwzględnieniem art. 5.
4.
W przypadku gdy doszło do wypłaty zaliczki przewyższającej całkowitą sumę płatności, do której przedsiębiorstwo przetwarzające susz paszowy jest uprawnione, przy uwzględnieniu art. 5, przedsiębiorstwo zwróca tę część zaliczki, która stanowi nadpłatę na żądanie właściwego organu Państwa Członkowskiego."
2) W art. 18 lit. a) po tiret drugim dodaje się tiret w brzmieniu:
"— zwolnienie zabezpieczeń określonych w art. 6 ust. 1."
3) W art. 20 dodaje się ustęp w brzmieniu:
"3.
Odniesienia do rozporządzeń uchylonych zgodnie z ust. 1 i 2 traktuje się jako odniesienia do niniejszego rozporządzenia."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 685/95
z dnia 27 marca 1995 r.
w sprawie zarządzania nakładami połowowymi dotyczącymi niektórych obszarów i zasobów połowowych Wspólnoty
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 4 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3760/92 z dnia 20 grudnia 1992 r. ustanawiającego wspólnotowy system rybołówstwa i akwakultury [4] stanowi, że obowiązkiem Rady jest ustanowienie środków wspólnotowych określających warunki dostępu do obszarów i zasobów oraz prowadzenia połowów;
rozporządzenie (WE) nr 1275/94 [5] stanowi, że w związku z włączeniem i dostosowaniem do środków wspólnotowych ustaleń dotyczących dostępu do wód i zasobów, określonych w Akcie Przystąpienia Hiszpanii i Portugalii, Rada przyjmie do dnia 1 stycznia 1995 r. środki zgodne z art. 3 tego rozporządzenia;
należy zachować istniejącą równowagę i dorobek wspólnotowy, w szczególności zasadę względnej stabilności;
należy zapobiec zwiększeniu ogólnych poziomów istniejących nakładów połowowych w ramach obszarów i zasobów objętych Aktem Przystąpienia Hiszpanii i Portugalii i należy zapewnić redukcję nakładów połowowych, jeśli z powodu zmian w zasobach okaże się niezbędne ogólne zmniejszenie wielkości dopuszczalnych połowów;
należy wziąć pod uwagę złożoność połowów oraz biologiczne, geograficzne i geomorfologiczne cechy zasobów; szczególne znaczenie należy nadać potrzebie zachowania równowagi zasobów na obszarach ekologicznie wrażliwych;
zadaniem Państw Członkowskich bandery jest uregulowanie nakładów połowowych; w związku z tym procedury zarządzania i monitorowania powinny być przejrzyste i sprawiedliwe;
wprowadzeniu systemu zarządzania nakładami połowowymi powinny towarzyszyć określone środki wspólnotowe,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zgodnie z przepisami wspólnej polityki rybołówstwa niniejsze rozporządzenie ustanawia, z mocą od dnia 1 stycznia 1996 r., kryteria i procedury wprowadzenia systemu zarządzania nakładami połowowymi w strefach ICES Vb, VI, VII, VIII, IX i X oraz w strefach CECAF 34.1.1, 34.1.2 i 34.2.0.
Artykuł 2
1.
Państwa Członkowskie sporządzą wykazy statków rybackich pływających pod ich banderami, które są uprawnione do prowadzenia połowów, z podziałem na rodzaje określone w załączniku I.
2.
Państwa Członkowskie mogą w późniejszym terminie dołączyć do sporządzonego wcześniej wykazu statków rybackich inne statki, pod warunkiem że w chwili sporządzenia danych wykazów posiadały uprawnienia do wykonywania połowów.
3.
Państwa Członkowskie mogą w późniejszym terminie zastąpić statki umieszczone w wykazie innymi statkami.
4.
W przypadku jakichkolwiek zmian w wykazach, mają zastosowanie kryteria i procedury określone w art. 3 i 5.
TYTUŁ I
Środki dotyczące połowów gatunków głębinowych
Artykuł 3
1.
Mając na względzie wszystkie rodzaje połowów gatunków głębinowych określonych w załączniku I, Państwa Członkowskie określą niezbędne nakłady połowowe na podstawie wspólnotowych kryteriów ustalania nakładów połowowych określonych w załączniku II.
2.
Nakłady połowowe zostaną określone z uwzględnieniem następujących warunków:
i) nakłady ustala się na poziomie, który umożliwi każdemu Państwu Członkowskiemu, w odniesieniu do każdego rodzaju połowu, pełne wykorzystanie możliwości połowowych, tzn. gatunki objęte Ogólnymi Dopuszczalnymi Połowami (TAC) przyznane lub nie, a także gatunki nieobjęte takim ograniczeniem;
ii) poziomy nakładów określa się z zastosowaniem zasad wspólnotowych; równowaga istniejąca w eksploatacji między rodzajami połowów i strefami nie może zostać naruszona;
iii) poziomy nakładów w żadnym stopniu nie mogą wpływać na względną stabilność różnych rodzajów rybołówstwa;
3.
Państwa Członkowskie wprowadzą ustalenia regulujące nakłady połowowe, jeśli potencjalne nakłady połowowe, odpowiadające swobodnemu dostępowi statków umieszczonych w wykazie statków, przekraczają ustalone nakłady.
4.
Zainteresowane Państwa Członkowskie ustalą nakłady połowowe w strefach ICES VII i VII f, na północ od 50o30' szerokości geograficznej północnej, mając na względzie tradycyjne nakłady połowowe.
5.
Zainteresowane Państwa Członkowskie ustalą nakłady połowowe na obszarze położonym na południe od 56o30' szerokości geograficznej północnej, na wschód od 12o długości geograficznej zachodniej i na północ od 50o30' długości geograficznej północnej na podstawie poziomu działalności ich statków, z wyjątkiem statków pływających pod banderą hiszpańską, których liczba na tym obszarze nie może przekroczyć 40, zgodnie z przepisami ustanowionymi w ust. 2 ppkt ii).
TYTUŁ II
Środki dotyczące połowów gatunków pelagicznych
Artykuł 4
1.
Mając na względzie połowy gatunków pelagicznych, w tym gatunków intensywnie migrujących, określonych w załączniku I, Państwa Członkowskie podejmą kroki w celu zapewnienia monitorowania a posteriori aktualnego nakładu połowowego.
2. W szczególnych przypadkach nakład połowowy może być regulowany przez Radę w ramach procedury ustanowionej w art. 8 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 3760/92, z uwzględnieniem między innymi istniejącej równowagi w eksploatacji w ramach rodzajów połowów i stref.
3.
Mając na celu zagwarantowanie, aby kontrola obejmująca nakłady połowowe, określone w art. 3 ust. 4 i 5, miała zastosowanie w odniesieniu do gatunków pelagicznych i pozostałych gatunków innych niż głębinowe, w strefach ICES VII a i VII f, na podstawie wniosku Komisji Rada podejmie decyzję zgodnie z procedurą przewidzianą w ust. 2 niniejszego artykułu.
TYTUŁ III
Przepisy ogólne
Artykuł 5
1.
Najpóźniej do dnia 31 marca 1995 r. Państwa Członkowskie przekażą Komisji następujące informacje:
- wykazy statków, określonych w art. 2, wykonujących połowy gatunków głębinowych;
- ustalony nakład połowowy, określony w art. 3 ust. 1;
- w miarę potrzeby proponowane zasady regulujące nakład połowowy, określone w art. 3 ust. 3.
2.
Państwa Członkowskie będą okresowo przekazywać Komisji informacje o zmianach dotyczących informacji, określonych w ust. 1.
3.
Komisja przekaże Państwom Członkowskim informacje, określone w ust. 1 i 2.
Artykuł 6
1.
Na podstawie informacji określonych w art. 5 i po przeprowadzeniu szczegółowych konsultacji z zainteresowanymi Państwami Członkowskimi Komisja najpóźniej do dnia 30 kwietnia 1995 r. przedstawi Radzie wniosek dotyczący rozporządzenia mającego regulować nakład połowowy.
2.
Najpóźniej do dnia 30 czerwca 1995 r.
Rada podejmie decyzję dotyczące tego wniosku, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 8 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 3760/92. Rada może przyjąć albo odrzucić warunki prowadzenia połowów przedstawione przez zainteresowane Państwa Członkowskie, z uwzględnieniem zasad względnej stabilności i niedyskryminacji.
Rozporządzenie, które zostanie przyjęte przez Radę może przewidywać przyjęcie środków wykonawczych zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 18 rozporządzenia (EWG) nr 3760/92, wraz z dostosowaniem warunków prowadzenia połowów w pewnych warunkach z pełnym uwzględnieniem kryteriów i warunków określonych w art. 3 ust. 1 i 2 niniejszego rozporządzenia.
Komisja dokona weryfikacji warunków prowadzenia połowów, w przypadku gdy odpowiednie pułapy nakładu połowowego naruszają pełne wykorzystanie kwot Państwa Członkowskiego i podejmie odpowiednie środki w celu zaradzenia tej sytuacji, zgodnie z procedurą przewidzianą w akapicie drugim.
3.
Jeśli Rada najpóźniej do dnia 31 lipca 1995 r. nie podejmie decyzji, Komisja na podstawie wniosku określonego w ust. 1 przyjmie, w miarę możliwości najpóźniej do dnia 31 października 1995 r., środki, które zapobiegną zwiększeniu przez Państwo Członkowskie nakładu połowowego ponad istniejący poziom, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 18 rozporządzenia (EWG) nr 3760/92.
4.
Jeśli Komisja do dnia 31 grudnia 1995 r. nie przyjmie środków ustanowionych w ust. 3, stosuje się wykazy statków rybackich i w miarę potrzeby, zasady regulujące nakład połowowy, które zostały zgłoszone Komisji przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 7
1.
Przed dniem 31 marca 1995 r. Państwa Członkowskie podejmą niezbędne kroki w celu zastąpienia nakładu połowowego, ustanowionego zgodnie z art. 3.
Państwo Członkowskie powiadomi Komisję o podjętych krokach, o których Komisja poinformuje z kolei pozostałe Państwa Członkowskie.
W związku z powyższym Państwo Członkowskie może uregulować nakład połowowy poprzez monitorowanie działalności jego floty oraz poprzez podejmowanie odpowiednich działań, jeśli ma zostać osiągnięty poziom nakładu połowowego, ustalony zgodnie z art. 6.
2.
W razie konieczności Państwa Członkowskie mogą wydawać specjalne zezwolenia połowowe dla statków pływających pod banderą danego Państwa.
3.
Państwa Członkowskie podejmą niezbędne działania w celu zapewnienia przekazywania przez statki pływające pod jego banderą informacji dotyczących szczegółów wejścia na obszar połowu i wyjścia z niego, w tym wejścia do i wyjścia z portów usytuowanych w obrębie tych obszarów, w których mają zastosowanie ograniczenia nakładu oraz ograniczenia zdolności połowowej, a także wejścia do i wyjścia z obszaru położonego na południe od 56o30' szerokości geograficznej północnej, na wschód od 12o długości geograficznej zachodniej i na północ od 50o30' szerokości geograficznej północnej.
Statki wyposażone w automatyczne systemy monitorowania położenia statku w czasie rzeczywistym, uznawane przez ustawodawstwo wspólnotowe, mogą przesyłać wyżej wspomniane informacje za pomocą tych systemów.
4.
Państwa Członkowskie podejmą niezbędne kroki w celu zapewnienia przekazywania przez statki pływające pod odpowiednimi banderami, w załączeniu do informacji o wejściu i wyjściu z danego obszaru, deklaracji o połowach zatrzymanych na pokładzie, od daty wejścia w życie, nie później niż do dnia 1 stycznia 1998 r., Wspólnotowej infrastruktury zarządzania danymi o połowach dokonanych na wodach Wspólnoty.
5.
Informacje i deklaracje, określone w ust. 3 i 4, zostaną jednocześnie przekazane państwu bandery i państwu nadbrzeżnemu.
6.
Najpóźniej do dnia 30 czerwca 1995 r. Komisja przedstawi Radzie wnioski dotyczące zmian rozporządzenia Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiające system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa [6], w szczególności jego art. 6, dotyczącego obowiązku rejestrowania połowów i nakładu połowowego.
Rada rozpatrzy powyższe wnioski do dnia 31 grudnia 1995 r.
7.
Najpóźniej do dnia 30 czerwca 1995 r.
Rada rozpatrzy wniosek Komisji dotyczący zmiany decyzji Rady 89/631/EWG z dnia 27 listopada 1989 r. w sprawie finansowania przez Wspólnotę wydatków ponoszonych przez Państwa Członkowskie w celu dostosowania się do Wspólnotowego systemu ochrony i zarządzania zasobami połowowymi [7]. Zmiana ma doprowadzić do zapewnienia Irlandii dodatkowego wsparcia finansowego, w tym dotyczącego finansowania wydatków operacyjnych, w ramach wytycznych finansowych i z uwzględnieniem ustalonych praktyk Wspólnoty.
8.
Najpóźniej do dnia 15 września każdego roku Komisja przekaże Państwom Członkowskim pełne sprawozdanie obejmujący inspekcje przeprowadzone przez Komisję w roku poprzednim wraz z oceną wyników inspekcji i zalecanych usprawnień w krajowych ustaleniach dotyczących wdrażania.
Artykuł 8
Do dnia 1 stycznia 1996 r. Państwa Członkowskie podejmą środki określone w załączniku III.
Artykuł 9
1.
Przepisy ustanowione w art. 2, 3, art. 4 ust. 2 i art. 7 stosuje się w odniesieniu do statków o długości przekraczającej 15 metrów między liniami prostopadłymi.
2.
Zdolność połowowa statków o długości mniejszej zostanie określona globalnie dla każdego rodzaju połowu.
Artykuł 10
Zgodnie z art. 4 i 8 rozporządzenia (EWG) nr 3760/92 Rada, najpóźniej do dnia 31 grudnia 1995 r., ustali ogólny dopuszczalny połów dla różnych zasobów ostroboka w strefie ICES X i CECAF, które w tych strefach zostaną przyznane Hiszpanii i Portugalii.
Artykuł 11
1.
Zgodnie z art. 9 rozporządzenia (EWG) nr 3760/92 zainteresowane Państwa Członkowskie wymienią między sobą możliwości połowowe przyznane im na warunkach określonych w załączniku IV pkt 1.
2.
Od dnia 1 stycznia 1996 r. zainteresowane Państwa Członkowskie ograniczą swoje połowy zgodnie z warunkami określonymi w załączniku IV pkt 2.
Artykuł 12
1.
Zgodnie z przepisami i procedurami ustanowionymi w art. 4 rozporządzenia (EWG) nr 3760/92 oraz zgodnie z zasadą niedyskryminacji Rada, najpóźniej do dnia 30 czerwca 1995 r., rozpatrzy zmiany, które mają być wprowadzone do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3094/86 z dnia 7 października 1986 r. ustanawiającego określone techniczne środki ochrony zasobów połowowych [8], w świetle informacji zawartych w załączniku V.
2.
Najpóźniej do dnia 30 czerwca 1995 r. Komisja przedstawi Radzie wnioski dotyczące ulepszenia technicznych środków ochrony, w szczególności w odniesieniu do doboru narzędzipołowu używanych na zachodnich wodach Wspólnoty.
Rada rozpatrzy te środki najpóźniej do dnia 31 grudnia 1995 r., zgodnie z przepisami i procedurami ustanowionymi w art. 4 rozporządzenia (EWG) nr 3760/92.
Artykuł 13
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 690/95
z dnia 30 marca 1995 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1091/94 ustanawiające niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 3528/86 w sprawie ochrony lasów Wspólnoty przed zanieczyszczeniem atmosferycznym
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3528/86 z dnia 17 listopada 1986 r. w sprawie ochrony lasów Wspólnoty przed zanieczyszczeniem atmosferycznym [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2157/92 [2], w szczególności jego art. 3 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
na podstawie art. 2 ust. 1 tiret trzecie rozporządzenia (EWG) nr 3528/86 celem programu Wspólnoty jest pomaganie Państwom Członkowskim w prowadzeniu intensywnego i ciągłego nadzoru nad ekosystemami leśnymi na stałych powierzchniach obserwacyjnych;
na podstawie art. 2 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3528/86 Państwa Członkowskie przekażą Komisji dane zebrane dzięki sieci powierzchni obserwacyjnych służących do ciągłego intensywnego nadzoru;
sieć ta została założona przez Państwa Członkowskie zgodnie z załącznikiem I do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1091/94 [3]; wspólne metody i format przekazywania danych ciągłej inwentaryzacji stanu koron drzew, inwentaryzacji gleby, stanu ulistnienia oraz pomiarów przyrostu zostały ustanowione w załącznikach III-VI rozporządzenia (WE) nr 1091/94;
rejestrowane są już pomiary szybkości osadzania, a także monitorowanie parametrów meteorologicznych, a wspólną metodologię i format przekazywania danych należy dodać do rozporządzenia (WE) nr 1091/94;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Leśnictwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1091/94 wprowadza się następujące zmiany:
1) W załączniku II, formularz 2a dodaje się następujące pozycje:
"Na ustanowienie i prowadzenie pomiarów szybkości osadzania,
Na ustanowienie i prowadzenie monitorowania parametrów meteorologicznych";
2) W załączniku III ppkt. II.5 otrzymuje brzmienie:
"II.5.
Przekazywanie danych
Państwa Członkowskie przekazują Komisji niniejsze informacje dla każdej powierzchni na znormalizowanym formularzu (patrz załącznik VII, formularze 3a i 3b)";
3) W załączniku VIIa wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia;
4) Załączniki II i III do niniejszego rozporządzenia dodaje się jako załączniki VIII i IX.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 693/95
z dnia 30 marca 1995 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1756/93 ustalające terminy operacyjne dla rolniczych kursów przeliczeniowych stosowanych w odniesieniu do mleka i przetworów mlecznych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (EWG) nr 3813/92 z dnia 28 grudnia 1992 r. w sprawie jednostki rozliczeniowej i kursów przeliczeniowych, jakie mają być stosowane do celów wspólnej polityki rolnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 150/95 [2], w szczególności jego art. 6 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje: rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1756/93 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 267/95 [4], ma na celu dokładne ustalenie rolniczego kursu przeliczeniowego, który ma być stosowany w odniesieniu do wszystkich kwot ustalonych w ecu w sektorze mleka i przetworów mlecznych; rozporządzenie Komisji (EWG) nr 685/69 z dnia 14 kwietnia 1969 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania interwencji na rynku masła i śmietany [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 393/94 [6], jest uchylone i zastąpione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 454/95 [7]; dlatego należy zmienić odniesienia w Załączniku do rozporządzenia (EWG) nr 1756/93;
przepisy dotyczące ważności vouchera uprawniającego do pomocy, ustanowione w art. 2 ust. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2191/81 z dnia 31 lipca 1981 r. w sprawie przyznawania pomocy w odniesieniu do zakupu masła przez instytucje i organizacje o celu niezarobkowym [8], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 455/95 [9]; należy dlatego dostosować odnośny termin operacyjny;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W Załączniku do rozporządzenia (EWG) nr 1756/93 wprowadza się następujące zmiany:
1) Część B. I pkt 1 otrzymuje brzmienie:
"Rozporządzenie _BAR_ Kwoty _BAR_ Rolniczy kurs przeliczeniowy _BAR_
1.(WE) nr 454/95 _BAR_ Cena skupu interwencyjnego _BAR_ Rolniczy kurs przeliczeniowy stosowany w dniu przejęcia do interwencji" _BAR_
2) Część B. III pkt 1 otrzymuje brzmienie:
"Rozporządzenie _BAR_ Kwoty _BAR_ Rolniczy kurs przeliczeniowy _BAR_
1.(EWG) nr 2191/81 _BAR_ Pomoc w odniesieniu do zakupu masła przez instytucje i organizacje niedochodowe, określona w art. 2 ust. 1 _BAR_ Rolniczy kurs przeliczeniowy w pierwszym dniu pierwszego miesiąca, do którego stosuje się zaświadczenie dostawy określone w art. 3" _BAR_
3) Część D pkt 2 otrzymuje brzmienie:
"Rozporządzenie _BAR_ Kwoty _BAR_ Rolniczy kurs przeliczeniowy _BAR_
2.(EWG) nr 454/95 _BAR_ A.Koszty składowania, określone w art. 5 ust. 3 lit. a) i b) akapit drugi _BAR_ Rolniczy kurs przeliczeniowy stosowany w dniu przejęcia do interwencji, w rozumieniu art. 5 ust. 1 _BAR_
B.Dodatkowe koszty transportu, określone w art. 7 ust. 2 _BAR_ Rolniczy kurs przeliczeniowy stosowany w dniu przejęcia do interwencji, w rozumieniu art. 5 ust. 1" _BAR_
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) NR 711/95
z dnia 27 marca 1995 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2075/92 w sprawie wspólnej organizacji rynku surowca tytoniowego
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 42 i 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie (EWG) nr 2075/92 [3] ustanawia środki orientacji i limit produkcji surowca tytoniowego; z uwagi na zdobyte doświadczenia powinno się dokonać zmian w tym rozporządzeniu w celu lepszej orientacji produkcji;
ostatecznie cała premia musi zostać wypłacona plantatorom; Państwa Członkowskie, które się na to zdecydują powinny mieć możliwość wypłacania premii bezpośrednio plantatorom;
produkowane ilości oraz fakt kwalifikowania się do premii musi być ustalony w odniesieniu do każdego plantatora; Państwa Członkowskie powinny rozdzielić kwoty produkcyjne między zainteresowanych plantatorów, z zastrzeżeniem ustalonych progów gwarancyjnych, celu reguł wspólnotowych ustanowionych dla zapewnienia sprawiedliwego rozdzielenia kwot na podstawie ilości dostarczanych w przeszłości z pominięciem skrajnie niskich lub wysokich danych liczbowych o wielkości produkcji;
tytoń produkowany przez plantatorów w ilościach przekraczających kwoty nie może dawać podstaw do przyznania premii; należy uwzględnić możliwość niezamierzonej nadprodukcji, zainteresowanym stronom należy umożliwić przeniesienie tych nadwyżek, w pewnych granicach, na następne zbiory, pod warunkiem że połączone kwoty za zbiory w obydwu latach nie są przekroczone;
Państwa Członkowskie, które są w stanie tak uczynić, powinny mieć zezwolenie na wypłacenie premii bezpośrednio plantatorom począwszy od zbiorów w 1994 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu 2075/92 wprowadza się następujące zmiany:
1) Artykuł 6 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 6
1) Umowy kontraktacji obejmują:
- zobowiązanie pierwszego przetwórcy do zapłaty plantatorowi ceny zakupu oraz, tam, gdzie właściwy organ Państwa Członkowskiego nie wypłaca premii bezpośrednio plantatorowi, sumy równej premii za zakontraktowaną i faktycznie dostarczoną ilość,
- zobowiązanie plantatora dostarczenia surowca tytoniowego spełniającego wymogi jakości ustanowione w umowie do zakładu pierwszego przetwórcy.
2.
Właściwy organ Państwa Członkowskiego wypłaca premię plantatorowi po przedstawieniu dokumentu dostawy tytoniu lub też zwraca premię pierwszemu przetwórcy, kiedy ten ostatni wypłacił plantatorowi sumę równą premii po przedstawieniu dokumentu potwierdzającego dostawę tytoniu przed plantatora oraz wypłaceniu mu sumy określonej w ust. 1.";
2) W art. 7 tiret czwarte otrzymuje brzmienie:
"— ewentualny wymóg pierwszych przetwórców lub plantatorów dostarczenia zabezpieczenia oraz warunków, co do złożenia i zwolnienia zabezpieczenia w przypadku wnioskowania o zaliczkę,";
3) Artykuł 9 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 9
1.
W celu zapewnienia przestrzegania progów gwarancji, stosuje się system kwot produkcyjnych do zbiorów w latach 1995, 1996 i 1997.
2.
Rada, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 43 ust. 2 Traktatu, dokonuje dla każdego zbioru podziału ilości dla każdej grupy odmian między Państwa Członkowskie będące producentami.
3.
Na podstawie ilości przyznanych w myśl ust. 2 i bez uszczerbku dla stosowania ust. 4, Państwa Członkowskie rozdzielają kwoty produkcyjne między plantatorów proporcjonalnie do średnich ilości dostarczonych do przetwórstwa w ciągu trzech lat poprzedzających rok ostatnich zbiorów, z podziałem na grupy odmian.
Jednakże produkcja w 1992 r. oraz dostawy ze zbiorów tego roku nie są uwzględniane; zostaną one zastąpione dostawami z czwartego roku poprzedzającego rok ostatnich zbiorów.
Taki rozdział kwot nie ma wpływu na procedurę przyznawania kwot produkcyjnych dla następnych zbiorów.
4.
Przy rozdzielaniu kwoty zgodnie z przepisami ust. 3 przy obliczaniu produkcji odniesienia nie uwzględnia się w szczególności ilości surowca tytoniowego produkowanego powyżej maksymalnej gwarantowanej ilości stosowanej zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 727/70.
Tam, gdzie to stosowne, uwzględnia się jedynie produkcję w ramach kwot przyznanych w latach, które bierze się pod uwagę.";
4) Artykuł 10 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 10
1.
Nie można przyznać premii w odniesieniu do ilości produkowanych ponad kwoty przyznane plantatorowi.
2.
Bez względu na ust. 1, plantatorzy mogą dostarczyć nadwyżki produkcji stanowiące do 10 % ich kwot dla każdej grupy odmian, przy czym nadwyżka ta kwalifikuje się do premii przyznawanej w odniesieniu do następnych zbiorów pod warunkiem że w czasie następnych zbiorów zainteresowana strona zmniejsza swoją produkcję o taka samą ilość tak, aby połączone kwoty za zbiory obu tych lat nie zostały przekroczone.";
5) Artykuł 11otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 11
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego tytułu zostaną przyjęte zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 23.
Zawierają one w szczególności dostosowania metody rozdzielania kwot przewidzianej w art. 9 ust. 4.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 737/95
z dnia 30 marca 1995 r.
dotyczące zaprzestania połowów halibuta niebieskiego przez statki pływające pod banderą Państwa Członkowskiego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiające system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa [1], w szczególności jego art. 21 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Rady (WE) nr 3377/94 z dnia 20 grudnia 1994 r. przyznające na okres do dnia 31 marca 1995 r. określone kwoty połowowe Państwom Członkowskim dla statków poławiających w obrębie wyłącznej strefy ekonomicznej Norwegii oraz poławiających w strefie wokół Jan Mayen [2], przewiduje kwoty dla halibuta niebieskiego na rok 1995;
w celu zapewnienia zgodności z przepisami dotyczącymi ograniczeń ilościowych dla połowów zasobów podlegających kwotom Komisja powinna określić datę, przed którą uważa się, że połowy dokonane przez statki pływające pod banderą Państwa Członkowskiego wyczerpały przyznaną kwotę;
zgodnie z informacjami przekazanymi Komisji połowy halibuta niebieskiego na wodach rejonu I i II a i b ICES (wody Norwegii na północ od 62o szerokości geograficznej północnej) przez statki pływające pod banderą Państwa Członkowskiego lub zarejestrowane w Państwie Członkowskim osiągnęły kwotę przyznaną na rok 1995,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Uważa się za wyczerpaną kwotę przyznaną Wspólnocie na rok 1995 na połowy halibuta niebieskiego na wodach rejonu I i II a i b ICES (wody Norwegii na północ od 62o szerokości geograficznej północnej) przez statki pływające pod banderą Państwa Członkowskiego lub zarejestrowane w Państwie Członkowskim.
Zakazuje się poławiania halibuta niebieskiego na wodach rejonu I i II a i b ICES (wody Norwegii na północ od 62o szerokości geograficznej północnej) przez statki pływające pod banderą Państwa Członkowskiego lub zarejestrowane w Państwie Członkowskim, jak również zatrzymywania na pokładzie, przeładowywania oraz wyładowywania takich zasobów złowionych przez powyższe statki po dniu wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 785/95
z dnia 6 kwietnia 1995 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 603/95 w sprawie wspólnej organizacji rynku suszu paszowego
Komisja wspólnot europejskich,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską;
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 603/95 z dnia 21 lutego 1995 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku suszu paszowego [1], w szczególności jego art. 18;
a także mając na uwadze, co następuje: w celu zapewnienia skutecznego stosowania systemu pomocy dla suszu paszowego, należy zdefiniować niektóre pojęcia;
w celu uniknięcia jakiegokolwiek ryzyka podwójnej płatności, właściwym jest wyłączenie z możliwości korzystania z pomocy dla suszu paszowego wszystkich produktów korzystających z pomocy dla roślin uprawnych wymienionych w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 1765/92 [2], ostatnio zmienionego Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, z wyjątkiem łubinu słodkiego do stadium kwitnienia;
kryteria ustanowione w art. 8 rozporządzenia (WE) nr 603/95 należy ustanowić minimalną jakość dla danych produktów, wyrażoną w kategoriach wilgotności oraz zawartości białka; biorąc pod uwagę praktyki handlowe, należy zróżnicować wilgotność w zależności od niektórych metod produkcji;
artykuł 12 rozporządzenia (WE) nr 603/95 przewiduje, że Państwa Członkowskie muszą przeprowadzać kontrole w celu sprawdzenia, czy wszystkie przedsiębiorstwa i nabywcy zielonki przestrzegają warunków określonych w tym rozporządzeniu; w celu ułatwienia takich kontroli, i by zapewnić spełnianie warunków kwalifikujących do uzyskania pomocy, należy poddać przedsiębiorstwa przetwórcze oraz nabywców zielonki procedurze zatwierdzania; w tym samym celu należy wyszczególnić dane, jakie należy podawać we wnioskach o przyznanie pomocy, w ewidencji towarowej i w składanych przez przedsiębiorstwa przetwórcze deklaracjach dotyczących dostaw; należy wyszczególnić jakie pozostałe dokumenty towarzyszące powinny być dostarczane;
w celu zapewnienia jednolitego stosowania systemu pomocy, należy określić procedurę dokonywania płatności;
w celu ułatwienia wprowadzania do obrotu pasz podlegających przetworzeniu oraz umożliwienia właściwym władzom przeprowadzania kontroli niezbędnych dla sprawdzenia uprawnień do uzyskania pomocy, koniecznym jest, aby umowy między przedsiębiorstwami przetwórczymi i rolnikami były zawierane przed dostawą zielonki i dostarczane właściwym władzom przed określonym terminem, co pozwoli tym władzom poznać przewidywaną wielkość produkcji; w tym celu, umowy muszą być sporządzane w formie pisemnej i wskazywać datę ich zawarcia, okres ich ważności, nazwy i adresy umawiających się stron, rodzaj produktów podlegających przetworzeniu oraz działkę rolną, której zebrano zielonkę;
w przypadku braku tego rodzaju umów, przedsiębiorstwo przetwórcze musi sporządzić deklarację o dostawie zgodną z warunkami mającymi zastosowanie do umów;
w celu sprawdzenia, czy ilość zielonki dostarczanej przedsiębiorstwom zgadza się z ilością opuszczających je suszu paszowego, wspomniane przedsiębiorstwa powinny dokonywać systematycznego pomiaru wagowego pasz podlegające przetworzeniu i oznaczać ich wilgotność;
w celu umożliwienia dokonywania skutecznego sprawdzenia uprawnień do otrzymywania pomocy ze względu na różny poziom pomocy przewidzianej dla pasz poddawanych suszeniu sztucznemu oraz dla pasz suszonych na słońcu, jest sprawą istotną by przedsiębiorstwa przetwórcze produkowały i składowały te różne produkty w oddzielnych pomieszczeniach;
w celu zapewnienia przestrzegania wymogów dotyczących jakości suszu paszowego muszą być przeprowadzane ścisłe kontrole w oparciu o regularne pobieranie próbek wyrobów gotowych opuszczających przedsiębiorstwo; w przypadku mieszania tych produktów z innymi materiałami, pobieranie próbek powinno mieć miejsce przed zmieszaniem;
rozporządzenie (WE) nr 603/95 przewiduje przeprowadzanie całej serii kontroli na każdym etapie procesu produkcyjnego, między innymi w powiązaniu ze zintegrowanym systemem kontroli i zarządzania; dlatego należy skoordynować kontrole dotyczące identyfikacji danych działek rolnych, z kontrolami przeprowadzanymi w ramach tego systemu;
w celu zapewnienia sprawnego zarządzania rynkiem suszu paszowego Komisja musi regularnie otrzymywać niektóre informacje;
w celu zapewnienia spełniania warunków ustanowionych w odpowiednich przepisach, w szczególności dotyczących uprawnień do uzyskania pomocy, należy ustanowić kary w celu zapobieżenia jakimkolwiek nadużyciom;
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1528/78 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1069/93 [4] i rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2743/78 [5] zastępuje się niniejszym rozporządzeniem; niniejszym tracą one moc;
rozporządzenie (WE) nr 603/95 stosuje się od dnia pierwszego kwietnia 1995 r., dnia rozpoczęcia roku gospodarczego 1995/96; dlatego niniejsze rozporządzenie powinno być stosowane od tego samego dnia;
Komitet Zarządzający ds. zbóż, tłuszczów i suszu paszowego nie wydał opinii w terminie ustalonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie ustanawia szczegółowe zasady stosowania wspólnej organizacji rynku suszu paszowego ustanowionego rozporządzeniem (WE) nr 603/95
Artykuł 2
Do celów niniejszego rozporządzenia:
1) "susz paszowy", co oznacza, produkty, określone w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 603/95, czyniąc rozróżnienie pomiedzy:
a) "paszami poddanymi dehydratacji (odparowaniu)", co oznacza produkty, określone w art. 1 lit. a) tiret pierwsze i trzecie rozporządzenia (WE) nr 603/95, suszone sztucznie gorącem, z wyjątkiem wszystkich produktów wymienionych w wykazie stanowiącym załącznik I rozporządzenia (EWG) nr 1765/92, i ich produktów paszowych z wyjątkiem słodkiego łubinu do stadium kwitnienia;
b) "paszami suszonymi na w słońcu", co oznacza produkty określone w art. 1 lit. a) tiret drugie i czwarte rozporządzenia (WE) nr 603/95 w inny sposób suszone i rozdrabniane;
c) "koncentratami białkowymi", co oznacza produkty określone w art. 1 lit b) tiret pierwsze rozporządzenia (WE) nr 603/95;
d) "produkty poddane dehydratacji (odparowaniu)", co oznacza produkty określone w art. 1 lit. b) tiret drugie rozporządzenia (WE) nr 603/95.
2) "Przedsiębiorstwo przetwórcze" oznacza każde przedsiębiorstwo przetwarzające susz paszowy, określone w art. 6 rozporządzenia (WE) nr 603/95, odpowiednio zatwierdzone przez Państwo Członkowskie, w którym przedsiębiorstwo posiada swoją siedzibę, jeżeli:
a) następuje w nim dehydratacja (odparowanie) zielonki przy zastosowaniu suszarni, spełniającej następujące wymogi:
- temperatura powietrza u wlotu nie niższa niż 93 C;
- czas pozostawania pasz podlegających dehydratacji nie dłuższy niż trzy godziny;
- w przypadku suszenia pasz warstwami, grubość każdej warstwy nie większa niż 1 metr;
b) następuje w nim mielenie paszy suszonej w słońcu;
c) wytwarzane są w nim koncentraty białkowe.
3.
"Podmiot skupujący pasze podlegające suszeniu lub śrutowaniu", oznacza osobę fizyczną lub prawną, określoną w art. 9 lit. c) tiret trzecie rozporządzenia (WE) nr 603/95, odpowiednio zatwierdzoną przez Państwo Członkowskie, w którym osoba ta ma swoją siedzibę, która dokonuje skupu od producentów zielonki w celu dostarczania jej przedsiębiorstwom przetwórczym.
4. "Partia" oznacza określoną ilość paszy jednorodnej jakości, jeśli chodzi o ich skład, wilgotność i zawartości białka, która za jednym razem opuszcza przedsiębiorstwo przetwórcze.
Artykuł 3
1.
Do celów niniejszego rozporządzenia i w celu uzyskania uprawnień do pomocy określonej w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 603/95, uważa się, że produkty określone w art. 2, ust. 1, opuściły przedsiębiorstwo przetwórcze, jeżeli:
a) opuszczają w stanie niezmienionym:
- teren przedsiębiorstwa przetwórczego;
- w przypadku gdy susz paszowy nie może być składowany na tym terenie, jakiekolwiek miejsce składowania zapewniające adekwatne zabezpieczenia do celów dokonywania kontroli składowanych pasz oraz które zostało uprzednio zatwierdzone przez właściwe władze;
- w przypadku ruchomego sprzętu do dehydratacji, urządzenie, w którym dehydratacja została przeprowadzona i, jeżeli pasze poddane dehydratacji są składowane przez osobę, która jej dokonała, każde miejsce składowania spełniające warunki przewidziane w tiret drugim, lub;
b) opuszczają tereny lub każdy ze składów określonych w lit. a) po ich zmieszaniu w przedsiębiorstwie przetwórczym z zielonką inną, niż ta wyszczególniona w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 603/95 i ta, którą wykorzystano do wiązania w celu wytworzenia paszy złożonej oraz te, które w chwili, gdy opuszczają przedsiębiorstwo przetwórcze są zdrowe, i o odpowiedniej jakości handlowej, spełniają wymagania dla wprowadzenia ich do obrotu jako pokarmu i posiadają następujące cechy:
i) maksymalną wilgotność:
- 12 % dla pasz suszonych na słońcu, pasz poddanych dehydratacji, które poddano procesowi śrutowania, koncentratów białkowych i produktów poddanych dehydratacji;
- 14 % dla pozostałych pasz poddanych dehydratacji;
ii) minimalną zawartość nieprzetworzonych białek w suchej masie:
- 15 % dla pasz poddanych dehydratacji, pasz suszonych na słońcu oraz produktów poddanych dehydratacji;
- 45 % dla koncentratów białkowych.
2.
Susz paszowy, który opuścił przedsiębiorstwo przetwórcze nie może być ponownie przyjęty na teren tego samego lub innego przedsiębiorstwa lub miejsca składowania, określonego w ust. 1 lit. a).
Jednakże, w ciągu roku gospodarczego 1995/1996, susz paszowy opuszczający przedsiębiorstwo może być przyjęty przez inne przedsiębiorstwo, pod warunkiem, że operacja taka ma miejsce pod nadzorem właściwych władz zainteresowanego Państwa Członkowskiego i na warunkach przez nie ustalonych.
Artykuł 4
1.
W celu uzyskania zatwierdzenia, określonego w art. 2, ust. 2, przedsiębiorstwo przetwórcze:
a) musi posiadać wyposażenie techniczne wymagane dla dokonywania czynności określone w art. 2 ust. 2 lit. a), b) lub c);
b) musi spełniać warunki:
- ustanowione w rozporządzeniu (WE) nr 603/95,
- ustanowione w niniejszym rozporządzeniu.
W stosunku do przedsiębiorstwa przetwórczego zatwierdzenie jest wycofywane na okres, jaki określą właściwe władze, współmiernie do wagi stwierdzonych uchybień, jeżeli przestaje ono spełniać co najmniej jeden z warunków określonych w akapicie pierwszym lit. a) i b).
2.
W celu uzyskania zatwierdzenia, określonego w art. 2 ust. 3, podmiot skupujący zielonkę do suszenia i śrutowania, obowiązany jest:
- przekazać właściwym władzom, najpóźniej w terminie przewidzianym w art. 8 ust. 5, umowy zawarte z producentami wraz z wykazem wszystkich działek rolnych objętych tymi umowami;
- prowadzić ewidencję danych produktów, wykazującą przynajmniej dzienne zakupy i sprzedaże każdego z produktów oraz, w odniesieniu do każdej partii, ilości, odniesienie do umowy zawartej z producentem, który dostarczył produkt i, tam, gdzie stosowne, przedsiębiorstwo przetwórcze, dla którego przeznaczony jest produkt;
- przechowywać sprawozdania finansowe w celu udostępnienia do inspekcji właściwemu organowi;
- ułatwiać przeprowadzanie procedur kontrolnych.
Podmiotowi skupującemu pasze przeznaczone do suszenia i śrutowania wycofuje się zatwierdzenie na okres, jaki określą właściwe władze, współmiernie do wagi stwierdzonych uchybień, jeżeli przestaje on spełniać co najmniej jeden z warunków określonych w pierwszym akapicie.
Artykuł 5
1.
Aby zakwalifikować się do korzystania z pomocy, określonej w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 603/95, przedsiębiorstwo przetwórcze przedkłada wniosek o pomoc w ciągu czterdziestu pięciu dni następujących po zakończeniu miesiąca, w którym susz paszowy opuścił przedsiębiorstwo.
Nie można jednak składać wniosków o pomoc za rok gospodarczy po dniu 15 kwietnia następującym po zakończeniu danego roku gospodarczego.
Z wyjątkiem przypadku siły wyższej, każde spóźnione złożenie wniosku powoduje zmniejszenie o 1 % za każdy dzień roboczy kwoty pomocy objętej wnioskiem, do której przedsiębiorstwo miałoby prawo w przypadku złożenia wniosku w wyznaczonym terminie.
Wnioski złożone z opóźnieniem przekraczającym dwadzieścia dni nie są przyjmowane.
2.
Wnioski o pomoc zawierają co najmniej następujące dane:
- nazwisko, imię, adres i podpis wnioskodawcy;
- dane szczegółowe dotyczące ilości, w odniesieniu do których składany jest wniosek o przyznanie pomocy, w podziale na partie;
- dzień opuszczenia terenu przedsiębiorstwa przez każdą ilość towaru;
- wzmiankę o tym, że z każdej partii pobrane zostały próbki, zgodnie z art. 11 ust. 3, w chwili opuszczania przez nią terenu przedsiębiorstwa przetwórczego, wraz z wszelkimi informacjami potrzebnymi do zidentyfikowania próbek;
3.
Kwota pomocy przyznawanej w do mieszanek zawierających zarówno susz paszowy, jak i zielonkę inną, niż tą, określoną w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 603/95 oraz do suszu paszowego zawierającego materiały wiążące jest obliczana na podstawie proporcjonalnej ilości suszu paszowego zawartych w tych produktach.
Artykuł 6
1.
Zaliczki przewidziane w art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 603/95 są wypłacane z chwilą ustalenia przez właściwe władze uprawnienia do uzyskania pomocy do ilości objętych wnioskiem o pomoc i nie później niż dziewięćdziesiąt dni po dniu złożenia wniosku. Zaliczka jest wypłacana przedsiębiorstwu przetwórczemu do suszu paszowego, który je opuścił w ciągu danego miesiąca.
2. Wyrównanie przewidziane w art. 6 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 603/95 jest wypłacane w terminie sześćdziesięciu dni od dnia opublikowania przez Komisję wysokości tego wyrównania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, na podstawie materiałów otrzymanych od Państw Członkowskich wykazujących łączną ilość suszu paszowego kwalifikującą się do przyznania pomocy w danym roku gospodarczym.
Artykuł 7
Termin operacyjny dla rolniczego kursu przeliczeniowego stosowanego w celach rozporządzenia (WE) nr 603/95, przypada na dzień, w którym susz paszowy opuszcza przedsiębiorstwo przetwórcze.
Artykuł 8
1.
W uzupełnieniu do informacji wymienionych w art. 11 rozporządzenia (WE) nr 603/95, każda umowa, zgodnie z przepisami art. 9 lit. c) tego rozporządzenia, zawiera w szczególności:
a) nazwiska, imiona i adresy umawiających się stron;
b) datę jej zawarcia;
c) okres na jaki ją zawarto;
d) rodzaj lub rodzaje roślin, jakie mają zostać przetworzone, oraz przewidywaną ich ilość;
e) numery identyfikacyjne działki lub działek rolnych, z których zebrano zielonkę, zgodnie z systemem identyfikacji działek rolnych, przewidzianym w zintegrowanym systemie zarządzania i kontroli, i
f) jeżeli przedsiębiorstwo przetwórcze realizuje umowę o przetwórstwo przewidzianą w art. 11 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 603/95, zawartą z niezależnym producentem rolnym lub też z jednym lub kilkoma swoimi własnymi członkami, umowa ta określa ponadto:
- produkt gotowy podlegający dostawie;
- koszty ponoszone przez producenta.
2.
Jeżeli przedsiębiorstw przetwarza swoją własną produkcję, lub w przypadku grupy, swoich członków, sporządzane jest zgłoszenie dostawy zawierające co najmniej następujące informacje:
- dzień dostawy lub, gdzie właściwe, przybliżony dzień dostawy, jeżeli dostawa ma nastąpić po dniu dostarczenia deklaracji właściwemu organowi;
- ilość paszy otrzymanej lub, która ma być otrzymana;
- rodzaj lub rodzaje roślin, które mają być przetworzone;
- gdzie właściwe, nazwę (nazwisko) i adres członka grupy dokonującego dostawy, oraz
- numery identyfikacyjne działki lub też działek rolnych, z których zebrano zielonkę, zgodnie z systemem identyfikacji działek rolnych, przewidzianym w zintegrowanym systemie zarządzania i kontroli.
3.
Jeżeli przedsiębiorstwo otrzymuje dostawy od zatwierdzonego kupca, sporządza się deklarację dostawy zawierającą co najmniej:
- tożsamość zatwierdzonego podmiotu skupującego;
- dzień dostawy lub też, gdzie właściwe, przybliżoną datę dostawy, jeżeli dostawa ma nastąpić po dacie dostarczenia deklaracji właściwemu organowi;
- ilości paszy otrzymanej lub też tej, która ma być otrzymana, w rozbiciu na producentów, z którymi zawiera umowy zatwierdzony podmiot skupujący, wskazując odniesienie do tych umów;
- rodzaj lub rodzaje zielonki, jaka ma zostać przetworzona;
- numery identyfikacyjne działki lub działek rolnych, z których zebrano zielonkę, zgodnie z systemem identyfikacji działek rolnych, przewidzianym w zintegrowanym systemie zarządzania i kontroli.
4.
Umowy, określone w ust. 1 zawiera się na piśmie, co najmniej piętnaście dni przed dniem dostawy i nie później niż w dniu 31 lipca następującym po rozpoczęciu danego roku gospodarczego.
5.
Przedsiębiorstwo przetwórcze przedstawia właściwym władzom, najpóźniej do dnia 31 sierpnia następującego po rozpoczęciu danego roku gospodarczego, kopie umów, określone w ust. 1 i kopię deklaracji o dostawie, określone w ust. 2 i 3, wraz ze wykazem objętych nimi działek rolnych.
Z wyjątkiem przypadków siły wyższej, spóźnione złożenie wyżej wspomnianych dokumentów powoduje zmniejszenie o 1 % za każdy dzień roboczy kwoty pomocy objętej wnioskiem, do której przedsiębiorstwo miałoby prawo w przypadku złożenia wniosku w wyznaczonym terminie.
Jeżeli opóźnienie przekracza dwadzieścia dni, przedsiębiorstwo traci uprawnienie do otrzymania pomocy.
Artykuł 9
Przedsiębiorstwa przetwórcze ustalają, dokonując systematycznie pomiaru wagowego, dokładne ilości paszy, które mają zostać poddane dehydratacji i, gdy właściwe, paszy suszonej na słońcu, dostarczanych im w celu przetworzenia.
Jednakże przepis ten nie ma zastosowania, jeżeli pasza, która ma zostać poddana dehydratacji jest przetwarzana w przenośnym urządzeniu dehydratacyjnym.
W takim przypadku dostarczone ilości mogą zostać oszacowane na podstawie wielkości obsianej powierzchni.
Średnią wilgotność w ilości dostarczonej paszy podlegającej dehydratacji mierzy się porównując ilości paszy użytej do przetworzenia oraz ilości uzyskanego produktu.
Artykuł 10
Jeżeli przedsiębiorstwo przetwórcze wytwarza, z jednej strony, pasze poddane dehydratacji i koncentraty białkowe oraz, z drugiej strony, paszę suszoną na słońcu:
- produkcja pasz poddanych dehydratacji powinna mieć miejsce w obiektach lub pomieszczeniach innych od tych, w których ma miejsce produkcja paszy suszonej na słońcu na słońcu;
- produkty uzyskane przy zastosowaniu dwóch różnych sposobów przetwarzania powinny być magazynowane w różnych miejscach;
- zakazane jest dokonywanie w przedsiębiorstwie mieszania produktu należącego do jednej z tych grup z produktem należącym do drugiej grupy.
Artykuł 11
1. Pobieranie próbek i oznaczanie masy suszu paszowego, określonego w art. 12 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 603/95 dokonywane jest przez przedsiębiorstwo przetwórcze w momencie, gdy susz paszowy opuszcza teren przedsiębiorstwa.
Jednakże, jeżeli susz paszowy jest mieszany w pomieszczeniach przedsiębiorstwa przetwórczego z zielonką inną, niż ta określona w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 603/95, przed dokonaniem operacji mieszania pobierane są próbki.
2.
Właściwy organ może wymagać, aby każde przedsiębiorstwo przetwórcze powiadamiało go, co najmniej na dwa dni robocze wcześniej, o każdym fakcie opuszczenia przez susz paszowy terenu przedsiębiorstwa lub też mieszania go, wyszczególniając daty oraz ilości w celu umożliwienia im przeprowadzenia niezbędnych kontroli.
W każdym roku gospodarczym właściwy organ systematycznie pobiera próbki oraz ustala masę w odniesieniu do co najmniej 5 % ilości suszu paszowego opuszczającego przedsiębiorstwo oraz w odniesieniu do co najmniej 5 % ilości suszu paszowego mieszanego na jego terenie z zielonką inną niż ta określona w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 603/95.
[6].
Jeżeli kilka partii o tej samej jakości w odniesieniu do ich składu, wilgotności i zawartości białka, o łącznej masie wynoszącej 100 ton lub mniej, opuszcza przedsiębiorstwo lub ulega zmieszaniu na jego terenie, próbki są pobierane z każdej partii.
Analiza jednakże dokonywana jest na podstawie reprezentatywnej mieszanki tych próbek.
Artykuł 12
1.
W uzupełnieniu do szczegółów, określonych w art. 9 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 603/95 ewidencja towarowa przedsiębiorstw przetwórczych obejmuje co najmniej szczegóły dotyczące:
- gatunków określonych w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 603/95, pasz podlegających dehydratacji i, gdzie właściwe, paszy suszonej na słońcu, wprowadzanych do przedsiębiorstwa;
- wilgotności pasz, które podlegających dehydratacji;
- odniesień do umowy i/lub deklaracji dostawy, określonych art. 8;
- dni opuszczenia przez susz paszowy przedsiębiorstwa, z wyszczególnieniem ilości, które opuściły przedsiębiorstwo w poszczególnych dniach;
- zapasów suszu paszowego na koniec każdego roku gospodarczego.
2.
Przedsiębiorstwa przetwórcze prowadzą oddzielną ewidencję towarową dla pasz poddawanych dehydratacji, pasz suszonych na słońcu, dla koncentratów białkowych i dla produktów poddanych dehydratacji.
3.
Jeżeli przedsiębiorstwo przetwórcze dokonuje suszenia lub przetwarzania także innych produktów niż pasze określone w art. 2 ust. 1, to prowadzi ono osobne rachunki w stosunku do tych innych rodzajów działalności związanej z suszeniem lub przetwarzaniem.
Artykuł 13
Dokumentacja dowodowa, jaką przedsiębiorstwa przetwórcze są obowiązane udostępniać właściwemu organowi, na żądanie tych ostatnich, obejmuje:
a) w przypadku każdego przedsiębiorstwa przetwórczego:
- szczegóły pozwalające ustalić zdolność produkcyjną przedsiębiorstwa;
- szczegóły dotyczące zapasów paliwa znajdujących się w danym przedsiębiorstwie na początku i na końcu produkcji;
- faktury dotyczące zakupu paliwa oraz odczyty z licznika zużycia energii elektrycznej w okresie produkcyjnym;
- szczegóły na temat liczby godzin funkcjonowania suszarni i, w przypadku pasz suszonych na słońcu, gniotowników;
b) w przypadku przedsiębiorstwa przetwórczego dokonującego sprzedaży swojej produkcji, faktury sprzedaży suszu paszowego z szczegółowymi danymi dotyczącymi w szczególności:
- ilości i składu produktu sprzedanego;
- nazwy i adresu podmiotu skupującego;
c) w przypadku przedsiębiorstwa przetwarzającego zielonkę wyprodukowaną przez jego członków i dostarczającego im susz paszowy, zamówienia dostawy lub wszelkie inne dokumenty związane z rachunkowością akceptowane przez właściwy organ ze szczegółowymi danymi dotyczącymi w szczególności:
- ilości oraz składu dostarczonego przetworzonej zielonki;
- nazwisk osób, którym zielonka została dostarczona;
d) w przypadku przedsiębiorstw przetwarzających zielonkę dostarczaną przez rolników, i które następnie dostarczają tym rolnikom susz paszowy, faktury dotyczące zapłaty za przetworzenie ze szczegółowymi danymi dotyczącymi w szczególności:
- ilości i składu wyprodukowanego suszu paszowego;
- nazwisk zainteresowanych rolników.
Artykuł 14
1.
Właściwe władze przeprowadzają przekrojowe kontrole działek rolnych określonych w umowach i/lub deklaracjach, oraz działek zgłaszanych przez producentów w ich wnioskach o pomoc dotyczącą uprawianej powierzchni w celu uniknięcia jakiegokolwiek przypadku przyznania pomocy niemającej uzasadnienia.
2.
Właściwe władze dokonują we wszystkich zatwierdzonych przedsiębiorstwach kontroli ewidencji towarowej.
Dokonują one również wyrywkowych kontroli towarzyszących dokumentów finansowych dotyczących transakcji przeprowadzonych przez te przedsiębiorstwa.
Każde przedsiębiorstwo musi być skontrolowane w tym zakresie co najmniej raz w roku gospodarczym.
Jednakże w przypadku przedsiębiorstwa nowo zatwierdzonego, kontrola obejmuje wszystkie wnioski składane podczas pierwszego roku działalności.
3.
Właściwe władze:
- kontrolują systematycznie w szczególności rachunkowość zatwierdzonych przedsiębiorstw;
- systematycznie przeprowadzają dodatkowe kontrole dostawców zielonki i podmiotów gospodarczych, którym susz paszowy zostały dostarczone.
Ponadto, właściwe władze mogą dokonywać niezapowiedzianych kontroli tego samego rodzaju jak te, określone powyżej.
4.
Wybór przez właściwe władze wniosków stanowiących przedmiot kontroli na miejscu następuje na podstawie analizy ryzyka oraz elementu reprezentatywności zgłoszonych wniosków o pomoc.
Analiza ryzyka uwzględnia w szczególności:
- kwotę ewentualnej pomocy;
- zmiany zaistniałe w porównaniu z rokiem poprzednim;
- ustalenia dokonane podczas kontroli przeprowadzonych w latach ubiegłych;
- inne czynniki określone przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 15
Państwa Członkowskie przekazują Komisji informacje:
a) - na początku każdego kwartału, o ilościach suszu paszowego, w odniesieniu do których w ciągu poprzedniego kwartału zostały złożone wnioski o pomoc określonych w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 603/95, w rozbiciu na miesiące, w których dane ilości opuściły przedsiębiorstwo;
- najpóźniej do dnia 31 maja każdego roku, ilości suszu paszowego, w odniesieniu do których w poprzednim roku gospodarczym uznano uprawnienia do uzyskania pomocy;
Przekazywane dane szczegółowe rozróżniają na produkty określone w art. 2, ust. 1 odpowiednio w lit. a)-d) i zostaną wykorzystane przez Komisję dla ustalenia, czy były przestrzegane maksymalne gwarantowane ilości.;
b) najpóźniej do dnia 31 grudnia każdego roku, o powierzchniach oraz ilościach, w odniesieniu do których zostały dostarczone umowy i deklaracje określone w art. 8. Te dane szczegółowe podawane są w podziale na gatunki, określone w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 603/95 i są opracowywane w podziale według przypadków przewidzianych w art. 8 ust. 1—3;
c) najpóźniej do dnia 30 kwietnia każdego roku, o szacowanych ilościach zapasów posiadanych przez przedsiębiorstwa przetwórcze w dniu 31 marca tego roku;
d) najpóźniej do dnia 1 maja 1995 r., o środkach przyjętych w celu wprowadzenia w życie rozporządzenia (WE) nr 603/95 i niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 16
Jeżeli kontrole ujawniają, że ilość suszu paszowego wymieniona w jednym lub też kilku wnioskach o pomoc przekracza ilość, która rzeczywiście opuściła przedsiębiorstwo przetwórcze, wysokość przyznawanej pomocy jest obliczana na podstawie ilości, która rzeczywiście opuściła przedsiębiorstwo, pomniejszonej o dwukrotność stwierdzonej różnicy.
Jeżeli stwierdzona różnica przekracza 20 % ilości, która rzeczywiście opuściła przedsiębiorstwo, nie przyznaje się żadnej pomocy.
Jednakże w przypadku rozmyślnie błędnego podania ilości w jednym lub też w kilku wnioskach o pomoc, lub będącego wynikiem poważnego zaniedbania,:
- dane przedsiębiorstwo przetwórcze zostaje wyłączone z określonego systemu pomocy, w odniesieniu do danego wniosku lub danych wniosków, i
- w przypadku rozmyślnie błędnego podania ilości w jednym lub też w kilku wnioskach, dane przedsiębiorstwo zostaje wyłączone z systemu pomocy na okres następnego roku gospodarczego w odniesieniu do ilości równej tej, w stosunku do której wniosek(-i) o pomoc został(-y) odrzucone
Artykuł 17
Niniejszym rozporządzenia (EWG) nr 1528/78 i (EWG) nr 2743/78 tracą moc.
Niemniej jednak przepisy dotyczące zarządzania systemem pomocy obowiązującym w roku gospodarczym 1994/1995 są nadal stosowane aż do ostatecznego rozliczenia rachunków dotyczących tego roku gospodarczego.
Artykuł 18
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Stosuje się je od dnia 1 kwietnia 1995 r.
Jednakże następujące przepisy stosuje się od dnia 1 kwietnia 1996 r.:
a) art. 4 ust. 1, regulujący zatwierdzanie przedsiębiorstw przetwórczych;
b) art. 9 zdanie pierwsze, regulujący dokonywanie ustaleń w drodze dokonywania systematycznego pomiaru wagowego w przypadku przedsiębiorstw, które nie posiadają urządzeń do ważenia;
c) art. 14 ust. 1, przewidujący prowadzenie kontroli przekrojowych.
Jednakże w przypadku gdy jeden lub też kilka elementów zintegrowanego systemu zostaną uruchomione przed dniem 1 stycznia 1996 r., Państwa Członkowskie korzystają z tych elementów w swoich działaniach związanych z zarządzaniem i kontrolą oraz, w szczególności, w zakresie, w jakim jest to możliwe, w celu przeprowadzania kontroli przekrojowych.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 786/95
z dnia 6 kwietnia 1995 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1274/91 wprowadzające szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia (EWG) nr 1907/90 w sprawie niektórych norm handlowych w odniesieniu do jaj
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1907/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie niektórych norm handlowych w odniesieniu do jaj [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 3117/94 [2], w szczególności jego art. 20,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1274/91 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 3239/94 [4], ustanawia niezbędne przepisy dla wprowadzenia w życie norm handlowych;
należy zmienić przepisy odnoszące się do oznaczeń na opakowaniach zawierających wyrazy "ekstra" lub "ekstra świeże" w celu uwzględnienia ostatniej zmiany rozporządzenia (EWG) nr 1907/90;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mięsa Drobiowego i Jaj,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 24 rozporządzenia (EWG) nr 1274/91 ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie:
"1.
Banderola lub etykieta określona w art. 12 rozporządzenia (EWG) nr 1907/90 musi być drukowana lub umieszczona w taki sposób, aby żadna z informacji zamieszczonych na opakowaniu nie była zakryta.
Termin "ekstra" powinien zostać wydrukowany na banderoli lub etykiecie kursywą o wysokości co najmniej 1 cm, po którym następuje wyraz "do" i dwa zestawy liczb, określone w art. 14 ust. 1 akapit drugi, które wskazują siódmy dzień od daty pakowania lub dziewiąty dzień od zniesienia.
Gdy na opakowaniach wskazana jest data pakowania, powyższe określenie może zostać zastąpione następującym określeniem:"ekstra do siódmego dnia po zapakowaniu".
Gdy na opakowaniach wskazana jest data zniesienia, powyższe określenie może zostać zastąpione następującym określeniem:"ekstra do dziewiątego dnia po zniesieniu".
Po terminie "ekstra" może następować wyraz "świeże".
2.
Gdy banderola lub etykieta określona w ust. 1 nie może zostać usunięta z opakowania, opakowanie musi zostać usunięte z obszaru sprzedaży nie później niż siódmego dnia po zapakowaniu lub po dziewiątym dniu od zniesienia, a jaja muszą zostać przepakowane." .
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 796/95
z dnia 7 kwietnia 1995 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1858/93 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 404/93 w odniesieniu do systemu pomocy w celu wyrównywania strat dochodu ze sprzedaży w sektorze bananów
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 404/93 z dnia 13 lutego 1993 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku bananów [1], ostatnio zmienione przez rozporządzenie (WE) nr 3290/94 [2], w szczególności jego art. 12 ust. 8 i art. 14,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3813/92 z dnia 28 grudnia 1992 r. w sprawie jednostki rozliczeniowej i kursów przeliczeniowych, jakie mają być stosowane do celów wspólnej polityki rolnej [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 150/95 [4], w szczególności jego art. 12,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1858/93 [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 705/94 [6], ustanawia szczegółowe zasady stosowania systemu pomocy w celu wyrównywania strat dochodu ze sprzedaży w sektorze bananów;
wyrażona w ecu wartość niektórych cen i kwot została zmieniona z mocą od dnia 1 lutego 1995 r. na podstawie art. 13 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3813/92 w celu zneutralizowania skutków zniesienia czynnika korygującego wynoszącego 1,207509, który stosuje się do kursów przeliczeniowych stosowanych w rolnictwie do dnia 31 stycznia 1995 r.; nowe wartości ecu danych cen i kwot zostały ustalone z dniem 1 lutego 1995 r. zgodnie z przepisami ustanowionymi w art. 13 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3813/92 i art. 18 ust. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1068/93 z dnia 30 kwietnia 1993 r. w sprawie szczegółowych zasad określania i stosowania rolniczych kursów przeliczeniowych [7], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 157/95 [8];
w celu uniknięcia zamieszania i umożliwienia stosowania systemu pomocy wyrównawczej za straty dochodu ze sprzedaży wartość w ecu zryczałtowanego dochodu referencyjnego ustaloną w art. 2 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1858/93 należy zastąpić z mocą od początku okresu sprzedaży, który obejmuje miesiące marzec i kwiecień 1995 r.;
rozporządzenie (EWG) nr 1858/93 zawiera kilka obecnie już niestosowanych przepisów przejściowych, mających na celu wdrożenie systemu; dla jasności, przepisy te należy uchylić; w świetle zdobytego doświadczenia termin składania wniosków o wypłaty zaliczek i salda pomocy należy przedłużyć;
w interesie dobrego zarządzania należy przyjąć przepis celem bezzwłocznego wprowadzenia w życie niniejszego rozporządzenia;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Bananów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 1858/93 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 1 skreśla się akapit drugi;
2) W art. 2 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Zryczałtowany dochód referencyjny wynosi 59,29 ECU/100 kg wagi netto zielonych bananów na podstawie pobrania z pakowalni.";
3) Skreśla się art. 6;
4) Artykuł 7 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Wnioski są składane:
a) w przypadku zaliczek najpóźniej do dnia 20 marca, dnia 20 maja, dnia 20 lipca, dnia 20 września i dnia 20 listopada dla bananów rzeczywiście wprowadzonych do obrotu podczas dwumiesięcznego okresu poprzedzającego miesiąc złożenia wniosku;
b) w przypadku wypłaty salda pomocy najpóźniej do dnia 31 stycznia roku następującego po tym, dla którego złożony został wniosek o przyznanie pomocy.
Saldo zawiera:
- pomoc dla bananów wprowadzonych do obrotu w listopadzie i grudniu,
- i, gdzie stosowne, dostosowanie kwot wypłaconych dla bananów wprowadzonych do obrotu w okresach określonych w lit. a) na podstawie ostatecznej kwoty pomocy.";
5) W art. 8 skreśla się akapit drugi;
6) Artykuł 9 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 9
1. W przypadku gdy przekroczone zostają ilości ustanowione dla każdego regionu w art. 12 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 404/93, pomoc zostaje przyznana dla wszystkich ilości, dla których złożone zostały wnioski do łącznej ilości 854000 ton wagi netto.
2.
W przypadku gdy łączna ilość rzeczywiście wprowadzona do obrotu przekracza 854000 ton, ilości wprowadzone do obrotu, którym przysługuje pomoc, zostają obniżone dla każdego regionu produkcyjnego proporcjonalnie do ilości, o jaką przekroczona została ilość ustalona dla tego regionu.
Komisja ustala procenty obniżki stosowane dla każdego regionu i informuje o tym Państwa Członkowskie.
W przypadku gdy akapit drugi jest stosowany, właściwe władze stosują jednolity procent obniżki dla ilości podanych w każdym z wniosków o przyznanie pomocy.";
7) Artykuł 11 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 11
Kursem stosowanym przy przeliczaniu kwoty zaliczek i pomocy na walutę krajową jest rolniczy kurs przeliczeniowy, obowiązujący pierwszego dnia każdego z okresów sprzedaży, określonych w art. 7 ust. 2.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 834/95
z dnia 12 kwietnia 1995 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej[1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 3330/94[2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wspomnianego rozporządzenia, niezbędne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, określonych w załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 określiło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i reguły te stosuje się również do każdej innej nomenklatury, w całości lub w części na niej opartej bądź która dodaje do niej dodatkowe poddziały i która jest ustanowiona na podstawie szczególnych przepisów wspólnotowych, z uwzględnieniem stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego;
zgodnie z wymienionymi ogólnymi regułami, towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane do odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3;
właściwe jest, z zastrzeżeniem środków obowiązujących we Wspólnocie odnoszących się do systemów podwójnej kontroli oraz do uprzedniego i następczego wspólnotowego nadzoru nad wyrobami włókienniczymi przy ich przywozie do Wspólnoty, aby wiążące informacje taryfowe dotyczące klasyfikacji towarów według kodów CN, wydane przez organy celne Państw Członkowskich, które nie są zgodne z niniejszym rozporządzeniem, mogły być nadal powoływane przez posiadacza, zgodnie z przepisami art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny[3], przez okres 60 dni;
Wydział Nomenklatury Taryfowej i Statystycznej Komitetu Kodeksu Celnego nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane w Nomenklaturze Scalonej do odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2 wymienionej tabeli.
Artykuł 2
Z zastrzeżeniem środków obowiązujących we Wspólnocie odnoszących się do systemów podwójnej kontroli oraz do uprzedniego i następczego wspólnotowego nadzoru nad wyrobami włókienniczymi przy ich przywozie do Wspólnoty, na wiążące informacje taryfowe dotyczące klasyfikacji towarów w Nomenklaturze Scalonej, wydane przez organy celne Państw Członkowskich, które nie są już zgodne z niniejszym rozporządzeniem, można nadal powoływać się, zgodnie z przepisami art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 przez okres 60 dni.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 839/95
z dnia 10 kwietnia 1995 r.
zmieniające wykaz krajów wymienionych w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 519/94
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Rady (WE) nr 519/94 z dnia 7 marca 1994 r. w sprawie wspólnych reguł przywozu z niektórych państw trzecich [1] stosuje się, między innymi, do przywozu pochodzącego z Estonii, Litwy i Łotwy;
Wspólnota podpisała umowy w sprawie wolnego handlu z Estonią, Litwą i Łotwą, które rozpoczęły program reformy gospodarczej na wielką skalę mający na celu zapewnienie ich przejścia do gospodarki rynkowej;
stąd też należy ustanowić przepis, że kraje te zostają wyłączone z zakresu rozporządzenia (WE) nr 519/94 z mocą wiążącą od wejścia w życie wspomnianych umów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Estonia, Litwa i Łotwa zostają usunięte z załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 519/94.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE, Euratom, EWWIS) nr 840/95
z dnia 10 kwietnia 1995 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG, Euratom, EWWiS) nr 2290/77 określające uposażenie członków Trybunału Obrachunkowego
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 188b ust. 8,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Węgla i Stali, w szczególności jego art. 45b ust. 8,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 160b ust. 8,
zadaniem Rady jest określenie uposażenia, dodatków i emerytur prezesa i członków Trybunału Obrachunkowego;
po wejściu w życie Traktatu o Unii Europejskiej, Trybunał Obrachunkowy stał się instytucją Wspólnot Europejskich i dlatego wydaje się pożądana zmiana przepisów rozporządzenia (EWG, Euratom, EWWiS) nr 2290/77 [1] w odniesieniu do wynagrodzeń i przejściowego dodatku z tytułu zakończenia służby,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
W rozporządzeniu (EWG, Euratom, EWWiS) nr 2290/77 wprowadza się następujące zmiany: art. 2 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
Miesięczne wynagrodzenie podstawowe członków Trybunału Obrachunkowego jest równe kwocie otrzymanej w wyniku zastosowania w odniesieniu do wynagrodzenia podstawowego urzędnika Wspólnot Europejskich ostatniego stopnia szczebla A 1 następujących wartości procentowych:
Przewodniczący: 115 %,
Inni członkowie: 108 %."
2.
Artykuł 8 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Przez okres trzech lat od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym przestał sprawować swoje funkcje, były członek Trybunału Obrachunkowego otrzymuje miesięczny dodatek przejściowy w wysokości ustalonej zgodnie z następującą procedurą:
- 40 % wynagrodzenia podstawowego, które pobierał w okresie zakończenia sprawowania swoich funkcji, jeżeli ma za sobą okres służby krótszy niż okres dwóch lat;
- 45 % takiego wynagrodzenia, jeżeli taki okres jest dłuższy niż okres dwóch lat, ale krótszy niż okres trzech lat;
- 50 % takiego wynagrodzenia, jeżeli taki okres jest dłuższy niż okres trzech lat, ale krótszy niż okres pięciu lat;
- 55 % takiego wynagrodzenia, jeżeli taki okres jest dłuższy niż okres pięciu lat, ale krótszy niż okres dziesięciu lat;
- 60 % takiego wynagrodzenia, jeżeli taki okres jest dłuższy niż okres dziesięciu lat, ale krótszy niż okres piętnastu lat;
- 65 % takiego wynagrodzenia we wszystkich innych przypadkach."
Artykuł 2
Emerytury nabyte w dniu wejścia w życie niniejszego rozporządzenia nie są zmieniane niniejszym rozporządzeniem.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
ROZPORZĄDZENIE RADY (WE) NR 933/95
z dnia 10 kwietnia 1995 r.
otwierające i ustalające zarządzanie wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi na niektóre wina pochodzące z Bułgarii, Węgier i Rumunii
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: zgodnie z Umowami w formie wymiany listów, zawartymi między Wspólnotą Europejską, z jednej strony, a Republiką Bułgarii, Republiką Węgier i Rumunią, z drugiej strony, zatwierdzonymi w drodze decyzji 93/721/WE, 93/723/WE i 93/725/WE[1], Wspólnota ma otworzyć kontyngenty taryfowe podlegające zredukowanym stawkom taryf celnych na niektóre wina pochodzące z wymienionych krajów; dostęp do tych kontyngentów ogranicza się do wymienionych win, zaopatrzonych w dokument wydany przez wspólnie uznany organ, poświadczający, że wina te są winami objętymi odpowiednią umową i pochodzą z danych państw;
kontyngenty taryfowe powinny być otwarte na podstawie rocznej, począwszy od 1 stycznia do 31 grudnia;
w szczególności konieczne jest zapewnienie wszystkim zainteresowanym stronom równego i nieprzerwanego dostępu do wymienionych kontyngentów oraz nieprzerwanego stosowania stawki ustanowionej dla kontyngentów w całym przywozie lub przywozie powrotnym do wszystkich Państw Członkowskich produktów spełniających określone warunki, do momentu wyczerpania się kontyngentów;
decyzja o otwarciu kontyngentów taryfowych powinna być podjęta przez Wspólnotę zgodnie z jej zobowiązaniami międzynarodowymi; nie ma przeszkód, aby w celu zapewnienia skuteczności wspólnego zarządzania tymi kontyngentami upoważnić Państwa Członkowskie do pobierania z zasobów kontyngentów potrzebnych ilości odpowiadających rzeczywistemu przywozowi; jednakże ta metoda zarządzania wymaga ścisłej współpracy między Państwami Członkowskimi a Komisją, która musi w szczególności monitorować stawkę, według której korzysta się z kontyngentów, i odpowiednio informować Państwa Członkowskie;
zasady zarządzania i dostosowania kontyngentów taryfowych, stosujące się do danych państw, są przedstawione w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1798/94 z dnia 18 lipca 1994 r. otwierające i ustalające zarządzanie wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi na niektóre produkty rolne pochodzące z Bułgarii, Republiki Czeskiej, Węgier, Polski, Rumunii i Słowacji i ustanawiającym szczegółowe przepisy dostosowujące wymienione kontyngenty (1994-1997)[2],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł l
l.
Od dnia l stycznia 1995 r. do dnia 31 grudnia 1997 r. dla Bułgarii i Rumunii, a od dnia l stycznia 1995 r. do dnia 31 grudnia 1998 r. dla Węgier, oraz z zastrzeżeniem ust. 2, opłaty celne obowiązujące w przywozie następujących produktów pochodzących z Bułgarii, Rumunii i Węgier zawiesza się na poziomie i w granicach kontyngentów taryfowych wskazanych w odniesieniu do każdego produktu:
a) Wina pochodzące z Bułgarii:
Nr porządkowy Kod CN1 Wyszczególnienie2 Wielkość kontyngentu (hl) Stawka celna (% bazowy)
09.700l ex 2204 10 Wino musujące o uznanej jakości, w pojemnikach o pojemności nie większej niż 2 litry 1 200 (1.1-31.12.1995) 1 300 (1.1-31.12.1996) 1 400 (1.1-31.12.1997) 40 40 40
09.7003 ex 2204 21 Wino o uznanej jakości, w tym wino o uznanej jakości z nazwą pochodzenia 280 400 (1.1-31.12.1995) 313 600 (1.1-31.12.1996) 346 800 (1.1-31.12.1997) 40 40 40
09.7005 ex 2204 29 Wino o uznanej jakości, w tym wino o uznanej jakości z nazwą pochodzenia oraz wino otrzymywane z winogron odmiany "Gamza" oznaczone i prezentowane pod nazwą lub synonimem "Kadarka" 118 000 (1.1-31.12.1995) 118 000 (1.1-31.12.1996) 118 000 (1.1-31.12.1997) 40 40 40
1 Patrz kody Taric w Załączniku 2 Pomimo reguł wykładni Nomenklatury Scalonej wyszczególnienie produktów należy traktować jako orientacyjne, ponieważ stosowanie uzgodnień preferencyjnych jest ustalone, w kontekście art. l ust. l, na podstawie zakresu kodów CN. W przypadku występowania kodów ex CN zastosowanie uzgodnień preferencyjnych jest ustalone na podstawie kodu CN i odpowiadającego mu opisu, traktowanymi łącznie.
b) Wina pochodzące z Węgier
Nr porządkowy Kod CN1 Wyszczególnienie2 Wielkość kontyngentu (hl) Stawka celna (% bazowy)
09.7007 ex 2204 29 Wino ze świeżych winogron 70 000 (1.1-31.12.1995) 70 000 (1.1-31.12.1996) 70 000 (1.1-31.12.1997) 70 000 (1.1-31.12 1998) 40 40 40 40
09.7009 ex 2204 10 Wino musujące o uznanej jakości, w pojemnikach o pojemności nie większej niż 2 litry 2 900 (1.1-31.12.1995) 3 100 (1.1-31.12.1996) 3 300 (1.1-31.12.1997) 3 500 (1.1-31.12 1998) 40 40 40 40
09.7011 ex 2204 21 Wino o uznanej jakości, w tym wino o najwyższej jakości i wino o uznanej jakości noszące oznaczenie geograficzne "Tokaj" oraz wino noszące nazwę "Tajbor" 145 000 (1.1-31.12.1995) 160 000 (1.1-31.12.1996) 175 000 (1.1-31.12.1997) 190 000 (1.1-31.12.1998) 40 40 40 40
1 Patrz kody Taric w Załączniku 2 Pomimo reguł wykładni Nomenklatury Scalonej wyszczególnienie produktów należy traktować jako orientacyjne, ponieważ stosowanie uzgodnień preferencyjnych jest ustalone, w kontekście art. l ust. l, na podstawie zakresu kodów CN. W przypadku występowania kodów ex CN zastosowanie uzgodnień preferencyjnych jest ustalone na podstawie kodu CN i odpowiadającego mu opisu, traktowanymi łącznie.
c) Wina pochodzące z Rumunii:
Nr porządkowy Kod CN1 Wyszczególnienie2 Wielkość kontyngentu (hl) Stawka celna (% bazowy)
09.7013 ex 2204 10 ex 2204 21 ex 2204 29 Wino ze świeżych winogron, w tym wino musujące i likier 130 000 (1.1-31.12.1995) 140 000 (1.1-31.12.1996) 150 000 (1.1-31.12.1997) 40 40 40
1 Patrz kody Taric w Załączniku 2 Pomimo reguł wykładni Nomenklatury Scalonej wyszczególnienie produktów należy traktować jako orientacyjne, ponieważ stosowanie uzgodnień preferencyjnych jest ustalone, w kontekście art. l ust. l, na podstawie zakresu kodów CN. W przypadku występowania kodów ex CN zastosowanie uzgodnień preferencyjnych jest ustalone na podstawie kodu CN i odpowiadającego mu opisu, traktowanymi łącznie.
2.
Włączenie do kontyngentów taryfowych określonych w ust. l ogranicza się do win, którym towarzyszy dokument VI l lub wyciąg VI 2, wypełniony zgodnie z przepisami rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3590/85[3].
Dokument VI l musi zawierać w rubryce 15 jedną z następujących adnotacji, poświadczonych przez właściwe władze Bułgarii lub Węgier:
a) kontyngent nr 09.7001:
"Zaświadcza się, że wino określone w niniejszym dokumencie jest winem musującym o uznanej jakości, zgodnie z bułgarskim ustawodawstwem w sprawie uprawy winorośli";
b) kontyngent nr 09.7003:
"Zaświadcza się, że wino określone w niniejszym dokumencie jest winem o uznanej jakości, z nazwą pochodzenia, zgodnie z ustawodawstwem bułgarskim w sprawie uprawy winorośli";
c) kontyngent nr 09.7005:
"Zaświadcza się, że wino określone w niniejszym dokumencie jest winem o uznanej jakości, z nazwą pochodzenia zgodnie z ustawodawstwem bułgarskim w sprawie uprawy winorośli, lub winem otrzymanym z winogron odmiany "Gamza", oznaczonym i prezentowanym pod nazwą lub synonimem "Kadarka";
d) kontyngent nr 09.7009:
"Zaświadcza się, że wino określone w niniejszym dokumencie jest winem musującym o uznanej jakości, zgodnie z węgierską ustawą nr 36/1970 w sprawie uprawy winorośli i rozporządzeniem wykonawczym nr 40/1977 (MEM), zmienionym rozporządzeniami nr 7/1990 (FM) i nr 23/1992 (FM)";
e) kontyngent nr 09.7011:
"Zaświadcza się, że wino określone w niniejszym dokumencie jest winem o uznanej jakości, obejmującym wino najwyższej jakości lub wino o uznanej jakości z oznaczeniem geograficznym "Tokaj" oraz wino noszące nazwę "Tajbor" zgodnie z węgierską ustawą nr 36/1970 w sprawie uprawy winorośli i rozporządzeniem wykonawczym nr 40/1977 (MEM), zmienionym rozporządzeniami nr 7/1990 (FM) i nr 23/1992 (FM)".
Ponadto niniejsze wina podlegają cenom referencyjnym franco granica.
W celu objęcia omawianych rodzajów win kontyngentami taryfowymi muszą być spełnione wymogi art. 54 rozporządzenia (EWG) nr 822/87[4].
Artykuł 2
Artykuły 2-7 rozporządzenia (WE) nr 1798/94 stosuje się.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 992/95
z dnia 10 kwietnia 1995 r.
otwierające i ustalające zarządzanie wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi na niektóre produkty rolne i rybołówstwa pochodzące z Norwegii
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: Wspólnota zawarła Umowę w formie wymiany listów, w szczególności z Norwegią, zatwierdzone decyzją 86/557/EWG [1];
powyższa Umowa zostało zmienione i uzupełnione Porozumieniem o Europejskim Obszarze Gospodarczym oraz Umową dwustronną w formie wymiany listów z Norwegią zatwierdzoną decyzją 93/737/WE [2];
w ramach powyższego Porozumienia Wspólnota zobowiązała się, pod pewnymi warunkami, do ustanowienia każdego roku kontyngentów taryfowych Wspólnoty z obniżoną lub zerową stawką celną na pewną ilość produktów rolnych i rybołówstwa pochodzących z tego kraju; należy stosownie do tego ustanawiać kontyngenty celne, wyszczególniając tam gdzie to jest konieczne, wszelkie ustanowione warunki uprawnienia; do celów uproszczenia powinny zostać ustalone przepisy upoważniające Komisję do nadawania mocy obowiązującej, po otrzymaniu opinii Komitetu Kodeksu Celnego, niezbędnym zmianom i technicznym adaptacjom niniejszego rozporządzenia, wynikającym ze zmian Nomenklatury Scalonej i kodów Taric, a także dostosowywaniu wielkości, okresu i stawki kontyngentowej wynikającej z decyzji Rady;
kontyngenty taryfowe przewidziane w omawianych umowach odnoszą się do nieograniczonego okresu, i dlatego w celu skuteczności i uproszczenia w stosowaniu odnośnych środków, wydaje się być wskazane ustalenie, że stosowanie niniejszego rozporządzenia będzie oparte na zasadzie wieloletniości;
wszyscy importerzy ze Wspólnoty powinni mieć zapewniony równy i ciągły dostęp do wyżej wymienionych kontyngentów a stawka celna ustanowiona dla kontyngentów powinna być stosowana konsekwentnie do wszystkich przywozów omawianego produktu do wszystkich Państw Członkowskich do czasu wyczerpania się kontyngentów podczas całego okresu ważności powyższych umów w formie wymiany listów;
Wspólnota podejmuje decyzję o ustanowieniu kontyngentów taryfowych, realizując swoje zobowiązania międzynarodowe; dla zapewnienia skuteczności wspólnego zarządzania tymi kontyngentami, nie ma uzasadnionej przeszkody dla upoważnienia Państw Członkowskich do czerpania z kontyngentów ilościowych niezbędnych wielkości odpowiadających aktualnym przywozom; ta metoda zarządzania wymaga ścisłej współpracy między Państwami Członkowskimi i Komisją, która musi w szczególności być w stanie kontrolować szybkość z którą kontyngenty są wyczerpywane i odpowiednio informować o tym Państwa Członkowskie,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia każdego roku lub w okresach podanych w załączniku I, opłaty celne mające zastosowanie do produktów, określonych w niniejszym rozporządzeniu, są zawieszone lub obniżone do poziomu wskazanego dla każdego produktu, w ramach limitu kontyngentu taryfowego Wspólnoty podanej dla każdego produktu.
2.
Przywóz produktów, określonych w załączniku I objętych porządkowymi numerami 09.0703 i 09.0711 nie nabywa prawa do korzystania z kontyngentów taryfowych, chyba że cena nie podlegająca obciążeniom granicznym ustalona przez Państwa Członkowskie zgodnie z art. 22 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3759/92 z dnia 17 grudnia 1972 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku produktów rybołówstwa i akwakultury [3] jest przynajmniej równa cenie referencyjnej ustalonej przez Wspólnotę dla produktów lub kategorii produktów, o których mowa.
3.
Obowiązuje Protokół w sprawie definicji pojęcia produktów pochodzących i metod współpracy administracyjnej załączony do umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Norwegii [4].
Artykuł 2
Kontyngenty taryfowe, określone w art. 1, będą zarządzane przez Komisję, która może podjąć jakiekolwiek właściwe środki w celu zapewnienia sprawnego zarządzania.
Artykuł 3
Jeżeli importer przedstawi w Państwie Członkowskim deklarację zgłoszenia do swobodnego obrotu łącznie z wnioskiem o preferencyjne potraktowanie produktu objętego niniejszym rozporządzeniem i jeżeli ta deklaracja zostanie zaakceptowana przez organy celne, odnośne Państwo Członkowskie będzie czerpać z kontyngentu ilościowego wielkość odpowiadającą zaakceptowanym deklaracjom poprzez powiadomienie o tym Komisji.
Komisja musi być powiadomiona bezzwłocznie o wnioskach o przydział z podaniem daty akceptacji wyżej wymienionych deklaracji.
Przydziały są przyznawane przez Komisję w oparciu o datę przyjęcia deklaracji zgłoszenia do swobodnego obrotu przez organy celne odnośnego Państwa Członkowskiego, do wysokości, w jakiej umożliwia to dostępny bilans.
Jeżeli Państwo Członkowskie nie wykorzysta przydzielonych ilości, wtedy zwróci je ono w możliwie krótkim terminie do odpowiedniego kontyngentu ilościowego.
Jeżeli wnioskowane ilości są większe od dostępnego bilansu kontyngentu ilościowego, rozdysponowanie będzie dokonywane na podstawie proporcjonalnej w odniesieniu do wniosków.
Państwa Członkowskie zostaną o tym poinformowane przez Komisję.
Artykuł 4
Każde Państwo Członkowskie zagwarantuje importerom produktów, o których mowa, równy i ciągły dostęp do kontyngentów tak długo jak pozwala na to bilans odpowiedniego kontyngentu ilościowego.
Artykuł 5
1.
Przepisy konieczne w celu zastosowania niniejszego rozporządzenia:
a) zmiany i techniczne adaptacje, tak dalece jak to jest konieczne, wynikające ze zmian nomenklatury scalonej i kodów celnych; oraz
b) niezbędne dostosowania ilości, okresów i stawki celnej wynikające z decyzji przyjętych przez Radę;
zostają przyjęte zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 6 ust. 2.
2.
Przepisy przyjęte zgodnie z ust. 1 nie upoważniają Komisji do:
- przenoszenia preferencyjnych ilości z jednego okresu obowiązywania kontyngentu do innego,
- zmieniania harmonogramów czasowych ustanowionych w umowach,
- przekazywania ilości z jednego kontyngentu do innego,
- przyznawania i zarządzania kontyngentami wynikającymi z nowych umów.
Artykuł 6
1.
Komisja jest wspomagana przez Komitet Kodeksu Celnego powołany w art. 247 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 [5].
2.
Przedstawiciel Komisji przedłoży Komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet dostarczy swoją opinię na temat tego projektu w określonym czasie, który przewodniczący może ustanowić w zależności od pilności sprawy.
Opinia powinna być wydana przez większość ustanowioną w art. 148 ust. 2 Traktatu w przypadku decyzji, które Rada jest zobowiązana podjąć na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w komitecie powinny być ważone w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
Komisja podejmuje środki, które obowiązują niezwłocznie.
Jeżeli jednak te środki nie są zgodne z opinią Komitetu, Komisja powinna niezwłocznie powiadomić o nich Radę.
W takim wypadku:
- Komisja odroczy stosowanie podjętych środków o trzy miesiące od daty takiego powiadomienia,
- Rada, działając na zasadzie kwalifikowanej większości może podjąć inną decyzję w okresie, określonym w tiret poprzednie.
3.
Komitet może badać każdą kwestię dotyczącą stosowania tego rozporządzenia, która jest wniesiona przez przewodniczącego albo z jego własnej inicjatywy lub na prośbę Państwa Członkowskiego.
Artykuł 7
Państwa Członkowskie i Komisja ściśle współpracują w celu zapewnienia, aby niniejsze rozporządzenie było przestrzegane.
Artykuł 8
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 997/95
z dnia 3 maja 1995 r.
zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 1035/72 i (EWG) nr 2019/93 oraz rozporządzenia (EWG) nr 886/87, (EWG) nr 816/89, (EWG) nr 3780/90, (EWG) nr 1108/91, (WE) nr 3254/93, (WE) nr 1281/94 i (WE) nr 1372/94 w zakresie kodów Nomenklatury Scalonej na owoce i warzywa
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 234/79 z dnia 5 lutego 1979 r. w sprawie procedury dostosowania nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej używanej dla produktów rolnych1, ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 3290/942, w szczególności jego art. 2 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (WE) nr 3115/94 z dnia 20 grudnia 1994 r. zmieniające załączniki I i II do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej3 przewiduje zmiany w odniesieniu do karczochów objętych kodem CN 0709 10, pomarańczy objętych kodem CN 0805 10, cytryn objętych kodem CN 0805 30, winogron deserowych objętych kodem CN 0806 10, jabłek objętych kodem CN 0808 10, moreli objętych kodem CN 0809 10, brzoskwiń objętych kodem CN 0809 30, mieszanek orzechów objętych kodem CN 0813 50;
produkty te pojawiają się w treści następujących rozporządzeń:
rozporządzenie Rady (EWG) nr 1035/72 z dnia 18 maja 1972 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw4, ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 3290/94,
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 886/87 z dnia 27 marca 1987 r. w sprawie notyfikacji Komisji przez Państwa Członkowskie informacji odnoszących się do przywozu jabłek deserowych5, ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1152/946,
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 816/89 z dnia 30 marca 1989 r. ustanawiające wykaz produktów podlegających uzupełniającemu mechanizmowi wymiany handlowej w sektorze świeżych owoców i warzyw7, ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3831/928,
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3780/90 z dnia 19 grudnia 1990 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 3576/90 w odniesieniu do czasowego zawieszenia mechanizmu rekompensat przywozowych oraz opłat celnych na owoce i warzywa pochodzące z Hiszpanii i Portugalii, dopuszczone do spożycia na terenie byłej Niemieckiej Republiki Demokratycznej9,
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1108/91 z dnia 30 kwietnia 1991 r. ustanawiające normy jakości moreli10,
rozporządzenie Rady (EWG) nr 2019/93 z dnia 19 lipca 1993 r. wprowadzające szczególne środki dla mniejszych wysp Morza Egejskiego dotyczące niektórych produktów rolnych11, zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 822/9412,
rozporządzenie Komisji (WE) nr 3254/93 z dnia 26 listopada 1993 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2019/93 w odniesieniu do konkretnych uzgodnień w sprawie dostaw niektórych owoców i warzyw na rzecz mniejszych wysp Morza Egejskiego13, ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 3128/9414,
rozporządzenie Komisji (WE) nr 1281/94 z dnia 2 czerwca 1994 r. ustanawiające system nadzorowania przywozu świeżych wiśni szklanek pochodzących z Republik Bośni i Hercegowiny, Chorwacji, Słowenii oraz terytorium byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii15,
rozporządzenie Komisji (WE) nr 1372/94 z dnia 16 czerwca 1994 r. ustanawiające niektóre plafony orientacyjne oraz niektóre dodatkowe szczegółowe zasady stosowania uzupełniającego mechanizmu handlowego w handlu owocami i warzywami między Portugalią a pozostałymi Państwami Członkowskimi16;
w związku z tym wyżej wymienione rozporządzenia powinny zostać zmienione;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W tabeli art. 1 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1035/72 wprowadza się następujące zmiany:
1) pozycje
"0806 10 11 Świeże winogrona deserowe"
0806 10 15
0806 10 19
otrzymują brzmienie:
"0806 10 21 Świeże winogrona deserowe";
0806 10 29
0806 10 30
0806 10 40
0806 10 50
0806 10 61
0806 10 69
2) pozycja
"0813 50 30 Mieszanki wyłącznie orzechów suszonych z pozycji 0801 i 0802"
otrzymuje brzmienie:
"0813 50 31 0813 50 39 Mieszanki wyłącznie orzechów suszonych z pozycji 0801 i 0802".
Artykuł 2
W artykule rozporządzenia (EWG) nr 886/87 kody CN 0808 10 31-0808 10 89 obejmujące jabłka deserowe zastępuje się kodami CN 0808 10 51-0808 10 98.
Artykuł 3
W Załączniku do rozporządzenia (EWG) nr 816/89 wprowadza się następujące zmiany:
1) pozycja
"0709 10 00 Karczochy"
otrzymuje brzmienie:
"0709 10 10 0709 10 20 0709 10 30 0709 10 40 Karczochy";
2) pozycja
"0809 10 00 Morele"
otrzymuje brzmienie:
"0809 10 10 0809 10 20 0809 10 30 0809 10 40 0809 10 50 Morele";
3) pozycja
"ex 0809 30 00 Brzoskwinie, z wyłączeniem nektarynek"
otrzymuje brzmienie:
"0809 30 19 0809 30 29 0809 30 39 0809 30 49 0809 30 59 Brzoskwinie, z wyłączeniem nektarynek".
Artykuł 4
W Załączniku do rozporządzenia (EWG) nr 3780/90 kod CN 0805 30 10 obejmujący cytryny zastępuje się kodami CN 0805 30 20-0805 30 40.
Artykuł 5
W art. 1 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1108/91 kod CN 0809 10 00 obejmujący morele zastępuje się kodami CN 0809 10 10-0809 10 50.
Artykuł 6
W Załączniku do rozporządzenia (EWG) nr 2019/93 wprowadza się następujące zmiany:
1) kody CN 0808 10 31-0808 10 89 obejmujące jabłka zastępuje się kodami CN 0808 10 51-0808 10 98;
2) kody CN 0808 20 31-0808 20 39 obejmujące gruszki zastępuje się kodami CN 0808 20 31-0808 20 67.
Artykuł 7
W załącznikach I i II do rozporządzenia (WE) nr 3254/93 wprowadza się następujące zmiany:
1) kody CN 0808 10 31-0808 10 89 obejmujące jabłka zastępuje się kodami CN 0808 10 51-0808 10 98;
2) kody CN 0808 20 31-0808 20 89 obejmujące gruszki zastępuje się kodami CN 0808 20 31-0808 20 67.
Artykuł 8
W art. 2 pkt 2 rozporządzenia (WE) nr 1281/94 wprowadza się następujące zmiany:
1) kod CN 0809 20 20 obejmujący wiśnie szklanki (Prunus cerasus) od 1 maja do 15 lipca zastępuje się kodami CN 0809 20 21, 0809 20 31 i 0809 20 41;
2) kod CN 0809 20 60 obejmujący wiśnie szklanki (Prunus cerasus) od 16 lipca do 30 kwietnia zastępuje się kodami CN 0809 20 11, 0809 20 51, 0809 20 61 i 0809 20 71.
Artykuł 9
W Załączniku do rozporządzenia (WE) nr 1372/94 wprowadza się następujące zmiany:
1) pozycje
"0805 10 41 Pomarańcze"
0805 10 45
0805 10 49
otrzymują brzmienie:
"0805 10 01 Pomarańcze";
0805 10 05
0805 10 09
2) pozycje
"0805 10 31
0805 10 35
0805 10 39"
otrzymują brzmienie:
"0805 10 32
0805 10 34
0805 10 36".
Artykuł 10
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1006/95
z dnia 3 maja 1995 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 3433/91 w zakresie, w jakim nakłada ono ostateczne cło antydumpingowe na przywóz gazowych jednorazowych kieszonkowych zapalniczek krzesiwowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2423/88 z dnia 11 lipca 1988 r. sprawie ochrony przed przywozem po cenach dumpingowych lub subsydiowanych z państw niebędących członkami Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej [1], w szczególności art. 14 tego rozporządzenia,
uwzględniając wniosek przedłożony przez Komisję po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. WCZEŚNIEJSZE DOCHODZENIA
(1) Rozporządzeniem (EWG) nr 3433/91 [2] Rada nałożyła ostateczne cło antydumpingowe na przywóz gazowych jednorazowych kieszonkowych zapalniczek krzesiwowych objętych kodem CN ex96131000 i pochodzących, między innymi, z Chińskiej Republiki Ludowej.
Stawkę stosowaną do produktów pochodzących z tego kraju ustalono na poziomie 16,9 %.
(2) Zawiadomieniem opublikowanym w marcu 1992 r. [3] Komisja zainicjowała przegląd rozporządzenia (EWG) nr 3433/91 w zakresie, w którym dotyczyło niektórych chińskich spółek które zarzucały, w szczególności, że nie wywoziły przedmiotowych produktów w okresie objętym pierwotnym dochodzeniem (tak zwaną kontrolą nowych uczestników rynku).
Decyzją 93/377/EWG [4] Komisja zakończyła powyższe dochodzenie kontrolne nie zmieniając obowiązujących środków.
B. OBECNE DOCHODZENIE KONTROLNE
(3) W listopadzie 1993 r., Komisja otrzymała wniosek o dokonanie kontroli powyższego rozporządzenia, w zakresie w jakim dotyczy przywozu pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej.
Wniosek został złożony przez Europejską Federację Producentów Zapalniczek, działającą w imieniu producentów wspólnotowych łącznie reprezentujących większość produkcji wspólnotowej przedmiotowego produktu.
We wniosku zarzucano, że od czasu zakończenia pierwotnego dochodzenia zmieniły się okoliczności poprzez podniesienie marginesu dumpingu na wywóz towarów do Wspólnoty z Chińskiej Republiki Ludowej i, w konsekwencji, występuje dalsza szkoda.
Uznano, że ta prośba o kontrolę zawierała dostateczne dowody usprawiedliwiające wszczęcie dochodzenia.
(4) W grudniu 1993 r.
Komisja ogłosiła [5] rozpoczęcie kontroli rozporządzenia (EWG) nr 3433/91 w zakresie przywozu gazowych jednorazowych kieszonkowych zapalniczek krzesiwowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, zgodnie z art. 14 rozporządzenia (EWG) nr 2423/88 (zwanego dalej "podstawowym rozporządzeniem").
(5) Komisja oficjalnie powiadomiła zainteresowanych eksporterów i importerów, przedstawicieli kraju wywozu oraz skarżących, a także dała zainteresowanym stronom możliwość wyrażenia swojego stanowiska na piśmie oraz do złożenia wniosku o przesłuchanie.
(6) Jeden importer, dwóch eksporterów i jeden producent z Chińskiej Republiki Ludowej zgłosili swoje stanowisko na piśmie.
Czterech producentów Wspólnotowych, OPI (Ośrodek Przedsiębiorczości i Innowacji) SA, Swedish Match SA, Tokai Seiki GmbH oraz Flamagas SA również przedłożyły swoje stanowiska na piśmie.
Kilka z wyżej wymienionych spółek wniosło o przesłuchanie i przyznano im taką możliwość.
(7) Komisja zebrała i zweryfikowała wszelkie informacje, które uważała za niezbędne do celów dochodzenia oraz przeprowadziła dochodzenia na terenie następujących spółek:
Producenci Wspólnotowi (fabryki i/albo biura sprzedaży):
- Bic Deutschland GmbH, Ettlingen, Niemcy
- Bic SA, Clichy, Francja
- Bic SA, Redon, Francja
- Biro Bic Ltd, London, Zjednoczone Królestwo
- Bryant & May, High Wycombe, Zjednoczone Królestwo
- Flamagas SA, Barcelona, Hiszpania
- Laforest Bic SA, Tarragona, Hiszpania
- Swedish Match, Visselhöevede, Niemcy
- Swedish Match SA, Rillieux-la-Pape, Francja
- Tokai Seiki GmbH, Moenchengladbach, Niemcy
- Tokai Vesta Hispania SA, Alcalá de Henares, Hiszpania
Eksporterzy:
- Capital Line Industries Ltd, Hongkong
- Gladstrong Investments Ltd, Hongkong
Niepowiązany importer:
- Troeber GmbH, Hamburg, Niemcy.
(8) Komisja zebrała także informacje od producentów na Filipinach, które uznano kraj podobny na potrzeby ustalenia wartości normalnej (patrz ust. 19–27). Szczegółowe i kompletne informacje dostarczyło i zweryfikowało Swedish Match Philippines Inc., Manila, Filipiny.
(9) Eksporterzy oraz wyłączny importer, którzy współpracowali, występowali z prośbami i byli informowani o istotnych faktach i względach, na podstawie zamierzano zalecić zmianę obowiązującego ostatecznego cła antydumpingowego na przywóz przedmiotowego produktu pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej.
Komisja, gdy było to właściwe, wzięła pod uwagę propozycje zainteresowanych stron.
(10) Dochodzenie w sprawie dumpingu objęło okres od dnia 1 stycznia do dnia 30 września 1993 r. (zwany dalej "okresem dochodzenia").
C. PRZEDMIOTOWY PRODUKT, PRODUKT PODOBNY I PRZEMYSŁ WSPÓLNOTOWY
i) Przedmiotowy produkt
(11) Produkt objęty ostatecznym cłem antydumpingowym określonym w ust. 1 to gazowe jednorazowe kieszonkowe zapalniczki krzesiwowe (zwane dalej "jednorazowe zapalniczki krzesiwowe").
Należy przypomnieć, że na rynku istnieją także inne jednorazowe zapalniczki (zapalniczki piezoelektryczne), których właściwości techniczne znacznie różnią się od właściwości przedmiotowego produktu.
Dlatego nie uznano ich za identyczne z przedmiotowym produktem objętym pierwotnym dochodzeniem, nie zostały objęte pierwotnym dochodzeniem i zostały wyłączone z zakresu działania podjętych środków.
(12) Importer, który współpracował twierdził, że ponadto w stosunku do już przyjętego rozróżnienia między zapalniczkami piezoelektrycznymi i krzesiwowymi, w ramach kategorii jednorazowych zapalniczek krzesiwowych powinno się rozróżniać zapalniczki w obudowach z tworzyw sztucznych i w obudowach z nylonu.
Importer ten twierdził, że istniały dwa rynki jednorazowych zapalniczek krzesiwowych, jeden oferujący luksusowe, bazujące na nylonie obudowy i drugi rynek oferujący tak zwane standardowe zapalniczki w obudowie z tworzywa sztucznego.
Podnosząc, że wszystkie chińskie jednorazowe zapalniczki krzesiwowe miały z tworzywa sztucznego obudowę, importer ten wniósł wniosek, aby przyjąć, że przedmiotowy produkt należy zawęzić jedynie do tego rodzaju produktów.
(13) W trakcie dochodzenia przeprowadzonego przez Komisję, ustalono, że tak wąska definicja przedmiotowego produktu nie byłaby uzasadniona, ponieważ podnoszone rozróżnienie rynku jednorazowych zapalniczek krzesiwowych, oparte na różnicach w fizycznych właściwościach produktu i jego postrzeganiu przez konsumentów nie znajduje potwierdzenia w stanie faktycznym.
Przedmiotowy produkt jest produkowany w różnych modelach i rozmiarach, a w produkcji obudów można wykorzystać różne materiały.
Jednakże wszystkie te jednorazowe zapalniczki mają te same właściwości techniczne, to samo podstawowe zastosowanie i pełnią tę samą funkcję.
W odróżnieniu od tego ustalenia, należy wskazać, że rozróżnienie między zapalniczkami krzesiwowymi i piezoelektrycznymi zostało oparte na różnicach we właściwościach technicznych, które są jasno ustalone.
Ponadto jest także jasne, że różnica między zapalniczkami krzesiwowymi i piezoelektrycznymi jest dostrzegalna dla konsumentów, podczas gdy różnica między jednorazowymi zapalniczkami w obudowach z tworzywa sztucznego czy nylonu, nie jest.
Faktycznie, przedmiotowy produkt jest jednorazowy i stwierdzenie, że konsumenci są świadomi wyżej wymienionej różnicy nie jest poparte dowodami, między innymi istnieniem wyraźnie wyodrębnionych kanałów sprzedaży.
Przeciwnie, wszystkie jednorazowe zapalniczki krzesiwowe sprzedaje się bez rozróżnienia w sklepach jednego rodzaju konsumentom mającym takie same oczekiwania i nie uczyniono nic aby uświadomić konsumentom podnoszoną różnicę między zapalniczkami w obudowach z tworzywa sztucznego i nylonu.
W szczególności należy zauważyć, że zapalniczki w obudowach z tworzywa sztucznego i nylonu nie są łatwo rozróżnialne ponieważ oba rodzaje są dostępne w postaci półprzezroczystej i nieprzezroczystej.
(14) Dlatego cały asortyment modeli jednorazowych zapalniczek krzesiwowych należy uznać za tworzący jedną kategorię produktu, bez względu na materiał użyty do wyprodukowania obudowy, który stanowi, w każdym przypadku, jedynie o niewielkiej różnicy we właściwościach fizycznych produktu, a także w kwestii kosztu (patrz ust. 36).
Dlatego ustalenia pierwotnego dochodzenia w odniesieniu do przedmiotowego produktu, jak przypomniano w ust. 11, zostają potwierdzone.
ii) Produkt podobny
(15) Współpracujący importer, który podnosił, że ustalenia pierwotnego dochodzenia w odniesieniu do definicji produktu podobnego powinny być rozważone, aby wziąć pod uwagę fakt, że producent wspólnotowy, od niedawna uczestniczący w postępowaniu, produkował zapalniczki w obudowach z tworzywa sztucznego, rzekomo "identyczne" z przywożonymi z Chińskiej Republiki Ludowej, podczas gdy inni producenci wspólnotowi, podobnie jak współpracujący producent z podobnego kraju, produkowali zapalniczki w obudowach z nylonu, które zgodnie ze zdaniem tego importera powinny być uznane, co najwyżej, za "podobne" do chińskich zapalniczek.
Należy ponownie podkreślić w tym względzie, że niewielka różnica fizyczna, taka jak materiał wykorzystany do produkcji obudowy zapalniczki, która nie ma wpływu na podstawowe właściwości techniczne, podstawowe zastosowanie i funkcję produktu i która nie jest dostrzegalna dla konsumentów, nie jest wystarczająca dla usprawiedliwienia rozróżnienia między rzekomo "identycznymi" a "podobnymi" jednorazowymi zapalniczkami krzesiwowymi.
Ten wniosek ma zastosowanie to porównania jednorazowych zapalniczek krzesiwowych przywożonych z Chińskiej Republiki Ludowej z, odpowiednio, wszystkimi takimi zapalniczkami produkowanymi i sprzedawanymi we Wspólnocie, a także tymi produkowanymi i sprzedawanymi przez współpracującego producenta w podobnym kraju.
(16) Ten sam importer złożył także oświadczenia dotyczące różnorodnych różnic fizycznych, które miały mieć wpływ na definicję produktu podobnego.
Jednakże te zarzuty, co do zasady podniesione już w czasie pierwotnego dochodzenia, nie zostały poparte decydującymi nowymi dowodami, które uzasadniałyby wzięcie ich pod uwagę w ramach definicji produktu podobnego, mianowicie w doniesieniu do postrzegania produktu przez konsumentów.
(17) W tych okolicznościach, potwierdza się, że jednorazowe zapalniczki krzesiwowe produkowane i sprzedawane przez przemysł wspólnotowy i te przywożone z Chińskiej Republiki Ludowej posiadają wystarczająco podobne podstawowe fizyczne i techniczne właściwości, aby uznać je za produkt podobny.
Podczas gdy mogą występować niewielkie różnice między produktem przywożonym z Chińskiej Republiki Ludowej a produkcją wspólnotową, różnice te nie są takiego rodzaju, aby dawać podstawę ustaleniu, że nie powinny być uznawane za produkty podobne.
Dlatego ustalenia pierwotnego postępowania w odniesieniu do definicji produktu podobnego zostają potwierdzone.
Jak wyjaśniono w ust. 26 i 36, powyższy wniosek jest równie uprawniony w stosunku do producenta jednorazowych zapalniczek krzesiwowych produkowanych i sprzedawanych przez współpracującego producenta w podobnym kraju.
iii) Przemysł wspólnotowy
(18) W świetle powyższych ustaleń odrzucono twierdzenie, że pojęcie przemysłu wspólnotowego powinno zostać ponownie zdefiniowane, tak aby obejmowało jedynie producenta wspólnotowego produkującego zapalniczki w obudowach z tworzywa sztucznego.
Na tej podstawie, jak ustalono w okresie dochodzenia, producenci wspólnotowi, w imieniu których został wniesiony wniosek o dokonanie kontroli, reprezentowali ponad 70 % wspólnotowej produkcji podobnego produktu.
W związku z tym przyjmuje się, że przedmiotowi producenci tworzą "przemysł wspólnotowy" w rozumieniu art. 4 ust. 5 podstawowego rozporządzenia.
D. DUMPING
a) Wartość normalna
i) Kraj podobny
(19) Ponieważ Chińska Republika Ludowa nie jest krajem o gospodarce rynkowej, wartość normalna musiała być ustalona na podstawie informacji uzyskanych w kraju o gospodarce rynkowej (tak zwanym kraju podobnym) zgodnie z art. 2 ust. 5 podstawowego rozporządzenia.
W tym celu w skardze sugerowano posłużenie się Tajlandią jako krajem podobnym jak w pierwotnym dochodzeniu i nawiązano kontakt z dwoma tajlandzkimi producentami, którzy współpracowali w ramach tego dochodzenia.
Przy tej sposobności tajlandzcy producenci nie współpracowali.
(20) Nawiązano zatem dla tego celu kontakt z jednym producentem koreańskim i dwoma producentami na Filipinach.
Jedynie producenci z Filipin wyrazili wolę współpracy z Komisją i przedłożyli odpowiedzi na kwestionariusz Komisji.
Jednakże w przypadku jednego z producentów z Filipin udzielona odpowiedź była zbyt ograniczona i skierowano prośbę o dodatkowe szczegóły.
Następnie dany producent poinformował Komisję, że nie zamierza dostarczyć bardziej szczegółowych informacji.
W konsekwencji, producenta tego uznano za niewspółpracującego, co sprawiło, że tylko jedna spółka pozostała potencjalnym źródłem informacji dotyczącej Filipin.
Po ujawnieniu zasadniczych ustaleń dochodzenia, współpracujący importer twierdził, że należało również skontaktować się z działającą w Hong Kongu spółką Cli - Claque Ltd, rzekomo produkującą jednorazowe zapalniczki krzesiwowe na Filipinach.
Na istnienie tego producenta na Filipinach zwrócono uwagę Komisji dopiero w bardzo późnym stadium dochodzenia i dlatego nie mogło być uwzględnione bez znaczącego utrudnienia dochodzenia.
(21) Ponieważ nie istniały inne możliwości ustalenia wartości normalnej, nie można było uniknąć zmiany w wyborze kraju podobnego.
W świetle niedawnego orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości dotyczącego kryteriów stosowanych to wyboru kraju podobnego, weryfikacji poddano następujące czynniki w celu oceny właściwości wyboru Filipin;
- reprezentatywność przedmiotowego rynku:
rozmiar rynku krajowego czyni Filipiny krajem reprezentatywnym dla ustalenia wartości normalnej dla Chińskiej Republiki Ludowej (łączna sprzedaż wewnętrzna współpracującego producenta na Filipinach wynosi ponad 5 % chińskiego wywozu do Wspólnoty);
- otwartość rynku:
rynek filipiński jest otwarty na konkurencję: lokalna produkcja jednorazowych zapalniczek spotyka się z konkurencją cenową głownie w związku ze znacznym przywozem.
Struktura popytu również sprzyja konkurencji ponieważ na rynku obecne są liczne podmioty gospodarcze takie jak wielkopowierzchniowe sklepy oraz średni i mali kupcy detaliczni;
- dostęp do podstawowych materiałów:
nie wydaje się, aby występowały znaczące różnice w łatwości dostępu do podstawowych materiałów między Chinami a Filipinami.
Prawdą jest, że niektóre części i składniki są przywożone do Filipin, ale chińscy producenci również przywożą niektóre istotne części zapalniczek, takie jak krzesiwo, od dostawców spoza Chin.
Ogólnie biorąc, dostępność części do zapalniczek na Filipinach wydaje się co najmniej tak dobra jak w Chińskiej Republice Ludowej.
(22) Jednakże to, że współpracująca spółka z Filipin stanowi część grupy spółek do której należy także skarżący, Komisja uznała również za niezbędne przeanalizowanie implikacji istnienia takich powiązań w celu ustalenia czy sytuacja ta miała jakikolwiek skutek zakłócający na przedłożone dane i, odpowiednio, czy te informacje mogą bądź nie być wykorzystane w ramach trwającego dochodzenia kontrolnego.
(23) Dogłębne zbadanie kosztów produkcji dostarczonych przez zainteresowanego filipińskiego producenta wykazało, że ponoszono dodatkowe koszty w związku z faktem, że niektóre części wykorzystywane do produkcji jednorazowych zapalniczek były kupowane od powiązanych stron.
Dlatego do celów przeprowadzenia rozsądnego i właściwego badania rentowności, przedmiotowe dodatkowe koszty zostały odjęte.
Po takim dostosowaniu, ustalono, że ceny stosowane w praktyce przez współpracującego filipińskiego producenta w sprzedaży produktu podobnego na rynku krajowym w normalnym obrocie handlowym pozwoliły odzyskać wszystkie koszty poniesione w normalnym obrocie handlowym wraz z normalną marżą zysku.
W tych okolicznościach uznano, że wartość normalna może być oparta, zgodnie z art. 2 ust. 5 lit. a) ppkt i) podstawowego rozporządzenia, na cenach, po których jednorazowe zapalniczki krzesiwowe były sprzedawane w celach konsumpcyjnych na rynek wewnętrzny na Filipinach.
(24) To, wraz z wyżej wymienionymi elementami dotyczącymi pozycji Filipin jako kraju podobnego, doprowadziło do uznania przez Komisję, że Filipiny były właściwym, a nie nieuzasadnionym wyborem.
Zainteresowane strony poinformowano we właściwym czasie o zaproponowanym sposobie działania.
Główne z poczynionych w tym względzie przez strony uwag są dyskutowane poniżej, a także w ust. 28–31.
(25) Zainteresowani eksporterzy zgodzili się, bądź się nie odnieśli, do propozycji wykorzystania Filipin jako kraju podobnego.
(26) W terminie zakreślonym dla zgłoszenia uwag w odniesieniu do wyboru kraju podobnego, współpracujący importer wskazał, że Filipiny stanowić będą właściwy wybór jeśli dane, na których wybór się opiera, dotyczyłyby filipińskiego producenta nie mającego powiązań z przemysłem wspólnotowym, który produkuje zapalniczki w obudowach z tworzywa sztucznego.
W odniesieniu do rzekomych różnic fizycznych między zapalniczkami w obudowach z tworzywa sztucznego i nylonowych, należy zauważyć, że przedstawione argumenty są identyczne z tymi, które podniesiono w stosunku do jednorazowych zapalniczek produkowanych i sprzedawanych przez przemysł wspólnotowy w kontekście ustalenia definicji produktu przedmiotowego i produktu podobnego.
Jak wyjaśniono w ust. 12–17, Komisja uznała, że wszystkie jednorazowe zapalniczki krzesiwowe tworzą jedną kategorię produktu oraz, że jednorazowe zapalniczki krzesiwowe w obudowach z tworzywa sztucznego i nylonu muszą zostać uznane za produkty podobne.
Ten wniosek jest także uprawniony w kontekście wyboru kraju podobnego.
W odniesieniu do ewentualnego wpływu istniejących powiązań, Komisja uznała, że badanie przedstawione w ust. 23 dostarczyło wystarczających dowodów, że, wyrażone obawy nie miały podstaw pod warunkiem że wartość normalna będzie oparta na krajowych cenach sprzedaży.
Importer ten sugerował także, że za kraj podobny należy uznać Meksyk.
Jednakże propozycja ta została zgłoszona dopiero we wrześniu 1994 r., tj. ponad pięć miesięcy od upływu nieprzekraczalnego terminu ustalonego dla zgłaszania uwag w sprawie i dlatego nie mogła być rozpatrzona bez znaczącego utrudnienia dochodzenia.
(27) Dlatego wniosek, że Filipiny stanowią właściwy, a nie nieuzasadniony wybór na użytek ustalenia wartości normalnej dla Chińskiej Republiki Ludowej zgodnie z art. 2 ust. 5 podstawowego rozporządzenia zostaje potwierdzony.
ii) Żądania zastosowania art. 2 ust. 6 podstawowego rozporządzenia
(28) Niektóre z zainteresowanych stron twierdziły, że wartość normalna powinna być ustalona na podstawie art. 2 ust. 6 podstawowego rozporządzenia, tj. zgodnie z przepisami stosowanymi w przypadku gdy produkt nie jest przywożony bezpośrednio z kraju pochodzenia, ale wywozi się go do Wspólnoty z kraju pośredniego, i że, w tym kontekście, wartość normalną powinno się ustalić w kraju wywozu, to jest w Hong Kongu.
(29) Należy zauważyć, że jedynie ograniczona liczba chińskich eksporterów i jeden niepowiązany importer współpracowali z Komisją.
Tak się składa, że współpracujące spółki wywoziły lub przywoziły chińskie zapalniczki do Wspólnoty przez Hong Kong.
Spółki te reprezentują w przybliżeniu 53 % łącznego wywozu do Wspólnoty Europejskiej.
W doniesieniu do współpracujących eksporterów z siedzibą w Hong Kongu, którzy reprezentują około 13 % łącznego wywozu chińskich zapalniczek do Wspólnoty Europejskiej, Komisja ustaliła, że sprzedają oni chińskie zapalniczki również na swym rynku krajowym.
Jednakże "szlak wywozu" dla innych spółek (tj. nie współpracujących eksporterów, których importerzy nie współpracowali) nie była znana.
(30) W tym kontekście Komisja jest zdania, że co do ogólnej zasady, przepisów art. 2 ust. 6 nie stosuje się do przywozu pochodzącego z kraju o gospodarce nierynkowej.
Jednakże w niniejszej sprawie jest prawdopodobne, że zdecydowana większość chińskich jednorazowych zapalniczek krzesiwowych była po prostu przeładowywana w Hong Kongu.
W odniesieniu do istnienia produkcji w kraju wywozu, wydaje się, zgodnie z informacjami udostępnionymi Komisji, że w okresie dochodzenia nie było w Hong Kongu produkcji końcowej jednorazowych zapalniczek krzesiwowych.
W końcu, w odniesieniu do ceny sprzedaży w kraju wywozu, ponieważ przedmiotowe zapalniczki są bądź produkowane w Chinach na podstawie podzleceń, bądź strony zainteresowane są powiązane, Komisja nie może uznać, że sprzedaż odbywała się w zwykłym obrocie handlowym.
(31) W świetle powyższych ustaleń stwierdzono, że nawet jeśli art. 2 ust. 6 mógłby mieć zastosowanie do przywozu z kraju o gospodarce nierynkowej, nie byłoby właściwe w kontekście obecnego dochodzenia ustalać wartość normalną na podstawie cen na rynku krajowym kraju wywozu ponieważ w Hong Kongu nie ma produkcji końcowej jednorazowych zapalniczek krzesiwowych a także, dodatkowo, nie istnieje na tym terytorium wiarygodna porównywalna cena. Wartość normalna musiałaby być oparta na cenach na rynku wewnętrznym kraju pochodzenia. Jednakże ponieważ Chińska Republika Ludowa nie jest krajem gospodarki rynkowej, wartość normalna musi być ustalona zgodnie z art. 2 ust. 5 podstawowego rozporządzenia.
iii) Wewnętrzna cena zbytu na rynku filipińskim
(32) Komisja rozważyła, czy wartość normalna może być ustalona na podstawie cen po których produkt jest sprzedawany do konsumpcji na rynku filipińskim.
W tym względzie zauważono, że współpracująca filipińska spółka sprzedawała swoje jednorazowe zapalniczki krzesiwowe kilku dużym klientom, z których jeden był niezależnym dystrybutorem odsprzedającym zapalniczki zarówno kupcom detalicznym jak hurtowym, drugi zaś był dużą spółką tytoniową.
Komisja ustaliła także, że stosowane ceny zbytu umożliwiały uzyskanie zysku ze sprzedaży (patrz: ust. 23).
Dlatego stwierdza się, że wewnętrzne ceny zbytu stosowane przez współpracującego producenta na rynku filipińskim stanowią właściwą podstawę dla ustalenia wartości normalnej.
b) Cena eksportowa
(33) Komisja wysłała kwestionariusze do wszystkich eksporterów znanych z dwóch poprzednich dochodzeń dotyczących przedmiotowego produktu.
Jedynie dwaj eksporterzy i jeden importer wskazani w ust. 7, a także jeden chiński producent (mianowicie Dong Guan Lighter Factory, z siedzibą w Dong Guan, Chińska Republika Ludowa) przedstawili pełne odpowiedzi.
Całkowite ilości przedstawione w sprawozdaniu przez współpracujących eksporterów i importera stanowią 53 % całkowitego przywozu.
W odniesieniu do pozostałej części wywozu, zgodnie z art. 7 ust. 7 lit. b) podstawowego rozporządzenia cena eksportowa dla niewspółpracujących eksporterów, została oparta, uwzględniając stopień współpracy, na średniej cen współpracującej spółki żądającej najniższej ceny eksportowej, ponieważ statystyki Eurostat zawierają informację cenową bazującą na mieszanym asortymencie różnych zapalniczek (z punktu widzenia wyglądu, kształtu, rozmiaru itd.) i dlatego nie są właściwe dla ustalenia ceny eksportowej.
Jednocześnie założono, że zapalniczki dostarczane przez niewspółpracujące spółki były zapalniczkami "bez nadruku", sprzedawanymi w jednostkach po 50 sztuk (tak zwanym "luzem").
(34) Współpracujący eksporterzy wnieśli o indywidualne traktowanie (tj. ustanowienie odrębnej ceny eksportowej i tym samym odrębnych marginesów dumpingu).
Choć indywidualne traktowanie może być przyznane niektórym eksporterom w krajach o gospodarce nierynkowej, w szczególności w przypadku gdy wykazały swoją niezależność od państwa w zakresie polityki eksportowej i ustalaniu cen eksportowych, uznano, że w tej sprawie wskazana jest najwyższa ostrożność.
W tym względzie należy przypomnieć, że dochodzenie kontrolne w odniesieniu do nowego uczestnika rynku określonego w ust. 2 ustaliło, że nie można było przyznać indywidualnego traktowania żadnemu z czterech chińskich spółek objętych wspomnianym dochodzeniem.
Ponieważ wniosek ten dotyczył, między innymi, dwóch spółek, które współpracowały w ramach trwającego dochodzenia, a także to, że przedmiotowe spółki nie przedstawiły jakichkolwiek nowych, potwierdzonych dowodów w odniesieniu do deklarowanej przez nie niezależności, przyznanie indywidualnego traktowania wnioskującym uznano za niewłaściwe i niezgodne z utrwalonym sposobem postępowania Instytucji Wspólnotowych.
c) Porównanie
(35) Pomimo że wszystkie jednorazowe zapalniczki krzesiwowe można uznać za jeden produkt, sprzedaje się je w różnych postaciach tj. bez nadruku, z nadrukiem, w futerałach itd.
Wywóz z Chin przedstawiony w sprawozdaniu przez współpracujące spółki obejmował, w około 80 %, zapalniczki bez nadruku "luzem".
Tylko niewielka ilość wywozu dotyczyła zapalniczek z jedno lub dwustronnym nadrukiem.
W celu obliczenia dumpingu, jedynie eksportowa wartość normalna zapalniczek bez nadruku luzem była porównana.
To podejście uznano za rozsądne ponieważ zapalniczki bez nadruku luzem stanowiły zdecydowaną większość wywożonego towaru deklarowanego przez współpracujące spółki.
(36) Współpracujący importer twierdził, że zapalniczki produkowane przez współpracujące spółki filipińskie nie były porównywalne z chińskimi zapalniczkami ponieważ były wykonana z innego materiału tj. obudowa filipińskiej zapalniczki jest wykonana z nylonu, a obudowa chińskiej zapalniczki jest z tworzywa sztucznego.
W odniesieniu do innych części ten sam importer twierdził, że istnieją różnice, które należy wziąć pod uwagę poprzez 100 % dostosowanie ceny.
Wspomniany importer twierdził, że te różnice fizyczne pociągały za sobą wyższy koszt produkcji i tym samym miały wpływ na cenę sprzedaży zapalniczek filipińskich, gdy je porównać z zapalniczkami chińskimi.
W odniesieniu do materiału wykorzystanego do produkcji obudowy, informacja udostępniona Komisji wskazała, że typ surowca wykorzystywanego przez producentów chińskich faktycznie kosztuje mniej w przeliczeniu na kilogram niż surowce wykorzystywane przez producenta filipińskiego.
Jednakże techniczne właściwości obudów z tworzywa sztucznego wskazują, że ścianki obudów z tworzywa sztucznego są do 2,5 raza grubsze niż ścianki obudów nylonowych i dlatego zużywa się więcej materiału.
Ponadto cykl przetwarzania jest dłuższy w przypadku zapalniczek w obudowie z tworzywa sztucznego w związku z wymogiem dłuższego czasu schładzania.
Po namyśle należy uznać, że różnica w kosztach jest nieistotna.
Komisja przyjmuje, że części wykorzystywane przez chińskich i filipińskich producentów nie są całkowicie identyczne, i że w konsekwencji proces montażu nie jest dokładnie identyczny.
Jednakże zgodnie z informacjami udostępnionymi Komisji, część bardziej złożona lub nieznacznie inna nie okazała się regularnie droższa w produkcji niż odpowiadająca jej część rzekomo mniej złożona.
Ponadto nie uzyskano żadnych informacji, które sugerowałyby, że rzekome różnice fizyczne, jedynie nieznacznie wpływające na koszty, miały wpływ na cenę sprzedaży.
W tych okolicznościach stwierdzono, że żadne dostosowanie ceny nie nakazuje wzięcia pod uwagę rzekomych różnic fizycznych lub jakościowych.
(37) W celu zapewnienia sprawiedliwego porównania, przyznano dostosowanie wartości normalnej w odniesieniu do podatku od sprzedaży krajowej na rynku filipińskim.
W odniesieniu do ceny eksportowej, jeśli była dostępna, fracht, ubezpieczenie i inne koszty zostały odjęte do uzyskania poziomu FOB; w innych przypadkach udział procentowy odpowiadający temu ostatniemu odjęciu został odjęty.
Żadne dalsze dostosowanie nie było żądane, ani nie było uznane za niezbędne.
Wewnętrzne ceny sprzedaży i chińskie ceny eksportowe porównano na tym samym poziomie sprzedaży tj. granica krajowa FOB.
d) Margines dumpingu
(38) Margines dumpingu wyrażony jako udział procentowy wartości CIF granica Wspólnoty przywozu został ustalony na poziomie 80,3 %.
E. SZKODA
a) Uwagi ogólne
(39) Należy podkreślić, że niniejsze dochodzenie kontrolne było prowadzone dalej w celu rozpatrzenia wniosku złożonego przez przemysł wspólnotowy, zarzucającego, że dumping chińskich jednorazowych zapalniczek krzesiwowych dramatycznie wzrósł od czasu zamknięcia pierwotnego dochodzenia, a także że obowiązujące środki powinny zostać zmienione, aby zapobiec dalszej szkodzie wyrządzanej przemysłowi wspólnotowemu.
Uwzględniając przepisy art. 13 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, konieczne było przeprowadzenie dochodzenia dotyczącego poziomu szkód.
W pierwotnym dochodzeniu szkodliwe skutki chińskiego przywozu po cenach dumpingowych zostały oszacowane i ustalone kumulatywnie z przywozem po cenach dumpingowych z trzech innych państw trzecich.
Stosownie przeprowadzono dochodzenie w celu ustalenia czy zwiększony dumping chińskich eksporterów doprowadził do dalszych szkód, co uzasadniałoby zmianę środków podjętych względem Chińskiej Republiki Ludowej.
b) Całkowita konsumpcja Wspólnotowa
(40) Obliczając całkowitą konsumpcję przedmiotowego produktu na rynku wspólnotowym, Komisja dodała sprzedaż jednorazowych zapalniczek krzesiwowych przez producentów wspólnotowych do całkowitego przywozu tych produktów do Wspólnoty, zadeklarowanych jako objęte kodem CN 96131000.
Natej podstawie ustalono, że całkowita konsumpcja między 1989 r. (tj. okresem dochodzenia pierwotnego dochodzenia) a 1993 r. wzrosła o 15 %.
Wiadomo jednakże że przywóz produktów objętych kodem CN 96131000 obejmował nie tylko jednorazowe zapalniczki krzesiwowe, ale także jednorazowe zapalniczki piezoelektryczne.
Ilość przywożonych zapalniczek piezoelektrycznych nie jest dokładnie znana i tym samym nie jest możliwe oszacowanie wzrostu konsumpcji wynikłego z przywozu tego rodzaju jednorazowych zapalniczek.
Komisja podjęła próbę rozróżnienia zapalniczek piezoelektrycznych i krzesiwowych w statystykach przywozu globalnego na podstawie statystyki Taric mającej rozróżniać te dwa typy jednorazowych zapalniczek ale żadne wiarygodne dane historyczne nie zostały na tej podstawie ustalone.
Niemniej jednaj w odniesieniu do Chińskiej Republiki Ludowej należy zauważyć, że informacje udostępnione Komisji nie wykazały żadnego przywozu zapalniczek piezoelektrycznych w okresie przed i w trakcie obecnego dochodzenia.
To oznacza, że w odniesieniu do Chińskiej Republiki Ludowej, żadne przeszacowanie jej udziału w rynku jednorazowych zapalniczek krzesiwowych nie mogło mieć miejsca ponieważ całość przywozu z Chin objętego tym kodem CN odnosiła się do produktu objętego dochodzeniem.
c) Czynniki odnoszące się do przywozu po cenach dumpingowych
i) Wielkość i udział w rynku
(41) Między 1989 r. a końcem okresu dochodzenia przywóz z Chin znacznie wzrósł w porównaniu ze stanem z 1989 r.
Ilości przywożone były na rzeczywistym poziomie 9,6 mln jednostek w 1989 r., 69,3 mln w 1990 r., 78,1 mln w 1991 r., 45,5 mln w 1992 r. i 71,6 mln w 1993 r. (okres dochodzenia ustalony na 12 miesięcy).
Po względnym spadku w 1992 r. wynikającym z nałożenia środków z 1991 r., przywóz wzrósł w stopniu znacznie wyższym niż wzrost konsumpcji.
W konsekwencji, rynkowy udział przywozu z Chin znacząco wzrósł, tj. z 1,5 % w 1989 r. do 11 % w 1991 r., później od 7 % w 1992 r., do 10 % w 1993 r.(okres dochodzenia ustalony na 12 miesięcy).
ii) Ceny
(42) W kontekście niniejszego dochodzenia kontrolnego jest bardzo ważne, aby zauważyć, że cena eksportowa chińskich zapalniczek spadła w przybliżeniu o 25 % w obecnym okresie dochodzenia w porównaniu z pierwotnym okresem dochodzenia (1989 r.).
W tym względzie należy także zauważyć, że ta tendencja została ustalona na podstawie danych przedstawionych w sprawozdaniu przez współpracujących eksporterów i współpracującego importera ponieważ, z powodów określonych w ust. 33, statystyki Eurostat nie były właściwe do celów ustalenia cen eksportowych.
(43) Ceny chińskich zapalniczek porównano także z cenami zapalniczek produkowanych we Wspólnocie i sprzedawanych przez przemysł wspólnotowy.
Podobnie jak w pierwotnym dochodzeniu, Komisja uznała, że jedynie zapalniczki z jednakową lub prawie jednakową ilością gazu i dlatego o podobnej ilości zapłonów, powinny stanowić podstawę niniejszego porównania cen, którego dokonano w oparciu o reprezentatywny udział procentowy sprzedaży na poziomie sprzedawców hurtowych i dużych kupców detalicznych.
Z powodów określonych w ust. 36, istotnych także w tym kontekście, nie zastosowano żadnych dostosowań, aby wziąć pod uwagę inne rzekome fizyczne lub jakościowe różnice.
(44) Cena sprzedaży przywożonych chińskich jednorazowych zapalniczek kształtowała się, w okresie dochodzenia, znacznie poniżej średniej ceny sprzedaży porównywalnych jednorazowych zapalniczek produkowanych przez producentów wspólnotowych.
Ustalono, że średni ważony margines zaniżania cen wyniósł 26 % (wyrażona na podstawie wspólnotowych cen sprzedaży).
d) Sytuacja przemysłu wspólnotowego
i) Uwagi ogólne
(45) Rynek zapalniczek jest rynkiem o dużej wrażliwości cenowej.
W celu utrzymania możliwości sprzedaży bądź zachowania udziału w rynku, liczni producenci i kupcy rynkowi dążą do dostosowania swoich cen do najniższego możliwego poziomu.
Wobec przywozu towarów po niskich cenach dumpingowych z Chińskiej Republiki Ludowej przemysł wspólnotowy był zmuszony obniżyć ceny w celu podjęcia próby zachowania udziału w rynku, poziomu produkcji i wykorzystania zdolności produkcyjnych.
ii) Produkcja, sprzedaż i udział w rynku
(46) Produkcja i sprzedaż przemysłu wspólnotowego pozostawała stabilna między pierwotnym okresem dochodzenia i obecnym okresem dochodzenia, pomimo pewnej poprawy możliwej do zauważenia w latach 1990 i 1991.
Jednakże w tym samym okresie, na rosnącym rynku, udział przemysłu wspólnotowego zmniejszył się o 9 punktów procentowych, podczas gdy udział w rynku chińskiego przywozu wzrósł o 8,5 punktu procentowego.
iii) Ceny, rentowność i zatrudnienie
(47) Ceny w przemyśle wspólnotowym przeciętnie spadły, kiedy porównać pierwotny okres dochodzenia z obecnym okresem dochodzenia.
Obniżenie cen było rzeczywiście jedynym sposobem na ograniczenie strat w udziale w rynku do minimum.
Pomimo tej obniżki cel ten nie został osiągnięty przez przemysł wspólnotowy.
(48) Od czasu pierwotnego okresu dochodzenia finansowa sytuacja przemysłu wspólnotowego w całości – po pewnej poprawie w 1991 r. – pogarszała się, aż do końca obecnego okresu dochodzenia.
Utrzymujący się spadek cen nie mógł być wyrównany poprzez redukcję kosztów.
W 1993 r. średnia cena sprzedaży kształtowała się poniżej średniego kosztu z uwzględnieniem wydatków na sprzedaż, wydatków ogólnych i administracyjnych.
(49) Przemysł wspólnotowy dokonał znacznych wysiłków, aby poradzić sobie z utrzymującym się spadkiem cen, w szczególności poprzez redukcje ilości zatrudnionych o 13 % w okresie od pierwotnego okresu dochodzenia do obecnego okresu dochodzenia przy jednoczesnym utrzymaniu produkcji i sprzedaży celem zachowania rentowności.
e) Wnioski w sprawie szkody
(50) W tych okolicznościach stwierdzono, że szkoda poniesiona przez przemysł wspólnotowy znacznie się zwiększyła.
W ramach powiększającego się rynku, zainteresowani producenci wspólnotowi stracili udział w rynku, a ich rentowność się obniżyła pomimo ostrej redukcji kosztów, włączając redukcję miejsc pracy.
F. ZWIĄZEK PRZYCZYNOWY SZKODY
(51) Komisja zbadała, czy dodatkowa szkoda poniesiona przez przemysł wspólnotowy została spowodowana przez rosnący dumping chińskich eksporterów, a także czy inne czynniki mogły spowodować szkodę bądź przyczynić się do powstania tej szkody.
a) Skutek przywozu po cenach dumpingowych
(52) Badając skutki przywozu towarów po cenach dumpingowych ustalono, że rosnąca wielkość nisko wycenionego przywozu towarów po cenach dumpingowych z Chińskiej Republiki Ludowej zbiegła się z utratą udziału w rynku, spadkiem cen i pogorszeniem sytuacji finansowej przemysłu wspólnotowego.
(53) Istotnie, w okresie między pierwotnym okresem dochodzenia a obecnym okresem dochodzenia udział w rynku chińskiego przywozu znacznie wzrósł, mianowicie z 1,5 % do 10 %, tj. 8,5 % całkowitej wspólnotowej konsumpcji, podczas gdy udział przemysłu wspólnotowego zmniejszył się o 9 % całkowitej konsumpcji.
W tym samym okresie, poziom zaniżania cen przez chińskich importerów również wzrósł w przybliżeniu o 20 % przed nałożeniem środków do 26 % w obecnym okresie dochodzenia.
Przedmiotowy rynek bardzo wrażliwy cenowo, jak to wyjaśniono w ust. 45, jasne jest, że znaczące i rosnące zjawisko zaniżania cen przez chiński przywóz towarów po cenach dumpingowych wraz z wynikającym z tego zwiększeniem udziału w rynku istotnie wpłynął na przemysł wspólnotowy, zarówno w odniesieniu do wielkości sprzedanych przez ten przemysł w ramach powiększającego się rynku, jak i w odniesieniu do cen zbytu wraz z wynikłym z tego wpływem na koszty jednostkowe i zysk.
Zważywszy dodatkowo, że margines dumpingu chińskiego przywozu w tym samym okresie znacznie wzrósł, stwierdzono, że tak przywóz towarów po cenach tak wysoce dumpingowych spowodował dalszą szkodę zainteresowanemu przemysłowi wspólnotowemu.
b) Wpływ innych czynników
(54) Komisja zbadała czy czynniki inne niż przywóz towarów po cenach dumpingowych, takie jak spadek wywozu przemysłu wspólnotowego do państw trzecich czy wzrost przywozu z krajów innych niż Chińska Republika Ludowa, spowodowały bądź przyczyniły się do istotnej szkody poniesionej przez przemysł wspólnotowy.
(55) W okresie między pierwotnym okresem dochodzenia a 1993 r. wywóz przemysłu wspólnotowego do państw trzecich wykazywał ogólnie stałą tendencję (w wielkości, wskaźnik bazowy dla 1989 r. = 100, w 1990 r. wyniósł 106, w 1991 r. wyniósł 105, w 1992 r. wyniósł 95, a w latach 1992, 1995 i 1993 wyniósł 100).
Ten rozwój nie może zatem być uznany za czynnik niekorzystnie wpływający na przemysł wspólnotowy.
(56) Przywóz z krajów innych niż Chińska Republika Ludowa wykazywał między 1989 r. a okresem dochodzenia stały udział w rynku na poziomie 25 % całkowitej konsumpcji.
Bardziej szczegółowa analiza wykazała, że niektóre kraje weszły w miejsce tradycyjnych dostawców (innych niż chińscy), wobec których stosuje się obecnie środki antydumpingowe i mogły wejść na rynek w związku z agresywną polityką wyznaczania cen, która mogła mieć wpływ na sytuację przemysłu wspólnotowego.
Znajduje to potwierdzenie w niedawnym złożeniu wniosku i wszczęciu postępowania antydumpingowego w sprawie przywozu jednorazowych zapalniczek krzesiwowych pochodzących z państw trzecich, które nie były zaangażowane w pierwotne dochodzenie [6].
Jednakże hipotetyczne istnienie przywozu towarów po cenach dumpingowych z innych państw trzecich nie umniejsza faktu, że przywóz z Chin dramatycznie zwiększywszy swój udział w rynku poprzez rosnące zaniżanie cen oraz dumping, powinien być uznany, sam w sobie, jako przyczyna dalszej istotnej szkody dla przemysłu wspólnotowego.
(57) Jeden z importerów twierdził, że wprowadzenie nowych produktów, takich jak piezoelektryczne zapalniczki jednorazowe oraz zapalniczki bezpłomieniowe do wielokrotnego napełniania, niekorzystnie wpłynęło na rynek Wspólnoty poprzez kontraktację popytu i obniżenie cen jednorazowych zapalniczek krzesiwowych.
Jednakże zarzuty te nie zostały poparte dowodami na to, że zakup tych nowych produktów przez konsumentów wspólnotowych zastąpił zakup jednorazowych zapalniczek krzesiwowych.
W rzeczywistości wydaje się, że przedmiotowy produkt pozostał atrakcyjny zważywszy na wzrost przywozu i konsumpcji.
(58) Ten sam importer twierdził także, że recesja gospodarcza była jedną z głównych przyczyn szkody poniesionej przez przemysł wspólnotowy.
W jej rezultacie konsumenci rzekomo poszukiwali najtańszych dostępnych zapalniczek.
Argumentowano, że spowodowało to spadek cen, a chińskie zapalniczki stały się atrakcyjniejsze dla konsumentów.
Podczas gdy jest jasne, że chińskie ceny dumpingowe poważnie zaniżają ceny przemysłu wspólnotowego tym samym wpływając na jego politykę wyznaczania cen i rentowność, nie przedstawiono dostatecznych dowodów na rzekomy wpływ recesji gospodarczej na całość wspólnotowego rynku zapalniczek, w szczególności na sytuację przemysłu wspólnotowego.
Istotnie, podczas gdy taki wpływ, jeśli istnieje, byłby również dostrzegalny na ogólnym rynku wspólnotowym, należy podkreślić, że konsumpcja jednorazowych zapalniczek krzesiwowych we Wspólnocie wzrosła (patrz ust. 40).
W tych okolicznościach argument, że to recesja gospodarcza byłaby odpowiedzialna za straty poniesione przez przemysł wspólnotowy nie może być zaakceptowany.
(59) Ten sam importer twierdził, że trudna sytuacja przemysłu wspólnotowego była również związana z faktem, że w porównaniu z zapalniczkami do wielokrotnego napełniania, produkowane przez przemysł wspólnotowy zapalniczki jednorazowe nie były produktami przyjaznymi dla środowiska i że rosnąca świadomość ekologiczna konsumentów we Wspólnocie uczyniła trudniejszym sprzedaż takich jednorazowych produktów, na które dodatkowo rządy rozważały nałożenie tak zwanych "ekopodatków".
W tym kontekście warto zauważyć, że choć przywożone zapalniczki są jednakowo nieprzyjazne dla środowiska, pozostają przedmiotem intensywnego obrotu handlowego.
Konsumpcja jednorazowych zapalniczek w ogólności kontynuuje wzrost.
Ponadto, przytoczony powyżej argument o wzrastającej świadomości ekologicznej konsumentów nie został wsparty przez jakiekolwiek dowody na to, by znacząca część konsumentów wspólnotowych wykazywała wyraźne preferencje w kierunku zapalniczek do wielokrotnego napełniania.
(60) Na koniec importer ten twierdził także, że jakakolwiek szkoda poniesiona przez przemysł wspólnotowy powinna być znacząco ograniczona ponieważ wzrost przywozu z Chińskiej Republiki Ludowej, widoczny w 1993 r., wynikał z rozwoju na rynkach Włoch i Zjednoczonego Królestwa, a mianowicie ze zniesienia tam podatku akcyzowego, który, do końca 1992 r. ograniczał konsumpcję tych produktów.
Tego argumentu nie można przyjąć.
Istotnie, nic nie wyjaśnia, dlaczego zniesienie podatków akcyzowych we wspomnianych Państwach Członkowskich powinno spowodować wzrost przywozu, który byłby znaczący jedynie w odniesieniu do produktów chińskiego pochodzenia.
Wobec braku niesłusznych praktyk transakcji, każdy konkurencyjny dostawca powinien być w stanie wejść i konkurować na rozszerzających się rynkach Włoch i Zjednoczonego Królestwa.
Fakt, że chiński przywóz towarów po cenach dumpingowych zyskał znaczący udział w rynkach Włoch i Zjednoczonego Królestwa podkreśla swoisty wpływ chińskiego przywozu towarów po cenach dumpingowych, który doprowadził do zdobycia przez chińskich przedsiębiorców większego udziału w rynku za pomocą niższych cen.
Dlatego te okoliczności nie usprawiedliwiają zmiany ustaleń dotyczących spowodowania szkody.
c) Wnioski dotyczące związku przyczynowego
(61) Wobec powyższych ustaleń ewidentne jest, że chiński przywóz towarów po cenach dumpingowych wywołał znaczną presję na obniżanie cen zapalniczek krzesiwowych na rynku Wspólnoty.
Wpływ innych czynników, takich jak przywóz z państw trzecich, na szkodę poniesioną przez przemysł wspólnotowy nie może być całkowicie nie brany pod uwagę.
Jednakże różne wskazane wyżej czynniki, w szczególności znaczący wzrost ilościowy przywozu towarów po cenach dumpingowych z Chińskiej Republiki Ludowej, w połączeniu ze zwiększonym poziomem zaniżania cen przez chińskich eksporterów, stwierdza się, że przywóz towarów po cenach dumpingowych z Chińskiej Republiki Ludowej, rozpatrywany osobno, spowodował dalszą szkodę w przemyśle wspólnotowym, i że była to szkoda istotna.
G. INTERES WSPÓLNOTY
(62) W poprzednich dochodzeniach uznawano, że przyjęcie środków pozostaje w interesie Wspólnoty.
Ponieważ nie przytoczono nowych argumentów, które mogłyby doprowadzić do zmiany tego stanowiska, ustalenia powzięte w rozporządzeniu (EWG) nr 3433/91 zostają potwierdzone.
H. CŁO
a) Poziom likwidacji szkody
(63) W pierwotnym dochodzeniu do celów likwidacji szkody przyjęto, że każdy środek powinien pozwolić przemysłowi wspólnotowemu pokryć koszty produkcji i osiągnąć rozsądny zysk tj. 15 % obrotu ze sprzedaży.
Taką marżę zysku uznano za minimum wymagane dla finansowania nowych inwestycji w urządzenia produkcyjne, badania i rozwój.
Przyjęto także, że porównanie powinno zostać ograniczone do modeli z równą bądź prawie równą ilością gazu, a tym samym podobną ilością zapłonów.
Wobec braku jakiegokolwiek nowego, uzasadnionego argumentu w zakresie zysku jaki przemysł wspólnotowy powinien mieć możliwość osiągnąć, za właściwe przyjęto zastosowanie w obecnym dochodzeniu podejścia zastosowanego w pierwotnym dochodzeniu.
Z powodów określonych w ust. 36, istotnych także w tym kontekście przyjęto, że rzekome różnice fizyczne, inne niż ilość gazu, nie powinny być brane pod uwagę w celu określenia porównywalnych modeli.
Na wskazanej powyżej podstawie porównanie wykazało, że aby zlikwidować szkodę, chińskie ceny CIF musiałyby wzrosnąć o 96,6 %.
(64) Ponieważ poziom likwidacji szkody przewyższa margines dumpingu, cło należy oprzeć na ustalonym marginesie dumpingu.
b) Forma cła
(65) Ponieważ ceny chińskich przywożonych jednorazowych zapalniczek krzesiwowych trwale spadły po nałożeniu środków w 1991 r., z dużą pewnością można przewidzieć, że zwiększone cło ad valorem ponownie straciłoby swoją skuteczność we względnie krótkim czasie.
Dlatego zwyczajna zmiana obowiązującego cła ad valorem nie wydaje się właściwa.
Liczba różnych typów zapalniczek tj. bez nadruku, z nadrukiem jednostronnym, z nadrukiem dwustronnym, jednokolorowe, wielokolorowe itp. czyni praktycznie niemożliwym ustalenie poziomu ceny minimalnej dla jednorazowych zapalniczek.
Dlatego uznaje się za właściwe zmienienie obowiązujących środków poprzez nałożenie szczególnego cła od każdej zapalniczki (mianowicie 0,065 ECU za sztukę).
W tym względzie należy zauważyć, że stosując takie cło, które pozostaje w granicach marginesu dumpingu, dodatkowa wartość specjalnych właściwości produktu nie będzie przeanalizowana.
Innymi słowy, cło będzie nałożone na wartość dodaną w stosunku do nadruku czy innych specjalnych cech, które obecnie występują wyjątkowo w przypadku towarów przywożonych z Chin.
I. OKRES WAŻNOŚCI ROZPORZĄDZENIA
(66) Rozporządzenie stanowi zmianę rozporządzenia (EWG) nr 3433/91 w rozumieniu art. 15 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2423/88 jedynie w zakresie w jakim dotyczy Chińskiej Republiki Ludowej. Dlatego środki nałożone na przywóz z Chińskiej Republiki Ludowej powinny wygasnąć po okresie pięciu lat, począwszy od dnia, w którym rozporządzenie wchodzi w życie, z zastrzeżeniem przepisów rozporządzenia (WE) nr 3283/94 [7],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 3433/91 wprowadza się następujące zmiany:
1. artykuł 1 ust. 2 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie:
"2.
Stawka cła stosowana do ceny netto franco granica Wspólnoty przed ocleniem lub kwota cła na zapalniczkę, zostaje ustalona następująco:";
2. artykuł 1 ust. 2 lit. b) otrzymuje brzmienie:
"b) 0,065 ECU na zapalniczkę dla produktów pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej;".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 1021/95
z dnia 5 maja 1995 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 890/78 ustanawiające szczegółowe zasady certyfikacji chmielu
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1696/71 z dnia 26 lipca 1971 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku chmielu [1], zmienione Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji oraz rozporządzeniem (WE) nr 3290/94 [2], w szczególności jego art. 2 ust. 5, a także mając na uwadze, co następuje:
w wyniku przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, rozporządzenie Komisji (EWG) nr 890/78 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 852/94 [4], powinno zostać odpowiednio dostosowane;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Chmielu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 890/78 wprowadza się następujące zmiany:
1) Artykuł 5a otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 5a
Certyfikat, określony w art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 1784/77, zawiera co najmniej jedną z poniższych informacji, stosowanych przez organ upoważniony do wystawiania certyfikatów:
- Produit certifié — Règlement (CEE) no 890/78,
- Certificeret produkt — Forordning (EØF) nr. 890/78,
- Zertifiziertes Erzeugnis — Verordnung (EWG) Nr. 890/78,
- Πιστοποιημένο προϊόν — Κανονισμός (ΕΟΚ) αριθ.
890/78,
- Producto certificado — Reglamento (CEE) no 890/78,
- Certified product — Regulation (EEC) No 890/78,
- Prodotto certificato — Regolamento (CEE) n. 890/78,
- Gecertificeerd produkt — Verordening (EEG) nr. 890/78,
- Produto certificado — Regulamento (CEE) no 890/78,
- Varmennettu tuote — Asetus (ETY) N:o 890/78,
- Certifierad produkt — Foerordning (EEG) nr 890/78.".
2) W art. 6 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Przed dniem 1 września 1978 r. Państwa Członkowskie przedstawią do wiadomości Komisji wykaz ośrodków certyfikacji i kod każdego ośrodka.
W przypadku Grecji, Hiszpanii, Portugalii i Austrii powyższe powiadomienia powinny zostać przedstawione przed końcem czwartego miesiąca następującego po dacie przystąpienia.
Wykaz wspomnianych ośrodków oraz ich kody publikuje się w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Wykazy aktualizacyjne publikuje się raz w roku."
3) Artykuł 11 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 11
Przed dniem 1 września 1978 r. Państwa Członkowskie przedstawią do wiadomości Komisji wykaz stref lub regionów produkcji, określonych w art. 6 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1784/77.
W przypadku Grecji, Hiszpanii, Portugalii i Austrii powyższe powiadomienie powinno zostać przedstawione przed końcem czwartego miesiąca następującego po dacie przystąpienia".
4) Punkt 2 załącznika III otrzymuje brzmienie:
"B _BAR_ dla Belgii _BAR_
DK _BAR_ dla Danii _BAR_
GR _BAR_ dla Grecji _BAR_
ES _BAR_ dla Hiszpanii _BAR_
FR _BAR_ dla Francji _BAR_
IRL _BAR_ dla Irlandii _BAR_
IT _BAR_ dla Włoch _BAR_
L _BAR_ dla Luksemburga _BAR_
NL _BAR_ dla Niderlandów _BAR_
OE _BAR_ dla Austrii _BAR_
P _BAR_ dla Portugalii _BAR_
FIN _BAR_ dla Finlandii _BAR_
S _BAR_ dla Szwecji _BAR_
UK _BAR_ dla Zjednoczonego Królestwa." _BAR_
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie komisji (WE) NR 1084/95
z dnia 15 maja 1995 r.
znoszące środki ochronne stosowane w odniesieniu do przywozu czosnku pochodzącego z Tajwanu i zastępujące je świadectwem pochodzenia
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1035/72 z dnia 18 maja 1972 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], ostatnio zmienione Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji i rozporządzeniem (WE) nr 3290/94 [2], w szczególności jego art. 22b i art. 29 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1859/93 z dnia 12 lipca 1993 r. w sprawie stosowania systemu pozwoleń na przywóz czosnku przywożonego z państw trzecich [3], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1662/94 [4], stanowi, że dopuszczenie czosnku do swobodnego obrotu we Wspólnocie podlega okazaniu pozwolenia na przywóz;
rozporządzeniem (WE) nr 2091/94 [5] Komisja wprowadziła środek ochronny stosowany w odniesieniu do przywozu czosnku pochodzącego z Tajwanu i Wietnamu, według którego wydawanie pozwoleń na przywóz dla tych dwóch krajów jest zawieszone do dnia 31 maja 1995 r.;
w przypadku Tajwanu środek ochronny nie powinien być dalej stosowany; jednakże z powodu uzasadnionych wątpliwości co do prawdziwego miejsca pochodzenia czosnku przywożonego z Tajwanu i aby uniknąć jakiegokolwiek załamania w handlu spowodowanego niedokładnymi dokumentami, środek ochronny powinien być zastąpiony wprowadzeniem świadectw pochodzenia, wydawanych przez właściwe organy krajowe zgodnie z art. 55–65 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [6], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 3254/94 [7]; z tych samych powodów należy nakazać bezpośredni transport do Wspólnoty czosnku pochodzącego z Tajwanu;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Rozporządzenie (WE) nr 2091/94 nie stosuje się w odniesieniu do Tajwanu z dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
1.
Dopuszczenie do swobodnego obrotu we Wspólnocie czosnku pochodzącego z Tajwanu podlega następującym warunkom:
a) okazaniu świadectwa pochodzenia, wydanego przez właściwe organy krajowe kraju pochodzenia, zgodnie z art. 55–65 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93;
oraz
b) produkt musi być transportowany bezpośrednio z Tajwanu do Wspólnoty.
2.
Właściwe organy uprawnione do wydawania świadectw pochodzenia są wymienione w Załączniku.
3.
Następujące produkty są uznawane za transportowane bezpośrednio z Tajwanu do Wspólnoty:
a) produkty transportowane z pominięciem przejazdu przez terytorium jakiegokolwiek innego państwa;
b) produkty transportowane przez terytoria krajów innych niż Tajwan z przeładunkiem, tymczasowym magazynowaniem lub bez niego na terenie tych krajów, pod warunkiem że transport przez te kraje jest uzasadniony ze względów geograficznych lub wyłącznie wymogami transportowymi i że produkty:
- pozostawały pod nadzorem organów celnych kraju tranzytu lub magazynowania,
- nie zostały wprowadzone do obrotu handlowego lub przeznaczone do konsumpcji,
i - nie zostały poddane czynnościom innym niż rozładunek lub przeładunek lub wszelkim innym czynnościom mającym na celu utrzymanie ich w dobrym stanie.
4.
Dowodem spełnienia warunków określonych w ust. 3 lit. b) jest przedłożenie właściwym organom celnym Wspólnoty następujących dokumentów:
a) jednolitego dokumentu przewozowego wydanego w Tajwanie, obejmującego przejazd przez kraj tranzytu;
b) świadectwa wystawionego przez władze celne kraju tranzytu:
- zawierającego dokładny opis towarów,
- zawierającego daty rozładunku i przeładunku lub załadowania na statek albo wyładowania z niego, identyfikującego wykorzystane statki, i
- poświadczającego warunki w jakich towar pozostawał w kraju tranzytu; lub
c) jeżeli te nie wystarczą, wszelkich dokumentów poświadczających.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 1102/95
z dnia 16 maja 1995 r.
zmieniające załączniki I, II i III do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 ustanawiającego wspólnotową procedurę określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. ustanawiające wspólnotową procedurę określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 3059/94 [2], w szczególności jego art. 6, 7 i 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
zgodnie z rozporządzeniem (EWG) 2377/90 maksymalne limity pozostałości muszą być ustanawiane stopniowo dla wszystkich substancji farmakologicznie czynnych stosowanych w weterynaryjnych produktach leczniczych we Wspólnocie, przeznaczonych do podawania zwierzętom służącym do produkcji żywności;
maksymalne limity pozostałości powinny zostać określone wyłącznie po przeprowadzanej w ramach Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych analizie wszelkich istotnych informacji dotyczących bezpieczeństwa tych pozostałości dla konsumentów środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego oraz wpływu tych pozostałości na przebieg procesów przetwórstwa przemysłowego środków spożywczych;
przy ustanawianiu maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego należy określić gatunki zwierząt mogących wykazywać obecność pozostałości; limity tych pozostałości w tkankach mięsnych uzyskiwanych ze zwierząt leczonych (tkanka docelowa) oraz charakter pozostałości właściwej do kontroli limitu pozostałości (pozostałość znacznikowa);
do celów kontroli pozostałości, zgodnie z odpowiednim ustawodawstwem wspólnotowym, maksymalny limit pozostałości powinien być zazwyczaj ustanawiany dla tkanek docelowych wątroby lub nerek; niemniej jednak, ponieważ wątroba i nerki są często usuwane z tusz będących przedmiotem handlu międzynarodowego, należy także ustanowić maksymalne limity pozostałości dla tkanki mięśniowej i tłuszczowej;
należy ustanowić maksymalne limity pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych przeznaczonych dla niosek, zwierząt mlecznych lub pszczół miodnych w odniesieniu do jaj, mleka i miodu;
do załącznika I do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 należy dodać tylmikozynę;
na podstawie doświadczeń obecnej praktyki weterynaryjnej do załącznika II do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 należy dodać romifidynę, detomidynę, choriogonadotropinę ludzką, brotizolam, podfosforyn wapnia, octan wapnia, propionian wapnia, benzoesan wapnia, jabłczan wapnia, chlorek wapnia, siarczan wapnia, wodorotlenek wapnia, tlenek wapnia, fosforan wapnia, polifosforan wapnia, krzemian wapnia, glukonian wapnia, węglan wapnia i stearynian wapnia;
do załącznika II do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 należy dodać choriogonadotropinę ludzką, podfosforyn wapnia, octan wapnia, propionian wapnia, benzoesan wapnia, jabłczan wapnia, chlorek wapnia, siarczan wapnia, wodorotlenek wapnia, tlenek wapnia, fosforan wapnia, polifosforan wapnia, krzemian wapnia, glukonian wapnia, węglan wapnia i stearynian wapnia: na podstawie wykorzystywania danych z badań naukowych klasyfikacja podana w załączniku II stosuje się do wszystkich zwierząt służących do produkcji żywności;
w celu umożliwienia zakończenia badań naukowych do załącznika III do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 należy dodać netobiminę;
należy przewidzieć 60-dniowy okres przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia, aby umożliwić Państwom Członkowskim przyjęcie wszelkich dostosowań, które mogą okazać się niezbędne w związku z dopuszczeniem do obrotu określonych weterynaryjnych produktów leczniczych, przyznanych zgodnie z dyrektywą Rady 81/851/EWG [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 93/40/EWG w celu uwzględnienia przepisów niniejszego rozporządzenia [4];
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego Dyrektyw Dotyczących Usunięcia Barier Technicznych w Handlu w Sektorze Weterynaryjnych Produktów Leczniczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załącznikach I, II i III do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 wprowadza się zmiany określone w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie sześćdziesiątego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 1149/95
z dnia 22 maja 1995 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1222/94 ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu przyznawania refundacji wywozowych do niektórych produktów rolnych wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem II do Traktatu oraz kryteria ustalania kwoty takich refundacji i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 3223/93 w sprawie informacji statystycznych odnoszących się do refundacji wywozowych do niektórych produktów rolnych wywożonych w formie towarów objętych rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3035/80
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3448/93 z dnia 6 grudnia 1993 r. ustanawiające zasady handlu mające zastosowanie do niektórych towarów pochodzących z przetwórstwa produktów rolnych [1], w szczególności jego art. 8 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje: rozporządzenie Rady (WE) nr 804/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [2], zmienione Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, oraz rozporządzenie (WE) nr 3290/94 [3] ustala w art. 17 ust. 10, 11 i 12 ramy warunków, jakie muszą być spełnione przed przyznaniem refundacji w odniesieniu do niektórych przetworów mlecznych, które zostały przywiezione, a następnie powrotnie wywiezione w postaci niektórych towarów niewymienionych w załączniku II do Traktatu;
jest konieczne rozszerzenie przepisów rozporządzenia Komisji (WE) nr 1222/94 z dnia 30 maja 1994 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu przyznawania refundacji wywozowych do niektórych produktów rolnych wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem II do Traktatu oraz kryteria ustalania kwoty takich refundacji [4], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 482/95 [5] tak, aby wziąć pod uwagę zwiększone ilości niektórych przetworów mlecznych przywożonych w ramach szczególnych uzgodnień z państw trzecich po obniżonych stawkach celnych i wynikającą stąd możliwość przyznawania refundacji wyższej niż takie obniżone stawki celne;
w celu umożliwienia Komisji monitorowania stosowania niniejszego rozporządzenia konieczne jest dostarczanie informacji przez Państwa Członkowskie;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Handlu Produktami Rolnymi przetworzonymi, niewymienionymi w załączniku II do Traktatu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1222/94 dodaje się art. 7a w brzmieniu:
"Artykuł 7a
1.
Zgodnie z art. 7 dla towarów objętych kodami CN 18069060–18069090, kodem CN 1901 i kodem CN 21069098, mających wysoką zawartość przetworów mlecznych objętych kodami CN 04021019, 04022119, 040500 i kodem CN 0406, zwanych dalej przetworami mlecznymi, zainteresowane strony muszą także zgłaszać, co następuje:
a) że żadne ilości przetworów mlecznych nie były przywożone z państw trzecich w ramach szczególnych uzgodnień przewidujących obniżone stawki celne; lub
b) ilości przetworów mlecznych przywożonych z państw trzecich w ramach szczególnych uzgodnień przewidujących obniżone stawki celne.
2.
Dla celów ust. 1 wyrazy "mających wysoką zawartość" oznacza 67 kilogramów lub więcej przetworów mlecznych użytych na 100 kilogramów wywiezionych towarów.
3.
W przypadku wniosku o ustalenie ilości zgodnie z art. 3 ust. 2 akapit trzeci właściwe władze mogą akceptować zaświadczenie zainteresowanej strony, że ilości przetworów mlecznych, które mają być wykorzystane, nie będą korzystały ze szczególnych uzgodnień uwzględniających obniżone stawki celne przy przywozie.
4.
Zgłoszenie dokonane zgodnie z ust. 1 lub zaświadczenie złożone zgodnie ust. 3 może być akceptowane przez właściwe władze, jeśli jest ona przekonana, że cena płacona za przetwór mleczny zawarty w wywożonych towarach jest na tym samym lub zbliżonym poziomie, co obowiązująca cena równoważnego produktu na rynku wspólnotowym.
Przy porównywaniu cen należy uwzględnić moment, kiedy przetwór mleczny został nabyty.
5.
Jeśli ilości korzystające ze szczególnych uzgodnień uwzględniających obniżone stawki celne zostały wykorzystane, refundacja jest obliczana zgodnie z art. 17 rozporządzenia Rady (EWG) nr 804/68."
Artykuł 2
W art. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 3223/93 [6] dodaje się tiret w brzmieniu:
"— w odniesieniu do art. 7a ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1222/94 [7]:
a) wielkość wywozu towarów, które otrzymały refundacje wywozowe w poprzednim miesiącu, wyrażona w tonach; oraz
b) kwota refundacji przyznanych w poprzednim miesiącu i odnoszące się do nich ilości produktów objętych kodami CN 04021019, 04022119 i 0405, które podlegały szczególnym uzgodnieniom w czasie przywozu."
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 1165/95
z dnia 23 maja 1995 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87[1] w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, ostatnio zmienione rozporządzeniem Rady (WE) nr 3115/94[2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje: w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej, załączonej do wspomnianego rozporządzenia, niezbędne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 określiło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej i reguły te stosuje się również do każdej innej nomenklatury, w całości lub w części na niej opartej bądź która dodaje do niej dodatkowe poddziały i która jest ustanowiona na podstawie szczególnych przepisów wspólnotowych, z uwzględnieniem stosowania taryfy lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego;
zgodnie z wymienionymi ogólnymi regułami towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być klasyfikowane według odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2, z przyczyn określonych w kolumnie 3;
przyjęte jest, że na wiążące informacje taryfowe wydane przez organy celne Państw Członkowskich w odniesieniu do klasyfikacji towarów według Nomenklatury Scalonej, a niezgodne z przepisami niniejszego rozporządzenia, posiadacz może nadal powoływać się zgodnie z przepisami art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny[3], przez okres trzech miesięcy;
Sekcja Nomenklatury Taryfowej i Statystycznej Komitetu Kodeksu Celnego nie wydała w terminie wyznaczonym przez przewodniczącego opinii w odniesieniu do produktów nr 4 i 7 z załączonej tabeli;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Sekcji Nomenklatury Taryfowej i Statystycznej Komitetu Kodeksu Celnego w odniesieniu do produktów nr 1, 3, 5 i 6 z załączonej tabeli,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie klasyfikowane w Nomenklaturze Scalonej według odpowiednich kodów CN wskazanych w kolumnie 2 wymienionej tabeli.
Artykuł 2
Na wiążące informacje taryfowe wydane przez organy celne Państw Członkowskich, a niezgodne z przepisami niniejszego rozporządzeniem, można nadal powoływać się na mocy przepisów art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 przez okres trzech miesięcy.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1172/95
z dnia 22 maja 1995 r.
w sprawie statystyk odnoszących się do handlu towarami między Wspólnotą i jej Państwami Członkowskimi a państwami trzecimi
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
a także mając na uwadze, co następuje: statystyki Wspólnoty odnoszące się do handlu zagranicznego są narzędziem niezbędnym przy realizacji celów wspólnej polityki handlowej i muszą być sporządzane na podstawie metodologii wspólnej dla wszystkich Państw Członkowskich;
jednakże zgodnie z zasadą pomocniczości, Państwa Członkowskie, z uwagi na wydajność, muszą podejmować niezbędne uzgodnienia w celu zgromadzenia i analizy danych, podczas gdy zadaniem Komisji jest integrowanie i rozpowszechnianie wyników Wspólnoty;
rozporządzenie Rady (EWG) nr 1736/75 z dnia 24 lipca 1975 r. w sprawie statystyk handlu zagranicznego Wspólnoty i statystyk handlu między Państwami Członkowskimi [2] ustanowiło podstawy metodologiczne dla wszystkich takich statystyk;
od przyjęcia rozporządzenia Rady (EWG) nr 2954/85 z dnia 22 października 1985 r. ustanawiającego niektóre środki w celu ujednolicenia i uproszczenia statystyk handlu między Państwami Członkowskimi [3] oraz rozporządzenia Rady (EWG) nr 3330/91 z dnia 7 listopada 1991 r. w sprawie danych statystycznych odnoszących się do handlu towarami między Państwami Członkowskimi [4], określone przepisy zawarte w rozporządzeniu (EWG) nr 1736/75 nie są już wystarczająco jasne;
statystyki dotyczące handlu towarami między Wspólnotą i jej Państwami Członkowskimi a państwami trzecimi muszą nadal być sporządzane na bazie procedur celnych; obowiązujące przepisy powinny być dostosowane do zmian w prawodawstwie celnym wprowadzonych w celu właściwego funkcjonowaniu rynku wewnętrznego;
spośród tych statystyk, dane dotyczące tranzytu, składów celnych i stref wolnocłowych oraz składów wolnocłowych nie zostały jeszcze poddane zharmonizowanym przepisom;
Zaleca się, aby przepisy techniczne odnośnie do sporządzania statystyk w dziedzinie handlu zagranicznego były włączone do przepisów wykonawczych niniejszego rozporządzenia;
jest wskazane, aby zastąpić odpowiednie prawodawstwo w celu zwiększenia przejrzystości poprzez konsolidację obowiązujących tekstów oraz wyjaśnienie pewnych pojęć;
ważne jest, aby zagwarantować jednolite stosowanie niniejszego rozporządzenia oraz, w tym celu, ustanowić procedurę Wspólnoty, która umożliwi w odpowiednim czasie przyjęcie procedur wykonawczych; należy ustanowić Komitet w celu zapewnienia bliskiej i skutecznej współpracy między Państwami Członkowskimi a Wspólnotą w tej dziedzinie,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wspólnota i jej Państwa Członkowskie sporządzają statystyki odnoszące się do handlu towarami między Wspólnotą i jej Państwami Członkowskimi a państwami trzecimi zgodnie z zasadami ustanowionymi w niniejszym rozporządzeniu.
ROZDZIAŁ I
Przepisy ogólne
Artykuł 2
Do celów niniejszego rozporządzenia i bez uszczerbku dla innych poszczególnych przepisów:
a) "handel towarami z państwami trzecimi" oznacza handel towarami między państwem trzecim a Państwem Członkowskim lub na odwrót;
b) "towary" oznaczają wszelkie ruchomości, łącznie z prądem elektrycznym;
c) "towary wspólnotowe" oznaczają towary określone w art. 4 ust. 7 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [5];
d) "towary niewspólnotowe" oznaczają towary określone w art. 4 ust. 8 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92;
e) "państwo trzecie" oznacza państwo lub terytorium, które nie stanowi części terytorium statystycznego Wspólnoty w rozumieniu art. 3.
Artykuł 3
1.
Terytorium statystyczne Wspólnoty oraz jej Państw Członkowskich odpowiada terytorium celnemu Wspólnoty jak określono w art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
2.
Na zasadzie odstępstwa od ust. 1, terytorium statystyczne Wspólnoty obejmuje Heligoland ale nie obejmuje francuskich departamentów zamorskich ani Wysp Kanaryjskich.
Artykuł 4
1.
Statystyki w dziedzinie handlu towarami między Wspólnotą i jej Państwami Członkowskimi a państwami trzecimi są sporządzane dla wszystkich towarów, które po wprowadzeniu lub opuszczeniu terytorium statystycznego Wspólnoty otrzymują przeznaczenie celne w rozumieniu art. 4 ust. 15 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
Wspomniane statystyki obejmują także towary, które nie otrzymując przeznaczenia celnego podlegają handlowi miedzy częściami terytorium statystycznego Wspólnoty i francuskimi departamentami zamorskimi oraz Wyspami Kanaryjskimi.
Wspomniane statystyki zawierają także, zgodnie z zasadami, które określa Komisja według procedury ustanowionej w art. 21, pewne towary, które nie są przemieszczane, lub które nie otrzymują przeznaczenia celnego.
Jednakże towary określone w art. 3 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia (EWG) nr 3330/91 są wyłączone z tych statystyk.
2. ust. 1 ma zastosowanie zarówno do towarów wspólnotowych jak i towarów niewspólnotowych bez względu na to czy podlegają one transakcji handlowej.
Artykuł 5
1.
Statystyki odnoszące się do handlu towarami między Wspólnotą i jej Państwami Członkowskimi a państwami trzecimi zawierają następujące dane:
- odnoszące się do handlu zagranicznego,
- odnoszące się do tranzytu,
- odnoszące się do składów celnych,
- odnoszące się do stref i składów wolnocłowych
2.
Spośród towarów określonych w art. 4, te same towary mogą podlegać więcej jak jednemu zbiorowi specjalnych statystyk.
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 21, Komisja przyjmuje przepisy umożliwiające ilościowe określenie zakresu, w jakim dane te mogą się pokrywać.
ROZDZIAŁ II
Statystyki w dziedzinie handlu zagranicznego
Artykuł 6
1.
Spośród towarów określonych w art. 4, statystyki w dziedzinie handlu zagranicznego są sporządzane odnośnie do:
a) tych towarów, które po wprowadzeniu na terytorium statystyczne Wspólnoty:
- są składowane na tym terytorium zgodnie z procedurą dopuszczania towarów do swobodnego obrotu, uszlachetniania czynnego lub przetwarzania pod kontrolą celną;
- są określone w art. 4 ust. 1 akapit drugi;
b) tych towarów, które muszą opuścić terytorium statystyczne Wspólnoty:
- są składowane na tym terytorium zgodnie z ustaleniami dotyczącymi wywozu i zasadami uszlachetniania biernego,
- są przeznaczone do powrotnego wywozu po uszlachetnieniu czynnym lub, gdzie stosowne, przetworzeniu pod kontrolą celną,
- są określone w art. 4 ust. 1 akapit drugi;
c) towarów określonych w art. 4 ust. 1 akapit trzeci.
2.
Komisja może przyjąć przepisy uzupełniające zgodnie z procedurą określoną w art. 21 w celu utrzymania zakresu przepisów określonych w ust. 1, uwzględniając zmiany w prawodawstwie celnym Wspólnoty i przepisach wynikających z konwencji międzynarodowych zawartych między Wspólnotą a jej Państwami Członkowskimi, które wpływają na statystyki lub zagadnienia związane z kwestiami statystycznymi.
Artykuł 7
Bez uszczerbku dla art. 23, Jednolity Dokument Administracyjny, który na mocy art. 205 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [6] jest stosowany do sporządzania deklaracji odnośnie do jednego z przeznaczeń celnych określonych w art. 6, będzie stosowany jako nośnik statystyk.
Artykuł 8
1.
Na nośniku statystyk i bez uszczerbku dla art. 23, towary są oznaczane według rodzaju zgodnie z prawodawstwem celnym.
2.
Dla każdego rodzaju towarów, przy przywozie podaje się numer kodu Taric ustanowiony w art. 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [7] a przy przywozie należy podać numer kodowy Nomenklatury Scalonej.
3.
Towary są oznaczane zgodnie z ust. 1 i 2, nawet jeśli inne akty prawodawcze Wspólnoty wymagają, aby towary były oznaczane jednocześnie według innej klasyfikacji.
Artykuł 9
1.
Bez uszczerbku dla art. 23, kraje są oznaczane na nośniku statystyk w sposób pozwalający na klasyfikację w nomenklaturze krajów w odpowiedniej pozycji, którą wprowadza Komisja zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 21, dla statystyk dotyczących handlu zagranicznego oraz handlu między Państwami Członkowskimi.
2.
Numer kodowy ustanowiony w nomenklaturze krajów określonej w ust. 1 musi być podany dla każdego kraju.
3.
Państwa Członkowskie mogą nie stosować przepisów zawartych w ust. 1 i 2 tylko na etapie gromadzenia danych.
Artykuł 10
1.
Bez uszczerbku dla przepisów dotyczących Jednolitego Dokumentu Administracyjnego, dla każdego rodzaju towarów sklasyfikowanych na mocy art. 8 ust. 1, na nośniku statystyk należy podać następujące dane:
a) albo przeznaczenie celne lub procedurę statystyczną;
b) dla towarów przywożonych określonych w art. 6 ust. 1, kraj pochodzenia lub, w przypadkach określonych przez Komisję według procedury ustanowionej w art. 21, kraj wysyłki;
c) dla towarów wywożonych określonych w art. 6 ust. 1 lit. b), kraj przeznaczenia;
d) ilość towarów w masie netto oraz jednostkach dodatkowych;
e) wartość statystyczna towarów;
f) sposób transportu na granicy;
g) od dnia 1 lipca 1996 r., krajowy sposób transportu;
h) preferencje, zgodnie z klasyfikacją określoną w prawodawstwie celnym;
i) przynależność państwową środków transportu przekraczających granicę;
j) kontener;
2.
Bez uszczerbku dla prawodawstwa celnego, Komisja może, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 21, dodać następujące dane do wykazu określonego w ust. 1 ustalając każdorazowo datę, od której dane te będą wprowadzane na nośnik statystyk:
a) kwota fakturowana;
b) charakter transakcji;
c) warunki dostawy.
3.
W celu spełnienia wymagań krajowych, Państwa Członkowskie mogą wymagać, żeby następujące informacje były wprowadzane na nośnik statystyk:
- w przypadku towarów określonych w art. 6 ust. 1 lit. a), Państwo Członkowskie przeznaczenia, a w przypadku towarów określonych w art. 6 ust. 1 lit. b), faktyczne Państwo Członkowskie wywozu,
- dane inne niż te określone w ust. 1, w stopniu, w jakim przekaz takich danych jest zgodny z przepisami dotyczącymi Jednolitego Dokumentu Administracyjnego.
4.
Bez uszczerbku dla prawodawstwa celnego, Komisja podejmuje decyzję zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 21 odnośnie do:
- określenia danych określonych w ust. 1 i 2 oraz w ust. 3 tiret pierwsze,
- zasad wprowadzania danych na nośnik statystyk.
Artykuł 11
Wspólnota oraz jej Państwa Członkowskie sporządzają statystyki w dziedzinie handlu zagranicznego na podstawie danych określonych w art. 10 ust. 1 na mocy przepisów przyjętych przez Komisję według procedury ustanowionej w art. 21.
Artykuł 12
1.
Próg statystyczny jest określany jako limit wyrażony wartościowo lub w masie netto, poniżej którego wyniki nie są sporządzane.
2.
Próg statystyczny jest ustalany przez Komisję zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 21.
Artykuł 13
1.
Państwa Członkowskie co miesiąc przekazują miesięczne statystyki odnoszące się do handlu z państwami trzecimi sporządzone jak ustanowiono w art. 11, łącznie z danymi określanymi jako poufne zgodnie z krajowym ustawodawstwem lub praktykami regulującymi zasadę poufności statystyk zgodnie z przepisami rozporządzenia Rady (Euratom, EWG) nr 1588/90 z dnia 11 czerwca 1990 r. w sprawie przekazywania do Urzędu Statystycznego Wspólnot Europejskich statystyk objętych zasadą poufności [8].
Wspomniane rozporządzenie reguluje postępowanie z informacjami poufnymi.
2.
Gdzie jest to konieczne, procedury techniczne dla takiego przekazu danych są ustalane przez Komisję zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 21.
Artykuł 14
Komisja sporządza wyniki statystyk w dziedzinie handlu zagranicznego Wspólnoty i jej Państw Członkowskich na podstawie wyników przekazanych jej przez Państwa Członkowskie i udostępnia je użytkownikom w rozbiciu na podpozycje Nomenklatury Scalonej.
Artykuł 15
Bez uszczerbku dla prawodawstwa celnego, przepisy dotyczące uproszczenia informacji statystycznych są uchwalane przez Komisję zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 21.
ROZDZIAŁ III
Statystyki dotyczące tranzytu, składów celnych oraz stref i składów wolnocłowych
Artykuł 16
1.
Sporządzanie statystyk określonych w art. 17 i 19 przez Państwa Członkowskie jest fakultatywne.
2.
W razie braku harmonizacji na poziomie Wspólnoty, utrzymuje się stosowanie przepisów Państw Członkowskich w niniejszej kwestii.
Artykuł 17
Spośród towarów określonych w art. 4, te które są wprowadzane na terytorium statystyczne Państwa Członkowskiego, pozostają na nim przez pewien czas lub podlegają przestojom związanym z transportem przed opuszczeniem tego terytorium na mocy celnej procedury tranzytowej objęte są danymi statystycznymi dotyczącymi tranzytu.
Artykuł 18
Spośród towarów określonych w art. 4, które podlegają procedurze celnej składowania, lub względem których uchylono powyższą procedurę na mocy rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 są objęte danymi statystycznymi dotyczącymi składów celnych.
Artykuł 19
Spośród towarów określonych w art. 4, te które są wprowadzane lub opuszczają strefy lub składy wolnocłowe na mocy rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 są objęte danymi statystycznymi dotyczącymi stref i składów wolnocłowych.
ROZDZIAŁ IV
Komitet ds. Statystyk Odnoszących się do Handlu Towarami z Państwami Trzecimi
Artykuł 20
1.
Niniejszym powołuje się Komitet ds. Statystyk Odnoszących się do Handlu Towarami z Państwami Trzecim (zwany dalej "Komitetem"), złożony z przedstawicieli Państw Członkowskich, któremu przewodniczy przedstawiciel Komisji.
2.
Komitet sporządza swój regulamin wewnętrzny.
3.
Komitet może zbadać każdą kwestię dotyczącą wdrożenia niniejszego rozporządzenia przedstawioną przez przewodniczącego albo z jego własnej inicjatywy, albo na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego.
Artykuł 21
1.
Środki niezbędne do wdrożenia niniejszego rozporządzenia zostają przyjęte zgodnie z procedurą określoną w ust. 2 i 3.
2.
Przedstawiciel Komisji przedkłada Komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet przedstawia swoją opinię na temat projektu w terminie, który może ustalić przewodniczący, w zależności od pilności sprawy.
Opinię wydaje się większością ustanowioną w art. 148 ust. 2 Traktatu, w przypadku decyzji, które Rada jest zobowiązana podjąć na wniosek Komisji.
Głosy przedstawicieli Państw Członkowskich są ważone w sposób określony w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3.
Komisja przyjmuje środki, które są niezwłocznie stosowane.
Jednakże jeśli środki te nie są zgodne z opinią Komitetu, Komisja niezwłocznie powiadamia o tym Radę.
W takim wypadku, Komisja może wstrzymać stosowanie środków, które przyjęła, na okres nie dłuższy niż jeden miesiąc od daty powiadomienia.
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną może podjąć inną decyzję w terminie, określonym w akapicie drugim.
ROZDZIAŁ V
Przepisy końcowe
Artykuł 22
1.
Wyniki statystyczne sporządzone na mocy niniejszego rozporządzenia są rozpowszechniane.
Jednakże na wniosek eksportera lub importera skierowany do właściwych organów krajowych, wyniki statystyczne umożliwiające jego identyfikację w sposób pośredni nie będą rozpowszechniane lub zmieniane tak, aby ich rozpowszechnienie nie spowodowało naruszenia poufności informacji statystycznych.
2.
Środki konieczne do zapewnienia jednolitych norm stosowania ust. 1 zostają przyjęte przez Komisję zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 21.
Artykuł 23
1.
Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 21, Komisja może, bez uszczerbku dla prawodawstwa celnego, ustanowić uproszczone procedury gromadzenia danych stwarzając, w szczególności, warunki zwiększonego korzystania z automatycznego przetwarzania danych oraz elektronicznego przesyłania danych.
2.
Jednakże przepisy Państw Członkowskich w tej dziedzinie są nadal stosowane aż do momentu wprowadzenia procedur określonych w ust. 1 lub w celu uwzględnienia ich określonej organizacji administracyjnej.
Artykuł 24
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od daty wejścia w życie przepisów wykonawczych określonych w art. 21.
W tym dniu rozporządzenie (EWG) nr 1736/75 oraz rozporządzenie Rady (EWG) nr 200/83 z dnia 24 stycznia 1983 r. w sprawie dostosowania statystyk handlu zagranicznego Wspólnoty do dyrektyw dotyczących harmonizacji procedur wywozu towarów i uwolnienia towarów do swobodnego obrotu [9] zostają uchylone.
Odniesienia do tych rozporządzeń w obecnym prawodawstwie Wspólnoty są uważane za odniesienia do niniejszego rozporządzenia.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1201/95
z dnia 29 maja 1995 r.
zmieniające załącznik VI do rozporządzenia (EWG) nr 2092/91 w sprawie produkcji ekologicznej produktów rolnych oraz znakowania produktów rolnych i środków spożywczych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2092/91 z dnia 24 czerwca 1991 r. w sprawie produkcji ekologicznej produktów rolnych oraz znakowania produktów rolnych i środków spożywczych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 2381/94 [2], w szczególności jego art. 13,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 207/93 z dnia 29 stycznia 1993 r. określające treść załącznika VI do rozporządzenia (EWG) nr 2092/91 w sprawie produkcji ekologicznej produktów rolnych oraz znakowania produktów rolnych i środków spożywczych oraz ustanawiające szczegółowe zasady w celu wykonania przepisów art. 5 ust. 4 tego rozporządzenia [3], w szczególności jego art. 3,
a także mając na uwadze, co następuje: niektóre Państwa Członkowskie powiadomiły inne Państwa Członkowskie oraz Komisję, że zostały udzielone zezwolenia na używanie niektórych składników pochodzenia rolnego nie wymienionych w sekcji C załącznika VI do rozporządzenia (EWG) nr 2092/91; w przypadku niektórych z tych produktów zauważono, że ich produkcja jest niewystarczająca we Wspólnocie; dlatego produkty te powinny być wprowadzone do sekcji C załącznika VI;
okazało się, że produkcja organicznych upraw cykorii, octu otrzymywanego z różnych sfermentowanych napojów oraz dużych ilości przypraw i ziół we Wspólnocie osiągnęła znaczącą skalę; dlatego też cykoria, ocet, przyprawy i zioła powinny być skreślone z sekcji C załącznika VI;
wykaz pozytywny głównych przypraw i ziół, które nie są dostępne w ramach produkcji organicznej w odpowiednich ilościach we Wspólnocie Europejskiej zostanie sporządzony najszybciej, jak to możliwe; do czasu przyjęcia tego wykazu, procedura określona w art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 207/93 może być stosowana z zastrzeżeniem warunków ustalonych w tym artykule;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu określonego w art. 14 rozporządzenia (EWG) nr 2092/91,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik VI do rozporządzenia (EWG) nr 2092/91 jest zmieniony, jak określono w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1202/95
z dnia 29 maja 1995 r.
zmieniające załączniki I i III do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2092/91 w sprawie produkcji ekologicznej produktów rolnych oraz znakowania produktów rolnych i środków spożywczych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) 2092/91 z dnia 24 czerwca 1991 r. w sprawie produkcji ekologicznej produktów rolnych oraz znakowania produktów rolnych i środków spożywczych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Rady (WE) nr 1201/95 [2], w szczególności jego art. 13,
a także mając na uwadze, co następuje: w sytuacji gdy instytucje publiczne wymagają stosowania syntetycznych środków ochrony roślin niewymienionych w załączniku II część B z uwagi na poważne zagrożenie chorobami lub szkodnikami całej powierzchni upraw na określonym obszarze, w ten sposób otrzymane rośliny uprawne nie mogą dłużej nosić oznakowania wskazującego na metody produkcji ekologicznej;
jednakże zgodność z innymi przepisami w sprawie produkcji w rolnictwie ekologicznym, należy w niektórych okolicznościach skrócić okres konwersji, po zakończeniu którego dozwolone jest wprowadzenie do obrotu produktów noszących takie oznakowanie;
te same odmiany roślin nie mogą być uprawiane w jednostkach kierowanych przez tego samego rolnika jednocześnie ekologicznymi i konwencjonalnymi metodami produkcji;
należy przyjąć wyjątek od tej zasady w przypadkach, gdy niektóre obszary upraw wieloletnich są stopniowo przekształcane z konwencjonalnej gospodarki rolnej na rolnictwo ekologiczne;
wyjątki od tej reguły mogą również być akceptowane na niektórych obszarach wykorzystywanych do badań w dziedzinie rolnictwa w celu rozwoju rolnictwa ekologicznego za zgodą właściwych władz Państw Członkowskich;
produkcja materiału siewnego, roślinnego materiału rozmnożeniowego i sadzonek stanowi działalność podejmowaną przez wyspecjalizowane podmioty gospodarcze, prowadzące produkcję ekologiczną obok produkcji tych produktów metodami konwencjonalnymi;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią komitetu określonego w art. 14 dyrektywy (EWG) nr 2092/91,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejszym zmienia się załącznik I pkt 1 i załącznik III część A rozporządzenia (EWG) nr 2092/91 zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie piętnastego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 1238/95
z dnia 31 maja 1995 r.
ustanawiające zasady wykonawcze stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2100/94 w odniesieniu do opłat na rzecz Wspólnotowego Urzędu Odmian Roślin
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2100/94 z dnia 27 lipca 1994 r. w sprawie wspólnotowego systemu ochrony odmian roślin (podstawowe rozporządzenie [1], w szczególności jego art. 113,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie (WE) nr 2100/94 wykonuje Wspólnotowy Urząd Odmian Roślin (Urząd); przychody Urzędu powinny w zasadzie wystarczać do zrównoważenia budżetu Urzędu; przychody te powinno się uzyskiwać z opłat uiszczanych za urzędowe czynności przedstawione w podstawowym rozporządzeniu i w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1239/95 z dnia 31 maja 1995 r., ustanawiającym przepisy wykonawcze dotyczące zastosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2100/94 w odniesieniu do postępowania przed Wspólnotowym Urzędem Odmian Roślin [2] (rozporządzenie o postępowaniu) oraz z corocznych opłat za czas trwania wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin;
subwencja z budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich może pokrywać wydatki w początkowej fazie funkcjonowania Urzędu, w okresie przejściowym określonym w art. 113 ust. 3 lit. b) podstawowego rozporządzenia; przedłużenie tego okresu o jeden rok jest możliwe na mocy tego samego przepisu;
przedłużenie okresu przejściowego powinno się rozważyć, jeżeli nie uzyskano wystarczającego doświadczenia w wyborze rozsądnego poziomu opłat, zapewniających zasadę samofinansowania przy jednoczesnym zabezpieczeniu atrakcyjności wspólnotowego prawa ochrony odmiany roślin; doświadczenie takie można uzyskać, tylko zwracając uwagę na liczbę wniosków o przyznanie wspólnotowego prawa ochrony odmiany roślin, koszty wypłacone na rzecz Urzędów Badawczych i rzeczywisty czas trwania wspólnotowej ochrony odmian roślin;
poziom opłat powinien opierać się na zasadach prawidłowej gospodarki finansowej w Urzędzie, w szczególności na oszczędności i efektywności pod względem kosztów;
z korzyścią dla uproszczonego działania personelu Urzędu, opłaty powinny być nie tylko ustanowione, ale także ponoszone i uiszczane w jednostce walutowej stosowanej w budżecie Urzędu;
opłata za wniosek powinna być w odniesieniu do każdego gatunku rośliny jednolitą opłatą obejmującą tylko przetwarzanie wniosku o wspólnotowe prawo do ochrony odmian roślin;
za termin uiszczania opłaty za wniosek, na mocy art. 51 podstawowego rozporządzenia, powinno się uważać okres między czynnościami koniecznymi do dokonania zapłaty a rzeczywistym odbiorem takiej opłaty przez Urząd, w szczególności wobec potrzeby, z jednej strony, szybkiego zwrotu kosztów poniesionych uprzednio przez Urząd, a z drugiej strony — dla ułatwienia skutecznego składania wniosków wobec możliwych dużych odległości między wnioskodawcą a Urzędem;
całość opłat za badanie, poniesionych w związku z badaniem technicznym, powinna w zasadzie równoważyć całość opłat uiszczanych przez Urząd wszystkim Urzędom Badawczym; koszty utrzymywania kolekcji porównawczej niekoniecznie powinno się całkowicie pokrywać wyłącznie z pobieranych opłat za badanie; poziom opłat za badanie, w świetle doświadczenia dostępnego z istniejących państwowych porozumień o ochronie odmian roślin, powinien zmieniać się zależnie od trzech grup gatunków;
coroczne opłaty za czas trwania wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin powinny tworzyć dodatkowe źródło przychodów Urzędu, ale powinny, między innymi, pokrywać koszty odnoszące się do technicznej weryfikacji odmian po przyznaniu wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin i w następstwie powinny wynikać z grupowania ustalonego dla opłat za badanie;
opłata za odwołanie się powinna być jednolita w celu pokrycia głównych składników kosztu, odnoszących się do postępowania odwoławczego, z wyjątkiem kosztów odnoszących się do badania technicznego, na podstawie art. 55 i 56 podstawowego rozporządzenia, lub do każdego przeprowadzania dowodu; dwie różne daty uiszczania opłaty za wniosek powinny służyć jako zachęta dla odwołujących się do ponownego rozważenia ich odwołania w świetle rozstrzygnięć podjętych przez Urząd, na podstawie art. 70 ust. 2 podstawowego rozporządzenia;
inne opłaty odnoszące się do szczególnych żądań w zasadzie będą pokrywać koszty poniesione w związanym z nimi postępowaniu przed Urzędem, włączając rozstrzygnięcia w sprawie tych żądań;
dla zapewnienia elastyczności w zarządzaniu kosztami powinno się upoważnić prezesa do ustanawiania opłat uiszczanych za analizy sprawozdań, które istniały uprzednio w dniu złożenia wniosku i były zwracane określonym instytucjom, a nie były dostępne dla Urzędu;
dopłaty można pobierać dla zgodnego z przepisami zmniejszenia zbytecznych kosztów Urzędu powstających z braku współpracy wnioskodawców częścią poszczególnych wnioskodawców lub posiadaczy wspólnotowego prawa ochrony roślin; w świetle art. 117 podstawowego rozporządzenia niniejsze rozporządzenie powinno wejść w życie tak szybko, jak to możliwe;
skonsultowano się z radą zarządzającą Urzędu;
przepisy przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Ochrony Odmian Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zakres obowiązywania
1.
Opłaty należne Urzędowi, jak przewidziano w podstawowym rozporządzeniu i w rozporządzeniu o postępowaniu, pobiera się zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
2.
Opłaty należne Urzędowi ustanawia się, nakłada i uiszcza w ecu.
3.
Ustępy 1 i 2 stosuje się odpowiednio do wszelkich dopłat należnych Urzędowi.
4.
Szczegóły opłat, które mogą być nakładane przez władze Państw Członkowskich, na mocy przepisów podstawowego rozporządzenia lub niniejszego rozporządzenia, są regulowane przez stosowane przepisy krajowe zainteresowanych Państw Członkowskich.
5.
Jeśli Prezes Urzędu jest upoważniony do podjęcia decyzji dotyczącej kwot opłat i sposobu ich uiszczania, to takie rozstrzygnięcia publikuje się w Urzędowej Gazecie Urzędu.
Artykuł 2
Przepisy ogólne
1.
Strona biorąca udział w postępowaniu jest zobowiązana do uiszczenia opłat oraz dopłat w każdej indywidualnej sprawie, w sposób określony w rozporządzeniu o postępowaniu.
W przypadku kilku stron w postępowaniu działających wspólnie lub na rzecz, których dokonuje się działania, uiszczanie obowiązuje każdą stronę jako dłużnika solidarnego.
2.
Stosuje się przepisy odnoszące się do postępowania przed Urzędem, łącznie z przepisami dotyczącymi języków, ustanowione w podstawowym rozporządzeniu i w rozporządzeniu o postępowaniu, o ile nie przewidziano inaczej w niniejszym rozporządzeniu.
Artykuł 3
Sposób zapłaty
1.
Opłaty i dopłaty należne Urzędowi uiszcza się przelewem na konto bankowe posiadane przez Urząd.
2.
Przewodniczący Urzędu może zezwolić na następujące inne formy zapłaty zgodnie z zasadami dotyczącymi metod pracy, które zostaną ustanowione na podstawie art. 36 ust. 1 lit. d) podstawowego rozporządzenia:
a) doręczenie lub przekazanie do Urzędu poświadczonych czeków płatnych w ecu;
b) przelew bankowy w ecu na konto posiadane przez Urząd; lub
c) płatność w ciężar rachunku kosztów posiadanego w ecu z Urzędem.
Artykuł 4
Data uważana za datę otrzymania zapłaty
1.
Datę, w której kwota przelewu określonego w art. 3 ust. 1 wpłynęła na konto bankowe posiadane przez Urząd, uważa się za datę uiszczenia opłat i dopłat otrzymanych przez Urząd.
2.
Jeżeli przewodniczący Urzędu zezwala na inną formę zapłaty zgodnie z art. 3 ust. 2, to równocześnie włącza do warunków datę uważaną za datę otrzymania zapłaty.
3.
Jeśli Urząd nie otrzymał zapłaty w wymaganym terminie, to uważa się, że ten termin jest zachowany wobec Urzędu, jeżeli w tym terminie przedłożono wystarczającą dokumentację dowodową wykazującą, że osoba, która dokonała zapłaty, poczyniła konieczne kroki.
4.
Za "konieczne kroki" w rozumieniu ust. 3 uważa się przekazanie w porę przez osobę dokonującą zapłaty, polecenia instytucji bankowej lub urzędowi pocztowemu dokonania przelewu kwoty zapłaty w ecu na konto bankowe posiadane przez Urząd.
5.
Dokumentację dowodową uważa się za "wystarczającą" w rozumieniu ust. 3, jeżeli przedłożono potwierdzenie polecenia przelewu wydane przez instytucję bankową lub urząd pocztowy.
Artykuł 5
Nazwa osoby dokonującej zapłaty i cel zapłaty
1.
Osoba uiszczająca opłaty lub dopłaty wskazuje na piśmie swoją nazwę i cel tej zapłaty.
2.
Jeżeli Urząd nie może ustalić celu zapłaty, wymaga od osoby, która dokonała zapłaty, aby poinformowała go na piśmie o tym celu w terminie dwóch miesięcy.
Jeżeli celu nie wskazano na piśmie w ciągu tego okresu, uważa się, że nie dokonano zapłaty i zwraca się ją osobie, która jej dokonała.
Artykuł 6
Niepełna zapłata
Termin uiszczenia opłat lub dopłat uznaje się za przestrzegany w zasadzie tylko wówczas, jeżeli zapłacono całą kwotę opłaty lub dopłaty w odpowiednim czasie.
Jeżeli opłat lub dopłat nie uiszczono w całości, kwotę, którą uiszczono, zwraca się po każdym wygaśnięciu terminu zapłaty.
Urząd może jednakże, jeżeli uważa to za uzasadnione, pominąć małe braki, nie przesądzając o prawach osoby dokonującej zapłaty.
Artykuł 7
Opłata za wniosek
1.
Wnioskujący o wspólnotowe prawo do ochrony odmian roślin (wnioskodawca) uiszcza opłatę za wniosek wynosząc 1000 ECU za przetwarzanie wniosku na mocy art. 113 ust. 2 lit. a) podstawowego rozporządzenia.
2. Składający wniosek podejmuje konieczne kroki do uiszczenia opłaty za wniosek zgodnie z art. 3 przed dniem lub w dniu, w którym złożono wniosek w Urzędzie bezpośrednio lub w jednym z urzędów podporządkowanych albo w instytucjach państwowych wyznaczonych na podstawie art. 30 ust. 4 podstawowego rozporządzenia; art. 4 ust. 4 stosuje się z potrzebnymi zmianami.
3. Jeżeli uważa się, że Urząd nie otrzymał opłaty za wniosek w tym samym czasie, co wniosek, to zgodnie z art. 51 podstawowego rozporządzenia Urząd określa okres dwóch tygodni, w czasie którego nie wpływa to na formalną datę wniosku ustaloną zgodnie z wymienionym uprzednio art. 51 podstawowego rozporządzenia; nowego żądania zapłaty, jak przewidziano w art. 83 ust. 2 podstawowego rozporządzenia, nie wysyła się do wnioskodawcy przed upływem tego okresu.
4.
Jeżeli uważa się, że opłaty za wniosek nie otrzymano w terminie określonym stosownie do ust. 3, to datę otrzymania zapłaty uważa się za datę wniosku do celów art. 51 podstawowego rozporządzenia.
5.
Ustęp 4 nie ma zastosowania, jeżeli do wniosku dołączono wystarczającą dokumentację dowodową, że poczyniono konieczne kroki, aby zapłata wpłynęła.
Art. 4 ust. 5 stosuje się z potrzebnymi zmianami .
6.
Dopóki uważa się, że Urząd nie otrzymał opłaty za wniosek, dopóty nie publikuje on wniosku i odracza sprawdzanie techniczne.
Artykuł 8
Opłaty dotyczące badania technicznego
1.
Opłaty za przygotowanie i przeprowadzenie badania technicznego, będące przedmiotem "opłaty za sprawdzenie" wniosku o wspólnotowe prawo do ochrony odmian roślin, uiszcza się zgodnie z załącznikiem I za każdy rozpoczęty okres wegetacyjny.
W przypadku odmian, w których używa się powtarzalnie ściśle określonych składników do wytwarzania materiału, opłatę za sprawdzenie ustanowioną w załączniku I uiszcza się w odniesieniu do takiej odmiany i do każdego ze składników, którego urzędowy opis nie jest dostępny i który musi być także sprawdzony; jednakże ta opłata w żadnych okolicznościach nie może przekraczać 3000 ECU.
2.
Opłatę za badanie za pierwszy okres wegetacyjny uiszcza się nie później niż w jeden miesiąc po ostatecznej dacie otrzymania materiału do badania technicznego.
3.
Opłatę za badanie za każdy następny okres wegetacyjny uiszcza się nie później niż na miesiąc przed rozpoczęciem takiego okresu, chyba że Urząd rozstrzyga inaczej.
4.
Przewodniczący Urzędu ogłasza w oficjalnej gazecie urzędu daty uiszczania opłat za badanie.
5.
W przypadku kontroli sprawozdania z wyników badania technicznego przeprowadzonego już zgodnie z art. 27 przepisów wykonawczych przed datą wniosku na mocy art. 51 podstawowego rozporządzenia opłatę administracyjną uiszcza się w terminie określonym przez Urząd.
Artykuł 9
Opłata roczna
1.
Urząd obciąża posiadacza wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin (zwanego dalej posiadaczem) opłatą za każdy rok trwania wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin (opłata coroczna), jak ustanowiono w załączniku II.
2.
Datą uiszczenia opłaty rocznej jest ostatni dzień miesiąca kalendarzowego następującego po kalendarzowym miesiącu przyznania wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin i odpowiedni dzień każdego następnego roku.
3.
Urząd przedkłada posiadaczowi żądanie zawierające przedmiot zapłaty, należną kwotę, datę zapłaty i informację o możliwości dopłaty stosownie do art. 13 ust. 2 lit. a).
4.
Urząd nie zwraca jakichkolwiek zapłat, które w następstwie spowodowały utrzymanie w mocy wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin.
Artykuł 10
Opłaty za przetwarzanie na szczególne żądanie
1.
Opłaty za przetwarzanie na szczególne żądanie uiszczane przez osobę dokonującą takiego żądania ustala się następująco:
a) za wniosek o przysługujące uprawnienie do korzystania, łącznie z wpisami do rejestrów, wniosek o uprawnienie do korzystania przyznane przez Urząd na podstawie art. 100 ust. 2 podstawowego rozporządzenia lub z żądaniem zmiany już przyznanych takich uprawnień do korzystania (opłata za licencję przymusową), wnioskowanie przez Komisję lub Państwo Członkowskie na warunkach omówionych w art. 29 ust. 2: 1500 ECU;
b) za żądanie następujących zapisów w rejestrze wspólnotowych praw do ochrony odmian roślin (opłata rejestracyjna):
- przeniesienie wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin, umowne uprawnienie do korzystania,
- utożsamienie odmian jako macierzystych lub zasadniczo wywiedzionych,
- wszczęcie działań w stosunku do żądań określonych w art. 98 ust. 1, 2 oraz 99 podstawowego rozporządzenia,
- wspólnotowe prawo do ochrony odmian roślin dane jako zabezpieczenie lub jako przedmiot praw rzeczowych (in rem), lub
- nałożenie realizacji przymusowego, jak określono w art. 24 podstawowego rozporządzenia: 300 ECU;
c) za żądanie jakiegokolwiek zapisu w rejestrze wniosków o wspólnotowym prawie do ochrony odmian roślin, innych niż określone powyżej pod lit. a) i b): 100 ECU;
d) za żądanie określenia kwoty kosztów na podstawie art. 85 ust. 5 podstawowego rozporządzenia: 100 ECU.
2.
Opłaty określone w ust. 1 są wymagalne i płatne w dniu otrzymania żądania, z którym się wiążą.
Jeśli zapłaty nie otrzymano w porę, stosuje się art. 83 ust. 2 podstawowego rozporządzenia.
Artykuł 11
Opłata za odwołanie się
1.
Skarżący uiszcza opłatę za odwołanie się w wysokości 1500 ECU za przetwarzanie odwołania, jak przewidziano w art. 113 ust. 2 lit. c) podstawowego rozporządzenia.
2.
Jedną trzecią opłaty za odwołanie płaci się w dniu otrzymania odwołania przez Urząd; do tej jednej trzeciej stosuje się art. 83 ust. 2 podstawowego rozporządzenia.
Pozostałe dwie trzecie opłaty za odwołanie płaci się na żądanie Urzędu w ciągu miesiąca po odesłaniu sprawy przez stosowny organ Urzędu do Izby Odwoławczej.
3.
Z upoważnienia Prezesa Urzędu zarządza się zwrot już uiszczonej opłaty za odwołanie w przypadku rewizji wstępnej, a w innych przypadkach przez Izbę Odwoławczą pod warunkiem że spełniono warunki ustanowione w art. 83 ust. 2 podstawowego rozporządzenia.
4.
Ustęp 1 nie stosuje się do Komisji lub do Państwa Członkowskiego będącego skarżącym przeciw decyzji wydanej zgodnie art. 29 ust. 2 podstawowego rozporządzenia.
Artykuł 12
Opłaty ustanawiane przez przewodniczącego Urzędu
1.
Przewodniczący Urzędu ustala opłaty, jeżeli chodzi o następujące sprawy:
a) opłata administracyjna określona w art. 8 ust. 5;
b) opłaty za wydanie kopii, poświadczonych lub nie, jak jest to w szczególności określone w art. 84 ust. 3 podstawowego rozporządzenia;
c) opłaty odnoszące się do oficjalnej gazety Urzędu (art. 87 rozporządzenia o postępowaniu) i do jakiejkolwiek innej publikacji wydanej przez Urząd.
2.
Przewodniczący Urzędu może rozstrzygać, że usługi wymienione w ust. 1 lit. b) i c) zależą od uiszczenia zaliczki.
Artykuł 13
Dopłaty
1.
Urząd może nałożyć dopłatę do opłaty za wniosek, jeżeli uważa, że:
a) proponowanej nazwy nie można uznać zgodnie z art. 63 podstawowego rozporządzenia, ponieważ jest tożsama z nazwą innej odmiany lub ponieważ różni się ona od nazwy tej samej odmiany;
b) składający wniosek o wspólnotowe prawo do ochrony odmian roślin złoży propozycję nowej nazwy odmiany, chyba że wymaga tego Urząd lub chyba że postępuje z wnioskiem zgodnie z art. 21 ust. 3 rozporządzenia o postępowaniu.
Urząd nie publikuje propozycji nowej nazwy odmiany przed uiszczeniem dopłaty nałożonej zgodnie z przepisami akapitu pierwszego.
2.
Urząd może nałożyć dopłatę do corocznej opłaty, jeżeli ustali, że:
a) posiadacz nie uiścił corocznej opłaty zgodnie z art. 9 ust. 2 i 3; lub
b) nazwa odmiany musi być zmieniona w przypadku sprzeczności z wcześniejszym prawem strony trzeciej, jak ustanowiono w art. 66 ust. 1 podstawowego rozporządzenia.
3.
Dopłaty określone w ust. 1 i 2 pobiera się zgodnie z zasadami dotyczącymi metod pracy na podstawie art. 36 ust. 1 lit. d) podstawowego rozporządzenia w wielkości do 20 % omawianej opłaty, ale co najmniej 100 ECU, i są one wymagalne i płatne w ciągu miesiąca od dnia wydania żądania przez Urząd.
Artykuł 14
Odstępstwa
1.
Z zastrzeżeniem przepisów art. 7 formalna data wniosku wyznaczona na mocy art. 51 podstawowego rozporządzenia pozostaje ważna w odniesieniu do wszystkich wniosków złożonych zgodnie z art. 116 ust. 1 i 2 rozporządzenia, jeżeli najpóźniej do dnia 30 września 1995 r. przedłożono wystarczające dowody, że wnioskodawca o wspólnotowe prawo do ochrony odmian roślin dokonał czynności koniecznych do uiszczenia opłaty za wniosek.
2. Z zastrzeżeniem przepisów art. 8 ust. 5 uiszcza się opłatę administracyjną 100 ECU, gdy przeprowadzono badanie techniczne na podstawie posiadanych wyników badań z jakichkolwiek postępowań w sprawie przyznania państwowego prawa do ochrony odmian roślin zgodnie z art. 116 ust. 3 podstawowego rozporządzenia. Taką opłatę administracyjną uiszcza się najpóźniej do dnia 30 listopada 1995 r.
3. Z zastrzeżeniem przepisów art. 8 ust. 5 władze, przed którymi toczy się postępowanie w sprawie przyznania krajowego prawa do ochrony odmian roślin, mogą obciążyć składającego wniosek o wspólnotowe prawo do ochrony odmian roślin opłatą za udostępnienie stosownych dokumentów pod warunkami ustanowionymi w art. 93 ust. 3 rozporządzenia o postępowaniu. Taka opłata nie może przewyższać opłaty, która w Państwie Członkowskim ponoszona jest w związku z przekazywaniem sprawozdania ze sprawdzenia od organu sprawdzającego w innym kraju; jej zapłaty dokonuje się bez uszczerbku dla zapłat wydanych w wykonaniu do ust. 1 i 2.
4.
Z zastrzeżeniem przepisów art. 8 uiszcza się opłatę za sprawozdanie w wysokości 300 ECU w przypadku sprawozdania określonego w art. 94 rozporządzenia o postępowaniu w terminie określonym przez Urząd.
Artykuł 15
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 1239/95
z dnia 31 maja 1995 r.
ustanawiające zasady wykonawcze stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2100/94 w odniesieniu do postępowania przed Wspólnotowym Urzędem Odmian Roślin
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2100/94 z dnia 27 lipca 1994 r. w sprawie wspólnotowego systemu ochrony odmian roślin [1], w szczególności jego art. 114,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie (WE) nr 2100/94 (zwane dalej "rozporządzeniem podstawowym") tworzy nowy wspólnotowy system ochrony odmian roślin ważny na całym obszarze Wspólnoty;
system taki powinien możliwie szybko w skuteczny sposób prowadzić Wspólnotowy Urząd Odmian Roślin, wspomagany przez urzędy kontrolne w przeprowadzaniu technicznego badania danych odmian roślin i który sam może korzystać z usług wyznaczonych instytucji krajowych lub z ustanowionego w tym celu jednego ze swoich podporządkowanych urzędów; z tego względu nieodzowne jest określenie stosunku między Urzędem i jego urzędami podporządkowanymi a urzędami kontrolnymi i instytucjami krajowymi;
od rozstrzygnięcia Urzędu można się odwoływać do jego Izby Odwoławczej, którą należy ustanowić i przyjąć przepisy dotyczące jej postępowania; Rada Administracyjna może ustanawiać w razie konieczności dodatkowe izby odwoławcze;
niektóre przepisy art. 23, 29, 34, 35, 36, 42, 45, 46, 49, 50, 58, 81, 85, 87, 88 i 100 rozporządzenia podstawowego przewidują, że opracuje się lub będzie można opracować szczegółowe zasady w celu ich wykonywania; należy opracować inne szczegółowe zasady w tym samym celu, jeżeli wymaga tego wyjaśnienie sprawy;
wejście w życie przeniesienia wspólnotowej ochrony odmian roślin lub przeniesienia upoważnienia do niego należy określić w regułach odnoszących się do zapisów w rejestrach;
przeprowadzono konsultacje z Radą Administracyjną Wspólnotowego Urzędu Odmian Roślin;
przepisy ustanowione w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Praw do Odmian Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
TYTUŁ I
STRONY POSTĘPOWANIA, URZĄD I URZĘDY KONTROLNE
ROZDZIAŁ I
STRONY POSTĘPOWANIA
Artykuł 1
Strony postępowania
1.
Stronami postępowania przed Wspólnotowym Urzędem Odmian Roślin, zwanym dalej "Urzędem", mogą być następujące osoby:
a) wnioskujący o wspólnotowe prawo do odmiany rośliny;
b) sprzeciwiający się, określony w art. 59 ust. 2 rozporządzenia podstawowego;
c) posiadacz lub posiadacze wspólnotowego prawa do odmiany rośliny, zwani dalej "posiadaczami";
d) jakakolwiek osoba, której wniosek lub żądanie stanowi wstępny warunek do rozstrzygnięcia podejmowanego przez Urząd.
2.
Urząd na pisemne żądanie może zezwolić na udział w postępowaniu jakiejkolwiek osobie, innej niż określono w ust. 1, której ono dotyczy bezpośrednio i osobiście.
3.
Za osobę w rozumieniu ust. 1 i 2 uważa się każdą osobę fizyczną lub prawną oraz organ określony jako osoba prawna w stosownej do niego ustawie.
Artykuł 2
Oznaczenie stron postępowania
1.
Stronę postępowania oznacza jej nazwa i adres.
2.
Na nazwę osoby fizycznej wskazuje jej nazwisko i imiona.
Na nazwy osób prawnych i towarzystw lub firm wskazują ich urzędowe oznaczenia.
3.
Adresy zawierają wszystkie stosowne informacje administracyjne, łącznie z nazwą państwa, w którym strona postępowania zamieszkuje lub w którym mieści się jej siedziba lub firma.
Tylko jeden adres wyróżnia się dla każdej strony postępowania; jeżeli wskazano kilka adresów, to bierze się pod uwagę tylko adres wymieniony pierwotnie, chyba że strona postępowania wskazuje na jeden z pozostałych adresów jako adres do zawiadamiania.
4.
W przypadku gdy strona postępowania jest osobą prawną, określa ją także nazwa i adres osoby fizycznej reprezentującej prawomocnie stronę postępowania na mocy odpowiedniego krajowego ustawodawstwa.
Przepisy ust. 2 stosuje się odpowiednio do takiej osoby fizycznej.
Urząd może zezwolić na odstępstwa od przepisów akapitu pierwszego zdanie pierwsze.
5.
W przypadku gdy stroną postępowania jest Komisja lub Państwo Członkowskie, powiadamiają one o pełnomocniku w każdym postępowaniu, w którym bierą udział.
Artykuł 3
Języki stron postępowania
1.
Strona postępowania aż do końcowego rozstrzygnięcia wydanego przez Urząd używa jednego z urzędowych języków Wspólnoty wybranego przez stronę postępowania i użytego w dokumencie po raz pierwszy złożonym do Urzędu z żądaniem poddania rozstrzygnięcia.
2.
Jeżeli strona postępowania składa dokument z żądaniem wymienionego przez nią celu w jakimkolwiek innym urzędowym języku Wspólnot niż użyty na podstawie ust. 1, to uważa się, że otrzymano dokument, gdy Urząd będzie miał jego tłumaczenie dostarczone przez inne instytucje.
Urząd może zezwolić na odstępstwa od tego wymagania.
3.
Jeżeli w postępowaniu ustnym strona używa języka innego niż urzędowy język Wspólnoty użyty przez właściwego członka personelu Urzędu, to zabezpiecza równoczesne tłumaczenie na ten język urzędowy.
Jeżeli nie stworzono takiego zabezpieczenia, to prowadzi się dalej postępowanie w językach używanych przez właściwych członków personelu Urzędu i przez inne strony postępowania.
Artykuł 4
Języki w postępowaniu ustnym i w składaniu zeznań
1.
Każda strona postępowania i każdy świadek lub biegły składający zeznanie w postępowaniu ustnym może używać każdego z urzędowych języków Wspólnot Europejskich.
2.
Jeżeli na wniosek strony postępowania zezwolono na składanie zeznań określone w ust. 1 i jeżeli strona postępowania, świadek lub biegły nie mogli sami wypowiadać się w każdym urzędowym języku Wspólnot Europejskich, to można ich wysłuchać tylko wówczas, gdy strona składająca taki wniosek stworzy warunki do tłumaczenia na języki używane wspólnie przez wszystkie strony postępowania lub w razie braku takich warunków przez członków personelu Urzędu.
Urząd może zezwolić na odstępstwa od akapitu pierwszego.
3.
Oświadczenia członków personelu Urzędu, stron postępowania, świadków lub biegłych złożone w jednym z urzędowych języków Wspólnot Europejskich podczas postępowania ustnego lub w czasie składania zeznań włącza się do protokołu w użytym języku.
Oświadczenia złożone w jakimkolwiek innym języku włącza się w języku użytym przez członków personelu Urzędu.
Artykuł 5
Tłumaczenie dokumentów stron postępowania
1.
Jeżeli strona postępowania składa dokument w języku innym niż urzędowy język Wspólnot Europejskich, to Urząd może wymagać przetłumaczenia otrzymanych dokumentów przez stronę postępowania na język, który będzie używany przez tę stronę lub przez właściwych członków personelu Urzędu.
2.
W przypadku gdy tłumaczenie dokumentu będzie złożone lub gdy złożyła je strona postępowania, Urząd może wymagać złożenia w czasie, który może określić, świadectwa, że tłumaczenie odpowiada tekstowi oryginalnemu.
3.
Brak złożenia tłumaczenia określonego w ust. 1 i świadectwa określonego w ust. 2 prowadzi do tego, że uważa się, iż nie otrzymano dokumentu.
ROZDZIAŁ II
URZĄD
Sekcja 1
Komitety Urzędu
Artykuł 6
Kwalifikacja członków komitetów
1.
Komitety określone w art. 35 ust. 2 rozporządzenia podstawowego składają się według uznania przewodniczącego Urzędu z członków wykwalifikowanych technicznie lub/i prawnie.
2.
Członek techniczny posiada stopień naukowy lub zdobył uznane doświadczenie w dziedzinie wiedzy o roślinach.
3.
Członek wykwalifikowany prawnie posiada dyplom prawniczy wyższej uczelni lub zdobył uznane doświadczenie w dziedzinie własności intelektualnej lub rejestracji odmian roślin.
Artykuł 7
Rozstrzygnięcia Komitetu
1.
Komitet, niezależnie od rozstrzygnięć określonych w art. 35 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, zajmuje się:
- niewstrzymywaniem rozstrzygnięcia na podstawie art. 67 ust. 2 rozporządzenia podstawowego,
- wstępnym przeglądem na podstawie art. 70 tego rozporządzenia,
- restitutio in integrum na podstawie art. 80 tego rozporządzenia, i
- przesądzaniem o kosztach na podstawie art. 85 ust. 2 tego rozporządzenia i art. 75 niniejszego rozporządzenia.
2.
Rozstrzygnięcia Komitetu podejmuje się większością głosów członków.
Artykuł 8
Upoważnienie poszczególnych członków Komitetu
1.
Komitet może wyznaczyć jednego ze swoich członków jako sprawozdawcę w jego imieniu.
2.
Sprawozdawca może w szczególności:
a) wypełniać obowiązki według art. 25 i kontrolować poddawanie ekspertyzie sprawozdań przez urzędy kontrolne;
b) prowadzić postępowanie wewnątrz Urzędu, łącznie z udzielaniem informacji o wszelkich brakach, które strona postępowania powinna naprawić, i z ustalaniem terminów; oraz
c) zapewnić ścisłą konsultację i wymianę informacji ze stronami postępowania.
Artykuł 9
Rola przewodniczącego
Przewodniczący Urzędu zapewnia spójność rozstrzygnięć podejmowanych z jego upoważnienia.
W szczególności ustanawia on warunki, pod którymi podejmuje się rozstrzygnięcia w sprawie sprzeciwów wniesionych na podstawie art. 59 rozporządzenia podstawowego, a także rozstrzygnięcia na podstawie art. 61, 62, 63 lub 66 tego rozporządzenia.
Artykuł 10
Konsultacje
Członkowie personelu Urzędu mogą korzystać bezpłatnie z lokali instytucji krajowych wyznaczonych na podstawie art. 30 ust. 4 rozporządzenia podstawowego oraz urzędów kontrolnych na okresowe dni konsultacji ze stronami postępowania i z osobami trzecimi.
Sekcja 2
Izby Odwoławcze
Artykuł 11
Izby Odwoławcze
1.
Ustanawia się niniejszym Izbę Odwoławczą w celu rozstrzygania o odwołaniach od rozstrzygnięć określonych w art. 67 rozporządzenia podstawowego.
Rada Administracyjna, gdy jest to konieczne, może na wniosek Urzędu ustanowić więcej Izb Odwoławczych.
W takim przypadku określa ona tym samym podział zadań między Izbami Odwoławczymi.
2.
Każda Izba Odwoławcza składa się z członków wykwalifikowanych technicznie i prawniczo; art. 6 ust. 2 i 3 stosuje się mutatis mutandis.
Przewodniczącym jest członek wykwalifikowany prawniczo.
3.
Przewodniczący Izby Odwoławczej przydziela sprawdzenie odwołania jednemu z jej członków jako sprawozdawcy.
Taki przydział może obejmować, gdy to stosowne, składanie zeznań.
4.
Rozstrzygnięcia Izby Odwoławczej podejmuje się większością głosów członków.
Artykuł 12
Kancelaria Izby Odwoławczej
1.
Przewodniczący Urzędu tworzy kancelarię Izby Odwoławczej; członków personelu Urzędu wyłącza się z kancelarii, jeżeli uczestniczyli w postępowaniu odnoszącym się do rozstrzygnięć będących przedmiotem odwołania.
2.
Zatrudnieni w kancelarii odpowiadają w szczególności za:
- sporządzanie protokołów postępowania ustnego i składania zeznań na podstawie art. 63 niniejszego rozporządzenia,
- podział kosztów na podstawie art. 85 ust. 5 rozporządzenia podstawowego i art. 76 niniejszego rozporządzenia i
- potwierdzanie wszelkich rozliczeń kosztów określonych w art. 77.
ROZDZIAŁ III
URZĘDY KONTROLNE
Artykuł 13
Wyznaczanie urzędu kontrolnego określone w art. 55 ust. 1 rozporządzenia podstawowego
1.
W przypadku gdy Rada Administracyjna powierza właściwemu urzędowi w Państwie Członkowskim odpowiedzialność za badanie techniczne, przewodniczący Urzędu powiadamia o wyznaczeniu ten urząd, zwany dalej urzędem kontrolnym.
Wyznaczenie wchodzi w życie z dniem powiadomienia przez przewodniczącego urzędu.
Przepis stosuje się odpowiednio do odwołania wyznaczenia urzędu kontrolnego, podlegającego art. 15 ust. 6 niniejszego rozporządzenia.
2.
Członkowi personelu urzędu kontrolnego biorącemu udział w badaniu technicznym nie wolno czynić jakiegokolwiek nieupoważnionego użytku lub ujawnić jakiejkolwiek nieupoważnionej osobie jakichkolwiek dokumentów i informacji poznanych przez niego w trakcie lub w związku z badaniem technicznym; członków tych obowiązek ten wiąże nadal po ukończeniu danego badania technicznego, po odejściu ze służby i po odwołaniu danego urzędu kontrolnego.
3.
Ustęp 2 stosuje się mutatis mutandis do materiału odmiany rośliny udostępnionego urzędowi kontrolnemu przez wnioskodawcę.
4.
Urząd monitoruje zgodność z ust. 2 i 3 i rozstrzyga o wyłączeniu lub sprzeciwach podnoszonych wobec członków personelu urzędów kontrolnych zgodnie z art. 81 ust. 2 rozporządzenia podstawowego.
Artykuł 14
Wyznaczanie urzędu kontrolnego określone w art. 55 ust. 2 rozporządzenia podstawowego
1.
W przypadku gdy Urząd zamierza powierzyć instytucjom odpowiedzialność za badanie techniczne odmian zgodnie z art. 55 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, przekazuje Radzie Administracyjnej do wyrażenia zgody wyjaśniające stwierdzenie o technicznej przydatności takiej instytucji jak urząd kontrolny.
2.
W przypadku gdy Urząd zamierza utworzyć własny podporządkowany urząd do kontroli technicznej odmian, przekazuje Radzie Administracyjnej do wyrażenia zgody wyjaśniające stwierdzenie o technicznej i ekonomicznej stosowności utworzenia takiego podporządkowanego urzędu i o umiejscowieniu takiego podporządkowanego urzędu.
3.
W przypadku gdy Rada Administracyjna wyraża swoją zgodę na wyjaśniające stwierdzenie określone w ust. 1 i 2, przewodniczący Urzędu może powiadomić o wyznaczeniu taką instytucję określoną w ust. 1 lub może ogłosić wyznaczenie podporządkowanego urzędu określonego w ust. 2 w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Wyznaczenie można odwołać tylko za zgodą Rady Administracyjnej.
Artykuł 13 ust. 2 i 3 stosuje się mutatis mutandis do członków personelu instytucji określonej w ust. 1.
Artykuł 15
Postępowanie przy wyznaczaniu
1.
Wyznaczenia urzędu kontrolnego dokonuje się w pisemnym porozumieniu między Urzędem a urzędem kontrolnym postanawiającym przeprowadzanie kontroli technicznej odmian roślin przez urząd kontrolny i uiszczanie opłat określonych w art. 58 rozporządzenia podstawowego.
W przypadku urzędu podporządkowanego określonym w art. 14 ust. 2 niniejszego rozporządzenia wyznaczenie następuje w drodze wewnętrznych przepisów o sposobach działania wydanych przez Urząd.
2.
Pisemne porozumienie skutkuje w ten sposób, że czynności wykonywane przez członków personelu urzędu kontrolnego zgodnie z tym porozumieniem są czynnościami Urzędu w odniesieniu do osób trzecich.
3. W przypadku gdy urząd kontrolny zamierza korzystać z usług innych organów wykwalifikowanych technicznie zgodnie z art. 56 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, organy te wymienia się w pisemnym porozumieniu z Urzędem. Artykuł 81 ust. 2 podstawowego rozporządzenia i art. 13 ust. 2 i 3 niniejszego rozporządzenia stosuje się mutatis mutandis do tych członków personelu, którzy podpisują zobowiązanie zachowania poufności.
4.
Uiszczanie opłaty urzędowi kontrolnemu przez Urząd od dnia 31 grudnia 1999 r. nastąpi w ramach skal, które będą wprowadzone później do niniejszego rozporządzenia na podstawie wymagań ustanowionych w art. 93 ust. 1 tego rozporządzenia.
Skale raz przyjęte można zmieniać tylko w drodze zmiany rozporządzenia Komisji (WE) nr 1238/95 [2] (opłaty).
5.
Urząd kontrolny przedkłada okresowo Urzędowi rozdział kosztów kontroli technicznej i utrzymywania koniecznych kolekcji odniesienia.
W okolicznościach przedstawionych w ust. 3 urząd kontrolny przedkłada Urzędowi oddzielne sprawozdanie z kontroli rachunków.
6.
Każde odwołanie wyznaczenia urzędu kontrolnego nie obowiązuje przed dniem, w którym wchodzi w życie unieważnienie pisemnego porozumienia określonego w ust. 1.
TYTUŁ II
POSTĘPOWANIE SZCZEGÓLNE PRZED URZĘDEM
ROZDZIAŁ I
WNIOSEK O WSPÓLNOTOWĄ OCHRONĘ ODMIAN ROŚLIN
Sekcja 1
Czynności wnioskodawcy
Artykuł 16
Złożenie wniosku
1.
Wniosek o wspólnotową ochronę odmian roślin składa się w dwóch egzemplarzach w Urzędzie lub w trzech egzemplarzach w instytucjach krajowych lub w urzędach podporządkowanych ustanowionych na podstawie art. 30 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
2.
"Informacja" przesyłana do Urzędu według art. 49 ust. 1 lit. b) rozporządzenia podstawowego zawiera:
- szczegóły do rozpoznania wnioskodawcy i, gdy jest to właściwe, jego pełnomocnika,
- instytucję krajową lub podporządkowany urząd, w którym złożono wniosek o wspólnotową ochronę odmian roślin i
- tymczasowe oznaczenie danej odmiany.
3.
Urząd sporządza następujące formularze dostępne bezpłatnie do wypełnienia i podpisania przez wnioskodawcę:
a) formularz wniosku i kwestionariusza technicznego do celów złożenia wniosku o wspólnotowe prawo do odmiany roślin;
b) formularz przyśpieszenia informacji określonej w ust. 2, wskazującego skutki braku jakiegokolwiek przyśpieszenia.
Artykuł 17
Potwierdzenie odbioru wniosku
1.
W przypadku gdy instytucja krajowa wyznaczona na podstawie art. 30 ust. 4 rozporządzenia podstawowego lub podporządkowany urząd utworzony jak poniżej otrzymuje wniosek, przesyła go dalej do Urzędu, łącznie z wnioskiem przesyłanym dalej zgodnie z art. 49 ust. 2 rozporządzenia podstawowego potwierdzającym jego otrzymanie.
Potwierdzenie otrzymania zawiera numer akt instytucji krajowej, liczbę przesyłanych dalej dokumentów i datę otrzymania przez instytucję krajową lub podporządkowany urząd.
Instytucja krajowa lub podporządkowany urząd wydaje wnioskodawcy kopię przesyłanego dalej odbioru.
2.
W przypadku gdy Urząd otrzymuje wniosek od wnioskodawcy bezpośrednio albo za pośrednictwem podporządkowanego urzędu lub instytucji krajowej, bez uszczerbku dla innych przepisów oznacza dokumenty numerem akt i datą potwierdzenia otrzymania przez Urząd i wydaje wnioskodawcy potwierdzenie odbioru.
Potwierdzenie odbioru zawiera numer akt Urzędu, liczbę otrzymanych dokumentów, datę potwierdzenia odbioru przez Urząd i datę wniosku w rozumieniu art. 51 rozporządzenia podstawowego.
Kopię potwierdzenia odbioru wydaje się instytucji krajowej lub podległemu urzędowi, za których pośrednictwem Urząd otrzymał wniosek.
3. Jeżeli Urząd otrzymuje wniosek za pośrednictwem podporządkowanego urzędu lub instytucji krajowej później niż po miesiącu od jego złożenia przez wnioskodawcę, to "data wniosku" w rozumieniu art. 51 rozporządzenia podstawowego nie może być wcześniejsza od daty potwierdzenia odbioru przez Urząd, chyba że Urząd stwierdzi na podstawie wystarczająco udokumentowanych dowodów, że wnioskodawca przyśpieszył informację o wniosku zgodnie z art. 49 ust. 1 lit. b) rozporządzenia podstawowego i art. 16 ust. 2 niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 18
Warunki określone w art. 50 ust. 1 rozporządzenia podstawowego
1.
Jeżeli Urząd stwierdzi, że wniosek nie spełnia warunków art. 50 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, to powiadamia wnioskodawcę o znalezionych brakach, stwierdzając, że tylko datę otrzymania wystarczającej informacji usuwającej te braki będzie się uważać za datę wniosku do celów art. 51 tego rozporządzenia.
2. Wniosek spełnia warunek art. 50 ust. 1 lit. i) rozporządzenia podstawowego tylko wówczas, jeżeli wskazano datę i kraj pierwszego przekazania w rozumieniu art. 10 tego rozporządzenia lub jeżeli w razie braku takiego przekazania złożono oświadczenie, że nie nastąpiło takie przekazanie.
3.
Wniosek spełnia warunek art. 50 ust. 1 lit. j) rozporządzenia podstawowego, jeżeli data i kraj podania w jakimkolwiek wcześniejszym wniosku dotyczącym odmiany według najlepszej wiedzy wnioskodawcy wskazują na:
- wniosek o prawo własności w odniesieniu do odmiany i
- wniosek o urzędowe uznanie odmiany do certyfikacji i wprowadzania do obrotu, gdy urzędowe uznanie zawiera urzędowy opis odmiany,
w Państwie Członkowskim lub w członku Międzynarodowego Związku Ochrony Nowych Odmian Roślin.
Artykuł 19
Warunki określone w art. 50 ust. 2 rozporządzenia podstawowego
1. Jeżeli Urząd stwierdzi, że wniosek nie spełnia przepisów ust. 2, 3 i 4 lub art. 16 niniejszego rozporządzenia, to stosuje się jego art. 17 ust. 2, ale wymaga, żeby wnioskodawca usunął braki znalezione przez Urząd w terminie, który Urząd może określić. W przypadku gdy braków tych nie usunięto w porę, Urząd niezwłocznie odrzuca wniosek na podstawie art. 61 ust. 1 lit. a) rozporządzenia podstawowego.
2.
Wniosek zawiera następujące szczegóły:
a) obywatelstwo wnioskodawcy, jeżeli jest on osobą fizyczną, i jego wyznaczenie jako strony postępowania określone w art. 2 niniejszego rozporządzenia, a jeżeli jest on hodowcą, nazwę i adres hodowcy;
b) nazwę łacińską rodzaju, gatunku lub podgatunku, do którego należy odmiana, i jego nazwę pospolitą;
c) właściwości odmiany, które zdaniem wnioskodawcy wyraźnie odróżniają się od innych odmian, które to inne odmiany wymienia się jako odmiany odniesienia w badaniu;
d) hodowlę, zachowanie i rozmnażanie odmiany obejmującą informacje dotyczące:
- właściwości, nazwy odmiany lub w razie jej braku tymczasowo oznaczenia i uprawy jakiejkolwiek innej odmiany lub odmian, których materiał używa się powtarzalnie w wytwarzaniu danej odmiany, lub
- właściwości zmienione genetycznie, jeżeli odmiana przedstawia organizm zmieniony genetycznie w rozumieniu art. 2 ust. 2 dyrektywy Rady 90/220 EWG [3];
e) rejon i kraj, w którym wyhodowano lub odkryto i rozwinięto odmianę;
f) datę i kraj pierwszego przekazania składników odmiany lub materiału ze zbioru odmiany w celu oceny nowości zgodnie z art. 10 rozporządzenia podstawowego lub oświadczenia, że nie nastąpiło jeszcze takie przekazanie;
g) wyznaczenie władzy, do której wnioskowano i numeru rejestracyjnego wniosków określonych w art. 18 ust. 3;
h) istniejące krajowe prawa do odmiany rośliny lub patentu na odmianę działające we Wspólnocie.
3.
Urząd może domagać się w terminie przez siebie określonym jakiejkolwiek koniecznej do przeprowadzenia badania technicznego informacji i dokumentacji i, jeżeli to konieczne, wystarczających rysunków i fotografii.
4.
W przypadku gdy dana odmiana przedstawia organizm zmieniony genetycznie w rozumieniu art. 2 ust. 2 dyrektywy 90/220/EWG, Urząd może wymagać od wnioskodawcy przekazania kopii pisemnego zaświadczenia odpowiedzialnych władz stwierdzającego, że techniczne badanie odmiany według art. 55 i 56 rozporządzenia podstawowego nie stwarza ryzyka dla otoczenia według norm wymienionej uprzednio dyrektywy.
Artykuł 20
Żądanie prawa pierwszeństwa
Jeżeli wnioskodawca żąda pierwszeństwa dla wniosku w rozumieniu art. 52 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, który nie jest najwcześniejszy ze wskazanych na podstawie art. 18 ust. 3 tiret pierwsze, Urząd stwierdza, że datę pierwszeństwa można przyznać tylko do tego wcześniejszego wniosku. W przypadku gdy Urząd wydał potwierdzenie odbioru zawierające datę złożenia wniosku, która nie jest najwcześniejszą ze wskazanych, datę pierwszeństwa w zawiadomieniu uważa się za nieważną.
Artykuł 21
Prawo do wspólnotowej ochrony odmian roślin podczas postępowania
1.
Urząd może wstrzymać postępowanie w sprawie wniosku, jeżeli rozpoczęcie działania przeciwko wnioskodawcy w związku z żądaniem określonym w art. 98 ust. 4 rozporządzenia podstawowego wpisano do rejestru wniosków o przyznanie wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin.
Urząd może ustalić datę, od której zamierza prowadzić nadal postępowanie przed nim.
2.
W przypadku gdy ostateczne rozstrzygnięcie lub jakiekolwiek inne zakończenie działania określonego w ust. 1 wpisano do rejestru wspólnotowych praw do ochrony odmian roślin, Urząd streszcza postępowanie.
Może on streścić postępowanie z wcześniejszą datą, ale nie przed datą już wybraną na podstawie ust. 1.
3.
W przypadku gdy uprawnienie do wspólnotowego prawa do odmiany rośliny przeniesiono ważnie na inną osobę do celów Urzędu, ta osoba może wykorzystać wniosek pierwszego wnioskodawcy, pod warunkiem że w ciągu miesiąca od wpisania do rejestru wniosków o przyznanie wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin zawiadomi Urząd o wprowadzeniu w życie tego przeniesienia.
Opłaty uiszczone na podstawie art. 83 rozporządzenia podstawowego, już wcześniej uiszczone przez pierwszego wnioskodawcę, uważa się za uiszczone przez następnego wnioskodawcę.
Sekcja 2
Przeprowadzanie kontroli technicznej
Artykuł 22
Rozstrzygnięcie w sprawie wytycznych co do kontroli
1.
Na wniosek przewodniczącego Urzędu Rada Administracyjna podejmuje rozstrzygnięcie o wytycznych co do kontroli.
Daną datę i gatunki, których dotyczy rozstrzygnięcie, ogłasza się w Dzienniku Urzędowym wymienionym w art. 87 niniejszego rozporządzenia.
2.
W razie braku rozstrzygnięcia Rady Administracyjnej w sprawie wytycznych co do kontroli przewodniczący Urzędu podejmuje tymczasowe rozstrzygnięcie w tej sprawie.
Tymczasowe rozstrzygnięcie traci ważność w dniu rozstrzygnięcia przez Radę Administracyjną.
W przypadku gdy tymczasowe rozstrzygnięcie przewodniczącego Urzędu odbiega od rozstrzygnięcia Rady Administracyjnej, badania technicznego rozpoczętego przed rozstrzygnięciem Rady Administracyjnej nie zmienia się; Rada Administracyjna może rozstrzygnąć inaczej, jeżeli nakazują tak okoliczności.
Artykuł 23
Uprawnienia przewodniczącego Urzędu
1.
W przypadku gdy Rada Administracyjna podejmie rozstrzygnięcie w sprawie wytycznych co do kontroli, zawiera ono upoważnienie przewodniczącego Urzędu do wprowadzania dodatkowych właściwości i ich przejawów w odniesieniu do odmiany.
2.
W przypadku gdy przewodniczący Urzędu czyni użytek z uprawnienia ust. 1, art. 22 ust. 2 niniejszego rozporządzenia stosuje się mutatis mutandis.
Artykuł 24
Zawiadamianie urzędów kontrolnych przez Urząd
Zgodnie z art. 55 ust. 3 rozporządzenia podstawowego Urząd przesyła następujące kopie dokumentów związanych z odmianą:
a) formularz wniosku, kwestionariusz techniczny i każdy dodatkowy dokument dostarczony przez wnioskodawcę zawierający informację potrzebną do przeprowadzenia badania technicznego;
b) formularze wypełnione przez wnioskodawcę na podstawie art. 86 niniejszego rozporządzenia;
c) dokumenty związane ze sprzeciwem opartym na stwierdzeniu, że nie spełniono warunków ustanowionych w art. 7-9 rozporządzenia podstawowego.
Artykuł 25
Współpraca między Urzędem a urzędem kontrolnym
Personel urzędu kontrolnego odpowiedzialnego za kontrolę techniczną i sprawozdawca wyznaczony zgodnie z art. 8 ust. 1 niniejszego rozporządzenia współpracują ze sobą we wszystkich fazach sprawdzenia technicznego.
Współpraca obejmuje co najmniej następujące aspekty sprawy:
a) monitorowanie przez sprawozdawcę przeprowadzania badania technicznego, łącznie z kontrolą miejsc z poletkami doświadczalnymi; i
b) informacje urzędu kontrolnego o szczegółach jakiegokolwiek wcześniejszego postawienia odmiany do dyspozycji bez uprzedzenia co do innych dochodzeń Urzędu;
c) poddanie ekspertyzie Urzędu przez urząd kontrolny tymczasowych sprawozdań z każdego okresu wegetacji.
Artykuł 26
Forma sprawozdań z badania
1.
Sprawozdanie z badania określone w art. 57 rozporządzenia podstawowego podpisuje odpowiedzialny członek personelu urzędu kontrolnego i wyraźnie uznaje wyłączne prawa do rozporządzania przez Urząd art. 57 ust. 4 niniejszego rozporządzenia.
2.
Przepisy ust. 1 stosuje się mutatis mutandis do jakichkolwiek tymczasowych sprawozdań przekazywanych do Urzędu.
Urząd kontrolny przekazuje bezpośrednio wnioskodawcy kopie takiego tymczasowego badania.
Artykuł 27
Inne sprawozdania z badania
1.
Sprawozdanie z badania o wynikach każdego badania technicznego, które przeprowadzono lub które przeprowadza się do celów urzędowych w Państwie Członkowskim przez jeden z urzędów odpowiedzialny za dane gatunki na podstawie art. 55 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, Urząd może uważać za wystarczającą podstawę do rozstrzygnięcia, pod warunkiem że:
- materiał dostarczony do badania technicznego spełnia normy co do ilości i jakości, które można ustanowić na podstawie art. 55 ust. 4 rozporządzenia podstawowego,
- badanie techniczne przeprowadzono w sposób zgodny z wyznaczeniami Rady Administracyjnej na podstawie art. 55 ust. 1 rozporządzenia podstawowego i przeprowadzono je zgodnie z wytycznymi co do kontroli na podstawie wydanych ogólnych instrukcji na podstawie art. 56 ust. 2 tego rozporządzenia i art. 22 i 23 niniejszego rozporządzenia,
- Urząd miał możliwość monitorowania przeprowadzenia omawianego badania technicznego, i
- gdy nie ma bezpośredniego dostępu do końcowego sprawozdania, Urzędowi dostarczono tymczasowe sprawozdanie z każdego sezonu wegetacji przed sprawozdaniem z badania.
2.
W przypadku gdy Urząd uważa, że sprawozdanie z badania określone w ust. 1 nie stanowi wystarczającej podstawy do rozstrzygnięcia, może zastosować postępowanie według art. 55 niniejszego rozporządzenia po naradzeniu się z wnioskodawcą i zainteresowanym Urzędem Kontrolnym.
3.
Urząd i każdy właściwy państwowy urząd odmian roślin udziela administracyjnej pomocy innemu urzędowi, udostępniając na żądanie sprawozdania z badania technicznego odmiany do oceny odrębności, jednolitości i trwałości tej odmiany.
Urząd lub właściwy państwowy urząd odmian roślin pobiera ściśle określoną kwotę za poddanie ekspertyzie takiego sprawozdania; tę kwotę uzgadniają zainteresowane strony.
Sekcja 3
Nazwa odmiany
Artykuł 28
Propozycja nazwy odmiany
Propozycję nazwy odmiany podpisuje się i składa w dwóch egzemplarzach w Urzędzie albo na podstawie art. 30 ust. 4 niniejszego rozporządzenia w trzech egzemplarzach, jeżeli towarzyszy ona wnioskowi o wspólnotową ochronę odmian roślin składanemu w wyznaczonej instytucji krajowej lub w ustanowionym podporządkowanym urzędzie.
Artykuł 29
Badanie nazwy
1.
W przypadku gdy propozycja nie towarzyszy wnioskowi o wspólnotową ochronę odmian roślin lub gdy Urząd nie może uznać proponowanej nazwy odmiany, Urząd niezwłocznie zawiadamia wnioskodawcę, że wymaga od niego dostarczenia propozycji nazwy lub nowej propozycji i wskazuje na skutki uchybienia.
2. W przypadku gdy z chwilą odbioru wyników badania technicznego na podstawie art. 57 ust. 1 niniejszego rozporządzenia Urząd ustali, że wnioskodawca nie dostarczył jakiejkolwiek propozycji nazwy odmiany, to niezwłocznie odrzuca wniosek o wspólnotową ochronę odmian roślin zgodnie z art. 61 ust. 1 lit. c) niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 30
Wytyczne w sprawie nazw odmian
Rada Administracyjna przyjmuje wytyczne ustanawiające jednolite i określone kryteria ustalające przeszkody w rodzajowym oznaczaniu nazwy odmiany określone w art. 63 ust. 3 i 4 rozporządzenia podstawowego.
ROZDZIAŁ II
SPRZECIW
Artykuł 31
Składanie sprzeciwów
1.
Sprzeciwy na podstawie art. 59 rozporządzenia podstawowego zawierają:
a) nazwę wnioskodawcy i numer rejestracyjny wniosku, wobec którego wnosi się sprzeciw;
b) oznaczenie sprzeciwiającego się jako strony postępowania, jak przedstawiono w art. 2 niniejszego rozporządzenia;
c) jeśli sprzeciwiający się wyznaczył swojego pełnomocnika, jego nazwisko i adres;
d) stwierdzenie argumentu w sporze określone w art. 59 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, na którym opiera się sprzeciw, i w szczególności punkty materiału dowodowego i argumenty przedstawione na poparcie sprzeciwu.
2.
Jeżeli złożono oddzielne sprzeciwy wobec tego samego wniosku o wspólnotowe prawo do odmiany rośliny, Urząd załatwia te sprzeciwy w jednym postępowaniu.
Artykuł 32
Odrzucenie sprzeciwów
1. Jeżeli Urząd stwierdzi, że sprzeciw nie jest zgodny z art. 59 ust. 1 i 3 rozporządzenia podstawowego lub z art. 31 ust. 1 lit. d) niniejszego rozporządzenia albo nie zapewnia wystarczającej identyfikacji wniosku, wobec którego wniesiono sprzeciw, to odrzuca sprzeciw jako niedopuszczalny, o ile nie usunięto braków przed wygaśnięciem terminu, który może określić.
2.
Jeżeli Urząd stwierdzi, że sprzeciw nie zgadza się z innymi przepisami rozporządzenia podstawowego lub niniejszego rozporządzenia, to odrzuca sprzeciw jako niedopuszczalny, o ile nie usunięto braków przed wygaśnięciem okresów wnoszenia sprzeciwu.
ROZDZIAŁ III
UTRZYMANIE WSPÓLNOTOWEJ OCHRONY ODMIAN ROŚLIN
Artykuł 33
Obowiązki posiadacza na podstawie art. 64 ust. 3 rozporządzenia podstawowego
1.
Na podstawie art. 64 ust. 3 rozporządzenia podstawowego posiadacz zezwala na kontrolę materiału danej odmiany i miejsca, w którym zachowuje się tożsamość odmiany w celu dostarczenia informacji koniecznej do oceny trwania odmiany w niezmienionym stanie.
2.
Od posiadacza wymaga się utrzymywania pisemnych zapisów, aby ułatwić sprawdzenie stosownych środków określonych w art. 64 ust. 3 tego rozporządzenia.
Artykuł 34
Techniczna weryfikacja chronionej odmiany
Bez uszczerbku art. 87 ust. 4 rozporządzenia podstawowego techniczną weryfikację chronionej odmiany przeprowadza się zgodnie z zastosowanymi w porę wytycznymi co do kontroli, gdy do tej odmiany przyznano wspólnotowe prawo do odmiany rośliny.
Artykuły 22 i 24-27 niniejszego rozporządzenia stosuje się mutatis mutandis do Urzędu, urzędu kontrolnego i do posiadacza.
Artykuł 35
Inny materiał używany w weryfikacji technicznej
W przypadku gdy posiadacz dostarczył materiał odmiany zgodnie z art. 64 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, urząd kontrolny za zgodą Urzędu może sprawdzić dostarczony materiał poprzez kontrolę innego materiału, który otrzymano z posiadłości, gdzie ten materiał jest wytwarzany przez posiadacza lub za jego zgodą, albo materiału wprowadzonego do obrotu przez niego lub za jego zgodą lub otrzymanego przez urzędowe organy Państwa Członkowskiego na mocy ich uprawnień.
Artykuł 36
Zmiana nazwy odmiany
1.
W przypadku gdy nazwę odmiany zmienia się zgodnie z art. 66 rozporządzenia podstawowego, Urząd powiadamia posiadacza o podstawie zmiany, ustanawia termin, w którym posiadacz musi dostarczyć stosowną propozycję zmienionej nazwy odmiany, i stwierdza, że jeżeli tego nie uczyni, to będzie mógł pozbawić wspólnotowej ochrony odmian roślin na podstawie art. 21 tego rozporządzenia.
Posiadacz składa w Urzędzie każdą propozycję w dwóch egzemplarzach.
2.
W przypadku gdy Urząd nie może zgodzić się na zmienioną nazwę odmiany, niezwłocznie informuje o tym posiadacza, ponownie ustanawia termin, w którym posiadacz musi dostarczyć stosowną propozycję, i stwierdza, że jeżeli tego nie uczyni, to może pozbawić go wspólnotowej ochrony odmian roślin na podstawie art. 21 podstawowego rozporządzenia.
3.
Artykuły 31 i 32 niniejszego rozporządzenia stosuje się mutatis mutandis do sprzeciwu wniesionego na podstawie art. 66 ust. 3 rozporządzenia podstawowego.
ROZDZIAŁ IV
WSPÓLNOTOWE PRAWA KORZYSTANIA PRZYZNAWANE PRZEZ URZĄD
Sekcja 1
Licencje przymusowe na eksploatację
Artykuł 37
Wnioski o licencję przymusową na eksploatację
1.
Wniosek o licencję przymusową na eksploatację zawiera:
a) wyznaczenie jako stron postępowania wnioskodawcy i sprzeciwiającego się posiadacza odmiany, o którą chodzi;
b) nazwę odmiany z podaniem gatunku;
c) propozycję rodzaju działań objętych licencją przymusową na eksploatację;
d) stwierdzenie przedstawiające brane pod uwagę dobro powszechne, łącznie z faktami, punktami materiału dowodowego i argumentami przedstawiającymi poparcie zgłaszanego dobra powszechnego;
e) w przypadku wniosku określonego w art. 29 ust. 2 rozporządzenia podstawowego — propozycję kategorii osób, którym przyznaje się licencję przymusową na eksploatację i w możliwym przypadku łącznie ze szczególnymi wymaganiami związanymi z kategorią tych osób.
2.
Wnioskowi określonemu w art. 29 ust. 1 lub 5 towarzyszą dokumenty świadczące o nieskutecznym żądaniu umownego prawa korzystania przez wnioskodawcę od sprzeciwiającego się posiadacza.
3.
Wnioskowi określonemu w art. 29 ust. 2 wymienionego rozporządzenia towarzyszą dokumenty świadczące o nieskutecznym żądaniu umownego prawa korzystania przez osoby od sprzeciwiającego się posiadacza.
Jeżeli wnioskodawcą o licencję przymusową na eksploatację jest Komisja lub Państwo Członkowskie, Urząd może zrezygnować z tego warunku w przypadku siły wyższej.
4.
Żądanie umownego korzystania uważa się za nieskuteczne w rozumieniu ust. 2 i 3, jeżeli:
a) sprzeciwiający się posiadacz nie udzielił w rozsądnym okresie ostatecznej odpowiedzi osobie ubiegającej się o to prawo; lub
b) sprzeciwiający się posiadacz odmówił przyznania umownego prawa korzystania osobie ubiegającej się o nie; lub
c) sprzeciwiający się posiadacz przedłożył umowne prawo korzystania osobie ubiegającej się o nie na oczywiście nierozsądnych zasadniczych warunkach łącznie z tymi, które wiążą się z opłatami licencyjnymi uiszczanymi na warunkach, które rozważane jako całość są oczywiście nierozsądne.
Artykuł 38
Badanie wniosku o licencję przymusową na eksploatację
1.
Postępowanie ustne i składanie zeznań odbywa się w zasadzie łącznie podczas jednego przesłuchania.
2.
Nie dopuszcza się żądań następnych przesłuchań, z wyjątkiem żądań wynikających z okoliczności, które uległy zmianie po przesłuchaniu.
3.
Przed podjęciem rozstrzygnięcia Urząd zaprasza zainteresowane strony do polubownego układu co do umownego prawa korzystania.
Jeżeli jest to stosowne, Urząd czyni propozycję takiego polubownego układu.
Artykuł 39
Tytuł do wspólnotowej ochrony odmian roślin podczas postępowania
1.
Jeżeli rozpoczęcie działania przeciwko posiadaczowi w związku z żądaniem określonym w art. 98 ust. 1 rozporządzenia podstawowego wpisano do rejestru wspólnotowych praw do ochrony odmian roślin, Urząd może wstrzymać postępowanie w sprawie przyznania licencji przymusowej na eksploatację.
Nie można go podjąć na nowo przed wpisaniem ostatecznego orzeczenia lub jakiegokolwiek zakończenia w sprawie takiego działania.
2.
Jeżeli przeniesienie wspólnotowej ochrony odmian roślin wiąże Urząd, to nowy posiadacz wchodzi do postępowania jako strona na żądanie wnioskodawcy, jeżeli ten wnioskodawca bezskutecznie żądał od nowego posiadacza przyznania mu umownego prawa korzystania w ciągu dwóch miesięcy od odbioru zawiadomienia z Urzędu, że nazwę nowego posiadacza wpisano do rejestru wspólnotowych praw do ochrony odmian roślin.
Żądaniu wnioskodawcy towarzyszy wystarczająco udokumentowany materiał dowodzący jego próżnego usiłowania i potrzeby przyprowadzenia nowego posiadacza.
3.
W przypadku wniosku określonego w art. 29 ust. 2 tego rozporządzenia nowy posiadacz wchodzi do postępowania jako jego strona.
Nie stosuje się przepisów ust. 1.
Artykuł 40
Treść rozstrzygnięcia w sprawie wniosku
Rozstrzygnięcie w formie pisemnej podpisuje przewodniczący Urzędu.
Rozstrzygnięcie zawiera:
a) stwierdzenie, że rozstrzygnięcie wydaje Urząd;
b) datę podjęcia rozstrzygnięcia;
c) nazwiska członków Komitetu biorących udział w postępowaniu;
d) nazwy stron postępowania i ich pełnomocników;
e) powołanie się na opinię Rady Administracyjnej;
f) stwierdzenie wyników rozstrzygnięcia;
g) streszczenie faktów;
h) podstawy, na których opiera się rozstrzygnięcie;
i) zarządzenie Urzędu; w miarę potrzeby zarządzenie precyzuje działania objęte licencją przymusową na eksploatację, szczególne warunki odnoszące się do niego i kategorie osób, włączając, w miarę potrzeby, szczególne wymagania związane z tą kategorią.
Artykuł 41
Przyznawanie licencji przymusowej na eksploatację
1.
Rozstrzygnięcie o przyznaniu licencji przymusowej na eksploatację zawiera stwierdzenie rozważania dobra powszechnego.
2.
Następujące podstawy mogą w szczególności stanowić dobro powszechne:
a) ochrona życia lub zdrowia ludzi, zwierząt lub roślin;
b) potrzeba zaopatrzenia rynku w materiał przedstawiający szczególne właściwości; lub
c) potrzeba zachowania zachęty do prowadzenia hodowli ulepszonych odmian.
3.
Przyznana licencja przymusowa na eksploatację jest niewyłączna.
4.
Licencję przymusową na eksploatację można przekazać tylko łącznie z tą częścią przedsiębiorstwa, która korzysta z licencji lub w przypadku określonym w art. 29 ust. 5 rozporządzenia podstawowego łącznie z przydzieleniem praw do odmiany zasadniczo wywiedzionej.
Artykuł 42
Warunki, które musi spełniać osoba, której przyznano licencję przymusową na eksploatację
1.
Bez uszczerbku dla innych warunków określonych w art. 29 ust. 3 rozporządzenia podstawowego osoba, której przyznano licencję przymusową na eksploatację, rozporządza odpowiednimi zasobami finansowymi i technicznymi w celu korzystania z licencji.
2.
Przestrzeganie warunków określonych w licencji przymusowej na eksploatację oraz ustanowionych w decyzji o przyznaniu licencji uważa się za "działanie" w rozumieniu art. 29 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
3.
Urząd zapewnia, że osoba, której przyznano licencję przymusową na eksploatację, nie może podejmować działania w sprawie naruszenia wspólnotowej ochrony odmian roślin, chyba że posiadacz odrzucił lub zaniedbał takiego działania w ciągu dwóch miesięcy po żądaniu takiego działania.
Artykuł 43
Kategoria osób spełniających szczególne wymagania
1.
Każda osoba zamierzająca korzystać z licencji przymusowej na eksploatację, która mieści się w kategorii osób spełniających szczególne wymagania określone w art. 29 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, oznajmia swój zamiar Urzędowi i posiadaczowi listem poleconym z zawiadomieniem doręczenia.
Oświadczenie zawiera:
a) nazwę i adres tej osoby, jak to ustanowiono dla strony postępowania na podstawie art. 2 niniejszego rozporządzenia;
b) stwierdzenie faktów spełniających szczególne wymagania;
c) stwierdzenie przedstawiające działania, które będzie się wykonywać; i
d) zapewnienie, że osoba rozporządza odpowiednimi zasobami finansowymi i informacjami o technicznej zdolności do korzystania z licencji przymusowej na eksploatację.
2.
Na żądanie Urząd wpisuje osobę do rejestru wspólnotowej ochrony odmian roślin, jeżeli ta osoba spełniła warunki związane z oświadczeniem określone w ust. 1.
Osoba ta nie może korzystać z licencji przymusowej na eksploatację przed wpisaniem do rejestru.
O wpisaniu powiadamia się tę osobę i posiadacza.
3.
Artykuł 42 ust. 3 niniejszego rozporządzenia stosuje się mutatis mutandis do osoby wpisanej na podstawie ust. 2.
Jakiekolwiek orzeczenie lub inne zakończenie prawnego działania w stosunku do aktu naruszenia stosuje się do innych osób wpisanych lub osób, które zostaną wpisane.
4.
Wpis określony w ust. 2 można skreślić wyłącznie na podstawie takiej, że szczególne wymagania ustanowione w decyzji o przyznaniu licencji przymusowej na eksploatację lub finansowe i techniczne zdolności ustalone na podstawie ust. 2 zmieniły się po roku od przyznania licencji przymusowej na eksploatację i w jakimkolwiek terminie zastrzeżonym w przyznaniu.
O skreśleniu wpisania zawiadamia się wpisaną osobę i posiadacza.
Sekcja 2
Licencja określona w art. 100 ust. 2 rozporządzenia podstawowego
Artykuł 44
Prawa korzystania określone w art. 100 ust. 2 rozporządzenia podstawowego
1.
Żądania umownego niewyłącznego prawa korzystania od nowego posiadacza, jak określono w art. 100 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, dokonuje się w przypadku dawnego posiadacza w ciągu dwóch miesięcy, a w przypadku osoby korzystającej z prawa korzystania w ciągu czterech miesięcy od potwierdzenia odbioru zawiadomienia z Urzędu, że nazwę nowego posiadacza wpisano do rejestru wspólnotowej ochrony odmian roślin.
2. Wnioskowi o prawo korzystania przyznanego na podstawie art. 100 ust. 2 rozporządzenia podstawowego towarzyszą dokumenty podtrzymujące nieskuteczne żądanie określone w ust. 1. Przepisy art. 37 ust. 1 lit. a), b), c) i ust. 4, art. 38, 39 ust. 3, art. 40 z wyjątkiem lit. f), 41 ust. 3 i 4 i art. 42 niniejszego rozporządzenia stosuje się mutatis mutandis.
TYTUŁ III
POSTĘPOWANIE PRZED IZBĄ ODWOŁAWCZĄ
Artykuł 45
Treść zawiadomienia o odwołaniu
Zawiadomienie o odwołaniu zawiera:
a) wyznaczenie odwołującego się jako strony w postępowaniu odwoławczym zgodnie z art. 2 niniejszego rozporządzenia;
b) numer akt rozstrzygnięcia, od którego wnosi się odwołanie, i określenie zakresu, o który ubiega się w zmianie lub unieważnieniu rozstrzygnięcia.
Artykuł 46
Potwierdzenie otrzymania zawiadomienia o odwołaniu
W przypadku gdy Urząd otrzyma zawiadomienie o odwołaniu, opatruje je aktem postępowania odwoławczego i datą otrzymania przez Urząd i zawiadamia odwołującego się o terminie złożenia podstaw odwołania; nie można usprawiedliwić jakiegokolwiek pominięcia takiego zawiadomienia.
Artykuł 47
Udział jako strony w postępowaniu odwoławczym
1.
Kopię zawiadomienia o odwołaniu opatrzonego numerem akt i datą jego otrzymania Urząd przesyła natychmiast stronom w postępowaniu odwoławczym, które biorą udział w postępowaniu przed Urzędem.
2.
Strony postępowania określone w ust. 1 mogą ingerować jako strony w postępowaniu odwoławczym po dwóch miesiącach od przesłania kopii zawiadomienia o odwołaniu.
Artykuł 48
Rola Urzędu
1. Organ Urzędu wymieniony w art. 70 ust. 1 rozporządzenia podstawowego i przewodniczący Izby Odwoławczej zapewniają wewnętrzne środki przygotowawcze, aby Izba Odwoławcza mogła rozpatrzyć sprawę bezpośrednio po jej przekazaniu; w szczególności przewodniczący przed przekazaniem sprawy wybiera dwóch członków zgodnie z art. 46 ust. 2 tego rozporządzenia i wyznacza sprawozdawcę.
2.
Organ Urzędu wymieniony w art. 70 ust. 1 rozporządzenia podstawowego przed przekazaniem sprawy przesyła natychmiast kopię dokumentów otrzymanych przez stronę w postępowaniu odwoławczym do innych stron postępowania odwoławczego.
3.
Przewodniczący Urzędu przed dostarczeniem sprawy zarządza ogłoszenie informacji określonej w art. 89 niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 49
Odrzucenie odwołania jako niedopuszczalnego
1.
Jeżeli odwołanie nie spełnia przepisów rozporządzenia podstawowego, w szczególności jego art. 67, 68 i 69, lub przepisów niniejszego rozporządzenia, to Izba Odwoławcza informuje o tym odwołującego się i wymaga od niego usunięcia znalezionych braków, jeżeli to możliwe w okresie, który może określić.
Jeżeli odwołanie nie zostanie poprawione w stosownym czasie, odwołanie odrzuca się jako niedopuszczalne.
2.
W przypadku gdy odwołanie wniesiono od rozstrzygnięcia Urzędu, przeciwko któremu podjęto również działanie według art. 74 rozporządzenia podstawowego, Izba Odwoławcza za zgodą odwołującego się przekazuje dalej odwołanie jako skargę do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich; jeżeli odwołujący się nie udziela zgody, Izba odrzuca odwołanie jako niedopuszczalne.
W przypadku przekazania odwołania do Trybunału Sprawiedliwości takie odwołanie uważa się za wniesione do Trybunału Sprawiedliwości z dniem otrzymania przez Urząd według art. 46 niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 50
Postępowanie ustne
1.
Po przekazaniu sprawy przewodniczący Izby Odwoławczej wzywa bez opóźnienia strony w postępowaniu odwoławczym do postępowania ustnego, jak przewidziano w art. 77 rozporządzenia podstawowego, i zwraca ich uwagę na treść art. 59 ust. 2 niniejszego rozporządzenia.
2.
Postępowanie ustne i składanie zeznań odbywają się w zasadzie podczas jednego przesłuchania.
3.
Nie dopuszcza się żądań następnych przesłuchań, z wyjątkiem żądań wynikających z okoliczności, które uległy zmianie w czasie lub po przesłuchaniu.
Artykuł 51
Rozpatrywanie odwołań
Jeżeli nie postanowiono inaczej, do postępowania odwoławczego stosuje się mutatis mutandis przepisy odnoszące się do postępowania przed Urzędem; strony postępowania uważa się w tym przypadku za strony w postępowaniu odwoławczym.
Artykuł 52
Rozstrzygnięcie w sprawie odwołania
1.
Rozstrzygnięcie w sprawie odwołania wysyła się na piśmie stronom w postępowaniu odwoławczym w ciągu trzech miesięcy od zakończenia postępowania ustnego.
2.
Rozstrzygnięcie podpisuje przewodniczący Izby Odwoławczej i sprawozdawca wyznaczony na podstawie art. 48 ust. 1 niniejszego rozporządzenia.
Rozstrzygnięcie obejmuje:
a) stwierdzenie, że rozstrzygnięcie wydała Izba Odwoławcza;
b) datę podjęcia rozstrzygnięcia;
c) nazwiska przewodniczącego i innych członków Izby Odwoławczej biorących udział w postępowaniu odwoławczym;
d) nazwy stron w postępowaniu odwoławczym i nazwiska ich pełnomocników;
e) stwierdzenie zagadnienia, o którym rozstrzygnięto;
f) streszczenie faktów;
g) podstawy, na których oparto rozstrzygnięcie;
h) zarządzenie Izby Odwoławczej, łącznie, jeżeli to konieczne, z rozstrzygnięciem w odniesieniu do przesądzenia w sprawie kosztów lub zwrotu opłat.
3.
Pisemnemu rozstrzygnięciu Izby Odwoławczej towarzyszy stwierdzenie możliwości dalszego odwołania, łącznie z terminem wniesienia takiego dalszego odwołania. Strony w postępowaniu odwoławczym nie mogą powoływać się na opuszczenie tego stwierdzenia.
TYTUŁ IV
PRZEPISY OGÓLNE ZWIĄZANE Z POSTĘPOWANIEM
ROZDZIAŁ I
ROZSTRZYGNIĘCIA, ZAWIADOMIENIA I DOKUMENTY
Artykuł 53
Rozstrzygnięcia
1.
Każde rozstrzygnięcie Urzędu podpisuje członek personelu z podaniem swego nazwiska, w porę upoważniony przez przewodniczącego Urzędu zgodnie z art. 35 rozporządzenia podstawowego.
2.
Rozstrzygnięcie wydaje się ustnie, gdy przed Urzędem odbywało się postępowanie ustne.
Następnie dostarcza się rozstrzygnięcia na piśmie stronom postępowania.
3.
Rozstrzygnięciom Urzędu podlegającym odwołaniu według art. 67 rozporządzenia podstawowego lub bezpośredniemu odwołaniu na podstawie art. 74 tego rozporządzenia towarzyszy stwierdzenie możliwości odwołania lub bezpośredniego odwołania, łącznie z terminem ustalonym dla wniesienia takiego odwołania lub bezpośredniego odwołania.
Strony postępowania nie mogą powoływać się na opuszczenie tego stwierdzenia.
4.
Poprawia się błędy językowe, błędy pisarskie i oczywiste pomyłki w rozstrzygnięciach Urzędu.
Artykuł 54
Świadectwo wspólnotowej ochrony odmian roślin
1.
W przypadku gdy Urząd przyznaje wspólnotowe prawo do ochrony odmian roślin, wydaje łącznie z rozstrzygnięciem w tej sprawie świadectwo wspólnotowej ochrony odmian roślin jako dowód przyznania.
2.
Urząd wydaje świadectwo wspólnotowej ochrony odmian roślin w jakimkolwiek lub w żądanym przez posiadacza urzędowym języku Wspólnot.
3.
Urząd może na żądanie wydać upoważnionej osobie odpis, jeżeli stwierdzi, że świadectwo oryginalne zgubiono lub zniszczono.
Artykuł 55
Komunikaty
Każdy komunikat Urzędu lub urzędu kontrolnego zawiera nazwisko właściwego członka personelu, chyba że postanowiono inaczej.
Artykuł 56
Prawo do bycia wysłuchanym
1.
Jeżeli Urząd stwierdza, że nie może podjąć rozstrzygnięcia w pożądanym terminie, to zawiadamia stronę postępowania o odnotowanych brakach i wymaga od niej usunięcia tych braków w terminie, który może określić.
Jeżeli odnotowanych i zakomunikowanych braków nie usunięto w porę, Urząd przystępuje do podjęcia rozstrzygnięcia.
2.
Jeżeli Urząd otrzymuje spostrzeżenia od strony postępowania, to zawiadamia o tych spostrzeżeniach inne strony postępowania i wymaga od nich, jeżeli to konieczne, odpowiedzi w terminie, który może określić.
Jeżeli odpowiedzi nie otrzymano w porę, Urząd może pominąć każdy dokument otrzymany później.
Artykuł 57
Dokumenty składane przez strony postępowania
1.
Datę otrzymania jakiegokolwiek dokumentu złożonego przez strony postępowania uważa się za datę rzeczywistego złożenia w siedzibie Urzędu, w instytucji krajowej lub w urzędzie podporządkowanym wyznaczonym na podstawie art. 30 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
2.
Z wyjątkiem dokumentów w załącznikach każdy dokument złożony przez strony postępowania muszą podpisać te strony lub ich pełnomocnicy.
3.
Za zgodą Rady Administracyjnej Urząd może zezwolić na złożenie dokumentów strony postępowania telegraficznie, teleksem lub telefaksem lub za pomocą innego środka informatycznego i ustanowić warunki ich używania.
4.
Jeżeli dokumentu nie podpisano należycie lub zezwolono na jego złożenie zgodnie z ust. 3, to od strony postępowania wymaga się dostarczenia w terminie jednego miesiąca oryginału dokumentu podpisanego na podstawie przepisu ust. 2.
Jeżeli taki dokument dostarczono w tym terminie, to zachowuje się datę otrzymania poprzedniego dokumentu; w przeciwnym razie uważa się, że go nie otrzymano.
5.
Urząd może zezwolić na odstępstwo od terminu wymaganego według ust. 4, gdy zainteresowana strona postępowania może złożyć dany dokument tylko bezpośrednio w Urzędzie.
To odstępstwo nie może przekraczać dwóch dalszych tygodni.
6.
Takie dokumenty, o których musi się powiadomić inne strony postępowania oraz dany urząd kontrolny, albo dokumenty związane z dwoma lub więcej wnioskami o wspólnotową ochronę odmian roślin lub z prawem korzystania należy składać w wystarczającej liczbie kopii.
Brakujące kopie wykonuje się na koszt strony postępowania.
Artykuł 58
Dowody z dokumentów
1.
Dowody z dokumentów wyroków lub decyzji prawomocnych innych niż wyroki lub decyzje wydane przez Urząd uważa się za wystarczające w przypadku odpisów poświadczonych za zgodność przez sąd lub organ, który wydał wyrok lub decyzję.
2.
Dokumentalny materiał dowodowy lub inne dokumenty dostarczone przez strony postępowania uważa się za wystarczające, gdy są one dokumentem oryginalnym lub jego poświadczoną kopią.
ROZDZIAŁ II
POSTĘPOWANIE USTNE I SKŁADANIE ZEZNAŃ
Artykuł 59
Wezwania do postępowania ustnego
1.
Strony postępowania wzywa się do postępowania ustnego postanowionego w art. 77 rozporządzenia podstawowego, zwracając ich uwagę na poniższy ust. 2.
Stronom postępowania daje się przynajmniej jednomiesięczny termin od dostarczenia wezwania, chyba że strony postępowania i Urząd zgodzą się na krótszy okres.
2.
Jeżeli strona postępowania, która w porę otrzymała wezwanie do postępowania ustnego, nie zjawi się jako wezwana, to postępowanie można prowadzić bez niej.
Artykuł 60
Składanie zeznań w Urzędzie
1.
W przypadku gdy Urząd uważa za konieczne wysłuchanie ustnych dowodów stron postępowania, świadków lub biegłych albo przeprowadzenia inspekcji, to podejmuje rozstrzygnięcie wprowadzające je w życie, przedstawiające środki zmierzające do uzyskania dowodów, stosowne fakty, które będą sprawdzone, oraz czas i miejsce przesłuchania lub inspekcji.
Jeżeli zeznania ustnego świadków lub biegłych żąda strona postępowania, to rozstrzygnięcie Urzędu przedstawia okres czasu, w którym strona postępowania składająca żądanie musi zapoznać Urząd z nazwami i adresami świadków i biegłych, których strona postępowania chce przesłuchać.
2.
Stronie postępowania, świadkowi lub biegłemu daje się przynajmniej jednomiesięczny termin od dostarczenia wezwania złożenia zeznania, chyba że Urząd i oni zgodzą się na krótszy okres.
Wezwanie zawiera:
a) wyciąg z rozstrzygnięcia określonego w ust. 1, wskazujący w szczególności datę, czas i miejsce zarządzonego dochodzenia i wyłożenie faktów związanych ze stronami postępowania, świadkami i biegłymi, którzy będą przesłuchani;
b) nazwy stron postępowania i szczegóły praw, do których świadkowie lub biegli mogą się odwołać według przepisów art. 62 ust. 2-4 niniejszego rozporządzenia;
c) stwierdzenie, że strona postępowania, świadek lub biegły może prosić o przesłuchanie przez właściwą władzę sądową lub inną w kraju jego zamieszkania, i życzenie powiadomienia Urzędu w terminie ustalonym przez Urząd, czy jest przygotowana na zjawienie się przed nim.
3.
Przed przesłuchaniem strony postępowania, świadka lub biegłego powiadamia się ich, że Urząd może prosić właściwą władzę sądowniczą lub inną w ich kraju zamieszkania, aby ponownie sprawdziła ich zeznanie pod przysięgą lub w innej wiążącej formie.
4.
Strony postępowania powiadamia się o przesłuchaniu świadka lub biegłego przed właściwą władzą sądowniczą lub inną.
Mają one prawo być obecne i stawiać pytania świadczącym stronom postępowania, świadkom i biegłym albo za pośrednictwem władzy lub bezpośrednio.
Artykuł 61
Upoważnienie biegłych
1.
Urząd rozstrzyga o formie, w jakiej składa się sprawozdania biegłych, których wyznacza.
2.
Mandat biegłego zawiera:
a) dokładny opis jego zadania;
b) ustanowiony termin przesłania sprawozdania;
c) nazwy stron postępowania;
d) szczegóły praw, do których może się on odwołać według art. 62 ust. 2-4 niniejszego rozporządzenia.
3.
Do celów sprawozdania biegłego Urząd może wymagać od urzędu kontrolnego przeprowadzenia badania technicznego danej odmiany, aby uzyskać materiał zgodny z danymi wskazówkami.
Urząd może, jeżeli to konieczne, wymagać także materiału od stron postępowania lub od stron trzecich.
4.
Stronom postępowania dostarcza się, jeżeli to stosowne, kopię tłumaczenia jakiegokolwiek pisemnego sprawozdania.
5. Strony postępowania mogą sprzeciwiać się biegłemu. Artykuł 48 ust. 3 i art. 81 ust. 2 rozporządzenia podstawowego stosuje się mutatis mutandis.
6.
Artykuł 13 ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio do biegłego wyznaczonego przez Urząd.
Wyznaczając biegłego, Urząd powiadamia go o wymaganiu poufności.
Artykuł 62
Koszty składania zeznań
1.
Złożenie zeznań uwarunkowane jest złożeniem w Urzędzie przez stronę postępowania, która żądała złożenia takiego zeznania, kwoty określonej przez Urząd odnoszącej się do oszacowania kosztów.
2.
Świadkowie i biegli wezwani przez Urząd, którzy zjawili się przed nim, są uprawnieni do stosownego zwrotu kosztów podróży i utrzymania.
Można im przyznać zaliczkę.
3.
Świadkowie uprawnieni do zwrotu według ust. 2 są także uprawnieni do stosownego wynagrodzenia za utratę dochodów, a biegli, jeżeli są członkami personelu urzędów kontrolnych, do zapłaty za ich pracę.
Te opłaty uiszcza się świadkom po złożeniu zeznania, a biegłym po spełnieniu ich obowiązków lub zadań.
4.
Urząd dokonuje zapłaty kwot należnych na podstawie ust. 2 i 3 i zgodnie ze szczegółami i taryfami ustanowionymi w Załączniku.
Artykuł 63
Protokoły z postępowania ustnego i ze składania zeznań
1.
W protokołach z postępowania ustnego i ze składania zeznań zapisane są rzeczy niezbędne z postępowania ustnego lub złożonych zeznań, stosowne stwierdzenia poczynione przez strony postępowania, zeznania stron postępowania, świadków lub biegłych i wynik każdej inspekcji.
2.
Protokół z zeznań świadka, biegłego lub strony postępowania odczytuje się mu, aby mógł go sprawdzić.
Zaznacza się w protokole, że dopełniono tej formalności i że strona, która złożyła zeznanie, uznaje protokół.
Jeżeli nie udzieliła ona uznania, to zaznacza się jej zarzuty.
3.
Protokół podpisuje pracownik, który go zredagował, i pracownik prowadzący postępowanie ustne i składanie zeznań.
4.
Stronom postępowania dostarcza się kopię i, jeżeli to stosowne, tłumaczenie protokołu.
ROZDZIAŁ III
USŁUGI
Artykuł 64
Przepisy ogólne dotyczące doręczania
1.
W postępowaniu przed Urzędem każde doręczenie dokumentów przez stronę postępowania wymaga formy oryginalnego dokumentu w przypadku świadectwa lub kopii oryginalnego dokumentu poświadczonego przez Urząd.
Kopie dokumentów pochodzące od innych stron postępowania nie wymagają takiego świadectwa.
2.
Jeżeli pełnomocnika wyznaczyła jedna lub więcej stron postępowania, to doręczenia mu dokonuje się zgodnie z przepisami ust. 1.
3.
Doręczenie następuje:
a) pocztą zgodnie z art. 65 niniejszego rozporządzenia;
b) przez oddanie do rąk własnych zgodnie z art. 66 tego rozporządzenia;
c) przez publiczne ogłoszenie zgodnie z art. 67 tego rozporządzenia.
Artykuł 65
Doręczanie pocztą
1.
Dokumenty lub ich kopie zawierające działania, dla których postanowiono doręczenie w art. 79 niniejszego rozporządzenia, dostarcza się awizowanym listem poleconym.
2.
Doręczanie adresatom niezamieszkującym lub nieposiadającym swojej siedziby na obszarze Wspólnoty, którzy nie wyznaczyli pełnomocnika zgodnie z art. 82 rozporządzenia podstawowego, dokonuje się, przesyłając pocztą zwykłym listem na ostatni adres adresata znany Urzędowi.
Doręczenie uważa się za dokonane pocztą, nawet jeżeli zwrócono je z powodu niemożności dostarczenia.
3.
W przypadku gdy doręczenia dokonano awizowanym lub nieawizowanym listem poleconym, to uważa się je za doręczone adresatowi w dziesiątym dniu od jego wysłania pocztą, chyba że list nie dotarł do adresata lub dotarł do niego później; w przypadku jakiegokolwiek sporu należy dowieść przed Urzędem zgodnie ze stanem faktycznym, że list osiągnął swoje przeznaczenie lub ustalić datę, w której doręczono list adresatowi.
4.
Doręczenie awizowanym lub nieawizowanym listem poleconym uważa się za dokonane nawet wówczas, jeżeli adresat odmawia przyjęcia listu lub potwierdzenia przyjęcia.
5.
W przypadku gdy doręczenia przez pocztę nie obejmują ust. 1-4, stosuje się prawo państwa, na którego obszarze dokonano doręczenia.
Artykuł 66
Doręczenie odręczne
W siedzibie Urzędu doręczenia można dokonać odręcznie adresatowi, który potwierdza jego przyjęcie.
Doręczenie uważa się za dokonane, nawet jeżeli adresat odmawia przyjęcia dokumentu lub potwierdzenia jego przyjęcia.
Artykuł 67
Publiczne ogłoszenie
Jeżeli nie można ustalić adresata lub jeżeli sprawdzono, że doręczenie jest niemożliwe zgodnie z art. 65 ust. 1 nawet po powtórnym usiłowaniu Urzędu, to dokonuje się je poprzez publiczne ogłoszenie określone w art. 89 rozporządzenia podstawowego.
Przewodniczący Urzędu ustali szczegóły wydawania publicznego ogłoszenia.
Artykuł 68
Nieprawidłowości w doręczaniu
Jeżeli Urząd nie może sprawdzić, czy dokument, który dotarł do adresata, doręczono należycie lub jeżeli nie zachowano przepisów związanych z tym doręczeniem, to dokument uważa się za doręczony w dniu ustalonym przez Urząd jako data otrzymania.
ROZDZIAŁ IV
TERMINY I PRZERWANIE POSTĘPOWANIA
Artykuł 69
Obliczanie terminów
1.
Terminy ustanawia się w okresach pełnych lat, miesięcy, tygodni lub dni.
2.
Terminy biegną od dnia następującego po dniu, w którym wystąpiło stosowne zdarzenie, bez względu na to, czy zdarzenie jest działaniem albo wygaśnięciem innego terminu.
O ile nie postanowiono inaczej, to danym zdarzeniem jest odbiór doręczonego dokumentu, gdy działanie polega na doręczeniu.
3.
Bez względu na przepisy ust. 2 terminy biegną od 15. dnia następującego po dniu ogłoszenia stosownego działania, gdy działanie jest albo publicznym ogłoszeniem określonym w art. 67 niniejszego rozporządzenia lub rozstrzygnięciem Urzędu, o ile dostarczono go stosownej osobie albo jakimkolwiek opublikowanym działaniem strony postępowania.
4.
W przypadku gdy termin wyrażono jako rok lub pewną liczbę lat, wygasa on w stosownym następnym roku, w miesiącu o tej samej nazwie i w dniu o tej samej liczbie jak miesiąc i dzień, w którym nastąpiło zdarzenie; gdy odpowiedni kolejny miesiąc nie ma dnia noszącego tę samą liczbę, to termin wygasa ostatniego dnia tego miesiąca.
5.
W przypadku gdy termin wyrażono jako jeden miesiąc lub pewną liczbę miesięcy, to wygasa on w stosownym następnym miesiącu, w dniu, w którym nastąpiło zdarzenie; gdy odpowiedni kolejny miesiąc nie ma dnia noszącego tę samą liczbę, to termin wygasa ostatniego dnia tego miesiąca.
6.
W przypadku gdy termin wyrażono jako jeden tydzień lub pewną liczbę tygodni, to wygasa on w odpowiednim kolejnym tygodniu, w dniu o tej samej nazwie co dzień, w którym nastąpiło omawiane zdarzenie.
Artykuł 70
Czas trwania terminów
W przypadku gdy rozporządzenie podstawowe albo niniejsze rozporządzenie określa termin, który ma ustalić Urząd, to termin ten nie może być krótszy niż miesiąc ani dłuższy niż trzy miesiące.
W pewnych szczególnych przypadkach termin można przedłużyć do sześciu miesięcy na żądanie przedłożone przed wygaśnięciem tego terminu.
Artykuł 71
Przedłużanie terminów
1.
Jeżeli termin wygasa w dniu, w którym Urząd nie jest otwarty na odbiór dokumentów lub w którym z powodów innych niż określone w ust. 2 zwykłej poczty nie doręcza się w miejscowości, w której mieści się Urząd, to termin przedłuża się do pierwszego dnia, w którym Urząd jest otwarty na odbiór dokumentów lub w którym doręcza się zwykłą pocztę.
Przewodniczący Urzędu ustala i podaje dni określone w zdaniu pierwszym przed rozpoczęciem każdego roku kalendarzowego.
2.
Jeżeli termin wygasa w dniu, w którym następuje przerwa lub późniejsze przesunięcie w dostarczaniu poczty w Państwie Członkowskim lub między Państwem Członkowskim a Urzędem, to termin przedłuża się do pierwszego dnia następującego po końcu okresu przerwy lub przesunięcia stronom postępowania zamieszkującym lub mającym swoją siedzibę lub firmę w danym państwie lub które wyznaczyły pełnomocnika z siedzibą w tym państwie.
Jeżeli dane Państwo Członkowskie było państwem, w którym mieści się Urząd, to przepis ten stosuje się do wszystkich stron postępowania.
Trwanie okresu przerwy lub przesunięcia jest takie samo, jakie ustala i podaje przewodniczący Urzędu.
3.
Ustępy 1 i 2 stosuje się mutatis mutandis do instytucji krajowych lub do urzędów podporządkowanych wyznaczonych na podstawie art. 30 ust. 4 rozporządzenia podstawowego, jak również do urzędów kontrolnych.
Artykuł 72
Przerwa w postępowaniu
1.
Postępowanie przed Urzędem przerywa się:
a) w przypadku śmierci lub niezdolności prawnej wnioskodawcy do wspólnotowej ochrony odmian roślin lub jego posiadacza albo wnioskodawcy do prawa korzystania przyznawanego przez Urząd, lub osoby uprawnionej do posiadania takiego prawa korzystania, lub pełnomocnika którejkolwiek z tych stron; lub
b) w przypadku niespodziewanej prawnej przeszkody w kontynuacji postępowania przed Urzędem przez taką osobę spowodowanej jakimś działaniem przeciwko jej własności.
2.
W przypadku gdy do stosownego rejestru wpisano konieczne szczegóły dotyczące tożsamości osoby upoważnionej do kontynuowania postępowania w nim jako strona, Urząd powiadamia tę osobę i inne strony postępowania, że postępowanie podejmie na nowo w dniu określonym przez Urząd.
3.
Terminy będące w mocy rozpoczynają się ponownie z dniem, w którym podjęto postępowanie.
4.
Przerwa w postępowaniu nie wpływa na przeprowadzanie kontroli technicznej lub potwierdzenia danej odmiany przez urząd kontrolny, gdy wniesiono już Urzędowi stosowne opłaty.
ROZDZIAŁ V
PEŁNOMOCNICY
Artykuł 73
Wyznaczanie pełnomocnika
1.
O każdym wyznaczeniu pełnomocnika zawiadamia się Urząd.
Zawiadomienie zawiera nazwę i adres pełnomocnika; art. 2 ust. 2 i 3 niniejszego rozporządzenia stosuje się mutatis mutandis.
2.
Bez uszczerbku dla art. 2 ust. 4 zawiadomienie określone w ust. 1 określa także wszelki ewentualny stosunek podporządkowania służbowego między pełnomocnikiem a stroną postępowania.
Pracownik strony postępowania nie może być wyznaczony jako pełnomocnik w rozumieniu art. 82 rozporządzenia podstawowego.
3.
Brak zgodności z przepisami ust. 1 i 2 prowadzi do tego, że zawiadomienie uważa się jako nieotrzymane.
4.
Pełnomocnika, którego mandat się skończył, można nadal uważać za pełnomocnika, dopóki o zakończeniu jego mandatu nie zostanie powiadomiony Urząd.
Jednakże z zastrzeżeniem przepisów przeciwnych mandat kończy się wobec Urzędu ze śmiercią osoby, której go nadano.
5.
Jeżeli są dwie lub więcej stron postępowania działających, które nie zawiadomiły Urzędu o pełnomocniku, to stronę postępowania wymienioną jako pierwszą we wniosku o wspólnotową ochronę odmian roślin lub o prawo korzystania przyznawane przez Urząd albo w sprzeciwie uważa się za wyznaczoną jako pełnomocnika innej strony lub stron postępowania.
Artykuł 74
Uprawnienia pełnomocników
1.
W przypadku gdy o wyznaczeniu pełnomocnika powiadamia się Urząd, to przedstawia się niezbędne podpisane mandaty do włączenia do akt w takim okresie, jaki może określić Urząd, chyba że postanowiono inaczej.
Jeżeli pełnomocnictw nie złożono w porę, to każdy krok w postępowaniu dokonany przez pełnomocnika uważa się za niebyły.
2.
Pełnomocnictwa mogą obejmować jedno lub więcej postępowań, składa się je w odpowiedniej liczbie kopii.
Można składać ogólne pełnomocnictwa umożliwiające pełnomocnikowi działanie we wszystkich postępowaniach dotyczących strony, która wydała listy uwierzytelniające.
Wystarczający jest pojedynczy dokument obejmujący ogólne pełnomocnictwa.
3.
Przewodniczący Urzędu może określić treść i udostępnić bezpłatnie formularze pełnomocnictw, łącznie z ogólnymi mandatami określonymi w ust. 2.
ROZDZIAŁ VI
ROZŁOŻENIE I OKREŚLENIE KOSZTÓW
Artykuł 75
Przesądzanie kosztów
1.
Rozstrzygnięcie w sprawie kosztów dokonuje się łącznie z rozstrzygnięciem w sprawie unieważnienia lub pozbawienia wspólnotowej ochrony odmian roślin albo z rozstrzygnięciem w sprawie odwołania.
2.
W przypadku przesądzenia o kosztach na podstawie art. 85 ust. 1 rozporządzenia podstawowego Urząd ustala to przesądzenie na podstawie rozstrzygnięcia w sprawie unieważnienia lub pozbawienia wspólnotowej ochrony odmian roślin albo rozstrzygnięcia w sprawie odwołania.
Strony postępowania nie mogą powoływać się na opuszczenie tego wskazania.
Artykuł 76
Określenie kosztów
1.
Żądanie określenia kosztów dopuszcza się tylko wówczas, jeżeli podjęto rozstrzygnięcie w sprawach, w których wymaga się określenia kosztów, i jeżeli w przypadku odwołania od takiego rozstrzygnięcia Izba Odwoławcza rozstrzygnęła w sprawie tego odwołania.
Do żądania dołącza się zestawienie kosztów z potwierdzonymi dokumentami.
2.
Koszty można określić po ustaleniu ich wiarygodności.
3.
W przypadku gdy jedna strona postępowania ponosi koszty innej strony postępowania, nie wymaga się zwrotu jakichkolwiek kosztów innych niż określone w ust. 4.
W przypadku gdy w imieniu strony, na której korzyść rozstrzygnięto w postępowaniu, występuje więcej niż jeden pełnomocnik, doradca lub obrońca, to strona przegrywająca ponosi koszty określone w ust. 4 tylko jednej z tych osób.
4.
Koszty istotne w postępowaniu obejmują:
a) koszty świadków i biegłych płacone przez Urząd danym świadkom i biegłym;
b) wydatki na podróż i pobyt strony postępowania i pośrednika, doradcy lub obrońcy należycie ustanowionego jako pełnomocnika przed Urzędem, w ramach stosownych taryf stosowanych do świadków i biegłych ustanowionych w Załączniku;
c) wynagrodzenie pełnomocnika, doradcy lub obrońcy należycie ustanowionego jako pełnomocnika strony postępowania przed Urzędem w ramach taryf ustanowionych w Załączniku.
Artykuł 77
Rozliczanie kosztów
W przypadku rozliczenia kosztów określonym w art. 85 ust. 4 rozporządzenia podstawowego Urząd potwierdza to rozliczenie w zawiadomieniu stron postępowania.
W przypadku gdy takie zawiadomienie potwierdza także rozliczenie kwoty kosztów do zapłacenia, nie dopuszcza się żądania określenia kosztów.
TYTUŁ V
INFORMACJE PODAWANE DO PUBLICZNEJ WIADOMOŚCI
ROZDZIAŁ I
REJESTRY, JAWNA KONTROLA I PUBLIKACJE
Sekcja 1
Rejestry
Artykuł 78
Zapisy związane z postępowaniem i ze wspólnotową ochroną odmian roślin wpisywane do rejestrów
1.
Następujące "inne szczegóły" określone w art. 87 ust. 3 rozporządzenia podstawowego wpisuje się do rejestru wniosków o przyznanie wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin:
a) data ogłoszenia, gdy takie ogłoszenie stanowi zdarzenie dotyczące obliczania terminów;
b) jakikolwiek sprzeciw; łącznie z jego datą, nazwą i adresem sprzeciwiającego się i takie same dane dotyczące jego pełnomocnika;
c) dane o pierwszeństwie (data i państwo wcześniejszego wniosku);
d) każde wszczęcie działań odnoszących się do określonych w art. 98 ust. 4 i w art. 99 rozporządzenia podstawowego żądań o wspólnotową ochronę odmian roślin i ostateczne rozstrzygnięcie lub jakiekolwiek inne zakończenie odnośnie do takiego działania.
2.
Następujące "inne szczegóły" określone w art. 87 ust. 3 rozporządzenia podstawowego wpisuje się do rejestru wspólnotowej ochrony odmian roślin:
a) udzielenie wspólnotowej ochrony odmian roślin jako zabezpieczenia lub jako przedmiotu jakichkolwiek innych praw in rem; lub
b) każde wszczęcie działań w sprawie żądań określonych w art. 98 ust. 1 i 2 i w art. 99 rozporządzenia podstawowego i odnoszących się do wspólnotowej ochrony odmian roślin i ostateczne rozstrzygnięcie lub jakiekolwiek inne zakończenie takiego wszczęcia.
3.
Przewodniczący Urzędu rozstrzyga w sprawach dokonania zapisów tych szczegółów i może rozstrzygać w sprawach dalszych szczegółów wpisywanych do rejestrów w celu zarządzania Urzędem.
Artykuł 79
Wpisanie przeniesienia wspólnotowej ochrony odmian roślin
1.
Każde przeniesienie wspólnotowej ochrony odmian roślin wpisuje się do rejestru wspólnotowych praw do ochrony odmian roślin przy tworzeniu dokumentalnych dowodów potwierdzających to przeniesienie lub takich wyciągów z tych dowodów, które wystarczają do ustanowienia przeniesienia.
Urząd zatrzymuje kopię tych dowodów w swoich aktach.
2.
Wpisania przeniesienia można odmówić tylko w przypadku braku zgodności z warunkami ustanowionymi w art. 23 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.
3.
Ustępy 1 i 2 stosuje się do każdego przeniesienia uprawnienia do wspólnotowej ochrony odmian roślin o wniosek, którego wpisano do rejestru wniosków o przyznanie wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin.
Powołanie się na rejestr wspólnotowych praw do ochrony odmian roślin rozumie się jako powołanie na rejestr wniosków o przyznanie wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin.
Artykuł 80
Warunki wpisów w rejestrach
Bez uszczerbku dla innych przepisów rozporządzenia podstawowego lub niniejszego rozporządzenia żądanie zapisu lub skreślenia zapisu w rejestrach może wyrazić jakakolwiek zainteresowana osoba.
Żądanie wyraża się na piśmie z dodaniem popierających dokumentów.
Artykuł 81
Warunki szczególnych wpisów w rejestrach
1.
W przypadku gdy wnioskowanie o wspólnotową ochronę odmian roślin lub jej przyznanie jest związane z upadłością lub podobnym postępowaniem, to na żądanie właściwej władzy krajowej zapisu tej treści dokonuje się bezpłatnie w rejestrach wspólnotowych praw do ochrony odmian roślin.
Zapis ten skreśla się bezpłatnie także na żądanie właściwej władzy krajowej.
2.
Ustęp 1 stosuje się odpowiednio do wszczęcia działań w sprawie żądań określonych w art. 98 i 99 rozporządzenia podstawowego i do ostatecznego rozstrzygnięcia lub jakiegokolwiekzakończenia w sprawie takiego wszczęcia.
3.
Jeżeli odmiany rozpoznano jako odpowiednio macierzyste i zasadniczo wywiedzione, to żądania zapisu wszystkich stron postępowania można dokonać łącznie lub oddzielnie.
W przypadku żądania tylko jednej strony postępowania do żądania dodaje się wystarczająco udokumentowane dowody działań określonych w art. 87 ust. 2 lit. h) rozporządzenia podstawowego zastępujące żądanie innej strony.
4.
W przypadku gdy wyrażono żądanie zapisu umownego prawa korzystania lub wspólnotowej ochrony odmian roślin udzielonego jako zabezpieczenie lub jako przedmiot praw in rem, to do takiego żądania dodaje się wystarczająco udokumentowane dowody.
Artykuł 82
Jawna kontrola rejestrów
1.
Rejestry są dostępne dla jawnej kontroli na terenie Urzędu.
2.
Wyciągi z rejestru dostarcza się na żądanie jakiejkolwiek osoby po uiszczeniu opłaty administracyjnej.
3.
Przewodniczący Urzędu może zapewnić jawną kontrolę na terenie instytucji krajowych lub w wyznaczonych podporządkowanych urzędach na podstawie art. 30 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
Sekcja 2
Przechowywanie dokumentów, jawna kontrola dokumentów i uprawianych odmian
Artykuł 83
Przechowywanie akt
1.
Dokumenty związane z postępowaniem przechowuje się w aktach, przypisując do tego postępowania numer akt, z wyjątkiem przechowywanych oddzielnie tych dokumentów, które wiążą się z wyłączeniem członków Izby Odwoławczej, personelu Urzędu lub urzędu kontrolnego albo ze sprzeciwem wobec nich.
2.
Urząd przechowuje jedną kopię akt określonych w ust. 1 (kopia akt), które uważa się za prawdziwe, i całość kopii akt.
Urząd kontrolny może przechowywać kopię dokumentów związanych z takim postępowaniem (kopia sprawdzenia), ale zapewnia dostarczenie w każdym czasie tych oryginałów, których nie ma Urząd.
3.
Przewodniczący Urzędu określa szczegóły dotyczące postaci przechowywanych akt.
Artykuł 84
Kontrola dokumentów
1.
Pisemne żądanie kontroli dokumentów kieruje się do Urzędu.
2.
Kontroli dokumentów dokonuje się w siedzibie Urzędu.
Jednakże na żądanie kontroli można dokonać w siedzibie instytucji krajowych lub w podporządkowanych urzędach wyznaczonych na podstawie art. 30 ust. 4 rozporządzenia podstawowego na obszarze Państwa Członkowskiego, w którym osoba wyrażająca żądanie jest stałym mieszkańcem lub ma swoją siedzibę lub firmę.
3.
Urząd wydaje na żądanie kopie dokumentów w celach kontroli.
Takie kopie mogą być przedmiotem odrębnych opłat.
Na żądanie kontroli można również dokonywać w drodze podania na piśmie informacji zawartych w danych dokumentach.
Jednakże Urząd może wymagać od zainteresowanej osoby przeglądu dokumentów osobiście, jeżeli uważa to za stosowne, uwzględniając ilość informacji, jakie ma dostarczyć.
Artykuł 85
Kontrola upraw odmian
1.
Żądanie kontroli upraw odmian kieruje się na piśmie do Urzędu.
Urząd kontrolny za zgodą Urzędu organizuje dostęp do poletek badawczych.
2.
Bez uszczerbku dla art. 88 ust. 3 rozporządzenia podstawowego na ogólny dostęp do poletek badawczych nie mogą wpływać przepisy niniejszego rozporządzenia, pod warunkiem że wszystkie uprawiane odmiany opatrzone są kodami, że uprawniony urząd kontrolny podjął uznane przez Urząd stosowne środki przeciw jakiemukolwiek usunięciu materiału i że podjęto wszelkie konieczne kroki w celu ochrony praw wnioskodawcy o wspólnotową ochronę odmian roślin lub posiadacza tego prawa.
3.
Przewodniczący Urzędu może ustalać sposoby postępowania dotyczące kontroli upraw odmian oraz organizować kontrolę środków bezpieczeństwa przewidzianych w ust. 2.
Artykuł 86
Informacje poufne
W celu utrzymywania poufności informacji Urząd udostępnia bezpłatne formularze używane przez wnioskującego o wspólnotową ochronę odmian roślin dla żądania odmowy wszelkich danych związanych ze składnikami określonymi w art. 88 ust. 3 rozporządzenia podstawowego.
Sekcja 3
Publikacje
Artykuł 87
Dziennik Urzędowy
1.
Publikacja wydawana co najmniej co dwa miesiące na podstawie art. 89 rozporządzenia podstawowego nazywa się Dziennik Urzędowy Wspólnotowego Urzędu Odmian Roślin (dalej "Dziennik Urzędowy").
2. Dziennik Urzędowy zawiera także informacje wpisane do rejestrów na podstawie art. 78 ust. 1 lit. c) i d) i ust. 2 oraz art. 79 niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 88
Publikacje wniosków o prawa korzystania przyznawane przez Urząd i rozstrzygnięć ich dotyczących
W Dzienniku Urzędowym publikuje się datę otrzymania wniosku o prawo korzystania przyznawane przez Urząd, nazwy i adresy stron postępowania i zamierzoną lub postanowioną postać zarządzeń w tej sprawie.
W przypadku rozstrzygnięcia o przyznaniu licencji przymusowej na eksploatację publikuje się także treść takiego rozstrzygnięcia.
Artykuł 89
Publikacja odwołań i rozstrzygnięć w wymienionych wyżej sprawach
W Dzienniku Urzędowym publikuje się datę otrzymania zawiadomienia o odwołaniu i rozstrzygnięcie o tym odwołaniu i adresy stron postępowania odwoławczego oraz zamierzoną lub postanowioną postać zarządzenia w tej sprawie.
ROZDZIAŁ II
WSPÓŁPRACA ADMINISTRACYJNA I PRAWNA
Artykuł 90
Udzielanie informacji
1.
Informacji wymienionych zgodnie z art. 90 rozporządzenia podstawowego udziela się bezpośrednio władzom określonym w tym przepisie.
2.
Udzielanie przez Urząd lub Urzędowi informacji określonych w art. 91 ust. 1 rozporządzenia podstawowego można dokonywać bezpłatnie za pośrednictwem właściwych urzędów odmian roślin Państw Członkowskich.
3.
Ustęp 2 stosuje się odpowiednio do udzielenia urzędowi kontrolnemu lub przez ten Urząd informacji według art. 91 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.
Urząd otrzymuje kopię takiego udzielenia.
Artykuł 91
Kontrola dokonywana przez sądy lub prokuratury Państw Członkowskich albo za ich pośrednictwem
1.
Kontrola dokumentów wymienionych w art. 91 ust. 1 rozporządzenia podstawowego dotyczy odpisów oryginałów akt znajdujących się w Urzędzie, odpisów, które Urząd wydaje wyłącznie do tego celu.
2.
Sądy lub prokuratury Państw Członkowskich w czasie postępowania przed nimi mogą wydać stronom trzecim dla sprawdzenia dokumenty przekazane przez Urząd.
Taka kontrola jest przedmiotem art. 88 rozporządzenia podstawowego i Urząd nie pobiera za nią opłaty.
3.
Urząd wówczas, gdy przesyła akta sądom lub prokuraturom Państw Członkowskich, wskazuje ograniczenia, którym poddano kontrolę dokumentów związanych z wnioskami o wspólnotową ochronę odmian roślin lub z jego przyznaniem na podstawie art. 88 rozporządzenia podstawowego.
Artykuł 92
Postępowanie w sprawie pomocy sądowej
1.
Każde Państwo Członkowskie wyznacza główną władzę, która będzie otrzymywać wnioski o udzielenie pomocy sądowej wydane przez Urząd i przekazywać je sądowi lub właściwej władzy do ich wykonania.
2.
Urząd sporządza wnioski o udzielenie pomocy sądowej w języku właściwego sądu lub władzy albo dołącza do takich wniosków tłumaczenie na wspomniany wyżej język.
3.
Z zastrzeżeniem ust. 4 i 5 właściwy sąd lub władza stosuje swoje własne prawo w postępowaniach pociągających za sobą wykonanie wspomnianych żądań.
W szczególności stosuje on stosowne przymusowe środki zgodne z tym prawem.
4.
Urząd jest powiadamiany, kiedy i gdzie ma miejsce dochodzenie lub inne prawne środki, i zawiadamia o tym zainteresowane strony postępowania, świadków i biegłych.
5.
Właściwy sąd lub władza, jeżeli żąda tego Urząd, zezwala na obecność zainteresowanego personelu Urzędu i pozwala im na stawianie pytań każdej osobie składającej zeznania bezpośrednio lub za pośrednictwem właściwego sądu lub władzy.
6.
Wykonanie wniosków o udzielenie pomocy sądowej nie może dawać powodu do podnoszenia opłat lub jakiegokolwiek rodzaju kosztów.
Mimo to Państwo Członkowskie, w którym wykonuje się wniosek o udzielenie pomocy sądowej, ma prawo żądać od Urzędu zwrotu wszelkich opłat uiszczanych biegłym i tłumaczom i tych kosztów, które powstają w postępowaniu zgodnym z ust. 5.
TYTUŁ VI
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 93
Przepisy przejściowe
1.
Zgodnie z art. 15 ust. 4 niniejszego rozporządzenia Urząd uiszcza urzędowi kontrolnemu opłatę za przeprowadzenie badania technicznego na podstawie pełnego zwrotu poniesionych kosztów.
Najpóźniej do dnia 27 kwietnia 1997 r. Rada Administracyjna określi jednolite metody obliczania kosztów, które stosuje się do wyznaczonych urzędów kontrolnych.
2.
Najpóźniej do dnia 27 października 1996 r. Rada Administracyjna rozstrzygnie o wytycznych co do kontroli określonych w art. 22 niniejszego rozporządzenia; przewodniczący Urzędu przedłoży najpóźniej do dnia 27 kwietnia 1996 r. projekt tych wytycznych co do kontroli, biorąc pod uwagę te sprawozdania z kontroli, które stanowią część danych określonych w art. 116 ust. 3 rozporządzenia podstawowego.
3.
Wnioskujący o wspólnotową ochronę odmian roślin na podstawie art. 116 ust. 1 lub 2 rozporządzenia podstawowego dostarcza najpóźniej do dnia 30 listopada 1995 r. odpis poświadczony za zgodność danych określonych w art. 116 ust. 3 tego rozporządzenia.
Wnioskujący dostarcza również odpis właściwych dokumentów związanych z postępowaniem w sprawie przyznania państwowej ochrony odmian roślin poświadczony za zgodność przez organ, przed którym toczyło się postępowanie.
W przypadku gdy odpisy poświadczone za zgodność nie są dostarczone w odpowiednim czasie, stosuje się art. 55 rozporządzenia podstawowego.
Artykuł 94
Odstępstwa
Nie naruszając art. 27 ust. 1 niniejszego rozporządzenia, Urząd może rozważyć badanie sprawozdań wyników badania technicznego danej odmiany do celów urzędowych, pod warunkiem że kontrola rozpocznie się najpóźniej do dnia 27 kwietnia 1996 r., chyba że Rada Administracyjna podejmie przed tą datą rozstrzygnięcie w sprawie odnośnych wytycznych co do kontroli.
Artykuł 95
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1244/95
z dnia 31 maja 1995 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1431/94 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania w sektorze mięsa drobiowego uzgodnień dotyczących przywozu przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 774/94
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 774/94 z dnia 29 marca 1994 r. otwierające i ustalające zarządzanie niektórymi wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi na wysokiej jakości wołowinę oraz na wieprzowinę, mięso drobiowe, pszenicę i mieszankę żyta z pszenicą, otręby, śrutę i inne pozostałości [1], w szczególności jego art. 7,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3290/94 z dnia 22 grudnia 1994 r. w sprawie dostosowań i przejściowych uzgodnień wymaganych w sektorze rolnym w celu wprowadzenia w życie porozumień zawartych w ramach wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej [2], w szczególności jego art. 3 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (WE) nr 1431/94 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 406/95 [4], ustanowiło szczegółowe zasady stosowania uzgodnień dotyczących przywozu w sektorze mięsa drobiowego przewidzianych w rozporządzeniu (WE) nr 774/94;
porozumienie rolne, zawarte w ramach wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej i zatwierdzone decyzją Rady 94/800/WE [5], zniosło opłaty wyrównawcze w przywozie i przewiduje stosowanie tylko ceł Wspólnej Taryfy Celnej; dlatego rozporządzenie (WE) nr 1431/94 powinno zostać odpowiednio dostosowane;
w celu uniknięcia spekulacji, oraz w świetle nabytego doświadczenia, dotyczącego w szczególności dużej liczby składających wnioski, należy dostosować warunki uzyskiwania dostępu do ustaleń w celu wyłączenia przedsiębiorców nie planujących wykorzystania pozwoleń do celów własnych;
Komitet Zarządzający ds. Mięsa Drobiowego i Jaj nie przedłożył opinii w terminie określonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1431/94 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 3 lit. a) otrzymuje brzmienie:
"a) Wnioskujący o pozwolenia na przywóz muszą być osobami fizycznymi lub prawnymi, które, w chwili składania wniosków, mogą udowodnić właściwym władzom, że w okresie dwóch lat kalendarzowych poprzedzających rok złożenia wniosku o pozwolenia, dokonali przywozu nie mniej niż 80 ton (masy produktu) produktów objętych kodem CN 0207, 160231 lub 160239.
Jednakże system ten nie obejmuje przedsiębiorstw handlu detalicznego lub restauracji sprzedających swoje produkty konsumentom końcowym.";
2) W załączniku I, II i III wyraz "opłata wyrównawcza" zastępuje się wyrazami "cło Wspólnej Taryfy Celnej".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 czerwca 1995 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) NR 1267/95
z dnia 29 maja 1995 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1332/92 wprowadzające szczególne środki w odniesieniu do oliwek stołowych
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie (EWG) nr 1332/92 [2] przewiduje pomoc, z wkładem finansowym Wspólnoty, w odniesieniu do utworzenia kapitału obrotowego przeznaczonego na stabilizację podaży poprzez zapewnienie w szczególności finansowania składowania wymaganego dla odpowiedniego dopuszczania produktu na rynek; do celów przyznawania tej pomocy spółdzielnie i ich stowarzyszenia w danym sektorze mają być uważane, przez okres maksymalnie trzech lat, za równoważne z grupami producentów lub ich stowarzyszeniami;
uwzględniając obecną sytuację w Państwach Członkowskich będących producentami, okres trzech lat okazał się niewystarczający, aby wszystkie zainteresowane spółdzielnie i ich stowarzyszenia sfinalizowały przekształcenie w określone grupy lub ich stowarzyszenia; w rezultacie, aby zapobiec wstrzymywaniu finansowania kapitału obrotowego i aby umożliwić sfinalizowanie wymienionych przekształceń, termin ten powinien zostać przedłużony o rok,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 3 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 1332/92 wyrazy "trzech lat" zastępuje się wyrazami "czterech lat".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1306/95
z dnia 8 czerwca 1995 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 3223/94 sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1035/72 z dnia 18 maja 1972 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 997/95 [2], w szczególności jego art. 23 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje: rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [3], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 553/95 [4], wprowadza mechanizm rejestrowania cen na reprezentatywnych rynkach, mający na celu ustalanie standardowej wartości celnej, aby ustalić wartości produktów przywożonych z przeznaczeniem na sprzedaż konsygnacyjną celem sklasyfikowania ich we Wspólnej Taryfie Celnej; w przypadku niektórych świeżych produktów przywożonych w celu przetworzenia od dnia 1 maja stosuje się oddzielne ceny wejścia i dla takich produktów, które nie podlegają sprzedaży konsygnacyjnej na reprezentatywnych rynkach, do klasyfikacji taryfowej tych towarów można posłużyć się mechanizmem bezpośredniego rejestrowania cen; mechanizm ten może uwzględniać tylko klasyfikację taryfową produktów, określonych na podstawie ich ceny fob, powiększonej o koszty ubezpieczenia i frachtu do granic obszaru celnego Wspólnoty, lub na podstawie wartości celnej, określonej w art. 30 ust. 2 lit. c) rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [5], zmienionego Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji;
jeżeli organy celne uznają, że wymagane jest zabezpieczenie, zgodnie z art. 248 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [6], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 3254/94 [7], muszą one wymagać złożenia kwoty równej maksymalnej kwocie cła stosownego na dany produkt; jeżeli importer decyduje, by jego produkty zostały sklasyfikowane na podstawie wartości celnej, określonej w art. 30 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (EWG) nr 2913/92, musi on złożyć zabezpieczenie równe maksymalnej kwocie cła na dany produkt;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 3223/94 wprowadza się następujące zmiany:
1) Wyraz "Załączniku" w art. 2, 4, 5 i 6 zastępuje się wyrazami "części A Załącznika".
2) Załącznik zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
3) W art. 5 po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu:
"1a.
Cena wejścia, stanowiąca podstawę klasyfikacji produktów wymienionych w części B Załącznika zgodnie z Taryfą Celną Wspólnot Europejskich, musi równać się, według uznania importera:
a) albo cenie fob produktów w kraju pochodzenia, powiększonej o koszty ubezpieczenia i frachtu do granic terytorium celnego Wspólnoty, w przypadku gdy taka cena i takie koszty są znane w chwili składania zgłoszenia celnego.
Jeżeli władze celne uznają, że wymagane jest zabezpieczenie, na podstawie art. 248 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93, importer musi złożyć zabezpieczenie równe maksymalnej kwocie cła na dany produkt;
b) lub wartości celnej wyliczonej zgodnie z art. 30 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 stosowanej tylko w odniesieniu do danych przywożonych produktów. W takim przypadku opłatę celną należy potrącić zgodnie z przepisami przewidzianymi w art. 4 ust. 1.
W takim przypadku importer musi złożyć zabezpieczenie, określone w art. 248 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93, równe maksymalnej kwocie cła na dany produkt.".
4) W art. 5 ust. 2 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"2. Importer ma jeden miesiąc od sprzedaży danych produktów, z zastrzeżeniem terminu do czterech miesięcy od daty zgłoszenia o dopuszczeniu do swobodnego obrotu, na wykazanie, że partia towarów została sprzedana zgodnie z warunkami potwierdzającymi poprawność cen, określonych w ust. 1 lit. a) akapit drugi lub ust. 1a lit. a) lub na określenie wartości celnej, określonej w ust. 1 lit. b) i ust. 1a lit. a). Niedotrzymanie któregoś z tych dwóch terminów pociąga za sobą utratę złożonego zabezpieczenia, bez uszczerbku dla stosowania przepisów ust. 3.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1307/95
z dnia 8 czerwca 1995 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2273/93 określające centra skupu interwencyjnego dla zbóż
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Akt Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1766/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], ostatnio zmienione Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, a także rozporządzeniem (WE) nr 3290/94 [2], w szczególności jego art. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2273/93 z dnia 28 lipca 1993 r.
[3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 3129/94 [4], powinno zostać dostosowane do postanowień Aktu Przystąpienia;
liczba centrów skupu interwencyjnego ustalona dla Szwecji okazuje się niewystarczająca do zapewnienia prawidłowego funkcjonowania uzgodnień interwencyjnych w tym kraju; liczba centrów skupu interwencyjnego powinna zostać odpowiednio zwiększona; dodatkowe centra skupu interwencyjnego w Szwecji ustalono na podstawie ich geograficznego położenia i infrastruktury magazynowej, które muszą umożliwić gromadzenie i zbyt znacznych ilości zbóż;
jeśli skup interwencyjny w Szwecji ma funkcjonować efektywnie począwszy od roku gospodarczego 1994/95, zmiany wprowadzone na mocy niniejszego rozporządzenia powinny wejść w życie możliwie jak najszybciej; niniejsze rozporządzenie powinno zatem wejść w życie tak szybko, jak to możliwe;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Część Załącznika do rozporządzenia (EWG) nr 2273/93 dotyczącą Szwecji zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 1318/95
z dnia 9 czerwca 1995 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2883/94 ustanawiające prognozę bilansu dostaw na Wyspy Kanaryjskie produktów rolnych objętych szczególnymi środkami przewidzianymi w art. 2-5 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1601/92
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1601/92 z dnia 15 czerwca 1992 r. dotyczące szczególnych środków dla Wysp Kanaryjskich w odniesieniu do niektórych produktów rolnych [1], ostatnio zmienione Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji i rozporządzeniem (WE) nr 3290/94 [2], w szczególności jego art. 3 ust. 4, a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (WE) nr 2790/94 [3], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2883/94 [4], ustanawia szczegółowe zasady wykonywania konkretnych uzgodnień w sprawie dostaw niektórych produktów rolnych na Wyspy Kanaryjskie;
rozporządzenie (WE) nr 2883/94, ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1113/95 [5], ustanawia bilans dostaw przetworów mlecznych dla Wysp Kanaryjskich; bilans ten, w razie potrzeby, może być zmieniony w drodze dostosowań w trakcie roku ilości, w ramach ogólnej ustalonej ilości, na podstawie zapotrzebowania regionu; w celu zaspokojenia zapotrzebowania Wysp Kanaryjskich na przetwory mleczne, w szczególności na ser, a także wołowinę, cielęcinę i wieprzowinę, ilości określone w prognozie bilansu dostaw wspomnianych produktów muszą być dostosowane; w konsekwencji odpowiednie załączniki do rozporządzenia (WE) nr 2883/94 powinny zostać zmienione;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opiniami właściwych Komitetów Zarządzających,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik I, II i IV do rozporządzenia (WE) nr 2883/94 zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 1319/95
z dnia 9 czerwca 1995 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 338/92 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 3763/91 w odniesieniu do wspólnotowego kontyngentu przy przywozie 8000 ton otrąb pszennych objętych kodem CN 230230, pochodzących z państw AKP, do francuskiego departamentu Réunion
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3763/91 z dnia 16 grudnia 1991 r. wprowadzające szczególne środki w odniesieniu do niektórych produktów rolnych na rzecz francuskich departamentów zamorskich [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 3290/94 [2], w szczególności jego art. 3 ust. 5, a także mając na uwadze, co następuje:
wprowadzenie Porozumienia Rundy Urugwajskiej w sprawie Rolnictwa wymaga dużych zmian w ustaleniach dotyczących przywozu; dlatego też konieczne jest odpowiednie dostosowanie szczegółowych zasad stosowania rozporządzenia Komisji (EWG) nr 338/92 [3];
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są w zgodzie z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 1 rozporządzenia (EWG) nr 338/92 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie ustanawia szczegółowe zasady stosowania odnośnie do rocznego kontyngentu wspólnotowego przy przywozie do francuskiego departamentu Réunion, zwolnionego z należności przywozowych, 8000 ton otrąb pszennych objętych kodem CN 230230 pochodzących z Państw AKP, na podstawie art. 3 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 3763/91."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1325/95
z dnia 6 czerwca 1995 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 517/94 w sprawie wspólnych reguł dotyczących przywozu wyrobów włókienniczych z niektórych państw trzecich, nieobjętych umowami dwustronnymi, protokołami, innymi ustaleniami lub innymi szczegółowymi normami Wspólnoty dotyczącymi przywozu
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Rady (WE) nr 517/94 z dnia 7 marca 1994 r. w sprawie wspólnych reguł dotyczących przywozu wyrobów włókienniczych z niektórych państw trzecich, nieobjętych umowami dwustronnymi, protokołami, innymi ustaleniami lub innymi szczegółowymi normami Wspólnoty dotyczącymi przywozu [1] ustanowiło pewne kontyngenty ilościowe wymienione w załącznikach III B, IV, V i VI do tego rozporządzenia, mające zastosowanie do państw wymienionych w tych załącznikach;
zgodnie z art. 2 Aktu dotyczącego warunków przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji oraz dostosowania Traktatu ustanawiającego Unię Europejską, w dalszym ciągu zwanego "Aktem Przystąpienia", przepisy rozporządzenia (WE) nr 517/94, w szczególności wyznaczone w nim kontyngenty, stosują się do państw przystępujących; jednakże zgodnie z art. 30 Aktu Przystąpienia, konieczne jest dostosowanie tych kontyngentów zgodnie z wytycznymi zawartymi w załączniku II do Aktu Przystąpienia i w ramach warunków przewidzianych w art. 169 tego Aktu;
określając poziom kontyngentów, określonych powyżej, Rada dążyła do osiągnięcia równowagi między dostateczną ochroną zainteresowanych przemysłów Wspólnoty a potrzebą zachowania tradycyjnego obrotu handlowego z zainteresowanymi państwami, mając na uwadze interesy wszystkich zainteresowanych stron;
w związku z przystąpieniem należy zachować tę równowagę, jednakże przy zapewnieniu, w świetle wytycznych ustanowionych w załączniku II do Aktu Przystąpienia, ciągłości tradycyjnego obrotu handlowego określonymi produktami w przystępujących państwach; do tych celów przywóz odnotowany w 1993 r. – ostatnim roku, za który dostępne są pełne statystyki – można uznać za reprezentatywny dla tradycyjnej struktury handlu;
w tych okolicznościach poziomy kontyngentów ustanowionych na zasadzie rocznej zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 517/94 powinny zostać dostosowane poprzez dodanie ilości równoważnych przywozowi odnotowanemu w 1993 r.;
dnia 19 stycznia 1995 r. Komisja parafowała umowę w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi nieobjętymi dwustronnym Porozumieniem MFA;
dlatego, poczynając od dnia 1 stycznia 1995 r., kontyngenty ilościowe wprowadzone rozporządzeniem (WE) nr 517/94, załączniki III B, IV, V i VI, powinny zostać zmienione w sposób określony w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załączniki III B, IV, V i VI do rozporządzenia (WE) nr 517/95 zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) NR 1347/95
z dnia 9 czerwca 1995 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 603/95 w sprawie wspólnej organizacji rynku suszu paszowego
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 42 i 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: artykuł 4 rozporządzenia (WE) nr 603/95 [4] ustanawia krajowe ilości gwarantowane (KIG) na lata gospodarcze dla wszystkich Państw Członkowskich, którym może zostać przyznana pomoc w odniesieniu do produkcji suszu paszowego, ze względu na przystąpienie Austrii, Finlandii i Szwecji konieczne jest ustalenie dla tych Państw Członkowskich ilości gwarantowanych; krajowe ilości gwarantowane przyznane innym Państwom Członkowskim zostały ustalone, przy szczególnym uwzględnieniu średnich poziomów produkcji suszu paszowego w latach gospodarczych 1992/1993 i 1993/1994 zgodnie z danymi dostępnymi dla Komisji w lipcu 1994 r., dla których pomoc została przyznana na mocy art. 5 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia (EWG) nr 1117/78 [5]; Austria, Finlandia i Szwecja nie kwalifikowały się do otrzymania tej pomocy; konieczne jest ustanowienie dla tych Państw Członkowskich ilości gwarantowanych na podstawie średnich poziomów produkcji suszu paszowego w tych państwach w latach kalendarzowych 1992 i 1993;
dlatego też rozporządzenie (WE) nr 603/95 powinno zostać zmienione,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 4 rozporządzenia (WE) nr 603/95 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 4
1.
Niniejszym ustalona zostaje maksymalna ilość gwarantowana (MIG) na rok gospodarczy w ilości 4412400 ton dla suszu odwodnionego, dla którego pomoc określona w art. 3 ust. 2 może zostać przyznana.
2.
Maksymalna ilość gwarantowana, określona w ust. 1, jest rozdzielona między poszczególne Państwa Członkowskie jak poniżej:
Krajowa ilość gwarantowana (KIG)
_BAR_ (tony) _BAR_
UGBL _BAR_ 8000 _BAR_
Dania _BAR_ 334000 _BAR_
Niemcy _BAR_ 421000 _BAR_
Grecja _BAR_ 32000 _BAR_
Hiszpania _BAR_ 1224000 _BAR_
Francja _BAR_ 1455000 _BAR_
Irlandia _BAR_ 5000 _BAR_
Włochy _BAR_ 523000 _BAR_
Niderlandy _BAR_ 285000 _BAR_
Austria _BAR_ 4400 _BAR_
Portugalia _BAR_ 5000 _BAR_
Finlandia _BAR_ 3000 _BAR_
Szwecja _BAR_ 11000 _BAR_
Zjednoczone Królestwo _BAR_ 102000 _BAR_
3.
Niniejszym ustanowiona zostaje maksymalna ilość gwarantowana (MIG) dla suszu paszowego suszonego na słońcu na rok gospodarczy w ilości 443500 ton, dla której pomoc, określona w art. 3 ust. 3 może zostać przyznana.
4.
Maksymalna ilość gwarantowana (MIG) określona w ust. 3 jest rozdzielona między poszczególne Państwa Członkowskie jak poniżej:
Krajowa ilość gwarantowana (KIG)
_BAR_ (tony) _BAR_
UGBL _BAR_ — _BAR_
Dania _BAR_ — _BAR_
Niemcy _BAR_ — _BAR_
Grecja _BAR_ 5500 _BAR_
Hiszpania _BAR_ 101000 _BAR_
Francja _BAR_ 150000 _BAR_
Irlandia _BAR_ — _BAR_
Włochy _BAR_ 162000 _BAR_
Niderlandy _BAR_ — _BAR_
Austria _BAR_ — _BAR_
Portugalia _BAR_ 25000 _BAR_
Finlandia _BAR_ — _BAR_
Szwecja _BAR_ — _BAR_
Zjednoczone Królestwo _BAR_ —" _BAR_
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1359/95
z dnia 13 czerwca 1995 r.
zmieniające załączniki I i II do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej oraz uchylające rozporządzenie (EWG) nr 802/80
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], w szczególności jego art. 9 i 12,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 ustanowiło nomenklaturę towarową, zwaną dalej "Nomenklaturą Scaloną" w celu jednoczesnego spełnienia wymogów zarówno Wspólnej Taryfy Celnej, jak i statystyk w dziedzinie handlu zewnętrznego Wspólnoty;
rozporządzenie (WE) nr 3115/95 z dnia 20 grudnia 1994 r. zmieniające załączniki I i II do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87, które weszło w życie z dniem 1 stycznia 1995 r. uwzględnia:
- zmiany w wymogach dotyczących statystyk i polityki handlowej, w szczególności na mocy decyzji Rady 94/800/WE z dnia 22 grudnia 1994 r. dotyczącej zawarcia w imieniu Wspólnoty Europejskiej, w dziedzinach wchodzących w zakres jej kompetencji, porozumień, będących wynikiem negocjacji w ramach Rundy Urugwajskiej (1986-1994) [2] oraz rozporządzenia Rady (WE) nr 3231/94 z dnia 22 grudnia 1994 r. w sprawie niektórych środków wynikających z zakończenia negocjacji na mocy art. XXIV:6 oraz innych środków potrzebnych w celu uproszczenia [3],
- konieczność dostosowania lub wyjaśnienia wersji językowych;
konieczne jest wprowadzenie w życie, z mocą od dnia 1 lipca 1995 r., niektórych środków taryfowych, w szczególności w zakresie produktów rolnych, tak jak określono w ramach wielostronnych negocjacji Rundy Urugwajskiej;
właściwe jest, by Komisja przyjęła w drodze rozporządzenia stosującego się od dnia 1 lipca 1995 r. pełną wersję Nomenklatury Scalonej wraz z odpowiednimi autonomicznymi i konwencyjnymi stawkami celnymi Wspólnej Taryfy Celnej, które wynikają z decyzji 94/800/WE i rozporządzenia (WE) nr 3231/94, jak również innych środków przyjętych przez Radę lub przez Komisję [4];
rozporządzenie (EWG) nr 802/80 [5], zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2723/90 [6], klasyfikowało niektóre produkty, takie jak masło do podpozycji 04050010 Nomenklatury Scalonej, podczas gdy klasyfikacja ta nie jest już zgodna z nową strukturą pozycji 0405 Nomenklatury Scalonej załączonej do niniejszego rozporządzenia; dlatego rozporządzenie (EWG) nr 802/80 powinno zostać uchylone;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Sekcji Nomenklatury Taryfowej i Statystycznej Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejszym załączniki I i II do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87 zastępuje się załącznikami do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Rozporządzenie (EWG) nr 802/80 niniejszym traci moc.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 1995 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 1362/95
z dnia 15 czerwca 1995 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 785/95 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 603/95 w sprawie wspólnej organizacji rynku suszu paszowego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 603/95 z dnia 21 lutego 1995 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku suszu paszowego [1], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 684/95 [2], w szczególności jego art. 18,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (WE) nr 785/95 [3] ustanawia szczegółowe zasady dotyczące wypłaty zaliczek od przyznanej pomocy; w wyniku zmiany art. 6 rozporządzenia (WE) nr 603/95 w odniesieniu do zaliczek, art. 6 rozporządzenia (WE) nr 785/95 powinien zostać odpowiednio dostosowany;
w świetle niektórych ograniczeń sezonowych, w obliczu których stają producenci, termin zawierania umów oraz data, kiedy te umowy oraz zgłoszenia dostaw mają zostać złożone u właściwych władz, powinny zostać dostosowane, z jednoczesnym zapewnieniem, że nie spowoduje to osłabienia wprowadzonego systemu kontroli;
z mocą od dnia 1 kwietnia 1995 r., rozporządzenie (WE) nr 785/95 wyłącza produkty wymienione w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 1765/92 [4], ostatnio zmienionego Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, oraz ich produkty paszowe, z wyjątkiem słodkiego łubinu przed kwitnieniem, z systemu pomocy przyznawanej na przetwórstwo pasz; przed wejściem w życie rozporządzenia (WE) nr 785/95 niektórzy wytwórcy zawarli już kontrakty z przedsiębiorstwami przetwórczymi na dostawę niektórych produktów do celów przetwórczych; produkty te, otrzymane z obszarów, które nie mogą korzystać z pomocy ustanowionej w rozporządzeniu (EWG) nr 1765/92, nie kwalifikują się w związku z tym do pomocy; wobec tego faktu należy przyjąć, że przedsiębiorstwa takie mogą otrzymać pomoc na dehydratację przedmiotowych produktów w roku gospodarczym 1995/96;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Wspólnego Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż, Tłuszczów i Suszu Paszowego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 785/95 wprowadza się następujące zmiany:
1) Artykuł 6 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 6
1. Zaliczki przewidziane w art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 603/95 i które podlegają zabezpieczeniu, przewidzianemu w tym samym ustępie, mogą zostać przyznane beneficjantom jedynie w przypadku gdy wniosek o pomoc jest poparty zaświadczeniem potwierdzającym, że złożone zostało odpowiednie zabezpieczenie.
2.
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne środki w celu sprawdzenia uprawnień do otrzymania pomocy w ciągu 90 dni od daty złożenia wniosku.
3. Wyrównanie przewidziane w art. 6 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 603/95 zostaje wypłacone, w stosownych przypadkach, w terminie 60 dni od dnia opublikowania przez Komisję kwoty wspomnianego wyrównania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich."
2) W art. 8 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 4 otrzymuje brzmienie:
"4.
Umowy i zgłoszenia dostaw określone w ust. 1, 2 i 3 powinny być przygotowane w formie pisemnej, przynajmniej dwa dni robocze przed datą dostawy i nie później niż dnia 14 września, następującego po rozpoczęciu właściwego roku gospodarczego;"
b) w ust. 5 zdanie pierwsze datę "31 sierpnia" zastępuje się "15 września".
3) Dodaje się art. 17a w brzmieniu:
"Artykuł 17a
1.
Nie naruszając art. 2 pkt 1 i wyłącznie w odniesieniu do roku gospodarczego 1995/1996, przedsiębiorstwa przetwórcze mogą ubiegać się o przyznanie pomocy przewidzianej w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 603/95, na zboża zielone dostarczane przez producentów, którzy:
- uprawiali te zboża na gruntach, które nie zostały ujęte we wnioskach o przyznanie pomocy obszarowej, a które dotyczą pomocy dla roślin uprawnych, przewidzianej w rozporządzeniu (EWG) nr 1765/92, oraz
- przed wejściem w życie rozporządzenia (WE) nr 785/95 dokonali siewu lub podpisali z przedsiębiorstwami przetwórczymi umowy na dostawę tych zbóż, z myślą o ich przetworzeniu na susz paszowy.
2.
Właściwe władze w Państwach Członkowskich zobowiązane są przyjąć wszystkie konieczne środki w zakresie kontroli, celem zapewnienia zgodności z przepisami ust. 1.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1366/95
z dnia 12 czerwca 1995 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 3906/89 w celu rozszerzenia pomocy gospodarczej na Chorwację
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 235,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie (EWG) nr 3906/89 [3] przewiduje środki pomocowe o charakterze gospodarczym i humanitarnym w celu wspierania procesu reform społeczno-gospodarczych w niektórych krajach Europy Środkowej i Wschodniej;
w Załączniku do wspomnianego rozporządzenia wymienione są kraje, które taką pomoc mogą otrzymać;
w związku z niepodległością Chorwacji kraj ten powinien zostać dołączony do wykazu krajów przyjmujących pomoc, aby móc otrzymywać pomoc na mocy rozporządzenia (EWG) nr 3906/89;
warunek zezwalający na włączenie Chorwacji do krajów beneficjentów może być odtąd uznany za spełniony,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Do wykazu w Załączniku do rozporządzenia (EWG) nr 3906/89 dodaje się następujący kraj: "Chorwacja".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1367/95
z dnia 16 czerwca 1995 r.
ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 3295/94 ustanawiającego środki uniemożliwiające dopuszczenie do swobodnego obrotu, wywozu, powrotnego wywozu lub poddawania procedurze zawieszającej towarów podrabianych oraz towarów pirackich
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3295/94 z dnia 22 grudnia 1994 r. ustanawiające środki uniemożliwiające dopuszczanie do swobodnego obrotu, wywozu, powrotnego wywozu lub poddawania procedurze zawieszającej towarów podrabianych i towarów pirackich [1], w szczególności jego art. 12, 13 i 14, a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie (WE) nr 3295/94 wprowadziło wspólne reguły w celu uniemożliwienia dopuszczania do swobodnego obrotu, wywozu, powrotnego wywozu lub poddawania procedurze zawieszającej towarów podrabianych i towarów pirackich oraz w celu skutecznego przeciwstawienia się nielegalnemu obrotowi takimi towarami, nie stając przy tym na przeszkodzie wolności handlu prowadzonemu zgodnie z prawem;
środki potwierdzające fakt posiadania praw własności intelektualnej wymagane zgodnie z art. 3 ust. 2 akapit pierwszy tiret drugie rozporządzenia (WE) nr 3295/94 powinny być ustanowione;
artykuł 14 rozporządzenia (WE) nr 3295/94 przewiduje, że Państwa Członkowskie mają przekazywać Komisji wszelkie istotne informacje mające związek z jego stosowaniem i że Komisja ma przekazywać te informacje innym Państwom Członkowskim; procedura wymiany takich informacji powinna być określona;
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3077/87 [2] powinno zostać uchylone;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Do celów art. 1 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 3295/94, zwanego dalej "rozporządzeniem podstawowym", osoba będąca właścicielem praw lub każda inna osoba uprawniona do korzystania z praw może być reprezentowana przez osobę fizyczną lub osobę prawną; do tych ostatnich zalicza się w szczególności stowarzyszenie, którego jedynym lub głównym zadaniem jest zarządzanie lub administrowanie prawami autorskimi bądź prawami pokrewnymi.
Artykuł 2
Dowód, że składający wniosek jest osobą będącą właścicielem jednego z praw określonych w art. 1 ust. 2 lit. a) i b) rozporządzenia podstawowego, który musi być przedstawiony przy ubieganiu się o dokonanie interwencji zgodnie z przepisami art. 3 ust. 2 tiret drugie tego rozporządzenia, ustala się następująco:
a) w przypadku gdy osoba będąca właścicielem praw składa wniosek sama:
- w przypadku praw zarejestrowanych lub dla których wniosek o rejestrację został złożony (znak towarowy bądź prawo do wzoru przemysłowego): dowód rejestracji we właściwym urzędzie lub dowód złożenia wniosku;
- w przypadku praw autorskich, praw pokrewnych lub praw odnoszących się do wzoru przemysłowego niezarejestrowanych lub dla których wniosek nie został złożony: każdy dowód potwierdzający jego autorstwo lub pierwotną własność prawa;
b) w przypadku gdy wniosek zostaje złożony przez inną osobę uprawnioną do korzystania z jednego z praw, określonych w art. 1 ust. 2 lit. a) i b) rozporządzenia podstawowego, w uzupełnieniu do wymaganego dowodu, określonego w lit. a), dokument na mocy którego osoba jest upoważniona do korzystania z danego prawa;
c) w przypadku gdy wniosek składa przedstawiciel osoby będącej właścicielem praw lub każda inna osoba upoważniona do korzystania z praw określonych w art. 1 ust. 2 lit. a) i b) rozporządzenia podstawowego, w uzupełnieniu do wymaganego dowodu, określonego w lit. a) i b), upoważnienie do takiej czynności.
Artykuł 3
Do przydatnych informacji określonych w art. 3 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia podstawowego zalicza się: szczegółowe dane dotyczące towaru, zwłaszcza jego wartość i opakowanie, jak również informacje, które umożliwiają odróżnienie go od towarów, w stosunku do których istnieje prawo ochronne. Zgodnie z art. 3 ust. 2 akapit drugi informacja powinna być tak dokładna, aby umożliwiała organom celnym dokonanie, bez nadmiernego wysiłku, skutecznej identyfikacji podejrzanych przesyłek, z zastosowaniem analizy ryzyka.
Artykuł 4
Jeżeli wniosek o dokonanie interwencji złożony został zgodnie z przepisami art. 4 rozporządzenia podstawowego przed upływem terminu trzech dni, to terminy określone w art. 7 tego rozporządzenia rozpoczynają swój bieg od dnia przyjęcia wniosku o dokonanie interwencji.
W przypadku gdy organ celny, zgodnie z przepisami art. 4 rozporządzenia podstawowego, zawiesi dokonanie zwolnienia lub zatrzyma towar, niezwłocznie informuje o tym zgłaszającego.
Artykuł 5
1.
Każde Państwo Członkowskie w możliwie najkrótszym czasie przekazuje Komisji szczegóły dotyczące:
a) przepisów ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych, które wprowadza w celu stosowania niniejszego rozporządzenia. Podobnie powiadamia Komisję o przepisach prawa krajowego stanowiących przeszkodę w poinformowaniu osoby będącej właścicielem praw, przewidziane w art. 6 ust. 1 akapit drugi i art. 8 ust. 3 rozporządzenia podstawowego;
b) właściwych służb celnych, odpowiedzialnych za przyjmowanie i rozpatrywanie pisemnych wniosków osoby będącej właścicielem praw, określonych w art. 3 ust. 8 rozporządzenia podstawowego.
2.
W celu umożliwienia Komisji nadzoru skutecznego stosowania procedury przewidzianej w rozporządzeniu podstawowym i opracowania we właściwym czasie sprawozdania, określonego w jego art. 15, każde Państwo Członkowskie przekazuje Komisji:
a) na koniec każdego roku kalendarzowego wykaz wszystkich wniosków sporządzonych na piśmie, na mocy art. 3 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, wraz z nazwiskiem i adresem osoby będącej właścicielem praw, krótki opis towarów i, w przypadku gdy jest to istotne, znaku towarowego oraz działań podjętych w odpowiedzi na wniosek;
b) na koniec każdego kwartału listę szczególnych przypadków, w których dokonano zatrzymania towarów lub ich zwolnienie zostało zawieszone.
Informacje dostarczane, dotyczące każdego przypadku muszą zawierać w szczególności:
- nazwisko i adres osoby będącej właścicielem praw, krótki opis towarów i, w przypadku gdy jest to istotne, znak towarowy oraz
- sytuację celną, kraj wysyłki lub przeznaczenia, rodzaj, ilość i zadeklarowaną wartość towarów, których zwolnienie zostało zawieszone lub, które zatrzymano, jak również datę takiego zawieszenia lub zatrzymania.
3.
Komisja przekazuje wszystkim Państwom Członkowskim we właściwym trybie informacje, które otrzymuje na mocy niniejszego artykułu.
Szczegółowe informacje dotyczące przypadków przewidzianych w ust. 2 lit. b) Komisja przekazuje wszystkim Państwom Członkowskim w okresach kwartalnych.
4.
Szczegółowe informacje przekazywane na mocy ust. 1, 2 i 3 mogą zostać użyte jedynie w celach przewidzianych w rozporządzeniu podstawowym.
Artykuł 6
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3077/87 traci moc z dniem 1 lipca 1995 r.
Artykuł 7
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) Nr 1368/95
z dnia 16 czerwca 1995 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2921/90 w sprawie pomocy w odniesieniu do produkcji kazeiny i kazeinianów z mleka odtłuszczonego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 804/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji oraz rozporządzeniem (WE) nr 3290/94 [2], w szczególności jego art. 11 ust. 3, a także mając na uwadze, co następuje:
ozporządzenie Komisji (EWG) nr 2921/90 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1756/93 [4], przewiduje, że pomoc w odniesieniu do produkcji kazeiny i kazeinianów z mleka odtłuszczonego jest przyznawana wyłącznie w przypadkach, gdy kazeina i kazeiniany spełniają niektóre wymogi co do ich składu; zdobyte doświadczenie pokazuje, że kazeina, zawierająca powyżej 5 %, ale nie więcej niż 17 % białka mleka, innego niż kazeina, nie odpowiada aktualnym wymogom rynku przestawiającego się na produkty o wysokiej jakości; pomoc w odniesieniu do produkcji takiej kazeiny powinna być wstrzymana;
z uwagi na tendencje rynku, dotyczące zarówno wspomnianych produktów, jak i odtłuszczonego mleka w proszku, pomoc ustalona niniejszym rozporządzeniem w odniesieniu do odtłuszczonego mleka w proszku przetwarzanego na kazeinę lub kazeiniany powinna zostać obniżona;
Komitet Zarządzający ds. Mleka i Przetworów Mlecznych nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 2921/90 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 2 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Pomoc w odniesieniu do 100 kilogramów mleka odtłuszczonego przetworzonego na kazeinę lub kazeiniany, jak określono w ust. 2, ustala się na 6,75 ECU.";
2) W art. 2 ust. 2 skreśla się lit. d), a art. 2 ust. 2 lit. e) otrzymuje oznaczenie art. 2 ust. 2 lit. d);
3) W art. 3 lit. a) zdanie drugie otrzymuje brzmienie:
Opis, jaki ma widnieć na produktach określonych w załączniku III, w zależności od przypadku, jest następujący: "Kazeina/kazeiniany zawierające ponad 5 %, ale nie więcej niż 17 % obliczonego w odniesieniu do całości zawartości białka mleka, jednocześnie wytrąconego białka mleka innego niż kazeina";
4) Załącznik III zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 1390/95
z dnia 20 czerwca 1995 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 671/95 w sprawie przyznania specjalnych ilości referencyjnych dla niektórych producentów mleka i przetworów mlecznych w Austrii i Finlandii
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3950/92 z dnia 28 grudnia 1992 r. ustanawiające dodatkową opłatę wyrównawczą w sektorze mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 630/95 [2], w szczególności jego art. 3 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie (WE) nr 671/95 [3] ustanawia przepisy o przyznawaniu specjalnych ilości referencyjnych niektórym producentom mleka w Austrii i Finlandii; w następstwie trudności administracyjnych w Austrii, za które strony zainteresowane nie ponoszą odpowiedzialności, nie było możliwe w niektórych przypadkach dotrzymanie nieprzekraczalnego terminu ustalonego dla składania wniosków przez producentów; należy zatem wziąć pod uwagę ten fakt i taki termin zmienić;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 2 rozporządzenia (WE) nr 671/95 tiret pierwsze i drugie otrzymują brzmienie:
"— przed dniem 1 maja poprzedzającym datę, kiedy kończy się okres częściowego lub całkowitego przerwania produkcji lub przed dniem 30 czerwca 1995 r., jeśli okres ten kończy się w 1995 r.,
— przed dniem 30 czerwca 1995 r., w przypadku wniosków złożonych przez producentów, którzy spełniają warunki określone w art. 1 ust. 1 lit. c)."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 1422/95
z dnia 23 czerwca 1995 r.
ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze dotyczące przywozu melasy w sektorze cukru i zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 785/68
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1785/81 z dnia 30 czerwca 1981 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1] zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1101/95 [2], w szczególności jego art. 14 ust. 2, art. 15 ust. 4, art. 15a, art. 16 ust. 4 i art. 39,
a także mając na uwadze, co następuje: w wyniku porozumienia w sprawie rolnictwa zawartego w ramach wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej zwanego dalej "porozumieniem", niektóre zasady wspólnotowe dotyczące przywozu w sektorze cukru muszą zostać dostosowane z dniem 1 lipca 1995 r., w szczególności w odniesieniu do melasy;
od czasu porozumienia wszystkie środki mające na celu ograniczenie przywozu produktów rolnych zostały przekształcone w cło w ramach Wspólnej Taryfy Celnej, zwane dalej "cłami taryfy celnej", dlatego zmienne opłaty przywozowe wprowadzone w ramach wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru muszą zostać zniesione; wymaga to ustanowienia specjalnych szczegółowych przepisów wykonawczych w celu zawieszenia ceł przywozowych oraz ustanowienia dodatkowych ceł przywozowych, zwanych dalej "dodatkowymi cłami", a także określenia ceny cif melasy z buraków i melasy z trzciny cukrowej;
pożądane jest, aby wprowadzenie tych zasad w życie, za których stosowanie odpowiedzialne są Państwa Członkowskie, było przeprowadzone w możliwie najbardziej scentralizowany sposób;
aby umożliwić jak najlepsze zarządzanie i niezbędną przejrzystość w odniesieniu do podmiotów działających na rynku melasy, należy po pierwsze zapewnić cotygodniowe określanie i ustalanie, zgodnie z rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 785/68 z dnia 26 czerwca 1968 r. ustalającym jakość standardową oraz ustanawiającym szczegółowe zasady obliczania ceny CIF na melasę [3], cen CIF w odniesieniu do melasy, określonych w art. 15 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 1785/81, zwanych dalej "cenami reprezentatywnymi", na rynku światowym melasy, a po drugie należy ustanowić dodatkowe cła zgodnie z odpowiednimi przepisami Porozumienia; w tych celach, uwzględniając jednocześnie niedobory produkcyjne we Wspólnocie, pożądane jest, aby zapewnić, w przypadku spełnienia warunków ustalonych w art. 14 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1785/81, zawieszenie ceł przywozowych ze skutkiem natychmiastowym, za wyjątkiem sytuacji, w której podejmowana jest inna decyzja w związku z ryzykiem zakłócenia sytuacji na wspólnotowym rynku melasy wynikającym z tego zawieszenia;
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1389/90 [4] ustanawia przepisy dotyczące zarządzania kontyngentem Wspólnoty o wysokości 600000 ton melasy pochodzącej z państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku lub krajów i terytoriów zamorskich, w obrębie których byłaby stosowana obniżona opłata w odniesieniu do przywozu do Wspólnoty; z tych samych przedstawionych powyżej powodów należy przekształcić opłaty w cło przywozowe zachowując obowiązujące warunki zarządzania; uwzględniając że cło przywozowe na melasę od dnia 1 lipca 1995 r. będzie niższe niż opłata, która mogła być stosowana przed tą datą, należy ustalić dla wymienionego kontyngentu wysokość ceł przywozowych na poziomie zerowym, bez możliwości nakładania dodatkowych ceł na ten kontyngent;
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1411/70 [5] i (EWG) 1389/90 powinno zostać uchylone z dniem 1 lipca 1995 r.;
tendencje istniejące w odniesieniu do przywozu melasy do Wspólnoty wykazują, że port w Amsterdamie stał się punktem granicznym; dlatego należy zmienić rozporządzenie (EWG) nr 785/68;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Dodatkowe cła określone w art. 15 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1785/81 stosuje się w odniesieniu do melasy oznaczonej kodami CN 17031000 i 17039000.
2. Do celów niniejszego rozporządzenia ceny reprezentatywne w odniesieniu do melasy na rynku światowym lub na rynku przywozowym Wspólnoty określone w art. 15 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 1785/81 oznaczają ceny CIF w odniesieniu do tych produktów, ustanowione i ustalone przez Komisję zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 785/68.
Ceny te są zazwyczaj ustalane co tydzień zgodnie z procedurą określoną w art. 41 rozporządzenia (EWG) nr 1785/81.
Stosowane są do chwili wejścia w życie nowych ustaleń.
3.
Jeśli z powodu braku informacji na temat możliwości sprzedaży melasy z buraków, oznaczonej kodem CN 17039000, Komisja nie jest w stanie ustalić na dany tydzień ceny reprezentatywnej tego typu melasy z buraków, stosowana jest w dalszym ciągu cena reprezentatywna dotychczas obowiązująca dla tego typu.
Jednakże taka cena reprezentatywna nie może obowiązywać dłużej niż przez 4 tygodnie.
Po upływie tego okresu cena reprezentatywna melasy z buraków oznaczonej kodem CN 17039000 zostanie ustalona na podstawie obowiązującej ceny reprezentatywnej melasy z trzciny cukrowej, oznaczonej kodem CN 17031000 powiększonej o stawkę ryczałtową 0,30 ECU za 100 kilogramów, z uwzględnieniem ceny spustowej w odniesieniu do melasy z buraków.
Artykuł 2
W odniesieniu do 100 kilogramów melasy standardowej jakości, określonej w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 785/68, cena spustowa określona w art. 15 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1785/81 stanowi równowartość:
a) 7,90 ECU w odniesieniu do melasy oznaczonej kodem CN 17031000;
b) 8,20 ECU w odniesieniu do melasy oznaczonej kodem CN 17039000.
Artykuł 3
1.
Wysokość dodatkowych ceł w odniesieniu do każdego z rodzajów melasy, określonych w art. 1 ust. 1 wynikających ze stosowania odpowiednich cen reprezentatywnych jest ustalana co tydzień jednocześnie z cenami reprezentatywnymi ustalonymi w ust. 2.
2.
Jeżeli różnica między odpowiednią ceną spustową, określoną w art. 2, i ceną importową cif uwzględnianą przy ustanawianiu dodatkowego cła, zgodnie z art. 4:
a) jest równa lub niższa niż 10 % ceny spustowej, dodatkowe cło wynosi zero;
b) wynosi powyżej 10 %, ale jest mniejsza lub równa 40 % ceny spustowej, dodatkowe cło wynosi 30 % kwoty powyżej 10 %;
c) wynosi powyżej 40 %, ale jest mniejsza lub równa 60 % ceny spustowej, dodatkowe cło wynosi 50 % kwoty powyżej 40 %, do której dodawane jest dodatkowe cło określone w lit. b);
d) wynosi powyżej 60 %, ale jest mniejsza lub równa 75 % ceny spustowej, dodatkowe cło wynosi 70 % kwoty powyżej 60 %, do której dodawane jest dodatkowe cło określone w lit. b) i c);
e) wynosi powyżej 75 % ceny spustowej, dodatkowe cło wynosi 90 % kwoty powyżej 75 %, do której dodawane jest dodatkowe cło określone w lit. b), c) i d).
Artykuł 4
1.
W razie braku zgłoszenia, określonego w ust. 2, lub w przypadku gdy cena importowa cif danej przesyłki, określonej w ust. 2 jest mniejsza niż odpowiednia cena reprezentatywna ustalona przez Komisję, cena importowa cif tej przesyłki, jaka powinna być uwzględniona przy nakładaniu dodatkowego cła, jest ceną reprezentatywną określoną w art. 1 ust. 2 lub 3.
2.
Importer, na wniosek przedłożony właściwym władzom importującego Państwa Członkowskiego w momencie zatwierdzania zgłoszenia przywozowego, może uzyskać w celu ustanowienia dodatkowego cła, cenę importową cif danej przesyłki, przeliczoną na cenę melasy o jakości standardowej zdefiniowanej w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 785/68, stosowaną w celu ustalenia dodatkowego cła, gdy wymieniona powyżej cena CIF jest wyższa niż obowiązująca cena reprezentatywna, określona w art. 1 ust. 2 lub 3.
Cena importowa cif danej przesyłki jest przeliczana na cenę melasy odpowiadającej jakości standardowej przez dostosowanie zgodnie z art. 6 rozporządzenia (EWG) nr 785/68.
W takich przypadkach cena importowa cif danej przesyłki w celu ustalenia dodatkowego cła, obowiązuje pod warunkiem, że zainteresowana strona przedstawi właściwym władzom importującego Państwa Członkowskiego przynajmniej następujące dowody:
- umowę zakupu lub równoważny dowód,
- umowę ubezpieczenia,
- fakturę,
- umowę przewozu (gdzie to stosowne),
- świadectwo pochodzenia,
- konosament, w przypadku transportu morskiego,
w ciągu trzydziestu dni od daty zatwierdzenia zgłoszenia przywozowego.
Dane Państwo Członkowskie może zażądać wszelkich innych informacji lub dokumentów dla potwierdzenia wniosku.
Z chwilą złożenia wniosku stosuje się wspomniane dodatkowe cło w wysokości ustalonej przez Komisję.
Jednak różnica między odpowiednim dodatkowym cłem ustalonym przez Komisję i dodatkowym cłem ustanowionym na podstawie ceny importowej cif danej przesyłki powoduje, na wniosek zainteresowanej strony, złożenie przez nią zabezpieczenia zgodnie z art. 248 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 [6].
Zabezpieczenie jest zwracane z chwilą, gdy właściwe władze importującego Państwa Członkowskiego zatwierdzą wniosek na podstawie dowodów dostarczonych przez zainteresowaną stronę.
Właściwe władze Państwa Członkowskiego odrzucają wniosek, jeżeli uznają, że przedstawione dowody go nie uzasadniają.
Jeżeli władze odrzucą wniosek, zabezpieczenie zostaje zatrzymane.
3.
Państwa Członkowskie informują Komisję co tydzień, w odniesieniu do poprzedniego tygodnia, o wielkości przywozu wynikającej z przyjętych wniosków, określonych w ust. 2, z wyszczególnieniem odpowiednich ilości produktów i ceł.
Artykuł 5
Jeżeli cena reprezentatywna, określona w art. 1 ust. 2 plus cło przywozowe obowiązujące w odniesieniu do melasy z trzciny cukrowej oznaczonej kodem CN 17031000 lub w odniesieniu do melasy z buraków cukrowych oznaczonej kodem CN 17039000, dla danego produktu łącznie przekraczają wysokość ceny, która została użyta za podstawę w danym roku obrotowym do określenia przychodu ze sprzedaży melasy zgodnie z przepisami art. 14 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1785/81, wówczas cła przywozowe są zawieszane i zastępowane kwotą stanowiącą różnicę ustaloną przez Komisję. Kwota ta jest ustalana jednocześnie z cenami reprezentatywnymi określonymi w art. 1 ust. 2.
Jeżeli jednak istnieje ryzyko, że zawieszenie ceł przywozowych może być niekorzystne dla wspólnotowego rynku melasy, można ustanowić przepis dotyczący niestosowania zawieszenia przez szczególny okres czasu zgodnie z tą samą procedurą.
Artykuł 6
1.
Cło przywozowe obowiązujące w odniesieniu do melasy z trzciny cukrowej oznaczonej kodem CN 17031000 lub w odniesieniu do melasy z buraków oznaczonej kodem CN 17039000 pochodzących z państw AKP, zostaje zredukowane do zera, do wysokości kontyngentu 600000 ton na rok obrotowy.
2.
Do celów niniejszego artykułu pojęcie "produkt pochodzący" i metody współpracy administracyjnej są określone w protokole nr 1 stanowiącym Załącznik do Czwartej Konwencji AKP-EWG z Lomé.
3.
W celu uzyskania świadczenia preferencyjnego importer przedłoży właściwym władzom importującego Państwa Członkowskiego deklarację wprowadzenia do swobodnego obrotu wraz z wnioskiem o przyznanie świadczenia w odniesieniu do produktu objętego niniejszym rozporządzeniem.
Jeśli deklaracja zostanie przyjęta przez właściwe władze Państwa Członkowskiego, władze te zawiadomią Komisję o wnioskach dotyczących ciągnienia z danego kontyngentu.
4.
Wnioski o ciągnienie oznaczone datą przyjęcia deklaracji o wprowadzeniu do swobodnego obrotu są bezzwłocznie przekazywane Komisji.
5.
Ciągnienia są przyznawane przez Komisję na podstawie daty przyjęcia deklaracji o wprowadzeniu do swobodnego obrotu przez właściwe władze importującego Państwa Członkowskiego w zakresie dopuszczalnym w ramach dostępnego salda.
Wszelkie ciągnienia niewykorzystane są, tak szybko jak to możliwe, zwracane do kontyngentu przyznanego na dany rok obrotowy.
W przypadkach, gdy ilości przedstawione we wnioskach przekraczają dostępne saldo kontyngentu, przydziały przyznawane są na bazie pro rata w odniesieniu do wniosków.
Komisja informuje Państwa Członkowskie tak szybko jak to możliwe o przeprowadzonych ciągnieniach.
6.
Każde Państwo Członkowskie gwarantuje importerom danego produktu równy i stały dostęp do kontyngentu w zakresie określonym pozostałą wielkością kontyngentu.
Artykuł 7
W art. 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia (EWG) nr 785/68, wyraz "Rotterdam" zastępuje się wyrazem "Amsterdam".
Artykuł 8
Rozporządzenia (EWG) nr 1411/70 i (EWG) nr 1389/90 tracą moc.
Artykuł 9
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 1995 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 1423/95
z dnia 23 czerwca 1995 r.
ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze dotyczące przywozu produktów innych niż melasy w sektorze cukru
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1785/81 z dnia 30 czerwca 1981 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1101/95 [2], w szczególności jego art. 14 ust. 2, art. 15 ust. 4 i art. 39,
a także mając na uwadze, co następuje: w wyniku Porozumienia w sprawie Rolnictwa zawartego w ramach wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, zwanego dalej "Porozumieniem", niektóre zasady wspólnotowe dotyczące przywozu w sektorze cukru muszą zostać dostosowane z dniem 1 lipca 1995 r.;
w wyniku Porozumienia wszystkie środki mające na celu ograniczenie przywozu produktów rolnych zostały przekształcone w cło w ramach Wspólnej Taryfy Celnej, zwane dalej "cłami taryfy celnej", zmienne opłaty przywozowe wprowadzone w ramach wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru muszą zostać zniesione; dlatego należy wprowadzić specjalne szczegółowe przepisy wykonawcze, ustalić dodatkowe cła przywozowe, zwane dalej "dodatkowymi cłami", określić ceny CIF cukru; w tym odniesieniu przepisy te, za których stosowanie odpowiedzialne są Państwa Członkowskie, powinny być stosowane z możliwie najwyższym stopniem centralizacji;
w celu zapewnienia jak najlepszego zarządzania i niezbędnej przejrzystości w odniesieniu do podmiotów działających na rynku cukru należy po pierwsze zapewnić cotygodniowe określanie i ustalanie, zgodnie z rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 784/68 z dnia 26 czerwca 1968 r., ustanawiającym szczegółowe zasady obliczania cen CIF w odniesieniu do cukru białego i cukru surowego [3], cen CIF w odniesieniu do cukru białego i cukru surowego, określonych w art. 15 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 1785/81, zwanych dalej "cenami reprezentatywnymi", na światowym rynku cukru, a po drugie ustanowić dodatkowe cło zgodnie z odpowiednimi przepisami Porozumienia;
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 837/68 [4], zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1428/78 [5], powinno zostać uchylone z dniem 1 lipca 1995 r.;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Dodatkowe cło określone w art. 15 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1785/81 stosuje się w odniesieniu do produktów oznaczonych kodami CN 17011110, 17011190, 17011210, 17011290, 17019100, 17019910, 17019990 i 17029099.
2. Do celów niniejszego rozporządzenia ceny reprezentatywne w odniesieniu do cukru białego i cukru surowego na rynku światowym lub na rynku przywozowym Wspólnoty, określone w art. 15 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 1785/81, oznaczają ceny importowe CIF ustanowione w ramach rozporządzenia (EWG) nr 784/68, zwane dalej "cenami reprezentatywnymi".
Ceny te są ustalane dla każdego roku gospodarczego, zgodnie z procedurą ustaloną w art. 41 rozporządzenia (EWG) nr 1785/81, przy czym Komisja może je zmieniać w tym okresie, jeżeli wahania wartości składników kalkulacji powodują wzrost lub spadek o 0,5 ECU lub więcej na 100 kg w stosunku do ustalonych wcześniej cen reprezentatywnych.
3.
Cena reprezentatywna w odniesieniu do produktów oznaczonych kodem CN 17029099 jest ceną reprezentatywną ustaloną dla cukru białego stosowaną za 1 % zawartości sacharozy na 100 kg netto danego produktu.
Artykuł 2
W odniesieniu do 100 kg produktu netto cena spustowa, określona w art. 15 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1785/81, stanowi równowartość:
a) 53,10 ECU w odniesieniu do cukru białego oznaczonego kodami CN 17019910 i 17019990, odpowiadającego jakości standardowej określonej w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 793/72 [6];
b) 64,7 ECU w odniesieniu do cukru oznaczonego kodem CN 17019100;
c) 54,10 ECU w odniesieniu do surowego cukru z buraków oznaczonego kodem 17011290, odpowiadającego jakości standardowej określonej w art. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 431/68 [7];
d) 41,30 ECU w odniesieniu do surowego cukru z buraków oznaczonego kodem 17011210, odpowiadającego jakości standardowej określonej w art. 1 rozporządzenia (EWG) 431/68;
e) 55,20 ECU w odniesieniu do surowego cukru trzcinowego oznaczonego kodem 17011190, odpowiadającego jakości standardowej określonej w art. 1 rozporządzenia (EWG) 431/68;
f) 41,80 ECU dla surowego cukru trzcinowego oznaczonego kodem 17011110, odpowiadającego jakości standardowej określonej w art. 1 rozporządzenia (EWG) 431/68;
g) 1,184 ECU dla produktów oznaczonych kodem CN 17029099 za 1 % zawartości sacharozy.
Artykuł 3
1.
Dodatkowe cło wynikające ze stosowania danych cen reprezentatywnych jest ustalane i modyfikowane w odniesieniu do każdego z produktów określonych w art. 1 ust. 1 jednocześnie z cenami reprezentatywnymi podanymi w ust. 2.
2.
Jeżeli różnica między daną ceną spustową określoną w art. 2 i ceną importową CIF uwzględnianą przy ustanawianiu dodatkowego cła, zgodnie z art. 4:
a) jest równa lub niższa niż 10 % ceny spustowej, dodatkowe cło wynosi zero;
b) wynosi powyżej 10 %, ale nie przekracza 40 % ceny spustowej, dodatkowe cło wynosi 30 % kwoty powyżej 10 %;
c) wynosi powyżej 40 %, ale nie przekracza 60 % ceny spustowej, dodatkowe cło wynosi 50 % kwoty powyżej 40 %, do której dodawane jest dodatkowe cło określone w lit. b);
d) wynosi powyżej 60 %, ale nie przekracza 75 % ceny spustowej, dodatkowe cło wynosi 70 % kwoty powyżej 60 %, do której dodawane są dodatkowe cła, określone w lit. b) i c);
e) wynosi powyżej 75 % ceny spustowej, dodatkowe cło wynosi 90 % kwoty powyżej 75 %, do której dodawane są dodatkowe cła określone w lit. b), c) i d).
Artykuł 4
1.
W razie braku zgłoszenia określonego w ust. 2 lub w przypadku, gdy cena importowa CIF danej przesyłki, określonej w ust. 2, jest mniejsza niż odpowiednia cena reprezentatywna ustalona przez Komisję, cena importowa CIF danej przesyłki, jaka powinna być uwzględniona przy nakładaniu dodatkowego cła, jest ceną reprezentatywną określoną w art. 1 ust. 2 lub 3.
2. Gdy cena CIF danej przesyłki jest wyższa niż odpowiednia cena reprezentatywna określona w art. 1 ust. 2 lub 3, importer, na wniosek przedłożony właściwym władzom importującego Państwa Członkowskiego, w momencie zatwierdzania zgłoszenia przywozowego może uzyskać w celu ustanowienia dodatkowego cła cenę importową CIF danej przesyłki cukru białego albo cukru surowego przeliczoną na jakość standardową, zdefiniowaną odpowiednio w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 793/72 i art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 431/68 lub cenę równoważną dla produktu oznaczonego kodem CN 17029099.
Cena importowa CIF danej przesyłki jest przeliczana na cenę cukru odpowiadającego jakości standardowej przez dopasowanie zgodnie z odpowiednimi przepisami art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 784/68.
W takich przypadkach obowiązuje cena importowa CIF danej przesyłki w celu ustanowienia dodatkowego cła, pod warunkiem że zainteresowana strona przedstawi właściwym władzom importującego Państwa Członkowskiego przynajmniej następujące dowody:
- umowę zakupu lub równoważny dowód,
- umowę ubezpieczenia,
- fakturę,
- umowę przewozu (gdzie to stosowne),
- świadectwo pochodzenia,
- konosament, w przypadku transportu morskiego,
w ciągu trzydziestu dni od daty zatwierdzenia zgłoszenia przywozowego.
Dane Państwo Członkowskie może zażądać wszelkich innych informacji lub dokumentów dla potwierdzenia wniosku.
Z chwilą złożenia wniosku obowiązuje wspomniane dodatkowe cło w wysokości ustalonej przez Komisję.
Jednak różnica między odpowiednim dodatkowym cłem ustalonym przez Komisję a dodatkowym cłem ustanowionym w oparciu o cenę importową CIF danej przesyłki pociąga za sobą, na wniosek zainteresowanej strony, złożenie przez nią zabezpieczenia, zgodnie z art. 248 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 [8].
Zabezpieczenie jest zwracane z chwilą, gdy właściwe władze importującego Państwa Członkowskiego zatwierdzą wniosek na podstawie dowodów dostarczonych przez zainteresowaną stronę.
Właściwe władze Państwa Członkowskiego nie zaakceptują wniosku, jeżeli uznają, że przedstawione dowody go nie uzasadniają.
Jeżeli władze nie zaakceptują wniosku, zabezpieczenie zostaje zatrzymane.
3.
Państwa Członkowskie informują Komisję co tydzień, w odniesieniu do poprzedniego tygodnia, o wielkości importu wynikającym z przyjęcia wniosków, określonych w ust. 2, z wyszczególnieniem odpowiednich ilości produktów i ceł.
Artykuł 5
1.
Jeżeli wydajność importowanego cukru surowego, zgodnie z art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 431/68, różni się od wydajności ustalonej dla jakości standardowej, cła taryfy celnej i dodatkowe cło, jakie mają być pobrane od 100 kg wspomnianego cukru surowego, są obliczane przez pomnożenie odpowiedniego cła ustalonego w odniesieniu do cukru surowego o standardowej jakości przez współczynnik korygujący.
Współczynnik korygujący otrzymuje się przez podzielenie procentowej wydajności importowanego cukru surowego przez liczbę 92.
2.
Zawartość sacharozy z uwzględnieniem innego cukru wyrażonego w postaci sacharozy, zgodnie z art. 2 ust. 1 lit. g), jest określana metodą Landa i Eynona (metoda redukcji miedzi) w roztworze inwertowanym według Clerget-Herzfelda.
Określona w ten sposób zawartość cukru jest wyrażana w postaci sacharozy przez pomnożenie jej przez 0,95.
Bez względu na poprzedni akapit zawartość sacharozy, w tym inne cukry wyrażone w postaci sacharozy, lub produkty zawierające poniżej 85 % sacharozy oraz cukier inwertowany wyrażony jako sacharoza jest określana poprzez ustalenie zawartości suchej masy.
Zawartość suchej masy jest określana zgodnie z ciężarem właściwym roztworu rozcieńczonego w proporcji 1:1 w masie, a dla produktów w formie stałej przez suszenie.
Zawartość suchej masy jest wyrażana jako sacharoza pomnożona przez współczynnik 1.
Artykuł 6
Rozporządzenie (EWG) nr 837/68 traci moc.
Artykuł 7
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 1995 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie komisji (WE) NR 1429/95
z dnia 23 czerwca 1995 r.
w sprawie zasad stosowania refundacji wywozowych w sektorze przetworów owocowych i warzywnych innych niż te przyznawane w przypadku dodawanego cukru
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 426/86 z dnia 24 lutego 1986 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku przetworów owocowych i warzywnych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1032/95 [2], w szczególności jego art. 13 ust.8 art. 14 ust. 5 i art. 14a ust. 7,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3290/94 z dnia 22 grudnia 1994 r. w sprawie dostosowań i przejściowych uzgodnień wymaganych w sektorze rolnym w celu wdrożenia porozumień zawartych w ramach wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej [3], w szczególności jego art. 3, a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 13 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 426/86 nakłada wymóg pozwolenia na wywóz w celu otrzymania refundacji wywozowej;
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3719/88 [4], ostatnio zmienione rozporządzeniem nr 1199/95 [5] (WE), ustanawia szczegółowe zasady stosowania pozwoleń na przywóz i wywóz oraz świadectw o wcześniejszym ustaleniu refundacji dla produktów rolnych;
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3846/87 [6], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 836/95 [7], ustanawia nomenklaturę produktów rolnych dla refundacji wywozowych;
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3665/87 [8], ostatnio zmienione rozporządzeniem nr 331/95 [9], ustanawia wspólne szczegółowe zasady stosowania refundacji wywozowych dla produktów rolnych; te szczegółowe zasady muszą być uzupełnione o zasady specyficzne dla sektora produktów przetworów owocowych i warzywnych;
zgodnie z art. 13 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 426/86 refundacje mają być ustalane z uwzględnieniem limitów wynikających z porozumień zawartych zgodnie z art. 228 Traktatu;
Komisja musi ustalić stawki refundacji i maksymalne ilości kwalifikujące się do przyznania refundacji; te kwoty i ilości muszą być ustalone na okres przydziału pozwoleń na wywóz; można je poddać korekcie po uwzględnieniu czynników ekonomicznych;
w celu zabezpieczenia prawidłowego zarządzania ilościami przeznaczonymi do wywozu pozwolenia na wywóz powinny nakładać wymóg wcześniejszego ustalenia refundacji; należy przyznać czas do namysłu przed wydaniem pozwolenia oraz należy dostarczyć szczegóły dotyczące informacji, które mają być przekazane Komisji, oraz określić ich formę;
Państwa Członkowskie powinny wyznaczyć władze odpowiedzialne za wydawanie pozwoleń;
pozwolenie powinno być wydane po złożeniu zabezpieczenia i przedłożeniu deklaracji, że produkty zostały otrzymane z warzyw i owoców pochodzących ze zbiorów uzyskanych we Wspólnocie;
w ramach tolerancji ilość wywieziona, za którą refundacje mogą być wypłacone, nie może przekroczyć ilości, o którą wystąpiono we wniosku o pozwolenie;
Państwa Członkowskie powinny regularnie przekazywać Komisji informacje o wnioskach o pozwolenia;
Komitet Zarządzający ds. Przetworów Owocowych i Warzywnych nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Stawki refundacji, o których mowa w art. 13 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 426/86 dla produktów, którym przyznawane są refundacje wywozowe w sektorze przetworów owocowych i warzywnych, są ustanowione w tym samym czasie, co ilości, dla których mogą być wydane pozwolenia z wcześniejszym ustaleniem refundacji.
2.
Stawki i ilości, o których mowa w ust. 1, są ustalane na każdy okres przydziału pozwoleń.
3.
Tam gdzie to konieczne, ilości, o których mowa w ust. 1, mogą być poddane korekcie, w miarę zmian w produkcji we Wspólnocie oraz perspektyw wywozu.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie wyznaczają agencję lub agencje odpowiedzialne za wystawianie pozwoleń na wywóz, o których mowa w art. 13 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 426/86 i poinformują o tym Komisję.
Artykuł 3
1.
Eksporterzy występują o pozwolenia z wcześniejszym ustaleniem refundacji do właściwych władz Państw Członkowskich w celu przyznania refundacji na podstawie stawki obowiązującej w dniu złożenia wniosku.
Do wniosków o pozwolenie dołącza się:
- potwierdzenie złożenia zabezpieczenia w wysokości połowy kwoty refundacji obowiązującej w dniu składania podania, za eksport, o którym mowa,
- deklarację, że produkty, które mają być wywiezione, zostały pozyskane z owoców i warzyw pochodzących ze zbiorów we Wspólnocie.
2.
Wnioski o pozwolenia oraz same pozwolenia zawierają w rubryce 16 jedenastocyfrowy kod produktu nomenklatury produktów rolnych podlegających refundacji wywozowej, znajdującej się w rozporządzeniu (EWG) nr 3846/87.
Na wniosek zainteresowanego podany kod może być zastąpiony przez inny kod, już po wydaniu pozwolenia, pod warunkiem że stosowana stawka refundacji jest taka sama, a kod tego produktu mieści się w tej samej kategorii.
Kategoria, w rozumieniu drugiego akapitu art. 13a rozporządzenia (EWG) nr 3719/88, oznacza następujące klasy produktów:
- suszone winogrona zakwalifikowane w ramach CN do kodu 080620,
- wiśnie czasowo konserwowane zakwalifikowane w ramach CN do kodu 081210,
- pomidory przetworzone lub konserwowane inaczej niż za pomocą octu lub kwasu octowego zakwalifikowane w ramach CN do kodu 200210,
- owoce konserwowane cukrem zakwalifikowane w ramach CN do kodu 2006,
- orzechy, inne niż ziemne, gotowe, zakwalifikowane w ramach CN do kodu 200819,
- sok pomarańczowy zakwalifikowany w ramach CN do kodów 200911 i 200919, z zawartością cukru 10o Brix lub więcej, lecz mniej niż 22o Brix,
- sok pomarańczowy zakwalifikowany w ramach CN do kodów 200911 i 200919, z zawartością cukru 22o Brix lub więcej, lecz mniej niż 33o Brix,
- sok pomarańczowy zakwalifikowany w ramach CN do kodów 200911 i 200919, z zawartością cukru 33o Brix lub więcej, lecz mniej niż 44o Brix,
- sok pomarańczowy zakwalifikowany w ramach CN do kodów 200911 i 20099, z zawartością cukru 44o Brix i więcej, lecz mniej niż 55o Brix,
- sok pomarańczowy zakwalifikowany w ramach CN kodów 200911 i 200919, z zawartością cukru 55o Brix lub więcej.
3.
Jeden z następujących zapisów znajduje się w rubryce 22 pozwolenia:
- Restitucion valida para.… (cantidad por la que se haya expedido el certificado) como maximo
- Restitutionen omfatter hoejst… (den maengde, licensen er udstedt for)
- Erstattung gueltig fuer hoechstens… (Menge, fuer die die Lizenz erteilt wurde)
- Επιστροφή που ισχύει για…(ποσότητα για την οποία εκδίδεται το πιστοποιητικό) κατ' ανώτατο όριο
- Refund valid for not more than… (quantity for which licence issued)
- Restitution valable pour… (quantité pour laquelle le certificat est délivré) au maximum
- Restituzione valida al massimo per… (quantitative per il quale è rilasciato il titolo)
- Restitutie voor ten hoogste… (hoeveelheid waarvoor het certificaat is afgegeven)
- Restituiçao valida para… (quantidade em relaçao à qual é emitido o certificado), no maximo
- Vientituki voimassa enintaeaen… (maeaerae, jolle todistus on annettu) osalta
- Bidrag som gaeller foer hoegst… (kvantitet foer vilken licensen skall utfaerdas).
Artykuł 4
1.
Komisja sprawdza w stosunku do każdej kategorii produktu przewidzianej w art. 3 ust. 2, kolejno na każdy dzień składania wniosków, czy ogólne ilości, o które wystąpiono zgodnie z art. 3, przekraczają ilość, o której mowa w art. 1,
- minus ilości, na które pozwolenia z wcześniejszym ustaleniem refundacji zostały wydane podczas danego okresu wydawania, nie wliczając pozwoleń wydawanych na pomoc żywnościową, jak przewiduje art. 10 ust. 4 Porozumienia o Rolnictwie zawartego podczas wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej,
- minus ilości, dla których refundacje zostały przyznane bez pozwolenia na mocy akapitu drugiego art. 2a rozporządzenia (EWG) nr 3665/87, zgodnie z informacjami, jakimi dysponuje Komisja,
- plus ilości przewidziane w art. 5,
- plus ilości objęte wnioskami wycofanymi i zgodnie z ust. 4 niniejszego artykułu,
- plus ilości, na które wydano pozwolenia, lecz których nie wykorzystano,
- plus ilości niewykorzystane w ramach tolerancji przewidzianej w art. 8 ust. 5 rozporządzenia (EWG) nr 3719/88.
W przypadku przekroczenia Komisja ustanawia procentową redukcję lub decyduje o odrzuceniu wniosków.
2.
Pozwolenia na wywóz są wydawane piątego dnia roboczego, licząc od dnia złożenia wniosku, pod warunkiem że nie podjęto w tym czasie żadnych szczególnych środków, o których mowa w ust. 1.
3.
Pozwolenia są ważne przez okres pięciu miesięcy, licząc od daty ich wydania.
4.
Tam, gdzie zgodnie z ust. 1 ma zastosowanie procentowa redukcja, wnioski o wydanie pozwolenia mogą być wycofane w ciągu 10 dni roboczych od daty opublikowania procentowej redukcji.
Wycofanie powoduje zwolnienie zabezpieczenia.
Zabezpieczenie jest również zwalniane w przypadku odrzucenia wniosków.
5. Ilości wywiezione w ramach tolerancji, o której mowa w art. 8 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 3719/88, nie kwalifikują się do płatności refundacji.
Artykuł 5
Na koniec każdego okresu przydziału pozwoleń, o którym mowa w art. 1, niewykorzystane ilości produktów są dołączane, jeśli to niezbędne, do tych ustalonych na kolejny okres, proporcjonalnie do ilości i/lub wydatków wstępnie ustalonych dla każdego produktu i w ramach limitów wynikających z porozumień zawartych zgodnie z art. 228 Traktatu.
Artykuł 6
Państwa Członkowskie przesyłają Komisji faksem informację, zgodnie ze wzorem podanym w Załączniku, nie później niż do godz. 12.00 (czasu brukselskiego) w poniedziałki i czwartki każdego tygodnia, uwzględniającą, na każdy dzień roboczy, dla każdej kategorii produktu i dla każdego miejsca przeznaczenia:
- ilości, o pozwolenia dla których wnioskowano, lub, w odpowiednim przypadku, brak wniosków,
- ilości, dla których refundacje zostały przyznane bez pozwolenia, zgodnie z akapitem drugim art. 2a rozporządzenia (EWG) nr 3665/87,
- ilości objęte przez wnioski wycofane zgodnie z art. 4 ust. 4,
- ilości, dla których pozwolenia zostały wydane, ale nie zostały wykorzystane,
- ilości niewykorzystane w ramach tolerancji, o której mowa w art. 8 ust. 5 rozporządzenia (EWG) nr 3719/88,
za okres do dnia roboczego poprzedzającego dzień przekazania informacji.
Ilości te są rozbite według tego, czy wchodzą lub nie w zakres pomocy żywnościowej, o której mowa w art. 10 ust. 4 Porozumienia o Rolnictwie, zawartego podczas wielostronnych negocjacji handlowych w ramach Rundy Urugwajskiej.
Artykuł 7
Przyznanie refundacji na mocy art. 14 a ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 426/86 wyklucza przyznanie refundacji na mocy art. 14a ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 426/86 i odwrotnie.
Artykuł 8
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 26 czerwca 1995 r.
Jednakże art. 6 stosuje się od dnia 29 czerwca 1995 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 1439/95
z dnia 26 czerwca 1995 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 3013/89 w odniesieniu do przywozu i wywozu produktów sektora mięsa baraniego i koziego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3013/89 z dnia 25 września 1989 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa baraniego i koziego [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1265/95 [2], w szczególności jego art. 9 ust. 2 i art. 12 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3290/94 z dnia 22 grudnia 1994 r. w sprawie dostosowań i przejściowych uzgodnień wymaganych w sektorze rolnym w celu wprowadzenia w życie porozumień zawartych w ramach wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej [3], w szczególności jego art. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3491/93 z dnia 13 grudnia 1993 r. w sprawie niektórych procedur stosowania Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi a Republiką Węgierską [4], w szczególności jego art. 1,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3492/93 z dnia 13 grudnia 1993 r. w sprawie niektórych procedur stosowania Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi a Rzeczpospolitą Polską [5], w szczególności jego art. 1,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3296/94 z dnia 19 grudnia 1994 r. w sprawie niektórych procedur stosowania Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi a Republiką Czeską [6], w szczególności jego art. 1,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3297/94 z dnia 19 grudnia 1994 r. w sprawie niektórych procedur stosowania Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi a Republiką Słowacji [7], w szczególności jego art. 1,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3382/94 z dnia 19 grudnia 1994 r. w sprawie niektórych procedur stosowania Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi a Rumunią [8], w szczególności jego art. 1,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3383/94 z dnia 19 grudnia 1994 r. w sprawie niektórych procedur stosowania Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi a Republiką Bułgarii [9], w szczególności jego art. 1,
a także mając na uwadze, co następuje: zgodnie z Porozumieniem w sprawie rolnictwa zawartym w ramach wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej [10] Wspólnota zobowiązała się do zastąpienia zmiennych przywozowych opłat wyrównawczych stałymi opłatami celnymi, począwszy od 1 lipca 1995 r.; Porozumienie w sprawie rolnictwa przewiduje również zastąpienie obecnych szczególnych ustaleń z państwami trzecimi odnośnie do przywozu produktów sektora owiec i kóz systemem kontyngentów taryfowych; zmiany te wymagają przyjęcia nowych przepisów szczegółowych, jak i odwołania niektórych istniejących przepisów; tam gdzie jest to stosowne, należy w interesie przejrzystości zgrupować przepisy na temat zarządzania wszystkimi kontyngentami taryfowymi w sektorze w jednym rozporządzeniu i zapisać otwarcie różnych kontyngentów w osobnych tekstach prawnych;
odtąd cło należne po poinformowaniu Wspólnoty jest ustalone we Wspólnej Taryfie Celnej;
właściwe jest utrzymanie obowiązku przedłożenia pozwolenia podczas przywozu i wywozu wszystkich produktów sektora, z wyjątkiem owiec i kóz hodowanych w linii czystej oraz niektórych podrobów i tłuszczów;
ponieważ Porozumienie w sprawie rolnictwa wymaga przekształcenia porozumień dobrowolnego ograniczenia w kontyngenty taryfowe określone dla danego kraju, niezbędne jest ustalenie systemu zarządzania, który zapewni, że tylko produkty pochodzące z tych konkretnych państw mogą być przywożone w ramach kontyngentów taryfowych; ten ostatni wzgląd, jak i potrzeba zapewnienia płynnego przejścia na nowy system gwarancji uzasadnia system, w którym wydanie pozwolenia na przywóz jest uzależnione od przedstawienia dokumentu pochodzenia wydanego przez władze kraju wywozu, który spełnia pewne kryteria i który został uznany przez Wspólnotę; dlatego konieczne jest ustalenie powyższych kryteriów, a w szczególności wymaganie, aby władze krajów wywozu wydające dokument przeprowadzały kontrole pod kątem przestrzegania ilości, które mogą być przywożone w ramach kontyngentów, zwłaszcza poprzez system dokładnych i regularnych zawiadomień Komisji o ilościach, dla których wydano dokumenty pochodzenia;
należy ustanowić przepisy co do formatu i inne szczegóły dokumentu pochodzenia, jak i procedury, które mają być stosowane w odniesieniu do jego wydania i wymiany na pozwolenie na przywóz; wprowadzenie corocznych kontyngentów taryfowych również wymaga ściśle określonych przepisów dotyczących ważności dokumentów pochodzenia i pozwolenia na przywóz;
dodatkowy przywóz preferencyjny przewidziany w układach o stowarzyszeniu z krajami Europy Środkowej jest zarządzany w taki sam sposób jak kontyngenty określone dla poszczególnych krajów wynikające z wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej;
Wspólnota zobowiązała się również podczas wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej otworzyć kontyngenty taryfowe nieokreślone dla poszczególnych krajów dla państw innych niż te, dla których zapewniono określone kontyngenty; właściwe jest zarządzanie tym kontyngentem w taki sam sposób jak autonomicznym systemem przywozowym ustanowionym w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 3653/85 [11], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 2779/93 [12], dlatego przepisy szczegółowe przewidują wydawanie pozwoleń na przywóz co kwartał i, jeśli będzie to niezbędne, stosowanie współczynnika redukcji;
efektywne zarządzanie tymi kontyngentami taryfowymi wymaga również regularnego przepływu informacji z Państw Członkowskich do Komisji na temat ilości, dla których wydano pozwolenia na przywóz; częstotliwość zawiadomień odnoszących się do kwot określonych dla poszczególnych Państw jest zwiększana, gdy roczny kontyngent jest bliski wyczerpania; Państwa Członkowskie również informują Komisję o ilościach, dla których wydano pozwolenia na przywóz;
zniesienie przywozowych opłat wyrównawczych i wprowadzenie kontyngentów na przywóz wymaga odwołania rozporządzeń Komisji (EWG) nr 2668/80 [13] ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 3890/92 [14], (EWG) nr 19/82 [15], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 3302/94 [16], (EWG) nr 20/82 [17], ostatnio zmienionego rozporządzeniami (WE) nr 3302/94 i (EWG) nr 3653/85; niezbędne jednakże jest zastrzeżenie, iż rozporządzenia te są stosowane do pozwoleń na przywóz, które zostały wydane zgodnie z nimi;
Komitet Zarządzający ds. Mięsa Baraniego i Koziego nie wydał opinii w czasie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie ustanawia szczegółowe zasady stosowania art. 9 i 12 rozporządzenia (EWG) nr 3013/89.
Artykuł 2
Nie naruszając warunków ustanowionych w rozdziale II niniejszego rozporządzenia, przywóz do Wspólnoty jakichkolwiek produktów wymienionych w art. 1 lit. a), c) i d) rozporządzenia (EWG) nr 3013/89 podlega przedłożeniu pozwolenia na przywóz wydanego przez Państwo Członkowskie ubiegającemu się podmiotowi, który o to wnosi, niezależnie od siedziby przedsiębiorstwa we Wspólnocie.
Takie pozwolenie na przywóz jest ważne w całej Wspólnocie.
Artykuł 3
1.
Wywóz ze Wspólnoty jakichkolwiek produktów wymienionych w art. 1 lit. a), c) i d) rozporządzenia (EWG) nr 3013/89 podlega przepisowi o pozwoleniu na wywóz, wydanemu przez Państwo Członkowskie każdemu ubiegającemu się, który o to wnosi, niezależnie od siedziby jego przedsiębiorstwa we Wspólnocie.
2. Pozwolenie na wywóz jest ważne przez trzy miesiące od daty wydania w rozumieniu art. 21 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 3719/88 [18].
3.
Wniosek o pozwolenie na wywóz i samo pozwolenie wymienia w rubryce 7 kraj przeznaczenia produktu.
TYTUŁ I
Standardowy System Przywozowy
Artykuł 4
Pozwolenie na przywóz produktów nieujętych tytułem II niniejszego rozporządzenia jest ważne przez trzy miesiące od daty jego wydania, w rozumieniu art. 21 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3719/88.
Artykuł 5
1.
Wniosek o pozwolenie na przywóz i samo pozwolenie zatwierdzane jest przez kraj pochodzenia.
Pozwolenie na przywóz zawiera zobowiązanie do przywozu z tego właśnie kraju.
2.
Pozwolenie na przywóz wydawane jest piątego dnia roboczego następującego po dacie złożenia wniosku.
Artykuł 6
1.
Wydanie pozwolenia na przywóz uzależnione jest od złożenia zabezpieczenia jako gwarancji, że przywóz zostanie zrealizowany w okresie ważności pozwolenia.
Zabezpieczenie przepada w całości, jeśli we wspomnianym okresie czynność nie została wykonana, lub w części, jeśli czynność została tylko częściowo wykonana.
2.
Kwota zabezpieczenia w odniesieniu do pozwolenia na przywóz wynosi:
- 1 ECU za sztukę w przypadku żywych zwierząt,
- 7 ECU za 100 kilogramów dla innych produktów.
Jeżeli wnioski o pozwolenia na przywóz zostaną odrzucone, zabezpieczenie jest bezzwłocznie zwracane, w odniesieniu do ilości, na którą pozwolenie nie zostało udzielone.
TYTUŁ II
Kontyngenty
Artykuł 7
Przywóz w ilościach, do których niniejszy tytuł się odnosi, jest wyszczególnione w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1440/95 [19] i późniejszych rozporządzeniach o rocznym kontyngencie taryfowym.
A. Przywóz produktów ujętych kodami CN 01041030, 01041080, 01042090 i 0204 w ramach kontyngentów taryfowych na przywóz z określonego kraju zgodnie z GATT/WTO i w ramach systemów kontyngentów preferencyjnych.
Artykuł 8
Do wniosków o pozwolenie na przywóz w ramach kontyngentów taryfowych z określonego kraju lub krajów określonych w art. 12 rozporządzenia (EWG) nr 3013/89 lub na przywóz według Układów Europejskich ustanawiających stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i jej Państwami Członkowskimi a Bułgarią, Republiką Czeską, Węgrami, Polską, Słowacją i Rumunią jest dołączany ważny dokument pochodzenia.
Artykuł 9
1.
Dokument pochodzenia określony w art. 8 jest ważny, jeśli jest właściwie wypełniony i zatwierdzony zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia przez wydający go organ władzy, wykazany w spisie w załączniku I.
2.
Dokument pochodzenia jest uważany za właściwie potwierdzony, jeśli wyszczególnia miejsce i datę wydania oraz ostateczny termin ważności oraz jeśli jest zaopatrzony w pieczęć wydającego go organu władzy i jest podpisany przez osobę lub osoby do tego upoważnione.
Artykuł 10
1.
Dokument pochodzenia określony w art. 8 wystawiany jest w jednym oryginale i trzech numerowanych kopiach, każda w innym kolorze, i składa się z formularza, którego wzór przedstawiony jest w załączniku II.
Formularz ma w przybliżeniu wymiary 210 × 297 mm.
Oryginał jest sporządzany na papierze ujawniającym wszelkie manipulacje dokonywane za pomocą mechanicznych lub chemicznych środków.
2.
Formularze są drukowane i wypełniane przynajmniej w jednym języku urzędowym Wspólnoty.
3.
Oryginał i jego trzy kopie są pisane na maszynie albo odręcznie.
W tym ostatnim przypadku muszą być wypełnione atramentem, pismem drukowanym.
4.
Każdy dokument pochodzenia ma osobny numer seryjny, przydzielony przez wydający organ władzy określony w art. 9.
Kopie mają ten sam numer seryjny co oryginał.
5.
Każdy dokument pochodzenia zawiera uwagę "wydany zgodnie z tytułem II A rozporządzenia (WE) nr 1439/95."
6.
Organ wydający przechowuje dwie kopie i zwraca oryginał i jedną kopię ubiegającemu się.
Artykuł 11
1.
Dokument pochodzenia jest ważny przez trzy miesiące od faktycznej daty wydania, ale w każdym wypadku nie dłużej niż do 31 grudnia roku jego wydania.
Oryginał dokumentu pochodzenia razem z kopią jest przedkładany właściwym władzom w tym samym czasie, kiedy składany jest wniosek o odpowiednie pozwolenie na przywóz.
Jednakże od 1 października dokumenty pochodzenia ważne od 1 stycznia do 31 marca następnego roku na ilości w ramach kontyngentu na ten rok mogą być wydawane, pod warunkiem że nie są wykorzystane przed 1 stycznia tego roku we wnioskach o pozwolenie na przywóz.
2.
Dokumenty pochodzenia są zatrzymywane przez organ wydający pozwolenie na przywóz.
Jednakże jeśli wniosek o pozwolenie na przywóz dotyczy tylko części ilości figurującej w dokumencie pochodzenia, wydający organ władzy zaznacza na tym ostatnim ilość, w odniesieniu do której pozwolenie jest wykorzystane, i po złożeniu pieczęci przekazuje dokument pochodzenia zainteresowanej stronie.
Artykuł 12
1.
Organ wydający, wykazany w spisie wyszczególnionym w załączniku I, jest:
a) rozpoznawany jako taki przez wywożące państwo trzecie;
b) zobowiązany do sprawdzania szczegółowych danych występujących w dokumencie pochodzenia;
c) zobowiązany do wydawania dokumentów pochodzenia wyłącznie w granicach ilości i opłat taryfowych przewidzianych rozporządzeniem (WE) nr 1440/95 i późniejszymi rozporządzeniami o rocznym kontyngencie taryfowym;
d) zobowiązany do powiadamiania Komisji przed upływem piętnastego dnia każdego miesiąca o ilościach, łącznie z kodami CN, w odniesieniu do których zostały w poprzednim miesiącu wydane dokumenty pochodzenia, wraz z numerem każdego dokumentu i rokiem, którego dotyczą, w podziale według ilości należnego cła i zamierzonego miejsca przeznaczenia; jednakże, co odnosi się do wszystkich produktów, jest zobowiązany do powiadamiania Komisji niezwłocznie po wydaniu dokumentów pochodzenia obejmujących 75 % ich ilości (na życzenie Komisji jest zobowiązany do podawania do jej wiadomości stosownych informacji z większą częstotliwością);
e) na życzenie Komisji jest zobowiązany do dostarczania Komisji i, jeśli to wskazane, Państwu Członkowskiemu, każdej stosownej informacji umożliwiającej zweryfikowanie danych występujących w dokumencie pochodzenia.
2.
Jeżeli warunki określone w ust. 1 nie są całkowicie spełnione, ich lista może być skorygowana lub może zapaść decyzja o wprowadzeniu nowych zasad zarządzania wspomnianymi środkami przywozowymi.
Artykuł 13
1.
Pozwolenie na przywóz określone w art. 8 jest wydawane nie później niż w pierwszym dniu roboczym następującym po dniu, w którym wniosek został złożony.
Stosownie do art. 11 ust. 1 akapit trzeci jest ważne aż do ostatecznego terminu ważności dokumentu pochodzenia, przedłożonego zgodnie z art. 8, ale nie dłużej niż do 31 grudnia roku wydania dokumentu pochodzenia.
Jednakże w należycie uzasadnionych, wyjątkowych przypadkach Państwo Członkowskie może przedłużyć ważność pozwolenia na przywóz na okres aż do 25 stycznia następnego roku.
Państwo Członkowskie powiadamia Komisję do 31 marca każdego roku o przywożonych ilościach i okolicznościach związanych z każdym krajem dostawcą.
Jednakże gdy tylko Komisja zażąda od kraju dostawcy zgodnie z art. 12 ust. 1 lit. d) częstszego przekazywania danych co do wydawania dokumentów pochodzenia, Komisja może zażądać, aby pozwolenie na przywóz zostało wydane dopiero wówczas, kiedy właściwe władze są przekonane, że wszystkie informacje w dokumencie pochodzenia odpowiadają informacjom uzyskanym od Komisji dzięki częstszym kontaktom w tej sprawie.
Pozwolenie na przywóz jest następnie niezwłocznie wydawane.
2.
Pozwolenie na przywóz wydawane jest jedynie w zakresie ilości ustanowionych stosownymi kontyngentami taryfowymi i tylko w odpowiedzi na wniosek z załączonym ważnym dokumentem pochodzenia, wydanym na ten sam rok kalendarzowy.
3.
W chwili wydawania każde pozwolenie na przywóz zawiera w rubryce 20 uwagę "wydane zgodnie z tytułem IIA rozporządzenia (WE) nr 1439/95".
4.
Nie jest wymagane żadne zabezpieczenie dla wydania pozwolenia na przywóz określonego w ust. 1.
5.
Pozwolenie na przywóz musi być zwrócone do organu wydającego jak najszybciej i nie później niż w ciągu pięciu dni po jego wygaśnięciu.
Artykuł 14
1.
Wniosek o pozwolenie i samo pozwolenie zawiera w rubryce 8 nazwę kraju pochodzenia.
W przypadku produktów ujętych kodami CN 01041030, 01041080 i 01042090 wniosek o pozwolenie i pozwolenie zawiera w rubrykach 17 i 18 szczegółowe dane o masie netto i, kiedy to wskazane, o ilości zwierząt, które mają być przywiezione.
Pozwolenie powoduje, że staje się obligatoryjny przywóz produktów z kraju wskazanego w tym pozwoleniu.
2. Nie naruszając art. 8 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 3719/88, ilość nadana w wolnym obrocie nie może przekraczać ilości wskazanej w rubrykach 17 i 18 pozwolenia na przywóz; w tym celu w rubryce 19 wspomnianego pozwolenia wpisuje się cyfrę "0".
3.
Pozwolenie na przywóz wydane odnośnie do ilości określonych w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 1440/95 i w późniejszych rozporządzeniach o rocznym kontyngencie taryfowym zawiera w rubryce 24 przynajmniej jedną z następujących deklaracji:
- Derecho limitado a 0 [aplicación del Anexo I del Reglamento (CE) no 1440/95 y de posteriores Reglamentos por los que se establecen contingentes arancelarios anuales]
- Told nedsat til 0 (jf. bilag I til forordning (EF) nr. 1440/95 og efterfølgende forordninger om årlige toldkontingenter)
- Beschränkung des Zollsatzes auf Null (Anwendung von Anhang I der Verordnung (EG) Nr. 1440/95 und der späteren jährlichen Verordnungen über die Zollkontingente)
- Δασμός περιοριζόμενος στο μηδέν [εφαρμογή του παραρτήματος Ι του κανονισμού (ΕΚ) αριθ.
1440/95 και των μεταγενέστερων κανονισμών σχετικά με την ετήσια δασμολογική ποσόστωση]
- Duty limited to zero (application of Annex I of Regulation (EC) No 1440/95 and subsequent annual tariff quota regulations)
- Droit de douane nul [application de l'annexe I du règlement (CE) no 1440/95]
- Dazio limitato a zero [applicazione dell'allegato I del regolamento (CE) n. 1440/95 e dei successivi regolamenti relativi ai contingenti tariffari annuali]
- Invoerrecht beperkt tot 0 (toepassing van bijlage I bij Verordening (EG) nr. 1440/95)
- Direito limitado a zero (aplicação do anexo I do Regulamento (CE) n.o 1440/95 e regulamentos subsequentes relativos aos contingentes pautais anuais)
- Tulli rajoitettu 0 prosenttiin [asetuksen (EY) N:o 1440/95 liitteen I ja sen jälkeen annettujen vuotuisia tariffikiintiötä koskevien asetusten soveltaminen]
- Tull begränsad till noll procent (tillämpning av bilaga I i förordning (EG) nr 1440/95).
4.
Pozwolenie na przywóz wydane odnośnie do ilości określonych w załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 1440/95 i w późniejszych rozporządzeniach o rocznym kontyngencie taryfowym, zawiera, w rubryce 24, przynajmniej jedną z następujących deklaracji:
- Derecho limitado a 4 % [aplicación del Anexo II del Reglamento (CE) no 1440/95 y de posteriores Reglamentos por los que se establecen contingentes arancelarios anuales]
- Told nedsat til 4 % (jf. bilag II til forordning (EF) nr. 1440/95 og efterfølgende forordninger om årlige toldkontingenter)
- Beschränkung des Zollsatzes auf 4 % (Anwendung von Anhang II der Verordnung (EG) Nr. 1440/95 und der späteren jährlichen Verordnungen über die Zollkontingente)
- Δασμός περιοριζόμενος στο 4 % [εφαρμογή του παραρτήματος II του κανονισμού (ΕΚ) αριθ.
1440/95 και των μεταγενέστερων κανονισμών σχετικά με την ετήσια δασμολογική ποσόστωση]
- Duty limited to 4 % (application of Annex II of Regulation (EC) No 1440/95 and subsequent annual tariff quota regulations)
- Droit de douane 4 % [application de l'annexe II du règlement (CE) no 1440/95]
- Dazio limitato a 4 % (applicazione dell'allegato II del regolamento (CE) n. 1440/95 e dei successivi regolamenti relativi ai contingenti tariffari annuali]
- Invoerrecht beperkt tot 4 % (toepassing van bijlage II bij Verordening (EG) nr. 1440/95)
- Direito limitado a 4 % (aplicação do anexo II do Regulamento (CE) n.o 1440/95 e regulamentos subsequentes relativos aos contingentes pautais anuais)
- Tulli rajoitettu 4 % prosenttiin [asetuksen (EY) N:o 1440/95 liitteen II ja sen jälkeen annettujen vuotuisia tariffikiintiötä koskevien asetusten soveltaminen]
- Tull begränsad till 4 % procent (tillämpning av bilaga II i förordning (EG) nr 1440/95).
5.
Pozwolenie na przywóz wydane odnośnie do ilości określonych w załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 1440/95 i w późniejszych rozporządzeniach o rocznym kontyngencie taryfowym zawiera w polu 24 przynajmniej jedną z następujących deklaracji:
- Derecho limitado a 10 % [aplicación del Anexo III del Reglamento (CE) no 1440/95 y de posteriores Reglamentos por los que se establecen contingentes arancelarios anuales]
- Told nedsat til 10 % (jf. bilag III til forordning (EF) nr. 1440/95 og efterfølgende forordninger om årlige toldkontingenter)
- Beschränkung des Zollsatzes auf 10 % (Anwendung von Anhang III der Verordnung (EG) Nr. 1440/95 und der späteren jährlichen Verordnungen über die Zollkontingente)
- Δασμός περιοριζόμενος στο 10 % [εφαρμογή του παραρτήματος III του κανονισμού (ΕΚ) αριθ.
1440/95 και των μεταγενέστερων κανονισμών σχετικά με την ετήσια δασμολογική ποσόστωση]
- Duty limited to 10 % (application of Annex III of Regulation (EC) No 1440/95 and subsequent annual tariff quota regulations)
- Droit de douane 10 % [application de l'annexe III du règlement (CE) no 1440/95]
- Dazio limitato a 10 % (applicazione dell'allegato III del regolamento (CE) n. 1440/95 e dei successivi regolamenti relativi ai contingenti tariffari annuali]
- Invoerrecht beperkt tot 10 % (toepassing van bijlage III bij Verordening (EG) nr. 1440/95)
- Direito limitado a 10 % (aplicação do anexo III do Regulamento (CE) n.o 1440/95 e regulamentos subsequentes relativos aos contingentes pautais anuais)
- Tulli rajoitettu 10 % prosenttiin [asetuksen (EY) N:o 1440/95 liitteen III ja sen jälkeen annettujen vuotuisia tariffikiintiötä koskevien asetusten soveltaminen]
- Tull begränsad till 10 % procent (tillämpning av bilaga III i förordning (EG) nr 1440/95).
B. Przywóz produktów ujętych kodami CN 01041030, 01041080, 01042090 i 0204 zgodnie z kontyngentami taryfowymi na przywóz ze wszystkich krajów według GATT/WTO
Artykuł 15
Państwo Członkowskie wydaje pozwolenie na przywóz na przywóz produktów w ramach kontyngentów taryfowych ze wszystkich krajów według GATT, dla krajów dostawy innych niż te objęte tytułem IIA.
W ciągu każdego z trzech pierwszych kwartałów każdego roku takie pozwolenie przywozowe jest wydawane w granicach jednego kwartału na ilości wyrażone w tonach żywej wagi, określone w załączniku IV część A do wymienionego rozporządzenia i na ilości wyrażone w tonach równoważnych tusz, określonym w załączniku IV część B rozporządzenia (WE) nr 1440/95 i późniejszym rozporządzeniu o rocznym kontyngencie taryfowym.
We wrześniu każdego roku Państwo Członkowskie wydaje pozwolenie na przywóz w ramach pozostałego salda ilościowego.
Artykuł 16
1.
W załączniku IV do rozporządzenia (WE) nr 1440/95 i późniejszych rozporządzeniach o rocznym kontyngencie taryfowym jest określona całkowita ilość, o którą każda ze stron może się ubiegać, składając jeden lub więcej wniosków o pozwolenie, na kwartał, na który wniosek o pozwolenie jest złożony.
2.
Wnioski o pozwolenie mogą być składane jedynie w ciągu pierwszych dziesięciu dni każdego z pierwszych trzech kwartałów i w ciągu pierwszych dziesięciu dni września.
3.
Wnioski o pozwolenie, w podziale na produkt (odnoszący się do całkowitych ilości wyrażonych w równoważnych tuszach) i na kraj pochodzenia, są przesyłane przez Państwo Członkowskie do Komisji nie później niż 16. dnia każdego z pierwszych trzech kwartałów i do 16 września do godziny 17.00.
4.
Przed 26. dniem każdego z pierwszych trzech kwartałów i przed 26 września Komisja podejmuje decyzję, według produktu i według kraju pochodzenia, czy:
a) zezwolić na wydanie pozwolenia na wszystkie ilości, o które się ubiegano; czy
b) obniżyć o ten sam procent wszystkie ilości, o które się ubiegano.
Stosownie do decyzji Komisji Państwo Członkowskie wydaje pozwolenia tylko w ramach ilości, na które wnioski o pozwolenie zostały do Komisji przekazane.
5.
Pozwolenia są wydawane 30. dnia każdego z pierwszych trzech kwartałów oraz 30 września.
6.
W chwili wydania każde pozwolenie na przywóz zawiera w rubryce 20 uwagę "wydane zgodnie z tytułem IIB rozporządzenia (WE) nr 1439/95".
Artykuł 17
1. Pozwolenia na przywóz określone w art. 15 niniejszego rozporządzenia są ważne przez trzy miesiące od daty ich wydania, w rozumieniu art. 21 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3919/88.
2.
Wnioski o pozwolenia i pozwolenia zawierają w rubryce 8 nazwę kraju pochodzenia.
W przypadku produktów ujętych kodami CN 01041030, 01041080 i 01042090 wnioski o pozwolenia i pozwolenia zawierają w rubrykach 17 i 18 szczegółowe dane o masie netto i, kiedy to wskazane, o ilości zwierząt, które mają być przywiezione.
Pozwolenie powoduje, że staje się obligatoryjny przywóz produktów z kraju wskazanego w tym pozwoleniu.
3. Nie naruszając art. 8 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 3719/88, ilość, nadana w wolnym obrocie nie może przekraczać ilości wskazanej w rubrykach 17 i 18 pozwolenia na przywóz; w tym celu w rubryce 19 pozwolenia wpisuje się cyfrę "0".
4.
Pozwolenie na przywóz wydane w odniesieniu do ilości określonej w załączniku IV część A do rozporządzenia (WE) nr 1440/95 i w późniejszych rozporządzeniach o rocznym kontyngencie taryfowym zawiera w rubryce 24 przynajmniej jedną z następujących deklaracji:
- Derecho limitado a 0 [aplicación de la parte A del Anexo IV del Reglamento (CE) no 1440/95 y de posteriores Reglamentos por los que se establecen contingentes arancelarios anuales]
- Told nedsat til 0 (jf. bilag IV, del A til forordning (EF) nr. 1440/95 og efterfølgende forordninger om årlige toldkontingenter)
- Beschränkung des Zollsatzes auf Null (Anwendung von Anhang IV Teil A der Verordnung (EG) Nr. 1440/95 und der späteren jährlichen Verordnungen über die Zollkontingente)
- Δασμός περιοριζόμενος στο μηδέν [εφαρμογή του παραρτήματος IV σημείο Α του κανονισμού (ΕΚ) αριθ.
1440/95 και των μεταγενέστερων κανονισμών σχετικά με την ετήσια δασμολογική ποσόστωση]
- Duty limited to zero (application of Annex IV Part A of Regulation (EC) No 1440/95 and subsequent annual tariff quota regulations)
- Droit de douane nul [application de la partie A de l'annexe IV du règlement (CE) no 1440/95]
- Dazio limitato a zero [applicazione dell'allegato IV A del regolamento (CE) n. 1440/95 e dei successivi regolamenti relativi ai contingenti tariffari annuali]
- Invoerrecht beperkt tot 0 (toepassing van bijlage IV deel A bij Verordening (EG) nr. 1440/95)
- Direito limitado a zero (aplicação do anexo IV, ponto A, do Regulamento (CE) n.o 1440/95 e regulamentos subsequentes relativos aos contingentes pautais anuais)
- Tulli rajoitettu 0:aan [asetuksen (EY) N:o 1440/95 liitteen IV kohta A ja sen jälkeen annettujen vuotuisia tariffikiintiötä koskevien asetusten soveltaminen]
- Tull begränsad till noll (tillämpning av bilaga IV, punkt A, i förordning (EG) nr 1440/95).
5.
Pozwolenie na przywóz wydane w odniesieniu do ilości określonej w załączniku IV część B do rozporządzenia (WE) nr 1440/95 i w późniejszych rozporządzeniach o rocznym kontyngencie taryfowym zawiera w rubryce 24 przynajmniej jedną z następujących deklaracji:
- Derecho limitado a 0 [aplicación de la parte B del Anexo IV del Reglamento (CE) no 1440/95 y de posteriores Reglamentos por los que se establecen contingentes arancelarios anuales]
- Told nedsat til 0 (jf. bilag IV, del B til forordning (EF) nr. 1440/95 og efterfølgende forordninger om årlige toldkontingenter)
- Beschränkung des Zollsatzes auf Null (Anwendung von Anhang IV Teil B der Verordnung (EG) Nr. 1440/95 und der späteren jährlichen Verordnungen über die Zollkontingente)
- Δασμός περιοριζόμενος στο μηδέν [εφαρμογή του παραρτήματος IV σημείο Β του κανονισμού (ΕΚ) αριθ.
1440/95 και των μεταγενέστερων κανονισμών σχετικά με την ετήσια δασμολογική ποσόστωση]
- Duty limited to zero (application of Annex IV Part B of Regulation (EC) No 1440/95 and subsequent annual tariff quota regulations)
- Droit de douane nul [application de la partie B de l'annexe IV du règlement (CE) no 1440/95]
- Dazio limitato a zero [applicazione dell'allegato IV B del regolamento (CE) n. 1440/95 e dei successivi regolamenti relativi ai contingenti tariffari annuali]
- Invoerrecht beperkt tot 0 (toepassing van bijlage IV deel B bij Verordening (EG) nr. 1440/95)
- Direito limitado a zero (aplicação do anexo IV, ponto B, do Regulamento (CE) n.o 1440/95 e regulamentos subsequentes relativos aos contingentes pautais anuais)
- Tulli rajoitettu 0:aan [asetuksen (EY) N:o 1440/95 liitteen IV kohta B ja sen jälkeen annettujen vuotuisia tariffikiintiötä koskevien asetusten soveltaminen]
- Tull begränsad till noll (tillämpning av bilaga IV, punkt B, i förordning (EG) nr 1440/95).
Artykuł 18
1.
Wydanie pozwolenia na przywóz jest uzależnione od złożenia zabezpieczenia jako gwarancji, że przywóz zostanie zrealizowany w okresie ważności pozwolenia.
Zabezpieczenie ulega całkowitemu przepadkowi, jeśli we wspomnianym okresie czynność nie zostanie wykonana, lub ulega częściowemu przepadkowi, jeśli czynność zostanie wykonana częściowo.
2.
Stawka zabezpieczenia w odniesieniu do pozwoleń na przywóz wynosi:
- 1 ECU za zwierzę w przypadku żywych zwierząt,
- 7 ECU za 100 kg dla innych produktów.
TYTUŁ III
Zgłoszenie
Artykuł 19
1.
Odnośnie do tytułu I Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję do 15 lipca i 15 listopada każdego roku o nagromadzonych danych w odniesieniu do pozwoleń na przywóz wydanych na okresy od stycznia do czerwca i od stycznia do października.
Ponadto podają do wiadomości do 31 stycznia każdego roku łączną całkowitą ilość pozwoleń wydanych w ciągu poprzedniego roku.
2.
W odniesieniu do tytułu IIA:
a) Państwa Członkowskie podają do wiadomości Komisji, przed piątym dniem roboczym każdego miesiąca teleksem lub faksem ilości, według produktu i według pochodzenia, w odniesieniu do których w poprzednim miesiącu:
- zostały wydane pozwolenia na przywóz określone w art. 8,
- pozwolenia na przywóz zwrócone do wydającego organu zgodnie z art. 13 ust. 5 zostały wykorzystane.
Jednakże jeżeli Komisja zgodnie z art. 12 ust. 1 lit. d), zażądała od kraju dostawy częstszego przekazywania danych co do wydawania dokumentów pochodzenia, Państwa Członkowskie podają do wiadomości Komisji te same informacje z podobną częstotliwością;
b) Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję do 15 lipca, 15 września i 15 listopada każdego roku o łącznej sytuacji w odniesieniu do pozwoleń na przywóz wydanych na okresy, odpowiednio, od stycznia do czerwca, od stycznia do sierpnia i od stycznia do października; ponadto podają do wiadomości do 31 stycznia każdego roku całkowitą łączną ilość pozwoleń przywozowych wydanych w ciągu poprzedniego roku.
3.
Odnośnie do tytułu IIB Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję do 15 lutego, 15 maja, 15 sierpnia i 15 października każdego roku o łącznej sytuacji w odniesieniu do pozwoleń wydanych na pierwsze trzy kwartały i na wrzesień każdego roku.
4.
W odniesieniu do wywozu Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję przed piątym dniem roboczym każdego miesiąca teleksem lub faksem o ilościach, według produktu i według miejsca przeznaczenia, w odniesieniu do których zostały wydane pozwolenia na wywóz.
Artykuł 20
Rozporządzenia (EWG) nr 2668/80, (EWG) nr 19/82, (EWG) nr 20/82 i (EWG) nr 3653/85 niniejszym tracą moc. Jednakże stosuje się je do pozwoleń na przywóz wydanych w ich ramach.
Artykuł 21
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 lipca 1995 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 1441/95
z dnia 26 czerwca 1995 r.
zmieniające załącznik I, II i III rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 ustanawiającego wspólnotową procedurę określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. ustanawiające wspólnotową procedurę określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1102/95 [2], w szczególności jego art. 6, 7 i 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2377/90 konieczne jest systematyczne ustalanie maksymalnych limitów pozostałości dla wszystkich substancji farmakologicznie czynnych, stosowanych w państwach Wspólnoty w weterynaryjnych produktach leczniczych przeznaczonych do stosowania u zwierząt produkujących środki spożywcze;
maksymalne limity pozostałości powinny zostać ustalone tylko po zbadaniu w Komitecie ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych wszystkich istotnych informacji dotyczących bezpieczeństwa pozostałości danej substancji dla konsumenta środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego i wpływu tych pozostałości na przetwórstwo przemysłowe środków spożywczych;
przy ustalaniu maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego należy określić gatunki zwierząt, w organizmach których pozostałości mogą być obecne, poziomy pozostałości w tkankach zwierząt poddanych leczeniu (tkankach docelowych) i rodzaj pozostałości (analizowana pozostałość) stanowiące podstawę monitorowania pozostałości;
do celów kontroli pozostałości, zgodnie z przepisami właściwego prawodawstwa wspólnotowego, maksymalne limity pozostałości powinny być zazwyczaj ustalane dla tkanek docelowych wątroby lub nerek. Jednakże, ponieważ wątroba i nerki są często usuwane z tusz będących przedmiotem handlu międzynarodowego, maksymalne limity pozostałości należy również określić dla tkanki mięśniowej i tłuszczowej;
w przypadku weterynaryjnych produktów leczniczych przeznaczonych dla ptaków nieśnych, zwierząt mlecznych lub pszczół miodnych maksymalne limity pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych należy również określić dla jaj, mleka i miodu;
sarafloksacyna powinna zostać dodana do wykazu w załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90;
oksytocyna powinna zostać dodana do wykazu w załączniku II do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90;
aby umożliwić zakończenie badań naukowych, do wykazu w załączniku III do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 należy dodać deksametazon;
aby umożliwić ukończenie badań naukowych, okres ważności określonych przejściowo w załączniku III do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 maksymalnych limitów pozostałości powinien zostać przedłużony dla oksfendazolu, febantelu, fenbendazolu i triklabendazolu;
w celu uwzględnienia przepisów niniejszego rozporządzenia należy przewidzieć okres 60 dni przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia, by stworzyć Państwom Członkowskim możliwości wprowadzenia wszelkich dostosowań, które mogą okazać się konieczne w związku z przyznanym upoważnieniem zgodnie z dyrektywą Rady 81/851/EWG [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 93/40/EWG [4];
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego Dyrektyw Dotyczących Zniesienia Barier Technicznych w Handlu w Sektorze Weterynaryjnych Produktów Leczniczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załącznikach I, II i III do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 wprowadza się zmiany określone w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie sześćdziesiątego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 1442/95
z dnia 26 czerwca 1995 r.
zmieniające załączniki I, II, III i IV rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 ustanawiającego wspólnotową procedurę określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. ustanawiające wspólnotową procedurę określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego [1], ostatnio zmienione przez rozporządzenie Komisji (WE) nr 1441/95 [2] w szczególności jego art. 6, 7 i 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2377/90 konieczne jest systematyczne ustalanie maksymalnych limitów pozostałości dla wszystkich substancji farmakologicznie czynnych stosowanych w państwach Wspólnoty w weterynaryjnych produktach leczniczych przeznaczonych do stosowania u zwierząt służących do produkcji żywności;
maksymalne limity pozostałości należy określać wyłącznie po zbadaniu w ramach Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych wszelkich stosownych informacji dotyczących bezpieczeństwa tych pozostałości dla konsumentów środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego i wpływu tych pozostałości na przebieg procesów przetwórstwa przemysłowego środków spożywczych;
przy ustalaniu maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego należy określić gatunki zwierząt, w organizmach których pozostałości mogą być obecne, poziomy pozostałości w tkankach (tkankach docelowych) zwierząt, którym były podawane produkty lecznicze i związki (analizowane pozostałości) stanowiące podstawę monitorowania pozostałości;
do celów kontroli pozostałości, zgodnie z przepisami właściwego prawodawstwa wspólnotowego, maksymalne limity pozostałości powinny być zazwyczaj ustalane dla tkanek docelowych wątroby lub nerek. Jednakże, ponieważ wątroba i nerki są często usuwane z tusz będących przedmiotem handlu międzynarodowego, maksymalne limity pozostałości należy również określić dla tkanki mięśniowej i tłuszczowej;
w przypadku weterynaryjnych produktów leczniczych przeznaczonych dla ptaków nieśnych, zwierząt mlecznych lub pszczół miodnych maksymalne limity pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych należy również określić dla jaj, mleka i miodu;
korazolol, diazynon i spiramycyna (stosowane u bydła i kurczaków) powinny zostać dodane do wykazu w załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90;
lecyrelina, dichloroizocyjanuron sodu, trometamina dinoprostu, kwas chlorowodorowy, kwas jabłkowy, kwas l-winowy i jego mono- i disodowe, -potasowe i -wapniowe sole, potas i wapń, alkohol benzylowy, etanol, n-butanol powinny zostać dodane do wykazu w załączniku II do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90;
aby umożliwić zakończenie badań naukowych do wykazu w załączniku III do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 należy dodać danofloksacynę i erytromycynę;
aby umożliwić ukończenie badań naukowych, okres ważności określonych przejściowo w załączniku III do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 maksymalnych limitów pozostałości powinien zostać przedłużony dla tylozyny i spiramycyny;
wydaje się, że ustanowienie maksymalnych limitów pozostałości dla furazolidonu nie będzie możliwe, ponieważ ich pozostałości niezależnie od ich limitu w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego stanowią zagrożenie dla zdrowia konsumenta; w związku z powyższym furazolidon powinien być dodany do wykazu w załączniku IV do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90;
w celu uwzględnienia przepisów niniejszego rozporządzenia należy przewidzieć okres 60 dni przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia, by stworzyć Państwom Członkowskim możliwości wprowadzenia wszelkich dostosowań, które mogą okazać się konieczne w związku z pozwoleniem na dopuszczenie do obrotu weterynaryjnych produktów leczniczych, o których mowa, przyznanym zgodnie z dyrektywą Rady 81/851/EWG [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 93/40/EWG [4];
środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Dostosowania do Postępu Technicznego Dyrektyw Dotyczących Zniesienia Barier Technicznych w Handlu w Sektorze Weterynaryjnych Produktów Leczniczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załącznikach I, II, III i IV do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 wprowadza się zmiany określone w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie sześćdziesiątego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 1445/95
z dnia 26 czerwca 1995 r.
w sprawie zasad stosowania pozwoleń na przywóz i na wywóz w sektorze wołowiny i cielęciny oraz uchylające rozporządzenie (EWG) nr 2377/80
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 805/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 424/95 [2], w szczególności jego art. 9, 13 i 25,
a także mając na uwadze, co następuje: art. 15 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia (EWG) nr 805/68 stanowi, że cały przywóz do Wspólnoty produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 lit. a) tego rozporządzenia odbywa się na podstawie pozwoleń na przywóz; doświadczenie pokazuje, że należy ściśle monitorować trend w wymianie handlowej wszystkimi produktami tego sektora o szczególnym znaczeniu dla równowagi tego szczególnie wrażliwego rynku; w celu poprawy zarządzania rynkiem należy również wprowadzić wymóg posiadania pozwoleń na przywóz dla produktów oznaczonych kodami CN od 16025031 do 16025080 i 16029069;
należy monitorować przywóz do Wspólnoty młodych samców, w szczególności cieląt; wydanie pozwoleń na przywóz tych zwierząt powinno być uwarunkowane podaniem kraju ich pochodzenia;
art. 13 rozporządzenia (EWG) nr 805/68 wymaga, począwszy od 1 lipca 1995 r., okazania pozwolenia na wywóz z ustaloną z góry dopłatą w przypadku jakiejkolwiek operacji wywozowej, co do której wnioskuje się o dopłatę; należy ustalić szczegółowe zasady stosowania tego przepisu dla sektora, obejmujące w szczególności składanie wniosków i informacje zamieszczane we wnioskach i pozwoleniach; należy stosownie uzupełnić przepisy rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3719/88 z dnia 16 listopada 1988 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na przywóz i na wywóz oraz świadectw o wcześniejszym wyznaczeniu refundacji dla produktów rolnych [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1199/95 [4];
art. 13 ust. 11 rozporządzenia (EWG) nr 805/68 przewiduje, że na podstawie pozwoleń na wywóz przestrzegane będą zobowiązania dotyczące wolumenu wywozu wynikające z porozumień zawartych w ramach Rundy Urugwajskiej wielostronnych negocjacji handlowych; dlatego też należy ustanowić dokładne zasady składania wniosków i wydawania pozwoleń;
ponadto decyzje w sprawie wniosków o udzielenie pozwolenia na wywóz powinny być ogłaszane dopiero po upływie okresu potrzebnego na ich rozpatrzenie, umożliwiającego Komisji oszacowanie wnioskowanych ilości i odnośnego kosztu oraz, gdy stosowne, podjęcie szczególnych działań w sprawie tych wniosków; w swoim interesie wnioskodawcy powinni być w stanie wycofać wnioski w przypadku ustanowienia w stosunku do nich procentu akceptacji;
w przypadku wniosków na ilości nieprzekraczające 22 tony należy zezwolić na natychmiastowe wydanie pozwolenia, jeśli o to wnioskuje podmiot gospodarczy; by zapobiec obchodzeniu standardowych postanowień należy ograniczyć okres ważności tych pozwoleń;
w celu umożliwienia bardzo dokładnego zarządzania wywożonymi ilościami nie powinno się stosować przepisów w sprawie tolerancji ustanowionych rozporządzeniem (EWG) nr 3719/88;
konieczne jest włączenie do niniejszego rozporządzenia przepisów szczególnych dotyczących wywozu, ustanowionych rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 2973/79 [5], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 3434/87 [6];
w celu prawidłowego kierowania systemem pozwoleń na przywóz i na wywóz Komisja potrzebuje dokładnych informacji o złożonych wnioskach o pozwolenia oraz o rozdysponowaniu wniosków już wydanych; wymóg skuteczności zarządzania narzuca, by komunikaty z Państw Członkowskich do Komisji były składane w jednym, ustalonym formacie;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
TYTUŁ I
Zakres
Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie ustanawia zasady stosowania pozwoleń na przywóz i na wywóz w sektorze wołowiny i cielęciny.
TYTUŁ II
Pozwolenia na przywóz
Artykuł 2
1. Cały przywóz do Wspólnoty produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (EWG) nr 805/68 i oznaczonych kodami CN 16022031 do 16025080 i 16029069 podlega okazaniu zezwolenia na przywóz.
2.
W przypadku produktów oznaczonych kodami CN 01029005 do 01029029 w rubryce 7 wniosku o udzielenie pozwolenia oraz pozwolenia musi być podana nazwa kraju pochodzenia.
Z pozwoleniem wiąże się obowiązek przywozu z tego kraju.
Artykuł 3
Pozwolenia ważne są 90 dni od daty wydania w rozumieniu art. 21 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3719/88.
Artykuł 4
Kaucja gwarancyjna na poczet pozwoleń na przywóz wynosi:
- 3 ECU za każdą sztukę zwierzęcia żywego,
- 2 ECU za każde 100 kg wagi netto w przypadku pozostałych produktów.
Artykuł 5
Bez uszczerbku dla bardziej szczegółowych przepisów, wnioski o udzielenie pozwolenia składane są na produkty:
- jednej pozycji Nomenklatury Scalonej,
lub
- jednej z grup pozycji Nomenklatury Scalonej, wymienionych w załączniku I.
Dane zamieszczone we wniosku przenoszone są do pozwolenia.
Artykuł 6
Przed piątym dniem każdego miesiąca Państwa Członkowskie zawiadamiają Komisję teleksem lub faksem o ilościach produktów, na które wydano pozwolenia w poprzednim miesiącu.
Zawiadomienie sporządza się w formie przedstawionej w załączniku II z wykorzystaniem wskazanych kodów.
TYTUŁ III
Pozwolenia na wywóz
Artykuł 7
Dla całego wywozu produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (EWG) nr 805/68, lub oznaczonych kodami CN 010210, 16025031 do 16025080 i 16029069, w przypadku ubiegania się o refundację wywozową, wymaga się wydania pozwolenia na wywóz z ustaloną z góry refundacją.
Artykuł 8
1. Stosując art. 21 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3719/88 pozwolenia ważne są od rzeczywistej daty ich wydania przez pięć miesięcy.
2. Jednakże okres ważności pozwoleń dla produktów oznaczonych kodem CN 010210, wydanych w ramach procedury przewidzianej w art. 44 rozporządzenia (EWG) nr 3719/88, wygasa po upływie dwunastego miesiąca od rzeczywistej daty ich wydania, przy jednoczesnym zastosowaniu art. 21 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3719/88.
3. W drodze odstępstwa od art. 44 ust. 5 rozporządzenia (EWG) nr 3719/88 21-dniowy termin zostaje zastąpiony 90-dniowym.
4.
Wnioski o pozwolenia i pozwolenia zawierają w rubryce 15 opis produktu, w rubryce 16 11-cyfrowy kod produktu rolnego nomenklatury refundacji wywozowych, a w rubryce 7 kraj przeznaczenia.
5. Kategorie produktów wskazane w art. 13a akapit drugi rozporządzenia (EWG) nr 3719/88 są wymienione w załączniku III.
Artykuł 9
Kaucja gwarancyjna na poczet pozwolenia wynosi:
a) 50 ECU za sztukę zwierzęcia żywego;
b) 17 ECU za każde 100 kg wagi netto w przypadku innych produktów.
Artykuł 10
1.
Pozwolenia na wywóz, jak podano w art. 7, wydaje się w piątym dniu roboczym następującym po dniu złożenia wniosku, z zastrzeżeniem, że w tym czasie Komisja nie podjęła działań specjalnych, jak podano w ust. 2.
To opóźnienie czasowe nie dotyczy jednak wywozu objętego art. 14a rozporządzenia (EWG) nr 3719/88.
2. Jeśli wnioski o udzielenie pozwolenia dotyczą ilości i/lub kosztu, które przekraczają bądź zagrażają przekroczeniem normalnych dostępnych ilości w ramach limitów podanych w art. 13 ust. 11 rozporządzenia (EWG) nr 805/68, i/lub kosztu przydzielonego im w danym okresie, to Komisja może:
- ustalić procent akceptacji dla ilości wnioskowanych,
- odrzucić wnioski, dla których jeszcze nie wydano pozwolenia,
- zawiesić składanie wniosków o udzielenie pozwolenia na maksymalnie pięć dni roboczych, z możliwością przedłużenia zgodnie z procedurą określoną w art. 27 rozporządzenia (EWG) nr 805/68.
Wnioski o udzielenie pozwolenia złożone w okresie zawieszenia są nieważne.
Działanie może być zróżnicowane w zależności od kategorii.
3.
W przypadku odmowy lub zmniejszenia wnioskowanych ilości kaucja gwarancyjna zostaje natychmiast zwolniona na ilości, dla których nie przyjęto wniosku.
4.
W drodze odstępstwa od ust. 1, jeśli procent akceptacji ustalono na poziomie poniżej 90 %, to pozwolenia wydaje się nie później niż jedenastego dnia roboczego po opublikowaniu tego procentu akceptacji w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Wnioskodawcy mogą w przeciągu 10 dni roboczych po opublikowaniu:
- wycofać wniosek; w takim przypadku kaucja zostanie zwolniona ze skutkiem natychmiastowym, albo
- domagać się natychmiastowego wydania pozwolenia, w takim przypadku właściwy urząd wydaje pozwolenie natychmiast, ale najwcześniej piątego dnia roboczego po dniu złożenia wniosku.
5.
W drodze odstępstwa od ust. 1, na wniosek wnioskodawcy 5-dniowy okres oczekiwania nie dotyczy wniosków o udzielenie pozwolenia na ilość nieprzekraczającą 22 ton produktów oznaczonych kodem CN 0201 lub 0202.
W tym przypadku ważność wydanego pozwolenia ograniczona jest, bez względu na art. 8, do pięciu dni roboczych od rzeczywistego dnia wydania, przy jednoczesnym stosowaniu art. 21 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3719/88, a w rubryce 20 wniosków i pozwoleń umieszcza się następujący wpis:
- Certificado válido durante cinco días hábiles y no utilizable para la aplicación del artículo 5 del Reglamento (CEE) no 565/80.
- Licens, der er gyldig i fem arbejdsdage, og som ikke kan benyttes til at anvende artikel 5 i forordning (EØF) nr. 565/80.
- Fünf Werktage gültige und für die Anwendung von Artikel 5 der Verordnung (EWG) Nr. 565/80 nicht verwendbare Lizenz.
- Πιστοποιητικό που ισχύει για πέντε εργάσιμες ημέρες και δεν χρησιμοποιείται για την εφαρμογή του άρθρου 5 του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ.
565/80.
- Licence valid for five working days and not useable for application of Article 5 of Regulation (EEC) No 565/80.
- Certificat valable 5 jours ouvrables et non utilisable pour l'application de l'article 5 du règlement (CEE) no 565/80.
- Titolo valido cinque giorni lavorativi e non utilizzabile ai fini dell'applicazione dell'articolo 5 del regolamento (CEE) n. 565/80.
- Certificaat met een geldigheidsduur van vijf werkdagen en niet te gebruiken voor de toepassing van artikel 5 van Verordening (EEG) nr. 565/80.
- Certificado de exportação válido durante cinco dias úteis, não utilizável para a aplicação do artigo 5o do Regulamento (CEE) no 565/80.
- Todistus on voimassa viisi arkipäivää eikä sitä voi käyttää sovellettaessa asetuksen (ETY) N:o 565/80 5 artiklaa.
- Licensen är giltig fem arbetsdagar men gäller inte vid tillämpning av artikel 5 i förordning (EEG) nr 565/80.
W razie potrzeby Komisja może zawiesić stosowanie niniejszego ustępu.
Artykuł 11
1.
Bez względu na art. 8 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 3719/88, wywożone ilości nie mogą przekroczyć ilości podanych w pozwoleniu.
W rubryce 19 pozwolenia należy wpisać "0".
2. Art. 20 ust. 3 lit. b) tiret drugie rozporządzenia (EWG) nr 3665/87 nie stosuje się do specjalnych refundacji wywozowych przydzielanych w przypadku mięsa oddzielonego od kości zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 1964/82 [7], jeśli produkty te podlegają lub podlegały procedurze określonej w art. 5 rozporządzenia Rady (EWG) nr 565/80 [8].
Artykuł 12
1.
Niniejszy artykuł stosuje się do wywozu dokonywanego w myśl rozporządzenia (EWG) nr 2973/79.
2.
Wnioski o udzielenie pozwolenia na produkty wskazane w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2973/79 można składać tylko w Państwach Członkowskich spełniających warunki zdrowotne wymagane przez kraj przywozu.
3.
Wnioski o udzielenie pozwolenia i pozwolenia zawierają w rubryce 7 wpis "USA".
Pozwolenia pociągają za sobą zobowiązanie do wywozu z Państwa Członkowskiego wystawiającego pozwolenie do tego kraju przeznaczenia.
4.
Bez względu na art. 8 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 3719/88, wywożone ilości nie mogą przekroczyć ilości podanych w pozwoleniu.
W rubryce 19 pozwolenia należy wpisać "0".
5.
W rubryce 22 pozwoleń umieszcza się jeden z następujących wpisów:
- Vacuno fresco, refrigerado o congelado. — Acuerdo entre la CE y los EE UU.
Válido solamente en … (Estado miembro de expedición).
La cantidad exportada no debe superar ….. kilos (cantidad en cifras y letras).
- Fersk, kølet eller frosset oksekød — Aftale mellem EF og USA.
Kun gyldig i ….. (udstedende medlemsstat).
Mængden, der skal udføres, må ikke overstige ….. (mængde i tal og bogstaver) kg.
- Frisches, gekühltes oder gefrorenes Rindfleisch — Abkommen zwischen der EG und den USA.
Nur gültig in ….. (Mitgliedstaat der Lizenzerteilung).
Ausfuhrmenge darf nicht über ….. kg (Menge in Ziffern und Buchstabe) liegen.
- Νωπό, διατηρημένο με απλή ψύξη ή κατεψυγμένο βόειο κρέας — Συμφωνία μεταξύ της ΕΚ και των ΗΠΑ.
Ισχύει μόνο σε ….. (κράτος μέλος έκδοσης).
Η ποσότητα προς εξαγωγή δεν πρέπει να υπερβαίνει ….. χιλιόγραμμα (η ποσότητα αναφέρεται αριθμητικώς και ολογράφως.
- Fresh, chilled or frozen beef — Agreement between EC and USA.
Valid only in ….. (Member State of issue).
Quantity to be exported may not exceed ….. kg (in figures and letters).
- Viande fraîche, réfrigérée ou congelée — Accord entre la CE et les U.S.A.
Uniquement valable en ….. (État membre de délivrance).
La quantité à exporter ne peut excéder ….. kg (quantité en chiffres et en lettres).
- Carni bovine fresche, refrigerate o congelate — Accordo tra CE e USA.
Valido soltanto in ….. (Stato membro emittente).
La quantità da esportare non può essere superiore a ….. kg (in cifre e in lettere).
- Vers, gekoeld of bevroren rundvlees — Overeenkomst tussen de EG en de Verenigde Staten van Amerika.
Alleen geldig in ….. (Lid-Staat die het certificaat afgeeft).
Uitgevoerde hoeveelheid mag niet meer dan ….. kg zijn (hoeveelheid in cijfers en letters).
- Carne de bovino fresca, refrigerada ou congelada — Acordo entre a CE e os EUA.
Válido apenas em ….. (Estado-membro de emissão).
A quantidade a exportar não pode ser superior a ….. kg (quantidade em algarismos e por extenso).
- Tuoretta, jäähdytettyä tai jäädytettyä lihaa — Euroopan yhteisön ja Yhdysvaltojen välinen sopimus.
Voimassa ainoastaan ….. (jäsenvaltio, jossa todistus on annettu).
Vietävä määrä ei saa ylittää ….. kilogrammaa (määrä numeroin ja kirjaimin).
- Färskt, kylt eller fryst nötkött — Avtal mellan EG och USA.
Enbart giltigt i ….. (utfärdande medlemsstat).
Den utförda kvantiteten får inte överstiga ….. kg.
6.
Wnioski o udzielenie pozwolenia można składać tylko w ciągu pierwszych 10 dni każdego kwartału.
7.
Trzeciego dnia roboczego po upływie terminu składania wniosków Państwa Członkowskie prześlą Komisji listę wnioskodawców i ilości wnioskowanych produktów.
8.
Komisja ustali w jakiej wysokości będą akceptowane wnioski o udzielenie pozwolenia.
Jeśli ilości, na których złożono wnioski o udzielenie pozwolenia przekraczają ilości dostępne, to Komisja wyznaczy jednolity procent akceptacji stosowany do wnioskowanych ilości.
Jeśli ogólna ilość objęta wszystkimi wnioskami jest niższa od dostępnej ilości, to Komisja ustali jaka niewykorzystana ilość zostanie dodana do ilości dostępnej w następnym kwartale.
9.
Pozwolenia wydaje się 21 dnia każdego kwartału.
10. Bez względu na art. 8 ust. 1, stosując art. 21 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3719/88, okres ważności pozwolenia wynosi 90 dni od dnia wydania, ale nie dłużej niż do 31 grudnia roku wydania.
11.
W przypadku zmniejszenia wnioskowanych ilości zgodnie z ust. 8 kaucja zostanie natychmiast zwolniona dla wszystkich nieprzyznanych ilości.
12. Poza wymogami określonymi w art. 30 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (EWG) nr 3719/88 warunkiem zwolnienia kaucji gwarancyjnej z tytułu pozwoleń na wywóz jest okazanie dowodu przybycia towarów do miejsca przeznaczenia, przy czym zastosowanie ma art. 33 ust. 4 przywołanego rozporządzenia.
Artykuł 13
1.
Państwa Członkowskie zawiadamiają Komisję:
- w poniedziałek i czwartek każdego tygodnia najpóźniej do godz. 12:00:
a) 1.1. o wnioskach o udzielenie pozwolenia z ustaloną z góry refundacją, jak podano w art. 10 ust. 1 lub braku złożonych wniosków;
1.2. o wnioskach o udzielenie pozwolenia zgodnie z art. 44 rozporządzenia (EWG) nr 3719/88 lub braku złożonych wniosków
złożonych do ostatniego dnia roboczego poprzedzającego ten dzień;
b) 1.1. o ilościach, dla których wydano pozwolenia w myśl art. 10 ust. 5 lub niewydaniu żadnych pozwoleń;
1.2. o ilościach, dla których wydano pozwolenia na wywóz w odpowiedzi na wnioski zgodnie z art. 44 rozporządzenia (EWG) nr 3719/88, wraz z datą złożenia wniosku i krajem przeznaczenia
do ostatniego dnia roboczego poprzedzającego ten dzień;
c) o ilościach, dla których wycofano wnioski o pozwolenia na wywóz zgodnie z art. 10 ust. 4,
- przed 15 dniem każdego miesiąca za miesiąc poprzedni:
d) o wnioskach o pozwolenia objętych art. 14a rozporządzenia (EWG) nr 3719/88;
e) o niewykorzystanych ilościach dla tych ilości, dla których wydano pozwolenia.
2.
Zawiadomienia zgodnie z ust. 1 muszą podawać:
- ilość wagowo dla każdej kategorii zaznaczonej w art. 8 ust. 5,
- ilości w rozbiciu według miejsca przeznaczenia dla każdej kategorii.
Powiadomienia wymienione w ust. 1 lit. e) muszą podawać kwotę refundacji przypadającą dla każdej kategorii.
3.
Wszystkie zawiadomienia wymienione w ust. 1, w tym zawiadomienia zerowe, sporządza się w formie pokazanej w załączniku IV.
TYTUŁ IV
Przepisy końcowe
Artykuł 14
Rozporządzenie (EWG) nr 2377/80 traci moc.
Jednakże stosuje się je nadal do pozwoleń wydanych na podstawie jego przepisów przed 1 lipca 1995 r.
Artykuł 15
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 1995 r.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do pozwoleń na wywóz z ustaloną z góry refundacją, o które wnioskowano począwszy od 1 lipca 1995 r. i później.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 1448/95
z dnia 26 czerwca 1995 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2123/89 ustanawiające wykaz reprezentatywnych rynków wieprzowiny we Wspólnocie
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2759/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wieprzowiny [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 3290/94 [2], w szczególności jego art. 4 ust. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 2123/89 [3], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 3236/94 [4], ustanowiono wykaz reprezentatywnych rynków wieprzowiny we Wspólnocie;
w Irlandii i Szwecji miała miejsce zmiana reprezentatywnych rynków; wskutek tego należy zmienić wykaz reprezentatywnych rynków wieprzowiny we Wspólnocie podany w Załączniku do rozporządzenia (EWG) nr 2123/89;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wieprzowiny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W Załączniku do rozporządzenia (EWG) nr 2123/89 wprowadza się następujące zmiany:
1) punkt 7 otrzymuje brzmienie:
"7.
Następująca grupa rynków: Cavan, Rooskey, Waterford, Tralee i Mitchelstown."
2) punkt 15 otrzymuje brzmienie:
"15.
Następująca grupa rynków: Helsinborg, Vara, Trelleborg, Skövde, Skara, Kalmar, Umeå, Kävlinge."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 1995 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
RozporzĄdzenie Rady (WE) NR 1469/95
z dnia 22 czerwca 1995 r.
w sprawie środków, jakie mają być podjęte wobec niektórych beneficjentów operacji finansowanych przez Sekcję Gwarancji EFOGR
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: na szczytach w czerwcu 1993 r. w Kopenhadze i w grudniu 1994 r. w Essen, Rada Europejska podkreśliła znaczenie, jakie ma kontynuacja kampanii przeciwko nadużyciom i nieprawidłowościom obciążającym budżet Wspólnoty; należy wzmocnić te środki, mające na celu zapewnienie, aby fundusze Wspólnoty przewidziane na realizację wspólnej polityki rolnej (WPR) nie były przyznawane osobom lub firmom, które nie oferują wszystkich gwarancji niezawodności w zakresie prawidłowego wykonania danych operacji;
artykuł 8 rozporządzenia Rady (EWG) nr 729/70 z dnia 21 kwietnia 1970 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [4] określa, w szczególności, że Państwa Członkowskie są zobowiązane do podejmowania wszelkich środków niezbędnych do zapewnienia, że transakcje finansowane przez Fundusz są rzeczywiście i w prawidłowy sposób przeprowadzane, oraz do zapobiegania nieprawidłowościom i walki z nimi;
rozporządzenie Rady (EWG) nr 595/91 z dnia 4 marca 1991 r. dotyczące nieprawidłowości i odzyskiwania kwot niesłusznie wypłaconych w związku z finansowaniem wspólnej polityki rolnej oraz organizacji systemu informacyjnego w tej dziedzinie i uchylające rozporządzenie (EWG) nr 283/72 [5] przewiduje między innymi, że Państwa Członkowskie mają regularnie informować Komisję o przypadkach nieprawidłowości oraz postępowaniach sądowych lub administracyjnych mających na celu ukaranie osób, które dopuściły się nieprawidłowości, aby uzyskiwać systematyczną wiedzę odnośnie do charakteru oszustw i w celu odzyskiwania kwot niesłusznie wypłaconych;
należy uzupełnić te przepisy o system wspólnotowy umożliwiający, w związku z procedurami przetargowymi, przyznawaniem refundacji wywozowych lub sprzedażą produktów interwencyjnych po obniżonych cenach, władzom wszystkich Państw Członkowskich identyfikację podmiotów, które świadomie lub w wyniku poważnego zaniedbania dopuściły się nieprawidłowości ze szkodą dla finansów Wspólnoty lub co do których istnieją uzasadnione podejrzenia takiego działania; wobec wagi wykroczenia i w zależności od tego, czy zostało ono stwierdzone, czy też jest podejrzewane, należy określić cały zestaw różnorodnych środków, począwszy od wzmocnionych kontroli, a skończywszy na wyeliminowaniu danych podmiotów z udziału w operacjach, które zostaną określone z chwilą potwierdzenia nadużyć, których się dopuścili;
w celu udzielenia podmiotom maksymalnych gwarancji, zalecane byłoby przyjęcie podstawowych właściwości odpowiednich przepisów rozporządzenia (EWG) nr 595/91, zwłaszcza w odniesieniu do przestrzegania poufności i tajemnicy zawodowej oraz przepisów krajowych dotyczących postępowania w sprawach karnych; w odniesieniu do ochrony danych mogą być stosowane odpowiednie przepisy w tym celu określone w zasadach o wzajemnej pomocy w zakresie kwestii celnych i rolnych;
system ten musi uzupełniać określone przepisy już istniejące lub te, które mają być przyjęte w przyszłości w ramach WPR w celu zapobiegania nieprawidłowościom, zwłaszcza te przepisy, które dotyczą kontroli i sankcji ustanowionych przez Komisję w ramach jej uprawnień potwierdzonych przez Trybunał Sprawiedliwości;
ponadto, w ramach szeroko zakrojonej kampanii przeciw nadużyciom w dniu 7 lipca 1994 r. Komisja przedstawiła propozycję rozporządzenia (WE, Euratom) w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnoty [6]; z chwilą przyjęcia tego rozporządzenia przez Radę, zestaw wspólnych zasad prawnych uchwalonych przez nią dla wszystkich dziedzin polityki wspólnotowej będzie mieć zastosowanie do środków wprowadzonych niniejszym rozporządzeniem; do czasu przyjęcia tego rozporządzenia należy przewidzieć szczegółowe zasady stosowania niniejszego rozporządzenia tymczasowo w celu włączenia podobnych zasad, zwłaszcza jeżeli chodzi o definicję wspomnianych nieprawidłowości,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejszym ustanawia się system wspólnotowy w celu identyfikacji i możliwie jak najszybszego powiadamiania wszystkich właściwych władz Państw Członkowskich i Komisji o podmiotach, które w świetle doświadczenia w kwestii prawidłowego wykonania przez nich wcześniejszych zobowiązań przedstawiają zagrożenie braku wiarygodności w zakresie procedur przetargowych, refundacji wywozowych i sprzedaży po obniżonych cenach lub produktów interwencyjnych finansowanych przez Sekcję Gwarancji FEOGR.
2.
Dla celów niniejszego rozporządzenia "podmioty przedstawiające zagrożenie braku wiarygodności" oznaczają podmioty, bez względu na to czy są to osoby fizyczne, czy też prawne, które:
a) zgodnie z ostateczną decyzją władz administracyjnych lub sądowych świadomie lub w wyniku poważnego zaniedbania popełniły nieprawidłowości w odniesieniu do odpowiednich przepisów Komisji i w sposób nieuzasadniony korzystały z udogodnień finansowych lub usiłowały z nich korzystać;
b) na podstawie ustalonych faktów, w tym względzie, były przedmiotem wstępnego sprawozdania administracyjnego lub sądowego sporządzonego przez właściwe władze Państwa Członkowskiego.
3.
Do czasu wejścia w życie przepisów horyzontalnych ustalających definicję nieprawidłowości, postępowanie określone w ust. 2 lit. a) jest definiowane zgodnie z procedurą określoną w art. 5.
Artykuł 2
1.
Procedury identyfikacyjne i zasady odnoszące się do notyfikacji są wprowadzane w życie z inicjatywy Państw Członkowskich, w których zidentyfikowano ryzyko braku wiarygodności podmiotu.
2.
W przypadku, gdy Państwo Członkowskie nie wywiąże się ze swojego obowiązku na mocy ust. 1, Komisja zapewni, aby w ramach istniejących przepisów prawnych, w danym Państwie Członkowskim został wprowadzony w życie system identyfikacji i notyfikacji.
Artykuł 3
1.
Państwo Członkowskie przyjmie następujące środki w postępowaniu z podmiotami, o których mowa w art. 1 ust. 2 lit. a):
a) dokładniejsze sprawdzanie wszystkich operacji przeprowadzanych przez podmiot; i/lub
b) zawieszenie wypłaty kwot związanych z bieżącymi operacjami, w zależności od ustaleń administracyjnych dotyczących zaistnienia nieprawidłowości lub ich braku, oraz, w stosownych przypadkach, wstrzymanie zwolnienia związanej z nimi gwarancji; i/lub
c) wyłączenie na pewien okres czasu z operacji, które mają być określone.
Środki określone w lit. b) i c) są określane przez właściwe władze Państw Członkowskich zgodnie z kryteriami określonymi zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 5, biorąc pod uwagę ryzyko dalszych nieprawidłowości, jakie mogą być popełnione przez podmiot.
Środki te są przyjmowane po załatwieniu wszelkich formalności z nimi związanych, określonych w ustawodawstwie Państw Członkowskich.
2. W przypadku podmiotów określonych w art. 1 ust. 2 lit. b), stosuje się wyłącznie środki określone w ust. 1 lit. a) i b).
3.
Jeżeli w ramach procedury przetargowej sama Komisja przyznaje umowę, przyjmuje ona lub proponuje Państwu Członkowskiemu, w odpowiednim przypadku, jeden lub więcej środków określonych w ust. 1.
Artykuł 4
1.
Zgodnie z krajowym ustawodawstwem Państw Członkowskich środki określone w art. 3 spełniają następujące zasady:
a) uprzednie wysłuchanie i prawo do apelacji dla podmiotu w odniesieniu do środków określonych w art. 3 ust. 1 lit. c) i, w stosownych przypadkach, w lit. b);
b) proporcja między popełnioną lub podejrzewaną nieprawidłowością a jednym ze środków określonych w art. 3 ust. 1, z zastrzeżeniem przepisów, jakie mają być ustanowione zgodnie z procedurą określoną w art. 5;
c) równe traktowanie podmiotów.
2.
Państwa Członkowskie i Komisja podejmą wszelkie niezbędne środki zapobiegawcze, aby zapewnić poufność informacji, które między sobą wymieniają na mocy niniejszego rozporządzenia.
Informacje takie nie mogą być zwłaszcza przesyłane innym osobom niż te w Państwach Członkowskich lub w instytucjach wspólnotowych, których obowiązki wymagają dostępu do nich, o ile Państwo Członkowskie dostarczające takich informacji w wyraźny sposób nie wyrazi na to zgody.
Informacje przekazywane lub uzyskane w dowolnej formie na mocy niniejszego rozporządzenia są objęte tajemnicą zawodową i chronione w taki sam sposób jak podobne informacje chronione krajowymi przepisami Państw Członkowskich, które je otrzymują oraz odpowiednimi przepisami mającymi zastosowanie do instytucji wspólnotowych.
Ponadto, informacje takie nie mogą być wykorzystane do innych celów niż przewidziane w niniejszym rozporządzeniu, o ile władze dostarczające je nie wyraziły wyraźnej zgody na to i pod warunkiem, że przepisy obowiązujące w Państwie Członkowskim, w którym znajdują się władze otrzymujące takie informacje, nie zabraniają takiego przekazania lub wykorzystania.
W odniesieniu do ochrony danych obowiązują odpowiednie przepisy określone w zasadach dotyczących wzajemnej pomocy w sprawach celnych i rolnych.
3.
Przepisy niniejszego rozporządzenia nie mają wpływu na stosowanie w Państwach Członkowskich zasad odnoszących się do postępowania sądowego w sprawach karnych i wzajemnej pomocy między Państwami Członkowskimi w sprawach karnych.
Nie zakazują one korzystania, w ramach spraw sądowych lub spraw wniesionych z tytułu niezgodności z rozporządzeniami rolnymi, z informacji uzyskanych zgodnie z niniejszym rozporządzeniem; w drugim z tych przypadków właściwe władze Państwa Członkowskiego, które udzieliły informacji, są powiadamiane o ich wykorzystaniu.
Państwa Członkowskie podejmują jednak środki administracyjne niezbędne do zapewnienia, że przepisy akapitu pierwszego są stosowane w taki sposób, aby nie utrudniały efektywnego stosowania niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do podmiotów określonych w art. 1 ust. 2 lit. b).
Jeżeli ustawodawstwo krajowe przewiduje poufność dochodzenia sądowego, przekazywanie informacji przewidziane w niniejszym rozporządzeniu wymaga zgody właściwych władz sądowych.
Właściwe władze administracyjne zapewnią taką zgodę jak najszybciej to możliwe.
Artykuł 5
Szczegółowe zasady stosowania niniejszego rozporządzenia przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 13 rozporządzenia (EWG) nr 729/70.
Dotyczą one między innymi:
- powiadamiania dokonywanego przez Państwa Członkowskie,
- charakteru powiązań między różnymi osobami fizycznymi lub prawnymi, które mogą doprowadzić do traktowania ich jako podmiotów w myśl niniejszego rozporządzenia,
- warunków, na jakich podmioty mogą uniknąć zawieszenia płatności, o którym mowa w art. 3 ust. 1 lit. b), w drodze wniesienia zabezpieczenia.
Artykuł 6
Niniejsze rozporządzenie uzupełnia przepisy szczegółowe przyjęte w ramach WPR.
Artykuł 7
Komisja przekaże, do 6 lipca 1997 r., Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie w sprawie stosowania niniejszego rozporządzenia i w świetle zdobytych doświadczeń zaproponuje poprawki, jakie mogą być niezbędne do ustaleń wprowadzonych niniejszym rozporządzeniem.
Artykuł 8
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 1476/95
z dnia 28 czerwca 1995 r.
ustanawiające specjalne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na przywóz oliwy z oliwek
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady 136/66/EWG z dnia 22 września 1966 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów [1], ostatnio zmienione Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, oraz na mocy rozporządzenia (WE) nr 3290/94 [2], w szczególności jego art. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2041/75 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 557/91 [4], ustanawia specjalne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na przywóz i wywóz oraz świadectw o wcześniejszym wyznaczeniu refundacji dla olejów i tłuszczów;
od dnia 1 lipca 1995 r. przepisy umów zawartych podczas Rundy Urugwajskiej negocjacji będzie stosować się do przywozu oliwy z oliwek do Wspólnoty;
należy określić niektóre specjalne szczegółowe zasady dotyczące przywozu oliwy z oliwek; w szczególności należy ustalić termin ważności pozwoleń oraz stosowane zabezpieczenie; a także należy również ustanowić, że w celu korzystania ze specjalnych systemów przywozowych, takich jak systemy przywozowe przewidziane w odniesieniu do Algierii, Libanu, Maroka, Tunezji i Turcji, w pozwoleniu należy wskazać zainteresowane państwa trzecie;
przywóz oliwy z oliwek z Tunezji, określony w rozporządzeniu Rady (WE) nr 287/94 [5], odbywa się na podstawie umowy, która wygasa w końcu października 1995 r.; warunki wpływające na ten przywóz nie mogą być zmienione przed tą datą;
przepisy rozporządzenia (EWG) nr 2041/75 powinny nadal stosować się do tego przywozu; rozporządzenie to będzie się nadal stosować do pozwoleń na wywóz do dnia 31 października 1995 r.; zatem, ponieważ rozporządzenie nie może zostać uchylone przed tą datą, należy wyraźnie określić, że jego przepisy dotyczące pozwoleń na przywóz stosuje się tylko do wyżej określonego przywozu oliwy z oliwek z Tunezji;
przepisy niniejszego rozporządzenia są dodatkowe oraz stanowią odstępstwo od przepisów rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3719/88 [6], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1199/95 [7];
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Olejów i Tłuszczów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie ustanawia specjalne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na przywóz wprowadzonych zgodnie z art. 2 rozporządzenia nr 136/66/EWG.
Artykuł 2
1.
W celu zakwalifikowania do uzgodnień szczegółowych przewidzianych w rozporządzeniach przyjętych w celu realizacji umów zawartych przez Wspólnotę z niektórymi państwami trzecimi należy w sekcji 7 i 8 wniosków o pozwolenia na przywóz i w samych pozwoleniach określić zainteresowane państwo trzecie.
2.
W takich przypadkach pozwolenia pociągają za sobą zobowiązanie do przywozu ze wskazanego państwa trzeciego produktu spełniającego warunki ustanowione w rozporządzeniach określonych w ust. 1 i dla którego pozwolenie zostało wydane.
Artykuł 3
1. Termin ważności pozwoleń na przywóz wynosi 60 dni od daty wydania w rozumieniu art. 21 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3719/88.
2.
Zabezpieczenia w odniesieniu do pozwoleń na przywóz wynoszą 10 ECU na 100 kilogramów netto.
Artykuł 4
Począwszy od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, przepisy rozporządzenia (EWG) nr 2041/75 w sprawie pozwoleń na przywóz stosuje się jedynie do przywozu oliwy z oliwek pochodzącej z Tunezji, jak określono w rozporządzeniu (WE) nr 287/94.
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 1484/95
ustanawiające szczegółowe zasady wprowadzania systemu dodatkowych należności celnych przywozowych oraz ustalające dodatkowe należności celne przywozowe w sektorach mięsa drobiowego i jaj oraz w odniesieniu do albumin jaj i uchylające rozporządzenie nr 163/67/EWG.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2771/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku jaj [1], ostatnio zmienione Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji oraz rozporządzeniem Rady (WE) nr 3290/94 [2], w szczególności jego art. 5 ust. 4 i 15,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2777/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa drobiowego [3], ostatnio zmieniono Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji oraz rozporządzeniem Rady (WE) nr 3290/94, w szczególności jego art. 5 ust. 4 i 15,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2783/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnego systemu handlu albuminą jaja kurzego i albuminą mleka [4], ostatnio zmienione Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji oraz rozporządzeniem Rady (WE) nr 3290/94, w szczególności jego art. 3 ust. 4 i 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenia (EWG) nr 2771/75, (EWG) nr 2777/75 i (EWG) nr 2783/75 stanowią, że od dnia 1 lipca 1995 r. przywóz jednego lub większej ilości produktów objętych tymi rozporządzeniami przy stawce celnej wynikającej ze Wspólnej Taryfy Celnej podlega obowiązkowi uiszczenia dodatkowych ceł przywozowych, jeżeli spełnione zostały pewne warunki ustalone w Porozumieniu o rolnictwie zawartym w ramach wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, chyba że przywóz nie stwarza prawdopodobieństwa zakłócenia funkcjonowania rynku Wspólnoty lub w przypadku gdy efekty byłyby nieproporcjonalne do założonych celów; te dodatkowe cła przywozowe mogą być nakładane głównie wówczas, kiedy ceny importowe spadają poniżej cen progu;
powinny być przyjęte w związku z tym szczególne zasady stosowania w odniesieniu do sektorów mięsa drobiowego i jaj oraz albumin jaj, a ceny progu należy podawać do wiadomości publicznej;
ceny importowe, które mają być uwzględnione przy nakładaniu dodatkowego cła przywozowego, powinny być sprawdzane przez porównanie ich z cenami reprezentatywnymi na rynku światowym lub na rynku importowym Wspólnoty omawianych produktów; niezbędne jest, aby Państwa Członkowskie informowały w regularnych odstępach czasu o cenach występujących na różnych etapach wprowadzania do obrotu, aby mieć możliwość określenia reprezentatywnych cen i odpowiadających im dodatkowych ceł;
importer może dokonać wyboru, aby dodatkowe należności celne były kalkulowane na podstawie innej niż cena reprezentatywna; w takim przypadku stosowne jest utworzenie zabezpieczenia równego kwocie dodatkowych należności celnych, które importer płaciłby, gdyby dodatkowe należności celne zostały określone na podstawie ceny reprezentatywnej; zabezpieczenie zostanie zwrócone, jeżeli w ciągu określonego czasu dostarczony zostanie dowód, iż spełnione zostały warunki dotyczące rozdysponowania partii towaru; w ramach kontroli a posteriori należne cło dodatkowe zostanie odzyskane zgodnie z art. 220 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 [5] ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, słuszne będzie, aby w ramach takich kontroli do należnego cła dodawane były odsetki;
postanowienia rozporządzenie Komisji (EWG) nr 163/67 z dnia 26 czerwca 1967 r. w sprawie ustalenia dodatkowej ilości przywozu produktów drobiowych z państw trzecich [6], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3821/92 [7], zostają zastąpione przepisami niniejszego rozporządzenia; wspomniane powyżej rozporządzenie powinno w związku z tym być zmienione z dniem wejścia w życie Porozumienia o rolnictwie Rundy Urugwajskiej;
z regularnej kontroli informacji stanowiących podstawę dla weryfikacji cen importowych w sektorach mięsa drobiowego i jaj oraz albumin jaj wynika, iż dodatkowe cła powinny być nałożone na przywóz niektórych produktów z uwzględnieniem zmiany cen stosownie do pochodzenia tych produktów; ceny reprezentatywne i odpowiadające im dodatkowe należności celne na te produkty powinny być w związku z tym podawane do wiadomości publicznej;
dodatkowe należności celne nie mogą być nakładane w szczególności na produkty przywożone w ramach kontyngentów taryfowych uzgodnionych w ramach wielostronnych negocjacji hand lowych Rundy Urugwajskiej;
Komitet Zarządzający ds. Mięsa Drobiowego i Jaj nie wydał opinii w terminie ustalonym przez przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dodatkowe cła przywozowe wymienione w art. 5 ust. 1 rozporządzeń (EWG) nr 2771/75 i (EWG) nr 2777/75 oraz art. 3 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2783/75, zwane dalej "dodatkowymi cłami", są stosowane w odniesieniu do produktów wymienionych w załączniku I i pochodzących z wymienionych w nim krajów.
Odpowiadające im ceny progowe, o których mowa w art. 5 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2771/75 i (EWG) nr 2777/75 oraz art. 3 ust. 2 rozporządzenia 2783/75 są podane w załączniku II.
Artykuł 2
1. Ceny reprezentatywne, o których mowa w art. 5 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia (EWG) nr 2771/75 i (EWG) nr 2777/75 oraz w art. 3 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia (EWG) nr 2783/75 są określane w regularnych odstępach czasu z uwzględnieniem w szczególności:
- cen na rynkach państw trzecich,
- cen oferowanych franko granica Wspólnoty,
- cen przywożonych produktów na różnych etapach obrotu we Wspólnocie.
Ceny te są zamieszczone w załączniku I.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji w każdy poniedziałek ceny, o których mowa w ust. 1 tiret trzecie, dla reprezentatywnych partii produktów wymienionych w załączniku II.
Artykuł 3
1.
Na wniosek importera dodatkowe należności celne mogą być ustalone na podstawie ceny importowej cif omawianej partii towaru, jeżeli cena ta jest wyższa niż mająca zastosowanie cena reprezentatywna, o której mowa w art. 2 ust. 1.
Zastosowanie ceny importowej cif omawianej partii towaru dla ustalenia dodatkowych należności celnych podlega okazaniu przez zainteresowaną stronę właściwym władzom importującego Państwa Członkowskiego przynajmniej następujących dowodów:
- umowy zakupu lub innego równoważnego dokumentu,
- umowy ubezpieczenia,
- faktury,
- certyfikatu pochodzenia (o ile dotyczy to sprawy),
- umowy transportowej,
- oraz konosamentu, w przypadku transportu morskiego.
2. W przypadku, o którym mowa w ust. 1, importer musi złożyć zabezpieczenie, o którym mowa w art. 248 ust. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 [8], równe kwocie cła dodatkowego, którą uiściłby, gdyby dodatkowe należności celne zostały obliczone na podstawie ceny reprezentatywnej mającej zastosowanie w odniesieniu do danego produktu.
Importer ma jeden miesiąc od sprzedaży danych produktów, przy obowiązującym terminie czterech miesięcy od daty przyjęcia zgłoszenia dopuszczenia do swobodnego obrotu, na udowodnienie, że partia towaru została rozdysponowana w warunkach potwierdzających prawidłowość cen określonych w ust. 1.
Niedotrzymanie któregokolwiek z tych terminów pociąga za sobą utratę wpłaconego zabezpieczenia.
Na odpowiednio uzasadniony wniosek importera termin czterech miesięy może być jednak przedłużony przez właściwe władze, najwyżej o trzy miesiące.
Złożone zabezpieczenie jest zwalniane w stopniu, w jakim udowodnione zostały w sposób zgodny z wymogami organów celnych warunki rozdysponowania towaru.
W przeciwnym wypadku zabezpieczenie przepada jako forma opłacenia dodatkowych ceł.
Jeżeli przy weryfikacji właściwe władze stwierdzą, że wymogi niniejszego artykułu nie zostały spełnione, ściągają należne cło zgodnie z art. 220 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
Kwota cła, która ma zostać odzyskana lub pozostaje do odzyskania, obejmuje odsetki narosłe od daty dopuszczenia towarów do swobodnego obrotu do daty ściągnięcia cła.
Stosowana jest stopa procentowa obowiązująca w odniesieniu do ściągania należności zgodnie z krajowymi przepisami prawa.
3.
W razie braku wniosku, o którym mowa w ust. 1, cena importowa partii omawianego towaru brana pod uwagę dla potrzeb naliczenia dodatkowego cła jest ceną reprezentatywną określonej w art. 2 ust. 1.
Artykuł 4
1. Jeżeli różnica między daną ceną progową, o której mowa w art. 1 ust. 2, i ceną importową uwzględnianą przy nakładaniu cła dodatkowego zgodnie z art. 3 ust. 1 lub 3:
a) jest równa lub niższa niż 10 % ceny progu, nie nakłada się cła dodatkowego;
b) wynosi powyżej 10 % ceny progu, ale nie przekracza 40 % tej ceny, dodatkowe należności celne wynoszą 30 % kwoty, przy której różnica wynosi powyżej 10 %;
c) wynosi powyżej 40 %, ale nie przekracza 60 % ceny progu, dodatkowe należności celne wynoszą 50 % kwoty, przy której różnica przekracza 40 %, do czego dodawane są dodatkowe należności celne, o których mowa w lit. b);
d) wynosi powyżej 60 %, ale nie przekracza 75 %ceny progu, dodatkowe należności celne wynoszą 70 % kwoty, przy której różnica przekracza 60 %, do czego dodawane są dodatkowe należności celne, o których mowa w lit. b) i c);
e) wynosi powyżej 75 % ceny progu, dodatkowe należności celne wynoszą 90 % kwoty, przy której różnica przekracza 75 %, do czego dodawane są dodatkowe należności celne, o których mowa w lit. b), c) i d).
2.
Dodatkowe należności celne odpowiadające reprezentatywnym cenom przyjętym zgodnie z art. 2 ust. 1 są zamieszczone w załączniku I.
Artykuł 5
W razie potrzeby Komisja może na wniosek Państwa Członkowskiego lub z własnej inicjatywy zmienić załącznik I.
Komisja może jednak regulować ceny reprezentatywne tylko wówczas, gdy ceny te różnią się o co najmniej 5 % od ustalonych cen.
Artykuł 6
Dodatkowe cła przyjęte w załączniku I nie stosuje się w odniesieniu do przywozu w ramach rozporządzenia Komisji (WE) nr 1431/94 [9] i (WE) nr 1474/95 [10].
Artykuł 7
Rozporządzenie nr 163/67/EWG traci moc.
Artykuł 8
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 1995 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 1501/95
z dnia 29 czerwca 1995 r.
ustanawiające niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych do zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1766/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], ostatnio zmienione Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji oraz rozporządzeniem (EWG) nr 3290/94 [2], w szczególności jego art. 13 ust. 11 i 16 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje: dla produktów objętych wspólną organizacją rynku zbóż, refundacje wywozowe, kwoty korygujące oraz podatki wywozowe na produkty objęte wspólną organizacją rynku zbóż muszą być ustalane, jako środek szczególny w przypadku występowania na rynku zakłóceń, w oparciu o pewne kryteria umożliwiające pokrycie różnicy między notowaniami a cenami dla tych produktów we Wspólnocie i tych na rynku światowym;
z uwagi na rozpiętość cen po jakich zboża są oferowane na rynku światowym przez różne kraje wywozu, należy w szczególności uwzględnić różnice w kosztach transportu i ustalić wysokość refundacji uwzględniając różnicę między reprezentatywnymi cenami we Wspólnocie oraz notowaniami i najkorzystniejszymi cenami na rynku światowym;
w celu umożliwienia wywozu mąki, grubych kasz, drobnych kasz i słodu, czynnikami, jakie należy uwzględnić przy refundacjach, są z jednej strony ceny podstawowych zbóż i ich ilości niezbędne do wytwarzania rozpatrywanych produktów oraz wartość produktów ubocznych, a z drugiej strony możliwości i warunki sprzedaży produktów na rynku światowym;
system kwot korygujących przewidziany w art. 13 ust. 8 akapit drugi rozporządzenia (EWG) nr 1766/92 wymaga ich zróżnicowania w zależności od miejsca przeznaczenia wywożonych produktów;
w celu zapewnienia sprawnego zarządzania funduszami wspólnotowymi i uwzględniania możliwości wywozu tych produktów, należy przewidzieć możliwość ustalania refundacji wywozowych oraz podatków od produktów wymienionych w art. 1 lit. a) i b) rozporządzenia (EWG) nr 1766/92 w drodze przetargu dotyczącego określonej ilości;
w celu zapewnienia równego traktowania wszystkich zainteresowanych stron we Wspólnocie, przetargi muszą być organizowane zgodnie z jednolitymi zasadami; w tym celu decyzje o otwarciu przetargu powinny być opublikowane razem z ogłoszeniem o przetargu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich;
oferty muszą zawierać dane umożliwiające ich ocenę i muszą im towarzyszyć pewne zobowiązania formalne;
należy ustalać maksymalną refundację wywozową lub minimalny podatek wywozowy; procedura ta zapewnia, że wszystkie dane, ilości zostały przydzielone;
na rynku mogą powstawać sytuacje, w których aspekty gospodarcze przewidywanego wywozu towarów powodują raczej wstrzymanie przetargu, aniżeli ustalenie refundacji wywozowej lub podatku wywozowego;
wadium powinno zapewniać, że wywożone ilości są wywożone zgodnie z pozwoleniem wydanym w ramach zaproszenia do przetargu; zobowiązanie to może być spełnione tylko wówczas, gdy przedłożone oferty przetargowe są podtrzymane; wycofanie ofert pociąga za sobą utratę wadium;
muszą zostać ustanowione szczegółowe zasady zapewniające powiadamianie oferentów o wynikach zaproszenia do przetargu, oraz że niezbędne pozwolenia wydawane są dla wywozu przydzielonych ilości;
aby ustalić refundację wywozową dla produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1766/92 oraz uniknąć dokonywania kontroli mających na celu wykrycie niewielkich odchyleń ilościowych w odniesieniu do produktu podstawowego tak, aby nie odbiło się to w sposób istotny na jakości produktu, należy przyjąć standardową metodę oceny; najskuteczniejszym technicznym sposobem oszacowania podstawowej ilości zbóż okazała się analiza zawartości popiołu w produkcie; do analizy tej powinna być stosowana taka sama procedura w całej Wspólnocie;
nie wydaje się uzasadnione przyznawanie refundacji wywozowych do zboża przywożonego z państw trzecich i ponownie wywożonych do państw trzecich; refundacje powinny być zatem przyznawane tylko do produktom wspólnotowym;
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3665/87 z dnia 27 listopada 1987 r. ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1384/95 [4], wymaga aby, w przypadku zróżnicowania stawki refundacji zgodnie z przeznaczeniem produktu, wypłata kwoty należnej z tytułu refundacji wywozowej była uzależniona w szczególności od przedstawienia dowodu, że produkt został wywieziony do państwa trzeciego lub do jednego z państw trzecich w odniesieniu do których ma zastosowanie refundacja; w odniesieniu do zbóż, jedyną stawką refundacji niższą od stawki stosowanej w wywozie do wszystkich państw trzecich jest stawka ustalona dla produktów wywożonych do Szwajcarii i Księstwa Liechtenstein; w celu uniknięcia utrudnień w wywozie wspólnotowym na skutek wymogu przedstawienia dowodu, że towar dotarł do miejsca przeznaczenia, należy znaleźć inne sposoby zapewnienia, by produkty, na które wypłacono refundacje mające zastosowanie do wszystkich państw trzecich, nie zostały wywiezione do wyżej wymienionych krajów; w związku z tym, należy zrezygnować z wymogu przedstawiania dowodu przybycia towaru do miejsca przeznaczenia we wszystkich przypadkach, w których wywóz miał miejsce drogą morską; wystarczającą gwarancję stanowią zaświadczenia wystawione przez właściwe władze Państw Członkowskich stwierdzające, ze produkty opuściły obszar celny Wspólnoty po załadowaniu ich na statek nadający się do transportu morskiego;
Artykuł 16 rozporządzenia (EWG) nr 1766/92 przewiduje, iż mogą być podejmowane właściwe środki w przypadku, jeżeli notowania lub ceny na rynku światowym dla jednego lub więcej produktów, określonych w art. 1 tego rozporządzenia, osiągają poziom cen wspólnotowych i jeżeli sytuacja taka może trwać dłuższy czas lub ulegać pogorszeniu, a przez to zakłócać lub zagrażać zakłóceniami na rynku wspólnotowym; w tym celu należy zapewnić dostateczną podaż zbóż; w tym celu mogą być pobierane podatki wywozowe a wystawianie pozwoleń na wywóz całkowicie lub częściowo zawieszane;
ponieważ sytuacja określona w art. 16 rozporządzenia (EWG) nr 1766/92 może powstawać w stosunkowo krótkich okresach czasu, Komisja musi mieć prawo do zawieszania wystawiania pozwoleń na wywóz w dowolnym momencie;
do niniejszego rozporządzeniu włącza się, dostosowując je jednocześnie do bieżących warunków rynkowych, przepisy rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1533/93 [5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 3304/94 [6]; dlatego też rozporządzenie to powinno być uchylone;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZRZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 lit. a)-c) rozporządzenia (EWG) nr 1766/92 refundacje wywozowe i podatki wywozowe, określone w art. 16 niniejszego rozporządzenia, jak też kwoty korygujące, określone w art. 13 ust. 8 akapit drugi rozporządzenia (EWG) nr 1766/92, są ustalane z uwzględnieniem w szczególności następujących czynników:
a) cen płaconych na reprezentatywnych rynkach Wspólnoty oraz ich trendów i notowań na rynkach państw trzecich;
b) kosztów wprowadzania do obrotu i najkorzystniejszych kosztów transportu między reprezentatywnymi rynkami Wspólnoty i portami lub innymi miejscami wywozu, jak również kosztów dostarczenia produktów na rynek światowy;
c) w przypadku produktów przetworzonych, ilości zbóż wymaganych do ich wytworzenia;
d) możliwości i zasad sprzedaży wspomnianych produktów na rynku światowym;
e) dążenia do uniknięcia zakłóceń na rynku Wspólnoty;
f) aspektów gospodarczych przewidywanego wywozu;
g) ograniczeń ilościowych i budżetowych wynikających z porozumień zawartych zgodnie z art. 228 Traktatu.
Artykuł 2
Przepisy art. 13 ust. 8 akapit pierwszy rozporządzenia (EWG) nr 1766/92 stosuje się do wszystkich produktów określonych w art. 1 ust. 1 lit. c) i d) wspomnianego rozporządzenia i do produktów określonych w jego art. 1 wywożonych w postaci towarów wymienionych w jego załączniku B.
Przepisy art. 13 ust. 8 akapit drugi rozporządzenia (EWG) nr 1766/92 stosuje się do produktów określonych w art. 1 ust. 1 lit. c).
Artykuł 3
Kwoty korygujące mogą być zróżnicowane w zależności od miejsca przeznaczenia.
Artykuł 4
1. Refundacje wywozowe do produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 lit a) i b) rozporządzenia (EWG) nr 1766/92 oraz podatki wywozowe przewidziane w art. 15 niniejszego rozporządzenia mogą być ustalane w drodze przetargu.
Warunki przetargu muszą gwarantować równość dostępu wszystkim osobom prowadzącym działalność gospodarczą na terytorium Wspólnoty.
Takie zaproszenia do przetargu dotyczą refundacji wywozowej lub podatku wywozowego.
2.
Decyzja o wydaniu zaproszenia do przetargu jest podejmowana zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 23 rozporządzenia (EWG) nr 1766/92.
3.
Decyzji o wydaniu zaproszenia do przetargu towarzyszy publikacja ogłoszenia o przetargu sporządzonego przez Komisję i podającego w szczególności terminy składania ofert przetargowych oraz adresów właściwych urzędów Państw Członkowskich, do których należy je przesyłać.
4.
Decyzja o wydaniu zaproszenia do przetargu i ogłoszenie o przetargu są publikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Między datą publikacji ogłoszenia o przetargu i wyznaczonym pierwszym terminem składania ofert musi być zachowany odstęp co najmniej pięciu dni.
Artykuł 5
1.
Zainteresowane strony składają ofertę na piśmie we właściwym urzędzie Państwa Członkowskiego, bądź kierując ją do tego urzędu za pośrednictwem środków pisemnego przekazu telekomunikacyjnego.
2.
Oferty przetargowe określają:
a) odniesienie do przetargu;
b) nazwę i adres oferenta;
c) rodzaj i ilość produktu przeznaczonego na wywóz;
d) kwotę refundacji wywozowej na tonę, lub tam gdzie ma to zastosowanie, kwotę podatku wywozowego za tonę, wyrażoną w ecu.
3.
Oferty przetargowe są ważne tylko wówczas, gdy:
a) przed upływem terminu przewidzianego na składanie ofert, przedstawiony został dowód, że oferent wniósł wadium;
b) dołączone jest do nich pisemne zobowiązanie do złożenia, w odniesieniu do przydzielonych ilości, w ciągu dwóch dni po odbiorze powiadomienia o przydziale, zgodnie z art. 7 ust. 3, wniosku o wcześniejsze wyznaczenie refundacji wywozowych, lub jeżeli jest to właściwe, wniosku o wcześniejsze wyznaczenie podatku wywozowego równego kwocie podanej w złożonej ofercie;
c) nie zawierają one innych warunków poza przewidzianymi w ogłoszeniu o przetargu;
4.
Złożonych ofert przetargowych nie można wycofać.
Artykuł 6
Otwarcia ofert dokonują właściwe urzędy Państw Członkowskich.
Nie odbywa się ono publicznie.
Osoby upoważnione do uczestniczenia w otwarciu ofert zobowiązane są do zachowania tajemnicy.
Oferty są niezwłocznie notyfikowane Komisji bez wskazywania oferentów.
Artykuł 7
1.
Na podstawie notyfikowanych ofert, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 23 rozporządzenia (EWG) nr 1766/92, Komisja podejmuje decyzję o ustaleniu maksymalnej wysokości refundacji wywozowej lub, w odpowiednim przypadku, maksymalnej wysokości podatku wywozowego lub o wstrzymaniu przetargu.
2.
Z chwilą ustalenia maksymalnej wysokości refundacji wywozowej, przetarg wygrywa ten oferent lub oferenci, którego lub których, oferta odpowiada poziomowi równemu maksymalnej refundacji lub jest od niej niższa.
W przypadku ustalenia minimalnego podatku wywozowego, przetarg wygrywa ten oferent lub oferenci, którego lub których, oferta odpowiada poziomowi równemu minimalnemu podatkowi lub jest od niego wyższa.
3.
Z chwilą podjęcia decyzji przez Komisję, właściwe urzędy zainteresowanych Państw Członkowskich powiadamiają na piśmie wszystkich oferentów o wyniku ich udziału w przetargu.
Artykuł 8
1.
Pozwolenia na wywóz są wydawane oferentom, który wygrali przetarg, po otrzymaniu przez właściwy urząd Państwa Członkowskiego ich wniosków o pozwolenie na wywóz na ilości, które zostały im przyznane.
2.
W odpowiednim polu wniosku o pozwolenie na wywóz i samego pozwolenia na wywóz podane są miejsca przeznaczenia wymienione w akcie prawnym dotyczącym zaproszenia do przetargu.
Pozwolenie zobowiązuje do dokonania wywozu do podanego miejsca przeznaczenia.
Artykuł 9
Wadium jest zwalniane wówczas, gdy:
a) oferta nie została przyjęta;
b) wygrywający przetarg składa dowód, że złożone zostało wadium przewidziane w art. 10 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1162/95 [7].
Jeżeli zobowiązanie określone w art. 5 ust. 3 lit. b) nie zostaje wypełnione, wadium przepada, z wyjątkiem przypadku siły wyższej.
Artykuł 10
Refundacje wywozowe w odniesieniu do produktów, określonych w art. 1 ust. 1 lit. a) – c) rozporządzenia (EWG) nr 1766/92 są ustalane co najmniej raz w miesiącu.
Artykuł 11
1.
Refundacje wywozowe w odniesieniu do mąki pszennej lub mąki ze zbóż mieszanych, mąki żytniej, kasz grubych i kasz drobnych z pszenicy oraz słodu są ustalane z uwzględnieniem ilości zboża podstawowego niezbędnego do wyprodukowania 1000 kilogramów danego produktu.
Ilości zboża podstawowego podano w załączniku I.
2.
Zawartość popiołu w mące ustalana jest przy zastosowaniu metody analitycznej określonej w załączniku II.
Artykuł 12
Refundacje do produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 a)-c) rozporządzenia (EWG) nr 1766/92 są wypłacane z chwilą dostarczenia dowodu, że produkty mają pochodzenie wspólnotowe.
Artykuł 13
Bez względu na przepisy art. 18 rozporządzenia (EWG) nr 3665/87, dla wypłacenia refundacji ustalonej w drodze przetargu nie wymaga się dowodu dokonania formalności celnych związanych z wydaniem towaru do wykorzystania, o ile przedsiębiorca dostarczy dowód, że ilość co najmniej 1500 ton produktów zbożowych opuściła obszar celny Wspólnoty na statku nadającym się do transportu morskiego.
Dowód taki stanowi wpis następującej treści, poświadczony przez właściwe władze, na formularzu kontrolnym, określonym w art. 6 rozporządzenia (EWG) nr 3665/87, na jednolitym dokumencie administracyjnym (SAD) lub dokumencie krajowym potwierdzającym opuszczenie obszaru celnego Wspólnoty:
"Exportación de cereales por vía marítima; artículo 13 del Reglamento (CE) no 1501/95"
"Eksport af korn ad søvejen — Artikel 13 i forordning (EF) nr. 1501/95"
"Ausfuhr von Getreide auf dem Seeweg — Verordnung (EG) Nr. 1501/95 Artikel 13"
"Εξαγωγή σιτηρών δια θαλάσσης — Άρθρο 13 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ.
1501/95"
"Export of cereals by sea — Article 13 of Regulation (EC) No 1501/95"
"Exportation de céréales par voie maritime — Règlement (CE) no 1501/95, article 13"
"Esportazione di cereali per via marittima — Regolamento (CE) n. 1501/95, articolo 13"
"Uitvoer van graan over zee — Verordening (EG) nr. 1501/95, artikel 13"
"Exportação de cereais por via marítima — Artigo 13.o, Regulamento (CE) n.o 1501/95"
"Viljan vienti meriteitse — Asetus (EY) N:o 1501/95 13 artikla"
"Export av spannmål sjövägen — Artikel 13 i förordning (EG) nr 1501/95".
Artykuł 14
Jeżeli przedsiębiorca dostarczy dowód dopełnienia formalności celnych związanych z dopuszczeniem do spożycia w Szwajcarii lub Księstwie Liechtenstein, kwota refundacji wywozowej "dla wszystkich państw trzecich" ustalona w drodze przetargu zostaje zmniejszona o różnicę między tą kwotą i wysokością refundacji wywozowej obowiązującą w dniu przyznania kontraktu odniesieniu do wyżej wymienionych miejsc przeznaczenia.
Artykuł 15
Jeżeli w odniesieniu do jednego lub kilku produktów spełnione są warunki ustanowione w art. 16 rozporządzenia (EWG) nr 1766/92, mogą być podjęte następujące środki:
a) zastosowanie podatku wywozowego.
Może zostać ustalona kwota korygująca.
Zarówno podatki, jak i kwota korygująca mogą być zróżnicowane odpowiednio do kraju przeznaczenia;
b) całkowite lub częściowe wstrzymanie wydawania pozwoleń na wywóz;
c) całkowite lub częściowe odrzucenie rozpatrywanych wniosków o pozwolenie na wywóz.
Artykuł 16
W przypadku gdy przetarg nie ma miejsca, podatek wywozowy, jaki należy pobrać, jest równy podatkowi obowiązującemu w dniu zakończenia formalności celnych.
Jednakże, na wniosek zainteresowanego złożony jednocześnie z wnioskiem o wydanie pozwolenia, w odniesieniu do produktu, którego wywóz ma miejsce w okresie ważności pozwolenia, stosowany jest podatek wywozowy obowiązujący w dniu złożenia wniosku o pozwolenie.
Artykuł 17
W przypadkach nagłych Komisja może zastosować środki określone w art. 15 lit. b).
Powiadamia ona o swojej decyzji Państwa Członkowskie i publikuje ją w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Artykuł 18
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 1516/95
z dnia 29 czerwca 1995 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1722/93 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzeń Rady (EWG) nr 1766/92 i (EWG) nr 1418/76 dotyczące refundacji produkcyjnych w sektorach zbóż i ryżu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1766/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], ostatnio zmienione Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji oraz rozporządzeniem (WE) nr 3290/94 [2], w szczególności jego art. 7,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1418/76 z dnia 21 czerwca 1976 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 3290/94, w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje: rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1722/93 z dnia 30 czerwca 1993 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzeń Rady (EWG) nr 1766/92 i (EWG) nr 1418/76 dotyczące refundacji produkcyjnych w sektorach zbóż i ryżu [4], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 3125/94 [5], musi być dostosowane do systemu przywozowego dla zbóż wynikającego z Porozumienia w sprawie Rolnictwa zawartego w ramach wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej; w celu sprawdzenia, czy wartość refundacji wywozowej jest właściwa, należy śledzić ceny kukurydzy i/albo pszenicy oraz jęczmienia na rynkach światowym i wspólnotowym;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 1722/93 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 1 ust. 6 otrzymuje brzmienie:
"6.
Skrobia przywożona do Wspólnoty w ramach systemu przywozowego, który pozwala na obniżkę należności celnej przywozowej, nie może korzystać z refundacji produkcyjnej."
2) w art. 3 ust. 2 i 3 otrzymują brzmienie:
"2.
Refundacja na tonę skrobi kukurydzianej, skrobi pszennej, skrobi ziemniaczanej, skrobi ryżowej lub skrobi ryżu łamanego jest obliczana na podstawie między innymi różnicy między:
i) ceną interwencyjną zbóż w danym miesiącu, z uwzględnieniem różnic w cenach rynkowych kukurydzy; oraz
ii) średnią reprezentatywnych cen w przywozie cif z Rotterdamu stosowaną do obliczania należności celnej przywozowej kukurydzy w okresie dwóch tygodni poprzedzających miesiąc stosowania, pomnożoną przez współczynnik 1,60.
3.
Refundacja na tonę skrobi jęczmiennej lub skrobi owsianej jest obliczana w szczególności na podstawie różnicy między:
i) ceną interwencyjną zbóż w danym miesiącu, z uwzględnieniem różnic w cenach rynkowych jęczmienia; oraz
ii) średnią reprezentatywnych cen w przywozie cif z Rotterdamu stosowaną do obliczania należności przywozowej jęczmienia w okresie dwóch tygodni poprzedzających miesiąc stosowania, pomnożoną przez współczynnik 2,70."
3) Artykuł 12 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 12
W terminie trzech miesięcy od końca każdego okresu określonego w art. 3 ust. 1 Państwa Członkowskie notyfikują Komisji rodzaje, ilości i pochodzenie skrobi (kukurydzianej, pszennej, ziemniaczanej, jęczmiennej, owsianej bądź ryżowej), dla której wypłacono refundacje oraz rodzaje i ilości produktów, do wyrobu których zastosowano skrobię."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 1517/95
z dnia 29 czerwca 1995 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia (EWG) nr 1766/92 w odniesieniu do ustaleń dotyczących wywozu i przywozu mieszanek paszowych pochodzenia zbożowego oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1162/95 ustanawiające specjalne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na przywóz i wywóz zbóż i ryżu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1766/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], ostatnio zmienione Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji i rozporządzeniem (WE) nr 3290/94 [2], w szczególności jego art. 10 ust. 4, art. 11 ust. 4, art. 13 ust. 11 i art. 16 ust. 2,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1418/76 z dnia 21 czerwca 1976 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 3290/94, w szczególności jego art. 13 ust. 4, art. 14 ust. 16 i art. 17,
a także mając na uwadze, co następuje: w zależności od składu, pasze zwierzęce wyprodukowane zgodnie z kodem CN 2309 podlegają rozporządzeniu (EWG) nr 1766/92 lub rozporządzeniu Rady (EWG) nr 804/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [4], ostatnio zmienione Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji i rozporządzeniem (WE) nr 3290/94; w przypadku gdy te produkty podlegają rozporządzeniu (EWG) 1766/92, opłaty przywozowe zostają zastąpione należnościami celnymi przywozowymi od dnia 1 lipca 1995 r.;
artykuł 9 rozporządzenia (EWG) nr 1766/92 wymaga wydania pozwolenia na przywóz lub wywóz produktów wymienionych w art. 1 tego rozporządzenia, który obejmuje grupy preparatów używanych jako pasza dla zwierząt;
artykuł 13 rozporządzenia (EWG) nr 1766/92 przewiduje przyznawanie refundacji wywozowych do towarów wymienionych w załączniku A do tego rozporządzenia; głównym celem refundacji jest wyrównanie różnic między cenami produktów podstawowych we Wspólnocie a cenami tych produktów na rynku światowym; powinny zostać ustanowione ogólne zasady przyznawania refundacji;
do celów wypłacania refundacji uwzględnia się tylko te produkty, których ilości zawarte w mieszance paszowej, jak również ich właściwości są rzeczywiście reprezentatywne dla zawartości tych pasz, pochodzenia zbożowego, czyli, zboża, mąka zbożowa a także nieprzetworzone produkty powstałe wskutek mielenia i obróbce zbóż, bez uwzględniania innych produktów, których dodatki do pasz mają charakter uzupełniający lub marginalny;
kwota refundacji odnosząca się do rozmaitych produktów zbożowych musi uwzględniać w szczególności różnice między cenami na rynku światowym i cenami na rynku Wspólnoty na podstawowe zboża, tj.: kukurydza, pszenica i jęczmień;
korekta refundacji ustalanych zaliczkowo powinna uwzględniać czynniki, na jakich ta refundacja została oparta; przy takiej korekcie powinno się uwzględniać zawartość produktów zbożowych;
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1913/69 z dnia 29 września 1969 r. w sprawie przyznawania i wcześniejszego ustalania refundacji wywozowej do mieszanek paszowych pochodzenia zbożowego [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1707/94 [6], i rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 1619/93 z dnia 25 czerwca 1993 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady nr 1766/92 w odniesieniu do zasad mających zastosowanie do mieszanek paszowych pochodzenia zbożowego [7] powinno zostać uchylone z dniem 1 lipca 1995 r.; niniejsze rozporządzenie przejmuje przepisy tamtych rozporządzeń i dostosowuje je do obecnej sytuacji rynkowej oraz porozumień osiągniętych w ramach wielostronnych negocjacji Rundy Urugwajskiej;
ponieważ art. 5 ust. 2 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 891/89 [8], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1043/95 został włączony do art. 4 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1162/95 z dnia 23 maja 1995 r. ustanawiającego specjalne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na przywóz i wywóz zbóż i ryżu [9], należy zmienić to rozporządzenie tak aby umożliwić wystawianie pozwoleń zgodnie z art. 9 rozporządzenia (EWG) nr 1766/92;
Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie ustalonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
TYTUŁ I
Refundacje
Artykuł 1
1.
Refundacje wywozowe do produktów oznaczonych kodami CN 23091011, 23091013, 23091031, 23091033, 23091051, 23091053, 23099031, 23099033, 23099041, 23099043, 23099051 i 23099053 i wyszczególnionych w załączniku A do rozporządzenia (EWG) nr 1766/92, zwanych dalej "mieszankami paszowymi pochodzenia zbożowego", ustala się zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
2.
Mieszanki paszowe pochodzenia zbożowego podlegają klasyfikacji według kodów CN wymienionych w załączniku I.
Artykuł 2
1.
W określonym miesiącu, refundacja wywozowa, jaka może zostać przyznana do mieszanek paszowych pochodzenia zbożowego, jest ustalana w przeliczeniu na tonę każdego zboża zawartego w mieszance paszowej, przy wzięciu pod uwagę następujących kryteriów:
a) średnia wysokość przyznanych refundacji w trakcie miesiąca poprzedzającego w stosunku do najpowszechniej używanego zboża podstawowego, skorygowana w oparciu o wzrost w bieżącym miesiącu;
b) średnią wysokość należności celnych przywozowych na najpowszechniej używane zboża podstawowe;
c) rynki zbytu i warunki sprzedaży przedmiotowych produktów na rynku światowym;
d) potrzeba uniknięcia zakłóceń na rynku Wspólnoty;
e) określone względy ekonomiczne wywozu.
2.
Dopłaty są ustalane co najmniej raz w miesiącu.
Artykuł 3
1.
W miarę potrzeby, refundacja jest korygowana zgodnie z art. 12 rozporządzenia (WE) nr 1162/95.
Ta korekta jest przeprowadzana poprzez podwyżkę lub obniżkę refundacji o kwotę wynikającą z każdej korekty wymienionej w art. 12 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) 1162/95, na tonę produktu zbożowego wykorzystanego do produkcji mieszanki paszowej.
W miarę potrzeby, refundacje mogą być również korygowane stosownie do cen mleka w proszku w miesiącu, w którym nastąpił wywóz.
Wskaźnik korygujący dla tego produktu jest ustalany w celu wzięcia pod uwagę kwoty pomocy przyznanej dla mleka w proszku używanego w paszach dla zwierząt w miesiącu, w którym nastąpił wywóz.
2. Do celów stosowania art. 13 ust. 8 rozporządzenia (EWG) nr 1766/92, kwota zerowa nie jest uznawana za refundację i w związku z tym korekta, określona w art. 12 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1162/95 nie ma zastosowania.
Artykuł 4
1.
Eksporter zawiadamia właściwe władze nie później niż w momencie, kiedy zostaną załatwione wszystkie formalności celne w odniesieniu do pełnego składu mieszanki paszowej pochodzenia zbożowego, z wyszczególnieniem zawartości procentowej każdego rodzaju produktu wykorzystanego do przygotowania paszy z określeniem pozycji według nomenklatury produktów rolnych stosowanej przy refundacjach wywozowych oraz z podaniem dokładnej ilości kukurydzy i innych zbóż.
2.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne kroki w celu zapewnienia prawidłowości tych zgłoszeń.
Artykuł 5
Państwa Członkowskie zawiadamiają Komisję, każdego dnia przed godziną 15.00 (czasu brukselskiego), o ilościach mieszanek paszowych pochodzenia zbożowego, w stosunku do których wnioskowano o wydanie pozwolenia.
Zawiadomienie to podaje odrębnie wnioski zawierające refundację wywozową lub podatek wywozowy i wnioski bez refundacji.
Zawiadomienie określa również maksymalne ilości zbóż zawartych w mieszankach paszowych, zgodnie z wnioskiem o wydanie pozwolenia na wywóz.
TYTUŁ II
Klauzula o karach za braki
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 6
1.
W przypadku, gdy jeden lub więcej produktów spełnia warunki określone w art. 16 rozporządzeniu (EWG) nr 1766/92 i art. 17 rozporządzenia nr 1418/76, Komisja może podjąć następujące środki:
a) naliczenie podatku wywozowego.
Podatek ten jest ustalany przez Komisję raz w tygodniu.
Może on być zróżnicowany w zależności od miejsca przeznaczenia;
b) całkowite lub częściowe zawieszenie wydawania pozwoleń na wywóz;
c) całkowite lub częściowe odrzucenie złożonych wniosków o wydanie pozwoleń na wywóz.
2.
Podatek wywozowy, określony w ust. 1 lit. a) jest podatkiem stosowanym w dniu zakończenia załatwiania formalności celnych.
Jednakże, na wniosek wnioskodawcy złożony równocześnie z wnioskiem o wydanie pozwolenia, podatek wywozowy stosowany w dniu składania wniosku o wydanie pozwolenia jest stosowany w odniesieniu do działań wywozowych prowadzonych w okresie ważności pozwolenia.
3.
Komisja powiadamia Państwa Członkowskie o swojej decyzji i publikuje ją.
Artykuł 7
Do celów wyliczenia refundacji, zawartość przetworów mlecznych w mieszankach paszowych pochodzenia zbożowego może zostać określona poprzez pomnożenie zawartości laktozy w każdej tonie określonego produktu przez 2.
Artykuł 8
Gdy do celów stosowania niniejszego rozporządzenia zarówno przy przywozie jak i wywozie, konieczne jest ustalenie zawartości skrobi lub laktozy, ustala się metodę analityczna, dla skrobi zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 23 rozporządzenia (EWG) nr 1766/92 i dla laktozy zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 30 rozporządzenia (EWG) nr 804/68.
Artykuł 9
W rozporządzeniu (WE) nr 1162/95 art. 4 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Nie naruszając przepisów art. 13a rozporządzenia (EWG) nr 3719/88 dla produktów oznaczonych kodami CN 23091011, 23091013, 23091031, 23091033, 23091051, 23091053, 23099031, 23099033, 23099041, 23099043, 23099051 i 23099053 zawierających wagowo mniej niż 50 % przetworów mlecznych, wniosek o wydanie pozwolenia na wywóz musi wskazywać:
- w sekcji 15, opis produktu i jego ośmiocyfrowy kod; w przypadku produktów dających się przyporządkować do dwóch lub więcej sąsiednich podpozycji, eksporter może zastosować jedenastocyfrową nomenklaturę refundacji,
- w sekcji 16, numer referencyjny "2309",
- w sekcji 17 i 18, ilość mieszanek paszowych, które muszą zostać wywiezione,
- w sekcji 20, zawartość produktów zbożowych w mieszankach paszowych, jeżeli jest ona znana, wprowadzenie rozróżnienia między kukurydzą i innymi zbożami; w przeciwnym wypadku, że jeżeli ma zastosowanie powyższy przepis o wypełnieniu sekcji 15, wprowadzenie nawiasu przedstawiającego ilości kukurydzy i innych zbóż zawartych w paszy.
Szczegóły zawarte we wniosku wymienione są w pozwoleniu na wywóz."
Artykuł 10
Rozporządzenie (EWG) nr 1913/69 i rozporządzenie (EWG) nr 1619/93 tracą moc dnia 1 lipca 1995 r.
Jednakże stosuje się je nadal do pozwoleń wydanych przed dniem 1 lipca 1995 r.
Artykuł 11
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
RozporzĄdzenie Komisji (WE) NR 1518/95
z dnia 29 czerwca 1995 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzeń (EWG) nr 1418/76 i (EWG) nr 1766/92 w zakresie systemu przywozu i wywozu produktów przetworzonych na bazie zbóż i ryżu oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1162/95 ustanawiające specjalne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na wywóz i przywóz w sektorze zbóż i ryżu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1766/92 z dnia 30 czerwca 1992 r., w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], ostatnio zmienione Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji oraz rozporządzeniem (WE) nr 3290/94 [2], w szczególności jego art. 10 ust. 4, art. 11 ust. 4, art. 13 ust. 11 i art. 16 ust. 2,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1418/76 z dnia 21 czerwca 1976 r., w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [3], ostatnio zmienione Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji oraz rozporządzeniem (WE) nr 3290/94, w szczególności jego art. 12 ust. 4, art. 13 ust. 4, art. 14 ust. 16 i art. 17 ust. 11,
a także mając na uwadze, co następuje: wykonanie porozumienia w sprawie rolnictwa osiągniętego podczas Rundy Urugwajskiej niesie ze sobą ważne zmiany systemu przywozu i wywozu, należy zatem ustalić zasady stosowania systemu należności przywozowych i refundacji stosowanych w handlu produktami przetworzonymi na bazie zbóż i ryżu z państwami trzecimi, wyłączając jednakże mieszanki paszowe, dla których ustanowiono zasady specjalne;
refundacja powinna mieć na celu wyrównanie różnic między cenami produktów we Wspólnocie i cenami istniejącymi na rynku światowym; należy w tym celu wyznaczyć kryteria, według których określa się wysokość refundacji, głównie w odniesieniu do cen produktów podstawowych wewnątrz i poza Wspólnotą, jak również możliwości i warunki zbytu produktów przetworzonych na rynku światowym;
z dniem 1 lipca 1995 r., należy uchylić rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1620/93 [4]; w związku z tym niniejsze rozporządzenie inkorporuje przepisy wspomnianego wyżej rozporządzenia, dostosowując je do obecnych warunków rynkowych i wykonania porozumień zawartych w ramach wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Do celów niniejszego rozporządzenia "produkty przetworzone" oznaczają produkty lub grupy produktów wymienione:
a) w załączniku A rozporządzenia (EWG) nr 1766/92 z wyjątkiem produktów objętych kodem CN ex2309;
b) w art. 1 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (EWG) nr 1418/76.
2.
Do celów niniejszego rozporządzenia "produkty podstawowe" oznaczają zboża wymienione w art. 1 lit. a) i b) rozporządzenia (EWG) nr 1766/92 oraz ryż łamany.
TYTUŁ I
Refundacje
Artykuł 2
1.
Refundacja, która może być przyznana do produktów przetworzonych jest ustalona w szczególności w odniesieniu do:
a) zmian cen produktów podstawowych we Wspólnocie i na rynku światowym;
b) ilości produktów podstawowych niezbędnych do wyrobu danego produktu i w odpowiednim przypadku ich wymiennego charakteru;
c) ewentualnej kumulacji refundacji stosujących się do różnych produktów pochodzących z tego samego procesu przetwórczego na bazie tego samego produktu podstawowego;
d) możliwości i warunków sprzedaży produktów przetworzonych na rynku światowym.
2.
Refundacje ustala się co najmniej raz na miesiąc.
Artykuł 3
1. Refundacja jest dostosowana zgodnie z przepisami art. 12 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1162/95 [5]. Dostosowanie dokonuje się poprzez zwiększenie lub zmniejszenie refundacji o kwotę wynikająca z każdego z dostosowań wymienionych w art. 12 ust. 1 i 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1162/95, na tonę produktu podstawowego pomnożoną przez współczynniki, które dla danego produktu przetworzonego są wymienione w kolumnie 4 załącznika I.
2. Do celów art. 13 ust. 8 rozporządzenia (EWG) nr 1766/92 stawka zerowa nie jest uznawana za refundację i w związku z tym dostosowanie, określone w art. 12 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1162/95 nie stosuje się.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję każdego dnia do godziny 15.00 czasu brukselskiego o ilościach objętych wnioskami o pozwolenia na wywóz.
2. Jeśli chodzi o produkty przetworzone na bazie zbóż i ryżu niewymienione w art. 7 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1162/95, Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję najpóźniej w środę następnego tygodnia, w odniesieniu do każdego kodu produktu zgodnie z Załącznikiem do rozporządzenia (EWG) nr 3846/87 [6], informacje dotyczące ilości, na które wydano pozwolenia, rozróżniając między produktami wywożonymi z refundacją, a produktami bez refundacji.
TYTUŁ II
Klauzula niedoboruPrzepisy ogólne
Artykuł 5
1.
Jeśli dla jednego lub wielu produktów spełnione są warunki określone w art. 16 rozporządzenia (EWG) nr 1766/92 i w art. 17 rozporządzenia (EWG) nr 1418/76, Komisja może podjąć następujące środki:
a) zastosowanie podatku wywozowego.
Komisja wyznacza ten podatek raz na tydzień.
Może być ona zróżnicowany w zależności od miejsca przeznaczenia;
b) całkowite lub częściowe zawieszenie wydawania pozwoleń na wywóz;
c) całkowite lub częściowe odrzucenie rozpatrywanych wniosków o pozwolenia na wywóz.
2.
Podatek wywozowy określony w ust. 1 lit. a) stosuje się w dniu zakończenia formalności celnych.
Jednakże na wniosek zainteresowanego złożony w tym samym czasie, co wniosek o pozwolenie, podatek wywozowy stosowany w dniu złożenia wniosku o pozwolenie jest stosowany do wywozu, który ma być zrealizowany podczas okresu ważności tego pozwolenia.
3.
Komisja przekazuje Państwom Członkowskim swoją decyzję i publikuje ją.
Artykuł 6
W razie potrzeby określa się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 23 rozporządzenia (EWG) nr 1766/92 i w art. 27 rozporządzenia (EWG) nr 1418/76 sposoby ustalania zawartości popiołu, tłuszczu i skrobi, proces denaturowania i wszystkie inne metody analizy konieczne do stosowania niniejszego rozporządzenia w zakresie przywozu i wywozu.
Artykuł 7
W art. 7 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1162/95 po pozycji CN 11042150 dodaje się produkt objęty kodem CN 11042299.
Artykuł 8
Rozporządzenie (EWG) nr 1620/93 traci moc od dnia 1 lipca 1995 r.
Jednakże stosuje się je nadal w stosunku do pozwoleń na wywóz wydanych przed dniem 1 lipca 1995 r.
Artykuł 9
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (We) Nr 1528/95
z dnia 29 czerwca 1995 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1766/92 w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 42 i 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje: wprowadzenie przez wielostronne negocjacje handlowe Rundy Urugwajskiej stałych należności przywozowych w miejsce zmiennej opłaty wyeliminowało znaczenie ceny docelowej; powinna ona zostać zniesiona;
rozporządzenie Rady (EWG) nr 1766/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż powinno zostać zmienione [4],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 1766/92 skreśla się ust. 1.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) NR 1549/95
z dnia 29 czerwca 1995 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2392/86 ustanawiające wspólnotowy rejestr winnic
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2392/86 z dnia 24 lipca 1986 r. ustanawiające wspólnotowy rejestr winnic [1], w szczególności jego art. 4,
uwzględniając wniosek Komisji [2],
a także mając na uwadze, co następuje: tendencje na rynku wina wykazały, że ustanowienie wspólnotowego rejestru winnic jest podstawowym instrumentem zapewniającym prawidłowe funkcjonowanie wspólnego rynku wina, w szczególności monitorowanie obszarów przeznaczonych pod uprawę winorośli;
niektóre Państwa Członkowskie napotkały trudności techniczne, które doprowadziły do opóźnień w ustanowieniu tego instrumentu w terminie ustanowionym w rozporządzeniu (EWG) nr 2392/86;
należy uwzględnić te trudności oraz przedłużyć termin ustanowiony w art. 4 ust. 1 wyżej wymienionego rozporządzenia;
Akt Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji zobowiązuje Austrię do ustanowienia rejestru winnic najpóźniej do dnia 31 grudnia 1996 r.; wszystkie terminy na ustanowienie rejestrów winnic powinny być zgodne z terminem ustanowionym w Akcie Przystąpienia;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu muszą być odpowiednio elastyczne, aby umożliwić ich dostosowanie do rozwoju wspólnej organizacji rynku wina; biorąc pod uwagę dyskusje prowadzone przez Radę w odniesieniu do reformy organizacji tego rynku, Komisja powinna zapewnić, że nie będą podjęte środki, które mogą wkrótce stać się nieaktualne,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
w rozporządzeniu (EWG) nr 2392/86 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 4 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Rejestr zostaje ustanowiony w całości najpóźniej do dnia 31 grudnia 1996 r.";
2) w art. 4 dodaje się ust. 4 w brzmieniu:
"4.
Państwa Członkowskie, które w dniu 1 lipca 1995 r. nie posiadały jeszcze rejestru winnic lub posiadały go w części, przed dniem 31 grudnia 1996 r. ustanawiają plany referencyjne obejmujące całość obszarów przeznaczonych pod uprawę winorośli.
Państwa Członkowskie przekażą Komisji do dnia 1 listopada 1995 r. programy odnoszące się do postępu prac związanych z rejestrem, a gdzie właściwe, stan prac już wykonanych.
Komisja zbada programy i dopuści środki zgodne z przewidywanymi wymogami w kontekście rozwoju organizacji rynku wina.
Wspólnota uczestniczy w finansowaniu tych przedsięwzięć na poziomie 50 % rzeczywistych kosztów.
Jednakże te Państwa Członkowskie, które tylko częściowo przygotowały rejestry winnic do dnia 1 lipca 1995 r., ale których prace są bardzo zaawansowane, są uprawnione do ich zakończenia.
W takich przypadkach finansowanie przez Wspólnotę jest ograniczone do poziomu odpowiadającego uproszczonemu rejestrowi przedmiotowych obszarów.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
ROZPORZĄDZENIE RADY (WE) NR 1552/95
z dnia 29 czerwca 1995 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 3950/92 ustanawiające opłatę dodatkową w sektorze mleka i przetworów mlecznych
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji1,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego2,
a także mając na uwadze, co następuje: sytuacja we Włoszech i w Grecji była przedmiotem specjalnej oceny w celu sprawdzenia, czy zwiększenie ogólnych ilości gwarantowanych, ustanowionych w art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 3950/923 dla tych dwóch Państw Członkowskich może zostać utrzymane w latach 1995/96 i w latach następnych; Komisja przedłożyła Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie w sprawie stosowania systemu kwot mlecznych we Włoszech i Grecji; na podstawie sprawozdania Komisja uznaje, że obydwa Państwa Członkowskie wypełniają, w ogólności, warunki przewidziane przez Radę na wprowadzenie systemu kwot mlecznych, a w odniesieniu do Włoch na wykorzystanie rezerwy w ilości 347 701 ton;
artykuł 3 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3950/92 był wielokrotnie uzupełniany; dla jasności zastępuje się go tekstem ujednoliconym,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 3950/92 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Następujące ogólne ilości ustala się bez uszczerbku dla ewentualnego przeglądu w świetle ogólnej sytuacji na rynku i szczególnych warunków istniejących w niektórych Państwach Członkowskich:
(w tonach)
Państwo Członkowskie Dostawy Sprzedaż bezpośrednia
Belgia 3 077 372 233 059
Dania 4 454 450 898
Niemcy1 27 764 778 100 038
Grecja 625 985 4 528
Hiszpania 5 222 445 344 505
Francja 23 693 932 541 866
Irlandia 5 234 465 11 299
Włochy 9 632 540 297 520
Luksemburg 268 098 951
Niderlandy 10 982 346 92 346
Austria 2 205 000 367 000
Portugalia 1 835 461 37 000
Finlandia 2 342 000 10 000
Szwecja 3 300 000 3 000
Zjednoczone Królestwo 14 270 430 319 617
1 czego 6 244 566 ton stanowią dostawy od producentów z siedzibą na terytorium landów, zaś 8 801 ton stanowi sprzedaż bezpośrednia w nowych landach.
Podwyższone zostaną ogólne ilości dla Belgii, Danii, Niemiec, Francji, Irlandii, Luksemburga, Niderlandów i Zjednoczonego Królestwa w celu umożliwienia przydziału dodatkowych ilości referencyjnych:
- producentom, którzy na podstawie art. 3a ust. 1 tiret drugie rozporządzenia (EWG) nr 857/84* zostali wykluczeni z przydziału specjalnych ilości referencyjnych,
- producentom usytuowanym w obszarach górskich, określonym w art. 3 ust. 3 dyrektywy 75/268/EWG**, lub producentom określonym w art. 5 niniejszego rozporządzenia lub wszystkim producentom.
Zwiększenie całkowitej ilości dla Portugalii przyznane zostanie na zasadzie priorytetowej w celu zaspokojenia wniosków o przyznanie dodatkowych ilości referencyjnych zgłaszanych przez producentów, których produkcja w roku referencyjnym 1990 r. ucierpiała w istotnym stopniu na skutek wyjątkowych wydarzeń, jakie miały miejsce w okresie 1988-1990 r. lub przez producentów określonych w art. 5.
Zwiększenie całkowitej ilości dostaw przyznanych Grecji, Hiszpanii i Włochom na okres 1993/94 ustala się dla Hiszpanii i przedłuża na okres 1994/95 dla Grecji i Włoch.
W odniesieniu do Włoch całkowita ilość dostaw obejmuje rezerwę 347 701 ton do przydziału, w miarę potrzeby i w uzgodnieniu z Komisją, ilości referencyjnych tym producentom, którzy wnieśli powództwo przeciwko organom administracji państwowej w następstwie wycofania przydzielonych im ilości referencyjnych i którzy uzyskali wyroki na swoją korzyść.
Wzrost całkowitej ilości dostaw przyznanych Grecji i Włochom na okres 1994/95 ustala się z mocą od roku 1995/96.
Dopuszcza się zwiększenie całkowitej ilości austriackich kwot dostaw do maksimum 180 000 ton, przeznaczonych do przydziału zgodnie z przepisami wspólnotowymi celem rekompensaty dla austriackich producentów objętych przepisami porozumienia "SLOM".
Rezerwa ta jest niezbywalna i musi zostać wykorzystana wyłącznie na rzecz tych producentów, których prawo do ponownego podjęcia produkcji będzie naruszone wskutek przystąpienia.
Dopuszcza się zwiększenie całkowitej ilości fińskich kwot dostaw do maksimum 200 000 ton, przeznaczonej do rozdziału zgodnie z przepisami wspólnotowymi, celem rekompensaty dla fińskich producentów objętych przepisami porozumienia "SLOM".
Rezerwa ta jest niezbywalna i może zostać wykorzystana wyłącznie na rzecz tych producentów, których prawo do ponownego podjęcia produkcji będzie naruszone wskutek przystąpienia.
Decyzję odnośnie do zwiększenia całkowitych ilości i warunki przyznania ilości referencyjnych, określonych w dwóch poprzednich punktach, podejmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 11.
* Dz.U. L 900 z 1.4.1984, str. 13.
** Dz.U. L 128 z 19.5.1975, str. 1."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) NR 1553/95
z dnia 29 czerwca 1995 r.
dostosowujące po raz piąty system pomocy dla bawełny wprowadzony Protokołem 4 załączonym do Aktu Przystąpienia Grecji
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Akt Przystąpienia Grecji, w szczególności ust. 11 Protokołu 4 w sprawie bawełny, ostatnio zmieniony rozporządzeniem (WE) nr 2760/94 [1],
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2052/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. dostosowujące po raz drugi system pomocy dla bawełny wprowadzony Protokołem 4 załączonym do Aktu Przystąpienia Grecji [2], w szczególności jego art. 5,
uwzględniając wniosek Komisji [3],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [4],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [5],
a także mając na uwadze, co następuje:
przegląd funkcjonowania systemu ustanowionego Protokołem 4, jak określono w art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 2052/92, wykazał potrzebę dokonania dostosowania tego systemu;
badanie znaczenia uprawy bawełny w regionach jej uprawy wskazuje na istnienie potencjału dla zwiększenia produkcji na obszarach wspólnotowych posiadających najlepsze warunki dla tej uprawy, uwzględniające zapotrzebowanie wspólnotowe na włókno bawełniane; należy odpowiednio zwiększyć gwarantowaną ilość maksymalną;
z drugiej strony, aby zapobiec zwiększaniu produkcji w regionach mniej do takiej uprawy odpowiednich i uniknąć wzrostu wydatków, cena orientacyjna powinna zostać obniżona proporcjonalnie do wzrostu gwarantowanej ilości maksymalnej oraz nie należy ustalać granicy zmniejszania pomocy w przypadku przekroczenia gwarantowanej ilości maksymalnej; przy ustalaniu ceny orientacyjnej musi być brane pod uwagę jej dostosowanie do ceny wyrażanej w ecu, ustanowionej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 150/95 z dnia 23 stycznia 1995 r. zmieniającym rozporządzenie (EWG) nr 3813/92 w sprawie jednostki rozliczeniowej i kursów przeliczeniowych, jakie mają być stosowane do celów wspólnej polityki rolnej [6];
w związku z ułatwieniem rachunku budżetowego i zasady uczciwości między podmiotami gospodarczymi należy zakazać wszelkiego odraczania zmniejszenia pomocy;
rozbieżne tendencje w produkcji w Państwach Członkowskich będących producentami spowodowały niejednakowe skutki funkcjonowania systemu mechanizmów stabilizujących; w celu ustanowienia bardziej sprawiedliwego systemu w przypadku przekroczenia gwarantowanej ilości maksymalnej należy przewidzieć proporcjonalne zmniejszenie pomocy dla Państw Członkowskich odpowiedzialnych za nadwyżkę; dopuszcza się łagodzenie skutków takiego zmniejszenia, w takim jednak zakresie, by przy uwzględnieniu średniego poziomu cen na rynku światowym nie spowodowało to przekroczenia prognoz budżetowych; ponadto należy przewidzieć możliwość rozpoczęcia uprawy bawełny przez Państwa Członkowskie będące potencjalnymi producentami bawełny, przez ustalenie produkcji na poziomie, do którego nie mają zastosowania mechanizmy stabilizujące;
aby umożliwić podmiotom gospodarczym realizację programów produkcji i przetwarzania w dłuższej perspektywie, należy odejść od corocznego ustalania ceny orientacyjnej i ceny minimalnej, płaconej producentowi w celu zapewnienia mu korzyści z pomocy;
system pomocy dla małych producentów bawełny ustanowiony rozporządzeniem (EWG) nr 1152/90 [7] skutkuje zmianą struktur produkcji w stopniu wypaczającym pożądany cel; dlatego też system ten należy znieść, uchylając rozporządzenie (EWG) nr 1152/90;
biorąc pod uwagę problem suszy, która dotknęła jedno z Państw Członkowskich produkujących bawełnę, oraz jej poważne konsekwencje dla jego podmiotów gospodarczych, szczególnie pilne jest ustanowienie sprawiedliwszego systemu zarządzania, a także, uwzględniając dążenie do osiągnięcia innych celów, wynikających z analizy wyżej wymienionego systemu, wymagane jest jak najszybsze jego dostosowanie; w szczególności system pomocy dla małych producentów powinien zostać zniesiony tak szybko, jak jest to tylko możliwe, aby położyć kres nieefektywnemu i niepożądanemu wykorzystywaniu funduszy wspólnotowych; na część całościowego pakietu składają się różnorodne środki; dlatego też należy przewidzieć, by wszystkie te środki były stosowane w roku gospodarczym 1995/1996;
doświadczenie może wykazać, że niezbędne są inne dostosowania do systemu, przewidziane w wyżej wymienionym protokole; należy odpowiednio ustanowić procedurę umożliwiającą Radzie dostosowywanie systemu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie przewiduje dostosowanie systemu pomocy dla produkcji bawełny, przewidzianego w ust. 3, 8, 9 i 11 Protokołu 4 załączonego do Aktu Przystąpienia Grecji i dostosowanego rozporządzeniem (EWG) nr 1964/87 [8].
Artykuł 2
Artykuł 2 rozporządzenia (EWG) nr 1964/87 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
1.
Niniejszym ustala się gwarantowaną ilość maksymalną (GIM), dla której przyznawana jest pomoc określona w pkt 3 Protokołu 4 w sprawie bawełny.
Ilość tę ustala się na 1031000 ton nieodziarnionej bawełny w każdym roku gospodarczym.
2.
GIM rozdziela się między Państwa Członkowskie (gwarantowana ilość krajowa -GIK), jak następuje:
Hiszpania: _BAR_ 249000 ton, _BAR_
Grecja: _BAR_ 782000 tony. _BAR_
3.
Bez uszczerbku dla ust. 4, jeżeli w roku gospodarczym rzeczywista produkcja przekracza GIM, to cena orientacyjna na ten rok jest procentowo zmniejszana w każdym Państwie Członkowskim, w którym GIK została przekroczona, w stopniu równym połowie wielkości procentowego przekroczenia GIK.
Wielkość zmniejszenia jest ustalana przy uwzględnieniu z jednej strony kwoty, o jaką przekroczono GIM, a z drugiej strony stosunku różnicy między rzeczywistą produkcją każdego Państwa Członkowskiego i jego GIK.
Wielkość stosowanego zmniejszenia jest ustalana zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 12 rozporządzenia (EWG) nr 1308/70 [9].
4.
Jeżeli w roku gospodarczym:
- stosowane są przepisy ust. 3,
- średnia ważona ceny rynku światowego przyjęta w celu ustalenia kwoty pomocy jest większa niż 30,2 ECU na 100 kg, oraz
- całkowite wydatki budżetowe na system pomocy są niższe niż 770 milionów ECU,
to różnica budżetowa określona w tiret trzecim jest wykorzystana w celu zwiększenia pomocy w każdym Państwie Członkowskim, w którym rzeczywista produkcja przekracza jego GIK.
Jednakże kwota pomocy, zwiększona w zastosowaniu akapitu pierwszego, nie może przekroczyć:
- kwoty pomocy obliczonej bez zastosowania ust. 3, ani
- kwoty pomocy obliczonej po zastosowaniu ust. 3 na podstawie GIM w ilości 1120000 ton nieodziarnionej bawełny, gdy GIK dla Hiszpanii wynosi 270000 ton, a GIK dla Grecji 850000 ton.
Szczegółowe zasady dotyczące określenia zwiększenia pomocy oraz informacje, jakich mają dostarczyć Komisji Państwa Członkowskie w celu takiego określenia, ustalane są zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 12 rozporządzenia (EWG) nr 1308/70.
5.
Ustępy 3 i 4 nie mają zastosowania do Państw Członkowskich innych niż Grecja i Hiszpania.
Jednakże w przypadku gdy w którymś z tych Państw Członkowskich rzeczywista produkcja nieodziarnionej bawełny przekracza 1500 ton w roku gospodarczym, a rzeczywista produkcja wspólnotowa przekracza GIM, cena orientacyjna w zainteresowanym Państwie Członkowskim zmniejszana jest o odsetek równy połowie odsetka przekroczenia ilości 1500."
Artykuł 3
Ustęp 8 protokołu 4 otrzymuje brzmienie:
"8.
Cenę orientacyjną ustala się w wysokości 106,30 ECU na 100 kg nieodziarnionej bawełny.
Cena ta odnosi się do bawełny:
- uczciwej, solidnej, i handlowej jakości,
- zawierającej 10 % wilgotności i 3 % zanieczyszczeń,
- posiadającej cechy niezbędne do wytworzenia, po jej odziarnieniu, 32 % skręconych 5 włókien (białe średnie) o długości 28 mm (1–3/32 M)."
Artykuł 4
W Protokole 4 dodaje się ust. 8a w brzmieniu:
"8a.
Pomoc produkcyjna jest przyznawana tylko tym przedsiębiorstwom, które zakupują nieodziarnioną bawełnę po cenie równej co najmniej cenie minimalnej.
Ustala się cenę minimalną loco zakład na 100,99 ECU za 100 kg nieodziarnionej bawełny o jakości wybranej jako podstawa ceny orientacyjnej."
Artykuł 5
W ust. 9 akapit drugi protokołu 4 skreśla się lit. a).
Artykuł 6
Ustęp 11 protokołu 4 otrzymuje brzmienie:
"11.
Najpóźniej przed rozpoczęciem roku gospodarczego 1999/2000 Komisja przesyła do Rady sprawozdanie z funkcjonowania systemu pomocy dla bawełny.
Jeżeli sprawozdanie wykazuje taką konieczność, Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji i po konsultacji z Parlamentem, podejmuje decyzję w sprawie wszelkiego rodzaju dostosowań systemu, uwzględniając przy tym nabyte doświadczenia z funkcjonowania zarówno niniejszego systemu, jak i systemu wsparcia roślin uprawnych."
Artykuł 7
Rozporządzenie (EWG) nr 1152/90 traci moc od dnia 1 września 1995 r.
Jednakże jest ono nadal stosowane w odniesieniu do wniosków o pomoc dotyczących roku gospodarczego 1994/1995.
Artykuł 8
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1562/1995
z dnia 29 czerwca 1995 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów w Nomenklaturze Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 3115/94 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do wymienionego rozporządzenia konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, o których mowa w Załączniku do niniejszego rozporządzenia;
rozporządzenie (EWG) 2658/87 określiło ogólne zasady wykładni Nomenklatury Scalonej, a te zasady stosuje się również do każdej innej nomenklatury, która w całości lub częściowo na niej się opiera lub dodaje do niej nowe działy czy rozdziały i która jest ustanowiona przez szczególne przepisy wspólnotowe w celu stosowania taryf i innych środków odnoszących się do wymiany towarowej;
na mocy wymienionych ogólnych zasad towary opisane w kolumnie 1 tabeli załączonej do niniejszego rozporządzenia muszą być sklasyfikowane według właściwych kodów CN wskazanych w kolumnie 2 na mocy uzasadnień przedstawionych w kolumnie 3;
jest właściwe, aby, z zastrzeżeniem środków obowiązujących we Wspólnocie odnoszących się do systemów podwójnej kontroli oraz wstępnego i retrospekcyjnego nadzoru Wspólnoty nad przywozem wyrobów włókienniczych do Wspólnoty, osoba, której udzielono wiążącej informacji taryfowej w sprawie klasyfikacji towarów w Nomenklaturze Scalonej, wydanej przez władze celne Państw Członkowskich a niezgodnej z niniejszym rozporządzeniem, nadal mogła się nią posługiwać, zgodnie z przepisami art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [3], przez okres sześćdziesięciu dni;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią wydziału nomenklatury taryfowej i statystycznej Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 załączonej tabeli są obecnie sklasyfikowane w ramach Nomenklatury Scalonej według właściwych kodów CN wskazanych w kolumnie 2 wymienionej tabeli.
Artykuł 2
Z zastrzeżeniem środków obowiązujących we Wspólnocie odnoszących się do systemów podwójnej kontroli oraz wstępnego i retrospekcyjnego nadzoru Wspólnoty nad przywozem wyrobów włókienniczych do Wspólnoty, na wiążącą informację taryfową w sprawie klasyfikacji towarów w Nomenklaturze Scalonej, wydaną przez władze celne Państw Członkowskich, już niezgodną z niniejszym rozporządzeniem, nadal będzie można się powoływać zgodnie z przepisami art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 przez okres sześćdziesięciu dni
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1563/95
z dnia 30 czerwca 1995 r.
zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 388/92 i (EWG) nr 1727/92 określające szczegółowe zasady wykonania przepisów szczególnych w odniesieniu do dostawy produktów zbożowych do francuskich departamentów zamorskich (FDZ), a także Azorów i Madery i ustanawiające przewidywany bilans dostaw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3763/91 z dnia 16 grudnia 1991 r. wprowadzające szczególne środki w odniesieniu do niektórych produktów rolnych na rzecz francuskich departamentów zamorskich [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 3290/94 [2], w szczególności jego art. 2 ust. 6,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1600/92 z dnia 15 czerwca 1992 r. dotyczące szczególnych środków dla Azorów i Madery odnoszących się do niektórych produktów rolnych [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 3290/94, w szczególności jego art. 10,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1766/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [4], ostatnio zmienione Aktem Przystąpienia Republiki Austrii, Republiki Finlandii i Królestwa Szwecji oraz rozporządzeniem (WE) nr 3290/94, w szczególności jego art. 10 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje: wprowadzanie w życie Porozumienia w sprawie Rolnictwa Rundy Urugwajskiej wymaga zasadniczych zmian w ustaleniach dotyczących przywozu; rozporządzenie Komisji (EWG) nr 388/92 [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 3101/94 [6] wraz z rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 1727/92 [7], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 2426/94 [8], powinny zostać odpowiednio dostosowane;
przewidywany bilans dostaw produktów zbożowych Azorów i Madery, ustanowiony rozporządzeniem (EWG) nr 1727/92, dopuszcza wzajemną zamianę ilości ustanowionych dla niektórych produktów; w celu spełnienia wymagań na Azorach udowodniono konieczność dokonania zmian w przewidywanym bilansie dostaw; w odpowiedzi na wniosek władz Portugalii i ze względu na potrzebę uproszczenia terminy składania wniosków o pozwolenia i świadectwa zostały ujednolicone;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 388/92 wprowadza się następujące zmiany:
1) Artykuł 1 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
W zastosowaniu art. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3763/91 ilości przewidywanego bilansu dostaw, które kwalifikują się do zwolnienia z należności przywozowych, pochodzące z państw trzecich lub do pomocy wspólnotowej, są ustalone w Załączniku";
2) Artykuł 6 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 6
Kwota pomocy na zaopatrzenie jest korygowana:
a) w przypadku wszystkich produktów zbożowych wymienionych w Załączniku, z wyjątkiem kukurydzy, sorgo, słodu i mąki z pszenicy zwyczajnej, na okres od sierpnia do maja tego samego roku gospodarczego – o miesięczny wzrost stosowany do ceny interwencyjnej wyznaczanej na ten rok gospodarczy dla danego zboża pomnożony przez liczbę miesięcy upływających między miesiącem, w którym składa się wniosek o świadectwo pomocy, a miesiącem, w którym dana ilość jest pobierana za okazaniem świadectwa.
Pierwsza korekta odbywa się w pierwszym dniu miesiąca kalendarzowego następującego po dniu, w którym został złożony wniosek;
b) w przypadku kukurydzy i sorgo zwyczajnego na okres od listopada danego roku gospodarczego do sierpnia następnego roku gospodarczego – o miesięczny wzrost stosowany do ceny interwencyjnej wyznaczanej na poprzedni rok gospodarczy dla danego zboża pomnożony przez liczbę miesięcy upływających między miesiącem, w którym składa się wniosek o świadectwo pomocy, a miesiącem, w którym każda ilość jest pobierana za okazaniem świadectwa.
Pierwsza korekta odbywa się w pierwszym dniu miesiąca kalendarzowego następującego po dniu, w którym został złożony wniosek;
c) w przypadku słodu i mąki z pszenicy durum na okres od sierpnia do maja tego samego roku gospodarczego – o miesięczny wzrost stosowany do ceny interwencyjnej wyznaczanej na ten rok gospodarczy pomnożony przez liczbę miesięcy upływających między miesiącem, w którym składa się wniosek o świadectwo pomocy, a miesiącem, w którym dana ilość jest pobierana za okazaniem świadectwa i przez współczynniki przetwórcze dla słodu i mąki z pszenicy durum wynoszące odpowiednio 1,3 i 1,5.
Pierwsza korekta odbywa się w pierwszym dniu miesiąca kalendarzowego następującego po dniu, w którym został złożony wniosek;
d) w przypadku wszystkich produktów z wyjątkiem kukurydzy i sorgo zwyczajnego, w przypadku gdy okres ważności świadectwa pomocy przekracza koniec roku gospodarczego dla wszystkich dostaw pobieranych za okazaniem świadectwa w trakcie nowego roku gospodarczego – poprzez odjęcie kwoty równej różnicy między ceną interwencyjną bez miesięcznych wzrostów dla poprzedniego i bieżącego roku gospodarczego i kwoty równej miesięcznemu wzrostowi dla bieżącego roku gospodarczego pomnożonemu przez liczbę miesięcy upływających od miesiąca sierpnia włącznie do miesiąca, w którym składa się wniosek o świadectwo;
e) w przypadku kukurydzy i sorgo zwyczajnego, jeśli okres ważności przekracza koniec września odnośnie do wszystkich dostaw odebranych na podstawie świadectwa do dnia 1 listopada – poprzez odjęcie kwoty równej różnicy między ceną interwencyjną bez miesięcznych wzrostów dla poprzedniego i bieżącego roku gospodarczego i kwoty równej miesięcznemu wzrostowi dla bieżącego roku gospodarczego, pomnożonemu przez liczbę miesięcy upływających od miesiąca listopada włącznie do miesiąca, w którym składa się wniosek o świadectwo pomocy.
Jednakże korekty przewidziane w lit. d) i e) nie są stosowane, jeśli podmiot nie dostarczy w miejscu przeznaczenia dowodu zgodnego z wymaganiami właściwego organu, że:
- dostawy produktów innych niż kukurydza i sorgo zwyczajne, dostarczanych do odbioru za okazaniem świadectwa pomocy zostały wysłane przed dniem 1 lipca, i
- w przypadku kukurydzy i sorgo zwyczajnego dostawy produktów dostarczanych do odbioru na podstawie świadectwa pomocy zostały wysłane przed dniem 1 października.
Dowód ten może stanowić kwit załadunkowy lub inny dokument przewozowy dający dostateczne gwarancje i należycie sporządzony w chwili wysyłki".
Artykuł 2
W rozporządzeniu (EWG) nr 1727/92 wprowadza się następujące zmiany:
1) Artykuł 1 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
W zastosowaniu art. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1600/92 ilości przewidywanego bilansu dostaw, które kwalifikują się do zwolnienia z należności przywozowych, pochodzące z państw trzecich lub do pomocy wspólnotowej, są ustalone w Załączniku";
2) Artykuł 4 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Wnioski o przyznanie pozwoleń i świadectw składa się we właściwym organie w terminie pierwszych pięciu dni roboczych każdego miesiąca.
Wnioski o przyznanie pozwoleń i świadectw są dopuszczalne jedynie, jeśli:
a) nie przekraczają ilości maksymalnej dostępnej w chwili składania wniosku;
b) przed upływem terminów przewidzianych na składanie wniosków o przyznanie wniosków i świadectw dostarczono dowodu, że zainteresowana strona złożyła zabezpieczenie w wysokości 23 ECU za tonę.";
3) Artykuł 6 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 6
Kwota pomocy na zaopatrzenie jest korygowana:
a) w przypadku wszystkich produktów zbożowych wymienionych w Załączniku, z wyjątkiem kukurydzy, sorgo zwyczajnego, słodu i mąki z pszenicy zwyczajnej, na okres od sierpnia do maja tego samego roku gospodarczego – o miesięczny wzrost stosowany do ceny interwencyjnej wyznaczanej na ten rok gospodarczy dla danego zboża pomnożony przez liczbę miesięcy upływających między miesiącem, w którym składa się wniosek o świadectwo pomocy, a miesiącem, w którym dana ilość jest pobierana za okazaniem świadectwa.
Pierwsza korekta odbywa się pierwszego dnia miesiąca kalendarzowego następującego po dniu, w którym wniosek został złożony;
b) w przypadku kukurydzy i sorgo zwyczajnego na okres od listopada danego roku gospodarczego do sierpnia następnego roku gospodarczego – o miesięczny wzrost stosowany do ceny interwencyjnej wyznaczanej na poprzedni rok gospodarczy dla danego zboża pomnożony przez liczbę miesięcy upływających między miesiącem, w którym składany jest wniosek o świadectwo pomocy, a miesiącem, w którym dana ilość jest pobierana za okazaniem świadectwa.
Pierwsza korekta odbywa się pierwszego dnia miesiąca kalendarzowego następującego po dniu, w którym wniosek został złożony;
c) w przypadku słodu i mąki z pszenicy durum na okres od sierpnia do maja tego samego roku gospodarczego – o miesięczny wzrost stosowany do ceny interwencyjnej wyznaczanej na ten rok gospodarczy pomnożony przez liczbę miesięcy upływających między miesiącem, w którym składa się wniosek o świadectwo pomocy, a miesiącem, w którym dana ilość jest pobierana na podstawie świadectwa i przez współczynniki przetwórcze dla słodu i kaszy z pszenicy durum wynoszące odpowiednio 1,3 i 1,5.
Pierwsza korekta odbywa się pierwszego dnia miesiąca kalendarzowego następującego po dniu, w którym wniosek został złożony;
d) w przypadku wszystkich produktów z wyjątkiem kukurydzy i sorgo zwyczajnego, jeśli okres ważności świadectwa pomocy przekracza koniec roku gospodarczego, dla wszystkich dostaw pobieranych za okazaniem świadectwa w trakcie nowego roku gospodarczego – poprzez odjęcie kwoty równej różnicy między ceną interwencyjną bez miesięcznych wzrostów dla poprzedniego i bieżącego roku gospodarczego i kwoty równej miesięcznemu wzrostowi dla bieżącego roku gospodarczego pomnożonemu przez liczbę miesięcy upływających od sierpnia włącznie do miesiąca, w którym składany jest wniosek o świadectwo;
e) w przypadku kukurydzy i sorgo zwyczajnego, jeśli termin ważności świadectwa pomocy przekracza koniec września odnośnie do wszystkich dostaw pobieranych za okazaniem świadectwa do dnia 1 listopada – poprzez odjęcie kwoty równej różnicy między ceną interwencyjną bez miesięcznych wzrostów dla poprzedniego i bieżącego roku gospodarczego oraz kwoty równej miesięcznemu wzrostowi dla bieżącego roku gospodarczego, pomnożonemu przez liczbę miesięcy upływających od miesiąca listopada włącznie do miesiąca, w którym składa się wniosek o świadectwo pomocy.
Jednakże korekty przewidziane w lit. d) i e) nie są stosowane, jeśli podmiot nie dostarczy w regionie miejsca przeznaczenia dowodu zgodnego z wymaganiami właściwego organu, że:
- dostawy produktów innych niż kukurydza i sorgo zwyczajne, dostarczanych do odbioru na podstawie świadectwa pomocy, zostały wysłane przed 1 lipca, i
- w przypadku kukurydzy i sorgo zwyczajnego, dostawy produktów dostarczanych do odbioru na podstawie świadectwa pomocy zostały wysłane przed 1 października.
Dowód ten może stanowić kwit załadunkowy lub inny dokument przewozowy dający dostateczne gwarancje i należycie sporządzony w chwili wysyłki".
4) Załącznik zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1565/95
z dnia 30 czerwca 1995 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2248/94 wprowadzające retrospektywny nadzór wspólnotowy w stosunku do przywozu niektórych lin stalowych pochodzących z państw trzecich
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3285/94 z dnia 22 grudnia 1994 r. w sprawie wspólnych reguł dotyczących przywozu i uchylające rozporządzenie (WE) nr 518/94 [1], w szczególności jego art. 11 ust. 2,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 519/94 z dnia 7 marca 1994 r. w sprawie wspólnych reguł przywozu z niektórych państw trzecich i uchylające rozporządzenia (EWG) nr 1765/82, (EWG) nr 1766/82 i (EWG) nr 3420/83 [2], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 839/95 [3], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (WE) nr 2248/94 [4] wprowadziło retrospektywny nadzór wspólnotowy dotyczący przywozu do Wspólnoty drutów skręcanych, linek, lin, plecionych taśm, zawiesi itp. z żelaza lub stali, bez izolacji elektrycznej, pochodzących z państw trzecich i objętych pozycjami kodu CN 73121091, 73121095 oraz 73121099;
rozporządzenie Komisji (WE) nr 3115/94 [5] zastąpiło kod CN 73121091 kodem 73121082, a kod CN 73121095 kodami 73121084, 73121086 oraz 73121088;
należy odpowiednio zmienić kody Nomenklatury Scalonej odnoszące się do produktów podlegających retrospektywnemu nadzorowi wspólnotowemu na mocy rozporządzenia (WE) nr 2248/94,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 1 rozporządzenia (WE) nr 2248/94 wyrazy "kody CN 73121091, 73121095 oraz 73121099" zastępuje się wyrazami "kody CN 73121082, 73121084, 73121086, 73121088 oraz 73121099".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1572/95
z dnia 30 czerwca 1995 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 3537/89 w sprawie etapu handlu, do którego odnosi się przeciętna cena tusz wieprzowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2759/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wieprzowiny [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 3290/94 [2], w szczególności jego art. 4 ust. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Rady (WE) nr 1541/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustalające podstawową cenę i jakość standardową tusz wieprzowych w okresie od dnia 1 lipca 1995 r. do dnia 30 czerwca 1996 r. [3] ustaliło, że klasa E jest jakością standardową tusz ważących od 60 do poniżej 120 kg; jest zatem konieczne wprowadzenie tej zmiany do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3537/89 [4], które ustala normę tusz wieprzowych, która ma być używana do określenia wspólnotowej ceny rynkowej tusz wieprzowych;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wieprzowiny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 2 ust. 2 tiret pierwsze rozporządzenia (EWG) nr 3537/89 wyrażenie "klasy U" zastępuje się wyrażeniem "klasy E".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 1995 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1586/95
z dnia 30 czerwca 1995 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 776/78 w sprawie stosowania najniższej stawki refundacji na wywóz produktów mleczarskich
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 804/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1538/95 [2], w szczególności jego art. 17 ust. 14,
a także mając na uwadze, co następuje: rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1098/68 z dnia 27 lipca 1968 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania refundacji wywozowych w odniesieniu do mleka i przetworów mlecznych [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 2767/90 [4], ustanawia strefy przeznaczenia przyjęte w celu ustalania refundacji; rozporządzenie Komisji (EWG) nr 776/78 [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 3337/94 [6], w sprawie stosowania najniższych stawek refundacji wywozowych do mleka i produktów mleczarskich odnosi się do tych stref;
rozporządzenie (EWG) nr 1098/68 zastępuje się rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1466/95 [7]; rozporządzenie Komisji (WE) nr 3079/94 [8] ustanawia krajową nomenklaturę w odniesieniu do danych statystycznych w dziedzinie handlu zagranicznego Wspólnoty i w odniesieniu do danych statystycznych w dziedzinie handlu między Państwami Członkowskimi; rozporządzenie (EWG) nr 776/78 powinno być zmienione przez zastąpienie odniesień do stref odpowiadającą im nomenklaturą;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 776/78 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 2 "Strefa E" zastępuje się: "miejsce przeznaczenia nr 400";
2) w załączniku II:
- w kolumnie zatytułowanej "Miejsce przeznaczenia" wyrazy "Strefa E" zastępuje się wyrazami: "nr 400",
- w przypisie 1 odniesienie do "rozporządzenia (EWG) nr 1098/68" zastępuje się "rozporządzenia (WE) nr 3079/94".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1591/95
z dnia 30 czerwca 1995 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania refundacji wywozowych do glukozy i syropu glukozowego używanych w niektórych przetworach owocowych i warzywnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 426/86 z dnia 24 lutego 1986 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku przetworów owocowych i warzywnych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1032/95 [2], w szczególności jego art. 13 ust. 8, art. 14 ust. 5 i art. 14a ust. 7, a także mając na uwadze, co następuje:
zgodnie z art. 13 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 426/86, przed uzyskaniem jakiejkolwiek refundacji wymagane jest pozwolenie na wywóz;
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3719/88 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1199/95 [4], określa szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na przywóz i wywóz oraz świadectw o wcześniejszym ustaleniu refundacji na produkty rolne;
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3846/87 [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 836/95 [6], ustanawia nomenklaturę produktów rolnych do celów refundacji wywozowych;
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3665/87 [7], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 331/95 [8], określa wspólne zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych; zasady te należy uzupełnić szczególnymi zasadami dotyczącymi glukozy i syropu glukozowego wchodzących w skład przetworów owocowych i warzywnych;
na podstawie art. 13 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 426/86 refundacje muszą być ustalane w granicach wynikających z umów zawartych zgodnie z art. 228 Traktatu;
w związku z powyższym oraz w celu zapobieżenia zakłóceniom konkurencji, system refundacji wywozowych do glukozy i syropu glukozowego, wchodzących w skład przetworów owocowych i warzywnych powinien zostać dostosowany do systemu przewidzianego w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1518/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania rozporządzeń (EWG) nr 1418/76 i (EWG) nr 1766/92 w odniesieniu do przywozu i wywozu przetworów ze zbóż i ryżu oraz zmieniających rozporządzenie Komisji (WE) nr 1162/95 ustanawiające specjalne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na przywóz i wywóz dla zbóż i ryżu [9];
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Przetworów Owocowych i Warzywnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacja wywozowa może zostać przyznana w odniesieniu do glukozy i syropu glukozowego, oznaczonych kodami CN: 17023051, 17023059, 17023091, 17023099 oraz 17024090, stosowanych w produktach wymienionych w art. 1 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (EWG) nr 426/86.
Artykuł 2
Rozporządzenie (WE) nr 1518/95 stosuje się do produktów określonych w art. 1.
Przyznanie refundacji na mocy niniejszego rozporządzenia wyklucza przyznanie refundacji zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1429/95 [10] określającym szczegółowe zasady stosowania refundacji wywozowych w odniesieniu do przetworów owocowych i warzywnych, innych niż refundacje przyznane w odniesieniu do dodanych cukrów.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 1995 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1598/95
z dnia 30 czerwca 1995 r.
ustanawiająca szczegółowe zasady stosowania ustaleń dotyczących dodatkowych należności przywozowych w sektorze mleka i przetworów mlecznych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 804/68 z dnia 27 czerwca 1967 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem nr 1538/95/WE [2], w szczególności jego art. 15 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
od dnia 1 lipca 1995 r. rozporządzenie Rady (EWG) nr 804/68 podporządkowuje przywóz jednego lub więcej produktów objętych wspomnianym rozporządzeniem opłaceniu dodatkowej opłaty celnej, gdy spełnione są niektóre warunki wynikające z Porozumienia Rolnego zawartego w związku z Rundą Urugwajską wielostronnych rokowań handlowych, chyba że zakłócenia na rynku Wspólnoty są mało prawdopodobne w wyniku przywozu lub gdy efekty będą niewspółmierne w stosunku do zamierzonego celu, takie dodatkowe należności przywozowe mogą być nakładane w szczególności wtedy, gdy ceny są poniżej cen progowej;
szczegółowe zasady stosowania tego systemu powinny być ustanowione dla sektora mleka i przetworów mlecznych, a ceny progowe powinny zostać opublikowane;
ceny importowe, które mają być brane pod uwagę przy pobieraniu dodatkowej należności przywozowej, powinny być sprawdzane na podstawie reprezentatywnych cen danego produktu na rynku światowym albo na rynku przywozowym Wspólnoty tego produktu; powinno być ustanowione, że Państwa Członkowskie będą przekazywać ceny na różnych etapach wprowadzania do obrotu w regularnych odstępach czasowych, aby umożliwić Komisji ustalanie cen reprezentatywnych oraz odpowiednich dodatkowych opłat celnych;
importer ma możliwość wyboru kalkulacji dodatkowych opłat celnych na podstawie innej niż cena reprezentatywna; jednakże w takim wypadku powinny być wprowadzone przepisy ozdeponowaniu zabezpieczenia równego dodatkowym opłatom celnym, które byłyby zapłacone, gdyby kalkulacja opierałaby się na cenach reprezentatywnych; zabezpieczenie powinno zostać zwolnione, gdy w określonym czasie dostarczono dowód, spełnienia warunki dla dysponowania daną przesyłką; w związku z kontrolą a posteriori należy określić, iż należne cła podlegają zwrotowi zgodnie z art. 220 rozporządzenia Rady nr 2913/92/EWG z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [3]; słuszne jest ustalenie, że w związku ze wszystkimi kontrolami należne cła podlegają oprocentowaniu;
z regularnego monitorowania danych, na których opiera się kontrola cen przywozowych mleka i przetworów mlecznych wynika, że przywóz pewnych produktów powinien podlegać dodatkowym opłatom celnym przy uwzględnieniu zmiany cen zgodnie z pochodzeniem; dlatego też ceny powinny być publikowane;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu, są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Dodatkowe należności przywozowe, określone w art. 15 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 804/68, zwane dalej "cłami dodatkowymi", stosuje się do produktów wymienionych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
2. Ceny progowe, określone w art. 15 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 804/68, są cenami przedstawionymi w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
3.
Do celów niniejszego rozporządzenia cena reprezentatywna oznacza cenę ustaloną zgodnie z art. 2.
Artykuł 2
1. Ceny reprezentatywne, określone w art. 15 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 804/68, ustanowiono uwzględniając w szczególności:
- ceny pobierane na rynkach państw trzecich,
- ceny oferowane na bazie franco granica,
- ceny pobierane od produktów przywożonych na różnych etapach wprowadzania do obrotu we Wspólnocie.
2.
Ceny reprezentatywne są ustalane przez Komisję.
Pozostają w mocy do czasu wprowadzenia zmian.
3.
Dodatkowe opłaty celne stosowane zgodnie z art. 4 ust. 3 wyznacza się w tym samym czasie, co ceny reprezentatywne.
Artykuł 3
W przypadku gdy różnica między ceną progową a ceną importową, która ma być brana pod uwagę przy ustanawianiu dodatkowej opłaty celnej zgodnie z art. 4 ust. lub 3, zwaną dalej "ceną importową":
a) nie przekracza o 10 % ceny progowej, dodatkowa opłata celna wynosi zero;
b) jest większa niż 10 %, ale nie więcej niż 40 % ceny progowej, dodatkowa opłata celna wynosi 30 % kwoty przekraczającej 10 %;
c) jest większa niż 40 %, ale nie więcej niż 60 % ceny progowej, dodatkowa opłata celna wynosi 50 % kwoty przekraczającej 40 %, plus dodatkowa opłata celna, określona w lit. b);
d) jest większa niż 60 %, od nie więcej niż 75 % ceny progowej, dodatkowa opłata celna wynosi 70 % kwot przekraczającej 60 % plus dodatkowa opłata celna, określona w lit. b) i c);
e) jest większa niż 75 % ceny progowej, dodatkowa opłata celna wynosi 90 % kwoty przekraczającej 75 %, plus dodatkowe opłaty celne, określone w lit. b), c) i d),
zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 4
1.
Importer może na żądanie, w celu ustalenia dodatkowej opłaty celnej, stosować cenę importową CIF danej przesyłki, w przypadku gdy jest ona wyższa niż stosowana cena reprezentatywna, określona w art. 2 ust. 2.
Stosowanie ceny przywozowej CIF danej przesyłki dla ustalenia dodatkowej opłaty będzie uwarunkowane przedstawieniem przez zainteresowaną stronę właściwym władzom importera Państwa Członkowskiego, co najmniej następującej dokumentacji dowodowej:
- kontraktu zakupu lub innego równoważnego dowodu,
- umowy ubezpieczenia,
- faktury,
- umowy transportu (gdy zachodzi taka potrzeba),
- świadectwa pochodzenia,
- a w przypadku transportu morskiego – listu przewozowego.
2.
W przypadku określonym w ust. 1 przywożący musi dostarczyć zabezpieczenie równe kwocie dodatkowych opłat celnych, które zapłaciłby, jeśli byłyby obliczone na podstawie reprezentatywnej ceny stosowanej dla danego produktu.
Importer ma jeden miesiąc od momentu sprzedaży danych produktów, w terminie czterech miesięcy od daty przyjęcia zgłoszenia o swobodnym obrocie, dla udowodnienia, że przesyłka podąża zgodnie z takimi warunkami, jakie potwierdza prawdziwość cen, określonych w ust. 1.
Niepowodzenie w zastosowaniu jednego lub drugiego z wyżej wspomnianych terminów będzie pociąga za sobą utratę dostarczonego zabezpieczenia.
Jednakże czteromiesięczny termin może zostać przedłużony przez właściwe władze o maksymalnie trzy miesiące na prośbę przywożącego pod warunkiem odpowiedniego uzasadnienia.
Zabezpieczenie będzie zwolnione pod warunkiem że dowód spełnienia warunków rozdysponowania został przekazany władzom celnym.
Jeśli nie, zabezpieczenie przepadnie w formie zapłaty dodatkowych opłat celnych.
Jeśli podczas weryfikacji właściwe władze stwierdzą, że warunki niniejszego artykułu nie zostały spełnione, odzyskają należne cła zgodnie z art. 220 rozporządzenia nr 2913/92/EWG.
Przy ustalania wysokości ceł odzyskanych lub pozostających do odzyskania, bierze się pod uwagę odsetki bieżące od dnia wprowadzenia towarów do swobodnego obrotu, aż do dnia ich odzyskania.
Stosowana stopa procentowa jest tą, która obowiązuje dla operacji odzyskiwania zgodnie z prawem krajowym.
3.
W przypadku braku żądania, określonego w ust. 1, cena importowa CIF danej przesyłki, która ma być uwzględniana przy pobieraniu dodatkowej opłaty, jest ceną reprezentatywną, określoną w art. 2 ust. 2.
W takim przypadku dodatkowa opłata celna zostanie obliczona na podstawie tabeli zamieszczonej w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1617/95
z dnia 4 lipca 1995 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1162/95 ustanawiające specjalne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na przywóz i wywóz zbóż i ryżu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1766/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], ostatnio zmienione Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji oraz rozporządzeniem (WE) nr 1528/95 [2], w szczególności jego art. 9 ust. 2, art. 12 ust. 4 i art. 13 ust. 11,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (WE) nr 1162/95 [3] ustanawia specjalne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na przywóz i wywóz zbóż i ryżu; okres ważności pozwolenia na przywóz słodu nie jest ustanowiony w załączniku I do niniejszego rozporządzenia; w wyniku powyższego należy ustalić okres w celu wzięcia pod uwagę wymogów rynku i naprawienia tego braku;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 1162/95 część A zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 1620/95
z dnia 4 lipca 1995 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2427/93 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2075/92 w odniesieniu do wspólnotowego funduszu na badania i informację w odniesieniu do tytoniu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2075/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku surowca tytoniowego1, ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 711/952, w szczególności jego art. 13 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje: rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2427/933, zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2678/944, ustala szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia (EWG) nr 2075/92 w odniesieniu do wspólnotowego funduszu na badania i informację w odniesieniu do tytoniu; doświadczenie wskazuje, że stosowanie przepisów o rachunkowości ustanowionych w rozporządzeniu (EWG) nr 2427/93 wraz ze zmianami, pociąga za sobą krajowe księgowanie wydatków przekraczających faktycznie dokonane wypłaty oraz nieuzyskane dochody; taka procedura powoduje powstanie problemów z deklaracjami dla Państw Członkowskich; system powinien zostać odpowiednio zrewidowany;
niniejsza zmiana zasad rachunkowości nie wywiera wpływu na prawa odbiorców;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Tytoniu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 10 rozporządzenia (EWG) nr 2427/93 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Na mocy rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3478/92 z dnia 1 grudnia 1992 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania systemu premii w odniesieniu do surowca tytoniowego wstrzymana kwota, określona w ust. 1, jest potrącana w momencie wypłacania z premii dla producentów i ze zwrotu Państw Członkowskich dla przetwórców.
Premia po odliczeniu jest deklarowana przez Państwa Członkowskie jako wydatek Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR).".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1627/95
z dnia 5 lipca 1995 r.
zmieniające rozporządzenie Komisji (WE) nr 3168/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. ustanawiające, w zakresie zastosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 517/94 w sprawie wspólnych reguł dotyczących przywozu wyrobów włókienniczych z państw trzecich nieobjętych umowami dwustronnymi, protokołami, innymi ustaleniami, lub innymi szczegółowymi normami Wspólnoty dotyczącymi przywozu, wspólnotowe pozwolenie przywozowe i zmieniające niektóre przepisy rozporządzenia
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 517/94 z dnia 7 marca 1994 r. w sprawie wspólnych reguł dotyczących przywozu wyrobów włókienniczych z państw trzecich nieobjętych umowami dwustronnymi, protokołami, innymi ustaleniami lub innymi szczegółowymi normami Wspólnoty dotyczącymi przywozu [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1325/95 [2], w szczególności jego art. 21,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (WE) nr 3168/94 [3] zawiera pewne błędy w sformułowaniach, biorąc pod uwagę art. 21 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 517/94, który stanowi podstawę dla tego rozporządzenia; dlatego właściwym jest uzdrowienie tej sytuacji poprzez zmianę rozporządzenia (WE) nr 3168/94, ze skutkiem retroaktywnym od daty wejścia w życie istniejącego rozporządzenia (WE) nr 3168/94;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Tekstylnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu Komisji (WE) nr 3168/94 wprowadza się następujące zmiany:
1) w tytule skreśla się wyrazy: "oraz zmieniające pewne przepisy rozporządzenia";
2) w akapicie drugim preambuły skreśla się wyrazy: "oraz zmienić lub uzupełnić niektóre przepisy rozporządzenia (WE) nr 517/94";
3) w art. 1 wyrazy "w rozporządzeniu (WE) nr 517/94 niniejszym wprowadza się następujące zmiany:" zastępuje się zdaniem: "W zastosowaniu rozporządzenia (WE) nr 517/94 zezwolenia na przywóz oraz wyciągi są wydawane zgodnie z warunkami oraz wzorem przedstawionym w Załączniku.";
4) w art. 1 skreśla się wyrazy: "1. w art. 18 ust. 1 dodaje się akapit w brzmieniu";
5) w art. 1 skreśla się ust. 2 i 3;
6) w Załączniku skreśla się wyrazy "załącznik VIII";
7) w Załącznik pkt 5 otrzymuje brzmienie:
"5.
W momencie wystawiania, pozwolenia na przywóz lub wyciągi otrzymują numer wystawienia, nadawany przez właściwe władze danego Państwa Członkowskiego.
Numer pozwolenia na przywóz podaje się do wiadomości Komisji elektronicznie, za pomocą zintegrowanej sieci utworzonej na mocy art. 17 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 517/94."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich i jest stosowane od dnia 24 grudnia 1994 r.
ROZPORZĄDZENIE RADY (WE) nr 1643/95
z dnia 29 czerwca 1995 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2062/94 w sprawie ustanowienia Europejskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 235,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego1
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego2,
a także mając na uwadze, co następuje: skład zarządu Europejskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy powinien ulec zmianie w zakresie przedstawicielstwa organizacji pracodawców i pracowników;
skład zarządu wymaga dostosowania uwzględniającego przystąpienie Austrii, Finlandii i Szwecji;
rozporządzenie Rady (WE) nr 2062/94 z dnia 18 lipca 1994 r. ustanowiające Europejską Agencję ds. Bezpieczeństwa i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy należy odpowiednio zmienić3;
Traktat nie przewiduje do przyjęcia niniejszego rozporządzenia innych podstaw niż zawarte w art. 235,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 2062/94 wprowadza się następujące zmiany:
1. W akapicie pierwszym art. 4 ust. 2 wyrazy "niniejszego rozporządzenia" zastępuje się wyrazami "rozporządzenia (WE) nr 1643/95".
2.
Art. 8 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 8
Zarząd
1.
Agencja posiada zarząd, w skład którego wchodzi 48 członków, z których:
a) piętnastu reprezentuje rządy Państw Członkowskich,
b) piętnastu reprezentuje organizacje pracodawców,
c) piętnastu reprezentuje organizacje pracowników,
d) trzech reprezentuje Komisję.
2.
Członków, o których mowa w ust. 1 lit a), b) i c), powołuje Rada, po jednym przedstawicielu z każdego Państwa Członkowskiego do każdej z wyżej wymienionych kategorii.
Członkowie, o których mowa w ust. 1 b) i c) są powoływani po jednym z każdego Państwa Członkowskiego dla każdej z powyższych kategorii, spośród członków i członków zastępczych organizacji pracowników i pracodawców, zasiadających w Komitecie Doradczym ds. Bezpieczeństwa, Higieny i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy, ustanowionym decyzją Rady nr 74/325/EWG4, na wniosek grup tych członków i ich zastępców w Komitecie.
Na takich samych zasadach jak dla członków i w tym samym czasie Rada powołuje zastępców członków zarządu, których zadaniem jest uczestnictwo w posiedzeniach zarządu pod nieobecność członka zarządu lub zgodnie z postanowieniami regulaminu wewnętrznego.
Członków i ich zastępców reprezentujących Komisję powołuje Komisja.
3.
Kadencja członków zarządu trwa trzy lata z prawem ponownego wyboru.
Po upływie kadencji lub w przypadku rezygnacji członkowie pełnią swoje funkcje do czasu ponownego powołania lub powołania nowych członków.
4.
Zarząd wybiera spośród swoich członków przewodniczącego i trzech wiceprzewodniczących na roczną kadencję.
5.
Przewodniczy zwołuje posiedzenie zarządu dwa razy w roku na wniosek co najmniej połowy członków.
6.
Decyzje zarządu podejmowane są większością dwóch trzecich głosów.
Członkowie, o których mowa w ust 1 lit a), mają po dwa głosy.
Członkowie, o których mowa w ust. 1 lit. b), c) i d), mają jeden głos.
Zastępcy nie mają prawa głosu, chyba że zastępują nieobecnego członka.
7.
Przewodniczący zarządu i dyrektor Europejskiej Fundacji na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy mają możliwość uczestniczenia w posiedzeniach zarządu w charakterze obserwatorów.
8.
Zarząd zatwierdza swój regulamin wewnętrzny, który wchodzi w życie po zatwierdzeniu przez Radę, po uzyskaniu opinii Komisji. ------------------
4 Dz.U. L 185 z 9.7.1974, str. 15.
3.
W akapicie czwartym art. 10 ust. 1 wyrazy "niniejszego rozporządzenia" zastępuje się wyrazami "rozporządzenia (WE) nr 1643/95".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 1644/95
z dnia 29 czerwca 1995 r.
ustanawiające autonomiczne stawki celne mające zastosowanie do papieru gazetowego, w belach lub arkuszach, objętego kodami CN 4801 00 10 i 4801 00 90 po przystąpieniu Austrii, Finlandii i Szwecji
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 113,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje: zgodnie z art. 2 Aktu Przystąpienia z 1994 r. Austria, Finlandia i Szwecja stosują Wspólną Taryfę Celną od dnia 1 stycznia 1995 r.;
w wyniku upoważnienia przez Radę na jej posiedzeniu w dniu 8 lutego 1995 r. do rozpoczęcia negocjacji zgodnie z art. XXIV ust. 6 Układu Ogólnego w sprawie Ceł i Handlu z 1994 r.
(GATT 1994) w celu znalezienia rozwiązania w przypadkach, w których zastosowanie Wspólnej Taryfy Celnej przez nowe Państwa Członkowskie prowadzi do zmiany lub wycofania udzielonych przez nie uprzednio koncesji celnych;
stosowanie Wspólnej Taryfy Celnej przez nowe Państwa Członkowskie doprowadziło do obniżki niektórych należności celnych przywozowych oraz do podwyżki innych należności celnych;
właściwe jest, aby do czasu zawarcia całkowitego porozumienia w wyniku negocjacji między Wspólnotą a państwami trzecimi stosowane były autonomiczne środki mające na celu złagodzenie niekorzystnego wpływu rozszerzenia na wywóz określonych towarów dokonywany przez państwa trzecie;
środki, które mają zostać zastosowane, nie stanowią uszczerbku dla wyników negocjacji prowadzonych na podstawie art. XXIV ust. 6 GATT 1994 i nie przesądzają intencji Wspólnoty dotyczących zawarcia porozumienia, które uwzględni całkowity wpływ rozszerzenia na handel z państwami trzecimi;
właściwe jest, aby w tym kontekście przyspieszyć, na podstawie autonomicznej, obniżkę cła do 0 %, przewidzianą już w odniesieniu do papieru gazetowego w zwojach lub arkuszach, objętego kodami CN 4801 00 10 i 4801 00 90,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Autonomiczne stawki celne na papier gazetowy w zwojach lub arkuszach, objęty kodami CN 4801 00 10 i 4801 00 90, mają wysokość określoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1662/95
z dnia 7 lipca 1995 r.
ustanawiające pewne szczegółowe uzgodnienia w celu wykonania wspólnotowych procedur podejmowania decyzji w odniesieniu do zezwoleń na wprowadzenie do obrotu produktów stosowanych u ludzi lub weterynaryjnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2309/93 z dnia 22 lipca 1993 r. ustanawiające wspólnotowe procedury wydawania pozwoleń dla produktów leczniczych przeznaczonych dla ludzi i weterynaryjnych i nadzoru nad nimi oraz ustanawiające Europejską Agencję ds. Oceny Produktów Leczniczych [1], w szczególności jego art. 10 ust. 3 i art. 32 ust. 3, a także mając na uwadze, co następuje:
zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2309/93 Komisja powinna przyjąć przepisy konieczne do celów procedury pisemnej, wymienionej w art. 10 ust. 3 oraz art. 32 ust. 3 niniejszego rozporządzenia;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Produktów Leczniczych Stosowanych u Ludzi i Stałego Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie ustanawia, w ramach decyzji dotyczących zezwoleń na wprowadzenie do obrotu produktów leczniczych, niektóre szczegółowe ustalenia, na podstawie których Stały Komitet ds. Produktów Leczniczych Stosowanych u Ludzi i Stały Komitet ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych (zwane dalej wspólnie "Komitetem") będą stosowały procedurę przewidzianą w art. 73 rozporządzenia (EWG) nr 2309/93, art. 37 lit. b) rozporządzenia Rady 75/319/EWG [2] i art. 42 lit. k) dyrektywy 81/851/EWG [3].
Artykuł 2
Przewodniczący przedstawia zagadnienia Komitetowi, zgodnie z przepisami rozporządzenia (EWG) nr 2309/93, dyrektywy 75/319/EWG lub dyrektywy 81/851/EWG.
Poza wyjątkowymi przypadkami, gdy projekt decyzji przygotowany przez Komisję jest niezgodny z opinią Europejskiej Agencji ds. Oceny Produktów Leczniczych, zostanie zastosowana procedura pisemna, opisana w art. 3.
Artykuł 3
Jeśli opinia Komitetu jest uzyskiwana poprzez procedurę pisemną, stosuje się następujące przepisy:
Przewodniczący wysyła do członków Komitetu projekt decyzji, która powinna być zaopiniowana przez Komitet, w sposób określony w art. 7.
Państwa Członkowskie, w ciągu trzydziestu dni po wysłaniu projektu decyzji, powiadomią przewodniczącego o przyjęciu lub odrzuceniu projektu, albo wstrzymaniu się od głosu.
Każde Państwo Członkowskie, które nie powiadomi o swoim sprzeciwie lub zamiarze wstrzymania się od głosu w ciągu trzydziestu dni, zostanie uznane za zgadzające się z projektem.
Jednakże jeśli w ciągu trzydziestu dni Państwo Członkowskie skieruje należycie uzasadnioną pisemną prośbę o przeanalizowanie projektu decyzji podczas posiedzenia Komitetu, procedura pisemna zostanie zakończona i przewodniczący jak najszybciej zwoła posiedzenie Komitetu.
Artykuł 4
Jeśli, zdaniem Komitetu, uwagi na piśmie przedstawione przez Państwo Członkowskie zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 3, podnoszą ważne, nowe kwestie o charakterze naukowym lub technicznym, o których nie było mowy w opinii wydanej przez Europejską Agencję ds. Oceny Produktów Leczniczych, przewodniczący wstrzyma procedurę i Komisja przekaże sprawę Agencji do dalszego rozpatrzenia.
Przewodniczący poinformuje członków Komitetu o jego wynikach.
Nowe postępowanie zostanie rozpoczęte w ciągu trzydziestu dni od otrzymania przez Komisję odpowiedzi Agencji.
Artykuł 5
Jeśli Państwo Członkowskie zastosowało procedurę nadzwyczajną, przewidzianą w art. 18 ust. 4 lub art. 40 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2309/93, w celu wstrzymania stosowania produktu leczniczego na swoim terytorium, okres ustanowiony w art. 3 jest skrócony do piętnastu dni.
Artykuł 6
Jeśli projekt decyzji musi być przeanalizowany na posiedzeniu Komitetu, zawiadomienie o posiedzeniu, porządek obrad oraz, w przypadku opisanym w art. 2 akapit drugi, projekt decyzji wymagającej opinii Komitetu, są rozesłane do członków Komitetu w sposób określony w art. 7.
Dokumenty takie muszą dotrzeć do adresatów najpóźniej na dziesięć dni przed planowaną datą posiedzenia, lub, w okolicznościach określonych w art. 2 akapit drugi, na miesiąc przed tą datą.
Artykuł 7
Korespondencja przeznaczona dla członków Komitetu, jeśli Komitet w swojej pracy stosuje się do procedury określonej w art. 1, ma być kierowana na piśmie lub elektronicznie do właściwych służb krajowych wyznaczonych przez każde Państwo Członkowskie; kopia jest przesłana do Biura Stałego Przedstawiciela zainteresowanego Państwa Członkowskiego.
Artykuł 8
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1663/95
z dnia 7 lipca 1995 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 729/70 w odniesieniu do procedury rozliczania rachunków Sekcji Gwarancji EFOGR
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 729/70 z dnia 21 kwietnia 1970 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1287/95 [2], w szczególności jego art. 4 ust. 6 oraz art. 5 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje: reforma procedury rozliczania rachunków wprowadzona w życie na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 1287/95 przewiduje ustanowienie szczegółowych zasad dotyczących certyfikacji oraz rozliczania rocznych sprawozdań finansowych akredytowanych agencji płatniczych;
zmiany w zakresie ilości oraz rodzaju środków finansowanych przez Sekcję Gwarancji EFOGR oraz zmiany w zakresie technik rejestracji i przesyłania informacji wymagają zrewidowania rodzaju oraz treści informacji przekazywanych Komisji dla celów rozliczenia rachunków;
z tego powodu, rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1723/72 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 295/88 [4], traci moc;
Komitet EFOGR nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Państwo Członkowskie ustala limit liczby agencji płatniczych akredytowanych przez każde z Państw Członkowskich na podstawie art. 4 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 729/70, po konsultacjach z Komisją. Dopuszcza się w szczególności ujawnienie przez Komisję każdej przeszkody w zastosowaniu się do terminu ustanowionego w art. 5 ust. 2 lit. b) niniejszego rozporządzenia, jaką stanowi ta liczba oraz przeszkody w przejrzystości kontroli operacji Funduszu. Komisja informuje Komitet Funduszu o agencjach płatniczych akredytowanych we wszystkich Państwach Członkowskich.
2. Dla każdej agencji płatniczej Państwo Członkowskie informuje Komisję o organie (lub organach), który wydaje oraz wycofuje akredytację oraz który ustanawia okres na dokonanie niezbędnych dostosowań w rozumieniu art. 4 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 729/70.
3. Przed akredytowaniem agencji płatniczej, właściwy organ upewnia się, że wewnętrzne ustalenia administracyjne oraz rachunkowe danego organu spełniają gwarancje określone w art. 4 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (EWG) nr 729/70. Państwo Członkowskie ustanawia kryteria stosowane następnie przez właściwy organ w celu akredytacji, uwzględniając przedstawione w załączniku wytyczne Komisji dotyczące tych kryteriów. Niespełnienie któregokolwiek kryterium o istotnym znaczeniu dla operacji agencji płatniczej prowadzi do zastosowania art. 4 ust. 4 wspomnianego wyżej rozporządzenia.
Decyzja w sprawie akredytacji jest podejmowana w oparciu o badanie obejmujące warunki administracyjne oraz rachunkowe, włącznie z warunkami przyjętymi w celu ochrony interesów Wspólnoty dotyczących wypłaconych zaliczek, uzyskanych gwarancji, zapasów interwencyjnych oraz kwot do odebrania.
Badanie takie obejmuje, w szczególności, badanie ustaleń dotyczących realizacji płatności, zabezpieczenia skarbca, bezpieczeństwa systemu komputerowego, prowadzenia rejestrów rachunkowych, podziału obowiązków oraz odpowiedniość kontroli wewnętrznych i zewnętrznych, w związku z transakcjami finansowanymi przez Sekcję Gwarancji EFOGR.
4.
Po upewnieniu się, że badana agencja płatnicza spełnia wszystkie stosowne wymogi, właściwy organ dokonuje jej akredytacji.
W innym wypadku, właściwy organ przekazuje agencji płatniczej zalecenia dotyczące ustaleń administracyjnych oraz w zakresie rachunkowości, a w szczególności dotyczące wszelkich warunków, których spełnienie jest wymagane od agencji płatniczej przed udzieleniem jej akredytacji.
Akredytacja może być udzielona tymczasowo na okres, którego długość wyznacza się w zależności od wagi problemu, do czasu wprowadzenia wszelkich wymaganych zmian do wewnętrznych ustaleń administracyjnych oraz dotyczących rachunkowości.
5.
W przypadku wycofania akredytacji, Państwo Członkowskie wyznacza inną agencję płatniczą, zgodnie z warunkami określonymi w art. 4 rozporządzenia (EWG) nr 729/70 oraz ust. 3 oraz 4 niniejszego artykułu oraz zapewnia, że realizacja płatności dla beneficjantów nie zostaje przerwana.
6.
Akt akredytacji zawiera pisemne potwierdzenie, że dany organ spełnia kryteria akredytacji i, w odpowiednich przypadkach, zawiera instrukcje w sprawie zmian oraz ustalonego okresu.
O powyższym zostaje powiadomiona Komisja.
7. Powiadomienie przewidziane na mocy art. 4 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 729/70 składane jest, gdy agencja płatnicza jest akredytowana po raz pierwszy, i dołączane są do niego następujące informacje dotyczące każdej agencji płatniczej:
- udzielony jej zakres odpowiedzialności,
- podział odpowiedzialności pomiędzy jej służbami,
- jej związki z innymi organami, publicznymi lub prywatnymi, które są również częściowo odpowiedzialne w zakresie realizacji środków, w ramach których agencja obciążą wydatkami Fundusz,
- procedury, zgodnie z którymi przyjmowane i weryfikowane są wnioski beneficjantów i stwierdzana jest ich ważność, oraz według których wydaje się zezwolenia na dokonywanie wydatków oraz ich pokrywanie i księgowanie,
- przepisy dotyczące audytów wewnętrznych.
Informacje przekazywane w przypadkach, w których zastosowanie ma art. 4 ust. 4 rozporządzenia (EWG) 729/70 obejmują wszystkie instrukcje dotyczące ustaleń administracyjnych oraz dotyczące rachunkowości, jak również dostosowań, których wprowadzenia wymaga się od agencji płatniczej w celu uniknięcia wycofania akredytacji, oraz dotyczące terminu na ich wprowadzenie.
Artykuł 2
1. "Organ koordynujący" określony w art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (EWG) nr 729/70 występuje w charakterze jedynego przedstawiciela Państwa Członkowskiego przed Komisją w odniesieniu do wszystkich kwestii związanych z Sekcją Gwarancji EFOGR i dotyczących:
- przekazywania dokumentów Wspólnoty oraz związanych z nimi wytycznych różnym agencjom płatniczym oraz tym organom, które są odpowiedzialne za ich wdrażanie,
- organizowania jednolitego stosowania tych dokumentów,
- przekazywania Komisji informacji przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu oraz w rozporządzeniu (EWG) nr 729/70,
- przechowywania do dyspozycji Komisji pełnego rejestru wszystkich informacji rachunkowych wymaganych dla celów statystycznych oraz kontrolnych.
Przesyłanie Komisji informacji posiadanych w formie dokumentów przez agencje płatnicze lub organy autoryzujące nie jest konieczne: jednakże agencje płatnicze oraz organy zezwalające przechowują oraz udostępniają te informacje.
Agencja płatnicza może spełniać rolę organu koordynującego, pod warunkiem że obydwa zakresy odpowiedzialności są rozdzielone.
W celu wykonania swych zadań, organ koordynujący może, zgodnie z procedurami krajowymi, zwracać się do innych organów administracyjnych lub służb, w szczególności do dysponujących fachową wiedzą z zakresu rachunkowości oraz techniki.
2.
Państwo Członkowskie przekazuje Komisji informacje dotyczące nazwy oraz statutu organu koordynującego, jak też warunków administracyjnych, rachunkowych oraz kontroli wewnętrznej dotyczących jej funkcjonowania.
3.
Forma i treść informacji rachunkowych określonych w ust. 1 są ustalane przez Komisję po konsultacjach z Komitetem Funduszu i przekazane Państwom Członkowskim w terminie trzech miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Każda zmiana jest przekazywana Państwom Członkowskim w terminie trzech miesięcy od dnia, w którym miało miejsce zdarzenie powodujące taką zmianę. Państwa Członkowskie wprowadzają każdą wymaganą zmianę do swoich systemów informatycznych w terminie, który zostanie ustalony przez Komisję po konsultacji z Komitetem Funduszu.
Artykuł 3
1. Świadectwo określone w art. 5 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (EWG) nr 729/70 jest wydawane przez służbę lub organ, który jest operacyjnie niezależny od agencji płatniczych i koordynujących oraz który dysponuje kompetencjami technicznymi (jednostka certyfikująca).
Świadectwo oparte jest na badaniu procedur oraz przykładowych transakcji.
Obejmuje ono potwierdzenie zgodności płatności z regułami wspólnotowymi wyłącznie w odniesieniu do możliwości zapewnienia przez struktury administracyjne agencji płatniczych, że taka zgodność została skontrolowana przed dokonaniem płatności.
Jednostka certyfikująca przeprowadza swoje badania zgodnie z przyjętymi międzynarodowo standardami prowadzenia audytu.
Kontrole przeprowadzane są zarówno podczas jak i po zakończeniu każdego roku budżetowego.
Przed dniem 31 stycznia roku następującego po danym roku budżetowym, jednostka certyfikująca sporządza świadectwo, jak również sprawozdanie w sprawie swoich ustaleń, które w szczególności stwierdza, czy organ ten uzyskał wystarczające zapewnienie, że rachunki, które mają być przekazane Komisji, są zgodne z prawdą, wyczerpujące i dokładne oraz że procedury kontroli wewnętrznej działały w sposób zadowalający.
2.
W przypadku, gdy akredytowanych jest więcej niż jedna agencja płatnicza, Państwo Członkowskie może opierać się na zaświadczeniach wydanych przez służby lub organy, które poświadczyły rachunki odpowiednich agencji płatniczych, pod warunkiem że uzyskuje ono zapewnienia, że zakres oraz standard przeprowadzonych audytów odpowiadały wymogom ustanowionym w ust. 1.
3.
Sprawozdanie, określone w ust. 1, stwierdza:
- czy procedury agencji płatniczych, ze szczególnym uwzględnieniem kryteriów akredytacyjnych, dają wystarczającą pewność, że operacje, którymi obciążany jest Fundusz, są zgodne z regułami wspólnotowymi oraz jakie zalecenia zostały wydane w celu ulepszenia systemów,
- czy roczne sprawozdania finansowe, określone w art. 4 ust. 1 lit. a) niniejszego rozporządzenia, są zgodne z księgami i rejestrami agencji płatniczych,
- czy deklaracje wydatków i operacji interwencyjnych przewidzianych w art. 5 są materialnie prawdziwym, kompletnym oraz dokładnym zapisem operacji, którymi został obciążony Fundusz,
- czy interesy finansowe Wspólnoty są należycie chronione odnośnie do wypłaconych zaliczek, uzyskanych gwarancji, zapasów interwencyjnych oraz kwot do odebrania,
- czy stosowane są zalecenia w sprawie ulepszenia systemów skierowane do agencji płatniczej.
Sprawozdaniu towarzyszy informacja na temat liczby oraz kwalifikacji personelu przeprowadzającego audyt, na temat wykonanej pracy, na temat liczby zbadanych transakcji, na temat uzyskanego stopnia ważności oraz pewności, na temat ujawnionych słabości oraz zaleceń przedstawionych w celu polepszenia systemu oraz na temat działalności zarówno jednostki certyfikującej, jak i innych organów audytowych, wewnętrznych oraz zewnętrznych względem agencji płatniczych, od których uzyskana została całość lub część zapewnienia jednostki certyfikującej w zakresie spraw stanowiących przedmiot sprawozdania.
Artykuł 4
1. W celu rozliczenia rachunków na podstawie art. 5 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (EWG) nr 729/70, Państwa Członkowskie przesyłają Komisji:
a) roczne sprawozdanie finansowe wydatków, którymi została obciążona Sekcja Gwarancji Funduszu, oraz sprawozdania sporządzone przez każdą służbę lub organ na podstawie art. 5 ust. 1 niniejszego rozporządzenia;
b) świadectwa oraz sprawozdania wydane przez jednostkę lub jednostki certyfikujące.
2.
Dokumenty określone w ust. 1 są wysyłane w czterech egzemplarzach do Komisji do dnia 10 lutego roku następującego po roku budżetowym, którego dotyczą.
3.
Na żądanie Komisji lub z inicjatywy Państwa Członkowskiego, dalsze informacje dotyczące rozliczania danych rachunków mogą zostać przesłane do Komisji w nieprzekraczalnym terminie ustalonym przez Komisję, z uwzględnieniem ilości pracy wymaganej do dostarczenia takich informacji.
W razie braku takich informacji, Komisja może przeprowadzić rozliczenie rachunków na podstawie informacji, które znajdują się w jej posiadaniu w takim terminie.
4.
W uzasadnionych przypadkach, Komisja może przyjąć wniosek o późniejsze przesłanie informacji, o ile wniosek ten zostanie skierowany do niej przed upływem terminu.
Artykuł 5
1.
Sprawozdania określone w art. 4 ust. 1 lit. a zawierają:
a) wydatki zsumowane ze względu na pozycje i podpozycje budżetu Wspólnoty;
b) podsumowanie operacji interwencyjnych oraz zestawienie dotyczące ilości i lokalizacji zasobów na koniec roku budżetowego;
c) informacje dotyczące wydatków lub potwierdzenie, że szczegółowe dane dotyczące każdej transakcji znajdują się w pliku komputerowym do dyspozycji Komisji;
d) potwierdzenie, że szczegółowe dane dotyczące każdego przemieszczenia zapasu interwencyjnego znajdują się w aktach agencji płatniczej;
e) wyjaśnienia różnic między wydatkami deklarowanymi w rocznych sprawozdaniach finansowych a wydatkami deklarowanymi na ten sam okres w dokumentach, określonych w art. 3 ust. 5 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2776/88 [5], zgodnie z korektami przeprowadzonymi na podstawie art. 9 ust. 7 niniejszego rozporządzenia.
2.
Sprawozdania określone w art. 4 ust. 1 lit. a) niniejszego rozporządzenia zawierają następujące informacje dotyczące organu koordynującego oraz każdej agencji płatniczej:
- wszelkie wyjątkowe transakcje oraz trudności techniczne mające miejsce w roku budżetowym, którego to dotyczy,
- każdą istotną modyfikację wprowadzoną od czasu poprzedniego sprawozdania w zakresie informacji wymienionych w art. 1 ust. 7.
Artykuł 6
Dokumenty uzasadniające, dotyczące wydatków finansowanych oraz kwot podlegających zwrotowi przez Sekcję Gwarancji EFOGR, są przechowywane do dyspozycji Komisji przez okres co najmniej trzech lat następujących po roku, w którym Komisja dokonuje rozliczenia rachunków za dany rok budżetowy, a w przypadku gdy decyzja dotycząca rozliczenia rachunków jest przedmiotem postępowania przed Trybunałem Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich, przez okres jednego roku od zakończenia takiego postępowania.
Artykuł 7
1. Decyzja w sprawie rozliczenia rachunków na podstawie art. 5 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (EWG) nr 729/70 określa kwotę wydatków poniesionych w każdym Państwie Członkowskim w ciągu danego roku budżetowego, która jest uznawana za podlegającą wpisaniu w ciężar EFOGR, bez uszczerbku dla później podjętych decyzji zgodnie z ust. 2 lit. c) niniejszego artykułu.
Kwoty, które na mocy powyższej decyzji, podlegają zwrotowi od każdego Państwa Członkowskiego lub które są płatne na rzecz każdego Państwa Członkowskiego, ustala się poprzez potrącanie zaliczek wypłaconych w danym roku finansowym od wydatków uznanych dla tego samego roku budżetowego zgodnie z ust. 1.
Kwoty te są dodawane do lub potrącane od zaliczek płatnych począwszy od drugiego miesiąca następującego po miesiącu, w którym decyzja w sprawie rozliczenia rachunków stała się skuteczna.
2.
Komisja powiadamia zainteresowane Państwo Członkowskie o wynikach weryfikacji dostarczonych informacji wraz ze wszystkimi proponowanymi przez nią zmianami do dnia 31 marca następującego po upływie roku budżetowego.
3.
Jeżeli, z powodów przypisywanych danemu Państwu Członkowskiemu, Komisja nie może rozliczyć rachunków Państwa Członkowskiego do dnia 30 kwietnia następnego roku, Komisja powiadamia takie Państwo Członkowskie o dalszych dochodzeniach, które proponuje przeprowadzić na podstawie art. 9 rozporządzenia (EWG) nr 729/70.
Artykuł 8
1.
W przypadku, gdy w wyniku dochodzenia Komisja uznaje, że wydatki nie zostały dokonane zgodnie regułami wspólnotowymi, powiadamia ona Państwo Członkowskie o wynikach swoich kontroli, działaniach korygujących, które mają być podjęte w celu zapewnienia zgodności w przyszłości oraz o ocenie każdego wydatku, którego wykluczenie może zaproponować na podstawie art. 5 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (EWG) nr 729/70.
Takie powiadomienie zawiera odniesienie do niniejszego rozporządzenia.
Państwo Członkowskie udziela odpowiedzi w terminie dwóch miesięcy, w konsekwencji Komisja może zmienić swoje stanowisko.
W uzasadnionych przypadkach, Komisja może wyrazić zgodę na przedłużenie terminu udzielenia odpowiedzi.
Po wygaśnięciu terminu na udzielenie odpowiedzi, Komisja inicjuje dwustronne rozmowy, podczas których obydwie strony usiłują doprowadzić do porozumienia, co do środków, które mają zostać przedsięwzięte.
Następnie Komisja formalnie przekazuje swoje wnioski Państwu Członkowskiemu, z odniesieniem do decyzji Komisji 94/442/WE [6].
2. Decyzje określone w art. 5 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (EWG) nr 729/70 zostają podejmowane po zbadaniu każdego raportu opracowanego przez organ pojednawczy zgodnie z przepisami ustanowionych w decyzji 94/442/WE.
3.
Potrącenia z finansowania przez Wspólnotę określone w art. 5 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (EWG) nr 729/70 są dokonywane z zaliczek dotyczących wydatków z drugiego miesiąca następującego po decyzji wydanej na podstawie tego artykułu.
Jednakże, na wniosek Państwa Członkowskiego oraz w przypadku gdy jest to zagwarantowane znaczną wagą potrąceń oraz po konsultacjach z Komitetem Funduszu, Komisja może wskazać inny termin.
Artykuł 9
Rozporządzenie (EWG) nr 1723/72 traci moc z dniem 16 października 1995 r.
Jednakże, niniejsze rozporządzenie nadal ma zastosowanie do rozliczania rachunków Funduszu Gwarancji do czasu rozliczenia rachunków za jego rok budżetowy 1995.
Artykuł 10
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1664/95
z dnia 7 lipca 1995 r.
zmieniające rozporządzenia w sektorze zbóż, nasion oleistych i roślin o wysokiej zawartości białka, ustalające przed dniem 1 lutego 1995 r. niektóre ceny i kwoty, których wartości w ecu zostały dostosowane z powodu zniesienia czynnika korygującego w rolniczych kursach wymiany
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3813/92 z dnia 28 grudnia 1992 r. w sprawie jednostki rozliczeniowej i kursów wymiany stosowanych do celów wspólnej polityki rolnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 150/95 [2], w szczególności jego art. 13 ust. 1, a także mając na uwadze, co następuje:
z mocą od dnia 1 lutego 1995 r. art. 13 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3813/92 zmienia wartość w ecu niektórych cen i kwot w celu zneutralizowania skutków zniesienia wskaźnika korygującego w wysokości 1,207509, który do dnia 31 stycznia 1995 r. wpływał na kursy wymiany w rolnictwie;
nowe wartości w ecu tych cen i kwot zostały ustanowione od dnia 1 lutego 1995 r. zgodnie z zasadami ustanowionymi w art. 13 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3813/92 oraz art. 18 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1068/93 z dnia 30 kwietnia 1993 r. w sprawie szczegółowych zasad oznaczania i stosowania rolniczych kursów wymiany [3], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1053/95 [4];
zgodnie z art. 18 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1068/93, w celu uniknięcia niezgodności i ułatwienia stosowania wspólnej polityki rolnej, zastąpienie cen i wartości w ecu powinno być ustalone do stosowania najpóźniej od:
- dnia 1 stycznia 1996 r. dla kwot, które są niezależne od roku gospodarczego,
- początku roku gospodarczego 1996 w przypadku cen i kwot, dla których rok gospodarczy rozpoczyna się w styczniu 1996 r., oraz
- początku roku gospodarczego 1995/96 w pozostałych przypadkach,
które należą do instrumentów prawnych wchodzących w życie przed dniem 1 lutego 1995 r.;
gwarancje zgodne z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 1766/92 [5], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 1528/95 [6], i odnoszące się do nich rozporządzenia wykonawcze są już na właściwym poziomie dla spełnienia tego obowiązku; dlatego nie jest konieczne stosowanie kursu wymiany w wysokości 1,207509 dla tych gwarancji;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią danych Komitetów Zarządzających,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W wyniku dostosowania niektórych cen i kwot w ecu w sektorze zbóż, nasion oleistych i roślin o wysokiej zawartości białka, wchodzących w życie od dnia 1 lutego 1995 r., na podstawie art. 13 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3813/92 oraz art. 18 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1068/93, zmienia się instrumenty prawne określone w art. 2, w sposób w nim ustalony.
Artykuł 2
1.
Kwoty szczególnych rodzajów pomocy stosowanych w Portugalii, przewidziane w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 3653/90 [7], zastępuje się następującymi kwotami:
"(ecu/tona) _BAR_
_BAR_ 1995/1996 _BAR_ 1996/1997 _BAR_ 1997/1998 _BAR_ 1998/1999 _BAR_ 1999/2000 _BAR_ 2000/2001 _BAR_ 2001/2002 _BAR_ 2002/2003 _BAR_
Pszenica zwykła _BAR_ 96,54 _BAR_ 86,12 _BAR_ 75,40 _BAR_ 64,38 _BAR_ 53,00 _BAR_ 41,13 _BAR_ 28,67 _BAR_ 15,27 _BAR_
Kukurydza _BAR_ 49,89 _BAR_ 43,66 _BAR_ 37,42 _BAR_ 31,18 _BAR_ 24,95 _BAR_ 18,72 _BAR_ 12,47 _BAR_ 6,23 _BAR_
Jęczmień, pszenżyto, żyto _BAR_ 63,19 _BAR_ 55,28 _BAR_ 47,39 _BAR_ 39,48 _BAR_ 31,60 _BAR_ 23,69 _BAR_ 15,79 _BAR_ 7,90 _BAR_
Ziarno sorgo: _BAR_ 43,37 _BAR_ 37,95 _BAR_ 32,53 _BAR_ 27,11 _BAR_ 21,69 _BAR_ 16,25 _BAR_ 10,84 _BAR_ 5,42" _BAR_
2.
W rozporządzeniu Rady (EWG) nr 1765/92 [8]:
- w art. 4 ust. 2 tiret trzecie kwotę 45 ECU zastępuje się kwotą 54,34 ECU,
- w art. 4 ust. 3 tiret ostatnie kwotę 297 ECU zastępuje się kwotą 358,6 ECU,
- w art. 4 ust. 5 kwotę 115 ECU zastępuje się kwotą 138,9ECU,
- w art. 5 ust. 1 lit. a) kwotę 163 ECU zastępuje się kwotą 196,8 ECU,
- w art. 5 ust. 1 lit. b) kwotę 359 ECU zastępuje się kwotą 433,50 ECU,
- w art. 6 kwotę 65 ECU zastępuje się kwotą 78,49 ECU,
- w art. 7 ust. 5 kwotę 57 ECU zastępuje się kwotą 68,83 ECU,
- w art. 7 ust. 6 kwotę 40 ECU zastępuje się kwotą 48,30 ECU.
3.
W rozporządzeniu Rady (EWG) nr 1766/92:
- w art. 3 ust. 3 kwotę 98,71 ECU zastępuje się kwotą 119,19 ECU,
- w art. 8 ust. 1 tiret trzecie kwotę 173,73 ECU zastępuje się kwotą 209,78 ECU,
- w art. 8 ust. 2 tiret trzecie kwotę 72 ECU zastępuje się kwotą 86,94ECU.
4.
Tabelę w Załączniku do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 762/94 [9] zastępuje się następującą tabelą:
(w ecu) _BAR_
Rok gospo- darczy _BAR_ 1995/1996 _BAR_ 1996/1997 _BAR_ 1997/1998 _BAR_ 1998/1999 _BAR_ 1999/2000 _BAR_ 2000/2001 _BAR_ 2001/2002 _BAR_ 2002/2003 _BAR_
dodatkowa rekompensata _BAR_ 24,09 _BAR_ 21,28 _BAR_ 18,43 _BAR_ 15,54 _BAR_ 12,62 _BAR_ 9,64 _BAR_ 6,57 _BAR_ 3,41 _BAR_
5.
W art. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 1868/94 [10] kwotę 18,43 ECU zastępuje się kwotą 22,25 ECU.
6.
W art. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1872/94 [11] kwotę 87 ECU zastępuje się kwotą 105,1 ECU.
7.
Przelicznik wynoszący 1,207509 nie wpływa na gwarancje ustalone na mocy rozporządzenia (EWG) nr 1765/92 oraz jego rozporządzeń wykonawczych.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) NR 1683/95
z dnia 29 maja 1995 r.
ustanawiające jednolity formularz wizowy
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 100c ust. 3,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego,
artykuł 100c ust. 3 Traktatu wymaga aby Rada przyjęła środki dotyczące jednolitego formularza wizowego przed dniem 1 stycznia 1996 r.;
wprowadzenie jednolitego formularza wizowego jest ważnym krokiem zmierzającym w kierunku harmonizacji polityki wizowej; art. 7a Traktatu przewiduje, że rynek wewnętrzny obejmuje obszar bez granic wewnętrznych, w obrębie którego zapewniony jest swobodny przepływ osób; krok ten jest uważany za posunięcie tworzące spójną całość z działaniami mieszczącymi się w ramach tytułu VI Traktatu o Unii Europejskiej;
ważne jest aby jednolity formularz wizowy zawierał wszystkie niezbędne informacje i spełniał surowe normy techniczne, szczególnie w zakresie zabezpieczeń przed podrabianiem i fałszerstwem; musi on być także tak opracowany, aby mogły go wykorzystywać wszystkie Państwa Członkowskie oraz aby był rozpoznawalny dzięki oznaczeniom widocznym gołym okiem;
niniejsze rozporządzenie określa jedynie specyfikacje niestanowiące tajemnicy; specyfikacje te należy uzupełnić dalszymi specyfikacjami, które muszą pozostać tajne, aby uchronić je przed podrabianiem i fałszerstwem, nie mogą one też zawierać danych osobowych ani odniesienia do nich; kompetencje do określania dalszych specyfikacji powinny zostać przyznane Komisji;
aby zapewnić, że informacje określone nie są dostępne większej liczbie osób niż jest to niezbędne, każde Państwo Członkowskie powinno wyznaczyć nie więcej niż jeden organ odpowiedzialny za druk jednolitego formularza wizowego, w razie potrzeby Państwa Członkowskie mogą ten organ zmienić; ze względów bezpieczeństwa, każde Państwo Członkowskie musi podać Komisji oraz pozostałym Państwom Członkowskim nazwę właściwego organu;
aby niniejsze rozporządzenie było skuteczne, powinno ono mieć zastosowanie do wszystkich wiz wymienionych w art. 5; Państwa Członkowskie powinny móc używać jednolitego formularza wizowego dla wydawania wiz do celów innych niż wymienione w art. 5 o ile wprowadzono oznaczenia widoczne gołym okiem, które zapobiegłyby myleniu formularzy;
w odniesieniu do danych osobowych, które mają zostać wprowadzone do jednolitego formularza wizowego zgodnie z Załącznikiem, należy zapewnić zgodność tych działań z przepisami Państw Członkowskich dotyczącymi ochrony danych, jak również z odpowiednim ustawodawstwem wspólnotowym,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wizy wydane przez Państwa Członkowskie zgodnie z art. 5 przyjmują formę jednolitego formularza (naklejki).
Są one zgodne ze specyfikacjami wymienionymi w Załączniku.
Artykuł 2
Dalsze techniczne specyfikacje, które czynią wizę trudną do sfałszowania lub podrobienia, zostają ustanowione zgodnie z procedurą określoną w art. 6.
Artykuł 3
1.
Specyfikacje określone w art. 2 są tajne i nie są publikowane.
Są dostępne tylko organom wyznaczonym przez Państwa Członkowskie jako odpowiedzialnym za druk lub osobom upoważnionym przez Państwo Członkowskie lub Komisję.
2.
Każde Państwo Członkowskie wyznacza jeden organ odpowiedzialny za druk wiz, a także podaje jego nazwę Komisji i pozostałym Państwom Członkowskim.
Ten sam organ może zostać wyznaczony do tego celu przez dwa lub więcej Państwa Członkowskie.
Każde Państwo Członkowskie jest uprawnione do zmiany wyznaczonego przez siebie organu.
Powiadomi ono wtedy stosownie Komisję i pozostałe Państwa Członkowskie.
Artykuł 4
1.
Bez uszczerbku dla odpowiednich obszerniejszych przepisów dotyczących ochrony danych osoba, której została wydana wiza, ma prawo zweryfikować swoje dane szczegółowe wpisane na wizie oraz, tam gdzie stosowne, poprosić o poprawę lub usunięcie danych.
2.
Na jednolitym wzorcu wizy nie mogą się pojawić żadne informacje w formie czytelnej dla urządzeń, o ile nie są one widoczne również w rubrykach opisanych w punktach 6–12 Załącznika lub też o ile nie są one wymienione w odpowiednich dokumentach podróżnych.
Artykuł 5
Do celów niniejszego rozporządzenia "wiza" oznacza zezwolenie udzielone lub decyzję podjętą przez Państwo Członkowskie, wymagane do wjazdu na jego terytorium w celu:
- zamierzonego pobytu w danym Państwie Członkowskim lub w kilku Państwach Członkowskich, nie dłuższego niż trzy miesiące ogółem,
- tranzytu przez terytorium lub port lotniczy danego Państwa Członkowskiego lub kilku Państw Członkowskich.
Artykuł 6
1.
W przypadku gdy następuje odniesienie do procedury określonej w niniejszym artykule, stosuje się następujące przepisy.
2.
Komisja wspierana jest przez komitet składający się z przedstawicieli Państw Członkowskich, na którego czele stoi przedstawiciel Komisji.
Przedstawiciel Komisji przedstawia komitetowi projekt środków, które należy przyjąć.
Komitet przedstawia swoją opinię na temat projektu, w terminie ustalonym przez przewodniczącego, zgodnie z wagą danej kwestii.
Opinia ta jest przyjmowana większością głosów, z wagą ustanowioną w sposób zgodny z postanowieniami art. 148 ust. 2 Traktatu, ustanawiającego zasady przyjmowania decyzji przez Radę na wniosek Komisji.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
3. a) Komisja przyjmuje przewidziane środki, jeżeli są one zgodne z opinią komitetu.
b) Jeżeli przewidziane środki nie są zgodne z opinią komitetu lub w przypadku braku opinii Komisja bezzwłocznie przedłoży Radzie wniosek w sprawie środków jakie powinny zostać przyjęte. Rada podejmie decyzje kwalifikowaną większością.
Jeżeli po upłynięciu terminu dwóch miesięcy Rada nie podjęła żadnych działań, projektowane środki zostają przyjęte przez Komisję, z wyjątkiem przypadków, gdy Rada zagłosowała przeciw tym środkom zwykłą większością głosów.
Artykuł 7
W przypadku gdy Państwa Członkowskie używają jednolitych formularzy wizowych do celów innych niż określone w art. 5, należy przyjąć właściwe środki, aby zapobiec myleniu ich z wizami określonymi w art. 5.
Artykuł 8
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1688/95
z dnia 11 lipca 1995 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2883/94 ustanawiające prognozę bilansu dostaw na Wyspy Kanaryjskie produktów rolnych objętych szczególnymi środkami przewidzianymi w art. 2-5 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1601/92
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1601/92 z dnia 15 czerwca 1992 r. dotyczące szczególnych środków dla Wysp Kanaryjskich w odniesieniu do niektórych produktów rolnych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 3290/94 [2], w szczególności jego art. 3 ust. 4, a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (WE) nr 2790/94 [3], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2883/94 [4], ustanawia szczegółowe zasady wykonywania konkretnych uzgodnień w sprawie dostaw na Wyspy Kanaryjskie niektórych produktów rolnych;
rozporządzenie (WE) nr 2883/94 ustala prognozę bilansu dostaw przetworów owocowych i warzywnych na Wyspy Kanaryjskie na okres od dnia 1 lipca 1994 r. do dnia 30 czerwca 1995 r.; bilans ten może być w razie potrzeby zmieniony, w trakcie roku, poprzez dostosowanie ilości, w ramach ogólnej ustanowionej ilości, na podstawie zapotrzebowania regionu; w celu zaspokojenia zapotrzebowania Wysp Kanaryjskich na przetwory owocowe i warzywne na koniec roku gospodarczego 1994/95 załącznik XI do rozporządzenia (WE) nr 2883/94 powinien być odpowiednio zmieniony z mocą od dnia 1 czerwca 1995 r.;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Przetworów Owocowych i Warzywnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik XI do rozporządzenia (WE) nr 2883/94 zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1712/95
z dnia 13 lipca 1995 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1014/90 ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze dla definicji, opisu i prezentacji napojów spirytusowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1576/89 z dnia 29 maja 1989 r. ustanawiające ogólne zasady definicji, opisu i prezentacji napojów spirytusowych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 3378/94 [2], w szczególności jego art. 6 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje: na podstawie rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1180/91 [3], które weszło w życie z dniem 11 maja 1991 r., do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1014/90 [4], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2675/94 [5], dodano art. 7a stanowiący, że wyrażenia dodatkowe do oznaczeń handlowych produktów wymienionych w Załączniku do rozporządzenia (EWG) nr 1180/81 są zastrzeżone do produktów tam zdefiniowanych; w wyniku oczywistego błędu wersja niemiecka tego Załącznika odnosi się w definicji "Vruchtenjenever" do środka aromatyzującego "Wacholder" zamiast "Jenever", co w konsekwencji pozostaje w sprzeczności z projektem, który był przedmiotem opinii wydanej na mocy art. 15 rozporządzenia (EWG) nr 1576/89;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Wdrażającego ds. Napojów Spirytusowych;
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W niemieckiej wersji Załącznika do rozporządzenia (EWG) nr 1014/90 pkt 1 wyraz "Wacholder" zastępuje się wyrazem "Jenever".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 1762/95
z dnia 19 lipca 1995 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2454/93 ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny [1], ostatnio zmienione Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji, w szczególności jego art. 249, a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 [2], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 3254/94 [3] ustanawia przepisy w celu wykonania rozporządzenia (EWG) nr 2913/92;
decyzją Rady 93/329/EWG [4] przyjęta została Konwencja w sprawie odprawy czasowej, zawarta w Stambule dnia 26 czerwca 1990 r.; w związku z wejściem w życie wspomnianej Konwencji należy zmienić niektóre przepisy rozporządzenia (EWG) nr 2454/93;
w celu zapewnienia jednolitego stosowania w stosunku do wszystkich importerów przepisów art. 29 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, właściwe jest sprecyzowanie zasady określone w art. 147 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93;
w odniesieniu do towarów zgłoszonych do dopuszczenia do swobodnego obrotu, które przedtem więcej niż jeden raz były przedmiotem sprzedaży, należy określić niektóre zasady dowodowe; w tym kontekście ostatnia transakcja sprzedaży, w związku z którą towary zostały wprowadzone na obszar celny Wspólnoty stanowi wystarczający dowód sprzedaży na wywóz;
w dniu 3 maja 1989 r. Wspólnota przyjęła decyzją Rady 89/339/EWG [5] zalecenie Rady Współpracy Celnej z dnia 5 czerwca 1962 r. dotyczące regulacji celnych dla zarejestrowanego bagażu przewożonego koleją, które przewiduje stosowanie przez podróżnego formularza w celu zgłoszenia bagaży;
należy zmienić rozporządzenie (EWG) nr 2454/93 w odniesieniu do stosowania w składach typu B odprawy uproszczonej w miejscu;
pożądane jest, w takim stopniu, w jakim jest to możliwe, zwolnienie podróżnych z wymogu osobistego przedstawiania i zgłaszania do oclenia organom celnym krajów wywozu lub kraju przeznaczenia zarejestrowanego bagażu;
należy zmienić przepisy dotyczące transportu towarów w oparciu o wykaz zdawczy TR w celu uwzględnienia przypadków, w których takie towary w trakcie przejazdu zostają objęte procedurą celnej i przekazywane są Państwom Członkowskim przeznaczenia w oparciu o pierwotny wykaz zdawczy TR;
jednolity rynek powinien umożliwiać wydawanie jednolitych zezwoleń transgranicznych na składowanie towarów objętych procedurą składu celnego w kilku Państwach Członkowskich; koniecznej jest wyznaczenie organu celnego, któremu należy przedłożyć wnioski o objęcie procedurą składu celnego;
podobnie powinny zostać ustanowione szczególne warunki regulujące objęcie procedurą uszlachetniania czynnego żywych zwierząt lub mięsa;
ułatwienia przewidziane obecnie w odniesieniu do sektora napraw, modyfikacji lub przebudowy cywilnych statków powietrznych powinny dotyczyć również producentów cywilnych statków powietrznych;
ze względów gospodarczych i praktycznych powinny zostać ustanowione przepisy w celu umożliwienia, pod niektórymi warunkami, poświadczania dokumentu informacyjnego INF 5 po przewidzianym wywozie produktów kompensacyjnych;
w związku z przyjęciem dyrektywy Rady 94/5/WE z dnia 14 lutego 1994 r. uzupełniającej wspólny system podatku od wartości dodanej i zmieniającej dyrektywę 77/388/EWG – przepisy szczególne dotyczące towarów używanych, dzieł sztuki, przedmiotów kolekcjonerskich i antyków [6] – Komisja i Państwa Członkowskie zobowiązały się do dokonania przeglądu warunków udzielania zezwolenia i funkcjonowania procedury odprawy czasowej oraz zgodziły się, w odniesieniu do tego typu towarów, aby termin 24 miesięcy nadal obowiązywał dla odprawy czasowej;
w celu uczynienia ustawodawstwa celnego i reguł podatkowych bardziej spójnymi właściwe jest włączenie definicji dzieł sztuki, przedmiotów kolekcjonerskich i antyków, które mogą zostać objęte procedurą odprawy czasowej, do definicji stosowanych w kontekście VAT;
przedłużenie okresu przebywania pod procedurą odprawy czasowej niektórych towarów "bez obowiązku kupna" z czterech do sześciu tygodni jest uzasadnione, gdyż daje odbiorcy towarów większą elastyczność dla zbadania dóbr w celu ich ewentualnego zakupu;
niezbędne jest dokonanie częściowych zmian załącznika 25 do rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 w związku ze zmianami na obszarze celnym Wspólnoty w konsekwencji przystąpienia nowych Państw Członkowskich;
zmiany w wykazie produktów, jak również zmiany w Nomenklaturze Scalonej, wymagają uaktualnienia załączników 26 i 27 wspomnianego rozporządzenia;
w związku z poprawą parametrów technicznych należy dokonać zmian niektórych standardowych współczynników produktywności w celu dostosowania ich do współczynników stosowanych dla obliczania refundacji wywozowych w przypadku przetwarzania podobnych towarów wspólnotowych;
należy dokładniej zdefiniować sytuacje, w których w odniesieniu do ryżu można stosować szczególne przepisy kompensacji ekwiwalentnej;
w związku z informacją przekazaną przez Portugalię i Zjednoczone Królestwo należy uaktualnić wykaz istniejących i funkcjonujących we Wspólnocie stref wolnocłowych;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 2454/93 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 1 wprowadza się następujące zmiany:
a) punkt 2 otrzymuje brzmienie:
"2. Karnet ATA oznacza:
międzynarodowy dokument celny odprawy czasowej ustanowiony na mocy Konwencji ATA lub Konwencji stambulskiej";
b) dodaje się pkt 11 w brzmieniu:
"11.
Konwencja stambulska oznacza:
Konwencję dotyczącą odprawy czasowej, zawartą w Stambule dnia 26 czerwca 1990 r.";
2) w art. 147 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 1 zdanie drugie otrzymuje brzmienie:
"W przypadku kolejnych sprzedaży dokonanych przed określeniem wartości celnej, wskazówka ta obowiązuje jedynie w odniesieniu do ostatniej sprzedaży, która doprowadziła do wprowadzenia towarów na obszar celny Wspólnoty lub sprzedaży na obszarze celnym Wspólnoty przed dopuszczeniem towarów do swobodnego obrotu.
Deklarując cenę sprzedaży, która odnosi się do ostatniej sprzedaży, na podstawie której towary zostały wprowadzone na obszar celny Wspólnoty, należy, zgodnie z wymogami organów celnych, wykazać, że taka sprzedaż towarów została dokonana w celu wywozu na ten obszar celny.
Stosuje się przepisy art. 178–181a";
b) w akapicie drugim skreśla się wyraz "Jednakże";
3) w art. 233 wprowadza się następujące zmiany:
a) tekst obecny otrzymuje oznaczenie ust. 1;
b) dodaje się ust. 2 w brzmieniu:
"2. Jeżeli towary, określone w art. 230 lit. a), art. 231 lit. a) i w art. 232 ust. 1 lit. a) lub art. 232 ust. 2, przewożone koleją w bagażu podróżnych nie towarzyszą podróżnemu i zgłaszane są organom celnym bez obecności pasażera, to dokument określony w załączniku 38a może zostać wykorzystany w granicach i na warunkach określonych w tym załączniku";
4) w art. 272 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Procedury uproszczonej w miejscu nie stosuje się w odniesieniu do składów typu B i F, jak również przy objęciu produktów rolnych określonych w art. 529–534 procedurą we wszystkich typach składów wspólnotowych.
3.
Artykuł 270 stosuje się mutatis mutandis";
5) w art. 438 dodaje się ust. 3 i 4 w brzmieniu:
"3.
W przypadku gdy towary są dopuszczane do swobodnego obrotu lub objęte inną procedurą celną na stacji pośredniej, urząd celny właściwy dla tej stacji działa jako urząd przeznaczenia.
Ten urząd celny stempluje arkusze 1, 2 i 3A przedstawionego przez przedsiębiorstwo transportowe wykazu zdawczego TR i potwierdza je poprzez umieszczenie na nich, co najmniej jednego z następujących oznaczeń:
- Despachado de aduana,
- Toldbehandet,
- Verzollt,
- Eκτελωνισμένο,
- Cleared,
- Dédouané,
- Sdoganato,
- Vrijgemaakt,
- Desalfandegado,
- Tulliselvitetty,
- Tullklaretat.
Urząd ten po ostemplowaniu niezwłocznie zwraca przedsiębiorstwu transportowemu arkusze 1 i 2 i zachowuje arkusz 3A.
4.
Przepisy art. 423 ust. 4 i 5 stosuje się mutatis mutandis";
6) w art. 509 wprowadza się następujące zmiany:
a) obecny tekst otrzymuje oznaczenie ust. 1;
b) dodaje się ust. 2 w brzmieniu:
"2.
W przypadku gdy wniosek o udzielenie zezwolenia odnosi się do składowania towarów objętych procedurą składu celnego w składach typu C, D lub E w więcej niż jednym Państwie Członkowskim, wniosek przedkładany jest organom celnym wyznaczonym przez Państwo Członkowskie, w którym prowadzona jest główna księgowość osoby prowadzącej skład.
Taki organ celny musi uzyskać zgodę organu celnego wyznaczonego w tym celu przez pozostałe Państwa Członkowskie przed wydaniem zezwolenia.
Zainteresowane Państwa Członkowskie przyjmują procedurę mającą na celu zapewnienie współpracy poszczególnych urzędów celnych w nadzorowaniu procedury, miejsc składowania i towarów objętych procedurą składu celnego";
7) w art. 560 dodaje się ust. 3 w brzmieniu:
"3.
W przypadku uszlachetniania czynnego żywych zwierząt, jeśli chodzi o tucz (włączając w to ewentualny ubój), termin powrotnego wywozu nie przekracza trzech miesięcy w odniesieniu do zwierząt objętych kodami CN 0104 i 0105 oraz sześciu miesięcy dla innych zwierząt z działu 1 Nomenklatury Scalonej.
W przypadku uboju bez tuczu termin powrotnego wywozu nie przekracza dwóch miesięcy.
W przypadku uszlachetniania czynnego mięsa termin powrotnego wywozu nie przekracza sześciu miesięcy.
Terminy te dotyczą wszystkich procesów obróbki lub przetwarzania żywych zwierząt, podlegających procedurze uszlachetniania czynnego do celów uzyskania produktów kompensacyjnych";
8) w art. 577 ust. 2 lit. d) akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"d) naprawa, modyfikacja, przebudowa lub budowa cywilnych statków powietrznych lub części cywilnych statków powietrznych";
9) w art. 601 dodaje się ust. 2a w brzmieniu:
"2a.
W wyjątkowych, należycie uzasadnionych przypadkach można przedstawić również dokument informacyjny INF 5 w celu potwierdzenia po przewidywanym wywozie produktów kompensacyjnych.
Umieszczenie takiego potwierdzenia możliwe jest jedynie w przypadku gdy zastosowano wszelkie niezbędne przepisy w czasie przewidywanego wywozu produktów kompensacyjnych w celu zapewnienia prawidłowego funkcjonowania systemu";
10) w art. 648 ust. 1 lit. a) akapit ostatni otrzymuje brzmienie:
"Jednakże w odniesieniu do produktów określonych w art. 560 ust. 2 i 3 przekazywane dane muszą być dostarczane w odniesieniu do każdego udzielonego zezwolenia, niezależnie od wartości produktów lub kodu stosowanego w celu określenia warunków gospodarczych";
11) w art. 682 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 1 lit. c) otrzymuje brzmienie:
"c) dzieła sztuki, przedmioty kolekcjonerskie i antyki przywożone w celu wystawienia, z zamiarem ewentualnej sprzedaży";
b) ustęp 2 otrzymuje brzmienie:
"2. Okres pozostawania towarów określonych w ust. 1 w ramach procedury odprawy czasowej wynosi 24 miesiące w odniesieniu do lit. a) i c), sześć miesięcy w odniesieniu do lit. b) i sześć tygodni w odniesieniu do lit. d)";
c) w ust. 3, między pierwszym a drugim tiret dodaje się tiret w brzmieniu:
"— "dzieła sztuki, przedmioty kolekcjonerskie i antyki" oznaczają towary wymienione w załączniku 91b;"
12) w art. 697 ust. 3 lit. a) otrzymuje brzmienie:
"a) wydane w jednym z państw, które są:
- umawiającą się stroną Konwencji ATA, lub
- umawiającą się stroną Konwencji stambulskiej, która przyjęła zalecenia Rady Współpracy Celnej z dnia 25 czerwca 1992 r. dotyczące przyjmowania karnetów ATA i karnetów CPD w ramach odprawy czasowej w terminie i na warunkach ustanowionych w tych zaleceniach,
oraz poświadczone i gwarantowane przez zrzeszenie wchodzące w skład międzynarodowego łańcucha gwarancyjnego.
Komisja przekazuje Państwom Członkowskim wykaz danych państw i zrzeszeń";
13) w załączniku 25 tabele, które tworzą sekcję "Europa", w wykazach I–VIII zastępuje się tabelami umieszczonymi w załączniku I do niniejszego rozporządzenia;
14) załącznik 26 zastępuje się załącznikiem II do niniejszego rozporządzenia;
15) w załączniku 27 wprowadza się zmiany zgodne z załącznikiem III do niniejszego rozporządzenia;
16) dodaje się nowy załącznik 38a określony w załączniku IV do niniejszego rozporządzenia;
17) w załączniku 77 wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem V do niniejszego rozporządzenia;
18) w załączniku 78 wprowadza się następujące zmiany:
a) w pkt 1 dodaje się akapit drugi w brzmieniu:
"W przypadku gdy procesy uszlachetniania czynnego dotyczą zwyczajowych zabiegów wymienionych w załączniku 69 do niniejszego rozporządzenia, stosowanie kompensacji ekwiwalentnej jest zabronione";
b) dodaje się pkt 4 w brzmieniu:
"4.
Żywe zwierzęta i mięso
Stosowanie kompensacji ekwiwalentnej dla procesów uszlachetniania czynnego żywych zwierząt i mięsa jest zabronione.
Odstępstwa od zakazu stosowania kompensacji ekwiwalentnej mogą zostać dopuszczone w odniesieniu do mięsa, o czym Komisja powiadomiła Państwa Członkowskie, po zbadaniu sprawy przez Sekcję ds. Gospodarczych Procedur Celnych Komitetu Kodeksu Celnego, zgodnie z art. 248 Kodeksu, pod warunkiem że osoba składająca wniosek może dowieść, że zastosowanie systemu kompensacji ekwiwalentnej jest gospodarczo niezbędne, a organy celne przekażą projekt procedur przewidzianych w celu weryfikacji operacji";
19) dodaje się załącznik 91 b) określony w załączniku VI do niniejszego rozporządzenia;
20) w załączniku 108 wprowadza się następujące zmiany: a) wpis po
"Portugalia" otrzymuje brzmienie:
"Zona Franca da Madeira (Caniçal)";
"Zjednoczone Królestwo" otrzymuje brzmienie:
"Birmingham Airport Free Zone
Humberside Free Zone (Hull)
Liverpool Free Zone
Prestwick Airport Free Zone (Scotland)
Ronaldsway Airport Free Zone (Isle of Man)
Port of Sheerness Free Zone
Southampton Free Zone
Port of Tilbury Free Zone".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1768/95
z dnia 24 lipca 1995 r.
ustanawiające przepisy wykonawcze w zakresie odstępstwa rolnego przewidzianego w art. 14 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 2100/94 w sprawie wspólnotowego systemu ochrony odmian roślin
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską;
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2100/94 z dnia 27 lipca 1994 r. w sprawie wspólnotowego systemu ochrony odmian roślin (podstawowe rozporządzenie) [1], w szczególności jego art. 14 ust. 3;
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 14 rozporządzenia podstawowego przewiduje możliwość odstępstwa od wspólnotowego systemu ochrony odmian roślin w celu zabezpieczenia produkcji rolniczej (tzw. odstępstwo rolne);
na podstawie kryteriów ustanowionych w art. 13 ust. 4 rozporządzenia podstawowego należy przyjąć przepisy wykonawcze dotyczące warunków umożliwiających skorzystanie z tego odstępstwa oraz zapewniających ochronę uzasadnionego interesu prawnego hodowcy i rolnika;
niniejsze rozporządzenie ustanawia te warunki w szczególności poprzez określenie wynikających z wymienionych wyżej kryteriów obowiązków rolników, przetwórców oraz posiadaczy odmian;
obowiązki te odnoszą się zasadniczo do wypłacania przez rolników słusznego wynagrodzenia posiadaczowi odmian za korzystanie z odstępstwa, do dostarczania informacji, do zapewnienia tożsamości produktu ze zbioru poddanego przetwarzaniu z produktem otrzymanym po przetworzeniu, jak również do prowadzenia kontroli zgodności z przepisami w sprawie odstępstwa;
definicja "drobnych rolników", którzy nie mają obowiązku zapłaty wynagrodzenia posiadaczowi odmiany za korzystanie z odstępstwa, została przyjęta w szczególności w odniesieniu do rolników uprawiających niektóre rośliny pastewne oraz ziemniaki;
Komisja dokładnie zbada, w całej Wspólnocie, skutki wynikające dla niniejszego rozporządzenia z ustanowienia w podstawowym rozporządzeniu definicji "drobnych rolników", w szczególności skutki dotyczące konsekwencji odłogowania oraz – w przypadku ziemniaków – maksymalnego obszaru, w odniesieniu do roli wynagrodzenia, wymienionego w art. 5 ust. 3 niniejszego rozporządzenia oraz, w miarę potrzeby, Komisja przygotuje odpowiednie wnioski lub podejmie stosowne środki w celu zapewnienia w całej Wspólnocie spójności w zakresie proporcji między korzystaniem z licencjonowanego materiału rozmnożeniowego a korzystaniem z materiału ze zbioru, na mocy odstępstwa przewidzianego w art. 14 rozporządzenia podstawowego;
nie można było dotychczas ocenić stopnia, w jakim korzystano z porównywalnych odstępstw, na podstawie obowiązujących przepisów Państw Członkowskich w odniesieniu do kwot aktualnie pobieranych za licencjonowaną produkcję materiału rozmnożeniowego odmian chronionych na mocy powołanego powyżej ustawodawstwa Państw Członkowskich;
Komisja nie może dlatego w chwili obecnej należycie zdefiniować, w zakresie pozostawionym uznaniu ustawodawcy wspólnotowego na mocy art. 14 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, poziomu słusznego wynagrodzenia, które powinno być w rozsądnym stopniu niższe od kwoty pobieranej obecnie za licencjonowaną produkcję materiału rozmnożeniowego;
poziom początkowy jednak, jak również system jego kolejnych dostosowań, powinien zostać określony możliwie jak najszybciej, najpóźniej jednak do dnia 1 lipca 1997 r.;
ponadto niniejsze rozporządzenie ma na celu, z jednej strony, sprecyzowanie związku między wspólnotowym systemem ochrony odmian roślin a prawami wynikającymi z przepisów art. 14 rozporządzenia podstawowego, a z drugiej strony – zezwoleniem wydanym rolnikowi i jego gospodarstwu;
ostatecznie należy wyjaśnić konsekwencje niewypełniania zobowiązań wynikających z omawianych przepisów;
przeprowadzono konsultacje z Radą Administracyjną;
przepisy przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Systemu Ochrony Odmian Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ 1
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 1
Zakres
1.
Niniejsze rozporządzenie ustanawia przepisy wykonawcze w sprawie warunków korzystania z odstępstwa przewidzianego w art. 14 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.
2. Warunki stosuje się w odniesieniu do praw i ich wykonywania oraz do obowiązków i ich wypełniania przez posiadacza danej odmiany w rozumieniu art. 13 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, jak również wydawania zezwoleń i korzystania z nich oraz obowiązków i ich wypełniania przez rolnika w takim zakresie, w jakim prawa te, zezwolenia i obowiązki wynikają z przepisów art. 14 rozporządzenia podstawowego. Stosuje się je ponadto w odniesieniu do praw, zezwoleń i obowiązków wynikających z przepisów art. 14 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, wobec innych.
3.
Bez uszczerbku dla odmiennych przepisów niniejszego rozporządzenia dane szczegółowe dotyczące wykonywania praw, korzystania z zezwoleń lub wypełniania obowiązków reguluje prawo Państwa Członkowskiego, na którego terenie położone jest gospodarstwo rolne korzystające z odstępstwa, włączając międzynarodowe prawo prywatne.
Artykuł 2
Ochrona interesów prawnych
1.
Warunki określone w art. 1 realizowane są przez posiadacza odmiany reprezentującego hodowcę oraz przez rolnika w sposób umożliwiający ochronę uzasadnionych interesów prawnych obu stron.
2.
Uważa się, że uzasadnione interesy prawne stron nie są chronione, jeżeli dochodzi do sytuacji, w której są one poddane niekorzystnemu oddziaływaniu, bez uwzględnienia potrzeby utrzymania rozsądnej równowagi między nimi wszystkimi lub potrzeby zachowania zasady proporcjonalności między celem danego warunku a rzeczywistym skutkiem jego realizacji.
ROZDZIAŁ 2
POSIADACZ ODMIANY I ROLNIK
Artykuł 3
Posiadacz odmiany
1.
Prawa i obowiązki posiadacza odmiany wynikające z przepisów art. 14 rozporządzenia podstawowego, określone w niniejszym rozporządzeniu, inne niż prawa do już należnej zapłaty słusznego wynagrodzenia, określonego w art. 5, nie mogą stanowić przedmiotu przeniesienia na innych.
Są one jednak włączone do praw i obowiązków, które dotyczą przenoszenia wspólnotowego systemu ochrony odmian roślin, zgodnie z przepisami art. 23 rozporządzenia podstawowego.
2.
Na prawa, określone w ust. 1, posiadacze odmian mogą powoływać się indywidualnie, zbiorowo, jako grupa kilku posiadaczy albo jako organizacja posiadaczy odmian prowadząca działalność we Wspólnocie na poziomie wspólnotowym, krajowym, regionalnym lub lokalnym.
Organizacja posiadaczy odmian może występować wyłącznie w imieniu swoich członków i tylko tych, którzy udzielili stosownego upoważnienia pisemnego tej organizacji.
Działa ona przez jednego lub więcej przedstawicieli lub przez uznanych przez nią audytorów, w granicach udzielonego im upoważnienia.
3.
Przedstawiciel posiadacza lub organizacji posiadaczy, jak również uznany audytor:
a) posiada miejsce zamieszkania, siedzibę lub przedsiębiorstwo na terytorium Wspólnoty; i
b) posiada pisemne upoważnienie wystawione przez posiadacza odmiany lub organizację posiadaczy odmian; i
c) dostarcza dowody spełnienia warunków ustanowionych w lit. a) i b) poprzez odniesienie się do odpowiednich informacji opublikowanych przez posiadaczy odmian lub informacji przekazanych przez posiadaczy odmian organizacjom rolników albo w inny sposób udostępnionych oraz okazując na żądanie kopię pisemnego upoważnienia określonego w lit. b) każdemu rolnikowi, przeciwko któremu wysuwa roszczenia.
Artykuł 4
Rolnik
1.
Zezwolenie wydane rolnikowi oraz jego obowiązki wynikające z przepisów art. 14 rozporządzenia podstawowego, określone w niniejszym rozporządzeniu lub w przepisach przyjętych stosownie do niniejszego rozporządzenia, nie mogą stanowić przedmiotu przeniesienia na inne podmioty.
Są one jednak włączone do praw i obowiązków związanych z przekazaniem gospodarstwa rolnika, o ile, w odniesieniu do obowiązku zapłaty słusznego wynagrodzenia określonego w art. 5, nie uzgodniono inaczej w dokumencie dotyczącym przekazania prawa do gospodarstwa.
Przeniesienie zezwolenia i obowiązków staje się skuteczne z momentem wejścia w życie umowy o przekazaniu prawa do gospodarstwa.
2.
Za "własne gospodarstwo" w rozumieniu art. 14 ust. 1 rozporządzenia podstawowego uważa się jakiekolwiek gospodarstwo lub jego część, rzeczywiście wykorzystywane przez rolnika do uprawy roślin, będące jego własnością lub zarządzane przez niego na podstawie innego tytułu na jego odpowiedzialność i rachunek, w szczególności odnosi się to do dzierżaw.
Wyzbycie się gospodarstwa lub jego części w celu jego prowadzenia przez innych uważa się za przekazanie gospodarstwa w rozumieniu ust. 1.
3.
Za rolnika uważa się osobę lub osoby, które posiadają tytuł własności do gospodarstwa rolnego w chwili zgłoszenia roszczeń co do wypełniania obowiązków, chyba że dowiodą, że rolnikiem, który powinien wypełniać te obowiązki, jest inna osoba, zgodnie z przepisami ust. 1 i 2.
ROZDZIAŁ 3
WYNAGRODZENIE
Artykuł 5
Poziom wynagrodzenia
1.
Poziom słusznego wynagrodzenia, które należy wypłacić na rzecz posiadacza odmiany, stosownie do art. 14 ust. 3 tiret czwarte rozporządzenia podstawowego może stanowić przedmiot umowy między posiadaczem odmiany a danym rolnikiem.
2.
W przypadku gdy umowa nie została zawarta lub jeżeli nie ma ona zastosowania, poziom wynagrodzenia jest w rozsądnym stopniu niższy od kwoty pobieranej za licencjonowaną produkcję materiału rozmnożeniowego najniższej kategorii kwalifikującego się do urzędowej certyfikacji w odniesieniu do tej samej odmiany, na tym samym obszarze.
Jeżeli na obszarze, na którym położone jest gospodarstwo rolnika, nie prowadzi się licencjonowanej produkcji materiału rozmnożeniowego oraz jeżeli nie istnieje jednolity poziom wyżej wymienionej kwoty w całej Wspólnocie, poziom wynagrodzenia jest w rozsądnym stopniu niższy od kwoty wliczanej zwykle, z powyższego powodu, w cenę, po której materiał rozmnożeniowy tej odmiany najniższej jakości kwalifikujący się do urzędowej certyfikacji jest na tym obszarze sprzedawany, pod warunkiem że nie jest ona wyższa od wymienionej kwoty pobieranej na obszarze, na którym ten materiał rozmnożeniowy został wyprodukowany.
3.
Poziom wynagrodzenia uważa się za niższy w rozsądnym stopniu w rozumieniu art. 14 ust. 3 tiret czwarte rozporządzenia podstawowego, zgodnie z ust. 2, jeżeli nie przekracza poziomu koniecznego dla ustanowienia bądź stabilizacji, jako czynnik ekonomiczny określający zakres korzystania z odstępstwa, racjonalnie zrównoważonej proporcji między korzystaniem z licencjonowanego materiału rozmnożeniowego a korzystaniem z materiału ze zbioru poszczególnych odmian objętych wspólnotowym systemem ochrony odmian roślin.
Proporcję taką należy uznać za racjonalnie zrównoważoną, jeżeli zapewnia posiadaczowi odmiany otrzymywanie, w całości, prawnie uzasadnionego wynagrodzenia z tytułu całokształtu korzystania z jego odmiany.
Artykuł 6
Indywidualne zobowiązanie do zapłaty
1.
Bez uszczerbku dla przepisów ust. 2 indywidualne zobowiązanie rolnika do zapłaty słusznego wynagrodzenia powstaje w chwili, gdy rolnik rzeczywiście korzysta z materiału ze zbioru w swojej uprawie polowej.
Posiadacz odmiany może ustalić datę i sposób płatności.
Dzień płatności nie może być jednak dniem wcześniejszym niż dzień powstania zobowiązania.
2.
W przypadku wspólnotowego systemu odmiany roślin przyznawanego na podstawie art. 116 rozporządzenia podstawowego indywidualne zobowiązanie rolnika, uprawnionego do powołania się na przepisy art. 116 ust. 4 tiret drugie rozporządzenia podstawowego, powstaje w chwili, gdy rolnik rzeczywiście korzysta w swojej uprawie polowej z materiału ze zbioru po dniu 30 czerwca 2001 r.
Artykuł 7
Drobni rolnicy
1.
Obszarem uprawy roślin w rozumieniu art. 14 ust. 3 tiret trzecie rozporządzenia podstawowego jest obszar, który został obsiany w celu prowadzenia zwyczajnej uprawy i zbiorów.
Za obszary uprawy roślin nie uznaje się w szczególności obszarów leśnych, trwałych użytków zielonych założonych na okres powyżej 5 lat, trwałych użytków zielonych oraz podobnych przypadków ustalonych przez Stały Komitet ds. Systemu Ochrony Odmian Roślin.
2.
Obszary gospodarstwa rolnika, na których prowadzona jest uprawa roślin, które są jednocześnie odłogowane na czas określony lub trwale, w ciągu roku gospodarczego rozpoczynającego się dnia 1 lipca, a kończącego dnia 30 czerwca roku następnego ("rok gospodarczy"), za który przysługuje zapłata wynagrodzenia, uważa się za obszary, na których rośliny są stale uprawiane, jeśli Wspólnota lub zainteresowane Państwo Członkowskie przyznaje dotacje lub dodatki wyrównawcze w odniesieniu do tego odłogowania.
3. Bez uszczerbku dla przepisów ustanowionych w art. 14 ust. 3 tiret trzecie subtiret pierwsze rozporządzenia podstawowego, drobni rolnicy w przypadku innych gatunków roślin (art. 14 ust. 3 tiret trzecie subtiret drugie rozporządzenia podstawowego), to rolnicy, którzy:
a) w przypadku roślin pastewnych objętych drugim z wymienionych powyżej przepisów: niezależnie od obszaru, na którym uprawiają rośliny inne niż te rośliny pastewne, nie uprawiają wymienionych roślin pastewnych przez okres dłuższy niż 5 lat na obszarze większym niż obszar potrzebny do wyprodukowania 92 ton zbóż w czasie jednego zbioru;
b) w przypadku ziemniaków: niezależnie od obszaru, na którym uprawiają rośliny inne niż ziemniaki: nie uprawiają ziemniaków na obszarze większym niż obszar potrzebny do wyprodukowania 185 ton ziemniaków w czasie jednego zbioru.
4.
Obliczenia wielkości obszarów określonych w ust. 1, 2 i 3 dokonuje się dla terytorium każdego Państwa Członkowskiego,
- w przypadku gatunków roślin, do których stosuje się rozporządzenie Rady (EWG) nr 1765/92 [2] oraz w przypadku roślin pastewnych innych niż objęte powyższym rozporządzeniem, zgodnie z przepisami tego rozporządzenia, w szczególności jego art. 3 i 4 lub przepisami przyjętych stosownie do wymienionego rozporządzenia, oraz
- w przypadku ziemniaków, na podstawie średniego zbioru z hektara, ustalanego dla zainteresowanego Państwa Członkowskiego, zgodnie z informacjami statystycznymi przekazanymi na podstawie rozporządzenia Rady (EWG) nr 959/93 [3] dotyczącego informacji statystycznych, których mają dostarczać Państwa Członkowskie na temat produktów upraw roślinnych innych niż zboża.
5.
W przypadku sporu rolnik, który rości sobie prawo do statusu "drobnego rolnika", dostarcza dowody na to, że spełnia wymogi przewidziane dla tej kategorii rolników.
Wymogów dotyczących "drobnych producentów" w rozumieniu art. 8 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady nr 1765/92 nie stosuje się jednak do tego celu, chyba że zgodzi się na to posiadacz odmiany.
ROZDZIAŁ 4
INFORMACJA
Artykuł 8
Informacje dostarczane przez rolnika
1.
Dane szczegółowe dotyczące istotnych informacji, które mają być dostarczane przez rolnika posiadaczowi odmiany, stosownie do art. 14 ust. 3 tiret szóste rozporządzenia podstawowego, mogą stanowić przedmiot umowy między posiadaczem odmiany a zainteresowanym rolnikiem.
2.
W przypadku gdy umowa taka nie została zawarta lub nie ma zastosowania, bez uszczerbku dla wymogów legislacji wspólnotowej lub ustawodawstwa Państw Członkowskich, rolnik jest zobowiązany, na wniosek posiadacza odmiany, do dostarczenia mu istotnych informacji.
Poniższe kwestie uznawane są za istotne:
a) nazwisko rolnika, adres zamieszkania oraz położenie gospodarstwa;
b) fakt wykorzystania przez rolnika materiału pochodzącego ze zbioru, zaliczanego do jednej lub więcej odmian należących do posiadacza, do obsiania jednego lub więcej jego pól;
c) w przypadku wykorzystania tego materiału przez rolnika ilość materiału ze zbioru zaliczanego do jednej lub więcej wspomnianych odmian, która została przez rolnika wykorzystana zgodnie z art. 14 ust. 1 rozporządzenia podstawowego;
d) na tej samej zasadzie – nazwisko i adres osoby lub osób, które wykonały dla niego usługę przetworzenia danego materiału ze zbioru na materiał rozmnożeniowy;
e) jeżeli informacje uzyskane na podstawie lit. b), c) i d) nie mogą zostać potwierdzone, zgodnie z przepisami art. 14, ilość wykorzystanego licencjonowanego materiału rozmnożeniowego danych odmian, wraz z nazwiskiem i adresem dostawcy lub dostawców tego materiału; i
f) w przypadku gdy rolnik powołuje się na przepisy art. 116 ust. 4 tiret drugie rozporządzenia podstawowego, wskazanie, czy korzystał już z danej odmiany do celów określonych w art. 14 ust. 1 rozporządzenia podstawowego bez zapłaty wynagrodzenia, a jeżeli tak, to od którego momentu.
3.
Informacje na podstawie ust. 2 lit. b), c), d) i e) odnoszą się do bieżącego roku gospodarczego i do jednego lub więcej z trzech poprzednich lat gospodarczych, za które rolnik nie dostarczył uprzednio istotnych informacji na żądanie posiadacza odmiany, zgodnie z przepisami ust. 4 i 5.
Pierwszy rok gospodarczy, którego dotyczą informacje, nie może być jednak rokiem wcześniejszym niż rok, w którym przedstawiono pierwszy z wniosków dostarczenia informacji przez danego rolnika w odniesieniu do odmiany lub odmian lub, jako alternatywa, w którym rolnik nabył materiał rozmnożeniowy danej odmiany lub odmian, jeżeli towarzyszyło temu dostarczenie informacji co najmniej w formie wypełnienia kwestionariusza wniosku o przyznanie wspólnotowego systemu ochrony odmian roślin lub przy przyznawaniu wspólnotowego systemu ochrony odmian roślin, jak również przy ewentualnych warunkach wykorzystania materiału rozmnożeniowego.
W przypadku odmian objętych przepisami art. 116 rozporządzenia podstawowego oraz w odniesieniu do rolników uprawnionych do powoływania się na przepisy art. 116 ust. 4 tiret drugie rozporządzenia podstawowego pierwszym rokiem gospodarczym jest rok 2001/2002.
4.
Posiadacz odmiany podaje we wniosku swoje nazwisko i adres, odmianę lub odmiany, w odniesieniu do których zamierza uzyskać informację, jak również odniesienie lub odniesienia do odpowiedniego wspólnotowego prawa lub praw do ochrony odmian roślin.
Jeżeli rolnik zgłosi takie żądanie, wniosek składa się na piśmie oraz okazuje się dowód posiadania danej odmiany.
Bez uszczerbku dla przepisów ust. 5, wniosek kieruje się bezpośrednio do zainteresowanego rolnika.
5.
Wniosek, który nie został skierowany bezpośrednio do zainteresowanego rolnika, uważa się za zgodny z przepisami ust. 4 zdanie trzecie, jeżeli został rolnikom przesłany za pośrednictwem następujących organów lub osób, po uprzednim wyrażeniu przez nie zgody:
- organizacji rolniczych lub spółdzielni, w odniesieniu do wszystkich rolników będących członkami takiej organizacji lub spółdzielni, lub
- przetwórców, w odniesieniu do wszystkich rolników, dla których wykonywali oni usługę przetwarzania danego materiału ze zbioru na materiał rozmnożeniowy w bieżącym roku gospodarczym oraz w ciągu trzech poprzednich lat gospodarczych, zaczynając od roku gospodarczego określonego w ust. 3, lub
- dostawców licencjonowanego materiału rozmnożeniowego odmian należących do posiadacza, w odniesieniu do rolników, którym dostarczali materiału rozmnożeniowego w bieżącym roku gospodarczym oraz w ciągu trzech poprzednich lat gospodarczych, zaczynając od roku gospodarczego określonego w ust. 3.
6.
W przypadku wniosku zgłaszanego zgodnie z przepisami ust. 5 określanie indywidualnych rolników nie jest konieczne.
Organizacje, spółdzielnie, przetwórcy lub dostawcy mogą zostać upoważnieni przez zainteresowanych rolników do przesyłania wymaganych informacji posiadaczowi odmiany.
Artykuł 9
Informacje dostarczane przez przetwórcę
1.
Dane szczegółowe dotyczące istotnych informacji, które mają być dostarczane przez przetwórcę posiadaczowi odmiany, stosownie do art. 14 ust. 3 tiret szóste rozporządzenia podstawowego, mogą stanowić przedmiot umowy między posiadaczem odmiany a zainteresowanym przetwórcą.
2.
W przypadku gdy umowa taka nie została zawarta lub nie ma zastosowania, bez uszczerbku dla wymogów legislacji wspólnotowej lub ustawodawstwa Państw Członkowskich, przetwórca jest zobowiązany, na wniosek posiadacza odmiany, do złożenia posiadaczowi odmiany oświadczenia dotyczącego istotnych informacji.
Poniższe kwestie uznawane są za istotne:
a) nazwisko przetwórcy, adres zamieszkania oraz zarejestrowane w celu prowadzenia działalności nazwa i adres przedsiębiorstwa;
b) fakt wykonania przez przetwórcę usługi przetwarzania materiału rozmnożeniowego ze zbioru należącego do jednej lub więcej odmian należących do posiadacza, w przypadku gdy odmianę lub odmiany zostały zgłoszone przetwórcy, albo gdy przetwórca uzyskał informacje o nich z innych źródeł;
c) jeżeli przetwórca wykonał taką usługę, ilość materiału ze zbioru, zaliczanego do odmiany lub odmian należących do posiadacza, który został przetworzony na materiał rozmnożeniowy przez przetwórcę, oraz całkowita ilość otrzymana w wyniku przetworzenia;
d) daty i miejsca przetwórstwa określonego w lit. c); i
e) nazwisko i adres osoby lub osób, dla których wykonał usługę przetwarzania określoną w lit. c) oraz referencyjne ilości.
3.
Informacje na podstawie ust. 2 lit. b), c), d) i e) odnoszą się do bieżącego roku gospodarczego i do jednego lub więcej z trzech poprzednich lat gospodarczych, za które posiadacz nie zgłosił uprzednio wniosku zgodnie z przepisami ust. 4 i 5; pierwszym rokiem gospodarczym, którego dotyczą informacje, jest jednak rok, w którym przedstawiono pierwszy wniosek w odniesieniu do danej odmiany lub danych odmian oraz zainteresowanego przetwórcy.
4.
Przepisy art. 8 ust. 4 stosuje się z potrzebnymi zmianami.
5.
Wniosek, który nie został skierowany bezpośrednio do przetwórcy, uważa się za zgodny z przepisami art. 8 ust. 4 zdanie trzecie, jeżeli został przesłany przetwórcy za pośrednictwem następujących organów lub osób, po uprzednim wyrażeniu przez nie zgody:
- organizacji przetwórców we Wspólnocie, którzy prowadzą działalność na poziomie wspólnotowym, krajowym, regionalnym lub lokalnym, w odniesieniu do wszystkich przetwórców, którzy są ich członkami lub są reprezentowani w tych organizacjach;
- rolników, w odniesieniu do wszystkich przetwórców, którzy wykonywali dla nich usługę przetwarzania materiału ze zbioru na materiał rozmnożeniowy w bieżącym roku gospodarczym oraz w ciągu trzech poprzednich lat gospodarczych, zaczynając od roku gospodarczego określonego w ust. 3.
6.
W przypadku wniosków zgłoszonych zgodnie z przepisami ust. 5 określanie indywidualnych przetwórców nie jest konieczne.
Organizacje lub rolnicy mogą zostać upoważnieni przez zainteresowanych przetwórców do przesyłania wymaganych informacji posiadaczowi odmiany.
Artykuł 10
Informacje dostarczane przez posiadacza odmiany
1.
Dane szczegółowe dotyczące informacji, które mają być dostarczane przez posiadacza rolnikowi, na podstawie art. 14 ust. 3 tiret czwarte rozporządzenia podstawowego, mogą stanowić przedmiot umowy między rolnikiem a zainteresowanym posiadaczem odmiany.
2.
W przypadku gdy umowa taka nie została zawarta lub nie ma zastosowania, bez uszczerbku dla wymogów legislacji wspólnotowej lub ustawodawstwa Państw Członkowskich, posiadacz jest zobowiązany, na wniosek rolnika, w stosunku, do którego posiadacz wystąpił z roszczeniem zapłaty wynagrodzenia określonego w art. 5, do złożenia rolnikowi oświadczenia dotyczącego istotnych informacji.
Poniższe kwestie uznawane są za istotne:
- kwota pobierana za licencjonowaną produkcję materiału rozmnożeniowego najniższej kategorii kwalifikującego się do urzędowej certyfikacji tej samej odmiany na obszarze, na którym położone jest gospodarstwo rolnika, lub
- jeżeli na obszarze, na którym położone jest gospodarstwo rolnika, nie prowadzi się licencjonowanej produkcji materiału rozmnożeniowego oraz jeżeli nie istnieje jednolity poziom wyżej wymienionej kwoty w całej Wspólnocie, kwota wliczana zwykle, z powyższego powodu, w cenę, po której materiał rozmnożeniowy danej odmiany najniższej kategorii kwalifikujący się do urzędowej certyfikacji jest na tym obszarze sprzedawany, jak również wymieniona kwota pobierana na obszarze, na którym został wyprodukowany dany materiał rozmnożeniowy.
Artykuł 11
Informacje dostarczane przez urzędowe organy
1.
Wniosek w sprawie informacji na temat rzeczywistego wykorzystania materiału rozmnożeniowego danych gatunków lub odmian lub rezultatów takiego wykorzystania, kierowany przez posiadacza odmiany do urzędowego organu, musi być zgłoszony w formie pisemnej.
Posiadacz odmiany podaje we wniosku swoje nazwisko i adres, odmianę lub odmiany, w odniesieniu do których zamierza uzyskać informacje, oraz rodzaj poszukiwanych informacji.
Przedstawia również dowód posiadania odmiany lub odmian.
2.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 12, urzędowy organ może wstrzymać udzielenie żądanych informacji tylko w wypadku, gdy:
- nie zajmuje się prowadzeniem kontroli produkcji rolniczej, lub
- nie jest uprawniony, na podstawie reguł wspólnotowych lub zasad Państwa Członkowskiego regulujących podział kompetencji stosowany w odniesieniu do działalności urzędowych organów, do udzielania takich informacji posiadaczom odmian, lub
- według swojego uznania decyduje, stosownie do legislacji wspólnotowej lub ustawodawstwa Państw Członkowskich, na mocy których informacje te zebrano, o wstrzymaniu udzielania informacji, lub
- wymagane informacje nie są już dostępne, lub
- informacji takiej nie można uzyskać w ramach zwykłej działalności danego organu, lub
- informację taką można uzyskać jedynie przy poniesieniu dodatkowych obciążeń lub kosztów, lub
- informacja taka dotyczy szczególnie materiału, który nie należy do odmian posiadacza.
Organy urzędowe powiadamiają Komisję o sposobie, w jaki realizują prawo do decydowania według swojego uznania, określone powyżej w tiret trzecim.
3.
Dostarczając informacji, urzędowy organ traktuje w taki sam sposób poszczególnych posiadaczy odmian.
Urzędowy organ może dostarczyć wymaganych informacji poprzez wykonywanie kopii dostępnych dla posiadacza odmian, sporządzonych na podstawie dokumentów zawierających informacje dodatkowe w stosunku do tych dotyczących odmian posiadacza, pod warunkiem że wykluczona jest możliwość identyfikacji osób chronionych na mocy przepisów określonych w art. 12.
4.
W przypadku gdy urzędowy organ podejmuje decyzję o wstrzymaniu udzielenia żądanej informacji, powiadamia o tym zainteresowanego posiadacza odmian na piśmie, podając powody swojej decyzji.
Artykuł 12
Ochrona danych osobowych
1.
Każda osoba lub osoby dostarczające lub otrzymujące informacje na mocy art. 8, 9, 10 lub 11 podlegają, w odniesieniu do danych osobowych, przepisom legislacji wspólnotowej lub ustawodawstwa Państw Członkowskich, dotyczących ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania i swobodnego przepływu danych osobowych.
2.
Żadna osoba otrzymująca informacje na mocy art. 8, 9, 10 lub 11 nie może, bez uprzedniej zgody osoby, która udzieliła informacji, przekazywać jakiejkolwiek z tych informacji innej osobie lub wykorzystywać do celów innych niż wykonywanie wspólnotowego systemu ochrony odmian roślin bądź w celu skorzystania z upoważnienia przewidzianego w art. 14 rozporządzenia podstawowego.
ROZDZIAŁ 5
INNE ZOBOWIĄZANIA
Artykuł 13
Zobowiązania w przypadku przetwarzania poza gospodarstwem rolnika
1.
Bez uszczerbku dla ograniczeń, które Państwa Członkowskie mogą ustanowić, stosownie do art. 14 ust. 3 tiret drugie rozporządzenia podstawowego, materiał ze zbioru odmiany objętej wspólnotowym prawem do ochrony odmian roślin nie może, bez uprzedniej zgody posiadacza danej odmiany, zostać przeniesiony z gospodarstwa, w którym został otrzymany, w celu przetworzenia, chyba że rolnik:
a) zastosował odpowiednie środki w celu zapewnienia identyfikacji materiału poddanego przetwarzaniu z materiałem otrzymanym po przetworzeniu; i
b) zapewnił, że rzeczywiste przetwarzanie zostało wykonane przez przetwórcę wykonującego usługę przetwarzania materiału ze zbioru, który;
- został zarejestrowany na mocy ustawodawstwa zainteresowanego Państwa Członkowskiego, przyjętego w interesie publicznym, lub zobowiązał się wobec rolnika, że powiadomi o tej działalności, w odniesieniu do odmian objętych wspólnotowym prawem do ochrony odmian roślin, właściwy organ powołany, wyznaczony lub upoważniony w tym celu w Państwie Członkowskim, za pośrednictwem urzędowego organu lub organizacji posiadaczy odmian, organizacji rolników lub przetwórców, do umieszczenia na liście utworzonej przez wymieniony właściwy organ; i
- zobowiązał się wobec rolnika do stosowania właściwych środków zapewniających identyfikację materiału poddanego przetwarzaniu z materiałem otrzymanym po przetworzeniu.
2.
W celu sporządzenia listy przetwórców określonej w ust. 1 Państwa Członkowskie mogą ustanawiać wymogi, które przetwórcy powinni spełnić.
3.
Rejestry oraz listy określone w ust. 1 publikuje się lub udostępnia odpowiednio organizacjom posiadaczy odmian, organizacjom rolników i przetwórców.
4.
Listy określone w ust. 1 tworzy się najpóźniej do dnia 1 lipca 1997 r.
ROZDZIAŁ 6
KONTROLA PROWADZONA PRZEZ POSIADACZA ODMIANY
Artykuł 14
Kontrola prowadzona wobec rolników
1.
W celu kontrolowania przez posiadacza odmian zgodności z przepisami art. 14 rozporządzenia podstawowego, określonymi w niniejszym rozporządzeniu, w zakresie wypełniania obowiązków przez rolnika, na wniosek posiadacza odmiany, rolnik:
a) dostarcza dowody na poparcie złożonego przez niego oświadczenia dotyczącego informacji, na mocy art. 8, poprzez ujawnienie dostępnych dokumentów, takich jak faktury, stosowane etykiety lub pozostałe właściwe dokumenty zgodnie z art. 13 ust. 1 lit. a), dotyczące:
- świadczenia usług przetwarzania materiału ze zbioru odmiany należącej do posiadacza na materiał rozmnożeniowy przez jakąkolwiek osobę trzecią, lub
- w przypadku art. 8 ust. 2 lit. e) – dostawy materiału rozmnożeniowego odmiany należącej do posiadacza,
lub poprzez pokazanie ziemi lub pomieszczeń i urządzeń magazynowych;
b) udostępnia dowody wymagane na mocy art. 4 ust. 3 lub art. 7 ust. 5 lub zapewnia do nich dostęp.
2. Bez uszczerbku dla innych przepisów ustawodawstwa wspólnotowego lub ustawodawstwa Państw Członkowskich, rolnicy zachowują wszelkie dokumenty lub inne dowody określone w ust. 1 co najmniej przez okres określony w art. 8 ust. 3, pod warunkiem że w przypadku stosowanych etykiet, w informacji określonej w art. 8 ust. 3 akapit drugi, towarzyszącej materiałowi rozmnożeniowemu, została zawarta instrukcja co do sposobu zabezpieczenia etykiety odnoszącej się do tego materiału.
Artykuł 15
Kontrola prowadzona wobec przetwórców
1.
Do celów kontrolowania przez posiadacza odmian zgodności z przepisami art. 14 rozporządzenia podstawowego, zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, w odniesieniu do wypełniania obowiązków przez przetwórcę, na wniosek posiadacza odmiany, przetwórca dostarcza dowody na poparcie złożonego przez niego oświadczenia dotyczącego informacji na mocy art. 9 poprzez ujawnienie dostępnych odpowiednich dokumentów, takich jak faktury lub dokumenty służące do identyfikacji materiału lub jakiekolwiek inne odpowiednie dokumenty, takie jak te wymagane stosownie do art. 13 ust. 1 lit. b) tiret drugie, lub próbki przetworzonego materiału, odnoszące się do wykonania usługi przetwarzania materiału rozmnożeniowego ze zbioru odmiany należącej do posiadacza lub poprzez pokazanie pomieszczeń i urządzeń przetwórczych lub magazynowych.
2.
Bez uszczerbku dla innych przepisów prawodawstwa wspólnotowego lub ustawodawstwa Państw Członkowskich wymaga się od przetwórców zachowania takich dokumentów lub dowodów określonych w ust. 1 co najmniej przez okres określony w art. 9 ust. 3.
Artykuł 16
Sposób prowadzenia kontroli
1.
Kontrolę prowadzi posiadacz odmiany.
Może on dokonywać odpowiednich uzgodnień w celu zapewnienia sobie pomocy ze strony organizacji rolników, przetwórców, spółdzielni lub innych kręgów społeczności rolniczej.
2.
Warunki dotyczące metod prowadzenia kontroli ustanowione w porozumieniach między organizacjami posiadaczy odmian a organizacjami rolników lub przetwórców, prowadzącymi działalność gospodarczą na terytorium Wspólnoty, odpowiednio na poziomie wspólnotowym, krajowym, regionalnym lub lokalnym, stosuje się jako wytyczne, jeżeli Porozumienia te zostały pisemnie zgłoszone Komisji przez upoważnionych przedstawicieli wymienionych organizacji oraz jeżeli zostały opublikowane w "Official Gazette" wydawanej przez Wspólnotowy Urząd Odmian Roślin.
ROZDZIAŁ 7
NARUSZENIE PRZEPISÓW ORAZ SPECJALNE ROSZCZENIE CYWILNOPRAWNE
Artykuł 17
Naruszenie
Posiadacz odmiany może powoływać się na prawa wynikające ze wspólnotowego systemu odmian roślin przeciwko osobie, która narusza jakiekolwiek warunki lub ograniczenia związane z odstępstwem na podstawie art. 14 rozporządzenia podstawowego, określone w niniejszym rozporządzeniu.
Artykuł 18
Specjalne roszczenie cywilnoprawne
1.
Osoba określona w art. 17 może zostać pozwana przez posiadacza odmiany w celu wypełnienia swoich zobowiązań stosownie do art. 14 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, określonych w niniejszym rozporządzeniu.
2. Jeżeli osoba taka wielokrotnie i umyślnie nie wypełniała obowiązków stosownie do art. 14 ust. 3 akapit czwarty rozporządzenia podstawowego w odniesieniu do jednej lub więcej odmian należących do tego samego posiadacza, odpowiedzialność za wynagrodzenie posiadaczowi dalszych szkód, na podstawie art. 94 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, obejmuje co najmniej kwotę ryczałtową obliczoną na podstawie czterokrotnej średniej kwoty pobieranej za licencjonowaną produkcję analogicznej ilości materiału rozmnożeniowego chronionych odmian danych gatunków na danym obszarze, z zastrzeżeniem odszkodowania z tytułu jakiejkolwiek większej szkody.
ROZDZIAŁ 8
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 19
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1798/95
z dnia 25 lipca 1995 r.
zmieniające załącznik IV do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 ustanawiającego wspólnotową procedurę dla określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. ustanawiające wspólnotową procedurę dla określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1442/95 [2], w szczególności jego art. 7 i 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2377/90 konieczne jest stopniowe ustalanie maksymalnych dopuszczalnych limitów pozostałości dla wszystkich substancji farmakologicznie czynnych, stosowanych we Wspólnocie w leczniczych produktach weterynaryjnych przeznaczonych do podawania zwierzętom, od których pochodzą produkty spożywcze;
maksymalne dopuszczalne limity pozostałości powinny zostać ustalone tylko po zbadaniu w Komitecie ds. Medycznych Produktów Weterynaryjnych wszystkich istotnych informacji dotyczących bezpieczeństwa pozostałości danej substancji dla konsumenta środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego i wpływu tych pozostałości na przetwórstwo przemysłowe środków spożywczych;
ustalając maksymalne dopuszczalne limity pozostałości leczniczych produktów weterynaryjnych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego, konieczne jest określenie gatunków zwierząt, u których pozostałości mogą być obecne, limity, jakie mogą być obecne w każdej istotnej tkance mięsnej uzyskanej od leczonych zwierząt (tkanka docelowa), oraz rodzaj pozostałości mającej istotne znaczenie dla monitorowania pozostałości (pozostałość znacznikowa);
przy kontroli pozostałości, przewidzianej właściwym ustawodawstwem wspólnotowym, maksymalne dopuszczalne limity pozostałości powinny być zwykle ustalane dla tkanek docelowych wątroby i nerek; jednakże wątroba i nerki są często usuwane z tusz zwierzęcych w handlu międzynarodowym i dlatego maksymalne dopuszczalne limity pozostałości należy zawsze ustalać dla tkanek mięśniowych i tłuszczowych;
w przypadku medycznych produktów weterynaryjnych przeznaczonych do stosowania u niosek, zwierząt mlecznych lub pszczół miodnych maksymalne dopuszczalne limity pozostałości muszą zostać ustalone dla jaj, mleka lub miodu;
ustalenie maksymalnych dopuszczalnych limitów pozostałości dla dimetridazolu wydaje się niemożliwe, ponieważ niezależnie od limitu pozostałości w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego mogą stanowić one zagrożenie dla zdrowia konsumenta; dlatego dimetridazol powinien zostać dodany do załącznika IV do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90;
niniejsze rozporządzenie powinno wejść w życie po okresie 60 dni, aby umożliwić Państwom Członkowskim dokonanie wszelkich dostosowań, jakie mogą okazać się niezbędne dla uwzględnienia przepisów niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do pozwoleń na dopuszczenie do obrotu medycznych produktów weterynaryjnych, które zostały przyznane zgodnie z dyrektywą Rady 81/851/EWG [3], ostatnio zmienioną dyrektywą 93/40/EWG [4];
zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 8 rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 projekt środków, jakie mają zostać przyjęte, został przedłożony Komitetowi ds. Dostosowania do Postępu Technicznego Dyrektyw Dotyczących Usunięcia Barier Technicznych w Handlu w Sektorze Medycznych Produktów Weterynaryjnych; Komitet nie był w stanie wydać opinii, dlatego Komisja przedstawiła Radzie propozycję środków, jakie mają zostać przyjęte;
Rada nie stanowiła ani nie głosowała przeciw projektowanym środkom zwykłą większością głosów w przewidzianym terminie trzech miesięcy, dlatego przyjęcie tych środków jest obowiązkiem Komisji,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik IV do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 zostaje niniejszym zmieniony zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie 60. dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1820/95
z dnia 26 lipca 1995 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2257/92 ustanawiające szczegółowe zasady w celu wykonania szczególnych ustaleń odnośnie do dostarczania na Maderę niektórych olejów roślinnych i ustanawiające prognozę bilansu dostaw oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2883/94 ustanawiające prognozę bilansu dostaw na Wyspy Kanaryjskie produktów rolnych objętych szczególnymi środkami przewidzianymi w art. 2–5 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1601/92
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1600/92 z dnia 15 czerwca 1992 r. dotyczące szczególnych środków dla Azorów i Madery odnoszących się do niektórych produktów rolnych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 3290/94 [2], w szczególności jego art. 10,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1601/92 z dnia 15 czerwca 1992 r. dotyczące szczególnych środków dla Wysp Kanaryjskich w odniesieniu do produktów rolnych [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 3290/94, w szczególności jego art. 3 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
na mocy art. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1600/92 rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2257/92 [4], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 2405/94 [5], ustanawia na rok gospodarczy 1994/95 prognozę bilansu dostaw niektórych olejów roślinnych na Maderę; w wyniku tego należy ustanowić prognozę bilansu dostaw na rok gospodarczy 1995/96;
na mocy art. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1601/92 rozporządzenie Komisji (WE) nr 2883/94 [6], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1688/95 [7], ustanawia na rok gospodarczy 1994/95 prognozę bilansu dostaw niektórych olejów roślinnych na Wyspy Kanaryjskie; w wyniku tego należy ustanowić prognozę bilansu dostaw na rok gospodarczy 1995/96;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 1 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2257/92 otrzymuje brzmienie:
"1.
Ilości ustalone w prognozie bilansu dostaw na Maderę na rok gospodarczy 1995/96, które kwalifikują się do zwolnienia z cła przy przywozie z państw trzecich lub które korzystają z pomocy wspólnotowej w zakresie dostaw, wynoszą:
(w tonach) _BAR_
Kod CN _BAR_ Wyszczególnienie towarów _BAR_ Ilość _BAR_
1507–1516 (z wyłączeniem 1509 i 1510) _BAR_ Oleje roślinne (z wyłączeniem oliwy z oliwek) _BAR_ 3000" _BAR_
Artykuł 2
Załącznik VIII do rozporządzenia (WE) nr 2883/94 zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1839/95
z dnia 26 lipca 1995 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania kontyngentów taryfowych w zakresie przywozu kukurydzy i sorgo do Hiszpanii oraz przywozu kukurydzy do Portugalii
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1766/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1664/95 [2], w szczególności jego art. 12 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje: w ramach porozumień zawartych podczas Rundy Urugwajskiej wielostronnych negocjacji handlowych Wspólnota zobowiązała się, że począwszy od roku gospodarczego 1995/96 wprowadzi kontyngent taryfowy po obniżonej stawce celnej na przywóz do Portugalii 500000 ton kukurydzy oraz do Hiszpanii na przywóz odpowiednio, dwóch milionów ton kukurydzy i 300000 ton sorgo; w przypadku kontyngentu na przywóz do Hiszpanii należy odjąć ilości niektórych substytutów zboża przywożonych do Hiszpanii proporcjonalnie do łącznej ilości przywozu; w przypadku kontyngentu otwartego na przywóz kukurydzy do Portugalii faktycznie płacone cło przywozowe nie może przekroczyć 50 ECU za tonę;
w celu zapewnienia wykorzystania tych kontyngentów należy ustanowić przepisy dotyczące bezpośredniego nabycia na rynku światowym lub stosowania w przywozie systemu obniżonych ceł przywozowych na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1502/95 [3];
połączenie korzyści wynikających z ustaleń ustanowionych w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 715/91 [4], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2484/94 [5] stosujące się do przywozu do Wspólnoty sorgo i kukurydzy pochodzących z państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku (AKP) lub też krajów i terytoriów zamorskich (KTZ) oraz na mocy niniejszego rozporządzenia, może spowodować zakłócenia na hiszpańskim rynku zbóż; trudność tę można przezwyciężyć ustanawiając specjalne obniżki opłaty od kukurydzy i sorgo przywożonych w ramach niniejszego rozporządzenia;
w przypadku bezpośredniego nabycia na rynku światowym, mając na celu umożliwienie przeprowadzenia całej operacji w optymalnych warunkach, w szczególności po możliwie jak najniższych kosztach zakupu i transportu, należy zorganizować przetarg na dostawę i dostarczenie do składów wskazanych przez daną agencję interwencyjną; należy też ustanowić przepisy w zakresie składania ofert przetargowych na indywidualne partie zgodnie z pojemnością składów dostępnych w niektórych obszarach danego Państwa Członkowskiego, a także ich opublikowania w ogłoszeniu o przetargu;
należy przyjąć też szczegółowe zasady w sprawie organizowania przetargów na dokonanie przywozu po obniżonych cłach przywozowych oraz na dokonanie bezpośredniego nabycia na rynku światowym, a także określić warunki składania ofert przetargowych oraz warunki wnoszenia i znoszenia zabezpieczeń gwarantujących wywiązanie się oferenta wygrywającego przetarg ze wszystkich zobowiązań;
w celu rzetelnego zarządzania pod względem gospodarczym i finansowym operacjami związanymi z nabyciem, w szczególności, aby uniknąć nieproporcjonalnie dużego i nadmiernego ryzyka ze strony operatorów w perspektywie dających się przewidzieć cen na rynkach w Hiszpanii i Portugalii, należy ustanowić przepisy w sprawie przywozu na rynek po obniżonym cle zbóż, które nie spełniają kryteriów jakościowych ustanowionych w przetargu; w tym jednak przypadku, obniżka cła nie może być wyższa od ostatniej kwoty ustalonej dla danej obniżki;
należy ustanowić przepisy obejmujące operacje wynikające z niniejszego rozporządzenia zgodnie z mechanizmem ustanowionym rozporządzeniem Rady (EWG) nr 729/70 z dnia 21 kwietnia 1970 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [6] ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1287/95 [7] oraz rozporządzeniem Rady (EWG) nr 1883/78 z dnia 2 sierpnia 1978 r. ustanawiającym ogólne zasady finansowania interwencji przez Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej, Sekcja Gwarancji [8] ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 1571/93 [9];
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Wprowadza się coroczny kontyngent na przywóz z państw trzecich do swobodnego obrotu na terytorium Hiszpanii o maksymalnej wielkości wynoszącej w każdym roku gospodarczym dwa miliony ton kukurydzy i 300000 ton sorgo.
Przywóz w ramach tego kontyngentu prowadzony jest zgodnie z przepisami zawartymi w poniższych artykułach.
2.
Wprowadza się coroczny kontyngent na przywóz z państw trzecich do swobodnego obrotu na terytorium Portugalii o maksymalnej wielkości wynoszącej w każdym roku gospodarczym 500000 ton kukurydzy.
Przywóz w ramach tego kontyngentu prowadzony jest zgodnie z przepisami zawartymi w poniższych artykułach.
3.
W przypadku trudności technicznych odpowiednio odnotowanych przez Komisję można wyznaczyć okres na dokonanie przywozu przekraczający ten termin zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 23 rozporządzenia (EWG) nr 1766/92.
Artykuł 2
1.
Ilości, jakie mają zostać przywiezione do Hiszpanii, określone w art. 1 ust. 1, należy zmniejszyć w każdym roku gospodarczym proporcjonalnie do wszelkich wielkości pozostałości z produkcji skrobi z kukurydzy objętej pozycją CN 23031019, pozostałości i odpadów browarniczych i gorzelnianych objętych pozycją CN 23033000 oraz pozostałości pulpy cytrusowej objętych pozycją CN 23089030 przywożonych do Hiszpanii z państw trzecich w ciągu danego roku.
Jeśli stwierdzi się, że ilości tych produktów przywożonych do Hiszpanii na mocy dokumentów ustanawiających ich wspólnotowy status nieprawidłowo się powiększają, należy podjąć niezbędne działania zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 23 rozporządzenia (EWG) nr 1766/92.
2.
Z częstotliwością, która dopiero zostanie ustalona, Komisja dokumentuje księgowo:
- ilości kukurydzy i sorgo przywożonych do Hiszpanii z państw trzecich,
- ilości pozostałości z produkcji skrobi z kukurydzy, pozostałości i odpadów browarniczych i gorzelnianych, a także pozostałości pulpy cytrusowej przywożonych do Hiszpanii.
W tym celu władze hiszpańskie regularnie dostarczają Komisji wszelkich niezbędnych informacji.
Artykuł 3
1.
Ilości kukurydzy i sorgo, określone w art. 1 ust. 1, przeznacza się do przetworzenia lub wykorzystania w Hiszpanii.
2.
Ilości kukurydzy, określone w art. 1 ust. 2, przeznacza się do przetworzenia lub wykorzystania w Portugalii.
Artykuł 4
Przywozu stanowiącego część tych kontyngentów i podlegającego limitom ilościowym określonym w art. 1 dokonuje się do Hiszpanii i Portugalii stosując system obniżonych ceł przywozowych lub przez bezpośrednie nabycie na rynku światowym.
ROZDZIAŁ I
Przywóz po obniżonych cłach przywozowych
Artykuł 5
1.
Bez uszczerbku dla przepisów art. 14 w odniesieniu do przywozu kukurydzy i sorgo do Hiszpanii oraz przywozu kukurydzy do Portugalii w ramach limitów ilościowych określonych w art. 1, stosuje się obniżkę do ceł przywozowych ustaloną zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1502/95.
2.
Wysokość obniżki ustala się ryczałtowo lub w ramach procedury przetargowej na poziomie umożliwiającym, po pierwsze, unikniecie zakłóceń na rynku hiszpańskim i portugalskim w wyniku tego przywozu a po drugie, faktyczne dokonanie przywozu ilości określonych w art. 1.
3. Wysokość obniżki stawki ryczałtowej oraz, jeśli obniżkę ustala się zgodnie z procedurą przetargową określoną w art. 7 ust. 1, wysokość tej ostatniej obniżki ustala się zgodnie z procedurą określoną w art. 23 rozporządzenia (EWG) nr 1766/92.
W przypadku przywozu do Portugalii, wysokość obniżki określonej w ust. 2 należy ustalić w taki sposób, aby faktycznie zapłacone cło nie przekroczyło 50 ECU za tonę.
Obniżkę można różnicować w odniesieniu do przywozu kukurydzy i/lub sorgo na mocy rozporządzenia (EWG) nr 715/90.
Faktycznie zapłacone cło należy przeliczyć na walutę krajową stosując kurs wymiany, mający zastosowanie do danej waluty w dniu zakończenia przywozowych formalności celnych.
4.
Obniżkę cła przywozowego, przewidzianego w ust. 1, należy stosować przy dokonywaniu przywozu do Hiszpanii kukurydzy objętej pozycją CN 10059000 i sorgo objętego pozycją CN 10070090 oraz przy dokonywaniu przywozu do Portugalii kukurydzy objętej pozycją CN 10059000 ujętych w pozwoleniach wydanych przez władze hiszpańskie lub portugalskie zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia oraz za zgodą Komisji.
Pozwolenia są ważne tylko w Państwie Członkowskim ich wydania.
Artykuł 6
1.
W przypadku, gdy obniżone cło przywozowe ustala się zgodnie z procedurą przetargową, zainteresowane strony zgłaszają swe uczestnictwo w przetargu poprzez złożenie pisemnej oferty przetargowej za potwierdzeniem odbioru w hiszpańskiej agencji interwencyjnej, lub w Dyrektoriacie Generalnym ds. Handlu w Portugalii, albo też poprzez wysłanie tego dokumentu do tego ostatniego listem poleconym, teleksem, faksem lub jako telegram.
2.
Oferty muszą zawierać:
- numer przetargu,
- nazwisko lub nazwę oferenta oraz dokładny adres wraz z numerem teleksu lub faksu,
- charakter i ilości produktu, jaki ma zostać przywieziony,
- wysokość podanej od tony proponowanej obniżki cła przywozowego w ecu,
- kraj pochodzenia zbóż, które zostaną wwiezione.
3.
Ofertom musi towarzyszyć:
a) udokumentowanie złożenia przez oferenta wadium wynoszącego 20 ECU za tonę, a także
b) pisemne zobowiązanie oferenta, że w ciągu dwóch dni od daty otrzymania zawiadomienia o przyznaniu umowy złoży właściwemu organowi wniosek o wydanie pozwolenia na przywóz ilości przyznanych w ramach umowy, a także dokona przywozu z kraju pochodzenia wymienionego w ofercie.
4.
Oferty muszą wskazywać tylko jeden kraj pochodzenia; nie mogą one przekraczać maksymalnej ilości dostępnej w ramach każdego terminu przetargu.
5.
Nie rozpatruje się ofert, które zostały złożone niezgodnie z przepisami ust. 1, 2, 3, i 4 lub też zawierające warunki inne niż ustanowione w ogłoszeniu o przetargu.
6.
Ofert nie można wycofać.
7.
Oferty muszą zostać przekazane Komisji przez właściwy organ nie później niż dwie godziny po terminie składania ofert, określonym w ogłoszeniu o przetargu.
Należy je przekazać na formularzu zamieszczonym w załączniku I.
Jeśli nie zostały złożone żadne oferty, dane Państwo Członkowskie informuje Komisję o tym w tym samym terminie.
Artykuł 7
1.
Na podstawie ofert złożonych i przesłanych w ramach procedury przetargowej na dokonanie przywozu przy obniżonych cłach przywozowych Komisja, zgodnie z procedurą określoną w art. 23 rozporządzenia (EWG) nr 1766/92 podejmuje decyzję:
- o ustaleniu maksymalnej obniżki cła przywozowego, albo
- o niestosowaniu procedury przetargowej.
Jeśli podjęto decyzję o ustaleniu maksymalnej wysokości obniżki cła przywozowego, akceptuje się wszystkie oferty) z wartością równą lub niższą od maksymalnej wysokości obniżki.
W przypadku, gdy maksymalna wysokość obniżki, ustalona w ramach procedury przetargowej na dany tydzień prowadzi do akceptacji ilości przekraczających te, jakie pozostały do sprowadzenia, wówczas oferent, który złożył ofertę odpowiadającą akceptowanej maksymalnej obniżce uzyska ilość równą różnicy między ilościami, o które ubiegano się w pozostałych przyjętych ofertach, a tymi, jakie są dostępne.
Jeśli maksymalna ustalona obniżka odpowiada kilku ofertom, ilość do przyznania należy rozdzielić między oferentami proporcjonalnie do ilości, na jakie złożyli oferty.
2.
Właściwe władze Hiszpanii i Portugalii powiadamiają wszystkich oferentów na piśmie o wyniku ich udziału w przetargu z chwilą podjęcia przez Komisję decyzji określonej w ust. 1.
Artykuł 8
1.
Wnioski o pozwolenia należy składać na formularzach drukowanych i/lub sporządzonych zgodnie z art. 16 rozporządzenia (EWG) nr 3719/88 [10].
Jeśli Komisja przyjmie obniżkę stawki ryczałtowej, wnioski należy złożyć w ciągu dwóch pierwszych dni roboczych każdego tygodnia.
Jeśli obniżkę cła ustala się zgodnie z procedurą przetargową, wnioski należy złożyć, w stosunku do przyznanej ilości, w ciągu dwóch pierwszych dni roboczych od otrzymania zawiadomienia o przyznaniu umowy z przytoczeniem obniżki proponowanej w ofercie.
2.
Wnioski o pozwolenia i same pozwolenia zawierają w sekcji 24 jeden z następujących wpisów:
- Reducción del derecho: certificado válido únicamente en España [Reglamento (CE) no 1839/95]
- Reducción del derecho: certificado válido únicamente en Portugal [Reglamento (CE) no 1839/95]
- Nedsættelse af tolden: licensen er kun gyldig i Spanien (Forordning (EF) nr. 1839/95)
- Nedsættelse af tolden: licensen er kun gyldig i Portugal (Forordning (EF) nr. 1839/95)
- Ermäßigte Abgabe: Lizenz nur in Spanien gültig (Verordnung (EG) Nr. 1839/95)
- Ermäßigte Abgabe: Lizenz nur in Portugal gültig (Verordnung (EG) Nr. 1839/95)
- Μείωση του δασμού: πιστοποιητικό που ισχύει μόνο στην Ισπανία [κανονισμός (ΕΚ) αριθ.
1839/95]
- Μείωση του δασμού: πιστοποιητικό που ισχύει μόνο στην Πορτογαλία [κανονισμός (ΕΚ) αριθ.
1839/95]
- Duty reduction: licence valid only in Spain [Regulation (EC) No 1839/95]
- Duty reduction: licence valid only in Portugal [Regulation (EC) No 1839/95]
- Abattement du droit: certificat valable uniquement en Espagne [règlement (CE) no 1839/95]
- Abattement du droit: certificat valable uniquement au Portugal [règlement (CE) no 1839/95]
- Riduzione del dazio: titolo valido unicamente in Spagna [regolamento (CE) n. 1839/95]
- Riduzione del dazio: titolo valido unicamente in Portogallo [regolamento (CE) n. 1839/95]
- Korting op het invoerrecht: certificaat uitsluitend geldig in Spanje (Verordening (EG) nr. 1839/95)
- Korting op het invoerrecht: certificaat uitsluitend geldig in Portugal (Verordening (EG) nr. 1839/95)
- Redução do direito: certificado válido apenas em Espanha [Regulamento (CE) n.o 1839/95]
- Redução do direito: certificado válido apenas em Portugal [Regulamento (CE) n.o 1839/95]
- Tullinalennus: todistus voimassa ainoastaan Espanjassa [Asetus (EY) N:o 1839/95]
- Tullinalennus: todistus voimassa ainoastaan Portugalissa [Asetus (EY) N:o 1839/95]
- Nedsättning av tull: intyg endast gällande i Spanien (Förordning (EG) nr 1839/95)
- Nedsättning av tull: intyg endast gällande i Portugal (Förordning (EG) nr 1839/95).
3.
Jeśli stosuje się obniżoną stawkę ryczałtową, wnioski o pozwolenia należy brać pod uwagę tylko wówczas, gdy udokumentowano złożenie zabezpieczenia w wysokości 20 ECU za tonę na rzecz właściwych władz.
Artykuł 9
1.
Wnioski o pozwolenia należy zaopatrzyć w pisemne zobowiązanie wnioskodawcy do złożenia najpóźniej do dnia wydania pozwolenia, gwarancji wykonania od tony równej przyznanej obniżce stawki ryczałtowej cła lub też równej obniżce proponowanej w ofercie.
2.
Poziom gwarancji, przewidziany w art. 10 lit. a) rozporządzenia Komisji (WE) nr 1162/95 [11], stosuje się do pozwoleń na przywóz wydanych w ramach niniejszego rozporządzenia.
3.
W przypadku, gdy Komisja przyjmuje obniżkę stawki ryczałtowej, stosuje się stopę obniżki i stawki celnej w przywozie obowiązującej w dniu zaakceptowania przez urząd celny zaświadczenia o wprowadzeniu do swobodnego obrotu.
4.
W przypadkach, kiedy obniżkę ustala się w ramach procedury przetargowej, stosuje się stawkę celną obowiązującą w dniu zaakceptowania przez urząd celny zaświadczenia o wprowadzeniu do swobodnego obrotu.
Ponadto kwotę przyznanej obniżki należy podać w sekcji 24 zaświadczenia.
5.
Wnioski są ważne jedynie, gdy:
- nie przekraczają maksymalnej dostępnej ilości dla każdego terminu składania wniosków, a także
- towarzyszy im przedstawienie dowodu prowadzenia przez wnioskodawcę działalności obejmującej międzynarodowy obrót zbożem w Państwie Członkowskim dokonującym przywozu.
Dla celów niniejszego artykułu przedstawienie dowodu obejmuje przedstawienie właściwym władzom kopii zaświadczenia o opłacaniu podatku od wartości dodanej w danym Państwie Członkowskim albo kopii zaświadczenia o odprawie celnej wydanej przez dane Państwo Członkowskie w odniesieniu do pozwolenia na przywóz albo wywóz, czy też faktury odnoszącej się do handlu wewnątrz Wspólnoty wystawionej na wnioskodawcę, na operację przeprowadzoną w którymkolwiek z trzech poprzednich lat.
Artykuł 10
1.
Jeśli Komisja przyjmie ryczałtową stawkę obniżki, pozwolenia należy wydać na dostępne ilości nie później niż do piątku następującego po ostatnim dniu na złożenie wniosku określonym w art. 8 ust. 1.
Jeśli piątek nie jest dniem roboczym, należy wydać je pierwszego dnia roboczego następującego po tym dniu.
Jeśli wniosek na dany tydzień dotyczy ilości przekraczających te, które są jeszcze dostępne na kukurydzę i sorgo do sprowadzenia do Hiszpanii, ilości, na jakie należy wydać pozwolenia, to ilości podane we wnioskach pomniejszone o stały procent.
2. W przypadkach, kiedy obniżkę ustala się w ramach procedury przetargowej, pozwolenia należy wydać pod warunkiem, że oferent złożył wniosek o wydanie pozwolenia na przywóz określony w art. 6 ust. 3 lit. b) przed określonym terminem na przyznane ilości nie później niż trzeciego dnia roboczego po upływie terminu składania wniosków o pozwolenia, określonego w art. 8 ust. 1.
3.
Najpóźniej trzeciego dnia roboczego następnego tygodnia właściwe władze zgłaszają Komisji ilości, na które zostały wydane pozwolenia w każdym tygodniu.
4. Bez względu na przepisy art. 21 ust. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3719/88, ustalając okres ważności pozwoleń na przywóz przyjmuje się, że pozwolenia te zostały wydane w dniu upływu terminu składnia ofert lub wniosków.
Artykuł 11
1.
Okresem ważności pozwoleń jest:
- okres określony w art. 6 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1162/95 w przypadku gdy Komisja przyjęła stawkę ryczałtową obniżek,
- okres określony w rozporządzeniu otwierającym przetarg w przypadkach pozwoleń wydawanych w ramach procedury przetargowej na obniżkę cła.
2.
W sekcji 8 pozwolenia na przywóz należy zaznaczyć krzyżykiem odpowiedzi "tak".
Bez względu na przepisy art. 8 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 3719/88, ilości wprowadzone do swobodnego obrotu nie mogą przekraczać maksymalnego progu 5 % ilości określonej w sekcji 17 i 18 pozwolenia na przywóz.
W sekcji 19 pozwolenia należy wpisać cyfrę "0".
3.
Bez względu na przepisy art. 9 rozporządzenia (EWG) nr 3719/88 nie można dokonywać przenoszenia praw wynikających z pozwoleń na przywóz na podstawie niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 12
1.
Bez uszczerbku dla środków nadzoru przyjętych na podstawie art. 13 wadium określone w art. 6 ust. 3 lit. a) zwalnia się:
a) niezwłocznie, jeśli oferta nie została przyjęta;
b) z chwilą wydania pozwolenia na przywóz, jeśli została przyjęta oferta złożona w ramach procedury przetargowej.
Jednakże, jeśli nie dotrzymano zobowiązania określonego w art. 6 ust. 3 lit. a), wadium ulega przepadkowi.
2.
Bez uszczerbku dla środków nadzoru przyjętych zgodnie z art. 13, zabezpieczenie określone w art. 8 ust. 3 zwalnia się:
a) niezwłocznie w odniesieniu do ilości, na które nie wydano pozwoleń; i
b) z chwilą wydania pozwolenia na przywóz w odniesieniu do ilości, na które wydano pozwolenie.
3.
Bez uszczerbku dla środków nadzoru przyjętych zgodnie z art. 13 gwarancję wykonania określoną w art. 9 ust. 1 zwalnia się, jeśli oferent udowodni, że:
- przywieziony produkt został przetworzony lub zużyty w Państwach Członkowskich przywozu; dowodem może być faktura sprzedaży przetwórcy lub konsumentowi z siedzibą w Państwach Członkowskich przywozu, lub też, że
- produktu nie można było przywieźć, przetworzyć lub wykorzystać z powodu działania siły wyższej, lub też, że
- produkt stał się niezdatny do jakiegokolwiek użytku.
Dla ilości, w stosunku do których nie przedstawiono wyżej wymienionych dowodów w ciągu 18 miesięcy od daty przyjęcia zgłoszenia o wprowadzeniu do swobodnego obrotu, gwarancja wykonania ulega przepadkowi na poczet cła.
Dla celów niniejszego artykułu, uważa się, że przetworzenie lub też wykorzystanie przywożonego produktu miało miejsce, jeśli 95 % ilości wprowadzonej do swobodnego obrotu poddano przetworzeniu lub zostało wykorzystane.
4.
Zabezpieczenia podlegają przepisom art. 33 rozporządzenia (EWG) nr 3719/88 z wyjątkiem przepisów o sześciomiesięcznym terminie określonym w ust. 3 lit. a) wspomnianego artykułu.
Artykuł 13
1.
Kukurydza oraz sorgo wprowadzone do swobodnego obrotu przy obniżonym cle pozostają pod nadzorem celnym lub kontrolą administracyjną o równoważnym oddziaływaniu do czasu ich zużycia lub przetworzenia.
2.
Dane Państwo Członkowskie podejmuje, w razie potrzeby, wszelkie środki niezbędne w celu zapewnienia prowadzenia nadzoru określonego w ust. 1.
Środki te obejmują wymóg poddania się przez importera wszelkim kontrolom uznanym za konieczne przez właściwe władze, a także prowadzenia szczegółowej dokumentacji umożliwiającej tym władzom przeprowadzenie tego rodzaju kontroli.
3.
Dane Państwo Członkowskie natychmiast zgłasza Komisji środki przyjęte zgodnie z ust. 2.
ROZDZIAŁ II
Nabycie bezpośrednie na rynku światowym
Artykuł 14
1. W celu dokonania przywozu, określonego w art. 1, można podjąć decyzję w ramach procedury ustanowionej w art. 23 rozporządzenia (EWG) nr 1766/92 o dokonaniu przez hiszpańską lub portugalską agencję interwencyjną zakupu na rynku światowym ilości kukurydzy i/lub sorgo, które mają dopiero zostać wskazane, a także umieścić je w danym Państwie Członkowskim zgodnie z procedurą składu celnego, przewidzianą w art. 98-113 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 [12] ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny oraz rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 2454/93 [13] ustanawiającym przepisy w celu wykonania rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
2.
Ilości zakupione zgodnie z ust. 1 wystawia się na sprzedaż na rynku krajowym danego Państwa Członkowskiego zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 23 rozporządzenia (EWG) nr 1766/92 na warunkach umożliwiających uniknięcie zakłóceń na rynku, a także zgodnie z art. 13.
Jeśli produkty wystawia się na sprzedaż na rynku krajowym, kupujący z chwilą płatności za towary składa w agencji interwencyjnej danego Państwa Członkowskiego zabezpieczenie wynoszące 15 ECU za tonę. Zabezpieczenie zostaje zwolnione w momencie przedstawienia dowodów określonych w art. 12 ust. 3. W celu zwolnienia zabezpieczenia stosuje się przepisy art. 12 ust. 3 akapit drugi i trzeci oraz przepisy art. 12 ust. 4.
3.
Kiedy towary zostają wprowadzone do swobodnego obrotu, pobiera się cło przywozowe równe przeciętnemu cłu ustalonemu zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1502/95 na dane zboża w czasie miesiąca poprzedzającego datę przyjęcia deklaracji o wprowadzeniu do swobodnego obrotu minus wielkość równą 55 % ceny interwencyjnej dla tego samego miesiąca.
Wprowadzenia do swobodnego obrotu dokonuje agencja interwencyjna danego Państwa Członkowskiego.
W chwili dokonania przez nabywców zapłaty za towary w agencji interwencyjnej cena sprzedaży minus cło określone w akapicie pierwszym musi odpowiadać przychodom ze sprzedaży w rozumieniu załącznika I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3492/90 [14].
4. Operacja związana z nabyciem przewidzianym w ust. 1, ma charakter interwencji celem ustabilizowania rynków rolnych w rozumieniu art. 1 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (EWG) nr 729/70.
5.
Płatności agencji interwencyjnej za zakupy, przewidziane w ust. 1, obciążają Wspólnotę, ponieważ powstają, a także są traktowane w taki sam sposób, jak wydatki określone w art. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1883/78.
Agencja interwencyjna danego Państwa Członkowskiego rejestruje wartość towarów nabytych po cenie "0" na rachunku określonym w art. 4 rozporządzenia (EWG) nr 1883/78.
Artykuł 15
1.
Hiszpańska lub portugalska agencja interwencyjna uzgadnia zakup produktu na rynku światowym poprzez przyznanie umowy na dostawę w ramach procedury przetargowej.
Dostawa obejmuje nabycie produktu na rynku światowym i dostarczenie go bez wyładunku do składów wyznaczonych przez wyżej wymienione agencje skupu interwencyjnego jako te, w których można umieszczać towary zgodnie z procedurą składu celnego, przewidzianą w art. 98-113 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
Decyzja o dokonaniu zakupu na rynkach światowych określona w art. 14 ust. 1, wymienia w szczególności ilość oraz jakość zbóż, które mają zostać przywożone, a także terminy otwarcia i zamknięcia procedury przetargowej oraz ostateczny termin dostawy towarów.
2.
Ogłoszenie o przetargu sporządzone zgodnie z załącznikiem II należy dodatkowo opublikować w serii C Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich.
Przetarg dotyczy jednej lub większej liczby partii.
Przez partie rozumie się ilości, które mają być dostarczone zgodnie z wyszczególnieniem w ogłoszeniu.
3.
Agencja interwencyjna danego Państwa Członkowskiego przyjmuje, jeśli trzeba, dodatkowe środki związane z przeprowadzeniem danego zakupu na rynku światowym.
Agencja niezwłocznie zgłasza Komisji, a także zainteresowanym operatorom tego rodzaju środki.
Artykuł 16
1.
Zainteresowane strony zgłaszają swój udział w przetargu w formie złożenia pisemnej oferty za potwierdzeniem odbioru w agencji interwencyjnej wskazanej w ogłoszeniu o przetargu albo też wysyłając tę ofertę listem poleconym, teleksem, telegramem lub faksem.
Oferty muszą dotrzeć do agencji interwencyjnej przed 12 w południe (czasu w Brukseli) w dniu, w którym upływa termin składania ofert podany w ogłoszeniu o przetargu.
2.
Oferty można składać tylko na całe partie. Zawierają one:
- numer przetargu,
- nazwisko/nazwę oferenta i dokładny adres wraz z numerem telefonu lub faksu,
- szczegółowe dane o danej partii,
- proponowaną oferowaną cenę od tony produktu w walucie danego Państwa Członkowskiego,
- kraj pochodzenia zbóż, jakie mają zostać sprowadzone,
- oddzielnie, cenę CIF od tony produktu w walucie danego Państwa Członkowskiego odpowiadającego ofercie.
3.
Ofertom musi towarzyszyć dowód potwierdzający, że przed upływem terminu składania ofert zostało złożone wadium określone w art. 17 ust. 1.
4.
Nie rozpatruje się ofert, jeśli nie zostały złożone zgodnie z przepisami niniejszego artykułu lub też zawierają warunki inne niż te, jakie zostały określone w ogłoszeniu o przetargu.
5.
Ofert nie można wycofać.
Artykuł 17
1.
Przedłożone oferty rozpatruje się tylko wtedy, jeśli dokumentacja potwierdza, że zostało wniesione wadium w wysokości 20 ECU za tonę.
2. Wadium należy wnieść zgodnie z kryteriami ustanowionymi w ogłoszeniu o przetargu, określonym w art. 15 ust. 2 przez dane Państwo Członkowskie zgodnie z rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 2220/85 [15].
3.
Wadium zostaje niezwłocznie zwolnione w następujących przypadkach:
a) jeśli oferta nie została przyjęta;
b) jeśli oferent udokumentuje, że umowa na dostawę została wykonana zgodnie z warunkami ustanowionymi w art. 15 dla przyjętej oferty;
c) jeśli oferent udokumentuje, że towarów nie można było przywieźć z powodu działania siły wyższej.
Artykuł 18
Oferty należy otworzyć i przeczytać publicznie.
Agencja interwencyjna czyni to bezzwłocznie po upływie terminu składania ofert.
Artykuł 19
1.
Bez uszczerbku dla stosowania przepisów ust. 2 i 3, pisemne powiadomienie o decyzji o przyznaniu umowy oferentowi przedstawiającemu najkorzystniejszą ofertę wysyła się do wszystkich oferentów nie później niż drugiego dnia roboczego od dnia otwarcia i przeczytania ofert.
2.
Jeśli oferta, którą uznano za najkorzystniejszą, została zgłoszona równocześnie przez więcej niż jednego oferenta, agencja interwencyjna przeprowadza losowanie oferty, aby zadecydować o wyborze oferenta.
3.
Jeśli wydaje się, że przedłożone oferty nie odzwierciedlają warunków, jakie zwykle stosują się w odniesieniu do danego rynku, agencja interwencyjna może zdecydować, że żadna z ofert nie zostanie wybrana.
Przetarg należy ponowić w ciągu tygodnia aż do rozstrzygnięcia przetargów na wszystkie partie.
Artykuł 20
1.
W czasie dostawy agencja interwencyjna dokonuje sprawdzenia ilości oraz jakości towarów.
Z zastrzeżeniem obniżek cen przewidzianych w ogłoszeniu o przetargu, towary należy odrzucić, jeśli jakość jest niższa od ustanowionego minimum wymagań jakościowych.
Jednakże, można dokonać przywozu towarów po obniżonym cle uzyskanym przez zastosowanie obniżki stawki ryczałtowej zgodnie z rozdziałem I.
2.
Jeśli zgodnie z ust. 1 dostawa nie dochodzi do skutku, wadium określone w art. 17 ulega przepadkowi bez uszczerbku dla wszelkich innych skutków finansowych za naruszenie umowy dostawy.
ROZDZIAŁ III
Przepisy końcowe
Artykuł 21
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 675/94 [16] niniejszym traci moc.
Jednakże, nadal stosuje się rozporządzenie Komisji (WE) nr 517/95 [17] w stosunku do drugiej raty sprzedaży na rynku portugalskim 250000 ton kukurydzy nabytej zgodnie z decyzją Komisji z lutego 1995 r.
Artykuł 22
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 lipca 1995 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1861/95
z dnia 27 lipca 1995 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1162/95 ustanawiające specjalne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na przywóz i wywóz zbóż i ryżu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1766/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1664/95 [2], w szczególności jego art. 9 ust. 2, art. 12 ust. 4 i art. 13 ust. 11, a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (WE) nr 1162/95 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1617/95 [4], ustanawia specjalne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na przywóz i wywóz zbóż i ryżu;
w przypadku gdy nie została ustalona wysokość refundacji, dla wszystkich produktów określonych w art. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 i (EWG) nr 1418/76 [5], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1530/95 [6], okres ważności pozwoleń powinien zostać skrócony w celu uniknięcia zakłóceń w racjonalnym zarządzaniu rynkiem w czasie, gdy jest on szczególnie wrażliwy; powinien zostać ustanowiony dokładny okres ważności pozwoleń;
ważne jest, aby wszystkie wnioski o wydanie pozwolenia, bez względu na to, czy dotyczą również refundacji, czy nie, były notyfikowane Komisji w celu sporządzenia tabel statystycznych, istotnych dla zarządzania rynkiem oraz monitorowania zobowiązań wywozowych;
rozporządzenie (WE) nr 1162/95 należy zmienić;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1162/95 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 7 dodaje się ust. 2a w brzmieniu:
"2a. Gdy nie została ustalona wysokość refundacji, pozwolenia na wywóz na produkty określone w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1766/92 i art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1418/76, są ważne przez 30 dni od dnia wydania w rozumieniu art. 21 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3719/88."
2) W art. 13 pkt 1 lit. a) i) tiret pierwsze otrzymuje brzmienie:
"— o wszystkich wnioskach o wydanie pozwoleń, lub o braku wniosków o wydanie pozwoleń."
Artykuł 2
Państwa Członkowskie niezwłocznie informują Komisję o wszystkich pozwoleniach wydanych między dniem 1 lipca 1995 r. a wejściem w życie niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1863/95
z dnia 17 lipca 1995 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1766/92 w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż i rozporządzenie (WE) nr 1868/94 ustanawiające system kwot na produkcję skrobi ziemniaczanej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 42 i 43,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 8 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 [3] ustanawia system płatności wyrównawczych dla producentów ziemniaków przeznaczonych do produkcji skrobi ziemniaczanej; w celu uniknięcia nadmiernej produkcji skrobi ziemniaczanej takie płatności wyrównawcze należy wypłacać tylko w odniesieniu do ilości ziemniaków dostarczonej przez producenta ziemniaków do producenta skrobi ziemniaczanej, która nie prowadzi do przekroczenia przez tego producenta jego limitu kwot;
artykuł 2 rozporządzenia (WE) nr 1868/94 [4] określa kwoty dla Państw Członkowskich na produkcję skrobi ziemniaczanej na lata gospodarcze 1995/96, 1996/97 i 1997/98; przystąpienie Austrii, Finlandii i Szwecji powoduje konieczność przydziału kwot tym Państwom Członkowskim; rozwój przemysłu skrobi ziemniaczanej w okresie odniesienia przewidzianym w rozporządzeniu (WE) nr 1868/94 w tych Państwach Członkowskich różnił się od tego w innych Państwach Członkowskich; konieczne jest zatem przydzielenie kwot na podstawie bardziej reprezentatywnego okresu; podstawa przydziału kwot stosowana dla innych Państw Członkowskich jest niewłaściwa w przypadku Austrii, Finlandii i Szwecji, ponieważ premia określona w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1543/93 [5] nie została im wypłacona; w związku z tym należy dokonać przydziału kwot na podstawie ilości skrobi ziemniaczanej produkowanej w każdym Państwie Członkowskim w roku kalendarzowym 1993, dla której została przyznana pomoc krajowa;
należy wziąć pod uwagę fakt, że w Finlandii rok 1993 był mniej reprezentatywny dla normalnych poziomów produkcji niż w Austrii i Szwecji; w przypadku Finlandii należy przydzielić dodatkową kwotę w celu pokrycia produkcji, która nie mogła być zrealizowana w roku 1993 w wyniku nałożenia obowiązku odłogowania gruntów;
jednakże z powodu szczególnych trudności w trzech omawianych Państwach Członkowskich dotyczących dostosowań strukturalnych, niewykorzystania wydajności produkcji i inwestycji podjętych przed wprowadzeniem systemu kwot należy dostosować kwoty określone powyżej;
w wyniku błędu art. 6 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 1868/94 wydają się sprzeczne; w celu jasności artykuł ten należy zmienić,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 8 rozporządzenia (EWG) nr 1766/92 otrzymuje brzmienie:
1) ustęp 2 staje się ust. 2. a);
2) dodaje się literę w brzmieniu:
"b) bez uszczerbku dla lit a) płatność wyrównawczą wypłaca się wyłącznie w odniesieniu do ilości ziemniaków objętej umową zawartą między producentem ziemniaków a producentem skrobi ziemniaczanej w ramach kwoty przydzielonej takiemu producentowi skrobi, jak określono w art. 2 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1868/94."
Artykuł 2
Rozporządzenie (WE) nr 1868/94 zmienia się następująco:
1) w art. 2:
a) tabela w ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"Dania _BAR_ 178460 ton _BAR_
Niemcy _BAR_ 591717 ton _BAR_
Hiszpania _BAR_ 2000 ton _BAR_
Francja _BAR_ 281516 ton _BAR_
Niderlandy _BAR_ 538307 ton _BAR_
Austria _BAR_ 49100 ton _BAR_
Finlandia _BAR_ 54750 ton _BAR_
Szwecja _BAR_ 63900 ton _BAR_
_BAR_ 1759750 ton" _BAR_
b) w ust. 2 po tiret drugim dodaje się akapit w brzmieniu:
"Jednakże w przypadku Austrii, Finlandii i Szwecji Państwa Członkowskie przydzielają kwotę określoną w ust. 1 producentom skrobi ziemniaczanej do wykorzystania w latach gospodarczych 1995/96, 1996/97 i 1997/98, w szczególności na podstawie ilości skrobi ziemniaczanej wyprodukowanej przez nie w roku kalendarzowym 1993 i w odniesieniu do których otrzymały pomoc krajową."
2) w art. 6:
a) w ust. 1 skreśla się wyrazy "Bez uszczerbku dla art. 5";
b) w ust. 2 wyrazy "Bez uszczerbku dla" zastępuje się wyrazami: "Bez względu na".
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1935/95
z dnia 22 czerwca 1995 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2092/91 w sprawie produkcji ekologicznej produktów rolnych oraz znakowania produktów rolnych i środków spożywczych
RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 43,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
Komisja otrzymała szczególny mandat w ramach rozporządzenia (EWG) nr 2092/91 [4] na dokonanie przeglądu pewnej ilości przepisów tego rozporządzenia do dnia 1 lipca 1994 r. w celu przedłożenia wszelkich właściwych propozycji dotyczących zmiany niniejszego rozporządzenia;
jest oczywiste, że stosowanie przepisów, które wygasają dnia 1 lipca 1995 r., dotyczących etykietowania produktów rolnych i środków spożywczych zawierających składnik pochodzenia rolniczego, wytworzony podczas przestawiania się producentów na rolnictwo ekologiczne, powinno zostać przedłużone; ma to umożliwić producentom waloryzację dodatkowych kosztów produkcji poprzez właściwe etykietowanie ich produktów;
przegląd art. 5, 10 i 11, który miał być przeprowadzony na wniosek Rady do dnia 1 lipca 1994 r. wykazał, iż konieczny jest szereg technicznych i redakcyjnych poprawek w tych artykułach, a także w niektórych pozostałych przepisach, w celu zapewnienia odpowiedniego zarządzania oraz wykonania tego rozporządzenia; ustanowienie tych zmienionych zasad jest dlatego sprawą priorytetową i w konsekwencji ustanowienie zasad dotyczących produkcji zwierzęcej powinny być odroczone na czas określony;
z przeglądu jasno wynika, że przepisy dotyczące etykietowania środków spożywczych, które tylko częściowo przygotowywane są ze składników pochodzenia rolniczego wytworzonych zgodnie z metodami produkcji ekologicznej, powinny zostać poprawione w celu położenia większego nacisku na produkowane ekologicznie części środków spożywczych;
za oczywisty uznano ponadto fakt, że oznaczenie przewidziane w załączniku V powinno pozostać nieobowiązkowe, ale również w celu zapobieżenia niewłaściwemu wykorzystaniu takiego oznaczenia, należy je ograniczyć do sprzedaży paczkowanych środków spożywczych lub bezpośredniej sprzedaży przez producenta lub przetwórcę konsumentowi końcowemu, pod warunkiem jednak, że charakter produktu jest jednoznacznie określony;
stało się również oczywiste, że materiał rozmnożeniowy powinien być pozyskiwany z roślin produkowanych metodami ekologicznymi, przy czym w okresie przejściowym, gdzie właściwy materiał rozmnożeniowy produkowany ekologicznie nie jest dostępny, należy umożliwić producentom wykorzystanie materiału rozmnożeniowego wytworzonego metodą konwencjonalną;
z tego samego powodu w okresie przejściowym należy zezwolić na wykorzystywanie sadzonek przeznaczonych do sadzenia roślin, otrzymanych w sposób konwencjonalny;
uznano za oczywisty fakt, że wiele produktów, które były wykorzystane przed przyjęciem rozporządzenia (EWG) nr 2092/91 w zgodzie z kodeksem postępowania w rolnictwie ekologicznym, przestrzeganym w WE, nie zostało ujętych w załączniku II do niniejszego rozporządzenia; wykorzystanie takich produktów powinno być dozwolone w takim zakresie, w jakim jest ono dozwolone w rolnictwie konwencjonalnym;
uznano za właściwe wyjaśnienie, że system kontroli ma zastosowanie również do importerów produktów z państw trzecich, działających w Unii Europejskiej;
dlatego rozporządzenie (EWG) nr 2092/91 powinno zostać zmienione,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 2092/91 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 1 ust. 2 datę "1 lipca 1992 r." zastępuje się datą "30 czerwca 1995 r.";
2) w art. 4 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2. "produkcja"; oznacza czynności przeprowadzane w gospodarstwie rolnym zaangażowanym w produkcję, pakowanie oraz wstępne etykietowanie produktów produkcji ekologicznej produktów rolnych produkowanych w tym gospodarstwie";
3) w art. 4 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3 "przygotowanie"; oznacza czynności konserwowania i/lub przetwarzania produktów rolnych, a także pakowania i/lub wszelkie zmiany w etykietowaniu dotyczącym danej ekologicznej metody produkcji świeżych, konserwowanych i/lub przetworzonych produktów";
4) w art. 4 ust. 6 otrzymuje brzmienie:
"6 "składniki"; oznaczają substancje, łącznie z dodatkami stosowanymi w przygotowaniu produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 lit. b), jak określono w art. 6 ust. 4 dyrektywy 79/112/EWG z dnia 18 grudnia 1978 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do etykietowania, prezentacji i reklamowania środków spożywczych przeznaczonych na sprzedaż konsumentowi końcowemu";
5) w art. 4 dodaje się akapity w brzmieniu:
"9. "paczkowany środek spożywczy"; oznacza każdą pojedynczą sztukę, jak określono w art. 1 ust. 3 lit b)dyrektywy 79/112/EWG.
10. "wykaz składników"; oznacza wykaz określony w art. 6 dyrektywy 79/112/EWG";
6) w art. 2, art. 5 ust. 1 lit. b), art. 9 ust. 9 lit. a), art. 11 ust. 1 lit. b), art. 11 ust. 2 lit. a) oraz w art. 11 ust. 6 lit. a), wyrazy "art. 6 i 7" zastępuje się wyrazami "art. 6";
7) w art. 5 ust. 1 dodaje się literę w brzmieniu:
"d) w przypadku produktów przygotowanych po dniu 1 stycznia 1997 r. etykietowanie odnosi się do nazwy i/lub numeru kodu organu kontroli lub jednostki kontrolującej, którym podlega podmiot gospodarczy.
Państwa Członkowskie decydują, czy należy wymagać odniesienia do nazwy i/lub numeru kodu oraz powiadamiają o tym Komisję;";
8) w art. 5 skreśla się ust. 2;
9) w art. 5 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Etykietowanie i reklamowanie produktu wymienionego w art. 1 ust. 1 lit b może odnosić się, w opisie sprzedaży produktu, do metod produkcji ekologicznej tylko wówczas, gdy:
a) przynajmniej 95 % jego składników pochodzenia rolniczego jest produktami uzyskanymi zgodnie z zasadami ustanowionymi w art. 6 lub przywożonymi z państw trzecich w ramach reżimu ustanowionego w art. 11 lub pochodzi z tych produktów;
b) wszystkie inne składniki pochodzenia rolnego zawarte w produkcie zostały ujęte w załączniku VI sekcja C lub zostały tymczasowo zatwierdzone przez Państwo Członkowskie zgodnie ze środkami wykonawczymi przyjętymi w miarę potrzeb na podstawie ust. 7;
c) produkt zawiera wyłącznie substancje wymienione w załączniku VI sekcja A jako składniki pochodzenia nierolniczego;
d) produkty lub ich składniki pochodzenia rolniczego określone w lit. a) nie były poddane zabiegom z zastosowaniem substancji niewymienionych w załączniku VI sekcja B;
e) produkt lub jego składniki nie były poddane zabiegom zużycie promieniowania jonizującego;
f) produkt został przygotowany lub przywieziony przez podmiot gospodarczy, do którego stosuje się środki kontroli ustanowione w art. 8 i 9;
g) w przypadku produktów przygotowanych po dniu 1 stycznia 1997 r. etykietowanie odnosi się do nazwy lub numeru kodu organu kontroli lub jednostki kontrolującej, którym podlega podmiot gospodarczy wykonujący ostatnią czynność przygotowawczą.
Państwa Członkowskie postanowią, czy należy wymagać odniesienia do nazwy i/lub numeru kodu oraz powiadomią o tym Komisję.
Oznaczenia odnoszące się do metod produkcji ekologicznej muszą jasno określać, że związane są one z metodą produkcji rolnej, a także musi im towarzyszyć odniesienie do danych składników pochodzenia rolniczego, chyba że takie odniesienie zawarto wyraźnie w wykazie składników;"
10) w art. 5 ust. 4 otrzymuje brzmienie:
"4.
Składniki pochodzenia rolniczego mogą być ujęte w załączniku VI sekcja C tylko w przypadku, gdy ich pochodzenie rolnicze zostanie poświadczone, a ilości produkowane we Wspólnocie nie są wystarczające zgodnie z zasadami ustanowionymi w art. 6 lub nie mogą być przywożone z państw trzecich, zgodnie z przepisami ustanowionymi w art. 11;"
11) w art. 5 ust. 5 otrzymuje brzmienie:
"5.
Produkty etykietowane lub reklamowane zgodnie z ust. 1 i 3 mogą zawierać oznaczenia odnoszące się do zmiany metod produkcji na ekologiczne, pod warunkiem że:
a) całkowicie spełnia wymogi określone w ust. 1 lub. ust. 3, odpowiednio, z wyłączeniem wymogu dotyczącego długości okresu konwersji określonego w ust. 1 załącznika I;
b) spełniony jest okres konwersji co najmniej dwunastu miesięcy przed zbiorem plonów;
c) dane oznaczenia nie wprowadzają nabywcy produktu w błąd co do różnicy między danym produktem a produktami, które spełniają wszystkie wymogi ust. 1 i 3.
Po dniu 1 stycznia 1996 r. takie oznaczenie musi brzmieć: "produkt w trakcie konwersji na rolnictwo ekologiczne";, a jego kolor, wielkość i styl czcionki nie mogą być bardziej widoczne niż opis handlowy produktu; w tym oznaczeniu wyrazy "rolnictwo ekologiczne"; nie mogą być lepiej widoczne niż wyrazy: "produkt w trakcie konwersji na";;
d) produkt zawiera tylko jeden składnik pochodzenia rolniczego;
e) dla produktów przygotowanych po dniu 1 stycznia 1997 r. etykietowanie odnosi się do nazwy i/lub numeru kodu organu kontroli lub jednostki kontrolującej, którym podlega podmiot gospodarczy wykonujący ostatnią czynność związaną z wytwarzaniem lub przygotowaniem produktu.
Państwa Członkowskie postanowią, czy należy wymagać odniesienia do nazwy i/lub numeru kodu, o czym powiadomią Komisję";
12) w art. 5 po ust. 5 dodaje się ustęp w brzmieniu:
"5a.
Bez uszczerbku dla przepisów ust. 3 etykietowanie i reklamowanie produktu, jak określono w art. 1 ust. 1 lit. b), może odnosić się do oznaczeń dotyczących metod produkcji ekologicznej jedynie w przypadku gdy:
a) przynajmniej 95 % jego składników pochodzenia rolniczego jest produktami uzyskanymi zgodnie z zasadami ustanowionymi w art. 6 lub przywożonymi z państw trzecich w ramach reżimu ustanowionego w art. 11 lub pochodzi z tych produktów;
b) wszystkie inne składniki produktu pochodzenia rolniczego ujęte są w załączniku VI sekcja C lub zostały tymczasowo zatwierdzone przez Państwo Członkowskie zgodnie ze środkami wykonawczymi przyjętymi w miarę potrzeb na podstawie art. 7;
c) oznaczenia odnoszące się do metod produkcji ekologicznej zawarte są w wykazie składników i wiążą się tylko z tymi składnikami, które otrzymane zostały zgodnie z zasadami ustanowionymi w art. 6 lub przywiezione z państw trzecich zgodnie z zasadami określonymi w art. 11; prezentowane są w tym samym kolorze oraz za pomocą tej samej wielkości i stylu czcionki, jak inne oznaczenia w wykazie składników.
Takie oznaczenia muszą również pojawić się jako odrębne oświadczenie w tym samym polu widzenia, co opis handlowy wraz z informacją o procentowej zawartości składników pochodzenia rolniczego, które zostały otrzymane zgodnie z zasadami ustanowionymi w art. 6 lub przywiezione z państw trzecich na podstawie warunków określonych w art. 11.
Kolor, wielkość ani styl czcionki, jakim opatrzono oświadczenie, nie mogą być bardziej widoczne niż opis handlowy produktu.
Oświadczenie powinno brzmieć następująco: "X % składników pochodzenia rolniczego zostało wyprodukowanych zgodnie z zasadami produkcji ekologicznej";;
d) produkt zawiera jedynie substancje wymienione w załączniku VI sekcja A, jako składniki pochodzenia nierolniczego;
e) produkt lub jego składniki pochodzenia rolniczego określone w lit. a) nie zostały poddane zabiegom z zastosowaniem substancji niewymienionych w załączniku VI sekcja B;
f) produkt lub jego składniki nie zostały poddane przetwarzaniu obejmującemu użycie promieniowania jonizującego;
g) produkt został przygotowany lub przywieziony przez podmiot gospodarczy, która podlega środkom kontroli ustanowionym w art. 8 i 9;
h) w przypadku produktów przygotowanych po dniu 1 stycznia 1997 r. etykietowanie odnosi się do nazwy i/lub numeru kodu organu kontroli lub jednostki kontrolującej, którym podlega podmiot gospodarczy wykonujący ostatnią czynność związaną z produkcją lub przygotowaniem produktu.
Państwa Członkowskie decydują, czy należy wymagać odniesienia do nazwy i/lub numeru kodu oraz powiadomią o tym Komisję";
13) w art. 5 ust. 6 otrzymuje brzmienie:
"6. Podczas okresu przejściowego upływającego dnia 31 grudnia 1997 r. etykietowanie oraz reklama produktu określonego w art. 1 ust. 1 lit. b), przygotowanego częściowo ze składników niespełniających wymogów ust. 3 lit. a), może odnosić się do metod produkcji ekologicznej, pod warunkiem że:
a) co najmniej 50 % składników pochodzenia rolniczego spełnia wymogi określone w ust. 3 lit. a);
b) produkt spełnia wymogi określone w ust. 3 lit. c), d), e) i f);
c) oznaczenia odnoszące się do metod produkcji ekologicznej:
- pojawiają się tylko w wykazie składników, przewidzianych w dyrektywie 79/112/EWG, zmienionej ostatnio dyrektywą 89/395/EWG,
- odnoszą się w sposób jednoznaczny tylko do składników otrzymanych zgodnie z zasadami określonymi w art. 6 lub przywiezionych na warunkach ustanowionych w art. 11;
d) składniki i ich względne poziomy pojawiają się w wykazie składników w kolejności malejącej według wagi;
e) oznaczenia w wykazie składników prezentowane są w tym samym kolorze i za pomocą tej samej wielkości i stylu czcionki";
14) w art. 5 ust. 8 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"8.
Wyczerpujące wykazy substancji i produktów określonych w ust. 3 lit. b), c) i d) oraz w ust. 5a lit. b), d) i e) ustanawia się w załączniku VI sekcja A, B i C, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 14";
15) w art. 5 ust. 9 otrzymuje brzmienie i dodaje sie ust. 10 i 11 w brzmieniu:
"9.
W celu obliczenia wartości procentowych określonych w ust. 3 i 6 stosuje się zasady przewidziane w art. 6 i 7 dyrektywy 79/112/EWG.
10.
W produkcie określonym w art. 1 ust. 1 składnik otrzymany zgodnie z zasadami ustanowionymi w art. 6 nie może być obecny razem z takim samym składnikiem, który nie został otrzymany zgodnie z tymi zasadami.
11.
Przed dniem 1 stycznia 1999 r. Komisja dokonuje przeglądu przepisów niniejszego artykułu i art. 10 i przedkłada wszelkie właściwe propozycje w związku z przeglądem";
16) artykuł 6 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 6
1.
Metoda produkcji ekologicznej oznacza, że w celu wytworzenia produktów, określonych w art. 1 ust. 1 lit. a), z wyjątkiem materiału siewnego i roślinnego materiału rozmnożeniowego:
a) muszą być spełnione przynajmniej wymagania z załącznika I oraz w miarę potrzeb szczegółowe zasady odnoszące się do nich;
b) tylko produkty złożone z substancji wymienionych w załącznikach I i II mogą być używane jako środki ochrony roślin, detergenty, nawozy, środki użyźniające glebę lub w innym celu, jeśli taki cel jest określony w załączniku II w odniesieniu do niektórych substancji.
Można je stosować tylko do szczególnych warunków ustanowionych w załącznikach I i II oraz w takim zakresie, w jakim jest ogólnie dozwolone w rolnictwie w zainteresowanym Państwie Członkowskim zgodnie z odnośnymi przepisami wspólnotowymi lub przepisami krajowymi zgodnymi z prawem wspólnotowym;
c) używany jest tylko materiał siewny lub roślinny materiał rozmnożeniowy wytworzony za pomocą metody produkcji ekologicznej określonej w ust. 2.
2.
Metoda produkcji ekologicznej oznacza, że w przypadku materiału siewnego i roślinnego materiału reprodukcyjnego roślina mateczna dla materiału siewnego oraz rośliny rodzicielskie dla roślinnego materiału rozmnożeniowego zostały wytworzone zgodnie z przepisami lit. a) i b) poprzedniego ustępu przez co najmniej jedno pokolenie lub, w przypadku roślin wieloletnich, dwa sezony wegetacyjne.
3. a) Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 lit. c) w trakcie okresu przejściowego, który kończy się dnia 31 grudnia 2000 r., można wykorzystywać materiał siewny oraz roślinne materiały rozmnożeniowe nieprodukowane metodami ekologicznymi, za zgodą właściwego organu Państwa Członkowskiego, o ile użytkownicy takiego materiału w sposób zadowalający wykażą organowi kontroli lub jednostce kontrolującej, że materiał rozmnożeniowy dla odpowiedniej odmiany danego gatunku, spełniający wymogi ust. 2, był niedostępny na rynku.
W takim przypadku musi być użyty materiał rozmnożeniowy, który nie został poddany obróbce za pomocą produktów niewymienionych w załączniku II sekcja B, jeśli tylko jest on dostępny na rynku Wspólnoty Europejskiej.
Państwa Członkowskie informują pozostałe Państwa Członkowskie oraz Komisję o udzieleniu zezwolenia na podstawie niniejszego artykułu.
b) Procedura przewidziana w art. 14 może być stosowana przy podejmowaniu decyzji dotyczących:
- wprowadzenia przed dniem 31 grudnia 2000 r. ograniczeń dotyczących środków przejściowych określonych w lit. a) w odniesieniu do niektórych gatunków i/lub rodzajów materiału rozmnożeniowego w całej Wspólnocie Europejskiej lub jej części i/lub stosowania obróbki chemicznej,
- utrzymania po dniu 31 grudnia 2000 r. przewidzianych w lit. a) w odniesieniu do niektórych gatunków i/lub rodzajów materiału rozmnożeniowego w całej Wspólnocie Europejskiej lub jej części,
- wprowadzenie zasad proceduralnych i kryteriów dotyczących odstępstw określonych w lit. a) oraz informowania o nich zainteresowanych organizacji zawodowych, pozostałych Państw Członkowskich i Komisji.
4.
Do dnia 31 grudnia 1999 r. Komisja dokonuje przeglądu przepisów niniejszego artykułu, w szczególności jego ust. 1 lit. c) oraz ust. 2, po czym przedkłada wszelkie właściwe propozycje w związku z ich zmianami";
17) po art. 6 dodaje się art. 6a:
"Artykuł 6a
1.
Do celów niniejszego artykułu "sadzonki"; oznaczają rozsady przeznaczone do sadzenia roślin w produkcji roślinnej.
2.
Metoda produkcji ekologicznej oznacza, że producenci używają sadzonek, które zostały wyprodukowane zgodnie z art. 6.
3.
Na zasadzie odstępstwa od ust. 2 sadzonki nieuzyskane w drodze metody ekologicznej mogą być używane podczas okresu przejściowego, który wygasa z dniem 31 grudnia 1997 r., pod warunkiem że spełnione zostaną następujące warunki:
a) właściwy organ Państwa Członkowskiego zatwierdzi używanie takiego materiału, kiedy jego użytkownik w sposób zadowalający wykaże organowi kontroli lub jednostce kontrolującej Państwa Członkowskiego, że nie zdołał uzyskać odpowiedniej odmiany danego gatunku na rynku Wspólnoty;
b) sadzonki, od momentu zasiania, nie zostały poddane działaniu żadnych produktów, z wyjątkiem tych wymienionych w załączniku II sekcje A i B;
c) sadzonki pochodzą od producenta, który wyraził zgodę na system kontroli, działający w sposób równoważny do uregulowań ustanowionych w art. 9, oraz zgodził się na stosowanie ograniczeń ujętych w lit. b); ten przepis wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1996 r.;
d) po sadzeniu roślin sadzonki musiały być hodowane zgodnie z art. 6 ust. 1 lit. a) i b) przez okres nie krótszy niż sześć tygodni przed zbiorem;
e) etykietowanie produktu zawierającego składniki pochodzące z takich sadzonek nie może zawierać oznaczenia określonego w art. 10;
f) bez uszczerbku dla wszelkich ograniczeń wynikających z procedury określonej w ust. 4 każde zezwolenie udzielone w ramach niniejszego ustępu zostanie wycofane, gdy materiał będzie dostępny w wystarczającej ilości, a najpóźniej wygasa dnia 31 grudnia 1997 r.
4. a) W przypadku gdy udzielono zezwolenia określonego w ust. 3, Państwo Członkowskie niezwłocznie powiadamia o tym pozostałe Państwa Członkowskie oraz Komisję, przedstawiając następujące informacje:
- datę udzielenia zezwolenia,
- nazwę danej odmiany i gatunku,
- wymaganą ilość oraz jej uzasadnienie,
- przewidywany okres przechowywania;
- inne informacje, których zażąda Komisja lub Państwa Członkowskie.
4. b) Jeśli informacje przedłożone przez jakikolwiek Państwo Członkowskie Komisji i Państwu Członkowskiemu, które wydało zezwolenie, wykażą, że dana odmiana jest dostępna podczas okresu przechowywania, Państwo Członkowskie rozważy wycofanie zezwolenia lub skrócenie okresu ważności, a następnie w ciągu 10 dni od daty otrzymania informacji powiadomi Komisję i pozostałe Państwa Członkowskie o podjętych środkach.
4. c) Na wniosek Państwa Członkowskiego lub z inicjatywy Komisji sprawa zostaje przedłożona Komitetowi, określonemu w art. 14, do rozważenia.
Zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 14 może zostać wydana decyzja o wycofaniu zezwolenia lub zmianie terminu jego ważności";
18) w art. 7 po ust. 1dodaje się ustęp w brzmieniu:
"1a.
Warunki przewidziane w ust. 1 nie mają zastosowania do produktów, które były w powszechnym użyciu przed przyjęciem tego rozporządzenia zgodnie z kodeksem postępowania w rolnictwie ekologicznym stosowanego we Wspólnocie";
19) w art. 9 ust. 1 wyrazy "podmioty gospodarcze produkujące lub przygotowujące produkty określone w art. 1" zostają zastąpione wyrazami "podmioty gospodarcze produkujące, przygotowujące lub przywożące z państw trzecich produkty określone w art. 1";
20) w art. 9 ust. 5 lit. b) wyraz "nieprawidłowości" zastępuje się wyrazami "nieprawidłowości i/lub naruszenia";
21) w art. 9 ust. 6 lit. c) wyraz "naruszenia" zastępuje się wyrazami "nieprawidłowości i naruszenia";
22) w art. 9 ust. 6 lit. d) wyrazy "ustanowionych w ust. 7, 8 i 9" zastępuje się wyrazami "ustanowionych w ust. 7, 8, 9 i 11";
23) w art. 9 po ust. 6 dodaje się ustęp w brzmieniu:
"6a.
Przed dniem 1 stycznia 1996 r., Państwa Członkowskie nadają numer kodu każdej jednostce kontrolującej lub organowi kontroli, zatwierdzonych lub wyznaczonych zgodnie z przepisami niniejszego artykułu.
Powiadamiają o tym pozostałe Państwa Członkowskie i Komisję. Komisja publikuje numery kodów w wykazie określonym w art. 15 akapit ostatni;"
24) w art. 9 dodaje się następujący ustęp:
"11.
Bez uszczerbku dla przepisów ust. 5 i 6 od dnia 1 stycznia 1998 r. zatwierdzone jednostki kontrolujące muszą spełnić wymogi ustanowione w warunkach normy EN 45011 z dnia 26 czerwca 1989 r."
25) w art. 10 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Oznaczenie i/lub logo przedstawione w załączniku V wskazujące, iż produkty objęte są szczególnym systemem kontroli, może być zamieszczane na etykiecie produktów określonych w art. 1 tylko, jeżeli te produkty:
a) spełniają warunki art. 5 ust. 1–3;
b) zostały objęte ustaleniami kontrolnymi, określonymi w art. 9, w czasie procesu produkcyjnego i przygotowawczego;
c) są sprzedawane bezpośrednio przez producenta lub przetwórcę konsumentowi końcowemu w zapieczętowanych opakowaniach lub sprzedawane na rynku jako paczkowane środki spożywcze; w przypadku bezpośredniej sprzedaży przez producenta lub przetwórcę konsumentowi końcowemu zapieczętowane opakowania nie są wymagane, o ile etykieta towarzysząca produktowi, który wymaga takiego oznaczenia, umożliwia jasne i jednoznaczne zidentyfikowanie tego produktu;
d) etykieta zawiera nazwisko i/lub nazwę przedsiębiorstwa producenta, przetwórcy lub sprzedawcy wraz z nazwą bądź numerem kodu organu kontroli czy jednostki kontrolującej oraz oznaczenie wymagane zgodnie z przepisami rozporządzeń w sprawie etykietowania środków spożywczych zgodnie z ustawodawstwem wspólnotowym;"
26) w art. 10 ust. 3 lit. a) wyrazy "art. 5, 6 i 7" zastępuje się wyrazami "art. 5 i 6".
27) w art. 10 ust. 5, 6 i 7 zastępuje się następującymi ustępami:
"Ogólne środki przymusu
Artykuł 10a
1.
W przypadku gdy Państwo Członkowskie stwierdzi nieprawidłowości lub naruszenia związane ze stosowaniem tego rozporządzenia do produktu pochodzącego z innego Państwa Członkowskiego i noszącego oznaczenia określone w art. 2 i/lub załączniku V, powiadamia o tym Komisję i Państwo Członkowskie, które wyznaczyło organ kontroli lub zatwierdziło jednostkę kontrolującą.
2.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie środki i działania w celu zapobieżenia możliwości oszukańczego używania oznaczenia określonego w art. 2 i/lub załączniku V." ;
28) w art. 11 ust. 3 lit. a) wyrazy "organów kontroli" zastępuje się wyrazami "jednostki kontrolującej i/lub organu kontroli";
29) w art. 11 ust. 6 lit. a) datę "31 lipca 1995 r." zastępuje się datą "31 grudnia 2002 r.";
30) w art. 11 ust. 6 lit. a) zdanie ostatnie otrzymuje brzmienie:
"Termin upływa licząc od daty decyzji o włączeniu państwa trzeciego do wykazu określonego w ust. 1 lit. a), chyba że dotyczy to produktu, który został wyprodukowany w regionie niewyszczególnionym w decyzji określonej w ust. 1 lit. a) i nie został przebadany w ramach wniosku przedłożonego przez państwo trzecie, i tylko wówczas, gdy to państwo zgodziło się na dalsze stosowanie ustaleń wydawania zezwoleń, sformułowanych w niniejszym ustępie";
31) w art. 11 dodaje się ustęp w brzmieniu:
"7.
Na wniosek Państwa Członkowskiego Komisja może, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 14, zatwierdzić jednostkę kontrolującą państwa trzeciego, uprzednio ocenianą przez dane Państwo Członkowskie, oraz zamieścić ją w wykazie określonym w ust. 1 lit. a).
Komisja przesyła wniosek do zainteresowanego państwa trzeciego";
32) w art. 13 przed tiret pierwsze dodaje się tiret w brzmieniu:
"— szczegółowe przepisy stosowania niniejszego rozporządzenia;";
33) w art. 13 tiret ostatnie otrzymuje brzmienie:
"— zmiany w załączniku V w celu określenia logo Wspólnoty, które ma towarzyszyć oznaczeniu zamieszczonemu na produktach, objętych procedurą kontrolną lub je zastąpi."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1948/95
z dnia 7 sierpnia 1995 r.
ustanawiające szczególne środki stosowania rozporządzenia (WE) nr 974/95 w sektorze oliwy z oliwek
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3290/94 z dnia 22 grudnia 1994 r. w sprawie dostosowań i przejściowych uzgodnień wymaganych w sektorze rolnym w celu wprowadzenia w życie porozumień zawartych w ramach wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej [1], w szczególności jego art. 3 ust. 1,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 136/66/EWG z dnia 22 września 1966 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów [2], ostatnio zmienione Aktem Przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji i rozporządzeniem (WE) nr 3290/94,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1650/86 z dnia 26 maja 1986 r. w sprawie refundacji wywozowych i wywozowych opłat wyrównawczych do oliwy z oliwek [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (WE) nr 974/95 z dnia 28 kwietnia 1995 r. w sprawie niektórych środków przejściowych wymaganych do wprowadzenia w życie Porozumienia Rundy Urugwajskiej [4] ustanawia zasady zapewniające harmonijne przejście między systemem obowiązującym przed wejściem w życie wymienionego wyżej Porozumienia i systemem istniejącym od tej daty, w szczególności w odniesieniu do wydawania pozwoleń na wywóz na ilości odpowiadające ilościom rozdysponowywanym w omawianym okresie;
w celu zapewnienia zgodności z tymi zasadami dotyczącymi ilości w sektorze oliwy z oliwek wydawanie czasowych pozwoleń na wywóz powinno zostać ograniczone do ilości przeznaczonych w ramach stałego zaproszenia do składania ofert ogłoszonego przez rozporządzenie Komisji (WE) nr 2517/94 [5];
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Olejów i Tłuszczów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W sektorze oliwy z oliwek pozwolenia określone w art. 1 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 974/95 (zwanymi dalej "pozwoleniami czasowymi") będą wydawane wyłącznie na ilości produktów przyznane na podstawie stałego zaproszenia do przetargu ogłoszonego rozporządzeniem (WE) nr 2517/94.
Artykuł 2
1.
Zainteresowane strony składają oferty od dnia 1 września 1995 r. ze wskazaniem w nich, czy stanowią one równocześnie wniosek o pozwolenie czasowe.
2. Komunikat o przetargu określonym w art. 5 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 2517/94 powinien wyraźnie określać, które jego części odnoszą się do wniosków o pozwolenia czasowe.
Artykuł 3
Jeżeli udzielenie zamówienia uczestnikom przetargu, których oferty zawierają wniosek o pozwolenie czasowe i dotyczą kwoty równej lub mniejszej niż maksymalna refundacja wywozowa, ustalona zgodnie z art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2517/94, spowodowałoby przekroczenie limitu ilościowego określonego w art. 1 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 974/95, w odniesieniu do tych ofert ustala się ilości maksymalne zgodnie z art. 6 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2517/94 i zamówienia udziela się zgodnie z art. 7 tego rozporządzenia.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1949/95
z dnia 7 sierpnia 1995 r.
zmieniające rozporządzenie Komisji (WE) nr 97/95 z dnia 17 stycznia 1995 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w zakresie ceny minimalnej i płatności wyrównawczej wypłacanej producentom ziemniaków oraz rozporządzenia Rady (WE) nr 1868/94 ustanawiającego system kwot na produkcję skrobi ziemniaczanej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1766/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1863/95 [2], w szczególności jego art. 8 ust. 5,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1868/94 z dnia 27 lipca 1994 r. ustanawiające system kwot na produkcję skrobi ziemniaczanej [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1863/95, w szczególności jego art. 8,
a także mając na uwadze, co następuje: rozporządzenie Komisji (WE) nr 1664/95 [4] zmienia rozporządzenia w sektorze zbóż, nasion oleistych i roślin o wysokiej zawartości białka, ustalające przed dniem 1 lutego 1995 r. niektóre ceny i kwoty, których wartości w ecu zostały dostosowane z powodu zniesienia czynnika korygującego w rolniczych kursach wymiany, w szczególności cenę minimalną określoną w art. 8 ust. 1 tiret trzecie rozporządzenia (EWG) nr 1766/92, płatność wyrównawczą określoną w art. 8 ust. 2 tiret trzecie tego rozporządzenia i kwotę premii określoną w art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1868/94;
załącznik II rozporządzenia Komisji (WE) nr 97/95 [5] określa ceny minimalne, płatności wyrównawcze oraz premie odpowiadające odwodnionej masie 5050 g ziemniaków na podstawie ich zawartości skrobi; załącznik należy zmienić jako wynik zmian wprowadzonych rozporządzeniem (WE) nr 1664/95;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią zainteresowanych Komitetów Zarządzających,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik II rozporządzenia (WE) 97/95 niniejszym zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1961/95
z dnia 9 sierpnia 1995 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 3175/94 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania szczególnych uzgodnień dotyczących dostaw produktów zbożowych na mniejsze wyspy Morza Egejskiego i ustanawiające prognozę bilansu dostaw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2019/93 z dnia 19 lipca 1993 r. wprowadzające szczególne środki dla mniejszych wysp Morza Egejskiego dotyczące niektórych produktów rolnych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1363/95 [2], w szczególności jego art. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2958/93 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1802/95 [4], ustanawia wspólne szczegółowe zasady w celu wykonania szczególnych uzgodnień dotyczących dostaw niektórych produktów rolnych na mniejsze wyspy Morza Egejskiego;
w celu uwzględnienia praktyki handlowej właściwej dla sektora zbóż rozporządzenie Komisji (WE) nr 3175/94 [5] ustanawia szczegółowe zasady, uzupełniające lub uchylające przepisy rozporządzenia (EWG) nr 2958/93; dla osiągnięcia celu uzgodnień dotyczących dostaw ustanowionych w rozporządzeniu (EWG) nr 2019/93, szczególnie aby złagodzić gorszą sytuację mniejszych wysp Morza Egejskiego, nie zakłócając rozwoju produkcji lokalnej, 12000 ton jęczmienia wyprodukowanego na wyspie Limnos powinno być dopuszczone do kwalifikowania się do tych uzgodnień, pod warunkiem że ilość jęczmienia przewyższa szczególne potrzeby tej wyspy; należy ustanowić jednolitą stawkę pomocy, jaką należy przyznać do dostaw tego produktu z wyspy Limnos na mniejsze wyspy Morza Egejskiego;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 3175/94 wprowadza się następujące zmiany:
1) Dodaje się art. 2a w brzmieniu:
"Artykuł 2a
1. Jednolita stawka pomocy w wysokości 15 ECU za tonę ustalona w art. 1 ust. 1 tiret pierwsze rozporządzenia (EWG) nr 2958/93 jest przyznawana dla ilości 12000 ton rocznie dostaw jęczmienia zebranego na wyspie Limnos na inne mniejsze wyspy Morza Egejskiego.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1963/95
z dnia 9 sierpnia 1995 r.
zmieniające rozporządzenie Komisji (WE) nr 1839/95 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania kontyngentów taryfowych w zakresie przywozu kukurydzy i sorgo do Hiszpanii oraz przywozu kukurydzy do Portugalii
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1766/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1863/95 [2], w szczególności jego art. 12 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (WE) nr 1839/95 z dnia 26 lipca 1995 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania kontyngentów taryfowych w zakresie przywozu kukurydzy i sorgo do Hiszpanii oraz przywozu kukurydzy do Portugalii [3] zawiera przepisy regulujące zarządzanie tymi przywozami; rozporządzenie to nie ustala jednak dostosowania obniżki należności w przywozie, przyznawanej w ramach procedury przetargowej w zależności od miesiąca, w którym następuje przywóz; w przypadku kukurydzy i sorgo cena interwencyjna jest dostosowywana między listopadem a majem, biorąc pod uwagę miesięczne wzrosty, a w dniu 1 października, biorąc pod uwagę nowo zebrane plony; w celu uniknięcia zakłóceń na rynku rozporządzenie (WE) nr 1839/95 powinno zostać zmienione tak, aby wprowadzić dostosowywanie obniżki należności odpowiednio do dostosowywania ceny interwencyjnej;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 9 na końcu ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1839/95 dodaje się, co następuje:
"Jednakże w przypadku przywozu dokonanego po zakończeniu miesiąca, w którym wydano pozwolenie na przywóz, jeżeli miesiąc wydania pozwolenia przypada między październikiem a majem włącznie, kwota przyznanej obniżki jest zwiększona o kwotę odpowiadającą różnicy między ceną interwencyjną obowiązującą w miesiącu, w którym wydano pozwolenie, plus 55 % a ceną obowiązującą w miesiącu, w którym przyjęto zaświadczenie o dopuszczeniu do swobodnego obrotu, plus ten sam procent.
W przypadku pozwoleń wydanych przed dniem 1 października a wykorzystywanych po tym dniu kwota przyznanej obniżki jest pomniejszona o kwotę wyliczoną w ten sam sposób."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1993/95
z dnia 16 sierpnia 1995 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 344/91 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1186/90 rozszerzającego zakres wspólnotowej skali klasyfikacji tusz wołowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1186/90 z dnia 7 maja 1990 r. rozszerzające zakres wspólnotowej skali klasyfikacji tusz wołowych [1], w szczególności jego art. 2, a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 344/91 z dnia 13 lutego 1991 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1186/90 rozszerzającego zakres wspólnotowej skali klasyfikacji tusz wołowych [2], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 2191/93 [3], ustanawia szczegółowe zasady dotyczące dokonywania i kontroli klasyfikacji; aby utrzymać na zadowalającym poziomie wyniki pracy klasyfikatorów regularnie działających w rzeźniach, należy dokonywać okresowych przeglądów ich pracy za pomocą indywidualnych kwartalnych testów; w świetle dotychczasowych doświadczeń wydaje się konieczne, aby kontrole na miejscu obejmowały nie tylko klasyfikację i identyfikowanie większej liczby tusz, ale także i ich obróbkę poubojową; ponadto aby uzyskać większą wydajność, wyniki indywidualnych testów, jak również kontroli przewidzianych w wyżej wymienionym artykule, powinny być przedmiotem sprawozdań przechowywanych przez krajowe organy kontroli;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia (EWG) nr 344/91 otrzymują brzmienie:
"1.
Państwa Członkowskie zapewniają dokonywanie klasyfikacji przez wykwalifikowanych fachowców, posiadających odpowiednie licencje.
Licencja może zostać zastąpiona przez zaświadczenie wydane przez Państwo Członkowskie, jeśli zaświadczenie takie odpowiada uznaniu kwalifikacji.
Praca klasyfikatorów, regularnie działających w zatwierdzonych zakładach dokonujących uboju ponad 75 sztuk dorosłego bydła tygodniowo średniorocznie, będzie monitorowana regularnie za pomocą niezapowiedzianych indywidualnych testów przeprowadzanych na 40 tuszach.
Jednakże, w przypadku gdy w zatwierdzonym zakładzie regularnie pracuje tylko jeden klasyfikator oraz gdy w zakładzie znajduje się w czasie kontroli mniej niż 40 tusz, test należy przeprowadzić na dostępnych tuszach, pod warunkiem, że ich ilość wynosi, co najmniej 25.
Test przeprowadzony jest przez organ niezależny od danej rzeźni oraz od instytucji odpowiedzialnej za klasyfikacje i zostaje zaliczony do kontroli wymaganych na podstawie ust. 2.
Jednakże nie stosuje się wymogu niezależności instytucji odpowiedzialnej za klasyfikacje w wypadku przeprowadzania takiej kontroli bezpośrednio przez właściwy organ.
2.
W zakładach objętych art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1186/90, przeprowadzanie klasyfikacji i identyfikacji kontrolowane jest na miejscu, bez wcześniejszego uprzedzenia przez organ, który jest niezależny od rzeźni.
Kontrole należy przeprowadzać co najmniej dwa razy na trzy miesiące we wszystkich zatwierdzonych zakładach dokonujących klasyfikacji tusz i muszą obejmować przynajmniej tą samą liczbę tusz, wybranych losowo, która jest określona w ust. 1 akapit drugi. Jednakże w przypadku zatwierdzonych zakładów, określonych w art. 2 ust. 2 tiret pierwsze, oraz w przypadku zatwierdzonych zakładów, w których regularnie pracuje jeden klasyfikator, częstotliwość kontroli może zostać zmniejszona tylko do jednej na trzy miesiące.
W przypadku gdy organ odpowiedzialny za kontrole jest tożsamy z organem odpowiedzialnym za klasyfikację i identyfikację tusz lub, gdy nie podlega on władzy podmiotu publicznego, kontrole, przewidziane w poprzednim akapicie, muszą zostać przeprowadzone pod bezpośrednim nadzorem podmiotu publicznego na takich samych warunkach, przynajmniej raz w roku.
Podmiot publiczny regularnie informuje o wynikach kontroli organ odpowiedzialny za kontrole.
W przypadkach wykazania przez kontrole znacznej liczby klasyfikacji lub identyfikacji nieprawidłowych i niezgodnych z przepisami:
a) należy zwiększyć liczbę kontrolowanych tusz oraz częstotliwość kontroli na miejscu; oraz
b) można wycofać licencję, określoną w ustępie poprzednim.
Sprawozdania z kontroli przeprowadzonych na mocy niniejszego artykułu są sporządzane oraz przechowywane przez krajowe organy kontrolne.
Sprawozdania te zawierają w szczególności liczbę tusz poddanych kontroli oraz liczbę tusz nieprawidłowo zakwalifikowanych lub zidentyfikowanych.
W sprawozdaniach podaje się również wszystkie szczegóły dotyczące stosowanego rodzaju obróbki poubojowej oraz, tam gdzie jest to właściwe, jego zgodności z regułami wspólnotowymi."
Artykuł 2
Państwa Członkowskie przyjmują wszelkie inne środki niezbędne do stosowania niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2027/95
z dnia 15 czerwca 1995 r.
ustanawiające system zarządzania nakładem połowowym odnoszący się do niektórych obszarów i zasobów połowowych Wspólnoty
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3760/92 z dnia 20 grudnia 1992 r. ustanawiające wspólnotowy systemu rybołówstwa i akwakultury [1], w szczególności jego art. 8 ust. 4,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Rady (WE) nr 685/95 z dnia 27 marca 1995 r. w sprawie zarządzania nakładem połowowym, odnoszącego się do niektórych obszarów i zasobów połowowych Wspólnoty [2] ustanawia kryteria i procedury dla wprowadzenia systemu zarządzania nakładem połowowym w rejonach ICES Vb, VI, VII, VIII, IX i X oraz na obszarach CECAF 34.1.1, 34.1.2 i 34.2.0;
na podstawie art. 5 niniejszego rozporządzenia Państwa Członkowskie przedłożyły Komisji wykazy nazw statków w ramach każdego rodzaju rybołówstwa, oszacowanie dotyczące koniecznego nakładu połowowego dla każdego rodzaju rybołówstwa oraz, w odpowiednich przypadkach, szczegóły proponowanych uzgodnień dotyczących regulacji nakładu połowowego;
na podstawie informacji przedłożonych przez Państwa Członkowskie i zgodnie z kryteriami ustanowionymi w wyżej wymienionym rozporządzeniu muszą zostać ustalone, zgodnie z przepisami zawartymi w art. 3 ust. 1 niniejszego rozporządzenia, maksymalny nakład połowowy w stosunku do każdego Państwa Członkowskiego i każdego rodzaju rybołówstwa w celu zapobieżenia jakimkolwiek wzrostom bieżącego całkowitego nakładu połowowego na danych obszarach;
Państwa Członkowskie bandery są odpowiedzialne za zarządzanie nakładem połowowym oraz do celów kontrolowania nakładu połowowego powinny uwzględniać wpływ wymiany kwoty na nakład połowowy;
należy umożliwić Komisji ustanowienie, na wniosek Państwa Członkowskiego, środków wykonawczych przewidzianych w art. 6 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 685/95;
należy umożliwić Komisji skontrolowanie maksymalnego nakładu połowowego Państwa Członkowskiego na jego wniosek, zgodnie z warunkami ustanowionymi w rozporządzeniu (WE) nr 685/95;
skuteczność środków zarządzania nakładem połowowym dla każdego rodzaju rybołówstwa zależy od środków inspekcji i kontroli określonych we właściwych przepisach wspólnej polityki rybołówstwa, w szczególności tych środków, które przewidziane są w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiającym system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa [3],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie wprowadza system zarządzania nakładem połowowym w rejonach ICES Vb, VI, VII, VIII, IX i X oraz na obszarach CECAF 34.1.1, 34.1.2 i 34.2.0.
Artykuł 2
Maksymalny roczny nakład połowowy w stosunku do każdego Państwa Członkowskiego oraz każdego rodzaju rybołówstwa określony jest w Załączniku.
Artykuł 3
1. Maksymalny nakład połowowy określony w art. 2 pozostaje bez uszczerbku dla wymiany kwoty przeprowadzanej na podstawie art. 9 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3760/92 oraz dla przeniesień i/lub zmniejszeń przeprowadzanych na podstawie art. 21 ust. 4, art. 23 ust. 1 i art. 32 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2847/93.
2.
Jeśli Państwa Członkowskie postanowią dokonać wymiany całości lub części przyznanych im możliwości połowowych, powiadamiają Komisję nie tylko o wymianie, lecz również o związanym z wymianą nakładzie połowowym, zgodnie z poczynionymi ustaleniami.
W przypadku przeniesień lub zmniejszeń kwot Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o nakładzie połowowym odpowiadającym tym przeniesieniom i/lub zmniejszeniom.
3.
Dane Państwa Członkowskie dostosowują maksymalny poziom swojego nakładu połowowego odpowiadający:
a) wymianom kwoty; oraz
b) przeniesieniom i/lub zmniejszeniom.
Artykuł 4
Na wniosek Państwa Członkowskiego, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 18 rozporządzenia (EWG) nr 3760/92, Komisja:
- może określić środki wykonawcze, określone w art. 6 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 685/95,
- podejmuje właściwe środki umożliwiające danemu Państwu Członkowskiemu prowadzenie połowu przyznanych mu kwot ryb, zgodnie z art. 6 ust. 2 akapit trzeci rozporządzenia (WE) nr 685/95.
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2125/95
z dnia 6 września 1995 r.
otwierające i ustalające zarządzanie kontyngentami taryfowymi na grzyby zakonserwowane z rodzaju Agaricus
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 426/86 z dnia 24 lutego 1986 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku przetworów owocowych i warzywnych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1032/95 [2], w szczególności jego art. 12 ust. 1,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3290/94 z dnia 22 grudnia 1994 r. w sprawie dostosowań i środków przejściowych niezbędnych w sektorze rolnym w celu wdrożenia porozumień zawartych w ramach wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej [3], w szczególności jego art. 3,
a także mając na uwadze, co następuje: na mocy Porozumienia w sprawie rolnictwa, zawartego podczas Rundy Urugwajskiej o wielostronnych negocjacjach handlowych, Wspólnota zobowiązała się do otwarcia od dnia 1 lipca 1995 r., na określonych warunkach, kontyngentów taryfowych Wspólnoty na grzyby zakonserwowane z rodzaju Agaricus, objęte kodami CN 07119040, 20031020 i 20031030; w związku z tym otwarcie tych kontyngentów oraz ustanowienie warunków ich stosowania należy przeprowadzić w sposób zapewniający możliwie jak najbardziej harmonijne przejście z systemu, którego ważność wygasa w dniu 30 czerwca 1995 r., do systemu, który będzie stosowany od dnia 1 lipca 1995 r.; w tym celu należy przenieść szczegółowe przepisy dotyczące stosowania starego systemu, a także zachować tradycyjne terminarze przywozowe;
pozwolenia na przywóz wydawane od dnia 1 stycznia do dnia 30 czerwca 1995 r. na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 3107/94 [4], zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1032/95 [5], obejmowały całą ilość dostępną dla Chin, 10056 ton dla Polski, 137 ton dla Bułgarii i 551 ton dla wszystkich pozostałych krajów dostawców; pozwolenia dla Rumunii nie zostały wydane; w związku z tym należy otworzyć kontyngenty na okres od dnia 1 lipca do dnia 31 grudnia 1995 r., odpowiadające bilansom dostępnym wymienionym powyżej krajom lub grupom krajów;
ilości przewidziane do przywozu należy przyznać krajom dostawców, uwzględniając jednocześnie tradycyjne struktury handlowe, nowych dostawców oraz preferencje przewidziane Układami Europejskimi z Bułgarią [6], Polską [7] i Rumunią [8];
należy ustanowić przepisy umożliwiające dokonanie oceny przydzielenia w danym roku, na podstawie danych dostępnych po upływie pierwszych sześciu miesięcy wykorzystania; w przypadku niewyczerpania całej ilości należy ustalić rezerwę, która zapobiegnie przerwom w handlu z krajem dostawcy;
należy ustanowić szczegółowe ustalenia, aby zapewnić, że nadwyżki ilościowe kontyngentów taryfowych podlegały pełnym opłatom celnym przewidzianym we Wspólnej Taryfie Celnej; ustalenia takie muszą być związane z wydawaniem pozwoleń na koniec okresu, w którym dokonuje się sprawdzenia ilości oraz w którym Państwa Członkowskie dokonują niezbędnych powiadomień; przepisy te stanowią uzupełnienie albo odstępstwo od przepisów rozporządzenia Komisji (WE) nr 1921/95 z dnia 3 sierpnia 1995 r., ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na przywóz przetworów owocowych i warzywnych oraz uchylającego rozporządzenia (EWG) nr 2405/89 i (EWG) nr 3518/86 [9] oraz rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3719/88 z dnia 16 listopada 1988 r. ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na przywóz i na wywóz oraz świadectw o wcześniejszym wyznaczeniu refundacji dla produktów rolnych [10], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1199/95 [11];
należy wprowadzić rozróżnienie między importerami tradycyjnymi a importerami nowymi, a także należy ustanowić określone kryteria odnoszące się do statusu wnioskodawców i wykorzystania przydzielonych pozwoleń; ostatecznie należy zapewnić, aby ilości dla każdej kategorii importerów zostały przydzielone w sposób sprawiedliwy;
stosowne jest ustalanie od tej pory przydziału dla importerów tradycyjnych na podstawie przywożonych ilości, a nie wydawanych pozwoleń; niemniej jednak z przyczyn administracyjnych należy ustanowić przepisy o zachowaniu okresu przejściowego przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 3107/94;
w celu zapewnienia właściwego wykorzystania kontyngentów należy ustanowić przepisy dotyczące regularnego powiadamiania przez Państwa Członkowskie o ilościach, w odniesieniu do których pozwolenia nie zostały wykorzystane;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Przetworów Owocowych i Warzywnych oraz Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Otwiera się kontyngenty taryfowe wykazane w załączniku I na grzyby zakonserwowane z rodzaju Agaricus, objęte kodami CN 07119040, 20031020 i 20031030, na warunkach ustanowionych niniejszym rozporządzeniem.
Stosowana stawka celna wynosi 12 % ad valorem dla produktów objętych kodem CN 07119040 oraz 23 % w przypadku produktów objętych kodami CN 20031020 i 20031030.
Niemniej jednak w przypadku Bułgarii, Polski i Rumunii cło wynosi 8,4 % w odniesieniu do produktów objętych wszystkimi trzema kodami.
Artykuł 2
1.
Cały przywóz stanowiący część kontyngentów, określoną w art. 1, będzie uwarunkowany przedłożeniem pozwolenia na przywóz, wydanego zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
2.
Kontyngenty na okres od dnia 1 lipca do dnia 31 grudnia 1995 r. przydziela się poszczególnym krajom dostawców zgodnie z załącznikiem I kolumna I, natomiast na każdy kolejny rok kalendarzowy przydzielane są stosownie do wykazu przedstawionego w załączniku I kolumna II, z wyjątkiem części kontyngentów stanowiącej rezerwę.
3.
Przydział może podlegać dostosowaniom na podstawie informacji na temat ilości, dla których zostały wydane pozwolenia na dzień 30 czerwca.
Artykuł 3
1. Z zastrzeżeniem przepisów niniejszego rozporządzenia ma zastosowanie rozporządzenie (WE) nr 1921/95, z wyjątkiem jego art. 5 ust. 2.
2. Pozwolenia na przywóz zachowują swoją ważność przez okres sześciu miesięcy od faktycznej daty ich wydania w rozumieniu art. 21 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3719/88, lecz nie są ważne po 31 grudnia danego roku.
Artykuł 4
1.
Zarówno ilości przydzielone dla Chin, jak i te przydzielone zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia innym krajom oprócz Chin podlegają następującemu podziałowi:
a) 85 % dla importerów tradycyjnych.
"Importerzy tradycyjni" oznaczają importerów, którzy otrzymali pozwolenia na przywóz na mocy rozporządzenia Rady (EWG) nr 1796/81 [12] lub niniejszego rozporządzenia, na każdy rok w czasie ostatnich trzech lat kalendarzowych oraz którzy przywozili produkty określone w art. 1 przez dwa lata z trzech ostatnich lat kalendarzowych.
Pierwszego warunku odnoszącego się do uzyskania pozwoleń na przywóz nie stosuje się do dnia 1 stycznia 1998 r. w stosunku do importerów, którzy są obywatelami Austrii, Finlandii lub Szwecji;
b) 15 % dla nowych importerów.
"Nowi importerzy" oznaczają importerów nieokreślonych w lit. a), będących podmiotami gospodarczymi, osobami fizycznymi lub prawnymi, pojedynczymi osobami lub grupami zajmującymi się handlem co najmniej przez rok.
Spełnienie niniejszego warunku poświadczane jest wpisem w rejestrze handlowym Państwa Członkowskiego albo jakimkolwiek innym dowodem uznanym w danym Państwie Członkowskim.
W przypadku gdy importer omawianej kategorii uzyskał pozwolenie na przywóz na mocy rozporządzenia (EWG) nr 1796/81 lub zgodnie z niniejszym rozporządzeniem w poprzednich latach kalendarzowych, musi on przedstawić dowód wprowadzenia do swobodnego obrotu, na własny rachunek, co najmniej 50 % przydzielonych mu ilości.
2.
Importerzy określeni w ust. 1 dołączają do swojego wniosku informację umożliwiającą właściwym władzom krajowym sprawdzenie, czy spełnione zostały warunki ust. 1 lit. a) lub b).
3.
Wszelkie ilości pozostające do wykorzystania w dniu 15 października zostają sprawiedliwie przydzielone między obie kategorie importerów.
Artykuł 5
1.
Wnioski o udzielenie pozwolenia, składane przez importerów tradycyjnych, określonych w art. 4 ust. 1 lit. a), nie muszą nawiązywać, w żadnym sześciomiesięcznym okresie, do ilości przekraczającej 60 % średnich rocznych ilości przywozowych, zrealizowanych w ciągu trzech poprzednich lat, z wyjątkiem lat 1992, 1993 i 1994 w przypadku importerów ze Wspólnoty na dzień 31 grudnia 1994 r., kiedy wymagane jest odniesienie do ilości objętych wydanymi w ciągu roku pozwoleniami na przywóz.
2.
Wnioski o udzielenie pozwolenia, składane przez nowych importerów, określonych w art. 4 ust. 1 lit. b), nie muszą nawiązywać, w żadnym sześciomiesięcznym okresie i w przypadku żadnej z dwóch grup krajów wyszczególnionych w tym artykule, do ilości przekraczających 8 % ilości przydzielonych obu wyszczególnionym grupom krajów, na mocy art. 4 ust. 1 lit. b).
Artykuł 6
1. Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o ilościach, o jakie ubiegają się z tytułu kontyngentów określonych w art. 1, zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1921/95, wyszczególniając oddzielnie ilości, o które ubiegają się odpowiednio na mocy art. 4 ust. 1 lit. a) oraz b).
2.
Pozwolenia na przywóz są wydawane piątego dnia roboczego po złożeniu wniosków, pod warunkiem że Komisja nie podejmie w tym czasie żadnych szczególnych środków.
3.
Jeżeli ilości określone we wniosku przekraczają ilości dostępne dla kraju dostawcy, Komisja przydziela ilości przekraczające ustalone normy z rezerwy, wspomnianej w art. 2 ust. 2.
4.
Jeżeli po dokonaniu przydziału z rezerwy ilości określone we wniosku przekraczają dostępną ilość, Komisja ustala zryczałtowaną obniżkę procentową dla danych wniosków oraz zawiesza wydawanie pozwolenia w odniesieniu do późniejszych wniosków.
Artykuł 7
Komisja regularnie informuje Państwa Członkowskie o stopniu wykorzystania kontyngentów oraz, we właściwym czasie, o ich wyczerpaniu.
Artykuł 8
Natychmiast po otrzymaniu wiadomości Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o ilościach, w odniesieniu do których pozwolenia na przywóz zostały wydane, lecz niewykorzystane.
Artykuł 9
1. Przepisy art. 33 ust. 5 rozporządzenia (EWG) nr 3719/88 stosuje się.
2. W przypadku ilości przywożonych w ramach tolerancji określonej w art. 8 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 3719/88 należność przywozowa przewidziana we Wspólnej Taryfie Celnej (WTC) jest pobierana w całości.
Artykuł 10
1.
Wprowadzenie grzybów pochodzących z Chin do swobodnego obrotu podlega przepisom art. 55-65 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 [13].
W razie zagubienia oryginału, nie naruszając przepisów art. 57 ust. 2 wymienionego wyżej rozporządzenia, właściwe władze mogą przyjąć kopię świadectwa pochodzenia.
2.
Właściwe władze wydające świadectwa pochodzenia i duplikaty są wyszczególnione w załączniku II.
3.
Produkty pochodzące z Bułgarii, Polski i Rumunii zostają dopuszczone do swobodnego obrotu we Wspólnocie po przedstawieniu świadectwa EUR 1, wydanego przez władze tych państw zgodnie z Protokołem 4 Układów Europejskich.
Artykuł 11
1.
W pozycji 24 pozwolenia na przywóz umieszcza się następujący zapis w jednym z urzędowych języków Unii Europejskiej:
- ,
- ,
- ,
- ,
- ,
- ,
- ,
- ,
- ,
- ,
- .
2.
Jeżeli krajem pochodzenia jest Bułgaria, Polska lub Rumunia, w pozycji 24 pozwolenia na przywóz umieszcza się następujący zapis w jednym z urzędowych języków Unii Europejskiej:
- ,
- ,
- ,
- ,
- ,
- ,
- ,
- ,
- ,
- ,
- .
po którym następuje nazwa danego kraju oraz wyrażenie:
- ,
- ,
- ,
- ,
- ,
- ,
- ,
- ,
- ,
- ,
- .
Artykuł 12
1.
Posiadacz pozwolenia na przywóz może wnioskować o zmianę kodu CN, dla którego pozwolenie zostało wydane, pod warunkiem że:
a) nowy kod CN, o który ubiega się wnioskodawca, jest jednym z kodów wymienionych w art. 1;
b) wniosek zostanie złożony organowi, który wydał oryginalne pozwolenie, oraz zostanie do niego dołączony oryginał i wszelkie wydane wypisy.
2.
Organ, który wydał oryginalne pozwolenie, zatrzymuje je i wszelkie wypisy oraz wydaje pozwolenie zastępcze oraz, w odpowiednim przypadku, jeden bądź więcej wypisów z pozwolenia zastępczego.
3.
Pozwolenie zastępcze oraz, gdzie stosowne, wypis lub wypisy z niego sporządzone:
- są wydawane w ilości nieprzekraczającej maksymalnej ilości dostępnej zgodnie z zastąpionym dokumentem,
- pozycja 20 zawiera numer i datę zastąpionego dokumentu,
- pozycje 13, 14 i 15 zawierają informacje dotyczące określonego nowego produktu,
- pozycja 16 zawiera nowy kod CN,
- pozostałe pozycje zawierają te same informacje, co w zastąpionym dokumencie, w szczególności taką samą datę ważności.
4.
Państwa Członkowskie niezwłocznie informują Komisję o wszelkich zmianach kodu CN na wydawanych przez nie pozwoleniach na przywóz.
Artykuł 13
Niniejszym rozporządzenie (WE) nr 3107/94 traci moc.
Kwota, jaka będzie pobierana od przywozu od dnia 1 lipca 1995 r. na podstawie oraz w trakcie okresu obowiązywania pozwoleń wolnych od dodatkowych opłat, wydanych zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 3107/94, jest cłem ad valorem, wykazanym w art. 1.
Artykuł 14
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2135/95
z dnia 7 września 1995 r.
ustanawiające przepisy wykonawcze dla przyznawania refundacji wywozowych w sektorze cukru
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1785/81 z dnia 30 czerwca 1981 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1101/95 [2], w szczególności jego art. 17 ust. 15,
a także mając na uwadze, co następuje: Porozumienie w sprawie rolnictwa zawarte podczas wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, zwane dalej "Porozumieniem", wymaga w szczególności przyjęcia przepisów mających zastosowanie do wywozu cukru; tytuł II (Handel z państwami trzecimi) zasadniczego rozporządzenia (EWG) nr 1785/81 został zrewidowany w wyniku Porozumienia rozporządzeniem Rady (WE) nr 3290/94 [3]; w związku z tym należy również dokonać zmian szczegółowych zasad stosowania przyznawania refundacji wywozowych do cukru ustanowionych rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 394/70 [4], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 2529/94 [5] oraz (EWG) nr 1469/77 [6], ostatnio zmienionym rozporządzeniem (EWG) nr 1714/88 [7], oraz uchylić rozporządzenia przy jednoczesnym przeniesieniu przepisów dotyczących stosowania systemu refundacji;
cukier krystaliczny, produkowany z cukru białego lub rafinowanego cukru surowego, wykazuje w wielu przypadkach stopień polaryzacji niższy od 99,5 %; uwzględniając wysoki stopień czystości używanego surowca, refundacja do cukru krystalicznego powinna być możliwie jak najbardziej zbliżona do refundacji do cukru białego; należy ustanowić ścisłą definicję cukru krystalicznego;
ceny interwencyjne dla cukru białego i cukru surowego są ustalane bez uwzględnienia opłaty za składowanie przewidzianej w art. 8 rozporządzenia (EWG) nr 1785/81; jednakże należy uwzględnić wpływ tej opłaty na ceny cukru i odpowiednio ustalić refundacje wywozowe;
w celu zapewnienia równego traktowania wszystkich zainteresowanych stron we Wspólnocie, powinna zostać ustanowiona standardowa metoda ustalania zawartości sacharozy w niektórych produktach; należy ustanowić szczególne przepisy obejmujące przypadki, w których metoda ta nie pozwoli na ustalenie całkowitej zawartości sacharozy;
w przypadku syropów o stosukowo niskim stopniu czystości zawartość sacharozy powinna być ustalana według stawki ryczałtowej na podstawie zawartości cukru ekstraktywnego;
wywóz cukru białego do państw trzecich jest coraz częściej poprzedzony składowaniem cukru luzem w magazynach lub silosach portowych, a następnie pakowanie w worki odbywa się w ostatniej chwili, gdy statek jest gotowy do załadunku, lub na samym statku; w konsekwencji takie działania pociągają za sobą wspólne wykorzystanie w danym porcie silosu, w którym składuje się i przez to miesza się cukier pochodzący z różnych przedsiębiorstw cukrowniczych; jak stanowią obecnie obowiązujące przepisy, w celu zakwalifikowania do wypłacania z góry refundacji, z uwagi na to, że cukier musi być składowany w warunkach umożliwiających jego fizyczną identyfikację, mieszanie go z innym cukrem nie jest dozwolone; sytuacja ta uniemożliwia zakwalifikowanie znacznej części cukru wspólnotowego wywożonego do państw trzecich do wypłacenia z góry refundacji wywozowych;
ponadto specyficzne właściwości cukru białego, mianowicie jego wysoki stopień jednorodności technicznej i handlowej, umożliwiają złagodzenie ograniczeń w przepisach w stosunku do tego produktu, zapewniając, że produkt jest faktycznie wywożony po wypłaceniu refundacji; uwzględniając te okoliczności, należy, przy zachowaniu niektórych warunków (w szczególności dotyczących kontroli), dopuścić mieszanie cukru białego pochodzącego z różnych źródeł, w tym samym miejscu magazynowania, do celów wypłacania z góry refundacji wywozowych, w drodze zmiany odpowiednich przepisów dotyczących sektora cukru;
w związku z przyznawaniem refundacji wywozowych do izoglukozy i syropu inulinowego powinny zostać ustanowione limity w odniesieniu do zawartości fruktozy i wielocukrów w celu zapewnienia, że refundacja przyznawana jest wyłącznie do prawdziwego produktu w stanie nieprzetworzonym; w odniesieniu do syropu inulinowego, kwoty produkcyjne i opłaty produkcyjne ustalane są na takim samym poziomie jak w odniesieniu do cukru i izoglukozy, w drodze zastosowania współczynnika 1,9; w wyniku tego refundacja do syropu inulinowego powinna być ustalana przy użyciu tego współczynnika; refundacja wywozowa do izoglukozy i syropu inulinowego powinna być ustalana każdego miesiąca zgodnie z miesięcznym ustalaniem innych refundacji w sektorze cukru;
z ekonomicznego punktu widzenia pożądane jest, by przewidzieć możliwość dostosowania refundacji, w przypadkach gdy następują zmiany cen interwencyjnych i ceny melasy między momentem ich ustalenia a faktycznym wywozem;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Do celów art. 17 rozporządzenia (EWG) nr 1785/81 "cukier krystaliczny" oznacza cukier, który:
a) zawiera grube kryształy o długości co najmniej 5 mm, otrzymane poprzez chłodzenie i powolną krystalizację roztworu cukru o wystarczającym stężeniu;
oraz
b) zawiera wagowo w stanie suchym 96 % lub więcej sacharozy, ustalonej według metody polarymetrycznej.
Artykuł 2
Do celów art. 17a ust. 2 lit. b) i art. 17c rozporządzenia (EWG) nr 1785/81 refundacja wywozowa ustalana jest z uwzględnieniem opłaty za składowanie, określonej w art. 8 rozporządzenia (EWG) nr 1785/81, która ustalana jest na przedmiotowy rok gospodarczy.
Artykuł 3
1. Refundacja wywozowa na 100 kg produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (EWG) nr 1785/81 jest równa kwocie podstawowej pomnożonej przez zawartość sacharozy ustaloną dla przedmiotowego produktu plus, gdzie stosowne, zawartość innych cukrów obliczonych w ekwiwalencie sacharozy.
2.
Bez uszczerbku dla ust. 3 i 4 zawartość sacharozy plus, gdzie stosowne, zawartość innych cukrów wyrażona jako sacharoza jest całkowitą zawartością cukru, wynikającą z zastosowania metody Lane’a i Eynona (metoda redukcji miedzi) do roztworu inwertowanego według Clergera – Herzfelda.
Zawartość całkowitą cukru ustaloną zgodnie z tą metodą przelicza się na sacharozę przez przemnożenie jej przez współczynnik 0,95.
3.
W przypadku syropów o czystości nie mniejszej niż 85 %, ale mniejszej niż 94,5 %, zawartość sacharozy plus, gdzie stosowne, zawartość innych cukrów wyrażona jako sacharoza ustalana jest według stałej stawki 73 % wagowo w stanie suchym.
Procent czystości syropów oblicza się, dzieląc zawartość całkowitą cukru przez zawartość suchej masy i mnożąc wynik przez sto.
Zawartość całkowitą cukru ustala się według metody określonej w ust. 2, a zawartość suchej masy według metody areometrycznej.
4.
W przypadku karmelu, otrzymanego wyłącznie z cukru niedenaturowanego objętego kodem CN 1701, zawartość sacharozy plus, gdzie stosowne, zawartość innych cukrów wyrażona jako sacharoza ustala się na podstawie zawartości suchej masy.
Zawartość suchej masy ustala się na podstawie gęstości roztworu rozcieńczonego w proporcji wagowej 1:1.
Wynik ustalenia zawartości suchej masy wyraża się jako sacharoza poprzez mnożenie go przez współczynnik 1.
Jednakże na wniosek, uwzględniając karmel określony powyżej, możliwe jest ustalenie rzeczywistej ilości wykorzystanej sacharozy plus, gdzie stosowne, innych cukrów wyrażonych jako sacharoza, jeśli karmel został wyprodukowany na mocy procedury składu celnego lub strefy wolnocłowej, zapewniających równoważne gwarancje.
5.
Kwota podstawowa określona w ust. 1 nie ma zastosowania do syropów o czystości niższej niż 85 %.
Artykuł 4
W przypadku gdy cukier biały, objęty kodem CN 17019910, wyprodukowany z buraka lub trzciny zebranej we Wspólnocie lub z cukru surowego przywożonego do Wspólnoty na mocy porozumień preferencyjnych, jest składowany luzem w ramach składu celnego lub strefy wolnocłowej ustanowionej dla wypłacenia z góry refundacji, zgodnie z definicją określoną w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 565/80 [8], cukier ten, obok czynności przewidzianych w art. 28 ust. 4 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3665/87 [9], może być mieszany w tym samym miejscu składowania z innym cukrem białym, objętym kodem CN 17019910, tego samego pochodzenia jak określono powyżej, o tej samej jakości handlowej oraz równoważnych cechach technicznych.
Artykuł 5
Refundacje wywozowe mogą być przyznane do produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 lit. f) i g) rozporządzenia (EWG) nr 1785/81 wyłącznie w przypadku, gdy produkty:
- zostały otrzymane bezpośrednio poprzez izomeryzację glukozy,
- zawierają wagowo w stanie suchym co najmniej 41 % fruktozy,
oraz
- których całkowita zawartość wagowa w stanie suchym wielocukrów i oligosacharydów, włącznie z zawartością di- i trisacharydów, nie jest większa niż 8,5 %.
Zawartość suchej masy izoglukozy ustala się na podstawie gęstości roztworu rozcieńczonego w proporcji wagowej 1:1 lub, w przypadku produktów o bardzo wysokiej konsystencji, poprzez suszenie.
Refundacja ustalana jest co miesiąc.
Artykuł 6
Refundacje wywozowe mogą być przyznane do produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 lit. h) rozporządzenia (EWG) nr 1785/81 wyłącznie w przypadku, gdy produkty:
- zostały otrzymane bezpośrednio po hydrolizie inuliny lub oligofruktozy,
- zawierają wagowo w stanie suchym co najmniej 80 % fruktozy,
oraz
- których całkowita zawartość wagowa w stanie suchym polisacharydów i oligosacharydów, włącznie z zawartością di- i trisacharydów, nie jest większa niż 8,5 %.
Refundacja wywozowa do produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 lit. h) rozporządzenia (EWG) nr 1785/81 jest równa, na 100 kg suchej masy, refundacji wywozowej ustalonej dla produktu określonego w art. 1 ust. 1 lit. f) tego rozporządzenia pomnożonej przez współczynnik 1,9. Refundacja ustalana jest co miesiąc.
Artykuł 7
Jeśli w okresie między:
- dniem złożenia wniosku o pozwolenie na wywóz w przypadku, gdy refundacja ustalana jest okresowo, lub
- końcowym terminem przedstawiania ofert, w przypadku gdy refundacja ustalana jest w drodze zaproszenia do składania ofert
a dniem wywozu następuje zmiana cen cukru lub melasy ustalonych na mocy rozporządzenia (EWG) nr 1785/81, można przewidzieć, że refundacja zostanie dostosowana.
Artykuł 8
Rozporządzenia (EWG) nr 394/70 i (EWG) nr 1469/77 tracą moc.
Artykuł 9
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 października 1995 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2136/95
z dnia 7 września 1995 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1464/95 w sprawie specjalnych szczegółowych zasad stosowania systemu pozwoleń na przywóz i wywóz w sektorze cukru
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG)) nr 1785/81 z dnia 30 czerwca 1981 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1101/95 [2], w szczególności jego art. 13 ust. 2 i art. 39, a także mając na uwadze, co następuje:
specjalne szczegółowe zasady stosowania pozwoleń na przywóz i wywóz w sektorze cukru zostały przyjęte w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1464/95 [3];
poszanowanie zobowiązań dotyczących wolumenu wywozu wynikających z porozumienia w sprawie rolnictwa, będącego wynikiem wielostronnych negocjacji Rundy Urugwajskiej, zapewnione jest przez stosowanie pozwoleń na wywóz wydawanych wraz z określoną refundacją; w tym celu pozwolenia co do których złożono wnioski, powinny być wydawane po terminie potrzebnym na rozpatrzenie wniosku, w czasie którego Komisja będzie mogła podjąć działania, jakie mogą być niezbędne w przypadkach, gdy przyjęcie przedmiotowych wniosków spowodowałoby przekroczenie lub niebezpieczeństwo przekroczenia wolumenu i/lub środków ustalonych w Porozumieniu w sprawie rolnictwa na przedmiotowy rok gospodarczy;
w celu umożliwienia Komisji dokonania w tym okresie oceny odnośnie do podjęcia odpowiednich działań przez Państwa Członkowskie, powinno być wymagane by niezwłocznie powiadamiać o wszystkich wnioskach o pozwolenia dotyczących okresowo stałych refundacji; takie środki mogą obejmować wnioski nierozstrzygnięte; składający wnioski o pozwolenia powinni mieć, na określonych warunkach, możliwość wycofania swojego wniosku, jeżeli zostanie ustalona stawka procentowa akceptacji;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1464/95 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 2 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"Na zasadzie odstępstwa od art. 5 ust. 1 akapit pierwszy tiret czwarte oraz akapit drugi rozporządzenia (EWG) nr 3719/88 jak również od art. 2a akapit drugi tiret pierwsze rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3665/87 nie jest wymagane pozwolenie na wywóz ilości nieprzekraczającej dwóch ton cukru wyprodukowanego w ramach kwot objętych kodem CN 1701 oraz syropów cukrowych objętych kodami CN 17026090, 17029099, 17029071 oraz 21069059."
2) W art. 9 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Bez uszczerbku dla stosowania art. 21 rozporządzenia (EWG) nr 1785/81, pozwolenia na cukier objęty kodem CN 1701 dla ilości przekraczających 10 ton, z wyjątkiem:
a) cukru C;
b) cukru krystalicznego;
c) cukru zawierającego dodatki aromatyzujące; cukru zawierającego dodatki barwiące;
d) cukru preferencyjnego do przywozu do Wspólnoty zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2782/76;
e) specjalnego cukru preferencyjnego do przywozu do Wspólnoty na mocy art. 37 rozporządzenia (EWG) nr 1785/81
wydawane są
- w przypadku pozwoleń na przywóz, trzeciego dnia roboczego po dniu, w którym wiosek został złożony,
- w przypadku pozwoleń na wywóz, piątego dnia roboczego po dniu, w którym wiosek został złożony."
3) Dodaje się art. 9a w brzmieniu:
"Artykuł 9a
1.
Jeśli z uwagi na ilości i/lub zobowiązania dotyczące wydatków wynikające z wniosków o pozwolenia na wywóz dochodzi do przekroczenia lub zachodzi niebezpieczeństwo przekroczenia wolumenu i/lub środków określonych w porozumieniu w sprawie rolnictwa, uwzględniając jego art. 9, na przedmiotowy rok gospodarczy Komisja może podjąć decyzję:
a) o ustaleniu jednolitej stawki procentowej dla akceptacji przez Państwa Członkowskie ilości, o które wnioskują, ale w odniesieniu do których nie zostały jeszcze wydane pozwolenia;
b) że Państwa Członkowskie odrzucą wnioski, dla których nie zostały jeszcze wydane pozwolenia;
c) o zawieszeniu składania wniosków o pozwolenia na wywóz na okres pięciu dni roboczych; może ona przedłużyć zawieszenie stosując procedurę określoną w art. 41 rozporządzenia (EWG) nr 1785/81.
Wnioski o pozwolenie na wywóz złożone w okresie zawieszenia są nieważne.
b) o ilościach, których dotyczą działania podjęte w zastosowaniu ust. 1." Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 października 1995 r.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2147/95
z dnia 8 września 1995 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1162/95 ustanawiające specjalne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na przywóz i wywóz zbóż i ryżu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1766/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1863/95 [2], w szczególności jego art. 9 ust. 2, art. 12 ust. 4 i art. 13 ust. 11,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (WE) nr 1162/95 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1861/95 [4], ustanawia specjalne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na przywóz i wywóz zbóż i ryżu; wskutek błędu rozporządzenie to nie odzwierciedla sytuacji, jaka istnieje od wielu lat w odniesieniu do okresu ważności pozwoleń na wywóz słodu, która polega na tym, że w przypadku braku specjalnego wniosku przedsiębiorcy pozwolenia takie są ważne w bieżącym miesiącu i na cztery dodatkowe miesiące; błąd ten należy poprawić;
wykaz produktów objętych terminem potrzebnym na rozpatrzenie wniosku, na mocy art. 7 ust. 3, nie jest pełny wskutek pominięcia produktu objętego pozycją kodu CN 11022090; wykaz ten powinien zostać odpowiednio uzupełniony;
rozporządzenie (WE) nr 1162/95 powinno zostać odpowiednio zmienione;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1162/95 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 7:
a) ustęp 2 otrzymuje brzmienie:
"2. Nie naruszając przepisów ust. 1, na wniosek przedsiębiorcy, pozwolenia na wywóz produktów oznaczonych kodami CN 11071019, 11071099 i 11072000 są ważne od daty ich wydania na podstawie art. 21 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3719/88 do:
- dnia 30 września bieżącego roku kalendarzowego, jeżeli zostały wydane w okresie od 1 stycznia do 30 kwietnia,
- końca jedenastego miesiąca od daty wydania pozwolenia, jeżeli zostały wydane w okresie od 1 lipca do 31 października,
- dnia 30 września następnego roku kalendarzowego, jeżeli zostały wydane w okresie od 1 listopada do 31 grudnia.
W powyższych przypadkach, nie naruszając przepisów art. 9 rozporządzenia (EWG) nr 3719/88, prawa wynikające z pozwoleń określonych w niniejszym ustępie nie podlegają przeniesieniu.";
b) ustęp 3 otrzymuje brzmienie:
"3. Pozwolenia na wywóz produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 lit. a)—c) rozporządzenia (EWG) nr 1766/92 i art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1418/76 oraz produktów oznaczonych kodami CN 11022010, 11022090, 11031310, 11031390, 11032920, 11042150, 11042299, 11042310, 11081100, 11081200, 11081300, 11090000, 17023051, 17023091, 17023099, 17024090, 17029050, 17029079, 21069055, 23091011, 23091013, 23091031, 23091033, 23091051, 23091053, 23099031, 23099033, 23099041, 23099043, 23099051 i 23099053, wymienionych w rozporządzeniu (EWG) nr 1766/92, są wydawane trzeciego dnia roboczego po złożeniu wniosku, pod warunkiem że w tym czasie nie zostały podjęte specjalne środki.
Komisja może podjąć decyzję o nieuwzględnieniu wniosków.
Akapitu pierwszego nie stosuje się do pozwoleń wydanych w związku z przetargiem."
2) W art. 10 lit a) otrzymuje brzmienie:
"a) 1 ECU za tonę w przypadku pozwoleń na wywóz, do których nie stosuje się przepisów art. 10 ust. 4 tiret czwarte rozporządzenia (EWG) nr 1766/92 lub w przypadku produktów objętych rozporządzeniem (EWG) nr 1418/76 i 5 ECU za tonę w przypadku pozwoleń na wywóz bez refundacji;"
3) W załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 1162/95 część A zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2196/95
z dnia 18 września 1995 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2191/81 w sprawie przyznawania pomocy w odniesieniu do zakupu masła przez instytucje i organizacje o celu niezarobkowym
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 804/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1538/95 [2], w szczególności jego art. 12 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje: rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2191/81 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 455/95 [4], przewiduje przyznawanie pomocy w odniesieniu do zakupu masła przez instytucje i organizacje niedochodowe; sprzedaż masła pochodzącego z Nowej Zelandii w Wielkiej Brytanii może korzystać z obniżonej stawki celnej z zastrzeżeniem, że masło to spełnia warunki kategoryzacji dla jakości pierwszej klasy w tym Państwie Członkowskim; system preferencyjnego przywozu masła z Nowej Zelandii został ujednolicony z dniem 1 lipca 1995 r. w ramach Porozumienia w Sprawie Rolnictwa zawartego podczas wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej; rozporządzenie (WE) nr 1600/95 z dnia 30 czerwca 1995 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania uzgodnień dotyczących przywozu i otwierania kontyngentów taryfowych na mleko i przetwory mleczne [5], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1763/95 [6], ustala stawkę celną obowiązującą w odniesieniu do masła z Nowej Zelandii przywożonego w ramach kontyngentu taryfowego; w związku z tym rozporządzenie (EWG) nr 2191/81 powinno zostać zmienione;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 2 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2191/81 otrzymuje brzmienie:
"3.
Pomoc określona w ust. 1 nie jest przyznawana dodatkowo do obniżenia cła w odniesieniu do masła z Nowej Zelandii określonego w Załączniku do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1600/95 [7].
Kwota pomocy określona w ust. 1 jest zatem obniżana o różnicę między cłem według Wspólnej Taryfy Celnej a cłem obniżonym."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2197/95
z dnia 18 września 1995 r.
zmieniające załączniki do rozporządzeń Rady (EWG) nr 837/90 dotyczącego informacji statystycznych dostarczanych przez Państwa Członkowskie na temat produkcji zbóż i (EWG) nr 959/93 dotyczącego informacji statystycznych dostarczanych przez Państwa Członkowskie na temat produkcji roślin uprawnych innych niż zboża
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 837/90 z dnia 26 marca 1990 r. dotyczące informacji statystycznych dostarczanych przez Państwa Członkowskie na temat produkcji zbóż [1], zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 3570/90 [2], w szczególności jego art. 6,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 959/93 z dnia 5 kwietnia 1993 r. dotyczące informacji statystycznych dostarczanych przez Państwa Członkowskie na temat produkcji roślin uprawnych innych niż zboża [3], w szczególności jego art. 10, a także mając na uwadze, co następuje:
ze względu na przystąpienie Austrii, Finlandii i Szwecji konieczne jest dokonanie niektórych dostosowań technicznych powyższych załączników i rozciągnięcie niektórych odstępstw na nowe Państwa Członkowskie;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Statystyki Rolniczej, utworzonego decyzją Rady 72/279/EWG [4],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik III rozporządzenia Rady (EWG) nr 837/90 uzupełnia się następująco:
"Austria: _BAR_ Bundesländer _BAR_
Finlandia: _BAR_ Etelä-Suomi _BAR_
Sisä-Suomi _BAR_
Pohjanmaa _BAR_
Pohjois-Suomi _BAR_
Szwecja: _BAR_ 8 Riksområden" _BAR_ .
Artykuł 2
W załączniku II do rozporządzenia Rady (EWG) nr 959/93 przypis (5) otrzymuje brzmienie:
"(5) Dostarczanie danych dotyczących obszarów zajmowanych przez ogródki przydomowe nie jest obowiązkowe dla Danii, Niderlandów, Austrii, Finlandii, Szwecji i Zjednoczonego Królestwa." .
Artykuł 3
Załącznik III rozporządzenia Rady (EWG) nr 959/93 uzupełnia się następująco:
"Austria: _BAR_ Bundesländer _BAR_
Finlandia: _BAR_ Etelä-Suomi _BAR_
Sisä-Suomi _BAR_
Pohjanmaa _BAR_
Pohjois-Suomi _BAR_
Szwecja: _BAR_ 8 Riksområden" _BAR_ .
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie komisji (WE) nr 2198/95
z dnia 18 września 1995 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 774/94 otwierające i ustalające zarządzanie wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi na wysokiej jakości wołowinę oraz na wieprzowinę, mięso drobiowe, pszenicę i mieszankę żyta z pszenicą, otręby, śrutę i inne pozostałości
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 774/94 z dnia 29 marca 1994 r. otwierające i ustalające zarządzanie wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi na wysokiej jakości wołowinę oraz na wieprzowinę, mięso drobiowe, pszenicę i mieszankę żyta z pszenicą, otręby, śrutę i inne pozostałości [1], w szczególności jego art. 8,
a także mając na uwadze, co następuje: porozumienie w sprawie rolnictwa zawarte w ramach wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej i zatwierdzone decyzją Rady z dnia 22 grudnia 1994 r.
[2] wpływa na kontyngent przewidziany w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 774/94 oraz na inne warunki dotyczące kontyngentów objętych tym rozporządzeniem; powinno to być odpowiednio dostosowane;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opiniami wszystkich właściwych komitetów zarządzających,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 1–6 rozporządzenia (WE) nr 774/94 otrzymują brzmienie:
"Artykuł 1
1.
Otwiera się wspólnotowy roczny kontyngent taryfowy o łącznej wielkości 20000 ton, wyrażony w wadze produktu, na wysokiej jakości wołowinę, świeżą, chłodzoną lub mrożoną, objętą kodami CN 0201 i 0202 oraz na produkty objęte kodami CN 02061095 i 02062991.
2.
Stawka Wspólnej Taryfy Celnej stosowana do tego kontyngentu wynosi 20 %.
Artykuł 2
1.
Otwiera się roczny wspólnotowy kontyngent taryfowy o łącznej wielkości 7000 ton na wieprzowinę, świeżą, chłodzoną lub mrożoną, objętą kodami CN 02031913 i 02032915.
2.
Stawka Wspólnej Taryfy Celnej stosowana do tego kontyngentu wynosi 0 %.
Artykuł 3
1.
Otwiera się roczny wspólnotowy kontyngent taryfowy o łącznej wielkości 15500 ton na mięso drobiowe objęte kodami CN 02074110, 02074141 i 02074171.
2.
Stawka Wspólnej Taryfy Celnej stosowana do tego kontyngentu wynosi 0 %.
Artykuł 4
1.
Otwiera się roczny wspólnotowy kontyngent taryfowy o łącznej wielkości 2500ton na mięso indycze objęte kodami CN 02074210, 02074211 i 02074271.
2.
Stawka Wspólnej Taryfy Celnej stosowana do tego kontyngentu wynosi 0 %.
Artykuł 5
1.
Otwiera się roczny wspólnotowy kontyngent taryfowy o łącznej wielkości 300000 ton na jakościową pszenicę objętą kodami CN 10011000 i 10019099.
2.
Stawka Wspólnej Taryfy Celnej stosowana do tego kontyngentu wynosi 0 %.
Artykuł 6
1.
Otwiera się roczny wspólnotowy kontyngent taryfowy o łącznej wielkości 475000 ton na otręby, śrutę i inne pozostałości z pszenicy i zbóż innych niż kukurydza i ryż, objętych kodami CN 23023010, 23023090, 23024010 i 23024090.
2.
Stawka Wspólnej Taryfy Celnej stosowana do tego kontyngentu wynosi 30,60 ECU za tonę w przypadku produktów objętych kodami CN 23023010 i 23024010 i 62,25 ECU za tonę w przypadku produktów objętych kodami CN 23023090 i 23024090."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2230/95
z dnia 21 września 1995 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 933/94 określające substancje czynne wchodzące w skład środków ochrony roślin i wyznaczające Państwa Członkowskie pełniące rolę sprawozdawców przy wykonywaniu rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3600/92
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [1], ostatnio zmienioną dyrektywą Komisji 95/36/WE [2],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3600/92 z dnia 11 grudnia 1992 r., ustanawiające szczegółowe zasady realizacji pierwszego etapu programu pracy określonego w art. 8 ust. 2 dyrektywy Rady 91/414/EWG dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [3], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 491/95 [4], w szczególności jego art. 5 ust. 2 i 6 ust. 5, a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (WE) nr 933/94 [5], zmienione rozporządzeniem (WE) nr 491/95, ustanawia substancje czynne środków ochrony roślin i wyznacza Państwa Członkowskie pełniące rolę sprawozdawców przy wykonywaniu rozporządzenia (EWG) nr 3600/92;
rozporządzenie (WE) nr 491/95 zmieniło rozporządzenia (EWG) nr 3600/92 i (WE) nr 933/94 w celu uwzględnienia możliwego wpływu przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji i zapewnienia integracji wyznaczonych władz i producentów (włącznie z importerami substancji czynnych wyprodukowanych poza Wspólnotą) tych trzech Państw Członkowskich w ramach pierwszego programu pracy określonego w art. 8 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG; konieczne jest wyznaczenie nowego terminu dostarczenia dokumentacji przez producentów powiadomionych zgodnie z przepisami art. 4 ust. 1a rozporządzenia (EWG) nr 3600/92;
zgodnie z art. 6 ust. 4 i 5 rozporządzenia (EWG) nr 3600/92 powinien zostać wyznaczony nowy termin dostarczenia dokumentacji dotyczącej niektórych substancji czynnych, z powodów zgłoszonych Komisji przez Państwa Członkowskie pełniące rolę sprawozdawców, gdzie były wykazane opóźnienia spowodowane przez próby przedstawienia zbiorczej dokumentacji lub z powodu wyznaczenia nowych Państw Członkowskich do pełnienia roli sprawozdawców lub z powodu siły wyższej;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 933/94 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 1 dodaje się następujący ust. 3a:
"3a.
Producenci mający siedziby w Austrii, Finlandii i Szwecji, którzy w odpowiednim czasie dokonali powiadomienia zgodnie z art. 4 ust. 1a rozporządzenia (EWG) nr 3600/92 są wymienieni w załączniku IA do tego rozporządzenia przez nadanie trzyliterowego kodu obok odpowiadającej mu substancji czynnej.
W załączniku IIA do tego rozporządzenia do każdego kodu jest podana nazwa i adres każdego producenta."
2) Artykuł 2 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
1. Nieprzekraczalny termin przedłożenia sprawozdającym Państwom Członkowskim dokumentacji i informacji określonych w art. 5 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 3600/92 zostaje wyznaczony na dzień 30 kwietnia 1995 r.
2. Nieprzekraczalny termin określony w ust. 1 zostaje przedłużony do dnia 31 października 1995 r. dla podmiotów dokonujących powiadomienia wyszczególnionych w załączniku I, innych niż te, które poinformowały Państwa Członkowskie pełniące rolę sprawozdawców i Komisję o wycofaniu się z programu prac zgodnie z pierwszym akapitem art. 5 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 3600/92, dla następujących substancji czynnych:
Alachlor
Amitraz
Bromoksynil
Karbendazym
Chlorotalonil
Chlorpyrifos
Chlortoluron
Cypermetryna
2,4-D
Deltametryna
Desmedifam
Endosulfan
Etofumesat
Octan fentynu
Wodorotlenek fentynu
Fenwalerat
Glyfosat
Ioksynil
Izoproturon
Lindan
Linuron
Mankozeb
MCPA
Mekoprop
Mekoprop-P
Metalaksyl
Metamidofos
Metsulfuron
Parakwuat
Paration metylowy
Pendimetalin
Permetryna
Fenmedifam
Propyzamid
Symazyna
Tiofanat metylowy
Tiram
Zineb
Ziram
3.
Nieprzekraczalny termin określony w ust. 1 zostaje przedłużony do dnia 30 kwietnia 1996 r. dla podmiotów dokonujących powiadomienia mających siedzibę w Austrii, Finlandii i Szwecji i umieszczonych w załączniku IA."
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2236/95
z dnia 18 września 1995 r.
ustanawiające ogólne zasady przyznawania pomocy finansowej Wspólnoty w zakresie sieci transeuropejskich
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 129d akapit trzeci,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [3],
stanowiąc zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 189c Traktatu [4],
na mocy art. 3 lit. n) Traktatu działalność Wspólnoty powinna zawierać elementy zachęcające do tworzenia i rozwoju sieci transeuropejskich;
artykuł 129b Traktatu stwierdza, że aby pomóc osiągnąć cele określone w art. 7a i 130a Traktatu, Wspólnota wnosi wkład w tworzenie i rozwój sieci transeuropejskich w dziedzinie infrastruktury transportu, telekomunikacji i energetyki;
artykuł 129b ust. 2 Traktatu ma na celu promowanie wzajemnych połączeń oraz interoperacyjności sieci krajowych, jak również dostępu do tych sieci, i musi brać pod uwagę potrzebę łączenia wysp, regionów bez dostępu do morza i peryferyjnych z centralnymi regionami Wspólnoty;
artykuł 129c Traktatu przewiduje, że Wspólnota tworzy zbiór wytycznych obejmujących cele, priorytety i ogólne kierunki działań dotyczących sfery sieci transeuropejskich, a także, że Wspólnota może wspierać wysiłki finansowe Państw Członkowskich w tworzeniu tych sieci;
należy ustanowić ogólne zasady finansowania sieci transeuropejskich przez Wspólnotę, co pozwoli na wykonanie tego artykułu;
na mocy art. 129c Traktatu, pomoc wspólnotowa może być przyznawana projektom stanowiącym przedmiot wspólnego zainteresowania, które są identyfikowane w ramach wytycznych;
wytyczne określone w art. 129c ust. 1 Traktatu, proponowane przez Komisję, rozważane są przez Parlament Europejski i Radę; jeżeli decyzje, które powinny te wytyczne zatwierdzić, nie weszły w życie do dnia, gdy zaczęło obowiązywać niniejsze rozporządzenie, najpóźniej do 31 grudnia 1995 r. powinny być dokonane ustalenia w sprawie okresu przejściowego, dotyczące możliwego udziału Wspólnoty w projektach o szczególnym znaczeniu w ramach limitów przyznanych na rok budżetowy 1995;
zaangażowanie funduszy pochodzących z prywatnych źródeł w sieci transeuropejskie powinno wzrastać, powinno też być rozwijane partnerstwo pomiędzy sektorem prywatnym i publicznym;
pomoc wspólnotowa może w szczególności przyjmować formę studiów wykonalności, gwarancji kredytowych lub subwencjonowania stóp procentowych; subwencje i gwarancje te związane są w szczególności ze wsparciem finansowym udzielanym przez Europejski Bank Inwestycyjny lub przez inne publiczne lub prywatne organy finansowe; w niektórych należycie uzasadnionych przypadkach może być rozważane udzielenie bezpośredniej dotacji dla danej inwestycji;
gwarancje kredytowe będą przyznawane na zasadach komercyjnych przez Europejski Fundusz Inwestycyjny lub inne organizacje finansowe; pomoc finansowa Wspólnoty może obejmować całość lub część opłat ponoszonych przez beneficjentów tych gwarancji;
pomoc wspólnotowa jest głównie przeznaczona na pokrycie wszelkich finansowych potrzeb, które mogą powstawać w trakcie wstępnej fazy projektu;
konieczne jest ustalenie limitu dla pomocy wspólnotowej w stosunku do całkowitych kosztów inwestycji;
pomoc wspólnotowa przyznawana jest dla projektów na podstawie tego, jak wiele wnosi on do założeń art. 129b Traktatu i innych założeń i priorytetów wynikających z wytycznych odnoszących się do art. 129c Traktatu; powinny być również wzięte pod uwagę inne aspekty, takie jak efekt stymulowania finansów publicznych i prywatnych, bezpośrednie i pośrednie socjoekonomiczne skutki projektów, w szczególności w zakresie zatrudnienia i oddziaływania na środowisko;
Komisja musi dokładnie oszacować potencjalną efektywność gospodarczą projektów, przy pomocy analiz typu koszty/zyski i innych właściwych kryteriów, jak i również ich finansową rentowność;
wspólnotowe wsparcie finansowe na mocy art. 129c ust. 1 Traktatu musi być zgodne z polityką Wspólnoty, w szczególności w zakresie sieci i ochrony środowiska, konkurencji i zamówień publicznych; ochrona środowiska obejmuje ocenę wpływu na środowisko naturalne;
konieczne jest jasne ustalenie odpowiednich praw i obowiązków Państw Członkowskich i Komisji w odniesieniu do kontroli finansowej;
Komisja musi zapewnić właściwą koordynację wszelkiej działalności wspólnotowej, szczególnie finansowania sieci transeuropejskich oraz finansowania z Funduszy Strukturalnych i Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Inwestycyjnego i Europejskiego Banku Inwestycyjnego, które mają wpływ na sieci transeuropejskie;
powinny zostać podjęte postanowienia dotyczące odpowiednich metod szacowania, śledzenia i kontroli pomocy wspólnotowej;
powinny istnieć odpowiednie informacje, reklama i jawność w zakresie finansowanych działalności;
finansowe kwoty referencyjne, w rozumieniu pkt 2 deklaracji Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji z dnia 6 marca 1996 r. są załączone do niniejszego rozporządzenia w celu jego wykonania, bez uszczerbku dla uprawnień władz budżetowych zdefiniowanych w Traktacie;
przed końcem perspektywy finansowej na lata 1994–1999 należy dokonać oszacowania, czy i jeśli tak to w jakim stopniu działania przewidziane w niniejszym rozporządzeniu odpowiadają potrzebom Wspólnoty,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Definicja i zakres
Niniejsze rozporządzenie określa warunki i procedury przyznawania pomocy wspólnotowej dla projektów stanowiących przedmiot wspólnego zainteresowania, dotyczących transeuropejskich sieci w zakresie infrastruktury transportu, telekomunikacji i energetyki, zgodnie z art. 129c Traktatu.
Artykuł 2
Uprawnienia do korzystania z pomocy
1.
Pomoc wspólnotowa może być przyznawana wyłącznie dla projektów stanowiących przedmiot wspólnego zainteresowania (zwanych dalej "projektami") identyfikowanych w ramach wytycznych, o których mowa w art. 129c ust. 1 Traktatu.
Poszczególne części projektu w rozumieniu akapitu pierwszego również są kwalifikowane, jeżeli stanowią jednostki niezależne pod względem technicznym i finansowym.
2.
Projekty są kwalifikowane, jeżeli są finansowane przez Państwa Członkowskie lub władze regionalne czy lokalne lub przez organy pracujące w takich strukturach administracyjnych lub prawnych, które sprawiają, że są one równorzędne z jednostkami państwowymi, a w szczególności takie przedsiębiorstwa państwowe lub prywatne, które świadczą usługi publiczne lub działają w interesie publicznym.
Projekt jest traktowany jako finansowany przez Państwo Członkowskie wtedy, gdy jest prowadzony i bezpośrednio finansowany przez władze państwowe lub otrzymuje finansowe wsparcie ze środków publicznych, w jakiejkolwiek postaci, przyznawane przez krajowe, regionalne lub lokalne jednostki.
Artykuł 3
Postanowienia przejściowe
W przypadku gdy decyzje zawierające wytyczne określone w art. 129c ust. 1 Traktatu nie wejdą jeszcze w życie, podczas gdy będzie obowiązywać to rozporządzenie, szczególne projekty, finansowanie których ma charakter priorytetowy oraz te, które dotyczą głównie infrastruktury transportowej, mogą być uznawane jako kwalifikujące się w rozumieniu niniejszego rozporządzenia.
Zapis powyższy stosuje się do dnia wejścia w życie decyzji zatwierdzających wytyczne w dziedzinie infrastruktury transportowej i najpóźniej do 31 grudnia 1995 r.
Artykuł 4
Formy pomocy
1.
Pomoc wspólnotowa dla projektów może przyjmować jedną lub kilka z następujących form:
a) współfinansowanie badań związanych z projektem, w tym analiz przygotowawczych, studiów wykonalności i analiz oceniających, a także techniczne wsparcie tych badań.
Udział Wspólnoty nie może przekroczyć 50 % całkowitych kosztów przygotowania tych analiz.
W wyjątkowych i należycie uzasadnionych przypadkach, z inicjatywy Komisji i za zgodą zainteresowanego Państwa Członkowskiego, udział Wspólnoty może przekroczyć limit 50 %;
b) subwencjonowanie odsetek od pożyczek udzielanych przez Europejski Bank Inwestycyjny lub inne publiczne lub prywatne jednostki finansowe.
Obowiązuje generalna zasada, że okres subwencjonowania nie przekracza pięciu lat;
c) udział w opłatach za gwarancje pożyczek udzielanych przez Europejski Fundusz Inwestycyjny lub inne instytucje finansowe;
d) bezpośrednie dotacje do inwestycji w należycie uzasadnionych przypadkach;
e) pomoc wspólnotowa opisana w lit. a)–d) może być łączona, tam gdzie jest to właściwe, w celu maksymalnego wykorzystania stymulującej siły zaangażowanych środków budżetowych, które są wykorzystywane w najbardziej ekonomicznie opłacalny sposób.
2.
Formy pomocy wspólnotowej, opisane w lit. a)–d), są wykorzystywane selektywnie, biorąc pod uwagę specyficzne cechy różnych typów infrastruktury, której dotyczą i w taki sposób, by zapewnić, w przypadku sieci telekomunikacyjnych i energetycznych, że taka pomoc nie powoduje zakłóceń w konkurencji pomiędzy przedsiębiorstwami z danego sektora.
Artykuł 5
Warunki przyznawania pomocy wspólnotowej
1.
Pomoc wspólnotowa jest przyznawana, zasadniczo, wyłącznie w tych przypadkach, gdzie realizacja projektu napotyka przeszkody finansowe.
2.
Pomoc wspólnotowa nie przekracza minimum uznawanego za konieczne do uruchomienia projektu.
3.
Bez względu na rodzaj wybranej interwencji, całkowita kwota pomocy wspólnotowej udzielonej na podstawie niniejszego rozporządzeniem nie przekracza 10 % całkowitych kosztów inwestycji.
4.
Środki finansowe przekazywane na podstawie niniejszego rozporządzenia nie są, co do zasady, przyznawane na projekty i etapy projektów, które otrzymują pomoc z innych wspólnotowych źródeł finansowania.
Artykuł 6
Kryteria wyboru projektów
1.
Projekty są wybierane zgodnie ze stopniem, w jakim się przyczyniają do realizacji celów wymienionych w art. 129b Traktatu i innych założeń i priorytetów zdefiniowanych zgodnie z wytycznymi, o których mowa w art. 129c ust. 1 Traktatu.
2.
Pomoc wspólnotowa jest przyznawana projektom, które są potencjalnie ekonomicznie opłacalne i których finansowa rentowność w chwili składania wniosku jest uznawana za niewystarczającą.
3.
Decyzja o przyznaniu pomocy wspólnotowej powinna również brać pod uwagę:
- stopień rozwoju projektu,
- stymulujący wpływ interwencji Wspólnoty na finanse prywatne i publiczne,
- stan pakietu finansowego,
- bezpośrednie lub pośrednie skutki socjoekonomiczne, zwłaszcza w odniesieniu do zatrudnienia
- oddziaływanie na środowisko naturalne.
4.
Szczególnie w przypadku projektów transgranicznych jest również brana pod uwagę koordynacja poszczególnych części projektu w czasie.
Artykuł 7
Zgodność
Projekty finansowane na podstawie niniejszego rozporządzenia są zgodne z prawem wspólnotowym i z prowadzonymi przez Wspólnotę politykami, szczególnie w zakresie ochrony środowiska, konkurencji i zamówień publicznych.
Artykuł 8
Złożenie wniosku o przyznanie pomocy finansowej
Wnioski o przyznanie pomocy finansowej przedkładane są Komisji przez zainteresowane Państwo Członkowskie lub bezpośrednio przez zainteresowaną jednostkę, za zgodą Państwa Członkowskiego.
Artykuł 9
Informacje wymagane do oceny i identyfikacji wniosków
1.
Każdy wniosek o przyznanie pomocy finansowej obejmuje wszystkie informacje niezbędne do oceny projektu zgodnie z art. 5, 6 i 7, a w szczególności:
a) jeśli wniosek dotyczy projektu:
- jednostka odpowiedzialna za prowadzenie projektu,
- opis projektu i rodzaju oczekiwanej pomocy ze strony Wspólnoty,
- wyniki analiz koszty/zyski, w tym wyniki analizy potencjalnej efektywności gospodarczej i analizy finansowej dochodowości projektu,
- umiejscowienie projektu, zgodnie z wytycznymi, w sektorze transportowym, na osiach transportowych czy w punktach węzłowych,
- zgodność z planowaniem regionalnym,
- streszczenie opisu wpływu na środowisko naturalne, w oparciu o ocenę przeprowadzoną zgodnie z dyrektywą Rady 337/85/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne [5],
- stwierdzenie, że zbadano alternatywne możliwości finansowania projektu ze środków publicznych i prywatnych, w tym z Europejskiego Funduszu Inwestycyjnego i Europejskiego Banku Inwestycyjnego,
- plan finansowy, sporządzony w ECU lub walucie krajowej, zawierający wszystkie składniki pakietu finansowego, w tym pomoc finansową Wspólnoty, o którą wnioskodawca ubiega się, środki Państwa Członkowskiego jak i pomoc już przyznaną;
b) jeśli wniosek dotyczy studium, załączone założenia, cele jak i zastosowane metody i techniki badawcze;
c) tymczasowy harmonogram prac;
d) opis środków kontroli jakie są stosowane przy wykorzystywaniu przyznanych funduszy przez zainteresowane Państwo Członkowskie.
2.
Wnioskodawcy na wniosek Komisji dostarczają jej wszelkie istotne dla sprawy informacje dodatkowe.
3.
Komisja może zwracać się o poradę specjalistyczną w celu oceny przedstawionego wniosku, w tym również zasięgać opinii Europejskiego Banku Inwestycyjnego.
Artykuł 10
Przyznawanie pomocy finansowej
Komisja decyduje o przyznaniu pomocy finansowej na podstawie niniejszego rozporządzenia, po dokonaniu oceny wniosków w oparciu o kryteria selekcji i procedurę przewidzianą w art. 17.
Komisja informuje o swojej decyzji bezpośrednio beneficjentów i Państwa Członkowskie.
Artykuł 11
Przepisy finansowe
1.
Pomoc wspólnotowa może pokrywać jedynie wydatki związane z projektami i ponoszone przez beneficjentów lub strony trzecie odpowiedzialne za prowadzenie projektu.
2.
Wydatki poniesione przed dniem, w którym Komisja otrzymała wniosek nie są pokrywane.
3.
Decyzje o przyznaniu przez Komisję pomocy finansowej zgodnie z art. 10 są zobowiązaniem do pokrycia wydatków autoryzowanych przez budżet.
4.
Jako generalna zasada, płatności są realizowane w postaci wypłat początkowych, wpłat w trakcie realizacji i wpłat ostatecznych.
Wypłata zaliczkowa, która zazwyczaj nie przekracza 50 % pierwszej transzy rocznej, jest wypłacana w chwili akceptacji wniosku o przyznanie pomocy finansowej.
Płatności w trakcie są realizowane na zasadzie wezwania do zapłaty, biorąc pod uwagę postęp w pracach nad realizacją projektu czy badania i, jeśli to konieczne, uwzględniając zmiany w planach finansowych, które są przedstawione w sposób dokładny i klarowny.
5.
Płatności muszą uwzględniać fakt, że projekty związane z infrastrukturą są realizowane przez szereg lat i ustalenia ich dotyczące muszą być sporządzane w ramach finansowania wieloletniego.
6.
Komisja dokonuje ostatecznej wypłaty po zaakceptowaniu sprawozdania końcowego dotyczącego projektu lub badania, przedstawionego przez beneficjentów i wyszczególniającego wszystkie poniesione wydatki.
7.
Komisja określa, postępując zgodnie z procedurą określoną w art. 17, procedury, harmonogram i kwoty płatności subwencji odsetek i subwencji od opłat przy udzielaniu gwarancji.
Artykuł 12
Kontrola finansowa
1.
W celu zagwarantowania pełnej realizacji projektów finansowanych zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, Państwa Członkowskie podejmują konieczne działania zmierzające do:
- regularnego sprawdzania czy projekty lub badania finansowane przez Wspólnotę są prowadzone prawidłowo,
- zapobiegania zakłóceniom i podejmowania działań przeciwko nim,
- odzyskiwania wszelkich kwot straconych w wyniku zakłóceń, w tym odsetek za zwłokę w płatnościach, zgodnie z zasadami ustalonymi przez Komisję.
Z wyjątkiem przypadków, w których Państwo Członkowskie i/lub władze prowadzące projekt dostarczą dowód, że nie były odpowiedzialne za powstałą nieregularność, Państwo Członkowskie jest odpowiedzialne za zwrot kwoty niesłusznie zapłaconej.
2.
Państwa Członkowskie informują Komisję o krokach podjętych w ramach kontroli finansowej i, w szczególności, zawiadamiają Komisję o systemach kontroli i zarządzania stworzonych w celu zapewnienia efektywnego prowadzenie projektów czy studiów.
3.
Państwa Członkowskie udostępniają Komisji wszelkie konieczne sprawozdania krajowe na temat kontroli projektów.
4.
Bez uszczerbku dla działań kontrolnych podejmowanych przez Państwa Członkowskie zgodnie z krajowym przepisami ustawowymi, wykonawczymi i administracyjnymi i zgodnie z postanowieniami art. 188 Traktatu i działaniami kontrolnymi podejmowanymi zgodnie z art. 209 lit. c) Traktatu, urzędnicy Komisji lub jej przedstawiciele mogą przeprowadzać kontrole na miejscu, w tym pobierać próbki kontrolne, w zakresie projektów finansowanych zgodnie z niniejszym rozporządzeniem i mogą sprawdzać systemy i działania kontrolne stworzone przez władze krajowe, które informują Komisję na temat działań podjętych w tym zakresie.
5.
Przed przeprowadzeniem kontroli na miejscu Komisja informuje o tym zamiarze zainteresowane Państwa Członkowskie, w celu uzyskania wszelkiej niezbędnej pomocy.
Jeśli Komisja przeprowadza kontrole na miejscu bez poinformowania, wynika to z porozumień osiągniętych zgodnie z rozporządzeniami finansowymi.
Urzędnicy i przedstawiciele zainteresowanego Państwa Członkowskiego mogą brać udział w takich kontrolach.
Komisja może wymagać od danego Państwa Członkowskiego przeprowadzenia kontroli na miejscu w celu zweryfikowania poprawności wezwań do wypłaty.
Urzędnicy lub przedstawiciele Komisji mogą brać udział w takim sprawdzaniu, a muszą w przypadku gdy zainteresowane Państwo Członkowskie zwróci się o to z prośbą.
Komisja upewnia się czy każda kontrola, która jest przeprowadzana, jest realizowana w skoordynowany sposób, tak by uniknąć powtarzających się kontroli tego samego zagadnienia w tym samym czasie.
Zainteresowane Państwo Członkowskie i Komisja niezwłocznie wymieniają się wszelkimi istotnymi informacjami dotyczącymi wyników przeprowadzanej kontroli.
6.
W przypadkach przyznania pomocy wspólnotowej jednostkom określonym w art. 2 ust. 2 działania kontrolne są prowadzone przez Komisję we współpracy z Państwami Członkowskimi.
7.
Jednostki i władze odpowiedzialne za projekt zachowują i udostępniają Komisji wszelkie dokumenty dodatkowe dotyczące wydatków poniesionych na projekt przez okres trzech lat licząc od daty ostatecznej wypłaty dotyczącej danego projektu.
Artykuł 13
Zmniejszenie, wstrzymanie i cofnięcie pomocy
1.
W przypadku gdy realizacja działań wydaje się nie uzasadniać, w całości lub tylko częściowo, lokowania w nich pomocy finansowej, Komisja podejmuje się sprawdzenia danego przypadku, zwracając się do Państwa Członkowskiego lub władz czy innych jednostek wyznaczonych do realizacji tych działań, o przedstawienie ich opinii na dany temat w określonym czasie.
2.
W wyniku przeprowadzenia postępowania sprawdzającego, określonego w ust. 1 powyżej, Komisja może zmniejszyć, wstrzymać lub cofnąć pomoc w zakresie danych działań, jeśli postępowanie sprawdzające wykaże nieregularność lub błędy w zapisie jednego z warunków przedstawionych w decyzji o przyznaniu pomocy, a w szczególności w przypadkach, w których znaczne zmiany dotyczą charakteru lub warunków prowadzenia projektu, a nie wystąpiono o ich akceptację do Komisji.
Każda nienależna kumulacja płatności stanowi podstawę do zwrotu sum niesłusznie wypłaconych.
3.
Każda odzyskana suma jest zwracana Komisji.
Artykuł 14
Koordynacja
Komisja jest odpowiedzialna za koordynację i spójność pomiędzy projektami realizowanymi na podstawie niniejszego rozporządzenia i projektami realizowanymi przy udziale środków pochodzących z budżetu Wspólnoty, Europejskiego Banku Inwestycyjnego i innych instrumentów finansowych Wspólnoty.
Artykuł 15
Ocena, monitorowanie i szacowanie
1.
Państwa Członkowskie i Komisja zapewniają, że prowadzenie projektów zgodnych z niniejszym rozporządzeniem jest przedmiotem efektywnego monitorowania i oceny.
Projekty mogą być dostosowywane zgodnie z wynikami monitorowania i oceny
2.
W celu zapewnienia efektywnego wykorzystania środków pomocowych Wspólnoty, Komisja i zainteresowane Państwa Członkowskie systematycznie oceniają postęp prac nad projektem, a tam gdzie jest to wskazane, dodatkowo przy współpracy Europejskiego Banku Inwestycyjnego.
3.
Po otrzymaniu wniosku o udzielenie pomocy i przed jego zaakceptowaniem, Komisja przeprowadza ocenę w celu stwierdzenia zgodności projektu z warunkami i kryteriami ustanowionymi w art. 5 i 6.
Tam, gdzie jest to konieczne, Komisja zaprasza do udziału w tej ocenie Europejski Bank Inwestycyjny.
4.
W trakcie realizacji projektów i po ich zakończeniu, Komisja i Państwo Członkowskie oceniają sposób ich prowadzenia i wpływ ich realizacji, w celu dokonania oceny czy pierwotnie zakładane cele mogły być lub zostały osiągnięte.
Ocena ta, między innymi, zawiera wpływ projektów na środowisko naturalne, uwzględniając przy tym prawodawstwo obowiązujące we Wspólnocie.
5.
Monitorowanie jest prowadzone, tam gdzie to konieczne, przy wykorzystaniu wskaźników rzeczowych i finansowych.
Wskaźniki te związane są ze specyficznym charakterem projektów i ich założeń.
Są one podzielone w następujący sposób:
- etap projektu realizowany zgodnie z planem i pierwotnie założone cele,
- postęp osiągnięty w zakresie zarządzania i inne związane z tym problemy.
6.
W czasie głosowania nad poszczególnymi wnioskami o pomoc, Komisja bierze pod uwagę dane zebrane na temat oceny i szacowania zgodnie z tym artykułem.
7.
Procedury oceny i monitorowania, jak stwierdzono w ust. 4 i 5, są ustalane w decyzji zatwierdzającej projekty.
Artykuł 16
Informacja i reklama
1.
Komisja przedstawia do oceny sprawozdanie roczne z działalności prowadzonej na podstawie niniejszego rozporządzenia Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Komitetowi Społeczno-Ekonomicznemu i Komitetowi Regionów.
Sprawozdanie to zawiera ocenę wyników uzyskanych w różnych dziedzinach dzięki środkom przyznanym przez Wspólnotę w porównaniu z pierwotnie zakładanymi celami.
2.
Beneficjenci zapewniają odpowiednią reklamę pomocy udzielonej zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, w celu informowania społeczeństwa o roli, jaką Wspólnota odgrywa w realizacji projektów.
Beneficjenci zasięgają opinii Komisji na temat tego, w jaki sposób powinno to być realizowane.
Artykuł 17
Komitet
1.
Za realizację niniejszego rozporządzenia odpowiedzialna jest Komisja.
2.
W stosowaniu tego rozporządzenia Komisja jest wspierana przez jeden Komitet, który spotyka się w odpowiednim składzie w zależności od sektora:
- sieci transeuropejskie w dziedzinie transportu,
- sieci transeuropejskie w dziedzinie telekomunikacji,
- sieci transeuropejskie w dziedzinie energetyki.
Komitet składa się z przedstawicieli Państw Członkowskich, a jego przewodniczącym jest przedstawiciel Komisji.
Europejski Bank Inwestycyjny zgłasza przedstawiciela do Komitetu; nie ma on prawa głosu.
3.
Przedstawiciel Komisji przedstawia Komitetowi projekt środków, które należy podjąć.
Komitet przedstawia swoją opinię na temat tego streszczenia w czasie wyznaczonym przez przewodniczącego, zależnym od pilności sprawy.
Opinia jest głosowana większością ustanowioną w art. 148 ust. 2 Traktatu w przypadku decyzji przyjmowanych przez Radę na wniosek Komisji.
Następnie przeprowadza się głosowanie wewnątrz Komitetu, głosy przedstawicieli Państw Członkowskich w Komitecie liczone są tak jak to zdefiniowano w tym artykule.
Przewodniczący nie bierze udziału w głosowaniu.
4. a) Komisja przyjmuje przewidziane środki, jeśli są zgodne z opinią Komitetu.
b) Jeśli przewidziane środki nie są zgodne z opinią Komitetu lub w przypadku braku opinii, Komisja bezzwłocznie przedstawia Radzie wniosek w sprawie środków, jakie powinny zostać podjęte.
Rada podejmuje decyzję kwalifikowaną większością głosów.
Jeżeli po upływie trzech miesięcy od daty przedstawienia Radzie, Rada nie podejmie decyzji, zaproponowane środki są przyjmowane przez Komisję.
Artykuł 18
Środki budżetowe
Finansowa kwota referencyjna na wdrożenie niniejszego rozporządzenia w latach 1995–99 wynosi 2345 miliony ECU.
Wartość rocznych środków przyznawanych jest zatwierdzana przez władze budżetowe w ramach perspektywy finansowej.
Artykuł 19
Klauzula rewizyjna
Przed końcem 1999 r., działając w oparciu o procedury ustanowione w art. 129d akapit trzeci Traktatu, Rada bada czy i na jakich warunkach środki przewidywane zgodnie z niniejszym rozporządzeniem będą kontynuowane po zakończeniu okresu, o którym mowa w art. 18.
Artykuł 20
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2268/95
z dnia 27 września 1995 r.
dotyczące drugiego wykazu substancji priorytetowych przewidzianego w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 793/93
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 z dnia 23 marca 1993 r. w sprawie oceny i kontroli ryzyk stwarzanych przez istniejące substancje [1], w szczególności jego art. 8 i 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie (EWG) nr 793/93 przewiduje system oceny i kontroli ryzyk stwarzanych przez istniejące substancje; w celu przeprowadzenia oceny ryzyk stwarzanych przez takie substancje właściwe jest określenie substancji priorytetowych, wymagających uwagi;
w konsekwencji art. 8 rozporządzenia (EWG) nr 793/93 wymaga, aby Komisja sporządziła wykaz substancji priorytetowych; art. 8 wskazuje następnie czynniki, które uwzględnia się przy sporządzaniu wspomnianego wykazu;
artykuł 10 rozporządzenia (EWG) nr 793/93 przewiduje, że w odniesieniu do każdej z substancji znajdującej się w wykazie substancji priorytetowych Państwu Członkowskiemu przekazuje się odpowiedzialność za dokonanie jej oceny oraz że przydzielenie tych substancji zapewnia sprawiedliwy podział obciążeń między Państwami Członkowskimi;
pierwszy wykaz priorytetowy przyjęty został rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1179/94 [2];
przepisy niniejszego rozporządzenia są zgodne z opinią Komitetu ustanowionego na podstawie art. 15 rozporządzenia (EWG) nr 793/93,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wykaz substancji priorytetowych
1.
Ustanawia się drugi wykaz substancji priorytetowych, zamieszczony w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
2.
W odniesieniu do każdej substancji znajdującej się w wykazie priorytetowym wyznacza się i wskazuje w Załączniku do niniejszego rozporządzenia Państwo Członkowskie odpowiedzialne za jej ocenę.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2270/95
z dnia 27 września 1995 r.
zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 388/92 oraz (EWG) nr 1727/92 określające szczegółowe zasady wykonania szczególnych ustaleń w odniesieniu do dostaw produktów zbożowych odpowiednio do francuskich departamentów zamorskich (FDZ) oraz Azorów i Madery i ustanawiające przewidywany bilans dostaw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3763/91 z dnia 16 grudnia 1991 r. wprowadzające szczególne środki w odniesieniu do niektórych produktów rolnych na rzecz francuskich departamentów zamorskich [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 3290/94 [2], w szczególności jego art. 2 ust. 6,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1600/92 z dnia 15 czerwca 1992 r. dotyczące szczególnych środków dla Azorów i Madery odnoszących się do niektórych produktów rolnych [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 3290/94, w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 388/92 [4], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1563/95 [5], ustanawia szczegółowe zasady wykonania szczególnych ustaleń odnośnie do dostaw produktów zbożowych do francuskich departamentów zamorskich (FDZ); w celu niedopuszczenia do przekroczenia kwoty pomocy w stosunku do właściwej kwoty w trakcie przechodzenia z jednego roku gospodarczego do drugiego art. 6 tego rozporządzenia przewiduje automatyczne dostosowania kwoty pomocy na podstawie daty dokonania naliczenia na podstawie świadectwa; w wyniku błędu dostosowanie wynikające ze zmiany w roku gospodarczym dotyczące pomocy przyznanej dla dostaw kukurydzy i ziarna sorgo ustalono dla dostaw, dla których dokonuje się naliczenia od 1 listopada, podczas gdy zmiana cen interwencyjnych dla tych produktów następuje 1 października; dlatego też rozporządzenie (EWG) nr 388/92 powinno zostać zmienione;
rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1727/92 [6], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1590/95 [7], określa szczegółowe zasady wykonania szczególnych ustaleń w odniesieniu do dostaw produktów zbożowych na Azory i Maderę; w celu niedopuszczenia do przekroczenia pomocy w stosunku do właściwej kwoty przy przechodzeniu z jednego roku gospodarczego do drugiego art. 6 tego rozporządzenia przewiduje automatyczne dostosowania kwoty pomocy na podstawie daty dokonania naliczenia na podstawie świadectwa; w wyniku błędu dostosowanie wynikające ze zmian w roku gospodarczym dotyczące pomocy przyznanej dla dostaw kukurydzy i ziarna sorgo ustalono dla dostaw, dla których dokonuje się naliczenia od 1 listopada, podczas gdy zmiana cen interwencyjnych dla tych produktów następuje 1 października; dlatego też rozporządzenie (EWG) nr 1727/92 powinno zostać zmienione;
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 6 rozporządzenia (EWG) nr 388/92 lit. e) otrzymuje brzmienie:
"e) w przypadku kukurydzy i ziarna sorgo, dla których termin ważności świadectwa pomocy wykracza poza koniec września, dla wszystkich dostaw, dla których dokonuje się naliczenia na podstawie świadectwa po 1 października, jak następuje: pomoc zmniejszona jest o kwotę równą różnicy między ceną interwencyjną, nie włączając miesięcznych wzrostów, dla poprzedniego roku gospodarczego, a ceną dla nowych lat gospodarczych oraz o kwotę równą miesięcznemu wzrostowi za poprzedni rok gospodarczy, pomnożoną przez liczbę miesięcy, licząc od listopada włącznie do miesiąca, w którym złożono wniosek o pomoc."
Artykuł 2
W art. 6 rozporządzenia (EWG) nr 1727/92 lit. e) otrzymuje brzmienie:
"e) w przypadku kukurydzy i ziarna sorgo, dla których termin ważności świadectwa pomocy wykracza poza koniec września, dla wszystkich dostaw, dla których dokonuje się naliczenia na podstawie świadectwa po 1 października, jak następuje: pomoc zmniejszona jest o kwotę równą różnicy między ceną interwencyjną, nie włączając miesięcznych wzrostów, dla poprzedniego roku gospodarczego, a ceną dla nowych lat gospodarczych oraz o kwotę równą miesięcznemu wzrostowi za poprzedni rok gospodarczy, pomnożoną przez liczbę miesięcy licząc od listopada włącznie do miesiąca, w którym złożono wniosek o pomoc."
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2271/95
z dnia 27 września 1995 r.
w sprawie sprzedaży niektórych produktów sektora wołowiny i cielęciny znajdujących się w posiadaniu agencji interwencyjnych niektórym instytucjom i organom opieki społecznej oraz uchylające rozporządzenie (EWG) nr 2848/89
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 805/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 424/95 [2], w szczególności jego art. 7 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje: rozporządzenie (EWG) nr 98/69 [3], ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 3290/94 [4], ustanawia ogólne zasady zbytu mrożonej wołowiny zakupionej przez agencje interwencyjne; rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2173/79 [5], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 1759/93 [6], ustanawia szczegółowe zasady tego zbytu;
poziom zapasów interwencyjnych umożliwia specjalną sprzedaż niektórym instytucjom i organom opieki społecznej w celu wykorzystania mięsa w ramach zaopatrzenia osób, za które instytucje i organizacje są odpowiedzialne; sprzedaż taka prawdopodobnie nie będzie zakłócać normalnego zbytu mięsa na rynku;
wołowinę należy sprzedawać po cenach ustalonych z góry zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2173/79; jednakże należy przyjąć odpowiednie przepisy specjalne dotyczące w szczególności szczegółowych zasad kontroli i minimalnych ilości dostosowanych do potrzeb nabywców;
w celu zapewnienia, by produkty osiągnęły przewidziane miejsce przeznaczenia, należy wnieść dodatkowe zabezpieczenie, w przypadku korzystania z agenta lub pośrednika;