2. w wierszu dziesiątym tabeli kody CN dla jabłek "ex08081020, ex08081050 i ex08081090" zastępuje się kodem CN "ex08081080".
Artykuł 5
W Załączniku do rozporządzenia (WE) nr 1555/96 wprowadza się następujące zmiany:
1) w wierszu piątym tabeli kody CN dla pomarańczy "ex08051010, ex08051030 i ex08051050" zastępuje się kodem CN "ex08051020".
2) w wierszu dziesiątym tabeli kody CN dla jabłek "ex08081020, ex08081050 i ex08081090" zastępuje się kodem CN "ex08081080."
Artykuł 6
W art. 7 ust. 2 akapit trzeci rozporządzenia (WE) nr 1961/2001 wprowadza się następujące zmiany:
1) tiret piąte otrzymuje brzmienie:
- "— pomarańcze objęte kodem CN 08051020,";
2) tiret jedenaste i dwunaste otrzymują brzmienie:
- "— cytryny (Citrus limon, Citrus limonum) objęte kodem CN 08055010,
- — limonki (Citrus aurantifolia) objęte kodem CN 08055090,";
3) tiret czternaste otrzymuje brzmienie:
- "— jabłka objęte kodami CN 08081010 i 08081080,".
Artykuł 7
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 387/2005
z dnia 8 marca 2005 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 831/97 ustanawiające normy handlowe mające zastosowanie do awokado
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 2 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Grupa Robocza ds. Normalizacji Produktów Łatwo Psujących się i Poprawy Jakości Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych (EKG/ONZ) ostatnio zmieniła normę FFV-42 dotyczącą obrotu i handlowej kontroli jakości awokado.
Dla jasności i międzynarodowej przejrzystości należy wziąć pod uwagę takie zmiany rozporządzenia Komisji (WE) nr 831/97 [2].
(2) Dojrzałość i rozwój awokado można ocenić na podstawie zawartości w nich suchej masy.
Aby wyeliminować owoce, które nie mogą dojrzeć, należy wprowadzić wymóg odnośnie do minimalnej zawartości suchej masy.
(3) Handel awokado odmiany Hass o małych rozmiarach rozwija się i cieszy się popytem pewnej grupy konsumentów.
Dlatego należy zmniejszyć minimalny rozmiar wymagany odnośnie do awokado tej odmiany.
(4) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 831/1997.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Świeżych Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 831/1997 zmienia się zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 388/2005
z dnia 8 marca 2005 r.
zatwierdzające specyfikacje modułu ad hoc na 2006 r. dotyczącego przejścia na emeryturę, przewidzianego rozporządzeniem (WE) nr 577/98, oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 246/2003
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 577/98 z dnia 9 marca 1998 r. w sprawie organizacji badania prób losowych dotyczącego siły roboczej we Wspólnocie [1], w szczególności jego art. 4 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 246/2003 z dnia 10 lutego 2003 r. zatwierdzające program modułów ad hoc obejmujących lata 2004–2006 w badaniu reprezentacyjnym siły roboczej wprowadzonym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 577/98 [2] zawiera moduł ad hoc w sprawie przejścia na emeryturę.
(2) Istnieje potrzeba zgromadzenia wszechstronnego i porównywalnego zestawu danych dotyczących przejścia na emeryturę w celu monitorowania postępu w osiąganiu wspólnych celów określonych we wspólnotowej strategii zatrudnienia i otwartej metodzie koordynacji w obszarze emerytur, która została ogłoszona na posiedzeniu Rady Europejskiej w Laeken w grudniu 2001 r.
Oba procesy określają wspieranie aktywnego starzenia się i wydłużanie okresu życia zawodowego jako priorytety działań, w szczególności poprzez wytyczną 5 zawartą w wytycznych dotyczących zatrudnienia na 2003 r. zatytułowaną "Zwiększenie podaży siły roboczej i wspieranie aktywnego starzenia się", przyjętych przez Radę w dniu 22 lipca 2003 r.
[3], oraz poprzez cel 5 procesu reformy emerytur, przedstawionego we wspólnym sprawozdaniu w sprawie celów i metod roboczych w obszarze emerytur zatwierdzonego na posiedzeniu Rady Europejskiej w Laeken w dniach 14 i 15 grudnia 2001 r. oraz we wspólnym sprawozdaniu Komisji i Rady w sprawie odpowiednich i trwałych systemów emerytalnych, które zostało przyjęte na posiedzeniu Rady Europejskiej w Brukseli w dniach 20 i 21 marca 2003 r.
(3) Zgodnie z decyzją nr 1145/2002/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 czerwca 2002 r. w sprawie wspólnotowych środków zachęcających w dziedzinie zatrudnienia [4] działania Wspólnoty dotyczące analiz, badań i współpracy między Państwami Członkowskimi w dziedzinie zatrudnienia i rynku pracy prowadzone są w okresie od dnia 1 stycznia 2002 r. do dnia 31 grudnia 2006 r. i jednym z celów tych działań jest rozwój, realizacja i ocena europejskiej strategii zatrudnienia z uwypukleniem długofalowej perspektywy.
(4) Istnieje również potrzeba aktualizacji specyfikacji próby określonej w sekcji 3 Załącznika do rozporządzenia (WE) nr 246/2003 w celu maksymalizacji analitycznego potencjału próby dla modułu ad hoc.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Programu Statystycznego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Szczegółowy zestaw informacji, które należy zebrać w 2006 r. w module ad hoc w sprawie przejścia na emeryturę, określa Załącznik.
Artykuł 2
W sekcji 3 Załącznika do rozporządzenia (WE) nr 246/2003 punkt "Próba" otrzymuje brzmienie:
"Próba : Docelowa grupa wiekowa użyta jako próba do niniejszego modułu składa się z osób w wieku 50–69 lat.
Kompletny zestaw zmiennych do badania siły roboczej należy zgromadzić w odniesieniu do podpróby dla modułu ad hoc.
W przypadku, w którym jednostką próby jest osoba, nie wymaga się żadnych dodatkowych danych o pozostałych członkach rodziny.".
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 389/2005
z dnia 8 marca 2005 r.
ustanawiające odstępstwa od rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/96 i (WE) nr 800/1999 w odniesieniu do niektórych cukrów stosowanych w niektórych przetworach owocowych i warzywnych, wywożonych do państw trzecich, innych niż Szwajcaria i Liechtenstein
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków przetworów owocowych i warzywnych [1], w szczególności jego art. 18 ust. 7,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuły 16 i 18 rozporządzenia (WE) nr 2210/96 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 800/1999 z dnia 15 kwietnia 1999 r. ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych [2] stosuje się w odniesieniu do wywozu niektórych cukrów stosowanych w niektórych przetworach owocowych i warzywnych.
(2) Artykuł 18 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 2201/96 stanowi, że w przypadku refundacji zróżnicowanych refundacja jest wypłacana za okazaniem dowodu, że produkty dotarły do miejsca przeznaczenia wskazanego na pozwoleniu lub do innego miejsca przeznaczenia, dla którego refundacja została ustalona. Stanowi on również, że możliwe są wyjątki od tej zasady, pod warunkiem ustanowienia warunków oferujących równoważne gwarancje.
(3) Artykuł 3 rozporządzenia (WE) nr 800/1999 stanowi, że uprawnienie do refundacji wywozowej nabywa się po przywozie do danego państwa trzeciego, gdy stosuje się tego państwa trzeciego refundację zrównoważoną.
Artykuły 14, 15 i 16 tego rozporządzenia ustanawiają warunki wypłaty refundacji zróżnicowanej, w szczególności dokumenty, które należy przedstawić jako dowód dotarcia towaru do miejsca przeznaczenia.
(4) W przypadku refundacji zróżnicowanej art. 18 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 800/1999 stanowi, że część refundacji, obliczoną przy użyciu najniższej stawki refundacji, wypłaca się na wniosek eksportera po przedstawieniu dowodu, że produkt opuścił obszar celny Wspólnoty.
(5) Podpisana w październiku 2004 r. Umowa między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską, zmieniająca Umowę między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską z dnia 22 lipca 1972 r. w odniesieniu do przepisów stosowanych do przetworzonych produktów rolnych [3], jest tymczasowo stosowana od dnia 1 lutego 2005 r. na mocy decyzji Rady 2005/45/WE [4] dotyczącej zawarcia i tymczasowego stosowania tej umowy.
(6) Zgodnie z decyzją 2005/45/WE cukier (pozycje HS 1701, 1702 i 1703) stosowany w wyrobie niektórych przetworzonych produktów rolnych wywożonych do Szwajcarii i Liechtensteinu od dnia 1 lutego 2005 r. nie kwalifikuje się do objęcia go refundacjami wywozowymi.
(7) Umowa zatwierdzona decyzją 2005/45/WE wprowadza szczególne przepisy dotyczące współpracy administracyjnej, których celem jest zwalczanie nieprawidłowości i nadużyć finansowych w odniesieniu do kwestii związanych ze sprawami celnymi i refundacjami wywozowymi.
(8) W świetle tych przepisów oraz w celu uniknięcia obciążania podmiotów gospodarczych zbędnymi kosztami w handlu z innymi państwami trzecimi właściwe jest ustanowienie odstępstwa od rozporządzenia (WE) nr 2201/96 i rozporządzenia (WE) nr 800/1999 w zakresie, w jakim wymagają one dowodu przywozu w przypadku refundacji zróżnicowanych.
W przypadku braku ustalonych refundacji wywozowych dla danych państw przeznaczenia właściwe jest również nieuwzględnianie tego faktu tam, gdzie jest ustalona najniższa stawka refundacji.
(9) Z uwagi na fakt, że środki ustanowione w Umowie między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską, zatwierdzonej decyzją 2005/45/WE, obowiązują od dnia 1 lutego 2005 r., niniejsze rozporządzenie powinno być stosowane od tego samego dnia.
(10) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Przetworów Owocowych i Warzywnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W drodze odstępstwa od art. 18 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 2201/96 i art. 16 rozporządzenia (WE) nr 800/1999, jeżeli zróżnicowanie refundacji wynika wyłącznie z braku ustalonej refundacji dla Szwajcarii i Liechtensteinu, dowód dopełnienia przywozowych formalności celnych nie jest warunkiem wypłaty refundacji w odniesieniu do niektórych cukrów stosowanych w niektórych przetworach owocowych i warzywnych, objętych rozporządzeniem (WE) nr 2201/96, które są wymienione w tabelach I i II załączonych do Protokołu 2 do Umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską z dnia 22 lipca 1972 r.
Artykuł 2
Fakt, że nie ustalono refundacji wywozowych do wywozu do Szwajcarii lub Liechtensteinu niektórych cukrów stosowanych w niektórych przetworach owocowych i warzywnych, objętych rozporządzeniem (WE) nr 2201/96, które są wymienione w tabelach I i II załączonych do Protokołu 2 do Umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską z dnia 22 lipca 1972 r., nie będzie uwzględniany przy określaniu najniższej stawki refundacji w rozumieniu art. 18 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 800/1999.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 390/2005
z dnia 7 marca 2005 r.
kończące częściową rewizję tymczasową środków antydumpingowych mających zastosowanie w przywozie folii z politereftalanu etylenu (PET) pochodzącej, między innymi, z Indii
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [1] ("rozporządzenie podstawowe"), w szczególności jego art. 11 ust. 3,
uwzględniając wniosek Komisji, po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze co następuje:
A. PROCEDURA
1.
Wcześniejsze dochodzenia oraz istniejące środki
(1) W następstwie dochodzenia wszczętego w maju 2000 r. ("pierwotne dochodzenie") Rada nałożyła w sierpniu 2001 r., zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1676/2001 [2], ostateczne cła antydumpingowe na przywóz folii z politereftalanu etylenu (PET) pochodzącej, między innymi, z Indii.
Cła nałożone na przywóz folii PET pochodzącej z Indii wahają się od 0 % do 62,6 %.
(2) Cło antydumpingowe obowiązujące w odniesieniu do przywozu od Jindal Poly Films Limited, poprzednio jako Jindal Polyester Limited (zawiadomienie o zmianie nazwy opublikowane w dniu 2 grudnia 2004 r.
[3], wynosi 0 %. Przywóz folii PET od spółki podlega również cłu wyrównawczemu w wysokości 7 %, nałożonemu w 1999 r. rozporządzeniem Rady (WE) nr 2597/1999 [4].
2.
Wniosek o przeprowadzenie rewizji
(3) Wniosek o przeprowadzenie częściowej rewizji tymczasowej ograniczonej do dumpingu w odniesieniu do Jindal Poly Films Limited wpłynął od następujących producentów wspólnotowych: Du Pont Teijin Films, Mitsubishi Polyester Film GmbH oraz Nuroll SpA ("wnioskodawcy").
Wnioskodawcy reprezentują znaczną część wspólnotowej produkcji folii PET.
Toray Plastics Europe wyraziła swoje poparcie dla wniosku, chociaż nie była formalnym wnioskodawcą.
(4) Wnioskodawcy twierdzili, że margines dumpingu stosowanego przez Jindal Poly Films Limited uległ zmianie i był wyższy niż ustalono w ramach pierwotnego dochodzenia, które doprowadziło do nałożenia obowiązujących środków.
3.
Dochodzenie
(5) Ustaliwszy, po konsultacji z Komitetem Doradczym, że wniosek zawierał wystarczające dowody prima facie, Komisja ogłosiła w dniu 19 lutego 2004 r. wszczęcie częściowej rewizji tymczasowej zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego.
Ogłoszenie to odbyło się w drodze zawiadomienia o wszczęciu opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [5].
(6) Zakres rewizji ograniczono do zbadania dumpingu w odniesieniu do Jindal Poly Films Limited.
Dochodzeniem objęto okres od dnia 1 stycznia 2003 r. do dnia 31 grudnia 2003 r.
(7) Komisja oficjalnie powiadomiła Jindal Poly Films Limited, przedstawicieli kraju wywozu oraz producentów wspólnotowych o wszczęciu rewizji.
Zainteresowane strony otrzymały możliwość przedstawienia swoich opinii na piśmie oraz złożenia wniosku o przesłuchanie w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu.
(8) W celu otrzymania informacji uznanych za niezbędne dla dochodzenia Komisja przesłała kwestionariusz Jindal Poly Films Limited, będącej zainteresowanym producentem eksportującym. Jindal Poly Films Limited podjęła współpracę poprzez udzielenie odpowiedzi na ten kwestionariusz.
Komisja przeprowadziła wizytę weryfikacyjną w lokalu spółki w New Delhi w celu sprawdzenia informacji podanych w kwestionariuszu.
B. PRODUKT ROZPATRYWANY I PRODUKT PODOBNY
1.
Produkt rozpatrywany
(9) Produktem rozpatrywanym jest, jak określono w pierwotnym dochodzeniu, folia z politereftalanu etylenu (PET), pochodząca z Indii, zwykle zgłaszana w ramach kodów CN ex39206219 i ex39206290.
2.
Produkt podobny
(10) Podobnie jak w pierwotnym dochodzeniu, uznano, że folia PET produkowana i sprzedawana na krajowym rynku indyjskim, folia PET wywożona z Indii do Wspólnoty oraz folia PET produkowana i sprzedawana przez przemysł wspólnotowy na rynku Wspólnoty mają takie same właściwości i zastosowania fizyczne i techniczne.
Są więc one uważane za produkty podobne w rozumieniu art. 1 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
C. DUMPING
1.
Wartość normalna
(11) W celu określenia wartości normalnej sprawdzono najpierw, czy całkowita sprzedaż krajowa producenta eksportującego była reprezentatywna w rozumieniu art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, tj. czy stanowiła co najmniej 5 % całkowitego wolumenu sprzedaży rozpatrywanego produktu wywożonego do Wspólnoty.
(12) Zbadano następnie, czy całkowita sprzedaż krajowa każdego typu produktu stanowiła co najmniej 5 % całkowitego wolumenu sprzedaży tego samego typu produktu wywożonego do Wspólnoty.
(13) W odniesieniu do tych typów produktów, których sprzedaż krajowa stanowiła co najmniej 5 % wolumenu sprzedaży tego samego typu produktu wywożonego do Wspólnoty, zbadano następnie, czy dokonano wystarczającej sprzedaży w zwykłym obrocie handlowym zgodnie z art. 2 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
W odniesieniu do każdego typu produktu, którego wielkość sprzedaży krajowej po cenach wyższych od kosztów produkcji stanowiła co najmniej 80 % sprzedaży, wartość normalna ustalana była w oparciu o średnią ważoną cenę sprzedaży faktycznie płaconą za całą sprzedaż krajową.
W odniesieniu do tych typów produktów, których wielkość transakcji przynoszących zysk była mniejsza od 80 %, jednak nie mniejsza niż 10 % sprzedaży, wartość normalna ustalana była na podstawie średniej ważonej ceny sprzedaży faktycznie płaconej jedynie w ramach przynoszących zysk transakcji krajowych.
(14) W odniesieniu do typów produktów, w których ceny krajowe producenta eksportującego nie mogły zostać wykorzystane dla ustalenia wartości normalnej ze względu na niewystarczającą reprezentatywność lub brak sprzedaży w zwykłym obrocie handlowym, wartość normalna została obliczona na podstawie kosztów produkcji poniesionych przez danego producenta eksportującego, powiększonych o uzasadnione koszty sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne ("koszty SOiA") oraz kwotę zysku zgodnie z art. 2 ust. 3 i 6 rozporządzenia podstawowego.
(15) Koszty SOiA zostały oparte na kosztach poniesionych przez producenta eksportującego przy sprzedaży omawianego produktu na rynku krajowym, które uznano za reprezentatywne.
Marża zysku została obliczona na podstawie średniej ważonej marży zysku spółki uzyskanej w ramach sprzedaży na rynku krajowym tych typów produktu, które zostały sprzedane w wystarczających ilościach w zwykłym obrocie handlowym.
2.
Cena eksportowa
(16) Producent eksportujący zgłosił sprzedaż (jedna przesyłka) skierowaną do spółki powiązanej we Wspólnocie.
Ze względu na nieznaczną ilość produktu objętą tą przesyłką sprzedaż ta została pominięta.
(17) Pozostała sprzedaż eksportowa rozpatrywanego produktu do Wspólnoty, w okresie objętym dochodzeniem, skierowana była do niezależnych klientów.
Z tego względu cenę eksportową ustalono zgodnie z art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego na podstawie faktycznie zapłaconej lub należnej ceny eksportowej.
3.
Porównanie
(18) Porównania wartości normalnej i ceny eksportowej dokonano na bazie ceny ex-works.
W celu zapewnienia rzetelnego porównania pomiędzy wartością normalną a ceną eksportową dokonano należnego uwzględnienia, w formie dostosowania, różnic wpływających na porównywalność ceny zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego.
Odpowiednio, dokonano dostosowania uwzględniającego różnice w zakresie upustów, rabatów, transportu, ubezpieczenia, przygotowania, ładowania i kosztów dodatkowych, pakowania, kosztów kredytu i prowizji tam, gdzie było to właściwe i zostało poparte należycie udokumentowanymi dowodami.
a) Opłaty przywozowe
(19) Jindal Poly Films Limited wnioskowała o skorygowanie wartości normalnej w oparciu o uwzględnienie cła przywozowego nie pobranego w ramach systemu wstępnych pozwoleń (ALS) na przywozy surowców wykorzystywanych przy produkcji towarów przeznaczonych na wywóz.
ALS umożliwia przywóz surowców wolny od opłat celnych, pod warunkiem że przedsiębiorstwo dokona wywozu odpowiadającej ilości i wartości gotowego produktu, określonej zgodnie z oficjalnie ustanowionymi normami dotyczącymi środków produkcyjnych i produktów. Przywozy w ramach ALS mogą być wykorzystane do produkcji towarów przeznaczonych na wywóz albo do uzupełnienia krajowych środków produkcyjnych wykorzystywanych do produkcji takich towarów.
Spółka twierdziła, że wykorzystywała wywozy rozpatrywanego produktu do WE w celu spełnienia wymogów dotyczących przywozu surowców w ramach ALS.
(20) Nie wyciągnięto żadnych wniosków w kwestii zasadności przyznania dostosowania, biorąc pod uwagę, że dostosowanie takie nie miałoby wpływu na końcowy wynik postępowania rewizyjnego.
b) Inne dostosowania
(21) Producent eksportujący wnioskował, dla ograniczonej ilości wywozów, o dostosowanie ceny eksportowej zgodnie z art. 2 ust. 10 lit. k) rozporządzenia podstawowego w oparciu o korzyści uzyskane w związku z wywozem w ramach systemu paszportowego uprawnienia celnego ("DEPB") po dokonaniu wywozu.
W ramach tego systemu punkty uzyskane przy wywozie rozpatrywanego produktu mogą być wykorzystane w celu pokrycia należnych opłat celnych z tytułu przywozu jakiegokolwiek towaru lub zostać odsprzedane innym przedsiębiorstwom.
Ponadto nie jest wymagane, aby przywożone towary były wykorzystywane wyłącznie do produkcji wywożonych produktów.
Producent nie wykazał, że korzyści uzyskiwane w ramach systemu DEPB po dokonaniu wywozu miały wpływ na porównywalność cen, a w szczególności, że klienci stale płacą inne ceny na rynku krajowym wskutek korzyści płynących z tego systemu.
W związku z powyższym wniosek ten został odrzucony.
4.
Margines dumpingu
(22) Zgodnie z art. 2 ust. 11 rozporządzenia podstawowego, margines dumpingu został ustalony na podstawie porównania pomiędzy średnią ważoną wartością normalną a średnią ważoną cen eksportowych.
(23) Porównanie to wykazało, że margines dumpingu wynosi 0 %.
D. WNIOSKI
(24) Na podstawie powyższych faktów i ustaleń oraz dostępnych informacji wyciągnięto wniosek, zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, że niniejsze dochodzenie rewizyjne powinno zostać zakończone, a nałożone rozporządzeniem (WE) nr 1676/2001 cło antydumpingowe w wysokości 0 % na przywóz folii PET produkowanej i wywożonej do Wspólnoty Europejskiej przez spółkę Jindal Poly Films Limited powinno zostać utrzymane.
(25) Wszystkie zainteresowane strony zostały poinformowane o zasadniczych faktach i ustaleniach, na podstawie których podjęto decyzję o utrzymaniu obowiązującego cła antydumpingowego i otrzymały możliwość przedstawienia swoich uwag.
(26) Wnioskodawcy argumentowali, że obliczenia dotyczące dumpingu należało przeprowadzić na podstawie porównania pomiędzy średnią ważoną wartością normalną a cenami poszczególnych transakcji wywozowych, ponieważ utrzymywali oni, że miał miejsce ukierunkowany dumping w odniesieniu do określonej kategorii nabywców.
Ich zdaniem, jeżeli określony typ folii sprzedawany był wyłącznie klientom w ramach określonego segmentu przeznaczenia końcowego, świadczy to o stosowaniu dumpingu ukierunkowanego na konkretną grupę nabywców.
Uznali oni również, że ich podejście byłoby uzasadnione ze względu na wzrost zdolności produkcyjnej Indii, który według nich dotyczył głównie jednego konkretnego typu folii.
W tym względzie należy przede wszystkim zauważyć, że omawiany typ folii był sprzedawany nie tylko klientom nabywającym jedynie ten typ folii, ale również tym klientom, którzy nabywali także inne typy folii.
Porównanie cen dla tych samych typów folii sprzedawanych różnym klientom nie wykazało zróżnicowania cenowego w zależności od klienta.
W przypadku braku takiego zróżnicowania występowanie domniemanego dumpingu stosowanego w odniesieniu do konkretnego modelu jest nieistotne dla celów ustalenia metodologii obliczania dumpingu, zgodnie z przepisami art. 2 ust. 11 rozporządzenia podstawowego.
Ponadto należy również zauważyć, że zmiany zachodzące w zakresie zdolności produkcyjnej nie są istotnym czynnikiem przy określaniu metodologii używanej przy ustalaniu marginesu dumpingu.
Ponieważ nie wykryto przypadków stosowania dumpingu ukierunkowanego na konkretnych nabywców, region lub czas, wniosek został oddalony, a porównanie pomiędzy średnią ważoną wartością normalną a średnią ważoną cen eksportowych nadal uznano za odpowiednią metodologię obliczeniową,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Częściowa rewizja tymczasowa środków antydumpingowych stosowanych w odniesieniu do przywozu folii z politereftalanu etylenu (PET) pochodzącej, między innymi, z Indii, zwykle zgłaszanej w ramach kodów CN ex39206219 i ex39206290, w zakresie, w jakim dotyczy ona indyjskiego producenta eksportującego Jindal Poly Films Limited, zostaje niniejszym zakończona.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 391/2005
z dnia 9 marca 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 10 marca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 392/2005
z dnia 8 marca 2005 r.
ustanawiające wartości jednostkowe w celu określenia wartości celnej niektórych łatwo psujących się towarów
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 [2] ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92, a w szczególności jego art. 173, ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 173 do 177 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 przewidują, że Komisja okresowo ustala wartości jednostkowe dla produktów wskazanych w klasyfikacji w załączniku 26 do tego rozporządzenia.
(2) Stosowanie zasad i kryteriów określonych w wyżej wymienionych artykułach do elementów przekazanych Komisji zgodnie z art. 173 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 prowadzi do ustanowienia wartości jednostkowych określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia w stosunku do produktów, o których mowa,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wartości jednostkowe określone w art. 173 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 ustanawia się zgodnie z tabelą zawartą w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 11 marca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 393/2005
z dnia 9 marca 2005 r.
ustalające refundacje wywozowe dla wołowiny i cielęciny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], w szczególności zaś jego art. 33 ust. 12,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z treścią art. 33 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999, różnica między cenami na rynku światowym i we Wspólnocie Europejskiej produktów, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999, może być pokrywana przez refundację wywozową.
(2) Warunki przyznawania specjalnych refundacji wywozowych dla niektórych mięs wołowych i cielęcych oraz dla niektórych konserw w odniesieniu do niektórych miejsc przeznaczenia zostały określone w rozporządzeniach: (EWG) nr 32/82 [2], (EWG) nr 1964/82 [3], (EWG) nr 2388/84 [4], (EWG) nr 2973/79 [5] oraz (WE) nr 2051/96 [6].
(3) Zastosowanie tych norm i kryteriów do przewidywanej sytuacji na rynku wołowiny i cielęciny prowadzi do ustalenia refundacji w poniższy sposób.
(4) Dla uproszczenia, w odniesieniu do zwierząt żywych, należy zaprzestać przyznawania refundacji wywozowych dla kategorii będących przedmiotem handlu o niewielkim znaczeniu z krajami trzecimi.
Ponadto, mając na względzie ogólną troskę o dobrostan zwierząt, należy ograniczać jak tylko można refundacje wywozowe dla żywych zwierząt przeznaczonych do uboju.
W związku z tym, refundacje wywozowe dla tych zwierząt powinny być przyznawane jedynie w odniesieniu do tych krajów trzecich, które ze względu na kulturę i/lub religię tradycyjnie przywożą znaczną liczbę zwierząt przeznaczonych do uboju.
W odniesieniu do żywych zwierząt przeznaczonych do reprodukcji, w celu uniknięcia jakichkolwiek nadużyć, refundacje wywozowe dla hodowlanego bydła czystej rasy powinno się ograniczyć do jałówek i krów w wieku 30 miesięcy lub poniżej.
(5) W odniesieniu do niektórych miejsc przeznaczenia eksportu, należy przyznawać refundacje wywozowe dla niektórych mięs świeżych i chłodzonych, wymienionych w załączniku i oznaczonych kodem CN 0201, dla niektórych mięs mrożonych wymienionych w załączniku i oznaczonych kodem CN 0202, dla niektórych mięs i podrobów wymienionych w załączniku i oznaczonych kodem CN 0206 oraz dla niektórych innych wyrobów i konserw mięsnych i podrobowych, wymienionych w załączniku i oznaczonych kodem CN 16025010.
(6) Istnieją tradycyjne stosunki handlowe ze Szwajcarią w dziedzinie eksportu wołowiny bez kości, solonej i suszonej.
Dla utrzymania tej wymiany handlowej, należy ustalać kwotę refundacji w taki sposób, by pokrywała różnicę midzy cenami na rynku szwajcarskim i cenami eksportowymi Państw Członkowskich.
(7) W odniesieniu do niektórych innych produktów i konserw mięsnych i podrobowych wymienionych w załączniku i opatrzonych kodami CN od 16025031 do 16025080, udział Wspólnoty Europejskiej w handlu międzynarodowym może być utrzymany poprzez przyznawanie eksporterom refundacji w wysokości odpowiadającej refundacji stosowanej do tej pory.
(8) W odniesieniu do innych produktów z sektora wołowiny i cielęciny, z uwagi na nikłe znaczenie udziału Wspólnoty w handlu światowym, ustalanie refundacji nie jest konieczne.
(9) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3846/87 [7] ustaliło nomenklaturę produktów rolnych do celów refundacji wywozowych i wszystkie refundacje ustala się w oparciu o kody produktów na podstawie wspomnianej nomenklatury.
(10) Należy dostosować wysokość refundacji dla wszystkich mięs mrożonych do kwot ustalonych dla mięs świeżych lub chłodzonych, z wyjątkiem mięs pochodzących od dorosłych osobników męskich.
(11) W celu wzmocnienia kontroli produktów oznaczonych kodem CN 160250, należy przewidzieć przyznanie refundacji jedynie dla tych produktów, które zostały wytworzone w ramach systemu przewidzianego w art. 4 rozporządzenia Rady (EWG) nr 565/80 z dnia 4 marca 1980 r. w sprawie zaliczek na poczet refundacji wywozowych dla produktów rolnych [8].
(12) Refundacje powinno się przyznawać jedynie produktom dopuszczonym do swobodnego obrotu we Wspólnocie Europejskiej.
W związku z tym, aby móc korzystać z refundacji, produkty muszą spełniać warunki oznakowania sanitarnego, przewidziane w dyrektywie Rady 64/433/EWG [9], dyrektywie Rady 94/65/WE [10] i dyrektywie Rady 77/99/EWG [11].
(13) Warunki określone w art. 6 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1964/82 nakazują zmniejszenie refundacji specjalnej, o ile ciężar przeznaczonego na eksport mięsa bez kości jest niższy od 95 % wagi całkowitej kawałków oddzielonych od kości, ale nie niższy niż 85 % tej wagi.
(14) Negocjacje dotyczące przyjęcia dodatkowych koncesji, prowadzone w ramach Układu Europejskiego między Wspólnotą Europejską a krajami stowarzyszonymi z Europy Środkowej i Wschodniej, mają szczególnie na celu liberalizację handlu produktami podlegającymi wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny.
W tym kontekście zdecydowano między innymi o zniesieniu refundacji wywozowej dla produktów, których miejscem przeznaczenia jest Rumunia.
Należy zatem wykluczyć wymieniony kraj z listy miejsc przeznaczenia objętych refundacją i przewidzieć, że zniesienie refundacji wywozowych do tego kraju nie może prowadzić do tworzenia zróżnicowanej refundacji w przypadku eksportowania do innych krajów.
(15) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Lista produktów, na których eksport przyznawane są refundacje, o których mowa w art. 33 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999, wysokości tych refundacji i miejsca przeznaczenia zostały określone w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
2.
Produkty muszą spełniać odpowiednie warunki oznakowania sanitarnego, przewidziane przez:
- załącznik I rozdział XI dyrektywy 64/433/EWG,
- załącznik I rozdział VI dyrektywy 94/65/WE,
- załącznik B rozdział VI dyrektywy 77/99/EWG.
Artykuł 2
W przypadku, o którym mowa w art. 6 ust. 2 akapit trzeci, rozporządzenia (EWG) nr 1964/82, obniża się stawkę refundacji dla produktów oznaczonych kodem 0201 30 00 9100 o 14,00 EUR/100 kg.
Artykuł 3
Nieustalenie refundacji wywozowej dla Rumunii nie jest uważane za różnicowanie refundacji.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie obowiązuje w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 394/2005
z dnia 8 marca 2005 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 795/2004 ustanawiające szczegółowe zasady wdrażania systemu płatności jednolitych przewidziane w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającym wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i określone systemy wsparcia dla rolników oraz wprowadzające odstępstwa od rozporządzenia (WE) nr 1782/2003
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001 [1], a w szczególności jego art. 145 ust. c, d i q,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 795/2004 [2] wprowadza przepisy wykonawcze dla systemu płatności jednolitych, który obowiązuje od roku 2005.
Administracyjne i operacyjne wdrażanie systemu, które rozpoczęto na tej podstawie na poziomie krajowym, ukazało potrzebę wprowadzenia szczegółowych przepisów w odniesieniu do niektórych aspektów systemu oraz sprecyzowania i dostosowania w niektórych aspektach obowiązujących przepisów.
(2) W szczególności właściwym jest określenie zakresu stosowania definicji terminu "uprawy wieloroczne" w powiązaniu z warunkami kwalifikującymi do uzyskania dopłat dla gruntów, które mają być przekształcone w odłogi i w powiązaniu z systemem pomocy dla upraw energetycznych, o którym mowa w art. 88 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003.
(3) Aby ze względów administracyjnych ograniczyć powstawanie częściowych praw do płatności do niezbędnego minimum, art. 3 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 795/2004 określa, że w przypadku przeniesienia wszystkie istniejące częściowe prawa do płatności muszą zostać wykorzystane, zanim istniejące prawo będzie mogło zostać podzielone. Należy uściślić, że przepis ten odnosi się do istniejących częściowych praw o tym samym charakterze, takich jak normalne prawa do płatności, płatności za grunty odłogowane, prawa połączone z zezwoleniem na podstawie art. 60 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003.
(4) Zgodnie z art. 7 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 795/2004 rolnicy, którzy wydzierżawili lub sprzedali hektary są wyłączeni z mechanizmu przewidzianego w tym artykule. Jeśli jednak sprzedaż i kupno, względnie dzierżawa jednakowej liczby hektarów nie naruszają celu tego mechanizmu, będzie miał on zastosowanie także w tych przypadkach.
(5) Artykuł 10 rozporządzenia (WE) nr 795/2004 przewiduje, że część kwoty referencyjnej powraca w szczególnych sytuacjach do rezerwy krajowej.
Z przyczyn administracyjnych właściwym jest upoważnienie Państw Członkowskich do zastosowania takiej obniżki po przekroczeniu określonego pułapu.
(6) Zgodnie z art. 21 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 795/2004 dzierżawa traktowana jest jako zakup ziemi w celu inwestycyjnym. Inwestycje w moce produkcyjne dokonane w formie dzierżawy powinny więc również zostać uwzględnione.
(7) Artykuł 22 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 795/2004 ma na celu uwzględnienie przypadków rolników, którzy znaleźli się w szczególnej sytuacji na skutek zakupu ziemi, która była przedmiotem dzierżawy w trakcie okresu referencyjnego. Właściwym jest określenie zakresu stosowania tego przepisu poprzez zdefiniowanie warunków dzierżawy, które mają zostać uwzględnione.
(8) Akapit drugi art. 46 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 stanowi, że za wyjątkiem działania siły wyższej albo okoliczności szczególnych, rolnik może przenieść swoje prawa do płatności bez posiadania ziemi dopiero kiedy wykorzystał, zgodnie z art. 44 tego rozporządzenia, co najmniej 80 % swoich praw do płatności w ciągu co najmniej jednego roku kalendarzowego albo jeśli dobrowolnie zrzekł się na rzecz rezerwy krajowej wszystkich swoich praw do płatności, których nie wykorzystał w pierwszym roku stosowania systemu płatności jednolitych. Właściwym jest określenie warunków stosowania tego przepisu.
(9) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 795/2004.
(10) Od dnia 1 stycznia 2006 r. art. 51 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, zmieniony rozporządzeniem Rady (WE) nr 864/2004 [3], upoważnia Państwa Członkowskie do zezwolenia na uprawy wtórne na hektarach uprawnionych do dopłat, w okresie najwyżej trzech miesięcy, zaczynającym się 15 sierpnia każdego roku.
Biorąc pod uwagę, że do 31 grudnia 2004 r. praktyki takie były zgodne z obowiązującymi przepisami dotyczącymi dopłat bezpośrednich, i że rolnicy mogą ponownie otrzymać takie zezwolenie w ramach nowego przepisu od 1 stycznia 2006 r., zaprzestanie tych praktyk na jeden rok doprowadziłoby do poważnych problemów gospodarczych u rolników przyzwyczajonych do nich oraz do powstania praktycznych i szczególnych problemów w zakresie uznawania ziemi za podlegającą dopłatom.
W celu zapewnienia ciągłości środków oraz zapewnienia rolnikom w tych Państwach Członkowskich, które podejmą stosowną decyzję, możliwości podjęcia w odpowiednim momencie decyzji odnośnie zasiewu, konieczne jest i należycie uzasadnione umożliwienie stosowania takiej możliwości w 2005 roku w drodze odstępstwa od rozporządzenia (WE) nr 1782/2003.
(11) Ponieważ system płatności jednolitych stosowany jest od 1 stycznia 2005 r., właściwym jest by niniejsze rozporządzenie obowiązywało z mocą wsteczną od tego dnia.
(12) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Płatności Bezpośrednich,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Rozporządzenie (WE) nr 795/2004 otrzymuje następujące brzmienie:
1) w art. 2 pkt. c) i d) otrzymują brzmienie:
"c) "uprawy trwałe" oznaczają uprawy nierotacyjne inne niż trwałe użytki zielone, zajmujące ziemię przez pięć lat lub dłużej oraz przynoszące powtarzające się plony, łącznie ze szkółkami, zgodnie z lit. G/5 załącznika I do decyzji Komisji nr 2000/115/WE [4], za wyjątkiem upraw wielorocznych i szkółek tychże.
Do celów art. 54 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 i w przypadku obszarów będących przedmiotem wniosku pomocowego dla upraw energetycznych złożonego na podstawie art. 88 wymienionego rozporządzenia, zagajniki o krótkiej rotacji (kod CN ex06029041) Miscanthus sinensis (kod CN ex06029051) Phalaris arundicea (mozga trzcinowata) (kod CN ex12149090) traktowane są jako uprawy wieloroczne. Jednakże do celów art. 44 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 za podlegające dopłatom hektary uważa się:
- obszary obsadzone tymi uprawami między dniem 30 kwietnia 2004 r. a dniem 10 marca 2005 r.,
- obszary obsadzone tymi uprawami przed dniem 30 kwietnia 2004 r., a następnie wydzierżawione lub kupione między dniem 30 kwietnia 2004 r. a dniem 10 marca 2005 r. w celu stosowania systemu jednolitych płatności.
d) "uprawy wieloroczne" oznaczają uprawy następujących produktów:
kod CN _BAR_ _BAR_
07091000 _BAR_ Karczochy _BAR_
07092000 _BAR_ Szparagi _BAR_
07099090 _BAR_ Rabarbar _BAR_
081020 _BAR_ Maliny, jeżyny, morwy oraz skrzyżowanie maliny z jeżyną _BAR_
081030 _BAR_ Czarne, białe lub czerwone porzeczki oraz agrest _BAR_
081040 _BAR_ Żurawina, borówka czarna i inne owoce z rodzaju Vaccinium; _BAR_
2) w art. 3 ust. 4 otrzymuje brzmienie:
"4.
Ustępy 2 i 3 mają zastosowanie tylko wówczas, jeśli rolnik po zadeklarowaniu lub przeniesieniu istniejących praw do płatności lub częściowych praw do płatności o tym samym charakterze, nadal musi zadeklarować lub przenieść prawo do płatności lub częściowe prawo do płatności wraz z częścią hektara.";
3) w art. 7 ust. 6 otrzymuje brzmienie:
"6.
Do celów ust. 1, 2, 3 i 4, hektary przeniesione w drodze sprzedaży lub dzierżawy i niezastąpione jednakową liczbą hektarów, zostają włączone do liczby hektarów zadeklarowanych przez rolnika.";
4) w art. 10 dodaje się następujący ust. 6:
"6.
Państwa Członkowskie mogą ustalić pułap, powyżej którego ust. 1 znajduje zastosowanie.";
5) w art. 21 ust. 4 otrzymuje brzmienie:
"4.
Długoterminowe, zawarte na sześć lub więcej lat umowy dzierżawy, które zaczęły obowiązywać najpóźniej z dniem 15 maja 2004 r., traktowane są przy stosowaniu ust. 1 jako zakup ziemi lub inwestycja w moce wytwórcze.";
6) w art. 22 ust. 2 dodaje się następujący akapit:
"Do celów stosowania niniejszego ustępu, "ziemia będąca przedmiotem umowy dzierżawy" oznacza ziemię, która w momencie zakupu lub po nim była przedmiotem umowy dzierżawy, która to umowa nigdy nie została przedłużona, za wyjątkiem sytuacji, kiedy przedłużenie to było nałożone przez przepis prawny.";
7) w art. 25 dodaje się następujący akapit:
"4. Dla stosowania akapitu drugiego art. 46 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, kwota wykorzystanych przez rolnika praw do płatności jest obliczana na podstawie liczby praw do płatności przyznanych mu w pierwszym roku obwiązywania systemu płatności jednolitych, z wyłączeniem praw do płatności sprzedanych łącznie z ziemią, i musi zostać wykorzystana w ciągu jednego roku kalendarzowego.";
8) artykuł 47 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 47
Przekroczenie pułapów
Jeśli suma kwot, które mają być wypłacone w ramach każdego systemu zgodnie z art. 66 do art. 71 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 przekracza pułap ustalony zgodnie z art. 64 ust. 2 niniejszego rozporządzenia, należna kwota będzie poporcjonalnie zmniejszona w danym roku.".
Artykuł 2
Na zasadzie odstępstwa od art. 51 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, Państwa Członkowskie mogą ustalić stosowanie w roku 2005 art. 51 lit. b) akapit 2 tego rozporządzenia, zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 864/2004.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 395/2005
z dnia 9 marca 2005 r.
przewidujące nowy przydział uprawnień importowych z tytułu rozporządzenia (WE) nr 1206/2004 otwierającego i ustalającego zarządzanie kontyngentem taryfowym na przywóz mrożonej wołowiny, przeznaczonej do przetworzenia
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1206/2004 z dnia 29 czerwca 2004 r. otwierające i ustalające zarządzanie kontyngentem taryfowym na przywóz mrożonej wołowiny, przeznaczonej do przetworzenia (od dnia 1 lipca 2004 r. do dnia 30 czerwca 2005 r.) [1], w szczególności jego art. 9 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Ilości, o których mowa w art. 9 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1206/2004, wynoszą ogółem 1179,43 t.
2. Podział, o którym mowa w art. 9 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1206/2004, dokonywany jest następująco:
- 930,57 t produktów A,
- 248,86 t produktów B.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 10 marca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie (we) nr 396/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 23 lutego 2005 r.
w sprawie najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w żywności i paszy pochodzenia roślinnego i zwierzęcego oraz na ich powierzchni, zmieniające dyrektywę Rady 91/414/EWG
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37 i art. 152 ust. 4 lit. b),
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [1],
po konsultacji z Komitetem Regionów,
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa Rady 76/895/EWG z dnia 23 listopada 1976 r. odnosząca się do ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w owocach i warzywach oraz na ich powierzchni [3], dyrektywa Rady 86/362/EWG z dnia 24 lipca 1986 r. w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w zbożach i na ich powierzchni [4], dyrektywa Rady 86/363/EWG z dnia 24 lipca 1986 r. w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego i na ich powierzchni [5] oraz dyrektywa Rady 90/642/EWG z dnia 27 listopada 1990 r. w sprawie ustalania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w niektórych produktach pochodzenia roślinnego, w tym w owocach i warzywach oraz na ich powierzchni [6], zostały wielokrotnie zmienione w istotny sposób.
Dla przejrzystości i zachowania prostoty wspomniane dyrektywy powinny zostać uchylone i zastąpione jednym aktem prawnym.
(2) Niniejsze rozporządzenie dotyczy bezpośrednio zdrowia publicznego i posiada duże znaczenie dla funkcjonowania rynku wewnętrznego.
Różnice dotyczące najwyższych dopuszczalnych krajowych poziomów pozostałości pestycydów mogą tworzyć bariery w handlu produktami wymienionymi w załączniku I do Traktatu i produktami pochodnymi pomiędzy Państwami Członkowskimi oraz pomiędzy krajami trzecimi i Wspólnotą.
Odpowiednio, w interesie swobodnego przepływu towarów, zapewnienia jednakowych warunków konkurencji pomiędzy Państwami Członkowskimi oraz wysokiego poziomu ochrony konsumentów, stosowne jest ustalenie na poziomie Wspólnoty najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości (NDP) dla produktów pochodzenia roślinnego i zwierzęcego, z uwzględnieniem dobrej praktyki rolniczej.
(3) Rozporządzenie ustalające NDP nie wymaga transpozycji do prawa krajowego Państw Członkowskich.
Jest ono zatem najbardziej odpowiednim instrumentem prawnym do określenia NDP pestycydów w produktach pochodzenia roślinnego i zwierzęcego z tego względu, że jego dokładnie określone wymogi powinny być stosowane w tym samym czasie i w ten sam sposób w całej Wspólnocie oraz iż odpowiednio pozwala na bardziej skuteczne wykorzystywanie zasobów krajowych.
(4) Produkcja i konsumpcja produktów roślinnych i zwierzęcych odgrywa we Wspólnocie bardzo ważną rolę.
Wysokość plonów roślin jest stale zagrożona przez szkodliwe organizmy.
Ochrona roślin i produktów roślinnych przed tymi organizmami jest niezbędna w celu zapobieżenia spadkowi plonów lub ich zniszczeniu, a także zapewnienia jakości zebranych produktów oraz dla osiągnięcia wysokiej wydajności rolnictwa.
W tym celu dostępne są różne metody, w tym metody niechemiczne, takie jak stosowanie odpornych odmian, rotacja upraw, mechaniczne odchwaszczanie, kontrola biologiczna, oraz metody chemiczne, takie jak zastosowanie środków ochrony roślin.
(5) Jedną z najpowszechniejszych metod ochrony roślin i produktów roślinnych przed działaniem szkodliwych organizmów jest stosowanie substancji czynnych w środkach ochrony roślin.
Jednakże potencjalną konsekwencją ich stosowania może być obecność ich pozostałości w przetworzonych produktach, w zwierzętach karmionych tymi produktami oraz w miodzie wytwarzanym przez pszczoły narażone na działanie tych substancji.
Zgodnie z dyrektywą Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [7] należy przyznać pierwszeństwo zdrowiu publicznemu przed korzyściami wynikającymi z zastosowania środków ochrony upraw, dlatego też niezbędne jest zapewnienie, aby takie pozostałości nie występowały na poziomach stanowiących niedopuszczalne ryzyko dla ludzi i, w pewnych przypadkach, dla zwierząt.
NDP powinny być ustalane na najniższym osiągalnym poziomie, odpowiadającym dobrej praktyce rolniczej, dla każdego pestycydu w celu ochrony wrażliwych grup, takich jak dzieci i płody ludzkie.
(6) Ważne jest również prowadzenie dalszych prac nad rozwojem metodologii uwzględniającej wpływ czynników skumulowanych i synergicznych.
Mając na uwadze narażenie ludzi na działanie substancji aktywnych i ich możliwy skumulowany i synergiczny wpływ na zdrowie ludzkie, NDP powinny zostać ustalone po konsultacjach z Europejskim Urzędem ds. Bezpieczeństwa Żywności powołanym rozporządzeniem (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającym ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującym Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności i ustanawiającym procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności [8] ("Urząd").
(7) Dyrektywa 91/414/EWG stanowi, że Państwa Członkowskie mają zalecać przy wydawaniu zezwoleń właściwe stosowanie środków ochrony roślin.
Właściwe stosowanie obejmuje przestrzeganie zasad dobrej praktyki rolniczej, jak również zasady zintegrowanej kontroli.
Tam, gdzie NDP, wynikające z dozwolonego stosowania pestycydów zgodnie z dyrektywą 91/414/EWG, stanowią ryzyko dla konsumentów, takie stosowanie powinno być zweryfikowane w celu zmniejszenia poziomów pozostałości pestycydów.
Wspólnota powinna zachęcać do korzystania z metod lub produktów, które prowadzą do zmniejszenia ryzyka, i ilości stosowanych pestycydów do poziomów umożliwiających skuteczne zwalczanie szkodników.
(8) Wiele substancji czynnych jest zabronionych na mocy dyrektywy Rady 79/117/EWG z dnia 21 grudnia 1978 r. zakazującej wprowadzania do obrotu i stosowania środków ochrony roślin zawierających niektóre substancje czynne [9].
Ponadto wiele innych substancji czynnych nie jest obecnie dozwolonych na mocy dyrektywy 91/414/EWG.
Pozostałości substancji czynnych znajdujące się w produktach pochodzenia roślinnego i zwierzęcego w wyniku niedozwolonego stosowania lub zatrucia środowiska lub wynikające z ich stosowania w krajach trzecich powinny być dokładnie kontrolowane i monitorowane.
(9) Podstawowe zasady dotyczące prawa żywnościowego i paszowego zostały określone w rozporządzeniu (WE) nr 178/2002.
(10) Oprócz tych podstawowych zasad, niezbędne są bardziej szczegółowe zasady w celu zapewnienia właściwego funkcjonowania rynku wewnętrznego i handlu z krajami trzecimi w zakresie świeżych, przetworzonych i/lub złożonych produktów roślinnych i zwierzęcych przeznaczonych do spożycia przez ludzi i pasz zwierzęcych, w których mogą znajdować się pozostałości pestycydów, tworzące podstawy do zapewnienia wysokiego poziomu ochrony zdrowia ludzi i zwierząt oraz interesów konsumentów.
Zasady te powinny zawierać określenie specyficznych NDP dla każdego pestycydu we wszystkich produktach żywnościowych i paszowych oraz jakości danych dotyczących tych NDP.
(11) Niezależnie od faktu, że ogólne zasady prawa żywnościowego ustanowione w rozporządzeniu (WE) nr 178/2002 mają zastosowanie tylko do pasz przeznaczonych do karmienia zwierząt hodowanych do produkcji żywności, mając na uwadze trudności w odróżnieniu ich od produktów stosowanych jako pasza przeznaczona dla zwierząt, które nie są przeznaczone do produkcji żywności, w celu ułatwienia kontroli i wdrażania przepisów tego rozporządzenia uważa się za właściwe stosowanie tych przepisów także do pasz, które nie są przeznaczone do karmienia zwierząt hodowanych do produkcji żywności.
Jednakże niniejsze rozporządzenie nie może stanowić przeszkody dla testów niezbędnych do oceny pestycydów.
(12) Dyrektywa 91/414/EWG ustanawia podstawowe zasady stosowania i wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin.
W szczególności stosowanie tych produktów nie może wywoływać szkodliwych skutków dla ludzi lub dla zwierząt.
Pozostałości pestycydów wynikające ze stosowania środków ochrony roślin mogą mieć szkodliwy wpływ na zdrowie konsumentów.
Zatem stosowne jest, aby zasady dotyczące NDP dla produktów przeznaczonych do spożycia przez ludzi były zdefiniowane w powiązaniu z zezwoleniem na stosowanie środków ochrony roślin, jak to określono w dyrektywie 91/414/EWG.
Podobnie, należy dostosować tę dyrektywę w celu uwzględnienia wspólnotowej procedury dla ustalania NDP na mocy niniejszego rozporządzenia.
Zgodnie ze tą dyrektywą Państwo Członkowskie może zostać wyznaczone jako sprawozdawca w zakresie oceny substancji czynnej.
Do celów niniejszego rozporządzenia właściwe jest korzystanie z wiedzy fachowej w tym Państwie Członkowskim.
(13) Właściwe jest, aby szczegółowe zasady dotyczące kontroli pozostałości pestycydów zostały wprowadzone jako uzupełnienie ogólnych przepisów wspólnotowych dotyczących kontroli żywności i pasz.
(14) Przy ustalaniu NDP należy uwzględnić, iż niewielu konsumentów zdaje sobie sprawę z zagrożeń stwarzanych przez pestycydy.
Należałoby w pełni uświadomić opinii publicznej te zagrożenia.
(15) Państwa Członkowskie powinny rozpatrzyć możliwość opublikowania nazw przedsiębiorstw, których produkty mają wyższy poziom pozostałości pestycydów niż najwyższy dopuszczalny.
(16) Szczegółowe uregulowania dla pasz zwierzęcych, włącznie z komercjalizacją, przechowywaniem pasz i żywieniem zwierząt zostały ustanowione w dyrektywie 2002/32/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 maja 2002 r. w sprawie niepożądanych substancji w paszach zwierzęcych [10].
Dla niektórych produktów nie ma możliwości ustalenia, czy będą one przetworzone na żywność czy na paszę dla zwierząt.
Pozostałości pestycydów w takich produktach powinny być zatem bezpieczne zarówno dla spożycia przez ludzi, jak i, w odpowiednich przypadkach, dla konsumpcji przez zwierząta.
W związku z powyższym stosowne jest, aby uregulowania określone w niniejszym rozporządzeniu stosowały się również do tych produktów w uzupełnieniu szczegółowych zasad dotyczących żywienia zwierząt.
(17) Niezbędne jest ustalenie, na poziomie Wspólnoty, pewnych warunków określania, kontroli i dokonywania sprawozdań z kontroli NDP dla produktów pochodzenia roślinnego i zwierzęcego.
Istotne jest, aby Państwa Członkowskie stosowały odpowiednie kary zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie urzędowych kontroli prowadzonych w celu zapewnienia zgodności z przepisami dotyczącymi żywności i paszy, zdrowia zwierząt i zasad dobrostanu zwierząt [11].
(18) Dyrektywa 76/895/EWG przewiduje, że Państwa Członkowskie mogą zezwalać na wyższe poziomy NDP niż obecnie dopuszczalne na poziomie Wspólnoty.
Taka możliwość powinna zostać zniesiona, ponieważ z punktu widzenia rynku wewnętrznego może stwarzać przeszkody dla handlu wewnątrzwspólnotowego.
(19) Określenie NDP wymaga długotrwałych analiz technicznych, które dotyczą także oceny potencjalnego ryzyka dla konsumentów.
Z tego względu NDP nie mogą być natychmiast wprowadzone dla pozostałości pestycydów obecnie objętych dyrektywą 76/895/EWG lub dla pestycydów, dla których poziomy NDP nie zostały jeszcze określone.
(20) Właściwe jest, aby zostały ustalone na poziomie Wspólnoty minimalne wymogi w zakresie danych stosowane przy określaniu NDP dla pestycydów.
(21) W wyjątkowych okolicznościach, a zwłaszcza w przypadku niedozwolonych pestycydów, które mogą występować w środowisku, właściwe jest przy określaniu NDP korzystanie z danych uzyskanych w wyniku badań monitoringowych.
(22) NDP pestycydów powinny być stale monitorowane i zmieniane w celu uwzględnienia nowych informacji i danych.
NDP powinny być ustalone na niższym analitycznie określonym poziomie w przypadkach, gdy dopuszczalne zastosowanie środków ochrony roślin nie powodują występowania pozostałości pestycydów na wykrywalnych poziomach.
W przypadkach gdy stosowanie pestycydów nie jest dozwolone na poziomie wspólnotowym, NDP powinny zostać ustalone na odpowiednio niskim poziomie w celu ochrony konsumentów przed spożyciem niedozwolonego lub nadmiernego poziomu pozostałości pestycydów.
W celu ułatwienia kontroli pozostałości pestycydów należy określić wartość wzorcową dla pozostałości pestycydów w produktach lub grupach produktów wymienionych w załączniku I, dla których nie określono NDP w załącznikach II lub III, o ile odnośna substancja czynna nie jest wymieniona w załączniku IV.
Należy ustalić wartość wzorcową na poziomie 0,01 mg/kg i zapewnić możliwość ustalenia jej na innym poziomie dla substancji czynnych wymienionych w załączniku V, biorąc pod uwagę dostępne rutynowe metody analityczne i/lub ochronę konsumentów.
(23) Rozporządzenie (WE) nr 178/2002 ustanawia procedury dotyczące środków nadzwyczajnych w stosunku do żywności i pasz pochodzenia wspólnotowego lub importowanych z krajów trzecich.
Procedury te pozwalają Komisji na przyjęcie takich środków w sytuacjach, kiedy żywność może stanowić poważne zagrożenie dla zdrowia ludzi, zdrowia zwierząt lub środowiska i tam, gdzie takie ryzyko nie może być uwzględnione w wystarczający sposób za pomocą środków podjętych przez dane Państwo lub Państwa Członkowskie.
Stosowne jest, aby te środki i ich skutki dla ludzi i, w odpowiednich przypadkach, dla zwierząt, były oceniane przez Urząd.
(24) Przewlekłe lub, w niektórych przypadkach, ostre narażenie konsumentów na pozostałości pestycydów pobierane z żywnością powinno być oszacowane zgodnie z procedurami i praktykami wspólnotowymi, z uwzględnieniem zaleceń opublikowanych przez Światową Organizację Zdrowia.
(25) Należy przeprowadzić konsultacje z partnerami handlowymi Wspólnoty, za pośrednictwem Światowej Organizacji Handlu, na temat proponowanych NDP, a ich uwagi powinny być uwzględnione przed ustaleniem tych NDP.
NDP ustalone na poziomie międzynarodowym przez Komisję Kodeksu Żywnościowego powinny być uwzględnione przy określaniu NDP, biorąc pod uwagę dobrą praktykę rolniczą.
(26) Dla żywności i paszy produkowanej poza Wspólnotą mogą być prawnie dopuszczalne różne praktyki rolnicze dotyczące stosowania środków ochrony roślin, co niekiedy może prowadzić do występowania pozostałości pestycydów w ilościach innych niż wynikające z zastosowań prawnie dopuszczalnych we Wspólnocie.
Z tego względu właściwe jest, aby NDP były określone dla produktów importowanych w taki sposób, aby uwzględniały te zastosowania i wynikające z nich pozostałości z zastrzeżeniem, że bezpieczeństwo tych produktów może być wykazane przy użyciu tych samych kryteriów co dla produkcji krajowej.
(27) Konieczne jest, aby Urząd oszacowywał stosowanie NDP i sprawozdania oceniające sporządzone przez Państwa Członkowskie przy uwzględnieniu pełnego zakresu skutków toksykologicznych, takich jak immunotoksyczność, zaburzenia hormonalne i toksyczność rozwojowa, w celu określenia związanego z ich stosowaniem ryzyka dla konsumentów i, w odpowiednich przypadkach, dla zwierząt.
(28) Państwa Członkowskie powinny określić zasady dotyczące sankcji mających zastosowanie do naruszeń niniejszego rozporządzenia i zapewnić ich stosowanie.
Sankcje te powinny być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
(29) Opracowanie zharmonizowanego systemu wspólnotowego dla NDP zakłada opracowanie wytycznych, utworzenie baz danych i inne działania, z którymi wiążą się koszty.
Stosowne jest, aby Wspólnota w pewnych przypadkach uczestniczyła w tych kosztach.
(30) Z punktu widzenia dobrej praktyki administracyjnej i rozwiązań technicznych pożądane jest, aby decyzje dotyczące NDP dla substancji czynnych były skoordynowane w czasie z decyzjami podejmowanymi dla tych substancji na mocy dyrektywy 91/414/EWG.
Dla wielu substancji, dla których NDP na poziomie Wspólnoty nie zostały jeszcze określone, decyzje nie zostaną podjęte na mocy tej dyrektywy przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia.
(31) Konieczne jest zatem przyjęcie odrębnych uregulowań ustanawiających tymczasowe, lecz obowiązkowe zharmonizowane NDP, w celu progresywnego ustalania NDP, w miarę jak będą podejmowane decyzje dotyczące poszczególnych substancji czynnych w ramach ocen dokonywanych na mocy dyrektywy 91/414/EWG.
Takie tymczasowe zharmonizowane NDP powinny opierać się, w szczególności, na istniejących krajowych NDP ustalonych przez Państwa Członkowskie i powinny uwzględniać krajowe rozwiązania, na podstawie których zostały one określone, z zastrzeżeniem, że takie NDP nie stanowią niedopuszczalnego ryzyka dla konsumentów.
(32) Po włączeniu istniejących substancji czynnych do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG Państwa Członkowskie ponownie powinny dokonać oceny każdego środka ochrony roślin zawierającego te substancje w ciągu czterech lat od dnia włączenia.
Rozpatrywane NDP powinny być zachowane przez okres czterech lat w celu zapewnienia ciągłości udzielonych zezwoleń, a po zakończeniu ponownej oceny powinny zostać uznane za ostateczne, jeżeli poparte będą odpowiednią dokumentacją, zgodną z wymaganiami załącznika III do dyrektywy 91/414/EWG, lub powinny być określone na poziomie wzorcowym, jeżeli nie są poparte taką dokumentacją.
(33) Niniejsze rozporządzenie ustala NDP do celów kontroli pozostałości pestycydów w żywności i paszach.
Stosowne jest zatem, aby Państwa Członkowskie opracowały krajowe programy kontroli tych pozostałości.
Wyniki krajowych programów kontroli należy przedstawić Komisji, Urzędowi i innym Państwom Członkowskim i włączyć do sprawozdania rocznego Wspólnoty.
(34) W celu zapewnienia odpowiedniego informowania konsumentów Państwa Członkowskie, zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 882/2004, publikują corocznie w Internecie wyniki krajowych kontroli w zakresie pozostałości, podając wszystkie dane, włącznie z miejscem pobrania próbek i nazwami sprzedawców i/lub producentów.
(35) Środki konieczne do wdrożenia niniejszego rozporządzenia powinny być przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą procedury wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [12].
(36) Zgodnie z zasadą proporcjonalności, dla osiągnięcia podstawowych celów dotyczących ułatwienia handlu przy jednoczesnej ochronie konsumenta konieczne i właściwe jest ustanowienie zasad dotyczących NDP dla produktów pochodzenia roślinnego i zwierzęcego.
Niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza zakres tego, co jest niezbędne do osiągnięcia celów zgodnie z art. 5 ust. 3 Traktatu,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
PRZEDMIOT, ZAKRES I DEFINICJE
Artykuł 1
Przedmiot
Niniejsze rozporządzenie ustanawia, zgodnie z ogólnymi zasadami określonymi w rozporządzeniu (WE) nr 178/2002, w szczególności zgodnie z potrzebą zapewnienia wysokiego poziomu ochrony konsumentów, zharmonizowane przepisy wspólnotowe dotyczące najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w żywności i paszach pochodzenia roślinnego i zwierzęcego oraz na ich powierzchni.
Artykuł 2
Zakres
1.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do produktów pochodzenia roślinnego i zwierzęcego lub ich części wymienionych w załączniku I, spożywanych w stanie świeżym, przetworzonym i/lub wchodzących w skład żywności lub paszy, w których lub na powierzchni których mogą być obecne pozostałości pestycydów.
2.
Niniejszego rozporządzenia nie stosuje się do produktów wymienionych w załączniku I, jeżeli zostanie udowodnione, że są one przeznaczone do:
a) produkcji produktów innych niż żywność lub pasza; lub
b) wysiewu lub sadzenia; lub
c) działań, na które zezwala prawo krajowe dla badań substancji czynnych.
3.
Najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów ustalonych zgodnie z niniejszym rozporządzeniem nie stosuje się do produktów wymienionych w załączniku I przeznaczonych na wywóz do krajów trzecich i przetworzonych przed wywozem, jeżeli zostanie udowodnione, że kraj trzeci będący krajem przeznaczenia wymaga lub wyraża zgodę na szczególny sposób przetworzenia w celu zapobieżenia wprowadzeniu szkodliwych organizmów na swoje terytorium.
4.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się bez uszczerbku dla dyrektyw 98/8/WE [13] i 2002/32/WE oraz rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 [14].
Artykuł 3
Definicje
1.
Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się definicje rozporządzenia (WE) nr 178/2002 i definicje art. 2 pkt 1 i 4 dyrektywy 91/414/EWG.
2.
Stosuje się również następujące definicje:
a) "dobra praktyka rolnicza" (DPR) oznacza zalecane, dozwolone lub zarejestrowane w kraju bezpieczne stosowanie środków ochrony roślin w konkretnych warunkach na jakimkolwiek etapie produkcji, przechowywania, transportu, dystrybucji i przetwarzania żywności i pasz.
Powoduje to również stosowanie, zgodnie z dyrektywą 91/414/EWG, zasad zintegrowanego zwalczania szkodników w określonej strefie klimatycznej, a także stosowanie minimalnych ilości pestycydów i ustanawianie NDP/tymczasowych NDP na najniższym poziomie umożliwiającym uzyskanie pożądanego skutku;
b) "krytyczna DPR" oznacza DPR, w przypadku gdy istnieje więcej niż jedna DPR dotycząca substancji czynnej/mieszanki środków, której wynikiem jest największy dopuszczalny poziom pozostałości pestycydów w zbiorach poddanych działaniu tego środka i która stanowi podstawę do ustalenia NDP;
c) "pozostałości pestycydów" oznaczają pozostałości, włącznie z substancjami czynnymi, ich metabolitami i/lub produktami powstałymi wskutek rozkładu lub reakcji substancji czynnych, obecnie lub w przeszłości wykorzystywanymi w środkach ochrony roślin wymienionych w art. 2 pkt 1 dyrektywy 91/414/EWG, które znajdują się w lub na powierzchni produktów wymienionych w załączniku I niniejszego rozporządzenia, zwłaszcza włącznie z tymi, które mogą powstać w wyniku ich stosowania w ochronie roślin, w weterynarii lub jako środek biobójczy;
d) "najwyższy dopuszczalny poziom pozostałości" (NDP) oznacza najwyższy prawnie dopuszczalny poziom stężenia pozostałości pestycydów w żywności i paszy lub na ich powierzchni, określony zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, w oparciu o dobrą praktykę rolniczą i najniższy poziom narażenia konsumenta konieczny do ochrony szczególnie wrażliwych konsumentów;
e) "CXL" oznacza NDP ustalony przez Komisję Kodeksu Żywnościowego;
f) "granica oznaczalności" (GO) oznacza zatwierdzone najniższe stężenie pozostałości, które można określić ilościowo i stwierdzić na podstawie rutynowych badań monitoringowych przeprowadzonych za pomocą zatwierdzonych metod kontroli;
- stosowanie danej substancji czynnej w środku ochrony roślin na danym produkcie jest niedozwolone we Wspólnocie z przyczyn innych niż ochrona zdrowia publicznego w odniesieniu do konkretnego produktu i konkretnego użycia; lub
- właściwe jest ustalenie innego poziomu, ponieważ istniejący wspólnotowy NDP ustalony został z przyczyn innych niż ochrona zdrowia publicznego w odniesieniu do konkretnego produktu i konkretnego użycia;
h) "badanie biegłości" oznacza badanie porównawcze, w którym kilka laboratoriów dokonuje analiz identycznych próbek, pozwalające na ocenę jakości analizy przeprowadzonej przez każde z tych laboratoriów;
i) "ostra dawka referencyjna" oznacza szacunkową ilość substancji w żywności, w przeliczeniu na masę ciała, która może być spożyta w krótkim okresie, zwykle w trakcie jednego dnia, bez znacznego zagrożenia dla konsumenta, dającego się stwierdzić na podstawie danych dostarczonych przez odpowiednie opracowania, z uwzględnieniem wrażliwych grup populacji (np. dzieci i płodów ludzkich);
j) "akceptowane dzienne pobranie" oznacza szacunkową ilość substancji w żywności, w przeliczeniu na masę ciała, która może być spożywana dziennie w trakcie całego życia, bez znacznego zagrożenia dla konsumenta, dającego się stwierdzić na podstawie wszystkich faktów znanych w momencie dokonywania oceny, z uwzględnieniem wrażliwszych grup populacji (np. dzieci i płodów ludzkich).
Artykuł 4
Wykaz grup produktów, do których stosuje się zharmonizowane NDP
1.
Produkty, grupy produktów i/lub ich części, wymienione w art. 2 ust. 1, do których stosuje się zharmonizowane NDP, muszą być zdefiniowane i wymienione w załączniku I zgodnie z procedurą określoną w art. 45 ust. 2.
Załącznik I zawiera wszystkie produkty, dla których ustala się NDP, jak również inne produkty, dla których odpowiednie jest stosowanie zharmonizowanych NDP w szczególności ze względu na ich miejsce w systemie żywieniowym konsumentów lub w handlu.
Produkty grupuje się w taki sposób, aby NDP były ustalone w miarę możliwości dla grupy produktów podobnych lub pokrewnych.
2.
Załącznik I zostaje po raz pierwszy ustalony w ciągu trzech miesięcy od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, a następnie jest odpowiednio weryfikowany, w szczególności na wniosek Państwa Członkowskiego.
Artykuł 5
Ustalenie wykazu substancji czynnych, dla których nie są wymagane NDP
1. Substancje czynne środków ochrony roślin ocenione na mocy dyrektywy 91/414/EWG, dla których NDP nie są wymagane, określa się zgodnie z procedurą wymienioną w art. 45 ust. 2 niniejszego rozporządzenia i umieszcza w jego załączniku IV, z uwzględnieniem zastosowań tych substancji czynnych i kwestii, o których mowa w art. 14 ust. 2 lit. a), c) i d) niniejszego rozporządzenia.
2.
Treść załącznika IV ustala się po raz pierwszy w ciągu 12 miesięcy od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
ROZDZIAŁ II
PROCEDURA DOTYCZĄCA WNIOSKÓW W SPRAWIE NDP
SEKCJA 1
Składanie wniosków w sprawie NDP
Artykuł 6
Wnioski
1.
W sytuacjach gdy Państwo Członkowskie przewiduje udzielenie zezwolenia lub tymczasowego zezwolenia na stosowanie środka ochrony roślin zgodnie z dyrektywą 91/414/EWG, Państwo Członkowskie rozważa, czy w wyniku takiego stosowania istniejący NDP, określony w załączniku II lub III do niniejszego rozporządzenia, wymaga zmiany, czy niezbędne jest określenie nowego NDP lub czy dana substancja czynna powinna zostać włączona do załącznika IV.
Jeśli to niezbędne, może ono żądać od strony wnioskującej o zezwolenie, aby złożyła wniosek zgodnie z art. 7.
2.
Wszystkie strony, które wykażą na podstawie odpowiednich dowodów uzasadnione zainteresowanie w zakresie zdrowia, włącznie z organizacjami obywatelskimi, jak również stronami zainteresowanymi handlowo, takimi jak wytwórcy, hodowcy, importerzy i producenci środków wymienionych w załączniku 1, mogą złożyć wniosek do Państwa Członkowskiego zgodnie z art. 7.
3.
W sytuacji gdy Państwo Członkowskie uznaje za niezbędne ustalenie, zmianę lub usunięcie NDP, dane Państwo Członkowskie może również przygotować i ocenić wniosek o ustalenie, zmianę lub usunięcie NDP zgodnie z art. 7.
4.
Wnioski dotyczące tolerancji importowej składa się do Państwa Członkowskiego wyznaczonego jako sprawozdawca na mocy dyrektywy 91/414/EWG lub, jeśli taki sprawozdawca nie został wyznaczony, wnioski składa się do Państwa Członkowskiego wyznaczonego przez Komisję zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 45 ust. 2 niniejszego rozporządzenia, na żądanie wnioskodawcy.
Wnioski takie przygotowuje się zgodnie z art. 7 niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 7
Wymagania dotyczące wniosków w sprawie NDP
1.
Wnioskodawca umieszcza we wniosku w sprawie NDP następujące informacje i dokumenty:
a) nazwę i adres wnioskodawcy;
i) streszczenie wniosku;
ii) główne istotne twierdzenia;
iii) wykaz dokumentów;
iv) kopię odpowiedniej DPR dotyczącej określonego stosowania danej substancji czynnej;
c) szeroki przegląd odpowiedniej problematyki zawartej w dostępnej literaturze naukowej na temat środków ochrony roślin i/lub ich pozostałości;
d) dane wyszczególnione w załącznikach II i III do dyrektywy 91/414/EWG, dotyczące wymogów w zakresie danych do określenia NDP pestycydów, w razie potrzeby włącznie z danymi toksykologicznymi i danymi dotyczącymi rutynowych metod analitycznych stosowanych w laboratoriach kontrolnych, jak również danymi dotyczącymi metabolizmu roślin i zwierząt.
Jednakże jeżeli odpowiednie dane są powszechnie dostępne, zwłaszcza w przypadkach gdy substancje czynne zostały już ocenione na mocy dyrektywy 91/414/EWG lub gdy CXL już istnieje i dane te zostały przedłożone przez wnioskodawcę, Państwo Członkowskie może korzystać z takich informacji przy ocenie wniosku.
W takich przypadkach sprawozdanie oceniające powinno zawierać uzasadnienie określające powody, dla których takie dane zostały lub nie zostały wykorzystane.
2.
Państwo Członkowskie dokonujące oceny może, w razie potrzeby, żądać od wnioskodawcy przedstawienia dodatkowych informacji poza informacjami wymaganymi zgodnie z ust. 1, w terminie określonym przez to Państwo Członkowskie.
Termin ten nie może w żadnym wypadku przekraczać dwóch lat.
Artykuł 8
Ocena wniosków
1.
Państwo Członkowskie, do którego stosownie do art. 6 złożono wniosek zgodny z art. 7, natychmiast przekazuje kopię Urzędowi i Komisji oraz sporządza bezzwłocznie sprawozdanie oceniające.
2.
Wnioski powinny być ocenione zgodnie z odpowiednimi przepisami Jednolitych zasad oceny i dopuszczenia środków ochrony roślin, zawartymi w załączniku VI do dyrektywy 91/414/EWG, lub zgodnie ze szczególnymi zasadami oceny, które zostaną ustanowione na mocy rozporządzenia Komisji zgodnie z procedurą określoną w art. 45 ust. 2 niniejszego rozporządzenia.
3.
Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 i w drodze porozumienia zawartego pomiędzy zainteresowanymi Państwami Członkowskimi, ocena wniosku może być przeprowadzona przez Państwo Członkowskie sprawozdawcę wyznaczone na mocy dyrektywy 91/414/EWG dla danej substancji czynnej.
4.
W przypadkach gdy Państwo Członkowskie napotyka trudności w ocenie wniosku lub w celu uniknięcia powielania prac może zostać podjęta decyzja, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 45 ust. 2, które Państwo Członkowskie powinno dokonać oceny poszczególnych wniosków.
Artykuł 9
Przedkładanie ocenionych wniosków Komisji i Urzędowi
1.
Po sporządzeniu sprawozdania oceniającego Państwo Członkowskie przedkłada je Komisji.
Komisja bezzwłocznie informuje Państwa Członkowskie i przekazuje wniosek, sprawozdanie oceniające i odnośną dokumentację Urzędowi.
2.
Urząd bezzwłocznie potwierdza na piśmie otrzymanie wniosku wnioskodawcy, oceniającemu Państwu Członkowskiemu i Komisji.
Potwierdzenie zawiera datę otrzymania wniosku i załączonych dokumentów.
SEKCJA 2
Rozpatrywanie wniosków dotyczących NDP przez Urząd
Artykuł 10
Opinia Urzędu w sprawie wniosków dotyczących NDP
1.
Urząd ocenia wnioski i sprawozdania oceniające oraz przedstawia uzasadnioną opinię, w szczególności w sprawie ryzyka dla konsumentów i, gdy zachodzi potrzeba, dla zwierząt, związanego z ustaleniem, zmianą lub usunięciem NDP.
Opinia taka powinna zawierać:
a) ocenę, czy analityczna metoda rutynowego monitoringu zaproponowana we wniosku jest odpowiednia do zamierzonych celów kontroli;
b) zakładaną GO dla połączenia pestycyd/produkt;
c) ocenę ryzyka w przypadku przekroczenia akceptowanego dziennego pobrania lub ostrej dawki referencyjnej w wyniku zmiany NDP; udział w spożyciu spowodowany pozostałościami w produkcie, którego dotyczy wniosek o NDP;
d) inne elementy istotne dla oceny ryzyka.
2.
Urząd przekazuje uzasadnioną opinię wnioskodawcy, Komisji i Państwom Członkowskim.
Uzasadniona opinia wyraźnie określa, na jakiej podstawie wyciągnięto każdy z wniosków.
3.
Bez uszczerbku dla art. 39 rozporządzenia (WE) nr 178/2002, Urząd podaje do publicznej wiadomości swoją uzasadnioną opinię.
Artykuł 11
Terminy wydawania opinii przez Urząd w sprawach wniosków dotyczących NDP
1.
Urząd przedstawi swoją uzasadnioną opinię zgodnie z art. 10 bezzwłocznie, ale nie później niż w ciągu trzech miesięcy od daty otrzymania wniosku;
W wyjątkowych przypadkach, gdy konieczne jest przeprowadzenie bardziej szczegółowych ocen, termin określony w akapicie pierwszym może zostać przedłużony do sześciu miesięcy od daty otrzymania ważnego wniosku.
2.
Jeżeli Urząd występuje o dodatkowe informacje, termin wymieniony w ust. 1 ulega zawieszeniu do czasu dostarczenia tych informacji.
Takie zawieszenia podlegają art. 13.
Artykuł 12
Ocena istniejących NDP dokonywana przez Urząd
1.
Urząd przedkłada Komisji i Państwom Członkowskim, w okresie 12 miesięcy od daty włączenia lub niewłączenia substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia, uzasadnioną opinię opartą w szczególności na odpowiednim sprawozdaniu oceniającym przygotowanym zgodnie z dyrektywą 91/414/EWG, dotyczącą:
a) istniejących NDP dla tej substancji czynnej określonej w załączniku II lub III do niniejszego rozporządzenia;
b) konieczności określenia nowych NDP dla tej substancji czynnej lub jej włączenia do załącznika IV do niniejszego rozporządzenia;
c) szczególnych warunków przetwarzania, o których mowa w art. 20 ust. 2 niniejszego rozporządzenia, które mogą być konieczne dla danej substancji czynnej;
d) NDP, których włączenie do załącznika II i/lub załącznika III do niniejszego rozporządzenia może rozważać Komisja, i tych NDP, które mogą zostać usunięte w stosunku do danej substancji czynnej.
2.
Dla substancji włączonych do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia uzasadniona opinia, o której mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, powinna być wydana w ciągu 12 miesięcy od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 13
Kontrola administracyjna
Każda podjęta decyzja lub niewykonanie kompetencji powierzonych Urzędowi na mocy niniejszego rozporządzenia może podlegać kontroli Komisji działającej z własnej inicjatywy lub na wniosek Państwa Członkowskiego lub każdej osoby, której to dotyczy bezpośrednio i indywidualnie.
W tym celu należy złożyć wniosek do Komisji w terminie dwóch miesięcy po dniu, w którym zainteresowana strona dowiedziała się o wspomnianym działaniu lub zaniechaniu działania.
Komisja podejmuje decyzję w terminie dwóch miesięcy, żądając, gdy zachodzi potrzeba, cofnięcia decyzji przez Urząd lub podjęcia przez Urząd stosownego działania w wyznaczonym terminie.
SEKCJA 3
Ustalanie, zmiana i usuwanie NDP
Artykuł 14
Decyzje w sprawie wniosków dotyczących NDP
1.
Po otrzymaniu opinii Urzędu i uwzględnieniu tej opinii Komisja przygotowuje bezzwłocznie i najpóźniej w terminie trzech miesięcy rozporządzenie w sprawie ustalania, zmiany lub usunięcia NDP lub decyzję o odrzuceniu wniosku i przedkłada je do przyjęcia zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 45 ust. 2.
2.
W odniesieniu do aktów, o których mowa w ust. 1, uwzględnia się:
a) dostępną wiedzę naukową i techniczną;
b) potencjalną obecność pozostałości pestycydów pochodzących ze źródeł innych niż substancje czynne stosowane obecnie do ochrony roślin i znane efekty ich kumulacji i synergii, jeżeli dostępne są metody oceny tych efektów;
c) wyniki oceny potencjalnego ryzyka dla konsumentów przy najwyższym pobraniu oraz największej wrażliwości i, w razie potrzeby, dla zwierząt;
d) wyniki innych ocen i decyzji wprowadzających zmiany w zakresie stosowania środków ochrony roślin;
e) CXL lub DPR stosowane w kraju trzecim dla zgodnego z prawem stosowania substancji czynnych w tym kraju;
f) inne uznawane za istotne czynniki właściwe dla rozpatrywanej sprawy.
3.
Komisja może w każdym czasie żądać od wnioskodawcy lub Urzędu dodatkowych informacji.
Komisja udostępnia otrzymane dodatkowe informacje Państwom Członkowskim i Urzędowi.
Artykuł 15
Włączenie nowych lub zmienionych NDP do załączników II i III
1.
Rozporządzenie, o którym mowa w art. 14 ust. 1:
a) określa nowe lub zmienione NDP i wyszczególnia je w wykazie w załączniku II do niniejszego rozporządzenia w przypadkach, gdy substancje czynne zostały umieszczone w załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG; lub
b) w przypadkach gdy substancje czynne nie zostały umieszczone w załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG i nie są zamieszczone w załączniku II do niniejszego rozporządzenia, określa lub zmienia tymczasowe NDP i umieszcza je w załączniku III do niniejszego rozporządzenia; lub
c) w przypadkach wspomnianych w art. 16 określa tymczasowe NDP i wyszczególnia je w załączniku III do niniejszego rozporządzenia.
2.
Jeżeli tymczasowy NDP został określony w sposób przewidziany w ust. 1 lit. b), usuwa się go z załącznika III na mocy rozporządzenia w rok po dacie włączenia lub niewłączenia do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG danej substancji czynnej, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 45 ust. 2 niniejszego rozporządzenia.
Jednakże jeżeli jedno lub więcej Państw Członkowskich tego zażąda, może on zostać utrzymany przez kolejny rok pod warunkiem potwierdzenia, że badania naukowe niezbędne do poparcia wniosku o ustalenie NDP zostały podjęte.
W przypadkach gdy takie potwierdzenie zostało przedłożone, tymczasowy NDP zostanie utrzymany przez kolejne dwa lata, pod warunkiem że nie zostaną stwierdzone żadne niedopuszczalne zagrożenia dla konsumentów.
Artykuł 16
Procedura określania tymczasowych NDP w określonych okolicznościach
1.
Rozporządzenie, o którym mowa w art. 14 ust. 1, może określać również tymczasowy NDP, który ma być umieszczony w załączniku III w następujących okolicznościach:
a) w wyjątkowych przypadkach, zwłaszcza wówczas, gdy pozostałości pestycydów mogą pojawić się w wyniku zanieczyszczenia środowiska lub innego zanieczyszczenia lub w wyniku stosowania środków ochrony roślin zgodnie z art. 8 ust. 4 dyrektywy 91/414 EWG; lub
b) w przypadkach gdy wspomniane środki stanowią nieistotny składnik wyżywienia konsumentów i nie są istotnym składnikiem wyżywienia odpowiednich podgrup i, w razie potrzeby, zwierząt; lub
c) w przypadku miodu; lub
d) w przypadku naparów ziołowych; lub
e) w przypadku gdy główne zastosowanie środków ochrony roślin zostało na mocy decyzji wyłączone lub usunięte z załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG; lub
f) w przypadku gdy nowe produkty, grupy produktów i/lub części produktów zostały uwzględnione w załączniku I i gdy jedno lub większa liczba Państw Członkowskich tego zażąda, w celu umożliwienia przeprowadzenia i oszacowania wszelkich badań naukowych niezbędnych na poparcie NDP, pod warunkiem że nie stwierdzono zaistnienia żadnych niedopuszczalnych zagrożeń dla konsumenta.
2.
Włączenia tymczasowych NDP, stosownie do ust. 1, dokonuje się na podstawie opinii Urzędu, danych z monitoringu i oceny wykazującej, że nie istnieje niedopuszczalne ryzyko dla konsumentów lub zwierząt.
Ciągła ważność tymczasowych NDP, o których mowa w ust. 1 lit. a), b). c) i d), podlega ponownej ocenie przynajmniej raz na 10 lat, a każde takie NDP odpowiednio zmienia się lub usuwa.
NDP, o których mowa w ust. 1 lit. e), podlegają ponownej ocenie w momencie upływu okresu, na który wydano zgodę na jego główne zastosowanie.
NDP, o których mowa w ust. 1 lit. f), podlegają ponownej ocenie w momencie zakończenia i oszacowania badań naukowych, jednak nie później niż w ciągu czterech lat od daty ich umieszczenia w załączniku III.
Artykuł 17
Zmiany NDP w następstwie unieważnienia zezwoleń na środki ochrony roślin
Zmiany załączników II lub III, niezbędne do usunięcia NDP w następstwie unieważnienia istniejącego zezwolenia na dany środek ochrony roślin, mogą być przyjęte bez zasięgania opinii Urzędu.
ROZDZIAŁ III
NDP MAJĄCE ZASTOSOWANIE DO PRODUKTÓW POCHODZENIA ROŚLINNEGO I ZWIERZĘCEGO
Artykuł 18
Zgodność z NDP
1.
Produkty objęte załącznikiem I nie zawierają, w momencie wprowadzenia do obrotu jako żywność czy pasza lub w momencie podania zwierzętom, jakiejkolwiek pozostałości pestycydów przekraczającej:
a) NDP dla tych produktów określonych w załącznikach II i III;
b) 0,01 mg/kg dla tych produktów, dla których brak szczególnego NDP w załącznikach II lub III lub dla substancji czynnych niewyszczególnionych w załączniku IV, o ile różne wartości wzorcowe nie zostały określone dla substancji czynnej zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 45 ust. 2, z uwzględnieniem dostępnych rutynowych metod analitycznych.
Takie wartości wzorcowe są wyszczególnione w załączniku V.
2.
Państwa Członkowskie nie mogą zabronić lub utrudniać wprowadzania do obrotu lub stosowania w karmieniu zwierząt przeznaczonych do produkcji żywności na swoim terytorium produktów wyszczególnionych w załączniku I z tego powodu, że zawierają one pozostałości pestycydów, pod warunkiem że:
a) takie produkty spełniają wymagania ust. 1 i art. 20; lub
b) substancja czynna jest wyszczególniona w załączniku IV.
3.
Na zasadzie odstępstwa od ust. 1, Państwa Członkowskie mogą udzielić zezwolenia, po zastosowaniu fumigantów do produktów po zbiorach na ich własnym obszarze, na poziomy pozostałości dla substancji czynnej, które przekraczają poziomy wyszczególnione w załącznikach II i III dla środków wymienionych w załączniku I, jeżeli te mieszanki substancji aktywnej/produktu wyszczególnione są w załączniku VII, z zastrzeżeniem, że:
a) takie produkty nie są przeznaczone do natychmiastowej konsumpcji;
b) przeprowadza się odpowiednie kontrole w celu zapewnienia, że takie produkty nie mogą być udostępnione użytkownikowi lub konsumentowi końcowemu, jeżeli są mu one dostarczane bezpośrednio, chyba że pozostałości pestycydów nie przekraczają już najwyższych dopuszczalnych poziomów wyszczególnionych w załącznikach II lub III;
c) inne Państwa Członkowskie i Komisja zostały poinformowane o podjętych środkach.
Mieszkanki substancji aktywnej/produktu wyszczególnione w załączniku VII definiuje się zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 45 ust. 2.
4. W wyjątkowych przypadkach, a zwłaszcza w następstwie stosowania środków ochrony roślin zgodnie z art. 8 ust. 4 dyrektywy 91/414/EWG lub zgodnie z wymogami dyrektywy 2000/29/WE [15], Państwo Członkowskie może wyrazić zgodę na dopuszczenie do obrotu i/lub karmienie zwierząt na swoim terytorium żywnością lub paszami poddanymi działaniu środków niezgodnie z ust. 1, pod warunkiem że taka żywność lub pasza nie stanowi niedopuszczalnego ryzyka. Takie zezwolenia są natychmiast notyfikowane innym Państwom Członkowskim, Komisji i Urzędowi, łącznie z właściwą oceną ryzyka, do bezzwłocznego rozpatrzenia zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 45 ust. 2, w celu określenia tymczasowego NDP na dany okres lub podjęcia wszelkich innych niezbędnych środków w stosunku do takich produktów.
Artykuł 19
Zakaz dotyczący produktów przetworzonych i/lub złożonych
Zabrania się przetwarzania i/lub mieszania celem rozcieńczenia, z tym samym lub innymi produktami, produktów wyszczególnionych w załączniku I, niespełniających wymagań art. 18 ust. 1 lub art. 20 w celu dopuszczenia ich do obrotu jako żywność lub pasza lub w celu karmienia nimi zwierząt.
Artykuł 20
NDP stosujące się do produktów przetworzonych i/lub złożonych
1.
W przypadkach gdy NDP nie są określone w załącznikach II lub III dla produktów przetworzonych i/lub złożonych, stosuje się NDP określone w art. 18 ust. 1 dla danego produktu wyszczególnionego w załączniku I, z uwzględnieniem zmian w poziomach pozostałości pestycydów wynikających z przetwarzania i/lub mieszania.
2.
Poszczególne czynniki koncentracji lub rozcieńczenia dla pewnych operacji przetwarzania i/lub mieszania lub pewnych produktów przetworzonych i/lub złożonych mogą być umieszczone w załączniku VI zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 45 ust. 2.
ROZDZIAŁ IV
PRZEPISY SZCZEGÓLNE DOTYCZĄCE WŁĄCZENIA ISTNIEJĄCYCH NDP DO NINIEJSZEGO ROZPORZĄDZENIA
Artykuł 21
Pierwotne określanie NDP
1. NDP dla produktów wyszczególnionych w załączniku I po raz pierwszy są określane i wyszczególnione w załączniku II zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 45 ust. 2, włączającą te NDP przewidziane na mocy dyrektyw 86/362/EWG, 86/363/EWG i 90/642/EWG, z uwzględnieniem kryteriów wymienionych art. 14 ust. 2 niniejszego rozporządzenia.
2.
Załącznik II opracowuje się w ciągu 12 miesięcy od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 22
Pierwotne określanie tymczasowych NDP
1. Tymczasowe NDP dla substancji czynnych, dla których decyzja w sprawie umieszczenia lub nie umieszczenia w załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG nie została jeszcze podjęta, określa się po raz pierwszy i wyszczególnia w załączniku III do niniejszego rozporządzenia, o ile nie zostały już wyszczególnione w jego załączniku II, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 45. ust. 2, z uwzględnieniem informacji dostarczonych przez Państwa Członkowskie, w razie potrzeby uzasadnionej opinii, o której mowa w art. 24, czynników, o których mowa w art. 14 ust. 2 i następujących NDP:
a) NDP nadal figurujących w załączniku do dyrektywy 76/895/EWG; oraz
b) dotychczas niezharmonizowanych krajowych NDP.
2.
Załącznik III opracowuje się w ciągu 12 miesięcy od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia zgodnie z art. 23, 24 i 25.
Artykuł 23
Informacje dotyczące krajowych NDP, które mają zostać dostarczone przez Państwa Członkowskie
Jeżeli substancja czynna nie została jeszcze wyszczególniona w załączniku I do dyrektywy 91/414/EWG i w przypadkach, gdy Państwo Członkowskie określiło, najpóźniej do dnia wejścia w życie załącznika I do niniejszego rozporządzenia, krajowy NDP substancji czynnej dla produktu wyszczególnionego w załączniku I do niniejszego rozporządzenia lub podjęło decyzję, że NDP nie jest wymagany dla tej substancji czynnej, dane Państwo Członkowskie informuje Komisję w trybie i w terminie określonym zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 45 ust. 2, o krajowym NDP lub o fakcie, że NDP nie jest wymagany dla substancji czynnej, a także gdy zachodzi taka potrzeba i na wniosek Komisji:
a) DPR;
b) danych zbiorczych z nadzorowanych doświadczeń i/lub danych monitoringowych, jeżeli w danym Państwie Członkowskim stosuje się krytyczną DPR i jeżeli są one dostępne;
c) o akceptowanym dziennym pobraniu, a w razie potrzeby również o ostrej dawce referencyjnej stosowanej w ramach krajowej oceny ryzyka, jak również o wynikach tej oceny.
Artykuł 24
Opinia Urzędu w sprawie danych leżących u podstaw NDP
1.
Urząd przedkłada Komisji uzasadnioną opinię w sprawie potencjalnego ryzyka dla zdrowia konsumentów wynikającego z:
a) tymczasowych NDP, które mogą zostać włączone do załącznika III;
b) substancji czynnych, które mogą zostać włączone do załącznika IV.
2.
Przy przygotowywaniu uzasadnionej opinii, o której mowa w ust. 1, Urząd bierze pod uwagę dostępny stan wiedzy naukowej i technicznej, a zwłaszcza informacje dostarczone przez Państwa Członkowskie zgodnie z wymogami art. 23.
Artykuł 25
Ustalanie tymczasowych NDP
Z uwzględnieniem opinii Urzędu, jeżeli taka opinia jest konieczna, tymczasowe NDP dla substancji czynnych, o których mowa w art. 23, mogą zostać określone i wyszczególnione w załączniku III, zgodnie z art. 22 ust. 1 lub, w razie potrzeby, substancja czynna może zostać włączona do załącznika IV zgodnie z art. 5 ust. 1. Tymczasowe NDP określane są na najniższym poziomie, jaki można osiągnąć we wszystkich Państwach Członkowskich przy zastosowaniu dobrej praktyki rolniczej.
ROZDZIAŁ V
KONTROLE URZĘDOWE, SPRAWOZDANIA I SANKCJE
SEKCJA 1
Kontrole urzędowe NDP
Artykuł 26
Kontrole urzędowe
1.
Bez uszczerbku dla dyrektywy 96/23/WE [16], Państwa Członkowskie przeprowadzają kontrole urzędowe pozostałości pestycydów w celu doprowadzenia do zgodności z niniejszym rozporządzeniem, zgodnie z odpowiednimi przepisami prawa wspólnotowego dotyczącymi urzędowych kontroli żywności i pasz.
2.
Takie kontrole pozostałości pestycydów polegają zwłaszcza na pobieraniu próbek i poddawaniu ich następnie analizie oraz na identyfikacji obecnych w nich pestycydów i poziomów ich pozostałości.
Kontrole te powinny być przeprowadzane również w miejscu dostarczenia konsumentom.
Artykuł 27
Pobieranie próbek
1.
Każde Państwo Członkowskie pobiera liczbę i rodzaj próbek wystarczającą dla zapewnienia wyników reprezentatywnych dla rynku, z uwzględnieniem wyników poprzednich programów kontroli.
Takie próbki pobierane są możliwie najbliżej punktu zaopatrzenia, w celu umożliwienia ewentualnego zastosowania środków przymusu.
2.
Metody pobierania próbek niezbędne do prowadzenia takich kontroli pozostałości pestycydów w produktach, inne niż ustanowione na mocy dyrektywy 2002/63/WE [17], określa się zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 45 ust. 2 niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 28
Metody analizy
1.
Metody analizy pozostałości pestycydów są zgodne z kryteriami określonymi w odpowiednich przepisach prawa wspólnotowego dotyczących urzędowych kontroli żywności i pasz.
2.
Wytyczne techniczne dotyczące specyficznych kryteriów zatwierdzania i procedury kontroli jakości w odniesieniu do metod analizy dla określenia pozostałości pestycydów mogą być przyjęte zgodnie z procedurą wspomnianą w art. 45 ust. 2.
3.
Wszystkie laboratoria analizujące próbki dla potrzeb urzędowych kontroli pozostałości pestycydów biorą udział we wspólnotowych badaniach biegłości dla pozostałości pestycydów, organizowanych przez Komisję.
SEKCJA 2
Wspólnotowy program kontroli
Artykuł 29
Wspólnotowy program kontroli
1.
Komisja opracowuje skoordynowane wieloletnie wspólnotowe programy kontroli, określając specyficzne próbki, które mają zostać włączone do krajowych programów kontroli i uwzględniając problemy, które stwierdzono w odniesieniu do zgodności z NDP określonymi w niniejszym rozporządzeniu, w celu oceny narażenia konsumentów i stosowania obowiązujących przepisów prawnych.
2. Wspólnotowy program kontroli jest corocznie przyjmowany i uaktualniany zgodnie z procedurą określoną w art. 45 ust. 2. Projekt wspólnotowego programu kontroli przedstawia się Komitetowi, o którym mowa w art. 45 ust. 1, nie później niż na sześć miesięcy przed końcem każdego roku kalendarzowego.
SEKCJA 3
Krajowe programy kontroli
Artykuł 30
Krajowe programy kontroli pozostałości pestycydów
1.
Państwa Członkowskie ustanawiają krajowe wieloletnie programy kontroli pozostałości pestycydów.
Programy wieloletnie są przez nie corocznie uaktualniane.
Programy te opierają się na ocenie ryzyka i mają na celu w szczególności ocenę narażenia konsumenta i zgodności z obowiązującym prawem.
Zawierają one co najmniej następujące elementy:
a) produkty, których próbki należy pobrać;
b) liczbę próbek, które należy pobrać, i analiz, które należy przeprowadzić;
c) pestycydy podlegające analizie;
i) wyborem połączenia pestycydu i produktu;
ii) liczbą próbek, które należy pobrać odpowiednio dla produktów krajowych i zagranicznych;
iii) udziałem spożycia produktów w krajowym systemie żywienia;
iv) wspólnotowym programem kontroli; oraz
v) wynikami poprzednich programów kontroli.
2.
Państwa Członkowskie przedkładają swoje uaktualnione krajowe programy kontroli pozostałości pestycydów, o których mowa w ust. 1, Komisji i Urzędowi najpóźniej na trzy miesiące przed końcem każdego roku kalendarzowego.
3.
Państwa Członkowskie uczestniczą we wspólnotowym programie kontroli przewidzianym w art. 29.
Publikują one corocznie w Internecie wszystkie wyniki krajowych kontroli poziomów pozostałości.
W przypadku gdy NDP zostały przekroczone, Państwo Członkowskie może wskazać sprzedawców lub producentów odnośnego produktu.
SEKCJA 4
Informacje Dostarczane Przez Państwa Członkowskie i roczne sprawozdanie
Artykuł 31
Informacje dostarczane przez Państwa Członkowskie
1.
Państwa Członkowskie przekazują następujące informacje dotyczące poprzedniego roku kalendarzowego Komisji, Urzędowi i innym Państwom Członkowskim do dnia 31 sierpnia każdego roku:
a) wyniki kontroli urzędowych przewidzianych w art. 26 ust. 1;
b) GO stosowane w krajowych programach kontroli, o których mowa w art. 30, i w ramach wspólnotowego programu kontroli, o których mowa w art. 29;
c) szczegółowe informacje dotyczące udziału laboratoriów analitycznych we wspólnotowych badaniach biegłości, o których mowa w art. 28 ust. 3, i w innych badaniach biegłości dotyczących połączeń pestycydów i produktów, których próbki są pobierane w ramach krajowych programów kontroli;
d) szczegółowe informacje dotyczące akredytacji laboratoriów analitycznych biorących udział w kontrolach, o których mowa w lit. a);
e) w przypadkach dopuszczalnych na podstawie ustawodawstwa krajowego, szczegółowe informacje dotyczące zastosowanych środków przymusu.
2.
Środki wykonawcze związane z dostarczaniem informacji przez Państwa Członkowskie mogą zostać ustalone zgodnie z procedurą określoną w art. 45 ust. 2, po konsultacji z Urzędem.
Artykuł 32
Roczne sprawozdanie w sprawie pozostałości pestycydów
1.
Na podstawie informacji przedłożonych przez Państwa Członkowskie, zgodnie z art. 31 ust. 1, Urząd sporządza roczne sprawozdanie w sprawie pozostałości pestycydów.
2.
W rocznym sprawozdaniu Urząd zamieszcza co najmniej następujące informacje:
a) analizę wyników kontroli przewidzianą w art. 26 ust. 2;
b) wykaz możliwych powodów, dla których NDP zostały przekroczone, włącznie z odnośnymi uwagami dotyczącymi wariantów zarządzania ryzykiem;
c) analizę chronicznego i ostrego zagrożenia dla zdrowia konsumentów spowodowanego pozostałościami pestycydów;
d) ocenę narażenia konsumentów na pozostałości pestycydów opartą na informacjach dostarczonych na podstawie lit. a) lub na innych istotnych informacjach, włącznie ze sprawozdaniami złożonymi na mocy dyrektywy 96/23/WE.
3.
Jeżeli Państwo Członkowskie nie przedstawiło informacji zgodnie z art. 31, Urząd może pominąć informację dotyczącą Państwa Członkowskiego przy opracowywaniu rocznego sprawozdania.
4.
Format rocznego sprawozdania może zostać określony zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 45 ust. 2.
5.
Urząd przedkłada Komisji roczne sprawozdanie do ostatniego dnia lutego każdego roku.
6.
Roczne sprawozdanie może zawierać opinię w sprawie pestycydów, które powinny być objęte programami w przyszłości.
7.
Urząd ma obowiązek publicznego udostępnienia sprawozdania rocznego wraz z uwagami Komisji i Państw Członkowskich.
Artykuł 33
Przedkładanie Komitetowi sprawozdania rocznego w sprawie pozostałości pestycydów
Komisja bezzwłocznie przedkłada sprawozdanie roczne w sprawie pozostałości pestycydów Komitetowi, o którym mowa w art. 45 ust. 1, w celu dokonania jego przeglądu i opracowania zaleceń co do wszelkich niezbędnych środków, które należy zastosować wobec zgłaszanych naruszeń NDP określonych w załącznikach II i III.
SEKCJA 5
Sankcje
Artykuł 34
Sankcje
Państwa Członkowskie ustanawiają zasady dotyczące sankcji mających zastosowanie do naruszeń przepisów niniejszego rozporządzenia i stosują niezbędne środki w celu zapewnienia ich stosowania.
Sankcje te muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
Państwa Członkowskie bezzwłocznie notyfikują te zasady i wszelkie późniejsze zmiany Komisji.
ROZDZIAŁ VI
ŚRODKI NADZWYCZAJNE
Artykuł 35
Środki nadzwyczajne
Artykuły 53 i 54 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 mają zastosowanie wówczas, gdy w wyniku nowych informacji lub ponownej oceny istniejących informacji zostanie ustalone, że pozostałości pestycydów lub NDP objęte niniejszym rozporządzeniem mogą stanowić zagrożenie dla zdrowia ludzi lub zwierząt, co wymaga natychmiastowego działania.
Termin, w jakim Komisja zobowiązana jest do podjęcia decyzji, skraca się do siedmiu dni w przypadku produktów świeżych.
ROZDZIAŁ VII
ŚRODKI DOTYCZĄCE ZHARMONIZOWANYCH NDP PESTYCYDÓW
Artykuł 36
Środki wspierające dotyczące zharmonizowanych NDP pestycydów
1.
Środki wspierające dotyczące zharmonizowanych NDP pestycydów są określane na poziomie Wspólnoty i obejmują:
a) skonsolidowaną bazę prawodawstwa wspólnotowego w zakresie NDP pestycydów i publicznego udostępniania takich informacji;
b) wspólnotowe badania biegłości, o których mowa w art. 28 ust. 3;
c) badania i inne środki niezbędne dla przygotowania i opracowywania prawodawstwa i wytyczne techniczne w sprawie pozostałości pestycydów zmierzające w szczególności do rozwoju i stosowania metod oceny łącznych, skumulowanych i synergicznych skutków;
d) badania niezbędne dla oceny narażenia konsumentów i zwierząt na pozostałości pestycydów;
e) badania niezbędne dla wsparcia laboratoriów kontrolnych w przypadkach, gdy metody analityczne nie pozwalają na kontrolowanie ustalonych NDP.
2.
Wszelkie niezbędne przepisy wykonawcze dotyczące środków, o których mowa w ust. 1, mogą zostać przyjęte zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 45 ust. 2.
Artykuł 37
Wkład Wspólnoty w środki wspierające dla zharmonizowanych NDP pestycydów
1.
Wspólnota może dokonać wkładu finansowego w wysokości do 100 % kosztów środków przewidzianych w art. 36.
2.
Środki finansowe przydziela się na każdy rok finansowy w ramach procedury budżetowej.
ROZDZIAŁ VIII
KOORDYNACJA WNIOSKÓW DOTYCZĄCYCH NDP
Artykuł 38
Wyznaczanie organów krajowych
Każde z Państw Członkowskich wyznacza jeden lub więcej organów krajowych do koordynacji współpracy z Komisją, Urzędem, innymi Państwami Członkowskimi, wytwórcami, producentami i hodowcami do celów niniejszego rozporządzenia.
W przypadkach gdy więcej niż jeden organ został wyznaczony przez Państwo Członkowskie, wskazuje ono, który z wyznaczonych organów pełni rolę punktu kontaktowego.
Organy krajowe mogą delegować zadania innym organom.
Każde Państwo Członkowskie podaje Komisji i Urzędowi nazwy i adresy wyznaczonych organów krajowych.
Artykuł 39
Koordynacja informacji NDP przez Urząd
Urząd:
a) pełni rolę koordynatora z Państwem Członkowskim sprawozdawcą wyznaczonym zgodnie z dyrektywą 91/414/EWG dla substancji czynnej;
b) prowadzi koordynację z Państwami Członkowskimi i Komisją w zakresie NDP, zwłaszcza w celu spełniania wymogów art. 41.
Artykuł 40
Informacje, które mają być przedłożone przez Państwa Członkowskie
Państwa Członkowskie dostarczają Urzędowi, na jego wniosek, wszelkich dostępnych informacji niezbędnych do oceny bezpieczeństwa NDP.
Artykuł 41
Baza danych Urzędu dotycząca NDP
Bez uszczerbku dla obowiązujących przepisów prawa wspólnotowego i krajowego w sprawie dostępu do dokumentów, Urząd tworzy i prowadzi bazę danych, dostępną dla Komisji i dla właściwych organów Państw Członkowskich, zawierającą istotne informacje naukowe i DPR dotyczące NDP, substancji czynnych i czynników warunkujących przetwarzanie określonych w załącznikach II, III, IV i VII.
W szczególności powinna ona zawierać oceny dziennych dawek w pożywieniu, czynniki związane z przetwarzaniem i skutki toksykologiczne.
Artykuł 42
Państwa Członkowskie i opłaty
1.
Państwa Członkowskie mogą uzyskać zwrot kosztów prac związanych z ustalaniem, zmianą i usuwaniem NDP lub innych rodzajów prac wynikających z obowiązków zawartych w niniejszym rozporządzeniu, w postaci opłat i należności.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby opłata lub należność, o której mowa w ust. 1:
a) była ustalana w przejrzysty sposób; oraz
b) odpowiadała rzeczywistym kosztom wykonywanych prac.
Może to obejmować tabelę stałych stawek przewidzianych w oparciu o przeciętne koszty prac, o których mowa w ust. 1.
ROZDZIAŁ IX
WDRAŻANIE
Artykuł 43
Opinia naukowa Urzędu
Komisja lub Państwa Członkowskie mogą zwracać się do Urzędu o wydanie opinii naukowej w sprawie wszelkich środków dotyczących oceny ryzyka w ramach niniejszego rozporządzenia.
Komisja może określić termin, w jakim taka opinia ma być przedstawiona.
Artykuł 44
Procedura wydawania opinii przez Urząd
1.
Jeżeli opinie Urzędu zgodnie z niniejszym rozporządzeniem wymagają wyłącznie pracy naukowej i technicznej dotyczącej stosowania ustalonych zasad naukowych i technicznych, mogą one być wydane przez Urząd bez konsultacji z komitetem naukowym lub panelem naukowym, o których mowa w art. 28 rozporządzenia (WE) nr 178/2002, o ile Komisja lub Państwa Członkowskie nie wyrażają sprzeciwu.
2. Przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 29 ust. 6 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 178/2002 określają przypadki, w których stosuje się powyższy ust. 1.
Artykuł 45
Procedura dotycząca Komitetu
1.
Komisję wspiera Stały Komitet ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt utworzony na podstawie art. 58 rozporządzenia nr 178/2002 (dalej zwany "Komitetem").
2.
W przypadku odniesienia do niniejszego ustępu stosuje się art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE przy uwzględnieniu jej art. 8.
Okres przewidziany w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE wynosi trzy miesiące.
3.
Komitet uchwala swój regulamin.
Artykuł 46
Środki wykonawcze
Zgodnie z procedurą określoną w art. 45 ust. 2, a w razie potrzeby uwzględniając opinię Urzędu, ustala się lub zmienia, co następuje:
a) środki wykonawcze dla zapewnienia jednolitego stosowania niniejszego rozporządzenia;
b) daty określone w art. 23, art. 29 ust. 2, art. 30 ust. 2, art. 31 ust. 1 oraz art. 32 ust. 5;
c) dokumenty zawierające wytyczne techniczne mające na celu wspieranie stosowania niniejszego rozporządzenia;
d) szczegółowe zasady dotyczące danych naukowych wymaganych dla ustalenia NDP.
Artykuł 47
Sprawozdanie dotyczące wykonania niniejszego rozporządzenia
Nie później niż 10 lat po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia Komisja przedłoży Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie z jego wykonania wraz z odpowiednimi wnioskami.
ROZDZIAŁ X
POSTANOWIENIA KOŃCOWE
Artykuł 48
Uchylenie i dostosowanie prawa
1.
Niniejszym uchyla się dyrektywy 76/895/EWG, 86/362/EWG, 86/363/EWG i 90/642/EWG ze skutkiem od daty określonej w drugim akapicie art. 50.
2.
Artykuł 4 ust. 1 lit. f) dyrektywy 91/414 EWG otrzymuje brzmienie:
"f) w stosownych przypadkach, NDP dla produktów rolniczych, których dotyczy zastosowanie określone w zezwoleniu, zostały ustalone lub zmienione zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 396/2005 [18]."
Artykuł 49
Przepisy przejściowe
1.
Wymogi rozdziału III nie stosują się do produktów legalnie produkowanych lub przywożonych do Wspólnoty przed datą określoną w art. 50 ust. 2.
Jednakże w celu zapewnienia wyższego poziomu ochrony konsumenta odpowiednie środki dotyczące tych produktów mogą zostać podjęte zgodnie z procedurą określoną w art. 45 ust. 2.
2.
Jeżeli jest to niezbędne w celu umożliwienia normalnej komercjalizacji, przetwarzania i konsumpcji produktów, dalsze środki przejściowe mogą być przyjęte dla wdrożenia wybranych NDP określonych w art. 15, 16, 21, 22 i 25.
Środki te zostaną przyjęte zgodnie z procedurą określoną w art. 45 ust. 2, nie uchybiając obowiązkowi zapewnienia wysokiego poziomu ochrony konsumenta.
Artykuł 50
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozdziały II, III i V stosuje się po sześciu miesiącach od publikacji ostatniego z rozporządzeń ustanawiających załączniki I, II, III i IV.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 397/2005
z dnia 10 marca 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 11 marca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 398/2005
z dnia 10 marca 2005 r.
ustalające ceny rynku światowego nieodziarnionej bawełny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Protokół 4 w sprawie bawełny, załączony do Aktu Przystąpienia Grecji, ostatnio zmieniony rozporządzeniem Rady (WE) nr 1050/2001 [1],
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1051/2001 z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie pomocy produkcyjnej dla bawełny [2], w szczególności jego art. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1051/2001 cena rynku światowego bawełny nieodziarnionej jest ustalana okresowo na podstawie ceny rynku światowego bawełny odziarnionej przy uwzględnieniu historycznych związków między ceną bawełny odziarnionej a wyliczoną ceną bawełny nieodziarnionej. Te historyczne związki zostały ustanowione w art. 2 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1591/2001 z dnia 2 sierpnia 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania systemu pomocy dla bawełny [3]. W przypadku gdy cena rynku światowego nie może być ustalona w powyższy sposób, zostaje ona określona na podstawie ostatniej ustalonej ceny.
(2) Zgodnie z art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1051/2001 cena rynku światowego bawełny nieodziarnionej jest ustalana dla produktu odpowiadającego pewnym cechom charakterystycznym i uwzględniając najkorzystniejsze oferty i notowania na rynku światowym pomiędzy tymi, które są uważane za reprezentatywne dla rzeczywistych tendencji rynkowych.
Do celów takiego ustalenia ceny uwzględnia się średnią z ofert i notowań otrzymaną na jednej lub więcej giełdach europejskich reprezentatywnych dla produktu dostarczonego na bazie cif do portu wspólnotowego i pochodzącego z różnych krajów dostarczających, uważanych za reprezentatywne dla handlu międzynarodowego.
Jednakże aby uwzględnić różnice wynikające z jakości dostarczonego produktu lub z charakteru wspomnianych ofert i notowań, przewidziano dostosowania kryteriów do celów ustalenia ceny rynku światowego bawełny odziarnionej.
Dostosowania te są określone w art. 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1591/2001.
(3) Stosowanie wyżej wymienionych kryteriów prowadzi do ustalenia ceny rynku światowego bawełny nieodziarnionej na poziomie wskazanym poniżej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Cena rynku światowego bawełny nieodziarnionej określona w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1051/2001 jest ustalona na 19,209 EUR/100 kg.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 11 marca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 399/2005
z dnia 10 marca 2005 r.
ustalające refundacje wywozowe w sektorze wieprzowiny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2759/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wieprzowiny [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W myśl art. 13 rozporządzenia (EWG) nr 2759/75 różnica między cenami produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 wymienionego rozporządzenia, na rynku światowym i we Wspólnocie może zostać objęta przez refundację wywozową.
(2) Zastosowanie tych reguł i kryteriów do bieżącej sytuacji na rynkach w sektorze wieprzowiny prowadzi do ustalenia refundacji w następujący sposób.
(3) W odniesieniu do produktów oznaczonych kodem CN 02101981 należy ustalić refundacje w wysokości uwzględniającej z jednej strony charakterystykę jakościową produktów oznaczonych tym kodem oraz z drugiej strony przewidywalny rozwój cen produkcji na rynku światowym.
Należy jednak zapewnić utrzymanie uczestnictwa Wspólnoty w handlu międzynarodowym w odniesieniu do niektórych charakterystycznych produktów włoskich oznaczonych kodem CN 02101981.
(4) Ze względu na warunki konkurencji w niektórych państwach trzecich, które tradycyjnie są największymi importerami produktów oznaczonych kodami CN 160100 i CN 1602, należy przewidzieć dla tych produktów kwotę uwzględniającą powyższą sytuację.
Należy jednak zapewnić, żeby refundacja była przyznawana tylko w odniesieniu do wagi netto części jadalnych, z wyłączeniem wagi kości zawartych ewentualnie w tych przetworach.
(5) Zgodnie z art. 13 rozporządzenia (EWG) nr 2759/75 sytuacja na rynku światowym lub specyficzne wymagania niektórych rynków mogą uczynić koniecznym zróżnicowanie refundacji do produktów określonych w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2759/75 w zależności od ich miejsca przeznaczenia.
(6) Należy ustalać refundacje, uwzględniając zmiany w nomenklaturze związanej z refundacjami, ustanowionej w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 3846/87 [2].
(7) Uzasadnione jest ograniczenie przyznawania refundacji tylko do produktów, które mogą być dopuszczone do swobodnego obrotu wewnątrz Wspólnoty.
Należy więc przewidzieć, że w celu skorzystania z refundacji produkty muszą posiadać znak jakości zdrowotnej, jak przewidują odpowiednio dyrektywa Rady 64/433/EWG [3], dyrektywa Rady 94/65/WE [4] oraz dyrektywa Rady 77/99/EWG [5].
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wieprzowiny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wykaz produktów, na których wywóz przyznana jest refundacja, o której mowa w art. 13 rozporządzenia (EWG) nr 2759/75, oraz kwoty refundacji są określone w Załączniku.
Produkty muszą spełniać odpowiednie warunki oznakowania jakości zdrowotnej przewidziane w:
- załączniku I, rozdziale XI dyrektywy 64/433/EWG,
- załączniku I, rozdziale VI dyrektywy 94/65/WE,
- załączniku B, rozdziale VI dyrektywy 77/99/EWG.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 14 marca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 400/2005
z dnia 10 marca 2005 r.
w sprawie wydawania pozwoleń na przywóz wysokiej jakości świeżej, chłodzonej i mrożonej wołowiny i cielęciny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 936/97 z dnia 27 maja 1997 r. otwierające i ustalające zarządzanie kontyngentami taryfowymi na wysokiej jakości świeżą, chłodzoną i mrożoną wołowinę oraz mrożone mięso bawole [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuły 4 i 5 rozporządzenia (WE) nr 936/97 określają warunki składania wniosków i wydawania pozwoleń na przywóz mięsa wyszczególnionego w art. 2 lit. f) tego rozporządzenia.
(2) Artykuł 2 lit. f) rozporządzenia (WE) nr 936/97 ustala na 11500 ton ilość wysokiej jakości świeżej, chłodzonej i mrożonej wołowiny, odpowiadającej określeniu podanemu w tym samym postanowieniu, która może być importowana na warunkach specjalnych w okresie od 1 lipca 2004 r. do 30 czerwca 2005 r.
(3) Należy przypomnieć, że z pozwoleń, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu, można korzystać przez cały okres ich ważności jedynie w takim zakresie, na jaki pozwalają przepisy weterynaryjne,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Każdy wniosek o wydanie pozwolenia na przywóz wysokiej jakości świeżej, chłodzonej i mrożonej wołowiny i cielęciny, o której mowa w art. 2 lit. f) rozporządzenia (WE) nr 936/97, złożony w okresie między 1 a 5 marca 2005 r., jest uwzględniany w całości.
2.
Zgodnie z art. 5 rozporządzenia (WE) nr 936/97 wnioski o wydanie pozwoleń mogą być składane w ciągu pierwszych pięciu dni kwietnia 2005 r. na 8553,508 tony.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 11 marca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 401/2005
z dnia 10 marca 2005 r.
ustalające refundacje wywozowe w sektorze mleka i przetworów mlecznych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 31 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 31 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 różnica między cenami w handlu międzynarodowym produktów określonych w art. 1 wymienionego rozporządzenia a cenami tych produktów we Wspólnocie może być pokryta przez refundacje wywozowe w ramach ograniczeń wynikających z porozumień zawartych zgodnie z art. 300 Traktatu.
(2) Zgodnie z postanowieniami rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 refundacje do produktów określonych w art. 1 wymienionego rozporządzenia, wywiezionych w stanie naturalnym, powinny zostać ustalone, uwzględniając:
- sytuację rynkową i tendencje rozwoju na rynku wspólnotowym, w odniesieniu do ceny i dostępności mleka i przetworów mlecznych oraz, w handlu międzynarodowym, w odniesieniu do cen mleka i przetworów mlecznych,
- najbardziej korzystne koszty wprowadzania do obrotu i koszty transportu z rynków Wspólnoty do portów lub innych miejsc wywozu ze Wspólnoty, jak również koszty wysyłki do krajów przeznaczenia,
- cele wspólnej organizacji rynków mleka i przetworów mlecznych, które obejmują zapewnienie zrównoważonej sytuacji i naturalnego rozwoju cen i handlu,
- ograniczenia wynikające z porozumień zawartych zgodnie z art. 300 Traktatu,
- potrzebę unikania zakłóceń na rynku Wspólnoty,
- aspekt ekonomiczny przewidywanych wywozów.
(3) Zgodnie z art. 31 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 ceny we Wspólnocie ustalane są z uwzględnieniem obecnych cen, które są najkorzystniejsze w odniesieniu do wywozu, a ceny w handlu międzynarodowym ustalane są z uwzględnieniem w szczególności:
a) cen na rynkach krajów trzecich;
b) najkorzystniejszych cen w krajach trzecich docelowych, dla przywozu pochodzącego z kraju trzeciego;
c) cen producenta odnotowanych w eksportujących krajach trzecich, biorąc pod uwagę, gdzie to stosowne, subsydia przyznawane przez te kraje;
d) ceny oferowane na bazie franco granica.
(4) Według art. 31 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 sytuacja na rynku światowym lub specyficzne wymagania pewnych rynków mogą uczynić koniecznym zróżnicowanie refundacji do produktów określonych w art. 1 wymienionego rozporządzenia w zależności od miejsca przeznaczenia.
(5) Artykuł 31 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 przewiduje, że lista produktów, do których udziela się refundacji wywozowej, i wysokość tej refundacji są ustalane nie rzadziej niż raz na cztery tygodnie. Wysokość refundacji może jednak być utrzymana na tym samym poziomie przez ponad cztery tygodnie.
(6) Zgodnie z art. 16 rozporządzenia Komisji (WE) nr 174/1999 z dnia 26 stycznia 1999 r. ustanawiającego specjalne szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 804/68 w odniesieniu do pozwoleń na wywóz i refundacji wywozowych do mleka i przetworów mlecznych [2], refundacja przyznana na przetwory mleczne z dodatkiem cukru odpowiada sumie dwóch składników; celem pierwszego jest uwzględnienie ilości produktu mlecznego, wyliczany jest on przez pomnożenie podstawowej stawki refundacji przez zawartość produktu mlecznego w całym produkcie; celem drugiego jest uwzględnienie ilości dodanej sacharozy, wyliczany jest on przez pomnożenie zawartości sacharozy w całym produkcie przez podstawową stawkę refundacji obowiązującą w dniu wywozu produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. d) rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [3]. Niemniej jednak ten ostatni składnik jest uwzględniany, wyłącznie w przypadku gdy sacharoza dodana do produktu została wytworzona z cukru z buraków lub trzciny ze zbiorów pochodzących z obszaru Wspólnoty.
(7) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 896/84 [4], przewiduje uzupełniające przepisy w odniesieniu do przyznawania refundacji w trakcie przechodzenia z jednego roku gospodarczego na drugi. Te postanowienia przewidują możliwość zróżnicowania refundacji w zależności od daty wytworzenia przetworów.
(8) W celu wyliczenia wysokości refundacji do serów topionych należy przewidzieć, że w przypadku gdy została dodana kazeina i/lub kazeiniany, nie należy uwzględniać tej ilości.
(9) Zastosowanie tych zasad do aktualnej sytuacji rynkowej na rynku mleka i przetworów mlecznych, a w szczególności do cen tych przetworów we Wspólnocie i na rynku światowym prowadzi do ustalenia refundacji do tych przetworów w wysokości określonej w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
(10) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje wywozowe, o których mowa w art. 31 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999, do produktów wywożonych w stanie naturalnym ustalone są w wysokości określonej w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 11 marca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 402/2005
z dnia 10 marca 2005 r.
ustalające maksymalny poziom refundacji wywozowej do masła w ramach stałego zaproszenia do składania ofert przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 581/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/99 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 31 ust. 3, akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 581/2004 z dnia 26 marca 2004 r. w sprawie stałego zaproszenia do składania ofert przetargowych odnośnie do refundacji wywozowych do niektórych rodzajów masła [2] przewiduje otwarcie stałego przetargu.
(2) Zgodnie z art. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 580/2004 z dnia 26 marca 2004 r. ustanawiającym procedurę przetargową dotyczącą refundacji wywozowych do niektórych przetworów mlecznych [3] oraz po dokonaniu analizy ofert przedstawionych w odpowiedzi na ten przetarg, stosowne jest ustalenie maksymalnego poziomu refundacji wywozowej w okresie przetargowym kończącym się dnia 8 marca 2005 r.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W ramach stałego przetargu otwartego rozporządzeniem (WE) nr 581/2004 w okresie przetargowym kończącym się dnia 8 marca 2005 r. maksymalne kwoty refundacji dla produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 niniejszego rozporządzenia ustala się w załączniku do niniejszego rozporząd z enia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 11 marca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 403/2005
z dnia 10 marca 2005 r.
w sprawie nieprzyznania refundacji wywozowych dla mleka odtłuszczonego w proszku w ramach stałego zaproszenia do składania ofert przetargowych przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 582/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/99 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworόw mlecznych [1], w szczególności jego art. 31 ust. 3 akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 582/2004 z dnia 26 marca 2004 r. w sprawie stałego zaproszenia do składania ofert przetargowych odnośnie do refundacji wywozowych dla mleka odtłuszczonego w proszku [2] przewiduje otwarcie stałego przetargu.
(2) Zgodnie z art. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 580/2004 z dnia 26 marca 2004 r. ustanawiającego procedurę przetargową dotyczącą refundacji wywozowych do niektórych przetworόw mlecznych [3] oraz po dokonaniu analizy ofert przedstawionych w odpowiedzi na ten przetarg stosowne jest nieprzyznanie żadnych refundacji w okresie przetargowym kończącym się dnia 8 marca 2005 r.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W ramach stałego przetargu otwartego rozporządzeniem (WE) nr 582/2004 przewiduje się w okresie przetargowym kończącym się dnia 8 marca 2005 r. 31,00 EUR/100 kg jako maksymalną wysokość refundacji dla produktόw i krajόw przeznaczenia wymienionych w art. 1 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 11 marca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 404/2005
z dnia 10 marca 2005 r.
w sprawie przekazanych ofert na wywóz jęczmienia w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1757/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na refundację wywozową do jęczmienia na wywóz do niektórych krajów trzecich został ogłoszony na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1757/2004 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [3], Komisja może, na podstawie zgłoszonych ofert, podjąć decyzję o wstrzymaniu przetargu.
(3) Biorąc pod uwagę czynniki, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95, nie jest wskazane ustalenie maksymalnej wysokości refundacji.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nie podejmuje się dalszych działań w odniesieniu do ofert przekazanych od 4 do 10 marca 2005 r. w ramach przetargu na refundację wywozową do jęczmienia, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1757/2004.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 11 marca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 405/2005
z dnia 10 marca 2005 r.
w sprawie przekazanych ofert na wywóz owsa w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1565/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 7,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiające niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [2], w szczególności jego art. 7,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1565/2004 z dnia 3 września 2004 r. w sprawie specjalnych środków interwencyjnych dla zbóż w Finlandii i Szwecji na rok gospodarczy 2004/2005 [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na refundację wywozową dla owsa wyprodukowanego w Finlandii i Szwecji z przeznaczeniem na wywóz z Finlandii i Szwecji do wszystkich krajów trzecich z wyłączeniem Bułgarii, Norwegii, Rumunii i Szwajcarii został ogłoszony na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1565/2004.
(2) Biorąc pod uwagę w szczególności czynniki, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95, nie jest wskazane ustalenie maksymalnej wysokości refundacji.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nie podejmuje się dalszych działań w odniesieniu do ofert przekazanych w dniach 4 do 10 marca 2005 r. w ramach przetargu na refundację wywozową dla owsa, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1565/2004.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 11 marca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 406/2005
z dnia 10 marca 2005 r.
ustalające maksymalną refundację wywozową dla pszenicy zwyczajnej w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 115/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na refundację wywozową dla pszenicy zwyczajnej na wywóz do pewnych krajów trzecich został ogłoszony na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 115/2005 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [3], Komisja może, na podstawie zgłoszonych ofert, podjąć decyzję o ustaleniu maksymalnej wysokości refundacji wywozowej, uwzględniając czynniki, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95. W tym wypadku przetarg wygrywa ten oferent lub oferenci, którego lub których oferta odpowiada poziomowi równemu maksymalnej refundacji lub jest od niej niższa.
(3) Zastosowanie powyższych czynników do aktualnej sytuacji na danych rynkach zbóż prowadzi do ustalenia maksymalnej refundacji wywozowej.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 4 do 10 marca 2005 r., w ramach przetargu ogłoszonego na mocy rozporządzenia (WE) nr 115/2005, ustala się maksymalną refundację wywozową dla pszenicy zwyczajnej w wysokości 10,00 EUR/t.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 11 marca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 407/2005
z dnia 10 marca 2005 r.
w sprawie przekazanych ofert na przywóz sorgo, w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2275/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 12 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na maksymalne obniżenie opłat przywozowych w odniesieniu do przywozu sorgo pochodzącego z krajów trzecich do Hiszpanii został ogłoszony rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2275/2004 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1839/95 [3], na podstawie przekazanych ofert Komisja może, w myśl procedury przewidzianej w art. 25 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, postanowić o wstrzymaniu przetargu.
(3) Biorąc pod uwagę w szczególności czynniki przewidziane w art. 6 i 7 rozporządzenia (WE) nr 1839/95, nie jest wskazane ustalenie maksymalnego obniżenia opłat przywozowych.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nie podejmuje się dalszych działań w odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 4 do 10 marca 2005 r. w ramach przetargu na obniżenie opłat przewozowych na sorgo, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2275/2004.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 11 marca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 408/2005
z dnia 10 marca 2005 r.
ustalające maksymalne obniżenie opłat przywozowych na kukurydzę, w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2277/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 12 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na maksymalne obniżenie opłat przywozowych w odniesieniu do przywozu kukurydzy pochodzącej z krajów trzecich do Hiszpanii został ogłoszony rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2277/2004 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1839/95 [3], w myśl procedury przewidzianej w art. 25 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, Komisja może podjąć decyzję o ustaleniu maksymalnego obniżenia opłat przywozowych, uwzględniając w szczególności czynniki przewidziane w art. 6 i 7 rozporządzenia (WE) nr 1839/95. Przetarg wygrywa ten oferent lub oferenci, którego lub których oferta odpowiada poziomowi równemu maksymalnemu obniżeniu opłat przywozowych lub jest od niego niższa.
(3) Zastosowanie powyższych czynników do aktualnej sytuacji na danych rynkach zbóż prowadzi do ustalenia maksymalnego obniżenia opłat przywozowych w wysokości określonej w art. 1.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 4 do 10 marca 2005 r. w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2277/2004, ustala się maksymalne obniżenie opłat przywozowych na kukurydzę w wysokości 25,70 EUR/t dla ogólnej maksymalnej ilości całkowitej równej 50000 t.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 11 marca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 409/2005
z dnia 10 marca 2005 r.
ustalające maksymalne obniżenie opłat przywozowych na kukurydzę w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2276/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 12 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na maksymalne obniżenie opłat przywozowych w odniesieniu do przywozu kukurydzy pochodzącej z krajów trzecich do Portugalii został ogłoszony rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2276/2004 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1839/95 [3], w myśl procedury przewidzianej w art. 25 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, Komisja może podjąć decyzję o ustaleniu maksymalnego obniżenia opłat przywozowych, uwzględniając w szczególności czynniki przewidziane w art. 6 i 7 rozporządzenia (WE) nr 1839/95. Przetarg wygrywa ten oferent lub oferenci, którego lub których oferta odpowiada poziomowi równemu maksymalnemu obniżeniu opłat przywozowych lub jest od niego niższa.
(3) Zastosowanie powyższych czynników do aktualnej sytuacji na danych rynkach zbóż, prowadzi do ustalenia maksymalnego obniżenia opłat przywozowych w wysokości określonej w art. 1.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 4 do 10 marca 2005 r., w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2276/2004, ustala się maksymalne obniżenie opłat przywozowych na kukurydzę w wysokości 26,66 EUR/t dla maksymalnej ilości całkowitej równej 40350 t.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 11 marca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 410/2005
z dnia 11 marca 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 12 marca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 411/2005
z dnia 11 marca 2005 r.
ustalające maksymalne kwoty pomocy odnośnie do śmietany, masła i koncentratu masła w ramach 159. rundy przetargu, przeprowadzonej w ramach stałego przetargu przewidzianego przez rozporządzenie (WE) nr 2571/97
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2571/97 z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie sprzedaży masła po obniżonych cenach oraz przyznawania pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i koncentratu masła, przeznaczonych do wykorzystania w produkcji ciast, lodów i innych środków spożywczych [2], agencje interwencyjne przystępują drogą przetargu do sprzedaży pewnych ilości masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego, które przechowują, i do udzielenia pomocy przyznawanej w odniesieniu do śmietany, masła i koncentratu masła.
Artykuł 18 wymienionego rozporządzenia przewiduje, że biorąc pod uwagę otrzymane oferty w ramach każdej rundy przetargu, ustala się minimalną cenę sprzedaży masła oraz maksymalną wysokość pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i koncentratu masła, które mogą być zróżnicowane w zależności od przeznaczenia, zawartości tłuszczu w maśle i procedury włączenia, lub podejmuje się decyzję o wstrzymaniu przetargu.
Kwotę lub kwoty gwarancji należytego przetworzenia ustala się odpowiednio.
(2) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do 159. rundy przetargu, przeprowadzonej w ramach stałego przetargu przewidzianego przez rozporządzenie (WE) nr 2571/97, maksymalne kwoty pomocy oraz kwoty gwarancji należytego przetworzenia są ustalone zgodnie ze wskazaniami tabeli zamieszczonej w załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 12 marca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 412/2005
z dnia 11 marca 2005 r.
ustalające minimalne ceny sprzedaży masła w ramach 159. rundy przetargu, przeprowadzonej w ramach stałego przetargu przewidzianego przez rozporządzenie (WE) nr 2571/97
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2571/97 z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie sprzedaży masła po obniżonych cenach oraz przyznawania pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i koncentratu masła, przeznaczonych do wykorzystania w produkcji ciast, lodów i innych środków spożywczych [2], agencje interwencyjne przystępują drogą przetargu do sprzedaży pewnych ilości masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego, które przechowują, a także do udzielenia pomocy przyznawanej na śmietanę, masło i koncentrat masła.
Artykuł 18 wymienionego rozporządzenia przewiduje, że biorąc pod uwagę otrzymane oferty w ramach każdej rundy przetargu, ustala się minimalną cenę sprzedaży masła oraz maksymalną wysokość pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i koncentratu masła, które mogą być zróżnicowane w zależności od przeznaczenia, zawartości tłuszczu w maśle i procedury włączenia, lub podejmuje się decyzję o wstrzymaniu przetargu.
Kwotę lub kwoty gwarancji należytego przetworzenia ustala się odpowiednio.
(2) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do 159. rundy przetargu, przeprowadzonej w ramach stałego przetargu przewidzianego przez rozporządzenie (WE) nr 2571/97, minimalne ceny sprzedaży masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego oraz kwoty gwarancji należytego przetworzenia są ustalone zgodnie ze wskazaniami tabeli zamieszczonej w załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 12 marca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 413/2005
z dnia 11 marca 2005 r.
ustalające maksymalne kwoty pomocy do koncentratu masła w ramach 331. rundy przetargu, przeprowadzonej w ramach stałego przetargu przewidzianego przez rozporządzenie (EWG) nr 429/90
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 429/90 z dnia 20 lutego 1990 r. w sprawie przyznawania drogą przetargu pomocy na koncentrat masła przeznaczony do bezpośredniego spożycia we Wspólnocie [2], agencje interwencyjne przystępują drogą stałego przetargu do udzielenia pomocy przyznawanej odnośnie do koncentratu masła.
Artykuł 6 wymienionego rozporządzenia przewiduje, że biorąc pod uwagę otrzymane oferty w ramach każdej rundy przetargu, ustala się maksymalną kwotę pomocy przyznawanej na wykorzystanie koncentratu masła o zawartości tłuszczu wynoszącej przynajmniej 96 % lub podejmuje się decyzję o wstrzymaniu przetargu. Kwota gwarancji przeznaczenia powinna zostać ustalona odpowiednio.
(2) Ze względu na otrzymane oferty należy ustalić maksymalną cenę pomocy w wysokości określonej poniżej i określić w konsekwencji gwarancję przeznaczenia.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W ramach 331. rundy przetargu, przeprowadzonej z tytułu rozporządzenia (EWG) nr 429/90 maksymalna kwota pomocy oraz kwota gwarancji przeznaczenia ustalone są następująco:
—maksymalma kwota pomocy: _BAR_ 66,6 EUR/100 kg, _BAR_
—kwota gwarancji przeznaczenia: _BAR_ 74 EUR/100 kg. _BAR_
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 12 marca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 414/2005
z dnia 11 marca 2005 r.
w sprawie 78. rundy przetargu, przeprowadzonej w ramach stałego przetargu przewidzianego przez rozporządzenie (WE) nr 2799/1999
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Uwzględniając art. 26 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2799/1999 z dnia 17 grudnia 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w zakresie przyznawania pomocy w odniesieniu do mleka odtłuszczonego i mleka odtłuszczonego w proszku, przeznaczonych na paszę, oraz sprzedaży mleka odtłuszczonego w proszku o takim przeznaczeniu [2], agencje interwencyjne zgłosiły do stałego przetargu pewne ilości odtłuszczonego mleka w proszku będącego w ich posiadaniu.
(2) Zgodnie z postanowieniami art. 30 rozporządzenia (WE) nr 2799/1999, biorąc pod uwagę oferty otrzymane w ramach każdej rundy przetargu, ustala się minimalną cenę sprzedaży lub podejmuje się decyzję o wstrzymaniu przetargu.
(3) Analiza otrzymanych ofert prowadzi do wstrzymania przetargu.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nie podejmuje się dalszych działań w ramach 78. rundy przetargu, przeprowadzonej z tytułu rozporządzenia (WE) nr 2799/1999, której termin składania ofert wygasł dnia 8 marca 2005 r.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 12 marca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 415/2005
z dnia 11 marca 2005 r.
dotyczące 15. indywidualnego zaproszenia do składania ofert, wydanego w ramach stałego zaproszenia do składania ofert, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2771/1999
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10 lit. c),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy art. 21 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2771/1999 z dnia 16 grudnia 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do interwencji na rynku masła i śmietany [2], agencje interwencyjne wystawiły na sprzedaż w ramach stałego zaproszenia do składania ofert określone ilości składowanego przez nie masła.
(2) W świetle ofert otrzymanych w odpowiedzi na każde indywidualne zaproszenie do składania ofert ustalana jest minimalna cena sprzedaży bądź podejmowana jest decyzja o nieprzyjęciu żadnej oferty, zgodnie z art. 24 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 2771/1999.
(3) Analiza otrzymanych ofert prowadzi do wstrzymania przetargu.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dla 15. indywidualnego zaproszenia do składania ofert na mocy rozporządzenia (WE) nr 2771/1999, w odniesieniu do którego termin składania ofert upłynął dnia 8 marca 2005 r. nie podejmuje się dalszych działań.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 12 marca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 416/2005
z dnia 11 marca 2005 r.
zmieniające załącznik XI do rozporządzenia (WE) nr 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do przywozu z Japonii niektórych produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do celów technicznych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 października 2002 r. ustanawiające przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi [1], w szczególności jego art. 29 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 ustanawia wymogi dotyczące przywozu do Wspólnoty produktów z krwi oraz innych produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do celów technicznych, w tym farmaceutycznych.
Państwa Członkowskie dopuszczają przywóz wymienionych produktów ubocznych, jeżeli spełniają one odpowiednie wymagania określone odpowiednio w rozdziale IV lub XI załącznika VIII do wymienionego rozporządzenia.
(2) Rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 stanowi, że produkty uboczne muszą pochodzić z kraju trzeciego lub części kraju trzeciego ujętego w wykazie w części VI załącznika XI.
Japonia nie jest wymieniona w części VI załącznika XI.
(3) Właściwe władze Japonii (Ministerstwo Rolnictwa, Leśnictwa i Rybołówstwa, Wydział ds. Zdrowia Zwierząt i Bezpieczeństwa Produktów Pochodzenia Zwierzęcego) udzieliły Komisji niezbędnych gwarancji w odniesieniu do pozyskiwania i wysyłania z Japonii do Wspólnoty produktów z krwi oraz innych produktów ubocznych przeznaczonych do celów technicznych zgodnie z odpowiednimi wymaganiami przywozowymi. W szczególności Japonia zatwierdziła i zarejestrowała odpowiednie zakłady zgodnie z art. 29 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1774/2002.
(4) Właściwe jest więc ujęcie Japonii w części VI załącznika XI.
(5) Właściwe jest również wprowadzenie zmian w części VI załącznika XI w celu ujednolicenia terminologii z rozdziałem XI załącznika VIII tego samego rozporządzenia.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zmiany w rozporządzeniu (WE) nr 1774/2002
W załączniku XI do rozporządzenia (WE) nr 1774/2002 część VI otrzymuje brzmienie:
"CZĘŚĆ VI
Wykaz państw trzecich, z których Państwa Członkowskie mogą dopuścić przywóz produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego oraz produktów z krwi (z wyjątkiem produktów z krwi zwierząt z rodziny koniowatych) przeznaczonych do celów technicznych, w tym farmaceutycznych (świadectwo zdrowia, rozdziały 4C i 8B).
A. Produkty z krwi
1) Produkty z krwi zwierząt kopytnych:
państwa trzecie lub ich regiony wymienione w części 1 załącznika II do decyzji Rady 79/542/EWG, z których dopuszcza się przywóz wszystkich kategorii świeżego mięsa odpowiednich gatunków, oraz następujące kraje:
- (JP) Japonia.
2) Produkty z krwi innych gatunków:
państwa trzecie wymienione w części 1 załącznika II do decyzji Rady 79/542/EWG oraz następujące kraje:
- (JP) Japonia.
B. Produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego przeznaczone do celów farmaceutycznych
Państwa trzecie wymienione w części 1 załącznika II do decyzji Rady 79/542/EWG, w Załączniku do decyzji Komisji 94/85/EWG [2] lub w załączniku I do decyzji Komisji 2000/585/WE [3] oraz następujące kraje:
- (JP) Japonia,
- (PH) Filipiny, oraz
- (TW) Tajwan.
C. Produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego przeznaczone do celów technicznych innych niż farmaceutyczne
Państwa trzecie wymienione w części 1 załącznika II do decyzji Rady 79/542/EWG, z których dopuszcza się przywóz tej kategorii świeżego mięsa odpowiednich gatunków, w Załączniku do decyzji Komisji 94/85/EWG lub w Załączniku do decyzji Komisji 2000/585/WE.
Artykuł 2
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 417/2005
z dnia 11 marca 2005 r.
ustalające maksymalną refundację wywozową do ryżu długoziarnistego B w pełni oczyszczonego przeznaczonego na wywóz do niektórych krajów trzecich w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2032/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1785/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [1], w szczególności jego art. 14 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg dotyczący refundacji wywozowych do ryżu został otwarty rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2032/2004 [2].
(2) Zgodnie z postanowieniami art. 5 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 584/75 [3], na podstawie złożonych ofert Komisja może, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 26 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003, podjąć decyzję o ustaleniu maksymalnej refundacji wywozowej. W ramach tych ustaleń należy w szczególności wziąć pod uwagę kryteria przewidziane w art. 14 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003. Zamówienie zostaje udzielone każdemu oferentowi, którego wartość oferty znajduje się na poziomie maksymalnej refundacji wywozowej lub jest od niego niższa.
(3) Zastosowanie powyższych kryteriów do aktualnej sytuacji na rozpatrywanym rynku ryżu prowadzi do ustalenia maksymalnej refundacji wywozowej zgodnie z kwotami przedstawionymi w art. 1.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Maksymalną refundację wywozową na wywóz ryżu długoziarnistego B w pełni oczyszczonego z przeznaczeniem do niektórych krajów trzecich ustala się na podstawie ofert złożonych w okresie od 7 do 10 marca 2005 r. w wysokości 57,00 EUR/t w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2032/2004.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 12 marca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 418/2005
z dnia 11 marca 2005 r.
w sprawie ofert złożonych w ramach przetargu na dopłatę do wywozu ryżu łuskanego długoziarnistego typu B do Réunion na mocy rozporządzenia (WE) nr 2033/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1785/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [1], w szczególności jego art. 5 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2692/89 z dnia 6 września 1989 r. ustanawiające szczegółowe zasady wysyłek ryżu do Réunion [2], w szczególności jego art. 9 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg dotyczący dopłat do wywozu ryżu do Réunion został otwarty rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2033/2004 [3].
(2) Zgodnie z postanowieniami art. 9 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2692/89, na podstawie złożonych ofert Komisja może, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 26 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003, podjąć decyzję o zaniechaniu przetargu.
(3) Biorąc w szczególności pod uwagę kryteria przewidziane w art. 2 i 3 rozporządzenia (EWG) nr 2692/89, nie należy przystępować do ustalania maksymalnej dopłaty.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nie podejmuje się dalszych działań wobec ofert złożonych w okresie od dnia 7 do 10 marca 2005 r. w ramach przetargu na dopłaty do wywozu ryżu łuskanego długoziarnistego typu B o kodzie CN 10062098 do Réunion, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2033/2004. Artykuł 2
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 419/2005
z dnia 11 marca 2005 r.
dotyczące ofert złożonych na wywóz ryżu okrągłoziarnistego, średnioziarnistego i długoziarnistego A w pełni oczyszczonego z przeznaczeniem do niektórych krajów trzecich w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2031/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1785/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [1], w szczególności jego art. 14 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg dotyczący refundacji wywozowych do ryżu został otwarty rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2031/2004 [2].
(2) Zgodnie z postanowieniami art. 5 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 584/75 [3], na podstawie złożonych ofert Komisja może, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 26 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003, podjąć decyzję o zaniechaniu przetargu.
(3) Biorąc w szczególności pod uwagę kryteria przewidziane w art. 14 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003, nie należy przystępować do ustalania maksymalnej refundacji.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nie podejmuje się dalszych działań wobec ofert złożonych w okresie od 7 do 10 marca 2005 r. w ramach przetargu na refundacje do wywozu ryżu okrągłoziarnistego, średnioziarnistego i długoziarnistego A w pełni oczyszczonego z przeznaczeniem do niektórych krajów trzecich, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2031/2004.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 12 marca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 420/2005
z dnia 14 marca 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 15 marca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 421/2005
z dnia 14 marca 2005 r.
w sprawie wydawania pozwoleń na przywóz niektórych przetworzonych lub konserwowanych owoców cytrusowych (mianowicie mandarynek itp.) w okresie od 11 kwietnia 2005 r. do 10 kwietnia 2006 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3285/94 z dnia 22 grudnia 1994 r. w sprawie wspólnotowych reguł przywozu i uchylające rozporządzenie (WE) 518/94 [1],
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 519/94 z dnia 7 marca 1994 r. w sprawie wspólnych reguł przywozu z niektórych państw trzecich i uchylające rozporządzenia (EWG) nr 1765/82, (EWG) nr 1766/82 oraz (EWG) nr 3420/83 [2],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 658/2004 z dnia 7 kwietnia 2004 r. wprowadzające ostateczne środki ochronne zapobiegające przywozowi niektórych przetworzonych lub konserwowanych owoców cytrusowych (mianowicie mandarynek itp.) [3], w szczególności jego art. 8 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ilość, w odniesieniu do której importerzy tradycyjni i nowi przedłożyli wnioski o wydanie pozwolenia na mocy art. 5 rozporządzenia (WE) nr 658/2004, przekracza ilość przewidzianą dla produktów pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (ChRL).
(2) W przypadku każdej kategorii importerów konieczne jest ustalenie proporcji ilości, która może być przywieziona w ramach pozwolenia, w odniesieniu do której zostaje przedłożony wniosek,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Pozwolenia na przywóz, w odniesieniu do których zostają składane wnioski na mocy art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 658/2004, są wydawane na podstawie stóp procentowych ilości, w odniesieniu do których zostają składane wnioski, jak jest to określone w poniższym Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 11 kwietnia 2005 r. i stosuje się je do dnia 10 kwietnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 422/2005
z dnia 14 marca 2005 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 94/2002 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2826/2000 w sprawie działań informacyjnych i promocyjnych dotyczących produktów rolnych na rynku wewnętrznym
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2826/2000 z dnia 19 grudnia 2000 r. w sprawie działań informacyjnych i promocyjnych dotyczących produktów rolnych na rynku wewnętrznym [1], w szczególności jego art. 12,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 3 rozporządzenia (WE) nr 2826/2000 ustanawia kryteria wyboru sektorów i produktów, w odniesieniu do których mogą być prowadzone działania informacyjne i/lub promocyjne na rynku wewnętrznym.
Tematy te i produkty są wymienione w załączniku I do rozporządzenia Komisji (WE) nr 94/2002 [2].
(2) Artykuł 4 rozporządzenia (WE) nr 2826/2000 wymaga, aby Komisja co dwa lata sporządzała listę tematów i produktów określonych w art. 3 tego rozporządzenia.
(3) Oleje z nasion pochodzące ze Wspólnoty, zwłaszcza olej rzepakowy oraz miód i produkty pszczelarskie stanowią produkty, w odniesieniu do których równowaga rynkowa może ulec poprawie dzięki działaniom informacyjnym i/lub ogólnie promocyjnym, zwłaszcza dzięki dostarczaniu konsumentom adekwatnej i aktualnej informacji na temat jakości, wartości odżywczych, smaku, zastosowanych norm oraz etykietowania tych produktów.
Należy zatem wymienione produkty umieścić w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 94/2002.
(4) W celu zachęcania do konsumpcji produktów dobrych jakościowo w sektorze mięsnym, stosowne jest, aby wszelkie dobre jakościowo wyroby mięsne produkowane według systemu jakości obowiązującego we Wspólnocie lub krajowego systemu jakości kwalifikowały się do działań promocyjnych.
Należy zatem wymienione produkty umieścić w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 94/2002.
(5) W celu wyjaśnienia i uproszczenia stosowne jest włączenie tematów załącznika Ia) i produktów załącznika Ib) do rozporządzenia (WE) nr 94/2002 do jednolitej listy obejmującej zarówno tematy jak i produkty oraz zawarcie dla każdego produktu i tematu przepisów odnoszących się do tych odpowiednich wytycznych do promocji na rynku wewnętrznym w załączniku III do tego rozporządzenia.
(6) Produkty posiadające chronioną nazwę pochodzenia (PDO), chronione oznaczenie geograficzne (PGI) lub z gwarantowaną tradycyjną specjalnością (TSG), zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2081/92 z dnia 14 lipca 1992 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych [3] lub rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2082/92 z 14 lipca 1992 r. w sprawie świadectw o szczególnym charakterze dla produktów rolnych i środków spożywczych [4] oraz produkty rolnictwa ekologicznego zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2092/91 z dnia 24 czerwca 1991 r. w sprawie produkcji ekologicznej produktów rolnych oraz odnośnego znakowania produktów rolnych i środków spożywczych [5], są produktami o wysokiej jakości, zaś ich produkcja i konsumpcja są uznawane za priorytetowe w kontekście wspólnej polityki rolnej. Produkty te należy zatem umieścić w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 94/2002 w celu zapewnienia, że mogą one korzystać ze wszystkich działań promocyjnych i informacyjnych przewidzianych w zasadach promocji na rynku wewnętrznym.
(7) Konieczne jest sporządzenie nowych wytycznych dotyczących nowo dodanych produktów w celu uzyskania oczekiwanych rezultatów działań promocyjnych oraz w celu skorygowania istniejących wytycznych uwzględniając nowe wydarzenia w sytuacji rynkowej i we wspólnej polityce rolnej oraz doświadczenia dostępnego z oceny najnowszych działań promocyjnych i informacyjnych.
(8) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 94/2002.
(9) Po przyjęciu tych działań, termin składania wniosków dotyczących wspólnotowego wsparcia dla programów promocyjnych upływa 31 stycznia.
Organizacje składające i Państwa Członkowskie mają ograniczony okres czasu na dostosowanie lub przygotowanie wniosków uwzględniających przepisy ostatnio zmienionego rozporządzenia.
Jest zatem konieczne, by niniejsze rozporządzenie weszło w życie po 31 stycznia.
(10) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią wydaną na posiedzeniu Wspólnego Komitetu Zarządzającego ds. Promocji Produktów Rolnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 94/2002 wprowadza się następujące zmiany:
1) załącznik I zastępuje się tekstem zawartym w załączniku I do tego rozporządzenia;
2) załącznik III zastępuje się tekstem zawartym w załączniku II do tego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po dniu jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 423/2005
z dnia 14 marca 2005 r.
ustalające wspólnotowe ceny producenta i wspólnotowe ceny przywozu dla goździków i róż w zastosowaniu systemu przywozu niektórych produktów uprawy roślin kwiatowych pochodzących z Jordanii
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 4088/87 z dnia 21 grudnia 1987 r. ustalające warunki stosowania preferencyjnych stawek celnych w przywozie niektórych kwiatów pochodzących z Cypru, Izraela, Jordanii i Maroka oraz z Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy [1], w szczególności jego art. 5 ust. 2 lit. a),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 2 ust. 2 i art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 4088/87 przewiduje, iż wspólnotowe ceny przywozu i wspólnotowe ceny producenta są ustalane co piętnaście dni dla goździków jednokwiatowych (bloom), goździków wielokwiatowych (spray), róż wielkokwiatowych i róż drobnokwiatowych i mają zastosowanie przez dwa tygodnie. Zgodnie z art. 1b rozporządzenia Komisji (EWG) nr 700/88 z dnia 17 marca 1988 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady stosowania uzgodnień dotyczących przywozu do Wspólnoty niektórych kwiatów pochodzących z Cypru, Izraela, Jordanii, Maroka oraz z Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy [2] ceny są ustalone dla okresu dwóch kolejnych tygodni na podstawie ważonych danych, dostarczonych przez Państwa Członkowskie.
(2) Istotne jest, aby ceny te zostały bezzwłocznie ustalone, żeby móc określić, jakie należności celne należy stosować.
(3) Z uwagi na przystąpienie Cypru do Unii Europejskiej dnia 1 maja 2004 r. w przyszłości nie należy ustalać cen przywozu odnośnie do tego państwa.
(4) Podobnie nie należy też już ustalać cen przywozu względem Izraela, Maroka, Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy, biorąc pod uwagę porozumienia zatwierdzone decyzją Rady 2003/917/WE z dnia 22 grudnia 2003 r. w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Państwem Izrael dotyczącego wzajemnych środków liberalizacyjnych oraz zastąpienia protokołów 1 i 2 do Układu o stowarzyszeniu między WE a Izraelem [3], 2003/914/WE z dnia 22 grudnia 2003 r. w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Królestwem Maroka dotyczącego wzajemnych środków liberalizacyjnych oraz zastąpienia protokołów 1 i 3 do Układu o stowarzyszeniu między WE a Marokiem [4] oraz 2005/4/WE z dnia 22 grudnia 2004 r. w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów pomiędzy Wspólnotą Europejską a Organizacją Wyzwolenia Palestyny (OWP) na rzecz Autonomii Palestyńskiej na Zachodnim Brzegu i w Strefie Gazy, dotyczącego wzajemnych środków liberalizacji oraz zastąpienia protokołów 1 i 2 do Przejściowego układu stowarzyszeniowego pomiędzy WE a Autonomią Palestyńską [5].
(5) Komisja powinna przyjąć omawiane środki w odstępie czasowym między zebraniami Komitetu Zarządzającego ds. Żywych Roślin i Produktów Kwiatowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wspólnotowe ceny producenta i wspólnotowe ceny przywozu dla goździków jednokwiatowych (bloom), goździków wielokwiatowych (spray), róż wielkokwiatowych i róż drobnokwiatowych, określone w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 4088/87, ustalone są w Załączniku do niniejszego rozporządzenia na okres od 16 do 29 marca 2005 r.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 424/2005
z dnia 15 marca 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 16 marca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 425/2005
z dnia 15 marca 2005 r.
zmieniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 998/2003 w odniesieniu do wykazu państw i terytoriów
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 998/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. w sprawie wymogów dotyczących zdrowia zwierząt, stosowanych do przemieszczania zwierząt domowych o charakterze niehandlowym i zmieniające dyrektywę Rady 92/65/EWG [1], w szczególności jego art. 10 i 21,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) 998/2003 ustanawia wykaz państw trzecich oraz terytoriów, z których przemieszczanie się zwierząt domowych do Wspólnoty może być dopuszczone pod warunkiem, że spełnione są pewne wymogi.
(2) Tymczasowy wykaz państw trzecich został ustanowiony na mocy rozporządzenia (WE) 998/2003, zmienionego rozporządzeniem (WE) 592/2004 [2].
Wykaz ten obejmuje państwa i terytoria, w których nie występuje wścieklizna i państwa, w przypadku których ryzyko pojawienia się wścieklizny we Wspólnocie na skutek przemieszczania zwierząt domowych z terytoriów tych krajów nie jest wyższe, niż ryzyko związane z przemieszczaniem zwierząt domowych pomiędzy Państwami Członkowskimi.
(3) Z informacji dostarczonych przez Tajwan wynika, że na Tajwanie nie występuje wścieklizna oraz że ryzyko pojawienia się wścieklizny we Wspólnocie na skutek przemieszczania zwierząt domowych z Tajwanu nie jest wyższe niż ryzyko związane z przemieszczaniem zwierząt domowych pomiędzy Państwami Członkowskimi.
Tajwan należy zatem włączyć do wykazu państw i terytoriów określonych w rozporządzeniu (WE) nr 998/2003.
(4) W trosce o zachowanie jasności, należy zastąpić w całości powyższy wykaz państw i terytoriów.
(5) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 998/2003.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik II do rozporządzenia (WE) nr 998/2003 zastępuje się tekstem Załącznika do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu 19 marca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 426/2005
z dnia 15 marca 2005 r.
nakładające tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz niektórych wykończonych tkanin odzieżowych z włókien poliestrowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed przywozem dumpingowym z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [1] ("rozporządzenie podstawowe"), w szczególności jego art. 7,
po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. POSTĘPOWANIE
1.
Wszczęcie postępowania
(1) Dnia 17 czerwca 2004 r. Komisja ogłosiła w zawiadomieniu opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [2] wszczęcie postępowania antydumpingowego dotyczącego przywozu niektórych wykończonych tkanin odzieżowych z włókien poliestrowych ("FPFAF") pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej ("ChRL" lub "państwo objęte postępowaniem") do Wspólnoty.
(2) Postępowanie zostało wszczęte w wyniku skargi złożonej przez AIUFFASS ("skarżący"), spółkę powiązaną z Euratex, w imieniu siedmiu indywidualnych producentów, których produkcja stanowi większą część unijnej produkcji produktu objętego postępowaniem, tj. w tym przypadku 26 % produkcji wspólnotowej.
Skarga zawierała dowody na to, że produkt objęty postępowaniem jest przedmiotem dumpingu oraz że stosowany dumping spowodował istotną szkodę, co uznano za wystarczające uzasadnienie wszczęcia postępowania.
2.
Zainteresowane strony postępowania
(3) Komisja oficjalnie poinformowała o wszczęciu postępowania skarżącego, producentów eksportujących, importerów, dostawców oraz użytkowników, a także zrzeszenia użytkowników, o których wiadomo, że są zainteresowane, a także przedstawicieli ChRL.
Zainteresowanym stronom umożliwiono przedstawienie swoich opinii na piśmie oraz złożenie wniosku o wysłuchanie w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania.
(4) Skarżący producenci, inni współpracujący producenci ze Wspólnoty, producenci eksportujący, importerzy, dostawcy, użytkownicy oraz ich odpowiednie zrzeszenia wyrazili swoje opinie.
Wysłuchano wszystkie zainteresowane strony, które o to wystąpiły i wykazały, że powinny zostać wysłuchane.
(5) Komisja wysłała kwestionariusze wszystkim znanym jej zainteresowanym stronom oraz wszystkim innym spółkom, które zgłosiły się w terminie wyznaczonym w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania.
Otrzymano odpowiedzi od sześciu z siedmiu producentów ze Wspólnoty wymienionych w skardze (jedna spółka nie była w stanie w pełni współpracować z powodu upadłości), jednego innego producenta ze Wspólnoty, jednego dostawcy, jednego niepowiązanego importera i dziewięciu niepowiązanych użytkowników we Wspólnocie.
(6) Aby pozwolić producentom eksportującym w ChRL na złożenie wniosku o traktowanie na zasadach rynkowych ("MET") lub o traktowanie indywidualne ("IT"), gdyby o to wystąpili, Komisja wysłała formularze wniosku MET i IT wszystkim jej znanym zainteresowanym spółkom chińskim oraz wszystkim innym spółkom, które zgłosiły się w terminie wyznaczonym w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania.
Z wnioskiem o MET wystąpiło 49 spółek, zgodnie z art. 2 ust. 7 rozporządzenia podstawowego, a 7 spółek wystąpiło tylko o IT.
(7) Ze względu na dużą liczbę producentów eksportujących, importerów i producentów ze Wspólnoty Komisja poinformowała w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania, że może zastosować kontrolę wyrywkową przy określaniu dumpingu i szkody, zgodnie z art. 17 rozporządzenia podstawowego.
Aby umożliwić Komisji podjęcie decyzji, czy kontrola wyrywkowa jest konieczna, a jeśli tak, dokonanie wyboru próby, poproszono wszystkich producentów eksportujących, importerów i producentów ze Wspólnoty o zgłoszenie się do Komisji i dostarczenie podstawowych informacji dotyczących ich działalności związanej z produktem objętym postępowaniem, prowadzonej w okresie objętym dochodzeniem (od dnia 1 kwietnia 2003 r. do dnia 31 marca 2004 r.), określonych w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania.
Po przeanalizowaniu dostarczonych informacji zadecydowano, że kontrola wyrywkowa jest potrzebna jedynie w przypadku eksporterów.
Kryterium decydującym o wyborze próby była największa reprezentatywna wielkość eksportu, którą można zbadać w rozsądnym zakresie w określonym terminie.
Próba składa się z 8 największych chińskich producentów eksportujących (oraz ich stron powiązanych), których produkcja stanowi ponad 50 % wielkości eksportu stron współpracujących do Wspólnoty.
(8) Komisja pozyskała i zweryfikowała wszystkie informacje uznane za konieczne do tymczasowego określenia dumpingu, wynikającej szkody oraz interesu wspólnotowego.
Wizyt weryfikujących dokonano w siedzibach współpracujących producentów wspólnotowych oraz następujących spółek:
a) Producenci wspólnotowi
- Wizyty weryfikujące zostały przeprowadzone w siedzibach siedmiu producentów wspólnotowych, znajdujących się w czterech różnych państwach.
Współpracujący producenci wspólnotowi wystąpili, na podstawie art. 19 rozporządzenia podstawowego, z wnioskiem o nieujawnianie ich szczegółowych danych, z uwagi na fakt, iż miałoby to dla nich znacząco negatywne skutki.
Wniosek uznano za wystarczająco uzasadniony i przychylono się do niego.
b) Producenci eksportujący w ChRL
- Wujiang Chemical Fabric Mill Co.
Ltd.
- Shaoxing Tianlong import and export Ltd.
- Wujiang Canhua Import & Export Co.
Ltd.
- Fuzhou Fuhua Textile & Printing Dyeing Co.
Ltd.
- Fuzhou Ta Tung Textile Works Co.
Ltd.
- Hangzhou Delicacy Co.
Ltd.
- Shaoxing County Huaxiang Textile Co.
Ltd.
- Shaoxing Ronghao Textiles Co.
Ltd. (i powiązane przedsiębiorstwo Shaoxing County Qing Fang Cheng Textile import and export Co.
Ltd.).
c) Niepowiązani importerzy
- LE-GO – Hof (Niemcy)
d) Dostawcy dla przemysłu wspólnotowego
- Elana SA – Toruń (Poland)
e) Użytkownicy wspólnotowi
- LE-GO – Hof (Niemcy)
(9) Biorąc pod uwagę potrzebę ustalania wartości normalnej dla producentów eksportujących w ChRL, którzy nie mogą uzyskać MET, przeprowadzono kontrolę w siedzibie podanej poniżej spółki w celu ustalenia wartości normalnej na podstawie danych z państwa analogicznego, w tym przypadku Turcji:
- Italteks Expo Grup A.A., Istanbul.
3.
Okres objęty dochodzeniem
(10) Dochodzenie w sprawie dumpingu i szkody objęło okres od dnia 1 kwietnia 2003 r. do dnia 31 marca 2004 r.
("OOD"). Badanie trendów istotnych dla oceny szkody objęło okres od dnia 1 stycznia 2000 r. do końca okresu objętego dochodzeniem ("okres objęty postępowaniem").
4.
Produkt objęty postępowaniem i produkt podobny
4.1.
Produkt objęty postępowaniem
(11) Produkt objęty postępowaniem to wykończone tkaniny odzieżowe z włókien poliestrowych ("FPFAF"), które są tkaninami z przędzy z włókna syntetycznego z zawartością co najmniej 85 % wagowo włókna poliestrowego teksturowanego lub nieteksturowanego, barwionego lub z nadrukiem.
Zwykle ma on zastosowanie w produkcji odzieży, tj. między innymi, w podpinkach, kurtkach, odzieży sportowej, kombinezonach narciarskich, bieliźnie i galanterii.
(12) Produkt objęty postępowaniem jest wytwarzany metodą tkania przędzy z włókna poliestrowego (wcześniej niebarwionej), a następnie nadrukowywany lub barwiony w celu uzyskania specyficznego wzoru lub koloru.
Różni się on w ten sposób od tkaniny bielonej lub niebielonej z przędzy z włókna syntetycznego, która jest produktem wytwarzanym po utkaniu, ale przed barwieniem, i stanowi surowiec dla produktu objętego postępowaniem.
Różni się także od tkanin z włókna poliestrowego, przy wyrobie których wcześniej barwiona przędza jest wplatana w tkaninę, a deseń tworzy się przez wyplatanie wzoru.
Ten drugi produkt ma inne podstawowe właściwości fizyczne i chemiczne, gdyż użyty surowiec (wcześniej barwiona przędza) jest inny, a deseń otrzymuje się przez tkanie, a nie przez nadruk lub barwienie.
Ponadto ten rodzaj wykończonej tkaniny zwykle jest używany w obiciach mebli, podczas gdy produkt objęty postępowaniem ma zastosowanie prawie wyłącznie do produkcji odzieży.
(13) Dochodzenie wykazało, że wszystkie typy produktu objętego postępowaniem, określone w motywie 11, pomimo różnic w zakresie szeregu czynników, jak np. barwa, rozmiar przędzy i wykończenie, posiadają te same podstawowe właściwości fizyczne i chemiczne oraz zastosowanie.
W związku z powyższym, a także do celów toczącego się postępowania antydumpingowego, wszystkie typy produktu uznano za jeden produkt.
Produkt objęty postępowaniem jest sklasyfikowany pod kodami CN 54075200, 54075400, 54076130, 54076190 i ex54076990.
4.2.
Produkt podobny
(14) Nie wykazano żadnych różnic między produktem objętym postępowaniem a FPFAF produkowanym i sprzedawanym na rynku wewnętrznym w ChRL i Turcji, które służyły jako kraj analogiczny w celu ustalenia wartości normalnej w odniesieniu do niektórych przywozów z ChRL.
W rzeczywistości oba produkty mają te same właściwości fizyczne i chemiczne oraz zastosowanie.
(15) Podobnie, nie wykazano żadnych różnic między produktem objętym postępowaniem a FPFAF produkowanym przez przemysł wspólnotowy i sprzedawanym na rynku wspólnotowym.
Oba produkty mają te same właściwości fizyczne i chemiczne oraz zastosowanie.
(16) W związku z powyższym, produkty te tymczasowo uważa się za produkty podobne w rozumieniu art. 1 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
B. DUMPING
1.
Traktowanie na zasadach rynkowych (MET)
(17) Zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. b) rozporządzenia podstawowego w dochodzeniach antydumpingowych dotyczących przywozów pochodzących z ChRL wartość normalna zostanie ustalona zgodnie z art. 2 ust. 1–6 rozporządzenia podstawowego dla producentów, co do których stwierdzono, że spełniają kryteria określone w art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego.
(18) Zwięźle, i wyłącznie w celu łatwiejszego dokonywania odniesień, poniżej streszczono kryteria MET:
1) decyzje dotyczące działalności są podejmowane, a koszty są ponoszone w odpowiedzi na warunki rynkowe, bez ingerencji państwa;
2) księgi rachunkowe podlegają niezależnemu audytowi zgodnemu z międzynarodowymi standardami rachunkowości i są stosowane do wszystkich celów;
3) nie ma żadnych znaczących zakłóceń przeniesionych z poprzedniego systemu gospodarki nierynkowej;
4) pewność i stabilność prawna są zapewnione przez uregulowania w prawie upadłościowym i prawie dotyczącym własności;
5) wymiana walutowa jest przeprowadzana według kursu rynkowego.
(19) W obecnym dochodzeniu zgłosiło się 49 producentów eksportujących w ChRL, którzy wystąpili o MET zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego.
Przeanalizowano każdy wniosek MET.
Ze względu na dużą liczbę zainteresowanych spółek dochodzenia na miejscu przeprowadzono jedynie w siedzibach ośmiu spółek (patrz: motyw 7).
W przypadku pozostałych spółek Komisja przeprowadziła szczegółową analizę wszystkich dostarczonych informacji w swojej siedzibie, a następnie prowadziła intensywną wymianę korespondencji z zainteresowanymi spółkami, wskazując na brakujące lub niejasne elementy w ich wnioskach.
W przypadku gdy spółka zależna lub inna spółka powiązana z wnioskodawcą w Chińskiej Republice Ludowej jest producentem i/lub eksporterem produktu objętego postępowaniem, do wypełnienia formularza wniosku MET wzywano także stronę powiązaną.
W istocie, MET można przyznać wyłącznie w przypadku, gdy wszystkie spółki powiązane spełniają określone powyżej kryteria.
(20) W odniesieniu do spółek, w których przypadku przeprowadzono dochodzenie na miejscu, dochodzenia wykazały, że z ośmiu chińskich producentów eksportujących trzy spełniają wszystkie kryteria wymagane dla przyznania MET (patrz: lista spółek w motywie 23).
Pozostałe pięć wniosków trzeba było odrzucić.
Poniższa tabela zawiera kryteria niespełnione przez pięciu producentów eksportujących.
(21) W odniesieniu do pozostałych 41 spółek analizy przeprowadzone indywidualnie dla każdego z nich wykazały, że 19 spółkom nie można przyznać MET, gdyż w sposób oczywisty nie spełniają one kryteriów określonych w art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego.
Stwierdzono, że 10 spośród wspomnianych 19 spółek nie współpracowało wystarczająco w dochodzeniu, gdyż nie dostarczyło, na żądanie, wymaganych informacji.
Rzeczywiście, nawet po wystosowaniu upomnienia, spółki te nie wykazały w sposób wystarczający, że one same lub spółki z nimi powiązane prowadzące produkcję/sprzedaż produktu objętego postępowaniem, spełniają odpowiednie kryteria MET.
Dziewięć innych spółek spośród wspomnianych 19 nie spełniło kryteriów określonych w poniższej tabeli.
Pozostałe 22 spółki udowodniły, że spełniają pięć odnośnych kryteriów MET.
(22) Poniższa tabela zawiera podsumowanie sytuacji każdej ze spółek, której nie przyznano MET, według każdego z pięciu kryteriów określonych w art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego:
Spółka _BAR_ Kryteria _BAR_
Artykuł 2 ust. 7 lit. c) tiret pierwsze _BAR_ Artykuł 2 ust. 7 lit. c) tiret drugie _BAR_ Artykuł 2 ust. 7 lit. c) tiret trzecie _BAR_ Artykuł 2 ust. 7 lit. c) tiret czwarte _BAR_ Artykuł 2 ust. 7 lit. c) tiret piąte _BAR_
1 _BAR_ Niespełnione _BAR_ Niespełnione _BAR_ Spełnione _BAR_ Spełnione _BAR_ Spełnione _BAR_
2 _BAR_ Spełnione _BAR_ Niespełnione _BAR_ Niespełnione _BAR_ Spełnione _BAR_ Spełnione _BAR_
3 _BAR_ Spełnione _BAR_ Niespełnione _BAR_ Niespełnione _BAR_ Spełnione _BAR_ Spełnione _BAR_
4 _BAR_ Niespełnione _BAR_ Niespełnione _BAR_ Niespełnione _BAR_ Spełnione _BAR_ Spełnione _BAR_
5 _BAR_ Niespełnione _BAR_ Niespełnione _BAR_ Niespełnione _BAR_ Spełnione _BAR_ Spełnione _BAR_
6 _BAR_ Spełnione _BAR_ Spełnione _BAR_ Niespełnione _BAR_ Spełnione _BAR_ Spełnione _BAR_
7 _BAR_ Spełnione _BAR_ Spełnione _BAR_ Niespełnione _BAR_ Spełnione _BAR_ Spełnione _BAR_
8 _BAR_ Spełnione _BAR_ Spełnione _BAR_ Niespełnione _BAR_ Spełnione _BAR_ Spełnione _BAR_
9 _BAR_ Niespełnione _BAR_ Niespełnione _BAR_ Spełnione _BAR_ Spełnione _BAR_ Spełnione _BAR_
10 _BAR_ Niespełnione _BAR_ Spełnione _BAR_ Spełnione _BAR_ Spełnione _BAR_ Spełnione _BAR_
11 _BAR_ Spełnione _BAR_ Niespełnione _BAR_ Spełnione _BAR_ Spełnione _BAR_ Spełnione _BAR_
12 _BAR_ Spełnione _BAR_ Spełnione _BAR_ Niespełnione _BAR_ Spełnione _BAR_ Spełnione _BAR_
13 _BAR_ Spełnione _BAR_ Spełnione _BAR_ Niespełnione _BAR_ Spełnione _BAR_ Spełnione _BAR_
14 _BAR_ Niespełnione _BAR_ Niespełnione _BAR_ Spełnione _BAR_ Spełnione _BAR_ Spełnione _BAR_
(23) Na tej podstawie MET przyznano następującym producentom eksportującym w ChRL:
1) Fuzhou Fuhua Textile & Printing Dyeing Co.
Ltd.
2) Fuzhou Ta Tung Textile Works Co.
Ltd.
3) Hangzhou Delicacy Co.
Ltd.
4) Far Eastern Industries (Shangai) Ltd.
5) Hangzhou Hongfeng Textile Co.
Ltd.
6) Hangzhou Jieenda Textile Co.
Ltd.
7) Hangzhou Mingyuan Textile Co.
Ltd.
8) Hangzhou Shenda Textile Co.
Ltd.
9) Hangzhou Yililong Textile Co.
Ltd.
10) Hangzhou Yongsheng Textile Co.
Ltd.
11) Hangzhou ZhenYa Textile Co.
Ltd.
12) Huzhou Styly Jingcheng Textile Co.
Ltd.
13) Nantong Teijin Co.
Ltd.
14) Shaoxing Ancheng Cloth industrial Co.
Ltd.
15) Shaoxing County Jiade Weaving and Dyeing Co.
Ltd.
16) Shaoxing County Pengyue Textile Co.
Ltd.
17) Shaoxing County Xingxin Textile Co.
Ltd.
18) Shaoxing Yinuo Printing Dyeing Co.
Ltd.
19) Wujiang Longsheng Textile Co.
Ltd.
20) Wujiang Xiangshen Textile Dyeing Finishing Co.
Ltd.
21) Zheijang Tianyuan Textile printing and Dying Co.
Ltd.
22) Zhejiang Shaoxing Yongli Printing and Dyeing Co.
Ltd.
23) Zhejiang Xiangsheng Group Co.
Ltd.
24) Zhejiang Yonglong enterprises Co.
Ltd.
25) Zhuji Bolan Textile Industrial development Co.
Ltd.
2.
Traktowanie indywidualne (IT)
(24) Zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. a) w danym przypadku wprowadza się ogólnokrajowe cło dla krajów, do których zastosowanie ma art. 2 ust. 7, z wyjątkiem przypadków, gdy spółki mogą wykazać, że spełniają wszystkie kryteria wymagane do przyznania indywidualnego traktowania, określone w art. 9 ust. 5 rozporządzenia podstawowego.
(25) Producenci eksportujący, którzy wystąpili z wnioskiem o MET, występowali również o indywidualne traktowanie na wypadek nieprzyznania im MET.
Ponadto siedmiu innych producentów eksportujących wystąpiło tylko o traktowanie indywidualne.
(26) Po pierwsze, w odniesieniu do spółek, które złożyły wnioski o MET, lecz go nie otrzymały, ustalono, że 13 spółek spełnia wszystkie wymogi dla IT określone w art. 9 ust. 5 rozporządzenia podstawowego.
Jeśli chodzi o inne spółki, dziesięć z nich nie współpracowało w stopniu wystarczającym do przyznania MET, a ich poziom współpracy był na tyle niski, że nawet nie przedłożyły dostatecznych dowodów uzasadniających swe wnioski o IT.
Jednej ze spółek nie można było przyznać IT, gdyż nie potrafiła ona odpowiednio i wystarczająco wykazać, że jej ceny eksportowe oraz ilości towarów na wywóz, jak również warunki sprzedaży są określane swobodnie.
Rzeczywiście, w przypadku większości sprzedaży na wywóz nie można było zweryfikować klienta końcowego lub płatności za towary, a spółka nie potrafiła udzielić wystarczających wyjaśnień, aby rozwiać poważne wątpliwości co do tego, czy w tych okolicznościach państwo nie ingeruje w ustalanie cen przez spółkę.
(27) Po drugie ustalono, że z siedmiu spółek, które wystąpiły wyłącznie o IT, pięć spełnia wymogi określone w art. 9 ust. 5 rozporządzenia podstawowego.
Pozostałe dwie spółki nie potrafiły wystarczająco wykazać, że ich ceny eksportowe oraz ilości towarów na wywóz, jak również warunki sprzedaży są określane swobodnie, bez ingerencji państwa.
Rzeczywiście, obie spółki nie dostarczyły, na żądanie, wymaganych informacji, a mianowicie ich statutów obowiązujących w ciągu całego OOD, a jedna z nich okazała się być spółką z własnością państwa w trakcie większej części OOD.
(28) W związku z powyższym stwierdzono, że IT należy przyznać następującym 18 spółkom:
1) Hangzhou CaiHong Textile Co.
Ltd.
2) Hangzhou Fuen Textile Co.
Ltd.
3) Hangzhou Jinsheng Textile Co.
Ltd.
4) Hangzhou Xiaonshan Phoenix Industry Co.
Ltd.
5) Hangzhou Zhengda Textile Co.
Ltd.
6) Wujiang Canhua Import & Export Co.
Ltd.
7) Shaoxing China Light & Textile Industrial City Somet Textile Co.
Ltd.
8) Shaoxing County Fengyi Textile Printing and Dying Co.
Ltd.
9) Shaoxing County Huaxiang Textile Co.
Ltd.
10) Shaoxing Nanchi Textile Printing Dyeing Co.
Ltd.
11) Shaoxing Ronghao Textiles Co.
Ltd. (i powiązane przedsiębiorstwo Shaoxing County Qing Fang Cheng Textile import and export Co.
Ltd.).
12) Shaoxing Xinghui Textiles Co.
Ltd.
13) Shaoxing Yongda Textile Co.
Ltd.
14) Shaoxing Tianlong import and export Ltd.
15) Zhejiang Huagang Dyeing and Weaving Co.
Ltd.
16) Zheijang Golden time printing and Dying knitwear Co.
Ltd.
17) Zheijang Golden tree SLK printing Dying and Sandwshing Co.
Ltd.
18) Zheijang Shaoxiao Printing and Dying Co.
Ltd.
3.
Kontrola wyrywkowa
(29) Należy przypomnieć, że ze względu na dużą liczbę spółek uczestniczących w postępowaniu postanowiono zastosować przepisy o kontroli wyrywkowej. W tym celu, w porozumieniu z władzami chińskimi, wybrano próbę ośmiu spółek o największej wielkości wywozu do UE.
(30) Przeprowadzone w związku z tym późniejsze analizy wykazały, że na osiem pierwotnie wybranych spółek MET można przyznać trzem, a IT czterem zainteresowanym spółkom.
W związku z powyższym przepisy dotyczące kontroli wyrywkowej zastosowano na tej właśnie podstawie.
4.
Wartość normalna
4.1.
Ustalenie wartości normalnej dla producentów eksportujących, którym przyznano MET
(31) W odniesieniu do ustalenia wartości normalnej Komisja najpierw ustaliła dla każdego producenta eksportującego, czy jego całkowita sprzedaż krajowa FPFAF jest reprezentatywna w porównaniu z jego całkowitą sprzedażą na wywóz do Wspólnoty.
Zgodnie z art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego sprzedaż krajową uznano za reprezentatywną, jeśli całkowita wielkość takiej sprzedaży stanowi przynajmniej 5 % jego całkowitej wielkości sprzedaży na wywóz do Wspólnoty.
(32) W przypadku producentów eksportujących mających łącznie reprezentatywną sprzedaż krajową Komisja ustaliła następnie typy FPFAF sprzedawanego na rynku krajowym, które były identyczne lub bezpośrednio porównywalne z typami tego produktu sprzedawanymi na wywóz do Wspólnoty.
(33) W przypadku każdego z tych typów ustalono, czy sprzedaż krajowa była wystarczająco reprezentatywna dla celów określonych w art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego.
Sprzedaż krajową określonego typu uznano za wystarczająco reprezentatywną, gdy całkowita wielkość sprzedaży krajowej tego typu podczas OD stanowiła 5 % lub więcej całkowitej wielkości sprzedaży porównywalnego typu wywożonego do Wspólnoty.
(34) Następnie zbadano, czy można uznać, że sprzedaż krajowa każdego typu produktu objętego postępowaniem była dokonywana w ramach zwykłego obrotu handlowego, ustalając proporcję zyskownej sprzedaży omawianego typu niezależnym klientom.
(35) W przypadku gdy wielkość sprzedaży typu FPFAF sprzedawanego w cenie netto równej lub przekraczającej koszt wytworzenia stanowiła ponad 80 % całkowitej wielkości sprzedaży tego typu i gdy średnia ważona cena tego typu produktu była równa lub przekraczała koszt wytwarzania, wartość normalna opierała się na rzeczywistej cenie krajowej obliczonej jako średnia ważona cen całej sprzedaży krajowej tego typu produktu dokonanej podczas OD, niezależnie od tego, czy sprzedaż ta przynosiła zysk czy nie.
(36) W przypadku gdy wielkość przynoszącej zysk sprzedaży typu FPFAF stanowiła 80 % lub mniej całkowitej wielkości sprzedaży tego typu produktu lub gdy średnia ważona cena tego typu produktu była poniżej kosztu wytworzenia, wartość normalna opierała się na rzeczywistej cenie krajowej obliczonej jako średnia ważona przynoszącej zysk sprzedaży wyłącznie tego typu produktu, pod warunkiem że sprzedaż ta stanowiła 10 % lub więcej całkowitej wielkości sprzedaży tego typu produktu.
(37) Wreszcie, w przypadku gdy wielkość przynoszącej zysk sprzedaży jakiegokolwiek typu FPFAF stanowiła mniej niż 10 % całkowitej wielkości sprzedaży tego typu produktu, uznano, że ten konkretny typ produktu był sprzedawany w niewystarczających ilościach, aby cena krajowa dawała odpowiednią podstawę do ustalenia wartości normalnej.
(38) W przypadku gdy nie można było zastosować cen krajowych konkretnego typu produktu sprzedawanego przez producenta eksportującego, preferowano stosowanie konstruowanej wartości normalnej zamiast cen krajowych innych producentów eksportujących.
Ze względu na wielość i różnorodność typów i czynników (jak np. rodzaj włókna, rozmiar przędzy, wykończenie tkanin) wpływających na ceny stosowanie cen krajowych lub cen innego producenta eksportującego oznaczałoby w tym przypadku konieczność licznych korekt, z których większość musiałaby się opierać na szacunkach.
W związku z powyższym uznano, że bardziej odpowiednią metodą jest skonstruowanie normalnej wartości dla każdego producenta eksportującego.
(39) W związku z powyższym, zgodnie z art. 2 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, wartość normalna została skonstruowana na podstawie własnego kosztu wytworzenia wywożonego typu produktu każdego eksportera, skorygowanego w miarę potrzeby, zwiększonego o rozsądną kwotę kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych ("SG&A") i marży zysku.
W tym celu Komisja zbadała, czy poniesione SG&A i zysk zrealizowany przez każdego z omawianych producentów eksportujących stanowiły wiarygodne dane.
(40) Rzeczywiste krajowe koszty SG&A uznano za wiarygodne w przypadkach, gdy całkowitą wielkość sprzedaży krajowej danej spółki można było uznać za reprezentatywną w porównaniu z wielkością sprzedaży do Wspólnoty.
Krajowa marża zysku była ustalana na podstawie sprzedaży krajowej tych typów produktów, które sprzedawano w ramach zwykłego obrotu handlowego.
W tym celu zastosowano metodologię określoną w motywie 34.
W przypadku gdy nie spełniono tych kryteriów, zastosowano średnią ważoną kosztów SG&A i/lub marży zysku innych spółek, których sprzedaż reprezentatywna dokonywana była w państwie objętym postępowaniem w ramach zwykłego obrotu handlowego.
(41) Dwie spółki miały łączną sprzedaż reprezentatywną, ale ustalono, że tylko niektóre typy produktu objętego postępowaniem, które wywożono, były sprzedawane na rynku krajowym lub na rynku krajowym w ramach zwykłego obrotu handlowego.
W przypadku pozostałych typów FPFAF wywożonych przez tę spółkę wartość normalna musiała być konstruowana przy zastosowaniu metodologii wyjaśnionej w motywach od 38 do 40.
(42) W przypadku jednej spółki ustalono, że łączna sprzedaż krajowa FPFAF nie ma charakteru reprezentatywnego, w związku z tym wartość normalna musiała być konstruowana przy zastosowaniu metodologii wyjaśnionej w motywach od 38 do 40.
(43) Należy zauważyć, że w przypadku dwóch spółek kontrola ujawniła, że w kosztach wytworzenia wykazanych przez spółki nie uwzględniono w sposób prawidłowy wszystkich odpowiednich elementów kosztów, a zatem należy dokonać stosownych korekt.
4.2.
Ustalenie wartości normalnej dla wszystkich producentów eksportujących, którym nie przyznano MET
a) Państwo analogiczne
(44) Zgodnie z art. 2 ust. 7 rozporządzenia podstawowego dla spółek, którym nie przyznano MET, normalną wartość ustalono na podstawie cen lub wartości konstruowanej w państwie analogicznym.
(45) W zawiadomieniu o wszczęciu postępowania Komisja wyraziła swój zamiar wykorzystania Meksyku jako państwa analogicznego, do celów ustalenia wartości normalnej dla ChRL. Zainteresowane strony zaproszono do wyrażenia swoich opinii na temat tego wyboru.
(46) Kilku producentów eksportujących w ChRL, którym nie przyznano MET, sprzeciwiło się temu wyborowi.
Jako główny argument wskazano, że Meksyk nie jest właściwym państwem analogicznym ze względu na małą wielkość produkcji i niewielką liczbę producentów w porównaniu z Chinami.
Do wszystkich znanych producentów eksportujących w Meksyku przesłano kwestionariusze, lecz nie otrzymano żadnych odpowiedzi.
Dlatego też Meksyku nie można było wybrać jako państwa analogicznego.
(47) W związku z powyższym służby Komisji rozważały rozwiązania alternatywne. Stwierdzono, że za właściwe państwo analogiczne można uznać Turcję.
Rzeczywiście, dochodzenie wykazało, że Turcja jest rynkiem konkurencyjnym dla produktu objętego postępowaniem, gdyż posiada różnych producentów krajowych o różnych rozmiarach produkcji oraz znaczący przywóz z państw trzecich.
Stwierdzono, że producenci krajowi wytwarzają podobne typy produktów co w ChRL i stosują podobne metody produkcji.
Dlatego rynek turecki uznano za wystarczająco reprezentatywny dla celów ustalenia wartości normalnej.
(48) Skontaktowano się ze wszystkimi znanymi producentami eksportującymi w Turcji i jedna spółka zgodziła się na współpracę.
Producentowi temu wysłano kwestionariusz, a dane przedstawione w odpowiedzi zostały zweryfikowane na miejscu.
b) Ustalenie wartości normalnej
(49) Zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego dla producentów eksportujących, którym nie przyznano MET, wartość normalną ustalono na podstawie zweryfikowanych informacji otrzymanych od producenta w państwie analogicznym, tj. na podstawie cen zapłaconych lub należnych na krajowym rynku Turcji za typy produktów, które uznano za wytworzone w ramach zwykłego obrotu handlowego, zgodnie z metodologią określoną w motywie 35.
W przypadkach, gdy było to konieczne, ceny te skorygowano, aby zapewnić rzetelne porównanie z takimi samymi typami produktu wywożonego do Wspólnoty przez producentów chińskich objętych postępowaniem.
(50) W rezultacie wartość normalną ustalono jako średnią ważoną cenę sprzedaży krajowej klientom niepowiązanym przez współpracującego producenta w Turcji.
5.
Cena eksportowa
(51) We wszystkich przypadkach, gdy produkt objęty postępowaniem wywożono do niezależnych klientów we Wspólnocie, cenę eksportową ustalano zgodnie z art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego, a mianowicie na podstawie cen eksportowych rzeczywiście zapłaconych lub należnych.
(52) W przypadku przedsiębiorstw, którym przyznano IT, produkt objęty postępowaniem wywożono bezpośrednio do niepowiązanych klientów we Wspólnocie, dlatego też cenę eksportową obliczono zgodnie z metodologią określoną w motywie 51 powyżej.
6.
Porównanie
(53) Wartość normalną i ceny eksportowe porównano na bazie ex-works.
Aby zapewnić rzetelne porównanie między wartością normalną a ceną eksportową, wzięto pod uwagę, w formie dostosowań, różnice wpływające na ceny i porównywalność cen zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego.
We wszystkich przypadkach, gdzie uznano je za uzasadnione, właściwe i poparte zweryfikowanymi dowodami, dokonano odpowiednich dostosowań uwzględniających koszty transportu i ubezpieczenia, kredytu, prowizji i opłat bankowych.
Dostosowań dokonano również w przypadkach, gdy sprzedaż na wywóz realizowano za pośrednictwem spółki powiązanej mającej siedzibę w państwie innym niż państwo objęte postępowaniem lub Wspólnota, zgodnie z art. 2 ust. 10 lit. i) rozporządzenia podstawowego.
(54) Stwierdzono, że podatek VAT z tytułu sprzedaży na wywóz jest zwracany w niższej wysokości niż w przypadku sprzedaży krajowej. W celu uwzględnienia tej rozbieżności dostosowano ceny eksportowe na podstawie różnicy w wysokości zwróconego podatku VAT pomiędzy sprzedażą eksportową a krajową, tj. 2 % w 2003 r. i 4 % w 2004 r.
7.
Margines dumpingu
7.1.
Dla współpracujących producentów eksportujących, którym przyznano MET/IT
a) MET
(55) Zgodnie z art. 2 ust. 11 rozporządzenia podstawowego dla trzech spółek, którym w wyniku kontroli na miejscu przyznano MET i które objęto próbą, dokonano porównania średniej ważonej wartości normalnej każdego typu produktu objętego postępowaniem wywożonego do Wspólnoty ze średnią ważoną ceną eksportową takiego samego typu produktu objętego postępowaniem.
Wspomniane trzy spółki były ze sobą powiązane, dlatego tymczasowy margines dumpingu wyrażony jako procent ceny importowej cif na granicy Wspólnoty został obliczony jako średnia ważona marginesów dumpingu trzech współpracujących producentów, zgodnie ze wspólnotową polityką dotyczącą powiązanych producentów eksportujących.
(56) Dla pozostałych 22 spółek, którym przyznano MET, ale nie wybrano ich do próby, ustalono tymczasowy margines dumpingu na poziomie średniego ważonego marginesu dumpingu tymczasowo ustalonego dla stron objętych próbą, którym przyznano MET.
b) IT
(57) Zgodnie z art. 2 ust. 11 rozporządzenia podstawowego dla czterech spółek objętych kontrolą wyrywkową, którym przyznano IT, dokonano porównania średniej ważonej wartości normalnej ustalonej dla państwa analogicznego ze średnią ważoną ceną eksportową do Wspólnoty.
W przypadku pozostałych 14 spółek, którym przyznano IT, ale nie objęto ich próbą, ustalono tymczasowy margines dumpingu na poziomie średniego ważonego marginesu dumpingu tymczasowo ustalonego dla stron objętych próbą, którym przyznano IT.
(58) Na tej podstawie ustalono następujące tymczasowe ważone średnie marginesy dumpingu, wyrażone jako procent ceny cif na granicy Wspólnoty przed ocleniem:
Spółka _BAR_ Tymczasowy margines dumpingu _BAR_
Fuzhou Fuhua Textile & Printing Dyeing Co.
Ltd. _BAR_ 20,0 % _BAR_
Fuzhou Ta Tung Textile Works Co.
Ltd. _BAR_ 20,0 % _BAR_
Hangzhou Delicacy Co.
Ltd. _BAR_ 20,0 % _BAR_
Far Eastern Industries (Shangai) Ltd. _BAR_ 20,0 % _BAR_
Hangzhou Hongfeng Textile Co.
Ltd. _BAR_ 20,0 % _BAR_
Hangzhou Jieenda Textile Co.
Ltd. _BAR_ 20,0 % _BAR_
Hangzhou Mingyuan Textile Co.
Ltd. _BAR_ 20,0 % _BAR_
Hangzhou Shenda Textile Co.
Ltd. _BAR_ 20,0 % _BAR_
Hangzhou Yililong Textile Co.
Ltd. _BAR_ 20,0 % _BAR_
Hangzhou Yongsheng Textile Co.
Ltd. _BAR_ 20,0 % _BAR_
Hangzhou ZhenYa Textile Co.
Ltd. _BAR_ 20,0 % _BAR_
Huzhou Styly Jingcheng Textile Co.
Ltd. _BAR_ 20,0 % _BAR_
Nantong Teijin Co.
Ltd. _BAR_ 20,0 % _BAR_
Shaoxing Ancheng Cloth industrial Co.
Ltd. _BAR_ 20,0 % _BAR_
Shaoxing County Jiade Weaving and Dyeing Co.
Ltd. _BAR_ 20,0 % _BAR_
Shaoxing County Pengyue Textile Co.
Ltd. _BAR_ 20,0 % _BAR_
Shaoxing County Xingxin Textile Co.
Ltd. _BAR_ 20,0 % _BAR_
Shaoxing Yinuo Printing Dyeing Co.
Ltd. _BAR_ 20,0 % _BAR_
Wujiang Longsheng Textile Co.
Ltd. _BAR_ 20,0 % _BAR_
Wujiang Xiangshen Textile Dyeing Finishing Co.
Ltd. _BAR_ 20,0 % _BAR_
Zheijang Tianyuan Textile printing and Dying Co.
Ltd. _BAR_ 20,0 % _BAR_
Zhejiang Shaoxing Yongli Printing and Dyeing Co.
Ltd. _BAR_ 20,0 % _BAR_
Zhejiang Xiangsheng Group Co.
Ltd. _BAR_ 20,0 % _BAR_
Zhejiang Yonglong enterprises Co.
Ltd. _BAR_ 20,0 % _BAR_
Zhuji Bolan Textile Industrial development Co.
Ltd. _BAR_ 20,0 % _BAR_
Hangzhou CaiHong Textile Co.
Ltd. _BAR_ 42,3 % _BAR_
Hangzhou Fuen Textile Co.
Ltd. _BAR_ 42,3 % _BAR_
Hangzhou Jinsheng Textile Co.
Ltd. _BAR_ 42,3 % _BAR_
Hangzhou Xiaonshan Phoenix Industry Co.
Ltd. _BAR_ 42,3 % _BAR_
Hangzhou Zhengda Textile Co.
Ltd. _BAR_ 42,3 % _BAR_
Wujiang Canhua Import & Export Co.
Ltd. _BAR_ 81,9 % _BAR_
Shaoxing China Light & Textile Industrial City Somet Textile Co.
Ltd. _BAR_ 42,3 % _BAR_
Shaoxing County Fengyi Textile Printing and Dying Co.
Ltd. _BAR_ 42,3 % _BAR_
Shaoxing County Huaxiang Textile Co.
Ltd. _BAR_ 26,7 % _BAR_
Shaoxing Nanchi Textile Printing Dyeing Co.
Ltd. _BAR_ 42,3 % _BAR_
Shaoxing Ronghao Textiles Co.
Ltd. _BAR_ 36,3 % _BAR_
Shaoxing County Qing Fang Cheng Textile import and export Co.
Ltd. _BAR_ 36,3 % _BAR_
Shaoxing Xinghui Textiles Co.
Ltd. _BAR_ 42,3 % _BAR_
Shaoxing Yongda Textile Co.
Ltd. _BAR_ 42,3 % _BAR_
Shaoxing Tianlong import and export Ltd. _BAR_ 70,3 % _BAR_
Zhejiang Huagang Dyeing and Weaving Co.
Ltd. _BAR_ 42,3 % _BAR_
Zheijang Golden time printing and Dying knitwear Co.
Ltd. _BAR_ 42,3 % _BAR_
Zheijang Golden tree SLK printing Dying and Sandwshing Co.
Ltd. _BAR_ 42,3 % _BAR_
Zheijang Shaoxiao Printing and Dying Co.
Ltd. _BAR_ 42,3 % _BAR_
7.2.
Dla wszystkich pozostałych producentów eksportujących
(59) Aby obliczyć ogólnokrajowy margines dumpingu mający zastosowanie do wszystkich pozostałych producentów eksportujących w ChRL, Komisja najpierw określiła poziom współpracy.
Dokonano porównania pomiędzy całkowitym przywozem produktu objętego postępowaniem pochodzącego z ChRL, obliczonym na podstawie danych Eurostat, a rzeczywistymi odpowiedziami udzielonymi w kwestionariuszu przez eksporterów w ChRL.
Na tej podstawie i przy uwzględnieniu rozczłonkowania, które charakteryzuje strukturę branży eksportującej, ustalono, że poziom współpracy był wysoki, tj. 77 % całkowitego wywozu chińskiego do Wspólnoty.
(60) Następnie obliczono margines dumpingu przez porównanie ceny wynikającej z dodania średniej ważonej ceny eksportowej zgłoszonej przez eksportera współpracującego, któremu nie przyznano MET ani IT, i ceny eksportowej otrzymanej z Eurostat ze średnią ważoną wartością normalną ustaloną dla kraju analogicznego dla porównywalnych typów produktu.
Przy braku większej ilości informacji na temat cen eksportowych wykorzystanie Eurostat jako dostępnych danych, zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego, było konieczne dla ustalenia ogólnokrajowego cła.
(61) Na tej podstawie ogólnokrajowy poziom dumpingu tymczasowo ustalono na poziomie 109,3 % ceny cif na granicy Wspólnoty.
C. SZKODA
1.
Produkcja wspólnotowa
(62) W okresie objętym dochodzeniem podobny produkt był wytwarzany przez:
- siedmiu skarżących producentów ze Wspólnoty i jednego innego producenta w pełni popierającego skargę, których produkcja wynosiła 97 mln metrów bieżących. Siedmiu z nich w pełni współpracowało z Komisją podczas dochodzenia, jeden zaś mógł współpracować jedynie częściowo z powodu niewypłacalności,
- dwunastu innych procentów, których produkcja wynosiła około 59 ml. metrów bieżących, którzy w sposób wyraźny wspierali postępowanie i dostarczyli ogólnych informacji dotyczących produkcji i sprzedaży,
- innych producentów ze Wspólnoty, którzy nie byli skarżącymi i nie współpracowali, ale nie byli przeciwni toczącemu się postępowaniu.
(63) Produkcja wszystkich powyższych spółek stanowi całkowitą wspólnotową produkcję FPFAF, szacowaną na około 330 mln metrów bieżących.
2.
Definicja przemysłu wspólnotowego
(64) Łączna produkcja siedmiu producentów ze Wspólnoty, którzy w pełni współpracowali w dochodzeniu, wynosiła 97 mln metrów bieżących w okresie objętym dochodzeniem lub około 30 % szacowanej całkowitej produkcji FPFAF we Wspólnocie. A zatem siedmiu producentów ze Wspólnoty, którzy w pełni współpracowali, tymczasowo uznano za stanowiących przemysł Wspólnotowy w rozumieniu art. 4 ust. 1 i art. 5 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
3.
Konsumpcja we Wspólnocie
(65) Rzeczywistą konsumpcję FPFAF we Wspólnocie ustalono na podstawie:
- całkowitego przywozu FPFAF do Wspólnoty, według danych Eurostatu oraz danych dostarczonych przez producentów eksportujących,
- całkowitej zweryfikowanej wielkości sprzedaży przemysłu wspólnotowego na rynku Wspólnoty, według zweryfikowanych odpowiedzi na kwestionariusz udzielonych przez siedmiu współpracujących producentów ze Wspólnoty, oraz
- danych dotyczących sprzedaży dwunastu innych producentów ze Wspólnoty, którzy dostarczyli pewnych ogólnych informacji,
- danych dotyczących sprzedaży wszystkich innych producentów ze Wspólnoty, szacowanych na podstawie danych dotyczących produkcji.
(66) W okresie objętym postępowaniem wspólnotowa konsumpcja FPFAF utrzymywała się na stosunkowo stałym poziomie.
Po dużym wzroście do 754 mln metrów bieżących w 2001 r., w ciągu OOD wspólnotowa konsumpcja FPFAF osiągnęła poziom 732,34 mln metrów bieżących, czyli spadła o 0,92 % w stosunku do poziomu konsumpcji na początku okresu objętego postępowaniem.
Niewielki spadek konsumpcji FPFAF nastąpił w wyniku rosnącego przywozu gotowej odzieży, gdyż produkcja odzieży w coraz większym stopniu przenosi się poza Wspólnotę.
To doprowadziło do stabilizacji na poziomie produkcji odzieży we Wspólnocie, pomimo rosnącej konsumpcji gotowej odzieży.
_BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ IP _BAR_
Konsumpcja w UE _BAR_ 739169985 _BAR_ 754214336 _BAR_ 747754113 _BAR_ 735991749 _BAR_ 732342190 _BAR_
2000 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 102 _BAR_ 101 _BAR_ 100 _BAR_ 99 _BAR_
4.
Przywóz do Wspólnoty z państwa objętego postępowaniem
4.1.
Wielkość i udział w rynku przywozu objętego postępowaniem
(67) Poniżej przedstawiono ewolucję przywozu z ChRL pod względem wielkości i udziału w rynku:
_BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ IP _BAR_
ChRL _BAR_ 134554007 _BAR_ 185488587 _BAR_ 221465186 _BAR_ 268129534 _BAR_ 287748753 _BAR_
2000 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 138 _BAR_ 165 _BAR_ 199 _BAR_ 214 _BAR_
Udział w rynku (%) _BAR_ 18,2 _BAR_ 24,6 _BAR_ 29,6 _BAR_ 36,4 _BAR_ 39,3 _BAR_
(68) W trakcie okresu objętego postępowaniem przywóz z ChRL stale wrastał ze 134 mln metrów bieżących w 2000 r. do 287 mln metrów bieżących w OD, tj. o 114 %. Udział konsumpcji wspólnotowej w rynku tych produktów wzrósł z 18,2 % w 2000 r. do 36,4 % w 2002 r., aby w okresie objętym dochodzeniem osiągnąć poziom 39,3 %.
4.2.
Ceny importowe i redukcje cen
_BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ IP _BAR_
ChRL EUR/metr bieżący _BAR_ 1,41 _BAR_ 1,44 _BAR_ 1,33 _BAR_ 1,15 _BAR_ 1,08 _BAR_
2000 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 102 _BAR_ 94 _BAR_ 82 _BAR_ 77 _BAR_
(69) W latach 2000–2001 średnie ceny importowej cif z ChRL nieznacznie wzrosły, a w 2002 r. obniżyły się o 8 punktów procentowych.
W 2003 r. nastąpił jeszcze większy spadek (12 punktów), a tendencja zniżkowa utrzymywała się w okresie objętym dochodzeniem.
W ciągu całego okresu dochodzenia odnotowano spadek tych cen o 23 punkty procentowe.
(70) Na potrzeby analizy procesu redukcji cen porównano ceny FPFAF sprzedanych przez przemysł wspólnotowy z cenami importowymi z ChRL do Wspólnoty w OD, na podstawie średniej ważonej cen według typu produktu.
Porównania tego dokonano po odliczeniu rabatów i zniżek.
Ceny przemysłu wspólnotowego dostosowano do cen ex-works, ceny importowe zaś ustalono jako ceny cif na granicy Wspólnoty, powiększone o cło, z dostosowaniem uwzględniającym wielkość obrotów handlowych i koszty manipulacyjne, na podstawie informacji zebranych w toku dochodzenia, w szczególności od współpracujących niepowiązanych importerów.
(71) Porównanie wykazało, że w trakcie OOD FPFAF pochodzące z ChRL sprzedawano na terytorium Wspólnoty po cenach redukujących ceny przemysłu wspólnotowego, jeśli wyrażono je jako procent tych ostatnich, o 8,8 %–51,1 %.
Ponadto ceny uległy spadkowi, gdyż cena otrzymana przez przemysł wspólnotowy nie pokryła kosztów produkcji poniesionych przez producentów.
5.
Sytuacja przemysłu wspólnotowego
(72) Zgodnie z art. 3 ust. 5 rozporządzenia podstawowego analiza oddziaływania przywozu dumpingowego na przemysł wspólnotowy objęła ocenę wszystkich czynników i wskaźników gospodarczych mających wpływ na stan przemysłu od 2000 r. (rok bazowy) do OOD.
(73) Przedstawione poniżej dane dotyczące przemysłu wspólnotowego przedstawiają zbiorcze informacje od siedmiu współpracujących producentów wspólnotowych.
5.1.
Produkcja, zdolność produkcyjna i wykorzystanie zdolności produkcyjnej
(74) Zdolność produkcyjną ustalono na podstawie teoretycznej maksymalnej godzinnej produkcji uzyskanej z zainstalowanych maszyn, pomnożonej przez roczną teoretyczną liczbę godzin pracy, z uwzględnieniem konserwacji, napraw oraz innych podobnych przerw w produkcji.
_BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ IP _BAR_
Produkcja (w metrach bieżących) _BAR_ 121863189 _BAR_ 116251098 _BAR_ 106323467 _BAR_ 97293397 _BAR_ 96478634 _BAR_
Wskaźnik (2000 = 100) _BAR_ 100 _BAR_ 95 _BAR_ 87 _BAR_ 80 _BAR_ 79 _BAR_
Zdolność produkcyjna _BAR_ 189100207 _BAR_ 192687309 _BAR_ 178904418 _BAR_ 172766620 _BAR_ 171653883 _BAR_
Wskaźnik (2000 = 100) _BAR_ 100 _BAR_ 102 _BAR_ 95 _BAR_ 91 _BAR_ 91 _BAR_
Wykorzystanie zdolności produkcyjnej _BAR_ 64 % _BAR_ 60 % _BAR_ 59 % _BAR_ 56 % _BAR_ 56 % _BAR_
Wskaźnik (2000 = 100) _BAR_ 100 _BAR_ 94 _BAR_ 92 _BAR_ 88 _BAR_ 88 _BAR_
(75) Jak ukazuje powyższa tabela, w okresie objętym postępowaniem produkcja spadła o 21 %, pomimo dość stabilnej konsumpcji wspólnotowej (ogólny spadek o 1 %).
W tym samym okresie zdolność produkcyjna zmniejszyła się o 9 %.
Pomimo spadku zdolności produkcyjnej wykorzystanie zdolności produkcyjnej wykazuje jeszcze bardziej zniżkową tendencję – w OOD wskaźnik wykorzystania zdolności produkcyjnej wyniósł 56 %, osiem punktów procentowych poniżej poziomu odnotowanego na początku okresu.
5.2.
Zapasy
(76) Poniższe dane liczbowe prezentują wielkość zapasów na koniec każdego okresu.
_BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ IP _BAR_
Zapasy (w metrach bieżących) _BAR_ 16580068 _BAR_ 15649118 _BAR_ 16398108 _BAR_ 14491370 _BAR_ 15283152 _BAR_
jako % produkcji _BAR_ 13,6 _BAR_ 13,5 _BAR_ 15,4 _BAR_ 14,9 _BAR_ 15,8 _BAR_
(77) Poziom zapasów w wartościach bezwzględnych wykazuje pewne wahania, ale ogólnie zmniejszył się między 2000 r. i OOD.
Niemniej jednak, jako odsetek produkcji, zapasy w rzeczywistości wzrosły z 13,6 % w 2000 r. do 14,9 % w 2003 r. i 15,8 % w ODD.
To odzwierciedla rosnący poziom zapasów utrzymywanych przez przemysł wspólnotowy w stosunku do poziomu produkcji.
5.3.
Wielkość sprzedaży, udział w rynku i ceny w WE
(78) Poniższe dane liczbowe prezentują sprzedaż przemysłu wspólnotowego niezależnym klientom we Wspólnocie.
_BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ IP _BAR_
Wielkość sprzedaży (w metrach bieżących) _BAR_ 90860385 _BAR_ 79328799 _BAR_ 76225554 _BAR_ 73913243 _BAR_ 71771114 _BAR_
Wskaźnik (2000 = 100) _BAR_ 100 _BAR_ 87 _BAR_ 84 _BAR_ 81 _BAR_ 79 _BAR_
Udział w rynku _BAR_ 12,3 % _BAR_ 10,5 % _BAR_ 10,2 % _BAR_ 10,0 % _BAR_ 9,8 % _BAR_
Wskaźnik (2000=100) _BAR_ 100 _BAR_ 85 _BAR_ 83 _BAR_ 81 _BAR_ 80 _BAR_
Średnie ceny jednostkowe(EUR/metr bieżący) _BAR_ 1,29 _BAR_ 1,38 _BAR_ 1,36 _BAR_ 1,40 _BAR_ 1,38 _BAR_
Wskaźnik (2000=100) _BAR_ 100 _BAR_ 107 _BAR_ 105 _BAR_ 109 _BAR_ 107 _BAR_
(79) Wielkość sprzedaży przemysłu wspólnotowego stale się zmniejsza.
W okresie objętym postępowaniem zmniejszyła się ona o 21 %.
Spadek wielkości sprzedaży należy postrzegać w świetle wzrostu przywozu z Chin w tym samym okresie, który zwiększył się o 114 %.
(80) W latach 2000–2001 udział przemysłu wspólnotowego w rynku spadł z 12,3 % do 10,5 % pomimo wzrostu konsumpcji we Wspólnocie o 2 %. Pomiędzy rokiem 2001 i OOD udział przemysłu wspólnotowego w rynku nadal spadał, aż do poziomu 9,8 %.
(81) W latach 2000–2001 średnie ceny sprzedaży przemysłu wspólnotowego wzrosły o 7 % i od tamtej pory utrzymywały się na stosunkowo stałym poziomie przy wahaniach rzędu 1,36 EUR–1,40 EUR.
Wzrost cen w latach 2000–2001 był wynikiem zmiany w asortymencie produktu, gdyż przemysł wspólnotowy coraz bardziej koncentrował się na produktach o wyższej specyfikacji, bardziej zaawansowanych technologicznie, produktach, których koszty są wyższe, ale ich wartość dodana również jest wyższa.
Niemniej wzrost ten był mniejszy niż można było oczekiwać, zważywszy na wzrost jakości i specyfikacji oraz wynikające z niego wyższe koszty.
Następnie, przemysł wspólnotowy kontynuował unowocześnianie swojego asortymentu produktu, jeszcze bardziej oscylując w stronę bardziej zaawansowanych produktów o wyższej wartości dodanej, które powodują wzrost ceny.
Jednakże przemysł wspólnotowy nie mógł nakładać wyższych cen pomimo wyższej jakości i specyfikacji sprzedawanych towarów.
Podczas OOD ceny ponownie spadły do poziomu z 2001 r.
5.4.
Wzrost
(82) W ciągu całego okresu odnotowano ujemny wzrost w odniesieniu do produkcji, wielkości sprzedaży i udziału w rynku.
Przyniosło to ujemne wyniki finansowe.
5.5.
Rentowność, zwrot z inwestycji i przepływy pieniężne
(83) Zastosowana poniżej koncepcja zysku to zysk przed opodatkowaniem, który w przypadku "Rentowności sprzedaży WE" stanowi zysk wygenerowany ze sprzedaży FPFAF na rynku wspólnotowym, jednakże w przypadku "Zwrotu z inwestycji" i "Przepływów pieniężnych" stanowi on zysk wygenerowany na poziomie przedsiębiorstwa, który stanowi najwęższą grupę produktów obejmujących produkty tego rodzaju, w przypadku których można dostarczyć niezbędne informacje zgodnie z art. 3 ust. 8 rozporządzenia podstawowego.
(84) Zwrot z inwestycji obliczono na podstawie zwrotu z aktywów netto, gdyż zwrot z aktywów netto uważa się za bardziej odpowiedni dla analizy tej tendencji.
_BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ IP _BAR_
Rentowność sprzedaży WE _BAR_ 1,2 % _BAR_ 1,1 % _BAR_ – 2,7 % _BAR_ – 4,0 % _BAR_ – 3,9 % _BAR_
Zwrot z inwestycji _BAR_ – 5,6 % _BAR_ – 9,2 % _BAR_ – 10,7 % _BAR_ – 25,7 % _BAR_ – 24,2 % _BAR_
Przepływy pieniężne _BAR_ 13701583 _BAR_ 13442402 _BAR_ 12186295 _BAR_ 12438496 _BAR_ 12922951 _BAR_
(85) Jak zauważono powyżej, w okresie objętym postępowaniem średnia cena jednostkowa przemysłu wspólnotowego wzrosła ogólnie o 7 % z powodu zmiany w asortymencie produktu.
Niemniej, rentowność sprzedaży WE spadła z 1,2 % w 2000 r. do – 4 % w 2003 r. i – 3,9 % w OOD.
To odzwierciedla fakt, że pomimo kroków, jakie przemysł wspólnotowy podjął w celu odejścia od produktów podstawowych w kierunku produktów bardziej zaawansowanych, chcąc zachować rentowność, w istocie zaczął przynosić straty.
(86) Zwrot z inwestycji wykazuje taką samą tendencję ogólną, jak rentowność.
W okresie objętym postępowaniem spadł z – 5,6 % do – 24,2 %.
Należy zauważyć, że ten wskaźnik odnosi się do całości działalności tych spółek, gdyż przydzielenie inwestycji do produktu objętego postępowaniem było niemożliwe.
(87) Przepływy pieniężne od 2000 r. do 2002 r. zmniejszyły się o 11 %, zanim nastąpił ich wzrost o 6 % od 2002 r. do OOD.
W okresie objętym postępowaniem przepływy pieniężne spadły o 6 %.
5.6.
Inwestycje i zdolność pozyskiwania kapitału
_BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ IP _BAR_
Inwestycje _BAR_ 7072559 _BAR_ 12470883 _BAR_ 4591730 _BAR_ 7164078 _BAR_ 7081586 _BAR_
(88) W 2001 r. poziom inwestycji wzrósł o 76 %, ale następnie spadł o 63 % w 2002 r. przed powrotem do poprzedniego poziomu (około 7,1 mln EUR) w 2003 r. i OOD. Znaczny wzrost w 2001 r. i spadek w 2002 r. był raczej skutkiem daty zaksięgowania tych inwestycji, a nie zmiany strategii inwestycyjnej w tych latach.
(89) Pomimo napotkanych trudności przemysł wspólnotowy kontynuował nowe inwestycje.
Jednakże nie były one ukierunkowane na zwiększenie zdolności produkcyjnej, ale raczej na zapewnienie, aby przemysł ten posiadał w pełni nowoczesny park maszynowy, który może wytwarzać produkt o stałym, wysokim poziomie jakości, przy jednoczesnej redukcji kosztów dzięki bardziej efektywnemu wykorzystaniu energii, wody i innych zasobów oraz przy wysokim poziomie automatyzacji.
(90) Przedział czasu pomiędzy podjęciem decyzji o inwestowaniu w projekty na większą skalę a chwilą ukończenia realizacji tej inwestycji w stanie gotowym do użytkowania wynosi w przybliżeniu dwa lata.
To częściowo tłumaczy, dlaczego w okresie objętym postępowaniem utrzymywano poziom inwestycji pomimo pogarszających się wyników finansowych.
(91) Przemysł wspólnotowy w większości składa się z małych i średnich przedsiębiorstw.
W rezultacie w okresie objętym postępowaniem zdolność przemysłu wspólnotowego do pozyskiwania kapitału była do pewnego stopnia zredukowana, zwłaszcza pod koniec tego okresu, gdy rentowność osiągnęła wartość ujemną.
5.7.
Zatrudnienie, produktywność i płace
_BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ IP _BAR_
Liczba pracowników _BAR_ 928 _BAR_ 894 _BAR_ 866 _BAR_ 840 _BAR_ 790 _BAR_
Wskaźnik 1999 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 96 _BAR_ 93 _BAR_ 91 _BAR_ 85 _BAR_
Koszty zatrudnienia (T.EUR) _BAR_ 35285 _BAR_ 35209 _BAR_ 34391 _BAR_ 33010 _BAR_ 32228 _BAR_
Wskaźnik 1999 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 97 _BAR_ 94 _BAR_ 91 _BAR_
Produktywność(Kilometry/pracownik) _BAR_ 131 _BAR_ 130 _BAR_ 123 _BAR_ 120 _BAR_ 122 _BAR_
Wskaźnik 1999 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 99 _BAR_ 94 _BAR_ 92 _BAR_ 93 _BAR_
(92) Jak wskazano powyżej, w okresie objętym postępowaniem przemysł wspólnotowy zredukował swoją produkcję o 21 %.
W wyniku tej redukcji, jak również na skutek inwestycji w systemy zautomatyzowane, przemysł ten zmuszony był także zredukować swoją siłę roboczą.
Liczba pracowników stopniowo spadała z 928 w 2000 r. do 790 w OOD, co oznacza zmniejszenie o 15 %.
W tym samym czasie w wyniku redukcji liczby pracowników koszty zatrudnienia spadły z 35,3 mln EUR w 2000 r. do 32,2 mln EUR w OOD, co stanowi redukcję o 9 %.
(93) Pomimo tej redukcji siły roboczej i wzrostu automatyzacji produktywność rzeczywiście spadła, gdyż, w następstwie zmniejszenia wielkości sprzedaży, przemysł wspólnotowy był zmuszony zredukować produkcję.
W rezultacie nie wykorzystano do pewnego stopnia korzyści z inwestycji w nowy park maszynowy.
5.8.
Wielkość rzeczywistego marginesu dumpingu
(94) Biorąc pod uwagę wielkość i ceny przywozu dumpingowego, wpływ rzeczywistych marginesów dumpingu nie może być uznany za nieistotny.
5.9.
Naprawianie skutków przeszłego dumpingu
(95) Sytuacja nie wymagała od przemysłu wspólnotowego naprawiania poniesionych w przeszłości skutków szkodliwego dumpingu.
6.
Podsumowanie dotyczące szkody
(96) Praktycznie wszystkie wskaźniki ekonomiczne wykazywały ogólnie negatywną tendencję w okresie objętym postępowaniem.
Wielkość produkcji spadła o 21 %, zdolność produkcyjna o 9 %, wykorzystanie zdolności produkcyjnej zaś o 12,5 %.
Podczas gdy zapasy spadły w wartościach bezwzględnych, wzrosły jako odsetek produkcji.
Wielkość sprzedaży WE spadła o 20 %, udział w rynku zaś o 21 %.
Chociaż ceny ogólnie wzrosły o 7 %, nie wystarczyło to do odzwierciedlenia zmiany w asortymencie produktu, gdyż przemysł wspólnotowy coraz bardziej oscylował w kierunku bardziej zaawansowanych produktów, czego konsekwencją były wyższe koszty.
Odzwierciedleniem trudnej sytuacji, w jakiej znalazł się przemysł wspólnotowy, był spadek produktywności z 1,2 % w 2000 r. do poziomu strat w wysokości – 3,9 % w OOD.
Zwrot z aktywów także wykazywał coraz bardziej ujemne wartości, a przepływy pieniężne uległy zmniejszeniu.
Doszło do spadku zatrudnienia i płac, gdyż zredukowano liczbę pracowników, aby obniżyć koszty w związku ze spadkiem produkcji, sprzedaży i produktywności.
Produktywność także spadła, gdyż redukcja produkcji uniemożliwiła realizację korzyści wynikających ze zmniejszenia liczby pracowników i płynne kontynuowanie inwestycji w nowoczesne zakłady i maszyny.
(97) Pomimo że przemysł wspólnotowy zdołał jak dotąd utrzymać dobry poziom inwestycji, ponosi on coraz większe straty, co negatywnie wpływa na jego zdolność do pozyskiwania kapitału. Dlatego nie można oczekiwać, że przedsiębiorstwa będą zdolne kontynuować inwestycje na tym poziomie, jeśli ich sytuacji finansowa nie ulegnie poprawie.
(98) W związku z powyższym tymczasowo stwierdza się, że przemysł wspólnotowy poniósł istotną szkodę w rozumieniu art. 3 rozporządzenia podstawowego.
D. ZWIĄZEK PRZYCZYNOWY
1.
Uwagi wstępne
(99) Zgodnie z art. 3 ust. 6 rozporządzenia podstawowego Komisja zbadała, czy przywóz dumpingowy z państwa objętego postępowaniem przyczynił się do istotnej szkody poniesionej przez przemysł wspólnotowy. Zgodnie z art. 3 ust. 7 rozporządzenia podstawowego Komisja przeanalizowała także pozostałe znane czynniki, które mogły spowodować szkodę dla przemysłu wspólnotowego, aby upewnić się, że ewentualnej szkody spowodowanej przez inne czynniki nie przypisano niesłusznie przywozowi dumpingowemu.
2.
Skutek przywozu dumpingowego
(100) W okresie objętym postępowaniem ilość FPFAF pochodzących z ChRL znacznie się zwiększyła.
Jak widać na tabeli w motywie 67, przywóz z ChRL wzrósł z około 135 mln metrów bieżących w 2000 r. do poziomu 288 mln metrów bieżących w OOD, tj. o 114 %.
W rezultacie udział w rynku przywozu FPFAF z ChRL zwiększył się ponad dwukrotnie, z 18,2 % do 39,3 %.
(101) Jak ustalono w motywie 67 powyżej, przywóz z ChRL zredukował średnią cenę sprzedaży przemysłu wspólnotowego o znaczną kwotę, z marginesem dumpingu od 8,8 do 51,1 %.
Z powodu presji cenowej spowodowanej przywozem objętym postępowaniem przemysł wspólnotowy nie mógł zwiększyć swoich cen, aby odzwierciedlić wyższą wartość dodaną wynikającą ze specyfikacji asortymentu produktu sprzedawanego przez przemysł wspólnotowy.
(102) Znaczący wzrost wielkości przywozu z ChRL, a także wzrost jego udziału w rynku między 2000 r. a OOD, po cenach o wiele niższych od oferowanych przez przemysł wspólnotowy, zbiegł się w czasie z pogorszeniem sytuacji przemysłu wspólnotowego w ciągu tego samego okresu, jak ukazuje tendencja prawie wszystkich wskaźników wykazujących szkodę.
Przemysł wspólnotowy zmuszony był do dostosowania cen, usiłując utrzymać udział w rynku, a tym samym produkcję.
Jednak ponieważ ceny były zbyt niskie, aby pokryć zmienne koszty, przemysł wspólnotowy zmuszony był zrezygnować z utrzymania udziału w rynku, aby uniknąć poniesienia jeszcze większych strat.
(103) W związku z powyższym tymczasowo stwierdza się, że presja wywierana przez przywóz objęty postępowaniem, dokonywany po niskich cenach dumpingowych, w której wyniku nastąpiło znaczące zwiększenie wielkości tego przywozu i jego udziału w rynku, począwszy od 2000 r., odegrała decydującą rolę jako czynnik powodujący obniżkę i zamrożenie cen przemysłu wspólnotowego oraz utratę jego udziału w rynku, a w konsekwencji – pogorszenie sytuacji finansowej.
3.
Skutek innych czynników
3.1.
Przywóz z innych państw trzecich
(104) Przywóz z państw trzecich nieobjętych niniejszym dochodzeniem wykazywał w okresie objętym postępowaniem następującą tendencję:
_BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ IP _BAR_
Wszystkie inne państwa _BAR_ 263755593 _BAR_ 268396949 _BAR_ 270063373 _BAR_ 233948972 _BAR_ 227822323 _BAR_
2000 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 102 _BAR_ 102 _BAR_ 89 _BAR_ 86 _BAR_
Udział w rynku (%) _BAR_ 35,7 _BAR_ 38,4 _BAR_ 36,1 _BAR_ 31,8 _BAR_ 31,1 _BAR_
(105) Po wzroście wielkości przywozu w latach 2001 i 2002 całkowity przywóz ze wszystkich innych państw w okresie objętym postępowaniem spadł łącznie o 14 %.
Podobnie, mimo iż udział w rynku wszystkich innych państw początkowo wzrósł w 2001 r. do 38,4 %, od tamtej pory spadł do 31,1 %.
A zatem przywóz ze wszystkich innych państw stracił zarówno wielkość, jak i udział w rynku, podczas gdy w tym samym czasie wielkość przywozu z ChRL i jego udział w rynku uległy zwiększeniu.
Ceny przywozu ze wszystkich innych państw stale przewyższały ceny ChRL.
(106) W związku z powyższym tymczasowo stwierdza się, że przywóz FPFAF z krajów innych niż ChRL nie przyczynił się do szkody poniesionej przez przemysł wspólnotowy.
3.2.
Zmiany w modelu konsumpcji
(107) Jak wspomniano w motywie 66, konsumpcja FPFAF we Wspólnocie w okresie objętym postępowaniem spadła o mniej niż 1 %.
Gdyby przemysł wspólnotowy był w stanie utrzymać swój udział w rynku, poniósłby w wyniku tego spadku konsumpcji stratę w wielkości sprzedaży w WE w wysokości jedynie 900000 metrów bieżących.
Jednakże rzeczywisty spadek wielkości sprzedaży w WE wyniósł 19000000 metrów bieżących, czyli ponad 21 razy więcej.
W związku z powyższym wstępnie uznano, że model konsumpcji nie stanowił istotnej przyczyny żadnej szkody poniesionej przez przemysł wspólnotowy.
3.3.
Wyniki działalności innych producentów wspólnotowych
(108) Pomimo ograniczonej ilości informacji na temat wyników działalności innych producentów wspólnotowych, w świetle faktu, że dwunastu producentów poparło skargę oraz uwzględniając ogólne informacje rynkowe dotyczące tego sektora, istnieją racjonalne powody, by przypuszczać, że tych dwunastu producentów także poniosło istotną szkodę na skutek dumpingowego przywozu.
W braku jakichkolwiek danych wskazujących na to, że ich sytuacja jest inna niż sytuacja przemysłu wspólnotowego, nie można uznać innych producentów wspólnotowych za przyczynę szkody dla przemysłu wspólnotowego.
3.4.
Podsumowanie związku przyczynowego
(109) W okresie objętym postępowaniem miał miejsce znaczny wzrost wielkości i udziału w rynku przywozu pochodzącego z ChRL, który także spowodował znaczną redukcję cen przemysłu wspólnotowego, co uderzająco zbiegło się w czasie z pogorszeniem sytuacji przemysłu wspólnotowego.
(110) Nie przedstawiono ani nie wykryto żadnych innych czynników, które mogłyby wywrzeć znaczący negatywny wpływ na sytuację przemysłu wspólnotowego.
(111) Na podstawie powyższej analizy, która we właściwy sposób wyodrębniła i oddzieliła skutki wszystkich znanych czynników mających wpływ na sytuację przemysłu wspólnotowego od szkodliwych skutków przywozu dumpingowego, stwierdza się tymczasowo, że przywóz z ChRL spowodował istotną szkodę dla Wspólnoty w rozumieniu art. 3 ust. 6 rozporządzenia podstawowego.
E. INTERES WSPÓLNOTY
1.
Kwestie ogólne
(112) Sprawdzono, czy pomimo sformułowania wniosku o szkodliwym dumpingu istniały jakiekolwiek niepodważalne powody, aby stwierdzić, że przyjęcie odpowiednich środków antydumpingowych w tym konkretnym przypadku nie leży w interesie Wspólnoty.
W tym celu, i zgodnie z art. 21 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, interes Wspólnoty określono na podstawie oceny wszystkich zaangażowanych interesów, tj. interesu przemysłu wspólnotowego, innych producentów wspólnotowych, importerów/przedsiębiorców, jak również użytkowników i dostawców surowców dla produktu objętego postępowaniem.
(113) Komisja rozesłała kwestionariusze do importerów/przedsiębiorców, dostawców surowców, użytkowników przemysłowych, jak również do różnych stowarzyszeń użytkowników.
Odpowiedzi merytorycznych udzielił tylko jeden dostawca i jeden importer/użytkownik.
2.
Interes przemysłu wspólnotowego i innych producentów wspólnotowych
(114) Należy przypomnieć, że w pełni współpracujący przemysł wspólnotowy składa się z 7 producentów, którzy bezpośrednio zatrudniają około 1800 pracowników, z których 790 pracowało przy produkcji i sprzedaży FPFAF w trakcie OOD.
Ich produkcję szacuje się na około 30 % całkowitej produkcji Wspólnoty.
(115) Oczekuje się, że nałożenie środków przywróci uczciwą konkurencję na rynku i zapobiegnie kolejnym szkodom dla przemysłu wspólnotowego.
Przemysł wspólnotowy powinien wtedy być w stanie zwiększyć swoją sprzedaż i udział w rynku i odzyskać rentowność.
To powinno doprowadzić do ogólnej poprawy sytuacji finansowej przemysłu wspólnotowego.
(116) Z drugiej strony uważa się, że jeśli nie zostaną nałożone środki antydumpingowe na przywóz FPFAF z ChRL, sytuacja przemysłu wspólnotowego pogorszy się na skutek wzrostu przywozu po cenach dumpingowych z ChRL prowadzącego do zwiększenia strat finansowych.
Przy braku środków eliminujących szkodliwy dumping, rentowność przemysłu zostanie zagrożona, i istotnie, jeden ze skarżących już stał się niewypłacalny.
(117) W odniesieniu do innych producentów wspólnotowych część z nich wyraziła swoje poparcie dla skargi, a żaden z nich nie zgłosił sprzeciwu.
W związku z powyższym możemy tymczasowo stwierdzić, że środki antydumpingowe nie będą sprzeczne z ich interesem.
(118) W związku z powyższym tymczasowo stwierdza się, że nałożenie środków antydumpingowych umożliwi przemysłowi wspólnotowemu naprawienie szkód spowodowanych szkodliwym dumpingiem i będzie leżało w interesie przemysłu wspólnotowego.
3.
Interes importerów niepowiązanych
(119) Tylko jeden importer zgłosił się do Komisji.
Importer ten stwierdził, że zakupił FPFAF od ChRL ze względu na jego inną konstrukcję i niższe ceny, ale nie wyraził opinii na temat ewentualnego nałożenia środków.
Jednakże importer ten, reprezentujący nieznaczną część przywozu z Chin, nie udzielił uzasadnionej odpowiedzi na kwestionariusz.
Żaden z przedsiębiorców nie zgłosił się do Komisji.
(120) W związku z powyższym w odniesieniu do importerów i przedsiębiorców niemożliwe było dokonanie prawidłowej oceny ewentualnych skutków przyjęcia lub nieprzyjęcia środków.
Należy także przypomnieć, że celem środków antydumpingowych nie jest zapobieganie przywozowi, lecz zapewnienie, aby przywóz ten nie był dokonywany po szkodliwych cenach dumpingowych.
Ponieważ przywóz do Wspólnoty towarów po uczciwych cenach nadal będzie dozwolony, a przywóz z państw trzecich także będzie kontynuowany, przewiduje się, że nawet jeśli zostaną nałożone środki antydumpingowe przeciwko dumpingowemu przywozowi, nie będą miały one istotnego wpływu na tradycyjną działalność handlową importerów.
Brak uwag ze strony importerów niepowiązanych potwierdza słuszność tego wniosku.
(121) W związku z powyższym tymczasowo stwierdza się, że nałożenie środków nie będzie miało istotnego znaczenia dla importerów.
4.
Interes dostawców surowców
(122) Należy przypomnieć, że niektórzy producenci wspólnotowi otrzymują swoje surowce od spółek należących do tej samej grupy (producenci zintegrowani).
Inni polegają na dostawcach niezależnych od producentów wspólnotowych.
(123) Skarga przemysłu wspólnotowego została poparta przez International Rayon and Synthetic Fibres Committee, stowarzyszenie reprezentujące producentów włókien, w tym przędzy z włókien poliestrowych, surowca do produkcji FPFAF.
Podkreślili oni, że sprzedaż przędzy producentom FPFAF we Wspólnocie stanowi 25 % całkowitej produkcji ich członków, a zatem ma dla nich ogromne znaczenie.
(124) Ponadto do Komisji zgłosił się jeden indywidualny dostawca surowca dla przemysłu wspólnotowego.
Argumentował, że jeśli pozwoli się na kontynuację dumpingowego przywozu z ChRL, wpłynie to negatywnie na jego zdolność do dalszego inwestowania.
(125) Uwzględniając powyższe argumenty, tymczasowo stwierdza się, że nałożenie środków na FPFAF z ChRL nie jest sprzeczne z interesem dostawców surowców.
5.
Interes użytkowników
(126) Głównym użytkownikiem FPFAF jest przemysł odzieżowy.
W zależności od dokładnej specyfikacji, produkt ten jest używany do produkcji podpinek, bielizny nocnej i damskiej, a także odzieży sportowej, roboczej i zwierzchniej.
Czasami wykorzystuje się go do pewnego stopnia w wytwarzaniu takich artykułów, jak foteliki samochodowe dla dzieci, siedzenia przesuwane itp.
(127) Otrzymano dziewięć odpowiedzi na pytania kwestionariusza od użytkowników FPFAF.
Z tej liczby tylko jeden użytkownik obecnie przywozi częściowo FPFAF z ChRL.
Argumentował on, że ceny nakładane przez przemysł wspólnotowy są wyższe i nie powinno się nakładać środków, gdyż to zwiększy jego koszty i zmniejszy konkurencyjność jego produktów, zwłaszcza w porównaniu z przywozem odzieży z ChRL.
Jako kolejny argument użytkownik ten podał, że ponieważ pozyskuje on FPFAF zarówno ze Wspólnoty, jak i z ChRL, wzrost jego kosztów prowadzący do utraty konkurencyjności wpłynie negatywnie nie tylko na jego przedsiębiorstwo, ale także na przemysł wspólnotowy, od którego on także kupuje produkt.
Inni użytkownicy zauważyli, że nałożenie ceł prawdopodobnie doprowadzi do wzrostu kosztów przywożonego produktu, ale wzrost ten nie będzie miał na nich bezpośredniego wpływu.
(128) Mając na względzie zgłoszone uwagi, uznano, że jakikolwiek wzrost kosztów nie będzie miał istotnego znaczenia dla użytkowników.
Ponadto należy przypomnieć, że nadal dozwolony jest przywóz z ChRL na rynek Wspólnoty, ale po uczciwych cenach i pod warunkiem, że dostępne będą także inne niedumpingowe źródła.
W świetle powyższego tymczasowo stwierdza się, że tymczasowe środki nałożone na ChRL nie będą miały istotnego wpływu na interes użytkowników.
6.
Podsumowanie interesu Wspólnoty
(129) Nałożenie środków leży w interesie przemysłu wspólnotowego, innych producentów ze Wspólnoty oraz dostawców dla przemysłu wspólnotowego.
Umożliwi ono przemysłowi wspólnotowemu zwiększenie produkcji, sprzedaży i udziału w rynku oraz odzyskanie rentowności.
Jeśli środki nie zostaną nałożone, przemysł wspólnotowy może ponieść znaczne straty na skutek dalszego spadku sprzedaży i ciągłej obniżki cen na rynku wspólnotowym, co doprowadzi do dalszej utraty udziału w rynku w stosunku do zwiększonego przywozu z ChRL oraz jeszcze większego pogorszenia w zakresie cen sprzedaży, gdyż przedsiębiorcy wspólnotowi będą usiłować spowolnić tempo spadku ich udziału w rynku.
Wspomniane negatywne skutki dla przemysłu wspólnotowego wywrą z kolei negatywny wpływ na dostawców dla przemysłu wspólnotowego, których dotknie także spadek popytu, zmuszając ich do obniżenia produkcji.
(130) Mimo oczekiwań, iż środki spowodują wzrost cen przywozu, importerzy nie wyrazili zaniepokojenia ewentualnym ich wprowadzeniem. Uznano zatem, że nałożenie środków nie będzie miało dla nich istotnego znaczenia.
W odniesieniu do użytkowników stwierdzono, że nałożenie środków nie będzie miało istotnego wpływu na ich marżę zysku lub, w konsekwencji, na ich działalność, zważywszy na alternatywne źródła dostaw i fakt, że zdecydowana większość użytkowników nie zareagowała.
(131) Po wyważeniu interesów różnych zainteresowanych stron Komisja tymczasowo stwierdza, że nie istnieją ważne powody przemawiające przeciwko nałożeniu tymczasowych środków antydumpingowych na przywóz FPFAF pochodzących z ChRL.
F. PROPOZYCJA TYMCZASOWYCH ŚRODKÓW ANTYDUMPINGOWYCH
1.
Propozycja tymczasowych środków antydumpingowych
(132) W świetle tymczasowych wniosków dotyczących dumpingu, szkody, związku przyczynowego i interesu Wspólnoty, należy nałożyć tymczasowe środki antydumpingowe w celu zapobieżenia dalszym szkodom dla przemysłu wspólnotowego spowodowanym przez przywóz dumpingowy.
(133) W celu ustalenia poziomu tymczasowych środków uwzględniono ustalony margines dumpingu oraz kwotę cła niezbędną do usunięcia szkody, jaką ponosi przemysł wspólnotowy.
(134) Środki tymczasowe należy nałożyć na poziomie wystarczającym do usunięcia szkody spowodowanej tym przywozem bez przekroczenia ustalonego marginesu dumpingu.
Obliczając kwotę cła niezbędnego do usunięcia skutków szkodliwego dumpingu, uznano, że środki powinny umożliwić przemysłowi wspólnotowemu pokrycie jego kosztów produkcji i otrzymanie łącznego zysku przed opodatkowaniem, jaki przemysł tego typu mógłby osiągnąć na sprzedaży podobnego produktu we Wspólnocie w sektorze działającym w normalnych warunkach konkurencji, tj. przy braku przywozu dumpingowego.
Przy tych obliczeniach zastosowano marżę zysku przed opodatkowaniem w wysokości 8 % obrotu (tj. 5,7 mln EUR), która odpowiada zyskowi osiągniętemu przez przemysł wspólnotowy w latach 1998 i 1999, zanim wywóz chiński stał się problemem.
Na tej podstawie obliczono cenę nieszkodliwą dla produktu podobnego dla przemysłu wspólnotowego, dodając wyżej wymienioną marżę zysku w wysokości 8 % do kosztu produkcji.
(135) Następnie poprzez porównanie średniej ważonej ceny importowej, ustalonej na potrzeby obliczeń poziomu redukcji cen ze średnią ceną nieszkodliwą, określono konieczną podwyżkę cen.
Wszelkie różnice wynikające z tego porównania wyrażono następnie jako procent średniej wartości importowej cif.
2.
Środki tymczasowe
(136) W świetle powyższego uznaje się, że zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia podstawowego należy nałożyć tymczasowe cła antydumpingowe na poziomie najniższego dumpingu i najniższych marginesów szkody.
(137) Wyszczególnione w niniejszym rozporządzeniu stawki ceł antydumpingowych dla poszczególnych spółek określono na podstawie ustaleń w niniejszym dochodzeniu.
Odzwierciedlają więc one sytuację tych spółek ustaloną w toku dochodzenia.
Wspomniane stawki celne (w przeciwieństwie do cła ogólnokrajowego stosowanego dla "wszystkich innych spółek") stosuje się więc wyłącznie do przywozu produktów pochodzących z państwa objętego postępowaniem, produkowanych przez spółki będące wymienionymi podmiotami prawnymi.
Przywożone produkty produkowane przez jakiekolwiek inne przedsiębiorstwo, niewymienione z nazwy oraz adresu w części normatywnej niniejszego rozporządzenia, w tym także przez podmioty powiązane z wymienionymi z nazwy spółkami, nie są objęte tymi stawkami i podlegają stawce celnej stosowanej dla "wszystkich innych spółek".
(138) Komisja Europejska
Dyrekcja Generalna ds. Handlu
Dyrekcja B
Biuro J-79 5/16
B-1049 Bruksela.
[3] wraz ze wszystkimi odpowiednimi informacjami, dotyczącymi w szczególności wszelkich zmian w przedmiocie działalności produkcyjnej spółki, sprzedaży krajowej i na wywóz związanych na przykład ze zmianą firmy lub zmianami firmy podmiotów produkujących lub sprzedających.
W razie konieczności rozporządzenie zostanie odpowiednio zmienione w drodze aktualizacji listy przedsiębiorstw korzystających z indywidualnych stawek celnych.
(139) Proponowane cła antydumpingowe:
Spółka _BAR_ Cło antydumpingowe _BAR_
Fuzhou Fuhua Textile & Printing Dyeing Co.
Ltd. _BAR_ 20,0 % _BAR_
Fuzhou Ta Tung Textile Works Co.
Ltd. _BAR_ 20,0 % _BAR_
Hangzhou Delicacy Co.
Ltd. _BAR_ 20,0 % _BAR_
Far Eastern Industries (Shangai) Ltd. _BAR_ 20,0 % _BAR_
Hangzhou Hongfeng Textile Co.
Ltd. _BAR_ 20,0 % _BAR_
Hangzhou Jieenda Textile Co.
Ltd. _BAR_ 20,0 % _BAR_
Hangzhou Mingyuan Textile Co.
Ltd. _BAR_ 20,0 % _BAR_
Hangzhou Shenda Textile Co.
Ltd. _BAR_ 20,0 % _BAR_
Hangzhou Yililong Textile Co.
Ltd. _BAR_ 20,0 % _BAR_
Hangzhou Yongsheng Textile Co.
Ltd. _BAR_ 20,0 % _BAR_
Hangzhou ZhenYa Textile Co.
Ltd. _BAR_ 20,0 % _BAR_
Huzhou Styly Jingcheng Textile Co.
Ltd. _BAR_ 20,0 % _BAR_
Nantong Teijin Co.
Ltd. _BAR_ 20,0 % _BAR_
Shaoxing Ancheng Cloth industrial Co.
Ltd. _BAR_ 20,0 % _BAR_
Shaoxing County Jiade Weaving and Dyeing Co.
Ltd. _BAR_ 20,0 % _BAR_
Shaoxing County Pengyue Textile Co.
Ltd. _BAR_ 20,0 % _BAR_
Shaoxing County Xingxin Textile Co.
Ltd. _BAR_ 20,0 % _BAR_
Shaoxing Yinuo Printing Dyeing Co.
Ltd. _BAR_ 20,0 % _BAR_
Wujiang Longsheng Textile Co.
Ltd. _BAR_ 20,0 % _BAR_
Wujiang Xiangshen Textile Dyeing Finishing Co.
Ltd. _BAR_ 20,0 % _BAR_
Zheijang Tianyuan Textile printing and Dying Co.
Ltd. _BAR_ 20,0 % _BAR_
Zhejiang Shaoxing Yongli Printing and Dyeing Co.
Ltd. _BAR_ 20,0 % _BAR_
Zhejiang Xiangsheng Group Co.
Ltd. _BAR_ 20,0 % _BAR_
Zhejiang Yonglong enterprises Co.
Ltd. _BAR_ 20,0 % _BAR_
Zhuji Bolan Textile Industrial development Co.
Ltd. _BAR_ 20,0 % _BAR_
Wujiang Canhua Import & Export Co.
Ltd. _BAR_ 74,8 % _BAR_
Shaoxing County Huaxiang Textile Co.
Ltd. _BAR_ 26,7 % _BAR_
Shaoxing Ronghao Textiles Co.
Ltd. _BAR_ 33,9 % _BAR_
Shaoxing County Qing Fang Cheng Textile import and export Co.
Ltd. _BAR_ 33,9 % _BAR_
Shaoxing Tianlong import and export Ltd. _BAR_ 63,4 % _BAR_
Hangzhou CaiHong Textile Co.
Ltd. _BAR_ 39,4 % _BAR_
Hangzhou Fuen Textile Co.
Ltd. _BAR_ 39,4 % _BAR_
Hangzhou Jinsheng Textile Co.
Ltd. _BAR_ 39,4 % _BAR_
Hangzhou Xiaonshan Phoenix Industry Co.
Ltd. _BAR_ 39,4 % _BAR_
Hangzhou Zhengda Textile Co.
Ltd. _BAR_ 39,4 % _BAR_
Shaoxing China Light & Textile Industrial City Somet Textile Co.
Ltd. _BAR_ 39,4 % _BAR_
Shaoxing County Fengyi Textile Printing and Dying Co.
Ltd. _BAR_ 39,4 % _BAR_
Shaoxing Nanchi Textile Printing Dyeing Co.
Ltd. _BAR_ 39,4 % _BAR_
Shaoxing Xinghui Textiles Co.
Ltd. _BAR_ 39,4 % _BAR_
Shaoxing Yongda Textile Co.
Ltd. _BAR_ 39,4 % _BAR_
Zhejiang Huagang Dyeing and Weaving Co.
Ltd. _BAR_ 39,4 % _BAR_
Zheijang Golden time printing and Dying knitwear Co.
Ltd. _BAR_ 39,4 % _BAR_
Zheijang Golden tree SLK printing Dying and Sandwshing Co.
Ltd. _BAR_ 39,4 % _BAR_
Zheijang Shaoxiao Printing and Dying Co.
Ltd. _BAR_ 39,4 % _BAR_
Wszystkie inne spółki _BAR_ 85,3 % _BAR_
G. POSTANOWIENIE KOŃCOWE
(140) W interesie właściwego zarządzania należy wyznaczyć okres, w którym zainteresowane strony, które zgłosiły się w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania, będą mogły przedstawić swoje opinie na piśmie oraz wystąpić z wnioskiem o wysłuchanie.
Ponadto należy stwierdzić, że ustalenia dotyczące nałożenia ceł poczynione na potrzeby niniejszego rozporządzenia mają charakter tymczasowy i może zaistnieć konieczność ich ponownego rozważenia dla celów zastosowania ceł ostatecznych.
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZADZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejszym nakłada się tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz tkanin z przędzy z włókien syntetycznych z zawartością co najmniej 85 % wagowo włókna poliestrowego teksturowanego lub nieteksturowanego według wagi, barwionego lub z nadrukiem, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, objętych kodami CN 54075200, 54075400, 54076130, 54076190 i ex54076990 (kod TARIC 5407699010).
2.
Stawki tymczasowego cła antydumpingowego stosowanego, przed ocleniem, w przypadku ceny netto cif na granicy Wspólnoty dla produktów opisanych w ust. 1 i wytwarzanych przez poniższe spółki, wynoszą:
Spółka _BAR_ Cło antydumpingowe _BAR_ Dodatkowy kod TARIC _BAR_
Fuzhou Fuhua Textile & Printing Dyeing Co.
Ltd. _BAR_ 20,00 % _BAR_ A617 _BAR_
Fuzhou Ta Tung Textile Works Co.
Ltd. _BAR_ 20,00 % _BAR_ A617 _BAR_
Hangzhou Delicacy Co.
Ltd. _BAR_ 20,00 % _BAR_ A617 _BAR_
Far Eastern Industries (Shangai) Ltd. _BAR_ 20,00 % _BAR_ A617 _BAR_
Hangzhou Hongfeng Textile Co.
Ltd. _BAR_ 20,00 % _BAR_ A617 _BAR_
Hangzhou Jieenda Textile Co.
Ltd. _BAR_ 20,00 % _BAR_ A617 _BAR_
Hangzhou Mingyuan Textile Co.
Ltd. _BAR_ 20,00 % _BAR_ A617 _BAR_
Hangzhou Shenda Textile Co.
Ltd. _BAR_ 20,00 % _BAR_ A617 _BAR_
Hangzhou Yililong Textile Co.
Ltd. _BAR_ 20,00 % _BAR_ A617 _BAR_
Hangzhou Yongsheng Textile Co.
Ltd. _BAR_ 20,00 % _BAR_ A617 _BAR_
Hangzhou ZhenYa Textile Co.
Ltd. _BAR_ 20,00 % _BAR_ A617 _BAR_
Huzhou Styly Jingcheng Textile Co.
Ltd. _BAR_ 20,00 % _BAR_ A617 _BAR_
Nantong Teijin Co.
Ltd. _BAR_ 20,00 % _BAR_ A617 _BAR_
Shaoxing Ancheng Cloth industrial Co.
Ltd. _BAR_ 20,00 % _BAR_ A617 _BAR_
Shaoxing County Jiade Weaving and Dyeing Co.
Ltd. _BAR_ 20,00 % _BAR_ A617 _BAR_
Shaoxing County Pengyue Textile Co.
Ltd. _BAR_ 20,00 % _BAR_ A617 _BAR_
Shaoxing County Xingxin Textile Co.
Ltd. _BAR_ 20,00 % _BAR_ A617 _BAR_
Shaoxing Yinuo Printing Dyeing Co.
Ltd. _BAR_ 20,00 % _BAR_ A617 _BAR_
Wujiang Longsheng Textile Co.
Ltd. _BAR_ 20,00 % _BAR_ A617 _BAR_
Wujiang Xiangshen Textile Dyeing Finishing Co.
Ltd. _BAR_ 20,00 % _BAR_ A617 _BAR_
Zheijang Tianyuan Textile printing and Dying Co.
Ltd. _BAR_ 20,00 % _BAR_ A617 _BAR_
Zhejiang Shaoxing Yongli Printing and Dyeing Co.
Ltd. _BAR_ 20,00 % _BAR_ A617 _BAR_
Zhejiang Xiangsheng Group Co.
Ltd. _BAR_ 20,00 % _BAR_ A617 _BAR_
Zhejiang Yonglong enterprises Co.
Ltd. _BAR_ 20,00 % _BAR_ A617 _BAR_
Zhuji Bolan Textile Industrial development Co.
Ltd. _BAR_ 20,00 % _BAR_ A617 _BAR_
Wujiang Canhua Import & Export Co.
Ltd. _BAR_ 74,80 % _BAR_ A618 _BAR_
Shaoxing County Huaxiang Textile Co.
Ltd. _BAR_ 26,70 % _BAR_ A619 _BAR_
Shaoxing Ronghao Textiles Co.
Ltd. _BAR_ 33,90 % _BAR_ A620 _BAR_
Shaoxing County Qing Fang Cheng Textile import and export Co.
Ltd. _BAR_ 33,90 % _BAR_ A621 _BAR_
Shaoxing Tianlong import and export Ltd. _BAR_ 63,40 % _BAR_ A622 _BAR_
Hangzhou CaiHong Textile Co.
Ltd. _BAR_ 39,40 % _BAR_ A623 _BAR_
Hangzhou Fuen Textile Co.
Ltd. _BAR_ 39,40 % _BAR_ A623 _BAR_
Hangzhou Jinsheng Textile Co.
Ltd. _BAR_ 39,40 % _BAR_ A623 _BAR_
Hangzhou Xiaonshan Phoenix Industry Co.
Ltd. _BAR_ 39,40 % _BAR_ A623 _BAR_
Hangzhou Zhengda Textile Co.
Ltd. _BAR_ 39,40 % _BAR_ A623 _BAR_
Shaoxing China Light & Textile Industrial City Somet Textile Co.
Ltd. _BAR_ 39,40 % _BAR_ A623 _BAR_
Shaoxing County Fengyi Textile Printing and Dying Co.
Ltd. _BAR_ 39,40 % _BAR_ A623 _BAR_
Shaoxing Nanchi Textile Printing Dyeing Co.
Ltd. _BAR_ 39,40 % _BAR_ A623 _BAR_
Shaoxing Xinghui Textiles Co.
Ltd. _BAR_ 39,40 % _BAR_ A623 _BAR_
Shaoxing Yongda Textile Co.
Ltd. _BAR_ 39,40 % _BAR_ A623 _BAR_
Zhejiang Huagang Dyeing and Weaving Co.
Ltd. _BAR_ 39,40 % _BAR_ A623 _BAR_
Zheijang Golden time printing and Dying knitwear Co.
Ltd. _BAR_ 39,40 % _BAR_ A623 _BAR_
Zheijang Golden tree SLK printing Dying and Sandwshing Co.
Ltd. _BAR_ 39,40 % _BAR_ A623 _BAR_
Zheijang Shaoxiao Printing and Dying Co.
Ltd. _BAR_ 39,40 % _BAR_ A623 _BAR_
Wszystkie inne spółki _BAR_ 85,30 % _BAR_ A999 _BAR_
3.
Wprowadzenia do swobodnego obrotu we Wspólnocie produktu, o którym mowa w ust. 1, dokonuje się z zastrzeżeniem złożenia zabezpieczenia odpowiadającego wysokości cła tymczasowego.
4.
Obowiązujące przepisy dotyczące ceł stosuje się, chyba że postanowiono inaczej.
Artykuł 2
Nie naruszając art. 20 rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96, zainteresowane strony mogą wystąpić z wnioskiem o ujawnienie zasadniczych faktów i okoliczności będących podstawą przyjęcia niniejszego rozporządzenia, wyrażać swoje opinie na piśmie oraz wystąpić z wnioskiem o wysłuchanie przez Komisję w terminie trzydziestu dni od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Zgodnie z art. 21 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 384/96 zainteresowane strony mogą zgłaszać uwagi do stosowania niniejszego rozporządzenia w terminie trzydziestu dni od daty jego wejścia w życie.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 427/2005
z dnia 15 marca 2005 r.
ustalające opłaty przywozowe w sektorze zbóż stosowane od dnia 16 marca 2005 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1249/96 z dnia 28 czerwca 1996 r. w sprawie zasad stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 do opłat przywozowych w sektorze zbóż [2], w szczególności jego art. 2 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 10 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 przewiduje, że przy przywozie produktów, o których mowa w art. 1 wyżej wymienionego rozporządzenia, pobiera się opłaty celne zgodne ze stawkami Wspólnej Taryfy Celnej.
Jednakże w przypadku produktów, o których mowa w ust. 2 tego artykułu, opłaty przywozowe równają się cenie interwencyjnej tych produktów ważnej w czasie przywozu powiększonej o 55 % i pomniejszonej o cenę CIF w przywozie stosowaną do danej wysyłki.
Opłaty celne nie mogą jednak przekroczyć stawek Wspólnej Taryfy Celnej.
(2) Na mocy art. 10 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 ceny CIF w przywozie oblicza się na podstawie cen reprezentatywnych dla danego produktu na rynku światowym.
(3) Rozporządzenie (WE) nr 1249/96 ustala zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 do opłat przywozowych w sektorze zbóż.
(4) Opłaty przywozowe stosuje się aż do chwili ustalenia i wejścia w życie nowych stawek opłat przywozowych.
(5) W celu umożliwienia normalnego funkcjonowania systemu opłat przywozowych należy przyjąć jako podstawę ich wyliczenia stawki reprezentatywne dla rynku, stwierdzone w okresie porównawczym.
(6) Zastosowanie rozporządzenia (WE) nr 1249/96 prowadzi do ustalenia opłat przywozowych w wysokości podanej w załączniku I do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Opłaty przywozowe w sektorze zbóż, o których mowa w art. 10 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, ustala się w kwotach figurujących w załączniku I do niniejszego rozporządzenia, na podstawie informacji znajdujących się w załączniku II.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 16 marca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 428/2005
z dnia 10 marca 2005 r.
nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz poliestrowych włókien odcinkowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Arabii Saudyjskiej, zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2852/2000 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz poliestrowych włókien odcinkowych pochodzących z Republiki Korei i kończące postępowanie antydumpingowe dotyczące przywozu takich włókien pochodzących z Tajwanu
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów nie będących członkami Wspólnoty Europejskiej [1] ("rozporządzenie podstawowe"), w szczególności jego art. 9 i 11 ust. 3,
uwzględniając wniosek Komisji, przedstawiony po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. PROCEDURA
1.
ŚRODKI OBOWIĄZUJĄCE
(1) W lipcu 1999 r., rozporządzeniem (WE) nr 1728/1999 [2], Rada nałożyła ostateczne cło antydumpingowe na przywóz poliestrowych włókien odcinkowych ("WPO") pochodzących z Tajwanu.
(2) W grudniu 2000 r., rozporządzeniem (WE) nr 2852/2000 [3], Rada nałożyła ostateczne cło antydumpingowe na przywóz poliestrowych włókien odcinkowych pochodzących, między innymi, z Republiki Korei.
(3) Poziom ostatecznego cła antydumpingowego ustalonego dla producentów eksportujących z Republiki Korei i Tajwanu podlegających powyższym postępowaniom, wyrażony jako procent ceny importowej CIF granica, był następujący:
Tajwan
Far Eastern Textile Ltd.
6,8 %
Nan Ya Plastics Corporation 5,9 %
Shingkong Synthetic Fibres Co.
13,0 %
Wszystkie pozostałe firmy 13,0 %
Republika Korei
Daehan Synthetic Fibre Co.
Ltd.
0 %
Huvis Corporation 4,8 %
SK Global Co.
Ltd.
4,8 %
Sung Lim Co.
Ltd.
0 %
Wszystkie pozostałe firmy 20,2 %
2.
AKTUALNE POSTĘPOWANIA
(4) Dnia 19 grudnia 2003 r., Komisja ogłosiła, przy pomocy zawiadomienia ("zawiadomienie o wszczęciu postępowania") opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich [4], o wszczęciu dochodzenia antydumpingowego w kwestii przywozu do Wspólnoty poliestrowych włókien odcinkowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej ("ChRL") i Arabii Saudyjskiej.
(5) Tego samego dnia, na mocy art. 11 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96 (rozporządzenie podstawowe), Komisja ogłosiła, przy pomocy zawiadomienia opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich [5], o rozpoczęciu tymczasowego przeglądu ostatecznego cła antydumpingowego nałożonego rozporządzeniami Rady (WE) nr 1728/1999 i (WE) nr 2852/2000 na przywóz WPO pochodzących z Republiki Korei i Tajwanu.
(6) Postępowanie antydumpingowe zostało wszczęte po skardze i wniosku wniesionych przez Międzynarodowy Komitet Rayonu i Włókien Syntetycznych ("MKRWS" lub "skarżący") dnia 10 listopada 2003 r. w imieniu producentów reprezentujących znaczną część, w tym przypadku ponad 40 %, całkowitej wspólnotowej produkcji WPO.
W skardze zawarto dowód na dumping tego produktu i na istotną szkodę, jaka w związku z tym powstaje, co uznano za wystarczające dla uzasadnienia wszczęcia postępowania.
3.
POSTĘPOWANIA DOTYCZĄCE POZOSTAŁYCH KRAJÓW I OBOWIĄZUJĄCE ŚRODKI
(7) Aktualnie obowiązują ostateczne środki antydumpingowe na przywóz WPO pochodzących z (i) Australii, Indonezji i Tajlandii, nałożone rozporządzeniem (WE) nr 1522/2000 [6]; (ii) z Indii, nałożone rozporządzeniem (WE) nr 2852/2000; jak i (iii) Białorusi, nałożone rozporządzeniem Rady (WE) 1799/2002 [7].
4.
STRONY ZAINTERESOWANE POSTĘPOWANIEM
(8) Komisja oficjalnie powiadomiła o wszczęciu postępowania znanych producentów eksportujących z ChRL, Arabii Saudyjskiej, Korei i Tajwanu, importerów/firmy handlujące i ich współpracowników, dostawców i użytkowników, o których wiadomo, że są zainteresowani oraz przedstawicieli krajów eksportujących i skarżącego i pozostałych znanych producentów wspólnotowych.
Zainteresowanym stronom dano okazję do przekazania swoich opinii na piśmie i wniesienia wniosku o przesłuchanie w terminie wyznaczonym w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania.
(9) Mając na uwadze znaczną ilość producentów eksportujących z Chin, Tajwanu i Korei wymienionych w skardze i we wniosku oraz znaczną ilość importerów wspólnotowych produktu będącego przedmiotem zainteresowania, w ramach obydwu zawiadomień o wszczęciu postępowania przewidziano wykonanie prób w celu ustalenia dumpingu i szkody, zgodnie z art. 17 rozporządzenia podstawowego.
(10) W celu umożliwienia Komisji zdecydowania o tym, czy konieczne będzie wykonanie prób, a jeśli będzie to konieczne, wybrania takiej próby, wszystkich producentów eksportujących w krajach wymienionych w motywie (9), oraz importerów wspólnotowych poproszono o zgłoszenie się do Komisji i przedstawienie, jak to określono w zawiadomieniach o wszczęciu postępowania, podstawowych informacji na temat ich działalności w związku z produktem będącym przedmiotem zainteresowania w okresie od 1 stycznia 2003 r. do 30 listopada 2003 r. ("okres wykonania próby").
(11) Po zbadaniu informacji przedłożonych przez producentów eksportujących z Chin i z powodu niewielkiej ilości odpowiedzi na pytania dotyczące wykonania próby, zdecydowano, że wykonanie próby odnośnie producentów eksportujących z Chin nie jest konieczne.
(12) W przypadku Korei, na pytania dotyczące wykonania próby odpowiedziało dziewięciu producentów eksportujących.
W próbie wybrano trzech największych producentów eksportujących z Chin pod kątem wielkości eksportu.
Jednak w wyniku tych działań, jedno z wybranych przedsiębiorstw odmówiło współpracy i zastąpiło je czwarte największe pod kątem wielkości eksportu przedsiębiorstwo.
Próba końcowa była reprezentatywna dla ponad 80 % raportowanego wywozu danego produktu do Wspólnoty w okresie wykonania próby i składała się z następujących przedsiębiorstw:
- Huvis Corporation
- Sung Lim Co.
Ltd.
- Saehan Industries Inc.
(13) W przypadku Tajwanu, na pytania dotyczące wykonania próby odpowiedziało pięć przedsiębiorstw, które podały wielkość obrotu eksportu przedmiotowego produktu do Wspólnoty w okresie wykonania próby.
W próbie umieszczono trzy przedsiębiorstwa o największej ilości eksportu.
Jednak w dalszej kolejności okazało się, że w okresie wykonania próby jedno z wybranych przedsiębiorstw nie wywoziło przedmiotowego produktu do konsumpcji we Wspólnocie.
W związku z tym, należało je wykluczyć z próby.
Okazało się, że czwarte największe przedsiębiorstwo, które zaproszono do wypełnienia kwestionariusza, znajduje się w takiej samej sytuacji.
Włączenie innych przedsiębiorstw do próby, co wiązałoby się z przedłużeniem wyznaczonego terminu na wypełnienie kwestionariusza, na tym etapie dochodzenia zagroziłoby zakończeniu dochodzenia na czas.
Niezależnie od tego, oba pozostałe przedsiębiorstwa, które miały udział w eksporcie do Wspólnoty w okresie wykonania próby wynoszący ponad 95 %, uznano za reprezentatywne.
W związku z tym próba składała się z następujących przedsiębiorstw:
- Far Eastern Textile Ltd.
- Nan Ya Plastics Corporation
(14) Jeśli chodzi o importerów do Wspólnoty Europejskiej, początkowo do próby wybrano pięć przedsiębiorstw niepowiązanych z producentami eksportującymi, w oparciu o wielkość importu z rozważanych krajów.
Następnie uznano, że jedno z trzech wybranych przedsiębiorstw nie podejmuje współpracy i w związku z tym nie brano go pod uwagę w ramach próby.
Pozostałe cztery przedsiębiorstwa, które wzięły udział w próbie, reprezentowały 14,6 % całego rozważanego importu.
W próbie końcowej udział wzięły następujące przedsiębiorstwa:
- S.I.M.P., SpA, Włochy
- Highams Group Ltd., Zjednoczone Królestwo
- Tob Herman Industries, N.V., Belgia
- Marubeni Europe plc Hamburg Branch, Niemcy
(15) Komisja wysłała chińskim producentom eksportującym, o których wiadomo było, że są zainteresowani, formularze o przyznanie traktowania według zasad gospodarki rynkowej ("MET") lub formularze traktowania indywidualnego ("IT").
Wnioski dotyczące MET lub IT w przypadku, gdy dochodzenie ustali, że eksportujący producenci nie spełniają warunków MET, przesłało pięciu producentów eksportujących i dwa przedsiębiorstwa powiązane.
(16) Komisja wysłała kwestionariusze do wszystkich stron, o których wiadomo było, że są zainteresowane i wszystkich pozostałych przedsiębiorstw, które się zgłosiły w terminie wyznaczonym w zawiadomieniach o wszczęciu postępowania.
Odpowiedzi nadesłało pięciu producentów eksportujących z Chin, dwóch producentów eksportujących z Arabii Saudyjskiej, trzech producentów eksportujących z Korei biorących udział w próbie, dwóch producentów eksportujących z Tajwanu biorących udział w próbie, pięciu importerów ze Wspólnoty związanych z eksporterem z Arabii Saudyjskiej, jeden importer ze Wspólnoty przywożący przedmiotowy produkt z Korei, dwóch niepowiązanych importerów biorących udział w próbie, sześciu wspólnotowych producentów przemysłowych, dwóch producentów nie będących skarżącymi, dwóch dostawców surowców, dziesięciu użytkowników i jeden producent z kraju analogicznego, Stanów Zjednoczonych Ameryki ("USA").
(17) Komisja poszukiwała i sprawdzała wszystkie informacje, które uznała za niezbędne do stwierdzenia dumpingu i powstałej wskutek tego szkody oraz ustalenia interesu Wspólnoty.
Badania przeprowadzono w lokalach następujących przedsiębiorstw:
a) producenci przemysłu wspólnotowego
- Catalana de Polimers, S.A., Hiszpania
- Dupont Sabanci Polyester GmbH, Niemcy
- Industrias Químicas Textiles, S.A., Hiszpania
- Tergal Fibres, S.A., Francja
- Trevira GmbH, Niemcy
- Wellman International Limited, Irlandia
b) Producenci nie będący skarżącymi
- Freudenberg Politex, S.r.l., Włochy
- Realplastic, S.r.l., Włochy
c) Producenci eksportujący z Chińskiej Republiki Ludowej
- AnShun Pettechs Group:
- Hangzhou AnShun Pettechs Fibre Industry Co.
Ltd.
- Deqing AnShun Pettechs Fibre Industry Co.
Ltd.
- Kunshan AnShun Pettechs Fibre Industry Co.
Ltd.
- Cixi Jiangnan Chemical Fiber Co.
Ltd.
- Far Eastern Industries (Shanghai) Ltd.
- Jiangyin Changlong Chemical Fibre Co.
Ltd.
- Xiake Color Spinning Co.
Ltd.
d) Producenci eksportujący z Arabii Saudyjskiej
- National Polyester Fibers Factory
- Saudi Basic Industries Corporation (Sabic) i powiązany producent Arabian Industrial Fibres Company (Ibn Rushd)
e) Producenci eksportujący z Republiki Korei
- Huvis Corporation, Seul
- Saehan Industries Inc., Seul
- Sung Lim Co.
Ltd., Kumi-si
f) Producenci eksportujący z Tajwanu
- Nan Ya Plastics Corporation, Taipei
- Far Eastern Textile Ltd., Taipei
g) Importerzy powiązani
- Sabic Global Ltd., Holandia
h) Importer przywożący przedmiotowy produkt z Korei
- Saehan Industries Deutschland (Eschborn, Niemcy)
i) Importerzy niepowiązani
- S.I.M.P. SpA, Włochy
- Highams Group Ltd., Zjednoczone Królestwo
- Tob Herman Industries, N.V., Belgia
- Marubeni Europe plc Hamburg Branch, Niemcy
(18) Z uwagi na potrzebę ustalenia wartości normalnej dla producentów eksportujących z ChRL, którym może nie zostać przyznany status MET, w lokalu poniższej firmy złożono wizytę kontrolną w celu ustalenia wartości normalnej na podstawie danych z kraju analogicznego, USA:
- Wellman Inc., Stany Zjednoczone Ameryki
5.
OKRES DOCHODZENIA
(19) Dochodzenie dotyczące dumpingu i szkody obejmowało okres od 1 stycznia 2003 r. do 31 grudnia 2003 r. ("okres dochodzenia" lub "OD").
Badanie trendów w kontekście analizy szkody trwało od 1 stycznia 2000 r. aż do zakończenia OD ("rozważanego okresu").
6.
UJAWNIENIE INFORMACJI
(20) Wszystkie strony poinformowano o podstawowych faktach i ustaleniach, na podstawie których zamierzano zarekomendować
i) nałożenie ostatecznego cła antydumpingowego na przywóz WPO pochodzących z ChRL i Arabii Saudyjskiej
ii) zakończenie dochodzenia w stosunku do przywozu WPO pochodzących z Tajwanu
iii) zmianę rozporządzenia (WE) nr 2852/2000 nakładającego ostateczne cła na przywóz WPO pochodzących, między innymi, z Republiki Korei
Zgodnie z postanowieniami rozporządzenia podstawowego, stronom przyznano okres, w jakim mogły wnieść oświadczenia po ujawnieniu tych informacji.
(21) Pod uwagę wzięto komentarze ustne i pisemne przedłożone przez strony a, gdzie stosowne, ostateczne ustalenia odpowiednio zmodyfikowano.
B. ROZPATRYWANY PRODUKT I PRODUKT PODOBNY
1.
ROZPATRYWANY PRODUKT
(22) Definicja przedmiotowego produktu odpowiada definicji użytej w powyższych dochodzeniach opisanych w motywie (1) oraz (2).
(23) Rozpatrywanym produktem są syntetyczne włókna odcinkowe z poliestru, niezgrzeblone, nieczesane, ani w inny sposób nieprzerobione do przędzenia, które obecnie są klasyfikowane w ramach kodu CN 55032000.
Zazwyczaj określa się je jako poliestrowe włókna odcinkowe.
(24) Produkt służy jako podstawowy surowiec w różnych stadiach procesu produkcyjnego wyrobów włókienniczych.
Konsumpcja WPO we Wspólnocie polega albo na przędzeniu, tzn. wytwarzaniu włókien do produkcji materiałów włókienniczych, łączonych lub niełączonych z innymi włóknami takimi jak bawełna i wełna, lub włóknin takich jak uzupełnienia (fibryle), np. do wyściełania lub wypychania niektórych produktów tekstylnych, takich jak poduszki, siedzenia samochodowe oraz żakiety lub marynarki.
(25) Produkt sprzedawany jest w różnych rodzajach, które rozróżnia się ze względu na rozmaite cechy takie jak waga, wytrzymałość, połysk oraz traktowanie silikonem lub na podstawie klasyfikacji na rodziny produktów takie jak włókna zwyczajne, puste w środku, dwuczęściowe oraz włókna specjalne takie jak włókna barwione, gatunkowe i trzypłatkowe.
Z punktu widzenia produkcji, można rozróżnić WPO pierwotne, produkowane z surowców pierwotnych i WPO regenerowane, produkowane z poliestru poddanego recyklingowi.
Jakość może być poniżej standardu lub pierwszego gatunku.
(26) Dochodzenie wykazało, że wszystkie rodzaje przedmiotowego produktu zdefiniowane w motywie (23), pomimo różnic w wielu czynnikach określonych w poprzednim akapicie, posiadają te same podstawowe cechy fizyczne i chemiczne i używa ich się w tym samym celu.
W związku z tym i dla celów obecnego postępowania antydumpingowego, wszystkie typy przedmiotowego produktu uważa się za jeden produkt.
2.
PRODUKT PODOBNY
(27) Uznano, że WPO przywożone z przedmiotowych krajów eksportujących i sprzedawane na rynku wewnętrznym w tych krajach, produkt wytwarzany i sprzedawany na rynku wewnętrznym kraju analogicznego (USA) jak i ten wytwarzany i sprzedawany we Wspólnocie przez przemysł wspólnotowy, posiadają te same podstawowe cechy fizyczne i chemiczne i to samo zastosowanie.
W związku z tym, w znaczeniu art. 1 ust. 4 rozporządzenia podstawowego, produkty te uznaje się za podobne.
C. DUMPING
1.
OGÓLNA METODOLOGIA
(28) Ogólna metodologia określona poniżej użyta została w stosunku do wszystkich producentów eksportujących z Republiki Korei, Tajwanu, Arabii Saudyjskiej oraz, w miarę możliwości, z ChRL.
Dlatego poniższe ustalenia dotyczące dumpingu dla tych rozważanych krajów opisują problemy specyficzne dla każdego kraju eksportującego.
2.
WARTOŚĆ NORMALNA
(29) Zgodnie z art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, w pierwszej kolejności zbadano, czy sprzedaż na rynku wewnętrznym WPO dla każdego współpracującego producenta eksportującego była reprezentatywna, tzn. czy całkowita wielkość takiej sprzedaży stanowiła przynajmniej 5 % całkowitej wielkości sprzedaży eksportowej producenta do Wspólnoty.
(30) Komisja w dalszej kolejności określiła te typy WPO sprzedawane na rynku wewnętrznym, które były identyczne lub bezpośrednio porównywalne z typami sprzedawanymi na eksport do Wspólnoty.
Odnośnie badania na podstawie typu produktu i zgodnie ze wskazówkami motywu (27), Komisja uznała za bezpośrednio porównywalne te typy produktów sprzedawane na rynku wewnętrznym i wywożone, które miały podobne pochodzenie, denier, skład, przekrój, połysk, kolor, traktowanie silikonem, jakość i zastosowanie.
(31) W przypadku każdego typu sprzedawanego przez producentów eksportujących na swoich rynkach wewnętrznych, który uznano, że jest bezpośrednio porównywalny z typem WPO sprzedawanym na eksport do Wspólnoty, ustalono, czy dla celów art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego sprzedaż wewnętrzna jest wystarczająco reprezentatywna.
Uznano, że sprzedaż wewnętrzna danego typu WPO jest wystarczająco reprezentatywna, jeśli całkowita wielkość sprzedaży wewnętrznej tego typu w OD wynosiła 5 % lub więcej całkowitej wielkości sprzedaży porównywalnego typu WPO eksportowanych do Wspólnoty.
(32) Komisja następnie zbadała, czy sprzedaż krajową WPO, sprzedawanych w kraju w reprezentatywnych ilościach, można uznać jako prowadzoną w ramach normalnych warunków handlowych zgodnie z art. 2 ust. 4 rozporządzenia podstawowego, ustalając stosunek sprzedaży przynoszącej zysk dla niezależnych klientów danego typu WPO.
W przypadkach, gdy wielkość sprzedaży danego typu WPO sprzedawanych po cenie sprzedaży netto równej lub wyższej od obliczonego kosztu produkcji wynosiła 80 % całkowitej wielkości sprzedaży tego typu i gdy średnia cena ważona tego typu była równa kosztowi produkcji, wartość normalna ustalana była na podstawie rzeczywistej ceny krajowej, obliczanej jako średnia ważona cen całkowitej sprzedaży krajowej tego typu włókna wytworzonego w trakcie OD, bez względu na zyskowność takiej sprzedaży.
W przypadku, gdy opłacalna sprzedaż WPO wynosiła 80 % lub mniej całkowitej wielkości sprzedaży dla danego typu lub gdy średnia cena ważona tego typu była niższa od kosztu produkcji, wartość normalną ustalano na podstawie faktycznej ceny krajowej, obliczanej jako średnia ważona sprzedaży opłacalnej wyłącznie tego typu, pod warunkiem, że stanowiła ona 10 % lub więcej całkowitej wielkości sprzedaży tego typu.
(33) W przypadku, gdy wielkość opłacalnej sprzedaży któregokolwiek z typów produktu wynosiła mniej niż 10 % całkowitej wielkości sprzedaży, uważano, że ten konkretny typ był sprzedawany po cenie krajowej w ilościach zbyt małych, by stanowiło to właściwą podstawę do ustalenia wartości normalnej.
Jeśli dla ustalenia wartości normalnej nie można było użyć cen krajowych danego typu produktu sprzedawanego przez producenta eksportującego, należało zastosować inną metodę.
(34) Zbadano, czy na podstawie cen krajowych innych producentów można ustalić wartość normalną zgodnie z art. 2 ust. 1 rozporządzenia podstawowego. W związku z tym, że nie była dostępna żadna wiarygodna cena krajowa innych producentów, użyto wartości normalnej konstruowanej, zgodnie z art. 2 ust. 3 rozporządzenia podstawowego.
(35) Zgodnie z art. 2 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, wartość normalna została skonstruowana w oparciu o koszty własne produkcji każdego producenta eksportującego z dodaniem do tego rozsądnej kwoty kosztów sprzedaży, ogólnych i administracyjnych, a także zysku.
(36) W związku z tym Komisja zbadała, czy poniesione koszty sprzedaży, ogólne i administracyjne i zysk uzyskany przez każdego z przedmiotowych producentów eksportujących na rynku krajowym były to dane rzetelne.
(37) Faktyczne koszty sprzedaży, ogólne i administracyjne uznano za rzetelne, gdy wielkość sprzedaży krajowej rozważanego przedsiębiorstwa można było zgodnie z definicją art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego uznać za reprezentatywną.
Marżę zysku krajowego ustalono na podstawie sprzedaży krajowej uzyskanej w normalnych warunkach handlu.
(38) We wszystkich przypadkach, w których warunki te nie były spełnione, Komisja zbadała, czy zgodnie z art. 2 ust. 6 lit. a) rozporządzenia podstawowego, można było użyć danych innych eksporterów lub producentów na rynku krajowym kraju pochodzenia. Jeśli rzetelne dane dostępne były wyłącznie dla jednego producenta eksportującego, nie można było ustalić średniej wyznaczonej w art. 2 ust. 6 lit. a) rozporządzenia podstawowego i badano, czy spełnione były warunki art. 2 ust. 6 lit. b), tzn. czy użyto danych dotyczących produkcji i sprzedaży tej samej kategorii ogólnej produktów dla danego eksportera lub producenta. Jeśli dane takie były niedostępne lub gdy producent eksportujący ich nie dostarczył, koszty sprzedaży, ogólne i administracyjne i zysk ustalano na podstawie art. 2 ust. 6 lit. c) rozporządzenia podstawowego, tzn. na podstawie każdej rozsądnej metody.
3.
CENA EKSPORTOWA
(39) We wszystkich przypadkach, w których przedmiotowy produkt był eksportowany do niezależnych klientów we Wspólnocie, cena eksportowa była ustalana zgodnie z art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego, to znaczy na podstawie cen eksportowych faktycznie zapłaconych lub podlegających zapłacie.
(40) Jeśli sprzedaż eksportowa była realizowana poprzez importera powiązanego i nie można było jej uznać za wiarygodną, cena eksportowa była konstruowana, zgodnie z art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego, na podstawie ceny, po której po raz pierwszy odsprzedawano przywożone produkty niezależnemu kupującemu, odpowiednio skorygowanej o wszystkie koszty poniesione na etapie pomiędzy przywozem a odsprzedażą, jak i o rozsądną marżę na koszty sprzedaży, ogólne i administracyjne i zysk.
W tym względzie, użyto własnych kosztów sprzedaży, ogólnych i administracyjnych importera powiązanego.
Praktyką służb Komisji jest ustalanie marży zysku na podstawie informacji udostępnianych przez współpracujących z nią importerów niepowiązanych.
(41) Należy zauważyć, że dochodzenie ujawniło, że jeden niepowiązany importer zajmuje się przedmiotowym produktem w ramach działalności dodatkowej.
W związku z tym, nie uwzględniono marży zysku tego importera.
4.
PORÓWNANIE
(42) Wartość normalną i ceny eksportowe porównano z porównywalnymi typami na zasadach loco fabryka.
Aby dokonać rzetelnego porównania wartości normalnej z ceną eksportową, należycie uwzględniono korekty różnic wpływających na ceny i porównywalność cen, zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego.
Stosownych korekt dokonano we wszystkich przypadkach, gdzie okazało się to właściwe, racjonalne i wsparte zweryfikowanymi dowodami.
5.
MARGINES DUMPINGU DLA BADANYCH PRZEDSIĘBIORSTW
(43) Zgodnie z art. 2 ust. 11 rozporządzenia podstawowego oraz za wyjątkiem przypadków opisanych w motywie (45), marża dumpingu każdego producenta eksportującego ustalona została na podstawie porównania średniej ważonej wartości normalnej oraz średniej ważonej ceny eksportowej dla jednego typu produktu.
(44) W jednym przypadku należało sprawdzić, czy możliwa byłaby metoda transakcji do transakcji, ponieważ metoda średnich cen nie odzwierciedlała w pełnym stopniu zastosowanego dumpingu (patrz motywy 133–135).
Niemożliwe okazało się porównanie transakcji do transakcji, ze względu na fakt, że liczba transakcji krajowych i eksportowych znacznie się różniła.
Poza tym, nie znaleziono transakcji krajowych, które byłyby zawierane w tym samym czasie, co transakcje eksportowe.
(45) W przypadkach, gdy struktura cen eksportowych w okresach czasów znacznie się różniła, a metoda opisana w motywie (43) nie odzwierciedlała pełnego zakresu dumpingu, jaki miał miejsce, średnia ważona wartość normalna porównywana była z cenami wszystkich poszczególnych transakcji eksportowych, zgodnie z art. 2 ust. 11 rozporządzenia podstawowego.
(46) W przypadku tych producentów eksportujących, których uznano za przedsiębiorstwa powiązane, średnią marżę dumpingu obliczano zgodnie ze standardową praktyką Komisji dla powiązanych producentów eksportujących.
6.
POZOSTAŁY MARGINES DUMPINGU
(47) W przypadku przedsiębiorstw, które nie współpracowały, "pozostały" margines dumpingu ustalano zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego, na podstawie dostępnych faktów.
(48) Dla określenia pozostałego marginesu dumpingu, najpierw ustalano poziom współpracy.
Poziom współpracy uznawano za wysoki, jeśli wielkość wywozu dokonywanego przez współpracujących producentów eksportujących był bliski temu ujawnianemu przez Eurostat dla przedmiotowego kraju i nie było podstaw, aby wierzyć, że któryś producent eksportujący powstrzymał się od współpracy.
W tym przypadku postanawiano wyznaczyć pozostały margines dumpingu na poziomie przedsiębiorstwa współpracującego o najwyższym marginesie dumpingu, tak aby zapewnić skuteczność dowolnego środka.
(49) Jeśli poziom współpracy był niski, pozostały margines dumpingu określany był na podstawie najwyższego dumpingowego i reprezentatywnego modelu dla innego producenta współpracującego.
Podejście takie uznano również za konieczne tak, aby nie przyznawać premii za brak współpracy i mając na względzie to, że nic nie wskazywało na to, że strona odmawiająca współpracy stosowała dumping na niższym poziomie.
7.
CHIŃSKA REPUBLIKA LUDOWA
7.1.
Status traktowania według zasad gospodarki rynkowej (MET)
(50) W dochodzeniach antydumpingowych dotyczących przywozu z ChRL, wartość normalna zostaje określana zgodnie z art. 2 ust. 1–6 rozporządzenia podstawowego dla tych producentów, którzy jak uznano, spełniają kryteria wyznaczone w art. 2 ust. 7 lit. c).
(51) Celem podsumowania i łatwiejszego posługiwania się informacjami, kryteria art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego, których spełnienie musiały wykazać przedsiębiorstwa wnioskodawcy, opisane są poniżej w formie podsumowania:
1) decyzje i koszty handlowe podejmowane są i ponoszone w reakcji na warunki rynkowe i bez znaczącego wpływu państwa;
2) dokumentacja rachunkowa jest badana w sposób niezależny zgodnie z międzynarodowymi standardami rachunkowości stosowanymi we wszystkich przypadkach;
3) brak znacznych zniekształceń, które wywodzą się z poprzedniego systemu gospodarki nierynkowej;
4) prawo upadłościowe i prawo własności zapewniają pewność i stabilność prawną;
5) wymiana walut odbywa się po rynkowych kursach wymiany.
(52) Pięciu producentów eksportujących z ChRL wnioskowało o MET zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. b) rozporządzenia podstawowego i odpowiedziało na formularz wniosku o MET dla producentów eksportujących.
W przypadku tych przedsiębiorstw, Komisja na terenie ich lokali poszukiwała i kontrolowała wszystkie informacje przedłożone we wnioskach MET i takie, które uznała za potrzebne.
(53) Dochodzenie wykazało, że tylko jedno z pięciu przedsiębiorstw spełniało wszystkie potrzebne kryteria, w wyniku czego uzyskało status MET.
Producentem eksportującym w ChRL, który uzyskał status MET jest:
- Far Eastern Industries (Shanghai) Ltd.
(54) Pozostałe cztery wnioski odrzucono.
W poniższej tabeli podsumowano ustalenia dotyczące tych czterech przedsiębiorstw, którym na podstawie każdego z pięciu kryteriów wyznaczonych w art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego nie przyznano statusu MET.
Źródło: Zweryfikowane odpowiedzi z kwestionariusza współpracujących chińskich eksporterów
Przedsiębiorstwo _BAR_ Kryteria _BAR_
art. 2 ust. 7 lit. c) akapit 1 _BAR_ art. 2 ust. 7 lit. c) akapit 2 _BAR_ art. 2 ust. 7 lit. c) akapit 3 _BAR_ art. 2 ust. 7 lit. c) akapit 4 _BAR_ art. 2 ust. 7 lit. c) akapit 5 _BAR_
1 _BAR_ Nie spełnia _BAR_ Nie spełnia _BAR_ Nie spełnia _BAR_ Spełnia _BAR_ Spełnia _BAR_
2 _BAR_ Spełnia _BAR_ Nie spełnia _BAR_ Nie spełnia _BAR_ Spełnia _BAR_ Spełnia _BAR_
3 _BAR_ Nie spełnia _BAR_ Nie spełnia _BAR_ Nie spełnia _BAR_ Spełnia _BAR_ Spełnia _BAR_
4 _BAR_ Nie spełnia _BAR_ Nie spełnia _BAR_ Nie spełnia _BAR_ Spełnia _BAR_ Spełnia _BAR_
(55) Zainteresowanym przedsiębiorstwom dano okazję skomentowania powyższych ustaleń.
Wszystkie cztery przedsiębiorstwa, którym nie przyznano statusu MET, nie zgodziły się z poczynionymi ustaleniami i oświadczyły, że powinny uzyskać taki status.
(56) Jeśli chodzi o pierwsze kryterium, tzn. mówiące o tym, że decyzje handlowe są podejmowane w reakcji na sygnały pochodzące z rynku, bez znaczącego zniekształcenia ze strony państwa i o tym, że koszty stanowią odzwierciedlenie wartości rynkowych, jedno przedsiębiorstwo zgłosiło sprzeciw odnośnie wniosku Komisji, że otrzymało dotację ze strony państwa i że w związku z tym koszty nie w pełni odzwierciedlały wartości rynkowe.
W tym przypadku, udziałowiec, który był współwłaścicielem, gdy przedsiębiorstwo było zakładane wniósł majątek, a sprzedając swe udziały nie uzyskał wynagrodzenia za zwiększoną wartość przedsiębiorstwa.
W trakcie kontroli na miejscu zebrano dowody potwierdzające, że udziałowiec państwowy nie uzyskał wynagrodzenia za podwyższenie tej wartości.
Wskutek takiej korzyści finansowej, przedsiębiorstwo nie musiało zapłacić wartości rynkowej za majątek konieczny do produkcji przedmiotowego produktu.
W wyniku tego, uznano, że decyzje dotyczące kosztów i nakładów produkcyjnych nie były podejmowane w reakcji na sygnały pochodzące z rynku.
(57) Poza tym, przedsiębiorstwo to usiłowało ukryć ewentualne zniekształcenie państwa.
W trakcie przeglądu tłumaczenia chińskiej wersji pozwolenia na handel przedsiębiorstwa, stwierdzono, że dokonano rażącego pominięcia informacji dotyczących zakresu działalności jej udziałowca, w szczególności odnośnie zarządu i eksploatacji majątku będącego własnością miasta.
W związku z tym, musiano uznać, że producent eksportujący nie dostarczył wystarczających informacji dla poparcia tezy, że działa w warunkach gospodarki rynkowej.
Żaden z argumentów, jakie wniosło to przedsiębiorstwo na dalszym etapie w wyniku ujawnienia takich faktów, nie spowodowało zmiany poczynionych wniosków i wniosek musiano odrzucić.
(58) Jeśli chodzi o drugie kryterium, tzn. że firmy posiadają jeden i jednoznaczny komplet dokumentów rachunkowych, które są badane w sposób niezależny, zgodnie z międzynarodowymi standardami rachunkowości, cztery przedsiębiorstwa uznały, że spełniają to kryterium, ponieważ ich dokumentacja rachunkowa poddawana jest niezależnemu badaniu.
Jednak w trakcie kontroli na miejscu stwierdzono, że sprawozdania biegłych rewidentów trzech przedsiębiorstw nie poruszały kilku istotnych kwestii (włączając w to nieprzestrzeganie podstawowych, międzynarodowych zasad rachunkowości) lub też nie wyjaśniają zmian w polityce rachunkowej rozważanego przedsiębiorstwa.
W przypadku kolejnej firmy uznano, że nie wykazuje ona w swych sprawozdaniach finansowych zaleceń, jakie wydaje jej rewident.
W związku z tym musiano uznać, że dokumentacja rachunkowa wszystkich czterech zainteresowanych przedsiębiorstw nie była badana zgodnie z międzynarodowymi standardami rachunkowości, w ramach wymogów art. 2 ust. 7 lit. c) akapit drugi rozporządzenia podstawowego i wnioski takie zostały odrzucone.
(59) W kwestii kryterium trzeciego, trzy przedsiębiorstwa oświadczyły, że – inaczej jak to ustaliła Komisja – nie istniały znaczące zniekształcenia pochodzące z poprzedniego systemu gospodarki nierynkowej.
W jednym przypadku wniosek musiano odrzucić, ponieważ uznano, że to przedsiębiorstwo zainteresowane otrzymało nieoprocentowaną pożyczkę od rządu i kilka innych subsydiów.
Oznacza to, że istnieją znaczące zniekształcenia pochodzące z poprzedniego systemu gospodarki nierynkowej mające wpływ na koszty produkcji.
Jeśli chodzi o drugie przedsiębiorstwo, nie dało się zestawić kwot należności i tych faktycznie zapłaconych z tytułu prawa użytkowania gruntu przez przedsiębiorstwo.
Poza tym, dotyczy to również drugiego kryterium, tzn. wartości niematerialne i prawne tego przedsiębiorstwa nie zostały zamortyzowane zgodnie ze standardami rachunkowości.
Trzecie przedsiębiorstwo utrzymywało, że fakt, że nie może dostarczyć żadnego dowodu na wpłatę kapitału zgodnie z zapisami statutu spółki, nie miało związku ze znaczącym zniekształceniem wywodzącym się z poprzedniego systemu gospodarki nierynkowej, ponieważ udziały, o których mowa, są prywatne.
Mimo to, dochodzenie wykazało, że nie były egzekwowane zasady dotyczące wkładów kapitałowych przedsiębiorstwa.
W związku z tym, uznano, że to przedsiębiorstwo było pod wpływem znaczącego zniekształcenia pochodzącego z poprzedniego systemu gospodarki nierynkowej, a jego koszty, w szczególności związane z amortyzacją majątku, zostały znacząco zniekształcone.
Następnie uznano, że zainteresowane przedsiębiorstwa nie spełniają kryteriów określonych w art. 2 ust. 7 lit. c) akapit trzeci rozporządzenia podstawowego i dlatego ich wnioski musiano odrzucić.
(60) Jedno przedsiębiorstwo stwierdziło, że Komisja dokonała ustaleń w kwestii jego wniosku o status MET po trzymiesięcznym okresie ustalonym w ramach art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego, w związku z czym, ustalenie takie było nieważne.
(61) W związku z tym zwraca się uwagę na to, że Komisja parokrotnie przedłużyła ostateczny termin dla zainteresowanych chińskich producentów eksportujących, również dla powyższego przedsiębiorstwa, które miało znaczne trudności z wypełnieniem formularzy wniosku MET w terminie wyznaczonym w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania.
(62) Zwraca się również uwagę na to, że większość otrzymanych wniosków MET było wypełnionych w sposób wadliwy i istniała potrzeba uzyskania znacznej ilości wyjaśnień i informacji dodatkowych, co opóźniło dochodzenie.
W końcu, złożony charakter wielu aspektów takich jak struktura przedsiębiorstw i kanały sprzedaży jak i poważne problemy stwierdzone w trakcie kontroli na miejscu odnośnie dokumentacji rachunkowej przedsiębiorstwa, wydłużyły analizę i nie można było poczynić ustaleń dotyczących otrzymanych wniosków MET w ciągu trzech miesięcy od wszczęcia postępowania.
(63) W związku z tym, zwraca się uwagę na to, że niedotrzymanie tego terminu nie pociąga za sobą żadnych wyraźnych skutków prawnych, ponieważ wszystkie przedsiębiorstwa miały taką samą okazję do złożenia komentarza.
Poza tym, zwraca się uwaga na to, że powyższe przedsiębiorstwo nie informowało o żadnych negatywnych skutkach spowodowanych dłuższym okresem potrzebnym na ustalenie statusu MET.
W rzeczywistości, żadna z zainteresowanych stron nie oświadczyła, że doznała związanego z tym uszczerbku.
(64) Mając na uwadze powyższe fakty, stwierdza się, że nawet po upływie trzech miesięcy nadal można dokonać ważnych ustaleń dotyczących MET, w związku z czym wniosek zainteresowanego przedsiębiorstwa odrzucono.
(65) Skonsultowano się z Komitetem Doradczym, a stronom bezpośrednio zainteresowanym udzielono właściwych informacji.
Przemysł Wspólnoty miał możliwość wniesienia komentarza, jednak nie otrzymano żadnych komentarzy dotyczących ustaleń związanych z przyznaniem statusu MET.
7.2.
Traktowanie indywidualne (IT)
(66) Zgodnie art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego, cło ogólnokrajowe ustala się dla krajów określonych w art. 2 ust. 7 rozporządzenia podstawowego, za wyjątkiem tych przypadków, gdy przedsiębiorstwa są w stanie wykazać, że zgodnie z art. 9 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, (a) mają swobodę w wywożeniu za granicę kapitału i zysków; (b) ich ceny eksportowe i ilości, jak i warunki sprzedaży są określane w sposób swobodny; (c) większość udziałów należy do osób fizycznych; (d) waluty wymieniane są po kursie rynkowym, oraz (e) jeśli eksporterom przyznana zostanie różna stawka celna, wpływ państwa nie jest tak wielki, aby pozwalał na ominięcie środków.
(67) Pięciu producentów eksportujących, jak i tych wnioskujących o MET, poprosiło o przyznanie statusu traktowania indywidualnego w przypadku nie uzyskania statusu MET.
Jak określono powyżej, przedsiębiorstwa te muszą wykazać, że spełniają kryteria wyznaczone w art. 9 ust. 5 rozporządzenia podstawowego.
Zgodnie z opisem znajdującym się w motywie (57), jedno przedsiębiorstwo przedstawiło mylne informacje dotyczące zakresu działalności jednego z udziałowców dla ukrycia ewentualnego zniekształcenia ze strony państwa.
Dlatego nie mogło ono wykazać, że posiada pełną swobodę w ustalaniu cen i ilości eksportowych oraz warunków sprzedaży.
Poza tym, nie było w stanie wykazać, czy wpływ państwa nie polegał na ominięciu środków, jeśli temu eksporterowi przyznano by indywidualną stawkę celną.
W związku z tym, że przedsiębiorstwo to nie spełniło żadnego z wymagań wyznaczonych w art. 9 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, postanowiono nie przyznawać mu statusu traktowania indywidualnego.
(68) Jedno z trzech przedsiębiorstw, którym nie przyznano statusu MET, było częściowo własnością przedsiębiorstwa zagranicznego i miało swobodę wywożenia swoich zysków za granicę.
Pozostałe dwa przedsiębiorstwa stanowią własność obywateli Chin znajdujących się w ChRL, w związku z czym nie podlegały temu kryterium.
Na podstawie zweryfikowanych informacji dostarczonych przez te trzy przedsiębiorstwa, uznano, że państwo nie miało wpływu na kształtowanie przez nie cen i ilości eksportowych i warunków sprzedaży.
Uznano, że wpływ państwa w tych przedsiębiorstwach nie jest na tyle duży, aby pozwolić na ominięcie środków, ponieważ większość udziałów w tych przedsiębiorstwach należy do przedsiębiorstw, które są faktycznie prywatne.
Jako że konkurują one ze sobą zarówno na rynku krajowym i rynku eksportowym, każde przedsiębiorstwo użyje raczej własnej marży niż pozwoli na ominięcie środków.
Jak już wspomniano w motywie (54), wszystkie przedsiębiorstwa spełniają piąte kryterium wyznaczone w art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego mówiące o tym, że cała wymiana walut odbywa się po kursach rynkowych.
Dlatego uznano, że te trzy przedsiębiorstwa spośród tych, którym nie przyznano statusu MET, spełniają wymogi indywidualnego traktowania określone w art. 9 ust. 5 rozporządzenia podstawowego.
(69) W związku z tym uznano, że status traktowania indywidualnego należy przyznać następującym trzem producentom eksportującym z ChRL:
- AnShun Pettechs Group, wraz z następującymi eksporterami powiązanymi:
- Hangzhou AnShun Pettechs Fibre Industry Co.
Ltd.
- Deqing AnShun Pettechs Fibre Industry Co.
Ltd.
- Kunshan AnShun Pettechs Fibre Industry Co.
Ltd.
- Cixi Jiangnan Chemical Fiber Co.
Ltd.
- Jiangyin Changlong Chemical Fibre Co.
Ltd.
7.3.
Wartość normalna
7.3.1.
Określenie wartości normalnej dla współpracujących producentów eksportujących, którym przyznano status MET
(70) Chińscy producenci eksportujący, którym przyznano MET, zostali poproszeni o przedłożenie pełnych odpowiedzi w kwestionariuszu wraz z informacjami na temat sprzedaży krajowej i kosztów produkcji przedmiotowego produktu.
Odpowiedź zweryfikowana została na terenie lokalu przedmiotowego przedsiębiorstwa.
(71) Jeśli chodzi o określenie wartości normalnej, Komisja postępowała zgodnie z tą samą metodologią, co opisana w motywach (29) do (38).
7.3.2.
1 Określenie wartości normalnej dla wszystkich producentów eksportujących, którym nie przyznano statusu MET
i) Kraj analogiczny
(72) Zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego, na podstawie cen lub wartości konstruowanej w kraju trzecim o gospodarce rynkowej ("kraj analogiczny") należy ustalić wartość normalną dla producentów eksportujących, którym nie przyznano traktowania według zasad gospodarki rynkowej.
(73) W zawiadomieniu o wszczęciu postępowania, w celu ustalenia wartości normalnej dla ChRL, jako odpowiedni kraj z gospodarką rynkową określono USA i poproszono zainteresowane strony o złożenie swoich komentarzy w tej kwestii.
Trzech producentów eksportujących w wyznaczonym terminie sprzeciwiło się temu wyborowi, a jeden zaproponował wybranie kraju eksportującego o najniższej wartości normalnej zaangażowanego w aktualnie prowadzone postępowanie.
Stwierdzono, że poziom rozwoju gospodarczego USA różni się od poziomu ChRL i że koszty, wraz z cenami surowców, są w USA stosunkowo wyższe.
(74) Dla ustalenia tego, czy przewidywany wybór USA jako kraju analogicznego był właściwy, Komisja najpierw poprosiła znanych producentów WPO o informacje dotyczące warunków sprzedaży i warunków rynkowych w innych krajach o gospodarce rynkowej, tzn. w USA, Indiach, Indonezji i Tajlandii.
Odpowiedzi na wnioskowane informacje udzielił jeden producent z USA, producent z Indii i dwóch producentów z Indonezji.
Zbadano również, czy Tajwan lub Republikę Korei, które są przedmiotem równoległego przeglądu tymczasowego, o którym mowa w motywie (5), dotyczącego tego samego produktu, można uznać za właściwy kraj analogiczny.
(75) Jeśli chodzi o Tajwan, informacje dostępne z równoległego dochodzenia w sprawie przeglądu tymczasowego wykazały, że na rynku krajowym sprzedawano tylko WPO pierwotne, natomiast chińscy eksporterzy, którym nie przyznano statusu MET, sprzedawali wyłącznie WPO regenerowane, co wymagałoby znacznych korekt przy porównaniu wartości normalnej z ceną eksportową.
Jeśli chodzi o Koreę, uznano, że producenci eksportujący prowadzili wywóz do Wspólnoty po cenach dumpingowych (patrz motywy (112) do (137)), co wskazywało na wysokie prawdopodobieństwo zniekształcenia rynku krajowego w tym kraju.
Poza tym, większość sprzedaży na rynku koreańskim stanowiły WPO pierwotne i tylko jedno przedsiębiorstwo (spośród trzech) produkowało WPO regenerowane.
W przeciwieństwie do tych krajów, w USA sprzedawano w znacznych ilościach zarówno WPO pierwotne jak i regenerowane.
Uznano więc, że brak jest wyraźnych powodów ku temu, aby Koreę lub Tajwan uznać za kraj odpowiedniejszy od USA jako kraj analogiczny.
Pozostałe potencjalne kraje analogiczne podlegają cłom antydumpingowym i/lub środkom wyrównawczym, co może wskazywać na występowanie zniekształceń na ich rynku krajowym tego produktu.
(76) Analiza wszystkich informacji dostępnych Komisji wykazała, że USA posiadają duży i bardzo konkurencyjny rynek na przedmiotowy produkt, na którym istnieje ponad dziesięciu producentów i znaczny import z państw trzecich.
Choć na przywóz przedmiotowego produktu z Republiki Korei i Tajwanu nałożone były cła antydumpingowe, z krajów tych wciąż przywożono znaczne ilości WPO.
(77) Zgodnie z motywem (27), produkt wytwarzany i sprzedawany na rynku USA był produktem podobnym do produktu eksportowanego z Chin do Wspólnoty.
Pod tym względem, w porównaniu wzięto pod uwagę tylko te typy produktów, które są wytwarzane w USA przy użyciu tego samego procesu technologicznego, tzn. WPO z odpadów z recyklingu.
(78) W Chinach, główny stosowany surowiec, tzn. odpad z recyklingu, był w głównej mierze pozyskiwany na rynku krajowym, a częściowo przywożony z USA i Europy.
Producent w kraju analogicznym kupował surowce wyłącznie od dostawców krajowych.
Uznano więc, że dostępność surowców w USA była wyższa lub przynajmniej porównywalna niż w ChRL.
(79) Wybór kraju analogicznego na podstawie najniższej wartości normalnej uznano za nieuzasadniony, ponieważ nie opierał się o jednoznaczne kryteria, lecz o wynik ostateczny.
Podobnie fakt, że koszty są rzekomo wyższe w państwie trzecim o gospodarce rynkowej, nie można uznać za powód, aby kraj taki nie uważać za odpowiedni kraj analogiczny.
Jednym z potencjalnych celów wpływu państwa jest utrzymywanie niskiego poziomu kosztów dla wsparcia niektórych gałęzi przemysłu krajowego i zapewnienia im konkurencyjności.
W tych przypadkach, niższe koszty będą po prostu wynikiem takiego właśnie wpływu państwa, a nie wynikiem sił rynkowych.
Zadaniem art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego jest wybór kraju analogicznego po to, aby wartość normalną oprzeć na cenach i kosztach, na które warunki gospodarki nierynkowej nie mają wpływu.
(80) Jeśli chodzi o odmienny poziom rozwoju gospodarczego USA i ChRL, sam w sobie nie jest to czynnik istotny przy wyborze kraju analogicznego.
W istocie, wybór nowoczesnego i efektywnego kosztowo rynku charakteryzującego się wysoką konkurencją powinien być podstawą do uzyskania niższej wartości normalnej niż w przypadku, gdyby kraj analogiczny miał rozwój gospodarczy porównywalny do kraju, w którym panuje gospodarka nierynkowa.
(81) Mając na względzie powyższe, uznano, że USA były najwłaściwszym krajem analogicznym i że w tych okolicznościach, wybór USA, zgodnie z art. 2 ust. 7 rozporządzenia podstawowego, wydawał się rozsądny i uzasadniony.
(82) Komisja następnie przesłała producentowi z USA bardziej szczegółowy kwestionariusz, prosząc o informacje dotyczące krajowych cen sprzedaży i kosztu wytwarzania produktu podobnego.
Odpowiedź producenta skontrolowano na miejscu.
(83) Po upływie terminu składania uwag na temat ujawnienia, dwóch chińskich producentów eksportujących stwierdziło, że USA nie jest odpowiednim krajem analogicznym, ponieważ od lutego 2001 r. trwa postępowanie w sprawie praktyk antykonkurencyjnych oraz ustaleń cenowych na amerykańskim rynku WPO, którym objęte są zarówno firmy współpracujące, jak i osiem innych z USA.
W ramach tego postępowania dwóch oskarżonych przyznało się do winy, a jeden z nich został ukarany grzywną.
Twierdzono, że albo Korea Południowa, albo Tajwan powinny być uznane za kraj analogiczny.
(84) Należy zauważyć, że powyższe postępowanie odnosi się do praktyk, do których doszło na więcej niż rok przed rozpoczęciem okresu dochodzenia i nie istniały żadne informacje, które wskazywałyby, że praktyki te, stosowane przez dwóch uczestników rynku, którzy przyznali się do winy, wpłynęłyby na ceny w czasie OD, które posłużyły za podstawę obliczania normalnej wartości.
Wręcz przeciwnie, podczas porównywania krajowej marży zysku producenta w kraju analogicznym w przypadku porównywalnego produktu z marżą producentów z Korei lub Tajwanu, okazała się ona albo podobna, albo niższa.
Co więcej w wyniku dochodzenia nie przedstawiono zarzutów współpracującemu producentowi z USA (Wellman Inc), o czym poinformowały władze USA we wrześniu 2004 r. stwierdzając, że oskarżenie nie zostanie przedstawione ani firmie, ani jej pracownikom.
Mając na uwadze powyższe fakty wywnioskowano, że informacje dostarczone przez współpracującego producenta z USA i użyte jako podstawa do określenia normalnej wartości nie zostały zniekształcone przez praktyki antykonkurencyjne, do których mogło dojść na rynku USA w przeszłości.
W tych okolicznościach potwierdzony został wybór USA na odpowiedni kraj analogiczny.
Jednakże zauważono, że jeśli w wyniku postępowania zostanie stwierdzone, że w czasie okresu dochodzenia doszło do takich praktyk antykonkurencyjnych, lub że zniekształciły one ustalenia niniejszego postępowania, ustalenia te mogą zostać poddane korekcie.
ii) Określenie wartości normalnej w kraju analogicznym
(85) Zgodnie z art. 2 ust. 7 rozporządzenia podstawowego, wartość normalna dla producentów eksportujących, którym nie przyznano statusu MET, ustalona została na podstawie zweryfikowanych informacji otrzymanych od producenta w kraju analogicznym, tzn. na podstawie wszystkich cen płaconych lub podlegających zapłacie na rynku krajowym USA za porównywalne typy produktów, ponieważ uznano je za wykonane w ramach normalnych warunków handlu i w reprezentatywnych ilościach.
(86) Jeśli chodzi o określenie wartości normalnej, Komisja postępowała według tej samej metodologii, co opisana w motywach (29) do (38).
7.4.
Cena eksportowa
(87) Cała sprzedaż eksportowa producentów eksportujących do Wspólnoty, którym przyznano status MET lub IT, odbywała się bezpośrednio do niezależnych klientów we Wspólnocie.
Z tego powodu, cena eksportowa, zgodnie z art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego, ustalona została na podstawie cen faktycznie zapłaconych lub podlegających zapłacie.
7.5.
Porównanie
(88) Wnioskowane korekty zostały dokonane w odniesieniu do cła zwrotnego, transportu, ubezpieczenia i transportu bliskiego, pakowania i kosztów kredytu, opłat bankowych i odpowiednich i uzasadnionych prowizji.
(89) Niektóre typy produktów wywożone przez chińskich producentów eksportujących, którym przyznano traktowanie indywidualne, w porównaniu z porównywalnymi typami sprzedawanymi w kraju analogicznym posiadały pewne odmienne cechy fizyczne, takie jak połysk, kolor, przekrój lub traktowanie silikonem.
W związku z tym, zgodnie art. 2 ust. 10 lit. a) rozporządzenia podstawowego, poczyniono korektę.
Z braku rzetelniejszych informacji, korekta została określona na podstawie różnicy ceny związanej z takimi określonymi cechami ustalonymi w kraju analogicznym.
(90) W dochodzeniu ujawniono, że sprzedaż w kraju analogicznym była prowadzona wyłącznie dla użytkowników końcowych, natomiast chińscy producenci eksportujący prowadzili sprzedaż również przez inne kanały sprzedaży.
Z powodu braku tych samych kanałów sprzedaży w kraju analogicznym, wprowadzono specjalną korektę, zgodnie z art. 2 ust. 10 lit. d akapit ii) rozporządzenia podstawowego, odejmując od normalnej wartości dla odbiorców końcowych kwotę odpowiadającą 10 % marży zysku brutto.
(91) Na podstawie powyższych danych, wartość normalna została ustalona w granicach 70 % i około 90 % ilości przedmiotowego produktu wywożonego do Wspólnoty przez przedsiębiorstwa, którym przyznano traktowanie indywidualne.
Wartości te uznano za reprezentatywne dla wielkości stosowanego dumpingu.
(92) W stosunku do chińskich producentów eksportujących dokonano również korekty dotyczącej różnic zwrotu podatku VAT.
7.6.
Margines dumpingu
(93) W przypadku przedsiębiorstwa, któremu przyznano traktowanie według zasad gospodarki rynkowej, margines dumpingu został ustalony na podstawie porównania średniej ważonej wartości normalnej przedsiębiorstwa ze średnimi ważonymi cenami eksportowymi dla danego typu produktu, zgodnie z tym, co określono powyżej.
(94) W przypadku trzech przedsiębiorstw, którym przyznano traktowanie indywidualne, średnią ważoną wartość normalną dla typów wywożonych do Wspólnoty ustaloną dla kraju analogicznego porównano ze średnią ważoną ceną eksportową danego typu wywożonego do Wspólnoty, zgodnie z art. 2 ust. 11 rozporządzenia podstawowego.
(95) W przypadku przedsiębiorstwa współpracującego, któremu nie przyznano traktowania według zasad gospodarki rynkowej ani traktowania indywidualnego i w przypadku wszystkich eksporterów niewspółpracujących, ustalony został ogólnokrajowy margines dumpingu. Określono go jako średnia ważona pomiędzy marginesem dumpingu ustalonym dla producenta pochodzącego z kraju, gdzie nie panuje gospodarka rynkowa, któremu nie przyznano statusu traktowania indywidualnego i modelu, w ramach którego dumping był najwyższy i najbardziej reprezentatywny dla jednego współpracującego producenta eksportującego z kraju o gospodarce nierynkowej, tak jak to wyjaśniono w motywie (49) wyżej.
(96) Margines dumpingu, wyrażony jako procent ceny importowej netto franco granica Wspólnoty, przed ocleniem, wynosi:
Przedsiębiorstwo _BAR_ Margines dumpingu _BAR_
Cixi Jiangnan Chemical Fiber Co.
Ltd. _BAR_ 26,3 % _BAR_
Far Eastern Industries (Shanghai) Ltd. _BAR_ 4,9 % _BAR_
Hangzhou AnShun Pettechs Fibre Industry Co.
Ltd. _BAR_ 49,0 % _BAR_
Deqing AnShun Pettechs Fibre Industry Co.
Ltd. _BAR_
Kunshan AnShun Pettechs Fibre Industry Co.
Ltd. _BAR_
Jiangyin Changlong Chemical Fibre Co.
Ltd. _BAR_ 63,2 % _BAR_
Wszystkie pozostałe firmy _BAR_ 85,8 % _BAR_
8.
ARABIA SAUDYJSKA
(97) Odpowiedzi na kwestionariusz udzieliło dwóch producentów eksportujących i pięciu importerów powiązany z jednym z eksporterów.
8.1.
Saudi Basic Industries Corporation ("Sabic")
8.1.1.
WARTOŚĆ NORMALNA
(98) Ten producent eksportujący posiadał reprezentatywną sprzedaż produktu podobnego na rynku krajowym.
Mimo to, sprzedaży takiej nie można było uznać za prowadzoną w normalnych warunkach handlu z powodu ceny.
W wyniku tego i z braku rzetelnych danych od innych producentów w kraju wywożącym, musiała zostać stworzona wartość konstruowana, zgodnie z art. 2 ust. 3 rozporządzenia podstawowego.
(99) Dla skonstruowania wartości normalnej, do własnego średniego kosztu produkcji każdego wywożonego typu w okresie dochodzenia dodano rzeczywiste koszty sprzedaży, ogólne i administracyjne poniesione przez zainteresowanych współpracujących producentów eksportujących przy sprzedaży krajowej produktu podobnego, w ramach normalnych warunków handlu, w okresie dochodzenia.
(100) W związku z brakiem rzetelnych danych dla pozostałych producentów eksportujących z Arabii Saudyjskiej (patrz motywy (104) do (106)) i nieujawnienia przez zainteresowanych producentów eksportujących informacji dotyczących produkcji i sprzedaży tej samej ogólnej kategorii produktów, marżę zysku musiano ustalić przy wykorzystaniu dowolnej racjonalnej metody, zgodnie z art. 2 ust. 6 lit. c) rozporządzenia podstawowego. W tym przypadku za racjonalną uznano marżę zysku wynoszącą 5 %. Brak było informacji, które wskazywałyby na to, że taka marża zysku przekracza zysk, jaki inni eksporterzy lub producenci uzyskują normalnie ze sprzedaży produktów tej samej kategorii ogólnej na rynku krajowym Arabii Saudyjskiej, zgodnie z wymogami art. 2 ust. 6 lit. c) rozporządzenia podstawowego.
8.1.2.
Cena eksportowa
(101) Cała sprzedaż do Wspólnoty odbywała się za pośrednictwem importera powiązanego, który odsprzedawał produkt klientom powiązanym i niepowiązanym.
Z kolei tacy klienci powiązani odsprzedawali przedmiotowy produkt innym klientom niezależnym.
W wyniku tego cenę eksportową skonstruowano zgodnie z art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego.
8.1.3.
Porównanie
(102) Dokonano korekty ze względu na różnicę w transporcie, ubezpieczeniu, pakowaniu i kosztach kredytu.
(103) Ten producent eksportujący wnioskował o dostosowanie wartości normalnej na koszty posprzedażne na rynku krajowym.
Poza tym, że brak było dowodów uzasadniających wnioskowaną kwotę, na podstawie udostępnionych informacji nie można było określić, czy ten czynnik wpływał na porównywalność cen.
W szczególności nie można było wykazać, że klienci krajowi konsekwentnie płacili wskutek tego czynnika różne ceny.
Poza tym, ustalono, że koszty te związane były nie tylko ze sprzedażą produktu podobnego na rynku krajowym, lecz również na innych rynkach, wraz ze sprzedażą przedmiotowego produktu do Wspólnoty.
Na podstawie powyższych ustaleń, musiano odrzucić wniosek o dostosowanie, ponieważ nie spełniał on wymogów art. 2 ust. 10.
8.2.
National Polyester Fibers Factory ("NPF")
(104) Odpowiedzi na kwestionariusz, jakie udzielił ten producent eksportujący, były w znacznej mierze niewystarczające i zawierały sprzeczne informacje.
Choć przedsiębiorstwo poproszono o korektę, uzupełnienie i ujednolicenie swojej odpowiedzi, mimo to nie dostarczyło ono brakujących informacji i nie wprowadziło stosownych korekt.
Poza tym, kontrola na miejscu ujawniła, że NPF nie podał informacji o ponad połowie swojej sprzedaży krajowej WPO w OD.
Dodatkowo, nie można było zestawić całkowitej sprzedaży podanej przez to przedsiębiorstwo, włączając w to sprzedaż eksportową do Wspólnoty, z jej dokumentacją rachunkową.
W związku z tym uznano, że danych na temat sprzedaży dostarczonych w odpowiedzi nie można uważać za rzetelną podstawę dla ustalenia marginesu dumpingu.
(105) W dalszej kolejności, danych dotyczących kosztów produkcji nie można było zestawić z wewnętrzną dokumentacją rachunkową przedsiębiorstwa i nie dostarczono żadnych dowodów na uzasadnienie tego, że dane te są w istocie kompletne i poprawne.
W związku z tym uznano, że przedłożone informacje dotyczące kosztów produkcji produktu podobnego nie były rzetelne i nie można ich użyć jako podstawy do określenia wartości normalnej.
(106) Mając na uwadze powyższe fakty, uznano, że marginesu dumpingu dla tego producenta eksportującego nie można ustalić na podstawie jego własnych danych.
W związku z tym, margines dumpingu określono na podstawie dostępnych faktów, zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego.
W tym względzie i zakładając niewystarczające dostarczone przez NPF dane, nie było podstaw do stwierdzenia, że NPF stosował dumping na innym poziomie niż inni producenci eksportujący w Arabii Saudyjskiej.
Dlatego uznano za stosowne ustalenie marży dumpingowej dla NPF na tym samym poziomie, co w przypadku drugiego producenta eksportującego z Arabii Saudyjskiej.
(107) Przedsiębiorstwo zakwestionowało to podejście, twierdząc, że jego działania były całkowicie przejrzyste, a błędne informacje były niezamierzone i czysto techniczne.
Nie przedłożono jednak dalszych wiarygodnych informacji, które pozwoliłyby Komisji na dokonanie przeglądu wcześniejszych ustaleń.
(108) Inny producent z Arabii Saudyjskiej nie zgodził się z powyższym podejściem, twierdząc, że dawałoby ono dodatkowe punkty za odmowę współpracy.
Stwierdził również, że NPF wywoził inne typy produktów, które nie były porównywalne z typami wywożonymi przez Sabic.
Pod tym względem należy zauważyć, że marża dumpingu dla NPF została ustalona na podstawie najlepszych dostępnych informacji.
Ponieważ większość wywozu omawianego produktu (81 %) z Arabii Saudyjskiej do Wspólnoty została przeprowadzona przez Sabic, z braku innej uzasadnionej metody, zostało to uznane za stosowną podstawę do ustalenia marży dumpingu dla NPF.
Co więcej, jak jest to stwierdzone powyżej, nie istniały żadne powody do wywnioskowania, że NPF stosowała dumping na innym poziomie niż inny eksportujący producent z Arabii Saudyjskiej.
Jeśli chodzi o inne typy produktów wywożone przez oba przedsiębiorstwa zauważono, że wszystkie są objęte definicją omawianego produktu.
W tych okolicznościach podejście Komisji uznaje się za uzasadnione.
8.2.1.
Margines dumpingu
(109) Margines dumpingu ustalono na podstawie porównania średniej ważonej wartości normalnej przedsiębiorstwa z jej średnimi ważonymi cenami eksportu w zależności od typu produktu, co określono powyżej.
Tak, jak to wyjaśniono w motywie (106), margines dumpingu dla drugiego producenta eksportującego w Arabii Saudyjskiej, to znaczy dla NPF, został ustalony na tym samym poziomie, co margines dla producenta współpracującego z Arabii Saudyjskiej (Sabic).
(110) Porównanie wartości normalnej i ceny eksportowej wykazało istnienie dumpingu.
Margines dumpingu, wyrażony jako procent ceny importowej netto franco granica Wspólnoty, przed ocleniem, wynosi:
National Polyester Fibers Factory 31,7 %
Saudi Basic Industries Corporation (Sabic) 31,7 %
(111) W związku z tym, że obydwa powyższe przedsiębiorstwa reprezentowały całą sprzedaż eksportową z Arabii Saudyjskiej do Wspólnoty, zgodnie z wyjaśnieniami w motywie (48), cło zostało również ustalone na poziomie przedsiębiorstwa współpracującego o najwyższym marginesie dumpingu.
W związku z tym, cło pozostałe wyrażono jako procent ceny importowej netto franco granica Wspólnoty, przed ocleniem i wynosi 31,7 %.
9.
REPUBLIKA KOREI
(112) Odpowiedzi na kwestionariusz uzyskano od trzech producentów eksportujących wybranych w próbie.
(113) Jeden producent eksportujący początkowo przedstawił dane dla wszystkich produktów zawierających poliester.
Jednak w związku z tym, że aktualny przegląd dotyczy jedynie włókien odcinkowych z poliestru, niezgrzeblonych, nieczesanych, ani w inny sposób nieprzerobionych do przędzenia, które obecnie są klasyfikowane w ramach kodu CN 55032000 (tzn. z dodatkiem 50 % lub więcej poliestru), wszystkie produkty zdeklarowane przez producenta eksportującego zawierające poniżej 50 % nie zostały wzięte pod uwagę.
9.1.
Wartość normalna
(114) W przypadku trzech producentów eksportujących wybranych w próbie, zgodnie z motywami (29) do (31), sprzedaż produktu podobnego była reprezentatywna. W dużym stopniu, wartość normalna opierała się o ceny płacone lub podlegające zapłacie w normalnych warunkach handlowych przez niezależnych klientów w Republice Korei, zgodnie z art. 2 ust. 1 rozporządzenia podstawowego. Jednak w przypadku tych typów produktu, dla których sprzedaż krajowa była niewystarczająca lub nie była prowadzona w normalnych warunkach handlowych, aby uznać ją za reprezentatywną, wartość normalną trzeba było skonstruować zgodnie z art. 2 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, tak jako to wyjaśniono w motywie (34).
(115) Jeden producent eksportujący z Republiki Korei podał sprzedaż do koreańskich przedsiębiorstw produkcyjnych jako sprzedaż krajową, choć ostatecznie produkt był przeznaczony na eksport.
Ten producent eksportujący dowodził, że sprzedaż ta przeznaczona była do konsumpcji krajowej.
Jednak sprzedaż ta podlegała regulacjom administracyjnym specyficznym dla sprzedaży eksportowej, ponieważ nie podlegała opodatkowaniu dla sprzedaży krajowej, została normalnie zafakturowana w dolarach amerykańskich i opłacona akredytywą, podlegała regulacjom cła zwrotnego i w dokumentacji rachunkowej przedsiębiorstwa była normalnie sklasyfikowana jako sprzedaż na wywóz lokalny.
W tej sytuacji i zgodnie z podejściem przyjętym w dochodzeniu, o którym mowa w motywie (2) ("dochodzenie pierwotne"), w celu obliczenia wartości normalnej dla tego przedsiębiorstwa sprzedaż ta była wyłączona.
(116) Ten sam producent eksportujący w Republice Korei korzystał z krajowego programu pomocy przeznaczonego dla przedsiębiorstw koreańskich znajdujących się w trudnościach finansowych, tak zwanego "programu poprawy".
W ramach tego programu, przedsiębiorstwo miało możliwość przekształcenia swojego zadłużenia na akcje, uzasadniając przy tym znaczną zaksięgowaną kwotę jako dochód i tym samym w znacznym stopniu sztucznie kompensując koszty sprzedaży, ogólne i administracyjne przedsiębiorstwa.
Dlatego uznano, że kwoty tej przy obliczaniu kosztów sprzedaży, ogólnych i administracyjnych nie można uznać jako zwykłego dochodu.
Podane koszty sprzedaży, ogólne i administracyjne, wraz ze sztucznym dochodem, nie odzwierciedlały we właściwy sposób kosztów poniesionych przy produkcji i sprzedaży produktu podobnego.
W związku z tym i zgodnie z art. 2 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, kwoty tej nie uwzględniono przy obliczaniu kosztów sprzedaży, ogólnych i administracyjnych.
(117) Przedsiębiorstwo stwierdziło, że odniosło zyski z odwrócenia należności wątpliwych przy obliczaniu kosztów sprzedaży, ogólnych i administracyjnych.
Ponieważ jednak należności te nie odnoszą się do omawianego produktu i stanowiły korzyści w ramach programu poprawy, nie są zwykłym dochodem branym pod uwagę podczas obliczania kosztów sprzedaży, ogólnych i administracyjnych.
Przedsiębiorstwo twierdziło, że do odwrócenia należności wątpliwych dochodzi każdego roku i z tego powodu nie powinny być wykluczane z obliczania.
Jest to sprzeczne ze sprawozdaniami z kontroli tego przedsiębiorstwa, które pokazują, że do odwrócenia nie doszło w dwóch poprzednich latach budżetowych i że jest ono wyraźnie połączone z programem poprawy.
Z tego względu utrzymane zostaje wyłączenie tego zysku z obliczania kosztów sprzedaży, ogólnych i administracyjnych.
(118) Przedsiębiorstwo twierdzi, że dostosowania kosztów sprzedaży, ogólnych i administracyjnych wynikały z normalnych operacji handlowych i z tego powodu powinny być brane pod uwagę.
Po ujawnieniu przedsiębiorstwo przedłożyło nowe informacje, które wskazywały, że oba zyski wspomniane w poprzednich motywach nie były związane z omawianym produktem.
Co więcej, nowe niepotwierdzone informacje zaprzeczały informacjom zebranym podczas dochodzenia na miejscu i z tego powodu nie mogły zostać zaakceptowane.
Na tej podstawie roszczenia związane z programem poprawy zostają odrzucone.
(119) Ten sam producent eksportujący zadeklarował wysoki dochód z ubezpieczenia w OD z powodu pożaru jednej z linii technologicznych rozważanego produktu, co miało miejsce przed OD.
Przedsiębiorstwo potrąciło ten dochód z kosztów sprzedaży, ogólnych i administracyjnych związanych ze sprzedażą krajową rozważanego produktu.
Z drugiej strony, nie uwzględniło kosztów poniesionych w OD w wyniku tego pożaru.
Koszty sprzedaży, ogólne i administracyjne zostały więc w znacznej mierze zaniżone.
Dochód z ubezpieczenia przeznaczono na instalację nowej linii, która jednak nie wytwarzała już przedmiotowego produktu.
Wskutek tego uznano, że koszty i dochód powstałe w wyniku pożaru powstały lub to poza OD lub nie miały związku z przedmiotowym produktem i dlatego dla obliczenia wartości normalnej nie należy ich uwzględniać przy obliczaniu kosztów sprzedaży, ogólnych i administracyjnych.
(120) Po ujawnieniu przedsiębiorstwo sprzeciwiło się powyższym wnioskom twierdząc, że poniosło koszty związane z utratą udziału w rynku.
Jednakże wniosek ten został poddany dochodzeniu już podczas kontroli na miejscu, podczas której przedsiębiorstwo nie przedstawiło żadnych potwierdzających dowodów, które wykazałyby dochód z ubezpieczenia rzekomo pokrywający straty związane z utratą udziału w rynku.
Z tego powodu wniosek został odrzucony.
9.2.
Cena eksportowa
(121) Jeden producent eksportujący powiadomił, że w trakcie dochodzenia pierwotnego posiadał we Wspólnocie importera powiązanego.
Producent ten oświadczył, że sytuacja uległa zmianie i że importer ze Wspólnoty, nawet jeśli nadał istniał, nie był już z nim powiązany.
Należy zauważyć, że importer ten odpowiadał za znaczną ilość sprzedaży rozważanego produktu do Wspólnoty, jaką prowadził producent eksportujący z Korei.
Kwestia ta została dokładnie zbadana dla ustalenia, czy zastosowanie przepisów określonych w art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego jest w tym przypadku uzasadnione.
(122) Wykonana została analiza cen pobieranych od importera powiązanego przez koreańskiego producenta eksportującego.
Uznano, że ceny te w okresie dochodzenia pobierano przez cały czas na takim samym poziomie, co ceny pobierane od importerów niepowiązanych.
W tych okolicznościach uznano, że ceny pomiędzy stronami powiązanymi były niezależne i rzetelne.
W związku z tym, że ceny eksportowe były rzetelne, nie było potrzeby stosowania przepisów art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego i wyciągania wniosków dotyczących związku między oboma przedsiębiorstwami.
(123) Dlatego w przypadku tego producenta eksportującego, cena eksportowa zastała oparta o ceny płacone lub podlegające zapłacie wszystkim klientom we Wspólnocie.
(124) W przypadku dwóch pozostałych producentów eksportujących, cena eksportowa zastała oparta o ceny płacone lub podlegające zapłacie przez niepowiązanych klientów we Wspólnocie.
9.3.
Porównanie
(125) W celu zapewnienia rzetelnego porównania, dokonano dostosowań na różnice w opłatach importowych i podatkach pośrednich, cłach, transporcie, ubezpieczeniu, transporcie bliskim, załadunku i kosztach pokrewnych, kosztach pakowania, opłatach bankowych, kosztach kredytu i prowizjach, tam gdzie takie występowały i były uzasadnione.
(126) Wszyscy trzej producenci eksportujący wnieśli wniosek o cło zwrotne z tego powodu, że opłaty importowe były pobierane od produktu podobnego, jeśli ten był przeznaczony do konsumpcji w kraju eksportującym, lecz następnie podlegały zwrotowi, gdy produkt został sprzedany na eksport do Wspólnoty.
W każdym przypadku, wnioskowaną kwotę uznano za wyższą niż kwota cła zapłaconego za produkt podobny na rynku krajowym i w związku z tym, dostosowania te zostały odpowiednio skorygowane.
(127) Po ujawnieniu oba przedsiębiorstwa sprzeciwiły się metodzie stosowanej przy korekcie cła zwrotnego, częściowo na podstawie jej różnicy z metodą użytą w dochodzeniu początkowym.
Twierdziły, że zastosowana powinna zostać metoda użyta w ich odpowiedziach na kwestionariusz.
(128) Metoda obliczania użyta przez przedsiębiorstwa, podobna do zastosowanej w dochodzeniu początkowym, nie odzwierciedlała rzeczywistej wysokości należności celnych przywozowych nałożonych na podobne produkty.
Z tego powodu była niezgodna z wymogami art. 2 ust. 10 lit. b) rozporządzenia podstawowego i musiała zostać odrzucona.
Metoda zastosowana w obecnym dochodzeniu spełniała warunki określone w art. 2 ust. 10 lit. b).
Dlatego też została uznana za najodpowiedniejszą i została utrzymana.
(129) Poza tym, wszyscy trzej producenci eksportujący wnieśli wniosek o koszty kredytu na podstawie rzeczywistego okresu kredytu przyjętego przez klientów w ramach systemu płatności "rachunku otwartego", jaki jest stosowany na koreańskim rynku wewnętrznym.
Ustalono, że generalnie w ramach takiego systemu producenci eksportujący faktycznie nie przyznawali określonych okresów kredytowych, a poza tym, okresów kredytowych, z których skorzystano, nie dało się precyzyjnie określić, ponieważ nie można było przyporządkować przychodów konkretnym fakturom.
W tych okolicznościach, nie było możliwości przyznania takich dostosowań.
(130) Po ujawnieniu oba przedsiębiorstwa twierdziły, że używanie systemu rachunku otwartego nie jest samo w sobie powodem do odmowy korekty kosztów kredytu.
Jednakże postępowanie pokazało, że nie poinformowano o stałym związku pomiędzy cenami a warunkami kredytowymi.
Nie zostało pokazane, że przed sprzedażą uzgodniono określone warunki kredytowe i z tego powodu wywarły one wpływ na ceny i porównywalność cen.
Z tego względu wnioski producentów eksportujących zostały odrzucone.
(131) Jeden producent eksportujący wnioskował o korektę innych czynników, zgodnie z art. 2 ust. 10 lit. k) rozporządzenia podstawowego argumentując, że sprzedaż eksportowa i krajowa były prowadzone przy różnym poziomie handlu, co miało wpływ na porównywalność cen.
W istocie, argumentowano, że sprzedaż krajowa była przeznaczona głównie do nabywców końcowych, podczas gdy sprzedaż eksportowa do Wspólnoty głównie do dystrybutorów.
W związku z tym, że przedsiębiorstwo to nie było w stanie obliczyć odpowiedniego dostosowania, wniosek ten złożono na podstawie art. 2 ust. 10 lit. d lit. ii) zamiast 2 ust. 10 lit. d lit. i) rozporządzenia podstawowego.
Przedsiębiorstwo w dalszej kolejności twierdziło, że dostosowanie powinno opierać się na różnicy cen pobieranych na rynku krajowym od użytkowników końcowych i dystrybutorów.
Jednak przedsiębiorstwo nie było w stanie wykazać istnienia takiej spójnej i wyraźnej różnicy w cenach.
Z tego powodu, nie można było uznać, że różnica w poziomie handlu miała wpływ na porównywalność cenową, wskutek czego wniosek musiano odrzucić.
(132) Jeden producent eksportujący twierdził, że uzasadnione jest dostosowanie na różnice w cechach fizycznych z powodu różnic w denierze i połysku pomiędzy typami produktów.
Jednak przedsiębiorstwo to nie było w stanie uzasadnić różnic w denierze i połysku wpływających na cenę lub porównywalność ceny, w związku z czym wniosek ten został oddalony.
9.4.
Margines dumpingu
(133) Porównanie średniej ważonej wartości normalnej i średniej ważonej ceny eksportowej w zależności od typu produktu na zasadzie loco fabryka dla obu producentów eksportujących wykazało istnienie dumpingu.
Co więcej, w przypadku jednego producenta eksportującego, należy zaznaczyć, że ceny eksportowe w ostatnim miesiącu OD (drugi okres czasu) uznano w ujęciu ogólnym i uśrednionym za wyższe niż ceny obowiązujące w okresie przed tym miesiącem (pierwszy okres czasu).
Ceny eksportowe w drugim okresie czasu były wysokie i przeważnie nie znajdowały się na poziomie dumpingu, podczas gdy w pierwszym okresie w związku z niższymi cenami eksportu stosowano znaczny dumping.
W związku z tym, istniała struktura cen eksportowych, która ulegała znacznym zmianom pomiędzy pierwszym a drugim okresem czasu OD.
Poza tym, ustalono, że porównanie, jakie wykonano na zasadzie średnich cen, nie wykazałoby stosowania znacznego dumpingu w pierwszym okresie czasu OD, ponieważ metoda ta nie pozwoliłaby na właściwe uwzględnienie znacznych różnic w strukturze cen eksportowych pomiędzy pierwszym i drugim okresem czasu OD.
W związku z tym oraz mając na uwadze ustalenia, o których mowa w motywie (124), uznano, że średnia ważona wartość normalna powinna zostać porównana z cenami wszystkich poszczególnych transakcji eksportowych zgodnie z art. 2 ust. 11 rozporządzenia podstawowego, tak aby w pełnić zobrazować stopień, w jakim stosowany był dumping.
(134) Z powodów opisanych w motywie (44), niemożliwe było dokonanie porównania poszczególnych wartości normalnych i pojedynczych cen eksportowych dla poszczególnych transakcji.
W istocie, w związku z tym, że jeden producent eksportujący wystawiał miesięcznie jednemu klientowi tylko jedną fakturę, nie można było znaleźć racjonalnego związku pomiędzy poszczególnymi transakcjami eksportowymi, a poszczególnymi transakcjami w ramach sprzedaży krajowej.
W większości przypadków, w porównaniu takim istniałby wymóg obliczenia średnich dla cen za ten sam miesiąc (wskutek czego nie uzyskałoby się porównania transakcji do transakcji) lub dokonania arbitralnego wyboru ceny eksportowej, jaką należy wybrać do porównania.
(135) Producent eksportujący, którego średnia ważona wartość normalna została porównana z cenami wszystkich indywidualnych transakcji wysyłkowych, podważył tą metodę.
Przedsiębiorstwo twierdziło, że istnieje uzasadnienie ekonomiczne dla takiej ograniczonej liczby transakcji dokonanych po cenach niedumpingowych w ostatnim miesiącu OD i z tego względu nieuzasadnione jest twierdzenie, że w okresie istniał schemat cen eksportowych.
Jednakże należy zauważyć, że uzasadnienie ekonomiczne tych faktur – niezależnie od tego, czy takie uzasadnienie jest stosowne w tym kontekście – nie mogło zostać sprawdzone u konsumenta końcowego.
Dodatkowo wniosek producenta eksportującego, że istnieje uzasadnienie ekonomiczne dla takiej ograniczonej liczby transakcji jest sprzeczny z informacjami przedłożonymi przez samo przedsiębiorstwo, które w czasie dochodzenia twierdziło, że rekompensata cenowa zaistniała po OD.
Co więcej marża dumpingu przedsiębiorstwa na podstawie średniej ważonej do średniej ważonej za jedenaście miesięcy OD (za wyłączeniem grudnia) oraz za pierwszy semestr OD dała taki sam rezultat, jak ten otrzymany po zastosowaniu metody średniej ważonej do transakcji za cały okres OD.
W świetle powyższego metoda porównywania średniej ważonej wartości normalnej z cenami wszystkich indywidualnych transakcji wysyłkowych jest stosowna w tym przypadku.
(136) W przypadku przedsiębiorstwa współpracującego nieobjętego próbą, obliczono średni ważony margines dumpingu przedsiębiorstwa w próbie. Z tego powodu, pod uwagę nie wzięto przedsiębiorstwa Sung Lim Co., Ltd., którego, zgodnie z art. 9 ust. 6 rozporządzenia podstawowego, margines dumpingu jest minimalny.
(137) Ustalony margines dumpingu został wyrażony jako procent ceny importowej netto franco granica Wspólnoty, przed ocleniem i wynosi:
- Huvis Corporation, Seul 5,7 %,
- Saehan Industries Inc., Seul 10,6 %,
- Sung Lim Co., Ltd., Kumi-si 0,9 % (minimalny),
- Przedsiębiorstwa współpracujące nieobjęte próbą 6,0 %
- Wszystkie pozostałe firmy 10,6 %.
10.
TAJWAN
(138) Odpowiedzi na kwestionariusz udzieliło dwóch producentów eksportujących wybranych w próbie.
(139) Obaj producenci eksportujący początkowo przedstawili dane dla wszystkich produktów zawierających poliester.
Jednak w związku z tym, że aktualny przegląd dotyczy jedynie włókien odcinkowych z poliestru, niezgrzeblonych, nieczesanych, ani w inny sposób nieprzerobionych do przędzenia, które obecnie są klasyfikowane w ramach kodu CN 55032000 (tzn. z dodatkiem 50 % lub więcej poliestru), wszystkie produkty zdeklarowane przez producentów eksportujących zawierające poniżej 50 % nie zostały wzięte pod uwagę.
10.1.
Wartość normalna
(140) W przypadku obu producentów eksportujących, sprzedaż produktu podobnego była reprezentatywna. W dużym stopniu, wartość normalna opierała się o ceny płacone lub podlegające zapłacie w normalnych warunkach handlowych przez niezależnych klientów w Tajwanie, zgodnie z art. 2 ust. 1 rozporządzenia podstawowego. Jednak w przypadku tych typów produktu, w przypadku których sprzedaż krajowa była niewystarczająca lub nie była prowadzona w normalnych warunkach handlowych, wartość normalna była skonstruowana zgodnie z art. 2 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, tak jak to wyjaśniono w motywie (34). Koszty sprzedaży, ogólne i administracyjne i zysk oparte były o rzeczywiste dane dotyczące produkcji i sprzedaży, w normalnych warunkach handlowych, produktu podobnego prowadzonych przez producenta eksportującego podlegającego dochodzeniu, zgodnie z art. 2 ust. 6 rozporządzenia podstawowego.
10.2.
Cena eksportowa
(141) W przypadku obu producentów eksportujących, ceny eksportowe zastały ustalone na podstawie cen rzeczywiście zapłaconych przez niepowiązanych klientów we Wspólnocie zgodnie z art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego.
10.3.
Porównanie
(142) W celu zapewnienia rzetelnego porównania, dokonano dostosowań na różnice w transporcie, ubezpieczeniu, transporcie bliskim, załadunku i kosztach pokrewnych, kosztach pakowania, opłatach bankowych, nadpłatach, rabatach, kosztach kredytu i prowizjach, tam gdzie takie występowały i były uzasadnione.
10.4.
Margines dumpingu
(143) Średnia ważona wartość normalna w zależności od typu WPO została porównana ze średnią ważoną ceną eksportową odpowiedniego typu, zgodnie z art. 2 ust. 11 rozporządzenia podstawowego, na zasadzie loco fabryka i przy tym samym poziomie handlu.
(144) Porównanie wykazało istnienie dumpingu w przypadku dwóch tajwańskich producentów eksportujących będących przedmiotem dochodzenia, a margines dumpingu równał się kwocie, o którą wartość normalna ustalona w taki sposób przekraczała cenę wywozu do Wspólnoty.
(145) Ustalona marża dumpingu została wyrażona jako procent ceny importowej netto franco granica Wspólnoty, przed ocleniem i wynosi:
- Nan Ya Plastics Corporation, Taipei 1,7 %,
- Far Eastern Textile Ltd., Taipei 1,8 %,
(146) Jako że oba marginesy dumpingu są minimalne, tzn. wynoszą poniżej 2 % i zgodnie z konsekwentnie stosowaną przez Komisję praktyką, to postępowanie przeciwko Tajwanowi powinno się zakończyć bez nałożenia środków, jeśli okoliczności, jakie doprowadziły do takich wyników uznane zostaną za trwałe.
D. TRWAŁY CHARAKTER ZMIENIONYCH OKOLICZNOŚCI I PRAWDOPODOBIEŃSTWO KONTYNUOWANIA/PONOWNEGO WYSTĄPIENIA SZKODLIWEGO DUMPINGU
1.
INFORMACJE OGÓLNE
(147) W ramach przeglądu tymczasowego dotyczącego Tajwanu i Republiki Korei, Komisja zbadała również to, czy zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, zmianę okoliczności dotyczących postępowania pierwotnego w sprawie dumpingu i szkody, można uznać za zmianę o charakterze trwałym.
(148) Poza tym, w stosunku do Tajwanu i zgodnie z art. 11 ust. 7 rozporządzenia podstawowego, zbadano również, czy istniało prawdopodobieństwo, że dumping w przypadku zniesienia środków będzie nadal trwał lub wystąpi ponownie.
2.
REPUBLIKA KOREI
(149) Jak wspomniano powyżej, aktualne dochodzenie wykazało istnienie dumpingu w przypadku dwóch spośród trzech producentów eksportujących wybranych w próbie, aczkolwiek na poziomie niższym niż w dochodzeniu pierwotnym.
Jeśli chodzi o trzeciego producenta eksportującego, tak jak w przypadku postępowania pierwotnego, ustalono dumping na poziomie minimalnym.
(150) W analizie dotyczącej trwałego charakteru zmienionych okoliczności w kontekście dumpingu uwzględniono moce produkcyjne, zmianę wielkości sprzedaży na rynku krajowym, na rynku Wspólnoty i eksport na rynek pozostałych państw trzecich, jak i ceny przedmiotowego produktu sprzedawanego na każdym z wymienionych rynków dla tych trzech producentów eksportujących z Republiki Korei wybranych w próbie, którzy reprezentowali ponad 80 % wywozu przedmiotowego produktu do Wspólnoty w trakcie OD.
2.1.
Moce produkcyjne
(151) Wielkość produkcji przedmiotowego produktu od roku 2001 zwiększyła się nieco o 3,5 % (środki nałożono w grudniu 2000 r.), podczas gdy moce produkcyjne spadły o około 4 %.
W związku z tym, wykorzystanie mocy produkcyjnych sięgnęło wysokiego poziomu (89 % w 2001 r. i 95 % w trakcie OD), a wolne moce produkcyjne znajdują się na niskim poziomie.
Producenci eksportujący nie prognozowali zwiększenia produkcji na lata następne i jeden z największych eksporterów przedmiotowego produktu do Wspólnoty w OD nawet wstrzymał produkcję przedmiotowego produktu po OD.
2.2.
Wielkość sprzedaży
(152) W ostatnich latach rynek krajowy był stosunkowo stabilny.
Choć konsumpcja wewnętrzna może zmniejszyć się w wyniku ewentualnej zmiany przez niektóre zakłady produkcyjne odbiorców WPO spoza Korei, to na rynku krajowym nie przewiduje się żadnych znacznych i nagłych zmian.
Nawet jeśli konsumpcja WPO na rynku krajowym obniży się, wówczas można przenieść produkcję na inną przędzę poliestrową, co z technicznego punktu widzenia jest dosyć łatwo wykonalne. Można też wywieźć przedmiotowy produkt do innych państw trzecich, w których nie obowiązują cła antydumpingowe lub są one niższe niż w przypadku rynku wspólnotowego.
Poza tym, producenci koreańscy są to raczej przedsiębiorstwa zorientowane na eksport, sprzedające ponad 70 % swojej produkcji WPO na rynki państw trzecich.
Zakładając stosunkowo niewielką zależność od rynku krajowego, zmniejszenie konsumpcji krajowej nie wpłynie zbyt ujemnie na rentowność tych przedsiębiorstw.
Dlatego może nie być potrzeby poszerzenia sprzedaży na innych nabywców spoza Korei poprzez oferowanie WPO po niższych cenach.
Na podstawie dostępnych informacji można więc wnioskować, że zmiana wielkości rynku krajowego automatycznie powodowałaby zwiększenie eksportu WPO do Wspólnoty po coraz wyższych cenach dumpingowych.
(153) Jeśli chodzi o sprzedaż eksportową do pozostałych państw trzecich, sprzedaż ta była w ostatnich trzech latach obrotowych stabilna i wynosiła mniej więcej 68 % całkowitej sprzedaży rozważanego produktu.
Nie ma powodów by wierzyć, że rynki państw trzecich nie są w stanie wchłonąć w przyszłości dalszego eksportu, w szczególności że popyt na WPO na świecie rośnie z powodu szerokiego zastosowania przedmiotowego produktu, które nie ogranicza się już jedynie do przędzenia lub tkania, lecz także w coraz większym stopniu do włókniny.
(154) Biorąc pod uwagę wysokie wykorzystanie mocy produkcyjnych producentów koreańskich, niski poziom mocy niewykorzystanych i raczej stabilną sytuację na rynku krajowym i na innych rynkach eksportowych, istnieje małe prawdopodobieństwo, że obniżenie poziomu środków antydumpingowych przyczyni się do znacznego wzrostu przywozu przedmiotowego produktu do Wspólnoty.
2.3.
Ceny sprzedaży
(155) Zbadano, czy obniżony margines dumpingu będzie prowadził do obniżenia cen eksportowych, co może spowodować wyższy dumping.
W związku z tym, że obowiązywały środki antydumpingowe i przywóz do Wspólnoty pomimo tych środków odbywał się na stabilnym i znacznym poziomie, brak wskazań ku temu, że niższe marginesy dumpingu spowodują obniżenie cen eksportowych.
Wręcz przeciwnie, można założyć, że niższe cła dumpingowe, jakie mają zapłacić importerzy, stworzą dla przedsiębiorstw z Korei okazję do podwyższenia swoich cen bez zmiany ceny końcowej, jaką płaci klient niepowiązany.
2.4.
Prawdopodobny kształt wartości normalnej
(156) Nie znaleziono wskazań na to, aby nie uznać wartości normalnej ustalonej w aktualnym przeglądzie jako wartości o charakterze trwałym.
(157) Można założyć, ze kształtowanie się cen surowców, które w wysokim stopniu zależą od cen ropy, może w znacznym stopniu wpłynąć na wartość normalną.
Uznano jednak, że skoro surowce to towary, których cena jest ustalana w skali międzynarodowej, wpływ podwyższenia cen surowców będzie miał takie samo oddziaływanie na cenę eksportową, co na wartość normalną, ponieważ wszyscy uczestnicy rynku będą w takim samym stopniu poszkodowani.
2.5.
Wnioski dotyczące Republiki Korei
(158) Mając na uwadze powyższe wnioski i zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, uznano, że zmianę okoliczności, która spowodowała obniżenie marginesu dumpingu, można uznać za zmianę o charakterze trwałym.
(159) Jeśli chodzi o przedsiębiorstwo, dla którego ustalono minimalny margines dumpingowy, należy pamiętać, że przedsiębiorstwo to obowiązywało już 0 % cło antydumpingowe od momentu nałożenia środków ostatecznych w roku 2000.
Jednak pomimo importu po niskiej cenie, w szczególności z ChRL i Arabii Saudyjskiej, konkurujących z importem z Korei, w trakcie aktualnego przeglądu tymczasowego nie stwierdzono, aby to przedsiębiorstwo stosowało dumping.
Dlatego brak jest podstaw do twierdzenia, że w przyszłości przedsiębiorstwo to znacząco zmieni swoje zachowanie eksportowe.
(160) Mając na uwadze niższe marginesy dumpingu dla wszystkich przedsiębiorstw zainteresowanych w Korei i przyjmując, że nie jest to sytuacja o charakterze krótkoterminowym, środki nałożone w ramach rozporządzenia (WE) nr 2852/2000 powinny zostać odpowiednio zmienione.
(161) Z tego samego powodu powinno się potwierdzić minimalny margines dumpingu w przypadku Sung Lim Co., Ltd.
3.
TAJWAN
(162) W analizie uwzględniono moce produkcyjne, ewolucję wielkości sprzedaży na rynku krajowym, na rynku Wspólnoty i sprzedaży na eksport na rynek państw trzecich (z wyłączeniem Wspólnoty), jak i ceny przedmiotowego produktu sprzedawanego na każdym z tych rynków obydwu producentów eksportujących z Tajwanu wybranych w próbie, którzy reprezentowali ponad 90 % wywozu przedmiotowego produktu do Wspólnoty w trakcie OD.
3.1.
Moce produkcyjne
(163) W ciągu ostatnich czterech lat obrotowych, moce produkcyjne obydwu producentów eksportujących z Tajwanu zmalały o około 6,5 %.
Choć wykorzystanie mocy produkcyjnych wynosi ogółem tylko 73 %, to ich wykorzystanie w czasie pozostało stabilne.
Na podstawie dostępnych informacji, wydaje się, że produkcja przenosi się do innych krajów (Wietnam, Chiny), gdzie jest wyższa produktywność.
Dlatego nawet jeśli dostępne są wolne moce produkcyjne, istnieje małe prawdopodobieństwo, że w przypadku zniesienia środków, nastąpi wzrost eksportu do Wspólnoty, ponieważ moce produkcyjne zostaną raczej przeniesione do innych państw trzecich.
3.2.
Wielkość sprzedaży
(164) W ciągu ostatnich trzech lat obrotowych, głównym rynkiem zbytu przedmiotowego produktu dla producentów eksportujących nie była Wspólnota, lecz pozostałe państwa trzecie.
Wielkość sprzedaży na rynek wspólnotowy wciąż jest wysoka i wynosi 24 % ogólnej wielkości sprzedaży przedmiotowego produktu w OD.
Należy jednak pamiętać, że wskaźnik ten z czasem maleje (29 % w 2001 r.).
Pomimo środków wprowadzonych przez inne państwa trzecie (Chiny i Japonię), wywóz do państw trzecich wzrósł w ciągu trzech lat o 14 % i w OD wynosił 62 % ogólnej ilości sprzedaży rozważanego produktu.
(165) Sprzedaż na rynku krajowym w ostatnich trzech latach obrotowych pozostała stabilna i wynosi 13,4 % ogólnej wielkości sprzedaży przedmiotowego produktu w OD.
(166) Mając na uwadze, że producenci eksportujący, choć podlegają środkom antydumpingowym w kilku państwach trzecich, wciąż zwiększają swój eksport do państw trzecich innych niż Wspólnota, a ich obecność na rynku Wspólnoty jest wciąż znaczna, to brak jest wyraźnych wskazań przemawiających za tym, że w przypadku zakończenia postępowania w stosunku do Tajwanu, wolne moce produkcyjne zostaną wykorzystane z przeznaczeniem na rynek wspólnotowy.
W tej sytuacji, uznaje się również, że przeniesienie mocy produkcyjnych do państw trzecich na ma związku z istnieniem środków obrony handlu przed przywozem z Tajwanu.
3.3.
Ceny sprzedaży na rynkach eksportowych
(167) Dokonano porównania cen przedmiotowego produktu sprzedawanego na eksport do Wspólnoty i na eksport do państw trzecich w okresie dochodzenia.
(168) Ustalono, że ceny sprzedaży przedmiotowego produktu w przypadku danych ogólnoświatowych (wraz z wszystkimi typami przedmiotowego produktu) były we Wspólnocie znacznie wyższe (o ponad 10 % w ostatnich trzech latach obrotowych) niż w państwach trzecich.
Jednak taką różnicę cen, jaką zauważono między rynkiem wspólnotowym a pozostałymi rynkami eksportowymi, można w znacznym stopniu wytłumaczyć istnieniem wysokiej rozbieżności cen pomiędzy typami produktów wywożonych przez producentów eksportujących.
Poza tym, mając na względzie to, że ilości wywożone do Wspólnoty, pomimo istnienia środków antydumpingowych, są znaczne, cofnięcie tych środków może dać eksporterom nawet margines dla zwiększenia ceny eksportowej.
(169) Z tego powodu, brak jest wskazówek przemawiających za tym, że możliwość obniżenia cen dla Wspólnoty przez przedsiębiorstwo uzasadnione jest poziomem cen, jaki jest stosowany na innych rynkach eksportowych.
3.4.
Prawdopodobny kształt wartości normalnej
(170) Brak jest wskazań na poparcie tezy, że wartość normalna ulegnie zmianie.
Rynek krajowy jest nadal stabilny, tak jak sytuacja kosztowa panująca na rynku wewnętrznym.
(171) Jeśli chodzi o wpływ cen surowców na wartość normalną, w przypadku Tajwanu zastosowanie mają również wnioski zawarte w motywie (157).
3.5.
Wnioski dotyczące Tajwanu
(172) Powyższa analiza obrazuje, że brak jest wskazań świadczących o tym, że po zniesieniu środków nastąpi ponowne wprowadzenie dumpingu.
4.
WNIOSKI DOTYCZĄCE PRAWDOPODOBIEŃSTWA KONTYNUOWANIA/PONOWNEGO WYSTĄPIENIA (SZKODLIWEGO) DUMPINGU
(173) Obowiązujące obecnie środki dotyczące przywozu WPO pochodzących z Republiki Korei mają poziom wyższy, niż wymagany dla wyeliminowania negatywnych skutków przywozu dumpingowego.
Mając na uwadze prawdopodobieństwo tego, że jeśli środki zostaną zniesione, dumping będzie trwał nadal lub zostanie wznowiony i mając na względzie ustalenia dotyczące dumpingu, niezależnie od środków wprowadzonych aktualnie w stosunku do Republiki Korei, uznaje się, że środki te można zmienić i ustalić na poziomie określonym w niniejszym przeglądzie.
(174) Obowiązujące obecnie środki dotyczące przywozu WPO pochodzących z Tajwanu nie mają już uzasadnienia.
Mając na względzie to, że nie znaleziono żadnego dowodu na istnienie prawdopodobieństwa kontynuowania dumpingu lub jego wznowienia w przypadku uchylenia środków i mając na uwadze aktualne ustalenia dotyczące dumpingu (minimalnego) poczynione w ramach aktualnego przeglądu, uznaje się, że postępowanie w stosunku do Tajwanu należy zakończyć bez nakładania środków.
(175) Skarżący przemysł wspólnotowy sprzeciwił się zaproponowanemu ukończeniu postępowania antydumpingowego w sprawie przywozów z Tajwanu.
Stwierdzono, że należy przeanalizować cały rynek tajwański, a nie wyłącznie sytuację producentów eksportujących objętych próbą, ponieważ istnieje większe prawdopodobieństwo, że przedsiębiorstwa nieobjęte próbą wznowią wywóz po cenach dumpingowych w przypadku uchylenia środków.
Stwierdzono, że przedsiębiorstwa nieobjęte próbą, z powodu ich złej sytuacji finansowej, z dużym prawdopodobieństwem starałyby się maksymalizować przepływ środków przez zwiększanie wielkości wywozu (po cenach dumpingowych), co również potwierdzałyby ich praktyki cenowe w przypadku wywozów do USA.
Dodatkowo stwierdzono, że ponieważ moce produkcyjne tych przedsiębiorstw reprezentowałyby 66 % konsumpcji wspólnotowej, wpływ takich wywozów miałby duże znaczenie.
(176) Zauważono, że przedsiębiorstwa objęte próbą nie tylko reprezentowały 95 % wywozów z Tajwanu do UE, ale również 43 % wywozów z Tajwanu do innych krajów, 71 % sprzedaży krajowej oraz 57 % produkcji krajowej WPO i z tego względu są w dużej mierze reprezentatywne zgodnie z art. 17 rozporządzenia podstawowego.
Zauważono również, że skarżący przemysł wspólnotowy nie zgłosił zastrzeżeń do wybranej próby na wcześniejszym etapie dochodzenia.
(177) Jeśli chodzi o prawdopodobieństwo ponownego stosowania szkodliwego dumpingu skarżący przemysł wspólnotowy oparł swoje argumenty na domniemaniach, które nie były poparte wystarczającymi dowodami potwierdzającymi.
Dlatego też, odnośnie do twierdzenia, że przedsiębiorstwa niepoddane badaniu, z powodu ich złej sytuacji finansowej, z dużym prawdopodobieństwem starałyby się maksymalizować przepływ środków przez zwiększanie wielkości wywozu do UE po cenach dumpingowych, zauważa się, że środki pieniężne mogą powstawać na kilka sposobów, takich jak dodatkowe kredyty, sprzedaż nierentownych sektorów działalności, zwiększanie kapitału dzięki emisji akcji, a nie wyłącznie przez zwiększanie wielkości sprzedaży.
Podobnie, nie przedstawiono żadnego przekonującego dowodu na temat rzekomo dumpingowych cen wywozów do USA.
Analiza mocy produkcyjnych w Tajwanie przeprowadzona przez skarżący przemysł wspólnotowy nie uwzględnia możliwego zmniejszenia mocy produkcyjnych w Tajwanie z powodu przeniesienia tajwańskich urządzeń produkcyjnych poza granice Tajwanu oraz bankructwa jednego z producentów tajwańskich.
(178) W świetle powyższych spostrzeżeń, jeśli chodzi o prawdopodobieństwo wznowienia dumpingu w przypadku Tajwanu, wniosek pozostaje utrzymany.
E. SZKODA
1.
DEFINICJA PRZEMYSŁU WSPÓLNOTOWEGO
(179) Skargę poparli następujący producenci ze Wspólnoty Europejskiej:
- Catalana de Polimers, S.A., Hiszpania
- Dupont Sabanci Polyester GmbH, Niemcy
- Industrias Químicas Textiles, S.A., Hiszpania
- Tergal Fibres, S.A., Francja
- Trevira GmbH, Niemcy
- Wellman International Limited, Irlandia
(180) W związku z tym, że tych sześciu skarżących, współpracujących producentów wspólnotowych reprezentuje 49 % produkcji wspólnotowej przedmiotowego produktu, i że żaden z producentów wspólnotowych nie będący skarżącym nie wniósł jednoznacznego sprzeciwu, co do wszczęcia aktualnego postępowania, uznaje się, że producenci skarżący stanowią w znaczeniu art. 4 ust. 1 i art. 5 ust. 4 rozporządzenia podstawowego przemysł wspólnotowy. Dwóch producentów nieskarżących dostarczyło Komisji ogólne informacje, lecz nie poprało skargi.
2.
KONSUMPCJA WSPÓLNOTY
(181) Konsumpcja Wspólnoty została ustalona na podstawie wielkości przywozu przedmiotowego produktu z rozważanych państw i ze wszystkich pozostałych państw trzecich, o których wiadomo, że produkują i eksportują przedmiotowy produkt do Wspólnoty, wraz z wielkością sprzedaży na rynku wspólnotowym zarówno przemysłu wspólnotowego jak i innych producentów wspólnotowych.
W związku z tym, że jedynie dwóch spośród 10 nieskarżących producentów wspólnotowych dostarczyło informacji na temat swojej sprzedaży, sprzedaż pozostałych ośmiu nieskarżących producentów została obliczona na podstawie danych podanych w skardze złożonej przez przemysł wspólnotowy.
Dane te potwierdziły publikacje niezależnej firmy doradczej specjalizującej się w sektorze włókienniczym.
(182) Dla zachowania spójności, przy ustaleniu wielkości przywozu dla właściwych kodów CN dotyczących aktualnego postępowania, użyto danych Eurostat.
Należy zauważyć, że wielkość przywozu podana przez producentów w przedmiotowych krajach eksportujących była zgodna z właściwymi danymi Eurostat.
(183) Na podstawie powyższego, konsumpcja Wspólnoty uległa stagnacji i spadała z 712773 ton w roku 2000 do 709828 ton w OD.
Tabela 1
_BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ OD _BAR_
Konsumpcja Wspólnoty (w tonach) _BAR_ 712773 _BAR_ 661227 _BAR_ 729916 _BAR_ 709828 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 94 _BAR_ 102 _BAR_ 99 _BAR_
3.
PRZYWÓZ WPO Z PRZEDMIOTOWYCH PAŃSTW
3.1.
Łączna ocena przywozu
(184) Jeśli chodzi o Tajwan, ustalony margines dumpingu wynosił poniżej 2 % (patrz motywy (138) do (146)).
W związku z tym, warunki ustalone w art. 3 ust. 4 rozporządzenia podstawowego dla łącznej oceny przywozu przedmiotowego produktu z tego kraju z przywozem przedmiotowego produktu z pozostałych badanych krajów nie zostały spełnione.
(185) Komisja w dalszej kolejności rozważyła, czy skutki przywozu WPO pochodzących z ChRL, Arabii Saudyjskiej i Korei Południowej (zwanych dalej: "krajami przedmiotowymi") należy w świetle art. 3 ust. 4 rozporządzenia podstawowego oceniać łącznie.
(186) Artykuł ten stanowi, że wpływ przywozu z dwóch lub więcej krajów jednocześnie podlegających temu samemu dochodzeniu ocenia się łącznie, gdy (i) margines dumpingu stwierdzony w stosunku do przywozu z każdego kraju jest wyższy od poziomu minimalnego określonego w art. 9 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, (ii) wielkość przywozu każdego kraju nie jest niewielka oraz (iii) warunki konkurencji między przywożonymi produktami i warunki konkurencji między przywożonymi produktami i podobnym produktem wspólnotowym powodują, że ocena taka jest właściwa.
3.1.1.
Margines dumpingu i wielkość przywozu
(187) Jak wykazano powyżej, aktualne dochodzenie ujawniło, że stwierdzony margines dumpingu dla ChRL, Arabii Saudyjskiej i Korei Południowej jest znacznie wyższy od poziomu minimalnego, a wielkość przywozu z tych państw nie jest nieznaczna w sensie art. 5 ust. 7 rozporządzenia podstawowego (ich udział w rynku wynosi odpowiednio 4,7 %, 3,1 % oraz 10 % w OD).
3.1.2.
Warunki konkurencji
(188) Dla ustalenia, czy mając na uwadze warunki konkurencji między produktami importowanymi i wspólnotowym produktem podobnym łączna ocena jest właściwa, Komisja początkowo przeanalizowała zachowanie rynku eksporterów pod kątem cen i wielkości eksportowych.
(189) Stwierdzono podobne zachowanie rynkowe producentów z ChRL, Arabii Saudyjskiej i Korei Południowej dotyczące cen eksportowych.
W rzeczywistości, wspomniane kraje obniżyły w rozważanym okresie swoje ceny na WPO o, odpowiednio, 27 %, 23 % i 15 %.
Poza tym, podobny poziom podcinania cen został stwierdzony w przypadku przywozu ze wszystkich trzech krajów (patrz poniżej, motyw (200)).
(190) Podobnie, wszystkie te trzy kraje posiadają znaczny udział w rynku wspólnotowym, choć Korea Południowa jest najważniejszym krajem eksportującym z tych trzech rozważanych państw (w OD, 4,7 % w przypadku ChRL, 3,1 % w przypadku Arabii Saudyjskiej i 10 % w przypadku Korei Południowej).
(191) W trakcie dochodzenia ustalono również, że przywóz z ChRL, Arabii Saudyjskiej i Korei Południowej do Wspólnoty odbywał się tymi samymi kanałami sprzedaży, ponieważ w większości, przywóz ten był raczej rozprowadzony przez dystrybutorów niż sprzedawany klientom końcowym.
(192) Poza tym, jak wyjaśniono powyżej (patrz motyw (22) i następne), stwierdzono, że przedmiotowy produkt przywożony z ChRL, Arabii Saudyjskiej i Korei Południowej i produkowany przez przemysł wspólnotowy posiada te same podstawowe cechy techniczne, fizyczne i chemiczne i należy je uznać za podobne pod względem możliwości jego wymiany i zastąpienia, tym samym konkurując ze sobą pod względem poszczególnych typów.
(193) Jeden producent eksportujący z Arabii Saudyjskiej stwierdził, że WPO przywożone z tego kraju nie konkuruje z WPO produkowanymi przez inne rozważane kraje, w szczególności z ChRL i z przemysłem wspólnotowym.
Producent ten oświadczył, że produkcja WPO w Arabii Saudyjskiej koncentruje się wyłącznie na WPO podstawowych lub zwyczajnych, to znaczy na tych typach produktów, które nie nadają się do konkretnych zastosowań, lecz raczej do użytku ogólnego. Natomiast producenci w ChRL i producenci wspólnotowi posiadają możliwość produkcji lub rzeczywiście produkują tak zwane produkty o cechach specjalnych.
Te produkty o cechach specjalnych WPO są normalnie markowane i szyte dla zastosowań szczególnych lub zastosowań końcowych, takich jak włókna ognioodporne, antybakteryjne lub niechłonne i wymagają zazwyczaj zaawansowanych prac z dziedziny badań i rozwoju.
Niektórzy użytkownicy w dalszej kolejności dowodzili, że tak zwany typ "pusty sprzężony", który wymienieni użytkownicy uznali za "produkt specjalny", dostarczają do Wspólnoty jedynie producenci południowokoreańscy.
(194) Dochodzenie nie potwierdziło tych argumentów.
Po pierwsze uznano, że przywóz z ChRL składa się wyłącznie z podstawowych i zwyczajnych WPO.
Po drugie, wywóz WPO z Korei Południowej nie koncentruje się na typie "pustym sprzężonym", ponieważ stanowi jedynie 24 % całego wywozu do Wspólnoty Europejskiej w OD.
Dodatkowo, zgodnie z definicją typów "o cechach specjalnych" opisaną powyżej, WPO "puste sprzężone" nie można uznać za typ o cechach specjalnych.
W istocie, uzyskano dowody techniczne wskazujące na to, że producenci WPO są w stanie normalnie produkować puste sprzężone WPO, lecz większość z nich tego nie robi, ponieważ taka produkcja ze względu na panujące poziomy cen jest nieopłacalna.
W końcu, choć przemysł wspólnotowy produkował i sprzedawał produkty "o cechach specjalnych", to jego działalność związana z WPO koncentruje się głównie na WPO podstawowych lub zwyczajnych.
(195) W związku z tym, stwierdzono, że wywóz przedmiotowego produktu z rozważanych krajów stanowi wzajemną działalność konkurencyjną jak i w stosunku do WPO produkowanych lub które mogą być produkowane przez przemysł wspólnotowy.
(196) Na podstawie powyższego, uznano, że spełnione zostały wszystkie przesłanki uzasadniające łączną ocenę przywozu WPO pochodzących z ChRL, Arabii Saudyjskiej i Korei Południowej.
3.2.
Łączna wielkość i udział w rynku
(197) Łączny przywóz dumpingowy z ChRL, Arabii Saudyjskiej i Korei Południowej wzrósł z 111905 ton w 2000 r. do 125633 ton w OD, tzn. o 12 %.
(198) Łączne udziały w rynku wzrosły z 15,6 % w 2000 r. do 17,6 % w OD.
Tabela 2
ChRL, Arabia Saudyjska i Korea Południowa _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ OD _BAR_
Przywóz (w tonach) _BAR_ 111905 _BAR_ 89457 _BAR_ 120847 _BAR_ 125633 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 79 _BAR_ 107 _BAR_ 112 _BAR_
Udział w rynku _BAR_ 15,6 % _BAR_ 13,5 % _BAR_ 16,5 % _BAR_ 17,6 % _BAR_
3.3.
Ceny i podcięcie cenowe
(199) Średnia ważona przywozu dumpingowego pochodzącego z ChRL, Arabii Saudyjskiej i Korei Południowej pomiędzy 2000 r. a OD zmniejszyła się o 18 %.
Tabela 3
ChRL, Arabia Saudyjska i Korea Południowa _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ OD _BAR_
Średnia cena ważona (euro/kg) _BAR_ 1,08 _BAR_ 1,07 _BAR_ 0,9689 _BAR_ 0,89 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 99 _BAR_ 88 _BAR_ 82 _BAR_
(200) Dla zbadania, czy nastąpiło podcinanie cen, Komisja przeanalizowała dane dotyczące OD.
Odpowiednie ceny sprzedaży przemysłu wspólnotowego były cenami dla niezależnych klientów, tam gdzie istniała taka konieczność korygowane do poziomu loco fabryka, tzn. z wyłączeniem kosztów frachtu we Wspólnocie i po odliczeniu rabatów i nadpłat.
Ceny różnych typów produktów WPO określone w kwestionariuszu porównano z cenami sprzedaży pobieranymi przez eksporterów bez rabatów, stosując konieczne i uzasadnione korekty, aby doprowadzić ceny do poziomu CIF granica Wspólnoty.
(201) W trakcie OD, średnia ważona marża podcinania wynosiła 16 % dla ChRL, 16,8 % dla Arabii Saudyjskiej oraz 24 % dla Korei Południowej.
4.
SYTUACJA PRZEMYSŁU WSPÓLNOTOWEGO
4.1.
Produkcja
(202) Wielkość produkcji przemysłu wspólnotowego w rozważanym okresie zmniejszyła się o 5 %.
Tabela 4
_BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ OD _BAR_
Produkcja (w tonach) _BAR_ 236902 _BAR_ 229598 _BAR_ 225290 _BAR_ 224649 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 97 _BAR_ 95 _BAR_ 95 _BAR_
4.2.
Moce produkcyjne i wielkość wykorzystania mocy produkcyjnych
(203) Moce produkcyjne na WPO w rozważanym okresie utrzymały się na stabilnym poziomie.
W rzeczywistości, moce produkcyjne wzrosły z 271466 ton w 2000 r. do 277561 ton w rozważanym okresie.
W trakcie OD, moce produkcyjne przemysłu wspólnotowego wyniosły 36 % całkowitej konsumpcji wspólnotowej.
(204) Wielkość wykorzystania mocy produkcyjnych uległa zmniejszeniu o 6 punktów procentowych z 87 % do 81 %.
Jako że same moce produkcyjne nie zmniejszyły się, spadek ten spowodowany jest jedynie zmniejszeniem wielkości produkcji przemysłu wspólnotowego.
Tabela 5
_BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ OD _BAR_
Moce produkcyjne (w tonach) _BAR_ 271466 _BAR_ 272561 _BAR_ 277561 _BAR_ 277561 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 102 _BAR_ 102 _BAR_
Wykorzystanie mocy produkcyjnych _BAR_ 87 % _BAR_ 84 % _BAR_ 81 % _BAR_ 81 % _BAR_
4.3.
Zapasy
(205) W rozważanym okresie zapasy zwiększyły się o 13 %.
Jednak nie wskazuje to na powstanie szkody, ponieważ poziomy zapasów są odzwierciedleniem polityki gospodarczej Wspólnoty, która ma za zadanie utrzymywanie zapasów na poziomie równym miesięcznej produkcji.
Tabela 6
_BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ OD _BAR_
Zapasy (w tonach) _BAR_ 20560 _BAR_ 22301 _BAR_ 21592 _BAR_ 23317 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 108 _BAR_ 105 _BAR_ 113 _BAR_
4.4.
Inwestycje
(206) Inwestycje ustalono na podstawie informacji dostarczonych przez 5 przedsiębiorstw.
Szóste przedsiębiorstwo nie dostarczyło rzetelnych informacji.
W rozważanym okresie, pięć przedsiębiorstw, które dostarczyło rzetelne informacje dotyczące inwestycji, zrealizowało inwestycję na kwotę 34,5 miliona euro.
Jak widać w poniższej tabeli 7, trend inwestycyjny był rosnący za wyjątkiem roku 2002, gdy w stosunku do roku poprzedniego zmalały one.
Jednak uznano, że inwestycje te były to inwestycje prawie wyłącznie odtworzeniowe.
Inwestycje w głównej mierze związane były bezpośrednio z produkcją przedmiotowego produktu.
Tylko jeden z producentów wspólnotowych poczynił znaczące inwestycje w instalację recyklingu wytwarzającą surowce (tereftalan polietylenu – płatki PET) do procesu technologicznego WPO.
(207) Stwierdzono, że poziom i charakter tych inwestycji (głównie odtworzeniowych), jest jak na kapitałochłonną gałąź przemysłu niski.
Tabela 7
_BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ OD _BAR_
Inwestycje (euro) (5 z 6 przedsiębiorstw) _BAR_ 4325661 _BAR_ 12850473 _BAR_ 5833264 _BAR_ 11522994 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 297 _BAR_ 132 _BAR_ 238 _BAR_
4.5.
Sprzedaż i udział w rynku
(208) Sprzedaż WPO przemysłu wspólnotowego w Unii Europejskiej zmalała od roku 2000 do OD o 6 %.
W związku ze wzrostem konsumpcji wspólnotowej w rozważanym okresie o 11 %, taki spadek sprzedaży przełożył się na utratę udziału w rynku.
Udział w rynku przemysłu wspólnotowego zmniejszył się z 31 % do 29 % szczególnie w OD.
Tabela 8
_BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ OD _BAR_
Sprzedaż we WE (w tonach) _BAR_ 220695 _BAR_ 213322 _BAR_ 211609 _BAR_ 206926 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 97 _BAR_ 96 _BAR_ 94 _BAR_
Udział w rynku _BAR_ 31 % _BAR_ 32 % _BAR_ 29 % _BAR_ 29 % _BAR_
4.6.
Ceny
(209) Cena jednostkowa sprzedaży przemysłu wspólnotowego spadła w rozważanym okresie o 8 %.
W tabeli 9 pokazano spadek, jaki miał miejsce po roku 2001, czemu towarzyszył wzrost przywozu z rozważanych krajów i znaczny spadek cen tego przywozu.
Tabela 9
_BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ OD _BAR_
Średnia cena ważona (EUR/kg) _BAR_ 1,48 _BAR_ 1,49 _BAR_ 1,38 _BAR_ 1,36 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 101 _BAR_ 93 _BAR_ 92 _BAR_
4.7.
Rentowność
(210) Średnia ważona rentowność obrotów netto przemysłu wspólnotowego obniżyła się z 4,4 % w roku 2000 do – 3,2 % w OD.
Tabela 10
_BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ OD _BAR_
Średnia ważona rentowność obrotu netto _BAR_ 4,4 % _BAR_ 1,2 % _BAR_ –2,9 % _BAR_ –3,2 % _BAR_
4.8.
Przepływ środków pieniężnych i zwrot z majątku netto
(211) Przepływ środków pieniężnych zmniejszył się w rozważanym okresie z 25687824 EUR w roku 2000 do 12178328 EUR w OD.
(212) Zwrot z majątku netto oparto o informacje dostarczone przez 5 przedsiębiorstw.
Szóste przedsiębiorstwo nie dostarczyło rzetelnych informacji.
Jednak jego ogólne dane dotyczące zwrotu z majątku netto kształtowały się tak samo, co dane przedmiotowego produktu w pozostałych pięciu przedsiębiorstwach.
Dostarczone informacje wykazały drastyczny spadek zwrotu z majątku netto w rozważanym okresie.
W istocie, zwrot ten zmalał z 51,1 % w roku 2000 do – 8,5 % w OD.
Tabela 11
_BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ OD _BAR_
Przepływ środków pieniężnych (EUR) _BAR_ 25687824 _BAR_ 17843711 _BAR_ 14511142 _BAR_ 12178328 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 70 _BAR_ 56 _BAR_ 47 _BAR_
Ważony zwrot z majątku netto (5 z 6 przedsiębiorstw) _BAR_ 51,1 % _BAR_ 19,9 % _BAR_ 47,4 % _BAR_ -8,5 % _BAR_
4.9.
Zdolność do podwyższenia kapitału
(213) Niektóre przedsiębiorstwa finansują swoją działalność w ramach grupy finansowej, do której należą, poprzez programy łączenia środków pieniężnych lub przy pomocy pożyczek wewnątrz takiej grupy udzielanych przez przedsiębiorstwo macierzyste.
W innych przypadkach, jako źródło finansowania wykorzystuje się przepływ środków pieniężnych, jakie generuje przedsiębiorstwo.
Inne przedsiębiorstwa zwiększyły swój majątek wchodząc w struktury udziałów kapitałowych z instytucjami finansowymi, które w niektórych przypadkach finansowały dalszy udział tego przedsiębiorstwa przy pomocy pożyczek akcjonariuszy.
(214) Dzięki powyższym działaniom, większość przedsiębiorstw wspólnotowych nie miało większych problemów z podwyższeniem kapitału.
Jednak jedno ze skontrolowanych przedsiębiorstw napotkało poważne problemy w finansowaniu swojej działalności, zarówno zobowiązań jak i kapitału własnego.
4.10.
Zatrudnienie i płace
(215) Zatrudnienie w przemyśle wspólnotowym w rozważanym okresie zmalało o 7 %.
W istocie, przemysł wspólnotowy zredukował liczbę swoich pracowników o 84 osoby.
W przypadku płac za rok 2000, jedno z przedsiębiorstw nie przedstawiło rzetelnych informacji.
W przypadku pozostałych lat objętych rozważanym okresem, płace ogólne wzrastały 5 % poniżej średniego wzrostu płac w rozważanym okresie zharmonizowanego wskaźnika cen konsumenckich dla czterech krajów, w których obecny jest przemysł wspólnotowy (tzn. 9,1 %).
Tabela 12
_BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ OD _BAR_
Pracownicy _BAR_ 1270 _BAR_ 1223 _BAR_ 1227 _BAR_ 1186 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 96 _BAR_ 97 _BAR_ 93 _BAR_
Średnia płaca ważona (EUR/rok) (5 z 6 przedsiębiorstwa w roku 2000) _BAR_ 31993 _BAR_ 40340 _BAR_ 41054 _BAR_ 42430 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ _BAR_ 100 _BAR_ 102 _BAR_ 105 _BAR_
4.11.
Produktywność
(216) Produktywność w rozważanym okresie dla całego rynku utrzymywała się na stałym poziomie, ponieważ od roku 2000 do OD spadła tylko o 2 %.
Taka stagnacja produktywności odzwierciedla niski poziom inwestycji prowadzonych przez przemysł wspólnotowy (w wymiarze jakościowym i ilościowym, patrz motyw (206) i kolejny).
Tabela 13
_BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ OD _BAR_
Produktywność (ton/pracownika) _BAR_ 195 _BAR_ 195 _BAR_ 190 _BAR_ 192 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 97 _BAR_ 98 _BAR_
4.12.
Wzrost
(217) Należy zauważyć, że ogółem udział przemysłu rynku wspólnotowego zmniejszył się o 2 punkty procentowe, co wskazuje na to, że jego wzrost postępował wolniej niż malejący poziom konsumpcji na całym rynku (który zmniejszył się o 1 %).
4.13.
Wielkość marginesu dumpingu i ożywienie po skutkach dumpingu stosowanego w przeszłości
(218) Jeśli chodzi o wpływ wielkości rzeczywistego marginesu dumpingu na przemysł wspólnotowy, biorąc pod uwagę wielkość i ceny przywozu z ChRL, Arabii Saudyjskiej i Korei Południowej, nie można stwierdzić, aby wpływ ten był niewielki.
(219) Z drugiej strony, uważa się, że znaczny wzrost przywozu dumpingowego z ChRL i Arabii Saudyjskiej do Wspólnoty wraz z niewystarczającym rozwojem cen przywozu z Korei Południowej przyczyniło się do zahamowania oczekiwanego ożywienia przemysłu wspólnotowego po skutkach, jakie przyniósł dumping stosowany w przeszłości.
5.
WNIOSKI DOTYCZĄCE SZKODY
(220) Wielkości przywozu z ChRL, Arabii Saudyjskiej i Korei Południowej znacznie wzrosły, zarówno w liczbach bezwzględnych jak i względem udziału w rynku.
W istocie, w rozważanym okresie kraje te zdobyły udział w rynku większy o 2 punkty procentowe.
Poza tym, średnia ważona cena przywozu z tych krajów zmniejszyła się w rozważanym okresie o 18 %.
Spadek ten widać w znacznym podcinaniu cenowym, jaki stwierdzono.
(221) Większość wskaźników dotyczących szkody dla przemysłu wspólnotowego obrazuje w rozważanym okresie trend negatywny, co wskazuje na powstanie istotnej szkody: choć ogólna konsumpcja wspólnotowa WPO utrzymała się na tym samym poziomie, to ilościowa sprzedaż ogółem przemysłu wspólnotowego zmniejszyła się o 6 %, tym samym powodując utratę udziału w rynku o 2 punkty procentowe; wielkość produkcji zmalała; moce produkcyjne utrzymywały się na tym samym poziomie, a wykorzystanie mocy produkcyjnych spadło o 6 %; średnia jednostkowa cena sprzedaży spadła o 8 %; rentowność z obrotu netto dała wynik ujemny i spadła w rozważanym okresie o 7,6 punktu procentowego; inne wskaźniki związane z rentownością takie jak przepływ środków pieniężnych i zwrot z majątku netto również uległy pogorszeniu w rozważanym okresie; zatrudnienie i produktywność zmniejszyły się o odpowiednio 7 % i 2 %. Fakt pozytywnego kształtowania się inwestycji i płac nie powoduje poddania w wątpliwość ogólnego obrazu szkody wyrządzonej przemysłowi wspólnotowemu, ponieważ poziom inwestycji dla tego kapitałochłonnego przemysłu był niski, a wzrost płac w rozważanym okresie został w głównej mierze skompensowany inflacją.
(222) Mając na uwadze powyższe, stwierdza się, że przemysł wspólnotowy znajduje się w trudnej sytuacji gospodarczej i finansowej i poniósł istotną szkodę w znaczeniu art. 3 rozporządzenia podstawowego.
F. ZWIĄZEK PRZYCZYNOWY
1.
WPROWADZENIE
(223) Zgodnie z art. 3 ust. 6 i 7 rozporządzenia podstawowego, zbadano, czy istotna szkoda, jaką poniósł przemysł wspólnotowy, spowodowana była przywozem dumpingowym z rozważanych krajów. Poza tym, zgodnie z art. 3 ust. 7 rozporządzenia podstawowego, zbadano pozostałe znane czynniki, inne niż przywóz dumpingowy, które mogły wyrządzić szkodę dla przemysłu wspólnotowego dla zapewnienia, że wszelka szkoda, jaką spowodowały takie czynniki, nie zostanie mylnie przypisana przywozowi dumpingowemu.
2.
WPŁYW PRZYWOZU DUMPINGOWEGO
(224) Przywóz z rozważanych krajów wzrósł w rozważanym okresie w ujęciu ilościowym o 12 %, a w przeliczeniu na udział w rynku o 2 punkty procentowe.
Ceny przywozu pochodzącego z ChRL, Arabii Saudyjskiej i Korei Południowej spadły o 18 % i znacznie podcięły ceny przemysłu wspólnotowego o odpowiednio 16 %, 16,8 % i 24 %.
(225) Wzrost wielkości przywozu pochodzącego z ChRL, Arabii Saudyjskiej i Korei Południowej i wzrost udziału w rynku, przy cenach, które kształtowały się znacznie poniżej cen przemysłu wspólnotowego, zbiegł się w czasie z pogorszeniem sytuacji przemysłu wspólnotowego.
(226) Sprzedaż ilościowa i udział w rynku przemysłu wspólnotowego zmalały.
Sprzedaż ilościowa zmniejszyła się o 6 % a udział w rynku o 2 punkty procentowe.
Utrata udziału w rynku ze strony przemysłu wspólnotowego spowodowała jego przejęcie przez przywóz dumpingowy z ChRL, Arabii Saudyjskiej i Korei Południowej.
(227) Obniżenie się cen przemysłu wspólnotowego nastąpiło równocześnie ze stale malejącym trendem cenowym na przedmiotowy produkt przywożony z ChRL, Arabii Saudyjskiej i Korei Południowej.
Ceny przemysłu wspólnotowego zaczęły spadać w szczególności po roku 2001, w tym samym czasie, gdy spadły średnie ceny przywozu z ChRL, Arabii Saudyjskiej i Korei Południowej (patrz motywy (199) i (209) oraz tabele 3 i 9).
W związku z tym, można jednoznacznie stwierdzić powstanie efektu obniżenia ceny.
(228) Rentowność przemysłu wspólnotowego od początku rozważanego okresu uległa drastycznemu pogorszeniu i w roku 2002 i w OD była ujemna.
Straty przemysłu wspólnotowego od roku 2002 zbiegły się ze zwiększeniem przywozu WPO z rozważanych krajów, który odbywał się po wyjątkowo niskich cenach.
Należy również zauważyć, że jeden z producentów przemysłu wspólnotowego wykazał, że jego rentowność z obrotu netto za tak zwane produkty podstawowe lub standardowe, tzn. tam, gdzie przemysł wspólnotowy jest najbardziej narażony na konkurencję ze strony rozważanych krajów, pogorszył się w większym stopniu niż miało to miejsce w przypadku rentowności dotyczącej wszystkich typów produktów WPO wytwarzanych przez tego producenta łącznie.
(229) Stopniowy wzrost wielkości przywozu z rozważanych krajów po cenach dumpingowych zbiegł się też w czasie z negatywnym kształtowaniem się innych wskaźników obrazujących pogorszoną sytuację przemysłu wspólnotowego, takich jak niekorzystne kształtowanie się wielkości zatrudnienia, mocy produkcyjnych i wykorzystania mocy produkcyjnych.
(230) Mając na uwadze powyższe ustalenia, stwierdza się, że przywóz dumpingowy z rozważanych krajów miał znaczący wpływ na pogorszenie sytuacji w przemyśle wspólnotowym.
3.
WPŁYW INNYCH CZYNNIKÓW
3.1.
Kształtowanie się konsumpcji
(231) Jak wspomniano w motywie (183), konsumpcja od roku 2000 do OD na rynku wspólnotowym kształtowała się na stałym poziomie.
W związku z tym, nie może być ona źródłem powstania szkody.
3.2.
Brak inwestycji ze strony przemysłu wspólnotowego
(232) Przemysł będący następnym ogniwem tego rynku produktów wielokrotnie dowodził, że przemysł wspólnotowy nie inwestował w zmodernizowany proces technologiczny, w związku z czym (przynajmniej częściowo) odpowiada za tę szkodliwą sytuację.
W istocie, w motywie (207) wykazano, że poziom i charakter inwestycji (głównie inwestycje odtworzeniowe i konserwacje) dla tak kapitałochłonnej gałęzi przemysłu jest niski.
(233) Jednak mając na uwadze okoliczności opisane w motywie (202) i motywach kolejnych, przemysł wspólnotowy nie był w stanie poczynić znacznych, nowych inwestycji.
Dzięki analizie dokonanej w tej sekcji widzimy, że oprócz przywozu dumpingowego nie stwierdzono żadnych innych okoliczności, które miałyby znaczny negatywny wpływ na przemysł wspólnotowy.
W tej sytuacji, niewystarczającego poziomu inwestycji nie powinno się postrzegać jako przyczyny szkody, lecz jako dalszy skutek przywozu dumpingowego.
3.3.
Przywóz z pozostałych państw trzecich
(234) W trakcie OD, WPO przywożono również ze Stanów Zjednoczonych, Turcji, Japonii, Republiki Czeskiej, Polski, Nigerii i Republiki Południowej Afryki.
Analizując to, czy przywóz z pozostałych krajów mógł mieć szkodliwy wpływ na przemysł wspólnotowy, pod uwagę wzięto również przywóz z Tajwanu.
Jak wspomniano w motywie (145), przywóz z Tajwanu w trakcie OD odbywał się przy minimalnym poziomie dumpingu.
(235) Wielkość przywozu z pozostałych państw trzecich nieco wzrosła z 133798 ton w roku 2000 do 137123 ton w OD.
Ten niewielki wzrost w połączeniu ze stabilnym poziomem konsumpcji WPO przełożył się na stagnację udziału w rynku dla przywozu z państw trzecich innych niż państwa rozważane (19 % w roku 2000 i w OD).
(236) Poza tym, zgodnie z danymi Eurostat i danymi skontrolowanymi na miejscu, średnie ceny ważone przedmiotowego produktu pochodzącego z pozostałych, głównych państw eksportujących w OD (1,25 EUR/kg) utrzymywały się na bardzo podobnym poziomie, co średnia ważona cen przemysłu wspólnotowego.
Dlatego stwierdza się, że przywóz ten nie mógł spowodować szkody dla przemysłu wspólnotowego.
(237) Niektórzy producenci eksportujący zakładali, że wywóz z Turcji do Wspólnoty odbywa się po cenach dumpingowych, co wpływałoby na powstanie szkodliwej sytuacji dla przemysłu wspólnotowego.
(238) Większa część przywozu WPO z Turcji do Wspólnoty jest dystrybuowana za pośrednictwem jednego z przedsiębiorstw skarżących, które jest powiązane z tym tureckim producentem eksportującym.
Jednak uzyskano dowody na to, że przedsiębiorstwo skarżące kupowało WPO od swojego niezależnego tureckiego przedsiębiorstwa powiązanego w celu uzupełnienia swojej gamy produktów w okresie wysokiego popytu rynkowego.
Co więcej, przywóz ten nie był wywołany porzuceniem lub odłożeniem w czasie żadnego projektu inwestycyjnego, który mógł spowodować zmniejszenie mocy wytwórczych przedsiębiorstwa powiązanego ze Wspólnotą.
Na dalszym etapie ustalono, że odprzedaż WPO pochodzących z Turcji przez powiązanego importera wspólnotowego odbywała się po tej samej cenie, co cena produktu wytwarzanego i sprzedawanego przez to przedsiębiorstwo powiązane i nie powodowało to podcięcia średnich cen pozostałych przedsiębiorstw przemysłu wspólnotowego.
3.4.
Nieskarżący producenci wspólnotowi
(239) Nieskarżący producenci wspólnotowi przedmiotowego produktu posiadali w OD udział w rynku w wysokości 31,5 %.
Ich wielkość sprzedaży w rozważanym okresie zmalała o 7 %, a udział w rynku o 2 punkty procentowe.
(240) Poza tym, zgodnie z dostępnymi informacjami, istnieją dowody na to, że średnie ceny producentów nieskarżących znajdują się na tym samym poziomie, co średnie ceny producentów skarżących.
To sugeruje, że znajdują się oni w podobnej sytuacji co przemysł wspólnotowy, tzn. odnieśli szkodę wskutek przywozu dumpingowego.
Dlatego nie można stwierdzić, jakoby pozostali producenci wspólnotowi wyrządzili istotną szkodę przemysłowi wspólnotowemu.
3.5.
Wahania cen surowców
(241) Koszt surowców stanowi znaczną część całkowitego kosztu produkcji WPO (około 60 % całkowitego kosztu produkcji).
Dlatego ceny WPO w dużej mierze zależą od kosztów surowców.
(242) Produkcja tak zwanych WPO pierwotnych odbywa się przy użyciu produktów ropopochodnych (głównie monoetylenoglikolu – MEG – oraz kwasu tereftalowego – PTA).
Przemysł wspólnotowy w mniejszym stopniu produkuje tak zwane regenerowane WPO z materiałów poddanych recyklingowi (politereftalan etylenowy– PET – butelki i inne odpady), choć produkcja ta rośnie.
WPO można zrobić również z połączenia obu rodzajów surowców, produktów ropopochodnych i odpadów PET poddanych recyklingowi.
(243) Ceny MEG i PTA, substancji ropopochodnych, zależą od wahań cenowych tego drugiego składnika.
W wyniku wizyt kontrolnych ustalono, że zmiana ceny materiałów z recyklingu wiąże się zazwyczaj z wahaniem cen MEG i PTA.
(244) W związku z tym, niektórzy producenci eksportujący stwierdzili, że szkoda, jaką rzekomo odniósł przemysł wspólnotowy, spowodowana była wahaniami kosztów surowców, w szczególności ogólnoświatowym wzrostem cen ropy.
(245) W tym przypadku, zgodnie z informacjami dostarczonymi przez producentów surowców, ustalono, że ceny MEG i PTA wzrosły od roku 2002 do końca OD o odpowiednio 14 % i 13 %.
Jednak wzrost ten nie spowodował wzrostu średniej ceny WPO sprzedawanych przez przemysł wspólnotowy (patrz motyw (209)), pomimo tego, że włókna to produkty wrażliwe za zmiany cen.
Wręcz przeciwnie, ceny producentów unijnych w tym samym okresie nieco spadły.
Choć można się spodziewać, że producenci przedmiotowego produktu z państw trzecich również odnotowali taki wzrost cen głównych ropopochodnych środków produkcji takich jak MEG i PTA, stwierdzono, że ceny przywozu WPO w tym samym okresie z rozważanych krajów znacznie spadły.
Ustalono, że producenci wspólnotowi nie byli w stanie przełożyć wzrostu kosztów surowców na swoich klientów z powodu konkurencji ze strony przywozu dumpingowego.
(246) Poza tym, ewentualny wpływ wahań cen surowców na ceny WPO może wpłynąć ujemnie zarówno na przemysł wspólnotowy jak i na eksporterów z rozważanych krajów, ponieważ ropa to towar, którego cena na całym świecie jest taka sama.
Z tego powodu powyższy wniosek został odrzucony.
3.6.
Wahania kursów walut
(247) Przyjrzano się wahaniom kursów walut euro i dolara amerykańskiego.
Większość transakcji importowych z rozważanych krajów do Wspólnoty Europejskiej było negocjowanych w dolarach.
Euro poczynając od połowy 2002 roku zyskało względem dolara, a wzrost ten w trakcie OD był znaczny, tym samym sprzyjając eksportowi do strefy EURO w tym okresie.
Mając to na uwadze, niektóre zainteresowane strony stwierdzały, że w tej gałęzi handlu, którą "rządzi dolar", spadek ceny tej waluty względem euro musi "niechybnie" sprzyjać importowi WPO do Wspólnoty Europejskiej.
(248) W przypadku WPO, przywóz z krajów innych niż te uznane za kraje stosujące dumping również zyskał za aprecjacji euro.
Jednak w rozważanym okresie ilość tego przywozu ustabilizowała się (nawet lekko spadła od roku 2002 do OD), podczas gdy przywóz z krajów stosujących dumping wzrósł w tym samym okresie o 12 %.
Choć zasadniczo nie można wykluczyć, że zwyżka euro w stosunku do dolara mogła sprzyjać przywozowi WPO z rozważanych krajów, fakt, że wahania kursów walut nie miały wpływu na przywóz z pozostałych krajów wskazuje na to, że nie można uznać tego za czynnik przyczyniający się do wzrostu przywozu dumpingowego z rozważanych krajów.
(249) Poza tym, założenie, że wzrost ceny euro w stosunku do dolara jest przyczyną szkody dla przemysłu wspólnotowego, dotyczyć powinien jedynie okresu, gdy wzrost taki miał miejsce, tzn. od połowy roku 2002 do końca OD, a w szczególności w trakcie tego drugiego okresu, gdy różnice w kursach obydwu walut stały się wyraźniejsze.
(250) W związku z tym uznano, że choć zwyżka euro w stosunku do dolara mogła sprzyjać wywozowi WPO do Wspólnoty Europejskiej, nie wyjaśnia to znacznego wzrostu wielkości przywozu z rozważanych krajów w porównaniu z resztą importerów z całego świata.
4.
WNIOSKI DOTYCZĄCE ZWIĄZKU PRZYCZYNOWEGO
(251) Zbieżność w czasie, z jednej strony wzrostu przywozu dumpingowego z rozważanych krajów, zwiększenia udziału w rynku i stwierdzenia podcinania cenowego, a z drugiej strony pogorszenia się sytuacji przemysłu wspólnotowego, prowadzi do wniosku, że przywóz dumpingowy jest przyczyną istotnej szkody, jaką poniósł przemysł wspólnotowy.
W szczególności stwierdzono, biorąc pod uwagę chronologię zdarzeń, postępujące obniżenie się średnich cen przywozu i wyhamowanie średnich cen.
Spowodowało to spadek rentowności w roku 2002 i w OD, tzn. gdy przywóz z rozważanych krajów rósł w największym tempie, a ceny ulegały najbardziej drastycznemu spadkowi, powodując powstanie wyników ujemnych.
(252) Po przeanalizowaniu niektórych czynników, takich jak kształtowanie się konsumpcji, przywóz z krajów innych niż rozważane, zachowanie rynkowe producentów nieskarżących i niski poziom inwestycji prowadzonych przez przemysł wspólnotowy, wyciągnięto wniosek, że czynniki te nie mogły wyrządzić istotnej szkody przemysłowi wspólnotowemu.
Z drugiej strony, choć nie można wykluczyć, że do pogorszenia sytuacji przemysłu wspólnotowego mogły przyczynić się inne czynniki, takie jak wahania cen surowców i wahania kursów walut, wpływ tych czynników nie jest na tyle wielki, aby można było zmienić wniosek, że istnieje autentyczny i znaczny związek przyczynowy pomiędzy przywozem dumpingowym z rozważanych krajów a istotną szkodą, jaką wyrządzono przemysłowi wspólnotowemu.
G. INTERES WSPÓLNOTY
1.
UWAGI WSTĘPNE
(253) Zgodnie z art. 21 rozporządzenia podstawowego zbadano również, czy nałożenie środków antydumpingowych może okazać się sprzeczne z interesem całej Wspólnoty.
Ustalając interes Wspólnoty zbadano wszystkie, różne wchodzące w grę interesy, tzn. interes przemysłu wspólnotowego, importerów, przedsiębiorstw handlowych i użytkowników przedmiotowego produktu.
(254) W celu ustalenia prawdopodobnego wpływu nałożenia lub nienałożenia takich środków, skierowano prośbę o informacje do wszystkich zainteresowanych stron, o których wiadomo, że są nią zainteresowane lub same okazały zainteresowanie.
Komisja wysłała kwestionariusze do przemysłu wspólnotowego, 10 innych producentów Wspólnoty, 23 użytkowników i 3 dostawców surowców.
Odpowiedzi na kwestionariusz udzieliło 6 skarżących producentów przemysłu wspólnotowego, 2 producentów nieskarżących, 5 importerów powiązanych, 15 użytkowników i 2 dostawców surowców [8].
(255) Przy wszczęciu postępowania wiedziano o 31 importerach niepowiązanych.
Ze względu na ich dużą ilość i zgodnie z art. 17 rozporządzenia podstawowego, Komisja zdecydowała się przeprowadzić dochodzenie na podstawie próby tych importerów niepowiązanych.
Próba wybrana została na podstawie największej reprezentatywnej ilości rozważanego przywozu, który można było rozsądnie zbadać w dostępnym czasie.
(256) W tym celu, początkowo do próby wybrano w oparciu o wielkość przywozu z rozważanych krajów pięć przedsiębiorstw.
W przypadku jednego z pięciu wybranych przedsiębiorstw stwierdzono w dalszej kolejności brak współpracy, ponieważ nie wypełniło ono całego przesłanego kwestionariusza i nie wzięto go pod uwagę przy próbie.
Pozostałe cztery przedsiębiorstwa w próbie stanowiły 14,6 % całego rozważanego przywozu.
Końcowa próba składa się z następujących przedsiębiorstw:
- S.I.M.P., SpA, Włochy
- Highams Group Ltd., Zjednoczone Królestwo.
- Tob Herman Industries, N.V., Belgia
- Marubeni Europe plc, Hamburg Branch, Niemcy
(257) Na tej podstawie zbadano, czy pomimo wniosków dotyczących dumpingu, sytuacji przemysłu wspólnotowego i związku przyczynowego, istniały zdecydowane powody pozwalające wyciągnąć wniosek, że w interesie Wspólnoty nie leży nałożenie środków w tym szczególnym przypadku.
2.
PRZEMYSŁ WSPÓLNOTOWY
(258) Zgodnie z tym, co ustalono w motywie (202) i motywach kolejnych, przemysł wspólnotowy poniósł szkodę.
(259) Nałożenie środków antydumpingowych pozwoliłoby przemysłowi wspólnotowemu na osiągnięcie poziomu rentowności, jaki mógłby uzyskać, gdyby nie przywóz dumpingowy oraz na skorzystanie ze zdarzeń, jakie mają miejsce na rynku Wspólnoty.
To gwarantowałoby osiągnięcie rentowności przez gałąź przemysłu wspólnotowego zajmującą się handlem WPO.
(260) W rzeczywistości, choć przemysł wspólnotowy był w stanie rozwinąć istotny rynek niszowy w tym segmencie o wyższej wartości dodanej lub włókna o cechach specjalnych, należy zaznaczyć, że podstawowa działalność przemysłu wspólnotowego skupia się na produkcji włókien zwyczajnych przeznaczonych do przędzenia jak i włókniny, tzn. na tej gałęzi, gdzie istnieje znaczny przywóz z rozważanych krajów i gdzie przemysł wspólnotowy najbardziej narażony jest na nieuczciwą konkurencję.
(261) Włókna o cechach specjalnych przynoszą znaczne marże, lecz sprzedaje się je tylko w ograniczonych ilościach.
Dla maksymalnego wykorzystania zdolności produkcyjnych i pokrycia stałych kosztów produkcji, przemysł wspólnotowy musi sprzedawać duże ilości włókien zwykłych i podstawowych.
Z tego powodu, nałożenie ceł zagwarantuje rentowność produkcji włókien zwykłych lub podstawowych WPO jak i kontynuowanie produkcji włókien WPO o wyższej wartości dodanej, co w dużym stopniu uzależnione jest od rentowności podstawowych włókien WPO.
Należy zauważyć, że głównym światowym dostawcą włókien o cechach specjalnych jest sam przemysł wspólnotowy i taki materiał o wysokiej wartości dodanej nie może być pozyskiwany z krajów rozważanych w obecnym postępowaniu.
Stwierdza się zatem, że nałożenie środków będzie w interesie przemysłu wspólnotowego.
3.
WPŁYW NA UŻYTKOWNIKÓW I DOSTAWCÓW
(262) Jak wykazano w motywie (254) i (256), Komisja otrzymała od użytkowników 15 odpowiedzi na kwestionariusz, 4 pełne kwestionariusze od niepowiązanych importerów do próby oraz 5 od importerów powiązanych.
Poza tym, informacje i zarzuty do Komisji wniosły trzy stowarzyszenia użytkowników prosząc o zakończenie aktualnego postępowania bez nakładania środków.
(263) Użytkownicy przedmiotowego produktu należą do sektora tekstylnego.
Rynek WPO dzieli się na konsumpcję do przędzenia (tzn. wytwarzanie włókien do produkcji materiałów włókienniczych, łączonych lub niełączonych z innymi włóknami takimi jak bawełna lub wełna), na konsumpcję włókniny (tzn. produkcję arkuszy i tkanin, które nie były przekształcone na przędze i są łączone ze sobą poprzez tarcie, i/lub spojenie, i/lub klejenie, z wyłączeniem papieru) oraz konsumpcję wypełnień (tzn. do wyściełania lub wypychania niektórych produktów tekstylnych, takich jak poduszki lub siedzenia samochodowe).
Większość współpracujących użytkowników w ramach postępowania to producenci wyrobów z włókniny.
Użytkownicy ci są członkami jednego z trzech stowarzyszeń użytkowników współpracujących w ramach dochodzenia, które reprezentuje przemysł włókniny na poziomie Europy [9].
Zgodnie z informacjami o sprzedaży podanymi w odpowiedzi na kwestionariusze, współpracujący użytkownicy w trakcie OD stanowili około 5 % całej konsumpcji wspólnotowej WPO i około 13 % całego przywozu z rozważanych krajów.
Użytkownicy i importerzy podali szereg argumentów przemawiających przeciwko nałożeniu ceł.
(264) W pierwszym rzędzie przemysł będący następnym ogniwem tego rynku produktów uznał, że wspólnotowy rynek na WPO w znacznej mierze zależy od dostawców przedmiotowego produktu (producenci europejscy mogą wypełnić maksymalnie około 60 % zapotrzebowania rynkowego na WPO).
W tym kontekście, biorąc pod uwagę ich moce i udział w rynku, jakie posiadają we Wspólnocie, dwa kraje będące przedmiotem postępowania, tzn. Tajwan i Korea Południowa są najważniejszymi dostawcami WPO na świecie.
W związku z tym, poziom ceł antydumpingowych ma nieunikniony ujemny wpływ na podstawowe interesy Wspólnoty.
(265) Użytkownicy WPO stwierdzili również, że działają na rynku, który jest bardzo wrażliwy na ceny i że nawet małym wzrostem kosztów nie można obciążyć klienta końcowego, z powodu zaciętej konkurencji na rynku wyrobów końcowych (np. poduszek, materiałów włókienniczych, itp.), w szczególności z Azji Południowo-wschodniej i Chin.
Kraje te już sprzedają po bardzo niskich cenach i wielu europejskich producentów materiałów włókienniczych zmuszonych było do przynajmniej częściowego przeniesienia swojej produkcji do państw trzecich.
(266) Poza tym, wielu użytkowników WPO oświadczyło, że niektóre typy przedmiotowego produktu (tak zwane produkty puste) nie są produkowane we Wspólnocie i nie będą wytwarzane przez producentów wspólnotowych w bliskiej przyszłości z powodu braku wymaganych urządzeń technologicznych.
Dlatego te typy WPO muszą być importowane (tak zwane produkty puste sprzężone, wytwarzane głównie w Korei Południowej).
(267) W końcu przemysł będący następnym ogniwem tego rynku produktów, w przeciwieństwie do przemysłu WPO, jest gałęzią pracochłonną.
Jak to stwierdziły niektóre zainteresowane strony, liczba pracowników w przemyśle tym jest znacznie wyższa niż w kapitałochłonnym przemyśle WPO.
Przykładowo, w europejskim przemyśle włókienniczym jako bezpośrednia siła robocza zatrudnionych jest 16000 osób, w porównaniu z 1180 osobami zatrudnionymi w przemyśle WPO.
Producenci włókienniczy podali, że WPO stanowi średnio 40 % całkowitych kosztów produkcji ich wyrobu.
Argumentowano, że nałożenie ceł spowoduje utratę pracy lub przeniesienie zakładów produkcyjnych za granicę.
(268) Jeśli chodzi o rzekomą zależność rynku Wspólnoty od dostawców zewnętrznych, uważa się, że choć cła na przywóz z ChRL i Arabii Saudyjskiej będą utrzymywały się średnio na poziomie 27 %, to kraje te posiadają zaledwie 7 % udział w rynku w OD.
Z drugiej strony, proponuje się cofnąć aktualne środki na przywóz z Tajwanu i obniżyć aktualne cła za przywóz z Korei Południowej.
Należy podkreślić, że w OD, przy aktualnym poziomie środków (patrz motyw (3)), Tajwan i Korea Południowa posiadają 19 % udział w rynku.
Z drugiej strony, jak podała jedna z prestiżowych firm doradczych zajmująca się rynkiem włókien, główni producenci WPO pochodzący z krajów nie podlegających cłom antydumpingowym (głównie USA, Meksyk, Turcja i Republika Południowej Afryki) posiadali w trakcie OD nadmierne moce produkcyjne wynoszące około 50 % całkowitej konsumpcji wspólnotowej.
Poza tym, przywóz z tych krajów stanowi znaczną część rynku Wspólnoty i wynosi w OD 5,3 %.
(269) W związku z powyższym, pomimo propozycji wprowadzenia ceł dla ChRL i Arabii Saudyjskiej i mając na względzie zniesienie środków w stosunku do Tajwanu i zmniejszenie środków obowiązujących dla Korei Południowej, użytkownicy wspólnotowi wciąż będą mogli polegać na ważnych dostawcach przedmiotowego produktu (lub ich zmienić), takich jak dostawcy z Korei Południowej lub na innych dużych dostawcach znajdujących się krajach niepodlegających cłom antydumpingowym, takich jak Tajwan.
(270) Jeśli chodzi o rzekomą niemożność ze strony użytkowników WPO obciążania klientów zwiększonymi kosztami wynikającymi z nałożenia ceł antydumpingowych, w szczególnym przypadku użytkowników współpracujących (którzy są prawie wyłącznie producentami produktów z włókniny) pozyskujących przedmiotowy produkt z ChRL, Arabii Saudyjskiej, Korei Południowej i Tajwanu, pamiętając, że i) średnia stawka cła antydumpingowego dla ChRL i Arabii Saudyjskiej wynosi 34,6 %, podczas gdy kraje te posiadały w trakcie OD 7,8 % rynku; ii) średnia wysokość cła, jakie ma być nałożone na przywóz z Korei Południowej zmniejsza średnią stawkę cła wprowadzonego w stosunku do takiego kraju na mocy rozporządzenia (WE) nr 2852/2000 o 2 punkty procentowe i że środki w stosunku do Tajwanu mają zostać zniesione; iii) Korea Południowa i Tajwan posiadają łącznie 19,3 % udziału w rynku Wspólnoty w OD i iv) mając na uwadze znaczenie WPO w kosztach produkcji wyrobów końcowych użytkowników współpracujących (wyrobów włókienniczych) została ustalona na, średnio, 40 % kosztów, wzrost kosztu produkcji dla współpracującego przemysłu będącego następnym ogniwem tego rynku produktów w wyniku wprowadzonych środków będzie kształtował się w granicach 0,65 %.
(271) Jeśli tak jak zakładali użytkownicy, nie będą w stanie obciążyć klientów wzrostem kosztu produkcji, wpływ na ich sytuację finansową nie będzie znaczący.
Sądzi się również, że ten niewielki wpływ na sytuację finansową przemysłu będącego następnym ogniwem łańcucha produkcyjnego tego rynku produktów powinien pozwolić na uniknięcie negatywnych skutków dla pracowników zatrudnionych w tym przemyśle.
(272) Stwierdzono również, że pomimo istnienia środków antydumpingowych i/lub wyrównawczych w stosunku do około 50 % przywozu przedmiotowego produktu z wszystkich państw trzecich, konsumpcja rynkowa w rynkowym segmencie włóknin znacznie się w rozważanym okresie zwiększyła.
Zgodnie z informacjami dostarczonymi przez stowarzyszenie reprezentujące europejskich producentów włóknin, sektor ten zwiększył swoją produkcję w okresie od roku 2000 do 2002 o około 17 %.
(273) Stwierdzono, że puste sprzężone WPO mogą być w rzeczywistości produkowane przez przemysł wspólnotowy, który posiada niezbędne techniczne know-how i maszyny.
Jak wspomniano, produkt ten nie jest aktualnie dostarczany przez przemysł wspólnotowy, z powodu silnej presji cenowej, jaką wywiera przywóz dumpingowy.
Niezależnie od tego, aktualne środki w stosunku do Republiki Korei, głównego dostawcy pustego materiału sprzężonego, zostają średnio obniżone.
(274) Na podstawie powyższego i mając na uwadze poziom przyjętych środków i zakończenie postępowania w stosunku do Tajwanu, stwierdza się, że nie oznacza to pogorszenia sytuacji użytkowników i importerów przedmiotowego produktu, jeśli pogorszenie takie w ogóle nastąpi.
4.
WPŁYW NA DOSTAWCÓW SUROWCÓW
(275) Przy obecnym postępowaniu współpracowało dwóch dostawców surowców, którzy udzielili odpowiedź na kwestionariusz.
Są to przedsiębiorstwa przemysłu petrochemicznego dostarczające przemysłowi WPO PTA i MEG.
Obydwa przedsiębiorstwa wyraźnie poprały nałożenie ceł.
Jednak z punktu widzenia interesu Wspólnoty, na pozycję tych przedsiębiorstw w postępowaniu należy patrzeć w aspekcie sprzedaży przez nich surowców dla przemysłu WPO, co stanowi minimalną część ich obrotu i dlatego nałożenie lub nienałożenie środków nie zmieni istotnie ich sytuacji finansowej lub handlowej.
5.
ASPEKTY ŚRODOWISKOWE
(276) Jak wykazano powyżej, WPO mogą być typu pierwotnego, wykonane są wówczas z pochodnych ropy (MEG i PTA) i typu regenerowanego, wykonane z butelek i innych odpadów PET lub z połączenia obydwu typów, z pochodnych ropy lub produktów recyklingu.
Komisja uznała, że w trakcie OD, przemysł wspólnotowy wykorzystywał do produkcji WPO około 60 % surowców ropopochodnych i 40 % surowców z recyklingu.
Przemysł wspólnotowy przewiduje stopniowe zwiększanie ilości surowców pochodzących z recyklingu do produkcji WPO.
Dwa przedsiębiorstwa przemysłu wspólnotowego istotnie zainstalowały w swoich zakładach produkcyjnych linie do recyklingu.
Kolejny zakład zamierza zainstalować taką linię w roku 2004 i 2005.
(277) Artykuł 6 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską ("Traktat") uznaje ochronę środowiska za wspólny cel polityki lub działań dla realizacji celów wyznaczonych w art. 2 traktatu, włączając w to zrównoważony rozwój działalności gospodarczej.
Na podstawie tego, Wspólnota uznała zapobieganie powstawaniu odpadów i gospodarkę odpadami za jeden z najważniejszych priorytetów.
(278) Wspólnota przyjęła w szczególności prawo dotyczące opakowań i odpadów opakowaniowych [10].
Jedną z zasad leżących u podstaw tego prawa jest zasada recyklingu i ponownego użycia: jeśli nie można zapobiec powstaniu odpadu opakowaniowego, należy odzyskać z niego tyle materiałów, ile to możliwe, najlepiej wykorzystując metody recyklingu.
W tym kontekście, Wspólnota Europejska ustaliła ostatnio, że nie później niż do 31 grudnia 2008 r., minimalny docelowy próg recyklingu dla sztucznych materiałów zawartych w odpadach opakowaniowych wynosi 22,5 % [11].
(279) Stwierdzono, że wspólnotowy przemysł WPO konsumował w OD 70 % produktów recyklingu butelek PET, dzięki czemu stał się głównym odbiorcą końcowym takich opadów opakowaniowych [12].
Na podstawie tych danych widać, że recykling odpadów opakowaniowych z PET w Europie zależy w znacznej mierze od przemysłu WPO, ponieważ jest on ich największym odbiorcą.
(280) Komisja uważa, że nałożenie ceł przyczyni się do zagwarantowania rentowności sektora przemysłu, posiada istotną rolę dla recyklingu odpadów opakowaniowych PET, będąc głównym odbiorcą tej gałęzi.
(281) Powyższy wniosek nie został zmieniony przez fakt, że przemysł recyklingowy Wspólnoty również wywozi odpady PET do ChRL, jak zostało to przedstawione przez zainteresowane strony.
Co więcej, okazało się, że większość odpadów opakowaniowych z PET jest konsumowana przez wspólnotowych producentów WPO.
6.
WNIOSKI DOTYCZĄCE INTERESU WSPÓLNOTY
(282) Mając na względzie wszystkie powyższe czynniki, tymczasowo uznaje się, że brak jest wyraźnych przyczyn przemawiających przeciwko nałożeniu środków antydumpingowych.
H. ZAKOŃCZENIE POSTĘPOWANIA W STOSUNKU DO TAJWANU
(283) Mając na uwadze ustalenia opisane w motywie (143) i w kolejnych motywach, nie ma uzasadnienia dalszego utrzymywania aktualnie obowiązujących środków antydumpingowych w stosunku do Tajwanu.
Zgodnie z art. 11 wraz z art. 9 rozporządzenia podstawowego, jeśli po konsultacjach środki ochronne nie są konieczne i brak jest zastrzeżeń ze strony Komitetu doradczego, dochodzenie lub postępowanie zostaje umorzone.
(284) Mając na uwadze powyższe, Komisja uznała, że dalsze stosowanie aktualnych środków ochronnych w stosunku do Tajwanu nie jest konieczne i że postępowanie powinno się umorzyć.
I. ŚRODKI ANTYDUMPINGOWE
1.
POZIOM USUNIĘCIA SZKODY
(285) Poziom środków antydumpingowych powinien wystarczyć do wyeliminowania szkody, jaką przemysłowi wspólnotowemu wyrządził przywóz dumpingowy, bez przekroczenia stwierdzonego marginesu dumpingu.
Obliczając wielkość cła koniecznego dla wyeliminowania skutków dumpingu przynoszącego szkodę, uznano, że środki takie powinny pozwolić na to, aby przemysł wspólnotowy pokrył swoje koszty i uzyskał ogólny zysk przed opodatkowaniem, jaki mógłby rozsądnie uzyskać w normalnych warunkach konkurencji, tzn. przy braku przywozu dumpingowego.
Stwierdza się, że przy braku przywozu dumpingowego, przemysł wspólnotowy powinien osiągnąć zysk przed opodatkowaniem rzędu 5 %, poziom jaki uznano za odpowiedni w skardze złożonej przez przemysł wspólnotowy.
W przypadku braku informacji, które świadczyłyby o czymś innym, taki poziom zysku ponownie uznano za odpowiedni.
(286) Następnie na podstawie porównania średniej ważonej ceny importowej ustalonej w trakcie obliczeń dotyczących podcinania ceny z ceną nie powodującą szkody na produkt podobny sprzedawany przez przemysł wspólnotowy na rynku Wspólnoty przy tym samym poziomie handlu określono konieczny wzrost ceny.
(287) Cenę nie wyrządzającą szkody uzyskano poprzez takie dostosowanie ceny sprzedaży przemysłu wspólnotowego, aby odzwierciedlała powyższy margines zysku wynoszący 5 %.
Wszelkie różnice spowodowane takim porównaniem wyrażono następnie jako procent całkowitej wartości importu CIF.
2.
ŚRODKI OSTATECZNE
(288) Mając na uwadze powyższe ustalenia, stwierdza się, że zgodnie z art. 9 ust. 4 rozporządzenia podstawowego, należy nałożyć cło antydumpingowe na przywóz przedmiotowego produktu z ChRL, Arabii Saudyjskiej i Republiki Korei na poziomie mniejszej ustalonej szkody lub niższego marginesu dumpingu.
(289) Na tej podstawie, stawki celne są następujące:
Kraj _BAR_ Przedsiębiorstwo _BAR_ Podstawa cła ( %) _BAR_
Chińska Republika Ludowa _BAR_ Cixi Jiangnan Chemical Fiber Co.
Ltd.
Sanbei Town Industry Area, Cixi City, Prowincja Zhejiang _BAR_ 26,3 _BAR_
Far Eastern Industries (Shanghai) Ltd.
31-33F, Baoan Tower, No 800, Dongfang Road, Pudong New District, 200122, Szanghaj _BAR_ 4,9 _BAR_
Hangzhou An Shun Pettechs Fibre Industry Co.
Ltd.
No 37, East Avenue, Fu-Yang Town, Hangzhou, Prowincja Zhejiang _BAR_ 18,6 _BAR_
Deqing An Shun Pettechs Fibre Industry Co.
Ltd.
No 9, Cangqian Road, Chengguan Town Deqing County _BAR_ 18,6 _BAR_
Kunshan An Shun Pettechs Fibre Industry Co.
Ltd.
No 78, Huting Road, Bacheng Town, Kunshan, Prowincja Jiangsu _BAR_ 18,6 _BAR_
Jiangyin Changlong Chemical Fiber Co.
Ltd.
Houxiang Industrial Zone, Changjing, Jiangsu 214411 _BAR_ 24,6 _BAR_
Xiake Color Spinning Co.
Ltd.
No 39, East Street, Mazhen, Jiangyin, Jiangsu 214406 _BAR_ 49,7 _BAR_
Wszystkie pozostałe firmy _BAR_ 49,7 _BAR_
Arabia Saudyjska _BAR_ National Polyester Fibers Factory P.O. Box 42185, Riyadh 11541 _BAR_ 20,9 _BAR_
Saudi Basic Industries Corporation (Sabic) P.O. Box 5101, Riyadh 11422 _BAR_ 20,9 _BAR_
Arabian Industrial Fibres Przedsiębiorstwo (Ibn Rushd) P.O. Box 30701, Yanbu Al-Sinaiyah 21447 _BAR_ 20,9 _BAR_
Wszystkie pozostałe firmy _BAR_ 20,9 _BAR_
Republika Korei _BAR_ Huvis Corporation 151-7, Samsung-dong, Gangnam-gu, Seul _BAR_ 5,7 _BAR_
Saehan Industries Inc 254-8, Kongduk-dong, Mapo-ku, Seul _BAR_ 10,6 _BAR_
Sung Lim Co., Ltd.
RM 911, Dae-Young Bldg, 44-1, Youido-Dong, Youngdungpo-ku, Seul _BAR_ 0 _BAR_
Dongwoo Industry Co.
Ltd.
729, Geochon-Ri, Bongwha-up, Bongwha-Kun, Kyoungsangbuk-do _BAR_ 6,0 _BAR_
East Young Co.
Ltd.
Bongwan #202, Gumi Techno Business Center, 267 Gongdan-Dong, Gumi-si, Kyungbuk, Korea _BAR_ 6,0 _BAR_
Estal Industrial Co.
845 Hokye-dong, Yangsan-City, Kyungnam _BAR_ 6,0 _BAR_
Geum Poong Corporation 62-2, Gachun-Ri, Samnam-Myon, Ulju-Ku, Ulsan-shi _BAR_ 6,0 _BAR_
Keon Baek Co.
Ltd.
1188-3, Shinsang-Ri, Jinryang-Eup, Kyungsan-si, Kyungbuk-do _BAR_ 6,0 _BAR_
Samheung Co.
Ltd.
557-12, Dongkyu-Ri, Pochon-Eub Pochon-Kun, Kyungki-do _BAR_ 6,0 _BAR_
Wszystkie pozostałe firmy _BAR_ 10,6 _BAR_
(290) Poszczególne antydumpingowe stawki celne dla przedsiębiorstwa określono na podstawie ustaleń niniejszego dochodzenia.
Stawka taka odzwierciedla więc sytuację, jaką zastano w trakcie dochodzenia odnośnie danego przedsiębiorstwa.
Te stawki celne (w przeciwieństwie do cła ogólnokrajowego dotyczącego "Wszystkich pozostałych firm") dotyczą wyłącznie przywozu produktu pochodzącego z rozważanych krajów i wytwarzanego przez dane przedsiębiorstwo, a więc przez konkretną, wymienioną osobę prawną.
Z tej stawki nie mogą korzystać produkty importowane wytwarzane przez inne przedsiębiorstwo nie określone dokładnie w operacyjnej części tego rozporządzenia przy użyciu nazwy i adresu oraz podmioty powiązane z przedsiębiorstwem, które zostało dokładnie podane i produkty takie podlegają stawce celnej dla "Wszystkich pozostałych firm".
(291) Wszelkie wnioski w sprawie stosowania poszczególnych stawek ceł antydumpingowych dla przedsiębiorstw (np. w wyniku zmiany nazwy podmiotu lub powstania nowych podmiotów produkujących lub handlowych) powinno natychmiast skierować się do Komisji [13] wraz z wszelkimi stosownymi informacjami, w szczególności dotyczącymi jakichkolwiek zmian w działalności przedsiębiorstwa związanych z produkcją, sprzedażą krajową i eksportową, np. zmiana nazwy lub zmiana w podmiotach produkujących i handlowych.
W miarę potrzeby, Komisja po konsultacjach z Komitetem Doradczym zaproponuje odpowiednią zmianę rozporządzenia, aktualizując wykaz przedsiębiorstw korzystających z indywidualnych stawek celnych.
3.
ZOBOWIĄZANIA
(292) Jeden współpracujący producent eksportujący z Arabii Saudyjskiej zaproponował zobowiązania cenowe zgodnie z art. 8 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.
Jednakże minimalne ceny początkowo zaoferowane przez tego producenta eksportującego nie wyeliminowały szkodliwych efektów dumpingu.
To samo odnosi się do skorygowanej oferty otrzymanej od tego samego przedsiębiorstwa.
Co więcej, struktura sprzedaży tego przedsiębiorstwa we Wspólnocie nie pozwoliłaby na skuteczne monitorowanie tego zobowiązania.
Z tego powodu oferta musiała zostać odrzucona.
(293) Dwóch chińskich producentów eksportujących zaproponowało zobowiązanie, które było popierane przez stowarzyszenie użytkowników.
Jednakże oferta ta nie mogła zostać przyjęta, ponieważ oznaczałaby ona wyłączenie pewnej ilości wywozów z zakresu ostatecznych środków, co nie byłoby wystarczające do usunięcia szkody dla przemysłu wspólnotowego.
Eksporterzy ci zaproponowali minimalną cenę mającą zastosowanie do wszystkich wywozów do Wspólnoty, ale będącą na poziomie, który nie eliminował szkodliwych efektów dumpingu.
Z tego względu oferty musiały zostać odrzucone.
Ponadto nie można było zaakceptować ustalenia różnych cen minimalnych w przypadku różnych typów produktów, które nie są łatwe do rozróżnienia po przywozie.
Uczyniłoby to zobowiązanie do respektowania minimalnych cen łatwym do obejścia.
Ponadto postępowanie ujawniło, że rachunkowość eksporterów nie była zgodna z międzynarodowymi standardami rachunkowości, co uczyniłoby monitorowanie przedsiębiorstwa szczególnie trudnym.
(294) Inny chiński producent eksportujący, któremu nie przyznano statusu MET ani IT, zaproponował zobowiązanie, zgodnie z którym wzrosłyby ceny wywozu do Wspólnoty.
Oprócz faktu, że zaproponowany wzrost cen nie eliminował stworzonego szkodliwego dumpingu, procedurą Komisji jest nieakceptowanie zobowiązań od przedsiębiorstw, którym nie przyznano statusu MET ani IT, ponieważ w takich przypadkach nie można ustalić poszczególnego określenia dumpingu.
Na tej podstawie zobowiązanie tego producenta eksportującego musiało zostać odrzucone,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Nakłada się ostateczne cło antydumpingowe na przywóz syntetycznych włókien odcinkowych z poliestru, niezgrzeblonych, nieczesanych, ani w inny sposób nieprzerobionych do przędzenia, sklasyfikowanych w ramach kodu CN 55032000 pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Arabii Saudyjskiej.
2.
Stawka cła mającego zastosowanie do ceny netto franco granica Wspólnoty, przed ocleniem, na niżej opisane produkty wynosi:
Kraj _BAR_ Producent _BAR_ Stawka celna ( %) _BAR_ Dodatkowy kod Taric _BAR_
Chińska Republika Ludowa _BAR_ Cixi Jiangnan Chemical Fiber Co.
Ltd.
Sanbei Town Industry Area, Cixi City, Prowincja Zhejiang _BAR_ 26,3 _BAR_ A590 _BAR_
Far Eastern Industries (Shanghai) Ltd.
31-33F, Baoan Tower, No 800, Dongfang Road, Pudong New District, 200122, Szanghaj _BAR_ 4,9 _BAR_ A591 _BAR_
Hangzhou An Shun Pettechs Fibre Industry Co.
Ltd.
No 37, East Avenue, Fu-Yang Town, Hangzhou, Prowincja Zhejiang _BAR_ 18,6 _BAR_ A592 _BAR_
Deqing An Shun Pettechs Fibre Industry Co.
Ltd.
No 9, Cangqian Road, Chengguan Town Deqing County _BAR_
Kunshan An Shun Pettechs Fibre Industry Co.
Ltd.
No 78, Huting Road, Bacheng Town, Kunshan, Prowincja Jiangsu _BAR_
Jiangyin Changlong Chemical Fiber Co.
Ltd.
Houxiang Industrial Zone, Changjing, Jiangsu 214411 _BAR_ 24,6 _BAR_ A595 _BAR_
Wszystkie pozostałe firmy _BAR_ 49,7 _BAR_ A999 _BAR_
Arabia Saudyjska _BAR_ National Polyester Fibers Factory P.O. Box 42185, Riyadh 11541 _BAR_ 20,9 _BAR_ A597 _BAR_
Saudi Basic Industries Corporation (Sabic) P.O. Box 5101, Riyadh 11422 _BAR_ 20,9 _BAR_ A598 _BAR_
Arabian Industrial Fibres Przedsiębiorstwo (Ibn Rushd) P.O. Box 30701, Yanbu Al-Sinaiyah 21447 _BAR_
Wszystkie pozostałe firmy _BAR_ 20,9 _BAR_ A999 _BAR_
3.
O ile odrębne przepisy nie stanowią inaczej, stosowane są obowiązujące przepisy celne.
Artykuł 2
Część tabeli w art. 1 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 2852/2000 dotycząca ostatecznych stawek cła antydumpingowego mających zastosowanie do przywozu syntetycznych włókien odcinkowych z poliestru, niezgrzeblonych, nieczesanych, ani w inny sposób nieprzerobionych do przędzenia, sklasyfikowanych w ramach kodu CN 55032000 pochodzących z Republiki Korei, zastępuje się poniższą tabelą:
Kraj _BAR_ Producent _BAR_ Stawka celna ( %) _BAR_ Dodatkowy kod Taric _BAR_
Republika Korei _BAR_ Huvis Corporation 151-7, Samsung-dong, Gangnam-gu, Seul _BAR_ 5,7 _BAR_ A151 _BAR_
Saehan Industries Inc 254-8, Kongduk-dong, Mapo-ku, Seul _BAR_ 10,6 _BAR_ A599 _BAR_
Sung Lim Co., Ltd.
RM 911, Dae-Young Bldg, 44-1; Youido-Dong, Youngdungpo-ku; Seul _BAR_ 0 _BAR_ A154 _BAR_
Dongwoo Industry Co.
Ltd.
729, Geochon-Ri, Bongwha-up, Bongwha-Kun, Kyoungsangbuk-do _BAR_ 6,0 _BAR_ A608 _BAR_
East Young Co.
Ltd.
Bongwan #202, Gumi Techno Business Center, 267 Gongdan-Dong, Gumi-si, Kyungbuk _BAR_ 6,0 _BAR_ A609 _BAR_
Estal Industrial Co.
845 Hokye-dong, Yangsan-City, Kyungnam _BAR_ 6,0 _BAR_ A610 _BAR_
Geum Poong Corporation 62-2, Gachun-Ri, Samnam-Myon, Ulju-Ku, Ulsan-shi _BAR_ 6,0 _BAR_ A611 _BAR_
Keon Baek Co.
Ltd.
1188-3, Shinsang-Ri, Jinryang-Eup, Kyungsan-si, Kyungbuk-do _BAR_ 6,0 _BAR_ A612 _BAR_
Samheung Co.
Ltd.
557-12, Dongkyu-Ri, Pochon-Eub Pochon-Kun, Kyungki-do _BAR_ 6,0 _BAR_ A613 _BAR_
Wszystkie pozostałe firmy _BAR_ 10,6 _BAR_ A999 _BAR_
Artykuł 3
Niniejszym kończy się postępowanie antydumpingowe w sprawie przywozu włókien syntetycznych z poliestru pochodzących z Tajwanu.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 429/2005
z dnia 16 marca 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 17 marca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 430/2005
z dnia 15 marca 2005 r.
wykonujące rozporządzenie Rady (WE) nr 577/98 w sprawie organizacji badania reprezentacyjnego dotyczącego siły roboczej na terenie Wspólnoty w odniesieniu do kodyfikacji, którą należy stosować w celu przesyłania danych, począwszy od 2006 r., i wykorzystania prób cząstkowych do gromadzenia danych dotyczących zmiennych strukturalnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 577/98 z dnia 9 marca 1998 r. w sprawie organizacji badania reprezentacyjnego dotyczącego siły roboczej we Wspólnocie [1], w szczególności jego art. 3, 4 ust. 3 i art. 4 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 4 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 577/98 konieczne jest wprowadzenie środków wykonawczych określających kodyfikację zmiennych używanych przy przesyłaniu danych.
(2) Na podstawie art. 4 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 577/98 spośród charakterystyk badania można ustalić wykaz zmiennych, zwanych dalej „zmiennymi strukturalnymi”, które muszą być badane tylko jako przeciętne wartości roczne w odniesieniu do 52 tygodni, a nie przeciętne wartości kwartalne. W związku z powyższym należy określić warunki wykorzystania prób cząstkowych do gromadzenia danych dotyczących zmiennych strukturalnych.
(3) Z uwagi na znaczenie danych na temat zatrudnienia i bezrobocia, całkowite wartości tych zmiennych powinny być ze sobą spójne, bez względu na to, czy uzyskano je z rocznej próbki cząstkowej czy na podstawie przeciętnej wartości rocznej z czterech kwartalnych pełnych prób.
(4) Z uwagi na znaczenie danych gromadzonych w modułach ad hoc, informacje te powinny posiadać zdolność do ich łączenia z innymi zmiennymi badania.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Programu Statystycznego, ustanowionego decyzją Rady 89/382/EWG, Euratom [2],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Warunki wykorzystania prób cząstkowych do gromadzenia danych dotyczących zmiennych strukturalnych są określone w załączniku I.
Artykuł 2
Kody zmiennych, które zostaną wykorzystane do przesyłania danych, począwszy od 2006 r., są określone w załączniku II.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 431/2005
z dnia 16 marca 2005 r.
wprowadzające na 2005 rok odstępstwo od rozporządzenia (WE) nr 1518/2003 w odniesieniu do terminów wydawania pozwoleń na wywóz w sektorze wieprzowiny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2759/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wieprzowiny [1], w szczególności jego art. 8 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 3 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1518/2003 z dnia 28 sierpnia 2003 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wprowadzania w życie systemu pozwoleń na wywóz w sektorze wieprzowiny [2] przewiduje, że pozwolenia na wywóz wydaje się w środę następującą po tygodniu, w którym składa się wnioski o pozwolenie, jeżeli w tym czasie Komisja nie podjęła żadnych szczególnych środków.
(2) Biorąc pod uwagę dni świąteczne w roku 2005 oraz nieregularną publikację Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej w tych dniach, okres między złożeniem wniosków i dniem wydania pozwoleń jest zbyt krótki, aby zapewnić właściwe zarządzanie rynkiem. Należy zatem przedłużyć wymieniony okres.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wieprzowiny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł pierwszy
W drodze odstępstwa od art. 3 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1518/2003 pozwolenia są wydawane w 2005 r. w terminach wskazanych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Niniejsze odstępstwo ma zastosowanie, jeżeli przed wymienionymi terminami wydawania pozwoleń nie zostały podjęte żadne szczególne środki, o których mowa w art. 3 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1518/2003.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 432/2005
z dnia 16 marca 2005 r.
wprowadzające na 2005 rok odstępstwo od rozporządzeń (WE) nr 596/2004 i (WE) nr 633/2004 w odniesieniu do terminów wydawania pozwoleń wywozowych w sektorach jaj i mięsa drobiowego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2771/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku jaj [1], w szczególności jego art. 3 ust. 2,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2777/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa drobiowego [2], w szczególności jego art. 3 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 3 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 596/2004 [3] i art. 3 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 633/2004 [4] ustanawiające szczegółowe zasady wdrożenia systemu pozwoleń wywozowych odpowiednio w sektorach jaj i mięsa drobiowego stanowią, że pozwolenia wywozowe są wydawane w środę w tygodniu następującym po tygodniu, w którym składane są wnioski o wydanie pozwoleń, jeżeli Komisja nie podjęła w tym czasie żadnych szczególnych środków.
(2) Biorąc pod uwagę dni świąteczne w 2005 r. i nieregularną publikację Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej w tych dniach, okres czasu między złożeniem wniosków a dniem wydawania pozwoleń jest zbyt krótki, aby zapewnić właściwe zarządzanie rynkiem. Należy zatem wymieniony okres przedłużyć.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mięsa Drobiowego i Jaj,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W drodze odstępstwa od art. 3 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 596/2004 i art. 3 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 633/2004, pozwolenia są wydawane w 2005 r. w terminach wskazanych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Niniejsze odstępstwo ma zastosowanie, jeżeli przed wymienionymi terminami wydawania pozwoleń nie zostały podjęte żadne szczególne środki, o których mowa w art. 3 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 596/2004 i art. 3 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 633/2004.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 433/2005
z dnia 16 marca 2005 r.
ustalające refundacje wywozowe do oliwy z oliwek
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 136/66/EWG z dnia 22 września 1966 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów [1], w szczególności jego art. 3 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 3 rozporządzenia nr 136/66/EWG przewiduje, że w przypadku gdy cena we Wspólnocie jest wyższa od cen rynku światowego, różnica między tymi cenami może zostać objęta refundacją, w przypadku wywozu oliwy do państw trzecich.
(2) Szczegółowe zasady dotyczące ustalania i przyznawania refundacji wywozowych do oliwy z oliwek są zawarte w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 616/72 [2].
(3) Artykuł 3 ust. 3 rozporządzenia nr 136/66/EWG przewiduje, że refundacja musi być taka sama dla całej Wspólnoty.
(4) Zgodnie z art. 3 ust. 4 rozporządzenia nr 136/66/EWG, refundacja do oliwy z oliwek musi być ustanowiona przy uwzględnieniu obecnej sytuacji i przewidywalnych zmian w odniesieniu do cen oliwy z oliwek i jej dostępności na rynku Wspólnoty oraz w odniesieniu do cen oliwy z oliwek na rynku światowym.
Jednakże w przypadku gdy sytuacja na rynku światowym nie pozwala na określenie najkorzystniejszych cen oliwy z oliwek, można uwzględnić cenę na tym rynku głównych konkurencyjnych olejów roślinnych i różnicę stwierdzoną podczas reprezentatywnego okresu między tą ceną a ceną oliwy z oliwek.
Kwota refundacji nie może być wyższa od różnicy między ceną oliwy z oliwek we Wspólnocie a ceną na rynku światowym, dostosowanej, gdzie właściwe, aby uwzględnić koszty wywozu produktów na rynek światowy.
(5) Zgodnie z art. 3 ust. 3 akapit trzeci lit. b) rozporządzenia nr 136/66/EWG, można podjąć decyzję o ustaleniu refundacji w drodze przetargu. Przetarg dotyczy kwoty refundacji i może być ograniczony do niektórych krajów przeznaczenia, ilości, jakości i prezentacji.
(6) Artykuł 3 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia nr 136/66/EWG przewiduje, że refundacje do oliwy z oliwek mogą być ustalone na różnych poziomach według miejsca przeznaczenia, w przypadku gdy sytuacja na rynku światowym lub szczególne wymogi niektórych rynków tego wymagają.
(7) Refundacje muszą być ustalane co najmniej raz w miesiącu. W razie konieczności mogą być zmieniane w odstępie czasowym.
(8) Stosowanie tych szczegółowych zasad w obecnej sytuacji na rynkach w sektorze oliwy z oliwek, w szczególności do cen tego produktu we Wspólnocie i na rynkach państw trzecich, prowadzi do ustalenia refundacji w kwotach wskazanych w Załączniku.
(9) PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje wywozowe do produktów określonych w art. 1 ust. 2 lit. c) rozporządzenia nr 136/66/EWG są ustalone w kwotach wskazanych w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 17 marca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 434/2005
z dnia 17 marca 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 18 marca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 435/2005
z dnia 17 marca 2005 r.
w sprawie stosowania współczynnika redukcji w odniesieniu do świadectw refundacji do produktów nieobjętych załącznikiem I Traktatu, zgodnie z art. 8 ust. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1520/2000
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3448/93 z dnia 6 grudnia 1993 r. ustanawiające zasady handlu mające zastosowanie do niektórych towarów pochodzących z przetwórstwa produktów rolnych [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1520/2000 z dnia 13 lipca 2000 r. ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu przyznawania refundacji wywozowych do niektórych produktów rolnych wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu oraz kryteria dla ustalania wysokości sum takich refundacji [2], w szczególności jego art. 8 ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Notyfikacje Państw Członkowskich, zgodnie z art. 8 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1520/2000 wskazują, że łączna kwota otrzymana z wniosków wynosi 178002906 EUR, a tymczasem dostępna kwota w odniesieniu do transzy świadectw refundacji na mocy art. 8 ust. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1520/2000, wynosi 68116869 EUR.
(2) Współczynnik redukcji powinien być obliczany na podstawie art. 8 ust. 3 i 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1520/2000. Zatem współczynnik taki powinien stosować się do kwot wnioskowanych w formularzu świadectwa refundacji do wykorzystania od 1 kwietnia 2005 r., jak określa art. 8 ust. 6 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1520/2000,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Kwoty na wnioskach o świadectwa refundacji do wykorzystania od 1 kwietnia 2005 r. zależą od współczynnika redukcji 0,618.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 18 marca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 436/2005
z dnia 17 marca 2005 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 796/2004 ustanawiające szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającym wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w zakresie wspólnej polityki rolnej i ustanawiającym określone systemy wsparcia dla rolników
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w zakresie wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001 [1], w szczególności jego art. 52 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 796/2004 [2] ustanawia zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, dotyczące między innymi warunków kontroli zawartości tetrahydrokanabinolu w konopiach.
(2) Zgodnie z art. 33 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 796/2004 Państwa Członkowskie przekazały wyniki badań określających poziom tetrahydrokanabinolu w odmianach konopii zasianych w roku 2004. Wyniki te należy uwzględnić przy ustalaniu wykazu odmian konopii dla potrzeb systemów pomocy powiązanej z obszarami na najbliższe lata gospodarcze oraz wykazu odmian dopuszczonych okresowo na rok gospodarczy 2005/2006. Niektóre z tych odmian powinny być poddane procedurze B przewidzianej w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 796/2004.
(3) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 796/2004.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Płatności Bezpośrednich,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik II do rozporządzenia (WE) nr 796/2004 zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 437/2005
z dnia 17 marca 2005 r.
ustalające ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności przywozowych na melasę w sektorze cukru, stosowane od dnia 18 marca 2005 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 24 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1422/95 z dnia 23 czerwca 1995 r. ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze dotyczące przywozu melasy w sektorze cukru i zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 785/68 [2], przewiduje, że cenę importową CIF melasy, ustaloną zgodnie z rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 785/68 [3], uważa się za "cenę reprezentatywną". Uważa się, że ta cena została ustalona dla jakości standardowej określonej w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 785/68.
(2) Dla celów ustalania cen reprezentatywnych, należy wziąć pod uwagę wszelkie informacje przewidziane w art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 785/68, z wyjątkiem przypadków przewidzianych w art. 4 wymienionego rozporządzenia, oraz, w przypadku gdy ma to zastosowanie, dla celów takiego ustalenia można zastosować metodę przewidzianą w art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 785/68.
(3) Dla celów dostosowania cen, nieodnoszącego się do jakości standardowej, należy, w zależności od jakości oferowanej melasy, zwiększyć lub zmniejszyć ceny w zależności od wyników otrzymanych w zastosowaniu art. 6 rozporządzenia (EWG) nr 785/68.
(4) Kiedy istnieje różnica między ceną spustową dla rozpatrywanego produktu a ceną reprezentatywną, należy ustalić dodatkowe należności przywozowe zgodnie z warunkami przewidzianymi w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1422/95.
W przypadku zawieszenia stosowania należności przywozowych w zastosowaniu art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1422/95, należy ustalić szczególne kwoty dla tych należności.
(5) Należy ustalić ceny reprezentatywne i dodatkowe należności celne w odniesieniu do przywozu rozpatrywanych produktów, zgodnie z art. 1 ust. 2 i art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1422/95.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ceny reprezentatywne i dodatkowe należności stosowane do przywozu produktów, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1422/95 są wskazane w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 18 marca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 438/2005
z dnia 17 marca 2005 r.
ustalające refundacje wywozowe do cukru białego i cukru surowego w stanie nieprzetworzonym
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 27 ust. 5 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 27 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, różnica między notowaniami lub cenami na rynku światowym produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. a) wymienionego rozporządzenia a cenami tych produktów we Wspólnocie może być pokryta przez refundacje wywozowe.
(2) Zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, refundacje do cukrów białego i surowego, niedenaturowanych i wywiezionych w stanie nieprzetworzonym muszą zostać ustalone przy uwzględnieniu sytuacji na rynku wspólnotowym i rynku światowym cukru, i w szczególności elementów kalkulacji cen i kosztów, o których mowa w art. 28 wymienionego rozporządzenia.
Zgodnie z tym samym artykułem, należy również uwzględnić gospodarcze aspekty proponowanego wywozu.
(3) W odniesieniu do cukru surowego, refundację należy ustalić dla jakości standardowej, która jest określona w załączniku I, pkt II rozporządzenia (WE) nr 1260/2001. Wymieniona refundacja jest ponadto ustalana zgodnie z art. 28 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001. Cukier krystaliczny został określony w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 2135/95 z dnia 7 września 1995 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania przyznawania refundacji wywozowych w sektorze cukru [2]. Kwotę tak obliczonej refundacji w odniesieniu do cukrów aromatyzowanych lub zawierających substancje barwiące należy zastosować do ich zawartości sacharozy, zatem należy ją ustalać w odniesieniu na 1 % tej zawartości.
(4) W przypadkach szczególnych kwota refundacji może być ustalona w instrumentach prawnych innego typu.
(5) Refundację należy ustalać co dwa tygodnie.
Można ją zmieniać w tym odstępie czasowym.
(6) Art. 27 ust. 5 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 przewiduje, że sytuacja na rynku światowym lub specyficzne wymagania pewnych rynków mogą uczynić koniecznym zróżnicowanie refundacji do produktów określonych w art. 1 wymienionego rozporządzenia w zależności od ich miejsca przeznaczenia.
(7) Znaczący i szybki wzrost preferencyjnego przywozu cukru pochodzącego z zachodnich krajów bałkańskich od początku 2001 r., oraz wywozu cukru ze Wspólnoty do tych krajów wydaje się być istotnie sztuczny.
(8) Aby uniknąć wszelkiego nadużycia w związku z ponownym przywozem do Wspólnoty produktów w sektorze cukru, dla których przyznano refundację wywozową, należy nie ustalać refundacji do produktów, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu w odniesieniu do wszystkich zachodnich krajów bałkańskich.
(9) Biorąc pod uwagę te informacje i aktualną sytuację na rynkach w sektorze cukru, a w szczególności notowania lub ceny cukru we Wspólnocie i na rynku światowym, należy ustalić refundację w odpowiedniej wysokości.
(10) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje, które przyznaje się do wywozu produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, w stanie nieprzetworzonym i niedenaturowanych, ustalone są zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 18 marca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 439/2005
z dnia 17 marca 2005 r.
ustalające maksymalne kwoty refundacji wywozowej do cukru białego przeznaczonego do niektórych państw trzecich w ramach 21. przetargu częściowego wykonanego w ramach stałego przetargu przewidzianego przez rozporządzenie (WE) nr 1327/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 27 ust. 5 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1327/2004 z dnia 19 lipca 2004 r. w sprawie stałego przetargu ustalającego opłaty wyrównawcze i/lub refundacje wywozowe do cukru białego na rok gospodarczy 2004/2005 [2] przystępuje się do przetargów częściowych w sprawie wywozu wspomnianego cukru do niektórych państw trzecich.
(2) Zgodnie z art. 9 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1327/2004, jeżeli właściwe, ustala się maksymalną kwotę refundacji wywozowej dla rozpatrywanego przetargu częściowego, biorąc pod uwagę w szczególności sytuację i przewidywany rozwój rynku cukru we Wspólnocie i na rynku światowym.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W 21. przetargu częściowym na cukier biały, wykonanym zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1327/2004, maksymalną kwotę refundacji wywozowej ustala się w wysokości 38,396 EUR/100 kg.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 18 marca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 440/2005
z dnia 17 marca 2005 r.
ustalające refundacje wywozowe dla zbóż, pszennych i żytnich mąk, kasz oraz grysików
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W myśl art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 różnica między notowaniami lub cenami na rynku światowym produktów, o których mowa w art. 1 wymienionego rozporządzenia, a cenami tych produktów we Wspólnocie, może być pokryta przez refundacje wywozowe.
(2) Refundacje wywozowe powinny być ustalone z uwzględnieniem czynników, o których mowa w art. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż [2].
(3) W odniesieniu do pszennych oraz żytnich mąk, kasz i grysików refundację wywozową stosowaną do tych produktów należy wyliczyć z uwzględnieniem ilości zbóż koniecznych do wytwarzania danych produktów.
Ilości te zostały ustalone w rozporządzeniu (WE) nr 1501/95.
(4) Sytuacja na rynku światowym lub szczególne wymogi niektórych rynków mogą sprawić, że niezbędne stanie się zróżnicowanie refundacji dla niektórych produktów, w zależności od ich miejsca przeznaczenia.
(5) Refundacja powinna być ustalana raz na miesiąc. Zmian można dokonywać w tym odstępie czasowym.
(6) Zastosowanie tych zasad do aktualnej sytuacji na rynkach zbóż, a w szczególności do notowań lub cen na te produkty we Wspólnocie i na rynku światowym, prowadzi do ustalenia refundacji w wysokości podanej w załączniku.
(7) Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje wywozowe dla produktów, o których mowa w art. 1 lit. a), b) i c) rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, z wyjątkiem słodu, wywiezionych w stanie naturalnym, ustala się w wysokości podanej w załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 18 marca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 441/2005
z dnia 17 marca 2005 r.
w sprawie przekazanych ofert na wywóz jęczmienia w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1757/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na refundację wywozową do jęczmienia na wywóz do niektórych krajów trzecich został ogłoszony na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1757/2004 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [3], Komisja może, na podstawie zgłoszonych ofert, podjąć decyzję o wstrzymaniu przetargu.
(3) Biorąc pod uwagę czynniki, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95, nie jest wskazane ustalenie maksymalnej wysokości refundacji.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nie podejmuje się dalszych działań w odniesieniu do ofert przekazanych od 11 do 17 marca 2005 r. w ramach przetargu na refundację wywozową do jęczmienia, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1757/2004.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 18 marca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 442/2005
z dnia 17 marca 2005 r.
ustalające maksymalną refundację wywozową dla owsa w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1565/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 7,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiające niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [2], w szczególności jego art. 4,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1565/2004 z dnia 3 września 2004 r. w sprawie szczególnego środka interwencyjnego w odniesieniu do owsa w Finlandii i w Szwecji [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na refundację wywozową dla owsa wyprodukowanego w Finlandii i Szwecji z przeznaczeniem na wywóz z Finlandii i Szwecji do wszystkich krajów trzecich z wyjątkiem Bułgarii został ogłoszony na mocy rozporządzenia (WE) nr 1565/2004.
(2) Biorąc pod uwagę w szczególności czynniki, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95, jest wskazane ustalenie maksymalnej wysokości refundacji.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 11 do 17 marca 2005 r. w ramach przetargu ogłoszonego na mocy rozporządzenia (WE) nr 1565/2004, ustala się maksymalną refundację wywozową dla owsa w wysokości 33,95 EUR/t.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 18 marca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 443/2005
z dnia 17 marca 2005 r.
ustalające maksymalną refundację wywozową dla pszenicy zwyczajnej w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 115/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na refundację wywozową dla pszenicy zwyczajnej na wywóz do pewnych krajów trzecich został ogłoszony na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 115/2005 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [3], Komisja może, na podstawie zgłoszonych ofert, podjąć decyzję o ustaleniu maksymalnej wysokości refundacji wywozowej, uwzględniając czynniki, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95. W tym wypadku przetarg wygrywa ten oferent lub oferenci, którego lub których oferta odpowiada poziomowi równemu maksymalnej refundacji lub jest od niej niższa.
(3) Zastosowanie powyższych czynników do aktualnej sytuacji na danych rynkach zbóż prowadzi do ustalenia maksymalnej refundacji wywozowej.
(4) Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 11 do 17 marca 2005 r., w ramach przetargu ogłoszonego na mocy rozporządzenia (WE) nr 115/2005, ustala się maksymalną refundację wywozową dla pszenicy zwyczajnej w wysokości 8,94 EUR/t.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 18 marca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 444/2005
z dnia 17 marca 2005 r.
ustalające maksymalne obniżenie opłat przywozowych na sorgo, w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2275/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 12 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na maksymalne obniżenie opłat przywozowych w odniesieniu do przywozu sorgo pochodzącego z krajów trzecich do Hiszpanii został ogłoszony rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2275/2004 [2],
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1839/95 [3], w myśl procedury przewidzianej w art. 25 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, Komisja może podjąć decyzję o ustaleniu maksymalnego obniżenia opłat przywozowych, uwzględniając w szczególności czynniki przewidziane w art. 6 i 7 rozporządzenia (WE) nr 1839/95. Przetarg wygrywa ten oferent lub oferenci, którego lub których oferta odpowiada poziomowi równemu maksymalnemu obniżeniu opłat przywozowych lub jest od niego niższa.
(3) Zastosowanie powyższych czynników do aktualnej sytuacji na danych rynkach zbóż prowadzi do ustalenia maksymalnego obniżenia opłat przywozowych w wysokości określonej w art. 1.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 11 do 17 marca 2005 r. w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2275/2004, ustala się maksymalne obniżenie opłat przywozowych na sorgo w wysokości 19,33 EUR/t dla maksymalnej ilości całkowitej równej 23150 t.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 18 marca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 445/2005
z dnia 17 marca 2005 r.
ustalające maksymalne obniżenie opłat przywozowych na kukurydzę, w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2277/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 12 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na maksymalne obniżenie opłat przywozowych w odniesieniu do przywozu kukurydzy pochodzącej z krajów trzecich do Hiszpanii został ogłoszony rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2277/2004 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1839/95 [3], w myśl procedury przewidzianej w art. 25 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, Komisja może podjąć decyzję o ustaleniu maksymalnego obniżenia opłat przywozowych, uwzględniając w szczególności czynniki przewidziane w art. 6 i 7 rozporządzenia (WE) nr 1839/95. Przetarg wygrywa ten oferent lub oferenci, którego lub których oferta odpowiada poziomowi równemu maksymalnemu obniżeniu opłat przywozowych lub jest od niego niższa.
(3) Zastosowanie powyższych czynników do aktualnej sytuacji na danych rynkach zbóż prowadzi do ustalenia maksymalnego obniżenia opłat przywozowych w wysokości określonej w art. 1.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 11 do 17 marca 2005 r. w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2277/2004, ustala się maksymalne obniżenie opłat przywozowych na kukurydzę w wysokości 21,89 EUR/t dla ogólnej maksymalnej ilości całkowitej równej 6000 t.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 18 marca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 446/2005
z dnia 18 marca 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 19 marca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 447/2005
z dnia 18 marca 2005 r.
wprowadzające na rok 2005 odstępstwo od rozporządzenia (WE) nr 1445/95 w zakresie dat wydawania pozwoleń na wywóz w sektorze wołowiny i cielęciny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], w szczególności jego art. 29 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 10 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1445/95 z dnia 26 czerwca 1995 r. w sprawie zasad stosowania pozwoleń na przywóz i na wywóz w sektorze wołowiny i cielęciny oraz uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 2377/80 [2] przewiduje, że pozwolenia na wywóz wydaje się piątego dnia roboczego następującego po dniu, w którym wniosek został złożony, pod warunkiem że w tym okresie Komisja nie podjęła żadnych działań specjalnych;
(2) Z uwagi na dni wolne w 2005 r. oraz nieregularne ukazywanie się Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej w tym czasie, wspomniany wyżej okres pięciu dni roboczych będzie zbyt krótki, by zapewnić właściwe administrowanie rynkiem, i z tego powodu powinien zostać przedłużony.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W drodze odstępstwa od art. 10 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1445/95, w roku 2005 pozwolenia, o które złożono wnioski w okresach wskazanych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia, będą wydawane w terminach podanych w tym Załączniku.
Odstępstwo stosuje się pod warunkiem, że przed upływem terminu wydawania pozwoleń nie zostały podjęte żadne działania specjalne wymienione w art. 10 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1445/95.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 448/2005
z dnia 15 marca 2005 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3880/91 w sprawie przekazywania przez Państwa Członkowskie prowadzące połowy na północno-wschodnim Atlantyku danych statystycznych dotyczących połowów nominalnych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3880/91 z dnia 17 grudnia 1991 r. w sprawie przekazywania przez Państwa Członkowskie prowadzące połowy na północno-wschodnim Atlantyku danych statystycznych dotyczących połowów nominalnych [1], w szczególności jego art. 2 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Komisja Rybołówstwa Północno-Wschodniego Atlantyku (NEAFC) na swoim corocznym posiedzeniu w listopadzie 2002 r. zaleciła, że w celu usprawnienia zarządzania zasobami połowowymi na wodach międzynarodowych będących w jej jurysdykcji należy zażądać od agencji międzynarodowych odpowiedzialnych za gromadzenie i zestawianie danych statystycznych dotyczących połowów wdrożenia odpowiedniego podziału obszarów statystycznych na podobszary.
(2) Grupa Robocza ds. Rybołówstwa Głębokowodnego Międzynarodowej Rady Badań Morza (ICES) zaleciła podział obszarów statystycznych północnego Atlantyku na podobszary w celu lepszej identyfikacji rybołówstwa głębokowodnego.
(3) Decyzja Międzynarodowej Komisji Rybołówstwa Morza Bałtyckiego w sprawie zarządzania zasobami Morza Bałtyckiego w rejonie 28 jako dwiema odrębnymi jednostkami wymaga dostępności danych statystycznych dotyczących tych jednostek.
(4) W związku z tym ICES, działając zgodnie z opinią Komitetu Doradczego ds. Zarządzania Rybołówstwem, zwróciła się do Organizacji ds. Wyżywienia i Rolnictwa (FAO) przy ONZ z wnioskiem o modyfikację kwestionariusza Statlant 27A poprzez żądanie od władz krajowych przedstawienia bardziej szczegółowych danych statystycznych dotyczących połowów na niektórych wodach północno-wschodniego Atlantyku.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Statystyk Rolniczych ustanowionego decyzją Rady 72/279/EWG [2],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załączniki II i III do rozporządzenia (EWG) nr 3880/91 zastępuje się odpowiednio załącznikami I i II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 449/2005
z dnia 18 marca 2005 r.
wprowadzające odstępstwo od rozporządzenia (WE) nr 174/1999 w odniesieniu do terminu ważności pozwoleń na wywóz w sektorze mleka i przetworów mlecznych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 31 ust. 14,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W art. 6 rozporządzenia Komisji (WE) nr 174/1999 z dnia 26 stycznia 1999 r. ustanawiającego specjalne szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 804/68 w odniesieniu do pozwoleń na wywóz i refundacji wywozowych do mleka i przetworów mlecznych [2] ustala się termin ważności pozwoleń na wywóz.
(2) Federacja Rosyjska nałożyła nowe wymogi w sprawie zatwierdzenia wywożących do Rosji zakładów przetwórstwa mlecznego w Republice Czeskiej, Estonii, na Cyprze, Łotwie, Litwie, Węgrzech, Malcie, w Polsce, Słowenii i Słowacji (zwanych dalej "nowymi Państwami Członkowskimi").
(3) Mimo kontroli zakładów mleczarskich przeprowadzonych przez rosyjskie władze weterynaryjne w ciągu ostatnich miesięcy, władze Rosji nie dostarczyły jeszcze właściwym władzom nowych Państw Członkowskich wykazu zatwierdzonych zakładów.
(4) Liczne podmioty, spodziewając się, że po spełnieniu wymagań dyrektywy Rady 92/46/EWG z dnia 16 czerwca 1992 r. ustanawiającej przepisy zdrowotne dla produkcji i wprowadzania do obrotu surowego mleka, mleka poddanego obróbce cieplnej i produktów na bazie mleka [3] zakłady mleczarskie zostaną zatwierdzone, nadal składają wnioski o pozwolenia na wywóz w celu zachowania normalnej struktury wymiany handlowej wobec Rosji.
Jednakże zakłady te nie będą w stanie korzystać z tych pozwoleń przed upływem terminu ich ważności.
(5) Nowe rosyjskie warunki dotyczące świadectw narzucają eksporterom wspólnotowym obowiązek posiadania najpóźniej od dnia 1 stycznia 2005 r. wstępnych pozwoleń na wywóz w celu udowodnienia weterynaryjnej i sanitarnej zgodności zwierząt i produktów zwierzęcych pochodzących z Państw Członkowskich innych niż wywożące Państwa Członkowskie, zawartych w produkcie końcowym.
(6) Ponieważ utworzenie nowego systemu administracyjnego i ustalenie właściwych procedur między Państwami Członkowskimi odnośnie do wydawania i wymiany takich wstępnych pozwoleń na wywóz wymaga czasu, a system nie jest w pełni operacyjny we wszystkich Państwach Członkowskich, niektórzy eksporterzy nie będą w stanie korzystać z pozwoleń, których ważność wygasa dnia 31 stycznia 2005 r., ponieważ nie posiadają oni tych wstępnych pozwoleń na wywóz.
(7) Zważywszy na zaistniałe okoliczności należy przedłużyć termin ważności pozwoleń na wywóz wydanych w lipcu, sierpniu, wrześniu, październiku i listopadzie 2004 r.
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZADZENIE:
Artykuł 1
W drodze odstępstwa od art. 6 rozporządzenia (WE) nr 174/1999 pozwolenia na wywóz z wcześniej ustalonymi refundacjami przeznaczonymi dla Rosji, wydane w lipcu, sierpniu, wrześniu, październiku i listopadzie 2004 r. odnośnie do produktów określonych w lit. a)–d) wymienionego artykułu są ważne do dnia 30 kwietnia 2005 r.
Artykuł 2
Na wniosek posiadacza pozwolenia, termin ważności pozwoleń jest dostosowany przez właściwe władze Państw Członkowskich zgodnie z art. 1.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenia Komisji (WE) nr 450/2005
z dnia 18 marca 2005 r.
w sprawie przedstawiania dowodu dokonania formalności celnych przewidzianego w art. 16 rozporządzenia (WE) nr 800/1999 w odniesieniu do przywozu z państw trzecich mleka i przetworów mlecznych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 31 ust. 10 tiret trzecie,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 31 ust. 10 tiret trzecie rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 stanowi, że w przypadku zróżnicowanych refundacji refundacje są wypłacane pod warunkiem, że produkty dotarły do miejsca przeznaczenia wskazanego w pozwoleniu lub innego miejsca przeznaczenia, dla którego refundacja została ustalona. Mogą zaistnieć wyjątki od tej zasady, zgodnie z procedurą określoną w art. 42 tego rozporządzenia, zakładając, że są określone warunki, które oferują równoważne gwarancje.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 351/2004 z dnia 26 lutego 2004 r. ustalające refundacje wywozowe w odniesieniu do mleka i przetworów mlecznych [2] wprowadziło refundacje zróżnicowane w zależności od miejsca przeznaczenia od dnia 27 lutego 2004 r.
(3) Artykuł 16 rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/1999 z dnia 15 kwietnia 1999 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych [3] wskazuje, które dokumenty mogą służyć jako dowód zakończenia formalności celnych w państwach trzecich, w przypadku gdy wysokość stawki refundacji jest zróżnicowana w zależności od miejsca przeznaczenia.
Na podstawie tego artykułu Komisja może postanowić w niektórych szczególnych przypadkach, że dowód przywozu, o którym mowa w powyższym artykule, może być przedstawiony w postaci szczególnego dokumentu lub w jakikolwiek inny sposób.
(4) Ze względu na to, że poddanie wypłat refundacji wymogom art. 16 rozporządzenia (WE) nr 800/1999 wiąże się ze znaczną zmianą w procedurach administracyjnych zarówno władz krajowych jak i eksporterów, pociąga to za sobą administracyjne konsekwencje i stanowi znaczące obciążenie finansowe.
Uzyskanie dowodu, o którym mowa w art. 16 wyżej wymienionego rozporządzenia, może wiązać się z poważnymi trudnościami administracyjnymi w niektórych państwach.
(5) Aby zmniejszyć niektóre z administracyjnych i finansowych ograniczeń narzucanych eksporterom oraz aby umożliwić władzom i eksporterom stworzenie nowych ustaleń dotyczących przedmiotowych produktów, a także wprowadzić procedury gwarantujące sprawne dokonywanie formalności, rozporządzenie Komisji (WE) nr 519/2004 z dnia 19 marca 2004 r. wprowadzające odstępstwo od rozporządzenia (WE) nr 800/1999 w zakresie wywozu mleka i przetworów mlecznych [4] przewiduje okres przejściowy, w którym przedstawianie dowodu dokonania formalności przywozowych zostaje ułatwione.
Przepisy te wygasają z dniem 31 grudnia 2004 r.
(6) W wielu państwach przeznaczenia brakuje jednak nadal odpowiednich procedur i właściwych środków gwarantujących wystawianie niezbędnych dokumentów.
W celu zabezpieczenia podmiotów gospodarczych przed utratą refundacji wywozowych z powodu braku procedur administracyjnych w państwach trzecich należy nadal utrzymywać system przejściowy w 2005 r.
Na podstawie doświadczenia uzyskanego w trakcie stosowania rozporządzenia (WE) nr 519/2004, w celu złożenia dodatkowych dokumentów powinno się przyjąć system przejściowy przewidziany w tym rozporządzeniu.
(7) Należy przypomnieć o przepisach art. 20 rozporządzenia (WE) nr 800/1999, dających właściwym władzom Państw Członkowskich, w przypadku kiedy istnieją wątpliwości dotyczące miejsca przeznaczenia wywożonego produktu, prawo do wymagania okazania dodatkowych dowodów, dotyczących wszystkich refundacji, potwierdzających, że produkt został faktycznie wprowadzony do obrotu w państwie trzecim przywozu.
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. W przypadku wywozu produktów oznaczonych kodami CN od 0401 do 0405, dokonywanego zgodnie z art. 31 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999, dla którego eksporter nie jest w stanie dostarczyć dowodu, o którym mowa w art. 16 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 800/1999, w drodze odstępstwa od powyższego art. 16, produkty są uważane za przywiezione do państw trzecich za okazaniem następujących trzech dokumentów:
a) kopii dokumentu transportu;
b) oświadczenia, że produkt został rozładowany, wydanego przez władze państwa trzeciego lub przez władze jednego z Państw Członkowskich mające siedzibę w kraju przeznaczenia, lub przez międzynarodową agencję kontrolującą zgodnie z art. 16a–16f rozporządzenia (WE) nr 800/1999, potwierdzającego, że produkt opuścił miejsce rozładowania lub że, zgodnie z wiedzą władz lub agencji wystawiających oświadczenie, produkt nie był następnie ponownie załadowany w celu ponownego wywozu;
c) dokument bankowy, wystawiony przez zatwierdzonych pośredników mających siedzibę we Wspólnocie, potwierdzający, że wpłata odpowiadająca danemu wywozowi została dokonana na konto eksportera otwarte u tego pośrednika, lub dowód takiej wpłaty.
2.
Do celów stosowania art. 20 rozporządzenia (WE) nr 800/1999 Państwa Członkowskie biorą pod uwagę przepisy zawarte w ust. 1.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 451/2005
z dnia 18 marca 2005 r.
w sprawie pozwoleń na przywóz produktów wołowych i cielęcych pochodzących z Botswany, Kenii, Madagaskaru, Suazi, Zimbabwe i Namibii
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1],
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2286/2002 z dnia 10 grudnia 2002 r. ustalające procedurę mającą zastosowanie do produktów rolnych i towarów uzyskanych dzięki przetworzeniu produktów rolnych pochodzących z państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku (AKP) i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1706/98 [2],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 2247/2003 z dnia 19 grudnia 2003 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania w sektorze wołowiny i cielęciny rozporządzenia Rady (WE) nr 2286/2002 ustalającego procedurę mającą zastosowanie do produktów rolnych oraz towarów uzyskanych dzięki przetworzeniu produktów rolnych pochodzących z państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku (AKP) [3], w szczególności jego art. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 1 rozporządzenia (WE) nr 2247/2003 przewiduje możliwość wydawania pozwoleń na przywóz produktów wołowych i cielęcych pochodzących z Botswany, Kenii, Madagaskaru, Suazi, Zimbabwe i Namibii.
Przywóz jednak musi się zamykać w granicach ilościowych przewidzianych dla każdego z tych eksportujących krajów trzecich.
(2) Złożone między 1 a 10 marca 2005 r. wnioski o wydanie pozwoleń na przywóz produktów pochodzących z Botswany, Kenii, Madagaskaru, Suazi, Zimbabwe i Namibii, zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 2247/2003, wyrażone w ilościach mięsa bez kości, nie przewyższają ilości dostępnych dla tych państw.
Jest zatem możliwe wydanie pozwoleń na przywóz wnioskowanych ilości.
(3) Ilości, na jakie mogą być składane wnioski o wydanie pozwoleń po dniu 1 kwietnia 2005 r., należy ustalić w ramach ogólnej ilości 52100 t.
(4) Niniejsze rozporządzenie nie narusza zastosowania dyrektywy Rady 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnych podczas przywozu z państw trzecich bydła, trzody chlewnej, owiec i kóz oraz świeżego mięsa i produktów mięsnych [4],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Z dniem 21 marca 2005 r. niżej wymienione Państwa Członkowskie wydają pozwolenia, wyrażone w ilościach mięsa bez kości, na przywóz produktów z wołowiny i cielęciny, pochodzących z niektórych państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku, w następującej ilości:
Zjednoczone Królestwo:
- 300 t pochodzących z Botswany,
- 10 t pochodzących z Suazi,
- 550 t pochodzących z Namibii.
Artykuł 2
Zgodnie z art. 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2247/2003, wnioski o wydanie pozwoleń mogą być składane w ciągu dziesięciu pierwszych dni kwietnia 2005 r. na następujące ilości wołowiny i cielęciny bez kości:
Botswana: _BAR_ 17236 t, _BAR_
Kenia: _BAR_ 142 t, _BAR_
Madagaskar: _BAR_ 7579 t, _BAR_
Suazi: _BAR_ 3337 t, _BAR_
Zimbabwe: _BAR_ 9100 t, _BAR_
Namibia: _BAR_ 11350 t. _BAR_
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 21 marca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 452/2005
z dnia 18 marca 2005 r.
określające zakres, w jakim mogą zostać przyjęte wnioski złożone w marca 2005 r. o pozwolenia na przywóz niektórych produktów z wieprzowiny w systemie przewidzianym w umowach zawartych przez Wspólnotę z Bułgarią i Rumunią
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1898/97 z dnia 29 września 1997 r. ustanawiające zasady stosowania w sektorze wieprzowiny systemu przewidzianego w Układach Europejskich z Bułgarią, Republiką Czeską, Słowacją, Rumunią, Polską i Węgrami [1], w szczególności jego art. 4 ust. 5,
a także mając na uwadze co następuje:
(1) Ilości objęte wnioskami o pozwolenia na przywóz złożonymi na okres od 1 kwietnia do 30 czerwca 2005 r. są mniejsze lub równe dostępnym ilościom i mogą w związku z tym zostać w całości uwzględnione.
(2) Należy zwrócić uwagę podmiotów gospodarczych na to, że pozwolenia mogą być wykorzystane tylko dla produktów spełniających wszystkie wymagania przepisów weterynaryjnych aktualnie obowiązujących we Wspólnocie,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Uwzględnia się wnioski o pozwolenie na przywóz złożone na okres od 1 kwietnia do 30 czerwca 2005 r. na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1898/97 w stopniu określonym w załączniku.
2.
Pozwolenia mogą być wykorzystane tylko dla produktów spełniających wszystkie wymagania przepisów weterynaryjnych aktualnie obowiązujących we Wspólnocie.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 453/2005
z dnia 18 marca 2005 r.
określające zakres, w jakim mogą zostać przyjęte wnioski złożone w marcu 2005 r. o pozwolenia na przywóz niektórych produktów z wieprzowiny w systemie przewidzianym rozporządzeniem Rady (WE) nr 774/94 otwierającym i ustalającym zarządzanie niektórymi wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi na wieprzowinę i niektóre inne produkty rolne
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1432/94 z dnia 22 czerwca 1994 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania w sektorze wieprzowiny uzgodnień dotyczących przywozu przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 774/94, otwierającym i ustalającym zarządzanie niektórymi wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi na wieprzowinę i inne produkty rolne [1], w szczególności jego art. 4 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ilości objęte wnioskami o pozwolenia na przywóz złożonymi na drugi kwartał 2005 r. są mniejsze od dostępnych ilości i mogą w związku z tym zostać w całości uwzględnione.
(2) Należy określić ilość dostępną w następnym okresie.
(3) Należy zwrócić uwagę podmiotów gospodarczych na to, że pozwolenia mogą być wykorzystane tylko dla produktów spełniających wszystkie wymagania przepisów weterynaryjnych aktualnie obowiązujących we Wspólnocie,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Uwzględnia się wnioski o pozwolenie na przywóz złożone na okres od 1 kwietnia do 30 czerwca 2005 r. na mocy rozporządzenia (WE) nr 1432/94 w stopniu określonym w załączniku I.
2.
Na okres od 1 lipca do 30 września 2005 r. można składać wnioski o pozwolenie na przywóz odnośnie do ilości określonej w załączniku II, na mocy rozporządzenia (WE) nr 1432/94.
3.
Pozwolenia mogą być wykorzystane tylko dla produktów spełniających wszystkie wymagania przepisów weterynaryjnych aktualnie obowiązujących we Wspólnocie.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 454/2005
z dnia 18 marca 2005 r.
określające zakres, w jakim mogą zostać przyjęte wnioski złożone w marcu 2005 r. o pozwolenia na przywóz w ramach kontyngentów taryfowych na przywóz niektórych produktów w sektorze wieprzowiny w okresie od dnia 1 kwietnia do dnia 30 czerwca 2005 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1458/2003 z dnia 18 sierpnia 2003 r. otwierające i ustalające zarządzanie kontyngentami taryfowymi na przywóz w sektorze wieprzowiny [1], w szczególności jego art. 5 ust. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Uwzględnia się wnioski o pozwolenie na przywóz złożone na okres od 1 kwietnia do 30 czerwca 2005 r. na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1458/2003 w stopniu określonym w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 455/2005
z dnia 18 marca 2005 r.
ustalające ceny rynku światowego nieodziarnionej bawełny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Protokół 4 w sprawie bawełny, załączony do Aktu Przystąpienia Grecji, ostatnio zmieniony rozporządzeniem Rady (WE) nr 1050/2001 [1],
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1051/2001 z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie pomocy produkcyjnej dla bawełny [2], w szczególności jego art. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1051/2001 cena rynku światowego bawełny nieodziarnionej jest ustalana okresowo na podstawie ceny rynku światowego bawełny odziarnionej przy uwzględnieniu historycznych związków między ceną bawełny odziarnionej a wyliczoną ceną bawełny nieodziarnionej. Te historyczne związki zostały ustanowione w art. 2 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1591/2001 z dnia 2 sierpnia 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania systemu pomocy dla bawełny [3]. W przypadku gdy cena rynku światowego nie może być ustalona w powyższy sposób, zostaje ona określona na podstawie ostatniej ustalonej ceny.
(2) Zgodnie z art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1051/2001 cena rynku światowego bawełny nieodziarnionej jest ustalana dla produktu odpowiadającego pewnym cechom charakterystycznym i uwzględniając najkorzystniejsze oferty i notowania na rynku światowym pomiędzy tymi, które są uważane za reprezentatywne dla rzeczywistych tendencji rynkowych.
Do celów takiego ustalenia ceny uwzględnia się średnią z ofert i notowań otrzymaną na jednej lub więcej giełdach europejskich reprezentatywnych dla produktu dostarczonego na bazie cif do portu wspólnotowego i pochodzącego z różnych krajów dostarczających, uważanych za reprezentatywne dla handlu międzynarodowego.
Jednakże aby uwzględnić różnice wynikające z jakości dostarczonego produktu lub z charakteru wspomnianych ofert i notowań, przewidziano dostosowania kryteriów do celów ustalenia ceny rynku światowego bawełny odziarnionej.
Dostosowania te są określone w art. 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1591/2001.
(3) Stosowanie wyżej wymienionych kryteriów prowadzi do ustalenia ceny rynku światowego bawełny nieodziarnionej na poziomie wskazanym poniżej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Cena rynku światowego bawełny nieodziarnionej określona w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1051/2001 jest ustalona na 19,011 EUR/100 kg.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 19 marca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 457/2005
z dnia 21 marca 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 22 marca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 458/2005
z dnia 21 marca 2005 r.
otwierające stały przetarg na wywóz pszenicy zwyczajnej znajdującej się w posiadaniu czeskiej agencji interwencyjnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2131/93 [2] określa procedury i warunki wprowadzenia do sprzedaży zbóż znajdujących się w posiadaniu agencji interwencyjnych.
(2) Ze względu na obecną sytuację na rynku uzasadnione jest ogłoszenie stałego przetargu na wywóz 300000 ton pszenicy zwyczajnej znajdującej się w posiadaniu czeskiej agencji interwencyjnej.
(3) Należy ustalić szczególne zasady mające zapewnić właściwe wykonanie operacji i ich kontrolę.
W tym celu należy przewidzieć system zabezpieczeń zapewniających przestrzeganie oczekiwanych celów, równocześnie unikając nadmiernych obciążeń dla podmiotów gospodarczych.
Należy więc wprowadzić derogacje do niektórych przepisów, a w szczególności do rozporządzenia (EWG) nr 2131/93.
(4) W przypadku gdy odbiór pszenicy zwyczajnej jest opóźniony o więcej niż pięć dni lub zwolnienie jednego z wymaganych zabezpieczeń jest opóźnione z powodów leżących po stronie agencji interwencyjnej, zainteresowane Państwo Członkowskie powinno zapłacić odszkodowanie.
(5) By zapobiec ponownemu przywozowi, refundacje należy ustalać wyłącznie dla wywozu do określonych państw trzecich.
(6) Artykuł 7 ust. 2a rozporządzenia (EWG) nr 2131/93 przewiduje możliwość zwrotu oferentowi, którego ofertę przyjęto, kosztów najtańszego transportu między miejscem składowania i faktycznym miejscem wyjścia.
Ze względu na położenie geograficzne Republiki Czeskiej przepis ten należy zastosować.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Z zastrzeżeniem postanowień niniejszego rozporządzenia, czeska agencja interwencyjna przystępuje do stałego przetargu na wywóz pszenicy zwyczajnej, znajdującej się w jej posiadaniu, zgodnie z warunkami określonymi rozporządzeniem (EWG) nr 2131/93.
Artykuł 2
1.
Przetarg obejmuje maksymalną ilość 300000 ton pszenicy zwyczajnej do wywozu do krajów trzecich z wyjątkiem Albanii, Bułgarii, Bośni i Hercegowiny, Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii, Chorwacji, Liechtensteinu, Rumunii, Serbii i Czarnogóry [3] oraz Szwajcarii.
2.
Regiony, w których 300000 ton pszenicy zwyczajnej jest magazynowanych, określa się w załączniku I.
Artykuł 3
1.
Na zasadzie odstępstwa od art. 16 akapit trzeci rozporządzenia (EWG) nr 2131/93 cenę podaną w ofercie uważa się za cenę do zapłaty za wywóz, bez podwyżek miesięcznych.
2.
Przy wywozach realizowanych z tytułu niniejszego rozporządzenia nie stosuje się żadnych refundacji, podatków eksportowych ani miesięcznych przyrostów.
3. Artykułu 8 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93 nie stosuje się.
4. W zastosowaniu art. 7 ust. 2a rozporządzenia (EWG) nr 2131/93 oferentowi, którego ofertę przyjęto, zwraca się koszty najtańszego transportu między miejscem składowania i faktycznym miejscem wyjścia.
Artykuł 4
1.
Pozwolenia na wywóz są ważne od daty wydania, w rozumieniu art. 9 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93, do końca następującego po niej czwartego miesiąca.
2.
Ofertom złożonym w ramach niniejszego przetargu nie mogą towarzyszyć wnioski o wydanie pozwoleń na wywóz, sporządzone w ramach art. 49 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1291/2000 [4].
Artykuł 5
1. Na zasadzie odstępstwa od art. 7 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93, termin zgłaszania ofert w pierwszym przetargu częściowym wygasa dnia 31 marca 2005 r. o godz. 9.00 (czasu brukselskiego).
2.
Termin zgłaszania ofert w następnym przetargu częściowym wygasa w każdy czwartek o godz. 9.00 (czasu brukselskiego), z wyjątkiem dnia 5 maja 2005 r.
3.
Ostatni przetarg częściowy wygasa w dniu 23 czerwca 2005 r. o godz. 9.00 (czasu brukselskiego).
4.
Oferty powinny zostać złożone w czeskiej agencji interwencyjnej:
Státní zemdlsky intervenční fond
Odbor zahraničniho obchodu
Ve Smečkách 33
CZ-110 00, Praha 1
Telephone: (420) 222 87 16 67/403
Fax: (420) 222 29 68 06 404.
Artykuł 6
1.
Agencja interwencyjna, podmiot składujący i oferent, którego ofertę przyjęto, przystępują, na prośbę tego ostatniego, za wspólną zgodą, przed wywozem lub w chwili wywozu z magazynu zgodnie z wyborem oferenta, do pobrania próbek kontrolnych z częstotliwością co najmniej jednej próbki na 500 ton i do ich analizy.
Agencja interwencyjna może być reprezentowana przez pełnomocnika, pod warunkiem że nie jest on samym podmiotem składującym.
Wyniki analiz, w przypadku sporu, przekazuje się Komisji.
Pobieranie próbek kontrolnych i ich analiza wykonywane są w terminie siedmiu dni roboczych od daty wniosku oferenta lub w terminie trzech dni roboczych, jeśli pobranie próbek następuje w chwili wywozu towaru z magazynu.
Jeśli wynik ostateczny analiz wykonanych na próbkach wykazuje jakość:
a) wyższą od zgłoszonej w ogłoszeniu o przetargu, oferent, którego ofertę przyjęto, powinien przyjąć partię w takim stanie, w jakim ona jest;
b) wyższą od cech minimalnych wymaganych w interwencji, ale niższą od jakości opisanej w ogłoszeniu o przetargu, pozostającą jednak w granicach odchylenia mogącego osiągnąć następujące wartości:
- 1 kilogram na hektolitr ciężaru właściwego, który jednak nie może być niższy niż 75 kilogramów na hektolitr,
- jednego punktu procentowego w zakresie zawartości wilgoci,
- pół punktu procentowego na zanieczyszczenia, o których mowa odpowiednio w punktach B.2 i B.4 Załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 824/2000 [5], i
- pół punktu procentowego na zanieczyszczenia, o których mowa w punkcie B.5 Załącznika do rozporządzenia (EWG) nr 824/2000, jednak bez zmiany dopuszczalnego procentu ziaren szkodliwych i sporyszu,
oferent, którego ofertę przyjęto, musi przyjąć partię taką, jaka jest;
c) wyższą od cech minimalnych wymaganych w interwencji, ale niższą od jakości opisanej w ogłoszeniu o przetargu i wykazującą różnicę wychodzącą poza odchylenie, o którym mowa w lit. b), oferent, którego ofertę przyjęto, może:
- albo przyjąć partię w takim stanie, w jakim jest,
- albo odmówić przyjęcia danej partii.
Oferent, którego ofertę przyjęto, zostaje zwolniony ze wszystkich zobowiązań w stosunku do danej partii, włącznie z zabezpieczeniem, dopiero po bezzwłocznym poinformowaniu Komisji i agencji interwencyjnej, zgodnie z załącznikiem II; jednakże jeśli żąda on od agencji interwencyjnej dostarczenia innej partii pszenicy zwyczajnej interwencyjnej o jakości przewidzianej, bez dodatkowych kosztów, zabezpieczenie nie zostaje zwolnione.
Zamiana partii powinna nastąpić w maksymalnym terminie trzech dni po żądaniu oferenta, którego ofertę przyjęto.
Zgodnie z załącznikiem II oferent informuje o tym bezzwłocznie Komisję;
d) niższą od cech minimalnych wymaganych w interwencji, oferent, którego ofertę przyjęto, nie może przystąpić do odbioru danej partii.
Zostaje on zwolniony ze wszystkich zobowiązań wobec danej partii, włącznie z zabezpieczeniami, dopiero po bezzwłocznym poinformowaniu, zgodnie z załącznikiem II, Komisji i agencji interwencyjnej; jednakże może on zażądać od agencji interwencyjnej dostarczenia innej partii pszenicy zwyczajnej interwencyjnej o przewidzianej jakości bez dodatkowych kosztów.
W takim wypadku zabezpieczenie nie zostaje zwolnione.
Zamiana partii powinna nastąpić w maksymalnym terminie trzech dni po żądaniu oferenta, którego ofertę przyjęto.
Zgodnie z załącznikiem II oferent informuje o tym bezzwłocznie Komisję.
2.
Jednakże jeśli wyprowadzenie pszenicy zwyczajnej następuje przed otrzymaniem wyników analiz, ryzyko ponosi oferent, którego ofertę przyjęto, od chwili odbioru partii, bez uszczerbku dla możliwych dróg odwoławczych oferenta w stosunku do podmiotu składującego.
3.
Jeśli w okresie nie dłuższym niż jeden miesiąc po dacie złożenia wniosku o wymianę przez oferenta, którego ofertę przyjęto, w wyniku następujących po sobie wymian oferent, którego ofertę przyjęto, nie otrzymał partii zastępczej o przewidywanej jakości, zostaje on zwolniony ze wszystkich swoich zobowiązań, włącznie z zabezpieczeniami, po bezzwłocznym poinformowaniu, zgodnie z załącznikiem II, Komisji i agencji interwencyjnej.
4.
Koszty związane z pobraniem próbek i analizami, wymienionymi w ust. 1, poza tymi, w których przypadku ostateczny wynik analiz wykazuje jakość niższą od minimalnych cech wymaganych przy interwencji, ponosi Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) przy ograniczeniu do jednej analizy na każde pięćset ton, z wyjątkiem kosztów przesilosowania.
Koszty przesilosowania i ewentualnych dodatkowych analiz wymaganych przez oferenta, którego ofertę przyjęto, obciążają tego ostatniego.
Artykuł 7
Na zasadzie odstępstwa od art. 12 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3002/92 [6], dokumenty związane ze sprzedażą pszenicy zwyczajnej zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, a w szczególności pozwolenie na wywóz, polecenie wycofania, o którym mowa w art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (EWG) nr 3002/92, deklaracja wywozowa i, w razie potrzeby, formularz T5 powinny zawierać następującą uwagę:
- Trigo blando de intervención sin aplicación de restitución ni gravamen, Reglamento (CE) no 458/2005
- Intervenční pšenice obecná nepodléhá vývozní náhradě ani clu, nařízení (ES) č.
458/2005
- Blød hvede fra intervention uden restitutionsydelse eller -afgift, forordning (EF) nr. 458/2005
- Weichweizen aus Interventionsbeständen ohne Anwendung von Ausfuhrerstattungen oder Ausfuhrabgaben, Verordnung (EG) Nr. 458/2005
- Pehme nisu sekkumisvarudest, mille puhul ei rakendata toetust või maksu, määrus (EÜ) nr 458/2005
- Μαλακός σίτος παρέμβασης χωρίς εφαρμογή επιστροφής ή φόρου, κανονισμός (ΕΚ) αριθ.
458/2005
- Intervention common wheat without application of refund or tax, Regulation (EC) No 458/2005
- Blé tendre d'intervention ne donnant pas lieu à restitution ni taxe, règlement (CE) no 458/2005
- Frumento tenero d'intervento senza applicazione di restituzione né di tassa, regolamento (CE) n. 458/2005
- Intervences parastie kvieši bez kompensācijas vai nodokļa piemērošanas, Regula (EK) Nr. 458/2005
- Intervenciniai paprastieji kviečiai, kompensacija ar mokesčiai netaikytini, Reglamentas (EB) Nr. 458/2005
- Intervenciós búza, visszatérítés, illetve adó nem alkalmazandó, 458/2005/EK rendelet
- Zachte tarwe uit interventie, zonder toepassing van restitutie of belasting, Verordening (EG) nr. 458/2005
- Pszenica zwyczajna interwencyjna niedająca prawa do refundacji ani do opłaty, rozporządzenie (WE) nr 458/2005
- Trigo mole de intervenção sem aplicação de uma restituição ou imposição, Regulamento (CE) n.o 458/2005
- Intervenčná pšenica obyčajná nepodlieha vývozným náhradám ani clu, nariadenie (ES) č.
458/2005
- Intervencija navadne pšenice brez zahtevkov za nadomestila ali carine, Uredba (ES) št.
458/2005
- Interventiovehnä, johon ei sovelleta vientitukea eikä vientimaksua, asetus (EY) N:o 458/2005
- Interventionsvete, utan tillämpning av bidrag eller avgift, förordning (EG) nr 458/2005.
Artykuł 8
1. Zabezpieczenie ustanowione stosownie do art. 13 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93 powinno być zwolnione z chwilą wydania pozwoleń na wywóz oferentom, których oferty zostały przyjęte.
2.
Na zasadzie odstępstwa od art. 17 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93, obowiązek wywozu jest objęty zabezpieczeniem, którego wysokość jest równa różnicy między ceną interwencyjną obowiązującą w dniu przetargu a ceną ofertową i nigdy nie niższą od 25 EUR za tonę.
Połowę tej kwoty wpłaca się z chwilą wydania pozwolenia, a pozostałą część przed odbiorem zboża.
Artykuł 9
Czeska agencja interwencyjna powiadamia Komisję, najpóźniej w dwie godziny po wygaśnięciu terminu na złożenie ofert, o otrzymanych ofertach przetargowych.
Należy je przekazać zgodnie ze schematem zamieszczonym w załączniku III i na numery telefoniczne znajdujące się w załączniku IV.
Artykuł 10
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 459/2005
z dnia 21 marca 2005 r.
otwierające stały przetarg na wywóz pszenicy zwyczajnej znajdującej się w posiadaniu austriackiej agencji interwencyjnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2131/93 [2] określa procedury i warunki wprowadzenia do sprzedaży zbóż znajdujących się w posiadaniu agencji interwencyjnych.
(2) Ze względu na obecną sytuację na rynku uzasadnione jest ogłoszenie stałego przetargu na wywóz 80663 ton pszenicy zwyczajnej znajdującej się w posiadaniu austriackiej agencji interwencyjnej.
(3) Należy ustalić szczególne zasady mające zapewnić właściwe wykonanie operacji i ich kontrolę.
W tym celu należy przewidzieć system zabezpieczeń zapewniających przestrzeganie oczekiwanych celów, równocześnie unikając nadmiernych obciążeń dla podmiotów gospodarczych.
Należy więc wprowadzić derogacje do niektórych przepisów, a w szczególności do rozporządzenia (EWG) nr 2131/93.
(4) W przypadku gdy odbiór pszenicy zwyczajnej jest opóźniony o więcej niż pięć dni lub zwolnienie jednego z wymaganych zabezpieczeń jest opóźnione z powodów leżących po stronie agencji interwencyjnej, zainteresowane Państwo Członkowskie powinno zapłacić odszkodowanie.
(5) By zapobiec ponownemu przywozowi, refundacje należy ustalać wyłącznie dla wywozu do określonych państw trzecich.
(6) Artykuł 7 ust. 2a rozporządzenia (EWG) nr 2131/93 przewiduje możliwość zwrotu oferentowi, którego ofertę przyjęto kosztów najtańszego transportu między miejscem składowania i faktycznym miejscem wyjścia.
Ze względu na położenie geograficzne Austrii przepis ten należy zastosować.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Z zastrzeżeniem postanowień niniejszego rozporządzenia, austriacka agencja interwencyjna przystępuje do stałego przetargu na wywóz pszenicy zwyczajnej, znajdującej się w jej posiadaniu, zgodnie z warunkami określonymi rozporządzeniem (EWG) nr 2131/93.
Artykuł 2
1.
Przetarg obejmuje maksymalną ilość 80663 ton pszenicy zwyczajnej do wywozu do krajów trzecich z wyjątkiem Albanii, Bułgarii, Bośni i Hercegowiny, Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii, Chorwacji, Liechtensteinu, Rumunii, Serbii i Czarnogóry [3] oraz Szwajcarii.
2.
Regiony, w których 80663 tony pszenicy zwyczajnej są magazynowane, określa się w załączniku I.
Artykuł 3
1.
Na zasadzie odstępstwa od art. 16 akapit trzeci rozporządzenia (EWG) nr 2131/93 cenę podaną w ofercie uważa się za cenę do zapłaty za wywóz, bez podwyżek miesięcznych.
2.
Przy wywozach realizowanych z tytułu niniejszego rozporządzenia nie stosuje się żadnych refundacji, podatków eksportowych ani miesięcznych przyrostów.
3. Artykułu 8 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93 nie stosuje się.
4. W zastosowaniu art. 7 ust 2a rozporządzenia (EWG) nr 2131/93 oferentowi, którego ofertę przyjęto, zwraca się koszty najtańszego transportu między miejscem składowania i faktycznym miejscem wyjścia.
Artykuł 4
1.
Pozwolenia na wywóz są ważne od daty wydania, w rozumieniu art. 9 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93, do końca następującego po niej czwartego miesiąca.
2.
Ofertom złożonym w ramach niniejszego przetargu nie mogą towarzyszyć wnioski o wydanie pozwoleń na wywóz, sporządzone w ramach art. 49 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1291/2000 [4].
Artykuł 5
1. Na zasadzie odstępstwa od art. 7 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93, termin zgłaszania ofert w pierwszym przetargu częściowym wygasa dnia 31 marca 2005 r. o godz. 9.00 (czasu brukselskiego).
2.
Termin zgłaszania ofert w następnym przetargu częściowym wygasa w każdy czwartek o godz. 9.00 (czasu brukselskiego), z wyjątkiem dnia 5 maja 2005 r.
3.
Ostatni przetarg częściowy wygasa dnia 23 czerwca 2005 r. o godz. 9.00 (czasu brukselskiego).
4.
Oferty powinny zostać złożone w austriackiej agencji interwencyjnej:
AMA (Agrarmarkt Austria)
Dresdnerstraße 70
A-1200 Wien
Fax: (00 43-1) 331 51 46 24, (00 43-1) 331 51 44 69
.
Artykuł 6
1.
Agencja interwencyjna, podmiot składujący i oferent, którego ofertę przyjęto, przystępują, na prośbę tego ostatniego, za wspólną zgodą, przed wywozem lub w chwili wywozu z magazynu zgodnie z wyborem oferenta, do pobrania próbek kontrolnych z częstotliwością co najmniej jednej próbki na 500 ton i do ich analizy.
Agencja interwencyjna może być reprezentowana przez pełnomocnika, pod warunkiem że nie jest on samym podmiotem składującym. Wyniki analiz, w przypadku sporu, przekazuje się Komisji.
Pobieranie próbek kontrolnych i ich analiza wykonywane są w terminie siedmiu dni roboczych od daty wniosku oferenta lub w terminie trzech dni roboczych, jeśli pobranie próbek następuje w chwili wywozu towaru z magazynu.
Jeśli wynik ostateczny analiz wykonanych na próbkach wykazuje jakość:
a) wyższą od zgłoszonej w ogłoszeniu o przetargu, oferent, którego ofertę przyjęto powinien przyjąć partię w takim stanie, w jakim ona jest;
b) wyższą od cech minimalnych wymaganych w interwencji, ale niższą od jakości opisanej w ogłoszeniu o przetargu, pozostającą jednak w granicach odchylenia mogącego osiągnąć następujące wartości:
- 1 kilogram na hektolitr ciężaru właściwego, który jednak nie może być niższy niż 75 kilogramów na hektolitr,
- jednego punktu procentowego w zakresie zawartości wilgoci,
- pół punktu procentowego na zanieczyszczenia, o których mowa odpowiednio w punktach B.2 i B.4 Załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 824/2000 [5] i
- pół punktu procentowego na zanieczyszczenia, o których mowa w punkcie B.5 Załącznika do rozporządzenia (EWG) nr 824/2000, jednak bez zmiany dopuszczalnego procentu ziaren szkodliwych i sporyszu,
oferent, którego ofertę przyjęto musi przyjąć partię taką, jaka jest;
c) wyższą od cech minimalnych wymaganych w interwencji, ale niższą od jakości opisanej w ogłoszeniu o przetargu i wykazującą różnicę wychodzącą poza odchylenie, o którym mowa w lit. b), oferent, którego ofertę przyjęto, może:
- albo przyjąć partię w takim stanie, w jakim jest,
- albo odmówić przyjęcia danej partii.
Oferent, którego ofertę przyjęto, zostaje zwolniony ze wszystkich zobowiązań w stosunku do danej partii, włącznie z zabezpieczeniem, dopiero po bezzwłocznym poinformowaniu Komisji i agencji interwencyjnej, zgodnie z załącznikiem II; jednakże jeśli żąda on od agencji interwencyjnej dostarczenia innej partii pszenicy zwyczajnej interwencyjnej o jakości przewidzianej, bez dodatkowych kosztów, zabezpieczenie nie zostaje zwolnione.
Zamiana partii powinna nastąpić w maksymalnym terminie trzech dni po żądaniu oferenta, którego ofertę przyjęto.
Zgodnie z załącznikiem II oferent informuje o tym bezzwłocznie Komisję;
d) niższą od cech minimalnych wymaganych w interwencji, oferent, którego ofertę przyjęto, nie może przystąpić do odbioru danej partii.
Zostaje on zwolniony ze wszystkich zobowiązań wobec danej partii, włącznie z zabezpieczeniami, dopiero po bezzwłocznym poinformowaniu, zgodnie z załącznikiem II, Komisji i agencji interwencyjnej; jednakże może on zażądać od agencji interwencyjnej dostarczenia innej partii pszenicy zwyczajnej interwencyjnej o przewidzianej jakości bez dodatkowych kosztów.
W takim wypadku zabezpieczenie nie zostaje zwolnione.
Zamiana partii powinna nastąpić w maksymalnym terminie trzech dni po żądaniu oferenta, którego ofertę przyjęto.
Zgodnie z załącznikiem II oferent informuje o tym bezzwłocznie Komisję.
2.
Jednakże jeśli wyprowadzenie pszenicy zwyczajnej następuje przed otrzymaniem wyników analiz, ryzyko ponosi oferent, którego ofertę przyjęto, od chwili odbioru partii, bez uszczerbku dla możliwych dróg odwoławczych oferenta w stosunku do podmiotu składującego.
3.
Jeśli w okresie nie dłuższym niż jeden miesiąc po dacie złożenia wniosku o wymianę przez oferenta, którego ofertę przyjęto, w wyniku następujących po sobie wymian, oferent, którego ofertę przyjęto, nie otrzymał partii zastępczej o przewidywanej jakości, zostaje on zwolniony ze wszystkich swoich zobowiązań, włącznie z zabezpieczeniami, po bezzwłocznym poinformowaniu, zgodnie z załącznikiem II, Komisji i agencji interwencyjnej.
4.
Koszty związane z pobraniem próbek i analizami, wymienionymi w ust. 1, poza tymi, w których przypadku ostateczny wynik analiz wykazuje jakość niższą od minimalnych cech wymaganych przy interwencji, ponosi Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) przy ograniczeniu do jednej analizy na każde pięćset ton, z wyjątkiem kosztów przesilosowania.
Koszty przesilosowania i ewentualnych dodatkowych analiz wymaganych przez oferenta, którego ofertę przyjęto, obciążają tego ostatniego.
Artykuł 7
Na zasadzie odstępstwa od art. 12 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3002/92 [6], dokumenty związane ze sprzedażą pszenicy zwyczajnej zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, a w szczególności pozwolenie na wywóz, polecenie wycofania, o którym mowa w art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (EWG) nr 3002/92, deklaracja wywozowa i, w razie potrzeby, formularz T5 powinny zawierać następującą uwagę:
- Trigo blando de intervención sin aplicación de restitución ni gravamen, Reglamento (CE) no 459/2005
- Intervenční pšenice obecná nepodléhá vývozní náhradě ani clu, nařízení (ES) č.
459/2005
- Blød hvede fra intervention uden restitutionsydelse eller -afgift, forordning (EF) nr. 459/2005
- Weichweizen aus Interventionsbeständen ohne Anwendung von Ausfuhrerstattungen oder Ausfuhrabgaben, Verordnung (EG) Nr. 459/2005
- Pehme nisu sekkumisvarudest, mille puhul ei rakendata toetust või maksu, määrus (EÜ) nr 459/2005
- Μαλακός σίτος παρέμβασης χωρίς εφαρμογή επιστροφής ή φόρου, κανονισμός (ΕΚ) αριθ.
459/2005
- Intervention common wheat without application of refund or tax, Regulation (EC) No 459/2005
- Blé tendre d'intervention ne donnant pas lieu à restitution ni taxe, règlement (CE) no 459/2005
- Frumento tenero d'intervento senza applicazione di restituzione né di tassa, regolamento (CE) n. 459/2005
- Intervences parastie kvieši bez kompensācijas vai nodokļa piemērošanas, Regula (EK) Nr. 459/2005
- Intervenciniai paprastieji kviečiai, kompensacija ar mokesčiai netaikytini, Reglamentas (EB) Nr. 459/2005
- Intervenciós búza, visszatérítés, illetve adó nem alkalmazandó, 459/2005/EK rendelet
- Zachte tarwe uit interventie, zonder toepassing van restitutie of belasting, Verordening (EG) nr. 459/2005
- Pszenica zwyczajna interwencyjna niedająca prawa do refundacji ani do opłaty, rozporządzenie (WE) nr 459/2005
- Trigo mole de intervenção sem aplicação de uma restituição ou imposição, Regulamento (CE) n.o 459/2005
- Intervenčná pšenica obyčajná nepodlieha vývozným náhradám ani clu, nariadenie (ES) č.
459/2005
- Intervencija navadne pšenice brez zahtevkov za nadomestila ali carine, Uredba (ES) št.
459/2005
- Interventiovehnä, johon ei sovelleta vientitukea eikä vientimaksua, asetus (EY) N:o 459/2005
- Interventionsvete, utan tillämpning av bidrag eller avgift, förordning (EG) nr 459/2005.
Artykuł 8
1. Zabezpieczenie ustanowione stosownie do art. 13 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93 powinno być zwolnione z chwilą wydania pozwoleń na wywóz oferentom, których oferty zostały przyjęte.
2.
Na zasadzie odstępstwa od art. 17 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93, obowiązek wywozu jest objęty zabezpieczeniem, którego wysokość jest równa różnicy między ceną interwencyjną obowiązującą w dniu przetargu a ceną ofertową i nigdy nie niższą od 25 EUR za tonę.
Połowę tej kwoty wpłaca się z chwilą wydania pozwolenia, a pozostałą część przed odbiorem zboża.
Artykuł 9
Austriacka agencja interwencyjna powiadamia Komisję, najpóźniej w dwie godziny po wygaśnięciu terminu na złożenie ofert, o otrzymanych ofertach przetargowych.
Należy je przekazać zgodnie ze schematem zamieszczonym w załączniku III i na numery telefoniczne znajdujące się w załączniku IV.
Artykuł 10
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 460/2005
z dnia 21 marca 2005 r.
otwierające stały przetarg na wywóz pszenicy zwyczajnej znajdującej się w posiadaniu węgierskiej agencji interwencyjnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2131/93 [2], określa procedury i warunki wprowadzenia do sprzedaży zbóż znajdujących się w posiadaniu agencji interwencyjnych.
(2) Ze względu na obecną sytuację na rynku uzasadnione jest ogłoszenie stałego przetargu na wywóz 320000 ton pszenicy zwyczajnej znajdującej się w posiadaniu węgierskiej agencji interwencyjnej.
(3) Należy ustalić szczególne zasady mające zapewnić właściwe wykonanie operacji i ich kontrolę.
W tym celu należy przewidzieć system zabezpieczeń zapewniających przestrzeganie oczekiwanych celów, równocześnie unikając nadmiernych obciążeń dla podmiotów gospodarczych.
Należy więc wprowadzić derogacje do niektórych przepisów, a w szczególności do rozporządzenia (EWG) nr 2131/93.
(4) W przypadku gdy odbiór pszenicy zwyczajnej jest opóźniony o więcej niż pięć dni lub zwolnienie jednego z wymaganych zabezpieczeń jest opóźnione z powodów leżących po stronie agencji interwencyjnej, zainteresowane Państwo Członkowskie powinno zapłacić odszkodowanie.
(5) By zapobiec ponownemu przywozowi, refundacje należy ustalać wyłącznie dla wywozu do określonych państw trzecich.
(6) Artykuł 7 ust. 2a rozporządzenia (EWG) nr 2131/93 przewiduje możliwość zwrotu oferentowi, którego ofertę przyjęto, kosztów najtańszego transportu między miejscem składowania i faktycznym miejscem wyjścia.
Ze względu na położenie geograficzne Węgier przepis ten należy zastosować.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Z zastrzeżeniem postanowień niniejszego rozporządzenia, węgierska agencja interwencyjna przystępuje do stałego przetargu na wywóz pszenicy zwyczajnej, znajdującej się w jej posiadaniu, zgodnie z warunkami określonymi rozporządzeniem (EWG) nr 2131/93.
Artykuł 2
1.
Przetarg obejmuje maksymalną ilość 320000 ton pszenicy zwyczajnej do wywozu do krajów trzecich z wyjątkiem Albanii, Bułgarii, Bośni i Hercegowiny, Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii, Chorwacji, Liechtensteinu, Rumunii, Serbii i Czarnogóry [3] oraz Szwajcarii.
2.
Regiony, w których 320000 ton pszenicy zwyczajnej jest magazynowanych, określa się w załączniku I.
Artykuł 3
1.
Na zasadzie odstępstwa od art. 16 akapit trzeci rozporządzenia (EWG) nr 2131/93 cenę podaną w ofercie uważa się za cenę do zapłaty za wywóz, bez podwyżek miesięcznych.
2.
Przy wywozach realizowanych z tytułu niniejszego rozporządzenia nie stosuje się żadnych refundacji, podatków eksportowych ani miesięcznych przyrostów.
3. Artykułu 8 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93 nie stosuje się.
4. W zastosowaniu art. 7 ust. 2a rozporządzenia (EWG) nr 2131/93 oferentowi, którego ofertę przyjęto, zwraca się koszty najtańszego transportu między miejscem składowania i faktycznym miejscem wyjścia.
Artykuł 4
1.
Pozwolenia na wywóz są ważne od daty wydania, w rozumieniu art. 9 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93, do końca następującego po niej czwartego miesiąca.
2.
Ofertom złożonym w ramach niniejszego przetargu nie mogą towarzyszyć wnioski o wydanie pozwoleń na wywóz, sporządzone w ramach art. 49 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1291/2000 [4].
Artykuł 5
1. Na zasadzie odstępstwa od art. 7 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93, termin zgłaszania ofert w pierwszym przetargu częściowym wygasa dnia 31 marca 2005 r. o godz. 9.00 (czasu brukselskiego).
2.
Termin zgłaszania ofert w następnym przetargu częściowym wygasa w każdy czwartek o godz. 9.00 (czasu brukselskiego), z wyjątkiem dnia 5 maja 2005 r.
3.
Ostatni przetarg częściowy wygasa dnia 23 czerwca 2005 r. o godz. 9.00 (czasu brukselskiego).
4.
Oferty powinny zostać złożone w węgierskiej agencji interwencyjnej:
Mezőgazdasági és Vidékfejlesztési Hivatal
Alkotmány u.
29.
H-1385 Budapest 62
Pf.
867
Telefon (36-1) 219 62 60
Fax: (36-1) 219 62 59.
Artykuł 6
1.
Agencja interwencyjna, podmiot składujący i oferent, którego ofertę przyjęto, przystępują, na prośbę tego ostatniego, za wspólną zgodą, przed wywozem lub w chwili wywozu z magazynu zgodnie z wyborem oferenta, do pobrania próbek kontrolnych z częstotliwością co najmniej jednej próbki na 500 ton i do ich analizy.
Agencja interwencyjna może być reprezentowana przez pełnomocnika, pod warunkiem że nie jest on samym podmiotem składującym.
Wyniki analiz, w przypadku sporu, przekazuje się Komisji.
Pobieranie próbek kontrolnych i ich analiza wykonywane są w terminie siedmiu dni roboczych od daty wniosku oferenta lub w terminie trzech dni roboczych, jeśli pobranie próbek następuje w chwili wywozu towaru z magazynu.
Jeśli wynik ostateczny analiz wykonanych na próbkach wykazuje jakość:
a) wyższą od zgłoszonej w ogłoszeniu o przetargu, oferent, którego ofertę przyjęto, powinien przyjąć partię w takim stanie, w jakim ona jest;
b) wyższą od cech minimalnych wymaganych w interwencji, ale niższą od jakości opisanej w ogłoszeniu o przetargu, pozostającą jednak w granicach odchylenia mogącego osiągnąć następujące wartości:
- 1 kilogram na hektolitr ciężaru właściwego, który jednak nie może być niższy niż 75 kilogramów na hektolitr,
- jednego punktu procentowego w zakresie zawartości wilgoci,
- pół punktu procentowego na zanieczyszczenia, o których mowa odpowiednio w punktach B.2 i B.4 Załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 824/2000 [5] i
- pół punktu procentowego na zanieczyszczenia, o których mowa w punkcie B.5 Załącznika do rozporządzenia (EWG) nr 824/2000, jednak bez zmiany dopuszczalnego procentu ziaren szkodliwych i sporyszu,
oferent, którego ofertę przyjęto, musi przyjąć partię taką, jaka jest;
c) wyższą od cech minimalnych wymaganych w interwencji, ale niższą od jakości opisanej w ogłoszeniu o przetargu i wykazującą różnicę wychodzącą poza odchylenie, o którym mowa w lit. b), oferent, którego ofertę przyjęto, może:
- albo przyjąć partię w takim stanie, w jakim jest,
- albo odmówić przyjęcia danej partii.
Oferent, którego ofertę przyjęto zostaje zwolniony ze wszystkich zobowiązań w stosunku do danej partii, włącznie z zabezpieczeniem, dopiero po bezzwłocznym poinformowaniu Komisji i agencji interwencyjnej, zgodnie z załącznikiem II; jednakże jeśli żąda on od agencji interwencyjnej dostarczenia innej partii pszenicy zwyczajnej interwencyjnej o jakości przewidzianej, bez dodatkowych kosztów, zabezpieczenie nie zostaje zwolnione.
Zamiana partii powinna nastąpić w maksymalnym terminie trzech dni po żądaniu oferenta, którego ofertę przyjęto.
Zgodnie z załącznikiem II oferent informuje o tym bezzwłocznie Komisję;
d) niższą od cech minimalnych wymaganych w interwencji, oferent, którego ofertę przyjęto, nie może przystąpić do odbioru danej partii.
Zostaje on zwolniony ze wszystkich zobowiązań wobec danej partii, włącznie z zabezpieczeniami, dopiero po bezzwłocznym poinformowaniu, zgodnie z załącznikiem II, Komisji i agencji interwencyjnej; jednakże może on zażądać od agencji interwencyjnej dostarczenia innej partii pszenicy zwyczajnej interwencyjnej o przewidzianej jakości bez dodatkowych kosztów.
W takim wypadku zabezpieczenie nie zostaje zwolnione.
Zamiana partii powinna nastąpić w maksymalnym terminie trzech dni po żądaniu oferenta, którego ofertę przyjęto.
Zgodnie z załącznikiem II oferent informuje o tym bezzwłocznie Komisję.
2.
Jednakże jeśli wyprowadzenie pszenicy zwyczajnej następuje przed otrzymaniem wyników analiz, ryzyko ponosi oferent, którego ofertę przyjęto, od chwili odbioru partii, bez uszczerbku dla możliwych dróg odwoławczych oferenta w stosunku do podmiotu składującego.
3.
Jeśli w okresie nie dłuższym niż jeden miesiąc po dacie złożenia wniosku o wymianę przez oferenta, którego ofertę przyjęto, w wyniku następujących po sobie wymian, oferent, którego ofertę przyjęto, nie otrzymał partii zastępczej o przewidywanej jakości, zostaje on zwolniony ze wszystkich swoich zobowiązań, włącznie z zabezpieczeniami, po bezzwłocznym poinformowaniu, zgodnie z załącznikiem II, Komisji i agencji interwencyjnej.
4.
Koszty związane z pobraniem próbek i analizami, wymienionymi w ust. 1, poza tymi, w których przypadku ostateczny wynik analiz wykazuje jakość niższą od minimalnych cech wymaganych przy interwencji, ponosi Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) przy ograniczeniu do jednej analizy na każde pięćset ton, z wyjątkiem kosztów przesilosowania.
Koszty przesilosowania i ewentualnych dodatkowych analiz wymaganych przez oferenta, którego ofertę przyjęto obciążają tego ostatniego.
Artykuł 7
Na zasadzie odstępstwa od art. 12 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3002/92 [6], dokumenty związane ze sprzedażą pszenicy zwyczajnej zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, a w szczególności pozwolenie na wywóz, polecenie wycofania, o którym mowa w art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (EWG) nr 3002/92, deklaracja wywozowa i, w razie potrzeby, formularz T5 powinny zawierać następującą uwagę:
- Trigo blando de intervención sin aplicación de restitución ni gravamen, Reglamento (CE) no 460/2005
- Intervenční pšenice obecná nepodléhá vývozní náhradě ani clu, nařízení (ES) č.
460/2005
- Blød hvede fra intervention uden restitutionsydelse eller -afgift, forordning (EF) nr. 460/2005
- Weichweizen aus Interventionsbeständen ohne Anwendung von Ausfuhrerstattungen oder Ausfuhrabgaben, Verordnung (EG) Nr. 460/2005
- Pehme nisu sekkumisvarudest, mille puhul ei rakendata toetust või maksu, määrus (EÜ) nr 460/2005
- Μαλακός σίτος παρέμβασης χωρίς εφαρμογή επιστροφής ή φόρου, κανονισμός (ΕΚ) αριθ.
460/2005
- Intervention common wheat without application of refund or tax, Regulation (EC) No 460/2005
- Blé tendre d'intervention ne donnant pas lieu à restitution ni taxe, règlement (CE) no 460/2005
- Frumento tenero d'intervento senza applicazione di restituzione né di tassa, regolamento (CE) n. 460/2005
- Intervences parastie kvieši bez kompensācijas vai nodokļa piemērošanas, Regula (EK) Nr. 460/2005
- Intervenciniai paprastieji kviečiai, kompensacija ar mokesčiai netaikytini, Reglamentas (EB) Nr. 460/2005
- Intervenciós búza, visszatérítés, illetve adó nem alkalmazandó, 460/2005/EK rendelet
- Zachte tarwe uit interventie, zonder toepassing van restitutie of belasting, Verordening (EG) nr. 460/2005
- Pszenica zwyczajna interwencyjne nie dające prawa do refundacji ani do opłaty, rozporządzenie (WE) nr 460/2005
- Trigo mole de intervenção sem aplicação de uma restituição ou imposição, Regulamento (CE) n.o 460/2005
- Intervenčná pšenica obyčajná nepodlieha vývozným náhradám ani clu, nariadenie (ES) č.
460/2005
- Intervencija navadne pšenice brez zahtevkov za nadomestila ali carine, Uredba (ES) št.
460/2005
- Interventiovehnä, johon ei sovelleta vientitukea eikä vientimaksua, asetus (EY) N:o 460/2005
- Interventionsvete, utan tillämpning av bidrag eller avgift, förordning (EG) nr 460/2005.
Artykuł 8
1. Zabezpieczenie ustanowione stosownie do art. 13 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93 powinno być zwolnione z chwilą wydania pozwoleń na wywóz oferentom, których oferty zostały przyjęte.
2.
Na zasadzie odstępstwa od art. 17 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93, obowiązek wywozu jest objęty zabezpieczeniem, którego wysokość jest równa różnicy między ceną interwencyjną obowiązującą w dniu przetargu a ceną ofertową i nigdy nie niższą od 25 EUR za tonę.
Połowę tej kwoty wpłaca się z chwilą wydania pozwolenia, a pozostałą część przed odbiorem zboża.
Artykuł 9
Węgierska agencja interwencyjna powiadamia Komisję, najpóźniej w dwie godziny po wygaśnięciu terminu na złożenie ofert, o otrzymanych ofertach przetargowych.
Należy je przekazać zgodnie ze schematem zamieszczonym w załączniku III i na numery telefoniczne znajdujące się w załączniku IV.
Artykuł 10
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 461/2005
z dnia 21 marca 2005 r.
otwierające stały przetarg na wywóz pszenicy zwyczajnej znajdującej się w posiadaniu polskiej agencji interwencyjnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2131/93 [2] określa procedury i warunki wprowadzenia do sprzedaży zbóż znajdujących się w posiadaniu agencji interwencyjnych.
(2) Ze względu na obecną sytuację na rynku uzasadnione jest ogłoszenie stałego przetargu na wywóz 93084 ton pszenicy zwyczajnej znajdującej się w posiadaniu polskiej agencji interwencyjnej.
(3) Należy ustalić szczególne zasady mające zapewnić właściwe wykonanie operacji i ich kontrolę.
W tym celu należy przewidzieć system zabezpieczeń zapewniających przestrzeganie oczekiwanych celów, równocześnie unikając nadmiernych obciążeń dla podmiotów gospodarczych.
Należy więc wprowadzić derogacje do niektórych przepisów, a w szczególności do rozporządzenia (EWG) nr 2131/93.
(4) W przypadku gdy odbiór pszenicy zwyczajnej jest opóźniony o więcej niż pięć dni lub zwolnienie jednego z wymaganych zabezpieczeń jest opóźnione z powodów leżących po stronie agencji interwencyjnej, zainteresowane Państwo Członkowskie powinno zapłacić odszkodowanie.
(5) By zapobiec ponownemu przywozowi, refundacje należy ustalać wyłącznie dla wywozu do określonych państw trzecich.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Z zastrzeżeniem postanowień niniejszego rozporządzenia, polska agencja interwencyjna przystępuje do stałego przetargu na wywóz pszenicy zwyczajnej, znajdującej się w jej posiadaniu, zgodnie z warunkami określonymi rozporządzeniem (EWG) nr 2131/93.
Artykuł 2
1.
Przetarg obejmuje maksymalną ilość 93084 ton pszenicy zwyczajnej do wywozu do krajów trzecich z wyjątkiem Albanii, Bułgarii, Bośni i Hercegowiny, Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii, Chorwacji, Liechtensteinu, Rumunii, Serbii i Czarnogóry [3] oraz Szwajcarii.
2.
Regiony, w których 93084 tony pszenicy zwyczajnej są magazynowane, określa się w załączniku I.
Artykuł 3
1.
Na zasadzie odstępstwa od art. 16 akapit trzeci rozporządzenia (EWG) nr 2131/93 cenę podaną w ofercie uważa się za cenę do zapłaty za wywóz, bez podwyżek miesięcznych.
2.
Przy wywozach realizowanych z tytułu niniejszego rozporządzenia nie stosuje się żadnych refundacji, podatków eksportowych ani miesięcznych przyrostów.
3. Artykułu 8 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93 nie stosuje się.
Artykuł 4
1.
Pozwolenia na wywóz są ważne od daty wydania, w rozumieniu art. 9 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93, do końca następującego po niej czwartego miesiąca.
2.
Ofertom złożonym w ramach niniejszego przetargu nie mogą towarzyszyć wnioski o wydanie pozwoleń na wywóz, sporządzone w ramach art. 49 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1291/2000 [4].
Artykuł 5
1. Na zasadzie odstępstwa od art. 7 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93, termin zgłaszania ofert w pierwszym przetargu częściowym wygasa dnia 31 marca 2005 r. o godz. 9.00 (czasu brukselskiego).
2.
Termin zgłaszania ofert w następnym przetargu częściowym wygasa w każdy czwartek o godz. 9.00 (czasu brukselskiego), z wyjątkiem dnia 5 maja 2005 r.
3.
Ostatni przetarg częściowy wygasa dnia 23 czerwca 2005 r. o godz. 9.00 (czasu brukselskiego).
4.
Oferty powinny zostać złożone w polskiej agencji interwencyjnej:
Agencja Rynku Rolnego
Biuro Produktów Roślinnych
Dział Zbóż
ul. Nowy Świat 6/12
PL-00-400 Warszawa
Telefon (48-22) 661 78 10
Faks (48-22) 661 78 26.
Artykuł 6
1.
Agencja interwencyjna, podmiot składujący i oferent, którego ofertę przyjęto, przystępują, na prośbę tego ostatniego, za wspólną zgodą, przed wywozem lub w chwili wywozu z magazynu zgodnie z wyborem oferenta, do pobrania próbek kontrolnych z częstotliwością co najmniej jednej próbki na 500 ton i do ich analizy.
Agencja interwencyjna może być reprezentowana przez pełnomocnika, pod warunkiem że nie jest on samym podmiotem składującym.
Wyniki analiz, w przypadku sporu, przekazuje się Komisji.
Pobieranie próbek kontrolnych i ich analiza wykonywane są w terminie siedmiu dni roboczych od daty wniosku oferenta lub w terminie trzech dni roboczych, jeśli pobranie próbek następuje w chwili wywozu towaru z magazynu.
Jeśli wynik ostateczny analiz wykonanych na próbkach wykazuje jakość:
a) wyższą od zgłoszonej w ogłoszeniu o przetargu, oferent, którego ofertę przyjęto, powinien przyjąć partię w takim stanie, w jakim ona jest;
b) wyższą od cech minimalnych wymaganych w interwencji, ale niższą od jakości opisanej w ogłoszeniu o przetargu, pozostającą jednak w granicach odchylenia mogącego osiągnąć następujące wartości:
- 1 kilogram na hektolitr ciężaru właściwego, który jednak nie może być niższy niż 75 kilogramów na hektolitr,
- jednego punktu procentowego w zakresie zawartości wilgoci,
- pół punktu procentowego na zanieczyszczenia, o których mowa odpowiednio w punktach B.2 i B.4 Załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 824/2000 [5] i
- pół punktu procentowego na zanieczyszczenia, o których mowa w punkcie B.5 Załącznika do rozporządzenia (EWG) nr 824/2000, jednak bez zmiany dopuszczalnego procentu ziaren szkodliwych i sporyszu,
oferent, którego ofertę przyjęto, musi przyjąć partię taką, jaka jest;
c) wyższą od cech minimalnych wymaganych w interwencji, ale niższą od jakości opisanej w ogłoszeniu o przetargu i wykazującą różnicę wychodzącą poza odchylenie, o którym mowa w lit. b), oferent, którego ofertę przyjęto może:
- albo przyjąć partię w takim stanie, w jakim jest,
- albo odmówić przyjęcia danej partii.
Oferent, którego ofertę przyjęto, zostaje zwolniony ze wszystkich zobowiązań w stosunku do danej partii, włącznie z zabezpieczeniem, dopiero po bezzwłocznym poinformowaniu Komisji i agencji interwencyjnej, zgodnie z załącznikiem II; jednakże jeśli żąda on od agencji interwencyjnej dostarczenia innej partii pszenicy zwyczajnej interwencyjnej o jakości przewidzianej, bez dodatkowych kosztów, zabezpieczenie nie zostaje zwolnione.
Zamiana partii powinna nastąpić w maksymalnym terminie trzech dni po żądaniu oferenta, którego ofertę przyjęto.
Zgodnie z załącznikiem II oferent informuje o tym bezzwłocznie Komisję;
d) niższą od cech minimalnych wymaganych w interwencji, oferent, którego ofertę przyjęto, nie może przystąpić do odbioru danej partii.
Zostaje on zwolniony ze wszystkich zobowiązań wobec danej partii, włącznie z zabezpieczeniami, dopiero po bezzwłocznym poinformowaniu, zgodnie z załącznikiem II, Komisji i agencji interwencyjnej; jednakże może on zażądać od agencji interwencyjnej dostarczenia innej partii pszenicy zwyczajnej interwencyjnej o przewidzianej jakości bez dodatkowych kosztów.
W takim wypadku zabezpieczenie nie zostaje zwolnione.
Zamiana partii powinna nastąpić w maksymalnym terminie trzech dni po żądaniu oferenta, którego ofertę przyjęto.
Zgodnie z załącznikiem II oferent informuje o tym bezzwłocznie Komisję.
2.
Jednakże jeśli wyprowadzenie pszenicy zwyczajnej następuje przed otrzymaniem wyników analiz, ryzyko ponosi oferent, którego ofertę przyjęto, od chwili odbioru partii, bez uszczerbku dla możliwych dróg odwoławczych oferenta w stosunku do podmiotu składującego.
3.
Jeśli w okresie nie dłuższym niż jeden miesiąc po dacie złożenia wniosku o wymianę przez oferenta, którego ofertę przyjęto, w wyniku następujących po sobie wymian oferent, którego ofertę przyjęto, nie otrzymał partii zastępczej o przewidywanej jakości, zostaje on zwolniony ze wszystkich swoich zobowiązań, włącznie z zabezpieczeniami, po bezzwłocznym poinformowaniu, zgodnie z załącznikiem II, Komisji i agencji interwencyjnej.
4.
Koszty związane z pobraniem próbek i analizami, wymienionymi w ust. 1, poza tymi, w których przypadku ostateczny wynik analiz wykazuje jakość niższą od minimalnych cech wymaganych przy interwencji, ponosi Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) przy ograniczeniu do jednej analizy na każde pięćset ton, z wyjątkiem kosztów przesilosowania.
Koszty przesilosowania i ewentualnych dodatkowych analiz wymaganych przez oferenta, którego ofertę przyjęto, obciążają tego ostatniego.
Artykuł 7
Na zasadzie odstępstwa od art. 12 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3002/92 [6], dokumenty związane ze sprzedażą pszenicy zwyczajnej zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, a w szczególności pozwolenie na wywóz, polecenie wycofania, o którym mowa w art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (EWG) nr 3002/92, deklaracja wywozowa i, w razie potrzeby, formularz T5 powinny zawierać następującą uwagę:
- Trigo blando de intervención sin aplicación de restitución ni gravamen, Reglamento (CE) no 461/2005
- Intervenční pšenice obecná nepodléhá vývozní náhradě ani clu, nařízení (ES) č.
461/2005
- Blød hvede fra intervention uden restitutionsydelse eller -afgift, forordning (EF) nr. 461/2005
- Weichweizen aus Interventionsbeständen ohne Anwendung von Ausfuhrerstattungen oder Ausfuhrabgaben, Verordnung (EG) Nr. 461/2005
- Pehme nisu sekkumisvarudest, mille puhul ei rakendata toetust või maksu, määrus (EÜ) nr 461/2005
- Μαλακός σίτος παρέμβασης χωρίς εφαρμογή επιστροφής ή φόρου, κανονισμός (ΕΚ) αριθ.
461/2005
- Intervention common wheat without application of refund or tax, Regulation (EC) No 461/2005
- Blé tendre d'intervention ne donnant pas lieu à restitution ni taxe, règlement (CE) no 461/2005
- Frumento tenero d'intervento senza applicazione di restituzione né di tassa, regolamento (CE) n. 461/2005
- Intervences parastie kvieši bez kompensācijas vai nodokļa piemērošanas, Regula (EK) Nr. 461/2005
- Intervenciniai paprastieji kviečiai, kompensacija ar mokesčiai netaikytini, Reglamentas (EB) Nr. 461/2005
- Intervenciós búza, visszatérítés, illetve adó nem alkalmazandó, 461/2005/EK rendelet
- Zachte tarwe uit interventie, zonder toepassing van restitutie of belasting, Verordening (EG) nr. 461/2005
- Pszenica zwyczajna interwencyjna niedająca prawa do refundacji ani do opłaty, rozporządzenie (WE) nr 461/2005
- Trigo mole de intervenção sem aplicação de uma restituição ou imposição, Regulamento (CE) n.o 461/2005
- Intervenčná pšenica obyčajná nepodlieha vývozným náhradám ani clu, nariadenie (ES) č.
461/2005
- Intervencija navadne pšenice brez zahtevkov za nadomestila ali carine, Uredba (ES) št.
461/2005
- Interventiovehnä, johon ei sovelleta vientitukea eikä vientimaksua, asetus (EY) N:o 461/2005
- Interventionsvete, utan tillämpning av bidrag eller avgift, förordning (EG) nr 461/2005.
Artykuł 8
1. Zabezpieczenie ustanowione stosownie do art. 13 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93 powinno być zwolnione z chwilą wydania pozwoleń na wywóz oferentom, których oferty zostały przyjęte.
2.
Na zasadzie odstępstwa od art. 17 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93, obowiązek wywozu jest objęty zabezpieczeniem, którego wysokość jest równa różnicy między ceną interwencyjną obowiązującą w dniu przetargu a ceną ofertową i nigdy nie niższą od 25 EUR za tonę.
Połowę tej kwoty wpłaca się z chwilą wydania pozwolenia, a pozostałą część przed odbiorem zboża.
Artykuł 9
Polska agencja interwencyjna powiadamia Komisję, najpóźniej w dwie godziny po wygaśnięciu terminu na złożenie ofert, o otrzymanych ofertach przetargowych.
Należy je przekazać zgodnie ze schematem zamieszczonym w załączniku III i na numery telefoniczne znajdujące się w załączniku IV.
Artykuł 10
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 462/2005
z dnia 21 marca 2005 r.
otwierające stały przetarg na wywóz jęczmienia znajdującego się w posiadaniu niemieckiej agencji interwencyjnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2131/93 [2], określa procedury i warunki wprowadzenia do sprzedaży zbóż znajdujących się w posiadaniu agencji interwencyjnych.
(2) Ze względu na obecną sytuację na rynku uzasadnione jest ogłoszenie stałego przetargu na wywóz 500693 ton jęczmienia znajdującego się w posiadaniu niemieckiej agencji interwencyjnej.
(3) Należy ustalić szczególne zasady mające zapewnić właściwe wykonanie operacji i ich kontrolę.
W tym celu należy przewidzieć system zabezpieczeń zapewniających przestrzeganie oczekiwanych celów, równocześnie unikając nadmiernych obciążeń dla podmiotów gospodarczych.
Należy więc wprowadzić derogacje do niektórych przepisów, a w szczególności do rozporządzenia (EWG) nr 2131/93.
(4) W przypadku gdy odbiór jęczmienia jest opóźniony o więcej niż pięć dni lub zwolnienie jednego z wymaganych zabezpieczeń jest opóźnione z powodów leżących po stronie agencji interwencyjnej, zainteresowane Państwo Członkowskie powinno zapłacić odszkodowanie.
(5) By zapobiec ponownemu przywozowi, refundacje należy ustalać wyłącznie dla wywozu do określonych państw trzecich.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Z zastrzeżeniem postanowień niniejszego rozporządzenia, niemiecka agencja interwencyjna przystępuje do stałego przetargu na wywóz jęczmienia znajdującego się w jej posiadaniu, zgodnie z warunkami określonymi rozporządzeniem (EWG) nr 2131/93.
Artykuł 2
1.
Przetarg obejmuje maksymalną ilość 500693 ton jęczmienia do wywozu do krajów trzecich z wyjątkiem Albanii, Bułgarii, Bośni i Hercegowiny, Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii, Chorwacji, Kanady, Liechtensteinu, Meksyku, Rumunii, Serbii i Czarnogóry [3], Stanów Zjednoczonych Ameryki oraz Szwajcarii.
2.
Regiony, w których 500693 tony jęczmienia są magazynowane, określa się w załączniku I.
Artykuł 3
1.
Na zasadzie odstępstwa od art. 16 akapit trzeci rozporządzenia (EWG) nr 2131/93 cenę podaną w ofercie uważa się za cenę do zapłaty za wywóz, bez podwyżek miesięcznych.
2.
Przy wywozach realizowanych z tytułu niniejszego rozporządzenia nie stosuje się żadnych refundacji, podatków eksportowych ani miesięcznych przyrostów.
3. Artykułu 8 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93 nie stosuje się.
Artykuł 4
1.
Pozwolenia na wywóz są ważne od daty wydania, w rozumieniu art. 9 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93, do końca następującego po niej czwartego miesiąca.
2.
Ofertom złożonym w ramach niniejszego przetargu nie mogą towarzyszyć wnioski o wydanie pozwoleń na wywóz, sporządzone w ramach art. 49 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1291/2000 [4].
Artykuł 5
1. Na zasadzie odstępstwa od art. 7 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93, termin zgłaszania ofert w pierwszym przetargu częściowym wygasa dnia 31 marca 2005 r. o godz. 9.00 (czasu brukselskiego).
2.
Termin zgłaszania ofert w następnym przetargu częściowym wygasa w każdy czwartek o godz. 9.00 (czasu brukselskiego), z wyjątkiem dnia 5 maja i dnia 26 maja 2005 r.
3.
Ostatni przetarg częściowy wygasa dnia 23 czerwca 2005 r. o godz. 9.00 (czasu brukselskiego).
4.
Oferty powinny być złożone w niemieckiej agencji interwencyjnej:
Bundesanstalt für Landwirtschaft und Ernährung (BLE)
Adickesallee 40
D-60322 Frankfurt am Main
Télécopieur: (49-69) 15 64-6 24
.
Artykuł 6
1.
Agencja interwencyjna, podmiot składujący i oferent, którego ofertę przyjęto, przystępują, na prośbę tego ostatniego, za wspólną zgodą, przed wywozem lub w chwili wywozu z magazynu zgodnie z wyborem oferenta, do pobrania próbek kontrolnych z częstotliwością co najmniej jednej próbki na 500 ton i do ich analizy.
Agencja interwencyjna może być reprezentowana przez pełnomocnika, pod warunkiem że nie jest on samym podmiotem składującym.
Wyniki analiz, w przypadku sporu, przekazuje się Komisji.
Pobieranie próbek kontrolnych i ich analiza wykonywane są w terminie siedmiu dni roboczych od daty wniosku oferenta lub w terminie trzech dni roboczych, jeśli pobranie próbek następuje w chwili wywozu towaru z magazynu.
Jeśli wynik ostateczny analiz wykonanych na próbkach wykazuje jakość:
a) wyższą od zgłoszonej w ogłoszeniu o przetargu, oferent, którego ofertę przyjęto powinien przyjąć partię w takim stanie, w jakim ona jest;
b) wyższą od cech minimalnych wymaganych w interwencji, ale niższą od jakości opisanej w ogłoszeniu o przetargu, pozostającą jednak w granicach odchylenia mogącego osiągnąć następujące wartości:
- 1 kilogram na hektolitr ciężaru właściwego, który jednak nie może być niższy niż 64 kilogramy na hektolitr,
- jednego punktu procentowego w zakresie zawartości wilgoci,
- pół punktu procentowego na zanieczyszczenia, o których mowa odpowiednio w punktach B.2 i B.4 Załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 824/2000 [5] i
- pół punktu procentowego na zanieczyszczenia, o których mowa w punkcie B.5 Załącznika do rozporządzenia (EWG) nr 824/2000, jednak bez zmiany dopuszczalnego procentu ziaren szkodliwych i sporyszu,
oferent, którego ofertę przyjęto, musi przyjąć partię taką, jaka jest;
c) wyższą od cech minimalnych wymaganych w interwencji, ale niższą od jakości opisanej w ogłoszeniu o przetargu i wykazującą różnicę wychodzącą poza odchylenie, o którym mowa w lit. b), oferent, którego ofertę przyjęto, może:
- albo przyjąć partię w takim stanie, w jakim jest,
- albo odmówić przyjęcia danej partii.
Oferent, którego ofertę przyjęto zostaje zwolniony ze wszystkich zobowiązań w stosunku do danej partii, włącznie z zabezpieczeniem, dopiero po bezzwłocznym poinformowaniu Komisji i agencji interwencyjnej, zgodnie z załącznikiem II; jednakże jeśli żąda on od agencji interwencyjnej dostarczenia innej partii jęczmienia interwencyjnego o jakości przewidzianej, bez dodatkowych kosztów, zabezpieczenie nie zostaje zwolnione.
Zamiana partii powinna nastąpić w maksymalnym terminie trzech dni po żądaniu oferenta, którego ofertę przyjęto.
Zgodnie z załącznikiem II oferent informuje o tym bezzwłocznie Komisję;
d) niższą od cech minimalnych wymaganych w interwencji, oferent, którego ofertę przyjęto, nie może przystąpić do odbioru danej partii.
Zostaje on zwolniony ze wszystkich zobowiązań wobec danej partii, włącznie z zabezpieczeniami, dopiero po bezzwłocznym poinformowaniu, zgodnie z załącznikiem II, Komisji i agencji interwencyjnej; jednakże może on zażądać od agencji interwencyjnej dostarczenia innej partii jęczmienia interwencyjnego o przewidzianej jakości bez dodatkowych kosztów.
W takim wypadku zabezpieczenie nie zostaje zwolnione.
Zamiana partii powinna nastąpić w maksymalnym terminie trzech dni po żądaniu oferenta, którego ofertę przyjęto.
Zgodnie z załącznikiem II oferent informuje o tym bezzwłocznie Komisję.
2.
Jednakże jeśli wyprowadzenie jęczmienia następuje przed otrzymaniem wyników analiz, ryzyko ponosi oferent, którego ofertę przyjęto, od chwili odbioru partii, bez uszczerbku dla możliwych dróg odwoławczych oferenta w stosunku do podmiotu składującego.
3.
Jeśli w okresie nie dłuższym niż jeden miesiąc po dacie złożenia wniosku o wymianę przez oferenta, którego ofertę przyjęto, w wyniku następujących po sobie wymian oferent, którego ofertę przyjęto, nie otrzymał partii zastępczej o przewidywanej jakości, zostaje on zwolniony ze wszystkich swoich zobowiązań, włącznie z zabezpieczeniami, po bezzwłocznym poinformowaniu, zgodnie z załącznikiem II, Komisji i agencji interwencyjnej.
4.
Koszty związane z pobraniem próbek i analizami, wymienionymi w ust. 1, poza tymi, w których przypadku ostateczny wynik analiz wykazuje jakość niższą od minimalnych cech wymaganych przy interwencji, ponosi Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) przy ograniczeniu do jednej analizy na każde pięćset ton, z wyjątkiem kosztów przesilosowania.
Koszty przesilosowania i ewentualnych dodatkowych analiz wymaganych przez oferenta, którego ofertę przyjęto obciążają tego ostatniego.
Artykuł 7
Na zasadzie odstępstwa od art. 12 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3002/92 [6], dokumenty związane ze sprzedażą jęczmienia zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, a w szczególności pozwolenie na wywóz, polecenie wycofania, o którym mowa w art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (EWG) nr 3002/92, deklaracja wywozowa i, w razie potrzeby, formularz T5 powinny zawierać następującą uwagę:
- Cebada de intervención sin aplicación de restitución ni gravamen, Reglamento (CE) no 462/2005
- Intervenční ječmen nepodléhá vývozní náhradě ani clu, nařízení (ES) č.
462/2005
- Byg fra intervention uden restitutionsydelse eller -afgift, forordning (EF) nr. 462/2005
- Interventionsgerste ohne Anwendung von Ausfuhrerstattungen oder Ausfuhrabgaben, Verordnung (EG) Nr. 462/2005
- Sekkumisoder, mille puhul ei rakendata toetust või maksu, määrus (EÜ) nr 462/2005
- Κριθή παρέμβασης χωρίς εφαρμογή επιστροφής ή φόρου, κανονισμός (ΕΚ) αριθ.
462/2005
- Intervention barley without application of refund or tax, Regulation (EC) No 462/2005
- Orge d'intervention ne donnant pas lieu à restitution ni taxe, règlement (CE) no 462/2005
- Orzo d'intervento senza applicazione di restituzione né di tassa, regolamento (CE) n. 462/2005
- Intervences rudzi bez kompensācijas vai nodokļa piemērošanas, Regula (EK) Nr. 462/2005
- Intervenciniai rugiai, kompensacija ar mokesčiai netaikytini, Reglamentas (EB) Nr. 462/2005
- Intervenciós árpa, visszatérítés, illetve adó nem alkalmazandó, 462/2005/EK rendelet
- Gerst uit interventie, zonder toepassing van restitutie of belasting, Verordening (EG) nr. 462/2005
- Jęczmień interwencyjny niedający prawa do refundacji ani do opłaty, rozporządzenie (WE) nr 462/2005
- Cevada de intervenção sem aplicação de uma restituição ou imposição, Regulamento (CE) n.o 462/2005
- Intervenčný jačmeň nepodlieha vývozným náhradám ani clu, nariadenie (ES) č.
462/2005
- Intervencija rži brez zahtevkov za nadomestila ali carine, Uredba (ES) št.
462/2005
- Interventio-ohra, johon ei sovelleta vientitukea eikä vientimaksua, asetus (EY) N:o 462/2005
- Interventionskorn, utan tillämpning av bidrag eller avgift, förordning (EG) nr 462/2005.
Artykuł 8
1. Zabezpieczenie ustanowione stosownie do art. 13 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93 powinno być zwolnione z chwilą wydania pozwoleń na wywóz oferentom, których oferty zostały przyjęte.
2.
Na zasadzie odstępstwa od art. 17 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93, obowiązek wywozu jest objęty zabezpieczeniem, którego wysokość jest równa różnicy między ceną interwencyjną obowiązującą w dniu przetargu a ceną ofertową i nigdy nie niższą od 25 EUR za tonę.
Połowę tej kwoty wpłaca się z chwilą wydania pozwolenia, a pozostałą część przed odbiorem zboża.
Artykuł 9
Niemiecka agencja interwencyjna powiadamia Komisję, najpóźniej w dwie godziny po wygaśnięciu terminu na złożenie ofert, o otrzymanych ofertach przetargowych.
Należy je przekazać zgodnie ze schematem zamieszczonym w załączniku III i na numery telefoniczne znajdujące się w załączniku IV.
Artykuł 10
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 463/2005
z dnia 16 marca 2005 r.
kończące częściowy przegląd tymczasowy środków antydumpingowych stosowanych w odniesieniu do przywozu niektórych łączników rur lub przewodów rurowych z żelaza lub stali pochodzących m.in. z Tajlandii
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (zwane dalej "rozporządzeniem podstawowym") [1], w szczególności jego art. 11 ust. 3,
uwzględniając wniosek przedłożony przez Komisję po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. POSTĘPOWANIE
1.
Wcześniejsze dochodzenia oraz istniejące środki
(1) Rozporządzeniem (WE) nr 584/96 [2] Rada nałożyła cła antydumpingowe na przywóz niektórych łączników rur lub przewodów rurowych z żelaza lub stali pochodzących m.in. z Tajlandii.
Po przeprowadzeniu przeglądu tymczasowego, w lipcu 2000 r. na mocy rozporządzenia Rady (WE) 1592/2000 [3] uchylono środki stosowane w odniesieniu do przywozu towarów pochodzących od tajlandzkiego producenta eksportującego Thai Benkan Co. Ltd.
Po wygaśnięciu środków i przeprowadzeniu przeglądu tymczasowego środki obowiązujące w odniesieniu do pozostałych tajlandzkich producentów eksportujących zostały utrzymane na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 964/2003 [4] i zmienione rozporządzeniem Rady (WE) nr 1496/2004 [5].
2.
Wniosek o przeprowadzenie przeglądu
(2) Wniosek o przeprowadzenie częściowego przeglądu tymczasowego ograniczonego do dumpingu w odniesieniu do Thai Benkan Co.
Ltd został złożony przez Komitet Ochrony Przemysłu Łączników Stalowych Używanych w Spawaniu Doczołowym w Unii Europejskiej w imieniu czterech producentów z terenu Wspólnoty (zwane dalej "wnioskodawcą").
Przedsiębiorstwa te reprezentują znaczną część wspólnotowej produkcji omawianych wyrobów.
(3) Na podstawie porównania stosowanych przez firmę Thai Benkan Co. Ltd cen krajowych i cen eksportowych do Wspólnoty niektórych łączników rur lub przewodów rurowych z żelaza lub stali, wnioskodawca zarzucał wzrost dumpingu.
Na tej podstawie obliczony margines dumpingu byłby znacznie wyższy niż margines wynikający z poprzedniego dochodzenia, które doprowadziło do uchylenia środków w odniesieniu do przywozu towarów z przedsiębiorstwa Thai Benkan Co.
Ltd.
3.
Dochodzenie
(4) Ustaliwszy, że wniosek został należycie uprawdopodobniony, w dniu 21 kwietnia 2004 r. [6] Komisja zawiadomiła o wszczęciu częściowego przeglądu tymczasowego dotyczącego dumpingu stosowanego przez Thai Benkan Co.
Ltd, zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego.
(5) Komisja oficjalnie poinformowała o wszczęciu postępowania wnioskodawcę i zainteresowanego producenta eksportującego, jak również przedsiębiorstwa przemysłowe na terenie Wspólnoty i władze Tajlandii.
Zainteresowane strony otrzymały możliwość przedstawienia swoich opinii na piśmie oraz złożenia wniosku o wysłuchanie w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu.
(6) W celu uzyskania informacji uznanych za niezbędne w dochodzeniu Komisja wysłała kwestionariusz do Thai Benkan Co.
Ltd.
Przedsiębiorstwo to zostało poinformowane, że brak współpracy może skutkować zastosowaniem art. 18 rozporządzenia podstawowego.
Strony zostały również poinformowane o konsekwencjach odmowy współpracy.
(7) Odpowiedź na kwestionariusz otrzymano w wyznaczonym terminie.
Komisja przeprowadziła wizytę weryfikacyjną na terenie firmy.
(8) Wnioskodawca przedstawił swoje opinie na piśmie i otrzymał prawo do złożenia wyjaśnień.
(9) Dochodzenie obejmowało okres od 1 kwietnia 2003 r. do 31 marca 2004 r.
B. DANY PRODUKT ORAZ PRODUKT PODOBNY
(10) Zgodnie z tym, co stwierdzono w dochodzeniu prowadzącym do nałożenia obecnie obowiązujących środków, dany produkt stanowią niektóre łączniki rur lub przewodów rurowych (inne niż kształtki ciągnione, kołnierzowe i kształtki gwintowane) z żelaza lub stali (nie włączając stali nierdzewnej) o największej średnicy zewnętrznej nieprzekraczającej 609,6 mm, z rodzaju wykorzystywanego do spawania doczołowo lub innych celów, pochodzące z Tajlandii (zwane dalej "danym produktem"), zwykle zgłaszane pod kodami CN ex73079311, ex73079319, ex73079930 i ex73079990.
(11) Dochodzenie wykazało, że dany produkt wywożony z Tajlandii do Wspólnoty oraz łączniki rur lub przewodów rurowych z żelaza lub stali produkowane i sprzedawane na terenie Tajlandii mają te same cechy fizyczne i techniczne oraz takie samo zastosowanie.
Są więc one uważane za produkty podobne w rozumieniu art. 1 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
C. DUMPING
1.
Wartość normalna
(12) Zgodnie z art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego najpierw sprawdzono, czy sprzedaż krajowa produktów podobnych prowadzona przez to przedsiębiorstwo była reprezentatywna, tzn. czy całkowita wielkość sprzedaży krajowej stanowiła co najmniej 5 % ogólnej wielkości prowadzonej przez producenta sprzedaży eksportowej do Wspólnoty.
Dochodzenie wykazało, że sprzedaż krajowa była reprezentatywna.
(13) Dla celów określenia wartości normalnej nie uwzględniono sprzedaży na rynku krajowym na rzecz przedsiębiorstw powiązanych z Thai Benkan Co.
Ltd, zgodnie z art. 2 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.
(14) Następnie określono rodzaje produktu podobnego sprzedawanego przez przedsiębiorstwo niezależnym krajowym odbiorcom, które były identyczne jak rodzaje produktu sprzedawane z przeznaczeniem na wywóz do Wspólnoty lub bezpośrednio z nimi porównywalne.
(15) W odniesieniu do każdego typu produktu sprzedawanego przez producentów eksportujących na rynkach krajowych i bezpośrednio porównywalnego z rodzajem produktu sprzedawanego z przeznaczeniem na wywóz do Wspólnoty ustalono, czy sprzedaż krajowa niezależnym odbiorcom była wystarczająco reprezentatywna dla celów art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego.
Sprzedaż krajową określonego rodzaju produktu podobnego uznano za wystarczająco reprezentatywną w momencie, gdy ogólna wielkość sprzedaży krajowej tego rodzaju w okresie dochodzenia stanowiła 5 % lub więcej ogólnej wielkości sprzedaży porównywalnego rodzaju danego produktu wywożonego do Wspólnoty.
Uznano, że sprzedaż krajowa jest reprezentatywna w odniesieniu do większości typów produktu.
(16) Następnie zbadano, czy typy produktu określone w motywie 14 powyżej można uznać za sprzedawane w zwykłym obrocie handlowym, poprzez ustalenie proporcji sprzedaży z zyskiem rozpatrywanego typu produktu.
W przypadkach, gdy wielkość sprzedaży danego typu produktu, sprzedawanego po cenie sprzedaży netto równej lub wyższej od kosztów produkcji, przekraczała 80 % ogólnej wielkości sprzedaży tego typu, a średnia cena ważona tego typu była równa lub wyższa od kosztów produkcji, wartość normalna ustalana była w oparciu o rzeczywistą cenę krajową, określoną jako średnia ważona cen ogólnej sprzedaży krajowej tego typu zrealizowanej podczas okresu dochodzenia, bez względu na to, czy była to sprzedaż z zyskiem czy nie.
W przypadkach gdy wielkość sprzedaży z zyskiem danego rodzaju produktu stanowiła najwyżej 80 % ogólnej wielkości sprzedaży tego typu lub średnia ważona ceny dla tego typu była niższa niż koszty produkcji, wartość normalna oparta była na rzeczywistej cenie krajowej, obliczonej jako średnia ważona sprzedaży z zyskiem wyłącznie dla tego typu, pod warunkiem że sprzedaż ta stanowiła przynajmniej 10 % wielkości sprzedaży ogółem dla tego typu.
W odniesieniu do większości typów produktu istniała możliwość zastosowania cen krajowych do określenia wartości normalnej.
(17) W przypadkach gdy porównywalnego rodzaju produktu nie sprzedawano niezależnym odbiorcom w ramach sprzedaży krajowej lub gdy wielkość sprzedaży z zyskiem stanowiła mniej niż 10 % ogólnej wielkości sprzedaży tego typu, uznawano, że ten konkretny typ sprzedawany jest w ilościach niewystarczających, aby cena na rynku krajowym mogła stanowić odpowiednią podstawę do ustalenia wartości normalnej.
W związku z tym zastosowano wartość normalną konstruowaną, zgodnie z art. 2 ust. 3 rozporządzenia podstawowego.
(18) Zgodnie z art. 2 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, wartość normalna była konstruowana w oparciu o własne koszty wytworzenia każdego producenta eksportującego oraz odpowiednią kwotę na koszty sprzedaży, ogólne i administracyjne i na zysk. Biorąc pod uwagę reprezentatywność krajowej sprzedaży produktu podobnego, obliczenie opierało się na własnych kosztach sprzedaży, ogólnych i administracyjnych przedsiębiorstwa. W odniesieniu do marży zysku, zgodnie z art. 2 ust. 6 zdanie pierwsze rozporządzenia podstawowego, zastosowano zysk ze sprzedaży produktu podobnego w zwykłym obrocie handlowym.
(19) W odniesieniu do niektórych kategorii kosztów sprzedaży, ogólnych i administracyjnych Komisja nie była w stanie określić, czy rozliczenie kosztów przedstawione w kwestionariuszu zwrotnym właściwie odzwierciedla koszty związane z produkcją i sprzedażą danego produktu.
Przedsiębiorstwo otrzymało możliwość przedstawienia uwag w tym względzie podczas wizyty weryfikacyjnej, lecz nie było w stanie wyjaśnić nieścisłości.
W związku z tym i zgodnie z przepisami art. 2 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, rozliczenia kosztów dokonano w oparciu o obroty przy ustalaniu kosztów wytworzenia.
2.
Cena eksportowa
(20) Ceny eksportowe zostały ustalone na podstawie cen zapłaconych lub należnych za dany produkt przy jego sprzedaży do użytkowania we Wspólnocie pierwszemu niezależnemu odbiorcy zgodnie z art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego.
3.
Porównanie
(21) Dla celów zagwarantowania uczciwego porównania pomiędzy wartością normalną a ceną eksportową ex works na tym samym poziomie obrotu handlowego, przewidziano należyte dostosowania dla różnic, które, jak sugerowano i dowiedziono, wpływają na ceny i porównywalność cen zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego.
Dostosowań dokonano w odniesieniu do transportu, ubezpieczenia, przeładunku, pakowania i kosztów kredytu, gdzie to ma zastosowanie i jest uzasadnione.
4.
Margines dumpingu
(22) Zgodnie z art. 2 ust. 11 i 12 rozporządzenia podstawowego margines dumpingu został ustalony na podstawie porównania pomiędzy średnią ważoną wartości normalnej a średnią ważoną cen eksportowych dla typu produktu, jak określono powyżej.
(23) Ustalony margines dumpingu, wyrażony jako odsetek ceny cif na granicy Wspólnoty przed ocleniem, wyniósł poniżej progu 2 % określonego w art. 9 ust. 3 rozporządzenia podstawowego.
D. ŚRODKI
(24) W świetle powyższego uznano, że zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego obecny przegląd należy zakończyć, a cło antydumpingowe w wysokości 0 % nałożone rozporządzeniem (WE) 964/2003 i potwierdzone rozporządzeniem (WE) nr 1496/2004 na produkt omawiany wytwarzany i wywożony do Wspólnoty przez przedsiębiorstwo Thai Benkan Co. Ltd należy utrzymać.
E. WNIOSKI
(25) Zainteresowane strony zostały poinformowane o istotnych faktach i okolicznościach, na podstawie których postanowiono zakończyć postępowanie i miały możliwość przedstawienia swoich oświadczeń i bycia wysłuchanymi.
Wszystkie przedstawione uwagi zostały uwzględnione, lecz żadne z nich nie mogłyby zmienić wyżej wymienionych wniosków,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Częściowy przegląd tymczasowy środków antydumpingowych stosowanych w odniesieniu do przywozu niektórych łączników rur lub przewodów rurowych z żelaza lub stali, pochodzących m.in. z Tajlandii, objętych kodami CN ex73079311, ex73079319, ex73079930 i ex73079990 w zakresie, w jakim dotyczy on tajlandzkiego producenta eksportującego Thai Benkan Co.
Ltd, zostaje niniejszym zakończony.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 464/2005
z dnia 22 marca 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 23 marca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 465/2005
z dnia 22 marca 2005 r.
zmieniające rozporządzenie Komisji (WE) nr 1663/95 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 729/70 w odniesieniu do procedury rozliczania rachunków Sekcji Gwarancji EFOGR
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1258/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [1], w szczególności jego art. 4 ust. 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1663/95 [2] przewiduje w szczególności wytyczne dotyczące kryteriów akredytacji agencji płatniczych Państw Członkowskich.
(2) Odpowiedzialność za kontrolę wydatków w ramach Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) spoczywa przede wszystkim na Państwach Członkowskich.
W realizacji tego zadania Państwa Członkowskie muszą zagwarantować, że zapewnią wysoki poziom bezpieczeństwa systemów informacyjnych agencji płatniczych.
W tym celu należy wprowadzić procedury zapewniające bezpieczeństwo systemów informacyjnych w chwili pierwszej akredytacji agencji płatniczej i później.
(3) Podczas rozliczania rachunków Komisja może określić całkowite wydatki wpisane do rachunków ogólnych w ramach Sekcji Gwarancji, pod warunkiem że upewniła się, iż kontrole krajowe są wystarczające i przejrzyste, w tym kontrole dotyczące bezpieczeństwa systemów informacyjnych agencji płatniczych.
Należy zatem przewidzieć opracowanie deklaracji dotyczącej bezpieczeństwa systemów informacyjnych jednostek certyfikujących w ramach zaświadczenia o rocznych sprawozdaniach finansowych na podstawie przyjętych na poziomie międzynarodowym norm bezpieczeństwa.
(4) Państwom Członkowskim należy zapewnić rozsądny termin na dostosowanie zasad i procedur wewnętrznych w związku z opracowaniem deklaracji dotyczącej bezpieczeństwa systemów informacyjnych agencji płatniczych.
(5) Należy przewidzieć przesłanie Komisji przez agencje płatnicze rachunków i wszystkich związanych z tym dokumentów w formie elektronicznej w celu ułatwienia dalszej analizy powyższych informacji.
(6) Praktyka polegająca na przekazywaniu zarządzania systemami informacyjnymi trzeciej stronie staje się coraz bardziej powszechna i dlatego agencjom płatniczym należy umożliwić korzystanie z tego typu delegowania na takich samych warunkach, jak delegowane są funkcje zezwalania na płatność i/lub funkcje służby technicznej.
(7) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1663/95.
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Funduszu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1663/95 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 1 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 3 akapit drugi zdanie drugie, wyrażenie "bezpieczeństwo systemów komputerowych" zastępuje się wyrażeniem "bezpieczeństwo systemów informacyjnych";
b) w ust. 7 akapit pierwszy dodaje się tiret w brzmieniu:
"— przepisy dotyczące bezpieczeństwa systemów informacyjnych";
2) w art. 3 ust. 1 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Najpóźniej do roku obrachunkowego 2008 jednostka certyfikująca przekaże przed datą, o której mowa w akapicie trzecim deklarację dotyczącą środków zabezpieczenia systemów informacyjnych wprowadzonych przez agencję płatniczą.
Deklaracja powinna opierać się na mającej zastosowanie w danym roku obrachunkowym wersji norm bezpieczeństwa przyjętych na poziomie międzynarodowym, o których mowa w pkt 6 ppkt vi) Załącznika do niniejszego rozporządzenia i które służą jako podstawa do przyjmowania środków bezpieczeństwa i powinny wskazywać, czy – w odniesieniu do danego roku obrachunkowego – zostały wprowadzone skuteczne środki bezpieczeństwa.W odniesieniu do wcześniejszych lat obrachunkowych, dla których została opracowana pierwsza deklaracja dotycząca bezpieczeństwa systemów informacyjnych agencji płatniczych, jednostka certyfikująca powinna w swoim sprawozdaniu na temat ustaleń włączyć uwagi i przejściowe wnioski, wykorzystując w tym celu mechanizm oceny dotyczący środków zabezpieczeń systemów informacyjnych wprowadzonych przez agencję płatniczą.
Sprawozdanie powinno opierać się na mającej zastosowanie w danym roku obrachunkowym wersji norm bezpieczeństwa przyjętych na poziomie międzynarodowym, o których mowa w pkt 6 ppkt vi) Załącznika do niniejszego rozporządzenia, które służą jako podstawa do przyjęcia środków bezpieczeństwa i powinny wskazywać, w jakim zakresie w odniesieniu do danego roku obrachunkowego zostały wprowadzone skuteczne środki bezpieczeństwa.";
3) artykuł 4 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Dokumenty i informacje księgowe, o których mowa w ust. 1, należy przesłać Komisji do dnia 10 lutego roku następującego po roku obrachunkowym, którego dotyczą.
Dokumenty, o których mowa w ust. 1 lit. a) i b) powinny zostać przesłane w jednym egzemplarzu wraz z kopią elektroniczną";
4) w Załączniku wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 466/2005
z dnia 23 marca 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 24 marca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 467/2005
z dnia 22 marca 2005 r.
ustanawiające wartości jednostkowe w celu określenia wartości celnej niektórych łatwo psujących się towarów
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 [2] ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92, a w szczególności jego art. 173, ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 173 do 177 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 przewidują, że Komisja okresowo ustala wartości jednostkowe dla produktów wskazanych w klasyfikacji w załączniku 26 do tego rozporządzenia.
(2) Stosowanie zasad i kryteriów określonych w wyżej wymienionych artykułach do elementów przekazanych Komisji zgodnie z art. 173 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 prowadzi do ustanowienia wartości jednostkowych określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia w stosunku do produktów, o których mowa,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wartości jednostkowe określone w art. 173 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 ustanawia się zgodnie z tabelą zawartą w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 25 marca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 468/2005
z dnia 23 marca 2005 r.
ustalające stawki refundacji odnośnie do pewnych przetworów mlecznych wywożonych w formie towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 15 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 31 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 31 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 przewiduje, że różnica pomiędzy cenami produktów w handlu światowym, wymienionych w art. 1 lit. a), b), c), d), e) oraz g) tego rozporządzenia i cenami we Wspólnocie może być pokryta przez refundacje wywozowe.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1520/2000 z dnia 13 lipca 2000 r. ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu przyznawania refundacji wywozowych do niektórych produktów rolnych wywożonych w formie towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu oraz kryteria dla ustalania wysokości sum takich refundacji [2], określa produkty, dla których powinna być ustalona stawka refundacji odnośnie do produktów wywożonych w formie towarów wyszczególnionych w załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 1255/1999.
(3) Zgodnie z art. 4 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1520/2000, stawka refundacji na 100 kg każdego z rozpatrywanych produktów podstawowych powinna być ustalana każdego miesiąca.
(4) Jednak w przypadku pewnych przetworów mlecznych wywożonych w formie towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu, istnieje niebezpieczeństwo zagrożenia zobowiązań podjętych w związku z tymi refundacjami, jeżeli z wyprzedzeniem zostaną ustalone wysokie stawki refundacji.
Aby uniknąć takiej sytuacji, należy zastosować środki zapobiegawcze, ale nie uniemożliwiające zawieranie długoterminowych umów.
Ustalenie szczegółowych stawek refundacji dla ustalonych z wyprzedzeniem refundacji odnośnie do tych produktów powinno pozwolić na osiągnięcie tych dwóch celów.
(5) Artykuł 4 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1520/2000 przewiduje, że przy ustalaniu stawki refundacji należy uwzględnić, w stosownych przypadkach, refundacje produkcyjne, pomoc finansową lub inne środki o skutku równoważnym, stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich zgodnie z rozporządzeniem w sprawie wspólnej organizacji rynku rozpatrywanych produktów w odniesieniu do produktów podstawowych wyszczególnionych w załączniku A do tego rozporządzenia lub produktów przyrównywanych.
(6) Artykuł 12 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 przewiduje wypłatę pomocy w odniesieniu do mleka odtłuszczonego przetworzonego na kazeinę wyprodukowanego na terenie Wspólnoty, pod warunkiem że wymienione mleko i wyprodukowana z niego kazeina spełnia odpowiednie standardy.
(7) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2571/97 z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie sprzedaży masła po obniżonych cenach oraz przyznawania pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i koncentratu masła, przeznaczonych do wykorzystania w produkcji ciast, lodów i innych środków spożywczych [3] stanowi, że masło i śmietana po obniżonych cenach powinny zostać udostępnione dla przemysłu produkującego niektóre towary.
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Stawki refundacji odnoszące się do produktów podstawowych, wymienionych w załączniku A do rozporządzenia (WE) nr 1520/2000 oraz w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 oraz wywożonych jako towary objęte załącznikiem I do rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 24 marca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 469/2005
z dnia 23 marca 2005 r.
utrzymujące uprzedni nadzór wspólnotowy nad przywozem niektórych wyrobów z żelaza i stali pochodzących z niektórych państw trzecich
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3285/94 z dnia 22 grudnia 1994 r. w sprawie wspólnych reguł przywozu i uchylające rozporządzenie (WE) nr 518/94 [1], w szczególności jego art. 11,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 519/94 z dnia 7 marca 1994 r. w sprawie wspólnych reguł przywozu z niektórych państw trzecich i uchylające rozporządzenia (EWG) nr 1765/82, (EWG) nr 1766/82 oraz (EWG) 3420/83 [2], w szczególności jego art. 9,
po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy rozporządzenia (WE) nr 76/2002 [3] Komisja wprowadziła uprzedni nadzór wspólnotowy nad niektórymi przywożonymi wyrobami z żelaza i stali pochodzącymi z niektórych państw trzecich. Rozporządzenie to zostało zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1337/2002 [4] w celu rozszerzenia zakresu nadzoru oraz rozporządzeniem Komisji (WE) 2385/2002 [5].
(2) Wspólnotowe statystyki dotyczące handlu zewnętrznego nie są dostępne odnośnie do okresów ustalonych rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1917/2000 [6].
(3) Pomimo zmian zaistniałych po wprowadzeniu nadzoru w 2002 r., rozwój sytuacji na światowym rynku stali w dalszym ciągu wymaga niezawodnego i szybkiego systemu informowania o przyszłym przywozie Wspólnoty.
(4) Od 2003 r. rynek Chin był głównym motorem bardzo znacznego wzrostu zapotrzebowania na wyroby ze stali.
Jednakże Chiny zwiększały swoje moce produkcyjne w bardzo przyspieszonym tempie.
Produkcja surówki stali w Chinach wzrosła z 129 mln ton w 2000 r. do 270 mln ton w 2004 r., w tym samym czasie zwiększając udziały światowe z 15,4 % do 26,2 %. Moce produkcyjne są zwiększane, co może podnieść wydajność Chin do 300 mln ton w 2005 r.
Przywóz do Chin wynosił około 37 mln ton w 2003 r. i 29 mln ton w 2004 r.
W tych samych latach wywóz wynosił odpowiednio około 7 mln ton i 14 mln ton.
Wielkość przywozu netto zmniejszyła się z około 30 mln ton w 2003 r. do 15 mln ton w 2004 r., w wyniku czego dla 15 mln ton należało znaleźć kolejny rynek.
Można przewidzieć, że powyższa tendencja zmniejszania przywozu i zwiększania wywozu w Chinach będzie trwała, wprowadzając do obrotu na rynek światowy znacznie zwiększone ilości wyrobów ze stali szukających nowego rynku.
(5) Najbardziej aktualne dostępne statystyki przywozu w zakresie czterech głównych typów wyrobu, mianowicie wyrobów płaskich, wyrobów długich, rur i przewodów oraz półfabrykatów, pokazują roczny wzrost w latach 2003–2004, którego średnia ogółem wynosi 9 %, lecz w przypadku wyrobów długich i półfabrykatów wynosi odpowiednio 23 % i 43 %.
Podobnie w dziesięciomiesięcznym okresie trwającym od stycznia do października wzrost procentowy w latach 2003–2004 mieścił się w przedziale od 3,4 % do 58,5 % w zależności od typu wyrobu.
(6) Analiza trzech pierwszych kwartałów 2004 r. ujawnia dalszą tendencję wzrostową, do której doszło w tym okresie, wynoszącą od 26,7 % do 52 %, podczas gdy dane za październik tego samego roku wskazują na przyspieszanie tej tendencji.
(7) Ponadto ceny na rynku Wspólnoty, który był opóźniony w porównaniu z rynkiem USA w 2003 r., stały się jednymi z najwyższych na świecie.
Sytuacja ta najprawdopodobniej wywoła dalsze zainteresowanie eksporterów pochodzących z państw trzecich.
(8) Statystyki dotyczące zatrudnienia producentów pochodzących z UE pokazują wyraźny spadek z 414500 osób w 2000 r. do 404700 w 2001 r., 390200 w 2002 r., 383800 w 2003 r. i 375900 w 2004 r. Jest to spadek wynoszący około 10 % w ciągu 4 lat.
(9) Na podstawie ostatnich tendencji występujących w przywozie produktów ze stali, rozwoju sytuacji na rynku chińskim, przyspieszonego tempa zwiększania przywozu, bardzo wysokich cen wyrobów ze stali na rynku UE i znacznego spadku zatrudnienia w ciągu ostatnich lat, można zatem uznać istnienie zagrożenia dla producentów pochodzących ze Wspólnoty do celów art. 11 rozporządzenia (WE) nr 3285/94.
(10) Z tego względu dobro Wspólnoty wymaga, żeby przywóz niektórych wyrobów ze stali w dalszym ciągu podlegał uprzedniemu nadzorowi Wspólnoty w celu dostarczenia szczegółowych danych statystycznych pozwalających na szybką analizę tendencji przywozowych.
Biorąc pod uwagę oczekiwany rozwój sytuacji wspomnianej powyżej, właściwe jest utrzymanie systemu do dnia 31 grudnia 2006 r.
(11) Wskazane jest, aby niniejsze rozporządzenie weszło w życie w dniu jego opublikowania w celu jak najszybszego zebrania danych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 6 rozporządzenia (WE) nr 76/2002, zmienionego rozporządzeniami 1337/2002 i 2385/2002, skreśla się datę " 31 marca 2005 r." i zastępuje się ją datą " 31 grudnia 2006 r."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 470/2005
z dnia 23 marca 2005 r.
ustalające refundacje wywozowe w sektorze mleka i przetworów mlecznych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 31 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 31 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 różnica między cenami w handlu międzynarodowym produktów określonych w art. 1 wymienionego rozporządzenia a cenami tych produktów we Wspólnocie może być pokryta przez refundacje wywozowe w ramach ograniczeń wynikających z porozumień zawartych zgodnie z art. 300 Traktatu.
(2) Zgodnie z postanowieniami rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 refundacje do produktów określonych w art. 1 wymienionego rozporządzenia, wywiezionych w stanie naturalnym, powinny zostać ustalone, uwzględniając:
- sytuację rynkową i tendencje rozwoju na rynku wspólnotowym, w odniesieniu do ceny i dostępności mleka i przetworów mlecznych oraz, w handlu międzynarodowym, w odniesieniu do cen mleka i przetworów mlecznych,
- najbardziej korzystne koszty wprowadzania do obrotu i koszty transportu z rynków Wspólnoty do portów lub innych miejsc wywozu ze Wspólnoty, jak również koszty wysyłki do krajów przeznaczenia,
- cele wspólnej organizacji rynków mleka i przetworów mlecznych, które obejmują zapewnienie zrównoważonej sytuacji i naturalnego rozwoju cen i handlu,
- ograniczenia wynikające z porozumień zawartych zgodnie z art. 300 Traktatu,
- potrzebę unikania zakłóceń na rynku Wspólnoty,
- aspekt ekonomiczny przewidywanych wywozów.
(3) Zgodnie z art. 31 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 ceny we Wspólnocie ustalane są z uwzględnieniem obecnych cen, które są najkorzystniejsze w odniesieniu do wywozu, a ceny w handlu międzynarodowym ustalane są z uwzględnieniem w szczególności:
a) cen na rynkach krajów trzecich;
b) najkorzystniejszych cen w krajach trzecich docelowych, dla przywozu pochodzącego z kraju trzeciego;
c) cen producenta odnotowanych w eksportujących krajach trzecich, biorąc pod uwagę, gdzie to stosowne, subsydia przyznawane przez te kraje;
d) ceny oferowane na bazie franco granica.
(4) Według art. 31 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 sytuacja na rynku światowym lub specyficzne wymagania pewnych rynków mogą uczynić koniecznym zróżnicowanie refundacji do produktów określonych w art. 1 wymienionego rozporządzenia w zależności od miejsca przeznaczenia.
(5) Artykuł 31 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 przewiduje, że lista produktów, do których udziela się refundacji wywozowej, i wysokość tej refundacji są ustalane nie rzadziej niż raz na cztery tygodnie. Wysokość refundacji może jednak być utrzymana na tym samym poziomie przez ponad cztery tygodnie.
(6) Zgodnie z art. 16 rozporządzenia Komisji (WE) nr 174/1999 z dnia 26 stycznia 1999 r. ustanawiającego specjalne szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 804/68 w odniesieniu do pozwoleń na wywóz i refundacji wywozowych do mleka i przetworów mlecznych [2], refundacja przyznana na przetwory mleczne z dodatkiem cukru odpowiada sumie dwóch składników; celem pierwszego jest uwzględnienie ilości produktu mlecznego, wyliczany jest on przez pomnożenie podstawowej stawki refundacji przez zawartość produktu mlecznego w całym produkcie; celem drugiego jest uwzględnienie ilości dodanej sacharozy, wyliczany jest on przez pomnożenie zawartości sacharozy w całym produkcie przez podstawową stawkę refundacji obowiązującą w dniu wywozu produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. d) rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [3]. Niemniej jednak ten ostatni składnik jest uwzględniany, wyłącznie w przypadku gdy sacharoza dodana do produktu została wytworzona z cukru z buraków lub trzciny ze zbiorów pochodzących z obszaru Wspólnoty.
(7) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 896/84 [4], przewiduje uzupełniające przepisy w odniesieniu do przyznawania refundacji w trakcie przechodzenia z jednego roku gospodarczego na drugi. Te postanowienia przewidują możliwość zróżnicowania refundacji w zależności od daty wytworzenia przetworów.
(8) W celu wyliczenia wysokości refundacji do serów topionych należy przewidzieć, że w przypadku gdy została dodana kazeina i/lub kazeiniany, nie należy uwzględniać tej ilości.
(9) Zastosowanie tych zasad do aktualnej sytuacji rynkowej na rynku mleka i przetworów mlecznych, a w szczególności do cen tych przetworów we Wspólnocie i na rynku światowym prowadzi do ustalenia refundacji do tych przetworów w wysokości określonej w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
(10) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje wywozowe, o których mowa w art. 31 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999, do produktów wywożonych w stanie naturalnym ustalone są w wysokości określonej w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 24 marca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 471/2005
z dnia 23 marca 2005 r.
ustalające maksymalne kwoty pomocy odnośnie do śmietany, masła i koncentratu masła w ramach 160. rundy przetargu, przeprowadzonej w ramach stałego przetargu przewidzianego przez rozporządzenie (WE) nr 2571/97
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2571/97 z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie sprzedaży masła po obniżonych cenach oraz przyznawania pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i koncentratu masła, przeznaczonych do wykorzystania w produkcji ciast, lodów i innych środków spożywczych [2], agencje interwencyjne przystępują drogą przetargu do sprzedaży pewnych ilości masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego, które przechowują, i do udzielenia pomocy przyznawanej w odniesieniu do śmietany, masła i koncentratu masła.
Artykuł 18 wymienionego rozporządzenia przewiduje, że biorąc pod uwagę otrzymane oferty w ramach każdej rundy przetargu, ustala się minimalną cenę sprzedaży masła oraz maksymalną wysokość pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i koncentratu masła, które mogą być zróżnicowane w zależności od przeznaczenia, zawartości tłuszczu w maśle i procedury włączenia, lub podejmuje się decyzję o wstrzymaniu przetargu.
Kwotę lub kwoty gwarancji należytego przetworzenia ustala się odpowiednio.
(2) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do 160. rundy przetargu, przeprowadzonej w ramach stałego przetargu przewidzianego przez rozporządzenie (WE) nr 2571/97, maksymalne kwoty pomocy oraz kwoty gwarancji należytego przetworzenia są ustalone zgodnie ze wskazaniami tabeli zamieszczonej w załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 24 marca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 472/2005
z dnia 23 marca 2005 r.
ustalające minimalne ceny sprzedaży masła w ramach 160. rundy przetargu, przeprowadzonej w ramach stałego przetargu przewidzianego przez rozporządzenie (WE) nr 2571/97
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2571/97 z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie sprzedaży masła po obniżonych cenach oraz przyznawania pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i koncentratu masła, przeznaczonych do wykorzystania w produkcji ciast, lodów i innych środków spożywczych [2], agencje interwencyjne przystępują drogą przetargu do sprzedaży pewnych ilości masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego, które przechowują, a także do udzielenia pomocy przyznawanej na śmietanę, masło i koncentrat masła.
Artykuł 18 wymienionego rozporządzenia przewiduje, że biorąc pod uwagę otrzymane oferty w ramach każdej rundy przetargu, ustala się minimalną cenę sprzedaży masła oraz maksymalną wysokość pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i koncentratu masła, które mogą być zróżnicowane w zależności od przeznaczenia, zawartości tłuszczu w maśle i procedury włączenia, lub podejmuje się decyzję o wstrzymaniu przetargu.
Kwotę lub kwoty gwarancji należytego przetworzenia ustala się odpowiednio.
(2) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do 160. rundy przetargu, przeprowadzonej w ramach stałego przetargu przewidzianego przez rozporządzenie (WE) nr 2571/97, minimalne ceny sprzedaży masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego oraz kwoty gwarancji należytego przetworzenia są ustalone zgodnie ze wskazaniami tabeli zamieszczonej w załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 24 marca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 473/2005
z dnia 23 marca 2005 r.
ustalające maksymalne kwoty pomocy do koncentratu masła w ramach 332. rundy przetargu, przeprowadzonej w ramach stałego przetargu przewidzianego przez rozporządzenie (EWG) nr 429/90
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 429/90 z dnia 20 lutego 1990 r. w sprawie przyznawania drogą przetargu pomocy na koncentrat masła przeznaczony do bezpośredniego spożycia we Wspólnocie [2], agencje interwencyjne przystępują drogą stałego przetargu do udzielenia pomocy przyznawanej odnośnie do koncentratu masła.
Artykuł 6 wymienionego rozporządzenia przewiduje, że biorąc pod uwagę otrzymane oferty w ramach każdej rundy przetargu, ustala się maksymalną kwotę pomocy przyznawanej na wykorzystanie koncentratu masła o zawartości tłuszczu wynoszącej przynajmniej 96 % lub podejmuje się decyzję o wstrzymaniu przetargu. Kwota gwarancji przeznaczenia powinna zostać ustalona odpowiednio.
(2) Ze względu na otrzymane oferty należy ustalić maksymalną cenę pomocy w wysokości określonej poniżej i określić w konsekwencji gwarancję przeznaczenia.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W ramach 332. rundy przetargu, przeprowadzonej z tytułu rozporządzenia (EWG) nr 429/90 maksymalna kwota pomocy oraz kwota gwarancji przeznaczenia ustalone są następująco:
—maksymalma kwota pomocy: _BAR_ 66,6 EUR/100 kg, _BAR_
—kwota gwarancji przeznaczenia: _BAR_ 74 EUR/100 kg. _BAR_
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 24 marca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 474/2005
z dnia 23 marca 2005 r.
zawieszające skup masła w niektórych Państwach Członkowskich
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 2771/1999 z dnia 16 grudnia 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania przepisów rozporządzenia Rady (WE) nr 2250/1999 w odniesieniu do interwencji na rynku masła i śmietany [2], w szczególności jego art. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 2 rozporządzenia (WE) nr 2771/1999 przewiduje, że z chwilą zaobserwowania w którymś z Państw Członkowskich, że w ciągu dwóch kolejnych tygodni cena rynkowa jest, w zależności od przypadku, bądź niższa, bądź równa lub wyższa niż 92 % ceny interwencyjnej, Komisja, odpowiednio, rozpoczyna lub zawiesza w danym Państwie Członkowskim dokonywanie skupu.
(2) Najnowsza lista Państw Członkowskich, w których interwencja została zawieszona, została przedstawiona w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 376/2005 [3].
Wymieniona lista powinna zostać dostosowana, aby uwzględniono nowe ceny rynkowe przekazane przez Słowację w zastosowaniu art. 8 rozporządzenia (WE) nr 2771/1999.
W celu zachowania jasności należy zastąpić tę listę i uchylić rozporządzenie (WE) nr 376/2005,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Skup masła przewidziany w art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999, zawiesza się w Belgii, Republice Czeskiej, Danii, na Cyprze, Węgrzech, Malcie, w Grecji, Luksemburgu, Niderlandach, Austrii, Słowenii, Finlandii i w Szwecji.
Artykuł 2
Uchyla się rozporządzenie (WE) nr 376/2005.
Artykuł 3 Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 24 marca 2005 r.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 475/2005
z dnia 23 marca 2005 r.
w sprawie 79. rundy przetargu, przeprowadzonej w ramach stałego przetargu przewidzianego przez rozporządzenie (WE) nr 2799/1999
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Uwzględniając art. 26 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2799/1999 z dnia 17 grudnia 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w zakresie przyznawania pomocy w odniesieniu do mleka odtłuszczonego i mleka odtłuszczonego w proszku, przeznaczonych na paszę, oraz sprzedaży mleka odtłuszczonego w proszku o takim przeznaczeniu [2], agencje interwencyjne zgłosiły do stałego przetargu pewne ilości odtłuszczonego mleka w proszku będącego w ich posiadaniu.
(2) Zgodnie z postanowieniami art. 30 rozporządzenia (WE) nr 2799/1999, biorąc pod uwagę oferty otrzymane w ramach każdej rundy przetargu, ustala się minimalną cenę sprzedaży lub podejmuje się decyzję o wstrzymaniu przetargu.
(3) Analiza otrzymanych ofert prowadzi do wstrzymania przetargu.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nie podejmuje się dalszych działań w ramach 79. rundy przetargu, przeprowadzonej z tytułu rozporządzenia (WE) nr 2799/1999, której termin składania ofert wygasł dnia 22 marca 2005 r.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 24 marca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 476/2005
z dnia 23 marca 2005 r.
ustalające maksymalny poziom refundacji wywozowej do masła w ramach stałego zaproszenia do składania ofert przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 581/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/99 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 31 ust. 3, akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 581/2004 z dnia 26 marca 2004 r. w sprawie stałego zaproszenia do składania ofert przetargowych odnośnie do refundacji wywozowych do niektórych rodzajów masła [2] przewiduje otwarcie stałego przetargu.
(2) Zgodnie z art. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 580/2004 z dnia 26 marca 2004 r. ustanawiającym procedurę przetargową dotyczącą refundacji wywozowych do niektórych przetworów mlecznych [3] oraz po dokonaniu analizy ofert przedstawionych w odpowiedzi na ten przetarg, stosowne jest ustalenie maksymalnego poziomu refundacji wywozowej w okresie przetargowym kończącym się dnia 22 marca 2005 r.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W ramach stałego przetargu otwartego rozporządzeniem (WE) nr 581/2004 w okresie przetargowym kończącym się dnia 22 marca 2005 r. maksymalne kwoty refundacji dla produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 niniejszego rozporządzenia ustala się w załączniku do niniejszego rozporząd z enia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 24 marca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 477/2005
z dnia 23 marca 2005 r.
w sprawie nieprzyznania refundacji wywozowych dla mleka odtłuszczonego w proszku w ramach stałego zaproszenia do składania ofert przetargowych przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 582/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/99 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworόw mlecznych [1], w szczególności jego art. 31 ust. 3 akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 582/2004 z dnia 26 marca 2004 r. w sprawie stałego zaproszenia do składania ofert przetargowych odnośnie do refundacji wywozowych dla mleka odtłuszczonego w proszku [2] przewiduje otwarcie stałego przetargu.
(2) Zgodnie z art. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 580/2004 z dnia 26 marca 2004 r. ustanawiającego procedurę przetargową dotyczącą refundacji wywozowych do niektórych przetworόw mlecznych [3] oraz po dokonaniu analizy ofert przedstawionych w odpowiedzi na ten przetarg stosowne jest nieprzyznanie żadnych refundacji w okresie przetargowym kończącym się dnia 22 marca 2005 r.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W ramach stałego przetargu otwartego rozporządzeniem (WE) nr 582/2004 przewiduje się w okresie przetargowym kończącym się dnia 22 marca 2005 r. 31,00 EUR/100 kg jako maksymalną wysokość refundacji dla produktόw i krajόw przeznaczenia wymienionych w art. 1 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 24 marca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 478/2005
z dnia 23 marca 2005 r.
dotyczące 16. indywidualnego zaproszenia do składania ofert, wydanego w ramach stałego zaproszenia do składania ofert, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2771/1999
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10 lit. c),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy art. 21 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2771/1999 z dnia 16 grudnia 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do interwencji na rynku masła i śmietany [2], agencje interwencyjne wystawiły na sprzedaż w ramach stałego zaproszenia do składania ofert określone ilości składowanego przez nie masła.
(2) W świetle ofert otrzymanych w odpowiedzi na każde indywidualne zaproszenie do składania ofert ustalana jest minimalna cena sprzedaży bądź podejmowana jest decyzja o nieprzyjęciu żadnej oferty, zgodnie z art. 24 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 2771/1999.
(3) Analiza otrzymanych ofert prowadzi do wstrzymania przetargu.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dla 16. indywidualnego zaproszenia do składania ofert na mocy rozporządzenia (WE) nr 2771/1999, w odniesieniu do którego termin składania ofert upłynął dnia 22 marca 2005 r. nie podejmuje się dalszych działań.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 24 marca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 479/2005
z dnia 23 marca 2005 r.
w sprawie 15. indywidualnego zaproszenia do przetargu wydanego zgodnie ze stałym zaproszeniem do przetargu wymienionym w rozporządzeniu (WE) nr 214/2001
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10 lit. c),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 21 rozporządzenia Komisji (WE) nr 214/2001 z dnia 12 stycznia 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady zastosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w sprawie interwencji na rynku odtłuszczonego mleka w proszku [2] agencje interwencyjne oferują do sprzedaży z mocy stałego zaproszenia do przetargu pewne ilości przechowywanego przez nie mleka w proszku.
(2) Na podstawie ofert przetargowych otrzymanych w odpowiedzi na każde indywidualne zaproszenie do przetargu zostanie ustalona minimalna cena sprzedaży lub zostanie podjęta decyzja o nierozstrzygnięciu przetargu, zgodnie z art. 24a rozporządzenia (WE) nr 214/2001.
(3) Analiza otrzymanych ofert prowadzi do wstrzymania przetargu.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dla 15. indywidualnego zaproszenia do przetargu zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 214/2001, odnośnie do którego limit czasowy na przedłożenie ofert przetargowych wygasł 22 marca 2005 r., nie podejmuje się dalszych działań.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 24 marca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 480/2005
z dnia 23 marca 2005 r.
określające stopień, w jakim mogą zostać przyjęte wnioski złożone w marca 2005 r. o pozwolenia na przywóz niektórych produktów z sektorów jaj i mięsa drobiowego w ramach rozporządzeń (WE) nr 593/2004 i nr 1251/96
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 593/2004 z dnia 30 marca 2004 r. otwierające i ustalające zarządzanie kontyngentami taryfowymi w sektorze jaj i albumin jaj [1], w szczególności jego art. 5 ust. 5,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1251/96 z dnia 28 czerwca 1996 r. otwierające i ustalające zarządzanie kontyngentami taryfowymi w sektorze mięsa drobiowego [2], w szczególności jego art. 5 ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Uwzględnia się, jak określono w Załączniku do niniejszego rozporządzenia, wnioski o pozwolenia na przywóz złożone na okres od 1 kwietnia do 30 czerwca 2005 zgodnie z rozporządzeniami (WE) nr 593/2004 i nr 1251/96.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 481/2005
z dnia 23 marca 2005 r.
określające stopień, w jakim mogą zostać przyjęte wnioski złożone w marcu 2005 r. o pozwolenia na przywóz niektórych przetworów z mięsa drobiowego w ramach rozporządzenia Rady (WE) nr 774/94 otwierającego i ustalającego zarządzanie niektórymi wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi na mięso drobiowe i inne produkty rolne
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1431/94 z dnia 22 czerwca 1994 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania w sektorze mięsa drobiowego ustaleń dotyczących przywozu, przewidziane w rozporządzeniu Rady (WE) nr 774/94 otwierającym i ustalającym zarządzanie niektórymi wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi na mięso drobiowe i niektóre inne produkty rolne [1], w szczególności jego art. 4 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Uwzględnia się, jak określono w Załączniku do niniejszego rozporządzenia, wnioski o pozwolenia na przywóz złożone na okres od 1 kwietnia do 30 czerwca 2005 r. zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1431/94.
2.
Wnioski o pozwolenia na przywóz na okres od 1 lipca do 30 września 2005 r. mogą zostać złożone w odniesieniu do ilości określonej w Załączniku do niniejszego rozporządzenia, zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 1431/94.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 482/2005
z dnia 23 marca 2005 r.
określające zakres, w jakim mogą zostać przyjęte wnioski złożone w marcu 2005 r. o pozwolenia na przywóz niektórych produktów sektora mięsa drobiowego w ramach rozporządzenia (WE) nr 2497/96
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 2497/96 z dnia 18 grudnia 1996 r. ustanawiające procedury stosowania w sektorze mięsa drobiowego uzgodnień przewidzianych w Układzie o Stowarzyszeniu i Umowie przejściowej między Wspólnotą Europejską a Państwem Izrael [1], w szczególności jego art. 4 ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Uwzględnia się, jak określono w Załączniku do niniejszego rozporządzenia, wnioski o pozwolenia na przywóz, złożone w okresie od 1 kwietnia do 30 czerwca 2005 r., zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 2497/96.
2.
Wnioski o pozwolenia na przywóz w okresie od 1 lipca do 30 września 2005 r. mogą zostać złożone w odniesieniu do ilości określonej w Załączniku do niniejszego rozporządzenia, zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 2497/96.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 483/2005
z dnia 23 marca 2005 r.
w sprawie wydawania pozwoleń na przywóz oliwy z oliwek w ramach kontyngentu taryfowego dla Tunezji
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 2000/822/WE z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów pomiędzy Wspólnotą Europejską a Republiką Tunezji, dotyczącego wzajemnych środków liberalizacyjnych oraz zmiany protokołów rolniczych do Układu o Stowarzyszeniu między WE a Tunezją [1],
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 136/66/EWG z dnia 22 września 1966 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów [2],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 312/2001 z dnia 15 lutego 2001 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowane przy przywozie oliwy z oliwek pochodzącej z Tunezji oraz wprowadzające odstępstwa od niektórych przepisów rozporządzeń (WE) nr 1476/95 oraz (WE) nr 1291/2000 [3], w szczególności jego art. 2 ust. 3 i 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 3 ust. 1 i 2 protokołu nr 1 Układu Euro-Śródziemnomorskiego, ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z jednej strony, a Republiką Tunezji z drugiej strony [4], otwiera kontyngent taryfowy, po zerowej stawce celnej, na przywozy oliwy z oliwek w stanie nieprzetworzonym, oznaczonej kodami CN 15091010 oraz 15091090, uzyskanej całkowicie w Tunezji oraz przetransportowanej stamtąd bezpośrednio do Wspólnoty, w ramach limitów przewidzianych dla każdego roku.
(2) Artykuł 1 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 312/2001 przewiduje również miesięczne ilościowe limity w odniesieniu do wydawania pozwoleń.
(3) Właściwym władzom zostały przedstawione, zgodnie z art. 2 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 312/2001, wnioski o wydanie pozwoleń na przywóz w ilości całkowitej przekraczającej wyznaczony limit 4047,384 ton, przewidziany na miesiąc marzec 2005.
(4) W tych okolicznościach Komisja musi ustalić współczynnik redukcji pozwalający na wydanie pozwoleń proporcjonalnie do ilości dostępnej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wnioski o pozwolenia na przywóz, złożone w dniach 21 i 22 marca 2005 r., na mocy art. 2 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 312/2001, przyjmuje się do wysokości odpowiadającej 98,87 % ilości, o którą złożono wnioski. Limit w wysokości 4047,384 przewidziany na miesiąc marzec został osiągnięty.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 25 marca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 484/2005
z dnia 23 marca 2005 r.
w sprawie wydawania pozwoleń na przywóz cukru trzcinowego w ramach niektórych kontyngentów taryfowych i porozumień preferencyjnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1],
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1095/96 z dnia 18 czerwca 1996 r. w sprawie wprowadzania koncesji określonych na liście koncesyjnej CXL sporządzonej w wyniku zakończenia negocjacji GATT XXIV.
6 [2],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1159/2003 z dnia 30 czerwca 2003 r. ustanawiające szczegółowe zasady przywozu cukru trzcinowego w latach gospodarczych 2003/2004, 2004/2005, 2005/2006 w ramach niektórych kontyngentów taryfowych i umów preferencyjnych oraz zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1464/95 i (WE) nr 779/96 [3], w szczególności jego art. 5 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 9 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003 przewiduje szczegółowe zasady dotyczące ustalenia zobowiązań dostawy, po zerowej stawce celnej, produktów oznaczonych kodem NC 1701, wyrażonych jako ekwiwalent cukru białego i pochodzących z krajów, które podpisały Protokół AKP i Umowę z Indiami.
(2) Artykuł 16 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003 przewiduje szczegółowe zasady dotyczące ustalenia kontyngentów taryfowych, po zerowej stawce celnej, w odniesieniu do produktów oznaczonych kodem NC 17011110, wyrażonych jako ekwiwalent cukru białego i pochodzących z krajów, które podpisały Protokół AKP i Umowę z Indiami.
(3) Artykuł 22 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003 otwiera kontyngenty taryfowe, po stawce celnej 98 EUR za tonę, produktów oznaczonych kodem NC 17011110, pochodzących z Brazylii, Kuby i innych państw trzecich.
(4) W okresie od 14 do 18 marca 2005 r., zgodnie z art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003, zostały przedłożone właściwym władzom wnioski o pozwolenie na przywóz dla ilości całkowitej przekraczającej przydział dla każdego kraju pochodzenia przewidziany w art. 22 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003 odnośnie do cukru wymienionego w koncesji CXL.
(5) W tych okolicznościach Komisja powinna ustalić współczynnik redukcyjny umożliwiający wydawanie pozwoleń proporcjonalnie do dostępnej ilości oraz zaznaczyć, jeżeli odpowiedni limit został wykorzystany.
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W przypadku wniosków złożonych w okresie od 14 do 18 marca 2005 r., zgodnie z art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003, pozwolenia na przywóz wydaje się dla limitów ilościowych określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 24 marca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 485/2005
z dnia 16 marca 2005 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2792/1999 w zakresie szczególnego działania mającego na celu transfer statków do państw dotkniętych tsunami w 2004 roku
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 26 grudnia 2004 r. silne tsunami na Oceanie Indyjskim uderzyło w wiele państw trzecich, niszcząc wybrzeża i przemysł oraz powodując znaczne straty w ludziach.
Wiele statków rybackich zatonęło na morzu lub zostało zniszczonych w portach.
(2) W ramach wspólnej polityki rybołówstwa statki rybackie mogą być wycofywane z floty rybackiej Wspólnoty z udziałem pomocy publicznej, jedynie jeśli są one złomowane lub przeznaczone na działalność nienastawioną na przynoszenie zysków, inną niż rybołówstwo.
(3) Należy rozszerzyć na statki przekazywane na rzecz odpowiednich społeczności rybackich do państw dotkniętych tsunami możliwość wycofywania statków rybackich z floty rybackiej Wspólnoty z wykorzystaniem pomocy publicznej.
(4) Pomogłoby to tym społecznościom w szybkim odbudowaniu floty rybackiej, biorąc pod uwagę lokalne potrzeby określone przez Organizację Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa.
(5) Aby spełnić potrzeby tych społeczności, jedynie statki w pełni zdatne do żeglugi i nadające się do działalności połowowej, których całkowita długość jest mniejsza niż 12 metrów, mogą kwalifikować się do środków przewidzianych niniejszym rozporządzeniem.
(6) Należy przewidzieć przyznanie dodatkowej premii w celu pokrycia wydatków poniesionych przez organizacje publiczne lub prywatne na transport statków do państw trzecich oraz w celu zrekompensowania właścicielom kosztów wyposażenia statków i uczynienia ich w pełni zdatnymi do żeglugi.
(7) Należy określić procedurę regulującą transfer statków.
(8) Państwa Członkowskie i Komisja powinny przedłożyć sprawozdania dotyczące działań podjętych zgodnie z niniejszym rozporządzeniem w celu zapewnienia przejrzystości Instrumentu Finansowego Orientacji Rybołówstwa (IFOR) przewidzianego w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1260/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. ustanawiającym przepisy ogólne w sprawie funduszy strukturalnych [2].
(9) Szczególnie przydatne jest przeprowadzenie oceny transferów, w celu zapewnienia, by wdrażane środki przyniosły korzyści dotkniętym społecznościom rybackim, zapewnienia spójności z ogólnymi zasadami wspólnej polityki rybołówstwa, promowania długoterminowo zrównoważonej działalności połowowej oraz by uniknąć negatywnego wpływu na lokalną gospodarkę.
(10) Biorąc pod uwagę pilność tej sprawy, konieczne jest odstąpienie od sześciotygodniowego okresu określonego w ust.
I pkt 3 Protokołu w sprawie roli parlamentów narodowych w Unii Europejskiej, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej oraz do Traktatów ustanawiających Wspólnoty Europejskie.
(11) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 2792/1999 [3],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 2792/1999 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 7 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Środki polegające na zatrzymaniu nakładów połowowych mogą być zastosowane wyłącznie do jednostek pływających, których wiek wynosi 10 lat bądź więcej.
Jednakże do dnia 30 czerwca 2006 r. statki, których wiek wynosi pięć lat bądź więcej, nieużywające narzędzi ciągnionych, mogą kwalifikować się do trwałego transferu zgodnie z ust. 3 lit. d).";
b) w ust. 3 dodaje się następującą literę:
"d) do dnia 30 czerwca 2006 r., trwałego transferu statku do państwa trzeciego dotkniętego tsunami na Oceanie Indyjskim w grudniu 2004 roku, pod warunkiem spełnienia następujących kryteriów:
i) statek ma całkowitą długość nieprzekraczającą 12 metrów i nie jest starszy niż 20 lat;
ii) Państwo Członkowskie, które zezwala na transfer, gwarantuje, że statek jest w pełni zdatny do żeglugi i nadaje się do działalności połowowej, jest przekazywany do regionu dotkniętego tsunami na rzecz społeczności rybackich, które ucierpiały wskutek tego kataklizmu, oraz że uniknięto negatywnych skutków dla zasobów rybołówstwa i gospodarki lokalnej;
iii) transfer spełnia potrzeby określone w ocenie Organizacji Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa oraz jest zgodny z zapotrzebowaniem państwa trzeciego.";
c) dodaje się ustęp w brzmieniu:
"6.
W drodze odstępstwa od ust. 5 lit. a), pomoc finansowa ze środków publicznych na trwały transfer statków zgodnie z ust. 3 lit. d) jest obliczana w następujący sposób:
i) premię, o której mowa w ust. 5 lit. a) pkt i), stosuje się do statków, których wiek wynosi od 5 do 15 lat, a premię, o której mowa w ust. 5 lit. a) pkt ii), do statków, których wiek wynosi od 16 do 20 lat;
ii) premia, o której mowa w ust. 5 lit. a), może zostać podwyższona o nie więcej niż 20 % w następujących celach:
- na pokrycie wydatków poniesionych przez organizacje publiczne lub prywatne wyznaczone przez Państwa Członkowskie jako odpowiedzialne za transfer statku do państwa trzeciego,
- na zwrot właścicielowi statku korzystającemu z premii kosztów wyposażenia statku i uczynienia go w pełni zdatnym do żeglugi i nadającym się do działalności połowowej w danym państwie trzecim.
Statki będące przedmiotem wniosku o trwałe zaprzestanie działalności złożonego do właściwych władz Państwa Członkowskiego przed 2 kwietnia 2005 r. mogą także korzystać z premii zgodnie z niniejszym ustępem.";
2) w art. 10 ust. 4 dodaje się zdanie w brzmieniu:
"Niniejszy ustęp nie ma zastosowania do statków przekazanych zgodnie z art. 7 ust. 3 lit. d).";
3) dodaje się artykuły w brzmieniu:
"Artykuł 18 a
Procedura dotycząca transferu statków zgodnie z art. 7 ust. 3 lit. d)
1.
Państwa Członkowskie zawiadamiają Komisję o statkach, których transfer jest przewidziany zgodnie z art. 7 ust. 3 lit. d), oraz o ich miejscu przeznaczenia.
2.
W okresie dwóch miesięcy od takiego zawiadomienia Komisja może poinformować dane Państwo Członkowskie, że transfer nie jest zgodny z kryteriami określonymi w art. 7 ust. 3 lit. d), w szczególności w jego pkt iii).
Jeżeli dane Państwo Członkowskie nie otrzymało takiej informacji od Komisji w okresie dwóch miesięcy od przekazania zawiadomienia, może ono przeprowadzić transfer.
Artykuł 18 b
Sprawozdanie z transferu statku zgodnie z art. 7 ust. 3 lit. d)
1.
Do dnia 30 września 2005 r. i co trzy miesiące od tej daty Państwa Członkowskie przekazują Komisji wszelkie dostępne informacje na temat transferu statków zgodnie z art. 7 ust. 3 lit. d).
2.
Na podstawie informacji, o których mowa w ust. 1, oraz wszelkich innych informacji Komisja składa Parlamentowi Europejskiemu i Radzie co sześć miesięcy sprawozdanie z transferu statków zgodnie z art. 7 ust. 3 lit. d).
3. Państwa Członkowskie zawierają w rocznym sprawozdaniu z wykonania interwencji IFOR przewidzianym w art. 37 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999, składanym Komisji w 2007 r., rozdział o transferze statków zgodnie z art. 7 ust. 3 lit. d) niniejszego rozporządzenia.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 486/2005
z dnia 29 marca 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 30 marca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 487/2005
z dnia 29 marca 2005 r.
otwierające przetarg na obniżenie opłat przywozowych na przywóz do Portugalii kukurydzy pochodzącej z krajów trzecich
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 12 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ze względu na międzynarodowe zobowiązania Wspólnoty wynikające z wielostronnych negocjacji Rundy Urugwajskiej [2] należy stworzyć warunki do przywozu do Portugalii pewnej ilości kukurydzy.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1839/95 z 26 lipca 1995 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania kontyngentów taryfowych na przywóz kukurydzy i sorgo do Hiszpanii oraz na przywóz kukurydzy do Portugalii [3] określa szczególne warunki konieczne do przeprowadzenia przetargów.
(3) Mając na względzie aktualne potrzeby rynku w Portugalii, należy ogłosić przetarg na obniżenie opłat przywozowych na kukurydzę.
(4) Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Przystępuje się do przetargu na obniżenie opłat przywozowych, o których mowa w art. 10 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, na kukurydzę przywiezioną do Portugalii.
2.
Przepisy rozporządzenia (WE) nr 1839/95 mają zastosowanie, o ile postanowienia niniejszego rozporządzenia nie stanowią inaczej.
Artykuł 2
Przetarg otwarty jest do dnia 23 czerwca 2005 r.
W okresie jego trwania przeprowadza się przetargi cotygodniowe, dla których ilości i terminy składania ofert określone są w ogłoszeniu o przetargu.
Artykuł 3
Pozwolenia na przywóz wydane w ramach niniejszego przetargu są ważne przez pięćdziesiąt dni od daty ich wydania, w rozumieniu art. 10 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1839/95.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 488/2005
z dnia 21 marca 2005 r.
dotyczące honorariów i opłat pobieranych przez Europejską Agencję Bezpieczeństwa Lotniczego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1592/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 lipca 2002 r. w sprawie wspólnych zasad w zakresie lotnictwa cywilnego i utworzenia Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego [1], w szczególności jego art. 53 ust. 1,
po konsultacji z zarządem Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przychody Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego, zwanej dalej Agencją, składają się z wpływów ze Wspólnoty i z europejskich państw trzecich, będących stroną umów, o których mowa w art. 55 rozporządzenia (WE) nr 1592/2002, opłat wnoszonych przez składających wniosek o certyfikaty i zezwolenia wydawane, zachowywane i zmieniane przez Agencję, honorariów z tytułu publikacji, rozstrzygania odwołań, kształcenia oraz wszelkich innych usług świadczonych przez Agencję.
(2) Musi być utrzymana równowaga pomiędzy przychodami i wydatkami Agencji.
(3) Honoraria i opłaty określone w niniejszym rozporządzeniu powinny być wyłącznie wymagane i pobierane przez Agencję, w euro.
Powinny one zostać ustalone w sposób przejrzysty, sprawiedliwy i jednolity.
(4) Opłaty pobierane przez Agencję nie powinny negatywnie wpływać na konkurencyjność przedmiotowego przemysłu europejskiego.
Ponadto powinny opierać się na podstawach uwzględniających w należyty sposób zdolność wnoszenia wkładów przez małe przedsiębiorstwa.
Dodatkowo usytuowanie geograficzne przedsiębiorstw na terytoriach Państw Członkowskich nie może być czynnikiem dyskryminującym.
(5) Wnioskodawca powinien zostać poinformowany, w miarę możliwości, o przewidywalnej kwocie do zapłaty za usługę, która będzie świadczona na jego rzecz, a także o zasadach płatności przed rozpoczęciem wykonywania danej usługi.
Kryteria służące za podstawę określenia tej kwoty powinny być zrozumiałe, jednolite i publiczne.
W przypadku, gdy niemożliwe jest określenie tej kwoty z góry, wnioskodawca powinien być o tym poinformowany przed rozpoczęciem wykonywania usługi.
W takim przypadku jasno sformułowane procedury oceny kwoty, jaką należy zapłacić w miarę wykonywania usługi, powinny zostać ustalone przed jej wykonaniem.
(6) Kwota, jaką musi zapłacić wnioskodawca, zależy od złożoności zadania wykonanego przez Agencję oraz obciążeń związanych z jego wykonaniem.
(7) Przemysł powinien korzystać z dobrej przejrzystości finansowej i móc przewidzieć koszty opłat, jakie będzie musiał ponieść.
Jednocześnie musi być zachowana równowaga między ogólną sumą wydatków poniesionych przez Agencję w celu przeprowadzenia procedur certyfikacyjnych oraz ogólną sumą wpływów z opłat przez nią pobieranych.
Należy zezwolić zatem na przeprowadzenie rocznej rewizji stawek opłat, na podstawie wyników budżetowych i prognoz Agencji.
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu powołanego w art. 54 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1592/2002,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do honorariów i opłat pobieranych przez Europejską Agencję Bezpieczeństwa Lotniczego, zwaną dalej Agencją, w zamian za świadczone przez nią usługi, w tym za dostawę towarów.
Określa ono w szczególności przypadki, w których należne są honoraria i opłaty, określone w art. 48 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1592/2002, a także wysokość tych honorariów i opłat oraz zasady płatności.
Artykuł 2
Dla celów niniejszego rozporządzenia:
a) "honoraria" oznaczają kwoty pobierane przez Agencję i należne od wnioskodawców, korzystających z usług świadczonych przez Agencję, innych niż procedury certyfikacyjne;
b) "opłaty" oznaczają kwoty pobierane przez Agencję i należne od składających wniosek o wydanie, zachowanie lub zmianę certyfikatów i zezwoleń określonych w art. 15 rozporządzenia (WE) nr 1592/2002, wydawanych, zachowywanych i zmienianych przez Agencję;
c) "procedury certyfikacyjne" oznaczają wszystkie działania prowadzone przez Agencję bezpośrednio lub pośrednio w celu wydawania, zachowywania lub zmieniania certyfikatów i zezwoleń określonych w art. 15 rozporządzenia (WE) nr 1592/2002;
d) "wnioskodawca" oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną ubiegającą się o możliwość skorzystania z usługi świadczonej przez Agencję, w tym zachowanie lub zmianę certyfikatu lub zezwolenia;
e) "koszty bezpośrednie" oznaczają koszty pracy personelu bezpośrednio zaangażowanego w procedury certyfikacyjne, jak i koszty transportu tego personelu w ramach procedur certyfikacyjnych;
f) "koszty szczegółowe" oznaczają koszty zakwaterowania, wyżywienia, koszty nieprzewidziane i diety za przejazdy przydzielone personelowi w ramach procedur certyfikacyjnych;
g) "koszty pośrednie" oznaczają część kosztów ogólnych Agencji poniesionych za prowadzenie procedur certyfikacyjnych, w tym tych będących rezultatem rozwoju części materiałów regulaminowych;
h) "koszt rzeczywisty" oznacza wydatki rzeczywiście poniesione przez Agencję;
i) "materiały regulaminowe" oznaczają wszelką dokumentację opracowaną przez Agencję na podstawie art. 14 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1592/2002.
ROZDZIAŁ II
HONORARIA
Artykuł 3
Honoraria pobierane są przez Agencję za wszelkie usługi świadczone przez nią wnioskodawcom, w tym za dostawę towarów, z wyjątkiem:
a) procedur certyfikacyjnych;
b) przekazania dokumentów i informacji, w jakiejkolwiek formie, zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady [2];
c) dokumentów dostępnych bezpłatnie na stronie internetowej Agencji.
Agencja pobiera również honoraria w przypadku wniesienia odwołania od jednej z jej decyzji zgodnie z art. 35 rozporządzenia (WE) nr 1592/2002.
Artykuł 4
1.
Wysokość honorariów pobieranych przez Agencję równa jest rzeczywistemu kosztowi wykonanej usługi, włącznie z kosztem jej udostępnienia wnioskodawcy.
2.
Honoraria pobierane w przypadku wniesienia odwołania zgodnie z art. 35 rozporządzenia (WE) nr 1592/2002 przyjmują formę ryczałtu, którego wysokość określona jest w załączniku.
Jeśli postępowanie odwoławcze zakończone zostaje na korzyść wnoszącego odwołanie, wymieniona kwota ryczałtowa zostaje mu automatycznie zwrócona przez Agencję.
3.
Wysokość honorariów wyrażona jest w euro.
O kwocie, jak i o zasadach płatności honorariów, wnioskodawca zostaje powiadomiony przed wykonaniem usługi.
Artykuł 5
Honoraria są należne od wnioskodawcy lub, w danym przypadku, od wnoszącego odwołanie.
Są one wymagalne w euro.
Honoraria są pobierane przed wykonaniem usługi lub, w odpowiednim przypadku, przed rozpoczęciem postępowania odwoławczego, chyba że w umowie zastrzeżono inaczej.
ROZDZIAŁ III
OPŁATY
Artykuł 6
1.
Opłaty zapewniają ogólny przychód wystarczający na pokrycie całości kosztów bezpośrednich, pośrednich i szczegółowych, powstałych w związku z procedurami certyfikacyjnymi, w tym kosztów powstałych w związku ze stałym nadzorem.
2.
Agencja ma obowiązek wyróżnić wśród swoich przychodów i wydatków te, które wynikają z procedur certyfikacyjnych.
W tym celu:
a) opłaty pobierane przez Agencję w zamian za procedury certyfikacyjne lokowane są na oddzielnym rachunku i stanowią przedmiot oddzielnej księgowości;
b) Agencja ustala księgowość analityczną przychodów i wydatków. Klucz przydziału określa, dla każdego wydatku umieszczonego w klasyfikacji budżetowej, proporcje wydatków związanych z procedurami certyfikacyjnymi.
3.
Opłaty stanowią przedmiot prowizorycznej całościowej oceny, która na początku każdego roku budżetowego.
Oceny dokonuje się na podstawie wcześniejszych wyników finansowych Agencji, przewidywanego stanu wydatków i przychodów oraz prognozowanego planu pracy Agencji.
4.
W celu uniknięcia jakiejkolwiek dyskryminacji między przedsiębiorstwami posiadającymi siedzibę na terytoriach Państw Członkowskich, koszty transportu związane z procedurami certyfikacyjnymi prowadzonymi na koszt tych przedsiębiorstw są sumowane i rozdzielane jednakowo między wnioskodawców.
5.
Załącznik zostaje poddany przeglądowi i rewizji w razie potrzeby, w ciągu 14 miesięcy następujących od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
W późniejszym okresie może być poddawany rewizji raz w roku.
Kwoty i współczynniki zawarte w załączniku są publikowane w urzędowej publikacji Agencji.
Artykuł 7
W skład opłat wchodzi jeden lub kilka następujących elementów:
a) część stała, której wysokość zależy od złożoności zadania wykonanego przez Agencję; załącznik zawiera różne wartości części stałej i współczynników, które na nie wpływają;
b) część zmienna, proporcjonalna do obciążeń związanych z wykonaniem zadania, wyrażona w liczbie godzin mnożonej przez stawkę godzinową obliczaną zgodnie z art. 9 ust. 2; kwota stawki godzinowej jest sprecyzowana w załączniku;
c) kwota równa kosztom szczegółowym związanym z procedurą certyfikacji, w całości odzyskanym po ich koszcie rzeczywistym.
Artykuł 8
1.
Opłaty ustalane są w następujący sposób:
Σ R = x D
gdzie:
Σ R= roczne wpływy z opłat pobieranych przez Agencję
D= wydatki roczne wpisane do budżetu Agencji
x= odsetek wydatków rocznych ponoszonych bezpośrednio lub pośrednio w wyniku procedur certyfikacji
.
2. Podczas okresu przejściowego, określonego w art. 53 ust. 4 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1592/2002, część wkładu określonego w art. 48 ust. 1 lit. a wymienionego rozporządzenia może zostać wykorzystana, jeśli zaistnieje taka potrzeba, do pokrycia kosztów poniesionych przez Agencję na procedury certyfikacyjne. W tym przypadku, podczas niniejszego okresu, opłaty ustalane są w sposób następujący:
Σ R = x D – Cp
gdzie:
Cp= część wkładu określonego w art. 48 ust. 1 lit. a rozporządzenia (WE) nr 1592/2002 wykorzystana w celu sfinansowania procedur certyfikacyjnych prowadzonych przez Agencję.
Począwszy od 1 stycznia 2008 r. najpóźniej, Cp = 0.
Artykuł 9
1.
Wysokość opłat zależy od złożoności procedury certyfikacyjnej i od obciążeń związanych z jej wykonaniem.
Określa się ją według następującego wzoru:
R = F + (nh * t) + S
gdzie:
R= należna opłata
F= część stała, zależna od charakteru wykonywanej procedury (patrz: załącznik)
nh= liczba zafakturowanych godzin (tam, gdzie ma zastosowanie, patrz: załącznik)
t= stawka godzinowa (tam, gdzie ma zastosowanie, patrz: załącznik)
S= koszty szczegółowe
.
2.
Stawka godzinowa (t) zależna jest od rocznego całościowego kosztu pracy personelu Agencji bezpośrednio zaangażowanego w procedury certyfikacyjne.
Oblicza się ją według następującego wzoru:
t = Cs/N
gdzie:
Cs= roczny całościowy koszt pracy (pensje, składki emerytalne i składki na ubezpieczenie społeczne) personelu Agencji bezpośrednio zaangażowanego w procedury certyfikacyjne
N= roczna suma godzin pracy personelu Agencji bezpośrednio zaangażowanego w procedury certyfikacyjne
.
Artykuł 10
Nie naruszając art. 9, w przypadku, gdy procedura certyfikacyjna toczy się, w całości lub w części, poza terytoriami Państw Członkowskich, koszty transportu poza te tereny są zawarte w opłacie, jaką poniesie wnioskodawca.
Dla tej procedury, lub części procedury, wysokość należnej opłaty określana jest według następującego wzoru:
R = F + (nh * t) + S + V
gdzie:
R= należna opłata
F= część stała, zależna od charakteru wykonywanej procedury (patrz: załącznik)
nh= liczba zafakturowanych godzin (tam, gdzie ma zastosowanie, patrz: załącznik)
t= stawka godzinowa (tam, gdzie ma zastosowanie, patrz: załącznik)
S= koszty szczegółowe
V= dodatkowe koszty transportu
.
Dodatkowe koszty transportu, ponoszone przez wnioskodawcę, zawierają rzeczywiste koszty transportu poza terytoria Państw Członkowskich oraz czas spędzony w podróży przez specjalistów, wliczany do stawki godzinowej.
Artykuł 11
Na żądanie wnioskodawcy, jeśli dyrektor wykonawczy wyrazi na to zgodę, procedura certyfikacyjna może być prowadzona w sposób szczególny.
W tym przypadku, procedura certyfikacyjna prowadzona jest w sposób następujący:
a) przydziela się kategorie personelu, które nie byłyby normalnie do tego przydzielone przez Agencję, gdyby stosowała się ona do swoich zwyczajowych procedur, i/lub
b) przydziela się takie zasoby ludzkie, dzięki którym procedura zostanie wykonana w terminach krótszych od tych przeznaczonych na wykonanie zwyczajowych procedur Agencji.
W takim przypadku, podwyższa się odpowiednio opłatę pobieraną w celu całkowitego wyrównania kosztów poniesionych przez Agencję w odpowiedzi na to szczególne żądanie.
Artykuł 12
1.
Opłatę ponosi wnioskodawca.
Jest ona wymagalna w euro.
2.
Za wydanie, zachowanie lub zmianę certyfikatu lub zezwolenia należna jest całość wymagalnej opłaty.
W razie nieuiszczenia opłaty, Agencja może cofnąć dany certyfikat lub zezwolenie, po wcześniejszym formalnym powiadomieniu wnioskodawcy.
3.
Wykaz opłat stosowany przez Agencję oraz zasady ich płatności są przedstawiane wnioskodawcy w momencie składania wniosku.
4.
Za procedury certyfikacyjne, które stanowią podstawę do zapłaty części zmiennej, Agencja dostarcza wnioskodawcy kosztorys, który jest zatwierdzany przez wnioskodawcę przed rozpoczęciem odpowiedniej procedury.
Kosztorys ten zostaje zmieniony przez Agencję, jeśli okaże się, że dana procedura jest prostsza i szybsza do przeprowadzenia, niż było to przewidziane na początku, lub odwrotnie, gdy jej przeprowadzenie jest bardziej złożone i wymaga więcej czasu, niż można to było przewidzieć.
5.
Za procedury, które stanowią tylko podstawę do zapłaty części stałej, połowa tej części płatna jest przed rozpoczęciem odpowiedniej procedury, a pozostała część płatna jest za wydanie certyfikatu lub zezwolenia.
6.
Za procedury, które stanowią podstawę do zapłaty części zmiennej, 30 % całkowitej kwoty należnej opłaty (włączywszy ewentualną część stałą) jest płatne przed rozpoczęciem odpowiedniej procedury oraz 40 % tej kwoty jest płatne w toku procedury, w ratach kwartalnych.
Pozostałe 30 % płatne jest za wydanie certyfikatu lub zezwolenia.
7.
Opłaty związane z zachowaniem istniejących certyfikatów i zezwoleń płatne są według harmonogramu ustalonego przez Agencję i przekazanego posiadaczom tych certyfikatów i zezwoleń.
Harmonogram ten opiera się na inspekcjach przeprowadzonych przez Agencję w celu sprawdzenia ważności niniejszych certyfikatów i zezwoleń.
8.
Jeżeli, po pierwszym rozpatrzeniu wniosku, Agencja odmówi jego dalszego rozpatrywania, wszelka opłata już pobrana zostanie zwrócona wnioskodawcy, z wyjątkiem kwoty przeznaczonej na pokrycie kosztów administracyjnych związanych z rozpatrywaniem wniosku.
Kwota ta równa jest opłacie stałej D, wskazanej w załączniku.
9.
Jeżeli procedura certyfikacyjna musi być przerwana przez Agencję z powodu braku wystarczających środków ze strony wnioskodawcy lub nieprzestrzegania przez niego zobowiązań na nim ciążących, spłata reszty należnych opłat jest wymagalna w całości w momencie zaprzestania pracy przez Agencję.
ROZDZIAŁ IV
PRZEPISY PRZEJŚCIOWE I KOŃCOWE
Artykuł 13
Począwszy od dnia 1 czerwca 2005 r., opłaty są wymagane i pobierane wyłącznie przez Agencję.
Państwa Członkowskie nie pobierają opłat za procedury certyfikacyjne nawet, jeśli je wykonują w imieniu Agencji.
Agencja zwraca Państwom Członkowskim koszty poniesione za procedury certyfikacyjne, które wykonują w imieniu Agencji.
Za procedury certyfikacyjne wykonywane przez Państwa Członkowskie w imieniu Agencji, które mają miejsce w dniu 1 czerwca 2005 r., opłaty pobierane są przez Agencję w sposób niedopuszczający do jakiejkolwiek podwójnej płatności ze strony wnioskodawcy.
Artykuł 14
Dla celów wdrożenia niniejszego rozporządzenia i najpóźniej na 30 dni przed dniem stosowania art. 1–13, Agencja potwierdza w piśmie przedłożonym Komisji, że jest w stanie podjąć się zadań, które nakłada na nią niniejsze rozporządzenie, w szczególności zaś obliczania oraz fakturowania kwot opłat należnych od wnioskodawców oraz zwracania kosztów Państwom Członkowskim.
Artykuł 15
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 489/2005
z dnia 29 marca 2005 r.
ustanawiające szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia Rady (WE) nr 1785/2003 w zakresie określenia centrów interwencyjnych i przejmowania ryżu niełuskanego przez agencje interwencyjne
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1785/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [1], w szczególności jego art. 6 ust. 3 i art. 7 ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 1785/2003 określiło normę jakościową ryżu niełuskanego, dla którego ustalona jest cena skupu interwencyjnego.
(2) W celu poparcia produkcji ryżu dobrej jakości należy wzmocnić kryteria interwencji.
Poprawa wydajności po przetworzeniu, równocześnie z obniżeniem tolerancji wydajności, która różni się od wydajności standardowej, to najskuteczniejsze środki popierania produkcji ryżu wysokiej jakości, które jednocześnie zapewniają wysoką jakość ryżu składowanego przez agencje interwencyjne.
Z tego powodu niektóre przestarzałe odmiany powinny również zostać usunięte z wykazu odmian przedstawionego w załączniku II do rozporządzenia Komisji (WE) nr 708/98 z dnia 30 marca 1998 r. w sprawie przejmowania ryżu niełuskanego przez agencje interwencyjne i ustalenia stosowanych kwot korekcyjnych oraz podwyżek i redukcji ceny [2].
(3) W celu zapewnienia zadowalającego zarządzania skupem interwencyjnym należy ustalić minimalną ilość dla każdej oferty.
Jednak należy też stworzyć przepisy umożliwiające ustalenie wyższego limitu w celu uwzględnienia warunków i przyjętych praktyk handlowych dotyczących rynku hurtowego w niektórych Państwach Członkowskich.
(4) Ryż niełuskany, którego jakość nie pozwala na jego właściwe użycie lub składowanie, nie jest przyjmowany do skupu interwencyjnego.
Przy ustalaniu najniższej dopuszczalnej jakości należy wziąć pod uwagę warunki klimatyczne na polach uprawy ryżu we Wspólnocie.
W celu zapewnienia, aby partie ryżu przeznaczone do przejęcia przez agencje były jednolite, należy określić, że partia ma się składać z tej samej odmiany ryżu.
(5) Rozporządzenie (WE) nr 1785/2003 ustanawia, że ceny interwencyjne ustala się dla ryżu niełuskanego o określonej normie jakościowej i że w przypadku, gdy jakość zebranego ryżu oferowanego do skupu interwencyjnego różni się od ustalonej normy jakościowej, dostosowuje się cenę skupu interwencyjnego przez zastosowanie podwyżek lub obniżek cen.
(6) W celu określenia podwyżek i obniżek cen należy wziąć pod uwagę podstawowe cechy ryżu niełuskanego, co pozwoli na obiektywną ocenę jego jakości; wilgotność, wydajność po przetworzeniu oraz uszkodzenia ziaren mogą być ocenione za pomocą prostych i skutecznych metod, które spełniają niniejsze wymagania.
(7) Rozporządzenie (WE) nr 1785/2003 ograniczyło ilość ryżu przejmowanego przez agencje interwencyjne do 75000 ton w roku gospodarczym. W celu podzielenia tej wielkości w sprawiedliwy sposób należy ustalić ilości dla każdego Państwa Członkowskiego produkującego ryż, biorąc pod uwagę podstawowe powierzchnie upraw w poszczególnych krajach, ustalone w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającym wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającym określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniającym rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001 [3] oraz średnią wydajność przedstawioną w załączniku VII do tego rozporządzenia.
(8) W celu maksymalnego uproszczenia i skuteczności programu skupu interwencyjnego oferty należy składać do centrum interwencyjnego znajdującego się najbliżej miejsca, w którym towary są składowane, oraz należy ustanowić przepisy w sprawie kosztów transportu tych towarów do składu, z którego zostaną przejęte przez agencję interwencyjną.
(9) Należy dokładnie określić rodzaj kontroli, w celu upewnienia się, że wymagania dotyczące masy i jakości oferowanych towarów są spełnione; należy jednak uczynić rozróżnienie pomiędzy przyjęciem sprawdzonych oferowanych towarów według ilości i zgodności z minimalnymi wymaganiami jakościowymi, z jednej strony, a z drugiej – ustaleniem wynagrodzenia do wypłaty dla ubiegającego się o skup po przeprowadzeniu koniecznych badań, w celu dokładnego określenia, na podstawie reprezentatywnych próbek, charakterystyki każdej partii.
(10) Należy ustanowić przepisy szczególne stosowane w przypadkach, gdy towary przejmowane są w miejscu składowania należącym do ubiegającego się o interwencyjny skup; należy wówczas uwzględnić konta zapasów ubiegającego się o skup, z zastrzeżeniem dodatkowych kontroli w celu upewnienia się, że towary spełniają warunki przejęcia przez agencję interwencyjną.
(11) Zważywszy, że niniejsze rozporządzenie zastępuje rozporządzenia Komisji (WE) nr 708/98 i (WE) nr 549/2000 z dnia 14 marca 2000 r. określające centra interwencyjnego skupu ryżu [4], wymienione rozporządzenia powinny zostać uchylone.
(12) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Centra interwencyjne
Centra interwencyjne określone w art. 6 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003 są wymienione w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Zakup przez agencję interwencyjną
1. W okresie skupu, ustalonym w art. 7 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003, każdy właściciel co najmniej 20-tonowej partii ryżu niełuskanego zebranego na terenie Wspólnoty jest upoważniony do zaoferowania tego ryżu agencji interwencyjnej.
Partia musi składać się z ryżu tej samej odmiany.
Państwa Członkowskie mogą ustalić większą ilość minimalną dla partii określonej w pierwszym akapicie.
2.
Gdy partia dostarczana jest w kilku ładunkach (ciężarówką, barką, wagonem kolejowym itp.), każdy ładunek musi spełniać minimalnie wymagane właściwości, określone w art. 3 niniejszego rozporządzenia, nie naruszając przepisów art. 12.
Artykuł 3
Minimalnie wymagane właściwości
1.
Aby ryż niełuskany został przyjęty do skupu interwencyjnego, musi być on odpowiedniej jakości handlowej, zdrowy i bez wad.
2.
Ryż niełuskany uważa się za ryż o odpowiedniej jakości handlowej, zdrowy i bez wad, jeśli:
a) jest pozbawiony zapachu i żywych owadów;
b) zawartość wilgoci nie przekracza 14,5 %;
c) wydajność po przetworzeniu nie jest niższa niż pięć punktów poniżej poziomów wydajności wymienionych w załączniku II część A;
d) wskaźnik procentowy różnorodnych zanieczyszczeń, wskaźnik procentowy ziaren ryżu innych odmian i wskaźnik procentowy ziaren niebędących nieuszkodzonymi zgodnie z załącznikiem III do rozporządzenia (WE) nr 1785/2003 nie przekracza maksymalnych wskaźników procentowych określonych dla poszczególnych typów ryżu w załączniku III do niniejszego rozporządzenia;
e) poziom radioaktywności nie przekracza maksymalnego poziomu dopuszczalnego na mocy przepisów wspólnotowych.
3.
Do celów stosowania niniejszego rozporządzenia "różnorodne zanieczyszczenia" oznaczają substancje obce inne niż ryż.
Artykuł 4
Obniżki i podwyżki cen
Podwyżki i obniżki cen określone w art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003 dotyczą ceny interwencyjnej ryżu niełuskanego, oferowanego do skupu interwencyjnego, pomnożonej przez wartość procentową obniżki lub podwyżki określoną w następujący sposób:
a) kiedy zawartość wilgoci w ryżu niełuskanym przekracza 13 %, obniżka ceny interwencyjnej jest równa różnicy między procentową zawartością wilgotności ryżu niełuskanego oferowanego w ramach skupu interwencyjnego, określoną z dokładnością do jednej dziesiątej, a 13 %;
b) kiedy wydajność ryżu oferowanego do skupu interwencyjnego po przetworzeniu różni się od podstawowej wydajności po przetworzeniu dla danej odmiany, jak określono w załączniku II część A do niniejszego rozporządzenia, stosuje się podwyżkę lub obniżkę ceny zgodnie z załącznikiem II część B, dla danej odmiany;
c) kiedy uszkodzenia ziaren ryżu niełuskanego przekraczają wielkości dopuszczalne dla norm jakościowych ryżu niełuskanego, stosuje się obniżkę ceny interwencyjnej zgodnie z załącznikiem IV dla danego typu ryżu;
d) ryż niełuskany zawierający więcej niż 0,1 % różnorodnych zanieczyszczeń można zakupić jedynie po cenie obniżonej o 0,02 % za każde 0,01 % odchylenia od normy jakościowej;
e) ryż niełuskany zawierający więcej niż 3 % ziaren innych odmian można zakupić w ramach skupu interwencyjnego jedynie po cenie obniżonej o 0,1 % za każde 0,1 % odchylenia od normy jakościowej.
Artykuł 5
Ilość kwalifikująca się do skupu interwencyjnego
Od roku gospodarczego 2004/2005 ilość ryżu niełuskanego kwalifikująca się do skupu interwencyjnego dla każdego roku gospodarczego jest rozdzielona na partie właściwe dla każdego Państwa Członkowskiego producenta (partia nr 1), zgodnie z tabelą znajdującą się w załączniku V, i na partię wspólną dla całej Wspólnoty stanowiącą ilość nieprzyznaną w ramach partii nr 1 (partia nr 2).
Artykuł 6
Oferty sprzedaży przez podmioty gospodarcze
1.
Każda oferta sprzedaży musi stanowić przedmiot podania na piśmie złożonego w agencji interwencyjnej, w szczególności drogą elektroniczną, na podstawie formularza udostępnionego przez agencję interwencyjną.
Aby oferty dotyczące partii nr 1 i nr 2 były odpowiednie, muszą one zostać złożone odpowiednio od dnia 1 do dnia 9 kwietnia i od dnia 1 do dnia 9 czerwca.
2.
Oferta musi zawierać następujące dane:
a) nazwę ubiegającego się o skup interwencyjny;
b) miejsce składowania oferowanego ryżu;
c) ilość oferowaną na podstawie art. 2;
d) odmianę;
e) podstawowe właściwości, w tym ogólną wydajność i wydajność pełnych ziaren po przetworzeniu;
f) rok zbioru;
g) minimalną ilość oferty, poniżej której oferta jest uważana przez ubiegającego się o skup interwencyjny za niezłożoną;
h) centrum interwencyjne, dla którego przygotowana jest oferta;
i) dowód, że ubiegający się o skup ustanowił gwarancję w wysokości 50 EUR za tonę ryżu niełuskanego. Gwarancja ta jest obniżona do 20 EUR za tonę ryżu niełuskanego dla producentów lub ich grup spełniających wymagania jakościowe rozporządzenia Komisji (WE) nr 1709/2003 [5];
j) oświadczenie, iż produkt pochodzi ze Wspólnoty, ze wskazaniem regionu produkcji;
k) stosowane pestycydy, wyszczególniając użyte dawki.
3.
Wszystkie oferty kieruje się do agencji interwencyjnej, z uwzględnieniem centrum interwencyjnego najbliższego miejscu, w którym ryż niełuskany znajduje się w chwili składania oferty.
Do celów stosowania niniejszego rozporządzenia "najbliższe centrum interwencyjne" oznacza centrum, do którego ryż niełuskany może zostać dostarczony po najniższych kosztach.
4.
Złożone oferty nie mogą zostać zmienione ani wycofane.
5.
Gdy oferta uznana jest za niekwalifikującą się, agencja interwencyjna powiadamia o tym fakcie właściwy podmiot gospodarczy w ciągu 10 dni roboczych od daty jej złożenia.
Artykuł 7
Przyznawanie ilości
1.
Najpóźniej w pierwszym dniu roboczym maja właściwe władze w Państwie Członkowskim sprawdzają, czy całkowita ilość partii nr 1 przekracza czy też nie dostępną ilość.
W przypadku przekroczenia tej ilości władze obliczają współczynnik przyznawania z dokładnością do sześciu dziesiątych.
Współczynnik ten jest ustalony na możliwie najwyższym poziomie pozwalającym, biorąc pod uwagę minimalną ilość każdej oferty, na to, by całkowita przyznana ilość była niższa lub równa dostępnej ilości.
W przypadku nieprzekroczenia współczynnik przyznawania wynosi 1.
W przeciwnym wypadku ilość niewykorzystana, to znaczy różnica między dostępną ilością a całkowitą ilością przyznaną, zostaje dodana do ilości przewidzianej dla partii nr 2.
Właściwe władze w Państwie Członkowskim informują Komisję o wartości współczynnika przyznawania, całkowitej ilości przyznanej i ilości niewykorzystanej, przekazanej do partii nr 2, najpóźniej w dniu następującym po dacie wskazanej w pierwszym akapicie.
Komisja przekazuje jak najszybciej tę informację do wiadomości publicznej na swojej stronie internetowej.
Najpóźniej drugiego dnia od daty wskazanej w pierwszym akapicie właściwe władze Państwa Członkowskiego zawiadamiają ubiegającego się o skup interwencyjny o przyjęciu jego oferty w wysokości przyznanej ilości, równej oferowanej ilości pomnożonej przez współczynnik przyznawania.
Jednak w przypadku, gdy ilość ta jest niższa od ilości minimalnej wskazanej w ofercie, ilość ta jest obniżana do zera.
2.
Dla partii nr 2 Państwa Członkowskie zawiadamiają Komisję najpóźniej w pierwszym dniu roboczym lipca o ilości oferowanej, wskazując w danym przypadku określoną ilość minimalną.
Zawiadomienie to jest przekazane drogą elektroniczną, zgodnie ze wzorem znajdującym się w załączniku VI, i musi zostać przekazane nawet w przypadku, gdy nie oferuje się żadnej ilości.
Komisja gromadzi wszystkie oferty przedstawione przez Państwa Członkowskie i sprawdza czy całkowita ilość przekracza czy też nie ilość rozporządzalną.
W przypadku przekroczenia tej ilości Komisja oblicza współczynnik przyznawania ilości z dokładnością do sześciu dziesiątych.
Ten współczynnik jest ustalony na najwyższym możliwym poziomie pozwalającym, biorąc pod uwagę minimalną ilość każdej oferty, na to, by całkowita przyznana ilość była niższa lub równa ilości rozporządzalnej.
W przypadku braku przekroczenia współczynnik przydzielenia wynosi 1.
Najpóźniej trzeciego dnia po opublikowaniu współczynnika przyznawania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej właściwe władze Państwa Członkowskiego zawiadamiają ubiegającego się o skup interwencyjny o przyjęciu jego oferty w wysokości przyznanej ilości, równej oferowanej ilości pomnożonej przez współczynnik przyznawania.
Jednak w przypadku gdy ta ilość jest niższa od ilości minimalnej wskazanej w ofercie, ilość ta jest sprowadzana do zera.
3.
Zabezpieczenia wymienione w art. 6 ust. 2 pkt i) są zwalniane proporcjonalnie do ilości oferowanej, ale nieprzyznanej.
W odniesieniu do ilości przyznanej całkowite zwolnienie powyższych zabezpieczeń następuje w momencie, gdy 95 % wspomnianej ilości jest dostarczone zgodnie z art. 9.
Artykuł 8
Koszty transportu
1.
Koszty transportu towarów z magazynu, w którym są składowane w momencie składania oferty, do najbliższego centrum interwencyjnego, ponosi ubiegający się o skup.
2.
Jeśli agencja interwencyjna nie przejmuje ryżu niełuskanego w najbliższym centrum interwencyjnym, dodatkowe koszty transportu ponosi agencja interwencyjna.
3.
Koszty określone w ust. 1 i 2 są ustalane przez agencję interwencyjną.
Artykuł 9
Dostawa
1.
Agencja interwencyjna ustala centrum interwencyjne oraz datę dostarczenia i niezwłocznie powiadamia o tym ubiegającego się o skup.
Od tych warunków można się odwołać nie później niż w ciągu dwóch dni roboczych od daty potwierdzenia odbioru zawiadomienia.
2.
Dostawa do agencji interwencyjnej musi nastąpić nie później niż z końcem trzeciego miesiąca następującego po potwierdzeniu odbioru oferty i w każdym przypadku nie później niż dnia 31 sierpnia bieżącego roku gospodarczego.
W przypadku dostaw w kilku przesyłkach ostatnia część partii musi zostać dostarczona zgodnie z pierwszym akapitem.
3.
Agencja interwencyjna przejmuje towary w obecności ubiegającego się o skup bądź też jego należycie upoważnionego przedstawiciela.
Artykuł 10
Przejmowanie przez agencję interwencyjną
1.
Oferowany ryż jest przejęty przez agencję interwencyjną, kiedy minimalna ilość oraz wymagania, ustanowione w art. 2 i 3, zostaną potwierdzone przez agencję interwencyjną lub jej przedstawiciela dla towarów dostarczonych do składu interwencyjnego zgodnie z art. 12.
2.
Dostarczoną ilość ustala się przez ważenie w obecności ubiegającego się o skup oraz przedstawiciela agencji interwencyjnej, który nie może pozostawać w żadnych stosunkach z ubiegającym się o skup.
Prowadzący skład może reprezentować agencję interwencyjną.
3.
Jeżeli agencja interwencyjna działa za pośrednictwem prowadzącego skład, przeprowadza ona kontrolę w ciągu 30 dni od zakończenia dostawy. Należy skontrolować przynajmniej masę towaru przy użyciu przyrządów pomiaru objętościowego.
Jeśli po użyciu metody wskazanej w pierwszym akapicie okaże się, że waga jest niższa o mniej niż 6 % ilości zarejestrowanej w protokołach prowadzącego skład, wówczas pokrywa on wszystkie koszty związane z brakującymi ilościami, które stwierdzono przy późniejszym ważeniu, w porównaniu z wagą zarejestrowaną w protokołach (przy przejmowaniu).
Jeśli po użyciu metody wskazanej w pierwszym akapicie okaże się, że waga jest niższa o więcej niż 6 % ilości zarejestrowanej w protokołach prowadzącego skład, wówczas towary waży się niezwłocznie.
Prowadzący skład ponosi koszty ważenia, jeśli ustalona wówczas waga jest niższa od zarejestrowanej w protokołach. W przeciwnym wypadku koszty ważenia ponosi agencja interwencyjna.
Artykuł 11
Przejmowanie w miejscu składowania ubiegającego się o skup
1.
Agencja interwencyjna może przejąć ryż niełuskany w miejscu składowania, w którym znajduje się on w chwili przedkładania oferty, zamiast w centrum interwencyjnym wyznaczonym przez ubiegającego się o skup.
W takich przypadkach przejmowany towar musi być składowany oddzielnie od innych towarów.
Data przejęcia jest zbieżna z datą, w której przeprowadzono kontrolę minimalnych wymagań wymienionych w protokole przejęcia, zgodnie z art. 14.
2.
Jeśli przejęcie odbywa się w warunkach ustalonych w ust. 1, ilość towarów ustala się na podstawie protokołów składowania – sporządzonych do fachowych wykazów i zgodnie z wymogami agencji interwencyjnej – pod warunkiem że:
a) protokoły składowania wykazują:
- wagę ustaloną w trakcie ważenia, które powinno być przeprowadzone w ciągu 10 miesięcy poprzedzających skup,
- ocenę jakościową w momencie ważenia, w szczególności poziom wilgotności,
- ewentualne przesypywania pomiędzy zbiornikami,
- oraz wszelkie dokonane działania;
b) prowadzący skład deklaruje, że oferowana partia odpowiada w każdym szczególe informacjom zawartym w protokołach.
Masa, którą należy zapisać, jest masą wprowadzoną do protokołów, odpowiednio skorygowaną o wszelkie różnice pomiędzy zawartością wilgoci ustaloną przy ważeniu oraz zawartością ustaloną na podstawie próbki reprezentatywnej.
Jednak agencja interwencyjna przeprowadza objętościową kontrolę pomiarową w ciągu 30 dni od daty przejęcia.
Wszelkie różnice pomiędzy ilością zważoną a ilością ustaloną przy użyciu objętościowej metody pomiarowej nie mogą przekroczyć 6 %.
Jeśli po użyciu metody wskazanej w trzecim akapicie okaże się, że waga jest niższa o mniej niż 6 % ilości zarejestrowanej w protokołach prowadzącego skład, wówczas pokrywa on wszystkie koszty związane z brakującymi ilościami, które stwierdzono przy późniejszym ważeniu, w porównaniu z wagą zarejestrowaną w protokołach (przy przejmowaniu).
Jeśli po użyciu metody wskazanej w trzecim akapicie okaże się, że waga jest niższa o więcej niż 6 % ilości zarejestrowanej w protokołach prowadzącego skład, wówczas prowadzący skład niezwłocznie waży towary.
Prowadzący skład ponosi koszty ważenia, jeśli ustalona wówczas waga jest niższa od zarejestrowanej w protokołach. W przeciwnym wypadku koszty ważenia ponosi EFOGR.
Artykuł 12
Kontrola wymogów jakości
1.
W celu kontroli wymogów jakości, które muszą być spełnione dla produktu objętego skupem interwencyjnym zgodnie z art. 3, agencja interwencyjna pobiera próbki w obecności ubiegającego się o skup lub jego należycie upoważnionego przedstawiciela.
Tworzone są trzy reprezentatywne próbki o minimalnej wadze jednostkowej wynoszącej jeden kilogram.
Są one odpowiednio przeznaczone:
a) dla ubiegającego się o skup;
b) dla składu, z którego towary zostaną przejęte;
c) dla agencji interwencyjnej.
Przy tworzeniu próbek reprezentatywnych liczbę próbek do pobrania otrzymuje się przez podzielenie ilości oferowanej partii przez dziesięć ton.
Każda pobrana próbka ma identyczną wagę.
Próbki reprezentatywne składają się z sumy pobranych próbek podzielonej przez trzy.
Sprawdzanie wymagań jakościowych odbywa się z próbek przeznaczonych dla składu, w którym odbywa się przejęcie towaru.
2.
W przypadku przejmowania towaru odbywającego się poza składem ubiegającego się o skup próbki reprezentatywne tworzy się dla każdej dostawy częściowej (ciężarówką, barką, wagonem kolejowym), w warunkach ustalonych w ust. 1.
W przypadku dostawy w kilku przesyłkach, zanim partia trafi do składu skupu interwencyjnego, badanie każdej częściowej dostawy może być ograniczone do kontroli zawartości wilgoci i poziomu zanieczyszczeń oraz sprawdzenia, czy nie zawiera ona żadnych żywych owadów.
Jeśli jednak później, po zakończeniu kontroli, okaże się jednoznacznie, że częściowa dostawa nie spełnia minimalnych wymogów jakości, odmawia się wówczas przejęcia partii.
Cała partia zostaje wycofana.
Koszty ponosi ubiegający się o skup.
Jeśli agencja interwencyjna w Państwie Członkowskim jest w stanie sprawdzić wszystkie minimalne wymogi jakości dla każdej częściowej dostawy, zanim trafi ona do składu, wówczas odmawia ona przejęcia jakiejkolwiek częściowej dostawy, która nie spełnia tych wymagań.
3.
W przypadku przejmowania towaru odbywającego się w składzie ubiegającego się o skup, zgodnie z art. 11 sprawdzanie odbywa się na podstawie próbki reprezentatywnej tworzonej dla oferowanej partii, w warunkach ustalonych w ust. 1.
Na podstawie kontroli należy ustalić, czy towary spełniają minimalne wymagania jakościowe.
W przeciwnym wypadku partia nie jest przejmowana.
Artykuł 13
Ustalenie właściwości towaru
1.
W przypadku przyjęcia towaru po przeprowadzeniu kontroli zgodnie z art. 1 przeprowadza się dokładną ocenę właściwości towaru pod kątem ustalenia ceny dla ubiegającego się o skup.
Cenę dla oferowanej partii ustala się na podstawie średniej ważonej wyników badań przeprowadzonych na reprezentatywnej próbce, jak określono w art. 12.
O wynikach testów powiadamia się ubiegającego się o skup w protokole przejęcia, jak przewidziano w art. 14.
2.
Jeżeli ubiegający się o skup kwestionuje wyniki badania przeprowadzonego w celu określenia ceny zgodnie z ust. 1, laboratorium zatwierdzone przez właściwe władze przeprowadza nowe szczegółowe badania oceny towarów przy użyciu nowej reprezentatywnej próbki, sporządzonej w równych częściach z próbki dostarczonej przez ubiegającego się o skup i próbki dostarczonej przez agencję interwencyjną.
W przypadku dostawy w kilku przesyłkach wynik stanowi średnia ważona wyników przeprowadzonych badań dla nowych reprezentatywnych próbek każdej z przesyłek.
Wynik ostatnich badań decyduje o cenie wypłaconej ubiegającemu się o skup.
Koszty przeprowadzenia tych dodatkowych badań ponosi strona przegrywająca.
Artykuł 14
Protokół przejęcia
Protokół przejęcia sporządza agencja interwencyjna dla każdej partii.
Ubiegający się o skup lub jego przedstawiciel może być obecny podczas sporządzania protokołu.
Protokół wskazuje co najmniej:
a) datę sprawdzenia ilości oraz minimalne wymagania;
b) odmianę i dostarczoną masę;
c) liczbę próbek pobranych do sporządzenia próbki reprezentatywnej;
d) odnotowane wymagania fizyczne i jakościowe.
Artykuł 15
Ustalenie ceny dla ubiegającego się o skup i wypłata
1. Cena należna sprzedawcy ustalona jest zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003 dla towarów dostarczonych do składu i nierozładowanych oraz jest ważna w dniu ustalonym jako pierwszy dzień dostawy i biorąc pod uwagę podwyżkę lub obniżkę ceny przewidziane w art. 4 niniejszego rozporządzenia, a także przepisy art. 8 niniejszego rozporządzenia.
W przypadku gdy ryż zostaje przejęty ze składów ubiegającego się o skup na podstawie art. 11, cena do wypłacenia jest ustalana na podstawie ceny skupu interwencyjnego z dnia przyjęcia oferty, dostosowanej do odpowiedniej podwyżki i obniżki ceny oraz pomniejszonej o koszty najkorzystniejszego transportu pomiędzy miejscem, w którym przejmuje się ryż niełuskany, a najbliższym centrum interwencyjnym, a także o koszty przeładunkowe.
Koszty te ustala agencja interwencyjna.
2. Wypłata dokonywana jest pomiędzy 32 a 37 dniem, następującym po dniu przejęcia towaru zgodnie z art. 10 ust. 1 lub art. 11 ust. 1 niniejszego rozporządzenia.
Tam gdzie ma zastosowanie art. 13 ust. 2, wypłaty należy dokonać w możliwie najkrótszym czasie po zawiadomieniu ubiegającego się o skup o wyniku ostatniego badania.
W przypadku gdy ubiegający się o skup muszą przed otrzymaniem zapłaty przedstawić fakturę i gdy faktura ta nie jest przedstawiona w terminie określonym w pierwszym akapicie, wypłaty dokonuje się w ciągu 5 dni roboczych od daty rzeczywistego dostarczenia faktury.
Artykuł 16
Nadzór składowanych produktów
Podmioty składujące produkty skupowane w imieniu agencji interwencyjnej regularnie nadzorują ich obecność oraz ich stan, a także bezzwłocznie informują agencję o wszelkich związanych z tym problemach.
Agencja interwencyjna przynajmniej raz w roku kontroluje jakość składowanych produktów.
Pobieranie próbek do tego celu może odbywać się podczas corocznej inwentaryzacji, wymaganej rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2148/965 [6].
Artykuł 17
Kontrola poziomu skażenia radioaktywnego
Kontrola poziomu skażenia radioaktywnego ryżu przeprowadzana jest jedynie wówczas, gdy wymaga tego sytuacja, i tylko w koniecznym okresie. Tam, gdzie to jest konieczne, należy określić czas trwania i zasięg pomiarów kontrolnych zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 26 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003.
Artykuł 18
Zasady krajowe
Agencje interwencyjne przyjmują, w miarę potrzeby, dodatkowe procedury i warunki przejmowania, zgodne z przepisami niniejszego rozporządzenia, w celu uwzględnienia wszelkich szczególnych warunków istniejących w poszczególnych Państwach Członkowskich, na których terenie działają.
Artykuł 19
Uchylenie
Rozporządzenia (WE) nr 708/98 i (WE) nr 549/2000 tracą moc.
Artykuł 20
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 490/2005
z dnia 29 marca 2005 r.
w sprawie podziału między "dostawy" i "sprzedaż bezpośrednią" krajowych ilości referencyjnych ustalonych na rok 2004/2005 w załączniku I do rozporządzenia Rady (WE) nr 1788/2003
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1788/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiające opłatę wyrównawczą w sektorze mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 6 ust. 4 i art. 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 6 rozporządzenia (WE) nr 1788/2003 stanowi, że Państwa Członkowskie ustanawiają indywidualne ilości referencyjne producentów, że producenci mogą otrzymać jedną lub dwie indywidualne ilości referencyjne, jedną dla dostaw, a drugą dla sprzedaży, i że ilości te mogą zostać przeliczone z jednej ilości referencyjnej na inną na należycie uzasadniony wniosek producenta.
(2) Zgodnie z art. 25 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 595/2004 z dnia 30 marca 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1788/2003 ustanawiającego opłatę wyrównawczą w sektorze mleka i przetworów mlecznych [2] Belgia, Dania, Niemcy, Grecja, Hiszpania, Francja, Irlandia, Włochy, Luksemburg, Niderlandy, Austria, Portugalia, Finlandia, Szwecja i Zjednoczone Królestwo powiadomiły Komisję o podziale między dostawy i sprzedaż bezpośrednią indywidualnych ilości referencyjnych wynikających z zastosowania art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1788/2003.
(3) W odniesieniu do Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji podstawy indywidualnych ilości referencyjnych zostały ustalone w tabeli f) załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 1788/2003.
(4) Zgodnie z art. 25 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 595/2004 Belgia, Republika Czeska, Dania, Niemcy, Estonia, Grecja, Hiszpania, Francja, Irlandia, Włochy, Cypr, Łotwa, Litwa, Luksemburg, Węgry, Niderlandy, Austria, Portugalia, Słowacja, Finlandia, Szwecja i Zjednoczone Królestwo powiadomiły Komisję o ilościach ostatecznie przeliczonych na wniosek producentów między indywidualnymi ilościami referencyjnymi na dostawy i na sprzedaż bezpośrednią.
(5) Artykuł 6 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1788/2003 stanowi, że część fińskiej krajowej ilości referencyjnej przydzielonej dostawom określonym w art. 1 może zostać zwiększona w celu rekompensaty dla producentów SLOM do maksymalnie 200000 ton. Zgodnie z art. 6 rozporządzenia Komisji (WE) nr 671/95 z dnia 29 marca 1995 r. w sprawie przyznania specjalnych ilości referencyjnych dla niektórych producentów mleka i przetworów mlecznych w Austrii i Finlandii [3] Finlandia powiadomiła o wymienionych ilościach dla roku gospodarczego 2004/2005.
(6) Należy zatem ustanowić podział między "dostawy" a "sprzedaż bezpośrednią" krajowych ilości referencyjnych mających zastosowanie w okresie od dnia 1 kwietnia 2004 r. do dnia 31 marca 2005 r. ustalonych w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 1788/2003.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Podział między "dostawy" a "sprzedaż bezpośrednią" krajowych ilości referencyjnych mających zastosowanie w okresie od dnia 1 kwietnia 2004 r. do dnia 31 marca 2005 r. ustalonych w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 1788/2003 ustanawia się w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 491/2005
z dnia 29 marca 2005 r.
ustalające wspólnotowe ceny producenta i wspólnotowe ceny przywozu dla goździków i róż w zastosowaniu systemu przywozu niektórych produktów uprawy roślin kwiatowych pochodzących z Jordanii
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 4088/87 z dnia 21 grudnia 1987 r. ustalające warunki stosowania preferencyjnych stawek celnych w przywozie niektórych kwiatów pochodzących z Cypru, Izraela, Jordanii i Maroka oraz z Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy [1], w szczególności jego art. 5 ust. 2 lit. a),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 2 ust. 2 i art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 4088/87 przewiduje, iż wspólnotowe ceny przywozu i wspólnotowe ceny producenta są ustalane co piętnaście dni dla goździków jednokwiatowych (bloom), goździków wielokwiatowych (spray), róż wielkokwiatowych i róż drobnokwiatowych i mają zastosowanie przez dwa tygodnie. Zgodnie z art. 1b rozporządzenia Komisji (EWG) nr 700/88 z dnia 17 marca 1988 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady stosowania uzgodnień dotyczących przywozu do Wspólnoty niektórych kwiatów pochodzących z Cypru, Izraela, Jordanii, Maroka oraz z Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy [2] ceny są ustalone dla okresu dwóch kolejnych tygodni na podstawie ważonych danych, dostarczonych przez Państwa Członkowskie.
(2) Istotne jest, aby ceny te zostały bezzwłocznie ustalone, żeby móc określić, jakie należności celne należy stosować.
(3) Z uwagi na przystąpienie Cypru do Unii Europejskiej dnia 1 maja 2004 r. w przyszłości nie należy ustalać cen przywozu odnośnie do tego państwa.
(4) Podobnie nie należy też już ustalać cen przywozu względem Izraela, Maroka, Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy, biorąc pod uwagę porozumienia zatwierdzone decyzją Rady 2003/917/WE z dnia 22 grudnia 2003 r. w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Państwem Izrael dotyczącego wzajemnych środków liberalizacyjnych oraz zastąpienia protokołów 1 i 2 do Układu o stowarzyszeniu między WE a Izraelem [3], 2003/914/WE z dnia 22 grudnia 2003 r. w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Królestwem Maroka dotyczącego wzajemnych środków liberalizacyjnych oraz zastąpienia protokołów 1 i 3 do Układu o stowarzyszeniu między WE a Marokiem [4] oraz 2005/4/WE z dnia 22 grudnia 2004 r. w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów pomiędzy Wspólnotą Europejską a Organizacją Wyzwolenia Palestyny (OWP) na rzecz Autonomii Palestyńskiej na Zachodnim Brzegu i w Strefie Gazy, dotyczącego wzajemnych środków liberalizacji oraz zastąpienia protokołów 1 i 2 do Przejściowego układu stowarzyszeniowego pomiędzy WE a Autonomią Palestyńską [5].
(5) Komisja powinna przyjąć omawiane środki w odstępie czasowym między zebraniami Komitetu Zarządzającego ds. Żywych Roślin i Produktów Kwiatowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wspólnotowe ceny producenta i wspólnotowe ceny przywozu dla goździków jednokwiatowych (bloom), goździków wielokwiatowych (spray), róż wielkokwiatowych i róż drobnokwiatowych, określone w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 4088/87, ustalone są w Załączniku do niniejszego rozporządzenia na okres od 30 marca do 12 kwietnia 2005 r.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 492/2005
z dnia 29 marca 2005 r.
ustalające ceny rynku światowego nieodziarnionej bawełny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Protokół 4 w sprawie bawełny, załączony do Aktu Przystąpienia Grecji, ostatnio zmieniony rozporządzeniem Rady (WE) nr 1050/2001 [1],
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1051/2001 z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie pomocy produkcyjnej dla bawełny [2], w szczególności jego art. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1051/2001 cena rynku światowego bawełny nieodziarnionej jest ustalana okresowo na podstawie ceny rynku światowego bawełny odziarnionej przy uwzględnieniu historycznych związków między ceną bawełny odziarnionej a wyliczoną ceną bawełny nieodziarnionej. Te historyczne związki zostały ustanowione w art. 2 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1591/2001 z dnia 2 sierpnia 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania systemu pomocy dla bawełny [3]. W przypadku gdy cena rynku światowego nie może być ustalona w powyższy sposób, zostaje ona określona na podstawie ostatniej ustalonej ceny.
(2) Zgodnie z art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1051/2001 cena rynku światowego bawełny nieodziarnionej jest ustalana dla produktu odpowiadającego pewnym cechom charakterystycznym i uwzględniając najkorzystniejsze oferty i notowania na rynku światowym pomiędzy tymi, które są uważane za reprezentatywne dla rzeczywistych tendencji rynkowych.
Do celów takiego ustalenia ceny uwzględnia się średnią z ofert i notowań otrzymaną na jednej lub więcej giełdach europejskich reprezentatywnych dla produktu dostarczonego na bazie cif do portu wspólnotowego i pochodzącego z różnych krajów dostarczających, uważanych za reprezentatywne dla handlu międzynarodowego.
Jednakże aby uwzględnić różnice wynikające z jakości dostarczonego produktu lub z charakteru wspomnianych ofert i notowań, przewidziano dostosowania kryteriów do celów ustalenia ceny rynku światowego bawełny odziarnionej.
Dostosowania te są określone w art. 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1591/2001.
(3) Stosowanie wyżej wymienionych kryteriów prowadzi do ustalenia ceny rynku światowego bawełny nieodziarnionej na poziomie wskazanym poniżej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Cena rynku światowego bawełny nieodziarnionej określona w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1051/2001 jest ustalona na 20,238 EUR/100 kg.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 30 marca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 493/2005
z dnia 16 marca 2005 r.
zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 26,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W Nomenklaturze Scalonej ustalonej w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 [1] kodami CN dla monitorów są pozycje 8471 i 8528.
(2) Dla klasyfikacji monitorów poza kodem CN 8528 powinny być spełnione określone warunki.
Zbliżanie technologii informacyjnych, przemysłu elektroniki konsumenckiej oraz nowych technologii doprowadziło do powstania sytuacji, w której niemożliwe staje się, przy klasyfikacji monitorów, określenie, poprzez odesłanie do prostych cech technicznych, głównej funkcji danego monitora.
Z orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wynika, iż klasyfikacja nie może opierać się na rzeczywistym wykorzystaniu.
Prawidłowa klasyfikacja poszczególnych produktów powinna opierać się na obiektywnych i wymiernych danych.
W obecnej sytuacji nie jest możliwe ustalenie jednoznacznych kryteriów spełniających powyższe wymagania.
(3) Dane handlowe wskazują, iż aktualnie monitory wykorzystujące wyświetlacze ciekłokrystaliczne z ekranem o przekątnej 48,5 cm lub mniejszej oraz z proporcjami ekranu 4:3 lub 5:4 są głównie stosowane jako urządzenia wyjściowe w maszynach do automatycznego przetwarzania danych.
Jednakże takie monitory mogą również, w częstych przypadkach, odtwarzać obrazy wideo z innego źródła niż maszyna do automatycznego przetwarzania danych, nie spełniają zatem warunku wyłącznego lub głównego przeznaczenia do stosowania w z takimi maszynami.
Dlatego, monitory takie nie są objęte Umową o handlu produktami technologii informacyjnej [2] ani komunikatem w sprawie jej wykonania, zatwierdzonymi w imieniu Wspólnoty decyzją Rady 97/359/WE z dnia 24 marca 1997 r. dotyczącą zniesienia ceł na produkty technologii informacyjnej [3].
(4) W interesie Wspólnoty leży całkowite zawieszenie, na ograniczony okres, autonomicznych stawek celnych Wspólnej Taryfy Celnej w odniesieniu do monitorów wykorzystujących wyświetlacze ciekłokrystaliczne z ekranem o przekątnej 48,5 cm lub mniejszej oraz z proporcjami ekranu 4:3 lub 5:4 objętych kodem CN 85282190.
Niniejszy środek powinien zatem wygasnąć dnia 31 grudnia 2006 r., o ile Rada nie podejmie decyzji o jego przedłużeniu.
(5) Dlatego rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 powinno zostać odpowiednio zmienione.
(6) Ponieważ zmiana przewidziana w niniejszym rozporządzeniu ma być stosowana od tej samej daty co Nomenklatura Scalona na rok 2005, przewidziana w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1810/2004 [4], niniejsze rozporządzenie powinno wejść w życie niezwłocznie oraz powinno być stosowane od dnia 1 stycznia 2005,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Tekst w kolumnie 3 dla kodu CN 85282190, w dziale 85, sekcja XVI części drugiej, Tabela stawek celnych, załącznika I do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87 otrzymuje brzmienie:
"14 [5]
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 494/2005
z dnia 30 marca 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 31 marca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 495/2005
z dnia 30 marca 2005 r.
wprowadzające odstępstwo od rozporządzenia (WE) nr 824/2000 w zakresie terminu dostaw zbóż do agencji interwencyjnych w niektórych Państwach Członkowskich w roku gospodarczym 2004/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 824/2000 z dnia 19 kwietnia 2000 r. ustanawiające procedury przejęcia zbóż przez agencje interwencyjne oraz metody analizy do oznaczania jakości zbóż [2] przewiduje, że w przypadku przyjęcia oferty przedsiębiorcy są jak najszybciej powiadamiani o harmonogramie dostaw. W tym celu art. 4 ust. 3 wymienionego rozporządzenia przewiduje, że realizacja ostatniej dostawy do agencji interwencyjnej, dla której przygotowano ofertę, następuje nie później niż na koniec czwartego miesiąca następującego po miesiącu wpłynięcia oferty.
(2) Rok gospodarczy 2004/2005 jest pierwszym rokiem stosowania mechanizmu interwencyjnego skupu zbóż w Państwach Członkowskich, które przystąpiły do Unii Europejskiej z dniem 1 maja 2004 r.
(3) Z powodu korzystnych warunków klimatycznych zbiory w roku 2004 okazały się obfite.
Z tego powodu poziom cen na rynku wewnętrznym okazał się stosunkowo niższy od poziomu cen interwencyjnych.
W rezultacie, od rozpoczęcia skupu interwencyjnego w listopadzie 2004 r., stosunkowo duże ilości zbóż zostały oferowane agencjom interwencyjnym.
Z powodu znacznej ilości zbóż oferowanych agencjom interwencyjnym oraz ich rozproszenia geograficznego przewidziany dla nich termin dostaw, czyli 31 marca 2005 r., nie może zostać dotrzymany.
W celu umożliwienia odpowiedniego przejmowania ofert należy przedłużyć termin dostaw i w związku z powyższym wprowadzić odstępstwo od rozporządzenia (WE) nr 824/2000.
(4) Sytuacja na rynku ma charakter kryzysowy i wymaga natychmiastowego podjęcia działań, należy zatem przewidzieć niezwłoczne wprowadzenie w życie środków przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W drodze odstępstwa od art. 4 ust. 3 akapit trzeci rozporządzenia (WE) nr 824/2000, ostatnia dostawa zbóż w celu przejęcia przez agencję interwencyjną w roku gospodarczym 2003/2004 w Republice Czeskiej, Estonii, na Cyprze, na Łotwie, Litwie, Węgrzech, Malcie, w Polsce, Słowenii oraz na Słowacji musi zostać zrealizowana nie później niż z końcem szóstego miesiąca następującego po potwierdzeniu odbioru oferty i w każdym przypadku nie później niż do dnia 31 lipca 2005 r.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Sprostowanie do rozporządzenia Komisji (WE) nr 495/2005 z dnia 30 marca 2005 r. wprowadzającego odstępstwo od rozporządzenia (WE) nr 824/2000 w zakresie terminu dostaw zbóż do agencji interwencyjnych w niektórych Państwach Członkowskich w roku gospodarczym 2004/2005
(Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 82 z dnia 31 marca 2005 r.)
Na stronie 5, w zakończeniu art. 1:
zamiast:
"… nie później niż z końcem szóstego miesiąca następującego po …",
powinno być:
"… nie później niż z końcem siódmego miesiąca następującego po …".
--------------------------------------------------
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 496/2005
z dnia 31 marca 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 497/2005
z dnia 31 marca 2005 r.
ustalające ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności przywozowych na melasę w sektorze cukru, stosowane od dnia 1 kwietnia 2005 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 24 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1422/95 z dnia 23 czerwca 1995 r. ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze dotyczące przywozu melasy w sektorze cukru i zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 785/68 [2], przewiduje, że cenę importową CIF melasy, ustaloną zgodnie z rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 785/68 [3], uważa się za "cenę reprezentatywną". Uważa się, że ta cena została ustalona dla jakości standardowej określonej w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 785/68.
(2) Dla celów ustalania cen reprezentatywnych, należy wziąć pod uwagę wszelkie informacje przewidziane w art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 785/68, z wyjątkiem przypadków przewidzianych w art. 4 wymienionego rozporządzenia, oraz, w przypadku gdy ma to zastosowanie, dla celów takiego ustalenia można zastosować metodę przewidzianą w art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 785/68.
(3) Dla celów dostosowania cen, nieodnoszącego się do jakości standardowej, należy, w zależności od jakości oferowanej melasy, zwiększyć lub zmniejszyć ceny w zależności od wyników otrzymanych w zastosowaniu art. 6 rozporządzenia (EWG) nr 785/68.
(4) Kiedy istnieje różnica między ceną spustową dla rozpatrywanego produktu a ceną reprezentatywną, należy ustalić dodatkowe należności przywozowe zgodnie z warunkami przewidzianymi w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1422/95.
W przypadku zawieszenia stosowania należności przywozowych w zastosowaniu art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1422/95, należy ustalić szczególne kwoty dla tych należności.
(5) Należy ustalić ceny reprezentatywne i dodatkowe należności celne w odniesieniu do przywozu rozpatrywanych produktów, zgodnie z art. 1 ust. 2 i art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1422/95.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ceny reprezentatywne i dodatkowe należności stosowane do przywozu produktów, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1422/95 są wskazane w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 498/2005
z dnia 31 marca 2005 r.
ustalające refundacje wywozowe do cukru białego i cukru surowego w stanie nieprzetworzonym
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 27 ust. 5 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 27 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, różnica między notowaniami lub cenami na rynku światowym produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. a) wymienionego rozporządzenia a cenami tych produktów we Wspólnocie może być pokryta przez refundacje wywozowe.
(2) Zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, refundacje do cukrów białego i surowego, niedenaturowanych i wywiezionych w stanie nieprzetworzonym muszą zostać ustalone przy uwzględnieniu sytuacji na rynku wspólnotowym i rynku światowym cukru, i w szczególności elementów kalkulacji cen i kosztów, o których mowa w art. 28 wymienionego rozporządzenia.
Zgodnie z tym samym artykułem, należy również uwzględnić gospodarcze aspekty proponowanego wywozu.
(3) W odniesieniu do cukru surowego, refundację należy ustalić dla jakości standardowej, która jest określona w załączniku I, pkt II rozporządzenia (WE) nr 1260/2001. Wymieniona refundacja jest ponadto ustalana zgodnie z art. 28 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001. Cukier krystaliczny został określony w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 2135/95 z dnia 7 września 1995 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania przyznawania refundacji wywozowych w sektorze cukru [2]. Kwotę tak obliczonej refundacji w odniesieniu do cukrów aromatyzowanych lub zawierających substancje barwiące należy zastosować do ich zawartości sacharozy, zatem należy ją ustalać w odniesieniu na 1 % tej zawartości.
(4) W przypadkach szczególnych kwota refundacji może być ustalona w instrumentach prawnych innego typu.
(5) Refundację należy ustalać co dwa tygodnie.
Można ją zmieniać w tym odstępie czasowym.
(6) Art. 27 ust. 5 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 przewiduje, że sytuacja na rynku światowym lub specyficzne wymagania pewnych rynków mogą uczynić koniecznym zróżnicowanie refundacji do produktów określonych w art. 1 wymienionego rozporządzenia w zależności od ich miejsca przeznaczenia.
(7) Znaczący i szybki wzrost preferencyjnego przywozu cukru pochodzącego z zachodnich krajów bałkańskich od początku 2001 r., oraz wywozu cukru ze Wspólnoty do tych krajów wydaje się być istotnie sztuczny.
(8) Aby uniknąć wszelkiego nadużycia w związku z ponownym przywozem do Wspólnoty produktów w sektorze cukru, dla których przyznano refundację wywozową, należy nie ustalać refundacji do produktów, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu w odniesieniu do wszystkich zachodnich krajów bałkańskich.
(9) Biorąc pod uwagę te informacje i aktualną sytuację na rynkach w sektorze cukru, a w szczególności notowania lub ceny cukru we Wspólnocie i na rynku światowym, należy ustalić refundację w odpowiedniej wysokości.
(10) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje, które przyznaje się do wywozu produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, w stanie nieprzetworzonym i niedenaturowanych, ustalone są zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 499/2005
z dnia 31 marca 2005 r.
ustalające refundacje wywozowe do syropów i niektórych innych produktów w sektorze cukru, wywożonych w stanie nieprzetworzonym
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 27 ust. 5 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 27 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, różnica między notowaniami lub cenami na rynku światowym produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. d) wymienionego rozporządzenia, a cenami tych produktów we Wspólnocie może być pokryta przez refundacje wywozowe.
(2) Zgodnie z art. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2135/95 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania przyznawania refundacji wywozowych w sektorze cukru [2], refundacja za 100 kg produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, będących przedmiotem wywozu, równa jest kwocie podstawowej pomnożonej przez zawartość sacharozy, powiększoną, jeżeli właściwe, o zawartość innych cukrów przemienionych na sacharozę. Tę zawartość sacharozy, stwierdzoną w odniesieniu do rozpatrywanego produktu, określa się zgodnie z przepisami art. 3 rozporządzenia (WE) nr 2135/95.
(3) Zgodnie z przepisami art. 30 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, podstawowa kwota refundacji w odniesieniu do sorbozy wywożonej w stanie nieprzetworzonym musi być równa podstawowej kwocie refundacji, pomniejszonej o jedną setną refundacji produkcyjnej obowiązującej, zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1265/2001 z dnia 27 czerwca 2001 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/2001 w odniesieniu do przyznawania refundacji produkcyjnych do niektórych produktów cukrowych stosowanych w przemyśle chemicznym [3], w odniesieniu do produktów wymienionych w Załączniku do tego ostatniego rozporządzenia.
(4) Zgodnie z przepisami art. 30 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, w odniesieniu do pozostałych produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. d) wymienionego rozporządzenia, wywożonych w stanie nieprzetworzonym, podstawowa kwota refundacji musi być równa jednej setnej kwoty ustalonej, biorąc pod uwagę różnicę między ceną interwencyjną dla cukru białego, obowiązującą w strefach Wspólnoty bez deficytu w trakcie miesiąca, dla którego została ustalona kwota podstawowa a notowaniami lub cenami cukru białego, stwierdzonymi na rynku światowym, oraz konieczność ustanowienia równowagi między wykorzystaniem produktów podstawowych Wspólnoty w celu wywozu produktów przetworzonych w przeznaczeniu do państw trzecich a wykorzystaniem produktów z tych krajów, dopuszczonych do obrotu na mocy ustaleń o uszlachetnianiu czynnym.
(5) W myśl art. 30 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, stosowanie kwoty podstawowej może być ograniczone do niektórych produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. d) wymienionego rozporządzenia.
(6) W myśl art. 27 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, istnieje możliwość zastosowania refundacji wywozowej do wywozu w stanie nieprzetworzonym produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. f), g) i h) wymienionego rozporządzenia. Poziom refundacji musi być określony dla 100 kg suchej masy, biorąc pod uwagę w szczególności refundację stosowaną do wywozu produktów określonych kodem CN 17023091, refundację stosowaną do wywozu produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 oraz aspekty gospodarcze proponowanego wywozu. W odniesieniu do produktów, o których mowa w lit. f) i g) wymienionego ust. 1, refundacji udziela się tylko produktom odpowiadającym warunkom określonym w art. 5 rozporządzenia (WE) nr 2135/95, a w odniesieniu do produktów, o których mowa w lit. h), refundacji udziela się tylko produktom odpowiadającym warunkom określonym w art. 6 rozporządzenia (WE) nr 2135/95.
(7) Wyżej wymienione refundacje muszą być ustalone raz na miesiąc. Mogą być zmieniane w tym odstępie czasowym.
(8) Artykuł 27 ust. 5 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 przewiduje, że sytuacja na rynku światowym lub specyficzne wymagania pewnych rynków mogą uczynić koniecznym zróżnicowanie refundacji do produktów określonych w art. 1 wymienionego rozporządzenia w zależności od ich miejsca przeznaczenia.
(9) Znaczący i szybki wzrost preferencyjnego przywozu cukru pochodzącego z zachodnich krajów bałkańskich od początku 2001 r., oraz wywozu cukru ze Wspólnoty do tych krajów wydaje się być istotnie sztuczny.
(10) Aby uniknąć wszelkiego nadużycia w związku z ponownym przywozem do Wspólnoty produktów w sektorze cukru, dla których przyznano refundację wywozową, nie należy ustalać refundacji do produktów, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu w odniesieniu do wszystkich zachodnich krajów bałkańskich.
(11) Biorąc pod uwagę te informacje, należy ustalić refundacje do rozpatrywanych produktów w odpowiedniej wysokości.
(12) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje, które przyznaje się do wywozu w stanie nieprzetworzonym produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. d), f), g) i h) rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, ustalone są zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 500/2005
z dnia 31 marca 2005 r.
ustalające maksymalne kwoty refundacji wywozowej do cukru białego przeznaczonego do niektórych państw trzecich w ramach 22. przetargu częściowego wykonanego w ramach stałego przetargu przewidzianego przez rozporządzenie (WE) nr 1327/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 27 ust. 5 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1327/2004 z dnia 19 lipca 2004 r. w sprawie stałego przetargu ustalającego opłaty wyrównawcze i/lub refundacje wywozowe do cukru białego na rok gospodarczy 2004/2005 [2] przystępuje się do przetargów częściowych w sprawie wywozu wspomnianego cukru do niektórych państw trzecich.
(2) Zgodnie z art. 9 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1327/2004, jeżeli właściwe, ustala się maksymalną kwotę refundacji wywozowej dla rozpatrywanego przetargu częściowego, biorąc pod uwagę w szczególności sytuację i przewidywany rozwój rynku cukru we Wspólnocie i na rynku światowym.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W 22. przetargu częściowym na cukier biały, wykonanym zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1327/2004, maksymalną kwotę refundacji wywozowej ustala się w wysokości 38,359 EUR/100 kg.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 501/2005
z dnia 31 marca 2005 r.
ustalające refundacje produkcyjne do cukru białego wykorzystywanego w przemyśle chemicznym na okres od 1 do 30 kwietnia 2005 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 7 ust. 5 tiret piąte,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 przewiduje możliwość podjęcia decyzji o przyznaniu refundacji produkcyjnych do produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. a) i f) wymienionego rozporządzenia, do syropów, o których mowa w lit. d) wyminionego ustępu, i do chemicznie czystej fruktozy (lewulozy) określonej kodem CN 17025000 jako produktu pośredniego, wykorzystywanych do wytwarzania niektórych produktów przemysłu chemicznego, o ile podlegają one jednej z sytuacji określonych w art. 23 ust. 2 Traktatu.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1265/2001 z dnia 27 czerwca 2001 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/2001 w odniesieniu do przyznawania refundacji produkcyjnych do niektórych produktów cukrowych stosowanych w przemyśle chemicznym [2] przewiduje określenie tych refundacji w oparciu o refundacje ustalone do cukru białego.
(3) Artykuł 9 rozporządzenia (WE) nr 1265/2001 przewiduje, że refundacja produkcyjna do cukru białego ustalana jest comiesięcznie dla okresów rozpoczynających się pierwszego dnia każdego miesiąca.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundację produkcyjną do cukru białego, o której mowa w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1265/2001, ustala się w wysokości 33,012 EUR/100 kg netto na okres od 1 do 30 kwietnia 2005 r.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 502/2005
z dnia 31 marca 2005 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 1362/2000 w sprawie otwierania i zarządzania kontyngentami taryfowymi na niektóre produkty pochodzące z Meksyku
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133,
uwzględniając art. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1362/2000 z dnia 29 czerwca 2000 r. w sprawie wykonania dla Wspólnoty przepisów dotyczących taryfy celnej ustanowionych w decyzji nr 2/2000 Wspólnej Rady wydanej na podstawie Umowy przejściowej dotyczącej handlu i spraw związanych z handlem między Wspólnotą Europejską a Meksykańskimi Stanami Zjednoczonymi [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wspólna Rada UE–Meksyk, na mocy swojej decyzji nr 1/2005 z dnia 21 lutego 2005 r. wprowadzającej sprostowanie do decyzji Wspólnej Rady UE-Meksyk nr 3/2004 [2], zmieniającej decyzję Wspólnej Rady nr 2/2000 z dnia 23 marca 2000 r., zmieniła okres, w którym dwa Wspólnotowe kontyngenty taryfowe ustanowione decyzją nr 3/2004 powinny być otwarte.
(2) Rozporządzenie (WE) nr 1362/2000 powinno zostać odpowiednio zmienione.
(3) Ponieważ okres, w którym wymienione kontyngenty taryfowe zostaną otwarte, powinien się rozpocząć 1 stycznia 2005 r., rozporządzenie powinno być stosowane od tego samego dnia.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 2 ust. 6 rozporządzenia (WE) 1362/2000 otrzymuje brzmienie:
"6.
Z wyjątkiem kontyngentów taryfowych o numerach 09.1854, 09.1871, 09.1873 oraz o numerze 09.1899, kontyngenty taryfowe określone w Załączniku do niniejszego rozporządzenia są otwierane co roku na okres dwunastu miesięcy od 1 lipca do 30 czerwca.
Kontyngenty te zostają otwarte po raz pierwszy w dniu 1 lipca 2000 r.
Kontyngenty taryfowe o numerach 09.1871 oraz 09.1873 zostaną otwarte od dnia 1 maja 2004 r. do dnia 31 grudnia 2004 r. oraz od 1 stycznia do 31 grudnia każdego kolejnego roku kalendarzowego przez czas obowiązywania kontyngentu."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 503/2005
z dnia 31 marca 2005 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 747/2001 w sprawie wspólnotowych kontyngentów taryfowych i ilości referencyjnych na niektóre produkty pochodzące z Maroka
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 747/2001 z dnia 9 kwietnia 2001 r. ustalające zarządzanie wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi oraz ilościami referencyjnymi w odniesieniu do produktów kwalifikujących się do preferencji na podstawie umów z niektórymi krajami śródziemnomorskimi oraz uchylające rozporządzenia (WE) nr 1981/94 i (WE) nr 934/95 [1], w szczególności jego art. 5 ust. 1 lit b),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rada decyzją z dnia 16 marca 2005 r. [2] wyraziła zgodę na podpisanie Protokołu do Układu Euro-Śródziemnomorskiego między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi z jednej strony, a Królestwem Maroka z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Malty, Rzeczpospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej, oraz przewidziała jego tymczasowe stosowanie od dnia 1 maja 2004 r.
(2) Dla niektórych produktów pochodzących z Maroka protokół przewiduje nowe kontyngenty taryfowe oraz nowe ilości referencyjne, jak również zmiany w przypadku obowiązujących kontyngentów taryfowych ustanowionych w rozporządzeniu (WE) nr 747/2001.
(3) W celu implementacji nowych kontyngentów taryfowych i ilości referencyjnych oraz zmian do obowiązujących kontyngentów taryfowych konieczna jest zmiana rozporządzenia (WE) nr 747/2001.
(4) Wielkość nowych kontyngentów taryfowych, ilości referencyjne oraz zwiększenie wielkości istniejących kontyngentów na rok 2004 oblicza się jako część podstawowych ilości określonych w Protokole proporcjonalnie do tej części okresu, która upłynęła przed 1 maja 2004 r.
(5) W celu ułatwienia zarządzania niektórymi obowiązującymi kontyngentami taryfowymi ustanowionymi w rozporządzeniu (WE) nr 747/2001 ilości przywożone w ramach tych kontyngentów powinny zostać wzięte pod uwagę przy przyznawaniu odpowiednich kontyngentów taryfowych otwartych zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 747/2001 zmienionym niniejszym rozporządzeniem.
(6) Ponieważ Protokół stosuje się od dnia 1 maja 2004 r., niniejsze rozporządzenie powinno być stosowane od tego samego dnia i powinno wejść w życie możliwie jak najszybciej.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik II do rozporządzenia (WE) nr 747/2001 zmienia się zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Ilości, które zgodnie z załącznikiem II do rozporządzeniem (WE) nr 747/2001 zostały wprowadzone do swobodnego obrotu we Wspólnocie w ramach kontyngentów taryfowych o numerach 09.1104, 09.1112, 09.1130 oraz 09.1137, są uwzględniane przy określaniu wielkości kwot odpowiednich kontyngentów taryfowych otwartych zgodnie z załącznikiem II rozporządzenia (WE) nr 747/2001 zmienionego niniejszym rozporządzeniem.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 504/2005
z dnia 31 marca 2005 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 2793/1999 w zakresie dostosowania kontyngentów taryfowych na wszystkie owoce przetworzone i wszystkie mieszanki owoców przetworzonych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2793/1999 z dnia 17 grudnia 1999 r. w sprawie określonych procedur stosowania Umowy między Wspólnotą Europejską a Republiką Południowej Afryki w sprawie handlu, rozwoju i współpracy [1], w szczególności jego art. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 2793/1999 dotyczy pewnych procedur stosowania Umowy o handlu, rozwoju i współpracy między Wspólnotą Europejską a Republiką Południowej Afryki.
(2) Na mocy decyzji 2005/206/WE [2] Rada przyjęła dodatkowy protokół do Umowy o handlu, rozwoju i współpracy pomiędzy Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Południowej Afryki, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej.
Protokół ten wprowadza dostosowania do niektórych kontyngentów taryfowych ograniczających koncesje taryfowe.
Wprowadzenie tych kontyngentów taryfowych wymaga zmiany rozporządzenia (WE) nr 2793/1999.
(3) Zgodnie z wyżej wspomnianą decyzją kontyngenty taryfowe na wszystkie owoce przetworzone (nr kontyngentu 09.1813) i wszystkie mieszanki owoców przetworzonych (nr kontyngentu 09.1815) zwiększa się odpowiednio o 1225 ton i 340 ton.
(4) Zgodnie z decyzją 2005/206/WE zwiększenie wielkości istniejących kontyngentów taryfowych na rok 2004 oblicza się proporcjonalnie do podstawowych ilości, uwzględniając okres, który upłynął przed dniem 1 maja 2004 r.
(5) Zważywszy, że dodatkowy protokół stanowi, iż nowe koncesje taryfowe Wspólnoty należy stosować od dnia 1 maja 2004 r., niniejsze rozporządzenie powinno być stosowane od tego samego dnia i wejść w życie w najwcześniejszym możliwym terminie.
(6) Środki przewidziane niniejszym rozporządzeniem są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZADZENIE:
Artykuł 1
W Załączniku do rozporządzenia (WE) nr 2793/1999, kolumna piąta "Wielkość rocznego kontyngentu taryfowego i roczny wskaźnik wzrostu", wprowadza się następujące zmiany:
1) zapis odpowiadający numerowi kontyngentu 09.1813 otrzymuje brzmienie:
"40000 ton masy brutto (rww 3 %) powiększone o dodatkowe 1225 [3] ton masy brutto (rww 3 %) (od 1.5.2004);
2) zapis odpowiadający numerowi kontyngentu 09.1815 otrzymuje brzmienie:
"18000 ton masy brutto (rww 3 %) powiększone o dodatkowe 340 [4] ton masy brutto (rww 3 %) (od 1.5.2004).
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 505/2005
z dnia 31 marca 2005 r.
ustalające refundacje wywozowe dla zbóż, pszennych i żytnich mąk, kasz oraz grysików
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W myśl art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 różnica między notowaniami lub cenami na rynku światowym produktów, o których mowa w art. 1 wymienionego rozporządzenia, a cenami tych produktów we Wspólnocie, może być pokryta przez refundacje wywozowe.
(2) Refundacje wywozowe powinny być ustalone z uwzględnieniem czynników, o których mowa w art. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż [2].
(3) W odniesieniu do pszennych oraz żytnich mąk, kasz i grysików refundację wywozową stosowaną do tych produktów należy wyliczyć z uwzględnieniem ilości zbóż koniecznych do wytwarzania danych produktów.
Ilości te zostały ustalone w rozporządzeniu (WE) nr 1501/95.
(4) Sytuacja na rynku światowym lub szczególne wymogi niektórych rynków mogą sprawić, że niezbędne stanie się zróżnicowanie refundacji dla niektórych produktów, w zależności od ich miejsca przeznaczenia.
(5) Refundacja powinna być ustalana raz na miesiąc. Zmian można dokonywać w tym odstępie czasowym.
(6) Zastosowanie tych zasad do aktualnej sytuacji na rynkach zbóż, a w szczególności do notowań lub cen na te produkty we Wspólnocie i na rynku światowym, prowadzi do ustalenia refundacji w wysokości podanej w załączniku.
(7) Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje wywozowe dla produktów, o których mowa w art. 1 lit. a), b) i c) rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, z wyjątkiem słodu, wywiezionych w stanie naturalnym, ustala się w wysokości podanej w załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 506/2005
z dnia 31 marca 2005 r.
ustalające kwotę korygującą do refundacji dla zbóż
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 15 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy art. 14 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 refundacje wywozowe dla zbóż mające zastosowanie w dniu, w którym złożono wniosek o wydanie pozwolenia, stosuje się do wywozu, który ma być realizowany w okresie ważności pozwolenia, jeśli wniesie o to wnioskodawca. W tym wypadku do refundacji może być zastosowana kwota korygująca.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiające niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [2], pozwoliło na ustalenie kwoty korygującej dla produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (EWG) nr 1766/92 [3]. Ta kwota korygująca powinna być wyliczona z uwzględnieniem czynników wymienionych w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95.
(3) Sytuacja na rynku światowym lub szczególne wymogi niektórych rynków mogą wymóc konieczność zróżnicowania kwoty korygującej w zależności od miejsca przeznaczenia.
(4) Kwota korygująca powinna być ustalona równocześnie z refundacją i według takiej samej procedury. Może ona podlegać zmianom w czasie pomiędzy dwoma ustaleniami.
(5) Z wyżej wymienionych przepisów wynika, że kwota korygująca powinna być ustalona zgodnie z załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Kwotę korygującą do wcześniej ustalonych refundacji wywozowych dla produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. a), b) i c) rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, z wyjątkiem słodu, ustala się w załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 507/2005
z dnia 31 marca 2005 r.
ustalające refundacje wywozowe dla słodu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W myśl art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 różnica między notowaniami lub cenami na światowym rynku produktów, o których mowa w art. 1 wyżej wymienionego rozporządzenia, a cenami tych produktów we Wspólnocie może być pokryta przez refundacje wywozowe.
(2) Przy ustalaniu zwrotów należy wziąć pod uwagę elementy, o których mowa w art. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady zastosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych, a także środków, jakie należy podjąć w przypadku zakłóceń w sektorze zbóż [2].
(3) Refundacja stosowana do słodów powinna zostać wyliczona z uwzględnieniem ilości zbóż potrzebnej do wytworzenia danych produktów.
Ilości te zostały ustalone w rozporządzeniu (WE) nr 1501/95.
(4) Sytuacja na światowym rynku lub szczególne wymogi niektórych rynków mogą spowodować konieczność zróżnicowania wysokości refundacji dla niektórych produktów w zależności od ich miejsca przeznaczenia.
(5) Refundację należy ustalać raz na miesiąc. W tym odstępie czasu może ona zostać zmieniona.
(6) Zastosowanie tych zasad w aktualnej sytuacji na rynku zbóż, a w szczególności wobec notowań lub cen tych produktów we Wspólnocie i na rynku światowym, prowadzi do ustalenia refundacji w wysokości podanej w załączniku.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje wywozowe dla słodu, o którym mowa w art. 1 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, ustala się w wysokościach podanych w załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 508/2005
z dnia 31 marca 2005 r.
ustalające kwotę korygującą do refundacji dla słodu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 15 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy art. 14 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 refundacja wywozowa do zbóż mająca zastosowanie w dniu, w którym złożono wniosek o wydanie pozwolenia stosuje się do wywozu, który ma być realizowany w okresie ważności pozwolenia, jeśli wniesie o to wnioskodawca. W tym wypadku do refundacji może być zastosowana kwota korygująca.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1501/95 z 29 czerwca 1995 r. ustanawiające niektóre szczegółowe zasady zastosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych oraz środków podejmowanych w przypadku zakłóceń na rynku zbóż [2], pozwoliło na ustalenie kwoty korygującej dla słodu, o którym mowa w art. 1 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (EWG) nr 1766/92 [3]. Ta kwota korygująca powinna być wyliczona z uwzględnieniem czynników wymienionych w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95.
(3) Z powyższych postanowień wynika, że kwota korygująca powinna być ustalona w wysokości podanej w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Kwota korygująca, o której mowa w art. 15 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, stosowana do wcześniej ustalonych refundacji wywozowych dla słodu, została określona w załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 509/2005
z dnia 31 marca 2005 r.
ustalające refundacje wywozowe dla produktów przetworzonych na bazie zbóż i ryżu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3072/95 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [2], w szczególności jego art. 13 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W myśl art. 13 rozporządzenia Rady (WE) nr 1784/2003 i art. 13 rozporządzenia (WE) nr 3072/95, różnica między notowaniami lub cenami na rynku światowym produktów, o których mowa w art. 1 tych rozporządzeń, a cenami tych produktów we Wspólnocie może być pokryta przez refundacje wywozowe.
(2) Na mocy art. 13 rozporządzenia (WE) nr 3072/95 refundacje powinny być ustalane z uwzględnieniem, z jednej strony – istniejącej sytuacji i przyszłych tendencji pod względem cen i dostępności zbóż, ryżu i ryżu łamanego na rynku Wspólnoty, a z drugiej – cen zbóż, ryżu, ryżu łamanego i produktów sektora zbożowego na rynku światowym.
Na mocy tych samych artykułów należy także zapewnić na rynku zbożowym i ryżowym równowagę i naturalny rozwój cen i handlu, a ponadto uwzględniać ekonomiczne aspekty przewidywanych wywozów oraz potrzebę unikania zakłóceń na rynku Wspólnoty.
(3) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1518/95 [3] w sprawie systemu przywozu i wywozu produktów przetworzonych na bazie zbóż i ryżu, określiło w art. 4 szczególne kryteria, jakie należy uwzględnić przy wyliczaniu refundacji dla tych produktów.
(4) Należy różnicować refundacje dla niektórych produktów przetworzonych w zależności od zawartości w tych produktach popiołów, surowego błonnika, łusek, białka, tłuszczu lub skrobi, ponieważ zawartość ta jest szczególnie znaczącym wskaźnikiem ilości produktu podstawowego rzeczywiście obecnego w produkcie przetworzonym.
(5) Jeśli chodzi o maniok i inne korzenie oraz bulwy roślin tropikalnych, jak również wytworzone z nich mąki, ekonomiczny aspekt ich wywozu, jaki można przewidywać, biorąc przede wszystkim pod uwagę charakter i pochodzenie tych produktów, nie uzasadnia aktualnie potrzeby ustalania refundacji wywozowej.
W odniesieniu do niektórych produktów przetworzonych na bazie zbóż, niewielkie znaczenie udziału Wspólnoty w handlu światowym nie wymaga aktualnie ustalania refundacji wywozowej.
(6) Sytuacja na rynku światowym lub szczególne wymagania niektórych rynków mogą spowodować konieczność zróżnicowania refundacji w odniesieniu do niektórych produktów, w zależności od ich miejsca przeznaczenia.
(7) Refundację należy ustalać raz na miesiąc. W tym odstępie czasu może ona zostać zmieniona.
(8) Niektóre produkty przetworzone na bazie kukurydzy mogą być poddane obróbce termicznej, która stwarza ryzyko przyznania refundacji nieodpowiadającej jakości produktu.
Należy uściślić, że produkty te, zawierające wstępnie żelatynizowaną skrobię, nie mogą korzystać z refundacji wywozowej.
(9) Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje wywozowe dla produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 i w art. 1 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 3072/95 i które podlegają rozporządzeniu (WE) nr 1518/95, ustala się w wysokości podanej w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 510/2005
z dnia 31 marca 2005 r.
ustalające refundacje wywozowe do mieszanek paszowych pochodzenia zbożowego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W myśl art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 różnica między notowaniami lub cenami produktów, o których mowa w art. 1 wyżej wymienionego rozporządzenia, na rynku światowym a cenami tych produktów we Wspólnocie może być pokryta refundacją wywozową.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1517/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 w odniesieniu do ustaleń dotyczących wywozu i przywozu mieszanek paszowych pochodzenia zbożowego oraz zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1162/95 ustanawiające specjalne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na przywóz i wywóz w sektorze zbóż i ryżu [2] określiło w art. 2 szczególne kryteria, jakie należy uwzględnić przy wyliczaniu refundacji do tych produktów.
(3) Przy wyliczaniu należy także uwzględnić zawartość produktów zbożowych.
Dla uproszczenia, refundacja powinna być wypłacana do dwóch kategorii "produktów zbożowych", a więc po pierwsze – kukurydzy, zboża najpowszechniej używanego do produkcji mieszanek paszowych wywożonych, i produktów na bazie kukurydzy, a po drugie – "innych zbóż", które są produktami zbożowymi kwalifikującymi się do przyznania refundacji, z wyłączeniem kukurydzy i produktów na bazie kukurydzy.
Refundacja powinna być przyznana ze względu na ilość produktu zbożowego zawartego w mieszance paszowej.
(4) Ponadto kwota refundacji powinna także uwzględniać możliwości i warunki sprzedaży tych produktów na rynku światowym, potrzebę uniknięcia zakłóceń na rynku wspólnotowym i ekonomiczny aspekt wywozu.
(5) Obecna sytuacja na rynku zbóż, a w szczególności perspektywy zaopatrzenia, uzasadniają zniesienie wszelkich refundacji dotyczących wywozu.
(6) Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje wywozowe do mieszanek paszowych, objętych rozporządzeniem (WE) nr 1784/2003 i podlegających rozporządzeniu (WE) nr 1517/95, ustala się zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 511/2005
z dnia 31 marca 2005 r.
ustalające refundacje produkcyjne w sektorze zbóż
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 8 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1722/93 z dnia 30 czerwca 1993 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzeń Rady (EWG) nr 1766/82 i (EWG) nr 1418/76 dotyczące refundacji produkcyjnych w sektorach zbóż i ryżu, odpowiednio [2], określiło warunki przyznawania refundacji produkcyjnych.
Podstawa wyliczenia została określona w art. 3 tego rozporządzenia.
Tak wyliczona refundacja, zróżnicowana, w razie potrzeby, dla skrobi ziemniaczanej, powinna być ustalana raz w miesiącu i może być zmieniana, jeśli ceny kukurydzy i/lub pszenicy ulegną znaczącej zmianie.
(2) W celu określenia dokładnej kwoty do wypłaty przy wyliczaniu ustalanych przez niniejsze rozporządzenie refundacji produkcyjnych należy użyć współczynników podanych w załączniku II do rozporządzenia (EWG) nr 1722/93.
(3) Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundację produkcyjną wyrażoną na tonę skrobi kukurydzianej o której mowa w art. 3 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1722/93, ustala się w wysokości:
a) 0,00 EUR/t dla skrobi kukurydzianej, pszennej i jęczmiennej;
b) 0,00 EUR/t dla skrobi ziemniaczanej.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 512/2005
z dnia 31 marca 2005 r.
ustalające refundacje do produktów z sektorów zbóż i ryżu, dostarczanych jako wspólnotowa i krajowa pomoc żywnościowa
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], a w szczególności jego art. 13 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3072/95 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [2], a w szczególności jego art. 13 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2681/74 z dnia 21 października 1974 r. sprawie finansowania przez Wspólnotę wydatków poniesionych w odniesieniu do dostaw produktów rolnych jako pomocy żywnościowej [3] przewiduje, że część wydatków odpowiadająca refundacjom wywozowym ustalonym w tym zakresie zgodnie z regułami wspólnotowymi ponoszona jest przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej.
(2) W celu ułatwienia ustalenia budżetu na wspólnotowe akcje pomocy żywnościowej i zarządzania nim oraz w celu umożliwienia Państwom Członkowskim poznania poziomu wspólnotowego udziału w finansowaniu krajowych akcji pomocy żywnościowej należy określić poziom refundacji przyznanych na te akcje.
(3) Zasady ogólne i warunki zastosowania przewidziane przez art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 i przez art. 13 rozporządzenia (WE) nr 3072/95 w odniesieniu do refundacji wywozowych stosuje się mutatis mutandis do wyżej wymienionych działań.
(4) Szczególne kryteria, jakie należy wziąć pod uwagę przy wyliczaniu refundacji wywozowych do ryżu, są określone w art. 13 rozporządzenia (WE) nr 3072/95.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do wspólnotowych i krajowych akcji pomocy żywnościowej przewidzianych w ramach międzynarodowych konwencji lub innych programów dodatkowych oraz innych wspólnotowych akcji bezpłatnego zaopatrzenia refundacje wywozowe do produktów z sektorów zbóż i ryżu ustala się zgodnie z Załącznikiem.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 513/2005
z dnia 31 marca 2005 r.
ustalające opłaty przywozowe w sektorze zbóż stosowane od dnia 1 kwietnia 2005 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1249/96 z dnia 28 czerwca 1996 r. w sprawie zasad stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 do opłat przywozowych w sektorze zbóż [2], w szczególności jego art. 2 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 10 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 przewiduje, że przy przywozie produktów, o których mowa w art. 1 wyżej wymienionego rozporządzenia, pobiera się opłaty celne zgodne ze stawkami Wspólnej Taryfy Celnej.
Jednakże w przypadku produktów, o których mowa w ust. 2 tego artykułu, opłaty przywozowe równają się cenie interwencyjnej tych produktów ważnej w czasie przywozu powiększonej o 55 % i pomniejszonej o cenę CIF w przywozie stosowaną do danej wysyłki.
Opłaty celne nie mogą jednak przekroczyć stawek Wspólnej Taryfy Celnej.
(2) Na mocy art. 10 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 ceny CIF w przywozie oblicza się na podstawie cen reprezentatywnych dla danego produktu na rynku światowym.
(3) Rozporządzenie (WE) nr 1249/96 ustala zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 do opłat przywozowych w sektorze zbóż.
(4) Opłaty przywozowe stosuje się aż do chwili ustalenia i wejścia w życie nowych stawek opłat przywozowych.
(5) W celu umożliwienia normalnego funkcjonowania systemu opłat przywozowych należy przyjąć jako podstawę ich wyliczenia stawki reprezentatywne dla rynku, stwierdzone w okresie porównawczym.
(6) Zastosowanie rozporządzenia (WE) nr 1249/96 prowadzi do ustalenia opłat przywozowych w wysokości podanej w załączniku I do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Opłaty przywozowe w sektorze zbóż, o których mowa w art. 10 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, ustala się w kwotach figurujących w załączniku I do niniejszego rozporządzenia, na podstawie informacji znajdujących się w załączniku II.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
3) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 514/2005
z dnia 31 marca 2005 r.
ustalające stawki refundacji do niektórych produktów z sektora cukru wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], szczególnie jego art. 27 ust. 5 lit. a) oraz ust. 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 27 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 stanowi, iż różnica między cenami na rynku światowym produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 lit. a), c), d), f), g) i h) tego rozporządzenia, a cenami wewnątrz Wspólnoty może zostać pokryta za pomocą refundacji wywozowej, gdy produkty te są wywożone jako towary wymienione w załączniku V do wymienionego rozporządzenia. Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1520/2000 z dnia 13 lipca 2000 r. ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu przyznawania refundacji wywozowych do niektórych produktów rolnych wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu oraz kryteria dla ustalania wysokości sum takich refundacji [2] określa produkty, dla których należy ustalić stawkę refundacji, którą stosuje się w przypadku gdy produkty te wywożone są jako towary wymienione w załączniku I rozporządzenia (WE) nr 1260/2001.
(2) Zgodnie z art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1520/2000, raz w miesiącu ustala się stawkę refundacji na 100 kg każdego z rozpatrywanych produktów podstawowych.
(3) Artykuł 27 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 określa, iż refundacja wywozowa do produktu jako składnika towaru nie może być wyższa niż ta obowiązująca w stosunku do tego samego produktu wywożonego bez dalszego przetwarzania.
(4) Zważywszy na fakt, iż obecnie niemożliwe jest określenie sytuacji na rynku w ciągu kilku następnych miesięcy, refundacje, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu, mogą być ustalone z wyprzedzeniem.
(5) Ustalenie z wyprzedzeniem wysokich stawek refundacji może zagrozić zobowiązaniom podjętym w odniesieniu do ewentualnych refundacji wywozowych do produktów rolnych – składników towaru, należącego do grupy towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu.
W takich sytuacjach niezbędne jest zatem podjęcie środków ostrożności, nie stając jednak na przeszkodzie zawieraniu umów długoterminowych.
Ustalenie specjalnej stawki refundacji dla celów ustalenia refundacji z wyprzedzeniem jest środkiem, który pozwala na osiągnięcie tych różnych celów.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Stawki refundacji stosowane do produktów podstawowych wymienionych w załączniku A do rozporządzenia (WE) nr 1520/2000 i w art. 1 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, wywożonych jako towary wymienione w załączniku V do rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, ustala się, jak podano w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 515/2005
z dnia 31 marca 2005 r.
ustalające stawki refundacji do niektórych produktów zbożowych i ryżu wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1785/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [2], w szczególności jego art. 14 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 13 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 i art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003 stanowią, że różnica między notowaniami lub cenami na rynku światowym produktów wymienionych w art. 1 każdego z tych rozporządzeń a cenami wewnątrz Wspólnoty może zostać pokryta za pomocą refundacji wywozowej.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1520/2000 z dnia 13 lipca 2000 r. ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu przyznawania refundacji wywozowych do niektórych produktów rolnych wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu oraz kryteria ustalania wysokości takich refundacji [3], określa produkty, dla których należy ustalić stawkę refundacji mającą zastosowanie w przypadku, jeśli produkty te są wywożone jako towary wymienione w załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 lub w załączniku IV do rozporządzenia (WE) nr 1785/2003 odpowiednio.
(3) Zgodnie z art. 4 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1520/2000, stawkę refundacji na 100 kg każdego z omawianych produktów podstawowych ustala się co miesiąc.
(4) Ustalenie z wyprzedzeniem wysokich stawek refundacji może zagrozić zobowiązaniom podjętym w odniesieniu do ewentualnych refundacji wywozowych do produktów rolnych, należących do towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu.
W takich sytuacjach niezbędne jest zatem zastosowanie środków ostrożności, nie zapobiegając jednak zawieraniu umów długoterminowych.
Ustalenie określonej stawki refundacji dla celów ustalenia refundacji z wyprzedzeniem jest środkiem, który pozwala na osiągnięcie tych różnych celów.
(5) Uwzględniając porozumienie pomiędzy Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki w sprawie wywozów produktów z ciasta makaronowego ze Wspólnoty do Stanów Zjednoczonych, przyjęte decyzją Rady 87/482/EWG [4], niezbędnym jest zróżnicowanie refundacji do produktów objętych kodami CN 19021100 i 190219 ze względu na ich miejsce przeznaczenia.
(6) Zgodnie z art. 4 ust. 3 i 5 rozporządzenia (WE) nr 1520/2000, należy ustalić obniżoną stawkę refundacji wywozowej, uwzględniając wysokość mającej zastosowanie refundacji produkcyjnej, zgodnie z rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 1722/93 [5], dla omawianego produktu podstawowego, stosowaną w zakładanym okresie wytworzenia towarów.
(7) Napoje alkoholowe uważane są za mniej wrażliwe na cenę zbóż stosowanych do produkcji tych napojów.
Niemniej jednak Protokół 19 Aktu Przystąpienia Zjednoczonego Królestwa, Irlandii i Danii stanowi, że należy uchwalić środki niezbędne w celu ułatwienia stosowania zbóż wspólnotowych do produkcji napojów alkoholowych pozyskiwanych ze zbóż.
Koniecznym jest zatem dostosowanie stawki refundacji stosowanej odpowiednio do zbóż wywożonych jako napoje alkoholowe.
(8) Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Stawki refundacji stosowane do produktów podstawowych wymienionych w załączniku A do rozporządzenia (WE) nr 1520/2000 i w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 lub w art. 1 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003 i wywożonych jako towary wymienione odpowiednio w załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 lub w załączniku B do rozporządzenia (WE) nr 1785/2003, ustala się na poziomie podanym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 516/2005
z dnia 31 marca 2005 r.
ustalające jednostkowe kwoty zaliczek na rzecz opłat produkcyjnych w sektorze cukru na rok gospodarczy 2004/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 15 ust. 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 6 rozporządzenia Komisji (WE) nr 314/2002 z dnia 20 lutego 2002 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania systemu kwot w sektorze cukru [2], przewiduje ustalenie, przed dniem 1 kwietnia, jednostkowych kwot zaliczek na rzecz opłat produkcyjnych płaconych przez producentów cukru, izoglukozy i syropu inulinowego w bieżącym roku gospodarczym.
(2) Szacowana kwota opłat w przypadku opłaty podstawowej i opłaty B jest wyższa niż 60 % kwoty maksymalnej, o której mowa w art. 15 ust. 3 i 5 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001. Zgodnie z art. 7 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 314/2002 należy ustalić zaliczki na rzecz opłat podstawowych oraz opłat B dla cukru i syropu inulinowego na poziomie 50 % odnośnych kwot maksymalnych oraz, zgodnie z ust. 3 wymienionego artykułu, zaliczkę na rzecz opłaty podstawowej dla izoglukozy na poziomie 40 % jednostkowej kwoty opłaty podstawowej szacowanej dla cukru.
(3) Komitet Zarządzający ds. Cukru nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez przewodniczącego.
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Kwoty jednostkowe, o których mowa w art. 6 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 314/2002, zostają ustalone na rok gospodarczy 2004/2005 w wysokości:
a) 6,32 euro za tonę cukru białego jako zaliczka na rzecz podstawowej opłaty produkcyjnej dla cukru A i cukru B;
b) 118,48 euro za tonę cukru białego jako zaliczka na rzecz opłaty B dla cukru B;
c) 5,06 euro za tonę substancji suchej jako zaliczka na rzecz podstawowej opłaty produkcyjnej dla izoglukozy A i izoglukozy B;
d) 6,32 euro za tonę ekwiwalentnej substancji suchej cukier/izoglukoza jako zaliczka na rzecz podstawowej opłaty produkcyjnej dla syropu inulinowego A i syropu inulinowego B;
e) 118,48 euro za tonę ekwiwalentnej substancji suchej cukier/izoglukoza jako zaliczka na rzecz opłaty B dla syropu inulinowego B.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po dniu jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 517/2005
z dnia 31 marca 2005 r.
ustalające maksymalne obniżenie opłat przywozowych na kukurydzę, w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2277/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 12 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na maksymalne obniżenie opłat przywozowych w odniesieniu do przywozu kukurydzy pochodzącej z krajów trzecich do Hiszpanii został ogłoszony rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2277/2004 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1839/95 [3], w myśl procedury przewidzianej w art. 25 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, Komisja może podjąć decyzję o ustaleniu maksymalnego obniżenia opłat przywozowych, uwzględniając w szczególności czynniki przewidziane w art. 6 i 7 rozporządzenia (WE) nr 1839/95. Przetarg wygrywa ten oferent lub oferenci, którego lub których oferta odpowiada poziomowi równemu maksymalnemu obniżeniu opłat przywozowych lub jest od niego niższa.
(3) Zastosowanie powyższych czynników do aktualnej sytuacji na danych rynkach zbóż prowadzi do ustalenia maksymalnego obniżenia opłat przywozowych w wysokości określonej w art. 1.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 25 do 31 marca 2005 r. w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2277/2004, ustala się maksymalne obniżenie opłat przywozowych na kukurydzę w wysokości 28,70 EUR/t dla ogólnej maksymalnej ilości całkowitej równej 1400 t.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 518/2005
z dnia 31 marca 2005 r.
w sprawie przekazanych ofert na wywóz jęczmienia w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1757/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na refundację wywozową do jęczmienia na wywóz do niektórych krajów trzecich został ogłoszony na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1757/2004 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [3], Komisja może, na podstawie zgłoszonych ofert, podjąć decyzję o wstrzymaniu przetargu.
(3) Biorąc pod uwagę czynniki, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95, nie jest wskazane ustalenie maksymalnej wysokości refundacji.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nie podejmuje się dalszych działań w odniesieniu do ofert przekazanych od 25 do 31 marca 2005 r. w ramach przetargu na refundację wywozową do jęczmienia, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1757/2004.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 519/2005
z dnia 31 marca 2005 r.
ustalające maksymalną refundację wywozową dla pszenicy zwyczajnej w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 115/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na refundację wywozową dla pszenicy zwyczajnej na wywóz do pewnych krajów trzecich został ogłoszony na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 115/2005 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [3], Komisja może, na podstawie zgłoszonych ofert, podjąć decyzję o ustaleniu maksymalnej wysokości refundacji wywozowej, uwzględniając czynniki, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95. W tym wypadku przetarg wygrywa ten oferent lub oferenci, którego lub których oferta odpowiada poziomowi równemu maksymalnej refundacji lub jest od niej niższa.
(3) Zastosowanie powyższych czynników do aktualnej sytuacji na danych rynkach zbóż prowadzi do ustalenia maksymalnej refundacji wywozowej.
(4) Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 25 do 31 marca 2005 r., w ramach przetargu ogłoszonego na mocy rozporządzenia (WE) nr 115/2005, ustala się maksymalną refundację wywozową dla pszenicy zwyczajnej w wysokości 3,90 EUR/t.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 520/2005
z dnia 1 kwietnia 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 2 kwietnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 521/2005
z dnia 1 kwietnia 2005 r.
dotyczące stałego zezwolenia na dodatek oraz tymczasowego zezwolenia na nowe zastosowanie niektórych dodatków już dozwolonych do stosowania w paszach
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/524/EWG z dnia 23 listopada 1970 r. dotyczącą dodatków paszowych [1], w szczególności jej art. 3 oraz art. 9d ust. 1 i art. 9e ust. 1,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1831/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. w sprawie dodatków stosowanych w żywieniu zwierząt [2], w szczególności jego art. 25,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 1831/2003 przewiduje zezwalanie na dodatki stosowane w żywieniu zwierząt.
(2) Artykuł 25 rozporządzenia (WE) nr 1831/2003 ustanawia środki przejściowe odnoszące się do wniosków o zezwolenia na dodatki paszowe zgodnie z dyrektywą 70/524/EWG przed terminem stosowania rozporządzenia (WE) nr 1831/2003.
(3) Wnioski o zezwolenie na dodatki wymienione w załącznikach do niniejszego rozporządzenia zostały złożone przed terminem stosowania rozporządzenia (WE) nr 1831/2003.
(4) Wstępne uwagi na temat wspomnianych wniosków, jak przewiduje art. 4 ust. 4 dyrektywy 70/524/EWG, zostały przekazane Komisji przed datą wejścia w życie rozporządzenia (WE) nr 1831/2003. Wnioski te będą zatem nadal traktowane zgodnie z art. 4 dyrektywy 70/524/EWG.
(5) Stosowanie preparatu enzymatycznego z endo-1,3(4)-beta-glukanazy wytwarzanej przez Trichoderma longibrachiatum (ATCC 2106), endo-1,4-beta-ksylanazy wytwarzanej przez Trichoderma longibrachiatum (ATCC 2105) oraz subtilizinu wytwarzanego przez Bacillus subtilis (ATCC 2107) zostało tymczasowo dozwolone, po raz pierwszy dla kurcząt brojlerów, rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1636/1999 [3].
Na poparcie wniosku o wydanie bezterminowego zezwolenia na ten preparat enzymatyczny przedłożono nowe dane.
Z przeprowadzonej oceny wynika, że spełnione zostały warunki takiego zezwolenia określone w art. 3a dyrektywy 70/524/EWG.
Stosowanie tego preparatu enzymatycznego, wymienionego w załączniku I, powinno zatem zostać dozwolone bez ograniczeń czasowych.
(6) Stosowanie preparatu enzymatycznego 6-fitazy wytwarzanego przez Aspergillus oryzae (DSM 14223) zostało dozwolone bez ograniczeń czasowych dla kurcząt brojlerów, kur niosek, indyków przeznaczonych do tuczu, prosiąt, tuczników i macior rozporządzeniem Komisji (WE) nr 255/2005 [4].
Na poparcie wniosku o wydanie zezwolenia na ten preparat enzymatyczny również do stosowania u ryb łososiowatych przedłożono nowe dane.
Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) wydał opinię na temat wykorzystania tego preparatu, stwierdzając, że nie stanowi on zagrożenia dla ryb łososiowatych, zgodnie z warunkami wymienionymi w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.
Z przeprowadzonej oceny wynika, że spełnione zostały warunki takiego zezwolenia określone w art. 9e ust. 1 dyrektywy 70/524/EWG.
Stosowanie tego preparatu enzymatycznego, wymienionego w załączniku II, powinno zatem zostać dozwolone tymczasowo na okres czterech lat.
(7) Stosowanie preparatów zawierających mikroorganizmy z grupy Enterococcus faecium (DSM 7134) zostało tymczasowo dozwolone, po raz pierwszy dla prosiąt i tuczników, rozporządzeniem Komisji (WE) nr 666/2003 [5].
Na poparcie wniosku o wydanie zezwolenia na ten preparat zawierający mikroorganizmy również do stosowania u kurcząt brojlerów przedłożono nowe dane.
Dnia 28 października 2004 r. Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności wydał pozytywną opinię na temat bezpieczeństwa stosowania tego dodatku u zwierząt kategorii „kurczęta brojlery”, zgodnie z warunkami wymienionymi w załączniku III do niniejszego rozporządzenia.
Z przeprowadzonej oceny wynika, że spełnione zostały warunki takiego zezwolenia określone w art. 9e ust. 1 dyrektywy 70/524/EWG.
Stosowanie tego preparatu zawierającego mikroorganizmy, wymienionego w załączniku III, powinno zatem zostać dozwolone tymczasowo na okres czterech lat.
(8) Z oceny wyżej wymienionych wniosków wynika, że należy wprowadzić wymóg stosowania pewnych procedur mających na celu ochronę pracowników przed kontaktem z dodatkami wymienionymi w załącznikach.
Ochronę tę należy zapewnić poprzez zastosowanie dyrektywy Rady 89/391/EWG z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy [6].
(9) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Preparat należący do grupy "Enzymy", określony w załączniku I, zostaje dozwolony do bezterminowego stosowania jako dodatek paszowy w żywieniu zwierząt, zgodnie z warunkami określonymi w tym załączniku.
Artykuł 2
Preparat należący do grupy "Enzymy", określony w załączniku II, zostaje tymczasowo dozwolony na okres czterech lat stosowania jako dodatek paszowy w żywieniu zwierząt, zgodnie z warunkami określonymi w tym załączniku.
Artykuł 3
Preparat należący do grupy "Mikroorganizmy", określony w załączniku III, zostaje tymczasowo dozwolony na okres czterech lat stosowania jako dodatek paszowy w żywieniu zwierząt, zgodnie z warunkami określonymi w tym załączniku.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 522/2005
z dnia 1 kwietnia 2005 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 2368/2002 wprowadzające w życie system certyfikacji Procesu Kimberley dla handlu międzynarodowego surowcem diamentowym
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2368/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. wprowadzające w życie system certyfikacji Procesu Kimberley dla handlu międzynarodowego surowcem diamentowym [1], w szczególności jego art. 19 ust. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W dziale "Numeracja" załącznika IV do rozporządzenia (WE) nr 2368/2002 wprowadza się następujące zmiany:
a) w tiret czwartym
i) w pierwszej linijce tekstu skreśla się wyrazy "(fluorescencyjny przechodzący w zielony w świetle ultrafioletowym)";
ii) skreśla się podtiret trzecie;
b) tiret piąte otrzymuje brzmienie: "Drugi = ośmiocyfrowa sekwencja, niewidoczna drukowana numeracja (pasująca do powyższej) przechodząca we fluorescencyjną w świetle ultrafioletowym".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 523/2005
z dnia 1 kwietnia 2005 r.
wszczynające weryfikację "nowego eksportera" w świetle rozporządzenia Rady (WE) nr 1467/2004 nakładającego ostateczne cła antydumpingowe na przywóz politereftalanu etylenowego (PET) pochodzącego między innymi z Chińskiej Republiki Ludowej, uchylającego cło w odniesieniu do przywozu od jednego eksportera w tym kraju i poddające ten przywóz wymogowi rejestracji
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 [1] z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (zwane dalej "rozporządzeniem podstawowym"), w szczególności jego art. 11 ust. 4,
po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. WNIOSEK O PRZEPROWADZENIE WERYFIKACJI
(1) Komisja otrzymała wniosek o przeprowadzenie weryfikacji "nowego eksportera" zgodnie z art. 11 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
Wniosek złożyło przedsiębiorstwo Jiangyin Chengsheng New Packaging Material Co., Ltd. (zwany dalej "wnioskodawcą").
Wnioskodawca jest producentem eksportującym z Chińskiej Republiki Ludowej (zwanej dalej "krajem zainteresowanym").
B. PRODUKT
(2) Produktem poddanym weryfikacji jest politereftalan etylenowy (PET) o liczbie lepkościowej 78 ml/g lub większej, zgodnie ze standardem ISO 1628-5, sklasyfikowany w ramach kodu CN 39076020 i pochodzący z Chińskiej Republiki Ludowej (zwany dalej "produktem rozpatrywanym").
C. ISTNIEJĄCE ŚRODKI
(3) Obowiązującymi obecnie środkami są ostateczne cła antydumpingowe nałożone rozporządzeniem (WE) nr 1467/2004 [2], na mocy którego przywóz do Wspólnoty produktu rozpatrywanego pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej i produkowanego przez wnioskodawcę podlega ostatecznemu cłu antydumpingowemu w wysokości 184 EUR za tonę, z wyjątkiem kilku wyraźnie wymienionych przedsiębiorstw podlegających indywidualnym stawkom celnym.
D. POWODY PRZEPROWADZENIA WERYFIKACJI
(4) Wnioskodawca twierdzi, że działa w warunkach gospodarki rynkowej, określonych w art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego, że nie dokonywał wywozu produktu rozpatrywanego do Wspólnoty w okresie objętym dochodzeniem, na którym zostały oparte środki antydumpingowe, tzn. w okresie od dnia 1 kwietnia 2002 r. do dnia 31 marca 2003 r. (zwanym dalej "pierwotnym okresem objętym dochodzeniem") i że nie jest powiązany z żadnym z producentów eksportujących rozpatrywanego produktu, którzy podlegają wyżej wspomnianym środkom antydumpingowym.
(5) Wnioskodawca twierdzi ponadto, że rozpoczął wywóz rozpatrywanego produktu do Wspólnoty po zakończeniu pierwotnego okresu objętego dochodzeniem.
E. PROCEDURA
(6) Producenci wspólnotowi, o których wiadomo, że są zainteresowani, zostali poinformowani o powyższym wniosku i umożliwiono im przedstawienie uwag.
Nie otrzymano żadnych uwag.
(7) Po zbadaniu dostępnych dowodów Komisja uznaje, że istnieją wystarczające dowody uzasadniające wszczęcie weryfikacji "nowego eksportera", zgodnie z art. 11 ust. 4 rozporządzenia podstawowego, celem określenia, czy wnioskodawca prowadzi działalność w warunkach gospodarki rynkowej określonych w art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego lub czy wnioskodawca spełnia wymagania związane z ustaleniem indywidualnej stawki celnej zgodnie z art. 9 ust. 5 rozporządzenia podstawowego i, w przypadku spełniania ich, indywidualnego marginesu dumpingu wnioskodawcy i, w przypadku stwierdzenia dumpingu, poziomu cła, którym powinien zostać obciążony jego przywóz rozpatrywanego produktu do Wspólnoty.
a) Kwestionariusze
(8) W celu uzyskania informacji uznanych za niezbędne w dochodzeniu Komisja wyśle kwestionariusze do wnioskodawcy.
b) Gromadzenie informacji i przeprowadzanie przesłuchań
(9) Wszystkie zainteresowane strony niniejszym uprasza się o przedstawienie swoich opinii na piśmie oraz o dostarczenie potwierdzających dowodów.
Ponadto Komisja może wysłuchać zainteresowanych stron, pod warunkiem że złożyły one wniosek wskazujący, iż istnieją szczególne powody, dla których powinny one być wysłuchane.
c) Status gospodarki rynkowej
(10) W przypadku dostarczenia przez wnioskodawcę wystarczających dowodów, że prowadzi on działalność w warunkach gospodarki rynkowej, tzn. że spełnia on kryteria określone w art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego, normalna wartość zostanie określona zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. b) rozporządzenia podstawowego. W tym celu należycie umotywowane wnioski należy dostarczyć w określonym czasie ustalonym w art. 4 ust. 3 niniejszego rozporządzenia. Komisja prześle formularze wniosku wnioskodawcy, jak również władzom Chińskiej Republiki Ludowej.
d) Wybór kraju o gospodarce rynkowej
(11) W przypadku gdy wnioskodawcy nie zostanie przyznany status gospodarki rynkowej, a będzie on spełniał wymagania niezbędne do ustalenia wobec niego cła indywidualnego zgodnie z art. 9 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, celem ustalenia normalnej wartości w odniesieniu do Chińskiej Republiki Ludowej zostanie wybrany odpowiedni kraj mający gospodarkę rynkową, zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego. Komisja przewiduje w tym celu ponowne wykorzystanie Stanów Zjednoczonych Ameryki (zwanych dalej "USA"), tak jak to miało miejsce w przypadku dochodzenia, które doprowadziło do nałożenia środków na przywóz rozpatrywanego produktu z Chińskiej Republiki Ludowej. Zainteresowane strony są niniejszym proszone o wypowiedzenie się na temat stosowności wyboru kraju w określonym terminie ustalonym w pkt. 4 ust. 2 niniejszego rozporządzenia.
(12) Ponadto, jeżeli wnioskodawcy zostanie przyznany status gospodarki rynkowej, Komisja może, w razie potrzeby, wykorzystać również ustalenia dotyczące wartości normalnej ustalonej w kraju o odpowiedniej gospodarce rynkowej, np. w celu zamiany jakichkolwiek niewiarygodnych kosztów lub elementów cenowych w Chińskiej Republice Ludowej, niezbędnych do ustalenia wartości normalnej, jeżeli w ChRL nie ma dostępu do wymaganych wiarygodnych danych.
Również w tym celu Komisja przewiduje wykorzystanie USA.
F. UCHYLENIE OBOWIĄZUJĄCEGO CŁA I REJESTRACJA PRZYWOZU
(13) Zgodnie z art. 11 ust. 4 rozporządzenia podstawowego obowiązujące cła antydumpingowe należy uchylić odnośnie do przywozu rozpatrywanego produktu, który jest wytwarzany i sprzedawany przez wnioskodawcę na wywóz do Wspólnoty. Jednocześnie tego rodzaju przywóz powinien zostać poddany wymogowi rejestracji zgodnie z art. 14 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, celem zapewnienia, że gdyby w wyniku weryfikacji stwierdzono dumping ze strony wnioskodawcy, cła antydumpingowe mogły zostać nałożone z mocą wsteczną od dnia wszczęcia niniejszej weryfikacji. Na tym etapie postępowania nie można ocenić wielkości możliwych przyszłych zobowiązań wnioskodawcy.
G. TERMINY
(14) W interesie rozsądnego administrowania należy określić terminy, w których:
- zainteresowane strony mogą zgłosić się do Komisji, zaprezentować swoje stanowiska na piśmie i przedłożyć odpowiedzi na kwestionariusze wymienione w akapicie 8 niniejszego rozporządzenia lub dostarczyć wszelkie inne informacje, które powinny być uwzględnione podczas dochodzenia,
- zainteresowane strony mogą złożyć pisemny wniosek o przesłuchanie przez Komisję,
- zainteresowane strony mogą przedstawić swoją opinię dotyczącą stosowności wyboru USA, które przewidziane są jako kraj o gospodarce rynkowej dla celu ustalenia wartości normalnej w odniesieniu do Chińskiej Republiki Ludowej, jeżeli wnioskodawcy nie zostanie przyznany status gospodarki rynkowej,
- wnioskodawca powinien przedstawić właściwie umotywowane wnioski o status gospodarki rynkowej.
H. BRAK WSPÓŁPRACY
(15) W przypadkach, w których zainteresowana strona odmawia dostępu lub w inny sposób nie dostarcza niezbędnych informacji w odpowiednim terminie lub znacznie utrudnia dochodzenie, ustalenia, pozytywne bądź negatywne, mogą zostać dokonane na podstawie dostępnych faktów, zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego.
(16) W przypadku ustalenia, iż zainteresowana strona dostarczyła informacji nieprawdziwych lub wprowadzających w błąd, informacje takie nie są brane pod uwagę i można wykorzystać dostępne fakty, zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego.
Jeżeli zainteresowana strona nie podejmuje współpracy bądź współpracuje tylko częściowo i wykorzystane zostają dostępne fakty, wynik może być mniej korzystny dla tej strony niż w przypadku podjęcia współpracy,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejszym wszczyna się weryfikację rozporządzenia (WE) nr 1467/2004 zgodnie z art. 11 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 384/96 celem określenia, czy i w jakim stopniu przywóz politereftalanu etylenowego (PET) objętego kodem CN 39076020 i pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej, wytwarzanego i sprzedawanego na wywóz do Wspólnoty przez Chengsheng New Packaging Material Co., Ltd. (dodatkowy kod TARIC A510) powinien podlegać cłom antydumpingowym nałożonym na mocy rozporządzenia (WE) nr 1467/2004.
Artykuł 2
Niniejszym uchyla się cła antydumpingowe nałożone na mocy rozporządzenia (WE) nr 1467/2004 odnośnie do przywozu określonego w art. 1 niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
Organom celnym poleca się niniejszym, na podstawie art. 14 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 384/96, podjęcie właściwych kroków celem rejestracji przywozu określonego w art. 1 niniejszego rozporządzenia. Rejestracja wygasa dziewięć miesięcy po dniu wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 4
1.
Zainteresowane strony, jeżeli ich wnioski mają być uwzględnione podczas dochodzenia, muszą zgłosić się do Komisji, przedstawić swoje opinie na piśmie i przedłożyć odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu lub przedstawić wszystkie inne informacje w terminie 40 dni od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, o ile nie wskazano inaczej.
Należy zwrócić uwagę na fakt, iż skorzystanie z większości proceduralnych praw ustanowionych w rozporządzeniu (WE) nr 384/96 jest uwarunkowane zgłoszeniem się przez stronę w wyżej wymienionym terminie.
Wszystkie zainteresowane strony mogą składać wnioski o przesłuchanie przez Komisję w takim samym terminie 40 dni.
2.
Strony dochodzenia mogą chcieć wypowiedzieć się na temat stosowności wyboru USA, które mają być wykorzystane jako kraj o gospodarce rynkowej w celu ustalenia normalnej wartości w odniesieniu do Chińskiej Republiki Ludowej.
Wspomniane opinie mają wpłynąć do Komisji w terminie 10 dni od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
3.
Odpowiednio umotywowane wnioski o nadanie statusu gospodarki rynkowej mają wpłynąć do Komisji w terminie 15 dni od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
4.
Wszystkie wnioski i prośby przedłożone przez zainteresowane strony muszą być dokonane na piśmie (nie w formie elektronicznej, chyba że ustalono inaczej) oraz muszą wskazywać nazwę, adres, adres e-mail, numery telefonu i faksu i/lub teleksu zainteresowanej strony.
Wszystkie wnioski pisemne, łącznie z informacjami wymaganymi w niniejszym rozporządzeniu, odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu i korespondencja dostarczone przez zainteresowane strony na zasadzie poufności są oznakowane "Poufne" [3] oraz, zgodnie z art. 19 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 384/96, towarzyszy im wersja bez klauzuli poufności, która jest oznakowana "DO WGLĄDU ZAINTERESOWANYCH STRON".
Wszelkie informacje dotyczące sprawy i/lub wszelkie wnioski o przesłuchanie należy przesyłać na adres:
Komisja Europejska
Dyrekcja Generalna ds. Handlu
Dyrekcja B
J-79 5/16
B-1049 Brussels
Faks (32-2) 295 65 05
Teleks COMEU B 21877.
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w zycie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 524/2005
z dnia 1 kwietnia 2005 r.
ustalające ostateczną stawkę refundacji wywozowych i wartość procentową wydawania pozwoleń na wywóz w systemie B w sektorze owoców i warzyw (pomidory, pomarańcze, cytryny i jabłka)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1961/2001 z dnia 8 października 2001 r., ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 2200/96 w odniesieniu do refundacji wywozowych do owoców i warzyw [2], w szczególności jego art. 6 ust. 7,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2127/2004 [3] ustala ilości indykatywne, dla których mogą zostać wydane pozwolenia na wywóz w systemie B.
(2) Należy więc ustalić ostateczną stawkę refundacji na poziomie stawki indykatywnej i wartość procentową wydawania dla wnioskowanych ilości w odniesieniu do pozwoleń w systemie B, o które wnioskowano od 15 stycznia 2005 r. do 15 marca 2005 r., dla pomidorów, pomarańczy, cytryn i jabłek,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do wniosków o pozwolenia na wywóz w systemie B, złożonych z tytułu art. 1 rozporządzenia (WE) nr 2127/2004 między 15 stycznia 2005 r. a 15 marca 2005 r., stosowana wartość procentowa wydawania i stosowana stawka refundacji są określone w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 2 kwietnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 525/2005
z dnia 1 kwietnia 2005 r.
w sprawie wydawania pozwoleń na wywóz w systemie A3 w sektorze owoców i warzyw (pomidory, pomarańcze, cytryny i jabłka)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 35 ust. 3 akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 350/2005 [2] otworzyło przetarg, ustalając indykatywne stawki refundacji i indykatywne ilości, dla których mogą być wydane pozwolenia na wywóz w systemie A3.
(2) W zależności od przedstawionych ofert należy ustalić maksymalne stawki refundacji i wartości procentowe przyznawania ilości odnoszące się do ofert przedstawionych na poziomie tych maksymalnych stawek.
(3) W odniesieniu do pomidorów, pomarańczy, cytryn i jabłek maksymalna stawka konieczna do udzielenia pozwoleń w wysokości indykatywnej ilości, w granicach zaoferowanych w przetargu ilości, nie jest wyższa niż półtorej indykatywnej stawki refundacji,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do pomidorów, pomarańczy, cytryn i jabłek maksymalne stawki refundacji i wartości procentowe wydawania, odnoszące się do przetargu ogłoszonego rozporządzeniem (WE) nr 350/2005, ustalone są w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 2 kwietnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 526/2005
z dnia 1 kwietnia 2005 r.
ustalające maksymalną refundację wywozową do ryżu długoziarnistego B w pełni oczyszczonego przeznaczonego na wywóz do niektórych krajów trzecich w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2032/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1785/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [1], w szczególności jego art. 14 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg dotyczący refundacji wywozowych do ryżu został otwarty rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2032/2004 [2].
(2) Zgodnie z postanowieniami art. 5 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 584/75 [3], na podstawie złożonych ofert Komisja może, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 26 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003, podjąć decyzję o ustaleniu maksymalnej refundacji wywozowej. W ramach tych ustaleń należy w szczególności wziąć pod uwagę kryteria przewidziane w art. 14 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003. Zamówienie zostaje udzielone każdemu oferentowi, którego wartość oferty znajduje się na poziomie maksymalnej refundacji wywozowej lub jest od niego niższa.
(3) Zastosowanie powyższych kryteriów do aktualnej sytuacji na rozpatrywanym rynku ryżu prowadzi do ustalenia maksymalnej refundacji wywozowej zgodnie z kwotami przedstawionymi w art. 1.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Maksymalną refundację wywozową na wywóz ryżu długoziarnistego B w pełni oczyszczonego z przeznaczeniem do niektórych krajów trzecich ustala się na podstawie ofert złożonych w okresie od 28 do 31 marca 2005 r. w wysokości 57,00 EUR/t w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2032/2004.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 2 kwietnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 527/2005
z dnia 1 kwietnia 2005 r.
w sprawie ofert złożonych w ramach przetargu na dopłatę do wywozu ryżu łuskanego długoziarnistego typu B do Réunion na mocy rozporządzenia (WE) nr 2033/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1785/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [1], w szczególności jego art. 5 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2692/89 z dnia 6 września 1989 r. ustanawiające szczegółowe zasady wysyłek ryżu do Réunion [2], w szczególności jego art. 9 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg dotyczący dopłat do wywozu ryżu do Réunion został otwarty rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2033/2004 [3].
(2) Zgodnie z postanowieniami art. 9 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2692/89, na podstawie złożonych ofert Komisja może, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 26 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003, podjąć decyzję o zaniechaniu przetargu.
(3) Biorąc w szczególności pod uwagę kryteria przewidziane w art. 2 i 3 rozporządzenia (EWG) nr 2692/89, nie należy przystępować do ustalania maksymalnej dopłaty.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nie podejmuje się dalszych działań wobec ofert złożonych w okresie od dnia 28 do 31 marca 2005 r. w ramach przetargu na dopłaty do wywozu ryżu łuskanego długoziarnistego typu B o kodzie CN 10062098 do Réunion, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2033/2004. Artykuł 2
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 528/2005
z dnia 1 kwietnia 2005 r.
dotyczące ofert złożonych na wywóz ryżu okrągłoziarnistego, średnioziarnistego i długoziarnistego A w pełni oczyszczonego z przeznaczeniem do niektórych krajów trzecich w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2031/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1785/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [1], w szczególności jego art. 14 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg dotyczący refundacji wywozowych do ryżu został otwarty rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2031/2004 [2].
(2) Zgodnie z postanowieniami art. 5 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 584/75 [3], na podstawie złożonych ofert Komisja może, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 26 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003, podjąć decyzję o zaniechaniu przetargu.
(3) Biorąc w szczególności pod uwagę kryteria przewidziane w art. 14 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003, nie należy przystępować do ustalania maksymalnej refundacji.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nie podejmuje się dalszych działań wobec ofert złożonych w okresie od 28 do 31 marca 2005 r. w ramach przetargu na refundacje do wywozu ryżu okrągłoziarnistego, średnioziarnistego i długoziarnistego A w pełni oczyszczonego z przeznaczeniem do niektórych krajów trzecich, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2031/2004.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 2 kwietnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 529/2005
z dnia 4 kwietnia 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 5 kwietnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 530/2005
z dnia 4 kwietnia 2005 r.
zmieniające należności przywozowe w sektorze zbóż stosowane od dnia 5 kwietnia 2005 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1249/96 z dnia 28 czerwca 1996 r. w sprawie zasad stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 [2] odnośnie do należności przywozowych w sektorze zbóż, w szczególności jego art. 2 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Należności przywozowe w sektorze zbóż zostały ustalone przez rozporządzenie Komisji (WE) nr 513/2005 [3].
(2) Artykuł 2 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1249/96 przewiduje, że jeśli w okresie ich stosowania wyliczona średnia należności przywozowych różni się o 5 EUR/t od należności ustalonej, dokonuje się odpowiedniego wyrównania.
Wyżej wymieniona różnica nastąpiła. Konieczne jest więc dostosowanie należności przywozowych ustalonych w rozporządzeniu (WE) nr 513/2005,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załączniki I i II do rozporządzenia (WE) nr 513/2005 zastępuje się załącznikami I i II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 5 kwietnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 531/2005
z dnia 5 kwietnia 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 6 kwietnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 532/2005
z dnia 5 kwietnia 2005 r.
zmieniające należności przywozowe w sektorze zbóż stosowane od dnia 6 kwietnia 2005 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1249/96 z dnia 28 czerwca 1996 r. w sprawie zasad stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 [2] odnośnie do należności przywozowych w sektorze zbóż, w szczególności jego art. 2 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Należności przywozowe w sektorze zbóż zostały ustalone przez rozporządzenie Komisji (WE) nr 513/2005 [3].
(2) Artykuł 2 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1249/96 przewiduje, że jeśli w okresie ich stosowania wyliczona średnia należności przywozowych różni się o 5 EUR/t od należności ustalonej, dokonuje się odpowiedniego wyrównania.
Wyżej wymieniona różnica nastąpiła. Konieczne jest więc dostosowanie należności przywozowych ustalonych w rozporządzeniu (WE) nr 513/2005,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załączniki I i II do rozporządzenia (WE) nr 513/2005 zastępuje się załącznikami I i II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 6 kwietnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 533/2005
z dnia 6 kwietnia 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 7 kwietnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 534/2005
z dnia 5 kwietnia 2005 r.
ustanawiające wartości jednostkowe w celu określenia wartości celnej niektórych łatwo psujących się towarów
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 [2] ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92, a w szczególności jego art. 173, ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 173 do 177 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 przewidują, że Komisja okresowo ustala wartości jednostkowe dla produktów wskazanych w klasyfikacji w załączniku 26 do tego rozporządzenia.
(2) Stosowanie zasad i kryteriów określonych w wyżej wymienionych artykułach do elementów przekazanych Komisji zgodnie z art. 173 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 prowadzi do ustanowienia wartości jednostkowych określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia w stosunku do produktów, o których mowa,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wartości jednostkowe określone w art. 173 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 ustanawia się zgodnie z tabelą zawartą w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 8 kwietnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 535/2005
z dnia 6 kwietnia 2005 r.
zawierające sprostowanie wersji w języku włoskim rozporządzenia (WE) nr 1623/2000 ustanawiającego szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wina w odniesieniu do mechanizmów rynkowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [1], w szczególności jego art. 26,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W wersji włoskiej art. 34 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia Komisji (WE) nr 1623/2000 [2] zawiera błąd spowodowany zmianą wprowadzoną przez rozporządzenie (WE) nr 1774/2004. Należy zatem sprostować ten błąd.
(2) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wina,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dotyczy wyłącznie wersji w języku włoskim.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 536/2005
z dnia 7 kwietnia 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 8 kwietnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 537/2005
z dnia 7 kwietnia 2005 r.
w sprawie sprostowania wersji włoskiej i niderlandzkiej rozporządzenia (WE) nr 1903/2004 zmieniającego rozporządzenie (EWG) nr 3149/92 ustanawiające szczegółowe zasady dostaw żywności z zapasów interwencyjnych do wykorzystania przez osoby najbardziej poszkodowane we Wspólnocie
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3730/87 z dnia 10 grudnia 1987 r. ustanawiające ogólne zasady dostaw żywności z zapasów interwencyjnych do wyznaczonych organizacji celem rozdysponowania jej pomiędzy osoby najbardziej poszkodowane we Wspólnocie [1], w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Komisja przyjęła rozporządzenie (WE) nr 1903/2004 [2].
(2) Kontrola wykazała, że wersja włoska oraz niderlandzka nie zgadzają się z tekstem przedstawionym odpowiednim komitetom zarządzającym, jeśli chodzi o etapy procesu wykonania podlegające kontroli.
W konsekwencji należy odpowiednio sprostować wspomniane wersje językowe.
(3) Niniejsze sprostowanie stosuje się począwszy od daty wprowadzenia w życie rozporządzenia (WE) nr 1903/2004,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejszy artykuł dotyczy wyłącznie wersji włoskiej i niderlandzkiej.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 538/2005
z dnia 7 kwietnia 2005 r.
w sprawie nałożenia tymczasowego cła antydumpingowego na przywóz kwasu trichloroizocyjanurowego pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej i Stanów Zjednoczonych Ameryki
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [1] ("rozporządzenie podstawowe"), w szczególności jego art. 7,
po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. PROCEDURA
1.
Wszczęcie
(1) Dnia 10 czerwca 2004 r. Komisja ogłosiła w drodze zawiadomienia (zawiadomienie o wszczęciu) opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [2] wszczęcie postępowania antydumpingowego w odniesieniu do przywozu kwasu trichloroizocyjanurowego (TCCA) pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej (ChRL).
(2) Postępowanie antydumpingowe zostało wszczęte w wyniku wniosku złożonego dnia 1 czerwca 2004 r. przez Europejską Radę Przemysłu Chemicznego (CEFIC) ("skarżący") w imieniu producentów mających znaczący udział, w tym przypadku ponad 50 %, w łącznej wspólnotowej produkcji TCCA.
(3) Po publikacji wyżej wymienionego zawiadomienia o wszczęciu wysłano kwestionariusze do stron objętych postępowaniem (patrz: motyw 12 poniżej).
Skarżący następnie podkreślił, że kwestionariusze nie obejmowały w pełni produktu objętego postępowaniem określonego w zawiadomieniu o wszczęciu.
W celu wyjaśnienia tej kwestii Komisja rozesłała nowe kwestionariusze do stron objętych postępowaniem oraz opublikowała zawiadomienie w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [3], w którym wyjaśniono zakres produktu objętego dochodzeniem.
(4) Dnia 13 października 2004 r. Komisja ogłosiła w drodze zawiadomienia ("zawiadomienie o wszczęciu") opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [4] o wszczęciu postępowania antydumpingowego w odniesieniu do przywozu do Wspólnoty TCCA pochodzącego ze Stanów Zjednoczonych Ameryki ("USA").
(5) Postępowanie antydumpingowe zostało wszczęte w wyniku skargi złożonej dnia 30 sierpnia 2004 r. przez stronę skarżącą w imieniu producentów mających ponad 50 % udziału w łącznej wspólnotowej produkcji TCCA.
2.
Strony objęte postępowaniem
(6) Komisja oficjalnie powiadomiła o wszczęciu postępowania skarżącego, innych producentów wspólnotowych, producentów eksportujących w ChRL i USA, importerów i użytkowników znanych jako objętych postępowaniem oraz przedstawicieli rządów ChRL i USA.
Stronom objętym postępowaniem umożliwiono przedstawienie swoich stanowisk na piśmie i wystąpienie o ich przesłuchanie w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania.
(7) Skarżący, inni producenci wspólnotowi, producenci eksportujący, importerzy i użytkownicy przedstawili swoje stanowiska.
Wszystkie strony objęte postępowaniem, które wystąpiły z wnioskiem o przesłuchane i wykazały, że istnieją ku temu szczególne powody, miały zapewniony udział w przesłuchaniu.
(8) Z uwagi na widocznie znaczną liczbę ustalonych producentów eksportujących w ChRL w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania przewidziano kontrole wyrywkowe w celu stwierdzenia dumpingu, zgodnie z art. 17 rozporządzenia podstawowego.
(9) W celu umożliwienia Komisji podjęcia decyzji, czy kontrole wyrywkowe eksporterów z ChRL będą konieczne, a jeżeli tak, to wyboru eksportera do kontroli, zwrócono się do wszystkich producentów eksportujących o zgłoszenie się do Komisji oraz o dostarczenie, jak określono w zawiadomieniu o wszczęciu, podstawowych informacji o ich działalności związanej z produktem objętym postępowaniem w okresie od dnia 1 kwietnia 2003 r. do dnia 31 marca 2004 r.
(10) Po zbadaniu informacji dostarczonych przez producentów eksportujących, w związku z małą liczbą odpowiedzi na pytania kontrolne, postanowiono, że kontrola wyrywkowa nie będzie konieczna w odniesieniu do producentów eksportujących w ChRL.
(11) Ponadto, aby umożliwić producentom eksportującym w ChRL złożenie wniosku o traktowanie zgodne z zasadami gospodarki rynkowej (MET) lub o traktowanie indywidualne (IT), zgodnie z ich życzeniem, Komisja przesłała formularze wniosków o traktowanie producentów zgodne z zasadami gospodarki rynkowej i o traktowanie indywidualne chińskim przedsiębiorstwom znanym jako strony objęte postępowaniem.
Sześć przedsiębiorstw wnioskowało o MET stosownie do art. 2 ust. 7 rozporządzenia podstawowego lub o traktowanie indywidualne, gdyby dochodzenie wykazało, że nie spełniają warunków dla MET.
(12) Komisja przesłała kwestionariusze wszystkim stronom znanym jej jako objęte postępowaniem oraz wszystkim innym przedsiębiorstwom, które zgłosiły się w terminach określonych w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania.
Kompletne odpowiedzi otrzymano od jednego producenta wspólnotowego, 1 importera, 10 przetwórców, 6 producentów eksportujących w ChRL i 1 producenta z kraju analogicznego (Japonii) oraz 1 producenta eksportującego w USA i jego powiązanego importera we Wspólnocie.
Niekompletne odpowiedzi na kwestionariusz lub informacje otrzymano od 4 importerów i 4 przetwórców.
Dodatkowo dwóch pozostałych producentów wspólnotowych przedłożyło ogólne informacje. Dodatkowo jeden przetwórca zgłosił wniosek.
(13) Komisja uzyskała i zweryfikowała wszystkie informacje uznane za niezbędne w celu tymczasowego stwierdzenia dumpingu i wynikającej z niego szkody oraz wpływu na interesy Wspólnoty, przeprowadziła wizyty weryfikacyjne w lokalach następujących przedsiębiorstw:
a) Producenci wspólnotowi
- Aragonesas Delsa, Hiszpania
- Neokem group, Hiszpania
b) Producenci eksportujący w ChRL
- Hebei Jiheng Chemical Co.
Limited, prowincja Hebei
- Nanning Chemical Industry Co.
Limited, prowincja Guangxi
- Changzhou Clean Chemical Co.
Limited, prowincja Jiangsu
- Zhucheng Taisheng Chemical Co.
Limited, prowincja Shangdong
- Puyang Cleanway Chemicals Limited, prowincja Henan
- Heze Huayi Chemical Co Limited, prowincja Shangdong
c) Producenci eksportujący w USA
- Biolab Inc.
- Clearon Inc.
d) Powiązani importerzy
- Bayrol Deutschland GmbH, Niemcy
e) Niepowiązani importerzy
- Sojitz Europe plc, Francja
f) Użytkownicy wspólnotowi
- Mareva Piscines & Filtrations SA, Francja
- Arch Water Products SAS, Francja
(14) W świetle potrzeby ustalenia wartości normalnej dla producentów eksportujących w ChRL, w odniesieniu do której nie można przyznać MET, przeprowadzono wizytę weryfikacyjną w celu ustalenia wartości normalnej na podstawie danych z kraju analogicznego w lokalach następującego przedsiębiorstwa:
- Shikoku Chemicals Corporation, Marugame, Japonia
3.
Okresy objęte dochodzeniem
(15) Dochodzenie w sprawie dumpingu dotyczące ChRL obejmowało okres od dnia 1 kwietnia 2003 r. do dnia 31 marca 2004 r. ("okres objęty dochodzeniem dla ChRL" lub "OD-ChRL").
(16) Dochodzenie w sprawie dumpingu dotyczące USA obejmowało okres od dnia 1 lipca 2003 r. do dnia 30 czerwca 2004 r. ("okres objęty dochodzenia dla USA" lub "OD-USA").
(17) W odniesieniu do obydwu dochodzeń analiza trendów istotnych dla oceny szkody objęła okres od dnia 1 stycznia 2000 r. do końca odpowiedniego okresu objętego dochodzeniem ("okres objęty dochodzeniem").
(18) Jako że okresy objęte dochodzeniem pokrywają się w znacznym stopniu, oba okresy oceniane są łącznie w imię zasady efektywności administracyjnej.
4.
Produkt objęty postępowaniem i produkt podobny
Produkt objęty postępowaniem
(19) Produkt objęty postępowaniem to TCCA i jego preparaty, pochodzący z ChRL i USA.
TCCA znany jest również pod międzynarodową, niezastrzeżona nazwą jako "symclosene".
TCCA jest zwykle zgłaszany pod kodami CN ex29336980 i ex38084020.
(20) Skarżący wskazał, że pierwotne kwestionariusze wysłane przez Komisję do stron objętych postępowaniem w dochodzeniu dotyczącym ChRL nie obejmowały pełnego produkt objętego postępowaniem określonego w treści zawiadomienia o wszczęciu postępowania.
Według opisu produktu objętego postępowaniem w pierwotnym kwestionariuszu produkt powinien zawierać co najmniej 88,5 % chlorku.
Jednakże po omówieniu tej kwestii ze skarżącym oraz zgodnie z treścią zawiadomienia o wszczęciu uznano za właściwe wyjaśnienie zakresu produktu i dostarczenie stronom objętym dochodzeniem dotyczącym ChRL nowych kwestionariuszy z opisem produktu niewskazującym minimalnej zawartości chlorku.
(21) W celu zapewnienia, że Komisja uzyskała wszystkie informacje uznane za konieczne dla celów dochodzenia, Komisja wysłała nowe kwestionariusze do wszystkich stron objętych postępowaniem, które zgłosiły się po publikacji zawiadomienia o wszczęciu postępowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (patrz: motyw 3 powyżej).
Produkt podobny
(22) Nie stwierdzono żadnych różnic pomiędzy produktem objętym postępowaniem a TCCA produkowanym i sprzedawanym na rynkach krajowych w ChRL, kraju analogicznym (Japonii) i USA.
Istotnie, TCCA produkowany i sprzedawany w Japonii posiada takie same właściwości fizyczne i chemiczne oraz zastosowania, co produkt eksportowany z ChRL do Wspólnoty.
(23) Nie stwierdzono również żadnych różnic pomiędzy produktem objętym postępowaniem a TCCA produkowanym i sprzedawanym przez współpracujących producentów wspólnotowych na rynku wspólnotowym.
Obydwa towary mają takie same właściwości fizyczne i chemiczne oraz zastosowania, co produkt eksportowany z ChRL i USA do Wspólnoty.
(24) W związku z tym TCCA produkowany i sprzedawany na rynkach krajowych w ChRL, USA i w kraju analogicznym (Japonii), a także TCCA produkowany i sprzedawany przez producentów wspólnotowych na rynku wspólnotowym posiadają takie same podstawowe właściwości fizyczne i chemiczne oraz zastosowania.
Stwierdza się zatem, że produkty te uważane są za produkty podobne w rozumieniu art. 1 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
B. DUMPING
1.
Ogólna metodologia
(25) Ogólna metodologia przedstawiona poniżej została zastosowana do wszystkich współpracujących producentów eksportujących w USA, a także do producentów eksportujących w ChRL, którym przyznano MET.
Zatem przedstawione poniżej ustalenia dotyczące dumpingu dla każdego z państw objętych postępowaniem opisują jedynie te elementy, które są specyficzne dla każdego kraju eksportującego.
1.1.
Wartość normalna
(26) Określając wartość normalną, Komisja najpierw ustaliła dla każdego producenta eksportującego, czy jego łączna krajowa sprzedaż towaru objętego postępowaniem była reprezentatywna w porównaniu z jego łączną sprzedażą eksportową do Wspólnoty.
Zgodnie z art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego sprzedaż krajową uznano za reprezentatywną, gdy wielkość łącznej sprzedaży krajowej każdego producenta eksportującego wynosi co najmniej 5 % wielkości jego łącznej sprzedaży eksportowej do Wspólnoty.
(27) Komisja następnie wyróżniła te typy TCCA, które sprzedawane są na rynku krajowym przez firmy posiadające całościową reprezentatywną sprzedaż krajową i które są identyczne lub bezpośrednio porównywalne z typami sprzedawanymi na eksport do Wspólnoty.
(28) Dla każdego typu sprzedawanego przez producentów eksportujących na ich rynkach krajowych i uznanego za bezpośrednio porównywalny z typem TCCA sprzedawanym na eksport do Wspólnoty ustalono, czy sprzedaż krajowa jest wystarczająco reprezentatywna dla celów art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego.
Sprzedaż krajową konkretnego typu TCCA uznawano za wystarczająco reprezentatywną, gdy wielkość łącznej sprzedaży krajowej tego typu TCCA w OD-ChRL i OD-USA, odpowiednio, stanowiła co najmniej 5 % lub więcej wielkości łącznej sprzedaży eksportowej porównywalnego typu TCCA do Wspólnoty.
(29) Zbadano również, czy sprzedaż krajową każdego typu TCCA sprzedawanego na rynku krajowym w reprezentatywnych ilościach można uznać za dokonaną w zwykłym obrocie handlowym, poprzez ustalenie udziału sprzedaży z zyskiem danego typu TCCA do niezależnych klientów.
W przypadkach gdy wielkość sprzedaży danego typu TCCA sprzedawanego po cenie sprzedaży netto równej lub wyższej od wyliczonego kosztu produkcji stanowiła co najmniej 80 % lub więcej wielkości łącznej sprzedaży tego typu towaru i gdy ważona średnia cena tego typu produktu była równa lub wyższa od kosztów produkcji, wartość normalna opierała się na faktycznej cenie krajowej, wyliczonej jako średnia ważona cen całej sprzedaży krajowej tego typu produktu dokonywanej w okresach objętych dochodzeniema, niezależnie od tego, czy sprzedaż ta była sprzedażą z zyskiem, czy też nie.
W przypadkach gdy wielkość sprzedaży z zyskiem danego typu TCCA stanowiła mniej niż 80 % wielkości łącznej sprzedaży tego typu produktu lub gdy średnia ważona cena tego typu produktu była niższa od kosztów produkcji, wartość normalną opierano na faktycznej cenie krajowej, wyliczonej jako średnia ważona sprzedaży z zyskiem tylko tego typu produktu, pod warunkiem że sprzedaż taka stanowiła co najmniej 10 % wielkości łącznej sprzedaży tego typu produktu.
(30) W przypadkach gdy wielkość sprzedaży z zyskiem dowolnego typu TCCA stanowiła mniej niż 10 % wielkości łącznej sprzedaży tego typu produktu, uznawano, że ten konkretny typ produktu jest sprzedawany w ilościach niewystarczających, aby cena krajowa stanowiła właściwą podstawę dla ustalenia wartości normalnej.
(31) W przypadkach gdy nie można było użyć ceny krajowej konkretnego typu towaru sprzedawanego przez eksportującego producenta, uznano, że za właściwą podstawę dla ustalenia wartości normalnej służyć będzie konstruowana wartość tego konkretnego typu TCCA.
(32) W rezultacie, zgodnie z art. 2 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, wartość normalną konstruowano poprzez dodanie do kosztów wytworzenia eksportowanych typów produktu, w razie potrzeby skorygowanych, zasadnej kwoty kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych ("SG&A") oraz zasadnej marży zysku.
W tym celu Komisja zbadała, czy ponoszone SG&A oraz zysk osiągany na rynku krajowym przez każdego z eksportujących producentów objętych postępowaniem stanowiły wiarygodne dane.
(33) Faktyczne krajowe koszty SG&A uznawano za wiarygodne, gdy wielkość łącznej sprzedaży krajowej przedsiębiorstwa objętego postępowaniem można było uznać za reprezentatywną w porównaniu z wielkością sprzedaży eksportowej do Wspólnoty.
Krajową marżę zysku określano na podstawie sprzedaży krajowej tych typów towaru, które były sprzedawane w zwykłym obrocie handlowym.
W tym celu stosowano metodologię określoną w motywie 29.
1.2.
Cena eksportowa
(34) We wszystkich przypadkach, gdy produkt objęty postępowaniem był eksportowany bezpośrednio do niezależnych klientów we Wspólnocie, cena eksportowa była ustalana zgodnie z art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego, tj. na podstawie cen eksportowych faktycznie płaconych lub należnych. W innych przypadkach miał zastosowanie art. 2 ust. 9.
1.3.
Porównanie
(35) Wartość normalną i ceny eksportowe porównywano na podstawie ex-works.
W celu zapewnienia obiektywnego porównania pomiędzy wartością normalną a ceną eksportową należycie uwzględniono w formie dostosowania różnice wpływające na porównywalność cen, zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego.
Odpowiednich korekt dokonywano we wszystkich przypadkach, gdy uznano to za zasadne, trafne i poparte zweryfikowanymi dowodami.
1.4.
Margines dumpingu
(36) Zgodnie z art. 2 ust. 11 rozporządzenia podstawowego dla każdego eksportującego producenta średnią ważoną wartość normalną porównywano ze średnią ważoną ceną eksportową.
(37) W przypadku niewspółpracujących przedsiębiorstw "rezydualny" margines dumpingu określano zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego na podstawie dostępnych faktów.
(38) Jako że wielkość sprzedaży współpracujących producentów w ChRL wynosiła około 70 % całkowitego importu z ChRL do Wspólnoty w okresie objętym dochodzeniem, oraz w celu zapewnienia skuteczności wszelkich środków, postanowiono ustalić rezydualny margines dumpingu na poziomie marginesu dumpingu ustalonego dla reprezentatywnych typów produktu z najwyższymi marginesami dumpingu, pochodzących od dwóch współpracujących producentów, którym nie przyznano IT ani MET.
(39) Jako że wielkość wywozu współpracujących producentów w USA wynosiła mniej niż 40 % całkowitego przywozu ze Stanów Zjednoczonych Ameryki do Wspólnoty w okresie objętym dochodzeniem, oraz w celu zapewnienia skuteczności wszelkich środków, postanowiono ustalić rezydualny margines dumpingu na poziomie marginesu dumpingu ustalonego dla reprezentatywnych typów produktu z najwyższymi marginesami dumpingu, pochodzących od dwóch współpracujących producentów.
2.
Chińska Republika Ludowa
2.1.
Traktowanie producentów jako działających na zasadach rynkowych (MET)
(40) Stosownie do art. 2 ust. 7 lit. b) rozporządzenia podstawowego, w postępowaniach antydumpingowych dotyczących przywozu pochodzącego z ChRL wartość normalna dla tych producentów, co do których ustalono, że spełniają kryteria określone w art. 2 ust. 7 lit. c), jest ustalana zgodnie z ust. 1 do 6 wspomnianego artykułu.
(41) Kryteria te, w skrócie, i tylko dla celów informacyjnych, przedstawiono w formie streszczonej poniżej:
1) decyzje biznesowe są podejmowane, zaś koszty są ponoszone, w reakcji na warunki rynkowe i bez znaczącej ingerencji państwa;
2) zapisy księgowe są poddawane niezależnemu audytowi zgodnie z międzynarodowymi standardami rachunkowości i stosowane do wszystkich celów;
3) nie występują żadne znaczące zakłócenia przeniesione z poprzedniego nierynkowego systemu gospodarki;
4) przepisy dotyczące upadłości i własności zapewniają pewność i stabilność prawną;
5) operacje wymiany walut są przeprowadzane po kursie rynkowym.
(42) Sześciu producentów eksportujących w ChRL zwróciło się z wnioskiem o MET na podstawie art. 2 ust. 7 lit. b) rozporządzenia podstawowego i wypełniło formularz wniosku o MET dla producentów eksportujących.
Komisja uzyskała i zweryfikowała w lokalach tych sześciu przedsiębiorstw wszystkie informacje przedstawione we wnioskach o MET, które zostały uznane za niezbędne.
(43) Dochodzenie ujawniło, że trzech z sześciu chińskich producentów eksportujących spełniało wszystkie warunki niezbędne dla przyznania MET.
Trzej producenci eksportujący z ChRL, którym przyznano MET, to:
- Hebei Jiheng Chemical Co.
Limited,
- Puyang Cleanway Chemicals Limited,
- Heze Huayi Chemical Co.
Limited.
(44) Pozostałe trzy wnioski musiały zostać odrzucone.
W przedstawionej poniżej tabeli podsumowano ustalenia dla każdego przedsiębiorstwa, któremu nie przyznano MET, według każdego z pięciu kryteriów określonych w art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego.
Przedsiębiorstwo _BAR_ Kryteria _BAR_
Artykuł 2 ust. 7 lit. c) tiret 1 _BAR_ Artykuł 2 ust. 7 lit. c) tiret 2 _BAR_ Artykuł 2 ust. 7 lit. c) tiret 3 _BAR_ Artykuł 2 ust. 7 lit. c) tiret 4 _BAR_ Artykuł 2 ust. 7 lit. c) tiret 5 _BAR_
1 _BAR_ Niespełnione _BAR_ Spełnione _BAR_ Spełnione _BAR_ Spełnione _BAR_ Spełnione _BAR_
2 _BAR_ Niespełnione _BAR_ Niespełnione _BAR_ Niespełnione _BAR_ Spełnione _BAR_ Spełnione _BAR_
3 _BAR_ Spełnione _BAR_ Niespełnione _BAR_ Niespełnione _BAR_ Spełnione _BAR_ Spełnione _BAR_
(45) Przedsiębiorstwom objętym postępowaniem i stronie skarżącej umożliwiono zgłoszenie uwag do powyższych ustaleń.
Trzech producentów eksportujących, którym nie przyznano MET, stwierdziło, że ustalenia te są błędne i że należy im przyznać MET.
Uwagi przedsiębiorstwa 1
(46) Przedsiębiorstwo 1 argumentowało, że główną przyczyną odrzucenia jego wniosku o MET był fakt, że pakiet większościowy (60 %) należy pośrednio do państwa.
Jednakże przedsiębiorstwo podkreślało, że nie dało się wykazać ingerencji państwa w podejmowane przez nie decyzje.
Ponadto argumentowało, że fakt, iż jest zarejestrowane na Giełdzie Papierów Wartościowych w Szanghaju, oraz kryteria, które należy spełniać, by zostać na tej giełdzie zarejestrowanym, powinny stanowić ochronę przed wszelką nadmierną ingerencją państwa.
(47) Celem dochodzenia jest między innymi ocena, w jakim zakresie państwo mogło ingerować w decyzje biznesowe oraz jakie środki były podejmowane przez przedsiębiorstwo w celu zapobieżenia takiej ingerencji.
(48) W tym względzie ustalono, że państwo posiadało większość w zarządzie spółki i że nie istniały ograniczenia w prawie do głosowania przez członków zarządu wyznaczonych przez państwo (ochrona mniejszości).
Przedsiębiorstwo nie wykazało, że podjęto odpowiednie środki w celu zapobieżenia takiej ingerencji państwa na przyszłość.
(49) Wreszcie, podczas gdy warunkiem zarejestrowania spółki na Giełdzie Papierów Wartościowych w Szanghaju jest wyznaczenie co najmniej trzech "niezależnych członków zarządu" (osób niereprezentujących akcjonariuszy oraz posiadających kwalifikacje zawodowe odpowiednie dla działalności spółki), rejestracja na giełdzie sama w sobie nie stanowi ochrony przed nadmierną ingerencją państwa.
Jak wspomniano wyżej, nie obowiązywały ograniczenia prawa głosu, które zapobiegałyby podejmowaniu przez wyznaczonych przez państwo członków zarządu decyzji niezgodnych z wolą niezależnych członków zarządu, będących w mniejszości.
Uwagi przedsiębiorstwa 2
(50) Przedsiębiorstwo 2 argumentowało, że przyczyna odrzucenia jego wniosku o MET, mianowicie fakt, że państwo sprawowało kontrolę nad przedsiębiorstwem 2 poprzez bezpośrednią i pośrednią własność trzech innych przedsiębiorstw, które z kolei posiadały większość udziałów w przedsiębiorstwie 2, była błędna.
W szczególności zakwestionowało ono rozumowanie, że przedsiębiorstwo "ABC", posiadające 48 % udziałów przedsiębiorstwa 2, znajdowało się pod kontrolą państwa, gdyż 80 % udziałów ABC znajdowało się w posiadaniu pracowników, reprezentowanych przez Komitet Zakładowy.
Przedsiębiorstwo 2 uznało za sporny argument, że Komitet Zakładowy w ABC był kontrolowany przez państwo.
(51) Jeśli chodzi o własność i kontrolę przedsiębiorstwa ABC, należy podkreślić, że ABC nie było przedsiębiorstwem objętym dochodzeniem MET.
Jednakże, jako że państwo posiada 20 % udziałów ABC a pozostałe 80 % rozdzielone jest na ponad 1000 pracowników nie jest bezzasadne stwierdzenie, że państwo było największym pojedynczym udziałowcem ABC i jako takie posiadało de facto kontrolę nad ABC.
(52) Przedsiębiorstwo 2 również sprzeciwiło się konkluzji, że ustalono, iż było de facto blisko powiązane z innym przedsiębiorstwem: "DEF".
Podstawą tej konkluzji Komisji był fakt, że przedsiębiorstwo 2: i) zajmowało wspólne lokale z przedsiębiorstwem DEF (przedsiębiorstwo 2 "podnajmowało" grunt będący własnością DEF); ii) dokonało zakupu jednego z najważniejszych surowców od DEF; oraz iii) udzieliło pożyczki w znacznej kwocie na rzecz DEF.
Przedsiębiorstwo 2 zarzucało, że wszystkie te spostrzeżenia znajdowały wyjaśnienie handlowe i że żadne z tych spostrzeżeń nie stanowiło dowodu na integrację z DEF.
(53) Po pierwsze, należy zauważyć, że DEF jest pośrednio kontrolowane przez państwo.
Po drugie, pomimo iż za każdą z sytuacji wymienionych w poprzednim motywie mogą stać powody mające wyjaśnienie handlowe, nie jest to sprzeczne z konkluzją, że przedsiębiorstwo 2 jest blisko powiązane z DEF.
Faktycznie, głównym argumentem dla nieprzyznania MET według tego kryterium nie są powiązania same w sobie, a fakt, że przedsiębiorstwo 2 jest powiązane z przedsiębiorstwem znajdującym się de facto pod kontrolą państwa.
(54) Faktycznie, przedsiębiorstwo 2 uznano de jure za znajdujące się pod kontrolą państwa, poprzez trzech różnych udziałowców kontrolowanych przez państwo, oraz de facto za znajdujące się pod silną kontrolą państwa poprzez swoje powiązania z kontrolowanym przez państwo udziałowcem DEF.
Na podstawie powyższych ustaleń i z braku jakichkolwiek środków podjętych przez przedsiębiorstwo w celu zapobieżenia takiej ingerencji istnieje wyraźne ryzyko ingerencji państwa.
(55) Przedsiębiorstwo 2 argumentowało także, iż pożyczka pieniędzy dla DEF, który to fakt, jak przyznało, nie został zaksięgowany zgodnie z międzynarodowymi standardami rachunkowości ("IAS"), nie miała żadnego wpływu na obliczenie normalnej wartości i dlatego też nie powinna być podnoszona jako argument przeciwko spełnianiu kryteriów MET przez nie.
(56) Operacja pożyczki pieniężnej z banku, a następnie udzielenia jej jednemu ze swoich (kontrolowanych przez państwo) udziałowców (bez względu na inne aspekty prawne, takie jak ochrona interesów innych mniejszościowych udziałowców oraz innych wierzycieli) nie została zaksięgowana zgodnie z IAS.
W związku z powyższym, a także uwzględniając znaczną kwotę pożyczki oraz brak reakcji rewidentów księgowych w tej kwestii, wnioskuje się, że przedsiębiorstwo to nie spełnia kryterium 2.
Uwagi przedsiębiorstwa 3
(57) Przedsiębiorstwo 3 argumentowało, że przyczyna nieprzyznania mu MET, a mianowicie fakt, że księgi rachunkowe nie były prowadzone zgodnie z IAS, nie miała wpływu na obliczenie normalnej wartości i stąd nie może stanowić podstawy odrzucenia wniosku o MET.
(58) Powodem, dla którego uznano, że przedsiębiorstwo to nie spełnia kryterium 2, był błędny wpis do ksiąg rachunkowych dotyczący nabycia prawa własności gruntu.
Kwota nabycia była znaczna, a błędny wpis znalazł także odzwierciedlenie w rocznym sprawozdaniu finansowym.
Rewidenci nie zareagowali na ten fakt.
W związku z powyższym stwierdzono, że przedsiębiorstwo to nie spełnia kryterium 2.
Uwagi skarżącego
(59) Skarżący był przeciwny przyznaniu MET któremukolwiek z powyższych przedsiębiorstw.
Skarżący zarzucał, między innymi, że ponieważ chińskie przedsiębiorstwa stosowały chińskie standardy rachunkowości (i były audytowane przez chińskie spółki audytowe), które niekoniecznie są zgodne z IAS, stanowiło to naruszenie kryterium 2.
Ponadto podnosił, że ponieważ waluta chińska jest ustalana w stosunku do USD decyzją rządu chińskiego, waluty nie były wymieniane po kursach rynkowych przez żadnego ze współpracujących eksporterów, co stanowiło naruszenie kryterium 5.
Na podstawie "kumulatywnej oceny kryteriów" wnioskodawca zarzucał, że żaden ze współpracujących producentów eksportujących w ChRL nie kwalifikował się do przyznania MET.
(60) Chińskie przedsiębiorstwa mają prawny obowiązek prowadzenia swoich ksiąg rachunkowych zgodnie z chińską Ustawą o rachunkowości, jak również korzystania z usług rewidentów chińskich.
Nie można wykorzystywać tego faktu przeciwko przedsiębiorstwom ubiegającym się o przyznanie MET.
Faktycznie, Ustawę o rachunkowości wprowadzono w celu wdrożenia międzynarodowych standardów rachunkowości w ChRL.
Jak wykazała konsekwentna praktyka Instytucji, prawo to samo w sobie nie stanowi żadnej przeszkody dla uzyskania MET.
(61) Stąd celem weryfikacji zgodności z kryterium 2 jest przede wszystkim ustalenie, czy chińska Ustawa o rachunkowości została prawidłowo wprowadzona zgodnie z międzynarodowymi standardami rachunkowości.
Badane jest także, czy księgi rachunkowe zostały poddane niezależnemu audytowi, zgodnie z IAS.
(62) Fakt, że chińska waluta RMB jest ustalana w stosunku do USD, stanowi decyzję rządu chińskiego i strona składająca wniosek o MET nie może za to ponosić odpowiedzialności.
Podobne decyzje były także podejmowane w przeszłości w innych krajach, zwłaszcza w Ameryce Łacińskiej.
Znowu, zgodnie ze spójną praktyką Instytucji uznaje się, że kryterium to jest spełnione, jeżeli przedsiębiorstwo stosuje urzędowy kurs wymiany walut we wszystkich transakcjach obejmujących waluty obce.
Tym samym uzyskuje się zapewnienie, że nie stosowano żadnych praktyk czarnorynkowych.
Faktycznie, ustalono, że wszyscy producenci eksportujący objęci tym dochodzeniem byli w stanie kupować i sprzedawać waluty obce uzyskiwane podczas transakcji biznesowych, bez względu na fakt, iż kurs wymiany waluty RMB jest ustalany w stosunku do USD.
(63) Dlatego też argumenty podniesione przez skarżącego zostały odrzucone.
2.2.
Traktowanie indywidualne
(64) Jednolita stawka celna dla całego kraju, jeżeli ma zastosowanie, ustalana jest dla państw, których dotyczy art. 2 ust. 7 rozporządzenia podstawowego, z wyłączeniem przypadków, gdy przedsiębiorstwo uzyskuje traktowanie MET na podstawie art. 2 ust. 7 lit. c) lub jeżeli przedsiębiorstwo potrafi wykazać – zgodnie z art. 9 ust. 5 podstawowego rozporządzenia, że:
1) przedsiębiorstwa będące częściowo lub całkowicie własnością spółek zagranicznych i wspólnych przedsiębiorstw mają swobodę wycofywania do kraju kapitału i zysków;
2) jego ceny eksportowe i wywożone ilości oraz warunki sprzedaży są swobodnie ustalane;
3) większość udziałów znajduje się w posiadaniu osób prywatnych;
4) wymiana walut dokonywana jest po kursie rynkowym;
5) jakakolwiek ingerencja państwa nie pozwala na obchodzenia środków, jeżeli dla eksporterów wyznaczone są odmienne stawki cła.
(65) Sześciu producentów eksportujących, oprócz złożenia wniosku o MET, ubiegało się również o indywidualne traktowanie na wypadek, gdyby nie przyznano im MET.
Na podstawie dostępnych informacji ustalono, że w przypadku jednego przedsiębiorstwa, któremu nie można było przyznać MET, wszystkie wymagania dotyczące indywidualnego traktowania, określone w art. 9 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, zostały spełnione.
(66) W przypadku dwóch pozostałych przedsiębiorstw, którym nie przyznano MET, ustalono, że są one w przeważającej mierze własnością państwową.
Dla tych przedsiębiorstw ryzyko ingerencji państwa uznano za znaczące.
Mając na uwadze charakter produktu objętego postępowaniem, którego nie można zidentyfikować jako wytworzonego przez konkretnego producenta w powiązaniu z własnością państwową, ryzyko obejścia środków poprzez dokonywanie wywozu za pośrednictwem przedsiębiorstwa, które płaci niższą stawkę cła, również uznano za znaczące.
W konsekwencji warunki określone w art. 9 ust. 5 lit. c) i e) rozporządzenia podstawowego nie zostały spełnione.
Podjęto zatem decyzję o nieprzyznawaniu tym przedsiębiorstwom indywidualnego traktowania.
(67) Stwierdzono zatem, że indywidualne traktowanie należy przyznać następującemu producentowi eksportującemu w ChRL:
- Zhueng Taisheng Chemical Co.
Limited.
2.3.
Określenie wartości normalnej
2.3.1.
Określenie wartości normalnej dla producentów eksportujących, którym nie przyznano MET
a) Kraj analogiczny
(68) Zgodnie z art. 2 ust. 7 rozporządzenia podstawowego dla krajów nieposiadających gospodarki rynkowej oraz – w zakresie, w jakim nie można było przyznać MET – dla krajów znajdujących się w okresie transformacji wartość normalną należy ustalać na podstawie cen lub konstruowanej wartości z kraju analogicznego.
(69) W zawiadomieniu o wszczęciu postępowania Komisja wskazała swój zamiar wykorzystania Meksyku jako odpowiedniego kraju analogicznego dla celów ustalenia normalnej wartości dla ChRL i zaprosiła strony objęte postępowaniem do przedstawienia swoich uwag w tej kwestii.
(70) Jeden producent wspólnotowy sprzeciwił się tej propozycji, zarzucając, że Meksyk nie jest reprezentatywny, odkąd w dniu 20 grudnia 2002 r. nałożono tam cła antydumpingowe na przywóz TCCA pochodzącego z ChRL, ograniczając w ten sposób konkurencję na rynku meksykańskim.
Jako że znany producent TCCA w Meksyku odmówił współpracy w dochodzeniu, Komisja została i tak zmuszona poszukać innego kraju analogicznego, który mógłby zostać uznany za reprezentatywny.
Po konsultacjach ze stroną skarżącą i współpracującymi producentami eksportującymi stało się jasne, że pozostały tylko dwa kraje, które mogą być uznane za reprezentatywne – Stany Zjednoczone Ameryki i Japonia.
(71) Jako że Stany Zjednoczone Ameryki w dniu 4 czerwca 2004 r. wszczęły dochodzenie antydumpingowe dotyczące przywozu TCCA pochodzącego, między innymi, z Hiszpanii, oraz jako że Komisja w dniu 13 października 2004 r. zawiadomiła o wszczęciu postępowania antydumpingowego dotyczącego przywozu do Wspólnoty TCCA pochodzącego ze Stanów Zjednoczonych Ameryki (patrz: motyw 4), uznano za mało prawdopodobne, by jakikolwiek producent amerykański chciał współpracować.
(72) Ostatecznie, po skontaktowaniu się z producentami TCCA w Japonii, jeden producent japoński wyraził wolę współpracy w trakcie postępowania.
(73) Żadna ze stron współpracujących nie sprzeciwiła się, aby wartość normalną ustalono na podstawie informacji uzyskanych od producenta japońskiego.
(74) Mając na uwadze powyższe, stwierdza się, że Japonia stanowi odpowiedni kraj analogiczny zgodnie z art. 2 ust. 7 rozporządzenia podstawowego.
b) Określenie wartości normalnej
(75) Zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego wartość normalną dla producentów eksportujących, którym nie przyznano MET, ustalono na podstawie zweryfikowanych informacji otrzymanych od producenta z kraju analogicznego, tj. na podstawie konstruowanej wartości normalnej podanej przez japońskiego producenta dla porównywalnych typów produktu.
Wartość kosztów SG&A ustalono na podstawie obrotu produktu objętego postępowaniem w stosunku do obrotu przedsiębiorstwa, podczas gdy wartość marży zysku została wzięta z marży zysku całego przedsiębiorstwa.
2.3.2.
Określenie wartości normalnej i cen eksportowych dla producentów eksportujących, którym przyznano MET
a) Wartość normalna
(76) Przedsiębiorstwa, którym przyznano MET, zostały poproszone o udzielenie pełnej odpowiedzi na kwestionariusz – z podaniem informacji dotyczących sprzedaży krajowej włącznie, oraz informacji o kosztach produkcji produktu objętego postępowaniem, a następnie zweryfikowano dostarczone odpowiedzi w lokalach tych przedsiębiorstw.
(77) Odnośnie do określenia wartości normalnej, Komisja stosowała tę samą metodologię, jaką opisano w motywach od 25 do 33.
(78) Z powodu braku wystarczającej sprzedaży krajowej dokonywanej w zwykłym obrocie handlowym przez przedsiębiorstwa, którym przyznano MET, Komisja skonstruowała wartość normalną dla każdego przedsiębiorstwa przez dodanie do kosztów wytworzenia eksportowanych typów produktu zasadnej kwoty uzyskanych na postawie obrotu oraz zasadnej marży zysku (obliczonej na podstawie sprzedaży krajowej w zwykłym obrocie handlowym).
b) Ceny eksportowe
(79) Cała sprzedaż do Wspólnoty eksporterów, którym przyznano MET, dokonywana była bezpośrednio do niezależnych klientów we Wspólnocie.
Cenę eksportową ustalono zgodnie z art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego na podstawie cen faktycznie płaconych lub należnych.
(80) W przypadku wywozu produktu objętego postępowaniem chińskie przedsiębiorstwa są uprawnione do zwrotu podatku VAT w wysokości 13 % obrotu na podstawie ceny FOB.
Jednakże stawka VAT obciążająca te przedsiębiorstwa wynosi 17 % obrotu na podstawie ceny FOB.
Dlatego też przy obliczaniu ceny eksportowej uwzględniono stawkę wyrównawczą, odzwierciedlającą różnicę 4 %.
c) Porównanie
(81) Porównania dokonywano na podstawie ex-works i na tym samym poziomie obrotu.
Aby zapewnić obiektywne porównanie, uwzględniono, zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego, różnice stwierdzonych czynników, które zostały zgłoszone i co do których stwierdzono, że mogą wpłynąć na ceny i porównywalność cen.
Na tej podstawie przyjęto korekty uwzględniające różnice w prowizjach, opłatach transportowych, ubezpieczeniowych i bankowych oraz kosztach kredytu, przeładunku, pakowania i kontroli.
2.4.
Margines dumpingu
2.4.1.
Dla współpracujących producentów eksportujących, którym przyznano MET/IT
(82) W przypadku trzech przedsiębiorstw, którym przyznano MET, średnią ważoną wartość normalną każdego typu produktu objętego postępowaniem eksportowanego do Wspólnoty porównano ze średnią ważoną ceną eksportową korespondującego typu produktu objętego postępowaniem, zgodnie z art. 2 ust. 11 rozporządzenia podstawowego.
(83) W przypadku przedsiębiorstwa, któremu przyznano indywidualne traktowanie, średnią ważoną wartość normalną dla każdego typu produktu eksportowanego do Wspólnoty ustaloną dla kraju analogicznego porównano ze średnią ważoną ceną eksportową odpowiedniego typu produktu eksportowanego do Wspólnoty, jak przewiduje art. 2 ust. 11 rozporządzenia podstawowego.
(84) Tymczasowe średnie ważone marginesy dumpingu, wyrażone jako procent ceny cif na granicy Wspólnoty przed ocleniem, są następujące:
Hebei Jiheng Chemical Co.
Limited _BAR_ 16,8 % _BAR_
Puyang Cleanway Chemicals Limited _BAR_ 17,4 % _BAR_
Heze Huayi Chemical Co Limited _BAR_ 9,2 % _BAR_
Zhucheng Taisheng Chemical Co.
Limited _BAR_ 39,0 % _BAR_
2.4.2.
Dla wszystkich pozostałych producentów eksportujących
2.4.2.1.
Zastosowana metodologia
(85) Aby obliczyć ogólnokrajowe cło obowiązujące wszystkich pozostałych eksporterów z ChRL, Komisja najpierw ustaliła poziom współpracy.
Dokonano porównania pomiędzy łącznym przywozem produktu objętego postępowaneim pochodzącego z ChRL, obliczonym na podstawie informacji zawartej w skardze, i faktycznych odpowiedziach na kwestionariusze otrzymanych od eksporterów z ChRL.
Na tej podstawie ustalono, że poziom współpracy wynosił około 70 %.
2.4.2.2.
Dla współpracujących producentów eksportujących, którym nie przyznano MET/IT
(86) Margines dumpingu dla dwóch współpracujących eksporterów, którym nie przyznano ani MET, ani też IT, został obliczony na podstawie średnich ważonych indywidualnych marginesów dumpingu obliczonych dla każdego z tych dwóch eksporterów. Marginesy te obliczono poprzez porównanie średniej ważonej wartości normalnej ustalonej dla kraju analogicznego ze średnią ważoną ceną eksportową podaną przez dwóch eksporterów objętych postępowaniem.
(87) Tymczasowe średnie ważone marginesy dumpingu, wyrażone jako procent ceny cif na granicy Wspólnoty przed ocleniem, są następujące:
Nanning Chemical Industry Co.
Limited _BAR_ 39,0 % _BAR_
Changzhou Clean Chemical Co.
Limited _BAR_ 39,0 % _BAR_
2.4.2.3.
Dla wszystkich pozostałych producentów eksportujących
(88) Ogólnokrajowy margines dumpingu mający zastosowanie do wszystkich pozostałych eksporterów w ChRL, tj. eksporterów, którzy nie współpracowali w toku postępowania, został ustalony na poziomie marginesu dumpingu ustalonego dla reprezentatywnych typów produktu objętego postępowaniem, mających najwyższe marginesy dumpingu i sprzedawanych przez dwóch eksporterów, którym nie przyznano MET (motyw 86).
(89) Na tej podstawie tymczasowo ustalono ogólnokrajowy poziom dumpingu wynoszący 40,3 % ceny cif na granicy Wspólnoty.
3.
Stany Zjednoczone Ameryki (USA)
(90) Trzej producenci eksportujący znani są jako wytwórcy TCCA w USA.
Odpowiedzi na kwestionariusz otrzymano od dwóch producentów eksportujących i od pięciu importerów powiązanych z tymi eksporterami.
(91) Wizyty weryfikacyjne na miejscu zostały przeprowadzone tylko w lokalach współpracujących eksporterów.
Dane odnoszące się do importerów powiązanych we Wspólnocie nie zostały jeszcze zweryfikowane, stąd ustalenia dotyczące tych przedsiębiorstw na obecnym etapie postępowania oparte są na analizie teoretycznej.
3.1.
Wartość normalna
(92) Dla niektórych typów TCCA eksportowanego przez amerykańskich producentów eksportujących Komisja ustaliła wartość normalną na podstawie cen pobieranych lub należnych w zwykłym obrocie handlowym od niezależnych klientów na rynku krajowym, zgodnie z art. 2 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.
Dla niektórych typów TCCA wartość normalna musiała zostać skonstruowana przez dodanie do kosztów wytworzenia eksportowanych typów produktu przez każdego eksportera, zasadnej wartości kosztów SG&A i zasadnej marży zysku, zgodnie z art. 2 ust. 3 rozporządzenia podstawowego.
W tym celu zbadano, czy ponoszone koszty SG&A oraz zysk uzyskiwany na rynku krajowym przez każdego z producentów eksportujących objętych dochodzeniem stanowią wiarygodne dane.
W przypadku gdy sprzedaż krajowa nie była dokonywana w zwykłym obrocie handlowym, zastosowano średnią ważoną kosztów SG&A i marżę zysku uzyskaną w oparciu o całość obrotu przedsiębiorstwa dokonującego reprezentatywnych sprzedaży w zwykłym obrocie handlowym.
3.2.
Cena eksportowa
(93) Jeden z amerykańskich producentów eksportujących dokonywał sprzedaży na wywóz do Wspólnoty, zarówno bezpośrednio do niezależnych klientów, jak i poprzez powiązanych importerów we Wspólnocie.
Drugi amerykański producent eksportujący dokonywał sprzedaży na wywóz do Wspólnoty tylko poprzez powiązanych importerów we Wspólnocie.
Dla sprzedaży dokonywanych bezpośrednio do niezależnych klientów cenę eksportową ustalono, zgodnie z art. 2 ust 8 rozporządzenia podstawowego, na podstawie cen rzeczywiście pobieranych lub należnych.
Dla sprzedaży dokonywanych poprzez powiązanych importerów we Wspólnocie konstruowane ceny eksportowe ustalono zgodnie z art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego.
3.3.
Porównanie
(94) W celu zapewnienia obiektywnego porównania, zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego, uwzględniono różnice stwierdzonych czynników, które zostały zgłoszone i co do których stwierdzono, że mogą wpłynąć na ceny i porównywalność cen.
Na tej podstawie tymczasowo przyjęto korekty uwzględniające różnice w kosztach transportu, ubezpieczenia, przeładunku, prowizjach, kredytu, pakowania i kosztach bankowych.
3.4.
Margines dumpingu
(95) Zgodnie z art. 2 ust. 11 rozporządzenia podstawowego porównano średnią ważoną wartość normalną dla każdego typu przedmiotowego produktu eksportowanego do Wspólnoty do średniej ważonej ceny eksportowej każdego odpowiadającego typu produktu objętego postępowaniem.
(96) Porównanie wykazało istnienie dumpingu w odniesieniu do współpracujących producentów eksportujących.
Tymczasowe średnie ważone marginesy dumpingu, wyrażone jako procent ceny cif na granicy Wspólnoty przed ocleniem, są następujące:
- Biolab Inc.: 68,4 %
- Clearon Inc.: 69,8 %.
Z dostępnych informacji wynika, że niewspółpracujące przedsiębiorstwo jest największym producentem TCCA w USA.
Zatem rezydualny tymczasowy margines został ustalony na poziomie najwyższego marginesu dumpingu w oparciu o reprezentatywny typ produktu sprzedawanego przez jednego z przedsiębiorstw współpracujących.
Powinno to zapewnić skuteczność wszelkich środków.
- rezydualny margines dumpingu: 98,5 %.
C. SZKODA
1.
Produkcja wspólnotowa
(97) W okresach dochodzenia OD-ChRL i OD-USA, TCCA był produkowany przez trzy przedsiębiorstwa:
- jednego producenta wspólnotowego, który złożył skargę i w pełni współpracował z Komisją w toku dochodzenia,
- jednego producenta, który w pełni poparł skargę.
Dostarczył on pewnych ogólnych informacji dotyczących swojej produkcji i sprzedaży w ramach postępowania dotyczącego ChRL, ale nie współpracował w postępowaniu dotyczącym USA,
- jednego producenta, który nie ujawnił się na etapie składania skargi.
Dostarczył on pewnych ogólnych informacji dotyczących swojej produkcji i sprzedaży w ramach postępowania dotyczącego ChRL i opowiada się za nałożeniem środków antydumpingowych na ChRL.
Nie współpracował on w postępowaniu dotyczącym USA.
(98) Biorąc pod uwagę powyższe, uznano, że TCCA produkowany przez wszystkie wyżej wymienione przedsiębiorstwa stanowi wspólnotową produkcję w rozumieniu art. 4 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.
2.
Definicja przemysłu wspólnotowego
(99) Jak wspomniano wyżej w motywie 97, tylko jeden producent wspólnotowy, który poparł wniesienie skargi, w pełni współpracował w trakcie dochodzeń.
Producent ten reprezentował znaczącą część całej produkcji wspólnotowej TCCA w okresach objętych dochodzeniem, w tym przypadku ponad 50 %.
Na tej podstawie uznano go za reprezentującego przemysł wspólnotowy w rozumieniu art. 4 ust. 1 i art. 5 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
3.
Konsumpcja wspólnotowa
3.1.
Uwagi wstępne
3.1.1.
Dane dotyczące przywozu
(100) Informacje Eurostatu odnoszące się do wielkości i wartości kodów CN obejmujących TCCA (ex29336980 i ex38084020) nie mogły być wykorzystane do ustalenia poziomu przywozu na rynku wspólnotowym, jako że dotyczą one również produktów nieobjętych dochodzeniem.
Jednakże całkowity poziom konsumpcji wspólnotowej uzyskany na podstawie obliczeń przedstawionych poniżej został sprawdzony i stwierdzono jego zgodność z informacjami uzyskanymi od innych stron objętych postępowaniem.
3.1.2.
Dane dotyczące Chińskiej Republiki Ludowej
(101) Sześciu chińskich producentów eksportujących spośród dwunastu znanych jako producenci TCCA w Chinach współpracowało w toku dochodzenia i zgłosiło dane eksportowe w wielkości mniejszej niż 70 % wielkości wywozu wspomnianego w skardze dotyczącej 2003 r.
Ze względu na niski poziom współpracy i brak innych dostępnych informacji uznano zatem, że na potrzeby ustalenia danych dotyczących wielkości od 2000 r. do 2003 r. należy wykorzystać dane zawarte w złożonej skardze.
Biorąc pod uwagę okresy dochodzeń, dokonano szacunkowych ustaleń w oparciu o dane zawarte w skargach odnoszących się do 2003 r. i pierwszego kwartału 2004 r., należycie dostosowanych w celu uwzględnienia zmian w wywozie dotyczących współpracujących eksporterów pomiędzy 2003 r. a okresami objętymi dochodzeniem.
3.1.3.
Dane dotyczące Stanów Zjednoczonych Ameryki
(102) Dwóch amerykańskich producentów eksportujących spośród trzech znanych jako producenci TCCA w USA współpracowało w toku dochodzenia i zgłosiło dane eksportowe w wielkości mniejszej niż 40 % wielkości wywozu wspomnianego w skardze dotyczącej 2003 r.
Uznano zatem, że na potrzeby ustalenia danych dotyczących wielkości od 2000 r. do 2003 r. należy wykorzystać dane zawarte w złożonej skardze.
Biorąc pod uwagę okresy dochodzeń, dokonano szacunkowych ustaleń w oparciu o dane zawarte w skargach odnoszących się do 2003 r. i pierwszego kwartału 2004 r., należycie dostosowanych w celu uwzględnienia zmian w wywozie dotyczących współpracujących producentów pomiędzy 2003 r. a okresami objętymi dochodzeniem.
3.1.4.
Dane dotyczące producentów wspólnotowych
(103) Należy zauważyć, że dwóch producentów wspólnotowych niewnoszących skargi dostarczyło danych dotyczących tylko OD-ChRL.
Stanowiło to również zasadne ustalenie szacunkowe dla OD-USA, jako że nie zaszła żadna znacząca zmiana w sytuacji tych dwóch przedsiębiorstw pomiędzy okresami objętymi dochodzeniem.
W odniesieniu do producenta, który złożył skargę, zastosowano dane przez niego dostarczone.
3.2.
Konsumpcja wspólnotowa
(104) Jawną konsumpcję we Wspólnocie ustalono na podstawie:
- łącznego przywozu produktu objętego postępowaniem do Wspólnoty, zgodnie z danymi przedstawionymi w skardze oraz danymi szacunkowymi,
- łącznej zweryfikowanej wielkości sprzedaży przemysłu wspólnotowego na rynku wspólnotowym, oraz
- danych dotyczących sprzedaży innych producentów wspólnotowych, którzy dostarczyli ogólnych informacji.
(105) Konsumpcja wspólnotowa osiągnęła wielkość 42528 ton w okresie OD-ChRL i 43397 ton w OD-USA, co o 74 % i odpowiednio 78 % przekracza poziom konsumpcji w 2000 r.
Znaczący wzrost konsumpcji TCCA został spowodowany przez rozwój rynku basenów kąpielowych.
_BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD-ChRL _BAR_ OD-USA _BAR_
Konsumpcja w UE (w kg) _BAR_ 24449095 _BAR_ 27928554 _BAR_ 31598949 _BAR_ 38710981 _BAR_ 42528818 _BAR_ 43397965 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 114 _BAR_ 129 _BAR_ 158 _BAR_ 174 _BAR_ 178 _BAR_
4.
Przywóz do Wspólnoty z krajów objętych postępowaniem
4.1.
Łączna ocena skutków przywozu objętego postępowaniem
(106) Po pierwsze zbadano, czy przywóz z ChRL i USA należy oceniać łącznie, zgodnie z art. 3 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
(107) Ustalono, że:
- marginesy dumpingu ustalone w odniesieniu do przywozu z każdego z krajów objętych dochodzeniem były powyżej progu de minimis, jak to określono w art. 9 ust. 3 rozporządzenia podstawowego,
- wielkości przywozu z każdego z tych krajów nie były w okresie dochodzenia nieznaczne, ponieważ udziały w rynku dla tych krajów mieściły się w przedziale od 11 % do 50 %, oraz
- łączną ocenę uznano za odpowiednią w związku z warunkami konkurencji zarówno pomiędzy towarami importowanymi pochodzącymi z tych krajów, jak i pomiędzy tymi towarami importowanymi a podobnym towarem wspólnotowym.
Świadczy o tym fakt, że poziom podcięć cenowych, mieszczący się w przedziale od 21,1 % do 44,3 %, jest stosunkowo podobny oraz, że wykorzystują one podobne kanały sprzedaży.
Ponadto dochodzenie wykazało, że importowany produkt objęty postępowaniem i produkt podobny mają te same właściwości fizyczne i chemiczne.
Importowany produkt objęty postępowaniem i produkt podobny podlegają również takim samym trendom cenowym.
(108) Z tego powodu stwierdza się tymczasowo, że wszystkie kryteria podane w art. 3 ust. 4 rozporządzenia podstawowego są spełnione i że przywóz pochodzący z ChRL i USA należy oceniać łącznie.
a) Wielkość i udział w rynku przywozu objętego postępowaniem
(109) Wielkość przywozu z krajów objętych dochodzeniem drastycznie, ponad trzykrotnie, wzrosła pomiędzy 2000 r. a okresami objętymi dochodzeniem.
Pomimo iż przywóz ten wynosił mniej niż 8200 ton w 2000 r., to w OD-ChRL osiągnął poziom 24809 ton i 26483 ton w OD-USA.
Wzrost przywozu odnotowano w szczególności w okresie 2000–2001, zwiększył się on wtedy o około 60 %.
Pomiędzy 2001 r. a okresami objętymi dochodzeniem utrzymywał się znaczący wzrost, średnio o 25 % rocznie.
Wzrost ten napędzany jest przywozem z Chin, który w OD-ChRL był siedmiokrotnie wyższy niż w 2000 r. W tym samym czasie przywóz z USA zmniejszył się o 38 %, by następnie wzrastać ponownie do końca OD-USA.
W konsekwencji w 2001 r. ChRL została największym eksporterem produktu objętego postępowaniem do Wspólnoty.
Import (w kg) _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD-ChRL _BAR_ OD-USA _BAR_
Chińska Republika Ludowa _BAR_ 2801000 _BAR_ 8350000 _BAR_ 11990000 _BAR_ 17885000 _BAR_ 21466882 _BAR_ 21875643 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 298 _BAR_ 428 _BAR_ 639 _BAR_ 766 _BAR_ 781 _BAR_
Stany Zjednoczone Ameryki _BAR_ 5355000 _BAR_ 4538000 _BAR_ 4040000 _BAR_ 3165000 _BAR_ 3343000 _BAR_ 4607651 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 85 _BAR_ 75 _BAR_ 59 _BAR_ 62 _BAR_ 86 _BAR_
Łącznie kraje objęte dochodzeniem _BAR_ 8156000 _BAR_ 12888000 _BAR_ 16030000 _BAR_ 21050000 _BAR_ 24809882 _BAR_ 26483294 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 158 _BAR_ 197 _BAR_ 258 _BAR_ 304 _BAR_ 325 _BAR_
(110) Udział w rynku krajów objętych dochodzeniem podwoił się, tj. z wyjściowych 33 % do około 60 % pomiędzy 2000 r. a okresami objętymi dochodzeniem, tj. zwiększył się o 27 punktów procentowych.
Wzrost odnotowano w szczególności w okresie 2000–2001, kiedy to podniósł się o 13 punktów procentowych.
(111) Wzrost udziału w rynku krajów objętych dochodzeniem należy postrzegać w świetle wzrostu udziału w rynku przemysłu wspólnotowego od 2000 r. do okresów objętych dochodzeniem.
Podczas gdy kraje objęte dochodzeniem zwiększyły swój udział w rynku o 27 punktów procentowych od 2000 r., przemysł wspólnotowy zanotował spadek o około 11 punktów procentowych w tym samym okresie, pomimo wzrostu konsumpcji.
Udziały w rynku _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD-ChRL _BAR_ OD-USA _BAR_
Chińska Republika Ludowa _BAR_ 11 % _BAR_ 30 % _BAR_ 38 % _BAR_ 46 % _BAR_ 50 % _BAR_ 50 % _BAR_
Stany Zjednoczone Ameryki _BAR_ 22 % _BAR_ 16 % _BAR_ 13 % _BAR_ 8 % _BAR_ 8 % _BAR_ 11 % _BAR_
Łącznie kraje objęte dochodzeniem _BAR_ 33 % _BAR_ 46 % _BAR_ 51 % _BAR_ 54 % _BAR_ 58 % _BAR_ 61 % _BAR_
b) Zmiany cen
(112) W okresie od 2000 r. do 2003 r. ceny importowe z krajów objętych dochodzeniem utrzymywały stały spadek (o 40 % w całym tym okresie).
Chińskie ceny importowe spadły o 29 % między 2000 r. a OD-ChRL, a amerykańskie ceny importowe spadły o 38 % między 2000 r. a OD-USA.
Ceny jednostkowe (Euro/kg) _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD-ChRL _BAR_ OD-USA _BAR_
Chińska Republika Ludowa _BAR_ 1,27 _BAR_ 1,27 _BAR_ 1,01 _BAR_ 0,89 _BAR_ 0,90 _BAR_ _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 80 _BAR_ 70 _BAR_ 71 _BAR_ _BAR_
Stany Zjednoczone Ameryki (między … a) _BAR_ 1,65–1,70 _BAR_ 1,70–1,75 _BAR_ 1,45–1,50 _BAR_ 1,05–1,10 _BAR_ _BAR_ 1,00–1,05 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 103 _BAR_ 88 _BAR_ 64 _BAR_ _BAR_ 62 _BAR_
Łącznie kraje objęte dochodzeniem _BAR_ 1,54 _BAR_ 1,44 _BAR_ 1,14 _BAR_ 0,93 _BAR_ _BAR_ _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 93 _BAR_ 74 _BAR_ 60 _BAR_ _BAR_ _BAR_
c) Podcięcia cenowe
(113) W celu ustalenia wielkości podcięć cenowych Komisja dokonała analizy danych cenowych odnoszących się do okresów objętych dochodzeniem.
Odpowiednie ceny sprzedaży przemysłu wspólnotowego to ceny netto po odliczeniu obniżek i rabatów.
Tam, gdzie to konieczne, dostosowano ceny do poziomu ex-works.
Porównywane ceny importowe krajów objętych dochodzeniem to również ceny netto po odliczeniu obniżek i rabatów, gdzie konieczne dostosowane do cen cif na granicy Wspólnoty.
(114) Ceny sprzedaży przemysłu wspólnotowego i ceny importowe krajów objętych dochodzeniem porównano na tym samym poziomie obrotu, mianowicie na poziomie indywidualnych klientów na rynku wspólnotowym.
(115) W OD-ChRL średnie ważone stopy podcięć cenowych, wyrażone jako procent cen sprzedaży przemysłu wspólnotowego, wahały się od 38,3 % do 44,3 % dla eksporterów chińskich.
Średnia ważona stopa podcięć cenowych wynosiła 39,4 %.
(116) W OD-USA średnie ważone stopy podcięć cenowych, wyrażone jako procent cen sprzedaży przemysłu wspólnotowego wahały się od 19,7 % do 50,6 % dla eksporterów chińskich.
Średnia ważona stopa podcięć cenowych wynosiła 29 %.
5.
Sytuacja przemysłu wspólnotowego
(117) Zgodnie z art. 3 ust. 5 rozporządzenia podstawowego ocena oddziaływania importu po cenach dumpingowych na przemysł wspólnotowy obejmowała ocenę wszystkich czynników i wskaźników ekonomicznych mających wpływ na stan tego przemysłu od 2000 r. (rok bazowy) do okresów objętych dochodzeniem.
5.1.
Produkcja, moce produkcyjne i wykorzystanie mocy produkcyjnych
(Wskaźnik 100 w 2000 r.) _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD-ChRL _BAR_ OD-USA _BAR_
Produkcja _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 98 _BAR_ 124 _BAR_ 115 _BAR_ 101 _BAR_
Moce produkcyjne _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 98 _BAR_ 130 _BAR_ 130 _BAR_ 116 _BAR_
Wykorzystanie mocy produkcyjnych _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 95 _BAR_ 88 _BAR_ 87 _BAR_
(118) Jak pokazuje zamieszczona wyżej tabela, produkcja od 2000 r. do OD-ChRL wzrosła o 15 %, ale następnie zmalała, by osiągnąć w OD-USA taki sam poziom, jak w 2000 r.
Z uwagi na obiecujące zmiany popytu na rynku wspólnotowym, który zwiększył się o 14 % w okresie 2000–2001 i następnie o kolejne 13 % w okresie 2001–2002, oraz w celu wprowadzenia nowoczesnej, przyjaznej dla środowiska technologii, przemysł wspólnotowy zadecydował na przełomie lat 2001/2002 o uruchomieniu nowej fabryki, która rozpoczęła produkcję w połowie 2003 r. – w tym samym czasie zamknięto starą fabrykę.
Stąd moce produkcyjne wzrosły o 30 % między 2000 r. a OD-ChRL, ponieważ w OD-ChRL funkcjonowały przynajmniej częściowo dwie fabryki, podczas gdy w OD-USA tylko nowa fabryka prowadziła produkcję. Nowa fabryka pozwoliła na podniesienie mocy produkcyjnych do wyższego poziomu w celu zaspokojenia rosnącego popytu na rynku wspólnotowym.
Poziom mocy produkcyjnych w OD-USA odzwierciedla moce po ostatecznym zamknięciu starej fabryki.
W konsekwencji moce produkcyjne powinny były wzrosnąć o 16 % między 2000 r. a OD-USA.
Na skutek zwiększenia mocy produkcyjnych i spadku poziomu produkcji od 2003 r. wykorzystanie mocy produkcyjnych spadło o 12 punktów procentowych między 2000 r. a OD-ChRL i o 13 punktów procentowych między 2000 r. a OD-USA.
Prowadzi to do wniosku, że jakkolwiek przemysł wspólnotowy posiadał zdolności techniczne, by przyczynić się do wzrostu na rynku, został pozbawiony takiej możliwości przez zwiększający się udział przywozu po niskich cenach.
5.2.
Zapasy
(119) Przedstawione niżej dane liczbowe ukazują wielkość zapasów na koniec każdego okresu.
(Wskaźnik 100 w 2000r.) _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD-ChRL _BAR_ OD-USA _BAR_
Zapasy _BAR_ 100 _BAR_ 133 _BAR_ 131 _BAR_ 118 _BAR_ 104 _BAR_ 57 _BAR_
(120) Poziom zapasów zwiększył się o 4 % między 2000 r. a OD-ChRL oraz ponownie zmniejszył się między dwoma okresami objętymi dochodzeniem.
Jest to skutek sezonowego charakteru produktu, którego większość sprzedaży odbywa się w ciągu pierwszych kilku miesięcy każdego roku kalendarzowego.
Poziom zapasów na koniec OD-ChRL odzwierciedla przygotowania do takiej sprzedaży, natomiast z tych samych powodów niski poziom zapasów w OD-USA odzwierciedla koniec sezonu sprzedaży.
Z tych powodów poziomy zapasów nie są uznawane za właściwe wskaźniki.
5.3.
Wielkość sprzedaży, udział w rynku, wzrost i średnie ceny jednostkowe w WE
(121) Przedstawione niżej dane liczbowe pokazują sprzedaż przemysłu wspólnotowego do niezależnych klientów we Wspólnocie.
(Wskaźnik 100 w 2000 r.) _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD-ChRL _BAR_ OD-USA _BAR_
Wielkość sprzedaży _BAR_ 100 _BAR_ 107 _BAR_ 106 _BAR_ 98 _BAR_ 91 _BAR_ 100 _BAR_
Udział w rynku _BAR_ 100 _BAR_ 94 _BAR_ 82 _BAR_ 62 _BAR_ 52 _BAR_ 56 _BAR_
Średnie ceny jednostkowe _BAR_ 100 _BAR_ 112 _BAR_ 100 _BAR_ 92 _BAR_ 92 _BAR_ 88 _BAR_
(122) Wielkość sprzedaży przemysłu wspólnotowego zmalała o 9 % między 2000 r. a OD-ChRL.
Najpierw wzrosła ona o 7 % w okresie 2000–2001, następnie regularnie malała do końca OD-ChRL, by ponownie wzrosnąć i osiągnąć w OD-USA prawie taki sam poziom co w 2000 r.
Ten wzrost wielkości sprzedaży między OD-ChRL a OD-USA można było dostrzec w świetle zmian w konsumpcji wspólnotowej, która wzrosła o 2 % między OD-ChRL a OD-USA, oraz w świetle zmian cen sprzedaży, które spadły o prawie 4 % między tymi dwoma okresami objętymi dochodzeniem.
(123) Udział przemysłu wspólnotowego w rynku stale zmniejszał się między 2000 r. a OD-ChRL oraz nieznacznie zwiększył się pomiędzy dwoma okresami objętymi dochodzeniem.
Jednakże od 2000 r. udział w rynku całego przemysłu wspólnotowego dramatycznie zmniejszył się o ponad 10 punktów procentowych.
Spadek ten odnotowano w szczególności w okresie 2002–2003, kiedy to przemysł wspólnotowy stracił 5 punktów procentowych udziału w konsumpcji wspólnotowej.
(124) Przemysł wspólnotowy początkowo mógł odnosić korzyść ze względu na zwiększoną konsumpcję oraz wzrost średnich cen sprzedaży, wzrost ten został jednak gwałtownie zahamowany w 2001 r., kiedy import po cenach dumpingowych z krajów objętych dochodzeniem zmusił przemysł wspólnotowy do obniżenia średnich cen sprzedaży, które spadły o 12 % w okresie 2001–2002.
Łącznie ceny przemysłu wspólnotowego spadły o 8 % między 2000 r. a OD-ChRL i o 12 % między 2000 r. a OD-USA.
5.4.
Rentowność, zwrot z inwestycji i przepływy pieniężne
(Wskaźnik 100 w 2000 r.) _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD-ChRL _BAR_ OD-USA _BAR_
Rentowność sprzedaży WE _BAR_ 100 _BAR_ 127 _BAR_ 74 _BAR_ 41 _BAR_ 48 _BAR_ 43 _BAR_
Zwrot całkowitych nakładów _BAR_ 100 _BAR_ 125 _BAR_ 60 _BAR_ 9 _BAR_ – 9 _BAR_ – 9 _BAR_
Przepływy pieniężne _BAR_ 100 _BAR_ 123 _BAR_ 61 _BAR_ 29 _BAR_ 28 _BAR_ 28 _BAR_
(125) Rentowność znacznie zmalała między 2000 r. a OD-ChRL, zmniejszyła się bowiem o 8 punktów procentowych i wciąż malała do końca OD-USA, kiedy to spadła o dodatkowe 0,8 punktu procentowego.
Przede wszystkim, pomimo wzrostu kosztów produkcji w okresie 2000–2001, rentowność przemysłu wspólnotowego wzrosła o 4 punkty procentowe, kiedy to wielkość sprzedaży i ceny sprzedaży mogły wzrosnąć.
W następstwie tego oraz pomimo spadku kosztów produkcji rentowność zmniejszyła się o 12 punktów procentowych między 2001 r. a OD-ChRL i o 13 punktów procentowych między 2001 r. a OD-USA, kiedy to ceny sprzedaży uległy tendencjom spadkowym.
(126) Poziom zysku osiągnięty w okresach objętych dochodzeniem był o ponad połowę niższy od poziomu osiągniętego w 2000 r.
Zarówno zwrot całkowitych nakładów, jak i przepływy pieniężne uległy tym samym trendom, co rentowność, mianowicie wzrostowi w okresie 2000–2001, a następnie spadkowi od 2001 r. do okresów objętych dochodzeniem.
Ze względu na brak danych umożliwiających oddzielną identyfikację produkcji produktu podobnego pod względem aktywów całkowity zwrot inwestycji i przepływy pieniężne zostały ustalone, zgodnie z art. 3 ust. 8 rozporządzenia podstawowego, na podstawie najbardziej zbliżonego zestawu produktów obejmującego produkt podobny, dla którego dostępne są informacje, tj. chlorowane izocyjanurany.
5.5.
Inwestycje i zdolność do podwyższania kapitału
(Wskaźnik 100 w 2000 r.) _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD-ChRL _BAR_ OD-USA _BAR_
Inwestycje _BAR_ 100 _BAR_ 16202 _BAR_ 44015 _BAR_ 5401 _BAR_ 2848 _BAR_ 1420 _BAR_
(127) Jak wyjaśniono w motywie 118, przemysł wspólnotowy zainwestował w nowe obiekty produkcyjne w 2001 i 2002 r.
Wyjaśnia to, dlaczego inwestycje wzrastały od 2001 r., by osiągnąć poziom szczytowy w 2002 r., tj. roku budowy nowej fabryki, a następnie zmniejszały się do okresów objętych dochodzeniem.
(128) Zdolność przemysłu wspólnotowego do podwyższania kapitału nie podlegała istotnym zmianom w okresie objętym dochodzeniem.
5.6.
Zatrudnienie, wydajność i wynagrodzenie
(Wskaźnik 100 w 2000 r.) _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD-ChRL _BAR_ OD-USA _BAR_
Liczba pracowników _BAR_ 100 _BAR_ 97 _BAR_ 118 _BAR_ 107 _BAR_ 82 _BAR_ 74 _BAR_
Koszty zatrudnienia _BAR_ 100 _BAR_ 103 _BAR_ 118 _BAR_ 137 _BAR_ 110 _BAR_ 86 _BAR_
Wydajność (w tonach na pracownika) _BAR_ 100 _BAR_ 103 _BAR_ 83 _BAR_ 115 _BAR_ 141 _BAR_ 137 _BAR_
(129) Jak widać z powyższych danych, przemysł wspólnotowy zwiększył swoją produkcję o 15 % między 2000 r. a OD-ChRL.
Pomimo tej zwyżki liczba pracowników w produkcji zmniejszyła się, by osiągnąć w OD-USA taki sam poziom produkcji, przy redukcji pracowników wynoszącej 26 %.
(130) Wynika to z faktu, że przemysł wspólnotowy zainwestował w nowe instalacje, które nie wymagają poważniejszego zwiększania liczby pracowników.
W konsekwencji wydajność wzrosła o około 40 % między 2000 r. a okresami objętymi dochodzeniami przy równoległym wzroście kosztów zatrudnienia o 10 % między 2000 r. a OD-ChRL, które następnie spadły między dwoma okresami objętymi dochodzeniami.
5.7.
Zwalczanie skutków dawnego dumpingu lub subsydiowania
(131) Brak wskazań, by stwierdzić, że w okresach objętych dochodzeniami Wspólnota przezwyciężała trudności związane z wcześniejszym dumpingiem lub subsydiowaniem.
5.8.
Wielkość rzeczywistego marginesu dumpingu
(132) Marginesy dumpingu określone w części poświęconej dumpingowi są wyraźnie wyższe od de minimis, jak określono w art. 9 ust. 3 rozporządzenia podstawowego.
Ponadto ze względu na wielkość i cenę dumpingowego przywozu oddziaływanie rzeczywistego marginesu dumpingu nie może być uznane za nieznaczne.
6.
Wnioski dotyczące szkody
(133) Między 2000 r. a okresami objętymi dochodzeniem wielkość przywozu po cenach dumpingowych produktu objętego postępowaniem znacznie wzrosła (trzykrotnie) oraz jego udział w rynku wspólnotowym zwiększył się z 33 % w 2000 r. do 58 % w OD-ChRL i o 61 % w OD-USA.
Średnie ceny importu po cenach dumpingowych były stale niższe od cen przemysłu wspólnotowego w tych samych okresach.
W okresach objętych dochodzeniami ceny przywozów z krajów objętych dochodzeniem stanowiły podcięcie cen przemysłu wspólnotowego o ponad 36 %.
(134) Między 2000 r. a okresami objętymi dochodzeniami stwierdzono pogorszenie się sytuacji przemysłu wspólnotowego: wielkości sprzedaży przemysłu wspólnotowego zmalały lub utrzymywały się na takim poziomie, jak w 2000 r., wykorzystanie mocy produkcyjnych zmniejszyło się o ponad 10 %, udział w rynku stracił ponad 10 punktów procentowych, ceny jednostkowe sprzedaży spadły o ponad 7 %, a rentowność zmniejszyła się o ponad 8 punktów procentowych, natomiast zwrot inwestycji i przepływy pieniężne z działalności uległy tym samym negatywnym trendom.
Jakkolwiek niektóre wskaźniki szkody pozostały niezmienione lub odnotowały korzystne zmiany, na przykład moce produkcyjne i inwestycje, należy zauważyć, że podczas gdy ten widoczny wzrost nastąpił w czasie rozkwitu popytu, przemysł wspólnotowy nie może w istocie czerpać korzyści z tego wzrostu popytu, który zwiększył się o ponad 70 % między 2000 r. a okresami objętymi dochodzeniami.
(135) W związku z powyższym wnioskuje się tymczasowo, że przemysł wspólnotowy poniósł istotną szkodę w rozumieniu art. 3 rozporządzenia podstawowego.
D. ZWIĄZEK PRZYCZYNOWY
1.
Uwagi wstępne
(136) Zgodnie z art. 3 ust. 6 rozporządzenia podstawowego zbadano, czy istotne szkody poniesione przez przemysł wspólnotowy zostały spowodowane przywozem po cenach dumpingowych z krajów objętych postępowaniem. Zgodnie z art. 3 ust. 7 rozporządzenia podstawowego Komisja zbadała również inne czynniki, które mogły zaszkodzić przemysłowi Wspólnoty, aby mieć pewność, że jakiekolwiek szkody wywołane przez te czynniki nie zostały niewłaściwie przypisane przywozom po cenach dumpingowych.
(137) Ilość TCCA pochodzącego z krajów objętych postępowaniem wzrosła drastycznie w okresie objętym postępowaniem.
Jak widać w tabeli zamieszczonej pod motywem 109, omawiany przywóz w okresach objętych dochodzeniem był trzy razy wyższy niż w 2000 r., co oznacza wzrost z 8200 ton w 2000 r. do około 25000 ton w okresach objętych dochodzeniem.
W tym samym okresie ich udział rynkowy zwiększył się znacznie o 27 punktów procentowych, tzn. z 33 % do 60 %.
(138) Najważniejszy wzrost wielkości przywozu miał miejsce w latach 2000–2001 i wyniósł prawie 60 %.
(139) Znaczny wzrost wielkości przywozu pochodzącego z krajów objętych postępowaniem oraz fakt, że ceny towarów stale malały od 2001 r. i pozostawały znacznie poniżej cen obowiązujących w przemyśle wspólnotowym, zbiegły się w czasie z pogorszeniem sytuacji przemysłu wspólnotowego w tym samym okresie.
(140) Rzeczywiście (patrz: motywy 115 i 116 powyżej), ceny przywozu objętego postępowaniem, realizowanego w bardzo dużych ilościach, podcinały średnie ceny sprzedaży przemysłu wspólnotowego w znaczącym stopniu, tzn. o około 36,6 %.
(141) Tym samym wnioskuje się tymczasowo, że nacisk wywarty przez przywóz objęty postępowaniem, którego wielkość i udział rynkowy znacznie wzrosły po 2000 r., a który był realizowany po niskich cenach dumpingowych, odegrał dominującą rolę w wywoływaniu spadków cen i utraty udziału w rynku dla przemysłu wspólnotowego, a w efekcie – pogorszeniu się jego sytuacji finansowej.
2.
Wpływ innych czynników
a) Rozwój konsumpcji
(142) Między 2000 r. a okresami objętymi dochodzeniem konsumpcja wspólnotowa wzrosła o ponad 70 %.
Rozwój konsumpcji nie przyczynił się więc do szkód ponoszonych przez przemysł wspólnotowy.
Wręcz przeciwnie, w normalnych warunkach rynkowych przemysł Wspólnoty oczekiwałby raczej wzrostu wielkości sprzedaży.
b) Przywóz z innych krajów trzecich
(143) Przywóz z krajów trzecich, których nie dotyczy niniejsze dochodzenie, rozwinął się w następujący sposób w rozpatrywanym okresie:
_BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD-ChRL _BAR_ OD-USA _BAR_
Przywóz z krajów trzecich innych niż kraje objęte dochodzeniem (w kg) _BAR_ 4433000 _BAR_ 3446000 _BAR_ 3020000 _BAR_ 2421000 _BAR_ 1981496 _BAR_ 1908613 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 78 _BAR_ 68 _BAR_ 55 _BAR_ 45 _BAR_ 43 _BAR_
Udział rynkowy _BAR_ 18 % _BAR_ 12 % _BAR_ 10 % _BAR_ 6 % _BAR_ 5 % _BAR_ 4 % _BAR_
(144) Głównym krajem eksportującym, którego nie objęło niniejsze dochodzenie, jest Japonia.
Przywóz z Japonii malał stale od 2000 r. do okresów objętych dochodzeniem, kiedy to osiągnął 5 % udziału rynkowego.
Nie ma podstaw, aby uważać, że ceny japońskie spowodowały spadek cen w przemyśle wspólnotowym.
c) Ewolucja walut: USD wobec euro
(145) Niektóre ze stron objętych postępowaniem argumentowały, że na zmiany cen przywozów objętych postępowaniem wpływ wywarła ewolucja euro w odniesieniu do dolara amerykańskiego i yuana renminbi (o wartości ustalonej w stosunku do USD).
Prawdą jest, że w okresie od 2001 r. do OD-USA wartość dolara amerykańskiego stale malała, tzn. z 1,12 EUR do 0,84 EUR lub o – 25 %.
Jednak należy zauważyć, że cena omawianego tu przywozu w USD również zmalała, tzn. o 28 % w latach 2000–2003.
W szczególności chińskie jednostkowe ceny eksportu w USD spadły o 11 % między 2000 r. a OD-ChRL, a amerykańskie jednostkowe ceny eksportu w USD spadły o 21 % między 2000 r. a OD-USA.
Tym samym spadek cen wywozu objętego postępowaniem nie może zostać w pełni wytłumaczony wahaniami cen, ponieważ spadek ten był również istotny w USD.
_BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD-ChRL _BAR_ OD-USA _BAR_
Cena jednostkowa w ChRL w euro/kg _BAR_ 1,28 _BAR_ 1,28 _BAR_ 1,02 _BAR_ 0,90 _BAR_ 0,91 _BAR_ _BAR_
Cena jednostkowa w USA w EUR/kg (między … a) _BAR_ 1,65–1,70 _BAR_ 1,70–1,75 _BAR_ 1,45–1,50 _BAR_ 1,05–1,10 _BAR_ _BAR_ 1,00–1,05 _BAR_
Ceny jednostkowe w krajach objętych dochodzeniem w EUR/kg _BAR_ 1,54 _BAR_ 1,44 _BAR_ 1,14 _BAR_ 0,93 _BAR_ _BAR_ _BAR_
Kurs wymiany EUR/USD _BAR_ 0,927 _BAR_ 0,896 _BAR_ 0,936 _BAR_ 1,118 _BAR_ 1,163 _BAR_ 1,186 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 97 _BAR_ 101 _BAR_ 121 _BAR_ 125 _BAR_ 128 _BAR_
Cena jednostkowa w ChRL w USD/kg _BAR_ 1,18 _BAR_ 1,14 _BAR_ 0,95 _BAR_ 1,01 _BAR_ 1,06 _BAR_ _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 97 _BAR_ 80 _BAR_ 85 _BAR_ 89 _BAR_ _BAR_
Cena jednostkowa w USA w USD/kg (między … a) _BAR_ 1,55–1,60 _BAR_ 1,50–1,55 _BAR_ 1,35–1,40 _BAR_ 1,20–1,25 _BAR_ _BAR_ 1,20–1,25 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 89 _BAR_ 78 _BAR_ _BAR_ 79 _BAR_
Cena jednostkowa w krajach objętych dochodzeniem w USD/kg _BAR_ 1,43 _BAR_ 1,29 _BAR_ 1,06 _BAR_ 1,04 _BAR_ _BAR_ _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 90 _BAR_ 74 _BAR_ 72 _BAR_ _BAR_ _BAR_
(146) Dodatkowo należy zauważyć, że ewolucja walut nie wywołała tego samego skutku w obydwu krajach, których dotyczy dochodzenie.
Podczas gdy wielkość przywozu z USA spadła w latach 2000–2003, przywóz z ChRL zwiększył się ponad sześciokrotnie w tym okresie.
Fakt, że wahania waluty nie miały tego samego wpływu w obydwu krajach i nie wywarły też wypływu na przywóz z innych krajów, wskazuje, że nie można ich traktować jako czynnika przyczynowego gwałtownego wzrostu przywozu po cenach dumpingowych z ChRL, jak to sugerują strony objęte postępowaniem.
(147) W konsekwencji powyższego, choć ewolucja euro względem dolara amerykańskiego mogła wywrzeć wpływ na cenę omawianego wywozu, wpływ ten nie był zdecydowanie tak duży, by przerwać powiązanie przyczynowo-skutkowe między dumpingiem a poniesionymi szkodami.
d) Dojrzewanie rynku TCCA
(148) Jedna ze stron objętych postępowaniem twierdziła, że spadek cen produktu objętego postępowaniem wynika z cyklu życiowego produktu, który stał się towarem powszechnego użytku.
Argumentowała, że równocześnie z rozwojem rynku basenów, który obecnie przeżywa boom we WE, rynek TCCA dojrzał i produkt ten jest obecnie powszechnie sprzedawany w sieciach supermarketów, co doprowadziło do spadku cen.
(149) Choć sam produkt mógł osiągnąć pewien poziom dojrzałości, nie można tego powiedzieć o odnośnym rynku.
Wręcz przeciwnie, rynek TCCA rozwinął się w bardzo dynamiczny sposób.
Jednak na poziomie przywozu objętego postępowaniem – zarówno pod względem cen, jak i ilości – rozwój był nie tyle dynamiczny, co nagły.
Należy również zauważyć, że popyt na TCCA zależy od liczby instalowanych basenów oraz że tym samym TCCA stanowi akcesorium.
W związku z powyższym nie można przyjąć twierdzenia, że aktualne szkody wynikają z dojrzałości produktu objętego postępowaniem.
e) Inwestycja w wydajność
(150) Jeden z przetwórców argumentował, że przemysł wspólnotowy źle ocenił rozwój rynku, inwestując w nową wydajność, a tym samym pogorszył swoje wyniki finansowe w wyniku zwiększenia odpisów amortyzacyjnych i tym samym kosztów produkcji.
(151) Po pierwsze należy zauważyć, że konsumpcja wspólnotowa wzrosła o ponad 70 % między 2000 r. a okresami objętymi dochodzeniem, a także, że wydajność przemysłu wspólnotowego wzrosła jedynie o 16 % w tym samym okresie.
Inwestycje takie są tym samym uzasadnione i zgodne z oczekiwanym rozwojem rynku.
(152) Dodatkowo, jak już wspomniano w motywie 125, koszt produkcji przemysłu wspólnotowego w okresach objętych dochodzeniem pozostał na tym samym poziomie, co w 2000 r., co pokazuje, że wszelkie wzrosty kosztów wynikające z inwestycji zostały skompensowane innymi redukcjami kosztów i zwiększeniem efektywności.
f) Wpływ wywarty przez jednego z pozostałych producentów europejskich
(153) Kilka stron objętych postępowaniem, które współpracowały w dochodzeniu dotyczącym Chin, argumentowało, że jeden z pozostałych producentów europejskich jako pierwszy zmniejszyły swoje ceny na rynku wspólnotowym, aby zwiększyć swój udział w rynku.
(154) Jednak stwierdzono, że ów producent europejski, który nie stanowił części przemysłu wspólnotowego, zawsze żądał wyższych cen niż ceny przywozu z Chin między 2000 r. a okresem objętym dochodzeniem.
Jego ceny stale rosły w latach 2000–2002, a następnie zaczęły spadać dopiero między rokiem 2002 a 2003, w momencie gdy ceny sprzedaży z Chin spadły już o 30 % w tym samym okresie.
3.
Wnioski dotyczące związku przyczynowego
(155) Na podstawie powyższego wnioskuje się tymczasowo, że istnieje powiązanie przyczynowe między przywozem po cenach dumpingowych a szkodami poniesionymi przez przemysł wspólnotowy.
Wniosek ten jest oparty z jednej strony na istotnych wzrostach ilości omawianego przywozu i jego udziału rynkowego, czemu towarzyszył znaczny spadek cen i znaczące podcięcie cenowe, a z drugiej strony, na spadku cen przemysłu wspólnotowego, utracie udziału rynkowego i wynikającym z tego pogorszeniu sytuacji finansowej.
Wszystkie owe zmiany zbiegły się w czasie.
Żaden z innych zbadanych czynników nie mógł wyjaśnić pogarszającej się sytuacji w przemyśle wspólnotowym.
E. INTERES WSPÓLNOTY
1.
Zagadnienia ogólne
(156) Zbadano, czy istnieją istotne przyczyny, które mogłyby prowadzić do wysnucia wniosku, że w interesie Wspólnoty nie leżałoby wprowadzenie ceł antydumpingowych na przywóz ze wskazanych krajów.
W tym celu i zgodnie z art. 21 ust. 1 rozporządzenia podstawowego ustalenie interesu Wspólnoty zostało oparte na ocenie wszystkich różnorodnych interesów, jakie mogą wchodzić w grę, tzn. interesów przemysłu wspólnotowego, importerów/handlowców, a także użytkowników produktu objętego postępowaniem.
(157) W celu oszacowania prawdopodobnego wpływu wprowadzenia lub niewprowadzenia środków zaradczych zwrócono się do wszystkich stron objętych postępowaniem z wnioskiem o przekazanie informacji.
Kwestionariusze przesłano do trzech producentów wspólnotowych, 9 importerów, 17 przetwórców oraz 11 stowarzyszeń należących do przemysłu końcowego przetwarzania i odbiorców ("przetwórcy/użytkownicy").
(158) Pełne odpowiedzi na kwestionariusze otrzymano od jednego producenta wspólnotowego (skarżący), 1 importera oraz 10 przetwórców.
Kwestionariusze zawierające niepełne informacje lub zgłoszenia otrzymano od 4 importerów i 4 przetwórców.
Dodatkowo, jak wspomniano w motywie 97, dwóch innych producentów wspólnotowych dostarczyło ogólne informacje jedynie w ramach postępowania dotyczącego ChRL.
Wśród współpracujących przetwórców dwóch opowiadało się za wprowadzeniem środków, jeden stwierdził, że nie wywarłoby to żadnego skutku dla niego, a pozostali współpracujący przetwórcy, podobnie jak współpracujący importer, byli przeciwko wprowadzeniu środków.
(159) Dodatkowo zorganizowano przesłuchania niektórych ze stron wymienionych powyżej.
2.
Interes przemysłu wspólnotowego i innych producentów we Wspólnocie
(160) W związku z wnioskami dotyczącymi sytuacji w przemyśle wspólnotowym zawartymi w motywie 134, zwłaszcza pod względem wielkości udziału w rynku, ceny sprzedaży i malejącej rentowności, uważa się, że przy braku środków przeciwko szkodliwemu dumpingowi przemysł wspólnotowy może doznać pogorszenia sytuacji finansowej.
Bardzo prawdopodobne jest, że produkcja we Wspólnocie spadnie i przetwórcy oraz konsumenci będą uzależnieni w znacznym stopniu od przywozu.
Istnieją podstawy, aby oczekiwać, że ta sama negatywna zmiana będzie mieć miejsce w odniesieniu do dwóch pozostałych producentów we Wspólnocie.
3.
Interes importerów
(161) Choć do importerów wysłano 9 kwestionariuszy, otrzymano tylko jedną odpowiedź na nie.
Jednak importer, który udzielił odpowiedzi, nie był w stanie dostarczyć precyzyjnych informacji dotyczących rentowności realizowanej przezeń sprzedaży produktu objętego postępowaniem.
Stąd też nie było możliwe dokonanie oceny prawdopodobnego wpływu proponowanych środków antydumpingowych na rentowność współpracującego importera.
Niemniej jednak spółka ta nie dokonała żadnych znacznych inwestycji bezpośrednio powiązanych z omawianym produktem i prowadzona przez nią sprzedaż tego produktu stanowi mniej niż 1 % całego obrotu.
(162) W związku z powyższym i z uwagi na dużą liczbę importerów niewspółpracujących w postępowaniu wnioskuje się tymczasowo, że środki antydumpingowe nie wywrą na tyle negatywnego wpływu na importerów w ujęciu całościowym, by przeważyć potrzebę wyeliminowania zniekształceń w handlu wywoływanych przez szkodliwy dumping oraz przywrócenia skutecznej konkurencji.
4.
Interes przetwórców
(163) Sektor przetwórstwa składa się z wielu spółek, które mogą brać udział w przekształcaniu granulek TCCA w tabletki i/lub przepakowywaniu i dystrybucji produktu objętego postępowaniem.
(164) Znaczącym argumentem przeciwko nałożeniu środków jest to, że moce producentów europejskich nie są wystarczające dla zaspokojenia popytu wspólnotowego.
(165) Przypomina się, że nałożenie ceł antydumpingowych nie ma na celu zamknięcia rynku dla krajów objętych postępowaniem, lecz przywrócenie warunków uczciwego handlu oraz skutecznej konkurencji na rynku wspólnotowym.
W tym sensie przywóz produktu objętego postępowaniem nadal istniałby na rynku wspólnotowym, jednak po cenach, które nie stanowiłyby już szkodliwego dumpingu.
Co więcej, przywóz z krajów trzecich nieobjętych środkami zyska na znaczeniu po zlikwidowaniu szkodliwego dumpingu z krajów objętych postępowaniem.
Należy również zauważyć, że jeden z producentów europejskich ma nową fabrykę, która nie rozpoczęła jeszcze produkcji z uwagi na niski poziom cen na rynku Wspólnoty.
Gdyby przywrócono skuteczną konkurencję, prawdopodobne stałoby się uruchomienie produkcji w tej fabryce i wzrost podaży na rynku wspólnotowym.
Na koniec należy zauważyć, że z jednej strony przetwórcy argumentowali, że wydajność jest niewystarczająca do zaspokojenia popytu na terytorium Wspólnoty, a z drugiej strony winili przemysł wspólnotowy o zainwestowanie w nową wydajność, co w domniemaniu miałoby przynieść szkodę.
(166) Na tej podstawie wnioskuje się tymczasowo, że ryzyko niedoboru dostaw nie istnieje.
Wręcz przeciwnie, gdyby przemysł wspólnotowy znalazł się w niepewnej sytuacji i w ostateczności zamknął zakłady produkcyjne we Wspólnocie, użytkownicy zostaliby pozbawieni istotnego źródła podaży, które zapewnia szybką obsługę i dostawę, zwłaszcza w szczytowym okresie sezonu.
(167) Współpracujący przetwórcy argumentowali również, że wszelkie cła antydumpingowe wpłyną negatywnie na ich koszty produkcji i marże.
(168) TCCA stanowi dla użytkowników ponad 40 % całkowitego kosztu wytworzenia produktów zawierających omawiany produkt, co oznacza, że nałożenie cła wywarłoby wpływ na ich koszty produkcji.
Jednak ponieważ przetwórcy nie mają tylko jednego dostawcy, wszelka ocena wpływu ceł musi zostać przeprowadzona zarówno w odniesieniu do udziału każdego dostawcy w zakupie surowców, jak i do poszczególnych ceł nałożonych na każdego z tych dostawców.
Jest więc prawdopodobne, że cła nie wpłyną na 40 % kosztu produkcji, lecz jedynie na jego część.
W każdym przypadku, biorąc pod uwagę liczbę spółek w łańcuchu dostaw, prawdopodobne jest, że wpływ cła zostanie rozmyty w całym łańcuchu i wszelkie wzrosty cen zostaną w najgorszym przypadku przeniesione częściowo.
(169) Dodatkowo należy zauważyć, że dostawa TCCA na rynek wspólnotowy przez spółki niestosujące dumpingu lub kraje, których nie dotyczy niniejsze dochodzenie, stała się mniej atrakcyjna z uwagi na silne naciski cenowe wywierane przez kraje objęte postępowaniem.
Jest więc bardzo prawdopodobne, że gdyby doszło do przywrócenia uczciwej konkurencji, spółki, które nie stosują dumpingu, zwiększyłyby swoją obecność na rynku wspólnotowym.
Jako że przemysł wspólnotowy nadal dysponuje wolnymi zdolnościami produkcyjnymi i biorąc pod uwagę fakt, że istnieje możliwość zaopatrzenia w krajach lub spółkach nieobjętych cłem antydumpingowym, oczekuje się, że wzrosty cen, jeśli takowe wystąpią, będą umiarkowane.
(170) Co więcej, wpływ ceł na przetwórców powinien zostać oceniony w kategoriach bardziej globalnych.
TCCA pozwala również przetwórcom na sprzedawanie bardziej rentownych produktów i generowanie zysków w innych segmentach.
Prawdą jest, że występują tu efekty synergiczne w zakresie sprzedaży między omawianym produktem a innymi produktami sprzedawanymi przez wytwórców, takimi jak inne substancje chemiczne i/lub wyposażenie.
Dlatego też omawiany produkt został opisany przez niektórych przetwórców jako produkt typu loss leader, czyli sprzedawany poniżej kosztów w celu zachęcenia klientów do robienia zakupów w danym sklepie lub kupowania produktów określonej firmy, który, choć jest produktem o niskiej marży, nie może zostać zarzucony, ponieważ jest to produkt atrakcyjny, który musi być uwzględniony w katalogu.
(171) Trzeba również zauważyć, że niskie zyski przetwórców w segmencie TCCA wygenerowano pomimo importu po cenach silnie dumpingowych.
Poddaje to w wątpliwość zdolność segmentu TCCA przemysłu przetwórczego do utrzymania się na rynku.
(172) Jednak nałożenie środków antydumpingowych, dzięki przywróceniu skutecznej konkurencji, może nawet pomóc przetwórcom odzyskać rentowne marże.
Należy też zauważyć, że klienci zasadniczo nie znają pochodzenia produktu sprzedawanego przez przetwórców.
Przetwórcy zazwyczaj kupują produkt objęty postępowaniem u kilku dostawców i sprzedają po jednolitej średniej cenie bez względu na pochodzenie.
Tym samym nałożenie jakiegokolwiek środka będzie z jednej strony stanowiło dla tych przetwórców szansę niewielkiego podwyższenia cen, a z drugiej strony umożliwi im dobranie najodpowiedniejszych źródeł dostaw, tak aby ostateczny koszt średni pozwolił im na uzyskiwanie lepszych zysków.
Stąd też środki mogłyby wywierać pewien efekt stabilizujący na rynek końcowych przetwórców/odbiorców, który rozwinął się gwałtownie w ostatnich latach i na którym działa obecnie i konkuruje ze sobą wiele firm.
5.
Interes konsumentów
(173) Konsumenci TCCA to albo publiczni, albo prywatni właściciele basenów, którzy stosują omawiany produkt jako środek dezynfekujący.
(174) Według prasy branżowej roczny koszt utrzymania basenu szacowany jest na około 834 EUR rocznie, z czego 30 % stanowią chemikalia (czyli 587 EUR na akcesoria i 247 EUR na produkty chemiczne).
TCCA stanowi jedynie część owych 247 EUR, ponieważ substancje chemiczne są stosowane także w celu regulacji pH, dezynfekcji, zwalczania glonów oraz flokulacji.
(175) Jeden z przetwórców dostarczył niepopartych dowodami informacji dotyczących wpływu jakichkolwiek środków na konsumenta ostatecznego.
Na podstawie tej informacji wydaje się, że cło wynoszące 77 % od produktu objętego postępowaniem spowodowałoby wzrost kosztów dla właściciela basenu prywatnego o 2,5 EUR miesięcznie.
Ponieważ nie dostarczono szczegółów tego obliczenia, można zasadnie założyć, że obliczenie to jest co najwyżej oparte na najgorszym scenariuszu, tzn. odnosi się do właściciela prywatnego, który do dezynfekcji stosuje jedynie produkty zawierające chlor i który kupiłby TCCA w sklepie zaopatrywanym wyłącznie przez eksporterów obłożonych stawką cła 77 %.
Należy jednak podkreślić, że owa kwota 2,5 EUR jest bardzo bliska spekulacji.
Co więcej, przyjmując rzeczywiste proponowane poziomy ceł i biorąc pod uwagę możliwości importerów, przetwórców i detalistów przełączenia się z jednego dostawcy na innego lub odpowiedniego doboru źródeł zaopatrzenia, można założyć, że owa podwyżka o 2,5 EUR jest znacznie przeszacowana.
(176) Jednak biorąc pod uwagę liczbę pośredników od momentu importu TCCA do konsumentów ostatecznych, przyjmuje się, że wpływ jakichkolwiek środków antydumpingowych na konsumentów nie będzie znaczny.
Istotnie, boom sektora basenów spowodował powstanie dużego sektora końcowych przetwórców/odbiorców, w tym importerów/handlowców, producentów tabletek, firm pakujących, firm etykietujących, a także dystrybutorów.
Stąd też, zakładając, że wzrost wynikający z nałożenia cła zostałby częściowo wchłonięty przez każde z ogniw łańcucha dostaw i ostatecznie nie zostałby w pełni przeniesiony na konsumenta ostatecznego, wzrost kosztów byłby niższy niż 2,5 EUR miesięcznie.
(177) W związku z powyższym stwierdzono, że prawdopodobny wpływ na konsumentów nie stanowi istotnego argumentu przeciwko nałożeniu środków tymczasowych, ponieważ wydaje się, że nałożenie tychże środków nie wywrze niekorzystnego wpływu na konsumentów i że ewentualne negatywne skutki dla konsumentów nie przeważą pozytywnego wpływu środków na przemysł wspólnotowy.
6.
Wnioski dotyczące interesu Wspólnoty
(178) Na podstawie powyższych ustaleń wnioskuje się tymczasowo, że nie ma istotnych argumentów przeciwko nałożeniu tymczasowych środków antydumpingowych.
F. PROPOZYCJA WPROWADZENIA TYMCZASOWYCH ŚRODKÓW ANTYDUMPINGOWYCH
1.
Poziom eliminacji szkód
(179) Na podstawie tymczasowych wniosków, jakie wyciągnięto w odniesieniu do dumpingu, szkody, skutku przyczynowego oraz interesu Wspólnoty, należy nałożyć tymczasowe środki w celu zapobiegnięcia powstaniu dalszych szkód ponoszonych przez przemysł wspólnotowy w wyniku przywozu po cenach dumpingowych.
(180) W celu ustalenia poziomu środków tymczasowych pod uwagę wzięto zarówno ustaloną marżę dumpingu, jak i kwotę cła, jakie należy nałożyć w celu wyeliminowania szkód ponoszonych przez przemysł wspólnotowy.
(181) Środki tymczasowe powinny zostać nałożone na poziomie wystarczającym, aby wyeliminować szkody spowodowane tym przywozem bez przekroczenia ustalonego marginesu dumpingu.
Przy obliczaniu kwoty cła wymaganego w celu eliminacji skutków szkodliwego dumpingu uznano, że wszelkie środki powinny pozwolić przemysłowi Wspólnoty na pokrycie kosztów produkcji i uzyskanie ogólnego zysku przed opodatkowaniem, który mógłby zostać zasadnie osiągnięty przez tego typu przemysł w danym sektorze w normalnych warunkach konkurencji, tzn. przy braku przywozu po cenach dumpingowych, od sprzedaży podobnych produktów na terytorium Wspólnoty.
Marża zysku przed opodatkowaniem zastosowana do tego obliczenia wyniosła 10 % obrotu.
Jak pokazuje poziom zysku w przemyśle wspólnotowym przed istotnym wzrostem omawianego przywozu do Wspólnoty, ów 10 % zysk można uznać za bardzo konserwatywny i zasadnie oczekiwany przy braku szkodliwego dumpingu.
(182) Na tej podstawie obliczono cenę niepowodującą szkód dla przemysłu wspólnotowego dla podobnego produktu. Cena ta została uzyskana przez dodanie wymienionej wyżej 10 % marży zysku do kosztu produkcji.
(183) Niezbędną podwyżkę cen ustalono następnie na podstawie porównania średniej ważonej ceny importowej, ustalonej dla obliczeń podcięć, ze średnią ceną niepowodującą szkody.
Wszelkie różnice wynikające z tego porównania zostały następnie wyrażone jako wartość procentowa od średniej wartości importu cif.
2.
Środki tymczasowe
(184) W świetle powyższego uznaje się, że tymczasowe cło antydumpingowe powinno zostać nałożone na poziomie ustalonego marginesu dumpingu, jednak poziom ten nie powinien być wyższy od marginesu szkody obliczonego powyżej, zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia podstawowego.
(185) Stawki ceł antydumpingowych dla poszczególnych firm określone w niniejszym rozporządzeniu zostały ustalone na podstawie ustaleń poczynionych w trakcie niniejszych dochodzeń.
Tym samym odzwierciedlają one sytuację ustaloną w trakcie tych dochodzeń w odniesieniu do firm współpracujących.
Owe stawki ceł (w przeciwieństwie do cła ogólnokrajowego mającego zastosowanie do "wszystkich pozostałych firm") mają więc wyłączne zastosowanie do przywozu produktów pochodzących z kraju objętego postępowaniem i wytwarzanych przez te firmy, a tym samym przez konkretne wymienione podmioty prawne.
Produkty importowane produkowane przez jakąkolwiek inną firmę niewymienioną w normatywnej części niniejszego rozporządzenia z podaniem nazwy i adresu, w tym podmioty powiązane z firmami wymienionymi z nazwy, nie mogą korzystać z tych stawek i będą podlegać stawce cła mającej zastosowanie do "wszystkich pozostałych firm".
(186) Komisja Europejska
Dyrekcja Generalna ds. Handlu
Dyrekcja B
Office J-79 5/16
B-1049 Bruksela
[5] z wszelkimi istotnymi informacjami, a w szczególności wszelkimi zmianami w działalności firmy powiązanej z produkcją, sprzedażą krajową i na eksport, w związku z np. ową zmianą nazwy lub zmianą podmiotów produkcyjnych lub handlowych.
W stosownych przypadkach rozporządzenie zostanie zmienione odpowiednio poprzez aktualizację listy firm korzystających z indywidualnych stawek celnych.
(187) Proponowane cła antydumpingowe są następujące.
Kraj _BAR_ Firma _BAR_ Margines eliminacji szkód _BAR_ Margines dumpingu _BAR_ Stawka cła antydumpingowego _BAR_
ChRL _BAR_ Hebei Jiheng Chemical Co.
Limited _BAR_ 62,6 % _BAR_ 16,8 % _BAR_ 16,8 % _BAR_
Nanning Chemical Industry Co.
Limited _BAR_ 60,6 % _BAR_ 39,0 % _BAR_ 39,0 % _BAR_
Changzhou Clean Chemical Co.
Limited _BAR_ 60,6 % _BAR_ 39,0 % _BAR_ 39,0 % _BAR_
Zhucheng Taisheng Chemical Co Limited _BAR_ 61,1 % _BAR_ 39,0 % _BAR_ 39,0 % _BAR_
Puyang Cleanway Chemicals Limited _BAR_ 78,9 % _BAR_ 17,4 % _BAR_ 17,4 % _BAR_
Heze Huayi Chemical Co Limited _BAR_ 62,8 % _BAR_ 9,2 % _BAR_ 9,2 % _BAR_
Wszystkie inne firmy _BAR_ 60,6 % _BAR_ 40,3 % _BAR_ 40,3 % _BAR_
USA _BAR_ Biolab Inc. _BAR_ 20,8 % _BAR_ 68,4 % _BAR_ 20,8 % _BAR_
Clearon Inc. _BAR_ 28,5 % _BAR_ 69,8 % _BAR_ 28,5 % _BAR_
Wszystkie pozostałe firmy _BAR_ 33,8 % _BAR_ 98,5 % _BAR_ 33,8 % _BAR_
G. PRZEPISY KOŃCOWE
(188) Dla zachowania dobrych praktyk administracyjnych należy ustalić okres, w ciągu którego strony objęte postępowaniem, które zgłosiły się w terminie określonym w powiadomieniu o wszczęciu postępowania, mogą przedstawić swoje poglądy na piśmie i zwrócić się o ich przesłuchanie.
Dodatkowo należy stwierdzić, że ustalenia dotyczące nałożenia ceł przyjęte dla celów niniejszego rozporządzenia mają charakter tymczasowy i mogą zostać ponownie rozważone w celu ustanowienia ostatecznego cła,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejszym nakłada się tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz kwasu trichloroizocyjanurowego i jego preparatów, znanego również pod międzynarodową niezastrzeżoną prawnie nazwą (INN) "symclosene", zgłaszanego zwykle pod kodami CN ex29336980 i ex38084020 (kody TARIC 2933698070 i 3808402020), pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Stanów Zjednoczonych Ameryki.
2.
Stawkę tymczasowego cła antydumpingowego mającą zastosowanie, przed ocleniem, do ceny netto na granicy Wspólnoty produktów opisanych w ust. 1, wyprodukowanych przez firmy wymienione poniżej, ustala się następująco:
Kraj _BAR_ Firma _BAR_ Stawka cła antydumpingowego _BAR_ Dodatkowy kod TARIC _BAR_
ChRL _BAR_ Hebei Jiheng Chemical Co.
Limited _BAR_ 16,8 % _BAR_ A604 _BAR_
Nanning Chemical Industry Co.
Limited _BAR_ 39,0 % _BAR_ A625 _BAR_
Changzhou Clean Chemical Co.
Limited _BAR_ 39,0 % _BAR_ A626 _BAR_
Zhucheng Taisheng Chemical Co _BAR_ 39,0 % _BAR_ A627 _BAR_
Puyang Cleanway Chemicals Limited _BAR_ 17,4 % _BAR_ A628 _BAR_
Heze Huayi Chemical Co Limited _BAR_ 9,2 % _BAR_ A629 _BAR_
Wszystkie pozostałe firmy _BAR_ 40,3 % _BAR_ A999 _BAR_
USA _BAR_ Biolab Inc. _BAR_ 20,8 % _BAR_ A594 _BAR_
Clearon Inc. _BAR_ 28,5 % _BAR_ A596 _BAR_
Wszystkie pozostałe firmy _BAR_ 33,8 % _BAR_ A999 _BAR_
3.
O ile odrębne przepisy nie stanowią inaczej, stosowane są obowiązujące przepisy celne.
4.
Dopuszczenie produktu określonego w ust. 1 do swobodnego obrotu na terytorium Wspólnoty uwarunkowane jest wpłaceniem zabezpieczenia w wysokości kwoty cła tymczasowego.
Artykuł 2
Bez uszczerbku dla art. 20 rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96, strony objęte postępowaniem mogą zwrócić się o ujawnienie zasadniczych faktów i wniosków, na podstawie których przyjęto niniejsze rozporządzenie, przedstawić swoje opinie na piśmie i złożyć wniosek o ustne przesłuchanie przez Komisję w ciągu 30 dni od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Na podstawie art. 21 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 384/96 strony objęte postępowaniem mogą przedstawić uwagi dotyczące zastosowania niniejszego rozporządzenia w ciągu jednego miesiąca od daty jego wejścia w życie.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 539/2005
z dnia 7 kwietnia 2005 r.
ustalające refundacje wywozowe dla zbóż, pszennych i żytnich mąk, kasz oraz grysików
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W myśl art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 różnica między notowaniami lub cenami na rynku światowym produktów, o których mowa w art. 1 wymienionego rozporządzenia, a cenami tych produktów we Wspólnocie, może być pokryta przez refundacje wywozowe.
(2) Refundacje wywozowe powinny być ustalone z uwzględnieniem czynników, o których mowa w art. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż [2].
(3) W odniesieniu do pszennych oraz żytnich mąk, kasz i grysików refundację wywozową stosowaną do tych produktów należy wyliczyć z uwzględnieniem ilości zbóż koniecznych do wytwarzania danych produktów.
Ilości te zostały ustalone w rozporządzeniu (WE) nr 1501/95.
(4) Sytuacja na rynku światowym lub szczególne wymogi niektórych rynków mogą sprawić, że niezbędne stanie się zróżnicowanie refundacji dla niektórych produktów, w zależności od ich miejsca przeznaczenia.
(5) Refundacja powinna być ustalana raz na miesiąc. Zmian można dokonywać w tym odstępie czasowym.
(6) Zastosowanie tych zasad do aktualnej sytuacji na rynkach zbóż, a w szczególności do notowań lub cen na te produkty we Wspólnocie i na rynku światowym, prowadzi do ustalenia refundacji w wysokości podanej w załączniku.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje wywozowe dla produktów, o których mowa w art. 1 lit. a), b) i c) rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, z wyjątkiem słodu, wywiezionych w stanie naturalnym, ustala się w wysokości podanej w załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 8 kwietnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 540/2005
z dnia 7 kwietnia 2005 r.
ustalające maksymalną refundację wywozową dla pszenicy zwyczajnej w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 115/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na refundację wywozową dla pszenicy zwyczajnej na wywóz do pewnych krajów trzecich został ogłoszony na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 115/2005 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [3], Komisja może, na podstawie zgłoszonych ofert, podjąć decyzję o ustaleniu maksymalnej wysokości refundacji wywozowej, uwzględniając czynniki, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95. W tym wypadku przetarg wygrywa ten oferent lub oferenci, którego lub których oferta odpowiada poziomowi równemu maksymalnej refundacji lub jest od niej niższa.
(3) Zastosowanie powyższych czynników do aktualnej sytuacji na danych rynkach zbóż prowadzi do ustalenia maksymalnej refundacji wywozowej.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 1 do 7 kwietnia 2005 r., w ramach przetargu ogłoszonego na mocy rozporządzenia (WE) nr 115/2005, ustala się maksymalną refundację wywozową dla pszenicy zwyczajnej w wysokości 2,00 EUR/t.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 8 kwietnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 541/2005
z dnia 7 kwietnia 2005 r.
ustalające maksymalne obniżenie opłat przywozowych na sorgo, w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2275/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 12 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na maksymalne obniżenie opłat przywozowych w odniesieniu do przywozu sorgo pochodzącego z krajów trzecich do Hiszpanii został ogłoszony rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2275/2004 [2],
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1839/95 [3], w myśl procedury przewidzianej w art. 25 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, Komisja może podjąć decyzję o ustaleniu maksymalnego obniżenia opłat przywozowych, uwzględniając w szczególności czynniki przewidziane w art. 6 i 7 rozporządzenia (WE) nr 1839/95. Przetarg wygrywa ten oferent lub oferenci, którego lub których oferta odpowiada poziomowi równemu maksymalnemu obniżeniu opłat przywozowych lub jest od niego niższa.
(3) Zastosowanie powyższych czynników do aktualnej sytuacji na danych rynkach zbóż prowadzi do ustalenia maksymalnego obniżenia opłat przywozowych w wysokości określonej w art. 1.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 1 do 7 kwietna 2005 r. w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2275/2004, ustala się maksymalne obniżenie opłat przywozowych na sorgo w wysokości 18,85 EUR/t dla maksymalnej ilości całkowitej równej 4985 t.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 8 kwietnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 542/2005
z dnia 7 kwietnia 2005 r.
ustalające maksymalne obniżenie opłat przywozowych na kukurydzę w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 487/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 12 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na maksymalne obniżenie opłat przywozowych w odniesieniu do przywozu kukurydzy pochodzącej z krajów trzecich do Portugalii został ogłoszony rozporządzeniem Komisji (WE) nr 487/2005 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1839/95 [3], w myśl procedury przewidzianej w art. 25 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, Komisja może podjąć decyzję o ustaleniu maksymalnego obniżenia opłat przywozowych, uwzględniając w szczególności czynniki przewidziane w art. 6 i 7 rozporządzenia (WE) nr 1839/95. Przetarg wygrywa ten oferent lub oferenci, którego lub których oferta odpowiada poziomowi równemu maksymalnemu obniżeniu opłat przywozowych lub jest od niego niższa.
(3) Zastosowanie powyższych czynników do aktualnej sytuacji na danych rynkach zbóż, prowadzi do ustalenia maksymalnego obniżenia opłat przywozowych w wysokości określonej w art. 1.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 1 do 7 kwietnia 2005 r., w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 487/2005, ustala się maksymalne obniżenie opłat przywozowych na kukurydzę w wysokości 29,68 EUR/t dla maksymalnej ilości całkowitej równej 79900 t.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 8 kwietnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 543/2005
z dnia 8 kwietnia 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 9 kwietnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 544/2005
z dnia 8 kwietnia 2005 r.
zawieszające skup masła w niektórych Państwach Członkowskich
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 2771/1999 z dnia 16 grudnia 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania przepisów rozporządzenia Rady (WE) nr 2250/1999 w odniesieniu do interwencji na rynku masła i śmietany [2], w szczególności jego art. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 2 rozporządzenia (WE) nr 2771/1999 przewiduje, że z chwilą zaobserwowania w którymś z Państw Członkowskich, że w ciągu dwóch kolejnych tygodni cena rynkowa jest, w zależności od przypadku, bądź niższa, bądź równa lub wyższa niż 92 % ceny interwencyjnej, Komisja, odpowiednio, rozpoczyna lub zawiesza w danym Państwie Członkowskim dokonywanie skupu.
(2) Najnowsza lista Państw Członkowskich, w których interwencja została zawieszona, została przedstawiona w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 474/2005 [3].
Wymieniona lista powinna zostać dostosowana, aby uwzględniono nowe ceny rynkowe przekazane przez Republikę Czeską i Słowację w zastosowaniu art. 8 rozporządzenia (WE) nr 2771/1999.
W celu zachowania jasności należy zastąpić tę listę i uchylić rozporządzenie (WE) nr 474/2005,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Skup masła przewidziany w art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 zawiesza się w Belgii, Danii, na Cyprze, Węgrzech, Malcie, w Grecji, Luksemburgu, Niderlandach, Austrii, Słowacji, Słowenii, Finlandii i w Szwecji.
Artykuł 2
Uchyla się rozporządzenie (WE) nr 474/2005. Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 9 kwietnia 2005 r.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 545/2005
z dnia 8 kwietnia 2005 r.
ustalające, w jakiej mierze mogą być uwzględnione wnioski o wydanie uprawnień na przywóz mrożonej wołowiny przeznaczonej do przetworzenia, składane w marcu 2005 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1206/2004 z dnia 29 czerwca 2004 r. otwierające i ustalające zarządzanie kontyngentem taryfowym na przywóz mrożonej wołowiny przeznaczonej do przetworzenia (od 1 lipca 2004 r. do 30 czerwca 2005 r.) [2], w szczególności jego art. 5 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 9 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1206/2004 przewiduje w danym razie dalsze przydzielanie ilości, na które, na dzień 18 lutego 2005 r., nie złożono wniosków o wydanie pozwoleń.
(2) Artykuł 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 395/2005 z dnia 9 marca 2005 r., przewidujący nowy przydział uprawnień importowych z tytułu rozporządzenia (WE) nr 1206/2004 otwierającego i ustalającego zarządzanie kontyngentem taryfowym na przywóz mrożonej wołowiny przeznaczonej do przetworzenia [3], określił ilości mrożonej wołowiny przeznaczonej do przetworzenia, jakie można importować na warunkach specjalnych do 30 czerwca 2005 r.
(3) Artykuł 5 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1206/2004 przewiduje, że wnioskowane ilości mogą być zmniejszone.
Wnioski, które zostały złożone, dotyczą ilości globalnej, przekraczającej dostępny limit.
W tej sytuacji i w trosce o zapewnienie sprawiedliwego podziału dostępnych ilości, należy zmniejszyć proporcjonalnie wnioskowane ilości,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Każdy wniosek o wydanie uprawnień importowych, złożony zgodnie z postanowieniami art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1206/2004, uwzględnia się do następujących ilości mięsa z kością:
- 8,9347 % wnioskowanej ilości mięsa przeznaczonego na wyrób konserw, o których mowa w art. 2 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1206/2004,
- 50,0474 % wnioskowanej ilości mięsa przeznaczonego na wyrób produktów, o których mowa w art. 2 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1206/2004.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 9 kwietnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie obowiązuje w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 546/2005
z dnia 8 kwietnia 2005 r.
dostosowujące rozporządzenie (WE) nr 437/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do przydziału kodów państw zgłaszających i zmieniające rozporządzenie Komisji (WE) nr 1358/2003 w odniesieniu do uaktualnienia wykazu portów lotniczych Wspólnoty
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 437/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 lutego 2003 r. w sprawie sprawozdań statystycznych w odniesieniu do przewozu lotniczego pasażerów, frachtu i poczty [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 10 rozporządzenia (WE) nr 437/2003 Komisja zobowiązana jest ustanowić przepisy w celu dostosowania specyfikacji zawartych w jego załącznikach.
(2) Niezbędne jest ustanowienie wykazu portów lotniczych Wspólnoty, poza tymi prowadzącymi jedynie okazjonalny ruch handlowy, oraz odstępstw, które mają być zapewnione Państwom Członkowskim przystępującym do Unii Europejskiej w dniu 1 maja 2004 r.
Ponadto kody nowych Państw Członkowskich należy dołączyć do kodów wymienionych w załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 1358/2003 wykonującego rozporządzenie (WE) nr 437/2003 oraz zmieniającego jego załączniki I i II.
(3) Niezbędne jest uaktualnienie wykazu portów lotniczych Wspólnoty oraz odstępstw przewidzianych w załączniku I do rozporządzenia nr 1358/2003 zgodnie z zasadami określonymi w tym załączniku.
(4) W związku z tym rozporządzenia (WE) nr 437/2003 i nr 1358/2003 powinny zostać odpowiednio zmienione.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Programu Statystycznego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 437/2003 zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1358/2003 dostosowuje się zgodnie z załącznikiem I do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
W załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 1358/2003 wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 547/2005
z dnia 8 kwietnia 2005 r.
w sprawie wydawania pozwoleń na przywóz czosnku na kwartał od dnia 1 marca do dnia 31 maja 2005 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 565/2002 z dnia 2 kwietnia 2002 r. ustanawiające metodę zarządzania kontyngentami taryfowymi i wprowadzające system świadectw pochodzenia czosnku przywożonego z krajów trzecich [2], w szczególności jego art. 8 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ilości określone we wnioskach o pozwolenie złożonych w dniach 4 i 5 kwietnia 2005 r., na mocy art. 5 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 565/2002, przez tradycyjnych i nowych importerów, przekroczyły ilości przewidziane dla produktów pochodzących z Argentyny.
(2) Należy więc określić, w jakiej mierze możliwe jest uwzględnienie wniosków o pozwolenia przekazanych Komisji dnia 7 kwietnia 2005 r. oraz ustalenie, dla każdej kategorii importerów i pochodzenia produktów, dat, przed upływem których wydawanie pozwoleń powinno być zawieszone,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wnioski o pozwolenia na przywóz złożone na mocy art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 565/2002 w dniach 4 i 5 kwietnia 2005 r. i przekazane Komisji w dniu 7 kwietnia 2005 r. są uwzględnione zgodnie z wartością procentową wnioskowanych ilości, określoną w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Dla danej kategorii importerów i danego pochodzenia wnioski o pozwolenia na przywóz, na mocy art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 565/2002, dotyczące kwartału od dnia 1 marca 2005 r. do dnia 31 maja 2005 r. oraz złożone po dniu 5 kwietnia 2005 r. i przed datą określoną w załączniku II do niniejszego rozporządzenia, są odrzucone.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 9 kwietnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 548/2005
z dnia 8 kwietnia 2005 r.
w sprawie wydawania pozwoleń na przywóz wysokiej jakości świeżej, chłodzonej i mrożonej wołowiny i cielęciny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 936/97 z dnia 27 maja 1997 r. otwierające i ustalające zarządzanie kontyngentami taryfowymi na wysokiej jakości świeżą, chłodzoną i mrożoną wołowinę oraz mrożone mięso bawole [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuły 4 i 5 rozporządzenia (WE) nr 936/97 określają warunki składania wniosków i wydawania pozwoleń na przywóz mięsa wyszczególnionego w art. 2 lit. f) tego rozporządzenia.
(2) Artykuł 2 lit. f) rozporządzenia (WE) nr 936/97 ustala na 11500 ton ilość wysokiej jakości świeżej, chłodzonej i mrożonej wołowiny, odpowiadającej określeniu podanemu w tym samym postanowieniu, która może być importowana na warunkach specjalnych w okresie od 1 lipca 2004 r. do 30 czerwca 2005 r.
(3) Należy przypomnieć, że z pozwoleń, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu, można korzystać przez cały okres ich ważności jedynie w takim zakresie, na jaki pozwalają przepisy weterynaryjne,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Każdy wniosek o wydanie pozwolenia na przywóz wysokiej jakości świeżej, chłodzonej i mrożonej wołowiny i cielęciny, o której mowa w art. 2 lit. f) rozporządzenia (WE) nr 936/97, złożony w okresie między 1 a 5 kwietnia 2005 r., jest uwzględniany w całości.
2.
Zgodnie z art. 5 rozporządzenia (WE) nr 936/97 wnioski o wydanie pozwoleń mogą być składane w ciągu pierwszych pięciu dni maja 2005 r. na 9369,992 tony.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 11 kwietnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 549/2005
z dnia 11 kwietnia 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 12 kwietnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 550/2005
z dnia 7 kwietnia 2005 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 416/2004 ustanawiające środki przejściowe dla stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/96 i rozporządzenia (WE) nr 1535/2003 w zakresie systemu pomocy dla przetworów owocowych i warzywnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Traktat o Przystąpieniu Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji,
uwzględniając Akt Przystąpienia Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji, w szczególności jego art. 41 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 3 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 416/2004 [1], który ustanawia środki przejściowe ze względu na przystąpienie Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji (dalej zwanych "nowymi Państwami Członkowskimi") do Unii Europejskiej, przewiduje wypłatę dodatkowej kwoty, gdy badanie zgodności z progiem w celu ustalenia pomocy na rok gospodarczy 2005/2006 wykaże, że próg wspólnotowy nie został przekroczony.
(2) Jak ustanowiono [2] w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 170/2005 z dnia 31 stycznia 2005 r. ustalającym pomoc w odniesieniu do pomidorów przeznaczonych do przetwórstwa w roku gospodarczym 2005/2006, ilości pomidorów, w odniesieniu do których wnioski o pomoc złożono w roku gospodarczym 2004/2005 w nowych Państwach Członkowskich, które przystąpiły do Unii Europejskiej w dniu 1 maja 2004 r., były zgodne ze wspólnotowymi i krajowymi progami ustalonymi dla przetwarzania pomidorów opartymi na ilościach, w odniesieniu do których wnioski o pomoc złożono w roku gospodarczym 2004/2005.
(3) Po stwierdzeniu, że nowe Państwa Członkowskie nie przekroczyły swoich progów krajowych, nie ma podstaw do opóźniania wypłaty dodatkowej kwoty przewidzianej w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 416/2004 w przypadku pomidorów, zważywszy, że stosowanie środków ostrożności nie jest już konieczne.
Należy zatem umożliwić wspomnianą wypłatę.
(4) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 416/2004.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Przetworów Owocowych i Warzywnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 3 rozporządzenia (WE) nr 416/2004 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 3
1. Gdy badanie zgodności z progiem w celu ustalenia pomocy na rok gospodarczy 2005/2006 wykaże, że próg wspólnotowy nie został przekroczony, dodatkowa kwota równa 25 % pomocy określonej w art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2201/96 wypłacana jest we wszystkich nowych Państwach Członkowskich na rok gospodarczy 2004/2005, z wyjątkiem przypadku pomidorów, w odniesieniu do których dodatkowa kwota wypłacana jest po stwierdzeniu, że nowe Państwa Członkowskie nie przekroczyły swoich progów krajowych.
2. Gdy badanie zgodności z progiem w celu ustalenia pomocy na rok gospodarczy 2005/2006 wykaże, że próg wspólnotowy został przekroczony, w tych nowych Państwach Członkowskich, w których próg nie został przekroczony lub w których próg został przekroczony mniej niż 25 %, wypłacana jest dodatkowa kwota na rok gospodarczy 2004/2005, z wyjątkiem przypadku pomidorów, w odniesieniu do których dodatkowa kwota wypłacana jest po stwierdzeniu, że nowe Państwa Członkowskie nie przekroczyły swoich progów krajowych.
Dodatkowa kwota określona w akapicie pierwszym oparta jest na kwocie, o którą krajowy próg został przekroczony, maksymalnie do 25 % pomocy ustanowionej art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2201/96.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 551/2005
z dnia 11 kwietnia 2005 r.
ustalające dodatkową kwotę do wypłaty za pomidory w Republice Czeskiej, na Węgrzech, Malcie, w Polsce i na Słowacji na mocy rozporządzenia (WE) nr 416/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Traktat o Przystąpieniu Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji,
uwzględniając Akt Przystąpienia Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji, w szczególności jego art. 41 akapit pierwszy,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 416/2004 z dnia 5 marca 2004 r. ustanawiające środki przejściowe dla stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/96 i rozporządzenia (WE) nr 1535/2003 ze względu na przystąpienie Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji do Unii Europejskiej [1], w szczególności jego art. 3 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ilości pomidorów objęte wnioskami o przyznanie pomocy na rok gospodarczy 2004/2005 zgłoszone przez Państwa Członkowskie, zgodnie z art. 39 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1535/2003 z dnia 29 sierpnia 2003 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/96 w zakresie systemu pomocy dla przetworów owocowych i warzywnych [2] przekraczają próg wspólnotowy o 1,5 %. W związku z powyższym należy wypłacić dodatek w trakcie roku gospodarczego 2004/2005 w tych Państwach Członkowskich, które przystąpiły do Unii Europejskiej dnia 1 maja 2004 r. i nie przekroczyły progu narodowego lub w których ten próg został przekroczony o mniej niż 25 %.
(2) Na rok gospodarczy 2004/2005 progi narodowe w Republice Czeskiej, na Węgrzech, Malcie, w Polsce i na Słowacji nie zostały przekroczone.
Pełen dodatek pomocowy w wysokości 8,62 EUR za tonę powinien być zatem wypłacony w tych krajach.
(3) Na rok gospodarczy 2004/2005 producenci na Cyprze nie przedstawili żadnych wniosków o przyznanie pomocy na pomidory przeznaczone do przetworzenia.
Zatem żaden dodatek pomocowy na rok gospodarczy 2004/2005 nie powinien być wypłacony w tym Państwie Członkowskim,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dodatkową kwotę w wysokości 8,62 EUR za tonę pomidorów przeznaczonych do przetworzenia, o której mowa w art. 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 416/2004, wypłaca się w trakcie roku gospodarczego 2004/2005 w Republice Czeskiej, na Węgrzech, Malcie, w Polsce i na Słowacji.
Artykuł 2
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 552/2005
z dnia 11 kwietnia 2005 r.
nakładające tymczasowe cła antydumpingowe na przywóz niektórych rodzajów cegieł magnezytowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [1] ("rozporządzenie podstawowe"), w szczególności jego art. 7,
po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. PROCEDURA
1.
Wszczęcie postępowania
(1) Dnia 13 lipca 2004 r. Komisja ogłosiła, w formie zawiadomienia opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [2], wszczęcie postępowania antydumpingowego w odniesieniu do przywozu do Wspólnoty niektórych rodzajów cegieł magnezytowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej ("ChRL").
(2) Postępowanie wszczęto w wyniku skargi wniesionej 7 czerwca 2004 r. przez Europejską Federację Producentów Materiałów Ogniotrwałych (P.R.E.) („skarżący”) w imieniu producentów reprezentujących znaczną część, w tym wypadku ponad 50 %, łącznej wspólnotowej produkcji niektórych rodzajów cegieł magnezytowych.
Skarga zawierała dowody potwierdzające dumping rozpatrywanego produktu i powstałą w związku z nim istotną szkodę, które uznano za uzasadniające w wystarczającym stopniu wszczęcie postępowania.
2.
Strony zainteresowane postępowaniem
(3) Komisja oficjalnie poinformowała o wszczęciu postępowania skarżącego, innych wspólnotowych producentów, eksportujących producentów, importerów, dostawców i użytkowników oraz stowarzyszenia użytkowników, o których wiadomo, że są zainteresowani, jak i przedstawicieli ChRL.
Zainteresowanym stronom stworzono możliwość przedstawienia uwag na piśmie oraz zgłoszenia wniosku o przesłuchanie w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania.
(4) Producenci skarżący, inni współpracujący wspólnotowi producenci, eksportujący producenci, importerzy, dostawcy, użytkownicy i stowarzyszenia użytkowników przedstawili swoje uwagi.
Wszystkie strony, które złożyły stosowny wniosek o przesłuchanie i podały szczególne powody na jego uzasadnienie, uzyskały możliwość przesłuchania.
(5) W celu umożliwienia eksportującym producentom w ChRL ubiegania się, jeśli wyrażą takie życzenie, o przyznanie traktowania według zasad gospodarki rynkowej ("MET") oraz indywidualnego traktowania ("IT"), Komisja przesłała chińskim przedsiębiorstwom, o których wiadomo, że są zainteresowane, formularze wniosków o przyznanie traktowania według zasad gospodarki rynkowej oraz wniosków o indywidualne traktowanie.
Osiem przedsiębiorstw zażądało przyznania traktowania według zasad gospodarki rynkowej, zgodnie z art. 2 ust. 7 rozporządzenia podstawowego, lub indywidualnego traktowania, jeżeli w toku badania zostanie ustalone, że nie spełniają one kryteriów wymaganych do przyznania traktowania według zasad gospodarki rynkowej. Jedno przedsiębiorstwo wystąpiło o przyznanie tylko indywidualnego traktowania.
(6) W zawiadomieniu o wszczęciu postępowania Komisja zaznaczyła, że może zaistnieć konieczność kontroli wyrywkowej do celów dochodzenia.
Jednakże z uwagi na mniejszą niż spodziewana liczbę eksportujących producentów w ChRL, które zgłosiły gotowość do współpracy, uznano, że kontrola wyrywkowa nie będzie konieczna.
(7) Komisja przesłała kwestionariusze wszystkim stronom, o których wiadomo, że są zainteresowane, oraz wszystkim innym przedsiębiorstwom, które zgłosiły się w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania.
Odpowiedzi wpłynęły od dwóch wspólnotowych producentów wymienionych w skardze, trzech innych wspólnotowych producentów, dziewięciu eksportujących producentów w ChRL, jednego przedsiębiorstwa handlowego powiązanego z chińskim eksporterem, mającego siedzibę w Korei Południowej, jednego przedsiębiorstwa handlowego powiązanego z chińskim eksporterem, mającego siedzibę na wyspie Man, dwóch importerów powiązanych z jednym chińskim eksporterem, mających siedzibę we Wspólnocie, pięciu dostawców surowców, trzech niepowiązanych importerów oraz 16 niepowiązanych użytkowników (producentów stali) we Wspólnocie.
(8) Komisja zebrała i zweryfikowała wszelkie informacje uznane za niezbędne do wstępnego określenia dumpingu, wynikającej z niego szkody i interesu Wspólnoty oraz przeprowadziła weryfikacje w siedzibach następujących przedsiębiorstw:
a) wspólnotowi producenci:
- RHI AG, Austria ("RHI"),
- LWB Refractories GmbH, Niemcy ("LWB"),
- Refratechnik Holding GmbH (odpowiedzi wpłynęły od Refratechnik Cement GmbH i Refratechnik Steel GmbH), Niemcy ("Refratechnik").
Nie przeprowadzono żadnych weryfikacji na miejscu dotyczących Refractarios Burcena S.L., Hiszpania, i Ceramica Del Nalon S.A., Hiszpania, ponieważ produkcja każdego z tych dwóch przedsiębiorstw stanowiła zaledwie niewielki procent produkcji wspólnotowej;
b) eksportujący producenci w ChRL:
- RHI Refractories Liaoning Co.
Ltd,
- Yingkou Kyushu Refractories Co.
Ltd,
- Yingkou Guangyang Refractories Co.
Ltd,
- Yingkou Sanhua Refractory Materials Co.
Ltd,
- Dashiqiao City Magnesite Refractory Factory Co.
Ltd,
- Dashiqiao Sanqiang Refractory Materials Co.
Ltd,
- Liaoning Mayerton Refractories Co.
Ltd,
- Yingkou Qinghua Refractories Co.
Ltd,
- Yingkou Orind Refractories Ltd;
c) powiązane przedsiębiorstwa handlowe:
- WonJin KR Co., Ltd, Yangsan-si, Korea Południowa,
- Mayerton Refractories Ltd, wyspa Man;
d) powiązani importerzy:
- Refratechnik Steel GmbH, Düsseldorf, Niemcy,
- RHI AG Ltd, Vienna, Wiedeń, Austria;
e) wspólnotowi użytkownicy:
- Corus Group plc, Londyn, Zjednoczone Królestwo,
- Hüttenwerke Krupp Mannesmann GmbH, Duisburg, Niemcy.
(9) Wobec konieczności określenia wartości normalnej dla eksportujących producentów z ChRL, którym może nie zostać przyznany status MET, przeprowadzono weryfikację w siedzibach następujących przedsiębiorstw w celu ustalenia wartości normalnej na podstawie danych kraju analogicznego:
Producenci w Stanach Zjednoczonych Ameryki (USA):
- LWB Refractories Company,
- Resco Products Inc.
3.
Okres dochodzenia (OD)
(10) Badaniem dumpingu i szkody objęto okres od 1 kwietnia 2003 r. do 31 marca 2004 r. ("OD").
Analiza tendencji mających znaczenie dla oceny szkody obejmowała okres od 1 stycznia 2001 r. do końca okresu dochodzenia ("rozpatrywany okres").
4.
Rozpatrywany produkt i produkt podobny
4.1.
Informacje ogólne
(11) Cegły magnezytowe są z reguły wykorzystywane w produkcji stali jako wykładzina pieców i kadzi do jej wytopu.
Są one zwykle wytwarzane jako produkt o standardowej charakterystyce chemicznej, którą następnie modyfikuje się stosownie do potrzeb końcowego użytkownika.
Liczba rodzajów produktu jest więc duża.
W związku z tym, do celów porównawczych, postanowiono sklasyfikować produkt według pewnych kategorii.
4.2.
Rozpatrywany produkt
(12) Rozpatrywanym produktem są chemicznie związane, niewypalone cegły magnezytowe, których komponent magnezytowy zawiera co najmniej 80 % MgO, bez względu na zawartość magnezytu, pochodzące z Chińskiej Republiki Ludowej ("rozpatrywany produkt"), zazwyczaj zgłaszane w ramach kodów CN ex68159100 i ex68159910.
Jednakże w toku dochodzenia wykazano, że rozpatrywany produkt był również przywożony w ramach kodów CN ex68151010, ex68159990, ex69021000, ex69039020 oraz 69039090 (ex69039020 przed dniem 1 stycznia 2004 r.).
4.3.
Produkt podobny
(13) Badanie wykazało, że wszystkie rodzaje rozpatrywanego produktu, zdefiniowane w poprzednim motywie, pomimo różnic w wielu czynnikach, jak między innymi proporcje surowców wykorzystanych w procesie produkcji, rodzaje modyfikatorów oraz obróbka, kształty i rozmiary, są używane do tych samych celów.
(14) Nie dopatrzono się żadnych różnic między rozpatrywanym produktem a cegłami magnezytowymi wytwarzanymi i sprzedawanymi na rynku krajowym w ChRL i w USA, które przyjęto za kraj analogiczny do celów ustalenia wartości normalnej w odniesieniu do przywozu z ChRL.
Te cegły magnezytowe charakteryzowały się takimi samymi podstawowymi właściwościami fizycznymi i chemicznymi oraz zastosowaniem jak wywożone z ChRL do Wspólnoty.
(15) Podobnie nie stwierdzono żadnej różnicy między rozpatrywanym produktem a cegłami magnezytowymi wytwarzanymi przez skarżącego i sprzedawanymi na rynku Wspólnoty.
Obydwa produkty charakteryzują się takimi samymi właściwościami fizycznymi i chemicznymi oraz mają takie samo zastosowanie.
(16) W związku z powyższym stwierdza się, że wszystkie rodzaje cegieł magnezytowych stanowią jeden produkt i uznaje się je za podobne w rozumieniu art. 1 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
B. DUMPING
1.
Traktowanie według zasad gospodarki rynkowej (MET)
(17) Zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. b) rozporządzenia podstawowego w dochodzeniach antydumpingowych dotyczących przywozu pochodzącego z ChRL normalną wartość ustala się zgodnie z ust. 1–6 powyższego artykułu dla tych producentów, którzy zostaną uznani za spełniających kryteria określone w art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego. Wyłącznie dla łatwiejszego odniesienia te kryteria w skrócie są przytoczone poniżej:
- decyzje dotyczące działalności gospodarczej i kosztów są podejmowane jako reakcja na warunki rynkowe,
- ewidencja księgowa jest kontrolowana przez niezależnych rewidentów i stosowana do wszystkich celów,
- nie występują istotne zakłócenia będące wynikiem byłego nierynkowego systemu gospodarki,
- przepisy ustawowe dotyczące upadłości i własności gwarantują pewność i stabilność prawną,
- przeliczenia kursów walutowych dokonuje się według kursów rynkowych.
(18) Ośmiu eksportujących producentów w ChRL wystąpiło z wnioskiem o przyznanie traktowania według zasad gospodarki rynkowej, zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. b) rozporządzenia podstawowego, i wypełniło formularz wniosku o przyznanie takiego traktowania przeznaczony dla eksportujących producentów.
(19) W odniesieniu do ośmiu eksportujących producentów i powiązanych z nimi przedsiębiorstw zaangażowanych w produkcję i/lub wprowadzenie na rynek rozpatrywanego produktu, mających siedzibę w ChRL, Komisja zebrała i zweryfikowała w siedzibach tych przedsiębiorstw wszystkie dane zawarte we wnioskach o przyznanie traktowania według zasad gospodarki rynkowej, które uznała za niezbędne.
(20) Dochodzenie ujawniło, że dwaj spośród ośmiu chińskich eksportujących producentów spełnili wszystkie kryteria wymagane do przyznania im traktowania według zasad gospodarki rynkowej.
Dwaj eksportujący producenci w ChRL, którzy uzyskali traktowanie według zasad gospodarki rynkowej, to:
- Yingkou Sanhua Refractory Materials Co.
Ltd,
- Liaoning Mayerton Refractories Co.
Ltd.
(21) Pozostałe sześć wniosków odrzucono.
Poniższa tabela zawiera zestawienie ustaleń dotyczących sześciu przedsiębiorstw, którym nie przyznano traktowania według zasad gospodarki rynkowej, w świetle pięciu kryteriów ustanowionych w art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego.
Przedsiębiorstwo _BAR_ Kryteria _BAR_
Kryterium 1Art.
2 ust. 7 lit. c) tiret pierwsze _BAR_ Kryterium 2Art.
2 ust. 7 lit. c) tiret drugie _BAR_ Kryterium 3Art.
2 ust. 7 lit. c) tiret trzecie _BAR_ Kryterium 4Art.
2 ust. 7 lit. c) tiret czwarte _BAR_ Kryterium 5Art.
2 ust. 7 lit. c) tiret piąte _BAR_
1 _BAR_ Spełnione _BAR_ Spełnione _BAR_ Niespełnione _BAR_ Spełnione _BAR_ Spełnione _BAR_
2 _BAR_ Brak decyzji _BAR_ Niespełnione _BAR_ Spełnione _BAR_ Spełnione _BAR_ Spełnione _BAR_
3 _BAR_ Brak decyzji _BAR_ Niespełnione _BAR_ Spełnione _BAR_ Spełnione _BAR_ Spełnione _BAR_
4 _BAR_ Niespełnione _BAR_ Niespełnione _BAR_ Niespełnione _BAR_ Spełnione _BAR_ Spełnione _BAR_
5 _BAR_ Niespełnione _BAR_ Niespełnione _BAR_ Spełnione _BAR_ Spełnione _BAR_ Spełnione _BAR_
6 _BAR_ Niespełnione _BAR_ Niespełnione _BAR_ Niespełnione _BAR_ Spełnione _BAR_ Spełnione _BAR_
(22) Zainteresowanym przedsiębiorstwom i skarżącemu umożliwiono przedstawienie uwag na temat tych ustaleń.
(23) Sześciu eksportujących producentów stwierdziło, że ustalenia są błędne i że powinni oni otrzymać traktowanie według zasad gospodarki rynkowej z powodów wymienionych poniżej.
(24) W odniesieniu do kryterium 1, jedno przedsiębiorstwo stwierdziło, że chociaż istnieje ryzyko ingerencji ze strony państwa, w praktyce nie ma ona miejsca.
Pozostałe przedsiębiorstwa powołały się na art. VI GATT 1994 i wyraziły wątpliwości, czy decyzja Komisji jest zgodna z przepisami WTO.
Ich zdaniem, jak wykazał wynik niniejszego dochodzenia, produkcja i sprzedaż produktu nie są objęte monopolem państwa, oraz wobec braku dowodów na to, że chiński rząd ustalał wszystkie ceny sprzedaży na cegły magnezytowe, przedsiębiorstwa wypełniły obowiązek udowodnienia, że wolna konkurencja, a co za tym idzie warunki gospodarki rynkowej, dominują w produkcji i sprzedaży produktu.
(25) Zgodnie ze stanowiskiem Sądu Pierwszej Instancji, eksportujący producent musi wykazać, że spełnia kryteria wymagane do przyznania traktowania według zasad gospodarki rynkowej.
Co ważniejsze, w toku dochodzenia ustalono, że przedsiębiorstwo zostało utworzone na mocy specjalnych przepisów miejscowych, w których przewiduje się szerokie możliwości dla ingerencji państwa i że nie przewidziano żadnych odstępstw od ich stosowania.
Żadne renegocjacje statutu przedsiębiorstwa nie miałyby wpływu na jego status.
Ustalono również, że władza lokalna ma istotny wpływ na zasadnicze decyzje.
Ponadto nie przeprowadzono żadnej niezależnej oceny, czy inwestycje w przedsiębiorstwie odzwierciedlają uczciwe ceny rynkowe, ani w czasie, gdy przedsiębiorstwo powstawało, ani w późniejszym okresie, kiedy zasilano przedsiębiorstwo dodatkowym kapitałem.
Ponadto przedsiębiorstwo, zgodnie z licencją na działalność gospodarczą, ma możliwość prowadzenia handlu kompensacyjnego i handlu barterowego, i nie mogło przedstawić dowodów na to, że tego rodzaju transakcje nie były zawierane.
Na podstawie powyższych ustaleń Komisja uznała, że przedsiębiorstwo nie spełnia kryterium 1.
Wobec tego oraz zgodnie z podstawowym rozporządzeniem, które również daje wyraz zobowiązaniom międzynarodowym Wspólnoty wynikającym z WTO, argumenty producentów muszą zostać odrzucone.
(26) W odniesieniu do kryterium 2, niektóre przedsiębiorstwa stwierdziły, że domniemane nieprawidłowości w stosowanych przez nie praktykach rachunkowości nie mają znaczenia dla ustalenia, czy warunki gospodarki rynkowej dominują w produkcji i sprzedaży produktu.
Ponadto zdaniem tych przedsiębiorstw, narzucanie dodatkowych wymagań, takich jak obowiązek stosowania międzynarodowych standardów, nie ma żadnego związku z tym, czy przeważają warunki gospodarki rynkowej.
Twierdziły one, że jest to naruszenie zobowiązań Wspólnoty wynikających z GATT/WTO, w szczególności naruszenie ustaleń noty wyjaśniającej art. VI GATT oraz ust. 15 lit. a) ppkt ii) decyzji z dnia 10 listopada 2001 r., tzn. Protokołu w sprawie Przystąpienia Chińskiej Republiki Ludowej do Światowej Organizacji Handlu (WTO).
(27) Ponadto niektóre przedsiębiorstwa stwierdziły, że nakładając na zagranicznych eksporterów obowiązek stosowania Międzynarodowych Standardów Rachunkowości (MSR) w wypadku, gdy ich przestrzeganie w przemyśle krajowym nie jest wymagane, Wspólnota nie stosuje swoich przepisów prawa dotyczących handlu w sposób "bezstronny".
W związku z tym, ich zdaniem, przemysł Wspólnoty został postawiony w bardziej korzystnej sytuacji niż eksporterzy.
Jednakże należy zauważyć, że analizy mającej na celu ustalenie, czy przedsiębiorstwa spełniają kryteria wymagane do uzyskania traktowania według zasad gospodarki rynkowej, dokonano na podstawie art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego.
Ponieważ takiej oceny nie przeprowadzono w wypadku przemysłu Wspólnoty, nie można powiedzieć, że Komisja w swojej analizie była stronnicza.
W tym przypadku argument nie znajduje więc uzasadnienia.
Odnośnie do pierwszego wniosku na mocy art. 2 ust. 7 lit. c) tiret drugie rozporządzenia podstawowego, Komisja ma zbadać, czy przedsiębiorstwa prowadzą podstawową ewidencję księgową, która jest kontrolowana przez niezależnych rewidentów zgodnie z Międzynarodowymi Standardami Rachunkowości i czy te standardy są stosowane do wszystkich celów.
Przedsiębiorstwa, o których mowa, nie spełniały niezbędnych warunków tego kryterium oraz nie stosowały podstawowych zasad rachunkowości.
Z tego względu wniosek musiał zostać odrzucony.
(28) W odniesieniu do kryterium 3, jedno przedsiębiorstwo utrzymywało, że jego aktywa były faktycznie wyceniane w sposób niezależny.
Niemniej jednak nie przedstawiono niezbitych dowodów na to, że aktywa były księgowane według rzeczywistej wartości rynkowej oraz nie wykazano, że wszystkie koszty są rozliczane według wartości rynkowej.
2.
Indywidualne traktowanie (IT)
(29) Na mocy art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego cło obowiązujące na terytorium całego państwa, jeśli ma to zastosowanie, jest ustalane dla państw, do których stosuje się art. 2 ust. 7, poza przypadkami, w których przedsiębiorstwa mogą wykazać, zgodnie z art. 9 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, że: i) w przypadku przedsiębiorstw będących całkowicie lub częściowo własnością spółek zagranicznych lub wspólnych przedsiębiorstw eksporterzy mają swobodę wycofywania do kraju kapitału i zysków; ii) ich ceny eksportowe, ilości, jak również warunki sprzedaży są ustalane swobodnie; iii) większość udziałów znajduje się w posiadaniu osób prywatnych, urzędnicy państwowi znajdujący się w zarządzie lub zajmujący kluczowe stanowiska kierownicze są w mniejszości lub zostaje wykazane, że spółka jest wystarczająco niezależna od interwencji państwa; iv) stosują one kursy wymiany w wysokości odpowiadającej rynkowym; i v) ingerencja ze strony państwa nie miałaby miejsca w stopniu pozwalającym na obchodzenie środków, gdyby pojedynczym eksporterom przyznano inne stawki celne.
(30) Sześciu eksportujących producentów, którym nie można było przyznać traktowania według zasad gospodarki rynkowej, wystąpiło również z wnioskiem o przyznanie indywidualnego traktowania (IT) w razie gdyby nie uzyskali traktowania według zasad gospodarki rynkowej.
Na podstawie dostępnych informacji stwierdzono, że czterech spośród nich spełniło wszystkie kryteria wymagane do przyznania indywidualnego traktowania, zgodnie z art. 9 ust. 5 rozporządzenia podstawowego.
(31) W przypadku jednego z dwóch pozostałych przedsiębiorstw stwierdzono, że jest ono częściową własnością państwa.
Ponadto przedsiębiorstwo zostało utworzone na mocy specjalnych przepisów chińskiego ustawodawstwa, które stwarzają możliwości dla ingerencji państwa.
Przedsiębiorstwo nie mogło wykazać, że podejmowało decyzje bez takiej ingerencji ze strony państwa.
Z tych względów uznano, że ryzyko ingerencji państwa jest znaczne.
Ponadto zazwyczaj jest bardzo trudno, zwłaszcza organom celnym, zidentyfikować każdego producenta cegieł magnezytowych wprowadzanych do obrotu.
Dlatego zagrożenie obchodzenia środków poprzez wywóz za pośrednictwem przedsiębiorstwa, które korzysta z niższych stawek opłat celnych, uznano za istotne i tym większe, że istnieje poważne ryzyko ingerencji ze strony państwa.
W związku z tym warunki ustanowione w art. 9 ust. 5 lit. c) i e) rozporządzenia podstawowego nie zostały spełnione.
Podjęto więc decyzję o odmowie przyznania temu przedsiębiorstwu indywidualnego traktowania.
(32) W przypadku drugiego przedsiębiorstwa poziom współpracy i dostarczone dane nie były wystarczające, by można było określić, czy spełnia ono wszystkie kryteria wymagane do przyznania indywidualnego traktowania.
Na przykład, przedsiębiorstwo nie dostarczyło w wyznaczonym terminie wiarygodnego wykazu transakcji sprzedaży do Wspólnoty, uniemożliwiając tym samym obliczenie marginesu dumpingu.
(33) Jeden eksportujący producent złożył wniosek o przyznanie mu tylko indywidualnego traktowania.
To przedsiębiorstwo realizowało sprzedaż do powiązanych przedsiębiorstw we Wspólnocie oraz do niezależnych podmiotów we Wspólnocie.
Przedsiębiorstwo nie dostarczyło żądanych informacji w wyznaczonym terminie, dlatego ustalenie, czy spełnia ono wszystkie kryteria wymagane do przyznania indywidualnego traktowania, nie było możliwe i trzeba było uznać je za przedsiębiorstwo niewspółpracujące.
(34) W związku z powyższym postanowiono, że indywidualne traktowanie należy przyznać następującym czterem eksportującym producentom w ChRL:
- Yingkou Kyushu Refractories Co.
Ltd,
- Yingkou Guangyang Refractories Co.
Ltd,
- Dashiqiao Sanqiang Refractory Materials Co.
Ltd,
- Yingkou Qinghua Refractories Co.
Ltd.
3.
Wartość normalna
3.1.
Ustalenie wartości normalnej dla wszystkich producentów, którym nie przyznano traktowania według zasad gospodarki rynkowej
a) Kraj analogiczny
(35) Zgodnie z art. 2 ust. 7 rozporządzenia podstawowego w przypadku przywozu z państw o gospodarce nierynkowej i w zakresie, w jakim przyznanie traktowania według zasad gospodarki rynkowej nie jest możliwe, w wypadku państw wymienionych w art. 2 ust. 7 lit. b) rozporządzenia podstawowego, wartość normalną należy określić w oparciu o cenę lub wartość skonstruowaną w kraju analogicznym.
(36) W zawiadomieniu o wszczęciu postępowania Komisja poinformowała o swoim zamiarze przyjęcia Turcji za odpowiedni kraj analogiczny do celów ustalenia wartości normalnej dla ChRL i zwróciła się do zainteresowanych stron o przedstawienie uwag na ten temat.
(37) Niektóre zainteresowane strony sprzeciwiły się tej propozycji.
Głównymi argumentami wysuniętymi przeciwko Turcji były:
- niewystarczający poziom konkurencji na tureckim rynku krajowym (działa zaledwie 3 tureckich producentów),
- wielkość tureckiej produkcji stanowiąca 1,3 % produkcji chińskiej,
- inna struktura kosztów chińskich producentów, w szczególności w przypadku kosztów pracy i kosztów surowców,
- różne relacje gospodarcze i kulturalne ChRL i Turcji z UE, tj. zbliżenie do Europy, korzystanie z unii celnej z UE od 1995 r. i harmonizacja prawa z normami UE w świetle negocjacji dotyczących przystąpienia Turcji do UE,
- znaczna dewaluacja waluty tureckiej; powiązanie/związanie niektórych tureckich producentów ze skarżącymi,
- zbyt niska jakość produktu tureckiego.
(38) Zainteresowane strony zaproponowały Indie lub Rosję jako odpowiedni kraj analogiczny.
(39) Komisja dążyła do podjęcia współpracy z potencjalnymi krajami analogicznymi, a mianowicie: Rosją, Indiami, Japonią, Koreą Południową, Stanami Zjednoczonymi Ameryki, Turcją, Serbią i Czarnogórą oraz Afryką Południową.
Spośród 38 przedsiębiorstw na całym świecie, z którymi nawiązała kontakt, na współpracę wyraziły zgodę jedynie dwa przedsiębiorstwa z USA.
(40) Analiza dostępnych informacji wykazała, że USA ma konkurencyjny rynek rozpatrywanego produktu z co najmniej trzema producentami, około 30 dostawcami, ponad 15 importerami i mniej więcej 300 użytkownikami.
Nie stwierdzono żadnych różnic między rozpatrywanym produktem a cegłami magnezytowymi produkowanymi i sprzedawanymi na rynku krajowym w ChRL i w USA, zgodnie z tym, co stwierdzono w motywie 14.
Ponadto ustalono, że ponad 50 % surowców wykorzystywanych przez jednego z producentów w USA pochodziło z przywozu z ChRL i że nie ma żadnych istotnych różnic w procesie produkcji cegieł magnezytowych w obu państwach.
(41) Wobec powyższego wstępnie uznano, że wybór Stanów Zjednoczonych Ameryki na kraj analogiczny, zgodnie z art. 2 ust. 7 rozporządzenia podstawowego, jest najbardziej odpowiedni i rozsądnie uzasadniony.
b) Ustalenie wartości normalnej
(42) Zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego wartość normalna dla eksportujących producentów, którym nie przyznano traktowania według zasad gospodarki rynkowej, została określona na podstawie zweryfikowanych informacji uzyskanych od producentów w kraju analogicznym.
Ustalono, że transakcje producentów w USA były realizowane w zwykłym obrocie handlowym, zatem wartość normalną określono na podstawie wszystkich cen zapłaconych lub należnych na krajowym rynku USA dla rodzajów produktów porównywalnych do tych, które były wywożone do Wspólnoty przez chińskich eksporterów.
(43) Wartość normalna została ustalona jako średnia ważona krajowych cen sprzedaży stosowanych dla niepowiązanych odbiorców przez współpracujących producentów w USA za produkty o zbliżonej zawartości MgO.
Gdzie stosowne, dokonano korekt z tytułu różnic w obróbce, której poddaje się różne rodzaje produktu.
3.2.
Ustalenie wartości normalnej dla eksportujących producentów, którym przyznano traktowanie na zasadach gospodarki rynkowej
(44) Należy przypomnieć, że w wypadku przedsiębiorstw, którym przyznano traktowanie na zasadach gospodarki rynkowej, podstawą do wyliczenia wszelkich marginesów dumpingu były dane dostarczone przez te przedsiębiorstwa, dotyczące sprzedaży produktu na rynku kraju wywozu oraz kosztów produkcji rozpatrywanego produktu.
Te dane zostały zweryfikowane w siedzibach zainteresowanych przedsiębiorstw.
(45) Jeśli chodzi o określenie wartości normalnej, Komisja po pierwsze ustaliła, dla każdego współpracującego eksportującego producenta, czy jego całkowita sprzedaż rozpatrywanego produktu na rynku krajowym była reprezentatywna w porównaniu z łączną sprzedażą na wywóz do Wspólnoty.
Zgodnie z art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego sprzedaż krajową uznaje się za reprezentatywną, gdy całkowita wielkość takiej sprzedaży każdego z eksportujących producentów stanowi co najmniej 5 % łącznej wielkości sprzedaży producenta na wywóz do Wspólnoty.
(46) Na tej podstawie ustalono, że sprzedaż rozpatrywanego produktu na rynku krajowym w wypadku jednego eksportującego producenta była w okresie dochodzenia realizowana w ilościach reprezentatywnych.
Natomiast drugi eksportujący producent nie wykazał się całkowitą sprzedażą rozpatrywanego produktu w ilościach reprezentatywnych na rynku krajowym w okresie dochodzenia.
(47) Dla eksportującego producenta, który wykazał się reprezentatywną sprzedażą na rynku krajowym, Komisja wytypowała te rodzaje cegieł magnezytowych, sprzedawanych na rynku krajowym, które były identyczne lub bezpośrednio porównywalne z rodzajami tego produktu sprzedawanymi na wywóz do Wspólnoty.
(48) Dla każdego rodzaju produktu sprzedawanego na rynku krajowym i uznanego za bezpośrednio porównywalny do cegieł magnezytowych sprzedawanych na wywóz do Wspólnoty, ustalono, czy sprzedaż na rynku krajowym była w wystarczającym stopniu reprezentatywna do celów art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego.
Sprzedaż na rynku krajowym określonego rodzaju cegieł magnezytowych uznano za w wystarczającym stopniu reprezentatywną, jeżeli całkowita wielkość sprzedaży tego rodzaju produktu na rynku krajowym w okresie dochodzenia wynosiła 5 % lub więcej łącznej wielkości sprzedaży porównywalnego rodzaju cegieł magnezytowych wywożonych do Wspólnoty.
(49) W wyniku tej analizy stwierdzono, że eksportujący producent, który wykazał się ogólną reprezentatywną sprzedażą, zrealizował sprzedaż w reprezentatywnych ilościach tylko w wypadku kilku rodzajów produktów.
(50) Komisja zbadała następnie, czy sprzedaż na rynku krajowym każdego z rodzajów cegieł magnezytowych sprzedawanych na tym rynku w ilościach reprezentatywnych może być uznana za dokonywaną w zwykłym obrocie handlowym, poprzez określenie, jaka część sprzedaży przynoszącej zysk była realizowana na rzecz niezależnego nabywcy danego rodzaju cegieł magnezytowych.
(51) Transakcje sprzedaży na rynku krajowym uznano za przynoszące zysk, jeżeli cena jednostkowa danego rodzaju produktu była równa lub wyższa od kosztów produkcji.
W związku z tym określono koszty produkcji każdego rodzaju produktu sprzedawanego na rynku krajowym w okresie dochodzenia.
(52) Jak stwierdzono w motywach 50 i 51, ustalono, jaka część przynoszącej zysk sprzedaży danego rodzaju produktu była realizowana na rzecz niezależnego nabywcy.
Jeżeli wielkość sprzedaży określonego rodzaju cegieł magnezytowych, sprzedawanych po cenie sprzedaży netto równej lub wyższej od wyliczonych kosztów produkcji, stanowiła 80 % lub więcej całkowitej sprzedaży tego rodzaju produktu, i jeżeli średnia ważona cena tego rodzaju produktu była równa lub wyższa od kosztów produkcji, wartość normalną określono na podstawie rzeczywistej ceny krajowej, wyliczonej jako średnia ważona cen całej sprzedaży na rynku krajowym tego rodzaju produktu w okresie dochodzenia, niezależnie od tego, czy ta sprzedaż przyniosła zysk czy nie.
Jeżeli natomiast wielkość przynoszącej zysk sprzedaży danego rodzaju cegieł magnezytowych stanowiła mniej niż 80 % łącznej sprzedaży tego rodzaju produktu, lub jeżeli średnia ważona cena tego rodzaju produktu była niższa od kosztów produkcji, wartość normalną określono na podstawie rzeczywistej ceny krajowej, wyliczonej jako średnia ważona cen tylko tej sprzedaży danego rodzaju produktu, która przyniosła zysk, pod warunkiem że ta sprzedaż stanowiła 10 % lub więcej całkowitej sprzedaży tego rodzaju produktu.
(53) Jeżeli wielkość sprzedaży przynoszącej zysk któregokolwiek rodzaju cegieł magnezytowych wynosiła mniej niż 10 % łącznej sprzedaży danego rodzaju produktu, uznano, że ten rodzaj produktu był sprzedany w niewystarczających ilościach, by cena krajowa mogła stanowić odpowiednią podstawę do określenia wartości normalnej.
(54) W wyniku powyższej analizy stwierdzono, że niektóre rodzaje produktów były sprzedawane w zwykłym obrocie handlowym.
(55) Dla wszystkich rodzajów produktów, które albo nie były sprzedawane w reprezentatywnych ilościach, albo nie były sprzedawane w zwykłym obrocie handlowym z uwagi na cenę, jak stwierdzono w motywach 52 i 53, ceny krajowe eksportującego producenta, o którym mowa, nie mogły być wykorzystane do określenia wartości normalnej i wobec tego trzeba było zastosować inną metodę.
(56) Jeżeli nie można wykorzystać ceny krajowej danego rodzaju produktu sprzedawanego przez eksportującego producenta, przyjmuje się wartość normalną konstruowaną, wyliczoną na podstawie kosztów tego producenta.
W związku z tym, zgodnie z art. 2 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, wartość normalna została skonstruowana poprzez dodanie do kosztów wytworzenia poszczególnych rodzajów produktów wywożonych, skorygowanych w razie potrzeby, rozsądnej kwoty kosztów sprzedaży ogólnych i administracyjnych i rozsądnej marży zysku.
W tym celu Komisja zbadała, czy dane dotyczące poniesionych kosztów sprzedaży, ogólnych i administracyjnych, oraz marży zysku osiągniętego ze sprzedaży na rynku krajowym były wiarygodne.
(57) Rzeczywiste krajowe koszty sprzedaży, ogólne i administracyjne, uznano za wiarygodne, gdy wielkość całkowitej sprzedaży na rynku krajowym zainteresowanego przedsiębiorstwa mogła być uznana za reprezentatywną w porównaniu do wielkości sprzedaży na wywóz do Wspólnoty.
Krajowa marża zysku została określona na podstawie sprzedaży na rynku krajowym tych rodzajów produktów, które były sprzedawane w zwykłym obrocie handlowym.
Do tego celu zastosowano metodę określoną w motywach 45, 48, 52 i 53.
W przypadku jednego przedsiębiorstwa koszty sprzedaży, ogólne i administracyjne, oraz zysk mogły zostać przyjęte za podstawę wyliczeń, ponieważ spełniło ono wyżej wymienione kryteria.
(58) Dla drugiego przedsiębiorstwa, które nie miało wystarczającej sprzedaży na rynku krajowym, wartość normalna została określona na podstawie art. 2 ust. 6 lit. c) rozporządzenia podstawowego.
Stwierdzono, że struktura kosztów drugiego przedsiębiorstwa, któremu przyznano traktowanie według zasad gospodarki rynkowej i które miało reprezentatywną sprzedaż na rynku krajowym niektórych rodzajów produktów, była tak różna, że w tym wypadku nie stanowiła rozsądnej podstawy do określenia wartości normalnej.
Jednakże koszty tego przedsiębiorstwa, które nie miało reprezentatywnej sprzedaży na rynku krajowym, uznano za wiarygodne i wartość normalna została skonstruowana w oparciu o dane przedsiębiorstwa, ponieważ były one zgodne z danymi innych eksporterów lub producentów tego samego produktu w kraju pochodzenia.
4.
Ceny eksportowe
(59) Cała sprzedaż wywozowa do Wspólnoty eksporterów, którym przyznano traktowanie według zasad gospodarki rynkowej lub indywidualne traktowanie, była realizowana za pośrednictwem powiązanych importerów we Wspólnocie, za pośrednictwem powiązanych przedsiębiorstw spoza Wspólnoty albo za pośrednictwem przedsiębiorstw, które wprawdzie nie były powiązane z eksportującymi producentami, jednak ściśle z nimi współpracowały lub nawet miały zawarte umowy handlowe z prawem wyłączności. Jeżeli sprzedaż na wywóz była realizowana za pośrednictwem powiązanych przedsiębiorstw, ceny eksportowe zostały skonstruowane zgodnie z art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego. We wszystkich przypadkach, w których rozpatrywany produkt był wywożony do niezależnego nabywcy we Wspólnocie, cena eksportowa została określona zgodnie z art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego, czyli na podstawie cen eksportowych rzeczywiście zapłaconych lub należnych.
(60) Dokonano korekt z tytułu wszystkich kosztów poniesionych przez tego importera pomiędzy wywozem a odsprzedażą, przy uwzględnieniu kosztów sprzedaży, ogólnych i administracyjnych oraz rozsądnej marży zysku, zgodnie z art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego.
W tym przypadku rzeczywista marża zysku zrealizowana przez współpracujących niepowiązanych importerów została uznana za rozsądną podstawę.
5.
Porównanie
(61) Porównania wartości normalnej z ceną eksportową dokonano na bazie ceny loco fabryka netto i na tym samym poziomie handlu.
W celu zapewnienia sprawiedliwego porównania uwzględniono, zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego, różnice w czynnikach, co do których wykazano, że mogą mieć wpływ na ceny i ich porównanie.
(62) Na tej podstawie uwzględniono różnice z tytułu kosztów transportu, kosztów ubezpieczenia, kosztów manipulacyjnych, załadunku oraz kosztów dodatkowych, kosztów kredytów, prowizji, opłat przywozowych i kosztów posprzedażnych (rękojmi/gwarancji).
6.
Margines dumpingu
6.1.
Margines dumpingu dla współpracujących eksportujących producentów, którym przyznano traktowanie według zasad gospodarki rynkowej/indywidualne traktowanie
(63) Dla dwóch przedsiębiorstw, którym przyznano traktowanie według zasad gospodarki rynkowej, średnia ważona wartość normalna dla każdego rodzaju produktu wywożonego do Wspólnoty została porównana ze średnią ważoną ceną eksportową odpowiedniego rodzaju produktu wywożonego do Wspólnoty, jak przewidziano w art. 2 ust. 11 rozporządzenia podstawowego.
(64) Dla czterech przedsiębiorstw, którym przyznano indywidualne traktowanie, średnia ważona wartość normalna dla każdego rodzaju produktu wywożonego do Wspólnoty, ustalona dla kraju analogicznego, została porównana ze średnią ważoną ceną eksportową odpowiedniego rodzaju produktu wywożonego do Wspólnoty, jak przewidziano w art. 2 ust. 11 rozporządzenia podstawowego.
(65) Tymczasowe średnie ważone marginesy dumpingu wyrażone w procentach ceny cif granica Wspólnoty przed opłaceniem należności celnych wynoszą:
—Liaoning Mayerton Refractories Co.
Ltd _BAR_ 11,2 % _BAR_
—Yingkou Sanhua Refractory Materials Co.
Ltd _BAR_ 34,1 % _BAR_
—Yingkou Guangyang Refractories Co.
Ltd _BAR_ 55,7 % _BAR_
—Yingkou Kyushu Refractories Co.
Ltd _BAR_ 55,7 % _BAR_
—Dashiqiao Sanqiang Refractory Materials Co.
Ltd _BAR_ 99,9 % _BAR_
—Yingkou Qinghua Refractories Co.
Ltd _BAR_ 41,4 %. _BAR_
6.2.
Margines dumpingu dla wszystkich pozostałych eksportujących producentów
(66) W celu wyliczenia marginesu dumpingu dla wszystkich pozostałych eksporterów w ChRL, Komisja po pierwsze określiła poziom współpracy.
Dokonano porównania między całkowitym przywozem rozpatrywanego produktu, pochodzącym z ChRL, wyliczonym na podstawie danych statystycznych będących w posiadaniu Eurostatu, zgodnie z metodą określoną w motywie 81 i informacjami podanymi w odpowiedziach na kwestionariusz, otrzymanymi od producentów w ChRL.
Na tej podstawie stwierdzono, że poziom współpracy był niski.
(67) Ponieważ poziom współpracy był niski, margines dumpingu dla wszystkich pozostałych eksporterów w ChRL został ustalony na poziomie najwyższego marginesu dumpingu wyliczonego dla współpracujących eksportujących producentów, tzn. 99,9 % ceny cif granica Wspólnoty przed opłaceniem należności celnych.
Niemniej jednak stwierdzono, że margines dumpingu dla całego kraju jest wyższy od rezydualnych marginesów szkody.
C. SZKODA
1.
Produkcja Wspólnoty
(68) W toku niniejszego dochodzenia ustalono, że cegły magnezytowe były produkowane przez:
- dwóch skarżących wspólnotowych producentów oraz dwóch innych producentów, którzy w pełni współpracowali z Komisją podczas dochodzenia (RHI, LWB, Refractarios Burceña S.L. i Ceramica Del Nalon S.A.),
- jednego producenta, który przekazał szczegółowe odpowiedzi na kwestionariusz, ale sprzeciwił się postępowaniu (Refratechnik),
- siedmiu innych producentów plus Assopiatrelle (stowarzyszenie włoskich producentów materiałów ogniotrwałych reprezentujące 64000 ton produkcji), którzy wspierali przemysł Wspólnoty, ale nie przedłożyli szczegółowych odpowiedzi na kwestionariusz.
Ponadto jeden producent przesłał list, ale nie wyraził poparcia dla postępowania, ani się mu nie sprzeciwił.
2.
Definicja przemysłu Wspólnoty
2.1.
Producenci powiązani z ChRL i/lub przywożący rozpatrywany produkt z ChRL
(69) Stwierdzono, że dwóch spośród współpracujących producentów ze Wspólnoty również przywoziło rozpatrywany produkt z ChRL: RHI i Refratechnik.
Z tego względu zbadano, czy te przedsiębiorstwa powinny być wyłączone z definicji przemysłu Wspólnoty zgodnie z art. 4 ust. lit. a) rozporządzenia podstawowego.
2.1.1.
RHI
(70) RHI produkuje we Wspólnocie, ale również przywozi rozpatrywany produkt od powiązanego wspólnego przedsiębiorstwa w CHRL: RHI Liaoning.
Stwierdzono, że przeważająca część produktów sprzedawanych przez RHI na rynku Wspólnoty była produkowana we Wspólnocie w okresie dochodzenia, podczas gdy zaledwie niewielka jej część w ChRL.
Ten udział jest znikomy, ponieważ produkcja RHI w ChRL jest przede wszystkim przeznaczona na szybko rozwijający się rynek azjatycki.
RHI jest także największym producentem we Wspólnocie, a główna siedziba tego przedsiębiorstwa, ośrodek badawczo-rozwojowy i największe zakłady produkcyjne są zlokalizowane na terytorium Wspólnoty.
Dlatego ustalono, że działalność podstawowa RHI w zakresie rozpatrywanego produktu znajduje się na terytorium Wspólnoty.
(71) Następnie zbadano, jaki wpływ miała sprzedaż produktów pochodzących z przywozu na całkowitą sprzedaż we Wspólnocie.
Stwierdzono, że RHI nie osiągało zasadniczych, pod względem rentowności, korzyści z odsprzedaży produktów pochodzących z przywozu.
Ten wniosek sformułowano po porównaniu wskaźników rentowności współpracujących wspólnotowych producentów.
(72) Biorąc pod uwagę niewielki udział przywozu i brak istotnych korzyści z tego przywozu z punktu widzenia rentowności całej sprzedaży we Wspólnocie, stwierdzono, że to przedsiębiorstwo nie było chronione przed negatywnymi konsekwencjami szkodliwego dumpingu.
Z tego względu uznaje się wyłączenie RHI z definicji przemysłu Wspólnoty za nieuzasadnione.
2.1.2.
Refratechnik
(73) Refratechnik również produkuje we Wspólnocie i przywozi rozpatrywany produkt od producentów w ChRL.
Ustalono, że blisko połowa sprzedaży Refratechnik na rynku Wspólnoty była wyprodukowana w ChRL w okresie dochodzenia.
Stwierdzono również, że w przeważającej części rozszerzanie działalności tego przedsiębiorstwa odbywa się w drodze zwiększenia przywozu z ChRL.
Dlatego ustalono, że działalność podstawowa Refratechnik jest zlokalizowana nie tylko we Wspólnocie, lecz także w ChRL.
(74) Następnie zbadano, jaki wpływ miała sprzedaż produktów pochodzących z przywozu na całkowitą sprzedaż przedsiębiorstwa do Wspólnoty.
Stwierdzono, że Refratechnik, w przeciwieństwie do RHI, uzyskiwało znaczne korzyści z odsprzedaży przywożonych produktów.
(75) Mając na względzie duży udział przywozu w porównaniu do łącznej wielkości sprzedaży we Wspólnocie, fakt, że działalność podstawowa stopniowo ewoluowała w kierunku ChRL oraz że Refratechnik najwyraźniej czerpało korzyści z przywozu dumpingowego, uznano, że należy wyłączyć przedsiębiorstwo Refratechnik z definicji przemysłu Wspólnoty zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. a) rozporządzenia podstawowego i uznać je za "inny podmiot gospodarczy działający na rynku".
2.2.
Przemysł Wspólnoty
(76) Produkcja czterech wspólnotowych producentów, którzy w pełni współpracowali w toku dochodzenia, włącznie z produkcją RHI, lecz z wyłączeniem produkcji Refratechnik, wyniosła 233732 ton w okresie dochodzenia. Stanowi to 53 % ogólnej produkcji wspólnotowej, a zatem te przedsiębiorstwa stanowią przemysł Wspólnoty w rozumieniu art. 4 ust. 1 i art. 5 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
(77) W toku dochodzenia ustalono, że nie miało miejsca przeznaczenie rozpatrywanego produktu na użycie związane sektora produkcji cegieł magnezytowych.
Jednakże niektóre przedsiębiorstwa produkcji stali wytwarzały cegły magnezytowe na własny użytek.
Wielkość tej produkcji była mała w porównaniu z ilościami produkowanymi przez wspólnotowych producentów materiałów ogniotrwałych.
Ponieważ ta produkcja jest przeznaczona do wykorzystania na wewnętrzne potrzeby przemysłu stalowego, a żadne przedsiębiorstwo z tej branży nie współpracowało w charakterze producenta cegieł magnezytowych (chociaż wiele z nich otrzymało kwestionariusz), uznaje się, że ta część produkcji nie ma istotnego wpływu na przemysł Wspólnoty.
(78) Przemysł Wspólnoty tworzą cztery przedsiębiorstwa, z których dwa dostarczają 2 % całkowitej wielkości produkcji, zatem dane dotyczące przemysłu Wspólnoty, przedstawione poniżej, zostały dla zachowania poufności ujęte w postaci wskaźników.
3.
Zużycie we Wspólnocie
(79) Zużycie zostało określone na podstawie szacunkowych danych dotyczących przemysłu dostarczonych przez przemysł Wspólnoty, zgodnie z normalną praktyką przemysłową.
Te dane zostały wyliczone w oparciu o raporty z produkcji stali (źródło – Międzynarodowy Instytut Żelaza i Stali (IISI), w podziale na znane średnie zużycie rozpatrywanego produktu na tonę produkowanej stali.
(80) Jako źródło danych dotyczących przywozu wykorzystano informacje będące w posiadaniu Eurostatu, dotyczące wielkości przywozu produktów objętych kodami CN (68159100, 68159910, 68151010, 68159990, 69021000 i 69039020). Wielkość przywozu została pomniejszona, w celu wyłączenia produktów, które z uwagi na swoją cenę nie mogły zaliczać się do rozpatrywanego produktu.
Wielkość przywozu, po odjęciu części nieodnoszącej się do rozpatrywanego produktu (która dla wszystkich państw wyniosła 73291 ton, a dla ChRL 59831 ton) została porównana z wielkością przywozu podaną przez chińskich współpracujących eksportujących producentów (około 42000 ton).
Biorąc pod uwagę, że: i) w przybliżeniu 13500 ton przywozu pochodziło z państw innych niż ChRL; ii) z danych od wspólnotowych importerów i użytkowników wynikało, że przywóz pochodził od niewspółpracujących eksporterów w ChRL; iii) wielu pozostałych eksportujących producentów w ChRL otrzymało kwestionariusze, ale nie podjęło współpracy, uznano dane liczbowe z Eurostat za rzetelnie odzwierciedlające wielkość przywozu.
Ponadto chińskie prasowe źródło informacji handlowych ("China Metallurgical News" z 4 stycznia 2004 r.) podało, że w roku 2003 do Europy wywieziono 80000 ton produktu, co również sugeruje, że powyższe dane Eurostatu dla badanego okresu (59831) nie są w żadnej mierze zawyżone.
(81) Dane dotyczące wielkości sprzedaży przemysłu Wspólnoty na rynku wspólnotowym zaczerpnięto ze zweryfikowanych odpowiedzi na kwestionariusz od pięciu współpracujących wspólnotowych producentów (wśród nich Refratechnik).
Różnicę (tzn. zużycie minus przywóz minus sprzedaż przemysłu Wspólnoty) uznano za wielkość sprzedaży niewspółpracujących wspólnotowych producentów.
(82) To zużycie, zgodnie z zestawieniem podanym w poniższej tabeli, wskazuje, że zapotrzebowanie na rozpatrywany produkt we Wspólnocie w rozpatrywanym okresie utrzymywało się na stałym poziomie.
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Zużycie we Wspólnocie _BAR_ 399563 _BAR_ 397203 _BAR_ 401499 _BAR_ 400638 _BAR_
Wskaźnik 2001 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 99 _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_
4.
Przywóz do Wspólnoty z rozpatrywanego kraju
4.1.
Udział rozpatrywanego przywozu w rynku
(83) Przywóz z rozpatrywanego kraju, według wielkości i udziału w rynku, kształtował się w następujący sposób:
Wielkość przywozu _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
ChRL _BAR_ 23980 _BAR_ 44542 _BAR_ 54181 _BAR_ 59831 _BAR_
Wskaźnik 2001 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 186 _BAR_ 226 _BAR_ 250 _BAR_
Udział przywozu w rynku _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
ChRL _BAR_ 6,0 % _BAR_ 11,2 % _BAR_ 13,5 % _BAR_ 14,9 % _BAR_
(84) O ile zużycie cegieł magnezytowych w rozpatrywanym okresie pozostawało na stałym poziomie, o tyle przywóz z rozpatrywanego kraju wzrósł o 150 % w tym samym okresie.
W związku z tym udział ChRL w rynku zwiększył się ponaddwukrotnie w rozpatrywanym okresie z 6,0 % do 14,9 %.
4.2.
Ceny przywozu i podcięcie cenowe
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ BO _BAR_
Ceny przywozu z ChRL (Źródło: Eurostat) _BAR_ 686 _BAR_ 601 _BAR_ 560 _BAR_ 533 _BAR_
Wskaźnik 2001 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 88 _BAR_ 82 _BAR_ 78 _BAR_
(85) Powyższe zestawienie ilustruje kształtowanie się średnich cen przywozu z ChRL.
W ciągu rozpatrywanego okresu ceny spadły o 22 %.
(86) Dokonano porównania cen sprzedaży na wspólnotowym rynku w okresie dochodzenia, które dotyczyło cen przemysłu Wspólnoty i cen eksportujących producentów w rozpatrywanym kraju.
Ceny porównano po uwzględnieniu rabatów i upustów.
Ceny przemysłu Wspólnoty skorygowano do poziomu cen ex-works, a ceny przywozu przyjęto na poziomie cen cif granica Wspólnoty.
(87) Porównanie wykazało, że w badanym okresie przywóz rozpatrywanego produktu był sprzedawany we Wspólnocie po cenach, które przyczyniły się do podcięcia cen przemysłu Wspólnoty o 16,6 %.
Z poziomu tego podcięcia cenowego i kształtowania się cen przemysłu Wspólnoty, o których mowa poniżej, wyraźnie wynika, że miało już miejsce znaczne zaniżanie cen.
5.
Sytuacja przemysłu Wspólnoty
(88) Zgodnie z art. 3 ust. 5 rozporządzenia podstawowego analiza skutków dumpingowego przywozu dla przemysłu Wspólnoty obejmowała ocenę wszystkich ekonomicznych czynników i wskaźników mających wpływ na sytuację tego przemysłu, począwszy od 2001 r. (rok bazowy) do okresu dochodzenia.
(89) Poniższe dane odnoszą się do przemysłu Wspólnoty i stanowią zbiorcze informacje dotyczące czterech współpracujących wspólnotowych producentów.
5.1.
Produkcja, zdolności produkcyjne i ich wykorzystanie
(90) Produkcja, zdolności produkcyjne i ich wykorzystanie kształtują się w następujący sposób:
Wskaźniki 2001 = 100 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Produkcja (w tonach) _BAR_ 100 _BAR_ 88 _BAR_ 89 _BAR_ 91 _BAR_
Zdolności produkcyjne (w tonach) _BAR_ 100 _BAR_ 90 _BAR_ 84 _BAR_ 84 _BAR_
Wykorzystanie zdolności produkcyjnych (w %) _BAR_ 100 _BAR_ 98 _BAR_ 106 _BAR_ 108 _BAR_
(91) Z powyższej tabeli wynika, że wielkość produkcji w rozpatrywanym okresie spadła o 9 %.
W celu obniżenia kosztów zmniejszono zdolności produkcyjne o 16 %, co w rezultacie doprowadziło do wzrostu ich wykorzystania o 8 %.
5.2.
Zapasy
(92) Poniższe dane liczbowe ilustrują stan zapasów na koniec każdego okresu.
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Zapasy (w tonach) _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Wskaźnik 2001 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 109 _BAR_ 105 _BAR_ 108 _BAR_
(93) Nastąpił wzrost stanu zapasów w rozpatrywanym okresie o 8 %.
Należy podkreślić, że przemysł Wspólnoty na ogół wytwarza rozpatrywany produkt według zamówień.
W związku z powyższym uznano, że poziom zapasów przemysłu Wspólnoty nie jest znaczącym wskaźnikiem w ocenie sytuacji przemysłu Wspólnoty.
5.3.
Wielkość sprzedaży, udziały w rynku, rozwój i średnie ceny jednostkowe we Wspólnocie
(94) Poniższe zestawienie przedstawia sprzedaż przemysłu Wspólnoty niezależnym nabywcom we Wspólnocie.
Wskaźniki 2001 = 100 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Wielkość sprzedaży (w tonach) _BAR_ 100 _BAR_ 97 _BAR_ 99 _BAR_ 100 _BAR_
Udział w rynku _BAR_ 100 _BAR_ 97 _BAR_ 98 _BAR_ 100 _BAR_
Średnie ceny sprzedaży (EUR/tona) _BAR_ 100 _BAR_ 98 _BAR_ 89 _BAR_ 89 _BAR_
(95) Wielkość sprzedaży przemysłu Wspólnoty i jego udział w rynku utrzymywały się na stabilnym poziomie w rozpatrywanym okresie.
Jednakże zostało to osiągnięte kosztem zmniejszenia średnich cen sprzedaży o 11 %, gdy dumpingowy przywóz trafił na rynek Wspólnoty.
(96) Należy zauważyć, że zmniejszenie średnich cen sprzedaży o 11 % jest zaniżone, biorąc pod uwagę spadek cen głównych segmentów produktów.
Rozpatrywany produkt stosuje się jako wykładzinę kadzi, pieców konwertorowych i łukowych pieców elektrycznych.
Początkowo chiński przywóz obejmował jedynie segment tanich cegieł kadziowych.
Jednakże w ciągu rozpatrywanego okresu zaczął docierać do segmentów wykładzin pieców konwertorowych i elektrycznych pieców łukowych.
Konwertory i elektryczne piece łukowe muszą być maksymalne wykorzystane i wymagają wysokiej jakości oraz kosztownych cegieł, by można było zwiększyć liczbę wsadów między jedną a drugą wymianą wykładziny.
Analiza wzorców sprzedaży w rozpatrywanym okresie wykazała, że przemysł Wspólnoty, by bronić się przed presją chińskiego przywozu, ukierunkował ją raczej na segmenty wykorzystujące mniejsze ilości, lecz droższych rodzajów produktu.
Jeśli weźmie się to pod uwagę, staje się oczywiste, dlaczego średnie ceny niektórych poszczególnych rodzajów produktów spadły o 11 %.
Na przykład, średnia cena w grupie największych cegieł (zawierających 9 % resztkowego węgla i stopionego tlenku magnezu) spadła o 19 % w rozpatrywanym okresie.
(97) Wobec zwiększonego przywozu przemysł Wspólnoty nie mógł się rozwijać, pomimo obniżenia średnich cen.
Był natomiast zmuszony do ograniczenia zdolności produkcyjnych i stanu zatrudnienia.
5.4.
Rentowność
(98) Rentowność podana poniżej jest wyrażona w postaci wskaźnika rentowności obrotu (RoT) dla sprzedaży na rynku Wspólnoty.
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Rentowność sprzedaży we Wspólnocie (RoT) _BAR_ 100 _BAR_ 76 _BAR_ 26 _BAR_ 45 _BAR_
(99) Z uwagi na spadek cen od 2001 do 2003 r. rentowność znacznie się zmniejszyła, co zbiegło się w czasie ze zwiększonym napływem dumpingowego przywozu z ChRL.
Rentowność nieco się poprawiła w okresie dochodzenia, w głównej mierze dzięki zmniejszeniu kosztów.
Ponadto poziom zysku w okresie dochodzenia, chociaż kształtował się powyżej progu rentowności, wciąż był znacznie poniżej poziomu, który według oczekiwań powinna osiągnąć ta branża, gdyby nie było dumpingowego przywozu.
Jak widać na przykładzie 2001 r., kiedy udział w rynku dumpingowego przywozu był jeszcze stosunkowo niewielki, oczekiwany poziom zysku był znacznie wyższy.
5.5.
Zwrot z inwestycji, przepływ środków pieniężnych, inwestycje i zdolność do pozyskania kapitału
(100) Tendencje kształtowania się zwrotu z inwestycji, przepływu środków pieniężnych i inwestycji ilustruje poniższe zestawienie.
Wskaźniki 2001 = 100 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Zwrot z inwestycji _BAR_ 100 _BAR_ 85 _BAR_ 50 _BAR_ 52 _BAR_
Przepływ środków pieniężnych _BAR_ 100 _BAR_ 81 _BAR_ 55 _BAR_ 60 _BAR_
Inwestycje _BAR_ 100 _BAR_ 75 _BAR_ 131 _BAR_ 134 _BAR_
(101) Należy podkreślić, że powyższe dane liczbowe odzwierciedlają tendencję kształtowania się zwrotu z inwestycji bardzo zbliżoną do tendencji rentowności (wskaźnika rentowności obrotu) przedstawionej powyżej.
Przepływ środków pieniężnych również kształtuje się w podobny sposób, a mianowicie w okresie od 2001 do 2003 r. nastąpiło jego pogorszenie i niewielka poprawa w okresie dochodzenia.
Spadek zwrotu z inwestycji i pogorszenie się przepływu środków pieniężnych wynika z tego, że średnie ceny sprzedaży spadały szybciej niż średnie koszty sprzedawanych produktów.
(102) Przemysł Wspólnoty zwiększył inwestycje.
Były to inwestycje restytucyjne dotyczące zakładów produkcyjnych i urządzeń w zakładach produkcyjnych raczej niż inwestycje w nową infrastrukturę produkcyjną.
(103) Zdolność przemysłu Wspólnoty do pozyskania kapitału, albo z zewnętrznych źródeł finansowania, albo od spółek dominujących, nie pogorszyła się znacznie w rozpatrywanym okresie, ponieważ przedsiębiorstwa funkcjonowały w ramach większych grup.
W związku z tym zdolność do pozyskania kapitału należy oceniać przede wszystkim na podstawie siły całej grupy a nie sytuacji rozpatrywanego sektora.
Dlatego ten czynnik nie ma w zasadzie znaczenia dla potrzeb niniejszego dochodzenia.
5.6.
Zatrudnienie, wydajność i płace
Wskaźniki 2001 = 100 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Liczba zatrudnionych _BAR_ 100 _BAR_ 91 _BAR_ 92 _BAR_ 93 _BAR_
Wydajność (w tonach/jednego zatrudnionego) _BAR_ 100 _BAR_ 96 _BAR_ 98 _BAR_ 98 _BAR_
Płace _BAR_ 100 _BAR_ 84 _BAR_ 82 _BAR_ 82 _BAR_
(104) Jak wynika z powyższego zestawienia, w przemyśle Wspólnoty w okresie od 2001 r. do okresu dochodzenia zmniejszyła się liczba zatrudnionych.
Wzrost stanu zatrudnienia w 2003 r. do okresu dochodzenia można wyjaśnić wzrostem produkcji.
Wydajność w tym czasie utrzymywała się na stałym poziomie.
(105) Nastąpił znaczny spadek płac w 2002 r., ale do okresu dochodzenia płace utrzymały się na stabilnym poziomie.
Z tendencji kształtowania się produkcji i zatrudnienia, przedstawionych powyżej, wynika, że do takiego stanu rzeczy przyczynił się program restrukturyzacji realizowany w tym roku.
5.7.
Wielkość rzeczywistego marginesu dumpingu
(106) Marginesy dumpingu zostały określone powyżej w części dotyczącej dumpingu.
Ustalone marginesy dumpingu są wyraźnie powyżej poziomu de minimis.
Co więcej, przy uwzględnieniu wielkości i cen dumpingowego przywozu wpływ rzeczywistego marginesu dumpingu nie może być uznany za nieznaczny.
5.8.
Skutki poprzedniego dumpingu lub subsydiowania
(107) Przemysł Wspólnoty nie likwiduje skutków poprzedniego dumpingu lub subsydiowania; wcześniej nie przeprowadzano żadnego tego rodzaju dochodzenia.
5.9.
Wniosek w sprawie szkody
(108) Należy przypomnieć, że jakkolwiek wielkość sprzedaży i udział w rynku we Wspólnocie utrzymywały się na stabilnym poziomie, przemysł Wspólnoty doświadczył spadku średnich cen o 11 % w rozpatrywanym okresie, pomimo że przeszedł na asortyment produktów o wyższej wartości.
Niezależnie od obniżenia kosztów, zyski zmniejszyły się w znacznym stopniu, osiągając w okresie dochodzenia poziom o 55 % niższy od osiągniętego w 2001 r.; jest to poziom znacznie niższy od poziomu, jakiego można by oczekiwać, gdyby nie miał miejsca dumpingowy przywóz.
(109) O stale pogarszającej się sytuacji przemysłu Wspólnoty w rozpatrywanym okresie świadczy również zmniejszenie się produkcji i zdolności produkcyjnych, spadek płac i stanu zatrudnienia oraz zwrotu z inwestycji, pogorszenie się przepływu środków pieniężnych i zahamowanie rozwoju, pomimo spadku średnich cen o 11 %.
(110) Opisany powyżej niekorzystny rozwój sytuacji miał miejsce w czasie utrzymującej się na mniej więcej stałym poziomie wydajności, wzrostu inwestycji i lepszego wykorzystania zdolności produkcyjnych.
Kształtowanie się stanu zapasów i zdolność do pozyskania kapitału zostały uznane za niemające znaczenia z powodów, o których była mowa powyżej.
(111) Biorąc pod uwagę wszystkie wspomniane wskaźniki, uznaje się tymczasowo, że przemysł Wspólnoty poniósł istotną szkodę w okresie dochodzenia w rozumieniu art. 3 rozporządzenia podstawowego.
D. ZWIĄZEK PRZYCZYNOWO-SKUTKOWY
1.
Uwagi wstępne
(112) Zbadano również, czy istnieje związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy dumpingowym przywozem a szkodą poniesioną przez przemysł Wspólnoty.
Dla zapewnienia, że ewentualna szkoda spowodowana innymi czynnikami nie została przypisana dumpingowemu przywozowi, przeanalizowano także znane czynniki, inne niż dumpingowy przywóz, które w tym samym czasie mogły przyczynić się do wyrządzenia szkody przemysłowi Wspólnoty.
2.
Wpływ przywozu z ChRL
(113) Należy przypomnieć, że w rozpatrywanym okresie wielkość przywozu z ChRL zwiększyła się o około 150 %, a jej udział w rynku wzrósł o 118 %.
Ponadto w motywie 85 wyjaśniono, że ceny przywozu z ChRL spadły o 22 %, a w motywie 87 wskazano na istnienie znaczącego podcięcia cenowego.
Przemysł Wspólnoty reagował na ten przywóz utrzymaniem sprzedaży na dotychczasowym poziomie (by nie wystawać na ryzyko ekonomii skali), lecz po znacznie niższych cenach.
Ten spadek cen doprowadził między innymi do 55 % spadku rentowności.
Ta rentowność jest znacznie niższa od tej, której można oczekiwać w branży przemysłu tego rodzaju i nie utrzymuje się już na stałym poziomie.
3.
Wpływ przywozu z państw trzecich
Wskaźnik 2001 = 100 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Przywóz z innych państw niż ChRL _BAR_ 100 _BAR_ 90 _BAR_ 140 _BAR_ 141 _BAR_
(114) Jest bardzo mało prawdopodobne, że przywóz pochodzący z innych państw trzecich, takich jak Republika Korei i Brazylia, mógł się przyczynić do szkody poniesionej przez przemysł Wspólnoty.
Udział przywozu pochodzącego z innych państw niż Chiny w badanym okresie wynosił zaledwie około 3 %.
Ponadto średnie ceny przywozu z Republiki Korei i z Brazylii (tj. krajów, z których pochodziła największa ilość przywozów, innych niż Chiny) były odpowiednio o 25 % i 47 % wyższe od cen przywozu pochodzącego z ChRL.
Można więc stwierdzić, na podstawie ich udziału w rynku i stosunkowo wysokiego poziomu cen, że zakres, w jakim ten przywóz przyczynił się do wyrządzonej szkody, mógł być bardzo niewielki, jeśli w ogóle miał jakikolwiek wpływ.
4.
Wpływ konkurencji między producentami wspólnotowymi i nadwyżka zdolności produkcyjnych
(115) Niektóre zainteresowane strony stwierdziły, że nadwyżka zdolności produkcyjnych we Wspólnocie w branży materiałów ogniotrwałych spowodowała, że przemysł Wspólnoty był zmuszony konkurować na poziomie niższych cen wyrządzających szkodę.
Jednakże poziomy wykorzystania zdolności produkcyjnych zidentyfikowane w dochodzeniu i przedstawione w tabeli w motywie 90 w rozpatrywanym okresie nie stanowiły poparcia dla argumentu dotyczącego nadwyżki zdolności produkcyjnych.
Przeciwnie, przedstawione w niej zostały poziomy zdolności produkcyjnych przypominające poziomy w przemyśle stalowym i w podobnych przemysłach.
Jakkolwiek prawdą jest, że zdolności produkcyjne zostały zmniejszone, a ceny spadły, nastąpiło to w znacznej mierze na skutek wzrostu dumpingowego przywozu z ChRL.
Komisja stwierdza również, że poważna restrukturyzacja wspólnotowego przemysłu materiałów ogniotrwałych miała już miejsce w latach 90.
5.
Wpływ rozwoju sytuacji na przemysł stalowy
(116) Sugerowano, że postęp techniczny, w wyniku którego zaczęto produkować cegły o większej trwałości, i bardziej wydajny proces produkcji stali także przyczyniły się do szkody poniesionej przez przemysł Wspólnoty.
W toku dochodzenia wielu producentów stali zwróciło uwagę na to, że w związku z postępem technicznym, zmniejszyło się zużycie cegieł magnezytowych na tonę wyprodukowanej stali.
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Produkcja stali w EU25 (w kilotonach) _BAR_ 180531 _BAR_ 180758 _BAR_ 183441 _BAR_ 185197 _BAR_
Zużycie cegieł magnezytowych w EU25 (w tonach) _BAR_ 399563 _BAR_ 397203 _BAR_ 401499 _BAR_ 400638 _BAR_
Zużycie cegieł w produkcji stali (w tonach na kilotony) _BAR_ 2,21 _BAR_ 2,20 _BAR_ 2,19 _BAR_ 2,16 _BAR_
Z powyższego zestawienia wynika, że zużycie cegieł magnezytowych w produkcji stali wynosi zaledwie około 2 %.
Spadku w granicach tej niewielkiej ilości nie można przyjąć jako uzasadnienie zmniejszenia cen sprzedaży i zmniejszenia rentowności, o których była mowa powyżej, w części dotyczącej szkody.
Dlatego uważa się, że lepsza jakość techniczna cegieł nie mogła w istotny sposób przyczynić się do wyrządzenia szkody przemysłowi Wspólnoty.
(117) W toku dochodzenia stwierdzono, że niektórzy producenci stali w dalszym ciągu wytwarzają we własnym zakresie pewne ilości cegieł magnezytowych.
Nic jednak nie wskazuje na to, że tę praktykę zaczęto stosować na większą skalę w okresie, o którym mowa.
Ponadto ponieważ żadne przedsiębiorstwo produkujące stal nie współpracowało w charakterze producenta cegieł magnezytowych, jest oczywiste, że ta produkcja nie ma wpływu na sytuację ekonomiczną przemysłu Wspólnoty.
6.
Wpływ zmian kursów walutowych
(118) Kolejnym czynnikiem, który, jak twierdzono, miał się przyczynić do szkody, jest kurs wymiany dolara na euro.
Jest to potencjalnie ważny czynnik, ponieważ kurs chińskiego renminbi był przez wiele lat ustalany względem dolara i uważa się, że wahania kursowe dolar/euro przyczyniały się do wzrostu atrakcyjności wywozu do Wspólnoty dla chińskich producentów.
(119) Jednakże spadek kursu dolara względem euro nie zawsze zbiegał się ze wzrostem przywozu.
Spadek kursu walutowego rozpoczął się w 2002 r., podczas gdy przywóz zaczął gwałtownie rosnąć w 2001 r.
Ponadto należy podkreślić, że stawki frachtowe za przewóz na trasie z ChRL do Wspólnoty znacznie wzrosły w rozpatrywanym okresie.
Gdyby przywóz z ChRL wzrósł tylko dlatego, że dzięki wahaniom kursów walutowych powstały lepsze warunki rynkowe, należałoby oczekiwać zmniejszenia się przywozu lub przynajmniej ustabilizowania na pewnym poziomie, w wypadku gdy takie wahania kursowe byłyby kompensowane rosnącymi stawkami frachtowymi.
Jednakże chociaż taka kompensacja faktycznie miała miejsce (w ciągu ostatnich 15 miesięcy rozpatrywanego okresu stawki frachtowe wzrosły o około 25 % (źródło: P&O Nedlloyd)), przywóz w dalszym ciągu wrastał.
(120) W związku z powyższym wstępnie stwierdza się, że wpływ zmiany kursów walutowych nie mógł przyczynić się do szkody poniesionej przez przemysł Wspólnoty.
7.
Wpływ przywozu do Wspólnoty realizowanego przez przemysł Wspólnoty
(121) Niektóre zainteresowane strony również twierdziły, że szkoda powstała samoistnie, ponieważ przemysł Wspólnoty przywoził rozpatrywany produkt z ChRL.
Należy przypomnieć, że RHI, przedsiębiorstwo, które wchodzi w skład przemysłu Wspólnoty, przywiozło 5 % swojej łącznej sprzedaży rozpatrywanego produktu we Wspólnocie z ChRL w okresie dochodzenia.
Jednakże udział i różnice cen tego przywozu w porównaniu do sprzedaży wspólnotowej są stosunkowo niewielkie i nie mogą mieć istotnego wpływu na rynek.
8.
Wpływ wywozu realizowanego przez przemysł Wspólnoty
(122) W okresie dochodzenia około 27 % produkcji przemysłu Wspólnoty wywieziono poza Wspólnotę.
Wielkość wywozu zmniejszyła się tylko nieznacznie w rozpatrywanym okresie.
Niemniej jednak rentowność tego wywozu była wyższa od rentowności sprzedaży na rynku Wspólnoty i nie można powiedzieć, by wywóz miał niekorzystny wpływ z punktu widzenia szkody poniesionej przez przemysł Wspólnoty.
9.
Wniosek w sprawie związku przyczynowo-skutkowego
(123) Należy przypomnieć, że szkoda w tym wypadku polega przede wszystkim na zaniżaniu cen, które przyczyniło się do zmniejszenia rentowności.
Ponieważ do znacznego podcięcia cen przemysłu Wspólnoty przyczynił się szybki wzrost przywozu z ChRL, nic nie wskazuje na to, że wymienione powyżej inne czynniki mogły stanowić ważną przyczynę istotnej szkody poniesionej przez przemysł Wspólnoty.
W toku dochodzenia nie znaleziono żadnych innych czynników, które mogłyby wyrządzić istotną szkodę.
(124) Biorąc pod uwagę powyższą analizę wpływu wszystkich znanych czynników na sytuację przemysłu Wspólnoty, wstępnie stwierdza się, że istnieje związek przyczynowo-skutkowy między dumpingowym przywozem z ChRL a istotną szkodą poniesioną przez przemysł Wspólnoty.
E. INTERES WSPÓLNOTY
1.
Uwagi ogólne
(125) Zbadano, czy istnieją jakiekolwiek ważne powody, które mogły doprowadzić do wniosku, że nałożenie ceł antydumpingowych na przywóz z rozpatrywanego kraju nie leży w interesie Wspólnoty.
Komisja przesłała kwestionariusze importerom, użytkownikom przemysłowym i dostawcom.
Odpowiedzi na kwestionariusze wpłynęły od 14 użytkowników, pięciu dostawców i trzech niepowiązanych importerów.
(126) Na podstawie informacji dostarczonych przez współpracujące strony sformułowano następujące wnioski.
2.
Interes przemysłu Wspólnoty
(127) Należy przypomnieć, że przemysł Wspólnoty tworzą czterej producenci, którzy zatrudniają 800 pracowników w sferze produkcji i sprzedaży rozpatrywanego produktu.
Należy także zwrócić uwagę, że wskaźniki ekonomiczne dla przemysłu Wspólnoty, przytoczone powyżej, świadczą o pogorszeniu się wyników finansowych w rozpatrywanym okresie.
Pomimo niewielkiej poprawy w okresie dochodzenia, przemysł Wspólnoty nie mógł osiągnąć zadowalającej sytuacji finansowej na skutek dumpingowego przywozu z ChRL.
(128) Jest oczywiste, że gdyby środki nie zostały nałożone, produkcja we Wspólnocie byłaby sukcesywnie zamykana, a przedsiębiorstwa wytwarzające stal byłyby zmuszone o wiele bardziej uzależnić się od produkcja, chińskiej.
Obecnie na świecie istnieje bardzo niewiele ośrodków prowadzących tego rodzaju produkcję, a zasoby surowców (szczególnie tlenku magnezu) w przeważającej mierze znajdują się w ChRL.
W związku z tym w innych państwach trzecich nie są dostępne źródła zaopatrzenia na dużą skalę.
Z powyższych ustaleń natomiast wynika, że przemysł Wspólnotowy w oczywisty sposób skorzystałby na wprowadzeniu środków antydumpingowych.
(129) W związku z powyższym tymczasowo stwierdza się, że wprowadzenie środków antydumpingowych leżałoby w interesie przemysłu Wspólnoty.
3.
Interes niepowiązanych importerów
(130) Cztery przedsiębiorstwa wypełniły kwestionariusz dla niepowiązanych importerów, chociaż jedynie dwa z nich przywoziły rozpatrywany produkt w okresie dochodzenia.
Współpracujący importerzy sprzeciwili się nałożeniu środków, twierdząc, że we Wspólnocie jest tylko kilku dużych producentów materiałów ogniotrwałych, i że przywóz cegieł z Chin przyczynia się do wzmocnienia konkurencji na wspólnotowym rynku.
Gdyby środki zostały nałożone i nastąpił wzrost cen, chińskie przedsiębiorstwa mogłyby ograniczyć sprzedaż do Wspólnoty, a importerzy ponieśliby straty wskutek mniejszych obrotów i spadku rentowności.
(131) Jeden importer stwierdził, że prawdopodobnie będzie zmuszony zamknąć przedsiębiorstwo zatrudniające 8 pracowników, ponieważ rozpatrywany produkt stanowi zasadniczą część jego działalności gospodarczej.
Jednakże celem środków antydumpingowych nie jest ani powstrzymanie przywozu, ani utrudnianie działalności importerom we Wspólnocie.
Ponieważ środki, których dotyczy wniosek, wpływają na relatywnie małą część całkowitych kosztów przemysłu stalowego Wspólnoty oraz ponieważ pomiędzy chińskimi producentami eksportującymi i użytkownikami wspólnotowymi istnieją relacje gospodarcze oparte na określonych wymogach technicznych, funkcjonujące od lat przedsiębiorstwa importerów będą prawdopodobnie w dalszym ciągu prowadziły swoją działalność, nawet jeżeli na dumpingowy przywóz zostaną nałożone środki antydumpingowe.
(132) Ponadto stwierdzono, że jeśli środki zostaną nałożone, drugi importer nie odczuje ich poważnych konsekwencji, ponieważ udział rozpatrywanego produktu w całkowitych obrotach jego przedsiębiorstwa wynosi znacznie poniżej 1 %.
4.
Interes dostawców
(133) Dostawcy, którzy współpracowali w toku dochodzenia, poparli postępowanie.
Dwa przedsiębiorstwa, które zaopatrywały przemysł Wspólnoty w podstawowy surowiec do produkcji cegieł magnezytowych, a mianowicie magnezyt palony, stwierdziły, że były zmuszone zrezygnować z realizacji dostaw dla branży materiałów ogniotrwałych kilka lat wcześniej, ponieważ na rynku znalazły się surowce z Chin, a później chińskie cegły magnezytowe.
5.
Interes użytkowników
5.1.
Uwagi wstępne
(134) Czternaście przedsiębiorstw użytkowników, tzn. producentów stali, przesłało odpowiedzi na kwestionariusz, a kolejny producent i Wirtschaftsvereinigung Stahl (niemieckie stowarzyszenie producentów stali) zgłosili swoje uwagi.
Jeszcze inny użytkownik wyraził poparcie dla skargi przemysłu Wspólnoty, natomiast wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa producentów stali sprzeciwiły się nałożeniu środków antydumpingowych.
Przedsiębiorstwa użytkowników reprezentowały około 38 % zużycia cegieł magnezytowych we Wspólnocie.
5.2.
Bardzo wrażliwy produkt
(135) Materiały ogniotrwałe mają duże znaczenie strategiczne dla przemysłu stalowego.
Cała produkowana stal przechodzi przez konwertory, piece i kadzie wyłożone cegłami magnezytowymi.
Dlatego też braki zaopatrzenia w materiały ogniotrwałe mogą spowodować poważne konsekwencje w postaci przerwania produkcji, uniemożliwienia napraw i zagrożenia bezpieczeństwa.
W związku z tym cegły wysokiej jakości, tzn. o długim okresie użytkowania i odpowiednie wsparcie techniczne są bardzo ważnymi czynnikami w wypadku tego rodzaju produktu.
Z uwagi na wysokie wymogi techniczne potrzeba wiele czasu, dużych nakładów inwestycyjnych i wielu badań naukowych, by zbudować właściwe relacje z dostawcami.
Również zmiana jednego chińskiego producenta na drugiego byłaby dość trudna.
Producenci stali twierdzą, że osiągnęli znaczny postęp w ciągu ostatnich dwóch lat z chińskimi producentami i ich importerami we Wspólnocie, szczególnie ze względu na poprawę efektywności i innowacyjności.
(136) Przedsiębiorstwa, które sprzeciwiły się nałożeniu środków, wciąż obawiają się poważnego ryzyka związanego z ograniczeniami w zaopatrzeniu w cegły wysokiej jakości i dostępie do wsparcia technicznego.
Obawiają się, że chińscy producenci mogą wycofać się z rynku Wspólnoty, gdyby środki zostały nałożone.
Ponadto główne zasoby magnezytu, który jest podstawowym surowcem do produkcji cegieł magnezytowych, znajdują się w ChRL.
Przemysł stalowy obawia się więc, że stosunki z chińskimi dostawcami surowców mogą się pogorszyć.
(137) Jak stwierdzono powyżej, celem środków antydumpingowych nie jest ani powstrzymanie przywozu, ani utrudnianie działalności producentom stali.
W związku z tym niewyrządzający szkody przywóz wciąż może trafiać na rynek Wspólnoty.
Stosunki nawiązane z chińskimi eksporterami mogą więc być w dalszym ciągu utrzymywane, nawet jeśli na dumpingowy przywóz zostaną nałożone środki antydumpingowe.
Potwierdza to fakt, że rozpatrywany produkt stanowi jedynie niewielką część w ogólnych kosztach produkcji producentów stali, a zatem wpływ środków na koszty użytkowników jest nieznaczny (patrz: motyw 143 poniżej).
(138) Należy również podkreślić, że rozpatrywany produkt ma strategiczne znaczenie w przemyśle stalowym.
Jeżeli środki nie zostaną nałożone, w perspektywie długoterminowej istnieje ryzyko przeniesienia do ChRL produkcji rozpatrywanego produktu.
Biorąc pod uwagę brak liczących się producentów w innych państwach trzecich, takie poleganie na przywozie z Chin zdecydowanie nie jest korzystną perspektywą dla przemysłu stalowego.
(139) Ponadto nie ma żadnych racjonalnych dowodów potwierdzających ewentualny wpływ środków na dostęp do surowca w przypadku tych producentów stali, którzy sami wytwarzają cegły magnezytowe.
5.3.
Struktura rynku
(140) Sektor użytkowników twierdzi, że środki przyczynią się do wzmocnienia struktury rynku, którą tworzy bardzo nieliczne grono liczących się producentów.
Użytkownicy uważają, że ta sytuacja, charakteryzująca się brakiem konkurencji, powstała na skutek fuzji i przejęć w branży materiałów ogniotrwałych w latach 90.
(141) Udział w rynku największego wspólnotowego producenta wynosił około 30 % w okresie dochodzenia; udział ten prawdopodobne nie jest na tyle duży, by producent mógł kontrolować lub zdominować rynek.
Potwierdza to fakt, że przywóz z ChRL zdołał przyczynić się do ograniczenia udziału w rynku tego producenta.
Jak zaznaczono powyżej, ten przywóz z całą pewnością będzie kontynuowany po nałożeniu środków.
Ponadto we Wspólnocie wiele małych przedsiębiorstw zajmuje się produkcją cegieł magnezytowych, również przedsiębiorstwa produkujące stal wytwarzają cegły magnezytowe we własnym zakresie, a w toku dochodzenia nie przedstawiono żadnych dowodów na to, jakiej wielkości przedsiębiorstwa działające na rynku Wspólnoty ten rynek zdominowały w zakresie, o którym mowa.
Wobec braku dowodów jakichkolwiek antykonkurencyjnych zachowań, zarzuty uznaje się za niepotwierdzone i nieuzasadnione.
5.4.
Większe koszty
(142) Przemysł stalowy również twierdził, że cła antydumpingowe na cegły magnezytowe przyczynią się do powstania dodatkowych kosztów na wysoce wrażliwym na ceny rynku stali, w szczególności w stosunku do konkurencyjnych kosztów producentów stali spoza Wspólnoty.
Wobec tego cła antydumpingowe będą miały wpływ na konkurencyjność przemysłu stalowego, zwłaszcza że presja na rynkach innych surowców do produkcji stali jest również bardzo silna.
(143) Jednakże z odpowiedzi na kwestionariusz dostarczonych przez branżę użytkowników wynika, że koszty cegieł magnezytowych stanowią znacznie poniżej 1 % całkowitych kosztów.
Proponowane cła antydumpingowe będą miały zatem niewielki wpływ na całkowite koszty w procesie produkcji stali.
Ponadto ostatni rozwój wydarzeń w przemyśle stalowym wyraźnie wskazuje na znaczą poprawę poziomu cen sprzedaży i rentowności, co oznacza, że znaczenie cegieł magnezytowych w łącznych obrotach ze sprzedaży jeszcze się zmniejszyło.
5.5.
Wniosek w sprawie interesu użytkowników
(144) Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia, należy stwierdzić, że jest nieprawdopodobne, by środki antydumpingowe przyczyniły się do ograniczeń w zaopatrzeniu lub powstania niekonkurencyjnej sytuacji na rynku Wspólnoty, zwłaszcza że chińskie cegły magnezytowe przypuszczalnie zachowają swój dotychczasowy udział w rynku.
Jeśli chodzi o wzrost kosztów, stwierdzono, że będzie on jedynie niewielki i nie będzie miał istotnego wpływu na konkurencyjność w przemyśle stalowym.
W związku z powyższym wstępnie uznaje się, że nałożenie tymczasowych środków antydumpingowych nie będzie sprzeczne z interesem użytkowników.
6.
Wniosek w sprawie interesu Wspólnoty
(145) Nałożenie środków na przywóz cegieł magnezytowych pochodzących z rozpatrywanych krajów zdecydowanie leży w interesie przemysłu Wspólnoty.
Przewiduje się, że zarówno w wypadku importerów/przedsiębiorstw handlowych, jak i branży użytkowników, ich wpływ na ceny cegieł magnezytowych będzie bardzo niewielki.
Na tym tle utrata udziału w rynku, spadek cen i zmniejszenie rentowności w przemyśle Wspólnoty przyczyniają się do znacznie większych strat.
(146) Na podstawie powyższych ustaleń wstępnie uznaje się, że nie istnieją żadne ważne powody, by nie nakładać ceł antydumpingowych na przywóz cegieł magnezytowych pochodzących z ChRL.
F. ŚRODKI ANTYDUMPINGOWE
1.
Poziom wyeliminowania szkody
(147) Zgodnie z wnioskami sformułowanymi w odniesieniu do dumpingu, szkody i interesu Wspólnoty, należy nałożyć środki w celu przeciwdziałania dalszemu wyrządzaniu szkody przemysłowi Wspólnoty przez dumpingowy przywóz.
(148) Środki należy nałożyć na poziomie wystarczającym do wyeliminowania szkody wyrządzonej przez ten przywóz, nieprzekraczającym ustalonego marginesu dumpingu.
Przy wyliczaniu kwot należności celnych, niezbędnych do wyeliminowania skutków szkodliwego dumpingowego przywozu, uznano, że wszelkie środki powinny stworzyć przemysłowi Wspólnoty możliwości pokrycia kosztów produkcji i uzyskania całkowitego zysku przed opodatkowaniem na poziomie, który przemysł tego rodzaju w rozsądny sposób mógłby osiągnąć z tytułu sprzedaży produktu podobnego na rynku Wspólnoty w normalnych warunkach konkurencji, tzn. przy braku dumpingowego przywozu.
Do obliczeń przyjęto 8 % marżę zysku przed opodatkowaniem w stosunku do obrotów na podstawie poziomu zysku osiąganego przez przemysł Wspólnoty, zanim chiński przywóz zaczął napływać do Wspólnoty.
Na tej podstawie obliczono cenę produktu podobnego nieprzynoszącą szkody przemysłowi Wspólnoty.
Uzyskano ją poprzez dodanie wyżej wymienionej marży zysku, wynoszącej 8 %, do kosztów produkcji.
(149) Następnie określono niezbędny wzrost ceny w drodze porównania średniej ważonej ceny importowej ze średnią ceną niewyrządzającą szkody.
Ceny importowe skorygowano w górę o 10 % z trzech powodów.
Po pierwsze, obiekty produkcyjne przemysłu Wspólnoty są zlokalizowane w pobliżu stalowni, a koszty transportu i koszty ubezpieczeń przywozu z portów wejścia do Wspólnoty były zwykle wyższe.
Po drugie, przemysł Wspólnoty uwzględniał wsparcie techniczne dla zakładów produkujących stal w ramach ceny nabycia, natomiast eksporterzy zazwyczaj takiej praktyki nie stosowali.
Po trzecie, cała sprzedaż przemysłu wspólnotowego była realizowana na poziomie użytkownika końcowego, natomiast wiele transakcji dotyczących przywozu zawierano na poziomie przedsiębiorstw handlowych, które ponosiły dodatkowe koszty.
(150) Wszelkie różnice wynikające z takiego porównania zostały wyrażone jako procent średniej ceny importowej cif.
Tego porównania dokonano dla grup produktów sklasyfikowanych według kodów PCN, zgodnie z wyjaśnieniem podanym w motywie 11.
(151) Tymczasowe średnie ważone marginesy szkody dla przedsiębiorstw, którym przyznano indywidualne traktowanie lub traktowanie według zasad gospodarki rynkowej, są następujące:
—Liaoning Mayerton Refractories Co.
Ltd _BAR_ 17,1 % _BAR_
—Yingkou Sanhua Refractory Materials Co.
Ltd _BAR_ 42,1 % _BAR_
—Yingkou Kyushu Refractories Co.
Ltd _BAR_ 21,9 % _BAR_
—Yingkou Guangyang Refractories Co.
Ltd _BAR_ 21,9 % _BAR_
—Yingkou Qinghua Refractories Co.
Ltd _BAR_ 54,6 % _BAR_
—Dashiqiao Sanqiang Refractory Materials Co.
Ltd _BAR_ 66,1 %. _BAR_
(152) Przy wyliczaniu poziomu wyeliminowania szkody dla terytorium całego kraju, dla wszystkich pozostałych eksporterów w ChRL, należy pamiętać, że poziom ich współpracy był niski.
Z tego względu margines został wyliczony na podstawie danych współpracujących eksporterów, którym nie przyznano ani traktowania według zasad gospodarki rynkoweji ani indywidualnego traktowania.
Ponieważ poziom wyeliminowania szkody okazał się niższy od najwyższego marginesu szkody ustalonego dla przedsiębiorstw wymienionych powyżej i w celu uniknięcia zachęcania do odmowy współpracy, margines szkody dla terytorium całego kraju został przyjęty na poziomie najwyższego marginesu określonego powyżej, tj. 66,1 %.
2.
Środki tymczasowe
(153) W świetle powyższych rozważań uznaje się, że zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia podstawowego należy nałożyć tymczasowe cła antydumpingowe na przywóz rozpatrywanego produktu pochodzącego z ChRL.
Należy ustanowić cła antydumpingowe w wysokości marginesu dumpingu lub w wysokości marginesu szkody, w zależności od tego, który jest niższy, zgodnie z tzw. zasadą mniejszego cła (lesser duty rule).
Ponieważ poziom współpracy był niski, pozostałe marginesy powinny być ustanowione na poziomie najwyższego marginesu wyliczonego dla współpracujących eksportujących producentów tzn. 66,1 % ceny cif granica Wspólnoty przed opłaceniem należności celnych.
Stawki cła antydumpingowego dla poszczególnych przedsiębiorstw, określone w niniejszym rozporządzeniu, ustalono na podstawie ustaleń z obecnego dochodzenia.
Dlatego są one odzwierciedleniem sytuacji tych przedsiębiorstw, która została ustalona w jego wyniku.
Te stawki cła (w przeciwieństwie do stawek dla całego terytorium kraju, stosowanych do "wszystkich pozostałych przedsiębiorstw") mają wyłącznie zastosowanie do przywozu produktów pochodzących z rozpatrywanego kraju i wyprodukowanych przez wymienione przedsiębiorstwa, a w ten sposób przez konkretne, wskazane osoby prawne.
Przywożone produkty, wytworzone przez każde inne przedsiębiorstwo, które nie zostało specjalnie wymienione w części normatywnej niniejszego rozporządzenia z nazwy i adresu, w tym także podmioty powiązane ze specjalnie wymienionymi, nie mogą korzystać z tych stawek i podlegają stawkom stosującym się do "wszystkich pozostałych przedsiębiorstw".
(154) Komisja Europejska
Dyrekcja Generalna ds. Handlu
Dyrektoriat B
Biuro J-79 5/16
B-1049 Bruksela
[3] z podaniem stosownych informacji, w szczególności dotyczących wszelkich zmian w działalności przedsiębiorstwa, związanych z produkcją, sprzedażą krajową i wywozową mającą związek np. ze zmianą nazwy lub podmiotów zajmujących się produkcją bądź sprzedażą.
Komisja, w stosownych przypadkach, zmieni rozporządzenie poprzez uaktualnienie wykazu przedsiębiorstw korzystających z indywidualnych stawek cła.
(155) Proponowane cło antydumpingowe jest następujące:
Przedsiębiorstwo _BAR_ Margines wyeliminowania szkody _BAR_ Margines dumpingu _BAR_ Proponowane cło antydumpingowe _BAR_
Liaoning Mayerton Refractories Co.
Ltd _BAR_ 17,1 % _BAR_ 11,2 % _BAR_ 11,2 % _BAR_
Yingkou Sanhua Refractory Materials Co.
Ltd _BAR_ 42,1 % _BAR_ 34,1 % _BAR_ 34,1 % _BAR_
Yingkou Kyushu Refractories Co.
Ltd _BAR_ 21,9 % _BAR_ 55,7 % _BAR_ 21,9 % _BAR_
Yingkou Guangyang Refractories Co.
Ltd _BAR_ 21,9 % _BAR_ 55,7 % _BAR_ 21,9 % _BAR_
Yingkou Qinghua Refractories Co.
Ltd _BAR_ 54,6 % _BAR_ 41,4 % _BAR_ 41,4 % _BAR_
Yingkou Orind Refractories Ltd _BAR_ 66,1 % _BAR_ 99,9 % _BAR_ 66,1 % _BAR_
Dashiqiao Sanqiang Refractory Materials Co.
Ltd _BAR_ 66,1 % _BAR_ 99,9 % _BAR_ 66,1 % _BAR_
RHI Refractories Liaoning Co.
Ltd _BAR_ 66,1 % _BAR_ 99,9 % _BAR_ 66,1 % _BAR_
Dashiqiao City Magnesite Refractory Factory Co., Ltd _BAR_ 66,1 % _BAR_ 99,9 % _BAR_ 66,1 % _BAR_
Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa _BAR_ 66,1 % _BAR_ 99,9 % _BAR_ 66,1 % _BAR_
G. PRZEPISY KOŃCOWE
(156) W interesie racjonalnego zarządzania należy ustalić dla zainteresowanych stron, które zgłosiły się w terminie wskazanym w zawiadomieniu zawierającym zaproszenie do składania uwag, okres na przedstawienie swoich opinii na piśmie i wystąpienie z wnioskiem o przesłuchanie.
Ponadto należy stwierdzić, że ustalenia dotyczące nałożenia ceł, dokonane do celów niniejszego rozporządzenia, mają charakter wstępny i mogą być ponownie rozpatrzone w razie konieczności nałożenia cła ostatecznego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejszym nakłada się tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz chemicznie związanych, niewypalonych cegieł magnezytowych, których komponent magnezytowy zawiera co najmniej 80 % MgO, bez względu na zawartość magnezytu, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej ("rozpatrywany produkt"), zazwyczaj objętych kodami CN ex68159100, ex68159910 oraz ex68159990 (kody TARIC 6815910010, 6815991020 oraz 6815999020).
2.
Stawki tymczasowego cła antydumpingowego mającego zastosowanie w odniesieniu do ceny netto franco granica Wspólnoty, przed zapłaceniem cła, na produkty określone w ust. 1, są następujące:
Producent _BAR_ Cło antydumpingowe(%) _BAR_ Dodatkowy kod TARIC _BAR_
Liaoning Mayerton Refractories Co.
Ltd, strefa rozwoju Jinqiao, Dashiqiao, prowincja Liaoning, 115100, ChRL _BAR_ 11,2 _BAR_ A632 _BAR_
Yingkou Sanhua Refractory Materials Co.
Ltd, strefa gospodarowania Gangdu, miasto Dashiqiao, prowincja Liaoning, 115100, ChRL _BAR_ 34,1 _BAR_ A633 _BAR_
Yingkou Kyushu Refractories Co.
Ltd, Houlashan, wieś Jinqiao, miasto Dashiqiao, prowincja Liaoning 115100, ChRL _BAR_ 21,9 _BAR_ A634 _BAR_
Yingkou Guangyang Refractories Co.
Ltd, Houlashan, wieś Jinqiao, miasto Dashiqiao, prowincja Liaoning, 115100, ChRL _BAR_ 21,9 _BAR_ A635 _BAR_
Yingkou Qinghua Refractories Co.
Ltd., wieś Qinghuayu, okręg Qinghua, miasto Dashiqiao, prowincja Liaoning, 115100, ChRL _BAR_ 41,4 _BAR_ A636 _BAR_
Yingkou Orind Refractories Ltd, Wanghai, Bayuquan, Yingkou, Liaoning, 115007, ChRL _BAR_ 66,1 _BAR_ A637 _BAR_
Dashiqiao Sanqiang Refractory Materials Co.
Ltd, Biangan Village, strefa rozwoju gospodarczego Nanlou, miasto Dashiqiao, prowincja Liaoning, 115100, ChRL _BAR_ 66,1 _BAR_ A638 _BAR_
RHI Refractories Liaoning Co.
Ltd, Shenjingzi, Bayuquan, Yingkou, Liaoning, 115007, P.R. ChRL _BAR_ 66,1 _BAR_ A639 _BAR_
Dashiqiao City Magnesite Refractory Factory Co.
Ltd, No. 8, Heping Yuzigou, miasto Dashiqiao, prowincja Liaoning, 115100, ChRL _BAR_ 66,1 _BAR_ A640 _BAR_
Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa _BAR_ 66,1 _BAR_ A999 _BAR_
3.
Dopuszczenie do swobodnego obrotu we Wspólnocie produktu, o którym mowa w ust. 1, jest uzależnione od złożenia zabezpieczenia w wysokości odpowiadającej kwocie tymczasowego cła.
4.
Jeżeli nie postanowiono inaczej, stosuje się obowiązujące przepisy dotyczące należności celnych.
Artykuł 2
Nie naruszając przepisów art. 20 rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96, zainteresowane strony, w ciągu 30 dni od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, mogą wystąpić z wnioskiem o ujawnienie zasadniczych faktów i okoliczności, na podstawie których zostało przyjęte niniejsze rozporządzenie, zgłosić swoje uwagi na piśmie i wystąpić z wnioskiem o przesłuchanie przez Komisję.
Zgodnie z art. 21 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96 zainteresowane strony mogą zgłosić uwagi dotyczące niniejszego rozporządzenia w ciągu jednego miesiąca od daty jego wejścia w życie.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 553/2005
z dnia 11 kwietnia 2005 r.
przewidujące nowy przydział uprawnień na przywóz byków, krów i jałówek niektórych ras alpejskich i górskich, przeznaczonych do innych celów niż ubój, z tytułu rozporządzenia (WE) nr 1081/1999
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1081/1999 z dnia 26 maja 1999 r. otwierające i ustalające zarządzanie kontyngentem taryfowym na przywóz byków, krów i jałówek niektórych ras alpejskich i górskich, przeznaczonych do innych celów niż ubój, uchylające rozporządzenie (WE) nr 1012/98 i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1143/98 [2], w szczególności jego art. 9 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ilości, o których mowa w art. 9 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1081/1999, wynoszą:
- 3711 sztuki dla numeru seryjnego 09.0001,
- 3712 sztuk dla numeru seryjnego 09.0003.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 12 kwietnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie obowiązuje w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 554/2005
z dnia 11 kwietnia 2005 r.
ustalające wspólnotowe ceny producenta i wspólnotowe ceny przywozu dla goździków i róż w zastosowaniu systemu przywozu niektórych produktów uprawy roślin kwiatowych pochodzących z Jordanii
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 4088/87 z dnia 21 grudnia 1987 r. ustalające warunki stosowania preferencyjnych stawek celnych w przywozie niektórych kwiatów pochodzących z Cypru, Izraela, Jordanii i Maroka oraz z Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy [1], w szczególności jego art. 5 ust. 2 lit. a),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 2 ust. 2 i art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 4088/87 przewiduje, iż wspólnotowe ceny przywozu i wspólnotowe ceny producenta są ustalane co piętnaście dni dla goździków jednokwiatowych (bloom), goździków wielokwiatowych (spray), róż wielkokwiatowych i róż drobnokwiatowych i mają zastosowanie przez dwa tygodnie. Zgodnie z art. 1b rozporządzenia Komisji (EWG) nr 700/88 z dnia 17 marca 1988 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady stosowania uzgodnień dotyczących przywozu do Wspólnoty niektórych kwiatów pochodzących z Cypru, Izraela, Jordanii, Maroka oraz z Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy [2] ceny są ustalone dla okresu dwóch kolejnych tygodni na podstawie ważonych danych, dostarczonych przez Państwa Członkowskie.
(2) Istotne jest, aby ceny te zostały bezzwłocznie ustalone, żeby móc określić, jakie należności celne należy stosować.
(3) Z uwagi na przystąpienie Cypru do Unii Europejskiej dnia 1 maja 2004 r. w przyszłości nie należy ustalać cen przywozu odnośnie do tego państwa.
(4) Podobnie nie należy też już ustalać cen przywozu względem Izraela, Maroka, Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy, biorąc pod uwagę porozumienia zatwierdzone decyzją Rady 2003/917/WE z dnia 22 grudnia 2003 r. w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Państwem Izrael dotyczącego wzajemnych środków liberalizacyjnych oraz zastąpienia protokołów 1 i 2 do Układu o stowarzyszeniu między WE a Izraelem [3], 2003/914/WE z dnia 22 grudnia 2003 r. w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Królestwem Maroka dotyczącego wzajemnych środków liberalizacyjnych oraz zastąpienia protokołów 1 i 3 do Układu o stowarzyszeniu między WE a Marokiem [4] oraz 2005/4/WE z dnia 22 grudnia 2004 r. w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów pomiędzy Wspólnotą Europejską a Organizacją Wyzwolenia Palestyny (OWP) na rzecz Autonomii Palestyńskiej na Zachodnim Brzegu i w Strefie Gazy, dotyczącego wzajemnych środków liberalizacji oraz zastąpienia protokołów 1 i 2 do Przejściowego układu stowarzyszeniowego pomiędzy WE a Autonomią Palestyńską [5].
(5) Komisja powinna przyjąć omawiane środki w odstępie czasowym między zebraniami Komitetu Zarządzającego ds. Żywych Roślin i Produktów Kwiatowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wspólnotowe ceny producenta i wspólnotowe ceny przywozu dla goździków jednokwiatowych (bloom), goździków wielokwiatowych (spray), róż wielkokwiatowych i róż drobnokwiatowych, określone w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 4088/87, ustalone są w Załączniku do niniejszego rozporządzenia na okres od 13 do 26 kwietnia 2005 r.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 555/2005
z dnia 17 lutego 2005 r.
w sprawie zawarcia Protokołu ustanawiającego, na okres od dnia 1 stycznia 2004 r. do dnia 31 grudnia 2006 r., możliwości połowowe tuńczyka i rekompensatę finansową, przewidziane w Umowie pomiędzy Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Demokratyczną Republiką Madagaskaru w sprawie połowów na wodach Madagaskaru
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37, w powiązaniu z art. 300 ust. 2 oraz art. 300 ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z Umową między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Demokratyczną Republiką Madagaskaru w sprawie połowów na wodach Madagaskaru [2] obie strony odbyły negocjacje w celu ustalenia treści zmian lub dodatków do włączenia do tej umowy na koniec okresu stosowania załączonego do niej Protokołu.
(2) W wyniku tych negocjacji, w dniu 8 września 2003 r., parafowano nowy Protokół ustanawiający możliwości połowowe i rekompensatę finansową przewidziane w powyższej umowie na okres od dnia 1 stycznia 2004 r. do dnia 31 grudnia 2006 r.
(3) W interesie Wspólnoty leży zatwierdzenie tego Protokołu.
(4) Metoda przydziału możliwości połowowych między Państwa Członkowskie powinna zostać określona na podstawie tradycyjnego przydziału możliwości połowowych na mocy Umowy w sprawie rybołówstwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Protokół ustanawiający, na okres od dnia 1 stycznia 2004 r. do dnia 31 grudnia 2006 r., możliwości połowowe tuńczyka i rekompensatę finansową, przewidziane w Umowie pomiędzy Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Demokratyczną Republiką Madagaskaru w sprawie połowów na wodach Madagaskaru, zostaje niniejszym zatwierdzony w imieniu Wspólnoty.
Tekst protokołu jest załączony do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Możliwości połowowe ustanowione w Protokole zostają rozdzielone pomiędzy Państwa Członkowskie w następujący sposób:
a) sejnery do połowów tuńczyka:
Hiszpania: 22 statki
Francja: 16 statków
Włochy: 2 statki;
b) taklowce powierzchniowe:
Hiszpania: 24 statki
Francja: 10 statków
Portugalia: 6 statków.
Jeżeli wnioski licencyjne złożone przez te Państwa Członkowskie nie obejmują całości możliwości połowowych ustanowionych Protokołem, Komisja może rozważyć złożenie wniosków licencyjnych przez inne Państwa Członkowskie.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie, których statki prowadzą połowy na mocy niniejszego Protokołu, są zobowiązane do powiadomienia Komisji o złowionych ilościach każdego gatunku w malgaskiej strefie połowowej, zgodnie z zasadami ustanowionymi w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 500/2001 z dnia 14 marca 2001 r. sprawie ustanowienia szczegółowych zasad stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2847/93 w odniesieniu do monitorowania połowów statków rybackich Wspólnoty na wodach państw trzecich i na pełnym morzu [3].
Artykuł 4
Przewodniczący Rady jest niniejszym upoważniony do wyznaczenia osób uprawnionych do podpisania umowy, tak aby stała się wiążąca dla Wspólnoty.
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 556/2005
z dnia 12 kwietnia 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 13 kwietnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 557/2005
z dnia 11 kwietnia 2005 r.
w sprawie wstrzymania połowów krewetki północnej przez statki pływające pod banderą Państwa Członkowskiego z wyjątkiem Estonii, Łotwy, Litwy i Polski
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiające system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa [1], w szczególności jego art. 21 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 27/2005 z dnia 22 grudnia 2004 r. ustalające wielkości dopuszczalne połowów na 2005 r. i inne związane z nimi warunki dla niektórych zasobów rybnych i grup zasobów rybnych, stosowane na wodach terytorialnych Wspólnoty, oraz w odniesieniu do statków wspólnotowych na wodach, gdzie wymagane są ograniczenia połowowe, przewiduje kwoty na połowy krewetki północnej na rok 2005 [2].
(2) W celu zapewnienia przestrzegania przepisów dotyczących ograniczeń ilościowych połowów niektórych gatunków objętych kwotami, niezbędne jest określenie przez Komisję daty wykorzystania przyznanej kwoty przez statki pływające pod banderą Państwa Członkowskiego.
(3) Według informacji przekazanych Komisji, połowy krewetki północnej w wodach strefy OPANO 3L dokonane przez statki pływające pod banderą Państwa Członkowskiego lub zarejestrowane w Państwie Członkowskim, z wyjątkiem Estonii, Łotwy, Litwy i Polski, osiągnęły kwotę przyznaną na 2005 r.
Wspólnota zakazała połowów tego gatunku od dnia 24 lutego 2005 r.
Należy zatem utrzymać tę datę,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Połowy krewetki północnej w wodach strefy OPANO 3L dokonane przez statki pływające pod banderą Państwa Członkowskiego lub zarejestrowane w Państwie Członkowskim, z wyjątkiem Estonii, Łotwy, Litwy i Polski, wykorzystały kwotę przyznaną Wspólnocie na 2005 r.
Połowy krewetki północnej w wodach strefy OPANO 3L, dokonywane przez statki pływające pod banderą Państwa Członkowskiego lub zarejestrowane w Państwie Członkowskim, z wyjątkiem Estonii, Łotwy, Litwy i Polski, są niniejszym zakazane, podobnie jak przechowywanie na pokładzie, przeładunek i wyładunek tego gatunku złowionego po dacie wprowadzenia w życie niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dzień po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 558/2005
z dnia 12 kwietnia 2005 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 3846/87 ustanawiające nomenklaturę produktów rolnych do celów refundacji wywozowych oraz rozporządzenie (WE) nr 174/1999 ustanawiające specjalne szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 804/68 w zakresie pozwoleń wywozowych i refundacji wywozowych do mleka i przetworów mlecznych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 31 ust. 14,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na podstawie nomenklatury scalonej rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3846/87 [2] ustanawia nomenklaturę produktów rolnych do celów refundacji wywozowych.
(2) Nomenklatura refundacji przewiduje, że sery kwalifikujące się do refundacji wywozowych powinny spełniać minimalne wymogi dotyczące zawartości suchej masy tłuszczu mlekowego.
Rodzaj sera produkowanego w niektórych nowych Państwach Członkowskich może spełniać wspomniane niezbędne wymogi, lecz nie może korzystać z refundacji, ponieważ nie jest objęty obecnym systemem klasyfikacji nomenklatury refundacji wywozowych.
Biorąc pod uwagę znaczenie tego sera dla przemysłu mleczarskiego, w tym dla handlowców i producentów mleka, pod pozycją: "inne sery" należy dodać kod produktu tak, by sery te mogły zostać zaklasyfikowane w nomenklaturze refundacji wywozowych.
(3) Ilości, dla których wymagane są pozwolenia na wywóz w kategorii produktów "sery" wciąż przekraczają poziom limitów wywozu nałożonych na Wspólnotę w ramach umowy dotyczącej rolnictwa będącej wynikiem Wielostronnych Negocjacji Handlowych Rundy Urugwajskiej.
Dodatkowe pozwolenia na wywóz, które będą mieć zastosowanie dla nowo utworzonej pozycji będą dalej zwiększać obciążenie tej kategorii.
(4) Artykuł 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 174/1999 [3] stanowi, że refundacja wywozowa nie będzie przyznawana na sery, w przypadku gdy cena franko granica obowiązująca przed zastosowaniem refundacji w Państwie Członkowskim dokonującym wywozu jest niższa niż 230 EUR za 100 kilogramów produktu.
Niemniej jednak, przepisów tych nie stosuje się do serów oznaczonych w nomenklaturze dla potrzeb refundacji kodem 0406 90 33 9919.
W tych okolicznościach i biorąc pod uwagę wysoki poziom zapotrzebowania na pozwolenia na wywóz serów właściwym byłoby stosowanie wyżej wymienionego przepisu do wszystkich serów bez wyjątków.
(5) Przypis 10 działu 9 załącznika I do rozporządzenia (EWG) nr 3846/87, mający zastosowanie do serów tartych, sproszkowanych i przetworzonych przewiduje, że dodanej substancji niemlekowej nie uwzględnia się do obliczania kwoty refundacji.
Właściwym jest objęcie tym przepisem wszystkich serów i dokładniejsze opisanie danej substancji niemlekowej.
Określenie wagi tych substancji może okazać się niemożliwe dla eksportera i jeszcze trudniejsze dla właściwych władz.
Właściwym jest zatem obniżenie refundacji o kwotę standardową.
(6) Refundacja przyznawana jest w zależności od wagi netto sera.
Określenie wagi może być utrudnione w przypadku, gdy sery są otoczone osłonką parafinową, popiołową, woskową lub zapakowane w folię plastikową.
Do celów obliczania kwoty refundacji należy przewidzieć, że takie opakowanie nie jest częścią wagi netto produktu.
Określenie wagi folii plastikowej, parafiny i popiołu może okazać się niemożliwe dla eksportera i dla właściwych władz.
Należy zatem obniżyć refundację o kwotę standardową.
(7) Należy odpowiednio zmienić rozporządzenie (EWG) nr 3846/87 i rozporządzenie (WE) nr 174/1999.
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 3846/87 wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
W art. 3 rozporządzenia (WE) nr 174/1999 skreśla się ustęp czwarty.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 559/2005
z dnia 12 kwietnia 2005 r.
w sprawie wszczęcia dochodzenia dotyczącego możliwego obchodzenia środków antydumpingowych nałożonych na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 2074/2001 na przywóz niektórych kołowych mechanizmów segregatorowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej poprzez przywóz niektórych kołowych mechanizmów segregatorowych wysyłanych z Laotańskiej Republiki Ludowo-Demokratycznej, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Laotańskiej Republiki Ludowo-Demokratycznej, i poddające ten przywóz rejestracji
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [1] ("rozporządzenie podstawowe"), w szczególności jego art. 13 ust. 3, art. 14 ust. 3 i art. 14 ust. 5,
po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. WNIOSEK
(1) Zgodnie z art. 13 ust. 3 rozporządzenia podstawowego Komisja otrzymała wniosek o zbadanie możliwego obchodzenia środków antydumpingowych nałożonych na przywóz niektórych kołowych mechanizmów segregatorowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej.
(2) Wniosek został złożony w dniu 28 lutego 2005 r. przez Ring Alliance Ringbuchtechnik GmbH w imieniu producentów reprezentujących ponad 70 % wspólnotowej produkcji niektórych kołowych mechanizmów segregatorowych.
B. PRODUKT
(3) Produktami, których dotyczy możliwe obchodzenie środków antydumpingowych, są niektóre kołowe mechanizmy segregatorowe zwykle zgłaszane w ramach kodu CN ex83051000 pochodzące z Chińskiej Republiki Ludowej (ChRL).
Wymieniony kod CN podany jest jedynie dla celów informacyjnych.
(4) Produktami objętymi dochodzeniem są niektóre kołowe mechanizmy segregatorowe wysyłane z Laotańskiej Republiki Ludowo-Demokratycznej ("produkt objęty dochodzeniem") zwykle zgłaszane w ramach tych samych kodów co produkt objęty postępowaniem pochodzący z Chińskiej Republiki Ludowej.
C. OBOWIĄZUJĄCE ŚRODKI
(5) Środkami obecnie obowiązującymi i prawdopodobnie obchodzonymi są środki antydumpingowe nałożone na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 2074/2001 [2], rozszerzonego na przywóz tego samego produktu wysyłanego z Wietnamu [3].
D. PODSTAWY
(6) Wniosek zawiera wystarczające dowody prima facie wykazujące, że środki antydumpingowe nałożone na produkt objęty postępowaniem pochodzący z Chińskiej Republiki Ludowej są obchodzone w drodze przeładunku w Laotańskiej Republice Ludowo-Demokratycznej i/lub montażu w Laotańskiej Republice Ludowo-Demokratycznej produktu objętego dochodzeniem.
Przedstawione dowody są następujące:
- wniosek wskazuje znaczną zmianę struktury handlu, mając na uwadze, że przywóz produktu objętego dochodzeniem znacznie wzrósł, podczas gdy przywóz produktu objętego postępowaniem pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej zmniejszył się w następstwie nałożenie środków, podkreślając, iż nie ma wystarczającego powodu lub uzasadnienia dla wystąpienia tej zmiany, innego niż nałożenie cła;
- wymieniona zmiana struktury handlu wydaje się wynikać z przeładunku niektórych kołowych mechanizmów segregatorowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej w Laotańskiej Republice Ludowo-Demokratycznej i/lub montażu niektórych kołowych mechanizmów segregatorowych w Laotańskiej Republice Ludowo-Demokratycznej;
- ponadto wniosek zawiera wystarczające dowody prima facie wykazujące, że skutki zaradcze obowiązujących środków antydumpingowych nałożonych na przywóz produktu objętego postępowaniem pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej zostały osłabione pod względem ilości i cen.
Znaczna wielkość przywozu niektórych kołowych mechanizmów segregatorowych z Laotańskiej Republiki Ludowo-Demokratycznej prawdopodobnie zastąpiła przywóz produktu objętego postępowaniem pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej;
- wreszcie wniosek zawiera wystarczające dowody prima facie wykazujące, że ceny produktu objętego dochodzeniem są zaniżane w odniesieniu do zwykłej wartości ustalonej poprzednio dla niektórych kołowych mechanizmów segregatorowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej;
- jeżeli podczas dochodzenia zidentyfikowane zostaną praktyki objęte art. 13 rozporządzenia podstawowego, inne niż przeładunek i montaż, mające na celu obejście środków antydumpingowych w Laotańskiej Republice Ludowo-Demokratycznej, dochodzenie może objąć również wymienione praktyki.
E. PROCEDURA
(7) W związku z powyższym Komisja doszła do wniosku, że istnieją wystarczające dowody uzasadniające wszczęcie dochodzenia zgodnie z art. 13 rozporządzenia podstawowego oraz poddanie rejestracji przywozu niektórych kołowych mechanizmów segregatorowych wysyłanych z Laotańskiej Republiki Ludowo-Demokratycznej, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Laotańskiej Republiki Ludowo-Demokratycznej, zgodnie z art. 14 ust. 5 rozporządzenia podstawowego.
(a) Kwestionariusze
(8) W celu otrzymania informacji uznanych za niezbędne dla dochodzenia Komisja prześle kwestionariusze do eksporterów/producentów oraz stowarzyszeń eksporterów/producentów w Laotańskiej Republice Ludowo-Demokratycznej, do eksporterów/producentów oraz stowarzyszeń eksporterów/producentów w Chińskiej Republice Ludowej, do importerów oraz stowarzyszeń importerów we Wspólnocie, którzy współpracowali podczas dochodzenia, które doprowadziło do nałożenia obowiązujących środków, lub którzy są wskazani we wniosku, oraz do władz Chińskiej Republiki Ludowej i Laotańskiej Republiki Ludowo-Demokratycznej.
Informacje, jeżeli jest to stosowne, mogą pochodzić również od przemysłu wspólnotowego.
(9) W każdym przypadku wszystkie zainteresowane strony powinny skontaktować się niezwłocznie z Komisją, lecz nie później niż w terminie określonym w art. 3, aby dowiedzieć się, czy są wymienione we wniosku i, jeżeli jest to konieczne, zwrócić się z prośbą o przesłanie kwestionariusza w terminie ustalonym w art. 3 ust. 1 niniejszego rozporządzenia, mając na uwadze, iż termin ustalony w art. 3 ust. 2 niniejszego rozporządzenia ma zastosowanie do wszystkich zainteresowanych stron.
(10) Władze Chińskiej Republiki Ludowej i Laotańskiej Republiki Ludowo-Demokratycznej zostaną poinformowane o wszczęciu dochodzenia i będzie im dostarczona kopia wniosku.
(b) Gromadzenie informacji i przeprowadzanie przesłuchań
(11) Wszystkie zainteresowane strony niniejszym wzywa się o przedstawienie swoich opinii na piśmie oraz o dostarczenie potwierdzających dowodów.
Ponadto Komisja może wysłuchać zainteresowane strony, pod warunkiem że złożą one wniosek wskazujący, iż istnieją szczególne powody, dla których powinny one być wysłuchane.
(c) Zwolnienie z rejestracji przywozu lub środków
(12) Ponieważ możliwe obchodzenie środków antydumpingowych występuje poza Wspólnotą, zwolnienia mogą zostać przyznane, zgodnie z art. 13 ust. 4 rozporządzenia podstawowego, producentom produktu objętego postępowaniem, którzy wykażą, że nie są powiązani z jakimkolwiek producentem podlegającym wymienionym środkom oraz że nie uczestniczą w praktykach mających na celu obejście środków antydumpingowych, jak określono w art. 13 ust. 1 i art. 13 ust. 2 rozporządzenia podstawowego. Producenci zainteresowani otrzymaniem zwolnienia powinni przedłożyć wniosek należycie poparty dowodami w terminie wskazanym w art. 3 ust. 3 niniejszego rozporządzenia.
F. REJESTRACJA
(13) Zgodnie z art. 14 ust. 5 rozporządzenia podstawowego przywóz produktu objętego dochodzeniem powinien zostać poddany rejestracji, aby zapewnić, w przypadku gdy w wyniku dochodzenia ustalone zostanie obchodzenie środków antydumpingowych, że cła antydumpingowe w odpowiedniej wysokości mogą być pobierane z mocą wsteczną od daty rejestracji takiego przywozu z Laotańskiej Republiki Ludowo-Demokratycznej.
G. TERMINY
(14) Winteresie rozsądnego administrowania należy określić terminy, w których:
- zainteresowane strony mogą zgłosić się do Komisji, przedstawić swoje opinie na piśmie i przedłożyć odpowiedzi na kwestionariusze lub wszelkie inne informacje, które mają zostać uwzględnione podczas dochodzenia,
- producenci w Laotańskiej Republice Ludowo-Demokratycznej mogą złożyć wniosek o zwolnienie z rejestracji przywozu lub środków,
- zainteresowane strony mogą złożyć pisemny wniosek o przesłuchanie przez Komisję,
(15) Należy zwrócić uwagę na fakt, iż skorzystanie z większości proceduralnych praw ustanowionych w rozporządzeniu podstawowym jest uwarunkowane zgłoszeniem się przez stronę w terminie wskazanym w art. 3 niniejszego rozporządzenia.
H. BRAK WSPÓŁPRACY
(16) W przypadkach, w których zainteresowana strona odmawia dostępu lub nie dostarcza niezbędnych informacji w odpowiednim terminie lub znacznie utrudnia dochodzenie, ustalenia tymczasowe lub końcowe, potwierdzające lub przeczące, mogą być dokonane zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego, na podstawie dostępnych faktów.
(17) W przypadku ustalenia, iż zainteresowana strona dostarczyła informacje nieprawdziwe lub wprowadzające w błąd, informacje takie nie są brane pod uwagę i można wykorzystać dostępne fakty, zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego.
Jeżeli zainteresowana strona nie współpracuje lub współpracuje jedynie częściowo, i dlatego też ustalenia opierają się na dostępnych faktach zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego, wynik może być dla wymienionej strony mniej korzystny niż w przypadku jej współpracy,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejszym wszczyna się dochodzenie zgodnie z art. 13 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 384/96, aby ustalić, czy przywóz do Wspólnoty niektórych kołowych mechanizmów segregatorowych objętych kodem CN ex83051000 (kody TARIC 8305100013 i 8305100023) wysyłanych z Laotańskiej Republiki Ludowo-Demokratycznej, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Laotańskiej Republiki Ludowo-Demokratycznej, stanowi obejście środków nałożonych na mocy rozporządzenia (WE) nr 2074/2004).
Na potrzeby niniejszego rozporządzenia kołowe mechanizmy segregatorowe składają się z dwóch prostokątnych arkuszy stalowych lub drutów z co najmniej czterema przymocowanymi półpierścieniami drutu stalowego, które są połączone pokrywą stalową.
Mogą one być otwierane zarówno poprzez rozciągnięcie pierścieni lub użycie małego stalowego mechanizmu spustowego przymocowanego do kołowego mechanizmu segregatorowego.
Artykuł 2
Organom celnym nakazuje się niniejszym, zgodnie z art. 13 ust. 3 i art. 14 ust. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96, podjęcie właściwych kroków celem rejestracji przywozu określonego w art. 1 niniejszego rozporządzenia.
Rejestracja wygasa dziewięć miesięcy po dacie wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Komisja, na mocy rozporządzenia, może nakazać organom celnym zaprzestania rejestrowania przywozu do Wspólnoty produktów wytwarzanych przez producentów, którzy złożyli wniosek o zwolnienie z wymogu rejestracji, i co do których ustalono, że nie obchodzą ceł antydumpingowych.
Artykuł 3
1.
Wnioski o kwestionariusze powinny być składane do Komisji w terminie 15 dni od daty opublikowania niniejszego rozporządzenia w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
2.
Zainteresowane strony, jeżeli ich wnioski mają być uwzględnione podczas dochodzenia, muszą zgłosić się do Komisji, przedstawić swoje opinie na piśmie i przedłożyć odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu lub przedstawić wszelkie inne informacje w terminie 40 dni od daty opublikowania niniejszego zawiadomienia w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, o ile nie wskazano inaczej.
3.
Producenci w Laotańskiej Republice Ludowo-Demokratycznej, którzy są zainteresowani zwolnieniem z rejestracji przywozu lub środków, powinni przedłożyć wniosek należycie poparty dowodami w terminie wynoszącym również 40 dni.
4.
Zainteresowane strony mogą składać wnioski o przesłuchanie przez Komisję w takim samym terminie 40 dni.
5.
Wszelkie informacje dotyczące sprawy, wnioski dotyczące przesłuchania lub kwestionariusza, jak również jakiekolwiek wnioski o zwolnienie muszą być przedstawiane w formie pisemnej (nie w formie elektronicznej, chyba że ustalono inaczej) oraz muszą wskazywać nazwę, adres, adres e-mail, numery telefonu i faksu i/lub teleksu zainteresowanej strony.
Wszystkie pisemne zgłoszenia, włącznie z informacjami wymaganymi w niniejszym rozporządzeniu, odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu i korespondencja dostarczone przez zainteresowane strony na zasadzie poufności są oznakowane "Poufne" [4] oraz, zgodnie z art. 19 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, towarzyszy im wersja bez klauzuli poufności, która jest oznakowana "Do wglądu zainteresowanych stron" oraz powinny zostać przesłane na następujący adres:
European Commission
Directorate General for Trade
Directorate B
J-79 5/16
B-1049 Brussels
Faks (32-2) 295 65 05
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po dniu jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 560/2005
z dnia 12 kwietnia 2005 r.
nakładające określone szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Republice Wybrzeża Kości Słoniowej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 60, 301 i 308,
uwzględniając wspólne stanowisko Rady 2004/852/WPZiB z dnia 13 grudnia 2004 r. w sprawie środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko Republice Wybrzeża Kości Słoniowej [1],
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W rezolucji 1572 (2004) z dnia 15 listopada 2004 r. Rada Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych, stanowiąc na mocy rozdziału VII Karty Narodów Zjednoczonych oraz potępiając wznowienie działań wojskowych w Republice Wybrzeża Kości Słoniowej i powtarzające się akty naruszenia porozumienia o zawieszeniu broni z dnia 3 maja 2003 r., podjęła decyzję o nałożeniu określonych środków restrykcyjnych na Republikę Wybrzeża Kości Słoniowej.
(2) Wspólne stanowisko 2004/852/WPZiB przewiduje wprowadzenie środków określonych w rezolucji 1572 (2004) Rady Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych, włącznie z zamrożeniem funduszy i zasobów gospodarczych osób wskazanych przez właściwy Komitet Narodów Zjednoczonych ds. Sankcji, stanowiących zagrożenie dla pokoju i procesu pojednania narodowego w Republice Wybrzeża Kości Słoniowej, w szczególności osób utrudniających wprowadzanie w życie porozumień Linas-Marcoussis i Accra III, oraz wszelkich innych osób wskazanych, na podstawie stosownych informacji, jako osoby odpowiedzialne za poważne naruszanie praw człowieka i międzynarodowego prawa humanitarnego w Republice Wybrzeża Kości Słoniowej, a także wszelkich innych osób, które publicznie podżegają do nienawiści i przemocy, oraz wszelkich innych osób wskazanych przez Komitet jako osoby naruszające embargo na broń nałożone na mocy rezolucji 1572 (2004).
(3) Środki te mieszczą się w zakresie stosowania Traktatu, a zatem, w celu uniknięcia zakłócenia konkurencji, niezbędne jest przyjęcie przepisów wspólnotowych w celu wykonania tych środków w zakresie, w jakim dotyczy to Wspólnoty.
Do celów niniejszego rozporządzenia uznaje się, że terytorium Wspólnoty obejmuje terytoria Państw Członkowskich, do których stosuje się Traktat, na warunkach określonych w Traktacie.
(4) W celu zapewnienia skuteczności środków przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu powinno ono wejść w życie z dniem jego publikacji,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dla celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:
1) "Komitet ds. Sankcji" oznacza Komitet Rady Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych, który został powołany zgodnie z ust. 14 rezolucji 1572 (2004) Rady Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych;
2) "fundusze" oznaczają aktywa finansowe i każdego rodzaju korzyści, w tym między innymi:
a) gotówkę, czeki, roszczenia pieniężne, polecenia zapłaty, przekazy pieniężne i inne instrumenty płatnicze;
b) depozyty złożone w instytucjach finansowych lub innych podmiotach, salda na rachunkach, długi i zobowiązania dłużne;
c) znajdujące się w obrocie publicznym i prywatnym papiery wartościowe i papiery dłużne, w tym akcje i udziały, świadectwa udziałowe, obligacje, weksle, poręczenia, skrypty dłużne, kontrakty pochodne;
d) odsetki, dywidendy lub inne przychody z aktywów oraz wartości narosłe z aktywów lub wygenerowane przez te aktywa;
e) kredyty, prawa do potrącenia, gwarancje, gwarancje właściwego wykonania umowy lub inne zobowiązania finansowe;
f) akredytywy, listy przewozowe (konosamenty), kwity zastawne;
g) dokumenty poświadczające udział w funduszach lub środkach finansowych;
h) wszelkie inne instrumenty finansowania wywozowego;
3) "zamrożenie funduszy" oznacza zapobieganie jakiemukolwiek przeniesieniu, przekazaniu, zmianie, wykorzystaniu funduszy lub dostępowi do nich oraz wszelkim transakcjom dotyczącym funduszy, które doprowadziłyby do zmiany ich ilości, wartości, lokalizacji, własności, posiadania, charakteru, przeznaczenia lub innej zmiany umożliwiającej wykorzystanie funduszy, w tym zarządzanie majątkiem;
4) "zasoby gospodarcze" oznaczają aktywa każdego rodzaju, materialne i niematerialne, ruchome i nieruchome, które nie są funduszami, lecz mogą służyć do uzyskiwania funduszy, towarów lub usług;
5) "zamrożenie zasobów gospodarczych" oznacza zapobieganie wykorzystywaniu zasobów gospodarczych do uzyskiwania funduszy, towarów lub usług w jakikolwiek sposób, między innymi poprzez sprzedaż, wynajem lub zastaw.
Artykuł 2
1.
Zamraża się wszelkie fundusze i zasoby gospodarcze należące do lub kontrolowane bezpośrednio lub pośrednio przez osoby fizyczne lub prawne lub podmioty wymienione w załączniku I.
2.
Nie udostępnia się bezpośrednio ani pośrednio żadnych funduszy ani zasobów gospodarczych osobom fizycznym lub prawnym lub podmiotom wymienionym w załączniku I lub na ich rzecz.
3.
Zabrania się umyślnego i świadomego udziału w czynnościach, których celem lub efektem jest bezpośrednie lub pośrednie obejście środków określonych w ust. 1 i 2.
Artykuł 3
1.
W drodze odstępstwa od art. 2 oraz pod warunkiem, że właściwe organy Państw Członkowskich, wymienione w załączniku II, zgłosiły Komitetowi ds. Sankcji zamiar zezwolenia na dostęp do takich funduszy i zasobów gospodarczych oraz nie otrzymały odmownej decyzji Komitetu ds. Sankcji w ciągu dwóch dni roboczych od takiego zgłoszenia, mogą one zezwolić na zwolnienie określonych zamrożonych funduszy lub zasobów gospodarczych bądź udostępnienie określonych zamrożonych funduszy lub zasobów gospodarczych na warunkach, jakie uznają za stosowne, po ustaleniu, że fundusze lub zasoby gospodarcze, o których mowa, są:
a) konieczne do pokrycia podstawowych wydatków, w tym płatności za środki żywnościowe, najem lub kredyt hipoteczny, lekarstwa i leczenie, podatki, składki ubezpieczeniowe i opłaty na rzecz przedsiębiorstw użyteczności publicznej;
b) przeznaczone wyłącznie na pokrycie rozsądnych kosztów honorariów oraz zwrotów wydatków poniesionych w związku ze świadczeniem usług prawniczych;
c) przeznaczone wyłącznie na pokrycie opłat i należności za usługi polegające na zwykłym przechowywaniu lub utrzymywaniu zamrożonych funduszy lub zasobów gospodarczych.
2.
W drodze odstępstwa od art. 2 właściwe organy Państw Członkowskich, wymienione w załączniku II, mogą zezwolić na zwolnienie niektórych zamrożonych funduszy lub zasobów gospodarczych bądź udostępnienie niektórych zamrożonych funduszy lub zasobów gospodarczych, po ustaleniu, że te fundusze lub zasoby gospodarcze są niezbędne do pokrycia wydatków nadzwyczajnych i pod warunkiem, że właściwe władze poinformowały o przyczynach takiego zezwolenia Komitet ds. Sankcji oraz że Komitet ten wyraził zgodę na warunkach przewidzianych w ust. 14 lit. e) rezolucji 1572 (2004) Rady Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych.
Artykuł 4
W drodze odstępstwa od art. 2 właściwe organy Państw Członkowskich wymienione w załączniku II mogą wyrazić zgodę na zwolnienie niektórych zamrożonych funduszy lub zasobów gospodarczych, jeżeli spełnione są następujące warunki:
a) fundusze lub zasoby gospodarcze są przedmiotem zastawu sądowego, administracyjnego lub arbitrażowego ustanowionego przed dniem 15 listopada 2004 r. lub orzeczenia sądowego, administracyjnego lub arbitrażowego wydanego przed tą datą;
b) fundusze lub zasoby gospodarcze będą wykorzystywane wyłącznie w celu zaspokojenia roszczeń zabezpieczonych takim zastawem lub uznanych za ważne na podstawie takiego orzeczenia, w granicach określonych w obowiązujących przepisach ustawowych i wykonawczych, które mają zastosowanie do praw osób posiadających takie roszczenia;
c) zastaw nie został ustanowiony lub orzeczenie nie zostało wydane na rzecz osoby lub podmiotu wymienionego w załączniku I;
d) uznanie zastawu lub orzeczenia nie jest sprzeczne z porządkiem publicznym w danym Państwie Członkowskim;
e) właściwe organy powiadomiły o zastawie lub orzeczeniu Komitet ds. Sankcji.
Artykuł 5
Odpowiednie właściwe organy powiadamiają właściwe organy innych Państw Członkowskich i Komisję o wszelkich zezwoleniach udzielonych na podstawie art. 3 lub 4.
Artykuł 6
Artykuł 2 ust. 2 nie ma zastosowania do kwot dodatkowych na zamrożonych rachunkach w postaci:
a) odsetek lub innych dochodów należnych na tych rachunkach; lub
b) płatności należnych z tytułu umów, porozumień lub zobowiązań, które zostały zawarte lub powstały przed dniem, w którym rachunki te zaczęły podlegać niniejszemu rozporządzeniu,
pod warunkiem że wszelkie takie odsetki, inne dochody i płatności są zamrożone zgodnie z art. 2 ust. 1.
Artykuł 7
Artykuł 2 ust. 2 nie stanowi przeszkody dla przekazywania środków na zamrożone rachunki przez instytucje finansowe, które otrzymują fundusze przekazane przez strony trzecie na rachunek osób lub podmiotów wymienionych w załączniku I, pod warunkiem że wszelkie takie kwoty dodatkowe na takich rachunkach zostaną również zamrożone.
Instytucja finansowa niezwłocznie powiadamia właściwe organy o takich transakcjach.
Artykuł 8
1.
Bez uszczerbku dla zasad dotyczących sprawozdawczości, poufności i tajemnicy zawodowej oraz przepisów art. 284 Traktatu, osoby fizyczne i prawne, podmioty i organy:
a) przekazują niezwłocznie wszelkie informacje, które mogłyby ułatwić stosowanie niniejszego rozporządzenia, takie jak dane dotyczące rachunków lub kwot zamrożonych zgodnie z art. 2, wymienionym w załączniku II, właściwym organom Państw Członkowskich, w których mają miejsce zamieszkania lub siedzibę, oraz przekazują takie informacje Komisji, bezpośrednio lub za pośrednictwem tych właściwych organów;
b) współpracują z właściwymi organami wymienionymi w załączniku II, w zakresie weryfikacji tych informacji.
2.
Wszelkie dodatkowe informacje uzyskane przez Komisję bezpośrednio są udostępniane właściwym organom zainteresowanego Państwa Członkowskiego.
3.
Wszelkie informacje przekazane lub uzyskane zgodnie z niniejszym artykułem są wykorzystywane jedynie w celu, w jakim zostały przekazane lub uzyskane.
Artykuł 9
Zamrożenie funduszy i zasobów gospodarczych lub odmowa udostępnienia funduszy lub zasobów gospodarczych dokonane w dobrej wierze, w oparciu o przekonanie, że takie działanie jest zgodne z niniejszym rozporządzeniem, nie skutkuje odpowiedzialnością osoby fizycznej lub prawnej bądź podmiotu wykonującego je lub jego dyrektorów albo pracowników, chyba że udowodniono, że fundusze i zasoby gospodarcze zostały zamrożone na skutek niedbalstwa.
Artykuł 10
Komisja i Państwa Członkowskie niezwłocznie informują się wzajemnie o środkach podjętych na mocy niniejszego rozporządzenia i przekazują sobie wszelkie odpowiednie informacje będące w ich posiadaniu, pozostające w związku z niniejszym rozporządzeniem, w szczególności informacje dotyczące problemów związanych z naruszeniami i ściganiem oraz orzeczeń wydanych przez sądy krajowe.
Artykuł 11
Komisja jest upoważniona do:
a) zmiany załącznika I na podstawie ustaleń dokonanych przez Komitet ds. Sankcji; oraz
b) zmiany załącznika II na podstawie informacji przekazanych przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 12
Państwa Członkowskie przyjmują przepisy w sprawie kar obowiązujących w przypadkach naruszeń przepisów niniejszego rozporządzenia i podejmują wszelkie niezbędne działania dla zapewnienia ich stosowania.
Przewidziane kary muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
Po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadamiają Komisję o tych przepisach i informują Komisję o wszelkich późniejszych zmianach.
Artykuł 13
Niniejsze rozporządzenie stosuje się:
a) na terytorium Wspólnoty, wraz z jej przestrzenią powietrzną;
b) na pokładzie każdego samolotu lub statku podlegającego jurysdykcji Państwa Członkowskiego;
c) wobec każdej osoby, która jest obywatelem Państwa Członkowskiego i przebywa na terytorium Wspólnoty lub poza nim;
d) wobec każdej osoby prawnej, grupy lub podmiotu zarejestrowanego lub ustanowionego na mocy prawa Państwa Członkowskiego;
e) wobec każdej osoby prawnej, grupy lub podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą we Wspólnocie.
Artykuł 14
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 561/2005
z dnia 13 kwietnia 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 14 kwietnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 562/2005
z dnia 5 kwietnia 2005 r.
ustanawiające zasady wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w zakresie wymiany informacji między Państwami Członkowskimi a Komisją dotyczących sektora mleka i przetworów mlecznych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 40,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1498/1999 z dnia 8 lipca 1999 r. ustanawiające zasady wdrażania rozporządzenia Rady (EWG) nr 804/68 w odniesieniu do wymiany informacji między Państwami Członkowskimi a Komisją dotyczących sektora mleka i przetworów mlecznych [2] było kilkakrotnie w sposób zasadniczy zmieniane. Rozporządzenie (WE) nr 1255/1999 oraz wszelkie przepisy ustanawiające zasady jego wdrażania wprowadziło szereg zmian. Dla jasności należy zatem uchylić rozporządzenie (WE) nr 1498/1999 i zastąpić je nowym rozporządzeniem.
(2) Do oceny produkcji i sytuacji rynkowej w sektorze mleka i przetworów mlecznych konieczna jest regularna wymiana informacji na temat funkcjonowania środków interwencyjnych określonych w rozporządzeniu (WE) nr 1255/1999, w szczególności w odniesieniu do zmian stanu zapasów danych produktów, przechowywanych przez agencje interwencyjne lub prywatnie składowanych.
(3) Pomoc w odniesieniu do mleka odtłuszczonego przetworzonego na kazeinę oraz refundacje można ustalić tylko na podstawie informacji o zmianach cen zarówno na rynku wewnętrznym i w międzynarodowym obrocie handlowym.
(4) Dokładne i regularne monitorowanie obrotów handlowych w celu oceny skutków stosowania refundacji wymaga informacji dotyczących wywozu produktów, dla których ustalane są refundacje, w szczególności ilości przyznawanych w ramach procedur przetargowych.
(5) Wprowadzanie w życie Porozumienia w sprawie rolnictwa zawartego w ramach wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej (zwanego dalej "Porozumieniem w sprawie rolnictwa"), zatwierdzonego decyzją Rady 94/800/WE [3], wymaga przekazywania wielu szczegółowych informacji w sprawie przywozu i wywozu, w szczególności w odniesieniu do wniosków o wydanie pozwolenia oraz sposobu wykorzystania pozwoleń, aby zapewnić przestrzeganie zobowiązań podjętych na mocy wymienionego Porozumienia.
W celu maksymalnego wykorzystania tych zobowiązań potrzebne jest szybkie informowanie o tendencjach w wywozie.
Na mocy tego Porozumienia wywóz na cele pomocy żywnościowej nie podlega ograniczeniom stosowanym do wywozu dotowanego.
Należy uwzględnić, by w informacjach dotyczących wniosków o wydanie pozwolenia na wywóz określano odpowiednio, które wnioski o wydanie pozwolenia dotyczą dostaw pomocy żywnościowej.
(6) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 174/1999 z dnia 26 stycznia 1999 r. ustanawiające specjalne szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 804/68 w odniesieniu do pozwoleń na wywóz i refundacji wywozowych do mleka i przetworów mlecznych [4] ustanawia szczególne zasady wywozu niektórych przetworów mlecznych do Kanady, Stanów Zjednoczonych i Republiki Dominikany.
Należy przewidzieć przekazywanie stosownych informacji.
(7) Rozporządzenie (WE) nr 147/1999 wprowadza szczególne procedury przyznawania refundacji za pochodzące ze Wspólnoty składniki przetworzonych serów wytwarzanych zgodnie z procedurami uszlachetnienia czynnego.
Należy przewidzieć przekazywanie stosownych informacji.
(8) Artykuł 5 rozporządzenia (WE) nr 174/1999 przewiduje, że w pewnych przypadkach mogą obowiązywać pozwolenia na wywóz produktów o numerze kodu innym niż określony w części 16 pozwolenia.
Należy przewidzieć przekazywanie stosownych informacji.
(9) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2535/2001 z dnia 14 grudnia 2001 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 odnośnie do ustaleń dotyczących przywozu mleka i przetworów mlecznych i ustanowienia kontyngentów taryfowych [5] przewiduje, że pewne kontyngenty przywozowe administrowane będą za pomocą świadectw IMA 1 wystawionych przez władze państw trzecich.
Państwa Członkowskie informują Komisję o ilości produktów, dla których wydano pozwolenia na przywóz na podstawie świadectw IMA 1.
Doświadczenie wykazuje, że takie powiadamianie nie zawsze jest wystarczające, aby przywóz był ściśle monitorowany na każdym etapie.
Należy przewidzieć przekazywanie dodatkowych informacji.
(10) Doświadczenie w przetwarzaniu informacji otrzymanych przez Komisję uzyskane na przestrzeni lat wykazuje, że informacje te są czasami przekazywane zbyt często.
W związku z powyższym, zmniejszono częstotliwość przekazywania niektórych informacji.
(11) Należy zapewnić możliwość porównania podawanych cen na produkty, zwłaszcza w celu obliczenia kwot refundacji i pomocy.
Ponadto, należy upewnić się co do rzetelności podawanych cen, stosując ważenie danych.
(12) W ostatnich latach nastąpił znaczy rozwój środków komunikacji.
Należy uwzględnić ten rozwój, aby móc wymieniać informacje szybciej, skuteczniej i bezpieczniej.
(13) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
ZAPASY I INTERWENCJA
Artykuł 1
1. W przypadku środków interwencyjnych podjętych zgodnie z art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999, Państwa Członkowskie przekazują Komisji następujące informacje najpóźniej do dziesiątego dnia każdego miesiąca za miesiąc poprzedzający:
a) ilości masła składowanego na koniec danego miesiąca oraz ilości wprowadzane i wyprowadzane ze składów w trakcie tego miesiąca, według wzoru w załączniku I część A do niniejszego rozporządzenia;
b) podział na ilości masła wyprowadzanego ze składów w trakcie danego miesiąca, zgodnie z odpowiednimi rozporządzeniami, według wzoru w załączniku I część B do niniejszego rozporządzenia;
c) podział ze względu na datę produkcji ilości masła w składach na koniec danego miesiąca, według wzoru w załączniku I część C do niniejszego rozporządzenia.
2. W przypadku środków interwencyjnych podjętych zgodnie z art. 6 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999, według wzoru w załączniku II do niniejszego rozporządzenia:
a) ilości masła i śmietany w przeliczeniu na równoważnik masła wprowadzane i wyprowadzane ze składów w trakcie danego miesiąca;
b) całkowitą ilość masła i śmietany w przeliczeniu na równoważnik masła w składach na koniec danego miesiąca.
Artykuł 2
W przypadku środków interwencyjnych podjętych zgodnie z art. 7 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999, Państwa Członkowskie przekazują najpóźniej 10 dnia każdego miesiąca za miesiąc poprzedzający przekazanie informacji:
a) ilości odtłuszczonego mleka w proszku składowanego na koniec danego miesiąca oraz ilości wprowadzone i wyprowadzone ze składów w trakcie tego miesiąca, według wzoru w załączniku III część A do niniejszego rozporządzenia;
b) podział na ilości odtłuszczonego mleka w proszku wyprowadzonego ze składów w trakcie danego miesiąca, według wzoru w załączniku III część B do niniejszego rozporządzenia;
c) podział ze względu na datę produkcji ilości odtłuszczonego mleka w proszku w składach na koniec danego miesiąca, według wzoru w załączniku III część C do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
W przypadku środków interwencyjnych podjętych zgodnie z art. 8 i 9 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999, Państwa Członkowskie przekazują informacje najpóźniej dziesiątego dnia każdego miesiąca za miesiąc poprzedzający przekazanie informacji, według wzoru w załączniku IV do niniejszego rozporządzenia:
a) ilości serów wprowadzanych i wyprowadzanych ze składów w trakcie danego miesiąca, z podziałem na kategorie sera;
b) ilości serów w składach na koniec danego miesiąca, z podziałem na kategorie sera.
Artykuł 4
Do celów niniejszego rozdziału stosuje się następujące definicje:
a) "ilości wprowadzone" oznaczają ilości fizycznie umieszczone w składach, nawet przejęte przez agencję interwencyjną;
b) "ilości wyprowadzone" oznaczają ilości, które usunięto, lub, jeśli zostały przejęte przez nabywcę przed usunięciem, ilości przejęte.
ROZDZIAŁ II
POMOC W ODNIESIENIU DO MLEKA ODTŁUSZCZONEGO I ODTŁUSZCZONEGO MLEKA W PROSZKU
Artykuł 5
1. W przypadku pomocy przyznawanej zgodnie z art. 11 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 do odtłuszczonego mleka i odtłuszczonego mleka w proszku z przeznaczeniem na pasze, Państwa Członkowskie przekazują Komisji następujące informacje, najpóźniej dwudziestego dnia każdego miesiąca za miesiąc poprzedzający przekazanie informacji, według wzoru w załączniku V do niniejszego rozporządzenia:
a) ilości mleka odtłuszczonego przeznaczone na produkcję mieszanek paszowych, objęte wnioskami o przyznanie pomocy złożonymi w ciągu danego miesiąca;
b) ilości denaturowanego odtłuszczonego mleka w proszku, objęte wnioskami o przyznanie pomocy złożonymi w ciągu danego miesiąca;
c) ilości odtłuszczonego mleka w proszku przeznaczone na produkcję mieszanek paszowych, objęte wnioskami o przyznanie pomocy złożonymi w ciągu danego miesiąca.
2.
W przypadku pomocy przyznanej zgodnie z art. 12 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 do mleka odtłuszczonego przetworzonego na kazeinę, Państwa Członkowskie przekazują Komisji, najpóźniej dwudziestego dnia każdego miesiąca, według wzoru w załączniku V do niniejszego rozporządzenia, informacje dotyczące ilości mleka odtłuszczonego objętych wnioskami o przyznanie pomocy złożonymi w ciągu poprzedniego miesiąca.
Ilości te zostaną podane w podziale ze względu na jakość wyprodukowanej kazeiny lub kazeinianów.
ROZDZIAŁ III
CENY
Artykuł 6
1.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji, najpóźniej w każdą środę o godz. 11.00 (czasu obowiązującego w Brukseli), ceny loco fabryka produktów wymienionych w załączniku VI stosowane na ich terytorium w ubiegłym tygodniu.
Państwa Członkowskie przekazują ceny podane przez podmioty gospodarcze na przetwory mleczne za wyjątkiem sera, jeśli produkcja krajowa stanowi co najmniej 2 % produkcji wspólnotowej lub jeśli właściwe władze krajowe uznają produkcję danego artykułu za reprezentatywną na szczeblu krajowym.
W przypadku serów, Państwa Członkowskie podają ceny według rodzajów sera, których produkcja stanowi co najmniej 8 % całkowitej krajowej produkcji sera.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji, najpóźniej do jednego miesiąca po zakończeniu miesiąca poprzedzającego przekazanie informacji, ceny surowego mleka zapłacone producentom mleka na terytorium poszczególnych Państw Członkowskich.
Ceny podaje się jako średnią ważoną ustaloną w badaniu reprezentacyjnym przez organ Państwa Członkowskiego.
3.
Państwa Członkowskie podejmują niezbędne kroki w celu zapewnienia, aby przekazywane przez nie informacje dotyczące cen stosowanych we Wspólnocie były reprezentatywne, dokładne i kompletne.
W tym celu, Państwa Członkowskie przekazują do wiadomości Komisji, corocznie najpóźniej 31 maja, sprawozdanie sporządzone zgodnie z kwestionariuszem standardowym zamieszczonym w załączniku XII.
4.
Państwa Członkowskie przyjmują niezbędne środki w celu zapewnienia, aby zainteresowane podmioty gospodarcze dostarczyły im wymaganych informacji we właściwym terminie.
5.
Do celów niniejszego artykułu, "cena loco fabryka" oznacza cenę zakupu produktu od przedsiębiorstwa, bez podatków (VAT) i innych kosztów (transport, załadunek, przeładunek, składowanie, palety, ubezpieczenie itp.).
Cenę podaje się jako średnią ważoną ustaloną w badaniu reprezentacyjnym przez organ Państwa Członkowskiego.
ROZDZIAŁ IV
HANDEL
SEKCJA 1
PRZYWÓZ
Artykuł 7
Państwa Członkowskie przekazują Komisji następujące informacje:
1) najpóźniej do jednego miesiąca po zakończeniu roku kontyngentowego za poprzedni rok kontyngentowy, ilości produktów objęte pozwoleniami na przywóz wydanymi w ramach kontyngentów, o których mowa w art. 5 rozporządzenia (WE) nr 2535/2001, rozbite na pozycje według kodu CN i kodu kraju pochodzenia;
2) najpóźniej 10 stycznia i 10 lipca za poprzednie sześć miesięcy, ilości produktów objęte pozwoleniami na przywóz wydanymi w ramach kontyngentów, o których mowa w art. 24 rozporządzenia (WE) nr 2535/2001, rozbite na pozycje według kodu CN i kodu kraju pochodzenia;
3) najpóźniej 10 dnia każdego miesiąca za miesiąc poprzedni, ilości produktów objętych pozwoleniami na przywóz podlegającymi stosowaniu ceł niepreferencyjnych, o których mowa we Wspólnej Taryfie Celnej, rozbite na pozycje według kodu CN i kodu kraju pochodzenia;
4) najpóźniej 10 dnia każdego miesiąca za miesiąc poprzedni, ilości produktów objętych pozwoleniami na przywóz wydanymi zgodnie z art. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 2007/2000 [6] i zgodnie z art. 10 Umowy przejściowej pomiędzy Wspólnotą a Libanem, zatwierdzonej decyzją Rady 2002/761/WE [7], rozbite na pozycje według kodu CN i kodu kraju pochodzenia;
5) najpóźniej 10 dnia każdego miesiąca za miesiąc poprzedni, ilości produktów objętych pozwoleniami na przywóz wydanymi w ramach kontyngentów, o których mowa w art. 20 rozporządzenia (WE) nr 2535/2001, rozbite na pozycje według kodu CN i kodu kraju pochodzenia;
6) raz w roku, najpóźniej trzy miesiące po zakończeniu każdego okresu kontyngentowego, niewykorzystane ilości produktów objętych pozwoleniami wydanymi w ramach kontyngentów przywozowych, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2535/2001, rozbite na pozycje według kodu CN i kodu kraju pochodzenia.
Gdy ma to zastosowanie, Państwa Członkowskie informują Komisję, że w poprzednich okresach referencyjnych nie wydano żadnych pozwoleń.
Artykuł 8
Najpóźniej 31 marca w odniesieniu do roku poprzedniego, Państwa Członkowskie przekażą Komisji, według wzoru w załączniku VII, następujące dane dotyczące pozwoleń na przywóz wydanych na podstawie okazania świadectwa IMA 1, zgodnie z rozdziałem III tytułu 2 rozporządzenia (WE) nr 2535/2001, rozbite na pozycje według kodu CN, z wyszczególnieniem numerów świadectw IMA 1:
a) ilość produktów objętych świadectwem i datę wydania pozwolenia na przywóz;
b) ilość produktów zwolnionych od zabezpieczenia.
SEKCJA 2
WYWÓZ
Artykuł 9
1.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji, do godz. 18.00 każdego dnia roboczego, następujące informacje:
a) ilości, rozbite na pozycje według kodu nomenklatury refundacji wywozowych dla przetworów mlecznych i kodu miejsca przeznaczenia, objęte wnioskami o wydanie pozwoleń złożonymi w tym dniu:
i) wymienione w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 174/1999, z wyjątkiem wymienionych w art. 17 tego rozporządzenia,
ii) wymienione w art. 17 rozporządzenia (WE) nr 174/1999;
b) gdy ma to zastosowanie, fakt, że tego dnia nie złożono wniosków, o których mowa w lit. a);
c) ilości, rozbite na wnioski i na pozycje według kodu nomenklatury refundacji wywozowych dla przetworów mlecznych i kodu miejsca przeznaczenia, objęte wnioskami o wydanie pozwoleń tymczasowych, o których mowa w art. 8 rozporządzenia (WE) nr 174/1999, złożonymi w tym dniu, ze wskazaniem:
i) daty zamknięcia składania ofert, z dołączoną kopią dokumentu potwierdzającego zaproszenie do składania ofert na wnioskowane ilości,
ii) ilości produktów objętych zaproszeniem do składania ofert lub, w przypadku otwarcia zaproszenia do składania ofert przez siły zbrojne, w rozumieniu art. 36 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/1999 [8], bez podania ilości, z podziałem ilości przybliżonej jak wyżej;
d) ilości, rozbite na pozycje według kodu nomenklatury refundacji wywozowych dla przetworów mlecznych i kodu miejsca przeznaczenia, na które ostatecznie wydano lub anulowano tego dnia tymczasowe pozwolenia, o których mowa w art. 8 rozporządzenia (WE) nr 174/1999, ze wskazaniem organu wydającego zaproszenie do składania ofert, daty wydania tymczasowego pozwolenia i objętej nim ilości, według wzoru w załączniku VIII część A do niniejszego rozporządzenia;
e) gdy ma to zastosowanie, zmieniona ilość produktów objętych zaproszeniem do składania ofert, o którym mowa w lit. c), według wzoru w załączniku VIII część A do niniejszego rozporządzenia;
f) ilości, rozbite według krajów i kodu nomenklatury refundacji wywozowych dla przetworów mlecznych, objęte pozwoleniami ostatecznymi wydanymi zgodnie z art. 20 i 20a rozporządzenia (WE) nr 174/1999, z odpowiednią stopą refundacji, według wzoru w załączniku VIII część B do niniejszego rozporządzenia.
2.
Odnośnie do przekazywania informacji, o których mowa w ust. 1 lit. c) ppkt i), w przypadku, gdy złożono większą ilość wniosków na to samo zaproszenie do składania ofert, wystarczy przekazać jedną informację na Państwo Członkowskie.
3. Państwa Członkowskie nie przekazują codziennie ilości, na które złożono wnioski o wydanie pozwolenia na wywóz zgodnie z drugim akapitem art. 1 ust. 1) 18, 20 i 20a rozporządzenia (WE) nr 174/1999 w przypadku, gdy nie złożono wniosków o refundację lub gdy złożono wnioski o dostawy pomocy żywnościowej w rozumieniu art. 10 ust. 4 Porozumienia w sprawie rolnictwa zawartego w ramach Rundy Urugwajskiej.
Artykuł 10
W każdy poniedziałek Państwa Członkowskie przekazują Komisji za poprzedni tydzień ilości rozbite na pozycje według kodu nomenklatury refundacji wywozowych dla przetworów mlecznych, objęte wnioskami o wydanie pozwolenia, o których mowa w drugim akapicie art. 1 ust. 1) rozporządzenia (WE) nr 174/1999, bez refundacji, według wzoru w załączniku VIII część C do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 11
Przed 16 dniem każdego miesiąca Państwa Członkowskie przekazują Komisji następujące informacje za poprzedni miesiąc:
a) ilości, rozbite na pozycje według kodu nomenklatury refundacji wywozowych dla przetworów mlecznych, objęte wnioskami o wydanie pozwoleń anulowanych zgodnie z lit. b) pierwszego akapitu art. 10 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 174/1999, ze wskazaniem stopy refundacji, według wzoru w załączniku IX część A do niniejszego rozporządzenia;
b) ilości, rozbite na pozycje według kodu nomenklatury refundacji wywozowych dla przetworów mlecznych, niewywiezione po wygaśnięciu okresu ważności danych pozwoleń, z odpowiednią stopą refundacji, według wzoru w załączniku IX część B do niniejszego rozporządzenia;
c) ilości, rozbite na pozycje według kodu nomenklatury refundacji wywozowych dla przetworów mlecznych i kodu miejsca przeznaczenia, objęte wnioskami o wydanie pozwoleń na wywóz na dostawy pomocy żywnościowej, zgodnie z art. 10 ust. 4 Porozumienia w sprawie rolnictwa zawartego w ramach Rundy Urugwajskiej, według wzoru w załączniku IX część C do niniejszego rozporządzenia;
d) ilości przetworów mlecznych, rozbite na pozycje według kodu CN i kodu kraju pochodzenia, które nie znajdują się w którejś z sytuacji, o których mowa w art. 23 ust. 2 Traktatu i są przywożone w celu wykorzystania do produkcji produktów objętych kodem CN 040630, zgodnie z art. 11 ust. 6 tiret trzecie rozporządzenia (WE) nr 800/1999 i dla których udzielono pozwolenia, o którym mowa w art. 17 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 174/1999, według wzoru w załączniku IX część D do niniejszego rozporządzenia;
e) ilości, rozbite na pozycje według kodu CN lub, gdy ma to zastosowanie, kodu nomenklatury refundacji wywozowych dla przetworów mlecznych, na które wydano ostateczne pozwolenia, o których mowa w art. 18 i 20 rozporządzenia (WE) nr 174/1999 i w przypadku których nie wnioskowano o refundację, według wzoru w załączniku IX część E do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 12
Przed 16 dniem każdego miesiąca (n) w odniesieniu do miesiąca n-4, Państwa Członkowskie przekażą Komisji ilości, rozbite na pozycje według kodu CN i kodu miejsca przeznaczenia, dla których dopełniono formalności wywozowych bez stosowania refundacji, według wzoru w załączniku X część A.
Artykuł 13
Przed 16 lipca za poprzedni rok GATT, Państwa Członkowskie przekazują Komisji następujące informacje:
a) ilości, dla których zastosowano art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 174/1999, w zakresie, w jakim powoduje to różnicę w zastosowanej stopie refundacji wywozowej, ze wskazaniem stopy refundacji i kodu nomenklatury refundacji wywozowych dla przetworów mlecznych wpisanego w rubrykę 16 wydanego pozwolenia na wywóz, jak również kodu nomenklatury refundacji wywozowych rzeczywiście wywiezionego produktu, według wzoru w załączniku X część B do niniejszego rozporządzenia;
b) ilości, rozbite na pozycje według kodu nomenklatury refundacji wywozowych dla przetworów mlecznych, dla których zastosowano art. 18 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 800/1999, w zakresie, w jakim zastosowana stopa refundacji różni się od wykazanej na pozwoleniu, oraz różnice między refundacjami dotyczącymi miejsca przeznaczenia oznaczonego na pozwoleniu i rzeczywiście zastosowanego, według wzoru w załączniku X część C do niniejszego rozporządzenia.
ROZDZIAŁ V
POSTANOWIENIA OGÓLNE I KOŃCOWE
Artykuł 14
Państwa Członkowskie przekazują Komisji informacje wymagane na mocy niniejszego rozporządzenia za pomocą środków komunikacji przewidzianych w załączniku XI.
Artykuł 15
Komisja przechowuje do wglądu Państw Członkowskich przekazane przez nie dane.
Artykuł 16
Niniejszym uchyla się rozporządzenie (WE) nr 1498/1999.
Rozporządzenie (WE) nr 1498/1999 nadal ma zastosowanie do przekazywania danych dotyczących okresu przed stosowaniem niniejszego rozporządzenia.
Odniesienia do uchylonego rozporządzenia traktuje się jako odniesienia do niniejszego rozporządzenia i odczytuje się je zgodnie z tabelą korelacji w załączniku XIII.
Artykuł 17
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 lipca 2005 r.
Jednakże art. 6 ust. 3 stosuje się od dnia 31 maja 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 563/2005
z dnia 13 kwietnia 2005 r.
ustalające ceny reprezentatywne w sektorach mięsa drobiowego i jaj oraz w odniesieniu do albumin jaj i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1484/95
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2771/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku jaj [1], w szczególności jego art. 5 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2777/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa drobiowego [2], w szczególności jego art. 5 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2783/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnego systemu handlu albuminą jaj i albuminą mleka [3], w szczególności jego art. 3 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1484/95 [4], ustanowiło szczegółowe zasady stosowania systemu dodatkowych należności celnych przywozowych oraz ustaliło ceny reprezentatywne w sektorach mięsa drobiowego i jaj oraz w odniesieniu do albumin jaj.
(2) Z regularnych kontroli danych, na podstawie których są określane ceny reprezentatywne dla produktów w sektorach mięsa drobiowego i jaj oraz w odniesieniu do albumin jaj, wynika że należy zmienić ceny reprezentatywne w przywozie niektórych produktów uwzględniając wahania cen zgodnie z pochodzeniem.
W konsekwencji ceny reprezentatywne powinny być opublikowane.
(3) Niezbędnym jest jak najszybsze zastosowanie tej zmiany, uwzględniając sytuację na rynku.
(4) PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 1484/95 zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 14 kwietnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 564/2005
z dnia 8 kwietnia 2005 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1601/2001 nakładające ostateczne cło antydumpingowe oraz upoważniające do ostatecznego poboru tymczasowego cła antydumpingowego na przywóz niektórych lin oraz kabli żelaznych lub stalowych pochodzących z Republiki Czeskiej, Rosji, Tajlandii i Turcji
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [1] (zwane dalej "rozporządzeniem podstawowym"), w szczególności jego art. 11 ust. 3,
uwzględniając wniosek przedłożony przez Komisję po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. POPRZEDNIA PROCEDURA
(1) W dniu 5 maja 2000 r. Komisja wszczęła postępowanie antydumpingowe [2] w sprawie przywozu niektórych żelaznych lub stalowych lin i kabli pochodzących między innymi z Turcji.
(2) Rezultatem wspomnianego postępowania było nałożenie, rozporządzeniem Rady (WE) nr 1601/2001 [3], ostatecznego cła antydumpingowego w celu wyeliminowania szkodliwych skutków dumpingu.
B. WNIOSEK O PRZEPROWADZENIE PRZEGLADU TYMCZASOWEGO
(3) Z wnioskiem o przeprowadzenie częściowego przeglądu tymczasowego rozporządzenia (WE) nr 1601/2001 wystąpił Has Çelik ve Halat Sanayi Ticaret A.S. (zwany dalej "Has Çelik" lub "wnioskodawcą"), producent eksportujący niektóre żelazne lub stalowe liny i kable będące przedmiotem obowiązujących środków antydumpingowych.
(4) We wniosku, stosownie do art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, powołano się na to, iż zmieniły się okoliczności dotyczące dumpingu, na podstawie których wprowadzono środki, i zmiany te mają charakter trwały.
(5) Zgodnie z treścią wniosku wnioskodawca przeszedł zmiany strukturalne, które w sposób znaczący wpłynęły na normalną wartość.
Ponadto wnioskodawca stwierdził, że porównanie normalnej ceny obliczonej w oparciu o koszty własne lub cenę krajową z cenami wywozu do Wspólnoty doprowadziłoby do obniżenia znacznie poniżej poziomu obecnych środków mających zastosowanie do przywozu od wnioskodawcy, tj. 17,8 %.
W związku z powyższym, dalsze obciążenie środkami na obecnych poziomach, opartych na wcześniej określonym poziomie dumpingu, nie jest konieczne dla celów zrównoważenia dumpingu.
(6) Stwierdzając, po konsultacji z Komitetem Doradczym, że istnieją wystarczające dowody dla wszczęcia częściowego postępowania tymczasowego, Komisja opublikowała zawiadomienie (zwane dalej "zawiadomieniem o wszczęciu") [4] i wszczęła dochodzenie, którego zakres był ograniczony do zbadania dumpingu u wnioskodawcy.
C. PROCEDURA
(7) Komisja oficjalnie powiadomiła przedstawicieli państwa wywozu i wnioskodawcę o wszczęciu częściowego dochodzenia tymczasowego, jak również umożliwiła wszystkim stronom, których ta sprawa dotyczy bezpośrednio, przedstawienie swoich opinii na piśmie oraz wystąpienie z wnioskiem o wysłuchanie.
Otrzymano pismo od EWRIS, Komitetu Łącznikowego Przemysłu Lin Stalowych Unii Europejskiej (który był skarżącym w postępowaniu pierwotnym).
(8) Komisja przesłała również wnioskodawcy kwestionariusz, na który wnioskodawca odpowiedział w terminie wskazanym w zawiadomieniu o wszczęciu.
(9) Komisja zgromadziła i zweryfikowała wszystkie informacje uznane za niezbędne dla celów określenia dumpingu oraz przeprowadziła wizytę weryfikacyjną w siedzibie wnioskodawcy.
(10) Dochodzenie w sprawie dumpingu objęło okres od 1 lipca 2003 r. do 29 lutego 2004 r. (zwany dalej "okresem dochodzenia").
D. PRODUKT
Produkt objęty procedurą
(11) Produktem objętym procedurą jest ten sam produkt co w dochodzeniu, które doprowadziło do nałożenia obecnych środków (zwanym dalej "poprzednim dochodzeniem"), tj. żelazne lub stalowe liny i kable, w tym liny zamknięte, z wyłączeniem lin i kabli ze stali nierdzewnej, o maksymalnym przekroju poprzecznym powyżej 3 mm, z dołączonym osprzętem lub bez (zwane "linami z drutów stalowych" lub "SWR"), pochodzące z Turcji, sklasyfikowane obecnie pod kodami CN 73121082, 73121084, 73121086, 73121088 oraz 73121099.
Produkt podobny
(12) Podobnie jak w poprzednim dochodzeniu, również i to dochodzenie wykazało, że SWR produkowane w Turcji przez wnioskodawcę i sprzedawane na rynek turecki lub na wywóz do Wspólnoty mają zasadniczo takie same cechy fizyczne i zastosowanie, w związku z czym należy je uznać za produkt podobny w rozumieniu art. 1 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
E. DUMPING
Wartość normalna
(13) W celu określenia wartości normalnej, ustalono najpierw, czy całkowita wielkość sprzedaży przez wnioskodawcę produktu podobnego na rynku krajowym jest reprezentatywna w porównaniu z jego całkowitą wielkością sprzedaży na wywóz do Wspólnoty.
Zgodnie z art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego uznano, iż wielkość ta jest reprezentatywna, ponieważ wielkość sprzedaży krajowej wnioskodawcy wynosi co najmniej 5 % całkowitej wielkości jego sprzedaży na wywóz do Wspólnoty.
(14) Dla każdego typu sprzedawanego przez wnioskodawcę na rynku krajowym i uznanego za porównywalny do typów sprzedawanych na wywóz do Wspólnoty zbadano, czy sprzedaż krajowa była wystarczająco reprezentatywna dla celów art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego.
Uznano, iż ma to miejsce w przypadku gdy całkowita wielkość sprzedaży krajowej danego typu w okresie dochodzenia stanowiła 5 % lub więcej całkowitej wielkości sprzedaży tego samego typu na wywóz do Wspólnoty.
Dla większości typów wywożonych do Wspólnoty w okresie dochodzenia nie stwierdzono porównywalnego, reprezentatywnego typu sprzedawanego na rynek wewnętrzny.
(15) W odniesieniu do produktów spełniających wymóg 5 %, przeprowadzono analizę dotyczącą tego, czy sprzedaż krajowa każdego porównywalnego typu mogłaby być uważana za dokonaną w zwykłym obrocie handlowym, poprzez określenie odsetka sprzedaży omawianego typu niezależnym klientom, nieprzynoszącej straty.
We wszystkich przypadkach nieprzynosząca straty sprzedaż danego typu stanowiła ponad 80 % całkowitej sprzedaży krajowej wspomnianego typu i w związku z tym, normalna cena oparta była na średniej ważonej całej sprzedaży dokonanej w okresie dochodzenia.
(16) W odniesieniu do typów produktów wywożonych do Wspólnoty, w przypadku gdy nie stwierdzono porównywalnych typów sprzedawanych na rynku krajowym, normalna wartość była ustalana w oparciu o koszty poniesione przez wnioskodawcę przy produkcji wywożonych typów produktu będącego przedmiotem procedury, rozsądną kwotę sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne oraz zyski, zgodnie z art. 2 ust. 3 i 6 rozporządzenia podstawowego. Koszty ogólne i administracyjne zostały oparte na sprzedaży krajowej przez wnioskodawcę produktu podobnego. Margines zysku został oparty na sprzedaży krajowej produktu podobnego przez wnioskodawcę, dokonywaną w normalnym obrocie handlowym.
Cena wywozowa
(17) Ponieważ całkowita sprzedaż na wywóz produktu objętego procedurą odbywała się bezpośrednio do niezależnych klientów we Wspólnocie, cenę wywozową określono, zgodnie z art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego, na podstawie cen zapłaconych lub należnych.
Porównanie
(18) Porównanie między normalną wartością a ceną wywozową przeprowadzono na podstawie loco-fabryka i na tym samym poziomie sprzedaży.
W celu zapewnienia rzetelności porównania wzięto pod uwagę, stosownie do art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego, różnice w czynnikach, które, jak podnoszono i dowiedziono, wpływają na ceny i porównywalność cen, tj. koszty transportu, ubezpieczenia, przeładunku, załadunku oraz koszty dodatkowe, koszty kredytów i wartość marży.
Margines dumpingu
(19) Zgodnie z art. 2 ust. 11 rozporządzenia podstawowego dokonano porównania między średnią, ważoną normalną wartością a średnią ceną wywozową netto ex-works dla porównywalnego typu produktu.
(20) Powyższe porównanie wykazało brak występowania dumpingu.
F. TRWAŁY CHARAKTER ZMIANY OKOLICZNOŚCI
(21) Zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, zbadano również, czy zmianę okoliczności można uznać za trwałą.
(22) W tym zakresie dochodzenie wykazało, iż wnioskodawca przeszedł zmiany strukturalne, które w sposób znaczący wpływają na strukturę produkcyjną i organizacyjną, przyczyniając się do większej wydajności produkcyjnej, co doprowadziło do spadku kosztów produkcji i tym samym do obniżenia normalnej wartości w porównaniu z poprzednim dochodzeniem (od 1 kwietnia 1999 r. do 31 marca 2000 r.).
W tym samym okresie wzrosły ceny wywozowe i nic nie wskazywało na to, aby wzrost ten był tymczasowy.
(23) Stwierdzono zatem, iż zmiana okoliczności, w szczególności wzrost cen wywozu do Wspólnoty, oraz znaczne obniżenie kosztów produkcji mają charakter trwały.
G. ŚRODKI ANTYDUMPINGOWE
(24) Mając na uwadze brak występowania dumpingu, za właściwe uznaje się zniesienie środków w zakresie, w jakim dotyczą one wnioskodawcy.
(25) Zainteresowane strony poinformowano o faktach i rozważaniach, na podstawie których zamierzano zalecić dalszą zmianę rozporządzenia Rady (WE) nr 1601/2001 i umożliwiono im przedstawienie swoich uwag.
(26) Następnie EWRIS przesłał ogólne uwagi odnoszące się głównie do rosnących cen surowców po okresie dochodzenia.
EWRIS nie poddał w wątpliwość ustaleń dotyczących dumpingu opisanych powyżej, niemniej wyraził obawę o możliwość wystąpienia ponownego dumpingu ze strony wnioskodawcy w przyszłości.
(27) W odniesieniu do cen surowców zauważa się, iż ceny surowców mogły wzrosnąć po okresie dochodzenia, lecz nie mogło być to uwzględnione przy obliczaniu dumpingu dla wnioskodawcy.
W tym przypadku głównym surowcem jest walcówka, podstawowy produkt ze stali, będący towarem, którego ceny zazwyczaj zmieniają się w krótkim czasie.
W związku z powyższym nie można traktować wszelkich wzrostów ceny tego surowca za zmiany o charakterze trwałym, co mogłoby podać w wątpliwość powyższe ustalenia.
(28) Wreszcie należy zauważyć, że z uwagi na fakt, iż uchylenie środków dotyczy wyłącznie wnioskodawcy, a nie Turcji w całości, wnioskodawca nadal podlega postępowaniu i może być ponownie poddany dochodzeniu w jakimkolwiek przeglądzie przeprowadzonym w stosunku do Turcji zgodnie z art. 11 ust. 6 rozporządzenia podstawowego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1601/2001 wprowadza się następujące zmiany:
W tabeli w art. 1 ust. 3 stawka celna wyrażona w procentach, w odniesieniu do tureckiego przedsiębiorstwa Has Çelik ve Halat Sanayi Ticaret A.S. (dodatkowy kod TARIC A220) otrzymuje brzmienie:
"0"
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 565/2005
z dnia 14 kwietnia 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 15 kwietnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 566/2005
z dnia 14 kwietnia 2005 r.
zmieniające stawki refundacji do niektórych przetworów mlecznych, wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], a w szczególności jego art. 31 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Stawki refundacji stosowane od dnia 24 marca 2005 r. do produktów wymienionych w Załączniku, wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu, zostały ustalone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 468/2005 [2].
(2) Z zastosowania reguł i kryteriów zawartych w rozporządzeniu (WE) nr 468/2005 do informacji posiadanych przez Komisję wynika, iż obecnie stosowane stawki refundacji wywozowych powinny zostać zmienione zgodnie z załącznikiem do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Stawki refundacji określone w rozporządzeniu (WE) nr 468/2005 zostają zmienione zgodnie z załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 15 kwietnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 567/2005
z dnia 14 kwietnia 2005 r.
ustanawiające, na rok gospodarczy 2004/2005, kwoty, które należy wypłacić organizacjom producentów oliwy z oliwek i ich uznanym związkom na mocy rozporządzenia Rady nr 136/66/EWG
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 136/66/EWG z dnia 22 września 1966 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów [1], w szczególności jego art. 20d ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 20d ust. 1 rozporządzenia nr 136/66/EWG stanowi, że potrąca się pewien procent z kwoty pomocy produkcyjnej na sfinansowanie działań organizacji producentów i ich uznanych związków. Na lata gospodarcze od 1998/1999 do 2004/2005 wymieniony procent wynosi 0,8 %.
(2) Artykuł 21 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2366/98 z dnia 30 października 1998 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania systemu pomocy produkcyjnej w odniesieniu do oliwy z oliwek w latach gospodarczych 1998/99, 1999/2000 i 2000/01 [2] stanowi, że ilości jednostkowe przyznawane związkom i organizacjom producentów są ustalane na podstawie prognozy dla ogółu zatrzymanej pomocy. Środki, które będą dostępne w każdym Państwie Członkowskim na mocy wymienionego zatrzymania, powinny zostać rozdzielone w odpowiedni sposób pomiędzy uprawnione podmioty.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Olejów i Tłuszczów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Kwoty, o których mowa w art. 21 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia (WE) nr 2366/98, zostają ustalone na rok gospodarczy 2004/2005 w wysokości:
- dla Grecji, odpowiednio 2,0 EUR i 2,0 EUR
- dla Hiszpanii, odpowiednio 4,5 EUR i 2,2 EUR
- dla Francji, odpowiednio 0,0 EUR i 0,0 EUR
- dla Włoch, odpowiednio 2,0 EUR i 2,2 EUR
- dla Malty, odpowiednio 0,0 EUR i 0,0 EUR
- dla Portugalii, odpowiednio 0,0 EUR i 6,5 EUR
- dla Słowenii, odpowiednio 0,0 EUR i 0,0 EUR
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 568/2005
z dnia 14 kwietnia 2005 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1159/2003 ustanawiające szczegółowe zasady przywozu cukru trzcinowego w latach gospodarczych 2003/2004, 2004/2005 i 2005/2006 zgodnie z niektórymi kontyngentami taryfowymi i umowami preferencyjnymi oraz zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1464/95 i (WE) nr 779/96
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 22 ust. 2 oraz art. 39 ust. 6,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1095/96 z dnia 18 czerwca 1996 r. w sprawie wprowadzania koncesji określonych na liście koncesyjnej CXL sporządzonej w wyniku zakończenia negocjacji GATT XXIV.6 [2], w szczególności jego art. 1,
a także mając na uwadze, co następuje
(1) Doświadczenie zdobyte w trakcie roku gospodarczego 2003/2004, który był pierwszym okresem dostawy, w trakcie którego miało zastosowanie rozporządzenie Komisji (WE) nr 1159/2003 [3], wykazało, że należy wprowadzić zmiany do zasad zarządzania przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu, w szczególności w odniesieniu do określania ilości zobowiązań dostawy cukru preferencyjnego z AKP-Indii.
(2) W celu zagwarantowania przewidywalności wymaganej do właściwego przeprowadzania transakcji handlowych Komisja tymczasowo ustali, przed początkiem okresu dostawy, którego to dotyczy, ilości zobowiązań dostawy, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 42 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001.
(3) W trakcie okresu dostawy, gdy znane są rzeczywiste dostawy dokonane w poprzednich latach, należy ustalić te ilości z zastrzeżeniem możliwości wprowadzenia zmian, jeżeli późniejsze informacje będą je określać szczegółowo.
Bez uszczerbku dla podejmowanego dochodzenia należy również przyjąć w ramach ustalania ilości zobowiązań dostawy metodę przetwarzania ilości nominalnych pozwoleń przywozowych, dla których nie ustalono rzeczywistego przywozu do Wspólnoty.
(4) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1159/2003.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 9 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 9
1. Komisja ustala, zgodnie z procedurą określoną w art. 42 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, ilości zobowiązań dostawy dla każdego zainteresowanego kraju wywozu zgodnie z art. 3 i art. 7 Protokołu AKP i art. 3 i art. 7 Umowy z Indiami oraz art. 11 i art. 12 niniejszego rozporządzenia.
2.
Ustalenia ilości zobowiązań dostawy w okresie dostawy:
a) dokonuje się tymczasowo do dnia 1 maja poprzedzającego wymieniony okres;
b) przyjmuje się do dnia 1 lutego wymienionego okresu;
c) czasami dostosowuje się w trakcie trwania wymienionego okresu, jeżeli nowe informacje tego wymagają, a w szczególności w celu rozwiązania należycie uzasadnionych szczególnych przypadków.
Zobowiązania dostawy uwzględnione przy wydawaniu pozwoleń określonych w art. 4 są równe ilościom ustalonym na mocy akapitu pierwszego oraz, jeżeli potrzebne, odpowiednio dostosowane do decyzji wydanych na mocy art. 3 i art. 7 Protokołu AKP i Umowy z Indiami.
3.
Ilości zobowiązań dostawy są ustalane na mocy art. 3 i art. 7 Protokołu AKP, art. 3 i art. 7 Umowy z Indiami oraz art. 11 i art. 12 niniejszego rozporządzenia, uwzględniając:
a) rzeczywiste dostawy dokonane w trakcie poprzednich okresów dostawy;
b) ilości zadeklarowane jako ilości, których nie można było dostarczyć, zgodnie z art. 7 Protokołu AKP i Umowy z Indiami.
W przypadku gdy ilości nominalne, dla których wydane zostały pozwolenia przywozowe, przekraczają rzeczywiste ilości dostaw dokonanych w poprzednich okresach, bez uszczerbku dla wyników dochodzenia podejmowanego przez właściwe władze, ilości nominalne pozwoleń, których rzeczywisty przywóz do Wspólnoty nie mógł zostać stwierdzony, są dodawane do ilości, o których mowa w akapicie pierwszym, lit. a).
4.
Dostosowania, o których mowa w ust. 2 lit. c), mogą obejmować przenoszenie ilości między dwoma następującymi po sobie okresami dostawy, pod warunkiem że nie narusza to uzgodnień w sprawie dostaw określonych w art. 39 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001.
5.
W poszczególnych okresach dostawy całkowita ilość zobowiązań dostawy dla każdego zainteresowanego kraju wywozu sprowadzona zostanie jako cukier preferencyjny z AKP-Indii na mocy zobowiązań dostawy po zerowej stawce cła.
Zobowiązanie dostawy za lata gospodarcze 2003/2004, 2004/2005 i 2005/2006 otrzymuje następujący numer seryjny: "Cukier preferencyjny z AKP-Indii: nr 09.4321"."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 569/2005
z dnia 14 kwietnia 2005 r.
ustanawiające środek przejściowy na rok gospodarczy 2004/2005 w odniesieniu do finansowania składowania zboża oferowanego do skupu interwencyjnego w Republice Czeskiej, Estonii, na Cyprze, Łotwie, Litwie, Węgrzech, Malcie, w Polsce, Słowenii i Słowacji
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Traktat o Przystąpieniu Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji,
uwzględniając Akt Przystąpienia Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji, w szczególności jego art. 41 akapit pierwszy,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1]
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na wniosek niektórych Państw Członkowskich rozporządzenie Komisji (WE) nr 495/2005 [2] przedłuża, w roku gospodarczym 2004/2005, o trzy miesiące maksymalny termin dostawy zbóż oferowanych do skupu interwencyjnego w Państwach Członkowskich, które przystąpiły do Wspólnoty Europejskiej dnia 1 maja 2004 r., nie zezwalając jednakże na dostawę po dniu 31 lipca 2005 r.
(2) Środek ten może powodować dodatkowe koszty składowania zboża dostarczonego w tym nowym terminie, ale po upływie terminu ustalonego pierwotnie w art. 4 ust. 3 akapit trzeci rozporządzenia Komisji (WE) nr 824/2000 z dnia 19 kwietnia 2000 r. ustanawiającego procedury przejęcia zbóż przez agencje interwencyjne oraz metody analizy do oznaczania jakości zbóż [3].
(3) Zgodnie z art. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1883/78 z dnia 2 sierpnia 1978 r. ustanawiającego ogólne reguły finansowania interwencji przez Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej, Sekcja Gwarancji [4], Sekcja Gwarancji EFOGR finansuje wydatki związane z czynnościami fizycznymi wynikającymi ze składowania. Wydatki Państw Członkowskich na ewentualny zwrot wyżej wymienionych dodatkowych kosztów składowania należy traktować jak wydatki wynikające z kosztów składowania ponoszonych w normalnej sytuacji przez agencje interwencyjne i przewidzieć finansowanie przez Sekcję Gwarancji EFOGR na podstawie tej samej kwoty ryczałtowej, uwzględniając miesięczne podwyżki ceny interwencyjnej określone w art. 4 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. EFOGR,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Jeśli zboże oferowane do skupu interwencyjnego w Republice Czeskiej, Estonii, na Cyprze, Łotwie, Litwie, Węgrzech, Malcie, w Polsce, Słowenii i Słowacji było rzeczywiście finansowane przez agencję interwencyjną po zakończeniu terminu dostaw określonego w art. 4 ust. 3 akapit trzeci rozporządzenia (WE) nr 824/2000, wydatki Państwa Członkowskiego dotyczące poniesionych kosztów składowania, między końcem tego terminu a datą rzeczywistej dostawy do magazynu wskazanego w planie dostawy, przy czym dostawa ta powinna nastąpić w terminie określonym w rozporządzeniu (WE) nr 495/2005, są traktowane jak wydatki, o których mowa w rozporządzeniu (EWG) nr 1883/78.
Artykuł 2
Kwota ryczałtowa, o której mowa w art. 6 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1883/78, obliczana jest na podstawie kwoty ryczałtowej zwracanej Państwom Członkowskim przez Wspólnotę za składowanie zboża skupionego interwencyjnie w trakcie roku gospodarczego 2004/2005, ustanowionej decyzją Komisji z dnia 8 października 2004 r. [5], mianowicie 1,26 EUR za tonę na miesiąc, od której odejmowana jest kwota miesięcznej podwyżki, określonej w art. 4 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, mianowicie 0,46 EUR za tonę na miesiąc, która została dodana do ceny interwencyjnej za każdy miesiąc przekraczający termin, o którym mowa w art. 4 ust. 3 akapit trzeci rozporządzenia (WE) nr 824/2000.
Wydatki te są uwzględnione w rocznych sprawozdaniach finansowych, o których mowa w art. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3492/90 [6], jako wydatki na czynności fizyczne związane ze skupem produktów prowadzonym przez agencje interwencyjne.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 570/2005
z dnia 14 kwietnia 2005 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 118/2005 w odniesieniu do ustalania pułapów budżetowych dla płatności bezpośrednich przyznawanych zgodnie z art. 71 rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 oraz (WE) nr 2529/2001, w szczególności jego art. 71 ust. 2 [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik IV do rozporządzenia Komisji (WE) nr 118/2005 z dnia 26 stycznia 2005 r. zmieniającego załącznik VIII do rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 i ustanawiającego pułapy budżetowe dla częściowego lub fakultatywnego wdrożenia systemu jednolitej płatności i rocznych kopert finansowych dla systemu jednolitych płatności obszarowych przewidzianego w niniejszym rozporządzeniu ustanawia na rok budżetowy 2005 pułapy budżetowe dla płatności bezpośrednich, które należy przyznać zgodnie z art. 71 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003.
(2) Francja stwierdziła niedawno, przy obliczaniu uprawnień do płatności jednolitych, że istnieje istotna różnica między wynikiem finansowym stosowania indywidualnych danych fizycznych odpowiednich dla różnych płatności bezpośrednich w okresie referencyjnym, które stanowią określenie kwot referencyjnych, oraz danymi, które Francja przekazała i które zostały wykorzystane do ustalenia pułapów budżetowych mających zastosowanie do różnych płatności bezpośrednich w rozporządzeniu (WE) nr 118/2005.
(3) Należy zmienić pułapy budżetowe mające zastosowanie we Francji, w roku 2005, w odniesieniu do płatności bezpośrednich określonych w rozporządzeniu (WE) nr 118/2005.
(4) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 118/2005.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Płatności Bezpośrednich,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik IV do rozporządzenia (WE) nr 118/2005 zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 571/2005
z dnia 14 kwietnia 2005 r.
ustalające ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności przywozowych na melasę w sektorze cukru, stosowane od dnia 15 kwietnia 2005 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 24 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1422/95 z dnia 23 czerwca 1995 r. ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze dotyczące przywozu melasy w sektorze cukru i zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 785/68 [2], przewiduje, że cenę importową CIF melasy, ustaloną zgodnie z rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 785/68 [3], uważa się za "cenę reprezentatywną". Uważa się, że ta cena została ustalona dla jakości standardowej określonej w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 785/68.
(2) Dla celów ustalania cen reprezentatywnych, należy wziąć pod uwagę wszelkie informacje przewidziane w art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 785/68, z wyjątkiem przypadków przewidzianych w art. 4 wymienionego rozporządzenia, oraz, w przypadku gdy ma to zastosowanie, dla celów takiego ustalenia można zastosować metodę przewidzianą w art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 785/68.
(3) Dla celów dostosowania cen, nieodnoszącego się do jakości standardowej, należy, w zależności od jakości oferowanej melasy, zwiększyć lub zmniejszyć ceny w zależności od wyników otrzymanych w zastosowaniu art. 6 rozporządzenia (EWG) nr 785/68.
(4) Kiedy istnieje różnica między ceną spustową dla rozpatrywanego produktu a ceną reprezentatywną, należy ustalić dodatkowe należności przywozowe zgodnie z warunkami przewidzianymi w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1422/95.
W przypadku zawieszenia stosowania należności przywozowych w zastosowaniu art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1422/95, należy ustalić szczególne kwoty dla tych należności.
(5) Należy ustalić ceny reprezentatywne i dodatkowe należności celne w odniesieniu do przywozu rozpatrywanych produktów, zgodnie z art. 1 ust. 2 i art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1422/95.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ceny reprezentatywne i dodatkowe należności stosowane do przywozu produktów, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1422/95 są wskazane w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 15 kwietnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 572/2005
z dnia 14 kwietnia 2005 r.
ustalające refundacje wywozowe do cukru białego i cukru surowego w stanie nieprzetworzonym
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 27 ust. 5 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 27 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, różnica między notowaniami lub cenami na rynku światowym produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. a) wymienionego rozporządzenia a cenami tych produktów we Wspólnocie może być pokryta przez refundacje wywozowe.
(2) Zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, refundacje do cukrów białego i surowego, niedenaturowanych i wywiezionych w stanie nieprzetworzonym muszą zostać ustalone przy uwzględnieniu sytuacji na rynku wspólnotowym i rynku światowym cukru, i w szczególności elementów kalkulacji cen i kosztów, o których mowa w art. 28 wymienionego rozporządzenia.
Zgodnie z tym samym artykułem, należy również uwzględnić gospodarcze aspekty proponowanego wywozu.
(3) W odniesieniu do cukru surowego, refundację należy ustalić dla jakości standardowej, która jest określona w załączniku I, pkt II rozporządzenia (WE) nr 1260/2001. Wymieniona refundacja jest ponadto ustalana zgodnie z art. 28 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001. Cukier krystaliczny został określony w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 2135/95 z dnia 7 września 1995 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania przyznawania refundacji wywozowych w sektorze cukru [2]. Kwotę tak obliczonej refundacji w odniesieniu do cukrów aromatyzowanych lub zawierających substancje barwiące należy zastosować do ich zawartości sacharozy, zatem należy ją ustalać w odniesieniu na 1 % tej zawartości.
(4) W przypadkach szczególnych kwota refundacji może być ustalona w instrumentach prawnych innego typu.
(5) Refundację należy ustalać co dwa tygodnie.
Można ją zmieniać w tym odstępie czasowym.
(6) Art. 27 ust. 5 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 przewiduje, że sytuacja na rynku światowym lub specyficzne wymagania pewnych rynków mogą uczynić koniecznym zróżnicowanie refundacji do produktów określonych w art. 1 wymienionego rozporządzenia w zależności od ich miejsca przeznaczenia.
(7) Znaczący i szybki wzrost preferencyjnego przywozu cukru pochodzącego z zachodnich krajów bałkańskich od początku 2001 r., oraz wywozu cukru ze Wspólnoty do tych krajów wydaje się być istotnie sztuczny.
(8) Aby uniknąć wszelkiego nadużycia w związku z ponownym przywozem do Wspólnoty produktów w sektorze cukru, dla których przyznano refundację wywozową, należy nie ustalać refundacji do produktów, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu w odniesieniu do wszystkich zachodnich krajów bałkańskich.
(9) Biorąc pod uwagę te informacje i aktualną sytuację na rynkach w sektorze cukru, a w szczególności notowania lub ceny cukru we Wspólnocie i na rynku światowym, należy ustalić refundację w odpowiedniej wysokości.
(10) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje, które przyznaje się do wywozu produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, w stanie nieprzetworzonym i niedenaturowanych, ustalone są zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 15 kwietnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 573/2005
z dnia 14 kwietnia 2005 r.
ustalające maksymalne kwoty refundacji wywozowej do cukru białego przeznaczonego do niektórych państw trzecich w ramach 23. przetargu częściowego wykonanego w ramach stałego przetargu przewidzianego przez rozporządzenie (WE) nr 1327/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 27 ust. 5 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1327/2004 z dnia 19 lipca 2004 r. w sprawie stałego przetargu ustalającego opłaty wyrównawcze i/lub refundacje wywozowe do cukru białego na rok gospodarczy 2004/2005 [2] przystępuje się do przetargów częściowych w sprawie wywozu wspomnianego cukru do niektórych państw trzecich.
(2) Zgodnie z art. 9 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1327/2004, jeżeli właściwe, ustala się maksymalną kwotę refundacji wywozowej dla rozpatrywanego przetargu częściowego, biorąc pod uwagę w szczególności sytuację i przewidywany rozwój rynku cukru we Wspólnocie i na rynku światowym.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W 23. przetargu częściowym na cukier biały, wykonanym zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1327/2004, maksymalną kwotę refundacji wywozowej ustala się w wysokości 39,991 EUR/100 kg.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 15 kwietnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 574/2005
z dnia 14 kwietnia 2005 r.
ustalające refundacje wywozowe w sektorze mleka i przetworów mlecznych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 31 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 31 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 różnica między cenami w handlu międzynarodowym produktów określonych w art. 1 wymienionego rozporządzenia a cenami tych produktów we Wspólnocie może być pokryta przez refundacje wywozowe w ramach ograniczeń wynikających z porozumień zawartych zgodnie z art. 300 Traktatu.
(2) Zgodnie z postanowieniami rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 refundacje do produktów określonych w art. 1 wymienionego rozporządzenia, wywiezionych w stanie naturalnym, powinny zostać ustalone, uwzględniając:
- sytuację rynkową i tendencje rozwoju na rynku wspólnotowym, w odniesieniu do ceny i dostępności mleka i przetworów mlecznych oraz, w handlu międzynarodowym, w odniesieniu do cen mleka i przetworów mlecznych,
- najbardziej korzystne koszty wprowadzania do obrotu i koszty transportu z rynków Wspólnoty do portów lub innych miejsc wywozu ze Wspólnoty, jak również koszty wysyłki do krajów przeznaczenia,
- cele wspólnej organizacji rynków mleka i przetworów mlecznych, które obejmują zapewnienie zrównoważonej sytuacji i naturalnego rozwoju cen i handlu,
- ograniczenia wynikające z porozumień zawartych zgodnie z art. 300 Traktatu,
- potrzebę unikania zakłóceń na rynku Wspólnoty,
- aspekt ekonomiczny przewidywanych wywozów.
(3) Zgodnie z art. 31 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 ceny we Wspólnocie ustalane są z uwzględnieniem obecnych cen, które są najkorzystniejsze w odniesieniu do wywozu, a ceny w handlu międzynarodowym ustalane są z uwzględnieniem w szczególności:
a) cen na rynkach krajów trzecich;
b) najkorzystniejszych cen w krajach trzecich docelowych, dla przywozu pochodzącego z kraju trzeciego;
c) cen producenta odnotowanych w eksportujących krajach trzecich, biorąc pod uwagę, gdzie to stosowne, subsydia przyznawane przez te kraje;
d) ceny oferowane na bazie franco granica.
(4) Według art. 31 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 sytuacja na rynku światowym lub specyficzne wymagania pewnych rynków mogą uczynić koniecznym zróżnicowanie refundacji do produktów określonych w art. 1 wymienionego rozporządzenia w zależności od miejsca przeznaczenia.
(5) Artykuł 31 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 przewiduje, że lista produktów, do których udziela się refundacji wywozowej, i wysokość tej refundacji są ustalane nie rzadziej niż raz na cztery tygodnie. Wysokość refundacji może jednak być utrzymana na tym samym poziomie przez ponad cztery tygodnie.
(6) Zgodnie z art. 16 rozporządzenia Komisji (WE) nr 174/1999 z dnia 26 stycznia 1999 r. ustanawiającego specjalne szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 804/68 w odniesieniu do pozwoleń na wywóz i refundacji wywozowych do mleka i przetworów mlecznych [2], refundacja przyznana na przetwory mleczne z dodatkiem cukru odpowiada sumie dwóch składników; celem pierwszego jest uwzględnienie ilości produktu mlecznego, wyliczany jest on przez pomnożenie podstawowej stawki refundacji przez zawartość produktu mlecznego w całym produkcie; celem drugiego jest uwzględnienie ilości dodanej sacharozy, wyliczany jest on przez pomnożenie zawartości sacharozy w całym produkcie przez podstawową stawkę refundacji obowiązującą w dniu wywozu produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. d) rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [3]. Niemniej jednak ten ostatni składnik jest uwzględniany, wyłącznie w przypadku gdy sacharoza dodana do produktu została wytworzona z cukru z buraków lub trzciny ze zbiorów pochodzących z obszaru Wspólnoty.
(7) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 896/84 [4], przewiduje uzupełniające przepisy w odniesieniu do przyznawania refundacji w trakcie przechodzenia z jednego roku gospodarczego na drugi. Te postanowienia przewidują możliwość zróżnicowania refundacji w zależności od daty wytworzenia przetworów.
(8) W celu wyliczenia wysokości refundacji do serów topionych należy przewidzieć, że w przypadku gdy została dodana kazeina i/lub kazeiniany, nie należy uwzględniać tej ilości.
(9) Zastosowanie tych zasad do aktualnej sytuacji rynkowej na rynku mleka i przetworów mlecznych, a w szczególności do cen tych przetworów we Wspólnocie i na rynku światowym prowadzi do ustalenia refundacji do tych przetworów w wysokości określonej w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
(10) Komitet Zarządzający ds. Mleka i Przetworów Mlecznych nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje wywozowe, o których mowa w art. 31 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999, do produktów wywożonych w stanie naturalnym ustalone są w wysokości określonej w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 15 kwietnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 575/2005
z dnia 14 kwietnia 2005 r.
ustalające maksymalny poziom refundacji wywozowej do masła w ramach stałego zaproszenia do składania ofert przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 581/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/99 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 31 ust. 3, akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 581/2004 z dnia 26 marca 2004 r. w sprawie stałego zaproszenia do składania ofert przetargowych odnośnie do refundacji wywozowych do niektórych rodzajów masła [2] przewiduje otwarcie stałego przetargu.
(2) Zgodnie z art. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 580/2004 z dnia 26 marca 2004 r. ustanawiającym procedurę przetargową dotyczącą refundacji wywozowych do niektórych przetworów mlecznych [3] oraz po dokonaniu analizy ofert przedstawionych w odpowiedzi na ten przetarg, stosowne jest ustalenie maksymalnego poziomu refundacji wywozowej w okresie przetargowym kończącym się dnia 12 kwietnia 2005 r.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W ramach stałego przetargu otwartego rozporządzeniem (WE) nr 581/2004 w okresie przetargowym kończącym się dnia 12 kwietnia 2005 r. maksymalne kwoty refundacji dla produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 niniejszego rozporządzenia ustala się w załączniku do niniejszego rozporząd z enia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 15 kwietnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 576/2005
z dnia 14 kwietnia 2005 r.
w sprawie nieprzyznania refundacji wywozowych dla mleka odtłuszczonego w proszku w ramach stałego zaproszenia do składania ofert przetargowych przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 582/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/99 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworόw mlecznych [1], w szczególności jego art. 31 ust. 3 akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 582/2004 z dnia 26 marca 2004 r. w sprawie stałego zaproszenia do składania ofert przetargowych odnośnie do refundacji wywozowych dla mleka odtłuszczonego w proszku [2] przewiduje otwarcie stałego przetargu.
(2) Zgodnie z art. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 580/2004 z dnia 26 marca 2004 r. ustanawiającego procedurę przetargową dotyczącą refundacji wywozowych do niektórych przetworόw mlecznych [3] oraz po dokonaniu analizy ofert przedstawionych w odpowiedzi na ten przetarg stosowne jest nieprzyznanie żadnych refundacji w okresie przetargowym kończącym się dnia 12 kwietnia 2005 r.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W ramach stałego przetargu otwartego rozporządzeniem (WE) nr 582/2004 przewiduje się w okresie przetargowym kończącym się dnia 12 kwietnia 2005 r. 31,00 EUR/100 kg jako maksymalną wysokość refundacji dla produktόw i krajόw przeznaczenia wymienionych w art. 1 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 15 kwietnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 577/2005
z dnia 14 kwietnia 2005 r.
ustalające maksymalne obniżenie opłat przywozowych na sorgo, w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2275/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 12 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na maksymalne obniżenie opłat przywozowych w odniesieniu do przywozu sorgo pochodzącego z krajów trzecich do Hiszpanii został ogłoszony rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2275/2004 [2],
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1839/95 [3], w myśl procedury przewidzianej w art. 25 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, Komisja może podjąć decyzję o ustaleniu maksymalnego obniżenia opłat przywozowych, uwzględniając w szczególności czynniki przewidziane w art. 6 i 7 rozporządzenia (WE) nr 1839/95. Przetarg wygrywa ten oferent lub oferenci, którego lub których oferta odpowiada poziomowi równemu maksymalnemu obniżeniu opłat przywozowych lub jest od niego niższa.
(3) Zastosowanie powyższych czynników do aktualnej sytuacji na danych rynkach zbóż prowadzi do ustalenia maksymalnego obniżenia opłat przywozowych w wysokości określonej w art. 1.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 8 do 14 kwietna 2005 r. w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2275/2004, ustala się maksymalne obniżenie opłat przywozowych na sorgo w wysokości 19,85 EUR/t dla maksymalnej ilości całkowitej równej 14465 t.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 15 kwietnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 578/2005
z dnia 14 kwietnia 2005 r.
ustalające maksymalne obniżenie opłat przywozowych na kukurydzę, w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2277/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 12 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na maksymalne obniżenie opłat przywozowych w odniesieniu do przywozu kukurydzy pochodzącej z krajów trzecich do Hiszpanii został ogłoszony rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2277/2004 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1839/95 [3], w myśl procedury przewidzianej w art. 25 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, Komisja może podjąć decyzję o ustaleniu maksymalnego obniżenia opłat przywozowych, uwzględniając w szczególności czynniki przewidziane w art. 6 i 7 rozporządzenia (WE) nr 1839/95. Przetarg wygrywa ten oferent lub oferenci, którego lub których oferta odpowiada poziomowi równemu maksymalnemu obniżeniu opłat przywozowych lub jest od niego niższa.
(3) Zastosowanie powyższych czynników do aktualnej sytuacji na danych rynkach zbóż prowadzi do ustalenia maksymalnego obniżenia opłat przywozowych w wysokości określonej w art. 1.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 8 do 14 kwietnia 2005 r. w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2277/2004, ustala się maksymalne obniżenie opłat przywozowych na kukurydzę w wysokości 27,27 EUR/t dla ogólnej maksymalnej ilości całkowitej równej 45000 t.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 15 kwietnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 579/2005
z dnia 14 kwietnia 2005 r.
ustalające maksymalne obniżenie opłat przywozowych na kukurydzę w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 487/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 12 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na maksymalne obniżenie opłat przywozowych w odniesieniu do przywozu kukurydzy pochodzącej z krajów trzecich do Portugalii został ogłoszony rozporządzeniem Komisji (WE) nr 487/2005 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1839/95 [3], w myśl procedury przewidzianej w art. 25 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, Komisja może podjąć decyzję o ustaleniu maksymalnego obniżenia opłat przywozowych, uwzględniając w szczególności czynniki przewidziane w art. 6 i 7 rozporządzenia (WE) nr 1839/95. Przetarg wygrywa ten oferent lub oferenci, którego lub których oferta odpowiada poziomowi równemu maksymalnemu obniżeniu opłat przywozowych lub jest od niego niższa.
(3) Zastosowanie powyższych czynników do aktualnej sytuacji na danych rynkach zbóż, prowadzi do ustalenia maksymalnego obniżenia opłat przywozowych w wysokości określonej w art. 1.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 8 do 14 kwietnia 2005 r., w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 487/2005, ustala się maksymalne obniżenie opłat przywozowych na kukurydzę w wysokości 26,36 EUR/t dla maksymalnej ilości całkowitej równej 45000 t.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 15 kwietnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 580/2005
z dnia 14 kwietnia 2005 r.
zmieniające rozporządzenie Komisji (WE) nr 206/2005 z dnia 4 lutego 2005 r. nakładające ostateczne środki ochronne w odniesieniu do przywozu łososia hodowlanego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3285/94 z dnia 22 grudnia 1994 r. w sprawie wspólnych reguł przywozu i uchylające rozporządzenie (WE) nr 518/94 [1], w szczególności jego art. 16,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 519/94 z dnia 7 marca 1994 r. w sprawie wspólnych reguł przywozu z niektórych państw trzecich i uchylające rozporządzenia (EWG) nr 1765/82, (EWG) nr 1766/82 oraz (EWG) nr 3420/83 [2], w szczególności jego art. 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
PROCEDURA
(1) W dniu 4 lutego 2005 r. Komisja nałożyła ostateczne środki ochronne w drodze rozporządzenia (WE) nr 206/2005 [3] ("rozporządzenie ostateczne").
Zgodnie z art. 2 tego rozporządzenia środek obejmuje zastosowanie minimalnej ceny przywozowej ("MCP").
(2) W szczególności art. 2 ust. 3 rozporządzenia ostatecznego określa poziom MCP mający zastosowanie do 15 kwietnia 2005 r.
(3) Motyw 112 rozporządzenia ostatecznego zaleca wcześniejszy przegląd przed wejściem w życie zmienionych MCP, jeżeli jest to uzasadnione.
(4) Zgodnie z postanowieniami motywu 112 Komisja aktualnie prowadzi monitoring rynku i rozwoju cen.
Na tym etapie nie jest jeszcze możliwe stwierdzenie zasadności ostatecznych minimalnych cen przywozu.
W tych okolicznościach, i w celu pozwolenia Komisji na dojście do ostatecznych wniosków, nie powodując jednocześnie nadmiernych zakłóceń na rynku, uznaje się za właściwe przedłużyć okres stopniowego wprowadzania do dnia 24 maja 2005 r.
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł
1. W art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 206/2005 z dnia 4 lutego 2005 r. słowa " 15 kwietnia 2005 r." zastępuje się słowami " 24 maja 2005 r.".
2. W art. 2 ust. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 206/2005 z dnia 4 lutego 2005 r. słowa " 16 kwietnia 2005 r." zastępuje się słowami " 25 maja 2005 r.".
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 581/2005
z dnia 14 kwietnia 2005 r.
w sprawie przekazanych ofert na wywóz jęczmienia w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1757/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na refundację wywozową do jęczmienia na wywóz do niektórych krajów trzecich został ogłoszony na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1757/2004 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [3], Komisja może, na podstawie zgłoszonych ofert, podjąć decyzję o wstrzymaniu przetargu.
(3) Biorąc pod uwagę czynniki, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95, nie jest wskazane ustalenie maksymalnej wysokości refundacji.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nie podejmuje się dalszych działań w odniesieniu do ofert przekazanych od 8 do 14 kwietnia 2005 r. w ramach przetargu na refundację wywozową do jęczmienia, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1757/2004.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 15 kwietnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 582/2005
z dnia 14 kwietnia 2005 r.
ustalające maksymalną refundację wywozową dla pszenicy zwyczajnej w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 115/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na refundację wywozową dla pszenicy zwyczajnej na wywóz do pewnych krajów trzecich został ogłoszony na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 115/2005 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [3], Komisja może, na podstawie zgłoszonych ofert, podjąć decyzję o ustaleniu maksymalnej wysokości refundacji wywozowej, uwzględniając czynniki, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95. W tym wypadku przetarg wygrywa ten oferent lub oferenci, którego lub których oferta odpowiada poziomowi równemu maksymalnej refundacji lub jest od niej niższa.
(3) Zastosowanie powyższych czynników do aktualnej sytuacji na danych rynkach zbóż prowadzi do ustalenia maksymalnej refundacji wywozowej.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 8 do 14 kwietnia 2005 r., w ramach przetargu ogłoszonego na mocy rozporządzenia (WE) nr 115/2005, ustala się maksymalną refundację wywozową dla pszenicy zwyczajnej w wysokości 2,00 EUR/t.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 15 kwietnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 583/2005
z dnia 15 kwietnia 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 16 kwietnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 584/2005
z dnia 15 kwietnia 2005 r.
otwierające stały przetarg na odsprzedaż na rynku wewnętrznym ryżu niełuskanego, znajdującego się w posiadaniu francuskiej agencji interwencyjnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1785/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [1], w szczególności jego art. 7 ust. 4 i 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 75/91 [2] ustala procedury i warunki sprzedaży ryżu niełuskanego przez agencje interwencyjne.
(2) Znaczna ilość ryżu niełuskanego znajduje się obecnie w posiadaniu francuskiej agencji interwencyjnej, a okres przechowywania jest bardzo długi.
Należy więc otworzyć stały przetarg na odsprzedaż na rynku wewnętrznym około 5000 ton ryżu niełuskanego znajdujących się w posiadaniu wymienionej agencji.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Francuska agencja interwencyjna organizuje na warunkach określonych w rozporządzeniu (EWG) nr 75/91 stały przetarg na odsprzedaż na rynku wewnętrznym znajdującego się w jej posiadaniu ryżu niełuskanego w ilościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
1.
Termin przedstawienia ofert dla pierwszego przetargu częściowego ustala się na 27 kwietnia 2005 r.
2.
Termin przedstawienia ofert w ostatnim przetargu częściowym upływa 29 czerwca 2005 r.
3.
Oferty składane są w wymienionej poniżej francuskiej agencji interwencyjnej:
ONIC
Service "Intervention"
21, avenue Bosquet
F-75341 Paris Cedex 07
Faks: (33) 144 18 20 08.
Artykuł 3
W drodze odstępstwa od przepisów art. 19 rozporządzenia (EWG) nr 75/91 francuska agencja interwencyjna informuje Komisję o ilościach i średnich cenach sprzedaży poszczególnych partii, z podziałem na grupy, tam gdzie właściwe, najpóźniej we wtorek tygodnia następującego po tygodniu, w którym upłynął termin składania ofert.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 585/2005
z dnia 15 kwietnia 2005 r.
otwierające stały przetarg na odsprzedaż na rynku wewnętrznym ryżu niełuskanego, znajdującego się w posiadaniu włoskiej agencji interwencyjnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1785/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [1], w szczególności jego art. 7 ust. 4 i 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 75/91 [2] ustala procedury i warunki sprzedaży ryżu niełuskanego przez agencje interwencyjne.
(2) Znaczna ilość ryżu niełuskanego znajduje się obecnie w posiadaniu włoskiej agencji interwencyjnej, a okres przechowywania jest bardzo długi.
Należy więc otworzyć stały przetarg na odsprzedaż na rynku wewnętrznym około 30010 ton ryżu niełuskanego znajdujących się w posiadaniu wymienionej agencji.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Włoska agencja interwencyjna organizuje na warunkach określonych w rozporządzeniu (EWG) nr 75/91 stały przetarg na odsprzedaż na rynku wewnętrznym znajdującego się w jej posiadaniu ryżu niełuskanego w ilościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
1.
Termin przedstawienia ofert dla pierwszego przetargu częściowego ustala się na 27 kwietnia 2005 r.
2.
Termin przedstawienia ofert w ostatnim przetargu częściowym upływa dnia 29 czerwca 2005 r.
3.
Oferty składane są w wymienionej poniżej włoskiej agencji interwencyjnej:
Ente Nazionale Risi (ENR)
Piazza Pio XI, 1
I-20123 Milano
Tel. (39) 02 885 51 11
Faks: (39) 02 86 13 72
.
Artykuł 3
W drodze odstępstwa od przepisów art. 19 rozporządzenia (EWG) nr 75/91 włoska agencja interwencyjna informuje Komisję o ilościach i średnich cenach sprzedaży poszczególnych partii, z podziałem na grupy, tam gdzie właściwe, najpóźniej we wtorek tygodnia następującego po tygodniu, w którym upłynął termin składania ofert.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 586/2005
z dnia 15 kwietnia 2005 r.
otwierające stały przetarg na odsprzedaż na rynku wewnętrznym ryżu niełuskanego, znajdującego się w posiadaniu greckiej agencji interwencyjnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1785/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [1], w szczególności jego art. 7 ust. 4 i 5,
a także mając na uwadze, co następuje
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 75/91 [2] ustala procedury i warunki sprzedaży ryżu niełuskanego przez agencje interwencyjne.
(2) Znaczna ilość ryżu niełuskanego znajduje się obecnie w posiadaniu greckiej agencji interwencyjnej, a okres przechowywania jest bardzo długi.
Należy więc otworzyć stały przetarg na odsprzedaż na rynku wewnętrznym około 18000 ton ryżu niełuskanego znajdujących się w posiadaniu wymienionej agencji.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Grecka agencja interwencyjna organizuje na warunkach określonych w rozporządzeniu (EWG) nr 75/91 stały przetarg na odsprzedaż na rynku wewnętrznym znajdującego się w jej posiadaniu ryżu niełuskanego w ilościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
1.
Termin przedstawienia ofert dla pierwszego przetargu częściowego ustala się na 27 kwietnia 2005 r.
2.
Termin przedstawienia ofert w ostatnim przetargu częściowym upływa 29 czerwca 2005 r.
3.
Oferty składane są w wymienionej poniżej greckiej agencji interwencyjnej:
OPEKEPE
Acharnon Street 241
GR-10446 Athènes
Telefon: (30-210) 212 48 46 i 212 47 88
Faks: (30-210) 212 47 91.
Artykuł 3
W drodze odstępstwa od przepisów art. 19 rozporządzenia (EWG) nr 75/91 grecka agencja interwencyjna informuje Komisję o ilościach i średnich cenach sprzedaży poszczególnych partii, z podziałem na grupy, tam gdzie właściwe, najpóźniej we wtorek tygodnia następującego po tygodniu, w którym upłynął termin składania ofert.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 587/2005
z dnia 15 kwietnia 2005 r.
otwierające stały przetarg na odsprzedaż na rynku wewnętrznym ryżu niełuskanego, znajdującego się w posiadaniu hiszpańskiej agencji interwencyjnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1785/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [1], w szczególności jego art. 7 ust. 4 i 5,
a także mając na uwadze, co następuje
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 75/91 [2] ustala procedury i warunki sprzedaży ryżu niełuskanego przez agencje interwencyjne.
(2) Znaczna ilość ryżu niełuskanego znajduje się obecnie w posiadaniu hiszpańskiej agencji interwencyjnej, a okres przechowywania jest bardzo długi.
Należy więc otworzyć stały przetarg na odsprzedaż na rynku wewnętrznym około 25021 ton ryżu niełuskanego znajdujących się w posiadaniu wymienionej agencji.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Hiszpańska agencja interwencyjna organizuje na warunkach określonych w rozporządzeniu (EWG) nr 75/91 stały przetarg na odsprzedaż na rynku wewnętrznym znajdującego się w jej posiadaniu ryżu niełuskanego w ilościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
1.
Termin przedstawienia ofert dla pierwszego przetargu częściowego ustala się na 27 kwietnia 2005 r.
2.
Termin przedstawienia ofert w ostatnim przetargu częściowym upływa 29 czerwca 2005 r.
3.
Oferty składane są w wymienionej poniżej hiszpańskiej agencji interwencyjnej:
Fondo Espagnol de Garantia Agraria (FEGA)
Beneficencia 8
E-28004 Madrid
Teleks: 23427 FEGA E
Faks: (34) 915 21 98 32 i (34) 915 22 43 87.
Artykuł 3
W drodze odstępstwa od przepisów art. 19 rozporządzenia (EWG) nr 75/91 hiszpańska agencja interwencyjna informuje Komisję o ilościach i średnich cenach sprzedaży poszczególnych partii, z podziałem na grupy, tam gdzie właściwe, najpóźniej we wtorek tygodnia następującego po tygodniu, w którym upłynął termin składania ofert.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 588/2005
z dnia 15 kwietnia 2005 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1002/2004 przyjmujące zobowiązania oferowane w związku z postępowaniem antydumpingowym w odniesieniu do przywozu chlorku potasu pochodzącego z Białorusi, Rosji i Ukrainy
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [1] (zwane dalej "rozporządzeniem podstawowym"), w szczególności jego art. 8,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 992/2004 z dnia 17 maja 2004 r. zmieniające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3068/92 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz chlorku potasu pochodzącego z Białorusi, Rosji lub Ukrainy [2], w szczególności jego art. 1,
po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy rozporządzenia (EWG) nr 3068/92 [3] Rada nałożyła ostateczne cło antydumpingowe na przywóz chlorku potasu pochodzącego m.in. z Federacji Rosyjskiej (zwanej dalej "Rosją"). Na mocy rozporządzenia (WE) nr 969/2000 [4] Rada zmieniła i przedłużyła okres stosowania środków pierwotnie nałożonych rozporządzeniem (EWG) nr 3068/92 na przywóz chlorku potasu pochodzącego m.in. z Rosji.
(2) W marcu 2004 r. w drodze zawiadomienia opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [5], Komisja z własnej inicjatywy rozpoczęła częściowy przegląd tymczasowy środków obowiązujących w odniesieniu do przywozu chlorku potasu pochodzącego m.in. z Rosji w celu zbadania, czy należy je zmienić tak, aby uwzględnić rozszerzenie Unii Europejskiej do 25 Państw Członkowskich (zwane dalej "rozszerzeniem").
(3) Wyniki wspomnianego częściowego przeglądu tymczasowego wykazały, że tymczasowe przyjęcie środków leżało w interesie Wspólnoty, aby uniknąć nagłych i nadmiernie negatywnych skutków gospodarczych dla importerów i użytkowników w dziesięciu nowych Państwach Członkowskich (zwanych dalej "UE 10") bezpośrednio po rozszerzeniu.
(4) Na mocy rozporządzenia (WE) 992/2004 Rada upoważniła Komisję do przyjęcia propozycji zobowiązań spełniających warunki określone w motywach od 27 do 32 tego rozporządzenia. Na tej podstawie i zgodnie z art. 8, 11 ust. 3, art. 21 i 22 lit. c) rozporządzenia podstawowego Komisja, na mocy rozporządzenia (WE) nr 1002/2004 [6] przyjęła zobowiązania zaproponowane przez dwóch producentów eksportujących w Rosji.
(5) W odniesieniu do jednego producenta eksportującego Komisja przyjęła wspólne zobowiązanie dotyczące przywozu chlorku potasu produkowanego przez JSC Uralkali, Berezniki (Rosja) i sprzedawanego przez firmę handlową Fertexim Ltd, Limassol (Cypr) działającą w charakterze wyłącznego dystrybutora produktów firmy JSC Uralkali w sprzedaży na terenie Wspólnoty.
(6) JSC Uralkali poinformowała Komisję, że odtąd będzie prowadzić sprzedaż na terenie Wspólnoty przez inną firmę o nazwie Uralkali Trading SA, Genewa (Szwajcaria).
Aby uwzględnić tę zmianę, JSC Uralkali i Fertexim Ltd zażądały zmiany odpowiednich przepisów rozporządzenia (WE) nr 1002/2004 przyjmującego wspólne zobowiązania.
W tym celu JSC Uralkali i Uralkali Trading SA wspólnie zaproponowały zmienione zobowiązanie.
(7) Ponadto JSC Uralkali stwierdziła, że zobowiązanie przyjęte na mocy rozporządzenia (WE) nr 1002/2004 nie zezwala na sprzedaż bezpośrednią z firmy JSC Uralkali pierwszemu niezależnemu odbiorcy we Wspólnocie.
W zmienionym zobowiązaniu JSC Uralkali zobowiązuje się również przestrzegać jego warunków w odniesieniu do sprzedaży bezpośredniej we Wspólnocie.
(8) Komisja zbadała propozycję zobowiązania.
Stwierdzono, że zmienione zobowiązanie spełnia wszystkie niezbędne kryteria przyjęcia określone w rozporządzeniu (WE) nr 992/2004, czyli, i) że zainteresowane firmy ustalałyby swoje ceny sprzedaży na poziomach, które w znaczący sposób przyczyniają się do wyeliminowania szkody, ii) że firmy przestrzegałyby niektórych wielkości przywozu w odniesieniu do sprzedaży odbiorcom w UE 10 oraz, iii) w szerokim zakresie firmy przestrzegałyby swojej tradycyjnej struktury sprzedaży klientom indywidualnym w UE 10.
Uznano również, zgodnie z tym co utrzymywała firma JSC Uralkali, że przeniesienie działalności handlowej z firmy Fertexim Ltd do Uralkali Trading SA nie wpłynęło na wykonywalność zobowiązania ani, zgodnie z informacjami dostarczonymi przez firmy, na jego skuteczne monitorowanie.
(9) Ponadto żądanie zwolnienia z cła antydumpingowego sprzedaży bezpośredniej do Wspólnoty, prowadzonej przez firmę JSC Uralkali, uznano za dopuszczalne gdyż jest to zgodne z normalną praktyką przyjmowania propozycji zobowiązań złożonych przez producentów eksportujących bezpośrednio do Wspólnoty.
(10) W świetle powyższego uznano za właściwe, aby odpowiednio zmienić zasadniczą część rozporządzenia (WE) nr 1002/2004,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1002/2004 wprowadza się następujące zmiany:
"Artykuł 1
W związku z postępowaniem antydumpingowym dotyczącym przywozu chlorku potasu pochodzącego z Białorusi i Rosji niniejszym przyjmuje się zobowiązania zaoferowane przez wymienionych poniżej producentów eksportujących:
Kraj _BAR_ Spółka _BAR_ Dodatkowy kod Taric _BAR_
Białoruś _BAR_ Produkowany przez Republican Unitary Enterprise Production Amalgamation Belaruskali, Soligorsk (Białoruś) i sprzedawany przez JSC International Potash Company, Moskwa (Rosja) lub Belarus Handelsgesellschaft m.b.H, Wiedeń (Austria) lub UAB Baltkalis, Wilno (Litwa) pierwszemu niezależnemu odbiorcy we Wspólnocie działającemu jako importer _BAR_ A518 _BAR_
Rosja _BAR_ Produkowany przez JSC Silvinit, Solikamsk (Rosja) i sprzedawany przez JSC International Potash Company, Moskwa (Rosja) lub Belurs Handelsgesellschaft m.b.H, Wiedeń (Austria) pierwszemu niezależnemu odbiorcy we Wspólnocie działającemu jako importer _BAR_ A519 _BAR_
Rosja _BAR_ Produkowany i sprzedawany przez JSC Uralkali, Berezniki, Rosja lub produkowany przez JSC Uralkali, Berezniki (Rosja) i sprzedawany przez Uralkali Trading SA, Genewa (Szwajcaria) pierwszemu niezależnemu odbiorcy we Wspólnocie działającemu jako importer _BAR_ A520" _BAR_
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 589/2005
z dnia 15 kwietnia 2005 r.
ustalające minimalne ceny sprzedaży masła w ramach 161. rundy przetargu, przeprowadzonej w ramach stałego przetargu przewidzianego przez rozporządzenie (WE) nr 2571/97
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2571/97 z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie sprzedaży masła po obniżonych cenach oraz przyznawania pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i koncentratu masła, przeznaczonych do wykorzystania w produkcji ciast, lodów i innych środków spożywczych [2], agencje interwencyjne przystępują drogą przetargu do sprzedaży pewnych ilości masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego, które przechowują, a także do udzielenia pomocy przyznawanej na śmietanę, masło i koncentrat masła.
Artykuł 18 wymienionego rozporządzenia przewiduje, że biorąc pod uwagę otrzymane oferty w ramach każdej rundy przetargu, ustala się minimalną cenę sprzedaży masła oraz maksymalną wysokość pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i koncentratu masła, które mogą być zróżnicowane w zależności od przeznaczenia, zawartości tłuszczu w maśle i procedury włączenia, lub podejmuje się decyzję o wstrzymaniu przetargu.
Kwotę lub kwoty gwarancji należytego przetworzenia ustala się odpowiednio.
(2) Komitet Zarządzający ds. Mleka i Przetworów Mlecznych nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do 161. rundy przetargu, przeprowadzonej w ramach stałego przetargu przewidzianego przez rozporządzenie (WE) nr 2571/97, minimalne ceny sprzedaży masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego oraz kwoty gwarancji należytego przetworzenia są ustalone zgodnie ze wskazaniami tabeli zamieszczonej w załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 16 kwietnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 590/2005
z dnia 15 kwietnia 2005 r.
ustalające maksymalne kwoty pomocy odnośnie do śmietany, masła i koncentratu masła w ramach 161. rundy przetargu, przeprowadzonej w ramach stałego przetargu przewidzianego przez rozporządzenie (WE) nr 2571/97
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2571/97 z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie sprzedaży masła po obniżonych cenach oraz przyznawania pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i koncentratu masła, przeznaczonych do wykorzystania w produkcji ciast, lodów i innych środków spożywczych [2], agencje interwencyjne przystępują drogą przetargu do sprzedaży pewnych ilości masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego, które przechowują, i do udzielenia pomocy przyznawanej w odniesieniu do śmietany, masła i koncentratu masła.
Artykuł 18 wymienionego rozporządzenia przewiduje, że biorąc pod uwagę otrzymane oferty w ramach każdej rundy przetargu, ustala się minimalną cenę sprzedaży masła oraz maksymalną wysokość pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i koncentratu masła, które mogą być zróżnicowane w zależności od przeznaczenia, zawartości tłuszczu w maśle i procedury włączenia, lub podejmuje się decyzję o wstrzymaniu przetargu.
Kwotę lub kwoty gwarancji należytego przetworzenia ustala się odpowiednio.
(2) Komitet Zarządzający ds. Mleka i Przetworów Mlecznych nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do 161. rundy przetargu, przeprowadzonej w ramach stałego przetargu przewidzianego przez rozporządzenie (WE) nr 2571/97, maksymalne kwoty pomocy oraz kwoty gwarancji należytego przetworzenia są ustalone zgodnie ze wskazaniami tabeli zamieszczonej w załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 16 kwietnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 591/2005
z dnia 15 kwietnia 2005 r.
ustalające maksymalne kwoty pomocy do koncentratu masła w ramach 333. rundy przetargu, przeprowadzonej w ramach stałego przetargu przewidzianego przez rozporządzenie (EWG) nr 429/90
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 429/90 z dnia 20 lutego 1990 r. w sprawie przyznawania drogą przetargu pomocy na koncentrat masła przeznaczony do bezpośredniego spożycia we Wspólnocie [2], agencje interwencyjne przystępują drogą stałego przetargu do udzielenia pomocy przyznawanej odnośnie do koncentratu masła.
Artykuł 6 wymienionego rozporządzenia przewiduje, że biorąc pod uwagę otrzymane oferty w ramach każdej rundy przetargu, ustala się maksymalną kwotę pomocy przyznawanej na wykorzystanie koncentratu masła o zawartości tłuszczu wynoszącej przynajmniej 96 % lub podejmuje się decyzję o wstrzymaniu przetargu. Kwota gwarancji przeznaczenia powinna zostać ustalona odpowiednio.
(2) Ze względu na otrzymane oferty należy ustalić maksymalną cenę pomocy w wysokości określonej poniżej i określić w konsekwencji gwarancję przeznaczenia.
(3) Komitet Zarządzający ds. Mleka i Przetworów Mlecznych nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W ramach 333. rundy przetargu, przeprowadzonej z tytułu rozporządzenia (EWG) nr 429/90 maksymalna kwota pomocy oraz kwota gwarancji przeznaczenia ustalone są następująco:
—maksymalma kwota pomocy: _BAR_ 60,6 EUR/100 kg, _BAR_
—kwota gwarancji przeznaczenia: _BAR_ 67 EUR/100 kg. _BAR_
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 16 kwietnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 592/2005
z dnia 15 kwietnia 2005 r.
zawieszające skup masła w niektórych Państwach Członkowskich
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 2771/1999 z dnia 16 grudnia 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania przepisów rozporządzenia Rady (WE) nr 2250/1999 w odniesieniu do interwencji na rynku masła i śmietany [2], w szczególności jego art. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 2 rozporządzenia (WE) nr 2771/1999 przewiduje, że z chwilą zaobserwowania w którymś z Państw Członkowskich, że w ciągu dwóch kolejnych tygodni cena rynkowa jest, w zależności od przypadku, bądź niższa, bądź równa lub wyższa niż 92 % ceny interwencyjnej, Komisja, odpowiednio, rozpoczyna lub zawiesza w danym Państwie Członkowskim dokonywanie skupu.
(2) Najnowsza lista Państw Członkowskich, w których interwencja została zawieszona, została przedstawiona w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 544/2005 [3].
Wymieniona lista powinna zostać dostosowana, aby uwzględniono nowe ceny rynkowe przekazane przez Szwecję w zastosowaniu art. 8 rozporządzenia (WE) nr 2771/1999.
W celu zachowania jasności należy zastąpić tę listę i uchylić rozporządzenie (WE) nr 544/2005,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Skup masła przewidziany w art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 zawiesza się w Belgii, Danii, na Cyprze, Węgrzech, Malcie, w Grecji, Luksemburgu, Niderlandach, Austrii, Słowacji, Słowenii i Finlandii.
Artykuł 2
Uchyla się rozporządzenie (WE) nr 544/2005. Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 16 kwietnia 2005 r.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 593/2005
z dnia 15 kwietnia 2005 r.
ustalające minimalną cenę sprzedaży masła dla 17. indywidualnego zaproszenia do składania ofert, wydanego w ramach stałego zaproszenia do składania ofert, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2771/1999
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], a w szczególności jego art. 10 lit. c),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy art. 21 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2771/1999 z dnia 16 grudnia 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do interwencji na rynku masła i śmietany [2], agencje interwencyjne wystawiły na sprzedaż w ramach stałego zaproszenia do składania ofert określone ilości składowanego przez nie masła.
(2) W świetle ofert otrzymanych w odpowiedzi na każde indywidualne zaproszenie do składania ofert ustalana jest minimalna cena sprzedaży bądź podejmowana jest decyzja o nieprzyjęciu żadnej oferty, zgodnie z art. 24 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 2771/1999.
(3) W świetle otrzymanych ofert należy określić minimalną cenę sprzedaży.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dla 17. indywidualnego zaproszenia do składania ofert na mocy rozporządzenia (WE) nr 2771/1999, w odniesieniu do którego termin składania ofert upłynął 12 kwietnia 2005 r., minimalną cenę sprzedaży masła ustala się na 275 EUR/100 kg.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dnia 16 kwietnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 594/2005
z dnia 15 kwietnia 2005 r.
ustalające minimalną cenę sprzedaży odtłuszczonego mleka w proszku dla 16. indywidualnego zaproszenia do przetargu wydanego zgodnie ze stałym zaproszeniem do przetargu wymienionym w rozporządzeniu (WE) nr 214/2001
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10 lit. c),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 21 rozporządzenia Komisji (WE) nr 214/2001 z dnia 12 stycznia 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady zastosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w sprawie interwencji na rynku odtłuszczonego mleka [2] agencje interwencyjne oferują do sprzedaży z mocy stałego zaproszenia do przetargu pewne ilości przechowywanego przez nie mleka w proszku.
(2) Na podstawie ofert przetargowych otrzymanych w odpowiedzi na każde indywidualne zaproszenie do przetargu zostanie ustalona minimalna cena sprzedaży lub zostanie podjęta decyzja o nierozstrzygnięciu przetargu, zgodnie z art. 24a rozporządzenia (WE) nr 214/2001.
(3) Na podstawie otrzymanych ofert zostanie ustalona minimalna cena sprzedaży.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dla 16. indywidualnego zaproszenia do przetargu zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 214/2001, odnośnie do których limit czasowy na przedłożenie ofert przetargowych wygasł 12 kwietnia 2005 r. ustala się minimalną cenę sprzedaży odtłuszczonego mleka w proszku na 195,50 EUR/100 kg.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 16 kwietnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 595/2005
z dnia 15 kwietnia 2005 r.
ustalające opłaty przywozowe w sektorze zbóż stosowane od dnia 16 kwietnia 2005 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1249/96 z dnia 28 czerwca 1996 r. w sprawie zasad stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 do opłat przywozowych w sektorze zbóż [2], w szczególności jego art. 2 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 10 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 przewiduje, że przy przywozie produktów, o których mowa w art. 1 wyżej wymienionego rozporządzenia, pobiera się opłaty celne zgodne ze stawkami Wspólnej Taryfy Celnej.
Jednakże w przypadku produktów, o których mowa w ust. 2 tego artykułu, opłaty przywozowe równają się cenie interwencyjnej tych produktów ważnej w czasie przywozu powiększonej o 55 % i pomniejszonej o cenę CIF w przywozie stosowaną do danej wysyłki.
Opłaty celne nie mogą jednak przekroczyć stawek Wspólnej Taryfy Celnej.
(2) Na mocy art. 10 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 ceny CIF w przywozie oblicza się na podstawie cen reprezentatywnych dla danego produktu na rynku światowym.
(3) Rozporządzenie (WE) nr 1249/96 ustala zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 do opłat przywozowych w sektorze zbóż.
(4) Opłaty przywozowe stosuje się aż do chwili ustalenia i wejścia w życie nowych stawek opłat przywozowych.
(5) W celu umożliwienia normalnego funkcjonowania systemu opłat przywozowych należy przyjąć jako podstawę ich wyliczenia stawki reprezentatywne dla rynku, stwierdzone w okresie porównawczym.
(6) Zastosowanie rozporządzenia (WE) nr 1249/96 prowadzi do ustalenia opłat przywozowych w wysokości podanej w załączniku I do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Opłaty przywozowe w sektorze zbóż, o których mowa w art. 10 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, ustala się w kwotach figurujących w załączniku I do niniejszego rozporządzenia, na podstawie informacji znajdujących się w załączniku II.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 16 kwietnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 596/2005
z dnia 15 kwietnia 2005 r.
w sprawie wydawania pozwoleń na przywóz czosnku na kwartał od dnia 1 czerwca do dnia 31 sierpnia 2005 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 565/2002 z dnia 2 kwietnia 2002 r. ustanawiające metodę zarządzania kontyngentami taryfowymi i wprowadzające system świadectw pochodzenia czosnku przywożonego z krajów trzecich [2], w szczególności jego art. 8 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ilości określone we wnioskach o pozwolenie złożonych w dniach 11 i 12 kwietnia 2005 r., na mocy art. 5 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 565/2002, przez tradycyjnych i nowych importerów, przekroczyły ilości przewidziane dla produktów pochodzących z Chin i wszystkich krajów trzecich innych niż Chiny i Argentyna.
(2) Należy więc określić, w jakiej mierze możliwe jest uwzględnienie wniosków o pozwolenia przekazanych Komisji dnia 14 kwietnia 2005 r. oraz ustalenie, dla każdej kategorii importerów i pochodzenia produktów, dat, przed upływem których wydawanie pozwoleń powinno być zawieszone,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wnioski o pozwolenia na przywóz złożone na mocy art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 565/2002 w dniach 11 i 12 kwietnia 2005 r. i przekazane Komisji w dniu 14 kwietnia 2005 r. są uwzględnione zgodnie z wartością procentową wnioskowanych ilości, określoną w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Dla danej kategorii importerów i danego pochodzenia wnioski o pozwolenia na przywóz, na mocy art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 565/2002, dotyczące kwartału od dnia 1 czerwca 2005 r. do dnia 31 sierpnia 2005 r. oraz złożone po dniu 12 kwietnia 2005 r. i przed datą określoną w załączniku II do niniejszego rozporządzenia, są odrzucone.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 16 kwietnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 597/2005
z dnia 18 kwietnia 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 19 kwietnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 598/2005
z dnia 18 kwietnia 2005 r.
dotyczące ofert złożonych na wywóz podgotowanego ryżu długoziarnistego B w pełni oczyszczonego z przeznaczeniem do niektórych krajów trzecich w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2032/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1785/2003 z 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [1], w szczególności jego art. 14 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg dotyczący refundacji wywozowych do ryżu został otwarty rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2032/2004 [2].
(2) Zgodnie z postanowieniami art. 5 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 584/75 [3], na podstawie złożonych ofert Komisja może, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 26 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003, podjąć decyzję o zaniechaniu przetargu.
(3) Biorąc pod uwagę kryteria przewidziane w art. 14 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003 nie należy przystępować do ustalania maksymalnej refundacji.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nie podejmuje się dalszych działań wobec ofert złożonych od 11 do 14 kwietnia 2005 r. w ramach przetargu na refundacje do wywozu ryżu długoziarnistego B w pełni oczyszczonego z przeznaczeniem do niektórych krajów trzecich, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2032/2004.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 19 kwietnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 599/2005
z dnia 18 kwietnia 2005 r.
dotyczące ofert złożonych na wywóz ryżu okrągłoziarnistego, średnioziarnistego i długoziarnistego A w pełni oczyszczonego z przeznaczeniem do niektórych krajów trzecich w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2031/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1785/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [1], w szczególności jego art. 14 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg dotyczący refundacji wywozowych do ryżu został otwarty rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2031/2004 [2].
(2) Zgodnie z postanowieniami art. 5 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 584/75 [3], na podstawie złożonych ofert Komisja może, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 26 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003, podjąć decyzję o zaniechaniu przetargu.
(3) Biorąc w szczególności pod uwagę kryteria przewidziane w art. 14 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003, nie należy przystępować do ustalania maksymalnej refundacji.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nie podejmuje się dalszych działań wobec ofert złożonych w okresie od 11 do 14 kwietnia 2005 r. w ramach przetargu na refundacje do wywozu ryżu okrągłoziarnistego, średnioziarnistego i długoziarnistego A w pełni oczyszczonego z przeznaczeniem do niektórych krajów trzecich, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2031/2004.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 19 kwietnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 600/2005
z dnia 18 kwietnia 2005 r.
w sprawie ponownego dopuszczenia do użytku na okres dziesięciu lat kokcydiostatyku jako dodatku paszowego, tymczasowego dopuszczenia do użytku jednego dodatku paszowego oraz stałego dopuszczenia do użytku niektórych dodatków paszowych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/524/EWG z dnia 23 listopada 1970 r. dotyczącą dodatków paszowych [1], w szczególności jej art. 3 oraz art. 9d ust. 1 i art. 9e ust. 1,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1831/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. w sprawie dodatków stosowanych w żywieniu zwierząt [2], w szczególności jego art. 25,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 1831/2003 przewiduje dopuszczanie do użytku dodatków przeznaczonych do stosowania w żywieniu zwierząt.
(2) Artykuł 25 rozporządzenia (WE) nr 1831/2003 ustanawia środki przejściowe odnoszące się do wniosków o dopuszczenie dodatków do pasz, które zostały złożone zgodnie z dyrektywą 70/524/EWG przed terminem stosowania rozporządzenia.
(3) Wnioski o dopuszczenie do użytku dodatków wymienionych w załącznikach do niniejszego rozporządzenia zostały złożone przed terminem stosowania rozporządzenia (WE) nr 1831/2003.
(4) Wstępne uwagi na temat tych wniosków, zgodnie z art. 4 ust. 4 dyrektywy 70/524/EWG, zostały przekazane Komisji przed terminem stosowania rozporządzenia (WE) nr 1831/2003. Wnioski te powinny zatem być nadal traktowane zgodnie z art. 4 dyrektywy 70/524/EWG.
(5) Osoba odpowiedzialna za wprowadzenie do obrotu preparatu Salinomax 120G złożyła wniosek o dopuszczenie go do użytku jako kokcydiostatyku dla kurcząt przeznaczonych na tucz na okres dziesięciu lat, zgodnie z art. 4 wspomnianej dyrektywy.
Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności wydał opinię na temat bezpieczeństwa stosowania tego preparatu dla ludzi, zwierząt i środowiska, w warunkach opisanych w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.
Z przeprowadzonej oceny wynika, że spełnione zostały warunki dopuszczenia do użytku określone w art. 3a dyrektywy 70/524/EWG.
Preparat wymieniony w załączniku I powinien zatem zostać dopuszczony do użytku na okres dziesięciu lat.
(6) Przedłożono dane dla poparcia wniosku dotyczącego stosowania nowego dodatku Lactobacillus acidophilus DSM 13241 dla psów i kotów. W dniach 15 kwietnia 2004 r. i 27 października 2004 r.
Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności wydał pozytywne opinie na temat bezpieczeństwa tego dodatku dla zwierząt, dla których jest przeznaczony, oraz dla użytkownika i środowiska.
Z przeprowadzonej oceny wynika, że spełnione zostały warunki dopuszczenia określone w art. 9e ust. 1 dyrektywy 70/524/EWG.
Preparat zawierający mikroorganizmy opisany w załączniku II powinien zatem zostać tymczasowo dopuszczony do użytku.
(7) W rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1436/98 [3] po raz pierwszy dopuszczono tymczasowo stosowanie preparatów zawierających mikroorganizmy z grupy Enterococcus faecium ATCC 53519 oraz Enterococcus faecium ATCC 55593 dla kurcząt przeznaczonych na tucz.
Dla poparcia wniosku o dopuszczenie tego preparatu zawierającego mikroorganizmy bez ograniczeń czasowych przedłożono nowe dane.
Z przeprowadzonej oceny wynika, że spełnione zostały warunki takiego dopuszczenia określone w art. 3a dyrektywy 70/524/EWG.
Preparat wymieniony w załączniku III powinien zatem zostać dopuszczony do użytku bez ograniczeń czasowych.
(8) W rozporządzeniu Komisji (WE) nr 2437/2000 [4] po raz pierwszy dopuszczono tymczasowo stosowanie preparatów zawierających mikroorganizmy z grupy Bacillus licheniformis DSM 5749 oraz Bacillus subtilis DSM 5750 dla indyków przeznaczonych na tucz, natomiast w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 418/2001 [5] dopuszczono tymczasowo stosowanie tych preparatów dla cieląt.
Dla poparcia wniosku o dopuszczenie tego preparatu zawierającego mikroorganizmy bez ograniczeń czasowych przedłożono nowe dane.
Z przeprowadzonej oceny wynika, że spełnione zostały warunki takiego dopuszczenia określone w art. 3a dyrektywy 70/524/EWG.
Preparat wymieniony w załączniku III powinien zatem zostać dopuszczony do użytku bez ograniczeń czasowych.
(9) W rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1436/98 po raz pierwszy dopuszczono tymczasowo stosowanie preparatu zawierającego mikroorganizmy z grupy Saccharomyces cerevisiae (NCYC Sc 47) dla królików.
Dla poparcia wniosku o dopuszczenie tego preparatu bez ograniczeń czasowych przedłożono nowe dane.
Z przeprowadzonej oceny wynika, że spełnione zostały warunki takiego dopuszczenia określone w art. 3a dyrektywy 70/524/EWG.
Preparat zawierający mikroorganizmy wymieniony w załączniku III powinien zatem zostać dopuszczony do użytku bez ograniczeń czasowych.
(10) Z oceny wniosku wynika, iż należy stosować określone procedury w celu ochrony pracowników przed narażeniem na działanie dodatku wymienionego w załączniku.
Ochronę tę należy zapewnić poprzez zastosowanie dyrektywy Rady 89/391/EWG z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy [6].
(11) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Preparat należący do grupy "Kokcydiostatyki i inne środki farmaceutyczne", opisany w załączniku I, dopuszcza się do użytku jako dodatek w żywieniu zwierząt na warunkach określonych w tym załączniku, na okres dziesięciu lat.
Artykuł 2
Preparat należący do grupy "Mikroorganizmy", opisany w załączniku II, dopuszcza się tymczasowo do użytku jako dodatek w żywieniu zwierząt, na warunkach określonych w tym załączniku, na okres czterech lat.
Artykuł 3
Preparaty należące do grupy "Mikroorganizmy", opisane w załączniku III, dopuszcza się do użytku jako dodatek w żywieniu zwierząt na warunkach określonych w tym załączniku, bez ograniczeń czasowych.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 601/2005
z dnia 18 kwietnia 2005 r.
zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (WE) nr 866/2004 w sprawie systemu na podstawie art. 2 Protokołu nr 10 do Aktu Przystąpienia
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Protokół nr 10 w sprawie Cypru do Aktu dotyczącego warunków przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej i dostosowań w Traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej [1],
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 866/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie systemu na podstawie art. 2 Protokołu nr 10 do Aktu Przystąpienia [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 866/2004 ustanawia wykaz przejść granicznych, przez które osoby i towary mogą przekraczać linię oddzielającą obszary znajdujące się pod rzeczywistą kontrolą rządu Republiki Cypryjskiej od obszarów, na których rząd Republiki Cypryjskiej nie sprawuje rzeczywistej kontroli.
(2) W następstwie umowy otwierającej nowe przejścia graniczne w Zodia i Ledra Street należy dostosować załącznik I.
(3) Rząd Republiki Cypryjskiej wyraził zgodę na wspomniane dostosowanie.
(4) Skonsultowano się w tej sprawie z Izbą Handlową tureckiej części Cypru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 866/2004 otrzymuje brzmienie:
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 602/2005
z dnia 18 kwietnia 2005 r.
w sprawie pozwoleń na przywóz produktów wołowych i cielęcych pochodzących z Botswany, Kenii, Madagaskaru, Suazi, Zimbabwe i Namibii
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1],
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2286/2002 z dnia 10 grudnia 2002 r. ustalające procedurę mającą zastosowanie do produktów rolnych i towarów uzyskanych dzięki przetworzeniu produktów rolnych pochodzących z państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku (AKP) i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1706/98 [2],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 2247/2003 z dnia 19 grudnia 2003 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania w sektorze wołowiny i cielęciny rozporządzenia Rady (WE) nr 2286/2002 ustalającego procedurę mającą zastosowanie do produktów rolnych oraz towarów uzyskanych dzięki przetworzeniu produktów rolnych pochodzących z państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku (AKP) [3], w szczególności jego art. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 1 rozporządzenia (WE) nr 2247/2003 przewiduje możliwość wydawania pozwoleń na przywóz produktów wołowych i cielęcych pochodzących z Botswany, Kenii, Madagaskaru, Suazi, Zimbabwe i Namibii.
Przywóz jednak musi się zamykać w granicach ilościowych przewidzianych dla każdego z tych eksportujących krajów trzecich.
(2) Złożone między 1 a 10 kwietnia 2005 r. wnioski o wydanie pozwoleń na przywóz produktów pochodzących z Botswany, Kenii, Madagaskaru, Suazi, Zimbabwe i Namibii, zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 2247/2003, wyrażone w ilościach mięsa bez kości, nie przewyższają ilości dostępnych dla tych państw.
Jest zatem możliwe wydanie pozwoleń na przywóz wnioskowanych ilości.
(3) Ilości, na jakie mogą być składane wnioski o wydanie pozwoleń po dniu 1 maja 2005 r., należy ustalić w ramach ogólnej ilości 52100 t.
(4) Niniejsze rozporządzenie nie narusza zastosowania dyrektywy Rady 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnych podczas przywozu z państw trzecich bydła, trzody chlewnej, owiec i kóz oraz świeżego mięsa i produktów mięsnych [4],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Z dniem 21 kwietnia 2005 r. niżej wymienione Państwa Członkowskie wydają pozwolenia, wyrażone w ilościach mięsa bez kości, na przywóz produktów z wołowiny i cielęciny, pochodzących z niektórych państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku, w następującej ilości:
Zjednoczone Królestwo:
- 750 t pochodzących z Botswany,
- 650 t pochodzących z Namibii;
Niemcy:
- 500 t pochodzących z Botswany,
- 350 t pochodzących z Namibii.
Artykuł 2
Zgodnie z art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2247/2003, wnioski o wydanie pozwoleń mogą być składane w ciągu dziesięciu pierwszych dni maja 2005 r. na następujące ilości wołowiny i cielęciny bez kości:
Botswana: _BAR_ 15986 t, _BAR_
Kenia: _BAR_ 142 t, _BAR_
Madagaskar: _BAR_ 7579 t, _BAR_
Suazi: _BAR_ 3337 t, _BAR_
Zimbabwe: _BAR_ 9100 t, _BAR_
Namibia: _BAR_ 10350 t. _BAR_
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 21 kwietnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 603/2005
z dnia 12 kwietnia 2005 r.
zmieniające wykazy postępowań upadłościowych i likwidacyjnych oraz zarządców zamieszczone w załącznikach A, B i C do rozporządzenia (WE) nr 1346/2000 w sprawie postępowania upadłościowego
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1346/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie postępowania upadłościowego [1], w szczególności jego art. 45,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W załącznikach do rozporządzenia (WE) nr 1346/2000 wymieniono przyjęte w krajowym prawodawstwie Państw Członkowskich nazwy postępowań i zarządców, do których rozporządzenie to ma zastosowanie. Załącznik A do niniejszego rozporządzenia zawiera wykaz postępowań upadłościowych, o których mowa w art. 2 lit. a) rozporządzenia. Załącznik B do niniejszego rozporządzenia zawiera wykaz postępowań likwidacyjnych, o których mowa w art. 2 lit. c) niniejszego rozporządzenia, a załącznik C zawiera wykaz zarządców, o których mowa w art. 2 lit. b) rozporządzenia.
(2) Załączniki A, B oraz C do rozporządzenia (WE) nr 1346/2000 zostały zmienione Aktem Przystąpienia z 2003 r., tak aby obejmowały postępowania upadłościowe i likwidacyjne oraz zarządców z nowych Państw Członkowskich.
(3) Zgodnie z art. 45 rozporządzenia (WE) nr 1346/2000 Belgia, Hiszpania, Włochy, Łotwa, Litwa, Malta, Węgry, Austria, Polska, Portugalia oraz Zjednoczone Królestwo powiadomiły Komisję o zmianach w wykazach zamieszczonych w załącznikach A, B oraz C do tego rozporządzenia.
(4) Zgodnie z art. 3 Protokołu w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Iralndii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej oraz Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Zjednoczone Królestwo i Irlandia będą uczestniczyć w przyjęciu i stosowaniu niniejszego rozporządzenia.
(5) Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej oraz Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszego rozporządzenia, dlatego też niniejsze rozporządzenie nie jest dla niej wiążące i nie ma zastosowania.
(6) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1346/2000,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1346/2000 wprowadza się następujące zmiany:
1) Załącznik A zostaje zastąpiony tekstem znajdującym się w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.
2) Załącznik B zostaje zastąpiony tekstem znajdującym się w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.
3) Załącznik C zostaje zastąpiony tekstem znajdującym się w załączniku III do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 604/2005
z dnia 19 kwietnia 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 20 kwietnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 605/2005
z dnia 19 kwietnia 2005 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 296/96 w sprawie danych przekazywanych przez Państwa Członkowskie oraz miesięcznego księgowania wydatków finansowanych przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1258/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [1], w szczególności jego art. 5 ust. 3 oraz art. 7 ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 296/96 [2] Państwa Członkowskie okresowo i stale powiadamiają Komisję o poczynionych wydatkach.
W celu uniknięcia zbyt częstych powiadomień, należy ustanowić miesięczny tryb składania tych informacji, bez uszczerbku dla obowiązku nałożonego na Państwa Członkowskie, by zachowywać do wglądu Komisji informacje zebrane w trybie tygodniowym w celu umożliwienia sprawowania właściwego nadzoru nad przebiegiem wydatków.
(2) Pewne informacje przekazywane przez Państwa Członkowskie muszą być przesyłane drogą elektroniczną i cyfrową, aby Komisja mogła używać ich bezpośrednio do prowadzenia rozliczeń.
Niemniej jednak, w uzasadnionych przypadkach, stosowanie innych form powiadamiania pozostaje nadal możliwe.
(3) W celu uproszczenia i odciążenia procedury administracyjnej, jednoczesne przekazanie papierowej wersji informacji jest wymagane jedynie w przypadku miesięcznych sprawozdań podsumowujących.
(4) Wskazanie pewnych ilości lub powierzchni w szczegółowej deklaracji przekazywanej przez Państwa Członkowskie ma w praktyce małe znaczenie w kontekście miesięcznych zaliczek.
Informacji tych nie trzeba już zatem wymagać.
(5) Płatności z budżetu Sekcji "Gwarancji" EFOGR są dokonywane przez Komisję wyłącznie w euro.
W zakresie płatności wobec beneficjentów Państwa Członkowskie zachowują prawo wyboru między euro a walutą krajową.
Niemniej jednak, agencje płatnicze Państw Członkowskich, które nie są członkami strefy euro, a które dokonują płatności w walucie krajowej oraz w euro, będą musiały prowadzić oddzielne księgi rachunkowe według waluty płatniczej.
W celu uniknięcia podwójnego przeliczania płatności, należy znieść możliwość składania deklaracji w walucie krajowej na temat kwot wypłaconych w euro.
(6) W przypadku gdy na podstawie deklaracji o wydatkach otrzymanej od Państw Członkowskich, całkowita kwota przewidzianych zobowiązań, które mogłyby być zatwierdzone zgodnie z art. 150 ust. 3 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich [3], przewyższa połowę ogółu środków przeznaczonych na bieżący rok budżetowy, Komisja zobowiązana jest dokonać redukcji tych kwot. W celu prawidłowego zarządzania, redukcje te muszą zostać rozłożone w sposób proporcjonalny pomiędzy wszystkie Państwa Członkowskie, na podstawie otrzymanych od tych Państw deklaracji o wydatkach.
(7) W przypadku gdy budżet Wspólnoty nie został ostatecznie zatwierdzony na początku nowego roku budżetowego, art. 13 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1605/2002 stanowi, że płatności można dokonywać miesięcznie w ramach każdego rozdziału do wysokości jednej dwunastej całości środków zatwierdzonych w ramach tego rozdziału w poprzednim roku budżetowym. W celu sprawiedliwego podziału środków między Państwami Członkowskimi należy ustanowić, że przy powyższym założeniu zaliczki zostają przyznane do wysokości wielkości procentowej deklaracji o wydatkach przekazanych przez każde Państwo Członkowskie ustanowionej w ramach każdego rozdziału oraz że saldo niewypłacone w danym miesiącu zostaje przeniesione w chwili decyzji Komisji odnośnie płatności miesięcznych realizowanych w terminie późniejszym.
(8) W kontekście reformy WPR oraz wprowadzenia systemu jednolitej płatności przestrzeganie przez Państwa Członkowskie terminów płatności jest kwestią zasadniczą dla prawidłowego stosowania zasad dyscypliny finansowej.
Należy więc przewidzieć zasady szczególne, pozwalające w miarę możliwości uniknąć ryzyka przekroczenia rocznych środków dostępnych w budżecie Wspólnoty.
(9) W celu zapewnienia prawidłowego zarządzania administracyjnego, jeśli stwierdzi się opóźnienia w wysyłce dokumentów uzasadniających płatności dokonane w ramach rozporządzenia Komisji (WE) nr 817/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) [4], musi istnieć możliwość przeniesienia płatności z Komisji na rzecz Państwa Członkowskiego, dotyczących miesiąca września, na następny miesiąc.
(10) Wydatki poniesione we wrześniu w związku z magazynowaniem, są księgowane w wysokości 50 % za miesiąc październik, a pozostała część za miesiąc listopad.
W celu uproszczenia rozliczeń z agencjami płatniczymi, należy ustanowić, by wydatki związane z tymi działaniami były księgowane w wysokości 100 % za miesiąc październik.
(11) Wydatki w ramach rozwoju obszarów wiejskich współfinansowane z budżetu Wspólnoty i budżetów krajowych są zgłaszane najpóźniej w ciągu drugiego miesiąca następującego po dokonaniu płatności na rzecz beneficjentów.
W celu dokonania harmonizacji zasad rachunkowości stosowanych w gwarancji EFOGR, należy ustanowić, by wydatki te były zgłaszane w miesiącu, w którym dokonano płatności na rzecz beneficjenta.
(12) Rozporządzenie (WE) nr 296/96 powinno zatem zostać zmienione.
(13) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Funduszu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Do rozporządzenia (WE) nr 296/96 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 3 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustępy 1, 2 i 3 otrzymują brzmienie:
"1.
Państwa Członkowskie zbierają i zachowują do wglądu Komisji informacje dotyczące całkowitej kwoty wydatków poniesionych w każdym tygodniu.
Najpóźniej w trzecim dniu roboczym każdego tygodnia udostępniają informacje dotyczące całkowitej kwoty wydatków poniesionych od początku do końca tygodnia poprzedniego.
Jeśli dany tydzień wypada na przełomie dwóch miesięcy, najpóźniej w trzecim dniu roboczym następnego miesiąca Państwa Członkowskie udostępniają informacje dotyczące całkowitej kwoty wydatków poniesionych w ciągu poprzedniego miesiąca.
2.
Najpóźniej w trzecim dniu roboczym następnego miesiąca Państwa Członkowskie przesyłają pocztą elektroniczną informacje dotyczące całkowitej kwoty wydatków poniesionych w danym miesiącu oraz wszelkie informacje mogące wyjaśnić istotne różnice między preliminarzem zatwierdzonym na mocy ust. 5 a poniesionymi wydatkami.
3.
Najpóźniej do dziesiątego dnia każdego miesiąca Państwa Członkowskie przesyłają do Komisji drogą elektroniczną informacje na temat całkowitej kwoty wydatków poniesionych w ciągu poprzedniego miesiąca.
Niemniej jednak, informacja dotycząca wydatków poniesionych między 1 a 15 października jest przekazywana najpóźniej do 25 dnia tego samego miesiąca.
3a.
W należycie uzasadnionych przypadkach Komisja może wyrazić zgodę, by informacje odnośnie ust. 2 i 3 zostały przekazane w inny sposób.";
b) ustęp 5 otrzymuje brzmienie:
"5.
Najpóźniej do dwudziestego dnia każdego miesiąca Państwa Członkowskie przesyłają do Komisji drogą elektroniczną akta na temat zaksięgowania w budżecie Wspólnoty wydatków poniesionych w ciągu poprzedniego miesiąca.
Niemniej jednak, akta mające uwzględnić wydatki poniesione między 1 a 15 października przesyła się najpóźniej do 10 listopada.
Streszczenie danych wynikające z ust. 6 lit. b) jest przekazywane do Komisji również w wersji papierowej.";
c) do ust. 6 wprowadza się następujące zmiany:
i) w lit. a) usuwa się trzecie tiret;
ii) lit. b) otrzymuje brzmienie:
"b) streszczenie danych określonych w lit. a);";
d) ustęp 9 otrzymuje brzmienie:
"9.
Agencje płatnicze Państw Członkowskich, które nie są członkami strefy euro, muszą prowadzić oddzielne księgi rachunkowe według waluty, w której dokonano płatności na rzecz beneficjentów.
Oddzielne księgi muszą być również zachowane w przypadku deklaracji zgłaszanych w ramach procedury rozliczania rachunków.";
2) w art. 4 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Na podstawie danych przekazanych zgodnie z art. 3, Komisja podejmuje decyzję i dokonuje przelewu miesięcznych zaliczek na poczet księgowanych wydatków, bez uszczerbku dla postanowień art. 14 rozporządzenia Rady (WE) nr 2040/2000 [5].
Jeśli, zgodnie z art. 150 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 [6], przewidziane zobowiązania przekraczają połowę ogółu środków na dany rok budżetowy, zaliczki zostają przyznane do wysokości wielkości procentowej deklaracji o wydatkach otrzymanych od Państw Członkowskich. Komisja bierze pod uwagę należności niezwrócone Państwom Członkowskim w chwili podejmowania decyzji odnośnie późniejszych zwrotów.
Jeśli budżet Wspólnoty nie został ostatecznie zatwierdzony na początku nowego roku budżetowego, zaliczki są przyznawane do wysokości wielkości procentowej deklaracji o wydatkach otrzymanych od Państw Członkowskich ustanowionej w ramach każdego rozdziału dotyczącego wydatków oraz zgodnie z limitami ustalonymi w art. 13 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1605/2002.
Komisja bierze pod uwagę należności niezwrócone Państwom Członkowskim w chwili podejmowania decyzji odnośnie późniejszych zwrotów.
b) ustęp 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Wszelkie wydatki dokonane z opóźnieniem lub poza wyznaczonymi terminami zostają zredukowane w ramach zaliczek, zgodnie z poniższymi zasadami:
a) jeżeli wydatki dokonane po upływie terminów są równe lub mniejsze od 4 % wydatków dokonanych w terminie, nie zostaje dokonana żadna redukcja;
b) po przekroczeniu progu 4 % wszystkie kolejne dokonane z opóźnieniem wydatki zostają zredukowane:
- do jednego miesiąca – o 10 %,
- do dwóch miesięcy – o 25 %,
- do trzech miesięcy – o 45 %,
- do czterech miesięcy – o 70 %,
- do pięciu miesięcy i więcej – o 100 %;
c) niemniej jednak w odniesieniu do płatności bezpośrednich, o których mowa w art. 12 i w tytule III lub tam, gdzie to właściwe, w tytule IV A rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 [7], dokonanych w roku N, których płatność z opóźnieniem lub poza wyznaczonymi terminami nastąpiła po 15 października roku N+1, stosuje się następujące warunki:
- w przypadku gdy próg 4 % przewidziany w lit. a) nie został w pełni wykorzystany na płatności dokonane najpóźniej w dniu 15 października roku N+1 i pozostała część tego pułapu wynosi ponad 2 %, pułap zostaje zredukowany do 2 %,
- w każdym przypadku płatności dokonane w ciągu lat budżetowych N+2 i kolejnych kwalifikują się dla zainteresowanych Państw Członkowskich jedynie w granicach krajowego pułapu przewidzianego w załącznikach VIII i VIII A lub w rocznych ramach finansowych ustanowionych zgodnie z art. 143b ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 na rok poprzedzający bieżący rok budżetowy, w trakcie którego dokonana jest płatność – według przypadku – powiększona o kwoty związane z premią mleczną i płatnościami dodatkowymi przewidzianymi w art. 95 i 96 oraz o dodatkową kwotę pomocy przewidzianą w art. 12 wspomnianego rozporządzenia, pomniejszona o wielkość procentową, o której mowa w art. 10 i skorygowana zgodnie z dostosowaniem przewidzianym w art. 11 przy uwzględnieniu art. 12a tego samego rozporządzenia oraz kwot ustanowionych w art. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 188/2005 [8],
- po wykorzystaniu wyżej wymienionych progów wydatki przewidziane w niniejszym punkcie zostają zredukowane o 100 %,
d) Komisja zastosuje inną skalę i/lub niższą redukcję lub brak redukcji, o ile występują szczególne warunki w zarządzaniu przy niektórych środkach lub jeśli Państwa Członkowskie przedstawią należyte uzasadnienia.
Jednakże w przypadku płatności, o których mowa w lit. c) poprzednie zdanie stosuje się jedynie w granicach pułapów, o których mowa tej lit. c) tiret drugie;
e) redukcji, o których mowa w niniejszym artykule, dokonuje się zgodnie z zasadami określonymi w art. 14 rozporządzenia (WE) nr 2040/2000.
c) ustęp 6 otrzymuje brzmienie:
"6. Jeśli do 30 września każdego roku Komisja nie otrzymała dokumentów określonych w art. 55 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 817/2004 [9], po uprzednim powiadomieniu zainteresowanego Państwa Członkowskiego, może ona, zgodnie z wyżej wymienionym rozporządzeniem, odroczyć wypłatę zaliczki z tytułu wydatków dokonywanych we wrześniu do wypłaty zaliczki z tytułu wydatków w październiku.
3) w art. 5, ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Kwoty wydatków określonych w ust. 1 są zaksięgowane przez agencje płatnicze w ciągu miesiąca następującego po tym, do którego odnoszą się działania.
Działania, które należy uwzględnić w rachunkach zatwierdzonych na koniec miesiąca, to te, które miały miejsce od początku roku budżetowego do końca tego samego miesiąca.
Jednocześnie w przypadku działań przeprowadzonych w ciągu miesiąca września wydatki zostają zaksięgowane przez agencje płatnicze najpóźniej do 15 października.";
4) w art. 7 ust. 1 usuwa się lit. b).
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 606/2005
z dnia 19 kwietnia 2005 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 795/2004 ustanawiające szczegółowe zasady w celu wdrożenia systemu jednolitych płatności określonego w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającym wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającym określone systemy wsparcia dla rolników
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001 [1], w szczególności jego art. 51 lit. b) akapit drugi i art. 145 lit. c) i d),
a także mając na uwadze co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 795/2004 [2] wprowadza przepisy wykonawcze dla systemu płatności jednolitych, począwszy od 2005 r.
Doświadczenia zdobyte przy administracyjnym i operacyjnym wdrażaniu wymienionego systemu na poziomie krajowym pokazały, że w odniesieniu do niektórych kwestii potrzebne są bardziej szczegółowe zasady, a w odniesieniu do innych kwestii istniejące zasady wymagają wyjaśnienia i dostosowania.
(2) Artykuł 24 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 795/2004 stanowi, że datę początku okresu dziesięciu miesięcy, o którym mowa w art. 44 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, wyznaczają dla rolników indywidualnych Państwa Członkowskie w okresie, który zostanie określony między dniem 1 września roku kalendarzowego poprzedzającego rok złożenia wniosku w ramach systemu płatności jednolitych a dniem 30 kwietnia następnego roku kalendarzowego, lub w wyznaczonym okresie pozostawiają wybór rolnikowi. Stosowne jest zezwolenie rolnikom na większą elastyczność w odniesieniu do ustalania początku okresu dziesięciu miesięcy na poziomie każdej działki, jeżeli uzasadniają to szczególne warunki uprawy.
(3) Artykuł 51 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, zmieniony rozporządzeniem Rady (WE) nr 864/2004 i mający zastosowanie od dnia 1 stycznia 2005 r. na mocy rozporządzenia (WE) nr 394/2005 [3], upoważnia Państwa Członkowskie do zezwolenia na uprawy wtórne na hektarach uprawnionych do dopłat, w okresie najwyżej trzech miesięcy, zaczynającym się 15 sierpnia każdego roku. Stosowna jest zmiana tej daty na wcześniejszą, aby pozwolić na tymczasową uprawę roślin warzywnych w regionach, w których zboże jest zbierane wcześniej ze względów klimatycznych, jak poinformowały Komisję o tym zainteresowane Państwa Członkowskie.
(4) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 795/2004.
(5) Ze względu na to, że rozporządzenie (WE) 795/2004 stosuje się od dnia 1 stycznia 2005 r., stosowne jest, aby przepisy zawarte w niniejszym rozporządzeniu były stosowane wstecznie od tej samej daty.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Płatności Bezpośrednich,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 795/2004 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 24 ust. 2 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Jednakże, jeżeli uzasadniają to szczególne warunki uprawy, Państwa Członkowskie mogą upoważnić rolników do wyznaczenia, w trakcie wyznaczonego okresu, o którym mowa w akapicie pierwszym, dwóch różnych dat początku okresu dziesięciu miesięcy w odniesieniu do swoich gospodarstw.
Rolnicy, którzy skorzystają z tej możliwości, powinni zaznaczyć swój wybór w odniesieniu do każdej działki we wniosku o dopłaty obok informacji podawanych zgodnie z art. 12 rozporządzenia (WE) nr 796/2004.";
2) dodaje się art. 28a w brzmieniu:
"Artykuł 28a
Okres trzech miesięcy, o którym mowa w art. 51 lit. b) rozporządzenia nr 1782/2003
Państwa Członkowskie wymienione w Załączniku są upoważnione do zezwalania na uprawy wtórne na hektarach uprawnionych do dopłat w okresie najwyżej trzech miesięcy, zaczynającym się każdego roku w dniach określonych dla każdego Państwa Członkowskiego w wymienionym Załączniku.";
3) dodaje się Załącznik o treści Załącznika do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 608/2005
z dnia 20 kwietnia 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 21 kwietnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 609/2005
z dnia 19 kwietnia 2005 r.
ustanawiające wartości jednostkowe w celu określenia wartości celnej niektórych łatwo psujących się towarów
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 [2] ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92, a w szczególności jego art. 173, ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 173 do 177 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 przewidują, że Komisja okresowo ustala wartości jednostkowe dla produktów wskazanych w klasyfikacji w załączniku 26 do tego rozporządzenia.
(2) Stosowanie zasad i kryteriów określonych w wyżej wymienionych artykułach do elementów przekazanych Komisji zgodnie z art. 173 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 prowadzi do ustanowienia wartości jednostkowych określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia w stosunku do produktów, o których mowa,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wartości jednostkowe określone w art. 173 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 ustanawia się zgodnie z tabelą zawartą w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 22 kwietnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 610/2005
z dnia 20 kwietnia 2005 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 462/2005 otwierające stały przetarg na wywóz jęczmienia znajdującego się w posiadaniu niemieckiej agencji interwencyjnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 462/2005 [2] otworzyło przetarg na wywóz jęczmienia znajdującego się w posiadaniu niemieckiej agencji interwencyjnej.
(2) Artykuł 5 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 462/2005 określa adres niemieckiej agencji interwencyjnej, pod który należy składać oferty. W wyniku wewnętrznych reorganizacji niemieckich służb administracyjnych należy zmienić wspomniany adres.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 5 rozporządzenia (WE) nr 462/2005, ust. 4 otrzymuje brzmienie:
"4.
Oferty powinny być złożone w wymienionej poniżej niemieckiej agencji interwencyjnej:
Bundesanstalt für Landwirtschaft und Ernährung (BLE)
Deichmannsaue 29
D-53179 Bonn
Faks: (49-228) 68 45 39 85
(49-228) 68 45 32 76"
.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 611/2005
z dnia 20 kwietnia 2005 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 823/2000 w sprawie stosowania art. 81 ust. 3 Traktatu do określonych grup porozumień, decyzji i praktyk uzgodnionych między towarzystwami żeglugi liniowej (konsorcja)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 479/92 z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie stosowania art. 85 ust. 3 Traktatu do określonych grup porozumień, decyzji i praktyk uzgodnionych między towarzystwami żeglugi liniowej (konsorcja) [1], a w szczególności jego art. 1,
po opublikowaniu projektu niniejszego rozporządzenia [2],
po konsultacji z Komitetem Doradczym ds. Porozumień Ograniczających Konkurencję i Pozycji Dominującej,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 823/2000 [3] przewiduje dla konsorcjów żeglugi linowej ogólne wyłączenie od zakazu zawartego w art. 81 ust. 1 Traktatu, z zastrzeżeniem pewnych warunków.
(2) Rozporządzenie (WE) nr 823/2000 wygaśnie w dniu 25 kwietnia 2005 r.
Z doświadczenia Komisji w stosowaniu tego rozporządzenia wynika, że przyznawanie wyłączenia grupowego konsorcjom jest nadal uzasadnione.
Stosowanie rozporządzenia (WE) nr 823/2000 powinno zostać zatem przedłużone o kolejne pięć lat.
(3) Jednakże pod pewnymi względami przepisy rozporządzenia (WE) nr 823/2000 nie są wystarczająco dostosowane do praktyki obecnie stosowanej w branży. Dlatego też właściwym jest wprowadzenie pewnych drobnych zmian po to, aby rozporządzenie (WE) nr 823/2000 lepiej służyło zamierzonemu celowi, do czasu wyników przeglądu rozporządzenia Rady (EWG) nr 4056/86 z dnia 22 grudnia 1986 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 85 i 86 Traktatu do transportu morskiego [4], po którym bardziej istotne zmiany mogą okazać się konieczne.
(4) W szczególności rozporządzenie (WE) nr 823/2000 przewiduje, że porozumienia ustanawiające konsorcjum muszą dawać członkom prawo do wycofania się z konsorcjum bez finansowej lub innej kary, z zastrzeżeniem pewnych warunków dotyczących okresu wypowiedzenia.
Z praktyki wynika, że interpretacja tego przepisu jest niejasna w przypadku, gdy data wejścia w życie porozumienia jest wcześniejsza niż data faktycznego rozpoczęcia świadczenia usługi, np. gdy statki nie są dostępne lub nadal są w budowie.
Taka sytuacja powinna być zatem regulowana przepisami szczegółowymi.
(5) Uzasadnione są starania konsorcjów o zabezpieczenie nowych inwestycji dokonywanych w ramach świadczonych usług.
Dlatego też możliwość zawarcia "klauzuli o niewycofywaniu się" przez strony porozumienia ustanawiającego konsorcjum powinna również dotyczyć sytuacji, w których strony istniejącego porozumienia ustanawiającego konsorcjum uzgodniły, że dokonają znacznych nowych inwestycji, a koszty tych inwestycji uzasadniają zawarcie nowej "klauzuli o niewycofywaniu się".
(6) Rozporządzenie (WE) nr 823/2000 stanowi, że wyłączenie stosuje się po spełnieniu pewnych warunków obejmujących istnienie skutecznej konkurencji cenowej pomiędzy członkami konferencji, w ramach której działa konsorcjum, ze względu na to, że członkowie są wyraźnie upoważnieni w porozumieniu ustanawiającym konferencję do niezależnego ustalania każdej stawki frachtowej przewidzianej w taryfie konferencji.
Zwrócono uwagę Komisji na fakt, że niezależne ustalanie stawek nie może być dłużej uznawane jako wspólna powszechna praktyka rynkowa.
Obecnie indywidualne tajne umowy odgrywają ważniejszą rolę w różnych dziedzinach handlu.
Umowy takie mogą również doprowadzić do skutecznej konkurencji pomiędzy członkami konferencji linii żeglugowej.
Dlatego też istnienie indywidualnych tajnych umów należy również traktować jako oznakę istnienia efektywnej konkurencji cenowej pomiędzy członkami konferencji.
(7) W związku z powyższym, rozporządzenie (WE) nr 823/2000 powinno zostać odpowiednio zmienione,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 823/2000 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 2. dodaje się punkty 6 i 7 o następującym brzmieniu:
"6) "rozpoczęcie świadczenia usługi" oznacza dzień, w którym pierwszy statek odbywa rejs w ramach świadczonej usługi lub, w przypadku dokonania znacznej nowej inwestycji, dzień, w którym pierwszy statek odbywa rejs zgodnie z warunkami wynikającymi bezpośrednio z tej inwestycji;
7) "znaczna nowa inwestycja" oznacza inwestycję, której efektem jest budowa, zakup lub długoterminowy wynajem statków, specjalnie zaprojektowanych, wymaganych i niezbędnych do wykonania usługi oraz która stanowi przynajmniej połowę całości inwestycji dokonanej przez członków konsorcjum w odniesieniu do usług transportu morskiego świadczonych przez konsorcjum.";
2) w art. 5 lit. a) otrzymuje brzmienie:
"a) członkowie konferencji, w ramach której konsorcjum działa, prowadzą skuteczną konkurencję cenową ze względu na to, że mocą zobowiązania umownego lub innego są oni wyraźnie upoważnieni w porozumieniu ustanawiającym konferencję do niezależnego ustalania każdej stawki frachtowej przewidzianej w taryfie konferencji i/lub zawierania indywidualnych tajnych umów, albo;";
3) w art. 8 lit. b) otrzymuje brzmienie:
"b) porozumienie ustanawiające konsorcjum musi dawać członkom prawo do wycofania się z konsorcjum bez finansowej lub innej kary, w szczególności takiej, jak zobowiązanie do zaprzestania wszelkiej działalności przewozowej w danej dziedzinie lub danych dziedzinach handlu, niezależnie od tego, czy towarzyszy temu warunek, że działalność taka może być wznowiona tylko po upływie określonego terminu.
Prawo to podlega maksymalnie sześciomiesięcznemu okresowi wypowiedzenia, które może być przyznane po upływie okresu wstępnego trwającego 18 miesięcy, począwszy od dnia wejścia w życie porozumienia lub umowy o dokonanie znacznej nowej inwestycji we wspólnej służbie morskiej.
W przypadku gdy data wejścia w życie porozumienia jest wcześniejsza niż data rozpoczęcia świadczenia usługi, okres wstępny nie powinien trwać dłużej niż 24 miesiące począwszy od dnia wejścia w życie porozumienia ustanawiającego konsorcjum lub umowy o dokonanie znacznej nowej inwestycji we wspólnej służbie morskiej.
Jednakże w przypadku konsorcjum o wysokim stopniu zintegrowania, które posiada wspólny przychód netto i/lub wysoki poziom inwestycji w wyniku zakupu lub wynajmu statków przez jego członków, szczególnie w celu utworzenia konsorcjum, maksymalny okres wypowiedzenia wynosi sześć miesięcy; może on zostać przyznany po upływie okresu wstępnego trwającego 30 miesięcy, począwszy od dnia wejścia w życie porozumienia ustanawiającego konsorcjum lub umowy o dokonanie znacznej nowej inwestycji we wspólnej służbie morskiej.
W przypadku, gdy data wejścia w życie porozumienia jest wcześniejsza niż data rozpoczęcia świadczenia usługi, okres wstępny nie powinien trwać dłużej niż 36 miesięcy począwszy od dnia wejścia w życie porozumienia ustanawiającego konsorcjum lub umowy o dokonanie znacznej nowej inwestycji we wspólnej służbie morskiej.";
4) w art. 14 akapit drugi, datę " 25 kwietnia 2005 r." zastępuje się datą " 25 kwietnia 2010 r.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 26 kwietnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Sprostowanie do rozporządzenia Komisji (WE) nr 611/2005 z dnia 20 kwietnia 2005 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 823/2000 w sprawie stosowania art. 81 ust. 3 Traktatu do określonych grup porozumień, decyzji i praktyk uzgodnionych między towarzystwami żeglugi liniowej (konsorcja)
(Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 101 z dnia 21 kwietnia 2005 r.)
Na str. 11, podpis otrzymuje brzmienie:
zamiast:
"W imieniu Komisji
Neelie Kroes
Członek Komisji"
powinno być:
"W imieniu Komisji
José Manuel Barroso
Przewodniczący".
--------------------------------------------------
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 612/2005
z dnia 20 kwietnia 2005 r.
ustalające refundacje wywozowe do oliwy z oliwek
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 136/66/EWG z dnia 22 września 1966 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów [1], w szczególności jego art. 3 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 3 rozporządzenia nr 136/66/EWG przewiduje, że w przypadku gdy cena we Wspólnocie jest wyższa od cen rynku światowego, różnica między tymi cenami może zostać objęta refundacją, w przypadku wywozu oliwy do państw trzecich.
(2) Szczegółowe zasady dotyczące ustalania i przyznawania refundacji wywozowych do oliwy z oliwek są zawarte w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 616/72 [2].
(3) Artykuł 3 ust. 3 rozporządzenia nr 136/66/EWG przewiduje, że refundacja musi być taka sama dla całej Wspólnoty.
(4) Zgodnie z art. 3 ust. 4 rozporządzenia nr 136/66/EWG, refundacja do oliwy z oliwek musi być ustanowiona przy uwzględnieniu obecnej sytuacji i przewidywalnych zmian w odniesieniu do cen oliwy z oliwek i jej dostępności na rynku Wspólnoty oraz w odniesieniu do cen oliwy z oliwek na rynku światowym.
Jednakże w przypadku gdy sytuacja na rynku światowym nie pozwala na określenie najkorzystniejszych cen oliwy z oliwek, można uwzględnić cenę na tym rynku głównych konkurencyjnych olejów roślinnych i różnicę stwierdzoną podczas reprezentatywnego okresu między tą ceną a ceną oliwy z oliwek.
Kwota refundacji nie może być wyższa od różnicy między ceną oliwy z oliwek we Wspólnocie a ceną na rynku światowym, dostosowanej, gdzie właściwe, aby uwzględnić koszty wywozu produktów na rynek światowy.
(5) Zgodnie z art. 3 ust. 3 akapit trzeci lit. b) rozporządzenia nr 136/66/EWG, można podjąć decyzję o ustaleniu refundacji w drodze przetargu. Przetarg dotyczy kwoty refundacji i może być ograniczony do niektórych krajów przeznaczenia, ilości, jakości i prezentacji.
(6) Artykuł 3 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia nr 136/66/EWG przewiduje, że refundacje do oliwy z oliwek mogą być ustalone na różnych poziomach według miejsca przeznaczenia, w przypadku gdy sytuacja na rynku światowym lub szczególne wymogi niektórych rynków tego wymagają.
(7) Refundacje muszą być ustalane co najmniej raz w miesiącu. W razie konieczności mogą być zmieniane w odstępie czasowym.
(8) Stosowanie tych szczegółowych zasad w obecnej sytuacji na rynkach w sektorze oliwy z oliwek, w szczególności do cen tego produktu we Wspólnocie i na rynkach państw trzecich, prowadzi do ustalenia refundacji w kwotach wskazanych w Załączniku.
(9) Komitet Zarządzający ds. Olejów i Tłuszczów nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje wywozowe do produktów określonych w art. 1 ust. 2 lit. c) rozporządzenia nr 136/66/EWG są ustalone w kwotach wskazanych w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 21 kwietnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 613/2005
z dnia 21 kwietnia 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 22 kwietnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 614/2005
z dnia 21 kwietnia 2005 r.
otwierające stały przetarg na wywóz pszenicy zwyczajnej znajdującej się w posiadaniu litewskiej agencji interwencyjnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2131/93 [2] określa procedury i warunki wprowadzenia do sprzedaży zbóż znajdujących się w posiadaniu agencji interwencyjnych.
(2) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3002/92 [3] ustanawia wspólne szczegółowe zasady kontroli wykorzystania i/lub przeznaczenia produktów z interwencji.
(3) Ze względu na obecną sytuację na rynku uzasadnione jest ogłoszenie stałego przetargu na wywóz 65000 ton pszenicy zwyczajnej znajdującej się w posiadaniu litewskiej agencji interwencyjnej.
(4) Należy ustalić szczególne zasady mające zapewnić właściwe wykonanie operacji i ich kontrolę.
W tym celu należy przewidzieć system zabezpieczeń zapewniających przestrzeganie oczekiwanych celów, równocześnie unikając nadmiernych obciążeń dla podmiotów gospodarczych.
Należy więc wprowadzić derogacje do niektórych przepisów, a w szczególności do rozporządzenia (EWG) nr 2131/93.
(5) By zapobiec ponownemu przywozowi, należy ograniczyć wywóz w ramach niniejszego przetargu do określonych państw trzecich.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Litewska agencja interwencyjna przystępuje do stałego przetargu na wywóz pszenicy zwyczajnej, znajdującej się w jej posiadaniu, zgodnie z warunkami określonymi rozporządzeniem (EWG) nr 2131/93, jeżeli niniejsze rozporządzenie nie stanowi inaczej.
Artykuł 2
1.
Przetarg obejmuje maksymalną ilość 65000 ton pszenicy zwyczajnej do wywozu do krajów trzecich z wyjątkiem Albanii, Bułgarii, Bośni i Hercegowiny, Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii, Chorwacji, Liechtensteinu, Rumunii, Serbii i Czarnogóry [4] oraz Szwajcarii.
2.
Pszenica zwyczajna w ilości określonej w ust. 1 jest magazynowana w regionach wymienionych w załączniku I.
Artykuł 3
1.
Przy wywozach realizowanych z tytułu niniejszego rozporządzenia nie stosuje się żadnych refundacji, podatków eksportowych ani miesięcznych przyrostów.
2. Artykułu 8 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93 nie stosuje się.
3.
Na zasadzie odstępstwa od art. 16 akapit trzeci rozporządzenia (EWG) nr 2131/93, cenę podaną w ofercie uważa się za cenę do zapłaty za wywóz, bez podwyżek miesięcznych.
Artykuł 4
1.
Pozwolenia na wywóz są ważne od daty wydania w rozumieniu art. 9 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93 do końca następującego po niej czwartego miesiąca.
2.
Ofertom złożonym w ramach przetargu otwartego niniejszym rozporządzeniem nie mogą towarzyszyć wnioski o wydanie pozwoleń na wywóz, sporządzone w ramach art. 49 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1291/2000 [5].
Artykuł 5
1. Na zasadzie odstępstwa od art. 7 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93, termin zgłaszania ofert w pierwszym przetargu częściowym wygasa dnia 28 kwietnia 2005 r. o godz. 9.00 (czasu brukselskiego).
Termin zgłaszania ofert w następnych przetargach częściowych wygasa w każdy czwartek o godz. 9.00 (czasu brukselskiego), z wyjątkiem dnia 5 maja 2005 r.
Termin zgłaszania ofert w ostatnim przetargu częściowym wygasa dnia 23 czerwca 2005 r. o godz. 9.00 (czasu brukselskiego).
2.
Oferty powinny być złożone w litewskiej agencji interwencyjnej:
The Lithuanian Agricultural and Food Products Market Regulation Agency
L. Stuokos-Guceviciaus Str.
9-12,
Vilnius, Lithuania
Tel.: 370-5-2685049
Fax: 370-5-2685061
.
Artykuł 6
Agencja interwencyjna, podmiot składujący i oferent, którego ofertę przyjęto, przystępują, na wniosek tego ostatniego, za wspólną zgodą, przed wywozem lub w chwili wywozu z magazynu zgodnie z wyborem oferenta, do pobrania próbek kontrolnych z częstotliwością co najmniej jednej próbki na 500 ton, i do ich analizy.
Agencja interwencyjna może być reprezentowana przez pełnomocnika, pod warunkiem że nie jest on samym podmiotem składującym.
Pobieranie próbek kontrolnych i ich analiza wykonywane są w terminie siedmiu dni roboczych od daty wniosku oferenta lub w terminie trzech dni roboczych, jeśli pobranie próbek następuje w chwili wywozu towaru z magazynu.
Wyniki analiz, w przypadku sporu, przekazuje się Komisji.
Artykuł 7
1.
Oferent, którego ofertę przyjęto, musi przyjąć partię taką, jaka jest, jeśli wynik ostateczny analiz wykonanych na próbkach wykazuje jakość:
a) wyższą od zgłoszonej w ogłoszeniu o przetargu;
b) wyższą od cech minimalnych wymaganych w interwencji, ale niższą od jakości opisanej w ogłoszeniu o przetargu, pozostając jednak w granicach odchylenia mogącego osiągnąć następujące wartości:
- 1 kilogram na hektolitr ciężaru właściwego, który jednak nie może być niższy niż 75 kilogramów na hektolitr,
- jednego punktu procentowego w zakresie zawartości wilgoci,
- pół punktu procentowego na zanieczyszczenia, o których mowa odpowiednio w punktach B.2 i B.4 Załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 824/2000 [6], i
- pół punktu procentowego na zanieczyszczenia, o których mowa w punkcie B.5 Załącznika do rozporządzenia (EWG) nr 824/2000, jednak bez zmiany dopuszczalnego procentu ziaren szkodliwych i sporyszu.
2.
Jeśli wynik ostateczny analiz wykonanych na próbkach wykazuje jakość wyższą od cech minimalnych wymaganych w interwencji, ale niższą od jakości opisanej w ogłoszeniu o przetargu i wykazującą różnicę wychodzącą poza odchylenie, o którym mowa w ust. 1 lit. b), oferent, którego ofertę przyjęto, może:
a) albo przyjąć partię w takim stanie, w jakim jest;
b) albo odmówić przyjęcia danej partii.
W przypadku wspomnianym w lit. b) pierwszego akapitu oferent, którego ofertę przyjęto, zostaje zwolniony ze wszystkich zobowiązań w stosunku do danej partii, włącznie z zabezpieczeniem, dopiero po bezzwłocznym poinformowaniu Komisji i agencji interwencyjnej przy użyciu formularza figurującego w załączniku II.
3.
Jeśli wynik ostateczny analiz wykonanych na próbkach wykazuje jakość niższą od cech minimalnych wymaganych w interwencji, oferent, którego ofertę przyjęto, nie może przystąpić do odbioru danej partii.
Zostaje on zwolniony ze wszystkich zobowiązań wobec danej partii, włącznie z zabezpieczeniami, dopiero po bezzwłocznym poinformowaniu, przy użyciu formularza figurującego w załączniku II Komisji i agencji interwencyjnej.
Artykuł 8
W przypadkach określonych w art. 7 ust. 2 akapit pierwszy lit. b) oraz ust. 3, oferent, którego ofertę przyjęto, może zażądać od agencji interwencyjnej dostarczenia innej partii pszenicy zwyczajnej o przewidzianej jakości, bez dodatkowych kosztów.
W takim wypadku zabezpieczenie nie zostaje zwolnione.
Zamiana partii powinna nastąpić w maksymalnym terminie trzech dni po żądaniu oferenta, którego ofertę przyjęto.
Oferent informuje o tym bezzwłocznie Komisję przy użyciu formularza figurującego w załączniku II.
Jeśli w okresie nie dłuższym niż jeden miesiąc po dacie złożenia wniosku o wymianę przez oferenta, którego ofertę przyjęto, w wyniku następujących po sobie wymian, oferent, którego ofertę przyjęto, nie otrzymał partii zastępczej o przewidywanej jakości, zostaje on zwolniony ze wszystkich swoich zobowiązań, włącznie z zabezpieczeniami, po bezzwłocznym poinformowaniu, przy użyciu formularza figurującego w załączniku II Komisji i agencji interwencyjnej.
Artykuł 9
1.
Jeśli wyprowadzenie pszenicy zwyczajnej z magazynu następuje przed otrzymaniem wyników analiz przewidzianych w art. 6, ryzyko ponosi oferent, którego ofertę przyjęto, od chwili odbioru partii, bez uszczerbku dla możliwych dróg odwoławczych oferenta w stosunku do podmiotu składującego.
2.
Koszty związane z pobraniem próbek i analizami przewidzianymi w art. 6, poza tymi, o których mowa w art. 7 ust. 3, ponosi Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) przy ograniczeniu do jednej analizy na każde 500 ton, z wyjątkiem kosztów przesilosowania.
Koszty przesilosowania i ewentualnych dodatkowych analiz wymaganych przez oferenta, którego ofertę przyjęto, obciążają tego ostatniego.
Artykuł 10
Na zasadzie odstępstwa od art. 12 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3002/92, dokumenty związane ze sprzedażą pszenicy zwyczajnej zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, a w szczególności pozwolenie na wywóz, polecenie wycofania, o którym mowa w art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (EWG) nr 3002/92, deklaracja wywozowa i w razie potrzeby formularz T5 powinny zawierać uwagę figurującą w załączniku III.
Artykuł 11
1. Zabezpieczenie ustanowione stosownie do art. 13 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93 powinno być zwolnione z chwilą wydania pozwoleń na wywóz oferentom, których oferty zostały przyjęte.
2.
Na zasadzie odstępstwa od art. 17 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93 obowiązek wywozu jest objęty zabezpieczeniem, którego wysokość jest równa różnicy między ceną interwencyjną obowiązującą w dniu przetargu a ceną ofertową i nigdy nie niższa niż 25 EUR za tonę.
Połowę tej kwoty wpłaca się z chwilą wydania pozwolenia, a pozostałą część przed odbiorem zboża.
Artykuł 12
Litewska agencja interwencyjna powiadamia Komisję, najpóźniej w dwie godziny po wygaśnięciu terminu na złożenie ofert, o otrzymanych ofertach przetargowych.
Powiadomienia dokonuje się zgodnie ze schematem zamieszczonym w załączniku IV.
Artykuł 13
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 615/2005
z dnia 21 kwietnia 2005 r.
otwierające stały przetarg na wywóz pszenicy zwyczajnej znajdującej się w posiadaniu słowackiej agencji interwencyjnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2131/93 [2] określa procedury i warunki wprowadzenia do sprzedaży zbóż znajdujących się w posiadaniu agencji interwencyjnych.
(2) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3002/92 [3] ustanawia wspólne szczegółowe zasady kontroli wykorzystania i/lub przeznaczenia produktów z interwencji.
(3) Ze względu na obecną sytuację na rynku uzasadnione jest ogłoszenie stałego przetargu na wywóz 65000 ton pszenicy zwyczajnej znajdującej się w posiadaniu słowackiej agencji interwencyjnej.
(4) Należy ustalić szczególne zasady mające zapewnić właściwe wykonanie operacji i ich kontrolę.
W tym celu należy przewidzieć system zabezpieczeń zapewniających przestrzeganie oczekiwanych celów, równocześnie unikając nadmiernych obciążeń dla podmiotów gospodarczych.
Należy więc wprowadzić derogacje do niektórych przepisów, a w szczególności do rozporządzenia (EWG) nr 2131/93.
(5) By zapobiec ponownemu przywozowi, należy ograniczyć wywóz w ramach niniejszego przetargu do określonych państw trzecich.
(6) Artykuł 7 ust. 2a rozporządzenia (EWG) nr 2131/93 przewiduje możliwość zwrotu oferentowi, którego ofertę przyjęto, w pewnych granicach, kosztów najtańszego transportu między miejscem składowania i faktycznym miejscem wyjścia.
Ze względu na położenie geograficzne Słowacji przepis ten należy zastosować.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Słowacka agencja interwencyjna przystępuje do stałego przetargu na wywóz pszenicy zwyczajnej, znajdującej się w jej posiadaniu, zgodnie z warunkami określonymi rozporządzeniem (EWG) nr 2131/93, jeżeli niniejsze rozporządzenie nie stanowi inaczej.
Artykuł 2
1.
Przetarg obejmuje maksymalną ilość 65000 ton pszenicy zwyczajnej do wywozu do krajów trzecich z wyjątkiem Albanii, Bułgarii, Bośni i Hercegowiny, Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii, Chorwacji, Lichtensteinu, Rumunii, Serbii i Czarnogóry [4] oraz Szwajcarii.
2.
Pszenica zwyczajna w ilości określonej w ust. 1 jest magazynowana w regionach wymienionych w załączniku I.
Artykuł 3
1.
Przy wywozach realizowanych z tytułu niniejszego rozporządzenia nie stosuje się żadnych refundacji, podatków eksportowych ani miesięcznych przyrostów.
2. Artykułu 8 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93 nie stosuje się.
3.
Na zasadzie odstępstwa od art. 16 akapit trzeci rozporządzenia (EWG) nr 2131/93 cenę podaną w ofercie uważa się za cenę do zapłaty za wywóz, bez podwyżek miesięcznych.
4. W zastosowaniu art. 7 ust. 2a rozporządzenia (EWG) nr 2131/93 oferentowi, którego ofertę przyjęto, zwraca się koszty najtańszego transportu między miejscem składowania i faktycznym miejscem wyjścia, w granicach określonych w ogłoszeniu o przetargu.
Artykuł 4
1.
Pozwolenia na wywóz są ważne od daty wydania w rozumieniu art. 9 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93 do końca następującego po niej czwartego miesiąca.
2.
Ofertom złożonym w ramach przetargu otwartego niniejszym rozporządzeniem nie mogą towarzyszyć wnioski o wydanie pozwoleń na wywóz, sporządzone w ramach art. 49 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1291/2000 [5].
Artykuł 5
1. Na zasadzie odstępstwa od art. 7 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93 termin zgłaszania ofert w pierwszym przetargu częściowym wygasa dnia 28 kwietnia 2005 r. o godz. 9.00 (czasu brukselskiego).
Termin zgłaszania ofert w następnych przetargach częściowych wygasa w każdy czwartek o godz. 9.00 (czasu brukselskiego), z wyjątkiem dnia 5 maja 2005 r.
Termin zgłaszania ofert w ostatnim przetargu częściowym wygasa dnia 23 czerwca 2005 r. o godz. 9.00 (czasu brukselskiego).
2.
Oferty powinny być złożone w słowackiej agencji interwencyjnej:
Pôdohospodárska platobná agentúra oddelenie obilnín a škrobu
Dobrovičova 12
SK-815 26 Bratislava
tel.: 421-2-582 432 71
faks: 421-2-58243362
.
Artykuł 6
Agencja interwencyjna, podmiot składujący i oferent, którego ofertę przyjęto, przystępują, na wniosek tego ostatniego, za wspólną zgodą, przed wywozem lub w chwili wywozu z magazynu zgodnie z wyborem oferenta, do pobrania próbek kontrolnych z częstotliwością co najmniej jednej próbki na 500 ton, i do ich analizy.
Agencja interwencyjna może być reprezentowana przez pełnomocnika, pod warunkiem że nie jest on samym podmiotem składującym.
Pobieranie próbek kontrolnych i ich analiza wykonywane są w terminie siedmiu dni roboczych od daty wniosku oferenta lub w terminie trzech dni roboczych, jeśli pobranie próbek następuje w chwili wywozu towaru z magazynu.
Wyniki analiz, w przypadku sporu, przekazuje się Komisji.
Artykuł 7
1.
Oferent, którego ofertę przyjęto musi przyjąć partię taką, jaka jest, jeśli wynik ostateczny analiz wykonanych na próbkach wykazuje jakość:
a) wyższą od zgłoszonej w ogłoszeniu o przetargu;
b) wyższą od cech minimalnych wymaganych w interwencji, ale niższą od jakości opisanej w ogłoszeniu o przetargu, pozostając jednak w granicach odchylenia mogącego osiągnąć następujące wartości:
- 1 kilogram na hektolitr ciężaru właściwego, który jednak nie może być niższy niż 75 kilogramów na hektolitr,
- jednego punktu procentowego w zakresie zawartości wilgoci,
- pół punktu procentowego na zanieczyszczenia, o których mowa odpowiednio w punktach B.2 i B.4 Załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 824/2000 [6], i
- pół punktu procentowego na zanieczyszczenia, o których mowa w punkcie B.5 Załącznika do rozporządzenia (EWG) nr 824/2000, jednak bez zmiany dopuszczalnego procentu ziaren szkodliwych i sporyszu.
2.
Jeśli wynik ostateczny analiz wykonanych na próbkach wykazuje jakość wyższą od cech minimalnych wymaganych w interwencji, ale niższą od jakości opisanej w ogłoszeniu o przetargu i wykazującą różnicę wychodzącą poza odchylenie, o którym mowa w ust. 1 lit. b), oferent, którego ofertę przyjęto, może:
a) albo przyjąć partię w takim stanie, w jakim jest;
b) albo odmówić przyjęcia danej partii.
W przypadku wspomnianym w lit. b) pierwszego akapitu oferent, którego ofertę przyjęto, zostaje zwolniony ze wszystkich zobowiązań w stosunku do danej partii, włącznie z zabezpieczeniem, dopiero po bezzwłocznym poinformowaniu Komisji i agencji interwencyjnej przy użyciu formularza figurującego w załączniku II.
3.
Jeśli wynik ostateczny analiz wykonanych na próbkach wykazuje jakość niższą od cech minimalnych wymaganych w interwencji, oferent, którego ofertę przyjęto, nie może przystąpić do odbioru danej partii.
Zostaje on zwolniony ze wszystkich zobowiązań wobec danej partii, włącznie z zabezpieczeniami, dopiero po bezzwłocznym poinformowaniu, przy użyciu formularza figurującego w załączniku II, Komisji i agencji interwencyjnej.
Artykuł 8
W przypadkach określonych w art. 7 ust. 2 akapit pierwszy lit. b) oraz ust. 3, oferent, którego ofertę przyjęto, może zażądać od agencji interwencyjnej dostarczenia innej partii pszenicy zwyczajnej o przewidzianej jakości, bez dodatkowych kosztów.
W takim wypadku zabezpieczenie nie zostaje zwolnione.
Zamiana partii powinna nastąpić w maksymalnym terminie trzech dni po żądaniu oferenta, którego ofertę przyjęto.
Oferent informuje o tym bezzwłocznie Komisję przy użyciu formularza figurującego w załączniku II.
Jeśli w okresie nie dłuższym niż jeden miesiąc po dacie złożenia wniosku o wymianę przez oferenta, którego ofertę przyjęto, w wyniku następujących po sobie wymian, oferent, którego ofertę przyjęto, nie otrzymał partii zastępczej o przewidywanej jakości, zostaje on zwolniony ze wszystkich swoich zobowiązań, włącznie z zabezpieczeniami, po bezzwłocznym poinformowaniu, przy użyciu formularza figurującego w załączniku II, Komisji i agencji interwencyjnej.
Artykuł 9
1.
Jeśli wyprowadzenie pszenicy zwyczajnej z magazynu następuje przed otrzymaniem wyników analiz przewidzianych w art. 6, ryzyko ponosi oferent, którego ofertę przyjęto, od chwili odbioru partii, bez uszczerbku dla możliwych dróg odwoławczych oferenta w stosunku do podmiotu składującego.
2.
Koszty związane z pobraniem próbek i analizami przewidzianymi w art. 6, poza tymi, o których mowa w art. 7 ust. 3, ponosi Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) przy ograniczeniu do jednej analizy na każde 500 ton, z wyjątkiem kosztów przesilosowania.
Koszty przesilosowania i ewentualnych dodatkowych analiz wymaganych przez oferenta, którego ofertę przyjęto, obciążają tego ostatniego.
Artykuł 10
Na zasadzie odstępstwa od art. 12 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3002/92 dokumenty związane ze sprzedażą pszenicy zwyczajnej zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, a w szczególności pozwolenie na wywóz, polecenie wycofania, o którym mowa w art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (EWG) nr 3002/92, deklaracja wywozowa i w razie potrzeby formularz T5 powinny zawierać uwagę figurującą w załączniku III.
Artykuł 11
1. Zabezpieczenie ustanowione stosownie do art. 13 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93 powinno być zwolnione z chwilą wydania pozwoleń na wywóz oferentom, których oferty zostały przyjęte.
2.
Na zasadzie odstępstwa od art. 17 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93 obowiązek wywozu jest objęty zabezpieczeniem, którego wysokość jest równa różnicy między ceną interwencyjną obowiązującą w dniu przetargu a ceną ofertową i nigdy nie niższa niż 25 EUR za tonę.
Połowę tej kwoty wpłaca się z chwilą wydania pozwolenia, a pozostałą część przed odbiorem zboża.
Artykuł 12
Słowacka agencja interwencyjna powiadamia Komisję, najpóźniej w dwie godziny po wygaśnięciu terminu na złożenie ofert, o otrzymanych ofertach przetargowych.
Powiadomienia dokonuje się zgodnie ze schematem zamieszczonym w załączniku IV.
Artykuł 13
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dniu dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 616/2005
z dnia 21 kwietnia 2005 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1623/2000 ustanawiające szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wina w odniesieniu do mechanizmów rynkowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [1], w szczególności jego art. 33,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1623/2000 [2] przewiduje system zbywania poprzez sprzedaż publiczną alkoholu winnego do wykorzystania jako bioetanol we Wspólnocie.
Aby umożliwić otrzymanie za ten alkohol jak najwyższej ceny zaoferowanej przez oferenta, należy zastąpić system sprzedaży publicznej przez system przetargowy.
(2) W tym celu należy stosować te same zasady w odniesieniu do różnych typów zbywania alkoholu winnego, respektując właściwości niezbędne do każdego wykorzystania lub końcowego zastosowania alkoholu.
(3) W celu sprawdzenia, czy alkohol wykorzystywany jest do produkcji bioetanolu, Państwa Członkowskie zatwierdzają zakłady, które uważają za kwalifikowalne na podstawie ich zdolności produkcyjnych, instalacji, w których alkohol jest przetwarzany, ich całorocznej zdolności przetwórczej oraz świadectw władz krajowych Państwa Członkowskiego nabywcy końcowego poświadczających, że zakład wykorzystuje alkohol wyłącznie do produkcji bioetanolu oraz że bioetanol jest wykorzystywany wyłącznie w sektorze paliwowym.
(4) Co kwartał należy przystępować do sprzedaży z zastosowaniem procedury przetargowej, po pierwsze w celu zapewnienia zbytu alkoholu składowanego przez agencje interwencyjne Państw Członkowskich, a po drugie dla zapewnienia pewnych gwarancji dostaw do zakładów założonych we Wspólnocie Europejskiej, które wykorzystują alkohol w sektorze paliwowym.
(5) Państwa Członkowskie powinny na koniec każdego miesiąca przekazywać informacje na temat ilości wina, osadu winnego i wina wzmocnionego destylowanych w poprzednim miesiącu, jak również ilości alkoholu obojętnego, alkoholu surowego i wyrobów spirytusowych.
(6) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1623/2000.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wina,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1623/2000 wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuły 92–94 otrzymują brzmienie:
"Artykuł 92
Otwarcie procedury przetargowej
1.
Komisja, stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 75 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, może przystąpić do otwarcia w każdym kwartale jednej lub kilku procedur przetargowych na alkohol, który ma być wykorzystywany wyłącznie w sektorze paliwowym we Wspólnocie jako bioetanol.
Ilości alkoholu przyznanego na mocy takiej procedury przetargowej nie przekraczają 700000 hektolitrów alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj. na procedurę przetargową.
2.
Alkohol jest przyznawany zakładom znajdującym się we Wspólnocie Europejskiej i musi być wykorzystany w sektorze paliwowym.
W tym celu Państwa Członkowskie zatwierdzają zakłady, które uznają za kwalifikowalne i które przedstawiły wniosek z następującymi dokumentami towarzyszącymi:
a) oświadczeniem zakładu stwierdzającym, że jest on zdolny wykorzystać co najmniej 50000 hl alkoholu rocznie;
b) położeniem biur administracyjnych zakładu;
c) położeniem zakładu i kopią planów zakładu, w którym alkohol jest przetwarzany, oraz wskazaniem rocznej wydajności przetwarzania;
d) kopią pozwolenia udzielonego przez władze krajowe danego Państwa Członkowskiego na prowadzenie zakładu; oraz
e) zaświadczeniem władz krajowych Państwa Członkowskiego jakiegokolwiek nabywcy końcowego poświadczającym, że jest on w stanie wykorzystywać alkohol wyłącznie do produkcji bioetanolu oraz że bioetanol będzie wykorzystywany wyłącznie w sektorze paliwowym.
3.
Zatwierdzenie wydane przez dane Państwo Członkowskie obowiązuje w całej Wspólnocie.
4.
Zakłady zatwierdzone przez Komisje z dniem 1 marca 2005 r. uważane są za zatwierdzone do celów niniejszego rozporządzenia.
5.
Państwa Członkowskie informują Komisję o każdym nowym zatwierdzeniu lub wycofaniu zatwierdzenia.
6.
Komisja regularnie publikuje wykaz zakładów zatwierdzonych przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 93
Ogłoszenie o zaproszeniu do składnia ofert przetargowych
Ogłoszenie o zaproszeniu do składnia ofert przetargowych jest publikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Ogłoszenie takie określa:
a) szczególne zasady, które stosuje się do procedury przetargowej oraz nazwy i adresy danych agencji interwencyjnych;
b) ilość alkoholu wyrażona w hektolitrach alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj., objętą procedurą przetargową;
c) partie;
d) warunki płatności;
e) formalności związane z uzyskiwaniem próbek;
f) kwotę wadium przetargowego wymaganego na mocy art. 94 ust. 4 i gwarancję wykonania wymaganą na mocy w art. 94c ust. 3.
Artykuł 94
Zasady stosowane w odniesieniu do ofert przetargowych
1.
Oferent może złożyć tylko jedną ofertę na partię do przyznania.
Jeżeli oferent składa kilka ofert na partię, żadna z tych ofert nie zostaje dopuszczona.
2.
Aby oferty zostały uwzględnione, muszą one wskazywać Państwo Członkowskie końcowego wykorzystania przyznanego alkoholu oraz zobowiązanie oferenta o dopełnieniu obowiązku związanego z tym miejscem przeznaczenia.
3.
Oferta musi dotrzeć do agencji interwencyjnej przedmiotowego Państwa Członkowskiego najpóźniej o godzinie 12 (czasu lokalnego Brukseli) w ostatnim dniu składania ofert ustalonym w ogłoszeniu o zaproszeniu do składaniu ofert przetargowych.
4.
Oferta jest ważna tylko w przypadku, gdy przed terminem końcowym składania ofert dostarczono dowód, że oferent złożył w danej agencji interwencyjnej wadium przetargowe w wysokości 4 EUR na hektolitr alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj. w odniesieniu do całości partii wystawionej na sprzedaż.
W tym celu zainteresowane agencje interwencyjne bezzwłocznie wydają oferentom oświadczenie poświadczające, że wniesiono wadium przetargowe w odniesieniu do ilości, za które odpowiedzialna jest każda agencja interwencyjna.
5.
Do celów wnoszenia wadium przetargowego głównym wymogiem jest, w rozumieniu art. 20 rozporządzenia (EWG) nr 2220/85, zakaz wycofywania ofert po terminie końcowym ich składania oraz ustanowienie gwarancji wykonania.
Artykuł 94a
Powiadomienie dotyczące ofert przetargowych
Najpóźniej po dwóch dniach roboczych od terminu końcowego składania ofert przetargowych dana agencja interwencyjna przekazuje Komisji anonimowy wykaz dotyczący każdej oferty, która została jej przedstawiona, obejmujący:
a) zaoferowane ceny;
b) wymaganą partię;
c) docelowe miejsce przeznaczenia alkoholu.
Artykuł 94b
Udzielanie zamówień
1. W świetle złożonych ofert Komisja, działając zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 75 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, niezwłocznie podejmuje decyzję o udzieleniu lub nieudzieleniu zamówienia.
2.
W celu udzielenia zamówienia Komisja przyjmuje najkorzystniejszą ofertę złożoną na każda partię, a jeżeli dwóch lub więcej oferentów podaje taką samą cenę, Komisja podejmuje decyzję w drodze losowania.
3.
Komisja powiadamia o decyzjach podjętych na mocy niniejszego artykułu tylko te Państwa Członkowskie i agencje interwencyjne posiadające alkohol, których oferty zostały przyjęte.
4.
Komisja publikuje wyniki procedury przetargowej w uproszczonej formie w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 94c
Oświadczenie o udzieleniu zamówienia
1.
Agencja interwencyjna bezzwłocznie powiadamia oferentów, na piśmie i za potwierdzeniem odbioru, o decyzji podjętej w sprawie ich ofert.
2.
W okresie dwóch tygodni następujących po dniu otrzymania powiadomienia, określonego w ust. 1, agencja interwencyjna wydaje każdemu oferentowi oświadczenie o udzieleniu zamówienia zaświadczające, że jego oferta została przyjęta.
3.
W okresie dwóch tygodni następujących po dniu otrzymania powiadomienia, o którym mowa w ust. 1, każdy oferent dostarcza danej agencji interwencyjnej dowód, że złożył gwarancję wykonania w wysokości 30 EUR na hektolitr alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj., zapewniającą, że cały alkohol będzie rzeczywiście wykorzystany do celów przewidzianych w jego ofercie.
Artykuł 94d
Wycofywanie alkoholu
1.
Agencja interwencyjna posiadająca alkohol i wybrany oferent uzgadniają prowizoryczny harmonogram wycofywania alkoholu.
2.
Alkohol może być wycofany po przedstawieniu polecenia wycofania wydanego przez agencję interwencyjną po uiszczeniu płatności za ilości, które mają być wycofane.
Ilość jest określona w zaokrągleniu do hektolitra alkoholu w przeliczeniu na l00 % obj.
Każde polecenie wycofania wydawane jest na minimalną ilość 2500 hektolitrów, z wyjątkiem przypadku ostatniego wycofania w każdym Państwie Członkowskim.
Polecenie wycofania wskazuje ostateczną datę, z którą alkohol musi być fizycznie wycofany ze składów danej agencji interwencyjnej.
Termin wycofania nie może przekraczać 8 dni, licząc od daty wydania polecenia wycofania.
Jednakże kiedy polecenie wycofania obejmuje ponad 25000 hektolitrów, termin ten może być dłuższy niż 8 dni, ale nie dłuższy niż 15 dni.
3.
Prawo własności alkoholu objętego poleceniem wycofania przenosi się w terminie wskazanym w poleceniu, który nie może być dłuższy niż 8 dni od dnia wydania polecenia, a ilości, o które chodzi, uważa się za wycofane w tym terminie.
Od tego momentu na nabywcy spoczywa odpowiedzialność związana z kradzieżą, utratą lub uszkodzeniem oraz kosztami składowania alkoholu, który zostanie wycofany.
4.
Cały alkohol musi zostać wycofany ze składu w sześć miesięcy od dnia otrzymania powiadomienia o udzieleniu zamówienia.
5.
Alkohol musi być w pełni wykorzystany w okresie dwóch lat od dnia pierwszego wycofania." ;
2) w art. 97 ust. 1 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"1.
Oferty, aby zostały uwzględnione, muszą być składane na piśmie i muszą zawierać, oprócz szczegółowych informacji określonych w podsekcjach I, II lub III:"
;
3) w art. 98 ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie:
"1.
Po opublikowaniu ogłoszenia o zaproszeniu do składania ofert przetargowych i do terminu końcowego składania ofert w odpowiedzi na takie zaproszenie wszystkie zainteresowane strony mogą otrzymać próbki alkoholu oferowanego na sprzedaż za opłatą wynoszącą 10 EUR za litr.
Ilość udostępniona każdej zainteresowanej stronie nie może przekraczać pięciu litrów na kadź.
2.
Po terminie końcowym składania ofert oferent lub zatwierdzony zakład, określony w art. 92, mogą otrzymać próbki przyznanego alkoholu.
Po terminie końcowym składania ofert oferent, któremu proponuje się produkt zastępczy na mocy art. 83 ust. 3 akapit drugi, może otrzymać próbki proponowanego alkoholu zastępczego.
Próbki takie można otrzymać od agencji interwencyjnej za opłatą wynoszącą 10 EUR za litr w ilości nie przekraczającej pięciu litrów na kadź." ;
4) w art. 100 ust. 2 lit. c) otrzymuje brzmienie:
"c) W przypadku alkoholu przyznanego do nowych zastosowań przemysłowych oraz alkoholu przyznanego w ramach procedur przetargowych w celu wykorzystania go jako bioetanol w sektorze paliwowym we Wspólnocie, który należy poddać rektyfikacji przed przewidzianym ostatecznym zastosowaniem, wycofywany alkohol uważa się jako wykorzystany całkowicie do określonych celów, w przypadku gdy co najmniej 90 % całkowitych ilości wycofanego alkoholu na mocy procedury przetargowej jest wykorzystywane do tych celów.
Wybrany oferent, który zgodził się nabyć alkohol, informuje agencję interwencyjną o ilości, przeznaczeniu i zastosowaniu produktów poddanych rektyfikacji.
Jednakże straty nie mogą przekraczać wartości granicznych określonych w lit. b)."
;
5) w art. 103 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
W odniesieniu do destylacji, na mocy art. 27, 28 i 30 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, Państwa Członkowskie powiadamiają na koniec każdego miesiąca:
a) o ilościach wina, osadu winnego i wina wzmocnionego poddanych destylacji w poprzednim miesiącu;
b) o ilościach alkoholu obojętnego, alkoholu surowego i wyrobów spirytusowych:
- wytworzonych w poprzednich miesiącach,
- przejętych przez agencje interwencyjne w poprzednim miesiącu,
- zbytych przez agencje interwencyjne w poprzednim miesiącu, oraz o wielkości procentowej ilości wywiezionych i ustalonych cenach sprzedaży,
- będących w posiadaniu agencji interwencyjnych na koniec poprzedniego miesiąca."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 617/2005
z dnia 21 kwietnia 2005 r.
zmieniające należności przywozowe w sektorze zbóż stosowane od dnia 22 kwietnia 2005 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1249/96 z dnia 28 czerwca 1996 r. w sprawie zasad stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 [2] odnośnie do należności przywozowych w sektorze zbóż, w szczególności jego art. 2 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Należności przywozowe w sektorze zbóż zostały ustalone przez rozporządzenie Komisji (WE) nr 595/2005 [3].
(2) Artykuł 2 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1249/96 przewiduje, że jeśli w okresie ich stosowania wyliczona średnia należności przywozowych różni się o 5 EUR/t od należności ustalonej, dokonuje się odpowiedniego wyrównania.
Wyżej wymieniona różnica nastąpiła. Konieczne jest więc dostosowanie należności przywozowych ustalonych w rozporządzeniu (WE) nr 595/2005,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załączniki I i II do rozporządzenia (WE) nr 595/2005 zastępuje się załącznikami I i II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 22 kwietnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 618/2005
z dnia 21 kwietnia 2005 r.
ustalające refundacje wywozowe w ramach systemów A1 i B w sektorze owoców i warzyw (pomidory, pomarańcze, cytryny i jabłka)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 35 ust. 3 akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1961/2001 [2], ustanawia zasady stosowania refundacji wywozowych w sektorze owoców i warzyw.
(2) W myśl art. 35 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2200/96, w zakresie niezbędnym dla umożliwienia znaczącego gospodarczo wywozu, produkty wywożone przez Wspólnotę mogą podlegać refundacji wywozowej, uwzględniającej granice wynikające z porozumień zawartych zgodnie z art. 300 Traktatu.
(3) Zgodnie z art. 35 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 należy dbać, aby przepływy handlowe wywołane wcześniej przez system refundacji nie zostały zakłócone. Z tego powodu i z powodu sezonowości wywozów owoców i warzyw należy ustalić ilości przewidziane dla każdego produktu, na podstawie nomenklatury produktów rolnych dla refundacji wywozowych ustanowionej rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 3846/87 [3]. Ilości te powinny zostać podzielone z uwzględnieniem stopnia, w jakim rozpatrywane produkty łatwo się psują.
(4) W myśl postanowień art. 35 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 przy ustalaniu refundacji uwzględnia się istniejącą sytuację lub tendencje w odniesieniu do cen i dostępności owoców i warzyw na rynku Wspólnoty oraz do cen stosowanych w handlu międzynarodowym. Należy również uwzględnić koszty wprowadzenia do obrotu i koszty transportu oraz gospodarcze aspekty proponowanego wywozu.
(5) Zgodnie z art. 35 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 ceny rynkowe Wspólnoty są ustalane z uwzględnieniem cen, które są najbardziej korzystne z punktu widzenia wywozu.
(6) Sytuacja na rynkach światowych lub specyficzne wymogi niektórych rynków mogą wymóc konieczność zróżnicowania refundacji do określonego produktu, w zależności od jego miejsca przeznaczenia.
(7) Pomidory, pomarańcze, cytryny i jabłka klasy ekstra I i II według wspólnych norm jakości mogą obecnie podlegać znaczącym gospodarczo wywozom.
(8) Aby umożliwić najbardziej efektywne wykorzystanie dostępnych zasobów i uwzględniając strukturę wywozów ze Wspólnoty, należy ustalić refundacje wywozowe zgodnie z systemami A1 i B.
(9) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Świeżych Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
W odniesieniu do systemu A 1 – stawki refundacji, okres składania wniosków o refundację i przewidziane ilości dla rozpatrywanych produktów są ustalone w Załączniku.
W odniesieniu do systemu B – indykatywne stawki refundacji, okres składania wniosków o pozwolenia i przewidziane ilości dla rozpatrywanych produktów są ustalone w Załączniku.
2.
Pozwolenia wydane z tytułu pomocy żywnościowej, określone w art. 16 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1291/2000 [4], nie są wliczane do kwalifikujących się ilości, określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 7 maja 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 619/2005
z dnia 21 kwietnia 2005 r.
ustalające maksymalne obniżenie opłat przywozowych na kukurydzę, w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2277/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 12 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na maksymalne obniżenie opłat przywozowych w odniesieniu do przywozu kukurydzy pochodzącej z krajów trzecich do Hiszpanii został ogłoszony rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2277/2004 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1839/95 [3], w myśl procedury przewidzianej w art. 25 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, Komisja może podjąć decyzję o ustaleniu maksymalnego obniżenia opłat przywozowych, uwzględniając w szczególności czynniki przewidziane w art. 6 i 7 rozporządzenia (WE) nr 1839/95. Przetarg wygrywa ten oferent lub oferenci, którego lub których oferta odpowiada poziomowi równemu maksymalnemu obniżeniu opłat przywozowych lub jest od niego niższa.
(3) Zastosowanie powyższych czynników do aktualnej sytuacji na danych rynkach zbóż prowadzi do ustalenia maksymalnego obniżenia opłat przywozowych w wysokości określonej w art. 1.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 15 do 21 kwietnia 2005 r. w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2277/2004, ustala się maksymalne obniżenie opłat przywozowych na kukurydzę w wysokości 28,49 EUR/t dla ogólnej maksymalnej ilości całkowitej równej 141000 t.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 22 kwietnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 620/2005
z dnia 21 kwietnia 2005 r.
ustalające maksymalne obniżenie opłat przywozowych na kukurydzę w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 487/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 12 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na maksymalne obniżenie opłat przywozowych w odniesieniu do przywozu kukurydzy pochodzącej z krajów trzecich do Portugalii został ogłoszony rozporządzeniem Komisji (WE) nr 487/2005 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1839/95 [3], w myśl procedury przewidzianej w art. 25 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, Komisja może podjąć decyzję o ustaleniu maksymalnego obniżenia opłat przywozowych, uwzględniając w szczególności czynniki przewidziane w art. 6 i 7 rozporządzenia (WE) nr 1839/95. Przetarg wygrywa ten oferent lub oferenci, którego lub których oferta odpowiada poziomowi równemu maksymalnemu obniżeniu opłat przywozowych lub jest od niego niższa.
(3) Zastosowanie powyższych czynników do aktualnej sytuacji na danych rynkach zbóż, prowadzi do ustalenia maksymalnego obniżenia opłat przywozowych w wysokości określonej w art. 1.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 15 do 21 kwietnia 2005 r., w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 487/2005, ustala się maksymalne obniżenie opłat przywozowych na kukurydzę w wysokości 27,99 EUR/t dla maksymalnej ilości całkowitej równej 32000 t.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 22 kwietnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 621/2005
z dnia 21 kwietnia 2005 r.
ustalające maksymalną refundację wywozową dla pszenicy zwyczajnej w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 115/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na refundację wywozową dla pszenicy zwyczajnej na wywóz do pewnych krajów trzecich został ogłoszony na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 115/2005 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [3], Komisja może, na podstawie zgłoszonych ofert, podjąć decyzję o ustaleniu maksymalnej wysokości refundacji wywozowej, uwzględniając czynniki, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95. W tym wypadku przetarg wygrywa ten oferent lub oferenci, którego lub których oferta odpowiada poziomowi równemu maksymalnej refundacji lub jest od niej niższa.
(3) Zastosowanie powyższych czynników do aktualnej sytuacji na danych rynkach zbóż prowadzi do ustalenia maksymalnej refundacji wywozowej.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 15 do 21 kwietnia 2005 r., w ramach przetargu ogłoszonego na mocy rozporządzenia (WE) nr 115/2005, ustala się maksymalną refundację wywozową dla pszenicy zwyczajnej w wysokości 5,00 EUR/t.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 22 kwietnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 622/2005
z dnia 21 kwietnia 2005 r.
ustalające refundacje wywozowe dla zbóż, pszennych i żytnich mąk, kasz oraz grysików
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W myśl art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 różnica między notowaniami lub cenami na rynku światowym produktów, o których mowa w art. 1 wymienionego rozporządzenia, a cenami tych produktów we Wspólnocie, może być pokryta przez refundacje wywozowe.
(2) Refundacje wywozowe powinny być ustalone z uwzględnieniem czynników, o których mowa w art. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż [2].
(3) W odniesieniu do pszennych oraz żytnich mąk, kasz i grysików refundację wywozową stosowaną do tych produktów należy wyliczyć z uwzględnieniem ilości zbóż koniecznych do wytwarzania danych produktów.
Ilości te zostały ustalone w rozporządzeniu (WE) nr 1501/95.
(4) Sytuacja na rynku światowym lub szczególne wymogi niektórych rynków mogą sprawić, że niezbędne stanie się zróżnicowanie refundacji dla niektórych produktów, w zależności od ich miejsca przeznaczenia.
(5) Refundacja powinna być ustalana raz na miesiąc. Zmian można dokonywać w tym odstępie czasowym.
(6) Zastosowanie tych zasad do aktualnej sytuacji na rynkach zbóż, a w szczególności do notowań lub cen na te produkty we Wspólnocie i na rynku światowym, prowadzi do ustalenia refundacji w wysokości podanej w załączniku.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje wywozowe dla produktów, o których mowa w art. 1 lit. a), b) i c) rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, z wyjątkiem słodu, wywiezionych w stanie naturalnym, ustala się w wysokości podanej w załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 22 kwietnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 623/2005
z dnia 21 kwietnia 2005 r.
ustalające maksymalną refundację wywozową dla jęczmienia w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1757/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na refundację wywozową dla jęczmienia na wywóz do pewnych krajów trzecich został ogłoszony na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1757/2004 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [3], Komisja może, na podstawie zgłoszonych ofert, podjąć decyzję o ustaleniu maksymalnej wysokości refundacji wywozowej, uwzględniając czynniki, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95. W tym wypadku przetarg wygrywa ten oferent lub oferenci, którego lub których oferta odpowiada poziomowi równemu maksymalnej refundacji lub jest od niej niższa.
(3) Zastosowanie powyższych czynników do aktualnej sytuacji na danych rynkach zbóż prowadzi do ustalenia maksymalnej refundacji wywozowej.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 15 do 21 kwietnia 2005 r., w ramach przetargu ogłoszonego na mocy rozporządzenia (WE) nr 1757/2004, ustala się maksymalną refundację wywozową dla jęczmienia w wysokości 16,50 EUR/t.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 22 kwietnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 624/2005
z dnia 21 kwietnia 2005 r.
w sprawie przekazanych ofert na wywóz owsa w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1565/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 7,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiające niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [2], w szczególności jego art. 7,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1565/2004 z dnia 3 września 2004 r. w sprawie specjalnych środków interwencyjnych dla zbóż w Finlandii i Szwecji na rok gospodarczy 2004/2005 [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na refundację wywozową dla owsa wyprodukowanego w Finlandii i Szwecji z przeznaczeniem na wywóz z Finlandii i Szwecji do wszystkich krajów trzecich z wyłączeniem Bułgarii, Norwegii, Rumunii i Szwajcarii został ogłoszony na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1565/2004.
(2) Biorąc pod uwagę w szczególności czynniki, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95, nie jest wskazane ustalenie maksymalnej wysokości refundacji.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nie podejmuje się dalszych działań w odniesieniu do ofert przekazanych w dniach 15 do 21 kwietnia 2005 r. w ramach przetargu na refundację wywozową dla owsa, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1565/2004.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 22 kwietnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 625/2005
z dnia 22 kwietnia 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 23 kwietnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 626/2005
z dnia 22 kwietnia 2005 r.
zawieszające skup masła w niektórych Państwach Członkowskich
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 2771/1999 z dnia 16 grudnia 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania przepisów rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do interwencji na rynku masła i śmietany [2], w szczególności jego art. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 2 rozporządzenia (WE) nr 2771/1999 przewiduje, że z chwilą zaobserwowania w którymś z Państw Członkowskich, że w ciągu dwóch kolejnych tygodni cena rynkowa jest, w zależności od przypadku, bądź niższa, bądź równa lub wyższa niż 92 % ceny interwencyjnej, Komisja, odpowiednio, rozpoczyna lub zawiesza w danym Państwie Członkowskim dokonywanie skupu.
(2) Najnowsza lista Państw Członkowskich, w których interwencja została zawieszona, została przedstawiona w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 592/2005 [3].
Wymieniona lista powinna zostać dostosowana, aby uwzględniono nowe ceny rynkowe przekazane przez Słowację i Zjednoczone Królestwo w zastosowaniu art. 8 rozporządzenia (WE) nr 2771/1999.
W celu zachowania jasności należy zastąpić tę listę i uchylić rozporządzenie (WE) nr 592/2005,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Skup masła przewidziany w art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 zawiesza się w Belgii, Danii, na Cyprze, Węgrzech, Malcie, w Grecji, Luksemburgu, Niderlandach, Austrii, Słowenii, Finlandii i Zjednoczonym Królestwie.
Artykuł 2
Uchyla się rozporządzenie (WE) nr 592/2005. Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 23 kwietnia 2005 r.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 627/2005
z dnia 22 kwietnia 2005 r.
uchylające rozporządzenie (WE) nr 206/2005 wprowadzające ostateczne środki ochronne w odniesieniu do przywozu łososia hodowlanego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3285/94 z dnia 22 grudnia 1994 r. w sprawie wspólnych reguł przywozu i uchylające rozporządzenie (WE) nr 518/94 [1], w szczególności art. 21 ust. 2 lit. b),
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 519/94 z dnia 7 marca 1994 r. w sprawie wspólnych reguł przywozu z niektórych państw trzecich i uchylające rozporządzenia (EWG) nr 1765/82, (EWG) nr 1766/82 oraz (EWG) nr 3420/83 [2], w szczególności art. 18 ust. 2 lit. b),
a także mając na uwadze, co następuje:
POSTĘPOWANIE
(1) W dniu 6 marca 2004 r. Komisja wszczęła dochodzenie w sprawie wprowadzenia środków ochronnych na przywóz łososia hodowlanego do Wspólnoty.
W dniu 4 lutego 2005 r. Komisja wprowadziła ostateczne środki ochronne na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 206/2005 [3].
(2) W dniu 23 października 2004 r. Komisja wszczęła dochodzenie antydumpingowe w sprawie przywozu łososia hodowlanego pochodzącego z Norwegii.
W dniu 22 kwietnia 2005 r. Komisja przyjęła tymczasowe środki antydumpingowe na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 628/2005 [4].
OKOLICZNOŚCI
(3) Nałożenie ostatecznych środków ochronnych w odniesieniu do przywozu łososia hodowlanego pochodzącego z wszystkich hodowli nastąpiło po przeprowadzeniu dochodzenia obejmującego okres od 2000 r. do 2003 r.
Po wydaniu tymczasowego orzeczenia, zgodnie z którym w okresie od dnia 1 października 2003 r. do dnia 30 września 2004 r. przywóz z Norwegii stale wzrastał i doszło do szkodliwego dumpingu, Komisja przyjęła tymczasowe środki antydumpingowe w odniesieniu do przywozu łososia hodowlanego z Norwegii.
(4) Przywóz łososia hodowlanego z Norwegii w roku kończącym się w dniu 30 września 2004 r. stanowi obecnie około 60 % wielkości rynku Wspólnoty i około 75 % całkowitego przywozu do Wspólnoty.
W rozporządzeniu (WE) nr 206/2005 Komisja uznała, że znaczne zwiększenie przywozu, uwzględniając towarzyszący temu zjawisku spadek cen, było szkodliwe dla opłacalności działalności producentów wspólnotowych.
Tymczasowe środki antydumpingowe w odniesieniu do przywozu łososia hodowlanego pochodzącego z Norwegii wyeliminowałyby element nieuczciwych cen będący częścią wspomnianego przywozu.
Można również oczekiwać, że spowolnią one ilościowy wzrost przywozu pochodzącego z Norwegii, która jest największym źródłem przywozu do Wspólnoty.
Dlatego też, uwzględniając szczególne okoliczności tego przypadku, uważa się, że środki antydumpingowe są wystarczające do naprawienia szkody, którą ponosi przemysł Wspólnoty, i nie jest w dalszym ciągu niezbędne utrzymywanie środków ochronnych, które w związku z tym należy uchylić w momencie wejścia w życie środków antydumpingowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł
Niniejszym uchyla się rozporządzenie (WE) nr 206/2005.
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 27 kwietnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 628/2005
z dnia 22 kwietnia 2005 r.
nakładającego tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz łososia hodowlanego pochodzącego z Norwegii
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [1] (zwane dalej "rozporządzeniem podstawowym"), w szczególności jego art. 7,
po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
1.
PROCEDURA
1.1. Środki uchylone
(1) Dnia 6 marca 2004 r. Komisja wszczęła postępowanie ochronne zgodnie z rozporządzeniami Rady 3285/94 [2] i 519/94 [3], w sprawie przywozu łososia hodowlanego.
W dniu 5 lutego 2005 r. Komisja nałożyła, na mocy rozporządzenia (WE) nr 206/2005 [4] ostateczne środki ochronne, które przyjęły formę kontyngentów taryfowych w połączeniu z minimalną ceną importową.
Ostateczne środki ochronne mają zastosowanie od dnia 6 lutego 2005 r. i podlegają stopniowej liberalizacji w trakcie ich obowiązywania.
W dniu 23 kwietnia 2005 r.
Komisja w drodze rozporządzenia Komisji (WE) nr 627/2005 [5] uchyliła rozporządzenie Komisji (WE) nr 206/2005.
1.2. Wszczęcie postępowania
(2) Równolegle z postępowaniem ochronnym, w dniu 8 września 2004 r. Grupa Producentów Łososia UE reprezentująca istotną część wspólnotowych producentów łososia hodowlanego (zwana dalej "skarżącym") wniosła skargę dotyczącą przywozu łososia hodowlanego pochodzącego z Norwegii.
(3) Skarga zawierała dowody na istnienie dumpingu w odniesieniu do wspomnianego produktu oraz istotnej szkody powstałej w jego wyniku, co uznano za wystarczające uzasadnienie wszczęcia postępowania.
(4) W dniu 23 października 2004 r. wszczęto postępowanie przez publikację zawiadomienia o wszczęciu postępowania [6].
1.3. Okres objęty dochodzeniem
(5) Dochodzenie w sprawie dumpingu i szkody objęło okres od 1 października 2003 r. do 30 września 2004 r. (zwany dalej "okresem objętym dochodzeniem" lub "OD").
W odniesieniu do tendencji istotnych przy ocenie szkody, Komisja przeanalizowała dane obejmujące okres od 1 stycznia 2001 r. do 30 września 2004 r. (zwany dalej "okresem badanym").
Okres przyjęty w celu dokonania ustaleń dotyczących podcięcia cen, zaniżania cen i eliminacji szkody jest wyżej wspomnianym OD.
1.4. Strony, których dotyczy postępowanie
(6) Komisja oficjalnie powiadomiła o wszczęciu postępowania skarżącego, norweskich producentów, handlowców, importerów, dostawców i użytkowników oraz znane sobie zainteresowane zrzeszenia, jak również przedstawicieli Norwegii.
Zainteresowanym stronom umożliwiono przedstawienie swoich stanowisk na piśmie oraz wystąpienie z wnioskiem o przesłuchanie w terminie określonym w zawiadomieniu.
(7) Komisja zbadała i zweryfikowała wszelkie informacje uznane za konieczne do tymczasowego określenia dumpingu i wynikającej z niego szkody oraz interesu Wspólnoty.
W tym celu Komisja przesłała kwestionariusze wszystkim znanym sobie stronom, których dotyczy postępowanie, oraz wszystkim pozostałym eksporterom, którzy zgłosili się w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania.
W tym względzie następujące strony współpracowały z Komisją i przedstawiły swoje stanowiska: 102 eksporterów i handlowców norweskich; 14 producentów wspólnotowych; jedno zrzeszenie producentów wspólnotowych; 15 importerów, użytkowników i przetwórców; cztery zrzeszenia użytkowników; jedno zrzeszenie konsumentów oraz dwóch dostawców.
Wizyty weryfikacyjne przeprowadzono w obiektach następujących przedsiębiorstw:
a) Producenci wspólnotowi:
- Celtic Atlantic Salmon Ltd (Killary), Renvyle, Co Galway, Irlandia.
- Hoove Salmon Ltd, Whiteness Shetland, Zjednoczone Królestwo.
- Loch Duart Ltd, Scourie By Lairg, Sutherland, Szkocja, Zjednoczone Królestwo.
- Orkney Sea Farms Ltd, Glasgow, Zjednoczone Królestwo.
- West Minch Salmon Ltd, Sidinish Salmon Ltd, Benbecula, Western Isles, Zjednoczone Królestwo.
- Wester Ross Salmon, Inverness, Zjednoczone Królestwo.
b) Eksporterzy
- Marine Harvest Bolga AS, N-8158 Bolga, Norwegia.
- Fjord Seafood Norway AS, Toftsundet, N-8900 Brønnøysund, Norwegia.
- Pan Fish Norway AS, Grimmergata 5, N-6002 Ålesund, Norwegia.
- Stolt Sea Farm AS, Postboks 370, Sentrum, N-0102, Oslo, Norwegia.
- Follalaks AS, N-8286 Nordfold, Norwegia.
- Nordlaks Oppdrett AS, Boks 224, N-8455 Stokmarknes, Norwegia.
- Hydrotech AS, Bentnesveien 50, N-6512 Kristiansund, Norwegia.
- Grieg Seafood AS, Postboks 234, N-5804 Bergen, Norwegia.
- Seafarm Invest AS, Postboks 34, N-8764 Lovund, Norwegia.
- Sinkaberg-Hansen AS, Postboks 134, N-7901 Rorvik, Norwegia.
c) Importerzy/Przetwórcy/Użytkownicy
- Labeyrie, St. Vincent de Tyrosse, Francja.
- Laschinger GmbH, Bischofsmais, Niemcy.
(8) Wszystkim stronom zainteresowanym, które wystąpiły z wnioskiem o przesłuchanie i wykazały, że istnieją szczególne powody, dla których należy je przesłuchać, zapewniono możliwość złożenia wyjaśnień.
(9) W zawiadomieniu o wszczęciu postępowania Komisja zaznaczyła, że w związku z wyraźnie dużą liczbą eksporterów produktu objętego postępowaniem w Norwegii oraz dużą liczbą producentów produktu na obszarze Wspólnoty, w niniejszym dochodzeniu przewidziano zastosowanie technik kontroli wyrywkowej.
2.
PRODUKT OBJĘTY POSTĘPOWANIEM I PRODUKT PODOBNY
2.1. Produkt objęty postępowaniem
(10) Produktem objętym postępowaniem jest łosoś hodowlany (w odróżnieniu od dzikiego) filetowany bądź niefiletowany, świeży, schłodzony lub mrożony.
Definicja nie obejmuje innych podobnych produktów otrzymanych z ryb hodowlanych, np. troci, biomasy (żywe łososie) oraz dzikiego łososia i jego bardziej przetworzonych typów, np. łososia wędzonego.
(11) Produkt obecnie objęty jest kodami CN ex03021200, ex03031100, ex03031900, ex03032200, ex03041013 oraz ex03042013 odpowiadającymi różnym jego rodzajom (ryby świeże lub schłodzone, filety świeże lub schłodzone, ryby mrożone oraz mrożone filety).
Na podstawie cech fizycznych, procesu produkcji oraz zastępowalności produktu z punktu widzenia konsumenta wszystkie rodzaje łososia hodowlanego uznano za jeden produkt.
Różne rodzaje łososia hodowlanego mają ostatecznie takie samo zastosowanie i można je z łatwością zastąpić.
Z tego względu dla celów postępowania uznaje się je za jeden produkt.
2.2. Produkt podobny
(12) Dochodzenie wykazało, że podstawowe cechy fizyczne łososia hodowlanego produkowanego i sprzedawanego przez przemysł wspólnotowy na obszarze Wspólnoty, łososia hodowlanego produkowanego i sprzedawanego na norweskim rynku krajowym oraz łososia hodowlanego przywożonego na obszar Wspólnoty z Norwegii są takie same i mają takie samo zastosowanie.
(13) Przy dokonywaniu tego stwierdzenia pod uwagę wzięto w szczególności następujące ustalenia:
- produkt objęty postępowaniem oraz produkt wspólnotowy mają taką samą klasyfikację międzynarodową w zakresie taryfy celnej.
Ponadto posiadają takie same lub podobne cechy fizyczne, tj. smak, wielkość, kształt i skórę;
- produkt objęty postępowaniem oraz produkt wspólnotowy sprzedawano za pośrednictwem podobnych lub identycznych kanałów sprzedaży, nabywcy mieli swobodny dostęp do informacji na temat cen, a produkt objęty postępowaniem i produkt producentów wspólnotowych konkurowały głównie pod względem ceny;
- produkt objęty postępowaniem oraz produkt wspólnotowy mają takie samo lub podobne zastosowanie i z tego względu stanowiły produkty alternatywne lub zastępcze i były łatwo zastępowalne.
(14) W związku z powyższym wstępnie ustalono, że produkt objęty postępowaniem oraz łosoś hodowlany produkowany i sprzedawany na krajowym rynku norweskim, a także łosoś hodowlany produkowany i sprzedawany na obszarze Wspólnoty przez przedsiębiorstwa wspólnotowe mają takie same podstawowe cechy fizyczne oraz zastosowanie i z tego względu uznaje się je za podobne w rozumieniu art. 1 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
3.
DUMPING
3.1. Informacje ogólne
(15) Mimo tego, że większość norweskich producentów łososia hodowlanego sprzedawała produkt objęty postępowaniem na terenie Wspólnoty za pośrednictwem handlowców, można było dokonać oceny dumpingu na poziomie producentów.
Faktycznie śledząc zmiany w strukturze norweskiego przemysłu hodowli łososia stwierdzono, że większość norweskich producentów łososia hodowlanego sprzedawała produkt objęty postępowaniem bezpośrednio do UE lub była w stanie określić, które produkty sprzedawane są przez niepowiązanych handlowców z przeznaczeniem na rynek UE.
Z tego względu można było określić zarówno wartość normalną, jak i cenę eksportową na poziomie producenta.
3.2. Kontrola wyrywkowa
(16) W sekcji 5.1 lit. a) zawiadomienia o wszczęciu postępowania zaznaczono, że Komisja może podjąć decyzję o zastosowaniu kontroli wyrywkowej zgodnie z art. 17 rozporządzenia podstawowego.
W odpowiedzi na wniosek wystosowany zgodnie z sekcją 5.1 lit. a) pkt i) zawiadomienia o wszczęciu postępowania, 102 przedsiębiorstwa dostarczyły żądanych informacji w określonym terminie.
Spośród nich 38 przedsiębiorstw to producenci łososia hodowlanego, którzy także wywozili produkt objęty postępowaniem do UE (zwani dalej "producentami eksportującymi").
Sprzedaży dokonywano bezpośrednio lub za pośrednictwem handlowców niepowiązanych.
(17) W związku z dużą liczbą zaangażowanych przedsiębiorstw, podjęto decyzję o zastosowaniu przepisów w zakresie kontroli wyrywkowej oraz, po konsultacji z norweskimi władzami, wybrano w tym celu jako próbę przedsiębiorstwa o najwyższej wielkości wywozu do Wspólnoty Europejskiej.
Niektórych kwestii nie udało się rozstrzygnąć z norweskimi władzami, w szczególności kwestii dotyczących wyłączenia z kontroli wyrywkowej niektórych eksporterów o stosunkowo niskiej wielkości wywozu rozpatrywanego produktu do Wspólnoty.
Spełnienie prośby norweskich władz oznaczałoby, że nie jest przestrzegana zasada wyboru próby, tj. włączenia do kontroli wyrywkowej takiej liczby przedsiębiorstw o możliwie największej reprezentatywnej wielkości wywozu, jaką można właściwie zbadać w dostępnym okresie.
Z tego względu nie można było zaakceptować tych roszczeń.
Próba obejmuje dziesięciu największych norweskich producentów eksportujących, którzy reprezentują prawie 80 % wielkości wywozu do Wspólnoty spośród wszystkich współpracujących producentów eksportujących.
(18) Po przeprowadzeniu weryfikacji, w przypadku dwóch przedsiębiorstw objętych kontrolą wyrywkową nie udało się, na podstawie dostarczonych informacji, stwierdzić, czy dokonano sprzedaży łososia hodowlanego stronom niepowiązanym po cenach konkurencyjnych.
W tych okolicznościach tymczasowo stwierdza się, że do czasu dostarczenia przez wspomniane przedsiębiorstwa wystarczających informacji, nie należy ustalać dla nich indywidualnego marginesu dumpingu, lecz przyznać im średni ważony margines dumpingu tych przedsiębiorstw, dla których możliwe było określenie indywidualnego marginesu dumpingu.
Należy jednak zauważyć, że Komisja będzie nadal prowadzić dochodzenie w tej kwestii w końcowym etapie postępowania oraz może wykorzystać fakty dostępne zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego w przypadku nieudostępnienia przez przedsiębiorstwa objęte badaniem wymaganych informacji.
3.3. Wartość normalna
(19) W celu określenia wartości normalnej, Komisja najpierw ustaliła dla każdego z producentów eksportujących objętych kontrolą wyrywkową, czy jego łączna sprzedaż łososia hodowlanego na rynku krajowym jest reprezentatywna w porównaniu z jego łączną sprzedażą z przeznaczeniem na wywóz do Wspólnoty.
Zgodnie z art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, sprzedaż krajową uznawano za reprezentatywną, gdy wielkość łącznej sprzedaży krajowej każdego producenta eksportującego stanowiła przynajmniej 5 % wielkości jego łącznej sprzedaży z przeznaczeniem na wywóz do Wspólnoty.
(20) W przypadku producentów eksportujących, których wielkość sprzedaży krajowej była ogólnie reprezentatywna, Komisja następnie określiła typy łososia hodowlanego sprzedawane na rynku krajowym, które były takie same jak typy sprzedawane na wywóz do Wspólnoty lub bezpośrednio z nimi porównywalne.
(21) Dla każdego z tych typów określono, czy wielkość sprzedaży na rynku krajowym była wystarczająco reprezentatywna dla celów art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego.
Wielkość sprzedaży krajowej określonego typu uznawano za wystarczająco reprezentatywną, jeśli wielkość łączna sprzedaży krajowej tego typu w OD stanowiła przynajmniej 5 % wielkości łącznej sprzedaży porównywalnego typu wywożonego do Wspólnoty.
(22) Przeprowadzono również badania w celu stwierdzenia, czy sprzedaż krajową każdego typu produktu objętego postępowaniem w ilościach reprezentatywnych można uznać za dokonaną w zwykłym obrocie handlowym zgodnie z art. 2 ust. 4 rozporządzenia podstawowego, ustalając proporcję sprzedaży omawianego typu z zyskiem niezależnym klientom.
(23) W przypadkach, gdy wielkość sprzedaży danego typu łososia hodowlanego, dokonywanej po cenie sprzedaży netto równej kosztom jego produkcji lub od nich większej, stanowiła ponad 80 % wielkości łącznej sprzedaży tego typu oraz gdy średnia ważona cena tego typu była równa kosztom jego produkcji lub od nich wyższa, wówczas normalną wartość ustalano na podstawie faktycznej ceny krajowej.
Cenę tę obliczano jako średnią ważoną cen wszystkich krajowych transakcji sprzedaży tego typu dokonanych w OD, niezależnie od tego, czy były to ceny z zyskiem, czy nie.
(24) W przypadku gdy wielkość sprzedaży z zyskiem danego typu łososia hodowlanego stanowiła 80 % lub mniej łącznej wielkości sprzedaży tego typu lub gdy średnia ważona cena tego typu była niższa od kosztów jego produkcji, wartość normalną określano na podstawie faktycznej ceny krajowej, którą obliczano jako średnią ważoną sprzedaży z zyskiem wyłącznie tego typu, pod warunkiem, że stanowiły one 10 % lub więcej wielkości łącznej sprzedaży tego typu.
(25) W końcu, w przypadku gdy wielkość sprzedaży z zyskiem jakiegokolwiek typu łososia hodowlanego stanowiła mniej niż 10 % wielkości łącznej sprzedaży tego typu, uznawano, że typ ten sprzedawany był w niewystarczającej ilości, tak by cena krajowa mogła stanowić odpowiednią podstawę określania wartości normalnej.
(26) Jeśli nie można było użyć cen krajowych określonego typu sprzedawanego przez producenta eksportującego, stosowano konstruowaną wartość normalną, zgodnie z art. 2 ust. 3 rozporządzenia podstawowego. Zgodnie z art. 2 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, wartość normalną konstruowano przez dodanie do kosztów wytworzenia eksportowanych typów towaru każdego eksportera, skorygowanych w razie potrzeby, uzasadnionej kwoty na wydatki związane ze sprzedażą, kosztów ogólnych i administracyjnych ("SG&A") oraz uzasadnionej marży zysku. W tym celu Komisja zbadała, czy poniesione koszty SG oraz zysk na rynku krajowym osiągnięty przez każdego z producentów eksportujących objętych postępowaniem stanowiły wiarygodne dane.
(27) Faktyczną krajową marżę zysku uznawano za wiarygodną, gdy wielkość łącznej sprzedaży krajowej przedsiębiorstwa objętego postępowaniem można było uznać za reprezentatywną w porównaniu z wielkością sprzedaży z przeznaczeniem na wywóz do Wspólnoty.
W przypadku przedsiębiorstw, których wielkość sprzedaży była ogólnie reprezentatywna, marżę zysku określano na podstawie wielkości sprzedaży krajowej typów sprzedawanych w zwykłym obrocie handlowym.
W tym celu zastosowano metodologię określoną w motywach od (21) do (24) preambuły.
(28) W przypadku, gdy nie spełniono powyższych kryteriów, Komisja rozważała następnie możliwość zastosowania średniej ważonej marży zysku innych przedsiębiorstw o reprezentatywnej wielkości sprzedaży w zwykłym obrocie handlowym w Norwegii lub rzeczywistych kwot odnoszących się do produkcji i sprzedaży na rynku krajowym, w zwykłym obrocie handlowym, tej samej ogólnej kategorii produktów przedsiębiorstwa objętego postępowaniem.
W końcu, gdy nie można było zastosować żadnego ze wspomnianych podejść, krajową marżę zysku ustalano zgodnie z art. 2 ust. 6 lit. c) rozporządzenia podstawowego.
(29) Pięć przedsiębiorstw miało łączną reprezentatywną wielkość sprzedaży, jednak stwierdzono, że tylko jedno spośród nich sprzedawało na rynku krajowym w zwykłym obrocie handlowym określone typy produktu objętego postępowaniem, które również wywożono.
W przypadku pozostałych typów łososia hodowlanego wywożonych przez wspomniane przedsiębiorstwa, normalną wartość konstruowano zgodnie z metodologią objaśnioną w motywie (25) preambuły.
Stwierdzono, że trzy przedsiębiorstwa nie posiadały łącznej reprezentatywnej wielkości sprzedaży krajowej łososia hodowlanego.
Z tego względu normalną wartość konstruowano dla wszystkich typów rozpatrywanego produktu wytwarzanych przez wspomniane przedsiębiorstwa zgodnie z metodologią objaśnioną w motywie (25) preambuły.
(30) Jak określono w motywie (27) preambuły, w odniesieniu do krajowej marży zysku, stwierdzono, że tylko jeden producent eksportujący dokonywał sprzedaży łososia hodowlanego na rynku krajowym w zwykłym obrocie handlowym.
Ponieważ uznano ten wynik za niewystarczająco reprezentatywny, przyjęto tymczasowo krajowy zysk z obrotu na poziomie 8 % zgodnie z podejściem opisanym w motywie (27) preambuły.
Tę marżę zysku uznano za minimalny poziom możliwy do osiągnięcia przez rentowny przemysł.
Ponadto należy zauważyć, że stosowany zysk krajowy znalazł się w tym samym rzędzie wielkości co zysk uzyskany przez przedsiębiorstwo, które dokonywało sprzedaży na rynku krajowym w zwykłym obrocie handlowym.
Wydaje się także, że wspomniana marża zysku jest bezwzględnym minimum w kontekście znacznych inwestycji zarówno w odniesieniu do czasu, jak i zasobów wymaganych do hodowli łososia, której cykl – od stadium łososia jednorocznego do nadającego się do połowu – wynosi trzy lata.
Komisja będzie nadal rozważać kwestię zysku krajowego w świetle tego obciążenia inwestycyjnego w połączeniu z obecnym poziomem stóp procentowych w Norwegii i może wprowadzić zmiany do swoich decyzji na końcowym etapie.
(31) W celu określenia uzasadnionych kosztów SG&A Komisja uznała, że informacje odnoszące się do danego przedsiębiorstwa, dostarczone przez producentów eksportujących, można tymczasowo wykorzystać na tym etapie.
Należy jednak zauważyć, że niektóre kwestie, od których zależy stosowność tego podejścia, w dalszym ciągu wymagają wyjaśnienia i dalszej weryfikacji.
Komisja będzie nadal prowadzić dochodzenie w tej sprawie i może podjąć decyzję o zmianie swego podejścia na końcowym etapie.
3.4.
Cena eksportowa
(32) We wszystkich przypadkach, w których produkt objęty postępowaniem wywożono do Wspólnoty w ramach sprzedaży niezależnym klientom, cenę eksportową określano zgodnie z art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego, tzn. na podstawie cen eksportowych faktycznie zapłaconych lub należnych.
(33) Jeśli sprzedaży dokonywano za pomocą powiązanego importera na obszarze Wspólnoty, cenę eksportową konstruowano na podstawie ustalonych przez importera cen odsprzedaży niezależnym klientom.
Dokonano korekt wszystkich kosztów poniesionych na etapie pomiędzy przywozem a odsprzedażą przez powiązane przedsiębiorstwo, obejmujących koszty SG&A oraz uzasadnioną 5 % marżę zysku z obrotu, zgodnie z art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego.
(34) Jeśli sprzedaży z przeznaczeniem na wywóz dokonywano za pośrednictwem powiązanego handlowca w Norwegii, cenę eksportową określano na podstawie ceny odsprzedaży płaconej przez pierwszego niezależnego nabywcę we Wspólnocie.
3.5. Porównanie
(35) Wartość normalną oraz ceny eksportowe porównywano na podstawie cen ex-works.
W celu umożliwienia rzetelnego porównania wartości normalnej z ceną eksportową uwzględniono, w formie korekt, różnice mające wpływ na ceny oraz porównywalność cen zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego.
Dokonano odpowiednich korekt w zakresie transportu i ubezpieczenia, kredytu, prowizji, opłat bankowych, pakowania, opłat celnych i rabatów we wszystkich przypadkach, które uznano za uzasadnione, właściwe i wsparte sprawdzonymi dowodami.
Korekt dokonano także w przypadku, gdy sprzedaży z przeznaczeniem na wywóz dokonywano za pomocą powiązanego przedsiębiorstwa z siedzibą w Norwegii, zgodnie z art. 2 ust. 10 lit. i) rozporządzenia podstawowego.
3.6. Margines dumpingu
3.6.1. Przedsiębiorstwa objęte kontrolą wyrywkową
(36) Dla ośmiu producentów eksportujących objętych kontrolą wyrywkową można było obliczyć indywidualny margines dumpingu.
W przypadku tych przedsiębiorstw porównano średnią ważoną wartość normalną każdego typu rozpatrywanego produktu wywożonego do Wspólnoty ze średnią ważoną ceną eksportową odpowiadającego typu rozpatrywanego produktu zgodnie z art. 2 ust. 11 rozporządzenia podstawowego.
W przypadku, gdy producenci eksportujący są powiązani, tymczasowy margines dumpingu, wyrażony jako odsetek ceny importowej CIF na granicy Wspólnoty, obliczono jako średnią ważoną marginesów dumpingu przedsiębiorstw powiązanych, zgodnie z polityką Wspólnoty w zakresie powiązanych producentów eksportujących.
Taka konieczność zaistniała w przypadku dwóch przedsiębiorstw objętych dochodzeniem.
(37) Dwóm pozostałym producentom eksportującym, dla których nie udało się dokonać indywidualnych obliczeń w zakresie dumpingu, jak opisano w motywie (18) preambuły, przydzielono także tymczasowy margines dumpingu na poziomie średniej ważonej indywidualnych marginesów dumpingu określonych tymczasowo dla stron objętych kontrolą wyrywkową.
3.6.2. Przedsiębiorstwa nieobjęte kontrolą wyrywkową
(38) Przedsiębiorstwom współpracującym, które nie zostały wybrane do kontroli wyrywkowej oraz nie są powiązane z żadnym z przedsiębiorstw objętych kontrolą, przydzielono tymczasowy margines dumpingu na poziomie średniej ważonej indywidualnych marginesów dumpingu określonych tymczasowo dla stron objętych kontrolą, tj. 25,1 %.
(39) Przedsiębiorstwom współpracującym, które nie zostały wybrane do kontroli wyrywkowej i które są powiązane z jakimkolwiek z przedsiębiorstw objętych kontrolą, przydzielono tymczasowy margines dumpingu na takim samym poziomie jak margines przydzielony przedsiębiorstwu objętemu kontrolą, z którym są powiązane.
3.6.3. Przedsiębiorstwa niewspółpracujące
(40) Aby obliczyć pozostały margines dumpingu, tj. margines dumpingu dla norweskich eksporterów, którzy nie współpracowali z Komisją ani nie dokonali zgłoszenia, Komisja w pierwszej kolejności określiła poziom współpracy.
Porównano całkowitą wielkość przywozu produktu objętego postępowaniem pochodzącego z Norwegii obliczonej na podstawie danych Eurostatu z rzeczywistymi danymi uzyskanymi od norweskich producentów eksportujących, którzy wyrazili gotowość włączenia ich do kontroli wyrywkowej.
Na tej podstawie ustalono, że poziom współpracy był wysoki, tj. obejmował prawie 80 % całkowitej wielkości norweskiego eksportu łososia hodowlanego do Wspólnoty.
(41) Na podstawie dostępnych informacji stwierdzono, że wspomniane przedsiębiorstwa nie stosowały dumpingu na poziomie niższym od jakiegokolwiek przedsiębiorstwa objętego kontrolą wyrywkową.
W rezultacie pozostały margines dumpingu określono na poziomie najwyższego indywidualnego marginesu dumpingu ustalonego dla przedsiębiorstwa współpracującego.
Na tej podstawie pozostały poziom dumpingu został tymczasowo określony na poziomie 44,0 % ceny CIF na granicy Wspólnoty.
3.6.4. Margines dumpingu
(42) Na tej podstawie tymczasowe marginesy dumpingu, wyrażone jako odsetek ceny CIF na granicy Wspólnoty, bez opłat celnych wynoszą:
Przedsiębiorstwo _BAR_ Tymczasowy margines dumpingu _BAR_
Marine Harvest Bolga AS, N-8158 Bolga, Norwegia. _BAR_ 21,9 % _BAR_
Fjord Seafood Norway AS, Toftsundet, N-8900 Brønnøysund, Norwegia. _BAR_ 37,7 % _BAR_
Pan Fish Norway AS, Grimmergata 5, N-6002 Ålesund, Norwegia. _BAR_ 25,4 % _BAR_
Stolt Sea Farm AS, Postboks 370, Sentrum, N-0102, Oslo, Norwegia. _BAR_ 13,9 % _BAR_
Follalaks AS, N-8286 Nordfold, Norwegia. _BAR_ 24,5 % _BAR_
Nordlaks Oppdrett AS, Boks 224, N-8455 Stokmarknes, Norwegia. _BAR_ 6,8 % _BAR_
Hydrotech AS, Bentnesveien 50, N-6512 Kristiansund, Norwegia. _BAR_ 21,9 % _BAR_
Grieg Seafood AS, Postboks 234, N-5804 Bergen, Norwegia. _BAR_ 22,9 % _BAR_
Średnia ważona _BAR_ 22,5 % _BAR_
Pozostały margines _BAR_ 37,7 % _BAR_
4.
SZKODA
4.1. Definicja produkcji wspólnotowej i przemysłu wspólnotowego
(43) W trakcie OD, łososia hodowlanego we Wspólnocie wytwarzali:
- Producenci wspólnotowi niepowiązani z eksporterami lub importerami norweskimi, którzy byli skarżącymi lub wyraźnie poparli skargę;
- Producenci wspólnotowi niepowiązani z eksporterami lub importerami norweskimi, którzy nie zajęli stanowiska w sprawie skargi ("milczący");
- Kilku innych producentów, odnośnie których stwierdzono, że są powiązani z eksporterami lub importerami norweskimi ("powiązani").
(44) Kilku innych producentów, powiązanych z norweskimi eksporterami lub importerami, dokonało zgłoszenia i zwróciło się z wnioskiem o ujęcie ich w definicji produkcji wspólnotowej.
Określili się oni również jako przemysł wspólnotowy.
Jednak wniosek ten został odrzucony na podstawie przepisów art. 4 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.
W szczególności stwierdzono, że stosunki pomiędzy wspomnianymi powiązanymi producentami a eksporterami lub importerami produktu sprzedawanego po cenach dumpingowych mogłyby spowodować, że producenci objęci postępowaniem zachowywaliby się inaczej niż producenci niepowiązani.
W związku z tym produkcja wspomnianych innych producentów nie została uwzględniona przy obliczaniu produkcji wspólnotowej.
(45) Dochodzenie wykazało, że skarżący producenci wspólnotowi wyprodukowali około 20000 ton łososia w trakcie OD.
Stanowi to około 90 % szacowanej łącznej produkcji wspólnotowej produktu objętego postępowaniem.
Jest to większa część produkcji wspólnotowej.
Z tego względu uznaje się, że skarżący producenci wspólnotowi stanowią przemysł wspólnotowy w rozumieniu art. 4 ust. 1 oraz art. 5 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
4.2. Kontrola wyrywkowa dla celów oceny szkody
(46) Mając na uwadze dużą liczbę producentów łososia hodowlanego we Wspólnocie, w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania przewidziano zastosowanie technik kontroli wyrywkowej w celu oceny szkody.
Wyboru próby producentów wspólnotowych dokonano w oparciu o największą reprezentatywną wielkość produkcji, która można było właściwie zbadać w ustalonym terminie, zgodnie z art. 17 rozporządzenia podstawowego.
(47) Na podstawie informacji dostarczonych Komisji do kontroli wyrywkowej wybrano wstępnie sześciu producentów wspólnotowych wymienionych wyżej w motywie (6) preambuły i poproszono ich o wypełnienie kwestionariusza.
Przeprowadzono weryfikacje w obiektach wspomnianych przedsiębiorstw.
Dochodzenie wykazało, że Celtic Atlantic Salmon Ltd. nie produkował łososia w trakcie całego rozpatrywanego okresu, w związku z czym nie był w stanie dostarczyć wszystkich danych i informacji wymaganych w kwestionariuszu.
Spółka Celtic Atlantic Salmon Ltd. powstała w styczniu 2004 r. po wykupieniu określonych aktywów przedsiębiorstwa zajmującego się produkcją łososia, które znalazło się pod sekwestrem sądowym i mogło dostarczyć danych jedynie w odniesieniu do OD.
W związku z tym wskaźniki szkody omawiane poniżej w motywie (63) preambuły określono na podstawie sprawdzonych informacji dostarczonych przez pozostałych pięć przedsiębiorstw wymienionych powyżej w motywie (6) preambuły.
Dane uzyskane z Celtic Atlantic Salmon Ltd. wykorzystano jednak w celu obliczenia poziomu podcinania i zaniżania cen.
(48) Produkcja pięciu producentów wspólnotowych wybranych do kontroli wyrywkowej, którzy w pełni współpracowali w trakcie dochodzenia, wyniosła łącznie około 8300 ton w trakcie OD lub 37 % szacowanej łącznej wspólnotowej produkcji łososia hodowlanego.
(49) Analiza szkód opiera się na (a) wskaźnikach szkody związanej z działalnością, takich jak ceny sprzedaży, zapasy, rentowność, zwrot z inwestycji, przepływ środków pieniężnych, inwestycje, zdolność do pozyskania kapitału i wynagrodzenia, które zostały określone na podstawie informacji sprawdzonych na poziomie kontroli wyrywkowej oraz (b) innych wskaźnikach szkody, tj. produkcji, możliwościach produkcyjnych, wykorzystaniu mocy produkcyjnych, wielkości sprzedaży, udziale rynkowym, rozwoju, zatrudnieniu, wydajności oraz rozmiaru marginesu dumpingu, które określono na podstawie danych zebranych na poziomie przemysłu wspólnotowego jako całości.
4.3. Konsumpcja we Wspólnocie
(50) W badanym okresie konsumpcja we Wspólnocie kształtowała się w następujący sposób:
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Tony _BAR_ 527970 _BAR_ 550943 _BAR_ 611101 _BAR_ 607904 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 104 _BAR_ 116 _BAR_ 115 _BAR_
(51) Konsumpcję we Wspólnocie określono na podstawie łącznej produkcji wszystkich producentów na terenie Wspólnoty powiększonej o wielkość przywozu z wszystkich państw trzecich i pomniejszonej o wielkość wywozu ze Wspólnoty Europejskiej.
Produkcję wszystkich producentów z siedzibą na obszarze Wspólnoty określono na podstawie danych dostarczonych przez kraje, w których prowadzi się hodowlę łososia, tj. Irlandię, Zjednoczone Królestwo i Francję.
Dane na temat wielkości przywozu i wywozu pochodzą z Eurostatu.
(52) Należy zauważyć, że hodowla łososia hodowlanego na dużą skalę we Wspólnocie ogranicza się do terenu Zjednoczonego Królestwa (Szkocja) oraz Irlandii.
Dokonano pewnych korekt w celu konwersji wag netto pochodzących z danych Eurostatu, tak by zaokrąglić wagi lub "odpowiedniki całych ryb" (WFE) [7], gdyż porównań na podstawie WFE w tej branży przemysłu dokonuje się powszechnie.
Z tego względu, o ile nie zaznaczono inaczej, liczby dla łososia świeżego, schłodzonego i mrożonego z wyłączeniem łososia filetowanego oraz dla świeżych, schłodzonych i mrożonych filetów łososia, w zależności od rodzaju produktu, zostały podzielone przez współczynniki konwersji odpowiednio 0,90 oraz 0,65, tj. współczynniki konwersji powszechnie akceptowane w branży hodowli łososia.
(53) Z powyższej tabeli wynika, że konsumpcja w latach 2001–2003 wzrosła o 16 %.
W OD konsumpcja pozostała prawie na takim samym poziomie jak w 2003 r. spadając nieznacznie o 0,5 %.
Ogólnie rzecz biorąc, wzrost konsumpcji w rozpatrywanym okresie wyniósł 15 %.
4.4. Przywóz towarów do Wspólnoty z kraju, którego dotyczy postępowanie
4.4.1. Wielkość przywozu towarów objętych postępowaniem
(54) W badanym okresie wielkość przywozu towarów z Norwegii, pochodząca z danych Eurostatu z zastosowaniem metodologii opisanej w motywie (51) preambuły powyżej kształtowała się w następujący sposób:
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Tony _BAR_ 269126 _BAR_ 294481 _BAR_ 351757 _BAR_ 362492 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 109 _BAR_ 131 _BAR_ 135 _BAR_
(55) Z powyższej tabeli wynika, że wielkość przywozu łososia hodowlanego z Norwegii wzrosła o 35 % w badanym okresie.
W latach 2001–2003 odnotowano wzrost na poziomie 31 %, zaś w okresie od 2003 r. do OD wielkość przywozu wzrosła o kolejne 3 %.
Oznacza to, że podczas gdy konsumpcja wzrosła o prawie 80000 ton w badanym okresie, norwescy eksporterzy mogli zwiększyć sprzedaż na rynku wspólnotowym o 93000 ton, co przekracza całkowity wzrost konsumpcji.
4.4.2. Udział rynkowy przywożonych towarów
(56) Udział rynkowy norweskich producentów eksportujących kształtował się w następujący sposób:
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
_BAR_ 51 % _BAR_ 53,5 % _BAR_ 57,6 % _BAR_ 59,6 % _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 105 _BAR_ 113 _BAR_ 117 _BAR_
(57) Podobnie jak w przypadku przywozu towarów, norweski udział rynkowy stale wzrastał w badanym okresie.
Ogólnie rzecz biorąc, udział rynkowy oparty na wielkości przywozu towarów zwiększył się o 17 % lub 8,6 punktów procentowych w badanym okresie.
Wzrost w okresie od 2002 r. do OD wyniósł 6,1 punktów procentowych.
4.4.3.
Średnie ceny towarów przywożonych po cenach dumpingowych
(58) Zmiany cen towarów przywożonych po cenach dumpingowych z Norwegii i sprzedawanych na rynku wspólnotowym pokazuje poniższa tabela.
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
_BAR_ 3,13 _BAR_ 3,04 _BAR_ 2,64 _BAR_ 2,64 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 97 _BAR_ 84 _BAR_ 84 _BAR_
(59) W badanym okresie średnia cena towarów przywożonych po cenach dumpingowych spadła o 16 %.
Powyższa tabela ukazuje wyraźną zbieżność w czasie pomiędzy spadkiem cen, które gwałtownie obniżyły się w 2003 r. a gwałtownym wzrostem przywozu towarów po cenach dumpingowych na rynku wspólnotowym, co potwierdzono w motywie (54) preambuły.
4.4.4. Podcięcie cenowe
(60) W celu obliczenia poziomu podcięcia cenowego w trakcie OD, dokonano porównania średnich ważonych cen sprzedaży producentów przemysłu wspólnotowego objętych kontrolą wyrywkową ze średnimi ważonymi cenami eksportowymi producentów eksportujących z Norwegii objętych kontrolą wyrywkową.
Porównania dokonano dla porównywalnych typów łososia hodowlanego oraz na tym samym poziomie handlu, tzn. w kontekście sprzedaży pierwszemu niezależnemu klientowi.
Porównanie przeprowadzono po odjęciu rabatu i bonifikaty, zaś ceny przywozu towarów były cenami CIF na granicy Wspólnoty skorygowanymi o opłaty celne.
(61) Ceny producentów przemysłu wspólnotowego objętych kontrolą wyrywkową przyjęto na poziomie cen ex-works, tj. z wyłączeniem kosztów transportu oraz na poziomie handlu uznanego za porównywalny z przywozem objętym postępowaniem.
W przypadku producentów przemysłu wspólnotowego objętych kontrolą wyrywkową, którzy sprzedawali ryby po cenach producenta obniżonych o opłaty uiszczane zakładom przetwórczym, dokonano odpowiedniej korekty w górę w celu odzwierciedlenia kosztów przetwarzania i pakowania, tak aby ceny tych producentów były porównywalne z cenami innych producentów objętych kontrolą wyrywkową.
Korekty dokonano na podstawie kosztów poniesionych przez innych producentów objętych kontrolą na tego typu działania lub na podstawie faktycznej opłaty uiszczanej zakładom przetwórczym.
(62) Wyniki porównania średnich ważonych wykazały, że w trakcie OD produkty objęte postępowaniem pochodzące z Norwegii sprzedawano na obszarze Wspólnoty po cenach podcinających ceny przemysłu wspólnotowego, średnio na poziomie około 15 % w odniesieniu do udziału procentowego cen dumpingowych i cen wspólnotowych.
4.5. Sytuacja przemysłu wspólnotowego
(63) Zgodnie z art. 3 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, badanie wpływu przywozu towarów po cenach dumpingowych na przemysł wspólnotowy objęło ocenę wszystkich czynników ekonomicznych i wskaźników mających znaczenie dla stanu przemysłu wspólnotowego w badanym okresie.
4.5.1. Produkcja, możliwości produkcyjne oraz wykorzystanie mocy produkcyjnych
(64) Produkcja, możliwości produkcyjne oraz wykorzystanie mocy produkcyjnych przemysłu wspólnotowego jako całości kształtowały się w następujący sposób:
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Produkcja (w tonach) _BAR_ 18118 _BAR_ 20621 _BAR_ 19387 _BAR_ 20536 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 114 _BAR_ 107 _BAR_ 113 _BAR_
Możliwości produkcyjne (w tonach) _BAR_ 36994 _BAR_ 37112 _BAR_ 41862 _BAR_ 43662 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 113 _BAR_ 118 _BAR_
Wykorzystanie mocy produkcyjnych _BAR_ 49 % _BAR_ 56 % _BAR_ 46 % _BAR_ 47 % _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 113 _BAR_ 95 _BAR_ 96 _BAR_
(65) Produkcja przemysłu wspólnotowego początkowo wzrosła o 14 % w latach 2001–2002.
Następnie spadła o 6 %, lecz ponownie wzrosła o 5 % w trakcie OD, pozostając jednak poniżej poziomu z 2002 r.
Z powyższej tabeli wynika, że produkcja ogólnie wzrosła o 13 % w badanym okresie.
(66) W badanym okresie możliwości produkcyjne wzrosły o 18 %.
Największy wzrost odnotowano w 2003 r. (+13 %).
Należy zauważyć, że produkcja łososia hodowlanego na obszarze Wspólnoty Europejskiej jest skutecznie ograniczana licencjami rządowymi określającymi maksymalną ilość żywych ryb, które można trzymać w wodzie w dowolnym miejscu i czasie.
Dane na temat możliwości produkcyjnych są teoretycznymi możliwościami opartymi raczej na całkowitej ilości objętej licencjami, niż na fizycznej pojemności skrzyń i innych materiałach produkcyjnych, którymi zarządza przemysł wspólnotowy.
Z tego względu uznaje się, że dane na temat możliwości produkcyjnych nie mają większego znaczenia w analizie.
(67) Wykorzystanie mocy produkcyjnych początkowo wzrosło w okresie 2001–2002 o 13 %, jednak spadło w 2003 r. o około 18 % i utrzymywało się na mniej więcej stałym poziomie w trakcie OD.
4.5.2. Zapasy
(68) Należy zauważyć, że przemysł wspólnotowy praktycznie nie posiada zapasów łososia hodowlanego i natychmiast po połowie sprzedaje go zakładom przemysłu przetwórczego.
Z tego względu wydaje się, że ocena zapasów nie jest istotnym czynnikiem przy ocenie sytuacji gospodarczej przemysłu wspólnotowego.
4.5.3. Wielkość sprzedaży, udział rynkowy, średnie ceny jednostkowe w UE oraz rozwój
(69) Poniższe dane odzwierciedlają sprzedaż prowadzoną przez przemysł wspólnotowy niezależnym klientom na rynku wspólnotowym.
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Wielkość sprzedaży (w tonach) _BAR_ 17556 _BAR_ 18684 _BAR_ 18997 _BAR_ 19925 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 106 _BAR_ 108 _BAR_ 113 _BAR_
Udział rynkowy _BAR_ 3,33 % _BAR_ 3,38 % _BAR_ 3,11 % _BAR_ 3,28 % _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 102 _BAR_ 93 _BAR_ 99 _BAR_
Średnie jednostkowe ceny sprzedaży (EUR/kg) _BAR_ 3,03 _BAR_ 3,00 _BAR_ 2,61 _BAR_ 2,84 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 99 _BAR_ 86 _BAR_ 94 _BAR_
(70) Wielkość sprzedaży przemysłu wspólnotowego wzrosła w okresie od 2001 r. do OD o 13 %.
Oznacza to, że przemysł wspólnotowy zdołał zwiększyć wielkość sprzedaży o 2300 ton.
Wynik ten należy także rozpatrzyć w kontekście wzrostu konsumpcji we Wspólnocie, która osiągnęła poziom 80000 ton w tym samym okresie.
(71) Udział rynkowy przemysłu wspólnotowego ogólnie zmniejszył się w rozpatrywanym okresie (–1 %).
Początkowo udział rynkowy wzrósł w latach 2001–2002, następnie gwałtownie spadł w 2003 r., wzrósł ponownie w OD utrzymując się na nieznacznie niższym poziomie udziału rynkowego z 2001 r.
Biorąc pod uwagę niski udział rynkowy przemysłu wspólnotowego, należy zauważyć, że każda strata, nawet niewielka, ma duży wpływ na przemysł wspólnotowy.
(72) W okresie od 2001 r. do OD średnie ceny sprzedaży przemysłu wspólnotowego spadły o 6 %.
Największy spadek odnotowano w okresie 2002–2003 (–13 %), natomiast w okresie od 2003 r. do OD ceny w pewnym stopniu powróciły do poprzedniego poziomu (+9 %).
(73) W badanym okresie konsumpcja we Wspólnocie wzrosła o 15 %, zaś przemysł wspólnotowy zwiększył wielkość sprzedaży o 13 %.
Jednak w tym samym okresie obniżyły się wspólnotowe ceny sprzedaży (–6 %) oraz udział rynkowy (–1 %).
Jednocześnie przywóz towarów z Norwegii zwiększył się o około 35 %, zaś przyrost udziału rynkowego towarów przywożonych po cenach dumpingowych wyniósł 8,6 punktów procentowych.
Oznaczało to, że przemysł wspólnotowy nie w pełni uczestniczył we wzroście udziału rynkowego w badanym okresie.
4.5.4. Rentowność, zwrot z inwestycji i przepływ środków pieniężnych
(74) Rentowność sprzedaży wspólnotowej oznacza zysk ze sprzedaży łososia hodowlanego na rynku wspólnotowym.
Całkowity zwrot z aktywów oraz przepływ środków pieniężnych można było zmierzyć jedynie na poziomie najwęższej grupy produktów obejmującej produkt podobny, zgodnie z art. 3 ust. 8 rozporządzenia podstawowego.
W tym kontekście należy zauważyć, że łosoś hodowlany stanowił ponad 95 % działalności gospodarczej przemysłu wspólnotowego objętego kontrolą wyrywkową.
(75) Ponadto zwrot z inwestycji obliczono na podstawie całkowitego zwrotu z aktywów, ponieważ przedsiębiorstwa stanowiące przemysł wspólnotowy głównie, jeśli nie wyłącznie, wytwarzają i sprzedają produkt objęty postępowaniem.
Dla celów niniejszego dochodzenia zwrot z inwestycji wyrażony jest jako zysk w procencie wartości księgowej netto inwestycji.
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Rentowność sprzedaży wspólnotowej _BAR_ 7,2 % _BAR_ – 2,9 % _BAR_ – 6,2 % _BAR_ – 4,0 % _BAR_
Zwrot z inwestycji _BAR_ 36,7 % _BAR_ – 15,5 % _BAR_ – 20,7 % _BAR_ – 21,4 % _BAR_
Przepływ gotówki (w tys. EUR) _BAR_ 3331 _BAR_ – 11 _BAR_ 951 _BAR_ 698 _BAR_
(76) W roku 2001 rentowność przemysłu wspólnotowego wynosiła 7,2 %.
W okresie 2001–2002 rentowność obniżyła się o 10,1 punktów procentowych.
Od roku 2002 przemysł wspólnotowy przynosił straty.
Należy zauważyć, że sytuacja pogorszyła się jeszcze bardziej w okresie 2002–2003, kiedy straty osiągnęły poziom 6,2 % (lub 3,3 punkty procentowe).
Utrzymujący się popyt na łososia w trakcie OD pozwolił przemysłowi wspólnotowemu nieznacznie zwiększyć swoje ceny sprzedaży oraz zmniejszyć straty, które jednak pozostały na wysokim poziomie (– 4 %).
Od początku do końca rozpatrywanego okresu rentowność spadła aż o 11,2 punkty procentowe.
(77) W badanym okresie zwrot z inwestycji oraz przepływ środków pieniężnych wykazywały podobną tendencję jak w przypadku rentowności.
4.5.5. Inwestycje oraz zdolność do pozyskania kapitału
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Inwestycje (w tys. EUR) _BAR_ 1407 _BAR_ 1301 _BAR_ 1101 _BAR_ 2249 _BAR_
(78) Poziom inwestycji poczynionych przez Wspólnotę wzrósł w badanym okresie.
Początkowo zmniejszył się w roku 2002 i 2003, a następnie wzrósł w OD.
Wspomniane inwestycje można w pewnym stopniu wytłumaczyć utrzymującym się popytem, który cechował badany okres.
Stwierdzono także, że znacznej części inwestycji dokonano w celu utrzymania istniejących narzędzi produkcyjnych lub wymiany urządzeń po zakończeniu ich używania.
Ponadto w ostatnich latach przemysł wspólnotowy poczynił znaczne starania w celu poprawy swojej konkurencyjności na rynku.
Podjęto działania zmierzające do poprawy jego wydajności oraz zmniejszenia kosztów w obliczu zwiększonej konkurencyjności np. poprzez przystąpienie do wspólnych układów w zakresie nabywania paszy lub zaangażowanie we wspólne działania w zakresie marketingu i sprzedaży.
W końcu, przemysł wspólnotowy przechodzi proces konsolidacji.
Nastąpiły znaczące zmiany w strukturze branży hodowli łososia na obszarze Wspólnoty i zauważa się tendencję do zmniejszania liczby przedsiębiorstw.
Pewna liczba mniejszych producentów zbankrutowała lub sprzedała swoje przedsiębiorstwa innym producentom, którzy w nie zainwestowali.
(79) W badanym okresie stwierdzono, że przemysł wspólnotowy ma większe trudności w pozyskiwaniu kapitału.
Zdolność przemysłu wspólnotowego do pozyskiwania kapitału należy rozpatrywać także w kontekście ewolucji stanu przepływu środków pieniężnych przemysłu wspólnotowego, który był ujemny w trakcie OD.
Wyraźnie widać, że straty poniesione przez przemysł wspólnotowy oraz poziom cen sprzedaży w badanym okresie odgrywały negatywną rolę przy poszukiwaniu zewnętrznych źródeł finansowania.
4.5.6. Zatrudnienie i wydajność
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Liczba pracowników _BAR_ 254 _BAR_ 272 _BAR_ 269 _BAR_ 265 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 107 _BAR_ 106 _BAR_ 104 _BAR_
Wydajność (tona/pracownik) _BAR_ 71,3 _BAR_ 75,8 _BAR_ 72,1 _BAR_ 77,5 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 106 _BAR_ 101 _BAR_ 108 _BAR_
(80) W okresie od 2001 r. do OD poziom zatrudnienia w przemyśle wspólnotowym (ogólnie) wzrósł o 4 %.
Wzrost ten jednak nastąpił w okresie 2001–2002 (+7 %) i można go wytłumaczyć wzrostem produkcji, który miał miejsce w badanym okresie.
Jak pokazuje powyższa tabela, wzrostu poziomu zatrudnienia, który nastąpił w 2002 r., nie udało się utrzymać z powodu sytuacji rynkowej i w okresie od 2003 r. do OD nastąpił jego spadek.
(81) Mimo nieznacznego wzrostu poziomu zatrudnienia, przemysł wspólnotowy zdołał zwiększyć swoją wydajność w badanym okresie.
Biorąc pod uwagę poziom produkcji oraz liczbę zatrudnionych pracowników, wydajność wzrosła o 8 % w badanym okresie.
4.5.7. Wynagrodzenie
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Wynagrodzenie (w tys. EUR) _BAR_ 4620 _BAR_ 4223 _BAR_ 4015 _BAR_ 3765 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 91 _BAR_ 87 _BAR_ 81 _BAR_
(82) W badanym okresie zaistniała konieczność obniżenia wynagrodzenia o 19 %.
4.5.8. Likwidacja skutków poprzedniego dumpingu
(83) Należy zauważyć, że w okresie od września 1997 r. do maja 2003 r. znaczną część przywożonego łososia hodowlanego pochodzącego z Norwegii poddano zobowiązaniom cenowym w kontekście obowiązujących wówczas środków antydumpingowych i antysubsydyjnych.
Podczas gdy przemysł wspólnotowy był rentowny w 2001 r., w trakcie 2002 r. naruszenie wspomnianych zobowiązań cenowych przez niektórych norweskich producentów eksportujących zaczęło osłabiać efektywność tego instrumentu prawnego i spowodowało spadek cen.
Obecne dochodzenie wykazuje, że ceny norweskich producentów eksportujących spadły o 16 % od 2001 r.
Największe spadki cen zaczęto odnotowywać od 2002 r., kiedy liczba naruszeń obowiązujących wówczas zobowiązań zaczęła wzrastać.
W takich okolicznościach uznaje się, że likwidacja skutków poprzedniego dumpingu nie jest możliwa.
4.5.9. Rozmiar rzeczywistego marginesu dumpingu
(84) Wpływu rozmiaru rzeczywistego marginesu dumpingu, który ma także duże znaczenie, na przemysł wspólnotowy nie należy postrzegać jako nieistotny biorąc pod uwagę wielkości przywozu towarów objętych postępowaniem i ich ceny.
4.6. Wnioski dotyczące szkody
(85) Dochodzenie wykazuje, że w okresie od 2001 r. do OD przywóz produktu objętego postępowaniem na rynek wspólnotowy odbywał się w dużych i stale zwiększających się ilościach (+35 %), w szczególności w latach 2002–2003.
W tym samym okresie średnie ceny towarów przywożonych po cenach dumpingowych zmniejszyły się o 16 % odnotowując gwałtowny spadek w latach 2002–2003 i od tego momentu utrzymywały się na bardzo niskim poziomie.
Stwierdzono, że norweski udział rynkowy zwiększył się o 17 % lub 8,6 punktów procentowych w badanym okresie.
(86) Jeśli chodzi o sytuację przemysłu wspólnotowego, badanie powyższych wskaźników wykazało, że w okresie od 2001 r. do OD uległa ona stopniowemu pogorszeniu.
Podczas gdy niektóre czynniki wykazywały pozytywną tendencję w badanym okresie (produkcja, możliwości produkcyjne, wielkość sprzedaży), większość wskaźników kształtowała się w sposób negatywny (ceny sprzedaży, udział rynkowy, rentowność, przepływ środków pieniężnych, zwrot z inwestycji, wynagrodzenia).
(87) W kontekście pozytywnego kształtowania się produkcji i wielkości sprzedaży stwierdzono, że odnotowany wzrost umożliwił przemysłowi wspólnotowemu jedynie odzyskanie straconego udziału rynkowego w OD oraz utrzymanie odzyskanych udziałów rynkowych.
Uznano, że możliwości produkcyjne mają ograniczone znaczenie, gdyż dane na temat możliwości są danymi teoretycznymi opartymi na całkowitej ilości objętej licencjami, nie zaś na fizycznej możliwości trzymania ryb.
W związku z tym wykorzystanie mocy produkcyjnych obniżyło się z 49 % do 47 % w tym okresie, natomiast wydajność wzrosła głównie dzięki zwiększeniu automatyzacji (8 %).
W badanym okresie rynek wspólnotowy charakteryzował się utrzymującym się popytem, gdyż konsumpcja wzrosła o 15 % lub o 80000 ton.
Mimo, iż przemysł wspólnotowy zwiększył produkcję oraz wielkość sprzedaży o 13 % w obu przypadkach, zdołał zaledwie utrzymać swój udział rynkowy.
W tym samym czasie norwescy eksporterzy zwiększyli poziom sprzedaży o 93000 ton i znacznie zwiększyli udział rynkowy.
(88) Ponadto zwiększenie wielkości sprzedaży przez przemysł wspólnotowy nastąpiło kosztem obniżenia cen.
Spowodowało to spadek rentowności z dodatniej do ujemnej (straty od 7,2 % w 2001 r. do –2,9 %, –6,2 % i –4,0 % odpowiednio w 2002 r., 2003 r. oraz w OD).
Zwrot z inwestycji oraz przepływ środków pieniężnych przebiegały według podobnej tendencji jak rentowność.
Również wynagrodzenie zmniejszyło się w badanym okresie (–19 %).
(89) Biorąc pod uwagę wszystkie wspomniane czynniki stwierdza się tymczasowo, że przemysł wspólnotowy poniósł istotną szkodę w rozumieniu art. 3 rozporządzenia podstawowego.
5.
ZWIĄZEK PRZYCZYNOWY
5.1. Uwagi wstępne
(90) W celu dokonania wstępnych ustaleń odnośnie tego, czy istnieje związek przyczynowy pomiędzy przywozem po cenach dumpingowych a szkodą poniesioną przez przemysł wspólnotowy, Komisja w pierwszej kolejności zbadała, zgodnie z art. 3 ust. 6 rozporządzenia podstawowego, wpływ przywozu po cenach dumpingowych z państwa, którego dotyczy postępowanie na sytuację tego przemysłu.
(91) Następnie, zgodnie z art. 3 ust. 7 rozporządzenia podstawowego, Komisja zbadała również inne czynniki, które mogły zaszkodzić przemysłowi wspólnotowemu, aby upewnić się, że żadna szkoda spowodowana tymi czynnikami nie została błędnie przypisana przywozowi po cenach dumpingowych.
Zbadano także inne znane czynniki oprócz przywozu po cenach dumpingowych, które w tym samym czasie mogły wyrządzać szkody przemysłowi wspólnotowemu, aby upewnić się, że żadna szkoda spowodowana innymi czynnikami nie została błędnie przypisana przywozowi po cenach dumpingowych.
5.2. Wpływ przywozu po cenach dumpingowych z państwa, którego dotyczy postępowanie
(92) Związek pomiędzy szkodą poniesioną przez przemysł wspólnotowy a przywozem po cenach dumpingowych wykazują w szczególności następujące zbieżne fakty: od początku 2001 r. do końca OD wielkość przywozu norweskiego łososia hodowlanego do Wspólnoty wzrosła o 35 %, zaś jego udział rynkowy zwiększył się do 59,6 %, co oznacza wzrost o 8,6 punktów procentowych na koszt przemysłu wspólnotowego.
W badanym okresie norweskie ceny obniżyły się o 16 %.
(93) Ten rozwój przywozu norweskich towarów zbiegł się z dużymi stratami finansowymi producentów wspólnotowych.
W rzeczywistości wzrost przywozu z Norwegii zbiegł się ze znaczącą tendencją spadkową głównych wskaźników gospodarczych związanych z przemysłem wspólnotowym w okresie od 2001 r. do końca OD.
W okresie od 2002 r. do OD, w którym norweskie ceny spadły o około 13 %, ceny sprzedaży zmniejszyły się o 5 %, zaś utrata udziału rynkowego przemysłu wspólnotowego wyniosła 3 %.
W rezultacie przemysł wspólnotowy poniósł straty w trakcie OD oraz w ciągu dwóch lat poprzedzających ten okres.
Ponieważ ogólnie uznaje się, że towary przywożone z Norwegii, w szczególności z powodu ich dużych ilości, są liderami cenowymi na rynku wspólnotowym w branży hodowli łososia, sytuacja ta wskazuje, że przemysł wspólnotowy został poddany silnej presji cenowej, która uległa nasileniu na skutek przywozu po cenach dumpingowych na rynek wspólnotowy.
O wpływie presji cenowej świadczą ponadto podcięcia cenowe stosowane przez norweskich producentów eksportujących oraz ceny przemysłu wspólnotowego, które uległy znacznemu obniżeniu w trakcie OD.
5.3. Wpływ innych czynników
5.3.1. Wpływ przywozu towarów pochodzących z innych państw trzecich
(94) Przywóz z państw trzecich nieobjętych niniejszym dochodzeniem kształtował się w następujący sposób w badanym okresie:
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Państwa trzecie inne niż Norwegia razem (w tonach) _BAR_ 82082 _BAR_ 106154 _BAR_ 108157 _BAR_ 117994 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 129 _BAR_ 132 _BAR_ 144 _BAR_
Udział rynkowy _BAR_ 15,5 % _BAR_ 19,3 % _BAR_ 17,7 % _BAR_ 19,4 % _BAR_
Średnia cena (EUR za kg) _BAR_ 2,86 _BAR_ 2,34 _BAR_ 2,15 _BAR_ 2,23 _BAR_
USA (w tonach) _BAR_ 5011 _BAR_ 26359 _BAR_ 27233 _BAR_ 24624 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 526 _BAR_ 543 _BAR_ 491 _BAR_
Udział rynkowy _BAR_ 0,9 % _BAR_ 4,8 % _BAR_ 4,5 % _BAR_ 4,0 % _BAR_
Średnia cena (EUR za kg) _BAR_ 2,35 _BAR_ 1,73 _BAR_ 1,57 _BAR_ 1,69 _BAR_
Kanada (w tonach) _BAR_ 593 _BAR_ 3592 _BAR_ 6490 _BAR_ 6940 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 605 _BAR_ 1094 _BAR_ 1170 _BAR_
Udział rynkowy _BAR_ 0,1 % _BAR_ 0,7 % _BAR_ 1,1 % _BAR_ 1,1 % _BAR_
Średnia cena (EUR za kg) _BAR_ 2,90 _BAR_ 1,89 _BAR_ 1,72 _BAR_ 1,77 _BAR_
Chile (w tonach) _BAR_ 26442 _BAR_ 28669 _BAR_ 19455 _BAR_ 24547 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 108 _BAR_ 74 _BAR_ 93 _BAR_
Udział rynkowy _BAR_ 5,0 % _BAR_ 5,2 % _BAR_ 3,2 % _BAR_ 4,0 % _BAR_
Średnia cena (EUR za kg) _BAR_ 2,93 _BAR_ 2,36 _BAR_ 2,60 _BAR_ 2,89 _BAR_
Wyspy Owcze (w tonach) _BAR_ 40505 _BAR_ 37075 _BAR_ 41202 _BAR_ 37108 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 92 _BAR_ 102 _BAR_ 92 _BAR_
Udział rynkowy _BAR_ 7,7 % _BAR_ 6,7 % _BAR_ 6,7 % _BAR_ 6,1 % _BAR_
Średnia cena (EUR za kg) _BAR_ 2,95 _BAR_ 2,78 _BAR_ 2,50 _BAR_ 2,57 _BAR_
(95) Powyższa tabela ukazuje wielkość przywozu, udział rynkowy oraz średnie ceny przywożonego łososia hodowlanego ze wszystkich krajów oprócz Norwegii oraz osobno z krajów będących tradycyjnymi importerami, tj. USA, Kanady, Chile oraz Wysp Owczych.
(96) Należy zauważyć, że w statystykach dotyczących przywozu nie ma rozróżnienia między łososiem hodowlanym i łososiem dzikim.
Jednak na podstawie informacji zebranych w trakcie dochodzenia wygląda na to, że duża część przywozów z USA i Kanady składa się w większości z łososia dzikiego, tak więc nie jest prawdopodobne, by przywóz z tych dwóch krajów mógł w sposób znaczący wpłynąć na sytuację przemysłu wspólnotowego.
(97) Powyższa tabela wskazuje także, że ceny towarów przywożonych z Chile były wyższe niż ceny przemysłu wspólnotowego w OD oraz że ceny łososia hodowlanego znacznie różniły się w pozostałych państwach trzecich.
Ceny importowe z Wysp Owczych były niższe od cen pobieranych przez norweskich producentów eksportujących, jednak należy zauważyć, że wielkości przywozu towarów z Chile i Wysp Owczych obniżyły się odpowiednio o 7 % i 8 % w badanym okresie.
(98) Rozwój ten należy rozpatrywać w świetle zmian w zakresie konsumpcji oraz przywozu po cenach dumpingowych z Norwegii.
Jak opisano w motywie (51) preambuły powyżej, wspomniana konsumpcja zwiększyła się o 15 % w badanym okresie, zaś w OD pozostała prawie na takim samym poziomie jak w roku 2003 odnotowując nieznaczne obniżenie o 0,5 %.
Jak objaśniono w motywie (55) preambuły powyżej, przywóz z Norwegii wzrósł o około 35 % w rozpatrywanym okresie, zaś w okresie od 2003 r. do OD zwiększył się o około 3,1 %.
(99) Biorąc pod uwagę powyższe fakty, wyciągnięto zatem tymczasowy wniosek, że przywóz towarów do Wspólnoty z innych państw trzecich nie może być decydującą przyczyną istotnej szkody poniesionej przez przemysł wspólnotowy.
5.3.2. Wpływ zmian modelu konsumpcyjnego
(100) W badanym okresie konsumpcja łososia hodowlanego na obszarze Wspólnoty wzrosła o 15 % i osiągnęła poziom prawie 608000 ton w OD.
Przemysł wspólnotowy wykorzystał ten wzrost konsumpcji do zwiększenia produkcji oraz wielkości sprzedaży.
Z tego względu nie uznaje się, że zmiana modelu konsumpcyjnego przyczyniła się do szkody poniesionej przez przemysł wspólnotowy.
(101) Utrzymywano, że nastąpił domniemany spadek konsumpcji w Zjednoczonym Królestwie oraz że spowodował on szkody dla producentów wspólnotowych.
Jednak nie należy izolować rynku Zjednoczonego Królestwa od całego rynku wspólnotowego oraz wzrostu konsumpcji stwierdzonej na rynku wspólnotowym w rozpatrywanym okresie.
Spadku popytu na łososia hodowlanego w określonej części Wspólnoty przy wzroście całkowitego popytu nie należy postrzegać jako przyczynę pogorszenia się sytuacji gospodarczej przemysłu wspólnotowego.
W związku z powyższym wstępnie stwierdzono, że zmiany modelu konsumpcyjnego nie przyczyniły się do istotnej szkody poniesionej przez przemysł wspólnotowy.
5.3.3. Wpływ zmian w działalności wywozowej przemysłu wspólnotowego
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Wywóz (w tonach) _BAR_ 169 _BAR_ 211 _BAR_ 348 _BAR_ 423 _BAR_
(102) Dokonano także oceny wpływu zmian w wielkości wywozu towarów przemysłu wspólnotowego.
Wywóz większy o 150 %.
W świetle trudnej sytuacji rynku wspólnotowego przemysł wspólnotowy poszukiwał sposobów zwiększenia poziomu wywozu, jednak nie przekroczył on około 2 % łącznej produkcji i sprzedaży.
Z tego względu wstępnie stwierdza się, że wszelkie zmiany wielkości wywozu nie były przyczyną istotnej szkody poniesionej przez przemysł wspólnotowy.
W każdym razie należy zauważyć, że dane odnoszące się do rentowności oparte są o dane związane jedynie ze sprzedażą wspólnotową niepowiązanym klientom Wspólnoty.
5.3.4. Inni producenci we Wspólnocie powiązani z norweskimi producentami/importerami
(103) Zbadano, czy szkoda poniesiona przez przemysł wspólnotowy nie została spowodowana przez innych producentów w WE powiązanych z producentami norweskimi.
Jak wspomniano w motywie (44) preambuły, przedsiębiorstwa te nie zostały objęte definicją przemysłu wspólnotowego na mocy art. 4 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.
(104) Pięciu producentów we Wspólnocie powiązanych z norweskimi producentami/importerami udzieliło istotnych odpowiedzi na kwestionariusz.
Wspomniani producenci stanowili około 54 % pozostałych producentów we Wspólnocie powiązanych z norweskimi producentami/importerami.
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Sprzedaż niepowiązanym klientom w WE (w tonach) _BAR_ 67983 _BAR_ 71879 _BAR_ 76175 _BAR_ 72255 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 105 _BAR_ 112 _BAR_ 106 _BAR_
Udział rynkowy _BAR_ 12,8 % _BAR_ 13,0 % _BAR_ 12,4 % _BAR_ 11,9 % _BAR_
Średnia cena (EUR za kg) _BAR_ 2,90 _BAR_ 2,84 _BAR_ 2,73 _BAR_ 2,76 _BAR_
(105) Powyższa tabela wskazuje, że na podstawie odpowiedzi na kwestionariusz, wielkość sprzedaży pięciu współpracujących przedsiębiorstw wzrosła w rozpatrywanym okresie o 6 %, zaś ich ceny obniżyły się o około 5 %, co ogólnie odpowiadało rozwojowi przemysłu wspólnotowego.
Ponadto stwierdzono także, że udział rynkowy przemysłu wspólnotowego zmniejszył się o około 1 punkt procentowy w rozpatrywanym okresie, co również odpowiada rozwojowi przemysłu wspólnotowego, oraz że ceny sprzedaży stosowane przez przemysł wspólnotowy były wyższe od cen norweskich producentów wywożących (około 5 % w trakcie OD).
W tym samym okresie norwescy eksporterzy zwiększyli poziom sprzedaży o 93000 ton i swój udział rynkowy.
Jednak wydaje się, że pogorszenie się sytuacji gospodarczej producentów w WE powiązanych z norweskimi producentami/importerami mogło nie być tak wyraźne, jak sytuacji gospodarczej przemysłu wspólnotowego.
(106) W związku z powyższym wstępnie stwierdza się, że producenci w WE powiązani z norweskimi producentami/importerami nie przyczynili się w żaden znaczący sposób do istotnej szkody poniesionej przez przemysł wspólnotowy.
5.3.5. Wpływ zwiększonej śmiertelności na produkcję i wielkość sprzedaży
(107) Jedna z zainteresowanych stron utrzymywała, że wyższy od normalnego poziom śmiertelności ryb w Irlandii oraz epidemie w Zjednoczonym Królestwie i Irlandii w 2002 r. i 2003 r. mogły spowodować znaczące straty w zakresie produkcji i wielkości sprzedaży.
Jednak stwierdzono, że te czynniki były ograniczone do niewielkiej liczby gospodarstw i nie mogły mieć znaczącego wpływu na ogólne dane.
Jak opisano w motywach (64) i (69) preambuły, w badanym okresie produkcja oraz wielkość sprzedaży przemysłu wspólnotowego zwiększyły się.
Z tego względu wstępnie stwierdza się, że wyższa od normalnej śmiertelność ryb nie była przyczyną istotnej szkody.
5.3.6. Wpływ mniejszych, mniej wydajnych producentów w WE oraz wyższy koszt produkcji
(108) Utrzymywano, że przemysł norweski ponosi mniejsze koszty produkcji niż producenci wspólnotowi oraz że fakt ten, a także niemożliwość obniżenia kosztów produkcji przez producentów wspólnotowych, jest powodem zwiększenia przywozu oraz wystąpienia istotnej szkody.
Na podstawie dostępnych informacji stwierdzono, że podczas gdy Norwegia znajduje się w korzystniejszej sytuacji odnośnie określonych kosztów (np. lekarstw, paszy, kosztów uregulowań związanych z ochroną środowiska), producenci wspólnotowi są w korzystniejszej sytuacji dotyczącej innych kosztów (np. pracy).
Ogólnie rzecz biorąc zauważa się, że tak jak producenci wspólnotowi, również producenci norwescy ponoszą znaczące straty na obecnym rynku, co potwierdzają m.in. dane rządu norweskiego oraz dochodzenie w sprawie stosowania dumpingu.
Z tego względu stwierdzono wstępnie, że argument, iż producenci wspólnotowi są mniej wydajni niż eksporterzy norwescy, nie jest uzasadniony i nie mógł być przyczyną sytuacji szkodliwej dla przemysłu wspólnotowego.
5.3.7. Wpływ ograniczeń w przepisach Zjednoczonego Królestwa
(109) Jedna z zainteresowanych stron utrzymywała, że ograniczenia w przepisach Zjednoczonego Królestwa związane z kontrolą przestrzegania przepisów w zakresie ochrony środowiska oraz standardem zdrowia ryb, ograniczenia w zakresie dozwolonej ilości biomasy, system zatwierdzania lekarstw oraz akceptacja lokalizacji są powodem obniżenia konkurencyjności przemysłu wspólnotowego oraz przyczyną istotnej szkody poniesionej przez przemysł wspólnotowy.
Nie dostarczono jednak żadnych dowodów na poparcie tych argumentów, nie zostały one rozwinięte, zaś weryfikacja przedsiębiorstw Zjednoczonego Królestwa nie dostarczyła żadnych wskazówek w tym kontekście.
W tych okolicznościach, wspomnianych czynników nie można uznać za znaczące czynniki, które przyczyniły się do poniesienia poważnej szkody przez producentów wspólnotowych.
Przeciwnie, można argumentować, że surowsze przepisy ochrony środowiska oraz przepisy sanitarne we Wspólnocie zwiększają atrakcyjność produktu dla współczesnych klientów.
5.4. Wniosek na temat związku przyczynowego
(110) Na podstawie powyższego, stwierdza się tymczasowo, że zachodzi związek przyczynowy pomiędzy przywozem po cenach dumpingowych a szkodą poniesioną przez przemysł wspólnotowy.
Wniosek ten opiera się na fakcie, iż nastąpił znaczny wzrost wielkości oraz udziału rynkowego przywozu po cenach dumpingowych z Norwegii, co również spowodowało znaczące podcięcie cen przemysłu wspólnotowego.
Ponadto występuje uderzająca zbieżność czasowa pomiędzy gwałtownym wzrostem przywozu po obniżonych cenach dumpingowych a pogorszeniem się sytuacji finansowej przemysłu wspólnotowego, co doprowadziło do sytuacji nierentowności przemysłu wspólnotowego.
(111) Nie wykryto innych czynników, które mogłyby w znaczący sposób wpłynąć na sytuację przemysłu wspólnotowego.
Stwierdzono także wstępnie, że przywóz do Wspólnoty z innych państw trzecich nie może być decydującym powodem istotnej szkody poniesionej przez przemysł wspólnotowy.
6.
INTERES WSPÓLNOTY
6.1. Uwagi ogólne
(112) Zgodnie z art. 21 ust. 1 rozporządzenia podstawowego zbadano, czy pomimo stwierdzenia szkodliwego dumpingu, istnieją ważne powody, które mogą prowadzić do wniosku, że wprowadzenie środków antydumpingowych na przywóz z państwa, którego dotyczy postępowanie, nie leży w interesie Wspólnoty.
Określenie interesu Wspólnoty oparto na ocenie różnorodnych interesów, jakie wchodziły tu w grę, tj. interesu przemysłu wspólnotowego, importerów/handlowców/przetwórców/użytkowników oraz konsumentów produktu objętego postępowaniem.
Komisja przesłała kwestionariusze w szczególności do przemysłu wspólnotowego, producentów w WE powiązanych z norweskimi producentami/importerami, importerów, przetwórców, użytkowników, dostawców produktu objętego postępowaniem oraz organizacji konsumenckiej.
6.2. Interes przemysłu wspólnotowego
(113) Przemysł wspólnotowy ucierpiał na skutek przywozu po niskich cenach łososia hodowlanego z Norwegii.
Celem ostatecznego przyjęcia środków antydumpingowych jest przywrócenie warunków uczciwej konkurencji na rynku wspólnotowym pomiędzy przemysłem wspólnotowym a jego norweskim odpowiednikiem, tj. producentami eksportującymi.
Biorąc pod uwagę charakter szkody poniesionej przez przemysł wspólnotowy, stwierdza się, że w przypadku nieprzyjęcia odpowiednich środków dalsze pogorszenie się sytuacji przemysłu wspólnotowego jest nieuniknione.
Nieprzyjęcie środków najprawdopodobniej pociągać będzie za sobą dalsze szkody oraz, w perspektywie średnioterminowej, z potencjalnym zanikiem tej branży przemysłu, mając na uwadze straty, do których doszło w badanym okresie.
W związku z powyższym, na podstawie ustaleń dokonanych w trakcie OD, sytuacja przemysłu wspólnotowego będzie zagrożona, jeśli obecny poziom niskich cen towarów przywożonych po cenach dumpingowych nie zostanie skorygowany.
Potwierdzają to stale napływające raporty o mającym wkrótce nastąpić bankructwie.
(114) W ostatnich latach przemysł wspólnotowy poczynił znaczne starania w celu poprawy swojej konkurencyjności na rynku.
Główne obszary produkcji łososia we Wspólnocie znajdują się w Szkocji i Irlandii, gdzie panują odpowiednie warunki.
W ostatnich latach nastąpiły znaczące zmiany w strukturze branży hodowli łososia na obszarze Wspólnoty, obejmujące tendencję do redukowania liczby mniejszych przedsiębiorstw.
Pewna liczba mniejszych producentów zbankrutowała lub sprzedała swoje przedsiębiorstwa innym spółkom we Wspólnocie, które w nie zainwestowały.
Wiele przedsiębiorstw stanowiących przemysł wspólnotowy podjęło kroki mające na celu poprawę swojej wydajności oraz zmniejszenie kosztów w kontekście zwiększonej konkurencyjności, np. poprzez hodowlę łososi jednorocznych, udoskonalenie urządzeń do karmienia oraz poprzez przystąpienie do wspólnych układów w zakresie zakupu paszy.
Dzięki temu przedsiębiorstwa zwiększyły moc nabywczą względem dostawców.
Równocześnie pewna liczba przedsiębiorstw stanowiących przemysł wspólnotowy także przystąpiła do układów dotyczących wspólnych działań w zakresie marketingu i sprzedaży swojej produkcji.
Dzięki temu umocnią swoją pozycję na rynku.
(115) Jeśli jednak zostaną przyjęte środki antydumpingowe, przywrócą one uczciwe warunki handlu i uzasadnią starania poczynione przez przemysł wspólnotowy w ciągu ostatnich lat.
W takich warunkach przemysł wspólnotowy będzie w stanie pozostać rentownym producentem łososia hodowlanego.
Głównym skutkiem przyjęcia wspomnianych środków będzie zaprzestanie sprzedaży po cenach poniżej kosztów przez przemysł wspólnotowy.
Jednak, biorąc pod uwagę inne źródła dostaw, przemysł wspólnotowy ma bardzo ograniczoną możliwość zwiększenia cen.
Producenci wspólnotowi mogą poprawić swoją sytuację głównie poprzez zwiększenie wielkości sprzedaży i w rezultacie wzrost zastosowania ekonomii skali.
Ponadto zostanie przywrócone zaufanie inwestora do handlu, a rynek stanie się stabilny.
(116) W związku z powyższym wstępnie stwierdza się, że przyjęcie środków antydumpingowych leży w interesie przemysłu wspólnotowego.
6.3. Interes producentów łososi jednorocznych i paszy
(117) Również w interesie głównych dostawców producentów wspólnotowych (np. producentów łososi jednorocznych i paszy) leży duży i przewidywalny popyt na ich produkty po uczciwych cenach, które umożliwią im osiągnięcie uzasadnionego zysku.
Jeśli sytuacja przemysłu wspólnotowego nie ulegnie poprawie, wielu producentów łososia jednorocznego będzie musiało zmniejszyć poziom sprzedaży i rentowności, zaś w niektórych przypadkach ich możliwość prowadzenia dalszej działalności handlowej będzie zagrożona.
To samo odnosi się do producentów paszy.
Z tego względu w interesie producentów łososia jednorocznego oraz paszy leży przyjęcie środków antydumpingowych.
6.4. Interes producentów w WE powiązanych z norweskimi producentami/importerami
(118) W celu dokonania oceny wpływu środków na producentów w WE powiązanych z norweskimi producentami/importerami, przesłano kwestionariusze do znanych przedsiębiorstw z branży hodowli łososia działających na rynku wspólnotowym.
Pięć przedsiębiorstw udzieliło istotnych odpowiedzi.
(119) Przedsiębiorstwa te zatrudniały prawie 738 pracowników w działalności związanej z hodowlą łososia w OD a ich obroty przekraczały łącznie około 250 mln EUR.
Wspomniani producenci nie przedstawili swoich stanowisk lub byli przeciwni nałożeniu środków.
(120) Jak opisano w motywie (103) preambuły, przedsiębiorstwa te również odczuwają negatywny wpływ obniżki cen będącej skutkiem działań norweskich producentów eksportujących.
Przypomina się, że współpracujący producenci powiązani z norweskimi eksporterami/importerami zwiększyli wielkość sprzedaży o 6 % lub o około 4200 ton, jednak stracili udział rynkowy.
W tym samym czasie norwescy eksporterzy zwiększyli poziom sprzedaży o 93000 ton oraz zwiększyli swój udział rynkowy.
Z tego względu uznaje się, że nałożenie środków antydumpingowych poprawi także sytuację gospodarczą producentów w WE powiązanych z norweskimi producentami/importerami.
(121) Środki antydumpingowe przywrócą uczciwe warunki handlu i z tego względu leżą również w interesie wspomnianych producentów.
6.5. Interes niepowiązanych importerów i przetwórców (użytkowników)
(122) W celu dokonania oceny wpływu przyjęcia lub nieprzyjęcia środków na importerów i przetwórców, przesłano kwestionariusz do znanych na rynku wspólnotowym importerów i przetwórców produktu objętego postępowaniem.
Komisja powiadomiła także różne organizacje importerów, przetwórców oraz użytkowników o wszczęciu dochodzenia.
Kilka organizacji przedstawiło swoje stanowiska.
(123) Stwierdzono, że zazwyczaj importerzy i przetwórcy (użytkownicy) są jednym i tym samym, a wielu jest w rzeczywistości powiązanych z producentami eksportującymi spoza Wspólnoty, w szczególności z Norwegii.
Istotne odpowiedzi uzyskano od 8 importerów/przetwórców/użytkowników.
Przedsiębiorstwa te reprezentowały około 9 % łącznego przywozu z Norwegii w trakcie OD oraz w przybliżeniu 6 % konsumpcji.
Z tego względu ich dane dają pewne wskazówki, mimo iż nadal brakuje pewności, czy są w pełni reprezentatywne dla całego przemysłu wykorzystującego produkt objęty postępowaniem.
(124) Importerzy i przetwórcy podkreślili, że wszelki wzrost cen spowoduje zwiększenie ich podstawy kosztów, zmniejszenie sprzedaży i rentowności oraz może prowadzić do likwidacji stanowisk pracy, a nawet do zmiany lokalizacji.
Utrzymywali także, że poziom zatrudnienia w sektorze przetwórstwa ryb jest znacznie wyższy niż w branży hodowli ryb i w niektórych przypadkach zapewnia miejsca pracy na obszarach o niskiej stopie zatrudnienia.
(125) W związku z tym stwierdzono, że prawdopodobnie importerzy i przetwórcy będą musieli płacić wyższe ceny, jeśli w dalszym ciągu będą nabywać towary norweskie, ponieważ musieliby płacić cło antydumpingowe.
Jednak nie będą musieli odczuć skutków wszystkich podwyżek cen, ponieważ prawdopodobnie będą mogli przenieść w pewnym stopniu dodatkowe koszty na kolejne ogniwa łańcucha dystrybucji oraz na konsumentów.
(126) Głównymi kosztami ponoszonymi przez przetwórców są koszty surowców oraz koszty zatrudnienia.
Faktem jest, że podwyżka cen surowców spowodowałaby wzrost kosztów przetwarzania.
Na podstawie trzech najbardziej istotnych odpowiedzi stwierdzono, że łosoś hodowlany stanowi około 54 % całkowitych kosztów produkcji.
Wspomniani przetwórcy nabywali łososia hodowlanego w trakcie OD zarówno we Wspólnocie (około 15 % zakupów), jaki i w Norwegii (około 83 % zakupów).
Z tego względu stwierdza się, że około 45 % całkowitych kosztów przetwórców będzie obciążone cłem.
W tym kontekście należy zauważyć, że według informacji dostarczonych przez importerów i przetwórców, ich koszty surowców spadły o 14 % w badanym okresie.
W trakcie OD były one niższe o 9,1 punktów procentowych niż w 2001 r.
Jednocześnie z informacji dostarczonych przez przetwórców wynika, że ceny sprzedaży pozostały mniej więcej na takim samym poziomie w 2002 r. i 2003 r. wykazując następnie tendencję spadkową do OD.
Jednak w związku z niskim poziomem współpracy użytkowników w tym kontekście, podstawy empiryczne są dość ograniczone i należy zachować ostrożność przy wyciąganiu wniosków odnośnie przemysłu wykorzystującego produkt objęty postępowaniem jako całości.
Zauważa się także, że tylko dwa przedsiębiorstwa zgłosiły dane na temat rentowności.
(127) W kwestii zatrudnienia, zgodnie z otrzymanymi odpowiedziami na kwestionariusz, sektor przetwórstwa ryb we Wspólnocie zatrudniał około 3400 pracowników, jednak tylko niewielka ich część zajmuje się przetwarzaniem łososia hodowlanego.
Nie znaleziono dowodów na to, że potencjalne środki mogłyby spowodować spadek poziomu zatrudnienia we Wspólnocie.
(128) Z tego względu nie uważa się, że ewentualne straty, jakich mogliby doświadczyć importerzy/przetwórcy/użytkownicy, mogą przeważyć nad narastającymi korzyściami, jakie producenci wspólnotowi spodziewają się uzyskać na skutek przyjęcia środków anydumpingowych, które uważa się za niezbędne minimum do likwidacji skutków doznanej przez nich poważnej szkody oraz zapobieżenia dalszemu poważnemu pogorszeniu się sytuacji producentów wspólnotowych.
Ponadto należy zauważyć, że pozostałe źródła dostaw z innych państw trzecich również pozostają dostępne.
6.6. Interes konsumentów
(129) Z uwagi na to, że produkt objęty postępowaniem jest produktem konsumpcyjnym, Komisja powiadomiła różne organizacje konsumenckie o wszczęciu postępowania.
Otrzymano odpowiedź od jednej strony, w której stwierdzono, że dobroczynne skutki spożywania łososi są powszechnie uznane oraz że sztuczne podwyższanie cen utrudni konsumentom dokonywanie dobrych wyborów co do prawidłowego odżywiania, a przyczyni się do pogorszenia rentowności importerów, przetwórców oraz sprzedawców detalicznych łososia hodowlanego.
Utrzymywano także, że środki mogą uniemożliwić im przywóz i dalszą sprzedaż mrożonego łososia hodowlanego.
Wyrażono także obawy, że wszelkie podwyżki cen obniżą dostępność łososia hodowlanego oraz wstrzymają rozwój rynku w Państwach Członkowskich o niższym od średniego poziomie produktu krajowego brutto na osobę (PKB).
(130) Uznaje się, że w przypadku nałożenia środków antydumpingowych przedsiębiorcy będą nadal mieć dostęp do nieograniczonych ilości przywożonych towarów, jednak po uczciwych cenach.
Ponadto uwzględniając skalę przedziałów pomiędzy ceną całych ryb nałożoną przez producenta a ceną detaliczną produktów z przetworzonego łososia, stwierdza się, że jest mało prawdopodobne, by środki wpłynęły w istotny sposób na ceny detaliczne, gdyż nie jest prawdopodobne, by całkowitą podwyżką cen zostali obciążeni konsumenci.
Z tego względu wpływ podwyżki na konsumentów uznawany jest za minimalny.
Ponadto nierentowny poziom cen jest prawdopodobnie niemożliwy do utrzymania w perspektywie średnio- i długoterminowej.
Z tego względu ogólnie wydaje się, że interesowi konsumentów najlepiej służą stabilne ceny oraz zrównoważony rynek.
6.7. Wnioski na temat interesu Wspólnoty
(131) Na podstawie powyższych faktów i ustaleń tymczasowo stwierdza się, że nie istnieją istotne powody, dla których nie należy nakładać ceł antydumpingowych.
7.
TYMCZASOWE ŚRODKI ANTYDUMPINGOWE
7.1. Poziom eliminacji szkody
(132) W świetle tymczasowych ustaleń w odniesieniu do dumpingu, szkody, związku przyczynowego oraz interesu Wspólnoty, należy nałożyć tymczasowe środki w celu zapobieżenia dalszym szkodom dla przemysłu wspólnotowego spowodowanym przez przywóz towarów po cenach dumpingowych.
(133) W celu określenia poziomu tymczasowych środków wzięto pod uwagę zarówno stwierdzony margines dumpingu oraz wysokość cła niezbędną do usunięcia szkody utrzymującej się w przemyśle wspólnotowym.
(134) Środki tymczasowe należy nałożyć na poziomie wystarczającym do wyeliminowania szkody spowodowanej przez przywóz towarów i nieprzekraczającym stwierdzonego marginesu dumpingu.
Przy obliczaniu poziomu opłat celnych niezbędnego do usunięcia skutków dumpingu wyrządzającego szkodę uznano, że wszelkie podjęte środki powinny umożliwić przemysłowi wspólnotowemu pokrycie swoich kosztów produkcji oraz uzyskanie ogólnego zysku przed opodatkowaniem, który przemysł tego typu w sektorze mógłby osiągnąć w normalnych warunkach konkurencji, tj., przy braku przywozu po cenach dumpingowych, ze sprzedaży podobnego produktu na obszarze Wspólnoty.
Na tej podstawie obliczono cenę produktu podobnego niewyrządzającą szkody dla przemysłu wspólnotowego.
Cenę tę określono tymczasowo dodając 7,2 % marżę zysku z obrotu do kosztów produkcji.
Marżę zysku określono tymczasowo na podstawie zysku osiągniętego w roku 2001 i stanowi ona bezwzględne minimum, które przemysł wspólnotowy mógłby uzyskać w sytuacji braku dumpingu wyrządzającego szkodę.
W kwestii tej prowadzone będzie dalsze dochodzenie po nałożeniu tymczasowych środków oraz po otrzymaniu kolejnych uwag od stron zainteresowanych.
(135) Następnie określono niezbędną podwyżkę cen w oparciu o porównanie średniej ważonej ceny importowej, ustalonej dla obliczeń związanych z podcinaniem cen, ze średnią, niewyrządzającą szkody ceną produktów sprzedawanych przez przemysł wspólnotowy na rynku wspólnotowym.
Wszelkie różnice wynikające z tego porównania wyrażono następnie jako odsetek średniej ceny importowej CIF.
7.2. Środki tymczasowe
(136) W związku z powyższym uznaje się, że należy nałożyć tymczasowe cło antydumpingowe na poziomie stwierdzonego marginesu dumpingu, jednak, zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, nie powinno ono być większe od marginesu szkody obliczonego powyżej.
(137) Stawki cła antydumpingowego poszczególnych przedsiębiorstw ujętych w niniejszym dokumencie określono na podstawie wyników obecnego dochodzenia.
Z tego względu odzwierciedlają one sytuację istniejącą w okresie dochodzenia w odniesieniu do tych przedsiębiorstw.
Z tej przyczyny stawki celne (w przeciwieństwie do cła krajowego mającego zastosowanie do "wszystkich innych przedsiębiorstw") stosują się wyłącznie do przywożonych towarów pochodzących z państwa, którego dotyczy postępowanie i wytworzonych przez te przedsiębiorstwa, a tym samym przez wspomniane określone osoby prawne.
Przywożone produkty wytworzone przez wszystkie inne przedsiębiorstwa nieujęte osobno w zasadniczej części niniejszego dokumentu pod nazwą i adresem, w tym osoby powiązane z wymienionymi, nie mogą korzystać z tych stawek i objęte są stawką celną stosującą się do "wszystkich innych przedsiębiorstw".
(138) Wszelkie roszczenia dotyczące zastosowania tych antydumpingowych stawek celnych poszczególnych przedsiębiorstw (np. po zmianie nazwy przedsiębiorstwa lub założeniu nowych przedsiębiorstw zajmujących się produkcją lub sprzedażą) należy niezwłocznie kierować do Komisji [8] wraz z wszelkimi istotnymi informacjami, w szczególności dotyczącymi jakichkolwiek zmian w zakresie działań przedsiębiorstwa odnoszących się do produkcji, sprzedaży krajowej i z przeznaczeniem na wywóz, związanych np. ze wspomnianą zmianą nazwy lub zmianą dotyczącą przedsiębiorstw zajmujących się produkcją lub sprzedażą.
W stosownych przypadkach Komisja, po konsultacji z Komitetem Doradczym, wprowadzi odpowiednie zmiany do rozporządzenia, aktualizując listę przedsiębiorstw korzystających z indywidualnych stawek celnych.
(139) Na podstawie powyższych stwierdzeń, tymczasowe stawki celne, wyrażone jako specyficzne cło na tonę, wynoszą:
Przedsiębiorstwo _BAR_ Margines dumpingu _BAR_ Margines szkody _BAR_ Cło antydumpingowe _BAR_
Marine Harvest AS, Norway _BAR_ 21,9 % _BAR_ 15,3 % _BAR_ 15,3 % _BAR_
Fjord Seafood Norway AS _BAR_ 37,7 % _BAR_ 13,5 % _BAR_ 13,5 % _BAR_
Pan Fish Norway AS _BAR_ 25,4 % _BAR_ 16,1 % _BAR_ 16,1 % _BAR_
Stolt Sea Farm AS _BAR_ 13,9 % _BAR_ 14,2 % _BAR_ 13,9 % _BAR_
Follalaks AS _BAR_ 24,5 % _BAR_ 27,7 % _BAR_ 24,5 % _BAR_
Nordlaks Oppdrett AS _BAR_ 6,8 % _BAR_ 14,6 % _BAR_ 6,8 % _BAR_
Hydrotech AS _BAR_ 21,9 % _BAR_ 15,3 % _BAR_ 15,3 % _BAR_
Grieg Seafood AS _BAR_ 22,9 % _BAR_ 17,2 % _BAR_ 17,2 % _BAR_
Średnia ważona _BAR_ 22,5 % _BAR_ 16,0 % _BAR_ 16,0 % _BAR_
Pozostały margines _BAR_ 37,7 % _BAR_ 27,7 % _BAR_ 24,5 % _BAR_
7.3. Postanowienia końcowe
(140) W celu zapewnienia sprawnych działań administracyjnych należy wyznaczyć okres, w którym zainteresowane strony, które zgłosiły się w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania, mogą na piśmie przedstawiać swoje stanowiska i wnosić o przesłuchanie.
Ponadto należy stwierdzić, że ustalenia dotyczące nałożenia ceł poczynione dla celów niniejszego rozporządzenia są tymczasowe i może zaistnieć konieczność ich ponownego rozpatrzenia w celu nałożenia cła ostatecznego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejszym nakłada się tymczasowe cło antydumpingowe na łososia hodowlanego (niebędącego dzikim łososiem) filetowanego bądź niefiletowanego, świeżego, schłodzonego lub mrożonego oznaczonego kodami CN ex03021200, ex03031100, ex03031900, ex03032200, ex03041013 oraz ex03042013 (kody TARIC 0302120019, 0302120038, 0302120098, 0303110018, 0303110098, 0303190018, 0303190098, 0303220019, 0303220088, 0304101319, 0304101398, 0304201319 oraz 0304201398) (zwanego dalej "łososiem hodowlanym") pochodzącego z Norwegii.
2.
Dziki łosoś nie jest objęty tymczasowym cłem antydumpingowym.
Dla celów niniejszego rozporządzenia, za dzikiego łososia uznaje się łososia, w odniesieniu do którego właściwe władze Państw Członkowskich, w których zatwierdzane są deklaracje celne do swobodnego obrotu, otrzymały od zainteresowanych stron stosowne dokumenty potwierdzające, że łosoś został złowiony w morzu w przypadku łososia atlantyckiego lub pacyficznego bądź w rzekach w przypadku głowacicy.
3.
Stawka tymczasowego cła antydumpingowego mającego zastosowanie, przed nałożeniem cła, do ceny netto franco na granicy Wspólnoty dla produktów, o których mowa w ust. 1 i wyprodukowanych przez przedsiębiorstwa wymienione w poniższej tabeli, przedstawia się następująco:
Przedsiębiorstwo _BAR_ Cło antydumpingowe _BAR_ Dodatkowy kod TARIC _BAR_
ALSAKER FJORDBRUK AS, N-5694 ONARHEIM, NORWEGIA _BAR_ 16,0 % _BAR_ A663 _BAR_
ÅMØY FISKEOPPDRETT AS, N-4152 VESTRE ÅMØY, NORWEGIA _BAR_ 16,0 % _BAR_ A663 _BAR_
AMULAKS AS, N-8286 NORDFOLD, NORWEGIA _BAR_ 24,5 % _BAR_ A645 _BAR_
AQUA AS, C/O RØRVIK FISK, N-7900 RØRVIK, NORWEGIA _BAR_ 16,0 % _BAR_ A663 _BAR_
ARCTIC SEAFOOD AS, N-8432 ALSVÅG, NORWEGIA _BAR_ 16,0 % _BAR_ A663 _BAR_
ARNØY LAKS AS, N-9193 LAUKSLETTA, NORWEGIA _BAR_ 16,0 % _BAR_ A663 _BAR_
AUSTEFJORDEN SMOLT AS, OLAV TRYGGVASONS GT 40, P.O.BOX 2608, SENTRUM, N-7414 TRONDHEIM, NORWEGIA _BAR_ 16,0 % _BAR_ A663 _BAR_
BALDER SJØFARM AS, N-8286 NORDFOLD, NORWEGIA _BAR_ 24,5 % _BAR_ A645 _BAR_
BINDALSLAKS AS, POSTBOKS 134, N-7901 RØRVIK, NORWEGIA _BAR_ 16,0 % _BAR_ A663 _BAR_
BOGNØY FISKEOPPDRETT AS, P.O.BOX 93 SLÅTTHAUG, N-5851 BERGEN, NORWEGIA _BAR_ 16,0 % _BAR_ A663 _BAR_
BOLAKS AS, N-5640 EIKELANDSOSEN, NORWEGIA _BAR_ 16,0 % _BAR_ A663 _BAR_
BR.
KARLSEN, BEDDINGEN 14, N-7014 TRONDHEIM, NORWEGIA _BAR_ 16,0 % _BAR_ A663 _BAR_
BRATTØYFISK AS, N-6520 FREI, NORWEGIA _BAR_ 16,0 % _BAR_ A663 _BAR_
BREMNES SEASHORE AS, N-5430 BREMNES, NORWEGIA _BAR_ 16,0 % _BAR_ A663 _BAR_
BRILLIANT FISKEOPPDRETT AS, N-5444, ESPEVÆR, NORWEGIA _BAR_ 16,0 % _BAR_ A663 _BAR_
BRU EIGEDOM AS, SANDVIKSBODENE 66, N-5035 BERGEN, NORWEGIA _BAR_ 16,0 % _BAR_ A663 _BAR_
CENTRE FOR AQUACULTURE COMPETENCE AS, HUNDSNES, N-4130 HJELMELAND, NORWEGIA _BAR_ 15,3 % _BAR_ A641 _BAR_
EDELFARM AS, ØKSENGÅRD, N-8250 ROGNAN, NORWEGIA _BAR_ 16,0 % _BAR_ A663 _BAR_
EDELFISK AS, HAMNEGATA 1, N-6900 FLORØ, NORWEGIA _BAR_ 16,0 % _BAR_ A663 _BAR_
EMILSEN FISK AS, LAUVØYA, N-7900 RØRVIK, NORWEGIA _BAR_ 16,0 % _BAR_ A663 _BAR_
ESPEVÆR FISKEOPPDRETT AS, N-5444, ESPEVÆR, NORWEGIA _BAR_ 16,0 % _BAR_ A663 _BAR_
ESPEVÆR SAMDRIFT AS, OLAV TRYGGVASONS GT 40, P.O.BOX 2608, SENTRUM, N-7414 TRONDHEIM, NORWEGIA _BAR_ 16,0 % _BAR_ A663 _BAR_
FEØY FISKEOPPDRETT AS, N-5548 FEØY, NORWEGIA _BAR_ 16,0 % _BAR_ A663 _BAR_
FINNMARK STAMFISKSTASJON AS, LERRESFJORD, N-9536 KORSFJORDEN, NORWEGIA _BAR_ 24,5 % _BAR_ A645 _BAR_
FINNØY FISK AS, NÅDEN, N-4160 FINNØY, NORWEGIA _BAR_ 15,3 % _BAR_ A641 _BAR_
FJELBERG FJORDBRUK AS, N-5694 ONARHEIM, NORWEGIA _BAR_ 16,0 % _BAR_ A663 _BAR_
FJORD AQUA GROUP AS, BENTNESVEIEN 50, N-6512 KRISTIANSUND N, NORWEGIA _BAR_ 16,0 % _BAR_ A663 _BAR_
FJORD FORSØKSSTASJON HELGELAND AS, TOFTSUNDET, N-8900 BRØNNØYSUND, NORWEGIA _BAR_ 13,5 % _BAR_ A642 _BAR_
FJORD SEAFOOD NORWEGIA AS, TOFTSUNDET, N-8900, BRØNNØYSUND, NORWEGIA _BAR_ 13,5 % _BAR_ A642 _BAR_
FLAKSTADVÅG LAKS AS, FLAKSTADVÅG, N-9395 KALDFARNES, NORWEGIA _BAR_ 16,0 % _BAR_ A663 _BAR_
FLOKENES FISKEFARM AS, FLOKENES, N-6983 KVAMMEN, NORWEGIA _BAR_ 16,0 % _BAR_ A663 _BAR_
FOLLALAKS AS, N-8286 NORDFOLD, NORWEGIA _BAR_ 24,5 % _BAR_ A645 _BAR_
FOSSEN AS, P.O.BOX 93 SLÅTTHAUG, N-5851 BERGEN, NORWEGIA _BAR_ 16,0 % _BAR_ A663 _BAR_
FRØFISK AS, OLAV TRYGGVASONS GT 40, P.O.BOX 2608, SENTRUM, N-7414 TRONDHEIM, NORWEGIA _BAR_ 16,0 % _BAR_ A663 _BAR_
G. ESPNES FISKEOPPDRETT AS, N-7266 KVERVA, NORWEGIA _BAR_ 16,0 % _BAR_ A663 _BAR_
GRIEG SEAFOOD AS, POSTBOKS 234, SENTRUM, N-5804 BERGEN, NORWEGIA _BAR_ 17,2 % _BAR_ A648 _BAR_
GRIEG SEAFOOD ROGALAND AS, POSTBOKS 234, SENTRUM N-5804 BERGEN, NORWEGIA _BAR_ 17,2 % _BAR_ A648 _BAR_
HAMNEIDET LAKS AS, N-9181 HAMNEIDET, NORWEGIA _BAR_ 16,0 % _BAR_ A663 _BAR_
HARDANGERFISK AS, PB.
143, N-5604 ØYSTESE, NORWEGIA _BAR_ 16,0 % _BAR_ A663 _BAR_
HAVFANGST AS, DYRSFJORD, N-9130, HANSNES, NORWEGIA _BAR_ 16,0 % _BAR_ A663 _BAR_
HELLESUND FISKEOPPDRETT AS, LANGHOLMSUND, N-4770 HØVÅG, NORWEGIA _BAR_ 16,0 % _BAR_ A663 _BAR_
HELLFJORDLAKS AS, JENNSKARET, N-8475, STRAUMSJØEN, NORWEGIA _BAR_ 16,0 % _BAR_ A663 _BAR_
HENDEN FISKEOPPDRETT AS, POSTBOKS 53, N-6539 AVERØY, NORWEGIA _BAR_ 16,0 % _BAR_ A663 _BAR_
HJARTØY LAKS AS, POSTBOKS 371, NESTTUN N-5853, BERGEN, NORWEGIA _BAR_ 16,0 % _BAR_ A663 _BAR_
HØLLALAKS AS, POSTBOKS 603, N-8301 SVOLVÆR, NORWEGIA _BAR_ 15,3 % _BAR_ A641 _BAR_
HYDROTECH AS, BENTNESV.
50, N-6512 KRISTIANSUND N, NORWEGIA _BAR_ 15,3 % _BAR_ A647 _BAR_
HYEN LAKS AS, KLEPPENES, N-6829 HYEN, NORWEGIA _BAR_ 16,0 % _BAR_ A663 _BAR_
JENSEN ALFRED AS, N-9394 KALDFARNES, NORWEGIA _BAR_ 16,0 % _BAR_ A663 _BAR_
K. ENOKSEN FISKEOPPDRETT AS, OLAV TRYGGVASONS GT 40, P.O.BOX 2608, SENTRUM, N-7414 TRONDHEIM, NORWEGIA _BAR_ 16,0 % _BAR_ A663 _BAR_
KLEIVA FISKEFARM AS, N-9455 ENGENES, NORWEGIA _BAR_ 16,0 % _BAR_ A663 _BAR_
KOBBEVIK OG FURUHOLMEN AS, N-5392 STOREBØ, NORWEGIA _BAR_ 16,0 % _BAR_ A663 _BAR_
KRISTOFFERSEN EGIL & SØNNER AS, JENNSKARET, N-8475, STRAUMSJØEN, NORWEGIA _BAR_ 16,0 % _BAR_ A663 _BAR_
KVAMSDAL FISKEOPPDRETT AS, POSTBOKS 371, NESTTUN N-5853, BERGEN, NORWEGIA _BAR_ 16,0 % _BAR_ A663 _BAR_
KVITSVA AS, SØRROLLNES, N-9450, HAMNVIK, NORWEGIA _BAR_ 16,0 % _BAR_ A663 _BAR_
LANDØY FISKEOPPDRETT AS, VÆRLANDET, N-6986 VÆRLANDET, NORWEGIA _BAR_ 16,0 % _BAR_ A663 _BAR_
LANGFJORDLAKS AS, N-9540 TALVIK, NORWEGIA _BAR_ 16,0 % _BAR_ A663 _BAR_
LARSSEN SEAFOOD AS, N–8740 NORD-SOLVÆR, NORWEGIA _BAR_ 16,0 % _BAR_ A663 _BAR_
LERØY MIDNOR AS, N-7246 HESTVIKA, NORWEGIA _BAR_ 16,0 % _BAR_ A663 _BAR_
LINGALAKS AS, LINGAVEGEN 206, N-5630 STRANDEBARM, NORWEGIA _BAR_ 16,0 % _BAR_ A663 _BAR_
LOVUNDLAKS AS, N-8764 LOVUND, NORWEGIA _BAR_ 16,0 % _BAR_ A663 _BAR_
LUND FISKEOPPDRETT AS, N-7818 LUND, NORWEGIA _BAR_ 16,0 % _BAR_ A663 _BAR_
MARINE HARVEST BOLGA AS, N-8158 BOLGA, NORWEGIA _BAR_ 15,3 % _BAR_ A641 _BAR_
MARINE HARVEST NORWEGIA AS, POSTBOKS 4102, DREGGEN, N-5835 BERGEN, NORWEGIA _BAR_ 15,3 % _BAR_ A641 _BAR_
MARØ HAVBRUK A/S, N-6914 SVANOYBUKT, NORWEGIA _BAR_ 16,0 % _BAR_ A663 _BAR_
MÅSØVAL FISHFARM AS, N-7266 KVERVA, NORWEGIA _BAR_ 16,0 % _BAR_ A663 _BAR_
MÅSØVAL FISKEOPPDRETT AS, N-7266 KVERVA, NORWEGIA _BAR_ 16,0 % _BAR_ A663 _BAR_
MIDT-NORSK HAVBRUK AS, HANSVIKA, N-7900 RØRVIK, NORWEGIA _BAR_ 16,0 % _BAR_ A663 _BAR_
NORDLAKS OPPDRETT AS, BOKS 224, N-8455 STOKMARKNES, NORWEGIA _BAR_ 6,8 % _BAR_ A646 _BAR_
NORDLAKS PRODUKTER AS, BOKS 224, N-8455 STOKMARKNES, NORWEGIA _BAR_ 6,8 % _BAR_ A646 _BAR_
NORD-SENJA FISKEINDUSTRI AS, N-9373 BOTHAMN, NORWEGIA _BAR_ 16,0 % _BAR_ A663 _BAR_
NYE VESTSTAR AS, N-5392 STOREBØ, NORWEGIA _BAR_ 16,0 % _BAR_ A663 _BAR_
NYGÅRD LAKS AS, N-5640 EIKELANDSOSEN, NORWEGIA _BAR_ 16,0 % _BAR_ A663 _BAR_
OSLAND HAVBRUK AS, N-5962 BJORDAL, NORWEGIA _BAR_ 16,0 % _BAR_ A663 _BAR_
PAN FISH NORWEGIA AS, GRIMMERGATA 5, N-6002 ÅLESUND, NORWEGIA _BAR_ 16,1 % _BAR_ A643 _BAR_
PROSJEKT OMEGA AS, HAMNEGATA 1, N-6900 FLORØ, NORWEGIA _BAR_ 16,0 % _BAR_ A663 _BAR_
PUNDSLETT LAKS AS, PUNDSLETT, N-8324 DIGERMULEN, NORWEGIA _BAR_ 16,0 % _BAR_ A663 _BAR_
QUATRO LAKS AS, N-5640 EIKELANDSOSEN, NORWEGIA _BAR_ 16,0 % _BAR_ A663 _BAR_
RAMSØY FISKEOPPDRETT AS, BENTNESVN.
50, N-6512 KRISTIANSUND N, NORWEGIA _BAR_ 15,3 % _BAR_ A641 _BAR_
RANGØY EINAR AS, POSTBOKS 53, N-6539 AVERØY, NORWEGIA _BAR_ 16,0 % _BAR_ A663 _BAR_
RIOL AS, FROVÅGHAMN, N-9392 STRONGLANDSEIDET, NORWEGIA _BAR_ 16,0 % _BAR_ A663 _BAR_
ROGALAND FJORDBRUK AS, N-5694 ONARHEIM, NORWEGIA _BAR_ 16,0 % _BAR_ A663 _BAR_
RONG LAKS AS, POSTBOKS 371, NESTTUN N-5853, BERGEN, NORWEGIA _BAR_ 16,0 % _BAR_ A663 _BAR_
RONGEVÆR FISKEOPPDRETT AS, BØVÅGEN, N-5937 BØVÅGEN, NORWEGIA _BAR_ 16,0 % _BAR_ A663 _BAR_
RØVÆR FJORDBRUK AS, N-5549 RØVÆR, NORWEGIA _BAR_ 16,0 % _BAR_ A663 _BAR_
SALMAR FARMING AS, N-7266 KVERVA, NORWEGIA _BAR_ 16,0 % _BAR_ A663 _BAR_
SANDNES FISKEOPPDRETT AS, N-6967 HELLEUNIK, NORWEGIA _BAR_ 16,0 % _BAR_ A663 _BAR_
SANDVÆRFISK AS, POSTBOKS 34, N-8764 LOVUND, NORWEGIA _BAR_ 15,3 % _BAR_ A641 _BAR_
SANDVOLL HAVBRUK AS, N-5835 BERGEN, NORWEGIA _BAR_ 15,3 % _BAR_ A641 _BAR_
SEAFARM INVEST AS, N-8764 LOVUND, NORWEGIA _BAR_ 15,3 % _BAR_ A641 _BAR_
SEANOR SALMON AS, POSTBOKS 371 NESTTUN N-5853 BERGEN, NORWEGIA _BAR_ 16,0 % _BAR_ A663 _BAR_
SELØY SJØFARM AS, SELØY, N-8850 HERØY, NORWEGIA _BAR_ 13,5 % _BAR_ A642 _BAR_
SELSØYVIK HAVBRUK AS, POSTBOKS 17, N-8196 SELSØYVIK, NORWEGIA _BAR_ 16,0 % _BAR_ A663 _BAR_
SENJA SJØFARM AS, GJØVIKA, N-9392 STONGLANDSEIDET, NORWEGIA _BAR_ 16,0 % _BAR_ A663 _BAR_
SFI MELØ AS, POSTBOKS 34, N-8764 LOVUND, NORWEGIA _BAR_ 15,3 % _BAR_ A641 _BAR_
SINKABERG-HANSEN AS, POSTBOKS 134, N-7901 RØRVIK, NORWEGIA _BAR_ 16,0 % _BAR_ A663 _BAR_
SIRIUS SALMON SA, BOKS 224, N-8455 STOKMARKNES, NORWEGIA _BAR_ 6,8 % _BAR_ A646 _BAR_
SJURELV FISKEOPPDRETT AS, FJORDVEIEN 255, N-9100, KVALØYSLETTA, NORWEGIA _BAR_ 16,0 % _BAR_ A663 _BAR_
SKJELBULAKS AS, N-8136 NORDARNØY, NORWEGIA _BAR_ 16,0 % _BAR_ A663 _BAR_
SNEKVIK SALMON AS, GJENGSTØ, N-7200 KYRKSÆTERØRA, NORWEGIA _BAR_ 16,0 % _BAR_ A663 _BAR_
SØMNA FISKEOPPDRETT AS, POSTBOKS 34, N-8764 LOVUND, NORWEGIA _BAR_ 15,3 % _BAR_ A641 _BAR_
SØRROLLNESFISK AS, N-9450 HAMNVIK, NORWEGIA _BAR_ 16,0 % _BAR_ A663 _BAR_
STEINVIK FISKEFARM AS, N-6939 EIKEFJORD, NORWEGIA _BAR_ 16,0 % _BAR_ A663 _BAR_
STETTEFISK AS, OLAV TRYGGVASONS GT 40, P.O.BOX 2608, SENTRUM, N-7414 TRONDHEIM, NORWEGIA _BAR_ 16,0 % _BAR_ A663 _BAR_
STØLE DANIEL FISKEOPPDRETT AS, STØLEV.
2, N-5514 HAUGESUND, NORWEGIA _BAR_ 16,0 % _BAR_ A663 _BAR_
STOLT SEA FARM AS, POSTBOKS 370, SENTRUM, N-0102 OSLO, NORWEGIA _BAR_ 13,9 % _BAR_ A644 _BAR_
SULEFISK AS, N-6924 HARDBAKKE, NORWEGIA _BAR_ 16,0 % _BAR_ A663 _BAR_
SUNNHORDLAND FJORDBRUK AS, N-5694 ONARHEIM, NORWEGIA _BAR_ 16,0 % _BAR_ A663 _BAR_
TOFTØYSUND LAKS AS, N-5694 ONARHEIM, NORWEGIA _BAR_ 16,0 % _BAR_ A663 _BAR_
TOMBRE FISKEANNLEGG AS, N-5640 EIKELANDSOSEN, NORWEGIA _BAR_ 16,0 % _BAR_ A663 _BAR_
TOMMA LAKS AS, N-8723 HUSBY, NORWEGIA _BAR_ 15,3 % _BAR_ A641 _BAR_
TORRIS PRODUCTS LTD.
AS, POSTBOKS 34, N-8764 LOVUND, NORWEGIA _BAR_ 15,3 % _BAR_ A641 _BAR_
TRI AS, POSTBOKS 100, N-9531 KVALFJORD, NORWEGIA _BAR_ 16,0 % _BAR_ A663 _BAR_
TYSNES FJORDBRUK AS, N-5694 ONARHEIM, NORWEGIA _BAR_ 16,0 % _BAR_ A663 _BAR_
VEGA SJØFARM AS, N-8980 VEGA, NORWEGIA _BAR_ 15,3 % _BAR_ A641 _BAR_
VESTVIK MARINEFARM AS, OLAV TRYGGVASONS GT 40, P.O.BOX 2608, SENTRUM, N-7414 TRONDHEIM, NORWEGIA _BAR_ 16,0 % _BAR_ A663 _BAR_
VIKNA SJØFARM AS, V/TERJE BONDØ, SØRTUNET 2, N-7900 RØRVIK, NORWEGIA _BAR_ 16,0 % _BAR_ A663 _BAR_
WENBERG FISKEOPPDRET, LEIVSER N-8200 FAUSKE, NORWEGIA _BAR_ 16,0 % _BAR_ A663 _BAR_
WILSGÅRD FISKEOPPDRETT AS, N-9381 TORSKEN, NORWEGIA _BAR_ 16,0 % _BAR_ A663 _BAR_
WSZYSTKIE POZOSTAŁE PRZEDSIĘBIORSTWA _BAR_ 24,5 % _BAR_ A999 _BAR_
4.
Wprowadzenie do swobodnego obrotu na obszarze Wspólnoty produktu opisanego w ust. 1 podlega uiszczeniu zabezpieczenia równoważnego kwocie tymczasowego cła.
5.
O ile nie określono inaczej, mają zastosowanie obowiązujące przepisy w zakresie opłat celnych.
Artykuł 2
Bez uszczerbku dla przepisów art. 20 rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96, zainteresowane strony mogą wystąpić z wnioskiem o ujawnienie najważniejszych faktów i ustaleń, na podstawie których przyjęto niniejsze rozporządzenie, przedstawić swoje stanowiska na piśmie oraz wnioskować o przesłuchanie ustne przez Komisję w terminie 30 dni od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Zgodnie z art. 21 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 384/96, strony, których dotyczy postępowanie, mogą przedstawić uwagi dotyczące stosowania niniejszego rozporządzenia w ciągu jednego miesiąca od daty jego wejścia w życie.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 27 kwietnia 2005 r.
Artykuł 1 niniejszego rozporządzenia obowiązuje przez okres sześciu miesięcy.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 629/2005
z dnia 25 kwietnia 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 26 kwietnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 630/2005
z dnia 25 kwietnia 2005 r.
ustalające wspólnotowe ceny producenta i wspólnotowe ceny przywozu dla goździków i róż w zastosowaniu systemu przywozu niektórych produktów uprawy roślin kwiatowych pochodzących z Jordanii
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 4088/87 z dnia 21 grudnia 1987 r. ustalające warunki stosowania preferencyjnych stawek celnych w przywozie niektórych kwiatów pochodzących z Cypru, Izraela, Jordanii i Maroka oraz z Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy [1], w szczególności jego art. 5 ust. 2 lit. a),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 2 ust. 2 i art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 4088/87 przewiduje, iż wspólnotowe ceny przywozu i wspólnotowe ceny producenta są ustalane co piętnaście dni dla goździków jednokwiatowych (bloom), goździków wielokwiatowych (spray), róż wielkokwiatowych i róż drobnokwiatowych i mają zastosowanie przez dwa tygodnie. Zgodnie z art. 1b rozporządzenia Komisji (EWG) nr 700/88 z dnia 17 marca 1988 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady stosowania uzgodnień dotyczących przywozu do Wspólnoty niektórych kwiatów pochodzących z Cypru, Izraela, Jordanii, Maroka oraz z Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy [2] ceny są ustalone dla okresu dwóch kolejnych tygodni na podstawie ważonych danych, dostarczonych przez Państwa Członkowskie.
(2) Istotne jest, aby ceny te zostały bezzwłocznie ustalone, żeby móc określić, jakie należności celne należy stosować.
(3) Z uwagi na przystąpienie Cypru do Unii Europejskiej dnia 1 maja 2004 r. w przyszłości nie należy ustalać cen przywozu odnośnie do tego państwa.
(4) Podobnie nie należy też już ustalać cen przywozu względem Izraela, Maroka, Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy, biorąc pod uwagę porozumienia zatwierdzone decyzją Rady 2003/917/WE z dnia 22 grudnia 2003 r. w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Państwem Izrael dotyczącego wzajemnych środków liberalizacyjnych oraz zastąpienia protokołów 1 i 2 do Układu o stowarzyszeniu między WE a Izraelem [3], 2003/914/WE z dnia 22 grudnia 2003 r. w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Królestwem Maroka dotyczącego wzajemnych środków liberalizacyjnych oraz zastąpienia protokołów 1 i 3 do Układu o stowarzyszeniu między WE a Marokiem [4] oraz 2005/4/WE z dnia 22 grudnia 2004 r. w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów pomiędzy Wspólnotą Europejską a Organizacją Wyzwolenia Palestyny (OWP) na rzecz Autonomii Palestyńskiej na Zachodnim Brzegu i w Strefie Gazy, dotyczącego wzajemnych środków liberalizacji oraz zastąpienia protokołów 1 i 2 do Przejściowego układu stowarzyszeniowego pomiędzy WE a Autonomią Palestyńską [5].
(5) Komisja powinna przyjąć omawiane środki w odstępie czasowym między zebraniami Komitetu Zarządzającego ds. Żywych Roślin i Produktów Kwiatowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wspólnotowe ceny producenta i wspólnotowe ceny przywozu dla goździków jednokwiatowych (bloom), goździków wielokwiatowych (spray), róż wielkokwiatowych i róż drobnokwiatowych, określone w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 4088/87, ustalone są w Załączniku do niniejszego rozporządzenia na okres od 27 kwietnia do 10 maja 2005 r.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 631/2005
z dnia 26 kwietnia 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 27 kwietnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 632/2005
z dnia 26 kwietnia 2005 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1185/2004 otwierające stały przetarg na wywóz żyta znajdującego się w posiadaniu niemieckiej agencji interwencyjnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1185/2004 [2] otworzyło przetarg na wywóz żyta znajdującego się w posiadaniu niemieckiej agencji interwencyjnej.
(2) Artykuł 5 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1185/2004 określa adres niemieckiej agencji interwencyjnej, pod który należy składać oferty. W wyniku wewnętrznych reorganizacji niemieckich służb administracyjnych należy zmienić wspomniany adres.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1185/2004, ust. 4 otrzymuje brzmienie:
"4.
Oferty powinny być złożone w wymienionej poniżej niemieckiej agencji interwencyjnej:
Bundesanstalt für Landwirtschaft und Ernährung (BLE)
Deichmannsaue 29
D-53179 Bonn
Faks:
00 49 (0) 228 6845 3985
00 49 (0) 228 6845 3276
".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 633/2005
z dnia 26 kwietnia 2005 r.
otwierające przetarg na przyznanie pozwoleń na wywóz w systemie A3 w sektorze owoców i warzyw (pomidory, pomarańcze, cytryny i jabłka)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 35 ust. 3 akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1961/2001 [2] ustanowiło zasady stosowania refundacji wywozowych w sektorze owoców i warzyw.
(2) W myśl art. 35 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2200/96, w zakresie niezbędnym dla umożliwienia znaczącego gospodarczo wywozu, produkty wywożone przez Wspólnotę mogą podlegać refundacji wywozowej, uwzględniając granice wynikające z porozumień zawartych zgodnie z art. 300 Traktatu.
(3) Zgodnie z art. 35 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 należy dbać, aby przepływy handlowe wywołane wcześniej przez system refundacji nie zostały zakłócone. Z tego powodu, i ze względu na sezonowość wywozów owoców i warzyw, należy ustalić ilości przewidziane na każdy produkt, na podstawie nomenklatury produktów rolnych dla refundacji wywozowych ustanowionych rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 3846/87 [3]. Ilości te powinny zostać podzielone z uwzględnieniem stopnia, w jakim rozpatrywane produkty są łatwo psujące się.
(4) W myśl postanowień art. 35 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 przy ustalaniu refundacji uwzględnia się istniejącą sytuację lub tendencje w odniesieniu do cen i dostępności owoców i warzyw na rynku Wspólnoty oraz do cen stosowanych w handlu międzynarodowym. Należy również uwzględnić koszty wprowadzania do obrotu i koszty transportu, oraz gospodarcze aspekty proponowanego wywozu.
(5) Zgodnie z art. 35 ust. 5 rozporządzenia (WE) 2200/96 ceny rynkowe Wspólnoty są ustalane z uwzględnieniem cen, które są najbardziej korzystne z punktu widzenia wywozu.
(6) Sytuacja na rynkach światowych lub specyficzne wymogi niektórych rynków mogą wymóc konieczność zróżnicowania refundacji dla określonego produktu, w zależności od jego miejsca przeznaczenia.
(7) Pomidory, pomarańcze, cytryny i jabłka klasy Ekstra, I i II według wspólnych norm jakości mogą obecnie podlegać znaczącym gospodarczo wywozom.
(8) Aby umożliwić jak najbardziej efektywne wykorzystanie dostępnych zasobów i uwzględniając strukturę wywozów ze Wspólnoty, należy postępować drogą przetargu i ustalić indykatywną wysokość refundacji oraz ilości przewidziane dla rozpatrywanego okresu.
(9) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Świeżych Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Ogłasza się przetarg na przyznanie pozwoleń na wywóz w systemie A3.
Produkty objęte procedurą przetargową, okres składania ofert, indykatywne stawki refundacji i przewidziane ilości ustalone są w załączniku.
2.
Pozwolenia wydane z tytułu pomocy żywnościowej, określone w art. 16 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1291/2000 [4], nie są wliczane do kwalifikujących się ilości, określonych w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
3.
Bez uszczerbku dla stosowania postanowień art. 5 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 1961/2001, pozwolenia rodzaju A 3 zachowują ważność przez dwa miesiące.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 4 maja 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 634/2005
z dnia 26 kwietnia 2005 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów w Nomenklaturze Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], w szczególności jego art. 9 ust. 1 lit. a),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87 koniecznym jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
(2) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 ustaliło Ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej.
Reguły te stosuje się także do każdej innej nomenklatury, całkowicie lub częściowo opartej na Nomenklaturze Scalonej, bądź takiej, która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy podpodział i która jest ustanowiona przez specyficzne postanowienia wspólnotowe w celu stosowania środków taryfowych lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego.
(3) Stosownie do wymienionych wyżej ogólnych reguł, towary opisane w kolumnie 1 tabeli zamieszczonej w Załączniku do niniejszego rozporządzenia powinny być klasyfikowane do kodów CN wskazanych w kolumnie 2, na mocy uzasadnień określonych w kolumnie 3.
(4) Właściwym jest zapewnienie, że wiążąca informacja taryfowa wydana przez organy celne Państw Członkowskich odnośnie do klasyfikacji towarów w Nomenklaturze Scalonej, która nie jest zgodna z niniejszym rozporządzeniem, może być nadal przywoływana przez otrzymującego przez okres trzech miesięcy, zgodnie z art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [2].
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJĘŁA NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 tabeli zamieszczonej w Załączniku muszą być klasyfikowane w Nomenklaturze Scalonej do kodów CN, wskazanych w kolumnie 2.
Artykuł 2
Wiążąca informacja taryfowa wydana przez organy celne Państw Członkowskich, która nie jest zgodna z niniejszym rozporządzeniem, może być nadal przywoływana przez okres trzech miesięcy, zgodnie z art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 635/2005
z dnia 26 kwietnia 2005 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów w Nomenklaturze Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], w szczególności jego art. 9 ust. 1 lit. a),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87 koniecznym jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
(2) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 ustanowiło Ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej.
Reguły te stosuje się także do każdej innej nomenklatury, całkowicie lub częściowo opartej na Nomenklaturze Scalonej, bądź takiej, która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy podpodział i która jest ustanowiona przez specyficzne postanowienia wspólnotowe w celu stosowania środków taryfowych lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego.
(3) Stosownie do wymienionych wyżej ogólnych reguł, towar opisany w kolumnie 1 tabeli zamieszczonej w Załączniku powinny być klasyfikowane do kodów CN wskazanych w kolumnie 2, na mocy uzasadnienia określonego w kolumnie 3.
(4) Właściwym jest zapewnienie, że wiążąca informacja taryfowa wydana przez organy celne Państw Członkowskich odnośnie do klasyfikacji towarów w Nomenklaturze Scalonej, która nie jest zgodna z niniejszym rozporządzeniem, może być nadal przywoływana przez otrzymującego przez okres trzech miesięcy, zgodnie z art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [2];
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJĘŁA NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towar opisany w kolumnie 1 tabeli zamieszczonej w Załączniku musi być klasyfikowany w Nomenklaturze Scalonej do kodów CN, wskazanych w kolumnie 2.
Artykuł 2
Wiążąca informacja taryfowa wydana przez organy celne Państw Członkowskich, która nie jest zgodna z niniejszym rozporządzeniem, może być nadal przywoływana przez okres trzech miesięcy, zgodnie z art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 636/2005
z dnia 26 kwietnia 2005 r.
dotyczące wydawania pozwoleń na przywóz ryżu w odniesieniu do wniosków złożonych w czasie pierwszych dziesięciu dni roboczych kwietnia 2005 r. w zastosowaniu rozporządzenia (WE) nr 327/98
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1095/96 z dnia 18 czerwca 1996 r. w sprawie wprowadzania koncesji określonych na liście koncesyjnej CXL sporządzonej w wyniku zakończenia negocjacji GATT XXIV.6 [1],
uwzględniając decyzję Rady 96/317/WE z dnia 13 maja 1996 r. dotyczącą podsumowania wyników konsultacji prowadzonych z Tajlandią na mocy art. XXIII GATT [2],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 327/98 z dnia 10 lutego 1998 r. otwierające i ustalające zarządzanie kontyngentami taryfowymi na przywóz ryżu i ryżu łamanego [3], w szczególności jego art. 5 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
W odniesieniu do wniosków o pozwolenia na przywóz ryżu, przedłożonych w czasie pierwszych dziesięciu dni roboczych kwietnia 2005 r. w zastosowaniu rozporządzenia (WE) nr 327/98 i przekazanych Komisji, pozwolenia są wydawane dla ilości zgłoszonych we wnioskach, które podlegają zastosowaniu redukcji wyrażonej w procentach, ustalonej w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
2.
Ilości, które są przeniesione do następnej transzy, ustalone są w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 27 kwietnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 637/2005
z dnia 26 kwietnia 2005 r.
określające przyznanie pozwoleń na wywóz dla niektórych przetworów mlecznych przeznaczonych na wywóz do Republiki Dominikańskiej w ramach kontyngentu określonego w art. 20a rozporządzenia (WE) nr 174/1999
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1],
uwzględniając rozporządzenie (WE) Komisji nr 174/1999 z dnia 26 stycznia 1999 r. ustanawiające specjalne szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 804/68 w odniesieniu do pozwoleń na wywóz i refundacji wywozowych do mleka i przetworów mlecznych [2], w szczególności jego art. 20a ust. 11,
a także mając na uwadze, co następuje:
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ilości figurujące we wnioskach na wywóz, odnoszących się do produktów, o których mowa w art. 20a ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 174/1999, złożonych na okres od dnia 1 lipca 2005 r. do dnia 30 czerwca 2006 r., podlegają zastosowaniu następujących współczynników przyznania:
- 0,787132 do wniosków złożonych dla części kwoty określonej w art. 20a ust. 4 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 174/1999,
- 0,062633 do wniosków złożonych dla części kwoty określonej w art. 20a ust. 4 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 174/1999.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 27 kwietnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 638/2005
z dnia 26 kwietnia 2005 r.
ustalające refundacje produkcyjne do oliwy z oliwek wykorzystywanej w produkcji niektórej żywności konserwowanej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 136/66/EWG z dnia 22 września 1966 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów [1], w szczególności jego art. 20a,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 20a rozporządzenia nr 136/66/EWG przewiduje przyznanie refundacji produkcyjnej do oliwy z oliwek wykorzystywanej w produkcji niektórej żywności konserwowanej.
Zgodnie z ust. 6 niniejszego artykułu i bez uszczerbku dla jego ust. 3 Komisja ustala co dwa miesiące kwotę tej refundacji.
(2) Zgodnie z art. 20a ust. 2 wyżej wymienionego rozporządzenia refundacja jest ustalona na podstawie różnicy pomiędzy cenami na rynku światowym i na rynku wspólnotowym, uwzględniając opłatę przywozową stosowaną do oliwy z oliwek objętej podpozycją CN 15099000, oraz na podstawie elementów wykorzystanych do ustalenia refundacji wywozowych do oliwy z oliwek w okresie referencyjnym.
Jako okres referencyjny właściwe jest przyjęcie okresu dwóch miesięcy poprzedzających początek okresu ważności refundacji produkcyjnej.
(3) Stosowanie wyżej wymienionych kryteriów prowadzi do ustalenia refundacji, jak wskazano poniżej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W maju i czerwcu 2005 r. kwota refundacji produkcyjnej określona w art. 20a ust. 2 rozporządzenia nr 136/66/EWG jest równa 44,00 EUR/100 kg.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 maja 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 639/2005
z dnia 25 kwietnia 2005 r.
nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz furoaldehydu pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej w następstwie przeglądu wygaśnięcia środków zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 384/96
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów nie będących członkami Wspólnoty Europejskiej [1] (zwane dalej "rozporządzeniem podstawowym"), w szczególności jego art. 11 ust. 2,
uwzględniając wniosek przedłożony przez Komisję po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. PROCEDURA
1.
Obowiązujące środki
(1) W styczniu 1995 r.
Rada, na mocy rozporządzenia (WE) nr 95/95 [2], nałożyła ostateczne środki antydumpingowe w formie specjalnego cła na przywóz furoaldehydu pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej ("ChRL").
Stawka specjalnego cła wynosi 352 EUR za tonę.
W następstwie przeglądu okresowego zainicjowanego w maju 1997 r., na wniosek chińskiego eksportera, środki zostały utrzymane na mocy rozporządzenia (WE) nr 2722/1999 [3] na okres dalszych czterech lat.
2.
Rozpoczęcie dochodzenia dotyczącego przeglądu wygaśnięcia
(2) Po publikacji w marcu 2003 r. zawiadomienia o zbliżającym się wygaśnięciu środków antydumpingowych dotyczących przywozu furoaldehydu pochodzącego z ChRL [4], Komisja otrzymała dnia 19 września 2003 r. wniosek o przeprowadzenie przeglądu zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego.
(3) Wniosek został złożony przez spółkę Furfural Español SA (zwaną dalej "wnioskodawcą"), reprezentującą znaczącą część, w tym przypadku ponad 25 % całkowitej wspólnotowej produkcji furoaldehydu.
Inny wspólnotowy producent, Lenzing AG, poparł wniosek.
Obaj producenci reprezentują 100 % wspólnotowej produkcji furoaldehydu.
We wniosku podnoszono, że wygaśnięcie środków prowadziłoby prawdopodobnie do utrzymania się lub ponownego wystąpienia dumpingu ze szkodą dla przemysłu wspólnotowego.
(4) Ustaliwszy, po konsultacji z Komitetem Doradczym, że istnieją wystarczające dowody pozwalające na rozpoczęcie przeglądu wygaśnięcia środków na mocy art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, Komisja opublikowała zawiadomienie o rozpoczęciu takiego przeglądu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [5].
3.
Strony dochodzenia
(5) Komisja oficjalnie poinformowała władze ChRL, eksportujących producentów w ChRL, producentów w zaproponowanym państwie analogicznym, Argentynie, producentów, importerów/handlowców oraz użytkowników przemysłowych we Wspólnocie, o których wiadomo, że są zainteresowani rozpoczęciem przeglądu.
Zainteresowane strony otrzymały możliwość pisemnego przedstawienia swoich poglądów i złożenia wniosku o wysłuchanie w terminie określonym w zawiadomieniu o rozpoczęciu przeglądu.
(6) Kwestionariusze zostały wysłane do wszystkich stron oficjalnie poinformowanych o rozpoczęciu przeglądu oraz do stron, które złożyły wniosek o przekazanie kwestionariusza w terminie określonym w zawiadomieniu o rozpoczęciu przeglądu.
(7) Odpowiedzi na kwestionariusz otrzymano od dwóch wspólnotowych producentów, jednego importera/handlowca, jednego użytkownika przemysłowego i jednego producenta z kraju analogicznego, Argentyny.
(8) Komisja prowadziła dalsze badanie i weryfikację wszelkich informacji, które uznała za niezbędne dla ustalenia prawdopodobieństwa utrzymania się lub ponownego wystąpienia dumpingu i szkód dla wspólnotowych interesów.
Przeprowadzono wizyty weryfikacyjne na terenie następujących firm:
a) Producent w kraju analogicznym
- Indunor SA, Buenos Aires, Argentyna
b) Producent wspólnotowy
- Furfural Espanol SA, Alcantarilla, Hiszpania
c) Niepowiązany importer
- International Furan Chemicals B.V., Rotterdam, Holandia
.
(9) Dochodzenie dotyczące utrzymania się lub ponownego wystąpienia dumpingu i szkód obejmowało okres od 1 października 2002 r. do 30 września 2003 r. (zwany dalej "okresem dochodzenia").
Badanie tendencji istotnych dla oszacowania prawdopodobieństwa utrzymania się lub ponownego wystąpienia szkód obejmowało okres od 1 stycznia 2000 r. do końca okresu dochodzenia (zwany dalej "rozpatrywanym okresem").
B. PRODUKT OBJĘTY POSTĘPOWANIEM I PRODUKT PODOBNY
1.
Produkt objęty postępowaniem
(10) Produkt objęty postępowaniem jest taki sam jak w pierwotnym dochodzeniu, jest to furoaldehyd pochodzący z ChRL, objęty kodem CN 29321200.
Furoaldehyd jest również znany jako aldehyd 2-furylowy lub furfural.
(11) Furoaldehyd jest jasnożółtym płynem o charakterystycznym ostrym zapachu, który jest otrzymywany poprzez przetwarzanie różnych rodzajów odpadów rolniczych.
Furoaldehyd ma dwa główne zastosowania: jako rozpuszczalnik selektywny przy rafinowaniu ropy naftowej do produkcji smarów oraz jako surowiec do przetwarzania na alkohol furfurylowy, używany do produkcji żywicy syntetycznej do form odlewniczych.
2.
Produkt podobny
(12) Podobnie jak w poprzednim dochodzeniu, niniejsze dochodzenie wykazało, że furoaldehyd produkowany w ChRL i wwożony do Wspólnoty, furoaldehyd produkowany i sprzedawany na rynku krajowym w kraju analogicznym Argentynie oraz furoaldehyd produkowany i sprzedawany we Wspólnocie przez producentów wspólnotowych mają takie same podstawowe cechy fizyczne i chemiczne i takie same podstawowe zastosowania.
Uznano je zatem za produkty podobne w rozumieniu art. 1 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
C. PRAWDOPODOBIEŃSTWO UTRZYMANIA DUMPINGU
(13) Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego zbadano, czy dumping miał rzeczywiście miejsce i, jeżeli tak, czy wygaśnięcie środków prowadziłoby prawdopodobnie do utrzymania dumpingu, czy też nie.
1.
Uwagi wstępne
(14) Z 24 chińskich producentów eksportujących wymienionych w skardze żaden nie współpracował przy dochodzeniu ani nie złożył informacji.
W związku z brakiem współpracy ze strony chińskich producentów eksportujcych ustalenia dotyczące dumpingu, które przedstawiono poniżej, musiały opierać się na dostępnych faktach, w szczególności danych Eurostatu i informacjach przekazanych w prośbie o przegląd.
W tym kontekście należy zauważyć, że Eurostat wykazuje jedynie przywóz do uszlachetniania czynnego w okresie dochodzenia.
2.
Kraj analogiczny
(15) Jako że gospodarka ChRL jest gospodarką w stanie transformacji, wartości normalne muszą opierać się na informacjach uzyskanych w odpowiedniej gospodarce rynkowej kraju trzeciego zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego.
(16) Podobnie jak w pierwotnym dochodzeniu, w zawiadomieniu o rozpoczęciu przeglądu zaproponowano Argentynę jako kraj analogiczny do celów ustalenia wartości normalnej.
Po opublikowaniu zawiadomienia o rozpoczęciu przeglądu nie otrzymano żadnych uwag dotyczących zaproponowanego kraju analogicznego.
(17) Jeden producent furoaldehydu w Argentynie współpracował przy dochodzeniu, odpowiadając na kwestionariusz i zgadzając się na weryfikację jego odpowiedzi na miejscu.
Dochodzenie wykazało, że w Argentynie istnieje konkurencja na rynku furoaldehydu, na którym 72 % dostaw pokrywa produkcja miejscowa, a resztę przywóz z krajów trzecich.
Wielkość produkcji w Argentynie stanowi ponad 60 % wielkości chińskiego przywozu produktu objętego postępowaniem do Wspólnoty do uszlachetniania czynnego.
Rynek argentyński jest zatem uważany za wystarczająco reprezentatywny do określenia wartości normalnej dla ChRL.
(18) Prowadzi to zatem do wniosku, tak jak w pierwotnym dochodzeniu, że Argentyna stanowi odpowiedni kraj trzeci zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego.
3.
Wartość normalna
(19) Zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego wartość normalna została ustalona na bazie zweryfikowanych informacji otrzymanych od współpracującego producenta w kraju analogicznym, tzn. na bazie ceny płaconej lub należnej na rynku krajowym Argentyny dla niepowiązanych klientów, jako że stwierdzono, że sprzedaż była prowadzona według normalnych zasad handlu.
(20) W rezultacie wartość normalna została ustalona jako średnia ważona krajowa cena sprzedaży dla niepowiązanych klientów współpracującego producenta w Argentynie.
4.
Cena eksportowa
(21) Ponieważ żaden z chińskich eksporterów do Wspólnoty nie współpracował przy dochodzeniu, ceny eksportowe ustalono na podstawie dostępnych faktów.
Najwłaściwszą podstawą okazały się dane Eurostatu dotyczące przywozu produktu objętego postępowaniem do Wspólnoty.
Mimo że przywozu dokonywano w ramach ustaleń o uszlachetnianiu czynnym (chiński furoaldehyd był dalej przetwarzany na alkohol furfurylowy dla celów eksportowych), nie było podstaw do uznania, że nie istniała rozsądna podstawa do ustalenia cen eksportowych.
Ponadto wizyta weryfikacyjna u współpracującego producenta potwierdziła, że dane Eurostatu pokrywały się z danymi zweryfikowanymi.
Cena eksportowa została zatem ustalona na podstawie danych Eurostatu dotyczących chińskiego przywozu w ramach uszlachetniania czynnego.
5.
Porównanie
(22) W celu zapewnienia obiektywnego porównania wartości normalnej ceny eksportowej oraz zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego uwzględniono w formie pewnych dostosowań różnice dotyczące transportu i ubezpieczeń, które miały wpływ na ceny i na porównywalność cen.
6.
Margines dumpingu
(23) Zgodnie z art. 2 ust. 11 rozporządzenia podstawowego margines dumpingu został ustalony na podstawie porównania średniej ważonej wartości normalnej ze średnimi ważonymi cenami eksportowymi na takim samym poziomie handlu.
Porównanie wykazało istnienie znacznego dumpingu.
W rzeczywistości, margines dumpingu wykryty w okresie dochodzenia jest wyższy niż margines dumpingu w wysokości 62,6 % ustalony w pierwotnym dochodzeniu i podczas poprzedniego przeglądu.
7.
Rozwój wywozu w przypadku uchylenia środków
a) Wywóz
(24) Dochodzenie ujawniło, że ilości wywożone z ChRL do Wspólnoty w celu uszlachetniania czynnego wzrosły znacząco od 2000 r. do okresu dochodzenia (zobacz motyw 33 poniżej).
Gdyby środki zostały uchylone, można spodziewać się, że wywóz z ChRL wzrósłby znacznie również poza ustaleniami dotyczącymi uszlachetniania czynnego, zważywszy na istotną różnicę cenową pomiędzy Chinami i wspólnotowym producentem furoaldehydu i niewykorzystane moce produkcyjne, o których mowa w motywie 26 poniżej.
b) Niewykorzystane moce produkcyjne w ChRL
(25) Z uwagi na to, że mało jest publicznie dostępnych informacji o chińskim przemyśle furoaldehydu, poniższe wnioski opierają się głównie na informacjach zawartych w prośbie o dokonanie przeglądu.
(26) Według prośby o dokonanie przeglądu wygaśnięcia środków, całkowita chińska produkcja furoaldehydu wynosi rocznie około 180000 ton, czyli ponad cztery razy więcej niż całkowita konsumpcja furoaldehydu we Wspólnocie.
Chińskie możliwości poziomu utylizacji określa się na około 70 %, co oznacza, że wolne moce produkcyjne w ChRL wynoszą około 50000–60000 ton rocznie, tzn. więcej niż całkowita konsumpcja we Wspólnocie.
Zdaniem wspólnotowych producentów chińska produkcja nieustannie się zmienia zależnie od potrzeb.
W związku z tym niektóre zakłady są okresowo zamykane, a następnie, w razie potrzeby, ponownie otwierane.
Obecnie działa ponad 80 zakładów produkujących furoaldehyd, głównie w północno-wschodniej części ChRL.
(27) W rezultacie, istniejące duże możliwości produkcyjne w ChRL i elastyczność dotycząca ponownego otwierania zakładów pokazują, że producenci są w stanie szybko zwiększyć produkcję i skierować ją na dowolne rynki eksportowe, w tym, w przypadku uchylenia środków, na rynek wspólnotowy.
c) Przywóz w celu uszlachetniania czynnego
(28) Zauważono, że cały wywóz produktu objętego postępowaniem z ChRL do Wspólnoty w okresie dochodzenia został dokonany w celu uszlachetniania czynnego.
Chiński furoaldehyd był dalej przetwarzany na alkohol furfurylowy, który był następnie eksportowany.
Można rozsądnie założyć, że uchylenie środków spowodowałoby wznowienie wywozu z ChRL do Wspólnoty poza ustaleniami dotyczącymi uszlachetniania czynnego.
Taki dodatkowy wywóz miałby z dużym prawdopodobieństwem charakter dumpingowy.
Istotnie, obecne na ceny eksportowe określone w ramach ustaleń o uszlachetnianiu czynnym nie mają wpływu cła antydumpingowe, gdyż taki wywóz oczywiście nie podlega żadnym cłom.
Wspólnotowi producenci i chińscy eksporterzy konkurowali w zakresie tej sprzedaży tak, jak gdyby nie obowiązywało cło.
Można zatem rozsądnie założyć, że takie ceny są również wskaźnikiem dla przyszłych poziomów cen, w przypadku uchylenia środków.
Ponadto zauważono, że chińskie ceny wywozowe w ramach czynnego uszlachetniania były zaniżone w stosunku do ceny producentów wspólnotowych o 44 % w okresie dochodzenia i nawet gdyby nie były zaniżone w stosunku do cen wspólnotowych, nadal byłyby cenami dumpingowymi.
8.
Wniosek dotyczący prawdopodobieństwa utrzymania się dumpingu
(29) Ponieważ ChRL posiada znaczne niewykorzystane moce produkcyjne i obecnie eksportuje do Wspólnoty wyłącznie w celu uszlachetniania czynnego, należałoby spodziewać się, że gdyby środki zostały uchylone, dodatkowe ilości w znaczących wielkościach mogłyby zostać skierowane na rynek Wspólnoty.
(30) Dochodzenie wykazało, że wywóz z ChRL nadal prowadzony jest po cenach dumpingowych i okazało się, że margines dumpingu w okresie dochodzenia był nawet większy niż margines dumpingu ustalony podczas poprzedniego przeglądu.
Zważywszy na okoliczności, można się spodziewać, że w przyszłości dumping będzie prawdopodobnie się utrzymywał.
D. DEFINICJA PRZEMYSŁU WSPÓLNOTOWEGO
(31) Istnieje dwóch wspólnotowych producentów produktu objętego postępowaniem.
Poza wnioskodawcą, drugi wspólnotowy producent Lenzing AG ("drugi wspólnotowy producent") poparł wniosek o dokonanie przeglądu.
W okresie dochodzenia obaj producenci reprezentowali 100 % wspólnotowej produkcji furoaldehydu.
Obydwie firmy odpowiedziały na kwestionariusze i w pełni współpracowały przy dochodzeniu.
Na tej podstawie obydwaj wspólnotowi producenci stanowią przemysł wspólnotowy w rozumieniu art. 4 ust. 1 i art. 5 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
Ze względu na poufność dane dotyczące wyników przemysłu wspólnotowego podane są jedynie w formie wskaźników.
E. SYTUACJA NA RYNKU WSPÓLNOTOWYM
1.
Konsumpcja wspólnotowa
Tabela 1
Konsumpcja wspólnotowa
_BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ OD _BAR_
Tony _BAR_ 38699 _BAR_ 45005 _BAR_ 38007 _BAR_ 41513 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 116 _BAR_ 98 _BAR_ 107 _BAR_
Różnica w skali roku _BAR_ _BAR_ 16 _BAR_ – 16 _BAR_ 9 _BAR_
(32) Konsumpcja wspólnotowa opierała się na łącznej wielkości sprzedaży dokonanej przez przemysł wspólnotowy we Wspólnocie i przywozu z ChRL w ramach uszlachetniania czynnego oraz przywozu z innych krajów trzecich.
Konsumpcja wspólnotowa furoaldehydu wzrosła znacznie pomiędzy rokiem 2000 i 2001.
W 2002 r. konsumpcja wspólnotowa furoaldehydu spadła do mniej więcej takiego samego poziomu jak w 2000 r.
Pomiędzy rokiem 2000 i okresem dochodzenia konsumpcja wspólnotowa furoaldehydu wzrosła o 9 %.
Wzrost konsumpcji jest połączony z faktem, że furoaldehyd jest również używany do produkcji alkoholu furfurylowego.
Produkcja i sprzedaż alkoholu furfurylowego zwiększyła się w 2000 r., ale spadła znacznie w 2002 r. i, w rezultacie, konsumpcja furoaldehydu również spadła.
W okresie dochodzenia wzrosła sprzedaż i produkcja alkoholu furfurylowego, jak również konsumpcja furoaldehydu.
2.
Przywóz z ChRL
a) Wielkość, udział w rynku i ceny
(33) W oparciu o dane Eurostatu przywóz z ChRL dokonywany od 2001 r. odbywał się jedynie w ramach ustaleń o uszlachetnianiu czynnym.
Taka praktyka rozpoczęła się już w 2000 r., kiedy około 75 % przywozu z Chin dokonywano w ramach uszlachetniania czynnego.
Wielkość przywozu z ChRL wzrosła z 3198 ton do 5167 ton w rozpatrywanym okresie, co stanowi wzrost o 61,6 % pomiędzy 2000 r. a okresem dochodzenia.
Zauważono, że w 2002 r. sprzedaż alkoholu furfurylowego znacznie spadła.
Jednakże później w okresie dochodzenia nastąpił wzrost.
Udział w rynku przywozu z Chin wzrósł w rozpatrywanym okresie z 8,2 % do 12,4 %.
Podczas gdy wahania w przywozie furoaldehydu z Chin mogą do pewnego stopnia wynikać z wahań w produkcji alkoholu furfurylowego, nie może to jednak wyjaśnić dużego wzrostu wielkości przywozu, w szczególności w okresie dochodzenia, i udziału w rynku.
Średnia cena przywozu z Chin spadła z 648,68 EUR za tonę w 2000 r. do 508,65 EUR za tonę w okresie dochodzenia, co stanowi spadek o 21,6 % w rozpatrywanym okresie.
Trend zwiększonego podcinania cen można również wyraźnie zauważyć porównując ceny jednostkowe furoaldehydu chińskich i wspólnotowych producentów.
Na początku rozpatrywanego okresu, w 2000 r., chińskie ceny były o 4,4 % niższe niż ceny producentów wspólnotowych.
W okresie dochodzenia były one niższe o 44,1 %.
Tabela 2
Przywóz z ChRL w ramach uszlachetniania czynnego
_BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ Okres dochodzenia _BAR_
Wielkość w tonach _BAR_ 3198 _BAR_ 4143 _BAR_ 2450 _BAR_ 5167 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 130 _BAR_ 77 _BAR_ 162 _BAR_
Udział w rynku _BAR_ 8,3 % _BAR_ 9,2 % _BAR_ 6,4 % _BAR_ 12,4 % _BAR_
Cena w EUR/t _BAR_ 648,68 _BAR_ 678,48 _BAR_ 540,06 _BAR_ 508,65 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 104,6 _BAR_ 83,3 _BAR_ 78,4 _BAR_
3.
Sytuacja ekonomiczna przemysłu wspólnotowego
a) Produkcja
Tabela 3
Produkcja wspólnotowa
_BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ Okres dochodzenia _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 94 _BAR_ 87 _BAR_ 85 _BAR_
Różnica w skali roku _BAR_ _BAR_ – 5,8 _BAR_ – 7,3 _BAR_ – 2,2 _BAR_
(34) Produkcja przemysłu wspólnotowego malała każdego roku podczas rozpatrywanego okresu i była o 15 % mniejsza w okresie dochodzenia niż w 2000 r.
Jeden ze wspólnotowych producentów zaprzestał produkcji furoaldehydu w jednym ze swoich zakładów w 2000 r.
b) Zdolność produkcyjna i jej wykorzystanie
Tabela 4
Wspólnotowa zdolność produkcyjna
_BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ OD _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 104 _BAR_ 100 _BAR_ 99 _BAR_
Różnica w skali roku _BAR_ _BAR_ 3,9 _BAR_ – 3,4 _BAR_ – 1,2 _BAR_
(35) Zdolność produkcyjna przemysłu wspólnotowego zmalała nieznacznie w rozpatrywanym okresie po zwyżce o 3,9 % w 2001 r. w porównaniu do 2000 r.
Zaprzestanie produkcji furoaldehydu w jednym zakładzie produkcyjnym w 2000 r. nie jest odzwierciedlone w powyższych liczbach ilustrujących zdolności produkcyjne, ponieważ firma nadal uważa ten zakład za część swojej zdolności produkcyjnej, tzn. produkcja może zostać w razie konieczności wznowiona w krótkim okresie czasu.
Tabela 5
Wykorzystanie zdolności produkcyjnych
_BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ Okres dochodzenia _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 91 _BAR_ 87 _BAR_ 86 _BAR_
(36) Powyższa tabela pokazuje, że wykorzystanie zdolności produkcyjnych spadało każdego roku w rozpatrywanym okresie i było o 14 % niższe w okresie dochodzenia niż w 2000 r.
c) Sprzedaż we Wspólnocie
Tabela 6
Wielkość sprzedaży
_BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ Okres dochodzenia _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 96 _BAR_ 87 _BAR_ 87 _BAR_
Różnica w skali roku _BAR_ _BAR_ – 4,4 _BAR_ – 9,4 _BAR_ 0,3 _BAR_
(37) Sprzedaż przemysłu wspólnotowego niepowiązanym klientom we Wspólnocie spadła o 13 % pomiędzy 2000 r. a okresem dochodzenia.
Spadek był szczególnie znaczny pomiędzy 2000 i 2002 rokiem, gdyż przemysł zwiększył ceny w celu skompensowania drastycznego wzrostu cen surowców.
W okresie dochodzenia trend ten został zatrzymany, gdyż przemysł wspólnotowy obniżył ceny w celu uniknięcia dalszego spadku wielkości sprzedaży.
d) Ceny
Tabela 7
Ceny sprzedaży przemysłu wspólnotowego
_BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ Okres dochodzenia _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 127 _BAR_ 135 _BAR_ 134 _BAR_
Różnica w skali roku _BAR_ _BAR_ 27,2 _BAR_ 6,0 _BAR_ – 0,6 _BAR_
(38) Średnia cena sprzedaży furoaldehydu zwiększyła się o 35 % od roku 2000 do 2002, kiedy przemysł wspólnotowy próbował skompensować drastyczny wzrost cen surowców poprzez podwyższenie cen sprzedaży.
(e) Udział w rynku
Tabela 8
Udział w rynku przemysłu wspólnotowego
_BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ Okres dochodzenia _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 82 _BAR_ 88 _BAR_ 81 _BAR_
(39) Udział w rynku przemysłu wspólnotowego zmalał o 19 % pomiędzy rokiem 2000 a okresem dochodzenia.
Największy spadek w udziale w rynku przemysłu wspólnotowego nastąpił pomiędzy rokiem 2000 a 2001.
Konsumpcja wspólnotowa furoaldehydu zmalała znacznie w 2002 r., głównie z powodu spadku produkcji alkoholu furfurylowego.
Sprzedaż furoaldehydu przez przemysł wspólnotowy spadła również w 2002 r.
Jednakże spadek sprzedaży przez przemysł wspólnotowy był stosunkowo mniejszy niż spadek konsumpcji furoaldehydu w 2002 r.
Udział w rynku przemysłu wspólnotowego zwiększył się zatem w 2002 r.
W okresie dochodzenia konsumpcja furoaldehydu oraz przywóz z Chin znowu wzrosły, podczas gdy sprzedaż przemysłu wspólnotowego pozostała mniej więcej na tym samym poziomie co w poprzednim roku.
W rezultacie udział przemysłu wspólnotowego w rynku spadł.
(f) Zapasy
Tabela 9
Zapasy
_BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ Okres dochodzenia _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 103 _BAR_ 128 _BAR_ 122 _BAR_
Różnica w skali roku _BAR_ _BAR_ 3,5 _BAR_ 23,3 _BAR_ – 4,1 _BAR_
(40) Powyższa tabela pokazuje, że zapasy przemysłu wspólnotowego wzrosły o 22 % podczas rozpatrywanego okresu.
Wzrost zapasów był szczególnie znaczący pomiędzy 2001 a 2002 rokiem, kiedy zapasy wzrosły o 24 %.
Zapasy stanowiły 9,4 % wielkości obrotów sprzedaży przemysłu wspólnotowego w UE w 2000 r., ale wzrosły do 13,3 % podczas okresu dochodzenia.
(g) Dochodowość
Tabela 10
Dochodowość
_BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ Okres dochodzenia _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 235 _BAR_ 133 _BAR_ 146 _BAR_
Różnica w skali roku _BAR_ _BAR_ 135,1 _BAR_ – 43,5 _BAR_ 9,3 _BAR_
(41) Całkowita dochodowość przemysłu wspólnotowego pozostawała na stosunkowo wysokim poziomie podczas rozpatrywanego okresu.
Głównym tego powodem jest fakt, że drugi producent wspólnotowy popierający skargę wykazuje wyjątkowo wysoką dochodowość we wszystkich rozpatrywanych latach, podczas gdy dochodowość wnioskodawcy w tym samym okresie drastycznie spadła (8,2 punktów procentowych).
Drugi producent wspólnotowy otrzymuje furoaldehyd jako produkt uboczny w produkcji miazgi wiskozowej, podczas gdy wnioskodawca wykorzystuje łupiny migdałowe jako główny surowiec do produkcji furoaldehydu.
Cena łupin migdałowych wzrosła drastycznie pomiędzy 2000 a 2002 rokiem (o 51 %), pogarszając istotnie marżę zysku wnioskodawcy, podczas gdy koszt surowców drugiego producenta wspólnotowego wzrósł tylko nieznacznie.
Wzrost wydatków wnioskodawcy związanych ze sprzedażą, ogólnych i administracyjnych w liczbach bezwzględnych był nieznaczny, tzn. 5,5 % od 2000 r. do okresu dochodzenia.
Spadek dochodowości został zatem spowodowany głównie przez zwiększone ceny surowców.
Próba skompensowania wyższej ceny surowców przez podniesienie cen sprzedaży furoaldehydu zaowocowała zmniejszeniem sprzedaży.
(h) Płynność finansowa
Tabela 11
Płynność finansowa
_BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ Okres dochodzenia _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 141 _BAR_ 104 _BAR_ 107 _BAR_
Różnica w skali roku _BAR_ _BAR_ 41,1 _BAR_ – 26,0 _BAR_ 2,5 _BAR_
(42) Płynność finansowa podlegała podobnemu trendowi jak dochodowość, wzrastając znacznie pomiędzy 2000 i 2002 rokiem i pogarszając się w kolejnych latach.
Podobnie jak dochodowość, drugi producent wspólnotowy popierający skargę wykazywał wyjątkowo dobrą płynność finansową w rozpatrywanym okresie, podczas gdy wnioskodawca wykazał wyraźny spadek płynności finansowej (- 42,7 %) w tym samym okresie.
(i) Inwestycje, zwrot z inwestycji i zdolność gromadzenia kapitału
Tabela 12
Inwestycje
_BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ Okres dochodzenia _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 93 _BAR_ 63 _BAR_ 98 _BAR_
Różnica w skali roku _BAR_ _BAR_ – 6,8 _BAR_ – 32,8 _BAR_ 55,9 _BAR_
(43) Inwestycje znacznie spadły pomiędzy 2000 i 2002 rokiem, wzrastając ponownie w okresie dochodzenia, kiedy drugi producent wspólnotowy poczynił znaczne inwestycje w linię produkcyjną miazgi wiskozowej (furoaldehyd jest produktem ubocznym procesu produkcyjnego miazgi).
Inwestycje wnioskodawcy w rozpatrywanym okresie spadły o 80 %.
Dochodzenie wykazało, że zwrot operacyjny z inwestycji obniżył się wraz z rozwojem dochodowości podczas rozpatrywanego okresu.
Tabela 13
Zwrot z inwestycji i zdolność gromadzenia kapitału
_BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ Okres dochodzenia _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 207 _BAR_ 38 _BAR_ 34 _BAR_
Różnica w skali roku _BAR_ _BAR_ 107,4 _BAR_ – 81,7 _BAR_ – 11,0 _BAR_
(44) Liczby ilustrujące zwrot z inwestycji w powyższej tabeli pokazują jedynie rozwój sytuacji wnioskodawcy.
Tabela pokazuje wyraźny spadek zwrotu z inwestycji podczas rozpatrywanego okresu.
Jeżeli chodzi o drugiego producenta wspólnotowego popierającego skargę, należy on do grupy firm, które koncentrują się na produktach innych niż furoaldehyd.
W rzeczywistości, furoaldehyd jest tylko niewielkim produktem ubocznym jego głównych procesów produkcyjnych.
Firma nie jest zatem w stanie obliczyć w zasadny sposób zwrotu z inwestycji dla furoaldehydu.
W efekcie pogorszenia się dochodowości i płynności finansowej, zdolność wnioskodawcy do gromadzenia kapitału znacznie się pogorszyła w rozpatrywanym okresie.
Pogorszenie można również wyraźnie zauważyć w inwestycjach wnioskodawcy, które spadły o 80 % podczas rozpatrywanego okresu.
(j) Zatrudnienie, wydajność i płace
Tabela 14
Zatrudnienie
_BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ Okres dochodzenia _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 75 _BAR_ 84 _BAR_ 82 _BAR_
Różnica w skali roku _BAR_ _BAR_ – 25,0 _BAR_ 12,1 _BAR_ – 2,7 _BAR_
(45) Powyższa tabela pokazuje, że zatrudnienie w rozpatrywanym okresie spadło o 18 %.
Zmniejszenie zatrudnienia w latach 2000/2001 odzwierciedla zaprzestanie produkcji furoaldehydu w jednym zakładzie produkcyjnym.
(46) Wydajność wzrosła w rozpatrywanym okresie o 4 %, co pokazuje poniższa tabela:
Tabela 15
Wydajność
_BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ Okres dochodzenia _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 126 _BAR_ 104 _BAR_ 104 _BAR_
Różnica w skali roku _BAR_ _BAR_ 25,6 _BAR_ – 17,4 _BAR_ 0,5 _BAR_
(47) Podczas rozpatrywanego okresu, średnie płace pracowników przemysłu wspólnotowego wzrosły o 6 %, tzn. mniej niż średni wskaźnik inflacji we Wspólnocie:
Tabela 16
Płace
_BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ Okres dochodzenia _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 99 _BAR_ 97 _BAR_ 106 _BAR_
Różnica w skali roku _BAR_ _BAR_ – 0,8 _BAR_ – 1,9 _BAR_ 8,7 _BAR_
(k) Wielkość marginesu dumpingu i efekty przeszłego dumpingu i subsydiowania
(48) Jako że dumping utrzymywał się na poziomach podobnych, o ile nie wyższych, do ustalonego w poprzednich dochodzeniach (patrz motyw 1), nie można uznać, że wpływ wielkości marginesu dumpingu na sytuację przemysłu wspólnotowego jest inny niż ten ustalony podczas poprzednich dochodzeń.
(l) Wzrost
(49) Chociaż konsumpcja wspólnotowa w rozpatrywanym okresie wzrosła o 7 %, produkcja, wielkość sprzedaży i udział przemysłu wspólnotowego w rynku w tym samym okresie spadły.
W tym samym czasie wielkość i udział w rynku przywozu z ChRL znacznie wzrosły.
Oznaczało to, że przemysł wspólnotowy nie skorzystał w pełni ze wzrostu rynku w rozpatrywanym okresie.
4.
Wpływ innych czynników
(a) Ceny surowców
(50) Znaczny wzrost cen surowca wykorzystywanego przez wnioskodawcę w roku 2001 i 2002 miał naturalnie negatywny wpływ na dochodowość w tych latach.
Jednakże sytuacja zmieniła się w okresie dochodzenia, kiedy ceny surowca spadły.
Tak więc, mimo że wahania cen surowców mogły przyczynić się do niepewnej sytuacji przemysłu wspólnotowego w rozpatrywanym okresie, nie były one na tyle istotne, aby spowodować szkody, które zaszły w okresie dochodzenia.
(b) Działalność eksportowa Wspólnoty
(51) Według danych Eurostatu całkowity wywóz z Wspólnoty podczas rozpatrywanego okresu był nieznaczny, tzn. wynosił jedną do dwóch ton rocznie.
Działalność eksportowa przemysłu wspólnotowego nie mogła zatem przyczynić się do szkód, które zaszły w rozpatrywanym okresie.
(c) Wielkość przywozu i ceny z innych krajów trzecich
(52) Według Eurostatu wielkość przywozu furoaldehydu do Wspólnoty z krajów innych niż ChRL wraz ze średnimi cenami rozwijała się w następujący sposób:
Tabela 17
Przywóz do Wspólnoty z innych krajów trzecich (wielkość)
(w tonach) _BAR_
_BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ Okres dochodzenia _BAR_
Tajlandia _BAR_ 167 _BAR_ 551 _BAR_ 1481 _BAR_ 888 _BAR_
Słowenia _BAR_ 1227 _BAR_ 1290 _BAR_ 1204 _BAR_ 1410 _BAR_
Południowa Afryka _BAR_ 4183 _BAR_ 7852 _BAR_ 2601 _BAR_ 3706 _BAR_
Republika Dominikany _BAR_ 24017 _BAR_ 25509 _BAR_ 25157 _BAR_ 25213 _BAR_
Razem _BAR_ 29594 _BAR_ 35202 _BAR_ 30443 _BAR_ 31217 _BAR_
Tabela 18
Przywóz do Wspólnoty z innych krajów trzecich (średnia cena)
(w euro za tonę) _BAR_
_BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ Okres dochodzenia _BAR_
Tajlandia _BAR_ 2150 _BAR_ 1849 _BAR_ 5271 _BAR_ 635 _BAR_
Słowenia _BAR_ 694 _BAR_ 618 _BAR_ 647 _BAR_ 635 _BAR_
Południowa Afryka _BAR_ 1158 _BAR_ 1558 _BAR_ 543 _BAR_ 832 _BAR_
Republika Dominikany _BAR_ 543 _BAR_ 1235 _BAR_ 541 _BAR_ 452 _BAR_
Średnia _BAR_ 645 _BAR_ 1294 _BAR_ 775 _BAR_ 510 _BAR_
(53) Wielkość przywozu furoaldehydu ze wszystkich krajów trzecich innych niż ChRL pozostawała w rozpatrywanym okresie względnie stabilna z wyjątkiem 2001 r., kiedy w szczególności przywóz z Południowej Afryki i Republiki Dominikany wzrósł w związku ze zwiększoną konsumpcją furoaldehydu w produkcji alkoholu furfurylowego.
Należy zauważyć, że, tak jak w pierwotnym dochodzeniu, przywóz z Republiki Dominikany to wyłącznie dostawy z firmy macierzystej do europejskiej filii w celu produkowania alkoholu furfurylowego.
Ceny obowiązujące w tych transakcjach są zatem cenami transferowymi pomiędzy powiązanymi firmami i nie mogą odzwierciedlać rzeczywistych cen rynkowych.
Furoaldehyd z Republiki Dominikany nie jest dostępny na wolnym rynku wspólnotowym.
Nie znaleziono zatem dowodów, że ten przywóz przyczyniałby się do niepewnej sytuacji przemysłu wspólnotowego.
Przywóz z Południowej Afryki, drugiego największego kraju wywozu, spadł w rozpatrywanym okresie o 11 %.
W okresie dochodzenia średnie ceny przywozu ze wszystkich krajów trzecich z wyjątkiem Republiki Dominikany były znacznie wyższe niż ceny importowe z ChRL w ramach uszlachetniania czynnego.
Przyjmuje się zatem wniosek, że chociaż inny przywóz mógł przyczynić się do niepewnej sytuacji przemysłu wspólnotowego, jego wielkość i ceny nie mogą być uważane za istotne.
5.
Wniosek dotyczący sytuacji przemysłu wspólnotowego
(54) Po nałożeniu środków antydumpingowych sytuacja przemysłu wspólnotowego ustabilizowała się, ale pozostała niepewna.
Produkcja, zdolność produkcyjna i sprzedaż spadły, podobnie jak ceny sprzedaży i udział przemysłu wspólnotowego w rynku.
Inwestycje, zwrot z inwestycji i zatrudnienie również spadły, podczas gdy zapasy zwiększyły się, szczególnie pomiędzy rokiem 2001 a 2002, wraz ze spadkiem sprzedaży i udziału w rynku.
Średnia dochodowość i płynność finansowa w rozpatrywanym okresie uległy poprawie, ale zmniejszyły się w 2001 r.
Wskaźniki szkód nie pozwalają zatem na sformułowanie wniosku, że istnieje wyraźny obraz szkód.
Ponadto należy podkreślić, że sytuacja dwóch producentów wspólnotowych znacznie się różni, gdyż sytuacja wnioskodawcy jest znacznie bardziej niepewna niż drugiego popierającego producenta wspólnotowego.
W przypadku pierwszego producenta pewne szkody mogły zostać częściowo spowodowane cenami surowców.
W tych okolicznościach, w szczególności biorąc pod uwagę również fakt, że przywóz z ChRL był dokonywany jedynie w ramach uszlachetniania czynnego, nie można stwierdzić utrzymywania się szkód powodowanych przez przywóz dumpingowy.
Zbadano zatem, czy doszłoby do ponownego wystąpienia szkód, gdyby środki wygasły.
F. PRAWDOPODOBIEŃSTWO PONOWNEGO WYSTĄPIENIA SZKÓD
(55) Należy przypomnieć, że w motywach 29 i 30 przyjęto wniosek, że wygaśnięcie środków prawdopodobnie prowadziłoby do znacznego wzrostu dumpingowego wywozu z ChRL do Wspólnoty.
(56) Faktycznie, wielkość dumpingowego przywozu w ramach uszlachetniania czynnego znacznie wzrosła w rozpatrywanym okresie.
Jak wykazano powyżej, jest prawdopodobne, że bez zastosowania środków antydumpingowych prowadzony byłby dalszy przywóz większych ilości produktu na rynek wspólnotowy po bardzo niskich cenach, podcinając wspólnotowe ceny przemysłowe.
Obecnie różnica cen pomiędzy produktem przywożonym z Chin i produkowanym we wspólnocie wynosi ponad 40 %.
(57) Jak zaznaczono w motywie 26, szacuje się, że niewykorzystane zdolności produkcyjne w ChRL są wystarczające, aby w pełni zaspokoić popyt Wspólnoty na furoaldehyd.
W przypadku zezwolenia na wygaśnięcie obecnych środków istnieje realne zagrożenie, że znaczna część niewykorzystanych zdolności produkcyjnych w ChRL zostałaby wykorzystana, aby zalać rynek wspólnotowy furoaldehydem.
Wydaje się, że nie ma innych rynków mogących wchłonąć chińskie zdolności produkcyjne.
(58) Badając wpływ takiego dodatkowego przywozu po niskich cenach na sytuację przemysłu wspólnotowego zauważa się, że nagłe wystąpienie dużych ilości przywozu dumpingowego spowodowałoby natychmiastowy poważny spadek cen na rynku wspólnotowym, gdyż przemysł wspólnotowy prawdopodobnie próbowałby najpierw utrzymać swój udział w rynku i produkcję.
To z kolei prowadziłoby do spadku dochodowości przemysłu wspólnotowego i ryzyka strat.
Jest oczywiste, że w tym scenariuszu producenci wspólnotowi ponieśliby istotne szkody spowodowane przywozem dumpingowym lub nawet wystąpiłoby ryzyko, że nie przetrwają tej sytuacji.
(59) Z powyższych faktów wynika, że uchylenie środków z dużym prawdopodobieństwem prowadziłoby do ponownego wystąpienia szkód spowodowanych przywozem dumpingowym z ChRL.
G. INTERES WSPÓLNOTY
1.
Uwaga wstępna
(60) Zgodnie z art. 21 rozporządzenia podstawowego zbadano, czy przedłużenie obecnych środków antydumpingowych byłoby niezgodne z interesem Wspólnoty jako całości.
Określenie interesu Wspólnoty oparto na ocenie wszystkich różnych powiązanych interesów, tzn. przemysłu wspólnotowego, importerów/handlowców, jak również użytkowników i dostawców produktu objętego postępowaniem.
(61) Należy przypomnieć, że w poprzednich dochodzeniach uznano, że przyjęcie środków nie jest sprzeczne z interesem Wspólnoty.
Ponadto obecne dochodzenie jest przeglądem wygaśnięcia, czyli analizuje sytuację, w której środki antydumpingowe są stosowane.
(62) Na tej podstawie zbadano, czy pomimo wniosku, że istnieje prawdopodobieństwo kontynuacji dumpingu i ponownego wystąpienia szkód, istnieją przekonujące powody, które prowadziłyby do wniosku, że utrzymanie środków w tym szczególnym przypadku nie leży w interesie Wspólnoty.
2.
Interes przemysłu wspólnotowego
(63) Przemysł wspólnotowy okazał się być przemysłem żywotnym, zdolnym do przystosowania się do zmieniających się warunków rynkowych.
Zostało to potwierdzone zwłaszcza przez pozytywny rozwój i stabilizację jego sytuacji w czasie, kiedy przywrócono efektywną konkurencję po nałożeniu środków antydumpingowych na przywóz pochodzący z ChRL.
Przemysł wspólnotowy powinien być w stanie nadal poprawiać swoją sytuację poprzez ceny sprzedaży rekompensujące wzrost cen surowców.
Jednakże można dojść do wniosku, że bez kontynuacji środków antydumpingowych jego sytuacja z dużym prawdopodobieństwem poważnie się pogorszy, z wyraźną możliwością zamykania dalszych zakładów.
3.
Interes niepowiązanych importerów/handlowców
(64) Komisja wysłała kwestionariusze do siedmiu niepowiązanych importerów/handlowców.
Tylko jeden importer/handlowiec współpracował przy dochodzeniu.
W odpowiedzi na kwestionariusz importer/handlowiec wyjaśnił, że uchylenie środków zwiększyłoby jego wybór dostawców, ponieważ mógłby wówczas również sprzedawać chiński furoaldehyd na rynku wspólnotowym.
Środki antydumpingowe nie mają na celu zapobiegania przywozowi z ChRL, lecz dążą do zapewnienia, że nie dokonuje się on po szkodliwych cenach dumpingowych.
Ponadto na rynku występuje wiele innych dostępnych źródeł dostaw.
Poza tym zauważa się, że kontynuacja środków nie miałaby poważnego wpływu na interesy tego importera/handlowca i odnotował on zyski każdego roku w rozpatrywanym okresie.
(65) Biorąc pod uwagę niski poziom współpracy wspólnotowych importerów i przedsiębiorców oraz komentarze od współpracującego importera/handlowca, dochodzi się do wniosku, że obowiązujące środki nie dotykają nadmiernie importerów lub handlowców i utrzymanie środków miałoby zatem taki sam efekt.
4.
Interes użytkowników
(66) Komisja wysłała kwestionariusze do 16 przemysłowych użytkowników furoaldehydu.
Tylko jeden użytkownik współpracował przy dochodzeniu.
W odpowiedzi na kwestionariusz firma wyjaśniła, że większość furoaldehydu, który wykorzystuje jako surowiec do produkcji alkoholu furfurylowego, jest dostarczana przez firmę macierzystą z siedzibą w Republice Dominikany.
Jedynie brak takiej dostawy zmusiłby firmę do szukania innych dostawców.
Według firmy istniejący producenci wspólnotowi byliby w pierwszym rzędzie brani pod uwagę przy pokrywaniu niedoborów dostaw.
(67) Biorąc pod uwagę niski wskaźnik odpowiedzi na kwestionariusze oraz komentarze jedynego współpracującego użytkownika, dochodzi się do wniosku, że utrzymanie środków nie miałoby znacznego wpływu na użytkowników.
5.
Aspekty dotyczące konkurencyjności
(68) Zauważa się, że oprócz dwóch producentów wspólnotowych konkurencja na wspólnotowym rynku dotyczy również przywozów pochodzących z Tajlandii, Słowenii (która wtedy nie była członkiem Wspólnoty Europejskiej), Południowej Afryki i Republiki Dominikany.
Gdyby obowiązujące środki zostały zniesione, nie poprawiłoby to prawdopodobnie konkurencyjności na rynku wspólnotowym.
Wręcz przeciwnie, spowodowałoby to ryzyko co najmniej częściowej eliminacji producentów wspólnotowych z rynku, ponieważ mieliby oni duże problemy, działając na poziomie obowiązujących obecnie cen chińskiego furoaldehydu.
Innym dostawcom byłoby prawdopodobnie równie ciężko konkurować z chińskim produktem.
W konsekwencji, nie istnieją przesłanki wskazujące, że kontynuowanie środków miałoby negatywny wpływ na konkurencyjność na rynku wspólnotowym.
6.
Wniosek dotyczący interesu Wspólnoty
(69) Z powyższych faktów wynika, że z punktu widzenia interesu Wspólnoty nie ma przekonujących argumentów przeciwko przedłużeniu obowiązywania środków antydumpingowych.
H. POSTANOWIENIE KOŃCOWE
(70) Wszystkie zainteresowane strony zostały poinformowane o zasadniczych faktach i okolicznościach, na podstawie których zamierzano zalecić utrzymanie obowiązującego cła antydumpingowego w odniesieniu do przywozu furoaldehydu pochodzącego z ChRL.
W terminie przewidzianym na przedstawienie swojego stanowiska po niniejszym oświadczeniu nie otrzymano żadnych uwag, które mogłyby zmienić wnioski.
(71) Z powyższego wynika, że obecnie obowiązujące środki antydumpingowe dotyczące przywozu furoaldehydu pochodzącego z ChRL, tzn. specjalne cło w wysokości 352 EUR za tonę powinno być utrzymane,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejszym nakłada się ostateczne cło antydumpingowe na przywóz 2-furaldehydu (znanego również jako furoaldehyd lub furfural) objętego kodem CN 29321200 pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej.
2.
Wysokość stosowanego cła wynosi 352 EUR za tonę.
3.
W przypadku gdy towary uległy uszkodzeniu przed wejściem do wolnego obrotu i, co za tym idzie, rzeczywista płacona lub należna cena jest zmniejszana w celu ustalenia wartości celnej na podstawie art. 145 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 [6], wysokość cła antydumpingowego, obliczona na podstawie ust. 2 powyżej, jest obniżana proporcjonalnie do redukcji ceny rzeczywiście płaconej lub należnej.
4.
O ile odrębne przepisy nie stanowią inaczej, stosowane są obowiązujące przepisy celne.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 640/2005
z dnia 27 kwietnia 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 28 kwietnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 641/2005
z dnia 27 kwietnia 2005 r.
otwierające przetarg na obniżenie opłat przywozowych na przywóz do Hiszpanii kukurydzy pochodzącej z krajów trzecich
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 12 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ze względu na międzynarodowe zobowiązania Wspólnoty wynikające z wielostronnych negocjacji Rundy Urugwajskiej [2] należy stworzyć warunki do przywozu do Hiszpanii pewnej ilości kukurydzy.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1839/95 z 26 lipca 1995 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania kontyngentów taryfowych na przywóz kukurydzy i sorgo do Hiszpanii oraz na przywóz kukurydzy do Portugalii [3] określa szczególne warunki konieczne do przeprowadzenia przetargów.
(3) Mając na względzie aktualne potrzeby rynku w Hiszpanii, należy ogłosić przetarg na obniżenie opłat przywozowych na kukurydzę.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Przystępuje się do przetargu na obniżenie opłat przywozowych, o których mowa w art. 10 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, na kukurydzę przywiezioną do Hiszpanii.
2.
Przepisy rozporządzenia (WE) nr 1839/95 mają zastosowanie, o ile postanowienia niniejszego rozporządzenia nie stanowią inaczej.
Artykuł 2
Przetarg otwarty jest do dnia 23 czerwca 2005 r.
W okresie jego trwania przeprowadza się przetargi cotygodniowe, dla których ilości i terminy składania ofert określone są w ogłoszeniu o przetargu.
Artykuł 3
Pozwolenia na przywóz wydane w ramach niniejszego przetargu są ważne przez pięćdziesiąt dni od daty ich wydania, w rozumieniu art. 10 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1839/95.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 642/2005
z dnia 27 kwietnia 2005 r.
nakładające wymagania w zakresie informacji i badań na importerów lub producentów niektórych substancji priorytetowych zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 793/93 w sprawie oceny i kontroli ryzyk stwarzanych przez istniejące substancje
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 z dnia 23 marca 1993 r. w sprawie oceny i kontroli ryzyk stwarzanych przez istniejące substancje [1], w szczególności jego art. 10 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Sprawozdawcy wyznaczeni przez Państwa Członkowskie zgodnie z art. 10 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 793/93 dokonali oceny informacji przedstawionych przez producentów i importerów w odniesieniu do niektórych substancji priorytetowych. Po konsultacji z tymi producentami i importerami sprawozdawcy uznali, że w celu oceny ryzyka konieczne jest zażądanie od producentów i importerów przedstawienia dalszych informacji i przeprowadzenia dalszych badań.
(2) Informacje potrzebne do oceny rozpatrywanych substancji nie są dostępne od byłych producentów ani importerów.
Producenci i importerzy sprawdzili, że badań na zwierzętach nie można zastąpić ani ograniczyć poprzez wykorzystanie innych metod.
(3) W związku z powyższym właściwe jest zażądanie od producentów i importerów substancji priorytetowych przedstawienia dalszych informacji i przeprowadzenia dalszych badań na tych substancjach.
Protokoły złożone Komisji przez sprawozdawców powinny zostać użyte do wykonania tych badań.
(4) Przepisy niniejszego rozporządzenia są zgodne z opinią komitetu ustanowionego na podstawie art. 15 rozporządzenia (EWG) nr 793/93,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Producenci i importerzy substancji wymienionych w Załączniku, którzy przedstawili informacje zgodnie z wymaganiami art. 3, 4, 7 i 9 rozporządzenia (EWG) nr 793/93, dostarczą informacji i wykonają badania określone w Załączniku oraz przekażą ich wyniki właściwym sprawozdawcom.
Badania zostaną wykonane zgodnie z protokołami określonymi przez sprawozdawców.
Wyniki zostaną przedstawione w terminach określonych w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 643/2005
z dnia 27 kwietnia 2005 r.
uchylające rozporządzenie (WE) nr 2909/2000 w sprawie zarządzania rachunkowością niefinansowych środków trwałych Wspólnot Europejskich
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich [1], w szczególności jego art. 133 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2909/2000 z dnia 29 grudnia 2000 r. w sprawie zarządzania rachunkowością niefinansowych środków trwałych Wspólnot Europejskich [2] ustanawia zasady i metody rachunkowości dotyczące niefinansowych środków trwałych zgodnie z rozporządzeniem finansowym z dnia 21 grudnia 1977 r.
(2) Rozporządzenie finansowe z dnia 21 grudnia 1977 r. zostało zastąpione rozporządzeniem (WE) nr 1605/2002.
(3) Artykuł 133 tytułu VII nowego rozporządzenia finansowego stanowi, że zasady i metody księgowości są przyjmowane przez księgowego Komisji.
(4) Artykuł 181 ust. 2 trzeci akapit rozporządzenia (WE) nr 1605/2002 stanowi, że przepisy zawarte w tytule VII wyżej wymienionego rozporządzenia wchodzą w pełni w życie w roku budżetowym 2005.
(5) Należy zatem uchylić rozporządzenie (WE) nr 2909/2000 z mocą od dnia 1 stycznia 2005 r., przewidując jednocześnie, że dalej będzie ono stosowane w odniesieniu do operacji księgowych dotyczących lat budżetowych poprzedzających rok 2005,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Uchyla się rozporządzenie (WE) nr 2909/2000.
Jednakże stosuje się je w dalszym ciągu w odniesieniu do operacji księgowych dotyczących lat budżetowych poprzedzających rok 2005.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po dniu jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 644/2005
z dnia 27 kwietnia 2005 r.
ustanawiające specjalny system identyfikacji bydła trzymanego w celach kulturalnych i historycznych w oficjalnie zatwierdzonych gospodarstwach, zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1760/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1760/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 lipca 2000 r. ustanawiające system identyfikacji i rejestracji bydła i dotyczące etykietowania wołowiny i produktów z wołowiny oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 820/97 [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1 akapit trzeci oraz art. 10, zdanie wprowadzające i lit. a),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 1760/2000 stanowi, że każde Państwo Członkowskie ustanawia system identyfikacji i rejestracji bydła obejmujący kilka elementów identyfikacji i rejestracji.
Stanowi ono w szczególności, że wszystkie zwierzęta w hodowli urodzone po dniu 31 grudnia 1997 r. lub przeznaczone do handlu wewnątrzwspólnotowego po dniu 1 stycznia 1998 r. oraz zwierzęta pochodzące z hodowli w Republice Czeskiej, Estonii, Cyprze, Łotwie, Litwie, Węgrzech, Malcie, Polsce, Słowenii i Słowacji, urodzone przed dniem przystąpienia lub przeznaczone do handlu wewnątrzwspólnotowego po tym terminie, powinny być identyfikowane poprzez umieszczenie pasków informacyjnych na obu uszach, zatwierdzonych przez właściwy organ (zwane dalej "zatwierdzonymi paskami informacyjnymi").
Stanowi ono również, że na obu paskach nanosi się identyczny, niepowtarzalny kod identyfikacyjny (zwany dalej "identycznym kodem identyfikacyjnym"), umożliwiający dokonanie indywidualnej identyfikacji każdego zwierzęcia oraz ustalenie, w której hodowli się ono urodziło.
(2) Rozporządzenie (WE) nr 1760/2000 stanowi również, że bydło przeznaczone do udziału w imprezach kulturalnych i sportowych (z wyjątkiem targów i wystaw) może być identyfikowane nie przy pomocy pasków informacyjnych umieszczanych na uszach, lecz przy pomocy innego systemu identyfikacyjnego, zapewniającego równorzędne gwarancje i zatwierdzonego przez Komisję.
(3) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2680/1999 z dnia 17 grudnia 1999 r. zatwierdzające system identyfikacji byków przeznaczonych do udziału w imprezach kulturalnych i sportowych [2] ustala przepisy dla takich byków zarejestrowanych w Księdze Rejestracji Stada określonych organizacji.
Jednakże rozporządzenie to ma zastosowanie jedynie do niektórych ras byków oraz organizacji w niektórych Państwach Członkowskich.
(4) W związku z tym stosownym jest przyjęcie osobnego rozporządzenia w celu ustanowienia specjalnego systemu identyfikacji zwierząt zatwierdzonych przez właściwy organ jako zwierzęta trzymane dla celów kulturalnych i historycznych (zwanych dalej "zwierzętami") w gospodarstwach zatwierdzonych do tego celu przez wspomniany organ (zwanych dalej "gospodarstwami").
(5) Specjalny system identyfikacji powinien, zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1760/2000, ustanowić odstępstwo jedynie od zastosowania i usunięcia zatwierdzonych pasków identyfikacyjnych.
Niniejsze rozporządzenie nie stanowi uszczerbku dla stosowania innych przepisów rozporządzenia (WE) nr 1760/2000.
(6) W ramach odstępstwa od rozporządzenia (WE) nr 1760/2000 stosownym jest ustanowienie, że zatwierdzone paski identyfikacyjne mogą zostać usunięte bez zgody właściwego organu, jednak pod jego nadzorem, po umieszczeniu zwierząt w gospodarstwach oraz że zatwierdzone paski identyfikacyjne nie muszą być stosowane u zwierząt urodzonych na terenie takich gospodarstw.
W obu przypadkach zwierzęta należy oznakować w określony sposób.
Zatwierdzone paski identyfikacyjne powinny być stosowane u zwierząt opuszczających gospodarstwo lub towarzyszyć zwierzętom przenoszonym bezpośrednio do innych gospodarstw.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Przedmiot
Niniejsze rozporządzenie ustanawia zasady specjalnego systemu identyfikacji bydła zatwierdzonego przez właściwy organ jako bydło trzymane w celach kulturalnych i historycznych (zwanego dalej "zwierzętami") w gospodarstwach zatwierdzonych do tego celu przez właściwy organ (zwanych dalej "gospodarstwami").
Artykuł 2
Usuwanie i stosowanie pasków informacyjnych ustanowionych w art. 4 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1760/2000
1. Właściciel zwierząt jest przez cały czas w posiadaniu dwóch pasków informacyjnych zatwierdzonych przez właściwy organ zgodnie z art. 4 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1760/2000 (zwanych dalej "zatwierdzonymi paskami informacyjnymi").
2. W ramach odstępstwa od art. 4 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1760/2000, w przypadku zwierząt przenoszonych do gospodarstw, zatwierdzone paski informacyjne mogą zostać usunięte bez zgody właściwego organu, jednak pod jego nadzorem, pod warunkiem że zwierzęta są oznakowane w sposób określony przez właściwy organ najpóźniej w momencie usunięcia zatwierdzonych pasków informacyjnych, zgodnie z art. 3 ust. 1 tego rozporządzenia.
3. W ramach odstępstwa od art. 4 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1760/2000, w przypadku zwierząt urodzonych w gospodarstwie, nie ma obowiązku stosowania zatwierdzonych pasków informacyjnych, pod warunkiem że najpóźniej po osiągnięciu przez zwierzęta wieku 20 dni są one oznakowane w sposób określony przez właściwy organ, zgodnie z art. 3 ust. 1 tego rozporządzenia.
4.
Zatwierdzone paski informacyjne należy zastosować u zwierząt zanim opuszczą one gospodarstwa.
Jednakże, w przypadku gdy zwierzęta są przenoszone bezpośrednio do innych gospodarstw na terenie tego samego Państwa Członkowskiego, o których mowa w art. 1, zatwierdzone paski informacyjne wystarczy stosować u zwierząt podczas przenosin.
Artykuł 3
Sposoby identyfikacji
1.
Zwierzęta identyfikuje się za pomocą identycznego, niepowtarzalnego kodu identyfikacyjnego przewidzianego w art. 4 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1760/2000.
Wspomniany kod umieszczany jest w jeden z następujących sposobów określanych przez właściwy organ:
a) dwa paski informacyjne z tworzywa sztucznego lub metalu;
b) jeden pasek informacyjny z tworzywa sztucznego lub metalu oraz znaki wypalane;
c) tatuaż; lub
d) identyfikator elektroniczny umieszczony za pomocą bolusa.
2.
W ramach odstępstwa od akapitu pierwszego właściwy organ może zdecydować o oznakowaniu zwierząt za pomocą elektronicznego identyfikatora w postaci wszczepianego elektronicznego transpondera, pod warunkiem że zwierzęta oznakowane w ten sposób nie dostają się do łańcucha pokarmowego.
Artykuł 4
Określony kod rejestracyjny
Właściwy organ przyznaje każdemu gospodarstwu określony kod rejestracyjny.
Wspomniany kod jest rejestrowany w skomputeryzowanej krajowej bazie danych o bydle, przewidzianej w art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1760/2000.
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 645/2005
z dnia 27 kwietnia 2005 r.
w sprawie wydawania pozwoleń na przywóz cukru trzcinowego w ramach niektórych kontyngentów taryfowych i porozumień preferencyjnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1],
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1095/96 z dnia 18 czerwca 1996 r. w sprawie wprowadzania koncesji określonych na liście koncesyjnej CXL sporządzonej w wyniku zakończenia negocjacji GATT XXIV.
6 [2],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1159/2003 z dnia 30 czerwca 2003 r. ustanawiające szczegółowe zasady przywozu cukru trzcinowego w latach gospodarczych 2003/2004, 2004/2005, 2005/2006 w ramach niektórych kontyngentów taryfowych i umów preferencyjnych oraz zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1464/95 i (WE) nr 779/96 [3], w szczególności jego art. 5 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 9 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003 przewiduje szczegółowe zasady dotyczące ustalenia zobowiązań dostawy, po zerowej stawce celnej, produktów oznaczonych kodem CN 1701, wyrażonych jako ekwiwalent cukru białego i pochodzących z krajów, które podpisały Protokół AKP i Umowę z Indiami.
(2) Artykuł 16 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003 przewiduje szczegółowe zasady dotyczące ustalenia kontyngentów taryfowych, po zerowej stawce celnej, w odniesieniu do produktów oznaczonych kodem CN 17011110, wyrażonych jako ekwiwalent cukru białego i pochodzących z krajów, które podpisały Protokół AKP i Umowę z Indiami.
(3) Artykuł 22 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003 otwiera kontyngenty taryfowe, po stawce celnej 98 EUR za tonę, produktów oznaczonych kodem CN 17011110, pochodzących z Brazylii, Kuby i innych państw trzecich.
(4) W okresie od 18 do 22 kwietnia 2005 r., zgodnie z art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003, zostały przedłożone właściwym władzom wnioski o pozwolenie na przywóz dla ilości całkowitej przekraczającej ilość przewidzianą w kontyngencie ustalonym na mocy art. 16 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003 odnośnie do specjalnego cukru preferencyjnego.
(5) W tych okolicznościach Komisja powinna ustalić współczynnik redukcyjny umożliwiający wydawanie pozwoleń proporcjonalnie do dostępnej ilości oraz zaznaczyć, jeżeli odpowiedni limit został wykorzystany,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W przypadku wniosków złożonych w okresie od 18 do 22 kwietnia 2005 r., zgodnie z art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003, pozwolenia na przywóz wydaje się dla limitów ilościowych określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 28 kwietnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 646/2005
z dnia 27 kwietnia 2005 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 94/2005 dotyczące wydawania pozwoleń na przywóz ryżu pochodzącego z państw AKP oraz krajów i terytoriów zamorskich w odniesieniu do wniosków złożonych w czasie pierwszych pięciu dni roboczych stycznia 2005 r. w zastosowaniu rozporządzenia (WE) nr 638/2003
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 638/2003 z dnia 9 kwietnia 2003 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2286/2002 i decyzji Rady 2001/822/WE w odniesieniu do uzgodnień mających zastosowanie do przywozu ryżu pochodzącego z Państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku (Państw AKP) oraz z krajów i terytoriów zamorskich (KTZ) [1],w szczególności jego art. 17 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
Po sprawdzeniu ilości przydzielonych według kategorii produktów z tytułu transzy ze stycznia 2001 r. okazało się, że w jednym Państwie Członkowskim popełniono błąd przy przydzielaniu.
Błąd ten spowodował zmniejszenie ilości dostępnych dla transzy z maja 2005 r., określonych w Załączniku do rozporządzenia Komisji (WE) nr 94/2005 [2].
Należy zatem odpowiednio zmienić wspomniane rozporządzenie w celu uwzględnienia faktycznie złożonych wniosków dla transzy ze stycznia 2001 r. oraz udostępnienia ich dla transzy z maja,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 94/2005 zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie (WE) nr 647/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 13 kwietnia 2005 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (EWG) nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek oraz do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie oraz rozporządzenie Rady (EWG) nr 574/72 w sprawie wykonywania rozporządzenia (EWG) nr 1408/71
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 42 oraz 308,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [1],
po konsultacji z Komitetem Regionów,
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Należy dokonać określonych zmian w rozporządzeniach (EWG) nr 1408/71 [3] oraz (EWG) nr 574/72 [4] w celu uwzględnienia ostatnich zmian w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich, ułatwienia stosowania tych rozporządzeń oraz odzwierciedlenia zmian w ustawodawstwach Państw Członkowskich dotyczących zabezpieczenia społecznego.
(2) W celu uwzględnienia ostatnich zmian w orzecznictwie należy wyciągnąć wnioski z wyroków, w szczególności w sprawach: Johann Franz Duchon przeciwko Pensionsversicherungsanstalt der Angestellten [5] oraz Office national de l'emploi przeciwko Calogero Spataro [6].
(3) Wyroki w sprawach Friedrich Jauch przeciwko Pensionsversicherungsanstalt der Arbeiter oraz Ghislain Leclere i Alina Deaconescu przeciwko Caisse nationale des prestations familiales [7] dotyczące klasyfikacji specjalnych świadczeń pieniężnych o charakterze nieskładkowym wymagają, ze względów bezpieczeństwa prawnego, aby dwa kumulatywne kryteria, które bierze się pod uwagę, zostały określone w taki sposób, aby takie świadczenia mogły odpowiadać tym z załącznika IIa do rozporządzenia (EWG) nr 1408/71.
Stanowi to podstawę do wprowadzenia zmian w załączniku, z uwzględnieniem zmian legislacyjnych dokonanych w Państwach Członkowskich mających wpływ na tego typu świadczenia, które podlegają szczególnej koordynacji z uwagi na ich mieszany charakter.
Ponadto ważne jest, aby określić przepisy przejściowe dotyczące świadczenia, które było przedmiotem wyroku w sprawie Jauch, w celu ochrony praw osób uprawnionych.
(4) Na podstawie orzecznictwa dotyczącego związków pomiędzy rozporządzeniem (EWG) nr 1408/71 i przepisami porozumień dwustronnych w zakresie zabezpieczenia społecznego konieczne jest dokonanie przeglądu załącznika III do tego rozporządzenia.
Pozycje w części A załącznika III znajdują uzasadnienie tylko w dwóch przypadkach: jeżeli są bardziej korzystne dla pracowników migrujących [8] lub jeżeli odnoszą się do szczególnych i wyjątkowych sytuacji, zwykle związanych z okolicznościami o charakterze historycznym.
Ponadto nie należy akceptować pozycji w części B, chyba że odstępstwo od art. 3 ust. 1 tego rozporządzenia oraz art. 12, 39, i 42 Traktatu uzasadniają wyjątkowe i obiektywne sytuacje [9].
(5) W celu ułatwienia stosowania rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 powinny istnieć określone przepisy odnoszące się, z jednej strony, do urzędników i osób o równorzędnym statusie oraz, z drugiej strony, członków personelu drogowego lub latającego przedsiębiorstwa dokonującego międzynarodowych przewozów osób lub rzeczy koleją, drogą lądową, powietrzną lub rzeczną, oraz w celu zdefiniowania sposobów określania średniej kwoty branej pod uwagę w kontekście art. 23 tego rozporządzenia.
(6) Przegląd załącznika IIa do rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 doprowadzi do usunięcia niektórych istniejących pozycji oraz, z uwzględnieniem zmian legislacyjnych w niektórych Państwach Członkowskich, do wprowadzenia pewnych nowych pozycji.
W ostatnim przypadku dane Państwa Członkowskie rozważą potrzebę dokonania ustaleń przejściowych lub rozwiązań dwustronnych, tak aby uwzględnić sytuację osób, których prawa nabyte mogą zostać naruszone w konsekwencji tych działań,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 1408/71 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 3 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 1 skreśla się wyrazy "zamieszkujące na terytorium jednego z Państw Członkowskich";
b) w ust. 3 skreśla się wyrazy "oraz postanowienia porozumień zawartych na podstawie art. 8 ust. 1";
2) artykuł 4 ust. 2a otrzymuje brzmienie:
"2a.
Niniejszy artykuł stosuje się do specjalnych świadczeń pieniężnych o charakterze nieskładkowym, przewidzianych w ramach ustawodawstwa, które z uwagi na jego zakres podmiotowy, cele i/lub warunki nabycia uprawnienia posiada cechy zarówno ustawodawstwa dotyczącego zabezpieczenia społecznego, o którym mowa w ust. 1, jak również pomocy społecznej.
"Specjalne świadczenia pieniężne o charakterze nieskładkowym" oznaczają świadczenia, które:
a) są przeznaczone na zapewnienie:
i) uzupełniającego, zastępczego lub dodatkowego ubezpieczenia od ryzyk objętych działami zabezpieczenia społecznego, o których mowa w ust. 1, które zagwarantują zainteresowanym osobom dochód na poziomie minimum egzystencji, uwzględniający sytuację gospodarczą i społeczną w zainteresowanym Państwie Członkowskim;
albo
ii) wyłącznie szczególnej ochrony niepełnosprawnym, ściśle powiązanej z otoczeniem społecznym takiej osoby w zainteresowanym Państwie Członkowskim;
oraz
b) jeżeli finansowanie pochodzi wyłącznie z obowiązkowego opodatkowania przeznaczonego na pokrycie ogólnych wydatków publicznych, a warunki przyznawania i ustalania wysokości świadczeń nie są uzależnione od jakiegokolwiek składki ze strony beneficjenta.
Jednakże świadczeń zapewnianych w celu uzupełnienia świadczenia składkowego nie uważa się wyłącznie z tego powodu za świadczenia składkowe; oraz
c) są wymienione w załączniku IIa.";
3) artykuł 7 ust. 2 lit. c) otrzymuje brzmienie:
"c) określone postanowienia konwencji o zabezpieczeniu społecznym, do których Państwa Członkowskie przystąpiły przed datą wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, pod warunkiem że są one korzystniejsze dla beneficjentów lub jeśli wynikają ze szczególnych okoliczności o charakterze historycznym, a ich skutek jest ograniczony w czasie, o ile postanowienia te są wymienione w załączniku III.";
4) artykuł 9a otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 9a
Przedłużenie okresu referencyjnego
Jeżeli ustawodawstwo Państwa Członkowskiego uzależnia uznanie prawa do świadczenia od przebycia minimalnego okresu ubezpieczenia w określonym czasie poprzedzającym zdarzenie objęte ubezpieczeniem (okres referencyjny) oraz stanowi, że okresy wypłacania świadczeń zgodnie z ustawodawstwem tego Państwa Członkowskiego lub okresy poświęcone wychowywaniu dziecka na terytorium tego Państwa Członkowskiego przedłużają ten okres referencyjny, to okresy, w których renty inwalidzkie lub emerytury lub też świadczenia z tytułu choroby, bezrobocia, wypadku przy pracy lub chorób zawodowych wypłacane były zgodnie z ustawodawstwem innego Państwa Członkowskiego oraz okresy poświęcone wychowywaniu dziecka na terytorium innego Państwa Członkowskiego także przedłużają wymieniony okres referencyjny.";
5) w art. 10a ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Przepisów art. 10 i tytułu III nie stosuje się do specjalnych świadczeń pieniężnych o charakterze nieskładkowym, o których mowa w art. 4 ust. 2a.
Osoby, do których stosuje się niniejsze rozporządzenie, otrzymują te świadczenia wyłącznie na terytorium Państwa Członkowskiego, w którym zamieszkują, oraz zgodnie z ustawodawstwem tego Państwa, pod warunkiem że świadczenia te są wymienione w załączniku IIa.
Świadczenia wypłacane są przez instytucję miejsca zamieszkania oraz na jej koszt.";
6) w art. 23 dodaje się ustęp w brzmieniu:
"2a.
Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się również w przypadku, gdy ustawodawstwo stosowane przez właściwą instytucję przewiduje szczególny okres referencyjny i okres ten jest zbieżny, w odpowiednim przypadku, z okresami, w pełni lub częściowo, przebytymi przez osobę zainteresowaną zgodnie z ustawodawstwem jednego lub kilku Państw Członkowskich.";
7) skreśla się art. 35 ust. 2;
8) skreśla się art. 69 ust. 4;
9) dodaje się artykuły w brzmieniu:
"Artykuł 95f
Przepisy przejściowe dotyczące sekcji I załącznika II, w rubrykach "D. NIEMCY" i "R. AUSTRIA".
1. Sekcja I załącznika II, w rubrykach "D. NIEMCY" i "R. AUSTRIA", zmieniona rozporządzeniem (WE) nr 647/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 kwietnia 2005 r. zmieniającym rozporządzenie Rady (EWG) nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek oraz do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie oraz (EWG) nr 574/72 w sprawie wykonywania rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 [10], nie powoduje nabycia uprawnienia za okres przed dniem 1 stycznia 2005 r.
2.
Każdy okres ubezpieczenia oraz, w odpowiednim przypadku, każdy okres zatrudnienia, prowadzenia działalności gospodarczej na własny rachunek lub zamieszkania, przebyty zgodnie z ustawodawstwem Państwa Członkowskiego przed dniem 1 stycznia 2005 r., jest uwzględniany przy określaniu praw nabytych zgodnie z postanowieniami niniejszego rozporządzenia.
3.
Z zastrzeżeniem przepisów ust. 1, prawo nabywa się na mocy niniejszego rozporządzenia także w przypadku, gdy odnosi się ono do zdarzenia, które nastąpiło przed dniem 1 stycznia 2005 r.
4.
Każde świadczenie, które nie zostało przyznane lub zostało zawieszone ze względu na obywatelstwo lub miejsce zamieszkania osoby zainteresowanej, zostaje przyznane lub przywrócone, na jej wniosek, od dnia 1 stycznia 2005 r., pod warunkiem że prawa do świadczeń przyznanych uprzednio nie spowodowały wypłaty świadczeń w formie zryczałtowanej.
5.
Prawa osób, którym przyznano emeryturę lub rentę przed dniem 1 stycznia 2005 r., mogą, na ich wniosek, zostać ponownie rozpatrzone, z uwzględnieniem postanowień niniejszego rozporządzenia.
Przepis ten stosuje się również do innych świadczeń określonych w art. 78.
6.
W przypadku złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 4 lub w ust. 5, w terminie dwóch lat od dnia 1 stycznia 2005 r. prawa nabyte na mocy niniejszego rozporządzenia stają się skuteczne począwszy od tej daty i nie można powoływać się wobec osób zainteresowanych na przepisy ustawodawstw któregokolwiek Państwa Członkowskiego, dotyczące utraty lub przedawnienia praw.
7.
W przypadku złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 4 lub 5, po upływie dwuletniego terminu rozpoczynającego się po dniu 1 stycznia 2005 r. prawa, które nie zostały utracone lub nie uległy przedawnieniu, stają się skuteczne od daty złożenia wniosku, z wyjątkiem sytuacji, gdy zastosowanie mają korzystniejsze przepisy ustawodawstwa któregokolwiek Państwa Członkowskiego.
Artykuł 95 g
Przepisy przejściowe dotyczące usunięcia z załącznika IIa pozycji o austriackim zasiłku opiekuńczym (Pflegegeld).
W przypadku wniosków dotyczących zasiłków opiekuńczych zgodnie z austriacką ustawą federalną (Bundespflegegeldgesetz) złożonych nie później niż dnia 8 marca 2001 r. na podstawie art. 10a ust. 3 niniejszego rozporządzenia przepis ten stosuje się, dopóki osoba uprawniona do zasiłku opiekuńczego zamieszkuje w Austrii po dniu 8 marca 2001 r.";
10) W załącznikach II, IIa, III, IV i VI wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem I do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
W rozporządzeniu (EWG) nr 574/72 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 4 skreśla się ust. 11.
2) dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 10c
Formalności przewidziane w przypadku gdy art. 13 ust. 2 lit. d) tego rozporządzenia stosuje się do urzędników i osób o równorzędnym statusie.
Do celów stosowania art. 13 ust. 2 lit. d), instytucja wyznaczona przez właściwe władze danego Państwa Członkowskiego, którego ustawodawstwo ma zastosowanie, wydają zaświadczenie stwierdzające, że urzędnik lub osoba o równorzędnym statusie podlega jego ustawodawstwu.";
3) w art. 12 lit. a) wprowadza się następujące zmiany:
a) tytuł otrzymuje brzmienie:
"Przepisy mające zastosowanie do osób, o których mowa w art. 14 ust. 2 i 3, art. 14a ust. 2 — 4 i art. 14 lit. c) rozporządzenia, które zwykle są zatrudnione lub prowadzą działalność na własny rachunek na terytorium dwóch lub więcej Państw Członkowskich.";
b) zdanie wprowadzające otrzymuje brzmienie:
"Do celów stosowania art. 14 ust. 2 i 3, art. 14 lit. a) ust. 2 — 4 oraz art. 14 lit. c) rozporządzenia stosuje się następujące zasady:";
c) dodaje się ustęp w brzmieniu:
"1a.
Jeżeli, zgodnie z art. 14 ust. 2 lit. a) rozporządzenia, osoba, która należy do personelu drogowego lub latającego międzynarodowego przedsiębiorstwa przewozowego podlega ustawodawstwu Państwa Członkowskiego, na którego terytorium znajduje się zarejestrowana siedziba, miejsce prowadzenia działalności, oddział lub stałe miejsce prowadzenia działalności przedsiębiorstwa, które ją zatrudnia, lub Państwa Członkowskiego, w którym zamieszkuje i jest przeważnie zatrudniona, instytucja wyznaczona przez właściwe władze tego Państwa Członkowskiego wydaje zainteresowanej osobie zaświadczenie stwierdzające, że podlega on jego ustawodawstwu.";
4) skreśla się art. 32a;
5) w załącznikach wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 1 ust. 9, dotyczący art. 95f rozporządzenia (EWG) nr 1408/71, załącznik I pkt 1 lit. a) oraz pkt 1 lit. b) i załącznik II pkt 2 i 4 stosuje się od dnia 1 stycznia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie (WE) nr 648/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 13 kwietnia 2005 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 26, 95, 133 i 135,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [1],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (EWG) nr 2913/92 [3] określa procedury celne w odniesieniu do towarów wwożonych i przeznaczonych do wywozu.
(2) Należy ustanowić równoważny poziom ochrony przy kontroli celnej towarów wprowadzanych na obszar celny Wspólnoty lub z niego wywożonych.
Aby osiągnąć ten cel, należy ustanowić równoważny poziom kontroli celnej we Wspólnocie oraz zapewnić ujednolicone stosowanie kontroli celnej przez Państwa Członkowskie, głównie odpowiedzialne za stosowanie tej kontroli.
Kontrola ta powinna opierać się na wspólnie uzgodnionych normach i kryteriach ryzyka dla doboru towarów i podmiotów gospodarczych w celu zminimalizowania ryzyka dla Wspólnoty i jej obywateli oraz dla partnerów handlowych Wspólnoty.
Państwa Członkowskie i Komisja powinny zatem wprowadzić wspólnotowy ramowy system zarządzania ryzykiem w UE dla wspierania wspólnego podejścia, tak aby skutecznie określić priorytety i sprawnie przydzielić zasoby w celu zachowania właściwej równowagi pomiędzy kontrolą celną a ułatwianiem zgodnego z prawem obrotu.
System ten powinien również przewidywać wspólne kryteria i ujednolicone wymogi dla upoważnionych podmiotów gospodarczych oraz zapewniać ujednolicone stosowanie tych kryteriów i wymogów.
Ustanowienie ramowego systemu zarządzania ryzykiem wspólnego dla wszystkich Państw Członkowskich nie powinno uniemożliwiać Państwom Członkowskim wyrywkowych kontroli towarów.
(3) Państwa Członkowskie powinny przyznać status upoważnionego podmiotu gospodarczego każdemu podmiotowi gospodarczemu spełniającemu wspólne kryteria odnoszące się do systemów kontroli podmiotów, wypłacalności i przestrzegania wymogów celnych.
Status upoważnionego podmiotu gospodarczego przyznany przez jedno Państwo Członkowskie powinien być uznawany przez inne Państwa Członkowskie, ale nie przyznaje on prawa do automatycznego korzystania z uproszczeń przewidzianych w przepisach celnych innych Państw Członkowskich.
Jednakże inne Państwa Członkowskie powinny zezwolić upoważnionym podmiotom gospodarczym na korzystanie z uproszczeń, o ile spełniają one wszystkie szczególne wymogi niezbędne do korzystania z poszczególnych uproszczeń.
Rozpatrując wniosek o korzystanie z uproszczeń, Państwo Członkowskie nie musi powtarzać oceny systemów kontroli podmiotu, wypłacalności lub przestrzegania wymogów celnych, która została już dokonana przez Państwo Członkowskie, od którego podmiot otrzymał status upoważnionego podmiotu gospodarczego; powinno natomiast upewnić się, czy zostały spełnione wszelkie inne szczególne wymogi korzystania z konkretnych uproszczeń.
Korzystanie z uproszczeń w innych Państwach Członkowskich można również koordynować za pomocą porozumienia pomiędzy właściwymi organami celnymi.
(4) Uproszczenia w ramach przepisów celnych powinny nadal pozostawać bez uszczerbku dla kontroli celnych określonych we Wspólnotowym Kodeksie Celnym, w szczególności w odniesieniu do bezpieczeństwa.
Organy celne są odpowiedzialne za takie kontrole i powinny one zachować prawo do ich przeprowadzania, a jednocześnie powinny one brać pod uwagę status upoważnionego podmiotu gospodarczego jako element analizy ryzyka oraz przy przyznawaniu podmiotom gospodarczym ułatwień w zakresie odnoszącym się do bezpieczeństwa.
(5) Właściwe organy Państw Członkowskich i Komisja powinny informować się wzajemnie o ryzyku związanym z przywozem i wywozem towarów.
W tym celu należy ustanowić wspólny, bezpieczny system, umożliwiający właściwym organom dostęp, przekazywanie i wymianę tych informacji w efektywny sposób i w odpowiednim czasie.
We wzajemnym przekazywaniu informacji mogą również uczestniczyć państwa trzecie w przypadkach gdy przewiduje to porozumienie międzynarodowe.
(6) Należy określić, na jakich warunkach można ujawniać innym organom w tym samym Państwie Członkowskim, innym Państwom Członkowskim, Komisji lub władzom w państwach trzecich informacje przekazane przez podmioty gospodarcze organom celnym.
W tym celu należy wyraźnie zaznaczyć, że dyrektywa 95/46/WE Parlamentu Europejskiegoi Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych [4] oraz rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych [5], mają zastosowanie do przetwarzania danych osobowych przez właściwe organy, jak również przez każdy inny organ otrzymujący dane na mocy Wspólnotowego Kodeksu Celnego.
(7) W celu umożliwienia odpowiednich kontroli opartych na ocenie ryzyka należy ustanowić wymóg dotyczący informacji poprzedzających przywóz lub wywóz wszystkich towarów wprowadzanych na obszar celny Wspólnoty lub z niego wywożonych, z wyjątkiem towarów przewożonych drogą powietrzną lub morską bez postoju na tym obszarze.
Informacje takie powinny być dostępne zanim towary zostaną wprowadzone na obszar celny Wspólnoty lub go opuszczą.
Można ustalić różne ramy czasowe i przepisy stosownie do rodzajów towarów, rodzajów transportu lub rodzajów podmiotów gospodarczych lub w przypadku gdy porozumienia międzynarodowe przewidują specjalne ustalenia dotyczące bezpieczeństwa.
Niniejszy wymóg należy również wprowadzić w odniesieniu do towarów wwiezionych do strefy wolnego handlu lub z niej wywiezionych w celu uniknięcia luk w systemie bezpieczeństwa.
(8) W związku z tym należy wprowadzić odpowiednie zmiany do rozporządzenia (EWG) nr 2913/92,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 2913/92 wprowadza się następujące zmiany:
1.
W art. 4 wprowadza się następujące zmiany:
- dodaje się następujące punkty:
"4a) "Urząd celny wjazdu" oznacza urząd celny wyznaczony przez organy celne zgodnie z przepisami celnymi, do którego należy bezzwłocznie przewieźć towary wprowadzone na obszar celny Wspólnoty i w którym zostaną one poddane stosownym kontrolom wjazdowym opartym na ocenie ryzyka;
4b) "Urząd celny wwozu" oznacza urząd celny wyznaczony przez organy celne zgodnie z przepisami celnymi, gdzie mają zostać przeprowadzone formalności mające na celu nadanie wprowadzonym na obszar celny Wspólnoty towarom przeznaczenia celnego, w tym odpowiednie kontrole oparte na ocenie ryzyka;
4c) "Urząd celny wywozu" oznacza urząd celny wyznaczony przez organy celne zgodnie z przepisami celnymi, gdzie mają zostać przeprowadzone formalności mające na celu nadanie wywożonym z obszaru celnego Wspólnoty towarom przeznaczenia celnego, w tym odpowiednie kontrole oparte na ocenie ryzyka;
4d) "Urząd celny wyjazdu" oznacza urząd celny wyznaczony przez organy celne zgodnie z przepisami celnymi, któremu należy przedstawić towary zanim opuszczą obszar celny Wspólnoty i w którym zostaną poddane kontroli celnej związanej z formalnościami wyjazdowymi oraz odpowiednim kontrolom opartym na ocenie ryzyka.",
punkt 14 otrzymuje następujące brzmienie:
"14) "Kontrola celna" oznacza wykonywanie specjalnych czynności przez organy celne w celu zapewnienia prawidłowego stosowania przepisów celnych i innych przepisów dotyczących wwozu, wywozu, tranzytu, przewozu i końcowego wykorzystania towarów w obrocie pomiędzy obszarem celnym Wspólnoty a państwami trzecimi oraz obecności towarów nieposiadających statusu wspólnotowego; takie działania mogą obejmować weryfikację towarów, sprawdzanie danych na zgłoszeniu oraz istnienia i autentyczności dokumentów elektronicznych lub sporządzonych w formie pisemnej, kontrolę księgowości i innych dokumentów przedsiębiorstw, kontrolę środków transportu, kontrolę bagaży i innych towarów przewożonych przez osoby oraz prowadzenie dochodzeń w postępowaniu administracyjnym i innych podobnych czynności.",
dodaje się następujące punkty:
"25) "Ryzyko" oznacza prawdopodobieństwo zdarzenia odnoszącego się do wjazdu, wyjazdu, tranzytu, przewozu i końcowego wykorzystania towarów w obrocie pomiędzy obszarem celnym Wspólnoty a państwami trzecimi oraz obecności towarów nie posiadających statusu wspólnotowego, które:
- uniemożliwia właściwe stosowanie środków wspólnotowych lub krajowych, lub
- naraża finansowe interesy Wspólnoty i jej Państw Członkowskich, lub
- stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa Wspólnoty, dla zdrowia publicznego, dla środowiska lub konsumentów.
26. "Zarządzanie ryzykiem" oznacza systematyczne rozpoznawanie ryzyka oraz wprowadzanie wszelkich środków niezbędnych, aby ograniczyć możliwość jego wystąpienia.
Obejmuje ono działania takie, jak zbieranie danych i informacji, analizę i ocenę ryzyka, zalecanie i podejmowanie działania oraz regularne monitorowanie i przegląd procesu oraz jego wyników, w oparciu o międzynarodowe, wspólnotowe i krajowe źródła i strategie.".
2.
Wprowadza się nową sekcję 1 A i nowy art. 5a:
"Sekcja 1 A
Upoważnione Podmioty Gospodarcze
Artykuł 5a
1.
Jeżeli zajdzie taka potrzeba, organy celne po zasięgnięciu opinii innych właściwych organów, przyznają, z uwzględnieniem kryteriów przewidzianych w ust. 2, status upoważnionego podmiotu gospodarczego podmiotowi gospodarczemu mającemu siedzibę na obszarze celnym Wspólnoty.
Upoważniony podmiot gospodarczy korzysta z ułatwień odnoszących się do kontroli celnej dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony i/lub z uproszczeń przewidzianych w ramach przepisów celnych.
Z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w ust. 2, status upoważnionego podmiotu gospodarczego jest uznawany przez organy celne wszystkich Państw Członkowskich bez uszczerbku dla kontroli celnej.
Biorąc za podstawę uznanie statusu upoważnionego podmiotu gospodarczego oraz, o ile spełniono wymogi związane z konkretnym rodzajem uproszczenia przewidzianego w ustawodawstwie celnym Wspólnoty, organy celne upoważniają podmiot do korzystania z tego uproszczenia.
2.
Kryteria przyznawania statusu upoważnionego podmiotu gospodarczego obejmują:
- odpowiednie przestrzeganie wymogów celnych,
- odpowiedni system zarządzania ewidencjami handlowymi i, gdzie zachodzi taka potrzeba, ewidencjami transportowymi, który umożliwia właściwą kontrolę celną,
- w razie potrzeby, udokumentowaną wypłacalność, i
- gdzie ma to zastosowanie, odpowiednie standardy bezpieczeństwa i ochrony.
Określenie zasad:
- dotyczących przyznawania statusu upoważnionego podmiotu gospodarczego,
- dotyczących przyznawania upoważnień do korzystania z uproszczeń,
- określających, które organy celne są właściwe dla przyznawania takiego statusu i upoważnień,
- dotyczących rodzaju i zakresu ułatwień, które mogą zostać przyznane w odniesieniu do kontroli celnych związanych z bezpieczeństwem i ochroną, z uwzględnieniem przepisów odnoszących się do systemu wspólnego zarządzania ryzykiem,
- dotyczących zasięgania opinii i przekazywania informacji innym organom celnym,
oraz warunków, w oparciu o które:
- upoważnienie można ograniczyć do jednego lub więcej Państw Członkowskich,
- można zawiesić lub odebrać status upoważnionego podmiotu gospodarczego, i
- można zrezygnować z wymogu prowadzenia działalności na terenie Wspólnoty dla konkretnych kategorii upoważnionych podmiotów gospodarczych, z uwzględnieniem, w szczególności, porozumień międzynarodowych, następuje zgodnie z procedurą komitetu.".
3.
Artykuł 13 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 13
1.
Zgodnie z warunkami określonymi obowiązującymi przepisami, organy celne mogą przeprowadzić wszystkie kontrole, które uznają za niezbędne dla zapewnienia prawidłowego stosowania przepisów celnych i innych przepisów dotyczących wjazdu, wyjazdu, tranzytu, przewozu i końcowego wykorzystania towarów w obrocie pomiędzy obszarem celnym Wspólnoty a państwami trzecimi oraz obecności towarów nieposiadających statusu wspólnotowego.
W przypadkach przewidzianych w porozumieniu międzynarodowym możliwe jest przeprowadzenie kontroli celnej w państwie trzecim w celu prawidłowego zastosowania przepisów wspólnotowych.
2.
Kontrole celne inne niż kontrole wyrywkowe opierają się na analizie ryzyka z wykorzystaniem technologii automatycznego przetwarzania danych w celu rozpoznania i oszacowania wielkości ryzyka oraz ustalenia niezbędnych środków do oceny ryzyka w oparciu o kryteria ustalone na poziomie krajowym, wspólnotowym i, jeśli takie są dostępne, międzynarodowym.
Określenie systemu ramowego wspólnego zarządzania ryzykiem oraz ustalenie wspólnych kryteriów i obszarów kontroli priorytetowej następuje zgodnie z procedurą komitetu.
Państwa Członkowskie opracowują, we współpracy z Komisją, system komputerowy do wdrożenia systemu zarządzania ryzykiem.
3.
W przypadku gdy kontrola przeprowadzana jest przez organy inne niż organy celne, kontrole takie powinny być wykonywane w ścisłej koordynacji z organami celnymi, a jeśli to możliwe, w tym samym czasie i miejscu.
4.
W ramach kontroli przewidzianych w niniejszym artykule, organy celne i inne właściwe organy, takie jak organy weterynaryjne i policyjne, mogą przekazywać otrzymane dane dotyczące wjazdu, wyjazdu, tranzytu, przewozu i końcowego wykorzystania towarów w obrocie pomiędzy obszarem celnym Wspólnoty a państwami trzecimi i obecności towarów nieposiadających statusu wspólnotowego, pomiędzy sobą, organom celnym w Państwach Członkowskich i Komisji tam, gdzie jest to wymagane w celu zminimalizowania ryzyka.
Przekazywanie poufnych danych administracjom celnym i innym organom (np. agencjom bezpieczeństwa) państw trzecich jest dozwolone tylko w ramach porozumienia międzynarodowego, i o ile zapewnione jest przy tym przestrzeganie obowiązujących przepisów o ochronie danych, w szczególności dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych [6] i rozporządzenia (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych [7].;
4.
Artykuł 15 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 15
Każda informacja o charakterze poufnym lub udzielona na zasadach poufności jest chroniona tajemnicą zawodową. Właściwe organy nie ujawniają jej bez wyraźnego pozwolenia osoby lub organu, które jej udzieliły.
Przekazywanie informacji jest jednak dozwolone w przypadku gdy właściwe organy zostaną do tego zobowiązane zgodnie z obowiązującymi przepisami, w szczególności w związku z procedurami prawnymi. Ujawnienie lub przekazanie informacji odbywa się z zachowaniem obowiązujących przepisów o ochronie danych, w szczególności dyrektywy 95/46/WE i rozporządzenia (WE) nr 45/2001.".
5.
Nie ma zastosowania do polskiej wersji językowej.
6.
Dodaje się następujące artykuły w rozdziale I tytułu III:
"Artykuł 36a
1.
Towary wprowadzone na obszar celny Wspólnoty są objęte deklaracją skróconą, z wyjątkiem towarów przewożonych środkami transportu jedynie w tranzycie przez wody terytorialne lub przestrzeń powietrzną obszaru celnego bez postoju na tym obszarze.
2.
Deklaracja skrócona jest składana w urzędzie celnym wjazdu.
Organy celne mogą zezwolić na złożenie deklaracji skróconej w innym urzędzie celnym, o ile urząd ten natychmiast przekaże lub elektronicznie udostępni niezbędne dane urzędowi celnemu wjazdu.
Organy celne mogą zezwolić, aby złożenie deklaracji skróconej zostało zastąpione złożeniem powiadomienia i dostępem do danych ze deklaracji skróconej w systemie komputerowym podmiotu gospodarczego.
3.
Deklarację skróconą składa się przed wprowadzeniem towarów na obszar celny Wspólnoty.
4.
Określenie:
- terminu, w którym powinna zostać złożona deklaracja skrócona przed wprowadzeniem towarów na obszar celny Wspólnoty,
- wyjątków i zmian w terminie, o którym mowa w tiret pierwsze, i
- warunków wyłączenia lub dostosowania wymogu złożenia deklaracji skróconej,
w stosunku do pewnych rodzajów obrotu, środków transportu lub podmiotów gospodarczych lub w przypadkach gdy porozumienia międzynarodowe przewidują specjalne środki bezpieczeństwa następuje zgodnie z procedurą komitetu, z uwzględnieniem danych okoliczności.
Artykuł 36b
1.
Określenie wspólnego zestawu i formatu danych dla deklaracji skróconej, zawierającej dane niezbędne dla analizy ryzyka oraz właściwego stosowania kontroli celnej, przede wszystkim do celów bezpieczeństwa, następuje zgodnie z procedurą komitetu z wykorzystaniem, w razie potrzeby, międzynarodowych norm i praktyk handlowych.
2.
Deklarację skróconą sporządza się z wykorzystaniem technologii przetwarzania danych.
Informacje handlowe, portowe lub transportowe mogą zostać wykorzystane, o ile zawierają one niezbędne dane.
Organy celne mogą przyjmować deklaracje skrócone w formie pisemnej w wyjątkowych okolicznościach, o ile stosują one ten sam poziom zarządzania ryzykiem co poziom stosowany wobec deklaracji celnych sporządzonych za pomocą technologii przetwarzania danych.
3.
Deklarację skróconą składa osoba przywożąca towary na obszar celny Wspólnoty lub przejmująca odpowiedzialność za przywóz towarów na obszar celny Wspólnoty.
4.
Nie naruszając zobowiązań osoby, o której mowa w ust. 3, deklarację skróconą zamiast niej może złożyć:
a) osoba, w której imieniu działa osoba, o której mowa w ust. 3; lub
b) każda osoba mogąca zgłosić dane towary lub na rzecz której zostaną one zgłoszone właściwym organom celnym; lub
c) przedstawiciel jednej z osób określonych w ust. 3 albo w lit. a) lub b).
5.
Osoba określona w ust. 3 i ust. 4 jest upoważniona, na własną prośbę, do zmiany jednego lub kilku szczegółów w deklaracji skróconej po jej złożeniu.
Jednakże nie można wprowadzać żadnych zmian po tym jak organy celne:
a) powiadomiły osobę, która złożyła deklarację skróconą, że zamierzają skontrolować towary; lub
b) stwierdziły nieprawidłowość danych zawartych w deklaracji; lub
c) zezwoliły na podjęcie towarów.
Article 36c
1.
Urząd celny wjazdu może zwolnić ze składania deklaracji skróconej dla towarów, w odniesieniu do których przed upływem terminu określonego w art. 36a ust. 3 lub ust. 4 złożona została deklaracja skrócona.
W takim przypadku deklaracja celna zawiera co najmniej takie dane, jak deklaracja skrócona, i do czasu przyjęcia tej ostatniej zgodnie z art. 63 posiada ona status deklaracji skróconej.
Organy celne mogą zezwolić na złożenie deklaracji celnej w urzędzie celnym przywozu, który nie jest urzędem celnym wjazdu, o ile ten urząd bezzwłocznie przekaże lub udostępni drogą elektroniczną urzędowi celnemu wjazdu niezbędne dane.
2.
W przypadku gdy deklaracja celna jest złożona w inny sposób niż przy wykorzystaniu technologii przetwarzania danych, organy celne stosują taki sam poziom oceny zarządzania ryzykiem, jak w przypadku deklaracji skróconych sporządzonych przy wykorzystaniu techniki przetwarzania danych.".
7. W art. 37 ust. 1 i art. 38 ust. 3 wyrażenie "kontrola organów celnych" otrzymuje brzmienie "kontrola celna".
8.
Artykuł 38 ust. 5 otrzymuje następujące brzmienie:
"5.
Przepisów ust. 1 — 4 i art. 36a — 36c oraz art. 39 — 53 nie stosuje się do towarów, które czasowo opuściły obszar celny Wspólnoty podczas transportu drogą morską lub powietrzną pomiędzy dwoma miejscami znajdującymi się na tym obszarze, pod warunkiem że przewóz został dokonany drogą bezpośrednią rejsowym samolotem lub statkiem linii lotniczych bądź linii żeglugowych, bez postoju poza obszarem celnym Wspólnoty.".
9.
Artykuł 40 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 40
Towary wprowadzone na obszar celny Wspólnoty zostają przedstawione organom celnym przez osobę, która wprowadziła je na ten obszar lub, w zależności od przypadku, przez osobę, która przejęła odpowiedzialność za przewóz towarów po ich wprowadzeniu, z wyjątkiem towarów przewożonych środkami transportu będącymi jedynie w tranzycie przez wody terytorialne lub przestrzeń powietrzną obszaru celnego bez postoju na tym obszarze.
Osoba zgłaszająca towary powołuje się na deklarację skróconą lub deklarację celną uprzednio złożoną w odniesieniu do tych towarów.".
10.
Tytuł rozdziału 3 w tytule III otrzymuje brzmienie "Rozładunek towarów przedstawianych organom celnym".
11.
Uchyla się art. 43 — 45.
12.
Artykuł 170 ust. 2 otrzymuje następujące brzmienie:
"2.
Organom celnym przedstawiane są i podlegają formalnościom celnym jedynie towary:
a) które są objęte procedurą celną i których wprowadzenie do wolnego obszaru celnego lub składu wolnocłowego powoduje zakończenie tej procedury; jednakże, o ile dana procedura dopuszcza taką możliwość, towary nie muszą zostać przedstawione;
b) w stosunku do których podjęto decyzję o zwrocie lub umorzeniu należności celnych przywozowych, zezwalającą na umieszczenie tych towarów w wolnym obszarze celnym lub składzie wolnocłowym;
c) korzystające ze środków określonych w art. 166 lit. b);
d) wprowadzane do wolnego obszaru celnego lub składu wolnocłowego bezpośrednio spoza obszaru celnego Wspólnoty.".
13.
Artykuł 176 ust. 2 otrzymuje następujące brzmienie:
"2.
W przypadku przeładunku towarów w wolnym obszarze celnym dokumenty dotyczące tego przeładunku są przechowywane do dyspozycji organów celnych.
Krótkotrwałe składowanie towarów związane z takim przeładunkiem uważane jest za część przeładunku.
Dla towarów wprowadzonych do wolnego obszaru celnego bezpośrednio spoza obszaru celnego Wspólnoty lub wyprowadzanych z wolnego obszaru celnego, bezpośrednio opuszczających obszar celny Wspólnoty, deklarację skróconą składa się odpowiednio zgodnie z art. 36a — 36c lub art. 182a — 182d.".
14.
Artykuł 181 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 181
W przypadku gdy towary mają opuścić obszar celny Wspólnoty z wolnego obszaru celnego lub składu wolnocłowego, organy celne zapewniają przestrzeganie przepisów dotyczących wywozu, uszlachetnienia biernego, powrotnego wywozu, procedur zawieszających lub procedury tranzytu wewnętrznego, jak również przepisów tytułu V.".
15.
W pierwszym zdaniu art. 182 ust. 3 skreśla się słowa "powrotnym wywozie lub".
16.
Dodaje się następujące artykuły w tytule V (Towary wyprowadzane z obszaru celnego Wspólnoty):
"Artykuł 182a
1.
Towary opuszczające obszar celny Wspólnoty, z wyjątkiem towarów przewożonych środkami transportu jedynie w tranzycie przez wody terytorialne lub przestrzeń powietrzną obszaru celnego bez postoju na tym obszarze, są objęte deklaracją celną lub, w przypadku gdy deklaracja celna nie jest wymagana, deklaracją skróconą.
2.
Określenie:
- terminu, w którym należy złożyć deklarację celną lub deklarację skróconą w urzędzie celnym wywozu zanim towary zostaną wywiezione z obszaru celnego Wspólnoty,
- wyjątków od terminu, o którym mowa powyżej, i jego zmian,
- warunków wyłączenia lub dostosowania wymogu złożenia deklaracji skróconej, i
- przypadków, w których deklaracja celna ani deklaracja skrócona nie ma zastosowania do towarów opuszczających obszar celny Wspólnoty, oraz warunków takiego wyłączenia,
w stosunku do pewnych rodzajów obrotu, środków transportu lub podmiotów gospodarczych lub w przypadkach gdy porozumienia międzynarodowe przewidują specjalne środki bezpieczeństwa, następuje zgodnie z procedurą komitetu, z uwzględnieniem danych okoliczności.
Artykuł 182b
1.
W przypadku gdy towarom opuszczającym obszar celny Wspólnoty nadaje się przeznaczenie celne lub wykorzystuje się je do celów, dla których wymagana jest deklaracja celna w ramach przepisów celnych, taką deklarację celną składa się w urzędzie celnym wywozu przed wywiezieniem towarów z obszaru celnego Wspólnoty.
2.
W przypadku gdy urząd celny wywozu jest inny niż urząd celny wyjazdu, urząd celny wywozu bezzwłocznie przekazuje lub udostępnia drogą elektroniczną niezbędne dane urzędowi celnemu wyjazdu.
3.
Deklaracja celna zawiera co najmniej dane, które są wymagane do deklaracji skróconej, określone w art. 182d ust. 1.
4.
W przypadku gdy deklaracja celna jest składana w inny sposób niż przy wykorzystaniu technologii przetwarzania danych, organy celne stosują wobec danych ten sam poziom zarządzania ryzykiem jak w przypadku deklaracji składanych w formie elektronicznej.
Artykuł 182c
1.
W przypadku gdy towarom opuszczającym obszar celny Wspólnoty nie nadaje się przeznaczenia celnego lub nie wykorzystuje się ich do celów, dla których wymagana jest deklaracja celna, deklarację skróconą składa się w urzędzie celnym wyjazdu przed wywiezieniem towarów z obszaru celnego Wspólnoty.
2.
Organy celne mogą zezwolić na złożenie deklaracji skróconej w innym urzędzie celnym, o ile urząd ten bezzwłocznie przekaże lub udostępni w drodze elektronicznej niezbędne dane urzędowi celnemu wyjazdu.
3.
Organy celne mogą zezwolić, aby złożenie deklaracji skróconej zostało zastąpione złożeniem powiadomienia i dostępem do danych ze deklaracji skróconej w systemie komputerowym podmiotu gospodarczego.
Article 182d
1.
Określenie wspólnego zestawu i formatu danych dla deklaracji skróconej, zawierającej dane niezbędne dla analizy ryzyka oraz właściwego stosowania kontroli celnej, przede wszystkim do celów bezpieczeństwa, następuje zgodnie z procedurą komitetu z wykorzystaniem, w razie potrzeby, międzynarodowych norm i praktyk handlowych.
2.
Deklarację skróconą składa się z wykorzystaniem technologii przetwarzania danych.
Informacje handlowe, portowe lub transportowe mogą zostać wykorzystane, o ile zawierają one niezbędne dane.
Organy celne mogą przyjmować deklaracje skrócone w formie pisemnej w wyjątkowych okolicznościach, o ile stosują one ten sam poziom zarządzania ryzykiem jaki jest stosowany wobec deklaracji skróconych składanych za pomocą technologii przetwarzania danych.
3.
Deklarację skróconą składa:
a) osoba wywożąca towary poza obszar celny Wspólnoty lub przejmująca odpowiedzialność za wywóz towarów poza obszar celny Wspólnoty; lub
b) każda osoba mogąca zgłosić dane towary lub na rzecz której zostaną one zgłoszone właściwym organom celnym; lub
c) przedstawiciel jednej z osób określonych w lit. a) lub b).
4.
Osoba określona w ust. 3 jest upoważniona, na własną prośbę, do zmiany jednego lub kilku szczegółów w deklaracji skróconej po jej złożeniu.
Jednakże nie można wprowadzać żadnych zmian po tym jak organy celne:
a) powiadomiły osobę, która złożyła deklarację skróconą, że zamierzają skontrolować towary; lub
b) stwierdziły nieprawidłowość danych zawartych w deklaracji; lub
c) zezwoliły na podjęcie towarów.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 5a ust. 2, art. 13 ust. 2 akapit drugi, art. 36a ust. 4, art. 36b ust. 1, art. 182a ust. 2 i art. 182d ust. 1 będą miały zastosowanie od 11 maja 2005 r.
Wszelkie inne przepisy stosuje się po wejściu w życie przepisów wykonawczych na podstawie artykułów, o których mowa w akapicie drugim.
Jednakże deklaracja elektroniczna i zautomatyzowane systemy do wprowadzania systemu zarządzania ryzykiem i do elektronicznej wymiany danych pomiędzy urzędami celnymi wjazdu, przywozu, wywozu i wyjazdu, o których mowa w art. 13, 36a, 36b, 36c, 182b, 182c i 182d, będą gotowe po upływie trzech lat od wejścia w życie tych artykułów.
Nie później niż dwa lata po wejściu w życie tych artykułów Komisja dokona oceny każdego wniosku Państw Członkowskich dotyczącego przedłużenia trzyletniego okresu, o którym mowa w akapicie trzecim, w sprawie deklaracji elektronicznej i zautomatyzowanych systemów wprowadzania zarządzania ryzykiem i elektronicznej wymiany danych pomiędzy urzędami celnymi.
Komisja składa sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie oraz proponuje, w zależności od sytuacji, przedłużenie trzyletniego okresu, o którym mowa w akapicie trzecim.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 650/2005
z dnia 28 kwietnia 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 29 kwietnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 651/2005
z dnia 28 kwietnia 2005 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 60/2004 ustanawiające środki przejściowe w sektorze cukru w następstwie przystąpienia Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Traktat o Przystąpieniu Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji,
uwzględniając Akt Przystąpienia Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji, w szczególności jego art. 41 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Sekcja 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 60/2004 [1] ustanawia środki przejściowe w celu zapobieżenia spekulacji w sektorze cukru w następstwie przystąpienia Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji ("nowych Państw Członkowskich") do Unii Europejskiej.
Sekcja ta określa liczbę terminów w odniesieniu do ustalenia nadwyżkowych ilości cukru, ich eliminacji i odnośnych dowodów dostarczanych przez podmioty, których to dotyczy lub przez zainteresowane nowe Państwo Członkowskie.
Ustala również okresy dla wartości stosowanych przy obliczaniu opłat nakładanych na podmioty lub nowe Państwo Członkowskie, w przypadku gdy nadwyżkowe ilości nie są wyeliminowane.
(2) Z powodu opóźnień w otrzymywaniu dodatkowych informacji na temat nadwyżkowych ilości w nowych Państwach Członkowskich oraz czasu koniecznego na dokładną analizę tych informacji i dyskusję z zainteresowanymi Państwami Członkowskimi, Komisja nie mogła określić nadwyżkowych ilości cukru do dnia 31 października 2004 r., jak przewidziano w akapicie pierwszym art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 60/2004.
(3) W odniesieniu do określenia opłat od produkcji na rok gospodarczy 2004/2005 przed dniem 15 października 2005 r. i dla decyzji o deklasyfikacji kwot przed dniem 1 października 2005 r., uwzględniając konieczność wykorzystania informacji dotyczących eliminacji nadwyżkowych ilości, należy, w miarę możliwości, odpowiednio dostosować terminy ustalone na mocy rozporządzenia (WE) nr 60/2004.
(4) W świetle potencjalnie istotnych finansowych konsekwencji, na które może być narażone nowe Państwo Członkowskie, w przypadku gdy jego nadwyżki cukru nie są odpowiednio wyeliminowane, uzasadnione jest przedłużenie ponad 4 lata okresu spłaty należnej opłaty przez nowe Państwo Członkowskie.
(5) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 60/2004.
(6) Komitet Zarządzający ds. Cukru nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Rozporządzenie (WE) nr 60/2004 zmienia się następująco:
1) w art. 6 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 1 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"Komisja ustali najpóźniej do dnia 31 maja 2005 r. dla każdego z nowych Państw Członkowskich, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 42 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, ilości cukru jako takiego lub zawartego w produktach przetworzonych, izoglukozy i fruktozy, przekraczające ilości traktowane jako normalne zapasy w dniu 1 maja 2004 r. i które muszą zostać wyeliminowane z rynku na koszt nowych Państw Członkowskich.";
b) w ust. 2 zdanie wprowadzające otrzymuje brzmienie:
"Nowe Państwo Członkowskie, którego to dotyczy, zapewnia eliminację z rynku ilości cukru lub izoglukozy, bez interwencji ze strony Wspólnoty, równej nadwyżkowej ilości, o której mowa w ust. 1, najpóźniej do dnia 30 listopada 2005 r.";
c) w ust. 3 akapity drugi i trzeci otrzymują brzmienie:
"Nowe Państwo Członkowskie wykorzysta ten system w celu zmuszenia podmiotów, których to dotyczy, do wyeliminowania z rynku na ich koszt ilości cukru lub izoglukozy równoważnej ustalonej w stosunku do tego podmiotu indywidualnej ilości nadwyżkowej.
Podmioty, których to dotyczy, przedstawiają dowód satysfakcjonujący nowe Państwo Członkowskie, że produkty zostały wyeliminowane z rynku najpóźniej do dnia 30 listopada 2005 r.W przypadku, gdy taki dowód nie został przedstawiony, nowe Państwo Członkowskie nakłada opłatę odpowiadającą danej ilości pomnożonej przez najwyższe opłaty przywozowe stosowane do tego produktu w okresie od 1 maja 2004 r. do 30 listopada 2005 r., powiększone o 1,21 EUR/100 kg za cukier biały lub równoważnik w substancji suchej.";
d) w ust. 4 zdanie wprowadzające akapitu pierwszego otrzymuje brzmienie:
"W przypadku gdy cukier lub izoglukoza zostały wyeliminowane zgodnie z ust. 2 lit. a), podmioty, których to dotyczy, przedstawiają dowód wywozu najpóźniej do dnia 28 lutego 2006 r., okazując:";
e) w ust. 4 akapit czwarty otrzymuje brzmienie:
"Pozwolenie na wywóz, o którym mowa w akapicie pierwszym lit. a), jest ważne od dnia jego wydania do dnia 30 listopada 2005 r.";
2) artykuł 7 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 7
Dowód eliminacji przez nowe Państwa Członkowskie
1. Najpóźniej do dnia 31 marca 2006 r. nowe Państwo Członkowskie przedstawi Komisji dowód, że nadwyżkowa ilość, o której mowa w art. 6 ust. 1, została wyeliminowana z rynku zgodnie z art. 6 ust. 2 i wyszczególni, dla każdej z metod, wyeliminowaną ilość.
2.
W przypadku gdy nie przedstawiono dowodu wyeliminowania z rynku zgodnie z ust. 1, dla części lub całości nadwyżkowej ilości, nakłada się na nowe Państwo Członkowskie opłatę w wysokości równej ilości niewyeliminowanej z rynku, pomnożonej przez najwyższe refundacje wywozowe mające zastosowanie dla cukru białego objętego kodem CN 17019910 w okresie od dnia 1 maja 2004 r. do dnia 30 listopada 2005 r.
Udział równy 25 % całkowitej kwoty zasili budżet Wspólnoty najpóźniej do 31 grudnia dla każdego z następujących lat: 2006, 2007, 2008 i 2009.
Całkowita kwota zostanie wzięta pod uwagę do obliczenia opłat produkcyjnych dla roku gospodarczego 2004/2005."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 652/2005
z dnia 28 kwietnia 2005 r.
ustalające ilości zobowiązań dostawy cukru trzcinowego przewidziane do przywozu na mocy Protokołu AKP i Umowy z Indiami na okres dostaw 2005/2006
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1159/2003 z dnia 30 czerwca 2003 r. ustanawiające szczegółowe zasady przywozu cukru trzcinowego w latach gospodarczych 2003/2004, 2004/2005 i 2005/2006 zgodnie z niektórymi kontyngentami taryfowymi i umowami preferencyjnymi oraz zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1464/95 i (WE) nr 779/96 [2], w szczególności jego art. 9 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 9 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003 przewiduje szczegółowe zasady dotyczące określenia zobowiązań dostawy po zerowej stawce celnej produktów oznaczonych kodem CN 1701, wyrażonych jako ekwiwalent cukru białego, pochodzących z krajów, które podpisały Protokół AKP i Umowę z Indiami.
(2) W następstwie stosowania art. 3 i 7 Protokołu AKP, art. 3 i 7 Umowy z Indiami, jak również art. 11 i 12 roporządzenia (WE) nr 1159/2003, Komisja określiła zobowiązania dostawy na okres dostawy 2005/2006 oraz dla każdego kraju wywozu z uwzględnieniem, na podstawie aktualnie dostępnych informacji, salda między ilościami zobowiązań dostawy i ilościami rzeczywiście przywiezionymi w minionych okresach dostaw.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodnie z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ilości zobowiązań dostawy na przywozy z krajów, które podpisały Protokółu AKP i Umowę z Indiami, produktów oznaczonych kodem CN 1701, wyrażonych jako ekwiwalent cukru białego, na okres dostawy 2005/2006 i dla wszystkich krajów wywozu, o których mowa, zostały określone w załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 653/2005
z dnia 28 kwietnia 2005 r.
ustalające, w jakiej mierze mogą być uwzględnione wnioski o wydanie pozwoleń na przywóz w miesiącu kwietniu 2005 r. cielaków o wadze nieprzekraczającej 80 kg w ramach kontyngentu taryfowego przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 1201/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1201/2004 z dnia 29 czerwca 2004 r. uruchamiające i ustanawiające ramy administracyjne kontygentu celnego na cielaki o wadze nieprzekraczającej 80 kg pochodzące z Bułgarii lub Rumunii (od 1 lipca 2004 r. do dnia 30 czerwca 2005 r.) [2], w szczególności jego art. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Każdy wniosek o wydanie pozwoleń na przywóz, złożony z tytułu art. 3 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1201/2004, uwzględnia się w całości.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 29 kwietnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 654/2005
z dnia 28 kwietnia 2005 r.
ustalające, w jakiej mierze mogą być uwzględnione wnioski, złożone w kwietniu 2005 r. o wydanie uprawnień na przywóz żywego bydła o wadze od 80 do 300 kg w ramach kontyngentu taryfowego przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 1204/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1],
uwzgledniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1204/2004 z dnia 29 czerwca 2004 r. uruchamiające i ustanawiające ramy administracyjne kontyngentu celnego na żywe bydło o wadze od 80 do 300 kg pochodzące z Bułgarii lub Rumunii (od dnia 1 lipca 2004 r. do dnia 30 czerwca 2005 r.) [2], w szczególności jego art. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Każdy wniosek o pozwolenie na przywóz, złożony w kwietniu 2005 r. zgodnie z art. 3 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1204/2004, zostaje uwzględniony w całości.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 29 kwietnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie obowiązuje w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 655/2005
z dnia 28 kwietnia 2005 r.
ustalające ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności przywozowych na melasę w sektorze cukru, stosowane od dnia 29 kwietnia 2005 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 24 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1422/95 z dnia 23 czerwca 1995 r. ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze dotyczące przywozu melasy w sektorze cukru i zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 785/68 [2], przewiduje, że cenę importową CIF melasy, ustaloną zgodnie z rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 785/68 [3], uważa się za "cenę reprezentatywną". Uważa się, że ta cena została ustalona dla jakości standardowej określonej w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 785/68.
(2) Dla celów ustalania cen reprezentatywnych, należy wziąć pod uwagę wszelkie informacje przewidziane w art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 785/68, z wyjątkiem przypadków przewidzianych w art. 4 wymienionego rozporządzenia, oraz, w przypadku gdy ma to zastosowanie, dla celów takiego ustalenia można zastosować metodę przewidzianą w art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 785/68.
(3) Dla celów dostosowania cen, nieodnoszącego się do jakości standardowej, należy, w zależności od jakości oferowanej melasy, zwiększyć lub zmniejszyć ceny w zależności od wyników otrzymanych w zastosowaniu art. 6 rozporządzenia (EWG) nr 785/68.
(4) Kiedy istnieje różnica między ceną spustową dla rozpatrywanego produktu a ceną reprezentatywną, należy ustalić dodatkowe należności przywozowe zgodnie z warunkami przewidzianymi w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1422/95.
W przypadku zawieszenia stosowania należności przywozowych w zastosowaniu art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1422/95, należy ustalić szczególne kwoty dla tych należności.
(5) Należy ustalić ceny reprezentatywne i dodatkowe należności celne w odniesieniu do przywozu rozpatrywanych produktów, zgodnie z art. 1 ust. 2 i art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1422/95.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ceny reprezentatywne i dodatkowe należności stosowane do przywozu produktów, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1422/95 są wskazane w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 29 kwietnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 656/2005
z dnia 28 kwietnia 2005 r.
ustalające refundacje wywozowe do cukru białego i cukru surowego w stanie nieprzetworzonym
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 27 ust. 5 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 27 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, różnica między notowaniami lub cenami na rynku światowym produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. a) wymienionego rozporządzenia a cenami tych produktów we Wspólnocie może być pokryta przez refundacje wywozowe.
(2) Zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, refundacje do cukrów białego i surowego, niedenaturowanych i wywiezionych w stanie nieprzetworzonym muszą zostać ustalone przy uwzględnieniu sytuacji na rynku wspólnotowym i rynku światowym cukru, i w szczególności elementów kalkulacji cen i kosztów, o których mowa w art. 28 wymienionego rozporządzenia.
Zgodnie z tym samym artykułem, należy również uwzględnić gospodarcze aspekty proponowanego wywozu.
(3) W odniesieniu do cukru surowego, refundację należy ustalić dla jakości standardowej, która jest określona w załączniku I, pkt II rozporządzenia (WE) nr 1260/2001. Wymieniona refundacja jest ponadto ustalana zgodnie z art. 28 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001. Cukier krystaliczny został określony w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 2135/95 z dnia 7 września 1995 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania przyznawania refundacji wywozowych w sektorze cukru [2]. Kwotę tak obliczonej refundacji w odniesieniu do cukrów aromatyzowanych lub zawierających substancje barwiące należy zastosować do ich zawartości sacharozy, zatem należy ją ustalać w odniesieniu na 1 % tej zawartości.
(4) W przypadkach szczególnych kwota refundacji może być ustalona w instrumentach prawnych innego typu.
(5) Refundację należy ustalać co dwa tygodnie.
Można ją zmieniać w tym odstępie czasowym.
(6) Art. 27 ust. 5 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 przewiduje, że sytuacja na rynku światowym lub specyficzne wymagania pewnych rynków mogą uczynić koniecznym zróżnicowanie refundacji do produktów określonych w art. 1 wymienionego rozporządzenia w zależności od ich miejsca przeznaczenia.
(7) Znaczący i szybki wzrost preferencyjnego przywozu cukru pochodzącego z zachodnich krajów bałkańskich od początku 2001 r., oraz wywozu cukru ze Wspólnoty do tych krajów wydaje się być istotnie sztuczny.
(8) Aby uniknąć wszelkiego nadużycia w związku z ponownym przywozem do Wspólnoty produktów w sektorze cukru, dla których przyznano refundację wywozową, należy nie ustalać refundacji do produktów, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu w odniesieniu do wszystkich zachodnich krajów bałkańskich.
(9) Biorąc pod uwagę te informacje i aktualną sytuację na rynkach w sektorze cukru, a w szczególności notowania lub ceny cukru we Wspólnocie i na rynku światowym, należy ustalić refundację w odpowiedniej wysokości.
(10) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje, które przyznaje się do wywozu produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, w stanie nieprzetworzonym i niedenaturowanych, ustalone są zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 29 kwietnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 657/2005
z dnia 28 kwietnia 2005 r.
ustalające refundacje wywozowe do syropów i niektórych innych produktów w sektorze cukru, wywożonych w stanie nieprzetworzonym
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 27 ust. 5 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 27 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, różnica między notowaniami lub cenami na rynku światowym produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. d) wymienionego rozporządzenia, a cenami tych produktów we Wspólnocie może być pokryta przez refundacje wywozowe.
(2) Zgodnie z art. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2135/95 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania przyznawania refundacji wywozowych w sektorze cukru [2], refundacja za 100 kg produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, będących przedmiotem wywozu, równa jest kwocie podstawowej pomnożonej przez zawartość sacharozy, powiększoną, jeżeli właściwe, o zawartość innych cukrów przemienionych na sacharozę. Tę zawartość sacharozy, stwierdzoną w odniesieniu do rozpatrywanego produktu, określa się zgodnie z przepisami art. 3 rozporządzenia (WE) nr 2135/95.
(3) Zgodnie z przepisami art. 30 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, podstawowa kwota refundacji w odniesieniu do sorbozy wywożonej w stanie nieprzetworzonym musi być równa podstawowej kwocie refundacji, pomniejszonej o jedną setną refundacji produkcyjnej obowiązującej, zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1265/2001 z dnia 27 czerwca 2001 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/2001 w odniesieniu do przyznawania refundacji produkcyjnych do niektórych produktów cukrowych stosowanych w przemyśle chemicznym [3], w odniesieniu do produktów wymienionych w Załączniku do tego ostatniego rozporządzenia.
(4) Zgodnie z przepisami art. 30 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, w odniesieniu do pozostałych produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. d) wymienionego rozporządzenia, wywożonych w stanie nieprzetworzonym, podstawowa kwota refundacji musi być równa jednej setnej kwoty ustalonej, biorąc pod uwagę różnicę między ceną interwencyjną dla cukru białego, obowiązującą w strefach Wspólnoty bez deficytu w trakcie miesiąca, dla którego została ustalona kwota podstawowa a notowaniami lub cenami cukru białego, stwierdzonymi na rynku światowym, oraz konieczność ustanowienia równowagi między wykorzystaniem produktów podstawowych Wspólnoty w celu wywozu produktów przetworzonych w przeznaczeniu do państw trzecich a wykorzystaniem produktów z tych krajów, dopuszczonych do obrotu na mocy ustaleń o uszlachetnianiu czynnym.
(5) W myśl art. 30 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, stosowanie kwoty podstawowej może być ograniczone do niektórych produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. d) wymienionego rozporządzenia.
(6) W myśl art. 27 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, istnieje możliwość zastosowania refundacji wywozowej do wywozu w stanie nieprzetworzonym produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. f), g) i h) wymienionego rozporządzenia. Poziom refundacji musi być określony dla 100 kg suchej masy, biorąc pod uwagę w szczególności refundację stosowaną do wywozu produktów określonych kodem CN 17023091, refundację stosowaną do wywozu produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 oraz aspekty gospodarcze proponowanego wywozu. W odniesieniu do produktów, o których mowa w lit. f) i g) wymienionego ust. 1, refundacji udziela się tylko produktom odpowiadającym warunkom określonym w art. 5 rozporządzenia (WE) nr 2135/95, a w odniesieniu do produktów, o których mowa w lit. h), refundacji udziela się tylko produktom odpowiadającym warunkom określonym w art. 6 rozporządzenia (WE) nr 2135/95.
(7) Wyżej wymienione refundacje muszą być ustalone raz na miesiąc. Mogą być zmieniane w tym odstępie czasowym.
(8) Artykuł 27 ust. 5 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 przewiduje, że sytuacja na rynku światowym lub specyficzne wymagania pewnych rynków mogą uczynić koniecznym zróżnicowanie refundacji do produktów określonych w art. 1 wymienionego rozporządzenia w zależności od ich miejsca przeznaczenia.
(9) Znaczący i szybki wzrost preferencyjnego przywozu cukru pochodzącego z zachodnich krajów bałkańskich od początku 2001 r., oraz wywozu cukru ze Wspólnoty do tych krajów wydaje się być istotnie sztuczny.
(10) Aby uniknąć wszelkiego nadużycia w związku z ponownym przywozem do Wspólnoty produktów w sektorze cukru, dla których przyznano refundację wywozową, nie należy ustalać refundacji do produktów, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu w odniesieniu do wszystkich zachodnich krajów bałkańskich.
(11) Biorąc pod uwagę te informacje, należy ustalić refundacje do rozpatrywanych produktów w odpowiedniej wysokości.
(12) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje, które przyznaje się do wywozu w stanie nieprzetworzonym produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. d), f), g) i h) rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, ustalone są zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 29 kwietnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 658/2005
z dnia 28 kwietnia 2005 r.
ustalające maksymalne kwoty refundacji wywozowej do cukru białego przeznaczonego do niektórych państw trzecich w ramach 24. przetargu częściowego wykonanego w ramach stałego przetargu przewidzianego przez rozporządzenie (WE) nr 1327/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 27 ust. 5 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1327/2004 z dnia 19 lipca 2004 r. w sprawie stałego przetargu ustalającego opłaty wyrównawcze i/lub refundacje wywozowe do cukru białego na rok gospodarczy 2004/2005 [2] przystępuje się do przetargów częściowych w sprawie wywozu wspomnianego cukru do niektórych państw trzecich.
(2) Zgodnie z art. 9 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1327/2004, jeżeli właściwe, ustala się maksymalną kwotę refundacji wywozowej dla rozpatrywanego przetargu częściowego, biorąc pod uwagę w szczególności sytuację i przewidywany rozwój rynku cukru we Wspólnocie i na rynku światowym.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W 24. przetargu częściowym na cukier biały, wykonanym zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1327/2004, maksymalną kwotę refundacji wywozowej ustala się w wysokości 40,487 EUR/100 kg.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 29 kwietnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 659/2005
z dnia 28 kwietnia 2005 r.
ustalające maksymalny poziom refundacji wywozowej do masła w ramach stałego zaproszenia do składania ofert przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 581/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/99 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 31 ust. 3, akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 581/2004 z dnia 26 marca 2004 r. w sprawie stałego zaproszenia do składania ofert przetargowych odnośnie do refundacji wywozowych do niektórych rodzajów masła [2] przewiduje otwarcie stałego przetargu.
(2) Zgodnie z art. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 580/2004 z dnia 26 marca 2004 r. ustanawiającym procedurę przetargową dotyczącą refundacji wywozowych do niektórych przetworów mlecznych [3] oraz po dokonaniu analizy ofert przedstawionych w odpowiedzi na ten przetarg, stosowne jest ustalenie maksymalnego poziomu refundacji wywozowej w okresie przetargowym kończącym się dnia 26 kwietnia 2005 r.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W ramach stałego przetargu otwartego rozporządzeniem (WE) nr 581/2004 w okresie przetargowym kończącym się dnia 26 kwietnia 2005 r. maksymalne kwoty refundacji dla produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 niniejszego rozporządzenia ustala się w załączniku do niniejszego rozporząd z enia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 29 kwietnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 660/2005
z dnia 28 kwietnia 2005 r.
w sprawie nieprzyznania refundacji wywozowych dla mleka odtłuszczonego w proszku w ramach stałego zaproszenia do składania ofert przetargowych przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 582/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/99 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworόw mlecznych [1], w szczególności jego art. 31 ust. 3 akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 582/2004 z dnia 26 marca 2004 r. w sprawie stałego zaproszenia do składania ofert przetargowych odnośnie do refundacji wywozowych dla mleka odtłuszczonego w proszku [2] przewiduje otwarcie stałego przetargu.
(2) Zgodnie z art. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 580/2004 z dnia 26 marca 2004 r. ustanawiającego procedurę przetargową dotyczącą refundacji wywozowych do niektórych przetworόw mlecznych [3] oraz po dokonaniu analizy ofert przedstawionych w odpowiedzi na ten przetarg stosowne jest nieprzyznanie żadnych refundacji w okresie przetargowym kończącym się dnia 26 kwietnia 2005 r.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W ramach stałego przetargu otwartego rozporządzeniem (WE) nr 582/2004 przewiduje się w okresie przetargowym kończącym się dnia 26 kwietnia 2005 r. 31,00 EUR/100 kg jako maksymalną wysokość refundacji dla produktόw i krajόw przeznaczenia wymienionych w art. 1 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 29 kwietnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 661/2005
z dnia 28 kwietnia 2005 r.
ustalające stawki refundacji odnośnie do pewnych przetworów mlecznych wywożonych w formie towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 15 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 31 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 31 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 przewiduje, że różnica pomiędzy cenami produktów w handlu światowym, wymienionych w art. 1 lit. a), b), c), d), e) oraz g) tego rozporządzenia i cenami we Wspólnocie może być pokryta przez refundacje wywozowe.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1520/2000 z dnia 13 lipca 2000 r. ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu przyznawania refundacji wywozowych do niektórych produktów rolnych wywożonych w formie towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu oraz kryteria dla ustalania wysokości sum takich refundacji [2], określa produkty, dla których powinna być ustalona stawka refundacji odnośnie do produktów wywożonych w formie towarów wyszczególnionych w załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 1255/1999.
(3) Zgodnie z art. 4 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1520/2000, stawka refundacji na 100 kg każdego z rozpatrywanych produktów podstawowych powinna być ustalana każdego miesiąca.
(4) Jednak w przypadku pewnych przetworów mlecznych wywożonych w formie towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu, istnieje niebezpieczeństwo zagrożenia zobowiązań podjętych w związku z tymi refundacjami, jeżeli z wyprzedzeniem zostaną ustalone wysokie stawki refundacji.
Aby uniknąć takiej sytuacji, należy zastosować środki zapobiegawcze, ale nie uniemożliwiające zawieranie długoterminowych umów.
Ustalenie szczegółowych stawek refundacji dla ustalonych z wyprzedzeniem refundacji odnośnie do tych produktów powinno pozwolić na osiągnięcie tych dwóch celów.
(5) Artykuł 4 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1520/2000 przewiduje, że przy ustalaniu stawki refundacji należy uwzględnić, w stosownych przypadkach, refundacje produkcyjne, pomoc finansową lub inne środki o skutku równoważnym, stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich zgodnie z rozporządzeniem w sprawie wspólnej organizacji rynku rozpatrywanych produktów w odniesieniu do produktów podstawowych wyszczególnionych w załączniku A do tego rozporządzenia lub produktów przyrównywanych.
(6) Artykuł 12 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 przewiduje wypłatę pomocy w odniesieniu do mleka odtłuszczonego przetworzonego na kazeinę wyprodukowanego na terenie Wspólnoty, pod warunkiem że wymienione mleko i wyprodukowana z niego kazeina spełnia odpowiednie standardy.
(7) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2571/97 z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie sprzedaży masła po obniżonych cenach oraz przyznawania pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i koncentratu masła, przeznaczonych do wykorzystania w produkcji ciast, lodów i innych środków spożywczych [3] stanowi, że masło i śmietana po obniżonych cenach powinny zostać udostępnione dla przemysłu produkującego niektóre towary.
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Stawki refundacji odnoszące się do produktów podstawowych, wymienionych w załączniku A do rozporządzenia (WE) nr 1520/2000 oraz w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 oraz wywożonych jako towary objęte załącznikiem I do rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 29 kwietnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 662/2005
z dnia 28 kwietnia 2005 r.
ustalające stawki refundacji do niektórych produktów z sektora cukru wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], szczególnie jego art. 27 ust. 5 lit. a) oraz ust. 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 27 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 stanowi, iż różnica między cenami na rynku światowym produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 lit. a), c), d), f), g) i h) tego rozporządzenia, a cenami wewnątrz Wspólnoty może zostać pokryta za pomocą refundacji wywozowej, gdy produkty te są wywożone jako towary wymienione w załączniku V do wymienionego rozporządzenia. Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1520/2000 z dnia 13 lipca 2000 r. ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu przyznawania refundacji wywozowych do niektórych produktów rolnych wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu oraz kryteria dla ustalania wysokości sum takich refundacji [2] określa produkty, dla których należy ustalić stawkę refundacji, którą stosuje się w przypadku gdy produkty te wywożone są jako towary wymienione w załączniku I rozporządzenia (WE) nr 1260/2001.
(2) Zgodnie z art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1520/2000, raz w miesiącu ustala się stawkę refundacji na 100 kg każdego z rozpatrywanych produktów podstawowych.
(3) Artykuł 27 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 określa, iż refundacja wywozowa do produktu jako składnika towaru nie może być wyższa niż ta obowiązująca w stosunku do tego samego produktu wywożonego bez dalszego przetwarzania.
(4) Zważywszy na fakt, iż obecnie niemożliwe jest określenie sytuacji na rynku w ciągu kilku następnych miesięcy, refundacje, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu, mogą być ustalone z wyprzedzeniem.
(5) Ustalenie z wyprzedzeniem wysokich stawek refundacji może zagrozić zobowiązaniom podjętym w odniesieniu do ewentualnych refundacji wywozowych do produktów rolnych – składników towaru, należącego do grupy towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu.
W takich sytuacjach niezbędne jest zatem podjęcie środków ostrożności, nie stając jednak na przeszkodzie zawieraniu umów długoterminowych.
Ustalenie specjalnej stawki refundacji dla celów ustalenia refundacji z wyprzedzeniem jest środkiem, który pozwala na osiągnięcie tych różnych celów.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Stawki refundacji stosowane do produktów podstawowych wymienionych w załączniku A do rozporządzenia (WE) nr 1520/2000 i w art. 1 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, wywożonych jako towary wymienione w załączniku V do rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, ustala się, jak podano w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 29 kwietnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 663/2005
z dnia 28 kwietnia 2005 r.
ustalające stawki refundacji do niektórych produktów zbożowych i ryżu wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1785/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [2], w szczególności jego art. 14 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 13 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 i art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003 stanowią, że różnica między notowaniami lub cenami na rynku światowym produktów wymienionych w art. 1 każdego z tych rozporządzeń a cenami wewnątrz Wspólnoty może zostać pokryta za pomocą refundacji wywozowej.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1520/2000 z dnia 13 lipca 2000 r. ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu przyznawania refundacji wywozowych do niektórych produktów rolnych wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu oraz kryteria ustalania wysokości takich refundacji [3], określa produkty, dla których należy ustalić stawkę refundacji mającą zastosowanie w przypadku, jeśli produkty te są wywożone jako towary wymienione w załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 lub w załączniku IV do rozporządzenia (WE) nr 1785/2003 odpowiednio.
(3) Zgodnie z art. 4 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1520/2000, stawkę refundacji na 100 kg każdego z omawianych produktów podstawowych ustala się co miesiąc.
(4) Ustalenie z wyprzedzeniem wysokich stawek refundacji może zagrozić zobowiązaniom podjętym w odniesieniu do ewentualnych refundacji wywozowych do produktów rolnych, należących do towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu.
W takich sytuacjach niezbędne jest zatem zastosowanie środków ostrożności, nie zapobiegając jednak zawieraniu umów długoterminowych.
Ustalenie określonej stawki refundacji dla celów ustalenia refundacji z wyprzedzeniem jest środkiem, który pozwala na osiągnięcie tych różnych celów.
(5) Uwzględniając porozumienie pomiędzy Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki w sprawie wywozów produktów z ciasta makaronowego ze Wspólnoty do Stanów Zjednoczonych, przyjęte decyzją Rady 87/482/EWG [4], niezbędnym jest zróżnicowanie refundacji do produktów objętych kodami CN 19021100 i 190219 ze względu na ich miejsce przeznaczenia.
(6) Zgodnie z art. 4 ust. 3 i 5 rozporządzenia (WE) nr 1520/2000, należy ustalić obniżoną stawkę refundacji wywozowej, uwzględniając wysokość mającej zastosowanie refundacji produkcyjnej, zgodnie z rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 1722/93 [5], dla omawianego produktu podstawowego, stosowaną w zakładanym okresie wytworzenia towarów.
(7) Napoje alkoholowe uważane są za mniej wrażliwe na cenę zbóż stosowanych do produkcji tych napojów.
Niemniej jednak Protokół 19 Aktu Przystąpienia Zjednoczonego Królestwa, Irlandii i Danii stanowi, że należy uchwalić środki niezbędne w celu ułatwienia stosowania zbóż wspólnotowych do produkcji napojów alkoholowych pozyskiwanych ze zbóż.
Koniecznym jest zatem dostosowanie stawki refundacji stosowanej odpowiednio do zbóż wywożonych jako napoje alkoholowe.
(8) Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Stawki refundacji stosowane do produktów podstawowych wymienionych w załączniku A do rozporządzenia (WE) nr 1520/2000 i w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 lub w art. 1 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003 i wywożonych jako towary wymienione odpowiednio w załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 lub w załączniku B do rozporządzenia (WE) nr 1785/2003, ustala się na poziomie podanym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 29 kwietnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Sprostowanie do Załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 663/2005 z dnia 28 kwietnia 2005 r. ustalającego stawki refundacji do niektórych produktów zbożowych i ryżu wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu
(Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 108 z dnia 29 kwietnia 2005 r.)
Na stronie 27 Załącznik zostaje zastąpiony następującym Załącznikiem:
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 664/2005
z dnia 28 kwietnia 2005 r.
ustalające refundacje wywozowe dla produktów przetworzonych na bazie zbóż i ryżu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3072/95 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [2], w szczególności jego art. 13 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W myśl art. 13 rozporządzenia Rady (WE) nr 1784/2003 i art. 13 rozporządzenia (WE) nr 3072/95, różnica między notowaniami lub cenami na rynku światowym produktów, o których mowa w art. 1 tych rozporządzeń, a cenami tych produktów we Wspólnocie może być pokryta przez refundacje wywozowe.
(2) Na mocy art. 13 rozporządzenia (WE) nr 3072/95 refundacje powinny być ustalane z uwzględnieniem, z jednej strony – istniejącej sytuacji i przyszłych tendencji pod względem cen i dostępności zbóż, ryżu i ryżu łamanego na rynku Wspólnoty, a z drugiej – cen zbóż, ryżu, ryżu łamanego i produktów sektora zbożowego na rynku światowym.
Na mocy tych samych artykułów należy także zapewnić na rynku zbożowym i ryżowym równowagę i naturalny rozwój cen i handlu, a ponadto uwzględniać ekonomiczne aspekty przewidywanych wywozów oraz potrzebę unikania zakłóceń na rynku Wspólnoty.
(3) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1518/95 [3] w sprawie systemu przywozu i wywozu produktów przetworzonych na bazie zbóż i ryżu, określiło w art. 4 szczególne kryteria, jakie należy uwzględnić przy wyliczaniu refundacji dla tych produktów.
(4) Należy różnicować refundacje dla niektórych produktów przetworzonych w zależności od zawartości w tych produktach popiołów, surowego błonnika, łusek, białka, tłuszczu lub skrobi, ponieważ zawartość ta jest szczególnie znaczącym wskaźnikiem ilości produktu podstawowego rzeczywiście obecnego w produkcie przetworzonym.
(5) Jeśli chodzi o maniok i inne korzenie oraz bulwy roślin tropikalnych, jak również wytworzone z nich mąki, ekonomiczny aspekt ich wywozu, jaki można przewidywać, biorąc przede wszystkim pod uwagę charakter i pochodzenie tych produktów, nie uzasadnia aktualnie potrzeby ustalania refundacji wywozowej.
W odniesieniu do niektórych produktów przetworzonych na bazie zbóż, niewielkie znaczenie udziału Wspólnoty w handlu światowym nie wymaga aktualnie ustalania refundacji wywozowej.
(6) Sytuacja na rynku światowym lub szczególne wymagania niektórych rynków mogą spowodować konieczność zróżnicowania refundacji w odniesieniu do niektórych produktów, w zależności od ich miejsca przeznaczenia.
(7) Refundację należy ustalać raz na miesiąc. W tym odstępie czasu może ona zostać zmieniona.
(8) Niektóre produkty przetworzone na bazie kukurydzy mogą być poddane obróbce termicznej, która stwarza ryzyko przyznania refundacji nieodpowiadającej jakości produktu.
Należy uściślić, że produkty te, zawierające wstępnie żelatynizowaną skrobię, nie mogą korzystać z refundacji wywozowej.
(9) Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje wywozowe dla produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 i w art. 1 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 3072/95 i które podlegają rozporządzeniu (WE) nr 1518/95, ustala się w wysokości podanej w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 29 kwietnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 665/2005
z dnia 28 kwietnia 2005 r.
ustalające refundacje wywozowe do mieszanek paszowych pochodzenia zbożowego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W myśl art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 różnica między notowaniami lub cenami produktów, o których mowa w art. 1 wyżej wymienionego rozporządzenia, na rynku światowym a cenami tych produktów we Wspólnocie może być pokryta refundacją wywozową.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1517/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 w odniesieniu do ustaleń dotyczących wywozu i przywozu mieszanek paszowych pochodzenia zbożowego oraz zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1162/95 ustanawiające specjalne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na przywóz i wywóz w sektorze zbóż i ryżu [2] określiło w art. 2 szczególne kryteria, jakie należy uwzględnić przy wyliczaniu refundacji do tych produktów.
(3) Przy wyliczaniu należy także uwzględnić zawartość produktów zbożowych.
Dla uproszczenia, refundacja powinna być wypłacana do dwóch kategorii "produktów zbożowych", a więc po pierwsze – kukurydzy, zboża najpowszechniej używanego do produkcji mieszanek paszowych wywożonych, i produktów na bazie kukurydzy, a po drugie – "innych zbóż", które są produktami zbożowymi kwalifikującymi się do przyznania refundacji, z wyłączeniem kukurydzy i produktów na bazie kukurydzy.
Refundacja powinna być przyznana ze względu na ilość produktu zbożowego zawartego w mieszance paszowej.
(4) Ponadto kwota refundacji powinna także uwzględniać możliwości i warunki sprzedaży tych produktów na rynku światowym, potrzebę uniknięcia zakłóceń na rynku wspólnotowym i ekonomiczny aspekt wywozu.
(5) Obecna sytuacja na rynku zbóż, a w szczególności perspektywy zaopatrzenia, uzasadniają zniesienie wszelkich refundacji dotyczących wywozu.
(6) Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje wywozowe do mieszanek paszowych, objętych rozporządzeniem (WE) nr 1784/2003 i podlegających rozporządzeniu (WE) nr 1517/95, ustala się zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 29 kwietnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 666/2005
z dnia 28 kwietnia 2005 r.
ustalające refundacje produkcyjne w sektorze zbóż
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 8 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1722/93 z dnia 30 czerwca 1993 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzeń Rady (EWG) nr 1766/82 i (EWG) nr 1418/76 dotyczące refundacji produkcyjnych w sektorach zbóż i ryżu, odpowiednio [2], określiło warunki przyznawania refundacji produkcyjnych.
Podstawa wyliczenia została określona w art. 3 tego rozporządzenia.
Tak wyliczona refundacja, zróżnicowana, w razie potrzeby, dla skrobi ziemniaczanej, powinna być ustalana raz w miesiącu i może być zmieniana, jeśli ceny kukurydzy i/lub pszenicy ulegną znaczącej zmianie.
(2) W celu określenia dokładnej kwoty do wypłaty przy wyliczaniu ustalanych przez niniejsze rozporządzenie refundacji produkcyjnych należy użyć współczynników podanych w załączniku II do rozporządzenia (EWG) nr 1722/93.
(3) Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundację produkcyjną wyrażoną na tonę skrobi kukurydzianej o której mowa w art. 3 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1722/93, ustala się w wysokości:
a) 0,00 EUR/t dla skrobi kukurydzianej, pszennej i jęczmiennej;
b) 10,85 EUR/t dla skrobi ziemniaczanej.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 29 kwietnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 667/2005
z dnia 28 kwietnia 2005 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 798/2004 odnawiające środki ograniczające w odniesieniu do Birmy/Myanmaru
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 798/2004 z dnia 26 kwietnia 2004 r. odnawiające środki ograniczające w odniesieniu do Birmy/Myanmaru [1], w szczególności jego art. 12,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik II do rozporządzenia (WE) nr 798/2004 zawiera listę właściwych władz, którym powierzone zostały konkretne zadania związane z wdrażaniem tego rozporządzenia.
Artykuł 12 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 798/2004 upoważnia Komisję do zmiany załącznika II na podstawie informacji dostarczanych przez Państwa Członkowskie.
Belgia, Węgry, Niderlandy i Szwecja poinformowały Komisję o zmianach dotyczących ich właściwych władz.
Należy zatem odpowiednio zmienić załącznik II do rozporządzenia (WE) nr 798/2004.
(2) Załącznik III do rozporządzenia (WE) nr 798/2004 wymienia osoby podlegające środkom ograniczającym określonym w art. 6 tego rozporządzenia.
(3) Załącznik IV do rozporządzenia (WE) nr 798/2004 zawiera wykaz birmańskich przedsiębiorstw państwowych podlegających środkom ograniczającym wymienionym w art. 8 lit. a) tego rozporządzenia.
(4) Artykuł 12 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 798/2004 upoważnia Komisję do wprowadzenia zmian w załącznikach III i IV na podstawie decyzji podjętych w odniesieniu do załączników I i II do wspólnego stanowiska 2004/423/WPZiB [2] odnawiającego środki ograniczające skierowane przeciwko Birmie/Myanmarowi.
(5) Wspólne stanowisko 2005/340/WPZiB [3] wprowadza zmiany w załącznikach I i II do wspólnego stanowiska 2004/423/WPZiB.
Należy zatem odpowiednio zmienić załączniki III i IV do rozporządzenia (WE) nr 798/2004.
W celu zapewnienia, że środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są skuteczne, musi ono wejść w życie w trybie natychmiastowym,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Tekst załączników II, III i IV do rozporządzenia (WE) nr 798/2004 zastępuje się tekstem znajdującym się w załącznikach I, II i III do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 668/2005
z dnia 28 kwietnia 2005 r.
ustalające maksymalną refundację wywozową dla jęczmienia w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1757/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na refundację wywozową dla jęczmienia na wywóz do pewnych krajów trzecich został ogłoszony na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1757/2004 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [3], Komisja może, na podstawie zgłoszonych ofert, podjąć decyzję o ustaleniu maksymalnej wysokości refundacji wywozowej, uwzględniając czynniki, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95. W tym wypadku przetarg wygrywa ten oferent lub oferenci, którego lub których oferta odpowiada poziomowi równemu maksymalnej refundacji lub jest od niej niższa.
(3) Zastosowanie powyższych czynników do aktualnej sytuacji na danych rynkach zbóż prowadzi do ustalenia maksymalnej refundacji wywozowej.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 22 do 28 kwietnia 2005 r., w ramach przetargu ogłoszonego na mocy rozporządzenia (WE) nr 1757/2004, ustala się maksymalną refundację wywozową dla jęczmienia w wysokości 18,99 EUR/t.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 29 kwietnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 669/2005
z dnia 28 kwietnia 2005 r.
ustalające maksymalną refundację wywozową dla owsa w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1565/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 7,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiające niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [2], w szczególności jego art. 4,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1565/2004 z dnia 3 września 2004 r. w sprawie szczególnego środka interwencyjnego w odniesieniu do owsa w Finlandii i w Szwecji [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na refundację wywozową dla owsa wyprodukowanego w Finlandii i Szwecji z przeznaczeniem na wywóz z Finlandii i Szwecji do wszystkich krajów trzecich z wyjątkiem Bułgarii został ogłoszony na mocy rozporządzenia (WE) nr 1565/2004.
(2) Biorąc pod uwagę w szczególności czynniki, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95, jest wskazane ustalenie maksymalnej wysokości refundacji.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 22 do 28 kwietnia 2005 r. w ramach przetargu ogłoszonego na mocy rozporządzenia (WE) nr 1565/2004, ustala się maksymalną refundację wywozową dla owsa w wysokości 32,95 EUR/t.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 29 kwietnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 670/2005
z dnia 28 kwietnia 2005 r.
ustalające maksymalną refundację wywozową dla pszenicy zwyczajnej w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 115/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na refundację wywozową dla pszenicy zwyczajnej na wywóz do pewnych krajów trzecich został ogłoszony na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 115/2005 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [3], Komisja może, na podstawie zgłoszonych ofert, podjąć decyzję o ustaleniu maksymalnej wysokości refundacji wywozowej, uwzględniając czynniki, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95. W tym wypadku przetarg wygrywa ten oferent lub oferenci, którego lub których oferta odpowiada poziomowi równemu maksymalnej refundacji lub jest od niej niższa.
(3) Zastosowanie powyższych czynników do aktualnej sytuacji na danych rynkach zbóż prowadzi do ustalenia maksymalnej refundacji wywozowej.
(4) Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 22 do 28 kwietnia 2005 r., w ramach przetargu ogłoszonego na mocy rozporządzenia (WE) nr 115/2005, ustala się maksymalną refundację wywozową dla pszenicy zwyczajnej w wysokości 5,89 EUR/t.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 29 kwietnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 671/2005
z dnia 28 kwietnia 2005 r.
ustalające maksymalne obniżenie opłat przywozowych na kukurydzę, w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2277/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 12 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na maksymalne obniżenie opłat przywozowych w odniesieniu do przywozu kukurydzy pochodzącej z krajów trzecich do Hiszpanii został ogłoszony rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2277/2004 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1839/95 [3], w myśl procedury przewidzianej w art. 25 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, Komisja może podjąć decyzję o ustaleniu maksymalnego obniżenia opłat przywozowych, uwzględniając w szczególności czynniki przewidziane w art. 6 i 7 rozporządzenia (WE) nr 1839/95. Przetarg wygrywa ten oferent lub oferenci, którego lub których oferta odpowiada poziomowi równemu maksymalnemu obniżeniu opłat przywozowych lub jest od niego niższa.
(3) Zastosowanie powyższych czynników do aktualnej sytuacji na danych rynkach zbóż prowadzi do ustalenia maksymalnego obniżenia opłat przywozowych w wysokości określonej w art. 1.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 22 do 28 kwietnia 2005 r. w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2277/2004, ustala się maksymalne obniżenie opłat przywozowych na kukurydzę w wysokości 27,47 EUR/t dla ogólnej maksymalnej ilości całkowitej równej 20000 t.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 29 kwietnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 672/2005
z dnia 28 kwietnia 2005 r.
ustalające maksymalne obniżenie opłat przywozowych na kukurydzę w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 487/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 12 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na maksymalne obniżenie opłat przywozowych w odniesieniu do przywozu kukurydzy pochodzącej z krajów trzecich do Portugalii został ogłoszony rozporządzeniem Komisji (WE) nr 487/2005 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1839/95 [3], w myśl procedury przewidzianej w art. 25 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, Komisja może podjąć decyzję o ustaleniu maksymalnego obniżenia opłat przywozowych, uwzględniając w szczególności czynniki przewidziane w art. 6 i 7 rozporządzenia (WE) nr 1839/95. Przetarg wygrywa ten oferent lub oferenci, którego lub których oferta odpowiada poziomowi równemu maksymalnemu obniżeniu opłat przywozowych lub jest od niego niższa.
(3) Zastosowanie powyższych czynników do aktualnej sytuacji na danych rynkach zbóż, prowadzi do ustalenia maksymalnego obniżenia opłat przywozowych w wysokości określonej w art. 1.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 22 do 28 kwietnia 2005 r., w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 487/2005, ustala się maksymalne obniżenie opłat przywozowych na kukurydzę w wysokości 26,48 EUR/t dla maksymalnej ilości całkowitej równej 43100 t.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 29 kwietnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 673/2005
z dnia 25 kwietnia 2005 r.
ustanawiające dodatkowe cła przywozowe na niektóre produkty pochodzące ze Stanów Zjednoczonych Ameryki
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 27 stycznia 2003 r. Organ Rozstrzygania Sporów ("ORS") Światowej Organizacji Handlu ("WTO") przyjął raport Organu Apelacyjnego [1] i sprawozdanie zespołu [2] potwierdzone raportem organu apelacyjnego, które stwierdzają, że Ustawa o odszkodowaniach z tytułu kontynuacji dumpingu lub utrzymywania subsydiów ("Continued Dumping and Subsidy Offset Act" – "CDSOA") jest niezgodna ze zobowiązaniami Stanów Zjednoczonych wynikających z porozumień w ramach WTO.
(2) W związku z tym, że Stany Zjednoczone nie dostosowały ustawodawstwa do omawianych porozumień, Wspólnota zwróciła się do ORS o zezwolenie na zawieszenie stosowania koncesji celnych i zobowiązań wynikających z Układu Ogólnego w sprawie Ceł i Handlu GATT 1994 w stosunku do Stanów Zjednoczonych [3].
Stany Zjednoczone wyraziły sprzeciw w stosunku do poziomu zawieszenia koncesji celnych oraz zobowiązań i sprawa została poddana pod rozstrzygnięcie sądu arbitrażowego.
(3) W dniu 31 sierpnia 2004 r. arbitrzy stwierdzili, że poziom zniweczenia lub naruszenia korzyści Wspólnoty sięgał każdego roku 72 % kwot wypłaconych na mocy CDSOA związanych z cłami antydumpingowymi i wyrównawczymi płaconymi przy przywozie ze Wspólnoty w ostatnim roku, za który były dostępne dane, zgodnie z informacją opublikowaną przez władze Stanów Zjednoczonych.
Arbiter stwierdził, że zawieszenie koncesji lub innych zobowiązań przez Wspólnotę, w formie nałożenia cła przywozowego, dodatkowego w stosunku do obowiązującego cła, na listę produktów pochodzących ze Stanów Zjednoczonych odpowiadającej, w skali rocznej, łącznej wartości handlu nieprzekraczającej kwocie zniweczenia lub naruszenia korzyści, jest zgodne z zasadami WTO.
W dniu 26 listopada 2004 r. ORS udzielił zezwolenia na zawieszenie stosowania w stosunku do Stanów Zjednoczonych koncesji celnych i zobowiązań wynikających z GATT 1994 zgodnie z decyzją arbitra.
(4) Kwoty wypłacone na mocy CDSOA w ostatnim roku, dla którego były dostępne dane, odnoszą się do wypłacania środków pochodzących z ceł antydumpingowych i wyrównawczych pobranych z ciągu roku podatkowego 2004 (od 1 października 2003 r. do 30 września 2004 r.).
Na podstawie danych opublikowanych przez Biuro Celne i Ochrony Granic Stanów Zjednoczonych poziom zniweczenia lub naruszenia korzyści Wspólnoty obliczono na 27,81 milionów dolarów.
Wspólnota może zatem zawiesić stosowanie koncesji celnych w stosunku do Stanów Zjednoczonych na równoważnym poziomie.
Skutek 15 % dodatkowego cła przywozowego ad valorem na przywóz produktów z załącznika I pochodzących ze Stanów Zjednoczonych odpowiada, w skali roku, wartości handlu nieprzekraczającej 27,81 milionów dolarów.
W odniesieniu do tych produktów Wspólnota powinna zawiesić stosowanie koncesji celnych w stosunku do Stanów Zjednoczonych od dnia 1 maja 2005 r.
(5) W przypadku dalszego niestosowania się do orzeczenia i zalecenia ORS Komisja powinna dostosować w skali rocznej poziom zawieszenia koncesji do poziomu zniweczenia lub naruszenia korzyści Wspólnoty spowodowanych wprowadzeniem CDSOA.
Komisja powinna wprowadzić zmiany w liście w załączniku I lub stawce dodatkowego cła przywozowego, tak aby skutek dodatkowego cła na przywóz ze Stanów Zjednoczonych wybranych produktów, w skali roku, odpowiadał wartości handlu nieprzekraczającej kwoty zniweczenia lub naruszenia korzyści.
(6) Komisja powinna zastosować się do następujących kryteriów:
a) Komisja powinna wprowadzić zmiany do stawki dodatkowego cła przywozowego w przypadku, gdy dodanie lub usunięcie produktów z listy w załączniku I nie umożliwia dostosowania poziomu zawieszenia koncesji do poziomu zniweczenia lub naruszenia korzyści.
W przeciwnym przypadku Komisja powinna dodać produkty do listy w załączniku I, jeśli poziom zawieszenia koncesji wzrasta lub wycofuje produkty z listy, jeśli poziom zawieszenia spada;
b) w przypadku dodania produktów Komisja powinna automatycznie wybrać produkty z listy w załączniku II zgodnie z kolejnością produktów na tej liście.
W związku z tym Komisja powinna zmienić również listę w załączniku II, wycofując z niej produkty dodane do listy w załączniku I;
c) w przypadku wycofania produktów Komisja najpierw powinna wycofać produkty, które zostały w późniejszym okresie dodane do listy w załączniku I. Następnie Komisja powinna wycofać produkty obecnie znajdujące się na liście w załączniku I zgodnie z kolejnością produktów na tej liście.
(7) Środki niezbędne do wdrożenia niniejszego rozporządzenia powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [4].
(8) W celu uniknięcia obchodzenia dodatkowego cła rozporządzenie powinno wejść w życie z dniem jego publikacji,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejszym zawiesza się koncesje celne i zobowiązania Wspólnoty wynikające z GATT 1994 w odniesieniu do produktów pochodzących ze Stanów Zjednoczonych wymienionych w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Produkty pochodzące ze Stanów Zjednoczonych wymienione w załączniku I do niniejszego rozporządzenia są objęte cłem ad valorem w wysokości 15 %, dodatkowym w stosunku do ceł mających zastosowanie zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającym Wspólnotowy Kodeks Celny [5].
Artykuł 3
1.
Komisja co roku dostosowuje poziom zawieszenia koncesji do poziomu zniweczenia lub naruszenia korzyści Wspólnoty spowodowanych ustawą offsetową Stanów Zjednoczonych dotyczącą Ciągłego Dumpingu i Subsydiowania CDSOA.
Komisja wprowadza zmiany do stawki dodatkowego cła lub listy w załączniku I z zastrzeżeniem następujących warunków:
a) poziom zniweczenia lub naruszenia korzyści sięga 72 % kwot wypłaconych na mocy CDSOA, związanych z cłami antydumpingowymi i wyrównawczymi zapłaconymi z tytułu przywozu ze Wspólnoty w ostatnim roku, za który były dostępne dane, zgodnie z informacją opublikowaną przez władze Stanów Zjednoczonych;
b) zmiany będą wprowadzane w taki sposób, aby skutek dodatkowego cła przywozowego na przywóz wybranych produktów pochodzących ze Stanów Zjednoczonych odpowiadał, w skali roku, wartości handlu nieprzekraczającej poziomu zniweczenia lub naruszenia korzyści;
c) z wyjątkiem okoliczności przewidzianych w lit. e), w przypadku podwyższenia poziomu zawieszenia koncesji, Komisja dodaje produkty do listy w załączniku II zgodnie z kolejnością produktów na tej liście;
d) z wyjątkiem okoliczności przewidzianych w lit. e), w przypadku obniżenia poziomu zawieszenia koncesji, Komisja wycofuje produkty z listy w załączniku I. Komisja najpierw wycofuje produkty, które znajdują się obecnie na liście w załączniku II i które zostały dodane do listy w załączniku I w późniejszym czasie.
Komisja następnie wycofuje produkty obecnie znajdujące się na liście w załączniku I, zgodnie z kolejnością produktów na tej liście;
e) Komisja wprowadza zmiany do stawki dodatkowego cła przywozowego w przypadku, gdy dodanie lub usunięcie produktów z listy w załączniku I uniemożliwia dostosowania poziomu zawieszenia do poziomu zniweczenia lub naruszenia korzyści.
2.
W przypadku gdy produkty są dodawane do listy w załączniku I, Komisja jednocześnie zmienia listę w załączniku II poprzez wycofanie wspomnianych produktów z listy w załączniku II.
Kolejność produktów pozostających na liście w załączniku II nie zmienia się.
3.
Decyzje na mocy niniejszego artykułu są przyjmowane zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 4 ust. 2.
Artykuł 4
1.
Komisja jest wspomagana przez Komitet.
2.
W przypadku odwołania do niniejszego ustępu zastosowanie mają art. 5 i 6 decyzji 1999/468/WE.
Okres, o którym mowa w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE, ustala się na jeden miesiąc.
2.
Komitet przyjmuje swój regulamin.
Artykuł 5
Pochodzenie każdego produktu, którego dotyczy to rozporządzenie, określa się zgodnie z przepisami rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92.
Artykuł 6
1.
Produkty wymienione w załączniku I, dla których pozwolenie na przywóz zawierające wyłączenie lub redukcję ceł zostało wydane przed datą wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, nie podlegają dodatkowym cłom.
2.
Produkty wymienione w załączniku I, dla których można udowodnić, że są już w drodze do Wspólnoty w dniu stosowania niniejszego rozporządzenia i których miejsca przeznaczenia nie można zmienić, nie podlegają dodatkowym cłom.
3.
Produkty wymienione w załączniku I, które są zwolnione od cła przywozowego zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 918/83 z dnia 28 marca 1983 r. ustanawiającym wspólnotowy system zwolnień celnych [6], nie podlegają dodatkowym cłom.
4. Produkty wymienione w załączniku I mogą zostać objęte procedurą celną "Przetwarzanie pod kontrolą celną", zgodnie z art. 551 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [7] tylko w przypadku, gdy analiza warunków ekonomicznych została przeprowadzona przez Komitet Kodeksu Celnego, chyba że produkty oraz operacje są wymienione w załączniku 76 część A do tego rozporządzenia.
Artykuł 7
Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, postanawia o uchyleniu niniejszego rozporządzenia, w przypadku gdy Stany Zjednoczone Ameryki w pełni wprowadzą w życie zalecenie Organu Rozstrzygania Sporów WTO.
Artykuł 8
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 maja 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 674/2005
z dnia 29 kwietnia 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 30 kwietnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 675/2005
z dnia 29 kwietnia 2005 r.
ustalające refundacje wywozowe dla zbóż, pszennych i żytnich mąk, kasz oraz grysików
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W myśl art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 różnica między notowaniami lub cenami na rynku światowym produktów, o których mowa w art. 1 wymienionego rozporządzenia, a cenami tych produktów we Wspólnocie, może być pokryta przez refundacje wywozowe.
(2) Refundacje wywozowe powinny być ustalone z uwzględnieniem czynników, o których mowa w art. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż [2].
(3) W odniesieniu do pszennych oraz żytnich mąk, kasz i grysików refundację wywozową stosowaną do tych produktów należy wyliczyć z uwzględnieniem ilości zbóż koniecznych do wytwarzania danych produktów.
Ilości te zostały ustalone w rozporządzeniu (WE) nr 1501/95.
(4) Sytuacja na rynku światowym lub szczególne wymogi niektórych rynków mogą sprawić, że niezbędne stanie się zróżnicowanie refundacji dla niektórych produktów, w zależności od ich miejsca przeznaczenia.
(5) Refundacja powinna być ustalana raz na miesiąc. Zmian można dokonywać w tym odstępie czasowym.
(6) Zastosowanie tych zasad do aktualnej sytuacji na rynkach zbóż, a w szczególności do notowań lub cen na te produkty we Wspólnocie i na rynku światowym, prowadzi do ustalenia refundacji w wysokości podanej w załączniku.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje wywozowe dla produktów, o których mowa w art. 1 lit. a), b) i c) rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, z wyjątkiem słodu, wywiezionych w stanie naturalnym, ustala się w wysokości podanej w załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 maja 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 676/2005
z dnia 29 kwietnia 2005 r.
ustalające kwotę korygującą do refundacji dla zbóż
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 15 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy art. 14 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 refundacje wywozowe dla zbóż mające zastosowanie w dniu, w którym złożono wniosek o wydanie pozwolenia, stosuje się do wywozu, który ma być realizowany w okresie ważności pozwolenia, jeśli wniesie o to wnioskodawca. W tym wypadku do refundacji może być zastosowana kwota korygująca.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiające niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [2], pozwoliło na ustalenie kwoty korygującej dla produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (EWG) nr 1766/92 [3]. Ta kwota korygująca powinna być wyliczona z uwzględnieniem czynników wymienionych w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95.
(3) Sytuacja na rynku światowym lub szczególne wymogi niektórych rynków mogą wymóc konieczność zróżnicowania kwoty korygującej w zależności od miejsca przeznaczenia.
(4) Kwota korygująca powinna być ustalona równocześnie z refundacją i według takiej samej procedury. Może ona podlegać zmianom w czasie pomiędzy dwoma ustaleniami.
(5) Z wyżej wymienionych przepisów wynika, że kwota korygująca powinna być ustalona zgodnie z załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Kwotę korygującą do wcześniej ustalonych refundacji wywozowych dla produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. a), b) i c) rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, z wyjątkiem słodu, ustala się w załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 maja 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 677/2005
z dnia 29 kwietnia 2005 r.
ustalające refundacje wywozowe dla słodu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W myśl art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 różnica między notowaniami lub cenami na światowym rynku produktów, o których mowa w art. 1 wyżej wymienionego rozporządzenia, a cenami tych produktów we Wspólnocie może być pokryta przez refundacje wywozowe.
(2) Przy ustalaniu zwrotów należy wziąć pod uwagę elementy, o których mowa w art. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady zastosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych, a także środków, jakie należy podjąć w przypadku zakłóceń w sektorze zbóż [2].
(3) Refundacja stosowana do słodów powinna zostać wyliczona z uwzględnieniem ilości zbóż potrzebnej do wytworzenia danych produktów.
Ilości te zostały ustalone w rozporządzeniu (WE) nr 1501/95.
(4) Sytuacja na światowym rynku lub szczególne wymogi niektórych rynków mogą spowodować konieczność zróżnicowania wysokości refundacji dla niektórych produktów w zależności od ich miejsca przeznaczenia.
(5) Refundację należy ustalać raz na miesiąc. W tym odstępie czasu może ona zostać zmieniona.
(6) Zastosowanie tych zasad w aktualnej sytuacji na rynku zbóż, a w szczególności wobec notowań lub cen tych produktów we Wspólnocie i na rynku światowym, prowadzi do ustalenia refundacji w wysokości podanej w załączniku.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje wywozowe dla słodu, o którym mowa w art. 1 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, ustala się w wysokościach podanych w załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 maja 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 678/2005
z dnia 29 kwietnia 2005 r.
ustalające kwotę korygującą do refundacji dla słodu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 15 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy art. 14 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 refundacja wywozowa do zbóż mająca zastosowanie w dniu, w którym złożono wniosek o wydanie pozwolenia stosuje się do wywozu, który ma być realizowany w okresie ważności pozwolenia, jeśli wniesie o to wnioskodawca. W tym wypadku do refundacji może być zastosowana kwota korygująca.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1501/95 z 29 czerwca 1995 r. ustanawiające niektóre szczegółowe zasady zastosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych oraz środków podejmowanych w przypadku zakłóceń na rynku zbóż [2], pozwoliło na ustalenie kwoty korygującej dla słodu, o którym mowa w art. 1 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (EWG) nr 1766/92 [3]. Ta kwota korygująca powinna być wyliczona z uwzględnieniem czynników wymienionych w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95.
(3) Z powyższych postanowień wynika, że kwota korygująca powinna być ustalona w wysokości podanej w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Kwota korygująca, o której mowa w art. 15 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, stosowana do wcześniej ustalonych refundacji wywozowych dla słodu, została określona w załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 maja 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 679/2005
z dnia 29 kwietnia 2005 r.
ustalające refundacje do produktów z sektorów zbóż i ryżu, dostarczanych jako wspólnotowa i krajowa pomoc żywnościowa
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], a w szczególności jego art. 13 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3072/95 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [2], a w szczególności jego art. 13 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2681/74 z dnia 21 października 1974 r. sprawie finansowania przez Wspólnotę wydatków poniesionych w odniesieniu do dostaw produktów rolnych jako pomocy żywnościowej [3] przewiduje, że część wydatków odpowiadająca refundacjom wywozowym ustalonym w tym zakresie zgodnie z regułami wspólnotowymi ponoszona jest przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej.
(2) W celu ułatwienia ustalenia budżetu na wspólnotowe akcje pomocy żywnościowej i zarządzania nim oraz w celu umożliwienia Państwom Członkowskim poznania poziomu wspólnotowego udziału w finansowaniu krajowych akcji pomocy żywnościowej należy określić poziom refundacji przyznanych na te akcje.
(3) Zasady ogólne i warunki zastosowania przewidziane przez art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 i przez art. 13 rozporządzenia (WE) nr 3072/95 w odniesieniu do refundacji wywozowych stosuje się mutatis mutandis do wyżej wymienionych działań.
(4) Szczególne kryteria, jakie należy wziąć pod uwagę przy wyliczaniu refundacji wywozowych do ryżu, są określone w art. 13 rozporządzenia (WE) nr 3072/95.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do wspólnotowych i krajowych akcji pomocy żywnościowej przewidzianych w ramach międzynarodowych konwencji lub innych programów dodatkowych oraz innych wspólnotowych akcji bezpłatnego zaopatrzenia refundacje wywozowe do produktów z sektorów zbóż i ryżu ustala się zgodnie z Załącznikiem.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 maja 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 680/2005
z dnia 29 kwietnia 2005 r.
otwierające procedurę przetargową nr 54/2005 WE sprzedaży alkoholu winnego do nowych zastosowań przemysłowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [1], w szczególności jego art. 33,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1623/2000 z dnia 25 lipca 2000 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wina w odniesieniu do mechanizmów rynkowych [2] ustanawia, między innymi, szczegółowe zasady dotyczące zbywania zapasów alkoholu uzyskanego z destylacji na mocy art. 27, 28 i 30 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 i będącego w posiadaniu agencji interwencyjnych.
(2) Należy otworzyć, w myśl art. 80 rozporządzenia (WE) nr 1623/2000, procedury przetargowe sprzedaży alkoholu winnego do nowych zastosowań przemysłowych w celu redukowania zapasów alkoholu winnego pochodzenia wspólnotowego oraz umożliwienia realizacji we Wspólnocie programów przemysłowych na małą skalę lub przetwarzania wymienionego alkoholu na towary przeznaczone do wywozu do celów przemysłowych.
Na zapasy alkoholu winnego pochodzenia wspólnotowego magazynowane w Państwach Członkowskich składają się zasoby uzyskane w wyniku destylacji na mocy art. 27, 28 i 30 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999.
(3) Od dnia 1 stycznia 1999 r. w myśl rozporządzenia Rady (WE) nr 2799/98 z dnia 15 grudnia 1998 r. ustanawiającego porozumienia agromonetarne dotyczące euro [3], cena sprzedaży oraz zabezpieczenia muszą być wyrażane, a wypłaty dokonywane w euro.
(4) Należy ustalić ceny minimalne dla składania ofert, zróżnicowane według kategorii ostatecznego przeznaczenia towaru.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wina,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Otwiera się procedurę przetargową nr 54/2005 WE sprzedaży alkoholu winnego do nowych zastosowań przemysłowych.
Alkohol ten został uzyskany z destylacji według art. 27, 28 i 30 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 i znajduje się w posiadaniu francuskiej agencji interwencyjnej.
Ilość wystawiona do sprzedaży obejmuje 130000 hektolitrów w przeliczeniu na 100 % obj.
Numery kadzi, miejsce składowania i ilość alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj. zawarta w każdej z nich są określone w Załączniku.
Artykuł 2
Sprzedaż odbywa się zgodnie z art. 79, 81, 82, 83, 84, 85, 95, 96, 97, 100 i 101 rozporządzenia (WE) nr 1623/2000 oraz z art. 2 rozporządzenia (WE) nr 2799/98.
Artykuł 3
1.
Oferty są składane do danej agencji interwencyjnej posiadającej alkohol, o którym mowa:
Onivins-Libourne, Délégation nationale
17, avenue de la Ballastière, boîte postale 231
F-33505 Libourne Cedex
Tel. (33-5) 57 55 20 00
Teleks 57 20 25
Faks (33-5) 57 55 20 59,
lub wysłane listem poleconym na adres wspomnianej agencji interwencyjnej.
2.
Oferty składane są w zapieczętowanej podwójnej kopercie, przy czym koperta wewnętrzna jest oznaczona: "Oferta na przetarg dotyczący sprzedaży alkoholu do nowych zastosowań przemysłowych, odniesienie 54/2005 WE".
Koperta zewnętrzna zaadresowana jest do zainteresowanej agencji interwencyjnej.
3.
Oferty muszą zostać doręczone do wyżej wymienionej agencji interwencyjnej najpóźniej o godzinie 12.00 czasu obowiązującego w Brukseli w dniu 17 maja 2005 r.
4.
Ofertom musi towarzyszyć zaświadczenie o złożeniu wadium, na rzecz danej agencji interwencyjnej posiadającej alkohol, o którym mowa, wynoszącego 4 EUR/hektolitr alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj.
Artykuł 4
Minimalne ceny, które można oferować, wynoszą odpowiednio: 10,30 EUR za hektolitr alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj. przeznaczonego do produkcji drożdży piekarskich, 26 EUR za hektolitr alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj. przeznaczonego do produkcji produktów chemicznych typu aminowego i chlorowego przeznaczonych na wywóz, 32 EUR za hektolitr alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj. przeznaczonego do produkcji wody kolońskiej przeznaczonej na wywóz oraz 7,5 EUR za hektolitr alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj. przeznaczonego do innych zastosowań przemysłowych.
Artykuł 5
Formalności związane z pobieraniem próbek określono w art. 98 rozporządzenia (WE) nr 1623/2000.
Cena próbki wynosi 10 EUR za litr.
Agencja interwencyjna dostarcza wszystkich niezbędnych informacji na temat właściwości alkoholu wystawionego do sprzedaży.
Artykuł 6
Zabezpieczenie wykonania wynosi 30 EUR za hektolitr alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj.
Artykuł 7
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 681/2005
z dnia 29 kwietnia 2005 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1973/2004 w zakresie warunków otrzymywania płatności obszarowych na len uprawiany na włókno
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001 [1], w szczególności jego art. 110 ust. 2 tiret pierwsze pkt iii),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1973/2004 z dnia 29 października 2004 r. ustanawiające szczegółowe zasady zastosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 w sprawie systemów wsparcia przewidzianych w tytułach IV i IVa tego rozporządzenia oraz wykorzystania gruntów zarezerwowanych do produkcji surowców [2] ustanawia między innymi warunki płatności obszarowych na len uprawiany na włókno.
(2) Zgodnie z art. 56 ust. 1 lit. b pkt i) rozporządzenia (WE) nr 1973/2004 stosowanie odmian nasion wymienionych w załączniku V do tego rozporządzenia stanowi warunek otrzymywania płatności obszarowych na len uprawiany na włókno.
Ten warunek kwalifikacji jest jednak nieuzasadniony w kontekście płatności powiązanych z produkcją, ustanowionych rozporządzeniem (WE) nr 1782/2003, ponieważ w przypadku płatności powiązanych z produkcją kwota od hektara wypłacana dla lnu jest taka sama jak dla innych roślin uprawnych.
W systemie opłat oddzielonych od produkcji nie ma żadnego przepisu odnoszącego się do wykazu odmian lnu.
Dla uproszczenia należy uchylić wspomniany warunek.
(3) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1973/2004.
(4) Ponieważ rozporządzenie (WE) nr 1973/2004 stosuje się do wniosków o przyznanie pomocy dotyczących lat gospodarczych rozpoczynających się dnia 1 stycznia 2005 r., niniejsze rozporządzenie powinno stosować się od tego dnia.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Płatności Bezpośrednich,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1973/2004 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 56 ust. 1 lit. b skreśla się pkt i),
2) skreśla się załącznik V.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 682/2005
z dnia 29 kwietnia 2005 r.
ustalające minimalne ceny sprzedaży masła w ramach 162. rundy przetargu, przeprowadzonej w ramach stałego przetargu przewidzianego przez rozporządzenie (WE) nr 2571/97
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2571/97 z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie sprzedaży masła po obniżonych cenach oraz przyznawania pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i koncentratu masła, przeznaczonych do wykorzystania w produkcji ciast, lodów i innych środków spożywczych [2], agencje interwencyjne przystępują drogą przetargu do sprzedaży pewnych ilości masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego, które przechowują, a także do udzielenia pomocy przyznawanej na śmietanę, masło i koncentrat masła.
Artykuł 18 wymienionego rozporządzenia przewiduje, że biorąc pod uwagę otrzymane oferty w ramach każdej rundy przetargu, ustala się minimalną cenę sprzedaży masła oraz maksymalną wysokość pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i koncentratu masła, które mogą być zróżnicowane w zależności od przeznaczenia, zawartości tłuszczu w maśle i procedury włączenia, lub podejmuje się decyzję o wstrzymaniu przetargu.
Kwotę lub kwoty gwarancji należytego przetworzenia ustala się odpowiednio.
(2) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do 162. rundy przetargu, przeprowadzonej w ramach stałego przetargu przewidzianego przez rozporządzenie (WE) nr 2571/97, minimalne ceny sprzedaży masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego oraz kwoty gwarancji należytego przetworzenia są ustalone zgodnie ze wskazaniami tabeli zamieszczonej w załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 30 kwietnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 683/2005
z dnia 29 kwietnia 2005 r.
ustalające maksymalne kwoty pomocy odnośnie do śmietany, masła i koncentratu masła w ramach 162. rundy przetargu, przeprowadzonej w ramach stałego przetargu przewidzianego przez rozporządzenie (WE) nr 2571/97
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2571/97 z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie sprzedaży masła po obniżonych cenach oraz przyznawania pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i koncentratu masła, przeznaczonych do wykorzystania w produkcji ciast, lodów i innych środków spożywczych [2], agencje interwencyjne przystępują drogą przetargu do sprzedaży pewnych ilości masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego, które przechowują, i do udzielenia pomocy przyznawanej w odniesieniu do śmietany, masła i koncentratu masła.
Artykuł 18 wymienionego rozporządzenia przewiduje, że biorąc pod uwagę otrzymane oferty w ramach każdej rundy przetargu, ustala się minimalną cenę sprzedaży masła oraz maksymalną wysokość pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i koncentratu masła, które mogą być zróżnicowane w zależności od przeznaczenia, zawartości tłuszczu w maśle i procedury włączenia, lub podejmuje się decyzję o wstrzymaniu przetargu.
Kwotę lub kwoty gwarancji należytego przetworzenia ustala się odpowiednio.
(2) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do 162. rundy przetargu, przeprowadzonej w ramach stałego przetargu przewidzianego przez rozporządzenie (WE) nr 2571/97, maksymalne kwoty pomocy oraz kwoty gwarancji należytego przetworzenia są ustalone zgodnie ze wskazaniami tabeli zamieszczonej w załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 30 kwietnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 684/2005
z dnia 29 kwietnia 2005 r.
ustalające minimalną cenę sprzedaży odtłuszczonego mleka w proszku w ramach 81. rundy przetargu, przeprowadzonej w ramach stałego przetargu przewidzianego przez rozporządzenie (WE) nr 2799/1999
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Uwzględniając art. 26 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2799/1999 z dnia 17 grudnia 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w zakresie przyznawania pomocy w odniesieniu do mleka odtłuszczonego i mleka odtłuszczonego w proszku, przeznaczonych na paszę oraz sprzedaży mleka odtłuszczonego w proszku o takim przeznaczeniu [2], agencje interwencyjne zgłosiły do stałego przetargu pewne ilości odtłuszczonego mleka w proszku będącego w ich posiadaniu.
(2) Zgodnie z postanowieniami art. 30 wymienionego rozporządzenia, biorąc pod uwagę otrzymane oferty w ramach każdej rundy przetargu, ustala się minimalną cenę sprzedaży lub podejmuje się decyzję o wstrzymaniu przetargu.
Kwota gwarancji należytego przetworzenia powinna zostać określona z uwzględnieniem różnicy między ceną rynkową odtłuszczonego mleka w proszku a minimalną ceną sprzedaży.
(3) Ze względu na otrzymane oferty należy ustalić minimalną cenę sprzedaży w wysokości określonej poniżej i określić w konsekwencji gwarancję należytego przetworzenia.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W ramach 81. rundy przetargu, przeprowadzonej z tytułu rozporządzenia (WE) nr 2799/1999, której termin przedstawiania ofert wygasł dnia 26 kwietnia 2005 r., minimalna cena sprzedaży i gwarancja należytego przetworzenia ustalone są następująco:
—minimalna cena sprzedaży: _BAR_ 195,24 EUR/100 kg, _BAR_
—gwarancja należytego przetworzenia: _BAR_ 35,00 EUR/100 kg. _BAR_
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 30 kwietnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 685/2005
z dnia 29 kwietnia 2005 r.
ustalające maksymalne kwoty pomocy do koncentratu masła w ramach 334. rundy przetargu, przeprowadzonej w ramach stałego przetargu przewidzianego przez rozporządzenie (EWG) nr 429/90
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 429/90 z dnia 20 lutego 1990 r. w sprawie przyznawania drogą przetargu pomocy na koncentrat masła przeznaczony do bezpośredniego spożycia we Wspólnocie [2], agencje interwencyjne przystępują drogą stałego przetargu do udzielenia pomocy przyznawanej odnośnie do koncentratu masła.
Artykuł 6 wymienionego rozporządzenia przewiduje, że biorąc pod uwagę otrzymane oferty w ramach każdej rundy przetargu, ustala się maksymalną kwotę pomocy przyznawanej na wykorzystanie koncentratu masła o zawartości tłuszczu wynoszącej przynajmniej 96 % lub podejmuje się decyzję o wstrzymaniu przetargu. Kwota gwarancji przeznaczenia powinna zostać ustalona odpowiednio.
(2) Ze względu na otrzymane oferty należy ustalić maksymalną cenę pomocy w wysokości określonej poniżej i określić w konsekwencji gwarancję przeznaczenia.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W ramach 334. rundy przetargu, przeprowadzonej z tytułu rozporządzenia (EWG) nr 429/90 maksymalna kwota pomocy oraz kwota gwarancji przeznaczenia ustalone są następująco:
—maksymalma kwota pomocy: _BAR_ 60,6 EUR/100 kg, _BAR_
—kwota gwarancji przeznaczenia: _BAR_ 67 EUR/100 kg. _BAR_
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 30 kwietnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 686/2005
z dnia 29 kwietnia 2005 r.
ustalające minimalną cenę sprzedaży masła dla 18. indywidualnego zaproszenia do składania ofert, wydanego w ramach stałego zaproszenia do składania ofert, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2771/1999
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], a w szczególności jego art. 10 lit. c),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy art. 21 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2771/1999 z dnia 16 grudnia 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do interwencji na rynku masła i śmietany [2], agencje interwencyjne wystawiły na sprzedaż w ramach stałego zaproszenia do składania ofert określone ilości składowanego przez nie masła.
(2) W świetle ofert otrzymanych w odpowiedzi na każde indywidualne zaproszenie do składania ofert ustalana jest minimalna cena sprzedaży bądź podejmowana jest decyzja o nieprzyjęciu żadnej oferty, zgodnie z art. 24 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 2771/1999.
(3) W świetle otrzymanych ofert należy określić minimalną cenę sprzedaży.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dla 18. indywidualnego zaproszenia do składania ofert na mocy rozporządzenia (WE) nr 2771/1999, w odniesieniu do którego termin składania ofert upłynął 26 kwietnia 2005 r., minimalną cenę sprzedaży masła ustala się na 275 EUR/100 kg.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dnia 30 kwietnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 687/2005
z dnia 29 kwietnia 2005 r.
ustalające minimalną cenę sprzedaży odtłuszczonego mleka w proszku dla 17. indywidualnego zaproszenia do przetargu wydanego zgodnie ze stałym zaproszeniem do przetargu wymienionym w rozporządzeniu (WE) nr 214/2001
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10 lit. c),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 21 rozporządzenia Komisji (WE) nr 214/2001 z dnia 12 stycznia 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady zastosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w sprawie interwencji na rynku odtłuszczonego mleka [2] agencje interwencyjne oferują do sprzedaży z mocy stałego zaproszenia do przetargu pewne ilości przechowywanego przez nie mleka w proszku.
(2) Na podstawie ofert przetargowych otrzymanych w odpowiedzi na każde indywidualne zaproszenie do przetargu zostanie ustalona minimalna cena sprzedaży lub zostanie podjęta decyzja o nierozstrzygnięciu przetargu, zgodnie z art. 24a rozporządzenia (WE) nr 214/2001.
(3) Na podstawie otrzymanych ofert zostanie ustalona minimalna cena sprzedaży.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dla 17. indywidualnego zaproszenia do przetargu zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 214/2001, odnośnie do których limit czasowy na przedłożenie ofert przetargowych wygasł 26 kwietnia 2005 r. ustala się minimalną cenę sprzedaży odtłuszczonego mleka w proszku na 195,50 EUR/100 kg.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 30 kwietnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 688/2005
z dnia 29 kwietnia 2005 r.
ustalające opłaty przywozowe w sektorze zbóż stosowane od dnia 1 maja 2005 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1249/96 z dnia 28 czerwca 1996 r. w sprawie zasad stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 do opłat przywozowych w sektorze zbóż [2], w szczególności jego art. 2 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 10 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 przewiduje, że przy przywozie produktów, o których mowa w art. 1 wyżej wymienionego rozporządzenia, pobiera się opłaty celne zgodne ze stawkami Wspólnej Taryfy Celnej.
Jednakże w przypadku produktów, o których mowa w ust. 2 tego artykułu, opłaty przywozowe równają się cenie interwencyjnej tych produktów ważnej w czasie przywozu powiększonej o 55 % i pomniejszonej o cenę CIF w przywozie stosowaną do danej wysyłki.
Opłaty celne nie mogą jednak przekroczyć stawek Wspólnej Taryfy Celnej.
(2) Na mocy art. 10 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 ceny CIF w przywozie oblicza się na podstawie cen reprezentatywnych dla danego produktu na rynku światowym.
(3) Rozporządzenie (WE) nr 1249/96 ustala zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 do opłat przywozowych w sektorze zbóż.
(4) Opłaty przywozowe stosuje się aż do chwili ustalenia i wejścia w życie nowych stawek opłat przywozowych.
(5) W celu umożliwienia normalnego funkcjonowania systemu opłat przywozowych należy przyjąć jako podstawę ich wyliczenia stawki reprezentatywne dla rynku, stwierdzone w okresie porównawczym.
(6) Zastosowanie rozporządzenia (WE) nr 1249/96 prowadzi do ustalenia opłat przywozowych w wysokości podanej w załączniku I do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Opłaty przywozowe w sektorze zbóż, o których mowa w art. 10 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, ustala się w kwotach figurujących w załączniku I do niniejszego rozporządzenia, na podstawie informacji znajdujących się w załączniku II.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 maja 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 689/2005
z dnia 29 kwietnia 2005 r.
ustalające refundacje produkcyjne do cukru białego wykorzystywanego w przemyśle chemicznym na okres od 1 do 31 maja 2005 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 7 ust. 5 tiret piąte,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 przewiduje możliwość podjęcia decyzji o przyznaniu refundacji produkcyjnych do produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. a) i f) wymienionego rozporządzenia, do syropów, o których mowa w lit. d) wyminionego ustępu, i do chemicznie czystej fruktozy (lewulozy) określonej kodem CN 17025000 jako produktu pośredniego, wykorzystywanych do wytwarzania niektórych produktów przemysłu chemicznego, o ile podlegają one jednej z sytuacji określonych w art. 23 ust. 2 Traktatu.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1265/2001 z dnia 27 czerwca 2001 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/2001 w odniesieniu do przyznawania refundacji produkcyjnych do niektórych produktów cukrowych stosowanych w przemyśle chemicznym [2] przewiduje określenie tych refundacji w oparciu o refundacje ustalone do cukru białego.
(3) Artykuł 9 rozporządzenia (WE) nr 1265/2001 przewiduje, że refundacja produkcyjna do cukru białego ustalana jest comiesięcznie dla okresów rozpoczynających się pierwszego dnia każdego miesiąca.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundację produkcyjną do cukru białego, o której mowa w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1265/2001, ustala się w wysokości 31,805 EUR/100 kg netto na okres od 1 do 31 maja 2005 r.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 maja 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 690/2005
z dnia 29 kwietnia 2005 r.
ustalające maksymalną refundację wywozową do ryżu długoziarnistego B w pełni oczyszczonego przeznaczonego na wywóz do niektórych krajów trzecich w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2032/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1785/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [1], w szczególności jego art. 14 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg dotyczący refundacji wywozowych do ryżu został otwarty rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2032/2004 [2].
(2) Zgodnie z postanowieniami art. 5 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 584/75 [3], na podstawie złożonych ofert Komisja może, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 26 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003, podjąć decyzję o ustaleniu maksymalnej refundacji wywozowej. W ramach tych ustaleń należy w szczególności wziąć pod uwagę kryteria przewidziane w art. 14 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003. Zamówienie zostaje udzielone każdemu oferentowi, którego wartość oferty znajduje się na poziomie maksymalnej refundacji wywozowej lub jest od niego niższa.
(3) Zastosowanie powyższych kryteriów do aktualnej sytuacji na rozpatrywanym rynku ryżu prowadzi do ustalenia maksymalnej refundacji wywozowej zgodnie z kwotami przedstawionymi w art. 1.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Maksymalną refundację wywozową na wywóz ryżu długoziarnistego B w pełni oczyszczonego z przeznaczeniem do niektórych krajów trzecich ustala się na podstawie ofert złożonych w okresie od 25 do 28 kwietnia 2005 r. w wysokości 57,00 EUR/t w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2032/2004.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 30 kwietnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 691/2005
z dnia 29 kwietnia 2005 r.
dotyczące ofert złożonych na wywóz ryżu okrągłoziarnistego, średnioziarnistego i długoziarnistego A w pełni oczyszczonego z przeznaczeniem do niektórych krajów trzecich w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2031/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1785/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [1], w szczególności jego art. 14 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg dotyczący refundacji wywozowych do ryżu został otwarty rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2031/2004 [2].
(2) Zgodnie z postanowieniami art. 5 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 584/75 [3], na podstawie złożonych ofert Komisja może, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 26 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003, podjąć decyzję o zaniechaniu przetargu.
(3) Biorąc w szczególności pod uwagę kryteria przewidziane w art. 14 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003, nie należy przystępować do ustalania maksymalnej refundacji.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nie podejmuje się dalszych działań wobec ofert złożonych w okresie od 25 do 28 kwietnia 2005 r. w ramach przetargu na refundacje do wywozu ryżu okrągłoziarnistego, średnioziarnistego i długoziarnistego A w pełni oczyszczonego z przeznaczeniem do niektórych krajów trzecich, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2031/2004.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 30 kwietnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 692/2005
z dnia 28 kwietnia 2005 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 2605/2000 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych wag elektronicznych (REWS) pochodzących, między innymi, z Chińskiej Republiki Ludowej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [1] (zwane dalej "rozporządzeniem podstawowym"), w szczególności jego art. 11 ust. 4,
uwzględniając wniosek przedłożony przez Komisję po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. ŚRODKI OBOWIĄZUJĄCE
(1) Obecnie obowiązujące środki są ostatecznym cłem antydumpingowym nałożonym na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 2605/2000 [2] na przywóz niektórych wag elektronicznych ("REWS") pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej.
Zgodnie z tym samym rozporządzeniem cło antydumpingowe nałożono również na przywóz REWS pochodzących z Tajwanu i Republiki Korei.
B. OBECNE DOCHODZENIE
1.
Wniosek o wszczęcie rewizji
(2) Po nałożeniu ostatecznego cła antydumpingowego na przywóz REWS pochodzących z ChRL Komisja otrzymała od dwóch powiązanych chińskich przedsiębiorstw, Shanghai Excell M&E Enterprise Co.
Ltd. i Shanghai Adeptech Precision Co.
Ltd. (zwane dalej "wnioskodawcą"), wniosek o wszczęcie rewizji "nowego eksportera" rozporządzenia (WE) nr 2605/2000 zgodnie z art. 11 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
Wnioskodawca podnosił, że nie jest powiązany z producentami eksportującymi w ChRL, podlegającymi obowiązującym środkom antydumpingowym w odniesieniu do REWS.
Ponadto podnosił, że nie prowadził wywozu REWS do Wspólnoty w okresie pierwotnego dochodzenia (zwanego dalej "OD pierwotnego", tj. od dnia 1 września 1998 r. do dnia 31 sierpnia 1999 r.), ale zaczął prowadzić wywóz do Wspólnoty w późniejszym okresie.
2.
Wszczęcie rewizji "nowego eksportera"
(3) Komisja zbadała dowody przedstawione przez wnioskodawcę i uznała je za wystarczające do uzasadnienia wszczęcia rewizji zgodnie z przepisami art. 11 ust. 4 rozporządzenia podstawowego. Po konsultacji z Komitetem Doradczym oraz po umożliwieniu przedstawienia uwag przez zainteresowany przemysł wspólnotowy Komisja wszczęła, na mocy rozporządzenia (WE) nr 1408/2004, rewizję rozporządzenia (WE) nr 2605/2000 w odniesieniu do wnioskodawcy i rozpoczęła swoje dochodzenie.
(4) Zgodnie z rozporządzeniem Komisji wszczynającym rewizję zniesiono cło antydumpingowe wynoszące 30,7 %, nałożone na mocy rozporządzenia (WE) nr 2605/2000 na przywóz REWS produkowanych przez wnioskodawcę. Równocześnie, zgodnie z art. 14 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, władze celne zostały poinstruowane o powzięciu odpowiednich kroków celem zarejestrowania tego rodzaju przywozu.
3.
Produkt rozpatrywany
(5) Produkt rozpatrywany w obecnej rewizji jest taki sam, jak produkt objęty dochodzeniem, które doprowadziło do nałożenia obowiązujących środków na przywóz REWS pochodzących z ChRL (zwanym dalej "dochodzeniem pierwotnym"), tj. wagi elektroniczne wykorzystywane w handlu detalicznym, których maksymalna zdolność ważenia nie przekracza 30 kg i które wyposażone są w cyfrowy wyświetlacz wagi, ceny za jednostkę i ceny do zapłaty (niezależnie od posiadania możliwości drukowania tego rodzaju danych), zwykle zgłaszane w ramach kodu CN ex84238150 (kod TARIC 8423815010) i pochodzące z ChRL.
4.
Zainteresowane strony
(6) Komisja oficjalnie powiadomiła wnioskodawcę oraz przedstawicieli kraju wywozu o wszczęciu rewizji.
Zainteresowanym stronom umożliwiono przedstawienie swoich uwag na piśmie oraz złożenie ustnych wyjaśnień.
(7) Komisja przesłała również wnioskodawcy formularz wniosku o traktowanie przedsiębiorstwa jako podmiotu gospodarki rynkowej (zwane dalej "MET") oraz kwestionariusz.
Komisja otrzymała odpowiedzi w wyznaczonych w tym celu terminach. Komisja zgromadziła i zweryfikowała wszelkie informacje uznane za niezbędne dla celów określenia dumpingu, łącznie z formularzem MET, oraz przeprowadziła wizytę weryfikacyjną na terenie firmy wnioskodawcy.
5.
Okres dochodzenia
(8) Dochodzenie w sprawie dumpingu objęło okres od dnia 1 lipca 2003 r. do dnia 30 czerwca 2004 r. (zwany dalej "okresem dochodzenia" lub "OD").
C. WYNIKI DOCHODZENIA
1.
Przyznanie statusu "nowego eksportera"
(9) Dochodzenie potwierdziło, że wnioskodawca nie prowadził wywozu produktu rozpatrywanego w okresie pierwotnego dochodzenia oraz że rozpoczął wywóz do Wspólnoty po tym okresie.
(10) Ponadto wnioskodawca wykazał, że nie był powiązany z żadnymi eksporterami ani producentami w ChRL podlegającymi obowiązującym środkom antydumpingowym w odniesieniu do przywozu REWS pochodzących z ChRL.
(11) W tym kontekście potwierdza się, że wnioskodawcę powinno się uważać za "nowego eksportera" zgodnie z art. 11 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
2.
Traktowanie jako podmiotu gospodarki rynkowej ("MET")
(12) Zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. b) rozporządzenia podstawowego, w dochodzeniach antydumpingowych dotyczących przywozu pochodzącego z ChRL wartość normalną określa się zgodnie z ust. 1–6 wspomnianego artykułu dla producentów spełniających kryteria określone w art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego, tj. w przypadkach gdy zostanie wykazane, że w odniesieniu do wytwarzania i sprzedaży produktu podobnego miały zastosowanie warunki gospodarki rynkowej. Wspomniane kryteria przedstawiono poniżej w streszczonej formie:
- decyzje biznesowe podejmuje się w odpowiedzi na sygnały dochodzące z rynku, bez znacznego wpływu państwa, zaś koszty odzwierciedlają wartości rynkowe,
- firmy mają jeden czytelny zestaw podstawowej dokumentacji księgowej, która podlega niezależnemu audytowi zgodnemu z międzynarodowymi standardami rachunkowości (zwanymi dalej "MSR") stosowanymi we wszystkich celach,
- nie ma miejsca przeniesienie zniekształceń z systemów gospodarki nierynkowej,
- prawo upadłościowe i prawo własności gwarantują stabilność i pewność prawną,
- przeliczanie walut odbywa się po kursie rynkowym.
(13) Wnioskodawca wystąpił o MET zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. b) rozporządzenia podstawowego.
Stałą praktyką Wspólnoty jest sprawdzanie, czy grupa powiązanych przedsiębiorstw wypełnia jako całość warunki uzyskania MET.
Dlatego też Shanghai Adeptech Precision Co.
Ltd i Shanghai Excell M&E Enterprise Co.
Ltd poproszono o wypełnienia formularza wniosku o MET.
Obydwa przedsiębiorstwa przedłożyły wypełnione formularze MET w wyznaczonym terminie.
(14) Komisja poszukiwała wszelkich niezbędnych informacji i zweryfikowała wszelkie informacje dostarczone we wnioskach MET w siedzibach zainteresowanych przedsiębiorstw.
(15) Stwierdzono, że wnioskodawcy nie należy przyznawać MET, ponieważ wspomniane dwa powiązane chińskie przedsiębiorstwa nie spełniały pierwszych dwóch kryteriów określonych w art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego.
(16) W odniesieniu do pierwszego kryterium, umowa spółki jednego z dwóch powiązanych chińskich producentów zezwala jej kontrolowanemu przez państwo partnerowi, który nie posiada żadnego kapitału przedsiębiorstwa i został przedstawiony jako pełniący jedynie funkcje właściciela, na wystąpienie z wnioskiem o odszkodowanie, jeżeli przedsiębiorstwo nie zrealizowałoby swoich celów związanych z produkcją, sprzedażą i zyskiem.
Ponadto celem uznania budynków za środki trwałe oraz rozpoczęcia amortyzacji praw wynikających z użytkowania gruntu niezbędna była zgoda władz lokalnych.
Co więcej, jeden z chińskich producentów nigdy nie uiścił opłaty za prawo do korzystania z gruntu i czerpał korzyści z gwarancji bankowych udzielonych bez opłaty przez stronę trzecią.
W powyższych okolicznościach i z uwzględnieniem faktu, że przedsiębiorstwo nie mogło wykazać, że decyzje biznesowe podejmowane są w odpowiedzi na sygnały pochodzące z rynku, odzwierciedlając wartości rynkowe i bez znacznego wpływu państwa, uznano, że wspomniane kryterium nie zostało spełnione.
(17) W odniesieniu do drugiego kryterium uznano, że wnioskodawca narusza określone międzynarodowe standardy rachunkowości ("IAS").
Jeżeli chodzi o IAS 1, wnioskodawca naruszył trzy fundamentalne zasady rachunkowości: rachunkowości na bazie materiałowej, rozwagi oraz prymatu treści nad formą.
Wnioskodawca nie działał również zgodnie ze standardem IAS 2 dotyczącym magazynów, budynki nie były uznane i amortyzowane zgodnie ze standardem IAS 16, natomiast prawa wynikające z użytkowania gruntu nie zostały zamortyzowane zgodnie ze standardem IAS 38.
Wreszcie, naruszone zostały standard IAS 21 dotyczący skutku zmian kursów walutowych i standard IAS 36 dotyczący aktualizacji wartości aktywów finansowych.
Fakt, że w sprawozdaniach z audytu przemilczano większość przypadków naruszeń IAS, wskazuje, że sam audyt nie był przeprowadzony zgodnie ze wspomnianymi standardami.
(18) Należy również podkreślić, że w sprawozdaniu biegłego rewidenta dotyczącym roku finansowego 2001 jednego z dwóch chińskich producentów odnotowano problemy dotyczące magazynów, natomiast w sprawozdaniu biegłego rewidenta dotyczącym lat finansowych 2002 i 2003 odnotowano, że wspomniane przedsiębiorstwo nie wprowadziło odpowiedniej polityki związanej z aktualizacją wartości aktywów finansowych.
Były to zatem problemy, które pojawiały się każdego roku i na które biegli rewidenci daremnie zwracali uwagę.
Jest to kolejny element, który jasno wskazuje na fakt, że księgowość wnioskodawcy nie jest wiarygodna.
(19) Wnioskodawca i przemysł wspólnotowy mieli możliwość przedstawienia swoich uwag dotyczących powyższych ustaleń.
Po konsultacji z Komitetem Doradczym poinformowano wnioskodawcę, że nie można mu przyznać MET.
Przemysł wspólnotowy nie przedstawił żadnych uwag.
Wnioskodawca twierdził, że nie doszło do ingerencji państwa, że koszty odzwierciedlały wartości rynkowe i że wyżej wspomniane standardy IAS nie miały zastosowania w tym przypadku.
(20) W szczególności jeden z dwóch powiązanych chińskich producentów twierdził, że wnioski o odszkodowanie związane z wynikami przedsiębiorstwa zwykle można znaleźć w umowie spółki typu joint venture w warunkach gospodarki rynkowej.
Drugi producent uznał za normalne to, że przedsiębiorstwo było zwolnione z opłat podczas fazy przygotowywania projektu.
Wreszcie, uznał on, że amortyzacja budynków i zamortyzowanie prawa wynikającego z użytkowania gruntu nie dotyczyły wyłącznie tego przedsiębiorstwa i że chińskie władze nie odniosły z tego powodu żadnej korzyści.
(21) Te argumenty należało odrzucić.
Po pierwsze, mimo że samo istnienie spółki joint venture, takiej jak w obecnym dochodzeniu, nie wskazuje na interwencję państwa, umowa spółki zawiera mechanizmy umożliwiające państwu interwencję.
W szczególności prawo chińskiego partnera (tzn. władz lokalnych) do wystąpienia o odszkodowanie nie jest ograniczone do przypadku nieuiszczania opłat za użytkowanie gruntu.
Zatem zakres praw chińskiego partnera jest większy niż zakres praw zwykłego właściciela.
Po drugie, przez pierwszy rok działalności należało uiszczać opłaty za grunt na rzecz państwa.
Jakiekolwiek zwolnienie od tego rodzaju obowiązku ponoszenia opłat należało przewidzieć w kontrakcie.
Wreszcie, fakt, że wnioskodawca przyznał, że amortyzacja budynków i zamortyzowanie prawa wynikającego z użytkowania ziemi nie są określane przez same przedsiębiorstwa, nie potwierdza wniosku, zgodnie z którym państwo mogło w znaczny sposób interweniować w decyzje biznesowe wnioskodawcy.
(22) Głównym argumentem wnioskodawcy w sprawie kryterium 2 było to, że księgowi w Chińskiej Republice Ludowej nie przyjęli IAS.
Wnioskodawca przyznał, że nie były one stosowane, jednakże uznał, że IAS wspomniane przez Komisję nie miały zastosowania w OD.
Jednakże ustalono, że wszystkie przepisy IAS, o których mowa w motywie 17, obowiązywały w OD.
(23) W swoich uwagach do ostatecznego dokumentu ujawniającego wnioskodawca twierdził, że postanowienie o nieprzyznaniu MET dwóm powiązanym chińskim producentom nie zostało powzięte w okresie trzech miesięcy od wszczęcia dochodzenia, jak stanowi art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego.
Według wnioskodawcy miało to wpływ na decyzje Komisji o nieprzeprowadzaniu weryfikacji informacji dostarczonych przez niektóre powiązane z nim przedsiębiorstwa oraz przez producenta w kraju analogicznym, co spowodowało, że wynik dochodzenia był nieobiektywny.
(24) Jeżeli chodzi o argument dotyczący trzymiesięcznego terminu, to niedotrzymanie tego rodzaju terminu nie skutkuje żadnymi oczywistymi konsekwencjami prawnymi.
Należy zauważyć, że wnioski związane z MET były wybrakowane i wymagały wielu poważnych wyjaśnień i dodatkowych informacji, co opóźniło dochodzenie.
Dwóm powiązanym chińskim producentom eksportującym przedłużono, na ich własny wniosek, terminy na przedłożenie wspomnianych wyjaśnień i dodatkowych informacji.
Ponadto, ponieważ nie mogli oni przyjąć zespołu weryfikacyjnego na początku października 2004 r., wizyta weryfikacyjna miała miejsce w drugiej połowie tego miesiąca, w ten sposób powodując dalsze opóźnienie ustalenia MET.
Dlatego też uznano, że wiążące ustalenie MET można było przeprowadzić bądź przyjąć również po wspomnianym trzymiesięcznym okresie.
(25) Komisja dokonała weryfikacji wszystkich informacji, które uważała za niezbędne, podczas dochodzenia przeprowadzonego w siedzibie wnioskodawcy i przyjęła wszystkie informacje dostarczone przez jego powiązane przedsiębiorstwa w celu ustalenia ceny eksportowej.
Zatem fakt braku przeprowadzenia wizyt weryfikacyjnych w siedzibach tych powiązanych przedsiębiorstw nie miał negatywnego wpływu na wnioskodawcę.
W odniesieniu do producenta w kraju analogicznym ustalenia przedstawiono w motywach od 29 do 41.
(26) W świetle powyższych ustaleń uznano, że wnioskodawca nie spełnił warunków określonych w art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego i dlatego też nie należy przyznawać MET.
3.
Traktowanie indywidualne ("TI")
(27) Wnioskodawca wystąpił również o TI w przypadku nieprzyznania mu MET.
Na podstawie otrzymanych informacji uznano, że wspomniane dwa powiązane chińskie przedsiębiorstwa spełniły wszystkie wymagania związane z TI określone w art. 9 ust. 5 rozporządzenia podstawowego.
(28) Zatem uznano, że wnioskodawcy należy przyznać TI.
4.
Dumping
Wartość normalna
a) Kraj analogiczny
(29) Zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego w odniesieniu do krajów nieposiadających gospodarki rynkowej oraz krajów o systemie przejściowym, którym nie przyznano traktowania jako podmiotu gospodarki rynkowej, wartość normalną należy ustalić na podstawie cen lub wartości konstruowanej w kraju analogicznym.
(30) W rozporządzeniu wszczynającym niniejszą rewizję Komisja wskazała zamiar wykorzystania Indonezji jako właściwego kraju analogicznego dla celów ustalenia wartości normalnej dla ChRL, zainteresowane strony zostały zaproszone do zgłaszania uwag w tej sprawie.
Indonezja była już wykorzystywana jako kraj analogiczny w pierwotnym dochodzeniu.
(31) W związku z tym wyborem żadna z zainteresowanych stron nie wniosła sprzeciwu.
Producent indonezyjski, który współpracował w pierwotnym dochodzeniu, współpracował również w obecnej rewizji i wypełnił kwestionariusz Komisji.
(32) Należy również zauważyć, że przed podjęciem decyzji dotyczącej najwłaściwszego kraju analogicznego kwestionariusze wysłano również do producentów w Republice Korei, Tajwanie i Japonii, jednakże ci producenci nie wyrazili chęci współpracy.
(33) W świetle powyższych ustaleń, a w szczególności w świetle faktu, że Indonezja była wykorzystywana jako kraj analogiczny w pierwotnym dochodzeniu, oraz ponieważ nie ma wskazań, zgodnie z którymi właściwość Indonezji jako kraju analogicznego zmieniła się, uznaje się, że Indonezja stanowi właściwy kraj analogiczny, zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego.
(34) Fakt braku przeprowadzenia w okresie rewizji żadnej wizyty weryfikacyjnej w siedzibie indonezyjskiego producenta, podczas gdy tego rodzaju wizytę przeprowadzono podczas dochodzenia pierwotnego, wnioskodawca uznał za dyskryminującą zmianę metodologii pomiędzy dochodzeniem pierwotnym a obecną rewizją.
Ponadto wnioskodawca uznał za dyskryminujące wykorzystanie nie zweryfikowanych faktów do ustalenia wartości normalnej dla producenta eksportującego, działającego w kraju nieposiadającym gospodarki rynkowej, podczas gdy nie zdarza się to w rewizjach "nowych eksporterów" dotyczących producentów eksportujących w krajach o gospodarce rynkowej.
Wnioskodawca, opierając się na informacjach zawartych w dokumentach niepodlegających klauzuli poufności, twierdził, że odpowiedź na kwestionariusz producenta indonezyjskiego była w rzeczywistości nieadekwatna i zawierała jedynie informacje umożliwiające przeprowadzenie przybliżonego obliczenia konstruowanej wartości normalnej.
(35) Zgodnie z art. 16 rozporządzenia podstawowego wizyty weryfikacyjne nie są obowiązkowe.
Dlatego też braku przeprowadzenia wizyty weryfikacyjnej nie można uznać za dyskryminację.
Ponadto fakt, że wizyta weryfikacyjna nie została przeprowadzona w siedzibie indonezyjskiego producenta podczas rewizji nie oznacza, że przedstawione informacje nie zostały dokładnie przeanalizowane.
Informacje przedstawione przez indonezyjskiego producenta były zgodne z informacjami przedstawionymi w pierwotnym dochodzeniu, które zostały zweryfikowane na miejscu, były one również zgodne z dokumentami dowodowymi dostarczonymi w odpowiedzi na kwestionariusz.
Informacje te były wystarczające, aby przeprowadzić szczegółowe obliczenie konstruowanej wartości normalnej, określonej poniżej.
Fakt, że wnioskodawca nie mógł odnaleźć w dokumentach niepodlegających klauzuli poufności wszystkich poufnych szczegółów informacji dostarczonych przez indonezyjskiego producenta, nie stanowi, że takie informacje są niewłaściwe do obliczenia wartości normalnej.
Wreszcie, wnioskodawca nie twierdził, że dokumentacja niepodlegająca klauzuli poufności nie zawierała wystarczająco szczegółowych streszczeń, umożliwiających prawidłowe zrozumienie informacji dostarczonych z zachowaniem poufności.
(36) W świetle powyższych ustaleń uwagi wnioskodawcy dotyczące wizyty weryfikacyjnej oraz uwagi dotyczące nieodpowiednich informacji należało odrzucić.
b) Obliczanie wartości normalnej
(37) Zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego wartość normalną dla dwóch powiązanych chińskich producentów eksportujących ustalono na podstawie informacji otrzymanych od producenta w kraju analogicznym.
Mimo że prowadzone przez tego producenta produkcja i sprzedaż na wywóz były znaczne, jego sprzedaż do niepowiązanych klientów na rynku indonezyjskim uważano za przeprowadzoną w niewystarczających ilościach.
Dlatego też wartość normalną należało określić na podstawie wartości konstruowanej dla rodzajów produktów porównywalnych z produktami wywożonymi do Wspólnoty przez wnioskodawcę, tzn. na podstawie kosztów produkcji REWS wytwarzanych w Indonezji oraz uzasadnionej kwoty na wydatki związane ze sprzedażą, wydatki ogólne i administracyjne (zwane dalej "SGA") oraz na przychody.
(38) Wykorzystano wydatki SGA poniesione przez producenta indonezyjskiego, jak również przez jedno powiązane przedsiębiorstwo zaangażowane w jego sprzedaż na rynku krajowym.
(39) Do obliczenia marży zysku, z powodu braku odpowiednich ilości sprzedanych przez indonezyjskiego producenta niepowiązanym klientom na jego rynku krajowym, niezbędne było wykorzystanie informacji z pierwotnego dochodzenia.
Podjęto decyzję o uwzględnieniu marży zysku wykorzystywanej do konstruowania wartości normalnej w pierwotnym dochodzeniu dotyczącym przywozu REWS z Tajwanu.
Marżę tę uznano za uzasadnioną przy braku jakichkolwiek innych informacji dotyczących zyskowności produktu podobnego, sprzedawanego w Indonezji.
Należy również zauważyć, że REWS sprzedawane przez tajwańskich producentów eksportujących na tajwańskim rynku krajowym były wagami ważącymi niskie wartości. Tak było również w przypadku REWS wytwarzanych przez producenta w kraju analogicznym.
(40) Wnioskodawca twierdził, że zgodnie z art. 11 ust. 9 rozporządzenia podstawowego przy określaniu wartości normalnej należało zastosować taką sama metodologię jak w pierwotnym dochodzeniu, tzn. należało uwzględnić ceny sprzedaży.
Twierdził on również, że nie istnieją przesłanki wskazujące na to, że SGA przedsiębiorstwa powiązanego zostały ujęte w pierwotnym dochodzeniu, ponieważ w pierwotnym rozporządzeniu nie ma wzmianki dotyczącej tej kwestii.
Wyglądałoby więc na to, że metodologia wykorzystana w pierwotnym dochodzeniu została zmieniona ze szkodą dla wnioskodawcy.
Ponadto wnioskodawca dowodził jedynie, że w tym przypadku niecodzienną praktyką było uwzględnienie w dochodzeniu pierwotnym zyskowności rynku innego niż rynek kraju analogicznego.
(41) Jeżeli chodzi o powyższe argumenty, określone w motywie 37, wykorzystano konstruowaną wartość normalną z zyskiem ze sprzedaży na rynku krajowym w pierwotnym dochodzeniu na Tajwanie, ponieważ sprzedaż na rynku krajowym w Indonezji w okresie dochodzenia została uznana za niewystarczającą dla określenia wartości normalnej na podstawie cen sprzedaży.
Taka sytuacja nie miała miejsca podczas pierwotnego dochodzenia, kiedy to wykorzystano ceny sprzedaży, nie zaś wartość konstruowaną.
Dlatego właśnie rozporządzenie pierwotne nie zawierało żadnych szczegółów dotyczących wydatków SGA.
Ponadto należy zauważyć, że jeżeli zostałyby wykorzystane ceny tych kilku sprzedaży REWS, do których doszło na rynku indonezyjskim, wartość normalna określona w ten sposób byłaby wyższa.
Stałoby się tak samo, gdyby podczas konstruowania wartości normalnej wykorzystano marżę zysku pochodzącą z tych niewielu sprzedaży, jakie miały miejsce na rynku krajowym w Indonezji.
Dlatego też niewłaściwe jest twierdzenie, że metodologia uległa zmianie ze szkodą dla wnioskodawcy.
Cena eksportowa
(42) Dwóch powiązanych chińskich producentów eksportujących sprzedawało swoje REWS do Wspólnoty poprzez powiązane przedsiębiorstwa (handlowców) zarejestrowane w Samoa i na Tajwanie.
Cenę eksportową ustalono na podstawie cen powtórnej sprzedaży płaconych lub płatnych przez pierwszego niezależnego kupca we Wspólnocie.
Porównanie
(43) Porównanie pomiędzy wartością normalną a ceną eksportową zostało przeprowadzone na podstawie ex factory i na takim samym poziomie handlu.
Celem zapewnienia sprawiedliwego porównania uwzględniono, zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego, różnice w czynnikach, które, jak wykazano, miały wpływ na ceny i na porównywalność cen.
Na tej podstawie w stosownych przypadkach uwzględniono różnice w cechach fizycznych, kosztach transportu, kosztach przeładunku i prowizjach.
(44) W wartości normalnej uwzględniono również dostosowanie mające na celu wyeliminowanie wartości jakiegokolwiek interfejsu drukarki.
Ponadto, ponieważ niektóre z modeli sprzedawanych przez powiązanych chińskich producentów eksporterów były wyposażone we wskaźnik, w wartości normalnej uwzględniono dostosowanie obejmujące wartość takiego wskaźnika.
(45) Ze względu na to, że powiązani chińscy producenci eksportujący spełniają funkcje podobne do agentów działających na podstawie prowizji, w wartości normalnej uwzględniono dostosowanie obejmujące prowizję, zgodnie z art. 2 ust. 10 lit. i) rozporządzenia podstawowego.
Poziom prowizji obliczono na podstawie bezpośrednich dowodów wskazujących na istnienie tego rodzaju funkcji.
W tym kontekście w obliczeniu prowizji uwzględniono wydatki SGA poniesione przez powiązanych handlowców na sprzedaż rozpatrywanego produktu wytwarzanego przez dwóch powiązanych chińskich producentów.
(46) Wnioskodawca twierdził, że model sprzedawany w kraju analogicznym miał wyższe specyfikacje, co wpłynęło na porównywalność cen.
(47) Ponieważ wnioskodawca nie przedstawił ani jednego przykładu rzekomych wyższych specyfikacji i ich rzekomego wpływu na porównywalność cen, nie można było przyjąć tego argumentu.
(48) Wnioskodawca twierdził, że należało wykorzystać niektóre informacje przedstawione kolejno w odpowiedziach na kwestionariusz celem obliczenia dostosowania obejmującego koszty transportu i przeładunku w cenie eksportowej.
(49) Wniosek ten przyjęto i cenę eksportową dostosowano wzwyż.
(50) Wnioskodawca twierdził, że w wartości normalnej należy uwzględnić dostosowanie obejmujące koszty po sprzedaży, koszty gwarancji i kredytów.
Twierdził również, że od wartości normalnej należy odliczyć koszty wynikające z umowy podpisanej pomiędzy jednym z przedsiębiorstw powiązanych indonezyjskiego producenta a dystrybutorem w Indonezji.
(51) Powyższe wnioski należało odrzucić, ponieważ koszty wspomniane przez wnioskodawcę nie były zawarte w kosztach wytwarzania ani w wydatkach SGA wykorzystywanych do konstruowania wartości normalnej.
Dlatego też nie istnieje żaden powód dla odliczenia tego rodzaju kosztów od wartości normalnej.
(52) Według wnioskodawcy art. 2 ust. 10 lit. i) rozporządzenia podstawowego nie zezwala na odliczenie prowizji od cen eksportowych jego powiązanych przedsiębiorstw, ponieważ w rzeczywistości nie zapłacono żadnych prowizji.
W każdym razie przy uwzględnianiu tego rodzaju dostosowania w cenach eksportowych należało poczynić podobne dostosowanie do wartości normalnej, ponieważ przedsiębiorstwo powiązane z producentem indonezyjskim spełniało takie same funkcje jak powiązane przedsiębiorstwa wnioskodawcy.
Ponadto w odniesieniu do sprzedaży przez Tajwan wnioskodawca twierdził, że obliczenie dostosowania objęło koszty związane z produkcją i zarządzaniem.
Wykorzystany klucz podziału powinien więc zostać oparty na liczbie pracowników pracujących przy dystrybucji i sprzedaży REWS w przedsiębiorstwie tajwańskim, zamiast na całkowitej liczbie pracowników zajmujących się dystrybucją i sprzedażą.
(53) Artykuł 2 ust. 10 lit. i) rozporządzenia podstawowego nie wymaga, aby prowizja w formie marży została rzeczywiście zapłacona, szczególnie gdy handlowiec jest powiązany z producentem eksportującym, jeżeli funkcje handlowca są podobne do funkcji agenta działającego na podstawie prowizji.
Dostosowanie obejmujące prowizje należy przeprowadzić, jeżeli strony nie działają na podstawie związku zleceniodawca–agent, lecz osiągają taki sam wynik ekonomiczny, działając jako nabywca i sprzedawca.
Powiązane przedsiębiorstwa wnioskodawcy wystawiały faktury na całą sprzedaż na wywóz do niepowiązanych klientów i ustalały ceny sprzedaży, podczas gdy klienci składali u nich zamówienia.
Nie było tak w przypadku przedsiębiorstwa powiązanego z indonezyjskim producentem, którego wydatki SGA wykorzystano do skonstruowania wartości normalnej.
W rzeczywistości sprzedaż na rynku indonezyjskim była prowadzona przez inne powiązane przedsiębiorstwo, jak już to wytłumaczono w motywie 51, a wydatki SGA tego przedsiębiorstwa nie zostały wykorzystane do konstruowania wartości normalnej.
Dlatego też nie było właściwe dokonywanie tego rodzaju dostosowania do wartości normalnej i żądania wnioskodawcy nie mogły zostać zaakceptowane.
(54) W odniesieniu do obliczenia dostosowania uwzględniającego prowizje należy podkreślić, że wnioskodawca, mimo wyraźnego żądania, nie przedstawił wystarczająco szczegółowych informacji, które umożliwiłyby inną alokację wydatków SGA.
W tym kontekście żądanie wnioskodawcy dotyczące obliczenia dostosowania na prowizję należało odrzucić.
Margines dumpingu
(55) Zgodnie z art. 2 ust. 11 rozporządzenia podstawowego średnią ważoną wartości normalnej ze względu na typ porównano ze średnią ważoną ceny eksportowej odpowiadającego typowi rozpatrywanego produktu.
(56) Porównanie wykazało istnienie dumpingu.
Zgodnie z ustaloną praktyką Wspólnoty dla dwóch powiązanych producentów eksportujących obliczono jeden margines dumpingu.
Ten margines dumpingu, wyrażony jako procent ceny netto na granicy Wspólnoty przy niezapłaconym cle, dla powiązanych przedsiębiorstw Shanghai Adeptech Precision Co.
Ltd i Shanghai Excell M&E Enterprise Co. Ltd wynosi 52,6 %.
D. ZMIANA ŚRODKÓW PODDANYCH REWIZJI
(57) W świetle wyników dochodzenia uznaje się, że na wnioskodawcę należy nałożyć ostateczne cło antydumpingowe na poziomie ustalonego marginesu dumpingu.
Margines ten wynosi poniżej ogólnokrajowego poziomu usunięcia szkody, ustalonego dla ChRL w pierwotnym dochodzeniu.
(58) W tym kontekście zmienione cło antydumpingowe mające zastosowanie do przywozu REWS z Shanghai Adeptech Precision Co.
Ltd i Shanghai Excell M&E Enterprise Co. Ltd wynosi 52,6 %.
E. NAŁOŻENIE CŁA ANTYDUMPINGOWEGO Z MOCĄ WSTECZNĄ
(59) W świetle powyższych ustaleń cło antydumpingowe mające zastosowanie do wnioskodawcy powinno zostać nałożone z mocą wsteczną na przywóz rozpatrywanego produktu, który poddano obowiązkowi rejestracji zgodnie z art. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1408/2004.
F. UJAWNIENIE
(60) Wszystkie zainteresowane strony poinformowano o wszelkich zasadniczych faktach i okolicznościach, na podstawie których planowano nałożyć na przywóz REWS od wnioskodawcy zmienione ostateczne cło antydumpingowe oraz nałożyć to cło z mocą wsteczną na przywóz podlegający rejestracji.
Uwagi zainteresowanych stron rozważono i uwzględniono tam, gdzie stosowne.
(61) Niniejsza rewizja nie zmienia daty wygaśnięcia środków nałożonych na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 2605/2000 zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. W tabeli w art. 1 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 2605/2000 dodaje się rubryki w brzmieniu:
"Kraj _BAR_ Przedsiębiorstwo _BAR_ Stawka celna _BAR_ Kod dodatkowy TARIC _BAR_
Chińska Republika Ludowa _BAR_ Shanghai Adeptech Precision Co.
LtdNo.
3217 Hong Mei Road, Shanghai201103, Chińska Republika Ludowa _BAR_ 52,6 % _BAR_ A561 _BAR_
Shanghai Excell M&E Enterprise Co.
LtdNo.
1688 Huateng Road, Huaxin Town,Qingpu District, Shanghai, Chińska Republika Ludowa _BAR_ 52,6 % _BAR_ A561" _BAR_
2.
Niniejszym nałożone cło nakłada się również z mocą wsteczną na przywóz produktu rozpatrywanego, zarejestrowanego zgodnie z art. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1408/2004.
Niniejszym nakazuje się władzom celnym zaprzestanie rejestracji przywozu produktu rozpatrywanego pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej i wytwarzanego przez Shanghai Adeptech Precision Co.
Ltd i Shanghai Excell M&E Enterprise Co.
Ltd.
3.
O ile nie przewidziano inaczej, stosowane są obowiązujące przepisy celne.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 693/2005
z dnia 2 maja 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 3 maja 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 694/2005
z dnia 2 maja 2005 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1555/96 w zakresie wartości progowych dla dodatkowych opłat celnych za ogórki i czereśnie
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 33 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1555/96 z dnia 30 lipca 1996 r. w sprawie zasad stosowania dodatkowych należności przywozowych do owoców i warzyw [2] przewiduje stosowanie nadzoru przywozu produktów określonych w jego Załączniku. Nadzór ten jest stosowany zgodnie z zasadami przewidzianymi w art. 308d rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [3].
(2) Do celów stosowania art. 5 ust. 4 Porozumienia w sprawie rolnictwa [4], zawartego podczas wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej i na podstawie ostatnich danych na rok 2002, 2003 i 2004, należy zmienić wartości progowe dodatkowych opłat celnych za ogórki i czereśnie.
(3) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1555/96.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Świeżych Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 1555/96 zastępuje się tekstem Załącznika do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 695/2005
z dnia 26 kwietnia 2005 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (EWG) nr 1883/78 ustanawiające ogólne reguły finansowania interwencji przez Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej, Sekcja Gwarancji
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1258/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [1], w szczególności jego art. 2 ust. 3,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dla środków interwencyjnych, dla których nie została ustalona kwota jednostkowa w ramach wspólnej organizacji rynku, podstawowe zasady mające zastosowanie do finansowania wspólnotowego są takie jak w rozporządzeniu (EWG) nr 1883/78 [2], w szczególności w odniesieniu do metody ustalania kwot, które mają być finansowane, finansowania wydatków wynikających z uruchamiania funduszy niezbędnych dla skupu interwencyjnego, wyceny zapasów, które mają być przeniesione z jednego roku na inny, oraz finansowania wydatków wynikających z rzeczywistego składowania.
(2) Zgodnie z art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 1883/78 kwoty odsetek ponoszonych przez Państwa Członkowskie na skup interwencyjny są finansowane przez Wspólnotę według jednej metody oraz według jednolitej stopy procentowej.
(3) Może okazać się, że w Państwie Członkowskim finansowanie niezbędne dla publicznego skupu interwencyjnego produktów rolnych nie jest możliwe w inny sposób niż według stóp procentowych, które są znacznie wyższe niż jednolita stopa procentowa.
(4) W zakresie, w jakim różnica pomiędzy wysokościami stóp procentowych jest ponad dwukrotnie wyższa od jednolitej stopy procentowej w danym Państwie Członkowskim, należy przewidzieć zastosowanie mechanizmu korygującego.
Różnica ta powinna być jednak częściowo ponoszona przez dane Państwo Członkowskie, tak aby zachęcić je do poszukiwania najmniej kosztownej metody finansowania.
(5) Mechanizm ten należy stosować tymczasowo i w związku z tym wykonywać w latach budżetowych 2005 i 2006.
Powinien on być stosowany od początku bieżącego roku budżetowego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 5 akapit trzeci rozporządzenia (EWG) nr 1883/78 otrzymuje brzmienie:
"Na zasadzie odstępstwa od akapitu pierwszego, jeżeli stopa procentowa ponoszona przez Państwo Członkowskie jest ponad dwukrotnie wyższa niż jednolita stopa procentowa, Komisja może, na lata budżetowe 2005 i 2006, w ramach finansowania kosztów odsetek ponoszonych przez to Państwo Członkowskie, pokrywać kwotę odpowiadającą jednolitej stopie procentowej powiększonej o różnicę między dwukrotnie wyższą taką stopą a rzeczywistą stopą ponoszoną przez Państwo Członkowskie."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 696/2005
z dnia 3 maja 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 4 maja 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 697/2005
z dnia 3 maja 2005 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 462/2005 w zakresie ilości objętej stałym przetargiem na wywóz jęczmienia znajdującego się w posiadaniu niemieckiej agencji interwencyjnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2131/93 [2] określa procedury i warunki sprzedaży zbóż znajdujących się w posiadaniu agencji interwencyjnych.
(2) W rozporządzeniu Komisji (WE) nr 462/2005 [3] ogłoszono stały przetarg na wywóz 500693 ton jęczmienia znajdującego się w posiadaniu niemieckiej agencji interwencyjnej.
(3) Niemcy poinformowały Komisję o zamiarze przystąpienia ich agencji interwencyjnej do zwiększenia o 500000 ton ilości zgłoszonej do przetargu na wywóz.
Uwzględniając sytuację na rynku, należy pozytywnie rozpatrzyć wniosek złożony przez Niemcy.
(4) Zważywszy na zwiększenie ilości zgłoszonej do przetargu, należy zmienić ilości magazynowane w regionie magazynowania, określone w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 462/2005.
(5) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 462/2005.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Do rozporządzenia (WE) nr 462/2005 wprowadza się następujące zmiany:
1) Artykuł 2 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 2
1.
Przetarg obejmuje maksymalną ilość 1000693 ton jęczmienia do wywozu do wszystkich krajów trzecich, z wyjątkiem Albanii, Bułgarii, Kanady, Chorwacji, Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii, Bośni i Hercegowiny, Stanów Zjednoczonych Ameryki, Liechtensteinu, Meksyku, Rumunii, Serbii i Czarnogóry [4] oraz Szwajcarii.
2.
W załączniku I określa się regiony, w których jest magazynowana wyżej wymieniona ilość 1000693 ton jęczmienia.
2) Załącznik I zastępuje się tekstem znajdującym się w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 698/2005
z dnia 3 maja 2005 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 459/2005 w zakresie ilości objętej stałym przetargiem na wywóz pszenicy zwyczajnej znajdującej się w posiadaniu austriackiej agencji interwencyjnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2131/93 [2] określa procedury i warunki sprzedaży zbóż znajdujących się w posiadaniu agencji interwencyjnych.
(2) W rozporządzeniu Komisji (WE) nr 459/2005 [3] ogłoszono stały przetarg na wywóz 80663 ton pszenicy zwyczajnej znajdującej się w posiadaniu austriackiej agencji interwencyjnej.
(3) Austria poinformowała Komisję o zamiarze przystąpienia jej agencji interwencyjnej do zwiększenia o 50000 ton ilości zgłoszonej do przetargu na wywóz.
Uwzględniając sytuację na rynku, należy pozytywnie rozpatrzyć wniosek złożony przez Austrię.
(4) Zważywszy na zwiększenie ilości zgłoszonej do przetargu, należy zmienić ilości magazynowane w regionie magazynowania, określone w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 459/2005.
(5) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 459/2005.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Do rozporządzenia (WE) nr 459/2005 wprowadza się następujące zmiany:
1) Artykuł 2 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 2
1.
Przetarg obejmuje maksymalną ilość 130663 ton pszenicy zwyczajnej do wywozu do wszystkich krajów trzecich, z wyjątkiem Albanii, Bułgarii, Chorwacji, Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii, Bośni i Hercegowiny, Liechtensteinu, Rumunii, Serbii i Czarnogóry [4] oraz Szwajcarii.
2.
W załączniku I określa się regiony, w których jest magazynowana wyżej wymieniona ilość 130663 ton pszenicy zwyczajnej.
2) Załącznik I zastępuje się tekstem znajdującym się w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 699/2005
z dnia 4 maja 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 5 maja 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 700/2005
z dnia 4 maja 2005 r.
w sprawie wydawania pozwoleń na przywóz cukru trzcinowego w ramach niektórych kontyngentów taryfowych i porozumień preferencyjnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1],
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1095/96 z dnia 18 czerwca 1996 r. w sprawie wprowadzania koncesji określonych na liście koncesyjnej CXL sporządzonej w wyniku zakończenia negocjacji GATT XXIV.6 [2],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1159/2003 z dnia 30 czerwca 2003 r. ustanawiające szczegółowe zasady przywozu cukru trzcinowego w latach gospodarczych 2003/2004, 2004/2005, 2005/2006 w ramach niektórych kontyngentów taryfowych i umów preferencyjnych oraz zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1464/95 i (WE) nr 779/96 [3], w szczególności jego art. 5 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 9 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003 przewiduje szczegółowe zasady dotyczące ustalenia zobowiązań dostawy, po zerowej stawce celnej, produktów oznaczonych kodem CN 1701, wyrażonych jako ekwiwalent cukru białego i pochodzących z krajów, które podpisały Protokół AKP i Umowę z Indiami.
(2) Artykuł 16 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003 przewiduje szczegółowe zasady dotyczące ustalenia kontyngentów taryfowych, po zerowej stawce celnej, w odniesieniu do produktów oznaczonych kodem CN 17011110, wyrażonych jako ekwiwalent cukru białego i pochodzących z krajów, które podpisały Protokół AKP i Umowę z Indiami.
(3) Artykuł 22 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003 otwiera kontyngenty taryfowe, po stawce celnej 98 EUR za tonę, produktów oznaczonych kodem CN 17011110, pochodzących z Brazylii, Kuby i innych państw trzecich.
(4) W okresie od 25 do 29 kwietnia 2005 r., zgodnie z art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003, zostały przedłożone właściwym władzom wnioski o pozwolenie na przywóz dla ilości całkowitej przekraczającej ilość przewidzianą w zobowiązaniu dostawy dla danego kraju, ustaloną na mocy art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003 odnośnie do cukru preferencyjnego z AKP-Indii.
(5) W tych okolicznościach Komisja powinna ustalić współczynnik redukcyjny umożliwiający wydawanie pozwoleń proporcjonalnie do dostępnej ilości oraz zaznaczyć, jeżeli odpowiedni limit został wykorzystany,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W przypadku wniosków złożonych w okresie od 25 do 29 kwietnia 2005 r., zgodnie z art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003, pozwolenia na przywóz wydaje się dla limitów ilościowych określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 5 maja 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 701/2005
z dnia 4 maja 2005 r.
ustalające, w jakiej mierze mogą być uwzględnione wnioski o wydanie uprawnień na przywóz byków, krów i jałówek niektórych ras alpejskich i górskich, przeznaczonych do celów innych niż ubój, składane w kwietniu 2005 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej orgnizacji rynku wołowiny i cielęciny [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1081/1999 z dnia 26 maja 1999 r. otwierające i ustalające zarządzanie kontyngentami taryfowymi na przywóz byków, krów i jałówek niektórych ras alpejskich i górskich, przeznaczonych do celów innych niż ubój, uchylające rozporządzenie (WE) nr 1012/98 i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1143/98 [2], w szczególności jego art. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 9 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1081/1999 przewiduje nowy przydział ilości, na które, na dzień 15 marca 2005 r., nie zostały złożone wnioski o wydanie pozwoleń na przywóz.
(2) Artykuł 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 553/2005 z dnia 11 kwietnia 2005, przewidujący nowy przydział uprawnień na przywóz byków, krów i jałówek niektórych ras alpejskich i górskich, przeznaczonych do celów innych niż ubój [3], na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1081/1999 ustala ilości byków, krów i jałówek niektórych ras alpejskich i górskich, przeznaczonych do celów innych niż ubój, jakie można importować na warunkach specjalnych do dnia 30 czerwca 2005 r.
(3) Ilości, o jakie występowano we wnioskach o wydanie uprawnień importowych, mogą być uwzględnione w całości,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Każdy wniosek o wydanie uprawnień importowych, złożony zgodnie z postanowieniami art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1081/1999, uwzględnia się w całości dla numeru seryjnego 09.0003.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 5 maja 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 702/2005
z dnia 3 maja 2005 r.
ustanawiające wartości jednostkowe w celu określenia wartości celnej niektórych łatwo psujących się towarów
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 [2] ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92, a w szczególności jego art. 173, ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 173 do 177 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 przewidują, że Komisja okresowo ustala wartości jednostkowe dla produktów wskazanych w klasyfikacji w załączniku 26 do tego rozporządzenia.
(2) Stosowanie zasad i kryteriów określonych w wyżej wymienionych artykułach do elementów przekazanych Komisji zgodnie z art. 173 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 prowadzi do ustanowienia wartości jednostkowych określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia w stosunku do produktów, o których mowa,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wartości jednostkowe określone w art. 173 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 ustanawia się zgodnie z tabelą zawartą w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 6 maja 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 703/2005
z dnia 4 maja 2005 r.
ustalające kwoty pomocy wyrównawczej w odniesieniu do bananów produkowanych i wprowadzanych do obrotu we Wspólnocie, w roku 2004 oraz jednostkową wysokość zaliczek na rok 2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 404/93 z dnia 13 lutego 1993 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku bananów [1], w szczególności jego art. 12 ust. 6 akapit pierwszy i jego art. 14,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 12 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 404/93 pomoc wyrównawcza dla pokrycia straty dochodów na rzecz producentów wspólnotowych obliczana jest na podstawie różnicy między "zryczałtowanym dochodem referencyjnym" a "średnim dochodem z produkcji" dla bananów produkowanych i wprowadzonych do obrotu we Wspólnocie w danym roku.
(2) Artykuł 2 ust. 2 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1858/93 z dnia 9 lipca 1993 r. ustanawiający szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 404/93 w odniesieniu do systemu pomocy w celu wyrównywania strat dochodu wprowadzania do obrotu w sektorze bananów [2], ustala "zryczałtowany dochód referencyjny" na 64,03 EUR/100 kg netto zielonych bananów na etapie pobrania z pakowalni.
(3) Na rok 2004, średni dochód z produkcji, obliczony na podstawie średniej, z jednej strony, cen bananów wprowadzonych do obrotu poza regionami produkcyjnymi, na etapie pierwszego miejsca rozładunku – towar nierozładowany, i z drugiej strony, cen sprzedaży na rynkach lokalnych dla bananów wprowadzonych do obrotu w regionach produkcyjnych i wziąwszy pod uwagę kwoty zryczałtowane ustalone w art. 3 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1858/93, jest niższy od poziomu zryczałtowanego dochodu referencyjnego na rok 2004. W związku z powyższym należy ustalić kwoty pomocy wyrównawczej, która ma zostać przyznana w odniesieniu do roku 2004.
(4) Zgodnie z art. 12 ust. 6 akapit drugi rozporządzenia (EWG) nr 404/93 pomoc dodatkowa jest przyznawana dla jednego lub więcej regionów produkcji, gdy średni dochód z produkcji jest znacznie niższy niż średni dochód wspólnotowy.
(5) Średni roczny dochód z produkcji uzyskany z wprowadzenia do obrotu bananów wyprodukowanych na Martynice i Gwadelupie okazał się znacznie niższy od średniej wspólnotowej w roku 2004.
Z tego powodu należy przyznać dodatkową pomoc regionom produkcyjnym Martyniki i Gwadelupy.
Dane dotyczące roku 2004 ukazujące bardzo trudne warunki produkcji i wprowadzania do obrotu, prowadzą do ustalenia dodatkowej pomocy pokrywającej 75 % różnicy pomiędzy średnim dochodem wspólnotowym a dochodem z wprowadzenia do obrotu produktów z tych dwóch regionów.
(6) Jednostkowa wysokość zaliczek oraz wysokość zabezpieczeń z nimi związanych są określone zgodnie z art. 4 ust. 2 i 3 rozporządzenia (EWG) nr 1858/93 w zależności od poziomu kwoty pomocy ustalonej za rok poprzedni.
(7) Z powodu braku wszystkich potrzebnych danych, kwota pomocy wyrównawczej na rok 2004 nie mogła zostać ustalona wcześniej.
Należy przewidzieć wypłatę salda pomocy na rok 2004 oraz zaliczki w odniesieniu do bananów wprowadzonych do obrotu w styczniu i lutym 2005 r. w terminie dwóch miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Bananów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Kwotę pomocy wyrównawczej określoną w art. 12 rozporządzenia (EWG) nr 404/93 w odniesieniu do świeżych bananów objętych kodem CN ex0803, z wyjątkiem plantanów, produkowanych i wprowadzanych do obrotu we Wspólnocie, ustala się na 28,10 EUR/100 kg.
2.
Wysokość pomocy określoną w ust. 1 zwiększa się o 7,82 EUR/100 kg dla bananów wyprodukowanych w regionie Martyniki i 8,18 EUR/100 kg dla bananów wyprodukowanych w regionie Gwadelupy.
Artykuł 2
Wysokość każdej zaliczki na banany wprowadzone do obrotu w okresie od stycznia do grudnia 2005 r. wynosi 19,67 EUR/100 kg.
Wysokość zabezpieczeń z nimi związanych wynosi 9,84 EUR/100 kg.
Artykuł 3
W drodze odstępstwa od art. 10 rozporządzenia (EWG) nr 1858/93, właściwe władze Państw Członkowskich wypłacają kwotę salda końcowego pomocy wyrównawczej, która ma zostać przyznana w odniesieniu do roku 2004 oraz zaliczkę w odniesieniu do bananów wprowadzonych do obrotu w styczniu i lutym 2005 r., w terminie dwóch miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, po sprawdzeniu wniosków zgodnie z art. 10 rozporządzenia (EWG) nr 1858/93.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 704/2005
z dnia 4 maja 2005 r.
zmieniające elementy specyfikacji nazwy pochodzenia znajdującej się w Załączniku do rozporządzenia (WE) nr 1107/96 (Mel de Barroso) (PDO)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2081/92 z dnia 14 lipca 1992 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych [1], w szczególności jego art. 9 oraz art. 6 ust. 3 i 4 tiret drugie,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 6 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 wniosek Portugalii o dokonanie zmian elementów specyfikacji chronionej nazwy pochodzenia "Mel de Barroso", zarejestrowanej w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1107/96 [2], został opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [3].
(2) Ponieważ do Komisji nie zostało przesłane żadne pisemne zgłoszenie zastrzeżeń zgodnie z art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92, zmiany te powinny zostać zarejestrowane i opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE: Artykuł 1
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 705/2005
z dnia 4 maja 2005 r.
zmieniające lub uchylające niektóre rozporządzenia w sprawie klasyfikacji towarów w Nomenklaturze Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], w szczególności jego art. 9 ust. 1 lit. a),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Niektóre rozporządzenia Komisji dotyczące klasyfikacji towarów, przyjęte w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej, ustanowionej rozporządzeniem (EWG) nr 2658/87, odnoszą się do nieistniejących już kodów.
Rozporządzenia te zatem powinny zostać uaktualnione w drodze zmian zawierających właściwe, obowiązujące kody.
(2) Inne rozporządzenia stały się zbędne z powodu zmian w Systemie Zharmonizowanym lub w Nomenklaturze Scalonej w opisie produktów i odpowiadających im kodów.
Rozporządzenia te zatem powinny zostać uchylone.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zastępuje się kody zawarte w rozporządzeniach wymienionych w załączniku I do niniejszego rozporządzenia kodami Nomenklatury Scalonej określonymi w tym załączniku.
Artykuł 2
1.
W tabeli załączonej do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3491/88 [2] skreśla się pozycję 2.
2.
W tabeli załączonej do rozporządzenia Komisji (WE) nr 883/94 [3] skreśla się pozycję 1.
3.
W tabeli załączonej do rozporządzenia Komisji (WE) nr 710/2000 [4] skreśla się pozycję 2.
Artykuł 3
Uchyla się rozporządzenia Komisji wymienione w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 706/2005
z dnia 4 maja 2005 r.
zawieszające skup masła w niektórych Państwach Członkowskich
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 2771/1999 z dnia 16 grudnia 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania przepisów rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do interwencji na rynku masła i śmietany [2], w szczególności jego art. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 2 rozporządzenia (WE) nr 2771/1999 przewiduje, że z chwilą zaobserwowania w którymś z Państw Członkowskich, że w ciągu dwóch kolejnych tygodni cena rynkowa jest, w zależności od przypadku, bądź niższa, bądź równa lub wyższa niż 92 % ceny interwencyjnej, Komisja, odpowiednio, rozpoczyna lub zawiesza w danym Państwie Członkowskim dokonywanie skupu.
(2) Najnowsza lista Państw Członkowskich, w których interwencja została zawieszona, została przedstawiona w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 626/2005 [3].
Wymieniona lista powinna zostać dostosowana, aby uwzględniono nowe ceny rynkowe przekazane przez Zjednoczone Królestwo w zastosowaniu art. 8 rozporządzenia (WE) nr 2771/1999.
W celu zachowania jasności należy zastąpić tę listę i uchylić rozporządzenie (WE) nr 626/2005,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Skup masła przewidziany w art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 zawiesza się w Belgii, Danii, na Cyprze, Węgrzech, Malcie, w Grecji, Luksemburgu, Niderlandach, Austrii, Słowenii i Finlandii.
Artykuł 2
Uchyla się rozporządzenie (WE) nr 626/2005.
Artykuł 3 Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 5 maja 2005 r.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 707/2005
z dnia 10 maja 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 11 maja 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 708/2005
z dnia 10 maja 2005 r.
zmieniające elementy specyfikacji nazwy pochodzenia znajdującej się w Załączniku do rozporządzenia (WE) nr 1107/96 (Azeites do Norte Alentejano) (PDO)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2081/92 z dnia 14 lipca 1992 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych [1], w szczególności jego art. 9 oraz art. 6 ust. 3 i 4 tiret drugie,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 6 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 wniosek Portugalii o dokonanie zmian elementów specyfikacji chronionej nazwy pochodzenia "Azeites do Norte Alentejano", zarejestrowanej w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1107/96 [2], został opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [3].
(2) Ponieważ do Komisji nie zostało przesłane żadne pisemne zgłoszenie zastrzeżeń zgodnie z art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92, zmiany te muszą być zarejestrowane i opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE: Artykuł 1
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 709/2005
z dnia 10 maja 2005 r.
w sprawie wydawania pozwoleń na przywóz wysokiej jakości świeżej, chłodzonej i mrożonej wołowiny i cielęciny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 936/97 z dnia 27 maja 1997 r. otwierające i ustalające zarządzanie kontyngentami taryfowymi na wysokiej jakości świeżą, chłodzoną i mrożoną wołowinę oraz mrożone mięso bawole [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuły 4 i 5 rozporządzenia (WE) nr 936/97 określają warunki składania wniosków i wydawania pozwoleń na przywóz mięsa wyszczególnionego w art. 2 lit. f) tego rozporządzenia.
(2) Artykuł 2 lit. f) rozporządzenia (WE) nr 936/97 ustala na 11500 ton ilość wysokiej jakości świeżej, chłodzonej i mrożonej wołowiny, odpowiadającej określeniu podanemu w tym samym postanowieniu, która może być importowana na warunkach specjalnych w okresie od 1 lipca 2004 r. do 30 czerwca 2005 r.
(3) Należy przypomnieć, że z pozwoleń, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu, można korzystać przez cały okres ich ważności jedynie w takim zakresie, na jaki pozwalają przepisy weterynaryjne,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Każdy wniosek o wydanie pozwolenia na przywóz wysokiej jakości świeżej, chłodzonej i mrożonej wołowiny i cielęciny, o której mowa w art. 2 lit. f) rozporządzenia (WE) nr 936/97, złożony w okresie między 1 a 5 maja 2005 r., jest uwzględniany w całości.
2.
Zgodnie z art. 5 rozporządzenia (WE) nr 936/97 wnioski o wydanie pozwoleń mogą być składane w ciągu pierwszych pięciu dni czerwca 2005 r. na 10240,847 tony.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 11 maja 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 710/2005
z dnia 10 maja 2005 r.
ustalające wspólnotowe ceny producenta i wspólnotowe ceny przywozu dla goździków i róż w zastosowaniu systemu przywozu niektórych produktów uprawy roślin kwiatowych pochodzących z Jordanii
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 4088/87 z dnia 21 grudnia 1987 r. ustalające warunki stosowania preferencyjnych stawek celnych w przywozie niektórych kwiatów pochodzących z Cypru, Izraela, Jordanii i Maroka oraz z Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy [1], w szczególności jego art. 5 ust. 2 lit. a),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 2 ust. 2 i art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 4088/87 przewiduje, iż wspólnotowe ceny przywozu i wspólnotowe ceny producenta są ustalane co piętnaście dni dla goździków jednokwiatowych (bloom), goździków wielokwiatowych (spray), róż wielkokwiatowych i róż drobnokwiatowych i mają zastosowanie przez dwa tygodnie. Zgodnie z art. 1b rozporządzenia Komisji (EWG) nr 700/88 z dnia 17 marca 1988 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady stosowania uzgodnień dotyczących przywozu do Wspólnoty niektórych kwiatów pochodzących z Cypru, Izraela, Jordanii, Maroka oraz z Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy [2] ceny są ustalone dla okresu dwóch kolejnych tygodni na podstawie ważonych danych, dostarczonych przez Państwa Członkowskie.
(2) Istotne jest, aby ceny te zostały bezzwłocznie ustalone, żeby móc określić, jakie należności celne należy stosować.
(3) Z uwagi na przystąpienie Cypru do Unii Europejskiej dnia 1 maja 2004 r. w przyszłości nie należy ustalać cen przywozu odnośnie do tego państwa.
(4) Podobnie nie należy też już ustalać cen przywozu względem Izraela, Maroka, Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy, biorąc pod uwagę porozumienia zatwierdzone decyzją Rady 2003/917/WE z dnia 22 grudnia 2003 r. w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Państwem Izrael dotyczącego wzajemnych środków liberalizacyjnych oraz zastąpienia protokołów 1 i 2 do Układu o stowarzyszeniu między WE a Izraelem [3], 2003/914/WE z dnia 22 grudnia 2003 r. w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Królestwem Maroka dotyczącego wzajemnych środków liberalizacyjnych oraz zastąpienia protokołów 1 i 3 do Układu o stowarzyszeniu między WE a Marokiem [4] oraz 2005/4/WE z dnia 22 grudnia 2004 r. w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów pomiędzy Wspólnotą Europejską a Organizacją Wyzwolenia Palestyny (OWP) na rzecz Autonomii Palestyńskiej na Zachodnim Brzegu i w Strefie Gazy, dotyczącego wzajemnych środków liberalizacji oraz zastąpienia protokołów 1 i 2 do Przejściowego układu stowarzyszeniowego pomiędzy WE a Autonomią Palestyńską [5].
(5) Komisja powinna przyjąć omawiane środki w odstępie czasowym między zebraniami Komitetu Zarządzającego ds. Żywych Roślin i Produktów Kwiatowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wspólnotowe ceny producenta i wspólnotowe ceny przywozu dla goździków jednokwiatowych (bloom), goździków wielokwiatowych (spray), róż wielkokwiatowych i róż drobnokwiatowych, określone w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 4088/87, ustalone są w Załączniku do niniejszego rozporządzenia na okres od 11 do 25 maja 2005 r.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 711/2005
z dnia 11 maja 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 12 maja 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 712/2005
z dnia 11 maja 2005 r.
zmieniające załączniki I i II do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 ustanawiającego wspólnotową procedurę określania maksymalnego limitu pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego w odniesieniu do lasalocidu i amonu oraz soli sodowych bituminosulfonianów
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. ustanawiające wspólnotową procedurę określania maksymalnego limitu pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego [1], w szczególności jego art. 2 i 3 oraz art. 4 akapit trzeci,
uwzględniając opinie Europejskiej Agencji ds. Leków wydane przez Komitet ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wszystkie substancje czynne farmakologicznie, które są stosowane we Wspólnocie w produktach leczniczych przeznaczonych do podawania zwierzętom służącym do produkcji żywności, powinny być oceniane zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2377/90.
(2) Substancja lasalocid powinna zostać włączona do załącznika I w odniesieniu do drobiu z wyjątkiem zwierząt, których jaja przeznaczone są do spożycia przez ludzi.
(3) Substancje amon i sole sodowe bituminosulfonianów włączono do załącznika II w odniesieniu do wszystkich ssaków służących do produkcji żywności, z wyjątkiem zwierząt, których mleko jest przeznaczone do spożycia przez ludzi.
Wpis dla tych substancji powinien zostać rozszerzony, tak aby obejmował bydło mleczne.
(4) Rozporządzenie (EWG) nr 2377/90 powinno zostać odpowiednio zmienione.
(5) W celu uwzględnienia przepisów niniejszego rozporządzenia, przed stosowaniem niniejszego rozporządzenia należy przewidzieć odpowiedni okres, aby umożliwić Państwom Członkowskim dokonanie wszelkich dostosowań, które mogą okazać się konieczne w świetle niniejszego rozporządzenia, dotyczących zezwoleń na wprowadzenie do obrotu wymienionych weterynaryjnych produktów leczniczych wydanych zgodnie z dyrektywą 2001/82/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do weterynaryjnych produktów leczniczych [2].
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załączniki I i II do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 zostają zmienione zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 713/2005
z dnia 10 maja 2005 r.
nakładające ostateczne cło wyrównawcze na przywóz niektórych antybiotyków o szerokim spektrum działania pochodzących z Indii
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2026/97 z 6 października 1997 r. w sprawie ochrony przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [1] ("rozporządzenie podstawowe"), w szczególności jego art. 18 i 19,
uwzględniając projekt przedstawiony przez Komisję po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. PROCEDURA
I. Poprzednie dochodzenie i obowiązujące środki
(1) Rozporządzeniem (WE) nr 2164/98 [2], Rada nałożyła ostateczne cło wyrównawcze na przywóz niektórych antybiotyków o szerokim spektrum działania, a mianowicie na trójwodzian amoksycyliny, trójwodzian ampicyliny i cefaleksynę, które nie są oferowane w mierzalnych dawkach lub w formach lub opakowaniach przeznaczonych do sprzedaży detalicznej ("produkt rozpatrywany") objętych kodami CN ex29411010, ex29411020 i ex29419000, pochodzące z Indii.
Środki przyjęły formę cła ad valorem na poziomie od 0 % do 12 % dla eksporterów indywidualnych, ze stawką w wysokości 14,6 % dla pozostałych eksporterów.
II.
Wniosek o połączony przegląd w przypadku wygaśnięcia i przegląd okresowy
(2) W następstwie opublikowania ogłoszenia o zbliżającym się wygaśnięciu [3] ostatecznych środków obowiązujących, Komisja otrzymała od wspólnotowych producentów podobnego produktu, związanych ze sprawą, Sandoz GmbH, Austria, oraz Sandoz Industrial Products S.A., Hiszpania, ("wnioskujący"), wniosek o wszczęcie połączonego przeglądu w przypadku wygaśnięcia i przeglądu okresowego dotyczącego rozporządzenia (WE) nr 2164/98 na mocy art. 18 ust. 2 i 19 ust. 2 rozporządzenia podstawowego. Wnioskujący reprezentują znaczny odsetek, w tym przypadku ponad 40 %, całkowitej wspólnotowej produkcji niektórych antybiotyków o szerokim spektrum działania.
(3) Uzasadnieniem dla wniosku było istnienie prawdopodobieństwa, że wygaśnięcie środków może doprowadzić do utrzymania się lub ponownego wystąpienia subsydiowania i szkody dla wspólnotowego przemysłu oraz, że poziom obowiązujących środków jest w domniemaniu niewłaściwy dla przeciwdziałania subsydiowaniu, które powoduje szkodę.
(4) Przed wszczęciem połączonego przeglądu w przypadku wygaśnięcia i przeglądu okresowego, oraz zgodnie z art. 22 ust. 1 i art. 10 ust. 9 rozporządzenia podstawowego, Komisja powiadomiła rząd Indii o otrzymaniu prawidłowo udokumentowanego wniosku o wszczęcie postępowania przeglądowego. Rząd Indii został zaproszony na konsultacje w celu wyjaśnienia sytuacji w odniesieniu do treści wniosku oraz ustalenia wspólnie uzgodnionego rozwiązania. Rząd Indii odrzucił zaproszenie Komisji do przeprowadzenia konsultacji.
III.
Wszczęcie połączonego przeglądu w przypadku wygaśnięcia i przeglądu okresowego
(5) Komisja zapoznała się z dowodami przedstawionymi przez wnioskujących i uznała je za wystarczające dla uzasadnienia wszczęcia przeglądu zgodnie z przepisami art. 18 ust. 2 i art. 19 ust. 2 rozporządzenia podstawowego. Po konsultacji z Komitetem Doradczym, Komisja wszczęła, poprzez ogłoszenie opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [4], połączony przegląd w przypadku wygaśnięcia i przegląd okresowy dotyczący rozporządzenia Rady (WE) nr 2164/98.
IV.
Okres dochodzenia
(6) Dochodzenie obejmowało okres od dnia 1 kwietnia 2002 r. do dnia 31 marca 2003 r. ("okres dochodzenia" lub "OD").
Rozpatrzenie trendów w kontekście szkody obejmowało okres od dnia 1 stycznia 1999 r. do końca okresu dochodzenia ("okres rozpatrywany").
V. Strony objęte dochodzeniem
(7) Komisja oficjalnie poinformowała wnioskujących, pozostałych znanych producentów wspólnotowych, producentów eksportujących, importerów, dostawców surowców, użytkowników i rząd Indii o wszczęciu dochodzenia.
Strony objęte dochodzeniem miały możliwość przedstawienia swoich opinii w formie pisemnej i złożenia wniosku o przeprowadzenie przesłuchania.
Pisemne i ustne uwagi dostarczone przez strony zostały rozpatrzone i, tam gdzie stosowne, wzięte pod uwagę.
(8) Ze względu na dosyć dużą liczbę producentów w Indiach eksportujących produkt rozpatrywany, którzy byli wymienieni we wniosku, dla postępowania w sprawie subsydiowania przewidziano zastosowanie metod kontroli wyrywkowej zgodnie z art. 27 rozporządzenia podstawowego.
(9) Jednakże tylko ograniczona liczba producentów eksportujących ujawniła się i dostarczyła informacji wymaganych dla kontroli wyrywkowej.
Dlatego też nie uznano zastosowania metod kontroli wyrywkowej za niezbędne.
(10) Komisja wysłała kwestionariusze do wszystkich stron znanych jako zainteresowane, które ujawniły się w nieprzekraczalnych terminach podanych w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania.
Odpowiedzi otrzymano od pięciu producentów wspólnotowych, siedmiu producentów eksportujących, jednego importera, dwóch dostawców surowców i rządu Indii.
(11) Komisja zebrała i zweryfikowała wszelkie informacje uznane za niezbędne do ustalenia subsydiowania i szkody, a także do stwierdzenia, czy istnieje prawdopodobieństwo utrzymania się lub ponownego wystąpienia subsydiowania i szkody, jak również, czy utrzymanie lub zmiana środków nie byłaby przeciwko interesowi Wspólnoty.
Wizyty weryfikacyjne miały miejsce na terenie następujących stron objętych postępowaniem:
1.
Producenci wspólnotowi
DSM Anti-Infectives B.V., Delft (Niderlandy), który odpowiedział na kwestionariusz Komisji również w imieniu DSM Anti-Infectives Deretil S.A., Almeria, (Hiszpania) i DSM Anti-Infectives Chemferm S.A., Santa Perpetua de Mogoda, (Hiszpania).
Te trzy spółki są w niniejszym dokumencie łącznie nazywane "DSM".
Sandoz GmbH (dawniej Biochemie GmbH), Kundl (Austria), którzy odpowiedzieli na kwestionariusz Komisji również w imieniu Sandoz Industrial Products S.A. (dawniej Biochemie S.A.), Barcelona (Hiszpania).
Obydwie spółki są w niniejszym dokumencie łącznie nazywane "Sandoz".
2.
Rząd Indii
Ministerstwo Handlu, New Delhi.
3.
Producenci eksportujący w Indiach
KDL Biotech Ltd. (dawniej Kopran Ltd.), Mumbai,
Orchid Pharmaceuticals and Chemicals Ltd., Chennai,
Nectar Lifesciences Ltd., Chandigarh,
Nestor Pharmaceuticals Ltd., New Delhi,
Ranbaxy Laboratories Ltd., New Delhi,
Torrent Gujarat Biotech Ltd., Ahmedabad,
Surya Pharmaceutical Ltd., Chandigarh.
VI.
Ujawnienie i uwagi w sprawie procedury
(12) Rząd Indii i pozostałe strony objęte postępowaniem zostały poinformowane o zasadniczych faktach i względach, w oparciu o które zamierzano wnioskować o utrzymanie środków.
Otrzymały również uzasadniony termin na przedstawienie uwag.
Niektóre strony przedstawiły swoje uwagi na piśmie.
Ponadto rząd Indii i trzech producentów eksportujących zaprezentowało swoje stanowisko w trakcie przesłuchań, które miały miejsce po ujawnieniu informacji, podczas których dokonali podsumowania swoich stanowisk.
Wszystkie przedstawione uwagi i komentarze zostały należycie wzięte pod uwagę, jak podano niżej.
(13) Podczas przesłuchań odbytych po ujawnieniu informacji, rząd Indii i jeden producent eksportujący wskazali, że wnioskujący nie produkują jednego rodzaju produktu podobnego, tj. cefaleksyny, i złożyli wniosek, aby w odniesieniu do tego rodzaju unieważnić wszczęcie postępowania.
(14) W odpowiedzi na powyższy wniosek należy przypomnieć, że już w dochodzeniu pierwotnym ustalono, że wszystkie rodzaje produktów rozpatrywanych (patrz niżej: w sekcji B) stanowią jedną pojedynczą kategorię produktu [5].
Wszystkie rodzaje należą do tej samej kategorii, tj. masowych półsyntetycznych antybiotyków o szerokim spektrum działania i mają to samo zastosowanie, które w połączeniu ze sobą w końcowej postaci dawki są skuteczne w leczeniu różnych chorób zakaźnych.
Zatem, ponieważ wszystkie rodzaje tworzą jeden produkt dla celu niniejszego postępowania, który jest wytwarzany przez wnioskujących, argument ten musi być odrzucony.
(15) Rząd Indii i jeden producent eksportujący utrzymywali, że nie objęte poufnością odpowiedzi producentów wspólnotowych na kwestionariusz nie były dostatecznie szczegółowe i nie były zgłoszone zgodnie z art. 29 rozporządzenia podstawowego.
Twierdzono, że brak informacji w kwestionariuszach nie objętych poufnością odmawia eksporterom współpracującym skutecznej możliwości obrony swoich interesów w związku ze szkodą i analizą związku przyczynowego.
(16) W tym kontekście należy zauważyć, zgodnie z tym co przedstawiono w sekcji E poniżej, że wspólnotowy przemysł w obecnym dochodzeniu obejmuje tylko dwie grupy, tj. Sandoz i DSM.
Ponadto jedna grupa produkowała tylko trójwodzian amoksycyliny i trójwodzian ampicyliny, podczas gdy druga grupa produkowała również cefaleksynę.
Te szczególne okoliczności w odniesieniu do przemysłu wspólnotowego zwiększyły poufny charakter niektórych danych pozyskanych w trakcie postępowania.
W każdym przypadku, akta dostępne do przejrzenia przez strony objęte postępowaniem zawierają odpowiedzi do kwestionariusza nie objęte poufnością dostarczone przez obu współpracujących producentów wspólnotowych, w których to aktach poufne dane zostały przekazane w formie wskaźników, aby umożliwić odpowiednie zrozumienie zasadniczych informacji o poufnym charakterze.
Zatem, odpowiedzi producentów wspólnotowych nie objęte poufnością na kwestionariusz są nadal uznane za zgodne z przepisami art. 29 rozporządzenia podstawowego.
Ponadto należy odnotować, że dane o szkodach, przedstawione w formie wskaźników, ujawnione i opisane w sekcji F niniejszego rozporządzenia, dostarczyły wszystkim stronom objętym postępowaniem wystarczająco dokładny obraz szkody i związków przyczynowych, by mogli dokonać oceny analizy i bronić swoich interesów.
B. PRODUKT ROZPATRYWANY I PRODUKT PODOBNY
I. Produkt rozpatrywany
(17) Produkt rozpatrywany objęty niniejszym przeglądem jest takim samym produktem jak produkt, którego dotyczy rozporządzenie Rady (WE) nr 2164/98, a mianowicie trójwodzian amoksycyliny, trójwodzian ampicyliny i cefaleksyna, które nie są oferowane w mierzalnych dawkach lub w formach lub opakowaniach przeznaczonych do sprzedaży detalicznej, objęte kodami CN ex29411010, ex29411020 oraz ex29419000, pochodzące z Indii ("produkt rozpatrywany").
II.
Produkt podobny
(18) Rząd Indii i jeden producent eksportujący, w trakcie przesłuchania mającego miejsce po ujawnieniu informacji, zwrócili uwagę na fakt, że jeden producent wspólnotowy wskazał pewne różnice w "trwałości, czystości, oznaczaniu, właściwościach galezeroznych itp." przy porównywaniu produktu rozpatrywanego i produktu podobnego.
Ponadto jedyny współpracujący importer wskazał różnice dotyczące rozpuszczalności w wodzie.
(19) Jednak zarówno produkt rozpatrywany, jak i produkt podobny, muszą odpowiadać tej samej międzynarodowej farmakopei z określonymi specyfikacjami.
Zatem, chociaż produkty te nie są podobne pod wszystkimi względami, to jednak są do siebie w dużej mierze podobne, zgodnie z wymaganiami art. 1 ust. 5 rozporządzenia podstawowego.
(20) W konsekwencji, dochodzenie potwierdziło, że trójwodzian amoksycyliny, trójwodzian ampicyliny i cefaleksyna, produkowane oraz sprzedawane we Wspólnocie przez producentów wspólnotowych, charakteryzują się identycznymi lub w dużej mierze podobnymi właściwościami fizycznymi i zastosowaniami co produkt rozpatrywany, oraz że są w ten sposób są produktem podobnym w znaczeniu art. 1 ust. 5 rozporządzenia podstawowego.
C. SUBSYDIA
I. Wprowadzenie
(21) W oparciu o informacje zawarte we wniosku o wszczęcie postępowania i w oparciu o odpowiedzi na kwestionariusz Komisji, przebadano następujące programy, co do których istnieje domniemanie, że są subsydiowane:
1.
Programy ogólnokrajowe
a) System pozwoleń zaliczkowych,
b) System paszportowy uprawnienia celnego,
c) Specjalne strefy ekonomiczne/program jednostek zorientowanych na wywóz,
d) Program wspierania przywozu dóbr inwestycyjnych promujący wywóz,
e) Programy zwolnień z podatku dochodowego
- Program zwolnień z podatku dochodowego od wywozu,
- Program zwolnień z podatku dochodowego na badania i rozwój,
f) Program kredytowania wywozu.
(22) Programy od a) do d), wymienione powyżej, opierają się na Ustawie o handlu zagranicznym (Rozwój i regulacja) z 1992 r. (nr 22 z 1992 r.), która weszła w życie w dniu 7 sierpnia 1992 r. ("Ustawa o handlu zagranicznym").
Ustawa o handlu zagranicznym upoważnia rząd Indii do wydawania zawiadomień dotyczących polityki wywozowej i przywozowej.
Ich streszczenia publikowane są następnie w dokumentach "Polityka wywozowa i przywozowa", które Ministerstwo ds. Handlu wydaje co pięć lat i regularnie uaktualnia.
Dla okresu dochodzenia w niniejszej sprawie ma zastosowanie jeden dokument z zakresu polityki wywozowej i przywozowej; tj. plan pięcioletni odnoszący się do okresu od dnia 1 kwietnia 2002 r. do dnia 31 marca 2007 r. ("polityka EXIM 02–07").
Dodatkowo, rząd Indii, w „Podręczniku procedur – od 1 kwietnia 2002 r. do 31 marca 2007 r., Tom I: ("HOP I 02–07") [6] przedstawił również procedury, które regulują politykę EXIM 02–07.
Podręcznik procedur jest również regularnie aktualizowany.
(23) Programy zwolnień z podatku dochodowego wymienione powyżej pod lit. e) opierają się na Ustawie o podatku dochodowym z 1961 r., którą corocznie zmienia Ustawa o finansach.
(24) Program kredytowania wywozu wymieniony powyżej pod lit. f) jest oparty na sekcjach 21 i 35A Ustawy o regulacji bankowości z 1949 r., która zezwala Bankowi Rezerw Indii (Reserve Bank of India, "RBI") kierować bankami handlowymi w zakresie kredytów eksportowych.
2.
Programy regionalne
(25) W oparciu o informacje zawarte we wniosku o wszczęcie postępowania oraz w oparciu o odpowiedzi na kwestionariusz Komisji, Komisja przebadała również szereg programów w domniemaniu przyznawanych przez rządy lub władze regionalne w określonych stanach indyjskich.
a) Stan Punjab,
- Program bodźców dla przemysłu Stanu Punjab,
- Program ten opiera się na polityce przemysłowej i kodeksie środków zachęcających rządu Stanu Punjab.
b) Stan Gujarat,
- Program bodźców dla przemysłu Stanu Gujarat,
- Refundacja cła za energię elektryczną.
- Pierwszy z wymienionych programów opiera się na polityce bodźców dla przemysłu Stanu Gujarat, a drugi na ustawie o należnościach celnych Bombaju za energię elektryczną z 1958 r.
c) Stan Maharashtra,
- Pakietowy program bodźców rządu Stanu Maharashtra ("GOM").
Program ten opiera się na rezolucjach Departamentu ds. Przemysłu, Energetyki i Pracy GOM.
(26) We wniosku o wszczęcie dochodzenia przeglądowego nie wymieniono jednego programu zwolnienia z podatku dochodowego (zwolnienie z podatku dochodowego na badania i rozwój) oraz trzech programów regionalnych (bodźce dla przemysłu stanu Punjab, bodźce dla przemysłu stanu Gujarat i refundacja cła za energię elektryczną dla stanu Gujarat).
Zatem, zgodnie z art. 22 ust. 1 i art. 11 ust. 10 rozporządzenia podstawowego, Komisja powiadomiła rząd Indii o prawdopodobnym rozszerzeniu zakresu dochodzenia w celu włączenia tych programów.
Rząd Indii został zaproszony na konsultacje w celu wyjaśnienia stanu faktycznego w odniesieniu do programów, co do których istnieje domniemanie, że są przyznawane przez rządy lub władze regionalne, oraz doprowadzenia do wspólnie uzgodnionego rozwiązania.
W ślad za tymi konsultacjami, i przy braku wspólnie uzgodnionego rozwiązania w odniesieniu do tych czterech programów, Komisja objęła te programy dochodzeniem w sprawie subsydiowania.
3.
Ogólne uwagi do ujawnionych informacji w sprawie subsydiowania
(27) Dwóch producentów eksportujących stwierdziło, że z uwagi na to, że dochodzenie powinno dotyczyć wyłącznie programów pierwotnie objętych dochodzeniem, z zakresu obecnego dochodzenia należy wykluczyć System pozwoleń zaliczkowych, Program zwolnień z podatku dochodowego na badania i rozwój oraz Program kredytowania wywozu.
W tym wypadku, wymienione trzy programy oraz programy regionalne objęte dochodzeniem nie były badane podczas dochodzenia pierwotnego.
(28) Jednakże właściwe przepisy rozporządzenia podstawowego dotyczące przeglądu okresowego i przeglądu w przypadku wygaśnięcia nie przewidują stosowania tak wąskiego podejścia dotyczącego przeglądów.
Przykładowo, zgodnie z art. 19 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, przegląd okresowy może prowadzić do podwyższenia środków, jeżeli dotychczasowe środki nie były wystarczające dla zwalczania subsydium stanowiącego podstawę dla środków wyrównawczych.
Artykuł 19 ust. 4 rozporządzenia podstawowego wymaga ponadto rozważenia "czy nastąpiła istotna zmiana okoliczności dotyczących udzielania subsydiów…".
Zatem, przegląd okresowy w sprawie subsydiowania może prowadzić per se do całkowitej ponownej oceny ram subsydiowania, a nie tylko samych programów subsydiowania, które były objęte pierwotnym postępowaniem, i które mogłyby być korzystne dla produktu rozpatrywanego.
Dodatkowo, przegląd w przypadku wygaśnięcia nie musi skupiać się wyłącznie na programach objętych pierwotnym dochodzeniem.
Artykuł 18 ust. 2 podstawowego rozporządzenia odnosi się do "kontynuacji lub ponownego wystąpienia subsydiowania", tzn. w sensie ogólnym, a nie do programów subsydiowania objętych dochodzeniem pierwotnym.
W konsekwencji, przeglądy nie ograniczają się do pierwotnie badanych programów, ale wymagają ustalenia obecnego i przyszłego subsydiowania, włączając w to programy nieobjęte pierwotnym dochodzeniem.
W rzeczywistości, jest to jedyne podejście, który prowadzi do adekwatnej analizy stanu faktycznego związanego z subsydiowaniem w danym okresie dochodzenia.
W przeciwnym razie, rządy miałyby możliwość skutecznej obrony przed reżimami subsydiów w drodze prostej zmiany nazwy programu lub dokonania w nim nieznacznych zmian strukturalnych.
Udaremniłoby to ideę i cel środków wyrównawczych, które mają zrównoważyć szkodliwe subsydiowanie.
II.
Programy ogólnokrajowe
1.
Program pozwoleń zaliczkowych ("ALS")
a) Podstawa prawna
(29) Szczegółowy opis programu znajduje się w ust. od 4.1.1 do 4.1.14 polityki EXIM-02-07 oraz w rozdziałach od 4.1 do 4.30 HOP I 02-07.
b) Kryteria dopuszczalności
(30) ALS składa się z sześciu podprogramów, które bardziej szczegółowo opisano w motywie 31.
Te podprogramy różnią się między innymi zakresem warunków dopuszczalności.
ALS dotyczący wywozu i ALS przyznawany z góry raz na rok przysługuje producentom eksporterom i kupcom-eksporterom, którzy są "powiązani" ze wspierającymi ich producentami.
Producentom-eksporterom zaopatrującym eksportera końcowego przysługuje ALS na dostawy pośrednie.
Głównym wykonawcom, zaopatrującym kategorie "uznane za eksport" wymienione w ustępie 8.2 polityki EXIM 02-07, takim jak dostawcy do jednostek zorientowanych na wywóz ("EOU"), przysługuje ALS na kategorie "uznawane za eksport".
Wreszcie, dostawcom pośrednim producentów-eksporterów przysługują świadczenia na kategorie "uznawane za eksport" w ramach podprogramów Zamówień wcześniejszego uwolnienia ("ARO") oraz krajowej akredytywy otwartej.
c) Praktyczne zastosowanie
(31) Pozwolenia zaliczkowe mogą być wystawiane na:
Wywóz fizyczny: Jest to główny podprogram.
Umożliwia on bezcłowy przywóz materiałów do produkcji określonego docelowego produktu eksportowego "Fizyczny" w tym kontekście oznacza, że produkt eksportowy musi opuścić terytorium Indii.
Dodatek importowy i zobowiązanie eksportowe obejmujące typ produktu eksportowego są określone w pozwoleniu.
Wymaganie roczne: Takie pozwolenie nie wiąże się z określonym produktem eksportowym, ale z szerszą grupą produktów (np. produkty chemiczne i produkty związane z nimi).
Posiadacz pozwolenia może – do pewnego progu wartości ustalonego na podstawie jego dotychczasowych wielkości wywozu – importować bezcłowo każdy surowiec używany do produkcji artykułów zakwalifikowanych do takiej grupy produktów.
Może wybrać wywóz każdego docelowego produktu zakwalifikowanego w tej grupie produktów przy wykorzystaniu takiego materiału zwolnionego z cła.
Dostawy pośrednie: Ten podprogram obejmuje przypadki, w których dwóch producentów zamierza produkować pojedynczy produkt eksportowy i podzielić proces produkcji.
Producent-eksporter produkuje produkt pośredni.
Może importować bezcłowo materiały do produkcji i w tym celu może uzyskać ALS dla dostaw pośrednich.
Eksporter końcowy finalizuje produkcję i zobowiązany jest dokonać wywozu gotowego produktu.
Kategorie uznawane za wywóz: Ten podprogram umożliwia głównemu kontrahentowi bezcłowy przywóz materiałów do produkcji, które wymagane są przy produkcji towarów sprzedawanych jako "uznane za wywóz" kategoriom klientów wymienionych w ust. 8.2. lit. b) do f), g), i) oraz j) polityki EXIM 02–07.
Według rządu Indii, kategorie uznane za wywóz odnoszą się do transakcji, w których dostarczone towary nie opuszczają danego kraju.
Szereg kategorii dostaw uznawany jest jako wywóz, pod warunkiem że towar wyprodukowany jest w Indiach, np. dostawa towarów do EOU lub do przedsiębiorstwa znajdującego się w specjalnej strefie ekonomicznej ("SSE").
ARO: Posiadacz pozwolenia ALS zamierzający sprowadzać materiały do produkcji ze źródeł w swoim kraju, zamiast przywozu bezpośredniego, ma możliwość nabycia ich z użyciem ARO.
W takich przypadkach pozwolenia wydawane z wyprzedzeniem są poświadczane jako ARO i przyznawane lokalnemu dostawcy przy dostawie wymienionych w nich środków.
Przyznanie ARO upoważnia dostawcę lokalnego do korzystania ze świadczeń z tytułu kategorii uznawanych za wywóz zgodnie z zapisem ustępu 8.3 polityki EXIM 02-07 (czyli ALS na dostawy pośrednie/kategorie uznane za wywóz, system ceł zwrotnych na uznany wywóz i zwrot ostatecznego podatku akcyzowego) systemu ceł zwrotnych/zwrotu podatku.
Mechanizm ARO refunduje podatki oraz należności samemu dostawcy zamiast zwracać je na rzecz eksportera końcowego w formie premii/refundacji ceł.
Zwrot podatków/ceł dostępny jest zarówno na środki krajowe, jak i importowane.
Krajowa akredytywa otwarta:
Ten podprogram również pokrywa dostawy materiałów krajowych na rzecz posiadacza ALS.
Posiadacz pozwolenia ALS może zwrócić się do banku o otwarcie krajowej akredytywy na rzecz lokalnego dostawcy.
Wówczas bank unieważni pozwolenie na przywóz bezpośredni, wyłącznie w zakresie wartości i ilości pozycji sprowadzanych lokalnie w miejsce przywozu.
Dostawca lokalny będzie uprawniony do świadczeń za kategorie uznane za wywóz zgodnie z zapisem w ustępie 8.3 polityki EXIM 02-07 (czyli ALS na dostawy pośrednie/kategorie uznane za wywóz, system ceł zwrotnych na uznany eksport oraz zwrot ostatecznego podatku akcyzowego).
Ustalono, że w okresie objętym dochodzeniem, eksporterzy współpracujący uzyskali pozwolenia jedynie w ramach czterech podprogramów związanych z produktem rozpatrywanym, tj. i) ALS na wywóz fizyczny, ii) ALS na wymagania roczne, iii) ALS na dostawy pośrednie jako poddostawca eksportera końcowego i iv) ALS na kategorie uznane za wywóz jako dostawca do EOU/jednostek w SSE.
W związku z tym nie jest konieczne ustanawianie systemu ceł wyrównawczych v) podprogramu ARO, ani vi) programu krajowej akredytywy otwartej.
(32) W celu umożliwienia przeprowadzenia weryfikacji przez władze Indii, posiadacz pozwolenia jest prawnie zobowiązany do prowadzenia "odpowiedniej i rzetelnej dokumentacji dotyczącej konsumpcji i przeznaczenia towarów przywiezionych w ramach każdego pozwolenia" (rozdział 4.30 i załącznik 4 18 HOP I 02-07), czyli rejestru rzeczywistej konsumpcji ("załącznik 18 rejestr").
(33) W odniesieniu do podprogramów wymienionych wyżej w ppkt i), iii) oraz iv) w ramach motywu 31, zarówno ulgi przywozowe, jak i obowiązek wywozowy (w tym kategorie uznane za wywóz) są określane wielkościowo i wartościowo przez rząd Indii i zaznaczane na pozwoleniu.
Ponadto w chwili przywozu i wywozu, dane transakcje muszą być udokumentowane na pozwoleniu przez urzędników państwowych.
Wielkość przywozu dozwolonego w ramach tego programu ustala rząd Indii na podstawie standardowych norm nakładów i wyników ("normy SION").
Normy SION istnieją dla większości produktów, włączając produkt rozpatrywany, i są publikowane w HOP II 02-07.
(34) W przypadku podprogramu ii) wyżej wymienionego w motywie 31 (ALS na wymagania roczne), tylko dodatek za przywóz, w ujęciu wartościowym, jest dokumentowany na pozwoleniu.
Posiadacz pozwolenia zobowiązany jest do "utrzymywania zależności pomiędzy materiałami importowanymi a produktem docelowym" [ustęp 4.24 A lit. c) HOP I 02–07].
(35) Przywożone surowce nie są zbywalne i muszą być wykorzystane do wytworzenia produktu wywozowego.
Obowiązek wywozowy należy wypełnić w wyznaczonym terminie. Po wydaniu pozwolenia (18 miesięcy z możliwością dwukrotnego przedłużenia o 6 miesięcy).
W przypadku ALS na zapotrzebowanie roczne, przedłużanie terminu jest niedozwolone.
(36) Podczas dochodzenia przeglądowego ustalono, że bezcłowy przywóz surowców przez eksporterów współpracujących w ramach różnych podprogramów, zgodny z ulgą przywozową wyliczoną w oparciu o normy SION, przekroczył ilość surowców potrzebnych do wytworzenia ilości referencyjnej docelowego produktu wywozowego.
Tym samym, standardowe normy SION dla produktu rozpatrywanego okazały się nieprecyzyjne.
Ponadto w okresie dochodzenia, żaden z eksporterów współpracujących nie prowadził poprawnego aktualnego rejestru opartego na rzeczywistej konsumpcji.
W czterech przypadkach takiego rejestru nie prowadzono wcale, pomimo prawnego obowiązku jego prowadzenia (patrz: motyw 32 wyżej).
W dwóch przypadkach przedsiębiorstwa nie prowadziły aktualnego rejestru konsumpcji.
Ani eksporterzy objęci dochodzeniem, ani rząd Indii nie byli w stanie udowodnić, że zwolnienie z cła przywozowego nie skutkowało nadmiernym umarzaniem.
d) Uwagi do ujawnionych informacji
(37) Rząd Indii oraz pięciu eksporterów współpracujących przedstawiło uwagi na temat ALS.
Stwierdzili, że ALS działa jako dozwolony system zwrotu ceł zapłaconych za składniki procesu produkcji lub system substytucji zwrotu ceł zapłaconych za składniki procesu produkcji, który w domniemaniu przypomina system uszlachetniania czynnego WE, z systemem weryfikacji zgodnym z przepisami załączników I, II oraz III do rozporządzenia podstawowego, monitorującym powiązanie pomiędzy nakładami importowanymi bezcłowo, a docelowymi produktami przeznaczonymi do wywozu.
Rząd Indii oraz dwaj eksporterzy utrzymywali ponadto, że tylko nadmierne umorzenie ceł może stanowić podstawę środków wyrównawczych.
W odniesieniu do systemu weryfikacji, utrzymywali, że zastosowano adekwatny system weryfikacji.
W tym kontekście odnieśli się do szeregu elementów weryfikacji, które były dostępne dla rządu Indii dla celów takiej weryfikacji, w tym: norm SION, informacji ilościowych na temat dokumentów przywozowych i wywozowych, prowadzonego przez władze celne rejestru przywozów i wywozów w ramach ALS, rejestru konsumpcji, rejestru uprawnień celnych ("rejestr DEEC"), weryfikacji umorzenia po zrealizowaniu przywozu i wywozu, dodatkowych kontroli przeprowadzanych przez władze Indii w kontekście stosowania podatku akcyzowego i celnego, okresowych rewizji ksiąg oraz ścigania na drodze sądowej w przypadku "uchybień".
Rząd Indii i jeden eksporter przyznali jednak, że normy SION mogą zaniżać faktyczną konsumpcję”.
Ponadto żaden z eksporterów nie przedstawił wystarczającego dowodu, że wypełnił obowiązek prawidłowego prowadzenia rejestru rzeczywistej konsumpcji, czego wymaga polityka EXIM.
Ponadto dwóch eksporterów utrzymywało, że organ prowadzący dochodzenie sam powinien wyliczyć nadmierne umorzenie.
Na końcu, stwierdzono, że Komisja Europejska ze względu na precedensy, zobowiązana jest do niestosowania nowych ceł wyrównawczych z tytułu ALS.
Jeden eksporter, po przesłuchaniu odbytym po ujawnieniu informacji, przedstawił kalkulację ceł umorzonych w nadmiarze.
e) Wniosek
(38) Zwolnienie z ceł przywozowych stanowi subsydium w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. a) ppkt ii) oraz art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, tzn. finansowy wkład rządu Indii, który wypłacił świadczenie na rzecz eksporterów objętych dochodzeniem.
(39) Ponadto fizyczny wywóz ALS, ALS na wymagania roczne oraz ALS na dostawy pośrednie są według prawa wyraźnie uwarunkowane wielkością wywozu i, w związku z tym, uznane jako szczególne i stanowiące podstawę środków wyrównawczych w myśl art. 3 ust. 4 lit. a) rozporządzenia podstawowego.
Bez zobowiązania wywozowego, przedsiębiorstwo nie może uzyskać świadczeń w ramach tych programów.
(40) ALS na kategorie uznane za wywóz w ramach modalności niniejszego przypadku jest faktycznie uwarunkowany wielkością wywozu.
Program ten wykorzystała tylko jedna spółka w niewielkim zakresie i tylko przy dostawie EOU lub jednostek w SSE, obie kategorie wymienione są w ustępie 8.2 lit. b) polityki EXIM 02-07.
Wymienione przedsiębiorstwo podało, że jego klienci w końcu dokonali wywozu produktu rozpatrywanego.
Przedmiotem EOU/SSE jest wywóz zgodnie z zapisem ustępu 6.1 polityki EXIM 02-07.
Tym sposobem dostawca krajowy uzyskuje świadczenia w ramach programu ALS na kategorie uznane za wywóz, ponieważ rząd Indii przewiduje przychody z tytułu wywozu otrzymywane przez eksportera ulokowanego w EOU/SSE.
Zgodnie z art. 3 ust. 4 lit. a) rozporządzenia podstawowego, subsydia są traktowane jako faktycznie uwarunkowane wynikami wywozu, gdy stan faktyczny wskazuje, że przyznanie subsydium, bez prawnego uwarunkowania od wyników wywozu, jest w istocie związany z aktualnymi lub przewidywanymi przychodami z wywozu.
(41) Żaden z czterech podprogramów wykorzystywanych w niniejszym przypadku nie może być uważany za dozwolony system zwrotu ceł zapłaconych za składniki procesu produkcji lub system substytucji zwrotu ceł zapłaconych za składniki procesu produkcji w znaczeniu art. 2 ust. 1 lit. a) ppkt ii) rozporządzenia podstawowego.
Ustalenie to jest potwierdzone po dokładnym przeanalizowaniu zapisów ujawnionych informacji.
Nie odpowiadają one rygorystycznym zasadom określonym w załączniku I lit. i), załączniku II (definicja i zasady zwrotu) oraz załączniku III (definicja i zasady substytucji zwrotu) rozporządzenia podstawowego.
Rząd Indii nie wykorzystał skutecznie swojego systemu weryfikacji, ani procedury w celu potwierdzenia, czy i o jakiej wartości środki do produkcji zostały wykorzystane do produkcji produktu wywożonego (załącznik II część II pkt 4 rozporządzenia podstawowego, a w przypadku systemów substytucji zwrotu ceł zapłaconych za składniki procesu produkcji, załącznik III część II pkt 2 rozporządzenia podstawowego).
Normy SION dla produktu rozpatrywanego nie były dostatecznie ścisłe.
Żaden komentarz dotyczący ujawnionych informacji nie zmienił tego ustalenia.
Przeciwnie, rząd Indii uznał nawet, że normy SION były nieścisłe.
Niniejszym, potwierdzono, że same normy SION nie mogą być uznane za system weryfikacji rzeczywistej konsumpcji, ponieważ struktura tych mało precyzyjnych norm standardowych nie pozwala rządowi Indii zweryfikować z dostateczną dokładnością, jaka wartość środków została zużyta w produkcji eksportowej.
Ponadto rząd Indii nie przeprowadził skutecznej kontroli w oparciu o prawidłowo prowadzony rejestr rzeczywistej konsumpcji ("załącznik 18 rejestr").
Dodatkowo, rząd Indii nie przeprowadził głębszej analizy w oparciu o rzeczywiste nakłady, chociaż byłoby to wymagane przy braku skutecznie stosowanego systemu weryfikacji (załącznik II część II pkt 5 i załącznik III część II pkt 3 do rozporządzenia podstawowego), ani nie wykazał, że nadmierne umorzenia miały miejsce.
Domniemana możliwość porównania ALC z systemem uszlachetniania czynnego WE jest niezwiązana ze sprawą, ponieważ uszlachetnianie czynne nie jest objęte obecnym dochodzeniem.
(42) Pozostałe elementy weryfikacji zgłoszone po ujawnieniu informacji już nie istnieją (tj. rejestr DEEC został zniesiony polityką EXIM 02-07) albo są najwyraźniej, przy braku skutecznej kontroli rejestrów rzeczywistej konsumpcji, oparte na mało precyzyjnych normach SION, co jest niewystarczające (np. informacje o dokumentach przywozowo-wywozowych, rejestr prowadzony przez władze celne, kontrola umorzenia ALS).
Nie dostarczono sprawozdań audytorskich przeprowadzonych przez władze Indii w odniesieniu do producentów eksportujących objętych dochodzeniem.
(43) Na koniec, ponieważ ALS nigdy wcześniej nie był analizowany w oparciu o fakty podobne do tych z obecnego dochodzenia, w szczególności ze względu na brak precyzyjnych norm SION w odniesieniu do produktu rozpatrywanego, nie istnieje żaden obowiązujący precedens, według którego program nie miałby stanowić podstawy środków wyrównawczych.
(44) Wspomniane cztery podprogramy stanowią zatem podstawę środków wyrównawczych.
f) Obliczenie kwoty subsydium
(45) Przy braku dozwolonych systemów zwrotu ceł zapłaconych za składniki procesu produkcji lub systemów substytucji zwrotu ceł zapłaconych za składniki procesu produkcji, świadczenie wyrównawcze jest umorzeniem całkowitych należności celnych przywozowych, zwyczajowo należnych w przywozie produktów.
W przeciwieństwie do informacji ujawnionych przez rząd Indii i dwóch eksporterów, rozporządzenie podstawowe przewiduje nie tylko wyrównanie "nadmiernego" umorzenia należności celnych.
Zgodnie z art. 2 ust. 1 lit. a) ppkt ii) i załącznikiem I lit. i) rozporządzenia podstawowego, wyrównaniu podlega jedynie nadmierne umorzenie należności celnych, pod warunkiem spełnienia warunków określonych w załącznikach II i III do rozporządzenia podstawowego.
Jednak, warunki te nie były spełnione w niniejszym przypadku.
Zatem, w przypadku stwierdzenia braku odpowiedniego systemu monitorowania, nie ma zastosowania powyższy wyjątek dotyczący systemów zwrotu ceł, natomiast zastosowanie ma zwykła zasada wyrównywania kwot niezapłaconych należności celnych (dochód utracony) w miejsce jakiegokolwiek w domniemaniu nadmiernego umorzenia.
Jak podano w załączniku II część II oraz załączniku III część II do rozporządzenia podstawowego, obliczenie takiego nadmiernego umorzenia nie obciąża organu prowadzącego dochodzenie.
Przeciwnie, zgodnie z art. 2 ust. 1 lit. a) ppkt ii) rozporządzenia podstawowego, do organu tego należy jedynie ustalenie wystarczającego dowodu pozwalającego odrzucić adekwatność domniemanego systemu weryfikacji.
Dalej należy zauważyć, że dodatkowe badanie przez władze indyjskie, przy braku skutecznie stosowanego systemu weryfikacji, musi być przeprowadzone w odpowiednim czasie, tj. zwykle przed weryfikacją przeprowadzoną na miejscu w trakcie dochodzenia dotyczącego cła wyrównawczego.
Kalkulacja wysokości nadmiernego umorzenia należności celnych przedłożona przez jednego eksportera po ujawnieniu informacji, nie jest ani sporządzona w odpowiednim czasie, ani wykonana przez rząd Indii.
Musi zatem zostać odrzucona.
(46) Kwoty subsydiów dla eksporterów, którzy stosowali ALS, były obliczone na podstawie niepobranych ceł przywozowych (cła podstawowe i szczególne cła dodatkowe) na materiały przywożone w ramach czterech podprogramów stosowanych dla produktu rozpatrywanego w okresie dochodzenia, jak zostało to przedstawione w motywie 31 (licznik).
Zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. a) rozporządzenia podstawowego, opłaty obowiązkowo poniesione w celu uzyskania subsydium, w przypadku uzasadnionych roszczeń, potrącono z kwot subsydiów.
Zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, te kwoty subsydium zostały przydzielone na obrót eksportowy wytworzony przez produkt rozpatrywany w okresie dochodzenia jako właściwy mianownik, ponieważ subsydium jest uwarunkowane wynikami wywozu i nie zostało przyznane w odniesieniu do ilości przetworzonych, wyprodukowanych, wywiezionych lub przetransportowanych.
(47) Sześć spółek skorzystało z tego programu w okresie dochodzenia i uzyskało subsydia w zakresie od 22,0 % do 25,8 % (patrz: tabela w motywie 154 poniżej).
2.
System paszportowy uprawnienia celnego ("DEPBS")
a) Podstawa prawna
(48) Szczegółowy opis DEPBS zawarto w ustępie 4.3 strategii EXIM 02-07 oraz w rozdziale 4 HOP I 02-07.
b) Kryteria dopuszczalności
(49) Każdy producent-eksporter lub kupiec-eksporter jest uprawniony do korzystania z tego systemu.
c) Praktyczne zastosowanie DEPBS
(50) Uprawniony eksporter może ubiegać się o środki w ramach DEPBS, obliczane jako procent wartości wywiezionych wyrobów gotowych.
Władze indyjskie ustaliły stawki DEPBS dla większości produktów, w tym dla produktu rozpatrywanego, w oparciu o normy SION uwzględniające domniemaną zawartość przywozu w nakładach na wywożony produkt oraz wpływ pobieranych ceł na ten domniemany przywóz, niezależnie od tego, czy cła przywozowe zostały rzeczywiście zapłacone.
(51) Dla zakwalifikowania się do wsparcia w ramach systemu, przedsiębiorstwo musi dokonywać wywozu towarów.
W momencie transakcji wywozowej eksporter musi przedstawić władzom Indii oświadczenie o dokonywaniu wywozu w ramach programu DEPBS.
Przed wywozem indyjskie władze celne wystawiają wywozowy list przewozowy umożliwiający wywóz towarów.
List ten określa między innymi wysokość środków, które zostaną przyznane w ramach DEPBS dla tej transakcji wywozowej.
W tym momencie eksporter zna kwotę, jaką otrzyma.
Po wystawieniu listu przewozowego przez władze celne, rząd Indii nie może odmówić przyznania środków w ramach DEPBS.
Stawka DEPBS, odpowiednia do obliczenia wysokości przyznanych środków, jest stawką obowiązującą w dniu złożenia deklaracji wywozowej.
Zatem późniejsze zmiany poziomu korzyści nie są możliwe.
(52) Stwierdzono również, że zgodnie z zasadami rachunkowości Indii, środki otrzymane z DEPBS mogą być księgowane zgodnie z zasadą memoriałową jako przychód na rachunku z działalności operacyjnej, po wywiązaniu się z zobowiązania wywozowego.
(53) Środki te mogą być przeznaczone na zapłatę ceł związanych z późniejszym przywozem jakichkolwiek towarów, w stosunku do których nie istnieją ograniczenia przywozowe, z wyjątkiem dóbr inwestycyjnych.
Przywiezione towary, za które cło zostało opłacone z tych środków, mogą być sprzedawane na rynku krajowym (podlegając podatkowi od sprzedaży) lub wykorzystane w inny sposób.
(54) Środki z DEPBS są zbywalne bez ograniczeń i ważne przez okres 12 miesięcy od daty przyznania.
(55) Wniosek o przyznanie środków z DEPBS może obejmować do 25 transakcji wywozowych, a gdy jest wypełniany w formie elektronicznej, ich nieograniczoną ilość.
Nie istnieją de facto ściśle określone terminy składania wniosków, ponieważ terminy o których mowa w rozdziale 4.47 HOP I 02-07, są obliczane zawsze od momentu ostatniej transakcji wywozowej wymienionej w danym wniosku.
d) Uwagi do ujawnionych informacji
(56) Po ujawnieniu informacji, trzej eksporterzy, którzy otrzymywali świadczenia w ramach tego systemu, przedstawili swoje uwagi do analizy DEPBS przedstawionej powyżej.
Stwierdzili, że i) w przeciwieństwie do wyników badań przedstawionych w motywach 53 i 59 materiały przywożone w ramach DEPBS w domniemaniu muszą być użyte do produkcji eksportowej, a środki DEPBS w domniemaniu mogą być uzyskane jedynie w przypadku wywozu towarów, które opatrzone są opłatami celnymi przywozowymi na środki do produkcji, ii) nowa metodologia obliczania kwot wyrównawczych (koncentrująca się na transakcji eksportowej, patrz niżej w motywach od 61 do 62), nie powinna być stosowana, gdyż świadczenie jest w domniemaniu przyznawane wyłącznie przy wykorzystaniu kredytu, jak również z tego powodu, że nowe podejście w sposób dyskryminujący odchodzi od wcześniejszych precedensów WE, iii) DEBPS powinien stanowić podstawę środków wyrównawczych jedynie w takim zakresie, w jakim takie kredyty zostały uzyskane na produkt rozpatrywany, oraz iv) należy wziąć pod uwagę redukcję stawki DEPBS, która miała miejsce w lutym 2004 r.
e) Wnioski w sprawie DEPBS
(57) DEPBS udziela subsydiów w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. a) ppkt ii) oraz art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego. Środki w ramach DEPBS stanowią wkład finansowy rządu Indii, gdyż zostaną w końcu wykorzystane jako wyrównanie przywozowych opłat celnych, tym samym zmniejszając przychód z ceł uzyskiwanych przez rząd Indii, który w innym przypadku byłby należny. Ponadto środki w ramach DEPBS zapewniają korzyści eksporterowi, gdyż poprawiają jego płynność finansową.
(58) Ponadto środki w ramach DEPBS są uwarunkowane na mocy prawa wynikami eksportu, i tym samym są uważane za szczególne i podlegające środkom wyrównawczym zgodnie z art. 3 ust. 4 lit. a) rozporządzenia podstawowego.
(59) Omawiany program nie może być uważany za dozwolony system zwrotu ceł zapłaconych za składniki procesu produkcji lub system substytucji ceł zapłaconych za składniki procesu produkcji w znaczeniu art. 2 ust. 1 lit. a) ppkt ii) rozporządzenia podstawowego.
Nie odpowiada on rygorystycznym zasadom określonym w załączniku I lit. i), załączniku II (definicja i zasady zwrotu) oraz załączniku III (definicja i zasady substytucji ceł zapłaconych za składniki procesu produkcji) rozporządzenia podstawowego.
Eksporter nie jest w żaden sposób zobowiązany do faktycznego wykorzystania w procesie produkcji towarów importowanych wolnych od opłat celnych, a kwota środków nie jest obliczana w stosunku do rzeczywiście wykorzystanych materiałów.
Ponadto nie istnieje żaden system lub procedura odpowiednia dla potwierdzenia, które środki są wykorzystywane do produkcji produktu na wywóz lub czy wystąpiła nadmierna płatność należności celnych przywozowych w znaczeniu lit. i) załącznika I oraz załączników II i III rozporządzenia podstawowego.
Wreszcie, eksporterowi przysługują świadczenia z tytułu DEPBS, niezależnie od tego, czy w ogóle importuje jakiekolwiek środki do produkcji.
W celu uzyskania świadczenia, wystarczy, aby eksporter jedynie wywoził towary bez udowodnienia, że którykolwiek z materiałów do produkcji był importowany.
Oznacza to, że nawet eksporterzy, którzy nabywają wszystkie środki do produkcji na rynku lokalnym i nie importują żadnych środków, które mogą być wykorzystane jako materiał do produkcji, są jednak uprawnieni do otrzymywania korzyści w ramach DEPBS.
(60) Zarówno twierdzenie jednego eksportera, że materiały importowane w ramach omawianego programu muszą być wykorzystane do produkcji eksportowej, jak i twierdzenie, że środki w ramach DEPBS można uzyskiwać wyłącznie pod warunkiem że środek do produkcji jest obciążony cłem przywozowym, nie zostały uzasadnione.
Zatem twierdzenia te należy odrzucić.
f) Obliczanie kwoty subsydium
(61) Zgodnie z art. 2 ust. 2 oraz art. 5 rozporządzenia podstawowego, kwota subsydiów stanowiących podstawę środków wyrównawczych została wyliczona w kategoriach korzyści dla odbiorcy, których istnienie stwierdzono w okresie dochodzenia.
W tym względzie stwierdzono, że przyznaje się korzyści dla odbiorcy w czasie, w którym ma miejsce transakcja eksportowa w ramach powyższego programu.
W tym momencie rząd Indii ma prawo do zrezygnowania z pobierania opłat celnych, co jest traktowane jako wsparcie finansowe w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit.a) ppkt ii) rozporządzenia podstawowego.
Zgodnie z motywem 51 powyżej, gdy tylko władze celne wystawią list przewozowy określający, między innymi, wysokość środków przyznanych w ramach DEPBS w odniesieniu do tej konkretnej transakcji, rząd Indii nie może już decydować o przyznaniu subsydium lub nie, ani o jego wysokości.
W tym samym motywie stwierdza się również, że jakiekolwiek zmiany stawek DEPBS, mające miejsce między rzeczywistym wywozem a wydaniem licencji DEPBS, nie mają mocy wstecznej w odniesieniu do przyznanego poziomu korzyści.
Ponadto zgodnie z motywem 52 powyżej, spółki mogą, według indyjskich standardów rachunkowości, księgować środki z DEPBS na zasadzie memoriałowej, jako przychód uzyskany w momencie zawarcia transakcji wywozowej.
Wreszcie, uwzględniając że spółka jest świadoma otrzymania w przyszłości środków z DEPBS i otrzymuje rzeczywiście świadczenia z innych programów, znajduje się ona w korzystniejszej sytuacji konkurencyjnej, ponieważ dzięki subsydiom może oferować niższe ceny.
(62) Jednak uzasadnieniem dla nałożenia cła wyrównawczego jest przeciwdziałanie nieuczciwym praktykom handlowym wynikającym z nielegalnych korzyści konkurencyjnych.
W świetle powyższego, za właściwe uznaje się dokonanie wyceny korzyści DEPBS, jako sumy środków przyznanych na wszystkie transakcje dokonane w ramach tego programu w trakcie okresu dochodzenia.
(63) Uwagi do ujawnionych informacji nie doprowadziły do zmiany powyższego podejścia do kalkulacji.
Nowa metodologia była już stosowana w niedalekiej przeszłości przez Wspólnoty Europejskie, na przykład w kontekście systemu elektrody grafitowej [7].
Poza tym, zasady pewności prawnej oraz uzasadnionych oczekiwań nie stoją na przeszkodzie takiej zmiany metodologicznej.
Po pierwsze, nowe podejście nie powoduje całkowitego przewartościowania systemu, który w rzeczywistości zawsze był programem wyrównawczym.
Dotyczy zaś jedynie obliczania kwoty subsydium tak, aby bardziej dostosować sposób kalkulacji do faktycznej sytuacji w danym okresie dochodzenia.
Po drugie, podejście to jest między innymi konsekwencją faktów ustalonych przez Komisję w trakcie ostatnich dochodzeń, to jest księgowania środków w ramach DEPBS narastająco zgodnie z indyjskimi standardami księgowości, oraz de facto nieistnienia nieprzekraczalnych terminów składania wniosków o przyznanie takich środków zgodnie z polityką EXIM.
Ponadto uwagi do ujawnionych informacji potwierdziły, że w chwili przeprowadzania transakcji eksportowych zgodnie z omawianym systemem, eksporter otrzymał nieodwołalny tytuł do środków w ramach DEPBS.
Jednakże moment ten jest decydujący, jeśli chodzi o ustalenie przyznania korzyści zgodnie z motywem 61 powyżej, nie zaś późniejsze wykorzystanie, ponieważ eksporter, któremu już nadano takie uprawnienie jest "w lepszej sytuacji finansowej".
(64) W odróżnieniu od tego, co utrzymują niektórzy producenci eksportujący, nawet środki w ramach DEPBS generowane poprzez wywóz produktów nieobjętych postępowaniem musiały zostać uwzględnione przy ustalaniu kwoty środków DEPBS stanowiących podstawę środków wyrównawczych.
Jednakże w ramach DEPBS, nie ma obowiązku wykorzystania środków pochodzących z tego systemu wyłącznie na bezcłowy przywóz surowców stosowanych do produkcji danego wyrobu.
Wręcz przeciwnie, środki z DEPBS są zbywane bez ograniczeń, a nawet mogą być sprzedane i wykorzystane na przywóz jakichkolwiek towarów, w stosunku do których nie istnieją ograniczenia przywozowe (surowce używane do produkcji produktu rozpatrywanego należą do tej kategorii), z wyjątkiem dóbr inwestycyjnych.
W konsekwencji, produkt rozpatrywany może korzystać z wszystkich środków otrzymywanych w ramach DEPBS.
(65) Co więcej, redukcje stawek DEPBS przeprowadzone po zakończeniu okresu dochodzenia nie mogą być rozpatrywane, ponieważ art. 11 ust. 1 rozporządzenia podstawowego zakłada, że informacje związane z okresem następującym po OD nie są zazwyczaj brane pod uwagę.
Ponadto nie ma gwarancji, że rząd Indii w przyszłości nie podniesie stawek DEPBS.
(66) W przypadkach, w których wysunięto uzasadnione roszczenia, niezbędne opłaty poniesione w celu uzyskania subsydium zostały odliczone od środków tak ustalonych, by osiągnąć kwoty subsydium jako licznik, zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. a) rozporządzenia podstawowego Zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, rzeczone kwoty subsydium zostały rozdzielone pomiędzy całkowitą sprzedaż wywozową mającą miejsce w trakcie okresu dochodzenia jako właściwy mianownik, ponieważ subsydium jest uwarunkowane wynikami wywozu i nie zostało przyznane w odniesieniu do ilości przetworzonych, wyprodukowanych, wywiezionych lub przetransportowanych. Pięć przedsiębiorstw skorzystało z programu w okresie dochodzenia i otrzymało subsydia w wysokości pomiędzy 3,2 % a 8,0 % (patrz: tabela w motywie 154 poniżej).
3.
Program jednostek zorientowanych na wywóz ("EOUS")/Program specjalnych stref ekonomicznych ("SSE")
a) Podstawa prawna
(67) Szczegóły tych programów są zawarte odpowiednio w rozdziałach 6 (EOUS) oraz 7 (SSE) polityki EXIM 02-07 oraz HOP I 02-07.
b) Kryteria dopuszczalności
(68) Z wyjątkiem przedsiębiorstw czysto handlowych, wszystkie przedsiębiorstwa, które, co do zasady, podejmują się wywozu całej swojej produkcji towarów lub usług, mogą zostać ustanowione w ramach programu SSE lub EOU.
Jednakże w odróżnieniu od usług i rolnictwa, przedsiębiorstwa sektora przemysłowego, aby mieć prawo do programu EOU, muszą spełniać wymóg progu minimum inwestycyjnego w środkach trwałych (10 milionów rupii indyjskich).
c) Zastosowanie praktyczne
(69) SSE jest następcą Programu Stref Przetwórstwa Wywozowego ("EPZS").
SSE są to specjalnie wyznaczone, zwolnione z cła enklawy, oraz są uznane przez politykę EXIM 02-07 za terytoria obce dla celów przeprowadzania operacji handlowych, należności celnych oraz podatków.
Obecnie istnieje już 14 Specjalnych Stref Ekonomicznych a ustanowienie kolejnych 13 zostało zatwierdzone przez władze indyjskie.
(70) EOU, z drugiej strony, są bardziej elastyczne pod względem geograficznym i mogą być ustanowione w dowolnym miejscu w Indiach.
Program ten jest uzupełnieniem SSE.
(71) Wniosek o nadanie statusu EOU lub SSE musi zawierać szczegóły na najbliższe pięć lat, dotyczące, miedzy innymi, planowanej ilości produkcji, przewidywanej wartości eksportu, wymagań importowych oraz wymagań lokalnych.
W przypadku gdy władze zaakceptują wniosek, warunki załączone do powyższej akceptacji zostaną przedstawione przedsiębiorstwu.
Umowa dotycząca uznania przedsiębiorstwa jako SSE/EOU jest ważna przez okres pięciu lat.
Umowa może zostać przedłużona na kolejne okresy.
(72) Najważniejszym obowiązkiem EOU lub SSE, określonym w polityce EXIM 02-07, jest uzyskanie zysków netto w wymianie międzynarodowej ("NFE"), co oznacza, że w określonym okresie referencyjnym (5 lat) całkowita wartość wywozu musi być wyższa niż całkowita wartość towarów przywożonych.
(73) Jednostki EOU/SSE mają prawo do następujących ulg:
i) zwolnienia z cła przywozowego na wszystkie rodzaje produktów (włącznie z dobrami inwestycyjnymi, surowcami oraz towarami konsumpcyjnymi) potrzebnymi do wytworzenia, wyprodukowania i przetwarzania lub w związku z powyższym;
ii) zwolnienia z podatku akcyzowego na produkty wytwarzane z zasobów lokalnych;
iii) zwrotu podatku od sprzedaży centralnej płaconego od towarów wytworzonych lokalnie;
iv) mechanizmu sprzedaży części produkcji na rynku lokalnym po zapłaceniu stosownego cła za produkt końcowy, stanowiący wyjątek od ogólnego wymogu wywozu całej produkcji;
v) zwolnienia z podatku dochodowego zwykle należnego od zrealizowanych zysków ze sprzedaży eksportowej, zgodnie z art. 10A czy art. 10B Ustawy o podatku dochodowym, na okres 10 lat od rozpoczęcia działalności, ale nie dłużej niż do roku 2010;
vi) możliwości 100 % zagranicznej własności udziałów.
(74) Pomimo, że zwolnienia w ramach obydwu programów są w dużym stopniu porównywalne, występują też pewne różnice.
Na przykład, tylko EOU może uzyskać 50 % redukcję ceł płatnych od sprzedaży krajowej (sprzedaż DTA), podczas gdy w SSE płaci się 100 % ceł należnych od takiej sprzedaży.
Jednostka EOU może sprzedać na rynku krajowym do 50 % swojego obrotu po takich obniżonych stawkach.
(75) Jednostki działające według tych programów obowiązuje nadzór urzędników celnych zgodnie z sekcją 65 Prawa celnego.
(76) Jednostki te są prawnie zobowiązane do prowadzenia, w określonej formie, właściwej ewidencji wszelkiego przywozu, konsumpcji i użytkowania wszystkich materiałów importowanych oraz wywozu.
Powyższe dokumenty powinny być dostarczane okresowo, zgodnie z możliwymi wymaganiami, właściwym władzom ("kwartalne i roczne raporty o postępach").
(77) Jednakże "w żadnym momencie czasowym jednostka EOU czy jednostka SSE nie jest zobowiązana łączyć każdej przesyłki importowej z wywozem, transferami do innych jednostek, sprzedażą DTA czy magazynowaniem", ustęp 10.2 załącznika 14-I oraz ustęp 13.2 załącznika 14-II HOP I 02-07.
(78) Krajowa sprzedaż jest wysyłana i odnotowywana za pomocą własnej certyfikacji.
Proces wysyłania przesyłek eksportowych EOU jest nadzorowany przez urzędnika celnego/urzędnika ds. akcyzy, który jest przydzielony na stałe do EOU.
Spółka jest zobowiązana do zwrotu na rzecz rządu Indii wynagrodzenia tego stałego urzędnika.
(79) "Wszelka działalność jednostek SSE w ramach strefy, chyba że określona gdzie indziej, w tym wywóz oraz ponowny przywóz towarów, powinna być przeprowadzana poprzez procedurę własnej certyfikacji", tak jak to określa ustęp 29 załącznika 14-II HOP I 02-07.
Dlatego też władze celne nie przeprowadzają rutynowych kontroli towarów wywożonych przez jednostkę SSE.
(80) W obecnej sprawie, program EOUS był stosowany przez jednego ze współpracujących eksporterów.
Jako, że program SSE nie był stosowany, nie ma potrzeby analizy wyrównania tego programu.
Współpracujący eksporter, który stosował EOU, korzystał z programu w celu importowania surowców i dóbr inwestycyjnych zwolnionych z cła przywozowego, zaopatrywania się na rynku krajowym w towary zwolnione z podatku akcyzowego oraz uzyskania zwrotu podatku od sprzedaży, oraz sprzedaży części swojej produkcji na rynku krajowym.
Zatem, odnosił wszystkie korzyści opisane w motywie 73 powyżej ppkt od i) do iv).
Eksporter objęty postępowaniem odnosił także korzyści wynikające z przepisów EOUS o zwolnieniu z podatku dochodowego.
Jednakże ponieważ wspomniane zwolnienie z podatku dochodowego podlega bardziej ogólnodostępnemu programowi zwolnień podatkowych, jego analiza przedstawiona jest w motywach 117 i 118 poniżej.
d) Uwagi do ujawnionych informacji
(81) Po ujawnieniu informacji, jeden z producentów eksportujących stwierdził, że EOUS powinien, o ile w ogóle, podlegać środkom wyrównawczym jedynie w takim zakresie w jakim cła płacone od sprzedaży na rynku krajowym nie pokrywają w pełni kwoty zwolnień z ceł przywozowych na środki do produkcji używane do produkcji sprzedawanej na rynku krajowym ("nadmierne umorzenie").
Zdaniem eksportera, w odniesieniu do EOUS, który w domniemaniu przypomina system uszlachetniania czynnego WE, ma miejsce system weryfikacji zgodny z przepisami załączników I, II i III do rozporządzenia podstawowego.
Na dowód tego, producent ten argumentował, że korelacja przesyłek środków do produkcji z produkcją przeznaczoną do wywozu nie jest w rzeczywistości wymagana przez władze indyjskie (patrz: motyw 77), jako że nie jest obowiązkowa zgodnie z rozporządzeniem podstawowym czy Porozumieniem WTO w sprawie subsydiów oraz środków wyrównawczych ("ASCM") dla ustanowienia właściwego systemu weryfikacji.
Dodatkowo, eksporter odniósł się do wewnętrznego systemu arkuszy wsadowych swojego przedsiębiorstwa, jako źródła informacji o związku pomiędzy nakładami a produkcją.
Dalej wspomniany eksporter wskazał, że jego sprzedaż krajowa stanowiła mniej niż 5 % jego sprzedaży w OD.
Stwierdził on również, że okresowa ocena miesięcznych sprawozdań z podatku od sprzedaży przeprowadzana przez rząd Indii jest wystarczająca do sprostania standardom weryfikacji, jakie zostały ustanowione przez rozporządzenie podstawowe.
(82) Ponadto powyższy eksporter stwierdził, że i) dla celów obliczeniowych należy wziąć pod uwagę nie ilość surowców przywożonych w okresie dochodzenia, jak zostało to określone w motywie 19 rocznego raportu o postępach tej jednostki EOU, ale ilość surowców zużytych podczas tego okresu, jak określono w motywie 20 tego raportu, oraz ii) okres przydziału środków dotyczący ceł zaoszczędzonych na przywozie dóbr kapitałowych powinien być oparty na specyficznym dla danego przedsiębiorstwa okresie amortyzacji, a nie na podstawie średnich okresów amortyzacji dla wszystkich współpracujących producentów eksportujących.
Dodatkowo, wspomniany eksporter twierdził, że odsetki dodane (stopa komercyjna obowiązująca w Indiach podczas OD) powinny być zredukowane do ważonej średniej stopy tworzenia danej jednostki EOU w okresie dochodzenia.
e) Wnioski w sprawie EOUS
(83) Zwolnienie EOU z dwóch rodzajów ceł przywozowych ("cła podstawowego" oraz "szczególnego cła dodatkowego"), jak też zwrot podatku od sprzedaży stanowią wkład finansowy rządu Indii w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. a) ppkt ii) rozporządzenia podstawowego. Rezygnuje się z pobierania należności przez władze publiczne, które byłyby należne w przypadku braku powyższego programu, co oznacza dodatkową korzyść dla EOU w rozumieniu art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, ponieważ pozwala na zachowanie płynności ze względu na to, że nie trzeba płacić zwykle należnych ceł, jak również ze względu na uzyskanie zwrotu podatku od sprzedaży.
(84) Zwolnienie z podatku akcyzowego oraz z odpowiadającego mu cła przywozowego ("cło dodatkowe") nie prowadzi jednakże do rezygnacji z dochodu, który jest należny w innych przypadkach.
Akcyza, jak też cło dodatkowe, jeżeli jest płacone, mogą zostać użyte jako kredyt na własne przyszłe zobowiązania celne (tzw. "mechanizm CENVAT").
Dlatego też, cła te nie są ostateczne.
Przy pomocy "CENVAT" nakłada się ostateczne cło tylko na wartość dodaną, nie zaś na środki do produkcji.
(85) Dlatego też, jedynie zwolnienie z cła podstawowego, szczególnego cła dodatkowego oraz zwrot podatku od sprzedaży stanowią subsydia w rozumieniu art. 2 rozporządzenia podstawowego.
Są one uwarunkowane prawnie wynikami wywozu i dlatego uważane są za szczególne i stanowiące podstawę środków wyrównawczych na mocy art. 3 ust. 4 lit. a) rozporządzenia podstawowego.
Cel eksportu EOU określony w ust. 6.1 polityki EXIM 02-07 jest conditio sine qua non do uzyskania środków zachęcających.
(86) Ponadto subsydia te nie mogą, w przeciwieństwie do twierdzeń jednego z eksporterów, być uważane za dopuszczalne systemy zwrotu ceł zapłaconych za składniki procesu produkcji lub systemy zastępczego zwrotu ceł zapłaconych za składniki procesu produkcji w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. a) ppkt ii) rozporządzenia podstawowego.
Nie są one zgodne ze ścisłymi zasadami przedstawionymi w załączniku I [lit. h) oraz i)], załączniku II (definicje i zasady zwrotu ceł) oraz załączniku III (definicje i zasady zastępczego zwrotu ceł) rozporządzenia podstawowego.
Domniemana porównywalność programu EOU z systemem uszlachetniania czynnego WE w takim kontekście nie ma zastosowania, jako że system WE nie podlega obecnemu dochodzeniu.
(87) Tam, gdzie stosuje się przepisy dotyczące zwrotu podatku od sprzedaży oraz zwolnień z cła przywozowego w celu nabycia dóbr inwestycyjnych, przepisy te nie są zgodne z zasadami odnoszącymi się do dozwolonego systemu zwrotu ceł zapłaconych za składniki procesu produkcji, ponieważ towary te nie są wykorzystywane w procesie produkcyjnym, tak jak to jest wymagane przez załącznik I lit. h) (zwrot podatku od sprzedaży) oraz lit. i) (zwrot cła przywozowego).
Eksporter sprzeciwił się powyższej analizie argumentując, że ponieważ dobra inwestycyjne są niezbędne do produkcji, nie mogą być one per se wykluczone z jakiegokolwiek dozwolonego zwrotu cła zapłaconego za składniki procesu produkcji.
Jednakże ten sposób myślenia nie jest odzwierciedlony w jasno sformułowanym zapisie załącznika I lit. h) oraz i); środki produkcji są użyte do produkcji nie zaś wykorzystywane w procesie produkcji.
Dlatego też powyższa argumentacja zostaje odrzucona.
(88) Ponadto również w związku z innymi korzyściami dostępnymi w ramach tego programu, pomimo starannego rozpatrzenia wniosków przedłożonych przez eksportera, potwierdzono, że rząd Indii nie ma żadnego skutecznego systemu weryfikacji czy też odpowiednich procedur dla potwierdzenia, czy i w jakiej ilości zwolnione z cła lub podatku od sprzedaży środki do produkcji zostały wykorzystane do produkcji produktu wywożonego (załącznik II część II pkt 4 rozporządzenia podstawowego oraz, w przypadku programów substytucji ceł zapłaconych za składniki procesu produkcji, załącznik III część II pkt 2 rozporządzenia podstawowego).
(89) EOU może sprzedać znaczącą część produkcji, do 50 % swego obrotu rocznego, na rynku krajowym.
Dlatego też nie ma z mocy prawa obowiązku eksportowania wszystkich wytworzonych produktów końcowych.
Ponadto ze względu na własne procedury certyfikacji te transakcje krajowe mają miejsce bez nadzoru i kontroli urzędników państwowych.
W konsekwencji, składy celne EOU przynajmniej w części nie podlegają fizycznej kontroli przeprowadzanej przez władze indyjskie.
Jednakże czyni to dalsze elementy weryfikacji jeszcze ważniejszymi, szczególnie zaś kontrolę związku pomiędzy zwolnionymi z cła środkami do produkcji oraz końcowymi produktami eksportowymi w celu zakwalifikowania się jako system weryfikacji ceł zapłaconych za składniki procesu produkcji.
Przyjęto, że EOU objęta obecnym dochodzeniem nie sprzedała 50 % na rynku krajowym, a jedynie około 5 % swego rocznego obrotu w okresie objętym dochodzeniem.
Jednakże nie ma to wpływu na bardziej ogólną ocenę adekwatności stosowanego systemu weryfikacji.
(90) W odniesieniu do dalszych etapów przeprowadzonej weryfikacji, należy przypomnieć, że tak jak wspomniano powyżej w motywie 77 oraz jak zostało to potwierdzone w raportach eksportera, EOU już de jure nie ma obowiązku, w żadnym momencie czasowym, łączenia każdej przesyłki eksportowej z miejscem przeznaczenia odpowiedniego produktu końcowego.
Jednakże jedynie takie kontrole przesyłek dostarczyłyby władzom indyjskim wystarczającą ilość informacji o końcowym przeznaczeniu środków do produkcji, co umożliwiłoby sprawdzenie czy zwolnienia z cła/podatku od sprzedaży nie przewyższają środków do produkcji przeznaczonej do wywozu.
Miesięczne zeznania podatkowe za sprzedaż krajową na podstawie własnych obliczeń, które są okresowo oceniane przez władze indyjskie, nie są wystarczające.
Wewnętrzne systemy przedsiębiorstwa, które są zgodnie z polityką EXIM prowadzone bez obowiązku prawnego, np. system arkuszy wsadowych, także nie są wystarczające, aby zastąpić kluczowe wymogi systemu weryfikacji zwrotu ceł zapłaconych za składniki procesu produkcji.
Ponadto system weryfikacji zwrotu ceł zapłaconych za składniki procesu produkcji musi zostać zaprojektowany i wprowadzony przez rząd a założenie systemu informacyjnego nie powinno pozostawać w gestii zarządu każdej poszczególnego przedsiębiorstwa.
Zarówno przedsiębiorstwa, jak i rząd Indii zostały poproszone o raporty z audytu władz indyjskich, które jednak nie zostały udostępnione i dlatego też nie zostały potwierdzone.
W konsekwencji potwierdza się, że ponieważ indyjska polityka EXIM nie wymaga jednoznacznie od EOU ewidencjonowania związku pomiędzy środkami do produkcji oraz końcowymi produktami, rząd Indii nie ustanowił skutecznego mechanizmu kontroli, który określałby, które środki zostały wykorzystane w produkcji na wywóz, i w jakiej ilości.
(91) Ponadto rząd Indii nie przeprowadził dalszego badania w oparciu o faktycznie zaangażowane środki do produkcji, pomimo że czynność ta powinna być normalnie przeprowadzona w przypadku braku skutecznego systemu weryfikacji (załącznik II część II pkt 5 oraz załącznik III część II pkt 3 do rozporządzenia podstawowego), ani też nie udowodnił, że nadmierne umorzenia nie miały miejsca. Należy przypomnieć, że takie dalsze badanie co do zasady musi być zakończone przed przeprowadzeniem wizyty weryfikacyjnej w trakcie danego dochodzenia, aby umożliwić przeprowadzenie weryfikacji, jeżeli zostanie to uznane za właściwe, w oparciu o ustalenia poczynione w trakcie takiego dalszego badania – art. 11 ust. 8 oraz art. 26 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.
f) Obliczenie kwoty subsydium
(92) Odpowiednio, przy braku dozwolonego systemu zwrotu ceł zapłaconych za składniki procesu produkcji lub systemu substytucji ceł zapłaconych za składniki procesu produkcji, korzyścią stanowiącą podstawę środków wyrównawczych jest umorzenie ogółu należności celnych przywozowych (cło podstawowe i szczególne cło dodatkowe) zwyczajowo należnych przy przywozie, a także zwrot podatku od sprzedaży, obydwa dokonane w okresie dochodzenia.
(93) Odrzucono wniosek eksportera, aby rozpatrywano jedynie zaoszczędzone kwoty cła i podatku od sprzedaży, które były związane ze środkami wykorzystanymi do produkcji w okresie dochodzenia.
Przyznanie korzyści w znaczeniu art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego ma już miejsce przy zakupie środków do produkcji, który to zakup jest wolny od cła i podatku od sprzedaży, ponieważ na tym etapie należności takie byłyby normalnie pobrane.
i) Zwolnienie z należności celnych przywozowych (cło podstawowe i szczególne cło dodatkowe) oraz zwrot podatku od sprzedaży od surowców
(94) Kwota subsydium dla eksportera, który korzystał z programu EOUS była obliczona w oparciu o utracone cło przywozowe (cło podstawowe i szczególne cło dodatkowe) na środki przywożone dla sektora produkcji, tj. leki masowe i pośrednie, jak również w oparciu o podatek od sprzedaży, który został zwrócony temu sektorowi, co w obu przypadkach miało miejsce w okresie dochodzenia.
Opłaty koniecznie poniesione dla uzyskania subsydium potrącono zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. a) rozporządzenia podstawowego z takiej kwoty, aby dojść do kwoty subsydium jako licznika.
Zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, dana kwota subsydium została przydzielona ponad poziom obrotu wywozowego zrealizowanego przez sektor farmaceutyczny produkcji masowej ("sektor"), jako właściwy mianownik, w okresie dochodzenia, ponieważ omawiane subsydium jest uwarunkowane wynikami wywozu i nie było przyznane przez odniesienie do wyprodukowanych, wywożonych lub transportowanych ilości.
Marża tak uzyskanego subsydium wyniosła 29,6 %.
ii) Zwolnienie z należności celnych przywozowych (cło podstawowe i szczególne cło dodatkowe) od dóbr inwestycyjnych
(95) W przeciwieństwie do surowców, dobra inwestycyjne nie są fizycznie wprowadzane do wyrobów gotowych.
Zgodnie z art. 7 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, korzyść dla badanego przedsiębiorstwa obliczono na podstawie kwoty niezapłaconej należności celnej od importowanych dóbr inwestycyjnych rozłożonej w okresie, który odzwierciedla normalną amortyzację takich aktywów w danym przemyśle.
Dla ustalenia takiego normalnego okresu amortyzacji obliczono średnie ważone okresy amortyzacji stosowane przez wszystkich eksporterów współpracujących.
Odrzucono wniosek EOU objętego dochodzeniem o zastosowanie okresu umorzenia w odniesieniu do poszczególnego przedsiębiorstwa, ponieważ termin "normalny" nie jest synonimem terminu "poszczególny" ale terminem "przeciętnie reprezentatywnym".
Tak wyliczona kwota przypisana do okresu dochodzenia stosowana poprzez dodanie odsetek za ten okres w celu odzwierciedlenia wartości korzyści w czasie, i tym samym ustalenia pełnej korzyści odnoszonej przez beneficjenta tego programu.
Kwotę odsetek dodanych obliczono na podstawie rynkowej stopy procentowej obowiązującą w Indiach w okresie dochodzenia.
Wniosek eksportera, aby stosować jego przeciętną stawkę, która jest niższa, nie wpłynął na uzyskanie innego wyniku, tj. marża subsydium pozostała na niezmienionym poziomie.
Opłaty niezbędnie poniesione dla uzyskania subsydium były potrącane z sumy dla ustalenia kwoty subsydium, jako licznik, zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. a) rozporządzenia podstawowego.
Zgodnie z art. 7 ust. 2 oraz art. 7 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, taka kwota subsydium została rozdzielona z uwzględnieniem całkowitej wielkości wywozu dla tego sektora w okresie dochodzenia jako właściwy mianownik, ponieważ subsydium jest uwarunkowane wynikami wywozu i nie było udzielone w odniesieniu do wyprodukowanych, wywożonych czy transportowanych ilości.
Marża tak uzyskanego subsydium wyniosła 1,3 %.
(96) Zatem, łączna marża subsydium w ramach EOUS dla przedsiębiorstwa objętego postępowaniem wynosi 30,9 %.
4.
Program wspierania przywozu dóbr inwestycyjnych promujący wywóz ("EPCGS")
a) Podstawa prawna
(97) Szczegółowy opis EPCGS zawarto w rozdziale 5 polityki EXIM 02-07 oraz w rozdziale 5 HOP I 02-07.
b) Kryteria dopuszczalności
(98) Producenci-eksporterzy i kupcy-eksporterzy powiązani z producentami wspierającymi mają prawo ubiegać się o wsparcie w ramach tego programu.
c) Praktyczne zastosowanie
(99) Zgodnie z warunkiem obowiązku wywozu, spółka może przywozić dobra inwestycyjne (nowe, a od kwietnia 2003 r. – dobra inwestycyjne używane, niemające więcej niż 10 lat) po obniżonej stawce celnej.
W tym celu, rząd Indii wystawia po otrzymaniu stosownego wniosku i uiszczeniu opłaty, licencję EPCGS.
Od kwietnia 2000 r., program przewiduje obniżoną stawkę celną przywozową wynoszącą 5 %, która ma zastosowanie do wszystkich dóbr inwestycyjnych importowanych w ramach tego programu.
Do 31 marca 2000 r. stosowana była efektywna stawka celna w wysokości 11 % (w tym 10 % dopłata), a w przypadku przywozów o znacznej wartości, stosowano zerową stawkę celną.
Dla wywiązania się z obowiązku wywozu, przywożone dobra inwestycyjne muszą być wykorzystywane do wyprodukowania określonej ilości towarów eksportowych w określonym czasie.
(100) Posiadacze licencji EPCGS mogą również zaopatrywać się w dobra inwestycyjne lokalnie.
W takim wypadku lokalny producent dóbr inwestycyjnych może spożytkować korzyści na bezcłowy import składników potrzebnych do produkcji tych dóbr inwestycyjnych.
Alternatywnie lokalny producent może ubiegać się o korzyści z uznanego eksportu w związku z dostawą dóbr inwestycyjnych posiadaczowi licencji EPCGS.
d) Uwagi do ujawnionych informacji
(101) Po ujawnieniu informacji rząd Indii oraz jeden z producentów eksportujących stwierdzili, że i) okres amortyzacji stosowany do dóbr inwestycyjnych w domniemaniu nie został właściwie podany do wiadomości stron objętych postępowaniem, ii) nie zostało wystarczająco jasno określone, dlaczego i w jakim wymiarze dodane zostały odsetki do kwoty subsydium wyrównawczego.
e) Wnioski w sprawie EPCGS
(102) EPCGS przyznaje subsydia w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. a) ppkt ii) oraz art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego. Redukcja ceł stanowi finansowy wkład rządu Indii, ponieważ ta ulga zmniejsza jego wpływy z cła, które byłoby należne w innym przypadku. Ponadto redukcja cła przyznaje korzyści eksporterowi, ponieważ zaoszczędzone cła importowe poprawiają jego płynność finansową.
(103) Ponadto EPCGS jest prawnie uwarunkowane wynikami wywozu, ponieważ takich licencji nie można uzyskać bez zobowiązania się do eksportu.
Dlatego też, subsydia w ramach tego programu uważane są za szczególne i stanowiące podstawę środków wyrównawczych zgodnie z art. 3 ust. 4 lit. a) rozporządzenia podstawowego.
(104) Wreszcie, programu tego nie można uznać za stanowiący dozwolony system zwrotu ceł zapłaconych za składniki procesu produkcji lub system substytucji ceł zapłaconych za składniki procesu produkcji w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. a) ppkt ii) rozporządzenia podstawowego.
Zakres dozwolonych systemów nie obejmuje dóbr kapitałowych, jak to opisano w załączniku I, lit. i) do rozporządzenia podstawowego, ponieważ dobra te nie są wykorzystywane w procesie produkcji towarów przeznaczonych do wywozu.
f) Obliczanie kwoty subsydium
(105) Kwota subsydium została obliczona, zgodnie z art. 7 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, na podstawie niezapłaconego cła od importowanych dóbr kapitałowych, poprzez rozłożenie subsydium na okres, który odzwierciedla normalną amortyzację takich aktywów w branży produkującej antybiotyki.
Zgodnie z ustaloną praktyką, tak obliczona kwota, która odnosi się do okresu dochodzenia, została dostosowana przez dodanie odsetek z tego okresu w celu odzwierciedlenia całkowitej wartości korzyści odniesionych w czasie.
Uznano, że komercyjna stopa procentowa obowiązująca w Indiach w okresie dochodzenia była właściwa dla wyżej wymienionego celu.
Niezbędne opłaty poniesione w celu uzyskania subsydium zostały potrącone zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. a) rozporządzenia podstawowego z tej sumy, aby otrzymać kwotę subsydium jako licznika.
Zgodnie z art. 7 ust. 2 oraz art. 7 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, kwota subsydium została przydzielona ponad całkowity poziom wywozu realizowanego w okresie dochodzenia jako właściwy mianownik, ponieważ subsydium jest uwarunkowane wynikami wywozu, i nie zostało przyznane w odniesieniu do wyprodukowanych, wywożonych czy transportowanych ilości.
Cztery przedsiębiorstwa skorzystały z tego programu w okresie dochodzenia.
Kwoty uzyskanych subsydiów były nieistotne.
(106) Ponieważ EPCGS nie będą wyrównywane w niniejszym przypadku, nie ma potrzeby odnoszenia się do odpowiednich uwag dotyczących ujawnionych informacji.
5.
Program kredytowania wywozu ("ECS")
a) Podstawa prawna
(107) Szczegóły programu zostały zawarte w okólniku – Master Circular IECD nr 5/04.02.02/2002-03 (Kredyt eksportowy w obcej walucie) oraz okólniku – Master Circular IECD nr 4/04.02.02/2002-03 (Kredyt eksportowy w rupiach) wydanych przez Bank Rezerw Indii [Reserve Bank of India ("RBI")], który jest adresowany do wszystkich komercyjnych banków w Indiach.
b) Kryteria dopuszczalności
(108) Prawo do uczestniczenia w niniejszym programie mają producenci-eksporterzy i kupcy-eksporterzy.
c) Praktyczne zastosowanie
(109) Na mocy tego programu, RBI obowiązkowo ustala maksymalny pułap stóp procentowych stosowanych do kredytów eksportowych, zarówno w rupiach indyjskich, jak też w obcej walucie, którymi banki komercyjne mogą obciążać eksportera "w celu udostępnienia kredytu eksporterom po stawkach, które są konkurencyjne w skali międzynarodowej".
Program ECS składa się z dwóch podprogramów: programu dotyczącego kredytu eksportowego przed wysyłką ("kredyt pakowania"), który pokrywa kredyty dla eksportera na finansowanie zakupu, przetwarzania, produkcji, pakowania lub wysłania towarów przed wywozem, oraz programu dotyczącego kredytu eksportowego po wysyłce, który dostarcza pożyczki kapitałowe z przeznaczeniem na finansowanie należności eksportowych.
RBI kieruje bankami tak, aby zapewnić właściwą ilość kredytu bankowego na finansowanie eksportu.
(110) W wyniku wydania okólników RBI eksporterzy mogą uzyskać kredyty eksportowe o preferencyjnym oprocentowaniu, w porównaniu z oprocentowaniem zwykłych kredytów komercyjnych ("kredytów gotówkowych"), które jest ustalane w warunkach czysto rynkowych.
Pod tym względem, okólnik w sprawie kredytu eksportowego w rupiach stwierdza, że "pułapy stóp procentowych nałożone na kredyty dla eksporterów, zgodnie z zaleceniem niniejszego okólnika, są niższe od maksymalnych stóp pożyczkowych zwykle nakładanych na innych pożyczkobiorców i dlatego też uznawane są w tym sensie za ulgowe".
Różnica w stopach procentowych może być mniejsza dla przedsiębiorstw o dobrej zdolności kredytowej.
Faktycznie, przedsiębiorstwa o dobrej historii kredytowej mogą uzyskać kredyty eksportowe i gotówkowe na tych samych warunkach.
d) Uwagi do ujawnionych informacji
(111) Po ujawnieniu informacji, dwóch eksporterów, którzy byli beneficjentami powyższego programu, argumentowało, że ECS nie stanowi subsydium wyrównawczego.
Na poparcie tej tezy stwierdzili oni, że i) subsydium wyrównawcze wymaga transferu środków publicznych, ii) stawki kredytów ECS są ustalone na warunkach rynkowych, ponieważ różne banki komercyjne proponują znacząco odmienne stopy procentowe oraz, że iii) stopy procentowe dla kredytów gotówkowych są wyższe w porównaniu ze stopami dla kredytów eksportowych, ponieważ finansowanie wywozu jest mniej ryzykowne ("samodzielne wykonywanie") oraz że, w przypadku kredytów eksportowych w obcej walucie, inflacja w stosunku do w pełni wymienialnych walut obcych jest niższa niż w stosunku do rupii indyjskiej, co, jak twierdzono, ma wpływ na stopy procentowe.
(112) Ponadto jeden z eksporterów stwierdził, bez dostarczenia jakichkolwiek nowych obliczeń marginesu subsydium, że stopy innych banków, a nie tych określonych podczas wizyty weryfikującej jako banki pożyczające, powinny być stosowane dla celów obliczeniowych, a w każdym razie jedynie najniższe stopy zarówno dla kredytów eksportowych jak i gotówkowych powinny być porównywane.
Inny eksporter argumentował, bez przedstawienia dowodów, że kwota pożyczki powinna zostać zmniejszona o 25 %, co w domniemaniu stanowi kapitał własny, mimo że w księgach rachunkowych określany jest jako obcy kapitał.
e) Wnioski w sprawie ECS
(113) Po pierwsze, preferencyjne stopy procentowe kredytu ECS ustanowionego przez okólniki RBI, o których mowa w motywie 107, mogą obniżać koszty odsetkowe eksportera w porównaniu z kosztami kredytu ustalanymi wyłącznie przez warunki rynkowe i w tym przypadku mogą przyznawać korzyść danemu eksporterowi w rozumieniu art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego.
Wniosek, że korzyść została przyznana, wysnuto jedynie w odniesieniu do tych eksporterów współpracujących, w przypadku których stwierdzono istnienie powyższych różnic w stopach procentowych.
W przeciwieństwie do wyjaśnień przedstawionych powyżej, zwykłym zachowaniem rynkowym banków komercyjnych nie można wyjaśnić owych różnic w stopach.
Finansowanie wywozu nie jest per se bardziej bezpieczne od finansowania na rynku wewnętrznym.
W rzeczywistości, zwykle jest ono postrzegane jako finansowanie o podwyższonym ryzyku i stopień zabezpieczenia wymagany dla określonego kredytu, niezależnie od celu finansowania, jest wyłącznie decyzją handlową danego banku komercyjnego.
Różnice stóp w odniesieniu do różnych banków wynikają z metodologii przyjętej przez RBI polegającej na ustalaniu maksymalnych stóp oprocentowania kredytów indywidualnie dla każdego banku komercyjnego.
Ponadto gdyby nie okólniki RBI, banki komercyjne nie byłyby zobowiązane do oferowania kredytodawcom finansowania wywozu prawdopodobnie korzystniejszych stóp procentowych na kredyty eksportowe udzielane w obcej walucie.
Podsumowując uwagi do powyższych wyjaśnień, należy przypomnieć, że okólniki RBI mają zapewnić finansowanie wywozu według "konkurencyjnych stóp w skali międzynarodowej", oraz że sam RBI traktuje stopy kredytu eksportowego jako "ulgowe".
Po drugie, pomimo faktu, że preferencyjne kredyty w ramach ECS są przyznawane przez komercyjne banki, korzyść ta jest finansowym wkładem rządu w rozumieniu art. 2 ust. 1 ppkt iv) rozporządzenia podstawowego.
W tym kontekście, należy zauważyć, że ani art. 2 ust. 1 ppkt iv) rozporządzenia podstawowego, ani ASCM nie wymagają opłaty za prowadzenie rachunków funduszów publicznych, np. spłaty banków publicznych przez rząd Indii, dla ustalenia subsydium, a jedynie wytycznych od rządu jak realizować funkcje określone w ppkt i), ii) lub iii) art. 2 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.
RBI jest organem publicznym i jest objęty definicją "publiczny" zgodnie z zapisem art. 1 ust. 3 rozporządzenia podstawowego.
Jest 100 % własnością rządu, realizuje cele polityki publicznej, np. politykę monetarną, a jego władze są wyznaczane przez rząd Indii.
RBI określa kierunki dla organizacji prywatnych, ponieważ banki komercyjne są związane warunkami, między innymi maksymalnymi pułapami dla stóp procentowych na kredyty eksportowe, zlecanymi w okólnikach RBI, oraz przepisami RBI, że banki komercyjne muszą przeznaczać pewną określoną kwotę swoich kredytów bankowych netto na finansowanie eksportu.
Wytyczne te zobowiązują banki komercyjne do realizacji funkcji wyszczególnionych w art. 2 ust. 1 lit. a) ppkt i) rozporządzenia podstawowego, w omawianym przypadku do udzielania pożyczek w formie preferencyjnego finansowania wywozu.
Taki bezpośredni transfer środków w formie pożyczek udzielanych pod pewnymi warunkami normalnie należałby do obowiązków władz publicznych, a stosowana praktyka nie różni się istotnie od praktyk normalnie przestrzeganych przez władze publiczne, art. 2 ust. 1 lit. a) ppkt iv) rozporządzenia podstawowego.
Subsydium to uznawane jest za szczególne i mające charakter wyrównawczy, ponieważ preferencyjne stopy procentowe są dostępne wyłącznie w odniesieniu do finansowania transakcji wywozowych, oraz są uwarunkowane wynikami wywozu, art. 3 ust. 4 lit. a) rozporządzenia podstawowego.
f) Obliczenie kwoty subsydium
(114) Kwota subsydium została obliczona na podstawie różnicy pomiędzy odsetkami zapłaconymi za kredyty eksportowe wykorzystane w okresie dochodzenia a kwotą, która musiałaby być zapłacona, gdyby stosowano te same stopy procentowe co w przypadku zwykłych kredytów komercyjnych stosowanych przez określoną spółkę.
Ta kwota subsydium (licznik) została przydzielona ponad poziom całkowitej wielkości wywozu realizowanego w okresie dochodzenia jako właściwy mianownik, zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, ponieważ subsydium jest warunkowane wynikami wywozu i nie zostało udzielone w odniesieniu do wyprodukowanych, wywożonych czy transportowanych ilości.
Twierdzenie ostatnio poczynione przez jednego z eksporterów, że kwota kredytu zweryfikowanego podczas wizyty na miejscu powinna być zmniejszona o 25 %, ponieważ w tym zakresie składała się w domniemaniu ze środków własnych. Kwestia ta nie była poruszana ani przed ani też podczas wizyty weryfikacyjnej, nie została więc udowodniona i dlatego nie może być zaakceptowana.
Jeśli chodzi o wniosek w sprawie wykorzystania w stosunku do banków pożyczających nowych informacji w miejsce informacji podanych podczas wizyty weryfikacyjnej, to został on również odrzucony, ponieważ nie udostępniono takich informacji we właściwym czasie i nie podlegały one weryfikacji.
W każdym przypadku, eksporter ten nie uzasadnił swoich twierdzeń, że otrzymał jedynie finansowanie wywozu od banków komercyjnych na najkorzystniejszych warunkach.
Sześć spółek skorzystało ze świadczeń na mocy programu ECS.
Uzyskały one subsydia do wysokości 2,3 %.
6.
Program podatków dochodowych
a) Program zwolnień z podatku dochodowego od wywozu ("EITES")
i) Sekcja 80HHC Ustawy o podatku dochodowym 1961 ("ITA")
(115) Zostało ustalone, że czterem badanym eksporterom przyznano korzyść częściowego zwolnienia z podatku dochodowego od zysków pochodzących ze sprzedaży eksportowej w okresie dochodzenia.
Podstawy prawne dla tego zwolnienia ustala sekcja 80HHC ITA.
(116) To postanowienie ITA zostało zniesione, począwszy od roku podatkowego 2005/2006 (tj. od roku budżetowego trwającego od dnia 1 kwietnia 2004 r. do dnia 31 marca 2005 r.).
W związku z powyższym, ustalenia 80HHC ITA nie przyniosą żadnych korzyści wnioskodawcy po dniu 31 marca 2004 r.
Podczas gdy czterech eksporterów objętych postępowaniem uzyskało korzyści w ramach tego programu, to zważywszy na fakt, że od tego czasu wycofano się z niego, względem wnioskodawcy nie będą ustalane środki wyrównawcze, zgodnie z art. 15 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.
ii) Sekcje 10 A oraz 10B ITA
(117) Pełne zwolnienie z podatku z tytułu zysków pochodzących ze sprzedaży eksportowej nowo założonego przedsiębiorstwa działającego w SSE, strefie wolnego handlu, technologicznym parku sprzętu elektronicznego lub technologicznym parku oprogramowania (sekcja 10 A ITA) lub nowo założonego EOU (sekcja 10B ITA) w ciągu pierwszych dziesięciu lat produkcji będzie nadal obowiązywać do dnia 31 marca 2010 r.
(118) Jedna spółka pobierała podczas ostatnich dziesięciu lat korzyści zgodnie z sekcją 10B ITA, rozpoczynając działalność w roku budżetowym 1993/1994.
Z tego względu, spółka ta nie będzie już dłużej uprawniona do pobierania korzyści w ramach sekcji 10B ITA począwszy od roku budżetowego 2003/2004.
Dlatego, zgodnie art. 15 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, w niniejszym przypadku względem tego programu nie będą ustalane środki wyrównawcze.
b) Program zwolnień z podatku dochodowego na badania i rozwój ("ITIRAD")
i) Podstawa prawna
(119) Szczegółowy opis ITIRAD podano w sekcji 35(2AB) ITA.
ii) Kryteria dopuszczalności
(120) Spółki zaangażowane w przemysł biotechnologiczny lub produkcję leków, farmaceutyków, chemikaliów, sprzętu elektronicznego, komputerów i oprogramowania komputerowego, sprzętu telekomunikacyjnego, helikopterów, statków powietrznych lub jakiegokolwiek innego artykułu lub rzeczy, która może być zgłoszona, są uprawnione do otrzymywania korzyści w ramach powyższego programu.
iii) Praktyczne zastosowanie
(121) Dla wszelkich wydatków (innych niż koszt gruntu lub budynku) ponoszonych na badania własne oraz na urządzenia do rozwoju badań zatwierdzone przez Departament Nauki i Badań Przemysłowych rządu Indii, dla celów podatku dochodowego dozwolone jest potrącenie sumy równej 150 % kosztów faktycznie poniesionych.
Stąd, przez 50 % potrącenie kosztów fikcyjnych (tj. kosztów, które faktycznie nie zostały poniesione), podstawa podatku dochodowego i następnie obciążenie podatkiem dochodowym zostaje sztucznie obniżona.
iv) Uwagi do ujawnionych informacji
(122) Po ujawnieniu informacji, jeden eksporter, który był beneficjentem powyższego programu, przedstawił następujące wnioski. Względem tego programu nie należy ustalać środków wyrównawczych, ponieważ i) pomimo, że ITIRAD rzeczywiście ogranicza się do określonych sektorów, nie można uznać go za szczególny w rozumieniu art. 3 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, ponieważ wszystkie przedsiębiorstwa w tych sektorach są uprawnione, oraz ii) wydatki ponoszone po dniu 31 marca 2005 r., zgodnie z sekcją 35(2AB) podsekcją (5) ITA, nie będą kwalifikować się do świadczeń w ramach tego programu.
v) Wnioski w sprawie ITIRAD
(123) ITIRAD zapewnia subsydia w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. a) ppkt ii) oraz art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego. Sztuczna redukcja podstawy podatku dochodowego, zgodnie z sekcją 35(2AB) ITA stanowi finansowy wkład wnoszony przez rząd Indii, ponieważ obniża to dochód z podatku dochodowego władz publicznych, który w przeciwnym razie byłby należny. Dodatkowo, redukcja podatku dochodowego jest świadczeniem korzyści na rzecz spółki, ponieważ poprawia jej płynność finansową.
(124) Rząd Indii argumentował oraz podtrzymał tą argumentację po ujawnieniu informacji, bez właściwego uzasadnienia, że dopuszczalność do świadczeń w ramach ITIRAD jest oparta na obiektywnych kryteriach i dlatego subsydia udzielone w ramach tego programu nie są szczególne.
Jednakże przejrzyste sformułowanie użyte w sekcji 35(2AB) ITA dowodzi, że ITIRAD jest szczególny de jure w rozumieniu art. 3 ust. 2 lit. a) rozporządzenia podstawowego i dlatego stanowi podstawę środków wyrównawczych.
Warunki kwalifikowania dla tego programu nie są regulowane obiektywnymi kryteriami, które są neutralne w rozumieniu art. 3 ust. 2 lit. b) rozporządzenia podstawowego.
Korzyści świadczone w ramach omawianego programu są dostępne tylko dla określonych sektorów przemysłowych wymienionych w motywie 120 powyżej; Rząd Indii nie udostępnił tego programu wszystkim sektorom.
W przeciwieństwie do wniosku złożonego przez jednego eksportera, takie ograniczenie ma charakter szczególny, ponieważ kategoria "grupa gałęzi przemysłu" wymieniona w art. 3 ust. 2 rozporządzenia podstawowego jest synonimem ograniczenia sektorów.
Ograniczenie to nie ma charakteru ekonomicznego i nie stosuje się horyzontalnie, np. w stosunku do liczby zatrudnionych lub rozmiaru przedsiębiorstwa.
(125) Dodatkowo, utrzymywanie, że wydatki poniesione po dniu 31 marca 2005 r. są zwolnione z tego programu nie oznacza, że nie stanowią one podstawy środków wyrównawczych w rozumieniu art. 15 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.
Nie wykazano, że program ten był już wycofany w momencie finalizacji ustaleń dochodzenia przeglądowego, ani też, że eksporter nie będzie już otrzymywał świadczeń z tytułu ITIRAD.
Przeciwnie, ITIRAD obowiązuje w odniesieniu do całego roku podatkowego 2005/2006 (tj. roku budżetowego 2004/2005), stąd możliwe jest dalsze przyznawanie świadczeń z jego tytułu.
Dodatkowo, eksporter nie uzasadnił swojego wniosku, że rząd Indii nie przewiduje prolongaty omawianego programu.
W rzeczywistości, program ten został już raz prolongowany w przeszłości [8].
Nie ma żadnych przesłanek, że taka prolongata nie będzie miała miejsca na mocy przyszłej Ustawy finansowej, tym bardziej, że rząd Indii nie przedstawił żadnych przesłanek, ani w konsultacjach, ani też w uwagach do ujawnionych informacji, że z dniem 31 marca 2005 r. program i) wygaśnie, oraz że ii) nie będzie zastąpiony przez porównywalną ulgę w podatku dochodowym.
vi) Obliczenie kwoty subsydium
(126) Kwotę subsydium obliczono na podstawie różnicy pomiędzy należnym podatkiem dochodowym za okres dochodzenia w przypadku gdyby zastosowano się do przepisów sekcji 35(2AB) ITA, a podatkiem należnym w przypadku nie zastosowania się do tych przepisów.
Ta kwota subsydium (licznik) została rozdzielona ponad całkowitą sprzedaż mającą miejsce w okresie dochodzenia jako odpowiedni mianownik, zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, ponieważ subsydium to odnosi się do każdej sprzedaży, krajowej i zagranicznej, a nie zostało przyznane w odniesieniu do wyprodukowanych, wywożonych czy transportowanych ilości.
Margines subsydiów w wysokości 1,5 % został ustalony dla jednej spółki, która otrzymała świadczenia w ramach ITIRAD.
III.
Programy regionalne
1.
Programy bodźców dla przemysłu ("IIS") rządów Gujarat i Punjab
(127) Stany Gujarat i Punjab przyznają środki zachęcające uprawnione przedsiębiorstwa przemysłowe, w formie zwolnienia lub odroczenia podatku od sprzedaży i kupna, w celu wspierania rozwoju gospodarczego rejonów zacofanych gospodarczo w omawianych stanach.
Ponieważ programy te są prawie identyczne, są one oceniane łącznie.
a) Podstawa prawna
(128) Szczegółowy opis tych programów zastosowanych przez rząd Stanu Gujarat ("GOG") oraz rząd Stanu Punjab ("GOP") zamieszczono w rezolucji GOG nr INC-1090-1023-(2)-I(GR nr 2) z dnia 16 października 1990 r. i w rezolucji GOP nr 15/43/96-5IB/2238 z 20 marca 1996 r.
b) Kryteria dopuszczalności
(129) Przedsiębiorstwa zakładające nowe zakłady gospodarcze lub rozbudowujące na szeroką skalę zakłady już istniejące w regionach zacofanych kwalifikują się do uzyskania świadczeń w ramach tych programów.
Jednakże istnieją wyczerpujące wykazy niekwalifikujących się gałęzi przemysłu, które uniemożliwiają przedsiębiorstwom działającym w określonych obszarach korzystanie z tych bodźców.
c) Praktyczne zastosowanie
(130) W ramach omawianych programów, przedsiębiorstwa muszą inwestować w rejonach zacofanych.
Takie rejony, reprezentowane przez określone jednostki terytorialne w dwóch rozpatrywanych stanach, są sklasyfikowane pod względem swojego rozwoju gospodarczego do różnych kategorie, podczas gdy równocześnie istnieją rejony wykluczone z lub "mające zakaz" stosowania programu bodźców.
Głównymi kryteriami dla ustalenia kwoty bodźców jest wielkość inwestycji oraz rejon, w którym przedsiębiorstwo jest lub będzie zlokalizowane.
(131) Środki zachęcające mogą być przyznawane w dowolnym czasie, ponieważ nie ma limitów czasowych na składanie wniosku dla pozyskania środków zachęcających lub na spełnienie kryteriów ilościowych.
d) Uwagi do ujawnionych informacji
(132) Po ujawnieniu informacji, dwóch eksporterów, którzy otrzymali świadczenia w ramach IIS, złożyli wniosek, że i) IIS nie stanowi subsydium z tytułu wywozu, ii) IIS stanowi jedynie kompensatę za dodatkowe wydatki poniesione w związku z niedostępnością odpowiedniej infrastruktury we wskazanych zacofanych rejonach oraz, że iii) jeden ze wspomnianych eksporterów od dnia 5 lipca 2003 r. nie korzystał już ze świadczeń omawianego programu.
e) Wnioski w sprawie IIS
(133) Omawiane programy zapewniają subsydia w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. a) ppkt ii) oraz art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego. Stanowią one wkład finansowy, odpowiednio, GOG oraz GOP, ponieważ przyznane środki zachęcające, w omawianym przypadku zwolnienia z podatków od sprzedaży i kupna, obniżają dochody z podatków, które w przeciwnym razie byłyby należne. Dodatkowo, takie środki zachęcające przyznają korzyść na rzecz spółki, ponieważ poprawiają jego sytuację finansową przez to, że podatki, które w innym przypadku byłyby należne, nie podlegają zapłacie.
(134) Co więcej, programy te są regionalnie szczególne w rozumieniu art. 3 ust. 2 lit. a) oraz art. 3 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, ponieważ są one dostępne wyłącznie dla niektórych przedsiębiorstw, które zainwestowały w obrębie określonych obszarów geograficznych podlegających jurysdykcji stanu przyznającego. Programy te nie są dostępne przedsiębiorstwom zlokalizowanych poza tymi rejonami i, dodatkowo, poziom świadczenia jest zróżnicowany w zależności od rozpatrywanego rejonu.
(135) Rząd Indii nie podziela tej oceny.
Po pierwsze, argumentował, że handel międzynarodowy per se nie podlega opodatkowaniu od sprzedaży, zgodnie z tym, co stanowi Konstytucja Indii.
W rezultacie, rząd Indii utrzymywał, że takie programy nie powodują przepadnięcie podatku, który inaczej byłby należny za transakcje wywozu, i że w konsekwencji nie powinny stanowić podstawy środków wyrównawczych.
Jednakże w przeciwieństwie do wniosków przedstawionych przez dwóch eksporterów również i w tym zakresie program nie został oceniony jako subsydium wywozowe w rozumieniu art. 3 ust. 4 lit. a) rozporządzenia podstawowego, przy bezpośrednim odniesieniu się do wywozu produktu rozpatrywanego, lecz jako program w innych przypadkach szczególny (patrz motyw 134).
Bezpośrednie powiązanie pomiędzy subsydium i eksportowanym towarem nie jest konieczne, by uznać program subsydiowania za stanowiący podstawę środków wyrównawczych.
Zgodnie z art. 1 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, wystarczy ustalić bezpośrednie powiązanie pomiędzy danym subsydium i spółką produkującą.
Opierając się na tym, że "pieniądz jest zamienny", każdy rodzaj takiego krajowego subsydium będzie, dzięki niższym cenom, odzwierciedlony również w transakcjach wywozu, ponieważ takie subsydium poprawiło ogólną płynność finansową przedsiębiorstwa.
Dodatkowo, rząd Indii nie przedstawił żadnego dowodu, że ogólne zwolnienie z podatku od sprzedaży eksportowej pokrywa także zobowiązania z tytułu podatku od zakupu środków do produkcji.
Faktycznie, w obecnej sprawie, przedsiębiorstwa skorzystały również z ISS, aby skompensować zobowiązania z tytułu podatku od zakupu.
(136) Rząd Indii dodatkowo stwierdził, że IIS, pomimo że jest ograniczony do określonych zacofanych regionów w obrębie stanów Punjab i Gujarat, nie powinien być uznany jako szczególny, ponieważ w domniemaniu nie faworyzuje określonych przedsiębiorstw w obrębie tych specjalnie wyznaczonych regionów.
Jednakże rząd Indii przyznał, że nie wszystkie rodzaje produkcji w obrębie tych wyznaczonych regionów kwalifikują się do IIS.
W rzeczywistości, regionalne ograniczenie stanowego programu subsydiów do wszystkich przedsiębiorstw działających w obrębie specjalnie wyznaczonych obszarów leżących na terytorium danego stanu samo w sobie ma charakter szczególny.
Tego rodzaju programy wyraźnie faworyzują pewne przedsiębiorstwa ponad inne, ponieważ przedsiębiorstwo w uprawnionym regionie może otrzymać pomoc, podczas gdy jego konkurent zlokalizowany poza tym rejonem na taką pomoc liczyć nie może.
Takiego typu rozróżnienie nie jest obiektywne w rozumieniu art. 3 ust. 2 lit. b) rozporządzenia podstawowego i dlatego jest szczególne, ponieważ programy nie są stosowane horyzontalnie na terenie całego stanu.
(137) Domniemana kompensacja w ramach IIS z tytułu dodatkowych kosztów poniesionych z uwagi na niewystarczająco rozwiniętą infrastrukturą, odwrotnie niż we wniosku sporządzonym przez jednego z eksporterów, nie zmienia oceny uznającej subsydium jako podstawę środków wyrównawczych.
Takie domniemane koszty nie zostały uzasadnione.
(138) Eksporter, który utrzymywał, że nie jest już uprawniony do świadczeń z tytułu IIS, nie uzasadnił swojego twierdzenia, na przykład poprzez dostarczenie potwierdzenia od GOG.
Odwrotnie, twierdził w swoich raportach z wykonania budżetu za okres 2002–2003 (tj. okres dochodzenia), że starał się o przedłużenie świadczeń z tytułu IIS do 2012 r.
Należy zaznaczyć, że takie przedłużenie jest możliwe w ramach IIS za zgodą Stanu Gujarat.
Spółka nie przedstawiła żadnego dowodu na to, że GOG odmówił przyznania przedłużenia.
(139) Argumentacja rządu Indii i ujawnione wnioski nie zmieniły zatem oceny programów, z której wynika, że zwolnienie z podatku z tytułu kupna i sprzedaży stanowi podstawę środków wyrównawczych.
f) Obliczenie kwoty subsydium
(140) Kwota subsydium została obliczona na podstawie wielkości podatku od sprzedaży i kupna, który byłby normalnie należny w okresie dochodzenia, lecz który pozostawał niezapłacony w ramach omawianych programów.
Zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, te kwoty subsydium (licznik) zostały następnie przydzielone ponad całą sprzedaż realizowaną w okresie dochodzenia, jako odpowiedni mianownik, ponieważ subsydium nie jest uwarunkowane wynikami wywozu i nie zostało udzielone w odniesieniu do ilości wyprodukowanych, wywożonych czy transportowanych.
Podczas tego okresu trzy spółki korzystały z omawianych systemów.
Otrzymały świadczenia w wysokości 2,4 % (2 spółki) i 3,1 %.
2.
Zwolnienie przez rząd Stanu Gujarat z cła za energię elektryczną ("EDE")
(141) Stan Gujarat udziela uprawnionym przedsiębiorstwom przemysłowym środków zachęcających w postaci zwolnienia z opłat celnych za energię elektryczną w celu wspierania rozwoju przemysłowego w gospodarczo zacofanych regionach w obrębie omawianego stanu.
a) Podstawa prawna
(142) Szczegółowy opis programu zwolnienia z cła za energię elektryczną zastosowanego przez rząd Stanu Gujarat ("GOG") znajduje się w Ustawie Bombaju o należności celnej za energię elektryczną z 1958 r., a w szczególności w sekcji 3 ust. 2 ppkt vi) oraz sekcji 3 ust. 2 ppkt vii) lit. a) oraz b) tej Ustawy, przyjęty w drodze Rozporządzenia w sprawie przyjmowania aktów prawnych Stanu Gujarat z 1960 r.
b) Kryteria dopuszczalności
(143) Przedsiębiorstwa inwestujące w rejonach zacofanych poprzez zakładanie nowych zakładów przemysłowych lub rozbudowę na szeroką skalę zakładów przemysłowych już istniejących, kwalifikują się do systemu.
c) Praktyczne zastosowanie
(144) Program jest jedynie dostępny przedsiębiorstwom, które zainwestowały w pewnych wskazanych rejonach geograficznych będących pod jurysdykcją Stanu Gujarat.
Upoważnia on również GOG do wyłączenia jakichkolwiek obszarów i jakichkolwiek nowych przedsiębiorstw przemysłowych z obowiązku płacenia cła za energię elektryczną.
Ponadto nowe przedsiębiorstwa przemysłowe założone w specjalnie wyznaczonych rejonach są przez okres pięciu lat od daty rozpoczęcia produkcji zwolnione z płacenia cła za energię elektryczną albo płacą połowę standardowej stawki celnej.
d) Uwagi do ujawnionych informacji
(145) Po ujawnieniu, jeden z eksporterów, który otrzymywał świadczenia w ramach omawianego programu, sporządził wniosek, że począwszy od dnia 4 czerwca 2004 r. rzekomo nie otrzymywał już świadczeń w ramach tego programu.
Dodatkowo, inny eksporter utrzymywał, że nie korzystał z programu.
Jednakże należy zauważyć, że w odniesieniu do tego ostatniego eksportera, program ten w żadnym przypadku nie był brany pod uwagę przy ustalaniu kwoty obowiązującego go subsydium.
e) Wnioski w sprawie EDE
(146) Powyższy program stanowi subsydium w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. a) ppkt ii) oraz art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego. Stanowi on finansowy wkład GOG, ponieważ ten środek zachęcający obniża uzyskiwane wpływy stanowe, które w przeciwnym razie byłyby należne. Dodatkowo, przyznaje on korzyść przedsiębiorstwu przyjmującemu. Program ten jest także regionalnie szczególny w rozumieniu art. 3 ust. 2 lit. a) oraz art. 3 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, ponieważ jest dostępny jedynie dla przedsiębiorstw, które zainwestowały w wyznaczonych geograficznych regionach będących pod jurysdykcją Stanu Gujarat. Ponadto kryteria i warunki dopuszczalności regulujące owe środki zachęcające nie są jasno określone przez prawo, rozporządzenie lub inne oficjalne dokumenty. Podczas wizyt weryfikacyjnych potwierdzono, że jedno z przedsiębiorstw korzystało z systemu przez okres dziewięciu lat. Pomimo zażądania od niego dostarczenia informacji, przedsiębiorstwo nie dostarczyło, poza samą Ustawą Bombaju o należności celnej za energię elektryczną, żadnych informacji, które mogłyby zmienić wyniki niniejszej analizy.
(147) Rząd Indii argumentował, że ponieważ powyższy program nie stanowił podstawy środków wyrównawczych w innym przypadku rozpatrywanym w 1999 r. z uwagi na fakt, że uznano go za stosowany horyzontalnie w obrębie całego stanu, to również teraz nie powinien stanowić podstawy środków wyrównawczych.
W tym celu przedstawił jedynie powiadomienie Departamentu Przemysłu, Energii i Pracy rządu Stanu Maharashtra o Ustawie Bombaju o należności celnej za energię elektryczną.
Jednakże informacja ta nie dotyczy Stanu Gujarat.
Dodatkowo, należy zaznaczyć, że zgodnie z tym powiadomieniem, środek zachęcający w ramach EDE nie jest najwyraźniej dostępny we wszystkich regionach/obszarach Stanu Maharashtra, dlatego też nadal winien być uznany za regionalnie szczególny.
Zostało ustalone, że jeden z eksporterów objętych postępowaniem, zlokalizowany w Stanie Gujarat, korzystał z omawianego programu w okresie dochodzenia.
W konsekwencji, wnioskuje się, że powyższy program stanowi podstawę środków wyrównawczych w odniesieniu do tego eksportera z powodów podanych w poprzednim motywie.
(148) Eksporter, który utrzymywał, że nie spełnia już warunków by otrzymywać świadczenia z EDE, nie uzasadnił tego twierdzenia, na przykład przez dostarczenie potwierdzenia od GOG.
Przeciwnie, stwierdzał w swoich raportach z wykonania budżetu za rok 2002/2003 (tj. za okres dochodzenia), że ubiega się o przedłużenie okresu otrzymywania świadczeń EDE do 2012 r., które to przedłużenie udawało mu się już uzyskiwać w przeszłości, w sumie przez okres dziewięciu lat, z pominięciem faktu, że zgodnie z odpowiednimi regulacjami prawnymi, okres zwolnienia w przypadku EDE powinien wynosić jedynie pięć lat.
Spółka ta nie przedstawiła żadnych dowodów na to, że GOG odmówił przyznania owej prolongaty.
f) Obliczenie kwoty subsydium
(149) Korzyść na rzecz producenta eksportującego, została obliczona na podstawie wielkości należności celnej za energię elektryczną, która byłaby normalnie należna w okresie dochodzenia, ale która pozostawała niezapłacona w ramach omawianego programu.
Zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, kwota subsydium (licznik), została następnie przydzielona ponad całkowitą sprzedaż w okresie dochodzenia (mianownik), ponieważ dotyczyła całości sprzedaży, krajowej i zagranicznej, a nie została przyznana w odniesieniu do ilości wyprodukowanych, wywożonych czy transportowanych.
Margines subsydiów w wysokości 0,2 % został ustalony dla jednej spółki, która otrzymywała korzyści w ramach EDE.
3.
Pakietowy system bodźców ("PSI") rządu Stanu Maharashtra ("GOM")
(150) Stwierdzono, że producenci eksportujący nie otrzymywali żadnych świadczeń będących podstawą środków wyrównawczych w ramach PSI.
IV.
Wielkość subsydium stanowiącego podstawę środków wyrównawczych
(151) Konsekwentnie stosowaną praktyką jest traktowanie spółek powiązanych jako pojedynczego podmiotu gospodarczego dla celu określenia stawki subsydium.
Takie postępowanie wynika z faktu, że wyliczanie indywidualnych stawek subsydium może zachęcać do omijania środków wyrównawczych, prowadząc do ich nieskuteczności, gdyż umożliwiałoby to producentom powiązanym sprzedawanie swoich towarów do Wspólnoty poprzez przedsiębiorstwo obciążone najniższą indywidualną stawką subsydium.
W celu uniknięcia takich sytuacji, najpierw ustala się indywidualną kwotę subsydium w ramach każdego programu w odniesieniu do każdej spółki powiązanej, a następnie wylicza się średnią ważoną wszystkich kwot subsydiów i przydziela się ją każdej ze spółek powiązanych.
(152) Dwaj producenci eksportujący zostali uznani za spółki powiązane, i przyznano im pojedynczą stawkę subsydium, gdyż każda z nich jest w stanie skutecznie ograniczyć swobodę działania drugiej spółki.
Jak wskazują sprawozdania roczne obu spółek, główni członkowie zarządów obu spółek są spokrewnieni i każdy z nich ma możliwość "istotnego oddziaływania" na funkcjonowanie drugiej spółki.
Istotne oddziaływanie, według norm rachunkowości obowiązujących w Indiach, oznacza współuczestnictwo w podejmowaniu decyzji finansowych oraz dotyczących funkcjonowania danej spółki.
Możliwość takiego oddziaływania prowadzi do uznania danych przedsiębiorstw za powiązane zgodnie z indyjskimi normami rachunkowości.
Ponadto zgodnie z przepisami celnymi Unii Europejskiej, strony uważa się za powiązane, gdy jedna jest w stanie kontrolować działalność drugiej, lub, gdy są członkami jednej rodziny [9].
(153) Po ujawnieniu informacji, jeden z powyższych producentów eksportujących nie zgodził się z wyżej wymienioną analizą przedstawioną przez stronę powiązaną.
Utrzymywał on, bez dostarczenia dalszych dowodów, że nie istnieje żadne powiązanie biznesowe pomiędzy omawianymi przedsiębiorstwami.
Jednakże wspomniany producent eksportujący ani nie zgłosił zastrzeżeń do opartego na faktach opisu przytoczonego w motywie 152, ani nie uzasadnił dlaczego, pomimo powyższych faktów, oba przedsiębiorstwa nie powinny zostać uznane za strony powiązane.
A zatem, wniosek należy uznać za bezzasadny.
Kwota subsydiów będących podstawą środków wyrównawczych, zgodnie z przepisami rozporządzenia podstawowego, określona ad valorem w odniesieniu do producentów eksportujących, zawiera się między 25,3 % a 35,1 %.
(154) Uwzględniając wysoki poziom współpracy, stawkę subsydium dla wszystkich spółek, które nie współpracują ustanawia się na poziomie ustanowionym dla przedsiębiorstwa o najwyższej indywidualnej stawce, tj. 35,1 %.
PROGRAM → _BAR_ ALS _BAR_ DEPBS _BAR_ EOUS _BAR_ EPCGS _BAR_ ECS _BAR_ ITIRAD _BAR_ PSI _BAR_ GIIS _BAR_ PIIS _BAR_ EDE _BAR_ Ogółem _BAR_
SPÓŁKA ↓ _BAR_ % _BAR_ % _BAR_ % _BAR_ % _BAR_ % _BAR_ % _BAR_ % _BAR_ % _BAR_ % _BAR_ % _BAR_ % _BAR_
KDL Biotech Ltd. _BAR_ 22,8 _BAR_ 4,6 _BAR_ zero _BAR_ brak _BAR_ 1,0 _BAR_ zero _BAR_ zero _BAR_ zero _BAR_ zero _BAR_ zero _BAR_ 28,4 _BAR_
Nectar Lifesciences Ltd. _BAR_ 25,8 _BAR_ 3,2 _BAR_ zero _BAR_ brak _BAR_ 2,3 _BAR_ zero _BAR_ zero _BAR_ zero _BAR_ 2,4 _BAR_ zero _BAR_ 33,7 _BAR_
Nestor Pharmaceuticals Ltd. _BAR_ 22,0 _BAR_ 3,3 _BAR_ zero _BAR_ zero _BAR_ brak _BAR_ zero _BAR_ zero _BAR_ zero _BAR_ zero _BAR_ zero _BAR_ 25,3 _BAR_
Orchid Chemicals & Pharmaceuticals Ltd. _BAR_ zero _BAR_ zero _BAR_ 30,9 _BAR_ zero _BAR_ 1,1 _BAR_ zero _BAR_ zero _BAR_ zero _BAR_ zero _BAR_ zero _BAR_ 32,0 _BAR_
Ranbaxy Laboratories Ltd. _BAR_ 25,6 _BAR_ 8,0 _BAR_ zero _BAR_ brak _BAR_ brak _BAR_ 1,5 _BAR_ zero _BAR_ zero _BAR_ zero _BAR_ zero _BAR_ 35,1 _BAR_
Surya Pharmaceutical Ltd. _BAR_ 25,8 _BAR_ 3,2 _BAR_ zero _BAR_ brak _BAR_ 2,3 _BAR_ zero _BAR_ zero _BAR_ zero _BAR_ 2,4 _BAR_ zero _BAR_ 33,7 _BAR_
Torrent Gujarat Biotech Ltd. _BAR_ 24,8 _BAR_ zero _BAR_ zero _BAR_ zero _BAR_ zero _BAR_ zero _BAR_ zero _BAR_ 3,1 _BAR_ zero _BAR_ 0,2 _BAR_ 28,1 _BAR_
D. PRAWDOPODOBIEŃSTWO KONTYNUACJI LUB PONOWNEGO WYSTĄPIENIA SUBSYDIOWANIA
(155) Zgodnie z art. 18 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, zbadano czy wygaśnięcie aktualnie obowiązujących środków prowadziłoby do kontynuacji lub ponownego wystąpienia subsydiowania.
(156) Zgodnie ze szczegółowym opisem zawartym w motywach od 21 do 153 powyżej, ustalono, że w okresie dochodzenia, indyjscy eksporterzy produktu rozpatrywanego nadal korzystali z subsydiowania będącego podstawą środków wyrównawczych, przyznanego im przez indyjskie władze.
Faktycznie, marginesy subsydiów ustalone podczas przeglądu są wyższe od tych, które były ustalone podczas dochodzenia pierwotnego i które wahały się od 0 % do 15,3 % [motyw 43 rozporządzenia Rady (WE) nr 2164/98].
Tylko program subsydiów wymieniony w motywach 115 i 116 powyżej (80 HHC ITA) został wstrzymany, natomiast w kilku innych przypadkach, pojedyncze przedsiębiorstwa utraciły uprawnienia do uczestnictwa w niektórych programach.
Znalazło to już odzwierciedlenie przy wyliczaniu stawek subsydium.
Pozostałe programy subsydiów objęte postępowaniem dostarczają powtarzających się korzyści, i nie ma przesłanek, aby sądzić, że w przewidywalnej przyszłości programy te zostaną zakończone lub zmodyfikowane.
W braku takich działań, eksporterzy produktu rozpatrywanego będą nadal otrzymywać subsydia stanowiące podstawę środków wyrównawczych.
Każdy eksporter jest uprawniony do korzystania z wielu programów subsydiów.
Wobec tego, uznano, że rozsądne będzie przyjęcie wniosku, że jest wielce prawdopodobne, że subsydiowanie będzie kontynuowane w przyszłości.
(157) Ponieważ zostało wykazane, że subsydiowanie było kontynuowane w trakcie przeglądu, i że istnieje prawdopodobieństwo, że będzie kontynuowane w przyszłości, kwestia prawdopodobieństwa ponownego wystąpienia subsydiowania jest nieistotna.
E. PRZEMYSŁ WSPÓLNOTOWY
I. Produkcja Wspólnoty
(158) W okresie dochodzenia, następujący producenci wspólnotowi wytwarzali podobny produkt w krajach Wspólnoty: Sandoz, DSM, ACS Dobfar SpA and Antibioticos S.A. Spółka Sandoz wystąpiła o połączony przegląd w przypadku wygaśnięcia i przegląd okresowy obowiązujących środków antysubsydiacyjnych.
Spółka DSM poparła to żądanie.
Spółki Sandoz i DSM w pełni współpracowały podczas dochodzenia przeglądowego.
Pozostali producenci wspólnotowi ani nie współpracowali, ani nie sprzeciwili się wszczęciu tego połączonego przeglądu w przypadku wygaśnięcia i przeglądu okresowego.
(159) Jeden współpracujący producent wspólnotowy sprowadził z Indii, jak również z krajów trzecich, dwa rodzaje produktu rozpatrywanego w okresie rozpatrywanym.
Jednak takie działanie nie zmienia jego kwalifikacji jako producenta w rozumieniu art. 9 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.
W porównaniu do wysokości jego produkcji w ramach Wspólnoty, ilości produktu podobnego przywożonego z Indii w okresie dochodzenia stanowiło jedynie stosunkowo nieznaczny udział wynoszący mniej niż 10 %.
Co więcej, w jego przypadku przywóz z Indii produktu rozpatrywanego ma jedynie charakter przejściowy, ponieważ producent ten dokonuje restrukturyzacji swojej produkcji we Wspólnocie i właśnie rozpoczął wytwarzanie tych samych rodzajów podobnego produktu, które sprowadzał między innymi z Indii.
II.
Definicja przemysłu wspólnotowego
(160) Podobny produkt wytwarzany przez producentów Wspólnoty w okresie dochodzenia stanowił 70,5 % całkowitej produkcji tego podobnego produktu wytwarzanego przez państwa Wspólnoty.
Zatem, przedsiębiorcy ci stanowią wspólnotowy przemysł w rozumieniu art. 9 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.
Od tej pory niniejszy dokument będzie się do nich odnosił jako do "przemysłu wspólnotowego”."
F. ANALIZA SYTUACJI NA RYNKU WSPÓLNOTY
I. Wprowadzenie
(161) W celu oceny tendencji dotyczących rozmiaru produkcji i cen, wykorzystano odpowiednie statystyki Eurostat dla kodów TARIC 2941101010, 2941102010 i 2941900030 wraz z danymi otrzymanymi za pośrednictwem zweryfikowanych odpowiedzi na kwestionariusze dostarczone przez przemysł wspólnotowy.
(162) Dane dotyczące przemysłu wspólnotowego były otrzymane za pośrednictwem zweryfikowanych odpowiedzi na kwestionariusze dostarczone przez producentów współpracujących ze Wspólnotą.
(163) W przypadkach wymagających zapewnienia poufności, wykorzystano wskaźniki do zilustrowania ewolucji tendencji.
(164) Po ujawnieniu danych, jeden z eksporterów stwierdził, że analiza szkody powinna była zostać przeprowadzona na podstawie informacji o rynku Wspólnoty po rozszerzeniu, które nastąpiło w dniu 1 maja 2004 r., tj. włącznie z 10 nowymi Państwami Członkowskimi.
(165) Mając na uwadze, że art. 11 ust. 1 rozporządzenia podstawowego wymaga, aby informacja dotycząca okresu następującego po OD nie była zazwyczaj brana pod uwagę, oraz że rozszerzenie miało miejsce po OD, wniosek ten musi zostać odrzucony.
W każdym razie, dostępne informacje wskazują, że w 10 nowych krajach członkowskich nie wytwarza się podobnego produktu, który mógłby zmienić sytuację przemysłu wspólnotowego.
(166) Dodatkowo, jeden z eksporterów przedstawił, w formie ogólnego komentarza, jednak bez dalszego uzasadnienia, że przedstawiona analiza szkód nie uwzględniała wszystkich czynników określonych w art. 8 rozporządzenia podstawowego, oraz że nie była oparta na konkretnych dowodach.
(167) Konkretne zastrzeżenia wobec szczegółowych aspektów analizy szkody będą rozważane w kontekście odpowiednich części poniższej analizy. Jednak, odpowiadając na ten ogólny komentarz, należy nadmienić, że i) analiza szkody była oparta na zweryfikowanych faktach opartych na dowodach oraz ii) że, jak przestawiono poniżej, wszystkie czynniki związane z przywozem zgodnie z art. 8 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, wszystkie 17 wskaźników zgodnie z art. 8 ust. 5 rozporządzenia podstawowego związane z sytuacją wspólnotowego przemysłu, oraz wszystkie znane czynniki inne niż subsydiowany przywóz, zgodnie z art. 8 ust. 7 rozporządzenia podstawowego, zostały ocenione.
II.
Określenie właściwego rynku Wspólnoty
(168) W celu ustalenia czy przemysł wspólnotowy doznał szkody, oraz w celu wyznaczenia wskaźnika konsumpcji oraz różnorodnych wskaźników ekonomicznych określających sytuację przemysłu wspólnotowego, zbadano czy i w jakim stopniu późniejsze wykorzystanie produkcji przemysłu wspólnotowego przy wytwarzaniu podobnego produktu musiało być uwzględnione w analizie.
(169) Rzeczywiście, podobny produkt jest sprzedawany przez przemysł wspólnotowy, zarówno do i) niepowiązanych klientów, jak i ii) w celu dalszego przetwarzania do wytworzenia w tej samej grupie przedsiębiorstw ("podmioty powiązane").
Sprzedaż podmiotom niepowiązanym została uznana za "wolny rynek".
Sprzedaż podmiotom powiązanym w celu dalszego przetwarzania została uznana za rynek zmonopolizowany, gdyż uniemożliwiała wolny wybór dostawcy.
(170) W odniesieniu do następujących wskaźników ekonomicznych związanych z przemysłem wspólnotowym ustalono, że istotna analiza i ewaluacja musi skupić się na sytuacji dominującej na wolnym rynku, tj. na: wielkości sprzedaży i cenach sprzedaży na rynku Wspólnoty, udziale w rynku, wzroście, rentowności, wielkości wywozu i cenach.
Tam, gdzie było to możliwe i zasadne, ustalenia te zostały następnie porównane z danymi dotyczącymi rynku zmonopolizowanego, tak aby uzyskać pełny obraz sytuacji dotyczącej przemysłu wspólnotowego.
(171) Jednak w odniesieniu do innych wskaźników ekonomicznych, obecne dochodzenie wykazało, że mogą one być zasadnie zbadane tylko w odniesieniu do całościowej aktywności.
Rzeczywiście, produkcja (zarówno wolnego jak i zmonopolizowanego rynku), moce produkcyjne, wykorzystanie mocy produkcyjnych, nakłady, zapasy, zatrudnienie, wydajność, wynagrodzenia, zdolność zwiększenia kapitału, zależą od poziomu całkowitej aktywności, niezależnie od tego czy produkcja jest zmonopolizowana czy sprzedawana na wolnym rynku.
(172) Dwóch eksporterów zgłosiło zastrzeżenia do analizy w odniesieniu do wolnego i zmonopolizowanego rynku.
Twierdzili oni, że analiza nie była obiektywna w rozumieniu art. 8 ust. 2 rozporządzenia podstawowego.
(173) Jednakże uznano, że obecne postępowanie ustanowiło wyraźny podział pomiędzy rynkiem wolnym a zmonopolizowanym.
W istocie, nabywca na rynku zmonopolizowanym nie miał innej możliwości, jak dokonać zakupu u zmonopolizowanego dostawcy.
W tych okolicznościach, właściwa analiza musi się skoncentrować głównie na wolnym rynku, ponieważ sprzedaż na rynku zmonopolizowanym nie podlegała konkurencji z produktami sprzedawanymi na wolnym rynku i, co za tym idzie, nie podlegała oddziaływaniu subsydiowanego przywozu.
Należy jednak zauważyć, że w analizie szkody, pomimo wprowadzenia wyraźnego rozdziału rynków, nie pominięto rynku zmonopolizowanego.
Przeciwnie, sytuacja na obu rynkach została porównana i przeanalizowana, jak wynika to z opisu poniżej, tak, aby możliwe było sformułowanie obiektywnych końcowych wniosków na temat stanu przemysłu wspólnotowego jako całości.
Co za tym idzie, wniosek musi zostać odrzucony.
III.
Konsumpcja we Wspólnocie
(174) Przy obliczaniu widocznej konsumpcji produktu rozpatrywanego oraz podobnego produktu we Wspólnocie, Komisja dodała:
- wielkość całkowitego przywozu do Wspólnoty produktu rozpatrywanego oraz podobnego produktu – na podstawie sprawozdania Eurostatu,
- wielkość sprzedaży podobnego produktu w krajach Wspólnoty, wytwarzanego przez przemysł wspólnotowy,
- wielkość wykorzystania monopolizacji podobnego produktu przez przemysł wspólnotowy,
- oraz, na podstawie informacji zawartej we wniosku o wszczęcie przeglądu, szacunkową wielkość sprzedaży podobnego produktu w krajach Wspólnoty przez innych znanych producentów wspólnotowych.
Jak pokazuje poniższa tabela, konsumpcja we Wspólnocie produktu rozpatrywanego i podobnego produktu wzrosła o 51 % w okresie rozpatrywanym.
Konsumpcja(w kg) _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ OD _BAR_
Produkt rozpatrywany i podobny produkt _BAR_ 2482053 _BAR_ 3240481 _BAR_ 3254464 _BAR_ 3801666 _BAR_ 3745549 _BAR_
wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 131 _BAR_ 131 _BAR_ 153 _BAR_ 151 _BAR_
(175) Rząd Indii oraz jeden eksporter stwierdzili, że szczegóły dotyczące konsumpcji przedstawione w powyższej tabeli należało uszczegółowić poprzez dodanie informacji w odniesieniu do pojedynczego producenta Wspólnoty w rozbiciu na konsumpcję na wolnym i zmonopolizowanym rynku.
Co więcej, argumentowano, że wiarygodność danych w odniesieniu do producentów Wspólnoty innych niż związanych z przemysłem wspólnotowym nie została sprawdzona.
(176) Należy zauważyć, że przemysł wspólnotowy reprezentowany jest tylko przez dwie strony, z których tylko jedna działa na rynku zmonopolizowanym.
Dlatego też, w związku z art. 29 rozporządzenia podstawowego ("poufność") nie jest rzeczą możliwą przedstawienie dalszych szczegółów.
W odniesieniu do danych dotyczących producentów Wspólnoty innych niż reprezentowanych przez przemysł wspólnotowy, należy przypomnieć, że owi producenci nie współpracowali w toku dochodzenia.
Przy braku jakiejkolwiek innej dostępnej informacji dotyczącej ich udziału w konsumpcji we Wspólnocie, wykorzystano dane przedstawione we wniosku o wszczęcie przeglądu.
Co więcej, żadna ze stron nie przedstawiła sprzecznej informacji, ani też weryfikacja nie podważyła wiarygodności dostarczonych informacji.
IV.
Przywóz produktu rozpatrywanego do Wspólnoty
1.
Wielkość, cena oraz udział w rynku przywozu z Indii
Przywozy(w kg) _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ OD _BAR_
Produkt rozpatrywany _BAR_ 36800 _BAR_ 47400 _BAR_ 72100 _BAR_ 101800 _BAR_ 95200 _BAR_
wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 129 _BAR_ 196 _BAR_ 277 _BAR_ 259 _BAR_
(177) Wielkość przywozu produktu rozpatrywanego znacząco wzrosła w rozpatrywanym okresie.
Przywozy w okresie dochodzenia były o 159 % większe niż w 1999 r.
Tempo wzrostu przywozów było znacznie szybsze od tempa ogólnego wzrostu konsumpcji, które wynosiło 51 %, było ono również szybsze od wzrostu przywozu z krajów trzecich innych niż Indie, które wynosiło 13 %, oraz szybsze od wzrostu sprzedaży wspólnotowego przemysłu, które wynosiło 80 % w tym samym okresie.
W związku ze statusem Indii jako kraju rozwijającego się oraz przepisami art. 14 ust. 4 rozporządzenia podstawowego ustalono, że wielkość przywozu z Indii w okresie dochodzenia stanowiła znacznie więcej niż 4 % całkowitego przywozu produktu podobnego do Wspólnoty.
Przeciętna cena importowa za kg w EUR _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ OD _BAR_
Produkt rozpatrywany t _BAR_ 34,66 _BAR_ 33,94 _BAR_ 35,51 _BAR_ 36,57 _BAR_ 35,34 _BAR_
wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 98 _BAR_ 102 _BAR_ 106 _BAR_ 102 _BAR_
(178) Średnia cena produktu rozpatrywanego wzrosła nieznacznie, osiągając maksymalną wartość w 2002 r. i następnie obniżyła się do poziomu sprzed 2001 r.
Udział w rynku WE _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ OD _BAR_
Produkt rozpatrywany _BAR_ 1,5 % _BAR_ 1,5 % _BAR_ 2,2 % _BAR_ 2,7 % _BAR_ 2,5 % _BAR_
wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 99 _BAR_ 149 _BAR_ 181 _BAR_ 171 _BAR_
(179) Udział indyjskich towarów importowanych w rynku Wspólnoty wzrósł o 71 % w rozpatrywanym okresie.
Zgłoszono, że, wzrost indeksowany powinien wynosić tylko 66 % zamiast 71 %.
W oparciu o zaokrąglony w dół procentowy udział w rynku, to przedstawienie jest arytmetycznie poprawne.
Nie mniej jednak, powyższy indeks jest poprawnie obliczony.
Dla celów dokładnego indeksowania udziału w rynku, punkty procentowe nie zostały zaokrąglone.
Można to zauważyć porównując indeksowane liczby i punkty procentowe dla lat 1999 i 2000.
Co więcej, ta metodologia jest konsekwentnie stosowana we wszystkich tabelach niniejszego rozporządzenia.
2.
Podcięcie cenowe
(180) W celu określenia rozmiaru podcięcia cenowego, przeanalizowano dane dotyczące cen w okresie dochodzenia.
W tym celu, porównano ceny sprzedaży przemysłu wspólnotowego stosowane wobec pierwszych niepowiązanych klientów na podstawie ex-works z cenami sprzedaży stosowanymi przez indyjskich producentów eksportujących wobec swoich pierwszych niezależnych klientów we Wspólnocie w oparciu o ceny przywozu CIF, za każdym razem odejmując upusty, bonifikaty i prowizje.
(181) W oparciu o odpowiedzi na kwestionariusze, różne pod-typy produktu rozpatrywanego i produktu podobnego mogły być zdefiniowane w celu porównania, z uwzględnieniem rodzaju produktu (np. trójwodzian amoksycyliny, trójwodzian ampicyliny i cefaleksyna) oraz ich wariantów (np. postać proszku, postać sprasowana).
(182) Na tym samym poziomie wymiany handlowej, a mianowicie handlowcy/dystrybutorzy w obrębie rynku Wspólnoty, porównano ceny sprzedaży przemysłu wspólnotowego oraz ceny przywozu CIF producentów eksportujących. Za podstawę porównania przyjęto średnią ważoną ceny na pod-typ produktu.
W trakcie okresu dochodzenia, praktycznie cała sprzedaż producentów eksportujących do Wspólnoty zachodziła poprzez handlowców/dystrybutorów.
(183) Wyniki tego porównania wyrażone jako procent cen sprzedaży przemysłu wspólnotowego w okresie dochodzenia pokazały znaczące marginesy podcięcia cenowego.
W odniesieniu do eksportującego producenta ustalono, że ceny te oscylowały pomiędzy 11,5 % do 17,1 %.
W konsekwencji, te marginesy podcięcia cenowego wskazują na stały nacisk na ceny na rynku Wspólnoty wywierany przez indyjski przywóz pomimo istnienia środków.
V. Sytuacja ekonomiczna przemysłu wspólnotowego
1.
Produkcja, moce produkcyjne i wykorzystanie mocy produkcyjnych
_BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ OD _BAR_
Wskaźnik produkcji _BAR_ 100 _BAR_ 121 _BAR_ 127 _BAR_ 154 _BAR_ 160 _BAR_
Wskaźnik mocy produkcyjnych _BAR_ 100 _BAR_ 117 _BAR_ 123 _BAR_ 148 _BAR_ 157 _BAR_
Wskaźnik wykorzystania mocy produkcyjnych _BAR_ 100 _BAR_ 103 _BAR_ 103 _BAR_ 104 _BAR_ 102 _BAR_
(184) W konsekwencji równomiernego wzrostu konsumpcji we Wspólnocie, produkcja podobnego produktu przez przemysł wspólnotowy stale wzrastała w rozpatrywanym okresie.
Ta pozytywna tendencja stała się jeszcze bardziej widoczna w okresie dochodzenia, gdy jeden ze wspólnotowych producentów współpracujących uruchomił we Wspólnocie produkcję jednego typu podobnego produktu, który wcześniej był przez niego jedynie importowany.
(185) Moce produkcyjne przemysłu wspólnotowego wykazywały taka samą pozytywną tendencję, co jego produkcja.
Wynika to częściowo z ważnych inwestycji związanych z nowym zakładem produkcyjnym, dokonywanych przez jednego ze współpracujących producentów Wspólnoty w badanym okresie.
(186) W okresie dochodzenia stopień wykorzystania mocy produkcyjnych utrzymywał się na stosunkowo wysokim poziomie.
Taki wysoki stopień wykorzystania jest powszechny w przemyśle tego rodzaju, z uwagi na ciągły proces wsadowy wykorzystywany do wytworzenia podobnego produktu, a w przypadku przemysłu wspólnotowego, dodatkowo z powodu jego zmonopolizowanego wykorzystania.
(187) Trzech eksporterów utrzymywało po ujawnieniu informacji, że wyżej przytoczone czynniki nie wskazują na występowanie szkody.
Jednak, należy zauważyć, że wniosek w sprawie występowania szkody nie został dokonany w oparciu o te czynniki.
2.
Wielkość sprzedaży, ceny sprzedaży, udział w rynku i wzrost
a) Sprzedaż na wolnym rynku
Sprzedaż na wolnym rynku we Wspólnocie _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ OD _BAR_
Wskaźnik wielkości _BAR_ 100 _BAR_ 170 _BAR_ 162 _BAR_ 192 _BAR_ 180 _BAR_
Wskaźnik średniej ceny sprzedaży _BAR_ 100 _BAR_ 94 _BAR_ 94 _BAR_ 94 _BAR_ 95 _BAR_
Wskaźnik udziału w rynku _BAR_ 100 _BAR_ 130 _BAR_ 123 _BAR_ 125 _BAR_ 120 _BAR_
(188) W oparciu o korzystne zmiany dotyczące konsumpcji we Wspólnocie, wielkość sprzedaży na wolnym rynku we Wspólnocie realizowana przez przemysł wspólnotowy wzrosła w rozpatrywanym okresie.
Wielkość sprzedaży na wolnym rynku realizowana przez przemysł wspólnotowy wykazywała wyższy wzrost od wzrostu konsumpcji we Wspólnocie w rozpatrywanym okresie.
Jednak, pomiędzy 2000 r. a okresem dochodzenia, wzrost wielkości sprzedaży na wolnym rynku był mniejszy od wzrostu konsumpcji we Wspólnocie.
Duży wzrost wielkości sprzedaży przemysłu Wspólnoty na wolnym rynku w 1999 r. i 2000 r. jest głównie przypisywany przejęciu pozostałych producentów Wspólnoty przez przemysł wspólnotowy.
Niemniej jednak, 80 % wzrost wielkości sprzedaży przemysłu wspólnotowego na wolnym rynku we Wspólnocie w rozpatrywanym okresie był mniej wyrazisty od 159 % wzrostu przywozów produktu rozpatrywanego w tym samym okresie.
(189) Rząd Indii i czterech eksporterów wskazało na ogólny wzrost sprzedaży przemysłu wspólnotowego jako na pozytywną oznakę i stwierdzili, że ten fakt nie potwierdza występowania szkody.
Utrzymywali następnie, że porównanie wyników przemysłu wspólnotowego z wynikami uzyskiwanymi przez eksporterów indyjskich w warunkach względnych jest mylące z uwagi na znaczącą różnicę w wielkości konkurentów.
(190) W odpowiedzi na powyższe stwierdzenie, należy zauważyć, że rozszerzenie wielkości sprzedaży w aktualnym przypadku nie było uważane za kluczowy czynnik wskazujący na zakres doznanej szkody.
Jednak, ponieważ wzrost sprzedaży przemysłu wspólnotowego może być w znacznym stopniu przypisany przejęciu w 2000 r., tj. włączeniu sprzedaży realizowanej przez wcześniejszego konkurenta, a nie nowej sprzedaży, to także i tego faktu nie można uznać za wskaźnik braku szkody.
Ponadto w 2001 r. i w OD, wolumen sprzedaży przemysłu wspólnotowego na wolnym rynku obniżył się.
(191) Mimo rosnącego zapotrzebowaniu wykazanego podwyższoną konsumpcją we Wspólnocie, średnie ceny sprzedaży na wolnym rynku w latach 1999–2000 spadły.
Wskazuje to na presję cenową, którą posługuje się konkurencja.
Do końca okresu dochodzenia ceny praktycznie utrzymywały się na niższym poziomie, pomimo dalszego wzrostu popytu.
(192) Rząd Indii i trzech eksporterów stwierdziło, że rozwój cen winien być uznany za pozytywny dla przemysłu wspólnotowego.
(193) Powyższy wniosek nie może być zaakceptowany.
W rzeczywistości, w badanym okresie nie zdarzyło się, aby przemysł wspólnotowy znajdował się w pozycji umożliwiającej osiągnięcie poziomu cen, który nie powoduje szkody.
(194) W okresie od 1999 r. do 2000 r., przemysł wspólnotowy zwiększył swój udział w rynku o 30 % ze szkodą dla udziałów w rynku pozostałych producentów wspólnotowych i eksporterów z krajów trzecich innych niż Indie.
Jednakże udział w rynku wspólnotowego przemysłu spadł od 2000 r. do okresu dochodzenia, kiedy to osiągnął najniższy poziom od 1999 r.
Okres ten zbiegł się z istotnym przyspieszeniem wzrostu udziału przywozów z Indii.
(195) Jeden eksporter argumentował, że spadek udziału w rynku przemysłu wspólnotowego w 2001 r. i w okresie dochodzenia był nieznaczny w świetle wzrostu w 2000 r. i wskazał następnie na ogólny wzrost udziału w rynku w rozpatrywanym okresie.
(196) Jednakże powyższy wniosek nie może zostać przyjęty, ponieważ bazuje na wyizolowanym skoncentrowaniu się na 1999 r. w porównaniu z okresem dochodzenia; a co więcej, wnioskowanie to pomija wyjątkowy charakter wzrostu w 2000 r.
Eksporter ten nie wyjaśnił, dlaczego tak ewidentnie marginalnego rozwoju udziału przemysłu wspólnotowego w wolnym rynku po 2000 r. nie należy rozpatrywać negatywnie.
(197) W tym kontekście, dwóch pozostałych eksporterów argumentowało, że zważywszy na pozytywniejszy rozwój na rynku zmonopolizowanym, powyższy marginalny wzrost wynika z przemyślanego wyboru przemysłu wspólnotowego, optującego na rzecz bardziej dochodowego rynku preparatów.
(198) Powyższy argument nie może być zaakceptowany, ponieważ nie uwzględnia zwiększonych zapasów, które można było sprzedać na wolnym rynku.
b) Sprzedaż zmonopolizowana
Zmonopolizowana sprzedaż we Wspólnocie _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ OD _BAR_
Wskaźnik Wielkość _BAR_ 100 _BAR_ 88 _BAR_ 124 _BAR_ 180 _BAR_ 189 _BAR_
Wskaźnik Średnia cena sprzedaży _BAR_ 100 _BAR_ 102 _BAR_ 104 _BAR_ 102 _BAR_ 99 _BAR_
Wskaźnik Udział w rynku _BAR_ 100 _BAR_ 67 _BAR_ 95 _BAR_ 117 _BAR_ 125 _BAR_
(199) Podczas gdy wielkość sprzedaży przemysłu wspólnotowego na wolnym rynku wzrosła w badanym okresie o 80 %, sprzedaż na rynku zmonopolizowanym wzrosła o 89 %.
Zwłaszcza od 2001 r. obserwuje się ekspansję na zmonopolizowanym rynku przemysłu wspólnotowego, natomiast sytuacja na wolnym rynku pozostawała praktycznie niezmieniona.
Zbiega się to z silnym wzrostem przywozu z Indii na wolny rynek, co sugeruje, że przemysł wspólnotowy wykorzystał opcję zmiany rynków przynajmniej w pewnym zakresie celem uniknięcia bezpośredniej konkurencji z subsydiowanym przywozem po niskich cenach produktu rozpatrywanego.
(200) Podobną strukturę można zaobserwować porównując tendencje dotyczące wzrostu udziału przemysłu wspólnotowego zarówno w wolnym rynku, jak i w rynku zmonopolizowanym.
Ponownie wskazuje to na rosnące strategiczne znaczenie rynku zmonopolizowanego dla przemysłu wspólnotowego począwszy od 2001 r.
(201) Podczas gdy ceny na wolnym rynku zaczęły spadać już w 2000 r., ceny transferowe na rynku zmonopolizowanym nadal umiarkowanie wzrastały aż do 2001 r.
Jednakże z pewnym opóźnieniem, począwszy od 2002 r. ceny na rynku zmonopolizowanym również wykazywały tendencję spadkową.
Można by to tłumaczyć tym, że ceny transferowe na ogół nie dostosowują się tak szybko, ponieważ nie są kształtowane przez bezpośrednią konkurencję.
Można zauważyć, że ogólny ruch cen na wolnym rynku i w sprzedaży zmonopolizowanej w badanym okresie jest podobny.
3.
Zapasy
Zapasy _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ OD _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 74 _BAR_ 100 _BAR_ 141 _BAR_ 161 _BAR_
(202) W okresie od 1999 r. do 2000 r. poziom zapasów przemysłu wspólnotowego pod koniec roku w stosunku do produkcji spadł, o 26 %, lecz następnie gwałtownie wzrósł o ponad 115 % pod koniec okresu dochodzenia.
Wzrost ten zbiegł się w czasie z podwojeniem importu indyjskiego.
(203) Rząd Indii oraz czterech ekspertów utrzymywało, że wzrost zapasów nie był nienormalnie wysoki, stąd nie był szkodliwy.
Ponadto zakwestionowano metodologię polegającą na stosowaniu poziomów zapasów na koniec roku.
W zamian, zaproponowano inne sposoby podejścia, jak ruchome poziomy średnie zapasy lub zapasy przeliczone na ilość sprzedaży dziennej jako bardziej odpowiednie wskaźniki.
(204) W odpowiedzi na powyższy wniosek należy zauważyć, że zastosowano standardową metodologię Wspólnoty w celu ilościowego określenia poziomów zapasów.
Podejście to jest obiektywne i zgodne ze zobowiązaniami WTO.
Nie uzasadniono żądania zastosowania innej metodologii. Tym samym odrzuca się żądanie zastosowania alternatywnej metodologii.
Po drugie, na podstawie zweryfikowanych faktów nie można zaprzeczyć, że poziomy zapasów gwałtownie wzrosły.
4.
Rentowność
a) Sprzedaż na wolnym rynku
Rentowność(Sprzedaż na wolnym rynku we Wspólnocie) _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ OD _BAR_
Wskaźnik _BAR_ – 100 _BAR_ 113 _BAR_ 239 _BAR_ 146 _BAR_ 87 _BAR_
(205) Rentowność przemysłu wspólnotowego wyrażona jako zysk z obrotów netto na wolnym rynku znacząco poprawiła się w stosunku do sytuacji w 1999 r.
W następstwie nałożenia istniejących środków w 1998 r., rentowność wzrastała aż do 2001 r., lecz następnie gwałtownie pogorszyła się przed okresem dochodzenia.
Poza tym, istotne jest, że przemysł wspólnotowy w rozpatrywanym okresie ani przez chwilę nie był w stanie osiągnąć nawet połowy marży zysku, którą zgodnie z wnioskami z dochodzenia pierwotnego, mógłby w rozsądny sposób uzyskać wobec braku importu subsydiowanego, tj. 15 %.
Zmiany w rentowności, a zwłaszcza jej spadek od 2002 r. uznaje się za bardzo ważne, ponieważ wpływają na poziom zasobów finansowych dostępnych dla przemysłu wspólnotowego w celu inwestowania w prace badawczo-rozwojowe, które są konieczne dla dalszej poprawy procesów produkcji istniejących produktów oraz rozwoju nowych.
(206) Rząd Indii oraz czterech ekspertów przedłożyło uwagi dotyczące analizy rentowności.
Stwierdzono, że i) przemysł wspólnotowy osiągnął rozsądne poziomy rentowności, ii) nieszkodliwa marża rentowności wynosząca 10 % (patrz: motyw 260) byłaby za wysoka, zamiast tego wystarczy 5 %, iii) spadek rentowności można zasadniczo przypisać polityce inwestycyjnej przemysłu wspólnotowego, iv) działania związane z podjęciem działalności przez jedną stronę kwalifikują się do uznania za szkodę zadaną samej sobie oraz że v) należało ujawnić tendencje dotyczące rentowności w odniesieniu do każdego producenta wspólnotowego.
(207) Należy w tym miejscu powtórzyć, że przemysł wspólnotowy w rozpatrywanym okresie ani przez chwilę nie był w stanie osiągnąć rozsądnych marży zysku, jak przedstawiono powyżej.
Tak więc, spadek od 2002 r. jedynie pogorszył już niezadowalającą sytuację.
Ponadto w obliczu specjalnych okoliczności odnoszących się do sektora farmaceutycznego uznaje się, że marża zysku wynosząca 5 % nie jest wystarczająca.
Przemysł wspólnotowy dostarczył dowodów, że może osiągnąć dla porównywalnego zysku z tytułu leków masowych wskaźnik powyżej 10 %.
Takie poziomy zysku są niezbędne, aby zapewnić w sposób trwały sektorowi farmaceutycznemu niezbędne źródła finansowe dla wprowadzania innowacji farmaceutycznych, którym nieodłącznie towarzyszy wysoki stopień ryzyka ekonomicznego.
Dodatkowo, brak racjonalnych marży zysku osiąganych przez przemysł wspólnotowy nie może być wyjaśniony jedynie polityką inwestycyjną Wspólnoty.
W badanym okresie, w fazie uruchamiania był zaledwie jeden producent wspólnotowy, a żadna strona nie osiągała racjonalnych marży zysku.
Wreszcie, w świetle art. 29 rozporządzenia podstawowego ("poufność"), nie jest możliwe ujawnienie dalszych szczegółów.
b) Sprzedaż zmonopolizowana
Rentowność(Sprzedaż zmonopolizowana we Wspólnocie) _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ OD _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 482 _BAR_ 564 _BAR_ 431 _BAR_ 325 _BAR_
(208) Tendencje dotyczące rentowności w sprzedaży zmonopolizowanej kształtują się podobnie, chociaż na wyższym poziomie, tj. wzrastają do 2001 r. a następnie spadają.
Różnice w poziomach rentowności można głównie przypisać temu, że i) ogólne koszty zbytu i administracyjne ("SG&A") dla sprzedaży zmonopolizowanej są niższe, ponieważ nie wymagają one ponoszenia kosztów związanych z wprowadzaniem na rynek, oraz ii) ceny transferowe są wyższe od cen na wolnym rynku.
Przy braku wyższych poziomów zysku osiąganych w sprzedaży zmonopolizowanej, przemysł znalazłby się w gorszej ogólnej sytuacji finansowej.
5.
Inwestycje, zwrot z inwestycji, przepływ środków pieniężnych i zdolność podwyższania kapitału
_BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ OD _BAR_
Wskaźnik inwestycji _BAR_ 0 _BAR_ 100 _BAR_ 300 _BAR_ 1123 _BAR_ 351 _BAR_
Wskaźnik Rentowności inwestycji _BAR_ – 100 _BAR_ 160 _BAR_ 286 _BAR_ 161 _BAR_ 91 _BAR_
Wskaźnik przepływu środków pieniężnych _BAR_ 100 _BAR_ 186 _BAR_ 71 _BAR_ 160 _BAR_ 33 _BAR_
(209) Po 1999 r. przemysł wspólnotowy stale dokonywał inwestycji związanych z produkcją podobnego produktu.
Szczególnie w 2002 r. znacznie zainwestował w nowe techniki produkcyjne, aby utrzymać swą konkurencyjną pozycję, ulepszyć normy środowiskowe i bezpieczeństwa oraz zwiększyć moce produkcyjne.
(210) W okresie od 1999 r. do 2001 r., tj. po nałożeniu środków, stopa zwrotu z inwestycji polepszyła się.
Jednakże od tego czasu znacznie spadła.
Mimo, że można to częściowo przypisać fazie uruchomienia nowego zakładu produkcyjnego, niezadowalająca sytuacja pod względem rentowności spowodowana presją cenową wywieraną przez konkurencję, przyczyniła się do tej sytuacji.
(211) W rozpatrywanym okresie, wahania w przepływie środków pieniężnych generowane sprzedażą podobnego produktu, są w pewnym stopniu konsekwencją polityki inwestycyjnej prowadzoną przez przemysł wspólnotowy w tym samym okresie.
Jednakże drastycznego spadku przepływu środków pieniężnych pomiędzy 2002 r. a okresem dochodzenia nie można tłumaczyć wyłącznie tym czynnikiem.
Presja cenowa przejawiana przez konkurencję również przyczyniła się do niezadowalającego wzrostu przepływu pieniądza.
(212) Przemysł wspólnotowy nie doświadczył większych trudności w podwyższaniu kapitału.
(213) Po ujawnieniu informacji, rząd Indii i eksporterzy wnioskowali, że i) powyższe dane należało ujawniać oddzielnie dla każdego producenta Wspólnoty, ii) zdolność podwyższania kapitału nie wskazywała na fakt wystąpienia szkody, iii) przepływ środków pieniężnych nie może w domniemaniu wykazywać tendencji podobnych do tych, które zostały przedstawione wyżej z uwagi na trendy zwrotu z inwestycji i rentowności, a zatem należy dokonać jego ponownej oceny, oraz iv) bez dalszego uzasadnienia, powyższa analiza byłaby niedostateczna.
(214) W odpowiedzi na te wnioski, należy przypomnieć, że zgodnie z art. 29 rozporządzenia podstawowego („poufność”) dane nie mogą być ujawniane oddzielnie dla każdego producenta wspólnotowego.
Co do zdolności podwyższania kapitału, nie postawiono żadnego negatywnego wniosku dotyczącego stwierdzenia szkody.
W odniesieniu do wniosku dotyczącego przepływu środków pieniężnych, jak podano powyżej, po wnikliwym ponownym zbadaniu potwierdzono każdy odpowiedni wskaźnik podany wyżej.
W odniesieniu do ogólnego wniosku dotyczącego przeprowadzenia niewystarczającej analizy dotyczącej powyższych wskaźników, należy mieć na względzie, że i) stwierdzenie szkody zasadniczo nie opiera się na tych wskaźnikach, oraz że ii) wniosek nie uzasadnił, dlaczego dalsze opracowanie wskaźników mogłoby jeszcze zmienić całościowe wyniki badań.
6.
Zatrudnienie, wydajność, wynagrodzenie
_BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ OD _BAR_
Wskaźnik zatrudnienia _BAR_ 100 _BAR_ 101 _BAR_ 101 _BAR_ 187 _BAR_ 185 _BAR_
Wskaźnik wydajności _BAR_ 100 _BAR_ 120 _BAR_ 127 _BAR_ 83 _BAR_ 86 _BAR_
Wskaźnik wynagrodzenia _BAR_ 100 _BAR_ 103 _BAR_ 106 _BAR_ 185 _BAR_ 178 _BAR_
(215) Zatrudnienie dla podobnego produktu pozostawało na niezmienionym poziomie do 2001 r., ale znacznie wzrosło w 2002 r. z powodu uruchomienia nowego zakładu produkcyjnego we Wspólnocie przez jednego ze współpracujących producentów.
Ogólny koszt z tytułu wynagrodzeń wykazywał te same tendencje.
Jednak wydajność na jednego zatrudnionego, pomimo że wzrastała do 2001 r., spadła w 2002 r.
Można to łatwo przypisać fazie uruchomienia nowego zakładu produkcyjnego.
W trakcie dochodzenia nie stwierdzono dowodów spadku wydajności.
(216) Rząd Indii i czterej eksporterzy utrzymywali, że tendencje dotyczące zatrudnienia, wydajności i wynagrodzenia nie przemawiają za stwierdzeniem występowania istotnej szkody w omawianym przypadku.
(217) Jednak należy zauważyć, że żaden taki wniosek nie został przedstawiony w odniesieniu do zatrudnienia i wydajności.
W odniesieniu do wynagrodzeń, wzrosła jedynie ogólna wielkość wynagrodzeń.
Średnie wynagrodzenie na pracownika nawet nieznacznie spadło (patrz: tabela poniżej).
Pokazuje ona, że i) nie wystąpiły żadne pozytywne tendencje w odniesieniu do pojedynczego pracownika, oraz że ii) przemysł wspólnotowy jest określany jako efektywny pod względem kosztów.
_BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ OD _BAR_
Wskaźnik wynagrodzenia na pracownika _BAR_ 100 _BAR_ 103 _BAR_ 105 _BAR_ 99 _BAR_ 96 _BAR_
7.
Wielkość subsydium i zwalczanie skutków dawnego subsydiowania
(218) Zważywszy na wielkość, a w szczególności na ceny subsydiowanego przywozu z Indii, konsekwencje rzeczywistej wielkości subsydiowania, która jest znacząca, nie mogą być uznane za nieistotne.
(219) W tym kontekście, rząd Indii i trzech eksporterów stwierdziło, że marże subsydium zostały wyolbrzymione.
(220) Jednakże zgodnie z zapisami motywów 153 i 154 powyżej, dochodzenie wykazało, że kwota subsydiów wyrównawczych wyrażonych ad valorem w odniesieniu do producentów eksportujących objętych dochodzeniem waha się pomiędzy 25,3 % i 35,1 %.
Stanowi to jednoznaczne ustalenie znaczącego subsydiowania.
(221) W badanym okresie sytuacja przemysłu wspólnotowego uległa poprawie. Jednakże nie powróciła ona w pełni do stanu istniejącego przed poprzednim subsydiowaniem i nadal jest słaba.
VI.
Wniosek w sprawie sytuacji ekonomicznej przemysłu wspólnotowego
(222) Pomiędzy 1999 r. a okresem dochodzenia, wielkość subsydiowanych przywozów produktu rozpatrywanego znacząco wzrosła o 159 %, a ich udział w rynku Wspólnoty wzrósł o 70 %.
Ta tendencja kontrastuje ze znacznie mniej korzystnym rozwojem dla eksporterów z pozostałych państw i dla przemysłu wspólnotowego.
Przywozy z pozostałych państw na rynek Wspólnoty wzrosły jedynie o 7 % w rozpatrywanym okresie, a ich udział w rynku nawet spadł o 29 %.
W rozpatrywanym okresie wielkość sprzedaży przemysłu wspólnotowego wzrosła o 80 %, a udział w rynku o 20 %.
Jednakże ten pozytywny rozwój można zasadniczo przypisać przejęciu przez przemysł wspólnotowy w 2000 r. pozostałych producentów Wspólnoty.
Od 2001 r. trend rozszerzenia udziału w rynku przez przemysł wspólnotowy jest nawet marginalny.
W szczególności można zaobserwować, że od 2000 r. przemysł wspólnotowy, w wyrażeniu względnym, nie dotrzymywał kroku wzrostowi konsumpcji we Wspólnocie, oraz silnemu rozwojowi indyjskich konkurentów na rynku Wspólnoty.
(223) W tym kontekście, należy zauważyć, że średnie ceny subsydiowanych przywozów z Indii były konsekwentnie niższe od cen stosowanych przez przemysł wspólnotowy w rozpatrywanym okresie.
Co więcej, w okresie dochodzenia, ceny przywozów z państwa objętego postępowaniem podcinały ceny stosowane przez przemysł wspólnotowy.
Na bazie średniej ważonej, podcięcie cenowe w okresie dochodzenia zawierało się w przedziale między 11,5 % i 17,1 %.
(224) W konsekwencji takiej presji cenowej wywieranej przez subsydiowane przywozy indyjskie, w rozpatrywanym okresie nie zdarzyło się, aby przemysł wspólnotowy znajdował się w pozycji umożliwiającym osiągnięcie poziomu cen, które nie powodują szkody.
Mimo, że rentowność przemysłu wspólnotowego początkowo uległa poprawie po nałożeniu środków, od 2001 r. pogorszyła się i jej aktualny poziom jest znacznie poniżej poziomu, jaki można było osiągnąć przy braku subsydiowanych przywozów, tj. 10 % od obrotu (patrz: motyw 260).
Jednakże jedynie akceptowalny poziom rentowności umożliwi trwałe utrzymanie zyskowności przez przemysł wspólnotowy.
(225) Ta negatywna tendencja w odniesieniu do przemysłu wspólnotowego jest ponadto odzwierciedlona w trendach dotyczących zwrotów z inwestycji i przepływu środków pieniężnych.
(226) W odniesieniu do sprzedaży zmonopolizowanej, opcja sprzedaży części produkcji przemysłu wspólnotowego na rynku zmonopolizowanym umożliwiła mu utrzymanie wysokiego poziomu wykorzystania mocy produkcyjnych.
Wysokie wykorzystanie mocy przyczynia się, z uwagi na ekonomię skali, do obniżenia kosztu produkcji.
Ponadto jak przedstawiono powyżej, struktura wielkości sprzedaży, cen i udziału w rynku w odniesieniu do rynków wolnych i zmonopolizowanych nie wykazywała znaczącej rozbieżności.
Gdyby nie wyższe zyski osiągane przez przemysł ze sprzedaży zmonopolizowanej, przemysł ten znajdowałby się w gorszej pozycji finansowej.
Zatem, wykorzystanie monopolu nie przyczyniło się do występowania szkody.
Przeciwnie, możliwe, że bez rynku zmonopolizowanego, sytuacja prowadząca do występowania szkody dla przemysłu wspólnotowego byłaby jeszcze gorsza.
(227) Dwóch eksporterów stwierdziło, że nie można wnioskować, że sprzedaż na rynku zmonopolizowanym nie przyczyniła się do wystąpienia szkody dla przemysłu wspólnotowego, ponieważ ceny w sprzedaży zmonopolizowanej są w domniemaniu nierealne, tj. rentowność sprzedaży zmonopolizowanej byłaby sztucznie zawyżona.
(228) Jednakże wyższa rentowność na rynku zmonopolizowanym nie była głównie wynikiem wyższych cen transferowych, ale była w szczególności skutkiem niższego SG&A (patrz motyw 208).
Co więcej, powyższy wniosek pomija efekt ekonomii skali.
Zatem, nie jest władny zmienić wniosku, że sprzedaż zmonopolizowana nie przyczyniła się do powstania szkody.
(229) W rezultacie potwierdzono, że w ujęciu ogólnym, przemysł wspólnotowy ponosi istotną szkodę w znaczeniu art. 8 ust. 1) rozporządzenia podstawowego.
Należy przypomnieć, że art. 8 ust. 5) rozporządzenia podstawowego nie wymaga, aby wszystkie wskaźniki ekonomiczne dla przemysłu wspólnotowego były ujemne w celu ustalenia występowania istotnej szkody.
Co więcej, nie wszystkie wskaźniki ekonomiczne są tej samej wagi.
Jednakże rentowność jest jednym z kluczowych wskaźników ekonomicznych, ponieważ stanowi ostateczny cel każdego przedsięwzięcia ekonomicznego.
W omawianym przypadku stwierdzono, że poziomy rentowności były niedostateczne.
Innym ważnym wskaźnikiem wystąpienia szkody, który zasadniczo oddziałuje na poziom rentowności, jest poziom cen.
W okresie dochodzenia przemysł wspólnotowy nigdy nie był w stanie osiągnąć poziomu cen, które nie powodują szkody na wolnym rynku z uwagi na zewnętrzną presją cenową, głównie ze strony znacząco subsydiowanych przywozów indyjskich.
VII.
Wpływ subsydiowanych przywozów
(230) W 2000 r., najprawdopodobniej wskutek nałożenia środków, Indie utraciły swoją pozycję drugiego największego eksportera na rynek Wspólnoty na okres przejściowy, podczas gdy eksporterzy omańscy w znacznym stopniu zdobyli udział w rynku.
Jednakże od tamtej pory indyjscy importerzy nie tylko odzyskali swoją pozycję, ale w okresie dochodzenia objęli nawet prowadzenie jako największy eksporter do Wspólnoty.
(231) Taki wzrost wielkości subsydiowanych przywozów z Indii, w szczególności od 2002 r., zbiegł się z faktem, że w 2002 r. rentowność przemysłu wspólnotowego spadła w porównaniu z 2001 r., tzn. o około 36 %.
Ustalono, że w tym czasie, jeden wspólnotowy producent wybudował nowy zakład i znalazł się w fazie uruchomienia, co mogło mieć wpływ na jego rentowność w tym okresie.
Jednakże ustalono również, że inny producent wspólnotowy, który nie był na etapie uruchomienia, stanął w obliczu znacznego spadku rentowności, tzn. o 17 % w porównaniu z 2001 r., która nadal spadała w okresie dochodzenia.
Ponadto jak stwierdzono w motywie 207, w żadnym okresie przemysł wspólnotowy nie znalazł się w pozycji osiągnięcia poziomu cen, które nie powodują szkody.
Przeciwnie, ponownie, poczynając od 2002 r., przemysł wspólnotowy, w celu obrony swojego udziału w rynku, musiał dostosowywać swoje ceny przez ich obniżanie.
(232) Po ujawnieniu informacji, trzech eksporterów wnioskowało, że udział przywozu Indii w rynku wspólnotowym, 2,5 % w OD, oraz jego wielkość w odniesieniu do łącznych przywozów, 8,4 % w OD, które to dwa wskaźniki nieznacznie obniżyły się w porównaniu z 2002 r., były zbyt małe i marginalne, aby wywierać szkodliwy wpływ, w szczególności, jeżeli weźmie się pod uwagę większy udziału w rynku reprezentowany przez przemysł wspólnotowy.
Ponadto argumentowano, że analiza przedstawiona w wyrażeniach względnych byłaby myląca, ponieważ Indie rozpoczęły od bardzo niskiego poziomu, tj. od 1,5 % udziału w rynku i 3,7 % wielkości przywozu w 1999 r.
(233) W odpowiedzi na powyższy wniosek, należy wziąć pod uwagę, że zarówno udział Indii w rynku oraz wielkość jej przywozu w OD są znacznie powyżej progów de minimis podanych w art. 10 ust. 11 i art. 14 ust. 4 rozporządzenia podstawowego i tym samym mogą mieć związek przyczynowy.
Zgodnie z art. 8 ust. 6 rozporządzenia podstawowego, związek przyczynowy może manifestować się alternatywnie na podstawie ilości przywozu albo poziomu cen subsydiowanych przywozów.
Taki wpływ poziomu cen daje się wyraźnie zaobserwować w bieżącym przypadku.
Jak już ustalono w toku dochodzenia pierwotnego, produkt rozpatrywany, który jest produktem masowym, jest wysoce wrażliwy na cenę i błyskawicznie reaguje na wszelkie naciski na obniżenie cen.
W tych przypadkach, nawet małe ilości mogą wpłynąć na ceny na rynku.
Istotnie, w tym wypadku, ceny indyjskie kształtowały w badanym okresie średni punkt odniesienia dla presji cenowej.
(234) W konsekwencji zostało potwierdzone, że subsydiowane przywozy z Indii wywierały istotny negatywny wpływ na sytuację przemysłu wspólnotowego w rozpatrywanym okresie, w szczególności pod względem rentowności.
VIII.
Wpływ innych czynników
1.
Przywóz z pozostałych państw trzecich
Przywozy z państw trzecich _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ OD _BAR_
Indie _BAR_ 36800 _BAR_ 47400 _BAR_ 72100 _BAR_ 101800 _BAR_ 95200 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 129 _BAR_ 196 _BAR_ 277 _BAR_ 259 _BAR_
Oman _BAR_ 77400 _BAR_ 119700 _BAR_ 85100 _BAR_ 88400 _BAR_ 93500 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 155 _BAR_ 110 _BAR_ 114 _BAR_ 121 _BAR_
USA _BAR_ 11100 _BAR_ 2800 _BAR_ 16600 _BAR_ 106300 _BAR_ 70000 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 25 _BAR_ 149 _BAR_ 932 _BAR_ 631 _BAR_
Chiny _BAR_ 0 _BAR_ 3900 _BAR_ 21800 _BAR_ 75600 _BAR_ 63000 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 0 _BAR_ 100 _BAR_ 559 _BAR_ 1938 _BAR_ 1615 _BAR_
Korea Południowa _BAR_ 19800 _BAR_ 75300 _BAR_ 40200 _BAR_ 54500 _BAR_ 45000 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 380 _BAR_ 203 _BAR_ 275 _BAR_ 227 _BAR_
Singapur _BAR_ 0 _BAR_ 4600 _BAR_ 128300 _BAR_ 62700 _BAR_ 37700 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 0 _BAR_ 100 _BAR_ 2789 _BAR_ 1363 _BAR_ 820 _BAR_
Indie _BAR_ 34,66 _BAR_ 33,94 _BAR_ 35,51 _BAR_ 36,57 _BAR_ 35,34 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 98 _BAR_ 102 _BAR_ 106 _BAR_ 102 _BAR_
Oman _BAR_ 36,10 _BAR_ 36,21 _BAR_ 39,30 _BAR_ 39,15 _BAR_ 38,34 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 109 _BAR_ 108 _BAR_ 106 _BAR_
USA _BAR_ 74,87 _BAR_ 115,35 _BAR_ 108,90 _BAR_ 101,40 _BAR_ 48,74 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 154 _BAR_ 145 _BAR_ 135 _BAR_ 65 _BAR_
Chiny _BAR_ 0,00 _BAR_ 188,97 _BAR_ 116,06 _BAR_ 68,22 _BAR_ 58,59 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 0 _BAR_ 100 _BAR_ 61 _BAR_ 36 _BAR_ 31 _BAR_
Korea Południowa _BAR_ 34,84 _BAR_ 37,52 _BAR_ 37,66 _BAR_ 45,59 _BAR_ 48,06 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 108 _BAR_ 108 _BAR_ 131 _BAR_ 138 _BAR_
Singapur _BAR_ 0,00 _BAR_ 76,88 _BAR_ 57,47 _BAR_ 57,47 _BAR_ 51,28 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 0 _BAR_ 100 _BAR_ 75 _BAR_ 75 _BAR_ 67 _BAR_
(235) Przywóz produktu rozpatrywanego z krajów innych niż Indie zwiększył się tylko o 7 % od 1999 r. do okresu dochodzenia, tzn. znacznie poniżej tempa wzrostu konsumpcji we Wspólnocie.
Wśród tych państw, głównymi dostawcami na rynek Wspólnoty są Oman, USA, Chiny, Południowa Korea i Singapur.
Ich średnie ceny importowe były jednakże znacznie wyższe od indyjskich ceny importowych oraz, z wyjątkiem importowych cen Omanu, również od cen stosowanych przez przemysł wspólnotowy.
Ceny importowe stosowane przez Oman są na porównywalnym poziomie z cenami stosowanymi przez przemysł wspólnotowy, lecz wzrost udziału Omanu w rynku w badanym okresie był dużo mniej wyraźny niż w przypadku innych państw trzecich.
(236) Po ujawnieniu informacji, rząd Indii i dwóch eksporterów stwierdziło, że przy porównywaniu średnich cen sprzedaży należało uwzględnić stosowane cło wyrównawcze dla przywozów z Indii.
To w domniemaniu doprowadziłoby do praktycznie podobnych poziomów cen indyjskich i omańskich.
Ponadto zauważono, że średnie ceny z niektórych państw trzecich, w szczególności USA i Chin, znacznie obniżyły się w rozpatrywanym okresie, natomiast między innymi ceny indyjskie wzrosły.
Co więcej, inny eksporter stwierdził, że w analizie nie uwzględniono należycie faktu obniżenia wolumenu indyjskich przywozów pomiędzy 2002 r. i okresem dochodzenia, że pozostałe państwa trzecie były głównymi dostawcami, oraz że średnie ceny z Korei Południowej i Indii były podobne w okresie od 1999 r. do 2001 r.
(237) Jeżeli chodzi o pierwotnie stosowane cło wyrównawcze, należy zauważyć, że ogromna większość przywozu z Indii podlegała albo zerowej stawce celnej albo stawce celnej, która nadal prowadzi do niższych średnich cen za wyładunek niż średnie poziomy cen omańskich.
A zatem, przeciętny przywóz z Omanu nie wywierał presji cenowej w tym samym stopniu.
Ponadto ceny importowe ze wszystkich innych państw trzecich również były średnio wyższe w badanym okresie od poziomu cen indyjskich, co ponownie wskazuje na Indie jako główne źródło presji cenowej.
Pod względem wielkości, słuszne jest spostrzeżenie, że Indie nie były jedynym źródłem znaczącego przywozu w przeciągu całego rozpatrywanego okresu.
Przypomina się jednak, że Indie są jedynym krajem podlegającym środkom.
Miało to oczywiście wpływ na przepływy handlowe produktu rozpatrywanego. Poza tym, pomimo środków, import indyjski znacznie zwiększył się od 2001 r. i Indie odzyskały swoją pozycję jako drugi największy eksporter w 2002 r., zostając w OD nawet największym eksporterem.
Stąd, mały spadek przywozu indyjskiego w okresie od 2002 r. do OD nie miał żadnego wpływu na rynek, co ostatecznie wynagrodziło indyjską politykę cenową.
Wskutek tego, nie można przyjąć powyższych argumentów.
W konsekwencji potwierdzono, że przywóz z państw trzecich nie mógł spowodować żadnej szkody dla przemysłu wspólnotowego, która naruszyłaby związek przyczynowy pomiędzy przywozem subsydiowanym z Indii a szkodą doznawaną przez przemysł wspólnotowy.
2.
Rozwój konsumpcji na rynku Wspólnoty
(238) W badanym okresie konsumpcja produktu rozpatrywanego na rynku Wspólnoty wzrosła o 51 %.
Tym samym, szkoda doznana przez przemysł wspólnotowy nie może być przypisana skurczeniu się popytu na rynku Wspólnoty.
3.
Działalność eksportowa przemysłu wspólnotowego
(239) W badanym okresie wyniki eksportowe osiągane przez przemysł wspólnotowy wzrosły o 16 %.
Ceny eksportowe przemysłu wspólnotowego były średnio wyższe o 10 % do 15 % od cen sprzedaży we Wspólnocie.
Tym samym, działalność wywozowa przemysłu wspólnotowego nie mogła przyczynić się do sytuacji, w której poniósł on szkodę.
(240) W tym kontekście, rząd Indii i jeden eksporter zgłosili, że w odpowiedziach na kwestionariusze, przemysł wspólnotowy wspomniał o twardej konkurencji ze strony indyjskich konkurentów na rynkach państw trzecich, prowadzącą do niskich cen i utraty udziału przemysłu wspólnotowego w rynkach państw trzecich, co prima facie byłoby sprzeczne z powyższym twierdzeniem.
Tym samym, w oparciu o taką ocenę ze strony przemysłu wspólnotowego, nie byłoby szkody na rynku Wspólnoty, ani związku przyczynowego z przywozami indyjskimi.
(241) W tym względzie zauważa się, że zważywszy na globalny wzrost rynku na omawiane produkty, nie ma sprzeczności pomiędzy jakimkolwiek spadkiem cen eksportowych i utratą przez przemysł wspólnotowy udziału w rynku państw trzecich a faktem, że wielkość takich wywozów w rzeczywistości wzrosła, i że ich ceny były wyższe od cen stosowanych przez przemysł wspólnotowy na sprzedaż we Wspólnocie.
Stąd, chociaż wyniki eksportowe przemysłu wspólnotowego mogłyby być lepsze gdyby nie konkurencja ze strony niskich cen subsydiowanych wywozów indyjskich na rynkach państw trzecich, nie ma dowodów, aby ze względu na swe wyniki eksportowe, przemysł wspólnotowy nie podlegał szkodliwej konkurencji cen na rynku Wspólnoty, zasadniczo powodowanej niskimi cenami subsydiowanych przywozów z Indii.
Tym samym, argument ten należy odrzucić.
4.
Konkurencyjność przemysłu wspólnotowego
(242) Przemysł wspólnotowy jest ważnym konkurentem dla produktu rozpatrywanego, czego dowodzi jego udział w rynku, i konsekwentnie inwestował, aby utrzymać swój stan wiedzy dotyczący najnowocześniejszych technologii produkcyjnych.
Spadek wydajności na pracownika w przeliczeniu na kg, po 2001 r. może być wyłącznie przypisany fazie uruchamiania nowego zakładu produkcyjnego przez jednego producenta wspólnotowego.
A zatem ma on charakter tymczasowy.
W konsekwencji, nie znaleziono dowodu, że brak konkurencyjności mógł naruszyć związek przyczynowy pomiędzy przywozami z Indii i szkodami doznanymi przez wspólnotowy przemysł.
5.
Wykorzystanie monopolu
(243) Jak określono w motywie 226 powyżej, uznaje się, że wykorzystanie monopolu nie przyczyniło się do powstania sytuacji powodującej szkodę.
Przeciwnie, bez zmonopolizowanego rynku, przemysł wspólnotowy mógł się znaleźć w jeszcze bardziej szkodliwej sytuacji.
G. PRAWDOPODOBIEŃSTWO KONTYNUACJI LUB PONOWNEGO WYSTĄPIENIA SZKODY
(244) Zgodnie z art. 18 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, zbadano, czy istnieje prawdopodobieństwo, że wygaśnięcie obowiązujących środków doprowadzi do kontynuacji lub ponownego wystąpienia szkody.
(245) Zgodnie z motywami od 161 do 243 powyżej, ustalono, że w okresie dochodzenia, i pomimo obowiązujących środków, przemysł wspólnotowy nadal ponosił szkodę spowodowaną subsydiowanym przywozem produktu rozpatrywanego.
Poziom eliminacji szkody ustalony podczas obecnego dochodzenia wahał się między 17,3 % a 48,1 % i jest wyższy od ustalonego podczas dochodzenia pierwotnego (pomiędzy 12,6 % i 28,9 %), pomimo tego, że w obecnym dochodzeniu uzasadnioną marżę zysku dla przemysłu wspólnotowego obniżono o jedną trzecią w porównaniu z dochodzeniem pierwotnym (patrz: motyw 260 poniżej).
Ponadto w wyniku dochodzenia ustalono, że pomimo sprzedaży na rynku krajowym i wywozu do innych państw, nadal istnieje znacząca wolna zdolność przepustowa w Indiach dla produktów rozpatrywanych, w szczególności u eksporterów, którzy podlegają stosunkowo wysokim stawkom celnym we Wspólnocie.
Dlatego też uznano za uzasadniony wniosek, że subsydiowany przywóz po niskich cenach z Indii nadal będzie wzrastał, oraz że w konsekwencji, istnieje prawdopodobieństwo dalszego występowania szkody w przyszłości w wypadku wygaśnięcia środków.
(246) Wobec tego, że przemysł wspólnotowy nadal doznaje istotnej szkody wskutek subsydiowanego przywozu pomimo istnienia środków, nie była konieczna dalsza analiza prawdopodobieństwa ponownego wystąpienia szkody.
H. INTERES WSPÓLNOTY
I. Wprowadzenie
(247) Zbadano, czy istniały istotne przyczyny, które mogłyby prowadzić do wniosku, że w interesie Wspólnoty nie leży dalsze stosowanie środków w tym szczególnym przypadku.
W tym celu, a także w myśl art. 31 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, wzięto pod uwagę prawdopodobny wpływ podjętych środków na każdą stronę objętą postępowaniem.
Aby ocenić, czy w interesie Wspólnoty leży kontynuacja środków, rozesłano kwestionariusze do użytkowników i importerów produktu rozpatrywanego, a także do dostawców surowców używanych do wytworzenia podobnego produktu.
II.
Interes przemysłu wspólnotowego
(248) Jak wykazano powyżej, przemysł wspólnotowy produkujący podobny produkt stale zwiększa produkcję.
Było to możliwe dzięki stałemu wzrostowi inwestycji dokonywanych przez przemysł wspólnotowy w celu utrzymania swej zdolności konkurencyjnej, gdyż przemysł ten należy do głównych konkurentów w zakresie produktu rozpatrywanego.
Przypomina się, że w okresie dochodzenia, przemysł wspólnotowy rozbudował swoje zakłady produkcyjne, założył jeden nowy zakład na terenie Wspólnoty i przygotował plany budowy kolejnego zakładu we Wspólnocie.
Ten proces kontynuacji inwestycji przez przemysł wspólnotowy jest osłabiany w szczególności przez niezadowalający rozwój jego rentowności spowodowany ciągłym naciskiem cenowym wywieranym przez przywóz produktu z Indii na rynek Wspólnoty.
Uważa się, że bez odpowiednich środków podjętych w celu skorygowania skutków wywieranych przez subsydiowany przywóz, przemysł wspólnotowy będzie nadal doświadczał podcinania cen i tym samym spadku cen, z jej negatywnym wpływem na rentowność, zwrot z inwestycji i przepływ środków pieniężnych.
W końcu mogłoby to nawet zagrozić zdolności utrzymania się przemysłu wspólnotowego na rynku.
W związku z tym uznano, że wygaśnięcie środków nie leży w interesie przemysłu wspólnotowego.
III.
Interes importerów/handlowców
(249) Rozesłano kwestionariusze do wszystkich znanych importerów/handlowców, ale tylko jeden z dziewiętnastu badanych odpowiedział na nie.
Jednakże współpracujący importer nie skomentował prawdopodobnego skutku kontynuacji środków na działalność jego przedsiębiorstwa.
Na podstawie otrzymanych informacji wydaje się, że importerzy/handlowcy we Wspólnocie kupują produkt rozpatrywany z różnych źródeł.
Ze względu na to, że nie ma fundamentalnych różnic jakościowych pomiędzy produktem przywożonym z Indii a produktem otrzymywanym z jakichkolwiek innych źródeł, uznaje się, że importerzy/handlowcy we Wspólnocie nie mieliby trudności w pozyskiwaniu produktu z szeregu innych źródeł, gdyby środki miały być kontynuowane.
Ponadto importer współpracujący jest aktywnie zaangażowany w handel dużym asortymentem innych produktów i w związku z tym nie jest zasadniczo zależny od produktu rozpatrywanego.
Chociaż sprzedaż produktu rozpatrywanego przez tego importera silnie wzrosła (siedem razy pod względem objętości) w rozpatrywanym okresie, sprzedaż ta stanowi jedynie niewielką część jego łącznych obrotów (ok. 1,4 % w okresie dochodzenia).
Wreszcie, importer nie wskazał, że kontynuacja środków miałaby jakikolwiek wpływ na zatrudnienie, gdyż działania importowe nie są działaniami wymagającymi intensywnych nakładów siły roboczej.
(250) Chociaż importerzy/handlowcy mogą nie być zwolennikami środków, można wnioskować na podstawie dostępnych informacji, że ewentualne zainteresowanie z ich strony umożliwieniem wygaśnięcia środków nie przeważa nad rzeczywistym interesem przemysłu wspólnotowego, aby kontynuować kompensowanie nieuczciwych i bezprawnych indyjskich praktyk handlowych, zgodnie z podsumowaniem przedstawionym w motywie 248.
IV.
Interes dostawców surowców
(251) W celu dokonania oceny prawdopodobnego skutku, jaki kontynuacja środków wyrównawczych może mieć na dostawców surowców dla przemysłu wspólnotowego, rozesłano kwestionariusze do wszystkich znanych dostawców.
W sumie wysłano sześć kwestionariuszy i otrzymano dwie odpowiedzi.
Ci dostawcy surowców, którzy w szczególności dostarczają glukozę i dekstrozę dla przemysłu wspólnotowego, opowiadają się za kontynuacją środków.
Chociaż przemysł wspólnotowy nie należy do najważniejszych klientów wspomnianych dostawców surowców, działalność ta przyczynia się jednakże do poziomu zatrudnienia i rentowności dostawców surowców.
Gdyby Wspólnota ograniczyła lub nawet wstrzymała produkcję podobnego produktu, zagroziłoby to tak korzystnej relacji biznesowej.
(252) W związku z powyższym i w obliczu braku przeciwstawnych informacji, wnioskuje się, że kontynuacja środków byłaby zgodna z interesem dostawców surowców.
V. Interes użytkowników
(253) Rozesłano również kwestionariusze do pięciu znanych użytkowników we Wspólnocie produktu rozpatrywanego, tj. do firm farmaceutycznych.
Komisja poprosiła, między innymi, o ich uwagi, czy utrzymanie obowiązujących środków leżałoby w interesie Wspólnoty i jaki miałoby to wpływ na ich działalność.
Nie otrzymano jednak żadnych odpowiedzi na kwestionariusze, i tym samym nie ujawniono żadnych uwag.
Biorąc pod uwagę fakt, że użytkownicy mogli pozyskiwać produkt rozpatrywany nie tylko z Indii, ale również z innych źródeł i zważywszy na brak jakichkolwiek informacji na temat ekonomicznych skutków środków na przedsiębiorstwa użytkowników (np. na stan zatrudnienia, rentowność, politykę inwestycyjną), nie można było ustalić istnienia jakichkolwiek interesów użytkowników o równorzędnym znaczeniu.
(254) Chociaż pomimo braku uwag, użytkownicy mogą nie być zwolennikami środków, na podstawie informacji udostępnionych przez współpracujące strony objęte postępowaniem, żaden uzasadniony interes użytkownika w zaprzestaniu środków nie mógłby przeważyć nad rzeczywistym interesem przemysłu wspólnotowego w kontynuowaniu kompensowania nieuczciwych i szkodliwych indyjskich praktyk handlowych, jak wynika z podsumowania przedstawionego w motywie 248.
(255) Jeden eksporter twierdził, że interesy konsumentów Wspólnoty nie zostały prawidłowo rozpatrzone i w związku z tym analiza interesów Wspólnoty nie jest w pełni zgodna z art. 31 rozporządzenia podstawowego.
Jako argument podaje się, że interesy konsumentów mogłyby ucierpieć gdyby producenci preparatów przekazywali dalszym odbiorcom jakikolwiek domniemany wzrost cen spowodowany zwiększonym kosztem produkcji końcowych postaci dawkowania.
(256) W odpowiedzi na powyższe twierdzenie należy przypomnieć, że żadna organizacja konsumencka nie przedstawiła żadnych komentarzy w trakcie obecnego dochodzenia.
Ponadto konsumenci we Wspólnocie są na ogół objęci ubezpieczeniem zdrowotnym.
Nie ma konkretnych dowodów wskazujących, czy domniemany wzrost kosztów pewnych preparatów antybiotykowych mógłby w znaczącym zakresie wpłynąć negatywnie na wysokość składek na ubezpieczenie zdrowotne.
Ponadto niejasne jest, do jakiego stopnia producenci określonych preparatów antybiotykowych, np. użytkownicy, są w stanie przekazać dalszym odbiorcom wzrost kosztów.
W tych okolicznościach, nie jest możliwe ustalenie jakichkolwiek niekorzystnych interesów konsumentów we Wspólnocie, które miałyby równorzędne znaczenie.
VI.
Wniosek
(257) Po zbadaniu różnych interesów zaangażowanych stron uznaje się, że z perspektywy ogólnych interesów Wspólnoty, żaden interes nie przeważa nad interesem przemysłu wspólnotowego w utrzymaniu środków.
Można oczekiwać, że skutki kontynuacji środków dadzą przemysłowi wspólnotowemu szansę na poprawę rentowności do zasadnego poziomu i kontynuację programu inwestycyjnego, co wpłynie pozytywnie na stan zatrudnienia i konkurencyjność rynkową.
Z drugiej strony, na podstawie dostępnych informacji nie stwierdzono występowania żadnych przeciwstawnych interesów o równorzędnym znaczeniu innych zainteresowanych stron we Wspólnocie (tj. importerów/handlowców, dostawców surowców, użytkowników i konsumentów).
I. ŚRODKI WYRÓWNAWCZE
(258) W świetle ustalonych wniosków dotyczących kontynuacji subsydiowania, występowania szkody oraz interesu Wspólnoty, uznaje się za właściwe utrzymanie środków wyrównawczych na przywóz produktu rozpatrywanego z Indii.
W celu określenia poziomu tych środków wzięto pod uwagę stawki subsydiów, których występowanie stwierdzono w okresie dochodzenia oraz kwotę cła niezbędną do usunięcia szkody doznawanej przez przemysł Wspólnoty.
I. Poziom eliminacji szkody
(259) Niezbędny wzrost cen w celu eliminacji szkody został określony na bazie poszczególnych spółek poprzez porównanie średniej ważonej ceny importowej produktu rozpatrywanego z ceną produktu podobnego sprzedawanego przez przemysł wspólnotowy na rynku Wspólnoty, która nie powoduje szkody.
Różnica w cenie została wyrażona jako procent wartości importowej CIF.
(260) Cena, która nie powoduje szkody została uzyskana przez ujęcie ważonego kosztu produkcji wspólnotowego przemysłu wraz z marżą zysku w wysokości 10 %.
Ta marża zysku, która jest o jedną trzecią niższa od marży uzyskanej w pierwotnym dochodzeniu (patrz: motyw 205 powyżej), odzwierciedla osiągalną marżę zysku na podobne grupy produktów przemysłu wspólnotowego, które nie podlegają nieuczciwej konkurencji.
W świetle zwiększonej konkurencji, uznano to za odpowiednie i zasadne minimum zamiast 15 % marży od zysku ustalonej w dochodzeniu pierwotnym.
Taki zysk umożliwiłby przemysłowi wspólnotowemu dalsze inwestycje w badania i rozwój w celu utrzymania swej konkurencyjności.
II.
Forma i poziom środków
(261) Z powodu braku szczególnych okoliczności, nałożenie standardowego typu opłaty celnej, tj. ad valorem, uznano za zasadne.
(262) W odniesieniu do poziomu opłaty celnej, w przypadku czterech współpracujących eksporterów, stawka subsydium była wyższa od poziomu eliminacji szkody.
I tak, zgodnie z art. 15 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, niższa opłata celna odzwierciedlająca poziom eliminacji szkody została uznana za odpowiednią do usunięcia tego typu szkody wobec przemysłu wspólnotowego w zakresie powodowanym przez przywóz od tych czterech eksporterów.
Stawki celne obowiązujące na przywozy od wspomnianych eksporterów powinny mieścić się w granicach od 17,3 % do 30,3 %.
W odniesieniu do pozostałych trzech eksporterów, poziomy eliminacji szkody były wyższe od ustalonych stawek subsydium, więc środki wobec tych spółek powinny być oparte na tych ostatnich.
Stawki celne obowiązujące na przywozy od tych eksporterów powinny mieścić się w granicach od 25,3 % do 32 %.
Mając na uwadze, że poziom współpracy eksporterów indyjskich był wysoki (ponad 80 %), poziom cła dla wszystkich pozostałych spółek powinien być ustalony na poziomie ustalonym dla przedsiębiorstwa o najwyższej indywidualnej stawce celnej, tj. 32 %.
(263) Stawki ceł wyrównawczych dla poszczególnych przedsiębiorstw wymienione w niniejszym rozporządzeniu odzwierciedlają sytuację stwierdzoną w trakcie dochodzenia przeglądowego w odniesieniu do eksporterów współpracujących.
Tym samym, obowiązują one wyłącznie w odniesieniu do przywozu produktu rozpatrywanego wytwarzanego przez te przedsiębiorstwa.
Przywóz produktu rozpatrywanego produkowanego przez jakiekolwiek inne przedsiębiorstwo, które nie jest wymienione w operacyjnej części niniejszego rozporządzenia, w tym jednostki powiązane z przedsiębiorstwami wymienionymi z nazwy, nie mogą korzystać z tych stawek i będzie je obowiązywała stawka celna stosująca się do "wszystkich pozostałych przedsiębiorstw".
(264) Jakikolwiek wniosek o stosowanie powyższych indywidualnych stawek ceł wyrównawczych (np. w wyniku zmiany nazwy jednostki gospodarczej lub założenia nowych jednostek produkcyjnych lub handlowych) należy niezwłocznie kierować do Komisji [10] wraz z wszystkimi odnośnymi informacjami, w szczególności na temat wszelkich modyfikacji działalności spółki związanych z produkcją, sprzedażą krajową i eksportową, związaną na przykład z powyższą zmianą nazwy lub zmianą dotyczącą jednostek produkcyjnych i handlowych.
Tam gdzie jest to właściwe, i po konsultacji z Komitetem Doradczym, rozporządzenie będzie odpowiednio zmienione poprzez aktualizację wykazu przedsiębiorstw korzystających z indywidualnych stawek celnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejszym nakłada się ostateczne cło wyrównawcze na przywóz trójwodzianu amoksycyliny, trójwodzianu ampicyliny i cefaleksyny, nieoferowanych w mierzalnych dawkach lub w formach, lub opakowaniach przeznaczonych do sprzedaży detalicznej, objętych kodami CN ex29411010 (kod TARIC 2941101010), ex29411020 (kod TARIC 2941102010) i ex29419000 (kod TARIC 2941900030), pochodzących z Indii.
2.
Stawki celne naliczane od ceny netto na granicy Wspólnoty przed ocleniem, dla przywozów wytworzonych w Indiach przez wymienione poniżej przedsiębiorstwa, ustala się następująco:
- 17,3 % dla KDL Biotech Ltd., Mumbai (kod dodatkowy TARIC: A580),
- 28,1 % fdla Nectar Lifesciences Ltd., Chandigarh (kod dodatkowy TARIC: A581),
- 25,3 % dla Nestor Pharmaceuticals Ltd., New Delhi (kod dodatkowy TARIC: A582),
- 30,3 % dla Ranbaxy Laboratories Ltd., New Delhi (kod dodatkowy TARIC: 8221),
- 28,1 % dla Torrent Gujarat Biotech Ltd., Ahmedabad (kod dodatkowy TARIC: A583),
- 28,1 % dla Surya Pharmaceuticals Ltd., Chandigarh (kod dodatkowy TARIC: A584),
- 32 % dla wszystkich pozostałych przedsiębiorstw (kod dodatkowy TARIC: 8900).
3.
O ile odrębne przepisy nie stanowią inaczej, stosowane są obowiązujące przepisy celne.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 714/2005
z dnia 12 maja 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 13 maja 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 715/2005
z dnia 12 maja 2005 r.
otwierające i ustalające zarządzanie kontyngentem taryfowym mrożonego mięsa wołowego i cielęcego objętego kodem CN 0202 i produktów objętych kodem CN 02062991 (od dnia 1 lipca 2005 r. do dnia 30 czerwca 2006 r.)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], w szczególności jego art. 32 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z harmonogramem CXL Światowej Organizacji Handlu (WTO) Wspólnota zobowiązana jest otworzyć roczny kontyngent przywozowy wynoszącą 53000 ton mrożonej wołowiny objętej kodem CN 0202 i produktów objętych kodem CN 02062991 (numer zlecenia 09.4003).
Należy ustanowić przepisy wykonawcze na rok kontyngentowy 2005/2006, rozpoczynający się dnia 1 lipca 2005 r.
(2) Kontyngentem 2004/2005 zarządzano zgodnie z postanowieniami rozporządzenia Komisji (WE) nr 1203/2004 z dnia 29 czerwca 2004 r. w sprawie tworzenia i zarządzania kontyngentem taryfowym na mrożone mięso wołowe i cielęce objęte kodem CN 0202 i produkty objęte kodem CN 02062991 (od dnia 1 lipca 2004 r. do dnia 30 czerwca 2005 r.) [2].
Rozporządzenie to wprowadziło metodę administrowania opartą na kryteriach oceny działalności przywozowej, zapewniających przyznanie kontyngentu profesjonalnym przedsiębiorstwom będącym w stanie importować wołowinę bez uciekania się do niepożądanej spekulacji.
(3) Doświadczenie zdobyte podczas stosowania tej metody wykazuje, że są pozytywne wyniki i właściwe będzie utrzymanie tej samej metody administrowania kontyngentem na rok kontyngentowy od dnia 1 lipca 2005 do dnia 30 czerwca 2006 r.
(4) Wskazane jest wyznaczenie okresu referencyjnego dla przywozu objętego rozporządzeniem, który byłby wystarczająco długi, by dać reprezentatywne wyniki, na tyle aktualne, by odzwierciedlały ostatnie tendencje w branży.
(5) Do celów kontrolnych wnioski o prawa przywozowe powinny być składane w Państwach Członkowskich, w których przedsiębiorstwo figuruje w krajowym rejestrze VAT.
(6) W celu uniknięcia spekulacji należy ustanowić zabezpieczenie praw przywozowych dla każdego wnioskodawcy w obrębie kontyngentu.
(7) W celu nałożenia na przedsiębiorstwa obowiązku ubiegania się o pozwolenie na przywóz dla wszystkich przydzielonych praw przywozowych należy ustalić, że obowiązek taki stanowi podstawowy wymóg w rozumieniu rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2220/85 z dnia 22 lipca 1985 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu zabezpieczeń w odniesieniu do produktów rolniczych [3].
(8) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1291/2000 z dnia 9 czerwca 2000 r. ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na wywóz i przywóz oraz świadectw o wcześniejszym ustaleniu refundacji dla produktów rolnych [4] oraz rozporządzenie Komisji (WE) nr 1445/95 z dnia 26 czerwca 1995 r. w sprawie zasad stosowania pozwoleń na przywóz i na wywóz w sektorze wołowiny i cielęciny oraz uchylające rozporządzenie (EWG) nr 2377/80 [5] powinno stosować się do pozwoleń na przywóz wydawanych zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, z wyjątkiem przypadków, gdzie mają zastosowanie odstępstwa.
(9) Komitet Zarządzający ds. Wołowiny i Cielęciny nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejszym otwiera się kontyngent taryfowy odpowiadający 53000 tonom, wyrażony jako masa mięsa bez kości, dla mrożonego mięsa wołowego i cielęcego objętego kodem CN 0202 i produktów objętych kodem CN 02062991 na okres od dnia 1 lipca 2005 r. do dnia 30 czerwca 2006 r.
Numer porządkowy kontyngentu to 09.4003.
2.
Cło związane ze wspólną taryfą celną odnoszące się do kontyngentu wymienionego w ust. 1 wynosi 20 % ad valorem.
Artykuł 2
Do celów niniejszego rozporządzenia:
a) 100 kilogramów mięsa z kością odpowiada 77 kilogramom mięsa bez kości;
b) "mięso mrożone" oznacza mięso, które jest zamrożone i w chwili wprowadzenia do obszaru celnego Wspólnoty posiada temperaturę wewnętrzną nie wyższą niż – 12 °C.
Artykuł 3
1.
Przedsiębiorstwo Wspólnoty może ubiegać się o prawa przywozowe w oparciu o ilość referencyjną, tj. ilość wołowiny objętą kodami CN 0201, 0202, 02061095 lub 02062991 przywożoną przez nie lub w jego imieniu, zgodnie z odpowiednimi przepisami celnymi, pomiędzy dniem 1 maja 2004 r. a dniem 30 kwietnia 2005 r.
2.
Spółka utworzona wskutek fuzji spółek, z których każda wykazuje przywóz referencyjny, może wykorzystać ten przywóz referencyjny jako podstawę wniosku.
3.
Dowód przywozu wymienionego w ust. 1 zostaje dołączony do wniosku o prawa przywozowe i zostaje przedstawiony w postaci właściwie potwierdzonej kopii (dla odbiorcy) deklaracji celnej wprowadzenia towaru do wolnego obrotu.
Artykuł 4
1.
Najpóźniej o godzinie 13.00 czasu obowiązującego w Brukseli w drugi piątek po dacie publikacji niniejszego rozporządzenia w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej wnioski o prawa przywozowe wpływają do właściwych władz Państw Członkowskich, w których wnioskodawca figuruje w krajowym rejestrze VAT.
Wszelkie ilości przedstawione jako ilość referencyjna w zastosowaniu art. 3 stanowią prawa przywozowe, o które wnioskodawca się ubiega.
2.
Po sprawdzeniu złożonych dokumentów Państwa Członkowskie przekazują Komisji, nie później niż w czwarty piątek po dacie publikacji niniejszego rozporządzenia w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, wykaz wnioskodawców o prawa przywozowe zgodnie z kontyngentem wymienionym w art. 1 ust. 1, obejmujący w szczególności ich nazwy i adresy oraz odpowiednie ilości mięsa przywożonego w danym okresie referencyjnym.
3.
Informacje, o których mowa w ust. 2, także o zerowych obrotach, należy przesyłać telefaksem lub pocztą elektroniczną przy użyciu formularza zawartego w załączniku I.
Artykuł 5
Komisja podejmuje możliwie jak najszybciej decyzję o zakresie, w jakim mogą zostać udzielone prawa przywozowe zgodnie z kontyngentem wymienionym w art. 1 ust. 1. Jeśli prawa przywozowe, o które ubiega się wnioskodawca, przekraczają ilość dostępną wymienioną w art.1 ust. 1, Komisja ustala odpowiedni współczynnik redukcji.
Artykuł 6
1.
Wniosek może zostać dopuszczony tylko wówczas, gdy zostanie zaopatrzony w zabezpieczenie wartości 6 EUR na 100 kilogramów odpowiednika mięsa bez kości.
2.
Jeśli zastosowanie współczynnika redukcji wymienionego w art. 5 powoduje przyznanie mniejszych praw przywozowych niż te, o które ubiega się wnioskodawca, złożone zabezpieczenie w odpowiedniej proporcji zostaje bezzwłocznie zwrócone.
3. Wniosek o jedno lub kilka pozwoleń na przywóz składających się na sumę przydzielanych praw przywozowych stanowi wymóg podstawowy w rozumieniu art. 20 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2220/85.
Artykuł 7
1.
Przywóz przydzielonych ilości podlega obowiązkowi przedłożenia jednej lub większej liczby pozwoleń na przywóz.
2.
Wnioski o pozwolenie na przywóz mogą być składane wyłącznie w Państwie Członkowskim, gdzie wnioskodawca uzyskuje prawa przywozowe w ramach kontyngentu określonego w art. 1 ust. 1.
Każde wydanie pozwolenia na przywóz powoduje odpowiednie zmniejszenie uzyskanych praw przywozowych.
3.
Wnioski o wydanie pozwolenia na przywóz oraz pozwolenia zawierają:
a) w sekcji 20 jedną z pozycji wymienionych w załączniku II;
b) jedną z poniższych grup kodów CN w sekcji 16:
- 02021000, 020220,
- 020230, 02062991.
Artykuł 8
1.
O ile niniejsze rozporządzenie nie stanowi inaczej, stosuje się rozporządzenia (WE) nr 1291/2000 i (WE) nr 1445/95.
2. Zgodnie z art. 50 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000 od wszelkich ilości przywiezionych ponad ilość wskazaną w pozwoleniu na przywóz pobiera się pełne cło wynikające ze Wspólnej Taryfy Celnej obowiązującej w dniu przyjęcia deklaracji celnej o dopuszczeniu do swobodnego obrotu.
3.
Pozwolenia na przywóz tracą ważność z dniem 30 czerwca 2006 r.
Artykuł 9
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 716/2005
z dnia 12 maja 2005 r.
otwierające i ustalające zarządzanie kontyngentem taryfowym na przywóz mrożonej wołowiny przeznaczonej do przetwarzania (od dnia 1 lipca 2005 r. do dnia 30 czerwca 2006 r.)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], w szczególności jego art. 32 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Harmonogram CXL Światowej Organizacji Handlu wymaga otwarcia przez Wspólnotę rocznego kontyngentu taryfowego wysokości 50700 ton na przywóz mrożonej wołowiny przeznaczonej do przetwarzania.
Należy ustanowić przepisy wykonawcze na rok kontyngentowy 2005/2006 rozpoczynający się dnia 1 lipca 2005 r.
(2) Przywóz mrożonej wołowiny objętej kontyngentem taryfowym podlega należnościom celnym przywozowym oraz warunkom opisanym pod numerem seryjnym 13 załącznika 7 do części trzeciej załącznika I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [2].
Rozdział kontyngentu taryfowego na każde z wyżej wymienionych ustaleń następuje z uwzględnieniem doświadczenia uzyskanego w związku z podobnym przywozem dokonanym w przeszłości.
(3) W celu uniknięcia spekulacji dostęp do kontyngentu taryfowego udzielany jest jedynie czynnym podmiotom gospodarczym przeprowadzającym przetwarzanie w zakładzie przetwórczym zatwierdzonym zgodnie z art. 8 dyrektywy Rady 77/99/EWG z dnia 21 grudnia 1976 r. w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy produktami mięsnymi [3].
(4) Przywóz do Wspólnoty objęty kontyngentem taryfowym podlega okazaniu pozwolenia na przywóz zgodnie z art. 29 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999. Wydawanie pozwoleń powinno być możliwe po przyznaniu uprawnień przywozowych na podstawie wniosków od kwalifikujących się podmiotów gospodarczych dokonujących przetwarzania. Przepisy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1291/2000 z dnia 9 czerwca 2000 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na wywóz i przywóz oraz świadectw o wcześniejszym ustaleniu refundacji dla produktów rolnych [4] oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 1445/95 z dnia 26 czerwca 1995 r. w sprawie zasad stosowania pozwoleń na przywóz i na wywóz w sektorze wołowiny i cielęciny oraz uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 2377/80 [5], powinno stosować się do pozwoleń na przywóz wydanych zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
(5) W celu zapobieżenia spekulacjom pozwolenia na przywóz powinny być wydawane podmiotom gospodarczym dokonującym przetwarzania wyłącznie na ilość, na jaką zostały im przyznane uprawnienia przywozowe.
Ponadto, z tego samego powodu, zabezpieczenie powinno zostać złożone wraz z wnioskiem o uprawnienia przywozowe.
Wniosek o pozwolenie na przywóz odpowiadające przyznanym uprawnieniom powinien być wymogiem pierwotnym w rozumieniu rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2220/85 z dnia 22 lipca 1985 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu zabezpieczeń w odniesieniu do produktów rolnych [6].
(6) Stosowanie kontyngentu taryfowego wymaga ścisłego nadzoru przywozu i skutecznych kontroli jego wykorzystania i przeznaczenia.
Dlatego też zezwala się na przetwarzanie wyłącznie w zakładzie określonym w pozwoleniu na przywóz.
(7) W celu zapewnienia, iż przewożone mięso jest wykorzystywane zgodnie ze specyfikacjami kontyngentu taryfowego, należy złożyć zabezpieczenie.
Kwota zabezpieczenia powinna być ustalona z uwzględnieniem różnicy między należnościami celnymi stosowanymi w ramach i poza kontyngentem.
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mięsa Wołowego i Cielęcego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejszym otwiera się kontyngent taryfowy w wysokości 50700 ton na przewóz ekwiwalentu mrożonej wołowiny z kością objętej kodami CN 02022030, 02023010, 02023050, 02023090 lub 02062991 i przeznaczonej do przetwarzania we Wspólnocie (zwany dalej "kontyngentem"), na okres od dnia 1 lipca 2005 r. do dnia 30 czerwca 2006 r., z uwzględnieniem warunków ustanowionych w niniejszym rozporządzeniu.
Artykuł 2
1.
Do celów niniejszego rozporządzenia jako produkt A określa się produkt przetworzony objęty kodami 160210, 16025031, 16025039 lub 16025080, niezawierający mięsa innego niż pochodzące od zwierząt danego gatunku bydła, ze stosunkiem kolagen/białko nie wyższym niż 0,45 oraz zawierający wagowo co najmniej 20 % chudego mięsa z wyłączeniem podrobów i tłuszczu z mięsem i galaretą, stanowiących co najmniej 85 % całkowitej wagi netto.
Za zawartość kolagenu uznaje się zawartość hydroksyproliny pomnożonej przez czynnik 8.
Zawartość hydroksyproliny ustala się zgodnie z metodą ISO 3496-1994.
Zawartość chudego mięsa wołowego z wyłączeniem tłuszczu jest ustalana zgodnie z procedurą przewidzianą w Załączniku do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2429/86 [7].
W skład podrobów wchodzą: głowy i ich kawałki (włączając uszy), kopyta, ogony, serca, wymiona, wątroby, nerki, grasice i trzustki, mózgi, płuca, gardła, mięśniowe części przepony, śledziony, języki, otoka, rdzenie kręgowe, jadalna skóra, organy rozrodcze (tj. macice, jajniki i jądra), tarczyce, przysadki mózgowe.
Produkt poddaje się obróbce cieplnej wystarczającej do zapewnienia ścięcia białka mięsa w całości produktu, który nie może wykazywać żadnych śladów różowawej cieczy na odciętej powierzchni w chwili przecięcia wzdłuż linii przebiegającej przez jego najgrubszą część.
2.
Do celów niniejszego rozporządzenia jako produkt B określa się produkt przetworzony zawierający wołowinę, inny niż:
a) produkty określone w art. 1 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1254/1999; lub
b) produkty określone w ust. 1.
Jednakże produkt przetworzony objęty kodem CN 02102090, który został ususzony lub uwędzony w taki sposób, że kolor i konsystencja świeżego mięsa zupełnie zanikły, oraz ze stosunkiem woda/białko nieprzekraczającym 3,2 jest uznawany za produkt B.
Artykuł 3
1.
Całkowita ilość określona w art. 1 jest podzielona na dwie ilości:
a) 40000 ton mrożonej wołowiny przeznaczonej do wytwarzania produktów A;
b) 10700 ton mrożonej wołowiny przeznaczonej do wytwarzania produktów B.
2.
Kontyngent posiada następujące numery zlecenia:
- 09.4057 dla ilości określonej w ust. 1 lit. a),
- 09.4058 dla ilości określonej w ust. 1 lit. b).
3.
Należności celne przywozowe stosowane w odniesieniu do mrożonej wołowiny w ramach kontyngentu są ustalone pod numerem seryjnym 13 załącznika 7 do części trzeciej załącznika I do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87.
Artykuł 4
1.
Wniosek o uprawnienia przywozowe w ramach kontyngentu może zostać złożony tylko przez lub w imieniu zakładów przetwórczych zatwierdzonych na podstawie art. 8 dyrektywy 77/99/EWG, które co najmniej od dnia 1 lipca 2004 r. brały udział w wytwarzaniu produktów przetworzonych zawierających wołowinę.
Dla każdej ilości określonej w art. 3 ust. 1 może zostać zaakceptowany tylko jeden wniosek o uprawnienia przywozowe, nieprzekraczający 10 % każdej z dostępnych ilości w odniesieniu do każdego zatwierdzonego zakładu przetwórczego.
Wnioski o uprawnienia przywozowe można składać jedynie w Państwie Członkowskim, w którym podmiot gospodarczy dokonujący przetwarzania jest zarejestrowany dla celów podatku VAT.
2.
Wraz z wnioskiem o prawa przywozowe składa się zabezpieczenie w wysokości 6 EUR na 100 kg.
3.
Dokumenty dowodzące zgodności z warunkami ustanowionymi w ust. 1 akapit pierwszy należy przedłożyć wraz z wnioskiem o uprawnienia przywozowe.
O uznaniu dokumentów dowodzących zgodności z tymi warunkami decyduje właściwa władza krajowa.
Artykuł 5
1.
Każdy wniosek o uprawnienia przywozowe związane z wytwarzaniem produktów A lub produktów B jest wyrażany w ekwiwalencie mięsa z kością.
Dla celów niniejszego ustępu 100 kilogramów wołowiny z kością równe jest 77 kilogramom wołowiny bez kości.
2.
Każdy wniosek o uprawnienia przywozowe związane z wytwarzaniem produktów A lub produktów B dociera do właściwych władz nie później niż do drugiego piątku po opublikowaniu niniejszego rozporządzenia w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, najpóźniej do godziny 13.00 czasu brukselskiego.
3.
Państwa Członkowskie przesyłają do Komisji, nie później niż do czwartego piątku po opublikowaniu niniejszego rozporządzenia w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, listę wnioskodawców i wykaz ilości w ramach każdej z dwóch kategorii wraz z numerami zatwierdzenia danych zakładów przetwórczych.
Wszelkie powiadomienia, włączając zwroty zerowe, wysyła się faksem lub pocztą elektroniczną z wykorzystaniem formularzy zawartych w załącznikach I i II.
4.
Komisja w najkrótszym możliwym czasie podejmuje decyzję w sprawie zakresu przyjmowania wniosków, w miarę potrzeby jako procent wnioskowanych ilości.
Artykuł 6
1.
Przywóz mrożonej wołowiny, na którą zostały przyznane uprawnienia przywozowe zgodnie z art. 5 ust. 4, odbywa się pod warunkiem przedstawienia pozwolenia na przywóz.
2. W kwestii zabezpieczenia określonego w art. 4 ust. 2 wniosek o pozwolenie na przywóz odpowiadające przyznanym uprawnieniom przywozowym jest wymaganiem podstawowym w rozumieniu art. 20 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2220/85.
W wypadkach kiedy przy stosowaniu art. 5 ust. 4 Komisja ustali współczynnik redukcji, wniesione zabezpieczenie zostaje zwolnione zgodnie z wnioskowanymi uprawnieniami przywozowymi, które przekraczają przyznane uprawnienia przywozowe.
3.
Uprawnienia przywozowe przyznane przetwórcom upoważniają ich do otrzymania pozwoleń na przywóz ilości odpowiadających przyznanym uprawnieniom.
Wnioski o pozwolenie można składać jedynie:
a) w Państwie Członkowskim, w którym został złożony wniosek o uprawnienia przywozowe;
b) jako przetwórca lub w imieniu przetwórcy, któremu przyznano uprawnienia przywozowe.
4.
Podczas przywozu u odpowiedniej władzy składane jest zabezpieczenie zapewniające przetworzenie przez przetwórcę, któremu przyznano uprawnienia przywozowe, całości przywiezionego mięsa na pożądany produkt końcowy w ciągu trzech miesięcy od daty przywozu w określonej we wniosku o pozwolenie firmie przetwórcy.
Kwoty zabezpieczeń ustala załącznik III.
Artykuł 7
Jeśli w niniejszym rozporządzeniu nie stanowi się inaczej, mają zastosowanie rozporządzenia (WE) nr 1291/2000 oraz (WE) nr 1445/95.
Artykuł 8
1.
Wniosek o pozwolenie oraz pozwolenie zawierają następujące informacje:
a) w polu 8 – kraj pochodzenia;
b) w polu 16 – jeden z odpowiednich kodów CN określonych w art. 1;
c) w polu 20 – co najmniej jedną z pozycji określonych w załączniku IV.
2.
Pozwolenia na przywóz są ważne przez 120 dni od faktycznej daty ich wystawienia w rozumieniu art. 23 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000.
Jednakże żadne pozwolenia nie zachowują ważności po dniu 30 czerwca 2006 r.
3. Zgodnie z art. 50 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000 w odniesieniu do wszelkich ilości przywożonych ponad ilość wskazaną w pozwoleniu na przywóz pobiera się pełne cło wynikające ze Wspólnej Taryfy Celnej obowiązującej w dniu dopuszczenia do wolnego obrotu.
Artykuł 9
Państwa Członkowskie ustanawiają system kontroli fizycznych oraz kontroli dokumentów w celu zapewnienia, aby w ciągu trzech miesięcy od daty przywozu całość mięsa została przetworzona w zakładzie przetwórcy na produkt kategorii określonej w odnośnym pozwoleniu na przywóz.
System obejmuje kontrole bezpośrednie ilości i jakości na początku przetwarzania, podczas przetwarzania oraz po zakończeniu działań przetwórczych.
W tym celu przetwórcy są w każdej chwili w stanie przedstawić identyfikację i wykorzystanie przywiezionego mięsa za pomocą odpowiednich zapisów produkcyjnych.
Techniczna weryfikacja metod produkcji przez odpowiednie władze może, w koniecznym stopniu, wziąć pod uwagę odcieki i skrawki.
W celu sprawdzenia jakości produktu końcowego i ustalenia jego zgodności z opracowanym przez producenta przepisem składu produktu Państwa Członkowskie pobierają próbki i analizują produkt.
Koszty tych działań ponosi przetwórca, którego one dotyczą.
Artykuł 10
1.
Zabezpieczenie określone w art. 6 ust. 4 zwalnia się proporcjonalnie do ilości, dla której w ciągu siedmiu miesięcy od dnia przywozu przedstawiono odpowiednim władzom dowody przetworzenia w wyznaczonym zakładzie części lub całości przywiezionego mięsa na odpowiednie produkty w ciągu trzech miesięcy od dnia przywozu.
Gdyby jednak przetwarzanie miało miejsce po trzymiesięcznym limicie czasowym określonym w akapicie pierwszym, zwolnione zabezpieczenie zostanie pomniejszone o 15 % oraz o 2 % pozostałej kwoty za każdy dzień przekroczenia limitu czasowego.
Jeśli dowód przetworzenia jest wystawiony w siedmiomiesięcznym limicie czasowym określonym w pierwszym akapicie i przedstawiony w ciągu 18 miesięcy po tych siedmiu miesiącach, skonfiskowana kwota, pomniejszona o 15 % kwoty zabezpieczenia, zostanie zwrócona.
2.
Niezwolniona kwota zabezpieczenia określonego w art. 6 ust. 4 zostanie skonfiskowana i zatrzymana jako cło.
Artykuł 11
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 717/2005
z dnia 11 maja 2005 r.
zmieniające po raz czterdziesty piąty rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 z dnia 27 maja 2002 r. wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001 zakazujące wywozu pewnych towarów i usług do Afganistanu, wzmacniające zakaz lotów oraz rozszerzające zamrożenie funduszy i innych środków finansowych w odniesieniu do talibów w Afganistanie [1], w szczególności jego art. 7 ust. 1 tiret pierwsze,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002 zawiera listę osób, grup i podmiotów, w stosunku do których stosuje się zamrożenie funduszy oraz zasobów gospodarczych na mocy tego rozporządzenia.
(2) W dniu 2 maja 2005 r. Komitet ds. Sankcji Rady Bezpieczeństwa ONZ postanowił zmienić listę osób, grup i podmiotów, względem których należy stosować zamrożenie funduszy i zasobów gospodarczych.
Należy zatem odpowiednio zmienić załącznik I.
(3) W celu zapewnienia skuteczności środków przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu musi ono wejść w życie w trybie natychmiastowym,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002 zostaje zmieniony zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 718/2005
z dnia 12 maja 2005 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 2368/2002 wprowadzające w życie system certyfikacji Procesu Kimberley dla handlu międzynarodowego surowcem diamentowym
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2368/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. wprowadzające w życie system certyfikacji Procesu Kimberley dla handlu międzynarodowego surowcem diamentowym [1], w szczególności jego art. 19 ust. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W dziale "Numeracja" załącznika IV do rozporządzenia (WE) nr 2368/2002 wprowadza się następujące zmiany:
a) w czwartym tiret
i) w pierwszej linijce tekstu skreśla się "(fluorescencyjny przechodzący w zielony w świetle ultrafioletowym)";
ii) skreśla się myślnik trzeci;
b) tiret piąte otrzymuje brzmienie: "Drugi = ośmiocyfrowa sekwencja, niewidoczna drukowana numeracja (pasująca do powyższej) przechodząca we fluorescencyjną w świetle ultrafioletowym".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Sprostowanie do rozporządzenia Komisji (WE) nr 718/2005 z dnia 12 maja 2005 r. zmieniającego rozporządzenie Rady (WE) nr 2368/2002 wprowadzające w życie system certyfikacji Procesu Kimberley dla handlu międzynarodowego surowcem diamentowym
(Tekst ten unieważnia i zastępuje tekst opublikowany w Dzienniku Urzędowym L 121 z dnia 13 maja 2005 r., str. 64) " "
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 719/2005
z dnia 12 maja 2005 r.
ustalające refundacje wywozowe w sektorze mleka i przetworów mlecznych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 31 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 31 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 różnica między cenami w handlu międzynarodowym produktów określonych w art. 1 wymienionego rozporządzenia a cenami tych produktów we Wspólnocie może być pokryta przez refundacje wywozowe w ramach ograniczeń wynikających z porozumień zawartych zgodnie z art. 300 Traktatu.
(2) Zgodnie z postanowieniami rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 refundacje do produktów określonych w art. 1 wymienionego rozporządzenia, wywiezionych w stanie naturalnym, powinny zostać ustalone, uwzględniając:
- sytuację rynkową i tendencje rozwoju na rynku wspólnotowym, w odniesieniu do ceny i dostępności mleka i przetworów mlecznych oraz, w handlu międzynarodowym, w odniesieniu do cen mleka i przetworów mlecznych,
- najbardziej korzystne koszty wprowadzania do obrotu i koszty transportu z rynków Wspólnoty do portów lub innych miejsc wywozu ze Wspólnoty, jak również koszty wysyłki do krajów przeznaczenia,
- cele wspólnej organizacji rynków mleka i przetworów mlecznych, które obejmują zapewnienie zrównoważonej sytuacji i naturalnego rozwoju cen i handlu,
- ograniczenia wynikające z porozumień zawartych zgodnie z art. 300 Traktatu,
- potrzebę unikania zakłóceń na rynku Wspólnoty,
- aspekt ekonomiczny przewidywanych wywozów.
(3) Zgodnie z art. 31 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 ceny we Wspólnocie ustalane są z uwzględnieniem obecnych cen, które są najkorzystniejsze w odniesieniu do wywozu, a ceny w handlu międzynarodowym ustalane są z uwzględnieniem w szczególności:
a) cen na rynkach krajów trzecich;
b) najkorzystniejszych cen w krajach trzecich docelowych, dla przywozu pochodzącego z kraju trzeciego;
c) cen producenta odnotowanych w eksportujących krajach trzecich, biorąc pod uwagę, gdzie to stosowne, subsydia przyznawane przez te kraje;
d) ceny oferowane na bazie franco granica.
(4) Według art. 31 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 sytuacja na rynku światowym lub specyficzne wymagania pewnych rynków mogą uczynić koniecznym zróżnicowanie refundacji do produktów określonych w art. 1 wymienionego rozporządzenia w zależności od miejsca przeznaczenia.
(5) Artykuł 31 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 przewiduje, że lista produktów, do których udziela się refundacji wywozowej, i wysokość tej refundacji są ustalane nie rzadziej niż raz na cztery tygodnie. Wysokość refundacji może jednak być utrzymana na tym samym poziomie przez ponad cztery tygodnie.
(6) Zgodnie z art. 16 rozporządzenia Komisji (WE) nr 174/1999 z dnia 26 stycznia 1999 r. ustanawiającego specjalne szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 804/68 w odniesieniu do pozwoleń na wywóz i refundacji wywozowych do mleka i przetworów mlecznych [2], refundacja przyznana na przetwory mleczne z dodatkiem cukru odpowiada sumie dwóch składników; celem pierwszego jest uwzględnienie ilości produktu mlecznego, wyliczany jest on przez pomnożenie podstawowej stawki refundacji przez zawartość produktu mlecznego w całym produkcie; celem drugiego jest uwzględnienie ilości dodanej sacharozy, wyliczany jest on przez pomnożenie zawartości sacharozy w całym produkcie przez podstawową stawkę refundacji obowiązującą w dniu wywozu produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. d) rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [3]. Niemniej jednak ten ostatni składnik jest uwzględniany, wyłącznie w przypadku gdy sacharoza dodana do produktu została wytworzona z cukru z buraków lub trzciny ze zbiorów pochodzących z obszaru Wspólnoty.
(7) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 896/84 [4], przewiduje uzupełniające przepisy w odniesieniu do przyznawania refundacji w trakcie przechodzenia z jednego roku gospodarczego na drugi. Te postanowienia przewidują możliwość zróżnicowania refundacji w zależności od daty wytworzenia przetworów.
(8) W celu wyliczenia wysokości refundacji do serów topionych należy przewidzieć, że w przypadku gdy została dodana kazeina i/lub kazeiniany, nie należy uwzględniać tej ilości.
(9) Zastosowanie tych zasad do aktualnej sytuacji rynkowej na rynku mleka i przetworów mlecznych, a w szczególności do cen tych przetworów we Wspólnocie i na rynku światowym prowadzi do ustalenia refundacji do tych przetworów w wysokości określonej w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
(10) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje wywozowe, o których mowa w art. 31 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999, do produktów wywożonych w stanie naturalnym ustalone są w wysokości określonej w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 13 maja 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 720/2005
z dnia 12 maja 2005 r.
ustalające maksymalny poziom refundacji wywozowej do masła w ramach stałego zaproszenia do składania ofert przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 581/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/99 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 31 ust. 3, akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 581/2004 z dnia 26 marca 2004 r. w sprawie stałego zaproszenia do składania ofert przetargowych odnośnie do refundacji wywozowych do niektórych rodzajów masła [2] przewiduje otwarcie stałego przetargu.
(2) Zgodnie z art. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 580/2004 z dnia 26 marca 2004 r. ustanawiającym procedurę przetargową dotyczącą refundacji wywozowych do niektórych przetworów mlecznych [3] oraz po dokonaniu analizy ofert przedstawionych w odpowiedzi na ten przetarg, stosowne jest ustalenie maksymalnego poziomu refundacji wywozowej w okresie przetargowym kończącym się dnia 10 maja 2005 r.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W ramach stałego przetargu otwartego rozporządzeniem (WE) nr 581/2004 w okresie przetargowym kończącym się dnia 10 maja 2005 r. maksymalne kwoty refundacji dla produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 niniejszego rozporządzenia ustala się w załączniku do niniejszego rozporząd z enia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 13 maja 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 721/2005
z dnia 12 maja 2005 r.
w sprawie nieprzyznania refundacji wywozowych dla mleka odtłuszczonego w proszku w ramach stałego zaproszenia do składania ofert przetargowych przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 582/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/99 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworόw mlecznych [1], w szczególności jego art. 31 ust. 3 akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 582/2004 z dnia 26 marca 2004 r. w sprawie stałego zaproszenia do składania ofert przetargowych odnośnie do refundacji wywozowych dla mleka odtłuszczonego w proszku [2] przewiduje otwarcie stałego przetargu.
(2) Zgodnie z art. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 580/2004 z dnia 26 marca 2004 r. ustanawiającego procedurę przetargową dotyczącą refundacji wywozowych do niektórych przetworόw mlecznych [3] oraz po dokonaniu analizy ofert przedstawionych w odpowiedzi na ten przetarg stosowne jest nieprzyznanie żadnych refundacji w okresie przetargowym kończącym się dnia 10 maja 2005 r.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W ramach stałego przetargu otwartego rozporządzeniem (WE) nr 582/2004 przewiduje się w okresie przetargowym kończącym się dnia 10 maja 2005 r. 31,00 EUR/100 kg jako maksymalną wysokość refundacji dla produktόw i krajόw przeznaczenia wymienionych w art. 1 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 13 maja 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 722/2005
z dnia 12 maja 2005 r.
ustalające ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności przywozowych na melasę w sektorze cukru, stosowane od dnia 13 maja 2005 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 24 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1422/95 z dnia 23 czerwca 1995 r. ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze dotyczące przywozu melasy w sektorze cukru i zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 785/68 [2], przewiduje, że cenę importową CIF melasy, ustaloną zgodnie z rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 785/68 [3], uważa się za "cenę reprezentatywną". Uważa się, że ta cena została ustalona dla jakości standardowej określonej w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 785/68.
(2) Dla celów ustalania cen reprezentatywnych, należy wziąć pod uwagę wszelkie informacje przewidziane w art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 785/68, z wyjątkiem przypadków przewidzianych w art. 4 wymienionego rozporządzenia, oraz, w przypadku gdy ma to zastosowanie, dla celów takiego ustalenia można zastosować metodę przewidzianą w art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 785/68.
(3) Dla celów dostosowania cen, nieodnoszącego się do jakości standardowej, należy, w zależności od jakości oferowanej melasy, zwiększyć lub zmniejszyć ceny w zależności od wyników otrzymanych w zastosowaniu art. 6 rozporządzenia (EWG) nr 785/68.
(4) Kiedy istnieje różnica między ceną spustową dla rozpatrywanego produktu a ceną reprezentatywną, należy ustalić dodatkowe należności przywozowe zgodnie z warunkami przewidzianymi w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1422/95.
W przypadku zawieszenia stosowania należności przywozowych w zastosowaniu art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1422/95, należy ustalić szczególne kwoty dla tych należności.
(5) Należy ustalić ceny reprezentatywne i dodatkowe należności celne w odniesieniu do przywozu rozpatrywanych produktów, zgodnie z art. 1 ust. 2 i art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1422/95.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ceny reprezentatywne i dodatkowe należności stosowane do przywozu produktów, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1422/95 są wskazane w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 13 maja 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 723/2005
z dnia 12 maja 2005 r.
ustalające refundacje wywozowe do cukru białego i cukru surowego w stanie nieprzetworzonym
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 27 ust. 5 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 27 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, różnica między notowaniami lub cenami na rynku światowym produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. a) wymienionego rozporządzenia a cenami tych produktów we Wspólnocie może być pokryta przez refundacje wywozowe.
(2) Zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, refundacje do cukrów białego i surowego, niedenaturowanych i wywiezionych w stanie nieprzetworzonym muszą zostać ustalone przy uwzględnieniu sytuacji na rynku wspólnotowym i rynku światowym cukru, i w szczególności elementów kalkulacji cen i kosztów, o których mowa w art. 28 wymienionego rozporządzenia.
Zgodnie z tym samym artykułem, należy również uwzględnić gospodarcze aspekty proponowanego wywozu.
(3) W odniesieniu do cukru surowego, refundację należy ustalić dla jakości standardowej, która jest określona w załączniku I, pkt II rozporządzenia (WE) nr 1260/2001. Wymieniona refundacja jest ponadto ustalana zgodnie z art. 28 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001. Cukier krystaliczny został określony w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 2135/95 z dnia 7 września 1995 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania przyznawania refundacji wywozowych w sektorze cukru [2]. Kwotę tak obliczonej refundacji w odniesieniu do cukrów aromatyzowanych lub zawierających substancje barwiące należy zastosować do ich zawartości sacharozy, zatem należy ją ustalać w odniesieniu na 1 % tej zawartości.
(4) W przypadkach szczególnych kwota refundacji może być ustalona w instrumentach prawnych innego typu.
(5) Refundację należy ustalać co dwa tygodnie.
Można ją zmieniać w tym odstępie czasowym.
(6) Art. 27 ust. 5 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 przewiduje, że sytuacja na rynku światowym lub specyficzne wymagania pewnych rynków mogą uczynić koniecznym zróżnicowanie refundacji do produktów określonych w art. 1 wymienionego rozporządzenia w zależności od ich miejsca przeznaczenia.
(7) Znaczący i szybki wzrost preferencyjnego przywozu cukru pochodzącego z zachodnich krajów bałkańskich od początku 2001 r., oraz wywozu cukru ze Wspólnoty do tych krajów wydaje się być istotnie sztuczny.
(8) Aby uniknąć wszelkiego nadużycia w związku z ponownym przywozem do Wspólnoty produktów w sektorze cukru, dla których przyznano refundację wywozową, należy nie ustalać refundacji do produktów, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu w odniesieniu do wszystkich zachodnich krajów bałkańskich.
(9) Biorąc pod uwagę te informacje i aktualną sytuację na rynkach w sektorze cukru, a w szczególności notowania lub ceny cukru we Wspólnocie i na rynku światowym, należy ustalić refundację w odpowiedniej wysokości.
(10) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje, które przyznaje się do wywozu produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, w stanie nieprzetworzonym i niedenaturowanych, ustalone są zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 13 maja 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 724/2005
z dnia 12 maja 2005 r.
ustalające maksymalne kwoty refundacji wywozowej do cukru białego przeznaczonego do niektórych państw trzecich w ramach 25. przetargu częściowego wykonanego w ramach stałego przetargu przewidzianego przez rozporządzenie (WE) nr 1327/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 27 ust. 5 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1327/2004 z dnia 19 lipca 2004 r. w sprawie stałego przetargu ustalającego opłaty wyrównawcze i/lub refundacje wywozowe do cukru białego na rok gospodarczy 2004/2005 [2] przystępuje się do przetargów częściowych w sprawie wywozu wspomnianego cukru do niektórych państw trzecich.
(2) Zgodnie z art. 9 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1327/2004, jeżeli właściwe, ustala się maksymalną kwotę refundacji wywozowej dla rozpatrywanego przetargu częściowego, biorąc pod uwagę w szczególności sytuację i przewidywany rozwój rynku cukru we Wspólnocie i na rynku światowym.
(3) Komitet Zarządzający ds. Cukru nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W 25. przetargu częściowym na cukier biały, wykonanym zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1327/2004, maksymalną kwotę refundacji wywozowej ustala się w wysokości 40,811 EUR/100 kg.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 13 maja 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 725/2005
z dnia 12 maja 2005 r.
ustalające refundacje wywozowe dla zbóż, pszennych i żytnich mąk, kasz oraz grysików
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W myśl art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 różnica między notowaniami lub cenami na rynku światowym produktów, o których mowa w art. 1 wymienionego rozporządzenia, a cenami tych produktów we Wspólnocie, może być pokryta przez refundacje wywozowe.
(2) Refundacje wywozowe powinny być ustalone z uwzględnieniem czynników, o których mowa w art. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż [2].
(3) W odniesieniu do pszennych oraz żytnich mąk, kasz i grysików refundację wywozową stosowaną do tych produktów należy wyliczyć z uwzględnieniem ilości zbóż koniecznych do wytwarzania danych produktów.
Ilości te zostały ustalone w rozporządzeniu (WE) nr 1501/95.
(4) Sytuacja na rynku światowym lub szczególne wymogi niektórych rynków mogą sprawić, że niezbędne stanie się zróżnicowanie refundacji dla niektórych produktów, w zależności od ich miejsca przeznaczenia.
(5) Refundacja powinna być ustalana raz na miesiąc. Zmian można dokonywać w tym odstępie czasowym.
(6) Zastosowanie tych zasad do aktualnej sytuacji na rynkach zbóż, a w szczególności do notowań lub cen na te produkty we Wspólnocie i na rynku światowym, prowadzi do ustalenia refundacji w wysokości podanej w załączniku.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje wywozowe dla produktów, o których mowa w art. 1 lit. a), b) i c) rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, z wyjątkiem słodu, wywiezionych w stanie naturalnym, ustala się w wysokości podanej w załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 13 maja 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 726/2005
z dnia 12 maja 2005 r.
ustalające refundacje produkcyjne w sektorze zbóż
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 8 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1722/93 z dnia 30 czerwca 1993 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzeń Rady (EWG) nr 1766/82 i (EWG) nr 1418/76 dotyczące refundacji produkcyjnych w sektorach zbóż i ryżu, odpowiednio [2], określiło warunki przyznawania refundacji produkcyjnych.
Podstawa wyliczenia została określona w art. 3 tego rozporządzenia.
Tak wyliczona refundacja, zróżnicowana, w razie potrzeby, dla skrobi ziemniaczanej, powinna być ustalana raz w miesiącu i może być zmieniana, jeśli ceny kukurydzy i/lub pszenicy ulegną znaczącej zmianie.
(2) W celu określenia dokładnej kwoty do wypłaty przy wyliczaniu ustalanych przez niniejsze rozporządzenie refundacji produkcyjnych należy użyć współczynników podanych w załączniku II do rozporządzenia (EWG) nr 1722/93.
(3) Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundację produkcyjną wyrażoną na tonę skrobi kukurydzianej o której mowa w art. 3 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1722/93, ustala się w wysokości:
a) 10,86 EUR/t dla skrobi kukurydzianej, pszennej i jęczmiennej;
b) 10,85 EUR/t dla skrobi ziemniaczanej.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 13 maja 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 727/2005
z dnia 12 maja 2005 r.
w sprawie przekazanych ofert na wywóz jęczmienia w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1757/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na refundację wywozową do jęczmienia na wywóz do niektórych krajów trzecich został ogłoszony na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1757/2004 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [3], Komisja może, na podstawie zgłoszonych ofert, podjąć decyzję o wstrzymaniu przetargu.
(3) Biorąc pod uwagę czynniki, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95, nie jest wskazane ustalenie maksymalnej wysokości refundacji.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nie podejmuje się dalszych działań w odniesieniu do ofert przekazanych od 6 do 12 maja 2005 r., w ramach przetargu na refundację wywozową do jęczmienia, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1757/2004.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 13 maja 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 728/2005
z dnia 12 maja 2005 r.
ustalające maksymalną refundację wywozową dla owsa w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1565/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 7,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiające niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [2], w szczególności jego art. 4,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1565/2004 z dnia 3 września 2004 r. w sprawie szczególnego środka interwencyjnego w odniesieniu do owsa w Finlandii i w Szwecji [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na refundację wywozową dla owsa wyprodukowanego w Finlandii i Szwecji z przeznaczeniem na wywóz z Finlandii i Szwecji do wszystkich krajów trzecich z wyjątkiem Bułgarii został ogłoszony na mocy rozporządzenia (WE) nr 1565/2004.
(2) Biorąc pod uwagę w szczególności czynniki, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95, jest wskazane ustalenie maksymalnej wysokości refundacji.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 6 do 12 maja 2005 r. w ramach przetargu ogłoszonego na mocy rozporządzenia (WE) nr 1565/2004, ustala się maksymalną refundację wywozową dla owsa w wysokości 34,96 EUR/t.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 13 maja 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 729/2005
z dnia 12 maja 2005 r.
ustalające maksymalną refundację wywozową dla pszenicy zwyczajnej w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 115/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na refundację wywozową dla pszenicy zwyczajnej na wywóz do pewnych krajów trzecich został ogłoszony na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 115/2005 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [3], Komisja może, na podstawie zgłoszonych ofert, podjąć decyzję o ustaleniu maksymalnej wysokości refundacji wywozowej, uwzględniając czynniki, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95. W tym wypadku przetarg wygrywa ten oferent lub oferenci, którego lub których oferta odpowiada poziomowi równemu maksymalnej refundacji lub jest od niej niższa.
(3) Zastosowanie powyższych czynników do aktualnej sytuacji na danych rynkach zbóż prowadzi do ustalenia maksymalnej refundacji wywozowej.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 6 do 12 maja 2005 r., w ramach przetargu ogłoszonego na mocy rozporządzenia (WE) nr 115/2005, ustala się maksymalną refundację wywozową dla pszenicy zwyczajnej w wysokości 6,00 EUR/t.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 13 maja 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 730/2005
z dnia 13 maja 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 14 maja 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 731/2005
z dnia 13 maja 2005 r.
ustalające minimalne ceny sprzedaży masła w ramach 163. rundy przetargu, przeprowadzonej w ramach stałego przetargu przewidzianego przez rozporządzenie (WE) nr 2571/97
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2571/97 z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie sprzedaży masła po obniżonych cenach oraz przyznawania pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i koncentratu masła, przeznaczonych do wykorzystania w produkcji ciast, lodów i innych środków spożywczych [2], agencje interwencyjne przystępują drogą przetargu do sprzedaży pewnych ilości masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego, które przechowują, a także do udzielenia pomocy przyznawanej na śmietanę, masło i koncentrat masła.
Artykuł 18 wymienionego rozporządzenia przewiduje, że biorąc pod uwagę otrzymane oferty w ramach każdej rundy przetargu, ustala się minimalną cenę sprzedaży masła oraz maksymalną wysokość pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i koncentratu masła, które mogą być zróżnicowane w zależności od przeznaczenia, zawartości tłuszczu w maśle i procedury włączenia, lub podejmuje się decyzję o wstrzymaniu przetargu.
Kwotę lub kwoty gwarancji należytego przetworzenia ustala się odpowiednio.
(2) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do 163. rundy przetargu, przeprowadzonej w ramach stałego przetargu przewidzianego przez rozporządzenie (WE) nr 2571/97, minimalne ceny sprzedaży masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego oraz kwoty gwarancji należytego przetworzenia są ustalone zgodnie ze wskazaniami tabeli zamieszczonej w załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 14 maja 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 732/2005
z dnia 13 maja 2005 r.
ustalające maksymalne kwoty pomocy odnośnie do śmietany, masła i koncentratu masła w ramach 163. rundy przetargu, przeprowadzonej w ramach stałego przetargu przewidzianego przez rozporządzenie (WE) nr 2571/97
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2571/97 z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie sprzedaży masła po obniżonych cenach oraz przyznawania pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i koncentratu masła, przeznaczonych do wykorzystania w produkcji ciast, lodów i innych środków spożywczych [2], agencje interwencyjne przystępują drogą przetargu do sprzedaży pewnych ilości masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego, które przechowują, i do udzielenia pomocy przyznawanej w odniesieniu do śmietany, masła i koncentratu masła.
Artykuł 18 wymienionego rozporządzenia przewiduje, że biorąc pod uwagę otrzymane oferty w ramach każdej rundy przetargu, ustala się minimalną cenę sprzedaży masła oraz maksymalną wysokość pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i koncentratu masła, które mogą być zróżnicowane w zależności od przeznaczenia, zawartości tłuszczu w maśle i procedury włączenia, lub podejmuje się decyzję o wstrzymaniu przetargu.
Kwotę lub kwoty gwarancji należytego przetworzenia ustala się odpowiednio.
(2) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do 163. rundy przetargu, przeprowadzonej w ramach stałego przetargu przewidzianego przez rozporządzenie (WE) nr 2571/97, maksymalne kwoty pomocy oraz kwoty gwarancji należytego przetworzenia są ustalone zgodnie ze wskazaniami tabeli zamieszczonej w załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 14 maja 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 733/2005
z dnia 13 maja 2005 r.
ustalające maksymalne kwoty pomocy do koncentratu masła w ramach 335. rundy przetargu, przeprowadzonej w ramach stałego przetargu przewidzianego przez rozporządzenie (EWG) nr 429/90
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 429/90 z dnia 20 lutego 1990 r. w sprawie przyznawania drogą przetargu pomocy na koncentrat masła przeznaczony do bezpośredniego spożycia we Wspólnocie [2], agencje interwencyjne przystępują drogą stałego przetargu do udzielenia pomocy przyznawanej odnośnie do koncentratu masła.
Artykuł 6 wymienionego rozporządzenia przewiduje, że biorąc pod uwagę otrzymane oferty w ramach każdej rundy przetargu, ustala się maksymalną kwotę pomocy przyznawanej na wykorzystanie koncentratu masła o zawartości tłuszczu wynoszącej przynajmniej 96 % lub podejmuje się decyzję o wstrzymaniu przetargu. Kwota gwarancji przeznaczenia powinna zostać ustalona odpowiednio.
(2) Ze względu na otrzymane oferty należy ustalić maksymalną cenę pomocy w wysokości określonej poniżej i określić w konsekwencji gwarancję przeznaczenia.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W ramach 335. rundy przetargu, przeprowadzonej z tytułu rozporządzenia (EWG) nr 429/90 maksymalna kwota pomocy oraz kwota gwarancji przeznaczenia ustalone są następująco:
—maksymalma kwota pomocy: _BAR_ 60,6 EUR/100 kg, _BAR_
—kwota gwarancji przeznaczenia: _BAR_ 67 EUR/100 kg. _BAR_
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 14 maja 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 734/2005
z dnia 13 maja 2005 r.
ustalające minimalną cenę sprzedaży masła dla 19. indywidualnego zaproszenia do składania ofert, wydanego w ramach stałego zaproszenia do składania ofert, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2771/1999
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], a w szczególności jego art. 10 lit. c),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy art. 21 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2771/1999 z dnia 16 grudnia 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do interwencji na rynku masła i śmietany [2], agencje interwencyjne wystawiły na sprzedaż w ramach stałego zaproszenia do składania ofert określone ilości składowanego przez nie masła.
(2) W świetle ofert otrzymanych w odpowiedzi na każde indywidualne zaproszenie do składania ofert ustalana jest minimalna cena sprzedaży bądź podejmowana jest decyzja o nieprzyjęciu żadnej oferty, zgodnie z art. 24 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 2771/1999.
(3) W świetle otrzymanych ofert należy określić minimalną cenę sprzedaży.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dla 19. indywidualnego zaproszenia do składania ofert na mocy rozporządzenia (WE) nr 2771/1999, w odniesieniu do którego termin składania ofert upłynął 10 maja 2005 r., minimalną cenę sprzedaży masła ustala się na 275 EUR/100 kg.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dnia 14 maja 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 735/2005
z dnia 13 maja 2005 r.
ustalające minimalną cenę sprzedaży odtłuszczonego mleka w proszku dla 18. indywidualnego zaproszenia do przetargu wydanego zgodnie ze stałym zaproszeniem do przetargu wymienionym w rozporządzeniu (WE) nr 214/2001
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10 lit. c),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 21 rozporządzenia Komisji (WE) nr 214/2001 z dnia 12 stycznia 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady zastosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w sprawie interwencji na rynku odtłuszczonego mleka [2] agencje interwencyjne oferują do sprzedaży z mocy stałego zaproszenia do przetargu pewne ilości przechowywanego przez nie mleka w proszku.
(2) Na podstawie ofert przetargowych otrzymanych w odpowiedzi na każde indywidualne zaproszenie do przetargu zostanie ustalona minimalna cena sprzedaży lub zostanie podjęta decyzja o nierozstrzygnięciu przetargu, zgodnie z art. 24a rozporządzenia (WE) nr 214/2001.
(3) Na podstawie otrzymanych ofert zostanie ustalona minimalna cena sprzedaży.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dla 18. indywidualnego zaproszenia do przetargu zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 214/2001, odnośnie do których limit czasowy na przedłożenie ofert przetargowych wygasł 10 maja 2005 r. ustala się minimalną cenę sprzedaży odtłuszczonego mleka w proszku na 196,20 EUR/100 kg.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 14 maja 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 736/2005
z dnia 13 maja 2005 r.
uzupełniające Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 2400/96 w sprawie wpisu nazwy do "Rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych" (Miel d'Alsace) – (PGI)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2081/92 z dnia 14 lipca 1992 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia dla produktów rolnych i środków spożywczych [1], w szczególności jego art. 7 ust. 5 lit. b) oraz jego art. 6 ust. 3 i 4 tiret pierwsze,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 6 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 wniosek Francji o rejestrację nazwy "Miel d’Alsace" został opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [2].
(2) Niemcy zgłosiły sprzeciw przeciwko rejestracji, zgodnie z art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92.
Zgłoszony sprzeciw dotyczył nieprzestrzegania warunków przewidzianych w art. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92.
Istotnie, według Niemiec, niektóre elementy specyfikacji dotyczące w szczególności dowodów pochodzenia były niewystarczające, aby odpowiadać definicji oznaczenia geograficznego.
(3) Pismem z dnia 6 lutego 2003 r. Komisja wezwała zainteresowane Państwa Członkowskie do uzyskania porozumienia zgodnie z ich wewnętrznymi procedurami.
(4) Biorąc pod uwagę, że w terminie trzech miesięcy nie doszło do porozumienia między Francją i Niemcami, Komisja powinna przyjąć decyzję zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 15 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92.
(5) W wyniku kontaktów podjętych między Francją a Niemcami w sprawie "Miel d’Alsace" wprowadzono wyjaśnienia do specyfikacji wymienionej nazwy związane w szczególności z właściwościami chemicznymi miodów i dowodami pochodzenia.
Punkt 4 streszczenia specyfikacji wymienionej nazwy został odpowiednio zmieniony.
(6) W świetle tych elementów należy więc wpisać nazwę do "Rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych".
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Regulacyjnego Chronionych Oznaczeń Geograficznych i Chronionych Nazw Pochodzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Do Załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2400/96 [3] dodaje się nazwę ujętą w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Pełne zestawienie zawierające główne elementy specyfikacji znajduje się w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 737/2005
z dnia 13 maja 2005 r.
uzupełniające Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 2400/96 w sprawie wpisu nazwy do "Rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych" (Ricotta Romana) – (PDO)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2081/92 z dnia 14 lipca 1992 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia dla produktów rolnych i środków spożywczych [1], w szczególności jego art. 7 ust. 5 lit. b) oraz jego art. 6 ust. 3 i 4 tiret pierwsze,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 6 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 wniosek Włoch o zarejestrowanie nazwy "Ricotta Romana" został opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [2].
(2) Niemcy sprzeciwiły się rejestracji, zgodnie z art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92, zwłaszcza dlatego, że nie zostało sprecyzowane, czy wniosek o ochronę odnosi się również oddzielnie do terminu "Ricotta".
(3) Pismem z dnia 15 października 2004 r. Komisja wezwała oba Państwa Członkowskie do wzajemnego porozumienia zgodnie z ich wewnętrznymi procedurami.
(4) Biorąc pod uwagę, że w terminie trzech miesięcy Włochy i Niemcy nie osiągnęły porozumienia, Komisja musi przyjąć decyzję, zgodnie z procedurą określoną w art. 15 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92.
(5) Włochy oznajmiły oficjalnie, że wniosek dotyczy ochrony wyłącznie złożonej nazwy "Ricotta Romana" oraz że termin "Ricotta" może być swobodnie używany.
(6) W tych okolicznościach nazwa ta powinna zostać wpisana do "Rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych".
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Regulacyjnego Chronionych Oznaczeń Geograficznych i Nazw Pochodzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Do Załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2400/96 [3] dodaje się nazwę ujętą w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 738/2005
z dnia 13 maja 2005 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1040/2002 ustanawiające szczegółowe zasady wprowadzenia w życie przepisów odnoszących się do przyznawania udziału finansowego Wspólnoty w zakresie kontroli fitosanitarnej oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 2051/97
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 2000/29/WE z dnia 8 maja 2000 r. w sprawie środków ochronnych przed wprowadzaniem do Wspólnoty organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych i przed ich rozprzestrzenianiem się we Wspólnocie [1], w szczególności jej art. 23 ust. 5 akapit piąty,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1040/2002 [2] obejmuje wydatki związane bezpośrednio z koniecznymi środkami, które zostały podjęte lub są planowane do celów zwalczania szkodliwych organizmów wprowadzanych z krajów trzecich lub z innych obszarów do Wspólnoty, w celu ich zlikwidowania lub, jeśli to niemożliwe, ich powstrzymania.
(2) Zgodnie z art. 4 ust. 3 wymienionego rozporządzenia nie przydziela się finansowego udziału Wspólnoty w przypadku, gdy całkowita kwota kwalifikujących się wydatków na rok wynosi mniej niż 50000 EUR.
(3) Dotychczasowe doświadczenia wykazały, że dokumentacja przedłożona przez Państwa Członkowskie zasadniczo spełnia wymagania rozporządzenia (WE) nr 1040/2002, z wyjątkiem wymogu dotyczącego minimalnej kwoty kwalifikujących się wydatków na rok.
Rzeczywiście w niektórych przypadkach, szczególnie w Państwach Członkowskich, gdzie tylko niewielka część terytorium kraju jest wykorzystywana do celów rolniczych i gdzie w konsekwencji koszty ponoszone za kontrolę przypadków pojawiania się organizmów szkodliwych są mniejsze, kwota kwalifikujących się wydatków na rok wynosi poniżej progu 50000 EUR.
(4) Należy zatem przydzielić finansowy udział również dokumentacji, w której kwota kwalifikujących się wydatków na rok jest znacząco niższa od 50000 EUR.
(5) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1040/2002.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 4 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1040/2002 trzecie zdanie otrzymuje następujące brzmienie:
"W przypadku gdy całkowita kwota kwalifikujących się wydatków na rok określonych zgodnie z art. 4 ust. 1 wynosi mniej niż 25000 EUR, udziału finansowego Wspólnoty nie przydziela się."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 739/2005
z dnia 13 maja 2005 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2921/90 w odniesieniu do kwoty pomocy do produkcji kazeiny i kazeinianów z mleka odtłuszczonego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 15 lit. b),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 2 ust. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2921/90 z dnia 10 października 1990 r. w sprawie pomocy do produkcji kazeiny i kazeinianów z mleka odtłuszczonego [2] ustala kwotę pomocy do produkcji kazeiny i kazeinianów z mleka odtłuszczonego. W związku z rozwojem cen mleka odtłuszczonego w proszku na rynku wewnętrznym oraz cen kazeiny i kazeinianów na rynkach wspólnotowych i światowych kwota pomocy powinna zostać zmniejszona.
(2) Rozporządzenie (EWG) nr 2921/90 powinno zostać odpowiednio zmienione.
(3) Komitet Zarządzający ds. Mleka i Przetworów Mlecznych nie dostarczył opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 1 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2921/90 kwotę "1,30 EUR" zastępuje się kwotą "0,75 EUR".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 740/2005
z dnia 13 maja 2005 r.
zmieniające kwotę korygującą do refundacji dla zbóż
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) kwota korygująca do refundacji dla zbóż została ustalona rozporządzeniem Komisji (WE) nr 676/2005 [2];
(2) w zależności od cen CIF i cen CIF kupno w dniu dzisiejszym i po uwzględnieniu przewidywanego rozwoju na rynku, konieczna jest zmiana aktualnie obowiązującej kwoty korygującej do refundacji dla zbóż;
(3) kwota korygująca powinna być ustalona według takiej samej procedury jak refundacja. Może ona podlegać zmianom w czasie pomiędzy dwoma ustaleniami,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Kwotę korygującą do wcześniej ustalonych refundacji wywozowych dla produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. a), b) i c) rozporządzenia (EWG) nr 1784/2003, z wyjątkiem słodu, zmienia się zgodnie z załącznikiem.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 14 maja 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 741/2005
z dnia 13 maja 2005 r.
ustalające refundacje wywozowe do oliwy z oliwek
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 136/66/EWG z dnia 22 września 1966 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów [1], w szczególności jego art. 3 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 3 rozporządzenia nr 136/66/EWG przewiduje, że w przypadku gdy cena we Wspólnocie jest wyższa od cen rynku światowego, różnica między tymi cenami może zostać objęta refundacją, w przypadku wywozu oliwy do państw trzecich.
(2) Szczegółowe zasady dotyczące ustalania i przyznawania refundacji wywozowych do oliwy z oliwek są zawarte w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 616/72 [2].
(3) Artykuł 3 ust. 3 rozporządzenia nr 136/66/EWG przewiduje, że refundacja musi być taka sama dla całej Wspólnoty.
(4) Zgodnie z art. 3 ust. 4 rozporządzenia nr 136/66/EWG, refundacja do oliwy z oliwek musi być ustanowiona przy uwzględnieniu obecnej sytuacji i przewidywalnych zmian w odniesieniu do cen oliwy z oliwek i jej dostępności na rynku Wspólnoty oraz w odniesieniu do cen oliwy z oliwek na rynku światowym.
Jednakże w przypadku gdy sytuacja na rynku światowym nie pozwala na określenie najkorzystniejszych cen oliwy z oliwek, można uwzględnić cenę na tym rynku głównych konkurencyjnych olejów roślinnych i różnicę stwierdzoną podczas reprezentatywnego okresu między tą ceną a ceną oliwy z oliwek.
Kwota refundacji nie może być wyższa od różnicy między ceną oliwy z oliwek we Wspólnocie a ceną na rynku światowym, dostosowanej, gdzie właściwe, aby uwzględnić koszty wywozu produktów na rynek światowy.
(5) Zgodnie z art. 3 ust. 3 akapit trzeci lit. b) rozporządzenia nr 136/66/EWG, można podjąć decyzję o ustaleniu refundacji w drodze przetargu. Przetarg dotyczy kwoty refundacji i może być ograniczony do niektórych krajów przeznaczenia, ilości, jakości i prezentacji.
(6) Artykuł 3 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia nr 136/66/EWG przewiduje, że refundacje do oliwy z oliwek mogą być ustalone na różnych poziomach według miejsca przeznaczenia, w przypadku gdy sytuacja na rynku światowym lub szczególne wymogi niektórych rynków tego wymagają.
(7) Refundacje muszą być ustalane co najmniej raz w miesiącu. W razie konieczności mogą być zmieniane w odstępie czasowym.
(8) Stosowanie tych szczegółowych zasad w obecnej sytuacji na rynkach w sektorze oliwy z oliwek, w szczególności do cen tego produktu we Wspólnocie i na rynkach państw trzecich, prowadzi do ustalenia refundacji w kwotach wskazanych w Załączniku.
(9) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Olejów i Tłuszczów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje wywozowe do produktów określonych w art. 1 ust. 2 lit. c) rozporządzenia nr 136/66/EWG są ustalone w kwotach wskazanych w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 14 maja 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 742/2005
z dnia 13 maja 2005 r.
ustalające maksymalną refundację wywozową do ryżu długoziarnistego B w pełni oczyszczonego przeznaczonego na wywóz do niektórych krajów trzecich w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2032/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1785/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [1], w szczególności jego art. 14 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg dotyczący refundacji wywozowych do ryżu został otwarty rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2032/2004 [2].
(2) Zgodnie z postanowieniami art. 5 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 584/75 [3], na podstawie złożonych ofert Komisja może, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 26 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003, podjąć decyzję o ustaleniu maksymalnej refundacji wywozowej. W ramach tych ustaleń należy w szczególności wziąć pod uwagę kryteria przewidziane w art. 14 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003. Zamówienie zostaje udzielone każdemu oferentowi, którego wartość oferty znajduje się na poziomie maksymalnej refundacji wywozowej lub jest od niego niższa.
(3) Zastosowanie powyższych kryteriów do aktualnej sytuacji na rozpatrywanym rynku ryżu prowadzi do ustalenia maksymalnej refundacji wywozowej zgodnie z kwotami przedstawionymi w art. 1.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Maksymalną refundację wywozową na wywóz ryżu długoziarnistego B w pełni oczyszczonego z przeznaczeniem do niektórych krajów trzecich ustala się na podstawie ofert złożonych w okresie od 9 do 12 maja 2005 r. w wysokości 57,00 EUR/t w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2032/2004.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 14 maja 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 743/2005
z dnia 13 maja 2005 r.
dotyczące ofert złożonych na wywóz ryżu okrągłoziarnistego, średnioziarnistego i długoziarnistego A w pełni oczyszczonego z przeznaczeniem do niektórych krajów trzecich w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2031/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1785/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [1], w szczególności jego art. 14 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg dotyczący refundacji wywozowych do ryżu został otwarty rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2031/2004 [2].
(2) Zgodnie z postanowieniami art. 5 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 584/75 [3], na podstawie złożonych ofert Komisja może, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 26 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003, podjąć decyzję o zaniechaniu przetargu.
(3) Biorąc w szczególności pod uwagę kryteria przewidziane w art. 14 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003, nie należy przystępować do ustalania maksymalnej refundacji.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nie podejmuje się dalszych działań wobec ofert złożonych w okresie od 9 do 12 maja 2005 r. w ramach przetargu na refundacje do wywozu ryżu okrągłoziarnistego, średnioziarnistego i długoziarnistego A w pełni oczyszczonego z przeznaczeniem do niektórych krajów trzecich, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2031/2004.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 14 maja 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 744/2005
z dnia 13 maja 2005 r.
ustalające opłaty przywozowe w sektorze zbóż stosowane od dnia 16 maja 2005 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1249/96 z dnia 28 czerwca 1996 r. w sprawie zasad stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 do opłat przywozowych w sektorze zbóż [2], w szczególności jego art. 2 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 10 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 przewiduje, że przy przywozie produktów, o których mowa w art. 1 wyżej wymienionego rozporządzenia, pobiera się opłaty celne zgodne ze stawkami Wspólnej Taryfy Celnej.
Jednakże w przypadku produktów, o których mowa w ust. 2 tego artykułu, opłaty przywozowe równają się cenie interwencyjnej tych produktów ważnej w czasie przywozu powiększonej o 55 % i pomniejszonej o cenę CIF w przywozie stosowaną do danej wysyłki.
Opłaty celne nie mogą jednak przekroczyć stawek Wspólnej Taryfy Celnej.
(2) Na mocy art. 10 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 ceny CIF w przywozie oblicza się na podstawie cen reprezentatywnych dla danego produktu na rynku światowym.
(3) Rozporządzenie (WE) nr 1249/96 ustala zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 do opłat przywozowych w sektorze zbóż.
(4) Opłaty przywozowe stosuje się aż do chwili ustalenia i wejścia w życie nowych stawek opłat przywozowych.
(5) W celu umożliwienia normalnego funkcjonowania systemu opłat przywozowych należy przyjąć jako podstawę ich wyliczenia stawki reprezentatywne dla rynku, stwierdzone w okresie porównawczym.
(6) Zastosowanie rozporządzenia (WE) nr 1249/96 prowadzi do ustalenia opłat przywozowych w wysokości podanej w załączniku I do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Opłaty przywozowe w sektorze zbóż, o których mowa w art. 10 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, ustala się w kwotach figurujących w załączniku I do niniejszego rozporządzenia, na podstawie informacji znajdujących się w załączniku II.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 16 maja 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 745/2005
z dnia 17 maja 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 18 maja 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 746/2005
z dnia 17 maja 2005 r.
w sprawie wydawania pozwoleń na wywóz w systemie A3 w sektorze owoców i warzyw (pomidory, pomarańcze, cytryny i jabłka)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 35 ust. 3 akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 633/2005 [2] otworzyło przetarg, ustalając indykatywne stawki refundacji i indykatywne ilości, dla których mogą być wydane pozwolenia na wywóz w systemie A3.
(2) W zależności od przedstawionych ofert należy ustalić maksymalne stawki refundacji i wartości procentowe przyznawania ilości odnoszące się do ofert przedstawionych na poziomie tych maksymalnych stawek.
(3) W odniesieniu do pomidorów, pomarańczy, cytryn i jabłek maksymalna stawka konieczna do udzielenia pozwoleń w wysokości indykatywnej ilości, w granicach zaoferowanych w przetargu ilości, nie jest wyższa niż półtorej indykatywnej stawki refundacji,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do pomidorów, pomarańczy, cytryn i jabłek maksymalne stawki refundacji i wartości procentowe wydawania, odnoszące się do przetargu ogłoszonego rozporządzeniem (WE) nr 633/2005, ustalone są w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 18 maja 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 747/2005
z dnia 18 maja 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 19 maja 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 748/2005
z dnia 18 maja 2005 r.
otwierające procedurę przetargową sprzedaży alkoholu winnego przeznaczonego do wykorzystania jako bioetanol we Wspólnocie
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [1], w szczególności jego art. 33,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1623/2000 z dnia 25 lipca 2000 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wina w odniesieniu do mechanizmów rynkowych [2] ustanawia, między innymi, szczegółowe zasady dotyczące zbywania zapasów alkoholu uzyskanego z destylacji na mocy art. 35, 36 i 39 rozporządzenia Rady (EWG) nr 822/87 z dnia 16 marca 1987 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [3], oraz na mocy art. 27, 28 i 30 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 i będącego w posiadaniu agencji interwencyjnych.
(2) Zgodnie z art. 92 rozporządzenia (WE) nr 1623/2000 procedura przetargowa sprzedaży alkoholu winnego przeznaczonego wyłącznie do wykorzystania w sektorze paliwowym we Wspólnocie jako bioetanol powinna być otwarta w celu redukowania zapasów alkoholu winnego pochodzenia wspólnotowego oraz w celu zapewnienia ciągłości dostaw przedsiębiorstwom zatwierdzonym na mocy wspomnianego artykułu.
(3) Od dnia 1 stycznia 1999 r. oraz zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 2799/98 z dnia 15 grudnia 1998 r. ustanawiającym porozumienia agromonetarne dotyczące euro [4] cena sprzedaży oraz zabezpieczenia muszą być wyrażane, a wypłaty dokonywane w euro.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wina,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Procedura przetargowa nr 1/2005 WE sprzedaży alkoholu winnego przeznaczonego do wykorzystania jako bioetanol we Wspólnocie zostaje otwarta.
Alkohol ten został uzyskany z destylacji, o których mowa w art. 35 rozporządzenia (EWG) nr 822/87 oraz art. 27 i 30 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, i znajduje się w posiadaniu agencji interwencyjnych Państw Członkowskich.
2.
Całkowita oferowana ilość wystawiona na sprzedaż obejmuje 691331,79 hektolitrów alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj., jak podano poniżej:
a) partia nr 1/2005 WE obejmująca 100000 hektolitrów alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj.;
b) partia nr 2/2005 WE obejmująca 100000 hektolitrów alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj.;
c) partia nr 3/2005 WE obejmująca 100000 hektolitrów alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj.;
d) partia nr 4/2005 WE obejmująca 100000 hektolitrów alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj.;
e) partia nr 5/2005 WE obejmująca 50000 hektolitrów alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj.;
f) partia nr 6/2005 WE obejmująca 100000 hektolitrów alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj.,
g) partia nr 7/2005 WE obejmująca 50000 hektolitrów alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj.;
h) partia nr 8/2005 WE obejmująca 50000 hektolitrów alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj.;
i) partia nr 9/2005 WE obejmująca 41331,79 hektolitrów alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj.,
3.
Umiejscowienie i numery kadzi składających się na partie, ilość alkoholu w każdej kadzi, zawartość alkoholu oraz jego właściwości określono w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.
4.
Jedynie przedsiębiorstwa zatwierdzone na mocy art. 92 rozporządzenia (WE) nr 1623/2000 mogą uczestniczyć w przetargu.
Artykuł 2
Sprzedaż odbywa się zgodnie z art. 93, 94, 94b, 94c, 94d, 95 do 98, 100 i 101 rozporządzenia (WE) nr 1623/2000 oraz art. 2 rozporządzenia (WE) nr 2799/98.
Artykuł 3
1.
Oferty należy składać w agencjach interwencyjnych posiadających alkohol, o których mowa w załączniku II, lub przesyłać listem poleconym na adres tych agencji.
2.
Oferty składane są w zapieczętowanej kopercie oznaczonej "Procedura przetargowa nr 1/2005 WE sprzedaży alkoholu winnego przeznaczonego do wykorzystania jako bioetanol we Wspólnocie". Koperta zewnętrzna zaadresowana jest do danej agencji interwencyjnej.
3.
Oferty muszą zostać doręczone do danej agencji interwencyjnej najpóźniej do godziny 12.00 czasu obowiązującego w Brukseli w dniu 30 maja 2005 r.
Artykuł 4
1.
Aby oferta mogła zostać uwzględniona, musi być zgodna z art. 94 i 97 rozporządzenia (WE) nr 1623/2000.
2.
Aby oferta mogła zostać uwzględniona, w momencie złożenia musi jej towarzyszyć:
a) zaświadczenie o złożeniu wadium na rzecz danej agencji interwencyjnej posiadającej alkohol, o którym mowa, wynoszącym 4 EUR za hektolitr alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj.;
b) wskazanie miejsca ostatecznego wykorzystania alkoholu i zobowiązanie oferenta do przestrzegania tego miejsca przeznaczenia;
c) nazwa i adres oferenta, numer referencyjny ogłoszenia o przetargu oraz oferowana cena, wyrażona w euro za hektolitr alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj.;
d) zobowiązanie oferenta do przestrzegania wszystkich przepisów stosowanych w odniesieniu do danej procedury przetargowej;
e) oświadczenie oferenta, w którym:
i) zrzeka się on wszelkich roszczeń w odniesieniu do jakości i właściwości przyznanego alkoholu;
ii) wyraża zgodę na poddanie się wszelkim kontrolom dotyczącym miejsca przeznaczenia i wykorzystania alkoholu;
iii) przyjmuje odpowiedzialność za dostarczenie dowodu, że alkohol jest wykorzystywany zgodnie z warunkami określonymi w danym ogłoszeniu o przetargu.
Artykuł 5
Powiadomienia przewidziane w art. 94a rozporządzenia (WE) nr 1623/2000 dotyczące przetargu ogłoszonego niniejszym rozporządzeniem zostają przekazane Komisji na adres podany w załączniku III do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 6
Formalności związane z pobieraniem próbek określono w art. 98 rozporządzenia (WE) nr 1623/2000.
Agencja interwencyjna dostarcza wszystkich niezbędnych informacji na temat właściwości alkoholu wystawionego na sprzedaż.
Zwracając się do danej agencji interwencyjnej zainteresowane strony mogą otrzymać próbki alkoholu wystawionego na sprzedaż, pobrane przez przedstawiciela danej agencji interwencyjnej.
Artykuł 7
1.
Agencje interwencyjne w Państwach Członkowskich, w których wystawiony na sprzedaż alkohol jest składowany, przeprowadzają właściwe kontrole w celu sprawdzenia właściwości alkoholu w momencie jego końcowego wykorzystania.
W tym celu mogą:
a) zastosować, mutatis mutandis, przepisy art. 102 rozporządzenia (WE) nr 1623/2000;
b) przeprowadzić kontrole próbek za pomocą jądrowego rezonansu magnetycznego w celu sprawdzenia właściwości alkoholu w momencie jego końcowego wykorzystania.
2.
Koszty kontroli, o których mowa w ust. 1, ponoszą przedsiębiorstwa, którym sprzedano alkohol.
Artykuł 8
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 749/2005
z dnia 18 maja 2005 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2131/93 ustanawiające procedury i warunki sprzedaży zbóż znajdujących się w posiadaniu agencji interwencyjnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2131/93 [2] ustanawia procedury i warunki sprzedaży zbóż znajdujących się w posiadaniu agencji interwencyjnych.
(2) W Państwach Członkowskich, które nie dysponują portami morskimi, oferenci będą obciążeni wyższymi kosztami transportu zbóż przeznaczonych do sprzedaży.
Z tego względu, zboża z tych Państw Członkowskich są trudniejsze do wywozu, co przyczynia się w szczególności do ich dłuższego interwencyjnego składowania i dodatkowych kosztów dla budżetu Wspólnoty.
W rozporządzeniu (EWG) nr 2131/93 w art. 7 przewidziano zatem możliwość finansowania, w niektórych przypadkach, najniższych kosztów transportu między miejscem składowania, a miejscem wyjścia w celu zapewnienia porównywalnych ofert.
(3) Porty Rijeka i Split w Chorwacji były tradycyjnymi portami załadunku dla krajów Europy Środkowej przed ich przystąpieniem do Unii Europejskiej.
Należy zatem uznać Rijekę i Split jako miejsca wyjścia możliwe do uwzględnienia przy obliczaniu kosztów transportu, które mogą być zwrócone w przypadku wywozu.
(4) W celu uproszczenia i ujednolicenia procedur sprzedaży zbóż przeznaczonych do wywozu, należy sprecyzować procedurę zwolnienia zabezpieczeń przewidzianą w art. 17 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93, na podstawie przepisów rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/1999 z dnia 15 kwietnia 1999 ustanawiającego szczegółowe wspólne zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych [3], w szczególności w sprawie dowodów zakończenia przywozowych formalności celnych w krajach trzecich.
(5) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (EWG) nr 2131/93.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 7 ust. 2a rozporządzenia (WE) nr 2131/93 otrzymuje brzmienie:
"2a Jeśli Państwo Członkowskie nie posiada portu morskiego można, według procedury określonej w ust. 1, odstąpić od ust. 2 i zapewnić, w przypadku wywozu z portu morskiego, finansowanie najniższych kosztów transportu między miejscem składowania a rzeczywistym miejscem wyjścia, w ramach maksymalnych kwot wskazanych w zaproszeniu do składania ofert przetargowych.
Do celów niniejszego ustępu, port Konstanca w Rumunii oraz porty Rijeka i Split w Chorwacji można uznać za miejsca wyjścia".
Artykuł 2
Artykuł 17 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2131/93 otrzymuje brzmienie:
"3.
Zwalnia się zabezpieczenie, o którym mowa w ust. 2 tiret drugie, w odniesieniu do ilości, dla których:
- wykazano, że produkt nie nadaje się do spożycia przez ludzi i przez zwierzęta,
- wykazano, że formalności celne dotyczące wywozu poza obszar celny Wspólnoty i przywozu do jednego z krajów trzecich uwzględnionego w ramach przetargu zostały zakończone. Dowody wywozu poza obszar celny Wspólnoty i przywozu do kraju trzeciego są dostarczane według zasad określonych w art. 7 i 16, ust. 1, 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 800/1999,
- pozwolenie nie zostało wydane zgodnie z art. 49 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000,
- umowa została rozwiązana zgodnie z art. 16 akapitem czwartym."
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 750/2005
z dnia 18 maja 2005 r.
w sprawie nomenklatury krajów i terytoriów dla potrzeb statystyki handlu zagranicznego Wspólnoty oraz statystyki handlu między Państwami Członkowskimi
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1172/95 z dnia 22 maja 1995 r. w sprawie statystyki handlu towarami między Wspólnotą i jej Państwami Członkowskimi a państwami trzecimi [1], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2081/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. w sprawie nomenklatury krajów i terytoriów dla potrzeb statystyki handlu zagranicznego Wspólnoty oraz statystyki handlu między Państwami Członkowskimi [2] określiło wersję wymienionej nomenklatury obowiązującą od dnia 1 stycznia 2004 r.
(2) Alfabetyczne kodowanie krajów i terytoriów oparte jest o obowiązującą 2-literową normę ISO, o ile jest ono zgodne z wymogami prawodawstwa wspólnotowego.
(3) Należy oddzielnie zidentyfikować Serbię, Czarnogórę i Kosowo (zgodnie z tym, co zdefiniowano w Rezolucji nr 1244 Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych z dnia 10 czerwca 1999 r.) w celu zarządzania umowami w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi, zawartymi między Wspólnotą Europejską a niektórymi z tych terytoriów.
Podobnie, warunki przewidziane w przepisach wspólnotowych w zakresie deklarowania pochodzenia towarów w ramach handlu z państwami trzecimi wymagają utworzenia szczególnego kodu w celu określenia wspólnotowego pochodzenia towarów.
(4) Należy zatem sporządzić nową wersję wymienionej nomenklatury, która uwzględni wspomniane nowe pozycje zmiany oraz zmiany, które miały wpływ na niektóre kody.
(5) Zaleca się przyjąć okres przejściowy pozwalający niektórym Państwom Członkowskim na dostosowanie się do zmian, wprowadzonych przez przepisy wspólnotowe w zakresie zaprzestania stosowania kodów numerycznych; do celów uproszczenia konieczne jest, aby ten okres przejściowy zakończył się z chwilą wejścia w życie przepisów zmieniających zasady dotyczące Jednolitego Dokumentu Administracyjnego.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Statystyki Handlu Towarami z Krajami Trzecimi,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Obowiązująca od dnia 1 czerwca 2005 r. wersja nomenklatury krajów i terytoriów dla potrzeb statystyki handlu zagranicznego Wspólnoty i statystyki handlu pomiędzy Państwami Członkowskimi jest wymieniona w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 czerwca 2005 r.
Jednakże Państwa Członkowskie mogą stosować trzycyfrowe kody numeryczne, wymienione również w Załączniku do niniejszego rozporządzenia, aż do wejścia w życie przepisów zmieniających załączniki 37 i 38 do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 [3].
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 751/2005
z dnia 17 maja 2005 r.
ustanawiające wartości jednostkowe w celu określenia wartości celnej niektórych łatwo psujących się towarów
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 [2] ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92, a w szczególności jego art. 173, ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 173 do 177 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 przewidują, że Komisja okresowo ustala wartości jednostkowe dla produktów wskazanych w klasyfikacji w załączniku 26 do tego rozporządzenia.
(2) Stosowanie zasad i kryteriów określonych w wyżej wymienionych artykułach do elementów przekazanych Komisji zgodnie z art. 173 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 prowadzi do ustanowienia wartości jednostkowych określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia w stosunku do produktów, o których mowa,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wartości jednostkowe określone w art. 173 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 ustanawia się zgodnie z tabelą zawartą w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 20 maja 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 752/2005
z dnia 18 maja 2005 r.
ustalające stawki refundacji do jaj i żółtek jaj wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2771/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku jaj [1], w szczególności jego art. 8 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 8 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2771/75 stanowi, że różnica między cenami w handlu międzynarodowym na produkty wymienione w art. 1 ust. 1 tego rozporządzenia a cenami wewnątrz Wspólnoty może zostać pokryta za pomocą refundacji wywozowej, jeżeli towary te są wywożone w formie towarów wymienionych w Załączniku do tego rozporządzenia. Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1520/2000 z dnia 13 lipca 2000 r. ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu przyznawania refundacji wywozowych do niektórych produktów rolnych wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu oraz kryteria ustalania wysokości sum takich refundacji [2] określa produkty, dla których należy ustalić stawkę refundacji mającą zastosowanie w przypadku, jeśli produkty te są wywożone jako towary wymienione w załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 2771/75.
(2) Zgodnie z art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1520/2000, stawkę refundacji na 100 kilogramów każdego z produktów podstawowych ustala się na okres tej samej długości co okres, na który ustalono refundacje dla tych samych produktów wywożonych w formie nieprzetworzonej.
(3) Artykuł 11 Porozumienia w sprawie rolnictwa zawartego w ramach Rundy Urugwajskiej określa, że refundacja wywozowa na produkt zawarty w towarze nie może przekroczyć refundacji stosowanej wobec tego produktu w przypadku jego wywozu w stanie nieprzetworzonym.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mięsa Drobiowego i Jaj,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Stawki refundacji mające zastosowanie do produktów podstawowych wymienionych w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 1520/2000 i w art. 1 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2771/75, oraz wywożonych w formie towarów wymienionych w załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 2771/75, ustala się na poziomie podanym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 19 maja 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 753/2005
z dnia 18 maja 2005 r.
w sprawie wydawania pozwoleń na przywóz cukru trzcinowego w ramach niektórych kontyngentów taryfowych i porozumień preferencyjnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1],
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1095/96 z dnia 18 czerwca 1996 r. w sprawie wprowadzania koncesji określonych na liście koncesyjnej CXL sporządzonej w wyniku zakończenia negocjacji GATT XXIV.6 [2],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1159/2003 z dnia 30 czerwca 2003 r. ustanawiające szczegółowe zasady przywozu cukru trzcinowego w latach gospodarczych 2003/2004, 2004/2005, 2005/2006 w ramach niektórych kontyngentów taryfowych i umów preferencyjnych oraz zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1464/95 i (WE) nr 779/96 [3], w szczególności jego art. 5 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 9 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003 przewiduje szczegółowe zasady dotyczące ustalenia zobowiązań dostawy, po zerowej stawce celnej, produktów oznaczonych kodem CN 1701, wyrażonych jako ekwiwalent cukru białego i pochodzących z krajów, które podpisały Protokół AKP i Umowę z Indiami.
(2) Artykuł 16 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003 przewiduje szczegółowe zasady dotyczące ustalenia kontyngentów taryfowych, po zerowej stawce celnej, w odniesieniu do produktów oznaczonych kodem CN 17011110, wyrażonych jako ekwiwalent cukru białego i pochodzących z krajów, które podpisały Protokół AKP i Umowę z Indiami.
(3) Artykuł 22 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003 otwiera kontyngenty taryfowe, po stawce celnej 98 EUR za tonę, produktów oznaczonych kodem CN 17011110, pochodzących z Brazylii, Kuby i innych państw trzecich.
(4) W okresie od 9 do 13 maja 2005 r., zgodnie z art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003, zostały przedłożone właściwym władzom wnioski o pozwolenie na przywóz dla ilości całkowitej przekraczającej ilość przewidzianą w zobowiązaniu dostawy dla danego kraju, ustaloną na mocy art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003 odnośnie do cukru preferencyjnego z AKP-Indii.
(5) W tych okolicznościach Komisja powinna ustalić współczynnik redukcyjny umożliwiający wydawanie pozwoleń proporcjonalnie do dostępnej ilości oraz zaznaczyć, jeżeli odpowiedni limit został wykorzystany,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W przypadku wniosków złożonych w okresie od 9 do 13 maja 2005 r., zgodnie z art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003, pozwolenia na przywóz wydaje się dla limitów ilościowych określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 19 maja 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 754/2005
z dnia 18 maja 2005 r.
ustanawiające refundacje wywozowe do jaj, stosowane od dnia 19 maja 2005 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2771/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku jaj [1], w szczególności jego art. 8 ust. 3 trzeci akapit,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 8 rozporządzenia (EWG) nr 2771/75 przewiduje, że różnica pomiędzy cenami produktów określonych w art. 1 ust. 1 wymienionego rozporządzenia na rynku światowym i we Wspólnocie może zostać objęta refundacją wywozową.
(2) Stosowanie tych szczegółowych zasad i kryteriów w obecnej sytuacji na rynkach w sektorze jaj prowadzi do ustalenia refundacji w kwocie umożliwiającej udział Wspólnoty w handlu międzynarodowym i uwzględniającej charakter wywozu tych produktów oraz jego znaczenie w chwili obecnej.
(3) Obecna sytuacja rynkowa oraz pod względem konkurencji w niektórych krajach trzecich czyni koniecznym ustalenie refundacji zróżnicowanych w zależności od miejsca przeznaczenia niektórych produktów w sektorze jaj.
(4) Artykuł 21 rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/1999 z dnia 15 kwietnia 1999 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych [2] przewiduje, że refundacja nie może zostać przyznana do produktów, których jakość handlowa nie jest solidna i właściwa w dniu przyjęcia zgłoszenia wywozowego.
W celu zapewnienia jednolitego stosowania obowiązujących przepisów, należy podkreślić, że aby otrzymać refundację, produkty jajeczne, o których mowa w art. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2771/75, muszą być opatrzone znakiem jakości zdrowotnej przewidzianym w dyrektywie Rady 89/437/EWG z dnia 20 czerwca 1989 r. dotyczącej higieny i problemów sanitarnych związanych z produkcją i wprowadzaniem na rynek produktów jajecznych [3].
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mięsa Drobiowego i Jaj,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Kody produktów, dla których przyznano refundację wywozową określoną w art. 8 rozporządzenia (EWG) nr 2771/75 i kwoty tej refundacji są ustalone w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Jednakże aby można je było objąć refundacją, produkty wchodzące w zakres zastosowania rozdziału XI załącznika do dyrektywy 89/437/EWG muszą również spełniać wymogi w zakresie oznakowania zdrowotności przewidziane we wspomnianej dyrektywie.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 19 maja 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 755/2005
z dnia 18 maja 2005 r.
ustanawiające refundacje wywozowe do mięsa drobiowego, stosowane od dnia 19 maja 2005 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2777/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa drobiowego [1], w szczególności jego art. 8 ust. 3 trzeci akapit,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 8 rozporządzenia (EWG) nr 2777/75 przewiduje, że różnica pomiędzy cenami produktów określonych w art. 1 ust. 1 wymienionego rozporządzenia na rynku światowym i we Wspólnocie może zostać objęta refundacją wywozową.
(2) Stosowanie tych szczegółowych zasad i kryteriów w obecnej sytuacji na rynkach w sektorze mięsa drobiowego prowadzi do ustalenia refundacji w kwocie umożliwiającej udział Wspólnoty w handlu międzynarodowym i uwzględniającej charakter wywozu tych produktów oraz jego znaczenie w chwili obecnej.
(3) Artykuł 21 rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/1999 z dnia 15 kwietnia 1999 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych [2] przewiduje, że refundacja nie może zostać przyznana do produktów, których jakość handlowa nie jest solidna i właściwa w dniu przyjęcia zgłoszenia wywozowego.
W celu zapewnienia jednolitego stosowania obowiązujących przepisów, należy podkreślić, że aby otrzymać refundację, mięso drobiowe, o którym mowa w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2777/75, musi być opatrzone znakiem jakości zdrowotnej przewidzianym w dyrektywie Rady 71/118/EWG z dnia 15 lutego 1971 r. w sprawie problemów zdrowotnych związanych z produkcją i wprowadzaniem do obrotu świeżego mięsa drobiowego [3].
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mięsa Drobiowego i Jaj,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Kody produktów, dla których przyznano refundację wywozową określoną w art. 8 rozporządzenia (EWG) nr 2777/75 i kwoty tej refundacji są ustalone w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Jednakże aby można było objąć je refundacją, produkty wchodzące w zakres zastosowania rozdziału XII załącznika do dyrektywy 71/118/EWG muszą również spełniać wymogi w zakresie oznakowania zdrowotności przewidziane we wspomnianej dyrektywie.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 19 maja 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 756/2005
z dnia 18 maja 2005 r.
ustalające ceny reprezentatywne w sektorach mięsa drobiowego i jaj oraz w odniesieniu do albumin jaj i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1484/95
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2771/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku jaj [1], w szczególności jego art. 5 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2777/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa drobiowego [2], w szczególności jego art. 5 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2783/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnego systemu handlu albuminą jaj i albuminą mleka [3], w szczególności jego art. 3 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1484/95 [4], ustanowiło szczegółowe zasady stosowania systemu dodatkowych należności celnych przywozowych oraz ustaliło ceny reprezentatywne w sektorach mięsa drobiowego i jaj oraz w odniesieniu do albumin jaj.
(2) Z regularnych kontroli danych, na podstawie których są określane ceny reprezentatywne dla produktów w sektorach mięsa drobiowego i jaj oraz w odniesieniu do albumin jaj, wynika że należy zmienić ceny reprezentatywne w przywozie niektórych produktów uwzględniając wahania cen zgodnie z pochodzeniem.
W konsekwencji ceny reprezentatywne powinny być opublikowane.
(3) Niezbędnym jest jak najszybsze zastosowanie tej zmiany, uwzględniając sytuację na rynku.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mięsa Drobiowego i Jaj,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 1484/95 zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 19 maja 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 757/2005
z dnia 18 maja 2005 r.
zmieniające po raz czterdziesty szósty rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i Talibami i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 z dnia 27 maja 2002 r. wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i Talibami i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001 zakazujące wywozu niektórych towarów i usług do Afganistanu, wzmacniające zakaz lotów oraz rozszerzające zamrożenie funduszy i innych środków finansowych w odniesieniu do Talibów w Afganistanie [1], w szczególności jego art. 7 ust. 1 tiret pierwsze,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002 zawiera wykaz osób, grup i podmiotów, w stosunku do których stosuje się zamrożenie funduszy oraz zasobów gospodarczych na mocy tego rozporządzenia.
(2) W dniu 16 maja 2005 r. Komitet ds. Sankcji Rady Bezpieczeństwa ONZ postanowił zmienić wykaz osób, grup i podmiotów, względem których należy stosować zamrożenie funduszy i zasobów gospodarczych.
Należy zatem odpowiednio zmienić załącznik I.
(3) W celu zapewnienia skuteczności środków przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu musi ono wejść w życie w trybie natychmiastowym.
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002 zostaje zmieniony zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 758/2005
z dnia 19 maja 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 20 maja 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 759/2005
z dnia 19 maja 2005 r.
w sprawie stosowania współczynnika redukcji w odniesieniu do świadectw refundacji do produktów nieobjętych załącznikiem I Traktatu, zgodnie z art. 8 ust. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1520/2000
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3448/93 z dnia 6 grudnia 1993 r. ustanawiające zasady handlu mające zastosowanie do niektórych towarów pochodzących z przetwórstwa produktów rolnych [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1520/2000 z dnia 13 lipca 2000 r. ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu przyznawania refundacji wywozowych do niektórych produktów rolnych wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu oraz kryteria dla ustalania wysokości sum takich refundacji [2], w szczególności jego art. 8 ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Notyfikacje Państw Członkowskich, zgodnie z art. 8 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1520/2000 wskazują, że łączna kwota otrzymana z wniosków wynosi 93532277 EUR, a tymczasem dostępna kwota w odniesieniu do transzy świadectw refundacji na mocy art. 8 ust. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1520/2000, wynosi 59655557 EUR.
(2) Współczynnik redukcji powinien być obliczany na podstawie art. 8 ust. 3 i 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1520/2000. Zatem współczynnik taki powinien stosować się do kwot wnioskowanych w formularzu świadectwa refundacji do wykorzystania od 1 czerwca 2005 r., jak określa art. 8 ust. 6 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1520/2000,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Kwoty na wnioskach o świadectwa refundacji do wykorzystania od 1 czerwca 2005 r. zależą od współczynnika redukcji 0,363.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 20 maja 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 760/2005
z dnia 19 maja 2005 r.
ustalające ilości surowca tytoniowego, które mogą być przeniesione do innej grupy odmian w ramach progu gwarantowanego dla zbiorów z roku 2005 w Niemczech, Grecji, Hiszpanii, Francji, Włoszech i Portugalii
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2075/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku surowca tytoniowego [1], w szczególności jego art. 9 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 9 rozporządzenia (EWG) nr 2075/92 wprowadza system kontyngentów dla różnych grup odmian tytoniu. Indywidualne kontyngenty zostały rozdzielone wśród producentów w oparciu o progi gwarantowane dla zbiorów z roku 2005, ustalone w załączniku II rozporządzenia Rady (WE) nr 546/2002 z dnia 25 marca 2002 r. ustalającego wysokość premii i gwarantowane progi dla surowca tytoniowego według grup odmian tytoniu oraz Państw Członkowskich dla zbiorów z roku 2002, 2003 i 2004 oraz zmieniającego rozporządzenie (EWG) nr 2075/92 [2]. Artykuł 9 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2075/92 daje Komisji możliwość upoważnienia Państw Członkowskich do przeniesienia ilości progu gwarantowanego pomiędzy grupami odmian, pod warunkiem że zamierzone przeniesienia pomiędzy grupami odmian nie będą wymagały dodatkowych wydatków z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) i nie doprowadzą do zwiększenia całkowitego progu gwarantowanego każdego Państwa Członkowskiego.
(2) Kiedy ten warunek zostanie spełniony, będzie można upoważnić Państwa Członkowskie do przeniesienia, o które wystąpiły.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Tytoniu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dla zbiorów z roku 2005 Państwa Członkowskie są upoważnione do przeniesienia, przed dniem 30 maja 2005 r., ilości jednej grupy odmiany do innej zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po dniu jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 761/2005
z dnia 19 maja 2005 r.
otwierające destylację interwencyjną przewidzianą w art. 30 rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 w odniesieniu do niektórych win we Francji
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [1], w szczególności jego art. 33 ust. 1 lit. f),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 30 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 przewiduje możliwość otwarcia destylacji interwencyjnej w przypadku powstania na rynku zakłóceń spowodowanych poważnymi nadwyżkami.
Środek ten można ograniczyć do niektórych kategorii wina lub niektórych obszarów produkcji oraz można go stosować na wniosek Państwa Członkowskiego w odniesieniu do win jakościowych produkowanych w określonych regionach (vqprd).
(2) W piśmie z dnia 18 lutego 2005 r. rząd francuski wystąpił z wnioskiem o otwarcie destylacji interwencyjnej w odniesieniu do niemusujących win jakościowych produkowanych w określonych regionach (vqprd).
Dalsze informacje przesłano dnia 25 lutego i 25 marca 2005 r.
(3) Stwierdzono poważne nadwyżki na rynku niemusujących win jakościowych produkowanych w określonych regionach we Francji, które znajdują wyraz w spadku cen i niepokojącym wzroście poziomu zapasów na koniec bieżącego roku gospodarczego.
W celu odwrócenia tego niekorzystnego trendu i naprawienia w ten sposób trudnej sytuacji na rynku zapasy niemusujących vqprd powinny zostać zmniejszone do poziomu, jaki można uznać za normalny pod względem pokrycia zapotrzebowania rynkowego.
(4) Ponieważ warunki określone w art. 30 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 zostały spełnione, należy przewidzieć otwarcie destylacji interwencyjnej niemusujących win jakościowych produkowanych w określonych regionach (vqprd) w ilości nieprzekraczającej 1,5 mln hektolitrów.
(5) Destylacja interwencyjna otwarta na mocy niniejszego rozporządzenia powinna być zgodna z warunkami określonymi w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1623/2000 z dnia 25 lipca 2000 r. ustanawiającym szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wina w odniesieniu do mechanizmów rynkowych [2], które odnoszą się do destylacji ustanowionej w art. 30 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999. Ponadto stosuje się także inne przepisy rozporządzenia (WE) nr 1623/2000, w szczególności te, które dotyczą dostawy alkoholu do agencji interwencyjnej oraz wypłaty zaliczki.
(6) Cena, jaką destylatorzy są zobowiązani zapłacić producentom, powinna być ustalona na poziomie pozwalającym na przezwyciężenie zakłóceń na rynku, poprzez umożliwienie producentom skorzystania z możliwości, jakie daje ten środek.
(7) W celu uniknięcia zakłóceń na rynku alkoholu spożywczego, który otrzymywany jest przede wszystkim w wyniku destylacji przewidzianej w art. 29 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, produktem destylacji interwencyjnej może być jedynie alkohol surowy lub neutralny, podlegający obowiązkowej dostawie do agencji interwencyjnej.
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wina,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Destylacja interwencyjna przewidziana w art. 30 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 zostaje niniejszym otwarta dla maksimum 1,5 mln hektolitrów niemusujących win jakościowych produkowanych w określonych regionach (vqprd) na terenie Francji, zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 1623/2000 odnoszącymi się do tego typu destylacji.
Artykuł 2
Każdy producent może zawrzeć umowę na dostawę określoną w art. 65 rozporządzenia (WE) nr 1623/2000 (dalej zwaną "umową") począwszy od dnia 23 maja 2005 r. do dnia 15 lipca 2005 r.
Do umów dołącza się dowód wniesienia zabezpieczenia w wysokości 5 EUR za hektolitr.
Umowy nie podlegają cesji.
Artykuł 3
1.
Państwo Członkowskie ustala stopę obniżki, jaką stosuje się do powyższych umów w przypadku, gdy całkowita ilość wina, objęta umowami przedstawionymi w agencji interwencyjnej, przekracza ilość ustaloną w art. 1.
2.
Państwo Członkowskie podejmuje niezbędne kroki administracyjne w celu zatwierdzenia powyższych umów najpóźniej do dnia 15 sierpnia.
W zatwierdzeniu określa się stosowaną stopę obniżki oraz dopuszczalną ilość wina na umowę i zastrzega, że producent może odstąpić od umowy w przypadku zastosowania stopy obniżki.
Państwo Członkowskie do 1 września powiadamia Komisję o ilości wina objętej zatwierdzonymi umowami.
3.
Państwo Członkowskie może ograniczyć liczbę umów, jakie poszczególni producenci mogą zawrzeć w ramach niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 4
1.
Ilości wina stanowiące przedmiot zatwierdzonych umów muszą zostać dostarczone do destylarni najpóźniej do dnia 15 grudnia 2005 r.
Zgodnie z art. 6 ust. 1 uzyskany alkohol musi zostać dostarczony do agencji interwencyjnej najpóźniej do dnia 15 marca 2006 r.
2.
Zabezpieczenie zwraca się proporcjonalnie do dostarczonych ilości na podstawie przedstawionego przez producenta dowodu dostawy do destylarni.
Zabezpieczenie ulega przepadkowi, jeżeli dostawa nie nastąpiła w terminie ustalonym w ust. 1.
Artykuł 5
Minimalna cena skupu wina dostarczonego do destylacji na podstawie niniejszego rozporządzenia wynosi 3,35 EUR na % obj. na hektolitr.
Artykuł 6
1.
Destylatorzy dostarczają do agencji interwencyjnej produkt uzyskany w wyniku destylacji.
Produkt ten ma rzeczywistą objętościową zawartość alkoholu co najmniej 92 %.
2.
Cena, którą agencja interwencyjna jest zobowiązana zapłacić destylatorom za dostarczony alkohol surowy, wynosi 3,717 EUR na % obj. na hektolitr.
Płatność dokonywana jest zgodnie z art. 62 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1623/2000.
Jednak płatności można dokonywać dopiero od dnia 16 października 2005 r.
Destylatorzy mogą otrzymać zaliczkę na poczet tej kwoty w wysokości 2,558 EUR na % obj. na hektolitr.
W takim przypadku zaliczkę odejmuje się od ceny faktycznie zapłaconej.
Mają zastosowanie art. 66 i 67 rozporządzenia (WE) nr 1623/2000.
Jednak płatności można dokonywać dopiero od dnia 16 października 2005 r.
Artykuł 7
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 762/2005
z dnia 19 maja 2005 r.
otwierające destylację interwencyjną przewidzianą w art. 30 rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 w odniesieniu do win stołowych w Hiszpanii
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [1], w szczególności jego art. 33 ust. 1 lit. f),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 30 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 przewiduje możliwość otwarcia destylacji interwencyjnej w przypadku powstania na rynku zakłóceń spowodowanych poważnymi nadwyżkami.
Środek ten można ograniczyć do niektórych kategorii wina lub niektórych obszarów produkcji oraz można go stosować na wniosek Państwa Członkowskiego w odniesieniu do win jakościowych produkowanych w określonych regionach (vqprd).
(2) W piśmie z dnia 8 marca 2005 r. rząd Hiszpanii wystąpił z wnioskiem o otwarcie destylacji interwencyjnej w odniesieniu do win stołowych produkowanych na jej terytorium.
(3) Stwierdzono poważne nadwyżki na rynku wina stołowego w Hiszpanii, które znajdują wyraz w spadku cen i niepokojącym wzroście poziomu zapasów na koniec bieżącego roku gospodarczego.
W celu odwrócenia tego niekorzystnego trendu i naprawienia w ten sposób trudnej sytuacji na rynku zapasy wina stołowego powinny zostać zmniejszone do poziomu, jaki można uznać za normalny pod względem pokrycia zapotrzebowania rynkowego.
(4) Ponieważ warunki ustanowione w art. 30 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 zostały spełnione, należy wprowadzić destylację interwencyjną wina stołowego w ilości nieprzekraczającej 4 mln hektolitrów.
(5) Destylacja interwencyjna otwarta na mocy niniejszego rozporządzenia powinna być zgodna z warunkami określonymi w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1623/2000 z dnia 25 lipca 2000 r. ustanawiającym szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wina w odniesieniu do mechanizmów rynkowych [2], które odnoszą się do destylacji ustanowionej w art. 30 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999. Ponadto stosuje się także inne przepisy rozporządzenia (WE) nr 1623/2000, w szczególności te, które dotyczą dostawy alkoholu do agencji interwencyjnej oraz wypłaty zaliczki.
(6) Cena, jaką destylatorzy są zobowiązani zapłacić producentom, powinna być ustalona na poziomie pozwalającym na przezwyciężenie zakłóceń na rynku, poprzez umożliwienie producentom skorzystania z możliwości, jakie daje ten środek.
(7) W celu uniknięcia zakłóceń na rynku alkoholu spożywczego, który otrzymywany jest przede wszystkim w wyniku destylacji przewidzianej w art. 29 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, produktem destylacji interwencyjnej może być jedynie alkohol surowy lub neutralny, podlegający obowiązkowej dostawie do agencji interwencyjnej.
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wina,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIEN:
Artykuł 1
Destylacja interwencyjna przewidziana w art. 30 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 zostaje niniejszym otwarta dla maksimum 4 mln hektolitrów wina stołowego w Hiszpanii, zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 1623/2000 odnoszącymi się do tego typu destylacji.
Artykuł 2
Każdy producent może zawrzeć umowę na dostawę określoną w art. 65 rozporządzenia (WE) nr 1623/2000 (dalej zwaną "umową") od dnia 23 maja 2005 r. do dnia 15 czerwca 2005 r.
Do umów dołącza się dowód wniesienia zabezpieczenia w wysokości 5 EUR za hektolitr.
Umowy nie podlegają cesji.
Artykuł 3
1.
Państwo Członkowskie ustala stopę obniżki, jaką stosuje się do powyższych umów w przypadku, gdy całkowita ilość wina, objęta umowami przedstawionymi w agencji interwencyjnej, przekracza ilość ustaloną w art. 1.
2.
Państwo Członkowskie podejmuje niezbędne kroki administracyjne dla zatwierdzenia powyższych umów dnia 18 lipca 2005 r.
W zatwierdzeniu określa się stosowaną stopę obniżki oraz dopuszczalną ilość wina na umowę i zastrzega, że producent może odstąpić od umowy w przypadku zastosowania stopy obniżki.
Państwo Członkowskie powiadamia Komisję o ilości wina objętej zatwierdzonymi umowami do dnia 1 sierpnia 2005 r.
3.
Państwo Członkowskie może ograniczyć liczbę umów, jakie poszczególni producenci mogą zawrzeć w ramach niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 4
1.
Ilości wina stanowiące przedmiot zatwierdzonych umów muszą zostać dostarczone do destylarni najpóźniej do dnia 15 października 2005 r.
Zgodnie z art. 6 ust. 1 uzyskany alkohol musi zostać dostarczony do agencji interwencyjnej najpóźniej do dnia 15 marca 2006 r.
2.
Zabezpieczenie zwraca się proporcjonalnie do dostarczonych ilości na podstawie przedstawionego przez producenta dowodu dostawy do destylarni.
Zabezpieczenie ulega przepadkowi, jeżeli dostawa nie nastąpiła w terminie ustalonym w ust. 1.
Artykuł 5
Minimalna cena skupu wina dostarczonego do destylacji na podstawie niniejszego rozporządzenia wynosi 1,914 EUR na % obj. na hektolitr.
Artykuł 6
1.
Destylatorzy dostarczają do agencji interwencyjnej produkt uzyskany w wyniku destylacji.
Produkt ten ma rzeczywistą objętościową zawartość alkoholu co najmniej 92 %.
2.
Cena, którą agencja interwencyjna jest zobowiązana zapłacić destylatorom za dostarczony alkohol surowy, wynosi 2,281 EUR na % obj. na hektolitr.
Płatność dokonywana jest zgodnie z art. 62 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1623/2000.
Jednak płatności można dokonywać dopiero od dnia 16 października 2005 r.
Destylatorzy mogą otrzymać zaliczkę na poczet tej kwoty w wysokości 1,122 EUR na % obj. na hektolitr.
W takim przypadku zaliczkę odejmuje się od ceny faktycznie zapłaconej.
Mają zastosowanie art. 66 i 67 rozporządzenia (WE) nr 1623/2000.
Jednak płatności można dokonywać dopiero od dnia 16 października 2005 r.
Artykuł 7
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 763/2005
z dnia 19 maja 2005 r.
dotyczące wydawania pozwoleń na przywóz ryżu pochodzącego z państw AKP oraz krajów i terytoriów zamorskich w odniesieniu do wniosków złożonych w czasie pierwszych pięciu dni roboczych maja 2005 r. w zastosowaniu rozporządzenia (WE) nr 638/2003
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2286/2002 z dnia 10 grudnia 2002 r. w sprawie uzgodnień dotyczących produktów rolnych oraz towarów uzyskanych dzięki przetworzeniu produktów rolnych pochodzących z państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku (AKP) i uchylające rozporządzenie (EWG) nr 1706/98 [1],
uwzględniając decyzję Rady 2001/822/WE z dnia 27 listopada 2001 r. w sprawie stowarzyszenia krajów i terytoriów zamorskich ze Wspólnotą Europejską (Decyzja o Stowarzyszeniu Zamorskim) [2],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 638/2003 z dnia 9 kwietnia 2003 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2286/2002 i decyzji Rady 2001/822/WE w odniesieniu do uzgodnień mających zastosowanie do przywozu ryżu pochodzącego z państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku (AKP) oraz z krajów i terytoriów zamorskich (KTZ) [3], w szczególności jego art. 17 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
W odniesieniu do wniosków o pozwolenia na przywóz ryżu, przedłożonych w czasie pierwszych pięciu dni roboczych maja 2005 r. w zastosowaniu rozporządzenia (WE) nr 638/2003 i przekazanych Komisji, pozwolenia są wydawane dla ilości zgłoszonych we wnioskach, które podlegają, jeżeli właściwe, zastosowaniu redukcji wyrażonej w procentach, ustalonej w Załączniku.
2.
Ilości, które są przeniesione do następnej transzy, ustalone są w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 20 maja 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 764/2005
z dnia 19 maja 2005 r.
ustalające refundacje wywozowe dla zbóż, pszennych i żytnich mąk, kasz oraz grysików
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W myśl art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 różnica między notowaniami lub cenami na rynku światowym produktów, o których mowa w art. 1 wymienionego rozporządzenia, a cenami tych produktów we Wspólnocie, może być pokryta przez refundacje wywozowe.
(2) Refundacje wywozowe powinny być ustalone z uwzględnieniem czynników, o których mowa w art. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż [2].
(3) W odniesieniu do pszennych oraz żytnich mąk, kasz i grysików refundację wywozową stosowaną do tych produktów należy wyliczyć z uwzględnieniem ilości zbóż koniecznych do wytwarzania danych produktów.
Ilości te zostały ustalone w rozporządzeniu (WE) nr 1501/95.
(4) Sytuacja na rynku światowym lub szczególne wymogi niektórych rynków mogą sprawić, że niezbędne stanie się zróżnicowanie refundacji dla niektórych produktów, w zależności od ich miejsca przeznaczenia.
(5) Refundacja powinna być ustalana raz na miesiąc. Zmian można dokonywać w tym odstępie czasowym.
(6) Zastosowanie tych zasad do aktualnej sytuacji na rynkach zbóż, a w szczególności do notowań lub cen na te produkty we Wspólnocie i na rynku światowym, prowadzi do ustalenia refundacji w wysokości podanej w załączniku.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje wywozowe dla produktów, o których mowa w art. 1 lit. a), b) i c) rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, z wyjątkiem słodu, wywiezionych w stanie naturalnym, ustala się w wysokości podanej w załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 20 maja 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 765/2005
z dnia 19 maja 2005 r.
w sprawie przekazanych ofert na wywóz jęczmienia w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1757/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na refundację wywozową do jęczmienia na wywóz do niektórych krajów trzecich został ogłoszony na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1757/2004 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [3], Komisja może, na podstawie zgłoszonych ofert, podjąć decyzję o wstrzymaniu przetargu.
(3) Biorąc pod uwagę czynniki, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95, nie jest wskazane ustalenie maksymalnej wysokości refundacji.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nie podejmuje się dalszych działań w odniesieniu do ofert przekazanych od 13 do 19 maja 2005 r., w ramach przetargu na refundację wywozową do jęczmienia, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1757/2004.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 20 maja 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 766/2005
z dnia 19 maja 2005 r.
w sprawie przekazanych ofert na wywóz owsa w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1565/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 7,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiające niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [2], w szczególności jego art. 7,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1565/2004 z dnia 3 września 2004 r. w sprawie specjalnych środków interwencyjnych dla zbóż w Finlandii i Szwecji na rok gospodarczy 2004/2005 [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na refundację wywozową dla owsa wyprodukowanego w Finlandii i Szwecji z przeznaczeniem na wywóz z Finlandii i Szwecji do wszystkich krajów trzecich z wyłączeniem Bułgarii, Norwegii, Rumunii i Szwajcarii został ogłoszony na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1565/2004.
(2) Biorąc pod uwagę w szczególności czynniki, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95, nie jest wskazane ustalenie maksymalnej wysokości refundacji.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nie podejmuje się dalszych działań w odniesieniu do ofert przekazanych w dniach 13 do 19 maja 2005 r. w ramach przetargu na refundację wywozową dla owsa, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1565/2004.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 20 maja 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 767/2005
z dnia 19 maja 2005 r.
ustalające maksymalną refundację wywozową dla pszenicy zwyczajnej w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 115/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na refundację wywozową dla pszenicy zwyczajnej na wywóz do pewnych krajów trzecich został ogłoszony na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 115/2005 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [3], Komisja może, na podstawie zgłoszonych ofert, podjąć decyzję o ustaleniu maksymalnej wysokości refundacji wywozowej, uwzględniając czynniki, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95. W tym wypadku przetarg wygrywa ten oferent lub oferenci, którego lub których oferta odpowiada poziomowi równemu maksymalnej refundacji lub jest od niej niższa.
(3) Zastosowanie powyższych czynników do aktualnej sytuacji na danych rynkach zbóż prowadzi do ustalenia maksymalnej refundacji wywozowej.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 13 do 19 maja 2005 r., w ramach przetargu ogłoszonego na mocy rozporządzenia (WE) nr 115/2005, ustala się maksymalną refundację wywozową dla pszenicy zwyczajnej w wysokości 6,50 EUR/t.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 20 maja 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 768/2005
z dnia 26 kwietnia 2005 r.
ustanawiające Wspólnotową Agencję Kontroli Rybołówstwa oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2847/93 ustanawiające system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 2371/2002 z 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa [2] wymaga od Państw Członkowskich zapewnienia skutecznej kontroli, inspekcji i egzekwowania zasad wspólnej polityki rybołówstwa oraz podejmowania w tym celu współpracy ze sobą oraz z państwami trzecimi.
(2) W celu wypełnienia tych zobowiązań konieczne jest, aby Państwa Członkowskie koordynowały swoje działania w zakresie kontroli i inspekcji na swoich terytoriach lądowych, na wodach wspólnotowych i międzynarodowych zgodnie z prawem międzynarodowym, a w szczególności zobowiązań Wspólnoty w ramach regionalnych organizacji rybołówstwa oraz wynikających z porozumień z państwami trzecimi.
(3) Żaden system inspekcji nie może być opłacalny bez zapewnienia inspekcji lądowych.
Z tego też powodu terytoria lądowe powinny być objęte wspólnymi planami rozmieszczenia.
(4) Współpraca taka powinna poprzez koordynację operacyjną działań w zakresie kontroli i inspekcji przyczynić się do zrównoważonej eksploatacji żywych zasobów wodnych, jak również do zapewnienia równych szans sektora rybołówstwa zaangażowanego w proces eksploatacji, tym samym ograniczając liczbę przypadków zakłócenia konkurencji.
(5) Skuteczna kontrola i inspekcja połowów uważana jest za niezbędną do zwalczania nielegalnych, niezgłaszanych i nieuregulowanych połowów.
(6) Bez uszczerbku dla obowiązków Państw Członkowskich wynikających z rozporządzenia (WE) nr 2371/2002, istnieje potrzeba, aby organ Wspólnoty odpowiedzialny za kwestie techniczne i administracyjne zorganizował współpracę i koordynację pomiędzy Państwami Członkowskimi w odniesieniu do kontroli i inspekcji połowów.
(7) W tym celu odpowiednie jest, w ramach istniejącej struktury instytucjonalnej Wspólnoty i uwzględniając podział kompetencji pomiędzy Komisją a Państwami Członkowskimi, ustanowienie Wspólnotowej Agencji Kontroli Rybołówstwa (zwanej dalej "Agencją").
(8) Aby osiągnąć cele, dla których Agencja została ustanowiona, konieczne jest określenie jej zadań.
(9) W szczególności konieczne jest, aby Agencja mogła, na wniosek Komisji, udzielać pomocy Wspólnocie i Państwom Członkowskim w zakresie ich stosunków z państwami trzecimi lub regionalnymi organizacjami rybołówstwa, a także aby mogła współpracować z ich właściwymi organami w ramach międzynarodowych zobowiązań Wspólnoty.
(10) Ponadto istnieje potrzeba działania na rzecz skutecznego stosowania wspólnotowych procedur inspekcji.
Agencja mogłaby z czasem stać się źródłem odniesienia dla pomocy naukowej i technicznej w dziedzinie kontroli i inspekcji połowów.
(11) Dla osiągnięcia celów wspólnej polityki rybołówstwa, które polegają na zapewnieniu zrównoważonej eksploatacji żywych zasobów wodnych w kontekście zrównoważonego rozwoju, Rada przyjmuje środki dotyczące ochrony, zarządzania i eksploatacji żywych zasobów wodnych.
(12) W celu zapewnienia właściwego egzekwowania tych środków Państwa Członkowskie muszą rozmieścić odpowiednie środki kontroli i wykonania. W celu uzyskania większej skuteczności i efektywności takiej kontroli i egzekucji właściwe jest, aby Komisja zgodnie z procedurą określoną w art. 30 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002 i wspólnie z zainteresowanymi Państwami Członkowskimi przyjęła indywidualne programy kontroli i inspekcji. Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiające system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa [3] powinno zostać odpowiednio zmienione.
(13) Koordynowanie przez Agencję współpracy operacyjnej pomiędzy Państwami Członkowskimi powinno być podejmowane na podstawie wspólnych planów rozmieszczenia, które organizują użycie dostępnych środków kontroli i inspekcji należących do zainteresowanych Państw Członkowskich, w celu nadania skuteczności programom kontroli i inspekcji.
Działania w zakresie kontroli i inspekcji połowów podejmowane przez Państwa Członkowskie powinny być prowadzone zgodnie ze wspólnymi kryteriami, priorytetami, kryteriami referencyjnymi i procedurami odnoszącymi się do działań w zakresie kontroli i inspekcji podejmowanych na podstawie takich programów.
(14) Przyjęcie programu kontroli i inspekcji zobowiązuje Państwa Członkowskie do skutecznego zapewnienia zasobów niezbędnych do realizacji programu.
Konieczne jest, aby Państwa Członkowskie bezzwłocznie powiadamiały Agencję o środkach kontroli i inspekcji, za pomocą których mają zamiar wykonać wszelkie programy tego typu.
Przepisy wspólnych planów rozmieszczenia nie mogą powodować zaistnienia dodatkowych zobowiązań dotyczących kontroli, inspekcji i egzekucji lub związanych z udostępnianiem niezbędnych w tym kontekście zasobów.
(15) Wspólny plan rozmieszczenia powinien zostać sporządzony przez Agencję jedynie w przypadku, gdy jest on przewidziany w programie prac.
(16) Program prac powinien zostać przyjęty przez Zarząd, który zapewnia osiągnięcie wystarczającego konsensusu, w tym w zakresie dopasowania zadań przeznaczonych Agencji do programu prac oraz zasobów, którymi Agencja dysponuje, na podstawie informacji dostarczonych przez Państwa Członkowskie.
(17) Kluczowym zadaniem dyrektora zarządzającego powinno być zapewnienie w drodze konsultacji z członkami Zarządu i Państwami Członkowskimi, aby dążeniom zawartym w programie prac na każdy rok odpowiadały wystarczające zasoby udostępnione Agencji przez Państwa Członkowskie w celu wykonania programu prac.
(18) Dyrektor zarządzający powinien w szczególności opracować szczegółowe wspólne plany rozmieszczenia, korzystając z zasobów, o których powiadomiły Państwa Członkowskie, w celu wykonania każdego programu kontroli i inspekcji, a także przestrzegając zasad i celów określonych w indywidualnych programach kontroli i inspekcji, na których oparty jest wspólny plan rozmieszczenia, jak również innych odpowiednich zasad, takich jak zasady dotyczące inspektorów wspólnotowych.
(19) W tym kontekście konieczne jest, aby dyrektor zarządzający zarządzał terminami w taki sposób, aby dać Państwom Członkowskim wystarczająco dużo czasu na przedstawienie ich komentarzy bazujących na ich operacyjnej wiedzy fachowej, nie wykraczając jednak poza ramy planu prac Agencji oraz limity czasowe przewidziane w niniejszym rozporządzeniu.
Konieczne jest, aby dyrektor zarządzający uwzględniał udział zainteresowanych Państw Członkowskich w łowiskach objętych każdym planem.
W celu zapewnienia skutecznej i terminowej koordynacji działań wspólnej kontroli i inspekcji konieczne jest opracowanie procedury, która umożliwi podjęcie decyzji dotyczącej przyjęcia wspólnych planów, w przypadku gdy zainteresowane Państwa Członkowskie nie mogą osiągnąć porozumienia.
(20) Procedura opracowywania i przyjmowania wspólnych planów rozmieszczenia dotyczących wód pozawspólnotowych musi być podobna do procedury dotyczącej wód wspólnotowych.
Podstawą dla takich wspólnych planów rozmieszczenia musi być program międzynarodowej kontroli i inspekcji stosujący międzynarodowe zobowiązania dotyczące kontroli i inspekcji wiążące Wspólnotę.
(21) W celu wdrożenia wspólnych planów rozmieszczenia zainteresowane Państwa Członkowskie powinny zgromadzić i rozmieścić środki kontroli i inspekcji, które zaangażowały w celu wykonania takich planów.
Agencja powinna ocenić, czy dostępne środki kontroli i inspekcji są wystarczające i, tam, gdzie to właściwe, poinformować zainteresowane Państwa Członkowskie oraz Komisję, że środki te nie są wystarczające do wykonania zadań wymaganych przez program kontroli i inspekcji.
(22) Podczas gdy Państwa Członkowskie powinny przestrzegać własnych zobowiązań dotyczących inspekcji i kontroli, w szczególności tych wynikających z konkretnego programu kontroli i inspekcji przyjętego na podstawie rozporządzenia (WE) nr 2371/2002, Agencja nie powinna posiadać uprawnień do nakładania na podstawie wspólnych planów rozmieszczenia dodatkowych zobowiązań ani do stosowania sankcji względem Państw Członkowskich.
(23) Agencja powinna dokonywać okresowych przeglądów skuteczności wspólnych planów rozmieszczenia.
(24) Właściwe jest zapewnienie możliwości przyjęcia specjalnych zasad wykonawczych dotyczących przyjmowania i zatwierdzania wspólnych planów rozmieszczenia.
Skorzystanie z takiej możliwości może okazać się użyteczne, gdy Agencja rozpocznie już swoją działalność i dyrektor zarządzający uzna, że zasady takie muszą zostać określone w prawie wspólnotowym.
(25) Agencja powinna być uprawniona, w przypadku gdy zwrócono się o to do niej, do świadczenia usług kontraktowych dotyczących środków kontroli i inspekcji do wykorzystania przez zainteresowane Państwa Członkowskie w związku ze wspólnymi planami rozmieszczenia.
(26) W celu wypełnienia zadań Agencji Komisja, Państwa Członkowskie oraz Agencja powinny prowadzić wymianę istotnych informacji dotyczących kontroli i inspekcji poprzez sieć informacyjną.
(27) Status i struktura Agencji powinny odpowiadać obiektywnemu charakterowi wyników, które ma za zadanie osiągać, oraz powinny pozwolić Agencji na sprawowanie jej funkcji w bliskiej współpracy z Państwami Członkowskimi oraz z Komisją.
W konsekwencji Agencji powinno przyznać się autonomię prawną, finansową i administracyjną, przy jednoczesnym zachowaniu bliskich związków Agencji z instytucjami Wspólnoty oraz Państwami Członkowskimi.
W tym celu konieczne i właściwe jest, aby Agencja była organem wspólnotowym posiadającym osobowość prawną i wykonującym uprawnienia nałożone na nią przez niniejsze rozporządzenie.
(28) W odniesieniu do odpowiedzialności umownej Agencji, która podlega prawu właściwemu dla umów zawieranych przez Agencję, właściwy do orzekania powinien być Trybunał Sprawiedliwości, zgodnie z klauzulą arbitrażową zawartą w danej umowie.
Trybunał Sprawiedliwości powinien być również właściwy do orzekania w sporach o odszkodowanie za szkody wynikające z odpowiedzialności pozaumownej Agencji, zgodnie z zasadami ogólnymi wspólnymi dla praw Państw Członkowskich.
(29) Komisja i Państwa Członkowskie powinny mieć swoich przedstawicieli w Zarządzie Agencji, którzy byliby odpowiedzialni za zapewnienie prawidłowego i skutecznego funkcjonowania Agencji.
(30) Powinna zostać utworzona Rada Doradcza w celu doradzania dyrektorowi zarządzającemu oraz w celu zapewnienia ścisłej współpracy z zainteresowanymi stronami.
(31) Biorąc pod uwagę fakt, że Agencja musi wypełniać zobowiązania wspólnotowe oraz, na wniosek Komisji, nawiązywać współpracę z państwami trzecimi oraz regionalnymi organizacjami rybołówstwa w ramach zobowiązań międzynarodowych Wspólnoty, właściwe jest, aby prezes Zarządu był wybierany spośród przedstawicieli Komisji.
(32) Ustalenia dotyczące głosowania na forum Zarządu powinny uwzględniać interesy Państw Członkowskich i Komisji dotyczące skutecznego funkcjonowania Agencji.
(33) Właściwe jest zapewnienie uczestnictwa bez prawa do głosowania przedstawiciela Rady Doradczej w obradach Zarządu.
(34) Konieczne jest określenie procedury mianowania i odwoływania dyrektora zarządzającego Agencji, jak również zasad określających sprawowanie przez niego funkcji.
(35) W celu promowania przejrzystego funkcjonowania Agencji powinno mieć wobec niej zastosowanie bez żadnych ograniczeń rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji [4].
(36) W interesie ochrony prywatności osób, w odniesieniu do niniejszego rozporządzenia powinno mieć zastosowanie rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych [5].
(37) W celu zagwarantowania funkcjonalnej autonomii i niezależności Agencji należy przyznać jej autonomiczny budżet, którego dochody pochodzą z wkładu wspólnotowego, jak również z opłat za usługi kontraktowe świadczone przez Agencję.
Procedura budżetowa Wspólnoty powinna mieć zastosowanie w zakresie dotyczącym wkładu Wspólnoty i innych dotacji, którymi obciążany jest budżet ogólny Unii Europejskiej.
Rewizja ksiąg powinna być przeprowadzana przez Trybunał Obrachunkowy.
(38) W celu zwalczania nadużyć finansowych, korupcji i innych działań niezgodnych z prawem w odniesieniu do Agencji powinny mieć zastosowanie bez żadnych ograniczeń przepisy rozporządzenia (WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 maja 1999 r. dotyczącego dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) [6]; Agencja powinna przystąpić do porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 25 maja 1999 r. zawartego pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą Unii Europejskiej i Komisją Wspólnot Europejskich, dotyczącego dochodzeń wewnętrznych prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) [7].
(39) Środki niezbędne do wykonania niniejszego rozporządzenia powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [8],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
CEL, ZAKRES I DEFINICJE
Artykuł 1
Cel
Niniejsze rozporządzenie ustanawia Wspólnotową Agencję Kontroli Rybołówstwa (zwaną dalej "Agencją"), której celem jest organizowanie operacyjnej koordynacji działań w zakresie kontroli i inspekcji połowów prowadzonych przez Państwa Członkowskie oraz wspomaganie współpracy tych Państw Członkowskich w zgodzie z zasadami wspólnej polityki rybołówstwa w celu zapewnienia jej skutecznego i jednolitego stosowania.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia mają zastosowanie następujące definicje:
a) "kontrola i inspekcja" oznaczają wszelkie środki podejmowane przez Państwa Członkowskie, w szczególności na podstawie art. 23, 24 i 28 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002, w celu dokonania kontroli i inspekcji działalności połowowej objętej zakresem wspólnej polityki rybołówstwa, w tym działania w zakresie nadzoru i monitorowania, takie jak satelitarne systemy monitorowania ruchu statków i działania w ramach systemów obserwacji;
b) "środki kontroli i inspekcji" oznaczają statki, samoloty, pojazdy i inne zasoby materialne służące do prowadzenia nadzoru, jak również inspektorów, obserwatorów i inne zasoby ludzkie wykorzystywane przez Państwa Członkowskie do prowadzenia kontroli i inspekcji;
c) "wspólny plan rozmieszczenia" oznacza plan przedstawiający ustalenia operacyjne dotyczące rozmieszczenia dostępnych środków kontroli i inspekcji;
d) "międzynarodowy program kontroli i inspekcji" oznacza program określający cele, wspólne priorytety i procedury dotyczące działań w zakresie kontroli i inspekcji wspierający wypełnianie międzynarodowych zobowiązań Wspólnoty dotyczących kontroli i inspekcji;
e) "indywidualny program kontroli i inspekcji" oznacza program określający cele, wspólne priorytety i procedury dotyczące działań w zakresie kontroli i inspekcji, ustanowiony zgodnie z art. 34 lit. c) rozporządzenia (EWG) nr 2847/93;
f) "rybołówstwo" oznacza działalność połowową polegającą na eksploatacji pewnych zasobów rybnych określonych przez Radę, w szczególności zgodnie z art. 5 i 6 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002;
g) "inspektorzy wspólnotowi" oznaczają inspektorów umieszczonych na liście, o której mowa w art. 28 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002.
ROZDZIAŁ II
MISJA I ZADANIA AGENCJI
Artykuł 3
Misja
Misją Agencji jest:
a) koordynacja prowadzonych przez Państwa Członkowskie kontroli i inspekcji związanych ze zobowiązaniami Wspólnoty w zakresie kontroli i inspekcji;
b) koordynacja rozmieszczenia krajowych środków kontroli i inspekcji gromadzonych przez zainteresowane Państwa Członkowskie zgodnie z niniejszym rozporządzeniem;
c) pomoc Państwom Członkowskim w informowaniu Komisji i stron trzecich o działalności połowowej i działaniach w zakresie kontroli i inspekcji;
d) w zakresie kompetencji Agencji, pomoc Państwom Członkowskim w wypełnianiu zadań i zobowiązań wynikających z zasad wspólnej polityki rybołówstwa;
e) pomoc Państwom Członkowskim i Komisji w harmonizowaniu stosowania wspólnej polityki rybołówstwa w całej Wspólnocie;
f) uczestnictwo w pracach Państw Członkowskich i Komisji dotyczących badań i rozwoju technik kontroli i inspekcji;
g) uczestnictwo w działaniach koordynacyjnych związanych ze szkoleniem inspektorów i wymianą doświadczeń między Państwami Członkowskimi;
h) koordynacja działań mających na celu zwalczanie nielegalnych, niezgłaszanych i nieuregulowanych połowów zgodnie z przepisami wspólnotowymi.
Artykuł 4
Zadania odnoszące się do międzynarodowych zobowiązań Wspólnoty dotyczących kontroli i inspekcji
1.
Na wniosek Komisji Agencja:
a) udziela wsparcia Wspólnocie i Państwom Członkowskim w ich stosunkach z państwami trzecimi i regionalnymi organizacjami rybołówstwa, których członkiem jest Wspólnota;
b) współpracuje z właściwymi organami międzynarodowych regionalnych organizacji rybołówstwa w odniesieniu do zobowiązań Wspólnoty dotyczących kontroli i inspekcji, w ramach ustaleń roboczych podjętych z takimi właściwymi organami.
2.
Na wniosek Komisji Agencja może współpracować z właściwymi organami państw trzecich w sprawach dotyczących kontroli i inspekcji, w ramach porozumień zawartych pomiędzy Wspólnotą i tymi krajami.
3.
Agencja może, w zakresie swoich kompetencji, wykonywać w imieniu Państw Członkowskich zadania w ramach międzynarodowych umów w dziedzinie rybołówstwa, których stroną jest Wspólnota.
Artykuł 5
Zadania odnoszące się do koordynacji operacyjnej
1.
Koordynacja operacyjna prowadzona przez Agencję obejmuje inspekcję i kontrolę działalności połowowej, w tym przywóz, transport i wyładunek produktów rybołówstwa, aż do punktu, w którym produkty te są odbierane przez pierwszego nabywcę po wyładunku.
2.
Do celów koordynacji operacyjnej Agencja opracowuje wspólne plany rozmieszczenia oraz organizuje operacyjną koordynację kontroli i inspekcji prowadzonej przez Państwa Członkowskie zgodnie z rozdziałem III.
Artykuł 6
Świadczenie usług kontraktowych na rzecz Państw Członkowskich
Na wniosek Państw Członkowskich Agencja może świadczyć na rzecz tych państw usługi kontraktowe dotyczące kontroli i inspekcji w powiązaniu z ich zobowiązaniami dotyczącymi rybołówstwa na wodach wspólnotowych lub międzynarodowych, w tym usługi takie, jak czarterowanie, obsługa i obsada personalna platform kontrolnych i inspekcyjnych oraz zapewnianie obserwatorów dla wspólnych operacji prowadzonych przez zainteresowane Państwa Członkowskie.
Artykuł 7
Wsparcie Państw Członkowskich
W celu wsparcia Państw Członkowskich w lepszym wypełnianiu ich obowiązków wynikających z zasad wspólnej polityki rybołówstwa Agencja w szczególności:
a) określa i opracowuje podstawowy program nauczania dla potrzeb szkolenia instruktorów szkolących inspektorów rybołówstwa z Państw Członkowskich oraz zapewnia dodatkowe kursy i seminaria szkoleniowe dla tych inspektorów oraz pozostałego personelu zaangażowanego w działania związane z monitorowaniem, kontrolą i inspekcją;
b) na wniosek Państw Członkowskich podejmuje wspólne udzielanie zamówień publicznych na zakup towarów i usług związanych z działaniami w zakresie kontroli i inspekcji prowadzonymi przez Państwa Członkowskie, jak również prowadzenie przygotowań i koordynacji wdrażania przez Państwa Członkowskie wspólnych projektów pilotażowych;
c) opracowuje wspólne procedury operacyjne dotyczące wspólnych działań w zakresie kontroli i inspekcji podejmowanych przez dwa lub większą liczbę Państw Członkowskich;
d) opracowuje kryteria dotyczące wymiany środków kontroli i inspekcji pomiędzy Państwami Członkowskimi oraz pomiędzy Państwami Członkowskimi i państwami trzecimi, a także opracowuje kryteria dotyczące zapewnienia takich środków przez Państwa Członkowskie.
ROZDZIAŁ III
KOORDYNACJA OPERACYJNA
Artykuł 8
Wypełnianie zobowiązań Wspólnoty dotyczących kontroli i inspekcji
Na wniosek Komisji Agencja koordynuje działania w zakresie kontroli i inspekcji prowadzone przez Państwa Członkowskie na podstawie międzynarodowych programów kontroli i inspekcji poprzez ustanawianie wspólnych planów rozmieszczenia.
Artykuł 9
Wdrażanie indywidualnych programów kontroli i inspekcji
Agencja koordynuje wdrażanie indywidualnych programów kontroli i inspekcji ustanowionych zgodnie z art. 34 lit. c) rozporządzenia (EWG) nr 2847/93 poprzez wspólne plany rozmieszczenia.
Artykuł 10
Treść wspólnych planów rozmieszczenia
Każdy wspólny plan rozmieszczenia:
a) spełnia wymagania odpowiedniego programu kontroli i inspekcji;
b) stosuje kryteria, kryteria referencyjne, priorytety i wspólne procedury inspekcji określone przez Komisję w programach kontroli i inspekcji;
c) ma na celu dopasowanie istniejących krajowych środków kontroli i inspekcji, o których powiadomiono zgodnie z art. 11 ust. 2, do potrzeb oraz zorganizowanie rozmieszczenia tych środków;
d) organizuje wykorzystanie zasobów ludzkich i materialnych w odniesieniu do okresów i stref, w których środki te mają być rozmieszczone, w tym działanie zespołów inspektorów wspólnotowych pochodzących z więcej niż jednego Państwa Członkowskiego;
e) uwzględnia istniejące zobowiązania zainteresowanych Państw Członkowskich w odniesieniu do innych wspólnych planów rozmieszczenia, a także wszelkie swoiste ograniczenia regionalne lub lokalne;
f) określa warunki, zgodnie z którymi środki kontroli i inspekcji danego Państwa Członkowskiego mogą wkraczać na wody podlegające zwierzchnictwu i jurysdykcji innego Państwa Członkowskiego.
Artykuł 11
Powiadamianie o środkach kontroli i inspekcji
1.
Każdego roku przed dniem 15 października Państwa Członkowskie powiadomią Agencję o środkach kontroli i inspekcji, które pozostają do jej dyspozycji na cele prowadzenia kontroli i inspekcji w roku następnym.
2.
Każde Państwo Członkowskie powiadamia Agencję o środkach, za pomocą których zamierza wykonać międzynarodowy program kontroli i inspekcji lub indywidualny program kontroli i inspekcji, który dotyczy tego Państwa, nie później niż w terminie jednego miesiąca od powiadomienia Państw Członkowskich o decyzji ustanawiającej taki program.
Artykuł 12
Procedura dotycząca przyjmowania wspólnych planów rozmieszczenia
1.
Na podstawie powiadomień, o których mowa w art. 11 ust. 2, oraz w terminie trzech miesięcy od otrzymania takich powiadomień dyrektor zarządzający Agencji ustanawia w porozumieniu z zainteresowanymi Państwami Członkowskimi projekt wspólnego planu rozmieszczenia.
2.
Projekt wspólnego planu rozmieszczenia określa środki kontroli i inspekcji możliwe do zgromadzenia w celu realizacji programu kontroli i inspekcji, którego dotyczy plan, na podstawie zainteresowania zainteresowanych Państw Członkowskich odpowiednim łowiskiem.
Zainteresowanie Państwa Członkowskiego łowiskiem jest szacowane na podstawie następujących kryteriów, których względna waga zależy od swoistych cech każdego planu:
a) względny obszar wód podlegających zwierzchnictwu lub jurysdykcji danego Państwa Członkowskiego, który objęty jest działaniem danego wspólnego planu rozmieszczenia, jeżeli taki obszar istnieje;
b) ilość ryb wyładowanych na terytorium Państwa Członkowskiego w danym okresie referencyjnym stanowiąca odsetek całkowitej wielkości wyładunków ryb pochodzących z łowiska, którego dotyczy dany wspólny plan rozmieszczenia;
c) względna liczba wspólnotowych statków rybackich pływających pod banderą danego Państwa Członkowskiego (moc silnika i tonaż brutto), które biorą udział w połowach na łowisku, którego dotyczy dany wspólny plan rozmieszczenia, w stosunku do całkowitej ilości statków, które biorą udział w połowach na tym łowisku;
d) względna wielkość przydziału kontyngentu danego Państwa Członkowskiego lub, w przypadku braku kontyngentu, wielkości połowu danego Państwa Członkowskiego na tym łowisku w danym okresie referencyjnym.
3.
Jeżeli w trakcie przygotowywania projektu wspólnego planu rozmieszczenia oczywiste jest, że dostępne środki kontroli i inspekcji są niewystarczające do spełnienia wymagań odpowiedniego programu kontroli i inspekcji, dyrektor zarządzający bezzwłocznie powiadamia o tym fakcie zainteresowane Państwa Członkowskie oraz Komisję.
4.
Dyrektor zarządzający powiadamia o projekcie wspólnego planu rozmieszczenia zainteresowane Państwa Członkowskie oraz Komisję.
Jeżeli w terminie piętnastu dni roboczych od takiego powiadomienia Państwa Członkowskie lub Komisja nie zgłoszą zastrzeżeń, dyrektor zarządzający przyjmuje plan.
5.
Jeżeli jedno lub większa liczba zainteresowanych Państw Członkowskich lub Komisja zgłoszą zastrzeżenie, dyrektor zarządzający przekazuje sprawę Komisji.
Komisja może dokonać niezbędnych dostosowań w planie i przyjąć go zgodnie z procedurą określoną w art. 30 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002.
6.
Każdy wspólny plan rozmieszczenia podlega rocznemu przeglądowi dokonywanemu przez Agencję w konsultacji z zainteresowanymi Państwami Członkowskimi w celu uwzględnienia każdego nowego programu kontroli i inspekcji, któremu podlegają zainteresowane Państwa Członkowskie, oraz uwzględnienia wszelkich priorytetów określonych przez Komisję w programach kontroli i inspekcji.
Artykuł 13
Wdrażanie wspólnych planów rozmieszczenia
1.
Wspólne działania w zakresie kontroli i inspekcji są przeprowadzane na podstawie wspólnych planów rozmieszczenia.
2.
Państwa Członkowskie, których dotyczy wspólny plan rozmieszczenia:
a) udostępniają środki kontroli i inspekcji zaangażowane do wdrożenia wspólnego planu rozmieszczenia;
b) wyznaczają jeden krajowy punkt kontaktowy/koordynatora posiadającego wystarczające uprawnienia, aby móc reagować w terminie na wnioski Agencji dotyczące wdrażania wspólnego planu rozmieszczenia oraz powiadamiać o tym Agencję;
c) rozmieszczają swoje zgromadzone środki kontroli i inspekcji zgodnie ze wspólnym planem rozmieszczenia oraz wymaganiami wymienionymi w ust. 4;
d) zapewniają Agencji internetowy dostęp do informacji niezbędnych do wdrożenia wspólnego planu rozmieszczenia;
e) współpracują z Agencją przy wdrażaniu wspólnego planu rozmieszczenia;
f) zapewniają, by wszelkie środki kontroli i inspekcji wyznaczone do wdrażania wspólnotowego wspólnego planu rozmieszczenia prowadziły swoją działalność zgodnie z zasadami wspólnej polityki rybołówstwa.
3.
Bez uszczerbku dla zobowiązań Państw Członkowskich w ramach wspólnego planu rozmieszczenia ustanowionego art. 12, dowodzenie i kontrola nad środkami kontroli i inspekcji, które zostały zaangażowane do wdrożenia wspólnego planu rozmieszczenia, pozostają w sferze odpowiedzialności właściwych organów krajowych zgodnie z prawem krajowym.
4.
Dyrektor zarządzający może określić wymagania dla wdrożenia wspólnego planu rozmieszczenia przyjętego na podstawie art. 12.
Wymagania takie nie wykraczają poza granice określone tym planem.
Artykuł 14
Ocena wspólnych planów rozmieszczenia
Agencja przeprowadza roczną ocenę skuteczności każdego ze wspólnych planów rozmieszczenia, jak również, na podstawie dostępnych danych, analizę występowania ryzyka prowadzenia działalności połowowej niezgodnie z mającymi zastosowanie środkami kontrolnymi.
Wyniki przeprowadzanych ocen są bezzwłocznie przekazywane Parlamentowi Europejskiemu, Komisji i Państwom Członkowskim.
Artykuł 15
Łowiska niepodlegające programom kontroli i inspekcji
Dwa lub większa liczba Państw Członkowskich mogą zwrócić się do Agencji z wnioskiem o koordynowanie rozmieszczenia ich środków kontroli i inspekcji w odniesieniu do łowiska lub obszaru, który nie podlega programowi kontroli i inspekcji.
Koordynacja taka odbywa się zgodnie z kryteriami kontroli i inspekcji oraz priorytetami uzgodnionymi pomiędzy zainteresowanymi Państwami Członkowskimi.
Artykuł 16
Sieć informacyjna
1.
Komisja, Agencja oraz właściwe organy Państw Członkowskich wymieniają istotne, dostępne im informacje dotyczące wspólnych działań w zakresie kontroli i inspekcji prowadzonych na wodach wspólnotowych i międzynarodowych.
2.
Każdy właściwy organ krajowy podejmuje środki zgodnie z odpowiednimi przepisami prawnymi Wspólnoty w celu zapewnienia odpowiedniej poufności informacji otrzymywanych przez te organy na mocy niniejszego artykułu zgodnie z art. 37 rozporządzenia (EWG) nr 2847/93.
Artykuł 17
Szczegółowe zasady
Szczegółowe zasady dotyczące wprowadzania w życie przepisów niniejszego rozdziału mogą zostać przyjęte zgodnie z procedurą określoną w art. 30 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002.
Zasady te mogą obejmować w szczególności procedury odnoszące się do przygotowania i przyjęcia projektów wspólnych planów rozmieszczenia.
ROZDZIAŁ IV
STRUKTURA WEWNĘTRZNA I FUNKCJONOWANIE
Artykuł 18
Status prawny i siedziba
1.
Agencja jest organem Wspólnoty.
Posiada ona osobowość prawną.
2.
W każdym z Państw Członkowskich Agencja posiada zdolność prawną w najszerszym zakresie przyznanym osobom prawnym przez ustawodawstwa krajowe.
Może ona, w szczególności, nabywać lub zbywać ruchomości i nieruchomości oraz być stroną postępowań sądowych.
3.
Agencję reprezentuje dyrektor zarządzający.
4.
Siedzibą Agencji jest Vigo, Hiszpania.
Artykuł 19
Personel
1.
W odniesieniu do personelu Agencji zastosowanie ma Regulamin pracowniczy urzędników oraz warunki zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich, określony w rozporządzeniu (EWG, Euratom, EWWiS) nr 259/68 [9] oraz zasady przyjęte wspólnie przez instytucje Wspólnot Europejskich dla celów stosowania tego regulaminu pracowniczego oraz warunków zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich.
Zarząd w porozumieniu z Komisją przyjmuje niezbędne szczegółowe zasady stosowania powyższych przepisów.
2.
Bez uszczerbku dla art. 30, uprawnienia przyznane organowi powołującemu na podstawie regulaminu pracowniczego oraz warunków zatrudnienia innych pracowników są wykonywane przez Agencję w odniesieniu do jej własnego personelu.
3.
Personel Agencji składa się z urzędników mianowanych lub oddelegowanych tymczasowo przez Komisję oraz z innych pracowników zatrudnionych przez Agencję niezbędnych dla wykonywania jej zadań.
Agencja może również zatrudniać urzędników tymczasowo oddelegowanych przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 20
Przywileje i immunitety
Do Agencji ma zastosowanie Protokół w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich.
Artykuł 21
Odpowiedzialność
1.
Odpowiedzialność umowna Agencji podlega prawu właściwemu dla danej umowy.
2.
Trybunał Sprawiedliwości jest właściwy do orzekania na mocy klauzuli arbitrażowej zamieszczonej w umowie zawartej przez Agencję.
3.
W odniesieniu do odpowiedzialności pozaumownej Agencja jest zobowiązana naprawić, na zasadach ogólnych, wspólnych dla praw Państw Członkowskich, szkody wyrządzone przez nią lub jej pracowników przy wykonywaniu ich funkcji.
Trybunał Sprawiedliwości jest właściwy do orzekania w każdym sporze dotyczącym odszkodowań za takie szkody.
4.
Odpowiedzialność osobistą pracowników wobec Agencji regulują przepisy ustanowione w regulaminie pracowniczym lub warunkach zatrudnienia mających do nich zastosowanie.
Artykuł 22
Języki
1.
Do Agencji mają zastosowanie przepisy rozporządzenia nr 1 z dnia 15 kwietnia 1958 r. w sprawie określenia systemu językowego Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej [10].
2.
Usługi tłumaczeniowe niezbędne dla funkcjonowania Agencji świadczy Centrum Tłumaczeń dla Organów Unii Europejskiej.
Artykuł 23
Powołanie Zarządu i jego uprawnienia
1.
Agencja posiada Zarząd.
2.
Zarząd:
a) mianuje i odwołuje dyrektora zarządzającego zgodnie z art. 30;
b) przyjmuje do dnia 30 kwietnia każdego roku sprawozdanie ogólne Agencji za poprzedni rok i przekazuje je Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Komisji, Trybunałowi Obrachunkowemu i Państwom Członkowskim. Sprawozdanie podawane jest do wiadomości publicznej;
c) przyjmuje do dnia 31 października każdego roku, uwzględniając przy tym opinię Komisji i Państw Członkowskich, program prac Agencji na nadchodzący rok oraz przekazuje ten program Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Komisji i Państwom Członkowskim.
Program prac zawiera priorytety Agencji.
Przyznaje on priorytet obowiązkom Agencji odnoszącym się do programów kontroli i nadzoru.
Zostaje on przyjęty bez naruszenia rocznej procedury budżetowej Wspólnoty.
W przypadku wyrażenia przez Wspólnotę w terminie 30 dni od daty przyjęcia programu prac sprzeciwu względem tego programu Zarząd dokonuje ponownego przeglądu programu i przyjmuje go z ewentualnymi zmianami w drugim czytaniu w terminie dwóch miesięcy;
d) przyjmuje końcowy budżet Agencji przed rozpoczęciem roku budżetowego, dostosowując go, w razie potrzeby, do wkładu Komisji i wszelkich innych dochodów Agencji;
e) wykonuje swoje obowiązki w odniesieniu do budżetu Agencji zgodnie z art. 35, 36 i 38;
f) sprawuje nadzór dyscyplinarny nad dyrektorem zarządzającym;
g) określa swój regulamin wewnętrzny, który może przewidywać w razie potrzeby stworzenie podkomitetów Zarządu;
h) przyjmuje procedury niezbędne do wykonywania przez Agencję jej zadań.
Artykuł 24
Skład Zarządu
1.
Zarząd jest złożony z przedstawicieli Państw Członkowskich i sześciu przedstawicieli Komisji.
Każde Państwo Członkowskie jest uprawnione do mianowania jednego członka.
Państwa Członkowskie i Komisja mianują po jednym zastępcy każdego członka Zarządu, który reprezentuje członka Zarządu pod jego nieobecność.
2.
Członkowie Zarządu mianowani są na podstawie posiadanego przez nich istotnego doświadczenia i wiedzy fachowej z zakresu kontroli i inspekcji połowów.
3.
Mandat każdego członka wynosi pięć lat od dnia mianowania.
Mandat jest odnawialny.
Artykuł 25
Przewodniczenie Zarządowi
1.
Zarząd wybiera prezesa spośród przedstawicieli Komisji.
Zarząd wybiera wiceprezesa spośród swoich członków.
Wiceprezes automatycznie zastępuje prezesa, w przypadku gdy nie może wykonywać on swoich obowiązków.
2.
Mandaty prezesa i wiceprezesa wynoszą trzy lata i kończą się wraz z ustaniem członkowstwa w Zarządzie.
Mandaty te są jednokrotnie odnawialne.
Artykuł 26
Posiedzenia
1.
Posiedzenia Zarządu są zwoływane przez jego prezesa.
Porządek obrad jest określany przez prezesa z uwzględnieniem propozycji składanych przez członków Zarządu oraz dyrektora zarządzającego Agencji.
2.
Dyrektor zarządzający i przedstawiciel mianowany przez Radę Doradczą biorą udział w obradach Zarządu bez prawa do głosowania.
3.
Zarząd odbywa posiedzenia zwyczajne co najmniej raz w roku.
Dodatkowo Zarząd odbywa posiedzenia z inicjatywy prezesa lub na wniosek Komisji lub jednej trzeciej Państw Członkowskich reprezentowanych w Zarządzie.
4.
W przypadku wystąpienia kwestii poufnej lub konfliktu interesów Zarząd może zdecydować się na omówienie poszczególnych punktów porządku obrad z wyłączeniem obecności przedstawicieli mianowanych przez Radę Doradczą.
Szczegółowe zasady dotyczące stosowania tego przepisu mogą zostać określone w regulaminie wewnętrznym.
5.
Zarząd może zaprosić do wzięcia udziału w posiedzeniach w charakterze obserwatora każdą osobę, której opinią może być zainteresowany.
6.
Członkowie Zarządu mogą zgodnie z przepisami regulaminu wewnętrznego korzystać z pomocy doradców lub ekspertów.
7.
Sekretariat Zarządu jest zapewniany przez Agencję.
Artykuł 27
Głosowanie
1.
Zarząd podejmuje decyzje absolutną większością głosów.
2.
Każdy członek ma jeden głos.
W przypadku nieobecności członka, uprawnionym do wykonywania jego prawa głosu jest jego zastępca.
3.
Regulamin wewnętrzny określa bardziej szczegółowe przepisy dotyczące głosowania, w szczególności warunki działania przez członka w imieniu innego członka, jak również, w odpowiednich przypadkach, wymagania dotyczące kworum.
Artykuł 28
Deklaracja interesów
Członkowie Zarządu składają deklaracje interesów, wskazujące zarówno na brak jakichkolwiek interesów, które mogłyby podważać ich niezawisłość, jak również na jakiekolwiek bezpośrednie lub pośrednie interesy, które mogłyby być uważane za podważające ich niezawisłość.
Deklaracje te są składane co roku na piśmie lub w każdym przypadku, gdy może zaistnieć konflikt interesów w odniesieniu do punktów porządku obrad.
W tym ostatnim przypadku dany członek nie jest uprawniony do głosowania w nad takimi punktami porządku obrad.
Artykuł 29
Obowiązki i uprawnienia dyrektora zarządzającego
1.
Agencja jest zarządzana przez dyrektora zarządzającego.
Bez uszczerbku dla właściwych kompetencji Komisji i Zarządu, dyrektor zarządzający nie zwraca się o instrukcje ani nie przyjmuje instrukcji od żadnego rządu ani żadnego innego organu.
2.
Dyrektor zarządzający w trakcie wykonywania swoich zadań stosuje zasady wspólnej polityki rybołówstwa.
3.
Dyrektor zarządzający ma następujące obowiązki i uprawnienia:
a) przygotowuje projekt programu prac i przedkłada go Zarządowi po konsultacjach z Komisją i Państwami Członkowskimi.
Podejmuje, w granicach określonych niniejszym rozporządzeniem, kroki konieczne do wprowadzenia w życie programu prac, jego zasad wykonawczych i wszelkich mających zastosowanie przepisów prawa;
b) podejmuje wszelkie konieczne kroki, w tym obejmujące przyjęcie wewnętrznych instrukcji administracyjnych oraz publikowanie obwieszczeń, w celu zapewnienia organizacji i funkcjonowania Agencji zgodnej z przepisami niniejszego rozporządzenia;
c) podejmuje wszelkie konieczne kroki, w tym obejmujące przyjęcie decyzji dotyczących odpowiedzialności Agencji zgodnie z rozdziałami II i III, w tym czarterowania i działania środków kontroli i inspekcji oraz działania sieci informacyjnej;
d) ustosunkowuje się do wniosków Komisji oraz do wniosków o udzielenie wsparcia składanych przez Państwo Członkowskie zgodnie z art. 6, 7 i 15;
e) zapewnia skuteczny system monitorowania w celu porównania osiągnięć Agencji z jej celami operacyjnymi.
Na podstawie tego porównania dyrektor zarządzający przygotowuje każdego roku projekt sprawozdania ogólnego i przedkłada go Zarządowi.
Dyrektor zarządzający ustanawia procedury przeprowadzania regularnych ocen, spełniające uznane normy zawodowe;
f) w odniesieniu do personelu dyrektor zarządzający korzysta z uprawnień określonych w art. 19 ust. 2;
g) dyrektor zarządzający sporządza preliminarz dochodów i wydatków Agencji zgodnie z art. 35 oraz wykonuje budżet zgodnie z art. 36.
4.
Dyrektor zarządzający ponosi odpowiedzialność za swoje działania przed Zarządem.
Artykuł 30
Mianowanie i odwołanie dyrektora zarządzającego
1.
Dyrektor zarządzający jest mianowany przez Zarząd na podstawie jego kwalifikacji merytorycznych i udokumentowanego odpowiedniego doświadczenia w dziedzinie wspólnej polityki rybołówstwa oraz kontroli i inspekcji połowów, będąc wybranym spośród co najmniej dwóch kandydatów zaproponowanych przez Komisję po przeprowadzeniu procedury wyboru następującej po publikacji ogłoszenia o wolnym stanowisku w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej oraz publicznego wezwania do wyrażenia zainteresowania, w innych źródłach.
2.
Zarząd jest uprawniony do odwołania dyrektora zarządzającego.
Zarząd rozważa tę kwestię na wniosek Komisji lub jednej trzeciej swoich członków.
3.
Zarząd podejmuje decyzje, o których mowa w ust. 1 i 2, większością dwóch trzecich głosów swoich członków.
4.
Mandat dyrektora zarządzającego wynosi pięć lat.
Mandat ten może być przedłużony jeden raz na kolejne pięć lat na wniosek Komisji i zatwierdzony większością dwóch trzecich głosów członków Zarządu.
Artykuł 31
Rada Doradcza
1.
W skład Rady Doradczej wchodzą przedstawiciele Regionalnych Komitetów Doradczych przewidzianych w art. 31 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002, w liczbie jednego przedstawiciela wyznaczonego przez każdy Regionalny Komitet Doradczy.
Przedstawiciele mogą być zastępowani przez zastępców mianowanych w tym samym czasie.
2.
Członkowie Rady Doradczej nie mogą jednocześnie pełnić funkcji członków Zarządu.
Rada Doradcza wyznacza jednego ze swoich członków do wzięcia udziału w obradach Zarządu bez prawa głosu.
3.
Na wniosek dyrektora zarządzającego Rada Doradcza służy mu radą w zakresie wykonywania jego obowiązków zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
4.
Radzie Doradczej przewodniczy dyrektor zarządzający.
Rada zbiera się na zaproszenie przewodniczącego nie rzadziej niż raz do roku.
5.
Agencja zapewnia Radzie Doradczej niezbędne wsparcie logistyczne oraz udostępnia Sekretariat na jej posiedzenia.
6.
Członkowie Zarządu mogą uczestniczyć w posiedzeniach Rady Doradczej.
Artykuł 32
Przejrzystość i komunikacja
1.
Do dokumentów będących w posiadaniu Agencji ma zastosowanie rozporządzenie (WE) nr 1049/2001.
2.
W terminie sześciu miesięcy od daty pierwszego posiedzenia Zarząd przyjmuje praktyczne ustalenia dotyczące wykonywania rozporządzenia (WE) nr 1049/2001.
3.
Agencja może z własnej inicjatywy udostępniać informacje w dziedzinach objętych misją Agencji.
Agencja zapewnia w szczególności, aby opinii publicznej oraz każdej zainteresowanej stronie w krótkim czasie podawane były obiektywne, wiarygodne i łatwo zrozumiałe informacje dotyczące pracy Agencji.
4.
Zarząd określa niezbędne zasady wewnętrzne dotyczące stosowania ust. 3.
5.
Decyzje podjęte przez Agencję zgodnie z art. 8 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 mogą być powodem złożenia skargi do Rzecznika Praw Obywatelskich lub stanowić przedmiot postępowania przed Trybunałem Sprawiedliwości, zgodnie z art. 195 i 230 Traktatu.
6.
Informacje zgromadzone zgodnie z niniejszym rozporządzeniem przez Komisję i Agencję podlegają przepisom rozporządzenia (WE) nr 45/2001.
Artykuł 33
Poufność
1.
Członkowie Zarządu, dyrektor zarządzający i członkowie personelu Agencji, również po zaprzestaniu pełnienia swoich obowiązków, podlegają wymaganiom dotyczącym poufności zgodnie z art. 287 Traktatu.
2.
Zarząd przedstawia wewnętrzne zasady dotyczące praktycznych uzgodnień związanych ze stosowaniem wymagań dotyczących poufności, o których mowa w ust. 1.
Artykuł 34
Dostęp do informacji
1.
Komisja ma pełny dostęp do wszelkich informacji zgromadzonych przez Agencję.
Agencja dostarcza Komisji na jej wniosek oraz w formie określonej przez Komisję wszelkich informacji oraz ocenę dotyczącą tych informacji.
2. Państwa Członkowskie, których dotyczy konkretne działanie Agencji, mają dostęp do informacji zgromadzonych przez Agencję w związku z takim działaniem na warunkach, które mogą być ustanowione zgodnie z procedurą określoną w art. 30 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002.
ROZDZIAŁ V
POSTANOWIENIA FINANSOWE
Artykuł 35
Budżet
1.
Dochody Agencji składają się z:
a) wkładu Wspólnoty zapisanego w budżecie ogólnym Unii Europejskiej (dział Komisji);
b) opłat za usługi świadczone przez Agencję na rzecz Państw Członkowskich zgodnie z art. 6;
c) opłat za publikacje, szkolenia lub wszelkie inne usługi świadczone przez Agencję.
2.
Wydatki Agencji pokrywają koszty personelu, koszty administracyjne, koszty infrastruktury i koszty operacyjne.
3.
Dyrektor zarządzający sporządza projekt bilansu przewidywanych dochodów i wydatków Agencji na kolejny rok budżetowy oraz przekazuje ten projekt Zarządowi wraz z projektem planu wykonawczego.
4.
Dochody i wydatki równoważą się.
5.
Każdego roku Zarząd, na podstawie projektu bilansu przewidywanych dochodów i wydatków, sporządza bilans przewidywanych dochodów i wydatków Agencji na kolejny rok budżetowy.
6.
Bilans, zawierający projekt planu wykonawczego, jest przekazywany Komisji przez Zarząd wraz z tymczasowym programem prac najpóźniej do dnia 31 marca.
7.
Bilans jest przekazywany przez Komisję Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (zwanymi dalej "władzą budżetową") wraz ze wstępnym projektem budżetu ogólnego Unii Europejskiej.
8.
Na podstawie bilansu Komisja wprowadza do wstępnego projektu budżetu ogólnego Unii Europejskiej liczby szacunkowe, które uzna za konieczne dla realizacji planu wykonawczego, jak również wielkość dotacji, którymi obciążony zastanie budżet ogólny, który Komisja przedkłada władzy budżetowej zgodnie z art. 272 Traktatu.
9.
Władza budżetowa zezwala na przydział środków na dotację dla Agencji.
Władza budżetowa przyjmuje plan wykonawczy dla Agencji.
10.
Budżet zostaje przyjęty przez Zarząd.
Staje się on budżetem ostatecznym po ostatecznym przyjęciu budżetu ogólnego Unii Europejskiej.
W odpowiednich przypadkach budżet jest stosownie korygowany.
11.
Zarząd, tak szybko jak to możliwe, powiadamia władzę budżetową o zamiarze realizacji każdego projektu, który może mieć znaczące implikacje finansowe dla finansowania budżetu, w szczególności wszelkich projektów odnoszących się do nieruchomości, takich jak wynajem lub zakup budynków.
Zarząd informuje Komisję o takich przypadkach.
12.
Jeżeli oddział władzy budżetowej powiadamia o zamiarze wydania opinii, przekazuje opinię Zarządowi w terminie sześciu tygodni, licząc od daty powiadomienia o projekcie.
Artykuł 36
Wykonanie i kontrola budżetu
1.
Dyrektor zarządzający wykonuje budżet Agencji.
2.
Najpóźniej do dnia 1 marca następującego po każdym roku budżetowym księgowy Agencji przekazuje tymczasowe sprawozdanie finansowe księgowemu Komisji wraz ze sprawozdaniem dotyczącym zarządzania budżetem i finansami za dany rok budżetowy.
Księgowy Komisji konsoliduje tymczasowe sprawozdanie finansowe instytucji i zdecentralizowanych organów zgodnie z art. 128 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich [11] (zwanego dalej "rozporządzeniem finansowym").
3.
Najpóźniej do dnia 31 marca następującego po każdym roku budżetowym księgowy Komisji przekazuje tymczasowe sprawozdanie finansowe Agencji Trybunałowi Obrachunkowemu, wraz ze sprawozdaniem dotyczącym zarządzania budżetem i finansami za dany rok budżetowy.
Sprawozdanie dotyczące zarządzania budżetem i finansami za dany rok budżetowy przekazywane jest również Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
4.
Po otrzymaniu uwag Trybunału Obrachunkowego dotyczących tymczasowego sprawozdania finansowego Agencji, zgodnie z art. 129 rozporządzenia finansowego, dyrektor zarządzający sporządza na własną odpowiedzialność ostateczne sprawozdanie finansowe Agencji i przekazuje je do Zarządu w celu uzyskania jego opinii.
5.
Zarząd wydaje opinię dotyczącą ostatecznego sprawozdania finansowego Agencji.
6.
Najpóźniej do dnia 1 lipca następnego roku dyrektor zarządzający przekazuje ostateczne sprawozdanie finansowe wraz z opinią Zarządu Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu.
7.
Ostateczne sprawozdanie finansowe jest publikowane.
8.
Agencja ustanawia stanowisko wewnętrznego audytora, który działa zgodnie z odpowiednimi normami międzynarodowymi.
9.
Dyrektor zarządzający przekazuje Trybunałowi Obrachunkowemu odpowiedź na uwagi Trybunału najpóźniej do dnia 30 września.
Dyrektor zarządzający przesyła tę odpowiedź również Zarządowi.
10.
Dyrektor zarządzający przedkłada Parlamentowi Europejskiemu, na jego wniosek, wszelkie informacje wymagane dla sprawnego stosowania procedury udzielenia absolutorium za dany rok budżetowy zgodnie z art. 146 ust. 3 rozporządzenia finansowego.
11.
Przed dniem 30 kwietnia drugiego z kolei roku Parlament Europejski na zalecenie Rady udziela dyrektorowi zarządzającemu Agencji absolutorium w związku z wykonaniem budżetu za dany rok.
Artykuł 37
Zwalczanie nadużyć finansowych
1.
W celu zwalczania nadużyć finansowych, korupcji i innych działań niezgodnych z prawem w odniesieniu do Agencji mają zastosowanie bez żadnych ograniczeń przepisy rozporządzenia (WE) nr 1073/1999.
2.
Agencja przystępuje do porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 25 maja 1999 r. dotyczącego dochodzeń wewnętrznych prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) oraz bezzwłocznie wydaje odpowiednie przepisy dla całego swojego personelu.
3.
Decyzje dotyczące finansowania oraz porozumienia wykonawcze, a także wynikające z nich dokumenty wyraźnie zastrzegają, że Trybunał Obrachunkowy i OLAF mogą, w razie potrzeby, przeprowadzać na miejscu kontrole wśród odbiorców funduszy Agencji oraz urzędników odpowiedzialnych za ich przyznawanie.
Artykuł 38
Postanowienia finansowe
Zarząd, po uzyskaniu zgody Komisji oraz opinii Trybunału Obrachunkowego, przyjmuje zasady finansowe Agencji.
Zasady te mogą nie odbiegać od rozporządzenia Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w art. 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich [12], chyba że jest to specjalnie wymagane dla działania Agencji i odbywa się za uprzednią zgodą Komisji.
ROZDZIAŁ VI
POSTANOWIENIA KOŃCOWE
Artykuł 39
Ocena
1.
W terminie pięciu lat od daty rozpoczęcia przez Agencję wykonywania swoich obowiązków oraz co pięć lat w okresie późniejszym Zarząd zleca przeprowadzenie niezależnej zewnętrznej oceny wykonania przepisów niniejszego rozporządzenia.
Komisja udostępnia Agencji wszelkie informacje, które Agencja uzna za istotne dla przeprowadzenia oceny.
2.
Każda ocena określa wpływ wywierany przez niniejsze rozporządzenie, użyteczność, znaczenie i skuteczność Agencji i jej praktyk roboczych oraz zakres, w jakim Agencja przyczynia się do osiągania wysokiego poziomu zgodności z zasadami określonymi w ramach wspólnej polityki rybołówstwa.
Zarząd określa konkretny zakres uprawnień w porozumieniu z Komisją po odbyciu konsultacji z zainteresowanymi stronami.
3.
Zarząd otrzymuje ocenę i wydaje Komisji zalecenia dotyczące zmian dotyczących niniejszego rozporządzenia, Agencji i jej praktyk roboczych.
Zarówno wnioski z oceny, jak i zalecenia przekazywane są przez Komisję Parlamentowi Europejskiemu i Radzie oraz podawane do wiadomości publicznej.
Artykuł 40
Początek działalności Agencji
Agencja rozpocznie działalność w terminie dwunastu miesięcy od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 41
Zmiana
Artykuł 34c rozporządzenia (EWG) nr 2847/93 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 34c
1.
Komisja zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 36 i wspólnie z zainteresowanymi Państwami Członkowskimi określa, które łowiska eksploatowane przez dwa lub większą liczbę Państw Członkowskich są poddane indywidualnym programom kontroli i inspekcji, oraz określa warunki, według których prowadzone są takie programy.
Indywidualny program kontroli i inspekcji określa łowiska eksploatowane przez dwa lub większą liczbę Państw Członkowskich objęte programem oraz warunki, którym podlegają takie łowiska.
Każdy indywidualny program kontroli i inspekcji określa swoje cele, wspólne priorytety i procedury, jak również kryteria referencyjne dotyczące działań w zakresie kontroli i inspekcji, oczekiwane rezultaty stosowania określonych środków oraz strategię wymaganą do zapewnienia, aby działania kontrolne i inspekcyjne były możliwie jak najbardziej jednolite, skuteczne i korzystne ekonomicznie.
Każdy program określa zainteresowane Państwa Członkowskie.
Indywidualne programy kontroli i inspekcji nie mogą trwać dłużej niż trzy lata lub dłużej niż przez jakikolwiek okres określony dla takiego programu w planie odbudowy przyjętym zgodnie z art. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa [13] lub w planie zarządzania przyjętym zgodnie z art. 6 tego rozporządzenia.
Indywidualne programy kontroli i inspekcji realizowane są przez zainteresowane Państwa Członkowskie na podstawie wspólnych planów rozmieszczenia ustanowionych na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 768/2005 z dnia 26 kwietnia 2005 r. ustanawiającego Wspólnotową Agencję Kontroli Rybołówstwa oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 2847/93 ustanawiające system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa [14].
2. Komisja kontroluje i ocenia realizację każdego indywidualnego programu kontroli i inspekcji i składa sprawozdania Parlamentowi Europejskiemu i Radzie zgodnie z art. 27 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002.
Artykuł 42
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 769/2005
z dnia 20 maja 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 21 maja 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 770/2005
z dnia 20 maja 2005 r.
w sprawie pozwoleń na przywóz produktów wołowych i cielęcych pochodzących z Botswany, Kenii, Madagaskaru, Suazi, Zimbabwe i Namibii
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1],
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2286/2002 z dnia 10 grudnia 2002 r. ustalające procedurę mającą zastosowanie do produktów rolnych i towarów uzyskanych dzięki przetworzeniu produktów rolnych pochodzących z państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku (AKP) i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1706/98 [2],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 2247/2003 z dnia 19 grudnia 2003 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania w sektorze wołowiny i cielęciny rozporządzenia Rady (WE) nr 2286/2002 ustalającego procedurę mającą zastosowanie do produktów rolnych oraz towarów uzyskanych dzięki przetworzeniu produktów rolnych pochodzących z państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku (AKP) [3], w szczególności jego art. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 1 rozporządzenia (WE) nr 2247/2003 przewiduje możliwość wydawania pozwoleń na przywóz produktów wołowych i cielęcych pochodzących z Botswany, Kenii, Madagaskaru, Suazi, Zimbabwe i Namibii.
Przywóz jednak musi się zamykać w granicach ilościowych przewidzianych dla każdego z tych eksportujących krajów trzecich.
(2) Złożone między 1 a 10 maja 2005 r. wnioski o wydanie pozwoleń na przywóz produktów pochodzących z Botswany, Kenii, Madagaskaru, Suazi, Zimbabwe i Namibii, zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 2247/2003, wyrażone w ilościach mięsa bez kości, nie przewyższają ilości dostępnych dla tych państw.
Jest zatem możliwe wydanie pozwoleń na przywóz wnioskowanych ilości.
(3) Ilości, na jakie mogą być składane wnioski o wydanie pozwoleń po dniu 1 czerwca 2005 r., należy ustalić w ramach ogólnej ilości 52100 t.
(4) Niniejsze rozporządzenie nie narusza zastosowania dyrektywy Rady 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnych podczas przywozu z państw trzecich bydła, trzody chlewnej, owiec i kóz oraz świeżego mięsa i produktów mięsnych [4],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Z dniem 21 maja 2005 r. niżej wymienione Państwa Członkowskie wydają pozwolenia, wyrażone w ilościach mięsa bez kości, na przywóz produktów z wołowiny i cielęciny, pochodzących z niektórych państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku, w następującej ilości:
Zjednoczone Królestwo:
- 30 t pochodzących z Botswany,
- 800 t pochodzących z Namibii;
Niemcy:
- 350 t pochodzących z Botswany,
- 425 t pochodzących z Namibii.
Artykuł 2
Zgodnie z art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2247/2003, wnioski o wydanie pozwoleń mogą być składane w ciągu dziesięciu pierwszych dni maja 2005 r. na następujące ilości wołowiny i cielęciny bez kości:
Botswana: _BAR_ 15606 t, _BAR_
Kenia: _BAR_ 142 t, _BAR_
Madagaskar: _BAR_ 7579 t, _BAR_
Suazi: _BAR_ 3337 t, _BAR_
Zimbabwe: _BAR_ 9100 t, _BAR_
Namibia: _BAR_ 9125 t. _BAR_
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 21 maja 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 771/2005
z dnia 20 maja 2005 r.
nakładające tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz niektórych elementów złącznych ze stali nierdzewnej i ich części pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, Indonezji, Tajwanu, Tajlandii i Wietnamu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów nie będących członkami Wspólnoty Europejskiej [1] ("rozporządzenie podstawowe"), w szczególności jego art. 7,
po konsultacji z komitetem doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. PROCEDURA
1.
Wszczęcie obecnego postępowania
(1) W sierpniu 2004 r. Komisja ogłosiła, w formie zawiadomienia opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [2], wszczęcie postępowania antydumpingowego w sprawie przywozu do Wspólnoty elementów złącznych ze stali nierdzewnej i ich części pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (zwanej dalej "ChRL"), Indonezji, Malezji, Filipin, Tajwanu, Tajlandii i Wietnamu i wszczęła dochodzenie w tej sprawie.
(2) Postępowanie to wszczęto w wyniku skargi złożonej przez Europejski Instytut Przemysłowych Elementów Złącznych ("EIFI") w imieniu wspólnotowych producentów reprezentujących znaczną część (w tym przypadku ponad 50 %) całkowitej produkcji elementów złącznych ze stali nierdzewnej i ich części we Wspólnocie.
Skarga zawierała dowód potwierdzający dumping wspomnianego produktu i powstałe w związku z nim istotne straty, który uznano za w wystarczającym stopniu uzasadniający wszczęcie postępowania.
2.
Zainteresowane strony i wizyty weryfikacyjne
(3) Komisja oficjalnie poinformowała o wszczęciu postępowania wspólnotowych producentów wnoszących skargę, ich stowarzyszenie, innych producentów ze Wspólnoty, eksportujących producentów, importerów, dostawców i użytkowników uważanych za zainteresowanych oraz przedstawicieli krajów eksportujących.
Zainteresowanym stronom dano możliwość przedstawienia swoich stanowisk na piśmie oraz wnioskowania o przesłuchanie w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu dochodzenia.
(4) Ze względu na dużą liczbę znanych producentów eksportujących z ChRL i Tajwanu oraz producentów i importerów wspólnotowych w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania, zgodnie z art. 17 rozporządzenia podstawowego, podano informację o kontroli wyrywkowej w celu potwierdzenia dumpingu i oceny strat.
(5) W celu umożliwienia producentom eksportującym z ChRL i Tajwanu ewentualnego złożenia wniosku o traktowanie według zasad gospodarki rynkowej ("MET") lub traktowanie indywidualne ("IT") Komisja przesłała formularze tych wniosków producentom eksportującym, uważanym za zainteresowanych, oraz władzom obu krajów.
(6) Komisja przesłała kwestionariusze wszystkim stronom uważanym za zainteresowane i otrzymała odpowiedzi od pięciu eksporterów z Tajwanu, czterech producentów ze Wspólnoty wybranych do kontroli wyrywkowej, dwóch producentów ze Wspólnoty niewybranych do kontroli wyrywkowej, dwóch producentów eksportujących z ChRL, dwóch z Indonezji, dwóch z Malezji, dwóch z Filipin, czterech z Tajlandii, jednego z Wietnamu, czterech importerów wybranych do kontroli wyrywkowej, jednego użytkownika ze Wspólnoty oraz jednego wspólnotowego dostawcę przemysłowego będącego kolejnym ogniwem w produkcji danego towaru.
(7) Niemieckie stowarzyszenie importerów/dystrybutorów (Fachverband des Schrauben-Großhandels e.V.) przesłało swoją opinię na piśmie.
Wszystkim stronom, które w wyznaczonym terminie zgłosiły wniosek wraz z uzasadnieniem, zapewniono możliwość przesłuchania.
(8) Komisja zebrała i sprawdziła wszystkie informacje, które uważała za niezbędne do celów wstępnego określenia dumpingu, wynikającej z niego szkody i interesu Wspólnoty, oraz odbyła wizyty weryfikacyjne w obiektach następujących przedsiębiorstw:
Producenci wspólnotowi
- Bontempi Vibo SpA, Brescia, Włochy,
- Bulnava Srl, Milano/Suello, Włochy,
- Inox Viti Snc, Grumello Del Monte, Włochy,
- Reisser Schraubentechnik GmbH, Ingelfingen-Criesbach, Niemcy.
Producenci eksportujący i powiązane przedsiębiorstwa w państwach eksportujących
ChRL
- Tong Ming Enterprise (Jiaxing) Co.
Ltd, Zhejiang.
Indonezja
- PT.
Shye Chang Batam Indonesia, Batam.
Malezja
- Tigges Stainless Steel Fasteners (M) Sdn.
Bhd., Ipoh, Chemor,
- Tong Heer Fasteners Co.
Sdn., Bhd, Penang.
Filipiny
- Rosario Fasteners Corporation, Cavite,
- Philshin Works Corporation, Cavite.
Tajwan
- Arrow Fasteners Co.
Ltd i przedsiębiorstwo z nim powiązane: Header Plan Co.
Inc., Taipei,
- Jin Shing Stainless Ind.
Co.
Ltd, Tao Yuan,
- Min Hwei Enterprise Co.
Ltd, Pingtung,
- Tong Hwei Enterprise, Co.
Ltd i przedsiębiorstwa z nim powiązane: Tong Jou Enterprise Co.
Ltd oraz Winlink Fasteners Co., Ltd, Kaohsiung,
- Yi Tai Shen Co.
Ltd, Tainan.
Tajlandia
- A.B.P. Stainless Fasteners Co.
Ltd, Ayutthaya,
- Bunyat Industries 1998 Co.
Ltd, Samutsakorn,
- Dura Fasteners Company Ltd, Samutprakarn,
- Siam Screws (1994) Co.
Ltd, Samutsakorn.
Powiązany importer wspólnotowy
- Tigges GmbH & Co.
KG, Wuppertal, Niemcy.
(9) Dochodzenie w sprawie dumpingu obejmowało okres od dnia 1 lipca 2003 r. do dnia 30 czerwca 2004 r. ("okres objęty postępowaniem" lub "OD").
Ocena szkody dotyczyła okresu od dnia 1 stycznia 2001 r. do dnia 30 czerwca 2004 r. (zwanego dalej "badanym okresem").
B. PRODUKT OBJĘTY POSTĘPOWANIEM I PRODUKT PODOBNY
1.
Informacje ogólne
(10) Elementy złączne ze stali nierdzewnej i ich części ("EZSN") to śruby, nakrętki i wkręty ze stali nierdzewnej, służące do mechanicznego łączenia dwóch lub więcej elementów.
Wkręty to elementy złączne posiadające gwint zewnętrzny na trzpieniu.
Mogą być stosowane samodzielnie lub osadzone w drewnie (wkręty do drewna) lub blachach metalowych (blachowkręty), lub wraz z nakrętką i podkładkami tworzyć śrubę.
Śruby różnią się kształtem łba (półkulisty, gniazdowy, płaski, sześciokątny itp.), długością trzpienia i średnicą.
Trzpień może być gwintowany w całości lub częściowo.
"EZSN" stosuje się w różnych gałęziach przemysłu i wielu produktach końcowych, które muszą charakteryzować się odpornością na korozję chemiczną i atmosferyczną oraz tam gdzie ważna jest higiena, na przykład w urządzeniach do przetwarzania i przechowywania żywności, zakładach chemicznych, produkcji sprzętu medycznego, urządzeniach oświetleniowych, stoczniach itp.
2.
Produkt objęty postępowaniem
(11) EZSN, czyli śruby, nakrętki i wkręty ze stali nierdzewnej stosowane do mechanicznego łączenia dwóch lub więcej elementów, klasyfikuje się zwykle za pomocą kodów CN 73181210, 73181410, 73181530, 73181551, 73181561, 73181570 oraz 73181630.
Istnieje wiele typów EZSN różniących się właściwościami fizycznymi i technicznymi oraz gatunkiem stali nierdzewnej, z której są wykonane.
(12) W toku dochodzenia importerzy oraz niemieckie stowarzyszenie importerów/dystrybutorów twierdzili, że nakrętki należy wykluczyć z dochodzenia ze względu na domniemany brak ich produkcji we Wspólnocie.
(13) Wniosek ten został rozpatrzony.
W trakcie wstępnego dochodzenia powstały wątpliwości, czy nakrętki można traktować identycznie z innymi EZSN.
W tej sytuacji konieczne jest wykonanie dalszych badań niektórych aspektów, np. sprawdzenie, czy i w jakim zakresie nakrętki i śruby są sprzedawane łącznie w zestawie oraz w jakim zakresie konstrukcja obu tych elementów jest od siebie zależna itp.
Należy także sprawdzić, w jakim zakresie producenci wspólnotowi mają możliwość oferowania takich zestawów.
Na tej podstawie podjęto tymczasową decyzję o wykluczeniu z definicji produktu objętego postępowaniem nakrętek klasyfikowanych za pomocą kodu CN 73181630.
(14) W tej sytuacji należy zauważyć, że niemal cały przywóz z Filipin stanowią nakrętki.
W związku z tym, jeśli na końcowym etapie dochodzenia zostanie podjęta decyzja o wykluczeniu nakrętek z zakresu produktu, trzeba będzie przerwać postępowanie dotyczące Filipin.
(15) Ponadto importerzy i niemieckie stowarzyszenie importerów/dystrybutorów wnioskowali o ograniczenie zakresu produktu do produktów klasyfikowanych za pomocą kodów CN 73181561 i 73181570, tj. wkrętów z łbem gniazdowym sześciokątnym ze stali nierdzewnej i śrub sześciokątnych ze stali nierdzewnej, argumentując, że we Wspólnocie nie istnieje wystarczająca produkcja pozostałych typów EZSN.
Jednakże dochodzenie potwierdziło istnienie produkcji wspólnotowej pozostałych rodzajów EZSN.
W związku z tym wniosek został odrzucony.
(16) Stwierdzono, że wszystkie pozostałe typy produktów z wyjątkiem nakrętek mieszczą się w definicji elementów złącznych, mają takie same podstawowe właściwości fizyczne i techniczne, takie samo podstawowe zastosowanie i są rozprowadzone przez te same kanały dystrybucji.
(17) W związku z powyższym do celów niniejszego dochodzenia przyjmuje się, że wszystkie typy EZSN z wyjątkiem nakrętek, klasyfikowane za pomocą kodów CN 73181210, 73181410, 73181530, 73181551, 73181561 oraz 73181570, pochodzące z ChRL, Indonezji, Malezji, Tajwanu, Tajlandii i Wietnamu stanowią tymczasowo jeden produkt ("produkt objęty postępowaniem").
3.
Produkt podobny
(18) Komisja ustaliła, że EZSN produkowane i sprzedawane na rynkach krajowych w ChRL, Indonezji, Malezji, Tajwanie, Tajlandii i Wietnamie, wywożone z tych krajów do Wspólnoty i sprzedawane na jej obszarze, a także produkowane i sprzedawane na terenie Wspólnoty przez przemysł wspólnotowy, posiadają takie same właściwości fizyczne, chemiczne i techniczne oraz takie samo zastosowanie.
Tymczasowo uznano zatem, że wszystkie wyżej wymienione produkty są produktami podobnymi w rozumieniu art. 1 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
C. KONTROLE WYRYWKOWE
1.
Kontrola wyrywkowa producentów eksportujących w ChRL i na Tajwanie
(19) Ze względu na dużą liczbę znanych producentów eksportujących z ChRL i Tajwanu oraz producentów i importerów wspólnotowych, w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania, zgodnie z art. 17 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, podano informację o kontroli wyrywkowej.
(20) Aby Komisja mogła ustalić, czy potrzebne są kontrole wyrywkowe, i w razie potrzeby dokonać wyboru grupy firm do kontroli, producentów eksportujących wezwano do ujawnienia się w ciągu 15 dni od wszczęcia dochodzenia oraz do przedstawienia podstawowych informacji dotyczących wielkości sprzedaży krajowej i na eksport, dokładnego opisania ich działalności w zakresie wytwarzania produktu objętego postępowaniem oraz podania nazw i zakresu działalności przedsiębiorstw z nimi powiązanych uczestniczących w produkcji i/lub sprzedaży produktu objętego postępowaniem.
Poproszono także o opinię władze ChRL i Tajwanu.
1.1.
Wstępny wybór współpracujących producentów eksportujących
(21) Tylko dwóch producentów eksportujących z ChRL zgłosiło się i przedstawiło żądane informacje w trzytygodniowym terminie określonym w art. 17 ust. 2 rozporządzenia podstawowego.
W tej sytuacji Komisja uznała, że kontrola wyrywkowa producentów eksportujących z ChRL nie jest konieczna.
(22) W terminie ustalonym w art. 17 ust. 2 rozporządzenia podstawowego zgłosiło się i przesłało żądane informacje 49 przedsiębiorstw tajwańskich.
Jednakże wywóz do Wspólnoty w okresie dochodzenia zgłosiło zaledwie 37 producentów eksportujących.
Producenci, którzy w okresie dochodzenia eksportowali produkt objęty postępowaniem do Wspólnoty i wyrazili chęć uczestniczenia w kontroli wyrywkowej, zostali wstępnie uznani za przedsiębiorstwa współpracujące i uwzględnieni przy wyborze grupy przedsiębiorstw przeznaczonych do skontrolowania.
Jedenaście z pozostałych 12 przedsiębiorstw to handlowcy lub producenci eksportujący, którzy w okresie dochodzenia nie prowadzili wywozu do Wspólnoty.
W związku z tym nie można było ich uwzględnić w obliczeniach dumpingu.
Ponadto trzeba zauważyć, że jedna z pozostałych dwunastu przedsiębiorstw była wyłącznym producentem eksportującym nakrętek, w związku z czym nie można było jej objąć środkami tymczasowymi.
(23) Współpracujący producenci eksportujący stanowili około 78 % całego wywozu produktu objętego postępowaniem z Tajwanu do Wspólnoty.
(24) Producenci eksportujący, którzy nie ujawnili się we wspomnianym okresie, zostali uznani za niewspółpracujących w dochodzeniu.
1.2.
Wybór przedsiębiorstw do kontroli
(25) Zgodnie z art. 17 ust. 1 rozporządzenia podstawowego wyboru dokonano na podstawie reprezentatywnej wielkości eksportu, którą można było zbadać w dostępnym okresie.
Na tej podstawie do wyrywkowej kontroli wybrano pięciu tajwańskich producentów eksportujących.
Wybrane przedsiębiorstwa reprezentowały około 47 % tajwańskiego wywozu do Wspólnoty oraz około 57 % sprzedaży na rynku krajowym na Tajwanie.
Zgodnie z art. 17 ust. 2 rozporządzenia podstawowego spytano o zgodę na kontrolę władze tajwańskie, które nie wniosły sprzeciwu.
(26) Trzydziestu dwóch współpracujących producentów eksportujących, których ostatecznie nie wybrano do próby, powiadomiono za pośrednictwem władz tajwańskich, że cło antydumpingowe na wywożone przez nich produkty zostanie obliczone zgodnie z postanowieniami art. 9 ust. 6 rozporządzenia podstawowego.
(27) Pięć wybranych przedsiębiorstw otrzymało kwestionariusze, które wypełniło i odesłało w wyznaczonym terminie.
1.3.
Badania indywidualne
(28) Dwóch producentów eksportujących z Tajwanu, których nie uwzględniono w kontrolowanej grupie, zażądało indywidualnego ustalenia marginesu dumpingu i ewentualnej stawki celnej zgodnie z art. 9 ust. 6 i art. 17 ust. 3 rozporządzenia podstawowego. Mając na uwadze dużą liczbę zainteresowanych państw i stron oraz ograniczenia czasowe, Komisja stwierdziła, że nie obejmie postępowaniem indywidualnym żadnego z tajwańskich producentów eksportujących, gdyż byłoby to zbyt czasochłonne i uniemożliwiło zakończenie dochodzenia w rozsądnym terminie. Ponadto należy podkreślić, że jeden z producentów eksportujących, którzy wnioskowali o badanie indywidualne, produkował wyłącznie nakrętki, które jak opisano powyżej, zostały tymczasowo wyłączone z zakresu niniejszego postępowania.
2.
Wyrywkowe kontrole producentów wspólnotowych
(29) Ze względu na dużą liczbę producentów wspólnotowych w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania, zgodnie z art. 17 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, podano informację o kontroli wyrywkowej.
W celu jej przeprowadzenia Komisja zwróciła się do producentów wspólnotowych o przedstawienie informacji dotyczących produkcji i sprzedaży produktu podobnego.
(30) W terminie ustalonym w art. 17 ust. 2 rozporządzenia podstawowego żądane informacje przesłało ośmiu producentów wspólnotowych.
Zgodnie z art. 17 ust. 1 rozporządzenia podstawowego do kontroli wyrywkowej Komisja wybrała cztery przedsiębiorstwa z dwóch Państw Członkowskich – trzy włoskie i jedno niemieckie – których produkcja stanowiła najwyższą reprezentatywną wielkość we Wspólnocie (około 50 %) i które można było skontrolować w dostępnym terminie.
Zgodnie z art. 17 ust. 2 rozporządzenia podstawowego spytano o zgodę na kontrolę stowarzyszenie producentów wspólnotowych, które nie wniosło sprzeciwu.
Ponadto o dostarczenie pewnych danych ogólnych do analizy strat poproszono czterech pozostałych producentów z Belgii, Niemiec, Włoch i Zjednoczonego Królestwa.
Wszyscy sprawdzani producenci wspólnotowi oraz dwaj inni producenci ze Wspólnoty współpracowali i odesłali kwestionariusze w wyznaczonym terminie.
Jednakże jedno z dwóch przedsiębiorstw współpracujących, które nie zostało wybrane do kontroli, było wyłącznym producentem specjalnego typu nakrętek, który został tymczasowo wykluczony z zakresu dochodzenia, zatem przedsiębiorstwa nie uwzględniono w dalszych ustaleniach.
3.
Kontrola importerów
(31) Ze względu na dużą liczbę importerów wspólnotowych w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania, zgodnie z art. 17 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, podano informację o kontroli wyrywkowej.
W celu jej przeprowadzenia Komisja zwróciła się do importerów wspólnotowych o przedstawienie informacji dotyczących przywozu i sprzedaży produktu objętego postępowaniem.
(32) Na podstawie otrzymanych informacji Komisja wybrała do kontroli pięciu importerów z czterech Państw Członkowskich: dwóch z Niemiec, jednego z Włoch, jednego ze Szwecji i jednego ze Zjednoczonego Królestwa.
Skontaktowano się również z dwoma znanymi stowarzyszeniami importerów.
Przywóz realizowany przez tych importerów stanowił najwyższą reprezentatywną wielkość sprzedaży ujawnionych importerów wspólnotowych (około 37 %), których można było skontrolować w dostępnym terminie.
Czterech importerów podjęło współpracę i odesłało wypełnione kwestionariusze.
Szwedzki importer odmówił dalszej współpracy, a tylko dwóch importerów przesłało wszystkie żądane informacje.
D. DUMPING
1.
Przyznanie traktowania według zasad gospodarki rynkowej ("MET")
(33) Zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. b) rozporządzenia podstawowego, w dochodzeniach antydumpingowych dotyczących przywozu pochodzącego z ChRL i Wietnamu, wartości normalne ustala się zgodnie z ustępami 1–6 wspomnianego artykułu w przypadku tych producentów eksportujących, którzy mogą wykazać, że spełniają kryteria art. 2 ust. 7 lit. c) tego rozporządzenia, czyli że w prowadzonej przez nich produkcji i sprzedaży podobnego produktu przeważają warunki gospodarki rynkowej.
Poniżej przedstawiono zestawienie kryteriów MET.
Zestawienie to ma formę skróconą i służy wyłącznie celom porównawczym:
1) decyzje handlowe są podejmowane, a koszty ponoszone z uwzględnieniem uwarunkowań rynkowych i bez znaczącej ingerencji ze strony państwa;
2) dokumentacja księgowa jest prowadzona zgodnie z Międzynarodowymi Standardami Rachunkowości (MSR), stosowana we wszystkich okolicznościach i podlega niezależnemu badaniu;
3) brak jest znaczących zakłóceń przeniesionych z poprzedniego systemu niestosującego zasad gospodarki rynkowej;
4) prawo rzeczowe i upadłościowe gwarantuje pewność i stabilność prawną;
5) wymiana walut odbywa się po cenach rynkowych.
(34) Dwóch producentów chińskich i jeden wietnamski wnioskowało o MET na mocy art. 2 ust. 7 lit. b) rozporządzenia podstawowego i odesłało wniosek o MET dla producentów eksportujących w wyznaczonym terminie.
(35) Jeden producent z ChRL dopiero rozpoczynał działalność, w związku z czym nie posiadał żadnej dokumentacji finansowej oraz nie przeszedł kontroli księgowej.
Komisja uznała, że przy braku takiej dokumentacji nie można ustalić, czy kryteria określone w pkt. 2 i 3 zostały spełnione.
W związku z tym uznano, że przedsiębiorstwo to nie spełnia warunków MET.
Przedsiębiorstwo zostało o tym fakcie poinformowane i nie wniosło sprzeciwu.
(36) W przypadku innego chińskiego producenta eksportującego Komisja zebrała wszystkie informacje, które uważała za niezbędne, oraz sprawdziła wszystkie dane podane we wniosku o MET w siedzibie przedsiębiorstwa, które go złożyło.
(37) Kontrola wykazała, że przedsiębiorstwo to nie prowadzi podstawowej dokumentacji księgowej w sposób jasny i jednoznaczny, a dokumenty są przygotowywane i kontrolowane niezgodnie z zasadami MSR.
Mimo skontrolowania dokumentacji księgowej przez niezależnych biegłych rewidentów zewnętrznych, nadal zawierała ona wiele rozbieżności i nieścisłości.
W trakcie dochodzenia przedsiębiorstwo przedstawiało rozbieżne wersje dokumentów księgowych, w których stwierdzono poważne błędy, takie jak rozbieżne salda zamknięcia i otwarcia w kolejnych latach finansowych (MSR 1), lub prawdopodobne zmiany metody prowadzenia dokumentacji, które nie znajdowały uzasadnienia w dokumentach (MSR 8).
Nie można było uzgodnić ważnych danych liczbowych, takich jak obrót sprzedaży z innymi informacjami w pozostałych dokumentach przedsiębiorstwa.
Ponadto przedsiębiorstwo wykazało znaczny zysk, podczas gdy w rzeczywistości poniosło duże straty, a w przedstawionych dokumentach księgowych nie wpisano prawidłowych skonsolidowanych wielkości obrotu dotyczących wszystkich operacji przedsiębiorstwa.
Raporty biegłych rewidentów ani słowem nie wspominały o opisanych wyżej problemach.
Mając na uwadze powyższe, kryterium nr 2 nie zostało spełnione.
W związku z tym uznano, że przedsiębiorstwo nie spełnia warunków określonych w art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego.
(38) W przypadku producenta wietnamskiego Komisja zebrała wszystkie informacje, jakie uznała za konieczne.
(39) Uznano, że przedsiębiorstwo to nie spełnia kryterium nr 1.
W szczególności ustalono, że istniały pewne ograniczenia wielkości sprzedaży na rynek krajowy i zagraniczny.
Ograniczenie to zostało zapisane w licencji inwestycyjnej, wniosku o wydanie licencji inwestycyjnej oraz w statucie przedsiębiorstwa.
Poza tym w licencji inwestycyjnej przedsiębiorstwa istnieje zapis o tym, że wszelkie decyzje w sprawach dotyczących dzierżawy gruntów są podejmowane wyłącznie przez władze państwowe.
Przedsiębiorstwo jest zwolnione z opłaty za dzierżawę gruntu do czasu zakończenia podstawowych prac budowlanych, a także na kilka kolejnych lat po ich zakończeniu.
W tych okolicznościach ustalono, że przedsiębiorstwo to nie udowodniło, iż decyzje handlowe i koszty prowadzenia przez nie działalności są zależne od warunków rynkowych i realizowane bez istotnej interwencji władz.
(40) Stwierdzono, że przedsiębiorstwo nie spełniło także kryterium nr 2, ponieważ raporty finansowe za 2002 r. nie zostały opublikowane w stosownym czasie oraz skontrolowane we właściwy sposób, co jest sprzeczne z normą MSR 1.
(41) W związku z tym uznano, że przedsiębiorstwo nie spełnia warunków określonych w art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego.
(42) Zainteresowanym producentom eksportującym z Chin i Wietnamu oraz przedstawicielom przemysłu wspólnotowego dano możliwość zgłaszania swoich uwag do powyższych ustaleń.
(43) Dwóch producentów eksportujących wyraziło sprzeciw, twierdząc, że powinni byli otrzymać traktowanie według zasad gospodarki rynkowej.
(44) Chiński producent eksportujący twierdził, że stosowane przez niego metody prowadzenia księgowości są zgodne z chińskimi standardami i praktykami rachunkowości.
(45) W tej kwestii należy zauważyć, że – zgodnie z kryteriami określonymi w art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego – Komisja ocenia, czy dokumenty księgowe przedsiębiorstw są prowadzone i kontrolowane zgodnie z zasadami MSR.
Zgodność z normami chińskimi lub jej brak nie ma znaczenia w świetle oceny zgodności z MET.
Ponadto ustalenia kontrolne stwierdzają albo niezgodność z podstawowymi zasadami rachunkowości, albo istotne zmiany danych księgowych, które wymagają właściwego udokumentowania i wyjaśnienia.
(46) Niezależnie od powyższych wyjaśnień należy zauważyć, że – zgodnie z art. 155 Chińskiego Systemu Rachunkowości dla Przedsiębiorstw – sprawozdaniom finansowym muszą towarzyszyć wyczerpujące i pełne wyjaśnienia.
W związku z tym, że dokumenty finansowe przedsiębiorstwa nie były opatrzone żadnymi wyjaśnieniami czy uwagami, można uznać, że kontrola była prowadzona nie tylko niezgodnie z kryteriami MSR, ale także z chińskimi standardami rachunkowości.
(47) W związku z tym uznano, że zastrzeżenia chińskiego producenta eksportującego są nieuzasadnione i nie można uznać go za działającego na zasadach rynkowych.
(48) Wietnamski producent eksportujący twierdził, że stosunek sprzedaży krajowej do zagranicznej podany w licencji inwestycyjnej nie ma charakteru wiążącego, a jedynie odzwierciedla specjalne bodźce podatkowe, które rząd Wietnamu wprowadził jako zachętę do inwestowania.
W związku z tym władze państwowe nie decydują o wielkości sprzedaży krajowej i zagranicznej przedsiębiorstwa.
(49) W tej kwestii należy podkreślić, że nie istnieje bezpośrednia zależność pomiędzy zapisami dotyczącymi wydania licencji a zapisami dotyczącymi spraw podatkowych i finansowych.
Ponadto w licencji inwestycyjnej nie ma żadnego zapisu wyjaśniającego, że współczynnik sprzedaży eksportowej jest ustalany wyłącznie dla celów podatkowych.
(50) W przypadku dzierżawy gruntu przedsiębiorstwo twierdziło, że procedura obowiązująca w Wietnamie nie jest sprzeczna z zasadami gospodarki rynkowej, a wszystkie specjalne postanowienia dotyczące dzierżawy to mechanizmy, jakie stosuje rząd wietnamski w celu przyciągnięcia inwestycji zagranicznych.
Producent eksportujący twierdził, że cena dzierżawy to rodzaj "podatku" i że ziemię kupił od innego przedsiębiorstwa będącego jej "pierwotnym właścicielem".
(51) Stwierdza się, że w Wietnamie nie istnieje wolny rynek obrotu gruntami.
Zgodnie z okólnikiem rządowym przedstawionym przez przedsiębiorstwo, cenę gruntu ustala państwo.
Jeżeli chodzi o zakup ziemi od "pierwotnego właściciela", to jest to termin mylący, ponieważ w Wietnamie nie ma prywatnej własności gruntów.
W rzeczywistości przedsiębiorstwo miało na myśli należność za prawo do korzystania z gruntu wypłaconą poprzedniemu dzierżawcy, którą ustala jednostronnie państwo.
Ponadto nie przedstawiono dowodów na poparcie twierdzenia, że czynsz dzierżawny za grunt jest rodzajem "podatku".
Tak czy inaczej, zgodnie z informacją podaną w motywie 39, przedsiębiorstwo jest zwolnione z opłat za dzierżawę na kilka lat.
(52) W przypadku kryterium nr 2 przedsiębiorstwo twierdziło, że biegli rewidenci zauważyli, iż sprawozdania finansowe za 2002 r. zostały opublikowane w terminie późniejszym niż określony w MSR, ale zgodnie z opinią Ministerstwo Finansów zignorowano tę rozbieżność.
(53) Stwierdza się, że w dokumentacji biegłych rewidentów nie znaleziono potwierdzenia powyższych założeń.
Przeciwnie, biegli rewidenci oświadczyli, że kontrola odbyła się zgodnie z zasadami MSR, nie wnieśli żadnych zastrzeżeń ani nie załączyli wyjaśnień w formie noty uzasadniających nieprzestrzeganie przez przedsiębiorstwo jasno określonej zasady MSR.
Ponadto fakt, że pismo z Ministerstwa Finansów może potencjalne zmienić jednoznacznie określone przepisy lub dopuścić ich złagodzenie, dowodzi, że MSR nie były stosowane w sposób prawidłowy.
(54) W związku z tym stwierdzono, że kryteria nr 1 i 2 nie są spełnione i przedsiębiorstwu nie można przyznać traktowania według zasad gospodarki rynkowej.
2.
Traktowanie indywidualne (IT)
(55) Na mocy art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego, dla krajów, których dotyczy ten artykuł, ustalana jest jedna stawka celna, za wyjątkiem przedsiębiorstw, które mogą udowodnić, że spełniają wszystkie kryteria określone w art. 9 ust. 5 rozporządzenia podstawowego.
(56) W przypadku ChRL obaj producenci eksportujący, którzy wnioskowali o traktowanie według zasad gospodarki rynkowej, wystąpili także o IT, w przypadku gdyby nie spełniali kryteriów MET.
(57) Na podstawie dostępnych informacji stwierdzono, że oba przedsiębiorstwa spełniają wszystkie kryteria IT określone w art. 9 ust. 5 rozporządzenia podstawowego.
(58) Postanowiono zatem przyznać indywidualne traktowanie następującym producentom eksportującym z ChRL:
- Tengzhou Tengda Stainless Steel Product Co., Ltd, Tengzhou City,
- Tong Ming Enterprise (Jiaxing) Co.
Ltd, Zhejiang.
(59) W przypadku Wietnamu producent eksportujący, który wnioskował o MET, wystąpił także o IT, w przypadku gdyby nie spełniał kryteriów MET.
(60) Na podstawie dostępnych informacji stwierdzono, że przedsiębiorstwo to nie spełnia wszystkich kryteriów IT określonych w art. 9 ust. 5 rozporządzenia podstawowego.
W szczególności ustalono, że przedsiębiorstwo nie ma wpływu na wielkość sprzedaży eksportowej, która jest ustalana przez państwo w zezwoleniu na prowadzenie działalności, co wykazała opisana powyżej analiza dla potrzeb MET.
Stwierdzono zatem, że to przedsiębiorstwo nie spełnia warunków koniecznych do IT.
(61) W wyznaczonym terminie wniosek o IT złożyło dwóch innych wietnamskich producentów eksportujących.
Jedno przedsiębiorstwo przedstawiło jednak niepełną odpowiedź na kwestionariusz, zaś drugie w ogóle nie odesłało kwestionariusza.
Żadne z przedsiębiorstw nie dostarczyło żądanych informacji ani nie przedstawiło żadnych wyjaśnień.
W związku z tym Komisja uznała, że przedsiębiorstwa te nie udowodniły spełnienia warunków kwalifikujących do przyznania IT.
3.
Wartość normalna
3.1.
Kraj analogiczny
(62) Zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego, w gospodarkach w okresie przejściowym, wartość normalną dla producentów eksportujących, którzy nie spełnili kryteriów MET, ustala się na podstawie cen lub wartości skonstruowanej w analogicznym kraju.
(63) W zawiadomieniu o wszczęciu dochodzenia wskazano Indie jako kraj analogiczny dla celów ustalenia wartości normalnej dla ChRL i Wietnamu.
Komisja poprosiła wszystkie zainteresowane strony o ustosunkowanie się do tego wyboru.
Przedstawiciele zainteresowanych stron przesłali swoje uwagi, proponując wykorzystanie jako kraju analogicznego Tajwanu, Tajlandii, Republiki Korei lub Włoch.
Komisja skontaktowała się ze znanymi jej przedsiębiorstwami w Indiach, które zostały wstępnie wskazane jako właściwy kraj analogiczny.
Jednak producenci z Indii nie odesłali wypełnionych kwestionariuszy ani nie przesłali żadnych konstruktywnych uwag.
W przypadku Republiki Korei i Włoch strony, które wskazały na te kraje, nie przedstawiły żadnych konkretnych informacji.
W związku z tym w dalszej części dochodzenia nie uwzględniono tych propozycji krajów analogicznych.
W przypadku Tajlandii stwierdza się, że w trakcie dochodzenia na podstawie informacji od współpracujących producentów ustalono, że sprzedaż krajowa w tym państwie praktycznie nie istnieje, w związku z czym nie może być ono krajem analogicznym.
Z drugiej strony ustalono, że Tajwan, będący jednym z największych światowych producentów produktu objętego postępowaniem, posiada reprezentatywny rynek krajowy z szerokim wyborem produktów i dużą liczbą dostawców zapewniających właściwy poziom konkurencyjności.
W dochodzeniu stwierdzono, że czterech współpracujących producentów eksportujących z Tajwanu generuje w zwykłym obrocie handlowym znaczną sprzedaż krajową.
(64) Mając na uwadze powyższe, stwierdzono, że Tajwan jest odpowiednim krajem analogicznym w rozumieniu art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego.
3.2.
Metoda ustalania wartości normalnej
3.2.1.
Reprezentatywność globalna
(65) Zgodnie z art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego Komisja najpierw sprawdziła, czy w każdym eksportującym kraju sprzedaż krajowa produktu, objętego postępowaniem, odbiorcom niezależnym, realizowana przez producenta eksportującego, była reprezentatywna, tzn. czy całkowita wielkość sprzedaży była równa lub większa 5 % całkowitej wielkości sprzedaży tego produktu eksportowanego do Wspólnoty.
3.2.2.
Porównywalność typu produktu
(66) Następnie Komisja ustaliła, które typy produktu sprzedawane przez przedsiębiorstwa odnotowujące reprezentatywną wielkość sprzedaży krajowej były identyczne lub bezpośrednio porównywalne z typami sprzedawanymi na eksport do Wspólnoty.
Zastosowano następujące kryteria: kod CN, rodzaj stosowanego surowca, numer DIN (tj. kod, który określa klasyfikację produktu w nomenklaturze DIN), średnica w milimetrach, długość w milimetrach.
3.2.3.
Reprezentatywność typu produktu
(67) Sprzedaż krajowa danego typu produktu uznawana była za wystarczająco reprezentatywną, jeśli wielkość sprzedaży tego typu produktu odbiorcom niezależnym na rynku krajowym w okresie dochodzenia była równa lub większa niż 5 % całkowitej wielkości sprzedaży eksportowej do Wspólnoty porównywalnego typu produktu.
3.2.4.
Badanie normalnego obrotu handlowego
(68) Następnie Komisja sprawdziła, czy sprzedaż krajowa każdego przedsiębiorstwa we wszystkich eksportujących krajach kwalifikowała się jako realizowana w zwykłym obrocie handlowym, w rozumieniu art. 2 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
(69) W tym celu ustalono odsetek sprzedaży krajowej odbiorcom niezależnym każdego typu eksportowanego produktu, sprzedawanego ze stratą na rynku krajowym w okresie dochodzenia.
a) W przypadku gdy dla typu produktu wielkość sprzedaży krajowej powyżej kosztów jednostkowych stanowiła przynajmniej 80 % sprzedaży, a średnia ważona ceny sprzedaży była równa lub wyższa niż średnia ważona kosztu produkcji, wartość normalną dla typu produktu ustalono na podstawie średnich ważonych wszystkich cen krajowych tego typu produktu.
b) W przypadku gdy dla tych typów produktu wielkość sprzedaży krajowej powyżej kosztów jednostkowych stanowiła nie mniej niż 10 % i nie więcej niż 80 % sprzedaży, wartość normalną obliczono jako średnią ważoną cen sprzedaży krajowej równych lub wyższych od ceny jednostkowej produktów danego typu.
c) Dla tych typów produktów, dla których wielkość rentownej sprzedaży na rynku krajowym stanowiła mniej niż 10 %, założono, że dany typ produktu nie jest sprzedawany w zwykłym obrocie handlowym i przyjęto wartość normalną skonstruowaną.
3.2.5.
Wartość normalna obliczana na podstawie faktycznych cen sprzedaży na rynku krajowym
(70) W przypadku typów sprzedawanych na wywóz do Wspólnoty przez przedsiębiorstwa objęte postępowaniem, jeśli spełnione zostały wymagania określone w pkt. 3.2.3 – 3.2.4 lit. a) i b), wartość normalną dla danych typów produktów ustalono w oparciu o faktyczne ceny płacone lub należne na rynku krajowym w badanym kraju w trakcie OD, zgodnie z postanowieniami art. 2 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.
3.2.6.
Wartość normalna oparta na wartości konstruowanej
(71) W przypadku typów produktów, spełniających warunki określone w pkt. 3.2.4 lit. c) powyżej, oraz typów produktów, które nie były sprzedawane w ilościach reprezentatywnych na rynku krajowym państw, których dotyczy postępowanie, przez producenta eksportującego w rozumieniu pkt. 3.2.3, wartość normalna musiała zostać skonstruowana.
W celu skonstruowania wartości normalnej, zgodnie z art. 2 ust. 6 rozporządzenia podstawowego, poniesione koszty sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne oraz średni ważony zysk zainteresowanych współpracujących producentów eksportujących z krajowej sprzedaży produktu podobnego, w zwykłym obrocie handlowym, w trakcie OD, dodano do ich średniego kosztu produkcji w OD.
W razie konieczności przedstawione koszty produkcji oraz koszty sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne odpowiednio skorygowano przed ich wykorzystaniem do badania zwykłego obrotu handlowego i konstruowania wartości normalnych.
W krajach objętych dochodzeniem, gdzie żaden z producentów eksportujących nie prowadził sprzedaży krajowej produktu podobnego lub produktu mieszczącego się w tej samej kategorii w zwykłym obrocie handlowym w trakcie OD, wartość normalną skonstruowano na podstawie kosztu wytworzenia podanego przez producenta eksportującego, w razie potrzeby stosownie skorygowanego.
Tymczasowo uznano za stosowne dodanie do tego kosztu wytworzenia średniej ważonej kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych, oraz zysku ze sprzedaży krajowej produktu podobnego w OD, odniesionego przez czterech współpracujących producentów eksportujących z Tajwanu poddanych kontroli wyrywkowej, zgodnie z art. 2 ust. 6 lit. c) rozporządzenia podstawowego.
3.2.7.
Gospodarki w okresie przejściowym
(72) Zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego wartość normalną dla ChRL i Wietnamu ustalono na podstawie sprawdzonych informacji od producentów w kraju analogicznym, tj. na podstawie cen płaconych lub należnych na tajwańskim rynku krajowym za porównywalne typy produktów w zwykłym obrocie handlowym lub na podstawie normalnych wartości skonstruowanych, w przypadku gdy nie istnieje sprzedaż krajowa w zwykłym obrocie porównywalnych typów produktów.
W związku z tym ustalono, że wartość normalna jest ważoną średnią ceny sprzedaży na rynku krajowym odbiorcom niepowiązanym lub wartością skonstruowaną dla typu produktu na podstawie danych czterech współpracujących skontrolowanych producentów z Tajwanu.
3.3.
Ustalanie wartości normalnej
a) Chińska Republika Ludowa
(73) Ponieważ żadnemu z przedsiębiorstw nie przyznano MET, wartość normalną dla ChRL ustalono tak, jak opisano w motywie 72.
b) Indonezja
(74) W przypadku jedynego indonezyjskiego współpracującego producenta eksportującego ustalono, że nie istnieje sprzedaż krajowa produktu podobnego.
W związku z tym wartość normalną skonstruowano zgodnie z przepisami określonymi w motywie 71.
(75) Należy zauważyć, że kwestionariusz rozesłany przez Komisję wypełnił także inny indonezyjski producent eksportujący, jednak później zrezygnował z prowadzenia działalności gospodarczej, w związku z czym niemożliwa była weryfikacja danych podanych przez niego w kwestionariuszu.
W związku z powyższym uznano, że to przedsiębiorstwo już nie współpracuje w dochodzeniu.
Przedsiębiorstwo i władze Indonezji poinformowano o wykluczeniu z postępowania i żadna ze stron nie wniosła uwag w tej sprawie.
c) Malezja
(76) W przypadku dwóch współpracujących producentów eksportujących z Malezji, którzy działali na obszarze Wolnej Strefy Ekonomicznej, ustalono, że sprzedaż zgłoszona przez nich jako krajowa odbywała się głównie na obszarze Wolnych Stref Ekonomicznych lub w składach celnych; czyli była sprzedażą przeznaczoną do wywozu przez strony trzecie.
W związku z tym stwierdzono, że w trakcie OD ci producenci eksportujący nie prowadzili reprezentatywnej sprzedaży krajowej, wobec czego wartość normalną skonstruowano zgodnie z motywem 71 powyżej.
d) Tajwan
(77) W przypadku czterech producentów eksportujących wartość normalną ustalono, stosując metodę opisaną w motywach 65 – 71.
(78) W toku postępowania ustalono, że dwaj z czterech współpracujących producentów eksportujących byli ze sobą powiązani.
Przedsiębiorstwa sprzedawały produkt podobny na rynku krajowym poprzez powiązaną spółkę handlową i bezpośrednio odbiorcom niepowiązanym.
Należy przypomnieć, że zgodnie z art. 2 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia podstawowego sprzedaż typów produktów powiązanej spółce handlowej może być uznana jako odbywająca się poza zwykłym obrotem handlowym.
Z tego powodu oraz w celu ustalenia wartości normalnej oba przedsiębiorstwa poproszono, na długo przed przeprowadzeniem kontroli na miejscu, o przedstawienie cen, za jakie powiązane przedsiębiorstwo handlowe odsprzedawało produkty pierwszemu niezależnemu nabywcy.
Podczas kontroli na miejscu stwierdzono, że obaj współpracujący producenci nie mogą przedstawić żądanych informacji.
Przedsiębiorstwo odsprzedające kupowało produkt objęty postępowaniem z różnych źródeł, także od dwóch producentów eksportujących i sprzedawało go odbiorcom końcowym, sprzedawcom detalicznym i dystrybutorom.
Mimo to przedsiębiorstwo odsprzedające nie mogło udowodnić na podstawie dokumentów księgowych, które produkty zostały zakupione od dwóch współpracujących producentów, w związku z czym nie mogło podać cen odsprzedaży tych produktów nabywcom niezależnym.
Na podstawie powyższych informacji Komisja tymczasowo uznaje, że sprzedaż produktu objętego postępowaniem na rynku krajowym poprzez powiązane przedsiębiorstwo odsprzedające nie zostanie uwzględniona w obliczeniach wartości normalnej, ponieważ pozostała sprzedaż krajowa może zostać uznana za reprezentatywną.
(79) W przypadku piątego tajwańskiego producenta eksportującego, którego poddano kontroli, ustalono, że nie istnieje sprzedaż krajowa produktu podobnego.
Zatem wartość normalna została skonstruowana zgodnie z wytycznymi w motywie 71 powyżej.
Jednakże w toku postępowania ustalono, że przedstawione informacje zawierają poważne rozbieżności.
Po pierwsze przedsiębiorstwo nie prowadziło klasyfikacji różnych typów produktu objętego postępowaniem, zgodnej z wytycznymi Komisji, w związku z czym nie można było porównać sprzedaży krajowej wielu typów produktów realizowanej przez producentów tajwańskich.
Poza tym podczas kontroli na miejscu nie można było porównać kosztu produkcji produktu objętego postępowaniem podanego w kwestionariuszu z kosztem sprzedanych towarów podanym w rachunku zysków i strat załączonym do kwestionariusza, ani z danymi z rejestrów księgowych przedsiębiorstwa.
Nie udało się ustalić związku między zakupem surowca a zgłoszonym kosztem produkcji poszczególnych typów produktu.
Po wizycie weryfikacyjnej przedsiębiorstwo przedstawiło nowe informacje dotyczące kosztu produkcji, które nie znalazły odzwierciedlenia w sprawdzonych danych.
W związku z wyżej opisaną sytuacją oraz zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego, przedsiębiorstwo poinformowano, że część informacji nie zostanie wykorzystana do obliczeń, a wstępne ustalenia będą częściowo opierać się na podstawie dostępnych faktów.
Dlatego też w celu ustalenia skonstruowanej wartości normalnej Komisja posłużyła się skorygowanym kosztem wytworzenia produktu objętego postępowaniem, który można było ustalić na podstawie dostępnych specyfikacji.
Do tego kosztu produkcji dodano ważone średnie koszty sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne oraz zysk ze sprzedaży krajowej pozostałych czterech współpracujących producentów eksportujących z Tajwanu.
e) Tajlandia
(80) W przypadku czterech współpracujących producentów eksportujących z Tajlandii nie stwierdzono istnienia reprezentatywnej sprzedaży krajowej produktu podobnego w zwykłym obrocie handlowym.
W związku z tym wartość normalną skonstruowano zgodnie z opisem w motywie 71.
f) Wietnam
(81) Żadnemu z wietnamskich producentów eksportujących nie przyznano MET, zatem wartość normalną dla Wietnamu ustalono tak jak opisano w motywie 72.
4.
Cena eksportowa
a) Chińska Republika Ludowa
(82) Towary wywożone przez dwóch współpracujących producentów eksportujących, którzy otrzymali IT, były sprzedawane bezpośrednio niezależnym nabywcom we Wspólnocie.
Ceny wywożonych produktów określono zatem na podstawie faktycznych cen sprzedaży lub cen należnych za produkt zgodnie z art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego.
b) Indonezja
(83) Towary wywożone przez jedynego współpracującego producenta eksportującego były sprzedawane bezpośrednio niezależnym nabywcom we Wspólnocie.
Ceny eksportowanych produktów określono zatem na podstawie faktycznych cen sprzedaży lub cen należnych za produkt zgodnie z art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego.
c) Malezja
(84) W przypadku jednego producenta eksportującego, który dokonywał sprzedaży wywozowej bezpośrednio niezależnym nabywcom we Wspólnocie, cenę sprzedaży wywozowej ustalono na podstawie faktycznych cen sprzedaży lub cen należnych za produkt objęty postępowaniem zgodnie z art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego.
(85) Inny malajski producent eksportujący sprzedawał produkt objęty postępowaniem niezależnym nabywcom i jednemu przedsiębiorstwu powiązanemu we Wspólnocie.
W przypadku sprzedaży nabywcom niezależnym ceny wywożonych produktów określono zatem na podstawie faktycznych cen sprzedaży lub cen należnych za produkt zgodnie z art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego.
W przypadku sprzedaży przedsiębiorstwu powiązanemu cenę wywożonych towarów ustalono zgodnie z art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego, na podstawie cen pierwszej odsprzedaży przywożonych produktów nabywcy niezależnemu.
W celu ustalenia wiarygodnej ceny sprzedaży wywozowej dokonano korekt uwzględniających wszystkie koszty poniesione między przywozem a odsprzedażą, w tym cła i podatki oraz zysk niezależnych współpracujących importerów.
d) Tajwan
(86) Producenci eksportujący dokonywali sprzedaży wywozowej produktów do Wspólnoty bezpośrednio niezależnym nabywcom lub poprzez tajwańskie przedsiębiorstwa handlowe.
(87) W przypadku sprzedaży bezpośrednio niezależnym nabywcom we Wspólnocie cenę sprzedaży wywozowej ustalono na podstawie faktycznych cen sprzedaży lub cen należnych za produkt objęty postępowaniem zgodnie z art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego.
(88) W przypadku sprzedaży do Wspólnoty za pośrednictwem przedsiębiorstw handlowych ceny sprzedaży wywozowej ustalono na podstawie cen sprzedaży wywozowej produktu przedsiębiorstwom handlowym zgodnie z art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego.
(89) Jeden producent eksportujący, który sprzedawał produkt objęty postępowaniem za pośrednictwem tajwańskich przedsiębiorstw handlowych, nie mógł przedstawić dokumentów, które wskazywałyby państwo przeznaczenia produktów sprzedawanych przez niego za pośrednictwem przedsiębiorstw handlowych.
W związku z tym tę sprzedaż pominięto, a cena sprzedaży wywozowej została ustalona wyłącznie na podstawie cen sprzedaży bezpośrednio nabywcom niezależnym we Wspólnocie.
e) Tajlandia
(90) Towary wywożone przez czterech współpracujących producentów eksportujących były sprzedawane bezpośrednio niezależnym nabywcom we Wspólnocie.
Ceny wywożonych produktów określono zatem na podstawie faktycznych cen sprzedaży lub cen należnych za produkt zgodnie z art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego.
f) Wietnam
(91) Jak wyjaśniono w części dotyczącej IT powyżej, w dochodzeniu współpracowało tylko jedno przedsiębiorstwo z Wietnamu, ale nie otrzymało prawa do indywidualnego traktowania.
Ponadto to przedsiębiorstwo było podwykonawcą powiązanej spółki tajwańskiej, która współpracowała w dochodzeniu.
Przedsiębiorstwo tajwańskie było właścicielem surowca i zajmowało się wszystkimi działaniami związanymi ze sprzedażą wywozową.
Przedsiębiorstwo to nie mogło jednak udowodnić na podstawie dokumentacji księgowej, że ceny sprzedaży wywozowej odbiorcom niezależnym podane w kwestionariuszu przesłanym przez wietnamskiego podwykonawcę dotyczą produktów wytworzonych w Wietnamie i wywiezionych do Wspólnoty.
W związku z tym nie można było ich przyjąć za ceny sprzedaży wywozowej z Wietnamu do Wspólnoty.
Przedsiębiorstwo zostało powiadomione o tej sytuacji.
Ze względu na brak innych źródeł, ceny sprzedaży wywozowej dla wszystkich producentów eksportujących ustalono wstępnie na podstawie danych statystycznych Eurostatu dotyczących przywozu.
5.
Porównanie
(92) Wartość normalną i cenę eksportową porównano na zasadach loco fabryka.
(93) W celu zapewnienia rzetelnego porównania wartości normalnej z ceną eksportową zastosowano odpowiednią tolerancję w formie korekt dotyczących różnic w czynnikach mających wpływ na porównywalność ceny, zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego.
W przypadku wszystkich producentów eksportujących objętych dochodzeniem, tam gdzie było to zasadne i usprawiedliwione, uwzględniono różnice w kosztach transportu, przewozu drogą morską, ubezpieczenia, kosztach przeładunku, załadunku, kosztach dodatkowych, kosztach pakowania, kredytu, gwarancji i rękojmi oraz prowizji.
6.
Marginesy dumpingu
6.1.
Metodologia ogólna
(94) Zgodnie z art. 2 ust. 11 i 12 marginesy dumpingu ustalono na podstawie porównania średniej ważonej wartości normalnej typu produktu ze średnią ważoną ceną eksportową ustaloną powyżej.
(95) Margines dumpingu dla współpracujących producentów eksportujących, którzy ujawnili się zgodnie z art. 17 rozporządzenia podstawowego, ale nie byli kontrolowani, ustalono na podstawie średniej ważonej marginesów dumpingu przedsiębiorstw skontrolowanych wyrywkowo zgodnie z art. 9 ust. 6 rozporządzenia podstawowego.
(96) W przypadku producentów eksportujących, którzy nie ujawnili się lub nie odesłali Komisji wypełnionego kwestionariusza, margines dumpingu ustalono na podstawie dostępnych informacji zgodnie z art. 18 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.
(97) W celu ustalenia marginesu dumpingu dla niewspółpracujących producentów eksportujących najpierw określono poziom braku współpracy.
W tym celu porównano dane dotyczące wielkości wywozu do Wspólnoty, przekazane przez współpracujących eksportujących producentów, z danymi Eurostatu dotyczącymi przywozu.
(98) W przypadkach dużego poziomu braku współpracy, tzn. powyżej 20 %, uznano za wskazane ustalenie marginesu dumpingu w odniesieniu do przedsiębiorstw niewspółpracujących na poziomie wyższym od najwyższego marginesu dumpingu ustalonego dla współpracujących producentów eksportujących.
Istnieje bowiem powód, by sądzić, że tak duży brak współpracy ze strony tych producentów z kontrolowanego kraju wynika z faktu, iż stosowali oni dumping na wyższym poziomie niż producenci współpracujący.
W takich przypadkach ustalono zatem margines dumpingowy na poziomie odpowiadającym średniemu ważonemu marginesowi dumpingu reprezentatywnych typów produktów sprzedawanych w największych ilościach przez producentów eksportujących o najwyższych marginesach dumpingowych.
(99) W przypadkach, gdzie poziom współpracy był wysoki, uznano za właściwe ustalenie marginesu dumpingu dla niewspółpracujących producentów eksportujących na poziomie najwyższego marginesu dumpingu ustalonego dla współpracującego producenta eksportującego w państwie, którego dotyczy postępowanie, ponieważ nie było powodów, by sądzić, iż niewspółpracujący producent eksportujący stosował dumping na poziomie niższym niż najwyższy stwierdzony poziom.
(100) Komisja bez wyjątku przyjęła założenie, że do celów ustalenia marginesów dumpingowych powiązanych producentów eksportujących lub producentów eksportujących należących do tej samej grupy będzie traktować jako jeden podmiot gospodarczy i ustalać dla nich wspólny margines dumpingowy.
Powyższe podejście zastosowano w celu niestwarzania okazji do obchodzenia środków antydumpingowych czyniąc je nieskutecznymi, gdyż w przypadku różnych marginesów dumpingowych producenci eksportujący mogliby wywozić swoje produkty do Wspólnoty za pośrednictwem tej spółki, dla której ustalono najniższy margines dumpingowy.
Zgodnie z tą zasadą, dwóch powiązanych producentów eksportujących z Tajwanu uznano za jedno przedsiębiorstwo i wyznaczono im jeden margines dumpingowy.
W przypadku tych producentów najpierw obliczono margines dumpingowy indywidualnie dla każdego przedsiębiorstwa, a następnie ustalono średnią ważoną tych wartości jako wspólny margines dumpingu dla obu przedsiębiorstw.
6.2.
Marginesy dumpingu
a) Chińska Republika Ludowa
(101) Poziom braku współpracy w przypadku producentów eksportujących z ChRL był wysoki (około 85 %).
(102) Tymczasowy margines dumpingowy, wyrażony jako wielkość procentowa ceny cif na granicy Wspólnoty, bez opłacania cła, wynosi:
- Tengzhou Tengda Stainless Steel Product Co., Ltd, Tengzhou City: 21,5 %
- Tong Ming Enterprise (Jiaxing) Co.
Ltd, Zhejiang: 12,2 %
- wszystkie inne przedsiębiorstwa: 27,4 %.
b) Indonezja
(103) Poziom braku współpracy w przypadku producentów eksportujących z Indonezji był wysoki (około 60 %).
Tymczasowy margines dumpingowy, wyrażony jako wielkość procentowa ceny cif na granicy Wspólnoty, bez opłacania cła, wynosi:
- PT.
Shye Chang Batam Indonesia, Batam: 9,8 %
- wszystkie inne przedsiębiorstwa: 24,6 %.
c) Malezja
(104) Producenci eksportujący z Malezji współpracowali w 100 %.
Nie ustalono tymczasowych marginesów dumpingu dla żadnego z dwóch współpracujących producentów eksportujących (Tigges Stainless Steel Fasteners (M) Sdn.
Bhd., Ipoh, Chemor and Tong Heer Fasteners Co.
Sdn., Bhd, Penang), w związku z czym przywóz z Malezji nie będzie objęty żadnymi tymczasowymi środkami.
Jeżeli w dalszym toku dochodzenia te ustalenia się potwierdzą, postępowanie wobec Malezji zostanie umorzone.
d) Filipiny
(105) Jak wspomniano powyżej w motywie 14, ustalono, że niemal cały wywóz z Filipin do Wspólnoty dotyczy nakrętek.
Wstępnie ustalono, że nakrętki należy wykluczyć z produktów objętych postępowaniem, dlatego przywozu z Filipin nie obłożono marginesem dumpingowym ani nie zastosowano wobec niego środków tymczasowych.
e) Tajwan
(106) W przypadku jednego skontrolowanego producenta eksportującego z Tajwanu margines dumpingu ustalono, zgodnie z art. 18 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, na podstawie częściowo dostępnych informacji. W związku z tym, zgodnie z art. 9 ust. 6 rozporządzenia podstawowego, marginesu dumpingu nie uwzględniono w obliczeniach średniego ważonego marginesu dumpingu dla współpracujących producentów eksportujących, których poddano kontroli wyrywkowej.
(107) Dwóch skontrolowanych producentów eksportujących to przedsiębiorstwa powiązane, zatem ustalono dla nich wspólny margines dumpingu.
(108) Poziom braku współpracy w przypadku producentów eksportujących z Tajwanu był wysoki (około 22 %).
Tymczasowy margines dumpingu, wyrażony jako wielkość procentowa ceny cif na granicy Wspólnoty, bez opłacania cła, wynosi:
- Arrow Fasteners Co.
Ltd, Taipei: 15,2 %
- Jin Shing Stainless Ind.
Co.
Ltd, Tao Yuan: 18,8 %
- Min Hwei Enterprise Co.
Ltd, Pingtung: 16,1 %
- Tong Hwei Enterprise, Co.
Ltd, Kaohsiung: 16,1 %
- Yi Tai Shen Co.
Ltd, Tainan: 11,4 %
- współpracujący producenci eksportujący nie poddani kontroli wyrywkowej: 15,8 %
- wszystkie inne przedsiębiorstwa: 23,6 %.
f) Tajlandia
(109) Producenci eksportujący z Tajlandii współpracowali w 100 %.
Tymczasowy margines dumpingu, wyrażony jako wielkość procentowa ceny importowej cif na granicy Wspólnoty, bez opłacania cła, wynosi:
- A.B.P. Stainless Fasteners Co.
Ltd, Ayutthaya: 15,9 %
- Bunyat Industries 1998 Co.
Ltd, Samutsakorn: 10,8 %
- Dura Fasteners Company Ltd, Samutprakarn: 14,6 %
- Siam Screws (1994) Co.
Ltd, Samutsakorn: 11,0 %
- wszystkie inne przedsiębiorstwa: 15,9 %.
g) Wietnam
(110) Tymczasowy margines dumpingu dla wszystkich przedsiębiorstw wietnamskich, wyrażony jako wielkość procentowa ceny importowej cif na granicy Wspólnoty, bez opłacania cła, wynosi 7,7 %.
E. SZKODA
1.
Produkcja we Wspólnocie
(111) Dochodzenie w ramach kontroli wyrywkowej wykazało, że w okresie dochodzenia (patrz: motyw 30) produkt podobny wytwarzało siedmiu producentów we Wspólnocie.
Dwóch z nich nie współpracowało jednak w toku postępowania.
Ponadto w ramach skargi ujawniło się wielu innych drobnych producentów wspólnotowych, którzy także nie współpracowali w toku postępowania.
(112) W związku z powyższym, do celów art. 4 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, wstępnie obliczono wielkość produkcji we Wspólnocie, dodając do wielkości produkcji siedmiu producentów ujawnionych w kontroli wyrywkowej wielkość produkcji innych drobnych niewspólpracujących producentów ujawnionych w skardze.
2.
Definicja przemysłu wspólnotowego
(113) Pięciu współpracujących producentów, o których mowa w motywie 30, reprezentowało 54 % całej wspólnotowej produkcji produktu podobnego.
Przedsiębiorstwa te stanowią zatem, w rozumieniu art. 4 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, przemysł wspólnotowy i tym mianem są określane w dalszej części niniejszego projektu rozporządzenia.
Cztery z tych przedsiębiorstw, posiadające największą reprezentatywną wielkość produkcji, zostały skontrolowane zgodnie z art. 17 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.
Są to "skontrolowani producenci wspólnotowi".
(114) Ze względu na zastosowanie kontroli wyrywkowych wskaźniki straty ustalono częściowo dla całego przemysłu wspólnotowego, a częściowo dla skontrolowanych producentów wspólnotowych.
Analizę szkody w zakresie udziału w rynku, produkcji, mocy produkcyjnych i wykorzystania mocy produkcyjnych, wielkości i wartości sprzedaży, wzrostu, zapasów, zatrudnienia i produktywności oparto na danych całego przemysłu wspólnotowego.
W przypadku pozostałych elementów (cen transakcyjnych, inwestycji i zwrotu poniesionych nakładów, płac, rentowności, przepływów pieniężnych oraz zdolności do gromadzenia kapitału) wykorzystano dane zebrane od kontrolowanych producentów wspólnotowych.
3.
Analiza sytuacji na rynku wspólnotowym
3.1.
Wstęp
(115) W ocenie tendencji cenowych i wielkości produkcji wykorzystano odpowiednie dane liczbowe Eurostatu dotyczące produktów objętych kodami CN 73181210, 73181410, 73181530, 73181551, 73181561 i 73181570 oraz ze zweryfikowanych kwestionariuszy, wypełnionych przez przedstawicieli przemysłu wspólnotowego.
Należy przypomnieć, że na wstępnym etapie postępowania, z zakresu analizowanych produktów wykluczono nakrętki.
W związku z tym w obecnej analizie nie uwzględniono danych dotyczących tego produktu (kod CN 73181630).
(116) Dane na temat przemysłu wspólnotowego uzyskano ze zweryfikowanych kwestionariuszy wypełnionych przez współpracujących producentów wspólnotowych.
(117) W okresie od września 1997 r. do lutego 2003 r. obowiązywały środki antydumpingowe na przywóz produktów EZSN z ChRL, Indii, Malezji, Republiki Korei, Tajwanu i Tajlandii [3].
3.2.
Konsumpcja we Wspólnocie
(118) W celu obliczenia domniemanej konsumpcji wspólnotowej produktu objętego postępowaniem i produktu podobnego Komisja dodała:
- całkowitą wielkość przywozu produktu objętego postępowaniem i produktu podobnego do Wspólnoty (informacje Eurostatu),
- wielkość sprzedaży produktu podobnego we Wspólnocie wytworzonego przez przemysł wspólnotowy,
- oraz, na podstawie informacji podanych w skardze, szacunkową wielkość sprzedaży produktu podobnego we Wspólnocie przez innych ujawnionych producentów wspólnotowych.
Dane przedstawione w poniższej tabeli dowodzą, że konsumpcja produktu objętego postępowaniem i produktu podobnego we Wspólnocie w okresie objętym badaniem wzrosła o 24 %.
Konsumpcja w kg _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Objęty postępowaniem produkt oraz produkt podobny _BAR_ 63907918 _BAR_ 70113833 _BAR_ 75854601 _BAR_ 79427756 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 110 _BAR_ 119 _BAR_ 124 _BAR_
3.3.
Przywóz produktu objętego postępowaniem do Wspólnoty
3.3.1.
Kumulacja
(119) Dumpingowy przywóz EZSN pochodzących z ChRL, Indonezji, Tajwanu, Tajlandii i Wietnamu ("państwa, których dotyczy postępowanie") był, zgodnie z art. 3 ust. 4 rozporządzenia podstawowego, oceniany łącznie.
Należy przypomnieć, że przywozy z Malezji nie zostały uznane za dumpingowe, zaś przywóz z Filipin dotyczył wyłącznie nakrętek, które wstępnie wykluczono z przedmiotu niniejszego postępowania.
W związku z tym tych przywozów nie uwzględniono przy ocenie przywozów dumpingowych.
Marginesy dumpingu ustalone dla przywozów z każdego państwa, którego dotyczy postępowanie, wynoszą więcej niż poziom de minimis, w rozumieniu art. 9 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, tj. 2 % ceny eksportowej, natomiast wielkość przywozu z każdego państwa, którego dotyczy postępowanie, przekraczała próg 1 % udziału w rynku, określony w art. 5 ust. 7 rozporządzenia podstawowego.
W badanym okresie średnie ceny przywozu ze wszystkich państw, których dotyczy postępowanie, stale spadały.
Ponadto EZSN przywożone z państw, których dotyczy postępowanie, były we wszystkich aspektach podobne, wymienne i były sprzedawane na obszarze Wspólnoty za pośrednictwem porównywalnych kanałów sprzedaży i w podobnych warunkach handlowych, zatem były konkurencyjne wobec siebie i EZSN produkowanych we Wspólnocie.
W związku z tym wstępnie uznano, że łączna ocena skutków przywozu jest zasadna.
3.3.2.
Wielkość, cena i udział w rynku przywozów z państw, których dotyczy postępowanie
Przywóz (w kg) _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Objęty postępowaniem produkt _BAR_ 13988700 _BAR_ 14303000 _BAR_ 22428600 _BAR_ 27399700 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 102 _BAR_ 160 _BAR_ 196 _BAR_
(120) W okresie objętym badaniem wielkość przywozu produktu objętego postępowaniem znacznie wzrosła.
Przywóz w okresie dochodzenia wzrósł o 96 % w stosunku do 2001 r.
Średnia cena przywozu / kg(w EUR) _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Objęty postępowaniem produkt _BAR_ 3,53 _BAR_ 2,90 _BAR_ 2,50 _BAR_ 2,41 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 82 _BAR_ 71 _BAR_ 68 _BAR_
(121) W okresie objętym badaniem cena produktu objętego postępowaniem w przywozie stale malała.
Poziom cen w okresie dochodzenia spadł o 32 % w stosunku do 2001 r.
Udział w rynku WE _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Objęty postępowaniem produkt _BAR_ 21,9 % _BAR_ 20,4 % _BAR_ 29,6 % _BAR_ 34,5 % _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 93 _BAR_ 135 _BAR_ 158 _BAR_
(122) Udział w rynku wspólnotowym państw, których dotyczy postępowanie, spadł w latach 2001–2002 o 7 %.
Jednakże od 2003 r. państwa, których dotyczy postępowanie, znacznie zintensyfikowały swoje działania na rynku wspólnotowym, w wyniku czego ich udział w tym rynku wzrósł o 58 %.
3.3.3.
Podcięcie cenowe
(123) W celu ustalenia wielkości podcięcia cenowego przeanalizowano dane cenowe dotyczące okresu dochodzenia.
W tym celu ceny sprzedaży odbiorcom niepowiązanym na zasadach ex-works realizowanej przez przemysł wspólnotowy porównano ze stosowanymi przez producentów eksportujących cenami sprzedaży cif pierwszemu niezależnemu odbiorcy we Wspólnocie, w obu przypadkach odliczając rabaty, obniżki, prowizje i podatki.
(124) Ceny sprzedaży stosowane przez przemysł wspólnotowy oraz ceny importowe cif producentów eksportujących porównano na tym samym poziomie handlowym, czyli na poziomie cen płaconych przez handlowców/dystrybutorów na rynku wspólnotowym, na podstawie średnich ważonych cen.
W ten sposób porównano ceny dla każdego typu EZSN i rodzaju stali nierdzewnej.
W okresie dochodzenia praktycznie cała sprzedaż do Wspólnoty była realizowana za pośrednictwem przedsiębiorstw handlowych/dystrybutorów.
(125) Wyniki tego porównania, wyrażone jako odsetek cen sprzedaży przemysłu wspólnotowego w okresie dochodzenia, wykazały istnienie znacznego marginesu podcięcia cen (do 59,2 %).
Marginesy podcięcia cen dowodzą istnienia dużej presji cenowej, jaką wywierają przywozy z państw, których dotyczy postępowanie, na rynku wspólnotowym.
(126) Marginesy podcięcia cen w państwach, których dotyczy postępowanie, osiągnęły następujące wartości:
Kraj _BAR_ Margines podcięcia cen _BAR_
ChRL _BAR_ od 8,6 do 59,2 % _BAR_
Indonezja _BAR_ od 28 do 31,9 % _BAR_
Tajwan _BAR_ od 7 do 38,9 % _BAR_
Tajlandia _BAR_ od 13,1 do 44,4 % _BAR_
Wietnam _BAR_ 28,2 % _BAR_
3.4.
Sytuacja przemysłu wspólnotowego
3.4.1.
Produkcja, moce produkcyjne i wykorzystanie mocy produkcyjnych
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Produkcja (kg) _BAR_ 18808577 _BAR_ 24601594 _BAR_ 21672591 _BAR_ 21688461 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 131 _BAR_ 115 _BAR_ 115 _BAR_
Moce produkcyjne (kg) _BAR_ 36210417 _BAR_ 45866665 _BAR_ 43931762 _BAR_ 45081275 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 127 _BAR_ 121 _BAR_ 124 _BAR_
Wykorzystanie mocy produkcyjnych _BAR_ 51,9 % _BAR_ 53,6 % _BAR_ 49,3 % _BAR_ 48,1 % _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 103 _BAR_ 95 _BAR_ 93 _BAR_
(127) Po zwiększeniu wydajności o 31 % w 2002 r., do poziomu teoretycznie przewyższającego konsumpcję we Wspólnocie, produkcja wspólnotowa spadła, by od 2003 r. zatrzymać się na stałym poziomie, wyższym o 15 % od poziomu z 2001 r.
Należy zauważyć, że ten poziom wzrostu nie dorównuje wzrostowi konsumpcji wspólnotowej w badanym okresie, który wyniósł 24 %.
(128) Moce produkcyjne przemysłu wspólnotowego wzrosły do wartości szczytowych osiągniętych w 2002 r. o 24 %, odzwierciedlając inwestycje dokonane przez skontrolowanych producentów wspólnotowych.
(129) Stopień wykorzystania mocy produkcyjnych przemysłu wspólnotowego, po chwilowej poprawie w 2002 r., w następnych latach spadał osiągając średnio 7 % w całym badanym okresie.
3.4.2.
Wielkość sprzedaży, cena sprzedaży, udział w rynku i wzrost
Sprzedaż produktu podobnego we Wspólnocie _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Wielkość (kg) _BAR_ 20691876 _BAR_ 25326440 _BAR_ 23362418 _BAR_ 22115591 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 122 _BAR_ 113 _BAR_ 107 _BAR_
Średnia cena sprzedaży (EUR/kg) _BAR_ 2,83 _BAR_ 2,47 _BAR_ 2,67 _BAR_ 2,99 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 87 _BAR_ 94 _BAR_ 106 _BAR_
Udział w rynku _BAR_ 32,4 % _BAR_ 36,1 % _BAR_ 30,8 % _BAR_ 27,8 % _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 112 _BAR_ 95 _BAR_ 86 _BAR_
(130) Wielkość sprzedaży notowana przez przemysł wspólnotowy wzrosła o 7 % w badanym okresie.
Jednakże należy zauważyć, że po okresie wzrostu o 22 % w 2002 r. wielkość ta stale spadała.
Ponadto wzrost ten był znacznie mniejszy niż zwiększenie konsumpcji we Wspólnocie (24 %) i o wiele mniejszy niż wzrost przywozu z państw objętych postępowaniem w badanym okresie (96 %).
(131) Średnia cena sprzedaży przez przemysł wspólnotowy wzrosła o 6 % w badanym okresie.
Po spadku o 13 % w latach 2001–2002 ceny stale rosły.
(132) W badanym okresie udział w rynku przemysłu wspólnotowego spadł o 14 %.
Po wzroście o 12 % w latach 2001–2002 udział w rynku stale malał.
W porównaniu z 2002 r. w OD zanotowano 26 % spadek.
W tym samym okresie udział w rynku przywozów z państw, których dotyczy postępowanie, znacząco wzrósł.
(133) Generalne tendencje wielkości produkcji i sprzedaży pokazują, że przemysł wspólnotowy w badanym okresie przeżywał wzrost, jednak w stosunku do danych z 2002 r. te wielkości malały.
Ponadto w badanym okresie zmniejszył się również udział rynku, czyli ze względnego punktu widzenia, tj. poprzez porównanie z konkurencją, rynek wspólnotowy nie zanotował wzrostu.
3.4.3.
Rentowność
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Rentowność przemysłu wspólnotowego _BAR_ 2,0 % _BAR_ – 2,7 % _BAR_ – 0,7 % _BAR_ 4,3 % _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ – 134 _BAR_ – 37 _BAR_ 214 _BAR_
(134) W badanym okresie rentowność skontrolowanych producentów wspólnotowych uległa poprawie.
W 2001 r. zanotowano nieznaczny zysk, ale w 2002 r. rentowność spadła i przemysł wspólnotowy zaczął przynosić straty.
W latach 2002–2003 rentowność ponownie wzrosła, niemniej jednak przemysł nadal przynosił straty.
W okresie od 2003 r. do OD rentowność przemysłu wspólnotowego była najwyższa w całym badanym okresie, a średnia marża zysku wyniosła 4,3 %.
Wyniki te sprawiają pozytywne wrażenie, jednak konieczna jest ich ocena we właściwym kontekście.
(135) W rzeczywistości, nawet w OD skontrolowani producenci wspólnotowi nie osiągnęli minimalnej marży zysku uznawanej za odpowiednią i możliwą do osiągnięcia w sytuacji braku dumpingu, tj. 5 % (patrz: motyw 178 poniżej), i byli dalecy od poziomu rentowności z 1995 r., tj. 9,1 % [4], kiedy przywóz dumpingowy był nieobecny na rynku.
(136) Ponadto należy pamiętać, że taka poprawa rentowności w OD: i) została osiągnięta kosztem zmniejszenia udziału w rynku; oraz ii) była wyłącznie rezultatem dużego spekulacyjnego wzrostu cen głównego elementu kosztów, czyli stali nierdzewnej.
Przewidywany wzrost cen stali nierdzewnej umożliwił przemysłowi wspólnotowemu sprzedawanie produktu podobnego po wyższych cenach, ponieważ przejściowo w produkcji korzystano ze stosunkowo taniej stali pozyskanej przed spekulacyjną podwyżką cen.
Jednakże po wykorzystaniu zapasów surowca nową stal kupowano po znacznie wyższych cenach.
Ponadto faza spekulacyjna zwykle nie trwa długo, a po jej zakończeniu i zatrzymaniu lub spadku cen stali klienci przemysłu – wielcy dystrybutorzy o dużych możliwościach negocjacyjnych – ponownie wywierają dużą presję cenową.
Z powyższego wynika, że zwiększona rentowność przemysłu wspólnotowego w drugiej części OD wynikała wyłącznie z wyjątkowo korzystnych warunków rynkowych i nie miała trwałego charakteru.
3.4.4.
Zapasy
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Zapasy (kg) _BAR_ 7965825 _BAR_ 6425035 _BAR_ 4194493 _BAR_ 3800389 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 81 _BAR_ 53 _BAR_ 48 _BAR_
(137) W badanym okresie wielkość zapasów przemysłu wspólnotowego mierzona na koniec roku mocno spadła o 52 %.
Spadek ten można tłumaczyć: i) większą produkcją na zamówienie (w takim przypadku zapasy nie są aż tak istotne); oraz ii) spadkiem produkcji od 2002 r.
3.4.5.
Inwestycje, zwrot poniesionych nakładów, przepływy pieniężne i zdolność do gromadzenia kapitału
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Inwestycje _BAR_ 1595223 _BAR_ 1977279 _BAR_ 2776586 _BAR_ 1039989 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 124 _BAR_ 174 _BAR_ 65 _BAR_
Zwrot nakładów _BAR_ 8,6 % _BAR_ – 11,1 % _BAR_ – 3,0 % _BAR_ 19,3 % _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ – 129 _BAR_ – 34 _BAR_ 224 _BAR_
Przepływy pieniężne _BAR_ 7170700 _BAR_ – 979445 _BAR_ 3178050 _BAR_ 4602063 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ – 14 _BAR_ 44 _BAR_ 64 _BAR_
(138) Od 2001 r. do 2003 r. skontrolowani producenci wspólnotowi zwiększali inwestycje, w szczególności z powodu wymiany przestarzałego sprzętu i wyposażenia.
W okresie dochodzenia nakłady spadły o 35 % w porównaniu do początku badanego okresu.
Spadek w OD można jednak częściowo wyjaśnić dużymi inwestycjami poczynionymi w poprzednich latach.
Inwestycje związane z produkcją produktu podobnego są konieczne to utrzymania i poprawienia konkurencyjności oraz poprawy norm środowiskowych i bezpieczeństwa.
(139) W badanym okresie wzrósł poziom zwrotu poniesionych nakładów. Wzrost ten: i) potwierdza zasadność decyzji inwestycyjnych podejmowanych przez kierownictwo przedsiębiorstw; oraz ii) odzwierciedla lepszy poziom rentowności skontrolowanych producentów wspólnotowych w OD.
Jednak jak już wskazano w kontekście analizy rentowności, lepsza rentowność wynikała w dużej mierze ze specyficznych, krótkotrwałych okoliczności (spekulacyjny wzrost cen stali w OD).
Ponadto fakt, że część skontrolowanych producentów wspólnotowych coraz częściej wykorzystywała wydzierżawiony sprzęt w produkcji, tłumaczy stosunkowo lepsze wyniki w zakresie wskaźnika zwrotu poniesionych.
(140) Mimo że od 2002 r. przepływy pieniężne skontrolowanych producentów wspólnotowych wytworzone ze sprzedaży produktu podobnego zwiększyły się, to sumarycznie w badanym okresie zmalały o 36 %.
(141) Skontrolowani producenci wspólnotowi nie mieli większych problemów z gromadzeniem kapitału, co potwierdzają inwestycje poczynione przez nich w badanym okresie.
3.4.6.
Zatrudnienie, produktywność i płace
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Zatrudnienie _BAR_ 266 _BAR_ 285 _BAR_ 269 _BAR_ 252 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 107 _BAR_ 101 _BAR_ 95 _BAR_
Produktywność (kg/pracownika) _BAR_ 70643 _BAR_ 86463 _BAR_ 80427 _BAR_ 86159 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 122 _BAR_ 114 _BAR_ 122 _BAR_
Koszty pracy (w EUR) _BAR_ 7429616 _BAR_ 8347464 _BAR_ 8266487 _BAR_ 7870657 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 112 _BAR_ 111 _BAR_ 106 _BAR_
Koszt pracy w EUR na jednego pracownika _BAR_ 33887 _BAR_ 34704 _BAR_ 36341 _BAR_ 37350 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 102 _BAR_ 107 _BAR_ 110 _BAR_
(142) W 2002 r. przemysł wspólnotowy zwiększył zatrudnienie, następnie jednak wielkość zatrudnienia stale spadała, notując średni 5 % spadek w badanym okresie.
Spadek zatrudnienia zbiega się w czasie z ograniczaniem produkcji od 2002 r.
(143) Produktywność wyrażona w wielkości produkcji w kilogramach na jednego pracownika wzrosła o 22 % w badanym okresie, dowodząc możliwości i wolę zwiększania konkurencyjności produktów.
(144) Płace na jednego pracownika wzrosły o 10 % w badanym okresie.
Wzrost ten wynika z przyznanych premii za zwiększoną wydajność oraz dostosowania wynagrodzeń do poziomu inflacji.
Poza tym koszty pracy od 2002 r. stale spadały.
3.4.7.
Wielkość dumpingu i usuwanie skutków szkody spowodowanych wcześniejszym dumpingiem
(145) Mając na uwadze w szczególności wielkość przywozu dumpingowego z państw, których dotyczy postępowanie, ustalonych marginesów dumpingu nie można uznać za nieznaczne.
(146) W okresie do początku 2003 r. obowiązywały środki antydumpingowe na przywóz produktu objętego postępowaniem z ChRL, Indii, Malezji, Republiki Korei, Tajwanu i Tajlandii.
Jednakże przemysł wspólnotowy nie usunął jeszcze skutków szkody spowodowanych wcześniejszym dumpingiem, czego dowodem są dane dotyczące kształtowania się udziału w rynku, wielkości sprzedaży i zatrudnienia.
Stało się to szczególnie widoczne po wygaśnięciu poprzednich środków antydumpingowych.
3.4.8.
Wnioski w sprawie poniesionej szkody
(147) W badanym okresie przemysł wspólnotowy zwiększył produkcję i wielkość sprzedaży, mógł ograniczyć zapasy i stale inwestować.
Nie miał także trudności z gromadzeniem kapitału, a jego wydajność rosła.
W całym badanym okresie koszty pracy w wartościach bezwzględnych spadły.
Poza tym przemysł wspólnotowy w OD mógł zwiększyć ceny swoich produktów, a tym samym zwiększyć rentowność i zwrot z poniesionych nakładów.
(148) Te pozytywne aspekty trzeba jednak rozpatrzyć we właściwym kontekście.
Wyższe ceny i większą rentowność uzyskano kosztem znacznej straty udziału w rynku, jaką poniósł przemysł wspólnotowy (tj. 14 % w badanym okresie i aż 26 % od 2002 r.).
W szczególności, ze względu na dostępność tanich produktów z przywozu dumpingowego, klienci korzystali z tych alternatywnych dostaw, a przemysł wspólnotowy nie był w stanie dotrzymać kroku konkurentom.
(149) Oprócz zmniejszenia udziału w rynku, w badanym okresie wzrost produkcji (15 %) i wielkości sprzedaży (7 %) przemysłu wspólnotowego nie szedł w parze ze znacznie większym wzrostem konsumpcji na rynku wspólnotowym (24 %).
Zmniejszenie kosztów pracy tłumaczy 5 % spadek zatrudnienia w przemyśle wspólnotowym.
Ponadto rentowności skontrolowanych producentów wspólnotowych w całym okresie nie można uznać za zadowalającą.
Przez niemal cały badany okres rentowność była stanowczo zbyt niska (straty lub niewystarczająca marża zysku).
Mimo że w OD rentowność skontrolowanych producentów wspólnotowych wzrosła (4,3 % marża zysku), jednak: i) ciągle nie osiągnęła minimalnej 5 % marży zysku, jaką przemysł wspólnotowy powinien był osiągnąć przy braku szkodliwego dumpingu; oraz ii) jej główną przyczyną był przejściowy wzrost cen stali.
Złą sytuację przemysłu wspólnotowego odzwierciedlają także tendencje w przepływach pieniężnych.
(150) Podsumowując, negatywne wskaźniki przewyższają tendencje pozytywne, w związku z czym wstępnie stwierdza się, że przemysł wspólnotowy poniósł istotne straty w rozumieniu art. 3 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.
F. ZWIĄZEK PRZYCZYNOWY
1.
Wstęp
(151) Zgodnie z art. 3 ust. 6 i art. 3 ust. 7 rozporządzenia podstawowego Komisja zbadała, czy istotna szkoda, jaką poniósł przemysł wspólnotowy, została spowodowana przywozem dumpingowym produktu objętego postępowaniem z państw objętych postępowaniem. Oprócz przywozu dumpingowego zbadano również inne znane czynniki, które w tym samym czasie mogły działać na szkodę przemysłu wspólnotowego, aby sprawdzić, czy niesłusznie nie przypisano przywozowi dumpingowemu ewentualnej szkody spowodowanej tymi innymi czynnikami.
2.
Skutki przywozu dumpingowego
(152) Od 2003 r. państwa, których dotyczy postępowanie, znacznie poprawiły swoją pozycję na rynku.
Istnieje wyraźny związek między wzrostem ich udziału w rynku o 58 % a spadkiem udziału w rynku przemysłu wspólnotowego.
Ponadto wielkość przywozu z państw, których dotyczy postępowanie, (wzrost o 96 %) wzrosła znacznie bardziej niż konsumpcja na rynku wspólnotowym (24 %).
Należy wreszcie podkreślić, że w wyniku nieuczciwego handlu w formie dumpingu stosowanego po wygaśnięciu środków antydumpingowych, średnia cena importowa produktów z państw, których dotyczy postępowanie, była od 2003 r. znacznie niższa od poziomu cen przemysłu wspólnotowego, co powodowało presję cenową.
W związku z powyższym wstępnie ustalono, że przywozy dumpingowe z państw, których dotyczy postępowanie, miały znaczny niekorzystny wpływ na sytuację przemysłu wspólnotowego w badanym okresie, zwłaszcza poprzez utratę udziału w rynku oraz spadek wielkości sprzedaży.
3.
Wpływ innych czynników
3.1.
Przywóz z państw trzecich
Przywóz z państw trzecich _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Szwajcaria _BAR_ 3901 _BAR_ 3218 _BAR_ 3971 _BAR_ 3970 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 82 _BAR_ 102 _BAR_ 102 _BAR_
Japonia _BAR_ 2825 _BAR_ 2600 _BAR_ 3062 _BAR_ 1612 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 92 _BAR_ 108 _BAR_ 57 _BAR_
Malezja _BAR_ 1242 _BAR_ 437 _BAR_ 1057 _BAR_ 1456 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 35 _BAR_ 85 _BAR_ 117 _BAR_
Indie _BAR_ 35 _BAR_ 21 _BAR_ 701 _BAR_ 1148 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 61 _BAR_ 2021 _BAR_ 3307 _BAR_
Norwegia _BAR_ 681 _BAR_ 384 _BAR_ 406 _BAR_ 438 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 56 _BAR_ 60 _BAR_ 64 _BAR_
Republika Korei _BAR_ 40 _BAR_ 36 _BAR_ 109 _BAR_ 221 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 89 _BAR_ 271 _BAR_ 549 _BAR_
Filipiny _BAR_ 89 _BAR_ 28 _BAR_ 59 _BAR_ 80 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 31 _BAR_ 66 _BAR_ 89 _BAR_
Reszta świata _BAR_ 2833 _BAR_ 2011 _BAR_ 2150 _BAR_ 2574 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 71 _BAR_ 76 _BAR_ 91 _BAR_
Szwajcaria _BAR_ 10,48 _BAR_ 11,47 _BAR_ 9,82 _BAR_ 9,90 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 109 _BAR_ 94 _BAR_ 94 _BAR_
Japonia _BAR_ 5,52 _BAR_ 4,68 _BAR_ 3,99 _BAR_ 7,55 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 85 _BAR_ 72 _BAR_ 137 _BAR_
Malezja _BAR_ 3,20 _BAR_ 3,15 _BAR_ 2,62 _BAR_ 2,70 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 98 _BAR_ 82 _BAR_ 84 _BAR_
Indie _BAR_ 6,20 _BAR_ 10,69 _BAR_ 1,76 _BAR_ 1,91 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 172 _BAR_ 28 _BAR_ 31 _BAR_
Norwegia _BAR_ 2,33 _BAR_ 1,61 _BAR_ 2,36 _BAR_ 2,89 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_
Republika Korei _BAR_ 5,04 _BAR_ 5,61 _BAR_ 2,65 _BAR_ 2,72 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 111 _BAR_ 53 _BAR_ 54 _BAR_
Filipiny _BAR_ 3,38 _BAR_ 4,06 _BAR_ 3,45 _BAR_ 3,47 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 120 _BAR_ 102 _BAR_ 103 _BAR_
Reszta świata _BAR_ 11,70 _BAR_ 12,37 _BAR_ 10,23 _BAR_ 8,34 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 106 _BAR_ 87 _BAR_ 71 _BAR_
(153) Ogólnie przywóz produktu objętego postępowaniem z państw innych niż państwa, których dotyczy postępowanie, zmniejszył się.
W istocie udział w rynku przywozu z innych krajów spadł w badanym okresie o 20 %.
Ponadto średnia cena produktów przywożonych z tych krajów była znacznie wyższa niż ceny przywozów z państw, których dotyczy postępowanie.
(154) Dwaj eksporterzy stwierdzili, że przywozy z Indii, Republiki Korei i Norwegii spowodują zerwanie związku przyczynowego między istotną szkodą ponoszoną przez przemysł wspólnotowy a przywozami dumpingowymi z państw, których dotyczy postępowanie.
(155) Jednakże na podstawie posiadanych informacji szkody poniesionej przez przemysł wspólnotowy nie można tłumaczyć przywozami z Republiki Korei (średnio 221 po 2,72 EUR/kg w OD) i Norwegii (średnio 438 ton po 2,89 EUR/kg w OD), gdyż poziomy ich sprzedaży i cen są zbyt niskie.
Ponadto stwierdza się, że w badanym okresie przywozy z Norwegii spadły o 36 %.
(156) W przypadku Indii można zauważyć, że począwszy od 2003 r. przywozy z tego państwa znacząco wzrosły (1147,6 ton w OD) i były sprzedawane po niskich cenach (średnio 1,91 EUR/kg).
Nie można wykluczyć, że przywozy z Indii w OD mogły mieć pewien negatywny wpływ, w szczególności jeśli chodzi o presję cenową wywieraną na przemysł wspólnotowy.
Jednak biorąc pod uwagę stosunkowo małą wielkość przywozu z Indii w porównaniu z wielkością przywozów z państw, których dotyczy postępowanie (średnio 27400 ton po 2,41 EUR/kg), stwierdzono, że wpływ przywozu z Indii (udział w rynku w OD równy 1,4 %) nie był na tyle duży, by podważyć związek przyczynowy między przywozami dumpingowymi a istotną szkodą, jaką odniósł przemysł wspólnotowy.
Same przywozy z Indii nie mogą tłumaczyć znaczącej utraty udziału w rynku poniesionej przez przemysł wspólnotowy i znacznie mniejszego wzrostu sprzedaży niż można byłoby oczekiwać wobec zwiększenia konsumpcji.
(157) Ponadto, wbrew twierdzeniom dwóch eksporterów, nieuwzględnienie przywozów z Indii w obecnym dochodzeniu nie jest dyskryminujące w rozumieniu art. 9 ust. 5 rozporządzenia podstawowego.
Należy tu przypomnieć, że w badanym okresie do OD przywozy z Indii były nieznaczne w rozumieniu art. 5 ust. 7 rozporządzenia podstawowego.
Import ten wzrósł wyłącznie w OD, ale nadal pozostawał na stosunkowo niskim poziomie (1,4 % udziału w rynku).
Należy także stwierdzić, że Komisja nie posiadała dowodu prima facie, że w czasie rozpoczęcia niniejszego postępowania przywozy z Indii miały charakter dumpingowy.
(158) Ze względu na wykluczenie Filipin i Malezji z niniejszego dochodzenia sprawdzono, czy przywozy z tych krajów mogły spowodować zerwanie związku przyczynowego między przywozem dumpingowym a istotną szkodą poniesioną przez przemysł wspólnotowy.
Po wykluczeniu nakrętek z zakresu postępowania przywozy pozostałych EZSN z Filipin były zdecydowanie nieznaczne (udział w rynku w OD – 0,1 %), a ceny przywożonych produktów wysokie (3,47 EUR/kg).
Na podstawie powyższych informacji nie można było stwierdzić istnienia szkodliwego wpływu.
Także przywozy z Malezji były mniejsze, a średnia cen wyższa (OD: 1456 ton po 2,70 EUR/kg) w porównaniu z przywozem z państw, których dotyczy postępowanie.
Ponadto w badanym okresie udział w rynku importu malajskiego spadł o 6 %.
W związku z tym, mimo że przywóz z Malezji mógł mieć negatywny wpływ na stan przemysłu wspólnotowego, wstępnie ustalono, że wpływ ten nie był na tyle wysoki, żeby zniwelować negatywny wpływ przywozów dumpingowych z państw, których dotyczy postępowanie.
(159) Na podstawie powyższych informacji wstępnie stwierdzono, że przywozy z państw innych niż te, których dotyczy postępowanie, nie spowodowały zerwania związku przyczynowego między przywozem dumpingowym z państw, których dotyczy postępowanie a istotną szkodą poniesioną przez przemysł wspólnotowy.
3.2.
Rozwój konsumpcji rynku wspólnotowego
(160) Konsumpcja produktu objętego postępowaniem na rynku wspólnotowym wzrosła o 24 % w badanym okresie.
W związku z tym szkody poniesionej przez przemysł wspólnotowy nie można tłumaczyć zmniejszonym popytem na rynku Wspólnoty.
3.3.
Konkurencyjność przemysłu wspólnotowego
(161) Udział w rynku przemysłu wspólnotowego pokazuje, że jest on silnym konkurentem, jeśli chodzi o produkcję produktu objętego postępowaniem i przemysł ten ponosił ciągłe inwestycje, aby ten stan rzeczy utrzymać.
Wydajność na jednego pracownika w badanym okresie wzrosła o 22 %.
Wbrew twierdzeniom czterech eksporterów zwiększona wydajność przemysłu wspólnotowego w połączeniu ze wzrostem inwestycji dowodzi, że istotne straty tego przemysłu nie wynikają z jego polityki inwestycyjnej.
Przeciwnie, przy zwiększonej wydajności inwestycje pomogły w minimalizowaniu szkody.
W związku z tym nie znaleziono dowodów, że przyczyną zerwania związku przyczynowego między stratami poniesionymi przez przemysł wspólnotowy a przywozami dumpingowymi z państw, których dotyczy postępowanie, był brak konkurencyjności.
4.
Wnioski dotyczące związku przyczynowego
(162) Mając na uwadze powyższe wnioski, stwierdzono wstępnie, że łączny przywóz z pięciu państw, których dotyczy postępowanie, spowodował istotne straty dla przemysłu wspólnotowego.
Nie stwierdzono istnienia innych czynników, które spowodowały zerwanie tego związku przyczynowego.
G. INTERES WSPÓLNOTY
1.
Wstęp
(163) Komisja zbadała, czy istnieją istotne powody, które mogłyby prowadzić do uznania, że w obecnym przypadku zastosowanie środków tymczasowych nie leży w interesie Wspólnoty.
W tym celu, zgodnie z art. 21 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, rozważono wpływ zastosowania środków tymczasowych w odniesieniu do wszystkich stron, których dotyczy postępowanie.
W celu oceny, czy nałożenie takich środków leży w interesie Wspólnoty, rozesłano kwestionariusze użytkownikom i importerom produktu objętego postępowaniem oraz dostawcom surowca stosowanego do wytwarzania produktu podobnego, będących kolejnym ogniwem w produkcji danego towaru.
2.
Interes przemysłu wspólnotowego
(164) Dochodzenie dowiodło, że przemysł wspólnotowy jest rentowny i może rywalizować w uczciwych warunkach handlowych.
Jak pokazano powyżej, przemysł wspólnotowy posiada wolne moce produkcyjne do wytwarzania produktu podobnego.
Wykorzystanie tych mocy byłoby korzystne dla zwiększenia sprzedaży i udziału w rynku tego przemysłu, jak również zatrudnienia w tym przemyśle, zaś w większej ekonomii skali – spowodowałoby osiągnięcie adekwatnej zrównoważonej rentowności.
Taką poprawę uniemożliwia jednak stała presja cenowa, jaką na rynku wspólnotowym wywierają przywozy dumpingowe produktu objętego postępowaniem.
Nałożenie środków antydumpingowych spowodowałoby zmniejszenie negatywnych skutków nieuczciwej presji cenowej.
(165) Gdyby nie zostały zastosowane środki w celu ograniczenia negatywnych skutków przywozów dumpingowych, przemysł wspólnotowy nadal borykałby się z podcinaniem cen, a zwłaszcza jego negatywnym wpływem na udział w rynku i wielkość sprzedaży.
Utrzymanie tej negatywnej tendencji mogłoby nawet zagrozić rentowności przemysłu wspólnotowego.
W związku z tym stwierdza się, że nałożenie środków leży w interesie Wspólnoty.
3.
Interes importerów/dystrybutorów
(166) Importerzy/dystrybutorzy pełnią praktycznie wyłączną rolę jako pośrednicy między producentami (wspólnotowymi i pozawspólnotowymi) a użytkownikami EZSN.
Ich zdolności negocjacyjne i możliwość składowania dużych ilości EZSN ma duży wpływ na ceny tych produktów.
(167) Czterech skontrolowanych importerów/dystrybutorów odesłało wypełnione kwestionariusze.
Tylko dwóch jednak przesłało wyczerpujące odpowiedzi.
Stanowili oni około 14 % importerów wspólnotowych produktu objętego postępowaniem w OD.
Uwagi zgłosiło także niemieckie stowarzyszenie importerów/dystrybutorów.
Następnie Komisja wysłuchała opinii importerów/hurtowników z tego stowarzyszenia.
(168) Importerzy/dystrybutorzy we Wspólnocie opowiadają się przeciwko nałożeniu środków antydumpingowych.
Współpracujący importerzy i stowarzyszenie, do którego należą, twierdzą, że nałożenie środków spowoduje wzrost cen detalicznych, natomiast nie zawsze produkt objęty postępowaniem i produkty podobne wytwarzane przez przemysł wspólnotowy są porównywalne.
Ponadto nałożenie takich środków byłoby szkodliwe dla ich przedsiębiorstw i pracowników.
(169) Na podstawie otrzymanych informacji stwierdzono jednak, że importerzy/dystrybutory dokonują zakupu produktu objętego postępowaniem z wielu źródeł we Wspólnocie i poza nią, także od przemysłu wspólnotowego.
Ponieważ produkt przywożony z państw, których dotyczy postępowanie, i produkt podobny pozyskiwany z innych źródeł nie różnią się jakością lub typem w znaczący sposób, i mając na uwadze istnienie wielu alternatywnych dostawców produktu, wstępnie stwierdza się, że importerzy/dystrybutorzy ze Wspólnoty nie będą mieć trudności w pozyskiwaniu tego produktu w przypadku nałożenia środków antydumpingowych.
Poza tym importerzy nie uzasadnili stwierdzenia, jakoby nałożenie środków antydumpingowych mogło mieć negatywny wpływ na zatrudnienie, zwłaszcza że działalność importowa nie wymaga wykorzystania znacznej ilości pracowników.
Jeśli chodzi o wzrost cen po nałożeniu tymczasowych środków antydumpingowych, stwierdza się, że środki obowiązujące w latach 1997–2003 nie zagroziły sytuacji ekonomicznej importerów/dystrybutorów.
Z informacji podanych w odesłanych kwestionariuszach wynika, że marże zysku importerów w badanym okresie znacznie przewyższały poziom rentowności przemysłu wspólnotowego.
W tych okolicznościach nie przewiduje się, że wzrost cen spowodowany nałożeniem środków antydumpingowych, spowoduje automatyczne podniesienie cen detalicznych.
(170) Mimo że importerzy/dystrybutorzy nie popierają nałożenia takich środków, to na podstawie dostępnych informacji można stwierdzić, że interes Wspólnoty, czyli zahamowanie nieuczciwych i szkodliwych praktyk handlowych stosowanych przez państwa, których dotyczy postępowanie, przewyższa ewentualne korzyści, jakie odniosłaby ta grupa z nienałożenia środków antydumpingowych.
4.
Interes dostawców przemysłowych będących wcześniejszym ogniwem w produkcji
(171) W celu oceny możliwych skutków nałożenia środków antydumpingowych dla dostawców przemysłowych będących wcześniejszym ogniwem w produkcji wszystkim ujawnionym dostawcom rozesłano kwestionariusze.
Kwestionariusze wysłano dziewięciu dostawcom i otrzymano jedną odpowiedź.
Dostawca, który odesłał wypełniony kwestionariusz, będący producentem stali nierdzewnej, opowiedział się za nałożeniem środków antydumpingowych.
Mimo że przemysł wspólnotowy nie należy do najważniejszych odbiorców tego dostawcy, ma jednak wpływ na jego wielkość zatrudnienia i rentowność.
Jeżeli przemysł wspólnotowy ograniczyłby produkcję produktu podobnego, a nawet zaprzestał jego wytwarzania, dostawcy będący wcześniejszym ogniwem w produkcji straciliby część dochodów.
(172) W związku z tym, przy braku informacji zaprzeczających tej tezie, stwierdza się, że nałożenie środków antydumpingowych leży w interesie dostawców będących wcześniejszym ogniwem w produkcji.
5.
Interes użytkowników i odbiorców
(173) Stowarzyszenia konsumenckie nie ujawniły się Komisji ani nie przesłały żadnych informacji zgodnie z art. 21 ust. 2 rozporządzenia podstawowego.
W związku z tym oraz ze względu na to, że EZSN są wykorzystywane przede wszystkim do wytwarzania innych produktów, analizę ograniczono do zbadania skutków nałożenia środków dla użytkowników.
EZSN są stosowane w wielu dziedzinach, między innymi w przemyśle motoryzacyjnym, stoczniowym, budowlanym, chemicznym, farmaceutycznym, medycznym i spożywczym.
Dwunastu ujawnionym wspólnotowym użytkownikom produktu objętego postępowaniem rozesłano kwestionariusze.
Komisja poprosiła ich między innymi o wyrażenie opinii, czy nałożenie środków antydumpingowych jest w interesie Wspólnoty oraz jak takie środki wpłynęłyby na ich działalność.
Wypełniony kwestionariusz odesłał jeden producent taborów kolejowych.
Producent ten poinformował, że produkt objęty postępowaniem stanowi mniej niż 1 % kosztów wytworzenia jego produktów końcowych.
(174) Mając na uwadze, że użytkownicy mają możliwość pozyskiwania produktu objętego postępowaniem nie tylko z państw, których dotyczy postępowanie, lecz także z innych źródeł, a także uwzględniając marginalny wpływ EZSN na koszty produktów, do których wytwarzania są stosowane, nie stwierdzono, jakoby środki antydumpingowe miały wywrzeć negatywny wpływ na szczególnie znaczące interesy użytkowników.
6.
Wnioski
(175) Po zbadaniu interesów różnych zainteresowanych stron Komisja wstępnie stwierdziła, że z punktu widzenia całościowego interesu wspólnotowego ewentualne negatywne skutki nie przewyższają pozytywnego skutku dla przemysłu wspólnotowego nałożenia tymczasowych środków antydumpingowych, mających na celu wyeliminowanie zakłóceń w handlu powodowanych przez przywozy dumpingowe.
H. TYMCZASOWE ŚRODKI ANTYDUMPINGOWE
(176) Uwzględniając wnioski dotyczące dumpingu, szkody, przyczyn i skutków oraz interesu Wspólnoty, uważa się za stosowne nałożenie tymczasowych środków antydumpingowych zapobiegających dalszej szkodzie, jaką wyrządza przemysłowi wspólnotowemu przywóz dumpingowy.
W celu ustalenia poziomu takich środków wzięto pod uwagę marginesy dumpingu ustalone w okresie dochodzenia oraz wysokość cła, niezbędną do likwidacji szkody poniesionej przez przemysł wspólnotowy.
1.
Poziom likwidacji szkody
(177) Poziom cen niezbędny do likwidacji szkody ustalono, porównując dla każdego z przedsiębiorstw średnią ważoną cenę przywozu produktu objętego postępowaniem z ceną sprzedaży przez przemysł wspólnotowy produktu podobnego na rynku Wspólnoty na poziomie zapobiegającym powstaniu szkody.
Różnicę tych cen wyrażono jako odsetek wartości cif dla przywozu.
(178) Wysokość ceny niepowodującej szkody obliczono, dodając do ważonego kosztu produkcji przemysłu wspólnotowego marżę zysku w wysokości 5 %.
Taką marżę zysku według wstępnych ustaleń osiągnąłby przemysł wspólnotowy, gdyby nie istniały przywozu dumpingowe.
Odpowiada ona marży zysku, jaką można osiągnąć dla podobnych grup produktów przemysłu wspólnotowego, tj. elementów złącznych nienależących do kodów CN objętych niniejszym dochodzeniem, które są sprzedawane w warunkach uczciwej konkurencji.
2.
Wysokość tymczasowego cła antydumpingowego
(179) W świetle powyższych informacji stwierdza się, że zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia podstawowego należy nałożyć tymczasowe cło antydumpingowe na produkty przywożone z państw, których dotyczy postępowanie. Stawki cła powinny być równe ustalonym marginesom dumpingu lub kwocie niezbędnej do likwidacji szkody, w zależności od tego, która kwota jest niższa (art. 7 ust. 2 rozporządzenia podstawowego).
(180) Jeśli chodzi o wysokość cła, w przypadku dwóch współpracujących producentów eksportujących (jednego z Tajwanu i jednego z ChRL) poziom likwidacji szkody okazał się niższy niż margines dumpingu.
W tych przypadkach wysokość cła powinna zostać ustalona na poziomie likwidacji szkody.
We wszystkich pozostałych przypadkach cło powinno być równe ustalonym marginesom dumpingu.
Należy zastosować następujące stawki tymczasowego cła antydumpingowego dla państw, których dotyczy postępowanie:
Kraj _BAR_ Producent eksportujący _BAR_ Stawka cła antydumpingowego (%) _BAR_
ChRL _BAR_ Tengzhou Tengda Stainless Steel Product Co., Ltd, Tengzhou City _BAR_ 11,4 _BAR_
Tong Ming Enterprise (Jiaxing) Co.
Ltd, Zhejiang _BAR_ 12,2 _BAR_
Wszystkie inne przedsiębiorstwa _BAR_ 27,4 _BAR_
Indonezja _BAR_ PT.
Shye Chang Batam Indonesia, Batam _BAR_ 9,8 _BAR_
Wszystkie inne przedsiębiorstwa _BAR_ 24,6 _BAR_
Tajwan _BAR_ Arrow Fasteners Co.
Ltd, Taipei _BAR_ 15,2 _BAR_
Jin Shing Stainless Ind.
Co.
Ltd, Tao Yuan _BAR_ 8,8 _BAR_
Min Hwei Enterprise Co.
Ltd, Pingtung _BAR_ 16,1 _BAR_
Tong Hwei Enterprise, Co.
Ltd, Kaohsiung _BAR_ 16,1 _BAR_
Yi Tai Shen Co.
Ltd, Tainan _BAR_ 11,4 _BAR_
Współpracujący producenci eksportujący niepoddani kontroli wyrywkowej _BAR_ 15,8 _BAR_
Wszystkie inne przedsiębiorstwa _BAR_ 23,6 _BAR_
Tajlandia _BAR_ A.B.P. Stainless Fasteners Co.
Ltd, Ayutthaya _BAR_ 15,9 _BAR_
Bunyat Industries 1998 Co.
Ltd, Samutsakorn _BAR_ 10,8 _BAR_
Dura Fasteners Company Ltd, Samutprakarn _BAR_ 14,6 _BAR_
Siam Screws (1994) Co.
Ltd, Samutsakorn _BAR_ 11,0 _BAR_
Wszystkie inne przedsiębiorstwa _BAR_ 15,9 _BAR_
Wietnam _BAR_ Wszystkie przedsiębiorstwa _BAR_ 7,7 _BAR_
(181) Indywidualne stawki ceł antydumpingowych podane w niniejszym rozporządzeniu ustalono na podstawie ustaleń z niniejszego dochodzenia.
W związku z tym odzwierciedlają one sytuację tych spółek ustaloną w niniejszym dochodzeniu.
Te stawki celne (w przeciwieństwie do cła ogólnokrajowego, które ma zastosowanie do "wszystkich innych przedsiębiorstw") stosuje się zatem wyłącznie do przywozu produktów pochodzących z państw, których dotyczy postępowanie, i produkowanych przez przedsiębiorstwa, czyli wspomniane konkretne osoby prawne.
Przywożone produkty wytwarzane przez inne przedsiębiorstwa, niewskazane z nazwy i adresu w wykonawczej części niniejszego rozporządzenia, łącznie z podmiotami powiązanymi z podmiotami wymienionymi z nazwy, nie mogą korzystać z tych stawek i zostaną objęte stawką celną dla "wszystkich innych przedsiębiorstw".
(182) Komisja Europejska
Dyrekcja Generalna ds. Handlu
Dyrekcja B
J-79 5/17
Rue de la Loi/Wetstraat 200
B-1049 Brussels
[5], załączając wszystkie istotne informacje, w szczególności dotyczące zmian w działalności przedsiębiorstwa związanej z produkcją, sprzedażą krajową i wywozową, polegających np. na zmianie nazwy lub podmiotu zajmującego się produkcją lub sprzedażą.
Jeżeli będzie to konieczne, Komisja po konsultacji z komitetem doradczym dokona stosownych zmian w rozporządzeniu i wykazie przedsiębiorstw korzystających z indywidualnych stawek celnych.
I. POSTANOWIENIA KOŃCOWE
(183) W interesie dobrego zarządzania należy ustalić okres, w którym zainteresowane strony, które ujawniły się w terminie wyznaczonym w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania, mogłyby przedstawić swe stanowisko na piśmie oraz zgłosić wniosek o przesłuchanie.
Ponadto należy stwierdzić, że ustalenia dotyczące nałożenia ceł i poczynione do celów niniejszego rozporządzenia są tymczasowe i może zaistnieć konieczność ich ponownego rozpatrzenia w celu zastosowania ostatecznych ceł antydumpingowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Nakłada się niniejszym tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz niektórych elementów złącznych ze stali nierdzewnej i ich części, oznaczonych kodami CN 73181210, 73181410, 73181530, 73181551, 73181561 i 73181570, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, Indii, Tajwanu, Tajlandii i Wietnamu.
2.
Stawka cła tymczasowego stosowanego do cen netto franco granica Wspólnoty, przed zapłaceniem cła, dla produktów wytwarzanych przez tajwańskich producentów eksportujących wymienionych w Załączniku wynosi 15,8 % (dodatkowy kod TARIC A649).
3.
Stawkę cła tymczasowego stosowanego do cen netto franco granica Wspólnoty, przed zapłaceniem cła, dla produktów wytwarzanych przez przedsiębiorstwa wymienione poniżej, ustala się następująco:
Kraj _BAR_ Producent eksportujący _BAR_ Stawka cła antydumpingowego (%) _BAR_ Dodatkowy kod TARIC _BAR_
Chińska Republika Ludowa _BAR_ Tengzhou Tengda Stainless Steel Product Co., Ltd, Tengzhou City _BAR_ 11,4 _BAR_ A650 _BAR_
Tong Ming Enterprise (Jiaxing) Co.
Ltd, Zhejiang _BAR_ 12,2 _BAR_ A651 _BAR_
Wszystkie inne przedsiębiorstwa _BAR_ 27,4 _BAR_ A999 _BAR_
Indonezja _BAR_ PT.
Shye Chang Batam Indonesia, Batam _BAR_ 9,8 _BAR_ A652 _BAR_
Wszystkie inne przedsiębiorstwa _BAR_ 24,6 _BAR_ A999 _BAR_
Tajwan _BAR_ Arrow Fasteners Co.
Ltd, Taipei _BAR_ 15,2 _BAR_ A653 _BAR_
Jin Shing Stainless Ind.
Co.
Ltd, Tao Yuan _BAR_ 8,8 _BAR_ A654 _BAR_
Min Hwei Enterprise Co.
Ltd, Pingtung _BAR_ 16,1 _BAR_ A655 _BAR_
Tong Hwei Enterprise, Co.
Ltd, Kaohsiung _BAR_ 16,1 _BAR_ A656 _BAR_
Yi Tai Shen Co.
Ltd, Tainan _BAR_ 11,4 _BAR_ A657 _BAR_
Wszystkie przedsiębiorstwa niewymienione powyżej oraz przedsiębiorstwa wymienione w Załączniku _BAR_ 23,6 _BAR_ A999 _BAR_
Tajlandia _BAR_ A.B.P. Stainless Fasteners Co.
Ltd, Ayutthaya _BAR_ 15,9 _BAR_ A658 _BAR_
Bunyat Industries 1998 Co.
Ltd, Samutsakorn _BAR_ 10,8 _BAR_ A659 _BAR_
Dura Fasteners Company Ltd, Samutprakarn _BAR_ 14,6 _BAR_ A660 _BAR_
Siam Screws (1994) Co.
Ltd, Samutsakorn _BAR_ 11,0 _BAR_ A661 _BAR_
Wszystkie inne przedsiębiorstwa _BAR_ 15,9 _BAR_ A999 _BAR_
Wietnam _BAR_ Wszystkie przedsiębiorstwa _BAR_ 7,7 _BAR_ — _BAR_
4.
Dopuszczenie produktu, o którym mowa w ust. 1, do swobodnego obrotu we Wspólnocie jest uzależnione od złożenia zabezpieczenia równoważnego kwocie cła tymczasowego.
5.
Stosują się obowiązujące przepisy dotyczące należności celnych, chyba że ustalono inaczej.
Artykuł 2
Bez uszczerbku dla przepisów art. 20 rozporządzenia (WE) nr 384/96 zainteresowane strony mogą wnioskować o ujawnienie podstawowych faktów i informacji, na podstawie których przyjęto niniejsze rozporządzenie, zgłaszać uwagi na piśmie oraz ubiegać się o ustne przesłuchanie przez Komisję w terminie jednego miesiąca od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Na mocy art. 21 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 384/96 zainteresowane strony mogą zgłaszać uwagi dotyczące stosowania niniejszego rozporządzenia w terminie jednego miesiąca od daty jego wejścia w życie.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 772/2005
z dnia 20 maja 2005 r.
w sprawie specyfikacji zakresu charakterystyk oraz definicji technicznego formatu dla opracowywania corocznych wspólnotowych statystyk dotyczących stali za lata referencyjne 2003–2009
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 48/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 grudnia 2003 r. [1], w szczególności jego art. 7,
a także biorąc pod uwagę, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 48/2004 ustanowiło wspólne ramy dla opracowywania corocznych wspólnotowych statystyk dotyczących stali za lata referencyjne 2003–2009.
(2) Stosownie do art. 7 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 48/2004 do określenia zakresu wymaganych charakterystyk niezbędne są środki realizacji.
(3) Stosownie do art. 7 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 48/2004 do zdefiniowania technicznego formatu dla przekazywania corocznych wspólnotowych statystyk dotyczących stali niezbędne są środki realizacji.
(4) Środki realizacji przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Programów Statystycznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Specyfikacje zakresu charakterystyk zostają określone w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.
2.
W specyfikacjach tych w odniesieniach do rachunków firmowych użyto pozycji określonych w art. 9 i 23 78/660/EWG [2] do celów przedstawienia, odpowiednio, zestawienia bilansowego oraz rachunku strat i zysków.
Artykuł 2
Format techniczny wymieniony w art. 6.2 rozporządzenia (WE) nr 48/2004 zostaje przedstawiony w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie zastosują te specyfikacje i ich techniczny format w stosunku do roku referencyjnego 2003 oraz następnych lat.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 773/2005
z dnia 23 maja 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 24 maja 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 774/2005
z dnia 23 maja 2005 r.
otwierające stały przetarg na odsprzedaż na rynku wewnętrznym ryżu niełuskanego, znajdującego się w posiadaniu hiszpańskiej agencji interwencyjnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1785/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [1], w szczególności jego art. 7 ust. 4 i 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 75/91 [2] ustala procedury i warunki sprzedaży ryżu niełuskanego przez agencje interwencyjne.
(2) Znaczna ilość ryżu niełuskanego znajduje się obecnie w posiadaniu hiszpańskiej agencji interwencyjnej, a okres przechowywania jest bardzo długi.
Należy więc otworzyć stały przetarg na odsprzedaż na rynku wewnętrznym około 26299 ton ryżu niełuskanego znajdujących się w posiadaniu wymienionej agencji.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Hiszpańska agencja interwencyjna organizuje na warunkach określonych w rozporządzeniu (EWG) nr 75/91 stały przetarg na odsprzedaż na rynku wewnętrznym znajdującego się w jej posiadaniu ryżu niełuskanego w ilościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
1.
Termin przedstawienia ofert dla pierwszego przetargu częściowego ustala się na dzień 1 czerwca 2005 r.
2.
Termin przedstawienia ofert w ostatnim przetargu częściowym upływa dnia 13 lipca 2005 r.
3.
Oferty składane są w wymienionej poniżej hiszpańskiej agencji interwencyjnej:
Fondo Español de Garantía Agraria (FEGA)
Beneficencia, 8
E-28004 Madrid
Teleks: 23427 FEGA E
Faks: (34) 915 21 98 32 i (34) 915 22 43 87
.
Artykuł 3
W drodze odstępstwa od przepisów art. 19 rozporządzenia (EWG) nr 75/91 hiszpańska agencja interwencyjna informuje Komisję o ilościach i średnich cenach sprzedaży poszczególnych partii, z podziałem na grupy, tam gdzie właściwe, najpóźniej we wtorek tygodnia następującego po tygodniu, w którym upłynął termin składania ofert.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 775/2005
z dnia 23 maja 2005 r.
otwierające stały przetarg na odsprzedaż na rynku wewnętrznym ryżu niełuskanego, znajdującego się w posiadaniu włoskiej agencji interwencyjnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1785/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [1], w szczególności jego art. 7 ust. 4 i 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 75/91 [2] ustala procedury i warunki sprzedaży ryżu niełuskanego przez agencje interwencyjne.
(2) Znaczna ilość ryżu niełuskanego znajduje się obecnie w posiadaniu włoskiej agencji interwencyjnej, a okres przechowywania jest bardzo długi.
Należy więc otworzyć stały przetarg na odsprzedaż na rynku wewnętrznym około 59920 ton ryżu niełuskanego znajdujących się w posiadaniu wymienionej agencji.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Włoska agencja interwencyjna organizuje na warunkach określonych w rozporządzeniu (EWG) nr 75/91 stały przetarg na odsprzedaż na rynku wewnętrznym znajdującego się w jej posiadaniu ryżu niełuskanego w ilościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
1.
Termin przedstawienia ofert dla pierwszego przetargu częściowego ustala się na 1 czerwca 2005 r.
2.
Termin przedstawienia ofert w ostatnim przetargu częściowym upływa dnia 13 lipca 2005 r.
3.
Oferty składane są w wymienionej poniżej włoskiej agencji interwencyjnej:
Ente Nazionale Risi (ENR)
Piazza Pio XI, 1
I-20123 Milano
Tel.: (39) 02 885 51 11
Faks: (39) 02 86 13 72
.
Artykuł 3
W drodze odstępstwa od przepisów art. 19 rozporządzenia (EWG) nr 75/91, włoska agencja interwencyjna informuje Komisję o ilościach i średnich cenach sprzedaży poszczególnych partii, z podziałem na grupy, tam gdzie właściwe, najpóźniej we wtorek tygodnia następującego po tygodniu, w którym upłynął termin składania ofert.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 776/2005
z dnia 19 maja 2005 r.
dostosowujące określone kwoty połowowe na rok 2005 zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 847/96 wprowadzającym dodatkowe, ustalane z roku na rok, warunki zarządzania ogólnym dopuszczalnym połowem (TAC) i kwotami
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa [1], w szczególności jego art. 23 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 847/96 z dnia 6 maja 1996 r. wprowadzające dodatkowe, ustalane z roku na rok, warunki zarządzania ogólnym dopuszczalnym połowem (TAC) i kwotami [2], w szczególności jego art. 3 ust. 3, art. 4 ust. 2 i art. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 2340/2002 z dnia 16 grudnia 2002 r. ustalające możliwości połowowe w odniesieniu do głębinowych zasobów rybnych na lata 2003 i 2004 [3] oraz rozporządzenie Rady (WE) nr 2287/2003 z dnia 19 grudnia 2003 r. ustalające wielkości dopuszczalne połowów na 2004 r. i inne związane z nimi warunki dla niektórych zasobów rybnych i grup zasobów rybnych, stosowane na wodach terytorialnych Wspólnoty, oraz w odniesieniu do statków wspólnotowych na wodach, gdzie wymagane są ograniczenia połowowe [4], określają, jakie zasoby rybne mogą podlegać środkom przewidzianym w rozporządzeniu (WE) nr 847/96.
(2) Rozporządzenie Rady (WE) nr 2270/2003 [5] oraz rozporządzenie Rady (WE) nr 27/2005 z dnia 22 grudnia 2004 r. ustalające wielkości dopuszczalne połowów na 2005 r. i inne związane z nimi warunki dla niektórych zasobów rybnych i grup zasobów rybnych, stosowane na wodach terytorialnych Wspólnoty, oraz w odniesieniu do statków wspólnotowych na wodach, gdzie wymagane są ograniczenia połowowe [6], określa kwoty w odniesieniu do niektórych zasobów rybnych na 2005 r.
(3) Zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 847/96 niektóre Państwa Członkowskie wystąpiły z wnioskiem o przeniesienie części ich kwot na kolejny rok.
Zatrzymane ilości powinny zostać dodane do kwot na 2005 rok w granicach wskazanych we wspomnianym rozporządzeniu.
(4) Zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 847/96 odliczenia od krajowych kwot na 2005 r. powinny być dokonywane na poziomie równym wielkości przekroczenia połowów.
Odliczenia dokonywane są z uwzględnieniem szczególnych postanowień mających zastosowanie do zasobów rybnych wchodzących w zakres kompetencji regionalnych organizacji rybackich.
(5) Rozporządzenie (WE) nr 847/96 stanowi ponadto, że w przypadku przekroczenia dozwolonych wielkości wyładunków w 2004 r. dla niektórych zasobów wskazanych w rozporządzeniu (WE) nr 2270/2004 oraz w rozporządzeniu (WE) nr 2287/2003 należy dokonać ważonych odliczeń od krajowych kwot na 2005 r.
(6) Zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 847/96 niektóre Państwa Członkowskie wystąpiły z wnioskiem o zezwolenie na wyładowanie dodatkowych ilości ryb z niektórych zasobów.
Ilości przekraczające dozwolone wielkości wyładunków muszą jednak zostać odliczone od kwot tych Państw Członkowskich na 2005 r.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Rybołówstwa i Akwakultury,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Kwoty ustalone w rozporządzeniu (WE) nr 2270/2004 oraz w rozporządzeniu (WE) nr 27/2005 zostają zwiększone zgodnie z załącznikiem I lub zmniejszone zgodnie z załącznikiem II.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 777/2005
z dnia 23 maja 2005 r.
ustalające wspólnotowe ceny producenta i wspólnotowe ceny przywozu dla goździków i róż w zastosowaniu systemu przywozu niektórych produktów uprawy roślin kwiatowych pochodzących z Jordanii
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 4088/87 z dnia 21 grudnia 1987 r. ustalające warunki stosowania preferencyjnych stawek celnych w przywozie niektórych kwiatów pochodzących z Cypru, Izraela, Jordanii i Maroka oraz z Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy [1], w szczególności jego art. 5 ust. 2 lit. a),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 2 ust. 2 i art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 4088/87 przewiduje, iż wspólnotowe ceny przywozu i wspólnotowe ceny producenta są ustalane co piętnaście dni dla goździków jednokwiatowych (bloom), goździków wielokwiatowych (spray), róż wielkokwiatowych i róż drobnokwiatowych i mają zastosowanie przez dwa tygodnie. Zgodnie z art. 1b rozporządzenia Komisji (EWG) nr 700/88 z dnia 17 marca 1988 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady stosowania uzgodnień dotyczących przywozu do Wspólnoty niektórych kwiatów pochodzących z Cypru, Izraela, Jordanii, Maroka oraz z Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy [2] ceny są ustalone dla okresu dwóch kolejnych tygodni na podstawie ważonych danych, dostarczonych przez Państwa Członkowskie.
(2) Istotne jest, aby ceny te zostały bezzwłocznie ustalone, żeby móc określić, jakie należności celne należy stosować.
(3) Z uwagi na przystąpienie Cypru do Unii Europejskiej dnia 1 maja 2004 r. w przyszłości nie należy ustalać cen przywozu odnośnie do tego państwa.
(4) Podobnie nie należy też już ustalać cen przywozu względem Izraela, Maroka, Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy, biorąc pod uwagę porozumienia zatwierdzone decyzją Rady 2003/917/WE z dnia 22 grudnia 2003 r. w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Państwem Izrael dotyczącego wzajemnych środków liberalizacyjnych oraz zastąpienia protokołów 1 i 2 do Układu o stowarzyszeniu między WE a Izraelem [3], 2003/914/WE z dnia 22 grudnia 2003 r. w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Królestwem Maroka dotyczącego wzajemnych środków liberalizacyjnych oraz zastąpienia protokołów 1 i 3 do Układu o stowarzyszeniu między WE a Marokiem [4] oraz 2005/4/WE z dnia 22 grudnia 2004 r. w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów pomiędzy Wspólnotą Europejską a Organizacją Wyzwolenia Palestyny (OWP) na rzecz Autonomii Palestyńskiej na Zachodnim Brzegu i w Strefie Gazy, dotyczącego wzajemnych środków liberalizacji oraz zastąpienia protokołów 1 i 2 do Przejściowego układu stowarzyszeniowego pomiędzy WE a Autonomią Palestyńską [5].
(5) Komisja powinna przyjąć omawiane środki w odstępie czasowym między zebraniami Komitetu Zarządzającego ds. Żywych Roślin i Produktów Kwiatowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wspólnotowe ceny producenta i wspólnotowe ceny przywozu dla goździków jednokwiatowych (bloom), goździków wielokwiatowych (spray), róż wielkokwiatowych i róż drobnokwiatowych, określone w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 4088/87, ustalone są w Załączniku do niniejszego rozporządzenia na okres od 26 maja do 7 czerwca 2005 r.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 778/2005
z dnia 23 maja 2005 r.
nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz tlenku magnezu pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [1] ("rozporządzenie podstawowe"), w szczególności jego art. 11 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. OBOWIĄZUJĄCE ŚRODKI
(1) W następstwie przeglądu wygaśnięcia środków Rada, w drodze rozporządzenia (WE) nr 1334/1999 [2] nałożyła ostateczne cło antydumpingowe na przywóz tlenku magnezu ("produkt objęty postępowaniem") pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej ("ChRL").
Wspomniane środki miały formę minimalnej ceny przywozowej.
W następstwie przeglądu okresowego, dokonanego na mocy rozporządzenia (WE) nr 985/2003 [3], Rada zmieniła formę obowiązujących środków antydumpingowych poprzez utrzymanie ceny minimalnej, jednak z zastrzeżeniem szczególnych warunków oraz poprzez nałożenie stawki ad valorem w wysokości 27,1 % we wszystkich pozostałych przypadkach.
(2) Należy zauważyć, iż pierwotne środki zostały nałożone rozporządzeniem Rady (WE) nr 1473/93 [4] ("pierwotne dochodzenie").
B. OBECNE DOCHODZENIE
(3) W następstwie opublikowania zawiadomienia o zbliżającym się wygaśnięciu obowiązujących środków antydumpingowych na przywóz tlenku magnezu pochodzącego z ChRL [5], do służb Komisji wpłynął wniosek o dokonanie przeglądu wygaśnięcia zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 384/96.
Wniosek został złożony w dniu 9 marca 2004 r. przez Eurométaux ("wnioskodawca") w imieniu producentów reprezentujących większą część, w tym przypadku 96 %, ogólnej wspólnotowej produkcji tlenku magnezu.
We wniosku stwierdzono, że w związku z wygaśnięciem środków istnieje prawdopodobieństwo utrzymania się lub ponownego wystąpienia dumpingu i szkody dla przemysłu wspólnotowego.
(4) Stwierdziwszy, po konsultacji z Komitetem Doradczym, że istniały wystarczające dowody do wszczęcia przeglądu, służby Komisji ogłosiły wszczęcie przeglądu wygaśnięcia [6], zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, i rozpoczęły dochodzenie.
(5) Służby Komisji oficjalnie poinformowały producentów wspólnotowych występujących z wnioskiem, innych producentów wspólnotowych popierających skargę, producentów eksportujących w ChRL, importerów/handlowców, zainteresowany przemysł będący użytkownikiem, jak również przedstawicieli chińskiego rządu, o wszczęciu przeglądu.
Stronom objętym postępowaniem umożliwiono przedstawienie opinii na piśmie oraz złożenie wniosku o wysłuchanie w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu przeglądu.
(6) Służby Komisji przesłały kwestionariusze wszystkim zainteresowanym stronom, a także podmiotom, które złożyły wniosek o kwestionariusz w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu przeglądu.
(7) Ze względu na dużą liczbę producentów eksportujących w ChRL oraz importerów produktu objętego postępowaniem zawiadomienie o wszczęciu przeglądu przewidywało kontrolę wyrywkową, zgodnie z art. 17 rozporządzenia podstawowego.
W celu podjęcia decyzji co do konieczności kontroli wyrywkowej, a w przypadku uznania ją za konieczną – wybrania grupy reprezentatywnej, służby Komisji rozesłały kwestionariusze, prosząc o szczegółowe informacje na temat średniej wielkości sprzedaży oraz cen każdego z eksportujących producentów i importerów objętych postępowaniem.
Nie otrzymano żadnej odpowiedzi ze strony eksportujących producentów lub importerów.
W związku z powyższym postanowiono, iż kontrola wyrywkowa nie jest konieczna.
(8) Ponadto kwestionariusze zostały wysłane do wszystkich, znanych służbom Komisji producentów w Stanach Zjednoczonych Ameryki ("USA"), w Australii i w Indiach (potencjalne państwa analogiczne).
(9) Otrzymano odpowiedź od czterech producentów wspólnotowych występujących z wnioskiem oraz jednego producenta z państwa analogicznego – USA.
(10) Służby Komisji uzyskały i sprawdziły wszystkie informacje, które uznały za niezbędne do określenia prawdopodobieństwa utrzymania się lub ponownego wystąpienia dumpingu i szkody, a także do określenia interesu Wspólnoty.
Wizyty weryfikacyjne przeprowadzono w zakładach następujących spółek:
Producenci wspólnotowi
- Grecian Magnesite SA, Ateny, Grecja,
- Magnesitas Navarras SA, Pampeluna, Hiszpania,
- Magnesitas de Rubian, SA, Sarria (Lugo), Hiszpania,
- Styromag GmbH, St Katharein an der Laming, Austria.
Producenci z państw analogicznych:
- Premier Chemicals, LLC, King of Prussia, Pensylwania, USA.
(11) Dochodzenie dotyczące prawdopodobieństwa utrzymywania się lub ponownego wystąpienia dumpingu oraz szkód objęło okres od dnia 1 kwietnia 2003 r. do dnia 31 marca 2004 r. (okres objęty dochodzeniem – "OOD").
Badanie tendencji mających znaczenie dla oceny prawdopodobieństwa utrzymania się lub ponownego wystąpienia szkody obejmowało okres od dnia 1 stycznia 2000 r. do końca OOD ("badany okres").
C. PRODUKT OBJĘTY POSTĘPOWANIEM I PRODUKT PODOBNY
(12) Produktem objętym postępowaniem jest ten sam produkt co w poprzednich dochodzeniach, które prowadziły do nałożenia obowiązujących obecnie środków, tj. tlenek magnezu, a dokładniej naturalny kaustyczny kalcynowany magnezyt, sklasyfikowany pod kodem ex25199090 (kod Taric 25199090*10).
(13) Tlenek magnezu jest otrzymywany z występującego w warunkach naturalnych węglanu magnezu lub magnezytu.
Aby wyprodukować tlenek magnezu, należy wydobyć węglan magnezu, a następnie poddać go kruszeniu, sortowaniu i wypalaniu w piecu, w temperaturze 700 do 1000 °C. Produktem końcowym tego procesu jest tlenek magnezu o różnej zawartości tlenku magnezu i różnych klasach.
Głównymi zanieczyszczeniami tlenku magnezu są: SiO2, Fe2O3, Al2O3, CaO i B2O3 (odpowiednio: ditlenek krzemu, tlenek żelaza, tlenek glinu, tlenek wapnia i tritlenek diboru).
Tlenek magnezu jest wykorzystywany głównie w rolnictwie do karmienia zwierząt lub jako nawóz sztuczny, a także w zastosowaniach przemysłowych, w przemyśle budowlanym jako materiał na podłogi i płyty izolacyjne oraz w przemyśle celulozowym, papierniczym, chemicznym, farmaceutycznym, w przemyśle produkującym substancje zmniejszające palność i materiały ścierne oraz w ochronie środowiska.
(14) Podobnie jak w poprzednim dochodzeniu, niniejsze dochodzenie przeglądowe potwierdziło, że produkty wywożone z ChRL a także te produkowane i sprzedawane przez producentów wspólnotowych na rynku wspólnotowym i przez producentów w państwach analogicznych na rynku krajowym państwa analogicznego mają te same podstawowe cechy fizyczne i chemiczne oraz końcowe zastosowania i dlatego też uznaje się je za produkty podobne w rozumieniu art. 1 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
D. PRAWDOPODOBIEŃSTWO UTRZYMYWANIA SIĘ DUMPINGU
(15) Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego zbadano, czy wygaśnięcie środków mogłoby doprowadzić do utrzymywania się dumpingu.
Uwagi wstępne
(16) Wobec braku współpracy zarówno ze strony chińskich producentów eksportujących, jak i wspólnotowych importerów, badanie musiało oprzeć się na informacjach uzyskanych przez służby Komisji z innych źródeł.
W tym zakresie i zgodnie z postanowieniami art. 18 rozporządzenia podstawowego posłużono się danymi Eurostatu z 8-cyfrowym kodem CN i 10-cyfrowym kodem Taric, sprawdzonymi z innymi źródłami.
(17) Należy zauważyć, że odpowiednie dane Eurostatu z 8-cyfrowym kodem CN obejmują produkty inne niż produkt objęty postępowaniem, podczas gdy dane za badany okres z 10-cyfrowym numerem Taric nie obejmowały dziesięciu państw przystępujących.
(18) Dlatego też dane Eurostatu z 10-cyfrowym kodem zostały użyte w odniesieniu do piętnastu Państw Członkowskich, które tworzyły Unię Europejską przed przystąpieniem, podczas gdy dane o 8-cyfrowym kodzie CN zostały użyte w odniesieniu do dziesięciu nowych Państw Członkowskich.
Ponadto dane Eurostatu o 8-cyfrowym kodzie CN użyte w odniesieniu do dziesięciu nowych Państw Członkowskich zostały dostosowane poprzez odliczenie procentowej różnicy między danymi o 8-cyfrowym kodzie CN a 10-cyfrowym kodzie Taric wykazanej przez dziesięć nowych Państw Członkowskich w terminie sześciu miesięcy od rozszerzenia w celu wyłączenia produktów innych niż produkt objęty postępowaniem.
(19) W oparciu o dostosowane dane Taric ustalono, że w OOD do Wspólnoty przywieziono 115225 ton tlenku magnezu, co stanowi ok. 29 % konsumpcji wspólnotowej.
(20) W OOD dotyczącym poprzedniego przeglądu wygaśnięcia wielkość przywozu chińskiego tlenku magnezu do Wspólnoty wynosiła 110592 tony, tj. ok. 31 % konsumpcji wspólnotowej.
(21) Należy zauważyć, że ze względu na rozszerzenie Wspólnoty do 25 Państw Członkowskich nie można dokonać porównania wielkości wywozu i udziału wywozu w rynku ustalonych w trakcie poprzedniego i obecnego przeglądu wygaśnięcia.
Dumping w OOD
(22) Zgodnie z art. 11 ust. 9 rozporządzenia podstawowego służby Komisji zastosowały tę samą metodologię co w pierwotnym dochodzeniu.
Należy przypomnieć, że w pierwotnym dochodzeniu ustanowiono margines dumpingu w wysokości 27,1 %.
Państwo analogiczne
(23) Ponieważ gospodarka ChRL znajduje się w okresie przejściowym, wartość normalna musiała być ustalona na podstawie informacji uzyskanych w odpowiednim państwie trzecim o gospodarce rynkowej, zgodnie z art. 2 ust. 7 rozporządzenia podstawowego.
(24) Ponieważ w poprzednim przeglądzie wygaśnięcia jako państwo analogiczne do celów określenia wartości normalnej wybrano Indie, prośbę o współpracę wysłano do producentów indyjskich.
Ponadto skierowano prośbę o współpracę do wszystkich znanych producentów w Australii i w USA, które to państwa zaproponowano jako państwa analogiczne we wniosku o przeprowadzenie przeglądu wygaśnięcia.
(25) Jeden producent indyjski zgodził się na współpracę, lecz nie odpowiedział na kwestionariusz.
Jeden producent australijski odpowiedział na kwestionariusz, lecz oświadczył, że nie jest w stanie pomóc służbom Komisji w sprawie informacji, o które Komisja prosiła.
Tylko jeden producent z USA zgodził się na udzielenie informacji, o które prosiła Komisja.
(26) W odniesieniu do USA ustalono, że konkurencja na rynku USA jest wystarczająco silna.
Rzeczywiście, nie ma nałożonych ceł antydumpingowych na przywóz tlenku magnezu, znaczna ilość produktu objętego postępowaniem jest przywożona z różnych państw trzecich i istnieją dwaj konkurujący ze sobą producenci lokalni.
Proces produkcji współpracującego producenta z USA jest podobny do procesu produkcji chińskich producentów.
Sprzedaż krajowa producenta z USA stanowi znaczącą kwotę (około 83 %) całości przywozu wspólnotowego z ChRL w OOD.
(27) W związku z powyższym stwierdzono, że USA są właściwym analogicznym państwem do celów ustalenia normalnej wartości.
Normalna wartość
(28) Zgodnie z art. 2 ust. 4 rozporządzenia podstawowego rozważono, czy sprzedaż krajowa producenta w USA mogłaby, z uwzględnieniem ustalonych cen, być traktowana jako dokonana w zwykłym obrocie handlowym.
W tym celu całkowity koszt produkcji jednostkowego produktu w OOD został zestawiony z przeciętną ceną jednostkową transakcji sprzedaży, dokonanych w tym samym okresie.
Stwierdzono, że wszystkie transakcje przyniosły zysk.
Dochodzenie ujawniło również, że cała sprzedaż przez współpracującego producenta w USA była dokonana na rzecz niezależnych klientów.
W rezultacie ceny zapłacone lub należne do zapłaty przez niezależnych klientów na rynku krajowym USA w zwykłym obrocie handlowym zostały wykorzystane do ustalenia wartości normalnej, zgodnie z art. 2 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.
Cena eksportowa
(29) Jak już wspomniano, wobec braku jakichkolwiek innych, bardziej wiarygodnych informacji, cena eksportowa została oparta na podstawie danych Eurostatu.
Ustalono, że dane dotyczące cen w Eurostacie są wpisywane na podstawie cif granica Wspólnoty.
Ceny te posłużyły do ustalenia cen FOB, poprzez odjęcie kosztów transportu morskiego oraz kosztów ubezpieczenia.
Niezbędne informacje dotyczące tych kosztów zostały przedstawione przez przemysł wspólnotowy i wykorzystane do wyliczeń, wobec braku innych bardziej wiarygodnych informacji.
Porównanie
(30) Do celów zapewnienia uczciwego porównania normalnej wartości z ceną eksportową ex works na tym samym poziomie obrotu handlowego dokonano niezbędnych dostosowań, aby uwzględnić różnice, które, jak sugerowano i dowiedziono, wpływają na ceny i porównywalność cen zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego.
W tym celu dokonano dostosowań w zakresie morskiego i śródlądowego frachtu.
Margines dumpingu
(31) Zgodnie z art. 2 ust. 11 rozporządzenia podstawowego margines dumpingu został ustalony na podstawie porównania średniej ważonej wartości normalnej ze średnimi ważonymi cenami eksportowymi, określonymi powyżej.
Porównanie to wykazało występowanie dumpingu.
Margines dumpingu, wyrażony jako procent ceny cif na granicy Wspólnoty, przed zapłaceniem cła, wynosił 100,73 %, czyli znacznie ponad poziom wykazany w poprzednim dochodzeniu (41,9 %).
Prawdopodobieństwo utrzymania się dumpingu
(32) W nawiązaniu do analizy występowania dumpingu w OOD, zbadano również prawdopodobieństwo utrzymywania się dumpingu.
Wobec braku współpracy ze strony producentów eksportujących, a także mając uwadze, iż niewiele jest powszechnie dostępnych informacji na temat chińskiego przemysłu tlenku magnezu, wnioski podane poniżej opierają się głownie na dostępnych faktach, a dokładniej na informacjach z badań rynku opartych na Japońskiej Statystyce Handlu, danych z Biura Spisowego USA, a także na chińskich danych celnych, złożonych przez składającego skargę.
Chińskie moce produkcyjne
(33) Według wniosku o przeprowadzenie przeglądu wygaśnięcia chińscy producenci posiadają znaczne, niewykorzystane moce produkcyjne, ponieważ należą do nich największe na świecie złoża rudy magnezytu, oceniane na ok. 1300000 ton.
Łącznie, chińskie moce produkcyjne w odniesieniu do produktu objętego postępowaniem ocenia się na 800000–1000000 ton rocznie, podczas gdy konsumpcję krajową ocenia się na ok. 250000, a wywóz na ok.
550000 ton rocznie. Dlatego też chińska produkcja mogłaby w szybkim czasie jeszcze bardziej wzrosnąć, gdyby warunki rynkowe na to pozwalały.
Wywóz do państw trzecich
(34) Na podstawie tego samego źródła ustalono, że łączny światowy wywóz chińskiego tlenku magnezu wzrósł o 17 %, z 465900 ton w 1999 r. do 545600 ton w 2003 r.
Ceny eksportowe przy wywozie na inne światowe rynki, takie jak Japonia lub USA, są o ok. 38 % niższe niż do Wspólnoty, a zatem uchylenie środków stanowiłoby zachętę dla eksporterów do zwiększenia wywozu do Wspólnoty zamiast do państw trzecich.
(35) Ponadto w 2003 r. ceny chińskiego wywozu do Japonii spadły o ok. 13 %, tj. z 109,4 USD za tonę w 2000 r. do 95 USD za tonę w 2003 r.
Podobnie, ceny wywozu do USA spadły o ok. 8 % w tym samym okresie, tj. z 133 USD za tonę w 2000 r. do 122 USD za tonę w 2003 r.
(36) Wskazuje to wyraźnie, że gdyby środki zostały uchylone, stanowiłoby to zachętę dla chińskich eksporterów do skierowania się na rynek wspólnotowy, w związku ze znacznymi, niewykorzystanymi mocami produkcyjnymi oraz wyższym poziomem cen we Wspólnocie w porównaniu z państwami trzecimi.
Ceny eksportowe do Wspólnoty
(37) Należy zwrócić uwagę na fakt, iż ogólnie wyższy poziom cen produktu objętego postępowaniem we Wspólnocie czyni rynek wspólnotowy bardzo atrakcyjnym.
Stanowi to kolejny bodziec do zwiększenia wywozu do Wspólnoty poprzez zwiększenie produkcji.
Ponadto ceny wywozu do państw trzecich są, jak wspomniano, niższe niż ceny wywozu do Wspólnoty.
Jednakże atrakcyjne i stosunkowo wysokie ceny na rynku wspólnotowym przypuszczalnie nie będą utrzymywać się w perspektywie długoterminowej.
Gdyby zniesiono środki, wielu chińskich eksporterów zainteresowałoby się w sposób szczególny rynkiem wspólnotowym, aby zwiększyć w nim swój udział.
Taki wzrost konkurencyjności mógłby jednak pociągnąć za sobą spadek cen.
W konsekwencji, jest bardzo prawdopodobne, iż wszystkie podmioty na rynku wspólnotowym musiałyby obniżyć odpowiednio ceny.
Podsumowanie
(38) Dochodzenie wskazuje, że ChRL nadal stosowała praktyki dumpingowe w OOD w znacznie większym stopniu niż poprzednio.
Mając na uwadze fakt, iż ChRL posiada znaczące, niewykorzystane moce produkcyjne oraz że wywóz do państw trzecich jest dokonywany po cenach, które są nawet niższe od cen wywozu do Wspólnoty, istnieje duże prawdopodobieństwo, że chińscy producenci eksportujący mogliby w sposób znaczący zwiększyć swój wywóz po cenach dumpingowych do Wspólnoty produktu objętego postępowaniem, w przypadku gdyby obowiązujące środki zostały uchylone.
E. DEFINICJA PRZEMYSŁU WSPÓLNOTOWEGO
(39) Czterech producentów wspólnotowych, którzy wystąpili ze skargą, odpowiedziało na kwestionariusz i w pełni współpracowało w toku dochodzenia.
W OOD, stanowili oni 96 % wspólnotowej produkcji.
(40) Na tej podstawie, czterej wspomniani producenci wspólnotowi, którzy wystąpili ze skargą, stanowią przemysł wspólnotowy w rozumieniu art. 4 ust. 1 i art. 5 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
F. SYTUACJA NA RYNKU WSPÓLNOTOWYM
Konsumpcja we Wspólnocie
(41) Konsumpcja we Wspólnocie była oparta na łącznej wielkości sprzedaży przez przemysł wspólnotowy, przywozu z ChRL i przywozu z innych państw trzecich.
Konsumpcja we Wspólnocie _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OOD _BAR_ OOD/2000 _BAR_
W tonach _BAR_ 423791 _BAR_ 448234 _BAR_ 456197 _BAR_ 398038 _BAR_ 392416 _BAR_ _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 106 _BAR_ 108 _BAR_ 94 _BAR_ 93 _BAR_ – 7 _BAR_
Zmiana w skali roku w % _BAR_ _BAR_ 6 _BAR_ 2 _BAR_ – 14 _BAR_ – 1 _BAR_ _BAR_
(42) Konsumpcja tlenku magnezu w UE wzrosła w latach 2000–2002 i osiągnęła w 2002 r. wielkość maksymalną wynoszącą około 456197 ton, aby następnie ponownie zacząć spadać w 2003 r. i OOD do poziomu 392416 ton.
Ogólnie, wystąpił 7 % spadek w całym badanym okresie, jednak w latach 2000–2001 miał miejsce 6 % wzrost.
(43) Wahania konsumpcji produktu objętego postępowaniem, osiągające zmiany z roku na rok na poziomie 10 % w górę lub w dół, nie wskazują długoterminowych tendencji.
Przemysł wspólnotowy utrzymuje, że ogólnie rynek tlenku magnezu jest stosunkowo stabilny, a wspomniane, nieznaczne wahania mieszczą się w zwykłych granicach konsumpcji w perspektywie długoterminowej.
Przywóz z ChRL
Wielkość przywozu, udział w rynku oraz ceny
(44) Wielkości przywiezione z ChRL podążały według tego samego trendu co konsumpcja we Wspólnocie.
Wzrosły one średnio o 8 % do 2002 r., a następnie zaczęły maleć.
Ogólnie, w badanym okresie przywóz z ChRL obniżył się o 18 %, ze 140171 ton do 115225 ton.
Wielkość przywozu z ChRL _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OOD _BAR_ OOD/2000 _BAR_
W tonach _BAR_ 140171 _BAR_ 150403 _BAR_ 163116 _BAR_ 126387 _BAR_ 115225 _BAR_ _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 107 _BAR_ 116 _BAR_ 90 _BAR_ 82 _BAR_ – 18 _BAR_
Zmiana w skali roku w % _BAR_ _BAR_ 7 _BAR_ 9 _BAR_ – 26 _BAR_ – 8 _BAR_ _BAR_
(45) Udział chińskiego przywozu w rynku wspólnotowym wzrósł do 36 % w 2002 r. wraz ze wzrostem konsumpcji we Wspólnocie.
Począwszy od 2003 r. zaczął on nieznacznie spadać osiągając 29 % w OOD.
Udział chińskiego przywozu w rynku _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OOD _BAR_ OOD/2000 _BAR_
Udział procentowy w rynku _BAR_ 33 _BAR_ 34 _BAR_ 36 _BAR_ 32 _BAR_ 29 _BAR_ _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 103 _BAR_ 109 _BAR_ 97 _BAR_ 88 _BAR_ – 12 _BAR_
(46) Średnia cena importowa z ChRL stale spadała, łącznie o 24 % w badanym okresie.
Średnia cena importowa chińskiego przywozu _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OOD _BAR_ OOD/2000 _BAR_
EUR/tonę _BAR_ 174 _BAR_ 164 _BAR_ 149 _BAR_ 135 _BAR_ 133 _BAR_ _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 94 _BAR_ 86 _BAR_ 78 _BAR_ 76 _BAR_ – 24 _BAR_
Zmiany cen przywozu i podcięcie cenowe
(47) Średnia cena przywozu z ChRL produktu objętego postępowaniem w OOD wynosiła 133 EUR za tonę cif na granicy WE, zgodnie z poziomem 10-cyfrowego kodu Taric.
W celu analizy podcięcia cenowego średnie ceny sprzedaży (ex-works) przemysłu wspólnotowego zostały porównane z chińskimi cenami przywozu w OOD i skorygowane o koszty obsługi poprzywozowej, cła oraz cła antydumpingowe.
Na tej podstawie nie stwierdzono podcięcia cen.
Sytuacja ekonomiczna przemysłu wspólnotowego
Produkcja, moce produkcyjne i ich wykorzystanie
Produkcja _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OOD _BAR_ OOD/2000 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 104 _BAR_ 102 _BAR_ 97 _BAR_ 95 _BAR_ – 5 _BAR_
Zmiana w skali roku _BAR_ _BAR_ 4 _BAR_ – 2 _BAR_ – 5 _BAR_ – 2 _BAR_ _BAR_
(48) Produkcja przemysłu wspólnotowego najpierw wzrosła o 4 % w latach 2000–2001, idąc do pewnego stopnia śladem tendencji konsumpcji we Wspólnocie.
Następnie jednak stale spadała, by w badanym okresie osiągnąć łączny spadek o 5 %.
W OOD produkcja przez przemysł wspólnotowy tlenku magnezu stanowiła ok. 55 % konsumpcji Wspólnoty.
Moce produkcyjne _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OOD _BAR_ OOD/2000 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 0 _BAR_
Zmiana w skali roku _BAR_ _BAR_ 0 _BAR_ 0 _BAR_ 0 _BAR_ 0 _BAR_ _BAR_
(49) Moce produkcyjne pozostawały stabilne w badanym okresie.
Wykorzystanie mocy produkcyjnych _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OOD _BAR_ OOD/2000 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 104 _BAR_ 102 _BAR_ 97 _BAR_ 95 _BAR_ – 5 _BAR_
(50) Powyższa tabela wskazuje, iż w badanym okresie wykorzystanie mocy produkcyjnych wykazywało te same tendencje co produkcja.
Po wzroście w latach 2000–2001 moce produkcyjne stale spadały.
Spadek ten, w badanym okresie, wyniósł 5 punktów procentowych.
Wielkość sprzedaży i ceny sprzedaży
Wielkość sprzedaży na rynku wspólnotowym _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OOD _BAR_ OOD/2000 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 98 _BAR_ 94 _BAR_ 87 _BAR_ 89 _BAR_ – 11 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 149 _BAR_ 150 _BAR_ 150 _BAR_ 157 _BAR_ 57 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 104 _BAR_ 101 _BAR_ 95 _BAR_ 97 _BAR_ – 3 _BAR_
(51) Sprzedaż przez przemysł wspólnotowy klientom niepowiązanym na rynku wspólnotowym spadła o 11 % między 2000 r. a OOD.
Sprzedaż przedsiębiorstwom powiązanym wzrosła o 57 % między 2000 r. a OOD.
Sprzedaż ta dotyczyła wyłącznie jednego przedsiębiorstwa i była dokonywana na rzecz przedsiębiorstw powiązanych należących do tej samej grupy kapitałowej.
Wspomniana sprzedaż stanowiła ok. 17 % całości sprzedaży tlenku magnezu w badanym okresie.
(52) Łączna wielkość sprzedaży na rynku wspólnotowym spadła o 3 % między 2000 r. a OOD.
Ceny stosowane przez przemysł wspólnotowy dla stron niepowiązanych _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OOD _BAR_ OOD/2000 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 108 _BAR_ 110 _BAR_ 109 _BAR_ 109 _BAR_ 9 _BAR_
Zmiana w skali roku _BAR_ _BAR_ 8 _BAR_ 2 _BAR_ – 1 _BAR_ – 1 _BAR_ _BAR_
(53) W okresie od 2000 r. do OOD średnia cena tlenku magnezu naliczana przez przemysł wspólnotowy na rynku wspólnotowym wzrosła o 9 %.
Ceny sprzedaży osiągnęły najwyższy poziom w 2002 r., aby następnie ponownie spaść w 2003 r. oraz w OOD.
Udział w rynku
Udział przemysłu wspólnotowego w rynku _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OOD _BAR_ OOD/2000 _BAR_
Udział procentowy w rynku _BAR_ 62 _BAR_ 61 _BAR_ 59 _BAR_ 63 _BAR_ 65 _BAR_ _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 98 _BAR_ 95 _BAR_ 102 _BAR_ 105 _BAR_ 5 _BAR_
(54) Udział przemysłu wspólnotowego w rynku zwiększył się z 62 % w 2000 r. do 65 % w OOD.
Znaczący wzrost udziału w rynku miał miejsce w latach 2002–2003 (o 7 % rynku).
(55) Wydaje się, iż przemysłowi wspólnotowemu udało się zdobyć udział w rynku dzięki konkurencyjnym cenom w stosunku do innych państw trzecich.
Zapasy
Zapasy _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OOD _BAR_ OOD/2000 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 107 _BAR_ 94 _BAR_ 101 _BAR_ 81 _BAR_ – 19 _BAR_
Zmiana w skali roku _BAR_ _BAR_ 7 _BAR_ – 13 _BAR_ 7 _BAR_ – 20 _BAR_ _BAR_
(56) Powyższa tabela pokazuje, iż w badanym okresie zapasy zredukowano o 19 %.
W latach 2000–2003 zapasy wynosiły ok. 43000 ton, podczas gdy w OOD spadły do ponad 35000 ton.
(57) Zapasy, stanowiące ok. 16 % sprzedaży przemysłu wspólnotowego w UE, w 2000 r., spadły do ok. 14 % w OOD.
Rentowność i przepływ środków pieniężnych
(58) W badanym okresie rentowność wyrażona jako procent wartości sprzedaży netto podmiotom niepowiązanym rozwijała się w sposób następujący:
Rentowność _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OOD _BAR_ OOD/2000 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 113 _BAR_ 538 _BAR_ 13 _BAR_ 200 _BAR_ 100 _BAR_
(59) Po okresie strat w 2000 r. sprzedaż przez przemysł wspólnotowy zaczęła być rentowna do końca OOD.
W 2002 r. zysk osiągnął najwyższy poziom 4,3 %, lecz następnie spadł do 0,1 % w 2003 r. i do 1,6 % w OOD.
Spadek w 2003 r. był spowodowany spadkiem wielkości sprzedaży oraz presji cenowej ze strony chińskich eksporterów, którzy nie pozwolili przemysłowi wspólnotowemu podnieść ceny do poziomu wystarczającego do osiągnięcia rozsądnego marginesu zysku.
(60) Należy zauważyć, że przy uwzględnieniu sprzedaży podmiotom powiązanym rentowność byłaby niewiele niższa, niemniej tendencje nie uległyby zmianie.
Przepływ środków pieniężnych _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OOD _BAR_ OOD/2000 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 128 _BAR_ 160 _BAR_ 82 _BAR_ 134 _BAR_ 34 _BAR_
Zmiana w skali roku _BAR_ _BAR_ 28 _BAR_ 33 _BAR_ – 79 _BAR_ 52 _BAR_ _BAR_
(61) Przepływ środków pieniężnych poprawił się o 34 % w badanym okresie i ulegał tym samym tendencjom co rentowność.
Inwestycje, zwrot z inwestycji, zdolność pozyskiwania kapitału
Inwestycje _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OOD _BAR_ OOD/2000 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 92 _BAR_ 76 _BAR_ 74 _BAR_ 81 _BAR_ – 19 _BAR_
Zmiana w skali roku _BAR_ _BAR_ – 8 _BAR_ – 16 _BAR_ – 2 _BAR_ 6 _BAR_ _BAR_
(62) Inwestycje spadły o ok. 19 % od 2000 r. do OOD.
Niemniej jednak w obecnym OOD inwestycje były o 24 % wyższe niż w OOD poprzedniego dochodzenia, w którym inwestycje osiągnęły wartość 4219000 ECU.
Inwestycje dotyczyły przed wszystkim usprawnienia i dalszej racjonalizacji procesu produkcji w celu zaoszczędzenia kosztów oraz dostosowania się do wymogów związanych z ochroną środowiska.
Zwrot z inwestycji _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OOD _BAR_ OOD/2000 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 129 _BAR_ 700 _BAR_ 14 _BAR_ 231 _BAR_ 131 _BAR_
(63) Po tym jak w 2000 r. zwrot z inwestycji miał wartość ujemną, w badanym okresie wzrósł on o ok. 11,6 punktów procentowych i podlegał podobnym tendencjom co rentowność.
(64) Przemysł wspólnotowy był w stanie pozyskiwać kapitał w badanym okresie.
Zatrudnienie, wydajność i płace
Zatrudnienie _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OOD _BAR_ OOD/2000 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 99 _BAR_ 90 _BAR_ 85 _BAR_ 80 _BAR_ – 20 _BAR_
Zmiana w skali roku _BAR_ _BAR_ – 1 _BAR_ – 9 _BAR_ – 5 _BAR_ – 5 _BAR_ _BAR_
(65) Powyższa tabela pokazuje, że w badanym okresie zatrudnienie spadło o 20 %.
Główny spadek zatrudnienia miał miejsce w okresie od 2001 r. do OOD.
(66) Ponieważ produkcja zmniejszyła się w mniejszym stopniu niż zatrudnienie, wydajność zwiększyła się o 19 % w tym samym okresie, zgodnie z tabelą poniżej.
Wydajność _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OOD _BAR_ OOD/2000 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 105 _BAR_ 113 _BAR_ 115 _BAR_ 119 _BAR_ 19 _BAR_
Zmiana w skali roku _BAR_ _BAR_ 5 _BAR_ 8 _BAR_ 2 _BAR_ 4 _BAR_ _BAR_
(67) W badanym okresie płace pracowników przemysłu wspólnotowego spadły o ok. 4 %.
Płace _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OOD _BAR_ OOD/2000 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 104 _BAR_ 99 _BAR_ 100 _BAR_ 96 _BAR_ – 4 _BAR_
Zmiana w skali roku _BAR_ _BAR_ 4 _BAR_ – 4 _BAR_ 0 _BAR_ – 3 _BAR_ _BAR_
Wpływ innych czynników
Działalność wywozowa przemysłu wspólnotowego
(68) Dochodzenie wykazało, że działalność wywozowa przemysłu wspólnotowego rozwijała się w następujący sposób:
Wywóz przez przemysł wspólnotowy _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OOD _BAR_ OOD/2000 _BAR_
W tonach _BAR_ 9240 _BAR_ 9206 _BAR_ 15671 _BAR_ 9962 _BAR_ 10022 _BAR_ _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 170 _BAR_ 108 _BAR_ 108 _BAR_ 8 _BAR_
Zmiana w skali roku _BAR_ _BAR_ 0 _BAR_ 70 _BAR_ – 62 _BAR_ 1 _BAR_ _BAR_
(69) Wywóz przez przemysł wspólnotowy tlenku magnezu wzrósł o 8 % w badanym okresie, głownie w 2002 r.
Jednakże wzrost wielkości wywozu będzie miał niewielki wpływ na sytuację przemysłu wspólnotowego, ponieważ wywóz ten wynosił średnio ok. 4 % łącznej sprzedaży przez przemysł wspólnotowy.
Wielkość i ceny przywozu z państw trzecich
(70) Wielkość przywozu tlenku magnezu do Wspólnoty z państw trzecich innych niż ChRL oraz średnie ceny przywozu kształtowały się w sposób następujący:
W tonach _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OOD _BAR_
Turcja _BAR_ 2704 _BAR_ 3116 _BAR_ 7010 _BAR_ 2105 _BAR_ 1373 _BAR_
USA _BAR_ 849 _BAR_ 1518 _BAR_ 326 _BAR_ 704 _BAR_ 897 _BAR_
Izrael _BAR_ 2417 _BAR_ 2558 _BAR_ 2714 _BAR_ 3156 _BAR_ 2725 _BAR_
Meksyk _BAR_ 703 _BAR_ 781 _BAR_ 627 _BAR_ 856 _BAR_ 755 _BAR_
Japonia _BAR_ 1949 _BAR_ 1658 _BAR_ 2081 _BAR_ 627 _BAR_ 455 _BAR_
Australia _BAR_ 1115 _BAR_ 749 _BAR_ 42 _BAR_ 341 _BAR_ 301 _BAR_
Norwegia _BAR_ 459 _BAR_ 198 _BAR_ 72 _BAR_ 117 _BAR_ 149 _BAR_
Inne państwa trzecie _BAR_ 56 _BAR_ 1462 _BAR_ 679 _BAR_ 109 _BAR_ 516 _BAR_
Ogółem _BAR_ 10252 _BAR_ 12041 _BAR_ 13550 _BAR_ 8016 _BAR_ 7172 _BAR_
Euro _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OOD _BAR_
Turcja _BAR_ 128 _BAR_ 147 _BAR_ 154 _BAR_ 169 _BAR_ 195 _BAR_
USA _BAR_ 1475 _BAR_ 509 _BAR_ 1431 _BAR_ 796 _BAR_ 795 _BAR_
Izrael _BAR_ 964 _BAR_ 712 _BAR_ 607 _BAR_ 611 _BAR_ 667 _BAR_
Meksyk _BAR_ 458 _BAR_ 718 _BAR_ 870 _BAR_ 591 _BAR_ 617 _BAR_
Japonia _BAR_ 1164 _BAR_ 1173 _BAR_ 1044 _BAR_ 713 _BAR_ 458 _BAR_
Australia _BAR_ 609 _BAR_ 495 _BAR_ 466 _BAR_ 407 _BAR_ 431 _BAR_
Norwegia _BAR_ 284 _BAR_ 0 _BAR_ 495 _BAR_ 295 _BAR_ 270 _BAR_
Inne państwa trzecie _BAR_ 0 _BAR_ 528 _BAR_ 740 _BAR_ 200 _BAR_ 191 _BAR_
Udział w rynku przywozu do Wspólnoty z innych państw trzecich _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OOD _BAR_ OOD/2000 _BAR_
Udział procentowy w rynku _BAR_ 2 _BAR_ 2 _BAR_ 3 _BAR_ 2 _BAR_ 1 _BAR_ – 1 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 117 _BAR_ 129 _BAR_ 80 _BAR_ 73 _BAR_ _BAR_
(71) Łączna wielkość przywozu tlenku magnezu z państw trzecich innych niż ChRL spadła w badanym okresie z 10252 ton w 2000 r. do 7172 ton w OOD.
W celu wyliczenia udziału w rynku przywozu z innych państw trzecich dokonano niewielkiego dostosowania przez wyłączenie wielkości przywozu sprzedawanego na rynek Wspólnoty, a nabytego przez jednego z producentów wspólnotowych od swych spółek zależnych w Turcji.
Udział w rynku wspomnianego przywozu spadł z ok. 2 % do 1 % we wspomnianym okresie.
Głównymi eksporterami do Wspólnoty są Turcja, Izrael, Australia i USA.
(72) Średnie ceny przywozu z innych państw trzecich były znacznie wyższe niż ceny przemysłu wspólnotowego w OOD.
Należy jednak zwrócić uwagę na fakt, iż dane Eurostatu o 10-cyfrowym kodzie Taric zawierają również ceny syntetycznego tlenku magnezu o znacznie większej czystości niż produkt objęty postępowaniem i tym samym o wyższej cenie.
Chociaż nie są dostępne dokładne informacje co do proporcji między syntetycznym tlenkiem magnezu a produktem objętym postępowaniem w asortymencie produktu, do którego odnoszą się dane Eurostatu o 10-cyfrowym kodzie Taric, można w sposób uzasadniony przyjąć, że ogólny poziom cen tlenku magnezu z państw trzecich był wyższy od poziomu cen przemysłu wspólnotowego w OOD.
Podsumowanie
(73) Jak wyjaśniono powyżej, konsumpcja produktu objętego postępowaniem nieznacznie zmalała w badanym okresie.
Podobnie jak w poprzednim przeglądzie wygaśnięcia, stwierdza się jednakże, że konsumpcja we Wspólnocie nie miała znaczącego wpływu na sytuację w przemyśle wspólnotowym w badanym okresie, jak wyjaśniono w motywie 42 w sprawie konsumpcji we Wspólnocie.
(74) Obowiązujące środki doprowadziły do częściowej poprawy sytuacji w przemyśle wspólnotowym od 2000 r.
Czynniki ekonomiczne, takie jak udział w rynku, rentowność, zwrot z inwestycji, przepływ środków pieniężnych, wydajność oraz zapasy końcowe wykazały pozytywny rozwój.
Sprzedaż przez przemysł wspólnotowy była rentowna od 2001 r. (0,9 %) do OOD (1,6 %).
Jednakże ze względu na presję ze strony chińskich eksporterów przemysł wspólnotowy nie był w stanie osiągnąć wystarczającego zysku, niezbędnego do zapewnienia rentowności w przyszłości.
W odniesieniu do tendencji spadkowej produkcji (– 5 %), wykorzystania mocy produkcyjnych (– 5 %) oraz sprzedaży na rynku wspólnotowym (– 3 %), odpowiadała ona mniej lub bardziej spadkowi konsumpcji.
Jednakże stało się to kosztem zatrudnienia (– 20 %) oraz inwestycji (– 19 %).
Należy zwrócić uwagę, że sprzedaż przez jednego wspólnotowego producenta podmiotom powiązanym nie zmieniła ogólnego obrazu sytuacji przemysłu wspólnotowego.
Można zatem stwierdzić, że chociaż sytuacja przemysłu wspólnotowego uległa poprawie, pozostaje ona nadal podatna między innymi na skutki utrzymywania się przywozu po cenach dumpingowych z ChRL.
Działania przemysłu wspólnotowego zmierzające do poprawy jego konkurencyjności nie zostały zatem zakończone w pełni pomyślnie.
(75) Z drugiej strony, należy również zwrócić uwagę, że wielkość i udział w rynku przywozu chińskiego zmniejszył się w badanym okresie.
Ponadto stwierdzono, że chiński przywóz nie stosował podcięcia cen przemysłu wspólnotowego.
W związku z powyższym, a także w szczególności w świetle ograniczonej poprawy sytuacji przemysłu wspólnotowego, zmniejszenia chińskiego przywozu i udziału w rynku oraz braku podcięcia cenowego, nie można stwierdzić utrzymywania się szkody spowodowanej przywozem po cenach dumpingowych.
Dlatego też zbadano, czy szkoda wystąpiłaby ponownie gdyby środki wygasły.
Prawdopodobieństwo ponownego wystąpienia szkody
(76) W odniesieniu do prawdopodobnego wpływu wygaśnięcia obowiązujących środków na sytuację przemysłu wspólnotowego, uwzględniono szereg czynników razem z elementami opisanymi w motywach powyżej.
(77) Jak wspomniano wcześniej, jeżeli zezwolonoby na wygaśnięcie środków antydumpingowych, istnieje duże prawdopodobieństwo, że przywóz z ChRL produktu objętego postępowaniem po cenach dumpingowych zwiększyłby się w sposób znaczący, mając na uwadze duże niewykorzystane moce produkcyjne posiadane przez ChRL, wynikające z faktu, iż państwo to posiada największe na świecie złoża rudy magnezytu.
(78) Porównanie między przywozem z ChRL a przywozem z innych państw trzecich do Wspólnoty wykazało istotne różnice w cenach.
Ceny importowe z innych państw trzecich w badanym okresie były wysokie, podczas gdy chińskie ceny importowe, które miały charakter dumpingowy, stale spadały.
Ponadto fakt, iż chińskie ceny wywozu do innych głównych rynków tlenku magnezu były o 38 % niższe od cen eksportowych do Wspólnoty, wskazuje jasno, iż przemysł wspólnotowy stanąłby w obliczu jeszcze większego nacisku ze strony zwiększonej wielkości przywozu z ChRL po cenach dumpingowych produktu objętego postępowaniem, mając na uwadze, że wywóz ten już wywarł na ceny wspólnotowe wpływ powodujący tendencję spadkową w badanym okresie.
(79) W związku z powyższym stwierdza się, że dopuszczenie do wygaśnięcia środków najprawdopodobniej doprowadziłoby do ponownego poniesienia szkody przez przemysł wspólnotowy.
G. INTERES WSPÓLNOTY
Uwaga wstępna
(80) Zgodnie z art. 21 rozporządzenia podstawowego zbadano, czy utrzymanie w mocy obowiązujących obecnie środków antydumpingowych byłoby sprzeczne z interesem Wspólnoty jako całości.
Interes Wspólnoty określono na podstawie szacunkowej oceny różnych interesów cząstkowych tj. przemysłu Wspólnoty, importerów/handlowców oraz użytkowników i dostawców produktu objętego postępowaniem.
(81) Należy przypomnieć, że w poprzednim przeglądzie ponownego przyjęcia środków nie uznano za działanie sprzeczne z interesami Wspólnoty.
Ponadto fakt, iż niniejsze dochodzenie jest również przeglądem wygaśnięcia pozwala na analizę wszelkiego negatywnego wpływu na strony, których obowiązujące środki dotyczą.
(82) Na tej podstawie zbadano, czy pomimo wniosków, jakie wyciągnięto w sprawie prawdopodobieństwa utrzymania się szkodliwego dumpingu, istnieją istotne powody prowadzące do wniosku, że w interesie Wspólnoty nie leży utrzymanie środków w tym konkretnym przypadku.
Interes przemysłu wspólnotowego
(83) Należy pamiętać, iż ustalono, że istnieje prawdopodobieństwo utrzymywania się dumpingu produktu objętego postępowaniem pochodzącego z ChRL, a także, że istnieje ryzyko ponownego wyrządzenia szkody przemysłowi wspólnotowemu wynikającej z przywozu po cenach dumpingowych.
Ponadto ustalono, że przemysł wspólnotowy nadal znajduje się w delikatnej sytuacji.
Utrzymanie środków w mocy powinno pomóc przemysłowi wspólnotowemu w poprawie swej sytuacji oraz uniknięciu szkód w przyszłości.
W związku z powyższym utrzymanie środków przeciwko dumpingowemu przywozowi z ChRL leży w interesie przemysłu wspólnotowego.
Interes niepowiązanych importerów/handlowców
(84) Służby Komisji rozesłały kwestionariusze 23 importerom/handlowcom wymienionym w skardze.
Nie otrzymano żadnej odpowiedzi.
(85) W takich okolicznościach stwierdzono, że obowiązujące środki nie miały dużego wpływu na importerów lub handlowców i w związku z tym utrzymanie w mocy środków nie wpłynęłoby w znaczący sposób na te strony.
Pozostaje to również w zgodzie z ustaleniami dokonanymi w poprzednich dochodzeniach.
Interes użytkowników
(86) Służby Komisji rozesłały kwestionariusze czterem użytkownikom.
Nie otrzymano żadnej odpowiedzi.
(87) Wobec braku odpowiedzi na kwestionariusze oraz wiarygodnych danych na poparcie wygaśnięcia obowiązujących środków, podobnie jak w poprzednim przeglądzie wygaśnięcia, stwierdza się, że utrzymanie w mocy ceł antydumpingowych nie wpłynie w znaczący sposób na użytkowników.
H. WNIOSKI
(88) Dochodzenie wykazało, że eksporterzy w ChRL kontynuowali stosowanie praktyk dumpingowych w OOD.
Wykazano również, że rynek wspólnotowy jest atrakcyjny dla chińskich eksporterów, biorąc pod uwagę ceny obowiązujące przy wywozie na inne rynki oraz znaczące, niewykorzystane moce produkcyjne w ChRL.
Dlatego też, gdyby środki zostały uchylone, istnieje duże prawdopodobieństwo napływu na rynek wspólnotowy dużej ilości przywozu po cenach dumpingowych.
(89) Sytuacja przemysłu wspólnotowego, którą odzwierciedla spadek produkcji, sprzedaży i zatrudnienia oraz niewystarczający zysk w badanym okresie, najprawdopodobniej uległaby pogorszeniu, gdyby środki zostały uchylone, a jednocześnie wzrosłaby wielkość przywozu po cenach dumpingowych napływającego z ChRL na rynek wspólnotowy.
(90) Uwzględniając interes Wspólnoty, stwierdza się, że nie występują żadne istotne powody przemawiające za nienakładaniem środków antydumpingowych na przywóz produktu objętego postępowaniem pochodzącego z ChRL.
(91) Zatem uznaje się za właściwe utrzymanie obecnych środków antydumpingowych wobec przywozu tlenku magnezu pochodzącego z ChRL.
(92) Wszystkie strony zostały poinformowane o zasadniczych faktach i względach, na podstawie których postanowiono zalecić utrzymanie obowiązujących środków.
Wyznaczono również termin, w którym strony mogły przedstawić swoje uwagi do ujawnionych informacji.
Nie otrzymano żadnych uwag, które mogłyby zmienić przedstawione powyżej wnioski.
(93) Z powyższego wynika, że stosownie do art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego środki antydumpingowe mające zastosowanie do tlenku magnezu pochodzącego z ChRL, nałożone rozporządzeniem Rady (WE) nr 1334/1999, zmienionym ostatnio rozporządzeniem Rady (WE) nr 985/2003, powinny zostać utrzymane w mocy.
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejszym nakłada się ostateczne cło antydumpingowe na przywóz tlenku magnezu oznaczonego kodem CN ex25199090 (kod Taric 25199090*10) i pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej.
2.
Kwota cła antydumpingowego:
a) jest równa różnicy między minimalną ceną importową 112 EUR za tonę a ceną netto na granicy Wspólnoty, przed zapłaceniem cła, w każdym przypadku, gdy ta druga wielkość:
- jest mniejsza od minimalnej ceny importowej, oraz
- jest określona na podstawie faktury wydanej przez eksportera mającego siedzibę w ChRL bezpośrednio niepowiązanemu podmiotowi we Wspólnocie (dodatkowy kod TARIC A420);
b) wynosi zero, jeżeli cena netto na granicy Wspólnoty, przed zapłaceniem cła, jest określona na podstawie faktury wydanej przez eksportera mającego siedzibę w ChRL bezpośrednio niepowiązanemu podmiotowi we Wspólnocie i jest równa lub wyższa od minimalnej ceny importowej 112 EUR za tonę (dodatkowy kod TARIC A420);
c) jest równa cłu ad valorem wynoszącemu 27,1 % we wszystkich innych przypadkach, do których nie mają zastosowania postanowienia lit. a) oraz b) (dodatkowy kod TARIC A999).
W przypadku gdy cło antydumpingowe jest naliczane zgodnie z art. 1 ust. 2 lit a), a towary zostały uszkodzone przed wprowadzeniem ich do swobodnego obrotu, i przez to cena faktycznie zapłacona bądź należna jest dostosowana w celu określenia wartości celnej zgodnie z art. 145 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [7], minimalna cena importowa, określona powyżej, zostanie zmniejszona proporcjonalnie do dostosowania ceny faktycznie zapłaconej lub należnej. Należne cło będzie wtedy równe różnicy między obniżoną minimalną ceną importową a obniżoną ceną netto na granicy Wspólnoty przed odprawą celną.
3.
Stosuje się obowiązujące przepisy celne, chyba że postanowiono inaczej.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 779/2005
z dnia 23 maja 2005 r.
kończące częściowy przegląd tymczasowy środków antydumpingowych dotyczących przywozu węglika krzemu pochodzącego z Ukrainy
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [1] (zwane dalej "rozporządzeniem podstawowym"), w szczególności jego art. 11 ust. 3,
uwzględniając wniosek przedłożony przez Komisję po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. POSTĘPOWANIE
1.
Obowiązujące środki
(1) W następstwie przeglądu związanego z wygaśnięciem środków antydumpingowych, Rada, rozporządzeniem (WE) nr 821/94 [2], nałożyła ostateczne cła antydumpingowe (zwane dalej "środkami") na przywóz węglika krzemu pochodzącego między innymi z Ukrainy.
W następstwie przeglądu związanego z wygaśnięciem środków antydumpingowych Rada, rozporządzeniem (WE) nr 1100/2000 [3], na wniosek Europejskiej Rady Przemysłu Chemicznego (ERPC), utrzymała środki na początkowym poziomie.
Rozporządzeniem (WE) nr 991/2004 [4], Rada zmieniła rozporządzenie (WE) nr 1100/2000 jako rezultat rozszerzenia Unii Europejskiej poprzez przystąpienie 10 nowych Państw Członkowskich w dniu 1 maja 2004 r. ("UE 10") w celu zapewnienia, w przypadku przyjęcia przez Komisję zobowiązania, możliwości zwolnienia przywozu do Wspólnoty, dokonywanego zgodnie z zasadami przyjętych zobowiązań, z ceł antydumpingowych nałożonych rozporządzeniem (WE) nr 1100/2000.
Na mocy decyzji 2004/498/WE [5] i 2004/782/WE [6], Komisja przyjęła zobowiązania przedstawione przez eksportującego producenta ukraińskiego Otwartą Spółkę Akcyjną "Zaporoski Abrasiwny Kombinat" (zwanego dalej "ZAK").
(2) Obecna stawka cła stosowana do ceny netto franco na granicy Wspólnoty, przed ocleniem, wynosi 24 % na przywóz węglika krzemu pochodzącego z Ukrainy.
2.
Obecne dochodzenie
(3) Komisja otrzymała wniosek przedłożony przez ZAK (zwany dalej "wnioskodawcą") o przeprowadzenie częściowego przeglądu tymczasowego zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego.
(4) Wniosek opierał się na uprawdopodobnieniu przez wnioskodawcę, że okoliczności, na podstawie których podjęto środki, zmieniły się, a zmiany te mają trwały charakter.
Wnioskodawca oświadczył między innymi, że okoliczności dotyczące statusu gospodarki rynkowej znacznie się zmieniły.
W szczególności, wnioskodawca utrzymywał, że spełnił już warunki pozwalające na przyznanie mu statusu przedsiębiorstwa gospodarki rynkowej zgodnie z art. 3 ust. 7 lit. b) rozporządzenia podstawowego.
Ponadto wnioskodawca dostarczył dowodów wskazujących, że porównanie zwykłej wartości opartej na jego własnych kosztach/cenach krajowych i ceny wywozu do Stanów Zjednoczonych jako rynku kraju trzeciego porównywalnego z UE, doprowadziłoby do zmniejszenia dumpingu znacznie poniżej poziomu obecnie obowiązującego środka.
W związku z powyższym, wnioskodawca oświadczył, że dalsze stosowanie środka na obecnym poziomie nie jest już konieczne w celu kompensowania dumpingu.
(5) Komisja, po konsultacji z Komitetem Doradczym, rozpoczęła w dniu 7 stycznia 2004 r. poprzez zawiadomienie opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [7] częściowy przegląd tymczasowy ograniczony w swoim zasięgu do dumpingu i statusu przedsiębiorstwa gospodarki rynkowej w odniesieniu do ZAK.
(6) Komisja przekazała wnioskodawcy kwestionariusz i formularz wniosku o nadanie statusu przedsiębiorstwa gospodarki rynkowej zgodnie z art. 2 ust. 7 rozporządzenia podstawowego.
(7) Komisja zgromadziła i zweryfikowała wszelkie informacje uznane za niezbędne w celu określenia dumpingu i statusu przedsiębiorstwa gospodarki rynkowej oraz przeprowadziła wizytę weryfikacyjną na terenie zakładów wnioskodawcy.
(8) Dochodzenie dotyczące dumpingu obejmowało okres od 1 stycznia 2003 r. do 31 grudnia 2003 r. (zwany dalej "okresem dochodzenia").
3.
Zainteresowane strony dochodzenia
(9) Komisja oficjalnie poinformowała eksportującego producenta, przedstawicieli kraju wywożącego oraz producentów wspólnotowych o rozpoczęciu przeglądu.
Zainteresowane strony miały możliwość przedstawienia swych opinii na piśmie, dostarczenia informacji i dowodów wspierających oraz złożenia wniosku o wysłuchanie w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu.
Wszystkie zainteresowane strony, które złożyły wniosek i wykazały, że istnieją podstawy ich wysłuchania zostały wysłuchane.
(10) W tym względzie, następujące zainteresowane strony przedstawiły swoje opinie:
a) Stowarzyszenie producentów wspólnotowych:
- Europejska Rada Przemysłu Chemicznego (ERPC)
b) Producent wspólnotowy:
- Best-Business, Kunštát na Moravě, Republika Czeska
c) Eksportujący producent:
- Zaporoski Abrasiwny Kombinat, Zaporoże, Ukraina
d) Producenci z krajów analogicznych:
- Volzhsky Abrasive, Volshsky, region wołgogradzki, Rosja
- Saint-Gobain Materiais Cerâmicos Ltda, Barbacena, Brazylia.
B. OMAWIANY PRODUKT
(11) Omawiany produkt objęty niniejszym postępowaniem to węglik krzemu, oznaczony kodem CN 28492000 (zwany dalej "węglikiem krzemu" lub "omawianym produktem").
Nie znaleziono dowodów sugerujących, że okoliczności dotyczące omawianego produktu znacząco się zmieniły od czasu zastosowania środków.
C. WYNIK DOCHODZENIA
1.
Uwaga wstępna
(12) Zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, celem takiego rodzaju przeglądu jest określenie potrzeby dalszego stosowania środków na ich obecnym poziomie.
Przeprowadzając częściowy przegląd tymczasowy, Komisja może między innymi rozważyć, czy okoliczności dotyczące dumpingu znacząco się zmieniły.
Komisja zbadała wszystkie argumenty przedłożone przez wnioskodawcę i okoliczności, które mogły się znacząco zmienić od czasu zastosowania środków: status przedsiębiorstwa gospodarki rynkowej, indywidualne traktowanie, wybór kraju analogicznego i ceny eksportowe wnioskodawcy.
2.
Status gospodarki rynkowej
(13) Wnioskodawca wystąpił o status przedsiębiorstwa gospodarki rynkowej zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. b) rozporządzenia podstawowego i przedłożył formularz wniosku o nadanie statusu przedsiębiorstwa gospodarki rynkowej w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu.
(14) Zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. b) rozporządzenia podstawowego, w dochodzeniach antydumpingowych dotyczących przywozu produktów pochodzących z Ukrainy, wartość normalna jest określana zgodnie z ust. 1–6 wymienionego powyżej artykułu dla tych producentów, co do których okazało się, że spełniają wszystkie kryteria określone w art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego.
(15) Dochodzenie wykazało, że wnioskodawca nie spełnia wszystkich kryteriów:
Artykuł 2 ust. 7 lit. b) _BAR_ Artykuł 2 ust. 7 lit. c) tiret drugie _BAR_ Artykuł 2 ust. 7 lit. c) tiret trzecie _BAR_ Artykuł 2 ust. 7 lit. c) tiret czwarte _BAR_ Artykuł 2 ust. 7 lit. c) tiret piąte _BAR_
Niespełnione _BAR_ Niespełnione _BAR_ Niespełnione _BAR_ Spełnione _BAR_ Spełnione _BAR_
(16) Dochodzenie wykazało, że ZAK był w trakcie prywatyzacji nadzorowanej przez państwo ukraińskie.
W ramach prywatyzacji, udziałowiec większościowy ZAK i prywatny inwestor zawarli umowę z organem państwowym.
Do końca okresu dochodzenia, ZAK podlegał zobowiązaniom nałożonym umową, w szczególności dotyczącym siły roboczej i prowadzonej działalności.
Spełnienie tych zobowiązań było przedmiotem rocznych państwowych inspekcji, a ich niewypełnienie podlegało karom.
Okazało się, że warunki nałożone umową wychodzą poza to, co prywatny inwestor zaakceptowałby w normalnych warunkach gospodarki rynkowej.
Zgodnie z powyższym postanowiono, że decyzje firmy ZAK dotyczące siły roboczej, produkcji i sprzedaży nie zostały podjęte w odpowiedzi na sygnały rynkowe odzwierciedlające podaż i popyt.
Decyzje w tej kwestii były raczej podejmowane ze znaczną ingerencją Państwa.
(17) Ponadto odkryto, że rachunkowość i kontrola rachunków nie były wiarygodne.
W rzeczywistości ZAK mógł modyfikować kluczowe dane w programie księgowym (dane i wartości zamkniętych okresów rozliczeniowych) i w rachunkach ZAK nie można odnaleźć pewnych transakcji finansowych.
Te poważne uchybienia nie zostały przedstawione w sprawozdaniu z kontroli.
Postanowiono zatem, że ZAK nie posiada jasnego zestawu podstawowych dokumentów księgowych, które są niezależnie kontrolowane zgodnie z międzynarodowymi standardami rachunkowości i które są stosowane do wszystkich celów.
(18) Na koniec odkryto, że ujmując w zestawieniu bilansowym przedmioty obronne o charakterze militarnym należące do państwa i amortyzując te przedmioty, stan przejęty, koszty produkcji i sytuacja finansowa ZAK podlegają znacznym zniekształceniom przeniesionym z poprzedniej nierynkowej gospodarki.
Również koszty produkcji są zniekształcone na skutek przyjęcia przez ZAK nieoprocentowanej pożyczki udzielonej inwestorowi w procesie prywatyzacji.
(19) Na tej podstawie stwierdzono, że nie wszystkie kryteria określone w art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego zostały spełnione i że wnioskodawca nie działał w warunkach gospodarki rynkowej.
(20) Komisja szczegółowo poinformowała wnioskodawcę i przemysł wspólnotowy o powyższych ustaleniach i dała im możliwość przedstawienia swoich uwag.
Przemysł wspólnotowy poparł ustalenia Komisji.
Uwagi przekazane przez wnioskodawcę nie zapewniały żadnych zmian w określeniu statusu przedsiębiorstwa gospodarki rynkowej.
3.
Indywidualne traktowanie
(21) Na podstawie art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego cło obowiązujące na terenie całego kraju ustala się dla państw wchodzących w zakres stosowania art. 2 ust. 7, z wyjątkiem przypadków, w których przedsiębiorstwa są w stanie wykazać, na podstawie właściwie uzasadnionych twierdzeń, że wszystkie kryteria określone w art. 9 ust. 5 rozporządzenia podstawowego są spełnione.
(22) Wnioskodawca zażądał również indywidualnego traktowania prowadzącego do ustanowienia specjalnego indywidualnego cła antydumpingowego w przypadku nieuzyskania statusu gospodarki rynkowej.
Jednakże dochodzenie nie wykazało istnienia innych producentów omawianego produktu na Ukrainie, lecz pokazało, że wnioskodawca jest jedynym producentem omawianego produktu na Ukrainie.
W takim przypadku stwierdza się, że kwestia indywidualnego traktowania nie występuje, ponieważ specyficzny indywidualny margines dumpingu byłby identyczny z obowiązującym na terenie całego kraju.
4.
Kraj analogiczny
(23) Zgodnie z art. 2 ust. 7 rozporządzenia podstawowego, w przypadku krajów nieposiadających gospodarki rynkowej i, w takim stopniu, że status gospodarki rynkowej nie może być przyznany, w przypadku krajów znajdujących się w okresie przekształceń, normalną wartość określa się w oparciu o cenę lub wartość w kraju analogicznym.
Wnioskodawca twierdził, że kraj analogiczny wykorzystany w początkowym dochodzeniu, Brazylia, nie był właściwy i, że w obecnym przeglądzie tymczasowym powinna zostać wybrana Rosja jako najbardziej, o ile nie jedyny, odpowiedni kraj analogiczny do ustalenia normalnej wartości dla Ukrainy.
(24) Argumenty przedstawione przez wnioskodawcę na rzecz Rosji opierały się na faktach, że rzekomo i) dostęp Rosji do surowców, źródeł energii i innych nakładów, a także technologia wykorzystywana w produkcji i skala produkcji są porównywalne z Ukrainą; ii) sprzedaż wewnętrzna Rosji jest reprezentatywna jako, że całkowita wielkość sprzedaży wewnętrznej przewyższa 5 % całkowitej sprzedaży eksportowej Ukrainy; iii) sytuacja konkurencyjności w Rosji jest porównywalna do Ukrainy.
(25) Komisja rozważyła propozycję wnioskodawcy.
Przede wszystkim stwierdzono, że w początkowym dochodzeniu okazało się, że cały wywóz omawianego produktu pochodzącego z Rosji podlegał dumpingowi.
Już sama taka sytuacja implikuje pewną anomalię w stosunku pomiędzy normalną wartością a ceną eksportową i stawia pod znakiem zapytania stosowność Rosji jako kraju analogicznego.
Pomimo tego spostrzeżenia, na wyraźny wniosek wnioskodawcy, służby Komisji zaprosiły eksportującego producenta rosyjskiego do współpracy w niniejszym postępowaniu.
Jednakże rosyjska firma nie podjęła współpracy.
(26) Z tych powodów uznano, że Rosja nie może zostać wybrana jako odpowiedni kraj analogiczny do ustalenia normalnej wartości dla Ukrainy.
Ponadto nie znaleziono dowodów wskazujących, że okoliczności dotyczące kraju analogicznego w początkowym dochodzeniu zmieniły się na korzyść wnioskodawcy.
5.
Cena eksportowa
(27) Zgodnie z art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego, za cenę eksportową uważa się cenę faktycznie zapłaconą lub należną za produkt sprzedany na wywóz z kraju wywozu do Wspólnoty. W przypadkach, gdy cena eksportowa nie istnieje, może ona zostać określona zgodnie z art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego na podstawie ceny, po której produkty przywożone są po raz pierwszy odsprzedawane niezależnemu nabywcy lub na jakiejkolwiek innej rozsądnej podstawie, jeżeli produkty nie są odsprzedawane niezależnemu nabywcy lub nie są odsprzedawane w stanie, w którym zostały przywiezione.
(28) Wnioskodawca domagał się zmiany okoliczności dotyczących swoich cen eksportowych i argumentował, że z braku reprezentatywnego przywozu do Wspólnoty, ceny eksportowe na zastępcze pozaunijne rynki porównywalne ze Wspólnotą powinny zostać wykorzystane jako rozsądna podstawa do ustalenia marginesu dumpingu.
W tym celu zaproponował Stany Zjednoczone lub UE10 jako kraje odniesienia.
(29) Komisja rozważyła propozycję wnioskodawcy, gdyż rzeczywiście, w bardzo wyjątkowych okolicznościach, można wyobrazić sobie wykorzystanie cen eksportowych do krajów trzecich jako podstawę do porównania z wartością normalną.
Jednakże w tym przypadku odkryto, że wielkość przywozu wnioskodawcy do Stanów Zjednoczonych w okresie dochodzenia nie była nawet reprezentatywna, tak więc nie powstała kwestia, czy właściwym jest korzystanie z cen eksportowych do Stanów Zjednoczonych, Stąd wniosek, by oprzeć kalkulacje dumpingowe na cenach eksportowych do Stanów Zjednoczonych, został odrzucony.
Ponadto nie znaleziono dowodów sugerujących, że wyodrębnione korzystanie z cen eksportowych do UE10 byłoby korzystne dla wnioskodawcy.
Na koniec potwierdzono, że nie odnotowano istnienia reprezentatywnej sprzedaży do Wspólnoty w okresie dochodzenia.
6.
Wniosek
(30) W związku z powyższym, nie można udzielić wnioskodawcy statusu przedsiębiorstwa gospodarki rynkowej.
W tym przypadku nie występuje możliwość indywidualnego traktowania.
Ponadto wszystkie inne argumenty dotyczące wyboru kraju analogicznego i cen eksportowych wnioskodawcy podniesione przez wnioskodawcę zostały odrzucone.
Na tej podstawie, uważa się, że okoliczności dotyczące dumpingu nie zmieniły się znacząco w porównaniu z sytuacją w okresie dochodzenia wykorzystanej w dochodzeniu, które doprowadziło do zastosowania środków.
Postanowiono zatem, że częściowy przegląd tymczasowy środków antydumpingowych stosowanych do przywozu do Wspólnoty węglika krzemu pochodzącego z Ukrainy powinien zostać zamknięty bez zmiany lub uchylania obowiązujących środków,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Częściowy przegląd tymczasowy ceł antydumpingowych na przywóz węglika krzemu pochodzącego z Ukrainy zostaje niniejszym zakończony.
2.
Ostateczne cła antydumpingowe nałożone na mocy rozporządzenia (WE) nr 1100/2000 zostają utrzymane.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 780/2005
z dnia 24 maja 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 25 maja 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 781/2005
z dnia 24 maja 2005 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 622/2003 ustanawiające środki w celu wprowadzenia w życie wspólnych podstawowych standardów dotyczących bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 2320/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2002 r. ustanawiające wspólne zasady w dziedzinie bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego [1], w szczególności jego art. 4 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy rozporządzenia (WE) nr 2320/2002, zadaniem Komisji jest przyjęcie środków w celu wprowadzenia w życie wspólnych podstawowych standardów dotyczących bezpieczeństwa lotnictwa we Wspólnocie Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 622/2003 z dnia 4 kwietnia 2003 r. ustanawiające środki w celu wprowadzenia w życie wspólnych podstawowych standardów dotyczących bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego [2] było pierwszym aktem zawierającym takie środki.
(2) Istnieje potrzeba ustanowienia środków, które będą precyzować wspólne podstawowe standardy.
(3) Zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 622/2003, oraz aby zapobiec aktom bezprawnej ingerencji, środki ustanowione w Załączniku do rozporządzenia (WE) nr 622/2003 powinny pozostać tajne i niepublikowane.
Ta sama zasada koniecznie stosuje się do jakiegokolwiek aktu zmieniającego.
(4) Należy odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 622/2003.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Bezpieczeństwa Lotnictwa Cywilnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Cel
Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 622/2003 zmienia się zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3 wspomnianego rozporządzenia stosuje się w odniesieniu do poufnego charakteru Załącznika.
Artykuł 2
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 782/2005
z dnia 24 maja 2005 r.
ustanawiające format dla przekazywania wyników statystyk odpadów
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 2150/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 listopada 2002 r. w sprawie statystyk odpadów [1], w szczególności jego art. 6 lit. e),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy art. 6 rozporządzenia (WE) nr 2150/2002 Komisja powinna przyjąć środki niezbędne do wykonania wspomnianego rozporządzenia.
(2) Zgodnie z art. 6 lit. e) rozporządzenia (WE) nr 2150/2002 Komisja powinna ustanowić właściwy format przekazywania wyników przez Państwa Członkowskie.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Programów Statystycznych ustanowionego na mocy decyzji Rady 89/382/EWG, Euratom [2],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Właściwy format przekazywania wyników statystyk odpadów do Komisji (Eurostatu) określa Załącznik do niniejszego rozporządzenia.
Państwa Członkowskie stosują ten format w odniesieniu do danych za rok referencyjny 2004 i następne lata.
Artykuł 2
Państwa Członkowskie przekazują Komisji (Eurostatowi) dane i metadane wymagane w rozporządzeniu (WE) nr 2150/2002 w formie elektronicznej, zgodnie ze standardem wymiany zaproponowanym przez Komisję (Eurostat).
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 783/2005
z dnia 24 maja 2005 r.
zmieniające załącznik II do rozporządzenia (WE) nr 2150/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie statystyk odpadów
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 2150/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 listopada 2002 r. w sprawie statystyk odpadów [1], w szczególności jego art. 1 ust. 5 i art. 6 lit. b),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy art. 6 rozporządzenia (WE) nr 2150/2002 Komisja powinna dokonać uzgodnień dotyczących wykonania tego rozporządzenia.
(2) Zgodnie z art. 6 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 2150/2002 Komisja może dostosować specyfikacje zawarte w załącznikach do wspomnianego rozporządzenia.
(3) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 547/2004 zmienia nomenklaturę statystyczną w załączniku I i załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 2150/2002. Załącznik II do rozporządzenia (WE) nr 2150/2002 należy dostosować do tych zmian.
(4) W związku z powyższym rozporządzenie (WE) nr 2150/2002 powinno zostać odpowiednio zmienione.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Programów Statystycznych ustanowionego decyzją Rady 89/382/EWG, Euratom [2],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 2150/2002 sekcję 2 zastępuje się tekstem Załącznika do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie 20 dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 784/2005
z dnia 24 maja 2005 r.
przyjmujące odstępstwa od przepisów rozporządzenia (WE) nr 2150/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie statystyk odpadów w odniesieniu do Litwy, Polski i Szwecji
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 2150/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 listopada 2002 r. w sprawie statystyk odpadów [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
uwzględniając wniosek przedłożony przez Litwę w dniu 2 lipca 2004 r.,
uwzględniając wniosek przedłożony przez Polskę w dniu 13 lipca 2004 r.,
uwzględniając wniosek przedłożony przez Szwecję w dniu 26 sierpnia 2004 r.,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2150/2002 w trakcie okresu przejściowego Komisja może przyznać odstępstwa od niektórych postanowień załączników do tego rozporządzenia.
(2) Odstępstwa te powinny zostać przyznane Litwie, Polsce i Szwecji na ich wniosek.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Programów Statystycznych ustanowionego decyzją Rady 89/382/EWG, Euratom [2],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejszym przyznaje się następujące odstępstwa od przepisów rozporządzenia (WE) nr 2150/2002:
a) Litwie i Polsce przyznaje się odstępstwa w zakresie przedstawiania wyników odnoszących się do sekcji 8 (1.1) pozycje 1 (rolnictwo, łowiectwo i leśnictwo), 2 (rybołówstwo) i 16 (usługi) załącznika I oraz odnoszących się do sekcji 8 pkt 2 załącznika II.
b) Szwecji przyznaje się odstępstwa w zakresie przedstawiania wyników odnoszących się do sekcji 8 (1.1) pozycje 1 (rolnictwo, łowiectwo i leśnictwo), 2 (rybołówstwo) i 16 (usługi) załącznika I.
2.
Odstępstwa przewidziane w ust. 1 przyznaje się wyłącznie w odniesieniu do danych za pierwszy rok referencyjny, czyli 2004 r.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie 20 dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 785/2005
z dnia 23 maja 2005 r.
kończące częściowy przegląd okresowy środków antydumpingowych stosowanych w przywozie krzemu pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [1] (zwane dalej "rozporządzeniem podstawowym"), w szczególności jego art. 11 ust. 3 i art. 22 lit. c),
uwzględniając wniosek Komisji, przedstawiony po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. POSTĘPOWANIE
1.
Obowiązujące środki
(1) W marcu 2004 r. w następstwie przeglądu związanego z wygaśnięciem środków Rada na mocy rozporządzenia (WE) nr 398/2004 [2] nałożyła ostateczne cło antydumpingowe na przywóz metalu krzemowego ("krzem") pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej ("ChRL").
Stawka ostatecznego cła antydumpingowego mającego zastosowanie do ceny netto franco granica Wspólnoty przed zapłaceniem cła wynosiła 49 %.
2.
Wszczęcie dochodzenia
(2) Dnia 20 marca 2004 r. Komisja ogłosiła poprzez opublikowanie zawiadomienia [3] w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej rozpoczęcie częściowego przeglądu okresowego środków mających m.in. zastosowanie do przywozu krzemu pochodzącego z ChRL zgodnie z art. 11 ust. 3 i art. 22 lit. c) rozporządzenia podstawowego.
(3) Rozpoczęty z inicjatywy Komisji przegląd miał na celu zbadanie, czy w wyniku rozszerzenia Unii Europejskiej z dniem 1 maja 2004 r. ("rozszerzenie"), a także mając na uwadze interes Wspólnoty, istniała potrzeba dostosowania środków w celu uniknięcia nagłych i nadmiernie negatywnych skutków dla wszystkich zainteresowanych stron, w tym użytkowników, dystrybutorów i konsumentów.
3.
Produkt objęty postępowaniem
(4) Produkt objęty postępowaniem jest tym samym produktem co w dochodzeniu, które doprowadziło do nałożenia obowiązujących środków, tj. metalem krzemowym pochodzącym z ChRL, objętym kodem CN 28046900 (o zawartości wagowej krzemu niższej niż 99,99 %).
Wyłącznie z powodów obecnej klasyfikacji ustalonej w nomenklaturze celnej jest on określany jako "krzem".
Krzem o większej czystości, zawierający wagowo nie mniej niż 99,99 % krzemu, wykorzystywany głównie w przemyśle elektronicznym do produkcji półprzewodników, podlega innemu kodowi CN i nie jest objęty tym postępowaniem.
4.
Dochodzenie
(5) Komisja oficjalnie powiadomiła o wszczęciu dochodzenia zainteresowanych importerów, użytkowników i eksporterów oraz ich zrzeszenia, jak również przedstawicieli zainteresowanego kraju wywozu oraz producentów wspólnotowych.
Zainteresowanym stronom umożliwiono przedstawienie opinii na piśmie oraz złożenie wniosku o wysłuchanie w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania.
(6) Chińska Izba Handlowa Importerów i Eksporterów Metali, Minerałów i Substancji Chemicznych (CCCMC), zrzeszenie przemysłu wspólnotowego (Euroalliages), importerzy/handlowcy, władze niektórych nowych Państw Członkowskich, które przystąpiły do Unii Europejskiej z dniem 1 maja 2004 r. ("UE-10"), oraz użytkownicy krzemu w UE-10 przedstawili swoje opinie na piśmie.
Wszystkie zainteresowane strony, które złożyły wniosek w określonym terminie oraz wykazały, iż istniały szczególne powody, aby zostały wysłuchane, otrzymały taką możliwość.
(7) Komisja zgromadziła i zweryfikowała wszelkie informacje uznane za niezbędne dla celów określenia adekwatności obowiązujących środków.
B. USTALENIA WYNIKAJĄCE Z DOCHODZENIA ORAZ ZAKOŃCZENIE CZĘŚCIOWEGO PRZEGLĄDU OKRESOWEGO
1.
Przywóz krzemu z ChRL do UE-10
(8) Dochodzenie wykazało, iż średni roczny wzrost wielkości przywozu krzemu z ChRL do UE-10, zgodnie z danymi Eurostatu, wynosił około 13 % w 2001 i 2002 r.
W 2003 r. wielkość przywozu zwiększyła się o około 54 % z powodu znaczącego wzrostu w okresie od października do grudnia.
(9) Ponadto ustalono nadmierny wzrost wielkości przywozu wynoszący około 120 % w porównaniu z tym samym okresem w poprzednim roku przed rozszerzeniem, to jest w okresie od stycznia do kwietnia w 2004 r.
(10) Dochodzenie wykazało również, iż przywóz krzemu z ChRL do UE-10 zmniejszył się po rozszerzeniu.
Spadek ten mógłby być wytłumaczony nadmiernym wzrostem wielkości przywozu przed rozszerzeniem.
(11) Ponadto dane statystyczne dotyczące przywozu do UE-10 w okresie po rozszerzeniu wskazują, iż spadek wielkości przywozu z ChRL pokrywa się ze stopniowym wzrostem przywozu pochodzącego z Norwegii i Brazylii, jak również sprzedaży z piętnastu Państw Członkowskich, które tworzyły Unię Europejską przed rozszerzeniem ("UE-15").
2.
Popyt na krzem w UE-10
(12) Popyt na krzem w UE-10 został ustalony na podstawie różnicy pomiędzy ogólnym przywozem i wywozem.
Należy zauważyć, iż nie istnieje deklarowana produkcja krzemu w UE-10.
(13) Uwzględniając nadmierny wzrost wielkości przywozu z ChRL przed rozszerzeniem, uznano za konieczne wprowadzenie dostosowania w odniesieniu do wielkości przywozu w 2003 i 2004 r., aby określić prawdopodobny poziom przywozu w wymienionym okresie, w przypadku gdyby rozszerzenie nie miało miejsca.
(14) W tym zakresie, średni roczny wzrost wielkości przywozu z ChRL w 2001 i 2002 r. został ustalony na poziomie 13 %.
Na tej podstawie poziom zwykłego przywozu z ChRL w 2003 i 2004 r. został określony poprzez zastosowanie rocznego wzrostu wynoszącego 13 % do wielkości przywozu w poprzednich latach, która stanowiłaby prawdopodobnie poziom przywozu w wymienionym okresie, w przypadku gdyby rozszerzenie nie miało miejsca.
(15) Stosując taką samą metodologię, wywóz z UE-10 w 2004 r. został oszacowany poprzez dodanie do ogólnego wywozu w 2003 r. zwykłego wzrostu wynoszącego 80 %, który ustalono jako średni roczny wzrost wielkości wywozu w 2002 i 2003 r.
(w tonach) _BAR_
Rok _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 (dane szacunkowe) _BAR_
Przywóz do UE-10 _BAR_ 18815 _BAR_ 19802 _BAR_ 22661 _BAR_ 23855 (dane szacunkowe) _BAR_ 26957 _BAR_
Wywóz z UE-10 _BAR_ 37 _BAR_ 6 _BAR_ 84 _BAR_ 153 _BAR_ 275 _BAR_
Ogólny popyt w UE-10 _BAR_ 18778 _BAR_ 19795 _BAR_ 22576 _BAR_ 23703 _BAR_ 26682 _BAR_
(16) W świetle powyższego ustalono, iż popyt w UE-10 wynosi około 6 % poziomu popytu w UE-15 zgodnie z szacunkami w ostatnim dochodzeniu w sprawie przeglądu związanego z wygaśnięciem środków antydumpingowych nałożonych na przywóz krzemu pochodzącego z ChRL rozporządzeniem Rady (WE) nr 398/2004.
3.
Inne źródła podaży mogące zaspokoić popyt w UE-10
(17) Dochodzenie wykazało, iż istnieje wystarczająca ilość potencjalnych źródeł podaży, stanowiących alternatywę dla podaży z ChRL, które mogą zaspokoić popyt w UE-10 nawet w przypadku, gdyby rozszerzenie cła antydumpingowego z UE-15 na dziesięć nowych Państw Członkowskich miało całkowicie wyeliminować przywóz lub doprowadzić do spadku przywozu z ChRL.
(18) Istnieje około 18000 ton potencjalnej podaży krzemu pochodzącej z UE-15.
Wymienione obliczenia zostały sporządzone na podstawie ostatniego dochodzenia w sprawie przeglądu związanego z wygaśnięciem środków antydumpingowych nałożonych na przywóz krzemu pochodzącego z ChRL.
Ustalono, iż produkcja krzemu w UE-15 wynosiła około 148000 ton w 2001 r.
W ramach tego samego dochodzenia w sprawie przeglądu związanego z wygaśnięciem środków ustalono, iż zdolności produkcyjne w UE-15 wynosiły około 166000 ton, wskazując na wolne zdolności produkcyjne w wysokości 18000 ton.
(19) Ponadto innymi potencjalnymi źródłami podaży krzemu (które nie podlegają cłom antydumpingowym) są m.in. Norwegia (posiadająca wolne zdolności produkcyjne w wysokości 18000 ton), Brazylia, Kanada oraz USA.
(20) Jak wskazano w motywie 11, ustalono również, iż w okresie po rozszerzeniu, to jest od maja do listopada 2004 r., w odniesieniu do którego wiarygodne dane zostały już dostarczone przez Eurostat, przywóz z innych źródeł, w szczególności z Norwegii i Brazylii, jak również sprzedaż z UE-15 stopniowo wzrastały.
W porównaniu z tym samym okresem w 2003 r. sprzedaż z UE-15 wzrosła czterokrotnie, wielkość przywozu z Norwegii wzrosła pięciokrotnie, a z Brazylii – sześciokrotnie.
(w tonach) _BAR_
Okres roku _BAR_ Sprzedaż z UE-15 _BAR_ Wielkość przywozu z Norwegii _BAR_ Wielkość przywozu z Brazylii _BAR_
od maja do listopada 2003 r. _BAR_ 2070 _BAR_ 238 _BAR_ 152 _BAR_
od maja do listopada 2004 r. _BAR_ 7772 _BAR_ 1144 _BAR_ 975 _BAR_
(21) W świetle powyższego, nie ma decydujących przesłanek, aby sądzić, iż wystąpi niedobór krzemu na rynku UE-10.
4.
Ocena wpływu na koszty
(22) Jak stwierdziły różne zainteresowane strony, krzem jest produktem pośrednim wykorzystywanym wyłącznie przez niewielką część przemysłu przetwórczego w nowych Państwach Członkowskich, w szczególności do produkcji wtórnych stopów aluminium.
(23) Producenci aluminium w UE-10 potwierdzają, iż średnia proporcja krzemu zużytego do produkcji wtórnych stopów aluminium wynosi od 3 % do 13,5 %.
(24) Dochodzenie wykazało, iż wzrost ceny krzemu w UE-10 lub przestawienie się na inne źródła podaży nie będą miały prawdopodobnie większego wpływu na koszty produkcji dla użytkowników w UE-10.
Wzrost ceny krzemu pochodzącego z ChRL
(25) W świetle wyżej przedstawionych wartości procentowych zużycia krzemu do produkcji wtórnych stopów aluminium oraz mając na uwadze, iż cło antydumpingowe nałożone na przywóz krzemu z ChRL wynosi 49 %, wpływ na koszty producentów wtórnych stopów aluminium wynosiłby jedynie od 1,47 % do 6,6 % całkowitych kosztów produkcji wtórnych stopów aluminium.
Przestawienie się na inne źródła podaży
(26) Niektóre zainteresowane strony wskazały, iż ze względu na rozszerzenie środków antydumpingowych na przywóz do UE-10 wykorzystano inne źródła podaży krzemu, jednakże wymienione inne źródła doprowadziły do wzrostu cen krzemu o około 34 %.
W tym zakresie ustalono, iż wpływ na koszty producentów wtórnych stopów aluminium byłby jeszcze mniejszy i wynosiłby od 1 % do 4,6 % całkowitych kosztów produkcji wtórnych stopów aluminium.
5.
Opinie otrzymane od zainteresowanych stron
(27) Kilku importerów i użytkowników twierdziło, iż wystąpi niedobór podaży krzemu na rynku UE-10.
Jednakże, jak wskazano w motywach 11, 19 i 20, po rozszerzeniu wielkość przywozu z ChRL do UE-10 jest stopniowo zastępowana przez krzem pochodzący z UE-15, Norwegii i Brazylii.
Nie ma zatem żadnych powodów, aby sądzić, iż wystąpi niedobór krzemu na rynku UE-10.
(28) Jeden z użytkowników w UE-10, jak również władze Słowacji i Słowenii stwierdzili, iż krzem z innych źródeł różni się pod względem jakości od tego z ChRL.
W związku z tym należy zauważyć, iż rozporządzenie (WE) nr 398/2004 kończące przegląd związany z wygaśnięciem środków antydumpingowych nałożonych na przywóz krzemu pochodzącego z ChRL ustaliło, iż krzem wyprodukowany w ChRL i będący przedmiotem wywozu do Wspólnoty, jak również krzem wyprodukowany w Norwegii oraz ten wytworzony we Wspólnocie przez producentów wspólnotowych posiadają takie same cechy fizyczne i chemiczne oraz identyczne podstawowe zastosowanie.
Dlatego też są one uważane za produkty podobne w rozumieniu art. 1 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
Podkreślono, iż nie trzeba było wprowadzić żadnego dostosowania pod względem jakości wymienionego produktu.
Dlatego też nie ma powodów, aby twierdzić, iż chiński przywóz do UE-10 zastąpiony przez przywóz z wyżej wymienionych krajów różni się pod względem jakości.
Ponadto wzrost przywozu z innych krajów, jak wskazano w motywach 11, 19 i 20 niniejszego rozporządzenia wskazuje, iż wymienione produkty są substytutami.
(29) Ten sam użytkownik twierdził, iż wpływ na koszty producentów wtórnych stopów aluminium nie jest bez znaczenia, biorąc pod uwagę niską marżę zysku w danym przemyśle.
W związku z tym należy zwrócić uwagę, iż w motywach 25 i 26 ustalono, że wpływ rozszerzenia środków antydumpingowych w odniesieniu do użytkowników metalu krzemowego w UE-10 będzie ograniczony i spowoduje maksymalnie wzrost o 6,6 % całkowitych kosztów produkcji wtórnych stopów aluminium.
Jednakże nie było to istotnym powodem w takim zakresie, aby zmienić obowiązujące środki poprzez wprowadzenie przejściowych ustaleń.
Istotnie, wymieniony wpływ nie był zasadniczo różny od wpływu oszacowanego w UE-15 podczas dochodzenia, które doprowadziło do nałożenia ostatecznych środków w 2004 r., kiedy ustalono, iż obowiązujące środki nie będą miały znaczącego wpływu na użytkowników.
6.
Wniosek
(30) Mając na uwadze ograniczony wpływ cła na koszt wytwarzania stopów aluminium w UE-10 oraz istnienie innych źródeł podaży w odniesieniu do UE-10, stwierdzono, iż rozszerzenie obowiązujących środków z UE-15 na UE-10 prawdopodobnie nie spowoduje nagłych i nadmiernie negatywnych skutków dla wszystkich zainteresowanych stron, w tym użytkowników, dystrybutorów i konsumentów.
Dlatego też nie ma podstaw dla przyjęcia żadnych przejściowych uzgodnień.
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejszym zakończony zostaje częściowy przegląd okresowy środków antydumpingowych stosowanych w przywozie krzemu pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej, wszczęty na mocy art. 11 ust. 3 i art. 22 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 384/96.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 786/2005
z dnia 25 maja 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 26 maja 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 787/2005
z dnia 25 maja 2005 r.
w sprawie wydawania pozwoleń na przywóz cukru trzcinowego w ramach niektórych kontyngentów taryfowych i porozumień preferencyjnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1],
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1095/96 z dnia 18 czerwca 1996 r. w sprawie wprowadzania koncesji określonych na liście koncesyjnej CXL sporządzonej w wyniku zakończenia negocjacji GATT XXIV.6 [2],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1159/2003 z dnia 30 czerwca 2003 r. ustanawiające szczegółowe zasady przywozu cukru trzcinowego w latach gospodarczych 2003/2004, 2004/2005, 2005/2006 w ramach niektórych kontyngentów taryfowych i umów preferencyjnych oraz zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1464/95 i (WE) nr 779/96 [3], w szczególności jego art. 5 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 9 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003 przewiduje szczegółowe zasady dotyczące ustalenia zobowiązań dostawy, po zerowej stawce celnej, produktów oznaczonych kodem CN 1701, wyrażonych jako ekwiwalent cukru białego i pochodzących z krajów, które podpisały Protokół AKP i Umowę z Indiami.
(2) Artykuł 16 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003 przewiduje szczegółowe zasady dotyczące ustalenia kontyngentów taryfowych, po zerowej stawce celnej, w odniesieniu do produktów oznaczonych kodem CN 17011110, wyrażonych jako ekwiwalent cukru białego i pochodzących z krajów, które podpisały Protokół AKP i Umowę z Indiami.
(3) Artykuł 22 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003 otwiera kontyngenty taryfowe, po stawce celnej 98 EUR za tonę, produktów oznaczonych kodem CN 17011110, pochodzących z Brazylii, Kuby i innych państw trzecich.
(4) W okresie od 16 do 20 maja 2005 r., zgodnie z art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003, zostały przedłożone właściwym władzom wnioski o pozwolenie na przywóz dla ilości całkowitej przekraczającej ilość przewidzianą w zobowiązaniu dostawy dla danego kraju, ustaloną na mocy art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003 odnośnie do cukru preferencyjnego z AKP-Indii.
(5) W tych okolicznościach Komisja powinna ustalić współczynnik redukcyjny umożliwiający wydawanie pozwoleń proporcjonalnie do dostępnej ilości oraz zaznaczyć, jeżeli odpowiedni limit został wykorzystany,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W przypadku wniosków złożonych w okresie od 16 do 20 maja 2005 r., zgodnie z art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003, pozwolenia na przywóz wydaje się dla limitów ilościowych określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 26 maja 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 788/2005
z dnia 25 maja 2005 r.
ustalające ostateczną stawkę refundacji wywozowych i wartość procentową wydawania pozwoleń na wywóz w systemie B w sektorze owoców i warzyw (pomidory, pomarańcze, cytryny i jabłka)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1961/2001 z dnia 8 października 2001 r., ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 2200/96 w odniesieniu do refundacji wywozowych do owoców i warzyw [2], w szczególności jego art. 6 ust. 7,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 291/2005 [3] ustala ilości indykatywne, dla których mogą zostać wydane pozwolenia na wywóz w systemie B.
(2) Należy więc ustalić ostateczną stawkę refundacji na poziomie stawki indykatywnej i wartość procentową wydawania dla wnioskowanych ilości w odniesieniu do pozwoleń w systemie B, o które wnioskowano od 16 marca 2005 r. do 13 maja 2005 r., dla pomidorów, pomarańczy, cytryn i jabłek,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do wniosków o pozwolenia na wywóz w systemie B, złożonych z tytułu art. 1 rozporządzenia (WE) nr 291/2005 między 16 marca 2005 r. a 13 maja 2005 r., stosowana wartość procentowa wydawania i stosowana stawka refundacji są określone w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 26 maja 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 789/2005
z dnia 25 maja 2005 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1858/93 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 404/93 w odniesieniu do systemu pomocy w celu wyrównywania strat dochodu z wprowadzania do obrotu w sektorze bananów
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 404/93 z dnia 13 lutego 1993 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku bananów [1], w szczególności jego art. 14,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 7 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1858/93 [2] ustanowił szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 404/93 w odniesieniu do składania wniosków o wypłatę zaliczek oraz wniosków o wypłatę salda pomocy wyrównawczej w celu wyrównywania strat dochodu z wprowadzania do obrotu w sektorze bananów, zgodnie z art. 12 rozporządzenia (EWG) nr 404/93. W celu zapewnienia sprawnego funkcjonowania oraz aby jak najszybciej do końca roku otrzymać dane i informacje niezbędne w szczególności do ustalenia kwoty pomocy, należy przewidzieć kary w przypadku opóźnień w składaniu wniosków o wypłatę salda pomocy.
(2) Należy również określić dokumenty poświadczające, które muszą towarzyszyć wnioskom o płatność oraz wyjaśnić, że dokumenty te muszą zawierać dowód sprzedaży danych towarów, w szczególności dowód przyjęcia przez nabywcę.
(3) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (EWG) nr 1858/93.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Bananów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 1858/93 wprowadza się następujące zmiany:
1) w ust. 2 lit. b), akapit trzeci otrzymuje następujące brzmienie:
"W przypadku złożenia wniosku o wypłatę salda pomocy po terminie określonym w akapicie pierwszym lit. b), kwota salda, do której producent miałby prawo, jeśli złożyłby wniosek w wyznaczonym terminie, jest pomniejszona o 1 % za dzień roboczy opóźnienia.
W przypadku gdy opóźnienie przekracza piętnaście dni, wniosku nie przyjmuje się.
W wyjątkowych, należycie uzasadnionych, przypadkach, właściwe władze mogą przyjąć wnioski o wypłatę salda złożone po terminie określonym w akapicie pierwszym lit. b), pod warunkiem, że opóźnienie nie stanowi przeszkody dla przeprowadzenia kontroli określonych w art. 10 ust. 1.
W takim przypadku przepisy zawarte w poprzednim akapicie nie mają zastosowania.";
2) ustęp 4 otrzymuje brzmienie:
"4.
Wnioskom towarzyszą następujące dokumenty:
- certyfikaty zgodności, lub, jeśli ma to zastosowanie, zaświadczenie o wyłączeniu z kontroli określone w art. 7 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2898/95 [3],
- faktury sprzedaży,
- dokumenty odnoszące się do transportu, dla bananów wprowadzanych do obrotu poza regionem produkcyjnym.
Przedstawione dokumenty muszą zawierać dowód przyjęcia towaru przez nabywcę.
3) dodaje się ust. 4a:
"4a Nie przyjmuje się wniosków niezawierających informacji, o których mowa w ust. 3 oraz którym nie towarzyszą dokumenty poświadczające i dowody określone w ust. 4.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 790/2005
z dnia 25 maja 2005 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 2406/96 ustanawiające wspólne normy handlowe w odniesieniu do niektórych produktów rybołówstwa
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 104/2000 z dnia 17 grudnia 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków produktów rybołówstwa i akwakultury [1], w szczególności jego art. 2 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 2 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 104/2000 przewiduje, że wspólne normy handlowe mogą być określone dla produktów bądź grup tych produktów wymienionych w art. 1 tego rozporządzenia.
(2) Załącznik IV do rozporządzenia (WE) nr 104/2000 zawiera listę niektórych gatunków, które podlegają mechanizmom interwencyjnym.
Akt Przystąpienia z 2003 r. przewiduje dołączenie szprota do tego załącznika.
(3) Ustanowienie wspólnych norm handlowych, ujednoliconych w całej Wspólnocie, jest szczególnie ważne ze względu na prawidłowe działanie mechanizmów interwencyjnych ustanowionych w rozporządzeniu (WE) nr 104/2000.
(4) Rozporządzenie Rady (WE) nr 2406/96 z dnia 26 listopada 1996 r. ustanawiające wspólne normy handlowe w odniesieniu do niektórych produktów rybołówstwa [2] nie ustanawia norm dla szprota.
Rozporządzenie to należy zmienić, aby obejmowało szprota.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Gospodarki Produktami Rybnymi,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 2406/96 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 3 ust. 1 lit. a) dodaje się następujące tiret:
"— Szprot (Sprattus sprattus)";
2) w załącznikach I i II wprowadza się następujące zmiany:
a) w załączniku I pkt B (Tuńczykowate) dodaje się słowo "szprot";
b) w załączniku II dodaje się zapis określony w tekście Załącznika do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 791/2005
z dnia 26 maja 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 27 maja 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 792/2005
z dnia 26 maja 2005 r.
zmieniające rozporządzenie Komisji (WE) nr 348/2005 wprowadzające odstępstwo od rozporządzenia (WE) nr 174/1999 w odniesieniu do okresu ważności pozwoleń na wywóz w sektorze mleka i przetworów mlecznych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 31 ust. 14,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 6 rozporządzenia Komisji (WE) nr 174/1999 z dnia 26 stycznia 1999 r. ustanawiającego specjalne szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 804/68 w odniesieniu do pozwoleń na wywóz i refundacji wywozowych do mleka i przetworów mlecznych [2] ustanawia okres ważności pozwoleń na wywóz.
(2) Jako środek zapobiegawczy w celu ochrony budżetu Wspólnoty przed niepotrzebnymi wydatkami i uniknięcia spekulacyjnego stosowania systemu refundacji wywozowych w sektorze produktów mleczarskich, rozporządzenie Komisji (WE) nr 348/2005 [3] stanowi, że w drodze odstępstwa od rozporządzenia (WE) nr 174/1999 okres ważności pozwoleń na wywóz produktów mleczarskich, o których wydanie złożono wnioski po dniu 2 marca 2005 r. należy ograniczyć do dnia 30 czerwca 2005 r.
(3) Uważne monitorowanie zarówno rynku wewnętrznego jak i rynku światowego wykazało, że dłuższy okres ważności pozwoleń może zostać stopniowo przywrócony bez ryzyka destabilizacji właściwego działania wspólnej organizacji rynku.
Należy zatem zmienić rozporządzenie (WE) nr 348/2005.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 1 rozporządzenia (WE) nr 348/2005 otrzymuje następujące brzmienie:
"W drodze odstępstwa od art. 6 rozporządzenia (WE) nr 174/1999, okres ważności pozwoleń na wywóz przy ustalonej z góry kwocie refundacji, o których wydanie złożono wnioski w okresie od dnia 27 maja do dnia 23 czerwca 2005 r. w odniesieniu do produktów określonych w lit. b) i c) tego artykułu, wygasa dnia 30 czerwca 2005 r."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 793/2005
z dnia 26 maja 2005 r.
w sprawie otwarcia specjalnego stałego przetargu na odsprzedaż na rynku wewnętrznym około 7783 ton ryżu niełuskanego, znajdującego się od dawna w posiadaniu greckiej agencji interwencyjnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1785/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [1], w szczególności jego art. 7 ust. 4 i 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 75/91 [2] ustala procedury i warunki sprzedaży ryżu niełuskanego przez agencje interwencyjne.
(2) Grecka agencja interwencyjna od dawna przechowuje ryż niełuskany.
Na rynek wspólnotowy należy wprowadzić ilość 7783 ton wspomnianego ryżu.
Sprzedaż ta odbywa się zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 75/91.
(3) Jednakże, biorąc pod uwagę długi okres przechowywania i wynikający z tego spadek jakości produktu, właściwym jest ustanowienie odstępstwa od art. 5 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 75/91 i ustalenie minimalnej ceny sprzedaży dla każdej odpowiedniej partii na podstawie jej szczególnych cech zgodnie z przepisami art. 2 ust. 3 lit. d) rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3597/90 z dnia 12 grudnia 1990 r. w sprawie zasad rachunkowości dla środków interwencyjnych obejmujących skup, składowanie i sprzedaż produktów rolnych przez agencje interwencyjne [3].
(4) Uwzględniając jakość i cechy ryżu wprowadzanego do sprzedaży należy ustanowić przepisy, aby oferent mógł ocenić jakość ryżu przed zgłaszaniem ofert.
Należy również uwzględnić, że przedstawione oferty muszą dotyczyć całej partii.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Grecka agencja interwencyjna, zgodnie z warunkami ustalonymi w rozporządzeniu (EWG) nr 75/91, przystępuje do specjalnego stałego przetargu na odsprzedaż na wewnętrznym rynku około 7783 ton ryżu niełuskanego, będącego w jej posiadaniu.
Artykuł 2
W drodze odstępstwa od przepisów art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 75/91, obowiązujące minimalne ceny sprzedaży ustala się następująco:
- Partia nr 1
Cena 84,00 EUR/t około 1593 tony
Podmiot składujący: Milloi Yiannitson Abee
Magazyn Kougioumgidou, 5,58100 Yannitsa – silos nr 4
- Partia nr 2
Cena 50,00 EUR/t około 1553 tony
Podmiot składujący: Milloi Yiannitson Abee
Magazyn Kougioumgidou, 5,58100 Yannitsa – silos nr 5
- Partia nr 3
Cena 74,00 EUR/t około 1044 tony
Podmiot składujący: Megas Alexandros Abexe
Magazyn Kougioumgidou, 5,58100 Yannitsa – silos nr 5
- Partia nr 4
Cena 74,00 EUR/t około 1571 tony
Podmiot składujący: Milloi Yiannitson Abee
Magazyn Kougioumgidou, 5,58100 Yannitsa – silos nr 7
- Partia nr 5
Cena 74,00 EUR/t około 790 tony
Podmiot składujący: Milloi Yiannitson Abee
Magazyn Kougioumgidou, 5,58100 Yannitsa – silos nr 8
- Partia nr 6
Cena 124,00 EUR/t około 1075 tony
Podmiot składujący: Milloi Yiannitson Abee
Magazyn Kougioumgidou, 5,58100 Yannitsa – silos nr 9.
Artykuł 3
1. W drodze odstępstwa od przepisów art. 3 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 75/91, przedstawione oferty muszą dotyczyć całej partii.
2. W drodze odstępstwa od przepisów art. 13 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 75/91 oferty są ustalane w odniesieniu do rzeczywistej jakości partii, której dotyczy oferta.
Artykuł 4
1.
Ogłoszenie o przetargu zawiera przybliżony opis cech jakościowych każdej partii ryżu wystawionej do sprzedaży na podstawie wyników ostatnich przeprowadzonych analiz.
2.
Ogłoszenie o przetargu przewiduje umożliwienie oferentowi dokonania wcześniejszej analizy cech jakościowych ryżu będącego przedmiotem sprzedaży uściśla i podaje miejsce, w którym towar jest przechowywany.
Analiza powinna zostać dokonana przez oferenta za pomocą próbki pobranej w magazynie przed zgłoszeniem oferty.
3.
W chwili pobrania towaru oferent nie może kwestionować jakości i cech ryżu niełuskanego.
Artykuł 5
1.
Termin zgłaszania ofert w pierwszym przetargu częściowym ustala się na 7 czerwca o godzinie 12 (czas w Atenach).
2.
Termin zgłaszania ofert w ostatnim przetargu częściowym upływa dnia 21 lipca o godzinie 12 (czas w Atenach).
3.
Oferty należy składać w wymienionej poniżej greckiej agencji interwencyjnej:
OPEKEPE
Acharnon Street 241
GR-10466 Athènes
Tel.: (30-210) 212 46 86 i 212 47 88
Faks: (30-210) 212 47 91
.
Artykuł 6
W drodze odstępstwa od przepisów art. 19 rozporządzenia (EWG) nr 75/91 grecka agencja interwencyjna informuje Komisję drogą elektroniczną o sprzedanych ilościach i cenach sprzedaży poszczególnych partii, najpóźniej we wtorek tygodnia następującego po tygodniu, w którym upłynął termin składania ofert.
Artykuł 7
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 794/2005
z dnia 26 maja 2005 r.
zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1973/2004 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 w odniesieniu do systemów wsparcia przewidzianych w tytułach IV i IVa wymienionego rozporządzenia oraz wykorzystania gruntów zarezerwowanych do produkcji surowców
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 oraz (WE) nr 2529/2001 [1], w szczególności jego art. 145 lit. c) i jego art. 155,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 10 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1973/2004 [2] przewiduje środki przejściowe dotyczące sporządzenia listy wybranych odmian kwalifikujących się do premii specjalnej za jakość pszenicy durum na rok 2005.
Doświadczenie pokazuje, że w niektórych Państwach Członkowskich uzasadnionym jest stosowanie środków przejściowych przewidzianych w ust. 2 wymienionego artykułu również w roku 2006.
(2) Artykuł 15 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1973/2004, w drodze odstępstwa od akapitu pierwszego wymienionego ustępu, przewiduje dla Państw Członkowskich możliwość zezwolenia na uprawę w sadzie orzechowym drzew dających inne owoce niż orzechy, pod warunkiem, że ich liczba nie przekracza 10 % minimalnej liczby drzew na hektar określonej w ust. 3 wymienionego artykułu.
Stosowanie tego przepisu doprowadziło do różnic w jego interpretacji.
Należy zatem wyjaśnić zakres tego przepisu przy uwzględnieniu specyficznego charakteru sadów orzechowych w Państwach Członkowskich zaznaczając, że podany limit 10 % stosuje się do minimalnej liczby drzew na hektar lub do liczby drzew orzechowych rzeczywiście posadzonych w omawianym sadzie.
(3) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1973/2004.
(4) Ponieważ rozporządzenie (WE) nr 1973/2004 stosuje się od dnia 1 stycznia 2005 r., niniejsza zmiana również stosuje się od tego dnia.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Płatności Bezpośrednich,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1973/2004 wprowadza się następujące zmiany:
1) do art. 10 dodaje się ustęp w brzmieniu:
"4.
Państwa Członkowskie mogą podjąć decyzję dotyczącą sporządzenia listy wybranych odmian kwalifikujących się do premii specjalnej za jakość pszenicy durum na rok 2006, zgodnie z procedurą określoną w ust. 2, najpóźniej do dnia 1 października 2005 r. w odniesieniu do odmian ozimych oraz najpóźniej do dnia 31 grudnia 2005 r. w odniesieniu do odmian wiosennych.";
2) w art. 15 ust. 1 akapit drugi zastępuje się tekstem w brzmieniu:
"W drodze odstępstwa od akapitu pierwszego oraz bez uszczerbku dla ust. 4 Państwa Członkowskie mogą zezwolić na uprawę w sadzie drzew dających owoce inne niż orzechy, pod warunkiem, że ich liczba nie przekracza 10 % minimalnej liczby drzew ustalonej w ust. 3 lub liczby drzew orzechowych rzeczywiście posadzonych na hektar sadu, zgodnie z wyborem Państwa Członkowskiego.
Ponadto Państwa Członkowskie mogą dopuścić obecność kasztanowców, o ile przestrzegana jest liczba zakwalifikowanych drzew orzechowych ustalona w ust. 3.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 795/2005
z dnia 26 maja 2005 r.
w sprawie nieprzyznawania refundacji wywozowych dla mleka odtłuszczonego w proszku w ramach stałego zaproszenia do składania ofert przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 582/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/99 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności trzeci akapit jego art. 31 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 582/2004 z dnia 26 marca 2004 r., otwierające stałe zaproszenie do składania ofert w celu uzyskania refundacji wywozowych do niektórych rodzajów masła [2] przewiduje, iż powyższy przetarg będzie miał stały charakter.
(2) Zgodnie z art. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 580/2004 z dnia 26 marca 2004 r. ustanawiającym procedurę przetargową dotyczącą refundacji wywozowych do niektórych przetworów mlecznych [3] oraz po dokonaniu analizy ofert przedstawionych w odpowiedzi na ten przetarg, stosowne jest nieprzyznawanie żadnych refundacji w okresie przetargowym kończącym się dnia 24 maja 2005 r.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W ramach stałego przetargu otwartego rozporządzeniem (WE) nr 582/2004, nie przewiduje się w okresie przetargowym kończącym się dnia 24 maja 2005 r. żadnej refundacji dla produktów i krajów przeznaczenia wymienionych w art. 1 ust. 1 niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 796/2005
z dnia 26 maja 2005 r.
ustalające stawki refundacji odnośnie do pewnych przetworów mlecznych wywożonych w formie towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 15 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 31 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 31 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 przewiduje, że różnica pomiędzy cenami produktów w handlu światowym, wymienionych w art. 1 lit. a), b), c), d), e) oraz g) tego rozporządzenia i cenami we Wspólnocie może być pokryta przez refundacje wywozowe.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1520/2000 z dnia 13 lipca 2000 r. ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu przyznawania refundacji wywozowych do niektórych produktów rolnych wywożonych w formie towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu oraz kryteria dla ustalania wysokości sum takich refundacji [2], określa produkty, dla których powinna być ustalona stawka refundacji odnośnie do produktów wywożonych w formie towarów wyszczególnionych w załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 1255/1999.
(3) Zgodnie z art. 4 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1520/2000, stawka refundacji na 100 kg każdego z rozpatrywanych produktów podstawowych powinna być ustalana każdego miesiąca.
(4) Jednak w przypadku pewnych przetworów mlecznych wywożonych w formie towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu, istnieje niebezpieczeństwo zagrożenia zobowiązań podjętych w związku z tymi refundacjami, jeżeli z wyprzedzeniem zostaną ustalone wysokie stawki refundacji.
Aby uniknąć takiej sytuacji, należy zastosować środki zapobiegawcze, ale nie uniemożliwiające zawieranie długoterminowych umów.
Ustalenie szczegółowych stawek refundacji dla ustalonych z wyprzedzeniem refundacji odnośnie do tych produktów powinno pozwolić na osiągnięcie tych dwóch celów.
(5) Artykuł 4 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1520/2000 przewiduje, że przy ustalaniu stawki refundacji należy uwzględnić, w stosownych przypadkach, refundacje produkcyjne, pomoc finansową lub inne środki o skutku równoważnym, stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich zgodnie z rozporządzeniem w sprawie wspólnej organizacji rynku rozpatrywanych produktów w odniesieniu do produktów podstawowych wyszczególnionych w załączniku A do tego rozporządzenia lub produktów przyrównywanych.
(6) Artykuł 12 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 przewiduje wypłatę pomocy w odniesieniu do mleka odtłuszczonego przetworzonego na kazeinę wyprodukowanego na terenie Wspólnoty, pod warunkiem że wymienione mleko i wyprodukowana z niego kazeina spełnia odpowiednie standardy.
(7) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2571/97 z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie sprzedaży masła po obniżonych cenach oraz przyznawania pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i koncentratu masła, przeznaczonych do wykorzystania w produkcji ciast, lodów i innych środków spożywczych [3] stanowi, że masło i śmietana po obniżonych cenach powinny zostać udostępnione dla przemysłu produkującego niektóre towary.
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Stawki refundacji odnoszące się do produktów podstawowych, wymienionych w załączniku A do rozporządzenia (WE) nr 1520/2000 oraz w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 oraz wywożonych jako towary objęte załącznikiem I do rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 27 maja 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 797/2005
z dnia 26 maja 2005 r.
ustalające refundacje wywozowe w sektorze mleka i przetworów mlecznych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 31 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 31 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 różnica między cenami w handlu międzynarodowym produktów określonych w art. 1 wymienionego rozporządzenia a cenami tych produktów we Wspólnocie może być pokryta przez refundacje wywozowe w ramach ograniczeń wynikających z porozumień zawartych zgodnie z art. 300 Traktatu.
(2) Zgodnie z postanowieniami rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 refundacje do produktów określonych w art. 1 wymienionego rozporządzenia, wywiezionych w stanie naturalnym, powinny zostać ustalone, uwzględniając:
- sytuację rynkową i tendencje rozwoju na rynku wspólnotowym, w odniesieniu do ceny i dostępności mleka i przetworów mlecznych oraz, w handlu międzynarodowym, w odniesieniu do cen mleka i przetworów mlecznych,
- najbardziej korzystne koszty wprowadzania do obrotu i koszty transportu z rynków Wspólnoty do portów lub innych miejsc wywozu ze Wspólnoty, jak również koszty wysyłki do krajów przeznaczenia,
- cele wspólnej organizacji rynków mleka i przetworów mlecznych, które obejmują zapewnienie zrównoważonej sytuacji i naturalnego rozwoju cen i handlu,
- ograniczenia wynikające z porozumień zawartych zgodnie z art. 300 Traktatu,
- potrzebę unikania zakłóceń na rynku Wspólnoty,
- aspekt ekonomiczny przewidywanych wywozów.
(3) Zgodnie z art. 31 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 ceny we Wspólnocie ustalane są z uwzględnieniem obecnych cen, które są najkorzystniejsze w odniesieniu do wywozu, a ceny w handlu międzynarodowym ustalane są z uwzględnieniem w szczególności:
a) cen na rynkach krajów trzecich;
b) najkorzystniejszych cen w krajach trzecich docelowych, dla przywozu pochodzącego z kraju trzeciego;
c) cen producenta odnotowanych w eksportujących krajach trzecich, biorąc pod uwagę, gdzie to stosowne, subsydia przyznawane przez te kraje;
d) ceny oferowane na bazie franco granica.
(4) Według art. 31 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 sytuacja na rynku światowym lub specyficzne wymagania pewnych rynków mogą uczynić koniecznym zróżnicowanie refundacji do produktów określonych w art. 1 wymienionego rozporządzenia w zależności od miejsca przeznaczenia.
(5) Artykuł 31 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 przewiduje, że lista produktów, do których udziela się refundacji wywozowej, i wysokość tej refundacji są ustalane nie rzadziej niż raz na cztery tygodnie. Wysokość refundacji może jednak być utrzymana na tym samym poziomie przez ponad cztery tygodnie.
(6) Zgodnie z art. 16 rozporządzenia Komisji (WE) nr 174/1999 z dnia 26 stycznia 1999 r. ustanawiającego specjalne szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 804/68 w odniesieniu do pozwoleń na wywóz i refundacji wywozowych do mleka i przetworów mlecznych [2], refundacja przyznana na przetwory mleczne z dodatkiem cukru odpowiada sumie dwóch składników; celem pierwszego jest uwzględnienie ilości produktu mlecznego, wyliczany jest on przez pomnożenie podstawowej stawki refundacji przez zawartość produktu mlecznego w całym produkcie; celem drugiego jest uwzględnienie ilości dodanej sacharozy, wyliczany jest on przez pomnożenie zawartości sacharozy w całym produkcie przez podstawową stawkę refundacji obowiązującą w dniu wywozu produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. d) rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [3]. Niemniej jednak ten ostatni składnik jest uwzględniany, wyłącznie w przypadku gdy sacharoza dodana do produktu została wytworzona z cukru z buraków lub trzciny ze zbiorów pochodzących z obszaru Wspólnoty.
(7) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 896/84 [4], przewiduje uzupełniające przepisy w odniesieniu do przyznawania refundacji w trakcie przechodzenia z jednego roku gospodarczego na drugi. Te postanowienia przewidują możliwość zróżnicowania refundacji w zależności od daty wytworzenia przetworów.
(8) W celu wyliczenia wysokości refundacji do serów topionych należy przewidzieć, że w przypadku gdy została dodana kazeina i/lub kazeiniany, nie należy uwzględniać tej ilości.
(9) Zastosowanie tych zasad do aktualnej sytuacji rynkowej na rynku mleka i przetworów mlecznych, a w szczególności do cen tych przetworów we Wspólnocie i na rynku światowym prowadzi do ustalenia refundacji do tych przetworów w wysokości określonej w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
(10) Komitet Zarządzający ds. Mleka i Przetworów Mlecznych nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje wywozowe, o których mowa w art. 31 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999, do produktów wywożonych w stanie naturalnym ustalone są w wysokości określonej w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 27 maja 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 798/2005
z dnia 26 maja 2005 r.
ustalające maksymalny poziom refundacji wywozowej do masła w ramach stałego zaproszenia do składania ofert przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 581/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/99 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 31 ust. 3, akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 581/2004 z dnia 26 marca 2004 r. w sprawie stałego zaproszenia do składania ofert przetargowych odnośnie do refundacji wywozowych do niektórych rodzajów masła [2] przewiduje otwarcie stałego przetargu.
(2) Zgodnie z art. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 580/2004 z dnia 26 marca 2004 r. ustanawiającym procedurę przetargową dotyczącą refundacji wywozowych do niektórych przetworów mlecznych [3] oraz po dokonaniu analizy ofert przedstawionych w odpowiedzi na ten przetarg, stosowne jest ustalenie maksymalnego poziomu refundacji wywozowej w okresie przetargowym kończącym się dnia 24 maja 2005 r.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W ramach stałego przetargu otwartego rozporządzeniem (WE) nr 581/2004 w okresie przetargowym kończącym się dnia 24 maja 2005 r. maksymalne kwoty refundacji dla produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 niniejszego rozporządzenia ustala się w załączniku do niniejszego rozporząd z enia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 27 maja 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 799/2005
z dnia 26 maja 2005 r.
ustalające refundacje wywozowe dla produktów przetworzonych na bazie zbóż i ryżu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3072/95 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [2], w szczególności jego art. 13 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W myśl art. 13 rozporządzenia Rady (WE) nr 1784/2003 i art. 13 rozporządzenia (WE) nr 3072/95, różnica między notowaniami lub cenami na rynku światowym produktów, o których mowa w art. 1 tych rozporządzeń, a cenami tych produktów we Wspólnocie może być pokryta przez refundacje wywozowe.
(2) Na mocy art. 13 rozporządzenia (WE) nr 3072/95 refundacje powinny być ustalane z uwzględnieniem, z jednej strony – istniejącej sytuacji i przyszłych tendencji pod względem cen i dostępności zbóż, ryżu i ryżu łamanego na rynku Wspólnoty, a z drugiej – cen zbóż, ryżu, ryżu łamanego i produktów sektora zbożowego na rynku światowym.
Na mocy tych samych artykułów należy także zapewnić na rynku zbożowym i ryżowym równowagę i naturalny rozwój cen i handlu, a ponadto uwzględniać ekonomiczne aspekty przewidywanych wywozów oraz potrzebę unikania zakłóceń na rynku Wspólnoty.
(3) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1518/95 [3] w sprawie systemu przywozu i wywozu produktów przetworzonych na bazie zbóż i ryżu, określiło w art. 4 szczególne kryteria, jakie należy uwzględnić przy wyliczaniu refundacji dla tych produktów.
(4) Należy różnicować refundacje dla niektórych produktów przetworzonych w zależności od zawartości w tych produktach popiołów, surowego błonnika, łusek, białka, tłuszczu lub skrobi, ponieważ zawartość ta jest szczególnie znaczącym wskaźnikiem ilości produktu podstawowego rzeczywiście obecnego w produkcie przetworzonym.
(5) Jeśli chodzi o maniok i inne korzenie oraz bulwy roślin tropikalnych, jak również wytworzone z nich mąki, ekonomiczny aspekt ich wywozu, jaki można przewidywać, biorąc przede wszystkim pod uwagę charakter i pochodzenie tych produktów, nie uzasadnia aktualnie potrzeby ustalania refundacji wywozowej.
W odniesieniu do niektórych produktów przetworzonych na bazie zbóż, niewielkie znaczenie udziału Wspólnoty w handlu światowym nie wymaga aktualnie ustalania refundacji wywozowej.
(6) Sytuacja na rynku światowym lub szczególne wymagania niektórych rynków mogą spowodować konieczność zróżnicowania refundacji w odniesieniu do niektórych produktów, w zależności od ich miejsca przeznaczenia.
(7) Refundację należy ustalać raz na miesiąc. W tym odstępie czasu może ona zostać zmieniona.
(8) Niektóre produkty przetworzone na bazie kukurydzy mogą być poddane obróbce termicznej, która stwarza ryzyko przyznania refundacji nieodpowiadającej jakości produktu.
Należy uściślić, że produkty te, zawierające wstępnie żelatynizowaną skrobię, nie mogą korzystać z refundacji wywozowej.
(9) Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje wywozowe dla produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 i w art. 1 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 3072/95 i które podlegają rozporządzeniu (WE) nr 1518/95, ustala się w wysokości podanej w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 27 maja 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 800/2005
z dnia 26 maja 2005 r.
ustalające refundacje wywozowe do mieszanek paszowych pochodzenia zbożowego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W myśl art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 różnica między notowaniami lub cenami produktów, o których mowa w art. 1 wyżej wymienionego rozporządzenia, na rynku światowym a cenami tych produktów we Wspólnocie może być pokryta refundacją wywozową.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1517/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 w odniesieniu do ustaleń dotyczących wywozu i przywozu mieszanek paszowych pochodzenia zbożowego oraz zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1162/95 ustanawiające specjalne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na przywóz i wywóz w sektorze zbóż i ryżu [2] określiło w art. 2 szczególne kryteria, jakie należy uwzględnić przy wyliczaniu refundacji do tych produktów.
(3) Przy wyliczaniu należy także uwzględnić zawartość produktów zbożowych.
Dla uproszczenia, refundacja powinna być wypłacana do dwóch kategorii "produktów zbożowych", a więc po pierwsze – kukurydzy, zboża najpowszechniej używanego do produkcji mieszanek paszowych wywożonych, i produktów na bazie kukurydzy, a po drugie – "innych zbóż", które są produktami zbożowymi kwalifikującymi się do przyznania refundacji, z wyłączeniem kukurydzy i produktów na bazie kukurydzy.
Refundacja powinna być przyznana ze względu na ilość produktu zbożowego zawartego w mieszance paszowej.
(4) Ponadto kwota refundacji powinna także uwzględniać możliwości i warunki sprzedaży tych produktów na rynku światowym, potrzebę uniknięcia zakłóceń na rynku wspólnotowym i ekonomiczny aspekt wywozu.
(5) Obecna sytuacja na rynku zbóż, a w szczególności perspektywy zaopatrzenia, uzasadniają zniesienie wszelkich refundacji dotyczących wywozu.
(6) Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje wywozowe do mieszanek paszowych, objętych rozporządzeniem (WE) nr 1784/2003 i podlegających rozporządzeniu (WE) nr 1517/95, ustala się zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 27 maja 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 801/2005
z dnia 26 maja 2005 r.
ustalające ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności przywozowych na melasę w sektorze cukru, stosowane od dnia 27 maja 2005 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 24 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1422/95 z dnia 23 czerwca 1995 r. ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze dotyczące przywozu melasy w sektorze cukru i zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 785/68 [2], przewiduje, że cenę importową CIF melasy, ustaloną zgodnie z rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 785/68 [3], uważa się za "cenę reprezentatywną". Uważa się, że ta cena została ustalona dla jakości standardowej określonej w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 785/68.
(2) Dla celów ustalania cen reprezentatywnych, należy wziąć pod uwagę wszelkie informacje przewidziane w art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 785/68, z wyjątkiem przypadków przewidzianych w art. 4 wymienionego rozporządzenia, oraz, w przypadku gdy ma to zastosowanie, dla celów takiego ustalenia można zastosować metodę przewidzianą w art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 785/68.
(3) Dla celów dostosowania cen, nieodnoszącego się do jakości standardowej, należy, w zależności od jakości oferowanej melasy, zwiększyć lub zmniejszyć ceny w zależności od wyników otrzymanych w zastosowaniu art. 6 rozporządzenia (EWG) nr 785/68.
(4) Kiedy istnieje różnica między ceną spustową dla rozpatrywanego produktu a ceną reprezentatywną, należy ustalić dodatkowe należności przywozowe zgodnie z warunkami przewidzianymi w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1422/95.
W przypadku zawieszenia stosowania należności przywozowych w zastosowaniu art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1422/95, należy ustalić szczególne kwoty dla tych należności.
(5) Należy ustalić ceny reprezentatywne i dodatkowe należności celne w odniesieniu do przywozu rozpatrywanych produktów, zgodnie z art. 1 ust. 2 i art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1422/95.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ceny reprezentatywne i dodatkowe należności stosowane do przywozu produktów, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1422/95 są wskazane w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 27 maja 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 802/2005
z dnia 26 maja 2005 r.
ustalające refundacje wywozowe do cukru białego i cukru surowego w stanie nieprzetworzonym
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 27 ust. 5 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 27 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, różnica między notowaniami lub cenami na rynku światowym produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. a) wymienionego rozporządzenia a cenami tych produktów we Wspólnocie może być pokryta przez refundacje wywozowe.
(2) Zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, refundacje do cukrów białego i surowego, niedenaturowanych i wywiezionych w stanie nieprzetworzonym muszą zostać ustalone przy uwzględnieniu sytuacji na rynku wspólnotowym i rynku światowym cukru, i w szczególności elementów kalkulacji cen i kosztów, o których mowa w art. 28 wymienionego rozporządzenia.
Zgodnie z tym samym artykułem, należy również uwzględnić gospodarcze aspekty proponowanego wywozu.
(3) W odniesieniu do cukru surowego, refundację należy ustalić dla jakości standardowej, która jest określona w załączniku I, pkt II rozporządzenia (WE) nr 1260/2001. Wymieniona refundacja jest ponadto ustalana zgodnie z art. 28 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001. Cukier krystaliczny został określony w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 2135/95 z dnia 7 września 1995 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania przyznawania refundacji wywozowych w sektorze cukru [2]. Kwotę tak obliczonej refundacji w odniesieniu do cukrów aromatyzowanych lub zawierających substancje barwiące należy zastosować do ich zawartości sacharozy, zatem należy ją ustalać w odniesieniu na 1 % tej zawartości.
(4) W przypadkach szczególnych kwota refundacji może być ustalona w instrumentach prawnych innego typu.
(5) Refundację należy ustalać co dwa tygodnie.
Można ją zmieniać w tym odstępie czasowym.
(6) Art. 27 ust. 5 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 przewiduje, że sytuacja na rynku światowym lub specyficzne wymagania pewnych rynków mogą uczynić koniecznym zróżnicowanie refundacji do produktów określonych w art. 1 wymienionego rozporządzenia w zależności od ich miejsca przeznaczenia.
(7) Znaczący i szybki wzrost preferencyjnego przywozu cukru pochodzącego z zachodnich krajów bałkańskich od początku 2001 r., oraz wywozu cukru ze Wspólnoty do tych krajów wydaje się być istotnie sztuczny.
(8) Aby uniknąć wszelkiego nadużycia w związku z ponownym przywozem do Wspólnoty produktów w sektorze cukru, dla których przyznano refundację wywozową, należy nie ustalać refundacji do produktów, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu w odniesieniu do wszystkich zachodnich krajów bałkańskich.
(9) Biorąc pod uwagę te informacje i aktualną sytuację na rynkach w sektorze cukru, a w szczególności notowania lub ceny cukru we Wspólnocie i na rynku światowym, należy ustalić refundację w odpowiedniej wysokości.
(10) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje, które przyznaje się do wywozu produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, w stanie nieprzetworzonym i niedenaturowanych, ustalone są zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 27 maja 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 803/2005
z dnia 26 maja 2005 r.
ustalające refundacje wywozowe do syropów i niektórych innych produktów w sektorze cukru, wywożonych w stanie nieprzetworzonym
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 27 ust. 5 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 27 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, różnica między notowaniami lub cenami na rynku światowym produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. d) wymienionego rozporządzenia, a cenami tych produktów we Wspólnocie może być pokryta przez refundacje wywozowe.
(2) Zgodnie z art. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2135/95 z dnia 7 września 1995 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania przyznawania refundacji wywozowych w sektorze cukru [2], refundacja za 100 kg produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, będących przedmiotem wywozu, równa jest kwocie podstawowej pomnożonej przez zawartość sacharozy, powiększoną, jeżeli właściwe, o zawartość innych cukrów przemienionych na sacharozę. Tę zawartość sacharozy, stwierdzoną w odniesieniu do rozpatrywanego produktu, określa się zgodnie z przepisami art. 3 rozporządzenia (WE) nr 2135/95.
(3) Zgodnie z przepisami art. 30 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, podstawowa kwota refundacji w odniesieniu do sorbozy wywożonej w stanie nieprzetworzonym musi być równa podstawowej kwocie refundacji, pomniejszonej o jedną setną refundacji produkcyjnej obowiązującej, zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1265/2001 z dnia 27 czerwca 2001 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/2001 w odniesieniu do przyznawania refundacji produkcyjnych do niektórych produktów cukrowych stosowanych w przemyśle chemicznym [3], w odniesieniu do produktów wymienionych w Załączniku do tego ostatniego rozporządzenia.
(4) Zgodnie z przepisami art. 30 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, w odniesieniu do pozostałych produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. d) wymienionego rozporządzenia, wywożonych w stanie nieprzetworzonym, podstawowa kwota refundacji musi być równa jednej setnej kwoty ustalonej, biorąc pod uwagę różnicę między ceną interwencyjną dla cukru białego, obowiązującą w strefach Wspólnoty bez deficytu w trakcie miesiąca, dla którego została ustalona kwota podstawowa a notowaniami lub cenami cukru białego, stwierdzonymi na rynku światowym, oraz konieczność ustanowienia równowagi między wykorzystaniem produktów podstawowych Wspólnoty w celu wywozu produktów przetworzonych w przeznaczeniu do państw trzecich a wykorzystaniem produktów z tych krajów, dopuszczonych do obrotu na mocy ustaleń o uszlachetnianiu czynnym.
(5) W myśl art. 30 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, stosowanie kwoty podstawowej może być ograniczone do niektórych produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. d) wymienionego rozporządzenia.
(6) W myśl art. 27 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, istnieje możliwość zastosowania refundacji wywozowej do wywozu w stanie nieprzetworzonym produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. f), g) i h) wymienionego rozporządzenia. Poziom refundacji musi być określony dla 100 kg suchej masy, biorąc pod uwagę w szczególności refundację stosowaną do wywozu produktów określonych kodem CN 17023091, refundację stosowaną do wywozu produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 oraz aspekty gospodarcze proponowanego wywozu. W odniesieniu do produktów, o których mowa w lit. f) i g) wymienionego ust. 1, refundacji udziela się tylko produktom odpowiadającym warunkom określonym w art. 5 rozporządzenia (WE) nr 2135/95, a w odniesieniu do produktów, o których mowa w lit. h), refundacji udziela się tylko produktom odpowiadającym warunkom określonym w art. 6 rozporządzenia (WE) nr 2135/95.
(7) Wyżej wymienione refundacje muszą być ustalone raz na miesiąc. Mogą być zmieniane w tym odstępie czasowym.
(8) Artykuł 27 ust. 5 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 przewiduje, że sytuacja na rynku światowym lub specyficzne wymagania pewnych rynków mogą uczynić koniecznym zróżnicowanie refundacji do produktów określonych w art. 1 wymienionego rozporządzenia w zależności od ich miejsca przeznaczenia.
(9) Znaczący i szybki wzrost preferencyjnego przywozu cukru pochodzącego z zachodnich krajów bałkańskich od początku 2001 r., oraz wywozu cukru ze Wspólnoty do tych krajów wydaje się być istotnie sztuczny.
(10) Aby uniknąć wszelkiego nadużycia w związku z ponownym przywozem do Wspólnoty produktów w sektorze cukru, dla których przyznano refundację wywozową, nie należy ustalać refundacji do produktów, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu w odniesieniu do wszystkich zachodnich krajów bałkańskich.
(11) Biorąc pod uwagę te informacje, należy ustalić refundacje do rozpatrywanych produktów w odpowiedniej wysokości.
(12) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje, które przyznaje się do wywozu w stanie nieprzetworzonym produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. d), f), g) i h) rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, ustalone są zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 27 maja 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 804/2005
z dnia 26 maja 2005 r.
ustalające maksymalne kwoty refundacji wywozowej do cukru białego przeznaczonego do niektórych państw trzecich w ramach 26. przetargu częściowego wykonanego w ramach stałego przetargu przewidzianego przez rozporządzenie (WE) nr 1327/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 27 ust. 5 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1327/2004 z dnia 19 lipca 2004 r. w sprawie stałego przetargu ustalającego opłaty wyrównawcze i/lub refundacje wywozowe do cukru białego na rok gospodarczy 2004/2005 [2] przystępuje się do przetargów częściowych w sprawie wywozu wspomnianego cukru do niektórych państw trzecich.
(2) Zgodnie z art. 9 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1327/2004, jeżeli właściwe, ustala się maksymalną kwotę refundacji wywozowej dla rozpatrywanego przetargu częściowego, biorąc pod uwagę w szczególności sytuację i przewidywany rozwój rynku cukru we Wspólnocie i na rynku światowym.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W 26. przetargu częściowym na cukier biały, wykonanym zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1327/2004, maksymalną kwotę refundacji wywozowej ustala się w wysokości 40,126 EUR/100 kg.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 27 maja 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 805/2005
z dnia 26 maja 2005 r.
ustalające stawki refundacji do niektórych produktów z sektora cukru wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], szczególnie jego art. 27 ust. 5 lit. a) oraz ust. 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 27 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 stanowi, iż różnica między cenami na rynku światowym produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 lit. a), c), d), f), g) i h) tego rozporządzenia, a cenami wewnątrz Wspólnoty może zostać pokryta za pomocą refundacji wywozowej, gdy produkty te są wywożone jako towary wymienione w załączniku V do wymienionego rozporządzenia. Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1520/2000 z dnia 13 lipca 2000 r. ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu przyznawania refundacji wywozowych do niektórych produktów rolnych wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu oraz kryteria dla ustalania wysokości sum takich refundacji [2] określa produkty, dla których należy ustalić stawkę refundacji, którą stosuje się w przypadku gdy produkty te wywożone są jako towary wymienione w załączniku I rozporządzenia (WE) nr 1260/2001.
(2) Zgodnie z art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1520/2000, raz w miesiącu ustala się stawkę refundacji na 100 kg każdego z rozpatrywanych produktów podstawowych.
(3) Artykuł 27 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 określa, iż refundacja wywozowa do produktu jako składnika towaru nie może być wyższa niż ta obowiązująca w stosunku do tego samego produktu wywożonego bez dalszego przetwarzania.
(4) Zważywszy na fakt, iż obecnie niemożliwe jest określenie sytuacji na rynku w ciągu kilku następnych miesięcy, refundacje, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu, mogą być ustalone z wyprzedzeniem.
(5) Ustalenie z wyprzedzeniem wysokich stawek refundacji może zagrozić zobowiązaniom podjętym w odniesieniu do ewentualnych refundacji wywozowych do produktów rolnych – składników towaru, należącego do grupy towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu.
W takich sytuacjach niezbędne jest zatem podjęcie środków ostrożności, nie stając jednak na przeszkodzie zawieraniu umów długoterminowych.
Ustalenie specjalnej stawki refundacji dla celów ustalenia refundacji z wyprzedzeniem jest środkiem, który pozwala na osiągnięcie tych różnych celów.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Stawki refundacji stosowane do produktów podstawowych wymienionych w załączniku A do rozporządzenia (WE) nr 1520/2000 i w art. 1 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, wywożonych jako towary wymienione w załączniku V do rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, ustala się, jak podano w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 27 maja 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 806/2005
z dnia 26 maja 2005 r.
ustalające stawki refundacji do niektórych produktów zbożowych i ryżu wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1785/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [2], w szczególności jego art. 14 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 13 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 i art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003 stanowią, że różnica między notowaniami lub cenami na rynku światowym produktów wymienionych w art. 1 każdego z tych rozporządzeń a cenami wewnątrz Wspólnoty może zostać pokryta za pomocą refundacji wywozowej.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1520/2000 z dnia 13 lipca 2000 r. ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu przyznawania refundacji wywozowych do niektórych produktów rolnych wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu oraz kryteria ustalania wysokości takich refundacji [3], określa produkty, dla których należy ustalić stawkę refundacji mającą zastosowanie w przypadku, jeśli produkty te są wywożone jako towary wymienione w załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 lub w załączniku IV do rozporządzenia (WE) nr 1785/2003 odpowiednio.
(3) Zgodnie z art. 4 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1520/2000, stawkę refundacji na 100 kg każdego z omawianych produktów podstawowych ustala się co miesiąc.
(4) Ustalenie z wyprzedzeniem wysokich stawek refundacji może zagrozić zobowiązaniom podjętym w odniesieniu do ewentualnych refundacji wywozowych do produktów rolnych, należących do towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu.
W takich sytuacjach niezbędne jest zatem zastosowanie środków ostrożności, nie zapobiegając jednak zawieraniu umów długoterminowych.
Ustalenie określonej stawki refundacji dla celów ustalenia refundacji z wyprzedzeniem jest środkiem, który pozwala na osiągnięcie tych różnych celów.
(5) Uwzględniając porozumienie pomiędzy Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki w sprawie wywozów produktów z ciasta makaronowego ze Wspólnoty do Stanów Zjednoczonych, przyjęte decyzją Rady 87/482/EWG [4], niezbędnym jest zróżnicowanie refundacji do produktów objętych kodami CN 19021100 i 190219 ze względu na ich miejsce przeznaczenia.
(6) Zgodnie z art. 4 ust. 3 i 5 rozporządzenia (WE) nr 1520/2000, należy ustalić obniżoną stawkę refundacji wywozowej, uwzględniając wysokość mającej zastosowanie refundacji produkcyjnej, zgodnie z rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 1722/93 [5], dla omawianego produktu podstawowego, stosowaną w zakładanym okresie wytworzenia towarów.
(7) Napoje alkoholowe uważane są za mniej wrażliwe na cenę zbóż stosowanych do produkcji tych napojów.
Niemniej jednak Protokół 19 Aktu Przystąpienia Zjednoczonego Królestwa, Irlandii i Danii stanowi, że należy uchwalić środki niezbędne w celu ułatwienia stosowania zbóż wspólnotowych do produkcji napojów alkoholowych pozyskiwanych ze zbóż.
Koniecznym jest zatem dostosowanie stawki refundacji stosowanej odpowiednio do zbóż wywożonych jako napoje alkoholowe.
(8) Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Stawki refundacji stosowane do produktów podstawowych wymienionych w załączniku A do rozporządzenia (WE) nr 1520/2000 i w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 lub w art. 1 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003 i wywożonych jako towary wymienione odpowiednio w załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 lub w załączniku B do rozporządzenia (WE) nr 1785/2003, ustala się na poziomie podanym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 27 maja 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 807/2005
z dnia 26 maja 2005 r.
ustalające refundacje wywozowe dla zbóż, pszennych i żytnich mąk, kasz oraz grysików
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W myśl art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 różnica między notowaniami lub cenami na rynku światowym produktów, o których mowa w art. 1 wymienionego rozporządzenia, a cenami tych produktów we Wspólnocie, może być pokryta przez refundacje wywozowe.
(2) Refundacje wywozowe powinny być ustalone z uwzględnieniem czynników, o których mowa w art. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż [2].
(3) W odniesieniu do pszennych oraz żytnich mąk, kasz i grysików refundację wywozową stosowaną do tych produktów należy wyliczyć z uwzględnieniem ilości zbóż koniecznych do wytwarzania danych produktów.
Ilości te zostały ustalone w rozporządzeniu (WE) nr 1501/95.
(4) Sytuacja na rynku światowym lub szczególne wymogi niektórych rynków mogą sprawić, że niezbędne stanie się zróżnicowanie refundacji dla niektórych produktów, w zależności od ich miejsca przeznaczenia.
(5) Refundacja powinna być ustalana raz na miesiąc. Zmian można dokonywać w tym odstępie czasowym.
(6) Zastosowanie tych zasad do aktualnej sytuacji na rynkach zbóż, a w szczególności do notowań lub cen na te produkty we Wspólnocie i na rynku światowym, prowadzi do ustalenia refundacji w wysokości podanej w załączniku.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje wywozowe dla produktów, o których mowa w art. 1 lit. a), b) i c) rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, z wyjątkiem słodu, wywiezionych w stanie naturalnym, ustala się w wysokości podanej w załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 27 maja 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 808/2005
z dnia 26 maja 2005 r.
ustalające maksymalną refundację wywozową dla jęczmienia w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1757/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na refundację wywozową dla jęczmienia na wywóz do pewnych krajów trzecich został ogłoszony na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1757/2004 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [3], Komisja może, na podstawie zgłoszonych ofert, podjąć decyzję o ustaleniu maksymalnej wysokości refundacji wywozowej, uwzględniając czynniki, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95. W tym wypadku przetarg wygrywa ten oferent lub oferenci, którego lub których oferta odpowiada poziomowi równemu maksymalnej refundacji lub jest od niej niższa.
(3) Zastosowanie powyższych czynników do aktualnej sytuacji na danych rynkach zbóż prowadzi do ustalenia maksymalnej refundacji wywozowej.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 20 do 26 maja 2005 r., w ramach przetargu ogłoszonego na mocy rozporządzenia (WE) nr 1757/2004, ustala się maksymalną refundację wywozową dla jęczmienia w wysokości 16,95 EUR/t.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 27 maja 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 809/2005
z dnia 26 maja 2005 r.
ustalające maksymalną refundację wywozową dla pszenicy zwyczajnej w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 115/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na refundację wywozową dla pszenicy zwyczajnej na wywóz do pewnych krajów trzecich został ogłoszony na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 115/2005 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [3], Komisja może, na podstawie zgłoszonych ofert, podjąć decyzję o ustaleniu maksymalnej wysokości refundacji wywozowej, uwzględniając czynniki, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95. W tym wypadku przetarg wygrywa ten oferent lub oferenci, którego lub których oferta odpowiada poziomowi równemu maksymalnej refundacji lub jest od niej niższa.
(3) Zastosowanie powyższych czynników do aktualnej sytuacji na danych rynkach zbóż prowadzi do ustalenia maksymalnej refundacji wywozowej.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 20 do 26 maja 2005 r., w ramach przetargu ogłoszonego na mocy rozporządzenia (WE) nr 115/2005, ustala się maksymalną refundację wywozową dla pszenicy zwyczajnej w wysokości 8,00 EUR/t.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 27 maja 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 810/2005
z dnia 26 maja 2005 r.
ustalające maksymalne obniżenie opłat przywozowych na kukurydzę, w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 641/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 12 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na maksymalne obniżenie opłat przywozowych w odniesieniu do przywozu kukurydzy pochodzącej z krajów trzecich do Hiszpanii został ogłoszony rozporządzeniem Komisji (WE) nr 641/2005 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1839/95 [3], w myśl procedury przewidzianej w art. 25 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, Komisja może podjąć decyzję o ustaleniu maksymalnego obniżenia opłat przywozowych, uwzględniając w szczególności czynniki przewidziane w art. 6 i 7 rozporządzenia (WE) nr 1839/95. Przetarg wygrywa ten oferent lub oferenci, którego lub których oferta odpowiada poziomowi równemu maksymalnemu obniżeniu opłat przywozowych lub jest od niego niższa.
(3) Zastosowanie powyższych czynników do aktualnej sytuacji na danych rynkach zbóż prowadzi do ustalenia maksymalnego obniżenia opłat przywozowych w wysokości określonej w art. 1.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 20 do 26 maja 2005 r. w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 641/2005, ustala się maksymalne obniżenie opłat przywozowych na kukurydzę w wysokości 29,99 EUR/t dla ogólnej maksymalnej ilości całkowitej równej 50900 t.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 27 maja 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 811/2005
z dnia 27 maja 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 28 maja 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 812/2005
z dnia 27 maja 2005 r.
dotyczące 336. rundy przetargu, przeprowadzonej w ramach stałego przetargu przewidzianego przez rozporządzenie (EWG) nr 429/90
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 429/90 z dnia 20 lutego 1990 r. w sprawie przyznawania drogą przetargu pomocy na koncentrat masła przeznaczony do bezpośredniego spożycia we Wspólnocie [2], agencje interwencyjne przystępują drogą stałego przetargu do udzielenia pomocy przyznawanej odnośnie do koncentratu masła.
Artykuł 6 wymienionego rozporządzenia przewiduje, że biorąc pod uwagę otrzymane oferty w ramach każdej rundy przetargu, ustala się maksymalną kwotę pomocy przyznawanej na wykorzystanie koncentratu masła o zawartości tłuszczu wynoszącej przynajmniej 96 % lub podejmuje się decyzję o wstrzymaniu przetargu. Kwota gwarancji przeznaczenia powinna zostać ustalona odpowiednio.
(2) Analiza otrzymanych ofert prowadzi do wstrzymania przetargu.
(3) Komitet Zarządzający ds. Mleka i Przetworów Mlecznych nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W ramach 336. rundy przetargu, przeprowadzonej z tytułu rozporządzenia (EWG) nr 429/90 nie podejmuje się dalszych działań.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 28 maja 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 813/2005
z dnia 27 maja 2005 r.
ustalające minimalne ceny sprzedaży masła w ramach 164. rundy przetargu, przeprowadzonej w ramach stałego przetargu przewidzianego przez rozporządzenie (WE) nr 2571/97
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2571/97 z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie sprzedaży masła po obniżonych cenach oraz przyznawania pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i koncentratu masła, przeznaczonych do wykorzystania w produkcji ciast, lodów i innych środków spożywczych [2], agencje interwencyjne przystępują drogą przetargu do sprzedaży pewnych ilości masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego, które przechowują, a także do udzielenia pomocy przyznawanej na śmietanę, masło i koncentrat masła.
Artykuł 18 wymienionego rozporządzenia przewiduje, że biorąc pod uwagę otrzymane oferty w ramach każdej rundy przetargu, ustala się minimalną cenę sprzedaży masła oraz maksymalną wysokość pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i koncentratu masła, które mogą być zróżnicowane w zależności od przeznaczenia, zawartości tłuszczu w maśle i procedury włączenia, lub podejmuje się decyzję o wstrzymaniu przetargu.
Kwotę lub kwoty gwarancji należytego przetworzenia ustala się odpowiednio.
(2) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do 164. rundy przetargu, przeprowadzonej w ramach stałego przetargu przewidzianego przez rozporządzenie (WE) nr 2571/97, minimalne ceny sprzedaży masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego oraz kwoty gwarancji należytego przetworzenia są ustalone zgodnie ze wskazaniami tabeli zamieszczonej w załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 28 maja 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 814/2005
z dnia 27 maja 2005 r.
ustalające maksymalne kwoty pomocy odnośnie do śmietany, masła i koncentratu masła w ramach 164. rundy przetargu, przeprowadzonej w ramach stałego przetargu przewidzianego przez rozporządzenie (WE) nr 2571/97
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2571/97 z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie sprzedaży masła po obniżonych cenach oraz przyznawania pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i koncentratu masła, przeznaczonych do wykorzystania w produkcji ciast, lodów i innych środków spożywczych [2], agencje interwencyjne przystępują drogą przetargu do sprzedaży pewnych ilości masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego, które przechowują, i do udzielenia pomocy przyznawanej w odniesieniu do śmietany, masła i koncentratu masła.
Artykuł 18 wymienionego rozporządzenia przewiduje, że biorąc pod uwagę otrzymane oferty w ramach każdej rundy przetargu, ustala się minimalną cenę sprzedaży masła oraz maksymalną wysokość pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i koncentratu masła, które mogą być zróżnicowane w zależności od przeznaczenia, zawartości tłuszczu w maśle i procedury włączenia, lub podejmuje się decyzję o wstrzymaniu przetargu.
Kwotę lub kwoty gwarancji należytego przetworzenia ustala się odpowiednio.
(2) Komitet Zarządzający ds. Mleka i Przetworów Mlecznych nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do 164. rundy przetargu, przeprowadzonej w ramach stałego przetargu przewidzianego przez rozporządzenie (WE) nr 2571/97, maksymalne kwoty pomocy oraz kwoty gwarancji należytego przetworzenia są ustalone zgodnie ze wskazaniami tabeli zamieszczonej w załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 28 maja 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 815/2005
z dnia 27 maja 2005 r.
ustalające minimalną cenę sprzedaży odtłuszczonego mleka w proszku w ramach 83. rundy przetargu, przeprowadzonej w ramach stałego przetargu przewidzianego przez rozporządzenie (WE) nr 2799/1999
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Uwzględniając art. 26 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2799/1999 z dnia 17 grudnia 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w zakresie przyznawania pomocy w odniesieniu do mleka odtłuszczonego i mleka odtłuszczonego w proszku, przeznaczonych na paszę oraz sprzedaży mleka odtłuszczonego w proszku o takim przeznaczeniu [2], agencje interwencyjne zgłosiły do stałego przetargu pewne ilości odtłuszczonego mleka w proszku będącego w ich posiadaniu.
(2) Zgodnie z postanowieniami art. 30 wymienionego rozporządzenia, biorąc pod uwagę otrzymane oferty w ramach każdej rundy przetargu, ustala się minimalną cenę sprzedaży lub podejmuje się decyzję o wstrzymaniu przetargu.
Kwota gwarancji należytego przetworzenia powinna zostać określona z uwzględnieniem różnicy między ceną rynkową odtłuszczonego mleka w proszku a minimalną ceną sprzedaży.
(3) Ze względu na otrzymane oferty należy ustalić minimalną cenę sprzedaży w wysokości określonej poniżej i określić w konsekwencji gwarancję należytego przetworzenia.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W ramach 83. rundy przetargu, przeprowadzonej z tytułu rozporządzenia (WE) nr 2799/1999, której termin przedstawiania ofert wygasł dnia 24 maja 2005 r., minimalna cena sprzedaży i gwarancja należytego przetworzenia ustalone są następująco:
—minimalna cena sprzedaży: _BAR_ 195,24 EUR/100 kg, _BAR_
—gwarancja należytego przetworzenia: _BAR_ 35,00 EUR/100 kg. _BAR_
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 28 maja 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 816/2005
z dnia 27 maja 2005 r.
ustalające minimalną cenę sprzedaży masła dla 20. indywidualnego zaproszenia do składania ofert, wydanego w ramach stałego zaproszenia do składania ofert, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2771/1999
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], a w szczególności jego art. 10 lit. c),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy art. 21 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2771/1999 z dnia 16 grudnia 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do interwencji na rynku masła i śmietany [2], agencje interwencyjne wystawiły na sprzedaż w ramach stałego zaproszenia do składania ofert określone ilości składowanego przez nie masła.
(2) W świetle ofert otrzymanych w odpowiedzi na każde indywidualne zaproszenie do składania ofert ustalana jest minimalna cena sprzedaży bądź podejmowana jest decyzja o nieprzyjęciu żadnej oferty, zgodnie z art. 24 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 2771/1999.
(3) W świetle otrzymanych ofert należy określić minimalną cenę sprzedaży.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dla 20. indywidualnego zaproszenia do składania ofert na mocy rozporządzenia (WE) nr 2771/1999, w odniesieniu do którego termin składania ofert upłynął 24 maja 2005 r., minimalną cenę sprzedaży masła ustala się na 275,5 EUR/100 kg.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dnia 28 maja 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 817/2005
z dnia 27 maja 2005 r.
ustalające minimalną cenę sprzedaży odtłuszczonego mleka w proszku dla 19. indywidualnego zaproszenia do przetargu wydanego zgodnie ze stałym zaproszeniem do przetargu wymienionym w rozporządzeniu (WE) nr 214/2001
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10 lit. c),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 21 rozporządzenia Komisji (WE) nr 214/2001 z dnia 12 stycznia 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady zastosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w sprawie interwencji na rynku odtłuszczonego mleka [2] agencje interwencyjne oferują do sprzedaży z mocy stałego zaproszenia do przetargu pewne ilości przechowywanego przez nie mleka w proszku.
(2) Na podstawie ofert przetargowych otrzymanych w odpowiedzi na każde indywidualne zaproszenie do przetargu zostanie ustalona minimalna cena sprzedaży lub zostanie podjęta decyzja o nierozstrzygnięciu przetargu, zgodnie z art. 24a rozporządzenia (WE) nr 214/2001.
(3) Na podstawie otrzymanych ofert zostanie ustalona minimalna cena sprzedaży.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dla 19. indywidualnego zaproszenia do przetargu zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 214/2001, odnośnie do których limit czasowy na przedłożenie ofert przetargowych wygasł 24 maja 2005 r. ustala się minimalną cenę sprzedaży odtłuszczonego mleka w proszku na 196,24 EUR/100 kg.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 28 maja 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 818/2005
z dnia 27 maja 2005 r.
ustalające maksymalną refundację wywozową do ryżu długoziarnistego B w pełni oczyszczonego przeznaczonego na wywóz do niektórych krajów trzecich w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2032/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1785/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [1], w szczególności jego art. 14 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg dotyczący refundacji wywozowych do ryżu został otwarty rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2032/2004 [2].
(2) Zgodnie z postanowieniami art. 5 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 584/75 [3], na podstawie złożonych ofert Komisja może, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 26 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003, podjąć decyzję o ustaleniu maksymalnej refundacji wywozowej. W ramach tych ustaleń należy w szczególności wziąć pod uwagę kryteria przewidziane w art. 14 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003. Zamówienie zostaje udzielone każdemu oferentowi, którego wartość oferty znajduje się na poziomie maksymalnej refundacji wywozowej lub jest od niego niższa.
(3) Zastosowanie powyższych kryteriów do aktualnej sytuacji na rozpatrywanym rynku ryżu prowadzi do ustalenia maksymalnej refundacji wywozowej zgodnie z kwotami przedstawionymi w art. 1.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Maksymalną refundację wywozową na wywóz ryżu długoziarnistego B w pełni oczyszczonego z przeznaczeniem do niektórych krajów trzecich ustala się na podstawie ofert złożonych w okresie od 23 do 26 maja 2005 r. w wysokości 57,00 EUR/t w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2032/2004.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 28 maja 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 819/2005
z dnia 30 maja 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 31 maja 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 820/2005
z dnia 30 maja 2005 r.
ustalające kwotę korygującą do refundacji dla zbóż
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 15 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy art. 14 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 refundacje wywozowe dla zbóż mające zastosowanie w dniu, w którym złożono wniosek o wydanie pozwolenia, stosuje się do wywozu, który ma być realizowany w okresie ważności pozwolenia, jeśli wniesie o to wnioskodawca. W tym wypadku do refundacji może być zastosowana kwota korygująca.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiające niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [2], pozwoliło na ustalenie kwoty korygującej dla produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (EWG) nr 1766/92 [3]. Ta kwota korygująca powinna być wyliczona z uwzględnieniem czynników wymienionych w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95.
(3) Sytuacja na rynku światowym lub szczególne wymogi niektórych rynków mogą wymóc konieczność zróżnicowania kwoty korygującej w zależności od miejsca przeznaczenia.
(4) Kwota korygująca powinna być ustalona równocześnie z refundacją i według takiej samej procedury. Może ona podlegać zmianom w czasie pomiędzy dwoma ustaleniami.
(5) Z wyżej wymienionych przepisów wynika, że kwota korygująca powinna być ustalona zgodnie z załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Kwotę korygującą do wcześniej ustalonych refundacji wywozowych dla produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. a), b) i c) rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, z wyjątkiem słodu, ustala się w załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 czerwca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 821/2005
z dnia 30 maja 2005 r.
ustalające refundacje wywozowe dla słodu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W myśl art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 różnica między notowaniami lub cenami na światowym rynku produktów, o których mowa w art. 1 wyżej wymienionego rozporządzenia, a cenami tych produktów we Wspólnocie może być pokryta przez refundacje wywozowe.
(2) Przy ustalaniu zwrotów należy wziąć pod uwagę elementy, o których mowa w art. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady zastosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych, a także środków, jakie należy podjąć w przypadku zakłóceń w sektorze zbóż [2].
(3) Refundacja stosowana do słodów powinna zostać wyliczona z uwzględnieniem ilości zbóż potrzebnej do wytworzenia danych produktów.
Ilości te zostały ustalone w rozporządzeniu (WE) nr 1501/95.
(4) Sytuacja na światowym rynku lub szczególne wymogi niektórych rynków mogą spowodować konieczność zróżnicowania wysokości refundacji dla niektórych produktów w zależności od ich miejsca przeznaczenia.
(5) Refundację należy ustalać raz na miesiąc. W tym odstępie czasu może ona zostać zmieniona.
(6) Zastosowanie tych zasad w aktualnej sytuacji na rynku zbóż, a w szczególności wobec notowań lub cen tych produktów we Wspólnocie i na rynku światowym, prowadzi do ustalenia refundacji w wysokości podanej w załączniku.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje wywozowe dla słodu, o którym mowa w art. 1 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, ustala się w wysokościach podanych w załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 czerwca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 822/2005
z dnia 30 maja 2005 r.
ustalające kwotę korygującą do refundacji dla słodu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 15 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy art. 14 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 refundacja wywozowa do zbóż mająca zastosowanie w dniu, w którym złożono wniosek o wydanie pozwolenia stosuje się do wywozu, który ma być realizowany w okresie ważności pozwolenia, jeśli wniesie o to wnioskodawca. W tym wypadku do refundacji może być zastosowana kwota korygująca.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1501/95 z 29 czerwca 1995 r. ustanawiające niektóre szczegółowe zasady zastosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych oraz środków podejmowanych w przypadku zakłóceń na rynku zbóż [2], pozwoliło na ustalenie kwoty korygującej dla słodu, o którym mowa w art. 1 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (EWG) nr 1766/92 [3]. Ta kwota korygująca powinna być wyliczona z uwzględnieniem czynników wymienionych w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95.
(3) Z powyższych postanowień wynika, że kwota korygująca powinna być ustalona w wysokości podanej w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Kwota korygująca, o której mowa w art. 15 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, stosowana do wcześniej ustalonych refundacji wywozowych dla słodu, została określona w załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 czerwca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 823/2005
z dnia 30 maja 2005 r.
ustalające refundacje do produktów z sektorów zbóż i ryżu, dostarczanych jako wspólnotowa i krajowa pomoc żywnościowa
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], a w szczególności jego art. 13 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3072/95 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [2], a w szczególności jego art. 13 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2681/74 z dnia 21 października 1974 r. sprawie finansowania przez Wspólnotę wydatków poniesionych w odniesieniu do dostaw produktów rolnych jako pomocy żywnościowej [3] przewiduje, że część wydatków odpowiadająca refundacjom wywozowym ustalonym w tym zakresie zgodnie z regułami wspólnotowymi ponoszona jest przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej.
(2) W celu ułatwienia ustalenia budżetu na wspólnotowe akcje pomocy żywnościowej i zarządzania nim oraz w celu umożliwienia Państwom Członkowskim poznania poziomu wspólnotowego udziału w finansowaniu krajowych akcji pomocy żywnościowej należy określić poziom refundacji przyznanych na te akcje.
(3) Zasady ogólne i warunki zastosowania przewidziane przez art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 i przez art. 13 rozporządzenia (WE) nr 3072/95 w odniesieniu do refundacji wywozowych stosuje się mutatis mutandis do wyżej wymienionych działań.
(4) Szczególne kryteria, jakie należy wziąć pod uwagę przy wyliczaniu refundacji wywozowych do ryżu, są określone w art. 13 rozporządzenia (WE) nr 3072/95.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do wspólnotowych i krajowych akcji pomocy żywnościowej przewidzianych w ramach międzynarodowych konwencji lub innych programów dodatkowych oraz innych wspólnotowych akcji bezpłatnego zaopatrzenia refundacje wywozowe do produktów z sektorów zbóż i ryżu ustala się zgodnie z Załącznikiem.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 czerwca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 824/2005
z dnia 30 maja 2005 r.
ustalające niektóre ilości orientacyjne i pułapy indywidualne na potrzeby wydawania pozwoleń na przywóz dodatkowej ilości bananów do nowych Państw Członkowskich w trzecim kwartale 2005 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Traktat o Przystąpieniu Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji,
uwzględniając Akt Przystąpienia Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji, w szczególności jego art. 41 ust. 1,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 404/93 z dnia 13 lutego 1993 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku bananów [1]
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1892/2004 [2] przyjęło środki przejściowe w celu ułatwienia przechodzenia z ustaleń obowiązujących w nowych Państwach Członkowskich przed ich przystąpieniem na ustalenia dotyczące przywozu wynikające ze wspólnej organizacji rynku bananów w roku 2005.
W celu zapewnienia zaopatrzenia rynku, w szczególności w nowych Państwach Członkowskich, rozporządzenie to ustaliło na zasadach przejściowych dodatkową ilość dla celów związanych z wydawaniem pozwoleń na przywóz.
Zarządzanie wspomnianą ilością dodatkową musi się odbywać przy użyciu mechanizmów i instrumentów wprowadzonych w życie rozporządzeniem Komisji (WE) nr 896/2001 z dnia 7 maja 2001 r.
[3] ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 404/93 w odniesieniu do uzgodnień dotyczących przywozu bananów do Wspólnoty.
(2) Artykuł 14 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 896/2002 stanowi, że w pierwszych trzech kwartałach roku, w celu wydania pozwoleń na przywóz, można ustalić ilości orientacyjne i indywidualne pułapy.
(3) W celu wydania pozwoleń na przywóz w trzecim kwartale roku 2005 właściwym będzie ustalenie tych ilości orientacyjnych i pułapów indywidualnych na poziomie procentowym ustalonym dla zarządzania kontyngentami taryfowymi A/B i C w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 825/2005 [4] tak aby zapewnić właściwą podaż i ciągłość przepływów handlowych pomiędzy sektorami produkcji i wprowadzania towarów do obrotu.
(4) Ze względu na fakt, że niniejsze rozporządzenie musi obowiązywać przed rozpoczęciem okresu składania wniosków o pozwolenia na trzeci kwartał 2005 r., należy zapewnić bezzwłoczne wejście niniejszego rozporządzenia w życie.
(5) Niniejsze rozporządzenie musi mieć zastosowanie do podmiotów prowadzących działalność we Wspólnocie i zarejestrowanych zgodnie z art. 5 i 6 rozporządzenia (WE) nr 1892/2004.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Bananów,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Ilość orientacyjną, o której mowa w art. 14 ust. 1 rozporządzenia 896/2001 służącą do wydawania pozwoleń na przywóz bananów w ramach ilości dodatkowej zgodnie z art. 3 ust. 1 rozporządzenia 1892/2004 ustala się na trzeci kwartał roku 2005 na poziomie 23 % ilości dostępnych odpowiednio dla tradycyjnych i nietradycyjnych podmiotów gospodarczych ustalonych w art. 4 ust. 2 tego rozporządzenia.
Artykuł 2
Maksymalną dopuszczalną ilość, o której mowa w art. 14 ust. 2 rozporządzenia 896/2001 (WE) w odniesieniu do wniosków o pozwolenia na przywóz bananów w ramach dodatkowej ilości zgodnie z art. 3 ust. 1 rozporządzenia 1892/2004 (WE) ustala się na trzeci kwartał 2005 r. na:
a) 23 % szczególnej ilości referencyjnej, o której informuje się zgodnie z art. 5 ust. 5 rozporządzenia 1892/2004 (WE) w przypadku tradycyjnych podmiotów gospodarczych;
b) 23 % szczególnego przydziału, o którym informuje się zgodnie z art. 6 ust. 6 rozporządzenia 1892/2004 (WE) w przypadku nietradycyjnych podmiotów gospodarczych.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 825/2005
z dnia 30 maja 2005 r.
ustalające niektóre ilości indykatywne i indywidualne pułapy przy wydawaniu pozwoleń na przywóz bananów do Wspólnoty w ramach kontyngentów taryfowych A/B i C na trzeci kwartał 2005 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 404/93 z dnia 13 lutego 1993 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku bananów [1], w szczególności jego art. 20,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 14 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 896/2001 z dnia 7 maja 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 404/93 w odniesieniu do uzgodnień dotyczących przywozu bananów do Wspólnoty [2] przewiduje możliwość ustalenia ilości indykatywnej, której wartość jest określona jako stały procent ilości dostępnych w ramach każdego z kontyngentów taryfowych A/B i C przewidzianych w art. 18 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 404/93, do celów wydawania pozwoleń na przywóz, dla każdego z trzech pierwszych kwartałów w roku.
(2) Dane odnoszące się do ilości bananów wprowadzonych do obrotu we Wspólnocie w 2004 r. i w szczególności do rzeczywistego przywozu podczas trzeciego kwartału oraz dane odnoszące się do perspektyw dostaw i spożycia na rynku wspólnotowym podczas tego samego trzeciego kwartału w 2005 r., prowadzą do ustalenia ilości indykatywnych dla kontyngentów taryfowych A/B i C w sposób zapewniający zadawalający poziom dostaw w całej Wspólnocie oraz ciągłość przepływów handlowych pomiędzy sektorami produkcji i sprzedaży.
(3) Na podstawie tych samych danych, należy ustalić zgodnie z art. 14 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 896/2001 ilości maksymalne, dla których podmioty gospodarcze mogą składać wnioski o pozwolenia na trzeci kwartał 2005 r.
(4) Ponieważ przepisy niniejszego rozporządzenia muszą stosować się przed początkiem okresu składania wniosków o pozwolenia na trzeci kwartał 2005 r., należy przewidzieć niezwłoczne wejście w życie niniejszego rozporządzenia.
(5) Przepisy niniejszego rozporządzenia należy stosować odnośnie podmiotów gospodarczych, mających siedzibę na terenie Wspólnoty w składzie z dnia 30 kwietnia 2004 r., z uwagi na to, że rozporządzenie Komisji (WE) nr 1892/2004 [3] ustanowiło środki przejściowe na rok 2005 dotyczące przywozu bananów do Wspólnoty ze względu na przystąpienie Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii oraz Słowacji.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Bananów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do trzeciego kwartału 2005 r., ilość indykatywna określona w art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 896/2001 dla wydawania pozwoleń na przywóz bananów w ramach kontyngentów taryfowych przewidzianych w art. 18 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 404/93 jest ustalona na:
a) 23 % dostępnych ilości dla tradycyjnych i nietradycyjnych podmiotów gospodarczych, mających siedzibę na terenie Wspólnoty w składzie z dnia 30 kwietnia 2004 r. w ramach kontyngentów taryfowych A/B;
b) 23 % dostępnych ilości dla tradycyjnych i nietradycyjnych podmiotów gospodarczych, mających siedzibę na terenie Wspólnoty w składzie z dnia 30 kwietnia 2004 r. w ramach kontyngentu taryfowego C.
Artykuł 2
W odniesieniu do trzeciego kwartału 2005 r., maksymalna dopuszczona ilość określona w art. 14 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 896/2001 dla pozwoleń na przywóz bananów w ramach kontyngentów taryfowych przewidzianych w art. 18 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 404/93 jest ustalona na:
a) 23 % ilości referencyjnej ustanowionej i notyfikowanej zgodnie z art. 4 i 5 rozporządzenia (WE) nr 896/2001 dla tradycyjnych podmiotów gospodarczych, mających siedzibę na terenie Wspólnoty w składzie z dnia 30 kwietnia 2004 r. w ramach kontyngentów taryfowych A/B;
b) 23 % ilości ustanowionej i notyfikowanej zgodnie z art. 9 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 896/2001 dla nietradycyjnych podmiotów gospodarczych, mających siedzibę na terenie Wspólnoty w składzie z dnia 30 kwietnia 2004 r. w ramach kontyngentów taryfowych A/B;
c) 23 % ilości referencyjnej ustanowionej i notyfikowanej zgodnie z art. 4 i 5 rozporządzenia (WE) nr 896/2001 dla tradycyjnych podmiotów gospodarczych, mających siedzibę na terenie Wspólnoty w składzie z dnia 30 kwietnia 2004 r. w ramach kontyngentu taryfowego C;
d) 23 % ilości ustanowionej i notyfikowanej zgodnie z art. 9 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 896/2001 dla nietradycyjnych podmiotów gospodarczych, mających siedzibę na terenie Wspólnoty w składzie z dnia 30 kwietnia 2004 r. w ramach kontyngentu taryfowego C.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 826/2005
z dnia 30 maja 2005 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2659/94 w sprawie szczegółowych zasad dotyczących udzielania pomocy w odniesieniu do prywatnego składowania serów Grana padano, Parmigiano-Reggiano i Provolone
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10 lit. b),
a także mając na uwadze co następuje:
(1) Artykuł 6 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2659/94 [2] ustanawia kwoty pomocy w odniesieniu do prywatnego składowania serów Grana padano, Parmigiano-Reggiano i Provolone. Biorąc pod uwagę dostępne środki finansowe oraz zmiany kosztów składowania i prognozy dotyczące cen rynkowych, należy zmienić przedmiotowe kwoty.
(2) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 2659/94.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 6 rozporządzenia (WE) nr 2659/94, ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Kwota pomocy w odniesieniu do prywatnego składowania serów wynosi:
a) 7,50 EUR za tonę dla kosztów stałych;
b) 0,20 EUR za tonę i za dzień składowania w ramach umowy dla kosztów składowania;
c) dla kosztów finansowych za dzień składowania w ramach umowy:
- 0,30 EUR za tonę w przypadku Grana padano;
- 0,40 EUR za tonę w przypadku Parmigiano-Reggiano;
- 0,25 EUR za tonę w przypadku Provolone.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 827/2005
z dnia 30 maja 2005 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w zakresie pomocy na prywatne składowanie niektórych serów w okresie składowania 2005/2006
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 9 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 przewiduje, że pomoc na prywatne składowanie może być przyznana w odniesieniu do serów, które mogą być długo przechowywane, oraz serów, które są produkowane z mleka owczego i/lub koziego i wymagają przynajmniej sześciu miesięcy dojrzewania, jeśli rozwój cen i stan zapasów tych serów wskazują na poważne zachwianie rynku, które można zlikwidować lub zredukować przez składowanie sezonowe.
(2) Trudności wynikające z sezonowego charakteru produkcji niektórych serów, które mogą być długo przechowywane, oraz Pecorino Romano, Kefalo-Tyri i Kasseri pogłębiane są sezonowością konsumpcji, która stanowi odwrotność tej produkcji.
Rozdrobnienie produkcji takich serów jeszcze bardziej pogłębia omawiane trudności.
Należy zatem przewidzieć możliwość zastosowania sezonowego składowania ilości odpowiadającej różnicy między letnią a zimową produkcją.
(3) Należy określić rodzaje serów kwalifikujące się do uzyskania pomocy oraz maksymalną ilość, w odniesieniu do której ta pomoc może być przyznana, jak również okres trwania umów, który powinien odzwierciedlać rzeczywiste wymagania rynku oraz możliwości przechowywania odpowiednich serów.
(4) Niezbędne jest określenie warunków umowy składu oraz decydujących środków w celu umożliwienia identyfikacji i kontroli serów objętych umową.
Kwoty pomocy muszą być ustalone z uwzględnieniem kosztów składowania oraz równowagi, którą należy utrzymać między serami, do których pomoc się odnosi, a pozostałymi serami sprzedawanymi na rynku.
Biorąc pod uwagę te elementy, jak również dostępne zasoby, należy zmniejszyć kwoty dla kosztów stałych i kosztów składowania na dzień.
Kwota dla kosztów finansowych musi być liczona na podstawie stopy procentowej w wysokości 2 %.
(5) Stosowne jest też ustalenie szczegółowych przepisów dotyczących dokumentacji, księgowości oraz częstotliwości i szczegółowych zasad kontroli.
Państwa Członkowskie powinny mieć możliwość przeniesienia całości lub części kosztów kontroli na wykonawcę.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Cel
Na mocy art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 niniejsze rozporządzenie określa szczegółowe zasady przyznawania pomocy wspólnotowej na prywatne składowanie niektórych serów (dalej zwanej "pomocą") w okresie składowania 2005/2006.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:
a) "partia składowana" oznacza ilość serów jednego rodzaju o wadze co najmniej 2 ton, przyjętą na skład do jednego magazynu jednego dnia;
b) "dzień rozpoczęcia składowania objętego umową" oznacza dzień następujący po dniu przyjęcia na skład;
c) "ostatni dzień składowania objętego umową" oznacza dzień poprzedzający dzień odebrania ze składu;
d) "okres składowania" oznacza okres, podczas którego ser może być objęty systemem prywatnego składowania i który został określony w Załączniku w odniesieniu do każdego typu sera.
Artykuł 3
Sery kwalifikujące się do przyznania pomocy
1.
Przyznawana pomoc dotyczy niektórych serów, które mogą być długo przechowywane, oraz na Pecorino Romano, Kefalo-Tyri i Kasseri według warunków określonych w Załączniku.
2.
Sery muszą być wyprodukowane we Wspólnocie i muszą spełniać następujące wymagania:
a) posiadać zamieszczone trwałe oznaczenie przedsiębiorstwa produkującego oraz dzień i miesiąc produkcji; informacje te mogą być podane w formie kodu;
b) pomyślnie przejść badanie jakościowe pozwalające na klasyfikację według kategorii określonych w Załączniku.
Artykuł 4
Umowa składu
1.
Umowy dotyczące prywatnego składowania zawierane są między agencją interwencyjną Państwa Członkowskiego, na którego terytorium sery są składowane, a osobami fizycznymi lub prawnymi (zwanymi dalej "wykonawcami").
2.
Umowy składu sporządzane są na piśmie na podstawie wniosku o zawarcie umowy.
Wnioski powinny być złożone w agencjach interwencyjnych w ciągu 30 dni od daty przyjęcia na skład i mogą dotyczyć tylko partii serów, których wprowadzanie na skład zostało zakończone.
Agencja interwencyjna rejestruje datę przyjęcia wniosku.
Jeżeli wniosek wpłynie do agencji interwencyjnej w terminie nieprzekraczającym 10 dni roboczych po upływie ostatecznego terminu, umowa składu może wciąż zostać zawarta, jednakże pomoc zostaje zmniejszona o 30 %.
3.
Umowa składu zawierana jest na jedną lub więcej partii i zawiera w szczególności przepisy dotyczące:
a) ilości objętych umową serów;
b) terminów wykonania umowy;
c) kwoty pomocy;
d) określenia magazynów.
4.
Umowa składu zawierana jest w ciągu 30 dni od daty zarejestrowania wniosku o zawarcie umowy.
5.
Środki kontroli, w szczególności środki określone w art. 7, są przedmiotem specyfikacji sporządzonej przez agencję interwencyjną.
W umowie składu znajduje się odniesienie do tej specyfikacji.
Artykuł 5
Przyjęcie na skład i odbiór ze składu
1.
Terminy przyjmowania na skład i odbioru ze składu podane są w Załączniku.
2.
Odbiorem ze składu jest odbiór całej składowanej partii.
3.
Jeżeli na koniec pierwszych 60 dni składowania objętego umową pogorszenie jakości serów jest większe niż podczas normalnego składowania, wykonawcy są uprawnieni, jednorazowo w odniesieniu do partii składowanej, do zastąpienia ilości o gorszej jakości na własny koszt.
W przypadku gdy kontrole podczas składowania lub przy odbiorze ze składu ujawnią ilości o gorszej jakości, pomoc w odniesieniu do tego towaru nie zostaje wypłacona.
Ponadto część partii nadal kwalifikująca się do uzyskania pomocy musi ważyć co najmniej dwie tony.
Przepisy akapitu drugiego stosuje się również w przypadku gdy część partii zostaje odebrana ze składu przed rozpoczęciem okresu odbioru wskazanego w ust. 1 lub przed wygaśnięciem minimalnego okresu składowania wskazanego w art. 8 ust. 2.
4.
Do celów obliczenia pomocy w stosunku do zastąpionych ilości (ust. 3 akapit pierwszy) pierwszym dniem składowania objętego umową jest dzień rozpoczęcia składowania objętego umową.
Artykuł 6
Wymagania dotyczące składowania
1.
Państwa Członkowskie zapewniają, że wszystkie wymagania uprawniające do wypłacenia pomocy są spełnione.
2.
Wykonawca lub, na żądanie lub za zezwoleniem Państwa Członkowskiego, osoba odpowiedzialna za magazyn udostępnia właściwej agencji odpowiedzialnej za przeprowadzenie kontroli całą dokumentację dotyczącą produktów objętych prywatnym składowaniem, niezbędną do sprawdzenia następujących elementów:
a) prawa własności w czasie przyjmowania na skład;
b) pochodzenia i daty produkcji serów;
c) daty przyjmowania na skład;
d) obecności towaru w magazynie i adresu magazynu;
e) daty odbioru ze składu.
3.
Wykonawca lub, w razie potrzeby, osoba odpowiedzialna za magazyn prowadzi dla każdej umowy ewidencję towarową dostępną w każdym magazynie, podającą:
a) numer identyfikacyjny każdej składowanej partii produktów objętych prywatnym składowaniem;
b) daty przyjęcia na skład i odbioru ze składu;
c) liczbę serów i ich wagę w każdej składowanej partii;
d) umiejscowienie produktów w magazynie.
4.
Składowane produkty muszą być łatwe do zidentyfikowania, łatwo dostępne i identyfikowalne indywidualnie przez umowę.
Do składowanych serów załączane jest szczególne oznakowanie.
Artykuł 7
Kontrole
1.
Wyżej wymieniona agencja przy przyjmowaniu na skład przeprowadza kontrole, w szczególności w celu zapewnienia, że produkty kwalifikują się do przyznania pomocy oraz w celu zapobiegania możliwości zastąpienia produktów podczas okresu składowania objętego umową.
2.
Agencja dokonuje niezapowiedzianych kontroli wyrywkowych w celu sprawdzenia, czy produkty znajdują się w magazynach.
Próbka musi być reprezentatywna i stanowić co najmniej 10 % całkowitej ilości umownej w odniesieniu do prywatnego składowania.
Kontrole powinny obejmować, oprócz badania ewidencji towarowej wskazanej w art. 6 ust. 3, fizyczne sprawdzenie wagi, charakteru i możliwości zidentyfikowania produktów.
Powinno dotyczyć to co najmniej 5 % próbki kontrolnej.
3.
Na koniec okresu składowania objętego umową agencja dokonuje kontroli, aby sprawdzić obecność produktów.
Jeżeli pozostają one w magazynie po upływie maksymalnego okresu składowania objętego umową, kontrola taka może być przeprowadzona po ich odebraniu ze składu.
Do celów powyższej kontroli wykonawca informuje agencję, wskazując właściwe partie składowane, co najmniej pięć dni roboczych przed upływem okresu składowania objętego umową lub zanim okres ten się rozpocznie, czy odbiór odbywa się podczas czy po okresie składowania objętego umową.
Państwo Członkowskie może ustalić termin krótszy niż pięć dni roboczych, o którym mowa w akapicie drugim.
4.
W sprawie kontroli przeprowadzanych na mocy ust. 1, 2 i 3 sporządzane są sprawozdania określające:
a) datę kontroli;
b) czas jej trwania;
c) przeprowadzone czynności.
Sprawozdania podpisywane są przez inspektora i potwierdzane przez wykonawcę lub, gdy to właściwe, osobę odpowiedzialną za magazyn. Do sprawozdań należy załączyć dokumentację dotyczącą płatności.
5.
W przypadku nieprawidłowości dotyczących 5 % lub większej ilości skontrolowanych produktów kontrola zostaje rozszerzona na większą ilość próbek ustaloną przez agencję.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o takich przypadkach w terminie czterech tygodni.
6.
Państwa Członkowskie mogą ustalić, że koszty kontroli są w całości lub w części ponoszone przez wykonawcę.
Artykuł 8
Pomoc w odniesieniu do składowania
1.
Wysokość pomocy ustala się następująco:
a) 7,50 EUR na tonę dla kosztów stałych;
b) 0,20 EUR na tonę i na dzień składowania objętego umową dla kosztów składowania;
c) dla kosztów finansowych na dzień składowania objętego umową:
i) 0,23 EUR na tonę w przypadku serów, które mogą być długo przechowywane;
ii) 0,28 EUR na tonę w przypadku serów Pecorino Romano;
iii) 0,39 EUR na tonę w przypadku serów Kefalotyri i Kasseri.
2.
Nie przyznaje się pomocy, w przypadku gdy składowanie objęte umową jest krótsze niż 60 dni.
Najwyższą pomoc wypłaca się za okres 180 dni składowania objętego umową.
Jeżeli wykonawca nie dotrzyma terminu określonego na mocy art. 7 ust. 3 akapit drugi lub trzeci, pomoc zostaje zmniejszona o 15 % i wypłacana jest tylko w odniesieniu do okresu, w stosunku do którego wykonawca udowodni w sposób dostateczny agencji, że sery pozostawały w tym okresie w składowaniu objętym umową.
3.
Pomoc jest wypłacana na wniosek wykonawcy, na koniec okresu składowania objętego umową, w ciągu 120 dni od wpłynięcia wniosku, pod warunkiem że zostały przeprowadzone kontrole wskazane w art. 7 ust. 3 i że wymagania uprawniające do wypłacenia pomocy zostały spełnione.
Jednakże jeżeli toczy się administracyjne postępowanie wyjaśniające w sprawie prawa do pomocy, pomoc nie jest wypłacana do momentu, gdy prawo to nie zostanie przyznane.
Artykuł 9
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 828/2005
z dnia 30 maja 2005 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1555/96 w zakresie wartości progowych dla dodatkowych opłat celnych za pomidory, morele, cytryny, śliwki, brzoskwinie, włącznie z nektarynami, gruszki i winogrona stołowe
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 33 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1555/96 z dnia 30 lipca 1996 r. w sprawie zasad stosowania dodatkowych należności przywozowych do owoców i warzyw [2] przewiduje stosowanie nadzoru przywozu produktów określonych w jego Załączniku. Nadzór ten jest stosowany zgodnie z zasadami przewidzianymi w art. 308d rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [3].
(2) Do celów stosowania art. 5 ust. 4 Porozumienia w sprawie rolnictwa [4], zawartego podczas wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej i na podstawie ostatnich danych na rok 2002, 2003 i 2004, należy zmienić wartości progowe dodatkowych opłat celnych za pomidory, morele, cytryny, śliwki, brzoskwinie, włącznie z nektarynami, gruszki i winogrona stołowe.
(3) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1555/96.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Świeżych Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 1555/96 zastępuje się tekstem Załącznika do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenia Komisji (WE) nr 829/2005
z dnia 30 maja 2005 r.
ustalające pomoc na rok gospodarczy 2005/2006 w odniesieniu do brzoskwiń przeznaczonych do przetworzenia w oparciu o rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/96
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/96 z 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków przetworów owocowych i warzywnych [1], w szczególności jego art. 6 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 3 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1535/2003 z 29 sierpnia 2003 r., ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/96 w zakresie systemu pomocy dla przetworów owocowych i warzywnych [2], stanowi, iż Komisja publikuje kwoty stosowanej pomocy, w tym dla brzoskwiń, po sprawdzeniu zgodności z progami ustalonymi w załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 2201/96.
(2) Średnia ilość brzoskwiń przetworzonych w ramach systemu pomocy w ostatnich trzech latach jest niższa od wyznaczonego progu wspólnotowego. Wysokość pomocy, przyznanej na rok gospodarczy 2005/2006 w każdym z zainteresowanych Państw Członkowskich, powinna być zgodna z ustaleniami art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2201/96.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Przetworów Owocowych i Warzywnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Na rok gospodarczy 2005/2006, pomoc dla brzoskwiń w ramach art. 2 rozporządzenia (WE) nr 2201/96, ustala się na 47,70 euro za tonę.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia od daty jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 830/2005
z dnia 30 maja 2005 r.
zmieniające po raz piąty rozporządzenie Rady (WE) nr 1763/2004 nakładające określone środki ograniczające celem wspierania skutecznego wykonania mandatu Międzynarodowego Trybunału Karnego dla byłej Jugosławii (MTKJ)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1763/2004 z dnia 11 października 2004 r. nakładające określone środki ograniczające celem wspierania skutecznego wykonania mandatu Międzynarodowego Trybunału Karnego dla byłej Jugosławii (MTKJ) [1], w szczególności jego art. 10 lit. a),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 1763/2004 zawiera listę osób, w stosunku do których, na mocy tego rozporządzenia, stosuje się zamrożenie funduszy oraz zasobów ekonomicznych.
(2) Komisja jest upoważniona do wprowadzania zmian do wymienionego załącznika, uwzględniając decyzje wykonawcze Rady w odniesieniu do wspólnego stanowiska Rady 2004/694/WPZiB z dnia 11 października 2004 r. w sprawie dalszych środków wspierających skuteczne wykonanie mandatu Międzynarodowego Trybunału Karnego dla byłej Jugosławii (MTKJ) [2].
Decyzja Rady 2005/…/WPZiB [3] z dnia 6 czerwca 2005 r. wdraża wymienione wspólne stanowisko.
Należy zatem wprowadzić odpowiednie zmiany do załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 1763/2004.
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 1763/2004 zostaje zmieniony zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Sprostowanie do rozporządzenia Komisji (WE) nr 830/2005 z dnia 30 maja 2005 r. zmieniającego po raz piąty rozporządzenie Rady (WE) nr 1763/2004 nakładające określone środki ograniczające dla wsparcia skutecznego wykonania mandatu Międzynarodowego Trybunału Karnego dla byłej Jugosławii (MTKJ)
(Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 137 z dnia 31 maja 2005 r.)
Na str. 24, art. 2:
zamiast:
"Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu następującym po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej", powinno być:
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 831/2005
z dnia 31 maja 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 czerwca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 832/2005
z dnia 31 maja 2005 r.
w sprawie określenia nadwyżkowych ilości cukru, izoglukozy i fruktozy dla Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Traktat o Przystąpieniu Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji,
uwzględniając Akt Przystąpienia Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 60/2004 z dnia 14 stycznia 2004 r. ustanawiające środki przejściowe w sektorze cukru w następstwie przystąpienia Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji [1], w szczególności jego art. 6 ust. 1 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu uniknięcia zakłóceń na rynkach w sektorze cukru w następstwie przystąpienia Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji ("nowych Państw Członkowskich") do Unii Europejskiej dnia 1 maja 2004 r., artykuł 6 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 60/2004 stanowi, że ilości cukru jako takiego lub zawartego w produktach przetworzonych, izoglukozy i fruktozy przekraczające ilości traktowane jako normalne zapasy w dniu 1 maja 2004 r. muszą zostać wyeliminowane z rynku w formie cukru jako takiego lub izoglukozy, na koszt nowego Państwa Członkowskiego, którego to dotyczy.
(2) W celu określenia tych nadwyżkowych ilości artykuł 8 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 60/2004 stanowi, że nowe Państwa Członkowskie przekazują Komisji stosowne informacje dotyczące wysokości produkcji, konsumpcji, zapasów, wywozu, przywozu, jak również informacje o systemie ustanowionym w celu identyfikacji nadwyżkowych ilości.
(3) Z reguły uważa się, że nadwyżkowe ilości cukru wynikają z rozwoju produkcji plus przywóz minus wywóz w okresie od dnia 1 maja 2003 r. do dnia 30 kwietnia 2004 r. w porównaniu ze średnimi ilościami dla takiego samego okresu w trzech poprzednich latach. Szczególne okoliczności, w których gromadzono zapasy, zostały również uwzględnione zgodnie z art. 6 ust 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 60/2004, szczególnie zmniejszenie ilości zapasów w tym okresie.
(4) Na podstawie informacji od nowych Państw Członkowskich należy określić nadwyżkowe ilości cukru jedynie dla Estonii, Cypru, Łotwy, Malty i Słowacji zgodnie z tą metodą.
(5) Dla określenia nadwyżkowych ilości izoglukozy i fruktozy zastosowano tę samą metodę.
W rezultacie żadne nadwyżkowe ilości fruktozy i izoglukozy nie muszą być określone.
(6) Komitet Zarządzający ds. Cukru nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ilości cukru jako takiego lub zawartego w produktach przetworzonych, przekraczające ilości traktowane jako normalne zapasy w dniu 1 maja 2004 r. i które muszą zostać wyeliminowane z rynku wspólnotowego zgodnie z art. 6 ust 2 rozporządzenia (WE) nr 60/2004, są następujące:
- Estonia: 91464 t,
- Cypr: 40213 t,
- Łotwa: 10589 t,
- Malta: 2452 t,
- Słowacja: 10225 t.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 833/2005
z dnia 31 maja 2005 r.
dotyczące stałego zezwolenia na dodatki paszowe
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/524/EWG z dnia 23 listopada 1970 r. dotyczącą dodatków paszowych [1], w szczególności jej art. 3 i art. 9d ust. 1,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1831/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. w sprawie dodatków stosowanych w żywieniu zwierząt [2], w szczególności jego art. 25,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 1831/2003 przewiduje zezwolenie na dodatki stosowane w żywieniu zwierząt.
(2) Artykuł 25 rozporządzenia (WE) nr 1831/2003 ustanawia środki przejściowe odnoszące się do wniosków o zezwolenie na dodatki paszowe składane zgodnie z dyrektywą 70/524/EWG przed datą wejścia w życie rozporządzenia (WE) nr 1831/2003.
(3) Wnioski o zezwolenie na dodatki wymienione w Załącznikach do niniejszego rozporządzenia zostały złożone przed datą wejścia w życie rozporządzenia (WE) nr 1831/2003.
(4) Wstępne uwagi na temat tych wniosków, jak przewidziano w art. 4 ust. 4 dyrektywy 70/524/EWG, zostały przekazane Komisji przed datą wejścia w życie rozporządzenia (WE) nr 1831/2003. Wnioski te będą zatem nadal traktowane zgodnie z art. 4 dyrektywy 70/524/EWG.
(5) Stosowanie preparatu enzymatycznego endo-1,3(4)-beta-glukanazy wytwarzanej przez Trichoderma longibrachiatum (ATCC 2106), endo-1,4-beta-ksylanazy wytwarzanej przez Trichoderma longibrachiatum (IMI SD 135) i alfa-amylazy wytwarzanej przez Bacillus amyloliquefaciens (DSM 9553) zostało tymczasowo dozwolone po raz pierwszy dla odsadzonych prosiąt rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2690/1999 [3].
Na poparcie wniosku o wydanie zezwolenia na ten preparat enzymatyczny bez ograniczenia czasowego zostały przedstawione nowe dane.
Z przeprowadzonej oceny wynika, że spełnione zostały warunki takiego zezwolenia określone w art. 3a dyrektywy 70/524/EWG.
Stosowanie tego preparatu enzymatycznego, określonego w Załączniku, powinno zostać dozwolone bez ograniczenia czasowego.
(6) Stosowanie enzymatycznego preparatu endo-1,3(4)-beta-glukanazy wytwarzanej przez Trichoderma longibrachiatum (ATCC 2106), endo-1,4-beta-ksylanazy wytwarzanej przez Trichoderma longibrachiatum (IMI SD 135), alfa-amylazy wytwarzanej przez Bacillus amyloliquefaciens (DSM 9553) i poligalakturonazy wytwarzanej przez Aspergillus aculeatus (CBS 589.94) zostało tymczasowo dozwolone po raz pierwszy dla odsadzonych prosiąt rozporządzeniem (WE) nr 2690/1999.
Na poparcie wniosku o wydanie zezwolenia na ten preparat enzymatyczny bez ograniczenia czasowego zostały przedstawione nowe dane.
Z przeprowadzonej oceny wynika, że spełnione zostały warunki takiego zezwolenia określone w art. 3a dyrektywy 70/524/EWG.
Stosowanie tego preparatu enzymatycznego, określonego w Załączniku, powinno zostać dozwolone bez ograniczenia czasowego.
(7) Stosowanie enzymatycznego preparatu endo-1,4-beta-ksylanazy wytwarzanej przez Trichoderma longibrachiatum (ATCC 2105) i subtilizinu wytwarzanego przez Bacillus subtilis (ATCC 2107) zostało tymczasowo dozwolone po raz pierwszy dla odsadzonych prosiąt rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1636/1999 [4].
Na poparcie wniosku o wydanie zezwolenia na ten preparat enzymatyczny bez ograniczenia czasowego zostały przedstawione nowe dane.
Z przeprowadzonej oceny wynika, że spełnione zostały warunki takiego zezwolenia określone w art. 3a dyrektywy 70/524/EWG.
Stosowanie tego preparatu enzymatycznego, określonego w Załączniku, powinno zostać dozwolone bez ograniczenia czasowego.
(8) Stosowanie enzymatycznego preparatu endo-1,3(4)-beta-glukanazy wytwarzanej przez Trichoderma longibrachiatum (ATCC 2106) i endo-1,4-beta-ksylanazy wytwarzanej przez Trichoderma longibrachiatum (ATCC 2105) zostało tymczasowo dozwolone po raz pierwszy dla tuczników rozporządzeniem (WE) nr 1636/1999.
Na poparcie wniosku o wydanie zezwolenia na ten preparat enzymatyczny bez ograniczenia czasowego zostały przedstawione nowe dane.
Z przeprowadzonej oceny wynika, że spełnione zostały warunki takiego zezwolenia określone w art. 3a dyrektywy 70/524/EWG.
Stosowanie tego preparatu enzymatycznego, określonego w Załączniku, powinno zostać dozwolone bez ograniczenia czasowego.
(9) Stosowanie enzymatycznego preparatu endo-1,4-beta-ksylanazy wytwarzanej przez Trichoderma longibrachiatum (ATCC 2105) zostało tymczasowo dozwolone po raz pierwszy dla kurcząt brojlerów rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1411/1999 [5].
Na poparcie wniosku o wydanie zezwolenia na ten preparat enzymatyczny bez ograniczenia czasowego zostały przedstawione nowe dane.
Z przeprowadzonej oceny wynika, że spełnione zostały warunki takiego zezwolenia określone w art. 3a dyrektywy 70/524/EWG.
Stosowanie tego preparatu enzymatycznego, określonego w Załączniku, powinno zostać dozwolone bez ograniczenia czasowego.
(10) Stosowanie enzymatycznego preparatu endo-1,4-beta-ksylanazy wytwarzanej przez Trichoderma longibrachiatum (ATCC 2105) i endo-1,3(4)-beta-glukanazy wytwarzanej przez Trichoderma longibrachiatum (ATCC 2106) zostało tymczasowo dozwolone po raz pierwszy dla kurcząt brojlerów rozporządzeniem Komisji (WE) nr 418/2001 [6].
Na poparcie wniosku o wydanie zezwolenia na ten preparat enzymatyczny bez ograniczenia czasowego zostały przedstawione nowe dane.
Z przeprowadzonej oceny wynika, że spełnione zostały warunki takiego zezwolenia określone w art. 3a dyrektywy 70/524/EWG.
Stosowanie tego preparatu enzymatycznego, określonego w Załączniku, powinno zostać dozwolone bez ograniczenia czasowego.
(11) Z oceny tych wniosków wynika, że należy wprowadzić wymóg stosowania niektórych procedur, mających na celu ochronę pracowników przed narażeniem na działanie dodatków przedstawionych w Załącznikach.
Ochronę tę należy zapewnić przez zastosowanie dyrektywy Rady 89/391/EWG z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy [7].
(12) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Preparaty należące do grupy "Enzymy" określonej w Załączniku zostają dozwolone do stosowania bez ograniczenia czasowego jako dodatki w żywieniu zwierząt, zgodnie z warunkami określonymi w tymże Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 834/2005
z dnia 31 maja 2005 r.
zmieniające kwotę korygującą do refundacji dla zbóż
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) kwota korygująca do refundacji dla zbóż została ustalona rozporządzeniem Komisji (WE) nr 820/2005 [2];
(2) w zależności od cen CIF i cen CIF kupno w dniu dzisiejszym i po uwzględnieniu przewidywanego rozwoju na rynku, konieczna jest zmiana aktualnie obowiązującej kwoty korygującej do refundacji dla zbóż;
(3) kwota korygująca powinna być ustalona według takiej samej procedury jak refundacja. Może ona podlegać zmianom w czasie pomiędzy dwoma ustaleniami,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Kwotę korygującą do wcześniej ustalonych refundacji wywozowych dla produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. a), b) i c) rozporządzenia (EWG) nr 1784/2003, z wyjątkiem słodu, zmienia się zgodnie z załącznikiem.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 czerwca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 835/2005
z dnia 31 maja 2005 r.
ustalające refundacje produkcyjne do cukru białego wykorzystywanego w przemyśle chemicznym na okres od 1 do 30 czerwca 2005 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 7 ust. 5 tiret piąte,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 przewiduje możliwość podjęcia decyzji o przyznaniu refundacji produkcyjnych do produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. a) i f) wymienionego rozporządzenia, do syropów, o których mowa w lit. d) wyminionego ustępu, i do chemicznie czystej fruktozy (lewulozy) określonej kodem CN 17025000 jako produktu pośredniego, wykorzystywanych do wytwarzania niektórych produktów przemysłu chemicznego, o ile podlegają one jednej z sytuacji określonych w art. 23 ust. 2 Traktatu.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1265/2001 z dnia 27 czerwca 2001 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/2001 w odniesieniu do przyznawania refundacji produkcyjnych do niektórych produktów cukrowych stosowanych w przemyśle chemicznym [2] przewiduje określenie tych refundacji w oparciu o refundacje ustalone do cukru białego.
(3) Artykuł 9 rozporządzenia (WE) nr 1265/2001 przewiduje, że refundacja produkcyjna do cukru białego ustalana jest comiesięcznie dla okresów rozpoczynających się pierwszego dnia każdego miesiąca.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundację produkcyjną do cukru białego, o której mowa w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1265/2001, ustala się w wysokości 33,848 EUR/100 kg netto na okres od 1 do 30 czerwca 2005 r.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 czerwca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 836/2005
z dnia 31 maja 2005 r.
ustalające opłaty przywozowe w sektorze zbóż stosowane od dnia 1 czerwca 2005 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1249/96 z dnia 28 czerwca 1996 r. w sprawie zasad stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 do opłat przywozowych w sektorze zbóż [2], w szczególności jego art. 2 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 10 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 przewiduje, że przy przywozie produktów, o których mowa w art. 1 wyżej wymienionego rozporządzenia, pobiera się opłaty celne zgodne ze stawkami Wspólnej Taryfy Celnej.
Jednakże w przypadku produktów, o których mowa w ust. 2 tego artykułu, opłaty przywozowe równają się cenie interwencyjnej tych produktów ważnej w czasie przywozu powiększonej o 55 % i pomniejszonej o cenę CIF w przywozie stosowaną do danej wysyłki.
Opłaty celne nie mogą jednak przekroczyć stawek Wspólnej Taryfy Celnej.
(2) Na mocy art. 10 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 ceny CIF w przywozie oblicza się na podstawie cen reprezentatywnych dla danego produktu na rynku światowym.
(3) Rozporządzenie (WE) nr 1249/96 ustala zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 do opłat przywozowych w sektorze zbóż.
(4) Opłaty przywozowe stosuje się aż do chwili ustalenia i wejścia w życie nowych stawek opłat przywozowych.
(5) W celu umożliwienia normalnego funkcjonowania systemu opłat przywozowych należy przyjąć jako podstawę ich wyliczenia stawki reprezentatywne dla rynku, stwierdzone w okresie porównawczym.
(6) Zastosowanie rozporządzenia (WE) nr 1249/96 prowadzi do ustalenia opłat przywozowych w wysokości podanej w załączniku I do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Opłaty przywozowe w sektorze zbóż, o których mowa w art. 10 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, ustala się w kwotach figurujących w załączniku I do niniejszego rozporządzenia, na podstawie informacji znajdujących się w załączniku II.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 czerwca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 837/2005
z dnia 23 maja 2005 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2454/93 ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny [1], w szczególności jego art. 247,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z decyzją nr 210/97/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 grudnia 1996 r. przyjmującą program działań dla ceł we Wspólnocie (Cła 2000) [2] wspólnotowy system tranzytowy został skomputeryzowany.
System funkcjonuje w pełni w Państwach Członkowskich od 1 lipca 2003 r., okazał się on być pewny i spełniający oczekiwania zarówno organów administracji celnej, jak i podmiotów gospodarczych.
(2) W tych okolicznościach ekonomicznie nieuzasadnione jest dalsze zezwalanie na dopełnienie formalności z wykorzystaniem sporządzonego ręcznie zgłoszenia tranzytowego, którego użycie powoduje, że organy celne są zmuszone do ręcznego wprowadzania danych zawartych w zgłoszeniu do systemu komputerowego.
W związku z tym zasadniczo wszystkie zgłoszenia tranzytowe powinny być składane przy wykorzystaniu techniki elektronicznego przetwarzania danych.
(3) Złożenie ręcznie sporządzonych zgłoszeń tranzytowych powinno być możliwe jedynie w wyjątkowych przypadkach, w celu umożliwienia podmiotom gospodarczym przeprowadzenia operacji tranzytowych, gdy skomputeryzowany system tranzytowy organów celnych lub aplikacja głównego zobowiązanego nie działa.
(4) W celu umożliwienia podróżnym przeprowadzenia operacji tranzytowych organy celne powinny zezwolić na użycie ręcznie sporządzonych zgłoszeń tranzytowych w przypadkach, gdy podróżni nie mają bezpośredniego dostępu do skomputeryzowanego systemu tranzytowego.
(5) Ponieważ niektóre Państwa Członkowskie muszą opracować oraz wprowadzić niezbędne narzędzia i połączenia, aby umożliwić wszystkim podmiotom gospodarczym podłączenie się do skomputeryzowanego systemu tranzytowego, należy przewidzieć okres przejściowy, w którym możliwe będzie składanie sporządzanych ręcznie zgłoszeń tranzytowych.
(6) Z wyjątkiem przypadków, gdy skomputeryzowany system tranzytowy organów celnych lub aplikacja głównego zobowiązanego nie działa, organy celne przyjmujące sporządzone ręcznie zgłoszenia tranzytowe powinny zagwarantować wymianę danych tranzytowych z organami celnymi stosującymi techniki informatyczne oraz sieci komputerowe.
(7) Wobec braku opinii Komitetu Kodeksu Celnego, Rada decyduje o przyjęciu koniecznych środków.
(8) W związku z tym należy odpowiednio zmienić rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 [3],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 2454/93 wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 353 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 353
1.
Zgłoszenia tranzytowe są zgodne ze układem oraz szczegółowym wytycznymi zawartymi w załączniku 37a i są składane w urzędzie celnym wyjścia przy wykorzystaniu techniki przetwarzania danych.
2.
Organy celne w następujących przypadkach przyjmują zgłoszenie tranzytowe sporządzone ręcznie zgodnie z procedurą określoną w drodze porozumienia pomiędzy organami celnymi, na formularzu zgodnym z wzorem określonym w załączniku 31:
a) gdy nie działa skomputeryzowany system tranzytowy stosowany przez organy celne;
b) gdy nie działa aplikacja głównego zobowiązanego.
3.
Złożenie sporządzonego ręcznie zgłoszenia tranzytowego zgodnie z ust. 2 lit b) wymaga zgody organu celnego.
4.
W przypadku gdy towary są przewożone przez podróżnych, którzy nie mają bezpośredniego dostępu do systemu komputerowego organów celnych, a zatem nie mają możliwości złożenia w urzędzie celnym wyjścia zgłoszenia tranzytowego przy zastosowaniu techniki przetwarzania danych, organy celne zezwalają podróżnemu na złożenie zgłoszenia tranzytowego sporządzonego ręcznie na formularzu zgodnym z wzorem określonym w załączniku 31.
W takim przypadku organy celne zapewniają wymianę danych dotyczących tranzytu z organami celnymi wykorzystującymi technologie informatyczne i sieci komputerowe.";
2) skreśla się art. 354.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 lipca 2006 r.
Organy celne mogą jednak przyjmować sporządzone ręcznie zgłoszenia tranzytowe nie dłużej niż do 31 grudnia 2006 r.
W przypadkach gdy organy celne zdecydują o przyjmowaniu sporządzanych ręcznie zgłoszeń tranzytowych po dniu 1 lipca 2005 r., powiadamiają o tej decyzji Komisję na piśmie przed 1 lipca 2005 r.
W takim przypadku organy celne tych Państw Członkowskich zapewniają wymianę danych dotyczących tranzytu z organami celnymi wykorzystującymi technologie informatyczne i sieci komputerowe.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 838/2005
z dnia 30 maja 2005 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 131/2004 dotyczące niektórych środków ograniczających w odniesieniu do Sudanu
RADA UNII EUROPEJSKIEJ
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 60 i 301,
uwzględniając wspólne stanowisko Rady 2005/411/WPZiB z dnia 30 maja 2005 r. dotyczące środków ograniczających skierowanych przeciwko Sudanowi i uchylające wspólne stanowisko 2004/31/WPZiB [1],
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wspólne stanowisko 2004/31/WPZiB [2] przewiduje embargo na wywóz broni, amunicji i sprzętu wojskowego do Sudanu, w tym zakaz dostarczania technicznej i finansowej pomocy związanej z działaniami zbrojnymi w Sudanie.
Zakaz dostarczania technicznej i finansowej pomocy związanej z działaniami zbrojnymi został wprowadzony w życie rozporządzeniem Rady (WE) nr 131/2004 z dnia 26 stycznia 2004 r. dotyczącym niektórych środków ograniczających w odniesieniu do Sudanu [3].
(2) W świetle ostatnich wydarzeń w Sudanie, w szczególności nieustannego naruszania przez wszystkie strony konfliktu w Darfurze porozumienia o zawieszeniu broni podpisanego w dniu 8 kwietnia 2004 r. w Ndżamenie i protokołów z Abudży podpisanych w dniu 9 listopada 2004 r., a także w świetle niedotrzymania przez rząd Sudanu i siły rebeliantów oraz inne grupy zbrojne w Darfurze swoich zobowiązań i niespełnienia żądań Rady Bezpieczeństwa, Rada Bezpieczeństwa ONZ przyjęła w dniu 29 marca 2005 r. rezolucję 1591 (2005), zwaną dalej "UNSCR 1591/2005", nakładającą między innymi embargo na broń oraz zakaz dostarczania związanej z tym pomocy, na wszystkie strony porozumienia o zawieszeniu broni z Ndżameny oraz wszystkie inne walczące strony w Darfurze.
UNSCR 1591 (2005) przewiduje pewne wyłączenia z embarga.
(3) Wspólne stanowisko 2005/411/WPZiB potwierdza embargo i zakaz zawarte we wspólnym stanowisku 2004/31/WPZiB oraz przewiduje dodatkowe wyłączenia z embarga na broń i zakazu dostarczania pomocy, które dotyczą wszystkich osób i podmiotów w Sudanie, w celu dostosowania wykazu wyłączeń do UNSCR 1591 (2005).
Ponieważ wspomniane wyłączenie ma zastosowanie do zakazu określonej pomocy finansowej i technicznej, należy odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 131/2004.
(4) Dodatkowe wyłączenie powinno mieć skutek wsteczny od daty przyjęcia UNSCR 1591 (2005),
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 4 rozporządzenia (WE) nr 131/2004 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 4
1.
Na zasadzie odstępstwa od art. 2 i 3, właściwe organy Państw Członkowskich wymienione w Załączniku mogą zezwolić na finansowanie i pomoc finansową oraz pomoc techniczną związaną z:
a) nieśmiercionośnym sprzętem wojskowym przeznaczonym wyłącznie do celów humanitarnych lub ochronnych, lub dla programów rozwoju instytucjonalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych, Unii Afrykańskiej, Unii Europejskiej oraz Wspólnoty;
b) materiałami przeznaczonymi dla operacji zarządzania kryzysowego prowadzonych przez Unię Europejską, Organizację Narodów Zjednoczonych i Unię Afrykańską;
c) sprzętem do usuwania min oraz materiałami przeznaczonymi do stosowania przy usuwaniu min;
d) wprowadzaniem w życie całościowego porozumienia pokojowego podpisanego przez rząd Sudanu i przez Ludowy Ruch/Armię Wyzwolenia Sudanu w Nairobi (Kenia) w dniu 9 stycznia 2005 r.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 839/2005
z dnia 1 czerwca 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 2 czerwca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 840/2005
z dnia 31 maja 2005 r.
ustanawiające wartości jednostkowe w celu określenia wartości celnej niektórych łatwo psujących się towarów
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 [2] ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92, a w szczególności jego art. 173, ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 173 do 177 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 przewidują, że Komisja okresowo ustala wartości jednostkowe dla produktów wskazanych w klasyfikacji w załączniku 26 do tego rozporządzenia.
(2) Stosowanie zasad i kryteriów określonych w wyżej wymienionych artykułach do elementów przekazanych Komisji zgodnie z art. 173 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 prowadzi do ustanowienia wartości jednostkowych określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia w stosunku do produktów, o których mowa,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wartości jednostkowe określone w art. 173 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 ustanawia się zgodnie z tabelą zawartą w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 3 czerwca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 841/2005
z dnia 1 czerwca 2005 r.
w sprawie wydawania pozwoleń na przywóz cukru trzcinowego w ramach niektórych kontyngentów taryfowych i porozumień preferencyjnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1],
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1095/96 z dnia 18 czerwca 1996 r. w sprawie wprowadzania koncesji określonych na liście koncesyjnej CXL sporządzonej w wyniku zakończenia negocjacji GATT XXIV.6 [2],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1159/2003 z dnia 30 czerwca 2003 r. ustanawiające szczegółowe zasady przywozu cukru trzcinowego w latach gospodarczych 2003/2004, 2004/2005, 2005/2006 w ramach niektórych kontyngentów taryfowych i umów preferencyjnych oraz zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1464/95 i (WE) nr 779/96 [3], w szczególności jego art. 5 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 9 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003 przewiduje szczegółowe zasady dotyczące ustalenia zobowiązań dostawy, po zerowej stawce celnej, produktów oznaczonych kodem CN 1701, wyrażonych jako ekwiwalent cukru białego i pochodzących z krajów, które podpisały Protokół AKP i Umowę z Indiami.
(2) Na podstawie dokumentacji przewidzianej w art. 5 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003 okazało się, że dostępne są jeszcze ilości cukru dla zobowiązań do dostawy cukru preferencyjnego pochodzącego z Wybrzeża Kości Słoniowej na okres dostawy 2004/2005, odnośnie do których limity zostały już wykorzystane.
(3) W tych warunkach Komisja musi zaznaczyć, iż wspomniane limity należy uważać za niewykorzystane,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Limity zobowiązań do dostawy cukru preferencyjnego pochodzącego z Wybrzeża Kości Słoniowej na okres dostawy 2004/2005 uważa się za niewykorzystane.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 2 czerwca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 842/2005
z dnia 1 czerwca 2005 r.
zmieniające ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności przywozowych na niektóre produkty w sektorze cukru, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1210/2004, na rok gospodarczy 2004/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1423/95 z dnia 23 czerwca 1995 r. ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze dotyczące przywozu produktów innych niż melasy w sektorze cukru [2], w szczególności jego art. 1 ust. 2 akapit drugi, zdanie drugie, oraz art. 3 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności stosowanych do przywozu cukru białego, cukru surowego i niektórych syropów w odniesieniu do roku gospodarczego 2004/2005 zostały ustalone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1210/2004 [3].
Te ceny i należności zostały ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 292/2005 [4].
(2) Dane, którymi obecnie dysponuje Komisja, prowadzą do zmiany wymienionych kwot, zgodnie z zasadami i szczegółowymi przepisami wykonawczymi przewidzianymi w rozporządzeniu (WE) nr 1423/95,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ceny reprezentatywne i dodatkowe należności stosowane do przywozu produktów, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1423/95, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1210/2004 w odniesieniu do roku gospodarczego 2004/2005, zmienia się zgodnie z kwotami wskazanymi w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 2 czerwca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 843/2005
z dnia 2 czerwca 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 3 czerwca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 844/2005
z dnia 2 czerwca 2005 r.
ustalające ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności przywozowych na melasę w sektorze cukru, stosowane od dnia 3 czerwca 2005 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 24 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1422/95 z dnia 23 czerwca 1995 r. ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze dotyczące przywozu melasy w sektorze cukru i zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 785/68 [2], przewiduje, że cenę importową CIF melasy, ustaloną zgodnie z rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 785/68 [3], uważa się za "cenę reprezentatywną". Uważa się, że ta cena została ustalona dla jakości standardowej określonej w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 785/68.
(2) Dla celów ustalania cen reprezentatywnych, należy wziąć pod uwagę wszelkie informacje przewidziane w art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 785/68, z wyjątkiem przypadków przewidzianych w art. 4 wymienionego rozporządzenia, oraz, w przypadku gdy ma to zastosowanie, dla celów takiego ustalenia można zastosować metodę przewidzianą w art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 785/68.
(3) Dla celów dostosowania cen, nieodnoszącego się do jakości standardowej, należy, w zależności od jakości oferowanej melasy, zwiększyć lub zmniejszyć ceny w zależności od wyników otrzymanych w zastosowaniu art. 6 rozporządzenia (EWG) nr 785/68.
(4) Kiedy istnieje różnica między ceną spustową dla rozpatrywanego produktu a ceną reprezentatywną, należy ustalić dodatkowe należności przywozowe zgodnie z warunkami przewidzianymi w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1422/95.
W przypadku zawieszenia stosowania należności przywozowych w zastosowaniu art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1422/95, należy ustalić szczególne kwoty dla tych należności.
(5) Należy ustalić ceny reprezentatywne i dodatkowe należności celne w odniesieniu do przywozu rozpatrywanych produktów, zgodnie z art. 1 ust. 2 i art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1422/95.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ceny reprezentatywne i dodatkowe należności stosowane do przywozu produktów, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1422/95 są wskazane w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 3 czerwca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 845/2005
z dnia 2 czerwca 2005 r.
ustalające maksymalne kwoty refundacji wywozowej do cukru białego przeznaczonego do niektórych państw trzecich w ramach 27. przetargu częściowego wykonanego w ramach stałego przetargu przewidzianego przez rozporządzenie (WE) nr 1327/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 27 ust. 5 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1327/2004 z dnia 19 lipca 2004 r. w sprawie stałego przetargu ustalającego opłaty wyrównawcze i/lub refundacje wywozowe do cukru białego na rok gospodarczy 2004/2005 [2] przystępuje się do przetargów częściowych w sprawie wywozu wspomnianego cukru do niektórych państw trzecich.
(2) Zgodnie z art. 9 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1327/2004, jeżeli właściwe, ustala się maksymalną kwotę refundacji wywozowej dla rozpatrywanego przetargu częściowego, biorąc pod uwagę w szczególności sytuację i przewidywany rozwój rynku cukru we Wspólnocie i na rynku światowym.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W 27. przetargu częściowym na cukier biały, wykonanym zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1327/2004, maksymalną kwotę refundacji wywozowej ustala się w wysokości 39,760 EUR/100 kg.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 3 czerwca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 846/2005
z dnia 2 czerwca 2005 r.
ustalające refundacje wywozowe do cukru białego i cukru surowego w stanie nieprzetworzonym
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 27 ust. 5 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 27 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, różnica między notowaniami lub cenami na rynku światowym produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. a) wymienionego rozporządzenia a cenami tych produktów we Wspólnocie może być pokryta przez refundacje wywozowe.
(2) Zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, refundacje do cukrów białego i surowego, niedenaturowanych i wywiezionych w stanie nieprzetworzonym muszą zostać ustalone przy uwzględnieniu sytuacji na rynku wspólnotowym i rynku światowym cukru, i w szczególności elementów kalkulacji cen i kosztów, o których mowa w art. 28 wymienionego rozporządzenia.
Zgodnie z tym samym artykułem, należy również uwzględnić gospodarcze aspekty proponowanego wywozu.
(3) W odniesieniu do cukru surowego, refundację należy ustalić dla jakości standardowej, która jest określona w załączniku I, pkt II rozporządzenia (WE) nr 1260/2001. Wymieniona refundacja jest ponadto ustalana zgodnie z art. 28 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001. Cukier krystaliczny został określony w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 2135/95 z dnia 7 września 1995 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania przyznawania refundacji wywozowych w sektorze cukru [2]. Kwotę tak obliczonej refundacji w odniesieniu do cukrów aromatyzowanych lub zawierających substancje barwiące należy zastosować do ich zawartości sacharozy, zatem należy ją ustalać w odniesieniu na 1 % tej zawartości.
(4) W przypadkach szczególnych kwota refundacji może być ustalona w instrumentach prawnych innego typu.
(5) Refundację należy ustalać co dwa tygodnie.
Można ją zmieniać w tym odstępie czasowym.
(6) Art. 27 ust. 5 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 przewiduje, że sytuacja na rynku światowym lub specyficzne wymagania pewnych rynków mogą uczynić koniecznym zróżnicowanie refundacji do produktów określonych w art. 1 wymienionego rozporządzenia w zależności od ich miejsca przeznaczenia.
(7) Znaczący i szybki wzrost preferencyjnego przywozu cukru pochodzącego z zachodnich krajów bałkańskich od początku 2001 r., oraz wywozu cukru ze Wspólnoty do tych krajów wydaje się być istotnie sztuczny.
(8) Aby uniknąć wszelkiego nadużycia w związku z ponownym przywozem do Wspólnoty produktów w sektorze cukru, dla których przyznano refundację wywozową, należy nie ustalać refundacji do produktów, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu w odniesieniu do wszystkich zachodnich krajów bałkańskich.
(9) Biorąc pod uwagę te informacje i aktualną sytuację na rynkach w sektorze cukru, a w szczególności notowania lub ceny cukru we Wspólnocie i na rynku światowym, należy ustalić refundację w odpowiedniej wysokości.
(10) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje, które przyznaje się do wywozu produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, w stanie nieprzetworzonym i niedenaturowanych, ustalone są zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 3 czerwca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 847/2005
z dnia 2 czerwca 2005 r.
ustalające maksymalną refundację wywozową dla jęczmienia w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1757/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na refundację wywozową dla jęczmienia na wywóz do pewnych krajów trzecich został ogłoszony na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1757/2004 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [3], Komisja może, na podstawie zgłoszonych ofert, podjąć decyzję o ustaleniu maksymalnej wysokości refundacji wywozowej, uwzględniając czynniki, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95. W tym wypadku przetarg wygrywa ten oferent lub oferenci, którego lub których oferta odpowiada poziomowi równemu maksymalnej refundacji lub jest od niej niższa.
(3) Zastosowanie powyższych czynników do aktualnej sytuacji na danych rynkach zbóż prowadzi do ustalenia maksymalnej refundacji wywozowej.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 27 maja do 2 czerwca 2005 r., w ramach przetargu ogłoszonego na mocy rozporządzenia (WE) nr 1757/2004, ustala się maksymalną refundację wywozową dla jęczmienia w wysokości 14,97 EUR/t.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 3 czerwca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 848/2005
z dnia 2 czerwca 2005 r.
ustalające maksymalną refundację wywozową dla pszenicy zwyczajnej w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 115/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na refundację wywozową dla pszenicy zwyczajnej na wywóz do pewnych krajów trzecich został ogłoszony na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 115/2005 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [3], Komisja może, na podstawie zgłoszonych ofert, podjąć decyzję o ustaleniu maksymalnej wysokości refundacji wywozowej, uwzględniając czynniki, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95. W tym wypadku przetarg wygrywa ten oferent lub oferenci, którego lub których oferta odpowiada poziomowi równemu maksymalnej refundacji lub jest od niej niższa.
(3) Zastosowanie powyższych czynników do aktualnej sytuacji na danych rynkach zbóż prowadzi do ustalenia maksymalnej refundacji wywozowej.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 27 maja do 2 czerwca 2005 r., w ramach przetargu ogłoszonego na mocy rozporządzenia (WE) nr 115/2005, ustala się maksymalną refundację wywozową dla pszenicy zwyczajnej w wysokości 8,00 EUR/t.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 3 czerwca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 849/2005
z dnia 2 czerwca 2005 r.
ustalające maksymalne obniżenie opłat przywozowych na kukurydzę, w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 641/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 12 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na maksymalne obniżenie opłat przywozowych w odniesieniu do przywozu kukurydzy pochodzącej z krajów trzecich do Hiszpanii został ogłoszony rozporządzeniem Komisji (WE) nr 641/2005 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1839/95 [3], w myśl procedury przewidzianej w art. 25 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, Komisja może podjąć decyzję o ustaleniu maksymalnego obniżenia opłat przywozowych, uwzględniając w szczególności czynniki przewidziane w art. 6 i 7 rozporządzenia (WE) nr 1839/95. Przetarg wygrywa ten oferent lub oferenci, którego lub których oferta odpowiada poziomowi równemu maksymalnemu obniżeniu opłat przywozowych lub jest od niego niższa.
(3) Zastosowanie powyższych czynników do aktualnej sytuacji na danych rynkach zbóż prowadzi do ustalenia maksymalnego obniżenia opłat przywozowych w wysokości określonej w art. 1.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 27 maja do 2 czerwca 2005 r. w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 641/2005, ustala się maksymalne obniżenie opłat przywozowych na kukurydzę w wysokości 27,99 EUR/t dla ogólnej maksymalnej ilości całkowitej równej 47500 t.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 3 czerwca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 850/2005
z dnia 30 maja 2005 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2500/2001 w celu umożliwienia wdrożenia pomocy wspólnotowej zgodnie z art. 54 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1605/2002
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 181a ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 54 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich [2] ("rozporządzenie finansowe") pozwala na wykonywanie budżetu Wspólnoty poprzez scentralizowane zarządzanie pośrednie oraz określa szczególne warunki dotyczące wykonywania budżetu.
(2) W dziedzinie pomocy przedakcesyjnej scentralizowane zarządzanie pośrednie w postaci określonej w art. 54 ust. 2 lit. c) rozporządzenia finansowego okazało się w przeszłości cennym narzędziem, szczególnie w zakresie działalności Biura Wymiany Informacji i Pomocy Technicznej (TAIEX).
(3) W ciągu ostatnich lat Turcja była głównym podmiotem korzystającym z TAIEX, dlatego też powinna zostać zachowana możliwość korzystania przez nią tego z instrumentu także zgodnie z zasadami określonymi w rozporządzeniu finansowym.
(4) W dziedzinie pomocy przedakcesyjnej ważne jest zachowanie ujednoliconego podejścia, dlatego też powinno zostać użyte takie samo sformułowanie jak to przewidziane w rozporządzeniach (EWG) nr 3906/89 (Phare) oraz (WE) nr 2666/2000 (CARDS) [3] oraz (WE) nr 2666/2000 (CARDS) [4].
(5) Rozporządzenie Rady (WE) nr 2500/2001 z dnia 17 grudnia 2001 r. dotyczące przedakcesyjnej pomocy finansowej dla Turcji [5] należy odpowiednio zmienić,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 2500/2001 dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 6a
Komisja może, w granicach określonych w art. 54 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich [6], zdecydować o powierzeniu zadań władzy publicznej, w szczególności zadań związanych z wykonaniem budżetu, organom wymienionym w art. 54 ust. 2 tego rozporządzenia. Organom określonym w art. 54 ust. 2 lit. c) tego rozporządzenia mogą zostać powierzone zadania władzy publicznej, jeśli posiadają one uznaną pozycję międzynarodową, stosują międzynarodowo uznane systemy zarządzania i kontroli oraz podlegają władzom publicznym.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 851/2005
z dnia 2 czerwca 2005 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 539/2001 wymieniające państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych, oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu w odniesieniu do mechanizmu wzajemności
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 62 ust. 2) lit. b) pkt i),
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Mechanizm określony w art. 1 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 539/2001 [2] okazał się nieodpowiedni dla sprostania sytuacjom braku wzajemności, w których państwo trzecie, wymienione w załączniku II do tego rozporządzenia, to znaczy państwo trzecie, którego obywatele są zwolnieni z obowiązku wizowego, utrzymuje lub wprowadza obowiązek wizowy w stosunku do obywateli jednego lub kilku Państw Członkowskich. Solidarność z Państwami Członkowskimi, które doświadczają sytuacji braku wzajemności, wymaga dostosowania istniejącego mechanizmu w taki sposób, aby był on skuteczny.
(2) Z uwagi na powagę sytuacji braku wzajemności istotne jest, by była ona bezwarunkowo zgłaszana przez dane Państwo lub Państwa Członkowskie.
W celu zapewnienia zniesienia przez dane państwo trzecie obowiązku wizowego w stosunku do obywateli danych Państw Członkowskich powinien zostać określony mechanizm łączący środki na różnych poziomach i o różnej intensywności, które mogą być podjęte w krótkim czasie.
Komisja powinna więc niezwłocznie podjąć kroki w stosunku do państwa trzeciego, składać sprawozdanie Radzie i być w stanie w każdej chwili zaproponować Radzie podjęcie tymczasowej decyzji o przywróceniu obowiązku wizowego w stosunku do obywateli danego państwa trzeciego.
Odwołanie się do takiej decyzji tymczasowej nie powinno stanowić przeszkody dla możliwości przeniesienia wpisu danego państwa trzeciego do załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 539/2001.
Powinna zostać również ustalona zależność czasowa pomiędzy wejściem w życie środka tymczasowego a wnioskiem o przeniesienie wpisu państwa do załącznika I.
(3) Decyzja państwa trzeciego o zniesieniu lub o ponownym zniesieniu obowiązku wizowego w stosunku do obywateli jednego lub kilku Państw Członkowskich powinna powodować automatyczne ustanie tymczasowego przywrócenia obowiązku wizowego, który został wprowadzony decyzją Rady.
(4) Celem zmienionego mechanizmu solidarności jest osiągnięcie pełnej wzajemności w odniesieniu do wszystkich Państw Członkowskich oraz stworzenie skutecznego i przejrzystego mechanizmu zapewniającego taką wzajemność.
(5) Rozporządzenie (WE) nr 539/2001 powinno zatem zostać odpowiednio zmienione.
(6) Należy dokonać ustaleń przejściowych na wypadek, gdy z chwilą wejścia w życie niniejszego rozporządzenia Państwa Członkowskie podlegają obowiązkowi wizowemu nałożonemu przez państwa trzecie wymienione w załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 539/2001.
(7) W odniesieniu do Islandii i Norwegii niniejsze rozporządzenie stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen w rozumieniu Umowy zawartej przez Radę Unii Europejskiej i Republikę Islandii oraz Królestwo Norwegii dotyczącej włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen [3], które wchodzą w zakres obszaru, o którym mowa w art. 1 lit.
B decyzji Rady 1999/437/WE z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie niektórych warunków stosowania tej Umowy [4].
(8) Zjednoczone Królestwo i Irlandia nie są związane rozporządzeniem (WE) nr 539/2001.
Nie uczestniczą one zatem w przyjęciu niniejszego rozporządzenia i nie są nim związane ani nie podlegają jego stosowaniu.
(9) W odniesieniu do Szwajcarii niniejsze rozporządzenie stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen w rozumieniu Umowy podpisanej między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską i Konfederacją Szwajcarską dotyczącą włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen [5], które wchodzą w zakres obszaru, o którym mowa w art. 1 lit. B decyzji Rady 1999/437/WE w związku z art. 4 ust. 1 decyzji Rady 2004/849/WE [6] oraz art. 4 ust. 1 decyzji Rady 2004/860/WE [7],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 1 rozporządzenia (WE) nr 539/2001 wprowadza się następujące zmiany:
1) ustęp 4 otrzymuje brzmienie:
"4.
W przypadku wprowadzenia przez państwo trzecie wymienione w załączniku II obowiązku wizowego wobec Państwa Członkowskiego zastosowanie mają następujące przepisy:
a) w terminie 90 dni od wprowadzenia lub ogłoszenia takiego obowiązku wizowego dane Państwo Członkowskie powiadamia o tym na piśmie Radę i Komisję; powiadomienie publikowane jest w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, seria C. W powiadomieniu tym podaje się datę wprowadzenia środka oraz rodzaj dokumentów podróży i wiz, których środek ten dotyczy.
Jeżeli państwo trzecie zdecyduje się znieść obowiązek wizowy przed upływem powyższego terminu ostatecznego, powiadomienie staje się zbyteczne;
b) niezwłocznie po opublikowaniu powiadomienia oraz w porozumieniu z danym Państwem Członkowskim Komisja podejmuje wraz z władzami państwa trzeciego kroki mające na celu ponowne zniesienie obowiązku wizowego;
c) w terminie 90 dni po opublikowaniu powiadomienia Komisja, w porozumieniu z danym Państwem Członkowskim, przedkłada Radzie sprawozdanie.
Sprawozdanie może zostać przedłożone wraz z wnioskiem o tymczasowe przywrócenie obowiązku wizowego w stosunku do obywateli danego państwa trzeciego.
Komisja może także przedłożyć ten wniosek po przedyskutowaniu sprawozdania na forum Rady.
W odniesieniu do takiego wniosku Rada stanowi większością kwalifikowaną w terminie trzech miesięcy;
d) Komisja, jeżeli uzna za konieczne, może przedstawić wniosek o tymczasowe przywrócenie obowiązku wizowego w stosunku do obywateli państwa trzeciego, o którym mowa w lit. c), bez uprzedniego przedkładania sprawozdania.
W odniesieniu do tego wniosku stosuje się procedurę przewidzianą w lit. c).
Dane Państwo Członkowskie może oznajmić, czy życzy sobie, aby Komisja powstrzymała się od tymczasowego przywrócenia takiego obowiązku wizowego bez uprzedniego przedkładania sprawozdania;
e) procedura określona w lit. c) i d) nie narusza prawa Komisji do przedłożenia wniosku w sprawie zmiany niniejszego rozporządzenia w celu przeniesienia wpisu danego państwa trzeciego do załącznika I. Jeżeli zostanie podjęta decyzja o wprowadzeniu środka tymczasowego, o którym mowa w lit. c) i d), wniosek w sprawie zmiany niniejszego rozporządzenia przedstawiany jest przez Komisję najpóźniej w terminie dziewięciu miesięcy po wejściu w życie środka tymczasowego.
Wniosek taki obejmuje także przepisy dotyczące zniesienia środków tymczasowych, które mogły zostać wprowadzone zgodnie z procedurami, o których mowa w lit. c) i d).
W tym czasie Komisja będzie nadal podejmowała wysiłki mające na celu skłonienie władz danego państwa trzeciego do ponownego zniesienia obowiązku wizowego w stosunku do obywateli danego Państwa Członkowskiego;
f) jeżeli dane państwo trzecie zniesie obowiązek wizowy, Państwo Członkowskie niezwłocznie powiadamia o tym Radę i Komisję.
Powiadomienie publikowane jest w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, seria C. Wszelkie środki tymczasowe wprowadzone na podstawie lit. d) przestają obowiązywać w terminie siedmiu dni po opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym.
Jeżeli dane państwo trzecie wprowadziło obowiązek wizowy w stosunku do obywateli dwóch lub więcej Państw Członkowskich, zakończenie obowiązywania środka tymczasowego nastąpi dopiero po dokonaniu ostatniej publikacji.";
2) dodaje się ust. 5 w brzmieniu:
"5.
Tak długo, jak zachodzi brak wzajemności w zakresie zwolnienia z obowiązku wizowego pomiędzy którymkolwiek z państw trzecich wymienionych w załączniku II a którymkolwiek z Państw Członkowskich, Komisja przedkłada sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie przed dniem 1 lipca każdego roku parzystego na temat sytuacji braku wzajemności i, w razie potrzeby, przedkłada odpowiednie wnioski.".
Artykuł 2
Państwa Członkowskie, których obywatele w dniu 24 czerwca 2005 r. podlegają obowiązkowi wizowemu ze strony państwa trzeciego wymienionego w załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 539/2001, powiadamiają o tym na piśmie Radę i Komisję w terminie do dnia 24 lipca 2005 r.
Powiadomienie publikowane jest w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, seria C.
Stosuje się przepisy art. 1 ust. 4 lit. b) do f) rozporządzenia (WE) nr 539/2001. Artykuł 3
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 852/2005
z dnia 3 czerwca 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 4 czerwca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 853/2005
z dnia 3 czerwca 2005 r.
zmieniające po raz czterdziesty siódmy rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 z dnia 27 maja 2002 r. wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001 zakazujące wywozu niektórych towarów i usług do Afganistanu, wzmacniające zakaz lotów oraz rozszerzające zamrożenie funduszy i innych środków finansowych w odniesieniu do talibów w Afganistanie [1], w szczególności jego art. 7 ust. 1 tiret pierwsze,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002 zawiera wykaz osób, grup i podmiotów, w stosunku do których stosuje się zamrożenie funduszy oraz zasobów gospodarczych na mocy tego rozporządzenia.
(2) W dniu 1 czerwca 2005 r., Komitet ds. Sankcji Rady Bezpieczeństwa ONZ postanowił zmienić wykaz osób, grup i podmiotów, względem których należy stosować zamrożenie funduszy i zasobów gospodarczych.
Należy zatem odpowiednio zmienić załącznik I.
(3) W celu zapewnienia skuteczności środków przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu musi ono wejść w życie w trybie natychmiastowym,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002 zostaje zmieniony zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 855/2005
z dnia 6 czerwca 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 7 czerwca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 856/2005
z dnia 6 czerwca 2005 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 466/2001 w odniesieniu do toksyn Fusarium
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 315/93 z dnia 8 lutego 1993 r. ustanawiające procedury wspólnotowe dla zanieczyszczeń w żywności [1], w szczególności jego art. 2 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 466/2001 [2] przewiduje maksymalne dopuszczalne poziomy dla niektórych zanieczyszczeń w środkach spożywczych.
(2) Niektóre Państwa Członkowskie przyjęły lub planują przyjęcie maksymalnych dopuszczalnych poziomów toksyn Fusarium, takich jak deoksyniwalenol (DON), zearalenon i fumonizyny w niektórych środkach spożywczych.
W obliczu różnic pomiędzy poziomem dopuszczonym w Państwach Członkowskich i wynikającym stąd ryzykiem zakłócenia konkurencyjności, niezbędne są środki wspólnotowe w celu zapewnienia jednolitości rynku przy jednoczesnym przestrzeganiu zasady proporcjonalności.
(3) Grzyby z rodzaju Fusarium, które są pospolitymi grzybami glebowymi, wytwarzają różne mikotoksyny z grupy trichotecenów, takie jak deoksyniwalenol (DON), niwalenol (NIV), toksynę T-2 i toksynę HT-2 oraz inne toksyny (zearalenon i fumonizyny).
Grzyby Fusarium spotyka się powszechnie w zbożach uprawianych w regionach Ameryki, Europy i Azji o umiarkowanym klimacie.
Niektóre z grzybów Fusarium wytwarzających toksyny są zdolne do wytwarzania w różnym stopniu dwóch lub większej liczby takich toksyn.
(4) Komitet Naukowy ds. Żywności (SCF) ocenił toksyny Fusarium, wydając szereg opinii: na temat deoksyniwalenolu (DON) w grudniu 1999 r., na temat zearalenonu w czerwcu 2000 r., na temat fumonizyny w październiku 2000 r. (aktualizacja w kwietniu 2003 r.), na temat niwalenolu w październiku 2000 r., na temat toksyny T-2 i HT-2 w maju 2001 r., i przystępując do grupowej oceny trichotecenów w lutym 2002 r.
(5) SCF uznał, że dostępne dane nie uzasadniały ustanowienia wspólnego tolerowanego dziennego pobrania (TDI) dla ocenianych trichotecenów i ustanowił:
- TDI w wysokości 1 μg/kg masy ciała/dzień dla deoksyniwalenolu (DON),
- tymczasowe TDI (t-TDI) w wysokości 0,7 μg/kg masy ciała/dzień dla niwalenolu,
- kombinowaną tymczasową TDI w wysokości 0,06 μg/kg masy ciała/dzień dla toksyn T-2 i HT-2.
Dla pozostałych toksyn Fusarium SCF ustanowił:
- tymczasowe TDI (t-TDI) w wysokości 0,2 μg/kg masy ciała/dzień dla zearalenonu,
- TDI w wysokości 2 μg/kg masy ciała/dzień dla całości fumonizyny B1, B2 i B3, występujących oddzielnie lub w połączeniu.
(6) We wrześniu 2003 r., w ramach dyrektywy Rady 93/5/EWG z dnia 25 lutego 1993 r. w sprawie pomocy Komisji i współpracy Państw Członkowskich w naukowym badaniu zagadnień dotyczących żywności [3], wykonano i sfinalizowano zadanie naukowej współpracy (SCOOP 3.2.10) "Zebranie danych o występowaniu toksyn Fusarium w środkach spożywczych i ocena pobrania w żywności przez ludność Państw Członkowskich UE" [4].
Wyniki powyższego zadania pokazują, że mikotoksyny Fusarium są szeroko rozpowszechnione w łańcuchu żywnościowym we Wspólnocie.
Główne źródła spożycia toksyn Fusarium to produkty wytworzone ze zbóż, a zwłaszcza z pszenicy i kukurydzy.
O ile spożycie toksyn Fusarium dla całej populacji i dorosłych jest często mniejsze od TDI dla poszczególnej toksyny, w przypadku grup ryzyka, takich jak niemowlęta i małe dzieci, jest bliskie lub nawet w niektórych przypadkach przekracza TDI.
(7) Zwłaszcza w przypadku deoksyniwalenolu, spożycie w grupie małych dzieci i młodzieży jest bliskie TDI.
Dla toksyn T-2 i HT-2, szacunkowe spożycie przekraczało w większości przypadków t-TDI.
Należy jednak zauważyć, że dla toksyn T-2 i HT-2 większość danych o występowaniu otrzymano z wykorzystaniem metod analizy o wysokiej granicy wykrywalności, a biorąc pod uwagę fakt, że liczba próbek powyżej granicy wykrywalności była niższa niż 20 %, granica wykrywalności wykorzystanych metod analitycznych miała duży wpływ na określenie spożycia.
W przypadku niwalenolu całościowe spożycie wyniosło znacznie poniżej t-TDI.
W przypadku innych trichotecenów rozważanych we wspomnianym zadaniu SCOOP, takich jak 3-acetyldeoksyniwalenol, 15-acetyldeoksyniwalenol, fusarenon-X, T2-triol, diacetoksyscirpenol, neosolaniol, monoacetoksyscirpenol i verrukol, w świetle posiadanych informacji spożycie jest niskie.
(8) W przypadku zearalenonu średnie dzienne pobranie jest znacznie niższe niż TDI, należy jednak zwrócić szczególną uwagę na grupy ludności niezidentyfikowane w zadaniu, które mogą regularnie i w znacznych ilościach spożywać produkty o wysokim poziomie zanieczyszczenia zearalenonem, a także na żywność przeznaczoną do konsumpcji wśród dzieci, gdyż różnorodność diety dla małych dzieci jest ograniczona.
(9) W przypadku fumonizyn szacunkowe spożycie dla większości grup ludności wynosi znacznie poniżej TDI.
Spożycie fumonizyn znacznie się zwiększa przy wzięciu pod uwagę wyłącznie konsumentów.
Niemniej jednak również dla tej grupy konsumentów spożycie wynosi znacznie poniżej TDI.
Tymczasem wyniki kontrolnego monitoringu zbiorów w 2003 r. wskazują, że kukurydza i produkty z kukurydzy mogą być w wysokim stopniu zanieczyszczone fumonizynami.
Należy zatem podjąć odpowiednie środki mające na celu zapobieganie wprowadzeniu do łańcucha żywnościowego kukurydzy i produktów z kukurydzy o nieakceptowanym poziomie zanieczyszczenia.
(10) Gatunki Fusarium zarażają zboża przed zbiorami.
W związku z infekcją Fusarium i powstawaniem mikotoksyn zidentyfikowano kilka czynników ryzyka.
Zasadniczy wpływ na zawartość mikotoksyn mają warunki klimatyczne w okresie wzrostu, a w szczególności w okresie kwitnienia.
Jednak dobra praktyka rolnicza, przy stosowaniu której czynniki ryzyka są zredukowane do minimum, mogą w pewnym stopniu zapobiec zakażeniu grzybami Fusarium.
(11) Dla ochrony zdrowia publicznego istotne jest ustanowienie maksymalnych dopuszczalnych poziomów dla nieprzetworzonych zbóż w celu uniknięcia wprowadzenia do łańcucha żywnościowego silnie zanieczyszczonych zbóż oraz zapewnienia, że podczas cyklu produkcyjnego na polu, w czasie zbiorów i składowania podejmuje się wszystkie odpowiednie środki (poprzez stosowanie dobrej praktyki rolniczej podczas zbiorów i przechowywania).
Należy zastosować maksymalny dopuszczalny poziom dla nieprzetworzonych zbóż w odniesieniu do zbóż znajdujących się na rynku w celu przetworzenia wstępnego zważywszy, że na tym etapie znane jest zamierzone wykorzystanie zbóż (na artykuły żywnościowe, pokarm dla zwierząt lub przemysł).
Procedury czyszczenia, sortowania i suszenia nie są uważane za przetwarzanie wstępne, o ile w odniesieniu do samego ziarna nie zastosowano żadnego fizycznego działania, natomiast czyszczenie uważa się za przetwarzanie wstępne.
(12) Maksymalne dopuszczalne poziomy są ustalone na poziomie biorącym pod uwagę aktualne narażenie człowieka w stosunku do tolerowanego pobrania toksyny, o której mowa, i które można rozsądnie osiągnąć w ramach dobrej praktyki na wszystkich etapach produkcji i dystrybucji.
Takie podejście zapewnia, że przedsiębiorcy branży żywnościowej stosują wszelkie możliwe środki, aby zapobiec/zredukować, w granicach możliwości, zanieczyszczenie w celu ochrony zdrowia publicznego.
(13) W przypadku kukurydzy nie są jeszcze szczegółowo znane wszystkie czynniki związane z tworzeniem się toksyn Fusarium, a zwłaszcza zearalenonu i fumonizyn B1 i B2.
W związku z tym przedsiębiorcom branży żywnościowej, działającym w branży zbożowej, przyznaje się pewien okres czasu na przeprowadzenie badania dotyczącego źródeł tworzenia się tych mikotoksyn i znalezienie środków zaradczych, które należy podjąć, aby zapobiec, w miarę możliwości, ich występowaniu.
Proponuje się, aby najwyższe dopuszczalne poziomy oparte na aktualnie dostępnych danych o ich występowaniu miały zastosowanie od dnia 2007 r., o ile wcześniej nie zostaną ustalone najwyższe szczególne dopuszczalne poziomy oparte na nowych informacjach dotyczących występowania i powstawania toksyn.
(14) Dzięki czyszczeniu i przetwarzaniu zawartość toksyn Fusarium w surowych zbożach może zostać zredukowana, w różnym stopniu, w przetworzonych produktach zbożowych.
Zważywszy na różny stopień redukcji, należy określić maksymalny dopuszczalny poziom w odniesieniu do produktów zbożowych przeznaczonych dla ostatecznego konsumenta, w celu jego ochrony, jak również konieczne jest możliwe do zastosowania ustawodawstwo.
Określając maksymalne dopuszczalne poziomy w odniesieniu do produktów zbożowych przeznaczonych dla ostatecznego konsumenta, należy stosować podejście pragmatyczne.
Ponadto należy określić maksymalny dopuszczalny poziom dla głównych składników żywności pochodzenia zbożowego w celu zapewnienia skutecznego wdrażania ustawodawstwa w interesie ochrony zdrowia publicznego.
(15) Zważywszy na niskie poziomy skażeń toksynami Fusarium ryżu, nie proponuje się maksymalnych dopuszczalnych poziomów dla ryżu lub produktów ryżowych.
(16) Nie jest konieczne rozważanie szczególnych środków dla 3-acetyldeoksyniwalenolu, 15-acetyldeoksyniwalenolu oraz fumonizyny B3, gdyż środki przewidziane zwłaszcza dla deoksyniwalenolu i fumonizyny B1+B2 powinny również stanowić ochronę dla ludności przed niemożliwym do przyjęcia narażeniem na 3-acetyldeoksyniwalenol, 15-acetyldeoksyniwalenol i fumonizynę B3, z powodu ich współwystępowania.
To samo dotyczy niwalenolu, w przypadku którego można zaobserwować pewien stopień współwystępowania z deoksyniwalenolem, a szacunkowe narażenie ludzi na niwalenol wynosi znacznie poniżej t-TDI.
(17) Dane dotyczące obecności toksyn T-2 i HT-2 są tymczasowo ograniczone.
Istnieje również pilna potrzeba rozwoju i walidacji czułych metod analizy.
Jednak oceny spożycia dawki jasno wskazują, że obecność T-2 i HT-2 może stanowić zagrożenie dla zdrowia publicznego.
Konieczny i wysoce priorytetowy jest zatem rozwój czułych metod, zebranie większej ilości danych o występowaniu oraz więcej dochodzeń/badań na temat czynników związanych z występowaniem T-2 i HT-2 w zbożu i produktach zbożowych, a w szczególności w owsie i produktach z owsa.
(18) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 466/2001.
(19) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 466/2001 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 2 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3. Bez uszczerbku dla art. 3 ust. 1 i art. 4 ust. 3 zabrania się:
a) wykorzystania produktów, które nie są zgodne z maksymalnymi dopuszczalnymi poziomami określonymi w załączniku I, jako składników do produkcji złożonych środków spożywczych lub innych;
b) mieszania produktów zgodnych z maksymalnymi dopuszczalnymi poziomami z produktami przekraczającymi maksymalne dopuszczalne poziomy określone w załączniku I;
c) świadomej detoksykacji produktów za pomocą czynników chemicznych w przypadku zanieczyszczeń wymienionych w sekcji 2 (mikotoksyny) załącznika I.";
2) w art. 5 dodaje się ust. 5 w brzmieniu:
"5.
Do dnia 1 lipca 2008 r. Komisja dokona przeglądu punktów 2.4, 2.5, 2.6 i 2.7 sekcji 2 załącznika I odnośnie do maksymalnych dopuszczalnych limitów dla deoksyniwalenolu, zearalenonu i fumonizyny B1+B2 w celu wprowadzenia maksymalnego dopuszczalnego poziomu toksyn T-2 i HT-2 dla zbóż i produktów zbożowych.
W tym celu Państwa Członkowskie i zainteresowane strony co roku informują Komisję o wynikach przeprowadzonych badań, uwzględniając dane dotyczące występowania i dokonanego postępu odnośnie do zastosowania środków zapobiegawczych w celu uniknięcia skażenia deoksyniwalenolem, zearalenonem, toksynami T-2 i HT-2 oraz fumonizyną B1+B2.";
3) załącznik I zostaje zmieniony zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 lipca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie nie obejmuje produktów, które wprowadzono do obrotu przez dniem 1 lipca 2006 r. zgodnie z obowiązującymi przepisami.
Wykazanie daty wprowadzenia produktów do obrotu należy do przedsiębiorców branży żywnościowej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 857/2005
z dnia 6 czerwca 2005 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 622/2003 ustanawiające środki w celu wprowadzenia w życie wspólnych podstawowych standardów dotyczących bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 2320/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2002 r. ustanawiające wspólne zasady w dziedzinie bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego [1], w szczególności jego art. 4 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy rozporządzenia (WE) nr 2320/2002, zadaniem Komisji jest przyjęcie środków w celu wprowadzenia w życie wspólnych podstawowych standardów dotyczących bezpieczeństwa lotnictwa we Wspólnocie Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 622/2003 z dnia 4 kwietnia 2003 r. ustanawiające środki w celu wprowadzenia w życie wspólnych podstawowych standardów dotyczących bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego [2] było pierwszym aktem zawierającym takie środki.
(2) Istnieje potrzeba ustanowienia środków, które będą precyzować wspólne podstawowe standardy.
(3) Zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 622/2003, oraz aby zapobiec aktom bezprawnej ingerencji, środki ustanowione w Załączniku do rozporządzenia (WE) nr 622/2003 powinny pozostać tajne i niepublikowane.
Ta sama zasada koniecznie stosuje się do jakiegokolwiek aktu zmieniającego.
(4) Należy odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 622/2003.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Bezpieczeństwa Lotnictwa Cywilnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Cel
Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 622/2003 zmienia się zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3 wspomnianego rozporządzenia stosuje się w odniesieniu do poufnego charakteru Załącznika.
Artykuł 2
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 858/2005
z dnia 6 czerwca 2005 r.
przyjmujące zobowiązania oferowane w związku z postępowaniem antydumpingowym dotyczącym przywozu chlorku potasu pochodzącego z Republiki Białoruś lub Federacji Rosyjskiej oraz nakładające obowiązek rejestracji na przywóz chlorku potasu pochodzącego z Republiki Białoruś i Federacji Rosyjskiej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [1] ("rozporządzenie podstawowe"), w szczególności jego art. 8, 21 i art. 22 lit. c),
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 992/2004 z dnia 17 maja 2004 r. zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 3068/92 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz chlorku potasu pochodzącego z Białorusi, Rosji lub Ukrainy [2],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1002/2004 z dnia 18 maja 2004 r. przyjmujące zobowiązania oferowane w związku z postępowaniem antydumpingowym w odniesieniu do przywozu chlorku potasu pochodzącego z Białorusi, Rosji lub Ukrainy oraz obejmujące obowiązkiem rejestracji przywóz chlorku potasu pochodzącego z Białorusi lub Rosji [3],
po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. POSTĘPOWANIE
(1) Na mocy rozporządzenia (EWG) nr 3068/92 [4] Rada nałożyła ostateczne cło antydumpingowe ("środki") na przywóz chlorku potasu ("potas") pochodzącego z Republiki Białoruś ("Białoruś"), Federacji Rosyjskiej ("Rosja") oraz Ukrainy. Rozporządzeniem (WE) nr 969/2000 [5] Rada zmieniła rozporządzenie (EWG) nr 3068/92.
(2) W marcu 2004 r. w drodze zawiadomienia opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [6] Komisja, z własnej inicjatywy, wszczęła częściowy przegląd tymczasowy obowiązujących środków w odniesieniu do przywozu chlorku potasu pochodzącego z Białorusi i Rosji w celu zbadania, czy należy je zmienić tak, aby uwzględnić rozszerzenie Unii Europejskiej do 25 Państw Członkowskich z dniem 1 maja 2004 r. ("rozszerzenie").
(3) Wyniki wspomnianego częściowego przeglądu tymczasowego wykazały, że tymczasowe dostosowanie środków leżało w interesie Wspólnoty, aby uniknąć zaraz po rozszerzeniu nagłych i nadmiernie negatywnych skutków gospodarczych dla importerów i użytkowników w dziesięciu nowych Państwach Członkowskich ("UE10"), które przystąpiły do UE z dniem rozszerzenia.
(4) W tym kontekście Rada, na mocy rozporządzenia (WE) 992/2004, upoważniła Komisję do przyjęcia ofert zobowiązań spełniających warunki określone w motywach od 27 do 32 tego rozporządzenia. Na podstawie artykułów 8, 11 ust. 3, 21 i 22 lit. c) rozporządzenia podstawowego i zgodnie z nimi Komisja w drodze rozporządzenia (WE) nr 1002/2004 przyjęła oferty zobowiązań ("szczególne zobowiązania związane z rozszerzeniem") od: i) eksportujących producentów na Białorusi wspólnie ze spółkami mającymi siedziby w Austrii, na Litwie i w Rosji; ii) eksportujących producentów w Rosji wspólnie ze spółkami mającymi siedziby w Rosji i Austrii; oraz iii) eksportujących producentów wspólnie ze spółką, która w momencie przyjęcia zobowiązań miała siedzibę na Cyprze.
(5) Ponadto, w celu ustanowienia zwolnienia z cła anydumpingowego nałożonego przez rozporządzenie (EWG) nr 3068/92 na przywóz do państw UE10 dokonywany na warunkach szczególnych zobowiązań związanych z rozszerzeniem, rozporządzenie (EWG) nr 3068/92 zostało zmienione rozporządzeniem (WE) nr 992/2004.
(6) W kwietniu 2004 r., w drodze dwóch zawiadomień opublikowanych w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [7], Komisja, zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, wszczęła na wniosek dwóch rosyjskich producentów eksportujących ze szczególnymi zobowiązaniami dotyczącymi rozszerzenia częściowy przegląd tymczasowy środków antdydumpingowych mających zastosowanie do spółek objętych postępowaniem ("częściowy przegląd tymczasowy w stosunku do Rosji").
(7) W kwietniu 2005 r., w drodze zawiadomienia opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [8], Komisja, zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, wszczęła na wniosek wspólnotowego przemysłu potasu przegląd wygaśnięcia środków antydumpingowych mających zastosowanie do Rosji ("przegląd wygaśnięcia w stosunku do Rosji") oraz do Białorusi ("przegląd wygaśnięcia w stosunku do Białorusi").
(8) Jednocześnie, w drodze zawiadomienia opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [9], Komisja, zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, wszczęła na wniosek białoruskiego producenta eksportującego przegląd środków antdydumpingowych mających do niego zastosowanie ("częściowy przegląd tymczasowy w stosunku do Białorusi").
(9) Spółki objęte postępowaniem przedstawiły oferty nowych szczególnych zobowiązań dotyczących rozszerzenia.
B. OKRES TRWANIA ŚRODKÓW
(10) Należy przypomnieć, że przyjęcie omawianych zobowiązań było wyjątkowym środkiem przyjętym zgodnie z art. 22 lit. c) rozporządzenia podstawowego, z uwagi na to, iż ustalone minimalne ceny importowe ("MCI") (które wiążą spółki objęte postępowaniem) nie były równe wysokości cła antydumpingowego.
(11) W tym kontekście MCI były ustalone na poziomie wyższym niż poprzednie ceny przywozu z państw objętych postępowaniem, jednakże poniżej cen pozwalających na zupełne wyeliminowanie szkodliwych skutków dumpingu, które normalnie powinny zostać utrzymane.
Celem było, aby MCI, stosowane w okresie przejściowym, przyczyniły się do zmniejszenia gospodarczego oddziaływania środków antydumpingowych na importerów oraz w szczególności na użytkowników końcowych w UE10, po rozszerzeniu.
(12) W odniesieniu do długości wspomnianego okresu przejściowego w motywie 14 rozporządzenia (WE) nr 1002/2004 postanowiono, iż przyjęcie szczególnych zobowiązań związanych z rozszerzeniem będzie ograniczone do wstępnego okresu 12 miesięcy, nie naruszając normalnego trwania obowiązujących środków.
Z tego wynika, iż nowe zobowiązania, lecz o tych samych postanowieniach, mogłyby być przyjęte, jeśli wymagałaby tego sytuacja (np. gdyby warunki panujące w momencie przyjęcia pierwotnych zobowiązań nadal występowały), pod warunkiem zachowania przejściowego charakteru tych wyjątkowych środków.
A zatem, określając, czy wymagane są nowe zobowiązania, należy dokonać oceny skuteczności środków.
C. OCENA
(13) Analiza sprawozdań z miesięcznej sprzedaży przedstawionych Komisji przez spółki objęte postępowaniem, wraz z dostępnym statystycznymi danymi, wykazała, że chociaż występuje zbieżność co do cen, nadal przeważają różnice między cenami nałożonymi przez spółki ze zobowiązaniami związanymi z rozszerzeniem na produkt objęty postępowaniem sprzedawany klientom w UE10 a cenami tego produktu sprzedawanego we Wspólnocie sprzed rozszerzenia ("UE15").
(14) Niektóre zainteresowane strony podniosły również kwestię niedoboru dostaw na rynku UE10 oraz rzekomego braku możliwości dostarczania potasu przez przemysł wspólnotowy nowym klientom w UE10, gdzie przed rozszerzeniem tradycyjnym źródłem dostaw produktu objętego postępowaniem były Białoruś i Rosja.
(15) W tym względzie należy oczekiwać, że przemysł wspólnotowy będzie potrzebował okresu dostosowawczego, mając na uwadze złożone zmiany sieci logistycznej i sprzedaży, jakich wymaga sprzedaż do UE10, aby zaopatrywać nowy dla nich rynek.
Niemniej Komisja stwierdziła, że wewnątrzwspólnotowy wywóz potasu przez największego producenta w UE15 do klientów w UE10 zwiększył się ponad dwukrotnie między 2003 a 2004 r., nawet jeśli punkt wyjściowy był relatywnie niski, co wskazywałoby na fakt, iż częściowe zmiany struktury dostaw w UE 25 już się rozpoczęły.
(16) Jeżeli chodzi o szczególne zobowiązania dotyczące rozszerzenia, wizyty weryfikacyjne u eksportujących producentów pokazały, że spółki objęte postępowaniem przestrzegały MCI oraz że wielkość sprzedaży do UE10 nie przekroczyła pułapów ilościowych przewidzianych w zobowiązaniach.
Ponadto ustalono, że spółki postępowały ściśle według tradycyjnych modeli handlu z indywidualnymi klientami w UE10.
(17) Co więcej, według dostępnych informacji nie było "zalewu" przywozu z UE10 do UE15 produktu objętego postępowaniem, który był objęty zwolnieniem z ceł antydumpingowych wynikającym ze zobowiązań.
D. WNIOSKI
1.
Uwagi ogólne
(18) Dostępne informacje sugerują, iż niektóre z negatywnych warunków, jakie panowały przez rozszerzeniem i które wymagały zobowiązań, nadal występują.
(19) Ponadto, chociaż pojawiły się pewne zmiany w łańcuchu dostaw w związku ze zwiększeniem się dostaw potasu przez przemysł wspólnotowy do UE10, informacje otrzymane od różnych zainteresowanych stron wskazują na możliwość krótkotrwałych trudności w UE10 w odniesieniu do produktu objętego postępowaniem, mimo iż przemysł wspólnotowy zwiększył tam sprzedaż.
(20) Należy również przypomnieć, że znaczny stopień trudności w przygotowaniu planu dla klientów na rynku UE10 jest niewątpliwie spowodowany i) faktem, iż istniała niepewność na rynku co do tego czy obowiązujące środki wygasną w maju 2005 r. po pięciu latach; oraz ii) nieznanymi wynikami dwóch częściowych przeglądów tymczasowych w odniesieniu do Rosji, wszczętych przez Komisję w kwietniu 2004 r.
(21) W związku z powyższym należy poświęcić szczególną uwagę kwestii interesu wspólnotowego oraz obaw wielu importerów i użytkowników końcowych potasu w UE10.
Stwierdza się, że ochrona przyznana przez obowiązujące środki antydumpingowe mogłaby nadal powodować szkody finansowe dla importerów i użytkowników końcowych, jeżeli środki te miałyby być stosowane obecnie.
(22) Dlatego też, w sumie, stwierdza się, że przyjęcie nowych szczególnych zobowiązań związanych z rozszerzeniem, złożonych przez spółki objęte postępowaniem na kolejny okres, jest uzasadnione, ponieważ nie tylko zmniejszy to wpływ ekonomiczny na nabywców w UE10, lecz również pomoże w krótkim terminie złagodzić problem dostaw w UE10.
(23) Jeżeli chodzi o długość przyszłego okresu stosowania zobowiązań dotyczących rozszerzenia, jak wspomniano powyżej, dnia 13 kwietnia 2005 r. wszczęto przegląd wygaśnięcia środków w odniesieniu do Białorusi i Rosji oraz częściowy przegląd tymczasowy w odniesieniu do Białorusi.
Mając na uwadze, że przegląd wygaśnięcia środków powinien w normalnych okolicznościach zostać zakończony w terminie 12 miesięcy, uważa się za właściwe przyjąć nowe zobowiązania dotyczące rozszerzenia przed dniem 13 kwietnia 2006 r.
(24) Mając również na uwadze, że poziom środków antydumpingowych w odniesieniu do Białorusi i Rosji jest obecnie przedmiotem przeglądów, uważa się za właściwe pozostawienie bez zmian poziomu MCI do czasu pojawienia się wyników wspomnianych przeglądów.
(25) W odniesieniu do poziomu pułapów ilościowych, jakie będą stosowane, należy zauważyć, że nie odpowiadają one pułapom pierwotnego dwunastomiesięcznego okresu.
(26) Zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 992/2004 zobowiązania obligują każdego indywidualnego eksportującego producenta do przestrzegania MCI w ramach pułapów importowych oraz, aby zobowiązania mogły być monitorowane, dany eksportujący producent musi zgodzić się na ogólne przestrzeganie tradycyjnego modelu sprzedaży indywidualnym klientom w UE10.
Producenci eksportujący są również świadomi, że jeżeli zostanie stwierdzone, że modele te znacznie się zmieniły lub zobowiązania stały się w jakikolwiek sposób utrudnione lub niemożliwe do monitorowania, Komisja ma prawo do wycofania przyjęcia zobowiązania spółki, co powoduje zastąpienie zobowiązania ostatecznym cłem antydumpingowym lub Komisja może dostosować poziom pułapu lub przedsięwziąć inne środki naprawcze.
(27) Warunkiem zobowiązań jest również to, że jeżeli zostaną naruszone, Komisja będzie mieć prawo do wycofania ich przyjęcia, co powoduje zastąpienie zobowiązania ostatecznym cłem antydumpingowym.
(28) Spółki będą również dostarczać Komisji okresowe, szczegółowe informacje dotyczące ich wywozu do Wspólnoty, co pozwoli Komisji skutecznie kontrolować ich zobowiązania.
(29) Aby Komisja mogła skutecznie monitorować przestrzeganie zobowiązań przez spółki, przy przedłożeniu właściwemu organowi celnemu wniosku o dopuszczenie do swobodnego obrotu zgodnie ze zobowiązaniem, zwolnienie celne będzie uzależnione od przedstawienia faktury zawierającej co najmniej te informacje, które są wymienione w załączniku do rozporządzenia (WE) nr 992/2004.
Taki poziom informacji jest również konieczny, aby umożliwić organom celnym stwierdzenie z odpowiednią dokładnością, że przesyłka jest zgodna z dokumentami handlowymi.
Jeżeli brak jest takiej faktury lub nie odpowiada ona produktom przedstawionym urzędowi celnemu, nałożone zostanie z tego tytułu odpowiednie cło antydumpingowe.
2.
Zawiadomienie zainteresowanych stron
(30) Wszystkie zainteresowane strony, które uprzednio się zgłosiły, zostały poinformowane o zamiarze przyjęcia zobowiązań na kolejny okres.
Nie otrzymano żadnych uwag, które skłaniałyby Komisję do zmiany poglądu w tej sprawie.
E. REJESTRACJA PRZYWOZU
(31) Chociaż warunki pierwotnych zobowiązań były przestrzegane przez spółki objęte postępowaniem w pierwotnym okresie ich stosowania, nadal istnieje istotne ryzyko naruszenia zobowiązań, w szczególności pod koniec okresu stosowania tych szczególnych środków.
(32) Uznaje się zatem za właściwe, aby organy celne rejestrowały przywóz do Wspólnoty produktu objętego postępowaniem pochodzącego z Białorusi i Rosji wywożonego przez spółki, od których przyjęto nowe szczególne zobowiązania i które korzystają ze zwolnienia z cła antydumpingowego nałożonego przez rozporządzenie Rady (EWG) nr 3068/92, ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 992/2004, przez okres najwyżej dziewięciu miesięcy, zgodnie z art. 14 ust. 5 rozporządzenia podstawowego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W związku z postępowaniem antydumpingowym dotyczącym przywozu chlorku potasu pochodzącego z Republiki Białoruś i Federacji Rosyjskiej niniejszym przyjmuje się zobowiązania zaoferowane przez wymienionych poniżej producentów eksportujących:
Państwo _BAR_ Spółka _BAR_ Dodatkowy kod Taric _BAR_
Republika Białoruś _BAR_ Towary wyprodukowane przez Republican Unitary Enterprise Production Amalgamation Belaruskali, Soligorsk, Białoruś, lub przez Republican Unitary Enterprise Production Amalgamation Belaruskali, Soligorsk, Białoruś a sprzedawane przez Belarus Potash Company, Mińsk, Białoruś lub JSC International Potash Company, Moskwa, Rosja lub Belurs Handelsgesellschaft m.b.H, Wiedeń, Austria lub UAB Baltkalis, Wilno, Litwa, pierwszemu niezależnemu odbiorcy we Wspólnocie działającemu jako importer _BAR_ A518 _BAR_
Federacja Rosyjska _BAR_ Towary produkowane przez JSC Silvinit, Solikamsk, Rosja i sprzedawane przez JSC International Potash Company, Moskwa, Rosja lub Belurs Handelsgesellschaft m.b.H, Wiedeń, Austria, pierwszemu niezależnemu odbiorcy we Wspólnocie działającemu jako importer _BAR_ A519 _BAR_
Federacja Rosyjska _BAR_ Towary produkowane i sprzedawane przez JSC Uralkali, Berezniki, Rosja, lub produkowane przez JSC Uralkali, Berezniki, Rosja i sprzedawane przez Uralkali Trading SA, Genewa, Szwajcaria pierwszemu niezależnemu odbiorcy we Wspólnocie działającemu jako importer _BAR_ A520 _BAR_
Artykuł 2
Niniejszym wydaje się organom celnym polecenie, zgodnie z art. 14 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 384/96, podjęcia odpowiednich kroków w celu zarejestrowania przywozu do Wspólnoty chlorku potasu pochodzącego z Republiki Białoruś lub Federacji Rosyjskiej objętego kodami CN 31042010 (kody TARIC 3104201010 i 3104201090), 31042050 (kody TARIC 3104205010 i 3104205090), 31042090, ex31052010 (kody TARIC 3105201010 i 3105201020), ex31052090 (kody TARIC 3105209010 i 3105209020), ex31056090 (kody TARIC 3105609010 i 3105609020), ex31059091 (kody TARIC 3105909110 i 3105909120), ex31059099 (kody TARIC 3105909910 i 3105909920) produkowanego i sprzedawanego lub produkowanego lub wywożonego przez spółki wymienione w art. 1, objętych zwolnieniem z cła anydumpingowego nałożonego rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3068/92, zmienionym rozporządzeniem Rady (WE) nr 992/2004.
Rejestracja przywozu wygasa dziewięć miesięcy od daty wprowadzenia w życie niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej i pozostaje w mocy do dnia 13 kwietnia 2006 r.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 859/2005
z dnia 6 czerwca 2005 r.
ustalające wspólnotowe ceny producenta i wspólnotowe ceny przywozu dla goździków i róż w zastosowaniu systemu przywozu niektórych produktów uprawy roślin kwiatowych pochodzących z Jordanii
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 4088/87 z dnia 21 grudnia 1987 r. ustalające warunki stosowania preferencyjnych stawek celnych w przywozie niektórych kwiatów pochodzących z Cypru, Izraela, Jordanii i Maroka oraz z Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy [1], w szczególności jego art. 5 ust. 2 lit. a),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 2 ust. 2 i art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 4088/87 przewiduje, iż wspólnotowe ceny przywozu i wspólnotowe ceny producenta są ustalane co piętnaście dni dla goździków jednokwiatowych (bloom), goździków wielokwiatowych (spray), róż wielkokwiatowych i róż drobnokwiatowych i mają zastosowanie przez dwa tygodnie. Zgodnie z art. 1b rozporządzenia Komisji (EWG) nr 700/88 z dnia 17 marca 1988 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady stosowania uzgodnień dotyczących przywozu do Wspólnoty niektórych kwiatów pochodzących z Cypru, Izraela, Jordanii, Maroka oraz z Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy [2] ceny są ustalone dla okresu dwóch kolejnych tygodni na podstawie ważonych danych, dostarczonych przez Państwa Członkowskie.
(2) Istotne jest, aby ceny te zostały bezzwłocznie ustalone, żeby móc określić, jakie należności celne należy stosować.
(3) Z uwagi na przystąpienie Cypru do Unii Europejskiej dnia 1 maja 2004 r. w przyszłości nie należy ustalać cen przywozu odnośnie do tego państwa.
(4) Podobnie nie należy też już ustalać cen przywozu względem Izraela, Maroka, Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy, biorąc pod uwagę porozumienia zatwierdzone decyzją Rady 2003/917/WE z dnia 22 grudnia 2003 r. w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Państwem Izrael dotyczącego wzajemnych środków liberalizacyjnych oraz zastąpienia protokołów 1 i 2 do Układu o stowarzyszeniu między WE a Izraelem [3], 2003/914/WE z dnia 22 grudnia 2003 r. w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Królestwem Maroka dotyczącego wzajemnych środków liberalizacyjnych oraz zastąpienia protokołów 1 i 3 do Układu o stowarzyszeniu między WE a Marokiem [4] oraz 2005/4/WE z dnia 22 grudnia 2004 r. w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów pomiędzy Wspólnotą Europejską a Organizacją Wyzwolenia Palestyny (OWP) na rzecz Autonomii Palestyńskiej na Zachodnim Brzegu i w Strefie Gazy, dotyczącego wzajemnych środków liberalizacji oraz zastąpienia protokołów 1 i 2 do Przejściowego układu stowarzyszeniowego pomiędzy WE a Autonomią Palestyńską [5].
(5) Komisja powinna przyjąć omawiane środki w odstępie czasowym między zebraniami Komitetu Zarządzającego ds. Żywych Roślin i Produktów Kwiatowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wspólnotowe ceny producenta i wspólnotowe ceny przywozu dla goździków jednokwiatowych (bloom), goździków wielokwiatowych (spray), róż wielkokwiatowych i róż drobnokwiatowych, określone w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 4088/87, ustalone są w Załączniku do niniejszego rozporządzenia na okres od 8 do 21 czerwca 2005 r.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 860/2005
z dnia 30 maja 2005 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 27/2005 w zakresie możliwości połowowych na wodach Grenlandii, Wysp Owczych i Islandii oraz połowów dorsza w Morzu Północnym, a także zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2270/2004 w zakresie możliwości połowowych rekina głębinowego i buławika czarnego
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach Wspólnej Polityki Rybołówstwa [1], w szczególności jego art. 20,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 423/2004 z dnia 26 lutego 2004 r. ustanawiające środki odnowienia zasobów dorsza [2], w szczególności jego art. 8,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 27/2005 [3] ustala możliwości połowowe na 2005 r. i inne związane z nimi warunki dla niektórych zasobów rybnych i grup zasobów rybnych, stosowane na wodach terytorialnych Wspólnoty oraz, w odniesieniu do statków wspólnotowych, na wodach, gdzie wymagane są ograniczenia połowowe.
(2) Konieczna jest korekta pewnych błędów obliczeniowych, do których doszło przy przydzielaniu Państwom Członkowskim kwot na połowy określonych gatunków.
(3) W celu ulepszenia procesu decyzyjnego, który oparty jest na rzetelnych opiniach naukowych oraz najlepszych dostępnych informacjach, statki WE powinny zostać objęte takimi samymi zasadami zgłaszania połowów w wodach WE gatunków nieobjętych kwotami, z podziałem na gatunki poławiane na danym obszarze.
(4) Zgodnie z procedurą przewidzianą w Umowie w sprawie rybołówstwa i środowiska morskiego między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Islandii [4], Wspólnota przeprowadziła z Islandią konsultacje w sprawie praw połowowych na rok 2005.
Wynik tych konsultacji należy włączyć do rozporządzenia (WE) nr 27/2005.
(5) Władze Grenlandii zawiadomiły Komisję, że Wspólnota jest uprawniona do połowów 1000 ton krabów z gatunku Chionoecetes spp. na wodach Grenlandii.
Ustalono ponadto z władzami Grenlandii, że cała kwota karmazyna na obszarach V i XIV może być poławiana za pomocą włoków pelagicznych.
(6) Okazało się, że w przypadku zwiększenia limitu dni połowowych przypadających na miesiąc kalendarzowy dla statków dokonujących połowów na Morzu Północnym przy pomocy ciągnionych narzędzi z oknami o oczkach kwadratowych i prześwicie 120 mm odnowienie zasobów dorsza może być zagrożone, co stanowiłoby naruszenie art. 8 rozporządzenia (WE) nr 423/2004.
W związku z tym należy wykreślić Morze Północne z wykazu obszarów, których dotyczy przyznanie dodatkowych dni połowowych.
Należy również określić specyfikacje techniczne dotyczące okna o oczkach kwadratowych i prześwicie 120 mm.
(7) Możliwości połowowe rekina głębinowego w podobszarze X ICES (wody terytorialne Wspólnoty i wody międzynarodowe) należy zwiększyć do 120 ton, pozwalając tym samym na wyładunek rekina głębinowego stanowiącego nieunikniony przyłów podczas innych połowów.
(8) Zasady współzależności połowów pomiędzy obszarami określonymi w załączniku IVa i załączniku IVc do rozporządzenia (WE) nr 27/2005 nie powinny uniemożliwiać wykorzystania przez statki maksymalnej liczby dni przydzielonych zgodnie z załącznikiem IVa.
W związku z tym przepisy te należy zmienić.
(9) Rozporządzenie (WE) nr 2270/2004 [5] ustala możliwości połowowe wspólnotowych statków rybackich w odniesieniu do niektórych głębinowych zasobów rybnych na lata 2005 i 2006.
(10) Możliwości połowowe buławika czarnego w strefie ICES Vb, na podobszarach VI i VII (wody terytorialne Wspólnoty i wody międzynarodowe) zostały nieprawidłowo obliczone w rozporządzeniu (WE) nr 2270/2004 i powinny zostać skorygowane.
(11) W celu zapewnienia rybakom wspólnotowym źródła utrzymania ważne jest jak najszybsze otwarcie tych połowów.
Biorąc pod uwagę pilność tej sprawy, konieczne jest odstąpienie od sześciotygodniowego okresu, o którym mowa w tytule I art. 3 Protokołu w sprawie roli parlamentów narodowych w Unii Europejskiej, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej oraz Traktatów ustanawiających Wspólnoty Europejskie.
(12) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenia (WE) nr 27/2005 i (WE) nr 2270/2004,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zmiany do rozporządzenia (WE) nr 27/2005
W rozporządzeniu (WE) nr 27/2005 wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 5 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Statki wspólnotowe zostają niniejszym upoważnione do dokonywania połowów, w granicach kwoty wymienionej w załączniku I, na wodach objętych w zakresie rybołówstwa jurysdykcją Wysp Owczych, Grenlandii, Islandii i Norwegii oraz strefy połowowej wokół wyspy Jan Mayen, z zastrzeżeniem warunków określonych w art. 9, 16 i 17.";
2) w art. 9 dodaje się następujący akapit:
"Połowy przez statki wspólnotowe na wodach objętych jurysdykcją Islandii są ograniczone do obszaru nakreślonego przez kolejne łączenie liniami prostymi następujących współrzędnych geograficznych:
obszar południowo-zachodni
1.
63° 12′ N i 23° 05′ W do 62° 00′ N i 26° 00′ W,
2.
62° 58′ N i 22° 25′ W,
3.
63° 06′ N i 21° 30′ W,
4.
63° 03′ N i 21° 00′ W, a stamtąd 180° 00′ S;
obszar południowo-wschodni
1.
63° 14′ N i 10° 40′ W,
2.
63° 14′ N i 11° 23′ W,
3.
63° 35′ N i 12° 21′ W,
4.
64° 00′ N i 12° 30′ W,
5.
63° 53′ N i 13° 30′ W,
6.
63° 36′ N i 14° 30′ W,
7.
63° 10′ N i 17° 00′ W, a stamtąd 180° 00′ S.";
3) załączniki IB, IC, ID, IVa, IVc i VI zostają zmienione zgodnie z załącznikiem I do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Zmiany do rozporządzenia (WE) nr 2270/2004
Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 2270/2004 zostaje zmieniony zgodnie z załącznikiem II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 861/2005
z dnia 7 czerwca 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 8 czerwca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 862/2005
z dnia 7 czerwca 2005 r.
nakładające tymczasowe cła antydumpingowe na przywóz granulowanej żywicy politetrafluoroetylenowej (PTFE) pochodzącej z Rosji oraz z Chińskiej Republiki Ludowej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [1] ("rozporządzenie podstawowe"), w szczególności jego art. 7,
po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. PROCEDURA
1.
Wszczęcie postępowania
(1) W dniu 9 września 2004 r. Komisja ogłosiła zawiadomieniem ("zawiadomienie o wszczęciu postępowania") opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [2] wszczęcie postępowania antydumpingowego w odniesieniu do przywozu do Wspólnoty granulowanej żywicy politetrafluoroetylenowej (PTFE) pochodzącej z Rosji oraz z Chińskiej Republiki Ludowej (ChRL).
(2) Postępowanie antydumpingowe wszczęto po złożeniu skargi w dniu 26 lipca 2004 r. przez Europejską Radę Przemysłu Chemicznego ("CEFIC" lub "skarżący") w imieniu producentów reprezentujących duży część, w tym przypadku ponad 80 %, łącznej produkcji PTFE we Wspólnocie.
Skarga ta zawierała dowody dumpingu dotyczącego wspomnianego produktu i znacznych szkód z niego wynikających, które uznano za wystarczający powód wszczęcia postępowania.
2.
Zainteresowane strony
(3) Komisja oficjalnie powiadomiła eksporterów w Rosji i ChRL, zainteresowanych importerów/handlowców oraz ich stowarzyszenia, dostawców i użytkowników, przedstawicieli zainteresowanych państw eksportujących oraz skarżącego i wszystkich znanych producentów we Wspólnocie o wszczęciu postępowania.
Zainteresowane strony uzyskały możliwość przedstawienia swoich poglądów na piśmie oraz wystąpienia o przesłuchanie w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania.
(4) Ze względu na dużą liczbę chińskich producentów eksportujących wymienionych w skardze, w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania postanowiono o przeprowadzeniu kontroli wyrywkowej dla określenia dumpingu, zgodnie z art. 17 rozporządzenia podstawowego.
(5) Aby umożliwić Komisji podjęcie decyzji o kontroli wyrywkowej, a jeżeli konieczność taka zostanie stwierdzona, aby umożliwić dobór próby, wszyscy eksporterzy z ChRL zostali poproszeni o zgłoszenie się do Komisji oraz o dostarczenie, zgodnie z zawiadomieniem o wszczęciu postępowania, podstawowych informacji na temat swojej działalności związanej z PTFE w okresie objętym dochodzeniem (od dnia 1 lipca 2003 r. do dnia 30 czerwca 2004 r.).
(6) Po przeanalizowaniu informacji dostarczonych przez producentów eksportujących oraz w wyniku małej liczby odpowiedzi na pytania o dobór próby zadecydowano, iż wybór próby nie jest konieczny w odniesieniu do eksporterów w ChRL.
(7) W celu umożliwienia producentom eksportującym w ChRL złożenia wniosku o traktowanie według zasad gospodarki rynkowej ("MET") oraz indywidualne traktowanie ("IT"), jeżeli takie było ich życzenie, Komisja wysłała formularze wniosków zainteresowanym chińskim producentom eksportującym. Wnioski o traktowanie według zasad gospodarki rynkowej lub o indywidualne traktowanie w przypadku, gdy w dochodzeniu ustalono, iż nie spełniają oni warunków do traktowania według zasad gospodarki rynkowej, zostały złożone przez trzech producentów eksportujących.
(8) Komisja wysłała kwestionariusze wszystkim znanym zainteresowanym stronom oraz wszystkim innym przedsiębiorstwom, które zgłosiły się w terminach wskazanych w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania.
Odpowiedziało na nie trzech producentów eksportujących chińskich, dwóch producentów eksportujących rosyjskich, trzech producentów wspólnotowych oraz jeden niezwiązany importer.
(9) Komisja zbadała i zweryfikowała wszystkie informacje, jakie uznała za niezbędne dla celów stwierdzenia dumpingu, wynikających z niego szkód oraz interesu Wspólnoty.
Wizyty weryfikacyjne przeprowadzono w siedzibach następujących przedsiębiorstw:
a) producenci wspólnotowi:
- Dupont de Nemours BV, Niderlandy,
- Dyneon, Niemcy,
- Solvay Solexys, Włochy;
b) importer niezwiązany:
- Resyncom, Niemcy;
c) producenci eksportujący w ChRL:
- Shandong Dongyue Polymer Material Co., Ltd.,
- Shanghai 3F New Material Company Co., Ltd.,
- Zheijiang Jusheng Fluorochemicals Co., Ltd. spółka powiązana Zheijang Juhua Group Imp. & Exp.
Co., Ltd.;
d) eksporterzy w Rosji
- Kirovo-Chepetsky Khimichesky Kombinat i spółka powiązana Priborlab Ltd.,
- Spółka Akcyjna "Halogen";
e) importerzy powiązani:
- Chemical Goods Ltd., Zjednoczone Królestwo.
(10) Uwzględniając potrzebę określenia wartości normalnej dla producentów eksportujących w ChRL, którym nie można było zagwarantować traktowania według zasad gospodarki rynkowej, celem określenia wartości normalnej na podstawie danych z państwa analogicznego, Stanów Zjednoczonych Ameryki (USA), przeprowadzono wizytę weryfikacyjną w następujących przedsiębiorstwach:
- AGC Chemicals Americas, Inc., USA,
- E. I. DuPont de Nemours & Company, Inc, USA.
3.
Okres objęty dochodzeniem
(11) Dochodzenie w sprawie dumpingu oraz szkód poniesionych obejmowało okres od dnia 1 lipca 2003 r. do dnia 30 czerwca 2004 r. ("okres objęty dochodzeniem").
Badanie tendencji w kontekście analizy szkód obejmowało okres od dnia 1 stycznia 2001 r. do końca okresu objętego dochodzeniem ("rozpatrywany okres" lub "okres rozpatrywany").
B. ROZPATRYWANY PRODUKT I PRODUKT PODOBNY
1.
Uwagi ogólne
(12) Fluoropolimery stanowią grupę plastików o wysokiej odporności chemicznej, z których najbardziej znany i najszerzej stosowany jest politetrafluoroetylen (PTFE).
(13) Granulowana PTFE jest produktem chemicznym (fluoropolimerem) o wysokiej odporności chemicznej (np. temperatura topnienia, duża trwałość termiczna, nierozpuszczalność, niepalność, niska stała dielektryczna).
Jest on stosowany jako składnik w wielu branżach przemysłowych, np. w branży chemicznej, mechanicznej, elektrycznej (wewnętrzne ekrany kabli), motoryzacyjnej, budowlanej (jako czynnik izolacyjny), akcesoriów kuchennych (garnki), tekstylnej, lub biomedycznej (narzędzia chirurgiczne).
Najbardziej znanym znakiem handlowym, pod którym sprzedawano ten produkt, jest "Teflon".
2.
Rozpatrywany produkt
(14) Rozpatrywanym produktem jest tak zwany granulowany politetrafluoroetylen (PTFE), zawierający nie więcej niż 3 % innych jednostek monomerów niż tetrafluoroetylenu bez wypełniaczy, w formie proszku lub osadu, z wyłączeniem materiałów zmikronizowanych oraz surowy polimer (reaktor suspensyjny).
Ten ostatni może występować w postaci mokrej lub suchej.
Bez względu na możliwe rodzaje produktu ze względu na ich różną postać, średnią wielkość cząstek, obróbkę cieplną lub zawartość komonomerów, wszystkie one stanowią jeden produkt dla celów niniejszego postępowania, gdyż posiadają one te same właściwości fizyczne oraz zasadniczo ich zastosowanie jest takie samo.
Rozpatrywany produkt jest obecnie objęty kodem CN ex39046100.
3.
Produkt podobny
(15) Produkt rozpatrywany oraz PTFE produkowana i sprzedawana we Wspólnocie przez przemysł Wspólnoty, PTFE produkowana i sprzedawana na rynku krajowym obydwu państw wywozu oraz PTFE produkowana i sprzedawana na rynku krajowym państwa analogicznego ma zasadniczo te same właściwości fizyczne i techniczne oraz te same podstawowe zastosowania.
Dlatego też tymczasowo uznaje się je za podobne w rozumieniu art. 1 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
(16) Dwóch importerów twierdziło, iż do pewnych zastosowań produkt przywożony z Rosji i Chin nie stanowi bynajmniej konkurencji dla PTFE produkowanej i sprzedawanej na rynku Wspólnoty.
Dotyczy to głównie odpadów PTFE lub PTFE pozagatunkowej, stosowanej do produkcji drobnoziarnistej PTFE.
Ten drobnoziarnisty produkt jest stosowany np. jako dodatek podczas przetwarzania plastików lub do farb drukarskich oraz do powłok dla metali.
Twierdzenie to należało jednakże odrzucić, gdyż okazało się, że przemysł wspólnotowy również wytwarza odpady PTFE lub materiał pozagatunkowy sprzedawany tym samym klientom.
C. DUMPING
1.
Ogólna metodologia
(17) Poniżej opisano ogólną metodologię.
Dlatego też dalsza prezentacja ustaleń w sprawie dumpingu dla zainteresowanych państw opisuje wyłącznie zagadnienia specyficzne dla każdego państwa wywozu.
1.1.
Wartość normalna
(18) Zgodnie z art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego najpierw przeanalizowano przypadek każdego współpracującego producenta eksportującego, czy jego krajowa sprzedaż PTFE była reprezentatywna, tj. czy łączna wielkość sprzedaży z przeznaczeniem na konsumpcję krajową stanowiła przynajmniej 5 % łącznej wielkości sprzedaży danego produktu do Wspólnoty.
(19) Komisja następnie określiła rodzaje PTFE z przeznaczeniem na konsumpcję krajową, które były identyczne lub bezpośrednio porównywalne z rodzajami PTFE sprzedawanej na wywóz do Wspólnoty.
W odniesieniu do analizy według rodzaju produktów Komisja uznała za identyczne lub bezpośrednio porównywalne te rodzaje produktów sprzedane na rynku krajowym lub zagranicznym, które charakteryzowała podobna wielkość cząsteczek, obróbka cieplna i zawartość komonomerów.
(20) Dla każdego rodzaju produktu sprzedawanego przez producentów eksportujących na ich rynkach krajowych, które uznano za bezpośrednio porównywalne z rodzajem PTFE sprzedawanej na wywóz do Wspólnoty, ustalono, czy sprzedaż z przeznaczeniem na konsumpcję krajową była wystarczająco reprezentatywna dla celów art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego.
Sprzedaż danego rodzaju PTFE z przeznaczeniem na konsumpcję krajową uznano za wystarczająco reprezentatywną, kieda łączna wielkość sprzedaży z przeznaczeniem na konsumpcję krajową w okresie objętym dochodzeniem stanowiła przynajmniej 5 % łącznej wielkości sprzedaży porównywalnego rodzaju PTFE do Wspólnoty.
(21) Komisja następnie zbadała, czy sprzedaż każdego rodzaju PTFE na rynku krajowym państwa wywozu z przeznaczeniem na konsumpcję krajową w reprezentatywnych ilościach można postrzegać jako dokonaną w zwykłym obrocie handlowym zgodnie z art. 2 ust. 4 rozporządzenia podstawowego, poprzez ustalenie proporcji sprzedaży z zyskiem danego rodzaju PTFE niezależnym klientom.
Ponieważ wielkość sprzedaży każdego rodzaju PTFE sprzedawanej po cenie sprzedaży netto równej lub wyższej niż wyliczony koszt produkcji stanowił ponad 80 % łącznej wielkości sprzedaży danego rodzaju materiału, a średnia ważona cena danego rodzaju PTFE była równa obliczonemu kosztowi produkcji lub wyższa, wartość normalną przyjęto na podstawie faktycznej ceny krajowej, obliczonej jako średnia ważona cen w całej sprzedaży danego rodzaju produktu na rynku krajowym w okresie objętym dochodzeniem, niezależnie od rentowności tej sprzedaży.
1.2.
Cena eksportowa
(22) We wszystkich przypadkach cena eksportowa została ustalona zgodnie z art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego, a mianowicie na podstawie faktycznie zapłaconych lub należnych cen eksportowych.
1.3.
Porównanie
(23) Porównania zwykłej wartości i cen eksportowych dokonano na bazie ceny ex works.
W celu zapewnienia rzetelności porównania wartości normalnej oraz ceny eksportowej przewidziano należyte dostosowania dla różnic wpływających na porównywalność cen zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego.
Przyznano stosowne dostosowania we wszystkich przypadkach, w których uznano to za stosowne, właściwe i poparte sprawdzonymi dowodami.
1.4.
Margines dumpingu
(24) Zgodnie z art. 2 ust. 11 rozporządzenia podstawowego margines dumpingu dla każdego producenta eksportującego został ustanowiony na podstawie porównania między średnią ważoną wartości normalnej oraz średnią ważoną ceny eksportowej według rodzaju produktu.
1.5.
Chińska Republika Ludowa
1.5.1.
Traktowanie według zasad gospodarki rynkowej (MET)
(25) W dochodzeniach antydumpingowych dotyczących przywozu pochodzącego z ChRL wartość normalną określa się zgodnie z punktami 1 do 6 art. 2 rozporządzenia podstawowego dla producentów spełniających kryteria określone w art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego.
(26) Poniżej, w skrócie, wyłącznie dla ułatwienia odniesienia, przedstawione zostają kryteria określone w art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego, których spełnienie musi być udokumentowane przez przedsiębiorstwa wnioskujące:
1) decyzje biznesowe oraz koszty są określane w odpowiedzi na warunki rynkowe i bez znacznej ingerencji państwa;
2) zapisy księgowe podlegają audytowi dokonywanemu przez niezależnych rewidentów zgodnie z międzynarodowymi standardami rachunkowości i są stosowane w każdej sytuacji;
3) brak znacznych zakłóceń wynikających z poprzedniego systemu gospodarki nierynkowej;
4) pewność i stabilność prawa są zapewnione przepisami dotyczącymi upadłości oraz własności;
5) wymiana walutowa jest przeprowadzana po kursach rynkowych.
(27) Trzech eksporterów w ChRL zażądało traktowania według zasad gospodarki rynkowej zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. b) rozporządzenia podstawowego i odpowiedziało na formularz wniosku o traktowanie według zasad rynkowych dla producentów eksportujących.
Komisja zgromadziła i zweryfikowała w siedzibach tych przedsiębiorstw wszystkie niezbędne informacje przedłożone we wnioskach o MET.
(28) Dochodzenie wykazało, iż żadne ze wspomnianych trzech przedsiębiorstw nie spełniało wymaganych kryteriów, więc wnioski te odrzucono.
Poniższa tabela podsumowuje określenia spełniania przez tychże trzech przedsiębiorstw pięciu kryteriów określonych w art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego.
Przedsiębiorstwo _BAR_ Kryteria _BAR_
Artykuł 2 ust. 7 lit. c)tiret 1 _BAR_ Artykuł 2 ust. 7 lit. c)tiret 2 _BAR_ Artykuł 2 ust. 7 lit. c)tiret 3 _BAR_ Artykuł 2 ust. 7 lit. c)tiret 4 _BAR_ Artykuł 2 ust. 7 lit. c)tiret 5 _BAR_
1 _BAR_ Niespełnione _BAR_ Niespełnione _BAR_ Niespełnione _BAR_ Spełnione _BAR_ Spełnione _BAR_
2 _BAR_ Niespełnione _BAR_ Niespełnione _BAR_ Niespełnione _BAR_ Spełnione _BAR_ Spełnione _BAR_
3 _BAR_ Niespełnione _BAR_ Niespełnione _BAR_ Niespełnione _BAR_ Niespełnione _BAR_ Spełnione _BAR_
(29) Zainteresowane przedsiębiorstwa otrzymały możliwość wniesienia uwag do powyższych ustaleń.
Wszystkie trzy przedsiębiorstwa zgłosiły sprzeciw w stosunku do wyników badań i twierdziły, że należy się im traktowanie według zasad gospodarki rynkowej.
(30) Jedno przedsiębiorstwo kwestionowało fakt, czy praktyka Komisji dotycząca oceny traktowania według zasad gospodarki rynkowej na podstawie pięciu kryteriów określonych w art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego można postrzegać jako zgodne z postanowieniami GATT/WTO. Argumentowano również, że Komisja oparła swoje decyzje na wskazaniach i domniemaniach, jak i że art. 2 ust. 7 rozporządzenia podstawowego nie został zastosowany w sposób obiektywny.
(31) W tym względzie należy zauważyć, iż obecne dochodzenie, w tym ocena tego, czy producent eksportujący prowadzi działalność w warunkach gospodarki rynkowej, jest prowadzone zgodnie z mającymi zastosowanie przepisami rozporządzenia podstawowego, które są w pełni zgodne ze zobowiązaniami WTO.
(32) Jak uznał sąd pierwszej instancji, obowiązkiem producenta eksportującego jest udowodnienie, iż spełnia on warunki określone art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego.
W przypadku braku przedłożenia takich dowodów należy odrzucić wniosek o traktowanie według zasad gospodarki rynkowej.
Taka decyzja jest podejmowana na podstawie obiektywnej analizy przedłożonych dowodów, ujawnionych zainteresowanym przedsiębiorstwom, i podlega kontroli sądowej.
(33) W odniesieniu do pierwszego kryterium, tj. iż decyzje biznesowe są podejmowane w odpowiedzi na sygnały z rynku, bez znacznej ingerencji państwa, a koszty odzwierciedlają wartości rynkowe, stwierdzono, iż nie ma dowodów na przestrzeganie Statutu jednego z przedsiębiorstw.
Dlatego też brak było dowodów na to, że decyzje firmy nie mogły być podejmowane pod wpływem państwa, w tym poprzez udziałowca będącego przedsiębiorstwem państwowym.
Przedsiębiorstwo to zgłosiło sprzeciw wobec wniosków Komisji, twierdząc, że Statut stanowi rzetelną gwarancję, iż państwo nie może wywierać znaczącego wpływu na jego decyzje, jak i że udziałowiec będący przedsiębiorstwem państwowym jest powiernikiem działającym w imieniu przedsiębiorstwa prywatnego.
Jednakże Statut firmy określa jej organizację oraz procedury decyzyjne.
Ponieważ dochodzenie wykazało, iż Statut nie był szanowany i mógł zostać łatwo zmieniony przez samo przedsiębiorstwo, należało rozsądnie wnioskować, iż końcowe postanowienia takiego Statutu mającego zapewnić brak znacznej kontroli decyzji firmy przez państwo nie są rzetelne i nie mogą stanowić gwarancji w tym względzie.
Ponadto przedsiębiorstwo nie przedłożyło żadnych wyjaśnień poza "zauważalnymi", dotyczących przyczyn, dla których państwowe przedsiębiorstwo powiernicze jest jego faktycznym udziałowcem.
Przeciwnie, podczas weryfikacji na miejscu argumentowano, iż pozwoli to przedsiębiorstwu m.in. na lepszy dostęp do źródeł finansowania w przyszłości.
Ryzyko ingerencji państwa uznano więc za poważne.
Przedsiębiorstwo dalej twierdziło, iż, w przeciwieństwie do wniosków wyciągniętych przez służby Komisji, ceny surowców odzwierciedlały wartości rynkowe.
Omawiane przedsiębiorstwo jednak nie tylko nie przedstawiło dowodów na faktyczny taki stan rzeczy, ale w sytuacji porównywalnych zakupów surowców po innych cenach nie umiało dać rozsądnego wytłumaczenia dla tych znaczących różnic.
Dlatego też należało stwierdzić, iż omawiany producent eksportujący nie dostarczył wystarczających informacji, że działa w warunkach gospodarki rynkowej.
Żaden z argumentów przedstawianych przez zainteresowane przedsiębiorstwo po ujawnieniu wyników dochodzenia nie mógł zmienić tego wniosku, a więc wniosek został odrzucony.
(34) Jedno przedsiębiorstwo argumentowało, iż brak minimalnego kworum na zebraniu akcjonariuszy, umożliwiający państwowemu udziałowcowi na wywarcie znaczącego wpływu na decyzje firmy, nie był istotny, gdyż na takich zebraniach nie podejmuje się decyzji operacyjnych.
Mimo to wpływ państwa jest ważny nie tylko wtedy, gdy dotyczy decyzji operacyjnych.
Ponadto, zgodnie ze Statutem przedsiębiorstwa, zebranie akcjonariuszy odpowiada m.in. za decyzje o działalności gospodarczej i plany inwestycyjne, bada i zatwierdza budżet finansowy oraz księgi rachunkowe, jak i planuje podział zysków firmy.
Dlatego też państwo może wywierać poważny wpływ na decyzje przedsiębiorstwa w tak ważnych sprawach.
Argumentowano również, iż sprzedaż eksportowa była dokonywana przez przedsiębiorstwo handlowe będące częściowo własnością państwa w połowie okresu objętego dochodzeniem nie stanowi powodu dla stwierdzenia ingerencji państwa.
W tym względzie należy zauważyć, iż przedsiębiorca ten zajmował się sprzedażą rozpatrywanego produktu (w tym zawieraniem umów, odbiorem płatności oraz wystawianiem faktur dla klientów), ale nie wnioskował o traktowanie według zasad gospodarki rynkowej (MET).
Dlatego też przedsiębiorstwo nie było w stanie zademonstrować, iż prowadzi działalność bez znacznej ingerencji państwa.
(35) Jedno przedsiębiorstwo argumentowało również, iż państwowy akcjonariusz posiadający większość akcji przedsiębiorstwa, który w konsekwencji powołuje większość członków zarządu, nie może wywierać znaczącego wpływu na decyzje przedsiębiorstwa.
W tym względzie przypomina się, że zgodnie ze stałą praktyką Komisji, w przypadkach gdy państwo może wywierać znaczący wpływ na decyzje przedsiębiorstwa, niezależnie czy na mocy prawnej, czy de facto, uznaje się, że pierwsze kryterium art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego nie zostało spełnione.
Dlatego też wniosek ten należało odrzucić.
(36) W odniesieniu do drugiego kryterium, tj. iż przedsiębiorstwa posiadają jeden wyraźny zestaw podstawowych zapisów księgowych, podlegających niezależnemu audytowi zgodnie z międzynarodowymi standardami rachunkowości, wszystkie trzy przedsiębiorstwa oświadczyły, iż spełniają to kryterium ze względu na fakt poddawania ich ksiąg audytowi prowadzonemu przez niezależnego audytora.
Jednakże okazało się, iż raporty audytorów zawierały znaczne różnice w porównaniu z księgami przedsiębiorstwa lub że w polityce księgowej zainteresowanych przedsiębiorstw nie uwzględniono zmian wymaganych międzynarodowymi standardami rachunkowości.
W jednym przypadku okazało się również, iż kwoty wymienione w uwagach audytora nie zgadzały się z księgami przedsiębiorstwa.
Inne przedsiębiorstwo nie dostarczyło angielskiej wersji pełnego sprawozdania finansowego zawierającego uwagi audytora, co uniemożliwiło właściwe ich zbadanie.
Dlatego też należało stwierdzić, że zapisy księgowe wszystkich trzech przedmiotowych przedsiębiorstw nie zostały poddane audytowi zgodnie z międzynarodowymi standardami rachunkowości zgodnie z wymogami art. 2 ust. 7 lit. c) tiret drugie rozporządzenia podstawowego, więc wnioski zostały odrzucone.
(37) W odniesieniu do trzeciego kryterium, wszystkie trzy przedsiębiorstwa zadeklarowały, że w przeciwieństwie do ustaleń Komisji, nie wystąpiły u nich znaczące zakłócenia będące wynikiem uprzedniego systemu gospodarki nierynkowej.
Jedno przedsiębiorstwo nie zgodziło się, iż brakowało dowodów wskazujących, iż prawo do użytkowania gruntu odzwierciedlało wartość rynkową tych gruntów i dostarczyło informacji oficjalnych dotyczących cen gruntów.
Tę informację dostarczono długo po upływie terminu dostarczenia właściwie udokumentowanego wniosku o traktowanie według zasad rynkowych i nie można już było tych informacji zweryfikować, dlatego musiały zostać odrzucone.
W odniesieniu do drugiego przedsiębiorstwa okazało się, iż zakupiło ono swoje zakłady produkcyjne, gdzie wytwarzany jest rozpatrywany produkt, od przedsiębiorstwa państwowego, jednakże po znacznie niższej cenie w odniesieniu do wartości określonej przez niezależnych ekspertów.
Ponadto amortyzacja przez to przedsiębiorstwo środków trwałych okazała się niespójna.
Ustalono, że trzecie przedsiębiorstwo otrzymywało gwarancje pożyczki bankowej ze strony państwowego akcjonariusza i prowadziło rachunek rozliczeniowy w sposób uniemożliwiający powiązanie faktur i płatności.
Oznacza to istnienie poważnych zakłóceń wynikających z uprzedniego systemu gospodarki nierynkowej.
(38) W konsekwencji stwierdzono, iż zainteresowane przedsiębiorstwa nie spełniają warunków określonych w 2 ust. 7 lit. c) tiret trzecie rozporządzenia podstawowego, więc wnioski zostały odrzucone.
(39) Przedsiębiorstwo, które nie spełniło czwartego kryterium, argumentowało, że w przeciwieństwie do ustaleń Komisji przepisy o upadłości gwarantują pewność i stabilność prawną.
Okazało się jednak, że to przedsiębiorstwo znajdowało się w trudnej sytuacji finansowej, ponosząc straty od kilku kolejnych lat i było dofinansowywane przez państwowego akcjonariusza.
Jak argumentowało przedsiębiorstwo, mimo że takie poważne problemy finansowe nie muszą skończyć się upadłością, fakt, iż akcjonariusz państwowy ratował przedsiębiorstwo (w tym poprzez odpis długów) w sytuacji, w której w normalnych warunkach rynkowych akcjonariusz nie podejmowałby takich działań, wskazuje na wątpliwe stosowanie wspomnianych przepisów w tym konkretnym przypadku.
Należy więc stwierdzić, iż brakuje dowodów na praktyczne stosowanie przepisów o upadłości w stosunku do tego przedsiębiorstwa.
W przypadku braku takich przepisów kryterium to uznano za niespełnione.
(40) Skonsultowano się z Komitetem Doradczym, a strony bezpośrednio zainteresowane zostały poinformowane o wnioskach Komisji.
Powyżej przedstawiono już główne argumenty podnoszone przez eksporterów.
Przemysł wspólnotowy również miał możliwość wnoszenia uwag, przy czym zgodził się z oceną traktowania według zasad rynkowych.
1.5.2.
Indywidualne traktowanie (IT)
(41) Zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego nakłada się ogólnokrajowe cło na państwa podlegające art. 2 ust. 7 rozporządzenia podstawowego, z wyłączeniem przypadków, dla których udało się wykazać, iż spełniają one kryteria określone w art. 9 ust. 5 rozporządzenia podstawowego dla uzyskania indywidualnego traktowania.
(42) Trzej producenci eksportujący, oprócz ubiegania się o traktowanie według zasad rynkowych, wnioskowali też o indywidualne traktowanie w przypadku nieprzyznania im traktowania według zasad rynkowych.
(43) Jako że żadne z trzech przedsiębiorstw nie było w stanie wykazać, iż ingerencja państwa, faktyczna lub potencjalna, nie była na tyle znacząca, aby wpływać na ceny eksportowe oraz ilości towarów, jak i na warunki sprzedaży, stwierdzono, iż nie spełniają one warunków określonych w art. 9 ust. 5 lit. b) rozporządzenia podstawowego.
(44) Podobnie w przypadku wszystkich trzech przedsiębiorstw stwierdzono, iż nie można wykluczyć ryzyka ominięcia tych przepisów, gdyby ci producenci eksportujący mieli otrzymać indywidualne stawki celne.
Ryzyko to wynika z powyższego faktycznego lub możliwego wpływu państwa na działalność przedsiębiorstw.
Ponadto, uwzględniając charakter i postać PTFE, w szczególności organy celne mają zazwyczaj duże trudności z identyfikacją producenta importowanej PTFE.
Dlatego też istnieje ryzyko ominięcia tych przepisów poprzez wywóz przez przedsiębiorstwo o niższej stawce celnej, dodatkowo wzmagane przez poważne ryzyko ingerencji państwa, które również uznano za znaczący.
Dlatego też stwierdzono, że warunki określone w art. 9 ust. 5 lit. e) rozporządzenia podstawowego nie zostały spełnione.
(45) Jako że żadne z przedsiębiorstw nie spełnia wszystkich kryteriów określonych w art. 9 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, została podjęta tymczasowa decyzja o nieprzyznaniu indywidualnego traktowania.
1.5.3.
Wartość normalna
1.5.3.1.
Określenie wartości normalnej dla producentów eksportujących, którym nie przyznano traktowania według zasad gospodarki rynkowej (MET)
Państwo analogiczne
(46) Zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego normalną wartość dla producentów eksportujących, którym nie przyznano traktowania według zasad gospodarki rynkowej, należy ustanowić w oparciu o cenę lub wartość skonstruowaną w warunkach gospodarki rynkowej państwa trzeciego (zwanego dalej "państwem analogicznym").
(47) W zawiadomieniu o wszczęciu postępowania uznano Stany Zjednoczone Ameryki za gospodarkę rynkową państwa trzeciego dla celów ustalenia normalnej wartości dla ChRL, przy czym poproszono strony zainteresowane o wnoszenie uwag na ten temat.
Dwóch producentów eksportujących w ChRL twierdziło, iż Stany Zjednoczone nie są dobrym wyborem i w zamian proponowały Rosję.
Przedstawiano argumenty, iż amerykański rynek PTFE nie jest wystarczająco konkurencyjny, gdyż nałożono od 1988 r. cła antydumpingowe na przywóz z Włoch i Japonii.
Argumentowano też, iż największy producent amerykański jest powiązany z jednym ze skarżących z UE.
Ponadto dowodzono, że istnieją różnice poziomów technicznych, jakości oraz użytkowników końcowych między PTFE sprzedawaną na rynku amerykańskim i tą eksportowaną przez producentów chińskich do Wspólnoty.
Twierdzono przy tym, iż istnieją różnice w dostępie do surowców, gdyż producenci amerykańscy muszą przywozić fluoryt, mając do czynienia z kontyngentem eksportowym narzuconym przez ChRL, odzwierciedlającym 50 % światowej produkcji tego produktu.
Z drugiej strony, eksporterzy chińscy mają bezpośredni dostęp do fluorytu wytwarzanego w Chinach.
Wreszcie, sugerowano, że rozwój gospodarczy Chin (przy niższych kosztach pracy niż w Stanach Zjednoczonych) jest bliższy Rosji, która jest również przedmiotem tego samego dochodzenia.
(48) Należy zauważyć, iż PTFE jest produkowana w ograniczonej liczbie państw.
Jeden producent z Indii poparł zarzuty dotyczące dumpingu ze strony chińskich producentów eksportujących, więc poproszono go o współpracę jako producenta w potencjalnym państwie analogicznym.
Niestety producent indyjski nie wyraził zgody na współpracę.
(49) W odniesieniu do sugerowanego wyboru Rosji, z powodów wyjaśnionych w motywach 70 do 75, dane dotyczące wartości normalnej dostarczone przez eksporterów rosyjskich okazały się nierzetelne, więc nie można było z nich korzystać.
W konsekwencji nie można było zgodzić się na skorzystanie z tych danych do określenia wartości normalnej w przypadku chińskich producentów eksportujących, którym nie przyznano traktowania według zasad gospodarki rynkowej.
Ponadto państwo również będące przedmiotem dochodzenia nie jest zazwyczaj uznawane za odpowiednie państwo analogiczne, gdyż rynek krajowy może być zniekształcony.
(50) W odniesieniu dla wyboru Stanów Zjednoczonych, analiza wszystkich dostępnych informacji wykazała, iż Stany Zjednoczone są najwłaściwszym państwem analogicznym.
Stany Zjednoczone posiadają duży i bardzo konkurencyjny rynek dla rozpatrywanego produktu, istnieje na nim trzech producentów oraz – pomimo ceł antydumpingowych – znaczący przywóz (stanowiący ponad 20 % wielkości rynku krajowego), w tym również z ChRL i Rosji.
Cła na przywóz PTFE są niższe w Stanach Zjednoczonych (5,8 %) niż w Rosji (10 %).
(51) W odniesieniu do stosunków między producentem w państwie analogicznym i Wspólnocie, nie jest to sam w sobie powód do uznania wyboru Stanów Zjednoczonych za niewłaściwy.
Dane dostarczone przez producentów amerykańskich zostały zweryfikowane przez służby Komisji, które były w pełni usatysfakcjonowane stosownością i rzetelnością tego wyboru.
(52) Argument dotyczący różnic w dostępie do surowców (fluoryt) również nie wyklucza wyboru Stanów Zjednoczonych.
Nie dostarczono dowodów na wpływ chińskiego kontyngentu eksportowego na rynek amerykański, które pozwalałyby na kwantyfikację takiego ewentualnego wpływu.
Okazało się jednak, że fluoryt jest czwartym z kolei surowcem PTFE i powinien stanowić niewielki procent kosztów jego wytworzenia (szacunkowo poniżej ok. 5 %).
W tych okolicznościach wpływ chińskiego kontyngentu eksportowego na amerykański rynek PTFE jest minimalny.
Ponadto chloroform jest w większym stopniu wykorzystywany w produkcji PTFE, w którym to przypadku ChRL nie jest uprzywilejowana ze względu na zależność od przywozu i wysokie cła antydumpingowe w stosunku do wielu państw eksportujących.
Stwierdzono zatem, iż wszelkie różnice w dostępie do surowców między Stanami Zjednoczonymi a ChRL nie są tak istotne, aby można było uznać wybór USA na państwo analogiczne za bezzasadny.
(53) W odniesieniu do różnic fizycznych i technicznych oraz użytkowników końcowych, dostępne informacje wykazują, iż produkt eksportowany przez producentów chińskich, mimo że zazwyczaj niższej jakości ze względu na inne poziomy skażenia niż PTFE produkowana w Stanach Zjednoczonych, nadal spełnia standardy przemysłowe i jest wykorzystywany do tych samych celów.
Mimo to, w celu uwzględnienia możliwości innych poziomów skażenia między produktem rozpatrywanym oraz produktem podobnym, w przypadku braku innych podstaw, na podstawie oszacowań producentów amerykańskich ustanowiono tymczasową korektę rzędu 10 %.
(54) Wreszcie, w odniesieniu do różnego poziomu rozwoju gospodarczego w Stanach Zjednoczonych i ChRL, nie przedstawiono dowodów wskazujących, czy i w jakim stopniu różnica ta ma wpływ na normalną wartość.
Ponadto różnica sama w sobie nie stanowi istotnego czynnika przy wyborze państwa analogicznego.
Faktycznie, wybór nowoczesnego i wydajnego rynku charakteryzującego się dużą konkurencją może zaowocować niższą wartością normalną niż w przypadku, gdyby państwo analogiczne wykazywało ten sam poziom rozwoju gospodarczego, co państwo bez gospodarki rynkowej.
(55) Uwzględniając powyższe, stwierdzono, iż Stany Zjednoczone stanowią najbardziej stosowne państwo i w tych okolicznościach wybór Stanów Zjednoczonych wydaje się odpowiedni i uzasadniony zgodnie z art. 2 ust. 7 rozporządzenia podstawowego.
(56) Komisja wysłała bardziej szczegółowy kwestionariusz do producentów w Stanach Zjednoczonych, prosząc o informacje na temat cen na rynku krajowym i kosztu produkcji produktu podobnego.
Odpowiedź producenta była weryfikowana na miejscu.
Określenie wartości normalnej w państwie analogicznym
(57) Zgodnie z art. 2 ust. 7 rozporządzenia podstawowego wartość normalna w przypadku chińskich producentów eksportujących została ustalona na podstawie zweryfikowanych informacji otrzymanych od dwóch producentów w państwie analogicznym, tj. na podstawie cen zapłaconych lub należnych na amerykańskim rynku krajowym dla porównywalnych rodzajów produktów, gdyż sprzedaż taka miała miejsce w normalnych warunkach handlu i w reprezentatywnych ilościach.
(58) Pod względem określenia wartości normalnej, Komisja stosowała tę samą metodologię, jak wyjaśniono w motywach 18 do 28.
1.5.4.
Cena eksportowa
(59) Całość sprzedaży eksportowej do Wspólnoty ze strony chińskich producentów eksportujących była dokonywana bezpośrednio do niezależnych klientów we Wspólnocie, stąd cena eksportowa została ustanowiona zgodnie z art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego na podstawie cen zapłaconych lub należnych.
1.5.5.
Porównanie
(60) Wprowadzono korekty dotyczące ewentualnych i uzasadnionych rabatów i obniżek, prowizji, kosztów transportu, ubezpieczenia, pakowania, kredytu, kosztów obsługi po sprzedaży i opłat bankowych.
(61) Jak wspomniano w motywie 53, wprowadzono korektę zgodnie z art. 2 ust. 10 lit. a) rozporządzenia podstawowego na wartość normalną dla różnic stopnia skażenia między produktem sprzedanym przez producentów chińskich do Wspólnoty i sprzedanym na amerykańskim rynku krajowym.
(62) Ponadto jeden rodzaj produktu eksportowanego przez chińskich producentów eksportujących charakteryzował się inną obróbką cieplną w porównaniu z porównywalnym rodzajem produktu sprzedawanego w państwie analogicznym.
Dlatego też wprowadzono korektę zgodnie z art. 2 ust. 10 lit. a) rozporządzenia podstawowego.
Przy braku innych rzetelnych informacji poziom korekty ustalono na podstawie różnicy cen związanej z tą cechą charakterystyczną w państwie analogicznym.
(63) Dla jednego rodzaju produktu eksportowanego przez producentów chińskich, o wielkości ziarna między 100 a 400 mikronów, w okresie objętym dochodzeniem współpracujący producenci amerykańscy nie wskazali bezpośrednio odpowiadającego rodzaju produktu, więc nie można było ocenić różnic rynkowych.
Mimo to na podstawie informacji przedłożonych przez jednego z producentów amerykańskich tymczasowo stwierdzono, iż ten rodzaj produktu sprzedawanego przez eksporterów chińskich, o nierównej wielkości ziarna, wykazuje cechy w dużym stopniu przypominające cechy PTFE o małej wartości przepływu (poniżej 100 mikronów).
Uznano więc za stosowne tymczasowo ocenić normalną wartość tego rodzaju produktu na podstawie normalnej wartości PTFE o małej wartości przepływu sprzedawanego na rynku amerykańskim.
(64) Wprowadzono także korektę w odniesieniu do podnoszonych kwestii różnic zwrotu chińskiego VAT.
1.5.6.
Margines dumpingu
(65) W przypadku każdego chińskiego producenta eksportującego średnia ważona normalnej wartości dla rodzajów wywożonych do Wspólnoty ustalona dla państwa analogicznego była porównywana do średniej ważonej ceny eksportowej dla odpowiedniego rodzaju produktu wywożonego do Wspólnoty, zgodnie z przepisami art. 2 ust. 11 rozporządzenia podstawowego.
(66) Jak wyjaśniono w motywach 41 do 43 wyżej, żadnemu ze współpracujących chińskich przedsiębiorstw nie przyznano indywidualnego traktowania.
W konsekwencji ustalono jeden ogólnokrajowy margines dumpingu na podstawie średniej ważonej marginesów dumpingu występujących u każdego z trzech producentów chińskich.
(67) Ogólnokrajowy margines dumpingu wyrażony jako procent kosztów cif netto franco granica Wspólnoty przed ocleniem wynosi 99,7 %.
(68) Jako że trzej zainteresowani producenci eksportujący reprezentowali całość eksportu chińskiego rozpatrywanego produktu do Wspólnoty, nie ma powodów, aby sądzić, iż jakikolwiek producent eksportujący wstrzymał się od współpracy.
Zatem uznaje się również tymczasowo, iż ogólnokrajowy margines dumpingu powinien być utrzymany na tym samym poziomie.
1.6.
Rosja
(69) Otrzymano odpowiedzi na kwestionariusze od dwóch znanych producentów eksportujących i od spółek powiązanych z jednym z eksporterów (jeden podmiot gospodarczy w Rosji i jeden importer we Wspólnocie).
1.6.1.
Brak współpracy
(70) Odpowiedzi na kwestionariusze od dwóch przedsiębiorstw wykazywały znaczne braki.
Ponadto, w obydwu przypadkach, weryfikacja na miejscu wykazała, iż przedsiębiorstwa te dostarczyły niekompletnych, nieprawidłowych lub wprowadzających w błąd informacji.
(71) Zatem w jednym z przedsiębiorstw były znaczące niedociągnięcia w księgowości i została ona uznana za nierzetelną.
Dlatego też nie można było zweryfikować kompletności i dokładności dostarczonych danych.
Ponadto znacznych części odpowiedzi na kwestionariusz nie można było w ogóle zweryfikować (gdyż przedsiębiorstwo nie dostarczyło żadnego potwierdzenia swoich zapisów księgowych), a w niektórych przypadkach przedsiębiorstwo wręcz odmówiło dostarczenia niektórych informacji niezbędnych do obliczenia marginesu dumpingu albo nie dostarczyło tych informacji w stosownym terminie, aby nie można już było ich zweryfikować.
(72) Odpowiedź drugiego przedsiębiorstwa również wykazywała braki, przy czym na miejscu okazało się, iż przedsiębiorstwo przedstawiło błędne informacje o kluczowym charakterze, dotyczące jego struktury organizacyjnej.
Dlatego też dopiero dochodzenie prowadzone na miejscu wykazało, że przedsiębiorstwo tak naprawdę podzieliło się na dwa podmioty na początku okresu objętego dochodzeniem (z których jeden wytwarzał rozpatrywany produkt).
Fakt, iż złożona struktura przedsiębiorstwa nie została zgłoszona przed wizytą weryfikacyjną, znacznie utrudnił dochodzenie ze względu na daleko idące konsekwencje dotyczące rachunkowości i określania kosztów.
(73) Ponadto przedsiębiorstwo nie dostarczyło zasadniczych elementów odpowiedzi, w tym zrewidowanych sprawozdań finansowych, twierdząc, iż nie są one dostępne.
Mimo to podczas wizyty weryfikacyjnej okazało się to nieprawdą.
Dodatkowo, na początku dochodzenia przedsiębiorstwo ponownie dostarczyło znacznych części odpowiedzi na kwestionariusz, utrudniając tym samym weryfikację odpowiedzi na kwestionariusz.
(74) Powiązany z przedsiębiorstwem podmiot gospodarczy w Rosji, wspomniany w poprzednim motywie, nie współpracował.
W rzeczywistości przedsiębiorstwo utrudniało weryfikację poprzez odmowę dostępu do informacji dotyczących organizacji, sprzedaży rozpatrywanego produktu oraz płatności w sposób uniemożliwiający uznanie tej strony za współpracującą.
Ostatecznie powiązany sprzedawca w Zjednoczonym Królestwie nie mógł podać żadnych danych finansowych za okres objęty dochodzeniem.
(75) Uwzględniając powyższe, stwierdzono, że nie można ustalić marginesów dumpingu dla dwóch producentów eksportujących na podstawie ich własnych danych.
Margines dumpingu został więc tymczasowo określony na podstawie dostępnych faktów, zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego.
1.6.2.
Wartość normalna
(76) Przy braku innych informacji wartość normalną obliczono tymczasowo na podstawie informacji podanych w skardze.
Średnia wartość normalna została obliczona w oparciu o ceny wskazane w cennikach na rynku krajowym w okresie objętym dochodzeniem dla dwóch producentów eksportujących.
Przy braku bardziej odpowiedniej podstawy do obliczeń obliczono jedną wartość normalną dla rozpatrywanego produktu traktowanego jako całość.
1.6.3.
Cena eksportowa
(77) Cenę eksportową obliczono tymczasowo w oparciu o dane Eurostatu w okresie objętym dochodzeniem.
1.6.4.
Porównanie
(78) Zgodnie z art. 2 ust. 10 lit. e) rozporządzenia podstawowego dostosowano wartość normalną, uwzględniając fakt, iż ceny w cennikach obejmowały warunki dostawy inne niż cena ex works, a cena eksportowa uwzględnia różnice dotyczące warunków dostawy i innych ponoszonych opłat, ponoszone między ceną ex works a cif według incoterms.
(79) Wszelkie dostosowania były dokonywane na podstawie informacji dostarczonych w skardze.
1.6.5.
Margines dumpingu
(80) Ustanowiono tymczasowy margines dumpingu na podstawie porównania średniej ważonej wartości normalnej i średniej ważonej ceny eksportowej, jak określono powyżej.
(81) Porównanie wartości normalnej i ceny eksportowej wykazało obecność dumpingu.
Tymczasowy margines dumpingu, wyrażony jako procent ceny cif franco granica Wspólnoty przed ocleniem, wynosi 36,6 %.
(82) Jako że wspomniane dwa przedsiębiorstwa reprezentują całość sprzedaży eksportowej z Rosji do Wspólnoty, a także ze względu na brak przyczyn do uznania, iż jakiś producent eksportujący wstrzymał się od współpracy, ustanowiono pozostałe cło na tym samym poziomie.
D. SZKODA
1.
Produkcja wspólnotowa
(83) W ramach Wspólnoty, rozpatrywany produkt wytwarzany jest w Niemczech, Włoszech, Niderlandach, Zjednoczonym Królestwie oraz w Polsce przez:
- trzech producentów, w imieniu których złożono skargę, reprezentujących ponad 80 % produkcji wspólnotowej, oraz
- dwóch innych producentów wspólnotowych, którzy nie występowali jako skarżący.
Tylko jeden z nich dostarczył Komisji informacji ogólnych.
Żaden z tych dwóch producentów nie złożył sprzeciwu w stosunku do obecnego postępowania.
(84) Komisja stwierdziła, iż wszystkie powyższe przedsiębiorstwa można uznać za producentów wspólnotowych w rozumieniu art. 4 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.
Produkcja wszystkich powyższych przedsiębiorstw stanowi całość produkcji wspólnotowej, którą ustanowiono poprzez dodanie do wielkości produkcji zgłoszonego przez trzech producentów popierających skargę szacowanej produkcji dwóch producentów niewnoszących skargi, zgodnie z treścią skargi.
2.
Przemysł wspólnotowy
(85) Łączna produkcja trzech producentów wspólnotowych, którzy współpracowali z Komisją, odzwierciedla 81 % łącznej produkcji granulowanej żywicy PTFE we Wspólnocie. Zatem uznaje się, iż stanowią oni "przemysł wspólnotowy" w rozumieniu art. 4 ust. 1 i art. 5 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
3.
Konsumpcja we wspólnocie
(86) Konsumpcję we Wspólnocie ustalono w oparciu o wielkość sprzedaży przemysłu wspólnotowego na rynku wspólnotowym oraz szacowaną sprzedaż innych producentów wspólnotowych, plus przywóz z Rosji, ChRL i innych państw trzecich, objętą kodem CN ex39046100.
Zauważa się, że przywóz z Rosji, objęty kodem 39046100, dotyczy produktu rozpatrywanego oraz innych produktów.
Łączna wielkość przywozu PTFE z Rosji oszacowano w oparciu o metodologię przedstawioną w skardze.
W przypadku innych państw brakowało informacji wskazujących, iż przywozy objęte takim kodem CN mogłyby zawierać PTFE w formie innej niż granulat.
(87) W okresie między 2001 r. a okresem objętym dochodzeniem konsumpcja we Wspólnocie spadła z poziomu 16185 ton do 14725 ton, tj. o 9 %.
Ten spadek konsumpcji był spowodowany w dużej mierze ogólną gorszą koniunkturą w okresie od 2002 r.
_BAR_ 2001 r. _BAR_ 2002 r. _BAR_ 2003 r. _BAR_ OOD _BAR_
Konsumpcja we Wspólnocie (tony) _BAR_ 16185 _BAR_ 14301 _BAR_ 14736 _BAR_ 14725 _BAR_
Wskaźnik (2001 r. = 100) _BAR_ 100 _BAR_ 88 _BAR_ 91 _BAR_ 91 _BAR_
4.
Łączna ocena skutków przywozu rozpatrywanego
(88) Komisja zbadała, czy przywóz granulowanej żywicy PTFE pochodzącej z Rosji i ChRL należy oceniać łącznie zgodnie z art. 3 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
(89) Margines dumpingu ustanowiony w związku z przywozem z każdego z zainteresowanych państw wykraczał poza próg de minimis określony art. 9 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, a wielkość przywozu z każdego z tych państw była zauważalna w rozumieniu art. 5 ust. 7 rozporządzenia podstawowego (tj. w okresie objętym dochodzeniem ich udział w rynku sięgał odpowiednio 10,8 % oraz 23,7 %).
(90) W odniesieniu do warunków konkurencji dochodzenie wykazało, iż granulowana żywica PTFE przywożona z zainteresowanych państw i pochodząca z przemysłu wspólnotowego jest podobna pod względem wszystkich właściwości fizycznych i technicznych.
Na tej podstawie PTFE pochodząca z Rosji i ChRL, z jednej strony, oraz PTFE wytwarzana i sprzedawana na obszarze Wspólnoty, z drugiej strony, były zastępowalne.
Na podobnej zasadzie były one sprzedawane we Wspólnocie poprzez porównywalne kanały sprzedaży i w podobnych warunkach handlowych.
Stwierdzono również, iż ceny eksportowe z Rosji i Chin wykazywały podobne tendencje w rozpatrywanym okresie i były znacznie niższe niż ceny wspólnotowe.
(91) Rosyjscy producenci eksportujący twierdzili, iż w odniesieniu do PTFE przywożonej z Rosji, z jednej strony, i ChRL, z drugiej strony, obowiązywały inne warunki konkurencji, dlatego też przywóz z Rosji powinien zostać wyłączony.
W tym względzie argumentowano, iż przywóz z Rosji ulegał redukcji w rozpatrywanym okresie, podczas gdy przywóz z Chin wykazywał tendencje wzrostowe.
Po drugie, wskazano, iż przywóz z Chin i Rosji skupiał się głównie w jednym Państwie Członkowskim (we Włoszech).
Dlatego też produkty PTFE pochodzące z Rosji i Chin nie stanowiły konkurencji w pozostałych 24 Państwach Członkowskich.
(92) Jednakże, pomimo tendencji spadkowych, wielkość przywozu z Rosji utrzymuje się nadal na znaczącym poziomie, z udziałem w rynku sięgającym 23,7 % konsumpcji we Wspólnocie w okresie objętym dochodzeniem.
Ponadto PTFE wywożona z Rosji charakteryzowała się podobną jakością do PTFE eksportowanej z ChRL i przeznaczonej do końcowych zastosowań i przeznaczeń.
Dodatkowo, jak wspomniano wyżej, ceny eksportowe z Rosji i Chin wykazywały podobne tendencje w rozpatrywanym okresie i w obydwu przypadkach były znacznie niższe od cen wspólnotowych.
Wreszcie, należy zauważyć, że sprzedaż przemysłu wspólnotowego również skupiała się głównie we Włoszech, stanowiąc zatem bezpośrednią konkurencję dla przywozu z Rosji i ChRL.
PTFE wytwarzaną przez przemysł wspólnotowy sprzedawano poprzez te same kanały dystrybucyjne we Włoszech co PTFE pochodzącą z Rosji i Chin.
Zauważa się również, że nie było informacji, jakoby przywóz z Rosji i Chin do Włoch nie był dalej sprzedawany do innych części rynku wspólnotowego, tym samym stanowiąc bezpośrednią konkurencję dla produktów Wspólnoty również poza obszarem Włoch.
Na tej podstawie argument, iż produkt importowany z Rosji, z jednej strony, i ChRL, z drugiej strony, podlegał innym warunkom konkurencji należy odrzucić.
(93) W świetle powyższego tymczasowo uznaje się, iż wszystkie kryteria określone w art. 3 ust. 4 rozporządzenia podstawowego zostały spełnione, a przywóz z zainteresowanych państw należy badać łącznie.
5.
Przywóz z zainteresowanych państw
5.1.
Wielkość i udział w rynku rozpatrywanego przywozu
(94) Pomimo że przywóz rozpatrywanego produktu z Rosji i ChRL do Wspólnoty spadł z poziomu 6281 ton w 2001 r. do poziomu 4838 ton w 2002 r., od 2002 r. wzrósł, osiągając poziom 5079 ton w okresie objętym dochodzeniem.
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OOD _BAR_
Przywóz z Rosji i ChRL (w tonach) _BAR_ 6281 _BAR_ 4838 _BAR_ 5069 _BAR_ 5079 _BAR_
Wskaźnik (2001 r. = 100) _BAR_ 100 _BAR_ 77 _BAR_ 81 _BAR_ 81 _BAR_
(95) Odpowiadający im udział w rynku spadł z poziomu 38,8 % w 2001 r. do 34,5 % w okresie objętym dochodzeniem, lecz pozostał na bardzo wysokim poziomie.
Zauważa się, że udział w rynku wykazywał stały stopniowy wzrost od 2002 r., tj. od 33,8 % do 34,5 % w okresie objętym dochodzeniem.
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OOD _BAR_
Udział w rynku przywozu z Rosji i ChRL _BAR_ 38,8 % _BAR_ 33,8 % _BAR_ 34,4 % _BAR_ 34,5 % _BAR_
5.2.
Ceny
(96) Średnia cena rozpatrywanego przywozu znacznie spadła.
Zatem spadła ona z poziomu 7236 EUR/tonę w 2001 r. do poziomu 4092 EUR/tonę w okresie objętym dochodzeniem, tj. odnotowała spadek o 43 % w okresie objętym dochodzeniem.
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OOD _BAR_
Średnia cena przywozu z Rosji i ChRL (EUR/tony) _BAR_ 7236 _BAR_ 5949 _BAR_ 4499 _BAR_ 4092 _BAR_
Wskaźnik (2001 r. = 100) _BAR_ 100 _BAR_ 83 _BAR_ 63 _BAR_ 57 _BAR_
5.3.
Podcięcie cenowe
(97) Do celów analizy podcięcia cenowego średnia ważona cen sprzedaży dla poszczególnych rodzajów produktów przemysłu wspólnotowego na rzecz niezwiązanych klientów na rynku wspólnotowym została porównana z odpowiednią średnią ważoną cen eksportowych rozpatrywanego produktu.
Porównanie to było dokonane po odliczeniu rabatów i obniżek.
Ceny przemysłu wspólnotowego dostosowano na podstawie podstawy ex works.
Ceny rozpatrywanego przywozu dostosowano na podstawie cif z odpowiednim dostosowaniem na cło i koszty związane z przywozem.
(98) Niektóre zainteresowane strony twierdziły, że jakość produktów wytwarzanych przez przemysł wspólnotowy jest ogólnie wyższa niż jakość produktów przywożonych z ChRL i Rosji.
Na podstawie dowodów zebranych w trakcie dochodzenia stwierdzono tymczasowo, iż należy wprowadzić korektę dla różnic jakościowych, wynikających głównie z gorszych właściwości fizycznych i niespójności materiału, tj. znacznych różnic wielkości ziarna w ramach jednego produktu, oraz zanieczyszczeń.
Rosyjscy producenci eksportowi twierdzili, iż w wyniku powyższego wytwarzana i sprzedawana przez nich PTFE może być wyłącznie używana po jej dalszym przetworzeniu, co powoduje powstanie dodatkowych kosztów.
Jednakże żadna z zainteresowanych stron nie była w stanie dokładnie określić wartości rynkowej tych różnic jakościowych ani kosztów przetworzenia importowanej PTFE.
Pewna liczba stron szacowała wysokość korekty na poziomie 30 %, w oparciu o rzekomą różnicę cenową między produktami o różnej jakości.
Te dane szacunkowe odpowiadały obliczeniom rosyjskich producentów eksportujących.
Na tej podstawie, oraz uwzględniając brak innych bardziej rzetelnych informacji w tym względzie, tymczasowo dodano korektę 30 % do ceny cif na granicy Wspólnoty, podanej przez producentów eksportujących z obydwu państw.
Zauważa się, że to zagadnienie będzie dalej badane celem doprowadzenia do ostatecznych wniosków.
(99) Porównanie wykazało, że rozpatrywane produkty pochodzące z ChRL i Rosji były sprzedawane we Wspólnocie po cenach podcinających ceny przemysłu wspólnotowego odpowiednio o 24 % i 17 % w okresie objętym dochodzeniem, jeśli są wyrażone jako procent cen przemysłu wspólnotowego.
6.
Sytuacja przemysłu wspólnotowego
(100) Zgodnie z art. 3 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, badanie wpływu dumpingowego przywozu na przemysł wspólnotowy obejmował ocenę wszystkich czynników ekonomicznych i wskaźników mających wpływ na stan przemysłu wspólnotowego od 2001 r. do okresu dochodzenia.
6.1.
Produkcja, moce produkcyjne oraz wykorzystanie mocy produkcyjnych
(101) Wielkość produkcji przemysłu wspólnotowego wzrósł o 8 % od 2001 r. do okresu objętego dochodzeniem, z poziomu 6798 ton do poziomu 7326 ton.
Pomimo spadku konsumpcji we Wspólnocie w tym samym okresie należy odnotować, iż przemysł wspólnotowy musiał obniżyć ceny sprzedaży w wyniku dumpingowego przywozu w celu konkurowania z rozpatrywanym przywozem.
Prowadziło to do wzrostu produkcji mającemu zrównoważyć zwiększone zapotrzebowanie na dane produkty.
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OOD _BAR_
Produkcja (tony) _BAR_ 6798 _BAR_ 5885 _BAR_ 7066 _BAR_ 7326 _BAR_
Wskaźnik (2001 r. = 100) _BAR_ 100 _BAR_ 87 _BAR_ 104 _BAR_ 108 _BAR_
(102) Moce produkcyjne nieznacznie wzrosły, o 8 % w rozpatrywanym okresie. W tym samym okresie wykorzystanie mocy produkcyjnych przemysłu wspólnotowego utrzymało się na stabilnym poziomie 80 %.
Spadek wykorzystania mocy produkcyjnych między 2001 r. i 2002 r. stanowi konsekwencję spadku konsumpcji oraz ogólnie gorszej koniunktury w tym okresie.
W następstwie tego, jak wspomniano wyżej, przemysł wspólnotowy musiał obniżyć ceny, zwiększając tym samym wielkość sprzedaży celem konkurowania z przywozem z zainteresowanych państw, których ceny spadły o prawie 40 % w 2004 r. (patrz: motyw 96 powyżej).
Zatem wykorzystanie mocy produkcyjnych przemysłu wspólnotowego wróciło do normy, podczas gdy rentowność dramatycznie spadła (patrz: motyw 110 poniżej).
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OOD _BAR_
Moce produkcyjne (tony) _BAR_ 8480 _BAR_ 9050 _BAR_ 9100 _BAR_ 9200 _BAR_
Wskaźnik (2001 r. = 100) _BAR_ 100 _BAR_ 107 _BAR_ 107 _BAR_ 108 _BAR_
Wykorzystanie mocy produkcyjnych _BAR_ 80 % _BAR_ 65 % _BAR_ 78 % _BAR_ 80 % _BAR_
6.2.
Wielkość sprzedaży i udział w rynku
(103) W rozpatrywanym okresie wielkość sprzedaży przemysłu wspólnotowego w WE wzrosła o 15 %, z poziomu 4223 ton w 2001 r. do poziomu 4845 ton w okresie objętym dochodzeniem.
Rozwój ten należy postrzegać w świetle faktu, iż w obliczu tanich importowanych towarów pochodzących z Rosji i ChRL przemysł wspólnotowy miał wybór albo utrzymania cen sprzedaży kosztem spadku wielkości sprzedaży i udziału w rynku, albo obniżenia cen sprzedaży celem zachowania w największym możliwym stopniu ekonomii skali.
Wszyscy producenci wspólnotowi obniżyli ceny sprzedaży począwszy od 2001 r. próbując utrzymać lub wręcz zwiększyć swoją wielkość sprzedaży dla osiągnięcia masy krytycznej produkcji potrzebnej do pokrycia własnych kosztów stałych.
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OOD _BAR_
Sprzedaż we Wspólnocie (tony) _BAR_ 4223 _BAR_ 4058 _BAR_ 4522 _BAR_ 4845 _BAR_
Wskaźnik (2001 r. = 100) _BAR_ 100 _BAR_ 96 _BAR_ 107 _BAR_ 115 _BAR_
(104) Udział przemysłu wspólnotowego w rynku wzrósł pod względem wielkości z poziomu 26,1 % w 2001 r. do poziomu 32,9 % w okresie objętym dochodzeniem.
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OOD _BAR_
Udział w rynku wspólnotowym _BAR_ 26,1 % _BAR_ 28,4 % _BAR_ 30,7 % _BAR_ 32,9 % _BAR_
6.3.
Zapasy
(105) Zauważa się, że poziom zapasów przemysłu wspólnotowego nieznacznie spadł w rozpatrywanym okresie, niemniej jednak należy go uznać za ogólnie stabilny.
Jest to zgodne z polityką przemysłu wspólnotowego zorientowaną na utrzymanie zapasów na minimalnym poziomie.
W konsekwencji uznano, że poziom zapasów nie stanowił ważnego wskaźnika dla oceny sytuacji przemysłu wspólnotowego.
Zauważono również, że zapasy pozostawały na poziomie uznanym za normalny dla tej branży.
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OOD _BAR_
Zapasy (tony) _BAR_ 1232 _BAR_ 1078 _BAR_ 1361 _BAR_ 1145 _BAR_
Wskaźnik (2001 r. = 100) _BAR_ 100 _BAR_ 87 _BAR_ 110 _BAR_ 93 _BAR_
6.4.
Ceny i czynniki wpływające na ceny krajowe
(106) Średnie ceny towarów przemysłu wspólnotowego za tonę znacznie spadły od 2001 r. do okresu objętego dochodzeniem, o 22 %.
Ten stały spadek cen w rozpatrywanym okresie stanowi kluczowy czynnik do oceny rozpatrywanego przypadku.
Zauważono, że spadek cen przywozu z Rosji i Chin był znacznie wyższy niż w przypadku cen przemysłu wspólnotowego.
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OOD _BAR_
Średnia cena sprzedaży (EUR/tony) _BAR_ 9521 _BAR_ 9182 _BAR_ 7649 _BAR_ 7431 _BAR_
Wskaźnik (2001 r. = 100) _BAR_ 100 _BAR_ 96 _BAR_ 80 _BAR_ 78 _BAR_
6.5.
Wzrost
(107) Podczas gdy konsumpcja we Wspólnocie spadła o 9 % od 2001 r. do okresu objętego dochodzeniem, udział przemysłu wspólnotowego w rynku wzrósł o 6,8 punktów procentowych z poziomu 26,1 % w 2001 do poziomu 32,9 % w okresie objętym dochodzeniem.
6.6.
Inwestycje oraz zdolność do podnoszenia kapitału
(108) W 2001 r., kiedy zwrot z inwestycji był znaczny, przemysł wspólnotowy dokonywał dużych inwestycji, tj. na poziomie 8,3 mln EUR.
Po 2001 r. poziom inwestycji gwałtownie spadł, a następnie obniżył się z poziomu 4,7 mln EUR w 2002 r. do poziomu 3,4 mln EUR w okresie objętym dochodzeniem.
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OOD _BAR_
Inwestycje (w tys.
EUR) _BAR_ 8331 _BAR_ 4730 _BAR_ 3833 _BAR_ 3387 _BAR_
Wskaźnik (2001 r. = 100) _BAR_ 100 _BAR_ 57 _BAR_ 46 _BAR_ 41 _BAR_
(109) Pod względem zdolności do podnoszenia kapitału wszyscy współpracujący producenci wspólnotowi są częścią większych grup i są finansowani poprzez grupowe systemy łączenia środków pieniężnych.
Dlatego też, chociaż żadne z przedsiębiorstw nie zgłaszało trudności z podnoszeniem kapitału w związku z działalnością w rozpatrywanym okresie, wskaźnik ten nie stanowi dobrego odzwierciedlenia sytuacji przemysłu wspólnotowego.
6.7.
Rentowność, zwrot z inwestycji oraz przepływ środków pieniężnych
(110) W rozpatrywanym okresie rentowność producentów wspólnotowych znacznie spadła z poziomu 9,3 % w 2001 r. do poziomu 0,1 % w okresie objętym dochodzeniem.
Zwrot z inwestycji odnotował podobne tendencje spadkowe jak rentowność.
Ta gwałtowna tendencja spadkowa dotycząca rentowności i zwrotu z inwestycji byłaby jeszcze bardziej odczuwalna, gdyby przemysł wspólnotowy utrzymał ceny, w którym to przypadku utraciłby udział w rynku i wielkość sprzedaży, a w konsekwencji obniżyłby ekonomię skali.
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OOD _BAR_
Rentowność _BAR_ 9,3 % _BAR_ 3,5 % _BAR_ – 3,2 % _BAR_ 0,1 % _BAR_
Zwrot z inwestycji _BAR_ 9,2 % _BAR_ 3,3 % _BAR_ – 2,9 % _BAR_ 0,1 % _BAR_
(111) Przepływy pieniężne generowane przez podobny produkt znacznie spadły z poziomu 10 mln EUR w 2001 r. do poziomu 4,2 mln EUR w okresie objętym dochodzeniem, tj. o 58 %.
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OOD _BAR_
Przepływy pieniężne (w tys.
EUR) _BAR_ 9988 _BAR_ 6711 _BAR_ 1281 _BAR_ 4200 _BAR_
Wskaźnik (2001 r. = 100) _BAR_ 100 _BAR_ 67 _BAR_ 13 _BAR_ 42 _BAR_
6.8.
Zatrudnienie i produktywność
(112) Poziom zatrudnienia spadł o 10 % od 2001 r. do okresu dochodzenia.
Produktywność wzrosła od 2001 r. do okresu objętego dochodzeniem o 17 %, ze względu na ważne środki przedsięwzięte w celu poprawy wydajności, jak np. redukcja personelu i usuwanie "wąskich gardeł" w procesie produkcji.
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OOD _BAR_
Zatrudnienie _BAR_ 123 _BAR_ 111 _BAR_ 117 _BAR_ 111 _BAR_
Wskaźnik (2001 r. = 100) _BAR_ 100 _BAR_ 90 _BAR_ 95 _BAR_ 90 _BAR_
Produkcja na pracownika (tony/pracownik) _BAR_ 55 _BAR_ 53 _BAR_ 61 _BAR_ 66 _BAR_
Wskaźnik (2001 r. = 100) _BAR_ 100 _BAR_ 96 _BAR_ 110 _BAR_ 119 _BAR_
6.9.
Płace
(113) Koszty pracy wzrosły o 6 % w rozpatrywanym okresie, z poziomu 6,2 mln EUR w 2001 r. do poziomu 6,5 mln EUR w okresie objętym dochodzeniem.
Sytuacja taka odpowiada głównie wzrostowi kosztów utrzymania.
Ze względu na zmniejszenie poziomu zatrudnienia średnie koszty pracy na pracownika faktycznie wzrosły o 17 %, z poziomu 50239 EUR do poziomu 58842 EUR.
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OOD _BAR_
Koszty pracy na pracownika (EUR) _BAR_ 50239 _BAR_ 55538 _BAR_ 57920 _BAR_ 58842 _BAR_
Wskaźnik (2001 r. = 100) _BAR_ 100 _BAR_ 111 _BAR_ 115 _BAR_ 117 _BAR_
6.10.
Rozmiar marginesu dumpingu
(114) Uwzględniając wielkość i cenę dumpingowego przywozu, wpływ faktycznych marginesów dumpingu, które są też znaczne, nie może zostać uznany za nieznaczny.
6.11.
Naprawa sytuacji po skutkach wcześniejszego dumpingu
(115) Przemysł wspólnotowy nie był dotąd w sytuacji, kiedy musiałby naprawiać sytuację po wcześniejszych przypadkach wystąpienia szkodliwego dumpingu.
7.
Wniosek dotyczący szkody
(116) Pomimo że wielkość dumpingowego przywozu pochodzącego z Rosji i ChRL spadła z poziomu 6281 ton do poziomu 5079 ton od 2001 r. do okresu objętego dochodzeniem, utrzymała się ona na stałym wysokim poziomie w całym rozpatrywanym okresie.
Odpowiadający jej udział w rynku spadł z 38,8 % w 2001 r. do 34,5 % w okresie objętym dochodzeniem, lecz nadal utrzymywał się na bardzo wysokim poziomie.
Średnie ceny dumpingowego przywozu gwałtownie spadły w rozpatrywanym okresie, tj. o 43 %, przy czym były one stale niższe niż oferowane przez przemysł wspólnotowy, w wyniku czego miało miejsce znaczne podcinanie cen o 17,4 % w przypadku Rosji i 24,5 % w przypadku Chin w okresie objętym dochodzeniem.
(117) Badanie sytuacji przemysłu wspólnotowego zgodnie z powyższymi informacjami wskazuje, iż od 2001 r. do OOD sytuacja przemysłu wspólnotowego uległa ogólnemu pogorszeniu.
Chociaż prawdą jest, że udział w rynku i wielkość sprzedaży wzrosły, nie zmniejsza to jednak negatywnego obrazu.
Zatem ważne wskaźniki szkody, takie jak: wartość sprzedaży, rentowność, inwestycje, zwrot z inwestycji, zdolność do podwyższania kapitału, przepływ środków pieniężnych oraz zatrudnienie wykazały tendencje spadkowe w trakcie rozpatrywanego okresu.
Jak opisano w motywach 101, 102 i 103 powyżej, wzrost w produkcji i wielkości sprzedaży przemysłu wspólnotowego, jak również udział w rynku należy postrzegać w kontekście znaczącego spadku ceny we Wspólnocie i w przemyśle wspólnotowym w konsekwencji decyzji o obniżeniu cen sprzedaży, aby w ten sposób utrzymać lub zwiększyć wielkość sprzedaży i osiągnąć masę krytyczną wielkości produkcji potrzebną do pokrycia stałych kosztów.
Miało to dramatyczny wpływ na rentowność przemysłu wspólnotowego, która znacząco spadła od 9,3 % w 2001 r. do 0,1 % w OOD oraz przynosząc znaczące straty w 2003 r. (-3,2 %).
Należy ponadto zauważyć, że konsumpcja malała jedynie między 2001 a 2002 r., ale utrzymała się na stabilnym poziomie między 2002 r. a OOD, a nawet nieznacznie wzrosła.
Zatem stwierdza się, że przemysł wspólnotowy powinien przynajmniej w pewnym stopniu skorzystać ze wspomnianego nieznacznego wzrostu poprzez podniesienie wielkości sprzedaży.
(118) Wreszcie, jak wytłumaczono w motywie 105, nieznaczny spadek w wielkości zapasów nie został uznany za znaczący czynnik, jako że był zgodny z polityką przemysłu wspólnotowego utrzymywania zapasów na minimalnym poziomie.
(119) Ten spadek rentowności nastąpił jednocześnie z gwałtownym spadkiem cen.
Przemysł w pewnym stopniu zrekompensował spadek cen zwiększoną produktywnością i wielkością sprzedaży, co doprowadziło do wzrostu udziału w rynku.
Te pozytywne skutki nie zapobiegły gwałtownemu spadkowi rentowności przemysłu wspólnotowego.
Dlatego też stwierdzono, iż pozytywna tendencja w zakresie wskaźników szkody, takich jak wielkość sprzedaży czy udział w rynku, nie przeważyły nad ogólnym pogorszeniem się sytuacji przemysłu wspólnotowego, ponieważ nie zmieniły faktu, że sytuacja finansowa przemysłu wspólnotowego była rzeczywiście krytyczna.
Wzrost wielkości sprzedaży i udziału w rynku nie był zatem uznany za decydujący czynnik dla oceny sytuacji przemysłu wspólnotowego w rozpatrywanym okresie.
(120) W świetle powyższego, tymczasowo stwierdza się, że przemysł wspólnotowy poniósł znaczną szkodę w rozumieniu art. 3 ust. 5 rozporządzenia podstawowego.
E. ZWIĄZEK PRZYCZYNOWY
1.
Wprowadzenie
(121) Zgodnie z art. 3 ust. 6 i 7 rozporządzenia podstawowego zbadano, czy dumpingowy przywóz z Rosji i ChRL spowodował szkody dla przemysłu wspólnotowego w stopniu, który można uznać za poważny.
Przebadano też znane czynniki inne niż dumpingowy przywóz, które mogły w tym samym czasie przyczynić się do powstania szkody dla przemysłu wspólnotowego, celem upewnienia się, czy na ewentualne szkody spowodowane takimi innymi czynnikami nie miał wpływu dumpingowy przywóz.
2.
Skutki dumpingowego przywozu
(122) Należy zauważyć, że pomimo iż przywóz z Rosji i Chin uległ ogólnej redukcji w okresie od 2001 r. do okresu objętego dochodzeniem, wykazywał on tendencję wzrostową od 2002 r.
Zatem poziom przywozu spadł w okresie 2001 r. do 2002 r. z 6281 ton do 4838 ton.
Między 2002 r. a okresem objętym dochodzeniem wielkość rozpatrywanego przywozu z Rosji i ChRL do Wspólnoty wzrosła z poziomu 4838 ton do 5079 ton.
Odpowiadający mu udział w rynku wspólnotowym zmienił się z 33,8 % w 2002 r. do 34,5 % w okresie objętym dochodzeniem.
(123) Co najważniejsze, łącznemu spadkowi wielkości przywożonych produktów (nadal utrzymującej się na bardzo wysokim poziomie i zachowującej większy udział w rynku niż przemysł wspólnotowy) towarzyszył znaczny spadek cen przywozu.
Te ostatnie dosłownie załamały się.
Nastąpiło to jednocześnie z pogorszeniem sytuacji przemysłu wspólnotowego w tym samym okresie.
Pogorszenie to analizowane jest w szczególności pod względem cen sprzedaży, rentowności, zwrotu z inwestycji, przepływu środków pieniężnych i poziomu zatrudnienia.
Jak wspomniano powyżej, przywóz z Rosji i ChRL obniżył średnie ceny przemysłu wspólnotowego o znaczne kwoty, przy czym podcinające marginesy wynosiły 17,4 % i 24,5 %.
(124) W analizie skutków dumpingowego przywozu stwierdzono, że cena stanowi ważny czynnik konkurencji.
Ponadto, nawet uwzględniając różnice w jakości, ceny dumpingowych przywozów były znacznie niższe od cen przemysłu wspólnotowego, jak i cen eksporterów z państw trzecich.
(125) U jednego z producentów wspólnotowych potwierdzono, iż tzw. stopnie modyfikowane nieprodukowane przez eksporterów rosyjskich ani chińskich nie powodowały sytuacji szkody, co przejawiało się w pozytywnym rozwoju rentowności.
Jednakże w tych przypadkach, w których ten sam producent był narażony na konkurencję ze strony dumpingowego przywozu z Rosji i ChRL, jego sytuacja finansowa była zdecydowanie negatywna.
(126) Dlatego też tymczasowo stwierdzono, że naciski wywierane przez rozpatrywany przywóz, który zwiększył ich wielkość i udział w rynku od 2002 r., dokonywany po bardzo niskich i dumpingowych cenach, odegrał zdecydowaną rolę w pogorszeniu sytuacji finansowej przemysłu wspólnotowego.
3.
Wpływ innych czynników
3.1.
Rozwój konsumpcji
(127) Konsumpcja we Wspólnocie, mimo że spadła o 12 % w latach 2001 i 2002, w późniejszym okresie utrzymała się na stabilnym poziomie aż do okresu objętego dochodzeniem na poziomie z 2002 r., a nawet nieznacznie wzrosła.
Ten spadek konsumpcji nie odpowiada jednak spadkowi ogólnej wartości na rynku wspólnotowym, która spadła o 39 % w tym samym okresie, tj. w większym stopniu niż konsumpcja.
Ten poważny spadek wartości rynkowej wynika ze znacznego spadku cen rozpatrywanego przywozu, które przemysł wspólnotowy musiał stosować celem utrzymania swojego udziału w rynku i wykorzystania mocy produkcyjnych.
Zauważa się, że ogólny spadek konsumpcji wspólnotowej nie uniemożliwił przemysłowi wspólnotowemu zwiększenia wielkości sprzedaży (o 15 % w rozpatrywanym okresie), podczas gdy wzrostowi wielkości sprzedaży towarzyszył dramatyczny spadek w wartości sprzedaży, co spowodowało powstanie znaczących strat finansowych przemysłowi wspólnotowemu.
Ukazuje to poważną szkodę poniesioną przez przemysł wspólnotowy bardziej jako konsekwencję obniżenia wartości sprzedaży niż spadku konsumpcji.
(128) Jak wspomniano w motywie 87, przyczyną spadku konsumpcji wspólnotowej był ogólny spadek koniunktury na świecie.
W tym względzie powinno się zauważyć, że rynek PTFE jest cykliczny i zależy w dużym stopniu od globalnych wydarzeń gospodarczych.
To powiązanie tłumaczy również spadek w konsumpcji pomimo spadku cen sprzedaży.
(129) Należy również zauważyć, że ceny przywozowe spadły w dużo większym stopniu niż konsumpcja wspólnotowa w tym samym okresie.
Zatem konsumpcja spadła o 9 %, podczas gdy ceny przywozowe spadły o 43 % w rozpatrywanym okresie.
Ceny przywozowe znacznie podcinały ceny przemysłu wspólnotowego podczas całego rozpatrywanego okresu i były ponadto poddane w jeszcze większym stopniu dumpingowi w OOD.
Biorąc pod uwagę ten ostry i stały spadek ceny oraz to, że konsumpcja – pomimo że spadała między latami 2001 a 2001 – pozostała na względnie stabilnym poziomie, stwierdzono następnie, że poważna poniesiona szkoda nie była spowodowana spadkiem w konsumpcji, lecz raczej dumpingowym przywozem z zainteresowanych państw, które w konsekwencji zmusiły Wspólnotę do obniżenia cen sprzedaży.
3.2.
Przywóz pochodzący z państw trzecich innych niż Rosja i ChRL
(130) Należy pamiętać, że rozpatrywany produkt stanowi jedynie część kodu CN 39046100.
Jednakże, ponieważ nie ma informacji wskazujących, że przywóz w ramach kodu CN obejmuje produkty inne niż granulowana PTFE, dane importowe Eurostatu dla pełnego zakresu produktów objętych kodem CN uznaje się za dotyczące wyłącznie rozpatrywanego produktu.
Przywóz z państw trzecich innych niż Rosja i ChRL nieznacznie spadł, z poziomu 4270 ton w 2001 r. do poziomu 3699 ton w okresie objętym dochodzeniem.
W konsekwencji ich udział w rynku ogólnie spadł z poziomu 26,4 % w 2001 r. do poziomu 25,1 % w okresie objętym dochodzeniem.
Głównymi pojedynczymi państwami przywożącymi rozpatrywany produkt do Wspólnoty są Japonia i Stany Zjednoczone Ameryki (USA).
USA zwiększyły swój udział w rynku z 13 % w 2001 r. do 23 % w okresie objętym dochodzeniem, podczas gdy spadek udziału w rynku Japonii zmniejszył się z 15 % do 11 % w tym samym okresie.
(131) Według Eurostatu średnia cena przywozu z państw trzecich innych niż Rosja i ChRL utrzymał się w zasadzie na niezmiennym lub lekko zmniejszonym poziomie w okresie od 2001 r. do okresu objętego dochodzeniem.
W całym tym okresie ceny przywozu z innych państw były prawie o 50 % wyższe niż ceny przywozu z Rosji i ChRL.
Były one też wyższe niż ceny przemysłu wspólnotowego.
W konsekwencji przywóz z państw trzecich nie wywarł konkurencyjnego nacisku na przemysł wspólnotowy w stopniu, w jakim uczynił to przywóz z Rosji i ChRL.
(132) Dlatego też tymczasowo stwierdza się, że przywóz z państw trzecich nie stanowi determinującej przyczyny szkodliwej sytuacji przemysłu wspólnotowego.
3.3.
Wyniki producentów wspólnotowych niewnoszących skargi ("innych producentów wspólnotowych")
(133) Dwóch producentów wspólnotowych, reprezentujących około 19 % łącznej produkcji wspólnotowej, nie zgłosiło wyraźnego sprzeciwu ani nie poparło skargi.
Ocenę innych producentów wspólnotowych w znacznej mierze oparto na danych szacunkowych dostarczonych przez skarżącego, lecz część informacji pochodziła od jednego ze wspomnianych producentów.
W odniesieniu do wielkości sprzedaży innych producentów wspólnotowych spadł on z szacunkowych 1411 ton w 2001 r. do 1102 w okresie objętym dochodzeniem.
Ich udział w rynku wspólnotowym spadł z 25 % do 19 % w tym samym okresie.
Według informacji dostarczonych przez jednego z producentów niewnoszących skargi średnie ceny jednostkowe były nieznacznie niższe niż ceny współpracujących producentów wspólnotowych, lecz dużo wyższe niż ceny towarów rosyjskich lub ChRL.
Na podstawie tych informacji można założyć, iż producenci wspólnotowi również ponieśli szkody ze strony dumpingowego przywozu, które przekładają się głównie na utratę udziału w rynku.
Dlatego też tymczasowo stwierdzono, iż produkty wytwarzane i sprzedawane przez innych producentów wspólnotowych nie przyczyniły się do poniesienia poważnych szkód przez przemysł wspólnotowy.
3.4.
Wywóz przez przemysł wspólnotowy
(134) Wywóz PTFE dokonywany przez przemysł wspólnotowy poza Wspólnotę nieznacznie wzrósł w rozpatrywanym okresie (o 3 %) i odzwierciedlał 12,7 % łącznej sprzedaży przemysłu wspólnotowego w okresie objętym dochodzeniem.
Rentowność tego wywozu była jednak wyższa niż zysk ze sprzedaży na rynku wspólnotowym w rozpatrywanym okresie.
Dlatego też wywozu przemysłu wspólnotowego nie można uznać za wywierający niekorzystny wpływ na sytuację przemysłu wspólnotowego.
3.5.
Wydajność przemysłu wspólnotowego
(135) W rozpatrywanym okresie przemysł wspólnotowy podejmował ciągłe wysiłki celem zracjonalizowania swojego procesu produkcyjnego.
Zatem koszty produkcji przemysłu wspólnotowego spadały w sposób stały w całym rozpatrywanym okresie w sumie o 13 % między 2001 r. a okresem objętym dochodzeniem.
Pomimo znacznej redukcji kosztów produkcji przemysł wspólnotowy nie mógł skorzystać ze zwiększonej zdolności, lecz był zmuszony do sprzedaży swoich produktów albo poniżej kosztów albo po kosztach.
Zatem rentowność przemysłu wspólnotowego znacznie spadła.
Na tej podstawie stwierdzono, że przemysł wspólnotowy jest rentownym, wydajnym przemysłem, a poniesione szkody nie wynikają z niewydajnego procesu produkcyjnego, lecz z dumpingowego przywozu z zainteresowanych państw.
4.
Wnioski
(136) Znaczny udział w rynku przywozu z Rosji i ChRL, jak i znaczny spadek poziomu cen i podcinanie cen stwierdzone w okresie objętym dochodzeniem nastąpiły jednocześnie z poważnymi szkodami poniesionymi przez przemysł wspólnotowy.
(137) Przeanalizowano wzrost konsumpcji we Wspólnocie, przywóz z innych państw trzecich, wywóz przemysłu wspólnotowego, wyniki innych producentów wspólnotowych oraz wzrost kosztów, lecz nie stwierdzono, by były one determinującą przyczyną powstania szkód poniesionych przez przemysł wspólnotowy.
(138) Na podstawie powyższej analizy, która wyraźnie wyróżniła i wyodrębniła skutki wszystkich znanych czynników wywierających wpływ na sytuację przemysłu wspólnotowego w związku ze szkodliwym wpływem dumpingowego przywozu, stwierdza się tymczasowo, że przywóz z Rosji i ChRL spowodował poważne szkody dla Wspólnoty w rozumieniu art. 3 ust. 6 rozporządzenia podstawowego.
F. INTERES WSPÓLNOTY
(139) Zgodnie z art. 21 rozporządzenia podstawowego zbadano, czy pomimo wniosków na temat wystąpienia szkodliwego dumpingu istniały poważne przesłanki do stwierdzenia, iż w interesie Wspólnoty nie leży przyjęcie środków w tym konkretnym przypadku.
Uwzględniono wpływ ewentualnych środków na wszystkie strony zaangażowane w niniejsze postępowanie, jak i konsekwencje wynikające z braku przyjęcia wspomnianych środków.
1.
Interes przemysłu wspólnotowego
(140) Fluoropolimery stanowią grupę wysokowydajnych plastików, z których najbardziej znany i najszerzej stosowany jest PTFE.
Wszyscy producenci wspólnotowi objęci dochodzeniem w pełni lub częściowo specjalizują się w PTFE, która posiada odrębne cechy związane z procesem produkcyjnym, jakością, zastosowaniem, kanałami sprzedaży itp.
(141) Nałożenie środków ma zapobiec dalszym zakłóceniom sytuacji na rynku i przywrócić warunki uczciwej konkurencji na rynku.
Przemysł wspólnotowy powinien wtedy być w stanie podnieść swoje ceny sprzedaży, a tym samym osiągnąć poziom zysku niezbędny do poprawy sytuacji finansowej przemysłu, jak i umożliwi mu kontynuację inwestowania w zakłady produkcyjne, gwarantując tym samym przetrwanie przemysłu wspólnotowego.
(142) Z drugiej strony, w przypadku kiedy środki antydumpingowe nie są nakładane, może to spowodować dalsze pogorszenie już złej sytuacji przemysłu wspólnotowego.
Nie byłby on w stanie realizować koniecznych inwestycji celem skutecznego konkurowania z dumpingowym przywozem z zainteresowanych państw trzecich.
Najprawdopodobniej w niedalekiej przyszłości zmusiłoby to też niektóre przedsiębiorstwa do zaprzestania produkcji i zwolnienia pracowników.
Zakończenie produkcji wspólnotowej spowodowałoby, że użytkownicy PTFE staliby się bardziej zależni od dostawców spoza Wspólnoty.
(143) W związku z powyższym, tymczasowo stwierdza się, że nałożenie środków antydumpingowych pozwoliłoby przemysłowi wspólnotowemu na naprawę skutków szkodliwego dumpingu, a więc leży w interesie Wspólnoty.
2.
Interes importerów/podmiotów gospodarczych niezwiązanych i użytkowników we Wspólnocie
(144) Komisja wysłała kwestionariusze do wszystkich znanych importerów/podmiotów handlowych.
Wyłącznie dwóch importerów/podmioty handlowe, reprezentujących prawie 30 % łącznego przywozu z Rosji i ChRL, odpowiedziało na kwestionariusz.
Komisja wysłała też kwestionariusze do wszystkich znanych użytkowników we Wspólnocie (w sumie dziewięciu) i otrzymała trzy (częściowe) odpowiedzi na kwestionariusz.
Użytkownicy odzwierciedlali jedynie 14 % konsumpcji we Wspólnocie.
(145) PTFE jest stosowana jako komponent w wielu branżach przemysłowych, np. w branży chemicznej, mechanicznej, elektrycznej (wewnętrzne ekrany kabli), motoryzacyjnej, budowlanej (jako czynnik izolacyjny), akcesoriów kuchennych (garnki), tekstylnej, lub biomedycznej (narzędzia chirurgiczne), półprzewodnikach i przemyśle lotniczym.
Najbardziej znanym znakiem handlowym, pod którym sprzedawano ten produkt jest "Teflon".
(146) Współpracujący użytkownicy byli producentami półproduktów wykorzystywanych dalej w różnych branżach, jak np. motoryzacyjna i elektroniczna.
Użytkownicy ci twierdzili, że nie mogą obciążyć klientów podwyższeniem kosztów PTFE (stosowanej jako surowiec) ze względu na rynek półproduktów, który jest bardzo wrażliwy cenowo.
Argumentowali oni, iż wszelkie podwyżki cen postawiłyby ich w niekonkurencyjnej pozycji w stosunku do producentów spoza Wspólnoty, którzy nie podlegaliby cłom antydumpingowym na PTFE.
(147) Współpracujący użytkownicy nie dostarczyli żadnych informacji na temat proporcji importowanej PTFE w ich łącznym koszcie produkcji.
Tak więc nie można było obliczyć potencjalnego wpływu cła antydumpingowego na tych użytkowników.
W każdym wypadku zauważa się, iż granulowana PTFE stanowi raczej niską część łącznych kosztów w sektorach takich, jak przemysł chemiczny, gospodarstwa domowego i rekreacyjny, przemysł elektryczny, mechaniczny lub motoryzacyjny, gdyż PTFE jest powszechnie stosowana w formie miniaturowych komponentów.
PTFE stosuje się również w bardzo małych ilościach w zastosowaniach klientów, tj. anorak zawierałby ok. 20 g warstw PTFE.
Na tej podstawie tymczasowo stwierdzono, że wpływ finansowy dla użytkowników końcowych należy uznać za mało znaczący.
Zauważono również, że w oparciu o informacje dostarczonych przez tych użytkowników, ich rentowność była znacząca w okresie objętym dochodzeniem.
Na tej podstawie tymczasowo stwierdzono, że wpływ ceł antydumpingowych byłby nieznaczny.
(148) Wreszcie, przedstawiciele przemysłu w dalszym łańcuchu produkcyjnym twierdzili, że przemysł wspólnotowy nie ma wystarczającej zdolności, żeby sprostać popytowi rynku wspólnotowego na PTFE.
(149) Należy zauważyć, że środki te nie mają służyć uniemożliwianiu przywozu do Wspólnoty, lecz mają zapewnić, że przywóz ten nie odbywa się po szkodliwie dumpingowych cenach.
Ponadto, jak wspomniano powyżej w motywie 147, oczekuje się, że wpływ ceł antydumpingowych na przemysł użytkownika ma być nieznaczny, a więc nie będzie on koniecznie uniemożliwiać użytkownikom końcowym kupowanie PTFE od tych samych dostawców nawet po wyższej cenie.
(150) Należy również zauważyć, że konsumpcja we Wspólnocie spadła w latach 2001 do 2002 o 12 %, a następnie utrzymywała się praktycznie na tym samym poziomie aż do okresu objętego dochodzeniem, odnotowując niewielki wzrost o 3 % od 2002 r.
Należy również zaznaczyć, że producenci wspólnotowi nadal posiadają niewykorzystane moce produkcyjne.
To, wraz z wywozem z innych państw trzecich, stanowi dobre źródło zaopatrzenia przemysłów w dalszym etapie łańcucha produkcyjnego.
Jest zatem mało prawdopodobne, że środki antydumpingowe prowadziłyby do braku w zapasach.
3.
Interes dostawców surowców we wspólnocie
(151) Komisja wysłała kwestionariusze do wszystkich znanych dostawców wspólnotowych głównych surowców (w tym chlorodifluorometanu (R22) oraz bezwodnego kwasu fluorowodorowego) na rynek wspólnotowy.
Współpraca była bardzo bliska, gdyż otrzymano pięć odpowiedzi, z czego trzech dostawców było z sobą powiązanych.
Większość tych dostawców ściśle współpracowała z przemysłem wspólnotowym i innymi producentami granulatu PTFE mającymi siedzibę na terenie Wspólnoty.
Duża część ich obrotów (75 %) pochodziła ze sprzedaży na rzecz producentów granulatu PTFE.
Dlatego też jakiekolwiek cięcia w zakresie zakupów dokonywanych przez przemysł wspólnotowy wywierałyby znaczny wpływ na sytuację tych przedsiębiorstw, łącznie zatrudniających 176 osób bezpośrednio zaangażowanych w produkcję rozpatrywanych surowców.
(152) Inny dostawca stwierdził, że nienałożenie środków spowodowałoby powstanie ryzyka migracji wspólnotowej produkcji PTFE do państw trzecich spoza Wspólnoty.
Przedsiębiorstwo to argumentowało, że w konsekwencji dostawcy surowców byliby zmuszeni szukać klientów poza Wspólnotą, na rynkach państw trzecich, gdzie mogliby konkurować z miejscowymi dostawcami surowców.
Wywóz surowców ponadto spowodowałby powstanie dodatkowych kosztów, które podważałyby już niskie marże producentów.
Dlatego też tymczasowo stwierdzono, że nałożenie ceł antydumpingowych leży w interesie producentów.
4.
Wniosek dotyczący interesu wspólnoty
(153) Na podstawie powyższego, tymczasowo stwierdzono, iż brak przesłanek do powstrzymania się od nałożenia środków, przy czym stosowanie takich środków leży w interesie Wspólnoty.
G. TYMCZASOWE ŚRODKI ANTYDUMPINGOWE
1.
Poziom usuwający szkodę
(154) Uwzględniając wnioski wyciągnięte w odniesieniu do dumpingu, szkody i interesu Wspólnoty, należy nałożyć opłaty celne w celu zapobieżenia dalszym szkodom powodowanym przez dumpingowy przywóz.
(155) W celu określenia poziomu tych ceł uwzględniono marginesy dumpingu oraz poziom opłat celnych niezbędny do usunięcia szkody poniesionej przez przemysł wspólnotowy.
(156) Przy obliczaniu poziomu opłat celnych koniecznego do usunięcia skutków wpływu szkodliwego dumpingu, uznano, że wszelkie środki powinny umożliwiać przemysłowi wspólnotowemu pokrycie kosztów produkcji oraz osiągnięcie, ogólnie mówiąc, takiego zysku brutto, który można w sposób rozsądny uzyskać w przemyśle tego rodzaju w normalnych warunkach konkurencji, przy sprzedaży produktu podobnego.
Ten margines zysku przed opodatkowaniem stosowany do tego obliczenia wynosił 9,3 % obrotu, który przemysł wspólnotowy uzyskał przez ostrym spadkiem cen przywozowych z zainteresowanych państw w 2001 r.
Było to postrzegane jako właściwe minimum, jakiego przemysł wspólnotowy mógł się spodziewać w przypadku braku szkodliwego dumpingu.
(157) Niezbędne podwyżki cen określono więc na podstawie porównania średniej ważonej cen importowych, jak ustalono dla obliczeń podcinających cen, z nieszkodliwą ceną produktów sprzedawanych na rynku wspólnotowym przez przemysł wspólnotowy.
Nieszkodliwą cenę uzyskano poprzez skorygowanie ceny sprzedaży producentów wspólnotowych o faktyczny zysk/stratę w okresie objętym dochodzeniem poprzez dodanie wspomnianej powyżej marży zysku.
Wszelkie różnice wynikające z tego porównania były więc wyrażone jako procent łącznej wartości cif przywozu.
(158) W odniesieniu do Rosji, ze względu na brak współpracy ze strony eksporterów rosyjskich, jak wspomniano w motywach 70 do 75, margines szkody określono na podstawie danych eksportowych zgodnie z Eurostatem.
Zauważa się, że jak wspomniano w motywie 98 powyżej, cena eksportowa cif została skorygowana pod względem różnic jakości między PTFE wytwarzaną we Wspólnocie a PTFE importowaną z Rosji i ChRL.
Po drugie, jako że cała sprzedaż PTFE na wywóz jest dokonywana z Rosji na rzecz handlowców, podczas gdy przemysł wspólnotowy sprzedaje głównie do użytkowników, korekty dokonywano dla różnic w poziomach obrotu handlowego.
W związku z brakiem innej, bardziej wiarygodnej informacji, korekta ta została tymczasowo ustanowiona na 5 %, co stanowi rozsądną marżę zysku niezwiązanego importera.
(159) Jeżeli chodzi o Chiny, uwzględniając fakt, iż żadnemu ze współpracujących producentów chińskich nie przyznano traktowania według zasad rynkowych lub indywidualnego traktowania, tymczasowe środki obowiązujące dla całego państwa usuwające poziom szkody wyliczono jako średnią ważoną marginesu dumpingu dla wszystkich trzech współpracujących eksporterów chińskich.
2.
Środki tymczasowe
(160) W świetle powyższego stwierdza się, że zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia podstawowego należy nałożyć tymczasowe cła antydumpingowe w stosunku do przywozu z Rosji i ChRL na poziomie najniższych marginesów dumpingu i marż usuwających szkodę, zgodnie z zasadą niższego cła.
(161) Proponowane tymczasowe cła antydumpingowe są następujące:
Państwo eksportujące _BAR_ Margines usuwający szkodę _BAR_ Margines dumpingu _BAR_ Proponowane cło antydumpingowe _BAR_
Chińska Republika Ludowa _BAR_ 62,7 % _BAR_ 99,7 % _BAR_ 62,7 % _BAR_
Rosja _BAR_ 46,7 % _BAR_ 36,6 % _BAR_ 36,6 % _BAR_
H. PRZEPISY KOŃCOWE
(162) W interesie rozsądnego administrowania należy ustalić okres, w którym zainteresowane strony, które ujawniły się Komisji w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania, mogą przedstawić swoje opinie na piśmie i wystąpić z wnioskiem o przesłuchanie.
Ponadto należy stwierdzić, że ustalenia dotyczące nałożenia opłat celnych dokonanego na potrzeby niniejszego rozporządzenia mają charakter tymczasowy i mogą być ponownie rozważone przy nakładaniu wszelkich ostatecznych środków.
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejszym nakłada się tymczasowe cło antydumpingowe na tak zwany granulowany politetrafluoroetylen (PTFE) zawierający nie więcej niż 3 % innych jednostek monomerów niż tetrafluoroetylenu bez wypełniaczy, w formie proszku lub osadu, z wyłączeniem materiałów zmikronizowanych, oraz surowy polimer (reaktor suspensyjny), ten ostatni może występować w postaci mokrej lub suchej, objęty kodem CN ex39046100 (kod TARIC 3904610050) pochodzący z Rosji i Chińskiej Republiki Ludowej.
2.
Stawka tymczasowego cła antydumpingowego stosowanego dla cen netto na granicy Wspólnoty przed ocleniem produktów opisanych w ust. 1 będzie następująca:
Państwo _BAR_ Stawka celna _BAR_
Chińska Republika Ludowa _BAR_ 62,7 % _BAR_
Rosja _BAR_ 36,6 % _BAR_
3.
Dopuszczenie do swobodnego obrotu we Wspólnocie produktu, o którym mowa w ust. 1, jest uwarunkowane złożeniem zabezpieczenia, w kwocie równej poziomowi cła tymczasowego.
4.
O ile odrębne przepisy nie stanowią inaczej, stosowane są obowiązujące przepisy celne.
Artykuł 2
Bez uszczerbku dla art. 20 rozporządzenia (WE) nr 384/96, zainteresowane strony mogą przedstawić swoje opinie na piśmie i wystąpić o możliwość złożenia przed Komisją ustnych wyjaśnień, w ciągu jednego miesiąca od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 863/2005
z dnia 7 czerwca 2005 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 459/2005 w zakresie ilości objętej stałym przetargiem na wywóz pszenicy zwyczajnej znajdującej się w posiadaniu austriackiej agencji interwencyjnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2131/93 [2] określa procedury i warunki sprzedaży zbóż znajdujących się w posiadaniu agencji interwencyjnych.
(2) W rozporządzeniu Komisji (WE) nr 459/2005 [3] ogłoszono stały przetarg na wywóz 130663 ton pszenicy zwyczajnej znajdującej się w posiadaniu austriackiej agencji interwencyjnej.
(3) Austria poinformowała Komisję o zamiarze przystąpienia jej agencji interwencyjnej do zwiększenia o 30000 ton ilości zgłoszonej do przetargu na wywóz.
Uwzględniając sytuację na rynku, należy pozytywnie rozpatrzyć wniosek złożony przez Austrię.
(4) Zważywszy na zwiększenie ilości zgłoszonej do przetargu, należy zmienić ilości magazynowane w regionie magazynowania, określone w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 459/2005.
(5) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 459/2005.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Do rozporządzenia (WE) nr 459/2005 wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 2 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 2
1.
Przetarg obejmuje maksymalną ilość 160663 ton pszenicy zwyczajnej do wywozu do wszystkich krajów trzecich, z wyjątkiem Albanii, Bułgarii, Chorwacji, Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii, Bośni i Hercegowiny, Liechtensteinu, Rumunii, Serbii i Czarnogóry [4] oraz Szwajcarii.
2.
W załączniku I określa się regiony, w których jest magazynowana wyżej wymieniona ilość 160663 ton pszenicy zwyczajnej.
2) załącznik I zastępuje się tekstem znajdującym się w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 864/2005
z dnia 7 czerwca 2005 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 615/2005 w zakresie ilości objętej stałym przetargiem na wywóz pszenicy zwyczajnej znajdującej się w posiadaniu słowackiej agencji interwencyjnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2131/93 [2] określa procedury i warunki sprzedaży zbóż znajdujących się w posiadaniu agencji interwencyjnych.
(2) W rozporządzeniu Komisji (WE) nr 615/2005 [3] ogłoszono stały przetarg na wywóz 65000 ton pszenicy zwyczajnej znajdującej się w posiadaniu słowackiej agencji interwencyjnej.
(3) Słowacja poinformowała Komisję o zamiarze przystąpienia jej agencji interwencyjnej do zwiększenia o 26982 ton ilości zgłoszonej do przetargu na wywóz.
Uwzględniając sytuację na rynku, należy pozytywnie rozpatrzyć wniosek złożony przez Słowację.
(4) Zważywszy na zwiększenie ilości zgłoszonej do przetargu, należy zmienić ilości magazynowane w regionie magazynowania, określone w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 615/2005.
(5) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 615/2005.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Do rozporządzenia (WE) nr 615/2005 wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 2 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 2
1.
Przetarg obejmuje maksymalną ilość 91982 ton pszenicy zwyczajnej do wywozu do wszystkich krajów trzecich, z wyjątkiem Albanii, Bułgarii, Chorwacji, Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii, Bośni i Hercegowiny, Liechtensteinu, Rumunii, Serbii i Czarnogóry [4] oraz Szwajcarii.
2.
W załączniku I określa się regiony, w których jest magazynowana ilość 91982 ton pszenicy zwyczajnej.
2) załącznik I zastępuje się tekstem znajdującym się w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 865/2005
z dnia 7 czerwca 2005 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2707/2000 ustanawiające zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do pomocy wspólnotowej do dostarczania mleka i niektórych przetworów mlecznych dla uczniów w instytucjach edukacyjnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 15 i 47 tiret drugie,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 14 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 określa kwoty pomocy, która ma zostać przyznana na dostarczanie przetworów mlecznych uczniom w okresie od dnia 1 lipca 2004 r. do dnia 30 czerwca 2005 r.
(2) W celu ułatwienia zarządzania płatnościami pomocowymi krajowym administracjom i organom odpowiedzialnym za realizację programu dostarczania mleka, w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 2707/2000 [2] wprowadzono przepis przejściowy stosowany w przypadku zmiany stawki pomocy w końcu roku szkolnego 2003/2004.
(3) W Państwach Członkowskich, w których rok szkolny 2004/2005 kończy się po dniu 30 czerwca, zarządzanie płatnościami pomocowymi będzie nadal utrudnione z powodu zmiany stawki pomocy.
Właściwym jest więc objęcie tym przepisem roku szkolnego 2004/2005.
(4) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 2707/2000.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 4 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2707/2000 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Jednakże w roku szkolnym 2004/2005 stawka pomocy obowiązująca dnia pierwszego czerwca może zostać zastosowana w miesiącu lipcu, jeśli rok szkolny w Państwie Członkowskim kończy się w lipcu.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 866/2005
z dnia 6 czerwca 2005 r.
rozszerzające zakres stosowania ostatecznych środków antydumpingowych nałożonych na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 1470/2001 w sprawie przywozu świetlówek kompaktowych ze scaloną elektroniką (CFL), pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, na przywóz tego samego produktu wysyłanego z Socjalistycznej Republiki Wietnamu, Islamskiej Republiki Pakistanu i Republiki Filipin
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
mając na uwadze Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [1] ("rozporządzenie podstawowe"), w szczególności jego art. 13,
uwzględniając wniosek przedłożony przez Komisję po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. POSTĘPOWANIE
1.
Obowiązujące środki i poprzednie dochodzenia
(1) Na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 1470/2001 [2] ("rozporządzenie pierwotne"), Rada narzuciła ostateczne cła antydumpingowe wynoszące od 0 % do 66,1 % na przywóz świetlówek kompaktowych ze scaloną elektroniką ("CFL-i") pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej ("pierwotne dochodzenie").
(2) W październiku 2002 r. Komisja wszczęła dochodzenie przeciwko absorpcji [3] zgodnie z art. 12 podstawowego rozporządzenia odnośnie do wyżej wspomnianych środków antydumpingowych.
Dochodzenie to zakończono w marcu 2004 r. po formalnym wycofaniu wniosku przez wnioskodawcę [4].
2.
Wniosek
(3) W dniu 16 sierpnia 2004 r.
Komisja otrzymała wniosek zgodnie z art. 13 ust. 3 rozporządzenia podstawowego o przeprowadzenie dochodzenia dotyczącego domniemanego obejścia środków antydumpingowych nałożonych na przywóz CFL-i pochodzących z ChRL (zwanej dalej "ChRL" lub "Chinami").
Wniosek złożył Lighting Industry and Trade in Europe ("LITE") w imieniu producentów i importerów CFL-i do Wspólnoty ("Wnioskodawcą").
Zgodnie z wnioskiem środki antydumpingowe obowiązujące w odniesieniu do przywozu CFL-i pochodzących z ChRL były obchodzone poprzez przeładunek i/lub działania montażowe prowadzone w Wietnamie, Pakistanie i/lub Filipinach.
(4) We wniosku zarzucono również, że po nałożeniu środków antydumpingowych zaszła zmiana w strukturze handlu (doszło do obniżenia wolumenu przywozu z Chin i zwiększenia przywozu z wyżej wspomnianych państw), wobec której nie istnieje wystarczająco uzasadniona przyczyna lub uzasadnienie ekonomiczne inne niż nałożenie środków antydumpingowych, oraz że skutki zaradcze obowiązujących środków antydumpingowych na przywóz CFL-i pochodzących z ChRL zostały podważone zarówno, jeżeli chodzi o ilość, jak i o cenę.
Ponadto istniały wystarczające dowody na to, że zwiększony przywóz z Wietnamu, Pakistanu i Filipin odbywał się po cenie niższej od niewyrządzającej szkody ceny ustalonej w dochodzeniu, które doprowadziło do ustanowienia obowiązujących środków.
(5) Wreszcie, wnioskodawca twierdził, że ceny CFL-i wysyłanych z Wietnamu, Pakistanu i Filipin były dumpingowe względem wartości normalnej ustanowionej dla produktu podobnego w pierwotnym dochodzeniu.
3.
Wszczęcie dochodzenia
(6) Ustaliwszy, po skonsultowaniu się z Komitetem Doradczym, że istniały oparte na domniemaniu faktycznym dowody umożliwiające wszczęcie dochodzenia zgodnie z art. 13 rozporządzenia podstawowego, Komisja wszczęła dochodzenie na mocy rozporządzenia (WE) nr 1582/2004 [5] ("rozporządzenie wszczynające"). Zgodnie z art. 13 ust. 3 i art. 14 ust. 5 rozporządzenia podstawowego Komisja, poprzez rozporządzenie wszczynające, również poleciła władzom celnym zarejestrować przywóz CFL-i wysyłanych z Wietnamu, Pakistanu i Filipin, nawet zgłoszonych jako pochodzące z Wietnamu, Pakistanu i Filipin, z dniem 11 września 2004 r.
4.
Postępowanie
(7) Komisja oficjalnie powiadomiła władze ChRL, Wietnamu, Pakistanu i Filipin, zainteresowanych producentów eksportujących, importerów wspólnotowych oraz wnioskujący przemysł wspólnotowy o wszczęciu dochodzenia.
Kwestionariusze wysłano producentom eksportującym w Wietnamie, Pakistanie i na Filipinach, producentom eksportującym w ChRL, importerom wspólnotowym wymienionym we wniosku, którzy byli znani Komisji z dochodzenia pierwotnego lub tym, którzy sami zgłosili się w terminie określonym w art. 3 ust. 1 rozporządzenia wszczynającego.
Zainteresowane strony miały możliwość wyrażenia swoich poglądów na piśmie i złożenia wniosku o przesłuchanie w ramach limitu czasowego określonego w rozporządzeniu wszczynającym.
(8) Odpowiedzi na kwestionariusz przesłało czterech producentów eksportujących z Wietnamu, jeden producent eksportujący z Pakistanu i pięciu producentów eksportujących z Chin, żadnej odpowiedzi nie otrzymano od producentów eksportujących z Filipin.
Odpowiedzi na kwestionariusz przesłało również dwóch powiązanych i dwóch niepowiązanych importerów wspólnotowych.
(9) Wyszczególnione poniżej przedsiębiorstwa współpracowały podczas dochodzenia i przedstawiły odpowiedzi na kwestionariusze:
Importerzy niepowiązani:
- Elektro Cirkel B.V., Niderlandy,
- Carrefour SA, Francja.
Importerzy powiązani:
- Elektro Cirkel B.V., Niderlandy,
- e3light A/S, Dania.
Wietnamscy producenci eksportujący:
- Eco Industries Vietnam Co., Ltd, Haiphong (powiązany z e3light A/S),
- Energy Research Vietnam Co., Ltd, Haiphong (powiązany z Energy Research 2000 B.V.),
- przedsiębiorstwo usługowo-importowo-eksportowe Halong (Halong Simexco), Haiphong,
- Rang Dong Light Source i Vacuum Flask Joint Stock Company (Ralaco), Hanoi.
Pakistańscy producenci eksportujący:
- Ecopak Lighting, Karachi.
Chińscy producenci eksportujący:
- Firefly Lighting Co.
Ltd, Shenzhen,
- Lisheng Electronic & Lighting (Xiamen) Co.
Ltd,
- City Bright Lighting (Shenzhen), Ltd, Shenzhen,
- Ningbo Super Trend Electron Co.
Ltd, Ningbo,
- Zhejiang Sunlight Group Co.
Ltd, Shangyu.
(10) Wizyty weryfikacyjne przeprowadzono w siedzibach następujących przedsiębiorstw:
- Ecopak Lighting, Karachi (Pakistan),
- Eco Industries Vietnam Co.
Ltd, Haiphong i jego powiązane przedsiębiorstwo e3 light w Danii,
- Energy Research Vietnam Co.
Ltd, Haiphong,
- Rang Dong Light Source i Vacuum Flask Joint Stock Company (Ralaco), Hanoi,
- Carrefour SA, Francja.
5.
Okres objęty dochodzeniem
(11) Dochodzenie objęło okres ("OD") od dnia 1 lipca 2003 r. do dnia 30 czerwca 2004 r.
Zebrano dane od 1999 r. do końca OD celem zbadania rzekomej zmiany w strukturze handlu.
6.
Zawiadomienie
(12) Wszystkie strony zostały poinformowane o zasadniczych faktach i okolicznościach, na podstawie których zaproponowano aby:
i) rozszerzyć zasięg ostatecznych środków antydumpingowych nałożonych na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 1470/2001 w sprawie przywozu świetlówek kompaktowych ze scaloną elektroniką (CFL) pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej na przywóz tego samego produktu wysyłanego z Wietnamu, Pakistanu i Filipin;
ii) nie przyznawać odstępstw przedsiębiorstwom, które o nie wystąpiły.
Zgodnie z przepisami rozporządzenia podstawowego stronom wyznaczono termin, w którym mają one możliwość przedstawienia swoich uwag odnośnie do wymienionego zawiadomienia.
(13) Uwagi przedstawione przez strony ustnie lub na piśmie zostały rozpatrzone, a tam, gdzie było to właściwe, ustalenia ostateczne zostały odpowiednio zmienione.
B. WYNIKI DOCHODZENIA
1.
Uwagi ogólne
(14) Jak wspomniano powyżej, analiza zmiany struktury handlu objęła okres od 1999 r. do zakończenia OD, tzn. objęła głównie okres przed rozszerzeniem Unii Europejskiej, które miało miejsce w dniu 1 maja 2004 r.
Dlatego też można było jednoznacznie ustalić czy doszło do zmiany w strukturze handlu we wspomnianym okresie wyłącznie na podstawie porównania poziomów przywozu produktu rozpatrywanego do 15 Państw Członkowskich przed rozszerzeniem ("UE-15" lub "Wspólnota").
Rzeczywiście, należy zauważyć, że ponieważ przed rozszerzeniem obowiązujące środki miały zastosowanie wyłącznie do UE-15, do obejścia przed rozszerzeniem ich mogło dojść wyłącznie w odniesieniu do UE-15.
Ponadto wszelkie dane odnoszące się do okresu po rozszerzeniu i dotyczące dziesięciu nowych Państw Członkowskich, jako takie, nie umożliwiłyby rozpoznania istniejącego trendu, ponieważ nie istnieją porównywalne dane dotyczące poprzednich lat.
2.
Poziom współpracy oraz określenie wolumenu przywozu
(15) Jak wspomniano w motywie 8, jedynie czterech producentów eksportujących z Wietnamu, z których tylko jeden dokonywał wywozu CFL-i do Wspólnoty, jeden producent-eksporter z Pakistanu oraz pięciu producentów eksportujących z Chin współpracowało przedstawiając odpowiedzi na kwestionariusze.
Filipiny nie współpracowały w żaden sposób.
(16) Wolumen przywozu zarejestrowany w Eurostacie objął większą grupę produktów niż CLF-i, tzn. wszystkie świetlówki.
(17) Wolumen wywozu CFL-i podany przez jedynego współpracującego eksportera z Wietnamu objął jedynie 3 % wolumenu wywozu zarejestrowanego w Eurostacie.
Z informacji otrzymanych w toku dochodzenia wynikało, że istnieje pewna liczba innych, niewspółpracujących producentów eksportujących z Wietnamu, którzy dokonywali wywozu CFL-i do Wspólnoty w OD.
Dlatego też uznano, że dane przedstawione przez współpracującego eksportera nie odzwierciedlały w sposób wystarczający całościowego wolumenu przywozu CFL-i z Wietnamu.
(18) Jeżeli chodzi o Pakistan, jak wspomniano poniżej w motywie 52, ustalono, że dane przedstawione przez eksportera współpracującego nie były wiarogodne.
Jeżeli chodzi o Filipiny żadna współpraca nie miała miejsca.
Również eksporterzy z ChRL wykazali się niskim poziomem współpracy. Spośród przynajmniej dwunastu znanych chińskich producentów eksportujących (reprezentujących około 30 % całkowitego wywozu z Chin w okresie objętym dochodzeniem podczas dochodzenia pierwotnego) jedynie pięciu przedstawiło odpowiedzi na kwestionariusze.
Ponadto trzy z tych odpowiedzi na kwestionariusze były w przeważającej części niekompletne.
Dlatego też, na podstawie informacji przedstawionych przez współpracujące strony, nie udało się w sposób jednoznaczny ustalić wolumenu przywozu CFL-i do Wspólnoty.
(19) Uwzględniając powyższe fakty, ustalenia dotyczące przywozu CFL-i do Wspólnoty należało przeprowadzić na podstawie faktów dostępnych zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego.
Z braku jakichkolwiek innych bardziej wiarygodnych źródeł informacji wykorzystano dane Eurostatu celem określenia całkowitego wolumenu przywozu z ChRL, Wietnamu, Pakistanu oraz z Filipin.
Dane te sprawdzono i potwierdzono w innych źródłach statystycznych.
3.
Metodologia
(20) Zgodnie z art. 13 ust. 1 rozporządzenia podstawowego ocenę obejścia przeprowadzono poprzez analizę kolejnych przypadków celem określenia czy miała miejsce zmiana w strukturze handlu pomiędzy krajami trzecimi a Wspólnotą, czy zmiana ta wyniknęła z praktyki, procesu lub prac, w odniesieniu do których nie ma racjonalnej przyczyny lub ekonomicznego uzasadnienia innego niż nałożenie wspomnianego cła, czy istniały dowody na wyrządzenie szkody lub na podważanie skutków zaradczych cła zarówno w odniesieniu do cen, jak i ilości produktu podobnego oraz czy istniały dowody na dumping w odniesieniu do wartości normalnej uprzednio ustalonej w odniesieniu do produktu podobnego, w razie potrzeby zgodnie z przepisami art. 2 rozporządzenia podstawowego.
(21) Praktyka, postępowanie lub prace, o których mowa powyżej, obejmują między innymi wysyłanie produktu objętego środkami przez kraje trzecie oraz składanie części poprzez działania montażowe we Wspólnocie lub w kraju trzecim.
W tym celu fakt prowadzenia działań montażowych ustalono zgodnie z art. 13 ust. 2 rozporządzenia podstawowego.
(22) W tym zakresie oraz jak wyjaśniono poniżej w motywach 42 i 82, należy zauważyć, iż żadne ze współpracujących przedsiębiorstw nie przedstawiło wiarogodnych informacji, które można byłoby wykorzystać jako podstawę do obliczenia wartości części wykorzystanych w montażu lub wartości dodanej do części wprowadzonych podczas działań wykończeniowych.
Dlatego też ustalenia w tym zakresie oparto na dostępnych faktach, zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego.
(23) Celem dokonania oceny czy wspomniane działania rozpoczęły się lub znacząco zwiększyły po lub na krótko przed wszczęciem dochodzenia, przeprowadzono analizę przepływu handlowego przywozu do Wspólnoty, który miał miejsce po nałożeniu ostatecznych środków na przywóz pochodzący z Chin.
(24) Celem przeprowadzenia oceny czy przywożone produkty odnośnie do ilości i cen podważyły skutki zaradcze obowiązujących środków nałożonych na przywóz CFL-i z Chin wykorzystano, jeżeli były dostępne, ilości i ceny przywozu z krajów trzecich objętych dochodzeniem, stosowane odnośnie do niepowiązanych klientów we Wspólnocie.
W innych przypadkach wykorzystano dane Eurostatu jako najlepsze dostępne dane dotyczące ilości i cen.
Tak ustalone ceny porównano z poziomem usuwającym szkodę, ustalonym dla producentów Wspólnoty w dochodzeniu pierwotnym.
(25) Wreszcie, zgodnie z art. 13 ust. 1 i art. 13 ust. 2 rozporządzenia podstawowego zbadano, czy istniały dowody dumpingu względem wartości normalnej ustalonej wcześniej dla produktów podobnych.
W tym względzie ceny eksportowe współpracujących producentów/eksporterów CFL-i w OD porównano z wartością normalną ustaloną w dochodzeniu prowadzącym do nałożenia ostatecznych środków antydumpingowych dla produktu podobnego.
W pierwotnym dochodzeniu wartość normalna została ustalona na podstawie cen oraz konstruowanej wartości normalnej w Meksyku, który posiada gospodarkę rynkową analogiczną do tej w ChRL.
(26) W celu zapewnienia porównywalności wartości normalnej z ceną eksportową przewidziano należne dostosowania z uwzględnieniem różnic, które mają wpływ na ceny i porównywalność cen.
Jeżeli chodzi o produkt wysyłany z Wietnamu ustalono, że posiadał on specyficzne cechy fizyczne.
Dlatego też uznano za właściwe przyznanie dostosowania uwzględniającego różnice fizyczne zgodnie z art. 2 ust. 10 lit. a) rozporządzenia podstawowego.
(27) Zgodnie z art. 2 ust. 11 i art. 2 ust. 12 rozporządzenia podstawowego, wartość dumpingu obliczono poprzez porównanie średniej ważonej wartości normalnej ustalonej w pierwotnym dochodzeniu oraz średniej ważonej cen eksportowych w okresie objętym niniejszym dochodzeniem, wyrażone jako odsetek ceny CIF na granicy Wspólnoty przed ocleniem.
4.
Produkt objęty postępowaniem i produkt podobny
(28) Produktem objętym postępowaniem jest, zgodnie z definicją w rozporządzeniu pierwotnym, CFL-i aktualnie oznaczone kodem CN ex85393190.
CFL-i jest świetlówką kompaktową ze scaloną elektroniką z jedną lub więcej szklanymi rurkami, ze wszystkimi elementami oświetleniowymi i elektronicznymi zamocowanymi do lub wmontowanymi w trzonek lampy.
(29) Dochodzenie wykazało, że CFL-i wywożone do Wspólnoty z Chińskiej Republiki Ludowej oraz CFL-i wysyłane z Wietnamu, Pakistanu i Filipin do Wspólnoty mają takie same podstawowe cechy fizyczne i takie same zastosowania.
Są więc one uważane za produkty podobne w rozumieniu art. 1 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
5.
Zmiana struktury handlu
(30) Przywóz z Chin zmniejszył się o ponad połowę po nałożeniu środków w 2001 r., tzn. zmniejszył się z 85 milionów jednostek w 2000 r. do 37 milionów jednostek w 2002 r.
Mimo, że przywóz częściowo zwiększył się po 2002 r., jego poziom w 2004 r. wciąż wynosił ponad 20 % poniżej poziomu z 2000 r., tzn. w okresie przed nałożeniem wspomnianych środków.
Z drugiej jednak strony przywóz z Wietnamu, Pakistanu i Filipin, który praktycznie nie istniał przed 2001 r., znacznie zwiększył się po nałożeniu środków.
(31) W przedstawionej poniżej tabeli 1 pokazano ilości świetlówek (w sztukach) przywożone z wyżej wspomnianych krajów do UE-15, łącznie z CFL-i zgodnie z danymi Eurostatu na poziomie kodu CN.
Partner\okres _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_
Chiny (w sztukach) _BAR_ 70483168 _BAR_ 85154477 _BAR_ 46763569 _BAR_ 37493151 _BAR_ 54845219 _BAR_ 69604510 _BAR_
% wzrostu _BAR_ 151 _BAR_ 182 _BAR_ 100 _BAR_ 80 _BAR_ 117 _BAR_ 149 _BAR_
Wietnam (w sztukach) _BAR_ 0 _BAR_ 0 _BAR_ 925518 _BAR_ 1920973 _BAR_ 5451201 _BAR_ 8215491 _BAR_
% wzrostu _BAR_ 0 _BAR_ 0 _BAR_ 100 _BAR_ 208 _BAR_ 589 _BAR_ 888 _BAR_
Filipiny (w sztukach) _BAR_ 768406 _BAR_ 82840 _BAR_ 1487219 _BAR_ 2995323 _BAR_ 3250691 _BAR_ 3956526 _BAR_
% wzrostu _BAR_ 52 _BAR_ 6 _BAR_ 100 _BAR_ 201 _BAR_ 219 _BAR_ 266 _BAR_
Pakistan (w sztukach) _BAR_ 0 _BAR_ 0 _BAR_ 196240 _BAR_ 584065 _BAR_ 674119 _BAR_ 1255456 _BAR_
% wzrostu _BAR_ 0 _BAR_ 0 _BAR_ 100 _BAR_ 298 _BAR_ 344 _BAR_ 640 _BAR_
(32) W trakcie dalszej analizy wyżej przedstawionych danych, uzupełnionych i zweryfikowanych przez inne źródła statystyczne ujawniono, że około połowę całkowitego wolumenu wywozu w odniesieniu do Chin, zarejestrowanego przez Eurostat, stanowiły CLF-i oraz, że rozwój przywozu produktu objętego postępowaniem jest powiązany z rozwojem przywozu świetlówek kompaktowych, tzn. obydwa wykazują podobne trendy.
(33) Ponadto ustalono, że ponowny wzrost przywozu z Chin w 2003 i w 2004 r. nastąpił głównie z powodu wzrostu wywozu dokonywanego przez przedsiębiorstwa niepodlegające lub podlegające niewielkim cłom antydumpingowym – Lisheng Electronic & Lighting (Xiamen) Co.
Ltd ("Lisheng") i Shenzhen Zuoming Electronic Co.
Ltd ("Shenzhen"), podczas gdy poziomy przywozu dokonywanego przez pozostałe przedsiębiorstwa w tym samym okresie były względnie stabilne.
(34) W poniższej tabeli, opartej na danych statystycznych zgromadzonych przez Państwa Członkowskie i zebranych przez Komisję zgodnie z art. 14 ust. 6 rozporządzenia podstawowego, z jednej strony przedstawiono wielkość przywozu CFL-i (w sztukach) przedsiębiorstwa Lisheng i Shenzhen, a drugiej strony pozostałych chińskich przedsiębiorstw podlegających wyższym stawkom celnym:
Przedsiębiorstwo _BAR_ Obowiązujące AD _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_
Lisheng Electronic & Lighting (Xiamen) Co.
Ltd, _BAR_ 0 % _BAR_ 100 _BAR_ 101 _BAR_ 154 _BAR_
Shenzhen Zuoming Electronic Co.
Ltd _BAR_ 8,4 % _BAR_ 100 _BAR_ 178 _BAR_ 221 _BAR_
Inne przedsiębiorstwa _BAR_ 17,1 do 66,1 % _BAR_ 100 _BAR_ 119 _BAR_ 128 _BAR_
Razem _BAR_ _BAR_ 100 _BAR_ 110 _BAR_ 150 _BAR_
Filipiny
(35) Jak wspomniano powyżej w motywach 17 i 18, wolumeny przywozu dotyczące Filipin określono na podstawie statystyk Eurostatu.
(36) Przed 2001 r., kiedy to nałożono ostateczne środki antydumpingowe, wolumen przywozu z Filipin był nieznaczny.
Jednakże w 2001 r. po nałożeniu ceł przywóz ten uległ niemal podwojeniu i wzrósł o dalsze 1,4 mln jednostek w 2001 r. do 2,9 mln jednostek w 2002 r.
W okresie objętym dochodzeniem przywóz wyniósł 3,9 mln jednostek, tzn. wzrósł całkowicie o 262 % w porównaniu do 2001 r.
(37) W trakcie dochodzenia ujawniono, że wywóz z ChRL do Filipin stale wzrastał od 2000 r., zaś w 2003 r. wzrósł radykalnie.
W tym samym czasie statystyki dotyczące przywozu z Filipin wykazują stale znacznie większe wolumeny niż statystyki wywozu z ChRL do Filipin.
Różnica pomiędzy tymi statystykami odpowiada wolumenowi wywiezionemu z Filipin do Wspólnoty, co wskazuje, że towary te mogły być wysłane z Chin przez Filipiny do Wspólnoty.
Pakistan
(38) Zgodnie z motywem 17 oraz z wyjaśnieniem zamieszczonym poniżej w motywie 52 informacje przekazane przez jedynego współpracującego eksportera z Pakistanu, przedsiębiorstwo Ecopak Lighting, były niewiarygodne, dotyczyły między innymi jego sprzedaży eksportowej do Wspólnoty i dlatego nie można było ich uwzględnić.
Zamiast tych informacji wykorzystano statystyki Eurostatu celem określenia wolumenu przywozu z Pakistanu.
Z danych Eurostatu wynika, że przywóz z Pakistanu rozpoczął się w 2001 r., tzn. po nałożeniu ostatecznych środków w pierwotnym dochodzeniu i wzrósł Wietnam 490 % w okresie objętym dochodzeniem, tzn. z 0,2 milionów jednostek w 2001 r. do 0,9 milionów jednostek w okresie objętym dochodzeniem.
Wietnam
(39) Jak wspomniano powyżej w motywach 16 i 18, wolumeny przywozu dotyczące Wietnamu określono na podstawie statystyk Eurostatu.
Tak więc przywóz rozpoczął się po nałożeniu ostatecznych środków w 2001 r. i jego wielkość podwoiła się w 2002 r.
Ogólnie przywóz wzrósł z 0,9 miliona jednostek w 2001 r. do 7,1 milionów jednostek w OD, tzn. o 767 %.
6.
Wnioski dotyczące zmiany struktury handlu
(40) Ogólny spadek wywozu z Chin do Wspólnoty i równoczesny wzrost wywozu z Wietnamu, Pakistanu i Filipin po nałożeniu środków ostatecznych stanowił zmianę w strukturze handlu pomiędzy wyżej wspomnianymi państwami z jednej strony a Wspólnotą z drugiej strony.
(41) Uznano również, że wzrost przywozu z ChRL mający miejsce od 2002 r. do końca okresu objętego dochodzeniem nastąpił głównie z powodu wzrostu przywozu dokonywanego przez przedsiębiorstwa Lisheng i Shenzhen, które nie podlegały lub podlegały niskim stawkom celnym i które w związku z tym nie powinny być lub powinny być mniej zainteresowane obchodzeniem obowiązujących środków poprzez przeładunek i/lub działania montażowe w trzecich krajach.
Dlatego też wzrost ten nie powinien być powodem podważenia wyżej zamieszczonego wniosku.
7.
Filipiny
a) Charakter praktyki związanej z obchodzeniem środków
(42) Ponieważ w bieżącym dochodzeniu nie współpracowało żadne filipińskie przedsiębiorstwo, ocenę oparto na informacjach dostępnych zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego, łącznie z informacjami dostarczonymi we wniosku.
Wnioskodawca przedstawił oparte na domniemaniu faktycznym dowody zarówno na prowadzenie przeładunku, jak i działań montażowych na Filipinach.
b) Niewystarczająca racjonalna przyczyna lub ekonomiczne uzasadnienie inne niż nałożenie cła antydumpingowego
(43) W związku z brakiem jakiejkolwiek współpracy, Komisja musiała oprzeć swoje ustalenia na dostępnych faktach, zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego.
W bieżącym przypadku informacje przedstawione przez wnioskodawcę zawierały oparte na domniemaniu faktycznym dowody na przeładunek i działania montażowe, przy pomocy których obchodzono obowiązujące środki antydumpingowe.
Ponadto zachodzi zbieżność w czasie pomiędzy nałożeniem środków antydumpingowych na ChRL i zmianą trendów w wywozie z Chin z jednej strony a trendami przywozu z Filipin do Wspólnoty z drugiej strony, jak wspomniano w motywie 37.
Ponieważ potwierdziło to oparte na domniemaniu faktycznym dowody przedstawione we wniosku, uznano, że zmiana w strukturze handlu wynikła raczej z nałożenia środków antydumpingowych niż z jakiejkolwiek innej racjonalnej przyczyny lub ekonomicznego uzasadnienia w rozumieniu art. 13 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.
c) Podważenie skutków zaradczych cła antydumpingowego
(44) Zmiana w strukturze wspólnotowego przywozu nastąpiła po nałożenia środków antydumpingowych na przywóz CFL-i z Chin.
Ta zmiana w przepływie handlowym przełożyła się na znaczny wzrost wolumenu przywozu, tzn. jak wspomniano w motywie 35, o ponad 250 % pomiędzy 2001 r. a OD.
Dlatego też uznano, że ten wzrost przywozu w odniesieniu do ilości podważył skutki zaradcze środków antydumpingowych na rynku wspólnotowym.
(45) Jeżeli chodzi o ceny produktów wysyłanych z Filipin i przy braku jakiejkolwiek współpracy eksporterów z Filipin, ceny eksportowe ustalono na podstawie danych zarejestrowanych w Eurostacie zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego.
Na tej podstawie, należy przyjąć, że ceny eksportowe wywozu z Filipin kształtują się poniżej poziomu usuwającego szkodę cen Wspólnoty, jak ustalono w pierwotnym dochodzeniu.
(46) Zatem uznano, że przedmiotowy przywóz produktu objętego postępowaniem z Filipin podważył skutki zaradcze cła zarówno odnośnie do ilości, jak i cen.
d) Dowód na istnienie dumpingu
(47) Porównanie średniej ważonej wartości normalnej ustalonej w pierwotnym dochodzeniu oraz średniej ważonej cen eksportowych ustalonych na podstawie motywu 45 w bieżącym okresie objętym dochodzeniem, wyrażone jako odsetek ceny CIF na granicy Wspólnoty przed ocleniem, wykazało dumping na przywóz CFL-i wysyłanych z Filipin.
e) Wniosek
(48) Uwzględniając powyższe fakty, uznano, że ostateczne cła antydumpingowe nałożone na przywóz CFL-i pochodzących z Chin obchodzono poprzez przeładunek na Filipinach zgodnie z art. 13 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.
8.
Pakistan
a) Charakter praktyki związanej z obchodzeniem środków
(49) W wyniku dochodzenia ujawniono, że Ecopak Lighting miał zakład produkcyjno-montażowy CFL-i w Pakistanie.
Przedsiębiorstwo Ecopak Lighting jest powiązane z chińskim przedsiębiorstwem podlegającym ostatecznym cłom antydumpingowym – Firefly Lighting Co.
Ltd.
(50) Ecopak Lighting zostało zarejestrowane na początku 2001 r. (w okresie pierwotnego dochodzenia) i rozpoczęło działalność w maju 2001 r. po nałożeniu tymczasowych środków w pierwotnym dochodzeniu.
Maszyny i wyposażenie zakupiono od przedsiębiorstwa handlowego mającego siedzibę w ChRL.
Transport wyposażenia z ChRL do Pakistanu rozpoczął się w lutym 2001 r., bezpośrednio przed nałożeniem środków tymczasowych w pierwotnym dochodzeniu.
W trakcie dochodzenia ujawniono jednakże że Ecopak Lighting nie rozpoczęło produkcji CFL-i w Pakistanie, ale prowadziło jedynie działania montażowe.
Rzeczywiście, zgromadzono dowody wykazujące, iż elementy CFL-i były wytwarzane przez powiązane przedsiębiorstwo mające siedzibę w ChRL, były one również importowane w pół zmontowanych "zestawach".
Ponadto Ecopack Lighting nie posiadał niezbędnych maszyn i wyposażenia, które umożliwiłoby mu produkcję CFL-i.
W jego zakładach w Pakistanie znaleziono jedynie maszyny służące do montażu.
(51) Należy zauważyć, że w okresie przeprowadzania wizyty weryfikacyjnej ustalono, że nie prowadzono tam żadnego rodzaju działalności (nie miała miejsca ani produkcja, ani montaż). Nie było tam żadnych pracowników, ani nie istniały żadne zapasy.
Przedsiębiorstwo tłumaczyło, że mimo iż prowadziło działania montażowe w okresie objętym dochodzeniem, czego szczególnie dowodzi obecność maszyn oraz dostarczona lista pracowników, działalności zaprzestano na krótko przed rozpoczęciem bieżącego dochodzenia i przedsiębiorstwo nie podjęło jeszcze decyzji co do ponownego rozpoczęcia wspomnianej działalności.
Na tej podstawie nie można było ustalić faktu istnienia zdolności produkcyjnych.
(52) Ponadto ustalono, że Ecopak Lighting miał dwa zestawy dokumentacji księgowej.
Dokumentacja księgowa, obejmująca sprawozdania biegłych rewidentów księgowych nie była zgodna z międzynarodowymi standardami rachunkowości i dlatego też uznano ją za niewiarygodną.
Z tego powodu nie można było ustalić wiarygodnej wartości maszyn (co było potrzebne do obliczenia amortyzacji będącej częścią obliczenia wartości dodanej), nie można było również ustalić precyzyjnie wartości importowanych części, ani wartości dodanej tych części.
W każdym razie przedsiębiorstwo nie przedstawiło żadnych informacji, które umożliwiłyby Instytucjom przeanalizowanie progów wspomnianych w art. 13 ust. 2 lit. b).
(53) W świetle dostępnych dowodów, tzn. informacji dostarczonych przez wnioskodawcę, oraz w świetle faktu, iż niemal wszystkie części zostały przywiezione z ChRL w postaci zestawów z przedsiębiorstwa powiązanego podlegającego środkom antydumpingowym, ustalono, że działalność mająca miejsce w Pakistanie w okresie objętym dochodzeniem należy uznać za działalność montażową mającą na celu obejście obowiązujących ostatecznych ceł antydumpingowych.
b) Niewystarczająca racjonalna przyczyna lub ekonomiczne uzasadnienie inne niż nałożenie cła antydumpingowego
(54) W trakcie dochodzenia ujawniono dalsze fakty potwierdzające, że działania montażowe w Pakistanie nie miały żadnej innej racjonalnej przyczyny lub ekonomicznego uzasadnienia jak nałożenie cła antydumpingowego.
(55) Wyżej opisana zmiana w strukturze handlu zbiegła się w czasie z rozpoczęciem działań montażowych CFL-i w Pakistanie.
Ustalono również, że mimo iż sprzedaż CFL-i do Wspólnoty była prowadzona z Pakistanu, chińskie powiązane przedsiębiorstwo kontynuowało zaopatrywanie innych rynków bezpośrednio z ChRL.
Klienci Ecopak Lighting we Wspólnocie zamawiali CFL-i bezpośrednio od przedsiębiorstwa powiązanego w Chinach.
(56) Eksporter twierdził, że powodem rozpoczęcia działalności w Pakistanie był szczególnie korzystny klimat dla inwestycji zagranicznych, poprawiony poziom infrastruktury i niskie koszty pracy w Pakistanie.
Przedsiębiorstwo to twierdziło również, że rynek wspólnotowy różni się od innych rynków pod względem popytu, rodzajów produktów i cen, co wymagało odmiennej strategii wywozu niż strategie stosowane na innych rynkach.
(57) Jednakże żadnych z tych argumentów nie można poprzeć wystarczającymi dowodami i rzeczone przedsiębiorstwo nie było w stanie wykazać, że właśnie te czynniki uwzględniono w momencie podejmowania decyzji rozpoczęcia działalności w Pakistanie.
Rzeczywiście wyniki przeprowadzonej na miejscu weryfikacji zaprzeczyły twierdzeniom przedstawionym przez przedsiębiorstwo.
Ponadto jeżeli chodzi o przerwanie tej działalności, przedsiębiorstwo nie było w stanie przedstawić wiarygodnego wytłumaczenia.
W każdym razie, zauważono, że przedsiębiorstwo mogłoby z łatwością wznowić działalność montażową, jeżeli podjęłoby taką decyzję.
(58) Uwzględniając powyższe ustalenia oraz ze względu na fakt, że samo przedsiębiorstwo przyznało, że działalność montażową rozpoczęto z powodu ceł antydumpingowych obowiązujących we Wspólnocie, uznano że nie istniała wystarczająca racjonalna przyczyna, ani żadne ekonomiczne uzasadnienie zmiany struktury handlu inne niż nałożenie cła antydumpingowego.
c) Podważenie skutków zaradczych cła antydumpingowego
(59) Analiza obrotów handlowych przeprowadzona na podstawie danych Eurostatu wykazuje, że zmiana w strukturze przywozu wspólnotowego, do której doszło po nałożeniu ostatecznych środków na przywóz pochodzący z Chin podważyła skutki zaradcze środków antydumpingowych w odniesieniu do ilości przywożonych na rynek wspólnotowy.
Rzeczywiście, wspomniane przedsiębiorstwo pakistańskie dokonywało nawet większego wywozu do Wspólnoty w okresie objętym bieżącym dochodzeniem niż jego przedsiębiorstwo powiązane z Chin w okresie objętym dochodzeniem podczas dochodzenia pierwotnego.
(60) Jeżeli chodzi o ceny produktu wysyłanego z Pakistanu, ustalono, że ceny dla klientów niepowiązanych ze Wspólnotą utrzymują się poniżej poziomu eliminującego szkodę, ustalonego dla producentów wspólnotowych w dochodzeniu pierwotnym.
(61) Zatem uznano, że przedmiotowe przywozy z Pakistanu rozpatrywanego produktu podważyły skutki zaradcze cła zarówno odnośnie do ilości, jak i cen.
d) Dowód na istnienie dumpingu
(62) Zgodnie z art. 2 ust. 11 i art. 2 ust. 12 rozporządzenia podstawowego, porównanie średniej ważonej wartości normalnej ustalonej w poprzednim dochodzeniu oraz średniej ważonej cen eksportowych w OD, wyrażone jako odsetek ceny CIF na granicy Wspólnoty przed ocleniem, wykazało dumping na przywóz CFL-i wysyłanych z Pakistanu.
9.
Wietnam
a) Uwagi ogólne
(63) Wniosek zawierał wystarczające dowody oparte na domniemaniu faktycznym, wskazujące na istnienie praktyk przeładunku i montażu, służących do obchodzenia obowiązujących środków antydumpingowych poprzez przywóz dokonywany z Wietnamu.
(64) Czterech producentów eksportujących z Wietnamu przedstawiło odpowiedzi na kwestionariusz.
Wizyty weryfikacyjne przeprowadzono w siedzibach trzech z wyżej wspomnianych przedsiębiorstw: czwarte przedsiębiorstwo (Halong Simexco) nie zezwoliło na przeprowadzenie weryfikacji na miejscu, dlatego też jego odpowiedź na kwestionariusz należało uznać za niewiarygodną.
Ustalenia w zakresie tego przedsiębiorstwa oparto na dostępnych faktach, zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego.
W związku z tym uznano, iż nie było podstaw sądzić, że działalność tego przedsiębiorstwa nie stanowiła obchodzenia środków, zgodnie z definicją art. 13 rozporządzenia podstawowego.
(65) Jeżeli chodzi o pozostałe trzy przedsiębiorstwa, wszystkie umiejscowiły linie produkcyjne/montażowe CFL-i w Wietnamie. Jednakże tylko jedno z nich dokonywało wywozu produktu objętego postępowaniem do Wspólnoty w okresie objętym dochodzeniem (Eco Industries Vietnam). Energy Research Vietnam rozpoczęło dokonywanie wywozu po OD i dlatego też wystąpiło z wnioskiem o udzielenie mu zwolnienia jako nowemu eksporterowi na podstawie art. 11 ust. 4 i art. 13 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
(66) Wreszcie, Rang Dong Light Source oraz Vacuum Flask Joint Stock Company ("Ralaco"), w ogóle nie dokonywały wywozu produktu rozpatrywanego w okresie OD lub po nim. Dlatego też, jeżeli chodzi o to przedsiębiorstwo, nie można było wyciągnąć jakichkolwiek wniosków dotyczących faktu obchodzenia ostatecznych ceł antydumpingowych. Sytuacja tego przedsiębiorstwa zostanie poddana ponownej analizie na żądane, w przypadku spełnienia warunków określonych w art. 11 ust. 4 i art. 13 ust. 4.
b) Charakter praktyki związanej z obchodzeniem środków
(67) Jedno z przedsiębiorstw wspomnianych w motywie 63, Energy Research Vietnam Co. Ltd, które nie dokonywało wywozu do Wspólnoty w OD, rozpoczęło jednakże wywóz CFL-i po OD i w związku z tym wystąpiło o traktowanie go jako przedsiębiorstwa będącego nowym producentem eksportującym zgodnie z art. 13 ust. 4 i art. 11 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
(68) Jednakże weryfikacja odpowiedzi na kwestionariusz przedstawionej przez to przedsiębiorstwo uległa poważnemu opóźnieniu, między innymi przez dostarczenie wprowadzających w błąd informacji (na przykład zatajenie istnienia zapasów produktu objętego postępowaniem sprzedanego do Wspólnoty). W związku z tym informacje te należało uznać za niewiarygodne.
Ponadto Energy Research Vietnam Co.
Ltd pominęło informacje dotyczące wykupienia przez nie wietnamskiego przedsiębiorstwa, odnośnie do którego wnioskodawca dostarczył we wniosku oparte na domniemaniu faktycznym dowody na istnienie praktyk obchodzenia środków.
Wreszcie, Energy Research Vietnam Co.
Ltd nie zezwolił na przeprowadzenie wizyty weryfikacyjnej na miejscu w siedzibie spółki matki w Hong Kongu, mimo iż twierdził, że większość dokumentów mających związek z dochodzeniem znajduje się w tej właśnie spółce.
(69) Biorąc pod uwagę powyższe fakty stwierdzono, że Energy Research Vietnam Co.
Ltd nie może zostać uznane za przedsiębiorstwo współpracujące i dlatego też ustalenia dotyczące tego przesiębiorstwa należało poczynić na podstawie dostępnych faktów.
Na tej podstawie, a w szczególności na podstawie dowodów dostarczonych przez stronę wnoszącą skargę oraz na podstawie faktu, iż informacje przedstawione w odpowiedzi na kwestionariusz w przeważającej mierze były niekompletne, uznano że wniosek tego przedsiębiorstwa o przyznanie statusu nowego eksportera/producenta nie może zostać przyjęty.
(70) Bezpośrednio po zawiadomieniu przedsiębiorstwo twierdziło, że w pełni współpracowało i zaprzeczyło większości ustaleń wyszczególnionych w motywie 67.
Jednakże na podstawie dowodów faktycznych zgromadzonych przez Komisję, uznano że sprzeciw przedsiębiorstwa jest nieuzasadniony i nie ma żadnych podstaw.
Dlatego też potwierdza się wnioski przedstawione w motywie 68.
(71) Eco Industries Vietnam, przedsiębiorstwo wspomniane w motywie 63, jest częścią grupy, której spółka matka, Eco International Inc. ma siedzibę w Stanach Zjednoczonych Ameryki (USA).
Zakłady produkcyjne CFL-i zostały otwarte w sierpniu 2003 r., tego samego roku rozpoczęto wywóz do Wspólnoty.
W przywóz do Wspólnoty, sprzedaż i marketing zaangażowane są dwa powiązane przedsiębiorstwa we Wspólnocie (z Danii i z Hiszpanii).
CFL-i wytwarzane w Wietnamie są niemal całkowicie wysyłane do Wspólnoty (z wyjątkiem pomniejszych sprzedaży do Indonezji dokonywanych poza OD). e3-light, powiązane przedsiębiorstwo duńskie również dokonywało zakupu CFL-i poprzez powiązanego sprzedawcę (Eco Industries China) z Chin, a następnie dokonywało ponownej sprzedaży tego produktu do USA.
(72) W toku dochodzenia ustalono, że księgowość tego przedsiębiorstwa nie była zgodna z międzynarodowymi standardami rachunkowości (GAAP) i że w całości wykazywała poważne braki. Dlatego też należało uznać ją za niewiarygodną.
W związku z tym, na tej podstawie nie można było ustalić kosztów tego przedsiębiorstwa.
W dochodzeniu ustalono również, że w OD wspomniane przedsiębiorstwo wietnamskie dokonywało przywozu niemal wszystkich elementów CFL-i wykorzystywanych do produkcji CFL-i z Chin.
(73) Biorąc pod uwagę fakt, iż nie można było ustalić dokładnej wartości przywożonych części, nie można było obliczyć wartości dodanej do tych części.
Przedsiębiorstwo to nie przedstawiło żadnych wiarygodnych informacji, które umożliwiłyby przeanalizowanie progów wspomnianych w art. 13 ust. 2 lit. b).
(74) W związku z tym, ustalenia dotyczące Eco Industries Vietnam należało przeprowadzić na podstawie dostępnych faktów, zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego.
W wyniku tego, w świetle dostępnych dowodów, tzn. w świetle faktu, iż przedsiębiorstwo to rozpoczęło działalność po nałożeniu środków na ChRL, oraz że większość części jest przywożona z ChRL, uznano że działania Eco Industries Wietnam w okresie OD należy uważać za działania montażowe obchodzące obowiązujące ostateczne cła antydumpingowe.
(75) Bezpośrednio po zawiadomieniu wspomniane przedsiębiorstwo twierdziło, że wietnamskie fabryki zaopatrywały niemal wyłącznie Wspólnotę, ponieważ jego własna zdolność produkcyjna nie wystarczała na zaopatrywanie innych rynków.
Jednakże możliwe było zweryfikowanie faktu, iż w znacznym okresie OD nie prowadzono żadnej produkcji i dlatego wolne moce produkcyjne niezbędne do zaopatrywania rynków innych niż rynek wspólnotowy byłyby dostępne.
Przedsiębiorstwo to twierdziło również, że jego księgowość należy uznać za wiarygodną, ponieważ była ona poddawana audytowi i została uznana za zgodną z wietnamskimi standardami rachunkowości.
W tym kontekście ponownie przypomina się, że przedmiotowe przedsiębiorstwo nie prowadziło żadnych ksiąg rachunkowych, oraz że jego system księgowości nie umożliwiał weryfikacji kompletności i dokładności dokumentacji księgowej.
Dlatego też utrzymuje się wnioski przedstawione w motywie 73.
c) Podważenie skutków zaradczych cła antydumpingowego
(76) Analiza obrotów handlowych wykazuje, że zmiana w strukturze przywozu wspólnotowego, do której doszło od nałożenia ostatecznych środków na przywóz pochodzący z Chin podważyła skutki zaradcze środków dumpingowych w odniesieniu do ilości przywożonych na rynek wspólnotowy.
(77) Ponieważ tylko jedno przedsiębiorstwo dokonujące wywozu produktu objętego postępowaniem w okresie OD do UE-15 współpracowało podczas bieżącego dochodzenia, analizę pozostałych przedsiębiorstw obejmującą ilości i ceny należało przeprowadzić na podstawie danych z Eurostatu.
Jak wskazano w motywach 15 i 38, przywóz znacznie wzrósł, tzn. o ponad 700 % od nałożenia środków ostatecznych.
(78) Jeżeli chodzi o ceny produktu wysyłanego z Wietnamu, ustalono, że wietnamskie ceny eksportowe utrzymują się średnio poniżej poziomu eliminującego szkodę, ustalonego dla producentów wspólnotowych w dochodzeniu pierwotnym.
(79) Zatem uznano, że przedmiotowy przywóz produktu objętego postępowaniem z Wietnamu podważył skutki zaradcze cła zarówno odnośnie do cen, jak i ilości.
Takie same wnioski odnoszą się do wywozu Eco Industries.
d) Dowód na istnienie dumpingu
(80) Zgodnie z art. 2 ust. 11 i art. 2 ust. 12 rozporządzenia podstawowego, porównanie średniej ważonej wartości normalnej ustalonej w dochodzeniu pierwotnym oraz średniej ważonej cen eksportowych w OD bieżącego dochodzenia, wyrażone jako odsetek ceny CIF na granicy Wspólnoty przed ocleniem, wykazało dumping na przywóz CFL-i wysyłanych z Wietnamu. Taki sam wniosek przyjęto podczas analizy cen eksportowych Eco Industries Vietnam.
(81) Przedsiębiorstwo Eco Industries Vietnam twierdziło, że wartości normalne ustalone w dochodzeniu pierwotnym nie odzwierciedlały charakterystyki rynku co do cen w okresie OD i dlatego też należało je obliczyć ponownie lub odpowiednio dostosować, nie podało ono jednakże szczegółowej motywacji swojego wniosku.
Zwraca się uwagę na fakt, że art. 13 ust. 2 lit. c) rozporządzenia podstawowego jasno stanowi, że należy przedstawić dowody na istnienie dumpingu w stosunku do wartości normalnych uprzednio ustalonych dla produktów podobnych.
Dlatego też metodologia zastosowana przez Komisję była zgodna z rozporządzeniem podstawowym i nie przyznano żadnych dostosowań lub ponownych obliczeń wartości normalnej podczas bieżącego OD.
Przedmiotowe przedsiębiorstwo twierdziło również, że podczas obliczania ceny eksportowej Eco Industries Vietnam zgodnie z art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego, znaczną ilość kosztów sprzedaży, ogólnych i administracyjnych ("SG&A") powiązanego importera duńskiego (e3 light) błędnie włączono do obliczeń, ponieważ ta suma dotyczyła usług świadczonych na rzecz amerykańskiej spółki-matki i dlatego nie odnosiła się do sprzedaży produktu objętego postępowaniem we Wspólnocie. Jednakże przedsiębiorstwo nie przedstawiło żadnych dowodów na poparcie tego wniosku.
Ponadto przedsiębiorstwo nie włączyło rzekomo niewłaściwie ujętej sumy do SG&A, ani nie przedstawiło żadnych informacji, które umożliwiłyby Komisji ustalenie, nawet w przybliżeniu, wysokości wspomnianych kosztów.
Dlatego też podtrzymuje się wnioski zawarte w motywie 80 odnoszące się do tego przedsiębiorstwa.
C. WNIOSKI
(82) Bieżące dochodzenie cechowało się wysokim stopniem braku współpracy.
Przedsiębiorstwa, które wykazały chęć współpracy przedstawiły niewiarygodne informacje, dlatego też ustalenia w dużej mierze należało oprzeć na dostępnych faktach, zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego.
(83) Powyższe ustalenia wykazały obejście środków nałożonych na CFL-i z ChRL w rozumieniu art. 13 ust. 1 i art. 13 ust. 2 rozporządzenia podstawowego przez trzy wyżej wspomniane państwa. W związku z powyższym, obowiązujące środki antydumpingowe nałożone na przywóz produktu objętego postępowaniem, pochodzącego z ChRL należy rozszerzyć na ten sam produkt wysyłany z Wietnamu, Pakistanu i/lub Filipin, nawet zgłoszony jako pochodzący z Wietnamu, Pakistanu lub Filipin.
(84) Środki, które należy rozszerzyć są środkami ustanowionymi w art. 1 ust. 2 rozporządzenia pierwotnego w odniesieniu do "wszystkich innych przedsiębiorstw".
(85) Zgodnie z art. 14 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, który stanowi, że jakiekolwiek rozszerzone środki powinny mieć zastosowanie wobec przywozu wprowadzonego na teren Wspólnoty na mocy rejestracji nałożonej na mocy rozporządzenia wszczynającego, należy pobrać cła od tego zarejestrowanego przywozu CFL-i wysłanych z Pakistanu, Wietnamu i Filipin.
D. WNIOSKI O WYŁĄCZENIE
(86) Cztery przedsiębiorstwa wietnamskie oraz jedno przedsiębiorstwo z Pakistanu, które przedstawiły odpowiedzi na kwestionariusze, wniosły o wyłączenie zgodnie z art. 13 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
(87) Jak wspomniano w motywie 64, jedno z tych przedsiębiorstw (Halong Simexco) zaprzestało później współpracy i przy braku jakichkolwiek innych wiarygodnych informacji należało przyjąć, iż przedsiębiorstwo to obchodziło obowiązujące środki antydumpingowe.
Dlatego też należało odrzucić wniosek o wyłączenie zgodnie z art. 13 ust. 4.
(88) Drugie przedsiębiorstwo wietnamskie, Ralaco, jak wspomniano w motywie 64, nie prowadziło wywozu przedmiotowego produktu ani w OD, ani po zakończeniu tego okresu.
Nie można wyciągnąć żadnych wniosków co do charakteru jego działalności.
Dlatego też temu przedsiębiorstwu nie można było udzielić wyłączenia.
Jednakże, jeżeli warunki określone w art. 11 ust. 4 i art. 13 ust. 4 rozporządzenia podstawowego zostaną spełnione po rozszerzeniu obowiązujących środków antydumpingowych, na żądanie przedsiębiorstwa jego sytuacja może zostać ponownie rozpatrzona.
(89) Trzecie przedsiębiorstwo, Energy Research Vietnam Co.
Ltd, jak wspomniano w motywie 67, przedstawiło błędne informacje i na tej podstawie uznano, że obchodziło obowiązujące ostateczne środki antydumpingowe.
Ponadto nie można było wyjaśnić jego powiązania z przedsiębiorstwem chińskim, rzekomo zaangażowanym w praktyki mające na celu obejście środków antydumpingowych.
Dlatego też, zgodnie z art. 13 ust. 4 należało odrzucić wniosek o wyłączenie.
(90) Czwarte wietnamskie przedsiębiorstwo, Eco Industries Vietnam Co.
Ltd, jak wskazano w motywie 68 i następnym, nie dysponowało wiarygodnym zestawem dokumentów księgowych i w związku z tym nie można było ustalić wartości dodanej do przywiezionych części.
Jednakże części do produkcji CFL-i były niemal w całości przywożone z Chin.
Dlatego też działalność montażową w Wietnamie należy uznać za obchodzącą obowiązujące środki antydumpingowe.
Dlatego też, również w tym przypadku nie można było przyznać wyłączenia zgodnie z art. 13 ust. 4.
(91) Wreszcie, jak wyjaśniono w motywie 49 i w następnym, uznano że przedsiębiorstwo pakistańskie obchodziło środki antydumpingowe obowiązujące zgodnie z art. 13 ust. 2 rozporządzenia podstawowego.
Ponadto przedsiębiorstwo to jest powiązane z przedsiębiorstem podlegającym środkom antydumpingowym, Firefly Lighting Co.
Ltd.
Na tej podstawie należało odrzucić jego wniosek o wyłączenie zgodnie z art. 13 ust. 4.
(92) Inni zainteresowani eksporterzy, z którymi Komisja nie skontaktowała się w ramach postępowania i którzy mają zamiar złożyć wniosek o wyłączenie z zastosowania rozszerzonego cła antydumpingowego zgodnie z art. 13 ust. 4 rozporządzenia podstawowego, będą musieli wypełnić kwestionariusz celem umożliwienia Komisji podjęcia decyzji czy wyłączenia mogą być im przyznane.
Tego rodzaju wyłączenie można przyznać po dokonaniu oceny sytuacji rynkowej produktu rozpatrywanego, mocy produkcyjnych i stopnia wykorzystania mocy produkcyjnych, zakupów i sprzedaży, prawdopodobieństwa kontynuowania praktyk, w odniesieniu do których nie ma wystarczającego powodu lub ekonomicznego uzasadnienia oraz dowodów dumpingu.
Komisja również przeprowadziłaby wizytę weryfikacyjną na miejscu produkcji.
Wniosek należałoby niezwłocznie skierować do Komisji, razem z wszelkimi odnośnymi informacjami, zwłaszcza wszelkimi zmianami w działaniach przedsiębiorstwa związanymi z produkcją i sprzedażą produktu objętego postępowaniem,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Ostateczne cło antydumpingowe wynoszące 66,1 % nałożone na mocy rozporządzenia (WE) nr 1470/2001 na przywóz świetlówek kompaktowych ze scaloną elektroniką z jedną lub więcej szklanymi rurkami, ze wszystkimi elementami oświetleniowymi i elektronicznymi zamocowanymi lub wmontowanymi w trzonek lampy, objęte kodem CN ex85393190 pochodzące z Chińskiej Republiki Ludowej, niniejszym rozszerza się na świetlówki kompaktowe ze scaloną elektroniką z jedną lub więcej szklanymi rurkami, ze wszystkimi elementami oświetleniowymi i elektronicznymi zamocowanymi lub wmontowanymi w trzonek lampy wysyłane z Wietnamu, Pakistanu i/lub Filipin, niezależnie od tego czy zostały zgłoszone jako pochodzące z Wietnamu, Pakistanu i/lub Filipin (kod TARIC 85393190*92).
2. Cło rozszerzone na mocy ust. 1 niniejszego artykułu będzie pobierane od przywozu zarejestrowanego zgodnie z art. 13 ust. 3 i art. 14 ust. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 384/96.
3.
Zastosowanie mają obowiązujące przepisy celne.
Artykuł 2
1.
Wnioski o wyłączenie z przedmiotowego cła rozszerzonego na mocy art. 1 muszą być sporządzone na piśmie, w jednym z języków urzędowych Wspólnoty oraz podpisane przez osobę upoważnioną do reprezentowania wnioskodawcy.
Wniosek należy przesłać na poniższy adres:
European Commission
Directorate-General for Trade
Directorate B
Office: J-79 05/17
B-1049 Brussels
Faks: (32 2) 295 65 05
2. Zgodnie z art. 13 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 384/96 Komisja, po konsultacji z Komitetem Doradczym może zezwolić na mocy decyzji na wyłączenie przywozów przedsiębiorstw, co do których zostanie wykazane, że nie obchodzą środków antydumpingowych nałożonych na mocy rozporządzenia (WE) nr 1470/2001, z cła rozszerzonego na mocy art. 1.
Artykuł 3
Niniejszym poleca się władzom celnym zaprzestanie rejestracji przywozów, ustanowionej zgodnie z art. 2 rozporządzenia (WE) nr 1582/2004.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu następującym po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 867/2005
z dnia 8 czerwca 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 9 czerwca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 868/2005
z dnia 8 czerwca 2005 r.
otwierające przetarg na obniżenie opłat przywozowych na przywóz do Hiszpanii kukurydzy pochodzącej z krajów trzecich
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 12 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ze względu na międzynarodowe zobowiązania Wspólnoty wynikające z wielostronnych negocjacji Rundy Urugwajskiej [2], należy stworzyć warunki do przywozu do Hiszpanii pewnej ilości kukurydzy.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1839/95 z 26 lipca 1995 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania kontyngentów taryfowych na przywóz kukurydzy i sorgo do Hiszpanii oraz na przywóz kukurydzy do Portugalii [3] określa szczególne warunki konieczne do przeprowadzenia przetargów.
(3) Mając na względzie aktualne potrzeby rynku w Hiszpanii, należy ogłosić przetarg na obniżenie opłat przywozowych na kukurydzę.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Przystępuje się do przetargu na obniżenie opłat przywozowych, o których mowa w art. 10 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, na kukurydzę przywiezioną do Hiszpanii.
2.
Przepisy rozporządzenia (WE) nr 1839/95 mają zastosowanie, o ile postanowienia niniejszego rozporządzenia nie stanowią inaczej.
Artykuł 2
Przetarg otwarty jest do 28 lipca 2005 r.
W okresie jego trwania przeprowadza się przetargi cotygodniowe, dla których ilości i terminy składania ofert określone są w ogłoszeniu o przetargu.
Artykuł 3
Pozwolenia na przywóz wydane w ramach niniejszego przetargu są ważne przez pięćdziesiąt dni od daty ich wydania, w rozumieniu art. 10 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1839/95.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 869/2005
z dnia 8 czerwca 2005 r.
zmieniające załączniki I i II do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 ustanawiającego wspólnotową procedurę określania maksymalnego limitu pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego w odniesieniu do iwermektyny i karprofenu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. ustanawiające wspólnotową procedurę określania maksymalnego limitu pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego [1], w szczególności jego art. 2 i 3,
uwzględniając opinie Europejskiej Agencji ds. Oceny Produktów Leczniczych wydane przez Komitet ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wszystkie substancje czynne farmakologicznie, które są stosowane we Wspólnocie w produktach leczniczych przeznaczonych do podawania zwierzętom służącym do produkcji żywności powinny być oceniane zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2377/90.
(2) Iwermektyna została ujęta w załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 w odniesieniu do wątroby i tłuszczu bydła, świń, owiec i zwierząt z rodziny koniowatych oraz wątroby, tłuszczu, mięśni i nerek jeleni, łącznie z reniferami.
Wpis ten powinien zostać zmieniony i rozszerzony o wszystkie ssaki służące do produkcji żywności, z wyjątkiem zwierząt, których mleko jest przeznaczone do spożycia przez ludzi.
(3) Karprofen został ujęty w załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 jako pozostałość znacznikowa dla wątroby, tłuszczu, mięśni i nerek bydła i zwierząt z rodziny koniowatych z wyjątkiem bydła, którego mleko jest przeznaczone do spożycia przez ludzi.
Wymieniona pozostałość znacznikowa powinna być zastąpiona sumą połączonego karprofenu i glukuronidu karprofenu.
Karprofen powinien zostać ujęty w załączniku II do tego rozporządzenia dla mleka pochodzącego wyłącznie od bydła.
(4) Rozporządzenie (EWG) nr 2377/90 powinno zostać odpowiednio zmienione.
(5) Aby umożliwić wykonanie przepisów niniejszego rozporządzenia, jego stosowanie należy rozpocząć dopiero po odpowiednim okresie, co pozwoli Państwom Członkowskim dostosować zezwolenia na wprowadzenie do obrotu wydawane zgodnie z dyrektywą 2001/82/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do weterynaryjnych produktów leczniczych [2].
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załączniki I i II do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 zmienia się zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 870/2005
z dnia 8 czerwca 2005 r.
w sprawie wydawania pozwoleń na przywóz cukru trzcinowego w ramach niektórych kontyngentów taryfowych i porozumień preferencyjnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1],
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1095/96 z dnia 18 czerwca 1996 r. w sprawie wprowadzania koncesji określonych na liście koncesyjnej CXL sporządzonej w wyniku zakończenia negocjacji GATT XXIV.6 [2],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1159/2003 z dnia 30 czerwca 2003 r. ustanawiające szczegółowe zasady przywozu cukru trzcinowego w latach gospodarczych 2003/2004, 2004/2005, 2005/2006 w ramach niektórych kontyngentów taryfowych i umów preferencyjnych oraz zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1464/95 i (WE) nr 779/96 [3], w szczególności jego art. 5 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 9 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003 przewiduje szczegółowe zasady dotyczące ustalenia zobowiązań dostawy, po zerowej stawce celnej, produktów oznaczonych kodem CN 1701, wyrażonych jako ekwiwalent cukru białego i pochodzących z krajów, które podpisały Protokół AKP i Umowę z Indiami.
(2) Artykuł 16 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003 przewiduje szczegółowe zasady dotyczące ustalenia kontyngentów taryfowych, po zerowej stawce celnej, w odniesieniu do produktów oznaczonych kodem CN 17011110, wyrażonych jako ekwiwalent cukru białego i pochodzących z krajów, które podpisały Protokół AKP i Umowę z Indiami.
(3) Artykuł 22 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003 otwiera kontyngenty taryfowe, po stawce celnej 98 EUR za tonę, produktów oznaczonych kodem CN 17011110, pochodzących z Brazylii, Kuby i innych państw trzecich.
(4) W okresie od 30 maja do 3 czerwca 2005 r., zgodnie z art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003, zostały przedłożone właściwym władzom wnioski o pozwolenie na przywóz dla ilości całkowitej przekraczającej ilość przewidzianą w zobowiązaniu dostawy dla danego kraju, ustaloną na mocy art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003 odnośnie do cukru preferencyjnego z AKP-Indii.
(5) W tych okolicznościach Komisja powinna ustalić współczynnik redukcyjny umożliwiający wydawanie pozwoleń proporcjonalnie do dostępnej ilości oraz zaznaczyć, jeżeli odpowiedni limit został wykorzystany,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W przypadku wniosków złożonych w okresie od 30 maja do 3 czerwca 2005 r., zgodnie z art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003, pozwolenia na przywóz wydaje się dla limitów ilościowych określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 9 czerwca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 871/2005
z dnia 8 czerwca 2005 r.
ustanawiające współczynnik redukcji stosowany w ramach podkontyngentu taryfowego III na pszenicę zwyczajną o jakości innej niż jakość wysoka, przewidzianego przez rozporządzenie (WE) nr 2375/2002
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 2375/2002 z dnia 27 grudnia 2002 r. otwierające i ustalające zarządzanie wspólnotowym kontyngentem taryfowym na pszenicę zwyczajną z państw trzecich, o jakości innej niż jakość wysoka oraz wprowadzające odstępstwo od rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 [2], w szczególności jego art. 5 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 2375/2002 otworzyło roczny kontyngent celny na 2981600 ton pszenicy zwyczajnej, o jakości innej niż jakość wysoka.
Kontyngent ten został podzielony na trzy podkontyngenty.
(2) Artykuł 3 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2375/2002 ustalił na 592900 ton wielkość podkontyngentu III dla okresu od dnia 1 kwietnia 2005 r. do dnia 30 czerwca 2005 r.
(3) Ilości wnioskowane w dniu 6 czerwca 2005 r., zgodnie z art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2375/2002, przekraczają ilości pozostające w dyspozycji. Należy więc określić, w jakiej mierze pozwolenia mogą być wydane, poprzez ustanowienie współczynnika redukcji, jaki należy zastosować do wnioskowanych ilości,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Każdy wniosek o wydanie pozwolenia na przywóz w ramach podkontyngentu III dla pszenicy zwyczajnej, o jakości innej niż jakość wysoka, złożony i przekazany Komisji w dniu 6 czerwca 2005 r., zgodnie z art. 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 2375/2002, zostaje uwzględniony do wysokości 6,19683 % ilości wnioskowanych.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 9 czerwca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 872/2005
z dnia 9 czerwca 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 10 czerwca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 873/2005
z dnia 9 czerwca 2005 r.
zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 245/2001 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1673/2000 w sprawie wspólnej organizacji rynków lnu i konopi uprawianych na włókno
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1673/2000 z dnia 27 lipca 2000 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków lnu i konopi uprawianych na włókno [1], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rok gospodarczy dla roślin uprawnych, łącznie z lnem i konopiami uprawianymi na włókno, został ustanowiony w art. 1 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1251/1999 z dnia 17 maja 1999 r. ustanawiającego system wsparcia dla producentów niektórych roślin uprawnych [2]. W związku z uchyleniem wymienionego rozporządzenia rozporządzeniem Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającym wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników [3] konieczne jest ustanowienie roku gospodarczego dla lnu i konopi uprawianych na włókno w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 245/2001 [4].
(2) W art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 245/2001 jest odniesienie do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3508/92 z dnia 27 listopada 1992 r. ustanawiającego zintegrowany system zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy [5]. W związku z uchyleniem wymienionego rozporządzenia i zastąpieniem go rozporządzeniem (WE) nr 1782/2003 właściwe odniesienie należy odpowiednio zmienić.
(3) Artykuł 7 rozporządzenia (WE) nr 245/2001 uzależnia wypłatę pomocy dla przetwórstwa słomy lnianej i konopnej na włókno w szczególności od warunku złożenia, w odniesieniu do danego roku gospodarczego, dla działek rolnych, na których uprawia się len i konopie na włókno, wniosku o pomoc obszarową zgodnie z art. 4 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3887/92 z dnia 23 grudnia 1992 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli dla niektórych wspólnotowych systemów pomocy [6]. Ponieważ wnioski o pomoc obszarową zostały zastąpione pojedynczym wnioskiem, o którym mowa w części II, tytuł II, rozdział I rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli [7] przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającym wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającym określone systemy wsparcia dla rolników, należy odpowiednio zmienić art. 7 rozporządzenia (WE) nr 245/2001.
(4) Dotychczasowe doświadczenie pokazuje, że art. 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 245/2001 zobowiązujący Komisję do publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej seria "C" informacji przekazanych przez Państwa Członkowskie dotyczące przeniesień między gwarantowanymi wielkościami krajowymi długiego włókna lnianego, krótkiego włókna lnianego oraz włókna konopnego, wiąże się ze znacznym nakładem pracy administracyjnej, która nie przynosi wymiernych wyników w sektorze, ponieważ podmioty gospodarcze już otrzymują tę informację od Państw Członkowskich. Przepis ten powinien zostać skreślony w celu uproszczenia zasad dotyczących pomocy dla przetwórstwa lnu i konopi.
(5) W związku z uchyleniem rozporządzenia (WE) nr 1251/1999, porównywanie informacji o działkach rolnych, na których uprawiany jest len i konopie na włókno, w celu zapewnienia zgodności z warunkami przyznawania pomocy dla przetwórstwa słomy lnianej i konopnej na włókno, zgodnie z art. 13 rozporządzenia (WE) nr 245/2001, powinno odbywać się na podstawie informacji uzyskanych zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1782/2003.
(6) W celu ułatwienia procedur w stopniu, w jakim jest to technicznie możliwe, Państwa Członkowskie i importerzy powinni uzyskać możliwość wydawania i wykorzystywania pozwoleń poprzez skomputeryzowane systemy przywozu konopi z państw trzecich zgodnie z art. 17a rozporządzenia (WE) nr 245/2001.
(7) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 245/2001.
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Włókien Naturalnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 245/2001 wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 1 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 1
Cel i rok gospodarczy
1.
Niniejszym ustanawia się szczegółowe zasady stosowania wspólnej organizacji rynków lnu i konopi uprawianych na włókno wprowadzonej w rozporządzeniu (WE) nr 1673/2000.
2.
Rok gospodarczy trwa od dnia 1 lipca do dnia 30 czerwca.";
2) artykuł 5 ust. 1 lit. b) otrzymuje następujące brzmienie:
"b) numer upoważnienia głównego przetwórcy, numer identyfikacyjny rolnika, określone na potrzeby zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, przewidzianego w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 oraz ich nazwy i adresy;";
3) w art. 7 ust. 1 tiret pierwsze otrzymuje następujące brzmienie:
"— pochodzi ze słomy objętej umowami sprzedaży, zobowiązaniami do przetworzenia lub umowami o przetwórstwo, o których mowa w art. 5, dotyczącymi działek, na których uprawiany jest len i konopie na włókno, oraz pojedynczym wnioskiem, o którym mowa w części II tytuł II rozdział I rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004, złożonym w odniesieniu do roku, w którym rozpoczyna się dany rok gospodarczy, oraz";
4) w art. 8 skreśla się ust. 5;
5) w art. 13 ust. 1 tiret trzecie otrzymuje następujące brzmienie:
"— porównywanie informacji o działkach rolnych określonych w umowach sprzedaży, zobowiązaniach do przetworzenia i umowach o przetwórstwo w celu sprawdzenia zgodności z danymi ustalonymi w oparciu o rozporządzenie (WE) nr 1782/2003,";
6) w art. 17a ust. 1 po drugim akapicie dodaje się następujący akapit:
"Pozwolenia mogą być wydawane i użytkowane przy użyciu skomputeryzowanych systemów zgodnie ze szczegółowymi zasadami ustanowionymi przez właściwe władze.
Zawartość tych pozwoleń musi być identyczna z zawartością pozwoleń na papierze określonych w akapicie pierwszym i drugim.
W Państwach Członkowskich, w których skomputeryzowane systemy nie są dostępne, importerzy korzystają tylko z papierowej wersji pozwolenia.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od roku gospodarczego 2005/2006.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 874/2005
z dnia 9 czerwca 2005 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 872/2004 dotyczące dalszych środków ograniczających w odniesieniu do Liberii
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 872/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. dotyczące dalszych środków ograniczających w odniesieniu do Liberii [1], w szczególności jego art. 11 lit. a),
mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 872/2004 wymienia osoby fizyczne i prawne, organy i inne jednostki objęte zamrożeniem funduszy i środków ekonomicznych zgodnie z tym rozporządzeniem.
(2) W dniu 2 maja 2005 r. Komitet ds. Sankcji Rady Bezpieczeństwa ONZ postanowił uzupełnić listę osób, grup i jednostek, względem których należy stosować zamrożenie funduszy i środków ekonomicznych o inne informacje umożliwiające identyfikację wpisanych na nią podmiotów.
Należy zatem odpowiednio zmienić załącznik I,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 872/2004 zostaje zastąpiony Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu następującym po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 875/2005
z dnia 9 czerwca 2005 r.
zmieniające refundacje wywozowe do cukru białego i cukru surowego w stanie nieprzetworzonym, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 846/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego artykuł 27 ust. 5 akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Refundacje stosowane do wywozu cukru białego i cukru surowego w stanie nieprzetworzonym zostały ustalone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 846/2005 [2].
(2) Z uwagi na różnice pomiędzy danymi, którymi obecnie dysponuje Komisja a danymi dostępnymi w chwili przyjęcia rozporządzenia (WE) nr 846/2005, należy zmienić te refundacje,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje, które przyznaje się do wywozu produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, w stanie nieprzetworzonym i niedenaturowanych, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 846/2005, zmienia się i przedstawia w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 10 czerwca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 876/2005
z dnia 9 czerwca 2005 r.
ustalające maksymalne kwoty refundacji wywozowej do cukru białego przeznaczonego do niektórych państw trzecich w ramach 28. przetargu częściowego wykonanego w ramach stałego przetargu przewidzianego przez rozporządzenie (WE) nr 1327/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 27 ust. 5 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1327/2004 z dnia 19 lipca 2004 r. w sprawie stałego przetargu ustalającego opłaty wyrównawcze i/lub refundacje wywozowe do cukru białego na rok gospodarczy 2004/2005 [2] przystępuje się do przetargów częściowych w sprawie wywozu wspomnianego cukru do niektórych państw trzecich.
(2) Zgodnie z art. 9 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1327/2004, jeżeli właściwe, ustala się maksymalną kwotę refundacji wywozowej dla rozpatrywanego przetargu częściowego, biorąc pod uwagę w szczególności sytuację i przewidywany rozwój rynku cukru we Wspólnocie i na rynku światowym.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W 28. przetargu częściowym na cukier biały, wykonanym zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1327/2004, maksymalną kwotę refundacji wywozowej ustala się w wysokości 39,291 EUR/100 kg.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 10 czerwca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 877/2005
z dnia 9 czerwca 2005 r.
zawieszające skup masła w niektórych Państwach Członkowskich
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 2771/1999 z dnia 16 grudnia 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania przepisów rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do interwencji na rynku masła i śmietany [2], w szczególności jego art. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 2 rozporządzenia (WE) nr 2771/1999 przewiduje, że z chwilą zaobserwowania w którymś z Państw Członkowskich, że w ciągu dwóch kolejnych tygodni cena rynkowa jest, w zależności od przypadku, bądź niższa, bądź równa lub wyższa niż 92 % ceny interwencyjnej, Komisja, odpowiednio, rozpoczyna lub zawiesza w danym Państwie Członkowskim dokonywanie skupu.
(2) Najnowsza lista Państw Członkowskich, w których interwencja została zawieszona, została przedstawiona w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 706/2005 [3].
Wymieniona lista powinna zostać dostosowana, aby uwzględniono nowe ceny rynkowe przekazane przez Szwecję w zastosowaniu art. 8 rozporządzenia (WE) nr 2771/1999.
W celu zachowania jasności należy zastąpić tę listę i uchylić rozporządzenie (WE) nr 706/2005,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Skup masła przewidziany w art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 zawiesza się w Belgii, Danii, na Cyprze, Węgrzech, Malcie, w Grecji, Luksemburgu, Niderlandach, Austrii, Słowenii, Szwecji i Finlandii.
Artykuł 2
Uchyla się rozporządzenie (WE) nr 706/2005. Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 10 czerwca 2005 r.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 878/2005
z dnia 9 czerwca 2005 r.
ustalające maksymalną refundację wywozową dla jęczmienia w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1757/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na refundację wywozową dla jęczmienia na wywóz do pewnych krajów trzecich został ogłoszony na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1757/2004 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [3], Komisja może, na podstawie zgłoszonych ofert, podjąć decyzję o ustaleniu maksymalnej wysokości refundacji wywozowej, uwzględniając czynniki, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95. W tym wypadku przetarg wygrywa ten oferent lub oferenci, którego lub których oferta odpowiada poziomowi równemu maksymalnej refundacji lub jest od niej niższa.
(3) Zastosowanie powyższych czynników do aktualnej sytuacji na danych rynkach zbóż prowadzi do ustalenia maksymalnej refundacji wywozowej.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 3 do 9 czerwca 2005 r., w ramach przetargu ogłoszonego na mocy rozporządzenia (WE) nr 1757/2004, ustala się maksymalną refundację wywozową dla jęczmienia w wysokości 13,44 EUR/t.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 10 czerwca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 879/2005
z dnia 9 czerwca 2005 r.
ustalające maksymalną refundację wywozową dla pszenicy zwyczajnej w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 115/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na refundację wywozową dla pszenicy zwyczajnej na wywóz do pewnych krajów trzecich został ogłoszony na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 115/2005 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [3], Komisja może, na podstawie zgłoszonych ofert, podjąć decyzję o ustaleniu maksymalnej wysokości refundacji wywozowej, uwzględniając czynniki, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95. W tym wypadku przetarg wygrywa ten oferent lub oferenci, którego lub których oferta odpowiada poziomowi równemu maksymalnej refundacji lub jest od niej niższa.
(3) Zastosowanie powyższych czynników do aktualnej sytuacji na danych rynkach zbóż prowadzi do ustalenia maksymalnej refundacji wywozowej.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 3 do 9 czerwca 2005 r., w ramach przetargu ogłoszonego na mocy rozporządzenia (WE) nr 115/2005, ustala się maksymalną refundację wywozową dla pszenicy zwyczajnej w wysokości 8,00 EUR/t.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 10 czerwca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 880/2005
z dnia 10 czerwca 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 11 czerwca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 881/2005
z dnia 10 czerwca 2005 r.
w sprawie wydawania pozwoleń na przywóz wysokiej jakości świeżej, chłodzonej i mrożonej wołowiny i cielęciny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 936/97 z dnia 27 maja 1997 r. otwierające i ustalające zarządzanie kontyngentami taryfowymi na wysokiej jakości świeżą, chłodzoną i mrożoną wołowinę oraz mrożone mięso bawole [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuły 4 i 5 rozporządzenia (WE) nr 936/97 określają warunki składania wniosków i wydawania pozwoleń na przywóz mięsa wyszczególnionego w art. 2 lit. f) tego rozporządzenia.
(2) Artykuł 2 lit. f) rozporządzenia (WE) nr 936/97 ustala na 11500 ton ilość wysokiej jakości świeżej, chłodzonej i mrożonej wołowiny, odpowiadającej określeniu podanemu w tym samym postanowieniu, która może być importowana na warunkach specjalnych w okresie od 1 lipca 2004 r. do 30 czerwca 2005 r.
(3) Należy przypomnieć, że z pozwoleń, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu, można korzystać przez cały okres ich ważności jedynie w takim zakresie, na jaki pozwalają przepisy weterynaryjne,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Każdy wniosek o wydanie pozwolenia na przywóz wysokiej jakości świeżej, chłodzonej i mrożonej wołowiny i cielęciny, o której mowa w art. 2 lit. f) rozporządzenia (WE) nr 936/97, złożony w okresie między 1 a 5 czerwca 2005 r., jest uwzględniany w całości.
2.
Zgodnie z art. 5 rozporządzenia (WE) nr 936/97 wnioski o wydanie pozwoleń mogą być składane w ciągu pierwszych pięciu dni lipca 2005 r. na 958,333 tony.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 11 czerwca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 882/2005
z dnia 10 czerwca 2005 r.
ustalające maksymalną refundację wywozową do ryżu długoziarnistego B w pełni oczyszczonego przeznaczonego na wywóz do niektórych krajów trzecich w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2032/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1785/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [1], w szczególności jego art. 14 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg dotyczący refundacji wywozowych do ryżu został otwarty rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2032/2004 [2].
(2) Zgodnie z postanowieniami art. 5 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 584/75 [3], na podstawie złożonych ofert Komisja może, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 26 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003, podjąć decyzję o ustaleniu maksymalnej refundacji wywozowej. W ramach tych ustaleń należy w szczególności wziąć pod uwagę kryteria przewidziane w art. 14 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003. Zamówienie zostaje udzielone każdemu oferentowi, którego wartość oferty znajduje się na poziomie maksymalnej refundacji wywozowej lub jest od niego niższa.
(3) Zastosowanie powyższych kryteriów do aktualnej sytuacji na rozpatrywanym rynku ryżu prowadzi do ustalenia maksymalnej refundacji wywozowej zgodnie z kwotami przedstawionymi w art. 1.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Maksymalną refundację wywozową na wywóz ryżu długoziarnistego B w pełni oczyszczonego z przeznaczeniem do niektórych krajów trzecich ustala się na podstawie ofert złożonych w okresie od 6 do 9 czerwca 2005 r. w wysokości 57,00 EUR/t w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2032/2004.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 11 czerwca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 883/2005
z dnia 10 czerwca 2005 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2454/93 ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny [1], w szczególności jego art. 247,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Konwencja celna dotycząca międzynarodowego przewozu towarów z zastosowaniem karnetów TIR (Konwencja TIR) z dnia 14 listopada 1975 r. została zatwierdzona w imieniu Wspólnoty rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2112/78 [2] i weszła w życie na terytorium Wspólnoty w dniu 20 czerwca 1983 [3].
Biorąc pod uwagę znaczenie handlu międzynarodowego dla Wspólnoty, konieczna jest modernizacja formalności celnych dotyczących procedury TIR.
Artykuł 49 Konwencji TIR przewiduje możliwość stosowania dalej idących ułatwień z korzyścią dla podmiotów gospodarczych, pod warunkiem że ułatwienia w ten sposób przyznane nie utrudnią stosowania postanowień Konwencji.
Obecnie przepisy wspólnotowe dotyczące procedury TIR nie przewidują statusu upoważnionego odbiorcy.
W celu zaspokojenia potrzeb podmiotów gospodarczych oraz ułatwienia handlu międzynarodowego pożądane jest stworzenie przepisów, opartych na istniejących wspólnotowych/wspólnych przepisach tranzytowych, w celu umożliwienia stosowania statusu upoważnionego odbiorcy w powiązaniu z procedurą TIR.
(2) Na mocy decyzji Rady 93/329/EWG [4] Wspólnota Europejska zatwierdziła Konwencję dotyczącą odprawy czasowej z dnia 26 czerwca 1990 r. (Konwencja stambulska) wraz z załącznikami.
Załącznik A do Konwencji stambulskiej zastępuje Konwencję celną o karnecie ATA służącym do dokonywania czasowej odprawy towarów z dnia 6 grudnia 1961 r. (Konwencja ATA) w odniesieniu do stosunków pomiędzy krajami, które przyjęły Konwencję stambulską wraz z załącznikiem A. Należy zatem zmienić postanowienia dotyczące procedury ATA, tak aby włączyć do nich odesłania do Konwencji stambulskiej.
Jednakże w celu ułatwienia handlu międzynarodowego pomiędzy Wspólnotą a krajami, które nie przyjęły załącznika A do Konwencji stambulskiej, należy zachować odesłania do Konwencji ATA.
(3) W ramach procedury uszlachetniania biernego rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 [5] dopuszcza od 2001 r. obliczenie częściowego zwolnienia z należności celnych przywozowych po uszlachetnianiu biernym na podstawie kosztów procesu uszlachetniania, według tak zwanej metody wartości dodanej.
Jednakże metoda ta nie jest dozwolona, jeżeli towary wywożone czasowo, które nie pochodzą ze Wspólnoty, zostały dopuszczone do swobodnego obrotu z zastosowaniem zerowej stawki należności.
Te ograniczające warunki dla towarów, które nie pochodzą ze Wspólnoty, powinny zostać zmodyfikowane w celu promowania stosowania metody wartości dodanej.
(4) Jednakże w celu niedopuszczenia do nadużywania systemu należy przewidzieć, że ta metoda zwolnienia z należności może być odrzucona, jeżeli okaże się, że jedynym celem dopuszczenia do swobodnego obrotu towarów wywożonych czasowo było skorzystanie z tego zwolnienia.
(5) Oznakowanie i przynależność państwową środka transportu przy wyjściu uznaje się za informację obowiązkową, którą należy umieścić w polu nr 18 deklaracji tranzytowej.
Na terminalach kontenerowych, na których panuje duże zagęszczeniu ruchu, może okazać się, że w chwili wypełniania formalności tranzytowych nieznane są szczegółowe dane dotyczące środka transportu drogowego, który ma być użyty do transportu.
Jednakże oznakowanie kontenera, w którym towar podlegający deklaracji tranzytowej zostanie przewieziony, jest znane i już wykazane w polu nr 31 deklaracji tranzytowej.
Ponieważ towary mogą być na tej podstawie skontrolowane, należy umożliwić, aby pole nr 18 deklaracji tranzytowej pozostało niewypełnione, jeśli możliwe jest zagwarantowanie późniejszego wprowadzenia odpowiednich szczegółów do tego pola.
(6) Zarówno załącznik 37 c, jak i załącznik 38 do rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 zawierają listę kodów opakowań opartą na załączniku do V zalecenia Europejskiej Komisji Gospodarczej Narodów Zjednoczonych nr 21 /wersja 1 z sierpnia 1994 r. (zwanym dalej "Zalecenie NZ/EKG").
Załącznik V do zalecenia NZ/EKG, który zawiera listę kodów, był wielokrotnie zmieniany w celu dostosowania go do praktyk handlowych i transportowych, ostatni raz w maju 2002 r. (wersja 4).
Aby umożliwić podmiotom gospodarczym posługiwanie się najbardziej rozpowszechnionym standardem i jednocześnie w jak największym stopniu ujednolicić praktyki handlowe i administracyjne we Wspólnocie, należy przyjąć, że kody opakowań wpisywane w zgłoszeniach celnych powinny być zgodne z przepisami ostatniej wersji załącznika do V zalecenia NZ/EKG.
(7) W celach jasności i racjonalności należy opublikować listę kodów opakowań wyłącznie w załączniku 38 oraz odesłać do niego, w przypadku gdy lista ta jest powoływana w innych przepisach prawa celnego.
(8) Kody opakowań są ściśle związane z przepisami stosowanymi przy operacjach tranzytowych określonych w art. 367–371 oraz z nowymi przepisami dotyczącymi jednolitego dokumentu administracyjnego lub stanowią ich część.
Nowe przepisy muszą więc mieć zastosowanie we wszystkich procedurach i przeznaczeniach celnych.
(9) Lista kodów związanych z zabezpieczeniem do wykorzystania na formularzach jednolitego dokumentu administracyjnego została ustanowiona rozporządzeniem (EWG) nr 2454/93.
Należy uzupełnić tę listę w celu uwzględnienia całości sytuacji odnoszących się do zwolnień z obowiązku złożenia zabezpieczenia.
(10) Ze względu na zmiany w kodach liczbowych gwarancji należy dostosować grupy odpowiednich danych odnoszące się do Nowego Skomputeryzowanego Systemu Tranzytowego.
(11) Ponieważ Konwencja z dnia 20 maja 1987 roku o wspólnej procedurze tranzytowej przewiduje stosowanie kodów liczbowych gwarancji, począwszy od dnia 1 maja 2004, należy stosować nowe kody, począwszy od tej daty.
(12) Zważywszy na powyższe, załączniki 37 i 38 do rozporządzenia (EWG) nr 2454/93, ze zmianami wprowadzonymi rozporządzeniem (WE) nr 2286/2003, powinny zostać zmienione. Podobne zmiany należy wprowadzić w załączniku 37 do rozporządzenia (EWG) nr 2454/93, ze zmianami wprowadzonymi rozporządzeniem (WE) nr 444/2002 [6], oraz w załączniku 38 do rozporządzenia (EWG) nr 2454/93, ze zmianami wprowadzonymi rozporządzeniem (WE) nr 881/2003 [7], które pozostają w mocy do dnia 1 stycznia 2006.
(13) Artykuł 531 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 określa, jakie zwyczajowe zabiegi są dozwolone w ramach procedury składu celnego.
Ramy dopuszczalnych działań są ustanowione w art. 109 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
Zwyczajowe zabiegi, jakim towary niewspólnotowe mogą zostać poddane, są wyczerpująco wymienione w załączniku 72 do rozporządzenia (EWG) nr 2454/93.
Jednakże ograniczony zakres tego załącznika spowodował pewne problemy w praktyce.
Dlatego też pożądane jest wprowadzenie większej elastyczności.
(14) Niektóre adnotacje w dokumentach celnych wyrażone w językach niektórych nowych Państw Członkowskich nie są zgodne z terminologią już stosowaną w dziedzinie celnej w omawianych językach, co powoduje konieczność wprowadzenia sprostowań.
(15) Zważywszy że Akt Przystąpienia z 2003 r. stał się skuteczny dnia 1 maja 2004, adnotacje te stosuje się od tej samej daty.
(16) W związku z powyższym należy wprowadzić zmiany w rozporządzeniu (EWG) nr 2454/93.
(17) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 2454/93 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 62 akapit trzeci tiret dwudzieste otrzymuje brzmienie:
"— Vyhotovené dodatočne";
2) w art. 113 ust. 3 tiret dwudzieste otrzymuje brzmienie:
"— VYHOTOVENÉ DODATOČNE";
3) w art. 314c ust. 3 tiret dwudzieste otrzymuje brzmienie:
"Vyhotovené dodatočne";
4) w art. 324d ust. 2 tiret dwudzieste otrzymuje brzmienie:
"Oslobodenie od podpisu";
5) w art. 357 ust. 4 akapit trzeci tiret dwudzieste otrzymuje brzmienie:
"— Oslobodenie";
6) w art. 361 ust. 4 akapit drugi tiret dwudzieste otrzymuje brzmienie:
"Nezrovnalosti: úrad, ktorému bol tovar dodaný … (názov a krajina)";
7) w art. 387 ust. 2 tiret dwudzieste otrzymuje brzmienie:
"Oslobodenie od predpísanej trasy";
8) w art. 403 ust. 2 tiret dwudzieste otrzymuje brzmienie:
"Oslobodenie od podpisu";
9) w art. 451 ust. 1 po wyrazach "Konwencja ATA" dodaje się wyrazy "/Konwencja stambulska";
10) dodaje się art. 454a, 454b i 454c w brzmieniu:
"Artykuł 454a
1.
Na wniosek odbiorcy organy celne mogą go upoważnić do odbioru, w swojej siedzibie lub innym określonym miejscu, towarów przewożonych zgodnie z procedurą TIR, przyznając mu status upoważnionego odbiorcy.
2.
Pozwolenia określonego w ust. 1 udziela się wyłącznie podmiotom, które:
a) mają siedzibę na terytorium Wspólnoty;
b) regularnie odbierają towary, które są objęte procedurą TIR lub o których organy celne wiedzą, że mogą one wypełnić zobowiązania wynikające z tej procedury;
c) nie popełniły żadnych poważnych ani powtórnych naruszeń przepisów celnych lub podatkowych.
Artykuł 373 ust. 2 stosuje się mutatis mutandis.
Pozwolenie obowiązuje wyłącznie w Państwie Członkowskim, które go udzieliło.
Pozwolenie stosuje się wyłącznie do operacji w ramach procedury TIR, których ostatecznym miejscem rozładunku jest lokalizacja wymieniona w pozwoleniu.
3.
Artykuły 374 i 375, art. 376 ust. 1 i 2 oraz art. 377 i 378 stosuje się mutatis mutandis do procedury składania wniosku określonej w ust. 1.
4.
Artykuł 407 stosuje się mutatis mutandis w odniesieniu do procedury przewidzianej w pozwoleniu określonym w ust. 1.
Artykuł 454b
1.
Z chwilą odbioru towarów w siedzibie lub w miejscu określonym w pozwoleniu określonym w art. 454a upoważniony odbiorca, zgodnie z procedurą określoną w pozwoleniu, zobowiązany jest:
a) poinformować organy celne urzędu przeznaczenia o przybyciu towarów,
b) niezwłocznie poinformować organy celne urzędu przeznaczenia o wszelkich naruszonych zamknięciach oraz o wszelkich innych nieprawidłowościach, takich jak nadwyżki, braki lub zamiany towarów;
c) niezwłocznie odnotować wyniki rozładunku w swoich rejestrach; oraz
d) niezwłocznie przedstawić organom celnym urzędu przeznaczenia powiadomienie dotyczące szczegółów i stanu wszystkich nałożonych zamknięć oraz datę zapisu w rejestrach.
2.
Upoważniony odbiorca zapewnia, że karnet TIR zostaje niezwłocznie przedłożony organom celnym w urzędzie przeznaczenia.
3.
Organy celne urzędu przeznaczenia dokonują niezbędnych wpisów w karnecie TIR oraz, zgodnie z procedurą określoną w pozwoleniu, zapewniają zwrot karnetu TIR posiadaczowi lub osobie działającej w jego imieniu.
4.
Datą zakończenia operacji TIR jest data zapisu w rejestrze, o którym mowa w ust. 1 lit. c).
Jednakże w przypadkach określonych w ust. 1 lit. b) datą zakończenia operacji TIR jest data dokonania wpisów do karnetu TIR.
5.
Na żądanie posiadacza karnetu TIR upoważniony odbiorca wystawia dowód odbioru w formie odpowiadającej egzemplarzowi powiadomienia określonego w ust. 1 lit. d).
Dowód odbioru nie może być wykorzystywany jako dowód zakończenia operacji TIR w rozumieniu art. 454c ust. 2.
Artykuł 454c
1.
Posiadacz karnetu TIR wypełnił swoje zobowiązania wynikające z art. 1 lit. o) Konwencji TIR, jeśli karnet TIR wraz z pojazdem drogowym, zespołem pojazdów lub kontenerem i towarami zostały dostarczone w stanie nienaruszonym do upoważnionego odbiorcy w jego siedzibie lub miejscu określonym w pozwoleniu.
2. Zakończenie operacji TIR, w rozumieniu art. 1 lit. d) Konwencji TIR, następuje, gdy zostały spełnione wymogi art. 454b ust. 1 i 2.";
11) w art. 457c ust. 1 po wyrazach "Konwencja ATA" wpisuje się wyrazy "i Konwencji stambulskiej";
12) w art. 457d wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 1 dodaje się wyrazy "lub w art. 8 ust. 4 załącznika A do Konwencji stambulskiej";
b) w ust. 2 dodaje się wyrazy "lub w art. 9 ust. 1 lit. a) i b) załącznika A do Konwencji stambulskiej";
c) w ust. 3 lit. c) dodaje się wyrazy "lub w art. 10 załącznika A Konwencji stambulskiej";
13) w art. 459 ust. 1 po wyrazach "Konwencja ATA" wpisuje się wyrazy "lub Konwencji stambulskiej";
14) w art. 461 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 2 akapit drugi zdanie pierwsze dodaje się wyrazy "lub Konwencji stambulskiej";
b) w ust. 4 zdanie pierwsze po wyrazach "Konwencja ATA" dodaje się wyrazy "lub art. 9 ust. 1 lit. b) i c) załącznika A do Konwencji stambulskiej";
15) w art. 580 ust. 3 wyrazy "Artykuły 454, 455" zastępuje się wyrazami "Artykuły 457c, 457d";
16) w art. 591 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Organy celne odmawiają obliczenia częściowego zwolnienia z należności celnych przywozowych na podstawie niniejszego przepisu, jeżeli przed dopuszczeniem do obrotu produktów kompensacyjnych okaże się, że jedynym celem dopuszczenia do obrotu z zastosowaniem zerowej stawki należności towarów wywożonych czasowo, które nie pochodzą ze Wspólnoty w rozumieniu tytułu II dział 2 sekcja 1 Kodeksu, było skorzystanie z częściowego zwolnienia na mocy niniejszego przepisu.";
17) w art. 843 ust. 2 tiret szesnaste i siedemnaste brzmienie:
"— A kilépés a Közösség területéről a ... rendelet/irányelv/határozat szerinti korlátozás vagy teher megfizetésének kötelezettsége alá esik
— Ħruġ mill-Komunita` suġġett għall-restrizzjonijiet jew ħlasijiet taħt Regola/Direttiva/Deċiżjoni Nru…";
18) w art. 912e ust. 2 akapit czwarty, tiret dwudzieste otrzymuje brzmienie:
"— … (počet) vyhotovených výpisov – kópie priložené";
19) w art. 912f ust. 1 akapit drugi, tiret szesnaste i dwudzieste otrzymują brzmienie:
"— Kiadva visszamenőleges hatállyal"
"— Vyhotovené dodatočne";
20) w art. 912g ust. 2 lit. c), tiret dwudzieste otrzymuje brzmienie:
"— Oslobodenie od podpisu – článok 912g nariadenia (EHS) č.
2454/93";
21) załącznik 37, ze zmianami wprowadzonymi rozporządzeniem (WE) nr 444/2002, zostaje zmieniony zgodnie z załącznikiem IA do niniejszego rozporządzenia;
22) załącznik 37, w wersji przewidzianej rozporządzeniem (WE) nr 2286/2003, zostaje zmieniony zgodnie z załącznikiem IB do niniejszego rozporządzenia;
23) w załączniku 37a tytuł II, tekst zawierający informacje dotyczący pola nr 31 zostaje zmieniony zgodnie z załącznikiem II pkt 1) do niniejszego rozporządzenia;
24) w załączniku 37a tytuł II, tekst zawierający informacje dla pól nr 50 i 52 zostaje zmieniony zgodnie z załącznikiem II pkt 2), 3) i 4) do niniejszego rozporządzenia;
25) załącznik 37c zostaje zmieniony zgodnie z załącznikiem III do niniejszego rozporządzenia;
26) w załączniku 38, ze zmianami wprowadzonymi rozporządzeniem (WE) nr 881/2003, tekst w polu nr 31 zostaje wpisany zgodnie z załącznikiem IV pkt A1) do niniejszego rozporządzenia;
27) w załączniku 38 tytuł II, w wersji przewidzianej rozporządzeniem (WE) nr 2286/2003, tekst pola nr 31 zostaje zmieniony zgodnie z załącznikiem IV pkt B1) do niniejszego rozporządzenia;
28) w załączniku 38, ze zmianami wprowadzonymi rozporządzeniem (WE) nr 881/2003, tekst kodów stosowanych dla pola nr 52 zostaje zmieniony zgodnie z załącznikiem IV pkt A2) do niniejszego rozporządzenia;
29) w załączniku 38 tytuł II, w wersji przewidzianej rozporządzeniem (WE) nr 2286/2003, tekst kodów stosowanych dla pola nr 52 zostaje zmieniony zgodnie z załącznikiem IV pkt B2) do niniejszego rozporządzenia;
30) w załączniku 47a punkt 2.2, tiret dwudzieste otrzymuje brzmienie:
"— ZÁKAZ CELKOVEJ ZÁRUKY";
31) załącznik 59 zostaje zastąpiony tekstem znajdującym się w załączniku V do niniejszego rozporządzenia;
32) w załączniku 60, pod punktem "Przepisy dotyczące informacji, które należy umieścić na formularzu naliczania należności", w polu 16, po wyrazach "Konwencja ATA" wpisuje się wyrazy "/art. 8 załącznika A do Konwencji stambulskiej";
33) załącznik 61 zostaje zastąpiony tekstem znajdującym się w załączniku VI do niniejszego rozporządzenia;
34) załącznik 72 zostaje zmieniony zgodnie z załącznikiem VII do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
1.
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
2.
Punkty od 1) do 8), od 17) do 20) oraz punkty 24), 28) i 29) artykułu 1 stosuje się od dnia 1 maja 2004.
3.
Punkty od 9) do 15) oraz punkty 31), 32), i 33) artykułu 1 stosuje się od dnia 1 października 2005.
4.
Punkty 23), 25) i 26) artykułu 1 stosuje się od dnia 1 lipca 2005.
5.
Punkty 22), 27) i 29) artykułu 1 stosuje się od dnia 1 stycznia 2006.
Jednakże Państwa Członkowskie mogą podjąć decyzję o wcześniejszym stosowaniu niniejszych punktów.
W takim przypadku Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o dacie, od której niniejsze punkty będą miały zastosowanie.
Komisja publikuje tę informację.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 884/2005
z dnia 10 czerwca 2005 r.
ustanawiające procedury prowadzania inspekcji Komisji w zakresie ochrony żeglugi i portów
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 725/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie podniesienia ochrony statków i obiektów portowych [1], w szczególności jego art. 9 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu monitorowania stosowania przez Państwa Członkowskie rozporządzenia (WE) nr 725/2004 Komisja powinna prowadzić inspekcje, które rozpoczną się po upływie sześciu miesięcy od wejścia w życie tego rozporządzenia.
Organizacja inspekcji pod nadzorem Komisji jest niezbędna dla weryfikowania skuteczności krajowych systemów kontroli jakości oraz środków, procedur i struktur ochrony żeglugi i portów.
(2) Europejska Agencja ds. Bezpieczeństwa na Morzu powołana rozporządzeniem (WE) nr 1406/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady [2], powinna zapewnić Komisji pomoc techniczną w realizacji późniejszych zadań związanych z inspekcją w odniesieniu do statków, określonych armatorów i uznanych organizacji ochrony.
(3) Komisja powinna koordynować harmonogram i przygotowanie swoich inspekcji z Państwami Członkowskimi.
Zespoły inspektorów Komisji powinny móc zwracać się do wykwalifikowanych inspektorów krajowych, jeżeli są dostępni.
(4) Inspekcje Komisji powinny być prowadzone zgodnie z ustaloną procedurą, obejmującą standardową metodologię.
(5) Sensytywne informacje dotyczące inspekcji powinny być traktowane jako informacje niejawne.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ustanowionego na mocy art. 11 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 725/2004,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
PRZEDMIOT I DEFINICJE
Artykuł 1
Przedmiot
Niniejsze rozporządzenie ustanawia procedury prowadzenia inspekcji Komisji w celu monitorowania stosowania rozporządzenia (WE) nr 725/2004 na poziomie każdego Państwa Członkowskiego oraz inspekcji poszczególnych obiektów portowych i właściwych przedsiębiorstw.
Inspekcje są prowadzone w sposób przejrzysty, skuteczny, zharmonizowany i spójny.
Artykuł 2
Definicje
Dla celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:
1) "inspekcja Komisji" oznacza badanie przez inspektorów Komisji systemów, środków, procedur i struktur krajowego systemu ochrony żeglugi i portów Państw Członkowskich w celu określenia ich zgodności z rozporządzeniem (WE) nr 725/2004;
2) "inspektor Komisji" oznacza osobę spełniającą kryteria określone w art. 7, zatrudnioną przez Komisję lub Europejską Agencję ds. Bezpieczeństwa na Morzu lub inspektora krajowego, upoważnionego przez Komisję do uczestnictwa w inspekcjach Komisji;
3) "inspektor krajowy" oznacza osobę zatrudnioną przez Państwo Członkowskie w charakterze inspektora ds. ochrony żeglugi i portów, wykwalifikowaną zgodnie z wymogami tego Państwa Członkowskiego;
4) "Komitet" oznacza Komitet powołany na mocy art. 11 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 725/2004;
5) "obiektywny dowód" oznacza informacje ilościowe lub jakościowe, dokumenty i ustalenia dotyczące ochrony lub obecności i wdrażania wymogu określonego w rozporządzeniu (WE) nr 725/2004, oparte na spostrzeżeniach, pomiarach lub testach, których wyniki można sprawdzić;
6) "spostrzeżenie" oznacza ustalenie dokonane podczas inspekcji Komisji i wsparte obiektywnymi dowodami;
7) "niezgodność" oznacza, że odnotowano sytuację, w której obiektywne dowody wskazują na niespełnienie wymogu określonego w rozporządzeniu (WE) nr 725/2004 i która wymaga podjęcia czynności naprawczych;
8) "istotna niezgodność" oznacza możliwe do zidentyfikowania odchylenie stanowiące poważne zagrożenie dla ochrony żeglugi i portów, wymagające natychmiastowych czynności naprawczych i obejmuje brak skuteczności i systematyczności we wdrażaniu wymogu określonego w rozporządzeniu (WE) nr 725/2004;
9) "punkt centralny" oznacza organ wyznaczony przez każde Państwo Członkowskie jako służący za punkt kontaktowy dla Komisji i innych Państw Członkowskich oraz w celu ułatwiania, kontynuowania i informowania na temat stosowania środków ochrony na morzu ustanowionych w rozporządzeniu (WE) nr 725/2004;
10) "właściwe przedsiębiorstwo" oznacza podmiot, który musi wyznaczyć oficera ochrony armatora, oficera ochrony statku lub oficera ochrony obiektu portowego, lub który odpowiada za realizację planu ochrony statku lub planu ochrony obiektu portowego bądź został wyznaczony przez Państwo Członkowskie jako uznana organizacja ochrony;
11) "test" oznacza próbę środków ochrony żeglugi i portów, polegającą na symulacji zamiaru popełnienia aktu bezprawnego w celu zbadania skuteczności we wdrażaniu obowiązujących środków ochrony.
ROZDZIAŁ II
WYMAGANIA OGÓLNE
Artykuł 3
Współpraca Państw Członkowskich
Bez uszczerbku dla obowiązków Komisji, Państwa Członkowskie współpracują z Komisją w realizacji jej zadań związanych z inspekcją, w fazie przygotowania, kontroli i sprawozdawczości.
Artykuł 4
Wykonywanie uprawnień Komisji
1.
Każde Państwo Członkowskie zapewnia, aby inspektorzy Komisji byli w stanie wykonywać swoje uprawnienia do kontrolowania działań w zakresie ochrony żeglugi i portów prowadzonych przez właściwe władze na mocy rozporządzenia (WE) nr 725/2004 oraz wszelkie właściwe przedsiębiorstwa.
2.
Każde Państwo Członkowskie zapewnia, aby inspektorzy Komisji otrzymali, na żądanie, dostęp do wszelkiej stosownej dokumentacji związanej z kwestiami ochrony, a w szczególności do:
a) krajowego programu wykonania rozporządzenia (WE) nr 725/2004, o którym mowa w art. 9 ust. 3 tego rozporządzenia;
b) danych dostarczonych przez punkt centralny i raportów kontrolnych, o których mowa w art. 9 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 725/2004.
3.
W przypadku napotkania przez Komisję trudności w wykonywaniu swoich obowiązków, zainteresowane Państwa Członkowskie, wszelkimi środkami, w ramach swoich uprawnień, udzielają Komisji pomocy w ukończeniu realizacji zadania.
Artykuł 5
Uczestnictwo inspektorów krajowych w inspekcjach Komisji
1.
Państwa Członkowskie dokładają należytej staranności w celu udostępnienia Komisji inspektorów krajowych, mogących uczestniczyć w inspekcjach Komisji, włącznie z fazą ich przygotowania i sprawozdawczości.
2.
Inspektor krajowy nie uczestniczy w inspekcjach Komisji w Państwie Członkowskim, w którym jest zatrudniony.
3.
Każde Państwo Członkowskie dostarcza Komisji wykaz inspektorów krajowych, których Komisja może zaprosić do udziału w swoich inspekcjach.
Wykaz jest aktualizowany corocznie, najpóźniej do końca czerwca, a po raz pierwszy w ciągu ośmiu tygodni od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
4.
Komisja przekazuje Komitetowi wykazy, o których mowa w ust. 3 akapit pierwszy.
5.
W przypadku, gdy Komisja uzna, że udział inspektora krajowego w konkretnej inspekcji Komisji jest niezbędny, zwraca się do Państw Członkowskich o informację dotyczącą dostępności inspektorów krajowych dla przeprowadzenia tej inspekcji.
Taki wniosek o informacje zostaje złożony na osiem tygodni przed inspekcją.
6.
Zgodnie z przepisami wspólnotowymi, koszty wynikające z udziału inspektorów krajowych w inspekcjach Komisji pokrywa Komisja.
Artykuł 6
Pomoc techniczna Europejskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa na Morzu w inspekcjach Komisji
1.
Udzielając Komisji pomocy technicznej na mocy art. 2 lit. b) pkt iv) rozporządzenia (WE) nr 1406/2002, Europejska Agencja ds. Bezpieczeństwa na Morzu udostępnia ekspertów technicznych celem uczestniczenia w inspekcjach Komisji, włącznie z fazą ich przygotowania i sprawozdawczości.
2.
Komisja przekazuje Komitetowi wykaz ekspertów technicznych Europejskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa na Morzu, których Komitet zamierza zaprosić do udziału w inspekcji.
Artykuł 7
Kwalifikacje i szkolenie inspektorów Komisji
1.
Inspektorzy Komisji posiadają odpowiednie kwalifikacje obejmujące wiedzę teoretyczną i doświadczenie praktyczne w dziedzinie ochrony żeglugi i portów.
Na odpowiednie kwalifikacje składają się:
a) dobra znajomość zagadnień związanych z ochroną żeglugi i portów oraz ich zastosowania w odniesieniu do badanych działań;
b) dobra wiedza praktyczna w zakresie technologii i technik związanych z ochroną;
c) wiedza na temat zasad, procedur i technik prowadzenia inspekcji;
d) wiedza praktyczna w zakresie badanych czynności.
2.
Aby zakwalifikować się do udziału w inspekcjach prowadzonych przez Komisję, inspektorzy Komisji mają ukończone, z pomyślnym wynikiem, szkolenie przygotowujące do prowadzenia tego typu inspekcji.
W przypadku inspektorów krajowych działających w charakterze inspektorów Komisji, konieczne jest ukończenie przez nich szkolenia, które jest:
a) zatwierdzone przez Komisję;
b) przygotowawcze i cykliczne;
c) spełnia standardy zapewniające skuteczność inspekcji zgodnie z zakresem zgodności środków ochrony z rozporządzeniem (WE) nr 725/2004.
3.
Komisja zapewnia, aby inspektorzy Komisji spełniali kryteria określone w ust. 1 i 2.
ROZDZIAŁ III
PROCEDURY PROWADZENIA INSPEKCJI KOMISJI
Artykuł 8
Powiadomienie o inspekcjach
1.
Komisja powiadamia o inspekcji punkt centralny Państwa Członkowskiego, na którego terytorium ma zostać przeprowadzona inspekcja, z wyprzedzeniem co najmniej sześciu tygodni.
W przypadku zdarzeń nadzwyczajnych, powiadomienie można wysłać z krótszym wyprzedzeniem.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne kroki w celu zapewnienia poufności powiadomienia o inspekcji, co ma zagwarantować, że przebieg inspekcji nie zostanie zagrożony.
2.
Punkt centralny zostaje powiadomiony z wyprzedzeniem o planowanym zakresie inspekcji Komisji.
Jeśli inspekcja ma miejsce w obiektach portowych i ma objąć statki znajdujące się w tym porcie w czasie trwania inspekcji, punkt centralny zostaje o tym poinformowany w powiadomieniu.
3.
Punkt centralny:
a) informuje właściwe władze Państwa Członkowskiego, w którym odbywa się inspekcja, oraz
b) notyfikuje Komisji nazwy tych właściwych władz.
4.
Punkt centralny podaje do wiadomości Komisji, na co najmniej 24 godziny przed inspekcją, nazwę państwa bandery oraz numer IMO każdego statku, który będzie przebywał w obrębie obiektu portowego notyfikowanego na mocy ust. 2 akapit 2 w trakcie inspekcji.
5.
W przypadku, gdy państwem bandery jest Państwo Członkowskie, Komisja, o ile to możliwe, powiadamia punkt centralny tego Państwa Członkowskiego o tym, że statek może zostać poddany inspekcji, gdy znajdzie się w obrębie obiektu portowego.
6.
W przypadku, gdy inspekcja obiektu portowego ma objąć statek w Państwie Członkowskim jako państwie bandery, punkt centralny nawiązuje łączność z Komisją celem potwierdzenia, czy statek będzie przebywał w obrębie obiektu portowego w czasie trwania inspekcji.
7.
Inspekcje Komisji są prowadzone pod auspicjami Państwa Członkowskiego, w którym znajduje się obiekt portowy stosujący środki kontroli i zgodności zgodnie z prawidłem 9 dotyczącym specjalnych środków dla podniesienia ochrony na morzu Konwencji SOLAS, w przypadku gdy:
a) państwo bandery statku nie jest Państwem Członkowskim; lub
b) statek nie został uwzględniony w informacji dostarczonej zgodnie z ust. 4.
8.
W przypadku, gdy powiadomienie o inspekcji przekazywane jest punktowi centralnemu, należy przekazać także kwestionariusz przedinspekcyjny do wypełnienia przez właściwe władze, wraz w wnioskiem o dokumenty określone w art. 4 ust. 2.
W powiadomieniu określa się także ostateczny termin odesłania do Komisji wypełnionego kwestionariusza i dokumentów, o których mowa w art. 4 ust. 2.
Artykuł 9
Przygotowanie inspekcji
1.
Inspektorzy Komisji podejmują działania przygotowawcze w celu zapewnienia skuteczności, prawidłowości i spójności inspekcji.
2.
Komisja przekazuje punktowi centralnemu nazwiska inspektorów Komisji upoważnionych do prowadzenia inspekcji oraz, w stosownych przypadkach, inne dane szczegółowe.
3.
Przy każdej inspekcji, punkt centralny zapewnia, aby wyznaczono koordynatora do dokonywania praktycznych ustaleń związanych z podejmowanymi działaniami inspekcyjnymi.
Artykuł 10
Prowadzenie inspekcji
1.
Stosowanie się przez Państwa Członkowskie do wymagań w odniesieniu do ochrony żeglugi i portów, ustanowionych w rozporządzeniu (WE) nr 725/2004, jest monitorowane przy zastosowaniu standardowej metodologii.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają odpowiednią asystę inspektorom Komisji przez cały czas trwania inspekcji.
3. W przypadku, gdy inspekcja ma odbyć się na statku w obiekcie portowym, a państwo bandery tego statku nie jest Państwem Członkowskim obiektu portowego, Państwo Członkowskie obiektu portowego zapewnia, aby podczas inspekcji statku inspektorom Komisji towarzyszył urzędnik reprezentujący organ, o którym mowa w art. 8 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 725/2004.
4.
Inspektorzy Komisji mają przy sobie dowód tożsamości uprawniający do prowadzenia inspekcji w imieniu Komisji.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby inspektorzy Komisji mogli uzyskać dostęp do wszystkich obszarów, będących przedmiotem inspekcji.
5.
Test zostaje wykonany dopiero po przekazaniu i uzgodnieniu z punktem centralnym jego zakresu i celu.
Punkt centralny podejmuje się niezbędnej koordynacji działań związanych z testem z zainteresowanymi właściwymi władzami.
6.
Bez uszczerbku dla art. 11, inspektorzy Komisji przekazują na miejscu nieformalne ustne streszczenie swoich spostrzeżeń, jeśli jest to stosowne i praktycznie możliwe.
Punkt centralny zostaje niezwłocznie poinformowany o wszelkich istotnych niezgodnościach z rozporządzeniem (WE) nr 725/2004 ujawnionych w trakcie inspekcji Komisji, przed wypełnieniem sprawozdania z inspekcji zgodnie z art. 11.
Artykuł 11
Sprawozdanie z inspekcji
1.
W ciągu sześciu tygodni od ukończenia inspekcji, Komisja przekazuje Państwu Członkowskiemu sprawozdanie z inspekcji.
2.
W przypadku, gdy inspekcja obiektu portowego obejmuje statek, odpowiednie części sprawozdania z inspekcji zostają również przesłane do Państwa Członkowskiego, które jest państwem bandery, jeżeli jest to inne Państwo Członkowskie niż to, w którym inspekcja miała miejsce.
3.
Państwo Członkowskie przekazuje kontrolowanym jednostkom odpowiednie spostrzeżenia poczynione podczas inspekcji.
4.
Sprawozdanie zawiera szczegóły dotyczące spostrzeżeń poczynionych podczas inspekcji, z określeniem przypadków niezgodności lub istotnych niezgodności z rozporządzeniem (WE) nr 725/2004.
Sprawozdanie może zawierać zalecenia odnośnie czynności naprawczych.
5.
Przy ocenie wykonania rozporządzenia (WE) nr 725/2004, dla każdego ze spostrzeżeń zawartych w sprawozdaniu stosuje się jedną z następujących klasyfikacji:
a) zgodne;
b) zgodne, ale wskazana jest poprawa;
c) niezgodne;
d) istotna niezgodność;
e) nie dotyczy;
f) niepotwierdzone.
Artykuł 12
Odpowiedź Państwa Członkowskiego
1.
W ciągu trzech miesięcy od daty wysłania sprawozdania z inspekcji Państwo Członkowskie przekazuje Komisji na piśmie odpowiedź na sprawozdanie. Odpowiedź ta:
a) odnosi się do spostrzeżeń i zaleceń; oraz
b) zawiera plan działań, określający działania do podjęcia w celu usunięcia ujawnionych nieprawidłowości i nieprzekraczalne terminy ich wykonania.
2.
W przypadku, gdy sprawozdanie z inspekcji nie stwierdza żadnych niezgodności lub istotnych niezgodności z rozporządzeniem (WE) nr 725/2004, nie wymaga się odpowiedzi.
Artykuł 13
Działania podejmowane przez Komisję
1.
W przypadku niezgodności lub istotnej niezgodności z rozporządzeniem (WE) nr 725/2004, po otrzymaniu odpowiedzi Państwa Członkowskiego, Komisja może podjąć jakiekolwiek z następujących kroków:
a) przekazać uwagi Państwu Członkowskiemu lub poprosić o dalsze informacje celem uzyskania wyjaśnienia dotyczącego całości lub części odpowiedzi;
b) przeprowadzić inspekcję sprawdzającą realizację czynności naprawczych, przekazując informację o planowanej inspekcji z co najmniej dwutygodniowym wyprzedzeniem;
c) wszcząć postępowanie w sprawie naruszenia w stosunku do zainteresowanego Państwa Członkowskiego.
2.
W przypadku planowanej inspekcji sprawdzającej na statku, Państwo Członkowskie będące państwem bandery, o ile to możliwe, informuje Komisję o portach pośrednich, w których będzie zawijał statek, aby Komisja mogła podjąć decyzję, gdzie i kiedy ma być przeprowadzona inspekcja sprawdzająca.
ROZDZIAŁ IV
PRZEPISY OGÓLNE I KOŃCOWE
Artykuł 14
Informacje sensytywne
Bez uszczerbku dla art. 13 rozporządzenia (WE) nr 725/2004, Komisja traktuje sensytywne materiały dotyczące inspekcji jako informacje niejawne.
Artykuł 15
Komisyjny program inspekcji
1.
Komisja zasięga rady Komitetu w zakresie priorytetów realizacji programu inspekcji.
2.
Komisja regularnie informuje Komitet o realizacji programu inspekcji, jak również o wynikach inspekcji.
Artykuł 16
Informowanie Państw Członkowskich o istotnych niezgodnościach
W przypadku, gdy inspekcja ujawni istotną niezgodność z rozporządzeniem (WE) nr 725/2004, która ma znaczący wpływ na ogólny poziom ochrony żeglugi i portów we Wspólnocie, Komisja informuje o tym pozostałe Państwa Członkowskie natychmiast po przekazaniu sprawozdania z inspekcji zainteresowanemu Państwu Członkowskiemu.
Artykuł 17
Przegląd
Po raz pierwszy do dnia 31 grudnia 2006 r. a następnie regularnie Komisja dokonuje przeglądu swojego systemu inspekcji, a w szczególności jego skuteczności.
Artykuł 18
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 885/2005
z dnia 10 czerwca 2005 r.
uzupełniające Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 2400/96 w sprawie wpisu nazwy do "Rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych" (Olive de Nice) – (PDO)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2081/92 z dnia 14 lipca 1992 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia dla produktów rolnych i środków spożywczych [1], w szczególności jego art. 6 ust. 3 i 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 6 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 wniosek Francji o rejestrację nazwy "Olive de Nice" został opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [2].
(2) Komisja nie otrzymała żadnego oświadczenia sprzeciwu zgodnie z art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92, należy zatem wymienioną nazwę wpisać do "Rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych",
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Do Załącznika do rozporządzenia (WE) nr 2400/96 [3] dodaje się nazwę ujętą w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 886/2005
z dnia 10 czerwca 2005 r.
uzupełniające Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 2400/96 w sprawie wpisu nazwy do "Rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych" (Miel de Granada) – (PDO)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2081/92 z dnia 14 lipca 1992 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia dla produktów rolnych i środków spożywczych [1], w szczególności jego art. 6 ust. 3 i 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 6 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 wniosek Hiszpanii o zarejestrowanie nazwy "Miel de Granada" został opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [2].
(2) Komisja otrzymała oświadczenie sprzeciwu zgodnie z art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92. Ponieważ oświadczenie to nie spełniło żadnych warunków dopuszczalności przewidzianych w art. 7 ust. 4 tego rozporządzenia, należy zatem wymienioną nazwę wpisać do "Rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych",
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Do Załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2400/96 [3] dodaje się nazwę ujętą w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 887/2005
z dnia 10 czerwca 2005 r.
otwierające destylację interwencyjną przewidzianą w art. 30 rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 w odniesieniu do niektórych win w Grecji
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [1], w szczególności jego art. 33 ust. 1 lit. f),
a także mając na uwadze co następuje:
(1) Artykuł 30 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 przewiduje możliwość otwarcia destylacji interwencyjnej w przypadku powstania na rynku zakłóceń spowodowanych poważnymi nadwyżkami.
Środek ten można ograniczyć do niektórych kategorii wina lub niektórych obszarów produkcji oraz można go stosować na wniosek Państwa Członkowskiego w odniesieniu do win gatunkowych psr.
(2) W liście z dnia 7 kwietnia 2005 r. rząd grecki wystąpił z wnioskiem o otwarcie destylacji interwencyjnej w odniesieniu do win stołowych produkowanych na jego terytorium, jak też i na rynku win gatunkowych produkowanych w określonych regionach (psr).
(3) Stwierdzono poważne nadwyżki na rynku win stołowych i na rynku win gatunkowych produkowanych w określonych regionach (psr) w Grecji, które znajdują wyraz w spadku cen i niepokojącym wzroście poziomu zapasów na koniec bieżącego roku gospodarczego.
W celu odwrócenia tego niekorzystnego trendu i naprawienia w ten sposób trudnej sytuacji na rynku, zapasy win greckich powinny zostać zmniejszone do poziomu, jaki można uznać za normalny pod względem pokrycia zapotrzebowania rynkowego.
(4) Ponieważ warunki ustanowione w art. 30 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 zostały spełnione, należy otworzyć destylację interwencyjną win stołowych w ilości nieprzekraczającej 340000 hektolitrów oraz win gatunkowych produkowanych w określonych regionach (psr) w ilości nieprzekraczającej 40000 hektolitrów.
(5) Destylacja interwencyjna otwarta na mocy niniejszego rozporządzenia powinna być zgodna z warunkami określonymi w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1623/2000 z dnia 25 lipca 2000 r. ustanawiającym szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wina w odniesieniu do mechanizmów rynkowych [2], które odnoszą się do destylacji ustanowionej w art. 30 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999. Ponadto stosuje się także inne przepisy rozporządzenia (WE) nr 1623/2000, w szczególności te, które dotyczą dostawy alkoholu do agencji interwencyjnej oraz wypłaty zaliczki.
(6) Cena, jaką destylatorzy są zobowiązani zapłacić producentom powinna być ustalona na poziomie pozwalającym na przezwyciężenie zakłóceń na rynku, poprzez umożliwienie producentom skorzystania z możliwości, jakie daje ten środek.
(7) W celu uniknięcia zakłóceń na rynku alkoholu spożywczego, który otrzymywany jest przede wszystkim w wyniku destylacji przewidzianej w art. 29 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, produktem destylacji interwencyjnej może być jedynie alkohol surowy lub neutralny, podlegający obowiązkowej dostawie do agencji interwencyjnej.
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wina,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Destylacja interwencyjna przewidziana w art. 30 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 zostaje niniejszym otwarta dla win stołowych w ilości nieprzekraczającej 340000 hektolitrów oraz dla win gatunkowych produkowanych w określonych regionach (psr) w Grecji w ilości nieprzekraczającej 40000 hektolitrów zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 1623/2000 odnoszącymi się do tego typu destylacji.
Artykuł 2
Każdy producent może zawrzeć umowę na dostawę określoną w art. 65 rozporządzenia (WE) nr 1623/2000 (dalej zwaną "umową") od dnia 13 czerwca do dnia 1 lipca 2005 r.
Do umów dołącza się dowód wniesienia zabezpieczenia w wysokości 5 EUR za hektolitr.
Umowy nie podlegają cesji.
Artykuł 3
1.
Państwo Członkowskie ustala stopę obniżki, jaką stosuje się do powyższych umów w przypadku gdy całkowite ilości wina, objęte umowami przedstawionymi w agencji interwencyjnej, przekraczają ilości ustalone w art. 1.
2.
Państwo Członkowskie podejmuje niezbędne kroki administracyjne dla zatwierdzenia powyższych umów najpóźniej do dnia 18 lipca 2005 r.
W zatwierdzeniu określa się stosowaną stopę obniżki oraz dopuszczalną ilość wina na umowę i zastrzega, że producent może odstąpić od umowy w przypadku zastosowania stopy obniżki.
Państwo Członkowskie do dnia 1 sierpnia 2005 r. powiadamia Komisję o ilości wina objętej zatwierdzonymi umowami.
3.
Państwo Członkowskie może ograniczyć liczbę umów, jakie poszczególni producenci mogą zawrzeć w ramach niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 4
1.
Ilości wina stanowiące przedmiot zatwierdzonych umów muszą zostać dostarczone do destylarni najpóźniej do dnia 15 listopada 2005 r.
Zgodnie z art. 6 ust. 1, uzyskany alkohol musi zostać dostarczony do agencji interwencyjnej najpóźniej do dnia 15 marca 2006 r.
2.
Zabezpieczenie zwraca się proporcjonalnie do dostarczonych ilości na podstawie przedstawionego przez producenta dowodu dostawy do destylarni.
Zabezpieczenie ulega przepadkowi, jeżeli dostawa nie nastąpiła w terminie ustalonym w ust. 1.
Artykuł 5
Minimalna cena skupu wina dostarczonego do destylacji na podstawie niniejszego rozporządzenia wynosi 1,914 EUR za % obj. na hektolitr w odniesieniu do win stołowych oraz 2,30 EUR za % obj. na hektolitr w odniesieniu do win gatunkowych psr.
Artykuł 6
1.
Destylatorzy dostarczają do agencji interwencyjnej produkt uzyskany w wyniku destylacji.
Produkt ten ma rzeczywistą objętościową zawartość alkoholu, co najmniej 92 %.
2.
Cena, którą agencja interwencyjna jest zobowiązana zapłacić destylatorom za dostarczony alkohol surowy wynosi 2,281 EUR za % obj. na hektolitr, jeśli wyprodukowany jest on z win stołowych oraz 2,667 EUR za % obj. na hektolitr, jeśli wyprodukowany jest on z win gatunkowych psr.
Płatność dokonywana jest zgodnie z art. 62 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1623/2000.
Jednakże płatność tych kwot może się odbyć dopiero od dnia 16 października 2005 r.
Destylatorzy mogą otrzymać zaliczkę na poczet tej kwoty w wysokości 1,122 EUR za % obj. na hektolitr za alkohol wyprodukowany z win stołowych oraz 1,508 EUR za % obj. na hektolitr za alkohol wyprodukowany z win gatunkowych psr.
W takim przypadku zaliczkę odejmuje się od ceny faktycznie zapłaconej.
Mają zastosowanie art. 66 i 67 rozporządzenia (WE) nr 1623/2000.
Jednakże płatność tych zaliczek może się odbyć dopiero od dnia 16 października 2005 r.
Artykuł 7
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 888/2005
z dnia 13 czerwca 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 14 czerwca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 889/2005
z dnia 13 czerwca 2005 r.
wprowadzające niektóre środki ograniczające w odniesieniu do Demokratycznej Republiki Konga i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1727/2003
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 60 i 301,
uwzględniając wspólne stanowisko 2005/440/WPZiB z dnia 13 czerwca 2005 r. dotyczące środków ograniczających skierowanych przeciwko Demokratycznej Republice Konga [1],
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wspólne stanowisko Rady 2002/829/WPZiB z dnia 21 października 2002 r w sprawie dostaw niektórych rodzajów sprzętu do Demokratycznej Republiki Konga [2] wprowadziło embargo na dostawy broni i sprzętu pokrewnego do Demokratycznej Republiki Konga ("DRK").
(2) W dniu 28 lipca 2003 r., Rada Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych postanowiła w rezolucji 1493 (2003), ("UNSCR 1493 (2003)"), wprowadzić embargo na dostawy broni i sprzętu pokrewnego oraz na dostarczanie pomocy, doradztwa lub szkoleń związanych z działaniami wojskowymi wszystkim grupom zbrojnym i oddziałom milicji działającym na terytorium Północnego i Południowego Kivu oraz Ituri oraz grupom nie będącym stronami globalnego i całościowego porozumienia w DRK.
(3) Wspólne stanowisko 2003/680/WPZiB przewiduje dostosowanie wspólnego stanowiska 2002/829/WPZiB do środków określonych w UNSCR 1493 (2003).
Niektóre z tych środków zostały wprowadzone w życie na poziomie wspólnotowym rozporządzeniem Rady (WE) nr 1727/2003 [3].
(4) Z uwagi na utrzymywanie się nielegalnego przepływu broni w oraz do DRK, Rada Bezpieczeństwa ONZ, działając na mocy rozdziału VII Karty Narodów Zjednoczonych, przyjęła rezolucję nr 1596 (2005) z dnia 18 kwietnia 2005 r. ("UNSCR 1596 (2005)"), która, między innymi, rozszerza istniejące embargo na broń na wszystkich odbiorców na terytorium DRK.
UNSCR 1596 (2005) przewiduje pewne zwolnienia z embarga.
(5) Wspólne stanowisko 2005/440/WPZiB potwierdza embargo i zakaz dostarczania pokrewnej pomocy ustanowione we wspólnym stanowisku 2002/829/WPZiB oraz przewiduje dodatkowe zwolnienia z embarga na broń oraz wyjątki od zakazu dostarczania pokrewnej pomocy w celu dostosowania listy zwolnień do UNSCR 1596 (2005).
(6) Zakaz dostarczania pomocy technicznej i finansowej związanej z działaniami wojskowymi jest objęty zakresem stosowania Traktatu.
W celu uniknięcia zniekształcenia konkurencji konieczne są środki wspólnotowe do wprowadzenia takiego zakazu we Wspólnocie.
(7) Do celów niniejszego rozporządzenia, należy przyjąć, że terytorium Wspólnoty obejmuje terytoria Państw Członkowskich, do których zastosowanie ma Traktat, na warunkach określonych w Traktacie.
(8) Ze względów praktycznych, Komisja powinna być upoważniona do dokonywania zmian załącznika do niniejszego rozporządzenia.
(9) Aby zapewnić skuteczność środków przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu, niniejsze rozporządzenie powinno wejść w życie z dniem jego publikacji.
(10) W celu zachowania przejrzystości rozporządzenie (WE) nr 1727/2003 powinno zostać zastąpione niniejszym nowym rozporządzeniem zawierającym wszystkie istotne przepisy dotyczące zakazu dostarczania pomocy technicznej i finansowej związanej z działaniami wojskowymi w DRK,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:
1) "pomoc techniczna" oznacza wszelkie wsparcie techniczne związane z naprawami, rozbudową, produkcją, montażem, testowaniem, konserwacją lub inną usługą techniczną i może obejmować formy takie jak instruowanie, doradztwo, szkolenie, przekazywanie praktycznej wiedzy lub umiejętności albo usługi doradcze; pomoc techniczna obejmuje też pomoc w formie ustnej;
2) "Komitet ds. Sankcji" oznacza Komitet Rady Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych, który został powołany zgodnie z ust. 8 UNSCR 1533 (2004).
Artykuł 2
Zabrania się:
a) bezpośredniego lub pośredniego udzielania, sprzedaży, dostarczania lub przekazywania pomocy technicznej związanej z działaniami wojskowymi jakiejkolwiek osobie, podmiotowi lub organowi w DRK lub w celu wykorzystania na terytorium tego państwa;
b) bezpośredniego lub pośredniego dostarczania finansowania lub pomocy finansowej związanej z działaniami wojskowymi, w tym w szczególności, dotacji, pożyczek i ubezpieczenia kredytów wywozowych w odniesieniu do sprzedaży, dostaw, przekazywania lub wywozu broni i sprzętu pokrewnego lub w odniesieniu do udzielania, sprzedaży, dostarczania lub przekazywania pokrewnej pomocy technicznej i innych usług jakiejkolwiek osobie, podmiotowi lub organowi w DRK lub w celu wykorzystania na terytorium tego państwa;
c) świadomego i umyślnego udziału w działaniach, których przedmiotem lub skutkiem jest, bezpośrednio lub pośrednio, wspieranie transakcji, o których mowa w lit. a) i b).
Artykuł 3
1.
W drodze odstępstwa od art. 2, określone w załączniku właściwe organy Państwa Członkowskiego, w którym dostawca usług ma siedzibę mogą zezwolić na:
a) dostarczanie pomocy technicznej, finansowania i pomocy finansowej związanej z bronią i sprzętem pokrewnym przeznaczonymi wyłącznie do wsparcia i wykorzystania przez Misję Organizacji Narodów Zjednoczonych w DRK ("MONUC");
b) dostarczanie pomocy technicznej, finansowania i pomocy finansowej związanej z bronią i sprzętem pokrewnym przeznaczonymi wyłącznie do wsparcia lub wykorzystania przez siły zbrojne i policję DRK pod warunkiem że jednostki te:
i) ukończyły proces formowania się lub
ii) działają pod dowództwem, odpowiednio "état-major intégré" Sił Zbrojnych lub Państwowej Policji DRK lub
iii) są w trakcie procesu formowania się na terytorium DRK poza prowincjami Północnego i Południowego Kivu i okręgu Ituri;
c) dostarczanie pomocy technicznej, finansowania i pomocy finansowej związanej z nieśmiercionośnym sprzętem wojskowym przeznaczonym wyłącznie do celów humanitarnych i ochronnych, po uprzednim powiadomieniu Komitetu ds. Sankcji o dostarczaniu takiej pomocy lub usług.
2.
Nie udziela się zezwoleń na działania, które już miały miejsce.
Artykuł 4
Komisja i Państwa Członkowskie bezzwłocznie informują się wzajemnie o środkach podejmowanych na mocy niniejszego rozporządzenia i przekazują sobie wszelkie inne istotne informacje będące w ich posiadaniu w związku z niniejszym rozporządzeniem, w szczególności informacje dotyczące naruszeń, trudności w zakresie egzekwowania przepisów oraz informacje dotyczące orzeczeń wydanych przez sądy krajowe.
Artykuł 5
1.
Komisja jest upoważniona do zmiany załącznika na podstawie informacji przekazanych przez Państwa Członkowskie.
2.
Bez uszczerbku dla praw i obowiązków Państw Członkowskich wynikających z Karty Narodów Zjednoczonych, Komisja utrzymuje w celu skutecznego stosowania niniejszego rozporządzenia wszelkie konieczne kontakty z Komitetem ds. Sankcji.
Artykuł 6
Państwa Członkowskie przyjmują przepisy dotyczące sankcji w przypadku naruszeń przepisów niniejszego rozporządzenia oraz podejmują wszelki środki niezbędne do zapewnienia, aby sankcje te były stosowane.
Przewidziane sankcje muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o tych przepisach niezwłocznie po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia oraz powiadamiają ją o wszelkich późniejszych ich zmianach.
Artykuł 7
Niniejsze rozporządzenie stosuje się:
a) na terytorium Wspólnoty wraz z jej przestrzenią powietrzną oraz na każdym statku wodnym lub powietrznym znajdującym się pod jurysdykcją Państwa Członkowskiego;
b) wobec każdej osoby będącej obywatelem Państwa Członkowskiego, przebywającej na terytorium Wspólnoty lub poza nim;
c) wobec każdej osoby prawnej, podmiotu lub jednostki zarejestrowanej lub założonej na mocy prawa Państwa Członkowskiego;
d) wobec każdej osoby prawnej, podmiotu lub jednostki prowadzącej działalność gospodarczą we Wspólnocie.
Artykuł 8
Niniejszym uchyla się rozporządzenie (WE) nr 1727/2003.
Artykuł 9
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 890/2005
z dnia 14 czerwca 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 15 czerwca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 891/2005
z dnia 14 czerwca 2005 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 458/2005 w zakresie ilości objętej stałym przetargiem na wywóz pszenicy zwyczajnej znajdującej się w posiadaniu czeskiej agencji interwencyjnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 6,
także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2131/93 [2] określa procedury i warunki sprzedaży zbóż znajdujących się w posiadaniu agencji interwencyjnych.
(2) W rozporządzeniu Komisji (WE) nr 458/2005 [3] ogłoszono stały przetarg na wywóz 300000 ton pszenicy zwyczajnej znajdującej się w posiadaniu czeskiej agencji interwencyjnej.
(3) Republika Czeska poinformowała Komisję o zamiarze przystąpienia jej agencji interwencyjnej do zwiększenia o 100000 ton ilości zgłoszonej do przetargu na wywóz.
Uwzględniając sytuację na rynku, należy pozytywnie rozpatrzyć wniosek złożony przez Republikę Czeską.
(4) Zważywszy na zwiększenie ilości zgłoszonej do przetargu, należy zmienić ilości magazynowane w regionie magazynowania, określone w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 458/2005.
(5) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 458/2005.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 458/2005 wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 2 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
1.
Przetarg obejmuje maksymalną ilość 400000 ton pszenicy zwyczajnej do wywozu do wszystkich krajów trzecich, z wyjątkiem Albanii, Bułgarii, Chorwacji, Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii, Bośni i Hercegowiny, Liechtensteinu, Rumunii, Serbii i Czarnogóry [4] oraz Szwajcarii.
2.
W załączniku I określa się regiony, w których jest magazynowana wyżej wymieniona ilość 400000 ton pszenicy zwyczajnej.
2) załącznik I zastępuje się tekstem znajdującym się w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 892/2005
z dnia 14 czerwca 2005 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 462/2005 w zakresie ilości objętej stałym przetargiem na wywóz jęczmienia znajdującego się w posiadaniu niemieckiej agencji interwencyjnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2131/93 [2] określa procedury i warunki sprzedaży zbóż znajdujących się w posiadaniu agencji interwencyjnych.
(2) W rozporządzeniu Komisji (WE) nr 462/2005 [3] ogłoszono stały przetarg na wywóz 1000693 ton jęczmienia znajdującego się w posiadaniu niemieckiej agencji interwencyjnej.
(3) Niemcy poinformowały Komisję o zamiarze przystąpienia ich agencji interwencyjnej do zwiększenia o 300000 ton ilości zgłoszonej do przetargu na wywóz.
Uwzględniając sytuację na rynku, należy pozytywnie rozpatrzyć wniosek złożony przez Niemcy.
(4) Zważywszy na zwiększenie ilości zgłoszonej do przetargu, należy zmienić ilości magazynowane w regionie magazynowania, określone w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 462/2005.
(5) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 462/2005.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Do rozporządzenia (WE) nr 462/2005 wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 2 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 2
1.
Przetarg obejmuje maksymalną ilość 1300693 ton jęczmienia do wywozu do wszystkich krajów trzecich, z wyjątkiem Albanii, Bułgarii, Kanady, Chorwacji, Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii, Bośni i Hercegowiny, Stanów Zjednoczonych Ameryki, Liechtensteinu, Meksyku, Rumunii, Serbii i Czarnogóry [4] oraz Szwajcarii.
2.
W załączniku I określa się regiony, w których jest magazynowana wyżej wymieniona ilość 1300693 ton jęczmienia.
2) Załącznik I zastępuje się tekstem znajdującym się w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 893/2005
z dnia 14 czerwca 2005 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1520/2000 w odniesieniu do niektórych kwot ustanowionych w art. 14 wymienionego rozporządzenia
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3448/93 z dnia 6 grudnia 1993 r. ustanawiające zasady handlu mające zastosowanie do niektórych towarów pochodzących z przetwórstwa produktów rolnych [1], w szczególności jego art. 8 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Doświadczenie zdobyte od czasu przystąpienia dnia 1 maja 2004 r. nowych Państw Członkowskich pokazuje, że większa część refundacji wywozowych jest wypłacana z rezerwy, o której mowa w art. 14 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1520/2000 z dnia 13 lipca 2000 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu przyznawania refundacji wywozowych do niektórych produktów rolnych wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu oraz kryteria dla ustalania wysokości sum takich refundacji [2].
(2) W celu zapewnienia dostępu do wystarczających zasobów należy zwiększyć rezerwę na każdy rok budżetowy, o której mowa w art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1520/2000. Ponadto należy zwiększyć ustalony w art. 14 ust. 3 wymienionego rozporządzenia próg, przy którym Komisja może zawiesić stosowanie rezerwy.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zagadnień Horyzontalnych Dotyczących Handlu Przetworzonymi Produktami Rolnymi niewymienionymi w załączniku I do Traktatu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 14 rozporządzenia (WE) nr 1520/2000 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 1 akapit pierwszy "35 milionów EUR" otrzymuje brzmienie "40 milionów EUR";
b) w ust. 3 akapit drugi "25 milionów EUR" otrzymuje brzmienie "30 milionów EUR".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 894/2005
z dnia 14 czerwca 2005 r.
zmieniające ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności przywozowych na niektóre produkty w sektorze cukru, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1210/2004, na rok gospodarczy 2004/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1423/95 z dnia 23 czerwca 1995 r. ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze dotyczące przywozu produktów innych niż melasy w sektorze cukru [2], w szczególności jego art. 1 ust. 2 akapit drugi, zdanie drugie, oraz art. 3 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności stosowanych do przywozu cukru białego, cukru surowego i niektórych syropów w odniesieniu do roku gospodarczego 2004/2005 zostały ustalone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1210/2004 [3].
Te ceny i należności zostały ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 842/2005 [4].
(2) Dane, którymi obecnie dysponuje Komisja, prowadzą do zmiany wymienionych kwot, zgodnie z zasadami i szczegółowymi przepisami wykonawczymi przewidzianymi w rozporządzeniu (WE) nr 1423/95,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ceny reprezentatywne i dodatkowe należności stosowane do przywozu produktów, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1423/95, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1210/2004 w odniesieniu do roku gospodarczego 2004/2005, zmienia się zgodnie z kwotami wskazanymi w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 15 czerwca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 895/2005
z dnia 14 czerwca 2005 r.
ustalające refundacje wywozowe do oliwy z oliwek
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 136/66/EWG z dnia 22 września 1966 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów [1], w szczególności jego art. 3 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 3 rozporządzenia nr 136/66/EWG przewiduje, że w przypadku gdy cena we Wspólnocie jest wyższa od cen rynku światowego, różnica między tymi cenami może zostać objęta refundacją, w przypadku wywozu oliwy do państw trzecich.
(2) Szczegółowe zasady dotyczące ustalania i przyznawania refundacji wywozowych do oliwy z oliwek są zawarte w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 616/72 [2].
(3) Artykuł 3 ust. 3 rozporządzenia nr 136/66/EWG przewiduje, że refundacja musi być taka sama dla całej Wspólnoty.
(4) Zgodnie z art. 3 ust. 4 rozporządzenia nr 136/66/EWG, refundacja do oliwy z oliwek musi być ustanowiona przy uwzględnieniu obecnej sytuacji i przewidywalnych zmian w odniesieniu do cen oliwy z oliwek i jej dostępności na rynku Wspólnoty oraz w odniesieniu do cen oliwy z oliwek na rynku światowym.
Jednakże w przypadku gdy sytuacja na rynku światowym nie pozwala na określenie najkorzystniejszych cen oliwy z oliwek, można uwzględnić cenę na tym rynku głównych konkurencyjnych olejów roślinnych i różnicę stwierdzoną podczas reprezentatywnego okresu między tą ceną a ceną oliwy z oliwek.
Kwota refundacji nie może być wyższa od różnicy między ceną oliwy z oliwek we Wspólnocie a ceną na rynku światowym, dostosowanej, gdzie właściwe, aby uwzględnić koszty wywozu produktów na rynek światowy.
(5) Zgodnie z art. 3 ust. 3 akapit trzeci lit. b) rozporządzenia nr 136/66/EWG, można podjąć decyzję o ustaleniu refundacji w drodze przetargu. Przetarg dotyczy kwoty refundacji i może być ograniczony do niektórych krajów przeznaczenia, ilości, jakości i prezentacji.
(6) Artykuł 3 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia nr 136/66/EWG przewiduje, że refundacje do oliwy z oliwek mogą być ustalone na różnych poziomach według miejsca przeznaczenia, w przypadku gdy sytuacja na rynku światowym lub szczególne wymogi niektórych rynków tego wymagają.
(7) Refundacje muszą być ustalane co najmniej raz w miesiącu. W razie konieczności mogą być zmieniane w odstępie czasowym.
(8) Stosowanie tych szczegółowych zasad w obecnej sytuacji na rynkach w sektorze oliwy z oliwek, w szczególności do cen tego produktu we Wspólnocie i na rynkach państw trzecich, prowadzi do ustalenia refundacji w kwotach wskazanych w Załączniku.
(9) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Olejów i Tłuszczów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje wywozowe do produktów określonych w art. 1 ust. 2 lit. c) rozporządzenia nr 136/66/EWG są ustalone w kwotach wskazanych w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 15 czerwca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 896/2005
z dnia 15 czerwca 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 16 czerwca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 897/2005
z dnia 14 czerwca 2005 r.
ustanawiające wartości jednostkowe w celu określenia wartości celnej niektórych łatwo psujących się towarów
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 [2] ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92, a w szczególności jego art. 173, ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 173 do 177 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 przewidują, że Komisja okresowo ustala wartości jednostkowe dla produktów wskazanych w klasyfikacji w załączniku 26 do tego rozporządzenia.
(2) Stosowanie zasad i kryteriów określonych w wyżej wymienionych artykułach do elementów przekazanych Komisji zgodnie z art. 173 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 prowadzi do ustanowienia wartości jednostkowych określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia w stosunku do produktów, o których mowa,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wartości jednostkowe określone w art. 173 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 ustanawia się zgodnie z tabelą zawartą w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 17 czerwca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 898/2005
z dnia 15 czerwca 2005 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 314/2004 dotyczące niektórych środków ograniczających w odniesieniu do Zimbabwe
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 314/2004 z dnia 19 lutego 2004 r. dotyczące niektórych środków ograniczających w odniesieniu do Zimbabwe [1], w szczególności jego art. 11 lit. b),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik III do rozporządzenia (WE) nr 314/2004 zawiera wykaz osób, w stosunku do których stosuje się zamrożenie funduszy oraz zasobów gospodarczych na mocy wspomnianego rozporządzenia.
(2) Decyzja Rady 2005/444/WPZiB [2] zmienia Załącznik do wspólnego stanowiska 2004/161/WPZiB [3].
Należy zatem wprowadzić odpowiednie zmiany do załącznika III do rozporządzenia (WE) nr 314/2004.
(3) W celu zapewnienia skuteczności środków przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu powinno ono wejść w życie w trybie natychmiastowym,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik III do rozporządzenia (WE) nr 314/2004 zastępuje się tekstem znajdującym się w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 899/2005
z dnia 15 czerwca 2005 r.
ustalające opłaty przywozowe w sektorze zbóż stosowane od dnia 16 czerwca 2005 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1249/96 z dnia 28 czerwca 1996 r. w sprawie zasad stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 do opłat przywozowych w sektorze zbóż [2], w szczególności jego art. 2 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 10 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 przewiduje, że przy przywozie produktów, o których mowa w art. 1 wyżej wymienionego rozporządzenia, pobiera się opłaty celne zgodne ze stawkami Wspólnej Taryfy Celnej.
Jednakże w przypadku produktów, o których mowa w ust. 2 tego artykułu, opłaty przywozowe równają się cenie interwencyjnej tych produktów ważnej w czasie przywozu powiększonej o 55 % i pomniejszonej o cenę CIF w przywozie stosowaną do danej wysyłki.
Opłaty celne nie mogą jednak przekroczyć stawek Wspólnej Taryfy Celnej.
(2) Na mocy art. 10 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 ceny CIF w przywozie oblicza się na podstawie cen reprezentatywnych dla danego produktu na rynku światowym.
(3) Rozporządzenie (WE) nr 1249/96 ustala zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 do opłat przywozowych w sektorze zbóż.
(4) Opłaty przywozowe stosuje się aż do chwili ustalenia i wejścia w życie nowych stawek opłat przywozowych.
(5) W celu umożliwienia normalnego funkcjonowania systemu opłat przywozowych należy przyjąć jako podstawę ich wyliczenia stawki reprezentatywne dla rynku, stwierdzone w okresie porównawczym.
(6) Zastosowanie rozporządzenia (WE) nr 1249/96 prowadzi do ustalenia opłat przywozowych w wysokości podanej w załączniku I do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Opłaty przywozowe w sektorze zbóż, o których mowa w art. 10 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, ustala się w kwotach figurujących w załączniku I do niniejszego rozporządzenia, na podstawie informacji znajdujących się w załączniku II.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 16 czerwca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 900/2005
z dnia 15 czerwca 2005 r.
ustalające ceny reprezentatywne w sektorach mięsa drobiowego i jaj oraz w odniesieniu do albumin jaj i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1484/95
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2771/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku jaj [1], w szczególności jego art. 5 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2777/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa drobiowego [2], w szczególności jego art. 5 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2783/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnego systemu handlu albuminą jaj i albuminą mleka [3], w szczególności jego art. 3 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1484/95 [4], ustanowiło szczegółowe zasady stosowania systemu dodatkowych należności celnych przywozowych oraz ustaliło ceny reprezentatywne w sektorach mięsa drobiowego i jaj oraz w odniesieniu do albumin jaj.
(2) Z regularnych kontroli danych, na podstawie których są określane ceny reprezentatywne dla produktów w sektorach mięsa drobiowego i jaj oraz w odniesieniu do albumin jaj, wynika że należy zmienić ceny reprezentatywne w przywozie niektórych produktów uwzględniając wahania cen zgodnie z pochodzeniem.
W konsekwencji ceny reprezentatywne powinny być opublikowane.
(3) Niezbędnym jest jak najszybsze zastosowanie tej zmiany, uwzględniając sytuację na rynku.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mięsa Drobiowego i Jaj,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 1484/95 zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 16 czerwca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 901/2005
z dnia 15 czerwca 2005 r.
ustalające refundacje wywozowe w sektorze wieprzowiny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2759/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wieprzowiny [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W myśl art. 13 rozporządzenia (EWG) nr 2759/75 różnica między cenami produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 wymienionego rozporządzenia, na rynku światowym i we Wspólnocie może zostać objęta przez refundację wywozową.
(2) Zastosowanie tych reguł i kryteriów do bieżącej sytuacji na rynkach w sektorze wieprzowiny prowadzi do ustalenia refundacji w następujący sposób.
(3) W odniesieniu do produktów oznaczonych kodem CN 02101981 należy ustalić refundacje w wysokości uwzględniającej z jednej strony charakterystykę jakościową produktów oznaczonych tym kodem oraz z drugiej strony przewidywalny rozwój cen produkcji na rynku światowym.
Należy jednak zapewnić utrzymanie uczestnictwa Wspólnoty w handlu międzynarodowym w odniesieniu do niektórych charakterystycznych produktów włoskich oznaczonych kodem CN 02101981.
(4) Ze względu na warunki konkurencji w niektórych państwach trzecich, które tradycyjnie są największymi importerami produktów oznaczonych kodami CN 160100 i CN 1602, należy przewidzieć dla tych produktów kwotę uwzględniającą powyższą sytuację.
Należy jednak zapewnić, żeby refundacja była przyznawana tylko w odniesieniu do wagi netto części jadalnych, z wyłączeniem wagi kości zawartych ewentualnie w tych przetworach.
(5) Zgodnie z art. 13 rozporządzenia (EWG) nr 2759/75 sytuacja na rynku światowym lub specyficzne wymagania niektórych rynków mogą uczynić koniecznym zróżnicowanie refundacji do produktów określonych w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2759/75 w zależności od ich miejsca przeznaczenia.
(6) Należy ustalać refundacje, uwzględniając zmiany w nomenklaturze związanej z refundacjami, ustanowionej w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 3846/87 [2].
(7) Uzasadnione jest ograniczenie przyznawania refundacji tylko do produktów, które mogą być dopuszczone do swobodnego obrotu wewnątrz Wspólnoty.
Należy więc przewidzieć, że w celu skorzystania z refundacji produkty muszą posiadać znak jakości zdrowotnej, jak przewidują odpowiednio dyrektywa Rady 64/433/EWG [3], dyrektywa Rady 94/65/WE [4] oraz dyrektywa Rady 77/99/EWG [5].
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wykaz produktów, na których wywóz przyznana jest refundacja, o której mowa w art. 13 rozporządzenia (EWG) nr 2759/75, oraz kwoty refundacji są określone w Załączniku.
Produkty muszą spełniać odpowiednie warunki oznakowania jakości zdrowotnej przewidziane w:
- załączniku I, rozdziale XI dyrektywy 64/433/EWG,
- załączniku I, rozdziale VI dyrektywy 94/65/WE,
- załączniku B, rozdziale VI dyrektywy 77/99/EWG.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 16 czerwca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 902/2005
z dnia 15 czerwca 2005 r.
ustanawiające współczynnik redukcji stosowany w ramach wspólnotowego kontyngentu taryfowego na przywóz jęczmienia, przewidzianego przez rozporządzenie (WE) nr 2305/2003
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 2305/2003 z 29 grudnia 2003 r. otwierające i ustalające zarządzanie wspólnotowym kontyngentem taryfowym na przywóz jęczmienia pochodzącego z państw trzecich [2], w szczególności jego art. 3 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 2305/2003 otworzyło roczny kontyngent celny na przywóz 300000 ton jęczmienia oznaczonego kodem KN 100300.
(2) Ilości wnioskowane w dniu 13 czerwca 2005 r., zgodnie z art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2305/2003, przekraczają ilości pozostające w dyspozycji. Należy więc określić, w jakiej mierze pozwolenia mogą być wydane, poprzez ustanowienie współczynnika redukcji, jaki należy zastosować do wnioskowanych ilości,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Każdy wniosek o wydanie pozwolenia na przywóz w ramach kontyngentu dla jęczmienia, złożony i przekazany Komisji w dniu 13 czerwca 2005 r., zgodnie z art. 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 2305/2003, zostaje uwzględniony do wysokości 0 % ilości wnioskowanych.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 16 czerwca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 903/2005
z dnia 15 czerwca 2005 r.
ustalające refundacje wywozowe dla wołowiny i cielęciny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], w szczególności zaś jego art. 33 ust. 12,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z treścią art. 33 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999, różnica między cenami na rynku światowym i we Wspólnocie Europejskiej produktów, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999, może być pokrywana przez refundację wywozową.
(2) Warunki przyznawania specjalnych refundacji wywozowych dla niektórych mięs wołowych i cielęcych oraz dla niektórych konserw w odniesieniu do niektórych miejsc przeznaczenia zostały określone w rozporządzeniach: (EWG) nr 32/82 [2], (EWG) nr 1964/82 [3], (EWG) nr 2388/84 [4], (EWG) nr 2973/79 [5] oraz (WE) nr 2051/96 [6].
(3) Zastosowanie tych norm i kryteriów do przewidywanej sytuacji na rynku wołowiny i cielęciny prowadzi do ustalenia refundacji w poniższy sposób.
(4) Dla uproszczenia, w odniesieniu do zwierząt żywych, należy zaprzestać przyznawania refundacji wywozowych dla kategorii będących przedmiotem handlu o niewielkim znaczeniu z krajami trzecimi.
Ponadto, mając na względzie ogólną troskę o dobrostan zwierząt, należy ograniczać jak tylko można refundacje wywozowe dla żywych zwierząt przeznaczonych do uboju.
W związku z tym, refundacje wywozowe dla tych zwierząt powinny być przyznawane jedynie w odniesieniu do tych krajów trzecich, które ze względu na kulturę i/lub religię tradycyjnie przywożą znaczną liczbę zwierząt przeznaczonych do uboju.
W odniesieniu do żywych zwierząt przeznaczonych do reprodukcji, w celu uniknięcia jakichkolwiek nadużyć, refundacje wywozowe dla hodowlanego bydła czystej rasy powinno się ograniczyć do jałówek i krów w wieku 30 miesięcy lub poniżej.
(5) W odniesieniu do niektórych miejsc przeznaczenia eksportu, należy przyznawać refundacje wywozowe dla niektórych mięs świeżych i chłodzonych, wymienionych w załączniku i oznaczonych kodem CN 0201, dla niektórych mięs mrożonych wymienionych w załączniku i oznaczonych kodem CN 0202, dla niektórych mięs i podrobów wymienionych w załączniku i oznaczonych kodem CN 0206 oraz dla niektórych innych wyrobów i konserw mięsnych i podrobowych, wymienionych w załączniku i oznaczonych kodem CN 16025010.
(6) Istnieją tradycyjne stosunki handlowe ze Szwajcarią w dziedzinie eksportu wołowiny bez kości, solonej i suszonej.
Dla utrzymania tej wymiany handlowej, należy ustalać kwotę refundacji w taki sposób, by pokrywała różnicę midzy cenami na rynku szwajcarskim i cenami eksportowymi Państw Członkowskich.
(7) W odniesieniu do niektórych innych produktów i konserw mięsnych i podrobowych wymienionych w załączniku i opatrzonych kodami CN od 16025031 do 16025080, udział Wspólnoty Europejskiej w handlu międzynarodowym może być utrzymany poprzez przyznawanie eksporterom refundacji w wysokości odpowiadającej refundacji stosowanej do tej pory.
(8) W odniesieniu do innych produktów z sektora wołowiny i cielęciny, z uwagi na nikłe znaczenie udziału Wspólnoty w handlu światowym, ustalanie refundacji nie jest konieczne.
(9) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3846/87 [7] ustaliło nomenklaturę produktów rolnych do celów refundacji wywozowych i wszystkie refundacje ustala się w oparciu o kody produktów na podstawie wspomnianej nomenklatury.
(10) Należy dostosować wysokość refundacji dla wszystkich mięs mrożonych do kwot ustalonych dla mięs świeżych lub chłodzonych, z wyjątkiem mięs pochodzących od dorosłych osobników męskich.
(11) W celu wzmocnienia kontroli produktów oznaczonych kodem CN 160250, należy przewidzieć przyznanie refundacji jedynie dla tych produktów, które zostały wytworzone w ramach systemu przewidzianego w art. 4 rozporządzenia Rady (EWG) nr 565/80 z dnia 4 marca 1980 r. w sprawie zaliczek na poczet refundacji wywozowych dla produktów rolnych [8].
(12) Refundacje powinno się przyznawać jedynie produktom dopuszczonym do swobodnego obrotu we Wspólnocie Europejskiej.
W związku z tym, aby móc korzystać z refundacji, produkty muszą spełniać warunki oznakowania sanitarnego, przewidziane w dyrektywie Rady 64/433/EWG [9], dyrektywie Rady 94/65/WE [10] i dyrektywie Rady 77/99/EWG [11].
(13) Warunki określone w art. 6 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1964/82 nakazują zmniejszenie refundacji specjalnej, o ile ciężar przeznaczonego na eksport mięsa bez kości jest niższy od 95 % wagi całkowitej kawałków oddzielonych od kości, ale nie niższy niż 85 % tej wagi.
(14) Celem negocjacji prowadzonych w ramach Układów Europejskich między Wspólnotą Europejską a Rumunią i Bułgarią jest w szczególności liberalizacja handlu produktami objętymi wspólną organizacją rynku wołowiny i cielęciny.
W przypadku obu krajów refundacje wywozowe powinny być zatem zniesione.
Jednakże zniesienie to nie może doprowadzić do zróżnicowanych refundacji wywozowych do innych krajów.
(15) Komitet Zarządzający ds. Wołowiny i Cielęciny nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Lista produktów, na których eksport przyznawane są refundacje, o których mowa w art. 33 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999, wysokości tych refundacji i miejsca przeznaczenia zostały określone w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
2.
Produkty muszą spełniać odpowiednie warunki oznakowania sanitarnego, przewidziane przez:
- załącznik I rozdział XI dyrektywy 64/433/EWG,
- załącznik I rozdział VI dyrektywy 94/65/WE,
- załącznik B rozdział VI dyrektywy 77/99/EWG.
Artykuł 2
W przypadku, o którym mowa w art. 6 ust. 2 akapit trzeci, rozporządzenia (EWG) nr 1964/82, obniża się stawkę refundacji dla produktów oznaczonych kodem 0201 30 00 9100 o 14,00 EUR/100 kg.
Artykuł 3
Fakt, że w przypadku Rumunii i Bułgarii nie zostały ustalone żadne refundacje wywozowe, nie jest uważany za stanowiący zróżnicowanie refundacji.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie obowiązuje w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 904/2005
z dnia 16 czerwca 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 17 czerwca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 905/2005
z dnia 16 czerwca 2005 r.
ustalające rzeczywistą produkcję bawełny nieodziarnionej i związaną z tym obniżkę cen orientacyjnych na rok gospodarczy 2004/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Akt Przystąpienia Grecji, w szczególności jego protokół nr 4 dotyczący bawełny [1],
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1051/2001 z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie pomocy produkcyjnej dla bawełny [2], w szczególności jego art. 19 ust. 2 tiret trzecie,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 16 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1591/2001 z dnia 2 sierpnia 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania systemu pomocy dla bawełny [3] przewiduje, że rzeczywista produkcja w bieżącym roku gospodarczym i obniżka ceny orientacyjnej, o których mowa w art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1051/2001, są ustalane przed dniem 15 czerwca danego roku gospodarczego.
(2) Artykuł 16 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1591/2001 szczegółowo określa warunki, które należy spełnić, by ilość wyprodukowanej bawełny nieodziarnionej została uznana za produkcję rzeczywistą.
(3) Biorąc uzysk z włókien jako kryterium jakości, władze Grecji uznały 1135534 tony nieodziarnionej bawełny za kwalifikujące się do pomocy.
(4) Władze Grecji poinformowały Komisję, że na dzień 15 maja 2005 r. nie uznały za kwalifikującą się do pomocy ilości 34142 ton nieodziarnionej bawełny, na którą składają się: 6172 tony zebrane z 2364,9 hektara, które nie zostały zgłoszone zgodnie z art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1591/2001, 22746 ton, które nie przestrzegały przepisów krajowych dotyczących zmniejszania powierzchni na mocy art. 17 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1051/2001, 3580 ton, które nie wykazują właściwej solidnej jakości handlowej zgodnie z art. 15 ust. 1 tego rozporządzenia, i 1644 ton zebranych z 2040 hektarów, w odniesieniu do których producentom wypłacono odszkodowanie finansowe z powodu strat będących następstwem zjawisk naturalnych.
(5) Wyłączenie z rzeczywistej produkcji 1644 ton nieodziarnionej bawełny nie jest uzasadnione.
Dotyczy to ilości pochodzących z działek zgłoszonych zgodnie z art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1591/2001, które zostały rzeczywiście dostarczone do zakładów odziarniania.
Bardzo niskie plony nieodziarnionej bawełny pochodzącej z działek dotkniętych szkodami jest ważną oznaką, że działki mimo wszystko wygenerowały produkcję.
Ilość ta odpowiada kryteriom przewidzianym w art. 16 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1591/2001 i musi w konsekwencji zostać dodana do ilości 1135534 ton.
(6) W związku z powyższym ilość 1 137229 ton musi zostać uznana za produkcję rzeczywistą bawełny nieodziarnionej uzyskaną przez Grecję w roku gospodarczym 2004/2005.
(7) Biorąc uzysk z włókien jako kryterium jakości, władze Hiszpanii uznały 368084 tony nieodziarnionej bawełny za kwalifikujące się do pomocy.
(8) Władze Hiszpanii poinformowały Komisję, że na dzień 15 maja 2005 r. nie uznały za kwalifikującą się do pomocy ilości 1638 ton nieodziarnionej bawełny, na którą składają się: 1612 ton, które nie przestrzegały przepisów krajowych dotyczących zmniejszania powierzchni na mocy art. 17 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1051/2001, 6 ton, które nie wykazują właściwej solidnej jakości handlowej zgodnie z art. 15 ust. 1 wyżej wymienionego rozporządzenia, 7 ton, które nie zostały zgłoszone zgodnie z art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1591/2001, i 13 ton ze względu na nieprzestrzeganie zasad dotyczących umów, o których mowa w art. 11 rozporządzenia (WE) nr 1051/2001.
(9) Wyłączenie z rzeczywistej produkcji 13 ton nieodziarnionej bawełny z powodu nieprzestrzegania zasad dotyczących umów nie jest uzasadnione. Ponadto ilość ta odpowiada kryteriom przewidzianym w art. 16 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1591/2001 i dlatego musi zostać dodana do ilości 368084 ton.
(10) W konsekwencji, uwzględniając uzysk z włókien jako kryterium jakości, za rzeczywistą produkcję nieodziarnionej bawełny uzyskaną przez Hiszpanię należy uznać ilość 368097 ton w roku gospodarczym 2004/2005.
(11) Biorąc uzysk z włókien jako kryterium jakości, władze Hiszpanii uznały za kwalifikujące się do pomocy 982 tony nieodziarnionej bawełny zebranej z obszarów upraw w Portugalii. Ilość ta odpowiada kryteriom przewidzianym w art. 16 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1591/2001 i dlatego musi zostać uznana za produkcję rzeczywistą nieodziarnionej bawełny uzyskaną przez Portugalię w roku gospodarczym 2004/2005.
(12) Artykuł 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1051/2001 przewiduje, że w przypadku gdy suma rzeczywistej produkcji ustalonej dla Hiszpanii i Grecji przekroczy 1031000 ton, cena orientacyjna określona w art. 3 ust. 1 tego rozporządzenia zostanie obniżona w każdym Państwie Członkowskim, w którym rzeczywista produkcja przekracza gwarantowaną ilość krajową.
(13) Ponadto w przypadku gdy całkowita suma rzeczywistej produkcji Hiszpanii i Grecji zmniejszona o 1031000 ton jest wyższa niż 469000 ton, obniżka ceny orientacyjnej o 50 % jest stopniowo zwiększana według zasad przewidzianych w art. 7 ust. 4 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1051/2001.
(14) W odniesieniu do roku gospodarczego 2004/2005 przekroczenie gwarantowanej ilości krajowej ma miejsce w Hiszpanii i Grecji.
Rzeczywista produkcja Hiszpanii zawiera się w drugiej transzy 4830 ton powyżej gwarantowanej ilości krajowej powiększonej o 113000 ton.
W rezultacie obniżka ceny orientacyjnej powinna być równa 54 % w Hiszpanii.
W odniesieniu do Grecji rzeczywista produkcja jest niższa od gwarantowanej ilości krajowej powiększonej o 356000 ton.
W rezultacie obniżka ceny orientacyjnej powinna być równa 50 % w Grecji.
(15) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Włókien Naturalnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
W odniesieniu do roku gospodarczego 2004/2005 rzeczywista produkcja bawełny nieodziarnionej została ustalona w następujący sposób:
- 1137229 ton dla Grecji,
- 368097 ton dla Hiszpanii,
- 982 ton dla Portugalii.
2.
Wartość, o którą zostaje zmniejszona cena orientacyjna na rok gospodarczy 2004/2005 zostaje ustalona w następujący sposób:
- 24,130 EUR na 100 kg nieodziarnionej bawełny dla Grecji,
- 27,425 EUR na 100 kg nieodziarnionej bawełny dla Hiszpanii,
- 0 EUR na 100 kg nieodziarnionej bawełny dla Portugalii.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 906/2005
z dnia 16 czerwca 2005 r.
ustalające ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności przywozowych na melasę w sektorze cukru, stosowane od dnia 17 czerwca 2005 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 24 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1422/95 z dnia 23 czerwca 1995 r. ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze dotyczące przywozu melasy w sektorze cukru i zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 785/68 [2], przewiduje, że cenę importową CIF melasy, ustaloną zgodnie z rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 785/68 [3], uważa się za "cenę reprezentatywną". Uważa się, że ta cena została ustalona dla jakości standardowej określonej w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 785/68.
(2) Dla celów ustalania cen reprezentatywnych, należy wziąć pod uwagę wszelkie informacje przewidziane w art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 785/68, z wyjątkiem przypadków przewidzianych w art. 4 wymienionego rozporządzenia, oraz, w przypadku gdy ma to zastosowanie, dla celów takiego ustalenia można zastosować metodę przewidzianą w art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 785/68.
(3) Dla celów dostosowania cen, nieodnoszącego się do jakości standardowej, należy, w zależności od jakości oferowanej melasy, zwiększyć lub zmniejszyć ceny w zależności od wyników otrzymanych w zastosowaniu art. 6 rozporządzenia (EWG) nr 785/68.
(4) Kiedy istnieje różnica między ceną spustową dla rozpatrywanego produktu a ceną reprezentatywną, należy ustalić dodatkowe należności przywozowe zgodnie z warunkami przewidzianymi w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1422/95.
W przypadku zawieszenia stosowania należności przywozowych w zastosowaniu art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1422/95, należy ustalić szczególne kwoty dla tych należności.
(5) Należy ustalić ceny reprezentatywne i dodatkowe należności celne w odniesieniu do przywozu rozpatrywanych produktów, zgodnie z art. 1 ust. 2 i art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1422/95.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ceny reprezentatywne i dodatkowe należności stosowane do przywozu produktów, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1422/95 są wskazane w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 17 czerwca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 907/2005
z dnia 16 czerwca 2005 r.
ustalające refundacje wywozowe do cukru białego i cukru surowego w stanie nieprzetworzonym
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 27 ust. 5 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 27 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, różnica między notowaniami lub cenami na rynku światowym produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. a) wymienionego rozporządzenia a cenami tych produktów we Wspólnocie może być pokryta przez refundacje wywozowe.
(2) Zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, refundacje do cukrów białego i surowego, niedenaturowanych i wywiezionych w stanie nieprzetworzonym muszą zostać ustalone przy uwzględnieniu sytuacji na rynku wspólnotowym i rynku światowym cukru, i w szczególności elementów kalkulacji cen i kosztów, o których mowa w art. 28 wymienionego rozporządzenia.
Zgodnie z tym samym artykułem, należy również uwzględnić gospodarcze aspekty proponowanego wywozu.
(3) W odniesieniu do cukru surowego, refundację należy ustalić dla jakości standardowej, która jest określona w załączniku I, pkt II rozporządzenia (WE) nr 1260/2001. Wymieniona refundacja jest ponadto ustalana zgodnie z art. 28 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001. Cukier krystaliczny został określony w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 2135/95 z dnia 7 września 1995 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania przyznawania refundacji wywozowych w sektorze cukru [2]. Kwotę tak obliczonej refundacji w odniesieniu do cukrów aromatyzowanych lub zawierających substancje barwiące należy zastosować do ich zawartości sacharozy, zatem należy ją ustalać w odniesieniu na 1 % tej zawartości.
(4) W przypadkach szczególnych kwota refundacji może być ustalona w instrumentach prawnych innego typu.
(5) Refundację należy ustalać co dwa tygodnie.
Można ją zmieniać w tym odstępie czasowym.
(6) Art. 27 ust. 5 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 przewiduje, że sytuacja na rynku światowym lub specyficzne wymagania pewnych rynków mogą uczynić koniecznym zróżnicowanie refundacji do produktów określonych w art. 1 wymienionego rozporządzenia w zależności od ich miejsca przeznaczenia.
(7) Znaczący i szybki wzrost preferencyjnego przywozu cukru pochodzącego z zachodnich krajów bałkańskich od początku 2001 r., oraz wywozu cukru ze Wspólnoty do tych krajów wydaje się być istotnie sztuczny.
(8) Aby uniknąć wszelkiego nadużycia w związku z ponownym przywozem do Wspólnoty produktów w sektorze cukru, dla których przyznano refundację wywozową, należy nie ustalać refundacji do produktów, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu w odniesieniu do wszystkich zachodnich krajów bałkańskich.
(9) Biorąc pod uwagę te informacje i aktualną sytuację na rynkach w sektorze cukru, a w szczególności notowania lub ceny cukru we Wspólnocie i na rynku światowym, należy ustalić refundację w odpowiedniej wysokości.
(10) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje, które przyznaje się do wywozu produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, w stanie nieprzetworzonym i niedenaturowanych, ustalone są zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 17 czerwca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 908/2005
z dnia 16 czerwca 2005 r.
ustalające maksymalne kwoty refundacji wywozowej do cukru białego przeznaczonego do niektórych państw trzecich w ramach 29. przetargu częściowego wykonanego w ramach stałego przetargu przewidzianego przez rozporządzenie (WE) nr 1327/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 27 ust. 5 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1327/2004 z dnia 19 lipca 2004 r. w sprawie stałego przetargu ustalającego opłaty wyrównawcze i/lub refundacje wywozowe do cukru białego na rok gospodarczy 2004/2005 [2] przystępuje się do przetargów częściowych w sprawie wywozu wspomnianego cukru do niektórych państw trzecich.
(2) Zgodnie z art. 9 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1327/2004, jeżeli właściwe, ustala się maksymalną kwotę refundacji wywozowej dla rozpatrywanego przetargu częściowego, biorąc pod uwagę w szczególności sytuację i przewidywany rozwój rynku cukru we Wspólnocie i na rynku światowym.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W 29. przetargu częściowym na cukier biały, wykonanym zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1327/2004, maksymalną kwotę refundacji wywozowej ustala się w wysokości 39,902 EUR/100 kg.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 17 czerwca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 909/2005
z dnia 16 czerwca 2005 r.
ustalające refundacje wywozowe w sektorze mleka i przetworów mlecznych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 31 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 31 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 różnica między cenami w handlu międzynarodowym produktów określonych w art. 1 wymienionego rozporządzenia a cenami tych produktów we Wspólnocie może być pokryta przez refundacje wywozowe w ramach ograniczeń wynikających z porozumień zawartych zgodnie z art. 300 Traktatu.
(2) Zgodnie z postanowieniami rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 refundacje do produktów określonych w art. 1 wymienionego rozporządzenia, wywiezionych w stanie naturalnym, powinny zostać ustalone, uwzględniając:
- sytuację rynkową i tendencje rozwoju na rynku wspólnotowym, w odniesieniu do ceny i dostępności mleka i przetworów mlecznych oraz, w handlu międzynarodowym, w odniesieniu do cen mleka i przetworów mlecznych,
- najbardziej korzystne koszty wprowadzania do obrotu i koszty transportu z rynków Wspólnoty do portów lub innych miejsc wywozu ze Wspólnoty, jak również koszty wysyłki do krajów przeznaczenia,
- cele wspólnej organizacji rynków mleka i przetworów mlecznych, które obejmują zapewnienie zrównoważonej sytuacji i naturalnego rozwoju cen i handlu,
- ograniczenia wynikające z porozumień zawartych zgodnie z art. 300 Traktatu,
- potrzebę unikania zakłóceń na rynku Wspólnoty,
- aspekt ekonomiczny przewidywanych wywozów.
(3) Zgodnie z art. 31 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 ceny we Wspólnocie ustalane są z uwzględnieniem obecnych cen, które są najkorzystniejsze w odniesieniu do wywozu, a ceny w handlu międzynarodowym ustalane są z uwzględnieniem w szczególności:
a) cen na rynkach krajów trzecich;
b) najkorzystniejszych cen w krajach trzecich docelowych, dla przywozu pochodzącego z kraju trzeciego;
c) cen producenta odnotowanych w eksportujących krajach trzecich, biorąc pod uwagę, gdzie to stosowne, subsydia przyznawane przez te kraje;
d) ceny oferowane na bazie franco granica.
(4) Według art. 31 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 sytuacja na rynku światowym lub specyficzne wymagania pewnych rynków mogą uczynić koniecznym zróżnicowanie refundacji do produktów określonych w art. 1 wymienionego rozporządzenia w zależności od miejsca przeznaczenia.
(5) Artykuł 31 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 przewiduje, że lista produktów, do których udziela się refundacji wywozowej, i wysokość tej refundacji są ustalane nie rzadziej niż raz na cztery tygodnie. Wysokość refundacji może jednak być utrzymana na tym samym poziomie przez ponad cztery tygodnie.
(6) Zgodnie z art. 16 rozporządzenia Komisji (WE) nr 174/1999 z dnia 26 stycznia 1999 r. ustanawiającego specjalne szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 804/68 w odniesieniu do pozwoleń na wywóz i refundacji wywozowych do mleka i przetworów mlecznych [2], refundacja przyznana na przetwory mleczne z dodatkiem cukru odpowiada sumie dwóch składników; celem pierwszego jest uwzględnienie ilości produktu mlecznego, wyliczany jest on przez pomnożenie podstawowej stawki refundacji przez zawartość produktu mlecznego w całym produkcie; celem drugiego jest uwzględnienie ilości dodanej sacharozy, wyliczany jest on przez pomnożenie zawartości sacharozy w całym produkcie przez podstawową stawkę refundacji obowiązującą w dniu wywozu produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. d) rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [3]. Niemniej jednak ten ostatni składnik jest uwzględniany, wyłącznie w przypadku gdy sacharoza dodana do produktu została wytworzona z cukru z buraków lub trzciny ze zbiorów pochodzących z obszaru Wspólnoty.
(7) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 896/84 [4], przewiduje uzupełniające przepisy w odniesieniu do przyznawania refundacji w trakcie przechodzenia z jednego roku gospodarczego na drugi. Te postanowienia przewidują możliwość zróżnicowania refundacji w zależności od daty wytworzenia przetworów.
(8) W celu wyliczenia wysokości refundacji do serów topionych należy przewidzieć, że w przypadku gdy została dodana kazeina i/lub kazeiniany, nie należy uwzględniać tej ilości.
(9) Zastosowanie tych zasad do aktualnej sytuacji rynkowej na rynku mleka i przetworów mlecznych, a w szczególności do cen tych przetworów we Wspólnocie i na rynku światowym prowadzi do ustalenia refundacji do tych przetworów w wysokości określonej w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
(10) Komitet Zarządzający ds. Mleka i Przetworów Mlecznych nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje wywozowe, o których mowa w art. 31 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999, do produktów wywożonych w stanie naturalnym ustalone są w wysokości określonej w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 17 czerwca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 910/2005
z dnia 16 czerwca 2005 r.
w sprawie nieprzyznania refundacji wywozowych do masła w ramach stałego zaproszenia do składania ofert przetargowych przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 581/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/99 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 31 ust. 3 akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 581/2004 z dnia 26 marca 2004 r. w sprawie stałego zaproszenia do składania ofert przetargowych odnośnie do refundacji wywozowych do niektórych rodzajów masła [2] przewiduje otwarcie stałego przetargu.
(2) Zgodnie z art. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 580/2004 z dnia 26 marca 2004 r. ustanawiającego procedurę przetargową dotyczącą refundacji wywozowych do niektórych przetworów mlecznych [3], oraz po dokonaniu analizy ofert przedstawionych w odpowiedzi na ten przetarg, stosowne jest nieprzyznanie żadnych refundacji w okresie przetargowym kończącym się dnia 14 czerwca 2005 r.
(3) Komitet Zarządzający ds. Mleka i Przetworów Mlecznych nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W ramach stałego przetargu otwartego rozporządzeniem (WE) nr 581/2004 nie przewiduje się w okresie przetargowym kończącym się dnia 14 czerwca 2005 r. żadnej refundacji do produktów i krajów przeznaczenia wymienionych w art. 1 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 17 czerwca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 911/2005
z dnia 16 czerwca 2005 r.
w sprawie nieprzyznania refundacji wywozowych dla mleka odtłuszczonego w proszku w ramach stałego zaproszenia do składania ofert przetargowych przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 582/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/99 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworόw mlecznych [1], w szczególności jego art. 31 ust. 3 akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 582/2004 z dnia 26 marca 2004 r. w sprawie stałego zaproszenia do składania ofert przetargowych odnośnie do refundacji wywozowych dla mleka odtłuszczonego w proszku [2] przewiduje otwarcie stałego przetargu.
(2) Zgodnie z art. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 580/2004 z dnia 26 marca 2004 r. ustanawiającego procedurę przetargową dotyczącą refundacji wywozowych do niektórych przetworόw mlecznych [3] oraz po dokonaniu analizy ofert przedstawionych w odpowiedzi na ten przetarg stosowne jest nieprzyznanie żadnych refundacji w okresie przetargowym kończącym się dnia 14 czerwca 2005 r.
(3) Komitet Zarządzający ds. Mleka i Przetworów Mlecznych nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W ramach stałego przetargu otwartego rozporządzeniem (WE) nr 582/2004 przewiduje się w okresie przetargowym kończącym się dnia 14 czerwca 2005 r. 18,00 EUR/100 kg jako maksymalną wysokość refundacji dla produktόw i krajόw przeznaczenia wymienionych w art. 1 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 17 czerwca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 912/2005
z dnia 16 czerwca 2005 r.
ustalające refundacje produkcyjne w sektorze zbóż
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 8 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1722/93 z dnia 30 czerwca 1993 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzeń Rady (EWG) nr 1766/82 i (EWG) nr 1418/76 dotyczące refundacji produkcyjnych w sektorach zbóż i ryżu, odpowiednio [2], określiło warunki przyznawania refundacji produkcyjnych.
Podstawa wyliczenia została określona w art. 3 tego rozporządzenia.
Tak wyliczona refundacja, zróżnicowana, w razie potrzeby, dla skrobi ziemniaczanej, powinna być ustalana raz w miesiącu i może być zmieniana, jeśli ceny kukurydzy i/lub pszenicy ulegną znaczącej zmianie.
(2) W celu określenia dokładnej kwoty do wypłaty przy wyliczaniu ustalanych przez niniejsze rozporządzenie refundacji produkcyjnych należy użyć współczynników podanych w załączniku II do rozporządzenia (EWG) nr 1722/93.
(3) Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundację produkcyjną wyrażoną na tonę skrobi kukurydzianej o której mowa w art. 3 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1722/93, ustala się w wysokości:
a) 15,60 EUR/t dla skrobi kukurydzianej, pszennej i jęczmiennej;
b) 23,60 EUR/t dla skrobi ziemniaczanej.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 17 czerwca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 913/2005
z dnia 16 czerwca 2005 r.
ustalające stawki refundacji do niektórych produktów zbożowych i ryżu wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1785/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [2], w szczególności jego art. 14 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 13 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 i art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003 stanowią, że różnica między notowaniami lub cenami na rynku światowym produktów wymienionych w art. 1 każdego z tych rozporządzeń a cenami wewnątrz Wspólnoty może zostać pokryta za pomocą refundacji wywozowej.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1520/2000 z dnia 13 lipca 2000 r. ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu przyznawania refundacji wywozowych do niektórych produktów rolnych wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu oraz kryteria ustalania wysokości takich refundacji [3], określa produkty, dla których należy ustalić stawkę refundacji mającą zastosowanie w przypadku, jeśli produkty te są wywożone jako towary wymienione w załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 lub w załączniku IV do rozporządzenia (WE) nr 1785/2003 odpowiednio.
(3) Zgodnie z art. 4 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1520/2000, stawkę refundacji na 100 kg każdego z omawianych produktów podstawowych ustala się co miesiąc.
(4) Ustalenie z wyprzedzeniem wysokich stawek refundacji może zagrozić zobowiązaniom podjętym w odniesieniu do ewentualnych refundacji wywozowych do produktów rolnych, należących do towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu.
W takich sytuacjach niezbędne jest zatem zastosowanie środków ostrożności, nie zapobiegając jednak zawieraniu umów długoterminowych.
Ustalenie określonej stawki refundacji dla celów ustalenia refundacji z wyprzedzeniem jest środkiem, który pozwala na osiągnięcie tych różnych celów.
(5) Uwzględniając porozumienie pomiędzy Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki w sprawie wywozów produktów z ciasta makaronowego ze Wspólnoty do Stanów Zjednoczonych, przyjęte decyzją Rady 87/482/EWG [4], niezbędnym jest zróżnicowanie refundacji do produktów objętych kodami CN 19021100 i 190219 ze względu na ich miejsce przeznaczenia.
(6) Zgodnie z art. 4 ust. 3 i 5 rozporządzenia (WE) nr 1520/2000, należy ustalić obniżoną stawkę refundacji wywozowej, uwzględniając wysokość mającej zastosowanie refundacji produkcyjnej, zgodnie z rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 1722/93 [5], dla omawianego produktu podstawowego, stosowaną w zakładanym okresie wytworzenia towarów.
(7) Napoje alkoholowe uważane są za mniej wrażliwe na cenę zbóż stosowanych do produkcji tych napojów.
Niemniej jednak Protokół 19 Aktu Przystąpienia Zjednoczonego Królestwa, Irlandii i Danii stanowi, że należy uchwalić środki niezbędne w celu ułatwienia stosowania zbóż wspólnotowych do produkcji napojów alkoholowych pozyskiwanych ze zbóż.
Koniecznym jest zatem dostosowanie stawki refundacji stosowanej odpowiednio do zbóż wywożonych jako napoje alkoholowe.
(8) Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Stawki refundacji stosowane do produktów podstawowych wymienionych w załączniku A do rozporządzenia (WE) nr 1520/2000 i w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 lub w art. 1 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003 i wywożonych jako towary wymienione odpowiednio w załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 lub w załączniku B do rozporządzenia (WE) nr 1785/2003, ustala się na poziomie podanym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 17 czerwca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 914/2005
z dnia 16 czerwca 2005 r.
zmieniające stawki refundacji do niektórych przetworów mlecznych, wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], a w szczególności jego art. 31 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Stawki refundacji stosowane od dnia 26 maja 2005 r. do produktów wymienionych w Załączniku, wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu, zostały ustalone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 796/2005 [2].
(2) Z zastosowania reguł i kryteriów zawartych w rozporządzeniu (WE) nr 796/2005 do informacji posiadanych przez Komisję wynika, iż obecnie stosowane stawki refundacji wywozowych powinny zostać zmienione zgodnie z załącznikiem do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Stawki refundacji określone w rozporządzeniu (WE) nr 796/2005 zostają zmienione zgodnie z załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 17 czerwca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 915/2005
z dnia 16 czerwca 2005 r.
ustalające maksymalną refundację wywozową dla jęczmienia w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1757/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na refundację wywozową dla jęczmienia na wywóz do pewnych krajów trzecich został ogłoszony na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1757/2004 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [3], Komisja może, na podstawie zgłoszonych ofert, podjąć decyzję o ustaleniu maksymalnej wysokości refundacji wywozowej, uwzględniając czynniki, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95. W tym wypadku przetarg wygrywa ten oferent lub oferenci, którego lub których oferta odpowiada poziomowi równemu maksymalnej refundacji lub jest od niej niższa.
(3) Zastosowanie powyższych czynników do aktualnej sytuacji na danych rynkach zbóż prowadzi do ustalenia maksymalnej refundacji wywozowej.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 10 do 16 czerwca 2005 r., w ramach przetargu ogłoszonego na mocy rozporządzenia (WE) nr 1757/2004, ustala się maksymalną refundację wywozową dla jęczmienia w wysokości 12,75 EUR/t.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 17 czerwca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 916/2005
z dnia 16 czerwca 2005 r.
w sprawie przekazanych ofert na wywóz pszenicy zwyczajnej w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 115/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na refundację wywozową do pszenicy zwyczajnej na wywóz do niektórych krajów trzecich został ogłoszony na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 115/2005 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [3], Komisja może, na podstawie zgłoszonych ofert, podjąć decyzję o wstrzymaniu przetargu.
(3) Biorąc pod uwagę czynniki, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95, nie jest wskazane ustalenie maksymalnej wysokości refundacji,
(4) Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nie podejmuje się dalszych działań w odniesieniu do ofert przekazanych od 10 do 16 czerwca 2005 r., w ramach przetargu na refundację wywozową do pszenicy zwyczajnej, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 115/2005.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 17 czerwca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 917/2005
z dnia 16 czerwca 2005 r.
ustalające maksymalne obniżenie opłat przywozowych na kukurydzę, w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 868/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 12 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na maksymalne obniżenie opłat przywozowych w odniesieniu do przywozu kukurydzy pochodzącej z krajów trzecich do Hiszpanii został ogłoszony rozporządzeniem Komisji (WE) nr 868/2005 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1839/95 [3], w myśl procedury przewidzianej w art. 25 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, Komisja może podjąć decyzję o ustaleniu maksymalnego obniżenia opłat przywozowych, uwzględniając w szczególności czynniki przewidziane w art. 6 i 7 rozporządzenia (WE) nr 1839/95. Przetarg wygrywa ten oferent lub oferenci, którego lub których oferta odpowiada poziomowi równemu maksymalnemu obniżeniu opłat przywozowych lub jest od niego niższa.
(3) Zastosowanie powyższych czynników do aktualnej sytuacji na danych rynkach zbóż prowadzi do ustalenia maksymalnego obniżenia opłat przywozowych w wysokości określonej w art. 1.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 10 do 16 czerwca 2005 r. w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 868/2005, ustala się maksymalne obniżenie opłat przywozowych na kukurydzę w wysokości 25,25 EUR/t dla ogólnej maksymalnej ilości całkowitej równej 38000 t.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 17 czerwca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 918/2005
z dnia 16 czerwca 2005 r.
ustalające refundacje wywozowe dla zbóż, pszennych i żytnich mąk, kasz oraz grysików
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W myśl art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 różnica między notowaniami lub cenami na rynku światowym produktów, o których mowa w art. 1 wymienionego rozporządzenia, a cenami tych produktów we Wspólnocie, może być pokryta przez refundacje wywozowe.
(2) Refundacje wywozowe powinny być ustalone z uwzględnieniem czynników, o których mowa w art. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż [2].
(3) W odniesieniu do pszennych oraz żytnich mąk, kasz i grysików refundację wywozową stosowaną do tych produktów należy wyliczyć z uwzględnieniem ilości zbóż koniecznych do wytwarzania danych produktów.
Ilości te zostały ustalone w rozporządzeniu (WE) nr 1501/95.
(4) Sytuacja na rynku światowym lub szczególne wymogi niektórych rynków mogą sprawić, że niezbędne stanie się zróżnicowanie refundacji dla niektórych produktów, w zależności od ich miejsca przeznaczenia.
(5) Refundacja powinna być ustalana raz na miesiąc. Zmian można dokonywać w tym odstępie czasowym.
(6) Zastosowanie tych zasad do aktualnej sytuacji na rynkach zbóż, a w szczególności do notowań lub cen na te produkty we Wspólnocie i na rynku światowym, prowadzi do ustalenia refundacji w wysokości podanej w załączniku.
(7) Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje wywozowe dla produktów, o których mowa w art. 1 lit. a), b) i c) rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, z wyjątkiem słodu, wywiezionych w stanie naturalnym, ustala się w wysokości podanej w załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 17 czerwca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 919/2005
z dnia 13 czerwca 2005 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 827/2004 w odniesieniu do zakazu przywozu opastuna pochodzącego z Kambodży, Gwinei Równikowej i Sierra Leone i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 826/2004 zakazujące przywozu opastuna z Gwinei Równikowej i Sierra Leone oraz rozporządzenie (WE) nr 828/2004 zakazujące przywozu miecznika z Sierra Leone
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W następstwie przyjęcia decyzji Rady 86/238/EWG [1] Wspólnota jest Umawiającą się Stroną Międzynarodowej Konwencji o ochronie tuńczyka atlantyckiego podpisanej w Rio de Janeiro w dniu 14 maja 1966 r., zmienionej Protokołem załączonym do Aktu Końcowego Konferencji Pełnomocników Państw Stron Konwencji podpisanego w Paryżu w dniu 10 lipca 1984 (zwanej dalej "Konwencją ICCAT") od dnia 14 listopada 1997 r.
(2) Konwencja ICCAT stanowi ramy dla współpracy regionalnej w zakresie ochrony i zarządzania tuńczykiem i gatunkami tuńczykopodobnymi na Oceanie Atlantyckim i przylegających morzach poprzez ustanowienie Międzynarodowej Komisji Ochrony Tuńczyka Atlantyckiego (zwanej dalej "ICCAT") i przyjęcia przez wspomniany organ środków dotyczących ochrony i zarządzania, które stają wiążące dla Umawiających się Stron.
(3) W 1998 r. ICCAT przyjęła rezolucję 98–18 dotyczącą nieudokumentowanych i nieuregulowanych połowów tuńczyka na dużą skalę przez statki poławiające za pomocą sznurów haczykowych na obszarze objętym Konwencją.
Wspomniana rezolucja ustanowiła procedury służące identyfikacji państw, których statki poławiały tuńczyka i gatunki tuńczykopodobne w sposób obniżający skuteczność środków przyjętych przez ICCAT dotyczących ochrony i zarządzania.
Rezolucja określiła również środki, które należy przyjąć, w tym, w razie konieczności, niedyskryminujące środki ograniczające handel w formie zakazu przywozu w celu uniemożliwienia statkom pochodzącym z omawianych państw kontynuowania tego rodzaju praktyk połowowych.
(4) Od momentu przyjęcia rezolucji 98–18, ICCAT zidentyfikowała Boliwię, Kambodżę, Gwineę Równikowową, Gruzję i Sierra Leone jako państwa, których statki odławiają opastuna (Thunnus obesus) w sposób obniżający skuteczność środków dotyczących ochrony i zarządzania, popierając swoje ustalenia danymi dotyczącymi połowów, handlu i działań statków.
(5) ICCAT zidentyfikowała również Gwineę Równikową i Sierra Leone jako państwa, których statki odławiają tuńczyka błękitnopłetwego (Thunnus thynnus) w sposób obniżający skuteczność środków dotyczących ochrony i zarządzania.
(6) Ponadto ICCAT zidentyfikowała Sierra Leone jako państwo, którego statki odławiają miecznika (Xiphias gladius) w sposób obniżający skuteczność środków dotyczących ochrony i zarządzania.
(7) Przywóz opastuna pochodzącego z Boliwii, Kambodży, Gwinei Równikowej, Gruzji i Sierra Leone jest obecnie zakazany rozporządzeniem (WE) nr 827/2004 [2].
(8) Przywóz tuńczyka błękitnopłetwego pochodzącego z Gwinei Równikowej i Sierra Leone jest obecnie zakazany rozporządzeniem (WE) nr 826/2004 [3].
(9) Przywóz miecznika pochodzącego ze Sierra Leone jest obecnie zakazany rozporządzeniem (WE) nr 828/2004 [4].
(10) Podczas XIV nadzwyczajnego posiedzenia w 2004 r., ICCAT przyjęła do wiadomości wysiłki poczynione przez Kambodżę, Gwineę Równikową i Sierra Leone w celu rozwiązania problematycznych kwestii i przyjęła zalecenia znoszące środki ograniczające handel nałożone na wspomniane państwa.
(11) W związku z powyższym rozporządzenie (WE) nr 827/2004 powinno zostać odpowiednio zmienione.
(12) Rozporządzenia (WE) nr 826/2004 i 828/2004 powinny zostać odpowiednio uchylone,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Do rozporządzenia (WE) nr 827/2004 niniejszym wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 2 ust. 1 skreśla się tekst: "Kambodży, Gwinei Równikowej i Sierra Leone";
2) w art. 3 tekst: "Boliwii, Gruzji i Sierra Leone" otrzymuje brzmienie: "Boliwii i Gruzji".
Artykuł 2
Uchyla się rozporządzenia (WE) nr 826/2004 i 828/2004.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 920/2005
z dnia 13 czerwca 2005 r.
zmieniające rozporządzenie nr 1 z dnia 15 kwietnia 1958 r. w sprawie określenia systemu językowego Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej oraz rozporządzenie nr 1 z dnia 15 kwietnia 1958 r. w sprawie określenia systemu językowego Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej oraz wprowadzające tymczasowe środki stanowiące odstępstwa od tych rozporządzeń
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 290,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 190,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 28 ust. 1 i art. 41 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rząd Irlandii złożył wniosek o przyznanie językowi irlandzkiemu takiego samego statusu, jaki przyznany jest narodowym językom urzędowym innych Państw Członkowskich UE, i o dokonanie odpowiednich zmian w rozporządzeniu Rady nr 1 z dnia 15 kwietnia 1958 r. w sprawie określenia systemu językowego Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej [1] oraz w rozporządzeniu Rady nr 1 z dnia 15 kwietnia 1958 r. w sprawie określenia systemu językowego Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej [2], które to oba rozporządzenia są dalej zwane "rozporządzeniem nr 1".
(2) Z art. 53 Traktatu o Unii Europejskiej i art. 314 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską wynika, że język irlandzki jest jednym z autentycznych języków każdego z tych Traktatów.
(3) Rząd Irlandii podkreśla, że zgodnie z art. 8 Konstytucji Irlandii język irlandzki jako język narodowy jest pierwszym językiem urzędowym Irlandii.
(4) Rzeczą właściwą jest rozpatrzyć pozytywnie wniosek rządu Irlandii i zmienić odpowiednio rozporządzenie nr 1; jednakże ze względów praktycznych i na okres przejściowy należy postanowić, że instytucje Unii Europejskiej nie mają obowiązku sporządzania i tłumaczenia wszystkich aktów, łącznie z orzeczeniami Trybunału Sprawiedliwości, w języku irlandzkim i na język irlandzki; należy również przewidzieć, aby odstępstwo takie było częściowe, wyłączając z jego zakresu rozporządzenia przyjmowane wspólnie przez Parlament Europejski i Radę oraz upoważnić Radę do podjęcia jednomyślnie decyzji, w okresie czterech lat od dnia stosowania niniejszego rozporządzenia, a później co pięć lat, czy należy to odstępstwo uchylić,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu nr 1 wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
Językami urzędowymi i językami roboczymi instytucji Unii Europejskiej są języki: angielski, czeski, duński, estoński, fiński, francuski, grecki, hiszpański, irlandzki, litewski, łotewski, maltański, niemiecki, niderlandzki, polski, portugalski, słowacki, słoweński, szwedzki, węgierski i włoski.";
2) artykuł 4 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 4
Rozporządzenia i inne dokumenty o zasięgu ogólnym są sporządzane w dwudziestu jeden językach urzędowych.";
3) artykuł 5 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 5
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej publikuje się w dwudziestu jeden językach urzędowych.".
Artykuł 2
W drodze odstępstwa od rozporządzenia nr 1 i przez okres pięciu lat z możliwością przedłużenia, począwszy od dnia, kiedy niniejsze rozporządzenie stosuje się, instytucje Unii Europejskiej nie mają obowiązku sporządzania wszystkich aktów prawnych w języku irlandzkim lub publikowania ich w tym języku w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 921/2005
z dnia 17 czerwca 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 18 czerwca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 922/2005
z dnia 17 czerwca 2005 r.
w sprawie wydawania pozwoleń na wywóz w sektorze wina
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 883/2001 z dnia 24 kwietnia 2001 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 w odniesieniu do wymiany handlowej produktów w sektorze wina z państwami trzecimi [1], w szczególności jego art. 7 i art. 9 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 63 ust. 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [2] ograniczył udzielanie refundacji wywozowych do produktów w sektorze wina do ilości i wydatków uzgodnionych w porozumieniu w sprawie rolnictwa zawartym podczas Rundy Urugwajskiej wielostronnych negocjacji handlowych.
(2) Artykuł 9 rozporządzenia (WE) nr 883/2001 ustalił warunki, w których Komisja może podjąć szczególne środki w celu uniknięcia przekroczenia przewidzianej ilości lub dostępnego budżetu w ramach wyżej wymienionego porozumienia.
(3) Na podstawie informacji dotyczących wniosków o pozwolenia na wywóz, będących w dyspozycji Komisji w dniu 15 czerwca 2005 r., dostępna ilość w okresie do dnia 30 czerwca 2005 r., dla strefy przeznaczenia 1) Afryka i 4) Europa Zachodnia, określona w art. 9 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 883/2001, może zostać przekroczona, w przypadku gdy wydawanie pozwoleń na wywóz z wcześniejszym ustaleniem refundacji nie zostanie ograniczone. Należy zatem zastosować jednolity wskaźnik akceptacji wniosków złożonych od dnia 8 do 14 czerwca 2005 r. i zawiesić dla wymienionych stref, do dnia 1 lipca 2005 r., wydawanie wnioskowanych pozwoleń na wywóz, jak również składanie nowych wniosków,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Pozwolenia na wywóz z wcześniejszym ustaleniem refundacji w sektorze wina, o które wnioskowano w okresie od dnia 8 do 14 czerwca 2005 r. zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 883/2001, są wydawane w ilości wynoszącej 20,78 % ilości wnioskowanej dla strefy 1) Afryka i w ilości wynoszącej 100 % ilości wnioskowanej dla strefy 4) Europa Zachodnia.
2.
Dla produktów w sektorze wina określonych w ust. 1 wydawanie pozwoleń na wywóz, o które wnioskowano od dnia 15 czerwca 2005 r., jak również składanie wniosków o pozwolenia na wywóz od dnia 17 czerwca 2005 r., jest zawieszone dla stref przeznaczenia 1) Afryka i 4) Europa Zachodnia do dnia 1 lipca 2005 r.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 18 czerwca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 923/2005
z dnia 15 czerwca 2005 r.
w sprawie przekazania i sprzedaży na rynku portugalskim 80000 ton pszenicy zwyczajnej, 80000 ton kukurydzy i 40000 jęczmienia znajdujących się w posiadaniu węgierskiej agencji interwencyjnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze zbóż [1], w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Warunki klimatyczne panujące w Portugalii w roku gospodarczym 2004/2005 doprowadziły do poważnej suszy, która w dużym stopniu zmniejszyła dostępność pasz i spowodowała sytuację niedoboru dla rolników.
Ten niedobór pasz może spowodować, że rolnicy będą sprzedawać lub przedwcześnie oddawać zwierzęta utrzymywane w gospodarstwach do uboju i może pociągnąć za sobą poważne konsekwencje dla wspomnianego sektora i dochodów rolników.
(2) Obfite zbiory zbóż w tym samy roku gospodarczym w pozostałej części Europy, w szczególności w Państwach Członkowskich, które przystąpiły do Wspólnoty w dniu 1 maja 2004 r., spowodowały w tym samym czasie znaczący wzrost zapasów interwencyjnych pszenicy zwyczajnej, kukurydzy i jęczmienia, których zbyt na rynku wewnętrznym danych Państw Członkowskich lub rynkach wywozu nie istnieje od stosunkowo długiego okresu, i w odniesieniu do których lokalne możliwości składowania nie zawsze są w wystarczającym stopniu dostępne.
(3) Ponieważ sytuacja na wspólnotowym rynku zbóż jest więc obecnie bardzo chwiejna, powinny być podjęte środki stabilizacji i środki kompensacyjne w ramach systemu interwencji.
Zważywszy na istniejące zapasy zbóż, których przetrzymywanie może trwać w ramach systemu interwencyjnego w regionach o dużych nadwyżkach przez bardzo długi okres, i wynikające z tego wydatki dla budżetu wspólnotowego oraz jednoczesny niedobór pasz w Portugalii, należy udostępnić część tych zapasów hodowcom portugalskim.
(4) Z uwagi na to, że dystrybucja zbóż na rynku portugalskim wymaga zastosowania jednej właściwej struktury zarządzania i kontroli finansowej, w pierwszej kolejności należy zapewnić przekazanie zbóż do portugalskiej agencji interwencyjnej, która następnie będzie odpowiedzialna za sprzedaż i podział zbóż na rzecz rolników.
(5) Ze względu na poziom zapotrzebowania i dostępność zbóż oferowanych w ramach interwencji na Węgrzech, brak możliwości składowania zatwierdzonych dla interwencji w tym kraju oraz nieskuteczność podejmowanych dotychczas środków w celu rozwiązania problemu dotyczącego sprzedaży zapasów węgierskich, operacja ta powinna być przede wszystkim zrealizowana przy wykorzystaniu zapasów z Węgier.
(6) Należy zatem ustanowić przepisy dotyczące księgowania tej operacji zgodnie z mechanizmami przewidzianymi w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 1883/78 z dnia 2 sierpnia 1978 r. ustanawiającym ogólne reguły finansowania interwencji przez Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej, Sekcja Gwarancji [2].
(7) Mając na względzie uproszczenie i kontrolę należy ustalić wkład finansowy Wspólnoty w kwocie ryczałtowej.
(8) Sprzedaż przekazywanych zapasów musi odbywać się w warunkach ustanowionych w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 2131/93 z dnia 28 lipca 1993 r. ustanawiającym procedury i warunki sprzedaży zbóż znajdujących się w posiadaniu agencji interwencyjnych [3].
Jednakże z uwagi na szczególne wymogi związane z celami wyznaczonymi w kontekście niedoboru pasz, należy ustanowić szczególne przepisy, które mają być stosowane przez portugalską agencję interwencyjną, w drodze odstępstwa od przepisów rozporządzenia (EWG) nr 2131/93.
(9) Aby uniknąć zakłóceń na portugalskim rynku zbóż, niezbędne jest przede wszystkim ustanowienie szczególnych przepisów w odniesieniu do oferowanych ilości, a także określenie limitów w odniesieniu do ceny sprzedaży zbóż.
(10) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Węgierska agencja interwencyjna udostępnia portugalskiej agencji interwencyjnej 80000 ton pszenicy zwyczajnej, 80000 ton kukurydzy i 40000 ton jęczmienia.
2.
Portugalska agencja interwencyjna przejmuje produkty określone w ust. 1 oraz zapewnia ich transport do Portugalii i sprzedaż do wykorzystania jako pasze w terminie do dnia 31 grudnia 2005 r.
Artykuł 2
1. Węgierska agencja interwencyjna zapisuje po stronie "ma" w rocznych zestawieniach rachunkowych określonych w art. 4 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1883/78 ilości pszenicy zwyczajnej, kukurydzy i jęczmienia o wartości zerowej.
2. Portugalska agencja interwencyjna zapisuje po stronie „winien” w rocznych zestawieniach rachunkowości określonych w art. 4 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1883/78 ilości fizycznie przejętej pszenicy zwyczajnej, kukurydzy i jęczmienia o wartości zerowej i waloryzuje je na koniec miesiąca z ceną 101,44 EUR za tonę pszenicy zwyczajnej, 85,52 EUR za tonę kukurydzy i 80,87 EUR za tonę jęczmienia.
3.
Obie agencje interwencyjne są odpowiedzialne za wypełnienie wszystkich innych formalności przewidzianych w prawodawstwie Wspólnoty, dotyczące przeniesienia zapasów zbóż z węgierskiej agencji interwencyjnej do portugalskiej agencji interwencyjnej.
Artykuł 3
1. Koszty transportu zbóż w odniesieniu do ilości określonych w art. 1 niniejszego rozporządzenia są uwzględniane przez portugalską agencję interwencyjną w rocznych zestawieniach rachunkowości określonych w art. 4 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1883/78, na poziomie kwoty ryczałtowej ustalonej w ust. 2 niniejszego artykułu.
2.
Udział Wspólnoty w finansowaniu transportu zbóż wynosi 60 EUR za tonę.
Artykuł 4
1.
Portugalska i węgierska agencja interwencyjna uzgadniają miejsca wyruszenia transportu, przeznaczenia i ewentualnego składowania oraz daty wyprowadzenia produktów.
Wykazy tych miejsc i odnośne ilości są niezwłocznie przekazywane Komisji.
2.
Portugalska i węgierska agencja interwencyjna stwierdzają podczas załadunku na Węgrzech oraz podczas wprowadzania do miejsc składowania w Portugalii ciężar ładunku i rozładunku oraz na podstawie świadectwa analizy jakość omawianych produktów.
Artykuł 5
Węgierska agencja interwencyjna zawiadamia portugalską agencję interwencyjną i Komisję o faktycznych ilościach zgłoszonych w momencie wyprowadzenia oraz datach wyprowadzenia z każdego miejsca wyprowadzenia.
Artykuł 6
Portugalska agencja interwencyjna przejmuje zboża zgodnie z ilościami załadowanymi na środek transportu podczas opuszczania miejsca składu wyznaczonego przez węgierską agencję interwencyjną i jest od tego momentu za nie odpowiedzialna.
Portugalska agencja interwencyjna informuje Komisję i węgierską agencję interwencyjną o przebiegu operacji przekazania.
Artykuł 7
Portugalska agencja interwencyjna przystępuje do sprzedaży na rynku wewnętrznym ilości zbóż przekazanych przez węgierską agencję interwencyjną poprzez ogłoszenie stałego przetargu.
Zgodnie z art. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93 sprzedaż jest zarezerwowana wyłącznie dla grup lub spółdzielni, producentów i hodowców bydła, owiec i kóz lub zakładów przetwórczych, które z grupami lub spółdzielniami zawarły umowy o współpracy w celu zastosowania w Portugalii.
Artykuł 8
Przepisy rozporządzenia (EWG) nr 2131/93 mają zastosowanie do sprzedaży określonej w art. 7 niniejszego rozporządzenia, z zastrzeżeniem przepisów art. 9.
Artykuł 9
1.
Ilości każdego rodzaju zboża przeznaczone do sprzedaży odpowiadają faktycznie przekazanym ilościom i muszą być wyszczególnione w ogłoszeniu o przetargu.
2.
Minimalna ilość dla każdej oferty wynosi 1500 ton.
3.
Oferty są ustanowione w odniesieniu do rzeczywistej jakości partii, której dotyczy oferta.
4.
Dla każdego rodzaju zboża określona jest minimalna cena sprzedaży, na poziomie umożliwiającym uniknięcie zakłóceń na portugalskim rynku zbóż i w żadnym przypadku nie jest niższa od ceny interwencyjnej.
Artykuł 10
Władze Portugalii sporządzają ogłoszenie o przetargu określające w szczególności daty przetargów i szczegółowe przepisy dotyczące kontroli umożliwiającej im zapewnienie przestrzegania przepisów art. 7 akapit drugi.
Artykuł 11
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 924/2005
z dnia 17 czerwca 2005 r.
w sprawie 84. rundy przetargu, przeprowadzonej w ramach stałego przetargu przewidzianego przez rozporządzenie (WE) nr 2799/1999
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Uwzględniając art. 26 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2799/1999 z dnia 17 grudnia 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w zakresie przyznawania pomocy w odniesieniu do mleka odtłuszczonego i mleka odtłuszczonego w proszku, przeznaczonych na paszę, oraz sprzedaży mleka odtłuszczonego w proszku o takim przeznaczeniu [2], agencje interwencyjne zgłosiły do stałego przetargu pewne ilości odtłuszczonego mleka w proszku będącego w ich posiadaniu.
(2) Zgodnie z postanowieniami art. 30 rozporządzenia (WE) nr 2799/1999, biorąc pod uwagę oferty otrzymane w ramach każdej rundy przetargu, ustala się minimalną cenę sprzedaży lub podejmuje się decyzję o wstrzymaniu przetargu.
(3) Analiza otrzymanych ofert prowadzi do wstrzymania przetargu.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nie podejmuje się dalszych działań w ramach 84. rundy przetargu, przeprowadzonej z tytułu rozporządzenia (WE) nr 2799/1999, której termin składania ofert wygasł dnia 14 czerwca 2005 r.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 18 czerwca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 925/2005
z dnia 17 czerwca 2005 r.
ustalające minimalną cenę sprzedaży odtłuszczonego mleka w proszku dla 20. indywidualnego zaproszenia do przetargu wydanego zgodnie ze stałym zaproszeniem do przetargu wymienionym w rozporządzeniu (WE) nr 214/2001
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10 lit. c),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 21 rozporządzenia Komisji (WE) nr 214/2001 z dnia 12 stycznia 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady zastosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w sprawie interwencji na rynku odtłuszczonego mleka [2] agencje interwencyjne oferują do sprzedaży z mocy stałego zaproszenia do przetargu pewne ilości przechowywanego przez nie mleka w proszku.
(2) Na podstawie ofert przetargowych otrzymanych w odpowiedzi na każde indywidualne zaproszenie do przetargu zostanie ustalona minimalna cena sprzedaży lub zostanie podjęta decyzja o nierozstrzygnięciu przetargu, zgodnie z art. 24a rozporządzenia (WE) nr 214/2001.
(3) Na podstawie otrzymanych ofert zostanie ustalona minimalna cena sprzedaży.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dla 20. indywidualnego zaproszenia do przetargu zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 214/2001, odnośnie do których limit czasowy na przedłożenie ofert przetargowych wygasł 14 czerwca 2005 r. ustala się minimalną cenę sprzedaży odtłuszczonego mleka w proszku na 198,24 EUR/100 kg.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 18 czerwca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 926/2005
z dnia 17 czerwca 2005 r.
ustalające minimalne ceny sprzedaży masła w ramach 165. rundy przetargu, przeprowadzonej w ramach stałego przetargu przewidzianego przez rozporządzenie (WE) nr 2571/97
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2571/97 z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie sprzedaży masła po obniżonych cenach oraz przyznawania pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i koncentratu masła, przeznaczonych do wykorzystania w produkcji ciast, lodów i innych środków spożywczych [2], agencje interwencyjne przystępują drogą przetargu do sprzedaży pewnych ilości masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego, które przechowują, a także do udzielenia pomocy przyznawanej na śmietanę, masło i koncentrat masła.
Artykuł 18 wymienionego rozporządzenia przewiduje, że biorąc pod uwagę otrzymane oferty w ramach każdej rundy przetargu, ustala się minimalną cenę sprzedaży masła oraz maksymalną wysokość pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i koncentratu masła, które mogą być zróżnicowane w zależności od przeznaczenia, zawartości tłuszczu w maśle i procedury włączenia, lub podejmuje się decyzję o wstrzymaniu przetargu.
Kwotę lub kwoty gwarancji należytego przetworzenia ustala się odpowiednio.
(2) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do 165. rundy przetargu, przeprowadzonej w ramach stałego przetargu przewidzianego przez rozporządzenie (WE) nr 2571/97, minimalne ceny sprzedaży masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego oraz kwoty gwarancji należytego przetworzenia są ustalone zgodnie ze wskazaniami tabeli zamieszczonej w załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 18 czerwca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 927/2005
z dnia 17 czerwca 2005 r.
ustalające maksymalne kwoty pomocy odnośnie do śmietany, masła i koncentratu masła w ramach 165. rundy przetargu, przeprowadzonej w ramach stałego przetargu przewidzianego przez rozporządzenie (WE) nr 2571/97
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2571/97 z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie sprzedaży masła po obniżonych cenach oraz przyznawania pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i koncentratu masła, przeznaczonych do wykorzystania w produkcji ciast, lodów i innych środków spożywczych [2], agencje interwencyjne przystępują drogą przetargu do sprzedaży pewnych ilości masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego, które przechowują, i do udzielenia pomocy przyznawanej w odniesieniu do śmietany, masła i koncentratu masła.
Artykuł 18 wymienionego rozporządzenia przewiduje, że biorąc pod uwagę otrzymane oferty w ramach każdej rundy przetargu, ustala się minimalną cenę sprzedaży masła oraz maksymalną wysokość pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i koncentratu masła, które mogą być zróżnicowane w zależności od przeznaczenia, zawartości tłuszczu w maśle i procedury włączenia, lub podejmuje się decyzję o wstrzymaniu przetargu.
Kwotę lub kwoty gwarancji należytego przetworzenia ustala się odpowiednio.
(2) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do 165. rundy przetargu, przeprowadzonej w ramach stałego przetargu przewidzianego przez rozporządzenie (WE) nr 2571/97, maksymalne kwoty pomocy oraz kwoty gwarancji należytego przetworzenia są ustalone zgodnie ze wskazaniami tabeli zamieszczonej w załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 18 czerwca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 928/2005
z dnia 17 czerwca 2005 r.
ustalające maksymalne kwoty pomocy do koncentratu masła w ramach 337. rundy przetargu, przeprowadzonej w ramach stałego przetargu przewidzianego przez rozporządzenie (EWG) nr 429/90
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 429/90 z dnia 20 lutego 1990 r. w sprawie przyznawania drogą przetargu pomocy na koncentrat masła przeznaczony do bezpośredniego spożycia we Wspólnocie [2], agencje interwencyjne przystępują drogą stałego przetargu do udzielenia pomocy przyznawanej odnośnie do koncentratu masła.
Artykuł 6 wymienionego rozporządzenia przewiduje, że biorąc pod uwagę otrzymane oferty w ramach każdej rundy przetargu, ustala się maksymalną kwotę pomocy przyznawanej na wykorzystanie koncentratu masła o zawartości tłuszczu wynoszącej przynajmniej 96 % lub podejmuje się decyzję o wstrzymaniu przetargu. Kwota gwarancji przeznaczenia powinna zostać ustalona odpowiednio.
(2) Ze względu na otrzymane oferty należy ustalić maksymalną cenę pomocy w wysokości określonej poniżej i określić w konsekwencji gwarancję przeznaczenia.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W ramach 337. rundy przetargu, przeprowadzonej z tytułu rozporządzenia (EWG) nr 429/90 maksymalna kwota pomocy oraz kwota gwarancji przeznaczenia ustalone są następująco:
—maksymalma kwota pomocy: _BAR_ 54,5 EUR/100 kg, _BAR_
—kwota gwarancji przeznaczenia: _BAR_ 60 EUR/100 kg. _BAR_
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 18 czerwca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 929/2005
z dnia 17 czerwca 2005 r.
ustalające minimalną cenę sprzedaży masła dla 21. indywidualnego zaproszenia do składania ofert, wydanego w ramach stałego zaproszenia do składania ofert, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2771/1999
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], a w szczególności jego art. 10 lit. c),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy art. 21 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2771/1999 z dnia 16 grudnia 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do interwencji na rynku masła i śmietany [2], agencje interwencyjne wystawiły na sprzedaż w ramach stałego zaproszenia do składania ofert określone ilości składowanego przez nie masła.
(2) W świetle ofert otrzymanych w odpowiedzi na każde indywidualne zaproszenie do składania ofert ustalana jest minimalna cena sprzedaży bądź podejmowana jest decyzja o nieprzyjęciu żadnej oferty, zgodnie z art. 24 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 2771/1999.
(3) W świetle otrzymanych ofert należy określić minimalną cenę sprzedaży.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dla 21. indywidualnego zaproszenia do składania ofert na mocy rozporządzenia (WE) nr 2771/1999, w odniesieniu do którego termin składania ofert upłynął 14 czerwca 2005 r., minimalną cenę sprzedaży masła ustala się na 275 EUR/100 kg.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dnia 18 czerwca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 930/2005
z dnia 6 czerwca 2005 r.
zmieniające załączniki I, II, III, V, VII i VIII do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3030/93 w sprawie wspólnych reguł przywozu niektórych wyrobów włókienniczych z państw trzecich
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3030/93 z dnia 12 października 1993 r. w sprawie wspólnych reguł przywozu niektórych wyrobów włókienniczych z państw trzecich [1], w szczególności jego art. 19,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wspólne reguły przywozu wyrobów włókienniczych z państw trzecich powinny zostać uaktualnione w celu uwzględnienia szeregu ostatnich wydarzeń.
(2) Na podstawie decyzji 2005/272/WE [2] Rada zatwierdziła zawarcie porozumienia pomiędzy Wspólnotą Europejską a Republiką Serbii w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi.
(3) Na podstawie decyzji 2005/244/WE [3] Rada zatwierdziła zawarcie porozumienia pomiędzy rządem Socjalistycznej Republiki Wietnamu a Wspólnotą Europejską w sprawie dostępu do rynku.
Na mocy art. 1 tego porozumienia istniejące kontyngenty dla Wietnamu zostaną zawieszone; w konsekwencji zawieszony powinien zostać także system podwójnej kontroli w odniesieniu do wszystkich kategorii wyrobów włókienniczych.
(4) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1810/2004 [4] wprowadziło zmiany do Nomenklatury Scalonej ustalonej w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2658/87 [5], które obowiązują od dnia 1 stycznia 2005 r. Zmiany te będą także miały wpływ na niektóre kody w załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 3030/93.
(5) Dlatego też rozporządzenie (EWG) nr 3030/93 powinno zostać odpowiednio zmienione.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Wyrobów Włókienniczych ustanowionego na podstawie art. 17 rozporządzenia (EWG) nr 3030/93,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załączniki I, II, III, V, VII i VIII do rozporządzenia (EWG) nr 3030/93 zostają zmienione w sposób przedstawiony w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 931/2005
z dnia 6 czerwca 2005 r.
zmieniające załączniki I, II, III B i VI do rozporządzenia Rady (WE) nr 517/94 w sprawie wspólnych reguł dotyczących przywozu wyrobów włókienniczych z niektórych państw trzecich, nieobjętych umowami dwustronnymi, protokołami, innymi ustaleniami lub innymi szczegółowymi normami Wspólnoty dotyczącymi przywozu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 517/94 z dnia 7 marca 1994 r. w sprawie wspólnych reguł dotyczących przywozu wyrobów włókienniczych z niektórych państw trzecich, nieobjętych umowami dwustronnymi, protokołami, innymi ustaleniami lub innymi szczegółowymi normami Wspólnoty dotyczącymi przywozu [1], w szczególności jego art. 28,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W związku z przyjęciem rozporządzenia Komisji (WE) nr 1810/2004 z dnia 7 września 2004 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [2], należy także wprowadzić zmiany do załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 517/94.
(2) W wyniku zawarcia Porozumienia pomiędzy Wspólnotą Europejską a Republiką Serbii w sprawie handlu wyrobami włókienniczymi, Republika Serbii została objęta rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3030/93 z dnia 12 października 1993 r. w sprawie wspólnych reguł przywozu niektórych wyrobów włókienniczych z państw trzecich [3].
W świetle powyższego, z załączników II, III B i VI do rozporządzenia (WE) nr 517/94 należy usunąć wszelkie odwołania do tej Republiki.
Natomiast zarówno Republika Czarnogóry jak i Kosowo, rozumiane jako podmiot zdefiniowany w rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 1244 z dnia 10 czerwca 1999 r., stanowią oddzielne terytoria celne i w związku z tym załączniki II, III B i VI do wspomnianego rozporządzenia powinny zawierać odrębne odniesienia.
W tym celu dla Republiki Czarnogóry i Kosowa ustalono nowe poziomy kontyngentów na podstawie najbardziej odpowiedniego kryterium, czyli wskaźnika populacji.
(3) Należy więc odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 517/94; aby uniknąć jakichkolwiek wątpliwości, należy w całości zastąpić załączniki I, II, III B i VI.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Wyrobów Włókienniczych utworzonego na mocy artykułu 25 rozporządzenia (WE) nr 517/94,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załączniki I, II, III B i VI do rozporządzenia (WE) nr 517/94 zostają zastąpione zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie (WE) nr 932/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 8 czerwca 2005 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 999/2001 ustanawiające przepisy dotyczące zapobiegania, kontroli i zwalczania niektórych pasażowalnych encefalopatii gąbczastych w odniesieniu do przedłużenia okresu obowiązywania środków przejściowych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 152 ust. 4 lit. b),
uwzględniając wniosek Komisji,
po zasięgnięciu opinii Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego,
po zasięgnięciu opinii Komitetu Regionów,
stanowiąc zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 999/2001 [2] ma na celu zapewnienie jednolitych ram prawnych w zakresie pasażowalnych encefalopatii gąbczastych (TSE) we Wspólnocie.
(2) Rozporządzenie (WE) nr 1128/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 czerwca 2003 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 999/2001 w odniesieniu do przedłużenia okresu stosowania środków przejściowych [3] przedłużyło okres stosowania środków przejściowych przewidzianych w rozporządzeniu (WE) nr 999/2001 najpóźniej do dnia 1 lipca 2005 r.
(3) W celu zapewnienia bezpieczeństwa prawnego po upływie okresu obowiązywania środków przejściowych przewidzianych w rozporządzeniu (WE) nr 999/2001 oraz w oczekiwaniu na zmianę środków stałych i stworzenie ogólnej strategii dotyczącej TSE, należy ponownie przedłużyć okres obowiązywania środków przejściowych do dnia 1 lipca 2007 r.
(4) W interesie bezpieczeństwa prawnego i w celu ochrony prawnie uzasadnionych oczekiwań podmiotów gospodarczych oraz w oczekiwaniu na istotne zmiany rozporządzenia (WE) nr 999/2001, niniejsze rozporządzenie powinno wejść w życie w dniu 1 lipca 2005 r.
(5) Rozporządzenie (WE) nr 999/2001 powinno zostać odpowiednio zmienione,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 23 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 999/2001 otrzymuje następujące brzmienie:
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu 1 lipca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 933/2005
z dnia 20 czerwca 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 21 czerwca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 934/2005
z dnia 20 czerwca 2005 r.
w sprawie pozwoleń na przywóz produktów wołowych i cielęcych pochodzących z Botswany, Kenii, Madagaskaru, Suazi, Zimbabwe i Namibii
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1],
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2286/2002 z dnia 10 grudnia 2002 r. ustalające procedurę mającą zastosowanie do produktów rolnych i towarów uzyskanych dzięki przetworzeniu produktów rolnych pochodzących z państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku (AKP) i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1706/98 [2],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 2247/2003 z dnia 19 grudnia 2003 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania w sektorze wołowiny i cielęciny rozporządzenia Rady (WE) nr 2286/2002 ustalającego procedurę mającą zastosowanie do produktów rolnych oraz towarów uzyskanych dzięki przetworzeniu produktów rolnych pochodzących z państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku (AKP) [3], w szczególności jego art. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 1 rozporządzenia (WE) nr 2247/2003 przewiduje możliwość wydawania pozwoleń na przywóz produktów wołowych i cielęcych pochodzących z Botswany, Kenii, Madagaskaru, Suazi, Zimbabwe i Namibii.
Przywóz jednak musi się zamykać w granicach ilościowych przewidzianych dla każdego z tych eksportujących krajów trzecich.
(2) Złożone między 1 a 10 czerwca 2005 r. wnioski o wydanie pozwoleń na przywóz produktów pochodzących z Botswany, Kenii, Madagaskaru, Suazi, Zimbabwe i Namibii, zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 2247/2003, wyrażone w ilościach mięsa bez kości, nie przewyższają ilości dostępnych dla tych państw.
Jest zatem możliwe wydanie pozwoleń na przywóz wnioskowanych ilości.
(3) Ilości, na jakie mogą być składane wnioski o wydanie pozwoleń po dniu 1 lipca 2005 r., należy ustalić w ramach ogólnej ilości 52100 t.
(4) Niniejsze rozporządzenie nie narusza zastosowania dyrektywy Rady 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnych podczas przywozu z państw trzecich bydła, trzody chlewnej, owiec i kóz oraz świeżego mięsa i produktów mięsnych [4],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Z dniem 21 czerwca 2005 r. niżej wymienione Państwa Członkowskie wydają pozwolenia, wyrażone w ilościach mięsa bez kości, na przywóz produktów z wołowiny i cielęciny, pochodzących z niektórych państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku, w następującej ilości:
Zjednoczone Królestwo:
- 200 t pochodzących z Botswany,
- 600 t pochodzących z Namibii;
Niemcy:
- 300 t pochodzących z Botswany,
- 370 t pochodzących z Namibii.
Artykuł 2
Zgodnie z art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2247/2003, wnioski o wydanie pozwoleń mogą być składane w ciągu dziesięciu pierwszych dni lipca 2005 r. na następujące ilości wołowiny i cielęciny bez kości:
Botswana: _BAR_ 15106 t, _BAR_
Kenia: _BAR_ 142 t, _BAR_
Madagaskar: _BAR_ 7579 t, _BAR_
Suazi: _BAR_ 3337 t, _BAR_
Zimbabwe: _BAR_ 9100 t, _BAR_
Namibia: _BAR_ 8155 t. _BAR_
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 21 czerwca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 935/2005
z 20 czerwca 2005 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2921/90 w odniesieniu do kwoty pomocy do produkcji kazeiny i kazeinianów z mleka odtłuszczonego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 15 lit. b),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 2 ust. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2921/90 z dnia 10 października 1990 r. w sprawie pomocy do produkcji kazeiny i kazeinianów z mleka odtłuszczonego [2] ustala kwotę pomocy do produkcji kazeiny i kazeinianów z mleka odtłuszczonego. W związku z rozwojem cen mleka odtłuszczonego w proszku na rynku wewnętrznym oraz cen kazeiny i kazeinianów na rynkach wspólnotowych i światowych, kwota pomocy powinna zostać zmniejszona.
(2) Rozporządzenie (EWG) nr 2921/90 powinno zostać odpowiednio zmienione.
(3) Komitet Zarządzający ds. Mleka i Przetworów Mlecznych nie dostarczył opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 1 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2921/90, kwotę "0,75 EUR" zastępuje się kwotą "0,52 EUR".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 936/2005
z dnia 20 czerwca 2005 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 14/2004 w odniesieniu do prognozy bilansu zaopatrywania francuskich departamentów zamorskich w sektorach zbóż, olejów roślinnych i przetworów owocowych i warzywnych oraz dostaw niektórych zwierząt żywych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1452/2001 z dnia 28 czerwca 2001 r. wprowadzające szczególne środki dla niektórych produktów rolnych z francuskich departamentów zamorskich, zmieniające dyrektywę 72/462/EWG oraz uchylające rozporządzenia (EWG) nr 525/77 i (EWG) nr 3763/91 (Poseidom) [1], w szczególności jego art. 3 ust. 6 i art. 6 ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 14/2004 z dnia 30 grudnia 2003 r. dotyczące ustanowienia bilansów dostaw i pomocy wspólnotowej dla dostaw niektórych podstawowych produktów do spożycia przez ludzi, do przetworzenia i jako nakłady rolnicze oraz dla dostaw zwierząt żywych i jaj do regionów peryferyjnych na mocy rozporządzeń Rady (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001 i (WE) nr 1454/2001 [2] ustanawia prognozy bilansu dostaw i określa wysokość pomocy wspólnotowej.
(2) Rzeczywisty poziom realizacji rocznego bilansu zaopatrywania w zboża, oleje roślinne i w przetwory owocowe i warzywne oraz dostaw niektórych zwierząt żywych francuskich departamentów zamorskich wykazuje, że ustalone ilości wyżej wymienionych produktów są niższe od potrzeb, ze względu na wyższy niż przewidywano popyt.
(3) Zaobserwowano wyjątkowo duży popyt na pomidory konserwowane.
W odniesieniu do sadzonek ziemniaków zapisane ilości są większe od realizacji.
W odniesieniu do bawolic, kurcząt i jaj należy dostosować niektóre cechy produktów będących przedmiotem dostaw do potrzeb, które dały się zauważyć w realizacji bilansu francuskich departamentów zamorskich.
(4) Należy zatem dostosować ilości oraz opisy produktów i zwierząt wymienionych wyżej do rzeczywistych potrzeb.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opiniami komitetów zarządzających ds. przedmiotowych produktów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 14/2004 wprowadza się następujące zmiany:
1) w załączniku I części 1, 2, 3 i 4 zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku I do niniejszego rozporządzenia;
2) w załączniku II części 1, 2, i 4 zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 937/2005
z dnia 20 czerwca 2005 r.
ustalające na okres od dnia 1 lipca 2004 r. do dnia 31 marca 2005 r. kwotę pomocy dla nieodziarnionej bawełny na rok gospodarczy 2004/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Akt Przystąpienia Grecji, w szczególności jego protokół nr 4 dotyczący bawełny [1],
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1051/2001 z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie pomocy produkcyjnej dla bawełny [2], w szczególności jego art. 2 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 4 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1591/2001 z dnia 2 sierpnia 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania systemu pomocy dla bawełny [3] przewiduje ustalenie nie później niż dnia 30 czerwca danego roku gospodarczego kwoty pomocy dla nieodziarnionej bawełny mającą zastosowanie do każdego okresu, na który została ustalona cena tego produktu na rynku światowym.
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1051/2001, rozporządzeniem Komisji (WE) nr 905/2005 [4] ustalono na rok gospodarczy 2004/2005 rzeczywistą produkcję nieodziarnionej bawełny oraz wynikającą z tego obniżkę ceny orientacyjnej.
(3) Zgodnie z art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1051/2001 cena nieodziarnionej bawełny na rynku światowym była ustalana okresowo w trakcie roku gospodarczego 2004/2005.
(4) Należy zatem ustalić na rok gospodarczy 2004/2005 kwoty pomocy dla każdego okresu, na który ustalona została cena nieodziarnionej bawełny na rynku światowym,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Na okres od dnia 1 lipca 2004 r. do dnia 31 marca 2005 r. kwoty pomocy dla nieodziarnionej bawełny odpowiadające cenom na rynku światowym ustalonym w rozporządzeniach wymienionych w załączniku są ustalone w wymienionym załączniku, począwszy od dnia wejścia w życie odpowiednich rozporządzeń.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 938/2005
z dnia 20 czerwca 2005 r.
ustalające wspólnotowe ceny producenta i wspólnotowe ceny przywozu dla goździków i róż w zastosowaniu systemu przywozu niektórych produktów uprawy roślin kwiatowych pochodzących z Jordanii
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 4088/87 z dnia 21 grudnia 1987 r. ustalające warunki stosowania preferencyjnych stawek celnych w przywozie niektórych kwiatów pochodzących z Cypru, Izraela, Jordanii i Maroka oraz z Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy [1], w szczególności jego art. 5 ust. 2 lit. a),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 2 ust. 2 i art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 4088/87 przewiduje, iż wspólnotowe ceny przywozu i wspólnotowe ceny producenta są ustalane co piętnaście dni dla goździków jednokwiatowych (bloom), goździków wielokwiatowych (spray), róż wielkokwiatowych i róż drobnokwiatowych i mają zastosowanie przez dwa tygodnie. Zgodnie z art. 1b rozporządzenia Komisji (EWG) nr 700/88 z dnia 17 marca 1988 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady stosowania uzgodnień dotyczących przywozu do Wspólnoty niektórych kwiatów pochodzących z Cypru, Izraela, Jordanii, Maroka oraz z Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy [2] ceny są ustalone dla okresu dwóch kolejnych tygodni na podstawie ważonych danych, dostarczonych przez Państwa Członkowskie.
(2) Istotne jest, aby ceny te zostały bezzwłocznie ustalone, żeby móc określić, jakie należności celne należy stosować.
(3) Z uwagi na przystąpienie Cypru do Unii Europejskiej dnia 1 maja 2004 r. w przyszłości nie należy ustalać cen przywozu odnośnie do tego państwa.
(4) Podobnie nie należy też już ustalać cen przywozu względem Izraela, Maroka, Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy, biorąc pod uwagę porozumienia zatwierdzone decyzją Rady 2003/917/WE z dnia 22 grudnia 2003 r. w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Państwem Izrael dotyczącego wzajemnych środków liberalizacyjnych oraz zastąpienia protokołów 1 i 2 do Układu o stowarzyszeniu między WE a Izraelem [3], 2003/914/WE z dnia 22 grudnia 2003 r. w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Królestwem Maroka dotyczącego wzajemnych środków liberalizacyjnych oraz zastąpienia protokołów 1 i 3 do Układu o stowarzyszeniu między WE a Marokiem [4] oraz 2005/4/WE z dnia 22 grudnia 2004 r. w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów pomiędzy Wspólnotą Europejską a Organizacją Wyzwolenia Palestyny (OWP) na rzecz Autonomii Palestyńskiej na Zachodnim Brzegu i w Strefie Gazy, dotyczącego wzajemnych środków liberalizacji oraz zastąpienia protokołów 1 i 2 do Przejściowego układu stowarzyszeniowego pomiędzy WE a Autonomią Palestyńską [5].
(5) Komisja powinna przyjąć omawiane środki w odstępie czasowym między zebraniami Komitetu Zarządzającego ds. Żywych Roślin i Produktów Kwiatowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wspólnotowe ceny producenta i wspólnotowe ceny przywozu dla goździków jednokwiatowych (bloom), goździków wielokwiatowych (spray), róż wielkokwiatowych i róż drobnokwiatowych, określone w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 4088/87, ustalone są w Załączniku do niniejszego rozporządzenia na okres od 22 czerwca do 5 lipca 2005 r.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 939/2005
z dnia 20 czerwca 2005 r.
zmieniające refundacje wywozowe do mięsa drobiowego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2777/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa drobiowego [1], w szczególności jego art. 8 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Refundacje mające zastosowanie do wywozu w sektorze mięsa drobiowego zostały ustalone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 755/2005 [2].
(2) Stosowanie kryteriów określonych w art. 8 rozporządzenia (EWG) nr 2777/75 do danych, o których Komisja jest poinformowana, prowadzi do zmiany obecnie obowiązujących refundacji wywozowych, zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje wywozowe do produktów określonych w art. 1 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2777/75 ustalone w Załączniku do rozporządzenia (WE) nr 755/2005 są zmienione zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 21 czerwca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 940/2005
z dnia 20 czerwca 2005 r.
określające stopień, w jakim mogą zostać przyjęte wnioski o pozwolenia na wywóz w sektorze mięsa drobiowego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1372/95 z dnia 16 czerwca 1995 r. ustanawiające szczegółowe zasady wprowadzania w życie systemu pozwoleń na wywóz w sektorze mięsa drobiowego [1], w szczególności jego art. 3 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 1372/95 przewiduje szczególne środki w przypadku, gdy wnioski o pozwolenia na wywóz dotyczą ilości i/lub wydatków, które przekraczają wielkości normalnie przyjęte w handlu, lub w przypadku gdy zachodzi ryzyko, że wielkości te zostaną przekroczone, uwzględniając wielkości graniczne określone w art. 8 ust. 11 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2777/75 [2], i/lub odpowiadające im wydatki w danym okresie.
(2) Rynek niektórych produktów sektora mięsa drobiowego charakteryzuje się niestałością.
Zbliżanie się zmian refundacji stosowanych do tych produktów spowodowało składanie wniosków o pozwolenia na wywóz do celów spekulacyjnych.
Wydanie pozwoleń na ilości wnioskowane od 13 do 17 czerwca i od 20 czerwca 2005 r. może spowodować przekroczenie ilości odpowiadających wielkościom normalnie przyjętym w handlu danymi produktami.
Należy odrzucić wnioski, dla których pozwolenia na wywóz danych produktów nie zostały jeszcze przyznane,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do wniosków o pozwolenia na wywóz złożonych zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1372/95 w sektorze mięsa drobiowego, nie uwzględnia się wniosków z dnia od 13 do 17 czerwca i od 20 czerwca 2005 r., odnośnie do których wydanie pozwoleń miałoby nastąpić odpowiednio od 22 i od 29 czerwca 2005 r., dla kategorii 3 określonej w załączniku I do wymienionego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 21 czerwca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 941/2005
z dnia 30 maja 2005 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1868/94 ustanawiające system kwot na produkcję skrobi ziemniaczanej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1868/94 [2] określa w art. 2 ust. 1 kwoty skrobi ziemniaczanej dla Państw Członkowskich będących jej producentami na lata gospodarcze 2002/2003, 2003/2004 i 2004/2005.
(2) Zgodnie z art. 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1868/94 trzyletnie kwoty należy rozdzielić między Państwa Członkowskie na podstawie sprawozdania Komisji dla Rady.
Uwzględnione powinny zostać przy tym ostatnie zmiany w ramach wspólnej polityki rolnej oraz produkcja w Państwach Członkowskich, które przystąpiły do Wspólnoty dnia 1 maja 2004 r.
W oczekiwaniu na pierwsze efekty w sektorze, obecne kwoty obowiązujące na rok gospodarczy 2004/2005 powinny w związku z tym zostać przedłużone na dwa kolejne lata.
(3) Państwa Członkowskie będące producentami powinny rozdzielić swoją kwotę dwuletnią pomiędzy wszystkich producentów skrobi na podstawie kwot na rok gospodarczy 2004/2005.
(4) Wykorzystane przez producentów skrobi ziemniaczanej ilości przewyższające podkwoty dostępne na rok gospodarczy 2004/2005 mają zostać potrącone z ilości przyznanych na rok 2005/2006, zgodnie z art. 6 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1868/94.
(5) Należy zatem zmienić odpowiednio rozporządzenie (WE) nr 1868/94.
(6) Swoją opinię wydał Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny [3],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuły 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 1868/94 otrzymują brzmienie:
"Artykuł 2
1.
Państwom Członkowskim produkującym skrobię ziemniaczaną przydziela się kwoty na lata gospodarcze 2005/2006 i 2006/2007 określone w Załączniku.
2.
Każde Państwo Członkowskie produkujące skrobię, określone w Załączniku, rozdziela przyznaną mu kwotę pomiędzy producentów skrobi ziemniaczanej w celu wykorzystania w latach gospodarczych 2005/2006 i 2006/2007 na podstawie podkwot dostępnych dla każdego producenta w latach 2004/2005, z zastrzeżeniem postanowień akapitu drugiego.
Podkwoty dostępne dla każdego producenta skrobi na rok gospodarczy 2005/2006 są korygowane w celu uwzględnienia ilości wykorzystanej ponad kwotę na rok gospodarczy 2004/2005, zgodnie z art. 6 ust. 2.
Artykuł 3
1.
Do dnia 30 września 2006 r. Komisja przedstawia Radzie sprawozdanie w sprawie rozdziału kwot we Wspólnocie wraz z właściwymi wnioskami.
Sprawozdanie to uwzględnia ewentualne zmiany w zakresie płatności na rzecz producentów ziemniaków oraz zmiany sytuacji na rynku skrobi ziemniaczanej i skrobi zbożowej.
2.
Do dnia 31 grudnia 2006 r. Rada podejmuje decyzję na wniosek Komisji, stanowiąc na podstawie art. 37 Traktatu, w oparciu o sprawozdanie, o którym mowa w ust. 1.
3.
Najpóźniej do dnia 31 stycznia 2007 r. Państwa Członkowskie powiadamiają zainteresowane strony o szczegółowych przepisach przyjętych w tym sektorze.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 942/2005
z dnia 21 czerwca 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 22 czerwca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 943/2005
z dnia 21 czerwca 2005 r.
dotyczące stałego zezwolenia na niektóre dodatki paszowe
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/524/EWG z dnia 23 listopada 1970 r. dotyczącą dodatków paszowych [1], w szczególności jej art. 3 i art. 9d ust. 1,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1831/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. w sprawie dodatków stosowanych w żywieniu zwierząt [2], w szczególności jego art. 25,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 1831/2003 przewiduje zezwolenie na dodatki stosowane w żywieniu zwierząt.
(2) Artykuł 25 rozporządzenia (WE) nr 1831/2003 ustanawia środki przejściowe odnoszące się do wniosków o zezwolenie na dodatki paszowe złożonych zgodnie z dyrektywą 70/524/EWG przed terminem stosowania rozporządzenia (WE) nr 1831/2003.
(3) Wnioski o zezwolenie na dodatki wymienione w załącznikach do niniejszego rozporządzenia zostały złożone przed terminem stosowania rozporządzenia (WE) nr 1831/2003.
(4) Wstępne uwagi na temat tych wniosków, zgodnie z art. 4 ust. 4 dyrektywy 70/524/EWG, zostały przekazane Komisji przed terminem stosowania rozporządzenia (WE) nr 1831/2003. Wnioski te powinny zatem być nadal traktowane zgodnie z art. 4 dyrektywy 70/524/EWG.
(5) Rozporządzeniem Komisji (WE) nr 866/1999 po raz pierwszy zezwolono na tymczasowe stosowanie preparatu zawierającego mikroorganizmy z grupy Enterococcus faecium (NCIMB 10415) w odniesieniu do kurcząt na tucz i tuczników [3].
Dla poparcia wniosku o zezwolenie na ten preparat zawierający mikroorganizmy bez ograniczeń czasowych przedłożono nowe dane.
Z przeprowadzonej oceny wynika, że spełnione zostały warunki zezwolenia określone w art. 3A dyrektywy 70/524/EWG.
W związku z tym należy zezwolić na stosowanie preparatu zawierającego mikroorganizmy, wymienionego w załączniku I bez ograniczeń czasowych.
(6) Rozporządzeniem Komisji (WE) nr 418/2001 po raz pierwszy zezwolono na tymczasowe stosowanie preparatu enzymatycznego z endo-1,3(4)-beta-glukanazy i endo-1,4-beta-ksylanazy wytwarzanych przez Penicillium funiculosum (IMI SD 101) w odniesieniu do niosek i indyków przeznaczonych na tucz [4].
Dla poparcia wniosku o zezwolenie na ten preparat enzymatyczny bez ograniczeń czasowych przedłożono nowe dane.
Z przeprowadzonej oceny wynika, że spełnione zostały warunki zezwolenia określone w art. 3A dyrektywy 70/524/EWG.
W związku z tym należy zezwolić na stosowanie preparatu enzymatycznego wymienionego w załączniku II bez ograniczeń czasowych.
(7) Rozporządzeniem (WE) nr 418/2001 po raz pierwszy zezwolono na tymczasowe stosowanie preparatu enzymatycznego z endo-1,4-beta-ksylanazy wytwarzanej przez Trichoderma longibrachiatum (CNCM MA 6-10 W) w odniesieniu do indyków przeznaczonych na tucz.
Dla poparcia wniosku o zezwolenie na ten preparat enzymatyczny bez ograniczeń czasowych przedłożono nowe dane.
Z przeprowadzonej oceny wynika, że spełnione zostały warunki zezwolenia określone w art. 3A dyrektywy 70/524/EWG.
W związku z tym należy zezwolić na stosowanie preparatu enzymatycznego wymienionego w załączniku II bez ograniczeń czasowych.
(8) Rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1636/1999 po raz pierwszy zezwolono na tymczasowe stosowanie preparatu enzymatycznego z endo-1,4-beta-ksylanazy wytwarzanej przez Trichoderma longibrachiatum (ATCC 2105) i subtilizyny wytwarzanej przez Bacillus subtilis (ATCC 2107) w odniesieniu do kurcząt przeznaczonych na tucz [5].
Dla poparcia wniosku o zezwolenie na ten preparat enzymatyczny bez ograniczeń czasowych przedłożono nowe dane.
Z przeprowadzonej oceny wynika, że spełnione zostały warunki zezwolenia określone w art. 3A dyrektywy 70/524/EWG.
W związku z tym należy zezwolić na stosowanie preparatu enzymatycznego wymienionego w załączniku II bez ograniczeń czasowych.
(9) Rozporządzeniem (WE) nr 1636/1999 po raz pierwszy zezwolono na tymczasowe stosowanie preparatu enzymatycznego z endo-1,3(4)-beta-glukanazy wytwarzanej przez Trichoderma longibrachiatum (ATCC 2106) oraz endo-1,4-beta-ksylanazy wytwarzanej przez Trichoderma longibrachiatum (IMI SD 135) w odniesieniu do kurcząt przeznaczonych na tucz.
Dla poparcia wniosku o zezwolenie na ten preparat enzymatyczny bez ograniczeń czasowych przedłożono nowe dane.
Z przeprowadzonej oceny wynika, że spełnione zostały warunki zezwolenia określone w art. 3A dyrektywy 70/524/EWG.
W związku z tym należy zezwolić na stosowanie preparatu enzymatycznego wymienionego w załączniku II bez ograniczeń czasowych.
(10) Rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2374/98 po raz pierwszy zezwolono na tymczasowe stosowanie preparatu enzymatycznego z 3-fitazy wytwarzanej przez Trichoderma reesei (CBS 528.94) w odniesieniu do prosiąt (odstawionych od maciory) i tuczników [6].
Dla poparcia wniosku o zezwolenie na ten preparat enzymatyczny bez ograniczeń czasowych przedłożono nowe dane.
Z przeprowadzonej oceny wynika, że spełnione zostały warunki zezwolenia określone w art. 3A dyrektywy 70/524/EWG.
W związku z tym należy zezwolić na stosowanie preparatu enzymatycznego wymienionego w załączniku II bez ograniczeń czasowych.
(11) Z oceny wyżej wymienionych wniosków wynika, że należy wprowadzić wymóg stosowania pewnych procedur, mających na celu ochronę pracowników przed kontaktem z dodatkami wymienionymi w załącznikach.
Ochronę tę należy zapewnić poprzez zastosowanie dyrektywy Rady 89/391/EWG z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy [7].
(12) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zezwala się na stosowanie preparatu należącego do grupy "Mikroorganizmy", opisanego w załączniku I, jako dodatku w żywieniu zwierząt, na warunkach określonych w tym załączniku, bez ograniczeń czasowych.
Artykuł 2
Zezwala się na stosowanie preparatów należących do grupy "Enzymy", opisanych w załączniku II, jako dodatków w żywieniu zwierząt, na warunkach określonych w tym załączniku, bez ograniczeń czasowych.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 944/2005
z dnia 21 czerwca 2005 r.
zawieszające stosowanie niektórych przepisów rozporządzenia (WE) nr 331/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 331/2005 z dnia 25 lutego 2005 r. ustalające pomoc określoną w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do prywatnego składowania masła i śmietany i wprowadzające odstępstwa od przepisów rozporządzenia (WE) nr 2771/1999 [2], w szczególności jego art. 1 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wnioski w sprawie umów dotyczących prywatnego składowania, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 331/2005, osiągnęły poziom 110000 ton.
(2) Ponieważ warunek ten został spełniony, należy zawiesić stosowanie art. 1 ust. 1 lit. b) oraz ust. 2 wymienionego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zawiesza się stosowanie art. 1 ust. 1 lit. b) oraz ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 331/2005 od dnia 23 czerwca 2005 r.
Artykuł 2
Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 945/2005
z dnia 21 czerwca 2005 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 658/2002 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz azotanu amonu pochodzącego z Rosji i rozporządzenie (WE) nr 132/2001 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz azotanu amonu pochodzącego, między innymi, z Ukrainy, w następstwie częściowego przeglądu tymczasowego przeprowadzonego zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 384/96
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [1] ("rozporządzenie podstawowe"), w szczególności jego art. 11 ust. 3,
uwzględniając wniosek złożony przez Komisję po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. PROCEDURA
1.
Obowiązujące środki
(1) Rozporządzeniem (WE) nr 2022/95 [2] Rada nałożyła ostateczne cło antydumpingowe na przywóz azotanu amonu pochodzącego z Rosji. W wyniku późniejszego dochodzenia, które wykazało absorpcję powyższego cła, środki te zmieniono na mocy rozporządzenia (WE) nr 663/98 [3]. W następstwie wpłynięcia wniosku w sprawie wygaśnięcia oraz o przeprowadzenie przeglądu tymczasowego, na podstawie art. 11 ust. 2 i 3 rozporządzenia podstawowego, Rada nałożyła, w drodze rozporządzenia (WE) nr 658/2002 [4], ostateczne cło antydumpingowe w wysokości 47,07 EUR za tonę na przywóz azotanu amonu objętego kodami CN 31023090 i 31024090 i pochodzącego z Rosji.
(2) Rozporządzeniem (WE) nr 132/2001 [5] Rada nałożyła ostateczne cło antydumpingowe w wysokości 33,25 EUR za tonę na przywóz azotanu amonu objętego kodami CN 31023090 i 31024090 i pochodzącego, między innymi, z Ukrainy.
(3) Rozporządzenie (WE) 658/2002 i rozporządzenie (WE) 132/2001 zwane są dalej "rozporządzeniami pierwotnymi", a cła antydumpingowe ustanowione w tych rozporządzeniach określane są jako "istniejące środki".
2.
Wniosek o przeprowadzenie przeglądu
(4) W dniu 15 marca 2004 r.
Komisja otrzymała wniosek, na podstawie art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, o zbadanie zakresu stosowania istniejących środków, celem objęcia nimi nowych rodzajów produktów.
(5) Wniosek ten wniesiony został przez Europejskie Stowarzyszenie Producentów Nawozów (European Fertiliser Manufacturers Association – "EFMA") w imieniu producentów reprezentujących większą część wspólnotowej produkcji azotanu amonu.
(6) Wniosek dotyczył nowych rodzajów produktów, zdefiniowanych jako nawozy na bazie azotanu amonu o zawartości azotu ("N") przekraczającej 28 %, lecz niższej niż 33 % masy, do których nie więcej niż 5 % odpowiednika P2O5 (fosforowy składnik pokarmowy, "P") lub nie więcej niż 5 % odpowiednika K2O (potasowy składnik pokarmowy, "K"), zostało dodane, zmieszane lub też zmiksowane albo przetworzone z nawozem amonowym.
Produkty te zwane są dalej "nowymi rodzajami produktów wymienionymi we wniosku".
(7) W argumentacji powołano się na fakt, iż nowe rodzaje produktów wymienione we wniosku miały te same co rozpatrywany produkt podstawowe właściwości fizyczne i chemiczne oraz sprzedawane były za pośrednictwem tego samego kanału sprzedaży, tym samym użytkownikom końcowym oraz w tych samych celach.
Ponadto wspomniano także, że w przywozie na teren Wspólnoty nowe rodzaje produktów klasyfikuje się za pomocą następujących kodów CN: 31051000, 31052010, 31052090, 31055100, 31055900 i 31059091.
3.
Wszczęcie przeglądu
(8) W dniu 2 lipca 2004 r., zawiadomieniem opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej ("zawiadomienie o wszczęciu przeglądu"), Komisja wszczęła częściowy tymczasowy przegląd środków antydumpingowych stosowanych w przypadku przywozu azotanu amonu pochodzącego z Rosji i Ukrainy, zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego.
Zakres tego przeglądu ograniczony był do definicji rozpatrywanego produktu.
(9) W argumentacji przedstawionej dnia 20 września 2004 r. EFMA poinformowało Komisję, że rosyjski producent rozpatrywanego produktu właśnie rozpoczął produkcję nowego rodzaju produktu niewymienionego we wniosku, o zawartości N przekraczającej 28 % masy, do którego dodano 6 % P. W związku z tym EFMA zażądało od Komisji rozważenia rozwiązań umożliwiających przyjęcie właściwego podejścia do wszystkich nowych rodzajów produktów na bazie azotanu amonu, o zawartości N przekraczającej 28 % masy. Jako że w zawiadomieniu o wszczęciu przeglądu znalazło się odniesienie do "nowych rodzajów produktów" bez żadnych bliższych danych na temat ich składu, uznano, że zawiadomienie objęło swoim zakresem również ten ostatni wniosek.
(10) Niektóre zainteresowane strony twierdziły, że Komisja powinna przekształcić z urzędu przegląd częściowy na przegląd całkowity w świetle okoliczności, do których doszło od momentu nałożenia istniejących środków, w tym przyznania Rosji statusu gospodarki rynkowej oraz rozszerzenia UE o dziesięć nowych krajów.
Jednakże nie zostały przedstawione dowody o wystarczającej dokładności i stosowności, które wskazywałyby na zmianę poziomu środków.
Dlatego też stwierdzono, że nie istnieją podstawy do całkowitego przeglądu okresowego z urzędu.
Po pierwsze przyznanie Rosji statusu gospodarki rynkowej samo w sobie nie oznacza, że automatycznie zmieniły się okoliczności związane z dumpingiem i szkodą dla poszczególnych producentów.
Nie przedstawiono dowodu pokazującego, że margines dumpingu obliczony na podstawie rosyjskich cen i kosztów, porównanych z tymi w kraju analogicznym, znacząco różnił się od marginesów dumpingu obliczonych w poprzednich dochodzeniach.
Po drugie rozszerzenie nie zmieniło automatycznie parametrów dumpingu i szkody, które stały się podstawą istniejącego środka, oraz nie zostały przedstawione żadne przekonywające dowody w celu usprawiedliwienia zmian w tym względzie.
(11) Ponadto niektóre zainteresowane strony zażądały wyjaśnienia, dlaczego rozpoczęte dochodzenie dotyczyło również Ukrainy, biorąc pod uwagę, że we wniosku nie było żadnych odniesień do przywozu nowych rodzajów produktu pochodzących z tego państwa.
Biorąc pod uwagę, że przegląd okresowy był ograniczony do produktu objętego postępowaniem, uznano, że odnośne konkluzje nie były związane z okolicznościami charakterystycznymi dla poszczególnych państw, lecz stosowałyby się do wszystkich przywozów azotanu amonu podlegających środkom, niezależnie od ich pochodzenia.
(12) Producent wspólnotowy produktu objętego dochodzeniem twierdził podczas dochodzenia, że jeden z nowego rodzaju produktów został sklasyfikowany pod kodem CN 31059099.
W odniesieniu do kodów CN 31052090 (wspomnianych we wniosku) oraz 31059099 dochodzenie ujawniło, że powyższe kody obejmowały jedynie nawozy z zawartością azotu nieprzekraczającą 10 % masy produktu suchego bezwodnego.
Uznano zatem, iż powyższe kody nie mogą być wzięte pod uwagę, ponieważ nie obejmowały one tym bardziej nawozów, które w normalnych warunkach zawierały więcej niż 28 % masy azotu.
4.
Kwestionariusze
(13) Komisja oficjalnie poinformowała władze krajów wywozu oraz wszystkie znane strony zainteresowane wszczęciem przeglądu.
Kwestionariusze rozesłano do szesnastu producentów/eksporterów w Rosji oraz do jednego na Ukrainie, jak również do importerów, użytkowników, producentów i odpowiednich stowarzyszeń w obrębie Wspólnoty, wymienionych we wniosku lub znanych Komisji z innych źródeł.
Zainteresowanym stronom stworzono możliwość przedstawienia swoich uwag na piśmie oraz wystąpienia z wnioskiem o wysłuchanie w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu przeglądu.
(14) Wypełnione kwestionariusze otrzymano od dwóch producentów-eksporterów z Rosji oraz jednego z Ukrainy, a także od jedenastu producentów z obszaru Wspólnoty.
Kilku producentów-eksporterów, producentów ze Wspólnoty, importerów oraz kilka stowarzyszeń przejawiło swoje zainteresowanie tą kwestią i przesłało uwagi na ten temat.
Zważywszy na dostępność wszelkich niezbędnych informacji i potrzebnych danych, nie uznano za konieczne przeprowadzenie wizyt weryfikacyjnych w siedzibach przedsiębiorstw, które przesłały odpowiedzi na pytania kwestionariusza.
5.
Okres objęty dochodzeniem
(15) Okres objęty dochodzeniem obejmował przedział od dnia 1 lipca 2003 r. do dnia 30 czerwca 2004 r.
Dane zgromadzone od roku 2000 do końca okresu objętego dochodzeniem miały posłużyć zbadaniu trendów w sprzedaży, przywozie i zakupach rozpatrywanego produktu oraz nowych rodzajów produktów na rynku wspólnotowym.
B. ROZPATRYWANY PRODUKT W ŚWIETLE ROZPORZĄDZEŃ PIERWOTNYCH
(16) Rozpatrywanym produktem jest azotan amonu pochodzący z Rosji i Ukrainy, objęty kodami CN 31023090 (azotan amonu inny niż w roztworze wodnym) oraz 31024090 (mieszaniny azotanu amonu z węglanem wapnia lub innymi nieorganicznymi substancjami niebędącymi nawozami, o zawartości azotu przekraczającej 28 % masy).
Azotan amonu jest nawozem azotowym w stanie stałym, powszechnie wykorzystywanym w rolnictwie.
Produkt ten, w formie bryłek lub granulek, jest wytwarzany z amoniaku i kwasu azotowego, przy czym zawartość N przekracza 28 % masy.
(17) Podkreśla się fakt, że rozpatrywany produkt zawsze zawiera nieorganiczne substancje niebędące nawozami, których obecność jest konieczna, gdyż pełnią one rolę stabilizującą.
Może on niekiedy również zawierać bardzo niewielkie ilości drugorzędnych składników lub mikroskładników pokarmowych [6].
Obecność nieorganicznych substancji niemających właściwości użyźniających, drugorzędnych składników lub mikroskładników pokarmowych może zostać uznana za śladową i nie ma wpływu na klasyfikację celną rozpatrywanego produktu.
Azotan amonu, wraz z tymi substancjami lub składnikami pokarmowymi (zwanymi dalej "substancjami śladowymi lub składnikami pokarmowymi"), określany jest w niniejszym rozporządzeniu mianem "rozpatrywanego produktu".
C. WYNIKI DOCHODZENIA
(18) W celu stwierdzenia, czy istniejące środki nie już są wystarczające dla przeciwdziałania szkodliwym skutkom dumpingu, zbadano, czy: 1) nowe rodzaje produktów wymienione we wniosku posiadają te same co rozpatrywany produkt właściwości chemiczne i fizyczne oraz przeznaczenie; 2) istnieją nowe rodzaje produktów inne niż wymienione we wniosku i posiadające lub mogące posiadać te same co rozpatrywany produkt właściwości chemiczne i fizyczne oraz przeznaczenie; 3) na podstawie faktów stwierdzonych w ramach poprzednich punktów oraz w świetle nowych okoliczności istnieje konieczność jaśniejszego sformułowania definicji i opisu rozpatrywanego produktu.
(19) W celu zdefiniowania pojęć chemicznych i agronomicznych użytych w niniejszym rozporządzeniu wykorzystano zawarte w rozporządzeniu (WE) nr 2003/2003 [7] ("rozporządzenie w sprawie nawozów") definicje podstawowych składników pokarmowych (N, P, K), drugorzędnych składników pokarmowych (jak: wapń, magnez, sód i siarka), mikroskładników pokarmowych (jak: bor, kobalt, miedź, żelazo, mangan, molibden i cynk), nawozów na bazie azotanu amonu o wysokiej zawartości azotu (N powyżej 28 %), nawozów prostych (z zawartością tylko jednego podstawowego składnika pokarmowego) oraz nawozów wieloskładnikowych (z zawartością więcej niż jednego podstawowego składnika pokarmowego).
1.
Właściwości chemiczne i fizyczne oraz przeznaczenie rozpatrywanego produktu i nowych rodzajów produktów wymienionych we wniosku
(20) Rozpatrywany produkt wytwarzany jest z amoniaku (NH3) i kwasu azotowego (HNO3), z których połączenia uzyskuje się azotan amonu (NH4NO3, zwany dalej "AN").
Zawartość N w rozpatrywanym produkcie przekracza 28 % masy (zwykle waha się pomiędzy 33 % a 34 %).
Stosunek zawartości AN do N, uzależniony od mas atomowych tych składników, wynosi 2,86.
Zatem ponieważ rozpatrywany produkt zawiera ponad 28 % N w masie, automatycznie zawiera on również ponad 80 % AN w masie (zwykle pomiędzy 94 % a 97 %) [8].
Zgodnie z treścią motywu (17), rozpatrywany produkt zawiera również substancje śladowe lub składniki pokarmowe, których ogólna zawartość nie może przekroczyć 20 % masy, przy założeniu, że co najmniej 80 % masy rozpatrywanego produktu stanowi AN.
(21) Skład chemiczny rozpatrywanego produktu charakteryzują dwie główne cechy: forma, w jakiej występuje N, oraz ogólny poziom zawartości N i AN.
N występuje w formie grupy azotanowej (anionu azotanowego NO3-) lub amonowej (kationu amonowego NH4+), zaś wzajemny stosunek tych grup wynosi 1:1.
Poziom zawartości N zawsze przekracza 28 % masy, a zatem, zgodnie z powyższymi danymi, poziom AN zawsze przekracza 80 % masy.
(22) W odniesieniu do nowych rodzajów produktów wymienionych we wniosku ustalono, że wytwarzane są one również z amoniaku i kwasu azotowego, przy czym zawartość N przekracza 28 % masy, a zawartość AN w związku z tym przekracza 80 % masy.
Te nowe rodzaje produktów mogą także, oprócz AN, zawierać substancje śladowe lub składniki pokarmowe.
Także i w tych produktach N występuje w formie grupy azotanowej lub amonowej, zaś wzajemny stosunek tych grup wynosi ok. 1:1.
(23) Niemniej jednak nowe rodzaje produktów wymienione we wniosku zostały poddane dodatkowemu procesowi, mającemu na celu dodanie podstawowych składników pokarmowych [9] innych niż N, to jest P lub K, których obecność spowodowała przekształcenie produktu w nawóz wieloskładnikowy [10].
Nawóz ten można otrzymać w wyniku reakcji chemicznej lub w procesie mieszania.
Pomimo dodania innych podstawowych składników pokarmowych oraz niezależnie od rodzaju transformacji (reakcja chemiczna lub proces mieszania) stwierdzono, że proces ten nie ma wpływu na żadne z kluczowych właściwości chemicznych AN zawartego w nawozie, tj. ani na formę, w jakiej występuje N, ani na ogólny poziom N i AN, który przekraczał, odpowiednio 28 % i 80 % masy.
(24) Ponadto z uwagi na ogólny poziom N i AN zaistniała konieczność wprowadzenia rozróżnienia pomiędzy nawozami wieloskładnikowymi otrzymanymi w wyniku reakcji chemicznej, a nawozami uzyskanymi w wyniku mieszania.
W pierwszym przypadku ustalono, że maksymalna zawartość P lub K równa 5 %, wskazana we wniosku, jest kompatybilna chemicznie z zawartością AN przekraczającą 80 % (maksymalna dopuszczalna zawartość P lub K w nawozach wieloskładnikowych o poziomie AN wyższym niż 80 % wahała się pomiędzy 7,4 % i 12 % masy, zależnie od użytego składnika – 7,4 % dla polifosforanu amonu, 9,2 % dla fosforanu diamonu, 10,4 % dla fosforanu monoamonu oraz 12 % dla chlorku potasu).
W przypadku nawozów wieloskładnikowych otrzymywanych w procesie mieszania stwierdzono, że produkt będący wynikiem tego procesu składa się z granulek lub bryłek rozpatrywanego produktu zmieszanych z granulkami lub bryłkami składników pokarmowych P lub K w sposób, który gwarantuje, że AN stanowi co najmniej 80 % ogólnej masy nawozu wieloskładnikowego.
(25) W odniesieniu do właściwości fizycznych stwierdzono, że są one ściśle związane z agronomicznymi właściwościami nawozu, a zatem mogą zostać zbadane w kontekście tych ostatnich.
Agronomiczne właściwości nawozu uzależnione były najczęściej od zawartych w nim podstawowych składników pokarmowych [11], formy, w jakiej występowały, oraz ich ilości w masie.
W świetle powyższych kryteriów ustalono, że zarówno rozpatrywany produkt, jak i nowe rodzaje produktów wymienione we wniosku mają te same właściwości agronomiczne, zależne od zawartości N i AN.
Forma, w której występował N – ta sama dla obydwu kategorii produktów – pozwalała na spełnienie wymagań uprawowych roślin odnośnie do N zarówno w perspektywie krótkookresowej, jak i średnio-/długookresowej.
Rzeczywiście, część tego pierwiastka wyrażona w formie grupy azotanowej jest łatwo i szybko absorbowana przez rośliny uprawne, podczas gdy część wyrażona w postaci grupy amonowej musi zostać poddana dodatkowemu procesowi (fermentacji wywoływanej przez bakterie zawarte w glebie) przed jej przyswojeniem przez rośliny.
Ponadto progowa zawartość wynosząca 28 % również wydaje się mieć istotne znaczenie dla zaspokojenia specyficznego zapotrzebowania roślin na N, co zostało potwierdzone na szczeblu wspólnotowym w treści rozporządzenia w sprawie nawozów, którego art. 25 stanowi, że nawozy o wysokiej zawartości azotu na bazie azotanu amonu mogą zostać zdefiniowane jako takie wyłącznie wówczas, gdy zawierają ponad 28 % N w masie.
Co za tym idzie, zarówno rozpatrywany produkt, jak i nowe rodzaje produktów wymienione we wniosku w równym stopniu zaspokajają specyficzne zapotrzebowanie roślin uprawnych na N, pomimo faktu, iż nowe rodzaje produktów zawierają dodatkowo podstawowe składniki pokarmowe inne niż N, tj. P lub K, gdyż nie wpływa to ujemnie na właściwości agronomiczne N.
(26) Na koniec, w kwestii przeznaczenia produktów, żadna ze stron nie zakwestionowała stwierdzenia, że zarówno rozpatrywany produkt, jak i nowe rodzaje produktów wymienione we wniosku wykorzystywane były w okresie objętym dochodzeniem przez tych samych rolników do tych samych celów, pod warunkiem spełnienia wymogu dotyczącego zawartości AN.
Wniosek ten potwierdziły badania rynku, w wyniku których ustalono, że niemal wszyscy rolnicy, którzy zgodzili się na udział w badaniach, zaprzestali stosowania rozpatrywanego produktu na rzecz nowych rodzajów produktów ze względu na niższą cenę tych ostatnich.
Fakt ten potwierdził również importer.
(27) Ponadto nowe rodzaje produktów określane były jako AN lub NP/NK/NPK.
Stanowi to dowód słuszności wniosku, że strategia rynkowa dostawcy (producenta-eksportera i importera) oraz sposób postrzegania produktu przez konsumenta są zbieżne w kwestii uznania, iż rozpatrywany produkt oraz nowe rodzaje produktów zaspokajają te same potrzeby.
(28) Sformułowano zatem wniosek, że z chemicznego i fizycznego/agronomicznego punktu widzenia nowych rodzajów produktów wymienionych we wniosku nie można uznać za rozpatrywany produkt, z uwagi na obecne w nich podstawowe składniki pokarmowe inne niż N, a mianowicie P lub K. Jednakże rozpatrywany produkt i nowe rodzaje produktów wymienione we wniosku są identyczne po względem zawartości AN (jeżeli przekracza ona 80 % masy), substancji śladowych i składników pokarmowych, które mogą zawierać, jak również podstawowego przeznaczenia.
W związku z powyższym, uwzględniając zawartość AN oraz substancji śladowych i składników pokarmowych w nowych rodzajach produktów wymienionych we wniosku, należy również uznać je za rozpatrywany produkt.
2.
Właściwości chemiczne i fizyczne oraz przeznaczenie rozpatrywanego produktu i nowych rodzajów produktów innych niż wymienione we wniosku
(29) Przeprowadzono również dochodzenie co do istnienia nowych rodzajów produktów innych niż wymienione we wniosku, które posiadają lub mogą posiadać te same co rozpatrywany produkt podstawowe właściwości chemiczne i fizyczne oraz przeznaczenie i które mogłyby również zostać uznane za rozpatrywany produkt.
(30) Jak już wcześniej wspomniano, za główne cechy chemiczne warunkujące właściwości agronomiczne rozpatrywanego produktu uznano sposób wyrażenia zawartości N oraz ogólny poziom N i AN.
Zbadano więc, czy zawartość lub potencjalna zawartość w innych nawozach N wyrażonego w formie grupy azotanowej i amonowej przekracza 28 % masy (oraz czy poziom AN przekracza w związku z tym 80 % masy).
(31) Określono następujące nowe rodzaje produktów: 1) sole podwójne i mieszaniny siarczanu amonu z azotanem amonu (aktualnie objęte kodem CN 31022900); 2) sole podwójne i mieszaniny azotanu wapnia z azotanem amonu (aktualnie objęte kodem CN 31026000); 3) sole podwójne i mieszaniny złożonych soli magnezowych z azotanem amonu (aktualnie objęte kodem CN 31029000); oraz 4) nawozy NPK, NP i NK, w których zawartość P, K lub PK przekracza zawartość określoną we wniosku (5 %), lecz nie przekracza wartości progowej dopuszczalnej z chemicznego punktu widzenia przy zawartości N większej niż 28 % (patrz motyw (24)).
Lista ta nie jest wyczerpująca.
(32) W kwestii przeznaczenia tych produktów stwierdzono, że dzięki ich strukturze chemicznej oraz właściwościom agronomicznym mogą one być wykorzystywane do tych samych co rozpatrywany produkt celów, pod warunkiem że zawartość N jest dostateczna, czyli utrzymuje się na poziomie wyższym niż 28 % masy (a zatem poziom AN przekracza 80 % masy).
(33) Na podstawie powyższego wyciągnięto wniosek, że rozpatrywany produkt oraz nowe rodzaje produktów inne niż wymienione we wniosku są produktami identycznymi pod względem zawartości AN (jeżeli przekracza ona 80 % masy) oraz substancji śladowych i składników pokarmowych, które mogą zawierać, jak również pod względem zasadniczego przeznaczenia.
Zatem, uwzględniając zawartość AN oraz substancji śladowych i składników pokarmowych w nowych rodzajach produktów innych niż wymienione we wniosku, należy również uznać je za rozpatrywany produkt.
(34) Niektóre zainteresowane strony twierdziły, że włączenie nawozów, które nie zostały uznane we wniosku za problematyczne, było nieuzasadnione.
W odniesieniu do powyższego należy zauważyć, że celem niniejszego dochodzenia było objęcie wszystkich nowych rodzajów produktu, które powinny być uznane za produkt objęty postępowaniem, ponieważ mają takie same podstawowe właściwości fizyczne i chemiczne oraz takie samo zastosowanie podstawowe.
Zgodnie z tym w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania odwołano się do "nowych rodzajów produktu", bez podawania dodatkowych szczegółów dotyczących ich składu chemicznego, w celu zbadania na podstawie obiektywnych kryteriów, czy i które nowe rodzaje produktu powinny zostać objęte.
Z tego względu uznano, że wszystkie rodzaje nawozów, które zawierały produkt objęty dochodzeniem, oraz ich klasyfikacja taryfowa powinny zostać poddane dochodzeniu oraz włączone do niniejszego rozporządzenia.
Wniosek ten musiał zatem zostać odrzucony.
3.
Wnioski
(35) W świetle powyższych ustaleń stwierdzono, że wszystkie nowe rodzaje produktów powinny zostać uznane za rozpatrywany produkt wyłącznie na podstawie zawartości AN – jeżeli przekracza ona 80 % masy – oraz substancji śladowych i składników pokarmowych, lecz bez uwzględniania podstawowych składników pokarmowych, takich jak P i K. Co za tym idzie, w celu stosowania istniejących środków jedynie wobec rozpatrywanego produktu stanowiącego składnik wszystkich nowych rodzajów produktów konieczne wydaje się zagwarantowanie proporcjonalnego stosowania tych środków.
(36) W związku z powyższym uważa się, że w przypadku przywozu nawozów wieloskładnikowych [12] na bazie azotanu amonu, o zawartości azotu przekraczającej 28 % masy, istniejące środki należy stosować proporcjonalnie do zawartości AN oraz innych substancji śladowych i składników pokarmowych w tych nawozach.
W celu uproszczenia procedury celnej oraz zastosowania właściwych stawek opłat celnych odpowiadających ilości rozpatrywanego produktu w nawozie wieloskładnikowym ustanowiono cztery przedziały stawek, zaś każda z nich odnosi się do innej grupy nawozów wieloskładnikowych, pośród których: pierwsza grupa zawiera mniej niż 3 % masy P lub K, druga – co najmniej 3 % masy, lecz mniej niż 6 % masy P lub K, trzecia – co najmniej 6 % masy, lecz mniej niż 9 % masy P lub K, a czwarta – co najmniej 9 % masy, lecz nie więcej niż 12 % masy P lub K.
(37) Na koniec sformułowano wniosek, iż opis rozpatrywanego produktu zamieszczony w normatywnej części rozporządzeń pierwotnych wymaga doprecyzowania, a mianowicie wyrazy "azotan amonu" należy zastąpić wyrażeniem "nawozy stałe o zawartości azotanu amonu przekraczającej 80 % masy", celem stwierdzenia, że istnieje kilka rodzajów nawozów, których zawartość AN przekracza 80 % masy, zaś zawartość N wyrażona jako azot azotowy oraz azot amoniakalny, przekracza 28 % masy, oraz celem uniknięcia przypadków ewentualnego mylenia rozpatrywanego produktu z jego głównym składnikiem (AN).
(38) Kilka zainteresowanych stron nie zgodziło się z, jak to same nazwały, rozszerzeniem zastosowania istniejącego środka na produkty inne niż produkt objęty postępowaniem.
Przypomina się, że powyższe wnioski nie przewidują rozszerzenia zastosowania istniejącego środka na nowe rodzaje produktów, lecz jedynie ich proporcjonalne stosowanie do produktu objętego postępowaniem, zawartego w nowych rodzajach produktu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1) Artykuł 1 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 658/2002 otrzymuje brzmienie:
"1.
Niniejszym nakłada się ostateczne cło antydumpingowe na przywóz nawozów stałych o zawartości azotanu amonu przekraczającej 80 % masy, objętych kodami CN: 31023090, 31024090, ex31022900, ex31026000, ex31029000, ex31051000, ex31052010, ex31055100, ex31055900 i ex31059091 i pochodzących z Rosji.".
2) Artykuł 1 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 132/2001 otrzymuje brzmienie:
"1.
Niniejszym nakłada się ostateczne cło antydumpingowe na przywóz nawozów stałych o zawartości azotanu amonu przekraczającej 80 % masy, objętych kodami CN: 31023090, 31024090, ex31022900, ex31026000, ex31029000, ex31051000, ex31052010, ex31055100, ex31055900 i ex31059091 i pochodzących z Ukrainy.".
3) Artykuł 1 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 658/2002 otrzymuje brzmienie:
"2.
Stawka ostatecznego cła antydumpingowego jest wyrażona jako stała kwota euro za tonę, jak podano poniżej:
Opis produktu _BAR_ Kod CN _BAR_ Kod TARIC _BAR_ Stała kwota cła(euro za tonę) _BAR_
—Azotan amonu inny niż w roztworze wodnym _BAR_ 31023090 _BAR_ — _BAR_ 47,07 _BAR_
—Mieszaniny azotanu amonu z węglanem wapnia lub pozostałymi nieorganicznymi substancjami niebędącymi nawozami, o zawartości azotu przekraczającej 28 % masy _BAR_ 31024090 _BAR_ — _BAR_ 47,07 _BAR_
—Nawozy stałe o zawartości azotanu amonu przekraczającej 80 % masy _BAR_ 31022900 _BAR_ 10 _BAR_ 47,07 _BAR_
—Nawozy stałe o zawartości azotanu amonu przekraczającej 80 % masy _BAR_ 31026000 _BAR_ 10 _BAR_ 47,07 _BAR_
—Nawozy stałe o zawartości azotanu amonu przekraczającej 80 % masy _BAR_ 31029000 _BAR_ 10 _BAR_ 47,07 _BAR_
—Nawozy stałe o zawartości azotanu amonu przekraczającej 80 % masy, niezawierające fosforu lub potasu _BAR_ 31051000 _BAR_ 10 _BAR_ 47,07 _BAR_
—Nawozy stałe o zawartości azotanu amonu przekraczającej 80 % masy oraz zawartości fosforu wyrażonej w formie P2O5 lub zawartości potasu wyrażonej w formie K2O, nie przekraczającej 3 % masy _BAR_ 31051000 _BAR_ 20 _BAR_ 45,66 _BAR_
—Nawozy stałe o zawartości azotanu amonu przekraczającej 80 % masy oraz zawartości fosforu wyrażonej w formie P2O5 lub zawartości potasu wyrażonej w formie K2O, równej 3 % masy lub wyższej, lecz nie przekraczającej 6 % masy _BAR_ 31051000 _BAR_ 30 _BAR_ 44,25 _BAR_
—Nawozy stałe o zawartości azotanu amonu przekraczającej 80 % masy oraz zawartości fosforu wyrażonej w formie P2O5 lub zawartości potasu wyrażonej w formie K2O, równej 6 % masy lub wyższej, lecz nie przekraczającej 9 % masy _BAR_ 31051000 _BAR_ 40 _BAR_ 42,83 _BAR_
—Nawozy stałe o zawartości azotanu amonu przekraczającej 80 % masy oraz zawartości fosforu wyrażonej w formie P2O5 lub zawartości potasu wyrażonej w formie K2O, równej 9 % masy lub wyższej, lecz nie przekraczającej 12 % masy _BAR_ 31051000 _BAR_ 50 _BAR_ 41,42 _BAR_
—Nawozy stałe o zawartości azotanu amonu przekraczającej 80 % masy oraz zawartości fosforu wyrażonej w formie P2O5 i zawartości potasu wyrażonej w formie K2O, nie przekraczającej 3 % masy _BAR_ 31052010 _BAR_ 30 _BAR_ 45,66 _BAR_
—Nawozy stałe o zawartości azotanu amonu przekraczającej 80 % masy oraz zawartości fosforu wyrażonej w formie P2O5 i zawartości potasu wyrażonej w formie K2O, równej 3 % masy lub wyższej, lecz nie przekraczającej 6 % masy _BAR_ 31052010 _BAR_ 40 _BAR_ 44,25 _BAR_
—Nawozy stałe o zawartości azotanu amonu przekraczającej 80 % masy oraz zawartości fosforu wyrażonej w formie P2O5 i zawartości potasu wyrażonej w formie K2O, równej 6 % masy lub wyższej, lecz nie przekraczającej 9 % _BAR_ 31052010 _BAR_ 50 _BAR_ 42,83 _BAR_
—Nawozy stałe o zawartości azotanu amonu przekraczającej 80 % masy oraz zawartości fosforu wyrażonej w formie P2O5 i zawartości potasu wyrażonej w formie K2O, równej 9 % lub wyższej, lecz nie przekraczającej 12 % masy _BAR_ 31052010 _BAR_ 60 _BAR_ 41,42 _BAR_
—Nawozy stałe o zawartości azotanu amonu przekraczającej 80 % masy oraz zawartości fosforu wyrażonej w formie P2O5 nie przekraczającej 3 % masy _BAR_ 31055100 _BAR_ 10 _BAR_ 45,66 _BAR_
—Nawozy stałe o zawartości azotanu amonu przekraczającej 80 % masy oraz zawartości fosforu wyrażonej w formie P2O5, równej 3 % lub wyższej, lecz nie przekraczającej 6 % masy _BAR_ 31055100 _BAR_ 20 _BAR_ 44,25 _BAR_
—Nawozy stałe o zawartości azotanu amonu przekraczającej 80 % masy oraz zawartości fosforu wyrażonej w formie P2O5, równej 6 % lub wyższej, lecz nie przekraczającej 9 % masy _BAR_ 31055100 _BAR_ 30 _BAR_ 42,83 _BAR_
—Nawozy stałe o zawartości azotanu amonu przekraczającej 80 % masy oraz zawartości fosforu wyrażonej w formie P2O5, równej 9 % lub wyższej, lecz nie przekraczającej 10,40 % masy _BAR_ 31055100 _BAR_ 40 _BAR_ 42,17 _BAR_
—Nawozy stałe o zawartości azotanu amonu przekraczającej 80 % masy oraz zawartości fosforu wyrażonej w formie P2O5 nie przekraczającej 3 % masy _BAR_ 31055900 _BAR_ 10 _BAR_ 45,66 _BAR_
—Nawozy stałe o zawartości azotanu amonu przekraczającej 80 % masy oraz zawartości fosforu wyrażonej w formie P2O5, równej 3 % lub wyższej, lecz nie przekraczającej 6 % masy _BAR_ 31055900 _BAR_ 20 _BAR_ 44,25 _BAR_
—Nawozy stałe o zawartości azotanu amonu przekraczającej 80 % masy oraz zawartości fosforu wyrażonej w formie P2O5, równej 6 % lub wyższej, lecz nie przekraczającej 9 % masy _BAR_ 31055900 _BAR_ 30 _BAR_ 42,83 _BAR_
—Nawozy stałe o zawartości azotanu amonu przekraczającej 80 % masy oraz zawartości fosforu wyrażonej w formie P2O5 równej 9 % lub wyższej, lecz nie przekraczającej 10,40 % masy _BAR_ 31055900 _BAR_ 40 _BAR_ 42,17 _BAR_
—Nawozy stałe o zawartości azotanu amonu przekraczającej 80 % masy oraz zawartości potasu wyrażonej w formie K2O nie przekraczającej 3 % masy _BAR_ 31059091 _BAR_ 30 _BAR_ 45,66 _BAR_
—Nawozy stałe o zawartości azotanu amonu przekraczającej 80 % masy oraz zawartości potasu wyrażonej w formie K2O, równej 3 % lub wyższej, lecz nie przekraczającej 6 % masy _BAR_ 31059091 _BAR_ 40 _BAR_ 44,25 _BAR_
—Nawozy stałe o zawartości azotanu amonu przekraczającej 80 % masy oraz zawartości potasu wyrażonej w formie K2O równej 6 % lub wyższej, lecz nie przekraczającej 9 % masy _BAR_ 31059091 _BAR_ 50 _BAR_ 42,83 _BAR_
—Nawozy stałe o zawartości azotanu amonu przekraczającej 80 % masy oraz zawartości potasu wyrażonej w formie K2O równej 9 % lub wyższej, lecz nie przekraczającej 12 % masy _BAR_ 31059091 _BAR_ 60 _BAR_ 41,42" _BAR_
4) Artykuł 1 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 132/2001 otrzymuje brzmienie:
"2.
Stawka ostatecznego cła antydumpingowego jest wyrażona jako stała kwota euro za tonę, jak podano poniżej:
Opis produktu _BAR_ Kod CN _BAR_ Kod TARIC _BAR_ Stała kwota cła(euro za tonę) _BAR_
—Azotan amonu inny niż w roztworze wodnym _BAR_ 31023090 _BAR_ — _BAR_ 33,25 _BAR_
—Mieszaniny azotanu amonu z węglanem wapnia lub pozostałymi nieorganicznymi substancjami niebędącymi nawozami, o zawartości azotu przekraczającej 28 % masy _BAR_ 31024090 _BAR_ — _BAR_ 33,25 _BAR_
—Nawozy stałe o zawartości azotanu amonu przekraczającej 80 % masy _BAR_ 31022900 _BAR_ 10 _BAR_ 33,25 _BAR_
—Nawozy stałe o zawartości azotanu amonu przekraczającej 80 % masy _BAR_ 31026000 _BAR_ 10 _BAR_ 33,25 _BAR_
—Nawozy stałe o zawartości azotanu amonu przekraczającej 80 % masy _BAR_ 31029000 _BAR_ 10 _BAR_ 33,25 _BAR_
—Nawozy stałe o zawartości azotanu amonu przekraczającej 80 % masy, niezawierające fosforu ani potasu _BAR_ 31051000 _BAR_ 10 _BAR_ 33,25 _BAR_
—Nawozy stałe o zawartości azotanu amonu przekraczającej 80 % masy oraz zawartości fosforu wyrażonej w formie P2O5 i/lub zawartości potasu wyrażonej w formie K2O nie przekraczającej 3 % masy _BAR_ 31051000 _BAR_ 20 _BAR_ 32,25 _BAR_
—Nawozy stałe o zawartości azotanu amonu przekraczającej 80 % masy oraz zawartości fosforu wyrażonej w formie P2O5 i/lub zawartości potasu wyrażonej w formie K2O równej 3 % masy lub wyższej, lecz nie przekraczającej 6 % masy _BAR_ 31051000 _BAR_ 30 _BAR_ 31,25 _BAR_
—Nawozy stałe o zawartości azotanu amonu przekraczającej 80 % masy oraz zawartości fosforu wyrażonej w formie P2O5 i/lub zawartości potasu wyrażonej w formie K2O równej 6 % masy lub wyższej, lecz nie przekraczającej 9 % masy _BAR_ 31051000 _BAR_ 40 _BAR_ 30,26 _BAR_
—Nawozy stałe o zawartości azotanu amonu przekraczającej 80 % masy oraz zawartości fosforu wyrażonej w formie P2O5 i/lub zawartości potasu wyrażonej w formie K2O równej 9 % masy lub więcej, lecz nie przekraczającej 12 % masy _BAR_ 31051000 _BAR_ 50 _BAR_ 29,26 _BAR_
—Nawozy stałe o zawartości azotanu amonu przekraczającej 80 % masy oraz zawartości fosforu wyrażonej w formie P2O5 i zawartości potasu wyrażonej w formie K2O nie przekraczającej 3 % masy _BAR_ 31052010 _BAR_ 30 _BAR_ 32,25 _BAR_
—Nawozy stałe o zawartości azotanu amonu przekraczającej 80 % masy oraz zawartości fosforu wyrażonej w formie P2O5 i zawartości potasu wyrażonej w formie K2O równej 3 % masy lub wyższej, lecz nie przekraczającej 6 % masy _BAR_ 31052010 _BAR_ 40 _BAR_ 31,25 _BAR_
—Nawozy stałe o zawartości azotanu amonu przekraczającej 80 % masy oraz zawartości fosforu wyrażonej w formie P2O5 i zawartości potasu wyrażonej w formie K2O równej 6 % masy lub wyższej, lecz nie przekraczającej 9 % masy _BAR_ 31052010 _BAR_ 50 _BAR_ 30,26 _BAR_
—Nawozy stałe o zawartości azotanu amonu przekraczającej 80 % masy oraz zawartości fosforu wyrażonej w formie P2O5 i zawartości potasu wyrażonej w formie K2O równej 9 % lub wyższej, lecz nie przekraczającej 12 % masy _BAR_ 31052010 _BAR_ 60 _BAR_ 29,26 _BAR_
—Nawozy stałe o zawartości azotanu amonu przekraczającej 80 % masy oraz zawartości fosforu wyrażonej w formie P2O5 nie przekraczającej 3 % masy _BAR_ 31055100 _BAR_ 10 _BAR_ 32,25 _BAR_
—Nawozy stałe o zawartości azotanu amonu przekraczającej 80 % masy oraz zawartości fosforu wyrażonej w formie P2O5 równej 3 % lub wyższej, lecz nie przekraczającej 6 % masy _BAR_ 31055100 _BAR_ 20 _BAR_ 31,25 _BAR_
—Nawozy stałe o zawartości azotanu amonu przekraczającej 80 % masy oraz zawartości fosforu wyrażonej w formie P2O5 równej 6 % lub wyższej, lecz nie przekraczającej 9 % masy _BAR_ 31055100 _BAR_ 30 _BAR_ 30,26 _BAR_
—Nawozy stałe o zawartości azotanu amonu przekraczającej 80 % masy oraz zawartości fosforu wyrażonej w formie P2O5 równej 9 % lub wyższej, lecz nie przekraczającej 10,40 % masy _BAR_ 31055100 _BAR_ 40 _BAR_ 29,79 _BAR_
—Nawozy stałe o zawartości azotanu amonu przekraczającej 80 % masy oraz zawartości fosforu wyrażonej w formie P2O5 nie przekraczającej 3 % masy _BAR_ 31055900 _BAR_ 10 _BAR_ 32,25 _BAR_
—Nawozy stałe o zawartości azotanu amonu przekraczającej 80 % masy oraz zawartości fosforu wyrażonej w formie P2O5 równej 3 % lub wyższej, lecz nie przekraczającej 6 % masy _BAR_ 31055900 _BAR_ 20 _BAR_ 31,25 _BAR_
—Nawozy stałe o zawartości azotanu amonu przekraczającej 80 % masy oraz zawartości fosforu wyrażonej w formie P2O5 równej 6 % lub wyższej, lecz nie przekraczającej 9 % masy _BAR_ 31055900 _BAR_ 30 _BAR_ 30,26 _BAR_
—Nawozy stałe o zawartości azotanu amonu przekraczającej 80 % masy oraz zawartości fosforu wyrażonej w formie P2O5 równej 9 % lub wyższej, lecz nie przekraczającej 10,40 % masy _BAR_ 31055900 _BAR_ 40 _BAR_ 29,79 _BAR_
—Nawozy stałe o zawartości azotanu amonu przekraczającej 80 % masy oraz zawartości potasu wyrażonej w formie K2O nie przekraczającej 3 % masy _BAR_ 31059091 _BAR_ 30 _BAR_ 32,25 _BAR_
—Nawozy stałe o zawartości azotanu amonu przekraczającej 80 % masy oraz zawartości potasu wyrażonej w formie K2O równej 3 % lub wyższej, lecz nie przekraczającej 6 % masy _BAR_ 31059091 _BAR_ 40 _BAR_ 31,25 _BAR_
—Nawozy stałe o zawartości azotanu amonu przekraczającej 80 % masy oraz zawartości potasu wyrażonej w formie K2O równej 6 % lub wyższej, lecz nie przekraczającej 9 % masy _BAR_ 31059091 _BAR_ 50 _BAR_ 30,26 _BAR_
—Nawozy stałe o zawartości azotanu amonu przekraczającej 80 % masy oraz zawartości potasu wyrażonej w formie K2O równej 9 % lub wyższej, lecz nie przekraczającej 12 % masy _BAR_ 31059091 _BAR_ 60 _BAR_ 29,26" _BAR_
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 946/2005
z dnia 22 czerwca 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 23 czerwca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 947/2005
z dnia 22 czerwca 2005 r.
zawieszające skup masła w niektórych Państwach Członkowskich
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 2771/1999 z dnia 16 grudnia 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania przepisów rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do interwencji na rynku masła i śmietany [2], w szczególności jego art. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 2 rozporządzenia (WE) nr 2771/1999 przewiduje, że z chwilą zaobserwowania w którymś z Państw Członkowskich, że w ciągu dwóch kolejnych tygodni cena rynkowa jest, w zależności od przypadku, bądź niższa, bądź równa lub wyższa niż 92 % ceny interwencyjnej, Komisja, odpowiednio, rozpoczyna lub zawiesza w danym Państwie Członkowskim dokonywanie skupu.
(2) Najnowsza lista Państw Członkowskich, w których interwencja została zawieszona, została przedstawiona w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 877/2005 [3].
Wymieniona lista powinna zostać dostosowana, aby uwzględniono nowe ceny rynkowe przekazane przez Zjednoczone Królestwo w zastosowaniu art. 8 rozporządzenia (WE) nr 2771/1999.
W celu zachowania jasności należy zastąpić tę listę i uchylić rozporządzenie (WE) nr 877/2005,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Skup masła przewidziany w art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 zawiesza się w Belgii, Danii, na Cyprze, Węgrzech, Malcie, w Grecji, Luksemburgu, Niderlandach, Austrii, Słowenii, Szwecji, Finlandii i Zjednoczonym Królestwie.
Artykuł 2
Uchyla się rozporządzenie (WE) nr 877/2005. Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 23 czerwca 2005 r.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 948/2005
z dnia 22 czerwca 2005 r.
w sprawie wydawania pozwoleń na przywóz cukru trzcinowego w ramach niektórych kontyngentów taryfowych i porozumień preferencyjnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1],
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1095/96 z dnia 18 czerwca 1996 r. w sprawie wprowadzania koncesji określonych na liście koncesyjnej CXL sporządzonej w wyniku zakończenia negocjacji GATT XXIV.
6 [2],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1159/2003 z dnia 30 czerwca 2003 r. ustanawiające szczegółowe zasady przywozu cukru trzcinowego w latach gospodarczych 2003/2004, 2004/2005, 2005/2006 w ramach niektórych kontyngentów taryfowych i umów preferencyjnych oraz zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1464/95 i (WE) nr 779/96 [3], w szczególności jego art. 5 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 9 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003 przewiduje szczegółowe zasady dotyczące ustalenia zobowiązań dostawy, po zerowej stawce celnej, produktów oznaczonych kodem NC 1701, wyrażonych jako ekwiwalent cukru białego i pochodzących z krajów, które podpisały Protokół AKP i Umowę z Indiami.
(2) Artykuł 16 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003 przewiduje szczegółowe zasady dotyczące ustalenia kontyngentów taryfowych, po zerowej stawce celnej, w odniesieniu do produktów oznaczonych kodem NC 17011110, wyrażonych jako ekwiwalent cukru białego i pochodzących z krajów, które podpisały Protokół AKP i Umowę z Indiami.
(3) Artykuł 22 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003 otwiera kontyngenty taryfowe, po stawce celnej 98 EUR za tonę, produktów oznaczonych kodem NC 17011110, pochodzących z Brazylii, Kuby i innych państw trzecich.
(4) W okresie od 13 do 17 czerwca 2005 r., zgodnie z art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003, zostały przedłożone właściwym władzom wnioski o pozwolenie na przywóz dla ilości całkowitej przekraczającej przydział dla każdego kraju pochodzenia przewidziany w art. 22 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003 odnośnie do cukru wymienionego w koncesji CXL.
(5) W tych okolicznościach Komisja powinna ustalić współczynnik redukcyjny umożliwiający wydawanie pozwoleń proporcjonalnie do dostępnej ilości oraz zaznaczyć, jeżeli odpowiedni limit został wykorzystany.
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W przypadku wniosków złożonych w okresie od 13 do 17 czerwca 2005 r., zgodnie z art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003, pozwolenia na przywóz wydaje się dla limitów ilościowych określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 23 czerwca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 949/2005
z dnia 22 czerwca 2005 r.
zamykające przetarg na obniżenie należności przywozowych na przywóz do Hiszpanii sorgo pochodzącego z krajów trzecich
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 12 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy międzynarodowych zobowiązań przyjętych przez Wspólnotę w ramach wielostronnych negocjacji podczas Rundy Urugwajskiej [2], niezbędne jest stworzenie warunków dla przywozu pewnej ilości sorgo do Hiszpanii.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1839/95 z dnia 26 lipca 1995 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania kontyngentów taryfowych w zakresie przywozu kukurydzy i sorgo do Hiszpanii oraz przywozu kukurydzy do Portugalii [3] przewiduje księgowanie niektórych substytutów określonych w art. 2 w celu przestrzegania ilości w ramach tych kontyngentów.
(3) Przetarg na obniżenie należności przywozowych na przywóz do Hiszpanii sorgo pochodzącego z krajów trzecich został ogłoszony na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 2275/2004 [4].
(4) Zważywszy że przewidziana w rozporządzeniu (WE) nr 1839/95 roczna ilość dla tego kontyngentu została osiągnięta, należy zamknąć przetarg i uchylić rozporządzenie (WE) nr 2275/2004.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Otwarty na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 2275/2004 przetarg na obniżenie należności określony w art. 10 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 w odniesieniu do sorgo przywożonego z Hiszpanii zostaje zamknięty.
2.
Uchyla się rozporządzenie (WE) nr 2275/2004.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 950/2005
z dnia 22 czerwca 2005 r.
ustalające refundacje wywozowe w ramach systemu A1 do orzechów (migdały łuskane, orzechy laskowe w łupinach, orzechy laskowe łuskane, orzechy włoskie w łupinach)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 35 ust. 3 akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1961/2001 [2] ustanowiło zasady stosowania refundacji wywozowych w sektorze owoców i warzyw.
(2) Na mocy art. 35 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2200/96, w zakresie niezbędnym dla umożliwienia wywozów znaczących pod względem gospodarczym, eksportowane przez Wspólnotę produkty mogą stanowić przedmiot refundacji wywozowej, przy uwzględnieniu ograniczeń wynikających z umów zawartych zgodnie z art. 300 Traktatu.
(3) Zgodnie z art. 35 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 należy uważać, aby przepływy handlowe, wywołane wcześniej przez system refundacji, nie zostały zakłócone. Z tego powodu oraz ze względu na sezonowość wywozu owoców i warzyw należy ustalić przewidziane ilości na każdy produkt na podstawie spisu produktów rolnych dla refundacji wywozowych określonego w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 3846/87 [3]. Ilości te powinny zostać podzielone z uwzględnieniem stopnia, w jakim rozpatrywane produkty są łatwo psujące się.
(4) W myśl postanowień art. 35 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 przy ustalaniu refundacji uwzględnia się istniejącą sytuację i tendencje w odniesieniu do cen i dostępności owoców i warzyw na rynku Wspólnoty oraz w odniesieniu do cen stosowanych w handlu międzynarodowym. Należy również uwzględnić koszty wprowadzenia do obrotu i koszty transportu oraz gospodarcze aspekty proponowanego wywozu.
(5) Zgodnie z art. 35 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 ceny rynkowe Wspólnoty są ustalane z uwzględnieniem cen najbardziej korzystnych z punktu widzenia wywozu.
(6) Sytuacja na rynku międzynarodowym lub specyficzne wymogi niektórych rynków mogą wymóc konieczność zróżnicowania refundacji do określonego produktu, w zależności od jego miejsca przeznaczenia.
(7) Migdały łuskane i orzechy laskowe oraz orzechy włoskie w łupinie mogą obecnie stanowić przedmiot wywozu znaczącego pod względem gospodarczym.
(8) Z uwagi na fakt, że orzechy są produktami, które można stosunkowo łatwo magazynować, refundacje wywozowe mogą być ustalane dla dłuższych odstępów czasowych.
(9) W celu umożliwienia jak najbardziej efektywnego wykorzystania dostępnych zasobów, przy równoczesnym uwzględnieniu struktury wywozowej Wspólnoty, należy ustalić refundacje wywozowe do orzechów zgodnie z systemem A1.
(10) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Świeżych Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Stawki refundacji wywozowych do orzechów, okres składania wniosków o pozwolenie oraz przewidziane ilości są ustalone w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
2.
Pozwolenia wydane z tytułu pomocy żywnościowej, określone w art. 16 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1291/2000 [4], nie są wliczane do ilości określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
3. Bez uszczerbku dla art. 5 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 1961/2001, pozwolenia rodzaju A1 zachowują ważność przez trzy miesiące.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 23 czerwca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 951/2005
z dnia 22 czerwca 2005 r.
ustalające refundacje wywozowe w ramach systemów A1 i B w sektorze owoców i warzyw (pomidory, pomarańcze, winogrona stołowe, jabłka i brzoskwinie)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 35 ust. 3 akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1961/2001 [2], ustanawia zasady stosowania refundacji wywozowych w sektorze owoców i warzyw.
(2) W myśl art. 35 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2200/96, w zakresie niezbędnym dla umożliwienia znaczącego gospodarczo wywozu, produkty wywożone przez Wspólnotę mogą podlegać refundacji wywozowej, uwzględniającej granice wynikające z porozumień zawartych zgodnie z art. 300 Traktatu.
(3) Zgodnie z art. 35 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 należy dbać, aby przepływy handlowe wywołane wcześniej przez system refundacji nie zostały zakłócone. Z tego powodu i z powodu sezonowości wywozów owoców i warzyw należy ustalić ilości przewidziane dla każdego produktu, na podstawie nomenklatury produktów rolnych dla refundacji wywozowych ustanowionej rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 3846/87 [3]. Ilości te powinny zostać podzielone z uwzględnieniem stopnia, w jakim rozpatrywane produkty łatwo się psują.
(4) W myśl postanowień art. 35 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 przy ustalaniu refundacji uwzględnia się istniejącą sytuację lub tendencje w odniesieniu do cen i dostępności owoców i warzyw na rynku Wspólnoty oraz do cen stosowanych w handlu międzynarodowym. Należy również uwzględnić koszty wprowadzenia do obrotu i koszty transportu oraz gospodarcze aspekty proponowanego wywozu.
(5) Zgodnie z art. 35 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 ceny rynkowe Wspólnoty są ustalane z uwzględnieniem cen, które są najbardziej korzystne z punktu widzenia wywozu.
(6) Sytuacja na rynkach światowych lub specyficzne wymogi niektórych rynków mogą wymóc konieczność zróżnicowania refundacji do określonego produktu, w zależności od jego miejsca przeznaczenia.
(7) Pomidory, pomarańcze, winogrona stołowe, jabłka i brzoskwinie klasy ekstra I i II według wspólnych norm jakości mogą obecnie podlegać znaczącym gospodarczo wywozom.
(8) Aby umożliwić najbardziej efektywne wykorzystanie dostępnych zasobów i uwzględniając strukturę wywozów ze Wspólnoty, należy ustalić refundacje wywozowe zgodnie z systemami A1 i B.
(9) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Świeżych Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
W odniesieniu do systemu A 1 – stawki refundacji, okres składania wniosków o refundację i przewidziane ilości dla rozpatrywanych produktów są ustalone w Załączniku.
W odniesieniu do systemu B – indykatywne stawki refundacji, okres składania wniosków o pozwolenia i przewidziane ilości dla rozpatrywanych produktów są ustalone w Załączniku.
2.
Pozwolenia wydane z tytułu pomocy żywnościowej, określone w art. 16 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1291/2000 [4], nie są wliczane do kwalifikujących się ilości, określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 23 czerwca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 952/2005
z dnia 22 czerwca 2005 r.
ustalające refundacje wywozowe w sektorze przetworów owocowych i warzywnych, inne niż te przyznawane w przypadku dodawanego cukru (tymczasowo konserwowane wiśnie i czereśnie, pomidory bez skórek, konserwowane wiśnie i czereśnie, przetworzone orzechy, niektóre soki pomarańczowe)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków przetworów owocowych i warzywnych [1], w szczególności jego art. 16 ust. 3 akapit 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1429/95 [2] ustanowiło zasady stosowania refundacji wywozowych w sektorze przetworów owocowych i warzywnych, innych niż te przyznawane w przypadku dodawanego cukru,
(2) Na mocy art. 16 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2201/96, w zakresie niezbędnym do zapewnienia wywozów znaczących pod względem gospodarczym, produkty określone w art. 1 ust. 2 lit. a) wymienionego rozporządzenia mogą być przedmiotem refundacji wywozowej, przy uwzględnieniu ograniczeń wynikających z umów zawartych zgodnie z art. 300 Traktatu. Artykuł 18 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 2201/96 przewiduje, że w przypadku gdy refundacja do cukru dodanego do produktów wymienionych w art. 1 ust. 2 lit. b) nie jest wystarczająca, aby umożliwić wywóz tych produktów, stosuje się refundację ustaloną zgodnie z art. 17 wymienionego rozporządzenia.
(3) Zgodnie z art. 16 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2201/96 należy uważać, aby przepływy handlowe, wywołane wcześniej przez system refundacji, nie zostały zakłócone. Z tego powodu należy ustalić przewidziane ilości na każdy produkt na podstawie spisu produktów rolnych dla refundacji wywozowych, określonego w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 3846/87 [3].
(4) Na mocy art. 17 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2201/96 przy ustalaniu refundacji uwzględnia się istniejącą sytuację i tendencje w odniesieniu do cen i dostępności owoców i warzyw na rynku Wspólnoty oraz w odniesieniu do cen stosowanych w handlu międzynarodowym. Należy również uwzględnić koszty wprowadzenia do obrotu i koszty transportu, jak również gospodarcze aspekty proponowanego wywozu.
(5) Zgodnie z art. 17 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2201/96 ceny rynkowe Wspólnoty są ustalane z uwzględnieniem cen najbardziej korzystnych z punktu widzenia wywozu.
(6) Sytuacja na rynku międzynarodowym lub specyficzne wymogi niektórych rynków mogą wymóc konieczność zróżnicowania refundacji do określonego produktu, w zależności od jego miejsca przeznaczenia.
(7) Tymczasowo konserwowane wiśnie i czereśnie, pomidory bez skórek, wiśnie i czereśnie konserwowane, przetworzone orzechy i niektóre soki pomarańczowe mogą obecnie stanowić przedmiot wywozu znaczącego pod względem gospodarczym.
(8) Należy ustalić stawkę refundacji oraz przewidziane w konsekwencji ilości.
(9) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Przetworów Owocowych i Warzywnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Stawki refundacji wywozowych w sektorze przetworów owocowych i warzywnych, okres składania wniosków o pozwolenie, okres wydawania pozwoleń oraz przewidziane ilości ustalone są w Załączniku.
2.
Pozwolenia wydane z tytułu pomocy żywnościowej, określone w art. 16 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1291/2000 [4], nie są wliczane do ilości określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 23 czerwca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 953/2005
z dnia 21 czerwca 2005 r.
dotyczące zawarcia Protokołu określającego możliwości połowowe i rekompensatę finansową przewidziane w umowie zawartej między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Wybrzeża Kości Słoniowej w sprawie połowów na wodach przybrzeżnych Wybrzeża Kości Słoniowej, w okresie trwającym od dnia 1 lipca 2004 r. do dnia 30 czerwca 2007 r.
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37 w związku z art. 300 ust. 2 i ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z porozumieniem między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Wybrzeża Kości Słoniowej w sprawie połowów na wodach przybrzeżnych Wybrzeża Kości Słoniowej [2], przed wygaśnięciem protokołu do umowy, Umawiające się Strony podejmują negocjacje w celu uzgodnienia treści protokołu na kolejny okres i, jeśli zajdzie taka potrzeba, zmian lub dodatkowych postanowień do wprowadzenia w załączniku.
(2) W dniach od 9 do 13 listopada 2003 r. w Abidżanie obie strony uzgodniły treść nowego protokołu określającego możliwości połowowe i rekompensatę finansową.
Protokół dotyczący okresu od 1 lipca 2004 r. do 30 czerwca 2007 r. został parafowany dnia 3 marca 2004 r. w Brukseli.
(3) Należy zatwierdzić klucz podziału możliwości połowowych pomiędzy Państwami Członkowskimi, a także ich obowiązek zawiadamiania o złowionych zasobach.
(4) Należy zatwierdzić niniejszy protokół,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Europejskiej Protokół określający możliwości połowowe i rekompensatę finansową przewidziane w porozumieniu między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Wybrzeża Kości Słoniowej w sprawie połowów na wodach przybrzeżnych Wybrzeża Kości Słoniowej, na okres od dnia 1 lipca 2004 r. do dnia 30 czerwca 2007 r. [3].
Artykuł 2
1.
Możliwości połowowe przewidziane w protokole rozdziela się między Państwa Członkowskie w następujący sposób:
a) połów ryb dennych:
Hiszpania: 1300 GT (pojemność statku brutto) na miesiąc średnio w roku;
b) połów tuńczyka:
i) sejnery tuńczykowe:
- Francja: 17 statków
- Hiszpania: 17 statków
ii) taklowce powierzchniowe:
- Hiszpania: 6 statków
- Portugalia: 5 statków
iii) klipry tuńczykowe:
- Francja: 3 statki.
2.
Jeśli wnioski o wydanie licencji z tych Państw Członkowskich nie wyczerpią możliwości połowowych określonych w protokole, Komisja może uwzględnić wnioski o wydanie licencji z innych Państw Członkowskich.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie, których statki dokonują połowów w ramach niniejszego porozumienia, powiadamiają Komisję o każdej ilości zasobów złowionych w strefie połowowej Wybrzeża Kości Słoniowej, zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 500/2001 z 14 marca 2001 r. w sprawie ustanowienia szczegółowych zasad stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2847/93 w odniesieniu do monitorowania połowów statków rybackich Wspólnoty na wodach państw trzecich i na pełnym morzu [4].
Artykuł 4
Przewodniczący Rady jest upoważniony do wyznaczenia osób umocowanych do podpisania protokołu, w celu związania nim Wspólnoty.
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 954/2005
z dnia 23 czerwca 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 24 czerwca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 955/2005
z dnia 23 czerwca 2005 r.
otwierające kontyngent na przywóz do Wspólnoty ryżu pochodzącego z Egiptu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1785/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [1], w szczególności jego art. 10 ust. 2 i art. 13 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Protokół nr 1 do Układu Eurośródziemnomorskiego zmieniony protokołem do Układu Eurośródziemnomorskiego pomiędzy Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z jednej strony, a Arabską Republiką Egiptu z drugiej strony biorący pod uwagę przystąpienie Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej [2], dołączony do decyzji Rady 2005/89/WE [3], przewiduje nowy kontyngent taryfowy na przywóz do Wspólnoty 5605 ton ryżu pochodzącego z Egiptu po obniżonej o 100 % wartości stawce celnej obliczonej zgodnie z art. 11 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003.
Konieczne jest zatem otwarcie tego kontyngentu oraz ustalenie szczegółowych zasad zarządzania nim.
(2) Kontyngent stosuje się na przestrzeni roku od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia, począwszy od dnia 1 maja 2004 r.
W rezultacie, w odniesieniu do roku 2005 należy proporcjonalnie zwiększyć ilość biorąc pod uwagę fakt, że kontyngent nie był otwarty w okresie od 1 maja do 31 grudnia 2004 r.
(3) Należy stosować ogólne zasady dotyczące pozwoleń na przywóz ustalone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1291/2000 z dnia 9 czerwca 2000 r. ustanawiającym wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na wywóz i przywóz oraz świadectw o wcześniejszym ustaleniu refundacji dla produktów rolnych [4], jak również rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1342/2003 z dnia 28 lipca 2003 r. ustalającym specjalne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na przywóz i wywóz zbóż i ryżu [5]. Jednak w celu zapewnienia odpowiedniego zarządzania administracyjnego tym kontyngentem należy ustanowić specjalne zasady uzupełniające lub odstępstwa od przepisów rozporządzenia (WE) nr 1291/2000 i rozporządzenia (WE) nr 1342/2003 dotyczące składania wniosków, wydawania pozwoleń, jak również przedstawiania dowodów i ich wykorzystania.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia otwiera się roczny kontyngent taryfowy na 5605 ton ryżu objętego kodem CN 1006 pochodzącego z Egiptu po obniżonej o 100 % wartości stawce celnej obliczonej zgodnie z art. 11 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003.
Jednak na rok 2005 ten kontyngent taryfowy otwarty jest na ilość 9342 ton.
Niniejszy kontyngent ma numer porządkowy 09.4097.
Artykuł 2
1.
Wniosek o pozwolenie na przywóz dotyczy nie mniej niż 100 ton i nie więcej niż 1000 ton ryżu.
2.
Do wniosku o pozwolenie na przywóz dołączony jest dowód, że wnioskodawca jest osobą fizyczną lub prawną prowadzącą od co najmniej dwunastu miesięcy działalność handlową w sektorze ryżu i jest on zarejestrowany w Państwie Członkowskim, w którym złożył wniosek.
3.
Wnioskodawca może złożyć tylko jeden wniosek o pozwolenie na tydzień na ośmiocyfrowy kod CN w odpowiednim Państwie Członkowskim.
Artykuł 3
1.
Wnioski o pozwolenie na przywóz oraz pozwolenia na przywóz zawierają następujące zapisy:
a) w rubryce 8 wskazany jest zapis "Egipt" i zapis "tak" zaznaczony jest krzyżykiem;
b) rubryka 24 zawiera jeden z zapisów znajdujących się w Załączniku.
2.
W drodze odstępstwa od art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000 nie przenosi się uprawnień wynikających z pozwolenia na przywóz.
3.
W drodze odstępstwa od art. 12 rozporządzenia (WE) nr 1342/2003 wysokość zabezpieczenia dotyczącego pozwoleń na przywóz jest równa stawce celnej obliczonej zgodnie z art. 11 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003, stosowanej w dniu złożenia wniosku.
4.
Uzyskanie korzyści z obniżenia stawki celnej, o którym mowa w art. 1, uzależnione jest od przedstawienia, podczas wprowadzania do swobodnego obrotu, dokumentu przewozowego oraz świadectwa przewozowego EUR.1, zgodnie z przepisami protokołu 4 do Układu Eurośródziemnomorskiego, dostarczonych do Egiptu i odpowiadających odpowiedniej partii.
Artykuł 4
1.
Wnioski o pozwolenie na przywóz składa się u odpowiednich władz Państw Członkowskich, najpóźniej w każdy poniedziałek o godz. 13 czasu obowiązującego w Brukseli.
Najpóźniej w dniu roboczym po upływie ostatniego dnia składania wniosków, drogą elektroniczną Państwa Członkowskie przekazują Komisji informację o ilościach w podziale według ośmiocyfrowego kodu CN, o które wystąpiono z wnioskiem o pozwolenie na przywóz.
2.
Pozwolenie na przywóz wydaje się ósmego dnia roboczego po upływie ostatniego dnia składania wniosków, o ile nie osiągnięto ilości przewidzianej w art. 1.
W drodze odstępstwa od art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1342/2003 pozwolenie na przywóz jest ważne do końca następnego miesiąca po jego wydaniu.
3.
Jeżeli ilości, o które wystąpiono w przeciągu tygodnia przekraczają ilość dostępną w ramach kontyngentu przewidzianego w art. 1, najpóźniej siódmego dnia roboczego po upływie ostatniego dnia składania wniosków na określony tydzień, Komisja ustala jednolitą stopę procentową obniżki dla ilości, o które w tym czasie wystąpiono, odrzuca wnioski składane w następnych tygodniach oraz przerywa wydawanie pozwoleń na przywóz do końca roku.
4.
Jeżeli ilość, na którą wydano pozwolenie na przywóz jest mniejsza od ilości, o którą wystąpiono, wysokość zabezpieczenia, o której mowa w art. 3 ust. 3, jest proporcjonalnie niższa.
Artykuł 5
Państwa Członkowskie drogą elektroniczną przekazują Komisji następujące informacje:
a) ilości, na które wydano pozwolenia na przywóz wraz ze wskazaniem daty wydania, jak również nazwiska i adresu ich posiadacza, najpóźniej w terminie dwóch dni roboczych po ich wydaniu;
b) ilości, które rzeczywiście wprowadzono do swobodnego obrotu, w podziale według kodu CN, ostatniego dnia roboczego każdego miesiąca po ich wprowadzeniu do swobodnego obrotu.
Informacje, o których mowa w akapicie pierwszym, przekazuje się oddzielnie od informacji dotyczących innych wniosków o pozwolenia na przywóz w sektorze ryżu.
Artykuł 6
Stosuje się art. 35 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000.
Artykuł 7
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 956/2005
z dnia 23 czerwca 2005 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 411/88 w sprawie metody i stopy procentowej stosowanych przy obliczaniu kosztów finansowania środków interwencyjnych obejmujących skup, składowanie i zbyt
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie 1883/78 Rady z dnia 2 sierpnia 1978 r. ustanawiające ogólne reguły finansowania interwencji przez Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej, Sekcja Gwarancji [1], w szczególności jego art. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 5 trzeci akapit rozporządzenia (EWG) nr 1883/78 przewiduje, że jeżeli średnie koszty odsetkowe ponoszone przez Państwo Członkowskie na środki interwencyjne są ponad dwukrotnie wyższe niż jednolita stopa procentowa określona dla Wspólnoty, Komisja może finansować koszty odsetkowe w roku budżetowym 2005 i 2006 stosując jednolitą stopę powiększoną o różnicę między podwojoną stopą a rzeczywistym kosztem ponoszonym przez Państwo Członkowskie.
(2) W celu określenia stopy procentowej branej pod uwagę dla danego Państwa Członkowskiego, należy określić, zgodnie z rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 411/88 [2], metodę stosowaną w roku 2005 i 2006.
(3) Jeśli Państwo Członkowskie nie przekazało informacji na temat średnich kosztów odsetkowych, które ponosi, Komisja stosuje specjalną stopę procentową dla tego Państwa Członkowskiego określoną na podstawie referencyjnej stopy procentowej w Państwach Członkowskich.
(4) W następstwie przystąpienia Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji do Unii Europejskiej w dniu 1 maja 2004 r., referencyjne stopy procentowe muszą również uwzględniać stopy referencyjne występujące w każdym z tych państw.
Należy zatem określić te stopy na takich samych warunkach jak dla pozostałych Państw Członkowskich.
(5) W związku z powyższym rozporządzenie (EWG) nr 411/88 powinno zostać zmienione.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Funduszu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 411/88 wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 4 przyjmuje brzmienie:
"Artykuł 4
1.
Jeśli koszty odsetkowe ponoszone przez Państwo Członkowskie są niższe niż jednolita stopa procentowa określona dla Wspólnoty przez co najmniej sześć miesięcy, ustala się dla tego Państwa Członkowskiego specjalną stopę procentową.
2.
Informację na temat średnich kosztów odsetkowych ponoszonych przez Państwo Członkowskie przekazuje się najpóźniej dwadzieścia dni przed zakończeniem roku budżetowego.
Odnoszą się one do sześciu miesięcy poprzedzających przekazanie tej informacji.
Jednak w przypadku Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji na rok budżetowy 2005 odnoszą się do okresu od dnia 1 maja do 31 sierpnia 2004 r.
W przypadku nieprzekazania takiej informacji, koszty odsetkowe, które należy zastosować określa się na podstawie referencyjnej stopy procentowej zamieszczonej w załączniku.
W przypadku gdy nie wszystkie referencyjne stopy procentowe są dostępne dla okresu odniesienia, o którym mowa w pierwszym akapicie, stosuje się stopy procentowe dostępne dla tego okresu odniesienia.
3.
Dla lat budżetowych 2005 i 2006, gdy średnie koszty odsetkowe ponoszone przez Państwo Członkowskie są ponad dwukrotnie wyższe niż jednolita stopa procentowa ustalona dla Wspólnoty, koszty odsetkowe do zwrotu z budżetu wspólnotowego oblicza się według następującego wzoru:
TR = TIU + [TIC – (2 × TIU)]
gdzie:
TR = koszty odsetkowe zwracane Państwom Członkowskim,
TIU = jednolita stopa procentowa,
TIC = koszty odsetkowe, o których informacje przekazuje Państwo Członkowskie zgodnie z ust. 2, akapit pierwszy lub stopa procentowa stosowana w przypadku nieprzekazania informacji zgodnie z ust. 2 akapit drugi."
2) Załącznik zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 957/2005
z dnia 23 czerwca 2005 r.
zmieniające refundacje wywozowe do cukru białego i cukru surowego w stanie nieprzetworzonym, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 846/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego artykuł 27 ust. 5 akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Refundacje stosowane do wywozu cukru białego i cukru surowego w stanie nieprzetworzonym zostały ustalone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 846/2005 [2].
(2) Z uwagi na różnice pomiędzy danymi, którymi obecnie dysponuje Komisja a danymi dostępnymi w chwili przyjęcia rozporządzenia (WE) nr 846/2005, należy zmienić te refundacje,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje, które przyznaje się do wywozu produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, w stanie nieprzetworzonym i niedenaturowanych, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 846/2005, zmienia się i przedstawia w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 24 czerwca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 958/2005
z dnia 23 czerwca 2005 r.
w sprawie decyzji o nieudzielaniu zamówień w ramach 30. przetargu częściowego na cukier biały, wykonanego w ramach przetargu stałego przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 1327/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wpólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 27 ust. 5, drugi akapit,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1327/2004 z dnia 19 lipca 2004 r. w sprawie stałego przetargu ustalającego opłaty wyrównawcze i/lub refundacje wywozowe do cukru białego na rok gospodarczy 2004/2005 [2], przystępuje się do przetargów częściowych w sprawie wywozu cukru. Zgodnie z art. 8 ust. 2 wspomnianego rozporządzenia, może zostać podjęta decyzja o nieudzielaniu zamówień w ramach określonego przetargu częściowego.
(2) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nie podejmuje się dalszych działań w odniesieniu do 30. przetargu częściowego na cukier biały, wykonanego z tytułu rozporządzenia (WE) nr 1327/2004, którego termin na przedstawienie ofert upłynął dnia 23 czerwca 2005 r.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 24 czerwca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 959/2005
z dnia 23 czerwca 2005 r.
zmieniające refundacje wywozowe do mięsa drobiowego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2777/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa drobiowego [1], w szczególności jego art. 8 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Refundacje mające zastosowanie do wywozu w sektorze mięsa drobiowego zostały ustalone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 755/2005 [2].
(2) Stosowanie kryteriów określonych w art. 8 rozporządzenia (EWG) nr 2777/75 do danych, o których Komisja jest poinformowana, prowadzi do zmiany obecnie obowiązujących refundacji wywozowych, zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje wywozowe do produktów określonych w art. 1 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2777/75 ustalone w Załączniku do rozporządzenia (WE) nr 755/2005 są zmienione zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 27 czerwca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 960/2005
z dnia 23 czerwca 2005 r.
ustalające stawki refundacji do niektórych produktów zbożowych i ryżu wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1785/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [2], w szczególności jego art. 14 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 13 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 i art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003 stanowią, że różnica między notowaniami lub cenami na rynku światowym produktów wymienionych w art. 1 każdego z tych rozporządzeń a cenami wewnątrz Wspólnoty może zostać pokryta za pomocą refundacji wywozowej.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1520/2000 z dnia 13 lipca 2000 r. ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu przyznawania refundacji wywozowych do niektórych produktów rolnych wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu oraz kryteria ustalania wysokości takich refundacji [3], określa produkty, dla których należy ustalić stawkę refundacji mającą zastosowanie w przypadku, jeśli produkty te są wywożone jako towary wymienione w załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 lub w załączniku IV do rozporządzenia (WE) nr 1785/2003 odpowiednio.
(3) Zgodnie z art. 4 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1520/2000, stawkę refundacji na 100 kg każdego z omawianych produktów podstawowych ustala się co miesiąc.
(4) Ustalenie z wyprzedzeniem wysokich stawek refundacji może zagrozić zobowiązaniom podjętym w odniesieniu do ewentualnych refundacji wywozowych do produktów rolnych, należących do towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu.
W takich sytuacjach niezbędne jest zatem zastosowanie środków ostrożności, nie zapobiegając jednak zawieraniu umów długoterminowych.
Ustalenie określonej stawki refundacji dla celów ustalenia refundacji z wyprzedzeniem jest środkiem, który pozwala na osiągnięcie tych różnych celów.
(5) Uwzględniając porozumienie pomiędzy Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki w sprawie wywozów produktów z ciasta makaronowego ze Wspólnoty do Stanów Zjednoczonych, przyjęte decyzją Rady 87/482/EWG [4], niezbędnym jest zróżnicowanie refundacji do produktów objętych kodami CN 19021100 i 190219 ze względu na ich miejsce przeznaczenia.
(6) Zgodnie z art. 4 ust. 3 i 5 rozporządzenia (WE) nr 1520/2000, należy ustalić obniżoną stawkę refundacji wywozowej, uwzględniając wysokość mającej zastosowanie refundacji produkcyjnej, zgodnie z rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 1722/93 [5], dla omawianego produktu podstawowego, stosowaną w zakładanym okresie wytworzenia towarów.
(7) Napoje alkoholowe uważane są za mniej wrażliwe na cenę zbóż stosowanych do produkcji tych napojów.
Niemniej jednak Protokół 19 Aktu Przystąpienia Zjednoczonego Królestwa, Irlandii i Danii stanowi, że należy uchwalić środki niezbędne w celu ułatwienia stosowania zbóż wspólnotowych do produkcji napojów alkoholowych pozyskiwanych ze zbóż.
Koniecznym jest zatem dostosowanie stawki refundacji stosowanej odpowiednio do zbóż wywożonych jako napoje alkoholowe.
(8) Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Stawki refundacji stosowane do produktów podstawowych wymienionych w załączniku A do rozporządzenia (WE) nr 1520/2000 i w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 lub w art. 1 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003 i wywożonych jako towary wymienione odpowiednio w załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 lub w załączniku B do rozporządzenia (WE) nr 1785/2003, ustala się na poziomie podanym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 24 czerwca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 961/2005
z dnia 23 czerwca 2005 r.
ustalające refundacje wywozowe dla produktów przetworzonych na bazie zbóż i ryżu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3072/95 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [2], w szczególności jego art. 13 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W myśl art. 13 rozporządzenia Rady (WE) nr 1784/2003 i art. 13 rozporządzenia (WE) nr 3072/95, różnica między notowaniami lub cenami na rynku światowym produktów, o których mowa w art. 1 tych rozporządzeń, a cenami tych produktów we Wspólnocie może być pokryta przez refundacje wywozowe.
(2) Na mocy art. 13 rozporządzenia (WE) nr 3072/95 refundacje powinny być ustalane z uwzględnieniem, z jednej strony – istniejącej sytuacji i przyszłych tendencji pod względem cen i dostępności zbóż, ryżu i ryżu łamanego na rynku Wspólnoty, a z drugiej – cen zbóż, ryżu, ryżu łamanego i produktów sektora zbożowego na rynku światowym.
Na mocy tych samych artykułów należy także zapewnić na rynku zbożowym i ryżowym równowagę i naturalny rozwój cen i handlu, a ponadto uwzględniać ekonomiczne aspekty przewidywanych wywozów oraz potrzebę unikania zakłóceń na rynku Wspólnoty.
(3) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1518/95 [3] w sprawie systemu przywozu i wywozu produktów przetworzonych na bazie zbóż i ryżu, określiło w art. 4 szczególne kryteria, jakie należy uwzględnić przy wyliczaniu refundacji dla tych produktów.
(4) Należy różnicować refundacje dla niektórych produktów przetworzonych w zależności od zawartości w tych produktach popiołów, surowego błonnika, łusek, białka, tłuszczu lub skrobi, ponieważ zawartość ta jest szczególnie znaczącym wskaźnikiem ilości produktu podstawowego rzeczywiście obecnego w produkcie przetworzonym.
(5) Jeśli chodzi o maniok i inne korzenie oraz bulwy roślin tropikalnych, jak również wytworzone z nich mąki, ekonomiczny aspekt ich wywozu, jaki można przewidywać, biorąc przede wszystkim pod uwagę charakter i pochodzenie tych produktów, nie uzasadnia aktualnie potrzeby ustalania refundacji wywozowej.
W odniesieniu do niektórych produktów przetworzonych na bazie zbóż, niewielkie znaczenie udziału Wspólnoty w handlu światowym nie wymaga aktualnie ustalania refundacji wywozowej.
(6) Sytuacja na rynku światowym lub szczególne wymagania niektórych rynków mogą spowodować konieczność zróżnicowania refundacji w odniesieniu do niektórych produktów, w zależności od ich miejsca przeznaczenia.
(7) Refundację należy ustalać raz na miesiąc. W tym odstępie czasu może ona zostać zmieniona.
(8) Niektóre produkty przetworzone na bazie kukurydzy mogą być poddane obróbce termicznej, która stwarza ryzyko przyznania refundacji nieodpowiadającej jakości produktu.
Należy uściślić, że produkty te, zawierające wstępnie żelatynizowaną skrobię, nie mogą korzystać z refundacji wywozowej.
(9) Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje wywozowe dla produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 i w art. 1 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 3072/95 i które podlegają rozporządzeniu (WE) nr 1518/95, ustala się w wysokości podanej w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 24 czerwca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 962/2005
z dnia 23 czerwca 2005 r.
w sprawie wydawania pozwoleń na wywóz w sektorze wina
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 883/2001 z dnia 24 kwietnia 2001 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 w odniesieniu do wymiany handlowej produktów w sektorze wina z państwami trzecimi [1], w szczególności jego art. 7 i art. 9 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 63 ust. 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [2] ograniczył udzielanie refundacji wywozowych do produktów w sektorze wina do ilości i wydatków uzgodnionych w porozumieniu w sprawie rolnictwa zawartym podczas Rundy Urugwajskiej wielostronnych negocjacji handlowych.
(2) Artykuł 9 rozporządzenia (WE) nr 883/2001 ustalił warunki, w których Komisja może podjąć szczególne środki w celu uniknięcia przekroczenia przewidzianej ilości lub dostępnego budżetu w ramach wyżej wymienionego porozumienia.
(3) Na podstawie informacji dotyczących wniosków o pozwolenia na wywóz, będących w dyspozycji Komisji w dniu 22 czerwca 2005 r., dostępna ilość w okresie do dnia 30 czerwca 2005 r., dla strefy przeznaczenia 3) Europa Wschodnia, określona w art. 9 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 883/2001, może zostać przekroczona, w przypadku gdy wydawanie pozwoleń na wywóz z wcześniejszym ustaleniem refundacji nie zostanie ograniczone. Należy zatem zastosować jednolity wskaźnik akceptacji wniosków złożonych od dnia 15 do 21 czerwca 2005 r. i zawiesić dla wymienionej strefy, do dnia 1 lipca 2005 r., wydawanie wnioskowanych pozwoleń na wywóz, jak również składanie nowych wniosków,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Pozwolenia na wywóz z wcześniejszym ustaleniem refundacji w sektorze wina, o które wnioskowano w okresie od dnia 15 do 21 czerwca 2005 r. zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 883/2001, są wydawane w ilości wynoszącej 75,58 % ilości wnioskowanej dla strefy 3) Europa Wschodnia.
2.
Dla produktów w sektorze wina określonych w ust. 1 wydawanie pozwoleń na wywóz, o które wnioskowano od dnia 22 czerwca 2005 r., jak również składanie wniosków o pozwolenia na wywóz od dnia 24 czerwca 2005 r., jest zawieszone dla strefy przeznaczenia 3) Europa Wschodnia do dnia 1 lipca 2005 r.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 24 czerwca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 963/2005
z dnia 23 czerwca 2005 r.
zmieniające refundacje wywozowe do syropów i niektórych innych produktów w sektorze cukru, wywożonych z stanie nieprzetworzonym, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 803/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 27 ust. 5 akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Refundacje stosowane do wywozu syropów i niektórych innych produktów w sektorze cukru, wywożonych w stanie nieprzetworzonym, zostały ustalone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 803/2005 [2].
(2) Z uwagi na różnice pomiędzy danymi, którymi obecnie dysponuje Komisja a danymi dostępnymi w chwili przyjęcia rozporządzenia (WE) nr 803/2005, należy zmienić te refundacje,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje, które przyznaje się do wywozu w stanie nieprzetworzonym produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. d), f) i g) rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 803/2005 dla roku gospodarczego 2004/2005, zmienia się zgodnie z kwotami wskazanymi w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 24 czerwca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 964/2005
z dnia 23 czerwca 2005 r.
zmieniające ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności przywozowych na niektóre produkty w sektorze cukru, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1210/2004, na rok gospodarczy 2004/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1423/95 z dnia 23 czerwca 1995 r. ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze dotyczące przywozu produktów innych niż melasy w sektorze cukru [2], w szczególności jego art. 1 ust. 2 akapit drugi, zdanie drugie, oraz art. 3 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności stosowanych do przywozu cukru białego, cukru surowego i niektórych syropów w odniesieniu do roku gospodarczego 2004/2005 zostały ustalone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1210/2004 [3].
Te ceny i należności zostały ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 842/2005 [4].
(2) Dane, którymi obecnie dysponuje Komisja, prowadzą do zmiany wymienionych kwot, zgodnie z zasadami i szczegółowymi przepisami wykonawczymi przewidzianymi w rozporządzeniu (WE) nr 1423/95,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ceny reprezentatywne i dodatkowe należności stosowane do przywozu produktów, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1423/95, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1210/2004 w odniesieniu do roku gospodarczego 2004/2005, zmienia się zgodnie z kwotami wskazanymi w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 24 czerwca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 965/2005
z dnia 23 czerwca 2005 r.
zmieniające stawki refundacji do niektórych produktów z sektora cukru, wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], szczególnie jego art. 27 ust. 5a oraz art. 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Stawki refundacji stosowane od dnia 27 maja 2005 r. do produktów wymienionych w Załączniku, wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu, zostały ustalone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 805/2005 [2].
(2) Z zastosowania reguł i kryteriów zawartych w rozporządzeniu (WE) nr 805/2005 do informacji posiadanych przez Komisję wynika, iż obecnie stosowane stawki refundacji wywozowych powinny zostać zmienione zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Stawki refundacji określone w rozporządzeniu (WE) nr 805/2005 zostają zmienione zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 24 czerwca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 966/2005
z dnia 23 czerwca 2005 r.
ustalające refundacje wywozowe do mieszanek paszowych pochodzenia zbożowego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W myśl art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 różnica między notowaniami lub cenami produktów, o których mowa w art. 1 wyżej wymienionego rozporządzenia, na rynku światowym a cenami tych produktów we Wspólnocie może być pokryta refundacją wywozową.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1517/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 w odniesieniu do ustaleń dotyczących wywozu i przywozu mieszanek paszowych pochodzenia zbożowego oraz zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1162/95 ustanawiające specjalne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na przywóz i wywóz w sektorze zbóż i ryżu [2] określiło w art. 2 szczególne kryteria, jakie należy uwzględnić przy wyliczaniu refundacji do tych produktów.
(3) Przy wyliczaniu należy także uwzględnić zawartość produktów zbożowych.
Dla uproszczenia, refundacja powinna być wypłacana do dwóch kategorii "produktów zbożowych", a więc po pierwsze – kukurydzy, zboża najpowszechniej używanego do produkcji mieszanek paszowych wywożonych, i produktów na bazie kukurydzy, a po drugie – "innych zbóż", które są produktami zbożowymi kwalifikującymi się do przyznania refundacji, z wyłączeniem kukurydzy i produktów na bazie kukurydzy.
Refundacja powinna być przyznana ze względu na ilość produktu zbożowego zawartego w mieszance paszowej.
(4) Ponadto kwota refundacji powinna także uwzględniać możliwości i warunki sprzedaży tych produktów na rynku światowym, potrzebę uniknięcia zakłóceń na rynku wspólnotowym i ekonomiczny aspekt wywozu.
(5) Obecna sytuacja na rynku zbóż, a w szczególności perspektywy zaopatrzenia, uzasadniają zniesienie wszelkich refundacji dotyczących wywozu.
(6) Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje wywozowe do mieszanek paszowych, objętych rozporządzeniem (WE) nr 1784/2003 i podlegających rozporządzeniu (WE) nr 1517/95, ustala się zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 24 czerwca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 967/2005
z dnia 23 czerwca 2005 r.
ustalające maksymalne obniżenie opłat przywozowych na kukurydzę, w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 868/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 12 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na maksymalne obniżenie opłat przywozowych w odniesieniu do przywozu kukurydzy pochodzącej z krajów trzecich do Hiszpanii został ogłoszony rozporządzeniem Komisji (WE) nr 868/2005 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1839/95 [3], w myśl procedury przewidzianej w art. 25 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, Komisja może podjąć decyzję o ustaleniu maksymalnego obniżenia opłat przywozowych, uwzględniając w szczególności czynniki przewidziane w art. 6 i 7 rozporządzenia (WE) nr 1839/95. Przetarg wygrywa ten oferent lub oferenci, którego lub których oferta odpowiada poziomowi równemu maksymalnemu obniżeniu opłat przywozowych lub jest od niego niższa.
(3) Zastosowanie powyższych czynników do aktualnej sytuacji na danych rynkach zbóż prowadzi do ustalenia maksymalnego obniżenia opłat przywozowych w wysokości określonej w art. 1.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 17 do 23 czerwca 2005 r. w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 868/2005, ustala się maksymalne obniżenie opłat przywozowych na kukurydzę w wysokości 24,96 EUR/t dla ogólnej maksymalnej ilości całkowitej równej 148300 t.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 24 czerwca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 968/2005
z dnia 23 czerwca 2005 r.
ustalające refundacje wywozowe dla zbóż, pszennych i żytnich mąk, kasz oraz grysików
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W myśl art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 różnica między notowaniami lub cenami na rynku światowym produktów, o których mowa w art. 1 wymienionego rozporządzenia, a cenami tych produktów we Wspólnocie, może być pokryta przez refundacje wywozowe.
(2) Refundacje wywozowe powinny być ustalone z uwzględnieniem czynników, o których mowa w art. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż [2].
(3) W odniesieniu do pszennych oraz żytnich mąk, kasz i grysików refundację wywozową stosowaną do tych produktów należy wyliczyć z uwzględnieniem ilości zbóż koniecznych do wytwarzania danych produktów.
Ilości te zostały ustalone w rozporządzeniu (WE) nr 1501/95.
(4) Sytuacja na rynku światowym lub szczególne wymogi niektórych rynków mogą sprawić, że niezbędne stanie się zróżnicowanie refundacji dla niektórych produktów, w zależności od ich miejsca przeznaczenia.
(5) Refundacja powinna być ustalana raz na miesiąc. Zmian można dokonywać w tym odstępie czasowym.
(6) Zastosowanie tych zasad do aktualnej sytuacji na rynkach zbóż, a w szczególności do notowań lub cen na te produkty we Wspólnocie i na rynku światowym, prowadzi do ustalenia refundacji w wysokości podanej w załączniku.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje wywozowe dla produktów, o których mowa w art. 1 lit. a), b) i c) rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, z wyjątkiem słodu, wywiezionych w stanie naturalnym, ustala się w wysokości podanej w załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 24 czerwca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 969/2005
z dnia 23 czerwca 2005 r.
ustalające maksymalną refundację wywozową dla jęczmienia w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1757/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na refundację wywozową dla jęczmienia na wywóz do pewnych krajów trzecich został ogłoszony na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1757/2004 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [3], Komisja może, na podstawie zgłoszonych ofert, podjąć decyzję o ustaleniu maksymalnej wysokości refundacji wywozowej, uwzględniając czynniki, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95. W tym wypadku przetarg wygrywa ten oferent lub oferenci, którego lub których oferta odpowiada poziomowi równemu maksymalnej refundacji lub jest od niej niższa.
(3) Zastosowanie powyższych czynników do aktualnej sytuacji na danych rynkach zbóż prowadzi do ustalenia maksymalnej refundacji wywozowej.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 17 do 23 czerwca 2005 r., w ramach przetargu ogłoszonego na mocy rozporządzenia (WE) nr 1757/2004, ustala się maksymalną refundację wywozową dla jęczmienia w wysokości 12,94 EUR/t.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 24 czerwca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 970/2005
z dnia 23 czerwca 2005 r.
ustalające maksymalną refundację wywozową dla pszenicy zwyczajnej w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 115/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na refundację wywozową dla pszenicy zwyczajnej na wywóz do pewnych krajów trzecich został ogłoszony na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 115/2005 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [3], Komisja może, na podstawie zgłoszonych ofert, podjąć decyzję o ustaleniu maksymalnej wysokości refundacji wywozowej, uwzględniając czynniki, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95. W tym wypadku przetarg wygrywa ten oferent lub oferenci, którego lub których oferta odpowiada poziomowi równemu maksymalnej refundacji lub jest od niej niższa.
(3) Zastosowanie powyższych czynników do aktualnej sytuacji na danych rynkach zbóż prowadzi do ustalenia maksymalnej refundacji wywozowej.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 17 do 23 czerwca 2005 r., w ramach przetargu ogłoszonego na mocy rozporządzenia (WE) nr 115/2005, ustala się maksymalną refundację wywozową dla pszenicy zwyczajnej w wysokości 4,00 EUR/t.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 24 czerwca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 971/2005
z dnia 24 czerwca 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 25 czerwca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 972/2005
z dnia 24 czerwca 2005 r.
ustalające, w jakiej mierze mogą być uwzględnione wnioski o prawa przywozowe złożone dla kwoty taryfowej mrożonej wołowiny i cielęciny, przewidzianej w rozporządzeniu (WE) nr 715/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. dotyczące wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji nr 715/2005 z dnia 12 maja 2005 r. w sprawie otwierania i administrowania kwotą taryfową mrożonego mięsa wołowego i cielęcego objętego kodem CN 0202 i produktów objętych kodem 02062991 (od 1 lipca 2005 r. do 30 czerwca 2006 r.) [2], w szczególności jego art. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 1 rozporządzenia (WE) nr 715/2005 ustalił na 53000 ton kwotę taryfową, na jaką operatorzy Wspólnoty mogą składać wnioski o prawa przywozowe, opierając się na ilości wołowiny objętej kodami CN 0201, 0202, 02061095 lub 02062991 przywożonej przez niego samego lub w jego imieniu, zgodnie z odpowiednimi postanowieniami celnymi, między 1 maja 2004 r. a 30 kwietnia 2005 r. Z uwagi na to, że wnioski o prawa przywozowe przekraczają dostępną ilość, należy ustalić współczynnik redukcji, zgodnie z przepisami art. 5 rozporządzenia (WE) nr 715/2005,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Każdy wniosek o prawa przywozowe złożony zgodnie z przepisami art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 715/2005 uwzględnia się do wysokości 18,363334 % wnioskowanych praw przywozowych.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 25 czerwca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 973/2005
z dnia 24 czerwca 2005 r.
ustalające w jakiej mierze mogą być uwzględnione wnioski o prawa do przywozu mrożonej wołowiny przeznaczonej do przetworzenia, składane w czerwcu 2005 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 716/2005 z dnia 12 maja 2005 r. otwierające i ustalające zarządzanie kontyngentem taryfowym na przywóz mrożonej wołowiny przeznaczonej do przetworzenia (od 1 lipca 2005 r. do 30 czerwca 2006 r.) [2], w szczególności jego art. 5 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 716/2005 ustalił ilości mrożonej wołowiny przeznaczonej do przetworzenia, jakie mogą zostać przywiezione na specjalnych warunkach w okresie od 1 lipca 2005 r. do 30 czerwca 2006 r.
(2) Artykuł 5 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 716/2005 przewiduje, że wnioskowane ilości mogą być zmniejszone.
Wnioski, które zostały złożone, dotyczą ilości globalnej, przekraczającej dostępny limit.
W tej sytuacji i w trosce o zapewnienie sprawiedliwego podziału dostępnych ilości, należy zmniejszyć proporcjonalnie wnioskowane ilości,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Każdy wniosek o prawa do przywozu, złożony zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 716/2005 w odniesieniu do okresu od 1 lipca 2005 r. do 30 czerwca 2006 r. uwzględnia się do następujących ilości mięsa z kością:
a) 5,166817 % wnioskowanej ilości mięsa przeznaczonego na wyrób konserw, o których mowa w art. 3 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 716/2005;
b) 32,725815 % wnioskowanej ilości mięsa przeznaczonego na wyrób produktów, o których mowa w art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 716/2005.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 25 czerwca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie obowiązuje w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 974/2005
z dnia 24 czerwca 2005 r.
określające zakres, w jakim mogą zostać przyjęte wnioski złożone w czerwcu 2005 r. o pozwolenia na przywóz niektórych produktów z wieprzowiny w systemie przewidzianym rozporządzeniem Rady (WE) nr 774/94 otwierającym i ustalającym zarządzanie niektórymi wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi na wieprzowinę i niektóre inne produkty rolne
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1432/94 z dnia 22 czerwca 1994 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania w sektorze wieprzowiny uzgodnień dotyczących przywozu przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 774/94, otwierającym i ustalającym zarządzanie niektórymi wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi na wieprzowinę i inne produkty rolne [1], w szczególności jego art. 4 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ilości objęte wnioskami o pozwolenia na przywóz złożonymi na trzeci kwartał 2005 r. są mniejsze od dostępnych ilości i mogą w związku z tym zostać w całości uwzględnione.
(2) Należy określić ilość dostępną w następnym okresie.
(3) Należy zwrócić uwagę podmiotów gospodarczych na to, że pozwolenia mogą być wykorzystane tylko dla produktów spełniających wszystkie wymagania przepisów weterynaryjnych aktualnie obowiązujących we Wspólnocie,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Uwzględnia się wnioski o pozwolenie na przywóz złożone na okres od 1 lipca do 30 września 2005 r. na mocy rozporządzenia (WE) nr 1432/94 w stopniu określonym w załączniku I.
2.
Na okres od 1 października do 31 grudnia 2005 r. można składać wnioski o pozwolenie na przywóz odnośnie do ilości określonej w załączniku II, na mocy rozporządzenia (WE) nr 1432/94.
3.
Pozwolenia mogą być wykorzystane tylko dla produktów spełniających wszystkie wymagania przepisów weterynaryjnych aktualnie obowiązujących we Wspólnocie.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 975/2005
z dnia 24 czerwca 2005 r.
określające zakres, w jakim mogą zostać przyjęte wnioski złożone w czerwcu 2005 r. o pozwolenia na przywóz w ramach kontyngentów taryfowych na przywóz niektórych produktów w sektorze wieprzowiny w okresie od dnia 1 lipca do dnia 30 września 2005 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1458/2003 z dnia 18 sierpnia 2003 r. otwierające i ustalające zarządzanie kontyngentami taryfowymi na przywóz w sektorze wieprzowiny [1], w szczególności jego art. 5 ust. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ilości objęte wnioskami o pozwolenia na przywóz złożonymi na trzeci kwartał 2005 r. są mniejsze od dostępnych ilości i mogą w związku z tym zostać w całości uwzględnione.
(2) Należy określić nadwyżkę dodawaną do ilości dostępnej w następnym okresie,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Uwzględnia się wnioski o pozwolenie na przywóz złożone na okres od dnia 1 lipca do dnia 30 września 2005 r. na mocy rozporządzenia (WE) nr 1458/2003 w stopniu określonym w załączniku I.
2.
Na okres od dnia 1 października do dnia 31 grudnia 2005 r. można składać wnioski o pozwolenie na przywóz odnośnie do całkowitej ilości określonej w załączniku II, zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 1458/2003.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 976/2005
z dnia 24 czerwca 2005 r.
ustalające maksymalną refundację wywozową do ryżu długoziarnistego B w pełni oczyszczonego przeznaczonego na wywóz do niektórych krajów trzecich w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2032/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1785/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [1], w szczególności jego art. 14 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg dotyczący refundacji wywozowych do ryżu został otwarty rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2032/2004 [2].
(2) Zgodnie z postanowieniami art. 5 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 584/75 [3], na podstawie złożonych ofert Komisja może, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 26 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003, podjąć decyzję o ustaleniu maksymalnej refundacji wywozowej. W ramach tych ustaleń należy w szczególności wziąć pod uwagę kryteria przewidziane w art. 14 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003. Zamówienie zostaje udzielone każdemu oferentowi, którego wartość oferty znajduje się na poziomie maksymalnej refundacji wywozowej lub jest od niego niższa.
(3) Zastosowanie powyższych kryteriów do aktualnej sytuacji na rozpatrywanym rynku ryżu prowadzi do ustalenia maksymalnej refundacji wywozowej zgodnie z kwotami przedstawionymi w art. 1.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Maksymalną refundację wywozową na wywóz ryżu długoziarnistego B w pełni oczyszczonego z przeznaczeniem do niektórych krajów trzecich ustala się na podstawie ofert złożonych w okresie od 20 do 23 czerwca 2005 r. w wysokości 57,00 EUR/t w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2032/2004.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 25 czerwca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 977/2005
z dnia 27 czerwca 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 28 czerwca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 978/2005
z dnia 27 czerwca 2005 r.
otwierające kontyngenty taryfowe na przywóz szczególnego preferencyjnego cukru trzcinowego surowego pochodzącego z krajów AKP oraz Indii w celu zaopatrzenia rafinerii w okresie od 1 lipca 2005 r. do 28 lutego 2006 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 39 ust. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 39 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 przewiduje, że w trakcie lat gospodarczych 2001/2002 do 2005/2006 i w celu zapewnienia odpowiednich dostaw do wspólnotowych zakładów rafinacyjnych, należy nałożyć specjalną zredukowaną stawkę celną na przywóz cukru trzcinowego surowego pochodzącego z państw, z którymi Wspólnota zawarła preferencyjne umowy na dostawy. W chwili obecnej takie umowy zostały zawarte decyzją Rady 2001/870/WE [2] z Państwami Afryki, Karaibów i Pacyfiku (kraje AKP), wymienionymi w protokole nr 3 w sprawie cukru AKP załączonym do załącznika V do Umowy o Partnerstwie AKP-WE i z Republiką Indii [3].
(2) Umowy w formie wymiany listów zawarte decyzją 2001/870/WE przewidują, że zainteresowani rafinerzy muszą zapłacić minimalną cenę skupu równą cenie gwarantowanej dla cukru surowego, pomniejszonej o pomoc dostosowawczą ustaloną dla rozpatrywanego roku gospodarczego.
Należy więc ustalić tę cenę minimalną, biorąc pod uwagę czynniki stosowane w czasie roku gospodarczego 2005/2006.
(3) Ilości preferencyjnego szczególnego cukru do przywozu są określone zgodnie z art. 39 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 na podstawie wspólnotowej prognozy rocznego bilansu dostaw.
Bilans wykazuje konieczność przywozu cukru surowego i otwarcia w odniesieniu do roku gospodarczego 2005/2006 kontyngentów taryfowych ze specjalną zredukowaną stawką celną przewidzianą w wyżej wymienionych umowach, pozwalających pokryć potrzeby rafinerii wspólnotowych w trakcie części tego roku gospodarczego.
(4) Mając na względzie przewidywania dotyczące produkcji cukru trzcinowego surowego, które są już dostępne dla roku gospodarczego 2005/2006, oraz brakujące ilości wynikające z prognozy bilansu dostaw, należy przewidzieć pozwolenia na przywóz na okres od 1 lipca 2005 r. do 28 lutego 2006 r.
(5) Należy podkreślić, że w odniesieniu do nowego kontyngentu stosuje się rozporządzenie Komisji (WE) nr 1159/2003 z dnia 30 czerwca 2003 r. ustanawiające szczegółowe zasady przywozu cukru trzcinowego w latach gospodarczych 2003/2004, 2004/2005 i 2005/2006 zgodnie z niektórymi kontyngentami taryfowymi i umowami preferencyjnymi oraz zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1464/95 i (WE) nr 779/96 [4].
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Na okres od 1 lipca 2005 r. do 28 lutego 2006 r., w ramach decyzji 2001/870/WE w odniesieniu do przywozu cukru trzcinowego surowego do rafinacji oznaczonego kodem CN 17011110, otwiera się:
a) kontyngent taryfowy wynoszący 90000 ton wyrażonych w cukrze białym pochodzącym z krajów AKP, które podpisały umowę w formie wymiany listów zatwierdzoną decyzją 2001/870/WE;
b) kontyngent taryfowy wynoszący 10000 ton wyrażonych w cukrze białym pochodzącym z Indii.
Artykuł 2
1.
Zredukowana stawka celna za 100 kilogramów cukru surowego jakości standardowej przy przywozie ilości, o których mowa w art. 1, wynosi 0 EUR.
2.
Minimalną cenę skupu, płaconą przez rafinerów wspólnotowych, ustala się na okres, o którym mowa w art. 1, w wysokości 49,68 EUR za 100 kilogramów cukru surowego jakości standardowej.
Artykuł 3
Rozporządzenie (WE) nr 1159/2003 stosuje się do kontyngentu taryfowego otwartego niniejszym rozporządzeniem.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 979/2005
z dnia 27 czerwca 2005 r.
otwierające przetarg na przyznanie pozwoleń na wywóz w systemie A3 w sektorze owoców i warzyw (pomidory, pomarańcze, winogrona deserowe, jabłka i brzoskwinie)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 35 ust. 3 akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1961/2001 [2] ustanowiło zasady stosowania refundacji wywozowych w sektorze owoców i warzyw.
(2) W myśl art. 35 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2200/96, w zakresie niezbędnym dla umożliwienia znaczącego gospodarczo wywozu, produkty wywożone przez Wspólnotę mogą podlegać refundacji wywozowej, uwzględniając granice wynikające z porozumień zawartych zgodnie z art. 300 Traktatu.
(3) Zgodnie z art. 35 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 należy dbać, aby przepływy handlowe wywołane wcześniej przez system refundacji nie zostały zakłócone. Z tego powodu, i ze względu na sezonowość wywozów owoców i warzyw, należy ustalić ilości przewidziane na każdy produkt, na podstawie nomenklatury produktów rolnych dla refundacji wywozowych ustanowionych rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 3846/87 [3]. Ilości te powinny zostać podzielone z uwzględnieniem stopnia, w jakim rozpatrywane produkty są łatwo psujące się.
(4) W myśl postanowień art. 35 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 2200/96, przy ustalaniu refundacji uwzględnia się istniejącą sytuację lub tendencje w odniesieniu do cen i dostępności owoców i warzyw na rynku Wspólnoty oraz do cen stosowanych w handlu międzynarodowym. Należy również uwzględnić koszty wprowadzania do obrotu i koszty transportu oraz gospodarcze aspekty proponowanego wywozu.
(5) Zgodnie z art. 35 ust. 5 rozporządzenia (WE) 2200/96 ceny rynkowe Wspólnoty są ustalane z uwzględnieniem cen, które są najbardziej korzystne z punktu widzenia wywozu.
(6) Sytuacja na rynkach światowych lub specyficzne wymogi niektórych rynków mogą wymóc konieczność zróżnicowania refundacji dla określonego produktu, w zależności od jego miejsca przeznaczenia.
(7) Pomidory, pomarańcze, winogrona deserowe, jabłka i brzoskwinie klasy Ekstra, I i II według wspólnych norm jakości mogą obecnie podlegać znaczącym gospodarczo wywozom.
(8) Aby umożliwić jak najbardziej efektywne wykorzystanie dostępnych zasobów, i uwzględniając strukturę wywozów ze Wspólnoty, należy postępować drogą przetargu i ustalić indykatywną wysokość refundacji oraz ilości przewidziane dla rozpatrywanego okresu.
(9) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Świeżych Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Ogłasza się przetarg na przyznanie pozwoleń na wywóz w systemie A3.
Produkty objęte procedurą przetargową, okres składania ofert, indykatywne stawki refundacji i przewidziane ilości ustalone są w załączniku.
2.
Pozwolenia wydane z tytułu pomocy żywnościowej, określone w art. 16 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1291/2000 [4] nie są wliczane do kwalifikujących się ilości, określonych w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
3.
Bez uszczerbku dla stosowania postanowień art. 5 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 1961/2001, pozwolenia rodzaju A 3 zachowują ważność przez trzy miesiące.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 4 lipca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 980/2005
z dnia 27 czerwca 2005 r.
wprowadzające plan ogólnych preferencji taryfowych
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Od roku 1971 Wspólnota przyznawała preferencje handlowe krajom rozwijającym się w ramach planu ogólnych preferencji taryfowych.
(2) Wspólna polityka handlowa Wspólnoty powinna być spójna z polityką rozwoju i powinna umacniać jej cele, zwłaszcza zwalczanie ubóstwa oraz promowanie zrównoważonego rozwoju oraz dobrych rządów w krajach rozwijających się.
Musi ona być zgodna z wymogami Światowej Organizacji Handlu, w szczególności z klauzulą umożliwiającą z GATT z roku 1979 [3].
(3) Komunikat Komisji do Rady, Parlamentu Europejskiego oraz Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 7 lipca 2004 r. zatytułowany "Kraje rozwijające się, handel międzynarodowy i zrównoważony rozwój: zadanie wspólnotowego planu ogólnych preferencji taryfowych na okres dziesięciu lat od 2006 do 2015" określa wytyczne dotyczące wprowadzenia planu ogólnych preferencji taryfowych na okres od 2006 r. do 2015 r.
(4) Niniejsze rozporządzenie jest pierwszym rozporządzeniem wprowadzającym w życie powyższe wytyczne.
Niniejsze rozporządzenie powinno być stosowane do dnia 31 grudnia 2008 r.
(5) Plan ogólnych preferencji taryfowych (zwany dalej "planem") powinien składać się z rozwiązania ogólnego przyznanego wszystkim państwom i terytoriom będącym beneficjentami oraz z dwóch rozwiązań szczególnych uwzględniających różne potrzeby rozwojowe krajów rozwijających się znajdujących się w podobnym położeniu.
(6) Rozwiązania ogólne powinny być przyznane wszystkim państwom beneficjentom, chyba że zostaną one zaklasyfikowane przez Bank Światowy jako kraje o wysokim dochodzie i jeżeli nie wykazują one wystarczającego zróżnicowania eksportu.
(7) Szczególne rozwiązanie motywacyjne dotyczące zrównoważonego rozwoju i dobrych rządów opiera się na integralnej koncepcji zrównoważonego rozwoju przyjętej przez międzynarodowe konwencje i instrumenty, takie jak Deklaracja Narodów Zjednoczonych o prawie do rozwoju z roku 1986, Deklaracja z Rio w sprawie środowiska i rozwoju z roku 1992, Deklaracja MOP dotycząca podstawowych zasad i praw pracy z roku 1998, Deklaracja Milenijna Narodów Zjednoczonych z roku 2000 i Deklaracja z Johannesburga w sprawie zrównoważonego rozwoju z roku 2002.
W rezultacie kraje rozwijające się, które z powodu braku zróżnicowania i niewystarczającego zaangażowania w międzynarodową wymianę handlową są szczególnie wrażliwe w wyniku przyjęcia dodatkowych obciążeń i obowiązków w związku z ratyfikacją i skuteczną realizacją podstawowych konwencji odnośnie do praw człowieka, praw pracowniczych, ochrony środowiska i dobrych rządów, powinny korzystać z dodatkowych preferencji taryfowych.
Przyznanie tych preferencji ma na celu wspieranie dalszego rozwoju gospodarczego, a tym samym wychodzenie naprzeciw potrzebie zrównoważonego rozwoju.
W ramach niniejszego rozwiązania taryfy ad valorem oraz cła specyficzne (o ile nie są połączone z cłem ad valorem) dla państw beneficjentów zostają zawieszone.
Szczególne rozwiązanie motywacyjne dotyczące zrównoważonego rozwoju i dobrych rządów powinno wyjątkowo być stosowane przed wejściem w życie całego rozporządzenia dla zapewnienia zgodności z decyzją WTO w sprawie rozwiązań szczególnych w celu zwalczania produkcji i handlu narkotykami.
(8) Kraje rozwijające się, które z chwilą wejścia w życie niniejszego rozporządzenia spełniają już kryteria kwalifikujące do stosowania rozwiązania szczególnego odnoszącego się do zrównoważonego rozwoju i dobrych rządów, powinny jak najszybciej skorzystać z tych rozwiązań.
W związku z tym kraje te powinny zostać tymczasowo umieszczone na liście państw beneficjentów.
Kraje te powinny nadal korzystać z preferencji, jeśli na ich wniosek Komisja potwierdzi, że do dnia 15 grudnia 2005 r. spełniły one wszystkie kryteria.
(9) Komisja powinna monitorować skuteczną realizację konwencji międzynarodowych zgodnie z odpowiednimi mechanizmami przez nie przewidzianymi oraz powinna dokonać oceny związku pomiędzy dodatkowymi preferencjami taryfowymi a wspieraniem zrównoważonego rozwoju.
(10) W ramach rozwiązań szczególnych dotyczących krajów najsłabiej rozwiniętych należy nadal przyznawać bezcłowy dostęp do produktów pochodzących z krajów najsłabiej rozwiniętych uznanych i sklasyfikowanych przez Organizację Narodów Zjednoczonych.
Dla kraju, który przestał być klasyfikowany przez Organizację Narodów Zjednoczonych jako kraj najsłabiej rozwinięty powinno się ustalić okres przejściowy w celu złagodzenia ewentualnych negatywnych skutków spowodowanych utratą preferencji taryfowych przyznanych w ramach tego rozwiązania.
(11) Preferencje powinny być nadal różnicowane stosownie do wrażliwości produktów, przy zastosowaniu podziału na produkty niewrażliwe i wrażliwe, w celu uwzględnienia sytuacji sektorów wytwarzających te same produkty we Wspólnocie.
(12) Stawki taryfowe na produkty niewrażliwe nadal powinny być zawieszone, podczas gdy taryfy celne na produkty wrażliwe należy obniżyć, co ma na celu zapewnienie zadowalającego poziomu wykorzystania, a jednocześnie uwzględnia sytuację w odpowiednich sektorach przemysłu Wspólnoty.
(13) Obniżka taka powinna być wystarczająco atrakcyjna w celu zachęcenia przedsiębiorców do wykorzystania możliwości stwarzanych przez niniejszy plan.
Jeśli chodzi o cła ad valorem, obniżka powinna być ryczałtowa i powinna wynosić 3,5 punktu procentowego stawki celnej stosowanej w stosunku do krajów objętych klauzulą najwyższego uprzywilejowania.
Cła specyficzne powinny zostać obniżone o 30 %.
W przypadku, gdy cła podają cło minimalne, takie cło minimalne nie powinno być stosowane.
(14) Cła powinny być całkowicie zawieszone w przypadku, gdy preferencyjne traktowanie indywidualnego zgłoszenia przywozowego skutkuje cłem ad valorem w wysokości 1 % lub mniejszej albo cłem specyficznym w wysokości 2 EUR lub mniejszym, ponieważ koszt pobrania takiego cła może być wyższy od uzyskanego przychodu.
(15) Mając na uwadze zachowanie spójności polityki handlowej Wspólnoty, państwo beneficjent nie powinno uzyskiwać korzyści jednocześnie ze wspólnotowego planu oraz umowy o wolnym handlu, jeśli umowa ta obejmuje co najmniej wszystkie preferencje przewidziane w obecnym planie dla tego państwa.
(16) Klasyfikacja powinna opierać się na kryteriach odnoszących się do sekcji Wspólnej Taryfy Celnej.
Klasyfikację sekcji w stosunku do państwa beneficjenta powinno się stosować wtedy, gdy sekcja ta spełnia kryteria klasyfikacji przez trzy kolejne lata, aby zwiększyć przewidywalność i sprawiedliwość klasyfikacji poprzez wyeliminowanie skutków dużych i sporadycznych zmian w danych statystycznych dotyczących przywozu.
(17) Reguły pochodzenia dotyczące definicji pojęcia produktów pochodzących, związanych z tym procedur oraz metod współpracy administracyjnej ustanowionych w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającym przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [4], stosuje się do preferencji taryfowych przewidzianych niniejszym rozporządzeniem w celu uzyskania pewności, że korzyści z tego planu czerpią wyłącznie te kraje, które odpowiadają zamierzeniom tego planu.
(18) Powody czasowego cofnięcia powinny wynikać z poważnego i systematycznego naruszania zasad określonych w konwencjach wymienionych w załączniku III, tak aby wspierać cele tych konwencji oraz uzyskać pewność, że żaden z beneficjentów nie uzyskuje nienależnych korzyści poprzez ustawiczne naruszanie tych konwencji.
(19) W związku z sytuacją polityczną w Myanmarze, czasowe cofnięcie wszystkich preferencji taryfowych w odniesieniu do przywozu produktów pochodzących z Myanmaru powinno pozostać w mocy.
(20) Środki konieczne do wprowadzenia w życie niniejszego rozporządzenia powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą procedury wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [5],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 1
1.
Zgodnie z niniejszym rozporządzeniem wspólnotowy plan ogólnych preferencji taryfowych (zwany dalej "planem") stosuje się od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia do dnia 31 grudnia 2008 r. zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
2.
Niniejsze rozporządzenie przewiduje:
a) rozwiązanie ogólne,
b) szczególne rozwiązanie motywacyjne dotyczące zrównoważonego rozwoju i dobrych rządów,
c) rozwiązanie szczególne dotyczące krajów najsłabiej rozwiniętych.
Artykuł 2
Państwa będące beneficjentami rozwiązań, o których mowa w art. 1 ust. 2 zostały wymienione w załączniku I.
Artykuł 3
1.
Państwo będące beneficjentem usuwa się z planu w przypadku, jeśli było ono klasyfikowane przez Bank Światowy przez trzy kolejne lata jako państwo o wysokim dochodzie i jeśli wartość przywozu na rynek Wspólnoty dla pięciu największych sekcji objętych systemem ogólnych preferencji taryfowych (GSP) stanowi mniej niż 75 % całości przywozu tego państwa objętego systemem GSP na terytorium Wspólnoty.
2.
Jeśli państwo beneficjent korzysta z preferencyjnej umowy handlowej zawartej ze Wspólnotą, która obejmuje co najmniej wszystkie preferencje przewidziane w obecnym planie dla tego państwa, zostaje ono usunięte z listy państw beneficjentów wymienionych w załączniku I.
3.
Komisja powiadamia państwo beneficjenta o usunięciu go z listy państw beneficjentów wymienionych w załączniku I.
Artykuł 4
Produkty objęte rozwiązaniami, o których mowa w art. 1 ust. 2 lit. a) i b) zostały wymienione w załączniku II.
Artykuł 5
1.
Preferencje taryfowe przewidziane w niniejszym rozporządzeniu stosuje się do przywozu produktów objętych rozwiązaniami stosowanymi wobec państw beneficjentów, z których produkty te pochodzą.
2.
Do celów rozwiązań, o których mowa w art. 1 ust. 2 reguły pochodzenia dotyczące definiowania pojęcia produktów pochodzących, procedury oraz metody współpracy administracyjnej z nim związane ustanowione są w rozporządzeniu (EWG) nr 2454/93.
3.
Kumulacja regionalna w rozumieniu rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 ma zastosowanie również w przypadku, gdy produkt używany w dalszej produkcji w państwie należącym do grupy regionalnej pochodzi z innego należącego do tej grupy państwa, które nie korzysta z rozwiązania mającego zastosowanie do produktu końcowego, pod warunkiem, że obydwa państwa korzystają z kumulacji regionalnej dla tej grupy.
Artykuł 6
Do celów niniejszego rozporządzenia przyjmuje się następujące definicje:
a) "cła Wspólnej Taryfy Celnej" oznaczają cła wyszczególnione w załączniku I część druga do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [6], z wyjątkiem ceł ustanowionych w ramach kontyngentów taryfowych;
b) "sekcja" oznacza jakąkolwiek z sekcji Wspólnej Taryfy Celnej, tak jak przyjęto w rozporządzeniu (EWG) nr 2658/87.
Jedynie do celów niniejszego rozporządzenia sekcja XI jest traktowana jako dwie odrębne sekcje: sekcja XI(a) obejmująca rozdziały 50–60 Wspólnej Taryfy Celnej oraz sekcja XI(b) obejmująca rozdziały 61-63 Wspólnej Taryfy Celnej;
c) "Komitet" oznacza Komitet, o którym mowa w art. 28.
ROZDZIAŁ II
ROZWIĄZANIA I PREFERENCJE TARYFOWE
SEKCJA 1
Rozwiązanie ogólne
Artykuł 7
1.
Cła Wspólnej Taryfy Celnej na produkty wymienione w załączniku II jako produkty niewrażliwe zostają całkowicie zawieszone, z wyjątkiem ceł na składniki rolne.
2.
Cła ad valorem Wspólnej Taryfy Celnej na produkty wymienione w załączniku II jako produkty wrażliwe zostają obniżone o 3,5 punktu procentowego.
Dla produktów z sekcji XI(a) i XI(b) powyższa obniżka wynosi 20 %.
3.
W przypadku, gdy preferencyjne stawki celne, obliczone zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 2501/2001 [7] dotyczącego ceł ad valorem Wspólnej Taryfy Celnej stosowane na dzień przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia przewidują obniżenie taryf celnych na produkty, o których mowa w ust. 2 niniejszego artykułu, o więcej niż 3,5 punktu procentowego, stosuje się takie preferencyjne stawki celne.
4.
Cła specyficzne Wspólnej Taryfy Celnej inne niż cła minimalne lub maksymalne na produkty wymienione w załączniku II jako produkty wrażliwe są obniżane o 30 %.
5.
W przypadku, gdy cła Wspólnej Taryfy Celnej na produkty wymienione w załączniku II jako produkty wrażliwe obejmują cła ad valorem oraz cła specyficzne, cła specyficzne nie są obniżane.
6.
W przypadku, gdy cła obniżone zgodnie z ust. 2 i 4 określają cło maksymalne, to cło maksymalne nie jest obniżane.
W przypadku, gdy takie cła określają cło minimalne, takie cło minimalne nie ma zastosowania.
7.
Zgodnie z art. 14, art. 21 ust. 8 i załącznikiem I kolumna C preferencje taryfowe, o których mowa w ust. 1–4, nie mają zastosowania do produktów w sekcjach, w odniesieniu do których te preferencje taryfowe dla danego kraju pochodzenia zostały zniesione.
SEKCJA 2
Szczególne rozwiązanie motywacyjne dotyczące zrównoważonego rozwoju i dobrych rządów
Artykuł 8
1.
Zawiesza się cła ad valorem Wspólnej Taryfy Celnej na wszystkie produkty wymienione w załączniku II, które pochodzą z państwa włączonego do szczególnego rozwiązania motywacyjnego dotyczącego zrównoważonego rozwoju i dobrych rządów.
2.
Całkowicie zawiesza się cła specyficzne Wspólnej Taryfy Celnej na produkty, o których mowa w ust. 1 z wyłączeniem produktów, dla których cła Wspólnej Taryfy Celnej obejmują również cła ad valorem.
W przypadku produktów objętych kodami CN 17041091 i 17041099 cło specyficzne ogranicza się do 16 % wartości celnej.
3.
Szczególne rozwiązanie motywacyjne dotyczące zrównoważonego rozwoju i dobrych rządów nie obejmuje, w przypadku danego państwa beneficjenta, produktów ujętych w sekcjach, dla których te preferencje taryfowe zostały cofnięte zgodnie z załącznikiem I kolumna C.
Artykuł 9
1.
Szczególne rozwiązanie motywacyjne dotyczące zrównoważonego rozwoju i dobrych rządów można przyznać państwu, które:
a) ratyfikowało i skutecznie realizuje konwencje wymienione w załączniku III część A, i
b) ratyfikowało i skutecznie realizuje co najmniej siedem spośród konwencji wymienionych w załączniku III część B, i
c) zobowiązuje się do ratyfikacji i skutecznej realizacji do dnia 31 grudnia 2008 r. tych konwencji wymienionych w załączniku III część B, których jeszcze nie ratyfikowało i skutecznie nie wdrożyło, i
d) zobowiązuje się utrzymywać ratyfikację konwencji oraz ustawodawstwo i środki służące ich realizacji i wyraża zgodę na regularne monitorowanie i przegląd przebiegu ich wdrażania zgodnie z przepisami wykonawczymi ratyfikowanych przez niego konwencji, oraz
e) uznawane jest za państwo wrażliwe, zgodnie z ust. 3.
2.
W drodze odstępstwa od ust. 1 lit. a) i c) w odniesieniu do państw, które napotykają szczególne ograniczenia konstytucyjne, rozwiązanie szczególne dotyczące zrównoważonego rozwoju i dobrych rządów może zostać przyznane państwu, które nie dokonało ratyfikacji i skutecznego wdrożenia nie więcej niż dwóch z szesnastu konwencji określonych w części A załącznika III, pod warunkiem, że:
a) państwo to podjęło formalne zobowiązanie do podpisania, ratyfikowania i wdrożenia w terminie do 31 października 2005 r. wszystkich brakujących konwencji w przypadku ustalenia, że nie zachodzą niezgodności z konstytucją tego państwa, oraz
b) w przypadku niezgodności z jego konstytucją, dane państwo podjęło formalne zobowiązanie do podpisania i ratyfikowania wszystkich brakujących konwencji w terminie do 31 grudnia 2006 r.
Przed końcem 2006 r. Komisja sporządza sprawozdanie dla Rady w sprawie wypełnienia przez dane państwo powyższych zobowiązań.
Przyznanie temu państwu szczególnego rozwiązania motywacyjnego dotyczącego zrównoważonego rozwoju i dobrych rządów po 1 stycznia 2007 jest uzależnione od decyzji Rady.
Komisja, w odpowiednich przypadkach, przedkłada Radzie sporządzony na podstawie powyższego sprawozdania wniosek w sprawie takiego przedłużenia.
3.
Państwo wrażliwe to państwo, które:
a) przez trzy kolejne lata nie było klasyfikowane przez Bank Światowy jako państwo o wysokim dochodzie i którego pięć największych sekcji przywozu objętego systemem GSP na rynek Wspólnoty stanowi więcej niż 75 % wartości przywozu objętego systemem GSP, oraz
b) którego przywóz na rynek Wspólnoty objęty systemem GSP stanowi mniej niż 1 % wartości całości wspólnotowego przywozu objętego systemem GSP.
Dane dostępne w dniu 1 września 2004 r. wykorzystano do uzyskania średniej z trzech kolejnych lat.
4.
Komisja dokonuje przeglądu statusu ratyfikacji i skutecznej realizacji konwencji wymienionych w załączniku III.
Przed zakończeniem okresu zastosowania niniejszego rozporządzenia oraz we właściwym czasie na podjęcie dyskusji nad następnym rozporządzeniem Komisja przedstawia Radzie sprawozdanie dotyczące statusu ratyfikacji takich konwencji, w tym zalecenia organów monitorujących.
Artykuł 10
1.
Bez uszczerbku dla ust. 3 szczególne rozwiązanie motywacyjne dotyczące zrównoważonego rozwoju i dobrych rządów przyznawane jest jeśli spełnione są następujące warunki:
a) wnosi o nie państwo lub terytorium wymienione w załączniku I, w terminie do 31 października 2005 r., oraz
b) przy rozpatrywaniu wniosku wykazano, że państwo wnioskujące spełnia warunki ustanowione w art. 9 ust. 1, 2 i 3.
2.
Państwo wnioskujące składa Komisji pisemny wniosek i udziela wyczerpujących informacji odnośnie do ratyfikacji konwencji, o których mowa w załączniku III, ustawodawstwa i środków służących skutecznej realizacji postanowień konwencji oraz składa zobowiązanie przyjęcia i całkowitego przestrzegania mechanizmu monitorowania i przeglądu przewidzianego w odpowiednich konwencjach i związanych z nimi instrumentach.
3.
Państwa, którym od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia tymczasowo przyznano szczególne rozwiązanie motywacyjne dotyczące zrównoważonego rozwoju i dobrych rządów, powinny również zgodnie z ust. 1 i 2 złożyć wniosek do dnia 31 października 2005 r.
Komisja dokonuje oceny wniosku zgodnie z art. 11.
Artykuł 11
1.
Jeśli Komisja otrzyma wniosek wraz z załączonymi informacjami, o których mowa w art. 10, Komisja rozpatruje powyższy wniosek.
Przy rozpatrywaniu wniosku brane są pod uwagę informacje dostarczone przez odpowiednie organizacje i agencje międzynarodowe.
Komisja może kierować do państwa wnioskującego wszelkie pytania, jakie uzna za właściwe, i może weryfikować otrzymane informacje z samym państwem wnioskującym, jak i z innymi właściwymi źródłami.
2.
Komisja, zgodnie z ust. 1 oraz z procedurą, o której mowa w art. 28 ust. 4, podejmuje w drodze rozpatrywania wniosku decyzję, czy zamierza przyznać państwu wnioskującemu szczególne rozwiązanie motywacyjne dotyczące zrównoważonego rozwoju i dobrych rządów z dniem 1 stycznia 2006 r.
3.
Komisja powiadamia państwo wnioskujące o decyzji podjętej zgodnie z ust. 2.
Jeśli państwu przyznano szczególne rozwiązanie motywacyjne, zostanie ono poinformowane o dacie, z którą decyzja ta wchodzi w życie.
Do dnia 15 grudnia 2005 r. Komisja publikuje w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej listę państw korzystających ze szczególnego rozwiązania motywacyjnego dotyczącego zrównoważonego rozwoju i dobrych rządów.
4.
W przypadku, gdy państwu wnioskującemu nie przyznano szczególnego rozwiązania motywacyjnego, Komisja na wniosek tego państwa przedstawia powody swojej decyzji.
5.
W sprawach dotyczących wniosku Komisja podejmuje wszelkie kontakty z państwem wnioskującym w ścisłej współpracy z komitetem działającym zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 28 ust. 4.
SEKCJA 3
Szczególne rozwiązanie dotyczące krajów najsłabiej rozwiniętych
Artykuł 12
1.
Bez uszczerbku dla ust. 2, 3 i 4, cła Wspólnej Taryfy Celnej na wszystkie produkty wymienione w działach 1–97 Zharmonizowanego Systemu, oprócz produktów wymienionych w dziale 93, pochodzące z państwa, które zgodnie z załącznikiem I korzysta z rozwiązania szczególnego przewidzianego dla krajów najsłabiej rozwiniętych, zostają całkowicie zawieszone.
2.
Cła Wspólnej Taryfy Celnej na produkty objęte pozycją taryfową 1006 obniża się o 20 % z dniem 1 stycznia 2006 r., o 50 % z dniem 1 września 2007 r. i o 80 % z dniem 1 września 2008 r.
Zostają one całkowicie zawieszone z dniem 1 września 2009 r.
3.
Cła Wspólnej Taryfy Celnej na produkty o kodzie CN 08030019 obniża się o 20 % rocznie począwszy od dnia 1 stycznia 2002 r.
Zostają one całkowicie zawieszone z dniem 1 września 2006 r.
4.
Cła Wspólnej Taryfy Celnej na produkty objęte pozycją taryfową 1701 obniża się o 20 % z dniem 1 lipca 2006 r., o 50 % z dniem 1 lipca 2007 r. i o 80 % z dniem 1 lipca 2008 r.
Zostają one całkowicie zawieszone z dniem 1 lipca 2009 r.
5.
Do czasu całkowitego zawieszenia ceł Wspólnej Taryfy Celnej zgodnie z ust. 2 i 4, na każdy rok gospodarczy otwarty zostaje globalny kontyngent taryfowy o zerowej stawce celnej na produkty objęte odpowiednio pozycją taryfową 1006 i podpozycją 17011110 pochodzące z państw korzystających z tego szczególnego rozwiązania.
Początkowe kontyngenty taryfowe na rok gospodarczy 2001/2002 wynoszą 2517 ton w ekwiwalencie ryżu łuskanego dla produktów z pozycji taryfowej 1006 oraz 74185 ton w ekwiwalencie cukru białego dla produktów z podpozycji 17011110.
Dla każdego z następnych lat gospodarczych kontyngenty są podnoszone o 15 % powyżej kontyngentów z poprzedniego roku gospodarczego.
6.
Komisja przyjmuje szczegółowe zasady otwierania i zarządzania kontyngentami, o których mowa w ust. 5, zgodnie z procedurą określoną w art. 28 ust. 4.
W otwieraniu i zarządzaniu tymi kontyngentami Komisja jest wspomagana przez komitety zarządzające odpowiednich wspólnych organizacji rynku.
7.
Państwo wyłączone z listy krajów najsłabiej rozwiniętych przez Organizację Narodów Zjednoczonych zostaje usunięte z listy państw beneficjentów korzystających z rozwiązania szczególnego.
Komisja podejmuje decyzję w sprawie wykluczenia danego państwa z tego rozwiązania oraz w sprawie ustanowienia co najmniej trzyletniego okresu przejściowego zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 28 ust. 4.
Artykuł 13
Art. 12 ust. 4 oraz postanowienia art. 12 ust. 5 odnoszące się do produktów z podpozycji taryfowej 17011110 nie mają zastosowania do produktów pochodzących z państw korzystających z preferencji, o których mowa w tej sekcji, dopuszczonych do swobodnego obrotu we francuskich departamentach zamorskich.
SEKCJA 4
Przepisy wspólne
Artykuł 14
1.
Preferencje taryfowe, o których mowa w art. 7 i 8 zostają zniesione w stosunku do produktów pochodzących z państwa beneficjenta wyszczególnionych w danej sekcji, jeśli średnia wartość przywozu wspólnotowego z tego państwa produktów danej sekcji i objętych rozwiązaniem, z którego korzysta to państwo, przez trzy kolejne lata, na podstawie najnowszych danych dostępnych w dniu 1 września 2004 r., przekracza 15 % wartości wspólnotowego przywozu tych samych produktów ze wszystkich państw i terytoriów wymienionych w załączniku I. Dla każdej z sekcji XI(a) i XI(b) próg ten wynosi 12,5 %.
2.
W załączniku I kolumna C wymieniono sekcje usunięte zgodnie z ust. 1.
3.
Usunięcie sekcji z tego planu obowiązuje od dnia 1 stycznia 2006 r. do dnia 31 grudnia 2008 r.
4.
Komisja powiadamia państwo beneficjenta o usunięciu danej sekcji.
5.
Ustępu 1 nie stosuje się do państwa beneficjenta w przypadku sekcji stanowiącej ponad 50 % wartości całego przywozu z danego kraju objętego systemem GSP na obszar Wspólnoty.
6.
Do celów niniejszego artykułu wykorzystuje się dane statystyczne COMEXT.
Artykuł 15
1.
W przypadku, gdy cło ad valorem dla indywidualnego zgłoszenia przywozowego obniżone zgodnie z przepisami niniejszego rozdziału wynosi 1 % lub mniej, takie cło zostaje całkowicie zawieszone.
2.
W przypadku, gdy stawka cła specyficznego dla indywidualnego zgłoszenia przywozowego obniżona zgodnie z przepisami niniejszego rozdziału wynosi 2 EUR lub mniej w odniesieniu do poszczególnej kwoty euro, takie cło zostaje całkowicie zawieszone.
3.
Z zastrzeżeniem ust. 1 i 2, ostateczna preferencyjna stawka celna obliczona zgodnie z niniejszym rozporządzeniem zostaje zaokrąglona w dół do pierwszego miejsca dziesiętnego.
ROZDZIAŁ III
PRZEPISY DOTYCZĄCE CZASOWEGO COFNIĘCIA I ZABEZPIECZEŃ
SEKCJA 1
Czasowe cofnięcie
Artykuł 16
1.
Preferencyjne rozwiązania przewidziane w niniejszym rozporządzeniu mogą zostać czasowo cofnięte w stosunku do wszystkich lub niektórych produktów pochodzących z państwa beneficjenta, z jednego z następujących powodów:
a) poważne i systematyczne naruszanie zasad ustanowionych w konwencjach wymienionych w załączniku III część A, na podstawie wniosków właściwych organów monitorujących;
b) wywóz towarów wykonanych przez więźniów;
c) poważne braki w kontroli celnej przy wywozie lub tranzycie narkotyków (nielegalnych substancji lub ich prekursorów) lub nieprzestrzeganie międzynarodowych konwencji dotyczących prania brudnych pieniędzy;
d) poważne i systematycznie prowadzone nieuczciwe praktyki handlowe, które mają niekorzystny wpływ na przemysł Wspólnoty i którymi nie zajęło się państwo beneficjent.
W stosunku do tych nieuczciwych praktyk handlowych, które są zabronione lub które podlegają zaskarżeniu na mocy porozumień Światowej Organizacji Handlu, stosowanie niniejszego artykułu opiera się na wcześniejszym orzeczeniu wydanym przez właściwy organ Światowej Organizacji Handlu;
e) poważne i systematyczne naruszenie celów regionalnych organizacji ds. rybołówstwa lub uzgodnień, których Wspólnota jest członkiem, dotyczących ochrony i gospodarowania zasobami połowowymi.
2.
Bez uszczerbku dla ust. 1, szczególne rozwiązanie motywacyjne, o którym mowa w rozdziale 2 sekcja II, może zostać czasowo cofnięte w odniesieniu do wszystkich lub niektórych produktów objętych tym rozwiązaniem, pochodzących z państwa beneficjenta, w szczególności, gdy ustawodawstwo krajowe nie zawiera już konwencji, o których mowa w załączniku III, ratyfikowanych w celu spełnienia wymogów art. 9 ust. 1 i 2 lub gdy prawodawstwo to nie jest skutecznie wdrażane.
3. Rozwiązania preferencyjne przewidziane w niniejszym rozporządzeniu nie zostaną cofnięte na mocy ust. 1 lit. d) w odniesieniu do produktów, które są przedmiotem stosowania środków antydumpingowych lub wyrównawczych na mocy rozporządzeń (WE) nr 384/96 [8] lub (WE) nr 2026/97 [9], z powodów uzasadniających takie środki.
Artykuł 17
1. Rozwiązania preferencyjne przewidziane w niniejszym rozporządzeniu mogą zostać czasowo cofnięte w stosunku do wszystkich lub niektórych produktów pochodzących z państwa beneficjenta w przypadku nadużyć finansowych, nieprawidłowości lub systematycznego braku zgodności lub niemożności zapewnienia zgodności z regułami pochodzenia produktów i związanymi z tym procedurami oraz zapewnienia współpracy administracyjnej wymaganej do wprowadzenia w życie i kontroli przestrzegania rozwiązań, o których mowa w art. 1 ust. 2.
2.
Współpraca administracyjna, o której mowa w ust. 1 wymaga, między innymi, aby państwo beneficjent:
a) przekazywało Komisji oraz uaktualniało informacje konieczne do wprowadzenia w życie reguł pochodzenia i kontroli ich przestrzegania;
b) wspomagało Wspólnotę dokonując, na żądanie organów celnych Państw Członkowskich, późniejszej weryfikacji pochodzenia i przekazywania na czas ich wyników;
c) wspomagało Wspólnotę zezwalając Komisji, w koordynacji i ścisłej współpracy z właściwymi władzami Państw Członkowskich, na prowadzenie wspólnotowych misji współpracy o charakterze administracyjnym lub śledczym w tym państwie w celu weryfikacji autentyczności dokumentów lub dokładności informacji istotnych dla zapewnienia możliwości korzystania z rozwiązań, o których mowa w art. 1 ust. 2;
d) przeprowadziło lub zorganizowało odpowiednie dochodzenie w celu identyfikacji i przeciwdziałania naruszaniu reguł pochodzenia;
e) przestrzegało lub zapewniło zgodność z regułami pochodzenia w odniesieniu do kumulacji regionalnej, w rozumieniu rozporządzenia (EWG) nr 2454/93, jeśli dane państwo z niej korzysta;
f) wspomagało wspólnotę przy weryfikacji działań, co do których domniemywa się, że mogą one stanowić nadużycie finansowe związane z pochodzeniem.
Można domniemywać istnienia nadużyć finansowych jeśli przywóz produktów w ramach traktowania preferencyjnego określonego w niniejszym rozporządzeniu masowo przekracza zwyczajowe poziomy wywozu państwa beneficjenta.
3.
Komisja może zawiesić rozwiązania preferencyjne przewidziane w niniejszym rozporządzeniu w odniesieniu do wszystkich lub niektórych produktów pochodzących z państwa beneficjenta jeśli uzna, że istnieją wystarczające dowody, które uzasadniałyby czasowe cofnięcie w oparciu o powody, o których mowa w ust. 1 i 2, pod warunkiem, że wcześniej:
- poinformuje ona Komitet;
- wezwie Państwa Członkowskie do podjęcia takich środków zapobiegawczych, jakie są konieczne w celu zabezpieczenia finansowych interesów Wspólnoty i/lub zapewnienia wywiązywania się ze swoich obowiązków przez państwo beneficjenta;
- opublikuje w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej zawiadomienie stwierdzające, że istnieją podstawy do uzasadnionych wątpliwości związanych ze stosowaniem rozwiązań preferencyjnych i/lub wywiązywaniem się państwa beneficjenta ze swoich obowiązków, co może poddawać w wątpliwość jego prawo do dalszego korzystania z rozwiązań przyznanych niniejszym rozporządzeniem.
Komisja informuje dane państwo beneficjenta o każdej decyzji podjętej zgodnie z niniejszym ustępem zanim zacznie ona obowiązywać.
Komisja powiadamia również o takiej decyzji Komitet.
4.
Każde Państwo Członkowskie może w terminie jednego miesiąca skierować do Rady decyzję podjętą zgodnie z ust. 3.
Rada, stanowiąc kwalifikowaną większością głosów, może w terminie jednego miesiąca podjąć inną decyzję.
5.
Okres zawieszenia nie przekracza sześciu miesięcy.
Po upływie tego okresu Komisja podejmuje decyzję o zakończeniu zawieszenia po uprzednim poinformowaniu Komitetu lub o przedłużeniu okresu zawieszenia zgodnie z procedurą, o której mowa w ust. 3.
6.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji wszelkie istotne informacje, które mogą uzasadnić zawieszenie preferencji lub przedłużenie zawieszenia.
Artykuł 18
1.
W przypadku, gdy Komisja lub Państwo Członkowskie otrzyma informację, która może uzasadniać czasowe cofnięcie i w przypadku, gdy Komisja lub Państwo Członkowskie uważa, że istnieją wystarczające podstawy do rozpoczęcia dochodzenia, informuje o tym Komitet i wnioskuje o konsultacje, które powinny odbyć się w ciągu miesiąca.
2.
Po odbyciu konsultacji Komisja może w ciągu miesiąca podjąć decyzję o wszczęciu dochodzenia zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 28 ust. 5.
Artykuł 19
1.
W przypadku, gdy Komisja podejmuje decyzję o wszczęciu dochodzenia, publikuje w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej zawiadomienie o wszczęciu dochodzenia i powiadamia o tym fakcie zainteresowane państwo beneficjenta.
Zawiadomienie zawiera streszczenie otrzymanych informacji oraz podaje, że wszelkie istotne informacje powinny być przekazywane Komisji.
Określa ono termin nieprzekraczający czterech miesięcy licząc od daty publikacji zawiadomienia, w którym zainteresowane strony mogą przekazać na piśmie swoje opinie.
2.
Komisja zapewnia danemu państwu beneficjentowi wszelkie możliwości współpracy w prowadzeniu dochodzenia.
3.
Komisja poszukuje wszelkich informacji, jakie uzna za niezbędne, w tym dostępnych ocen, komentarzy, decyzji, zaleceń i wniosków odpowiednich organów nadzorczych ONZ, MOP oraz innych kompetentnych organizacji międzynarodowych.
Służą one za punkt wyjścia dochodzenia, którego celem jest ustalenie, czy czasowe cofnięcie jest uzasadnione ze względów, o których mowa w art. 16 ust. 1 lit. a).
Komisja może weryfikować informacje otrzymane od podmiotów gospodarczych i danego państwa beneficjenta.
4.
Komisja może być wspomagana przez urzędników Państwa Członkowskiego, na terytorium którego może być prowadzona weryfikacja, jeśli dane Państwo Członkowskie tego żąda.
5.
W przypadku, gdy informacja, o którą zwraca się Komisja, nie jest dostarczona w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu dochodzenia lub dochodzenie jest znacząco utrudnione, ustalenia mogą być podjęte na podstawie dostępnych faktów.
6.
Dochodzenie powinno zostać zakończone w terminie jednego roku.
Komisja może przedłużyć ten okres zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 28 ust. 5.
Artykuł 20
1.
Komisja przedkłada Komitetowi sprawozdanie dotyczące własnych ustaleń.
2.
W przypadku, gdy Komisja uznaje, że ustalenia nie uzasadniają czasowego cofnięcia rozwiązania, Komisja podejmuje decyzję o zakończeniu dochodzenia zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 28 ust. 5.
W tym przypadku Komisja publikuje w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej zawiadomienie o zakończeniu dochodzenia i przedstawia jego główne wnioski.
3. W przypadku, gdy Komisja uznaje, że ustalenia uzasadniają czasowe cofnięcie z powodu, o którym mowa w art. 16 ust. 1 lit. a), Komisja podejmuje decyzję, zgodnie z procedurą określoną w art. 28 ust. 5, o monitorowaniu i ocenie sytuacji w danym państwie beneficjencie przez okres sześciu miesięcy. Komisja powiadamia zainteresowane państwo beneficjenta o tej decyzji i publikuje zawiadomienie w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej ogłaszające, że Komisja zamierza przedłożyć Radzie wniosek o czasowe cofnięcie rozwiązania, chyba że dane państwo beneficjent zobowiąże się przed upływem tego okresu do podjęcia koniecznych środków w celu uzyskania w rozsądnym terminie zgodności z konwencjami, o których mowa w załączniku III część A.
4.
W przypadku, gdy Komisja uznaje czasowe cofnięcie za konieczne, przedkłada odpowiedni wniosek Radzie, która w ciągu miesiąca podejmuje decyzję kwalifikowaną większością głosów.
W przypadkach, o których mowa w ust. 3, Komisja przedkłada swój wniosek na końcu okresu, o którym mowa w tym ustępie.
5.
W przypadku, gdy Rada podejmuje decyzję o czasowym cofnięciu, decyzja ta wchodzi w życie sześć miesięcy po jej podjęciu, chyba że przed upływem tego okresu zdecyduje, że powody ją uzasadniające już nie istnieją.
SEKCJA 2
Klauzula ochronna
Artykuł 21
1.
W przypadku, gdy produkt pochodzący z państwa beneficjenta jest przywożony na warunkach, które powodują lub grożą spowodowaniem poważnych trudności dla wspólnotowego producenta podobnych lub bezpośrednio konkurujących produktów, zwykłe cła Wspólnej Taryfy Celnej na ten produkt mogą zostać ponownie wprowadzone w dowolnym czasie na żądanie Państwa Członkowskiego lub z inicjatywy Komisji.
2.
Komisja podejmuje formalną decyzję o rozpoczęciu dochodzenia w rozsądnym terminie.
W przypadku, gdy Komisja podejmie decyzję o wszczęciu dochodzenia, publikuje w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej zawiadomienie o rozpoczęciu dochodzenia.
Zawiadomienie zawiera streszczenie otrzymanych informacji oraz informuje, że wszelkie istotne informacje powinny być przesyłane do Komisji.
Określa ono termin nieprzekraczający czterech miesięcy licząc od daty publikacji zawiadomienia, w którym zainteresowane strony mogą przekazać na piśmie swoje opinie.
3.
Komisja poszukuje wszelkich informacji, jakie uważa za niezbędne i może weryfikować informacje otrzymane od danego państwa beneficjenta oraz pochodzące z innego właściwego źródła.
Komisja może być wspomagana przez urzędników Państwa Członkowskiego, na którego terytorium może być prowadzona weryfikacja, jeśli dane Państwo Członkowskie tego żąda.
4.
Tam gdzie takie informacje są dostępne Komisja przy rozstrzyganiu, czy istnieją poważne trudności bierze pod uwagę, między innymi, następujące czynniki dotyczące wspólnotowych producentów:
- udział w rynku,
- produkcję,
- zapasy,
- zdolność produkcyjną,
- bankructwa,
- rentowność,
- wykorzystanie zdolności produkcyjnych,
- zatrudnienie,
- przywóz,
- ceny.
5.
Dochodzenie zostaje zakończone w ciągu sześciu miesięcy od publikacji zawiadomienia, o którym mowa w ust. 2.
Komisja może, w wyjątkowych okolicznościach i po konsultacji z Komitetem, przedłużyć ten okres zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 28 ust. 5.
6.
Komisja podejmie decyzję w ciągu miesiąca zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 28 ust. 5.
Decyzja ta wejdzie w życie w ciągu miesiąca od dnia jej publikacji.
7.
W przypadku, gdy wyjątkowe okoliczności wymagające natychmiastowego działania powodują, że dochodzenie staje się niemożliwe, Komisja może, po przekazaniu informacji Komitetowi, podjąć bezwzględnie konieczne środki zapobiegawcze.
8.
W przypadku gdy przywóz produktów sekcji XI(b), o których mowa w art. 14 ust. 1, pochodzących z państwa beneficjenta:
a) zwiększa się o co najmniej 20 % ilości (według objętości) w porównaniu do poprzedniego roku lub
b) przekracza 12,5 % wartości wspólnotowego przywozu produktów sekcji XI(b) ze wszystkich państw i terytoriów wymienionych w załączniku I w jakimkolwiek okresie dwunastu miesięcy,
Komisja, z inicjatywy własnej lub na wniosek Państwa Członkowskiego oraz po poinformowaniu komitetu, z dniem 1 stycznia każdego roku w okresie stosowania niniejszego rozporządzenia, zniesie preferencje taryfowe, o których mowa w art. 7 i 8 w stosunku do produktów z sekcji XI(b).
Przepis ten nie ma zastosowania do państw korzystających z rozwiązania szczególnego przewidzianego dla krajów najsłabiej rozwiniętych, o którym mowa w art. 12, oraz do państw, których udział w przywozie do Wspólnoty określony w art. 14 ust. 1 nie przekracza 8 %.
Komisja powiadomi państwo beneficjenta o zniesieniu preferencji.
Zniesienie preferencji staje się skuteczne dwa miesiące po opublikowaniu decyzji Komisji w tej sprawie w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 22
W przypadku, gdy przywóz produktów wymienionych w załączniku I do Traktatu powoduje lub grozi spowodowaniem poważnych zakłóceń na rynkach wspólnotowych, w szczególności w jednym lub większej liczbie najbardziej peryferyjnych regionów, lub w ich rynkowych mechanizmach regulacyjnych, Komisja może na żądanie Państwa Członkowskiego lub z własnej inicjatywy zawiesić rozwiązanie preferencyjne w odniesieniu do danych produktów po poinformowaniu komitetu zarządzającego odpowiedniej wspólnej organizacji rynku.
Artykuł 23
1.
Komisja informuje jak najszybciej dane państwo beneficjenta o każdej decyzji podjętej zgodnie z art. 21 lub 22 zanim zacznie ona obowiązywać.
Komisja powiadamia również o takiej decyzji Radę i Państwa Członkowskie.
2.
Każde Państwo Członkowskie może w terminie jednego miesiąca skierować do Rady decyzję podjętą zgodnie z art. 21 lub 22.
Rada, stanowiąc kwalifikowaną większością głosów, może w terminie jednego miesiąca podjąć inną decyzję.
SEKCJA 3
Środki nadzoru w sektorze rolnym
Artykuł 24
Produkty z rozdziałów 1–24 pochodzące z państw beneficjentów mogą podlegać specjalnemu mechanizmowi nadzoru w celu uniknięcia zakłócenia na rynkach wspólnotowych.
Komisja z własnej inicjatywy bądź na żądanie Państwa członkowskiego podejmuje decyzje o produktach, co do których ta lista nadzoru ma zastosowanie.
Wszelkie okresy wymienione w art. 21, które przekraczają dwa miesiące redukuje się do dwóch miesięcy w następujących przypadkach:
- gdy państwo beneficjent nie przestrzega reguł pochodzenia lub nie zapewnia współpracy administracyjnej wymaganej w art. 17, lub
- gdy przywóz produktów z rozdziałów 1–24 w ramach rozwiązań preferencyjnych określonych w niniejszym rozporządzeniu znacząco przekracza zwyczajowe poziomy wywozu państwa beneficjenta.
SEKCJA 4
Przepisy wspólne
Artykuł 25
Żadne przepisy niniejszego rozdziału nie wpływają na stosowanie klauzul ochronnych przyjętych jako część wspólnej polityki rolnej na mocy art. 37 Traktatu lub jako część wspólnej polityki handlowej na mocy art. 133 Traktatu, ani żadnej innej klauzuli ochronnej, która może mieć zastosowanie.
ROZDZIAŁ IV
PRZEPISY PROCEDURALNE
Artykuł 26
Zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 28 ust. 5, Komisja przyjmuje zmiany do załączników do niniejszego rozporządzenia, które stały się konieczne w wyniku:
a) dokonania zmian w Nomenklaturze Scalonej;
b) zmian w statusie międzynarodowym lub klasyfikacji państw lub terytoriów;
c) stosowania art. 3 ust. 2;
d) osiągnięcia przez dane państwo progów określonych w art. 3 ust. 1;
e) ustalenia ostatecznej listy państw beneficjentów najpóźniej do dnia 15 grudnia 2005 r. zgodnie z art. 11.
Artykuł 27
1.
W terminie sześciu tygodni licząc od końca każdego kwartału Państwa Członkowskie przesyłają Urzędowi Statystycznemu Wspólnot Europejskich swoje dane statystyczne dotyczące produktów objętych procedurą celną zezwalającą na wprowadzanie do swobodnego obrotu w tym kwartale w ramach preferencji taryfowych przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu.
Dane te, przedstawione w odniesieniu do kodów Nomenklatury Scalonej i, gdzie ma to zastosowanie, kodów TARIC, wskazują, według państw pochodzenia, wartości, ilości i wszelkie dodatkowe jednostki wymagane zgodnie z definicjami zawartymi w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1172/95 [10] i rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1917/2000 [11].
2.
Zgodnie z art. 308d rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 Państwa Członkowskie przesyłają na żądanie Komisji szczegółowe dane dotyczące ilości produktów dopuszczonych do swobodnego obrotu w ramach preferencji taryfowych przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu w czasie poprzednich miesięcy.
Dane te obejmują produkty, o których mowa w ust. 3.
3.
Komisja, w ścisłej współpracy z Państwami Członkowskimi, monitoruje przywóz towarów objętych kodem CN 08030019, pozycjami taryfowymi 0603, 1006, 1701, 1704 i 6403 oraz kodami CN 160414, 16041931, 16041939, 16042070, 200290 i 210320 w celu ustalenia, czy zostały spełnione warunki, o których mowa w art. 21 i 22.
Artykuł 28
1.
Przy wprowadzaniu w życie niniejszego rozporządzenia Komisja wspierana jest przez Komitet Ogólnych Preferencji, (zwany dalej "Komitetem").
2.
Komitet może badać wszelkie sprawy, odnoszące się do stosowania niniejszego rozporządzenia, zgłaszane przez Komisję lub na żądanie Państwa Członkowskiego.
3.
Komitet bada skutki planu na podstawie sprawozdania Komisji obejmującego okres od 1 stycznia 2006 r.
Sprawozdanie to obejmuje wszystkie rozwiązania preferencyjne, o których mowa w art. 1 ust. 2 i zostaje ono przedstawione we właściwym terminie do przeprowadzenia dyskusji nad następnym rozporządzeniem.
4.
W przypadku odniesienia do tego ustępu, stosuje się art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres, o którym mowa w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na 3 miesiące.
5.
W przypadku odniesienia do tego ustępu, stosuje się art. 3 i 7 decyzji 1999/468/WE.
6.
Komitet uchwala swój regulamin.
ROZDZIAŁ V
POSTANOWIENIA KOŃCOWE I PRZEJŚCIOWE
Artykuł 29
Rozporządzenie Rady (WE) nr 552/97 [12], które odwołuje się do rozporządzeń Rady (WE) nr 3281/94 [13] oraz (WE) nr 1256/96 [14], uważa się za odwołujące się do odpowiednich przepisów niniejszego rozporządzenia. Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1381/2002 [15] i (WE) nr 1401/2002 [16], które dotyczą rozporządzenia (WE) nr 2501/2001 uznaje się za przepisy odpowiadające przepisy tego rozporządzenia.
Artykuł 30
1.
Przepisy sekcji 2 rozdziału II niniejszego rozporządzenia dotyczące szczególnego rozwiązania motywacyjnego dotyczącego zrównoważonego rozwoju i dobrych rządów, jak również przepisy stosowane w związku z tym rozwiązaniem wchodzą w życie dnia 1 lipca 2005 r.
Rozwiązanie to uchyla ze skutkiem od dnia swojego wejścia w życie przepisy tytułu IV rozporządzenia (WE) nr 2501/2001 dotyczące szczególnych rozwiązań dla zwalczania produkcji i handlu narkotykami oraz przepisy rozporządzenia (WE) nr 2501/2001 stosowane w związku z tymi przepisami.
Pozostałe przepisy niniejszego rozporządzenia wchodzą w życie dnia 1 stycznia 2006 r. i uchylają ze skutkiem od tego dnia pozostałe przepisy rozporządzenia (WE) nr 2501/2001.
2.
Niniejsze rozporządzenie obowiązuje do dnia 31 grudnia 2008 r.
Jednakże daty tej nie stosuje się do rozwiązań szczególnych dotyczących krajów najsłabiej rozwiniętych ani do innych przepisów niniejszego rozporządzenia pod warunkiem, że stosuje się je w powiązaniu z tymi rozwiązaniami.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 981/2005
z dnia 28 czerwca 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 29 czerwca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 982/2005
z dnia 28 czerwca 2005 r.
określające stopień, w jakim mogą zostać przyjęte wnioski złożone w czerwcu 2005 r. o pozwolenia na przywóz niektórych produktów z sektorów jaj i mięsa drobiowego w ramach rozporządzeń (WE) nr 593/2004 i nr 1251/96
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 593/2004 z dnia 30 marca 2004 r. otwierające i ustalające zarządzanie kontyngentami taryfowymi w sektorze jaj i albumin jaj [1], w szczególności jego art. 5 ust. 5,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1251/96 z dnia 28 czerwca 1996 r. otwierające i ustalające zarządzanie kontyngentami taryfowymi w sektorze mięsa drobiowego [2], w szczególności jego art. 5 ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Uwzględnia się, jak określono w Załączniku do niniejszego rozporządzenia, wnioski o pozwolenia na przywóz złożone na okres od 1 lipca do 30 września 2005 zgodnie z rozporządzeniami (WE) nr 593/2004 i nr 1251/96.
2.
Wnioski o pozwolenia na przywóz w okresie od 1 października do 31 grudnia 2005 r. mogą zostać złożone w odniesieniu do ilości określonej w Załączniku do niniejszego rozporządzenia, zgodnie z przepisami rozporządzenia 593/2004 i 1251/96.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 983/2005
z dnia 28 czerwca 2005 r.
określające stopień, w jakim mogą zostać przyjęte wnioski złożone w czerwcu 2005 r. o pozwolenia na przywóz niektórych przetworów z mięsa drobiowego w ramach rozporządzenia Rady (WE) nr 774/94 otwierającego i ustalającego zarządzanie niektórymi wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi na mięso drobiowe i inne produkty rolne
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1431/94 z dnia 22 czerwca 1994 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania w sektorze mięsa drobiowego ustaleń dotyczących przywozu, przewidziane w rozporządzeniu Rady (WE) nr 774/94 otwierającym i ustalającym zarządzanie niektórymi wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi na mięso drobiowe i niektóre inne produkty rolne [1], w szczególności jego art. 4 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Uwzględnia się, jak określono w Załączniku do niniejszego rozporządzenia, wnioski o pozwolenia na przywóz złożone na okres od 1 lipca do 30 września 2005 r. zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1431/94.
2.
Wnioski o pozwolenia na przywóz na okres od 1 października do 31 grudnia 2005 r. mogą zostać złożone w odniesieniu do ilości określonej w Załączniku do niniejszego rozporządzenia, zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 1431/94.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 984/2005
z dnia 28 czerwca 2005 r.
określające zakres, w jakim mogą zostać przyjęte wnioski złożone w czerwcu 2005 r. o pozwolenia na przywóz niektórych produktów sektora mięsa drobiowego w ramach rozporządzenia (WE) nr 2497/96
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 2497/96 z dnia 18 grudnia 1996 r. ustanawiające procedury stosowania w sektorze mięsa drobiowego uzgodnień przewidzianych w Układzie o Stowarzyszeniu i Umowie przejściowej między Wspólnotą Europejską a Państwem Izrael [1], w szczególności jego art. 4 ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Uwzględnia się, jak określono w Załączniku do niniejszego rozporządzenia, wnioski o pozwolenia na przywóz, złożone w okresie od 1 lipca do 30 września 2005 r., zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 2497/96.
2.
Wnioski o pozwolenia na przywóz w okresie od 1 października do 31 grudnia 2005 r. mogą zostać złożone w odniesieniu do ilości określonej w Załączniku do niniejszego rozporządzenia, zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 2497/96.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 985/2005
z dnia 28 czerwca 2005 r.
określające ilości dostępne w drugim półroczu 2005 r. odnośnie do niektórych produktów w sektorze mleka i przetworów mlecznych w ramach kontyngentów otwartych przez Wspólnotę wyłącznie na podstawie pozwolenia
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 2535/2001 z dnia 14 grudnia 2001 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 odnośnie do ustaleń dotyczących przywozu mleka i przetworów mlecznych oraz otwarcia kontyngentów taryfowych [2], w szczególności jego art. 16 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ilości dostępne w okresie od 1 lipca 2005 r. do 31 grudnia 2005 r. na drugie półrocze roku przywozu niektórych kontyngentów, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2535/2001, są określone w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 29 czerwca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 986/2005
z dnia 28 czerwca 2005 r.
ustalające refundacje produkcyjne do oliwy z oliwek wykorzystywanej w produkcji niektórej żywności konserwowanej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 136/66/EWG z dnia 22 września 1966 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów [1], w szczególności jego art. 20a,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 20a rozporządzenia nr 136/66/EWG przewiduje przyznanie refundacji produkcyjnej do oliwy z oliwek wykorzystywanej w produkcji niektórej żywności konserwowanej.
Zgodnie z ust. 6 niniejszego artykułu i bez uszczerbku dla jego ust. 3 Komisja ustala co dwa miesiące kwotę tej refundacji.
(2) Zgodnie z art. 20a ust. 2 wyżej wymienionego rozporządzenia refundacja jest ustalona na podstawie różnicy pomiędzy cenami na rynku światowym i na rynku wspólnotowym, uwzględniając opłatę przywozową stosowaną do oliwy z oliwek objętej podpozycją CN 15099000, oraz na podstawie elementów wykorzystanych do ustalenia refundacji wywozowych do oliwy z oliwek w okresie referencyjnym.
Jako okres referencyjny właściwe jest przyjęcie okresu dwóch miesięcy poprzedzających początek okresu ważności refundacji produkcyjnej.
(3) Stosowanie wyżej wymienionych kryteriów prowadzi do ustalenia refundacji, jak wskazano poniżej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W lipc i sierpni 2005 r. kwota refundacji produkcyjnej określona w art. 20a ust. 2 rozporządzenia nr 136/66/EWG jest równa 44,00 EUR/100 kg.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 987/2005
z dnia 28 czerwca 2005 r.
zmieniające refundacje wywozowe do cukru białego i cukru surowego w stanie nieprzetworzonym, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 846/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego artykuł 27 ust. 5 akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Refundacje stosowane do wywozu cukru białego i cukru surowego w stanie nieprzetworzonym zostały ustalone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 846/2005 [2].
(2) Z uwagi na różnice pomiędzy danymi, którymi obecnie dysponuje Komisja a danymi dostępnymi w chwili przyjęcia rozporządzenia (WE) nr 846/2005, należy zmienić te refundacje,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje, które przyznaje się do wywozu produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, w stanie nieprzetworzonym i niedenaturowanych, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 846/2005, zmienia się i przedstawia w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 29 czerwca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 988/2005
z dnia 28 czerwca 2005 r.
zmieniające ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności przywozowych na niektóre produkty w sektorze cukru, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1210/2004, na rok gospodarczy 2004/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1423/95 z dnia 23 czerwca 1995 r. ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze dotyczące przywozu produktów innych niż melasy w sektorze cukru [2], w szczególności jego art. 1 ust. 2 akapit drugi, zdanie drugie, oraz art. 3 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności stosowanych do przywozu cukru białego, cukru surowego i niektórych syropów w odniesieniu do roku gospodarczego 2004/2005 zostały ustalone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1210/2004 [3].
Te ceny i należności zostały ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 842/2005 [4].
(2) Dane, którymi obecnie dysponuje Komisja, prowadzą do zmiany wymienionych kwot, zgodnie z zasadami i szczegółowymi przepisami wykonawczymi przewidzianymi w rozporządzeniu (WE) nr 1423/95,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ceny reprezentatywne i dodatkowe należności stosowane do przywozu produktów, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1423/95, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1210/2004 w odniesieniu do roku gospodarczego 2004/2005, zmienia się zgodnie z kwotami wskazanymi w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 29 czerwca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 989/2005
z dnia 27 czerwca 2005 r.
zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1255/96 zawieszające czasowo cła autonomiczne Wspólnej Taryfy Celnej na niektóre produkty przemysłowe, rolne i rybołówstwa
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 26,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W interesie Wspólnoty leży częściowe lub całkowite zawieszenie autonomicznych ceł Wspólnej Taryfy Celnej w odniesieniu do pewnej liczby nowych produktów nie wyszczególnionych w załączniku do rozporządzenia (WE) nr 1255/96 [1].
(2) Pewna liczba produktów, o których mowa w powyższym rozporządzeniu, powinna zostać wycofana z wykazu zawartego w załączniku, gdyż w interesie Wspólnoty nie leży utrzymanie zawieszania autonomicznych ceł Wspólnej Taryfy Celnej lub z powodu konieczności zmiany wyszczególnienia w celu uwzględnienia postępu technicznego w zakresie tych produktów i trendów ekonomicznych na rynku.
(3) Produkty, których wyszczególnienie wymaga zmiany, powinny być traktowane jako nowe produkty.
(4) W związku z tym, należy odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1255/96.
(5) Z uwagi na znaczenie ekonomiczne niniejszego rozporządzenia, konieczne jest powołanie się na pilną potrzebę, przewidzianą w Tytule I pkt. 3 Protokołu w sprawie roli parlamentów Państw Członkowskich w Unii Europejskiej, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej oraz Traktatów ustanawiających Wspólnoty Europejskie.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 990/2005
z dnia 29 czerwca 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 30 czerwca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 991/2005
z dnia 28 czerwca 2005 r.
ustanawiające wartości jednostkowe w celu określenia wartości celnej niektórych łatwo psujących się towarów
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 [2] ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92, a w szczególności jego art. 173, ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 173 do 177 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 przewidują, że Komisja okresowo ustala wartości jednostkowe dla produktów wskazanych w klasyfikacji w załączniku 26 do tego rozporządzenia.
(2) Stosowanie zasad i kryteriów określonych w wyżej wymienionych artykułach do elementów przekazanych Komisji zgodnie z art. 173 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 prowadzi do ustanowienia wartości jednostkowych określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia w stosunku do produktów, o których mowa,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wartości jednostkowe określone w art. 173 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 ustanawia się zgodnie z tabelą zawartą w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 992/2005
z dnia 29 czerwca 2005 r.
otwierające i ustalające zarządzanie kontyngentem na przywóz młodych byków opasowych (od dnia 1 lipca 2005 r. do dnia 30 czerwca 2006 r.)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], w szczególności jego art. 32 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Harmonogram CXL Światowej Organizacji Handlu (WTO) wymaga od Wspólnoty otwarcia rocznego kontyngentu taryfowego na przywóz 169000 sztuk młodych byków opasowych.
(2) Do czasu zakończenia negocjacji w ramach art. XXIV.6 Układu Ogólnego w sprawie Ceł i Handlu (GATT) w kontekście Światowej Organizacji Handlu (WTO) po przystąpieniu Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Malty, Węgier, Polski, Słowenii i Słowacji (zwanych dalej "nowymi Państwami Członkowskimi"), przy czym niektóre z nich, wraz z Rumunią, były głównymi dostawcami w ramach tego kontyngentu w ostatnich trzech latach, należy ustanowić szczegółowe zasady zarządzania kontyngentem taryfowym, tak aby w okresie od dnia 1 lipca 2005 r. do dnia 30 czerwca 2006 r. dostępna ilość została właściwie podzielona na przestrzeni roku w rozumieniu art. 32 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999.
(3) Biorąc pod uwagę tradycyjne modele wymiany handlowej między Wspólnotą a dostawcami w ramach tego kontyngentu oraz potrzebę ochrony równowagi na rynku, dostępna w ramach kontyngentu ilość została podzielona na cztery kwartały roku 2005/2006.
Nowe zasady zarządzania zostaną wdrożone po zakończeniu trwających negocjacji w ramach art. XXIV.6 oraz ratyfikacji ich wyniku.
Zasady te winny uwzględniać wyniki negocjacji oraz stosowane wcześniej ilości w ramach otwartego kontyngentu.
(4) W celu zapewnienia bardziej wyrównanego dostępu do kontyngentu przy utrzymaniu ekonomicznie opłacalnej liczby zwierząt na jeden wniosek, każdy wniosek o pozwolenie na przywóz powinien przestrzegać górnego i dolnego limitu pogłowia.
(5) W celu uniknięcia spekulacji ilości dostępne w ramach kontyngentu powinny być udostępniane podmiotom, które są w stanie wykazać, że faktycznie zajmują się przywozem z krajów trzecich na znaczącą skalę.
Mając to na uwadze, jak również dbając o zapewnienie skutecznego zarządzania, odnośni handlowcy powinni spełniać wymóg przywozu co najmniej 100 zwierząt w okresie od dnia 1 maja 2004 r. do dnia 30 kwietnia 2005 r., zważywszy na fakt, że partię 100 zwierząt można uznać za partię opłacalną ekonomicznie.
(6) W celu umożliwienia weryfikacji tych kryteriów wnioski powinny być składane w Państwie Członkowskim, w którym dany importer jest zarejestrowany do celów podatku VAT.
(7) W celu zapobiegania spekulacji należy odmówić dostępu do kontyngentu importerom niezajmującym się już handlem żywym bydłem w dniu 1 stycznia 2005 r., jak również należy uniemożliwić przenoszenie pozwoleń.
(8) Należy ustanowić ilości, na które można składać wnioski o pozwolenia przyznawalne po rozpatrywanym okresie oraz, gdzie to właściwe, po zastosowaniu jednolitej obniżki procentowej.
(9) Instrumentami tymi powinno się zarządzać za pomocą pozwoleń na przywóz. W tym celu konieczne jest ustanowienie zasad składania wniosków oraz odnośnie do informacji podawanych na wnioskach i na pozwoleniach, tam gdzie to niezbędne dodając pewne przepisy zawarte w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1445/95 z dnia 26 czerwca 1995 r. w sprawie zasad stosowania pozwoleń na przywóz i na wywóz w sektorze wołowiny i cielęciny oraz uchylające rozporządzenie (EWG) nr 2377/80 [2] oraz w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1291/2000 z dnia 9 czerwca 2000 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na wywóz i przywóz oraz świadectw o wcześniejszym ustaleniu refundacji dla produktów rolnych [3].
(10) Z doświadczenia wynika, że odpowiednie zarządzanie kontyngentem wymaga również, aby posiadacz pozwolenia był faktycznym importerem.
Dlatego taki importer powinien aktywnie uczestniczyć w zakupie, transporcie i przywozie odnośnych zwierząt.
Udokumentowanie tych czynności powinno zatem również stanowić zasadniczy wymóg w odniesieniu do zabezpieczenia pozwoleń.
(11) W celu zapewnienia ścisłej kontroli statystycznej zwierząt przywożonych w ramach kontyngentu, nie stosuje się tolerancji, o której mowa w art. 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000.
(12) Stosowanie niniejszego kontyngentu taryfowego wymaga skutecznych kontroli określonych miejsc przeznaczenia przywożonych zwierząt.
Zwierzęta powinny być zatem tuczone w Państwie Członkowskim, które wystawiło pozwolenie na przywóz.
(13) Zabezpieczenie powinno być wniesione, aby zapewnić, że zwierzęta są tuczone przez przynajmniej 120 dni w wyznaczonych miejscach produkcji.
Kwota zabezpieczenia powinna obejmować różnicę między należnościami celnymi Wspólnej Taryfy Celnej (WTC) a obniżonymi należnościami celnymi obowiązującymi w dniu dopuszczenia omawianych zwierząt do swobodnego obrotu.
(14) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejszym zostaje otwarty kontyngent taryfowy na 169000 młodych byków objętych kodami CN 01029005, 01029029 lub 01029049 przeznaczonych do tuczenia we Wspólnocie na okres od dnia 1 lipca 2005 r. do dnia 30 czerwca 2006 r. z zastrzeżeniem wszelkich obniżek wynegocjowanych w późniejszym terminie przez Wspólnotę i jej partnerów z WTO w ramach negocjacji w myśl art. XXIV.6 GATT w kontekście WTO.
Kontyngentowi taryfowemu nadaje się numer zlecenia 09.4005.
2.
Cło przywozowe stosowane w ramach kontyngentu taryfowego, o którym mowa w ust. 1 wynosi 16 % ad valorem plus 582 EUR za tonę netto.
Stawka celna przewidziana w punkcie pierwszym jest stosowana pod warunkiem, że przywożone zwierzęta są tuczone przynajmniej przez 120 dni w Państwie Członkowskim, które wystawiło pozwolenie na przywóz.
3.
Ilości, o których mowa w ust. 1, rozkłada się na cały okres wskazany w tymże ustępie w sposób następujący:
a) 42250 sztuk żywego bydła w okresie od dnia 1 lipca 2005 r. do dnia 30 września 2005 r.;
b) 42250 sztuk żywych zwierząt w okresie od dnia 1 października 2005 r. do dnia 31 grudnia 2005 r.;
c) 42250 sztuk żywych zwierząt w okresie od dnia 1 stycznia 2006 r. do dnia 31 marca 2006 r.;
d) 42250 sztuk żywych zwierząt w okresie od dnia 1 kwietnia 2006 r. do dnia 30 czerwca 2006 r.
4.
Jeśli w jednym z okresów, o których mowa w ust. 3 lit. a), b) i c), ilość objęta wnioskami o pozwolenie złożonymi w odniesieniu do każdego z wymienionych tam okresów będzie mniejsza niż ilość dostępna w danym okresie, pozostała ilość w danym okresie zostanie dodana do ilości dostępnej w okresie kolejnym.
Artykuł 2
1.
Do korzystania z kontyngentu ustanowionego w art. 1 kwalifikują się osoby fizyczne lub prawne, które w momencie składania wniosku o pozwolenie na przywóz udowodnią w stopniu wystarczającym dla właściwych władz odnośnego Państwa Członkowskiego, że w okresie od dnia 1 maja 2004 r. do 30 kwietnia 2005 r. dokonały przywozu przynajmniej 100 sztuk zwierząt objętych kodem CN 010290.
Wnioskodawcy muszą być wpisani do krajowego rejestru płatników VAT.
2.
Dowód przywozu stanowi wyłącznie dokument celny dopuszczenia do swobodnego obrotu, odpowiednio zatwierdzony przez władze celne i zawierający odniesienie do zainteresowanego wnioskodawcy jako odbiorcy.
Państwa Członkowskie mogą przyjmować kopie dokumentów, o których mowa w akapicie pierwszym, których zgodność z oryginałem potwierdził właściwy organ.
W przypadku przyjmowania takich kopii Państwa Członkowskie powiadamiają o tym fakcie w odniesieniu do każdego z odnośnych wnioskodawców w ramach komunikatu, o którym mowa w art. 3 ust. 5.
3.
Podmioty, które przed dniem 1 stycznia 2005 r. zaprzestały działalności handlowej z krajami trzecimi w sektorze wołowiny i cielęciny, nie kwalifikują się do składania wniosków.
4.
Spółka utworzona poprzez połączenie spółek, z których każda wykazuje przywozy referencyjne zgodne z minimalną ilością wskazaną w ust. 1, może wykorzystać te przywozy referencyjne jako podstawę do składania wniosku.
Artykuł 3
1.
Wnioski o pozwolenia na przywóz można składać wyłącznie w Państwie Członkowskim, w którym wnioskodawca jest zarejestrowany dla celów podatku VAT.
2.
Wnioski o pozwolenia na przywóz na każdy z okresów określonych w art. 1 ust. 3:
a) muszą obejmować co najmniej 100 sztuk zwierząt;
b) nie mogą obejmować więcej niż 5 % dostępnej ilości.
W przypadkach, w których wnioski przewyższają ilość, o której mowa w akapicie pierwszym lit. b), nadwyżka nie będzie rozpatrywana.
3.
Wnioski o pozwolenia na przywóz składa się w ciągu pierwszych 10 dni roboczych każdego z okresów, o których mowa w art. 1 ust. 3.
Wnioski dotyczące pierwszego okresu należy jednak składać w ciągu dziesięciu dni roboczych od momentu publikacji niniejszego rozporządzenia w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
4.
Każdy z wnioskodawców może złożyć tylko jeden wniosek na każdy okres określony w art. 1 ust. 3.
Jeżeli ten sam wnioskodawca złoży więcej niż jeden wniosek, wszystkie wnioski przez niego złożone uznaje się za niespełniające warunków przyjęcia.
5.
Po weryfikacji przedłożonych dokumentów Państwa Członkowskie przekazują Komisji, najpóźniej do piątego dnia roboczego od terminu składania wniosków, listę wnioskodawców i ich adresów oraz ilości, o które wnioskują.
Wszystkie zawiadomienia, w tym również wnioski puste, przekazywane są za pośrednictwem faksu lub e-maila z wykorzystaniem formularza wzorcowego w załączniku I w przypadkach, w których wnioski zostały faktycznie złożone.
Artykuł 4
1.
Po zawiadomieniu, o którym mowa w art. 3 ust. 5, Komisja decyduje w możliwie najkrótszym terminie, w jakim stopniu możliwa jest pełna realizacja wniosków.
2.
Jeżeli ilości objęte wnioskami, o których mowa w art. 3, przekraczają ilości dostępne w danym okresie, Komisja ustala jednolitą obniżkę procentową, którą stosuje się do wnioskowanych ilości.
W przypadkach w których zastosowanie mnożnika obniżki, o którym mowa w akapicie pierwszym, daje wynik poniżej 100 sztuk na wniosek, dostępna ilość jest przyznawana przez odnośne Państwa Członkowskie poprzez losowanie uprawnień do przywozu obejmujących partie po 100 sztuk bydła.
Jeżeli pozostała ilość jest mniejsza niż 100 sztuk, traktuje się ją jako jedną partię.
3.
Pozwolenia wydaje się możliwie najszybciej, pod warunkiem uzyskania decyzji Komisji o przyjęciu wniosków.
Artykuł 5
1.
Pozwolenia na przywóz wydaje się na podmiot, który złożył wniosek.
2.
Wnioski o pozwolenia i pozwolenia zawierają następujące informacje:
a) w polu 8 – kraj pochodzenia;
b) w polu 16 – jeden lub kilka z następujących kodów Nomenklatury Scalonej (CN):
- 01029005; 01029029 lub 01029049;
c) w polu 20 – numer zlecenia kontyngentu (09.4005) oraz jedną z adnotacji określonych w załączniku III.
Artykuł 6
1. Niezależnie od przepisów art. 9 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000, pozwolenia na przywóz wystawione zgodnie z niniejszym rozporządzeniem nie są zbywalne i nadają prawa w odniesieniu do kontyngentów taryfowych wyłącznie w przypadku, jeśli są wystawione na tę samą nazwę lub nazwisko oraz na ten sam adres, które są umieszczone w odniesieniu do odbiorcy w towarzyszącej im deklaracji celnej dopuszczenia do swobodnego obrotu.
2.
Żadne pozwolenia na przywóz nie są ważne po dniu 30 czerwca 2006 r.
3.
Zabezpieczenie w odniesieniu do pozwolenia na przywóz wynosi 15 EUR od sztuki bydła i jest wnoszone przez wnioskodawcę jednocześnie ze złożeniem wniosku o pozwolenie.
4.
Wydane pozwolenia są ważne w całej Wspólnocie.
5. Zgodnie z art. 50 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000, od wszelkich ilości przywiezionych ponad ilość wskazaną w pozwoleniu na przywóz pobiera się pełne cło wynikające ze Wspólnej Taryfy Celnej obowiązującej w dniu przyjęcia deklaracji celnej o dopuszczeniu do wolnego obrotu.
6.
Niezależnie od przepisów sekcji 4 tytułu III rozporządzenia (WE) nr 1291/2000, zabezpieczenie nie jest uwalniane do czasu przedstawienia dowodów na to, że posiadacz pozwolenia był komercyjnie i logistycznie odpowiedzialny za zakup, transport i odprawę dopuszczającą do swobodnego obrotu odnośnych zwierząt.
Dowody te składają się co najmniej z:
a) oryginału lub potwierdzonej kopii faktury wystawionej na posiadacza pozwolenia przez sprzedawcę lub jego przedstawiciela posiadających siedzibę w kraju trzecim wywozu, jak również dowodu zapłaty wniesionej przez posiadacza pozwolenia lub otwarcia przez niego nieodwołalnej akredytywy dokumentowej na rzecz sprzedawcy;
b) konosamentu lub, w stosownych przypadkach, dokumentu przewozu w transporcie drogowym lub powietrznym wystawionego na posiadacza pozwolenia na odnośne zwierzęta;
c) kopii nr 8 formularza IM 4 ze wskazaniem wyłącznie nazwy i adresu posiadacza pozwolenia w polu 8.
Artykuł 7
1.
W momencie przywozu importer dostarcza dowód na to, że:
a) przekazał pisemne zobowiązanie do informowania w terminie jednego miesiąca właściwych władz Państwa Członkowskiego o gospodarstwie lub gospodarstwach, w których ma być tuczone młode bydło;
b) złożył zabezpieczenie w kwocie ustanowionej dla każdego kwalifikującego się kodu CN z załącznika II do właściwych władz Państwa Członkowskiego. Tuczenie przywożonych zwierząt w tym Państwie Członkowskim przez okres przynajmniej 120 dni od daty przyjęcia zgłoszenia celnego dopuszczającego do swobodnego obrotu jest wymogiem podstawowym w rozumieniu art. 20 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2220/85.
2.
Z wyjątkiem przypadków działania siły wyższej, zabezpieczenie określone w ust. 1 lit. b) jest uwalniane tylko wtedy, gdy właściwym władzom Państwa Członkowskiego dostarczony jest dowód na to, że młode bydło:
a) zostało utuczone w gospodarstwie lub gospodarstwach wymienionych zgodnie z ust. 1;
b) nie zostało poddane ubojowi przed upływem terminu 120 dni od daty przywozu; lub
c) zostało poddane ubojowi z powodów zdrowotnych lub padło w wyniku choroby lub wypadku przed upływem tego terminu.
Zabezpieczenie jest zwalniane niezwłocznie po dostarczeniu takiego dowodu.
Jednakże w przypadku, gdy termin określony w ust. 1 lit. a) nie został dotrzymany, zabezpieczenie, które ma być zwolnione, jest obniżane o:
- 15 %, oraz o
- 2 % pozostałej kwoty za każdy dzień, o który został przekroczony ten termin.
Kwoty, które nie są uwolnione, ulegają przepadkowi i są zatrzymywane jako należności celne.
3.
Jeżeli dowód określony w ust. 2 nie zostanie dostarczony w terminie 180 dni od daty przywozu, zabezpieczenie ulega przepadkowi i jest zatrzymywane jako należność celna.
Jednakże jeżeli taki dowód nie jest dostarczony w terminie 180 dni przewidzianych w pkt 1, lecz jest przedstawiony w terminie sześciu miesięcy po tym okresie, wypłacana jest utracona kwota pomniejszona o 15 % zabezpieczenia.
Artykuł 8
Rozporządzenia (WE) nr 1291/2000 i (WE) nr 1445/95 mają zastosowanie, z zastrzeżeniem przepisów niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 9
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 993/2005
z dnia 29 czerwca 2005 r.
ustalające kwotę korygującą do refundacji dla zbóż
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 15 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy art. 14 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 refundacje wywozowe dla zbóż mające zastosowanie w dniu, w którym złożono wniosek o wydanie pozwolenia, stosuje się do wywozu, który ma być realizowany w okresie ważności pozwolenia, jeśli wniesie o to wnioskodawca. W tym wypadku do refundacji może być zastosowana kwota korygująca.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiające niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [2], pozwoliło na ustalenie kwoty korygującej dla produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (EWG) nr 1766/92 [3]. Ta kwota korygująca powinna być wyliczona z uwzględnieniem czynników wymienionych w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95.
(3) Sytuacja na rynku światowym lub szczególne wymogi niektórych rynków mogą wymóc konieczność zróżnicowania kwoty korygującej w zależności od miejsca przeznaczenia.
(4) Kwota korygująca powinna być ustalona równocześnie z refundacją i według takiej samej procedury. Może ona podlegać zmianom w czasie pomiędzy dwoma ustaleniami.
(5) Z wyżej wymienionych przepisów wynika, że kwota korygująca powinna być ustalona zgodnie z załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Kwotę korygującą do wcześniej ustalonych refundacji wywozowych dla produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. a), b) i c) rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, z wyjątkiem słodu, ustala się w załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 994/2005
z dnia 29 czerwca 2005 r.
ustalające refundacje wywozowe dla słodu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W myśl art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 różnica między notowaniami lub cenami na światowym rynku produktów, o których mowa w art. 1 wyżej wymienionego rozporządzenia, a cenami tych produktów we Wspólnocie może być pokryta przez refundacje wywozowe.
(2) Przy ustalaniu zwrotów należy wziąć pod uwagę elementy, o których mowa w art. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady zastosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych, a także środków, jakie należy podjąć w przypadku zakłóceń w sektorze zbóż [2].
(3) Refundacja stosowana do słodów powinna zostać wyliczona z uwzględnieniem ilości zbóż potrzebnej do wytworzenia danych produktów.
Ilości te zostały ustalone w rozporządzeniu (WE) nr 1501/95.
(4) Sytuacja na światowym rynku lub szczególne wymogi niektórych rynków mogą spowodować konieczność zróżnicowania wysokości refundacji dla niektórych produktów w zależności od ich miejsca przeznaczenia.
(5) Refundację należy ustalać raz na miesiąc. W tym odstępie czasu może ona zostać zmieniona.
(6) Zastosowanie tych zasad w aktualnej sytuacji na rynku zbóż, a w szczególności wobec notowań lub cen tych produktów we Wspólnocie i na rynku światowym, prowadzi do ustalenia refundacji w wysokości podanej w załączniku.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje wywozowe dla słodu, o którym mowa w art. 1 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, ustala się w wysokościach podanych w załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 995/2005
z dnia 29 czerwca 2005 r.
ustalające kwotę korygującą do refundacji dla słodu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 15 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy art. 14 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 refundacja wywozowa do zbóż mająca zastosowanie w dniu, w którym złożono wniosek o wydanie pozwolenia stosuje się do wywozu, który ma być realizowany w okresie ważności pozwolenia, jeśli wniesie o to wnioskodawca. W tym wypadku do refundacji może być zastosowana kwota korygująca.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1501/95 z 29 czerwca 1995 r. ustanawiające niektóre szczegółowe zasady zastosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych oraz środków podejmowanych w przypadku zakłóceń na rynku zbóż [2], pozwoliło na ustalenie kwoty korygującej dla słodu, o którym mowa w art. 1 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (EWG) nr 1766/92 [3]. Ta kwota korygująca powinna być wyliczona z uwzględnieniem czynników wymienionych w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95.
(3) Z powyższych postanowień wynika, że kwota korygująca powinna być ustalona w wysokości podanej w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Kwota korygująca, o której mowa w art. 15 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, stosowana do wcześniej ustalonych refundacji wywozowych dla słodu, została określona w załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 996/2005
z dnia 29 czerwca 2005 r.
ustalające refundacje do produktów z sektorów zbóż i ryżu, dostarczanych jako wspólnotowa i krajowa pomoc żywnościowa
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], a w szczególności jego art. 13 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3072/95 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [2], a w szczególności jego art. 13 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2681/74 z dnia 21 października 1974 r. sprawie finansowania przez Wspólnotę wydatków poniesionych w odniesieniu do dostaw produktów rolnych jako pomocy żywnościowej [3] przewiduje, że część wydatków odpowiadająca refundacjom wywozowym ustalonym w tym zakresie zgodnie z regułami wspólnotowymi ponoszona jest przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej.
(2) W celu ułatwienia ustalenia budżetu na wspólnotowe akcje pomocy żywnościowej i zarządzania nim oraz w celu umożliwienia Państwom Członkowskim poznania poziomu wspólnotowego udziału w finansowaniu krajowych akcji pomocy żywnościowej należy określić poziom refundacji przyznanych na te akcje.
(3) Zasady ogólne i warunki zastosowania przewidziane przez art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 i przez art. 13 rozporządzenia (WE) nr 3072/95 w odniesieniu do refundacji wywozowych stosuje się mutatis mutandis do wyżej wymienionych działań.
(4) Szczególne kryteria, jakie należy wziąć pod uwagę przy wyliczaniu refundacji wywozowych do ryżu, są określone w art. 13 rozporządzenia (WE) nr 3072/95.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do wspólnotowych i krajowych akcji pomocy żywnościowej przewidzianych w ramach międzynarodowych konwencji lub innych programów dodatkowych oraz innych wspólnotowych akcji bezpłatnego zaopatrzenia refundacje wywozowe do produktów z sektorów zbóż i ryżu ustala się zgodnie z Załącznikiem.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 997/2005
z dnia 29 czerwca 2005 r.
ustanawiające na rok gospodarczy 2003/2004 rzeczywistą produkcję oliwy z oliwek oraz jednostkową kwotę pomocy na produkcję
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 136/66/EWG z dnia 22 września 1966 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów [1], w szczególności jego art. 5,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2261/84 z dnia 17 lipca 1984 r. ustanawiające ogólne zasady przyznawania pomocy na produkcję oliwy z oliwek oraz organizacjom producentów [2], w szczególności jego art. 17a) ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Z art. 5 rozporządzenia nr 136/66/EWG wynika, że pomoc jednostkowa na produkcję powinna być dostosowana w każdym Państwie Członkowskim, którego rzeczywista produkcja przekracza odpowiednią krajową ilość zagwarantowaną, o której mowa w ust. 3 tego artykułu.
Aby ocenić znaczenie tego przekroczenia w przypadku Grecji, Hiszpanii, Francji, Włoch i Portugalii, należy uwzględnić, szacunki w odniesieniu do produkcji oliwek stołowych wyrażonych w równoważniku oliwy z oliwek na podstawie odpowiednich współczynników, odpowiednio określonych dla Grecji w decyzji Komisji 2001/649/WE [3], dla Hiszpanii w decyzji Komisji 2001/650/WE [4], dla Francji w decyzji Komisji 2001/648/WE [5], dla Włoch w decyzji Komisji 2001/658/WE [6] oraz dla Portugalii w decyzji Komisji 2001/670/WE [7].
(2) Artykuł 17a) ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2261/84 przewiduje, że w celu określenia jednostkowej kwoty pomocy na produkcję oliwy z oliwek, która może być wypłacona, należy ustalić przewidywaną produkcję na dany rok gospodarczy.
Kwota ta powinna zostać ustalona na takim poziomie, aby uniknąć jakiegokolwiek ryzyka nienależnych płatności plantatorom oliwek.
Niniejsza kwota dotyczy również oliwek stołowych wyrażonych w równoważniku oliwy z oliwek.
Na rok gospodarczy 2003/2004 przewidywana produkcja, jak również jednostkowa kwota pomocy na produkcję, która może być wypłacona z góry, zostały ustalone w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1807/2004 [8].
(3) W celu określenia rzeczywistej produkcji, dla której prawo do pomocy zostało uznane, najpóźniej do dnia 15 maja następnego roku gospodarczego dane Państwa Członkowskie powinny powiadomić Komisję o dopuszczalnej ilości, w odniesieniu do której pomoc jest wypłacana w każdym Państwie Członkowskim, zgodnie z przepisami art. 14 ust. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2366/98 [9]. Według tych powiadomień dopuszczalna ilość, w odniesieniu do której wypłacana jest pomoc na rok gospodarczy 2003/2004, wynosi dla Grecji 342997 ton, dla Hiszpanii 1570169 ton, dla Francji 3284 ton, dla Włoch 736198 ton i dla Portugalii 34644 ton.
(4) Dopuszczenie do pomocy tych ilości przez Państwa Członkowskie oznacza, że przeprowadzono kontrole, o których mowa w rozporządzeniach (EWG) nr 2261/84 i (WE) nr 2366/98.
Jednakże ustanowienie rzeczywistej produkcji według informacji dotyczących dopuszczalnych ilości, w odniesieniu do których pomoc jest wypłacana, przekazanych przez Państwa Członkowskie, nie nasuwa wniosków, które mogą być wyciągnięte z weryfikacji dokładności tych danych w ramach procedury sprawdzenia rachunków.
(5) Mając na uwadze rzeczywistą produkcję, należy również ustalić jednostkową kwotę pomocy na produkcję przewidzianą w art. 5 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 136/66/EWG i wypłacaną dla ilości kwalifikujących się do rzeczywistej produkcji.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Olejów i Tłuszczów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
W odniesieniu do roku gospodarczego 2003/2004 rzeczywista produkcja oliwy z oliwek kwalifikująca się do pomocy, o której mowa w art. 5 rozporządzenia nr 136/66/EWG, wynosi:
- 342997 ton dla Grecji,
- 1570169 ton dla Hiszpanii,
- 3284 ton dla Francji,
- 736198 ton dla Włoch,
- 34644 ton dla Portugalii.
2.
W odniesieniu do roku gospodarczego 2003/2004 jednostkowa kwota pomocy na produkcję, o której mowa w art. 5 rozporządzenia nr 136/66/EWG, wypłacona dla ilości kwalifikujących się do rzeczywistej produkcji, wynosi:
- 129,64 EUR/100 kg dla Grecji,
- 64,03 EUR/100 kg dla Hiszpanii,
- 130,40 EUR/100 kg dla Francji,
- 97,83 EUR/100 kg dla Włoch,
- 130,40 EUR/100 kg dla Portugalii.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 998/2005
z dnia 29 czerwca 2005 r.
w sprawie wydawania pozwoleń na przywóz cukru trzcinowego w ramach niektórych kontyngentów taryfowych i porozumień preferencyjnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1],
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1095/96 z dnia 18 czerwca 1996 r. w sprawie wprowadzania koncesji określonych na liście koncesyjnej CXL sporządzonej w wyniku zakończenia negocjacji GATT XXIV.
6 [2],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1159/2003 z dnia 30 czerwca 2003 r. ustanawiające szczegółowe zasady przywozu cukru trzcinowego w latach gospodarczych 2003/2004, 2004/2005, 2005/2006 w ramach niektórych kontyngentów taryfowych i umów preferencyjnych oraz zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1464/95 i (WE) nr 779/96 [3], w szczególności jego art. 5 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 9 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003 przewiduje szczegółowe zasady dotyczące ustalenia zobowiązań dostawy, po zerowej stawce celnej, produktów oznaczonych kodem CN 1701, wyrażonych jako ekwiwalent cukru białego i pochodzących z krajów, które podpisały Protokół AKP i Umowę z Indiami.
(2) Artykuł 16 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003 przewiduje szczegółowe zasady dotyczące ustalenia kontyngentów taryfowych, po zerowej stawce celnej, w odniesieniu do produktów oznaczonych kodem CN 17011110, wyrażonych jako ekwiwalent cukru białego i pochodzących z krajów, które podpisały Protokół AKP i Umowę z Indiami.
(3) Artykuł 22 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003 otwiera kontyngenty taryfowe, po stawce celnej 98 EUR za tonę, produktów oznaczonych kodem CN 17011110, pochodzących z Brazylii, Kuby i innych państw trzecich.
(4) W okresie od 20 do 24 czerwca 2005 r., zgodnie z art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003, zostały przedłożone właściwym władzom wnioski o pozwolenie na przywóz dla ilości całkowitej przekraczającej ilość przewidzianą w kontyngencie ustalonym na mocy art. 16 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003 odnośnie do specjalnego cukru preferencyjnego.
(5) W tych okolicznościach Komisja powinna ustalić współczynnik redukcyjny umożliwiający wydawanie pozwoleń proporcjonalnie do dostępnej ilości oraz zaznaczyć, jeżeli odpowiedni limit został wykorzystany,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W przypadku wniosków złożonych w okresie od 20 do 24 czerwca 2005 r., zgodnie z art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003, pozwolenia na przywóz wydaje się dla limitów ilościowych określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 30 czerwca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 999/2005
z dnia 30 czerwca 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1000/2005
z dnia 30 czerwca 2005 r.
ustalające refundacje wywozowe dla produktów przetworzonych na bazie zbóż i ryżu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1785/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [2], w szczególności jego art. 14 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W myśl art. 13 rozporządzenia Rady (WE) nr 1784/2003 i art. 14 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003, różnica między notowaniami lub cenami na rynku światowym produktów, o których mowa w art. 1 tych rozporządzeń, a cenami tych produktów we Wspólnocie może być pokryta przez refundacje wywozowe.
(2) Na mocy art. 14 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003 refundacje powinny być ustalane z uwzględnieniem, z jednej strony, istniejącej sytuacji i przyszłych tendencji pod względem cen i dostępności zbóż, ryżu i ryżu łamanego na rynku Wspólnoty, a z drugiej – cen zbóż, ryżu, ryżu łamanego i produktów sektora zbożowego na rynku światowym.
Na mocy tych samych artykułów należy także zapewnić na rynku zbożowym i ryżowym równowagę i naturalny rozwój cen i handlu, a ponadto uwzględniać ekonomiczne aspekty przewidywanych wywozów oraz potrzebę unikania zakłóceń na rynku Wspólnoty.
(3) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1518/95 [3] w sprawie systemu przywozu i wywozu produktów przetworzonych na bazie zbóż i ryżu, określiło w art. 4 szczególne kryteria, jakie należy uwzględnić przy wyliczaniu refundacji dla tych produktów.
(4) Należy różnicować refundacje dla niektórych produktów przetworzonych w zależności od zawartości w tych produktach popiołów, surowego błonnika, łusek, białka, tłuszczu lub skrobi, ponieważ zawartość ta jest szczególnie znaczącym wskaźnikiem ilości produktu podstawowego rzeczywiście obecnego w produkcie przetworzonym.
(5) Jeśli chodzi o maniok i inne korzenie oraz bulwy roślin tropikalnych, jak również wytworzone z nich mąki, ekonomiczny aspekt ich wywozu, jaki można przewidywać, biorąc przede wszystkim pod uwagę charakter i pochodzenie tych produktów, nie uzasadnia aktualnie potrzeby ustalania refundacji wywozowej.
W odniesieniu do niektórych produktów przetworzonych na bazie zbóż, niewielkie znaczenie udziału Wspólnoty w handlu światowym nie wymaga aktualnie ustalania refundacji wywozowej.
(6) Sytuacja na rynku światowym lub szczególne wymagania niektórych rynków mogą spowodować konieczność zróżnicowania refundacji w odniesieniu do niektórych produktów, w zależności od ich miejsca przeznaczenia.
(7) Refundację należy ustalać raz na miesiąc. W tym odstępie czasu może ona zostać zmieniona.
(8) Niektóre produkty przetworzone na bazie kukurydzy mogą być poddane obróbce termicznej, która stwarza ryzyko przyznania refundacji nieodpowiadającej jakości produktu.
Należy uściślić, że produkty te, zawierające wstępnie żelatynizowaną skrobię, nie mogą korzystać z refundacji wywozowej.
(9) Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje wywozowe dla produktów, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1518/95, ustala się w wysokości podanej w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1001/2005
z dnia 30 czerwca 2005 r.
ustalające refundacje produkcyjne w sektorze zbóż
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 8 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1722/93 z dnia 30 czerwca 1993 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzeń Rady (EWG) nr 1766/82 i (EWG) nr 1418/76 dotyczące refundacji produkcyjnych w sektorach zbóż i ryżu, odpowiednio [2], określiło warunki przyznawania refundacji produkcyjnych.
Podstawa wyliczenia została określona w art. 3 tego rozporządzenia.
Tak wyliczona refundacja, zróżnicowana, w razie potrzeby, dla skrobi ziemniaczanej, powinna być ustalana raz w miesiącu i może być zmieniana, jeśli ceny kukurydzy i/lub pszenicy ulegną znaczącej zmianie.
(2) W celu określenia dokładnej kwoty do wypłaty przy wyliczaniu ustalanych przez niniejsze rozporządzenie refundacji produkcyjnych należy użyć współczynników podanych w załączniku II do rozporządzenia (EWG) nr 1722/93.
(3) Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundację produkcyjną wyrażoną na tonę skrobi kukurydzianej o której mowa w art. 3 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1722/93, ustala się w wysokości:
a) 19,28 EUR/t dla skrobi kukurydzianej, pszennej i jęczmiennej;
b) 23,81 EUR/t dla skrobi ziemniaczanej.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1002/2005
z dnia 30 czerwca 2005 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1239/95 w zakresie przyznawania licencji przymusowych oraz zasad dotyczących jawnej kontroli i dostępu do dokumentów znajdujących się w posiadaniu Wspólnotowego Urzędu Odmian Roślin
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2100/94 z dnia 27 lipca 1994 r. w sprawie wspólnotowego systemu ochrony odmian roślin [1], w szczególności jego art. 114,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 29 rozporządzenia (WE) nr 2100/94 został zmieniony w celu zamieszczenia odniesienia do licencji przymusowych, określonych w art. 12 dyrektywy 98/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 lipca 1998 r. w sprawie ochrony prawnej wynalazków biotechnologicznych [2] oraz zastąpienia określenia "licencja przymusowa na eksploatację" określeniem "licencja przymusowa".
(2) Zakres rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji [3], ustanawiającego ogólne zasady i ograniczenia regulujące korzystanie z prawa dostępu do dokumentów określonego w art. 255 Traktatu, został rozszerzony na dokumenty znajdujące się w posiadaniu Wspólnotowego Urzędu Odmian Roślin poprzez dodanie nowego art. 33a w rozporządzeniu (WE) nr 2100/94.
(3) W związku z powyższym, stosowne jest wprowadzenie odpowiednich zmian do rozporządzenia (WE) nr 1239/95 z dnia 31 maja 1995 r. ustanawiającego przepisy wykonawcze dla wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 2100/94 w odniesieniu do postępowania przed Wspólnotowym Urzędem Odmian Roślin [4].
(4) Przeprowadzono konsultację z Radą Administracyjną Wspólnotowego Urzędu Odmiany Roślin.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Systemu Ochrony Odmian Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Rozporządzenie (WE) nr 1239/95 zmienia się następująco:
1) rozdział IV tytułu II otrzymuje brzmienie:
"ROZDZIAŁ IV
WSPÓLNOTOWE LICENCJE PRZYZNAWANE PRZEZ URZĄD
Sekcja 1
Przymusowe licencje określone w art. 29 rozporządzenia podstawowego
Artykuł 37
Wnioski o przymusową licencję
1.
Wniosek o przymusową licencję zgodnie z art. 29 ust. 1, ust. 2 i ust. 5 rozporządzenia podstawowego zawiera:
a) wyznaczenie jako stron postępowania wnioskodawcy i sprzeciwiającego się posiadacza odmiany, o którą chodzi;
b) nazwę odmian(-y) z podaniem gatunku;
c) propozycję rodzaju działań objętych licencją przymusową;
d) stwierdzenie przedstawiające brane pod uwagę dobro powszechne, łącznie z faktami, elementami materiału dowodowego i argumentami przedstawionymi na poparcie zgłaszanego dobra powszechnego;
e) w przypadku wniosku określonego w art. 29 ust. 2 rozporządzenia podstawowego – propozycję kategorii osób, którym przyznaje się licencję przymusową na eksploatację oraz, w stosownych przypadkach, szczególne wymagania związane z kategorią tych osób;
f) propozycję należytego wynagrodzenia oraz podstawę użytą do jego obliczenia.
2.
Wniosek o licencję przymusową, określony w art. 29 ust. 5a rozporządzenia podstawowego, zawiera:
a) wyznaczenie jako stron postępowania wnioskodawcy i sprzeciwiającego się posiadacza odmiany, o którą chodzi;
b) nazwę odmian(-y) z podaniem gatunku;
c) poświadczoną kopię zaświadczenia patentowego, zawierającą numer patentu i zastrzeżenie patentowe wynalazku biotechnologicznego, oraz organ wydający;
d) propozycję rodzaju działań objętych licencją przymusową;
e) propozycję należytego wynagrodzenia oraz podstawę użytą do jego obliczenia;
f) stwierdzenie wymieniające powody, dla których dany wynalazek biotechnologiczny stanowi znaczący postęp techniczny oraz ma duże znaczenie gospodarcze w porównaniu z chronioną odmianą, łącznie z faktami, elementami materiału dowodowego i argumentami przedstawionymi na poparcie zgłaszanego wniosku;
g) propozycję zasięgu terytorialnego licencji, który nie może przekraczać zasięgu terytorialnego patentu, o którym mowa w lit. c).
3.
Wniosek o wzajemną licencję, o której mowa w art. 29 ust. 5a rozporządzenia podstawowego, zawiera:
a) wyznaczenie jako stron postępowania wnioskodawcy i sprzeciwiającego się posiadacza odmiany, o którą chodzi;
b) nazwę odmian(-y) z podaniem gatunku;
c) poświadczoną kopię zaświadczenia patentowego, zawierającą numer patentu i zastrzeżenie patentowe wynalazku biotechnologicznego, oraz organ wydający;
d) oficjalny dokument zaświadczający, że przymusowa licencja na opatentowany wynalazek biotechnologiczny została przyznana posiadaczowi prawa do odmiany rośliny;
e) propozycję rodzaju działań objętych wzajemną licencją;
f) propozycję należytego wynagrodzenia oraz podstawę użytą do jego obliczenia;
g) propozycję zasięgu terytorialnego wzajemnej licencji, który nie może przekraczać zasięgu terytorialnego patentu, określonego w lit. c).
4.
Wnioskowi o licencję przymusową towarzyszą dokumenty świadczące o nieskutecznym wniosku skierowanym przez wnioskodawcę do posiadacza prawa do odmiany rośliny w sprawie przyznania umownego prawa korzystania.
Jeżeli wnioskodawcą o licencję przymusową jest Komisja lub Państwo Członkowskie na mocy art. 29 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, Urząd może zrezygnować z tego wymogu w przypadku siły wyższej.
5.
Wniosek o umowne korzystanie uważa się za nieskuteczny w rozumieniu ust. 4, jeżeli:
a) sprzeciwiający się posiadacz nie udzielił w rozsądnym okresie ostatecznej odpowiedzi osobie ubiegającej się o to prawo; lub
b) sprzeciwiający się posiadacz odmówił przyznania umownego prawa korzystania osobie ubiegającej się o nie; lub
c) sprzeciwiający się posiadacz zaproponował umowne prawo korzystania osobie ubiegającej się o nie na ewidentnie nierozsądnych zasadniczych warunkach łącznie z tymi, które wiążą się z uiszczeniem opłat licencyjnych, bądź na warunkach, które rozważane jako całość są ewidentnie nierozsądne.
Artykuł 38
Badanie wniosku o licencję przymusową
1.
Postępowanie ustne i składanie zeznań odbywa się w zasadzie łącznie podczas jednego przesłuchania.
2.
Nie dopuszcza się wniosków o następne przesłuchanie, z wyjątkiem wniosków wynikających z okoliczności, które uległy zmianie po przesłuchaniu.
3.
Przed podjęciem rozstrzygnięcia Urząd zaprasza zainteresowane strony do zawarcia polubownego układu w sprawie umownego prawa korzystania.
Jeżeli jest to stosowne, Urząd czyni propozycję takiego polubownego układu.
Artykuł 39
Tytuł do wspólnotowej ochrony odmian roślin podczas postępowania
1.
Jeżeli rozpoczęcie działania przeciwko posiadaczowi w związku z żądaniem określonym w art. 98 ust. 1 rozporządzenia podstawowego wpisano do Rejestru wspólnotowych praw do ochrony odmian roślin, Urząd może wstrzymać postępowanie w sprawie przyznania licencji przymusowej.
Nie można go wznowić przed wpisaniem do Rejestru ostatecznego orzeczenia lub jakiegokolwiek zakończenia w sprawie takiego działania.
2.
Jeżeli przeniesienie prawa do wspólnotowej ochrony odmian roślin wiąże Urząd, to nowy posiadacz wchodzi do postępowania jako strona na żądanie wnioskodawcy, jeżeli ten wnioskodawca bezskutecznie żądał od nowego posiadacza przyznania mu umownego prawa korzystania w ciągu dwóch miesięcy od odbioru zawiadomienia z Urzędu, że nazwę nowego posiadacza wpisano do Rejestru wspólnotowych praw do ochrony odmian roślin.
Żądaniu wnioskodawcy towarzyszy wystarczająco udokumentowany materiał dowodzący jego próżnego usiłowania oraz, w razie potrzeby, kroków podjętych przez nowego posiadacza.
3.
W przypadku wniosku określonego w art. 29 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, nowy posiadacz wchodzi do postępowania jako jego strona.
Nie stosuje się wówczas przepisów ust. 1 tego artykułu.
Artykuł 40
Treść rozstrzygnięcia w sprawie wniosku
Rozstrzygnięcie w formie pisemnej podpisuje przewodniczący Urzędu.
Rozstrzygnięcie obejmuje:
a) stwierdzenie, że rozstrzygnięcie wydane jest przez Urząd;
b) datę podjęcia rozstrzygnięcia;
c) nazwiska członków Komitetu biorących udział w postępowaniu;
d) nazwy stron postępowania i ich pełnomocników;
e) powołanie się na opinię Rady Administracyjnej;
f) wykaz zagadnień będących przedmiotem rozstrzygnięcia;
g) streszczenie faktów;
h) podstawy, na których opiera się rozstrzygnięcie;
i) zarządzenie Urzędu; w miarę potrzeby zarządzenie precyzuje działania objęte licencją przymusową, szczególne warunki odnoszące się do niej, jak również kategorię osób i – w stosownych przypadkach – szczególne wymagania związane z tą kategorią.
Artykuł 41
Przyznawanie licencji przymusowej
Rozstrzygnięcie o przyznaniu licencji przymusowej zgodnie z art. 29 ust. 1, ust. 2 i ust. 5 rozporządzenia podstawowego zawiera stwierdzenie, poświęcone kwestii dobra powszechnego.
1) Następujące czynniki mogą w szczególności stanowić dobro powszechne:
a) ochrona życia lub zdrowia ludzi, zwierząt lub roślin;
b) potrzeba zaopatrzenia rynku w materiał przedstawiający szczególne właściwości;
c) potrzeba utrzymania zachęty do prowadzenia hodowli ulepszonych odmian.
2) Rozstrzygnięcie o przyznaniu licencji przymusowej zgodnie z art. 29 ust. 5a rozporządzenia podstawowego zawiera stwierdzenie, w którym podaje się powody, dla których dany wynalazek stanowi znaczący postęp techniczny oraz ma duże znaczenie gospodarcze. Poniżej wymieniono powody, dla których dany wynalazek stanowi znaczący postęp techniczny oraz ma duże znaczenie gospodarcze w porównaniu z chronioną odmianą rośliny:
a) poprawa technologii upraw,
b) poprawa stanu środowiska,
c) poprawa technik mających na celu rozwój bioróżnorodności genetycznej,
d) poprawa jakości,
e) poprawa wydajności,
f) poprawa odporności,
g) poprawa przystosowania do konkretnych warunków klimatycznych i środowiskowych.
3) Licencja przymusowa ma niewyłączny charakter.
4) Licencję przymusową można odstąpić tylko łącznie z tą częścią przedsiębiorstwa, która korzysta z licencji lub w przypadku określonym w art. 29 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, łącznie z przydzieleniem praw do odmiany zasadniczo wywiedzionej.
Artykuł 42
Warunki, które musi spełniać osoba, której przyznano licencję przymusową
1.
Bez uszczerbku dla innych warunków określonych w art. 29 ust. 3 rozporządzenia podstawowego osoba, której przyznano licencję przymusową, musi dysponować odpowiednimi zasobami finansowymi i technicznymi w celu korzystania z licencji.
2.
Przestrzeganie warunków określonych w licencji przymusowej oraz w decyzji o przyznaniu licencji uważa się za "okoliczność" w rozumieniu art. 29 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
3.
Urząd zapewnia, że osoba, której przyznano licencję przymusową, nie może podejmować działań prawnych w sprawie naruszenia wspólnotowego prawa ochrony odmian roślin, chyba że posiadacz odmówił lub zaniechał podjęcia takich działań w ciągu dwóch miesięcy od wystosowania żądania w tej sprawie.
Artykuł 43
Kategoria osób spełniających szczególne wymagania określone w art. 29 ust. 2 rozporządzenia podstawowego
1.
Każda osoba zamierzająca korzystać z licencji przymusowej, która mieści się w kategorii osób spełniających szczególne wymagania określone w art. 29 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, oznajmia swój zamiar Urzędowi i posiadaczowi listem poleconym z potwierdzeniem doręczenia.
Oświadczenie obejmuje:
a) nazwę i adres tej osoby, zgodnie z wymogami ustanowionymi dla stron postępowania na podstawie art. 2 niniejszego rozporządzenia;
b) stwierdzenie faktów spełniających szczególne wymagania;
c) stwierdzenie przedstawiające działania, które będzie się wykonywać; oraz
d) zapewnienie, że osoba dysponuje odpowiednimi zasobami finansowymi oraz informacje na temat jej technicznej zdolności do korzystania z licencji przymusowej.
2.
Na żądanie Urząd wpisuje osobę do rejestru wspólnotowej ochrony odmian roślin, jeżeli osoba ta spełniła warunki związane z oświadczeniem, o którym mowa w ust. 1.
Osoba ta nie może korzystać z licencji przymusowej przed wpisaniem do rejestru.
O wpisaniu powiadamia się tę osobę i posiadacza.
3.
Artykuł 42 ust. 3 niniejszego rozporządzenia stosuje się mutatis mutandis do osoby wpisanej do rejestru wspólnotowej ochrony odmian roślin na podstawie ust. 2 niniejszego artykułu.
Jakiekolwiek orzeczenie lub inne zakończenie prawnego działania w stosunku do aktu naruszenia stosuje się do innych wpisanych osób lub tych, które zostaną wpisane.
4.
Wpis określony w ust. 2 można skreślić wyłącznie w sytuacji, gdy szczególne wymagania ustanowione w decyzji o przyznaniu licencji przymusowej lub finansowe i techniczne zdolności ustalone na podstawie ust. 2 uległy zmianie po upływie roku od przyznania licencji przymusowej i w trakcie okresu określonego w decyzji o przyznaniu.
O skreśleniu wpisu zawiadamia się wpisaną osobę i posiadacza.
Sekcja 2
Prawa korzystania określone w art. 100 ust. 2 rozporządzenia podstawowego
Artykuł 44
Prawa korzystania określone w art. 100 ust. 2 rozporządzenia podstawowego
1.
Żądania umownego niewyłącznego prawa korzystania od nowego posiadacza na podstawie art. 100 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, dokonuje się w przypadku dawnego posiadacza w ciągu dwóch miesięcy, lub w przypadku osoby posiadającej prawo do korzystania w ciągu czterech miesięcy od potwierdzenia odbioru zawiadomienia z Urzędu, że nazwę nowego posiadacza wpisano do rejestru wspólnotowej ochrony odmian roślin.
2. Wnioskowi o prawo korzystania przyznanego na podstawie art. 100 ust. 2 rozporządzenia podstawowego towarzyszą dokumenty poświadczające nieskuteczne żądanie, o którym mowa w ust. 1. Przepisy art. 37 ust. 1 lit. a), b), c) i ust 5, art. 38, 39 ust. 3, art. 40 z wyjątkiem lit. f), art. 41 ust. 3 i 4 i art. 42 niniejszego rozporządzenia stosuje się mutatis mutandis.";
2) artykuł 82 przyjmuje brzmienie:
"Artykuł 82
Jawna kontrola rejestrów
1.
Rejestry są dostępne dla jawnej kontroli w siedzibie Urzędu.
Dostęp do rejestrów oraz zawartych w nich dokumentów przyznany jest na tych samych warunkach i zgodnie z tymi samymi przepisami co dostęp do dokumentów znajdujących się w posiadaniu Urzędu w rozumieniu art. 84.
2.
Kontrola rejestrów na miejscu odbywa się nieodpłatnie.
Sporządzenie i wydawanie wyciągów z rejestru w jakiejkolwiek formie, która wymaga opracowania i przetwarzania danych, innej niż tylko wykonanie kopii dokumentu lub jego części, będzie podlegało opłacie administracyjnej.
3.
Przewodniczący Urzędu może zapewnić jawną kontrolę w siedzibach instytucji krajowych lub w wyznaczonych podporządkowanych urzędach na podstawie art. 30 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.";
3) artykuł 84 przyjmuje brzmienie:
"Artykuł 84
Dostęp do dokumentów przechowywanych w Urzędzie
1.
Rada administracyjna przyjmie praktyczne ustalenia niezbędne do umożliwienia dostępu do dokumentów przechowywanych w Urzędzie, w tym do rejestrów.
2.
Rada administracyjna podejmie decyzję w sprawie kategorii dokumentów, które zostaną bezpośrednio udostępnione w drodze publikacji, w tym publikacji drogą elektroniczną.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1003/2005
z dnia 30 czerwca 2005 r.
wdrażające rozporządzenie (WE) nr 2160/2003 w odniesieniu do celu wspólnotowego ograniczenia powszechnego występowania niektórych serotypów salmonelli w stadach hodowlanych gatunku Gallus gallus oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2160/2003
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 2160/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie zwalczania salmonelli i innych określonych odzwierzęcych czynników chorobotwórczych przenoszonych przez żywność [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1 i art. 13,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Celem rozporządzenia (WE) nr 2160/2003 jest zapewnienie podjęcia właściwych i skutecznych środków w zakresie wykrywania i kontroli salmonelli oraz innych odzwierzęcych czynników chorobotwórczych na wszystkich stosownych etapach produkcji, przetwarzania i obrotu, w szczególności na poziomie produkcji pierwotnej, w celu ograniczenia ich powszechnego występowania i zagrożenia, jakie stanowią dla zdrowia publicznego.
(2) Na mocy tego rozporządzenia należy ustanowić wspólnotowy cel w odniesieniu do ograniczenia powszechnego występowania wszystkich serotypów salmonelli o znaczeniu dla zdrowia publicznego w stadach hodowlanych gatunku Gallus gallus na poziomie produkcji pierwotnej.
(3) Rozporządzenie (WE) nr 2160/2003 stanowi, że celem wspólnotowym jest zawarcie liczbowego wyrażenia maksymalnej wartości procentowej jednostek epidemiologicznych z wynikiem pozytywnym i/lub minimalnej wartości procentowej ograniczenia liczby jednostek epidemiologicznych z wynikiem pozytywnym, maksymalnego terminu, w jakim cel musi zostać osiągnięty oraz określenia systemów badawczych koniecznych do sprawdzenia, czy cel został osiągnięty.
Należy również zawrzeć, w stosownych przypadkach, określenie serotypów o znaczeniu dla zdrowia publicznego.
(4) Rozporządzenie to stanowi również, że na okres przejściowy trzech lat, cel wspólnotowy w odniesieniu do stad hodowlanych gatunku Gallus gallus obejmuje pięć serotypów salmonelli najczęściej występujących w salmonellozie u ludzi, które należy zidentyfikować na podstawie danych zgromadzonych za pomocą wspólnotowych systemów monitorowania.
(5) Z informacji pochodzących ze wspólnotowych systemów monitorowania wynika, że pięć serotypów salmonelli najczęściej występujących w salmonellozie u ludzi to Salmonella Enteritidis, Salmonella Hadar, Salmonella Infantis, Salmonella Typhimurium i Salmonella Virchow.
Cel wspólnotowy ustanowiony tym rozporządzeniem powinien zatem obejmować wspomniane serotypy.
(6) Aby ustalić cel wspólnotowy, należy udostępnić porównywalne dane dotyczące powszechnego występowania przedmiotowych serotypów salmonelli w stadach hodowlanych gatunku Gallus gallus w Państwach Członkowskich.
Minimalne wymogi odnośnie do kontroli salmonelli zgodnie z dyrektywą Rady 92/117/EWG [2] zostały wykorzystane jako podstawa do gromadzenia stosownych danych dotyczących jej występowania w Państwach Członkowskich.
Informacje te zostały zgromadzone w stosownym okresie w 2004 r. we wszystkich Państwach Członkowskich.
(7) Aby dokonać oceny realizacji celu oraz biorąc pod uwagę stosunkowo niskie powszechne występowanie przedmiotowych serotypów salmonelli w stadach hodowlanych gatunku Gallus gallus we Wspólnocie, należy zorganizować okresowe badania reprezentatywnej liczby stad o dostatecznym rozmiarze, które powinny liczyć 250 lub więcej ptaków, na mocy wymogów dyrektywy 92/117/EWG.
(8) System badawczy potrzebny do dokonania oceny realizacji celu wspólnotowego różni się zasadniczo i jest prawdopodobnie bardziej czuły od systemu badawczego wykorzystanego do gromadzenia porównywalnych danych w Państwach Członkowskich zgodnie z dyrektywą 92/117/EWG.
W związku z tym należy dokonać przeglądu celu wspólnotowego po upływie maksymalnie jednego roku od wdrażania odpowiednich krajowych programów kontroli.
(9) Ze względu na okres gromadzenia informacji, porównywalne dane nie były dostępne na czas przed ustaleniem celu wspólnotowego w terminie określonym w załączniku I do rozporządzenia 2160/2003 w odniesieniu do stad hodowlanych gatunku Gallus gallus.
Termin ustalenia tego celu należy zatem przedłużyć o sześć miesięcy, a rozporządzenie (WE) nr 2160/2003 stosownie zmienić.
(10) Środki przewidziane w art. 4 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 2160/2003, dotyczące ustalenia celu wspólnotowego w odniesieniu do stad hodowlanych gatunku Gallus gallus na okres przejściowy, opierają się na już ustalonej metodologii kontrolowania salmonelli zgodnie z dyrektywą 92/117/EWG, natomiast pozostałe aspekty środków są związane z zarządzaniem ryzykiem. Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu zostały opracowane w ramach grupy roboczej przy udziale Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA). Nie naruszając wymogu art. 15 rozporządzenia (WE) nr 2160/2003 przewidującego zasięgnięcie opinii EFSA we wszelkich kwestiach, które mogłyby mieć istotny wpływ na zdrowie publiczne, na obecnym etapie oficjalne konsultacje z EFSA nie są konieczne.
(11) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Cel wspólnotowy
1.
Celem wspólnotowym w odniesieniu do ograniczenia powszechnego występowania Salmonelli Enteritidis, Salmonelli Hadar, Salmonelli Infantis, Salmonelli Typhimurium i Salmonelli Virchow w stadach hodowlanych gatunku Gallus gallus jest ograniczenie maksymalnej wartości procentowej dorosłych stad hodowlanych liczących przynajmniej 250 ptaków z wynikiem pozytywnym do 1 % lub mniej do 31 grudnia 2009 r.
Jednakże dla Państw Członkowskich posiadających mniej niż 100 stad hodowlanych nie więcej niż jedno dorosłe stado hodowlane ma wynik pozytywny.
2.
System badawczy konieczny do dokonania oceny realizacji celu wspólnotowego jest określony w Załączniku.
Artykuł 2
Przegląd
Komisja dokonuje przeglądu celu wspólnotowego, określonego w art. 1 w świetle wyników z pierwszego roku wdrażania krajowych programów kontroli zatwierdzonych zgodnie z art. 6 rozporządzenia (WE) nr 2160/2003.
Artykuł 3
Zmiana rozporządzenia (WE) nr 2160/2003
W załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 2160/2003 tekst w kolumnie 4 pierwszego rzędu otrzymuje brzmienie:
"18 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia".
Artykuł 4
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1005/2005
z dnia 30 czerwca 2005 r.
ustalające pochodne ceny interwencyjne dla białego cukru w roku gospodarczym 2005/2006
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 2 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 2 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 ustalił dla lat gospodarczych od 2001/2002 do 2005/2006 cenę interwencyjną dla cukru białego w wysokości 631,90 EUR za tonę stosowaną na obszarach nieobjętych deficytem.
(2) Artykuł 2 ust. 1 lit. b) wyżej wymienionego rozporządzenia przewiduje, że pochodna cena interwencyjna dla cukru białego jest ustalana każdego roku dla każdego z obszarów deficytowych.
Przy ustalaniu tych cen należy uwzględnić różnice regionalne w cenach cukru, które w przypadku normalnych zbiorów i swobodnego obrotu produktem można przyjąć na podstawie naturalnych warunków kształtowania cen rynkowych i po uwzględnieniu zdobytego doświadczenia oraz kosztów transportu cukru z obszarów objętych nadwyżką do obszarów deficytowych.
(3) W celu stwierdzenia sytuacji deficytowej w danym regionie dokonywane są prognozy w oparciu o dane przekazywane przez Państwa Członkowskie, które odnoszą się zarówno do zmian w spożyciu w danym roku gospodarczym, jak również do prognoz dotyczących ewolucji dostępnej produkcji w kolejnym roku.
Dany region może zatem zostać uznany za deficytowy wyłącznie w przypadku gdy przeprowadzone prognozy jednoznacznie wskazują na wystąpienie deficytu.
(4) W tym kontekście prawdopodobieństwo wystąpienia deficytowej sytuacji w zaopatrzeniu jest największe na obszarach produkcji w Hiszpanii, Irlandii, Zjednoczonym Królestwie, Portugalii i Finlandii.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do obszarów deficytowych Wspólnoty, pochodną cenę interwencyjną dla cukru białego w roku gospodarczym 2005/2006 ustala się w wysokości:
a) 648,80 EUR na tonę dla wszystkich obszarów Hiszpanii;
b) 646,50 EUR na tonę dla wszystkich obszarów Irlandii i Zjednoczonego Królestwa;
c) 646,50 EUR na tonę dla wszystkich obszarów Portugalii;
d) 646,50 EUR na tonę dla wszystkich obszarów Finlandii.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1006/2005
z dnia 30 czerwca 2005 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1549/2004 wprowadzające odstępstwo od rozporządzenia Rady (WE) nr 1785/2003 w odniesieniu do systemu przywozu ryżu i ustalenia szczegółowych zasad przejściowych mających zastosowanie do przywozu ryżu Basmati
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1785/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [1], w szczególności jego art. 10 ust. 2 i art. 11 ust. 4,
uwzględniając decyzję Rady 2005/476/WE z dnia 21 czerwca 2005 r. w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki dotyczącego metody obliczania należności celnych stosowanych w odniesieniu do ryżu łuskanego [2], w szczególności jej art. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja 2005/476/WE przewiduje szczególne zasady obliczania należności celnych za przywóz do Wspólnoty ryżu łuskanego objętego kodem CN 100620 w okresie od dnia 1 marca 2005 r. do dnia 30 czerwca 2006 r.
Należy zatem podjąć konieczne środki odnośnie do należności celnych stosowanych w odniesieniu do przywozu ryżu łuskanego objętego kodem CN 100620 w odniesieniu do przewidzianego okresu przejściowego.
(2) Decyzja 2005/476/WE przedłuża również do dnia 30 czerwca 2006 r. okres maksymalny, w którym Komisja, w oczekiwaniu na rozporządzenie zmieniające art. 11 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003, może przyjąć środki dotyczące systemu przywozu ryżu w drodze odstępstwa od przepisów rozporządzenia (WE) nr 1785/2003.
(3) W celu uniknięcia zakłócenia funkcjonowania systemu przewidzianego decyzją 2005/476/WE, przez niewłaściwe wnioski o pozwolenie na przywóz, należy ustalić stawkę gwarancji dotyczącą pozwoleń na przywóz ryżu łuskanego na dość wysokim poziomie.
W tym celu należy wprowadzić odstępstwo od art. 12 lit. a) rozporządzenia Komisji (WE) nr 1342/2003 z dnia 28 lipca 2003 r. ustalającego specjalne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na przywóz i wywóz zbóż i ryżu [3].
(4) Zważywszy że porozumienie zatwierdzone decyzją 2005/476/WE stosuje się od dnia 1 marca 2005 r., należy przewidzieć stosowanie od tego samego dnia przepisów niniejszego rozporządzenia dotyczących należności celnych stosowanych w odniesieniu do przywozu ryżu łuskanego oraz wynikających z nich zmian dotyczących ryżu całkowicie bielonego i ryżu Basmati.
(5) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie Komisji (WE) nr 1549/2004 [4].
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1549/2004 wprowadza się następujące zmiany:
a) artykuł 1 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 1
1. W drodze odstępstwa od art. 11 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003 należność przywozową za ryż łuskany objęty kodem CN 100620 ustala Komisja w terminie 10 dni od zakończenia odpowiedniego okresu rozliczeniowego w wysokości:
a) 30 EUR za tonę w jednym z następujących przypadków:
- po stwierdzeniu, że przywozy ryżu łuskanego realizowane przez cały ubiegły rok gospodarczy nie osiągnęły rocznej ilości referencyjnej określonej w ust. 3 akapit pierwszy, zmniejszonej o 15 %,
- po stwierdzeniu, że przywozy ryżu łuskanego realizowane przez pierwszych sześć miesięcy roku gospodarczego nie osiągnęły częściowej ilości referencyjnej określonej w ust. 3 akapit drugi, zmniejszonej o 15 %,
b) 42,5 EUR za tonę w jednym z następujących przypadków:
- po stwierdzeniu, że przywozy ryżu łuskanego realizowane przez cały ubiegły rok gospodarczy przekraczają roczną ilość referencyjną określoną w ust. 3 akapit pierwszy, zmniejszoną o 15 %, i nie przekraczają tej samej rocznej ilości referencyjnej zwiększonej o 15 %,
- po stwierdzeniu, że przywozy ryżu łuskanego realizowane przez pierwszych sześć miesięcy roku gospodarczego przekraczają częściową ilość referencyjną określoną w ust. 3 akapit drugi, zmniejszoną o 15 %, i nie przekraczają tej samej częściowej ilości referencyjnej zwiększonej o 15 %,
c) 65 EUR za tonę w jednym z następujących przypadków:
- po stwierdzeniu, że przywozy ryżu łuskanego realizowane przez cały ubiegły rok gospodarczy przekraczają roczną ilość referencyjną określoną w ust. 3 akapit pierwszy, zwiększoną o 15 %,
- po stwierdzeniu, że przywozy ryżu łuskanego realizowane przez pierwszych sześć miesięcy roku gospodarczego przekraczają częściową ilość referencyjną określoną w ust. 3 akapit drugi, zwiększoną o 15 %.
Komisja ustala należność przywozową jedynie w przypadku, gdy obliczenia dokonane zgodnie z niniejszym rozporządzeniem prowadzą do jej zmiany.
Do czasu ustalenia nowej należności przywozowej stosuje się należność ustaloną wcześniej.
2. W odniesieniu do obliczeń przywozów, o których mowa w ust. 1, uwzględnia się ilości, na które, zgodnie z art. 10 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1785/2003, wydano pozwolenia na przywóz, w odniesieniu do ryżu łuskanego objętego kodem CN 100620, w odpowiednim okresie rozliczeniowym, z wyjątkiem pozwoleń na przywóz ryżu Basmati, o którym mowa w art. 4 niniejszego rozporządzenia.
3.
Roczna ilość referencyjna wynosi 431678 ton na rok gospodarczy 2004/2005.
Ilość ta została zwiększona o 6000 rocznie w odniesieniu do lat gospodarczych 2005/2006, 2006/2007 i 2007/2008.
Częściowa ilość referencyjna odpowiada, w każdym roku gospodarczym, połowie rocznej ilości referencyjnej, o której mowa w akapicie pierwszym.";
b) dodaje się art. 1a w brzmieniu:
"Artykuł 1a
W drodze odstępstwa od art. 12 rozporządzenia (WE) nr 1342/2003, kwota gwarancji w przypadku pozwoleń na przywóz ryżu łuskanego wynosi 30 EUR za tonę.";
c) dodaje się art. 1b w brzmieniu:
"Artykuł 1b
W drodze odstępstwa od art. 11 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003, należność przywozowa w odniesieniu do ryżu całkowicie bielonego objętego kodem CN 100630 wynosi 175 EUR za tonę.";
d) dodaje się art. 1c w brzmieniu:
"Artykuł 1c
W drodze odstępstwa od art. 11 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003, w przypadku odmian ryżu Basmati objętych kodami CN 10062017 i 10062098, określonych w załączniku I do niniejszego rozporządzenia, można zastosować zerową stawkę należności przywozowych.
W przypadku zastosowania akapitu pierwszego stosuje się środki przewidziane w art. 2–8.";
e) w art. 9 skreśla się akapit drugi;
f) w art. 10 zapis "należności przywozowe, o których mowa w art. 1 ust. 1 niniejszego rozporządzenia," zastępuje się zapisem "należność przywozowa w odniesieniu do ryżu łuskanego określona zgodnie z art. 1 niniejszego rozporządzenia lub, jeśli dotyczy, należność przywozowa w odniesieniu do ryżu całkowicie bielonego określona w art. 1b,";
g) w art. 11 datę " 30 czerwca 2005 r." zastępuje się datą " 30 czerwca 2006 r.";
h) tytuł załącznika I otrzymuje następujące brzmienie:
"Odmiany, o których mowa w art. 1c".
Artykuł 2
Pierwszego ustalenia należności, zgodnie z art. 1 lit. a), dokonuje się w terminie trzech dni od opublikowania niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1007/2005
z dnia 30 czerwca 2005 r.
ustalające należności przywozowe w odniesieniu do niektórych rodzajów ryżu łuskanego od dnia 1 marca 2005 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1549/2004 z dnia 30 sierpnia 2004 r. wprowadzające odstępstwo od rozporządzenia Rady (WE) nr 1785/2003 dotyczące systemu przywozu ryżu i ustanawiające szczegółowe przejściowe zasady mające zastosowanie do przywozu ryżu Basmati [1], w szczególności jego art. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na podstawie przekazanych przez właściwe władze informacji Komisja stwierdza, że pozwolenia na przywóz ryżu łuskanego objętego kodem CN 100620, z wyjątkiem pozwoleń na przywóz ryżu Basmati, zostały wydane na ilość 212325 ton na okres od dnia 1 września 2004 r. do dnia 28 lutego 2005 r.
Zgodnie z art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1549/2004 należność przywozowa za ryż łuskany objęty kodem CN 100620, inny niż ryż Basmati, musi zostać zmieniona.
Zmiana ta musi obowiązywać od dnia 1 marca 2005 r., aby uwzględnić stosowanie tego dnia rozporządzenia (WE) nr 1006/2005 zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1549/2004.
(2) Zważywszy że ustalenie mającej zastosowanie należności musi nastąpić w terminie trzech dni od momentu wejścia w życie rozporządzenia (WE) nr 1006/2005, niniejsze rozporządzenie musi niezwłocznie wejść w życie.
Ze względu na wsteczne ustalenie tej należności należy przewidzieć zwrot nadpłaconych należności na podstawie zwykłego wniosku składanego przez zainteresowane podmioty,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Należność przywozowa mająca zastosowanie do ryżu łuskanego objętego kodem CN 100620 wynosi 42,50 EUR za tonę.
Artykuł 2
Kwoty należności przekraczające kwotę prawnie należną uwzględnione od dnia 1 marca 2005 r. podlegają zwrotowi lub umorzeniu.
W tym celu wzywa się zainteresowane strony do składania wniosków zgodnie z przepisami art. 236 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 [2] oraz z właściwymi przepisami wykonawczymi określonymi w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 2454/93 [3]
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1008/2005
z dnia 30 czerwca 2005 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2771/1999 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania przepisów rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do interwencji na rynku masła i śmietany
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2771/1999 [2] przewiduje system interwencji w odniesieniu do dokonywania zakupów masła po ustalonych cenach.
(2) Artykuł 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 przewiduje obniżki cen interwencyjnych masła. Konieczne jest zatem określenie ceny interwencyjnej, która ma być stosowana przy obliczaniu ceny zakupu, kiedy cena interwencyjna ulega zmianie.
(3) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 2771/1999.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 2 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2771/1999 dodaje się akapit o następującej treści:
"Cena interwencyjna stosowana przy obliczaniu ceny zakupu jest ceną obowiązującą w dniu wyprodukowania masła."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1009/2005
z dnia 30 czerwca 2005 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2799/1999 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w zakresie przyznawania pomocy w odniesieniu do mleka odtłuszczonego i mleka odtłuszczonego w proszku przeznaczonych na paszę oraz sprzedaży mleka odtłuszczonego w proszku o takim przeznaczeniu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10 i 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 7 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2799/1999 [2] ustala kwotę pomocy związanej z mlekiem odtłuszczonym i odtłuszczonym mlekiem w proszku przeznaczonym do sporządzania karmy zwierzęcej z uwzględnieniem czynników podanych w art. 11 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999. Mając na uwadze zmniejszenie ceny interwencyjnej odtłuszczonego mleka w proszku z dniem 1 lipca 2005 r., należy zmniejszyć kwotę pomocy.
(2) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 2799/1999.
(3) Komitet Zarządzający ds. Mleka i Przetworów Mlecznych nie wydał opinii w terminie ustalonym przez przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 7 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2799/1999 otrzymuje brzmienie:
"1.
Pomoc ustala się na poziomie:
a) 2,42 EUR na 100 kilogramów mleka odtłuszczonego o zawartości białka nie mniejszej niż 35,6 % suchego ekstraktu beztłuszczowego;
b) 2,14 EUR na 100 kilogramów mleka odtłuszczonego o zawartości białka nie mniejszej niż 31,4 %, ale mniejszej niż 35,6 % suchego ekstraktu beztłuszczowego;
c) 30,00 EUR na 100 kilogramów mleka odtłuszczonego w proszku o zawartości białka nie mniejszej niż 35,6 % suchego ekstraktu beztłuszczowego;
d) 26,46 EUR na 100 kilogramów mleka odtłuszczonego w proszku o zawartości białka nie mniejszej niż 31,4 %, ale mniejszej niż 35,6 % suchego ekstraktu beztłuszczowego."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1010/2005
z dnia 30 czerwca 2005 r.
zmieniające rozporządzenie Komisji (WE) nr 628/2005 nakładające tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz łososia hodowlanego pochodzącego z Norwegii
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [1] ("rozporządzenie podstawowe"), w szczególności jego art. 7,
po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
1.
OBOWIĄZUJĄCE ŚRODKI
(1) W wyniku wszczęcia [2] w dniu 23 października 2004 r. dochodzenia antydumpingowego, w dniu 23 kwietnia 2005 r. rozporządzeniem (WE) nr 628/2005 Komisja nałożyła tymczasowe cła antydumpingowe na przywóz łososia hodowlanego pochodzącego z Norwegii [3] ("rozporządzenie nakładające tymczasowe cło").
(2) Wspomniane tymczasowe cła antydumpingowe, które przyjęły formę ceł ad valorem o stawkach od 6,8 % do 24,5 % wartości przywożonych produktów, obowiązują od dnia 27 kwietnia 2005 r.
2.
FORMA TYMCZASOWYCH ŚRODKÓW ANTYDUMPINGOWYCH
(3) Środki antydumpingowe mogą przybierać rozmaite formy.
Na przykład rzeczywista wartość cła ad valorem zmienia się w zależności od cen przywozowych, natomiast wpływ minimalnej ceny przywozowej ma charakter stały.
Celem obu form jest eliminacja szkodliwych skutków dumpingu.
Komisja ma dużą swobodę w wyborze formy danego środka.
W dotychczasowych dochodzeniach dotyczących łososia hodowlanego preferowaną formą środków były cła oparte na minimalnej cenie przywozowej wystarczającej do eliminacji skutków dumpingu wyrządzającego szkodę.
(4) Jednak nakładając tymczasowe środki w bieżącej sprawie, Komisja wstępnie uznała, że minimalna cena przywozowa może być trudna do wyegzekwowania, a jej obejście będzie łatwiejsze niż w przypadku innych form środków antydumpingowych.
Dlatego też w bieżącym dochodzeniu środki tymczasowe nałożono pierwotnie w formie ceł ad valorem.
(5) Po wdrożeniu tymczasowych środków zaobserwowano na rynku Wspólnoty nieprzewidziany wzrost cen rynkowych łososia hodowlanego na niespotykaną dotąd skalę.
Sytuację pogarsza fakt, że znaczna część łososia będącego przedmiotem obrotu handlowego to produkt świeży, o krótkim okresie przechowywania, dlatego znaczne wahania jego cen rynkowych nie mogą być zrekompensowane poprzez magazynowanie znacznych ilości produktu.
(6) W tych szczególnych okolicznościach pierwotne argumenty przeciwko nakładaniu minimalnych cen przywozowych nie mają już zastosowania.
W istocie, mimo odmiennych doświadczeń z przeszłości, ryzyko obchodzenia minimalnych cen przywozowych jest obecnie bardzo niewielkie.
Tym niemniej zmienność obserwowana obecnie na rynku może również wskazywać, że ten spektakularny trend nie jest na tyle trwały, aby można było zakwestionować ustalenia na temat dumpingu i jego szkodliwości dotyczące okresu objętego dochodzeniem.
(7) W tych okolicznościach uznano, że właściwa jest zmiana formy środków na minimalną cenę przywozową.
Jak stwierdzono powyżej, w przypadku ceny minimalnej cel jest ten sam jak w przypadku cła ad valorem – eliminacja skutków dumpingu wyrządzającego szkodę.
(8) W przypadku gdy przywóz odbywać się będzie po cenie cif na granicy Wspólnoty równej lub wyższej od ustalonej minimalnej ceny przywozowej, cło nie będzie pobierane.
Jeśli cena przywozu będzie niższa, będzie musiała zostać uiszczona różnica między rzeczywistą ceną a ustaloną minimalną ceną przywozową.
(9) W kwestii poziomu minimalnej ceny przywozowej koniecznego dla wyeliminowania skutków dumpingu wyrządzającego szkodę, niniejsza zmiana nie ma wpływu na ustalenia i metody opisane w rozporządzeniu nakładającym tymczasowe cło, szczególnie w motywach 132–134 tego rozporządzenia.
(10) Ponieważ przywóz z Norwegii po cenach równych lub wyższych od minimalnej ceny przywozowej wyeliminuje skutki dumpingu wyrządzającego szkodę, minimalna cena przywozowa powinna mieć zastosowanie do całości przywozu z Norwegii.
(11) Łosoś hodowlany jest zwykle dostępny w handlu w różnych postaciach (patroszony z głową, patroszony bez głowy, filety z całej ryby, inne filety, kawałki filetów).
Zatem przy zmianie obecnych ceł na ich nową formę należało dla każdej z tych postaci ustalić odrębną minimalną cenę przywozową zapewniającą eliminację dumpingu wyrządzającego szkodę, aby uwzględnić koszty dodane związane z ich przygotowaniem.
W tym zakresie podstawą dla ustalenia różnych minimalnych cen przywozowych były ustalenia poprzednich dochodzeń antydumpingowych dotyczących danego produktu, a także ustalenia bieżącego dochodzenia.
Zasadniczo ceny te opierają się na przelicznikach wspomnianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 772/1999 [4] i zastosowanych również w niniejszym dochodzeniu.
(12) Producenci eksportujący powinni mieć świadomość, że jeśli opisane środki okażą się nieskuteczne, a szczególnie jeśli nastąpią przypadki manipulacji minimalną ceną przywozową, jej absorpcji lub obchodzenia, Komisja po konsultacji z Komitetem Doradczym może w uzasadnionych przypadkach dokonać kolejnych zmian rozporządzenia (WE) nr 628/2005 w celu zapewnienia skuteczności środków.
3.
OKRES OBOWIĄZYWANIA ŚRODKÓW
(13) Tymczasowe środki antydumpingowe zostały pierwotnie nałożone na okres sześciu miesięcy.
Producenci eksportujący, reprezentujący znaczny procent obrotów handlowych, których sprawa dotyczy, zwrócili się o przedłużenie okresu obowiązywania środków tymczasowych na kolejny okres nieprzekraczający trzech miesięcy.
(14) Z tego względu, zgodnie z art. 7 ust. 7 rozporządzenia podstawowego, postanawia się przedłużyć okres obowiązywania obecnych tymczasowych środków do dnia 22 stycznia 2006 r. włącznie
4.
PRZEPISY KOŃCOWE
(15) Celem zapewnienia dobrego zarządzania, a także mając na uwadze fakt, że termin zgłaszania uwag został już określony w rozporządzeniu nakładającym cło tymczasowe, powinien zostać ustalony okres, w którym zainteresowane strony, które zgłosiły się w terminie przewidzianym w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania, miałyby możliwość przedstawienia swoich opinii na piśmie i wystąpienia z wnioskiem o przesłuchanie.
Ponadto należy podkreślić, iż ustalenia w sprawie nałożenia ceł dokonane na potrzeby niniejszego rozporządzenia mają charakter tymczasowy i mogą zostać ponownie rozważone przy nakładaniu wszelkiego ostatecznego cła,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 628/2005 otrzymuje brzmienie:
"1.
Niniejszym nakłada się tymczasowe cło antydumpingowe w stosunku do przywozu łososia hodowlanego (innego niż dziki), filetowanego bądź niefiletowanego, świeżego, schłodzonego lub mrożonego, klasyfikowanego w ramach kodów CN ex03021200, ex03031100, ex03031900, ex03032200, ex03041013 oraz ex03042013 (dalej zwanego "łososiem hodowlanym"), pochodzącego z Norwegii.
2.
Łosoś dziki nie podlega tymczasowemu cłu antydumpingowemu.
Dla celów niniejszego rozporządzenia łosoś dziki to łosoś, w odniesieniu do którego właściwe władze Państw Członkowskich, w których zatwierdzane są deklaracje celne do swobodnego obrotu, otrzymały od zainteresowanych stron stosowne dokumenty potwierdzające, że łosoś został złowiony w morzu (w przypadku łososia atlantyckiego lub pacyficznego) lub w rzekach (w przypadku głowacicy).
3.
Wysokość tymczasowego cła antydumpingowego jest równa różnicy pomiędzy minimalną ceną przywozową ustaloną w ust. 4 a ceną netto na granicy Wspólnoty przed ocleniem, o ile cena netto na granicy Wspólnoty przed ocleniem jest niższa od minimalnej ceny przywozowej ustalonej w ust. 4.
Jeśli cena netto na granicy Wspólnoty przed ocleniem jest równa odpowiadającej jej minimalnej cenie przywozowej ustalonej w ust. 4 lub wyższa od niej, cło nie będzie pobierane.
4.
Dla celów ust. 3 do kilograma wagi netto produktu stosuje się podane poniżej minimalne ceny przywozowe:
Postać łososia hodowlanego _BAR_ Minimalna cena przywozowa w EUR/kg wagi netto produktu _BAR_ Kod TARIC _BAR_
Ryby całe, świeże, chłodzone lub mrożone _BAR_ 2,81 _BAR_ 0302120012 030212003303021200930303110093030319009303032200120303220083 _BAR_
Ryby patroszone, z głowami, świeże, chłodzone lub mrożone _BAR_ 3,12 _BAR_ 0302120013030212003403021200940303110094030319009403032200130303220084 _BAR_
Inne (w tym patroszone, bez głów), świeże, chłodzone lub mrożone _BAR_ 3,51 _BAR_ 030212001503021200360302120096030311001803031100960303190018030319009603032200150303220086 _BAR_
Filety z całych ryb i filety w kawałkach o wadze jednostkowej przekraczającej 300 g, świeże, chłodzone lub mrożone _BAR_ 4,99 _BAR_ 0304101312030410139303042013120304201393 _BAR_
Inne filety z całych ryb i filety w kawałkach o wadze jednostkowej nieprzekraczającej 300 g, świeże, chłodzone lub mrożone _BAR_ 6,00 _BAR_ 0304101315030410139603042013150304201396 _BAR_
5.
Dopuszczenie do swobodnego obrotu na terenie Wspólnoty produktu, o którym mowa w ust. 1, uwarunkowane jest wpłaceniem zabezpieczenia w wysokości kwoty cła tymczasowego.
6.
W przypadku gdy towary zostały uszkodzone przed wprowadzeniem ich do swobodnego obrotu i z tego powodu, do celów ustalenia wartości celnej, cena faktycznie zapłacona bądź należna jest przeliczana proporcjonalnie, zgodnie z art. 145 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 [5], cło antydumpingowe obliczone na podstawie ust. 4 powyżej, zostanie zmniejszone o procent odpowiadający części ceny faktycznie zapłaconej bądź należnej.
7.
O ile odrębne przepisy nie stanowią inaczej, stosowane są obowiązujące przepisy celne.
Artykuł 2
Bez uszczerbku dla art. 20 rozporządzenia (WE) nr 384/96, zainteresowane strony mogą zwrócić się o ujawnienie zasadniczych danych i wniosków, na podstawie których przyjęto niniejsze rozporządzenie, przedstawić swoje opinie na piśmie i wystąpić o możliwość złożenia przed Komisją ustnych wyjaśnień, w ciągu 10 dni roboczych od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
Drugie zdanie art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 628/2005 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1 niniejszego rozporządzenia stosuje się do dnia 22 stycznia 2006 r."
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1011/2005
z dnia 30 czerwca 2005 r.
ustalające ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności przywozowych na niektóre produkty w sektorze cukru na rok gospodarczy 2005/2006
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 24 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1423/95 z dnia 23 czerwca 1995 r. ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze dotyczące przywozu produktów innych niż melasy w sektorze cukru [2] przewiduje, że ceny importowe CIF cukru białego i cukru surowego, ustalone zgodnie z rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 784/68 [3], uważa się za "ceny reprezentatywne". Uważa się, że te ceny zostały ustalone dla jakości standardowej określonej odpowiednio w załączniku I punkt I i punkt II do rozporządzenia (WE) nr 1260/2001.
(2) W ramach ustalania tych cen reprezentatywnych należy uwzględnić wszystkie informacje przewidziane w art. 2 rozporządzenia (EWG) nr 784/68, z wyjątkiem przypadków przewidzianych w art. 3 wspomnianego rozporządzenia.
(3) W ramach dostosowania cen, które nie zostały ustalone dla jakości standardowej, należy w odniesieniu do cukru białego zastosować do wybranych ofert podwyżki lub odliczenia, o których mowa w art. 5 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (EWG) nr 784/68. W odniesieniu do cukru surowego należy zastosować metodę współczynników korygujących określoną w lit. b wymieniego ustępu.
(4) Kiedy istnieje różnica między ceną spustową rozpatrywanego produktu a ceną reprezentatywną, należy ustalić dodatkowe należności przywozowe, jeżeli warunki, o których mowa w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1423/95, są spełnione.
(5) Należy ustalić ceny reprezentatywne i dodatkowe należności przywozowe dla rozpatrywanych produktów, zgodnie z art. 1 ust. 2 drugi akapit oraz z art. 3 ust.1 rozporządzenia (WE) nr 1423/95.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ceny reprezentatywne i dodatkowe należności mające zastosowanie w ramach przywozu produktów, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1423/95, ustala się zgodnie z Załącznikiem na rok gospodarczy 2005/2006.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1012/2005
z dnia 30 czerwca 2005 r.
ustalające ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności przywozowych na melasę w sektorze cukru, stosowane od dnia 1 lipca 2005 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 24 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1422/95 z dnia 23 czerwca 1995 r. ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze dotyczące przywozu melasy w sektorze cukru i zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 785/68 [2], przewiduje, że cenę importową CIF melasy, ustaloną zgodnie z rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 785/68 [3], uważa się za "cenę reprezentatywną". Uważa się, że ta cena została ustalona dla jakości standardowej określonej w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 785/68.
(2) Dla celów ustalania cen reprezentatywnych, należy wziąć pod uwagę wszelkie informacje przewidziane w art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 785/68, z wyjątkiem przypadków przewidzianych w art. 4 wymienionego rozporządzenia, oraz, w przypadku gdy ma to zastosowanie, dla celów takiego ustalenia można zastosować metodę przewidzianą w art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 785/68.
(3) Dla celów dostosowania cen, nieodnoszącego się do jakości standardowej, należy, w zależności od jakości oferowanej melasy, zwiększyć lub zmniejszyć ceny w zależności od wyników otrzymanych w zastosowaniu art. 6 rozporządzenia (EWG) nr 785/68.
(4) Kiedy istnieje różnica między ceną spustową dla rozpatrywanego produktu a ceną reprezentatywną, należy ustalić dodatkowe należności przywozowe zgodnie z warunkami przewidzianymi w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1422/95.
W przypadku zawieszenia stosowania należności przywozowych w zastosowaniu art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1422/95, należy ustalić szczególne kwoty dla tych należności.
(5) Należy ustalić ceny reprezentatywne i dodatkowe należności celne w odniesieniu do przywozu rozpatrywanych produktów, zgodnie z art. 1 ust. 2 i art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1422/95.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ceny reprezentatywne i dodatkowe należności stosowane do przywozu produktów, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1422/95 są wskazane w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1013/2005
z dnia 30 czerwca 2005 r.
ustalające refundacje wywozowe do cukru białego i cukru surowego w stanie nieprzetworzonym
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 27 ust. 5 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 27 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, różnica między notowaniami lub cenami na rynku światowym produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. a) wymienionego rozporządzenia a cenami tych produktów we Wspólnocie może być pokryta przez refundacje wywozowe.
(2) Zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, refundacje do cukrów białego i surowego, niedenaturowanych i wywiezionych w stanie nieprzetworzonym muszą zostać ustalone przy uwzględnieniu sytuacji na rynku wspólnotowym i rynku światowym cukru, i w szczególności elementów kalkulacji cen i kosztów, o których mowa w art. 28 wymienionego rozporządzenia.
Zgodnie z tym samym artykułem, należy również uwzględnić gospodarcze aspekty proponowanego wywozu.
(3) W odniesieniu do cukru surowego, refundację należy ustalić dla jakości standardowej, która jest określona w załączniku I, pkt II rozporządzenia (WE) nr 1260/2001. Wymieniona refundacja jest ponadto ustalana zgodnie z art. 28 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001. Cukier krystaliczny został określony w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 2135/95 z dnia 7 września 1995 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania przyznawania refundacji wywozowych w sektorze cukru [2]. Kwotę tak obliczonej refundacji w odniesieniu do cukrów aromatyzowanych lub zawierających substancje barwiące należy zastosować do ich zawartości sacharozy, zatem należy ją ustalać w odniesieniu na 1 % tej zawartości.
(4) W przypadkach szczególnych kwota refundacji może być ustalona w instrumentach prawnych innego typu.
(5) Refundację należy ustalać co dwa tygodnie.
Można ją zmieniać w tym odstępie czasowym.
(6) Art. 27 ust. 5 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 przewiduje, że sytuacja na rynku światowym lub specyficzne wymagania pewnych rynków mogą uczynić koniecznym zróżnicowanie refundacji do produktów określonych w art. 1 wymienionego rozporządzenia w zależności od ich miejsca przeznaczenia.
(7) Znaczący i szybki wzrost preferencyjnego przywozu cukru pochodzącego z zachodnich krajów bałkańskich od początku 2001 r., oraz wywozu cukru ze Wspólnoty do tych krajów wydaje się być istotnie sztuczny.
(8) Aby uniknąć wszelkiego nadużycia w związku z ponownym przywozem do Wspólnoty produktów w sektorze cukru, dla których przyznano refundację wywozową, należy nie ustalać refundacji do produktów, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu w odniesieniu do wszystkich zachodnich krajów bałkańskich.
(9) Biorąc pod uwagę te informacje i aktualną sytuację na rynkach w sektorze cukru, a w szczególności notowania lub ceny cukru we Wspólnocie i na rynku światowym, należy ustalić refundację w odpowiedniej wysokości.
(10) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje, które przyznaje się do wywozu produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, w stanie nieprzetworzonym i niedenaturowanych, ustalone są zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1014/2005
z dnia 30 czerwca 2005 r.
ustalające refundacje wywozowe do syropów i niektórych innych produktów w sektorze cukru, wywożonych w stanie nieprzetworzonym
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 27 ust. 5 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 27 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, różnica między notowaniami lub cenami na rynku światowym produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. d) wymienionego rozporządzenia, a cenami tych produktów we Wspólnocie może być pokryta przez refundacje wywozowe.
(2) Zgodnie z art. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2135/95 z dnia 7 września 1995 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania przyznawania refundacji wywozowych w sektorze cukru [2], refundacja za 100 kg produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, będących przedmiotem wywozu, równa jest kwocie podstawowej pomnożonej przez zawartość sacharozy, powiększoną, jeżeli właściwe, o zawartość innych cukrów przemienionych na sacharozę. Tę zawartość sacharozy, stwierdzoną w odniesieniu do rozpatrywanego produktu, określa się zgodnie z przepisami art. 3 rozporządzenia (WE) nr 2135/95.
(3) Zgodnie z przepisami art. 30 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, podstawowa kwota refundacji w odniesieniu do sorbozy wywożonej w stanie nieprzetworzonym musi być równa podstawowej kwocie refundacji, pomniejszonej o jedną setną refundacji produkcyjnej obowiązującej, zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1265/2001 z dnia 27 czerwca 2001 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/2001 w odniesieniu do przyznawania refundacji produkcyjnych do niektórych produktów cukrowych stosowanych w przemyśle chemicznym [3], w odniesieniu do produktów wymienionych w Załączniku do tego ostatniego rozporządzenia.
(4) Zgodnie z przepisami art. 30 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, w odniesieniu do pozostałych produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. d) wymienionego rozporządzenia, wywożonych w stanie nieprzetworzonym, podstawowa kwota refundacji musi być równa jednej setnej kwoty ustalonej, biorąc pod uwagę różnicę między ceną interwencyjną dla cukru białego, obowiązującą w strefach Wspólnoty bez deficytu w trakcie miesiąca, dla którego została ustalona kwota podstawowa a notowaniami lub cenami cukru białego, stwierdzonymi na rynku światowym, oraz konieczność ustanowienia równowagi między wykorzystaniem produktów podstawowych Wspólnoty w celu wywozu produktów przetworzonych w przeznaczeniu do państw trzecich a wykorzystaniem produktów z tych krajów, dopuszczonych do obrotu na mocy ustaleń o uszlachetnianiu czynnym.
(5) W myśl art. 30 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, stosowanie kwoty podstawowej może być ograniczone do niektórych produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. d) wymienionego rozporządzenia.
(6) W myśl art. 27 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, istnieje możliwość zastosowania refundacji wywozowej do wywozu w stanie nieprzetworzonym produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. f), g) i h) wymienionego rozporządzenia. Poziom refundacji musi być określony dla 100 kg suchej masy, biorąc pod uwagę w szczególności refundację stosowaną do wywozu produktów określonych kodem CN 17023091, refundację stosowaną do wywozu produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 oraz aspekty gospodarcze proponowanego wywozu. W odniesieniu do produktów, o których mowa w lit. f) i g) wymienionego ust. 1, refundacji udziela się tylko produktom odpowiadającym warunkom określonym w art. 5 rozporządzenia (WE) nr 2135/95, a w odniesieniu do produktów, o których mowa w lit. h), refundacji udziela się tylko produktom odpowiadającym warunkom określonym w art. 6 rozporządzenia (WE) nr 2135/95.
(7) Wyżej wymienione refundacje muszą być ustalone raz na miesiąc. Mogą być zmieniane w tym odstępie czasowym.
(8) Artykuł 27 ust. 5 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 przewiduje, że sytuacja na rynku światowym lub specyficzne wymagania pewnych rynków mogą uczynić koniecznym zróżnicowanie refundacji do produktów określonych w art. 1 wymienionego rozporządzenia w zależności od ich miejsca przeznaczenia.
(9) Znaczący i szybki wzrost preferencyjnego przywozu cukru pochodzącego z zachodnich krajów bałkańskich od początku 2001 r., oraz wywozu cukru ze Wspólnoty do tych krajów wydaje się być istotnie sztuczny.
(10) Aby uniknąć wszelkiego nadużycia w związku z ponownym przywozem do Wspólnoty produktów w sektorze cukru, dla których przyznano refundację wywozową, nie należy ustalać refundacji do produktów, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu w odniesieniu do wszystkich zachodnich krajów bałkańskich.
(11) Biorąc pod uwagę te informacje, należy ustalić refundacje do rozpatrywanych produktów w odpowiedniej wysokości.
(12) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje, które przyznaje się do wywozu w stanie nieprzetworzonym produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. d), f), g) i h) rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, ustalone są zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1015/2005
z dnia 30 czerwca 2005 r.
ustalające maksymalne kwoty refundacji wywozowej do cukru białego przeznaczonego do niektórych państw trzecich w ramach 31. przetargu częściowego wykonanego w ramach stałego przetargu przewidzianego przez rozporządzenie (WE) nr 1327/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 27 ust. 5 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1327/2004 z dnia 19 lipca 2004 r. w sprawie stałego przetargu ustalającego opłaty wyrównawcze i/lub refundacje wywozowe do cukru białego na rok gospodarczy 2004/2005 [2] przystępuje się do przetargów częściowych w sprawie wywozu wspomnianego cukru do niektórych państw trzecich.
(2) Zgodnie z art. 9 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1327/2004, jeżeli właściwe, ustala się maksymalną kwotę refundacji wywozowej dla rozpatrywanego przetargu częściowego, biorąc pod uwagę w szczególności sytuację i przewidywany rozwój rynku cukru we Wspólnocie i na rynku światowym.
(3) Komitet Zarządzający ds. Cukru nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W 31. przetargu częściowym na cukier biały, wykonanym zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1327/2004, maksymalną kwotę refundacji wywozowej ustala się w wysokości 37,970 EUR/100 kg.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1016/2005
z dnia 30 czerwca 2005 r.
ustalające refundacje produkcyjne do cukru białego wykorzystywanego w przemyśle chemicznym na okres od 1 do 31 lipca 2005 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 7 ust. 5 tiret piąte,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 przewiduje możliwość podjęcia decyzji o przyznaniu refundacji produkcyjnych do produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. a) i f) wymienionego rozporządzenia, do syropów, o których mowa w lit. d) wyminionego ustępu, i do chemicznie czystej fruktozy (lewulozy) określonej kodem CN 17025000 jako produktu pośredniego, wykorzystywanych do wytwarzania niektórych produktów przemysłu chemicznego, o ile podlegają one jednej z sytuacji określonych w art. 23 ust. 2 Traktatu.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1265/2001 z dnia 27 czerwca 2001 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/2001 w odniesieniu do przyznawania refundacji produkcyjnych do niektórych produktów cukrowych stosowanych w przemyśle chemicznym [2] przewiduje określenie tych refundacji w oparciu o refundacje ustalone do cukru białego.
(3) Artykuł 9 rozporządzenia (WE) nr 1265/2001 przewiduje, że refundacja produkcyjna do cukru białego ustalana jest comiesięcznie dla okresów rozpoczynających się pierwszego dnia każdego miesiąca.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundację produkcyjną do cukru białego, o której mowa w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1265/2001, ustala się w wysokości 33,170 EUR/100 kg netto na okres od 1 do 31 lipca 2005 r.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1017/2005
z dnia 30 czerwca 2005 r.
ustalające opłaty przywozowe w sektorze zbóż stosowane od dnia 1 lipca 2005 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1249/96 z dnia 28 czerwca 1996 r. w sprawie zasad stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 do opłat przywozowych w sektorze zbóż [2], w szczególności jego art. 2 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 10 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 przewiduje, że przy przywozie produktów, o których mowa w art. 1 wyżej wymienionego rozporządzenia, pobiera się opłaty celne zgodne ze stawkami Wspólnej Taryfy Celnej.
Jednakże w przypadku produktów, o których mowa w ust. 2 tego artykułu, opłaty przywozowe równają się cenie interwencyjnej tych produktów ważnej w czasie przywozu powiększonej o 55 % i pomniejszonej o cenę CIF w przywozie stosowaną do danej wysyłki.
Opłaty celne nie mogą jednak przekroczyć stawek Wspólnej Taryfy Celnej.
(2) Na mocy art. 10 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 ceny CIF w przywozie oblicza się na podstawie cen reprezentatywnych dla danego produktu na rynku światowym.
(3) Rozporządzenie (WE) nr 1249/96 ustala zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 do opłat przywozowych w sektorze zbóż.
(4) Opłaty przywozowe stosuje się aż do chwili ustalenia i wejścia w życie nowych stawek opłat przywozowych.
(5) W celu umożliwienia normalnego funkcjonowania systemu opłat przywozowych należy przyjąć jako podstawę ich wyliczenia stawki reprezentatywne dla rynku, stwierdzone w okresie porównawczym.
(6) Zastosowanie rozporządzenia (WE) nr 1249/96 prowadzi do ustalenia opłat przywozowych w wysokości podanej w załączniku I do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Opłaty przywozowe w sektorze zbóż, o których mowa w art. 10 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, ustala się w kwotach figurujących w załączniku I do niniejszego rozporządzenia, na podstawie informacji znajdujących się w załączniku II.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1018/2005
z dnia 30 czerwca 2005 r.
ograniczające okres ważności pozwoleń na wywóz niektórych produktów przetworzonych na bazie zbóż
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 9,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1342/2003 z dnia 28 lipca 2003 r. ustanawiające specjalne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na przywóz i wywóz w sektorze zbóż i ryżu [2], w szczególności jego art. 7 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 7 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1342/2003 ustala okres ważności pozwoleń na wywóz, w szczególności dla produktów przetworzonych na bazie kukurydzy. Ten okres ważności jest ustalony do końca czwartego miesiąca, licząc od miesiąca wydania pozwolenia, a ustala się go w zależności od potrzeb rynku i konieczności właściwego zarządzania.
(2) Aktualna sytuacja na rynku kukurydzy sprawia, że pożądane jest ograniczenie wydawania pozwoleń w celu niewykorzystywania ilości przeznaczonych na następny sezon.
Pozwolenia, które zostaną wydane w najbliższych miesiącach, powinny być zarezerwowane dla wywozów dokonywanych przed dniem 3 września 2005 r.
W tym celu konieczne jest czasowe ograniczenie okresu ważności pozwoleń na wywóz, jakie będą wydane do realizacji przed dniem 2 września 2005 r.; należy więc zastosować czasowe odstępstwo od postanowień art. 7 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1342/2003.
(3) W celu zapewnienia dobrego zarządzania rynkiem i uniknięcia spekulacji należy przewidzieć, że odnośnie do niektórych pozwoleń na wywóz produktów przetworzonych na bazie kukurydzy powinno się wypełnić celne formalności wywozowe najpóźniej do dnia 2 września 2005 r., tak w ramach wywozu bezpośredniego, jak i wywozu realizowanego w ramach systemu przewidzianego przez art. 4 i 5 rozporządzenia Rady (EWG) nr 565/80 z dnia 4 marca 1980 r. w sprawie zaliczek na poczet refundacji wywozowych produktów rolnych [3]. Ograniczenie to wprowadza odstępstwo od postanowień art. 28 ust. 6 i art. 29 ust. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/1999 z dnia 15 kwietnia 1999 r., ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych [4].
(4) Dla uniknięcia ryzyka zakłóceń na rynku zastosowanie środków przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu powinno zbiec się z jego wejściem w życie.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Niezależnie od postanowień art. 7 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1342/2003, okres ważności pozwoleń na wywóz produktów wymienionych w załączniku I, o których wydanie występowano w okresie od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia do dnia 26 sierpnia 2005 r., ogranicza się do dnia 2 września 2005 r.
2.
Formalności celne wywozowe dla wyżej wymienionych pozwoleń powinny być dokonane najpóźniej dnia 2 września 2005 r.
Tę graniczną datę stosuje się także wobec formalności, o których mowa w art. 32 rozporządzenia (WE) nr 800/1999, w odniesieniu do produktów objętych systemem rozporządzenia (EWG) nr 565/80, w oparciu o te pozwolenia.
W rubryce 22. tych pozwoleń wnosi się jedną z uwag wymienionych w załaçzniku II.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1019/2005
z dnia 30 czerwca 2005 r.
ustalające ceny rynku światowego nieodziarnionej bawełny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Protokół 4 w sprawie bawełny, załączony do Aktu Przystąpienia Grecji, ostatnio zmieniony rozporządzeniem Rady (WE) nr 1050/2001 [1],
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1051/2001 z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie pomocy produkcyjnej dla bawełny [2], w szczególności jego art. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1051/2001 cena rynku światowego bawełny nieodziarnionej jest ustalana okresowo na podstawie ceny rynku światowego bawełny odziarnionej przy uwzględnieniu historycznych związków między ceną bawełny odziarnionej a wyliczoną ceną bawełny nieodziarnionej. Te historyczne związki zostały ustanowione w art. 2 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1591/2001 z dnia 2 sierpnia 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania systemu pomocy dla bawełny [3]. W przypadku gdy cena rynku światowego nie może być ustalona w powyższy sposób, zostaje ona określona na podstawie ostatniej ustalonej ceny.
(2) Zgodnie z art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1051/2001 cena rynku światowego bawełny nieodziarnionej jest ustalana dla produktu odpowiadającego pewnym cechom charakterystycznym i uwzględniając najkorzystniejsze oferty i notowania na rynku światowym pomiędzy tymi, które są uważane za reprezentatywne dla rzeczywistych tendencji rynkowych.
Do celów takiego ustalenia ceny uwzględnia się średnią z ofert i notowań otrzymaną na jednej lub więcej giełdach europejskich reprezentatywnych dla produktu dostarczonego na bazie cif do portu wspólnotowego i pochodzącego z różnych krajów dostarczających, uważanych za reprezentatywne dla handlu międzynarodowego.
Jednakże aby uwzględnić różnice wynikające z jakości dostarczonego produktu lub z charakteru wspomnianych ofert i notowań, przewidziano dostosowania kryteriów do celów ustalenia ceny rynku światowego bawełny odziarnionej.
Dostosowania te są określone w art. 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1591/2001.
(3) Stosowanie wyżej wymienionych kryteriów prowadzi do ustalenia ceny rynku światowego bawełny nieodziarnionej na poziomie wskazanym poniżej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Cena rynku światowego bawełny nieodziarnionej określona w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1051/2001 jest ustalona na 21,815 EUR/100 kg.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1020/2005
z dnia 30 czerwca 2005 r.
ustalające stawki refundacji do niektórych produktów zbożowych i ryżu wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1785/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [2], w szczególności jego art. 14 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 13 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 i art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003 stanowią, że różnica między notowaniami lub cenami na rynku światowym produktów wymienionych w art. 1 każdego z tych rozporządzeń a cenami wewnątrz Wspólnoty może zostać pokryta za pomocą refundacji wywozowej.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1520/2000 z dnia 13 lipca 2000 r. ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu przyznawania refundacji wywozowych do niektórych produktów rolnych wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu oraz kryteria ustalania wysokości takich refundacji [3], określa produkty, dla których należy ustalić stawkę refundacji mającą zastosowanie w przypadku, jeśli produkty te są wywożone jako towary wymienione w załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 lub w załączniku IV do rozporządzenia (WE) nr 1785/2003 odpowiednio.
(3) Zgodnie z art. 4 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1520/2000, stawkę refundacji na 100 kg każdego z omawianych produktów podstawowych ustala się co miesiąc.
(4) Ustalenie z wyprzedzeniem wysokich stawek refundacji może zagrozić zobowiązaniom podjętym w odniesieniu do ewentualnych refundacji wywozowych do produktów rolnych, należących do towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu.
W takich sytuacjach niezbędne jest zatem zastosowanie środków ostrożności, nie zapobiegając jednak zawieraniu umów długoterminowych.
Ustalenie określonej stawki refundacji dla celów ustalenia refundacji z wyprzedzeniem jest środkiem, który pozwala na osiągnięcie tych różnych celów.
(5) Uwzględniając porozumienie pomiędzy Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki w sprawie wywozów produktów z ciasta makaronowego ze Wspólnoty do Stanów Zjednoczonych, przyjęte decyzją Rady 87/482/EWG [4], niezbędnym jest zróżnicowanie refundacji do produktów objętych kodami CN 19021100 i 190219 ze względu na ich miejsce przeznaczenia.
(6) Zgodnie z art. 4 ust. 3 i 5 rozporządzenia (WE) nr 1520/2000, należy ustalić obniżoną stawkę refundacji wywozowej, uwzględniając wysokość mającej zastosowanie refundacji produkcyjnej, zgodnie z rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 1722/93 [5], dla omawianego produktu podstawowego, stosowaną w zakładanym okresie wytworzenia towarów.
(7) Napoje alkoholowe uważane są za mniej wrażliwe na cenę zbóż stosowanych do produkcji tych napojów.
Niemniej jednak Protokół 19 Aktu Przystąpienia Zjednoczonego Królestwa, Irlandii i Danii stanowi, że należy uchwalić środki niezbędne w celu ułatwienia stosowania zbóż wspólnotowych do produkcji napojów alkoholowych pozyskiwanych ze zbóż.
Koniecznym jest zatem dostosowanie stawki refundacji stosowanej odpowiednio do zbóż wywożonych jako napoje alkoholowe.
(8) Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Stawki refundacji stosowane do produktów podstawowych wymienionych w załączniku A do rozporządzenia (WE) nr 1520/2000 i w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 lub w art. 1 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003 i wywożonych jako towary wymienione odpowiednio w załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 lub w załączniku B do rozporządzenia (WE) nr 1785/2003, ustala się na poziomie podanym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1021/2005
z dnia 30 czerwca 2005 r.
ustalające stawki refundacji odnośnie do pewnych przetworów mlecznych wywożonych w formie towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 15 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 31 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 31 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 przewiduje, że różnica pomiędzy cenami produktów w handlu światowym, wymienionych w art. 1 lit. a), b), c), d), e) oraz g) tego rozporządzenia i cenami we Wspólnocie może być pokryta przez refundacje wywozowe.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1520/2000 z dnia 13 lipca 2000 r. ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu przyznawania refundacji wywozowych do niektórych produktów rolnych wywożonych w formie towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu oraz kryteria dla ustalania wysokości sum takich refundacji [2], określa produkty, dla których powinna być ustalona stawka refundacji odnośnie do produktów wywożonych w formie towarów wyszczególnionych w załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 1255/1999.
(3) Zgodnie z art. 4 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1520/2000, stawka refundacji na 100 kg każdego z rozpatrywanych produktów podstawowych powinna być ustalana każdego miesiąca.
(4) Jednak w przypadku pewnych przetworów mlecznych wywożonych w formie towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu, istnieje niebezpieczeństwo zagrożenia zobowiązań podjętych w związku z tymi refundacjami, jeżeli z wyprzedzeniem zostaną ustalone wysokie stawki refundacji.
Aby uniknąć takiej sytuacji, należy zastosować środki zapobiegawcze, ale nie uniemożliwiające zawieranie długoterminowych umów.
Ustalenie szczegółowych stawek refundacji dla ustalonych z wyprzedzeniem refundacji odnośnie do tych produktów powinno pozwolić na osiągnięcie tych dwóch celów.
(5) Artykuł 4 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1520/2000 przewiduje, że przy ustalaniu stawki refundacji należy uwzględnić, w stosownych przypadkach, refundacje produkcyjne, pomoc finansową lub inne środki o skutku równoważnym, stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich zgodnie z rozporządzeniem w sprawie wspólnej organizacji rynku rozpatrywanych produktów w odniesieniu do produktów podstawowych wyszczególnionych w załączniku A do tego rozporządzenia lub produktów przyrównywanych.
(6) Artykuł 12 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 przewiduje wypłatę pomocy w odniesieniu do mleka odtłuszczonego przetworzonego na kazeinę wyprodukowanego na terenie Wspólnoty, pod warunkiem że wymienione mleko i wyprodukowana z niego kazeina spełnia odpowiednie standardy.
(7) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2571/97 z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie sprzedaży masła po obniżonych cenach oraz przyznawania pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i koncentratu masła, przeznaczonych do wykorzystania w produkcji ciast, lodów i innych środków spożywczych [3] stanowi, że masło i śmietana po obniżonych cenach powinny zostać udostępnione dla przemysłu produkującego niektóre towary.
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Stawki refundacji odnoszące się do produktów podstawowych, wymienionych w załączniku A do rozporządzenia (WE) nr 1520/2000 oraz w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 oraz wywożonych jako towary objęte załącznikiem I do rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1022/2005
z dnia 30 czerwca 2005 r.
ustalające stawki refundacji do niektórych produktów z sektora cukru wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], szczególnie jego art. 27 ust. 5 lit. a) oraz ust. 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 27 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 stanowi, iż różnica między cenami na rynku światowym produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 lit. a), c), d), f), g) i h) tego rozporządzenia, a cenami wewnątrz Wspólnoty może zostać pokryta za pomocą refundacji wywozowej, gdy produkty te są wywożone jako towary wymienione w załączniku V do wymienionego rozporządzenia. Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1520/2000 z dnia 13 lipca 2000 r. ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu przyznawania refundacji wywozowych do niektórych produktów rolnych wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu oraz kryteria dla ustalania wysokości sum takich refundacji [2] określa produkty, dla których należy ustalić stawkę refundacji, którą stosuje się w przypadku gdy produkty te wywożone są jako towary wymienione w załączniku I rozporządzenia (WE) nr 1260/2001.
(2) Zgodnie z art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1520/2000, raz w miesiącu ustala się stawkę refundacji na 100 kg każdego z rozpatrywanych produktów podstawowych.
(3) Artykuł 27 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 określa, iż refundacja wywozowa do produktu jako składnika towaru nie może być wyższa niż ta obowiązująca w stosunku do tego samego produktu wywożonego bez dalszego przetwarzania.
(4) Zważywszy na fakt, iż obecnie niemożliwe jest określenie sytuacji na rynku w ciągu kilku następnych miesięcy, refundacje, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu, mogą być ustalone z wyprzedzeniem.
(5) Ustalenie z wyprzedzeniem wysokich stawek refundacji może zagrozić zobowiązaniom podjętym w odniesieniu do ewentualnych refundacji wywozowych do produktów rolnych – składników towaru, należącego do grupy towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu.
W takich sytuacjach niezbędne jest zatem podjęcie środków ostrożności, nie stając jednak na przeszkodzie zawieraniu umów długoterminowych.
Ustalenie specjalnej stawki refundacji dla celów ustalenia refundacji z wyprzedzeniem jest środkiem, który pozwala na osiągnięcie tych różnych celów.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Stawki refundacji stosowane do produktów podstawowych wymienionych w załączniku A do rozporządzenia (WE) nr 1520/2000 i w art. 1 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, wywożonych jako towary wymienione w załączniku V do rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, ustala się, jak podano w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1023/2005
z dnia 30 czerwca 2005 r.
ustalające maksymalny poziom refundacji wywozowej do masła w ramach stałego zaproszenia do składania ofert przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 581/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/99 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 31 ust. 3, akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 581/2004 z dnia 26 marca 2004 r. w sprawie stałego zaproszenia do składania ofert przetargowych odnośnie do refundacji wywozowych do niektórych rodzajów masła [2] przewiduje otwarcie stałego przetargu.
(2) Zgodnie z art. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 580/2004 z dnia 26 marca 2004 r. ustanawiającym procedurę przetargową dotyczącą refundacji wywozowych do niektórych przetworów mlecznych [3] oraz po dokonaniu analizy ofert przedstawionych w odpowiedzi na ten przetarg, stosowne jest ustalenie maksymalnego poziomu refundacji wywozowej w okresie przetargowym kończącym się dnia 28 czerwca 2005 r.
(3) Komitet Zarządzający ds. Mleka i Przetworów Mlecznych nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W ramach stałego przetargu otwartego rozporządzeniem (WE) nr 581/2004 w okresie przetargowym kończącym się dnia 28 czerwca 2005 r. maksymalne kwoty refundacji dla produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 niniejszego rozporządzenia ustala się w załączniku do niniejszego rozporząd z enia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1024/2005
z dnia 30 czerwca 2005 r.
w sprawie nieprzyznania refundacji wywozowych dla mleka odtłuszczonego w proszku w ramach stałego zaproszenia do składania ofert przetargowych przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 582/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/99 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworόw mlecznych [1], w szczególności jego art. 31 ust. 3 akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 582/2004 z dnia 26 marca 2004 r. w sprawie stałego zaproszenia do składania ofert przetargowych odnośnie do refundacji wywozowych dla mleka odtłuszczonego w proszku [2] przewiduje otwarcie stałego przetargu.
(2) Zgodnie z art. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 580/2004 z dnia 26 marca 2004 r. ustanawiającego procedurę przetargową dotyczącą refundacji wywozowych do niektórych przetworόw mlecznych [3] oraz po dokonaniu analizy ofert przedstawionych w odpowiedzi na ten przetarg stosowne jest nieprzyznanie żadnych refundacji w okresie przetargowym kończącym się dnia 28 czerwca 2005 r.
(3) Komitet Zarządzający ds. Mleka i Przetworów Mlecznych nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W ramach stałego przetargu otwartego rozporządzeniem (WE) nr 582/2004 przewiduje się w okresie przetargowym kończącym się dnia 28 czerwca 2005 r. 17,00 EUR/100 kg jako maksymalną wysokość refundacji dla produktόw i krajόw przeznaczenia wymienionych w art. 1 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1025/2005
z dnia 30 czerwca 2005 r.
ustalające refundacje wywozowe dla zbóż, pszennych i żytnich mąk, kasz oraz grysików
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W myśl art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 różnica między notowaniami lub cenami na rynku światowym produktów, o których mowa w art. 1 wymienionego rozporządzenia, a cenami tych produktów we Wspólnocie, może być pokryta przez refundacje wywozowe.
(2) Refundacje wywozowe powinny być ustalone z uwzględnieniem czynników, o których mowa w art. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż [2].
(3) W odniesieniu do pszennych oraz żytnich mąk, kasz i grysików refundację wywozową stosowaną do tych produktów należy wyliczyć z uwzględnieniem ilości zbóż koniecznych do wytwarzania danych produktów.
Ilości te zostały ustalone w rozporządzeniu (WE) nr 1501/95.
(4) Sytuacja na rynku światowym lub szczególne wymogi niektórych rynków mogą sprawić, że niezbędne stanie się zróżnicowanie refundacji dla niektórych produktów, w zależności od ich miejsca przeznaczenia.
(5) Refundacja powinna być ustalana raz na miesiąc. Zmian można dokonywać w tym odstępie czasowym.
(6) Zastosowanie tych zasad do aktualnej sytuacji na rynkach zbóż, a w szczególności do notowań lub cen na te produkty we Wspólnocie i na rynku światowym, prowadzi do ustalenia refundacji w wysokości podanej w załączniku.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje wywozowe dla produktów, o których mowa w art. 1 lit. a), b) i c) rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, z wyjątkiem słodu, wywiezionych w stanie naturalnym, ustala się w wysokości podanej w załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1026/2005
z dnia 30 czerwca 2005 r.
ustalające maksymalne obniżenie opłat przywozowych na kukurydzę, w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 868/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 12 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na maksymalne obniżenie opłat przywozowych w odniesieniu do przywozu kukurydzy pochodzącej z krajów trzecich do Hiszpanii został ogłoszony rozporządzeniem Komisji (WE) nr 868/2005 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1839/95 [3], w myśl procedury przewidzianej w art. 25 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, Komisja może podjąć decyzję o ustaleniu maksymalnego obniżenia opłat przywozowych, uwzględniając w szczególności czynniki przewidziane w art. 6 i 7 rozporządzenia (WE) nr 1839/95. Przetarg wygrywa ten oferent lub oferenci, którego lub których oferta odpowiada poziomowi równemu maksymalnemu obniżeniu opłat przywozowych lub jest od niego niższa.
(3) Zastosowanie powyższych czynników do aktualnej sytuacji na danych rynkach zbóż prowadzi do ustalenia maksymalnego obniżenia opłat przywozowych w wysokości określonej w art. 1.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 24 do 30 czerwca 2005 r. w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 868/2005, ustala się maksymalne obniżenie opłat przywozowych na kukurydzę w wysokości 20,20 EUR/t dla ogólnej maksymalnej ilości całkowitej równej 6000 t.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1027/2005
z dnia 1 lipca 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 2 lipca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1028/2005
z dnia 1 lipca 2005 r.
ustalające minimalne ceny sprzedaży masła w ramach 166. rundy przetargu, przeprowadzonej w ramach stałego przetargu przewidzianego przez rozporządzenie (WE) nr 2571/97
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2571/97 z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie sprzedaży masła po obniżonych cenach oraz przyznawania pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i koncentratu masła, przeznaczonych do wykorzystania w produkcji ciast, lodów i innych środków spożywczych [2], agencje interwencyjne przystępują drogą przetargu do sprzedaży pewnych ilości masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego, które przechowują, a także do udzielenia pomocy przyznawanej na śmietanę, masło i koncentrat masła.
Artykuł 18 wymienionego rozporządzenia przewiduje, że biorąc pod uwagę otrzymane oferty w ramach każdej rundy przetargu, ustala się minimalną cenę sprzedaży masła oraz maksymalną wysokość pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i koncentratu masła, które mogą być zróżnicowane w zależności od przeznaczenia, zawartości tłuszczu w maśle i procedury włączenia, lub podejmuje się decyzję o wstrzymaniu przetargu.
Kwotę lub kwoty gwarancji należytego przetworzenia ustala się odpowiednio.
(2) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do 166. rundy przetargu, przeprowadzonej w ramach stałego przetargu przewidzianego przez rozporządzenie (WE) nr 2571/97, minimalne ceny sprzedaży masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego oraz kwoty gwarancji należytego przetworzenia są ustalone zgodnie ze wskazaniami tabeli zamieszczonej w załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 2 lipca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1029/2005
z dnia 1 lipca 2005 r.
ustalające minimalną cenę sprzedaży odtłuszczonego mleka w proszku w ramach 85. rundy przetargu, przeprowadzonej w ramach stałego przetargu przewidzianego przez rozporządzenie (WE) nr 2799/1999
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Uwzględniając art. 26 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2799/1999 z dnia 17 grudnia 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w zakresie przyznawania pomocy w odniesieniu do mleka odtłuszczonego i mleka odtłuszczonego w proszku, przeznaczonych na paszę oraz sprzedaży mleka odtłuszczonego w proszku o takim przeznaczeniu [2], agencje interwencyjne zgłosiły do stałego przetargu pewne ilości odtłuszczonego mleka w proszku będącego w ich posiadaniu.
(2) Zgodnie z postanowieniami art. 30 wymienionego rozporządzenia, biorąc pod uwagę otrzymane oferty w ramach każdej rundy przetargu, ustala się minimalną cenę sprzedaży lub podejmuje się decyzję o wstrzymaniu przetargu.
Kwota gwarancji należytego przetworzenia powinna zostać określona z uwzględnieniem różnicy między ceną rynkową odtłuszczonego mleka w proszku a minimalną ceną sprzedaży.
(3) Ze względu na otrzymane oferty należy ustalić minimalną cenę sprzedaży w wysokości określonej poniżej i określić w konsekwencji gwarancję należytego przetworzenia.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W ramach 85. rundy przetargu, przeprowadzonej z tytułu rozporządzenia (WE) nr 2799/1999, której termin przedstawiania ofert wygasł dnia 28 czerwca 2005 r., minimalna cena sprzedaży i gwarancja należytego przetworzenia ustalone są następująco:
—minimalna cena sprzedaży: _BAR_ 195,24 EUR/100 kg, _BAR_
—gwarancja należytego przetworzenia: _BAR_ 35,00 EUR/100 kg. _BAR_
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 2 lipca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1030/2005
z dnia 1 lipca 2005 r.
dotyczące 338. rundy przetargu, przeprowadzonej w ramach stałego przetargu przewidzianego przez rozporządzenie (EWG) nr 429/90
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 429/90 z dnia 20 lutego 1990 r. w sprawie przyznawania drogą przetargu pomocy na koncentrat masła przeznaczony do bezpośredniego spożycia we Wspólnocie [2], agencje interwencyjne przystępują drogą stałego przetargu do udzielenia pomocy przyznawanej odnośnie do koncentratu masła.
Artykuł 6 wymienionego rozporządzenia przewiduje, że biorąc pod uwagę otrzymane oferty w ramach każdej rundy przetargu, ustala się maksymalną kwotę pomocy przyznawanej na wykorzystanie koncentratu masła o zawartości tłuszczu wynoszącej przynajmniej 96 % lub podejmuje się decyzję o wstrzymaniu przetargu. Kwota gwarancji przeznaczenia powinna zostać ustalona odpowiednio.
(2) Analiza otrzymanych ofert prowadzi do wstrzymania przetargu.
(3) Komitet Zarządzający ds. Mleka i Przetworów Mlecznych nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W ramach 338. rundy przetargu, przeprowadzonej z tytułu rozporządzenia (EWG) nr 429/90 nie podejmuje się dalszych działań.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 2 lipca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1031/2005
z dnia 1 lipca 2005 r.
ustalające minimalną cenę sprzedaży odtłuszczonego mleka w proszku dla 21. indywidualnego zaproszenia do przetargu wydanego zgodnie ze stałym zaproszeniem do przetargu wymienionym w rozporządzeniu (WE) nr 214/2001
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10 lit. c),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 21 rozporządzenia Komisji (WE) nr 214/2001 z dnia 12 stycznia 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady zastosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w sprawie interwencji na rynku odtłuszczonego mleka [2] agencje interwencyjne oferują do sprzedaży z mocy stałego zaproszenia do przetargu pewne ilości przechowywanego przez nie mleka w proszku.
(2) Na podstawie ofert przetargowych otrzymanych w odpowiedzi na każde indywidualne zaproszenie do przetargu zostanie ustalona minimalna cena sprzedaży lub zostanie podjęta decyzja o nierozstrzygnięciu przetargu, zgodnie z art. 24a rozporządzenia (WE) nr 214/2001.
(3) Na podstawie otrzymanych ofert zostanie ustalona minimalna cena sprzedaży.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dla 21. indywidualnego zaproszenia do przetargu zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 214/2001, odnośnie do których limit czasowy na przedłożenie ofert przetargowych wygasł 28 czerwca 2005 r. ustala się minimalną cenę sprzedaży odtłuszczonego mleka w proszku na 196,24 EUR/100 kg.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 2 lipca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1032/2005
z dnia 1 lipca 2005 r.
ustalające maksymalne kwoty pomocy odnośnie do śmietany, masła i koncentratu masła w ramach 166. rundy przetargu, przeprowadzonej w ramach stałego przetargu przewidzianego przez rozporządzenie (WE) nr 2571/97
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2571/97 z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie sprzedaży masła po obniżonych cenach oraz przyznawania pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i koncentratu masła, przeznaczonych do wykorzystania w produkcji ciast, lodów i innych środków spożywczych [2], agencje interwencyjne przystępują drogą przetargu do sprzedaży pewnych ilości masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego, które przechowują, i do udzielenia pomocy przyznawanej w odniesieniu do śmietany, masła i koncentratu masła.
Artykuł 18 wymienionego rozporządzenia przewiduje, że biorąc pod uwagę otrzymane oferty w ramach każdej rundy przetargu, ustala się minimalną cenę sprzedaży masła oraz maksymalną wysokość pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i koncentratu masła, które mogą być zróżnicowane w zależności od przeznaczenia, zawartości tłuszczu w maśle i procedury włączenia, lub podejmuje się decyzję o wstrzymaniu przetargu.
Kwotę lub kwoty gwarancji należytego przetworzenia ustala się odpowiednio.
(2) Komitet Zarządzający ds. Mleka i Przetworów Mlecznych nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do 166. rundy przetargu, przeprowadzonej w ramach stałego przetargu przewidzianego przez rozporządzenie (WE) nr 2571/97, maksymalne kwoty pomocy oraz kwoty gwarancji należytego przetworzenia są ustalone zgodnie ze wskazaniami tabeli zamieszczonej w załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 2 lipca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1033/2005
z dnia 1 lipca 2005 r.
ustalające minimalną cenę sprzedaży masła dla 22. indywidualnego zaproszenia do składania ofert, wydanego w ramach stałego zaproszenia do składania ofert, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2771/1999
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], a w szczególności jego art. 10 lit. c),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy art. 21 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2771/1999 z dnia 16 grudnia 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do interwencji na rynku masła i śmietany [2], agencje interwencyjne wystawiły na sprzedaż w ramach stałego zaproszenia do składania ofert określone ilości składowanego przez nie masła.
(2) W świetle ofert otrzymanych w odpowiedzi na każde indywidualne zaproszenie do składania ofert ustalana jest minimalna cena sprzedaży bądź podejmowana jest decyzja o nieprzyjęciu żadnej oferty, zgodnie z art. 24 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 2771/1999.
(3) W świetle otrzymanych ofert należy określić minimalną cenę sprzedaży.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dla 22. indywidualnego zaproszenia do składania ofert na mocy rozporządzenia (WE) nr 2771/1999, w odniesieniu do którego termin składania ofert upłynął 28 czerwca 2005 r., minimalną cenę sprzedaży masła ustala się na 275 EUR/100 kg.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dnia 2 lipca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1034/2005
z dnia 1 lipca 2005 r.
otwierające i ustanawiające zarządzanie autonomicznym kontyngentem taryfowym w odniesieniu do czosnku od dnia 1 lipca 2005 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Traktat o Przystąpieniu Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji,
uwzględniając Akt Przystąpienia Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji, w szczególności jego art. 41, ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 565/2002 [1] ustanawia metodę zarządzania kontyngentami taryfowymi i wprowadza system świadectw pochodzenia czosnku przywożonego z krajów trzecich.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 228/2004 z dnia 3 lutego 2004 r. ustanawiające środki przejściowe stosowane do rozporządzenia (WE) nr 565/2002 w następstwie przystąpienia Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji [2] wprowadza środki umożliwiające importerom z wymienionych państw (zwanym dalej "nowymi Państwami Członkowskimi") korzystanie z systemu przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 565/2002. Środki te miały na celu wprowadzenie rozróżnienia między tradycyjnymi i nowymi importerami w nowych Państwach Członkowskich i dostosowanie pojęcia ilości referencyjnej, tak aby mogli oni korzystać z wymienionego systemu.
(3) W celu zapewnienia ciągłości dostaw na rynek rozszerzonej Wspólnoty i biorąc pod uwagę warunki ekonomiczne zaopatrzenia istniejące w nowych Państwach Członkowskich przed ich przystąpieniem do Unii Europejskiej, należy otworzyć tymczasowy i autonomiczny kontyngent taryfowy na przywóz świeżego lub mrożonego czosnku objętego kodami CN 07032000. Wymieniony nowy kontyngent jest uzupełnieniem kontyngentów otwartych rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1077/2004 [3], rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1743/2004 [4] oraz rozporządzeniem Komisji (WE) nr 218/2005 [5].
(4) Nowy kontyngent powinien zostać otwarty na okres przejściowy i nie przesądzać o wyniku toczących się negocjacji w ramach Światowej Organizacji Handlu (WTO) w następstwie przystąpienia nowych Państw Członkowskich.
(5) Komitet Zarządzający ds. Świeżych Owoców i Warzyw nie wydał opinii w terminie ustalonym przez przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejszym otwiera się od dnia 1 lipca 2005 r. autonomiczny kontyngent taryfowy w wysokości 4400 ton, oznaczony numerem 09.4018 (zwany dalej "kontyngentem autonomicznym"), w odniesieniu do przywozu do Wspólnoty świeżego lub mrożonego czosnku objętego kodem CN 07032000.
2.
Stawka celna ad valorem stosowana w odniesieniu do produktów przywożonych w ramach kontyngentu autonomicznego wynosi 9,6 %.
Artykuł 2
Rozporządzenie (WE) nr 565/2002 i rozporządzenie (WE) nr 228/2004 stosuje się w odniesieniu do zarządzania kontyngentem autonomicznym, z zastrzeżeniem przepisów niniejszego rozporządzenia.
Jednakże w odniesieniu do zarządzania kontyngentem autonomicznym nie stosuje się przepisów art. 1, art. 5 ust. 5 oraz art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 565/2002.
Artykuł 3
Okres ważności pozwoleń przywozowych, wydanych w ramach autonomicznego kontyngentu, dalej zwanych "pozwoleniami", jest ograniczony do dnia 30 września 2005 r.
W rubryce 24 pozwolenia zawierają jeden z zapisów znajdujących się w załączniku I.
Artykuł 4
1.
Importerzy mogą zwracać się do właściwych władz w Państwach Członkowskich z wnioskiem o wydanie pozwoleń w okresie pięciu dni roboczych od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Pozwolenia powinny zawierać w rubryce 20 jeden z zapisów znajdujących się w załączniku II.
2.
Złożone przez importera wnioski o wydanie pozwoleń mogą dotyczyć ilości, która nie przekracza 10 % kontyngentu autonomicznego.
Artykuł 5
Podział kontyngentu autonomicznego wygląda następująco:
- 70 % dla importerów tradycyjnych,
- 30 % dla nowych importerów.
Jeśli ilość przysługująca jednej kategorii importerów nie jest w pełni wykorzystana, niewykorzystana ilość może być przyznana drugiej kategorii.
Artykuł 6
1.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji dane dotyczące ilości, dla których złożono wnioski siódmego dnia roboczego od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
2.
Pozwolenia wydawane są dwunastego dnia roboczego od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, jeśli Komisja nie podjęła szczególnych środków na mocy przepisów ust. 3.
3.
Jeśli Komisja stwierdzi na podstawie informacji dostarczonych jej zgodnie z przepisami ust. 1, że złożone wnioski dotyczą ilości przekraczających ilości dostępne dla danej kategorii importerów, określone w art. 5, wydaje rozporządzenie określające jednolity wskaźnik obniżki w odniesieniu do wymienionych wniosków.
Artykuł 7
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1035/2005
z dnia 1 lipca 2005 r.
otwierające i ustanawiające zarządzanie autonomicznym kontyngentem taryfowym na grzyby zakonserwowane od dnia 1 lipca 2005 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Traktat o Przystąpieniu Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji,
uwzględniając Akt Przystąpienia Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji, w szczególności jego art. 41 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1864/2004 [1] otwiera i ustala zarządzanie kontyngentami taryfowymi na grzyby zakonserwowane przywożone z krajów trzecich.
(2) Rozporządzenie (WE) nr 1864/2004 ustanawia środki przejściowe umożliwiające importerom z Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji (zwanym dalej "nowymi Państwami Członkowskimi") korzystanie z kontyngentów.
Środki te mają na celu ustalenie różnicy między tradycyjnymi i nowymi importerami w nowych Państwach Członkowskich oraz dostosowanie ilości, których mogą dotyczyć wnioski o wydanie pozwoleń, złożone przez tradycyjnych importerów z nowych Państw Członkowskich tak, aby importerzy ci mogli korzystać z systemu.
(3) W celu zapewnienia ciągłości dostaw na rynek rozszerzonej Wspólnoty, a także biorąc pod uwagę warunki ekonomiczne zaopatrzenia istniejące w nowych Państwach Członkowskich przed ich przystąpieniem do Unii Europejskiej, należy otworzyć autonomiczny i tymczasowy kontyngent taryfowy na przywóz grzybów zakonserwowanych z rodzaju Agaricus objętych kodami CN 07115100, 20031020 i 20031030. Wymieniony nowy kontyngent taryfowy jest uzupełnieniem kontyngentów otwartych rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1076/2004 [2], rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1749/2004 [3] oraz rozporządzeniem Komisji (WE) nr 220/2005 [4].
(4) Nowy kontyngent powinien zostać otwarty na okres przejściowy i nie przesądzać o wyniku toczących się negocjacji w ramach Światowej Organizacji Handlu (WTO) w następstwie przystąpienia nowych Państw Członkowskich.
(5) Komitet Zarządzający ds. Przetworów Owocowych i Warzywnych nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejszym otwiera się od dnia 1 lipca 2005 r. autonomiczny kontyngent taryfowy w wysokości 1200 ton (waga netto po odsączeniu), oznaczony numerem 09.4019 (zwany dalej "kontyngentem autonomicznym"), w odniesieniu do przywozu do Wspólnoty grzybów zakonserwowanych z rodzaju Agaricus objętych kodami CN 07115100, 20031020 i 20031030.
2.
Stawka celna ad valorem stosowana w odniesieniu do produktów przywożonych w ramach kontyngentu autonomicznego wynosi 12 % dla produktów objętych kodem CN 07115100 i 23 % dla produktów objętych kodami CN 20031020 i 20031030.
Artykuł 2
Rozporządzenie (WE) nr 1864/2002 stosuje się w odniesieniu do zarządzania kontyngentem autonomicznym, z zastrzeżeniem przepisów niniejszego rozporządzenia.
Jednakże w odniesieniu do zarządzania kontyngentem autonomicznym nie stosuje się przepisów art. 1, art. 5 ust. 2 oraz art. 6 ust. 2, 3 i 4, art. 8 ust. 2, art. 9 i 10 rozporządzenia (WE) nr 1864/2004.
Artykuł 3
Okres ważności pozwoleń przywozowych, wydanych w ramach autonomicznego kontyngentu, dalej zwanych "pozwoleniami", jest ograniczony do dnia 30 września 2005 r.
W rubryce 24 pozwolenia zawierają jeden z zapisów znajdujących się w załączniku I.
Artykuł 4
1.
Importerzy mogą zwracać się do właściwych władz w Państwach Członkowskich z wnioskiem o wydanie pozwoleń w okresie pięciu dni roboczych od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Pozwolenia powinny zawierać w rubryce 20 jeden z zapisów znajdujących się w załączniku II.
2.
Złożone przez pojedynczego tradycyjnego importera wnioski o wydanie pozwoleń mogą dotyczyć ilości, która nie przekracza 9 % kontyngentu autonomicznego.
3.
Złożone przez pojedynczego nowego importera wnioski o wydanie pozwoleń mogą dotyczyć ilości, która nie przekracza 1 % kontyngentu autonomicznego.
Artykuł 5
Podział kontyngentu autonomicznego wygląda następująco:
- 95 % dla importerów tradycyjnych;
- 5 % dla nowych importerów.
Jeśli ilość przysługująca jednej kategorii importerów nie jest w pełni wykorzystana, niewykorzystana ilość może być przyznana drugiej kategorii.
Artykuł 6
1.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji dane dotyczące ilości, dla których złożono wnioski siódmego dnia roboczego od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
2.
Pozwolenia wydawane są dwunastego dnia roboczego od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, jeśli Komisja nie podjęła szczególnych środków na mocy przepisów ust. 3.
3.
Jeśli Komisja stwierdzi na podstawie informacji dostarczonych jej zgodnie z przepisami ust. 1, że złożone wnioski dotyczą ilości przekraczających ilości dostępne dla danej kategorii importerów, określone w art. 5, wydaje rozporządzenie określające jednolity wskaźnik obniżki w odniesieniu do wymienionych wniosków.
Artykuł 7
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1036/2005
z dnia 1 lipca 2005 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2535/2001 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 odnośnie do ustaleń dotyczących przywozu mleka i przetworów mlecznych i otwarcia kontyngentów taryfowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 29 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2535/2001 [2] ustanawia m.in. szczegółowe zasady stosowania ustaleń dotyczących przywozu mleka i przetworów mlecznych przewidziane w Układach Europejskich zawartych pomiędzy Wspólnotą i jej Państwami Członkowskimi z jednej strony a niektórymi państwami Europy Środkowej i Wschodniej z drugiej strony.
W celu wprowadzenia koncesji, o których mowa w decyzjach Rady i Komisji 2005/430/WE [3] oraz 2005/431/WE [4] w sprawie zawarcia Protokołów Dodatkowych do Układów Europejskich ustanawiających stowarzyszenie pomiędzy Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z jednej strony a Bułgarią i Rumunią z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej, należy z dniem 1 lipca 2005 r., tj. od dnia wejścia w życie Protokołów Dodatkowych, otworzyć nowe kontyngenty taryfowe oraz podwyższyć niektóre istniejące kontyngenty.
(2) Rozporządzenie Rady (WE) nr 747/2001 [5] przewiduje dla kontyngentu nr 09.1302 dotyczącego niektórych produktów rolnych pochodzących z Izraela, że będzie on zarządzany na zasadzie "kto pierwszy, ten lepszy", zgodnie z art. 308a do 308c rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [6]. Właściwym jest uwzględnienie tego kontyngentu w rozporządzeniu (WE) nr 2535/2001.
(3) Załącznik XII do rozporządzenia (WE) nr 2535/2001 zawiera odniesienie do organu wydającego świadectwa na Cyprze, które powinno zostać usunięte w związku z przystąpieniem Cypru do Unii Europejskiej.
(4) Rozporządzenie (WE) nr 2535/2001 należy zatem odpowiednio zmienić.
(5) Środki przewidziane niniejszym rozporządzeniem są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 2535/2001 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 5 lit. b) otrzymuje następujące brzmienie:
"b) kontyngenty przewidziane decyzjami Rady i Komisji 2005/430/WE [7] oraz 2005/431/WE [8];
2) w art. 19 a wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 1 otrzymuje następujące brzmienie:
"1. W odniesieniu do kontyngentów przewidzianych rozporządzeniem Rady (WE) nr 312/2003 [9] oraz (WE) nr 747/2001 [10] i przedstawionych w załączniku VIIa do tego rozporządzenia, stosuje się art. 308a do 308c rozporządzenia (EWG) nr 2454/93.
b) ustęp 4 otrzymuje następujące brzmienie:
"4.
Zastosowanie obniżonej stawki celnej wymaga przedstawienia dowodu pochodzenia wystawionego zgodnie z załącznikiem III do Układu z Chile lub z Protokołem 4 do Układu z Izraelem.";
3) część B załącznika I zostaje zastąpiona tekstem znajdującym się w załączniku I do niniejszego rozporządzenia;
4) załącznik VIIa zostaje zastąpiony tekstem znajdującym się w załączniku II do niniejszego rozporządzenia;
5) w załączniku XII usuwa się wiersz dotyczący Cypru.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Ustępy 1 i 3 art.1 stosuje się od dnia 1 lipca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1037/2005
z dnia 1 lipca 2005 r.
ustanawiające nadzwyczajne środki ochrony i odnawiania zasobów sardeli w strefie ICES w podobszarze VIII
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonego wykorzystania zasobów rybnych w ramach wspólnej polityki rybołówstwa [1], w szczególności jego art. 7 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Nowe informacje naukowe pochodzące od Międzynarodowej Rady Badań Morza (ICES) wskazują, że należy pilnie podjąć środki mające na celu ochronę i odnawianie zasobów sardeli w strefie ICES w podobszarze VIII.
Należy zatem natychmiast zakazać połowów na okres trzech miesięcy.
(2) W trakcie trwania zakazu Komisja oceni czy zakaz ten powinien być ponownie przeanalizowany po konsultacji z Komitetem Naukowo-Technicznym i Ekonomicznym ds. Rybołówstwa.
(3) Stosowne jest, aby Komisja podjęła z własnej inicjatywy nadzwyczajne środki w celu ochrony zasobów sardeli,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zakazuje się połowów sardeli w strefie ICES w podobszarze VIII.
Zakazuje się również zatrzymywania na pokładzie, przeładunku lub wyładunku sardeli złowionej w strefie ICES w podobszarze VIII po dniu wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1038/2005
z dnia 1 lipca 2005 r.
zawieszające skup masła w niektórych Państwach Członkowskich
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 2771/1999 z dnia 16 grudnia 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania przepisów rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do interwencji na rynku masła i śmietany [2], w szczególności jego art. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 2 rozporządzenia (WE) nr 2771/1999 przewiduje, że z chwilą zaobserwowania w którymś z Państw Członkowskich, że w ciągu dwóch kolejnych tygodni cena rynkowa jest, w zależności od przypadku, bądź niższa, bądź równa lub wyższa niż 92 % ceny interwencyjnej, Komisja, odpowiednio, rozpoczyna lub zawiesza w danym Państwie Członkowskim dokonywanie skupu.
(2) Najnowsza lista Państw Członkowskich, w których interwencja została zawieszona, została przedstawiona w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 947/2005 [3].
Wymieniona lista powinna zostać dostosowana, aby uwzględniono nowe ceny rynkowe przekazane przez Szwecję w zastosowaniu art. 8 rozporządzenia (WE) nr 2771/1999.
W celu zachowania jasności należy zastąpić tę listę i uchylić rozporządzenie (WE) nr 947/2005,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Skup masła przewidziany w art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 zawiesza się w Belgii, Danii, na Cyprze, Węgrzech, Malcie, w Grecji, Luksemburgu, Niderlandach, Austrii, Słowenii, Finlandii i Zjednoczonym Królestwie.
Artykuł 2
Uchyla się rozporządzenie (WE) nr 947/2005.
Artykuł 3 Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 2 lipca 2005 r.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1039/2005
z dnia 21 czerwca 2005 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1907/90 w odniesieniu do znakowania jaj
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2771/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku jaj [1], w szczególności jego art. 2 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Od dnia 1 lipca 2005 r. jaja sprzedawane na lokalnym rynku publicznym muszą być stemplowane kodem wskazującym numer odróżniający producenta i pozwalającym na określenie metody hodowli, zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1907/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie niektórych norm handlowych w odniesieniu do jaj [2].
W niektórych Państwach Członkowskich obowiązek ten mógłby stwarzać trudności małym gospodarstwom o niskich dochodach, dla których produkcja jaj stanowi często działalność dodatkową.
Biorąc pod uwagę fakt, że możliwość sprzedaży jaj konsumpcyjnych na lokalnym rynku publicznym ma duże znaczenie społeczno-gospodarcze dla tych gospodarstw, właściwym jest zezwolenie Państwom Członkowskim na zwolnienie ich z obowiązku znakowania.
Należy zatem przewidzieć w tej sprawie zwolnienie dla producentów jaj, utrzymujących nie więcej niż 50 kur niosek.
(2) Biorąc pod uwagę pilność tej sprawy, konieczne jest odstąpienie od sześciotygodniowego okresu, o którym mowa w tytule I art. 3 Protokołu w sprawie roli parlamentów Państw Członkowskich w Unii Europejskiej, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej oraz Traktatów ustanawiających Wspólnoty Europejskie.
(3) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (EWG) nr 1907/90,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1907/90 ostatni akapit otrzymuje brzmienie:
"Jednakże jaja sprzedawane przez producenta na lokalnym rynku publicznym są opatrzone kodem określonym w art. 7 ust. 1 lit. a).
Państwa Członkowskie mogą zwolnić z tego obowiązku producentów jaj, utrzymujących nie więcej niż 50 kur niosek, pod warunkiem że jaja te sprzedaje się na lokalnym rynku publicznym w regionie, w którym zostały wyprodukowane, znajdującym się w danym Państwie Członkowskim, oraz że na miejscu sprzedaży podaje się nazwę i adres gospodarstwa.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1040/2005
z dnia 4 lipca 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 5 lipca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1041/2004
z dnia 29 czerwca 2005 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2868/95 wykonujące rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego [1], w szczególności jego art. 157,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 40/94 konieczne jest przyjęcie środków technicznych do wykonania przepisów dotyczących standardowej formy sprawozdań z poszukiwań, podziału zgłoszeń i rejestracji, cofnięcia decyzji, pełnomocnictw i decyzji podejmowanych przez jednego członka Wydziału Sprzeciwów lub Wydziału Unieważnień.
(2) Po 10 marca 2008 r. system poszukiwań nadal będzie obowiązkowy w przypadku wspólnotowych znaków towarowych, jednak powinien on być fakultatywny, po uiszczeniu opłaty, w przypadku poszukiwań w rejestrach znaków towarowych tych Państw Członkowskich, które zawiadomiły o własnej decyzji o przeprowadzeniu poszukiwania.
W celu poprawienia jakości i jednolitości sprawozdań z poszukiwań niniejsze rozporządzenie ustanawia standardowy formularz zawierający podstawowe elementy takiego sprawozdania.
(3) Deklaracja podziału i rejestracji musi być zgodna z elementami określonymi w niniejszym rozporządzeniu.
Nowe cofnięcie decyzji z urzędu lub nowy wpis do rejestru dokonany przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory przemysłowe) (Urząd) muszą być zgodne ze szczególną procedurą ustanowioną w niniejszym rozporządzeniu.
Określono wyjątkowe przypadki, w których pełnomocnictwo jest obowiązkowe.
Przewidziano wykaz prostych spraw, w których decyzję może podjąć jeden członek Wydziału Sprzeciwów lub Wydziału Unieważnień.
(4) Ponadto, w celu poprawienia lub zwiększenia przejrzystości procedury rejestracyjnej, należy zmienić obowiązujące zasady.
Należy także zmienić niektóre punkty procedury, nie zmieniając podstaw systemu.
(5) W celu uwzględnienia specyfiki i udogodnień związanych z procedurą elektronicznego składania formularzy, zmienia się następujące postanowienia: zasada 1 ust. 1 lit. c), zasada 3 ust. 2, zasada 61, zasada 72 ust. 4, zasada 79, zasada 82, zasada 89 ust. 1 i 2.
(6) Elektroniczne składanie oraz publikacja zgłoszeń wspólnotowego znaku towarowego powinno ułatwić zgłaszanie znaków towarowych w ogóle, a w szczególności usprawnić zgłaszanie znaków towarowych, które zawierają barwy lub dźwięki, poprzez jasne, precyzyjne, kompletne, łatwo dostępne, czytelne, trwałe i obiektywne przedstawienie takiego znaku.
Warunki techniczne, w szczególności format danych plików dźwiękowych, powinny być określone przez Prezesa Urzędu.
Elektronicznemu zgłaszaniu znaków towarowych zawierających dźwięki może towarzyszyć elektroniczny plik dźwiękowy, który może być załączony do elektronicznej publikacji zgłoszeń wspólnotowego znaku towarowego, aby ułatwić powszechny dostęp do samego dźwięku.
(7) Przepisy dotyczące procedury sprzeciwu należy całkowicie przeformułować, aby uściślić wymagania dotyczące dopuszczalności, wyraźnie określić konsekwencje prawne braków oraz ułożyć postanowienia w porządku chronologicznym postępowania.
(8) W związku z dodatkowym uprawnieniem Urzędu do badania dopuszczalności zmiany możliwe jest częściowe odrzucenie wniosku o zmianę, w takim sensie, iż dla niektórych Państw Członkowskich zmiana może być dopuszczalna, a dla innych niedopuszczalna.
Ponadto należy dodać pewne kryteria stosowane w badaniu bezwzględnych podstaw poprzez odniesienie do języka Państwa Członkowskiego.
(9) W odniesieniu do kosztów ponoszonych przez stronę przegrywającą w procedurze sprzeciwu i odwołania, należy ograniczyć podlegające zwrotowi koszty pełnomocnictwa, ale mając na uwadze czas, jaki upłynął od przyjęcia rozporządzenia wykonawczego, należy nieznacznie zwiększyć obecne maksymalne kwoty.
W przypadku gdy powoływani są świadkowie lub biegli, nie określa się stawki maksymalnej, natomiast koszty podlegające zwrotowi obejmują rzeczywiste kwoty, których mogą się domagać świadkowie i biegli.
(10) W związku powyższym należy wprowadzić odpowiednie zmiany w rozporządzeniu (WE) nr 2868/95 [2].
(11) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Opłat, Przepisów Wykonawczych i Procedury Izb Odwoławczych Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory przemysłowe),
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 1 rozporządzenia (WE) nr 2868/95 wprowadza się następujące zmiany:
1) W zasadzie 1 ust. 1 wprowadza się następujące zmiany:
a) lit. b) otrzymuje następujące brzmienie:
"b) nazwę (nazwisko), adres i przynależność państwową zgłaszającego oraz określenie Państwa, w którym zamieszkuje, ma siedzibę lub prowadzi działalność.
Osoby fizyczne oznaczone są przez nazwisko i imię (imiona).
Osoby prawne oraz podmioty wchodzące w zakres art. 3 rozporządzenia oznaczone są ich oficjalną nazwą z podaniem formy prawnej podmiotu, która może być zwyczajowym skrótem.
Można podać numer telefonu i faksu, adres poczty elektronicznej oraz szczegóły dotyczące innych środków przekazywania danych, przy pomocy których zgłaszający zgadza się otrzymywać korespondencję.
Co do zasady, wskazuje się tylko jeden adres dla każdego zgłaszającego.
Jeżeli wskazano kilka adresów, pod uwagę bierze się wyłącznie adres wymieniony na pierwszym miejscu, z wyjątkiem przypadków, gdy zgłaszający wyznacza jako adres do doręczeń jeden z wymienionych adresów.";
b) w lit. c) dodaje się, co następuje:
"lub odesłanie do wykazu towarów i usług objętych poprzednim zgłoszeniem wspólnotowego znaku towarowego;";
c) lit. k) otrzymuje następujące brzmienie:
"k) podpis zgłaszającego lub jego pełnomocnika zgodnie z zasadą 79;";
d) dodaje się lit. l) o następującym brzmieniu:
"l) tam gdzie ma to zastosowanie, wniosek w sprawie sprawozdania z poszukiwań, o którym mowa w art. 39 ust. 2 rozporządzenia.".
2) W zasadzie 3 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 2 otrzymuje następujące brzmienie:
"2.
W przypadkach innych niż określone w ust. 1, i z wyjątkiem zgłoszeń przesyłanych drogą elektroniczną, znak przedstawia się na oddzielnym arkuszu niebędącym arkuszem, na którym znajduje się treść zgłoszenia.
Rozmiar arkusza, na którym przedstawiony jest znak, nie przekracza formatu A4 DIN (29,7 cm wysokości, 21 cm szerokości), a powierzchnia używana na przedstawienie (obszar druku) nie przekracza rozmiaru 26,2 cm wysokości i 17 cm szerokości.
Z lewej strony jest margines na co najmniej 2,5 cm.
Jeżeli nie jest to oczywiste, prawidłowa pozycja znaku wskazana jest przez dodanie wyrazu "góra" na każdym przedstawieniu.
Przedstawienie znaku jest takiej jakości, aby pozwalało to na jego zmniejszanie lub powiększanie do rozmiaru nieprzekraczającego 8 cm szerokości i 16 cm wysokości w celu opublikowania w Biuletynie Wspólnotowych Znaków Towarowych."
b) ustępy 5 i 6 otrzymują następujące brzmienie:
"5.
Jeżeli zgłasza się do rejestracji znak kolorowy, przedstawienie określone w ust. 2 zawiera kolorowe przedstawienie znaku.
Kolory, z których składa się znak, są także wskazane słownie oraz można dodać odniesienie do uznanego kodu kolorów.
6.
Jeżeli zgłasza się do rejestracji znak dźwiękowy, przedstawienie znaku zawiera graficzne przedstawienie dźwięku, w szczególności zapis muzyczny; w przypadku składania zgłoszenia drogą elektroniczną do przedstawienia znaku można załączyć plik elektroniczny z dźwiękiem.
Format i maksymalny rozmiar pliku elektronicznego określa Prezes Urzędu.".
3) Zasada 4 otrzymuje następujące brzmienie:
"Zasada 4
Opłaty za zgłoszenie
Opłatami za zgłoszenie są:
a) opłata podstawowa;
b) opłata klasowa dla każdej klasy powyżej trzeciej, do której należą towary lub usługi zgodnie z zasadą 2;
c) w odpowiednim przypadku, opłata za poszukiwania.".
4) Dodaje się zasadę 5a o następującym brzmieniu:
"Zasada 5a
Sprawozdanie z poszukiwań
Sprawozdania z poszukiwań sporządza się na standardowym formularzu zawierającym co najmniej następujące informacje:
a) nazwa centralnych urzędów zajmujących się własnością przemysłową, które prowadziły poszukiwania;
b) ilość zgłoszeń lub rejestracji znaków towarowych wymienionych w sprawozdaniu z poszukiwań;
c) data zgłoszenia i w odpowiednim przypadku data zastrzeżenia pierwszeństwa zgłoszeń lub rejestracji znaków towarowych, wymienionych w sprawozdaniu z poszukiwań;
d) data rejestracji znaków towarowych wymienionych w sprawozdaniu z poszukiwań;
e) nazwa (nazwisko) i dane kontaktowe zgłaszającego lub rejestrującego znaki towarowe, wymienione w sprawozdaniu z poszukiwań;
f) przedstawienie zgłoszonych lub zarejestrowanych znaków towarowych wymienionych w sprawozdaniu z poszukiwań;
g) wskazanie klas, według klasyfikacji nicejskiej, do których zgłaszano lub w których rejestrowano wcześniejsze krajowe znaki towarowe lub towarów i usług, do których zgłaszano lub w których rejestrowano znaki towarowe wymienione w sprawozdaniu z poszukiwań.".
5) W zasadzie 6 ust. 1 dodaje się następujące zdanie:
"Jeśli poprzednie zgłoszenie jest zgłoszeniem wspólnotowego znaku towarowego, Urząd załącza, z urzędu, kopię wcześniejszego zgłoszenia do akt zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego.".
6) Zasada 8 ust. 2 otrzymuje następujące brzmienie:
"2) W przypadku gdy zgłaszający zgodnie z art. 34 rozporządzenia zamierza zastrzec zasadę starszeństwa jednego lub kilku wcześniej zarejestrowanych znaków po dokonaniu zgłoszenia, oświadczenie o zasadzie starszeństwa wskazujące Państwo Członkowskie lub Państwa Członkowskie, w których lub dla których znak został zarejestrowany, numer i datę złożenia odpowiedniej rejestracji oraz towary i usługi, dla których znak został zarejestrowany, składa się w terminie dwóch miesięcy od daty dokonania zgłoszenia.
Dowody wymagane na mocy ust. 1 składa się Urzędowi w terminie trzech miesięcy od daty otrzymania oświadczenia o zasadzie starszeństwa.".
7) Zasada 10 otrzymuje następujące brzmienie:
"Zasada 10
Poszukiwania przez urzędy krajowe
1.
Jeżeli wniosek o sprawozdanie z poszukiwań, o którym mowa w art. 39 ust. 2 rozporządzenia, nie jest zawarty w zgłoszeniu wspólnotowego znaku towarowego lub jeśli opłata za poszukiwania, o której mowa w zasadzie 4 lit. c), nie zostanie uiszczona w terminie przewidzianym dla zapłaty podstawowej opłaty za zgłoszenie, wówczas zgłoszenie nie jest poddawane procedurze poszukiwawczej w centralnych urzędach właściwych do spraw własności przemysłowej.
2.
Międzynarodowa rejestracja wskazująca Wspólnotę Europejską nie może być poddana procedurze poszukiwawczej prowadzonej przez centralne urzędy właściwe do spraw znaków towarowych, jeżeli wniosek o sprawozdanie z poszukiwania zgodnie z art. 39 ust. 2 rozporządzenia nie został złożony do Urzędu w terminie jednego miesiąca, począwszy od dnia w którym Biuro Międzynarodowe zawiadomi Urząd o międzynarodowej rejestracji lub jeżeli opłata za poszukiwanie nie została uiszczona we wspomnianym terminie.".
8) Zasada 12 lit. c) otrzymuje następujące brzmienie:
"c) przedstawienie znaku wraz ze elementami i opisami, o których mowa w zasadzie 3; w przypadku gdy przedstawienie znaku jest kolorowe lub zawiera kolory, publikacja jest kolorowa i zawiera wskazanie koloru lub kolorów, z jakich składa się znak oraz, w odpowiednim przypadku, wskazanie kodu koloru".
9) W zasadzie 13 skreśla się lit. c) w ust. 1 oraz ust. 2.
10) Dodaje się zasadę 13a o następującym brzmieniu:
"Zasada 13a
Podział zgłoszenia
1.
Oświadczenie o podziale zgłoszenia zgodnie z art. 44a rozporządzenia zawiera:
a) numer akt zgłoszenia;
b) nazwę i adres zgłaszającego zgodnie z zasadą 1 ust. 1 lit. b);
c) wykaz towarów i usług, objętych wydzielonym zgłoszeniem lub, w przypadku gdy następuje podział na kilka zgłoszeń wydzielonych, wykaz towarów i usług dla każdego wydzielonego zgłoszenia;
d) wykaz towarów i usług, które pozostają w zgłoszeniu pierwotnym.
2.
Jeżeli Urząd stwierdzi, że wymagania określone w ust. 1 nie są spełnione lub wykaz towarów i usług objętych wydzielonym zgłoszeniem pokrywa się tylko częściowo z towarami i usługami, które pozostają w zgłoszeniu pierwotnym, wówczas Urząd wzywa zgłaszającego do usunięcia braków w określonym przez Urząd terminie.
Jeżeli braki nie zostaną usunięte przed upływem tego terminu, Urząd odmawia przyjęcia oświadczenia o podziale zgłoszenia.
3.
Terminy, o których mowa w art. 44a ust. 2 lit. b) rozporządzenia, w których oświadczenie o podziale zgłoszenia jest niedopuszczalne to:
a) termin poprzedzający ustalenie daty zgłoszenia;
b) termin trzech miesięcy od publikacji zgłoszenia, o którym mowa w art. 42 ust. 1 rozporządzenia;
c) termin po dacie wydania wezwania do uiszczenia opłaty rejestracyjnej, o którym mowa w zasadzie 23 ust. 1.
4.
Jeżeli Urząd uzna, że oświadczenie o podziale zgłoszenia jest niedopuszczalne zgodnie z art. 44a rozporządzenia lub zgodnie z ust. 3 lit. a) i b), Urząd odmawia przyjęcia oświadczenia o podziale zgłoszenia.
5.
Urząd sporządza osobne akta dla zgłoszeń wydzielonych, w których umieszcza kompletną kopię akt pierwotnego zgłoszenia, wraz z oświadczeniem o podziale zgłoszenia i towarzyszącą mu korespondencją.
Urząd nadaje nowy numer zgłoszeniowy zgłoszeniu wydzielonemu.
6.
W przypadku gdy oświadczenie o podziale zgłoszenia odnosi się do zgłoszenia, które zostało już opublikowane zgodnie z art. 40 rozporządzenia, informację o podziale publikuje się w Biuletynie Wspólnotowych Znaków Towarowych.
Publikuje się zgłoszenie wydzielone; publikacja zwiera wskazania i elementy, o których mowa w zasadzie 12.
Publikacja nie rozpoczyna biegu nowego terminu wnoszenia sprzeciwów.".
11) Zasady 15 do 20 otrzymują następujące brzmienie:
"Zasada 15
Sprzeciw
1. Sprzeciw może być wniesiony na podstawie jednego lub kilku wcześniejszych znaków w rozumieniu art. 8 ust. 2 rozporządzenia ("wcześniejsze znaki") i/lub jednego lub kilku innych wcześniejszych praw w rozumieniu art. 8 ust. 4 rozporządzenia ("wcześniejsze prawa"), pod warunkiem że wszystkie wcześniejsze znaki lub prawa należą do tego samego właściciela lub właścicieli. Jeśli wcześniejszy znak i/lub wcześniejsze prawo ma więcej niż jednego właściciela (jest współwłasnością), sprzeciw może wnieść każdy z nich.
2.
Sprzeciw zawiera:
a) numer akt zgłoszenia, przeciw któremu sprzeciw został wniesiony oraz nazwę zgłaszającego wspólnotowy znak towarowy;
b) wyraźne wskazanie wcześniejszego znaku lub prawa, na którym opiera się sprzeciw, tj.:
i) w przypadku gdy sprzeciw opiera się na wcześniejszym znaku w rozumieniu art. 8 ust. 2 lit. a) lub b) rozporządzenia lub gdy sprzeciw opiera się na art. 8 ust. 3 rozporządzenia, wskazanie numeru akt lub numeru rejestracyjnego wcześniejszego znaku, wskazanie, czy wcześniejszy znak jest zarejestrowany czy zgłoszony do rejestracji lub wskazanie Państw Członkowskich, w tym, w odpowiednim przypadku, państw Beneluksu, w których lub dla których wcześniejszy znak jest chroniony lub, w odpowiednim przypadku, wskazanie, że jest to wspólnotowy znak towarowy;
ii) w przypadku gdy sprzeciw opiera się na znaku powszechnie znanym w rozumieniu art. 8 ust. 2 lit. c) rozporządzenia, wskazanie Państwa Członkowskiego, w którym wcześniejszy znak jest powszechnie znany oraz wskazania, o których mowa w lit. i) albo przedstawienie znaku;
iii) w przypadku gdy sprzeciw opiera się na wcześniejszym prawie w rozumieniu art. 8 ust. 4, wskazanie jego rodzaju lub charakteru, przedstawienie wcześniejszego prawa oraz wskazanie, czy to wcześniejsze prawo istnieje w całej Wspólnocie, czy też w jednym lub wielu Państwach Członkowskich, a w przypadku tej drugiej możliwości, wskazanie tych Państw Członkowskich;
c) podstawy na których opiera się sprzeciw, tj. oświadczenie stwierdzające, że spełnione są odpowiednie wymagania przewidziane w art. 8 ust. 1, 3, 4 i 5 rozporządzenia;
d) data zgłoszenia i, jeśli jest dostępna, data rejestracji oraz data pierwszeństwa wcześniejszego znaku, chyba że jest to niezarejestrowany powszechnie znany znak towarowy,
e) przedstawienie wcześniejszego znaku w formie, w jakiej jest on zarejestrowany lub zgłoszony; jeśli wcześniejszy znak był kolorowy, przedstawienie jest także kolorowe;
f) towary i usługi, na podstawie których opiera się sprzeciw;
g) w przypadku gdy sprzeciw opiera się na wcześniejszym znaku cieszącym się renomą w rozumieniu art. 8 ust. 5 rozporządzenia, wskazanie Państwa Członkowskiego, w którym wcześniejszy znak cieszy się renomą oraz towarów i usług, których renoma ta dotyczy;
h) w odniesieniu do strony wnoszącej sprzeciw:
i) nazwę i adres strony wnoszącej sprzeciw zgodnie z zasadą 1 ust. 1 lit. b);
ii) w przypadku gdy strona wnosząca sprzeciw wyznaczyła pełnomocnika, nazwisko i adres prowadzenia działalności pełnomocnika zgodnie z zasadą 1 ust. 1 lit. e);
iii) w przypadku gdy sprzeciw wnoszony jest przez licencjobiorcę lub osobę, którą odpowiednie prawo krajowe uprawnia do korzystania z wcześniejszego prawa, oświadczenie tego dotyczące oraz wskazanie, że miał on upoważnienie lub uprawnienie do wniesienia sprzeciwu.
3.
Sprzeciw może zawierać:
a) wskazanie towarów i usług, przeciwko którym skierowany jest sprzeciw; w przypadku braku takiego wskazania przyjmuje się, że sprzeciw jest skierowany przeciwko wszystkim towarom i usługom objętym zgłoszeniem wspólnotowego znaku towarowego, przeciw któremu wnoszony jest sprzeciw;
b) uzasadnione oświadczenie zawierające główne fakty i argumenty, na których opiera się sprzeciw i dowody na jego poparcie.
4.
W przypadku gdy sprzeciw opiera się na większej liczbie wcześniejszych znaków lub praw, do każdego z tych znaków lub praw zastosowanie mają postanowienia ust. 2 i 3.
Zasada 16
Języki postępowania w sprawie sprzeciwu
1.
Termin, o którym mowa w art. 115 ust. 6 rozporządzenia, w którym strona wnosząca sprzeciw przedstawia tłumaczenie sprzeciwu, wynosi jeden miesiąc, począwszy od daty upływu terminu sprzeciwu.
2.
Jeżeli strona wnosząca sprzeciw lub zgłaszający powiadomią Urząd przed datą, z jaką postępowanie w sprawie sprzeciwu uważa się za wszczęte zgodnie z zasadą 18 ust. 1, że zgłaszający i strona wnosząca sprzeciw uzgodniły inny język dla postępowania w sprawie sprzeciwu na podstawie art. 115 ust. 7 rozporządzenia, strona wnosząca sprzeciw, w przypadku gdy sprzeciw nie został złożony w tym języku, przedstawia tłumaczenie sprzeciwu na ten język w terminie jednego miesiąca od wspomnianej daty.
W przypadku gdy tłumaczenie nie zostanie wniesione lub zostanie wniesione po upływie wyznaczonego terminu, język postępowania nie zmienia się.
Zasada 16a
Informowanie zgłaszającego
Wszystkie sprzeciwy i inne dokumenty przedłożone przez stronę wnoszącą sprzeciw, jak również korespondencję Urzędu kierowaną do jednej ze stron przed upływem terminu, o którym mowa w zasadzie 18, Urząd przesyła drugiej stronie w celu poinformowania o wniesieniu sprzeciwu.
Zasada 17
Badanie dopuszczalności
1.
Jeżeli opłata za sprzeciw nie została uiszczona przed upływem terminu na wniesienie sprzeciwu, sprzeciw uznaje się za niewniesiony.
Jeżeli opłata za sprzeciw została uiszczona po upływie terminu na wniesienie sprzeciwu, jest zwracana stronie wnoszącej sprzeciw.
2.
Jeżeli sprzeciw nie został wniesiony w terminie na wniesienie sprzeciwu lub w przypadku, gdy sprzeciw nie wskazuje jasno zgłoszenia, przeciw któremu sprzeciw jest wnoszony, lub wcześniejszego znaku, lub wcześniejszego prawa, na podstawie którego sprzeciw jest wnoszony zgodnie z zasadą 15 ust. 2 lit. a) i b) lub nie są podane podstawy wniesienia sprzeciwu zgodnie z zasadą 15 ust. 2 lit. c), Urząd odrzuca sprzeciw z powodu jego niedopuszczalności, chyba że braki zostały usunięte przed upływem terminu na wniesienie sprzeciwu.
3.
W przypadku gdy strona wnosząca sprzeciw nie przedłoży tłumaczenia wymaganego przez zasadę 16 ust. 1, sprzeciw jest odrzucany z powodu jego niedopuszczalności.
W przypadku gdy strona wnosząca sprzeciw przedstawi niepełne tłumaczenie, części sprzeciwu, która nie została przetłumaczona, nie uwzględnia się w badaniu dopuszczalności.
4.
Jeśli sprzeciw jest niezgodny z innymi postanowieniami zasady 15, Urząd powiadamia o tym stronę wnoszącą sprzeciw, wzywając ją do usunięcia stwierdzonych braków w terminie dwóch miesięcy.
Jeżeli braki nie zostaną usunięte przed upływem tego terminu, Urząd odrzuca sprzeciw z powodu jego niedopuszczalności.
5.
Każde uznanie sprzeciwu za niewniesiony, na mocy ust. 1, oraz każda decyzja w sprawie odrzucenia sprzeciwu z powodu jego niedopuszczalności, wydana na mocy ust. 2, 3 i 4, jest przekazywana zgłaszającemu.
Zasada 18
Wszczęcie postępowania w sprawie sprzeciwu
1.
Jeżeli sprzeciw jest dopuszczalny zgodnie z zasadą 17, Urząd powiadamia strony, że postępowanie w sprawie sprzeciwu uważa się za wszczęte dwa miesiące po otrzymaniu powiadomienia.
Okres ten może zostać przedłużony łącznie do 24 miesięcy, jeśli obie strony przedłożą wnioski o takie przedłużenie przed upływem terminu.
2.
Jeżeli w terminie określonym w ust. 1 zgłoszenie zostanie wycofane lub ograniczone do towarów i usług, przeciwko którym sprzeciw nie jest skierowany lub Urząd zostanie powiadomiony o ugodzie między stronami lub zgłoszenie zostanie odrzucone w toczącym się równolegle postępowaniu, postępowanie w sprawie sprzeciwu zostaje zamknięte.
3.
Jeżeli w terminie, o którym mowa w ust. 1, zgłaszający ograniczy zgłoszenie usuwając z niego niektóre towary i usługi, przeciw którym wniesiono sprzeciw, Urząd wzywa stronę przeciwną do określenia, w terminie, który może jej wyznaczyć, czy podtrzymuje sprzeciw i, jeśli tak, w stosunku do których pozostałych towarów i usług.
Jeżeli strona przeciwna, w związku z tymi ograniczeniami, wycofa sprzeciw, postępowanie w sprawie sprzeciwu zostaje zamknięte.
4.
Jeżeli przed upływem terminu, o którym mowa w ust. 1, postępowanie zostanie zamknięte zgodnie z ust. 2 lub 3, nie wydaje się decyzji w sprawie kosztów.
5.
Jeżeli przed upływem terminu, o którym mowa w ust. 1, postępowanie w sprawie sprzeciwu zostanie zamknięte w wyniku wycofania lub ograniczenia zgłoszenia lub na mocy art. 3, opłata za sprzeciw jest zwracana.
Zasada 19
Uzasadnienie sprzeciwu
1.
Urząd daje stronie wnoszącej sprzeciw możliwość przedstawienia faktów, dowodów i argumentów na poparcie sprzeciwu lub uzupełnienia faktów, dowodów i argumentów, które zostały już przedstawione zgodnie z zasadą 15 ust. 3, w określonym przez Urząd terminie co najmniej dwóch miesięcy od dnia uznanego za datę wszczęcia postępowania w sprawie sprzeciwu zgodnie z zasadą 18 ust. 1.
2.
W okresie, o którym mowa w ust. 1, strona wnosząca sprzeciw przedkłada ponadto dowód istnienia, ważności i zakresu ochrony jej wcześniejszego znaku lub wcześniejszego prawa oraz dowód jej uprawnienia do wniesienia tego sprzeciwu.
W szczególności strona wnosząca sprzeciw przedstawia następujące dowody:
a) jeśli sprzeciw opiera się na znaku towarowym niebędącym wspólnotowym znakiem towarowym, dowód jego zgłoszenia lub rejestracji, poprzez przedłożenie następujących dokumentów:
i) jeśli znak towarowy nie jest jeszcze zarejestrowany, kopia odpowiedniego świadectwa zgłoszeniowego lub równoważnego dokumentu wystawionego przez urząd, do którego wniesiono zgłoszenie tego znaku towarowego; lub
ii) jeśli znak towarowy jest zarejestrowany, kopia odpowiedniego świadectwa rejestracyjnego oraz, w odpowiednim przypadku, najnowsze świadectwo przedłużenia rejestracji wskazujące, iż okres ochrony znaku towarowego jest dłuższy niż okres, o którym mowa w ust. 1, wraz z wszelkim przedłużeniem tego okresu lub równoważne dokumenty wydane przez urząd, który zarejestrował dany znak towarowy;
b) jeżeli sprzeciw jest oparty na znaku powszechnie znanym, w rozumieniu art. 8 ust. 2 lit. c) rozporządzenia, dowód potwierdzający, że jest on powszechnie znany na danym terytorium;
c) jeżeli sprzeciw opiera się na znaku cieszącym się renomą, w rozumieniu art. 8 ust. 5 rozporządzenia, oprócz dowodu wskazanego w lit. a) niniejszego ustępu, dowód potwierdzający, że cieszy się on renomą oraz dowód lub argumenty potwierdzające, że wykorzystanie bez uzasadnionego powodu zgłoszonego znaku towarowego spowodowałoby nieuczciwe wykorzystanie lub działanie na szkodę odróżniającego charakteru lub renomy wcześniejszego znaku towarowego;
d) jeśli sprzeciw opiera się na wcześniejszym prawie, w rozumieniu art. 8 ust. 4 rozporządzenia, dowód nabycia takiego prawa, jego trwania i zakres ochrony tego prawa;
e) jeśli sprzeciw jest oparty na postanowieniach art. 8 ust. 3 rozporządzenia, dowód własności strony wnoszącej sprzeciw oraz charakteru jej stosunku z pośrednikiem lub przedstawicielem.
3.
Informacje i dowody, o których mowa w ust. 1 i 2, przedstawia się w języku postępowania lub z załączonym tłumaczeniem.
Tłumaczenie przedkłada się w terminie ustalonym dla składania dokumentu oryginalnego.
4.
Urząd nie uwzględnia przedłożonych na piśmie wniosków lub dokumentów lub ich części, jeśli te dokumenty lub ich tłumaczenia na język postępowania nie zostały złożone w terminie wyznaczonym przez Urząd.
Zasada 20
Rozpatrywanie sprzeciwu
1.
Jeżeli do upływu terminu, o którym mowa w zasadzie 19 ust. 1, strona wnosząca sprzeciw nie przedstawi dowodu na istnienie, ważność i zakres ochrony jej wcześniejszego znaku lub wcześniejszego prawa, jak również swojego uprawnienia do wniesienia sprzeciwu, sprzeciw jest odrzucany jako bezzasadny.
2.
Jeżeli sprzeciw nie zostanie odrzucony zgodnie z ust. 1, Urząd powiadania zgłaszającego o jego wniesieniu przez stronę wnoszącą i wzywa zgłaszającego do przedstawienia swoich uwag w terminie określonym przez Urząd.
3.
Jeżeli zgłaszający nie przedstawi żadnych uwag, Urząd może wydać orzeczenie w sprawie sprzeciwu opierając się na dowodach, jakimi dysponuje.
4.
Uwagi przedłożone przez zgłaszającego są przekazywane stronie wnoszącej sprzeciw, którą Urząd wzywa, jeśli uzna to za konieczne, do odpowiedzi w terminie wyznaczonym przez Urząd.
5.
Po dacie uznanej za początek postępowania w sprawie sprzeciwu zasadę 18 ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio.
6.
We właściwych przypadkach Urząd może wezwać strony do ograniczenia swoich uwag do konkretnych zagadnień, w takim przypadku zezwalając stronie na wniesienie innych uwag na dalszym etapie postępowania.
W żadnym wypadku Urząd nie ma obowiązku informowania stron o tym, które fakty lub dowody mogły być lub nie zostały przedstawione.
7.
Urząd może zawiesić postępowanie w sprawie sprzeciwu:
a) w przypadku gdy sprzeciw jest oparty na wniosku o rejestrację na podstawie art. 8 ust. 2 lit. b) rozporządzenia do czasu podjęcia prawomocnej decyzji w takim postępowaniu;
b) w przypadku gdy sprzeciw jest oparty na wniosku o rejestrację oznaczenia geograficznego lub nazwy pochodzenia na podstawie rozporządzenia Rady (EWG) nr 2081/92 [3] do czasu podjęcia prawomocnej decyzji w takim postępowaniu; lub
c) w przypadku gdy zawieszenie jest uzasadnione okolicznościami.".
12) Zasada 22 otrzymuje następujące brzmienie:
"Zasada 22
Dowód używania
1. Wniosek o przedstawienia dowodu używania na mocy art. 43 ust. 2 lub 3 rozporządzenia jest dopuszczalny tylko w przypadku gdy zgłaszający złoży taki wniosek w terminie określonym przez Urząd na mocy zasady 20 ust. 2.
2.
W przypadku gdy strona wnosząca sprzeciw musi dostarczyć dowód używania lub istnienia uzasadnionych powodów nieużywania, Urząd wzywa tę stronę do przedstawienia wymaganego dowodu w określonym przez Urząd terminie.
Jeżeli strona wnosząca sprzeciw nie przedstawi tego dowodu przed upływem terminu, Urząd odrzuca sprzeciw.
3.
Wskazania oraz dowody mające na celu udowodnienie używania zawierają wskazania miejsca, czasu, zakresu oraz charakteru używania znaku towarowego będącego podstawą sprzeciwu dla towarów i usług, w odniesieniu do których jest on zarejestrowany oraz co do których wniesiono sprzeciw, jak również dowody na poparcie tych wskazań zgodnie z ust. 4.
4.
Dowody te są przedkładane zgodnie z zasadą 79 oraz 79a i ograniczają się co do zasady do przedłożenia dokumentów i przedmiotów mających znaczenie dowodowe, takich jak opakowania, etykiety, cenniki, katalogi, faktury, fotografie, ogłoszenia prasowe oraz pisemne oświadczenia określone w art. 76 ust. 1 lit. f) rozporządzenia.
5.
Wnioskowi o przedstawienie dowodu używania może towarzyszyć jednoczesne wniesienie uwag dotyczących podstaw, na których opiera się sprzeciw.
Takie uwagi mogą być składane łącznie z uwagami zgłaszanymi w związku z dowodem używania.
6.
Jeżeli przedstawione dowody nie są w języku postępowania w sprawie sprzeciwu, Urząd może wezwać stronę wnoszącą sprzeciw do przedstawienia w wyznaczonym przez Urząd terminie tłumaczenia tych dowodów w tym języku.".
13) Zasada 24 ust. 2 otrzymuje następujące brzmienie:
"2.
Urząd wydaje odpłatnie uwierzytelnione lub nieuwierzytelnione odpisy świadectwa rejestracji.".
14) W zasadzie 25 ust. 1 skreśla się lit. c).
15) Dodaje się zasadę 25a o następującym brzmieniu:
"Zasada 25a
Podział rejestracji
1.
Oświadczenie o podziale rejestracji zgodnie z art. 48a rozporządzenia zawiera:
a) numer rejestracji;
b) nazwę (nazwisko) i adres właściciela znaku towarowego zgodnie z zasadą 1 ust. 1 lit. b);
c) wykaz towarów i usług objętych wydzieloną rejestracją lub, w przypadku gdy następuje podział na kilka rejestracji wydzielonych, wykaz towarów i usług dla każdej wydzielonej rejestracji;
d) wykaz towarów i usług, które pozostają w rejestracji pierwotnej.
2.
W przypadku gdy Urząd stwierdzi, że wymagania określone w ust. 1 nie są spełnione lub wykaz towarów i usług objętych wydzielonej rejestracji tylko częściowo pokrywa się z towarami i usługami, które pozostają w rejestracji pierwotnej, Urząd wzywa zgłaszającego do usunięcia braków w określonym przez Urząd terminie.
Jeżeli braki nie zostaną usunięte przed upływem tego terminu, Urząd odmawia przyjęcia oświadczenia o podziale.
3.
Jeżeli Urząd uzna, że oświadczenie o podziale jest niedopuszczalne zgodnie z art. 48a rozporządzenia, Urząd odmawia przyjęcia deklaracji o podziale.
4.
Urząd sporządza osobne akta dla rejestracji wydzielonych, w których umieszcza kompletną kopię akt pierwotnej rejestracji, wraz z oświadczeniem o podziale i towarzyszącą mu korespondencją.
Urząd nadaje rejestracji wydzielonej nowy numer rejestracji.".
16) W zasadzie 26 ust. 2 skreśla się lit. d).
17) W zasadzie 28 ust. 1 wprowadza się następujące zmiany:
a) skreśla się lit. c);
b) litera d) otrzymuje następujące brzmienie:
"d) wskazanie Państwa Członkowskiego lub Państw Członkowskich, w których lub dla których wcześniejszy znak został zarejestrowany, numer i datę złożenia odpowiedniej rejestracji oraz towary i usługi, dla których wcześniejszy znak jest zarejestrowany;".
18) Zasada 30 otrzymuje następujące brzmienie:
"Zasada 30
Przedłużenie rejestracji
1.
Wniosek o przedłużenie rejestracji zawiera:
a) nazwisko osoby wnoszącej o przedłużenie;
b) numer rejestracji wspólnotowego znaku towarowego, dla którego wnosi się o przedłużenie;
c) jeżeli wnioskuje się o przedłużenie rejestracji jedynie dla części towarów i usług objętych zarejestrowanym znakiem, wskazanie tych klas lub tych towarów i usług, dla których wnioskuje się przedłużenie, lub tych klas lub towarów i usług, dla których nie wnioskuje się o przedłużenie rejestracji, zgrupowanych według klas klasyfikacji nicejskiej, każda grupa poprzedzona jest numerem klasy tej klasyfikacji, do której ta grupa towarów lub usług należy oraz przedstawiona w porządku klas tej klasyfikacji.
2.
Opłaty należne na mocy art. 47 rozporządzenia za przedłużenie rejestracji wspólnotowego znaku towarowego składają się z:
a) opłaty podstawowej;
b) opłaty klasowej, dla każdej klasy powyżej trzeciej, w odniesieniu do których wnioskuje się o przedłużenie; oraz
c) w odpowiednim przypadku dodatkowej opłaty za opóźnioną opłatę za przedłużenie lub opóźnione złożenie wniosku o przedłużenie, zgodnie z art. 47 ust. 3 rozporządzenia, określonej w rozporządzeniu dotyczącym opłat.
3. Wniosek jest uznawany za wniosek o przedłużenie, jeśli opłata, o której mowa w ust. 2 jest uiszczona w formie płatności określonej w art. 5 ust. 1 rozporządzenia dotyczącego opłat, pod warunkiem, że zawiera wszystkie wskazania wymagane na mocy ust. 1 lit. a) i b) niniejszej zasady oraz art. 7 ust. 1 rozporządzenia dotyczącego opłat.
4.
W przypadku gdy wniosek o przedłużenie został wniesiony w terminach przewidzianych w art. 47 ust. 3 rozporządzenia, ale nie spełnione są inne warunki dotyczące przedłużenia, przewidziane w art. 47 rozporządzenia oraz niniejsze zasady, Urząd powiadamia zgłaszającego o stwierdzonych brakach.
5.
W przypadku gdy wniosek o przedłużenie nie został wniesiony, lub wniesiono go po upływie terminu przewidzianego w art. 47 ust. 3 zdanie trzecie rozporządzenia, lub jeżeli nie uiszczono opłat lub zostały one uiszczone dopiero po upływie odpowiedniego terminu, lub gdy nie usunięto w tym terminie braków, Urząd ustala, że rejestracja wygasła i powiadamia o tym właściciela wspólnotowego znaku towarowego.
W przypadku gdy uiszczone opłaty nie wystarczają na pokrycie wszystkich klas towarów i usług, dla których wnioskuje się o przedłużenie, Urząd wstrzymuje się od ustalenia wygaśnięcia, jeśli oczywiste jest, która klasa lub klasy mają być nim objęte.
Wobec braku innych kryteriów Urząd uwzględnia klasy w porządku klasyfikacji.
6.
Jeżeli ustalenie dokonane przez Urząd na podstawie ust. 5 jest prawomocne, Urząd wykreśla znak z rejestru.
Wykreślenie staje się skuteczne następnego dnia po wygaśnięciu obowiązującej rejestracji.
7.
W przypadku gdy opłaty za przedłużenie przewidziane w ust. 2 zostały uiszczone, lecz rejestracja nie została przedłużona, opłaty zwraca się.
8.
Jeden wniosek o przedłużenie może obejmować dwa lub więcej znaków, po uiszczeniu wymaganych płatności za każdy znak, pod warunkiem, że we wszystkich przypadkach jest jeden właściciel lub przedstawiciel.".
19) W zasadzie 31 skreśla się ust. 3 i 4.
20) Zasada 32 ust. 4 otrzymuje następujące brzmienie:
"4.
Urząd sporządza osobne akta dla nowej rejestracji, w których umieszcza kompletną kopię akt pierwotnej rejestracji, wraz z wnioskiem o rejestrację przeniesienia częściowego i towarzyszącą mu korespondencją.
Urząd nadaje nowej rejestracji nowy numer rejestracji.".
21) W zasadzie 33 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 1 otrzymuje następujące brzmienie:
"1.
Zasada 31 ust. 1, 2, 5 i 7 stosuje się mutatis mutandis do rejestracji licencji, przeniesienia licencji, prawa rzeczowego, przeniesienia prawa rzeczowego, środków egzekucyjnych lub postępowania upadłościowego, z zastrzeżeniem następujących uwag:
a) zasada 31 ust. 1 lit. c) nie stosuje się do wniosku o rejestrację prawa rzeczowego, do opłaty egzekucyjnej lub do postępowania upadłościowego;
b) zasada 31 ust. 1 lit. d) oraz ust. 5 nie stosuje się w przypadku gdy wniosek składa właściciel wspólnotowego znaku towarowego.";
b) ustęp 2 otrzymuje następujące brzmienie:
"2.
Wniosek o rejestrację licencji, przeniesienia licencji, prawa rzeczowego, przeniesienia prawa rzeczowego lub środków egzekucyjnych uznaje się za wniesiony dopiero po uiszczeniu wymaganej opłaty.";
c) w ust. 3 wyrazy "art. 19, 20 lub 22" zastępuje się wyrazami "art. 19 – 22" a wyrazy "w ust. 1 i 2 powyżej" zastępuje się wyrazami "w ust. 1 niniejszej zasady i w zasadzie 34 ust. 2";
d) ustęp 4 otrzymuje następujące brzmienie:
"4.
Ustępy 1 i 3 stosuje się mutatis mutandis do zgłoszeń wspólnotowego znaku towarowego.
Licencje, prawa rzeczowe oraz postępowania upadłościowe i środki egzekucyjne rejestruje się w prowadzonych przez Urząd aktach zgłoszenia.".
22) Zasada 34 otrzymuje następujące brzmienie:
"Zasada 34
Szczególne przepisy dotyczące rejestracji licencji
1.
Wniosek o rejestrację licencji może zawierać wniosek o wpis do rejestru licencji, jako:
a) licencja wyłączna;
b) sublicencja – w przypadku gdy została ona udzielona przez licencjodawcę, którego licencja jest wpisana do rejestru;
c) licencja ograniczona do części towarów lub usług, dla których jest zarejestrowany znak;
d) licencja ograniczona do części Wspólnoty;
e) licencja czasowa.
2.
W przypadku wniosku o wpis licencji zgodnie z ust. 1 lit. c), d) oraz e), we wniosku należy wskazać towary i usługi oraz część Wspólnoty i okres, na jaki udzielona jest licencja.".
23) Zasada 35 ust. 3 otrzymuje następujące brzmienie:
"3.
Wniosek o odwołanie rejestracji licencji, prawa rzeczowego lub środka egzekucyjnego uznaje się za wniesiony dopiero po uiszczeniu wymaganej opłaty.".
24) W zasadzie 36 ust. 1 skreśla się lit. c).
25) W zasadzie 38 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 1 otrzymuje następujące brzmienie:
"1.
Termin, o którym mowa w art. 115 ust. 6 rozporządzenia, w którym występujący z wnioskiem o stwierdzenie wygaśnięcia lub unieważnienie musi przedstawić tłumaczenie swojego wniosku, wynosi jeden miesiąc od dnia złożenia tego wniosku. W przypadku niedotrzymania tego terminu wniosek jest odrzucany z powodu niedopuszczalności.";
b) w art. 3 dodaje się następujące zdanie:
"W przypadku gdy tłumaczenie nie zostanie wniesione lub zostanie wniesione po upływie wyznaczonego terminu, język postępowania nie zmienia się.".
26) Zasada 39 otrzymuje następujące brzmienie:
"Zasada 39
Odrzucenie wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia lub unieważnienie z powodu niedopuszczalności
1.
W przypadku gdy Urząd stwierdzi, że wymagana opłata nie została uiszczona, wzywa wnioskodawcę do uiszczenia opłaty w terminie wyznaczonym przez Urząd.
Jeżeli przewidziana opłata nie zostanie uiszczona w terminie określonym przez Urząd, Urząd informuje wnioskodawcę, że wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia lub unieważnienie uznaje się za niewniesiony.
Jeżeli opłata została uiszczona po upływie określonego terminu, zwraca się ją wnioskodawcy.
2.
W przypadku gdy tłumaczenie wymagane na mocy zasady 38 ust. 1 nie zostanie przedstawione w wyznaczonym terminie, Urząd odrzuca wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia lub unieważnienie z powodu niedopuszczalności.
3.
Jeżeli Urząd stwierdzi, że wniosek jest niezgodny z przepisami zasady 37, wzywa wnioskodawcę do usunięcia stwierdzonych braków w terminie wyznaczonym przez Urząd.
Jeżeli braki nie zostaną usunięte przed upływem tego terminu, Urząd odrzuca wniosek z powodu niedopuszczalności.
4.
Każda decyzja o odrzuceniu wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia lub unieważnienie na mocy ust. 2 lub 3 przekazywana jest wnioskodawcy i właścicielowi wspólnotowego znaku towarowego.".
27) W zasadzie 40 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 1 otrzymuje następujące brzmienie:
"1.
Właściciela wspólnotowego znaku towarowego powiadamia się o każdym wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia lub unieważnienie, uznanym za wniesiony.
Jeżeli Urząd uzna wniosek za dopuszczalny, wzywa właściciela wspólnotowego znaku towarowego do przedstawienia swoich uwag w terminie, wyznaczonym przez Urząd.";
b) ustęp 4 otrzymuje następujące brzmienie:
"4.
Wszystkie uwagi zgłaszane przez strony wysyła się drugiej zainteresowanej stronie, chyba że zasada 69 stanowi inaczej.";
c) ustęp 5 otrzymuje następujące brzmienie:
"5.
W przypadku wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia na mocy art. 50 ust. 1 lit. a) rozporządzenia, Urząd wzywa właściciela wspólnotowego znaku towarowego do przedstawienia dowodu rzeczywistego korzystania ze znaku w okresie określonym przez Urząd.
Jeśli w wyznaczonym terminie dowód nie zostanie przedstawiony, stwierdza się wygaśnięcie wspólnotowego znaku towarowego.
Zasady 22 ust. 2, 3 oraz 4 stosuje się mutatis mutandis.";
d) dodaje się ust. 6 o następującym brzmieniu:
"6.
Jeżeli wnioskodawca musi przedstawić dowód używania lub istnienia uzasadnionych powodów nieużywania na mocy art. 56 ust. 2 lub 3 rozporządzenia, Urząd wzywa wnioskodawcę do przedstawienia dowodu rzeczywistego korzystania ze znaku w okresie, który Urząd określa.
Jeśli w ustalonym terminie dowód nie zostanie przedstawiony, wniosek o wygaśnięcie zostaje odrzucony.
Zasady 22 ust. 2, 3 oraz 4 stosuje się mutatis mutandis.".
28) Zasady 44 i 45 otrzymują następujące brzmienie:
"Zasada 44
Wniosek o zmianę
1.
Wniosek o zmianę zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego lub zarejestrowanego wspólnotowego znaku towarowego na krajowy znak towarowy na podstawie art. 108 rozporządzenia zawiera:
a) nazwę (nazwisko) i adres wnioskującego o zmianę zgodnie z zasadą 1 ust. 1 lit. b);
b) numer akt zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego lub numer rejestracji wspólnotowego znaku towarowego;
c) wskazanie podstaw zmiany zgodnie z art. 108 ust. 1 lit. a) lub b) rozporządzenia;
d) wskazanie Państwa Członkowskiego lub Państw Członkowskich, w odniesieniu do których wnosi się o zmianę;
e) w przypadku gdy wniosek nie dotyczy wszystkich towarów i usług, dla których dokonano zgłoszenia lub dla których znak jest zarejestrowany, wniosek zawiera wskazanie towarów i usług, w odniesieniu do których wnioskuje się o zmianę, oraz w przypadku gdy zmiana dotyczy więcej niż jednego Państwa Członkowskiego, i gdy wykaz towarów i usług nie jest jednakowy dla wszystkich Państw Członkowskich, wykaz towarów i usług odpowiadający każdemu Państwu Członkowskiemu;
f) w przypadku gdy wnioskuje się o zmianę na podstawie art. 108 ust. 6 rozporządzenia, wniosek zawiera wskazanie daty, z którą orzeczenie sądu krajowego stało się prawomocne oraz egzemplarz tego orzeczenia; egzemplarz orzeczenia można przedstawić w języku, w którym zostało ono wydane.
2. Wniosek o zmianę składa się w odpowiednim terminie zgodnie z art. 108 ust. 4, 5 lub 6 rozporządzenia. W przypadku gdy wniosek o zmianę jest składany w następstwie nieudanego przedłużenia rejestracji, okres trzech miesięcy przewidziany w art. 108 ust. 5 rozporządzenia rozpoczyna bieg następnego dnia po ostatnim dniu, w którym wniosek o przedłużenie może być wniesiony zgodnie art. 47 ust. 3 rozporządzenia.
Zasada 45
Rozpatrywanie wniosku o zmianę
1.
W przypadku gdy wniosek o zmianę nie spełnia warunków określonych w art. 108 ust. 1 lub 2 rozporządzenia lub nie został wniesiony w terminie trzech miesięcy lub jest niezgodny z postanowieniami zasady 44 lub innych zasad, Urząd powiadamia o tym wnioskodawcę i wyznacza termin, w którym wnioskodawca może poprawić wniosek lub dostarczyć wszelkie brakujące informacje lub wskazówki.
2.
W przypadku gdy opłata za zmianę nie została uiszczona w przewidzianym terminie trzech miesięcy, Urząd powiadamia wnioskodawcę, że wniosek o zmianę uważa się za niewniesiony.
3.
W przypadku gdy brakujące wskazówki nie zostaną dostarczone w wyznaczonym terminie, Urząd odrzuca wniosek o zmianę.
W przypadku gdy zastosowanie ma art. 108 ust. 2 rozporządzenia, Urząd odrzuca wniosek o zmianę z powodu niedopuszczalności jedynie w stosunku do tych Państw Członkowskich, w przypadku których zmiana jest wykluczona na mocy tego postanowienia.
4. Jeżeli Urząd lub sąd rozpatrujący sprawę wspólnotowego znaku towarowego odrzucił zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego lub stwierdził nieważność wspólnotowego znaku towarowego, a bezwzględną podstawą odrzucenia był język jednego z Państw Członkowskich, zmiana jest wykluczona na mocy art. 108 ust. 2 rozporządzenia dla Państw Członkowskich, w którym język ten jest jednym z języków urzędowych. Jeżeli Urząd lub sąd rozpatrujący sprawę wspólnotowego znaku towarowego odrzucił zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego lub stwierdził nieważność wspólnotowego znaku towarowego na bezwzględnych podstawach mających zastosowanie w całej Wspólnocie lub z powodu wcześniejszego wspólnotowego znaku towarowego lub innego wspólnotowego prawa własności przemysłowej, zmiana jest wykluczona na mocy art. 108 ust. 2 rozporządzenia dla wszystkich Państw Członkowskich.".
29) Zasada 47 otrzymuje następujące brzmienie:
"Zasada 47
Przekazanie centralnym urzędom zajmującym się ochroną własności przemysłowej w Państwach Członkowskich
W przypadku gdy wniosek o zmianę spełnia warunki rozporządzenia i niniejszych zasad, Urząd przekazuje wniosek o zmianę oraz dane, o których mowa w zasadzie 84 ust. 2 centralnym urzędom zajmującym się ochroną własności przemysłowej w Państwach Członkowskich, w tym Urzędowi Znaków Towarowych Beneluksu, w których wniosek został uznany za dopuszczalny.
Urząd powiadamia wnioskodawcę o dacie przekazania jego wniosku.".
30) W zasadzie 50 ust. 1 dodaje się, co następuje:
"W szczególności, jeżeli odwołanie dotyczy decyzji podjętej w postępowaniu w sprawie sprzeciwu, art. 78a rozporządzenia nie ma zastosowania do terminów ustalonych zgodnie z art. 61 ust. 2 rozporządzenia.
W przypadku gdy odwołanie dotyczy decyzji Wydziału Sprzeciwów, Izba ogranicza rozpatrywanie odwołania do faktów i dowodów przedstawionych w terminie ustalonym lub określonym przez Wydział Sprzeciwów zgodnie z postanowieniami rozporządzenia i niniejszych zasad, chyba że Izba uzna, iż należy uwzględnić dodatkowe lub uzupełniające fakty i dowody zgodnie z art. 74 ust. 2 rozporządzenia.".
31) Zasada 51 otrzymuje następujące brzmienie:
"Zasada 51
Zwrot opłat za odwołania
Opłatę za odwołanie zwraca się wyłącznie na mocy zarządzenia jednej z poniższych instytucji:
a) instancji, której decyzja została zaskarżona, w przypadku gdy uwzględni ona zmianę zgodnie z art. 60 ust. 1 lub art. 60a rozporządzenia;
b) Izbę Odwoławczą, w przypadku gdy uwzględni ona odwołanie i uzna taki zwrot za słuszny z powodu istotnego naruszenia zasad postępowania.".
32) Zasada 53 otrzymuje następujące brzmienie:
"Zasada 53
Poprawianie błędów w decyzjach
W przypadku gdy Urząd zauważy, z urzędu lub na wniosek jednej z zainteresowanych stron, błąd językowy, błąd maszynowy lub oczywistą pomyłkę w decyzji, zapewnia aby błędy te zostały poprawione przez instancję lub właściwy wydział.".
33) Dodaje się zasadę 53a o następującym brzmieniu:
"Zasada 53a
Uchylenie decyzji lub wykreślenie wpisu w rejestru
1.
W przypadku gdy Urząd stwierdzi, z urzędu lub na podstawie odpowiednich informacji od stron postępowania, że decyzja podlega uchyleniu lub wpis do rejestru podlega wykreśleniu zgodnie z art. 77a rozporządzenia, Urząd powiadamia stronę poszkodowaną o planowanym uchyleniu lub wykreśleniu.
2.
Strona poszkodowana może przedstawić uwagi w sprawie planowanego uchylenia lub wykreślenia w terminie określonym przez Urząd.
3.
W przypadku gdy strona poszkodowana zgadza się na planowane uchylenia lub wykreślenie lub gdy nie przedstawi swoich uwag w określonym terminie, Urząd uchyla decyzję lub wykreśla wpis w rejestrze.
Jeżeli strona poszkodowana nie zgadza się na uchylenie lub wykreślenie, Urząd podejmuje w tej sprawie decyzję.
4.
Jeżeli uchylenie lub wykreślenie może dotyczyć więcej niż jednej strony, ust. 1, 2 i 3 stosuje się mutatis mutandis.
W takich przypadkach o uwagach zgłaszanych przez jedną ze stron zgodnie z ust. 3 powiadamia się zawsze drugą stronę (strony) i wzywa się ją do przedłożenia własnych uwag.
5.
W przypadku gdy uchylenie decyzji lub wykreślenie wpisu w rejestrze dotyczy decyzji lub wpisu, które zostały opublikowane, decyzja o uchyleniu lub wykreśleniu jest również publikowana.
6.
Do uchylenia lub wykreślenia na mocy ust. 1–4 jest uprawniona instancja lub jednostka, która wydała decyzję."
34) Zasada 59 ust. 4 otrzymuje następujące brzmienie:
"4) Sumy oraz zaliczki na koszty, płacone na podstawie ust. 1, 2 i 3, ustalane są przez Prezesa Urzędu i publikowane w Dzienniku Urzędowym Urzędu.
Sumy obliczane są na tej samej podstawie co ustanowiona przez regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich i załącznik VII do tego regulaminu.".
35) Zasada 60 otrzymuje następujące brzmienie:
"Zasada 60
Protokoły z postępowania ustnego
1.
Z postępowania ustnego lub dowodowego sporządza się protokół zawierający:
a) datę postępowania;
b) nazwiska właściwych urzędników Urzędu, stron, przedstawicieli stron oraz obecnych świadków i biegłych;
c) zgłoszenia i wnioski stron;
d) środki dowodowe;
e) w odpowiednim przypadku, zarządzenia lub decyzje Urzedu.
2.
Protokół jest częścią akt danego zgłoszenia lub rejestracji wspólnotowego znaku towarowego.
Kopię protokołu doręcza się stronom.
3. W przypadku gdy zgodnie z art. 76 ust. 1 lit. a) lub lit. d) rozporządzenia lub z zasadą 59 ust. 2 przesłuchuje się świadków, biegłych lub strony, ich zeznania są rejestrowane.".
36) W zasadzie 61 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 1 otrzymuje następujące brzmienie:
"1.
W postępowaniu przed Urzędem wszelkie zawiadomienia dokonywane przez Urząd mają formę dokumentu oryginalnego, jego nieuwierzytelnionej kopii lub komputerowego wydruku zgodnie z postanowieniami zasady 55 lub, w przypadku dokumentów pochodzących od stron, ich duplikatów lub nieuwierzytelnionych kopii.";
b) dodaje się ust. 3 o następującym brzmieniu:
"3.
W przypadku gdy odbiorca wskazał numer faksu lub inne dane do korespondencji z nim, Urząd może wybrać pomiędzy którymkolwiek z tych rodzajów powiadomienia a powiadomieniem za pośrednictwem poczty.".
37) W zasadzie 62 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 1 otrzymuje następujące brzmienie:
"1.
O decyzjach, od których przysługuje odwołanie w określonym terminie, wezwaniach do stawienia się i innych dokumentach, określonych przez Prezesa Urzędu zawiadamia się listem poleconym z potwierdzeniem odbioru.
Wszystkie pozostałe powiadomienia wysyła się zwykłym listem.";
b) skreśla się drugie zdanie ust. 2;
c) ustęp 5 otrzymuje następujące brzmienie:
"5.
Zawiadomienie zwykłym listem uważa się za dokonane dziesiątego dnia po wysłaniu go pocztą.".
38) Zasada 65 ust. 1 drugie zdanie otrzymuje następujące brzmienie:
"Zawiadomienie uznaje się za wykonane w dniu, w którym zostało odebrane przez faks odbiorcy.".
39) Zasada 66 ust. 1 otrzymuje następujące brzmienie:
"1.
Jeżeli określenie adresu odbiorcy jest niemożliwe lub jeżeli zawiadomienie, zgodnie z zasadą 62 okazało się niemożliwe po co najmniej jednej próbie, zawiadomienia dokonuje się poprzez publiczne ogłoszenie.".
40) Zasada 72 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Jeżeli termin upływa w dniu, w którym ma miejsce powszechna przerwa w doręczaniu poczty w Państwie Członkowskim, w którym mieści się Urząd, lub jeśli Prezes Urzędu zezwolił na zawiadomienia drogą elektroniczną zgodnie z zasadą 82 i w zakresie w jakim na to zezwolił, w dniu kiedy ma miejsce rzeczywiste zakłócenie dostępu Urzędu do tych elektronicznych środków, termin jest przedłużony do pierwszego dnia następującego po końcu tego okresu zakłócenia, w którym Urząd jest otwarty, przyjmuje pocztę i w którym dostarczane są zwykłe listy.
Czas trwania okresu zakłócenia ustala Prezes Urzędu.".
41) Zasada 72 ust. 4 otrzymuje następujące brzmienie:
"4.
W przypadku opóźnienia w następstwie nadzwyczajnych zdarzeń, takich jak klęska żywiołowa lub strajk, które przerywają lub zakłócają normalne przekazywanie zawiadomień przez strony postępowania Urzędowi lub przez Urząd stronom postępowania, Prezes Urzędu może ustalić, że w przypadku stron postępowania, które mają swoje miejsce zamieszkania lub swoją siedzibę statutową w tym Państwie Członkowskim, lub którzy wyznaczyli pełnomocników mających swoje miejsce prowadzenia działalności w tym Państwie Członkowskim, wszystkie terminy, które upłynęłyby w normalnych okolicznościach w dniu zaistnienia takiego zdarzenia lub po tym dniu, ustalone przez Prezesa Urzędu, są przedłużone do dnia ustalonego przez Prezesa.
Jeżeli zdarzenie dotyczy siedziby Urzędu, wspomniane ustalenia Prezesa dotyczą wszystkich stron postępowania.".
42) W zasadzie 76 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustępy 1–4 otrzymują następujące brzmienie:
"1.
Prawnicy i zawodowi pełnomocnicy wpisani na listę prowadzoną przez Urząd zgodnie z art. 89 ust. 2 rozporządzenia, składają w Urzędzie podpisane pełnomocnictwo, które włącza się do akt wyłącznie wtedy, gdy wyraźnie wymaga tego Urząd, lub w przypadku gdy jest kilka stron postępowania, w którym przedstawiciel występuje przed Urzędem, jeżeli druga strona wyraźnie tego zażąda.
2.
Pracownicy działający w imieniu osób fizycznych lub prawnych zgodnie z art. 88 ust. 3 rozporządzenia składają w Urzędzie podpisane pełnomocnictwo, które włącza się do akt.
3.
Pełnomocnictwo można składać we wszystkich urzędowych językach Wspólnoty.
Pełnomocnictwo może dotyczyć jednego lub więcej zgłoszeń lub zarejestrowanych znaków towarowych lub może mieć formę pełnomocnictwa ogólnego upoważniającego pełnomocnika do występowania we wszystkich postępowaniach przed Urzędem, w których osoba udzielająca pełnomocnictwa jest stroną.
4.
W przypadku gdy złożenie pełnomocnictwa jest wymagane zgodnie z ust. 1 lub 2, Urząd określa termin, w jakim składa się takie pełnomocnictwo.
Jeżeli pełnomocnictwo nie zostanie złożone w wymaganym terminie, postępowanie jest kontynuowane z udziałem osoby reprezentowanej.
Wszelkie czynności proceduralne dokonane przez pełnomocnika, inne niż złożenie zgłoszenia, uważa się za niebyłe, jeśli osoba reprezentowana ich nie potwierdzi w terminie wyznaczonym przez Urząd.
Niniejszy przepis nie wpływa na zastosowanie art. 88 ust. 2 rozporządzenia.";
b) ustępy 8 i 9 otrzymują następujące brzmienie:
"8.
W przypadku gdy o ustanowieniu pełnomocnika powiadamia się Urząd, zgodnie z zasadą 1 ust. 1 lit. e) wskazuje się nazwisko pełnomocnika oraz jego adres prowadzenia działalności gospodarczej.
W przypadku gdy przed Urzędem występuje pełnomocnik, który został już przed nim powołany, wskazuje on swoje nazwisko i w miarę możliwości numer identyfikacyjny nadany mu przez Urząd.
Jeżeli strona wyznacza kilku pełnomocników, mogą oni, bez względu na sprzeczne postanowienia ich pełnomocnictw, działać albo wspólnie, albo oddzielnie.
9.
Wyznaczenie stowarzyszenia pełnomocników uważa się za powołanie lub udzielenie pełnomocnictwa każdemu pełnomocnikowi, który wykonuje swoją działalność w tym stowarzyszeniu.".
43) W zasadzie 79 wprowadza się następujące zmiany:
a) litery a) i b) otrzymują brzmienie:
"a) poprzez przekazanie Urzędowi podpisanego oryginału odpowiedniego dokumentu drogą pocztową, w drodze doręczenia osobistego lub w każdy inny sposób;
b) poprzez przekazanie podpisanego oryginału faksem zgodnie z zasadą 80;";
b) Skreśla się lit. c).
44) Dodaje się zasadę 79a o następującym brzmieniu:
"Zasada 79 a
Załączniki do zawiadomień w formie pisemnej
W przypadku gdy dokument lub dowód jest przekazywany zgodnie z postanowieniami zasady 79 lit. a) przez stronę w postępowaniu przed Urzędem, w którym uczestniczy więcej niż jedna strona, dokument lub dowód oraz wszystkie załączniki do niego przedstawia się w ilości egzemplarzy równej liczbie stron postępowania.".
45) W zasadzie 80 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 1 otrzymuje następujące brzmienie:
"1.
W przypadku gdy wniosek o rejestrację wspólnotowego znaku towarowego przekazuje się do Urzędu faksem oraz jeśli wniosek zawiera przedstawienie znaku na podstawie zasady 3 ust. 2, które nie spełnia wymagań wspomnianej zasady, wymagane przedstawienie znaku w formie odpowiedniej do publikacji przekazuje się do Urzędu zgodnie z zasadą 79 lit. a).
W przypadku gdy przedstawienie znaku zostanie doręczone do Urzędu w terminie jednego miesiąca od daty otrzymania faksu przez Urząd, wniosek uważany jest za doręczony do Urzędu z datą, z jaką Urząd otrzymał faks.";
b) w ust. 3 dodaje się następujące zdanie:
"W przypadku gdy powiadomienie zostało przesłane drogą elektroniczną – faksem, wskazanie nazwiska nadawcy jest równoznaczne z podpisem.";
c) skreśla się ust. 4.
46) Skreśla się zasadę 81.
47) W zasadzie 82 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 1 otrzymuje następujące brzmienie:
"1.
Prezes Urzędu ustala czy, w jakim zakresie i na jakich warunkach technicznych powiadamiania mogą być przesyłane do Urzędu drogą elektroniczną.";
b) skreśla się ustęp 4.
48) Zasada 83 otrzymuje następujące brzmienie:
"Zasada 83
Formularze
1.
Urząd udostępnia bezpłatnie formularze w celu:
a) zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego, w tym wniosku o sprawozdanie z poszukiwań, w odpowiednim przypadku;
b) wniesienia sprzeciwu;
c) wniesienia wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia lub unieważnienie;
d) wniesienia wniosku o rejestrację przeniesienia oraz formularz oświadczenia o przeniesieniu i dokument przeniesienia przewidziany w zasadzie 31 ust. 5;
e) wniesienia wniosku o rejestrację licencji;
f) wniesienia wniosku o przedłużenie rejestracji wspólnotowego znaku towarowego;
g) odwołania się od decyzji Urzędu;
h) wyznaczenia pełnomocnika w formie udzielenia pełnomocnictwa szczególnego lub ogólnego;
i) przedłożenia Urzędowi zgłoszenia międzynarodowego lub późniejszego oznaczenia zgodnie z Protokołem madryckim.
2.
Strony postępowania przed Urzędem mogą także stosować:
a) formularze opracowane na mocy Traktatu o prawie znaków towarowych lub zgodnych z zaleceniami Zgromadzenia Unii Paryskiej na rzecz Ochrony Własności Intelektualnej;
b) z wyjątkiem formularza, o którym mowa w ust. 1 lit. i), formularze tej samej treści i formatu.
3.
Urząd udostępnia formularze, o których mowa w ust. 1, we wszystkich urzędowych językach Wspólnoty.".
49) W zasadzie 84 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 2 lit. d) otrzymuje brzmienie:
"d) nazwę (nazwisko) i adres zgłaszającego;";
b) w ust. 3 wprowadza się następujące zmiany:
i) litera i) otrzymuje następujące brzmienie:
"i) wszczęcie egzekucji na podstawie art. 20 rozporządzenia oraz postępowania upadłościowego na podstawie art. 21 rozporządzenia;";
ii) dodaje się następujące lit. w) oraz x):
"w) podział rejestracji zgodnie z art. 48a rozporządzenia i zasadą 25a, jak również dokumenty, o których mowa w ust. 2, w odniesieniu do rejestracji wydzielonej a także wykaz towarów i usług rejestracji pierwotnej w brzmieniu poprawionym;
x) uchylenie decyzji lub wykreślenie wpisu w rejestrze zgodnie z art. 77a rozporządzenia, w przypadku gdy cofnięcie lub wykreślenie dotyczy opublikowanej decyzji lub wpisu.".
50) Ustęp 1 zasady 85 otrzymuje następujące brzmienie:
"1.
Biuletyn Wspólnotowych Znaków Towarowych publikowany jest w sposób i z częstotliwością określonymi przez Prezesa Urzędu.".
51) Zasada 89 ust. 1 i 2 otrzymuje następujące brzmienie:
"1.
Kontrola akt zgłoszeń wspólnotowych znaków towarowych oraz zarejestrowanych wspólnotowych znaków towarowych dotyczy albo dokumentów oryginalnych, albo kopii tych dokumentów, albo środków technicznych przechowywania tych danych, w przypadku, gdy akta są w ten sposób przechowywane.
Środki kontroli określa Prezes Urzędu.
W przypadku gdy kontrola przebiega w sposób przewidziany w art. 3, 4 i 5, wniosek o przeprowadzanie kontroli uważa się za złożony dopiero po uiszczeniu wymaganej opłaty.
Jeżeli kontrola środków technicznych przechowywania danych odbywa się on-line, nie pobiera się opłat.
2.
W przypadku gdy wnosi się o kontrolę akt zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego, które nie zostało jeszcze opublikowane zgodnie z art. 40 rozporządzenia, wniosek zawiera wskazanie i dowód, że zgłaszający wyraził zgodę na kontrolę lub oświadczył, że po rejestracji znaku towarowego powoła się na prawa wynikające z rejestracji przeciwko stronie, która wnosi o kontrolę.".
52) Zasada 91 otrzymuje następujące brzmienie:
"Zasada 91
Przechowywanie akt
1.
Prezes Urzędu ustala sposób przechowywania akt.
2.
W przypadku gdy akta przechowywane są w formie elektronicznej, są one lub ich kopie zapasowe przechowywane przez czas nieokreślony.
Oryginalne dokumenty wnoszone przez strony postępowania stanowiące podstawę takich akt elektronicznych są przechowywane po przyjęciu ich przez Urząd przez okres określony przez Prezesa Urzędu.
3.
W przypadku gdy i w zakresie, w jakim akta lub ich części przechowywane są w formie innej niż elektroniczna, dokumenty lub dowody wchodzące w skład tych akt są przechowywane przez okres co najmniej pięciu lat od końca roku, w którym:
a) zgłoszenie zostało odrzucone, wycofane, lub zostało uznane za wycofane;
b) rejestracja wspólnotowego znaku towarowego wygasa całkowicie zgodnie z art. 47 rozporządzenia;
c) zostało zarejestrowane całkowite zrzeczenie się wspólnotowego znaku towarowego zgodnie z art. 49 rozporządzenia;
d) wspólnotowy znak towarowy został całkowicie wykreślony z rejestru zgodnie z art. 56 ust. 6 lub art. 96 ust. 6 rozporządzenia.".
53) W zasadzie 94 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 3 otrzymuje następujące brzmienie:
"3. W przypadku gdy wysokość kosztów nie została ustalona zgodnie z art. 81 ust. 6 zdanie pierwsze rozporządzenia, do wniosku o ustalenie kosztów załącza się rachunek oraz dowody na poparcie. W przypadku kosztów pełnomocników, o których mowa w ust. 7 lit. d) niniejszej zasady, wystarczające jest oświadczenie pełnomocnika, że koszty te zostały poniesione. W przypadku pozostałych kosztów wystarczające jest ustalenie ich wiarygodności. W przypadku gdy wysokość kosztów ustala się zgodnie z art. 81 ust. 6 zdanie pierwsze rozporządzenia, koszty pełnomocnictwa ustala się na poziomie określonym w ust. 7 lit. d) niniejszej zasady bez względu na to, czy zostały rzeczywiście poniesione.";
b) w ust. 4 wyrazy "art. 81 ust. 6 zdanie drugie" otrzymują brzmienie "art. 81 ust. 6 zdanie trzecie";
c) ustęp 7 otrzymuje następujące brzmienie:
"7.
Z zastrzeżeniem ust. 3 niniejszej zasady, koszty niezbędne do celów postępowań, które zostały faktycznie poniesione przez stronę wygrywającą proces, ponosi strona przegrywającą proces zgodnie z art. 81 ust. 1 rozporządzenia, na podstawie następujących stawek maksymalnych:
a) w przypadku gdy strona nie jest reprezentowana przez pełnomocnika, koszty pobytu i podróży jednej ze stron, za podróż jednej osoby w obie strony między miejscem zamieszkania lub miejscem prowadzenia działalności a miejscem, gdzie odbywa się postępowanie ustne zgodnie z zasadą 56, jak następuje:
i) koszt transportu kolejowego w pierwszej klasie, włącznie ze zwyczajowymi opłatami dodatkowymi, jeśli całkowita odległość drogą kolejową nie przekracza 800 km;
ii) koszt transportu lotniczego w klasie turystycznej, jeśli całkowita odległość drogą kolejową przekracza 800 kilometrów, lub jeśli trasa obejmuje przeprawę przez morze;
iii) koszty pobytu jednej ze stron w wysokości ustanowionej w art. 13 załącznika VII regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnoty Europejskiej;
b) koszty podróży pełnomocników w rozumieniu art. 89 ust. 1 rozporządzenia, według stawek przewidzianych w lit. a) pkt i) oraz ii) niniejszej zasady;
c) koszty podróży, pobytu, rekompensaty za utracone dochody i należności, do zwrotu których świadkowie i biegli są uprawnieni zgodnie z zasadą 59, ust. 2, 3 lub 4, w zakresie w jakim ostateczna odpowiedzialność do zapłacenia sum spoczywa na stronie postępowania zgodnie z zasadą 59 ust. 5 lit. b);
d) koszty pełnomocnictwa w rozumieniu art. 89 ust. 1 rozporządzenia,
i) strony wnoszącej sprzeciw w postępowaniu w sprawie sprzeciwu:
300 euro;
ii) zgłaszającego w postępowaniu w sprawie sprzeciwu:
300 euro;
iii) wnioskodawcy w postępowaniu w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia lub unieważnienia wspólnotowego znaku towarowego:
450 euro;
iv) właściciela znaku w postępowaniu w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia lub unieważnienia wspólnotowego znaku towarowego:
450 euro;
v) skarżącego w postępowaniu odwoławczym:
550 euro;
vi) pozwanego w postępowaniu odwoławczym:
550 euro;
vii) w przypadku gdy strony postępowania wezwano do udziału w postępowaniu ustnym zgodnie z zasadą, 56 kwota, o której mowa w pkt. i)–vi), jest zwiększona o 400 euro;
e) w przypadku gdy istnieje kilku zgłaszających lub właścicieli zgłoszenia lub rejestracji wspólnotowego znaku towarowego lub gdy istnieje kilka stron wnoszących lub zgłaszających wniosek w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia lub unieważnienia, którzy wspólnie wnieśli sprzeciw lub wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia lub unieważnienia, strona przegrywająca ponosi koszty określone w lit. a) tylko w odniesieniu do jednej takiej osoby;
f) w przypadku gdy strona wygrywająca proces jest reprezentowana przez więcej niż jednego pełnomocnika w rozumieniu art. 89 ust. 1 rozporządzenia, strona przegrywająca proces ponosi koszty określone w lit. b) oraz d) niniejszej zasady tylko w odniesieniu do jednego pełnomocnika;
g) strona przegrywająca proces nie jest zobowiązana do zwrócenia stronie wygrywającej proces kosztów, wydatków oraz wynagrodzeń innych niż wydatki określone w lit. a)–f)."
54) Zasada 98 otrzymuje następujące brzmienie:
"Zasada 98
Tłumaczenia
1.
W przypadku gdy musi być przedstawione tłumaczenie dokumentu, tłumaczenie wskazuje dokument, którego dotyczy, i odtwarza formę i treść dokumentu oryginalnego.
Urząd może wymagać przedstawienia, w terminie przez siebie wyznaczonym, poświadczenia, że tłumaczenie jest wierne tekstowi oryginalnemu.
Prezes Urzędu określa sposób poświadczania tłumaczeń.
2.
O ile przepisy rozporządzenia lub niniejszych zasad nie stanowią inaczej, dokument, do którego musi być załączone tłumaczenie uznaje się za niedoręczony do Urzędu:
a) jeżeli tłumaczenie jest dostarczone do Urzędu po upływie terminu wyznaczonego na złożenie dokumentu oryginalnego lub tłumaczenia;
b) w przypadku ust. 1, jeżeli poświadczenie nie jest dostarczone w wyznaczonym terminie.".
55) Zasada 100 otrzymuje następujące brzmienie:
"Zasada 100
Decyzje podejmowane przez jednego członka
Zgodnie z art. 127 ust. 2 i art. 129 ust. 2 rozporządzenia, jeden członek Wydziału Sprzeciwów lub Wydziału Unieważnień może podejmować decyzje w następujących przypadkach:
a) decyzje w sprawie podziału kosztów;
b) decyzje w sprawie ustalenia kwoty kosztów wypłacanej zgodnie z art. 81 ust. 6 zdanie pierwsze rozporządzenia;
c) decyzje w sprawie zamknięcia akt lub zakończenia postępowania bez wydania wyroku;
d) decyzje w sprawie odrzucenia sprzeciwu z powodu niedopuszczalności przed upływem terminu określonego w zasadzie 18 ust. 1;
e) decyzje w sprawie zawieszenia postępowania;
f) decyzje w sprawie połączenia lub podziału wielu sprzeciwów zgodnie z zasadą 21 ust. 1".
a) ustepy 1, 2 i 3 otrzymują następujące brzmienie:
"1.
Jeżeli jest to niezbędne, Prezes Urzędu występuje do Komisji z wnioskiem o ustalenie, czy państwo, które nie jest stroną Konwencji paryskiej lub Porozumienia ustanawiającego Światową Organizację Handlu, przyznaje wzajemne traktowanie w rozumieniu art. 29 ust. 5 rozporządzenia.
2.
Jeżeli Komisja ustali, że wzajemne traktowanie określone w ust. 1 jest przyznane, publikuje ona w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej komunikat w tej sprawie.
3.
Artykuł 29 ust. 5 rozporządzenia stosuje się od daty publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej komunikatu, o którym mowa w ust. 2, chyba że komunikat przewiduje wcześniejszą datę, od której jest stosowany.
Artykuł 29 ust. 5 przestaje być skuteczny z dniem publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej komunikatu Komisji wskazującego, że wzajemne traktowanie nie jest przyznane, chyba że komunikat przewiduje wcześniejszą datę, od której jest stosowany.".
57) W zasadzie 114 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 1 lit. d) otrzymuje następujące brzmienie:
"d) wskazania i elementy, o których mowa w zasadzie 15 ust. 2 lit b) do h).";
b) w ust. 2 zdanie wprowadzające otrzymuje brzmienie:
"Zasady 15 ust. 1, 3 i 4 oraz ust. 16–22 stosuje się z następującymi zastrzeżeniami:".
58) Zasada 122 ust. 1 lit. c) otrzymuje następujące brzmienie:
"c) wskazania i elementy, o których mowa w zasadzie 44 ust. 1 lit a), c), d), e) oraz f).".
Artykuł 2
1.
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1042/2005
z dnia 29 czerwca 2005 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2869/95 w sprawie opłat na rzecz Urzędu Harmonizacji Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. sprawie wspólnotowego znaku towarowego [1], w szczególności jego art. 139,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 40/94 oraz rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2868/95 z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonawczym do rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego [2], należy ustalić dodatkowe opłaty za sprawozdania z poszukiwań, podział wniosku o znak towarowy lub rejestrację i kontynuację postępowania. Powinna zostać ustalona wysokość nowych opłat.
(2) System poszukiwań jest fakultatywny od dnia 10 marca 2008 r., jak zostało to określone w art. 2 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 422/2004. Od tej daty powinny obowiązywać dodatkowe opłaty za krajowe raporty z poszukiwań.
(3) Z tego względu należy odpowiednio zmienić rozporządzenie Komisji (WE) nr 2869/95 [3].
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Opłat, Przepisów Wykonawczych i Procedury Izb Odwoławczych Urzędu Harmonizacji Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory),
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 2869/95 wprowadza się następujące zmiany:
1) w tabeli znajdującej się w art. 2 wprowadza się następujące zmiany:
a) dodaje się pkt. 1a w brzmieniu:
"1a.Opłata za poszukiwaniaa)w przypadku wniosku o wspólnotowy znak towarowy (art. 39 ust. 2, zasada 4 lit. c))b)w przypadku rejestracji międzynarodowej wyznaczającej Wspólnotę Europejską (art. 39 ust. 2 i art. 150 ust. 2, zasada 10 pkt. 2) _BAR_ Suma 12 EUR pomnożona przez liczbę centralnych urzędów zajmujących się ochroną własności przemysłowej, o których mowa w art. 39 ust. 2 rozporządzenia; suma ta i dalsze zmiany są publikowane przez Urząd w jego Dzienniku Urzędowym."; _BAR_
b) skreśla się pkt. 6;
c) w pkt. 13 zdanie "Opłata za każdą klasę towarów i usług jeśli przekraczają trzy klasy za znak indywidualny" zastępuje się zdaniem "Opłata za przedłużenie ochrony dla każdej klasy towarów i usług jeśli przekraczają trzy klasy za znak indywidualny";
d) w pkt. 15 zdanie "Opłata za każdą klasę towarów i usług jeśli przekraczają trzy klasy za znak wspólny" zastępuje się zdaniem "Opłata za przedłużenie ochrony dla każdej klasy towarów i usług jeśli przekraczają trzy klasy za znak wspólny";
e) w pkt. 19 zdanie "Opłata za przywrócenie do stanu poprzedniego" zastępuje się zdaniem "Opłata za wniosek o przywrócenie do stanu poprzedniego";
f) w pkt. 20 słowa "Opłata za konwersję" zastępuje się słowami "Opłata za wniosek o konwersję";
g) punkty 21 i 22 otrzymują brzmienie:
"21.Opłata za kontynuację postępowania (art. 78a ust. 1) _BAR_ 400 _BAR_
22.Opłata za oświadczenie o podziale zarejestrowanego wspólnotowego znaku towarowego (art. 48a ust. 4) lub za wniosek o wspólnotowy znak towarowy (art. 44a ust. 4): _BAR_ 250"; _BAR_
h) w pkt. 23 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie: "Opłata za wniosek o wpis licencji do rejestru lub innego prawa dotyczącego zarejestrowanego wspólnotowego znaku towarowego (art. 157 ust. 2 lit. 5; zasada 33 pkt. 1) lub za wniosek o wspólnotowy znak towarowy (art. 157 ust. 2 lit. 6; zasada 33 pkt. 4).";
i) w pkt. 29 skreśla się następujące zdanie:
"dopłata od strony, po przekroczeniu 10 _BAR_ 1"; _BAR_
2) w art. 13 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3. Zwrot jest dokonywany po powiadomieniu Biura Międzynarodowego zgodnie z zasadą 113 pkt. 2 lit. b) i c) lub zasadą 115 pkt. 5 lit. b), c) i ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 2868/95.".
Artykuł 2
1.
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1043/2005
z dnia 30 czerwca 2005 r.
w sprawie wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 3448/93 w odniesieniu do systemu przyznawania refundacji wywozowych dla niektórych produktów rolnych wywożonych w postaci towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu oraz kryteriów dla ustalania wysokości kwot takich refundacji
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3448/93 z dnia 6 grudnia 1993 r. ustanawiające zasady handlu mające zastosowanie do niektórych towarów pochodzących z przetwórstwa produktów rolnych [1], w szczególności jego art. 8 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3615/92 z dnia 15 grudnia 1992 r. w sprawie ustalenia ilości produktów rolnych, jakie należy brać pod uwagę przy obliczaniu refundacji płatnych w przypadku wywozu towarów określonych w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 3035/80 [2], rozporządzeniu Komisji (WE) nr 3223/93 z dnia 25 listopada 1993 r. w sprawie informacji statystycznych odnoszących się do refundacji wywozowych do niektórych produktów rolnych wywożonych w postaci towarów objętych rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3035/80 [3], i rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1520/2000 z dnia 13 lipca 2000 r. ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu przyznawania refundacji wywozowych do niektórych produktów rolnych wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu oraz kryteria dla ustalania wysokości sum takich refundacji [4], odnoszą się do wywozu pewnych produktów rolnych w postaci towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu. Większość z tych rozporządzeń została w dużym stopniu i wielokrotnie zmieniona. Wszystkie te rozporządzenia powinny zostać zmienione, mając na celu przejrzystość, uproszczenie i skuteczność administracyjną, właściwe jest ich zastąpienie jednym rozporządzeniem.
(2) Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2771/75 [5], oraz (WE) nr 1255/1999 [6], 1260/2001 [7], 1784/2003 [8] i 1785/2003 [9] w sprawie wspólnej organizacji rynków jaj, mleka i przetworów mlecznych, cukru, zbóż i ryżu stanowią, że w zakresie wymaganym dla umożliwienia wywozu danych produktów rolnych w postaci niektórych towarów przetworzonych niewymienionych w załączniku I do Traktatu na podstawie światowych notowań rynkowych lub cen takich produktów, różnica między takimi notowaniami lub cenami a cenami we Wspólnocie może zostać pokryta refundacją wywozową.
Przyznawanie refundacji do wszystkich produktów rolnych wywożonych w postaci towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu powinno podlegać wspólnym regułom.
(3) Refundacje wywozowe powinny być wypłacane za towary uzyskiwane bezpośrednio z produktów podstawowych, z produktów uzyskiwanych wskutek przetwarzania produktów podstawowych oraz z produktów asymilowanych do jednej z tych kategorii.
Powinna zostać określona metoda ustalania kwoty refundacji wywozowej w każdym z powyższych przypadków.
(4) Celem zapewnienia prawidłowego stosowania przepisów rozporządzeń w sprawie wspólnej organizacji rynków, odnoszących się do przyznawania refundacji wywozowych, refundacje takie nie powinny być przyznawane dla towarów pochodzących z krajów trzecich i wykorzystywanych przy wytwarzaniu wywożonych towarów, jeżeli były one w swobodnym obrocie w obrębie Wspólnoty.
(5) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 800/1999 [10] ustanowiło wspólne zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych.
Sposób, w jaki zasady te mają być stosowane w odniesieniu do towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu wymaga jednak wyjaśnienia.
(6) Poszanowanie podjętych przez Wspólnotę zobowiązań międzynarodowych oznacza, że refundacje przyznane dla wywozu produktów rolnych wchodzących w skład towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu nie mogą przewyższać refundacji, należnych w przypadku wywozu tych produktów w stanie nieprzetworzonym.
Należy to uwzględnić przy ustalaniu stawek refundacji i tworzeniu zasad w zakresie asymilowania produktów do poszczególnych kategorii.
(7) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2825/93 z dnia 15 października 1993 r. ustanawiające niektóre szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w zakresie obliczania i przyznawania dostosowanych refundacji w odniesieniu do zbóż wywożonych w postaci niektórych napojów spirytusowych [11] stanowi, że stawką refundacji wywozowej jest stawka obowiązująca w dniu, w którym zboża objęte zostają dozorem w celu wytwarzania napojów spirytusowych. Zatem objęcie zbóż do produkcji napojów spirytusowych określonych w art. 2 rozporządzenia (WE) nr 2825/93 dozorem celnym powinno być w pewnych okolicznościach uznane, dla potrzeb przyznawania refundacji wywozowych, za równoważne z wywozem.
(8) Napoje spirytusowe są uważane za mniej wrażliwe niż inne towary na ceny produktów rolnych wykorzystywanych do ich wytwarzania.
Jednakże Protokół 19 Aktu Przystąpienia Zjednoczonego Królestwa, Irlandii i Danii stanowi, że należy przyjąć niezbędne środki, aby ułatwić wykorzystanie zbóż z terenu Wspólnoty do wytwarzania napojów spirytusowych otrzymywanych ze zbóż.
(9) Skrobia ziemniaczana asymilowana jest do skrobi kukurydzianej dla celów określenia refundacji wywozowych.
Jednakże powinno się umożliwić ustalenie szczególnej stawki refundacji dla skrobi ziemniaczanej w sytuacjach rynkowych, gdy jej cena jest znacznie niższa niż cena skrobi kukurydzianej.
(10) W celu zakwalifikowania do refundacji, zużyte produkty rolne oraz w szczególności towary wytworzone z takich produktów muszą z tego powodu zostać wywiezione.
Jakikolwiek wyjątek od tej zasady może być dopuszczony jedynie w bardzo ograniczonym zakresie.
Jednakże w trakcie procesu wytwarzania wspomnianych towarów producenci mogą ponieść straty surowców, za które ceny wspólnotowe zostały jednak zapłacone, podczas gdy straty producentów prowadzących działalność gospodarczą poza Wspólnotą ograniczone są do światowych cen rynkowych.
Ponadto w trakcie procesu wytwarzania niektórych towarów, otrzymywane są produkty uboczne, których wartość zdecydowanie różni się od wartości głównych produktów.
W niektórych przypadkach, produkty uboczne mogą być wykorzystane jedynie jako pasza dla zwierząt.
Niezbędne jest zatem ustanowienie wspólnych reguł ustalania pojęcia ilości produktów rolnych faktycznie zużytych w procesie wytwarzania towarów wywożonych.
(11) Wiele towarów wytwarzanych przez przedsiębiorstwo na jasno określonych warunkach technicznych i posiadających stałe cechy charakterystyczne i jakość, podlega powszechnie przyjętej strukturze wywozu.
Dla uproszczenia formalności wywozowych należy przyjąć dla takich towarów procedurę uproszczoną, według której producent przekazuje właściwym władzom informacje, jakie uważają one za konieczne, dotyczące warunków wytwarzania towarów.
W przypadku rejestracji przez właściwe władze ilości produktów rolnych faktycznie zużytych do produkcji towarów wywożonych, należy wprowadzić wymóg corocznego potwierdzania takiej rejestracji, w celu zmniejszenia ryzyka związanego z brakiem informacji o zmianach w tych ilościach.
(12) Wiele produktów rolnych podlega naturalnym i sezonowym zmianom.
Zawartość produktów rolnych w wywożonych towarach może dlatego różnić się.
Kwota refundacji powinna zatem zostać ustalona na podstawie ilości produktów rolnych faktycznie zużytych do wytworzenia wywożonych towarów.
Niemniej jednak, w przypadku niektórych towarów o prostym i stosunkowo stałym składzie, kwotę refundacji, dla uproszczenia procedur administracyjnych, należy ustalić na podstawie stałych ilości produktów rolnych.
(13) Przy ustalaniu stawki refundacji dla produktów podstawowych lub produktów asymilowanych, należy uwzględnić, w stosownych przypadkach, refundacje produkcyjne, pomoc finansową oraz inne środki o skutku równoważnym, zgodnie z odpowiednim rozporządzeniem w sprawie wspólnej organizacji rynku danego produktu.
(14) Niektóre towary o podobnych cechach charakterystycznych mogą być uzyskiwane różnymi technikami i z różnych surowców.
Należy żądać od eksporterów określania charakteru surowców i składania deklaracji odnośnie procesów wytwarzania, o ile informacje takie są niezbędne do określenia uprawnienia do otrzymania refundacji lub odpowiedniej stawki refundacji wywozowej.
(15) Podczas obliczania ilości produktów rolnych rzeczywiście zużytych do produkcji towarów właściwe jest uwzględnienie zawartości suchej masy w przypadku skrobi oraz niektórych syropów glukozy i maltodekstryny.
(16) Jeżeli wymaga tego sytuacja w handlu światowym, konkretne wymogi danego rynku lub handlowe umowy międzynarodowe, powinno być mozliwe różnicowanie refundacji dla niektórych towarów, w zależności od ich miejsca przeznaczenia.
(17) Rezultatem zarządzania kwotami refundacji, które mogą być przyznawane w ciągu roku budżetowego dla niektórych produktów rolnych wywożonych w postaci towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu, może być konieczność ustalenia różnych stawek dla wywozu, z wcześniejszym ustaleniem stawki refundacji na podstawie sytuacji na rynku Wspólnoty oraz na rynkach światowych lub bez takiego ustalenia.
(18) Zobowiązania międzynarodowe podjęte przez Wspólnotę ograniczają wysokość refundacji, które mogą zostać przyznane w danym roku budżetowym.
Należy umożliwić wywóz towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu na wcześniej ustalonych warunkach.
W szczególności, należy umożliwić uzyskanie zapewnienia, że taki wywóz kwalifikuje się do refundacji zgodnej ze zobowiązaniami Wspólnoty.
W przypadku braku takiej możliwości, eksporterzy powinni uzyskać taką informację z wystarczającym wyprzedzeniem.
Wydawanie świadectw refundacji stanowi kontynuację wniosków o refundację i gwarantuje ich posiadaczom, że będą mogli korzystać z refundacji w ramach sumy, na którą świadectwo zostało wydane, o ile spełnią oni inne warunki dotyczące refundacji określone zasadami wspólnotowymi.
Należy określić środki zarządzania dla systemu świadectw refundacji.
W szczególności, należy określić współczynnik redukcji, stosowany w sytuacjach, kiedy wnioski o refundację przewyższają dostępne kwoty.
W niektórych okolicznościach, należy wprowadzić przepisy w sprawie zawieszania wydawania świadectw refundacji.
(19) Świadectwa refundacji służą wywiązaniu się ze zobowiązań międzynarodowych Wspólnoty.
Umożliwiają one także wcześniejsze ustalenie refundacji, która może zostać przyznana dla produktów rolnych używanych do wytwarzania towarów wywożonych do krajów trzecich.
Cel ten różni się, pod niektórymi względami, od celów pozwoleń na wywóz wydawanych na produkty podstawowe wywożone w stanie nieprzetworzonym, które są przedmiotem zobowiązań międzynarodowych dotyczących ograniczeń ilościowych.
Dlatego konieczne jest określenie, które z przepisów ogólnych obowiązujących w odniesieniu do pozwoleń i świadectw w zakresie produktów rolnych, ustanowionych obecnie w rozporządzeniu (WE) nr 1291/2000 z dnia 9 czerwca 2000 r. ustanawiającym wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na wywóz i przywóz oraz świadectw refundacji dla produktów rolnych z wcześniejszym ustaleniem [12], nie powinny być stosowane w odniesieniu do świadectwa refundacji.
(20) Ponadto należy określić, w jaki sposób niektóre przepisy rozporządzenia (WE) nr 1291/2000 odnoszące się do świadectw z wcześniejszym ustaleniem refundacji wywozowych, co do których składany jest wniosek w związku z zaproszeniem do składania ofert i wydanych w kraju trzecim przywozu, powinny być stosowane odnośnie świadectw refundacji.
W większości przypadków, stawki refundacji mają być ustalane lub modyfikowane w czwartki.
W celu zmniejszenia ryzyka, że wnioski o wcześniejsze ustalenie stawki będą składane w celach spekulacyjnych, jeżeli wniosek o wcześniejsze ustalenie stawki składany jest w czwartek, wniosek powinien być traktowany tak, jakby został złożony w następnym dniu roboczym.
(21) Należy ustanowić warunki zwalniania zabezpieczeń odnoszących się do świadectw objętych zakresem rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2220/85 z dnia 22 lipca 1985 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu zabezpieczeń w odniesieniu do produktów rolnych [13].
Należy określić obowiązki uznane za zasadnicze, w stosunku do których wnoszone będzie zabezpieczenie, łącznie z dowodami na wypełnienie obowiązków, które należy przedstawić i po przedstawieniu których zabezpieczenie może być zwolnione.
(22) Istnieje duże prawdopodobieństwo, że otrzymywane wnioski o świadectwa będą uwzględniały kwoty większe niż te, które można przyznać.
W związku z tym rok budżetowy należy podzielić na okresy, aby świadectwa były dostępne zarówno dla podmiotów gospodarczych, które dokonują wywozu pod koniec roku budżetowego, jak i dla tych, które realizują wywóz na początku roku budżetowego.
Współczynnik redukcji należy stosować, w danym przypadku, w odniesieniu do wszystkich kwot wnioskowanych w danym okresie.
(23) W wyniku zobowiązań międzynarodowych podjętych przez Wspólnotę, niektóre rodzaje wywozu nie podlegają ograniczeniom w zakresie wypłacania refundacji.
Wywóz taki należy zwolnić ze wszelkich zobowiązań odnośnie przedstawiania świadectwa refundacji.
(24) Większość eksporterów otrzymuje tytułem refundacji mniej niż 75000 EUR rocznie.
Ogólnie wywóz ten stanowi jedynie niewielką część łącznej kwoty refundacji przyznawanych dla produktów rolnych wywożonych w postaci towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu.
Należy umożliwić zwolnienie takiego wywozu z wymogu przedstawiania świadectwa.
Jednakże w celu zapobiegania nadużyciom należy ograniczyć stosowanie tego zwolnienia do tego Państwa Członkowskiego, w którym eksporter ma swoją siedzibę.
(25) Należy ustalić warunki w odniesieniu do monitorowania, oparte na zasadzie, że eksporter powinien deklarować właściwym władzom, przy każdym wywozie towarów, ilości produktów zużytych do wytworzenia wywożonych towarów.
Właściwe władze powinny podjąć wszelkie środki, jakie uznają za niezbędne w celu sprawdzania prawidłowości takich deklaracji.
(26) Władze odpowiedzialne za sprawdzenie deklaracji eksportera mogą nie dysponować wystarczającymi dowodami, umożliwiającymi im uznanie deklaracji w sprawie zużytej ilości, nawet jeżeli dowody te opierają się na analizie chemicznej.
Sytuacje takie mogą w szczególności mieć miejsce, kiedy wywożone towary są wytworzone w Państwie Członkowskim innym niż Państwo Członkowskie wywozu.
W związku z powyższym, właściwe władze Państwa Członkowskiego wywozu powinny być w stanie uzyskać od innego Państwa Członkowskiego, w razie potrzeby, wszystkie informacje, które władze tego Państwa będą w stanie uzyskać odnośnie warunków wytwarzania takich towarów.
(27) Po konsultacji z właściwymi władzami Państwa Członkowskiego, w którym wytwarzane są towary, podmiotom gospodarczym należy zezwolić na dokonanie uproszczonej deklaracji użytych produktów, w formie zsumowanych ilości tych produktów z zastrzeżeniem, że przechowują oni szczegółowy rejestr zużytych produktów i udostępniają go wspomnianym władzom.
(28) Eksporter nie zawsze może znać dokładne ilości zużytych produktów rolnych, w odniesieniu do których może wnioskować o refundację, w szczególności, jeżeli nie jest producentem.
Dlatego też nie zawsze może takie ilości zadeklarować.
W związku z tym, zachodzi konieczność zapewnienia alternatywnej metody obliczania refundacji, o którą może wnioskować zainteresowana osoba, ograniczonej do niektórych towarów i opartej na analizie chemicznej tych towarów oraz wykorzystującej sporządzoną w tym celu tabelę.
(29) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2571/97 z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie sprzedaży masła po obniżonych cenach oraz przyznawania pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i koncentratu masła, przeznaczonych do wykorzystania w produkcji ciast, lodów i innych środków spożywczych [14], stanowi, że masło i śmietana mogą być udostępniane po obniżonych cenach gałęziom przemysłu wytwarzającym niektóre towary.
Fakt ten należy uwzględnić przy obliczaniu refundacji na podstawie analizy chemicznej.
(30) Artykuł 21 rozporządzenia (WE) nr 800/1999 stanowi, że nie przyznaje się żadnej refundacji w odniesieniu do produktów, których jakość handlowa nie jest dobra i właściwa w dniu przyjęcia zgłoszenia wywozowego.
Aby zagwarantować jednolite stosowanie tej zasady, należy wyjaśnić, że w celu przyznania refundacji dla produktów określonych w art. 1 dyrektywy Rady 92/46/WE z dnia 16 czerwca 1992 r. ustanawiającej przepisy zdrowotne dla produkcji i wprowadzania do obrotu surowego mleka, mleka poddanego obróbce cieplnej i produktów na bazie mleka [15], lub w art. 1 dyrektywy Rady 89/437/EWG z dnia 20 czerwca 1989 r. w sprawie problemów higienicznych i zdrowotnych wpływających na produkcję i wprowadzanie do obrotu produktów jajecznych [16], oraz które figurują w załączniku II do niniejszego rozporządzenia, dane produkty muszą być przygotowywane zgodnie z wymogami tych dyrektyw i mają posiadać wymagany znak zdrowotności.
(31) Artykuł 31 ust. 10 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 odczytywany w powiązaniu z art. 31 ust. 12 tego rozporządzenia ogranicza wymóg, że przetwory mleczne objęte refundacją muszą pochodzić ze Wspólnoty, do niektórych towarów o wysokiej zawartości mleka. Należy zatem wprowadzić środki służące wdrażaniu i monitorowaniu tego wymogu.
(32) Artykuł 28 rozporządzenia (WE) nr 800/1999 ogranicza okres, w którym produkty rolne lub towary mogą pozostać objęte wstępnym finansowaniem refundacji, do okresu ważności pozwolenia na wywóz, który jeszcze nie upłynął.
Jednakże świadectwa refundacji wydane pod koniec okresu budżetowego mają krótszy okres ważności, który ze względu na zobowiązania międzynarodowe Wspólnoty nie może trwać dłużej niż do dnia 30 września.
W celu zapewnienia eksporterom wystarczającej elastyczności, tak aby mogli oni w pełni wykorzystać świadectwa refundacji o krótkim terminie ważności, należy określić szczególne przepisy w odniesieniu do takich świadectw w takim zakresie, w jakim ograniczają one okres, w którym produkty rolne lub towary mogą pozostać objęte wstępnym finansowaniem refundacji, do okresu ważności pozwolenia na wywóz, który jeszcze nie upłynął.
(33) Właściwe jest zapewnienie w całej Wspólnocie jednolitego stosowania przepisów dotyczących przyznawania refundacji dla towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu.
W tym celu, każde Państwo Członkowskie powinno informować pozostałe Państwa Członkowskie za pośrednictwem Komisji o przepisach w zakresie monitorowania, stosowanych na jego terytorium w odniesieniu do różnych rodzajów wywożonych towarów.
(34) Zasadnicze znaczenie ma umożliwienie Komisji skutecznego monitorowania przyjmowanych środków dotyczących przyznawanych refundacji wywozowych.
W związku z tym Komisja powinna mieć do dyspozycji pewne informacje statystyczne, przekazywane jej przez właściwe władze Państw Członkowskich.
Należy określić format i zakres przekazywanych informacji.
(35) Należy zapewnić odpowiednią ilość czasu na przejście od uzgodnień administracyjnych dla świadectw refundacji regulowanych rozporządzeniem (WE) nr 1520/2000 do uzgodnień administracyjnych zawartych w niniejszym rozporządzeniu.
Niniejsze rozporządzenie powinno dlatego mieć zastosowanie do wniosków złożonych od dnia 8 lipca 2005 r. o świadectwa do wykorzystania od dnia 1 października 2005 r.
(36) Środki przyjęte w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. horyzontalnych zagadnień dotyczących handlu przetworzonymi produktami rolnymi nieobjętymi załącznikiem I do Traktatu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
PRZEDMIOT I DEFINICJE
Artykuł 1
1. Niniejsze rozporządzenie ustanawia zasady wykonania rozporządzenia (WE) nr 3448/93 w odniesieniu do systemu przyznawania refundacji wywozowych, ustanowionego zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2771/75, rozporządzeniem (WE) nr 1255/1999, rozporządzeniem (WE) nr 1260/2001, rozporządzeniem (WE) nr 1784/2003 i rozporządzeniem (WE) nr 1785/2003.
Ma ono zastosowanie do wywozu produktów podstawowych, wymienionych w załączniku I do niniejszego rozporządzenia, zwanych dalej "produktami podstawowymi", produktów otrzymanych podczas przetwarzania produktów podstawowych, lub produktów asymilowanych do jednej z tych dwóch kategorii zgodnie z art. 3 niniejszego rozporządzenia, kiedy produkty te są wywożone w postaci towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu, ale są wyszczególnione w jednym z poniższych dokumentów:
a) w załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 2771/75;
b) w załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 1255/1999;
c) w załączniku V do rozporządzenia (WE) nr 1260/2001;
d) w załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 1784/2003;
e) w załączniku IV do rozporządzenia (WE) nr 1785/2003.
Towary takie, zwane dalej "towarami", wymienione w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.
2.
Refundacja wywozowa określona w ust. 1 nie jest przyznawana w odniesieniu do towarów wprowadzanych do swobodnego obrotu zgodnie z art. 24 Traktatu, a następnie ponownie wywożonych.
Nie przyznaje się refundacji w odniesieniu do takich towarów, jeżeli zostaną one wywiezione po przetworzeniu, lub w przypadku, gdy stanowią składnik innych towarów.
3.
Z wyjątkiem zbóż, refundacji nie przyznaje się dla produktów używanych do wytwarzania alkoholu zawartego w napojach alkoholowych określonych w załączniku II i objętych kodem CN 2208.
Artykuł 2
1.
Dla celów niniejszego rozporządzenia obowiązują poniższe definicje:
1) "okres budżetowy" oznacza okres od dnia 1 października danego roku do dnia 30 września następnego roku;
2) "rok budżetowy" oznacza okres od dnia 16 października danego roku do dnia 15 października następnego roku;
3) "pomoc żywnościowa" oznacza działania związane z udzielaniem pomocy żywnościowej, spełniające warunki ustanowione w art. 10 ust. 4 Porozumienia w sprawie Rolnictwa, zawartego podczas wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, zwanego dalej "Porozumieniem";
4) "pozostałości" oznaczają produkty danego procesu wytwarzania, o składzie wyraźnie różnym od składu faktycznie wywożonych towarów, i które nie mogą być wprowadzane do obrotu;
5) "produkty uboczne" oznaczają produkty lub towary uzyskane podczas danego procesu wytwarzania, o składzie lub cechach charakterystycznych różnych od faktycznie wywożonych towarów, i które mogą być wprowadzane do obrotu;
6) "straty" oznaczają ilości produktów lub towarów wynikające z danego procesu wytwarzania, od etapu, na którym produkty rolne wykorzystywane są w stanie nieprzetworzonym do wytwarzania, inne niż ilości towarów, które są faktycznie wywożone, inne niż pozostałości oraz produkty uboczne, i które nie mogą być wprowadzane do obrotu.
2.
Dla celów ust. 1 pkt 4, 5 i 6 produkty uzyskane podczas danego procesu wytwarzania, o składzie wyraźnie różnym od towarów faktycznie wywożonych, sprzedawane za opłatą pokrywającą wyłącznie koszty poniesione w związku z ich zbytem, nie są uznawane za wprowadzone do obrotu.
Dla celów ust. 1 pkt 6 produkty lub towary uzyskane podczas danego procesu wytwarzania oraz które można zbyć, odpłatnie lub nieodpłatnie, wyłącznie jako pasze dla zwierząt, wliczane są do strat.
Artykuł 3
1.
Skrobia ziemniaczana objęta kodem CN 11081300, wyprodukowana bezpośrednio z ziemniaków, z wyłączeniem podproduktów, asymilowana jest do produktu uzyskanego w wyniku przetwarzania kukurydzy.
2.
Serwatka objęta kodami CN 04041048 – 04041062, (dalej jako "Grupa Produktów 1"), niezagęszczona, nawet mrożona, asymilowana jest do serwatki w proszku wymienionej w załączniku I.
3.
Poniższe produkty zwane dalej "Grupą Produktów 2" są asymilowane do mleka w proszku o zawartości tłuszczu do 1,5 % wymienionego w Załączniku I.
a) mleko i przetwory mleczne objęte kodami CN 04031011, 04039051 i 04049021, niezagęszczone ani niezawierające dodatku cukru lub innych środków słodzących, nawet mrożone, o zawartości tłuszczu mlecznego nieprzekraczającej 0,1 % masy;
b) mleko i przetwory mleczne objęte kodami CN 04031011, 04039011 i 04049021, w proszku, granulkach albo w innej stałej postaci, niezawierające dodatku cukru lub innych środków słodzących, nawet mrożone, o zawartości tłuszczu mlecznego wynoszącej do 1,5 % masy.
4.
Poniższe produkty, zwane dalej "Grupą Produktów 3", są asymilowane do mleka w proszku, o zawartości tłuszczu do 26 %, wymienionego w Załączniku I:
a) mleko, śmietana i przetwory mleczne objęte kodami CN 04031011, 04031013, 04039051, 04039053, 04049021 i 04049023, niezagęszczone ani niezawierające dodatku cukru lub innych środków słodzących, nawet mrożone o zawartości tłuszczu mlecznego przekraczającej 0,1 % w masie, ale nieprzekraczającej 6 %;
b) mleko, śmietana i przetwory mleczne objęte kodami CN 04031011, 04031013, 04031019, 04039013, 04039019, 04049023 i 04049029, w proszku, granulkach albo w innej stałej postaci, niezawierające dodatku cukru lub innych środków słodzących, nawet mrożone o zawartości tłuszczu mlecznego przekraczającej 1,5 % w masie, ale niższej niż 45 %.
Niemniej jednak na wniosek strony i w porozumieniu z właściwymi władzami, produkty wymienione w lit. a) i b) pierwszego akapitu są asymilowane do:
a) Grupy Produktów 2, w odniesieniu do beztłuszczowej części zawartości suchej masy produktu;
b) masła, określonego w załączniku I, zwanego dalej "Grupą Produktów 6", w odniesieniu do części tłuszczu mlecznego w produkcie.
5.
Poniższe produkty są asymilowane do Grupy Produktów 6:
a) mleko, śmietana i przetwory mleczne objęte kodami CN 04031019, 04039059, 04049023 i 04049029, niezagęszczone ani niezawierające dodatku cukru lub innych środków słodzących o zawartości tłuszczu mlecznego przekraczającej 6 % masy;
b) mleko, śmietana i przetwory mleczne objęte kodami CN 04031019, 04039019 i 04049029, w proszku, granulkach albo w innej stałej postaci, niezawierające dodatku cukru lub innych środków słodzących o zawartości tłuszczu mlecznego nie mniejszej niż 45 % masy;
c) masło i inne tłuszcze mleka o zawartości tłuszczu mlecznego innej niż 82 %, ale nie mniejszej niż 62 % w masie, objęte kodami CN 040510, 04052090, 04059010, 04059090.
6.
Mleko, śmietana i przetwory mleczne, objęte kodami CN 04031011 do 04031019, 04039051 do 04039059 i 04049021 do 04049029, zagęszczone, inne niż w proszku, granulkach lub innej stałej postaci, niezawierające dodatku cukru lub innych środków słodzących, są, w odniesieniu do beztłuszczowej części zawartości suchej masy, asymilowane do Grupy Produktów 2.
Część tłuszczu mlecznego w takim produkcie jest asymilowana do Grupy Produktów 6.
Pierwszy akapit ma zastosowanie także do sera i twarogu.
7.
Ryż łuskany objęty kodem CN 100620 oraz ryż półbielony objęty kodami CN 10063021 do 10063048 są asymilowane do ryżu całkowicie bielonego objętego kodami CN 10063061 do 10063098.
8.
Poniższe produkty są asymilowane do cukru białego, oznaczonego kodem CN 17019910, jeżeli spełniają warunki kwalifikujące do refundacji ustanowione w rozporządzeniu (WE) nr 1260/2001 i rozporządzeniu Komisji (WE) nr 2135/95 [17], w przypadku, gdy są wywożone w stanie nieprzetworzonym:
a) surowy cukier buraczany lub trzcinowy, objęty kodem CN 17011190 lub kodem CN 17011290 i zawierający w stanie suchym przynajmniej 92 % masy sacharozy, określonej metodą polarymetryczną;
b) cukier objęty kodami CN 17019100 lub 17019990;
c) produkty określone w art. 1 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 z wyłączeniem mieszanek otrzymanych częściowo przy wykorzystaniu produktów objętych rozporządzeniem (WE) nr 1784/2003;
d) produkty określone w art. 1 ust. 1 lit f) i g) rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 z wyłączeniem mieszanek otrzymanych częściowo przy wykorzystaniu produktów objętych rozporządzeniem (WE) nr 1784/2003.
Artykuł 4
Oprócz przepisów niniejszego rozporządzenia ma zastosowanie rozporządzenie (WE) nr 800/1999.
ROZDZIAŁ II
REFUNDACJE WYWOZOWE
SEKCJA 1
Metoda obliczania
Artykuł 5
1.
Wysokość refundacji przyznanej dla ilości ustalonej zgodnie z sekcją 2, dla każdego z produktów podstawowych wywożonych w postaci towarów tego samego rodzaju, uzyskuje się poprzez pomnożenie tej ilości przez stawkę refundacji do produktu podstawowego, obliczoną na jednostkę wagi zgodnie z sekcją 3.
2.
W przypadku gdy według art. 15 ust. 2 ustalane są różne stawki refundacji dla poszczególnych produktów podstawowych, kwotę dla każdej ilości produktu podstawowego o różnych stawkach refundacji oblicza się oddzielnie.
3.
W przypadku zużycia towarów do wytwarzania towarów wywożonych, stawka refundacji uwzględniona przy obliczeniu kwoty mającej zastosowanie do każdego produktu podstawowego, do produktów powstałych wskutek przetworzenia produktu podstawowego, albo do produktów asymilowanych do jednej z tych dwóch kategorii zgodnie z art. 3, które zostały zużyte do produkcji wywożonych towarów, jest stawką stosowaną w przypadku wywozu towarów w stanie nieprzetworzonym.
SEKCJA 2
Ilość referencyjna
Artykuł 6
W odniesieniu do towarów, ilość każdego produktu podstawowego, jaka ma zostać uwzględniona przy obliczaniu kwoty refundacji, (dalej jako "ilość referencyjna", ustala się zgodnie z art. 7, 8 i 9, z wyjątkiem przypadków, w których istnieje odniesienie do załącznika III albo przypadków, w których stosuje się przepisy art. 51 akapit drugi.
Artykuł 7
W przypadku zastosowania produktu podstawowego, nieprzetworzonego, lub produktu asymilowanego, ilość referencyjna jest ilością rzeczywiście zużytą w produkcji towarów wywożonych, z uwzględnieniem współczynników przeliczeniowych przewidzianych w załączniku VII.
Artykuł 8
W przypadku zużycia produktu objętego przepisami art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 albo rozporządzeniem (WE) nr 1785/2003, ilość referencyjna jest ilością faktycznie zużytą do wytworzenia wywożonych towarów, dostosowaną do ilości produktu podstawowego przez zastosowanie współczynników wymienionych w załączniku V do niniejszego rozporządzenia, jeżeli występuje któryś z poniższych warunków:
a) produkt został uzyskany w wyniku przetworzenia produktu podstawowego albo produktu asymilowanego do danego produktu podstawowego;
b) produkt został asymilowany do produktu uzyskanego w wyniku przetworzenia produktu podstawowego;
c) produkt został uzyskany w wyniku przetworzenia produktu asymilowanego do produktu uzyskanego w wyniku przetworzenia produktu podstawowego.
Niemniej jednak, w przypadku spirytusu zbożowego zawartego w napojach alkoholowych objętych kodem CN 2208, ilość referencyjna wynosi 3,4 kg jęczmienia na % obj. alkoholu powstałego ze zbóż, na hektolitr wywożonego napoju alkoholowego.
Artykuł 9
Z zastrzeżeniem art. 11, w przypadku zużycia któregokolwiek z poniższych produktów, ilość referencyjna dla każdego z odnośnych produktów podstawowych, jest równa ilości ustalonej przez właściwe władze zgodnie z art. 49:
a) produkt nieobjęty załącznikiem I do Traktatu, który został uzyskany w wyniku przetwarzania produktu określonego w art. 7 lub 8 niniejszego rozporządzenia;
b) produkt uzyskany z mieszanki lub w wyniku przetworzenia kilku produktów określonych w art. 7 lub 8 albo produktów określonych w lit. a) niniejszego akapitu.
Ilość referencyjna jest określana na podstawie ilości produktu rzeczywiście zużytej w produkcji wywożonych towarów.
Do celów obliczania tej ilości stosuje się współczynniki przeliczeniowe określone w załączniku VII lub w zależności od przypadku, szczególne zasady obliczania, wskaźniki równoważności oraz współczynniki określone w art. 8.
Niemniej jednak, w przypadku spirytusu zbożowego zawartego w napojach alkoholowych objętych kodem CN 2208, ilość referencyjna wynosi 3,4 kg jęczmienia na % obj. alkoholu powstałego ze zbóż, na hektolitr wywożonego napoju alkoholowego.
Artykuł 10
Dla celów art. od 6 do 9, produkty zużyte w stanie nieprzetworzonym do wytworzenia towarów wywożonych uważa się za faktycznie zużyte.
Jeśli podczas jednego z etapów wytwarzania takich towarów, produkt podstawowy jest przetwarzany na inny, jeszcze bardziej przetworzony produkt podstawowy używany na dalszym etapie, za faktycznie zużyty produkt uważa się tylko ten drugi produkt podstawowy.
Ilości produktów faktycznie zużytych w rozumieniu akapitu pierwszego ustala się dla każdego z wywożonych towarów.
Niemniej jednak, w przypadku regularnego wywozu towarów produkowanych przez poszczególne przedsiębiorstwa według ściśle określonych warunków technicznych oraz posiadających stałe cechy charakterystyczne i jakość, za zgodą właściwych władz, ilości można ustalić na podstawie wzoru produkcyjnego dla danych towarów lub na podstawie średnich ilości produktu, zużytych w określonym czasie do wytworzenia danej ilości przedmiotowych towarów.
Ustalone w ten sposób ilości produktów pozostają podstawą obliczeń do czasu zmiany warunków wytwarzania przedmiotowych towarów.
Z wyjątkiem przypadku formalnego zezwolenia wydanego przez właściwe władze, ustalone w ten sposób ilości produktów potwierdza się przynajmniej raz w roku.
Artykuł 11
W odniesieniu do towarów wymienionych w załączniku III, ilość referencyjna w kilogramach produktu podstawowego na 100 kg towarów jest przedstawiona w wymienionym załączniku w odniesieniu do każdego z tych towarów.
Jednakże, w przypadku świeżego ciasta makaronowego, ilości produktów podstawowych podane w załączniku III zostają zmniejszone do ilości równoważnej suchemu ciastu makaronowemu, mnożąc przedmiotowe ilości przez procentową zawartość suchego ekstraktu ciasta makaronowego i dzieląc przez 88.
Jeżeli dane towary zostały wytworzone częściowo z produktów, odnośnie których płatność refundacji wywozowych podlega regulacjom wymienionym w art. 1 ust. 1, a częściowo z innych produktów, odpowiednia ilość referencyjna dla tych pierwszych produktów jest określana zgodnie z art. 6 do 10.
Artykuł 12
1.
W celu określenia ilości faktycznie zużytych produktów rolnych, zastosowanie mają ust. 2 i 3.
2.
Wszystkie produkty rolne zużyte w rozumieniu art. 10 oraz które uprawniają do refundacji, ale które zanikają w toku normalnego procesu produkcyjnego (na przykład w postaci pary lub dymu, lub w wyniku przemiany w pył lub popiół nienadające się do wykorzystania), kwalifikują się do refundacji w odniesieniu do wszystkich zużytych ilości.
3.
Ilość towarów, które nie są faktycznie wywiezione, nie kwalifikuje się do refundacji w odniesieniu do faktycznie zużytych ilości produktów rolnych, bez uszczerbku dla przepisów art. 13 ust. 1.
Jeżeli towary te mają taki sam skład, jak towary faktycznie wywożone, można zastosować proporcjonalne zmniejszenie ilości produktów rolnych faktycznie zużytych do wytwarzania tych ostatnich.
Artykuł 13
1.
Na zasadzie odstępstwa od art. 12 ust. 3, straty wynoszące 2 % masy lub mniejsze, właściwe dla produkcji towarów, mogą nie być uwzględniane.
Próg 2 % jest wyliczony proporcjonalnie do wagi zużytej suchej masy wszystkich zużytych surowców po odjęciu ilości określonych w art. 12 ust. 2, w odniesieniu do wagi suchej masy towarów faktycznie wywożonych, lub inną metodą obliczania właściwą dla warunków wytwarzania towarów.
2.
W przypadku gdy straty właściwe dla wytwarzania przekraczają 2 %, nadwyżka strat nie kwalifikuje do refundacji w odniesieniu do faktycznie zużytych ilości produktów rolnych.
Właściwe władze Państw Członkowskich mogą jednak uznać uzasadnione wyższe straty.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o takich przypadkach oraz o przyczynach, dla których wyższe straty zostały uznane.
3.
Ilości produktów rolnych faktycznie zużytych wchodzących w skład pozostałości są uwzględniane przy przyznawaniu refundacji.
4.
W przypadku uzyskania produktów ubocznych, ilości produktów rolnych faktycznie zużytych przypisywane są odpowiednio do towaru wywożonego i do produktów ubocznych.
SEKCJA 3
Stawki refundacji
Artykuł 14
Ustalenie stawki refundacji, jak podano w art. 13 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 oraz odpowiednich przepisach innych rozporządzeń określonych w art. 1 ust. 1 niniejszego rozporządzenia, odbywa się każdego miesiąca dla 100 kg produktów podstawowych.
Jednakże stawkę refundacji do jaj drobiowych w skorupkach, świeżych lub konserwowanych, oraz jaj bez skorupek i żółtek jaj, nadających się do spożycia przez ludzi, świeżych, suszonych albo inaczej konserwowanych, niesłodzonych, ustala się na taki sam okres jak okres uwzględniany przy ustalaniu refundacji do tych produktów wywożonych w stanie nieprzetworzonym.
Artykuł 15
1.
Stawkę refundacji ustala się w szczególności w odniesieniu do:
a) średniego kosztu ponoszonego przez przemysł przetwórczy w związku z pozyskaniem produktów podstawowych na rynku Wspólnoty oraz cen na rynku światowym;
b) poziomu refundacji wywozowej dla przetworzonych produktów rolnych objętych załącznikiem I do Traktatu, które są wytwarzane w podobnych warunkach;
c) konieczności zapewnienia równych warunków konkurencji zakładom przemysłowym wykorzystującym produkty Wspólnoty oraz tym, które wykorzystują produkty z krajów trzecich według przepisów regulujących uszlachetnienia czynne;
d) tendencji w wydatkach z jednej strony oraz tendencji cenowych we Wspólnocie i na rynku światowym z drugiej strony;
e) zgodności z limitami wynikającymi z umów zawartych zgodnie z art. 300 Traktatu.
2.
Przy ustalaniu stawek refundacji należy uwzględnić, w stosownych przypadkach, refundacje produkcyjne, pomoc finansową oraz inne środki o skutku równoważnym, stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich w odniesieniu do produktów podstawowych lub produktów asymilowanych, zgodnie z rozporządzeniem w sprawie wspólnej organizacji rynku danych produktów.
3.
Obniżoną stawkę stosuje się w odniesieniu do wywozu towarów objętych kodem CN 35051050 w przypadku, gdy refundacja produkcyjna stosowana wobec produktów podstawowych, zużywanych podczas zakładanego okresu produkcji danych towarów, na mocy rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1722/93 [18].
Obniżoną stawkę ustala się zgodnie z art. 14 niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 16
W przypadku skrobi ziemniaczanej objętej kodem CN 11081300, stawkę refundacji ustala się oddzielnie, w równoważniku kukurydzy, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 25 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, przez zastosowanie kryteriów określonych w art. 15 ust. 1 niniejszego rozporządzenia. Ilości zużytej skrobi ziemniaczanej przelicza się na równoważne ilości kukurydzy zgodnie z art. 8 niniejszego rozporządzenia.
W przypadku mieszanek D-glucitolu (sorbitolu) objętych kodami CN 290544 i 382460, gdy zainteresowana strona nie dokona zgłoszenia określonego w art. 49 z podaniem informacji wymaganych na mocy art. 52 ust. 1 lit. d) lub w przypadku, gdy nie załączy ona do zgłoszenia wystarczającej dokumentacji dowodowej, stawka refundacji dla tych mieszanek jest taka sama, jak dla produktu podstawowego, do którego stosuje się najniższą stawkę refundacji.
Artykuł 17
Refundacja dla skrobi objętej kodem CN 11081100 do 11081990, albo dla produktów wymienionych w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 powstałych z przetworzenia takich skrobi, przyznawana jest jedynie w przypadku przedstawienia przez dostawcę deklaracji poświadczającej, że przedmiotowe produkty zostały wyprodukowane bezpośrednio ze zbóż, ziemniaków lub ryżu, z wykluczeniem zastosowania podproduktów uzyskanych podczas produkcji innych produktów rolnych lub towarów.
Deklarację stosuje się, do czasu jej odwołania, w odniesieniu do wszystkich dostaw od tego samego producenta.
Sprawdza się ją zgodnie z art. 49.
Artykuł 18
1.
W przypadku, gdy zawartość suchej masy skrobi ziemniaczanej asymilowanej do skrobi kukurydzianej na mocy art. 3 ust. 1 wynosi 80 % albo więcej, stawką refundacji wywozowej jest stawka ustanowiona zgodnie z art. 14.
Jeżeli zawartość suchej masy jest niższa niż 80 %, stawką refundacji jest stawka ustanowiona zgodnie z art. 14 i pomnożona przez 1/80 część faktycznej zawartości procentowej suchej masy.
Dla wszystkich innych rodzajów skrobi o zawartości suchej masy 87 % lub większej, stawką refundacji wywozowej jest stawka ustanowiona zgodnie z art. 14.
Jeżeli zawartość suchej masy jest niższa niż 87 %, stawką refundacji jest stawka ustanowiona zgodnie z art. 14, pomnożona przez 1/87 część faktycznej zawartości procentowej suchej masy.
Jeżeli zawartość suchej masy glukozy albo syropów maltodekstrynowych objętych kodami CN 17023059, 17023099, 17024090, 17029050 lub 21069055 wynosi 78 % lub więcej, stawką refundacji jest stawka ustanowiona zgodnie z art. 14.
Jeżeli zawartość suchej masy takich syropów jest niższa niż 78 %, stawką refundacji jest stawka ustanowiona zgodnie z art. 14, pomnożona przez 1/78 część faktycznej zawartości procentowej suchej masy.
2.
Do celów ust. 1 zawartość suchej masy skrobi ustala się z zastosowaniem metody określonej w załączniku IV do rozporządzenia Komisji (WE) nr 824/2000 [19]; zawartość suchej masy glukozy albo syropów maltodekstrynowych ustala się z zastosowaniem metody 2 określonej w załączniku II do dyrektywy Komisji 79/796/EWG [20] albo innej odpowiedniej metody analitycznej dającej przynajmniej takie same gwarancje.
3.
W przypadku dokonywania zgłoszenia określonego w art. 49, wnioskodawca deklaruje zużytą zawartość suchej masy skrobi, glukozy albo syropów maltodekstrynowych.
Artykuł 19
1.
W przypadku, gdy wymaga tego sytuacja na świecie w odniesieniu do handlu kazeiną objętą kodem CN 350110, kazeinianami objętymi kodem CN 35019090 lub albuminą jaja kurzego objętą kodami CN 35021190 i 35021990 lub w przypadku szczególnych wymogów niektórych rynków, refundacje dla tych towarów mogą zostać zróżnicowane w zależności od miejsca przeznaczenia.
2.
Stawka refundacji do towarów objętych kodami CN 19021100, 190219 i 19024010 może być zróżnicowana w zależności od miejsca przeznaczenia.
3.
Refundacja może być zróżnicowana w zależności od tego, czy została wcześniej ustalona, zgodnie z art. 29, czy też nie.
Artykuł 20
1.
Stawką refundacji jest stawka obowiązująca w dniu wywozu towarów, z wyjątkiem następujących przypadków:
a) wniosek został złożony zgodnie z art. 29 dla wcześniejszego ustalenia stawki refundacji;
b) wniosek został złożony zgodnie z art. 41 ust. 2, a stawkę refundacji ustalono z wyprzedzeniem w dniu złożenia wniosku o świadectwo refundacji.
2.
W przypadku stosowania systemu wcześniejszego ustalania stawki refundacji, stawka obowiązująca w dniu złożenia wniosku o wcześniejsze ustalenie stosowana jest w odniesieniu do towarów wywożonych w terminie późniejszym, w trakcie okresu ważności świadectwa refundacji, zgodnie z przepisami art. 39 ust. 2 akapit drugi.
Jednakże wnioski o wcześniejsze ustalenie stawki złożone w czwartek są traktowane tak, jakby zostały złożone w następnym dniu roboczym.
Stawkę refundacji dostosowuje się według tych samych zasad, jakie mają zastosowanie do wcześniejszego ustalania refundacji w przypadku produktów podstawowych wywożonych w stanie nieprzetworzonym, lecz z wykorzystaniem współczynników przeliczeniowych określonych w załączniku V dla przetworzonych produktów zbożowych i ryżowych.
3.
Wyciągi ze świadectw refundacji, w rozumieniu rozporządzenia (WE) nr 1291/2000, nie są przedmiotem wcześniejszego ustalania stawki, niezależnie od świadectw, z których zostały wydane.
Artykuł 21
Jeżeli wywożone towary zostały wymienione w art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2571/97, stawka refundacji dla przetworów mlecznych jest stawką obowiązującą w przypadku przetworów mlecznych po obniżonej cenie, chyba że eksporter przedstawi dowody, że przedmiotowe towary nie zawierają przetworów mlecznych po obniżonej cenie.
ROZDZIAŁ III
ŚWIADECTWA REFUNDACJI
SEKCJA 1
Przepisy ogólne
Artykuł 22
1.
Państwa Członkowskie wydają każdemu wnioskodawcy, bez względu na jego miejsce prowadzenia działalności we Wspólnocie, świadectwa refundacji, które są ważne na terenie całej Wspólnoty.
Świadectwa refundacji gwarantują wypłatę refundacji z zastrzeżeniem, że spełnione zostaną warunki określone w rozdziale V. Mogą one zawierać wcześniejsze ustalenie stawek refundacji.
Świadectwa są ważne tylko na jeden okres budżetowy.
2.
Przyznanie refundacji wywozowych dla wywozu produktów podstawowych w postaci towarów objętych załącznikiem II lub zbóż poddanych kontroli celnej do produkcji napojów spirytusowych określonych w art. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2825/93 uwarunkowane jest okazaniem świadectwa refundacji wydanego zgodnie z art. 24 niniejszego rozporządzenia.
Przepisów pierwszego akapitu nie stosuje się w odniesieniu do dostaw określonych w art. 4 ust. 1 tiret trzecie i w art. 36 ust. 1, 40 ust. 1, 44 ust. 1, oraz w art. 46 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 800/1999 lub w odniesieniu do wywozu określonego w rozdziale IV niniejszego rozporządzenia.
3.
Przyznanie refundacji według systemu wcześniejszego ustalania przewidzianego w art. 20 ust. 2 uwarunkowane jest okazaniem świadectwa refundacji zawierającego informację o wcześniejszym ustaleniu stawek refundacji.
Artykuł 23
1.
Rozporządzenie (WE) nr 1291/2000 ma zastosowanie do świadectw refundacji określonych w niniejszym rozporządzeniu.
2.
Przepisy rozporządzenia (WE) nr 1291/2000 w sprawie praw i obowiązków wynikających z świadectw refundacji denominowanych w ilościach, mają zastosowanie mutatis mutandis do praw i obowiązków wynikających ze świadectw refundacji określonych w niniejszym rozporządzeniu dla kwot denominowanych w EUR, uwzględniając przepisy zawarte w załączniku VI do niniejszego rozporządzenia.
3. W drodze odstępstwa od ust. 1 i 2 niniejszego artykułu, art. 8 ust. 2 i ust. 4, art. 9, 12 i 14, art. 18 ust. 1, art. 21, 24, 32, 33 i 35, art. 36 ust. 5 oraz art. 42, 46, 47 i 50 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000 nie mają zastosowania do świadectw refundacji określonych w niniejszym rozporządzeniu.
4.
Dla celów art. 40 i 41 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000, świadectwa ważne do dnia 30 września nie mogą być przedłużone.
W takich przypadkach świadectwa zostają anulowane dla wszystkich kwot, na które nie zostały złożone wnioski z powodu siły wyższej, a odnośne zabezpieczenie zostaje zwolnione.
Artykuł 24
1.
Wniosek o świadectwo refundacji oraz samo świadectwo refundacji sporządza się w oparciu o wzór przedstawiony w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 1291/2000, a kwotę wyraża w EUR.
Dokumenty te wypełnia się zgodnie z instrukcjami podanymi w załączniku VI do niniejszego rozporządzenia.
2.
Jeżeli wnioskodawca nie zamierza dokonywać wywozu z Państwa Członkowskiego innego niż to, w którym składa wniosek o świadectwo refundacji, właściwe władze mogą je zatrzymać, w szczególności w formie pliku komputerowego.
W takim przypadku właściwe władze informują wnioskodawcę, iż jego wniosek został zarejestrowany oraz udzielają mu informacji określonych w egzemplarzu posiadacza świadectwa refundacji, zwanego dalej "egzemplarzem nr 1".
Egzemplarza dla organu wydającego (zwanego dalej "egzemplarzem nr 2") nie wydaje się.
Właściwe władze natomiast rejestrują wszystkie informacje ze świadectw refundacji określone w sekcjach III i IV załącznika VI oraz kwoty wnioskowane na podstawie danego świadectwa.
Artykuł 25
Przyznanie refundacji dla zbóż objętych kontrolą celną w związku z wytwarzaniem napojów spirytusowych określonych w art. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2825/93 jest uwarunkowane okazaniem świadectwa refundacji wydanego zgodnie z art. 24 niniejszego rozporządzenia.
Dla potrzeb stosowania art. 22 zboża takie zostają uznane za wywiezione.
Artykuł 26
Bez uszczerbku dla art. 27, świadectwa refundacji są niezbywalne.
Artykuł 27
1.
Obowiązki wynikające ze świadectw są niezbywalne.
Prawa wynikające ze świadectw mogą być przeniesione przez ich tytularnego posiadacza w trakcie całego okresu ważności, pod warunkiem, że prawa wynikające z każdego świadectwa lub jego wyciągu zostają przeniesione na korzyść tylko jednego beneficjenta oraz że nazwisko i adres beneficjenta przyjmującego takie prawa jest wpisane w rubryce 20 formularza wniosku o przyznanie świadectwa refundacji, określonego w art. 24, nie później niż w momencie składania wniosku.
Takie przeniesienie praw będzie odnosiło się do kwot jeszcze nieprzyznanych dla świadectwa lub wyciągu.
Przed wydaniem świadectwa do rubryki 22 wpisuje się następujący tekst i uzupełnić go zgodnie ze szczegółowymi informacjami przewidzianymi we wniosku: "Prawa mogą ewentualnie zostać przeniesione na … (nazwisko i adres beneficjenta)".
Jeżeli nazwisko i adres potencjalnego beneficjenta nie zostały podane we wniosku o przyznanie świadectwa, rubrykę 6 skreśla się.
2.
W drodze odstępstwa od ust. 1, w przypadku świadectw refundacji wydanych po dniu 1 czerwca dla towarów wywiezionych przed dniem 1 października, nie obowiązuje wymóg podania nazwiska i adresu beneficjenta w rubryce 20 formularza wniosku.
Rubryki 6 nie wykreśla się wówczas z takich świadectw refundacji.
3.
Beneficjenci nie mogą przenosić nabytych praw dalej, ale mogą przenieść je z powrotem na posiadacza tytularnego.
W takich przypadkach, organ wydający wpisuje jedną z informacji, ustalonych w Załączniku VIII, w rubryce 6 świadectwa.
Artykuł 28
1.
W przypadku wniosku o przeniesienie praw przez posiadacza tytularnego lub w przypadku przeniesienia zwrotnego na posiadacza tytularnego, organ wydający lub agencja/agencje wyznaczone przez każde Państwo Członkowskie wprowadzają poniższe informacje do świadectwa lub, jeżeli to właściwe, do jego wyciągu:
a) nazwisko i adres beneficjenta, zgodnie z art. 27 ust. 1 lub wpisem określonym w art. 27 ust. 3;
b) datę przeniesienia lub przeniesienia zwrotnego na posiadacza tytularnego, potwierdzoną pieczęcią właściwego organu lub agencji.
2.
Przeniesienie praw przez lub przeniesienie zwrotne na posiadacza tytularnego wchodzi w życie z datą wpisu określonego w ust. 1 lit. b).
Artykuł 29
Wnioski o wcześniejsze ustalenie stawek refundacji dotyczą wszystkich stosowanych stawek refundacji.
Wniosek o wcześniejsze ustalenie stawki refundacji może zostać złożony w momencie składania wniosku o świadectwo refundacji albo w każdym czasie po dniu, w którym świadectwo refundacji zostało przyznane.
Wnioski o wcześniejsze ustalenie stawki refundacji zostają przygotowane zgodnie z sekcją II załącznika VI, wykorzystując formularz określony w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 1291/2000.
Wcześniejszego ustalenia nie stosuje się do wywozu dokonanego przed dniem złożenia wniosku.
Wnioski o wcześniejsze ustalenie stawki refundacji złożone w czwartek są traktowane tak, jakby zostały złożone w następnym dniu roboczym.
Artykuł 30
Posiadacz świadectwa refundacji może zwrócić się o wydanie wyciągu ze świadectwa sporządzonego w postaci ustalonej w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 1291/2000.
Wniosek zawiera informacje podane w punkcie 3 sekcji II załącznika VI do niniejszego rozporządzenia.
Kwotę, na jaką składany jest wniosek o wyciąg, odnotowuje się na oryginale świadectwa.
Artykuł 31
1.
Wydanie świadectwa refundacji zobowiązuje jego posiadacza do złożenia wniosku o refundacje równe kwocie, na jaką wydane zostało świadectwo, w odniesieniu do towarów wywożonych podczas okresu ważności świadectwa refundacji.
Celem zagwarantowania wywiązania się z tego obowiązku wnosi się zabezpieczenie określone w art. 43.
2. Obowiązki określone w ust. 1 są obowiązkami pierwotnymi w rozumieniu art. 20 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2220/85.
Obowiązki pierwotne uważa się za wypełnione, jeżeli eksporter przekaże specjalny wniosek dotyczący towarów wywożonych w okresie ważności świadectwa refundacji zgodnie z warunkami ustanowionymi w art. 32 niniejszego rozporządzenia oraz w sekcji V załącznika VI.
W przypadku, gdy specjalny wniosek nie jest zgłoszeniem wywozowym, zostaje złożony w terminie trzech miesięcy od daty wygaśnięcia ważności świadectwa refundacji, którego numer został podany w specjalnym wniosku, z wyjątkiem przypadku siły wyższej.
Jeżeli termin trzech miesięcy wymieniony w akapicie trzecim nie zostanie dotrzymany, obowiązek wymieniony w pierwszym zdaniu ust. 1 nie może być uznany za dopełniony.
Zabezpieczenie przewidziane w art. 43 dla danej kwoty ulega w związku z tym przepadkowi.
3.
Dowód na spełnienie obowiązku pierwotnego zostaje dostarczony właściwym władzom w postaci przedstawienia egzemplarza nr 1 świadectwa refundacji, właściwie oznaczonego zgodnie z art. 32 ust. 2.
Przedmiotowe dowody przedstawia się do końca dziewiątego miesiąca po wygaśnięciu okresu ważności świadectwa refundacji.
Zabezpieczenie przewidziane w art. 43 ulega przepadkowi, proporcjonalnie do kwoty, w odniesieniu do której eksporter nie przedstawił wymaganego dowodu przed upływem określonego terminu.
Artykuł 32
1. Każdy eksporter wypełnia specjalny wniosek o wypłatę w rozumieniu art. 49 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 800/1999. Zostaje on przedstawiony organowi odpowiedzialnemu za wypłaty, łącznie z odpowiednimi świadectwami, poza przypadkiem rejestracji świadectw w rozumieniu art. 24 ust. 2 niniejszego rozporządzenia.
Właściwe władze mogą uznać, że specjalny wniosek nie jest dokumentem dotyczącym wypłaty refundacji określonym w art. 49 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 800/1999.
Właściwe władze mogą uznać specjalny wniosek za zgłoszenie wywozowe w rozumieniu art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 800/1999.
W tym przypadku, datą otrzymania specjalnego wniosku przez władze odpowiedzialne za wypłaty określone w ust. 2 niniejszego artykułu jest data otrzymania przez te władze zgłoszenia wywozowego.
We wszystkich innych przypadkach, specjalny wniosek zawiera szczegółowe dane dotyczące zgłoszenia wywozowego.
2.
Władze odpowiedzialne za wypłaty ustalają wnioskowaną kwotę na podstawie informacji zamieszczonych w specjalnym wniosku, przyjmując za wyłączną podstawę ilość i charakter wywożonego produktu podstawowego (produktów podstawowych) oraz obowiązującą stawkę refundacji (stawki).
Wszystkie te informacje trzeba zamieścić lub wyraźnie określić w zgłoszeniu wywozowym.
Władze odpowiedzialne za wypłaty odznaczają przedmiotową kwotę na świadectwie refundacji w terminie trzech miesięcy od daty otrzymania specjalnego wniosku.
Świadectwa oznacza się na odwrotnej stronie egzemplarza nr 1; rubryki 28, 29 i 30, zamiast ilości zawierają kwoty wyrażone w EUR.
Akapit czwarty stosuje się mutatis mutandis do świadectw przechowywanych w formie elektronicznej.
3.
Po przypisaniu, jeżeli świadectwo refundacji nie jest zarejestrowane, egzemplarz nr 1 świadectwa zwraca się posiadaczowi lub na życzenie eksportera, przechowywany jest on przez władze dokonujące wypłaty.
4.
Zabezpieczenie zatrzymane w odniesieniu do kwoty, do której przypisano świadectwo refundacji dla wywożonych towarów może zostać zwolnione albo przeniesione na poczet gwarancji wypłaty zaliczki refundacji zgodnie z rozdziałem 2 rozporządzenia nr 800/1999.
Artykuł 33
O świadectwa refundacji wydane dla pojedynczego okresu budżetowego można się ubiegać oddzielnie, w sześciu transzach.
Wnioski o przyznanie świadectw mogą być składane najpóźniej do dnia:
a) 7 września dla świadectw do wykorzystania od dnia 1 października;
b) 7 listopada dla świadectw do wykorzystania od dnia 1 grudnia;
c) 7 stycznia dla świadectw do wykorzystania od dnia 1 lutego;
d) 7 marca dla świadectw do wykorzystania od dnia 1 kwietnia;
e) 7 maja dla świadectw do wykorzystania od dnia 1 czerwca;
f) 7 lipca dla świadectw do wykorzystania od dnia 1 sierpnia.
Podmioty mogą składać wnioski o przyznanie świadectwa refundacji tylko dla transzy właściwej dla najbliższej daty zamknięcia, jak podano w akapicie pierwszym lit. a) do f), po dacie złożenia wniosku.
Artykuł 34
Ostateczne terminy przekazywania Komisji informacji przez Państwa Członkowskie w sprawie wniosków o świadectwa podano poniżej:
a) 14 września dla świadectw określonych w art. 33 akapit pierwszy lit. a);
b) 14 listopada dla świadectw określonych w art. 33 akapit pierwszy lit. b);
c) 14 stycznia dla świadectw określonych w art. 33 akapit pierwszy lit. c);
d) 14 marca dla świadectw określonych w art. 33 akapit pierwszy lit. d);
e) 14 maja dla świadectw określonych w art. 33 akapit pierwszy lit. e);
f) 14 lipca dla świadectw określonych w art. 33 akapit pierwszy lit. f).
Artykuł 35
1.
Łączną kwotę, na jaką mogą opiewać wydane świadectwa refundacji dla każdego okresu budżetowego, określa się zgodnie z ust. 2.
2.
Od kwoty stanowiącej maksymalną kwotę refundacji, określoną zgodnie z art. 9 ust. 2 Porozumienia, odejmuje się następujące elementy:
a) kwotę przekraczającą maksymalną kwotę oraz niesłusznie przyznaną w poprzednim roku budżetowym;
b) kwotę zarezerwowaną na pokrycie refundacji wywozu określonego w rozdziale IV niniejszego rozporządzenia;
c) kwoty, dla których świadectwa refundacji ważne podczas danego okresu budżetowego zostały wydane.
Kwotę, w odniesieniu do której wydane świadectwa, określone w art. 45, zostały zwrócone, dodaje się do liczby otrzymanej zgodnie z akapitem pierwszym niniejszego ustępu.
Otrzymana kwota jest powiększona o niewykorzystaną kwotę zarezerwowaną na pokrycie refundacji dla wywozu określonego w rozdziale IV.
W przypadku wątpliwości odnośnie jakichkolwiek kwot określonych w akapicie pierwszym lit. a) do c), zostają one uwzględnione podczas określania kwoty końcowej.
Artykuł 36
Łączna kwota, na jaką mogą zostać wydane świadectwa na każdy z okresów określonych w art. 33, wynosi:
a) 30 % kwoty wyliczonej zgodnie z art. 35, jak ustalono dnia 14 września, w przypadku transzy określonej w art. 33 akapit pierwszy lit. a);
b) 27 % kwoty wyliczonej zgodnie z art. 35, jak ustalono dnia 14 listopada, w przypadku transzy określonej w art. 33 akapit pierwszy lit. b);
c) 32 % kwoty wyliczonej zgodnie z art. 35, jak ustalono dnia 14 stycznia, w przypadku transzy określonej w art. 33 akapit pierwszy lit. c);
d) 44 % kwoty wyliczonej zgodnie z art. 35, jak ustalono dnia 14 marca, w przypadku transzy określonej w art. 33 akapit pierwszy lit. d);
e) 67 % kwoty wyliczonej zgodnie z art. 35, jak ustalono dnia 14 maja, w przypadku transzy określonej w art. 33 akapit pierwszy lit. e);
f) 100 % kwoty wyliczonej zgodnie z art. 35, jak ustalono dnia 14 lipca, w przypadku transzy określonej w art. 33 akapit pierwszy lit. f).
Artykuł 37
1.
W przypadku, gdy łączna kwota odpowiadająca wnioskom otrzymanym w każdym z odnośnych okresów przekracza kwotę maksymalną określoną w art. 35, Komisja ustanawia współczynnik redukcji, stosowany do wszystkich wniosków złożonych przed odpowiednią datą określoną w art. 33, celem dostosowania przedmiotowej kwoty do kwoty maksymalnej określonej w art. 35.
Komisja publikuje przedmiotowy współczynnik w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich w terminie pięciu dni roboczych od daty określonej w art. 34.
2.
Jeżeli Komisja ustanawia współczynnik redukcji, świadectwa są wydawane na wnioskowane kwoty, pomnożone przez 1 minus współczynnik redukcji wymieniony w ust. 1 niniejszego artykułu lub w art. 38 ust. 3 lit. a).
Jednakże, dla transzy określonej w art. 33 akapit pierwszy lit. f), wnioskodawcy mogą wycofać swoje wnioski w ciągu pięciu dni roboczych od opublikowania wartości współczynnika redukcji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
3.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję do dnia 1 sierpnia o kwotach, na jakie opiewają wnioski o przyznanie świadectw refundacji, które zostały wycofane zgodnie z drugim akapitem ust. 2.
Artykuł 38
1.
Jeżeli kwoty określone zgodnie z art. 35 pozostają dostępne, Komisja może, poprzez publikację w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, najpóźniej dnia 10 sierpnia, upoważnić do składania wniosków o przyznanie świadectw refundacji od najbliższego poniedziałku, dla towarów, które zostaną wywiezione przed dniem 1 października.
W przypadku takiej publikacji zastosowanie mają przepisy ust. 2 i 3.
2.
Państwa Członkowskie informują Komisję o wnioskach złożonych w ciągu tygodnia w następny wtorek.
Odpowiednie świadectwa mogą być wydawane od następnego poniedziałku po powiadomieniu Komisji, o ile Komisja nie wyda odmiennych instrukcji.
3.
Jeżeli ogólna kwota, której dotyczą wnioski otrzymane w danym tygodniu składania wniosków, przewyższa kwotę dostępną na mocy ust. 1, Komisja podejmuje jeden lub więcej z następujących kroków:
a) stosuje współczynnik redukcji do wniosków o wydanie świadectw refundacji, złożonych w danym tygodniu składania wniosków, o których Państwa Członkowskie poinformowały Komisję i na które nie zostały jeszcze wydane świadectwa refundacji;
b) instruuje Państwa Członkowskie, aby te odrzucały wnioski złożone w danym tygodniu, o których nie powiadomiły jeszcze Komisji;
c) zawiesza przyjmowanie wniosków o świadectwa refundacji.
4.
Jakiekolwiek rozporządzenie podjęte na mocy ust. 3 zostaje opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w ciągu czterech dni od otrzymania powiadomienia o złożonych wnioskach, zgodnie z ust. 2.
Artykuł 39
1. Świadectwa refundacji są ważne od daty wydania zgodnie z art. 23 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000.
2.
Świadectwa refundacji zachowują ważność do ostatniego dnia piątego miesiąca po miesiącu, w którym złożony został wniosek o przyznanie świadectwa, lub do ostatniego dnia okresu budżetowego, w zależności od tego, która data jest wcześniejsza.
Świadectwa refundacji określone w art. 40 zachowują jednakże ważność do ostatniego dnia piątego miesiąca po miesiącu, w którym złożony został wniosek o przyznanie świadectwa.
Jeżeli stawki refundacji zostały ustalone wcześniej, zgodnie z art. 29, stawki te obowiązują do ostatniego dnia piątego miesiąca po miesiącu, w którym złożony został wniosek o wcześniejsze ustalenie stawki, lub do ostatniego dnia okresu ważności świadectwa, w zależności od tego, która data jest wcześniejsza.
Artykuł 40
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2298/2001 [21] stosuje się do wniosków o przyznanie świadectw refundacji oraz świadectw refundacji wydanych dla wywozu towarów, będących częścią międzynarodowych operacji pomocy żywnościowej, w rozumieniu art. 10 ust. 4 Porozumienia.
Artykuł 41
1.
Dla celów art. 49 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000, zastosowanie mają przepisy zawarte w ust. 2 do 11 niniejszego artykułu.
2.
Od dnia 1 października każdego okresu budżetowego wnioski o świadectwa w związku z zaproszeniem do składania ofert wydanym w kraju trzecim przywozu, ustalające refundacje wywozowe z wyprzedzeniem w dniu złożenia wniosku, mogą być przygotowywane zgodnie z niniejszym artykułem, poza okresami ustalonymi w art. 33 i 38, jeżeli suma kwot odnoszących się do pojedynczego zaproszenia do składania ofert, na które jeden lub więcej eksporterów przygotowało jeden lub więcej wniosków o przyznanie świadectw refundacji, i na które nie wydano jeszcze świadectw, nie przekracza 2 mln EUR.
Jednakże limit ten może zostać podniesiony do 4 mln EUR, jeżeli żaden ze współczynników redukcji opublikowanych od początku okresu budżetowego i określonych w art. 37 ust. 1 nie przekracza 50 %.
3.
Kwota, na którą opiewają wnioski o przyznanie świadectw, nie może przekroczyć ilości podanej w zaproszeniu do składania ofert, pomnożonej przez odpowiednią(e) stawkę(i) refundacji, ustaloną(e) z wyprzedzeniem w dniu złożenia wniosku.
Nie uwzględnia się tolerancji lub opcji zamieszczonych w zaproszeniu do składania ofert.
4. Poza informacjami określonymi w art. 49 ust. 10 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000, Państwa Członkowskie niezwłocznie przekazują Komisji informacje o kwotach, w odniesieniu do których ma zastosowanie każde świadectwo oraz o dacie i godzinie złożenia każdego wniosku.
5.
Jeżeli kwoty zgłoszone zgodnie z ust. 4, po dodaniu do kwot, w odniesieniu do których jeden lub więcej wniosków o przyznanie świadectwa zostało złożonych, w ramach tego samego zaproszenia do składania ofert, przekraczają obowiązujący limit określony w ust. 2, Komisja powiadamia Państwa Członkowskie w ciągu dwóch dni roboczych od otrzymania dodatkowych informacji określonych w ust. 4, że świadectwo refundacji nie zostaje wydane danemu podmiotowi gospodarczemu.
6.
Komisja może zawiesić stosowanie ust. 2, jeżeli skumulowana suma kwot świadectw refundacji, które mogą zostać wydane zgodnie z art. 49 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000, przekracza w danym okresie budżetowym kwotę 4 mln EUR.
Decyzja o takim zawieszeniu zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
7. W drodze wyjątku od art. 39 ust. 1 i 2 niniejszego rozporządzenia, świadectwa wydane zgodnie z art. 49 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000 są ważne od daty wydania w rozumieniu art. 23 ust 2 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000. Świadectwa refundacji są ważne do końca ósmego miesiąca po miesiącu, w którym zostały wydane, lub do dnia 30 września, w zależności od tego, która data jest wcześniejsza. Stawki ustalone wcześniej obowiązują do ostatniego dnia ważności świadectwa.
8. Jeżeli właściwe władze stwierdzą spełnienie przesłanek, zgodnie z art. 49 ust. 9 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1291/2000, że organ, który wystąpił z zaproszeniem do składania unieważnił zamówienie z powodów niezależnych od zwycięski oferent i niestanowiących przypadku siły wyższej, zwalniają zabezpieczenia w przypadkach, kiedy wcześniej ustalona stawka refundacji dla produktów podstawowych odpowiadająca największej refundacji, w porównaniu z innymi zużytymi produktami podstawowymi, jest wyższa niż lub równa stawce refundacji obowiązującej w ostatnim dniu ważności świadectwa.
9. Jeżeli właściwe władze stwierdzą spełnienie przesłanek, zgodnie z art. 49 ust. 9 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1291/2000, że organ, który wystąpił z zaproszeniem do składnia ofert zobowiązał zwycięski oferent do przyjęcia zmian w zamówieniu z powodów niezależnych od niego i niestanowiących przypadku siły wyższej, mogą przedłużyć ważność świadectwa oraz okres czasu podczas którego ma zastosowanie stawka refundacji wcześniej ustalona do dnia 30 września.
10. Jeżeli zwycięski oferent przedstawi odpowiedni dowód, zgodnie z art. 49 ust. 9 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 1291/2000, że w zaproszeniu do składania ofert lub zamówieniu udzielonemu w wyniku rozstrzygnięcia przetargu przewidziany jest margines błędu lub opcja ponad 5 % organ, który wystąpił z zaproszeniem do składania ofert skorzysta z tej klauzuli, obowiązek wywozu zostaje uznany za dopełniony, jeżeli ilość wywiezionych towarów jest maksymalnie 10 % mniejsza od ilości odpowiadającej kwocie, na jaką wydane zostało świadectwo.
Akapit pierwszy stosuje się, pod warunkiem, że ustalona wcześniej stawka refundacji dla produktów podstawowych, odpowiadająca największej refundacji, w porównaniu z innymi zużytymi produktami podstawowymi, jest wyższa lub równa stawce refundacji obowiązującej w ostatnim dniu ważności świadectwa.
W takich przypadkach stawka 95 %, wymieniona w art. 44 ust. 4 niniejszego rozporządzenia, zostaje zastąpiona stawką 90 %.
11. Dla celów niniejszego artykułu, limit czasowy 21 dni, określony w art. 49 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000, zostaje wydłużony do 44 dni.
Artykuł 42
Bez uszczerbku dla art. 10 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000, można sporządzać wyciągi, zachowujące ważność na całym terytorium Wspólnoty, ze świadectw zarejestrowanych jako ważne w jednym Państwie Członkowskim.
SEKCJA 2
Zabezpieczenia
Artykuł 43
Wnioski o przyznanie świadectw refundacji, z wyjątkiem wniosków odnoszących się do operacji pomocy żywnościowej, określonej w art. 40, są ważne tylko po wniesieniu zabezpieczenia w wysokości 25 % wnioskowanej kwoty, zgodnie z warunkami ustanowionymi w art. 15 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000.
Zabezpieczenie zostaje zwolnione zgodnie z warunkami ustanowionymi w art. 44 niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 44
1. Jeżeli na podstawie art. 37 ust. 2 lub art. 38 ust. 3 lit. a) stosowany jest współczynnik redukcji, część zabezpieczenia, równa kwocie wniesionego zabezpieczenia pomnożonej przez współczynnik redukcji, zostaje niezwłocznie zwolniona.
2.
Jeżeli wnioskodawca wycofa swój wniosek o przyznanie świadectwa, zgodnie z art. 37 ust. 2, zwolnione zostaje 80 % początkowej kwoty zabezpieczenia.
3.
Zabezpieczenie zostaje zwolnione w całości po zawnioskowaniu przez posiadacza świadectwa o refundację o łącznej wysokości sięgającej 95 % kwoty, na którą zostało wydane świadectwo.
Na wniosek posiadacza tytularnego Państwo Członkowskie może zwolnić zabezpieczenie w ratach, proporcjonalnie do kwot, w odniesieniu do których warunki określone w art. 31 ust. 2 i ust. 3 zostały spełnione, pod warunkiem że posiadacz przedstawi dowód potwierdzający zawnioskowanie przez niego o kwotę równą przynajmniej 5 % kwoty wskazanej na świadectwie.
4.
Jeżeli wnioski zostały złożone o świadectwa w odniesieniu do wysokości poniżej 95 % kwoty, na jaką świadectwo zostało wydane, część zabezpieczenia, równa 25 % różnicy między 95 % kwoty, na którą wydane zostało świadectwo, a kwotą rzeczywiście wykorzystanej refundacji, ulega przepadkowi.
Jeżeli kwota, w odniesieniu do której warunki określone w art. 31 ust. 2 i ust. 3 zostały spełnione, jest niższa niż 5 % kwoty wskazanej na świadectwie, całość zabezpieczenia ulega przepadkowi.
Jeżeli łączna kwota zabezpieczenia ulegająca przepadkowi wynosi 100 EUR lub mniej dla danego świadectwa, Państwo Członkowskie zwalnia zabezpieczenie w całości.
Artykuł 45
1.
Jeżeli świadectwo lub jego wyciąg zostają zwrócone organowi wydającemu w terminie odpowiadającym pierwszym dwóm trzecim okresu ważności, odpowiednia kwota zabezpieczenia ulegająca przepadkowi zostaje zmniejszona o 40 %, a dla potrzeb wyliczenia takiego okresu każda część dnia jest traktowana jako jeden cały dzień.
Jeżeli świadectwo lub jego wyciąg zostają zwrócone organowi wydającemu w czasie równym ostatniej jednej trzeciej jego okresu ważności lub w ciągu miesiąca od daty jego wygaśnięcia, odpowiednia kwota zabezpieczenia ulegająca przepadkowi zostaje zmniejszona o 25 %.
2.
Przepisy zawarte w ust. 1 obowiązują tylko dla świadectw i ich wyciągów zwróconych organom wydającym w czasie trwania okresu budżetowego, dla którego świadectwa te zostały wydane, pod warunkiem że zostaną zwrócone nie później niż dnia 30 czerwca w tym okresie budżetowym.
ROZDZIAŁ IV
WYWÓZ NIEOBJĘTY ŚWIADECTWAMI
Artykuł 46
Dla każdego okresu budżetowego od dnia 1 października 2004 r., wywóz nie objęty świadectwami kwalifikuje się do wypłaty refundacji w ramach limitu określonego rezerwą łączną w wysokości 40 mln EUR na każdy rok budżetowy.
Artykuł 47
1. Artykułu 46 nie stosuje się do wywozu będącego częścią międzynarodowej pomocy żywnościowej w rozumieniu art. 10 ust. 4 Porozumienia, ani do dostaw określonych w art. 4 ust. 1 akapit drugi tiret trzecie i w art. 36 ust. 1, 40 ust. 1, 44 ust. 1 i 46 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 800/1999.
2.
Artykuł 46 jest stosowany w odniesieniu do wywozu realizowanego przez podmioty, które nie posiadały świadectwa refundacji od początku danego okresu budżetowego i nie posiadają takiego świadectwa na dzień wywozu.
Wnioski składane przez podmioty na warunkach ustanowionych w art. 32 ust. 1 w trakcie roku budżetowego, łącznie ze wnioskami o przedmiotowy wywóz, nie powodują wypłaty kwoty przekraczającej 75000 EUR.
Jeżeli specjalny wniosek zostanie uznany przez właściwe władze za zgłoszenie celne, w rozumieniu art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 800/1999, data złożenia wniosku może, za zgodą właściwych władz, być datą przyjęcia przez władze celne przedmiotowego zgłoszenia wywozowego.
3.
Artykuł 46 ma zastosowanie tylko w Państwie Członkowskim, w którym podmiot ma swoją siedzibę.
Artykuł 48
Państwa Członkowskie informują Komisję, nie później niż piątego dnia każdego miesiąca, o kwotach refundacji przyznanych na podstawie art. 46 od szesnastego dnia miesiąca do końca poprzedniego miesiąca, i nie później niż dwudziestego dnia każdego miesiąca o kwotach refundacji przyznanych na podstawie art. 46 od pierwszego do piętnastego dnia tego miesiąca.
Jeżeli to właściwe, Państwa Członkowskie informują Komisję o nieprzyznaniu żadnych refundacji w tych dniach.
Ze względu na zobowiązania międzynarodowe Wspólnoty, Komisja może zawiesić stosowanie art. 46 do wywozu nieobjętego świadectwem refundacji, na maksymalny okres 20 dni roboczych, jeżeli suma kwot, o których Państwa Członkowskie poinformowały Komisję, osiąga 30 mln EUR.
W tych samych okolicznościach, Komisja może, zgodnie z art. 8 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 3448/93, zawiesić stosowanie art. 46 niniejszego rozporządzenia do wywozu nieobjętego świadectwem refundacji, na okres przekraczający 20 dni roboczych.
ROZDZIAŁ V
OBOWIĄZKI EKSPORTERA
Artykuł 49
1.
Jeżeli towary mają zostać wywiezione, zainteresowana strona deklaruje ilości produktów podstawowych, produktów uzyskanych w wyniku ich przetworzenia albo produktów asymilowanych do jednej z tych dwóch kategorii zgodnie z art. 3, które zostały faktycznie zużyte, w rozumieniu art. 10, do wytworzenia tych towarów, w odniesieniu do których wnioskowana jest refundacja, albo w inny sposób odnieść się do tego składu, jeżeli został on określony zgodnie z art. 10 akapit trzeci.
2.
Jeżeli towary zostały zużyte do produkcji towarów, które mają zostać wywiezione, deklaracja strony zainteresowanej zawiera ilość faktycznie zużytych towarów oraz charakter i ilość każdego z produktów podstawowych, produktów uzyskanych w wyniku ich przetworzenia i/albo produktów asymilowanych do jednej z tych dwóch kategorii zgodnie z art. 3, z których uzyskano dane towary.
Zainteresowana strona, na poparcie swej deklaracji, zobowiązana jest dostarczyć właściwym władzom wszystkie dokumenty i informacje, jakie te władze uznają za stosowne.
Właściwe władze sprawdzają prawidłowość przedstawionych im deklaracji za pomocą odpowiednich środków.
3.
Na wniosek właściwych władz Państwa Członkowskiego, na którego terytorium przeprowadzane są formalności celne związane z wywozem, właściwe władze drugiego Państwa Członkowskiego przekazują im bezpośrednio wszystkie informacje, które są w stanie uzyskać, aby umożliwić sprawdzenie deklaracji sporządzonej przez zainteresowaną stronę.
Artykuł 50
Na zasadzie odstępstwa od art. 49, oraz po konsultacji z właściwymi władzami, deklaracja zużytych produktów i/lub towarów można zastąpić zbiorczą deklaracją ilości zużytych produktów albo odniesieniem do deklaracji dotyczącej tych ilości, jeżeli zostały one już ustalone na mocy art. 10 akapit trzeci oraz pod warunkiem że producent przekazuje do dyspozycji władz wszelkie informacje konieczne do sprawdzenia deklaracji.
Artykuł 51
Eksporter, który nie złoży deklaracji określonej w art. 49 albo nie dostarczy zadowalających informacji na poparcie swej deklaracji, nie jest uprawniony do refundacji.
Niemniej jednak, jeżeli towary te są wymienione w kolumnach 1 i 2 załącznika IV, na wniosek strony przyznaje się jej refundację.
Charakter i ilość produktów podstawowych, uwzględniane przy obliczaniu takiej refundacji, określa się na podstawie analizy towarów przeznaczonych do wywozu oraz zgodnie z tabelą przeliczeniową zamieszczoną w załączniku IV.
Właściwe władze podejmują decyzję dotyczącą warunków przeprowadzenia analizy i informacji, jakie przedstawia się na poparcie takiego wniosku.
Koszt takiej analizy ponosi eksporter.
Artykuł 52
1.
Artykuł 49 nie ma zastosowania do ilości produktów rolnych określonych zgodnie z załącznikiem III, z wyjątkiem:
a) ilości produktów określonych w art. 49 ust. 1. wywożonych w postaci towarów otrzymanych częściowo z produktów, odnośnie do których wypłata refundacji wywozowej nie jest objęta przepisami wymienionymi w art. 1 ust. 1 zgodnie z warunkami ustanowionymi w art. 11 akapit 3;
b) ilości jaj i produktów jajecznych wywożonych w formie ciasta makaronowego, objętego kodem CN 19021100;
c) ilości suchej masy świeżego ciasta makaronowego, jak w art. 11 akapit 2;
d) charakteru produktów podstawowych faktycznie zużytych do produkcji D-glucitolu (sorbitolu), oznaczonego kodami CN 290544 i 382460, oraz, w razie potrzeby, proporcji D-glucitolu (sorbitolu) otrzymanego z produktów skrobiowych i sacharozy;
e) ilości kazeiny wywożonej w postaci towarów objętych kodem CN 35019090;
f) stopnia Plato piwa wytworzonego ze słodu objętego kodem CN 22029010;
g) ilości jęczmienia niebrowarnego zaakceptowanych przez właściwe władze.
Opis towarów podany w zgłoszeniu wywozowym i wniosku o przyznanie refundacji odnośnie towarów wymienionych w załączniku III uwzględnia nazewnictwo podane w tym załączniku.
2.
W przypadku analizy towarów dla celów art. 49, 50, 51 lub ust. 1 lub 3 niniejszego artykułu, stosuje się metody analizy określone w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 4056/87 [22] lub w razie ich braku, metody mające zastosowanie w odniesieniu do klasyfikacji Wspólnej Taryfy Celnej towarów podobnych, które są przywożone do Wspólnoty.
3. Na dokumencie poświadczającym wywóz wyszczególnia się ilości towarów wywożonych oraz ilości produktów określonych w art. 49 ust. 1 lub zamieścić odniesienie do składu określonego zgodnie z art. 10 akapit trzeci. Jednakże w przypadku, gdy stosuje się art. 51 akapit drugi, te drugie ilości zastępuje się ilościami produktów podstawowych wymienionych w kolumnie 4 załącznika IV, odpowiednio do wyników analizy wywożonych towarów.
4.
Aby refundacja dla towarów oznaczonych kodami 04031051 do 04031099, 04039071 do 04039099, 04052010, 04052030, oraz 21050099 została przyznana, towary te spełniają wymogi określone w dyrektywie 92/46/EWG, w szczególności zaś wymóg przygotowania ich w zatwierdzonym zakładzie i ich zgodności z wymogiem posiadania znaku zdrowotności, określonym w punkcie A rozdziału IV załącznika C do tej dyrektywy.
Aby refundacja dla towarów oznaczonych kodami CN 35021190 i 35021990 mogła zostać przyznana, towary te spełniają wymogi określone w przepisach ustanowionych w rozdziale XI Załącznika do dyrektywy 89/437/EWG.
5.
Dla celów art. 49 i 50, każde Państwo Członkowskie informuje Komisję o kontrolach przeprowadzanych na jego terytorium, odnośnie różnych rodzajów wywożonych towarów.
Komisja informuje z kolei o tym pozostałe Państwa Członkowskie.
Artykuł 53
1.
Zgodnie z art. 49 i 50, dla towarów oznaczonych kodami CN 04052010, 04052030, 18069060 do 18069090, 1901 lub 21069098, o wysokiej procentowej zawartości przetworów mlecznych oznaczonych kodami CN 04021019, 04022119, 0405 lub 0406, zainteresowana strona przedstawia deklarację stwierdzającą, że żaden z przetworów mlecznych nie został wwieziony z kraju trzeciego, lub specyfikację ilości przetworów mlecznych wwiezionych z krajów trzecich.
2.
Dla celów ust. 1, sformułowanie "o wysokiej procentowej zawartości" oznacza zawartość 51 lub więcej kilogramów przetworów mlecznych określonych w ust. 1 na 100 kilogramów wywiezionych towarów.
3.
W przypadku złożenia wniosku o określenie ilości zgodnie z art. 10 akapit trzeci, właściwe władze mogą zaakceptować jakiekolwiek zaświadczenie przedstawione przez zainteresowaną stronę, potwierdzające, że przetwory mleczne określone w ust. 1, które zostały przywiezione z krajów trzecich, nie będą stosowane.
4.
Deklaracja sporządzona zgodnie z ust. 1 lub świadectwo sporządzone zgodnie z ust. 3 może być zaakceptowane przez właściwe władze o ile będą pewne, że cena zapłacona za przetwory mleczne określone w ust. 1 zawarte w towarach wywożonych jest równa lub zbliżona do ceny przeważającej na rynku Wspólnoty, dla równoważnego produktu.
Porównując ceny uwzględnia się datę zakupu przetworu mlecznego.
ROZDZIAŁ VI
WYPŁATA REFUNDACJI
Artykuł 54
1.
W przypadku wywozu zrealizowanego między dniem 1 października a dniem 15 października każdego roku, refundacja nie zostaje wypłacona przed dniem 16 października.
W przypadku wywozu realizowanego na podstawie świadectwa refundacji wydanego na dany okres budżetowy, oraz jeżeli Komisja uzna, że występuje niebezpieczeństwo niewypełnienia przez Wspólnotę jej zobowiązań międzynarodowych, wypłaty refundacji zaplanowane po zakończeniu tego okresu nie są realizowane przed dniem 16 października. W tym przypadku, termin określony w art. 49 ust. 8 rozporządzenia (WE) nr 800/1999 może zostać czasowo wydłużony do trzech miesięcy i 15 dni w drodze rozporządzenia, które ma zostać opublikowane przed dniem 20 września w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
2. W drodze odstępstwa od art. 28 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 800/1999, w przypadku świadectw refundacji wydawanych od dnia 1 czerwca dla towarów, które mają być wywiezione przed dniem 1 października, produkty podstawowe wymienione w załączniku I do niniejszego rozporządzenia mogą pozostać pod dozorem celnym, mając na względzie ich przetworzenie w ciągu trzech miesięcy od daty akceptacji deklaracji płatności.
W drodze odstępstwa od przepisów art. 29 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 800/1999, w przypadku świadectw refundacji wydawanych do użytku od dnia 1 czerwca dla towarów, które mają być wywiezione przed dniem 1 października, towary mogą być przechowywane pod procedurą składu celnego lub w wolnym obszarze celnym, przez trzy miesiące od daty akceptacji deklaracji płatności.
ROZDZIAŁ VII
OBOWIĄZEK INFORMOWANIA
Artykuł 55
1.
Państwa Członkowskie informują Komisję, do 10 dnia każdego miesiąca, o:
a) kwotach, na jakie opiewały zwrócone świadectwa refundacji w poprzednim miesiącu, zgodnie z art. 45 ust. 1;
b) kwotach, na jakie opiewały świadectwa refundacji do zapłacenia w poprzednim miesiącu, co do których nie zostały wypełnione obowiązki wymienione w art. 31 ust. 1 zgodnie z art. 31 ust. 2 lub ust. 3;
c) świadectwach refundacji wydanych w poprzednim miesiącu, określonych w art. 40;
d) świadectwach refundacji wydanych w poprzednim miesiącu, zgodnie z art. 49 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000.
Kwoty wymienione w lit. b) pierwszego akapitu są różnicowane, w zależności od okresu budżetowego, do którego odnoszą się świadectwa refundacji.
2.
Co roku do dnia 1 listopada Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o ogólnej kwocie przypisanej przed dniem 1 października tego roku do świadectw refundacji wydanych w okresie budżetowym kończącym się dnia 30 września poprzedniego roku kalendarzowego.
Artykuł 56
1.
Najpóźniej do końca miesiąca następującego po każdym miesiącu kalendarzowym, Państwa Członkowskie przekazują Komisji, za pośrednictwem zabezpieczonego sieciowego Systemu Wymiany Danych (DEX), informacje statystyczne dotyczące towarów objętych niniejszym rozporządzeniem, dla których przyznane zostały w poprzednim miesiącu refundacje wywozowe, w rozbiciu na ośmiocyfrowe kody CN, obejmujące:
a) ilości takich towarów, wyrażone w tonach lub innych podanych jednostkach miary;
b) kwoty, wyrażone w EUR lub walucie krajowej, refundacji wywozowych przyznanych za poprzedni miesiąc dla wszystkich wymienionych podstawowych produktów rolnych;
c) ilości, wyrażone w tonach, każdego z podstawowych produktów rolnych, dla których przyznano refundacje.
2.
Przed dniem 1 stycznia każdego roku, Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o łącznych kwotach refundacji, które zostały przez nie faktycznie przyznane do dnia 30 września poprzedniego roku, dla towarów wywiezionych w poprzednich okresach budżetowych, a które nie zostały wcześniej przekazane, z podaniem odnośnych okresów.
3.
Dla celów ust. 1 i ust. 2, wykaz przyznanych refundacji obejmuje zaliczki.
Zwroty bezpodstawnie wypłaconych refundacji są odnotowywane osobno.
ROZDZIAŁ VIII
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 57
Rozporządzenia (EWG) nr 3615/92, (WE) nr 3223/93 i (WE) nr 1520/2000 zostają niniejszym uchylone.
Wszelkie odesłania do uchylonych rozporządzeń są rozumiane jako odesłania do niniejszego rozporządzenia, i odczytywane zgodnie z tabelą korelacji w załączniku IX.
Artykuł 58
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie będzie miało zastosowanie do wniosków złożonych od dnia 8 lipca 2005 r. o świadectwa do wykorzystania od dnia 1 października 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1044/2005
z dnia 4 lipca 2005 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2808/98 w odniesieniu do ustalenia terminu operacyjnego kursu wymiany dla systemów wsparcia wchodzących w zakres stosowania rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1973/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2799/98 z dnia 15 grudnia 1998 r. ustanawiające porozumienia agromonetarne dotyczące euro [1], w szczególności jego art. 9,
uwzględniając rozporządzenie Rady z dnia 29 września 2003 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 oraz (WE) nr 2529/2001 [2], w szczególności jego art. 145 lit. c),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 ustanawia systemy wsparcia bezpośredniego, które wypłacane są na podstawie wniosku o płatność jednolitą i których wysokość jest zawsze wyrażana w euro.
(2) Ponieważ nie ustalono terminów operacyjnych kursu wymiany dla niektórych systemów wsparcia przewidzianych w rozporządzeniu (WE) nr 1782/2003, należy ustalić jednolity termin operacyjny bezpośrednio związany z wnioskami złożonymi przez beneficjentów wsparcia.
Mając na uwadze spójność i przejrzystość względem beneficjentów, powinien on zostać ustalony na dzień możliwie najbliższy daty rozpoczęcia okresu płatności wprowadzonego na mocy wspomnianego rozporządzenia. W celu uproszczenia i zwiększenia skuteczności kontroli stosowania kursów wymiany powinien on także zostać ustalony przed rozpoczęciem roku budżetowego, w którym dokonywane są płatności.
(3) Należy zatem ustalić w jednolity sposób termin operacyjny dla kursów wymiany dla wszystkich systemów wsparcia wchodzących w zakres stosowania rozporządzenia (WE) nr 2808/98 z dnia 22 grudnia 1998 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania agromonetarnego systemu dla euro w rolnictwie [3] oraz w rezultacie uchylić wszystkie przepisy odnoszące się do terminów operacyjnych, o których mowa w rozporządzeniach wprowadzających w życie rozporządzenie (WE) nr 1782/2003.
(4) W celu poinformowania podmiotów gospodarczych o zmianach przepisów z odpowiednim wyprzedzeniem przed rozpoczęciem płatności, należy również przewidzieć wejście w życie niniejszego rozporządzenia na dzień 1 sierpnia 2005 r.
(5) Ponieważ dla 2005 roku niektóre terminy operacyjne zostały ustalone przed dniem 1 sierpnia 2005 r., należy przewidzieć, na zasadach przejściowych, stosowanie tych terminów operacyjnych w odniesieniu do roku 2005.
(6) Należy zatem zmienić rozporządzenie (WE) nr 2808/98 oraz rozporządzenie Komisji (WE) nr 1973/2004 z dnia 29 października 2004 r. w sprawie ustanowienia szczegółowych zasad zastosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 w sprawie systemów wsparcia przewidzianych w tytułach IV i IVa tego rozporządzenia oraz wykorzystania gruntów zarezerwowanych do produkcji surowców [4].
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią odpowiednich komitetów zarządzających,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 4 rozporządzenia (WE) nr 2808/98 wprowadza się następujące zmiany:
1) ustęp 1 otrzymuje następujące brzmienie:
"1.
W przypadku systemów wsparcia określonych w załączniku I do rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 [5] terminem operacyjnym dla kursu wymiany jest dzień 1 października roku, na który pomoc jest przyznawana.
2) ustęp 3 otrzymuje następujące brzmienie:
"3.
Kurs wymiany stosowany do celów ust. 2 stanowi średnią, obliczaną pro rata temporis, kursów wymiany stosowanych w miesiącu poprzedzającym datę terminu operacyjnego.
Średnią kursu wymiany ustala Komisja w miesiącu po dacie terminu operacyjnego.".
Artykuł 2
Skreśla się art. 21 ust. 3 oraz art. 86 i 128 rozporządzenia (WE) nr 1973/2004 dotyczące ustalania terminu operacyjnego dla kursu wymiany i/lub zasad obliczania kursów wymiany w przypadku pomocy w odniesieniu do skrobi ziemniaczanej, premii za owce i kozy oraz płatności związanych z wołowiną.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 sierpnia 2005 r.
Jednakże w przypadku systemów wsparcia, o których mowa w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, dla których termin operacyjny dla kursów wymiany na rok 2005 ustalono przed dniem 1 sierpnia 2005 r., określony w ten sposób termin operacyjny stosuje się w odniesieniu do roku 2005.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1045/2005
z dnia 4 lipca 2005 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2760/98 dotyczące wykonania programu współpracy transgranicznej w ramach programu PHARE
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3906/89 z dnia 18 grudnia 1989 r. w sprawie pomocy gospodarczej dla niektórych państw Europy Środkowej i Wschodniej [1], w szczególności jego art. 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rada Europejska podczas spotkania w Brukseli w dniach 17 i 18 czerwca 2004 r. podjęła decyzję o przyznaniu Chorwacji statusu państwa kandydującego do członkostwa w UE i poprosiła Komisję o przygotowanie strategii przedakcesyjnej dla Chorwacji obejmującej niezbędne instrumenty,
(2) Na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 2257/2004 z dnia 20 grudnia 2004 r.
Chorwację włączono do grona krajów beneficjentów instrumentu przedakcesyjnego PHARE z dniem 2 stycznia 2005 r.
(3) Dlatego też należy zmienić rozporządzenie (WE) nr 2760/98 [2] celem rozszerzenia programu współpracy transgranicznej PHARE tak, aby objął on tereny przygraniczne Chorwacji graniczące z krajami sąsiednimi.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Przebudowy Gospodarczej w Niektórych Państwach Europy Środkowej i Wschodniej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Na końcu art. 2 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2760/98 dodaje się tekst w brzmieniu:
"c) Chorwacja i Włochy, Chorwacja i Słowenia, Chorwacja i Węgry, Chorwacja i Serbia i Czarnogóra, Chorwacja i Bośnia-Hercegowina".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1046/2005
z dnia 4 lipca 2005 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 958/2003 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania decyzji Rady 2003/286/WE w odniesieniu do koncesji w formie wspólnotowych kontyngentów taryfowych na niektóre produkty zbożowe pochodzące z Republiki Bułgarii oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2809/2000
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 2003/286/WE z dnia 8 kwietnia 2003 r. w sprawie zawarcia Protokołu dostosowującego handlowe aspekty Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Bułgarii, z drugiej strony, biorąc pod uwagę wyniki negocjacji między stronami w sprawie nowych wzajemnych koncesji rolnych [1], w szczególności jej art. 3 ust. 2,
uwzględniając decyzję Rady i Komisji 2005/430/WE z dnia 18 kwietnia 2005 r. w sprawie protokołu dodatkowego do Układu Europejskiego między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Bułgarii, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej [2], w szczególności jej art. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z decyzją 2003/286/WE Wspólnota zobowiązała się ustanowić zerowe stawki na pszenicę oraz mieszankę żyta i pszenicy, gluten pszenny i kukurydzę pochodzącą z Republiki Bułgarii dla kontyngentów taryfowych w przywozie.
Na rok gospodarczy 2003/2004 kontyngenty te wynosiły odpowiednio 250000 ton i 80000 ton.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 958/2003 [3] ustanowiło szczegółowe zasady stosowania decyzji Rady w odniesieniu do zarządzania powyższymi kontyngentami taryfowymi.
(2) Zgodnie z decyzją Rady 2005/430/WE Wspólnota zobowiązała się podwyższyć z dniem 1 lipca 2005 r. wielkość kontyngentów taryfowych w przywozie o zerowej stawce na pszenicę oraz mieszankę żyta i pszenicy i gluten pszenny pochodzące z Republiki Bułgarii, do wysokości 352000 ton, rocznie zwiększając ją o 32000 ton.
Konieczne jest zatem wprowadzenie odpowiednich zmian w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 958/2003 w celu uwzględnienia powyższego zwiększenia wielkości kontyngentów.
(3) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 958/2003.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 958/2003 zastępuje się załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1047/2005
z dnia 4 lipca 2005 r.
ustalające wspólnotowe ceny producenta i wspólnotowe ceny przywozu dla goździków i róż w zastosowaniu systemu przywozu niektórych produktów uprawy roślin kwiatowych pochodzących z Jordanii
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 4088/87 z dnia 21 grudnia 1987 r. ustalające warunki stosowania preferencyjnych stawek celnych w przywozie niektórych kwiatów pochodzących z Cypru, Izraela, Jordanii i Maroka oraz z Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy [1], w szczególności jego art. 5 ust. 2 lit. a),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 2 ust. 2 i art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 4088/87 przewiduje, iż wspólnotowe ceny przywozu i wspólnotowe ceny producenta są ustalane co piętnaście dni dla goździków jednokwiatowych (bloom), goździków wielokwiatowych (spray), róż wielkokwiatowych i róż drobnokwiatowych i mają zastosowanie przez dwa tygodnie. Zgodnie z art. 1b rozporządzenia Komisji (EWG) nr 700/88 z dnia 17 marca 1988 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady stosowania uzgodnień dotyczących przywozu do Wspólnoty niektórych kwiatów pochodzących z Cypru, Izraela, Jordanii, Maroka oraz z Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy [2] ceny są ustalone dla okresu dwóch kolejnych tygodni na podstawie ważonych danych, dostarczonych przez Państwa Członkowskie.
(2) Istotne jest, aby ceny te zostały bezzwłocznie ustalone, żeby móc określić, jakie należności celne należy stosować.
(3) Z uwagi na przystąpienie Cypru do Unii Europejskiej dnia 1 maja 2004 r. w przyszłości nie należy ustalać cen przywozu odnośnie do tego państwa.
(4) Podobnie nie należy też już ustalać cen przywozu względem Izraela, Maroka, Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy, biorąc pod uwagę porozumienia zatwierdzone decyzją Rady 2003/917/WE z dnia 22 grudnia 2003 r. w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Państwem Izrael dotyczącego wzajemnych środków liberalizacyjnych oraz zastąpienia protokołów 1 i 2 do Układu o stowarzyszeniu między WE a Izraelem [3], 2003/914/WE z dnia 22 grudnia 2003 r. w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Królestwem Maroka dotyczącego wzajemnych środków liberalizacyjnych oraz zastąpienia protokołów 1 i 3 do Układu o stowarzyszeniu między WE a Marokiem [4] oraz 2005/4/WE z dnia 22 grudnia 2004 r. w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów pomiędzy Wspólnotą Europejską a Organizacją Wyzwolenia Palestyny (OWP) na rzecz Autonomii Palestyńskiej na Zachodnim Brzegu i w Strefie Gazy, dotyczącego wzajemnych środków liberalizacji oraz zastąpienia protokołów 1 i 2 do Przejściowego układu stowarzyszeniowego pomiędzy WE a Autonomią Palestyńską [5].
(5) Komisja powinna przyjąć omawiane środki w odstępie czasowym między zebraniami Komitetu Zarządzającego ds. Żywych Roślin i Produktów Kwiatowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wspólnotowe ceny producenta i wspólnotowe ceny przywozu dla goździków jednokwiatowych (bloom), goździków wielokwiatowych (spray), róż wielkokwiatowych i róż drobnokwiatowych, określone w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 4088/87, ustalone są w Załączniku do niniejszego rozporządzenia na okres od 6 do 19 lipca 2005 r.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1048/2005
z dnia 13 czerwca 2005 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2032/2003 w sprawie drugiej fazy 10-letniego programu pracy określonego w art. 16 ust. 2 dyrektywy 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącej wprowadzania do obrotu produktów biobójczych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu produktów biobójczych [1], w szczególności jej art. 16 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2032/2003 [2] stanowi, że od daty wejścia w życie rozporządzenia każdą substancję czynną niewymienioną w załączniku I uważa się za niewprowadzoną do obrotu do celów biobójczych przed dniem 14 maja 2000 r.
W związku z tym produkty biobójcze zawierające substancje czynne niewymienione w załączniku I nie mogą być w dalszym ciągu wprowadzane do obrotu, chyba że wystąpiono z wnioskiem o ich włączenie do załącznika I lub IA do dyrektywy 98/8/WE zgodnie z art. 11 tej dyrektywy i zostało wydane pozwolenie tymczasowe zgodnie z art. 15 ust. 2 tej dyrektywy.
Jednakże Państwa Członkowskie stwierdziły istnienie pewnej liczby substancji czynnych, które nie zostały zidentyfikowane lub notyfikowane przed upływem terminu określonego w rozporządzeniach Komisji (WE) nr 1896/2000 i (WE) nr 1687/2002, mimo że były one zawarte w produktach biobójczych wprowadzonych do obrotu przed dniem 14 maja 2000 r.
Niektóre z tych substancji czynnych są istotne ze społeczno-gospodarczego punktu widzenia i z punktu widzenia ochrony zdrowia publicznego.
Zasadne jest zatem sporządzenie nowego wykazu substancji czynnych, które powinny być dopuszczone do obrotu do dnia 1 września 2006 r.
(2) Według Państw Członkowskich niektóre substancje niewłączone do załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 2032/2003 są wykorzystywane w zastosowaniach, które są uzasadnione podstawowymi potrzebami ochrony zdrowia, bezpieczeństwa i ochrony dziedzictwa kulturowego lub które mają zasadnicze znaczenie dla funkcjonowania społeczeństwa w świetle braku odpowiednich, z technicznego lub gospodarczego punktu widzenia, alternatywnych rozwiązań lub substytutów możliwych do przyjęcia z punktu widzenia ochrony środowiska lub zdrowia.
Zasadne jest zatem wprowadzenie systemu składania wniosków o przedłużenie okresu prowadzenia obrotu produktami biobójczymi zawierającymi te substancje.
Możliwość przedłużenia obrotu produktami biobójczymi powinna być przyznawana wnioskującym Państwom Członkowskim jedynie w przypadku, gdy wnioski są uzasadnione, a dalsze stosowanie nie wywołuje obaw co do ochrony zdrowia ludzi i środowiska, oraz, o ile ma to zastosowanie, opracowywane są rozwiązania alternatywne.
Przedłużenie to nie może być jednak przyznawane na okres dłuższy niż do dnia 14 maja 2010 r.
(3) Zgodnie z art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2032/2003 wprowadzanie do obrotu produktów biobójczych zawierających substancje czynne nienotyfikowane, lub substancje czynne nienotyfikowane dla odpowiednich typów produktów, jest możliwe najpóźniej do dnia 1 września 2006 r.
W przypadku niektórych dotychczas nienotyfikowanych substancji lub kombinacji substancji/typów produktów, w interesie podmiotów gospodarczych leży przygotowanie kompletnej dokumentacji, tak aby te substancje czynne były następnie włączone do załącznika I lub IA do dyrektywy 98/8/WE.
Zasadne jest zatem wprowadzenie możliwości przedłużenia okresu obrotu produktami biobójczymi zawierającymi wspomniane substancje w danych typach produktów, pod warunkiem że zainteresowane podmioty gospodarcze przedłożą kompletną dokumentację z rozsądnym wyprzedzeniem przed dniem 1 września 2006 r.
Jeżeli dokumentacja zostanie przyjęta, przedłużenie terminu wprowadzania tych produktów do obrotu w danych typach produktów powinno być umożliwione do momentu ukończenia oceny kompletnej dokumentacji, która powinna przebiegać równolegle z oceną zgłaszanych substancji dla danych typów produktów.
(4) Przeprowadzenie oceny powinno zostać rozdzielone między właściwe władze wszystkich Państw Członkowskich.
Załącznik V do rozporządzenia (WE) nr 2032/2003 wyznacza obecnie wyłącznie Państwa Członkowskie będące sprawozdawcami w odniesieniu do określonych kombinacji substancji czynnych/typów produktów.
Konieczne jest zatem wyznaczenie Państw Członkowskich będących sprawozdawcami dla pozostałych typów produktów z uwzględnieniem przystąpienia nowych Państw Członkowskich w dniu 1 maja 2004 r.
Również wykaz właściwych władz powinien zostać odpowiednio uaktualniony.
(5) Podmioty gospodarcze wyraziły zainteresowanie przejęciem roli uczestników w następstwie opublikowania przez Komisję informacji na temat przypadków, w których w odniesieniu do danej kombinacji substancji czynnej/typu produktu wszyscy uczestnicy wycofali się lub nie wypełnili swoich zobowiązań.
Tego rodzaju sytuacja miała miejsce dla trzech substancji. Zasadne jest zatem umieszczenie w osobnym Załączniku wykazu tych substancji, wraz z wyznaczonymi Państwami Członkowskimi będącymi sprawozdawcami oraz nowymi terminami przedłożenia kompletnej dokumentacji.
(6) W odniesieniu do szeregu notyfikowanych kombinacji istniejących substancji czynnych/typów produktów — w szczególności tych notyfikowanych dla typów produktów 8 i 14 — wszyscy uczestnicy wycofali się lub nie wypełnili swoich zobowiązań, a żaden inny podmiot gospodarczy lub Państwo Członkowskie nie wyraziło w wyznaczonym terminie zainteresowania przejęciem roli uczestnika.
Ponadto, w wyniku niedawnego sklasyfikowania przez właściwe władze i Komisję niektórych produktów stosowanych w higienie pozyskiwania mleka jako produktów biobójczych w obrębie typu produktów 3 zgodnie z załącznikiem V do dyrektywy 98/8/WE, zasadne jest włączenie do załącznika II niektórych substancji wykorzystywanych w tych produktach stosowanych w higienie pozyskiwania mleka, jeżeli producenci, formulatorzy lub stowarzyszenia, którzy uznali, że produkty te nie wchodzą w zakres dyrektywy 98/8/WE, nie zgłosili notyfikacji przed upływem terminów określonych w rozporządzeniach (WE) nr 1896/2000 [3] i (WE) nr 1687/2002 [4], lecz uczynili to przed datą przyjęcia tego rozporządzenia.
Załączniki II i III do rozporządzenia (WE) nr 2032/2003 powinny zatem zostać odpowiednio zmienione.
Załącznik V, części A, B, C, i D, a także załącznik VI powinny również zostać zmienione w świetle przepisów tego rozporządzenia.
(7) Dla jednej substancji wymienionej w załącznikach I i II do rozporządzenia (WE) nr 2032/2003 podano błędny numer CAS, dla innej podano błędną nazwę zwyczajową.
Cztery substancje nie zostały wymienione w załącznikach I i III, mimo że zostały zidentyfikowane w terminach określonych w rozporządzeniu (WE) nr 1896/2000.
Nieścisłości te należy skorygować.
(8) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 2032/2003.
(9) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Produktów Biobójczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 2032/2003 wprowadza się następujące zmiany:
1) tytuł art. 3 otrzymuje brzmienie:
"Istniejące substancje czynne";
2) w art. 3 dodaje się ust. 4 w brzmieniu:
"4.
Załącznik VII zawiera wykaz substancji czynnych, które nie zostały zidentyfikowane lub notyfikowane w terminach określonych w rozporządzeniu (WE) nr 1896/2000 i rozporządzeniu (WE) nr 1687/2002, mimo że zostało dowiedzione, iż znajdowały się one w obrocie jako substancje czynne w produktach biobójczych przed dniem 14 maja 2000 r.";
3) w art. 4 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 1 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"Substancji czynnych wymienionych w załączniku III i załączniku VII nie włącza się do załącznika I, IA lub IB do dyrektywy 98/8/WE w ramach programu przeglądu.";
b) ustęp 2 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"Nie naruszając przepisów art. 8 dyrektywy 98/8/WE, z mocą od dnia 1 września 2006 r.
Państwa Członkowskie, zgodnie z przepisami art. 16 ust. 3 dyrektywy 98/8/WE, uchylają istniejące pozwolenia lub rejestry dla produktów biobójczych zawierających substancje czynne wymienione w załączniku III i załączniku VII oraz zapewniają, aby takie produkty biobójcze nie były wprowadzane do obrotu na terytorium tych Państw Członkowskich.";
c) ustęp 3 otrzymuje brzmienie:
"Od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia każdą substancję czynną niewymienioną w załączniku I lub załączniku VII uważa się za niewprowadzoną do obrotu do celów biobójczych przed dniem 14 maja 2000 r.";
4) dodaje się następujące art. 4a i 4b w brzmieniu:
"Artykuł 4a
Podstawowe zastosowanie
1.
Państwa Członkowskie mogą wystąpić do Komisji z wnioskiem o przedłużenie terminu, o którym mowa w art. 4 ust. 2, w przypadku gdy uznają, że dana substancja czynna wymieniona w załączniku III lub VII jest dla nich istotna z punktu widzenia ochrony zdrowia, bezpieczeństwa, ochrony dziedzictwa kulturowego, lub gdy ma ona zasadnicze znaczenie dla funkcjonowania społeczeństwa, i w przypadku braku dostępnych, odpowiednich z technicznego i gospodarczego punktu widzenia alternatywnych rozwiązań lub substytutów, które mogą zostać przyjęte z punktu widzenia ochrony środowiska i zdrowia ludzi.
Wnioski należy składać wraz z dokumentem wskazującym powody i uzasadnienie.
2.
Wnioski, o których mowa w ust. 1, Komisja przekazuje pozostałym Państwom Członkowskim i są one podane do wiadomości publicznej drogą elektroniczną.
Państwa Członkowskie lub osoby mogą w terminie 60 dni od otrzymania wniosku przedłożyć Komisji uwagi na piśmie.
3. Po uwzględnieniu otrzymanych uwag Komisja może zgodnie z art. 16 ust. 2 dyrektywy 98/8/WE przedłużyć termin, o którym mowa w art. 4 ust. 2 tego rozporządzenia, wprowadzania danej substancji do obrotu na terytorium wnioskujących Państw Członkowskich najpóźniej do dnia 14 maja 2010 r., pod warunkiem że wnioskujące Państwa Członkowskie:
a) zapewnią, aby dalsze stosowanie było możliwe jedynie, gdy produkty zawierające daną substancję zostały dopuszczone do obrotu zgodnie z ich podstawowym zastosowaniem;
b) uznają, że przy uwzględnieniu wszelkich dostępnych informacji istnieją przesłanki, aby przyjąć, że dalsze stosowanie nie będzie wywierało żadnych niepożądanych skutków dla zdrowia ludzi lub zwierząt bądź dla środowiska;
c) w momencie zatwierdzenia zastosują wszelkie stosowne środki ograniczające ryzyko;
d) zapewnią, aby zatwierdzone w ten sposób produkty biobójcze pozostające w obrocie po dniu 1 września 2006 r. zostały opatrzone nowymi etykietami zgodnie z warunkami stosowania określonymi przez Państwa Członkowskie w niniejszym ustępie; oraz
e) zapewnią, tam, gdzie ma to zastosowanie, że podmioty, które uzyskały pozwolenia, lub Państwa Członkowskie będą poszukiwali rozwiązań alternatywnych względem wyżej wspomnianych zastosowań lub przygotują dokumentację z myślą jej przedłożenia zgodnie z procedurą określoną w art. 11 dyrektywy 98/8/WE, najpóźniej do dnia 14 maja 2008 r.
4.
Zainteresowane Państwa Członkowskie raz do roku dostarczają Komisji informacje dotyczące stosowania ust. 3, w szczególności w zakresie działań podjętych zgodnie z lit. e).
5.
Państwa Członkowskie mogą w dowolnym momencie zweryfikować pozwolenia dla produktów biobójczych, dla których przedłużono termin wprowadzania do obrotu zgodnie z ust. 3.
W przypadku gdy istnieją powody, aby przypuszczać, że którekolwiek z warunków określonych w lit. a) — e) niniejszego ustępu nie są spełniane, zainteresowane Państwa Członkowskie podejmują bez zbędnej zwłoki środki mające na celu wyjaśnienie sytuacji, lub w przypadku, gdy okaże się to niemożliwe, uchylają pozwolenia dla odnośnych produktów biobójczych.
Artykuł 4b
Przedłużenie terminu wprowadzania do obrotu
1.
Producenci, formulatorzy, stowarzyszenia lub inne osoby mogą wystąpić z wnioskiem o przedłużenie terminu, o którym mowa w art. 4 ust. 2, wprowadzenia do obrotu produktów biobójczych zawierających substancje czynne, o których mowa w niniejszym ustępie, poprzez przedłożenie właściwym władzom jednego z Państw Członkowskich najpóźniej do dnia 1 marca 2006 r. kompletnej dokumentacji dla każdej odnośnej kombinacji substancji czynnej/typu produktu spełniającej wymagania załącznika IV.
2.
Dane Państwo Członkowskie weryfikuje, czy dokumentacja, o której mowa w ust. 1, powinna zostać uznana za kompletną w świetle art. 9 ust. 1 — 4.
Jeżeli dokumentacja zostanie uznana za kompletną, kombinacje substancji czynnych/typów produktów zostaną włączone do załącznika II i załącznika V, i, o ile ma to zastosowanie, zostaną wykreślone z załącznika III lub VII.
3.
W odniesieniu do typów produktów innych niż typy 8 i 14, ocena dokumentacji rozpoczyna się w tym samym momencie co ocena dokumentacji innych substancji czynnych w tym(-ch) samym(-ch) typie(-ach) produktów co typ(-y) określony(-e) w załączniku V.";
5) w art. 5 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 2 dodaje się akapity trzeci i czwarty w brzmieniu:
"Państwa Członkowskie będące sprawozdawcami, wyznaczone do dokonania oceny istniejących substancji czynnych wymienionych w załączniku II w odniesieniu do typów produktów od 1 do 6 oraz 13 zostały wymienione w części C załącznika V.Państwa Członkowskie będące sprawozdawcami, wyznaczone do dokonania oceny istniejących substancji czynnych wymienionych w załączniku II w odniesieniu do typów produktów 7, od 9 do 12, 15, 17, 20, 22 oraz 23 zostały wymienione w części D załącznika V.";
b) w ust. 4 data " 1 lipca 2003 r." zostaje zastąpiona datą " 1 marca 2005 r.";
6) w art. 7 dodaje się następujący akapit trzeci w brzmieniu:
"W przypadku gdy Państwo Członkowskie wyrazi zainteresowanie otrzymaniem kopii wyłącznie w formie elektronicznej lub innej liczby kopii, informuje o tym Komisję, która upublicznia te informacje w formie elektronicznej.
Jeżeli to Państwo Członkowskie zmieni swoją decyzję, powinno bez zwłoki poinformować Komisję, tak aby Komisja mogła dokonać stosownej aktualizacji publicznie dostępnych informacji.";
7) w art. 8 ust. 4 dodaje się następujący akapit czwarty w brzmieniu:
"Wykazy odnośnych substancji czynnych, Państw Członkowskich będących sprawozdawcami oraz nowych terminów zostały zawarte w załączniku VIII.
Załącznik V zostaje stosowanie uaktualniony.";
8) w załączniku I wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem I do niniejszego rozporządzenia;
9) załącznik II zastępuje się tekstem załącznika II do niniejszego rozporządzenia;
10) w załączniku III wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem III do niniejszego rozporządzenia;
11) w załączniku V wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem IV do niniejszego rozporządzenia;
12) załącznik VI zastępuje się tekstem załącznika V do niniejszego rozporządzenia;
13) tekst zawarty w załączniku VI do niniejszego rozporządzenia dodaje się jako załącznik VII;
14) tekst zawarty w załączniku VII do niniejszego rozporządzenia dodaje się jako załącznik VIII.
Artykuł 2
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1049/2005
z dnia 5 lipca 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 6 lipca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1050/2005
z dnia 5 lipca 2005 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2377/1999 ustanawiające normę handlową dla szparagów
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 2 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2377/1999 [2] ustanawia normę handlową dla szparagów.
Załącznik do niniejszego rozporządzenia w części dotyczącej wymagań minimalnych w odniesieniu do jakości przewiduje, że pędy mogą być myte, lecz nie namaczane.
(2) W sektorze powszechnie praktykowane jest wkładanie pędów szparagów białych do lodowato zimnej wody przed pakowaniem zapobiegając w ten sposób ich różowieniu.
(3) Zatem, biorąc pod uwagę wspomnianą praktykę, należy zmienić przepis dotyczący minimalnego wymogu w odniesieniu do nieodpowiedniego mycia.
(4) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 2377/1999.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Świeżych Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załączniku do rozporządzenia (WE) nr 2377/1999 wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1051/2005
z dnia 5 lipca 2005 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1622/1999 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/96 w odniesieniu do systemu składowania nieprzetworzonych suszonych winogron oraz nieprzetworzonych suszonych fig
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków przetworów owocowych i warzywnych [1], w szczególności jego art. 9 ust. 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 9 rozporządzenia (WE) nr 2201/96 wprowadził system składowania nieprzetworzonych suszonych winogron oraz nieprzetworzonych suszonych fig w okresie dwóch ostatnich miesięcy roku gospodarczego dla tych produktów.
System ten obejmuje uzgodnienia dotyczące zatwierdzania agencji składujących, wypłaty na rzecz tych agencji pomocy w odniesieniu do składowania oraz finansowej rekompensaty.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1622/1999 [2] ustanowiło wymagane warunki, jakie muszą spełniać agencje składujące, aby mogły być zatwierdzone, szczególnie w odniesieniu do środków podjętych w celu zagwarantowania właściwego przechowywania składowanych produktów.
(2) Artykuł 2 ust. 2 akapit drugi tiret drugie rozporządzenia Komisji (WE) nr 1622/1999 ustanowił środki przejściowe do końca roku gospodarczego 2003/2004 w odniesieniu do nieprzetworzonych suszonych fig.
(3) Warunki meteorologiczne w pewnym okresie roku gospodarczego 2004/2005 były niekorzystne, co nie pozwoliło owocom rozwinąć się w zadawalającym stopniu.
To spowodowało, że niektórzy producenci zebrali część owoców o wielkości nieco mniejszej niż przewiduje norma, lecz spełniające inne warunki jakości wymagane do spożycia przez ludzi.
W celu uniknięcia przeznaczenia tych owoców do produkcji pasty figowej, co oznaczałoby znaczną stratę finansową, należy przedłużyć wyżej wymienione środki przejściowe ustalając dodatkową minimalną wielkość na rok 2004/2005.
(4) Artykuł 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1622/1999 przewiduje wystawienie na sprzedaż w drodze przetargu produktów przechowywanych przez agencje składujące.
Nieprzetworzone suszone figi sprzedawane są z przeznaczeniem do szczególnych zastosowań przemysłowych, które są określane przez właściwe władze w ogłoszeniu o przetargu.
Biorąc pod uwagę małą intratność takiego rozwiązania, skoro żadne oferty nie zostały zgłoszone do przetargu, należy umożliwić właściwym władzom rozszerzenie zakresu możliwych zastosowań dla przechowywanych produktów wystawianych na sprzedaż, dodając do nich bezpośrednie przeznaczenie dla zwierząt oraz wykorzystanie w procesie kompostacji i biodegradacji.
(5) Należy określić procedury kontroli fizycznej i kontroli dokumentacji dla tych nowych zastosowań, zarówno przy rozpoczęciu jak i zakończeniu składowania.
(6) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1622/1999.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Przetworów Owocowych i Warzywnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1622/1999 wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 2 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Produkty dostarcza się agencjom składującym w plastikowych skrzyniach przystosowanych do układania w stosy.
Jednak, na zasadach przejściowych, mogą być dostarczane we właściwych pojemnikach, aż do zakończenia roku gospodarczego 2001/2002 w odniesieniu do nieprzetworzonych suszonych winogron oraz aż do zakończenia roku gospodarczego 2004/2005 w odniesieniu do nieprzetworzonych suszonych fig.
Dostarczone produkty muszą:
- w przypadku nieprzetworzonych suszonych winogron, spełniać minimalne wymagania ustanowione w Załączniku do rozporządzenia (WE) nr 1621/1999,
- w przypadku nieprzetworzonych suszonych fig, spełniać minimalne wymagania ustanowione w załączniku II rozporządzenia Komisji (WE) nr 1573/1999 [3] i muszą mieć wielkość co najmniej: 180 owoców/kg do końca roku gospodarczego 2004/2005 oraz 150 owoców/kg w następnych latach.
2) artykuł 4 otrzymuje brzmienie:
a) ustęp 1 lit. a) otrzymuje brzmienie:
"a) nieprzetworzone suszone figi przeznaczone do szczególnych zastosowań przemysłowych lub zastosowań, o których mowa w ust. 3, określonych w ogłoszeniu o przetargu;";
b) dodaje się ust. 3 w brzmieniu:
"3.
Po powiadomieniu Komisji o uzasadnionych przyczynach uniemożliwiających zastosowanie przewidziane w ust. 2, Państwa Członkowskie mogą zezwolić agencjom składującym przeznaczyć nieprzetworzone suszone figi na następujące zastosowania:
a) dla zwierząt;
b) na kompostowanie lub poddanie procesowi biodegradacji przy zachowaniu ochrony środowiska, a w szczególności jakości wody i charakteru terenów wiejskich.";
3) artykuł 10 otrzymuje brzmienie:
a) w ust. 1 dodaje się następujący akapit:
"W przypadku zastosowań określonych w art. 4 ust. 3, kontrole przewidziane w lit. b) i c) akapit pierwszy obowiązującego ustępu, odnoszą się dla każdej partii, do 100 % ilości produktu wycofywanego ze składu w roku gospodarczym.
Po zakończeniu powyższych kontroli produkty wycofywane ze składu poddane zostają denaturacji w obecności właściwych władz, w warunkach przewidzianych przez Państwo Członkowskie.";
b) ustęp 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Właściwe władze wycofują zatwierdzenie w przypadku, gdy którykolwiek z warunków zatwierdzenia nie jest już spełniany.
W takim przypadku nie wypłaca się pomocy w odniesieniu do składowania ani rekompensaty finansowej za bieżący rok gospodarczy, a kwoty już wypłacone podlegają zwrotowi, plus odsetki za okres, który upłynął pomiędzy wypłatą a zwrotem.
Stosuje się stopę procentową stosowaną przez Europejski Bank Centralny w stosunku do operacji w EUR, publikowaną w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, seria "C", obowiązującą w dniu dokonania nienależnej wypłaty, powiększoną o trzy punkty procentowe.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1052/2005
z dnia 5 lipca 2005 r.
ustalające ostateczną stawkę refundacji wywozowych i wartość procentową wydawania pozwoleń na wywóz w systemie B w sektorze owoców i warzyw (pomidory, pomarańcze, cytryny i jabłka)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1961/2001 z dnia 8 października 2001 r., ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 2200/96 w odniesieniu do refundacji wywozowych do owoców i warzyw [2], w szczególności jego art. 6 ust. 7,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 618/2005 [3] ustala ilości indykatywne, dla których mogą zostać wydane pozwolenia na wywóz w systemie B.
(2) Należy więc ustalić ostateczną stawkę refundacji na poziomie stawki indykatywnej i wartość procentową wydawania dla wnioskowanych ilości w odniesieniu do pozwoleń w systemie B, o które wnioskowano od 14 maja do 30 czerwca 2005 r., dla pomidorów, pomarańczy, cytryn i jabłek,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do wniosków o pozwolenia na wywóz w systemie B, złożonych z tytułu art. 1 rozporządzenia (WE) nr 618/2005 między 14 maja a 30 czerwca 2005 r., stosowana wartość procentowa wydawania i stosowana stawka refundacji są określone w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 6 lipca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1053/2005
z dnia 5 lipca 2005 r.
ustalające, w jakiej mierze mogą być uwzględnione wnioski o wydanie uprawnień na przywóz byków, krów i jałówek niektórych ras alpejskich i górskich, składane z tytułu rozporządzenia (WE) nr 1081/1999
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1081/1999 z dnia 26 maja 1999 r. otwierające i ustalające zarządzanie kontyngentami taryfowymi na przywóz byków, krów i jałówek niektórych ras alpejskich i górskich, przeznaczonych do celów innych niż ubój, uchylające rozporządzenie (WE) nr 1012/98 i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1143/98 [2], w szczególności jego art. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 2 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1081/1999 przewiduje, że ilości zarezerwowane dla importerów tradycyjnych w ramach obydwóch kontyngentów taryfowych przydziela się proporcjonalnie do importu zrealizowanego w okresie od dnia 1 lipca 2002 r. do dnia 30 czerwca 2005 r.
(2) Podział ilości przeznaczonych w ramach obydwóch kontyngentów taryfowych dla podmiotów, o których mowa w art. 2 ust. 3 wymienionego rozporządzenia, realizuje się proporcjonalnie do ilości przez nich wnioskowanych. Z uwagi na to, że wnioskowane ilości w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1081/1999 dla numeru seryjnego 09.0003, przekraczają dostępny limit, należy ustalić jednakowy procent, o jaki się je obniża,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Każdy wniosek o wydanie uprawnień importowych, złożony zgodnie z postanowieniami rozporządzenia (WE) nr 1081/1999 dla numeru seryjnego 09.0001 uwzględnia się w następujących wysokościach:
a) 100 % ilości importowanych na podstawie art. 2 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1081/1999;
b) 100 % ilości wnioskowanych na podstawie art. 2 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1081/1999.
2.
Każdy wniosek o wydanie uprawnień importowych, złożony zgodnie z postanowieniami rozporządzenia (WE) nr 1081/1999 dla numeru seryjnego 09.0003 uwzględnia się w następujących wysokościach:
a) 100 % ilości importowanych zgodnie z art. 2 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1081/1999;
b) 42,253521 % ilości wnioskowanych zgodnie z art. 2 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1081/1999.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 6 lipca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1054/2005
z dnia 5 lipca 2005 r.
zmieniające refundacje wywozowe do cukru białego i cukru surowego w stanie nieprzetworzonym, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1013/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego artykuł 27 ust. 5 akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Refundacje stosowane do wywozu cukru białego i cukru surowego w stanie nieprzetworzonym zostały ustalone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1013/2005 [2].
(2) Z uwagi na różnice pomiędzy danymi, którymi obecnie dysponuje Komisja a danymi dostępnymi w chwili przyjęcia rozporządzenia (WE) nr 1013/2005, należy zmienić te refundacje,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje, które przyznaje się do wywozu produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, w stanie nieprzetworzonym i niedenaturowanych, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1013/2005, zmienia się i przedstawia w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 6 lipca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1055/2005
z dnia 27 czerwca 2005 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1466/97 w sprawie wzmocnienia nadzoru pozycji budżetowych oraz nadzoru i koordynacji polityk gospodarczych
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 99 ust. 5,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Europejskiego Banku Centralnego [1],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 252 Traktatu [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Pakt na rzecz Stabilności i Wzrostu obejmował początkowo rozporządzenie Rady (WE) nr 1466/97 z dnia 7 lipca 1997 r. w sprawie wzmocnienia nadzoru pozycji budżetowych oraz nadzoru i koordynacji polityk gospodarczych [3], rozporządzenie Rady (WE) nr 1467/97 z dnia 7 lipca 1997 r. w sprawie przyspieszenia i wyjaśnienia procedury nadmiernego deficytu [4] oraz rezolucję Rady Europejskiej z dnia 17 czerwca 1997 r. w sprawie Paktu na rzecz Stabilności i Wzrostu [5].
Pakt na rzecz Stabilności i Wzrostu dowiódł swojej przydatności jako narzędzie dyscypliny budżetowej, przyczyniając się w ten sposób do wysokiej stabilności makroekonomicznej z niską inflacją i niskimi stopami procentowymi, co stanowi niezbędny warunek pobudzenia zrównoważonego wzrostu i tworzenia miejsc pracy.
(2) W dniu 20 marca 2005 r., Rada przyjęła sprawozdanie zatytułowane "Poprawa wdrażania Paktu na rzecz Stabilności i Wzrostu", którego celem jest wzmocnienie zarządzania i krajowej odpowiedzialności za ramy fiskalne poprzez umocnienie fundamentów ekonomicznych i skuteczności Paktu zarówno w sferze prewencyjnej, jak i korygującej, zabezpieczenie stabilności finansów publicznych w długim okresie, wspieranie wzrostu i unikanie nakładania nadmiernych obciążeń na przyszłe pokolenia.
Sprawozdanie to zostało zatwierdzone przez Radę Europejską w konkluzjach z dnia 23 marca 2005 r. [6], stwierdzających, że sprawozdanie aktualizuje i uzupełnia Pakt na rzecz Stabilności i Wzrostu, którego stanowi obecnie integralną część.
(3) Zgodnie ze sprawozdaniem Rady ECOFIN z dnia 20 marca 2005 r. zatwierdzonym podczas wiosennego posiedzenia Rady Europejskiej w 2005 r., Państwa Członkowskie, Rada i Komisja potwierdzają swoje zobowiązanie do wdrażania Traktatu i Paktu na rzecz Stabilności i Wzrostu w sposób skuteczny i w odpowiednim czasie, poprzez wzajemne wsparcie i wzajemną presję oraz zaangażowanie w bliską i konstruktywną współpracę w ramach procesu ekonomicznego i finansowego nadzoru mającego na celu zagwarantowanie pewności i skuteczności zasad Paktu.
(4) Rozporządzenie (WE) nr 1466/97 wymaga wprowadzenia zmian w celu umożliwienia pełnego zastosowania uzgodnionych usprawnień we wdrażaniu Paktu na rzecz Stabilności i Wzrostu.
(5) Pakt na rzecz Stabilności i Wzrostu nakłada na Państwa Członkowskie obowiązek przestrzegania średniookresowego celu pozycji budżetowych "bliskich równowadze lub nadwyżce" (CTBOIS).
W świetle zróżnicowania gospodarczego i budżetowego w Unii, średniookresowy cel budżetowy powinien być zróżnicowany dla poszczególnych Państw Członkowskich w taki sposób, by uwzględniał różnorodność pozycji gospodarczych i budżetowych oraz jej zmiany, jak również ryzyko fiskalne dla stabilności finansów publicznych, także w obliczu przewidywanych zmian demograficznych.
Średniookresowy cel budżetowy może odbiegać od CTBOIS dla poszczególnych Państw Członkowskich.
Dla Państw Członkowskich należących do strefy EUR i uczestniczących w ERM2 zostałby zatem zdefiniowany przedział średniookresowych celów budżetowych, różnych dla każdego kraju, w ujęciu uwzględniającym zmiany cykliczne, po skorygowaniu o środki jednorazowe i tymczasowe.
(6) Należy osiągnąć bardziej symetryczne podejście do polityki fiskalnej w ramach cyklu koniunkturalnego poprzez zwiększenie dyscypliny budżetowej w okresach dobrej koniunktury, mając na celu unikanie polityki procyklicznej i stopniowe osiągnięcie średniookresowego celu budżetowego.
Przestrzeganie średniookresowego celu budżetowego powinno pozwolić Państwom Członkowskim na uporanie się ze zwykłymi wahaniami cyklicznymi koniunktury przy jednoczesnym utrzymaniu deficytu sektora instytucji rządowych i samorządowych poniżej wartości referencyjnej 3 % PKB oraz zapewnić szybki postęp na drodze ku stabilności finansów.
Biorąc pod uwagę powyższe założenia, podejście takie powinno pozostawić przestrzeń dla prowadzenia polityki budżetowej, w szczególności w zakresie inwestycji publicznych.
(7) Państwa Członkowskie, które nie osiągnęły jeszcze swojego średniookresowego celu budżetowego, powinny podjąć kroki pozwalające na jego osiągnięcie w ramach cyklu koniunkturalnego.
W celu osiągnięcia średniookresowego celu budżetowego Państwa Członkowskie należące do strefy EUR lub uczestniczące w ERM2 powinny realizować coroczną minimalną korektę w ujęciu uwzględniającym zmiany cykliczne, po skorygowaniu o środki jednorazowe i tymczasowe.
(8) W celu wzmocnienia zorientowanej na wzrost natury Paktu, przy definiowaniu ścieżki dostosowania do średniookresowego celu budżetowego dla państw, które takiego celu jeszcze nie osiągnęły, i przy dopuszczaniu czasowego odstępstwa od tego celu w przypadku państw, które cel ten już osiągnęły, powinny zostać wzięte pod uwagę znaczące reformy strukturalne mające bezpośredni skutek w postaci długoterminowych oszczędności, w tym poprzez zwiększenie wzrostu potencjalnego, a w związku z tym mające możliwy do zweryfikowania wpływ na długoterminową stabilność finansów publicznych.
W celu uniknięcia zahamowania reform strukturalnych, które jednoznacznie poprawiają długookresową stabilność finansów publicznych, należy zwrócić szczególną uwagę na reformy emerytalne wprowadzające system obejmujący kilka filarów, w tym obowiązkowy filar kapitałowy, ponieważ reformy te w okresie ich wdrażania pociągają za sobą krótkookresowe pogorszenie sytuacji finansów publicznych.
(9) Ostateczne terminy badania programów stabilności i konwergencji przez Radę powinny zostać przedłużone w celu umożliwienia dogłębnej oceny tych programów.
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1466/97 wprowadza się następujące zmiany:
1) dodaje się następujący nagłówek i art. 2a w brzmieniu:
"SEKCJA 1 A
ŚREDNIOOKRESOWE CELE BUDŻETOWE
Artykuł 2a
Każde Państwo Członkowskie posiada zróżnicowany średniookresowy cel dotyczący jego pozycji budżetowej.
Te różne dla każdego kraju średniookresowe cele budżetowe mogą odbiegać od wymogu pozycji budżetowej bliskiej równowadze lub nadwyżce.
Cele te przewidują margines zabezpieczający przed przekroczeniem przez deficyt sektora instytucji rządowych i samorządowych wskaźnika 3 % PKB; zapewniają szybki postęp w osiąganiu stabilności i, biorąc powyższe pod uwagę, zapewniają przestrzeń dla prowadzenia polityki budżetowej, uwzględniając w szczególności potrzeby inwestycji publicznych.
Biorąc pod uwagę te czynniki, dla Państw Członkowskich, które przyjęły walutę euro, oraz dla Państw Członkowskich uczestniczących w ERM2 średniookresowe cele budżetowe dla danego kraju ustalane są w ramach określonego przedziału pomiędzy – 1 % PKB a równowagą lub nadwyżką, w ujęciu uwzględniającym zmiany cykliczne, po skorygowaniu o środki jednorazowe i tymczasowe.
Średniookresowy cel budżetowy Państwa Członkowskiego może zostać zrewidowany przy wprowadzaniu znaczącej reformy strukturalnej, a w każdym przypadku co cztery lata.";
2) w art. 3 ust. 2 wprowadza się następujące zmiany:
a) litera a) otrzymuje następujące brzmienie:
"a) średniookresowy cel budżetowy oraz ścieżkę dostosowania nadwyżki/deficytu sektora instytucji rządowych i samorządowych do tego celu, oraz oczekiwany przebieg kształtowania się wskaźnika zadłużenia tego sektora;"
b) litera c) otrzymuje następujące brzmienie:
"c) szczegółowa i ilościowa ocena środków polityki budżetowej i innych środków polityki gospodarczej podejmowanych lub proponowanych dla osiągnięcia celów programu, obejmująca szczegółową analizę kosztów i korzyści znaczących reform strukturalnych mających bezpośredni skutek w postaci długoterminowych oszczędności, w tym poprzez zwiększenie wzrostu potencjalnego;";
c) dodaje się lit. e) w następującym brzmieniu:
"e) jeżeli ma to zastosowanie, przyczyny odstępstwa od wymaganej ścieżki dostosowania do średniookresowego celu budżetowego.";
3) w art. 5 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 1 akapit pierwszy zastępuje się akapitami:
"1.
W oparciu o oceny przeprowadzone przez Komisję i Komitet ustanowiony na mocy art. 114 Traktatu, Rada, w ramach wielostronnego nadzoru na mocy art. 99 Traktatu, bada średniookresowy cel budżetowy przedstawiony przez dane Państwo Członkowskie, ocenia, czy założenia ekonomiczne programu są wiarygodne, czy ścieżka dostosowania do średniookresowego celu budżetowego jest właściwa i czy środki podejmowane lub proponowane w ramach przestrzegania tej ścieżki są wystarczające do osiągnięcia średniookresowego celu budżetowego w ramach cyklu koniunkturalnego.
Oceniając ścieżkę dostosowania do średniookresowego celu budżetowego, Rada bada, czy dane Państwo Członkowskie realizuje wymaganą do osiągnięcia tego celu coroczną korektę salda, w ujęciu uwzględniającym zmiany cykliczne, po skorygowaniu o środki jednorazowe i tymczasowe, przyjmując 0,5 % PKB jako wartość odniesienia dla tej korekty.
Rada bierze pod uwagę, czy w okresach dobrej koniunktury podejmowany jest większy wysiłek dostosowawczy, podczas gdy wysiłek ten może być bardziej ograniczony w okresach złej koniunktury.
Przy definiowaniu ścieżki dostosowania do średniookresowego celu budżetowego dla Państw Członkowskich, które takiego celu jeszcze nie osiągnęły, i dopuszczeniu czasowego odstępstwa od tego celu w przypadku Państw Członkowskich, które cel ten już osiągnęły, Rada bierze pod uwagę wdrażanie znaczących reform strukturalnych mających bezpośredni skutek w postaci długoterminowych oszczędności, w tym poprzez zwiększenie wzrostu potencjalnego, a w związku z tym mających możliwy do zweryfikowania wpływ na długoterminową stabilność finansów publicznych, pod warunkiem że zachowany jest odpowiedni margines zabezpieczający zapewnienie przestrzegania wartości referencyjnej dla deficytu i pod warunkiem że oczekuje się powrotu pozycji budżetowej do średniookresowego celu budżetowego w okresie objętym programem.
Szczególna uwaga zwracana jest na reformy emerytalne wprowadzające system obejmujący kilka filarów, w tym obowiązkowy filar kapitałowy.
Państwom Członkowskim wdrażającym takie reformy zezwala się na odstępstwo od ścieżki dostosowania do ich średniookresowego celu budżetowego lub od samego celu, przy czym odstępstwo to odpowiada kosztowi netto reformy dla filaru publicznego, pod warunkiem że jest ono tymczasowe i że zachowany został odpowiedni margines zabezpieczający przestrzeganie wartości referencyjnej dla deficytu.";
b) w ust. 2 słowa "dwóch miesięcy" zastępuje się słowami "trzech miesięcy";
4) w art. 7 ust. 2 wprowadza się następujące zmiany:
a) litera a) otrzymuje następujące brzmienie:
"a) średniookresowy cel budżetowy oraz ścieżkę dostosowania nadwyżki/deficytu sektora instytucji rządowych i samorządowych do tego celu, oraz oczekiwany przebieg kształtowania się wskaźnika zadłużenia tego sektora; średniookresowe cele polityki monetarnej; związek tych celów ze stabilnością cen i kursu walutowego;"
b) litera c) otrzymuje następujące brzmienie:
"c) szczegółowa i ilościowa ocena środków polityki budżetowej i innych środków polityki gospodarczej podejmowanych lub proponowanych dla osiągnięcia celów programu, obejmująca szczegółową analizę kosztów i korzyści znaczących reform strukturalnych mających bezpośredni skutek w postaci długoterminowych oszczędności, w tym poprzez zwiększenie wzrostu potencjalnego;"
c) dodaje się lit. e) w następującym brzmieniu:
"e) jeżeli ma to zastosowanie, przyczyny odstępstwa od wymaganej ścieżki dostosowania do średniookresowego celu budżetowego.";
5) w art. 9 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 1 akapit pierwszy zastępuje się akapitami:
"1.
W oparciu o oceny przeprowadzone przez Komisję i Komitet ustanowiony na mocy art. 114 Traktatu, Rada, w ramach wielostronnego nadzoru na mocy art. 99 Traktatu, bada średniookresowy cel budżetowy przedstawiony przez dane Państwo Członkowskie, ocenia, czy założenia ekonomiczne programu są wiarygodne, czy ścieżka dostosowania do średniookresowego celu budżetowego jest właściwa i czy środki podejmowane lub proponowane w ramach przestrzegania tej ścieżki są wystarczające do osiągnięcia średniookresowego celu budżetowego w ramach cyklu koniunkturalnego.
Oceniając ścieżkę dostosowania do średniookresowego celu budżetowego, Rada bierze pod uwagę, czy w okresach dobrej koniunktury podejmowany jest większy wysiłek dostosowawczy, podczas gdy wysiłek ten może być bardziej ograniczony w okresach złej koniunktury.
W odniesieniu do Państw Członkowskich uczestniczących w ERM2 Rada bada, czy dane Państwo Członkowskie realizuje wymaganą do osiągnięcia średniookresowego celu budżetowego coroczną korektę salda w ujęciu uwzględniającym zmiany cykliczne, po skorygowaniu o środki jednorazowe i tymczasowe, przyjmując 0,5 % PKB jako wartość odniesienia.
Przy definiowaniu ścieżki dostosowania do średniookresowego celu budżetowego dla Państw Członkowskich, które takiego celu jeszcze nie osiągnęły, i dopuszczeniu czasowego odstępstwa od tego celu w przypadku Państw Członkowskich, które cel ten już osiągnęły, Rada bierze pod uwagę wdrażanie znaczących reform strukturalnych mających bezpośredni skutek w postaci długoterminowych oszczędności, w tym poprzez zwiększenie wzrostu potencjalnego, a w związku z tym mających możliwy do zweryfikowania wpływ na długoterminową stabilność finansów publicznych, pod warunkiem że zachowany jest odpowiedni margines zabezpieczający zapewnienie przestrzegania wartości referencyjnej dla deficytu i pod warunkiem że oczekuje się powrotu pozycji budżetowej do średniookresowego celu budżetowego w okresie objętym programem.
Szczególna uwaga zwracana jest na reformy emerytalne wprowadzające system obejmujący kilka filarów, w tym obowiązkowy filar kapitałowy.
Państwom Członkowskim wdrażającym takie reformy zezwala się na odstępstwo od ścieżki dostosowania do ich średniookresowego celu budżetowego lub od samego celu, przy czym odstępstwo to odpowiada kosztowi netto reformy dla filaru publicznego, pod warunkiem że jest ono tymczasowe i że zachowany został odpowiedni margines zabezpieczający przestrzeganie wartości referencyjnej dla deficytu.";
b) w ust. 2 słowa "dwa miesiące" zastępuje się słowami "trzy miesiące";
6) odwołania do art. 103 i art. 109c Traktatu zastępuje się w całym rozporządzeniu odwołaniami odpowiednio do art. 99 i 114.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1056/2005
z dnia 27 czerwca 2005 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 1467/97 w sprawie przyspieszenia i wyjaśnienia procedury nadmiernego deficytu
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 104 ust. 14 akapit drugi,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Europejskiego Banku Centralnego [1],
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Pakt na rzecz Stabilności i Wzrostu obejmował początkowo rozporządzenie Rady (WE) nr 1466/97 z dnia 7 lipca 1997 r. w sprawie wzmocnienia nadzoru pozycji budżetowych oraz nadzoru i koordynacji polityk gospodarczych [3], rozporządzenie Rady (WE) nr 1467/97 z dnia 7 lipca 1997 r. w sprawie przyspieszenia i wyjaśnienia procedury nadmiernego deficytu [4] oraz rezolucję Rady Europejskiej z dnia 17 czerwca 1997 r. w sprawie Paktu na rzecz Stabilności i Wzrostu [5].
Pakt na rzecz Stabilności i Wzrostu dowiódł swojej przydatności jako narzędzie umacniania dyscypliny budżetowej, przyczyniając się w ten sposób do wysokiej stabilności makroekonomicznej z niską inflacją i niskimi stopami procentowymi, co stanowi niezbędny warunek pobudzenia zrównoważonego wzrostu i tworzenia miejsc pracy.
(2) W dniu 20 marca 2005 r. Rada przyjęła sprawozdanie zatytułowane "Poprawa wdrażania Paktu na rzecz Stabilności i Wzrostu", którego celem jest wzmocnienie zarządzania i krajowej odpowiedzialności za ramy fiskalne poprzez umocnienie fundamentów ekonomicznych i skuteczności Paktu zarówno w sferze prewencyjnej, jak i korygującej, zabezpieczenie stabilności finansów publicznych w długim okresie, wspieranie wzrostu i unikanie nakładania nadmiernych obciążeń na przyszłe pokolenia.
Sprawozdanie to zostało zatwierdzone przez Radę Europejską w konkluzjach z dnia 23 marca 2005 r. [6], stwierdzających, że sprawozdanie aktualizuje i uzupełnienia Pakt na rzecz Stabilności i Wzrostu, którego stanowi obecnie integralną część.
(3) Zgodnie ze sprawozdaniem Rady ECOFIN z dnia 20 marca 2005 r., zatwierdzonym podczas wiosennego posiedzenia Rady Europejskiej w 2005 r., Państwa Członkowskie, Rada i Komisja potwierdzają swoje zobowiązanie do wdrażania Traktatu i Paktu na rzecz Stabilności i Wzrostu w sposób skuteczny i w odpowiednim czasie, poprzez wzajemne wsparcie i wzajemną presję oraz zaangażowanie w bliską i konstruktywną współpracę w ramach procesu ekonomicznego i finansowego nadzoru mającego na celu zagwarantowanie pewności i skuteczności zasad Paktu.
(4) Rozporządzenie (WE) nr 1467/97 wymaga wprowadzenia zmian w celu umożliwienia pełnego zastosowania uzgodnionych usprawnień we wdrażaniu Paktu na rzecz Stabilności i Wzrostu.
(5) Najważniejszą zasadą przy stosowaniu procedury nadmiernego deficytu jest jego niezwłoczne skorygowanie.
Procedura ta powinna pozostać prosta, przejrzysta i sprawiedliwa.
(6) Konieczna jest redefinicja pojęcia wyjątkowego przekroczenia wartości odniesienia w następstwie znacznego pogorszenia koniunktury.
Należy przy tym uwzględnić różnorodność gospodarczą w Unii Europejskiej.
(7) Komisja powinna zawsze opracowywać sprawozdanie na podstawie art. 104 ust. 3 Traktatu. W sprawozdaniu tym powinna zbadać, czy mają zastosowanie wyjątki przewidziane w art. 104 ust. 2. Sprawozdanie Komisji sporządzone na podstawie art. 104 ust. 3 powinno we właściwy sposób odzwierciedlać zmiany średniookresowej sytuacji gospodarczej i budżetowej. Należy ponadto uwzględnić wszelkie inne czynniki, które w opinii zainteresowanego Państwa Członkowskiego są ważne dla dokonania całościowej oceny jakościowej przekroczenia wartości odniesienia.
(8) Przy dokonywaniu wszelkich ocen budżetowych w ramach procedury nadmiernego deficytu należy starannie rozważyć na nieznaczne przekroczenie wartości odniesienia, które odzwierciedla wdrażanie reform emerytalnych wprowadzających system oparty na wielu filarach, w tym obowiązkowy filar kapitałowy, ponieważ realizacja tych reform prowadzi do krótkookresowego pogorszenia sytuacji budżetowej, natomiast długotrwała stabilność finansów publicznych ulega niewątpliwej poprawie.
W szczególności, przy ocenianiu korekty nadmiernego deficytu na podstawie art. 104 ust. 12 Traktatu, Komisja i Rada powinny oceniać zmiany wielkości deficytu według procedury nadmiernego deficytu, uwzględniając też koszt netto reformy sektora publicznego.
(9) Należy przesunąć ostateczne terminy podejmowania przez Radę decyzji w ramach procedury nadmiernego deficytu, aby umożliwić danemu Państwu Członkowskiemu lepsze dopasowanie swojego działania do krajowej procedury budżetowej oraz opracowanie bardziej spójnego pakietu środków. W szczególności, ostateczny termin podejmowania przez Radę decyzji o istnieniu nadmiernego deficytu zgodnie z art. 104 ust. 6 Traktatu powinien być, z zasady, określony jako cztery miesiące od dat przekazania sprawozdań, ustanowionych w art. 4 ust. 2 i 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 3605/93 z dnia 22 listopada 1993 r. w sprawie stosowania Protokołu w sprawie procedury dla nadmiernego deficytu, załączonego do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską [7]. Rozwiązanie to powinno ułatwić postępowanie w sytuacjach, gdy statystyczne dane fiskalne nie zostały zweryfikowane przez Komisję (Eurostat) wkrótce po terminie przedstawiania sprawozdań, ustanowionym w rozporządzeniu (WE) nr 3605/93.
(10) W celu zapewnienia szybkiej korekty nadmiernego deficytu konieczne jest, aby Państwa Członkowskie z nadmiernym deficytem podejmowały skuteczne działanie i osiągały coroczną minimalną korektę salda w ujęciu uwzględniającym zmiany cykliczne, po skorygowaniu o działania jednorazowe i tymczasowe.
Jako wartość odniesienia, kraje z nadmiernym deficytem będą musiały osiągnąć coroczną korektę salda w ujęciu uwzględniającym zmiany cykliczne, po skorygowaniu o działania jednorazowe i tymczasowe.
(11) Konieczne jest przedłużenie maksymalnych terminów na podjęcie przez Państwa Członkowskie skutecznego działania i środków, aby umożliwić lepsze dopasowanie działania do krajowych procedur budżetowych oraz opracowanie lepiej określonych pakietów środków.
(12) Jeżeli dane Państwo Członkowskie podjęło skuteczne działanie w odpowiedzi na zalecenie wydane na mocy art. 104 ust. 7 Traktatu lub wezwanie na mocy art. 104 ust. 9, a nieprzewidziane niekorzystne zdarzenia gospodarcze, niosące poważne negatywne konsekwencje dla finansów państwa, uniemożliwią ograniczenie nadmiernego deficytu w wyznaczonym przez Radę terminie, Rada powinna mieć możliwość wydania zmienionego zalecenia na mocy art. 104 ust. 7 lub zmienionego wezwania na mocy art. 104 ust. 9.
(13) Obowiązujący obecnie łączny maksymalny okres upływający od terminu przedstawiania sprawozdań, ustanowionego w art. 4 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 3605/93, do podjęcia decyzji o nałożeniu sankcji, wynoszący 10 miesięcy, byłby niespójny ze zmodyfikowanymi ostatecznymi terminami na poszczególnych etapach procedury oraz z możliwością wydawania zmienionych zaleceń na mocy art. 104 ust. 7 Traktatu lub zmienionych wezwań na mocy art. 104 ust. 9. W związku z tym konieczne jest dostosowanie tego łącznego maksymalnego okresu zgodnie z wymienionymi zmianami.
(14) Odpowiedniej modyfikacji z uwzględnieniem tych zmian wymagają również przepisy dotyczące wdrażania procedury nadmiernego deficytu w odniesieniu do Zjednoczonego Królestwa, określone w Załączniku do rozporządzenia (WE) nr 1467/97,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1467/97 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 2 ust. 2 i 3 zastępuje się następującymi ustępami:
"2. Dokonując oceny i podejmując decyzję o istnieniu nadmiernego deficytu zgodnie z art. 104 ust. 3–6 Traktatu, Komisja i Rada mogą uznać przekroczenie wartości odniesienia wynikające ze poważnego pogorszenia koniunktury za wyjątkowe w rozumieniu art. 104 ust. 2 lit. a) tiret drugie, jeżeli przekroczenie wartości odniesienia jest następstwem ujemnego rocznego tempa wzrostu PKB lub skumulowanego spadku produkcji podczas przedłużającego się okresu bardzo niskiego wzrostu PKB w stosunku do potencjalnego wzrostu.
3.
Opracowując sprawozdanie na mocy art. 104 ust. 3 Traktatu, Komisja bierze pod uwagę wszystkie istotne czynniki wskazane w tym artykule.
Sprawozdanie odzwierciedla we właściwy sposób rozwój sytuacji gospodarczej w średnim okresie (w szczególności potencjalny wzrost, stan cyklu koniunkturalnego, wdrażanie polityk w ramach Agendy Lizbońskiej oraz polityk sprzyjających badaniom i rozwojowi oraz innowacjom) oraz rozwój sytuacji budżetowej w średnim okresie (w szczególności starania prowadzące do konsolidacji fiskalnej w "okresach dobrej koniunktury", stabilność długu, inwestycje publiczne oraz ogólną jakość finansów publicznych).
Komisja ponadto uwzględnia należycie wszelkie inne czynniki, które, w opinii danego Państwa Członkowskiego, mają znaczenie dla wyczerpującej jakościowej oceny przekroczenia wartości odniesienia i które Państwo Członkowskie przedstawiło Komisji i Radzie.
W tym kontekście w szczególności uwzględnia się starania budżetowe mające na celu zwiększenie lub utrzymanie na wysokim poziomie wkładu finansowego na rzecz wspierania solidarności międzynarodowej i osiągania celów polityki europejskiej, w szczególności zjednoczenia Europy, jeżeli mają one niekorzystne skutki na wzrost i obciążenia fiskalne danym Państwie Członkowskim.
Zrównoważona ocena ogólna obejmuje wszystkie te czynniki.
4.
Jeżeli podwójny warunek zawarty w nadrzędnej zasadzie – stanowiącej, że przed uwzględnieniem istotnych czynników, o których mowa w ust. 3, deficyt sektora instytucji rządowych i samorządowych pozostaje bliski wartości odniesienia, a przekroczenie wartości odniesienia ma charakter tymczasowy – jest w całości spełniony, czynniki te są również uwzględniane przy podejmowaniu kroków prowadzących do decyzji o istnieniu nadmiernego deficytu, przewidzianych w art. 104 ust. 4, 5 i 6 Traktatu.
Zrównoważona ocena ogólna, którą dokonuje Rada, uwzględnia wszystkie te czynniki.
5.
Komisja i Rada, przy dokonywaniu wszystkich ocen budżetowych w ramach procedury nadmiernego deficytu, należycie uwzględniają wdrażanie reform emerytalnych wprowadzających system oparty na wielu filarach, w tym obowiązkowy filar kapitałowy.
6. Jeżeli Rada zdecyduje na podstawie art. 104 ust. 6 Traktatu, że w danym Państwie Członkowskim istnieje nadmierny deficyt, Komisja i Rada uwzględniają istotne czynniki, o których mowa w ust. 3, także na kolejnych etapach procedury przewidzianej w art. 104, w tym określonych w art. 3 ust. 5 i art. 5 ust. 2 niniejszego rozporządzenia. Te istotne czynniki nie są jednak brane pod uwagę w sytuacji, gdy Rada podejmuje decyzję na mocy art. 104 ust. 12 Traktatu w sprawie uchylenia wszystkich lub niektórych swoich decyzji podjętych na mocy art. 104 ust. 6–9 i ust. 11.
7.
W przypadku Państw Członkowskich, w których deficyt przekracza wartość odniesienia, lecz pozostaje bliski tej wartości, a przekroczenie to odzwierciedla wdrażanie reformy emerytalnej wprowadzającej system oparty na wielu filarach, w tym obowiązkowy filar kapitałowy, Komisja i Rada przy dokonywaniu oceny zmian wielkości deficytu w ramach procedury nadmiernego deficytu uwzględniają również koszt reformy dla sektora publicznego.
W tym celu uwzględnia się w sposób degresywny i liniowy koszt netto reformy przez pięcioletni okres przejściowy.
Koszt netto reformy uwzględnia się również przy podejmowaniu przez Radę decyzji na mocy art. 104 ust. 12 Traktatu w sprawie uchylenia wszystkich lub niektórych swoich decyzji podjętych na mocy art. 104 ust. 6–9 i ust. 11, jeżeli deficyt zmniejszył się w znaczący i trwały sposób, osiągając poziom zbliżony do wartości odniesienia.";
2) w art. 3 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 3 otrzymuje brzmienie:
"3. Rada podejmuje decyzję o istnieniu nadmiernego deficytu zgodnie z art. 104 ust. 6 Traktatu, z zasady, w terminie czterech miesięcy od dat przedstawienia sprawozdań, ustanowionych w art. 4 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 3605/93. W przypadku uznania, że w danym Państwie Członkowskim istnieje nadmierny deficyt, Rada jednocześnie wydaje dla niego zalecenia zgodnie z art. 104 ust. 7 Traktatu.";
b) ustęp 4 zastępuje się następującymi ustępami:
"4.
Zalecenie Rady wydane zgodnie z art. 104 ust. 7 określa ostateczny termin nie dłuższy niż sześć miesięcy na podjęcie przez dane Państwo Członkowskie skutecznego działania.
Zalecenie Rady określa również ostateczny termin skorygowania nadmiernego deficytu, które powinno zostać osiągnięte w roku następującym po roku stwierdzenia nadmiernego deficytu, chyba że zaistnieją szczególne okoliczności.
W zaleceniu Rada żąda od Państwa Członkowskiego osiągnięcia minimalnej rocznej korekty, o co najmniej 0,5 % PKB, rozumiane jako punkt odniesienia, salda w ujęciu uwzględniającym zmiany cykliczne, po skorygowaniu o działania jednorazowe i tymczasowe, w celu zapewnienia skorygowania nadmiernego deficytu w ostatecznym terminie wskazanym w zaleceniu.
5. Jeżeli zostało podjęte skuteczne działanie zgodnie z zaleceniem wydanym na mocy art. 104 ust. 7 Traktatu, lecz po przyjęciu tego zalecenia wystąpią nieprzewidziane niekorzystne zdarzenia gospodarcze, niosące poważne negatywne konsekwencje budżetowe, Rada, działając na podstawie zalecenia Komisji, może podjąć decyzję o przyjęciu zmienionego zalecenia na mocy art. 104 ust. 7. Zmienione zalecenie, uwzględniające istotne czynniki, o których mowa w art. 2 ust. 3 niniejszego rozporządzenia, może w szczególności przesunąć ostateczny termin skorygowania nadmiernego deficytu o jeden rok. Rada stwierdza wystąpienie nieprzewidzianych niekorzystnych zdarzeń gospodarczych, niosących poważne negatywne konsekwencje budżetowe, w odniesieniu do zawartej w zaleceniu prognozy ekonomicznej.";
3) artykuł 5 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 5
1. Każdą decyzję Rady o wezwaniu danego uczestniczącego Państwa Członkowskiego do podjęcia środków zmierzających do ograniczenia deficytu zgodnie z art. 104 ust. 9 Traktatu podejmuje się w terminie dwóch miesięcy od decyzji Rady stwierdzającej brak podjęcia skutecznego działania zgodnie z art. 104 ust. 8. W wezwaniu Rada żąda od Państwa Członkowskiego osiągnięcia minimalnej rocznej korekty, o co najmniej 0,5 % PKB, rozumiane jako punkt odniesienia, salda w ujęciu uwzględniającym zmiany cykliczne, po skorygowaniu o działania jednorazowe i tymczasowe, w celu zapewnienia skorygowania nadmiernego deficytu w ostatecznym terminie wskazanym w wezwaniu.
2. W przypadku gdy zostało podjęte skuteczne działanie zgodnie z wezwaniem wydanym na mocy art. 104 ust. 9 Traktatu, lecz po dokonaniu wezwania wystąpią nieprzewidziane niekorzystne zdarzenia gospodarcze, niosące poważne negatywne konsekwencje budżetowe, Rada, działając na podstawie zalecenia Komisji, może podjąć decyzję o wydaniu zmienionego wezwania na mocy art. 104 ust. 9 Traktatu. Zmienione wezwanie, uwzględniające istotne czynniki, o których mowa w art. 2 ust. 3 niniejszego rozporządzenia, może w szczególności przesunąć termin skorygowania nadmiernego deficytu o jeden rok. Rada stwierdza wystąpienie nieprzewidzianych niekorzystnych zdarzeń gospodarczych, niosących poważne negatywne konsekwencje budżetowe, w odniesieniu do zawartej w wezwaniu prognozy ekonomicznej."
4) w drugim zdaniu art. 6 słowa "dwa miesiące" zastępuje się słowami "cztery miesiące";
5) artykuł 7 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 7
Jeżeli uczestniczące Państwo Członkowskie nie zastosuje się do kolejnych decyzji Rady wydanych zgodnie z art. 104 ust. 7 i 9 Traktatu, decyzja Rady o nałożeniu sankcji zgodnie z art. 104 ust. 11 zostaje podjęta, z zasady, w terminie szesnastu miesięcy od dat przedstawiania sprawozdań, ustanowionych w art. 4 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 3605/93. Ostateczny termin szesnastu miesięcy ulega odpowiedniej zmianie w przypadku zastosowania przepisów art. 3 ust. 5 lub art. 5 ust. 2 niniejszego rozporządzenia. W przypadku świadomie zaplanowanego deficytu, który Rada uzna za nadmierny, zastosowana zostaje procedura przyspieszona.";
6) w art. 9 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Okres zawieszenia procedury nie jest uwzględniany w okresie, o którym mowa w art. 6, ani w okresie, o którym mowa w art. 7 niniejszego rozporządzenia.";
b) dodaje się ust. 3 w brzmieniu:
"3.
Po upływie okresu, o którym mowa w pierwszym zdaniu art. 3 ust. 4, oraz okresu, o którym mowa w drugim zdaniu art. 6 niniejszego rozporządzenia, Komisja informuje Radę, czy podjęte środki wydają się jej zdaniem wystarczające dla zapewnienia odpowiedniego postępu na drodze do korekty nadmiernego deficytu w określonych przez Radę terminach, o ile środki te zostaną w pełni wdrożone, a rozwój sytuacji gospodarczej będzie zgodny z prognozami.
Oświadczenie Komisji podawane jest do publicznej wiadomości.";
7) odesłania do art. 104c, 109e, 109f i 201 Traktatu zastępuje się w całym rozporządzeniu odesłaniami, odpowiednio, do art. 104, 116, 117 i 269.
Odesłanie do art. D Traktatu ustanawiającego Unię Europejską zastępuje się odesłaniem do art. 4;
8) załącznik do rozporządzenia (WE) nr 1467/97 zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1057/2005
z dnia 6 lipca 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 7 lipca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1058/2005
z dnia 6 lipca 2005 r.
ogłaszające przetarg na refundację wywozową do jęczmienia na wywóz do niektórych państw trzecich
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Biorąc pod uwagę aktualną sytuację na rynku zbóż, wskazane jest ogłoszenie przetargu na refundację wywozową do jęczmienia, zgodnie z art. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1501/95 z 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w zakresie przyznawania refundacji wywozowych oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [2].
(2) Zasady zastosowania procedury przetargowej przy ustalaniu refundacji wywozowej zostały ustalone w rozporządzeniu (WE) nr 1501/95.
Wśród zobowiązań związanych z przetargiem znajduje się obowiązek złożenia wniosku o wydanie pozwolenia na wywóz i wniesienia zabezpieczenia.
Wysokość zabezpieczenia powinna zostać ustalona.
(3) Należy określić szczególny okres ważności pozwoleń wydanych w ramach niniejszego przetargu.
Ważność ta powinna odpowiadać potrzebom rynku światowego w roku gospodarczym 2005/2006.
(4) W celu zapewnienia jednakowego traktowania wszystkich zainteresowanych stron należy przewidzieć jednakowy okres ważności wydanych pozwoleń.
(5) Właściwy przebieg procedury przetargowej w odniesieniu do wywozu nakazuje przewidzieć minimalną ilość, a także termin i formę przekazania ofert złożonych w siedzibach właściwych instytucji.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Zgodnie z art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1501/95, przystępuje się do przetargu na refundację wywozową.
2.
Przetarg odnosi się do jęczmienia przeznaczonego na wywóz do Algierii, Arabii Saudyjskiej, Bahrajnu, Egiptu, Emiratów Arabskich, Iranu, Iraku, Izraela, Jordanii, Kuwejtu, Libanu, Libii, Maroka, Mauretanii, Omanu, Kataru, Syrii, Tunezji i Jemenu.
3.
Przetarg otwarty jest do dnia 22 czerwca 2006 r.
W okresie jego trwania przeprowadza się przetargi cotygodniowe, dla których ilości i terminy składania ofert określone są w ogłoszeniu o przetargu.
Na zasadzie odstępstwa od art. 4 ust. 4 akapitu drugiego rozporządzenia (WE) nr 1501/95 termin składania ofert w pierwszym przetargu częściowym wygasa 14 lipca 2005 r.
Artykuł 2
Oferta jest ważna tylko wtedy, kiedy obejmuje ilość wynoszącą co najmniej 1000 ton.
Artykuł 3
Zabezpieczenie, o którym mowa w art. 5 ust. 3 lit a) rozporządzenia (WE) nr 1501/95, wynosi 12 EUR za tonę.
Artykuł 4
1. Na zasadzie odstępstwa od art. 23 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1291/2000 [3] pozwolenia na wywóz, wydane zgodnie z art. 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95, w celu określenia okresu ich ważności uznaje się za wydane w dniu złożenia oferty.
2.
Pozwolenia na wywóz wydane w ramach przetargu przewidzianego w niniejszym rozporządzeniu zachowują ważność od daty ich wydania, w rozumieniu ust. 1, do końca czwartego miesiąca następującego po tej dacie.
Artykuł 5
Państwa Członkowskie drogą elektroniczną przekazują Komisji złożone oferty najpóźniej w półtorej godziny po wygaśnięciu terminu cotygodniowego składania ofert, przewidzianego w ogłoszeniu o przetargu, wykorzystując do tego formularz zamieszczony w Załączniku.
W przypadku braku ofert Państwa Członkowskie informują o tym Komisje w terminie wyznaczonym w poprzednim akapicie.
Godziny składania ofert ustala się zgodnie z czasem belgijskim.
Artykuł 6
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1059/2005
z dnia 6 lipca 2005 r.
ogłaszające przetarg na refundację wywozową do pszenicy zwyczajnej na wywóz do niektórych państw trzecich
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Biorąc pod uwagę aktualną sytuację na rynku zbóż, wskazane jest ogłoszenie przetargu na refundację wywozową do pszenicy zwyczajnej, zgodnie z art. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1501/95 z 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w zakresie przyznawania refundacji wywozowych oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [2].
(2) Zasady zastosowania procedury przetargowej przy ustalaniu refundacji wywozowej zostały ustalone w rozporządzeniu (WE) nr 1501/95.
Wśród zobowiązań związanych z przetargiem znajduje się obowiązek złożenia wniosku o wydanie pozwolenia na wywóz i wniesienia zabezpieczenia.
Wysokość zabezpieczenia powinna zostać ustalona.
(3) Należy określić szczególny okres ważności pozwoleń wydanych w ramach niniejszego przetargu.
Ważność ta powinna odpowiadać potrzebom rynku światowego w roku gospodarczym 2005/2006.
(4) W celu zapewnienia jednakowego traktowania wszystkich zainteresowanych stron należy przewidzieć jednakowy okres ważności wydanych pozwoleń.
(5) By zapobiec ponownemu przywozowi, refundacje należy ustalać wyłącznie do wywozu do niektórych państw trzecich.
(6) Właściwy przebieg procedury przetargowej w odniesieniu do wywozu nakazuje przewidzieć minimalną ilość, a także termin i formę przekazania ofert złożonych w siedzibach właściwych instytucji.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Zgodnie z art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1501/95, przystępuje się do przetargu na refundację wywozową.
2.
Przetarg odnosi się do pszenicy zwyczajnej przeznaczonej na wywóz do państw trzecich z wyjątkiem Albanii, Bułgarii, Chorwacji, Bośni i Hercegowiny, Serbii i Czarnogóry [3] a także Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii, Lichtensteinu, Rumunii oraz Szwajcarii.
3.
Przetarg otwarty jest do 22 czerwca 2006 r.
W okresie jego trwania przeprowadza się przetargi cotygodniowe, dla których ilości i terminy składania ofert określone są w ogłoszeniu o przetargu.
Na zasadzie odstępstwa od art. 4 ust. 4 akapitu drugiego rozporządzenia (WE) nr 1501/95 termin składania ofert w pierwszym przetargu częściowym wygasa 14 lipca 2005 r.
Artykuł 2
Oferta jest ważna tylko wtedy, kiedy obejmuje ilość wynoszącą co najmniej 1000 ton.
Artykuł 3
Zabezpieczenie, o którym mowa w art. 5 ust. 3 lit a) rozporządzenia (WE) nr 1501/95, wynosi 12 EUR za tonę.
Artykuł 4
1. Na zasadzie odstępstwa od art. 23 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1291/2000 [4] pozwolenia na wywóz, wydane zgodnie z art. 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95, w celu określenia okresu ich ważności uznaje się za wydane w dniu złożenia oferty.
2.
Pozwolenia na wywóz wydane w ramach przetargu przewidzianego w niniejszym rozporządzeniu zachowują ważność od daty ich wydania, w rozumieniu ust. 1, do końca czwartego miesiąca następującego po tej dacie.
Artykuł 5
Państwa Członkowskie drogą elektroniczną przekazują Komisji złożone oferty najpóźniej w półtorej godziny po wygaśnięciu terminu cotygodniowego składania ofert, przewidzianego w ogłoszeniu o przetargu, wykorzystując do tego formularz zamieszczony w Załączniku.
W przypadku braku ofert Państwa Członkowskie informują o tym Komisję w terminie wyznaczonym w poprzednim akapicie.
Godziny składania ofert ustala się zgodnie z czasem belgijskim.
Artykuł 6
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1060/2005
z dnia 6 czerwca 2005 r.
otwierające stały przetarg na wywóz pszenicy zwyczajnej znajdującej się w posiadaniu słowackiej agencji interwencyjnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2131/93 [2], określa procedury i warunki wprowadzenia do sprzedaży zbóż znajdujących się w posiadaniu agencji interwencyjnych.
(2) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3002/92 [3] ustanawia wspólne szczegółowe zasady kontroli wykorzystania i/lub przeznaczenia produktów z interwencji.
(3) Ze względu na obecną sytuację na rynku uzasadnione jest ogłoszenie stałego przetargu na wywóz 30000 ton pszenicy zwyczajnej znajdującej się w posiadaniu słowackiej agencji interwencyjnej.
(4) Należy ustalić szczególne zasady mające zapewnić właściwe wykonanie operacji i ich kontrolę.
W tym celu należy przewidzieć system zabezpieczeń zapewniających przestrzeganie oczekiwanych celów, równocześnie unikając nadmiernych obciążeń dla podmiotów gospodarczych.
Należy więc wprowadzić derogacje do niektórych przepisów, a w szczególności do rozporządzenia (EWG) nr 2131/93.
(5) By zapobiec ponownemu przywozowi, należy ograniczyć wywóz w ramach przetargu, otwartego niniejszym rozporządzeniem, do określonych państw trzecich.
(6) Artykuł 7 ust. 2a rozporządzenia (EWG) nr 2131/93 przewiduje możliwość zwrotu oferentowi, którego ofertę przyjęto, w pewnych granicach, kosztów najtańszego transportu między miejscem składowania i faktycznym miejscem wyjścia.
Ze względu na położenie geograficzne Słowacji przepis ten należy zastosować.
(7) W celu modernizacji systemu administracji i zarządzania niezbędnym jest dostarczanie informacji, wymaganych przez Komisję, drogą elektroniczną.
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Słowacka agencja interwencyjna przystępuje do stałego przetargu na wywóz pszenicy zwyczajnej, znajdującej się w jej posiadaniu, zgodnie z warunkami określonymi rozporządzeniem (EWG) nr 2131/93, jeżeli niniejsze rozporządzenie nie stanowi inaczej.
Artykuł 2
Przetarg obejmuje maksymalną ilość 30000 ton pszenicy zwyczajnej do wywozu do krajów trzecich z wyjątkiem Albanii, Bośni i Hercegowiny, Bułgarii, Chorwacji, Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii, Lichtensteinu, Rumunii, Serbii i Czarnogóry [4] oraz Szwajcarii.
Artykuł 3
1.
Przy wywozach realizowanych z tytułu niniejszego rozporządzenia nie stosuje się żadnych refundacji, podatków eksportowych ani miesięcznych przyrostów.
2. Artykułu 8 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93 nie stosuje się.
3.
Na zasadzie odstępstwa od art. 16 akapit trzeci rozporządzenia (EWG) nr 2131/93 cenę podaną w ofercie uważa się za cenę do zapłaty za wywóz, bez podwyżek miesięcznych.
4. Zgodnie art. 7 ust. 2a rozporządzenia (EWG) nr 2131/93 oferentowi, którego ofertę przyjęto zwraca się koszty najtańszego transportu między miejscem składowania i faktycznym miejscem wyjścia, w granicach określonych w ogłoszeniu o przetargu.
Artykuł 4
1.
Pozwolenia na wywóz są ważne od daty wydania w rozumieniu art. 9 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93 do końca następującego po niej czwartego miesiąca.
2.
Ofertom złożonym w ramach przetargu otwartego niniejszym rozporządzeniem nie muszą towarzyszyć wnioski o wydanie pozwoleń na wywóz, sporządzone w ramach art. 49 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1291/2000 [5].
Artykuł 5
1. Na zasadzie odstępstwa od art. 7 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93, termin zgłaszania ofert w pierwszym przetargu częściowym wygasa dnia 14 lipca 2005 r. o godz. 9.00 (czasu brukselskiego).
Termin zgłaszania ofert w następnych przetargach częściowych wygasa w każdy czwartek o godz. 9.00 (czasu brukselskiego), z wyjątkiem 21 lipca 2005 r., 4 sierpnia 2005 r., 18 sierpnia 2005 r., 1 września 2005 r., 3 listopada 2005 r., 29 grudnia 2005 r., 13 kwietnia 2006 r. i 25 maja 2006 r., w tygodniach, w których procedury przetargowe nie będą przeprowadzane.
Termin zgłaszania ofert w ostatnim przetargu częściowym wygasa w dniu 22 czerwca 2006 r. o godz. 9.00 (czasu brukselskiego).
2.
Oferty powinny być złożone w słowackiej agencji interwencyjnej, której adres jest następujący:
Pôdohospodárska platobná agentúra oddelenie obilnín a škrobu
Dobrovičova 12
SK-815 26 Bratislava
tel.: 421-2-58243271
fax: 421-2-58243362.
Artykuł 6
Agencja interwencyjna, podmiot składujący i oferent, którego ofertę przyjęto, przystępują, na wniosek tego ostatniego, za wspólną zgodą, przed wywozem lub w chwili wywozu z magazynu zgodnie z wyborem oferenta, do pobrania próbek kontrolnych z częstotliwością co najmniej jednej próbki na 500 ton, i do ich analizy.
Agencja interwencyjna może być reprezentowana przez pełnomocnika, pod warunkiem, że nie jest on samym podmiotem składującym.
Pobieranie próbek kontrolnych i ich analiza wykonywane są w terminie siedmiu dni roboczych od daty wniosku oferenta lub w terminie trzech dni roboczych, jeśli pobranie próbek następuje w chwili wywozu towaru z magazynu.
Wyniki analiz, w przypadku sporu, przekazuje się, drogą elektroniczną, Komisji.
Artykuł 7
1.
Oferent, którego ofertę przyjęto musi przyjąć partię taką jaka jest, jeśli wynik ostateczny analiz wykonanych na próbkach wykazuje jakość:
a) wyższą od zgłoszonej w ogłoszeniu o przetargu;
b) wyższą od cech minimalnych wymaganych w interwencji, ale niższą od jakości opisanej w ogłoszeniu o przetargu, pozostając jednak w granicach odchylenia mogącego osiągnąć następujące wartości:
- 1 kilogram na hektolitr ciężaru właściwego, który jednak nie może być niższy niż 75 kilogramów na hektolitr,
- jednego punktu procentowego w zakresie zawartości wilgoci,
- pół punktu procentowego na zanieczyszczenia, o których mowa odpowiednio w punktach B.2 i B.4 załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 824/2000 [6],
- pół punktu procentowego na zanieczyszczenia, o których mowa w punkcie B.5 załącznika do rozporządzenia (WE) nr 824/2000, jednak bez zmiany dopuszczalnego procentu ziaren szkodliwych i sporyszu.
2.
Jeśli wynik ostateczny analiz wykonanych na próbkach wykazuje jakość wyższą od cech minimalnych wymaganych w interwencji, ale niższą od jakości opisanej w ogłoszeniu o przetargu i wykazującą różnicę wychodzącą poza odchylenie, o którym mowa w ust. 1 lit. b), oferent, którego ofertę przyjęto może:
a) albo przyjąć partię w takim stanie, w jakim jest,
b) albo odmówić przyjęcia danej partii.
W przypadku wspomnianym w lit. b) pierwszego akapitu oferent, którego ofertę przyjęto zostaje zwolniony ze wszystkich zobowiązań w stosunku do danej partii, włącznie z zabezpieczeniem, dopiero po bezzwłocznym poinformowaniu Komisji i agencji interwencyjnej przy użyciu formularza figurującego w załączniku I.
3.
Jeśli wynik ostateczny analiz wykonanych na próbkach wykazuje jakość niższą od cech minimalnych wymaganych w interwencji, oferent, którego ofertę przyjęto nie może przystąpić do odbioru danej partii.
Zostaje on zwolniony ze wszystkich zobowiązań wobec danej partii, włącznie z zabezpieczeniami, dopiero po bezzwłocznym poinformowaniu, przy użyciu formularza figurującego w załączniku I, Komisji i agencji interwencyjnej.
Artykuł 8
W przypadkach określonych w art. 7 ust. 2 akapit pierwszy lit. b) oraz ust. 3, oferent, którego ofertę przyjęto może zażądać od agencji interwencyjnej dostarczenia innej partii pszenicy zwyczajnej o przewidzianej jakości, bez dodatkowych kosztów.
W takim wypadku zabezpieczenie nie zostaje zwolnione.
Zamiana partii powinna nastąpić w maksymalnym terminie trzech dni po żądaniu oferenta, którego ofertę przyjęto.
Oferent informuje o tym bezzwłocznie Komisję przy użyciu formularza figurującego w załączniku I.
Jeśli w okresie nie dłuższym niż jeden miesiąc po dacie złożenia wniosku o wymianę przez oferenta, którego ofertę przyjęto, w wyniku następujących po sobie wymian, oferent, którego ofertę przyjęto nie otrzymał partii zastępczej o przewidywanej jakości, zostaje on zwolniony ze wszystkich swoich zobowiązań, włącznie z zabezpieczeniami, po bezzwłocznym poinformowaniu, przy użyciu formularza figurującego w załączniku I, Komisji i agencji interwencyjnej.
Artykuł 9
1.
Jeśli wyprowadzenie pszenicy zwyczajnej z magazynu następuje przed otrzymaniem wyników analiz przewidzianych w art. 6, ryzyko ponosi oferent, którego ofertę przyjęto, od chwili odbioru partii, bez uszczerbku dla możliwych dróg odwoławczych oferenta w stosunku do podmiotu składującego.
2.
Koszty związane z pobraniem próbek i analizami przewidzianymi w art. 6, poza tymi, o których mowa w art. 7 ust. 3, ponosi Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) przy ograniczeniu do jednej analizy na każde pięćset ton, z wyjątkiem kosztów przesilosowania.
Koszty przesilosowania i ewentualnych dodatkowych analiz wymaganych przez oferenta, którego ofertę przyjęto obciążają tego ostatniego.
Artykuł 10
Na zasadzie odstępstwa od art. 12 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3002/92, dokumenty związane ze sprzedażą pszenicy zwyczajnej zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, a w szczególności pozwolenie na wywóz, polecenie wycofania, o którym mowa w art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (EWG) nr 3002/92, deklaracja wywozowa i w razie potrzeby formularz T5, powinny zawierać uwagi figurujące w załączniku II.
Artykuł 11
1. Zabezpieczenie ustanowione stosownie do art. 13 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93 powinno być zwolnione z chwilą wydania pozwoleń na wywóz oferentom, których oferty zostały przyjęte.
2.
Na zasadzie odstępstwa od art. 17 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93 obowiązek wywozu jest objęty zabezpieczeniem, którego wysokość jest równa różnicy między ceną interwencyjną obowiązującą w dniu przetargu a ceną ofertową i nigdy nie niższa od 25 EUR za tonę.
Połowę tej kwoty wpłaca się z chwilą wydania pozwolenia, a pozostałą część przed odbiorem zboża.
Artykuł 12
Słowacka agencja interwencyjna powiadomi Komisję, drogą elektroniczną, najpóźniej w dwie godziny po wygaśnięciu terminu na złożenie ofert, o otrzymanych ofertach przetargowych.
Powiadomienia dokonuje się zgodnie ze schematem zamieszczonym w załączniku III.
Artykuł 13
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1061/2005
z dnia 6 lipca 2005 r.
otwierające stały przetarg na wywóz pszenicy zwyczajnej znajdującej się w posiadaniu polskiej agencji interwencyjnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2131/93 [2] określa procedury i warunki wprowadzenia do sprzedaży zbóż znajdujących się w posiadaniu agencji interwencyjnych.
(2) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3002/92 [3] ustanawia wspólne szczegółowe zasady kontroli wykorzystania i/lub przeznaczenia produktów z interwencji.
(3) Ze względu na obecną sytuację na rynku uzasadnione jest ogłoszenie stałego przetargu na wywóz 250000 ton pszenicy zwyczajnej znajdującej się w posiadaniu polskiej agencji interwencyjnej.
(4) Należy ustalić szczególne zasady mające zapewnić właściwe wykonanie operacji i ich kontrolę.
W tym celu należy przewidzieć system zabezpieczeń zapewniających przestrzeganie oczekiwanych celów, równocześnie unikając nadmiernych obciążeń dla podmiotów gospodarczych.
Należy więc wprowadzić derogacje do niektórych przepisów, a w szczególności do rozporządzenia (EWG) nr 2131/93.
(5) By zapobiec ponownemu przywozowi, należy ograniczyć wywóz w ramach przetargu, otwartego niniejszym rozporządzeniem, do określonych państw trzecich.
(6) W celu modernizacji systemu administracji i zarządzania niezbędnym jest dostarczanie informacji, wymaganych przez Komisję, drogą elektroniczną.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Polska agencja interwencyjna przystępuje do stałego przetargu na wywóz pszenicy zwyczajnej, znajdującej się w jej posiadaniu, zgodnie z warunkami określonymi rozporządzeniem (EWG) nr 2131/93, jeżeli niniejsze rozporządzenie nie stanowi inaczej.
Artykuł 2
Przetarg obejmuje maksymalną ilość 250000 ton pszenicy zwyczajnej do wywozu do krajów trzecich z wyjątkiem Albanii, Bośni i Hercegowiny, Bułgarii, Chorwacji, Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii, Lichtensteinu, Rumunii, Serbii i Czarnogóry [4] oraz Szwajcarii.
Artykuł 3
1.
Przy wywozach realizowanych z tytułu niniejszego rozporządzenia nie stosuje się żadnych refundacji, podatków eksportowych ani miesięcznych przyrostów.
2. Artykułu 8 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93 nie stosuje się.
3.
Na zasadzie odstępstwa od art. 16 akapit trzeci rozporządzenia (EWG) nr 2131/93 cenę podaną w ofercie uważa się za cenę do zapłaty za wywóz, bez podwyżek miesięcznych.
Artykuł 4
1.
Pozwolenia na wywóz są ważne od daty wydania w rozumieniu art. 9 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93 do końca następującego po niej czwartego miesiąca.
2.
Ofertom złożonym w ramach przetargu otwartego niniejszym rozporządzeniem nie muszą towarzyszyć wnioski o wydanie pozwoleń na wywóz, sporządzone w ramach art. 49 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1291/2000 [5].
Artykuł 5
1. Na zasadzie odstępstwa od art. 7 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2131/93, termin zgłaszania ofert w pierwszym przetargu częściowym wygasa dnia 14 lipca 2005 r. o godz. 9.00 (czasu brukselskiego).
Termin zgłaszania ofert w następnych przetargach częściowych wygasa w każdy czwartek o godz. 9.00 (czasu brukselskiego), z wyjątkiem 21 lipca 2005 r., 4 sierpnia 2005 r., 18 sierpnia 2005 r., 1 września 2005 r., 3 listopada 2005 r., 29 grudnia 2005 r., 13 kwietnia 2006 r. i 25 maja 2006 r., w tygodniach, w których procedury przetargowe nie będą przeprowadzane.
Termin zgłaszania ofert w ostatnim przetargu częściowym wygasa w dniu 22 czerwca 2006 r. o godz. 9.00 (czasu brukselskiego).
2.
Oferty powinny być złożone w polskiej agencji interwencyjnej, której adres jest następujący:
Agencja Rynku Rolnego
Biuro Produktów Roślinnych
Dział Zbóż
ul. Nowy Świat 6/12
PL-00-400 Warszawa
Tel.: (48-22) 661 78 10
Faks: (48-22) 661 78 26
Artykuł 6
Agencja interwencyjna, podmiot składujący i oferent, którego ofertę przyjęto, przystępują, na wniosek tego ostatniego, za wspólną zgodą, przed wywozem lub w chwili wywozu z magazynu zgodnie z wyborem oferenta, do pobrania próbek kontrolnych z częstotliwością co najmniej jednej próbki na 500 ton, i do ich analizy.
Agencja interwencyjna może być reprezentowana przez pełnomocnika, pod warunkiem, że nie jest on samym podmiotem składującym.
Pobieranie próbek kontrolnych i ich analiza wykonywane są w terminie siedmiu dni roboczych od daty wniosku oferenta lub w terminie trzech dni roboczych, jeśli pobranie próbek następuje w chwili wywozu towaru z magazynu.
Wyniki analiz, w przypadku sporu, przekazuje się, drogą elektroniczną, Komisji.
Artykuł 7
1.
Oferent, którego ofertę przyjęto musi przyjąć partię taką, jaka jest, jeśli wynik ostateczny analiz wykonanych na próbkach wykazuje jakość:
a) wyższą od zgłoszonej w ogłoszeniu o przetargu;
b) wyższą od cech minimalnych wymaganych w interwencji, ale niższą od jakości opisanej w ogłoszeniu o przetargu, pozostając jednak w granicach odchylenia mogącego osiągnąć następujące wartości:
- 1 kilogram na hektolitr ciężaru właściwego, który jednak nie może być niższy niż 75 kilogramów na hektolitr,
- jednego punktu procentowego w zakresie zawartości wilgoci,
- pół punktu procentowego na zanieczyszczenia, o których mowa odpowiednio w punktach B.2 i B.4 załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 824/2000 [6],
- pół punktu procentowego na zanieczyszczenia, o których mowa w punkcie B.5 załącznika do rozporządzenia (WE) nr 824/2000, jednak bez zmiany dopuszczalnego procentu ziaren szkodliwych i sporyszu.
2.
Jeśli wynik ostateczny analiz wykonanych na próbkach wykazuje jakość wyższą od cech minimalnych wymaganych w interwencji, ale niższą od jakości opisanej w ogłoszeniu o przetargu i wykazującą różnicę wychodzącą poza odchylenie, o którym mowa w ust. 1 lit. b), oferent, którego ofertę przyjęto może:
a) albo przyjąć partię w takim stanie, w jakim jest,
b) albo odmówić przyjęcia danej partii.
W przypadku wspomnianym w lit. b) pierwszego akapitu oferent, którego ofertę przyjęto zostaje zwolniony ze wszystkich zobowiązań w stosunku do danej partii, włącznie z zabezpieczeniem, dopiero po bezzwłocznym poinformowaniu Komisji i agencji interwencyjnej przy użyciu formularza figurującego w załączniku I.
3.
Jeśli wynik ostateczny analiz wykonanych na próbkach wykazuje jakość niższą od cech minimalnych wymaganych w interwencji, oferent, którego ofertę przyjęto nie może przystąpić do odbioru danej partii.
Zostaje on zwolniony ze wszystkich zobowiązań wobec danej partii, włącznie z zabezpieczeniami, dopiero po bezzwłocznym poinformowaniu, przy użyciu formularza figurującego w załączniku I Komisji i agencji interwencyjnej.
Artykuł 8
W przypadkach określonych w art. 7 ust. 2 akapit pierwszy lit. b) oraz ust. 3, oferent, którego ofertę przyjęto może zażądać od agencji interwencyjnej dostarczenia innej partii pszenicy zwyczajnej o przewidzianej jakości, bez dodatkowych kosztów.
W takim wypadku zabezpieczenie nie zostaje zwolnione.
Zamiana partii powinna nastąpić w maksymalnym terminie trzech dni po żądaniu oferenta, którego ofertę przyjęto.
Oferent informuje o tym bezzwłocznie Komisję przy użyciu formularza figurującego w załączniku I.
Jeśli w okresie nie dłuższym niż jeden miesiąc po dacie złożenia wniosku o wymianę przez oferenta, którego ofertę przyjęto, w wyniku następujących po sobie wymianach, oferent, którego ofertę przyjęto nie otrzymał partii zastępczej o przewidywanej jakości, zostaje on zwolniony ze wszystkich swoich zobowiązań, włącznie z zabezpieczeniami, po bezzwłocznym poinformowaniu, przy użyciu formularza figurującego w załączniku I Komisji i agencji interwencyjnej.
Artykuł 9
1.
Jeśli wyprowadzenie pszenicy zwyczajnej z magazynu następuje przed otrzymaniem wyników analiz przewidzianych w art. 6, ryzyko ponosi oferent, którego ofertę przyjęto, od chwili odbioru partii, bez uszczerbku dla możliwych dróg odwoławczych oferenta w stosunku do podmiotu składującego.
2.
Koszty związane z pobraniem próbek i analizami przewidzianymi w art. 6, poza tymi, o których mowa w art. 7 ust. 3, ponosi Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) przy ograniczeniu do jednej analizy na każde pięćset ton, z wyjątkiem kosztów przesilosowania.
Koszty przesilosowania i ewentualnych dodatkowych analiz wymaganych przez oferenta, którego ofertę przyjęto obciążają tego ostatniego.
Artykuł 10
Na zasadzie odstępstwa od art. 12 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3002/92, dokumenty związane ze sprzedażą pszenicy zwyczajnej zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, a w szczególności pozwolenie na wywóz, polecenie wycofania, o którym mowa w art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (EWG) nr 3002/92, deklaracja wywozowa i w razie potrzeby formularz T5, powinny zawierać uwagi figurujące w załączniku II.
Artykuł 11
1. Zabezpieczenie ustanowione stosownie do art. 13 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93 powinno być zwolnione z chwilą wydania pozwoleń na wywóz oferentom, których oferty zostały przyjęte.
2.
Na zasadzie odstępstwa od art. 17 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93 obowiązek wywozu jest objęty zabezpieczeniem, którego wysokość jest równa różnicy między ceną interwencyjną obowiązującą w dniu przetargu a ceną ofertową i nigdy nie niższa od 25 EUR za tonę.
Połowę tej kwoty wpłaca się z chwilą wydania pozwolenia, a pozostałą część przed odbiorem zboża.
Artykuł 12
Polska agencja interwencyjna powiadomi Komisję, drogą elektroniczną, najpóźniej w dwie godziny po wygaśnięciu terminu na złożenie ofert, o otrzymanych ofertach przetargowych.
Powiadomienia dokonuje się zgodnie ze schematem zamieszczonym w załączniku III.
Artykuł 13
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1062/2005
z dnia 6 lipca 2005 r.
otwierające stały przetarg na wywóz pszenicy zwyczajnej znajdującej się w posiadaniu austriackiej agencji interwencyjnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2131/93 [2], określa procedury i warunki wprowadzenia do sprzedaży zbóż znajdujących się w posiadaniu agencji interwencyjnych.
(2) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3002/92 [3] ustanawia wspólne szczegółowe zasady kontroli wykorzystania i/lub przeznaczenia produktów z interwencji.
(3) Ze względu na obecną sytuację na rynku uzasadnione jest ogłoszenie stałego przetargu na wywóz 80000 ton pszenicy zwyczajnej znajdującej się w posiadaniu austriackiej agencji interwencyjnej.
(4) Należy ustalić szczególne zasady mające zapewnić właściwe wykonanie operacji i ich kontrolę.
W tym celu należy przewidzieć system zabezpieczeń zapewniających przestrzeganie oczekiwanych celów, równocześnie unikając nadmiernych obciążeń dla podmiotów gospodarczych.
Należy więc wprowadzić derogacje do niektórych przepisów, a w szczególności do rozporządzenia (EWG) nr 2131/93.
(5) By zapobiec ponownemu przywozowi, należy ograniczyć wywóz w ramach przetargu, otwartego niniejszym rozporządzeniem, do określonych państw trzecich;
(6) Artykuł 7 ust. 2a rozporządzenia (EWG) nr 2131/93 przewiduje możliwość zwrotu oferentowi, którego ofertę przyjęto, w pewnych granicach, kosztów najtańszego transportu między miejscem składowania i faktycznym miejscem wyjścia.
Ze względu na położenie geograficzne Austrii przepis ten należy zastosować.
(7) W celu modernizacji systemu administracji i zarządzania, niezbędnym jest dostarczanie informacji wymaganych przez Komisję, drogą elektroniczną.
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Austriacka agencja interwencyjna przystępuje do stałego przetargu na wywóz pszenicy zwyczajnej, znajdującej się w jej posiadaniu, zgodnie z warunkami określonymi rozporządzeniem (EWG) nr 2131/93, jeżeli niniejsze rozporządzenie nie stanowi inaczej.
Artykuł 2
Przetarg obejmuje maksymalną ilość 80000 ton pszenicy zwyczajnej do wywozu do krajów trzecich z wyjątkiem Albanii, Bośni i Hercegowiny, Bułgarii, Chorwacji, Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii, Lichtensteinu, Rumunii, Serbii i Czarnogóry [4] oraz Szwajcarii.
Artykuł 3
1.
Przy wywozach realizowanych z tytułu niniejszego rozporządzenia nie stosuje się żadnych refundacji, podatków eksportowych ani miesięcznych przyrostów.
2. Artykułu 8 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93 nie stosuje się.
3.
Na zasadzie odstępstwa od art. 16 akapit trzeci rozporządzenia (EWG) nr 2131/93 cenę podaną w ofercie uważa się za cenę do zapłaty za wywóz, bez podwyżek miesięcznych.
4. Zgodnie z art. 7 ust. 2a rozporządzenia (EWG) nr 2131/93 oferentowi, którego ofertę przyjęto zwraca się koszty najtańszego transportu między miejscem składowania i faktycznym miejscem wyjścia, w granicach określonych w ogłoszeniu o przetargu.
Artykuł 4
1.
Pozwolenia na wywóz są ważne od daty wydania w rozumieniu art. 9 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93 do końca następującego po niej czwartego miesiąca.
2.
Ofertom złożonym w ramach przetargu otwartego niniejszym rozporządzeniem nie muszą towarzyszyć wnioski o wydanie pozwoleń na wywóz, sporządzone w ramach art. 49 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1291/2000 [5].
Artykuł 5
1. Na zasadzie odstępstwa od art. 7 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93, termin zgłaszania ofert w pierwszym przetargu częściowym wygasa dnia 14 lipca 2005 r. o godz. 9.00 (czasu brukselskiego).
Termin zgłaszania ofert w następnych przetargach częściowych wygasa w każdy czwartek o godz. 9.00 (czasu brukselskiego), z wyjątkiem 21 lipca 2005 r., 4 sierpnia 2005 r., 18 sierpnia 2005 r., 1 września 2005 r., 3 listopada 2005 r., 29 grudnia 2005 r., 13 kwietnia 2006 r. i 25 maja 2006 r., w tygodniach, w których procedury przetargowe nie będą przeprowadzane.
Termin zgłaszania ofert w ostatnim przetargu częściowym wygasa w dniu 22 czerwca 2006 r. o godz. 9.00 (czasu brukselskiego).
2.
Oferty powinny być złożone w austriackiej agencji interwencyjnej, której adres jest następujący:
AMA (Agrarmarkt Austria)
Dresdnerstraße 70
A-1200 Wien
Faks: (00 43 1) 33151 4624
(00 43 1) 33151 4469
Artykuł 6
Agencja interwencyjna, podmiot składujący i oferent, którego ofertę przyjęto, przystępują, na wniosek tego ostatniego, za wspólną zgodą, przed wywozem lub w chwili wywozu z magazynu zgodnie z wyborem oferenta, do pobrania próbek kontrolnych z częstotliwością co najmniej jednej próbki na 500 ton, i do ich analizy.
Agencja interwencyjna może być reprezentowana przez pełnomocnika, pod warunkiem, że nie jest on samym podmiotem składującym.
Pobieranie próbek kontrolnych i ich analiza wykonywane są w terminie siedmiu dni roboczych od daty wniosku oferenta lub w terminie trzech dni roboczych, jeśli pobranie próbek następuje w chwili wywozu towaru z magazynu.
Wyniki analiz, w przypadku sporu, przekazuje się, drogą elektroniczną, Komisji.
Artykuł 7
1.
Oferent, którego ofertę przyjęto musi przyjąć partię taką jaka jest, jeśli wynik ostateczny analiz wykonanych na próbkach wykazuje jakość:
a) wyższą od zgłoszonej w ogłoszeniu o przetargu;
b) wyższą od cech minimalnych wymaganych w interwencji, ale niższą od jakości opisanej w ogłoszeniu o przetargu, pozostając jednak w granicach odchylenia mogącego osiągnąć następujące wartości:
- 1 kilogram na hektolitr ciężaru właściwego, który jednak nie może być niższy niż 75 kilogramów na hektolitr,
- jednego punktu procentowego w zakresie zawartości wilgoci,
- pół punktu procentowego na zanieczyszczenia, o których mowa odpowiednio w punktach B.2 i B.4 załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 824/2000 [6],
- pół punktu procentowego na zanieczyszczenia, o których mowa w punkcie B.5 załącznika do rozporządzenia (WE) nr 824/2000, jednak bez zmiany dopuszczalnego procentu ziaren szkodliwych i sporyszu.
2.
Jeśli wynik ostateczny analiz wykonanych na próbkach wykazuje jakość wyższą od cech minimalnych wymaganych w interwencji, ale niższą od jakości opisanej w ogłoszeniu o przetargu i wykazującą różnicę wychodzącą poza odchylenie, o którym mowa w ust. 1 lit. b), oferent, którego ofertę przyjęto może:
a) albo przyjąć partię w takim stanie, w jakim jest,
b) albo odmówić przyjęcia danej partii.
W przypadku wspomnianym w lit. b) pierwszego akapitu oferent, którego ofertę przyjęto zostaje zwolniony ze wszystkich zobowiązań w stosunku do danej partii, włącznie z zabezpieczeniem, dopiero po bezzwłocznym poinformowaniu Komisji i agencji interwencyjnej przy użyciu formularza figurującego w załączniku I.
3.
Jeśli wynik ostateczny analiz wykonanych na próbkach wykazuje jakość niższą od cech minimalnych wymaganych w interwencji, oferent, którego ofertę przyjęto nie może przystąpić do odbioru danej partii.
Zostaje on zwolniony ze wszystkich zobowiązań wobec danej partii, włącznie z zabezpieczeniami, dopiero po bezzwłocznym poinformowaniu, przy użyciu formularza figurującego w załączniku I, Komisji i agencji interwencyjnej.
Artykuł 8
W przypadkach określonych w art. 7 ust. 2 akapit pierwszy lit. b) oraz ust. 3, oferent, którego ofertę przyjęto może zażądać od agencji interwencyjnej dostarczenia innej partii pszenicy zwyczajnej o przewidzianej jakości, bez dodatkowych kosztów.
W takim wypadku zabezpieczenie nie zostaje zwolnione.
Zamiana partii powinna nastąpić w maksymalnym terminie trzech dni po żądaniu oferenta, którego ofertę przyjęto.
Oferent informuje o tym bezzwłocznie Komisję przy użyciu formularza figurującego w załączniku II.
Jeśli w okresie nie dłuższym niż jeden miesiąc po dacie złożenia wniosku o wymianę przez oferenta, którego ofertę przyjęto, w wyniku następujących po sobie wymianach, oferent, którego ofertę przyjęto nie otrzymał partii zastępczej o przewidywanej jakości, zostaje on zwolniony ze wszystkich swoich zobowiązań, włącznie z zabezpieczeniami, po bezzwłocznym poinformowaniu, przy użyciu formularza figurującego w załączniku II, Komisji i agencji interwencyjnej.
Artykuł 9
1.
Jeśli wyprowadzenie pszenicy zwyczajnej z magazynu następuje przed otrzymaniem wyników analiz przewidzianych w art. 6, ryzyko ponosi oferent, którego ofertę przyjęto, od chwili odbioru partii, bez uszczerbku dla możliwych dróg odwoławczych oferenta w stosunku do podmiotu składującego.
2.
Koszty związane z pobraniem próbek i analizami przewidzianymi w art. 6, poza tymi, o których mowa w art. 7 ust. 3, ponosi Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) przy ograniczeniu do jednej analizy na każde pięćset ton, z wyjątkiem kosztów przesilosowania.
Koszty przesilosowania i ewentualnych dodatkowych analiz wymaganych przez oferenta, którego ofertę przyjęto obciążają tego ostatniego.
Artykuł 10
Na zasadzie odstępstwa od art. 12 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3002/92, dokumenty związane ze sprzedażą pszenicy zwyczajnej zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, a w szczególności pozwolenie na wywóz, polecenie wycofania, o którym mowa w art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (EWG) nr 3002/92, deklaracja wywozowa i w razie potrzeby formularz T5, powinny zawierać uwagi figurujące w załączniku II.
Artykuł 11
1. Zabezpieczenie ustanowione stosownie do art. 13 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93 powinno być zwolnione z chwilą wydania pozwoleń na wywóz oferentom, których oferty zostały przyjęte.
2.
Na zasadzie odstępstwa od art. 17 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93 obowiązek wywozu jest objęty zabezpieczeniem, którego wysokość jest równa różnicy między ceną interwencyjną obowiązującą w dniu przetargu a ceną ofertową i nigdy nie niższa od 25 EUR za tonę.
Połowę tej kwoty wpłaca się z chwilą wydania pozwolenia, a pozostałą część przed odbiorem zboża.
Artykuł 12
Austriacka agencja interwencyjna powiadomi Komisję, drogą elektroniczną, najpóźniej w dwie godziny po wygaśnięciu terminu na złożenie ofert, o otrzymanych ofertach przetargowych.
Powiadomienia dokonuje się zgodnie ze schematem zamieszczonym w załączniku III.
Artykuł 13
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1063/2005
z dnia 6 lipca 2005 r.
otwierające stały przetarg na wywóz pszenicy zwyczajnej znajdującej się w posiadaniu czeskiej agencji interwencyjnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2131/93 [2], określa procedury i warunki wprowadzenia do sprzedaży zbóż znajdujących się w posiadaniu agencji interwencyjnych.
(2) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3002/92 [3] ustanawia wspólne szczegółowe zasady kontroli wykorzystania i/lub przeznaczenia produktów z interwencji.
(3) Ze względu na obecną sytuację na rynku uzasadnione jest ogłoszenie stałego przetargu na wywóz 180000 ton pszenicy zwyczajnej znajdującej się w posiadaniu czeskiej agencji interwencyjnej.
(4) Należy ustalić szczególne zasady mające zapewnić właściwe wykonanie operacji i ich kontrolę.
W tym celu należy przewidzieć system zabezpieczeń zapewniających przestrzeganie oczekiwanych celów, równocześnie unikając nadmiernych obciążeń dla podmiotów gospodarczych.
Należy więc wprowadzić derogacje do niektórych przepisów, a w szczególności do rozporządzenia (EWG) nr 2131/93;
(5) By zapobiec ponownemu przywozowi, należy ograniczyć wywóz w ramach przetargu, otwartego niniejszym rozporządzeniem, do określonych państw trzecich;
(6) Artykuł 7 ust. 2a rozporządzenia (EWG) nr 2131/93 przewiduje możliwość zwrotu oferentowi, którego ofertę przyjęto, w pewnych granicach, kosztów najtańszego transportu między miejscem składowania i faktycznym miejscem wyjścia.
Ze względu na położenie geograficzne Republiki Czeskiej przepis ten należy zastosować.
(7) W celu modernizacji systemu administracji i zarządzania, niezbędnym jest dostarczanie informacji wymaganych przez Komisję, drogą elektroniczną.
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Czeska agencja interwencyjna przystępuje do stałego przetargu na wywóz pszenicy zwyczajnej, znajdującej się w jej posiadaniu, zgodnie z warunkami określonymi rozporządzeniem (EWG) nr 2131/93, jeżeli niniejsze rozporządzenie nie stanowi inaczej.
Artykuł 2
Przetarg obejmuje maksymalną ilość 180000 ton pszenicy zwyczajnej do wywozu do krajów trzecich z wyjątkiem Albanii, Bośni i Hercegowiny, Bułgarii, Chorwacji, Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii, Lichtensteinu, Rumunii, Serbii i Czarnogóry [4] oraz Szwajcarii.
Artykuł 3
1.
Przy wywozach realizowanych z tytułu niniejszego rozporządzenia nie stosuje się żadnych refundacji, podatków eksportowych ani miesięcznych przyrostów.
2. Artykułu 8 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93 nie stosuje się.
3.
Na zasadzie odstępstwa od art. 16 akapit trzeci rozporządzenia (EWG) nr 2131/93 cenę podaną w ofercie uważa się za cenę do zapłaty za wywóz, bez podwyżek miesięcznych.
4. Zgodnie z art. 7 ust. 2a rozporządzenia (EWG) nr 2131/93 oferentowi, którego ofertę przyjęto zwraca się koszty najtańszego transportu między miejscem składowania i faktycznym miejscem wyjścia, w granicach określonych w ogłoszeniu o przetargu.
Artykuł 4
1.
Pozwolenia na wywóz są ważne od daty wydania w rozumieniu art. 9 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93 do końca następującego po niej czwartego miesiąca.
2.
Ofertom złożonym w ramach przetargu otwartego niniejszym rozporządzeniem nie muszą towarzyszyć wnioski o wydanie pozwoleń na wywóz, sporządzone w ramach art. 49 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1291/2000 [5].
Artykuł 5
1. Na zasadzie odstępstwa od art. 7 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93, termin zgłaszania ofert w pierwszym przetargu częściowym wygasa dnia 14 lipca 2005 r. o godz. 9.00 (czasu brukselskiego).
Termin zgłaszania ofert w następnych przetargach częściowych wygasa w każdy czwartek o godz. 9.00 (czasu brukselskiego), z wyjątkiem 21 lipca 2005 r., 4 sierpnia 2005 r., 18 sierpnia 2005 r., 1 września 2005 r., 3 listopada 2005 r., 29 grudnia 2005 r., 13 kwietnia 2006 r. i 25 maja 2006 r., w tygodniach, w których procedury przetargowe nie będą przeprowadzane.
Termin zgłaszania ofert w ostatnim przetargu częściowym wygasa w dniu 22 czerwca 2006 r. o godz. 9.00 (czasu brukselskiego).
2.
Oferty powinny być złożone w czeskiej agencji interwencyjnej, której adres jest następujący:
Statní zemědělsky intervenční fond
Odbor Rostlinných Komodit
Ve Smečkách 33
CZ-110 00, Praha 1
Tel.: (420) 222 871 667/403
Faks: (420) 222 296 806 404
Artykuł 6
Agencja interwencyjna, podmiot składujący i oferent, którego ofertę przyjęto, przystępują, na wniosek tego ostatniego, za wspólną zgodą, przed wywozem lub w chwili wywozu z magazynu zgodnie z wyborem oferenta, do pobrania próbek kontrolnych z częstotliwością co najmniej jednej próbki na 500 ton, i do ich analizy.
Agencja interwencyjna może być reprezentowana przez pełnomocnika, pod warunkiem, że nie jest on samym podmiotem składującym.
Pobieranie próbek kontrolnych i ich analiza wykonywane są w terminie siedmiu dni roboczych od daty wniosku oferenta lub w terminie trzech dni roboczych, jeśli pobranie próbek następuje w chwili wywozu towaru z magazynu.
Wyniki analiz, w przypadku sporu, przekazuje się, drogą elektroniczną, Komisji.
Artykuł 7
1.
Oferent, którego ofertę przyjęto musi przyjąć partię taką jaka jest, jeśli wynik ostateczny analiz wykonanych na próbkach wykazuje jakość:
a) wyższą od zgłoszonej w ogłoszeniu o przetargu;
b) wyższą od cech minimalnych wymaganych w interwencji, ale niższą od jakości opisanej w ogłoszeniu o przetargu, pozostając jednak w granicach odchylenia mogącego osiągnąć następujące wartości:
- 1 kilogram na hektolitr ciężaru właściwego, który jednak nie może być niższy niż 75 kilogramów na hektolitr,
- jednego punktu procentowego w zakresie zawartości wilgoci,
- pół punktu procentowego na zanieczyszczenia, o których mowa odpowiednio w punktach B.2 i B.4 załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 824/2000 [6],
- pół punktu procentowego na zanieczyszczenia, o których mowa w punkcie B.5 załącznika do rozporządzenia (WE) nr 824/2000, jednak bez zmiany dopuszczalnego procentu ziaren szkodliwych i sporyszu.
2.
Jeśli wynik ostateczny analiz wykonanych na próbkach wykazuje jakość wyższą od cech minimalnych wymaganych w interwencji, ale niższą od jakości opisanej w ogłoszeniu o przetargu i wykazującą różnicę wychodzącą poza odchylenie, o którym mowa w ust. 1 lit. b), oferent, którego ofertę przyjęto może:
a) albo przyjąć partię w takim stanie, w jakim jest,
b) albo odmówić przyjęcia danej partii.
W przypadku wspomnianym w lit. b) pierwszego akapitu oferent, którego ofertę przyjęto zostaje zwolniony ze wszystkich zobowiązań w stosunku do danej partii, włącznie z zabezpieczeniem, dopiero po bezzwłocznym poinformowaniu Komisji i agencji interwencyjnej przy użyciu formularza figurującego w załączniku I.
3.
Jeśli wynik ostateczny analiz wykonanych na próbkach wykazuje jakość niższą od cech minimalnych wymaganych w interwencji, oferent, którego ofertę przyjęto nie może przystąpić do odbioru danej partii.
Zostaje on zwolniony ze wszystkich zobowiązań wobec danej partii, włącznie z zabezpieczeniami, dopiero po bezzwłocznym poinformowaniu, przy użyciu formularza figurującego w załączniku I, Komisji i agencji interwencyjnej.
Artykuł 8
W przypadkach określonych w art. 7 ust. 2 akapit pierwszy lit. b) oraz ust. 3, oferent, którego ofertę przyjęto może zażądać od agencji interwencyjnej dostarczenia innej partii pszenicy zwyczajnej o przewidzianej jakości, bez dodatkowych kosztów.
W takim wypadku zabezpieczenie nie zostaje zwolnione.
Zamiana partii powinna nastąpić w maksymalnym terminie trzech dni po żądaniu oferenta, którego ofertę przyjęto.
Oferent informuje o tym bezzwłocznie Komisję przy użyciu formularza figurującego w załączniku I.
Jeśli w okresie nie dłuższym niż jeden miesiąc po dacie złożenia wniosku o wymianę przez oferenta, którego ofertę przyjęto, w wyniku następujących po sobie wymianach, oferent, którego ofertę przyjęto nie otrzymał partii zastępczej o przewidywanej jakości, zostaje on zwolniony ze wszystkich swoich zobowiązań, włącznie z zabezpieczeniami, po bezzwłocznym poinformowaniu, przy użyciu formularza figurującego w załączniku I, Komisji i agencji interwencyjnej.
Artykuł 9
1.
Jeśli wyprowadzenie pszenicy zwyczajnej z magazynu następuje przed otrzymaniem wyników analiz przewidzianych w art. 6, ryzyko ponosi oferent, którego ofertę przyjęto, od chwili odbioru partii, bez uszczerbku dla możliwych dróg odwoławczych oferenta w stosunku do podmiotu składującego.
2.
Koszty związane z pobraniem próbek i analizami przewidzianymi w art. 6, poza tymi, o których mowa w art. 7 ust. 3, ponosi Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) przy ograniczeniu do jednej analizy na każde pięćset ton, z wyjątkiem kosztów przesilosowania.
Koszty przesilosowania i ewentualnych dodatkowych analiz wymaganych przez oferenta, którego ofertę przyjęto obciążają tego ostatniego.
Artykuł 10
Na zasadzie odstępstwa od art. 12 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3002/92, dokumenty związane ze sprzedażą pszenicy zwyczajnej zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, a w szczególności pozwolenie na wywóz, polecenie wycofania, o którym mowa w art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (EWG) nr 3002/92, deklaracja wywozowa i w razie potrzeby formularz T5, powinny zawierać uwagi figurujące w załączniku II.
Artykuł 11
1. Zabezpieczenie ustanowione stosownie do art. 13 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93 powinno być zwolnione z chwilą wydania pozwoleń na wywóz oferentom, których oferty zostały przyjęte.
2.
Na zasadzie odstępstwa od art. 17 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93 obowiązek wywozu jest objęty zabezpieczeniem, którego wysokość jest równa różnicy między ceną interwencyjną obowiązującą w dniu przetargu a ceną ofertową i nigdy nie niższa od 25 EUR za tonę.
Połowę tej kwoty wpłaca się z chwilą wydania pozwolenia, a pozostałą część przed odbiorem zboża.
Artykuł 12
Czeska agencja interwencyjna powiadomi Komisję, drogą elektroniczną, najpóźniej w dwie godziny po wygaśnięciu terminu na złożenie ofert, o otrzymanych ofertach przetargowych.
Powiadomienia dokonuje się zgodnie ze schematem zamieszczonym w załączniku III.
Artykuł 13
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1064/2005
z dnia 6 lipca 2005 r.
otwierające stały przetarg na wywóz pszenicy zwyczajnej znajdującej się w posiadaniu litewskiej agencji interwencyjnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2131/93 [2] określa procedury i warunki wprowadzenia do sprzedaży zbóż znajdujących się w posiadaniu agencji interwencyjnych.
(2) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3002/92 [3] ustanawia wspólne szczegółowe zasady kontroli wykorzystania i/lub przeznaczenia produktów z interwencji.
(3) Ze względu na obecną sytuację na rynku uzasadnione jest ogłoszenie stałego przetargu na wywóz 150000 ton pszenicy zwyczajnej znajdującej się w posiadaniu litewskiej agencji interwencyjnej.
(4) Należy ustalić szczególne zasady mające zapewnić właściwe wykonanie operacji i ich kontrolę.
W tym celu należy przewidzieć system zabezpieczeń zapewniających przestrzeganie oczekiwanych celów, równocześnie unikając nadmiernych obciążeń dla podmiotów gospodarczych.
Należy więc wprowadzić derogacje do niektórych przepisów, a w szczególności do rozporządzenia (EWG) nr 2131/93.
(5) By zapobiec ponownemu przywozowi, należy ograniczyć wywóz w ramach przetargu, otwartego niniejszym rozporządzeniem, do określonych państw trzecich.
(6) W celu modernizacji systemu administracji i zarządzania niezbędnym jest dostarczanie informacji, wymaganych przez Komisję, drogą elektroniczną.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Litewska agencja interwencyjna przystępuje do stałego przetargu na wywóz pszenicy zwyczajnej, znajdującej się w jej posiadaniu, zgodnie z warunkami określonymi rozporządzeniem (EWG) nr 2131/93, jeżeli niniejsze rozporządzenie nie stanowi inaczej.
Artykuł 2
Przetarg obejmuje maksymalną ilość 150000 ton pszenicy zwyczajnej do wywozu do krajów trzecich z wyjątkiem Albanii, Bośni i Hercegowiny, Bułgarii, Chorwacji, Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii, Lichtensteinu, Rumunii, Serbii i Czarnogóry [4] oraz Szwajcarii.
Artykuł 3
1.
Przy wywozach realizowanych z tytułu niniejszego rozporządzenia nie stosuje się żadnych refundacji, podatków eksportowych ani miesięcznych przyrostów.
2. Artykułu 8 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93 nie stosuje się.
3.
Na zasadzie odstępstwa od art. 16 akapit trzeci rozporządzenia (EWG) nr 2131/93 cenę podaną w ofercie uważa się za cenę do zapłaty za wywóz, bez podwyżek miesięcznych.
Artykuł 4
1.
Pozwolenia na wywóz są ważne od daty wydania w rozumieniu art. 9 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93 do końca następującego po niej czwartego miesiąca.
2.
Ofertom złożonym w ramach przetargu otwartego niniejszym rozporządzeniem nie muszą towarzyszyć wnioski o wydanie pozwoleń na wywóz, sporządzone w ramach art. 49 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1291/2000 [5].
Artykuł 5
1. Na zasadzie odstępstwa od art. 7 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93, termin zgłaszania ofert w pierwszym przetargu częściowym wygasa dnia 14 lipca 2005 r. o godz. 9.00 (czasu brukselskiego).
Termin zgłaszania ofert w następnych przetargach częściowych wygasa w każdy czwartek o godz. 9.00 (czasu brukselskiego), z wyjątkiem 21 lipca 2005 r., 4 sierpnia 2005 r., 18 sierpnia 2005 r., 1 września 2005 r., 3 listopada 2005 r., 29 grudnia 2005 r., 13 kwietnia 2006 r. i 25 maja 2006 r., w tygodniach, w których procedury przetargowe nie będą przeprowadzane.
Termin zgłaszania ofert w ostatnim przetargu częściowym wygasa w dniu 22 czerwca 2006 r. o godz. 9.00 (czasu brukselskiego).
2.
Oferty powinny być złożone w litewskiej agencji interwencyjnej, której adres jest następujący:
The Lithuanian Agricultural and Food Products Market regulation Agency
L. Stuokos-Guceviciaus Str.
9-12,
Vilnius, Lithuania
Tel.: 370-5-2685049
Faks: 370-5-2685061 .
Artykuł 6
Agencja interwencyjna, podmiot składujący i oferent, którego ofertę przyjęto, przystępują, na wniosek tego ostatniego, za wspólną zgodą, przed wywozem lub w chwili wywozu z magazynu zgodnie z wyborem oferenta, do pobrania próbek kontrolnych z częstotliwością co najmniej jednej próbki na 500 ton, i do ich analizy.
Agencja interwencyjna może być reprezentowana przez pełnomocnika, pod warunkiem, że nie jest on samym podmiotem składującym.
Pobieranie próbek kontrolnych i ich analiza wykonywane są w terminie siedmiu dni roboczych od daty wniosku oferenta lub w terminie trzech dni roboczych, jeśli pobranie próbek następuje w chwili wywozu towaru z magazynu.
Wyniki analiz, w przypadku sporu, przekazuje się, drogą elektroniczną, Komisji.
Artykuł 7
1.
Oferent, którego ofertę przyjęto musi przyjąć partię taką jaka jest, jeśli wynik ostateczny analiz wykonanych na próbkach wykazuje jakość:
a) wyższą od zgłoszonej w ogłoszeniu o przetargu;
b) wyższą od cech minimalnych wymaganych w interwencji, ale niższą od jakości opisanej w ogłoszeniu o przetargu, pozostając jednak w granicach odchylenia mogącego osiągnąć następujące wartości:
- 1 kilogram na hektolitr ciężaru właściwego, który jednak nie może być niższy niż 75 kilogramów na hektolitr,
- jednego punktu procentowego w zakresie zawartości wilgoci,
- pół punktu procentowego na zanieczyszczenia, o których mowa odpowiednio w punktach B.2 i B.4 załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 824/2000 [6],
- pół punktu procentowego na zanieczyszczenia, o których mowa w punkcie B.5 załącznika do rozporządzenia (WE) nr 824/2000, jednak bez zmiany dopuszczalnego procentu ziaren szkodliwych i sporyszu.
2.
Jeśli wynik ostateczny analiz wykonanych na próbkach wykazuje jakość wyższą od cech minimalnych wymaganych w interwencji, ale niższą od jakości opisanej w ogłoszeniu o przetargu i wykazującą różnicę wychodzącą poza odchylenie, o którym mowa w ust. 1 lit. b), oferent, którego ofertę przyjęto może:
a) albo przyjąć partię w takim stanie, w jakim jest,
b) albo odmówić przyjęcia danej partii.
W przypadku wspomnianym w lit. b) pierwszego akapitu oferent, którego ofertę przyjęto zostaje zwolniony ze wszystkich zobowiązań w stosunku do danej partii, włącznie z zabezpieczeniem, dopiero po bezzwłocznym poinformowaniu Komisji i agencji interwencyjnej przy użyciu formularza figurującego w załączniku I.
3.
Jeśli wynik ostateczny analiz wykonanych na próbkach wykazuje jakość niższą od cech minimalnych wymaganych w interwencji, oferent, którego ofertę przyjęto nie może przystąpić do odbioru danej partii.
Zostaje on zwolniony ze wszystkich zobowiązań wobec danej partii, włącznie z zabezpieczeniami, dopiero po bezzwłocznym poinformowaniu, przy użyciu formularza figurującego w załączniku I Komisji i agencji interwencyjnej.
Artykuł 8
W przypadkach określonych w art. 7 ust. 2 akapit pierwszy lit. b) oraz ust. 3, oferent, którego ofertę przyjęto może zażądać od agencji interwencyjnej dostarczenia innej partii pszenicy zwyczajnej o przewidzianej jakości, bez dodatkowych kosztów.
W takim wypadku zabezpieczenie nie zostaje zwolnione.
Zamiana partii powinna nastąpić w maksymalnym terminie trzech dni po żądaniu oferenta, którego ofertę przyjęto.
Oferent informuje o tym bezzwłocznie Komisję przy użyciu formularza figurującego w załączniku I.
Jeśli w okresie nie dłuższym niż jeden miesiąc po dacie złożenia wniosku o wymianę przez oferenta, którego ofertę przyjęto, w wyniku następujących po sobie wymianach, oferent, którego ofertę przyjęto nie otrzymał partii zastępczej o przewidywanej jakości, zostaje on zwolniony ze wszystkich swoich zobowiązań, włącznie z zabezpieczeniami, po bezzwłocznym poinformowaniu, przy użyciu formularza figurującego w załączniku I Komisji i agencji interwencyjnej.
Artykuł 9
1.
Jeśli wyprowadzenie pszenicy zwyczajnej z magazynu następuje przed otrzymaniem wyników analiz przewidzianych w art. 6, ryzyko ponosi oferent, którego ofertę przyjęto, od chwili odbioru partii, bez uszczerbku dla możliwych dróg odwoławczych oferenta w stosunku do podmiotu składującego.
2.
Koszty związane z pobraniem próbek i analizami przewidzianymi w art. 6, poza tymi, o których mowa w art. 7 ust. 3, ponosi Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) przy ograniczeniu do jednej analizy na każde pięćset ton, z wyjątkiem kosztów przesilosowania.
Koszty przesilosowania i ewentualnych dodatkowych analiz wymaganych przez oferenta, którego ofertę przyjęto obciążają tego ostatniego.
Artykuł 10
Na zasadzie odstępstwa od art. 12 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3002/92, dokumenty związane ze sprzedażą pszenicy zwyczajnej zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, a w szczególności pozwolenie na wywóz, polecenie wycofania, o którym mowa w art. 3 ust.1 lit.b) rozporządzenia (EWG) nr 3002/92, deklaracja wywozowa i w razie potrzeby formularz T5, powinny zawierać uwagi figurujące w załączniku II.
Artykuł 11
1. Zabezpieczenie ustanowione stosownie do art. 13 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93 powinno być zwolnione z chwilą wydania pozwoleń na wywóz oferentom, których oferty zostały przyjęte.
2.
Na zasadzie odstępstwa od art. 17 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93 obowiązek wywozu jest objęty zabezpieczeniem, którego wysokość jest równa różnicy między ceną interwencyjną obowiązującą w dniu przetargu a ceną ofertową i nigdy nie niższa od 25 EUR za tonę.
Połowę tej kwoty wpłaca się z chwilą wydania pozwolenia, a pozostałą część przed odbiorem zboża.
Artykuł 12
Litewska agencja interwencyjna powiadomi, Komisję, drogą elektroniczną, najpóźniej w dwie godziny po wygaśnięciu terminu na złożenie ofert, o otrzymanych ofertach przetargowych.
Powiadomienia dokonuje się zgodnie ze schematem zamieszczonym w załączniku III.
Artykuł 13
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1065/2005
z dnia 6 lipca 2005 r.
otwierające stały przetarg na wywóz jęczmienia znajdującego się w posiadaniu niemieckiej agencji interwencyjnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2131/93 [2] określa procedury i warunki wprowadzenia do sprzedaży zbóż znajdujących się w posiadaniu agencji interwencyjnych.
(2) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3002/92 [3] ustanawia wspólne szczegółowe zasady kontroli wykorzystania i/lub przeznaczenia produktów z interwencji.
(3) Ze względu na obecną sytuację na rynku uzasadnione jest ogłoszenie stałego przetargu na wywóz 300000 ton jęczmienia znajdującego się w posiadaniu niemieckiej agencji interwencyjnej.
(4) Należy ustalić szczególne zasady mające zapewnić właściwe wykonanie operacji i ich kontrolę.
W tym celu należy przewidzieć system zabezpieczeń zapewniających przestrzeganie oczekiwanych celów, równocześnie unikając nadmiernych obciążeń dla podmiotów gospodarczych.
Należy więc wprowadzić derogacje do niektórych przepisów, a w szczególności do rozporządzenia (EWG) nr 2131/93.
(5) By zapobiec ponownemu przywozowi, należy ograniczyć wywóz w ramach przetargu, otwartego niniejszym rozporządzeniem, do określonych państw trzecich.
(6) W celu modernizacji systemu administracji i zarządzania niezbędnym jest dostarczanie informacji, wymaganych przez Komisję, drogą elektroniczną.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niemiecka agencja interwencyjna przystępuje do stałego przetargu na wywóz jęczmienia, znajdującego się w jej posiadaniu, zgodnie z warunkami określonymi rozporządzeniem (EWG) nr 2131/93, jeżeli niniejsze rozporządzenie nie stanowi inaczej.
Artykuł 2
Przetarg obejmuje maksymalną ilość 300000 ton jęczmienia do wywozu do krajów trzecich z wyjątkiem Albanii, Bośni i Hercegowiny, Bułgarii, Chorwacji, Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii, Kanady, Lichtensteinu, Meksyku, Rumunii, Serbii i Czarnogóry [4], Stanów Zjednoczonych Ameryki oraz Szwajcarii.
Artykuł 3
1.
Przy wywozach realizowanych z tytułu niniejszego rozporządzenia nie stosuje się żadnych refundacji, podatków eksportowych ani miesięcznych przyrostów.
2. Artykułu 8 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93 nie stosuje się.
3.
Na zasadzie odstępstwa od art. 16 akapit trzeci rozporządzenia (EWG) nr 2131/93 cenę podaną w ofercie uważa się za cenę do zapłaty za wywóz, bez podwyżek miesięcznych.
Artykuł 4
1.
Pozwolenia na wywóz są ważne od daty wydania w rozumieniu art. 9 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93 do końca następującego po niej czwartego miesiąca.
2.
Ofertom złożonym w ramach przetargu otwartego niniejszym rozporządzeniem nie muszą towarzyszyć wnioski o wydanie pozwoleń na wywóz, sporządzone w ramach art. 49 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1291/2000 [5].
Artykuł 5
1. Na zasadzie odstępstwa od art. 7 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93, termin zgłaszania ofert w pierwszym przetargu częściowym wygasa dnia 14 lipca 2005 r. o godz. 9.00 (czasu brukselskiego).
Termin zgłaszania ofert w następnych przetargach częściowych wygasa w każdy czwartek o godz. 9.00 (czasu brukselskiego), z wyjątkiem 21 lipca 2005 r., 4 sierpnia 2005 r., 18 sierpnia 2005 r., 1 września 2005 r., 3 listopada 2005 r., 29 grudnia 2005 r., 13 kwietnia 2006 r. i 25 maja 2006 r., 15 czerwca 2006 r., w tygodniach, w których procedury przetargowe nie będą przeprowadzane.
Termin zgłaszania ofert w ostatnim przetargu częściowym wygasa w dniu 22 czerwca 2006 r. o godz. 9.00 (czasu brukselskiego).
2.
Oferty powinny być złożone w niemieckiej agencji interwencyjnej, która posiada następujący adres:
Bundesanstalt für Landwirtschaft und Ernährung (BLE),
Deichmannsaue 29
D-53179 Bonn
Faks: (49-228) 68 45 39 85
(49-228) 68 45 32 76
Artykuł 6
Agencja interwencyjna, podmiot składujący i oferent, którego ofertę przyjęto, przystępują, na wniosek tego ostatniego, za wspólną zgodą, przed wywozem lub w chwili wywozu z magazynu zgodnie z wyborem oferenta, do pobrania próbek kontrolnych z częstotliwością co najmniej jednej próbki na 500 ton, i do ich analizy.
Agencja interwencyjna może być reprezentowana przez pełnomocnika, pod warunkiem, że nie jest on samym podmiotem składującym.
Pobieranie próbek kontrolnych i ich analiza wykonywane są w terminie siedmiu dni roboczych od daty wniosku oferenta lub w terminie trzech dni roboczych, jeśli pobranie próbek następuje w chwili wywozu towaru z magazynu.
Wyniki analiz, w przypadku sporu, przekazuje się, drogą elektroniczną, Komisji.
Artykuł 7
1.
Oferent, którego ofertę przyjęto musi przyjąć partię taką jaka jest, jeśli wynik ostateczny analiz wykonanych na próbkach wykazuje jakość:
a) wyższą od zgłoszonej w ogłoszeniu o przetargu;
b) wyższą od cech minimalnych wymaganych w interwencji, ale niższą od jakości opisanej w ogłoszeniu o przetargu, pozostając jednak w granicach odchylenia mogącego osiągnąć następujące wartości:
- 1 kilogram na hektolitr ciężaru właściwego, który jednak nie może być niższy niż 64 kilogramów na hektolitr,
- jednego punktu procentowego w zakresie zawartości wilgoci,
- pół punktu procentowego na zanieczyszczenia, o których mowa odpowiednio w punktach B.2 i B.4 załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 824/2000 [6],
- pół punktu procentowego na zanieczyszczenia, o których mowa w punkcie B.5 załącznika do rozporządzenia (WE) nr 824/2000, jednak bez zmiany dopuszczalnego procentu ziaren szkodliwych i sporyszu.
2.
Jeśli wynik ostateczny analiz wykonanych na próbkach wykazuje jakość wyższą od cech minimalnych wymaganych w interwencji, ale niższą od jakości opisanej w ogłoszeniu o przetargu i wykazującą różnicę wychodzącą poza odchylenie, o którym mowa w ust. 1 lit. b), oferent, którego ofertę przyjęto może:
a) albo przyjąć partię w takim stanie, w jakim jest,
b) albo odmówić przyjęcia danej partii.
W przypadku wspomnianym w lit. b) pierwszego akapitu oferent, którego ofertę przyjęto zostaje zwolniony ze wszystkich zobowiązań w stosunku do danej partii, włącznie z zabezpieczeniem, dopiero po bezzwłocznym poinformowaniu Komisji i agencji interwencyjnej przy użyciu formularza figurującego w załączniku I.
3.
Jeśli wynik ostateczny analiz wykonanych na próbkach wykazuje jakość niższą od cech minimalnych wymaganych w interwencji, oferent, którego ofertę przyjęto nie może przystąpić do odbioru danej partii.
Zostaje on zwolniony ze wszystkich zobowiązań wobec danej partii, włącznie z zabezpieczeniami, dopiero po bezzwłocznym poinformowaniu, przy użyciu formularza figurującego w załączniku I Komisji i agencji interwencyjnej.
Artykuł 8
W przypadkach określonych w art. 7 ust. 2 akapit pierwszy lit. b) oraz ust. 3, oferent, którego ofertę przyjęto może zażądać od agencji interwencyjnej dostarczenia innej partii jęczmienia o przewidzianej jakości, bez dodatkowych kosztów.
W takim wypadku zabezpieczenie nie zostaje zwolnione.
Zamiana partii powinna nastąpić w maksymalnym terminie trzech dni po żądaniu oferenta, którego ofertę przyjęto.
Oferent informuje o tym bezzwłocznie Komisję przy użyciu formularza figurującego w załączniku I.
Jeśli w okresie nie dłuższym niż jeden miesiąc po dacie złożenia wniosku o wymianę przez oferenta, którego ofertę przyjęto, w wyniku następujących po sobie wymianach, oferent, którego ofertę przyjęto nie otrzymał partii zastępczej o przewidywanej jakości, zostaje on zwolniony ze wszystkich swoich zobowiązań, włącznie z zabezpieczeniami, po bezzwłocznym poinformowaniu, przy użyciu formularza figurującego w załączniku I Komisji i agencji interwencyjnej.
Artykuł 9
1.
Jeśli wyprowadzenie jęczmienia z magazynu następuje przed otrzymaniem wyników analiz przewidzianych w art. 6, ryzyko ponosi oferent, którego ofertę przyjęto, od chwili odbioru partii, bez uszczerbku dla możliwych dróg odwoławczych oferenta w stosunku do podmiotu składującego.
2.
Koszty związane z pobraniem próbek i analizami przewidzianymi w art. 6, poza tymi, o których mowa w art. 7 ust. 3, ponosi Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) przy ograniczeniu do jednej analizy na każde pięćset ton, z wyjątkiem kosztów przesilosowania.
Koszty przesilosowania i ewentualnych dodatkowych analiz wymaganych przez oferenta, którego ofertę przyjęto obciążają tego ostatniego.
Artykuł 10
Na zasadzie odstępstwa od art. 12 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3002/92, dokumenty związane ze sprzedażą jęczmienia zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, a w szczególności pozwolenie na wywóz, polecenie wycofania, o którym mowa w art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (EWG) nr 3002/92, deklaracja wywozowa i w razie potrzeby formularz T5, powinny zawierać uwagi figurujące w załączniku II.
Artykuł 11
1. Zabezpieczenie ustanowione stosownie do art. 13 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93 powinno być zwolnione z chwilą wydania pozwoleń na wywóz oferentom, których oferty zostały przyjęte.
2.
Na zasadzie odstępstwa od art. 17 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93 obowiązek wywozu jest objęty zabezpieczeniem, którego wysokość jest równa różnicy między ceną interwencyjną obowiązującą w dniu przetargu a ceną ofertową i nigdy nie niższa od 25 EUR za tonę.
Połowę tej kwoty wpłaca się z chwilą wydania pozwolenia, a pozostałą część przed odbiorem zboża.
Artykuł 12
Niemiecka agencja interwencyjna powiadomi Komisję, drogą elektroniczną, najpóźniej w dwie godziny po wygaśnięciu terminu na złożenie ofert, o otrzymanych ofertach przetargowych.
Powiadomienia dokonuje się zgodnie ze schematem zamieszczonym w załączniku III.
Artykuł 13
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1066/2005
z dnia 6 lipca 2005 r.
otwierające stały przetarg na wywóz pszenicy zwyczajnej znajdującej się w posiadaniu węgierskiej agencji interwencyjnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2131/93 [2], określa procedury i warunki wprowadzenia do sprzedaży zbóż znajdujących się w posiadaniu agencji interwencyjnych.
(2) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3002/92 [3] ustanawia wspólne szczegółowe zasady kontroli wykorzystania i/lub przeznaczenia produktów z interwencji.
(3) Ze względu na obecną sytuację na rynku uzasadnione jest ogłoszenie stałego przetargu na wywóz 500000 ton pszenicy zwyczajnej znajdującej się w posiadaniu węgierskiej agencji interwencyjnej.
(4) Należy ustalić szczególne zasady mające zapewnić właściwe wykonanie operacji i ich kontrolę.
W tym celu należy przewidzieć system zabezpieczeń zapewniających przestrzeganie oczekiwanych celów, równocześnie unikając nadmiernych obciążeń dla podmiotów gospodarczych.
Należy więc wprowadzić derogacje do niektórych przepisów, a w szczególności do rozporządzenia (EWG) nr 2131/93.
(5) By zapobiec ponownemu przywozowi, należy ograniczyć wywóz w ramach przetargu, otwartego niniejszym rozporządzeniem, do określonych państw trzecich.
(6) Artykuł 7 ust. 2a rozporządzenia (EWG) nr 2131/93 przewiduje możliwość zwrotu oferentowi, którego ofertę przyjęto, w pewnych granicach, kosztów najtańszego transportu między miejscem składowania i faktycznym miejscem wyjścia.
Ze względu na położenie geograficzne Węgier przepis ten należy zastosować.
(7) W celu modernizacji systemu administracji i zarządzania, niezbędnym jest dostarczanie informacji wymaganych przez Komisję, drogą elektroniczną.
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Węgierska agencja interwencyjna przystępuje do stałego przetargu na wywóz pszenicy zwyczajnej, znajdującej się w jej posiadaniu, zgodnie z warunkami określonymi rozporządzeniem (EWG) nr 2131/93, jeżeli niniejsze rozporządzenie nie stanowi inaczej.
Artykuł 2
Przetarg obejmuje maksymalną ilość 500000 ton pszenicy zwyczajnej do wywozu do krajów trzecich z wyjątkiem Albanii, Bośni i Hercegowiny, Bułgarii, Chorwacji, Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii, Lichtensteinu, Rumunii, Serbii i Czarnogóry [4] oraz Szwajcarii.
Artykuł 3
1.
Przy wywozach realizowanych z tytułu niniejszego rozporządzenia nie stosuje się żadnych refundacji, podatków eksportowych ani miesięcznych przyrostów.
2. Artykułu 8 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93 nie stosuje się.
3.
Na zasadzie odstępstwa od art. 16 akapit trzeci rozporządzenia (EWG) nr 2131/93 cenę podaną w ofercie uważa się za cenę do zapłaty za wywóz, bez podwyżek miesięcznych.
4. Zgodnie z art. 7 ust. 2a rozporządzenia (EWG) nr 2131/93 oferentowi, którego ofertę przyjęto zwraca się koszty najtańszego transportu między miejscem składowania i faktycznym miejscem wyjścia, w granicach określonych w ogłoszeniu o przetargu.
Artykuł 4
1.
Pozwolenia na wywóz są ważne od daty wydania w rozumieniu art. 9 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93 do końca następującego po niej czwartego miesiąca.
2.
Ofertom złożonym w ramach przetargu otwartego niniejszym rozporządzeniem nie muszą towarzyszyć wnioski o wydanie pozwoleń na wywóz, sporządzone w ramach art. 49 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1291/2000 [5].
Artykuł 5
1. Na zasadzie odstępstwa od art. 7 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93, termin zgłaszania ofert w pierwszym przetargu częściowym wygasa dnia 14 lipca 2005 r. o godz. 9.00 (czasu brukselskiego).
Termin zgłaszania ofert w następnych przetargach częściowych wygasa w każdy czwartek o godz. 9.00 (czasu brukselskiego), z wyjątkiem 21 lipca 2005 r., 4 sierpnia 2005 r., 18 sierpnia 2005 r., 1 września 2005 r., 3 listopada 2005 r., 29 grudnia 2005 r., 13 kwietnia 2006 r. i 25 maja 2006 r., w tygodniach, w których procedury przetargowe nie będą przeprowadzane.
Termin zgłaszania ofert w ostatnim przetargu częściowym wygasa w dniu 22 czerwca 2006 r. o godz. 9.00 (czasu brukselskiego).
2.
Oferty powinny być złożone w węgierskiej agencji interwencyjnej, której adres jest następujący:
Mezőgazdasági és Vidékfejlesztési Hivatal
Alkotmány u.
29.
H-1385 Budapest 62
Pf 867
Tel.: (36) 1-219 62 60
Faks: (36) 1-219 62 59
Artykuł 6
Agencja interwencyjna, podmiot składujący i oferent, którego ofertę przyjęto, przystępują, na wniosek tego ostatniego, za wspólną zgodą, przed wywozem lub w chwili wywozu z magazynu zgodnie z wyborem oferenta, do pobrania próbek kontrolnych z częstotliwością co najmniej jednej próbki na 500 ton, i do ich analizy.
Agencja interwencyjna może być reprezentowana przez pełnomocnika, pod warunkiem, że nie jest on samym podmiotem składującym.
Pobieranie próbek kontrolnych i ich analiza wykonywane są w terminie siedmiu dni roboczych od daty wniosku oferenta lub w terminie trzech dni roboczych, jeśli pobranie próbek następuje w chwili wywozu towaru z magazynu.
Wyniki analiz, w przypadku sporu, przekazuje się, drogą elektroniczną, Komisji.
Artykuł 7
1.
Oferent, którego ofertę przyjęto musi przyjąć partię taką jaka jest, jeśli wynik ostateczny analiz wykonanych na próbkach wykazuje jakość:
a) wyższą od zgłoszonej w ogłoszeniu o przetargu;
b) wyższą od cech minimalnych wymaganych w interwencji, ale niższą od jakości opisanej w ogłoszeniu o przetargu, pozostając jednak w granicach odchylenia mogącego osiągnąć następujące wartości:
- 1 kilogram na hektolitr ciężaru właściwego, który jednak nie może być niższy niż 75 kilogramów na hektolitr,
- jednego punktu procentowego w zakresie zawartości wilgoci,
- pół punktu procentowego na zanieczyszczenia, o których mowa odpowiednio w punktach B.2 i B.4 załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 824/2000 [6],
- pół punktu procentowego na zanieczyszczenia, o których mowa w punkcie B.5 załącznika do rozporządzenia (WE) nr 824/2000, jednak bez zmiany dopuszczalnego procentu ziaren szkodliwych i sporyszu.
2.
Jeśli wynik ostateczny analiz wykonanych na próbkach wykazuje jakość wyższą od cech minimalnych wymaganych w interwencji, ale niższą od jakości opisanej w ogłoszeniu o przetargu i wykazującą różnicę wychodzącą poza odchylenie, o którym mowa w ust. 1 lit. b), oferent, którego ofertę przyjęto może:
a) albo przyjąć partię w takim stanie, w jakim jest,
b) albo odmówić przyjęcia danej partii.
W przypadku wspomnianym w lit. b) pierwszego akapitu oferent, którego ofertę przyjęto zostaje zwolniony ze wszystkich zobowiązań w stosunku do danej partii, włącznie z zabezpieczeniem, dopiero po bezzwłocznym poinformowaniu Komisji i agencji interwencyjnej przy użyciu formularza figurującego w załączniku I.
3.
Jeśli wynik ostateczny analiz wykonanych na próbkach wykazuje jakość niższą od cech minimalnych wymaganych w interwencji, oferent, którego ofertę przyjęto nie może przystąpić do odbioru danej partii.
Zostaje on zwolniony ze wszystkich zobowiązań wobec danej partii, włącznie z zabezpieczeniami, dopiero po bezzwłocznym poinformowaniu, przy użyciu formularza figurującego w załączniku I, Komisji i agencji interwencyjnej.
Artykuł 8
W przypadkach określonych w art. 7 ust. 2 akapit pierwszy lit. b) oraz ust. 3, oferent, którego ofertę przyjęto może zażądać od agencji interwencyjnej dostarczenia innej partii pszenicy zwyczajnej o przewidzianej jakości, bez dodatkowych kosztów.
W takim wypadku zabezpieczenie nie zostaje zwolnione.
Zamiana partii powinna nastąpić w maksymalnym terminie trzech dni po żądaniu oferenta, którego ofertę przyjęto.
Oferent informuje o tym bezzwłocznie Komisję przy użyciu formularza figurującego w załączniku I.
Jeśli w okresie nie dłuższym niż jeden miesiąc po dacie złożenia wniosku o wymianę przez oferenta, którego ofertę przyjęto, w wyniku następujących po sobie wymianach, oferent, którego ofertę przyjęto nie otrzymał partii zastępczej o przewidywanej jakości, zostaje on zwolniony ze wszystkich swoich zobowiązań, włącznie z zabezpieczeniami, po bezzwłocznym poinformowaniu, przy użyciu formularza figurującego w załączniku I, Komisji i agencji interwencyjnej.
Artykuł 9
1.
Jeśli wyprowadzenie pszenicy zwyczajnej z magazynu następuje przed otrzymaniem wyników analiz przewidzianych w art. 6, ryzyko ponosi oferent, którego ofertę przyjęto, od chwili odbioru partii, bez uszczerbku dla możliwych dróg odwoławczych oferenta w stosunku do podmiotu składującego.
2.
Koszty związane z pobraniem próbek i analizami przewidzianymi w art. 6, poza tymi, o których mowa w art. 7 ust. 3, ponosi Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) przy ograniczeniu do jednej analizy na każde pięćset ton, z wyjątkiem kosztów przesilosowania.
Koszty przesilosowania i ewentualnych dodatkowych analiz wymaganych przez oferenta, którego ofertę przyjęto obciążają tego ostatniego.
Artykuł 10
Na zasadzie odstępstwa od art. 12 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3002/92, dokumenty związane ze sprzedażą pszenicy zwyczajnej zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, a w szczególności pozwolenie na wywóz, polecenie wycofania, o którym mowa w art. 3 ust.1 lit.b) rozporządzenia (EWG) nr 3002/92, deklaracja wywozowa i w razie potrzeby formularz T5, powinny zawierać uwagi figurujące w załączniku II.
Artykuł 11
1. Zabezpieczenie ustanowione stosownie do art. 13 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93 powinno być zwolnione z chwilą wydania pozwoleń na wywóz oferentom, których oferty zostały przyjęte.
2.
Na zasadzie odstępstwa od art. 17 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93 obowiązek wywozu jest objęty zabezpieczeniem, którego wysokość jest równa różnicy między ceną interwencyjną obowiązującą w dniu przetargu a ceną ofertową i nigdy nie niższa od 25 EUR za tonę.
Połowę tej kwoty wpłaca się z chwilą wydania pozwolenia, a pozostałą część przed odbiorem zboża.
Artykuł 12
Węgierska agencja interwencyjna powiadomi Komisję, drogą elektroniczną, najpóźniej w dwie godziny po wygaśnięciu terminu na złożenie ofert, o otrzymanych ofertach przetargowych.
Powiadomienia dokonuje się zgodnie ze schematem zamieszczonym w załączniku III.
Artykuł 13
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1067/2005
z dnia 6 lipca 2005 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 562/2000 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1254/1999 w odniesieniu do skupu wołowiny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], w szczególności jego art. 27 ust. 4 i art. 41,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik II do rozporządzenia Komisji (WE) nr 562/2000 [2] ustanawia wykaz produktów kwalifikujących się do skupu interwencyjnego.
Załącznik VI do tego rozporządzenia zawiera adresy agencji interwencyjnych.
W związku z przystąpieniem Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji do Unii Europejskiej w dniu 1 maja 2004 r. informacje dotyczące tych Państw Członkowskich powinny zostać dodane do tych załączników.
(2) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 562/2000.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 562/2000 wprowadza się następujące zmiany:
1) załącznik II zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku I do niniejszego rozporządzenia;
2) załącznik VI zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1068/2005
z dnia 6 lipca 2005 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 824/2000 ustanawiające procedury przejęcia zbóż przez agencje interwencyjne oraz metody analizy do oznaczania jakości zbóż
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków zbóż [1], w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 1784/2003 nie przewiduje interwencji w odniesieniu do żyta od roku gospodarczego 2004/2005.
W celu uwzględnienia nowo zaistniałej sytuacji należy dostosować rozporządzenie Komisji (WE) nr 824/2000 [2].
(2) W przypadku zbóż takich jak pszenica zwyczajna i pszenica durum minimalne wymogi jakościowe ustalone zostały w odniesieniu do spożycia przez ludzi i muszą odpowiadać normom sanitarnym ustalonym w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 315/93 z dnia 8 lutego 1993 r. ustanawiającym procedury Wspólnoty w odniesieniu do substancji skażających w żywności [3].
Pozostałe zboża są głównie przeznaczone na paszę dla zwierząt i muszą być zgodne z przepisami dyrektywy 2002/32/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 maja 2002 r. w sprawie niepożądanych substancji w paszach zwierzęcych [4].
Należy ustanowić stosowanie tych norm podczas przejmowania produktów, o których mowa w ramach niniejszego systemu interwencji.
(3) Od dnia 1 lipca 2006 r. niektóre z tych norm są stosowane podczas pierwszego przetworzenia produktów.
W celu zagwarantowania, by zboża przejęte przed tą datą były wprowadzane na rynek w najlepszych warunkach w chwili ich dostarczenia następującego po wycofaniu z systemu interwencji, należy zapewnić by od roku gospodarczego 2005/2006 produkty oferowane do interwencji były zgodne z wymogami narzuconymi przez te normy.
(4) Możliwości powstawania mikotoksyn wydają się być powiązane ze szczególnymi warunkami określonymi głównie na podstawie warunków klimatycznych stwierdzonych w trakcie rozwoju, przede wszystkim podczas kwitnienia zbóż.
(5) Ryzyko związane z przekroczeniem najwyższych dopuszczalnych progów zanieczyszczeń jest określane przez agencje interwencyjne na podstawie informacji dostarczonych przez wnioskodawców i ich własnych kryteriów analizy.
W celu ograniczenia kosztów finansowych uzasadniony jest więc wymóg przeprowadzania analiz, na odpowiedzialność agencji interwencyjnych, przed przejęciem produktów, jedynie na podstawie analizy ryzyka umożliwiającej zapewnienie jakości produktów w momencie objęcia skupem interwencyjnym.
(6) W art. 2 i 5 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3492/90 z dnia 27 listopada 1990 r. ustanawiającego czynniki, które należy uwzględnić w rocznych sprawozdaniach finansowych w odniesieniu do finansowania środków interwencyjnych w postaci składowania w magazynach publicznych przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej [5] określone są zasady dotyczące ponoszenia odpowiedzialności.
Wymienione artykuły przede wszystkim stanowią, że Państwa Członkowskie podejmują wszelkie środki w celu zapewnienia właściwej konserwacji produktów, które były przedmiotem interwencji wspólnotowych oraz że ilości, których jakość uległa obniżeniu z uwagi na fizyczne warunki przechowywania lub ze względu na przedłużoną konserwacj, zapisuje się w sprawozdaniach jako usunięte z zapasów interwencyjnych w dniu, w którym stwierdzono obniżenie jakości.
Artykuły te stanowią również, że dany produkt uważa się za niepełnowartościowy, gdy nie spełnia już wymogów jakości obowiązujących w momencie jego skupu.
W związku z powyższym jedynie takie obniżenie jakości, które ustanowione jest tymi przepisami może być pokryte z budżetu Wspólnoty.
Jeżeli decyzja podjęta przez Państwo Członkowskie w momencie zakupu produktu jest niewłaściwa pod kątem analizy ryzyka wymaganej zgodnie z tymi zasadami, Państwo to ponosi odpowiedzialność w przypadku, gdy następnie okaże się, że produkt nie spełnia minimalnych wymogów.
Decyzja taka uniemożliwiłaby zagwarantowanie jakości produktu ani w związku z tym jego właściwej konserwacji.
Należy zatem określić warunki, w których odpowiedzialność ponosi Państwo Członkowskie.
(7) W celu oznaczenia jakości zbóż zaoferowanych agencjom interwencyjnym w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 824/2000 przedstawiona jest lista metod sporządzona według kryteriów analizy.
Międzynarodowa Organizacja Normalizacyjna przystąpiła do dostosowania jednej spośród tych metod, metody do oznaczania liczby opadania Hagberga.
Należy dostosować właściwe odniesienie oraz określić metody analizy związane z przestrzeganiem norm w zakresie zanieczyszczeń.
(8) Mając na względzie jasność i dokładność, art. 6 rozporządzenia (WE) nr 824/2000 wymaga przeredagowania w szczególności w odniesieniu do porządku właściwych przepisów.
Zważywszy na zasadę analizy ryzyka przyjętą do celów kontroli mikotoksyn, uzasadnione jest włączenie przeprowadzanych na koszt wnioskodawcy analiz związanych z oznaczeniem poziomu mikotoksyn.
(9) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 824/2000.
(10) Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie ustalonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 824/2000 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 1 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"W okresie określonym w art. 5 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 każdy posiadacz jednolitej partii nie mniejszej niż 80 ton pszenicy zwyczajnej, jęczmienia, kukurydzy lub sorgo, bądź 10 ton pszenicy durum, zebranych we Wspólnocie, jest uprawniony do zaoferowania takiej partii agencji interwencyjnej.";
2) w art. 2 ust. 2 akapity pierwszy i drugi otrzymują brzmienie:
"Uznaje się, że zboża są solidnej, właściwej jakości handlowej, jeśli posiadają typowy dla danych zbóż kolor, są wolne od obcych zapachów i żywych szkodników (w tym roztoczy) w każdym stadium rozwoju i spełniają minimalne wymogi jakościowe wymienione w załączniku I do niniejszego rozporządzenia oraz jeśli ich poziomy zanieczyszczeń, w tym radioaktywności, nie przekraczają najwyższych dopuszczalnych poziomów ustanowionych przez prawodawstwo wspólnotowe.
W związku z powyższym nie mogą być przekroczone następujące najwyższe dopuszczalne poziomy zanieczyszczeń:
- dla pszenicy zwyczajnej i pszenicy durum poziomy określone zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 315/93 [6], w tym wymogi dotyczące toksyn Fusarium w odniesieniu do pszenicy zwyczajnej i pszenicy durum określone w pkt 2.4–2.7 załącznika I do rozporządzenia Komisji (WE) nr 466/2001 [7],
- dla jęczmienia, kukurydzy i sorgo poziomy określone w dyrektywie 2002/32/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [8].
Państwa Członkowskie przeprowadzają kontrolę poziomów zanieczyszczeń, w tym radioaktywności, na podstawie analizy ryzyka z uwzględnieniem przede wszystkim informacji przedstawionych przez wnioskodawcę i zobowiązań dotyczących przestrzegania wymaganych norm, w szczególności w odniesieniu do uzyskanych przez niego wyników analiz.
W razie konieczności, czas trwania i zakres kontroli jest określony zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 25 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, w szczególności w przypadku, gdy sytuacja na rynku może być poważnie zakłócona obecnością zanieczyszczeń.
3) w art. 3 wprowadza się następujące zmiany:
a) punkt 3.7. otrzymuje brzmienie:
"3.7. standardową metodą do oznaczania liczby opadania Hagberga (test aktywności amylazy) jest metoda zgodna z normą ISO 3093:2004;";
b) dodaje się punkt 3.10 w brzmieniu:
"3.10. metody pobierania próbek i referencyjne metody analizy do oznaczania poziomów mikotoksyn są określone w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 466/2001.";
4) artykuł 6 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 6
1.
Agencja interwencyjna zleca, na własną odpowiedzialność, analizę cech fizycznych i technicznych pobranych próbek w ciągu 20 dni roboczych od utworzenia próbki reprezentatywnej.
2.
Oferent ponosi koszty związane z:
a) oznaczeniem zawartości garbnika w sorgo;
b) testem aktywności amylazy (testem Hagberga);
c) oznaczeniem zawartości białka w pszenicy durum i w pszenicy zwyczajnej;
d) testem Zeleny’ego;
e) testem przydatności do obróbki mechanicznej;
f) analizami zanieczyszczeń.
3.
Jeśli w wyniku analiz określonych w ust. 1 okaże się, że zaoferowane zboże nie posiada minimalnej jakości wymaganej dla objęcia zbóż skupem interwencyjnym, zboże to zostaje wycofane na koszt oferenta.
Oferent pokrywa również wszelkie poniesione koszty.
4.
W kwestiach spornych agencja interwencyjna nakazuje ponowne wykonanie niezbędnych testów dla danego gatunku zboża. Koszty pokrywa strona przegrywająca.";
5) w art. 9 wprowadza się następujące zmiany:
a) litery c) i d) otrzymują brzmienie:
"c) jeśli odsetek ziaren połamanych przekracza 3 % dla pszenicy durum, pszenicy zwyczajnej i jęczmienia i 4 % dla kukurydzy i sorgo, stosuje się redukcję o 0,05 EUR na każde dodatkowe 0,1 punktu procentowego;
d) jeśli odsetek zanieczyszczeń ziarnowych przekracza 2 % dla pszenicy durum, 4 % dla kukurydzy i sorgo i 5 % dla pszenicy zwyczajnej i jęczmienia, stosuje się redukcję o 0,05 EUR na każde dodatkowe 0,1 punktu procentowego;";
b) litera f) otrzymuje brzmienie:
"f) jeśli odsetek innych zanieczyszczeń (Schwarzbesatz) przekracza 0,5 % dla pszenicy durum, 1 % dla pszenicy zwyczajnej, jęczmienia, kukurydzy i sorgo, stosuje się redukcję o 0,1 EUR na każde dodatkowe 0,1 punktu procentowego;";
6) w art. 10 dodaje się ust. 3 w brzmieniu:
"3.
W przypadku gdy kontrole przewidziane w niniejszym rozporządzeniu będą przeprowadzane na podstawie analizy ryzyka określonej w art. 2 ust. 2 akapit drugi, konsekwencje finansowe wynikające z nieprzestrzegania najwyższych dopuszczalnych poziomów zanieczyszczeń ponosi Państwo Członkowskie.
Zobowiązanie to powstaje, bez uszczerbku dla kontroli oferenta lub właściciela magazynu prowadzonej przez Państwo Członkowskie, w przypadku nieprzestrzegania ich zobowiązań i obowiązków.
Jednakże w przypadku ochratoksyny A i aflatoksyny, jeśli dane Państwo Członkowskie może przedstawić, zgodnie z wymogami Komisji, dowód na przestrzeganie norm w chwili wprowadzania, przestrzeganie normalnych warunków przechowywania oraz innych zobowiązań podmiotu składującego, odpowiedzialnością finansową obciąża się budżet Wspólnoty.";
7) w załączniku I skreśla się kolumnę "żyto";
8) w załączniku II wprowadza się następujące zmiany:
a) w pkt 1.2 a) akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"ziarna, które po wyeliminowaniu z próbki innych ciał, określonych w niniejszym Załączniku, przechodzą przez sito o szczelinach następujących rozmiarów: dla pszenicy zwyczajnej – 2,0 mm, dla pszenicy durum – 1,9 mm, dla jęczmienia 2,2 mm.";
b) skreśla się pkt 2.3;
9) w załączniku III punkt pierwszy wprowadza się następujące zmiany:
a) pierwszy akapit otrzymuje brzmienie:
"W przypadku pszenicy zwyczajnej, pszenicy durum i jęczmienia, średnia próbka 250 g jest przepuszczana przez dwa sita: jedno o szczelinach 3,5 mm i drugie 1,0 mm, przez pół minuty przez każde z nich.";
b) siódmy akapit otrzymuje brzmienie:
"Próbka częściowa jest przesiewana przez trzydzieści sekund przez sito o szczelinach 2,0 mm dla pszenicy zwyczajnej, 1,9 mm dla pszenicy durum, 2,2 mm dla jęczmienia.
Ciała, które przechodzą przez takie sito są uznawane za ziarna pomarszczone.
Ziarna uszkodzone przez mróz i ziarna niedojrzałe (zielone) należą do grupy "ziarna pomarszczone".";
10) w przypisie 2 na stronie załącznika IV akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Powinna mieć taką wentylację, aby przy suszeniu zbóż drobnoziarnistych (pszenica zwyczajna, pszenica durum, jęczmień i sorgo) przez dwie godziny, a kukurydzy przez cztery godziny, wyniki dla wszystkich próbek semoliny lub, odpowiednio, kukurydzy, które suszarnia może pomieścić, wykazywały różnicę niższą niż 0,15 % w stosunku do wyników otrzymanych po trzech godzinach suszenia dla zbóż drobnoziarnistych i po pięciu godzinach dla kukurydzy.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Jednakże przepisy dotyczące toksyn Fusarium oraz metod kontroli poziomów zanieczyszczeń wprowadzonych w pkt. 2 nie mają zastosowania do zbóż zebranych i przejętych w roku gospodarczym 2005/2006.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1069/2005
z dnia 6 lipca 2005 r.
zmieniające ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności przywozowych na niektóre produkty w sektorze cukru, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1011/2005, na rok gospodarczy 2005/2006
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1423/95 z dnia 23 czerwca 1995 r. ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze dotyczące przywozu produktów innych niż melasy w sektorze cukru [2], w szczególności jego art. 1 ust. 2 akapit drugi, zdanie drugie, oraz art. 3 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności stosowanych do przywozu cukru białego, cukru surowego i niektórych syropów w odniesieniu do roku gospodarczego 2005/2006 zostały ustalone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1011/2005 [3].
(2) Dane, którymi obecnie dysponuje Komisja, prowadzą do zmiany wymienionych kwot, zgodnie z zasadami i szczegółowymi przepisami wykonawczymi przewidzianymi w rozporządzeniu (WE) nr 1423/95,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ceny reprezentatywne i dodatkowe należności stosowane do przywozu produktów, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1423/95, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1011/2005 w odniesieniu do roku gospodarczego 2005/2006, zmienia się zgodnie z kwotami wskazanymi w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 7 lipca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1070/2005
z dnia 6 lipca 2005 r.
ustalające ceny rynku światowego nieodziarnionej bawełny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Protokół 4 w sprawie bawełny, załączony do Aktu Przystąpienia Grecji, ostatnio zmieniony rozporządzeniem Rady (WE) nr 1050/2001 [1],
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1051/2001 z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie pomocy produkcyjnej dla bawełny [2], w szczególności jego art. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1051/2001 cena rynku światowego bawełny nieodziarnionej jest ustalana okresowo na podstawie ceny rynku światowego bawełny odziarnionej przy uwzględnieniu historycznych związków między ceną bawełny odziarnionej a wyliczoną ceną bawełny nieodziarnionej. Te historyczne związki zostały ustanowione w art. 2 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1591/2001 z dnia 2 sierpnia 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania systemu pomocy dla bawełny [3]. W przypadku gdy cena rynku światowego nie może być ustalona w powyższy sposób, zostaje ona określona na podstawie ostatniej ustalonej ceny.
(2) Zgodnie z art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1051/2001 cena rynku światowego bawełny nieodziarnionej jest ustalana dla produktu odpowiadającego pewnym cechom charakterystycznym i uwzględniając najkorzystniejsze oferty i notowania na rynku światowym pomiędzy tymi, które są uważane za reprezentatywne dla rzeczywistych tendencji rynkowych.
Do celów takiego ustalenia ceny uwzględnia się średnią z ofert i notowań otrzymaną na jednej lub więcej giełdach europejskich reprezentatywnych dla produktu dostarczonego na bazie cif do portu wspólnotowego i pochodzącego z różnych krajów dostarczających, uważanych za reprezentatywne dla handlu międzynarodowego.
Jednakże aby uwzględnić różnice wynikające z jakości dostarczonego produktu lub z charakteru wspomnianych ofert i notowań, przewidziano dostosowania kryteriów do celów ustalenia ceny rynku światowego bawełny odziarnionej.
Dostosowania te są określone w art. 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1591/2001.
(3) Stosowanie wyżej wymienionych kryteriów prowadzi do ustalenia ceny rynku światowego bawełny nieodziarnionej na poziomie wskazanym poniżej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Cena rynku światowego bawełny nieodziarnionej określona w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1051/2001 jest ustalona na 23,984 EUR/100 kg.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 7 lipca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1071/2005
z dnia 1 lipca 2005 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2826/2000 w sprawie działań informacyjnych i promocyjnych dotyczących produktów rolnych na rynku wewnętrznym
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2826/2000 z dnia 19 grudnia 2000 r. w sprawie działań informacyjnych i promocyjnych dotyczących produktów rolnych na rynku wewnętrznym [1], w szczególności jego art. 4, art. 5 ust. 1, art. 6 i 12,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W świetle doświadczenia zdobytego w ciągu ostatnich lat, wydaje się konieczne dokonanie zmian w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 94/2002 z dnia 18 stycznia 2002 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2826/2000 w sprawie działań informacyjnych i promocyjnych dotyczących produktów rolnych na rynku wewnętrznym [2].
W trosce o jasność i racjonalność, należy uchylić wymienione rozporządzenie i zastąpić je nowym rozporządzeniem.
(2) W trosce o prawidłowe zarządzanie, należy przewidzieć utworzenie i regularne uaktualnianie wykazu tematów i produktów będących przedmiotem działań informacyjnych i promocyjnych dotyczących produktów rolnych na rynku wewnętrznym, wyznaczenie władz krajowych odpowiedzialnych za stosowanie niniejszego rozporządzenia, jak również czas trwania programów.
(3) W trosce o informowanie i ochronę konsumentów, należy przewidzieć by każde przesłanie odnoszące się do wartości odżywczych i dotyczące produktów, skierowane do konsumentów i innych adresatów w ramach programu miało uznane podstawy naukowe i by źródła tych informacji były uznane.
(4) W celu uniknięcia ryzyka zakłócenia konkurencji należy ustanowić wytyczne i główne kierunki obowiązujące w zakresie produktów będących przedmiotem kampanii informacyjnych i promocyjnych.
(5) W trosce o pewność prawną, należy zaznaczyć, że proponowane programy powinny przestrzegać w szczególności całości przepisów prawodawstwa wspólnotowego dotyczącego tych produktów i ich marketingu, jak również wymienionych wytycznych.
(6) Należy określić procedurę składania programów i wyboru organu wdrażającego, zapewniającą szeroką konkurencję i swobodny przepływ usług uwzględniając, w przypadku gdy organizacja składająca wniosek jest podmiotem prawa publicznego, przepisy dyrektywy Rady 92/50/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. odnoszącej się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi [3].
(7) Należy ustalić kryteria wyboru programów przez Państwa Członkowskie oraz kryteria badania wybranych przez Komisję programów w sposób zapewniający stosowanie zasad wspólnotowych oraz skuteczność realizowanych działań.
Po zbadaniu programów, Komisja musi podjąć decyzję o zatwierdzeniu programów i określić związane z nimi budżety.
(8) W przypadku programów, w które zaangażowanych jest kilka Państw Członkowskich należy określić działania zapewniające współpracę w zakresie składania i badania programów.
(9) W trosce o prawidłowe zarządzanie finansami, programy powinny określać zasady wkładu finansowego Państw Członkowskich i organizacji składających wnioski.
(10) Różne zasady wykonywania zobowiązań powinny być przedmiotem umów zawieranych między zainteresowanymi a właściwymi władzami krajowymi, w rozsądnym terminie i w oparciu o wzory umów udostępnione Państwom Członkowskim przez Komisję.
(11) W celu uniknięcia ryzyka podwójnego finansowania, należy wykluczyć wsparcie na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 2826/2000, działań informacyjnych i promocyjnych otrzymujących pomoc na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) oraz zmieniającego i uchylającego niektóre rozporządzenia [4].
(12) W celu zapewnienia należytego wykonania umowy, podpisujący umowę powinien ustanowić zabezpieczenie na rzecz właściwych władz krajowych, równe 15 % wkładu Wspólnoty oraz zainteresowanych Państw Członkowskich.
W związku z tym zabezpieczenie musi być ustanawiane w momencie składania wniosku o wypłatę zaliczki dla każdego okresu rocznego.
(13) Należy określić kontrole przeprowadzane przez Państwa Członkowskie.
(14) Należy określić, że realizacja działań przewidzianych w umowach stanowi zobowiązanie pierwotne w rozumieniu art. 20 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2220/1985 z dnia 22 lipca 1985 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu zabezpieczeń w odniesieniu do produktów rolnych [5].
(15) W związku z wymogami zarządzania budżetem, niezbędne jest określenie kar pieniężnych w przypadku wadliwego lub nieterminowego złożenia wniosku o przyznanie płatności pośredniej lub w przypadku opóźnienia w płatności ze strony Państw Członkowskich.
(16) W trosce o prawidłowe zarządzanie finansami oraz w celu uniknięcia, by planowane płatności nie wyczerpały wkładu finansowego Wspólnoty powodując brak salda do zapłaty, należy określić, że płatności zaliczkowe i różne płatności pośrednie nie mogą przekroczyć 80 % wkładu wspólnotowego oraz Państwa Członkowskiego.
Z tego samego powodu, wniosek o wypłatę salda powinien być dostarczony do właściwych władz krajowych w wyznaczonym terminie.
(17) Państwa Członkowskie powinny dokonać weryfikacji całości materiałów informacyjnych i promocyjnych wykonanych w ramach programów.
Należy ustanowić zasady wykorzystania tych materiałów po zakończeniu programów.
(18) W świetle zdobytego doświadczenia oraz w celu monitorowania prawidłowej realizacji programów należy dokładnie określić zasady monitorowania prowadzonego przez grupę monitorującą powołaną do tego celu rozporządzeniem Rady (WE) nr 2826/2000.
(19) Wydaje się konieczne, by Państwa Członkowskie przeprowadzały kontrolę realizacji działań oraz by Komisja była informowana o wynikach kontroli określonych w niniejszym rozporządzeniu.
W trosce o prawidłowe zarządzanie finansami należy określić zasady współpracy między Państwami Członkowskimi, w przypadku gdy działania są realizowane w innym Państwie Członkowskim niż Państwo siedziby właściwych władz podpisujących umowę.
(20) W celu skutecznej ochrony interesów finansowych Wspólnoty należy przyjąć odpowiednie środki zwalczania oszustw i rażących zaniedbań.
W tym celu należy ustanowić zwroty i kary.
(21) Należy określić w jasny sposób, by w przypadku programów wieloletnich, po zakończeniu każdego okresu rocznego, obowiązywało przedstawienie sprawozdania z oceny wewnętrznej, nawet jeżeli nie jest składany żaden wniosek o przyznanie płatności.
(22) Stopa odsetek, do zapłaty których jest zobowiązany beneficjent płatności nienależnej, jest określana według stopy procentowej dla należności niespłaconych w dniu terminu ich płatności określonej w art. 86 rozporządzenia Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich [6].
(23) W celu ułatwienia przejścia od stosowania rozporządzenia (WE) nr 94/2002 do niniejszego rozporządzenia należy podjąć działania przejściowe dla programów informacyjnych i promocyjnych, w odniesieniu do których decyzja o finansowaniu została podjęta przez Komisję przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia.
(24) Działania określone w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Wspólnego Komitetu Zarządzającego ds. Promocji Produktów Rolnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ 1
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 1
Przedmiot i definicja
Niniejsze rozporządzenie ustanawia zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 2826/2000, w szczególności w odniesieniu do przygotowania, wyboru, realizacji, finansowania i kontroli programów określonych w art. 6 ust. 1 wymienionego rozporządzenia, jak również zasad mających zastosowanie do programów współfinansowanych przez Państwa Członkowskie i Wspólnotę, określonych w art. 7 ust. 1 wymienionego rozporządzenia.
"Program" oznacza spójny zestaw działań o zakresie wystarczającym, aby przyczynić się do lepszego informowania na temat objętych nimi produktów oraz ich zbytu.
Artykuł 2
Wyznaczenie właściwych władz
Państwa Członkowskie wyznaczają właściwe władze odpowiedzialne za wdrożenie niniejszego rozporządzenia (zwane dalej "właściwymi władzami krajowymi").
Państwa Członkowskie przekazują Komisji nazwy i szczegółowe dane wyznaczonych władz oraz powiadamiają ją o każdej zaistniałej zmianie.
Komisja upublicznia te informacje w odpowiedniej formie.
Artykuł 3
Czas trwania programów
Programy są realizowane przez okres przynajmniej jednego roku i nie dłużej niż przez trzy lata, licząc od dnia wejścia w życie umowy związanej z danym programem i określonej w art. 11 ust. 1.
Artykuł 4
Charakterystyka przesłań informacyjnych i promocyjnych rozpowszechnianych w ramach programów
1.
Z zachowaniem kryteriów określonych w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 2826/2000, każde przesłanie informacyjne lub promocyjne skierowane do konsumentów i innych grup docelowych w ramach programów (zwane dalej "przesłaniem") jest oparte na istotnych cechach danego produktu lub jego właściwościach.
2.
Każde odwołanie się do pochodzenia produktu powinno być drugorzędne w stosunku do przesłania głównego przekazywanego w kampanii.
Jednakże wskazanie pochodzenia produktu może być użyte w ramach danego działania informacyjnego lub promocyjnego, w przypadku gdy jest to oznaczenie dokonane na mocy przepisów wspólnotowych lub produkt typowy wykorzystywany jest do zilustrowania działań informacyjnych lub promocyjnych.
3.
W przekazywanych przesłaniach każde odwołanie się do wpływu danego produktu na zdrowie konsumenta jest oparte na ogólnie uznanych danych naukowych.
Przesłania odnoszące się do takich skutków powinny być zatwierdzone przez właściwe władze krajowe w zakresie zdrowia publicznego.
Organizacja zawodowa lub międzybranżowa, określona w art. 6 ust 1 rozporządzenia (WE) nr 2826/2000, proponując program przechowuje do dyspozycji zainteresowanego Państwa Członkowskiego oraz Komisji wykaz badań naukowych i opinii wydanych przez uprawnione instytucje naukowe, na których opierają się przesłania programu odnoszące się do skutków dla zdrowia.
Artykuł 5
Wykaz tematów i produktów
Wykaz tematów i produktów określonych w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 2826/2000 jest określony w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.
Jest on uaktualniany co dwa lata, najpóźniej dnia 31 marca.
Artykuł 6
Programy współfinansowane przez Państwa Członkowskie i Wspólnotę
W przypadku zastosowania art. 7 rozporządzenia (WE) nr 2826/2000, obowiązuje procedura przewidziana w art. 8 ust. 1 — 3 oraz w art. 10 — 19 niniejszego rozporządzenia.
W odniesieniu do danych programów umowy zawierane są między zainteresowanymi Państwami Członkowskimi a wybranymi organami wdrażającymi.
ROZDZIAŁ 2
WYBÓR PROGRAMÓW OKREŚLONYCH W ART.
6 ROZPORZĄDZENIA (WE) NR 2826/2000
Artykuł 7
Przedstawienie i wstępny wybór programów przez Państwa Członkowskie
1.
W celu realizacji działań wchodzących w skład programów, zainteresowane Państwo Członkowskie publikuje każdego roku zaproszenie do składania ofert.
Najpóźniej do dnia 30 listopada organizacje branżowe lub międzybranżowe we Wspólnocie, reprezentujące sektor lub sektory, których to dotyczy zwane dalej "organizacjami proponującymi" składają programy Państwu Członkowskiemu.
Programy są przekładane w formie określonej przez Komisję i dostępnej na jej stronie internetowej.
Stanowi ona załącznik do zaproszenia do składania ofert określonych w akapicie pierwszym.
2.
Przedstawione programy zgodnie z ust. 1 uwzględniają:
a) przepisy prawa wspólnotowego dotyczącego tych produktów i ich marketingu;
b) wytyczne dla promocji na rynku wewnętrznym określone w art. 5 rozporządzenia (WE) nr 2826/2000 i określone w załączniku II do niniejszego rozporządzenia;
c) specyfikacje określające kryteria wykluczenia, wyboru i przyznawania ogłaszane w tym celu przez zainteresowane Państwa Członkowskie.
Programy powinny być wystarczająco szczegółowe, by umożliwić ocenę ich zgodności ze stosowanym prawodawstwem oraz ocenę stosunku koszty/korzyści.
Państwa Członkowskie sporządzają tymczasowy wykaz programów wybieranych na podstawie kryteriów określonych w specyfikacji, o której mowa w akapicie pierwszym lit. c).
3.
W celu realizacji tych programów, każda organizacja proponująca wybiera jeden lub kilka organów wdrażających w drodze konkurencyjnej procedury zatwierdzonej przez Państwo Członkowskie.
W przypadku gdy wybór został dokonany przed złożeniem programu, organ wdrażający może uczestniczyć w jego przygotowaniu.
4.
W przypadku planowania programu angażującego kilka Państw Członkowskich, Państwa Członkowskie współpracują ze sobą w celu dokonania wyboru programów oraz Państwa Członkowskiego koordynującego.
Podejmują się one w szczególności do uczestniczenia w finansowaniu tych programów zgodnie z art. 10 ust. 2 oraz stworzenia między nimi współpracy administracyjnej w celu ułatwienia monitorowania, realizacji i kontroli programów.
Artykuł 8
Wybór programów przez Komisję
1. Corocznie, w terminie do dnia 15 lutego, Państwa Członkowskie przekazują Komisji wykaz określony w art. 7 ust. 2 zawierając, w stosownych przypadkach, wykaz wybranych organów wdrażających, jeżeli zostały one wybrane zgodnie z art. 7 ust. 3 oraz kopie programów.
W przypadku programów angażujących kilka Państw Członkowskich, informacja ta jest przekazywana poprzez wspólne porozumienie między zainteresowanymi Państwami Członkowskimi.
2.
W przypadku stwierdzenia niezgodności całości lub części przedstawianego programu z przepisami wspólnotowymi lub wytycznymi dla promocji na rynku wewnętrznym, Komisja informuje zainteresowane Państwo lub Państwa Członkowskie, w terminie 60 dni kalendarzowych od otrzymania wstępnego wykazu określonego w art. 7 ust. 2, o niezakwalifikowaniu się całości lub części danego programu.
3. Zgodnie z art. 6 ust. 3 akapit trzeci rozporządzenia (WE) nr 2826/2000 Państwa Członkowskie przekazują Komisji poprawione programy w terminie trzydziestu dni kalendarzowych od daty otrzymania informacji określonej w ust. 2 niniejszego artykułu.
Po sprawdzeniu poprawionych programów, Komisja podejmuje decyzję do dnia 30 czerwca, które z programów może współfinansować w ramach budżetów przewidywanych, o których mowa w załączniku II do niniejszego rozporządzenia zgodnie z procedurą określoną w art. 13 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2826/2000.
4.
Organizacja składająca wniosek odpowiada za prawidłowe wykonanie wybranego programu i zarządzanie nim.
Artykuł 9
Zatwierdzenie organów wdrażających
1. Wybór organu wdrażającego zgodnie z art. 7 ust. 3 jest zatwierdzany przez Państwo Członkowskie, które informuje o tym Komisję przed podpisaniem umowy określonej w art. 11 ust. 1.
Państwo Członkowskie upewnia się, czy wybrany organ wdrażający dysponuje niezbędnymi środkami finansowymi i technicznymi, zapewniającymi najbardziej skuteczne wdrażanie działań zgodnie z art. 10 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2826/2000. Informuje Komisję o stosowanej w tym celu procedurze.
2. Organizacja proponująca może realizować pewne części programu, jak przewidziano w art. 6 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 2826/2000, jeżeli spełnione są następujące warunki:
a) proponowana realizacja jest zgodna z przepisami art. 10 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2826/2000;
b) organizacja proponująca posiada co najmniej pięcioletnie doświadczenie w realizacji tego typu działań;
c) część programu realizowana przez organizację proponującą nie przekracza 50 % jego całkowitego kosztu, z wyłączeniem należycie uzasadnionych przypadków wyjątkowych i po otrzymaniu na to pisemnej zgody Komisji;
d) organizacja proponująca zapewnia, że koszt działań, które zamierza zrealizować nie przekracza normalnych stawek rynkowych.
Państwo Członkowskie kontroluje, czy powyższe warunki są spełnione.
3.
W przypadku, gdy organizacją proponującą jest podmiot prawa publicznego w rozumieniu art. 1 lit. b) akapit drugi dyrektywy 92/50/EWG, Państwa Członkowskie podejmują niezbędne działania, by instytucja zamawiająca zapewniała przestrzeganie przepisów wymienionej dyrektywy.
ROZDZIAŁ 3
ZASADY FINANSOWANIA PROGRAMÓW
Artykuł 10
Wkład finansowy
1.
Wkład finansowy Wspólnoty jest wypłacany zainteresowanym Państwom Członkowskim.
2.
W przypadku gdy w finansowaniu danego programu uczestniczy kilka Państw Członkowskich, przypadająca im część uzupełnia wkład finansowy organizacji proponującej utworzonej na terenie każdego z tych Państw.
Bez uszczerbku dla art. 9 rozporządzenia (WE) nr 2826/2000, finansowanie Wspólnoty nie przekracza w tym wypadku 50 % całkowitych kosztów programu.
3.
Szczegóły wkładów finansowych przewidzianych w art. 9 rozporządzenia (WE) nr 2826/2000 powinny być ujęte w programie przedstawionym Komisji.
4.
Działania informacyjne i promocyjne otrzymujące wsparcie na mocy rozporządzenia (WE) nr 1257/1999 nie mogą korzystać z wkładu finansowego Wspólnoty na mocy niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 11
Zawieranie umów i ustanawianie zabezpieczeń
1.
Od momentu przyjęcia decyzji Komisji określonej w art. 8 ust. 3, każda organizacja proponująca jest informowana przez Państwo Członkowskie o wyniku rozpatrzenia jego wniosku.
Państwa Członkowskie zawierają umowy z wybranymi organizacjami proponującymi w terminie 90 dni kalendarzowych od przekazania im decyzji Komisji, o której mowa w art. 8 ust. 3.
Po upływie tego terminu, żadna umowa nie może być zawarta bez uprzedniej zgody Komisji.
2.
Państwa Członkowskie korzystają z wzorów umów udostępnionych przez Komisję.
We właściwych przypadkach, Państwa Członkowskie mogą dokonać zmiany niektórych warunków wzorów umów, uwzględniając przepisy krajowe, jedynie w zakresie w jakim nie narusza to prawodawstwa wspólnotowego.
3.
Umowy nie mogą być zawarte między dwiema stronami dopóki zabezpieczenie równe 15 % maksymalnego rocznego wkładu finansowego Wspólnoty i zainteresowanego Państwa Członkowskiego nie zostanie złożone przez organizację proponującą na rzecz Państwa Członkowskiego, zgodnie z warunkami przewidzianymi w tytule III rozporządzenia (EWG) nr 2220/85, w celu zagwarantowania należytego wykonania umowy.
Jednakże, jeżeli organizacja podpisująca umowę jest podmiotem prawa publicznego lub jeżeli działa pod nadzorem takiego podmiotu, właściwe władze krajowe mogą zaakceptować przedstawienie pisemnego zabezpieczenia ze strony podmiotu nadzorującego pokrywające wartość procentową określoną w pierwszym akapicie pod warunkiem że podmiot ten zobowiąże się do:
a) sprawdzenia prawidłowego wywiązywania się z przyjętych zobowiązań; i
b) prawidłowego wykorzystania otrzymanych kwot w celu wywiązywania się z przyjętych zobowiązań.
Dowód złożenia tego zabezpieczenia powinien być przedstawiony Państwu Członkowskiemu przed upływem terminu określonego w ust. 1.
4.
Podstawowym wymogiem w rozumieniu art. 20 rozporządzenia (EWG) nr 2220/85 jest realizacja działań przewidzianych w umowie.
5.
Państwo Członkowskie bezzwłocznie przekazuje Komisji kopię umowy oraz dowód złożenia zabezpieczenia.
Państwo Członkowskie przekazuje także Komisji kopię umowy zawartej przez wybraną organizację proponującą z organem wdrażającym.
Ostatnia z wymienionych umów powinna zawierać zobowiązanie organu wdrażającego do poddania się kontrolom określonym w art. 20.
Artykuł 12
Ustalenia dotyczące wypłaty zaliczek
1.
W terminie 30 dni kalendarzowych od podpisania umowy określonej w art. 11 ust. 1 oraz w przypadku programów wieloletnich w terminie 30 dni od początku każdego 12-miesięcznego okresu organizacja podpisująca umowę może złożyć do Państwa Członkowskiego wniosek o wypłatę zaliczki wraz z dowodem złożenia zabezpieczenia określonego w ust. 3 niniejszego artykułu.
Po upływie tego terminu nie będą przyjmowane wnioski o wypłatę zaliczki.
Każda z płatności zaliczkowych stanowi maksymalnie 30 % kwoty rocznego wkładu wspólnotowego oraz wkładu zainteresowanych Państw Członkowskich, określonych odpowiednio w art. 9 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 2826/2000.
2.
Państwo Członkowskie wypłaca zaliczkę w terminie 30 dni kalendarzowych od złożenia wniosku o wypłatę zaliczki.
W przypadku opóźnienia wypłaty obowiązują zasady określone w art. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 296/96 [7].
3.
Zaliczka zostanie wypłacona pod warunkiem złożenia przez organizację podpisującą umowę zabezpieczenia na rzecz Państwa Członkowskiego w równego 110 % tej zaliczki, na warunkach przewidzianych w tytule III rozporządzenia (EWG) nr 2220/85.
Państwo Członkowskie przekazuje bezzwłocznie Komisji kopię każdego wniosku o wypłatę zaliczki i dowód złożenia odpowiedniego zabezpieczenia.
Jednakże, jeżeli organizacja podpisująca umowę jest podmiotem prawa publicznego lub jeżeli działa pod nadzorem takiego podmiotu, właściwe władze krajowe mogą zaakceptować przedstawienie pisemnego zabezpieczenia ze strony podmiotu nadzorującego pokrywające wartość procentową określoną w akapicie pierwszym pod warunkiem, że podmiot nadzorujący zobowiąże się do wypłaty kwoty objętej zabezpieczeniem w przypadku, gdy nie ustalono uprawnienia do wypłaconej zaliczki.
Artykuł 13
Płatności pośrednie
1.
Wnioski o dopłaty pośrednie wkładu wspólnotowego oraz wkładu Państw Członkowskich są składane przez organizacje proponujące do Państw Członkowskich przed zakończeniem miesiąca następującego po zakończeniu każdego 3-miesięcznego okresu liczonego od daty podpisania umowy określonej w art. 11 ust. 1.
Wnioski te obejmują płatności dokonywane w danym kwartale i powinno być do nich dołączone podsumowanie finansowe, kopie stosownych dokumentów towarzyszących oraz pośrednie sprawozdanie z wykonania umowy w danym kwartale (zwane dalej "sprawozdaniem kwartalnym").
W przypadku braku płatności lub nie podejmowania działań w danym kwartale, dokumenty te są przekazywane właściwym władzom krajowym w terminie określonym w akapicie pierwszym.
Z wyjątkiem przypadków działania siły wyższej, opóźnione złożenie wniosku o dopłatę pośrednią wraz z załączonymi dokumentami towarzyszącymi określonymi w akapicie drugim powoduje zmniejszenie płatności o 3 % za każdy pełny miesiąc opóźnienia.
2.
Wypłata dopłat pośrednich jest dokonywana pod warunkiem sprawdzenia przez Państwo Członkowskie dokumentów określonych w ust. 1 akapit drugi.
3.
Wypłacone dopłaty pośrednie oraz wypłacone zaliczki określone w art. 12 nie mogą przekroczyć łącznie 80 % sumy rocznego wkładu Wspólnoty i zainteresowanych Państw Członkowskich, określone odpowiednio w art. 9 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 2826/2000.
Po osiągnięciu tego poziomu, nie mogą być składane żadne kolejne wnioski o dopłatę pośrednią.
Artykuł 14
Wypłata salda
1.
Wnioski o wypłatę salda są składane przez organizację proponującą do Państwa Członkowskiego w terminie czterech miesięcy od daty zakończenia rocznych działań przewidzianych w umowie określonej w art. 11 ust. 1.
Aby wniosek był dopuszczony, powinno być do niego załączone sprawozdanie, zwane dalej "sprawozdaniem rocznym", składające się z:
a) podsumowanie wykonanych prac oraz ocena osiągniętych wyników stwierdzanych w dniu sporządzania sprawozdania,
b) podsumowanie finansowe, ukazujące wydatki planowane i poniesione.
Do sprawozdania rocznego dołączone są faktury i dokumenty towarzyszące dotyczące dokonanych płatności.
Z wyjątkiem przypadków działania siły wyższej, opóźnione złożenie wniosku o wypłatę salda powoduje zmniejszenie płatności o 3 % za każdy pełny miesiąc opóźnienia.
2.
Wypłata salda jest dokonywana pod warunkiem sprawdzenia przez Państwo Członkowskie faktur i dokumentów określonych w ust. 1 akapit trzeci.
W przypadku gdy wymóg główny określony w art. 11 ust. 4 nie jest w pełni zaspokojony, wypłacane saldo jest obniżane proporcjonalnie.
Artykuł 15
Wypłaty przez Państwo Członkowskie
Państwo Członkowskie dokonuje wypłat przewidzianych w art. 13 i 14 w terminie 60 dni kalendarzowych od dnia otrzymania wniosku o wypłatę.
Termin ten może jednak ulec zawieszeniu, w dowolnym momencie 60-dniowego okresu po pierwszym zarejestrowaniu wniosku o wypłatę, w drodze powiadomienia organizacji podpisującej umowę będącej wierzycielem o niedopuszczeniu jej wniosku, ze względu na niekwalifikowalność wnioskowanej kwoty, brak poparcia wniosku wymaganymi dowodami dla wszystkich wniosków uzupełniających lub też uznanie przez Państwo Członkowskie konieczności otrzymania informacji uzupełniających lub przeprowadzenia kontroli.
Termin wypłaty zaczyna biec ponownie od dnia otrzymania wymaganych informacji lub od dnia dokonania przez Państwo Członkowskie kontroli, które powinny zostać odpowiednio nadesłane lub dokonane w terminie 30 dni kalendarzowych od chwili powiadomienia.
Z wyjątkiem przypadków działania siły wyższej, opóźnienie wypłaty pociąga za sobą redukcję kwoty miesięcznej zaliczki wypłacanej przez Komisję Państwu Członkowskiemu zgodnie z zasadami określonymi w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 296/96.
Artykuł 16
Zabezpieczenia
1.
Zabezpieczenie określone w art. 12 ust. 3 jest zwalniane pod warunkiem ustanowienia przez zainteresowane Państwo Członkowskie ostatecznego uprawnienia do wypłaconej zaliczki.
2.
Zabezpieczenia wykonania umowy określone w art. 11 ust. 3 powinno pozostać ważne do wypłaty salda i jest zwalniane na podstawie pisma zwalniającego wydanego przez właściwe władze krajowe.
Zwolnienie zabezpieczenia wykonania umowy odbywa się w terminie i na warunkach określonych w art. 15 w odniesieniu do wypłaty salda.
3.
Przepadłe zabezpieczenia oraz nałożone kary są odejmowane od kwoty wydatków współfinansowanych przez Wspólnotę i deklarowanych wobec Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR).
Artykuł 17
Dokumenty do przekazania Komisji
1.
Sprawozdanie roczne jest przedstawiane po zakończeniu każdej fazy rocznej, nawet jeżeli żaden wniosek o wypłatę salda nie został złożony.
2. W terminie 30 dni kalendarzowych po wypłacie salda rocznego, o którym mowa w art. 14 ust. 2 Państwo Członkowskie przesyła Komisji sprawozdanie roczne określone w art. 14 ust. 1 drugi akapit lit. a) i b).
3.
Państwo Członkowskie przesyła Komisji dwa razy w roku sprawozdania kwartalne wymagane przy dopłatach pośrednich zgodnie z art. 13.
Pierwsze i drugie sprawozdanie kwartalne jest wysyłane w terminie 60 dni kalendarzowych od otrzymania przez Państwo Członkowskie drugiego sprawozdania, a trzecie i czwarte łącznie ze sprawozdaniem rocznym określonym w ust. 2 niniejszego artykułu.
Sprawozdanie roczne dotyczące minionego roku może zawierać sprawozdanie kwartalne dotyczące czwartego kwartału.
4.
W terminie 30 dni kalendarzowych od wypłaty salda, Państwo Członkowskie przesyła Komisji bilans finansowy wydatków poniesionych w ramach umowy, przedstawiony zgodnie z formą zaleconą przez Komisję i przesłaną Państwom Członkowskim.
Do bilansu należy załączyć uzasadnioną opinię Państwa Członkowskiego, na temat wykonania zadań zaplanowanych w ramach zakończonej fazy.
Bilans poświadcza ponadto, że w świetle kontroli przeprowadzonych zgodnie z art. 13 ust. 2 i art. 14 ust. 2 całość wydatków można uznać za kwalifikowane zgodnie z warunkami umowy.
ROZDZIAŁ 4
MONITOROWANIE I KONTROLE
Artykuł 18
Wykorzystanie materiałów
1.
Państwa Członkowskie kontrolują, czy materiały informacyjne i promocyjne opracowane i wykorzystywane w ramach programów korzystających z finansowania na mocy niniejszego rozporządzenia są zgodne z przepisami wspólnotowymi.
Przekazują one Komisji zatwierdzone materiały.
2.
Materiał opracowany i finansowany w ramach programu określonego w ust. 1, włączając opracowania graficzne, wizualne i audiowizualne, jak również strony internetowe, może być przedmiotem późniejszego wykorzystywania na podstawie wcześniejszej pisemnej zgody Komisji, zainteresowanych organizacji proponujących oraz Państw Członkowskich uczestniczących w finansowaniu programów, z uwzględnieniem praw stron podpisujących umowę wynikających z prawa krajowego, któremu podlega umowa.
Artykuł 19
Monitorowanie programów
1. Grupa Monitorująca przewidziana w art. 10 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 2826/2000 zbiera się regularnie w celu monitorowania postępu w realizacji różnych programów korzystających z finansowania na mocy niniejszego rozporządzenia.
W tym celu Grupa Monitorująca powinna być informowana o harmonogramie planowanych działań, w każdym programie, sprawozdaniach kwartalnych i rocznych oraz wynikach kontroli przeprowadzonych zgodnie z art. 13, 14 i 20 niniejszego rozporządzenia.
Grupie Monitorującej przewodniczy przedstawiciel zainteresowanego Państwa Członkowskiego.
W przypadku programów angażujących kilka Państw Członkowskich, Grupie Monitorującej przewodniczy przedstawiciel wyznaczony przez zainteresowane Państwa Członkowskie.
2.
Urzędnicy Komisji i inni pracownicy mogą uczestniczyć w działaniach organizowanych w ramach programu korzystającego z finansowania na mocy niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 20
Kontrole przeprowadzane przez Państwa Członkowskie
1.
Dane Państwo Członkowskie określa najbardziej odpowiednie środki do przeprowadzenia kontroli programów i działań korzystających z finansowania na mocy niniejszego rozporządzenia.
Opisane kontrole przeprowadzane są co roku w odniesieniu do co najmniej 20 % programów zakończonych w trakcie poprzedniego roku, obejmując minimum 2 programy, i odnosząc się do co najmniej 20 % budżetu programów zakończonych w podczas poprzedniego roku.
Selekcja programów dla doboru próby jest dokonywana na podstawie analizy ryzyka.
Państwo Członkowskie przekazuje Komisji sprawozdanie dla każdego poddanego kontroli programu, przedstawiając w nim wyniki przeprowadzonych kontroli oraz wykryte nieprawidłowości.
Sprawozdanie to jest przekazywane bezzwłocznie po jego sporządzeniu.
2.
W szczególności w drodze kontroli technicznych i księgowych dokonywanych w siedzibach organizacji podpisującej umowę i organu wdrażającego Państwo Członkowskie podejmuje kroki konieczne do sprawdzenia, czy:
a) przekazane informacje i dokumenty towarzyszące są dokładne;
b) wszystkie zobowiązania przewidziane w umowie, o której mowa w art. 11 ust. 1 zostały wypełnione.
Bez uszczerbku dla przepisów rozporządzenia Rady (EWG) nr 595/91 [8], Państwa Członkowskie informują Komisję w jak najkrótszym terminie o każdej nieprawidłowości stwierdzonej w trakcie kontroli.
3.
W przypadku programów angażujących kilka Państw Członkowskich, podejmują one niezbędne działania do koordynacji przeprowadzanych kontroli oraz informują o nich Komisję.
4.
Komisja może, w dowolnym momencie, uczestniczyć w kontrolach określonych w ust. 1 do 3.
W tym celu właściwe władze krajowe Państw Członkowskich przekazują Komisji nie później niż na 30 dni przed rozpoczęciem kontroli tymczasowy harmonogram kontroli planowanych do przeprowadzenia przez Państwo Członkowskie.
Komisja może również przeprowadzić kontrole dodatkowe, jakie uzna za stosowne.
Artykuł 21
Odzyskiwanie nienależnych płatności
1.
W przypadku nienależnej płatności, beneficjent zwraca kwestionowaną kwotę powiększoną o odsetki obliczane za okres, jaki upłynął między płatnością a zwrotem przez beneficjenta.
Odsetki ustala się zgodnie z art. 86 ust. 2 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 2342/2002.
2.
Zwracane kwoty i odsetki są wpłacane agencjom lub departamentom płatniczym i potrącane przez nie od wydatków finansowanych przez Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej, proporcjonalnie do wkładu finansowego Wspólnoty.
Artykuł 22
Kary
1.
W przypadku oszustwa lub rażącego zaniedbania, organizacja proponująca dokonuje zwrotu w wysokości dwukrotności różnicy między kwotą pierwotnie wypłaconą a kwotą faktycznie należną.
2.
Zgodnie z art. 6 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 [9] ograniczenia i wyłączenia podjęte w ramach tego rozporządzenia nie naruszają sankcji dodatkowych określonych w innych przepisach prawa wspólnotowego lub krajowego.
ROZDZIAŁ 5
UCHYLENIE, PRZEPISY PRZEJŚCIOWE I KOŃCOWE
Artykuł 23
Uchylenie rozporządzenia (WE) nr 94/2002
Rozporządzenie (WE) nr 94/2002 zostaje uchylone.
Jednak przepisy wymienionego rozporządzenia stosuje się nadal w przypadku programów informacyjnych i promocyjnych, o finansowaniu których Komisja podjęła decyzję przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia.
Odniesienia do uchylonego rozporządzenia należy traktować jako odniesienia do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 24
Przepisy przejściowe
1.
Dla roku 2005, poza datą przewidzianą w art. 7 ust. 1 akapit drugi, ostateczna data przedstawienia programów wyznaczona jest na 31 lipca 2005 r.
2.
Niezależnie od art. 8 ust. 1 akapit pierwszy w roku 2005 dla programów złożonych nie później niż 31 lipca 2005 r. ostateczną datą przekazywania Komisji tymczasowego wykazu programów jest dzień 30 września 2005 r.
3.
Niezależnie od art. 8 ust. 3 w roku 2005, Komisja podejmie decyzję, o której mowa we wskazanym ustępie nie później niż 15 grudnia 2005 r.
Artykuł 25
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1072/2005
z dnia 7 lipca 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 8 lipca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1073/2005
z dnia 7 lipca 2005 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1725/2003 przyjmujące określone międzynarodowe standardy rachunkowości zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1606/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do KIMSF-2
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1606/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 lipca 2002 r. w sprawie stosowania międzynarodowych standardów rachunkowości [1], w szczególności jego art. 3 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1725/2003 [2] przyjęto określone międzynarodowe standardy i interpretacje istniejące na dzień 14 września 2002 r.
(2) W dniu 17 grudnia 2003 r. Rada Międzynarodowych Standardów Rachunkowości (IASB) opublikowała zmieniony Międzynarodowy Standard Rachunkowości (MSR) 32 "Instrumenty finansowe: ujawnianie i prezentacja".
MSR 32 ustanawia podstawowe zasady klasyfikacji instrumentów jako zobowiązania lub kapitał własny; został on przyjęty przez Komisję Europejską rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2237/2004 [3] na dzień 29 grudnia 2004 r.
(3) W następstwie rozmów dwustronnych z przedstawicielami środowisk spółdzielczych oraz na wniosek Komisji, IASB poprosiła Międzynarodowy Komitet ds. Interpretacji Sprawozdawczości Finansowej (KIMSF) o opracowanie interpretacji ułatwiającej stosowanie zmienionego MSR 32.
(4) Interpretacja KIMSF-2 "Udziały członkowskie w spółdzielniach i podobne instrumenty" została opublikowana dnia 25 listopada 2004 r.
Interpretacja ta wyjaśnia, że zaklasyfikowanie udziałów członków jako zobowiązań finansowych lub kapitału własnego zależy od cech szczególnych takich udziałów, w szczególności tych dotyczących ich wykupu.
Data wejścia w życie tej interpretacji jest taka sama jak dla MSR 32, zgodnie z tym co zostało wskazane w motywie 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2237/2004 z dnia 29 grudnia 2004 r. przyjmującym MSR 32.
(5) Konsultacje z ekspertami w tej dziedzinie potwierdzają, że interpretacja KIMSF-2 "Udziały członkowskie w spółdzielniach i podobne instrumenty" spełnia techniczne kryteria przyjęcia określone w art. 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1606/2002.
(6) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1725/2003.
(7) Zmiana taka wyjątkowo powinna zacząć obowiązywać w odniesieniu do okresu obrotowego spółki rozpoczynającego się w dniu 1 stycznia 2005 r. i później, tj. od momentu poprzedzającego opublikowanie niniejszego rozporządzenia.
Wsteczne zastosowanie jest wyjątkowo usprawiedliwione tym, że ma ono umożliwić spółdzielniom przygotowanie sprawozdań finansowych zgodnie z MSR 32, jak wyjaśnia KIMSF-2, oraz tym, że przedmiotowe spółki mogły zgodnie z prawem oczekiwać takiego zastosowania już w momencie przyjęcia MSR 32.
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Regulacyjnego ds. Rachunkowości,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W Załączniku do rozporządzenia (WE) nr 1725/2003 wprowadza się następujące zmiany:
włącza się tekst interpretacji KIMSF-2 "Udziały członkowskie w spółdzielniach i podobne instrumenty" zamieszczony w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1074/2005
z dnia 7 lipca 2005 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1227/2000 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wina, w odniesieniu do potencjału produkcyjnego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [1], w szczególności jego art. 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu zharmonizowania wspólnotowego systemu pomocy obszarowej na rzecz wszystkich sektorów rolnych należy zmienić zasady mające zastosowanie do sektora wina w zakresie tolerancji odnoszącej się do systemu restrukturyzacji i konwersji winnic.
(2) Zmiana ta wiąże się z poważnymi kosztami administracyjnymi.
Zważywszy, że rok winiarski rozpoczyna się co roku dnia 1 sierpnia, niniejsze rozporządzenie powinno być stosowane w odniesieniu do wniosków o pomoc zatwierdzonych od dnia 1 sierpnia 2005 r.
(3) Artykuły 16 i 17 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1227/2000 [2] ustalają zasady dotyczące finansowania systemu restrukturyzacji i konwersji.
(4) W odniesieniu do roku budżetowego 2005 przydziały finansowe zostały przyznane Państwom Członkowskim decyzją Komisji 2004/687/WE z dnia 6 października 2004 r. ustalającą orientacyjne przydziały finansowe między Państwa Członkowskie w odniesieniu do liczby hektarów przeznaczonych na restrukturyzację i konwersję winnic na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 na rok gospodarczy 2004/2005 [3].
(5) Zasady określone w art. 16 i 17 rozporządzenia (WE) nr 1227/2000 przewidują w szczególności, że wydatki w ramach kwot przyznanych danemu Państwu Członkowskiemu, które nie zostały poniesione ani dokonane do dnia 30 czerwca zostają ponownie przyznane Państwom Członkowskim, których wszystkie wydatki poniesione i dokonane odpowiadają wysokości przyznanego im przydziału.
Ponadto zasady przewidują obniżenie kwot przyznanych Państwom Członkowskim na kolejny rok obrachunkowy, jeżeli ich wydatki poniesione do dnia 30 czerwca są niższe niż 75 % wysokości ich pierwotnych przydziałów.
(6) Niektóre Państwa Członkowskie, dla których rok gospodarczy 2004/2005 stanowi pierwszy rok stosowania systemu restrukturyzacji i konwersji, mają trudności z wdrożeniem omawianego systemu.
Stosowanie zasad przewidzianych w art. 16 i 17 rozporządzenia (WE) nr 1227/2000 doprowadziłoby w odniesieniu do tych Państw Członkowskich do nadmiernego obniżenia kwot dostępnych na restrukturyzację i konwersję w bieżącym i kolejnym roku budżetowym.
(7) Tak więc tymczasowo i w odniesieniu do roku gospodarczego 2004/2005 należy unikać nadmiernej obniżki kwot poprzez przewidywanie możliwości ponownego przyznania w stosownych granicach kwot, w ramach których właściwe wydatki nie zostały poniesione ani dokonane do dnia 30 czerwca 2005 r. Państwom Członkowskim, które nie wykorzystały jeszcze w pełni swoich przydziałów do tej daty i dla których rok gospodarczy 2004/2005 stanowi pierwszy rok stosowania systemu restrukturyzacji i konwersji.
(8) Analogiczny przepis został wdrożony w 2001 r. podczas pierwszego roku stosowania systemu restrukturyzacji i konwersji winnic.
Biorąc pod uwagę, że starania podjęte przez Państwa Członkowskie, dla których rok gospodarczy 2004/2005 stanowi pierwszy rok stosowania tego systemu, są wyższe niż te, które zostały zaobserwowane dla niektórych Państw Członkowskich w roku gospodarczym 2000/2001, należy rozpatrzyć możliwość ponownego przyznania kwot na poziomie wyższym niż poziom stosowany w 2001 r.
(9) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1227/2000.
(10) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wina,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1227/2000 wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 15 ust. 4 otrzymuje brzmienie:
"4.
Do celów wykonania niniejszego artykułu dopuszcza się 5 % tolerancję w odniesieniu do weryfikacji przedmiotowych obszarów.
Margines tolerancji przewidziany w akapicie pierwszym nie stosuje się do wypłacania pomocy.";
2) artykuł 15a ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Do celów wykonania niniejszego artykułu dopuszcza się 5 % tolerancję w odniesieniu do weryfikacji przedmiotowych obszarów.
Margines tolerancji przewidziany w akapicie pierwszym nie stosuje się do wypłacania pomocy.";
3) w art. 17 dodaje się ust. 9 w brzmieniu:
"9.
W odniesieniu do roku budżetowego 2005:
a) każde Państwo Członkowskie, dla którego rok gospodarczy 2004/2005 stanowi pierwszy rok stosowania systemu restrukturyzacji i konwersji i które podaje do wiadomości Komisji, zgodnie z art. 16 ust. 1 lit a) i b) kwotę niższą niż 90 % przydziału finansowego przyznanego mu na mocy decyzji Komisji 2004/687/WE [4], może skierować do Komisji najpóźniej do dnia 10 lipca 2005 r. wniosek o późniejsze finansowanie wydatków w roku budżetowym 2005, a ponadto kwoty zgłoszonej Komisji zgodnie z art. 16 ust.1 lit. a) i b) i w granicach 90 % przydziału finansowego, który został mu przyznany na mocy decyzji 2004/687/WE;
b) wnioski o późniejsze finansowanie, składane Komisji zgodnie z art. 16 ust. 1 lit. c) przez Państwa Członkowskie niewymienione w lit. a) tego ustępu są przyjmowane pro rata z zastosowaniem kwoty dostępnej po odjęciu w stosunku do wszystkich Państw Członkowskich łącznej kwoty zgłoszonej zgodnie z art. 16 ust. 1 lit. a) i b) i przyjętej oraz całkowitej kwoty przyjętej na mocy lit. a) tego ustępu;
c) Komisja powiadamia bezzwłocznie wszystkie Państwa Członkowskie o ich ostatecznych przydziałach na rok budżetowy 2005.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1075/2005
z dnia 7 lipca 2005 r.
w sprawie wydawania pozwoleń na wywóz w sektorze wina
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 883/2001 z dnia 24 kwietnia 2001 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 w odniesieniu do wymiany handlowej produktów w sektorze wina z państwami trzecimi [1], w szczególności jego art. 7 i art. 9 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 63 ust. 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [2] ograniczył udzielanie refundacji wywozowych do produktów w sektorze wina do ilości i wydatków uzgodnionych w porozumieniu w sprawie rolnictwa zawartym podczas Rundy Urugwajskiej wielostronnych negocjacji handlowych.
(2) Artykuł 9 rozporządzenia (WE) nr 883/2001 ustalił warunki, w których Komisja może podjąć szczególne środki w celu uniknięcia przekroczenia przewidzianej ilości lub dostępnego budżetu w ramach wyżej wymienionego porozumienia.
(3) Na podstawie informacji dotyczących wniosków o pozwolenia na wywóz, będących w dyspozycji Komisji w dniu 6 lipca 2005 r., dostępna ilość w okresie do dnia 31 sierpnia 2005 r., dla stref przeznaczenia 1) Afryka oraz 3) Europa Wschodnia, określona w art. 9 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 883/2001, może zostać przekroczona, w przypadku gdy wydawanie pozwoleń na wywóz z wcześniejszym ustaleniem refundacji nie zostanie ograniczone. Należy zatem zastosować jednolity wskaźnik akceptacji wniosków złożonych od dnia 29 czerwca do 5 lipca 2005 r. i zawiesić dla wymienionej strefy, do dnia 16 września 2005 r., wydawanie wnioskowanych pozwoleń na wywóz, jak również składanie nowych wniosków,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Pozwolenia na wywóz z wcześniejszym ustaleniem refundacji w sektorze wina, o które wnioskowano w okresie od dnia 29 czerwca do 5 lipca 2005 r. zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 883/2001, są wydawane w ilości wynoszącej 67,34 % ilości wnioskowanej dla strefy 1) Afryka i w ilosci wynoszacej 78,57 % ilości wnioskowanej dla strefy 3) Europa Wschodnia.
2.
Dla produktów w sektorze wina określonych w ust. 1 wydawanie pozwoleń na wywóz, o które wnioskowano od dnia 6 lipca 2005 r., jak również składanie wniosków o pozwolenia na wywóz od dnia 8 lipca 2005 r., jest zawieszone dla stref przeznaczenia Afryka oraz 3) Europa Wschodnia do dnia 16 września 2005 r.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 8 lipca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1076/2005
z dnia 7 lipca 2005 r.
ustalające ceny rynku światowego nieodziarnionej bawełny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Protokół 4 w sprawie bawełny, załączony do Aktu Przystąpienia Grecji, ostatnio zmieniony rozporządzeniem Rady (WE) nr 1050/2001 [1],
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1051/2001 z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie pomocy produkcyjnej dla bawełny [2], w szczególności jego art. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1051/2001 cena rynku światowego bawełny nieodziarnionej jest ustalana okresowo na podstawie ceny rynku światowego bawełny odziarnionej przy uwzględnieniu historycznych związków między ceną bawełny odziarnionej a wyliczoną ceną bawełny nieodziarnionej. Te historyczne związki zostały ustanowione w art. 2 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1591/2001 z dnia 2 sierpnia 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania systemu pomocy dla bawełny [3]. W przypadku gdy cena rynku światowego nie może być ustalona w powyższy sposób, zostaje ona określona na podstawie ostatniej ustalonej ceny.
(2) Zgodnie z art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1051/2001 cena rynku światowego bawełny nieodziarnionej jest ustalana dla produktu odpowiadającego pewnym cechom charakterystycznym i uwzględniając najkorzystniejsze oferty i notowania na rynku światowym pomiędzy tymi, które są uważane za reprezentatywne dla rzeczywistych tendencji rynkowych.
Do celów takiego ustalenia ceny uwzględnia się średnią z ofert i notowań otrzymaną na jednej lub więcej giełdach europejskich reprezentatywnych dla produktu dostarczonego na bazie cif do portu wspólnotowego i pochodzącego z różnych krajów dostarczających, uważanych za reprezentatywne dla handlu międzynarodowego.
Jednakże aby uwzględnić różnice wynikające z jakości dostarczonego produktu lub z charakteru wspomnianych ofert i notowań, przewidziano dostosowania kryteriów do celów ustalenia ceny rynku światowego bawełny odziarnionej.
Dostosowania te są określone w art. 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1591/2001.
(3) Stosowanie wyżej wymienionych kryteriów prowadzi do ustalenia ceny rynku światowego bawełny nieodziarnionej na poziomie wskazanym poniżej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Cena rynku światowego bawełny nieodziarnionej określona w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1051/2001 jest ustalona na 22,569 EUR/100 kg.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 8 lipca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1077/2005
z dnia 8 lipca 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 9 lipca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1078/2005
z dnia 8 lipca 2005 r.
zawierające sprostowanie rozporządzenia (WE) nr 951/2005 ustalającego refundacje wywozowe w ramach systemów A1 i B w sektorze owoców i warzyw (pomidory, pomarańcze, winogrona deserowe, jabłka i brzoskwinie)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 35 ust. 3 akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 951/2005 [2] ustaliło refundacje wywozowe w sektorze owoców i warzyw w odniesieniu do pomidorów, pomarańczy, winogron deserowych, jabłek i brzoskwiń.
(2) Weryfikacja wykazała, że w załączniku do projektu rozporządzenia przedstawionego komitetowi zarządzającemu do opinii znalazły się błędy.
Należy zatem skorygować rozporządzenie (WE) nr 951/2005.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Świeżych Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 951/2005 zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi dnia 9 lipca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1079/2005
z dnia 8 lipca 2005 r.
określające zakres, w jakim mogą zostać przyjęte wnioski złożone w czerwcu 2005 r. o pozwolenia na przywóz niektórych produktów z wieprzowiny w systemie przewidzianym w umowach zawartych przez Wspólnotę z Bułgarią i Rumunią
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1898/97 z dnia 29 września 1997 r. ustanawiające zasady stosowania w sektorze wieprzowiny systemu przewidzianego w Układach Europejskich z Bułgarią, Republiką Czeską, Słowacją, Rumunią, Polską i Węgrami [1], w szczególności jego art. 4 ust. 5,
a także mając na uwadze co następuje:
(1) Ilości objęte wnioskami o pozwolenia na przywóz złożonymi na trzeci kwartał 2005 r. są mniejsze lub równe dostępnym ilościom i mogą w związku z tym zostać w całości uwzględnione.
(2) Należy określić nadwyżkę dodawaną do ilości dostępnej w następnym okresie.
(3) Należy zwrócić uwagę podmiotów gospodarczych na to, że pozwolenia mogą być wykorzystane tylko dla produktów spełniających wszystkie wymagania przepisów weterynaryjnych aktualnie obowiązujących we Wspólnocie,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Uwzględnia się wnioski o pozwolenie na przywóz złożone na okres od 1 lipca do 30 września 2005 r. na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1898/97 w stopniu określonym w załączniku I.
2.
Na okres od 1 października do 31 grudnia 2005 r. można składać wnioski o pozwolenia na przywóz odnośnie do całkowitej ilości określonej w załączniku II, zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 1898/97.
3.
Pozwolenia mogą być wykorzystane tylko dla produktów spełniających wszystkie wymagania przepisów weterynaryjnych aktualnie obowiązujących we Wspólnocie.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 9 lipca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1080/2005
z dnia 8 lipca 2005 r.
otwierające przetarg stały na odsprzedaż na rynku hiszpańskim pszenicy zwyczajnej znajdującej się w posiadaniu węgierskiej agencji interwencyjnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze zbóż [1], w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2131/93 z dnia 28 lipca 1993 r. ustanawiające procedury i warunki sprzedaży zbóż znajdujących się w posiadaniu agencji interwencyjnych [2] przewiduje w szczególności, że sprzedaży zboża znajdującego się w posiadaniu agencji interwencyjnej dokonuje się w drodze przetargu i na podstawie cen pozwalających uniknąć zakłóceń na rynku.
(2) Na dużej części terytorium Hiszpanii, na skutek trudnych warunków klimatycznych, produkcja zboża w roku gospodarczym 2005/2006 będzie znacznie obniżona.
Sytuacja ta wpłynęła już na wzrost cen na poziomie lokalnym powodując, dla hodowców i przemysłu wytwarzającego karmę dla zwierząt, trudności związane z zaopatrzeniem po cenach konkurencyjnych.
(3) Węgry dysponują znacznymi zapasami interwencyjnymi pszenicy zwyczajnej, które należy wykorzystać.
(4) Należy zatem udostępnić na hiszpańskim rynku zbóż zapasy pszenicy zwyczajnej znajdujące się w posiadaniu węgierskiej agencji interwencyjnej, które z uwagi na konieczność zaopatrzenia producentów ze wschodniej części Hiszpanii, wydają się szczególnie odpowiadać potrzebom przedsiębiorców.
(5) W celu zapewnienia najlepszych warunków w odniesieniu do zaopatrzenia tych regionów, pszenica zwyczajna musi być dostarczona do portów Tarragona, Kartagena lub Walencja.
(6) Aby uwzględnić sytuację rynku wspólnotowego należy przewidzieć, że zarządzaniem przetargiem zajmie się Komisja.
Ponadto współczynnik udzielenia zamówień musi być przewidziany dla zamówień znajdujących się na poziomie minimalnej ceny sprzedaży.
(7) Tymczasem istotne jest, żeby powiadomienie Komisji przez węgierską agencję interwencyjną zachowało anonimowość oferentów.
(8) W celu modernizacji zarządzania należy przewidzieć przekazywanie wymaganych przez Komisję informacji drogą elektroniczną.
(9) W celu uniknięcia zakłóceń na rynku hiszpańskim, szczególnie podczas wprowadzania do obrotu pszenicy zebranej w nowym roku gospodarczym, należy przewidzieć dostarczenie zboża do dnia 30 września 2005 r.
(10) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Drogą przetargu stałego na rynku wewnętrznym Wspólnoty węgierska agencja interwencyjna przystępuje do sprzedaży 200000 ton pszenicy zwyczajnej znajdującej się w jej posiadaniu.
2.
Celem sprzedaży jest zaopatrzenie rynku hiszpańskiego.
Przywóz pszenicy do Hiszpanii nastąpi wyłącznie przez porty hiszpańskie: Tarragona, Kartagena lub Walencja.
Artykuł 2
Sprzedaż przewidziana w art. 1 odbywa się zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2131/93.
Jednak w drodze odstępstwa od wymienionego rozporządzenia:
a) oferty ustanawia się w odniesieniu do rzeczywistej jakości partii, której dotyczy oferta;
b) minimalną cenę sprzedaży ustala się na poziomie, który nie spowoduje zakłóceń na rynkach zbóż.
Artykuł 3
1. W drodze odstępstwa od art. 13 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93 zabezpieczenie oferty ustala się na kwotę 10 EUR za tonę.
2.
Oferty ważne są wyłącznie wtedy, jeśli dołączone jest do nich pisemne zobowiązanie oferenta dotyczące wniesienia zabezpieczenia w wysokości 80 EUR za tonę, najpóźniej dwa dni robocze od daty otrzymania oświadczenia o udzieleniu zamówienia.
Artykuł 4
1.
Termin przedstawiania ofert w pierwszym przetargu częściowym upływa dnia 13 lipca 2005 r. o godzinie 15.00 (czasu brukselskiego).
Termin przedstawienia ofert w odniesieniu do przetargów częściowych upływa w każdą środę o godzinie 15.00 (czasu brukselskiego), z wyjątkiem dnia 20 lipca 2005 r., 3 sierpnia 2005 r., 17 sierpnia 2005 r. i 31 sierpnia 2005 r., w wymienionych tygodniach nie zostanie udzielone żadne zamówienie.
Termin przedstawiania ofert w ostatnim przetargu częściowym upływa dnia 14 września 2005 r. o godzinie 15.00 (czasu brukselskiego).
2.
Oferty należy przekazać węgierskiej agencji interwencyjnej znajdującej się pod następującym adresem:
Mezőgazdasági és Vidékfejlesztési Hivatal
Alkotmány u.
29.
H-1385 Budapest 62
Pf.
867
Tel.: (36) 1-219 62 60
Faks: (36) 1-219 62 59.
Artykuł 5
Węgierska agencja interwencyjna powiadomi Komisję o otrzymanych ofertach przetargowych, najpóźniej dwie godziny po upływie terminu składania ofert.
Powiadomienie to odbywa się drogą elektroniczną, zgodnie z formularzem znajdującym się w Załączniku.
Artykuł 6
Zgodnie z procedurą określoną w art. 25 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1784/2003 Komisja ustala minimalną cenę sprzedaży lub podejmuje decyzję o zaniechaniu dalszych działań w stosunku do otrzymanych ofert. W przypadku gdy oferty dotyczą tej samej partii oraz ilości całkowitej większej niż ilość dostępna, ustalenie może zostać dokonane oddzielnie dla każdej partii.
W odniesieniu do ofert znajdujących się na poziomie minimalnej ceny sprzedaży, do ustalenia można zastosować współczynnik ilości udzielonych zamówień.
Artykuł 7
W uzupełnieniu przepisów art. 16 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93 oferent musi odebrać zapasy zboża przyznane do dnia 30 września 2005 r.
Artykuł 8
1.
Zwalnia się w pełni z obowiązku zabezpieczenia, o którym mowa w art. 3 ust. 1 w odniesieniu do ilości, dla których:
a) oferta nie została wybrana;
b) dokonano płatności w wysokości ceny sprzedaży w ustalonym terminie oraz zostało wniesione zabezpieczenie, przewidziane w art. 3 ust. 2.
2. Zwalnia się z obowiązku zabezpieczenia, o którym mowa w art. 3 ust. 2, proporcjonalnie do ilości zboża wyładowanego w jednym z portów, o których mowa w art. 1 ust. 2. Dowód szczególnego przeznaczenia dostarcza się zgodnie z przepisami rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3002/92 [3]. Egzemplarz kontrolny T5 ma stanowić dowód spełnienia warunków ustanowionych w art. 1 ust. 2 niniejszego rozporządzenia.
3. Osoba zainteresowana, o której mowa w art. 3 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (EWG) nr 3002/92, przed wyładunkiem informuje właściwe władze Hiszpanii odpowiedzialne za kontrolę przeznaczenia końcowego podając:
- nazwę portu lub portów wyładunku,
- nazwę środka transportu lub środków transportu,
- ilości, które będą wyładowywane z każdego środka transportu,
- przewidzianą datę lub daty wyładunku.
Artykuł 9
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1081/2005
z dnia 8 lipca 2005 r.
otwierające przetarg stały na odsprzedaż na rynku hiszpańskim kukurydzy znajdującej się w posiadaniu słowackiej agencji interwencyjnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze zbóż [1], w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2131/93 z dnia 28 lipca 1993 r. ustanawiające procedury i warunki sprzedaży zbóż znajdujących się w posiadaniu agencji interwencyjnych [2] przewiduje w szczególności, że sprzedaży zboża znajdującego się w posiadaniu agencji interwencyjnej dokonuje się w drodze przetargu i na podstawie cen pozwalających uniknąć zakłóceń na rynku.
(2) Na dużej części terytorium Hiszpanii, na skutek trudnych warunków klimatycznych, produkcja zboża w roku gospodarczym 2005/2006 będzie znacznie obniżona.
Sytuacja ta wpłynęła już na wzrost cen na poziomie lokalnym powodując, dla hodowców i przemysłu wytwarzającego karmę dla zwierząt, trudności związane z zaopatrzeniem po cenach konkurencyjnych.
(3) Słowacja dysponuje znacznymi zapasami interwencyjnymi kukurydzy, które należy wykorzystać.
(4) Należy zatem udostępnić na hiszpańskim rynku zbóż zapasy kukurydzy znajdujące się w posiadaniu słowackiej agencji interwencyjnej, które z uwagi na konieczność zaopatrzenia producentów z południowej części Hiszpanii, wydają się szczególnie odpowiadać potrzebom przedsiębiorców.
(5) W celu zapewnienia najlepszych warunków w odniesieniu do zaopatrzenia tych regionów, kukurydza musi być dostarczona do portów Huelva, Sewilla lub Kadyks.
(6) Aby uwzględnić sytuację rynku wspólnotowego należy przewidzieć, że zarządzaniem przetargiem zajmie się Komisja.
Ponadto współczynnik udzielenia zamówień musi być przewidziany dla zamówień znajdujących się na poziomie minimalnej ceny sprzedaży.
(7) Tymczasem istotne jest, aby powiadomienie Komisji przez słowacką agencję interwencyjną zachowało anonimowość oferentów.
(8) W celu modernizacji zarządzania należy przewidzieć przekazywanie wymaganych przez Komisję informacji drogą elektroniczną.
(9) W celu uniknięcia zakłóceń na rynku hiszpańskim, szczególnie podczas wprowadzania do obrotu kukurydzy zebranej w nowym roku gospodarczym, należy przewidzieć dostarczenie zboża do dnia 30 września 2005 r.
(10) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Drogą przetargu stałego na rynku wewnętrznym Wspólnoty słowacka agencja interwencyjna przystępuje do sprzedaży 100000 ton kukurydzy znajdującej się w jej posiadaniu.
2.
Celem sprzedaży jest zaopatrzenie rynku hiszpańskiego.
Przywóz do Hiszpanii nastąpi wyłącznie przez porty hiszpańskie: Huelva, Sewilla lub Kadyks.
Artykuł 2
Sprzedaż przewidziana w art. 1 odbywa się zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2131/93.
Jednak w drodze odstępstwa od wymienionego rozporządzenia:
a) oferty ustanawia się w odniesieniu do rzeczywistej jakości partii, której dotyczy oferta;
b) minimalną cenę sprzedaży ustala się na poziomie, który nie spowoduje zakłóceń na rynkach zbóż.
Artykuł 3
1. W drodze odstępstwa od art. 13 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93 zabezpieczenie oferty ustala się na kwotę 10 EUR za tonę.
2.
Oferty ważne są wyłącznie wtedy, jeśli dołączone jest do nich pisemne zobowiązanie oferenta dotyczące wniesienia zabezpieczenia w wysokości 80 EUR za tonę, najpóźniej dwa dni robocze od daty otrzymania oświadczenia o udzieleniu zamówienia.
Artykuł 4
1.
Termin przedstawiania ofert w pierwszym przetargu częściowym upływa dnia 13 lipca 2005 r. o godzinie 15.00 (czasu brukselskiego).
Termin przedstawienia ofert w odniesieniu do przetargów częściowych upływa w każdą środę o godzinie 15.00 (czasu brukselskiego), z wyjątkiem dnia 20 lipca 2005 r., 3 sierpnia 2005 r., 17 sierpnia 2005 r. i 31 sierpnia 2005 r., w wymienionych tygodniach nie zostanie udzielone żadne zamówienie.
Termin przedstawiania ofert w ostatnim przetargu częściowym upływa dnia 14 września 2005 r. o godzinie 15.00 (czasu brukselskiego).
2.
Oferty należy przekazać słowackiej agencji interwencyjnej znajdującej się pod następującym adresem:
Pôdohospodárska platobná agentúra oddelenie obilnín a škrobu
Dobrovičova 12
SK-815 26 Bratislava
Tel.: (421-2) 58 24 32 71
Faks: (421-2) 58 24 33 62
.
Artykuł 5
Słowacka agencja interwencyjna powiadomi Komisję o otrzymanych ofertach przetargowych, najpóźniej dwie godziny po upływie terminu składania ofert.
Powiadomienie to odbywa się drogą elektroniczną, zgodnie z formularzem znajdującym się w Załączniku.
Artykuł 6
Zgodnie z procedurą określoną w art. 25 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 Komisja ustala minimalną cenę sprzedaży lub podejmuje decyzję o zaniechaniu dalszych działań w stosunku do otrzymanych ofert. W przypadku gdy oferty dotyczą tej samej partii oraz ilości całkowitej większej niż ilość dostępna, ustalenie może zostać dokonane oddzielnie dla każdej partii.
W odniesieniu do ofert znajdujących się na poziomie minimalnej ceny sprzedaży, do ustalenia ceny można zastosować współczynnik ilości udzielonych zamówień.
Artykuł 7
W uzupełnieniu przepisów art. 16 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93 oferent musi odebrać zapasy zboża przyznane do dnia 30 września 2005 r.
Artykuł 8
1.
Zwalnia się w pełni z obowiązku zabezpieczenia, o którym mowa w art. 3 ust. 1 w odniesieniu do ilości, dla których:
a) oferta nie została wybrana;
b) dokonano płatności w wysokości ceny sprzedaży w ustalonym terminie oraz zostało wniesione zabezpieczenie przewidziane w art. 3 ust. 2.
2. Zwalnia się w pełni z obowiązku zabezpieczenia, o którym mowa w art. 3 ust. 2, proporcjonalnie do ilości zboża wyładowanego w jednym z portów, o których mowa w art. 1 ust. 2. Dowód szczególnego przeznaczenia dostarcza się zgodnie z przepisami rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3002/92 [3]. Egzemplarz kontrolny T5 ma stanowić dowód spełnienia warunków ustanowionych w art. 1 ust. 2 niniejszego rozporządzenia.
3. Osoba zainteresowana, o której mowa w art. 3 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (EWG) nr 3002/92, przed wyładunkiem informuje właściwe władze Hiszpanii odpowiedzialne za kontrolę przeznaczenia końcowego podając:
- nazwę portu lub portów wyładunku,
- nazwę środka transportu lub środków transportu,
- ilości, które będą wyładowywane z każdego środka transportu,
- przewidzianą datę lub daty wyładunku.
Artykuł 9
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1082/2005
z dnia 8 lipca 2005 r.
otwierające przetarg stały na odsprzedaż na rynku hiszpańskim kukurydzy znajdującej się w posiadaniu węgierskiej agencji interwencyjnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze zbóż [1], w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2131/93 z dnia 28 lipca 1993 r. ustanawiające procedury i warunki sprzedaży zbóż znajdujących się w posiadaniu agencji interwencyjnych [2] przewiduje w szczególności, że sprzedaży zboża znajdującego się w posiadaniu agencji interwencyjnej dokonuje się w drodze przetargu i na podstawie cen pozwalających uniknąć zakłóceń na rynku.
(2) Na dużej części terytorium Hiszpanii, na skutek trudnych warunków klimatycznych, produkcja zboża w roku gospodarczym 2005/2006 będzie znacznie obniżona.
Sytuacja ta wpłynęła już na wzrost cen na poziomie lokalnym powodując, dla hodowców i przemysłu wytwarzającego karmę dla zwierząt, trudności związane z zaopatrzeniem po cenach konkurencyjnych.
(3) Węgry dysponują znacznymi zapasami interwencyjnymi kukurydzy, które należy wykorzystać.
(4) Należy zatem udostępnić na hiszpańskim rynku zbóż zapasy kukurydzy znajdujące się w posiadaniu węgierskiej agencji interwencyjnej, które z uwagi na konieczność zaopatrzenia producentów z południowej części Hiszpanii, wydają się szczególnie odpowiadać potrzebom przedsiębiorców.
(5) W celu zapewnienia najlepszych warunków w odniesieniu do zaopatrzenia tych regionów, kukurydza musi być dostarczona do portów Huelva, Sewilla lub Kadyks.
(6) Aby uwzględnić sytuację rynku wspólnotowego należy przewidzieć, że zarządzaniem przetargiem zajmie się Komisja.
Ponadto współczynnik udzielenia zamówień musi być przewidziany dla zamówień znajdujących się na poziomie minimalnej ceny sprzedaży.
(7) Tymczasem istotne jest, żeby powiadomienie Komisji przez węgierską agencję interwencyjną zachowało anonimowość oferentów.
(8) W celu modernizacji zarządzania należy przewidzieć przekazywanie wymaganych przez Komisję informacji drogą elektroniczną.
(9) W celu uniknięcia zakłóceń na rynku hiszpańskim, szczególnie podczas wprowadzania do obrotu kukurydzy zebranej w nowym roku gospodarczym, należy przewidzieć dostarczenie zboża do dnia 30 września 2005 r.
(10) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Drogą przetargu stałego na rynku wewnętrznym Wspólnoty węgierska agencja interwencyjna przystępuje do sprzedaży 100000 ton kukurydzy znajdującej się w jej posiadaniu.
2.
Celem sprzedaży jest zaopatrzenie rynku hiszpańskiego.
Przywóz kukurydzy do Hiszpanii nastąpi wyłącznie przez porty hiszpańskie: Huelva, Sewilla lub Kadyks.
Artykuł 2
Sprzedaż przewidziana w art. 1 odbywa się zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2131/93.
Jednak w drodze odstępstwa od wymienionego rozporządzenia:
a) oferty ustanawia się w odniesieniu do rzeczywistej jakości partii, której dotyczy oferta;
b) minimalną cenę sprzedaży ustala się na poziomie, który nie spowoduje zakłóceń na rynkach zbóż.
Artykuł 3
1. W drodze odstępstwa od art. 13 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93 zabezpieczenie oferty ustala się na kwotę 10 EUR za tonę.
2.
Oferty ważne są wyłącznie wtedy, jeśli dołączone jest do nich pisemne zobowiązanie oferenta dotyczące wniesienia zabezpieczenia w wysokości 80 EUR za tonę, najpóźniej dwa dni robocze od daty otrzymania oświadczenia o udzieleniu zamówienia.
Artykuł 4
1.
Termin przedstawiania ofert w pierwszym przetargu częściowym upływa dnia 13 lipca 2005 r. o godzinie 15.00 (czasu brukselskiego).
Termin przedstawienia ofert w odniesieniu do przetargów częściowych upływa w każdą środę o godzinie 15.00 (czasu brukselskiego), z wyjątkiem dnia 20 lipca 2005 r., 3 sierpnia 2005 r., 17 sierpnia 2005 r. i 31 sierpnia 2005 r., w wymienionych tygodniach nie zostanie udzielone żadne zamówienie.
Termin przedstawiania ofert w ostatnim przetargu częściowym upływa dnia 14 września 2005 r. o godzinie 15.00 (czasu brukselskiego).
2.
Oferty należy przekazać węgierskiej agencji interwencyjnej znajdującej się pod następującym adresem:
Mezőgazdasági és Vidékfejlesztési Hivatal
Alkotmány u.
29.
H-1385 Budapest 62
Pf. 867
Tel.: (36-1) 219 62 60
Faks: (36-1) 219 62 59
Artykuł 5
Węgierska agencja interwencyjna powiadomi Komisję o otrzymanych ofertach przetargowych, najpóźniej dwie godziny po upływie terminu składania ofert.
Powiadomienie to odbywa się drogą elektroniczną, zgodnie z formularzem znajdującym się w Załączniku.
Artykuł 6
Zgodnie z procedurą określoną w art. 25 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1784/2003 Komisja ustala minimalną cenę sprzedaży lub podejmuje decyzję o zaniechaniu dalszych działań w stosunku do otrzymanych ofert. W przypadku gdy oferty dotyczą tej samej partii oraz ilości całkowitej większej niż ilość dostępna, ustalenie może zostać dokonane oddzielnie dla każdej partii.
W odniesieniu do ofert znajdujących się na poziomie minimalnej ceny sprzedaży, do ustalenia można zastosować współczynnik ilości udzielonych zamówień.
Artykuł 7
W uzupełnieniu przepisów art. 16 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93 oferent musi odebrać zapasy zboża przyznane do dnia 30 września 2005 r.
Artykuł 8
1.
Zwalnia się w pełni z obowiązku zabezpieczenia, o którym mowa w art. 3 ust. 1 w odniesieniu do ilości, dla których:
a) oferta nie została wybrana;
b) dokonano płatności w wysokości ceny sprzedaży w ustalonym terminie oraz zostało wniesione zabezpieczenie, przewidziane w art. 3 ust. 2.
2. Zwalnia się z obowiązku zabezpieczenia, o którym mowa w art. 3 ust. 2, proporcjonalnie do ilości zboża wyładowanego w jednym z portów, o których mowa w art. 1 ust. 2. Dowód szczególnego przeznaczenia dostarcza się zgodnie z przepisami rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3002/92 [3]. Egzemplarz kontrolny T5 ma stanowić dowód spełnienia warunków ustanowionych w art. 1 ust. 2 niniejszego rozporządzenia.
3. Osoba zainteresowana, o której mowa w art. 3 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (EWG) nr 3002/92, przed wyładunkiem informuje właściwe władze Hiszpanii odpowiedzialne za kontrolę przeznaczenia końcowego podając:
- nazwę portu lub portów wyładunku,
- nazwę środka transportu lub środków transportu,
- ilości, które będą wyładowywane z każdego środka transportu,
- przewidzianą datę lub daty wyładunku.
Artykuł 9
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1083/2005
z dnia 8 lipca 2005 r.
otwierające przetarg stały na odsprzedaż na rynku hiszpańskim jęczmienia znajdującego się w posiadaniu niemieckiej agencji interwencyjnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze zbóż [1], w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2131/93 z dnia 28 lipca 1993 r. ustanawiające procedury i warunki sprzedaży zbóż znajdujących się w posiadaniu agencji interwencyjnych [2] przewiduje w szczególności, że sprzedaży zboża znajdującego się w posiadaniu agencji interwencyjnej dokonuje się w drodze przetargu i na podstawie cen pozwalających uniknąć zakłóceń na rynku.
(2) Na dużej części terytorium Hiszpanii, na skutek trudnych warunków klimatycznych, produkcja zboża w roku gospodarczym 2005/2006 będzie znacznie obniżona.
Sytuacja ta wpłynęła już na wzrost cen na poziomie lokalnym powodując, dla hodowców i przemysłu wytwarzającego karmę dla zwierząt, trudności związane z zaopatrzeniem po cenach konkurencyjnych.
(3) Niemcy dysponują znacznymi zapasami interwencyjnymi jęczmienia, które należy wykorzystać.
(4) Należy zatem udostępnić na hiszpańskim rynku zbóż zapasy jęczmienia znajdującego się w posiadaniu niemieckiej agencji interwencyjnej, które z uwagi na konieczność zaopatrzenia producentów z północnej części Hiszpanii, wydają się szczególnie odpowiadać potrzebom przedsiębiorców.
(5) W celu zapewnienia najlepszych warunków w odniesieniu do zaopatrzenia tych regionów, jęczmień musi być dostarczony do portów A Coruña, Santander lub Bilbao.
(6) Aby uwzględnić sytuację rynku wspólnotowego należy przewidzieć, że zarządzaniem przetargiem zajmie się Komisja.
Ponadto należy przewidzieć współczynnik udzielenia zamówień w odniesieniu do zamówień znajdujących się na poziomie minimalnej ceny sprzedaży.
(7) Tymczasem istotne jest, aby powiadomienie Komisji przez niemiecką agencję interwencyjną zachowało anonimowość oferentów.
(8) W celu modernizacji zarządzania należy przewidzieć przekazywanie wymaganych przez Komisję informacji drogą elektroniczną.
(9) W celu uniknięcia zakłóceń na rynku hiszpańskim, szczególnie podczas wprowadzania do obrotu kukurydzy zebranego w nowym roku gospodarczym, należy przewidzieć dostarczenie zboża do dnia 30 września 2005 r.
(10) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Drogą przetargu stałego na rynku wewnętrznym Wspólnoty niemiecka agencja interwencyjna przystępuje do sprzedaży 100000 ton jęczmienia znajdującego się w jej posiadaniu.
2.
Celem sprzedaży jest zaopatrzenie rynku hiszpańskiego.
Przywóz do Hiszpanii nastąpi wyłącznie przez porty hiszpańskie: A Coruña, Santander lub Bilbao.
Artykuł 2
Sprzedaż przewidziana w art. 1 odbywa się zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2131/93.
Jednak w drodze odstępstwa od wymienionego rozporządzenia:
a) oferty ustanawia się w odniesieniu do rzeczywistej jakości partii, której dotyczy oferta;
b) minimalną cenę sprzedaży ustala się na poziomie, który nie spowoduje zakłóceń na rynkach zbóż.
Artykuł 3
1. W drodze odstępstwa od art. 13 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93 zabezpieczenie oferty ustala się na kwotę 10 EUR za tonę.
2.
Oferty ważne są wyłącznie wtedy, jeśli dołączone jest do nich pisemne zobowiązanie oferenta dotyczące wniesienia zabezpieczenia w wysokości 60 EUR za tonę, najpóźniej w terminie dwóch dni roboczych od daty otrzymania oświadczenia o udzieleniu zamówienia.
Artykuł 4
1.
Termin przedstawiania ofert w pierwszym przetargu częściowym upływa dnia 13 lipca 2005 r. o godzinie 15.00 (czasu brukselskiego).
Termin przedstawienia ofert w odniesieniu do przetargów częściowych upływa w każdą środę o godzinie 15.00 (czasu brukselskiego), z wyjątkiem dnia 20 lipca 2005 r., 3 sierpnia 2005 r., 17 sierpnia 2005 r. i 31 sierpnia 2005 r., w wymienionych tygodniach nie zostanie udzielone żadne zamówienie.
Termin przedstawiania ofert w ostatnim przetargu częściowym upływa dnia 14 września 2005 r. o godzinie 15.00 (czasu brukselskiego).
2.
Oferty należy przekazać niemieckiej agencji interwencyjnej znajdującej się pod następującym adresem:
Bundesanstalt für Landwirtschaft und Ernährung (BLE)
Deichmannsaue 29
D-53179 Bonn
Faks 1: 00 49 228 6845 3985
Faks 2: 00 49 228 6845 3276
.
Artykuł 5
Niemiecka agencja interwencyjna powiadomi Komisję o otrzymanych ofertach przetargowych, najpóźniej dwie godziny po upływie terminu składania ofert.
Powiadomienie to odbywa się drogą elektroniczną, zgodnie z formularzem znajdującym się w Załączniku.
Artykuł 6
Zgodnie z procedurą określoną w art. 25 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1784/2003 Komisja ustala minimalną cenę sprzedaży lub podejmuje decyzję o zaniechaniu dalszych działań w stosunku do otrzymanych ofert. W przypadku gdy oferty dotyczą tej samej partii oraz ilości całkowitej większej niż ilość dostępna, ustalenie ceny może zostać dokonane oddzielnie dla każdej partii.
W odniesieniu do ofert znajdujących się na poziomie minimalnej ceny sprzedaży, do ustalenia ceny można zastosować współczynnik ilości udzielonych zamówień.
Artykuł 7
W uzupełnieniu przepisów art. 16 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93 oferent musi odebrać przyznane zapasy zboża do dnia 30 września 2005 r.
Artykuł 8
1.
Zwalnia się w pełni z obowiązku zabezpieczenia, o którym mowa w art. 3 ust. 1 w odniesieniu do ilości, dla których:
a) oferta nie została wybrana;
b) dokonano płatności w wysokości ceny sprzedaży w ustalonym terminie oraz zostało wniesione zabezpieczenie przewidziane w art. 3 ust. 2.
2. Zwalnia się w pełni z zabezpieczenia, o którym mowa w art. 3 ust. 2, proporcjonalnie do ilości zboża wyładowanego w jednym z portów, o których mowa w art. 1 ust. 2. Dowód szczególnego przeznaczenia dostarcza się zgodnie z przepisami rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3002/92 [3]. Egzemplarz kontrolny T5 ma stanowić dowód spełnienia warunków ustanowionych w art. 1 ust. 2 niniejszego rozporządzenia.
3. Osoba zainteresowana, o której mowa w art. 3 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (EWG) nr 3002/92, przed wyładunkiem informuje właściwe władze Hiszpanii odpowiedzialne za kontrolę przeznaczenia końcowego podając:
- nazwę portu lub portów wyładunku,
- nazwę środka transportu lub środków transportu,
- ilości, które będą wyładowywane z każdego środka transportu,
- przewidzianą datę lub daty wyładunku.
Artykuł 9
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1084/2005
z dnia 8 lipca 2005 r.
zmieniające załączniki II, III i V do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3030/93 w sprawie wspólnych reguł przywozu niektórych wyrobów włókienniczych z państw trzecich
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3030/93 z dnia 12 października 1993 r. w sprawie wspólnych reguł przywozu niektórych wyrobów włókienniczych z państw trzecich [1], w szczególności jego art. 19,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 1 stycznia 2005 r., wraz z wygaśnięciem Porozumienia WTO w sprawie wyrobów włókienniczych oraz odzieżowych, zniesiono kontyngenty taryfowe na przywóz kategorii wyrobów włókienniczych i odzieżowych w odniesieniu do członków WTO.
(2) W dniu 13 grudnia 2004 r., przed liberalizacją kontyngentów, Wspólnota wprowadziła rozporządzeniem Rady (WE) nr 2200/2004 [2] system nadzoru dla 35 kategorii wyrobów włókienniczych objętych liberalizacją.
(3) Punkt 242 sprawozdania Grupy Roboczej w sprawie przystąpienia Chińskiej Republiki Ludowej (dalej ChRL) [3] do WTO (specjalna klauzula ochronna dotycząca wyrobów włókienniczych lub "TSSC") wprowadziła możliwość zastosowania specjalnych środków ochronnych w odniesieniu do wywozu wyrobów włókienniczych pochodzących z Chin.
Stanowi, że w przypadku, gdy Członek WTO uznaje, że przywóz wyrobów włókienniczych pochodzących z Chin, wskutek zakłócenia rynku, zagrażał utrudnieniem uporządkowanego rozwoju handlu tymi wyrobami, ów Członek może wnioskować o konsultacje z ChRL w celu złagodzenia lub uniknięcia wspomnianych zakłóceń rynku.
(4) Rozporządzeniem (WE) nr 138/2003 [4], Rada wprowadziła art. 10a do rozporządzania (EWG) nr 3030/93 w celu transponowania pkt 242 sprawozdania Grupy Roboczej do prawodawstwa wspólnotowego.
(5) W dniu 6 kwietnia 2005 r., Komisja przyjęła wytyczne do stosowania art. 10a rozporządzenia (EWG) nr 3030/93 dotyczącego specjalnej klauzuli ochronnej dla wyrobów włókienniczych (zwanych dalej "Wytyczne").
(6) Komisja Europejska wnioskowała o i przeprowadziła konsultacje z ChRL w ramach pkt 242 sprawozdania Grupy Roboczej w sprawie przystąpienia ChRL do WTO i art. 10a rozporządzenia (EWG) nr 3030/93 dla kategorii wyrobów, w stosunku do których uznano, że ich przywóz pochodzący z ChRL zagrażał, na skutek zakłócenia rynku, uporządkowanemu rozwojowi handlu.
Wspomniane konsultacje zakończyły się w dniu 10 czerwca 2005 r. i doprowadziły do wzajemnie satysfakcjonujących rozwiązań dla 10 kategorii produktów.
Wynik konsultacji został odzwierciedlony w Protokole ustaleń dotyczącym wywozu niektórych chińskich wyrobów włókienniczych i odzieżowych do Unii Europejskiej między Komisją Europejską a Ministerstwem Handlu Chińskiej Republiki Ludowej, noszącym tę samą datę.
(7) Protokół ustaleń obejmuje przywóz z ChRL do Wspólnoty dziesięciu kategorii produktów: kategoria 2 (tkaniny bawełniane), kategoria 4 (podkoszulki), kategoria 5 (pulowery), kategoria 6 (spodnie), kategoria 7 (bluzki), kategoria 20 (bielizna pościelowa), kategoria 26 (suknie), kategoria 31 (biustonosze), kategoria 39 (bielizna stołowa i kuchenna) i kategoria 115 (przędza lniana lub z ramii).
Stosowne kodeksy celne są wymienione w załączniki I do rozporządzenia (EWG) nr 3030/93.
(8) Komisja uznaje, że przywóz tych kategorii produktów pochodzący z Chin, w związku z istnieniem zakłócenia rynku lub zagrożeniem z tego tytułu, stanowią zagrożenie dla uporządkowanego rozwoju handlu w rozumieniu pkt 242 sprawozdania Grupy Roboczej w sprawie przystąpienia ChRL do WTO oraz art. 10a rozporządzenia (EWG) nr 3030/93 z następujących powodów.
(9) Przywóz produktów kategorii 2 (tkaniny bawełniane) pochodzący z ChRL wzrósł ilościowo o 71 % w pierwszych czterech miesiącach 2005 r., w porównaniu do tego samego okresu w 2004 r.
To sprowadza przywóz w tej kategorii do 124 % poziomu alarmowego określonego w Wytycznych (poziom alarmowy).
Przywóz produktów tej kategorii ze wszystkich państw nieznacznie wzrósł, o 4 % w tym samym okresie.
Jednakże, średnia cena przywozu pochodzącego w Chin spadła o 21 % (zgodnie z danymi pochodzącymi z nadzoru przywozu), o wiele szybciej niż średnia cena przywozu z innych państw (– 2 % na podstawie danych Eurostatu z okresu styczeń-marzec).
Ta sytuacja jest jeszcze poważniejsza w odniesieniu do przywozu produktu podkategorii 2A (tkaniny drelichowe), jako, że przywóz z Chin w pierwszym kwartale 2005 r. wzrósł o 102 % w porównaniu do tego samego okresu w 2004 r., podczas gdy łączny przywóz wrósł o 15 %, a średnie ceny jednostkowe spadły o 20 %.
(10) Przywóz produktów kategorii 4 (podkoszulki) pochodzący z ChRL wzrósł ilościowo o 199 % w pierwszych czterech miesiącach 2005 r., w porównaniu do tego samego okresu w 2004 r.
To sprowadza przywóz w tej kategorii do 197 % poziomu alarmowego.
Przywóz produktów tej kategorii ze wszystkich państw wzrósł o 24 % w tym samym okresie.
Średnia cena przywozu pochodzącego z Chin spadła o 37 %.
(11) Przywóz produktów kategorii 5 (pulowery) pochodzący z ChRL wzrósł ilościowo o 530 % w pierwszych czterech miesiącach 2005 r., w porównaniu do tego samego okresu w 2004 r.
To sprowadza przywóz w tej kategorii do poziomu alarmowego 194 %.
Przywóz produktów tej kategorii ze wszystkich państw wzrósł o 14 % w tym samym okresie.
Średnia cena przywozu pochodzącego z Chin spadła o 42 %.
(12) Przywóz produktów kategorii 6 (spodnie) pochodzący z ChRL wzrósł ilościowo o 413 % w pierwszych czterech miesiącach 2005 r., w porównaniu do tego samego okresu w 2004 r.
To sprowadza przywóz w tej kategorii do 312 % poziomu alarmowego.
Przywóz produktów tej kategorii ze wszystkich państw wzrósł o 18 % w tym samym okresie.
Średnia cena przywozu pochodzącego z Chin spadła o 14 %.
(13) Przywóz produktów kategorii 7 (bluzki) pochodzący z ChRL wzrósł ilościowo o 256 % w pierwszych czterech miesiącach 2005 r., w porównaniu do tego samego okresu w 2004 r.
To sprowadza przywóz w tej kategorii do 207 % poziomu alarmowego.
Przywóz produktów tej kategorii ze wszystkich państw wzrósł o 4 % w tym samym okresie.
Średnia cena przywozu pochodzącego z Chin spadła o 30 %.
(14) Przywóz produktów kategorii 20 (bielizna pościelowa) pochodzący z ChRL wzrósł ilościowo o 158 % w pierwszych czterech miesiącach 2005 r., w porównaniu do tego samego okresu w 2004 r.
To sprowadza przywóz w tej kategorii do 107 % poziomu alarmowego.
Przywóz produktów tej kategorii ze wszystkich państw wzrósł o 6 % w tym samym okresie.
Średnia cena przywozu pochodzącego z Chin spadła o 34 %.
(15) Przywóz produktów kategorii 26 (suknie) pochodzący z ChRL wzrósł ilościowo o 219 % w pierwszych czterech miesiącach 2005 r., w porównaniu do tego samego okresu w 2004 r.
To sprowadza przywóz w tej kategorii do 212 % poziomu alarmowego Przywóz produktów tej kategorii ze wszystkich państw wzrósł o 1 % w tym samym okresie.
Średnia cena przywozu pochodzącego z Chin wzrosła o 2 % zgodnie z informacjami od systemu nadzoru.
Jednakże, bieżące dane z Eurostatu za pierwszy kwartał wykazują duży spadek ceny wynoszący 42 %.
(16) Przywóz produktów kategorii 31 (biustonosze) pochodzący z ChRL wzrósł ilościowo o 110 % w pierwszych czterech miesiącach 2005 r., w porównaniu do tego samego okresu w 2004 r.
To sprowadza przywóz w tej kategorii do 145 % poziomu alarmowego.
Przywóz produktów tej kategorii ze wszystkich państw wzrósł o 6 % w tym samym okresie.
Średnia cena przywozu pochodzącego z Chin spadła o 37 %.
(17) Przywóz produktów kategorii 39 (bielizna stołowa i kuchenna) pochodzący z ChRL wzrósł ilościowo o 64 % w pierwszych czterech miesiącach 2005 r., w porównaniu do tego samego okresu w 2004 r.
To sprowadza przywóz w tej kategorii do 110 % poziomu alarmowego.
Przywóz produktów tej kategorii ze wszystkich państw wzrósł o 10 % w tym samym okresie.
Średnia cena przywozu pochodzącego z Chin spadła o 39 %.
(18) Przywóz produktów kategorii 115 (przędza lniana lub z ramii) pochodzący z ChRL wzrósł ilościowo o 55 % w pierwszych czterech miesiącach 2005 r., w porównaniu do tego samego okresu w 2004 r.
To sprowadza przywóz w tej kategorii do 150 % poziomu alarmowego.
Przywóz produktów tej kategorii ze wszystkich państw wzrósł o 40 % w tym samym okresie.
Średnia cena przywozu pochodzącego z Chin pozostała stabilna (wzrosła o 3 % zgodnie z danymi od systemu nadzoru lub pozostała na niezmienionym poziomie zgodnie z Eurostatem).
Jednakże, należy zauważyć, że średnia cena jednostkowa przywozu pochodzącego z Chin jest niższa o ponad połowę ceny stosowanej przez producentów wspólnotowych.
(19) Poziom przywozu wyrobów włókienniczych i odzieżowych z ChRL oraz inne ustalenia wdrożeniowe określone w Protokole ustaleń powinny być transponowane w rozporządzeniu (EWG) nr 3030/93.
(20) Należy zmienić art. 27 załącznika III do rozporządzenia (EWG) nr 3030/93, w celu uszczegółowienia postanowień dotyczących przekazywania danych przez Państwa Członkowskie w ramach systemu nadzoru statystycznego a posteriori dla niektórych wyrobów włókienniczych.
(21) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (EWG) nr 3030/93.
(22) Rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego publikacji w celu zapewnienia szybkiego wdrożenia Protokołu ustaleń.
(23) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Wyrobów Włókienniczych ustanowionego na mocy art. 17 rozporządzenia (EWG) nr 3030/93,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załączniki II, III i V do rozporządzenia (EWG) nr 3030/93 otrzymują brzmienie zgodnie z załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1085/2005
z dnia 8 lipca 2005 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 795/2004 ustanawiające szczegółowe zasady w celu wdrożenia systemu jednolitych płatności określonego w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającym wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającym określone systemy wsparcia dla rolników
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 oraz (WE) nr 2529/2001 [1], w szczególności jego art. 60 ust. 2 i art. 145 lit. c),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 795/2004 [2] wprowadza przepisy wykonawcze dla systemu jednolitych płatności począwszy od roku 2005.
Doświadczenia zdobyte przy administracyjnym i operacyjnym wdrażaniu wymienionego systemu na poziomie krajowym pokazały, że w odniesieniu do niektórych kwestii potrzebne są bardziej szczegółowe zasady, a w odniesieniu do innych kwestii istniejące zasady wymagają wyjaśnienia i dostosowania.
(2) W celu ułatwienia administracjom krajowym zadania wdrażania art. 54 ust. 2 i art. 61 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, Państwa Członkowskie powinny określić, które obszary mają zostać uznane za trwałe użytki zielone w odniesieniu do powierzchni objętych systemami scalania między datą wniosku o pomoc na rok 2003 a datą wniosku o płatność jednolitą w pierwszym roku wdrażania systemu.
(3) Zgodnie z art. 50 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 795/2004, w przypadku wdrażania systemu jednolitych płatności na poziomie regionalnym zgodnie z art. 58 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, Państwa Członkowskie przekazują informacje, o których mowa w art. 50 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia (WE) nr 795/2004 dla każdego odnośnego regionu, i najpóźniej do dnia 1 sierpnia pierwszego roku wdrażania systemu jednolitych płatności podają do wiadomości odpowiednią część pułapu ustanowionego zgodnie z art. 58 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003. W celu uproszczenia należy zastąpić datę 1 sierpnia przez tą samą datę przewidzianą na przekazanie informacji, o których mowa w art. 50 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 795/2004.
(4) Zgodnie z art. 51 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, zmienionym rozporządzeniem Rady (WE) nr 864/2004 i mającym zastosowanie od dnia 1 stycznia 2005 r. na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 394/2005, Państwa Członkowskie mogą zezwolić na uprawy wtórne na hektarach kwalifikujących się do dopłat, przez okres maksymalnie trzech miesięcy, zaczynający się dnia 15 sierpnia każdego roku. Stosownym jest zmiana tej daty na wcześniejszą, aby pozwolić na tymczasową uprawę roślin warzywnych w regionach, w których ze względu na warunki klimatyczne zboże zbierane jest wcześniej, jak poinformowały Komisję o tym zainteresowane Państwa Członkowskie.
(5) Zgodnie z art. 60 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 Państwa Członkowskie wdrażające regionalizację przewidzianą w art. 59 wyżej wymienionego rozporządzenia mogą również wykorzystać działki zgłoszone zgodnie z art. 44 ust. 3 tego rozporządzenia do produkcji produktów, o których mowa w art. 1 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [3] lub w art. 1 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków przetworów owocowych i warzywnych [4] oraz ziemniaków, innych niż ziemniaki przeznaczone do produkcji skrobii ziemniaczanej.
(6) Artykuł 60 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 stanowi, że Państwa Członkowskie określają liczbę hektarów, które mogą zostać wykorzystane zgodnie z ust. 1 wyżej wymienionego artykułu poprzez podział, według obiektywnych kryteriów, średniej liczby hektarów, które były wykorzystywane do produkcji produktów, o których mowa w ust. 1 na poziomie krajowym w trakcie trzyletniego okresu 2000–2002, pomiędzy regiony zdefiniowane stosownie do art. 58 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003. Średnia liczba hektarów na poziomie krajowym oraz liczba hektarów na poziomie regionalnym jest ustalana przez Komisję na podstawie danych przekazanych przez dane Państwo Członkowskie.
(7) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 795/2004.
(8) Ze względu na to, że rozporządzenie (WE) 795/2004 stosuje się od dnia 1 stycznia 2005 r., stosownym jest, aby przepisy zawarte w niniejszym rozporządzeniu stosowały się wstecznie od tej samej daty.
(9) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Płatności Bezpośrednich,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 795/2004 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 28a zapis "Załącznik" zastępuje się zapisem "załącznik I";
2) w art. 32 ust. 4 dodaje się następujący akapit:
"W przypadku gdy obszary zostały ponownie rozdzielone w ramach krajowego programu scalania między datą wniosku o pomoc na rok 2003 a datą wniosku o płatność jednolitą w pierwszym roku wdrażania, zainteresowane Państwo Członkowskie określa, które obszary mają zostać uznane za trwałe użytki zielone do celów art. 54 ust. 2 i art. 61 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003.
W tych przypadkach Państwa Członkowskie biorą pod uwagę sytuację rolnika przed scaleniem poprzez maksymalne ograniczenie wszelkiego wpływu na możliwości korzystania przez rolnika z uprawnień do płatności.
W tym celu Państwa Członkowskie podejmują w odniesieniu do obszarów objętych programem scalania działania zapobiegające wszelkiemu znaczącemu zwiększaniu całkowitej powierzchni kwalifikującej się do dopłaty do odłogowania oraz znaczącemu zmniejszaniu trwałych użytków zielonych.";
3) w art. 41 dodaje się następujący ust. 5:
"5. Średnia liczba hektarów na poziomie krajowym i regionalnym, o której mowa w art. 60 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 jest ustalona w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.";
4) w art. 50 ust. 2 akapit pierwszy datę 1 sierpnia zastępuje się datą 15 września;
5) załącznik zastępuje się tekstem załącznika I do niniejszego rozporządzenia;
6) tekst załącznika II do niniejszego rozporządzenia dodaje się jako załącznik II.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1086/2005
z dnia 8 lipca 2005 r.
w sprawie wydawania pozwoleń na przywóz wysokiej jakości świeżej, chłodzonej i mrożonej wołowiny i cielęciny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 936/97 z dnia 27 maja 1997 r. otwierające i ustalające zarządzanie kontyngentami taryfowymi na wysokiej jakości świeżą, chłodzoną i mrożoną wołowinę oraz mrożone mięso bawole [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuły 4 i 5 rozporządzenia (WE) nr 936/97 określają warunki składania wniosków i wydawania pozwoleń na przywóz mięsa wyszczególnionego w art. 2 lit. f) tego rozporządzenia.
(2) Artykuł 2 lit. f) rozporządzenia (WE) nr 936/97 ustala na 11500 ton ilość wysokiej jakości świeżej, chłodzonej i mrożonej wołowiny, odpowiadającej określeniu podanemu w tym samym postanowieniu, która może być importowana na warunkach specjalnych w okresie od 1 lipca 2005 r. do 30 czerwca 2006 r.
(3) Należy przypomnieć, że z pozwoleń, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu, można korzystać przez cały okres ich ważności jedynie w takim zakresie, na jaki pozwalają przepisy weterynaryjne,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Każdy wniosek o wydanie pozwolenia na przywóz wysokiej jakości świeżej, chłodzonej i mrożonej wołowiny i cielęciny, o której mowa w art. 2 lit. f) rozporządzenia (WE) nr 936/97, złożony w okresie między 1 a 5 lipca 2005 r., jest uwzględniany w całości.
2.
Zgodnie z art. 5 rozporządzenia (WE) nr 936/97 wnioski o wydanie pozwoleń mogą być składane w ciągu pierwszych pięciu dni sierpnia 2005 r. na 1862,167 tony.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 9 lipca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1087/2005
z dnia 8 lipca 2005 r.
zmieniające Rozporządzenie Rady (WE) nr 1210/2003 dotyczące niektórych szczególnych ograniczeń w stosunkach gospodarczych i finansowych z Irakiem
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1210/2003 dotyczące niektórych szczególnych ograniczeń w stosunkach gospodarczych i finansowych z Irakiem i uchylające rozporządzenie (WE) nr 2465/96 [1], w szczególności jego art. 11 lit. b),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik IV do rozporządzenia (WE) nr 1210/2003 zawiera wykaz osób fizycznych i prawnych, organów i innych jednostek związanych z reżimem byłego Prezydenta Saddama Husseina objętych zamrożeniem funduszy i zasobów ekonomicznych zgodnie z tym rozporządzeniem.
(2) W dniu 22 czerwca 2005 r. Komitet ds. Sankcji Rady Bezpieczeństwa ONZ postanowił zmienić wykaz obejmujący Saddama Husseina i innych wyższych urzędników byłego irackiego reżimu oraz najbliższych członków ich rodzin, a także podmioty będące w posiadaniu lub kontrolowane przez nich lub przez osoby działające w ich imieniu lub na ich zlecenie, wobec których powinno być stosowane zamrożenie funduszy i zasobów ekonomicznych.
W związku z tym załącznik IV powinien zostać odpowiednio zmieniony.
(3) W celu zapewnienia skuteczności środków przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu musi ono wejść w życie w trybie natychmiastowym,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik IV do rozporządzenia (WE) nr 1210/2003 zostaje zmieniony zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1088/2005
z dnia 8 lipca 2005 r.
ustalające ceny rynku światowego nieodziarnionej bawełny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Protokół 4 w sprawie bawełny, załączony do Aktu Przystąpienia Grecji, ostatnio zmieniony rozporządzeniem Rady (WE) nr 1050/2001 [1],
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1051/2001 z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie pomocy produkcyjnej dla bawełny [2], w szczególności jego art. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1051/2001 cena rynku światowego bawełny nieodziarnionej jest ustalana okresowo na podstawie ceny rynku światowego bawełny odziarnionej przy uwzględnieniu historycznych związków między ceną bawełny odziarnionej a wyliczoną ceną bawełny nieodziarnionej. Te historyczne związki zostały ustanowione w art. 2 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1591/2001 z dnia 2 sierpnia 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania systemu pomocy dla bawełny [3]. W przypadku gdy cena rynku światowego nie może być ustalona w powyższy sposób, zostaje ona określona na podstawie ostatniej ustalonej ceny.
(2) Zgodnie z art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1051/2001 cena rynku światowego bawełny nieodziarnionej jest ustalana dla produktu odpowiadającego pewnym cechom charakterystycznym i uwzględniając najkorzystniejsze oferty i notowania na rynku światowym pomiędzy tymi, które są uważane za reprezentatywne dla rzeczywistych tendencji rynkowych.
Do celów takiego ustalenia ceny uwzględnia się średnią z ofert i notowań otrzymaną na jednej lub więcej giełdach europejskich reprezentatywnych dla produktu dostarczonego na bazie cif do portu wspólnotowego i pochodzącego z różnych krajów dostarczających, uważanych za reprezentatywne dla handlu międzynarodowego.
Jednakże aby uwzględnić różnice wynikające z jakości dostarczonego produktu lub z charakteru wspomnianych ofert i notowań, przewidziano dostosowania kryteriów do celów ustalenia ceny rynku światowego bawełny odziarnionej.
Dostosowania te są określone w art. 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1591/2001.
(3) Stosowanie wyżej wymienionych kryteriów prowadzi do ustalenia ceny rynku światowego bawełny nieodziarnionej na poziomie wskazanym poniżej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Cena rynku światowego bawełny nieodziarnionej określona w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1051/2001 jest ustalona na 22,523 EUR/100 kg.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 9 lipca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1089/2005
z dnia 11 lipca 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 12 lipca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1090/2005
z dnia 12 lipca 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 13 lipca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1091/2005
z dnia 12 lipca 2005 r.
wdrażające rozporządzenie (WE) nr 2160/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do wymogów dotyczących stosowania szczególnych metod kontroli w ramach krajowych programów na rzecz zwalczania salmonelli
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 2160/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie zwalczania salmonelli i innych określonych odzwierzęcych czynników chorobotwórczych przenoszonych przez żywność [1], w szczególności jego art. 8 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy rozporządzenia (WE) nr 2160/2003 można podjąć decyzję o niestosowaniu szczególnych metod kontroli w ramach krajowych programów kontroli ustalonych przez Państwa Członkowskie, aby osiągnąć cele wspólnotowe ustanowione zgodnie z tym rozporządzeniem.
(2) Również na mocy rozporządzenia (WE) nr 2160/2003 można podjąć decyzję o stosowaniu szczególnych metod kontroli w celu ograniczenia powszechnego występowania chorób odzwierzęcych i odzwierzęcych czynników chorobotwórczych na poziomie pierwotnej produkcji zwierzęcej oraz innych etapach łańcucha żywnościowego, jak również można przyjąć zasady dotyczące warunków stosowania takich metod.
(3) Zgodnie z art. 15 rozporządzenia (WE) nr 2160/2003, przed przedstawieniem zasad dotyczących szczególnych metod kontroli, Komisja zasięga opinii Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA).
(4) Komisja zasięgnęła opinii EFSA w sprawie stosowania środków zwalczających drobnoustroje oraz szczepionek w zwalczaniu salmonelli u drobiu.
Dnia 21 października 2004 r. EFSA wydał dwie oddzielne opinie w sprawie powyższych kwestii.
(5) W opinii dotyczącej stosowania środków zwalczających drobnoustroje w zwalczaniu salmonelli u drobiu, EFSA zalecił zaniechanie stosowania środków zwalczających drobnoustroje z uwagi na powstawanie, wybór i rozpowszechnianie się odporności, które stanowią zagrożenie dla zdrowia publicznego.
Stosowanie środków zwalczających drobnoustroje powinno podlegać oficjalnie określonym warunkom, które zapewniałyby ochronę zdrowia publicznego oraz musi zostać wcześniej w pełni uzasadnione i zarejestrowane przez właściwy organ.
(6) W odniesieniu do stad hodowlanych w opinii uznano wprawdzie potencjalne ryzyko rozopowszechnienia pozostałych bakterii Salmonella spp., w tym rozpowszechnienia jakichkolwiek wybranych odpornych szczepów w obrębie piramidy produkcyjnej, uznano jednak również, że poprzez stosowanie środków zwalczających drobnoustroje możnaby ocalić cenny materiał genetyczny pochodzący z zakażonych stad hodowlanych.
W opinii stwierdzono również, że z zasady dla wszystkich rodzajów drobiu, środki zwalczające drobnoustroje mogą być przydatne w ograniczaniu zachorowalności i śmiertelności w rzadkich przypadkach klinicznego zakażenia wywoływanego Salmonellą spp.
(7) W związku z tym, na podstawie opinii EFSA, należy zakazać stosowania środków zwalczających drobnoustroje w ramach krajowych programów kontroli przyjmowanych zgodnie z art. 6 rozporządzenia (WE) nr 2160/2003, w przypadkach innych niż wyjątkowe sytuacje, o których mowa w opinii EFSA.
(8) We wszystkich przypadkach należy stosować jedynie weterynaryjne produkty lecznicze dopuszczone zgodnie z dyrektywą 2001/82/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do weterynaryjnych produktów leczniczych [2], lub rozporządzeniem (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. ustanawiającym wspólnotowe procedury wydawania pozwoleń dla produktów leczniczych stosowanych u ludzi i do celów weterynaryjnych i nadzoru nad nimi oraz ustanawiającym Europejską Agencję Leków [3].
W niniejszym rozporządzeniu weterynaryjne produkty lecznicze zwalczające drobnoustroje określane są jako środki zwalczające drobnoustroje.
(9) Ogólnie uznaje się, że podstawą skutecznego zwalczania infekcji salmonellą w farmach drobiu jest stosowanie dobrych praktyk rolniczych i higienicznych, jak również badanie i usuwanie z produkcji stad z wynikiem pozytywnym.
(10) W opinii dotyczącej stosowania szczepionek w zwalczaniu salmonelli u drobiu EFSA jest zdania, że szczepienie drobiu uważane jest za dodatkowy środek służący podnoszeniu odporności ptaków na zakażenie salmonellą oraz redukcji wydalania.
(11) We wnioskach EFSA stwierdza w szczególności, iż zarówno szczepionki żywe, jak i inaktywowane mogą być bezpiecznie stosowane przez całe życie ptaków z wyjątkiem okresu wycofania przed ubojem pod warunkiem, że metody wykrywania są w stanie rozróżnić szczepy szczepionki od szczepów dzikich.
(12) W związku z tym, na podstawie opinii EFSA, należy wprowadzić zakaz stosowania żywych szczepionek w ramach krajowych programów kontroli, które mają być przyjęte zgodnie z art. 6 rozporządzenia (WE) nr 2160/2003, w przypadkach gdy producent nie zapewnia stosownej metody rozróżniania bakteriologicznie dzikich szczepów salmonelli od szczepów szczepionkowych.
(13) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Stosowanie środków zwalczających drobnoustroje
1.
Środków zwalczających drobnoustroje nie stosuje się jako szczególną metodę zwalczania salmonelli w stadach hodowlanych gatunku Gallus gallus w ramach krajowych programów kontroli przyjmowanych zgodnie z art. 6 rozporządzenia (WE) nr 2160/2003, z wyjątkiem przypadków określonych w ust. 2.
2.
W drodze odstępstwa od ust. 1 oraz z zastrzeżeniem spełnienia warunków określonych w lit. a), b) i c) oraz w ust. 3, środki zwalczające drobnoustroje dopuszczone zgodnie z dyrektywą 2001/82/WE lub rozporządzeniem 726/2004/WE mogą być stosowane w następujących wyjątkowych przypadkach:
a) zwierzęta z klinicznymi objawami zakażenia salmonellą powodującymi nieuzasadnione cierpienia; zakażone stada hodowlane, w przypadku których stosuje się środki zwalczające drobnoustroje należy w dalszym ciągu uważać za zakażone salmonellą oraz należy podjąć stosowne środki w celu ograniczenia w możliwie najwyższym stopniu ryzyka rozpowszechnienia salmonelli w pozostałej piramidzie hodowlanej;
b) ocalenie cennego materiału genetycznego, w tym "stad elitarnych", stad zagrożonych gatunków oraz stad hodowanych w celach badawczych aby stworzyć nowe stada wolne od salmonelli; pisklęta wyklute z jaj wylęgowych zebranych od leczonych zwierząt należy poddawać co dwa tygodnie pobieraniu próbek w okresie hodowli w celu wykrycia 1 % występowania przedmiotowej salmonelli wewnątrz stada, przy granicy pewności 95 %;
c) zezwolenie wydawane indywidualnie przez właściwy organ w celach innych niż zwalczanie salmonelli w stadach podejrzanych o zakażenie salmonellą, w szczególności w następstwie wykrycia salmonelli w wylęgarni lub na terenie gospodarstwa; jednakże w wyjątkowych sytuacjach Państwa Członkowskie mogą podjąć decyzję zezwalającą na leczenie bez wcześniejszego zezwolenia, z zastrzeżeniem natychmiastowego powiadomienia właściwego organu o leczeniu.
3.
Stosowanie środków zwalczających drobnoustroje podlega zezwoleniu i nadzorowi właściwego organu i w miarę możliwości należy je opierać na wynikach pobierania próbek bakteriologicznych oraz badania podatności.
Artykuł 2
Stosowanie szczepionek
W ramach krajowych programów kontroli przyjmowanych zgodnie z art. 6 rozporządzenia (WE) nr 2160/2003 nie stosuje się żywych szczepionek salmonelli, w przypadku których producent nie zapewnia stosownej metody bakteriologicznego rozróżniania dzikich szczepów salmonelli od szczepów szczepionkowych.
Artykuł 3
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1092/2005
z dnia 12 lipca 2005 r.
zawieszające system zaliczek pomocy wyrównawczej w celu wyrównywania strat dochodu z wprowadzania do obrotu w sektorze bananów w roku 2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 404/93 z dnia 13 lutego 1993 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku bananów [1], w szczególności jego art. 14,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuły 4, 5 i 7 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1858/93 [2] ustanawiają przepisy stosowane przy składaniu wniosków o wypłatę zaliczek w ramach systemu pomocy wyrównawczej w celu wyrównywania strat dochodu z wprowadzania do obrotu w sektorze bananów przewidzianego w art. 12 rozporządzenia (EWG) nr 404/93.
(2) Ceny w regionach produkcyjnych Wspólnoty są znacząco wyższe od cen w odpowiadającym okresie w poprzednich latach i utrzymują się na stosunkowo wysokim poziomie.
Taka długotrwała sytuacja doprowadzi do ustalenia w jakimś momencie kwoty pomocy wyrównawczej na 2005 r. znacząco niższej od kwot ustalonych w poprzednich latach.
Skutkiem ustalenia kwoty pomocy znacząco niższej będzie obowiązek zwrócenia przez producentów istotnej części kwot już otrzymanych tytułem zaliczek.
Znaczące zmniejszenie kwoty jednostkowej zaliczek ustalonej w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 703/2005 z dnia 4 maja 2005 r. ustalającym kwoty pomocy wyrównawczej w odniesieniu do bananów produkowanych i wprowadzanych do obrotu we Wspólnocie, w roku 2004 oraz jednostkową wysokość zaliczek na rok 2005 [3] nie jest w stanie zaradzić skutkom takiej sytuacji.
(3) Aby chronić interesy finansowe Wspólnoty i uniknąć późniejszego obowiązku zwracania przez producentów otrzymanych zaliczek, należy zawiesić stosowanie przepisów dotyczących składania wniosków o wypłatę zaliczek i ich wypłacanie przyjęte w rozporządzeniu (EWG) nr 1858/93.
W celach wymienionych powyżej należy zawiesić wypłacanie zaliczek dla bananów wprowadzonych do obrotu po dniu 30 kwietnia 2005 r. oraz składanie nowych wniosków.
(4) Niniejsze rozporządzenie powinno być stosowane od dnia 1 lipca 2005 r.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Bananów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zawiesza się składanie wniosków o wypłatę zaliczek pomocy wyrównawczej przewidziane w art. 4, 5 i 7 rozporządzenia (EWG) nr 1858/93 w odniesieniu do 2005 r.
Artykuł 2
W drodze odstępstwa od art. 10 rozporządzenia (EWG) nr 1858/93 nie wypłaca się zaliczek pomocy wyrównawczej dla bananów wprowadzonych do obrotu po dniu 30 kwietnia 2005 r.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1093/2005
z dnia 12 lipca 2005 r.
w sprawie wydawania pozwoleń na wywóz w systemie A3 w sektorze owoców i warzyw (pomidory, pomarańcze, winogrona stołowe, jabłka i brzoskwinie)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 35 ust. 3 akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 979/2005 [2] otworzyło przetarg, ustalając indykatywne stawki refundacji i indykatywne ilości, dla których mogą być wydane pozwolenia na wywóz w systemie A3.
(2) W zależności od przedstawionych ofert należy ustalić maksymalne stawki refundacji i wartości procentowe przyznawania ilości odnoszące się do ofert przedstawionych na poziomie tych maksymalnych stawek.
(3) W odniesieniu do pomidorów, pomarańczy, winogron stołowych, jabłek i brzoskwiń maksymalna stawka konieczna do udzielenia pozwoleń w wysokości indykatywnej ilości, w granicach zaoferowanych w przetargu ilości, nie jest wyższa niż półtorej indykatywnej stawki refundacji,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do pomidorów, pomarańczy, winogron stołowych, jabłek i brzoskwiń maksymalne stawki refundacji i wartości procentowe wydawania, odnoszące się do przetargu ogłoszonego rozporządzeniem (WE) nr 979/2005, ustalone są w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 13 lipca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1094/2005
z dnia 12 lipca 2005 r.
ustalające refundacje wywozowe do oliwy z oliwek
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 136/66/EWG z dnia 22 września 1966 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów [1], w szczególności jego art. 3 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 3 rozporządzenia nr 136/66/EWG przewiduje, że w przypadku gdy cena we Wspólnocie jest wyższa od cen rynku światowego, różnica między tymi cenami może zostać objęta refundacją, w przypadku wywozu oliwy do państw trzecich.
(2) Szczegółowe zasady dotyczące ustalania i przyznawania refundacji wywozowych do oliwy z oliwek są zawarte w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 616/72 [2].
(3) Artykuł 3 ust. 3 rozporządzenia nr 136/66/EWG przewiduje, że refundacja musi być taka sama dla całej Wspólnoty.
(4) Zgodnie z art. 3 ust. 4 rozporządzenia nr 136/66/EWG, refundacja do oliwy z oliwek musi być ustanowiona przy uwzględnieniu obecnej sytuacji i przewidywalnych zmian w odniesieniu do cen oliwy z oliwek i jej dostępności na rynku Wspólnoty oraz w odniesieniu do cen oliwy z oliwek na rynku światowym.
Jednakże w przypadku gdy sytuacja na rynku światowym nie pozwala na określenie najkorzystniejszych cen oliwy z oliwek, można uwzględnić cenę na tym rynku głównych konkurencyjnych olejów roślinnych i różnicę stwierdzoną podczas reprezentatywnego okresu między tą ceną a ceną oliwy z oliwek.
Kwota refundacji nie może być wyższa od różnicy między ceną oliwy z oliwek we Wspólnocie a ceną na rynku światowym, dostosowanej, gdzie właściwe, aby uwzględnić koszty wywozu produktów na rynek światowy.
(5) Zgodnie z art. 3 ust. 3 akapit trzeci lit. b) rozporządzenia nr 136/66/EWG, można podjąć decyzję o ustaleniu refundacji w drodze przetargu. Przetarg dotyczy kwoty refundacji i może być ograniczony do niektórych krajów przeznaczenia, ilości, jakości i prezentacji.
(6) Artykuł 3 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia nr 136/66/EWG przewiduje, że refundacje do oliwy z oliwek mogą być ustalone na różnych poziomach według miejsca przeznaczenia, w przypadku gdy sytuacja na rynku światowym lub szczególne wymogi niektórych rynków tego wymagają.
(7) Refundacje muszą być ustalane co najmniej raz w miesiącu. W razie konieczności mogą być zmieniane w odstępie czasowym.
(8) Stosowanie tych szczegółowych zasad w obecnej sytuacji na rynkach w sektorze oliwy z oliwek, w szczególności do cen tego produktu we Wspólnocie i na rynkach państw trzecich, prowadzi do ustalenia refundacji w kwotach wskazanych w Załączniku.
(9) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Olejów i Tłuszczów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje wywozowe do produktów określonych w art. 1 ust. 2 lit. c) rozporządzenia nr 136/66/EWG są ustalone w kwotach wskazanych w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 13 lipca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1095/2005
z dnia 12 lipca 2005 r.
nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz rowerów pochodzących z Wietnamu, zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1524/2000 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz rowerów pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [1] ("rozporządzenie podstawowe"), w szczególności jego art. 9 i art. 11 ust. 3,
uwzględniając wniosek przedstawiony przez Komisję po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. PROCEDURA
1.
Obowiązujące środki
(1) Rada, na mocy rozporządzenia (EWG) nr 2474/93 [2] nałożyła ostateczne cło antydumpingowe w wysokości 30,6 % na przywóz rowerów pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej ("środki pierwotne").
W następstwie dochodzenia dotyczącego obchodzenia środków, na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 71/97 [3] wspomniane cło zostało rozszerzone na przywóz niektórych części rowerowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej ("ChRL").
(2) W następstwie przeglądu dotyczącego wygaśnięcia środków, zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego ("poprzednie dochodzenie"), Rada, w drodze rozporządzenia (WE) nr 1524/2000 [4], zdecydowała, że wspomniane powyżej środki powinny zostać utrzymane.
2.
Obecne dochodzenia
(3) W dniu 29 kwietnia 2004 r. Komisja powiadomiła w zawiadomieniu opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [5] o wszczęciu postępowania antydumpingowego dotyczącego przywozu do Wspólnoty rowerów pochodzących z Wietnamu.
(4) W tym samym dniu, zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, Komisja ogłosiła w zawiadomieniu opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [6] wszczęcie przeglądu okresowego środków antydumpingowych mających zastosowanie do przywozu do Wspólnoty rowerów pochodzących z ChRL.
(5) Dochodzenia antydumpingowe wszczęto w następstwie skargi i wniosku złożonych w dniu 15 marca 2004 r. przez Europejskie Stowarzyszenie Producentów Rowerów ("EBMA" lub "wnioskodawca"), działające w imieniu producentów reprezentujących znaczną część, w tym przypadku ponad 35 %, całkowitej wspólnotowej produkcji rowerów.
Skarga zawierała dowód stosowania dumpingu w odniesieniu do wymienionego produktu i poważnej szkody, będącej jego skutkiem, co uznano za wystarczające uzasadnienie wszczęcia postępowania dotyczącego przywozu rowerów pochodzących z Wietnamu.
Wniosek zawierał wystarczający dowód uzasadniający wszczęcie przeglądu okresowego środków mających zastosowanie do przywozu rowerów pochodzących z ChRL.
3.
Strony dochodzenia
(6) Komisja oficjalnie poinformowała o wszczęciu dochodzeń wnioskodawcę, producentów wspólnotowych wspomnianych w skardze i we wniosku, innych znanych producentów wspólnotowych, producentów eksportujących, importerów, zainteresowane stowarzyszenia, a także władze ChRL i Wietnamu.
Zainteresowanym stronom umożliwiono pisemne przedstawienie swoich opinii i złożenie wniosku o przesłuchanie w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania.
(7) Kilku producentów wspólnotowych reprezentowanych przez wnioskodawcę, innych współpracujących producentów wspólnotowych, producentów eksportujących, importerów, dostawców i stowarzyszeń użytkowników przedstawiło swoje opinie.
Wszystkie zainteresowane strony, które wystąpiły z takim wnioskiem, zostały przesłuchane.
4.
Kontrola wyrywkowa
(8) W związku z dużą liczbą producentów eksportujących, producentów wspólnotowych i importerów objętych dochodzeniami, w obydwu zawiadomieniach o wszczęciu postępowania przewidziano zastosowanie technik kontroli wyrywkowej zgodnie z art. 17 rozporządzenia podstawowego.
(9) W celu umożliwienia Komisji podjęcia decyzji, czy kontrola wyrywkowa będzie niezbędna, a jeżeli tak, wybrania próby, producenci eksportujący i przedstawiciele działający w ich imieniu, producenci wspólnotowi i importerzy zostali poproszeni o zgłoszenie się i dostarczenie informacji określonych w zawiadomieniach o wszczęciu postępowania.
Komisja skontaktowała się również ze znanymi stowarzyszeniami producentów eksportujących oraz władzami ChRL i Wietnamu.
Strony nie wniosły sprzeciwu co do wykorzystania kontroli wyrywkowej.
(10) Ogółem 21 eksporterów/producentów z ChRL, 6 eksporterów/producentów z Wietnamu, 54 producentów wspólnotowych i 6 importerów odpowiedziało na kwestionariusz dotyczący kontroli wyrywkowej w wyznaczonym terminie i dostarczyło wymagane informacje.
(11) Z 21 chińskich producentów eksportujących, którzy odpowiedzieli na zapytanie dotyczące kontroli wyrywkowej, jedynie 17 zgłosiło przywóz rowerów do Wspólnoty w okresie objętym dochodzeniem.
Biorąc pod uwagę ograniczoną liczbę wietnamskich producentów eksportujących, którzy zgłosili chęć współpracy, podjęto decyzję, że kontrola wyrywkowa nie jest niezbędna w odniesieniu do wietnamskich producentów eksportujących.
(12) Wyboru próby dokonano po konsultacji i za zgodą współpracujących chińskich producentów eksportujących i władz ChRL.
Próba producentów eksportujących została ustanowiona na podstawie największego reprezentatywnego wolumenu przywozu do Wspólnoty, który można było objąć dochodzeniem uwzględniając dostępny czas i biorąc pod uwagę, czy przedsiębiorstwa zamierzały ubiegać się o traktowanie ich jako podmiotu gospodarki rynkowej ("MET").
Tylko przedsiębiorstwa, które zamierzały wystąpić o MET, zostały ujęte w próbie, ponieważ w krajach przechodzących transformację gospodarczą wartość normalna dla innych przedsiębiorstw jest ustanawiana na podstawie cen lub konstruowanej wartości normalnej w analogicznym państwie trzecim.
Na tej podstawie wybrano reprezentatywną próbę czterech producentów eksportujących.
Cztery przedsiębiorstwa objęte próbą reprezentowały, zgodnie z odpowiedziami zebranymi przy doborze próby, 16 % chińskiego przywozu do Wspólnoty produktu objętego postępowaniem i 35 % przywozu wszystkich współpracujących producentów.
(13) W przypadku producentów wspólnotowych, zgodnie z art. 17 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, próba została wybrana po konsultacji z odpowiednimi stowarzyszeniami i za ich zgodą na podstawie największego reprezentatywnego wolumenu sprzedaży i produkcji we Wspólnocie.
W rezultacie ośmiu producentów wspólnotowych zostało objętych próbą.
Komisja wysłała kwestionariusze do ośmiu wybranych przedsiębiorstw, które przedłożyły pełne odpowiedzi.
(14) Zważywszy na ograniczoną liczbę importerów, którzy odpowiedzieli na kwestionariusze i wykazali gotowość do współpracy (sześciu importerów), zdecydowano, że wybór próby nie był niezbędny.
Jednakże później żaden z importerów nie współpracował w dochodzeniu przeglądowym i odmówił zwrotu wypełnionych odpowiedzi na kwestionariusz.
W przypadku dochodzenia dotyczącego przywozu z Wietnamu trzej importerzy współpracowali poprzez przedłożenie wypełnionych odpowiedzi na kwestionariusz.
(15) Komisja zwróciła się o i zweryfikowała wszystkie informacje, które uznała za niezbędne do celu ustalenia istnienia dumpingu, powstałych szkód i interesu wspólnotowego.
Wizyty weryfikacyjne odbyły się w siedzibach następujących przedsiębiorstw:
a) Producenci we Wspólnocie
- Biria AG, Neukirch, Niemcy,
- Accell Group N.V., Heerenveen, Niderlandy,
- Cycleurope Industries S.A., Machecoul, Francja,
- Vivi Bikes srl, Pozzaglio, Włochy,
- Denver srl, Dronero, Włochy,
- F.lli Masciaghi Spa, Monza, Włochy,
- MIFA Mitteldeutsche Fahrradwerke AG, Sangerhausen, Niemcy,
- Promiles, Villeneuve d'Ascq, Francja.
b) Producenci eksportujący w ChRL
- Giant China Co.
Ltd, Prowincja Kunshan Jiangsu,
- Shenzhen Xidesheng Bicycle Co.
Ltd., Heshuikou Gongming, Shenzhen,
- Guangzhou Viva Bicycle Corporation Limited, Guangzhou,
- Komda Industrial Co.
Ltd., Buji, Shenzhen.
c) Producenci eksportujący w Wietnamie
- Always Co., Ltd., Ho Chi Minh,
- Asama Yu Jiun Intl., Co., Ltd., Di An,
- Dragon Bicycles Co., Ltd., Dong Nai,
- High Ride Bicycle Co., Ltd., Di An,
- Liyang Vietnam Industrial Co., Ltd., Dong Nai,
- Vietnam Sheng Fa Co., Ltd., Ho Chi Minh.
d) Niepowiązani importerzy
- ZEG, Cologne, Niemcy,
- Raleigh Univega GmbH, Cloppenburg, Niemcy,
- Halfords Nederland BV, Veenendal, Niderlandy.
e) Powiązane przedsiębiorstwa zaangażowane w produkcję lub sprzedaż produktu objętego postępowaniem
- Sheng Fa Industries Co., Ltd., Taipei, Tajwan.
(16) W świetle potrzeby ustanowienia wartości normalnej dla producentów eksportujących w ChRL i Wietnamie, których nie można objąć MET, przeprowadzono wizytę weryfikacyjną mającą ustalić wartość normalną na podstawie danych z kraju analogicznego w siedzibie następujących przedsiębiorstw:
- Biciclo SA de CV, San Luis Potosí, Meksyk,
- Bicicletas Mercurio SA de CV, San Luis Potosí, Meksyk.
(17) Dochodzenie dotyczące dumpingu i szkód w przypadku obydwu dochodzeń objęło okres od dnia 1 kwietnia 2003 r. do dnia 31 marca 2004 r. (okres objęty dochodzeniem – "OD").
Zbadanie trendów w kontekście analizy szkody objęło okres od stycznia 2000 r. do końca OD ("okres objęty postępowaniem").
(18) Niektóre zainteresowane strony poruszyły kwestię, że dochodzenie dotyczyło UE złożonej z piętnastu krajów ("UE-15"), podczas gdy środki zostałyby nałożone na przywóz do rozszerzonej Unii złożonej z 25 Państw Członkowskich.
W odniesieniu do przywozu z Wietnamu należy zauważyć, że wielkość przywozu do dziesięciu nowych Państw Członkowskich UE ("UE-10") była nieistotna w OD.
W związku z tym uznano, że jakikolwiek potencjalny wpływ wspomnianego przywozu na powstanie szkody lub sytuację dumpingu byłby również nieistotny.
Wielkość przywozu z ChRL do UE-10 w OD była znacząca, a stosowane ceny były niższe niż ceny stosowane w przywozie do UE-15.
W tych okolicznościach uznaje się, że ustalenia dotyczące dumpingu i wniosek, że istnieje ryzyko dalszego stosowania dumpingu w przypadku wygaśnięcia środków antydumpingowych, zostałyby prawdopodobnie wzmocnione poziomem i cenami przywozu z ChRL do UE-10.
Jako że w UE-10 produkcja rowerów jest znaczna, uznano także, że wpływ wielkości przywozu z ChRL i stosowanych cen potwierdziłby istnienie szkody rozszerzonego przemysłu wspólnotowego, tj. obejmującego UE-10.
W tej sytuacji uznano, że rozszerzenie nie spowodowało automatycznie zmiany parametrów dotyczących dumpingu i szkody, stanowiących podstawę dla proponowanych środków.
B. PRODUKT OBJĘTY POSTĘPOWANIEM I PRODUKT PODOBNY
(19) Produkt objęty postępowaniem jest taki sam jak produkt objęty pierwotnym i poprzednim dochodzeniem, a mianowicie rowery dwukołowe i inne rowery (włączając trzykołowe wózki-rowery dostawcze), bezsilnikowe, sklasyfikowane obecnie w ramach kodów CN 87120010, 87120030 i 87120080.
(20) W obecnym dochodzeniu rowery sklasyfikowano według następujących kategorii:
- (A) ATB (rowery uniwersalne włączając rowery górskie 24″ lub 26″),
- (B) rowery wycieczkowe/miejskie/hybrydowe/VTC/turystyczne 26″ lub 28″,
- (C) rowery młodzieżowe (BMX) i dziecięce 16″ lub 20″,
- (D) inne rodzaje rowerów dwukołowych i innych rowerów.
(21) W dochodzeniu, które doprowadziło do nałożenia pierwotnych środków na ChRL, i w poprzednim dochodzeniu obejmującym ChRL wykorzystano podobną kategoryzację.
Jednakże, w związku z rozwojem nowych rodzajów rowerów, klasyfikacja musiała zostać nieznacznie zmieniona.
Na przykład, w obecnym dochodzeniu, kategoria B zawiera hybrydy i VTC, które powstały w wyniku rozwoju poprzednio istniejących rodzajów.
(22) Dochodzenia potwierdziły, że wszystkie wymienione powyżej rodzaje rowerów posiadają te same podstawowe właściwości fizyczne i techniczne.
Ponadto są one sprzedawane na rynku wspólnotowym z wykorzystaniem podobnych kanałów dystrybucji, jak wyspecjalizowani sprzedawcy detaliczni, sieci sklepów ze sprzętem sportowym i dystrybutorzy masowi.
Zasadnicze zastosowanie i wykorzystywanie rowerów jest identyczne, są one w większości wymienne i dlatego modele z różnych kategorii konkurują ze sobą.
Na takiej podstawie stwierdzono, że wszystkie kategorie tworzą jeden produkt.
(23) Dochodzenia wykazały również, że rowery produkowane i sprzedawane przez przemysł wspólnotowy na rynku wspólnotowym, rowery produkowane i sprzedawane przez producentów meksykańskich na rynku meksykańskim oraz przywożone na rynek wspólnotowy rowery pochodzące z ChRL i Wietnamu mają takie same podstawowe właściwości fizyczne i techniczne oraz takie same zastosowanie.
Dlatego uważa się, że są produktami podobnymi w rozumieniu art. 1 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
(24) Jedna zainteresowana strona domagała się, by w ramach dochodzenia przeglądowego rozszerzenie zakresu produktu objętego postępowaniem w drodze rozporządzenia Rady (WE) nr 71/97 z dnia 10 stycznia 1997 r., jako rezultat dochodzenia dotyczącego obchodzenia środków na mocy art. 13 rozporządzenia podstawowego, zostało ograniczone do tych części, co do których istnieje znaczne prawdopodobieństwo włączenia ich w operacje obchodzenia środków, tj. ram i widelców.
W tym względzie należy zauważyć, że obecny przegląd został wszczęty w celu zbadania, czy istniejące środki są wciąż wystarczające, aby przeciwdziałać szkodliwemu dumpingowi.
Zakres produktu objętego postępowaniem, tzn. rowery pochodzące z ChRL, rozszerzony wyżej wspomnianym rozporządzeniem, pozostaje zatem taki sam, a możliwy przegląd środków przeciwdziałających obchodzeniu powinien zostać przeprowadzony w kontekście osobnego dochodzenia przeglądowego, jeżeli zostaną spełnione odpowiednie warunki.
(25) Podczas dochodzenia jeden importer ze Wspólnoty domagał się wyłączenia rowerów jednokołowych z zakresu produktu objętego postępowaniem, ponieważ posiadają one rzekomo różne podstawowe właściwości fizyczne i techniczne oraz różne zastosowania.
Komisja rozpatrzyła wniosek i stwierdziła, że istnieją wyraźne podstawowe różnice fizyczne i techniczne.
W przeciwieństwie do rowerów dwukołowych, rowery jednokołowe nie posiadają drugiego koła, kierownicy do sterowania ani systemu hamulców.
Ponadto istnieje wyraźna linia podziału dotycząca wykorzystania rowerów jednokołowych i innych rowerów.
Rowery jednokołowe nie są zazwyczaj wykorzystywane do transportu lub uprawiania sportu, na ogół są brane pod uwagę i wykorzystywane do celów akrobacji.
Stwierdzono zatem, że wniosek był należycie uzasadniony i że definicja produktu objętego postępowaniem powinna zostać odpowiednio dostosowana.
C. DUMPING
1.
Traktowanie jako podmiotu gospodarki rynkowej
(26) Zgodnie art. 2 ust. 7 lit. b) rozporządzenia podstawowego w dochodzeniach antydumpingowych dotyczących przywozu pochodzącego z ChRL i/lub Wietnamu, wartość normalna ma być ustalana zgodnie z ust. 1–6 wymienionego artykułu w odniesieniu do producentów eksportujących, którzy potrafią wykazać, że spełniają kryteria ustanowione w art. 2 ust. 7 lit. c) tego rozporządzenia, tzn. że w odniesieniu do produkcji i sprzedaży podobnego produktu przeważają warunki gospodarki rynkowej.
(27) W skrócie i wyłącznie w celu ułatwienia dokonania odniesienia, kryteria traktowania jako podmiotu gospodarki rynkowej są podane skrótowo poniżej:
1) decyzje gospodarcze i koszty są odpowiedzią na sygnały rynkowe i brak jest znacznej ingerencji ze strony państwa;
2) przedsiębiorstwa prowadzą jeden przejrzysty system księgowości, podlegający niezależnej kontroli zgodnie z międzynarodowymi standardami księgowości (IAS) i stosowany do wszystkich celów;
3) nie występują znaczne zniekształcenia przeniesione z poprzedniego systemu gospodarki nierynkowej;
4) pewność i stabilność prawna gwarantowane są przez prawo upadłościowe i prawo własności;
5) wymiany walut dokonuje się po kursie rynkowym.
(28) Roszczenia o traktowanie jako podmiotu gospodarki rynkowej zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. b) rozporządzenia podstawowego otrzymano od dziesięciu chińskich i siedmiu wietnamskich przedsiębiorstw:
Producenci eksportujący w ChRL
- Giant China Co.
Ltd,
- Shenzhen Xidesheng Bicycle Co.
Ltd,
- Guangzhou Viva Bicycle Corporation Limited,
- Komda Industrial Co.
Ltd.,
- Universal Cycle Corporation,
- Liyang Machinery (Shenzen) Co Ltd,
- Zheijiang Pujiang Libahuang Bicycle Corporation,
- Merida Bicycle Co.
Ltd,
- Huida Bicycle (Shenzhen) Co.
Ltd,
- Shenzhen Bo-An Bike Co.
Ltd;
Producenci eksportujący w Wietnamie
- Always Co., Ltd. ("Always"),
- Asama Yu Jiun Intl., Co., Ltd.
("Asama"),
- Dragon Bicycles Co., Ltd ("Dragon"),
- High Ride Bicycle Co., Ltd ("High Ride"),
- Liyang Vietnam Industrial Co., Ltd. ("Liyang"),
- Vietnam Sheng Fa Co., Ltd ("Sheng Fa"),
- Olympic Pro Manufacturing Co., Ltd.
(29) Jedno z tych przedsiębiorstw (Komda Industrial Co.
Ltd), na późniejszym etapie dochodzenia, wycofało swój wniosek o traktowanie jako podmiotu gospodarki rynkowej, ale podtrzymało wniosek o indywidualne traktowanie zgodnie z art. 9 ust. 5 rozporządzenia podstawowego.
W przypadku innego przedsiębiorstwa (Olympic Pro Manufacturing Co., Ltd) ustalono, że nie prowadziło wywozu produktu objętego postępowaniem do Wspólnoty w OD.
W związku z tym jego wniosek o traktowanie jako podmiotu gospodarki rynkowej i indywidualne traktowanie okazał się nieistotny.
(30) Roszczenia pozostałych piętnastu przedsiębiorstw zostały przeanalizowane na podstawie pięciu kryteriów określonych w art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego.
1.1.
Określenie traktowania jako podmiotu gospodarki rynkowej dotyczące producentów eksportujących w ChRL
(31) W przypadku wszystkich eksportujących producentów rowerów w ChRL ustalono, że podlegali oni systemowi kontyngentów wywozowych, zgodnie z rozporządzeniem w sprawie zarządzania pozwoleniami na wywóz z dnia 20 grudnia 2001 r., zatwierdzonym przez Ministerstwo Handlu Zagranicznego i Współpracy Gospodarczej ("MHZWG") i władze celne.
Przydział kontyngentu został dokonany przez Komitet składający się z członków MHZWG, odpowiedniej Izby Gospodarczej i Stowarzyszenia Przedsiębiorstw Zagranicznych na podstawie kryteriów ustanowionych przez MHZWG.
System obejmował również ustanowienie przez rząd minimalnych cen eksportowych dla każdego rodzaju produktu oraz kontrolę cen i ilości określonych w umowie sprzedaży eksportera, zanim możliwe będzie wydanie pozwolenia na wywóz.
(32) W świetle powyższych faktów przedsiębiorstwa składające wniosek o MET nie były w stanie wykazać, że ich decyzje dotyczące cen sprzedaży i ilości były podejmowane w odpowiedzi na sygnały rynkowe i bez istotnej ingerencji ze strony państwa, co jest wymogiem pierwszego kryterium art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego. W rezultacie, po konsultacji z Komitetem Doradczym, zdecydowano, żeby nie przyznawać MET przedsiębiorstwom, które złożyły wnioski, ponieważ nie spełniały one kryteriów określonych w art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego.
(33) Niektórzy producenci eksportujący oraz chińska Izba Gospodarcza ds. Przywozu i Wywozu Maszyn i Produktów Elektronicznych ("CIGME") utrzymywali, że system pozwoleń na wywóz nie wpływa na określanie cen i ilości przez eksporterów i nie podlega znacznej ingerencji ze strony państwa w rozumieniu art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego.
Pod tym względem należy najpierw zauważyć, że system pozwoleń na wywóz stanowi dla przedsiębiorstw ograniczenie dla wywozu rowerów przekraczającego maksymalne dozwolone ilości i po cenach niższych od państwowych cen minimalnych.
Ograniczenie to wskazuje wyraźnie, że nie mogą one swobodnie decydować o swojej działalności wywozowej bez istotnej ingerencji ze strony państwa.
W rzeczywistości są one zmuszane do przedkładania do zatwierdzenia rocznych ilości, które mogą zostać zaakceptowane bez zmian, bądź zmienione w oparciu o niesprecyzowane przesłanki, bądź też odrzucone przez wspomniany powyżej Komitet.
Ponadto przedsiębiorstwo, którego wielkość wywozu w roku poprzednim była niższa niż 5000 sztuk, może zostać całkowicie wykluczone z procedury przetargowej, co tym samym pozostawia wspomnianemu Komitetowi absolutną uznaniowość w kwestii decydowania o dalszej działalności wywozowej przedsiębiorstwa.
Poza tym ilości i ceny są ściśle monitorowane przez państwo, w tym MHZWG i władze celne, w drodze zatwierdzania rzeczywistych umów sprzedaży eksportowej, w oparciu o które może zostać wydane pozwolenie na wywóz.
Uważane jest to za niezaprzeczalną ingerencję ze strony państwa w decyzje gospodarcze przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego.
Na tej podstawie odrzucony został wspomniany argument.
1.2.
Określenie traktowania jako podmiotu gospodarki rynkowej dotyczące producentów eksportujących w Wietnamie
(34) Ustalono, że pięć z przedsiębiorstw objętych postępowaniem było zlokalizowanych w tzw. Strefach Przemysłowych ("SP"), a jedno z przedsiębiorstw było zlokalizowane w tzw. Strefie Produkcji Eksportowej ("SPE").
(35) W przypadku przedsiębiorstw zlokalizowanych w SP ustalono, że rządowy dekret 24/2000ND-CP z dnia 31 lipca 2000 r. wdrażający Ustawę w sprawie Inwestycji Zagranicznych Wietnamu przewidywał ogólne zobowiązanie przedsiębiorstw podlegających tej ustawie do wywozu co najmniej 80 % ich produkcji ("zobowiązanie wywozowe") w celu otrzymania licencji inwestycyjnej.
Ustalono również, że zobowiązanie wywozowe było zawarte w licencjach inwestycyjnych wszystkich pięciu przedsiębiorstw zlokalizowanych w SP.
(36) Ponadto dochodzenie wykazało, że licencja inwestycyjna przedsiębiorstwa zlokalizowanego w SPE nie zawierała zobowiązania wywozowego, o którym mowa powyżej.
(37) Pięć przedsiębiorstw, w których licencjach inwestycyjnych zapisane było zobowiązanie wywozowe, utrzymywało, że ze względu na późniejszą zmianę w obowiązującym prawie wietnamskim wprowadzoną rządowym dekretem 27/2003ND-CP ("dekret zmieniający") zobowiązanie wywozowe przestało obowiązywać po dniu 7 maja 2003 r.
(38) W tym względzie należy zauważyć, że zgodnie z dekretem zmieniającym zobowiązanie wywozowe może być zniesione tylko pod warunkiem, że inne wiążące wymagania zawarte w dekrecie zmieniającym są spełnione.
Dekret zmieniający nie zniósł zatem zobowiązania wywozowego, lecz raczej zmienił wymagania, które muszą spełnić przedsiębiorstwa chcące unieważnić swoje zobowiązanie wywozowe.
(39) Przedsiębiorstwa utrzymywały również, że miałyby prawo do zwrócenia się o usunięcie zobowiązań wywozowych z ich licencji inwestycyjnych, gdyby spełniły dodatkowe warunki wymienione w dekrecie zmieniającym.
Jednakże, zgodnie z obowiązującym prawem, inwestor musi najpierw zwrócić się z wnioskiem do władz wydających licencję inwestycyjną o zmiany w licencji, a następnie władze wydające licencję inwestycyjną zmieniają licencję inwestycyjną inwestora, tak aby mogło mieć względem niego zastosowanie uchylenie zobowiązania wywozowego.
(40) Władze wydające licencje inwestycyjne nie uchyliły zobowiązania wywozowego w licencjach inwestycyjnych żadnego z pięciu przedsiębiorstw w OD.
Przedsiębiorstwa nie wykazały zatem, że spełniły dodatkowe warunki.
(41) Te same przedsiębiorstwa utrzymywały również, że nawet gdyby zobowiązanie wywozowe uznano za obowiązujące w trakcie OD, decyzje przedsiębiorstw były niemniej jednak podejmowane w odpowiedzi na sygnały rynkowe.
Jednakże nie tylko zobowiązanie wywozowe obowiązywało w OD, ale dodatkowo takie zobowiązanie wywozowe zawarte było w licencjach inwestycyjnych i w statutach wszystkich pięciu przedsiębiorstw przez cały okres objęty dochodzeniem.
W rezultacie stwierdzono, że zobowiązanie wywozowe musi być uważane za istotną ingerencję państwa o takim charakterze, który skutecznie uniemożliwia przedsiębiorstwom podejmowanie decyzji w odpowiedzi na sygnały rynkowe.
(42) Stwierdzono również, że przedsiębiorstwo, w przypadku którego ustalono, że ani licencja inwestycyjna, ani statut nie zawierały wymienionego zobowiązania wywozowego, miało swobodę sprzedaży produktu objętego postępowaniem zarówno na rynku krajowym, jak i zagranicznym, i nie podlegało istotnej ingerencji ze strony państwa.
(43) Ponadto należy wspomnieć, że w przypadku czterech z pięciu przedsiębiorstw, o których mowa w motywie 34 powyżej, podlegających zobowiązaniu wywozowemu, nie można było stwierdzić, że posiadają jeden przejrzysty system księgowości, niezależnie kontrolowany zgodnie z międzynarodowymi standardami księgowości i stosowany do wszystkich celów.
Ustalono, że miał miejsce nieprzejrzysty system fakturowania w odniesieniu do produktu objętego postępowaniem wywożonego do Wspólnoty.
System obejmował przedsiębiorstwa-pośredników w krajach będących rajami podatkowymi i w innych miejscach poza Wietnamem oraz uniemożliwiał uzyskanie śladu rewizyjnego.
W rezultacie rejestry księgowe przedsiębiorstw w Wietnamie nie przedstawiały wiarygodnie podstawowych transakcji sprzedaży eksportowej.
(44) W konsekwencji, po konsultacji z Komitetem Doradczym, zdecydowano o przyznaniu traktowania jako podmiotu gospodarki rynkowej dla Always w oparciu o fakt, że przedsiębiorstwo to spełniało kryteria określone w art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego oraz o odrzuceniu wniosków przedsiębiorstw Asama, Dragon, High Ride, Liyang i Sheng Fa, ponieważ nie spełniały one wszystkich wspomnianych wyżej kryteriów.
2.
Traktowanie indywidualne
(45) Zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego ustanawia się ogólnokrajowe cło, jeżeli dotyczy, dla krajów objętych art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego, z wyjątkiem tych przypadków, w których przedsiębiorstwa są w stanie wykazać, że spełniają wszystkie kryteria określone w art. 9 ust. 5 rozporządzenia podstawowego dotyczące traktowania indywidualnego.
(46) Ci sami eksportujący producenci w ChRL i Wietnamie, którzy nie spełnili kryteriów MET, oraz przedsiębiorstwo, o którym mowa w motywie 29, zwrócili się o traktowanie indywidualne ("TI") zgodnie z art. 9 ust. 5 rozporządzenia podstawowego. W konsekwencji Komisja zweryfikowała, czy przedsiębiorstwa składające wnioski posiadają, faktycznie i prawnie, niezbędny stopień niezależności od państwa dla ustalania cen eksportowych i określania ilości wywozowych dla produktu objętego postępowaniem, zgodnie z art. 9 ust. 5 lit. b) rozporządzenia podstawowego.
(47) W tym względzie ustalono, że wszyscy chińscy producenci eksportujący podlegali znacznej kontroli ze strony państwa w zakresie ustalania cen eksportowych i ilości dla produktu objętego postępowaniem, jak to wyjaśniono w motywie 31 powyżej.
Ustalono zatem, że chińscy producenci eksportujący, którzy złożyli wnioski o TI, nie spełniali niezbędnych warunków dla przyznania traktowania indywidualnego określonych w art. 9 ust. 5 rozporządzenia podstawowego.
(48) W odniesieniu do przedsiębiorstw wietnamskich ustalono, że wszystkie pięć przedsiębiorstw podlegało znacznej kontroli ze strony państwa w zakresie ustalania ilości wywozowych produktu objętego postępowaniem, jak wyjaśniono w motywach 34 i 41 powyżej.
Ustalono zatem, że żadne z pięciu przedsiębiorstw nie spełniało niezbędnych wymogów dla przyznania traktowania indywidualnego.
3.
Wartość normalna
3.1.
Kraj analogiczny
(49) Zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego wartość normalna dla producentów eksportujących w ChRL i Wietnamie, którym nie przyznano MET, musi zostać ustalona na podstawie cen lub konstruowanej wartości w kraju analogicznym.
(50) W tym celu, w zawiadomieniach o wszczęciu postępowania, Komisja zaproponowała Meksyk, który był również krajem analogicznym w poprzednim dochodzeniu dotyczącym ChRL.
(51) Wszystkie zainteresowane strony miały możliwość skomentowania wyboru przewidzianego kraju analogicznego.
Otrzymano uwagi od współpracujących producentów eksportujących, którzy zaproponowali Tajwan lub Indie jako kraj analogiczny bardziej odpowiedni niż Meksyk.
Tajwan
(52) Niektórzy producenci eksportujący argumentowali, że skoro ten kraj wykorzystano w pierwotnym dochodzeniu, Tajwan jest bardziej odpowiednim krajem analogicznym.
Argumentowali dalej, że Tajwan jest jednym z największych producentów rowerów na świecie i ma rozwinięty rynek krajowy, na którym aktywnie konkuruje wielu krajowych producentów.
Ponadto nie istnieją ograniczenia w przywozie rowerów lub części do Tajwanu.
Dodatkowo, właścicielami wielu chińskich i wietnamskich wytwórców są tajwańskie przedsiębiorstwa, a w związku z tym procesy produkcji i produkty końcowe są bardzo podobne do produktów chińskich i wietnamskich.
Zasugerowano również, że w tym celu kilka tajwańskich przedsiębiorstw jest gotowych do współpracy z Komisją.
(53) W odniesieniu do powyższych argumentów należy przede wszystkim zauważyć, że Tajwan jest rzeczywiście trzecim największym producentem rowerów na świecie, ale przemysł jest nastawiony głównie na wywóz, wywożąc przeważnie około 90 % swojej produkcji.
(54) Z drugiej strony, rynek krajowy jest stosunkowo niewielki i raczej stabilny, oceniany na około 700000–800000 sztuk, podczas gdy meksykański rynek krajowy jest oceniany na 2,3 miliona sztuk, tzn. trzy razy więcej niż tajwański.
Ponadto rynek tajwański jest w dużej mierze zaopatrywany przez chińskich eksporterów.
Dla porównania, w 2003 r. Tajwan dokonał przywozu około 470000 rowerów z ChRL, co stanowiło ponad połowę wielkości rynku.
W tym względzie należy zauważyć, że przywóz rowerów do Tajwanu był prawie zerowy przed rokiem 2001.
Tak więc, podczas gdy przed 2001 r. tajwański rynek był głównie, o ile nie wyłącznie, zaopatrywany przez producentów lokalnych, obecnie chińskie rowery coraz bardziej dominują na tym rynku w porównaniu z producentami lokalnymi, których udział rynkowy drastycznie się zmniejsza.
W rezultacie rynek krajowy znajduje się pod znacznym oddziaływaniem cen importowych chińskich rowerów, które są przedmiotem obecnego dochodzenia.
(55) Niemniej jednak kwestionariusze wysłano do wszystkich znanych tajwańskich producentów.
Niektóre przedsiębiorstwa odpowiedziały, że chętnie by współpracowały, ale nie mają sprzedaży krajowej, gdyż dokonują wywozu całej swojej produkcji.
Dwa przedsiębiorstwa odpowiedziały na kwestionariusz.
Jednakże jedno z nich nie dostarczyło sensownej odpowiedzi na kwestionariusz i nie zostało uznane za współpracujące.
Drugie przedsiębiorstwo w pełni współpracowało, ale z uwagi na niski wolumen sprzedaży na rynku krajowym było wątpliwe, czy można je uważać za wystarczająco reprezentatywne w odniesieniu do tajwańskiego rynku, całkowitego chińskiego wywozu do Wspólnoty i całkowitego wietnamskiego wywozu do Wspólnoty.
Ponadto, zważywszy na warunki rynkowe przeważające na tajwańskim rynku wyjaśnione w motywie 54, sprzedaż pojedynczego przedsiębiorstwa nie może być uważana za właściwą podstawę do celów ustalenia wartości normalnej.
Indie
(56) Jeden chiński producent eksportujący zaproponował ewentualnie Indie jako kraj analogiczny.
Argumentował, że koszty pracy w Indiach są podobne do kosztów pracy w ChRL.
W tym względzie należy zauważyć, że Indie zostały uznane za niewłaściwy wybór, ponieważ jakiekolwiek porównanie pomiędzy rowerami sprzedawanymi w Indiach (rowery "proste" sprzedawane detalistom w formie zestawów) a rowerami wywożonymi przez chińskich producentów do Wspólnoty byłoby bardzo trudne, a w każdym razie wymagałoby różnorodnych dostosowań.
A zatem, w świetle faktu, że istnieje bardziej odpowiedni kraj analogiczny, tzn. Meksyk, Indie nie zostały uznane za odpowiedni kraj analogiczny.
(57) Po przedstawieniu tych informacji wietnamski producent eksportujący stwierdził, że Komisja nie dostarczyła żadnego sensownego, popartego dowodami uzasadnienia, dlaczego Indii nie można uznać za kraj analogiczny.
Argumentował on, że Komisja nie wysłała żadnych kwestionariuszy do producentów w Indiach, podczas gdy kraj ten wywozi do Wspólnoty duże ilości wysokiej jakości rowerów, które stanowią produkt podobny, pomimo ustalenia Komisji, że są to "rowery "proste" sprzedawane detalistom w formie zestawów".
(58) W tym względzie należy po pierwsze zauważyć, że wkrótce po wszczęciu postępowania jedynie jeden producent eksportujący w ChRL zaproponował Indie jako kraj analogiczny, jednakże wniosek ten nie był dostatecznie uzasadniony, gdyż jedynym argumentem był porównywalny poziom kosztów w ChRL i w Indiach.
Ponadto wywóz rowerów z Indii do Wspólnoty nie stanowi istotnego czynnika przy określaniu, czy Indie byłyby właściwym krajem analogicznym.
Nie jest kwestią sporną, że rowery sprzedawane na indyjskim rynku krajowym są produktem podobnym w odniesieniu do rowerów wywożonych do Wspólnoty przez kraje objęte postępowaniem.
Jednakże dostępne informacje wskazują, że te rodzaje rowerów, które są sprzedawane na indyjskim rynku krajowym, wymagałyby licznych dostosowań, przez co jakiekolwiek porównania nie byłyby wiarygodne.
Wobec tego oraz z braku istnienia innych lepiej potwierdzonych informacji nie rozpatrywano już dłużej przykładu Indii, jako że dostępne były dane na temat bardziej odpowiedniego kraju analogicznego, tj. Meksyku.
Na tej podstawie odrzucony został wyżej wspomniany argument.
Meksyk
(59) Kwestionariusze wysłano do wszystkich znanych meksykańskich producentów.
Dwa przedsiębiorstwa w pełni współpracowały, odpowiadając na kwestionariusz i zgadzając się na przeprowadzenie weryfikacji odpowiedzi w swoich siedzibach.
Krajowa sprzedaż tych dwóch producentów przedstawiała około jednej trzeciej meksykańskiego rynku, szacowanego na około 2,3 milionów sztuk.
Duża liczba producentów i około dwudziestu głównych importerów zostało uznanych za działających w otoczeniu konkurencyjnym.
Przywóz rowerów w 2003 r. pochodził głównie z Tajwanu (ponad 50 %), Urugwaju (20 %), Stanów Zjednoczonych i Południowej Korei.
Przywóz ten przedstawiał około 5 % rynku krajowego.
Do tej wartości procentowej należy dodać rowery sprzedawane na rynku krajowym przez importerów składających części rowerowe.
(60) W tym względzie należy zauważyć, że w 2003 r. przywieziono do Meksyku około 465000 części rowerowych o wartości 79 milionów EUR, z czego jedna trzecia, pod względem wartości, została przywieziona przez dwunastu czołowych importerów/montażystów (źródło: roczne sprawozdanie ANAFABI, meksykańskiego stowarzyszenia producentów rowerów).
Z drugiej strony, wywóz rowerów z Meksyku przedstawiał w 2003 r. około 60 % wartości przywozu do Meksyku (źródło: oficjalne meksykańskie statystyki), tzn. szacunkowo przedstawiał około 50–70 tysięcy sztuk.
A zatem wydaje się, że większość przywożonych części rowerowych była wykorzystywana na rynku usług serwisowych (naprawy) lub do montowania i sprzedaży rowerów na rynku krajowym.
(61) Niektórzy producenci eksportujący twierdzili, że w Meksyku obowiązują procedury rejestracji przywozu, które są uciążliwe i zwiększają koszt towarów przywożonych do tego kraju.
Argumentowali również, że system rejestracji powoduje zakłócenia na meksykańskim rynku rowerowym.
Dalej argumentowali, że konkurencja krajowa w Meksyku jest ograniczona, zważywszy że ośmiu czołowych producentów, członków ANAFABI, meksykańskiego stowarzyszenia producentów rowerów, reprezentuje ponad 75 % produkcji krajowej, posiadając w ten sposób znaczny wpływ na ustalanie cen krajowych.
Ponadto argumentowano, że meksykańscy producenci rowerów są ograniczeni pod względem ilości, które mogą sprzedać na rynku krajowym, ponieważ meksykańskie prawo dotyczące tzw. programów Maquiladora rzekomo wymaga od krajowych producentów spełnienia pewnych wymogów dotyczących wyników.
Zgodnie z tym programem, jeżeli przedsiębiorstwo chce, by przyznano mu zwolnienie przywozu surowców do późniejszego wywozu z cła, musi wywozić co najmniej 30 % całkowitej produkcji w skali rocznej.
(62) W odniesieniu do procedur rejestracji przywozu należy przede wszystkim zauważyć, że chociaż takie procedury mogą do pewnego stopnia czynić przywóz bardziej uciążliwym i pochłaniającym czas, uznano, że w każdym razie istnieje znaczący przywóz rowerów i części rowerowych na rynek meksykański, dzięki czemu na rynku zapewniona jest konkurencja.
A zatem potencjalny wpływ takich procedur na rynek, o ile istnieje, którego w żadnym wypadku nie można bezpośrednio zmierzyć, nie może być uważany w tym względzie jako istotny.
Dla kontrastu, w odniesieniu do konkurencji krajowej, należy zauważyć, że istnieje około dwunastu czołowych producentów, duża liczba mniejszych producentów i/lub montażystów oraz duża liczba importerów/montażystów rowerów i części rowerowych.
Wszystkie te podmioty gospodarcze konkurują ze sobą i potwierdzają istnienie silnego konkurencyjnego otoczenia przeważającego na meksykańskim rynku.
Co do wpływu dużych producentów, członków ANAFABI, na ustalanie cen krajowych, nie zostało to udowodnione, a dochodzenie nie ujawniło żadnych elementów, które mogłyby wesprzeć ten zarzut.
Fakt, że kilku dużych producentów posiada większą część udziałów w rynku krajowym, nie stanowi sama w sobie dowodu na możliwość dyktowania przez nich cen.
W tym kontekście należy dalej zauważyć, że dwaj meksykańscy producenci objęci dochodzeniem, reprezentujący około jednej trzeciej całkowitej produkcji meksykańskiej, zostali uznani za przedsiębiorstwa realizujące średnio niski zysk (niższy niż normalne zyski zgłaszane przez wnioskodawcę na rynku wspólnotowym przy braku występowania szkodliwego dumpingu z krajów objętych postępowaniem) z działalności rowerowej, a nie wysoki zysk, jakiego można by oczekiwać, gdyby meksykański rynek był przez nich kontrolowany.
(63) W odniesieniu do programów Maquiladora należy zauważyć, że nie stwierdzono, aby tych dwóch współpracujących meksykańskich producentów płaciło cło antydumpingowe za przywóz części rowerowych, które stanowiły do 60 % ich całkowitego zapotrzebowania dla produkcji rowerów i pochodziły głównie z ChRL i Tajwanu.
Jednakże obydwaj sprzedawali większość swojej produkcji na rynku krajowym.
Tylko jeden producent meksykański dokonywał wywozu stanowiącego nie więcej niż 10 % jego całkowitej sprzedaży.
W rzeczywistości, od roku 2000, sektor rowerowy jest objęty tak zwanym "Meksykańskim Programem Promocji Sektorowej" (PROSEC), ustanowionym dekretem opublikowanym w dniu 30 października 2000 r. przez rząd meksykański.
PROSEC ma zastosowanie do przedsiębiorstw, które produkują wyroby końcowe objęte specjalnym programem promocji sektorowej i które dokonywały przywozu materiałów objętych programem.
Dekret nie łączy wyraźnie zwolnienia/obniżenia taryfy z wywozem.
Wszyscy upoważnienie producenci mogą przywozić surowce i maszyny wymienione w dekrecie, o ile są one używane do produkcji niektórych określonych produktów.
Nie istnieje rozróżnienie w oparciu o ostateczne miejsce przeznaczenia przywożonych towarów (rynki krajowe lub zagraniczne).
W tym względzie należy zauważyć, że nie stwierdzono, aby dwóch współpracujących producentów płaciło jakiekolwiek inne cło poza cłem za przywóz surowców wchodzących w skład produktów końcowych przeznaczonych na rynek krajowy.
(64) Jeden współpracujący importer twierdził, że koszty pracy w Meksyku przewyższają trzykrotnie koszty pracy w Wietnamie.
W rezultacie koszty produkcji i ceny sprzedaży produktu końcowego w Meksyku są wyższe od tych w Wietnamie.
W konsekwencji Meksyk nie jest odpowiednim krajem analogicznym.
Pod tym względem należy zauważyć, że Wietnam uważa się za kraj przechodzący transformację gospodarczą.
Koszty pracy producentów wietnamskich, którym nie przyznano statusu podmiotu gospodarki rynkowej nie są cenami wolnorynkowymi, tj. ceny te nie wynikają z gry sił rynkowych.
Głównym celem wykorzystania kraju analogicznego jest wyeliminowanie efektów tego typu cen nierynkowych na koszty przedsiębiorstw.
Na tej podstawie odrzucony został wspomniany argument.
(65) Na koniec stwierdzono, że między meksykańskim a chińskim sektorem rowerowym istnieją znaczne różnice, głównie ze względu na wykorzystywane surowce i warunki dostępu do surowców.
W odniesieniu do wykorzystywanych surowców argumentowano, że meksykańscy producenci produkują jedynie sztywne ramy, podczas gdy chińscy producenci produkują również ramy amortyzowane.
W kwestii warunków dostępu do surowców utrzymywano, że nie są one porównywalne z tymi w ChRL, ponieważ części rowerowe dostarczane na rynek krajowy są produkowane przy pomocy przestarzałej technologii.
Ponadto części rowerowe przywożone z ChRL podlegają cłu antydumpingowemu w wysokości 144 %, co prowadzi do zwiększenia kosztów.
(66) Co do różnic w wykorzystywanych surowcach i warunkach dostępu do nich, należy zauważyć, że dochodzenie nie wykazało, aby występowały różnice między rowerami produkowanymi przez meksykańskich, chińskich lub wietnamskich producentów.
Meksykańscy producenci produkują również rowery z ramami amortyzowanymi i zaopatrują się głównie w części rowerowe z ChRL i Tajwanu.
W kwestii cła antydumpingowego na przywóz części rowerowych, o którym mowa w motywie 63 powyżej, takie cło nie jest nakładane na przywóz części rowerowych.
Argument ten został zatem odrzucony.
(67) W świetle powyższych faktów, rynek meksykański może zostać uznany za reprezentatywny i konkurencyjny.
Uznano zatem, że Meksyk jest odpowiednim krajem analogicznym.
3.2.
Ustalenie wartości normalnej w kraju analogicznym
(68) Po wyborze Meksyku jako kraju analogicznego, wartość normalną obliczono na podstawie danych zweryfikowanych w siedzibach dwóch współpracujących meksykańskich producentów.
Zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego wartość normalna dla chińskich i wietnamskich producentów, którym nie przyznano traktowania jako podmiotu gospodarki rynkowej, została ustalona na podstawie zweryfikowanych informacji otrzymanych od producentów w kraju analogicznym, tzn. na podstawie cen płaconych lub przypadających do zapłaty na krajowym rynku meksykańskim za porównywalne rodzaje produktów lub na podstawie konstruowanej wartości w Meksyku za porównywalne rodzaje produktów.
(69) Stwierdzono, że sprzedaż krajowa podobnego produktu dwóch meksykańskich producentów była reprezentatywna, gdyż stanowiła znaczny procent w odniesieniu do produktu, objętego postępowaniem wywożonego do Wspólnoty przez producentów eksportujących w ChRL i Wietnamie.
(70) Zbadano również, czy krajowa sprzedaż każdego rodzaju produktu może być uważana jako dokonana w zwykłym obrocie handlowym poprzez ustalenie proporcji rentownej sprzedaży rodzaju produktu objętego postępowaniem na rzecz niezależnych klientów.
W przypadkach kiedy wielkość sprzedaży pewnego rodzaju produktu, sprzedawanego po cenie netto sprzedaży równej lub wyższej od kosztu jednostkowego, stanowiła ponad 80 % całkowitej wielkości sprzedaży tego rodzaju oraz gdy średnia ważona cena tego rodzaju produktu była równa lub wyższa od kosztu jednostkowego, wartość normalna była oparta o rzeczywistą cenę krajową obliczoną jako średnia ważona cen całej krajowej sprzedaży tego rodzaju produktu w OD, niezależnie od tego czy sprzedaż ta była rentowna czy nie.
(71) W przypadku kiedy wielkość rentownej sprzedaży pewnego rodzaju produktu stanowiła 80 % lub mniej, ale co najmniej 10 % całkowitej wielkości sprzedaży tego rodzaju, lub gdy średnia ważona cena takiej sprzedaży była niższa od kosztu jednostkowego, wartość normalna była oparta o rzeczywistą cenę krajową obliczoną jako średnia ważona rentownej sprzedaży tylko tych rodzajów produktu.
(72) W przypadku tych rodzajów produktu, których wielkość rentownej sprzedaży stanowiła poniżej 10 % całkowitej wielkości sprzedaży tego rodzaju na rynku krajowym, uznano, że rodzaj produktu objętego postępowaniem nie był sprzedawany w zwykłym obrocie handlowym i dlatego wartość normalna nie mogła być oparta o ceny krajowe w Meksyku.
(73) W przypadku wywożonych rodzajów produktu, których nie sprzedawano w zwykłym obrocie handlowym w Meksyku lub których meksykańscy producenci nie sprzedali na rynku krajowym, korzystano z konstruowanych wartości normalnych.
(74) W przypadku wywożonych rodzajów produktu bez odpowiadających im rodzajów sprzedawanych w zwykłym obrocie handlowym na meksykańskim rynku krajowym, wartość normalna została skonstruowana zgodnie z art. 2 ust. 3 rozporządzenia podstawowego na podstawie średnich ważonych kosztów własnych produkcji każdego producenta powiększonych o uzasadnione wielkości kosztów sprzedaży, ogólnych i administracyjnych ("SG&A") oraz o zysk.
Koszty SG&A i zysk ustalono na podstawie średnich ważonych poniesionych kosztów SG&A i zysku uzyskanego ze sprzedaży krajowej podobnego produktu w zwykłym obrocie handlowym przez każdego współpracującego meksykańskiego producenta.
W przypadku wywożonych rodzajów produktu, bez sprzedaży na meksykańskim rynku krajowym, do konstrukcji wartości normalnej użyto kosztów produkcji podobnego rodzaju produktu, odpowiednio dostosowanych, aby wziąć pod uwagę różnice w cechach fizycznych w stosunku do wywożonych rodzajów.
3.3.
Określenie wartości normalnej dla producenta eksportującego, któremu przyznano traktowanie jako podmiotu gospodarki rynkowej
(75) Zgodnie z art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego Komisja najpierw zbadała, czy sprzedaż krajowa produktu podobnego niezależnym klientom przez Always była reprezentatywna, tzn. czy całkowita wielkość takiej sprzedaży była równa lub większa niż 5 % całkowitej wielkości odpowiadającej jej sprzedaży eksportowej do Wspólnoty.
(76) Ustalono, że Always nie dokonało żadnej sprzedaży podobnego produktu na wietnamskim rynku krajowym.
A zatem, z powodu braku sprzedaży krajowej, wartość normalna została ustalona zgodnie z art. 2 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, na podstawie kosztu produkcji w kraju pochodzenia i powiększona o uzasadnioną wielkość kosztów SG&A oraz zysków.
(77) Ponieważ Always nie dokonywała na rynku krajowym sprzedaży produktu objętego postępowaniem ani takiej samej kategorii produktu w Wietnamie, wielkości SG&A i zysku, które miały być dodane do kosztów produkcji Always, zostały ustalone zgodnie z art. 2 ust. 6 lit. c) rozporządzenia podstawowego.
Opierały się one zatem na średniej ważonej kosztów SG&A i średniej ważonej zysków uzyskanych w zwykłym obrocie handlowym przez producentów w Meksyku.
Metoda ta została uznana za uzasadnioną w tej sytuacji, jako że rynek meksykański uważany był za reprezentatywny i konkurencyjny.
(78) Always twierdziło, że przy braku sprzedaży krajowej wartość normalna powinna zostać ustalona w oparciu o informacje dotyczące sprzedaży eksportowej do państw trzecich.
Pod tym względem należy zauważyć, że konstrukcja wartości normalnych w oparciu o koszty produkcji w kraju pochodzenia jest pierwszą z opcji wymienionych w art. 2 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, w przypadkach gdy sprzedaż krajowa nie istnieje.
Wykorzystanie konstruowanej wartości normalnej zamiast cen eksportowych do państw trzecich, jako podstawy dla określenia wartości normalnej, jest także logiczną praktyką Wspólnoty w sytuacji braku reprezentatywnej sprzedaży krajowej.
Zwraca się uwagę na fakt, że sprzedaż eksportowa do państw trzecich może również być dokonywana po cenach dumpingowych.
Ponadto przedsiębiorstwo nie dostarczyło na żadnym etapie dochodzenia kompletnej informacji dotyczącej jego sprzedaży do państw trzecich, przez co nie były dostępne informacje dla ustalenia wartości normalnej na tej podstawie.
W związku z tym wniosek ten odrzucono, a wartości normalne skonstruowano zgodnie z pierwszą opcją określoną w art. 2 ust. 3 rozporządzenia podstawowego.
(79) Always w dalszym ciągu twierdziło, że sprzedaż niedokonywana w normalnym obrocie handlowym w kraju analogicznym nie powinna być wyłączana przy ustalaniu uzasadnionej wielkości zysku dla określenia wartości normalnej. Wniosek ten nie mógł jednak być przyjęty, ponieważ – poprzez analogię do art. 2 ust. 6 – gdyby przedsiębiorstwo dokonywało sprzedaży na rynku krajowym, wtedy zyski używane do konstruowania wartości normalnej bazowałyby na danych przedsiębiorstwa dotyczących produkcji i sprzedaży dokonywanych w normalnym obrocie handlowym. Dlatego też według instytucji jedynym rozsądnym wyjściem było wykorzystanie zysków producentów meksykańskich uzyskanych z ich sprzedaży krajowej w normalnym obrocie handlowym, stosując art. 2 ust. 6 lit. c) rozporządzenia podstawowego.
Cena eksportowa
3.4.
ChRL
(80) Dochodzenie wykazało, że wywóz dokonywany przez objętych próbą chińskich producentów eksportujących był kierowany zarówno do niepowiązanych, jak i powiązanych klientów we Wspólnocie.
(81) W przypadku wywozu dokonywanego przez objętych próbą producentów eksportujących bezpośrednio do niezależnych klientów we Wspólnocie, ceny eksportowe zostały ustalone na podstawie cen zapłaconych lub przypadających do zapłaty za produkt objęty postępowaniem, zgodnie z art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego.
(82) W przypadku sprzedaży dokonywanej poprzez powiązanych importerów we Wspólnocie, cena eksportowa była konstruowana na podstawie ceny odsprzedaży pierwszemu niezależnemu klientowi.
Poczyniono dostosowania dla wszystkich kosztów poniesionych między przywozem i odsprzedażą przez tych importerów, włączając SG&A i cła oraz przyjmując rozsądną marżę zysku, zgodnie z art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego.
Uznano, że marża zysku w wysokości 5 % jest uzasadniona dla tego rodzaju rynku i ustalono, że odpowiadała ona zyskowi niepowiązanych importerów.
(83) Jeden współpracujący producent eksportujący twierdził, że obecne cło antydumpingowe nie powinno być odliczane jako koszt pomiędzy przywozem i odsprzedażą przy konstruowaniu ceny eksportowej, zgodnie z art. 11 ust. 10 rozporządzenia podstawowego.
Argumentował on, że w momencie odliczania od jego cen odsprzedaży wszystkich kosztów, innych niż cło antydumpingowe, poniesionych pomiędzy przywozem a odsprzedażą, konstruowane ceny eksportowe kształtują się znacznie powyżej wartości normalnej, a w związku z tym cło antydumpingowe odpowiednio odzwierciedlało cenę odsprzedaży.
Ponadto ceny odsprzedaży są negocjowane w oparciu o zalecane ceny detaliczne pomniejszone o obowiązującą marżę mającą zastosowanie do pośredników, a w związku z tym cło antydumpingowe jest odpowiednio odzwierciedlone w późniejszej cenie sprzedaży.
(84) W tym względzie należy zauważyć, że wniosek przedsiębiorstwa dotyczący uwzględnienia cła antydumpingowego w jego cenie odsprzedaży poprzez odniesienie do wartości normalnej zostaje uznany za nieistotny, ponieważ w stosowaniu art. 11 ust. 10 ważne są nie zmiany cen eksportowych w porównaniu z wartością normalną, ale sposób uwzględnienia cła we wzroście cen odsprzedaży i późniejszych cen sprzedaży we Wspólnocie.
Wniosek został odrzucony, jako że przedsiębiorstwo nie dostarczyło żadnych dowodów na zmiany w cenach odsprzedaży i cenach późniejszych w odniesieniu do cen eksportowych ustalonych w poprzednim dochodzeniu, co dowiodłoby ponad wszelką wątpliwość, że wielkość zapłaconych ceł antydumpingowych została odzwierciedlona w cenach odsprzedaży.
3.5.
Wietnam
(85) Cała sprzedaż eksportowa przedsiębiorstwa, któremu przyznano traktowanie jako podmiotu gospodarki rynkowej, dokonywana była za pośrednictwem powiązanych podmiotów gospodarczych w państwach trzecich na rzecz niezależnych klientów we Wspólnocie.
Cena eksportowa została zatem ustalona na podstawie ceny odsprzedaży niezależnym klientom we Wspólnocie.
(86) W przypadku producentów eksportujących, którym nie przyznano traktowania jako podmiotu gospodarki rynkowej, cena eksportowa musiała zostać ustalona na podstawie dostępnych faktów, ponieważ ceny eksportowe niektórych producentów uznano za niewiarygodne.
Ceny eksportowe producentów eksportujących, o których mowa w motywie 43 powyżej, nie zostały zatem wzięte pod uwagę przy ustalaniu ceny eksportowej, a użyto do tego celu jedynie cen eksportowych producenta, którego ceny eksportowe uznano za wiarygodne.
4.
Porównanie
(87) W celu zapewnienia sprawiedliwego porównania między wartością normalną i ceną eksportową uwzględniono w formie dostosowania różnice mające wpływ na porównywalność cen zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego.
Na tej podstawie dokonano, tam, gdzie to stosowne, dostosowania w odniesieniu do podatków pośrednich, zniżek, poziomu obrotów, transportu (łącznie z kosztami obsługi), przewozów morskich i kosztów ubezpieczenia, kosztów pakowania i kredytu.
Dostosowania w cenie eksportowej w odniesieniu do transportu lądowego w kraju wywozu i kosztów kredytu sporządzono na podstawie kosztów ustalonych w kraju analogicznym w odniesieniu do przedsiębiorstw, którym nie przyznano traktowania jako podmiotu gospodarki rynkowej.
Dostosowania poczyniono również, gdy sprzedaż eksportowa była prowadzona przez powiązane przedsiębiorstwo znajdujące się w kraju innym niż kraj objęty postępowaniem lub Wspólnota, zgodnie z art. 2 ust. 10 lit. i) rozporządzenia podstawowego.
(88) CIGME i producenci eksportujący w ChRL argumentowali, że dostosowania dokonywane w odniesieniu do transportu śródlądowego i stopy procentowe powiązane z kosztami kredytu ustalonymi w kraju analogicznym były nieuzasadnione, ponieważ brak warunków gospodarki rynkowej w odniesieniu do tych kosztów ponoszonych przez współpracujących producentów eksportujących nie został wykazany w trakcie dochodzenia.
W tym względzie należy zauważyć, że wszystkie wnioski współpracujących producentów eksportujących w ChRL o MET zostały odrzucone tj. uznano, że przedsiębiorstwa te nie działały na warunkach gospodarki rynkowej.
W związku z tym koszty poniesione przez te przedsiębiorstwa nie mogły zostać wykorzystane, ponieważ nie wynikały one z sytuacji, w której przeważają warunki gospodarki rynkowej.
Na tej podstawie odrzucony został wspomniany argument.
(89) Przedsiębiorstwa wietnamskie twierdziły, że dostosowania przeprowadzone w odniesieniu do prowizji zgodnie z art. 2 ust. 10 lit. i) były nieuzasadnione.
Przedsiębiorstwa wyjaśniły, że powiązane podmioty znajdujące się w państwach trzecich były jedynie "przedsiębiorstwami na papierze" (tj. przedsiębiorstwami bez pracowników, które nie prowadzą żadnej działalności i nie spełniają żadnej funkcji) i należałoby je uznać za ten sam podmiot gospodarczy co producent eksportujący w Wietnamie.
W tym względzie należy zauważyć, że podmioty te wydawały faktury klientom we Wspólnocie i przyjmowały dokonywane przez nie płatności.
Ponadto należy odnotować fakt, że sprzedaż realizowana przez te powiązane podmioty zawierała marżę.
Podczas audytu księgowości tych powiązanych podmiotów można było stwierdzić, że marża ta była nawet wyższa od kwoty dostosowań.
W związku z tym wniosek został odrzucony, a dostosowania utrzymane na poziomie 5 %, jako że poziom ten uznano za właściwy dla odzwierciedlenia prowizji płaconych niezależnym agentom zaangażowanym w handel produktem objętym postępowaniem.
5.
Margines dumpingu
5.1.
ChRL
(90) Zgodnie z art. 2 ust. 11 rozporządzenia podstawowego margines dumpingu został ustalony na podstawie porównania średniej ważonej wartości normalnej ze średnimi ważonymi cenami eksportowymi w rozbiciu na rodzaj produktu.
Porównanie wartości normalnej i ceny eksportowej objętych próbą chińskich producentów eksportujących wykazało margines dumpingu w wysokości 36,8 % w OD.
Taki margines dumpingu przypisano wszystkim współpracującym przedsiębiorstwom tzn. objętym i nieobjętym próbą.
(91) Porównanie danych dotyczących wywozu do Wspólnoty dostarczonych przez współpracujących chińskich producentów eksportujących (objętych i nieobjętych próbą) i całkowitej wielkości przywozu otrzymanej w oparciu o statystyki Eurostatu dotyczące przywozu wykazało, że poziom współpracy był niski, ponieważ wywóz ten stanowił 54 % całkowitego przywozu do Wspólnoty z ChRL w OD.
A zatem, w przypadku wielkości wywozu niewspółpracujących chińskich producentów eksportujących, poziom dumpingu został określony na podstawie dwóch kategorii produktów objętych postępowaniem (patrz: motyw 20) z najwyższymi marginesami ustalonymi dla objętych próbą producentów eksportujących.
Takie podejście uznano za słuszne, ponieważ nie stwierdzono, żeby którykolwiek z niewspółpracujących producentów sprzedawał produkt po niższych cenach dumpingowych niż objęci próbą producenci eksportujący.
(92) Na koniec obliczono średni margines dumpingu dla całego kraju, wykorzystując jako czynnik ważenia wartość CIF każdej grupy eksporterów, tzn. współpracujących i niewspółpracujących.
Ustanowiony margines dumpingu dla całego kraju, wyrażony jako wartość procentowa ceny CIF na granicy Wspólnoty przed ocleniem, wynosił 48,5 %.
(93) CIGME argumentowała, że przyjęte dla określenia marginesu dumpingu dla niewspółpracujących producentów eksportujących podejście nie jest spójne z metodologią stosowaną przez Komisję w poprzednim dochodzeniu w sprawie przeglądu dotyczącego wygaśnięcia środków w odniesieniu do przywozu rowerów z Chin, co mogłoby prowadzić do nieuzasadnionych sztucznych rezultatów w ramach pojedynczego postępowania. Metodologia wykorzystana do obliczenia marginesu dumpingu dla niewspółpracujących producentów eksportujących w poprzednim dochodzeniu w sprawie przeglądu dotyczącego wygaśnięcia środków brała pod uwagę średnią cenę eksportową dla wszystkich transakcji w oparciu o dane Eurostatu, po odliczeniu wywozu dokonanego przez współpracujących producentów. Argumentowała ona dalej, że przy określaniu ogólnego dumpingu w oparciu o przypuszczenie, że niewspółpracujące przedsiębiorstwa nie stosowały cen dumpingowych w odniesieniu do produktu objętego postępowaniem niższych niż współpracujący producenci eksportujący, Komisja nie uwzględniła szczególnych rodzajów produktów wywożonych przez niewspółpracujących producentów eksportujących, podczas gdy dostępne informacje powinny być wykorzystane ze szczególną ostrożnością, zgodnie z art. 18 ust. 6 i art. 6 ust. 8 rozporządzenia podstawowego oraz pkt. 7 załącznika II do Porozumienia antydumpingowego WTO.
(94) Pod tym względem należy po pierwsze zauważyć, że metodologia zastosowana w poprzednim dochodzeniu w sprawie przeglądu dotyczącego wygaśnięcia środków była uważana za odpowiednią dla ustalenia, czy istniało prawdopodobieństwo wystąpienia dumpingu.
Pod tym względem instytucje uznały, że margines dumpingu może zostać wyznaczony bez zachowania absolutnej dokładności, jako że nie będzie on stosowany w praktyce.
W ramach obecnego dochodzenia niezbędne było wyznaczenie marginesu dumpingu w sposób bardziej precyzyjny.
W tym celu wielkość wywozu niewspółpracujących chińskich producentów została określona w oparciu o dane Eurostatu.
W odniesieniu do ceny eksportowej dane Eurostatu uznano za nieodpowiednie źródło informacji, jako że specyficzne rodzaje produktów wywożonych przez niewspółpracujące przedsiębiorstwa nie były znane, a w związku z tym jakiekolwiek porównanie ze średnią ważoną wartością normalną ustaloną w kraju analogicznym mogło niekoniecznie w sposób uzasadniony odzwierciedlać margines dumpingu tych eksporterów.
Ponadto, stosując metodologię tak jak to zasugerowała CIGME, ogólny margines dumpingu byłby znacznie wyższy, tj. ponad dwukrotnie.
Wykorzystanie dwóch kategorii produktu objętego postępowaniem z najwyższymi marginesami ustalonymi dla producentów eksportujących objętych próbą uznano zatem za bardziej odpowiednie, zgodnie z art. 18 ust. 6 i art. 6 ust. 8 rozporządzenia podstawowego, jak również z pkt. 7 załącznika II do Porozumienia antydumpingowego WTO.
Na podstawie powyższego odrzucony został wspomniany argument.
5.2.
Wietnam
(95) Zgodnie z art. 2 ust. 11 rozporządzenia podstawowego margines dumpingu został ustalony na podstawie porównania średniej ważonej wartości normalnej ze średnimi ważonymi cenami eksportowymi w rozbiciu na rodzaj produktu.
Porównanie wartości normalnej i ceny eksportowej wietnamskich producentów eksportujących, którym przyznano traktowanie jako podmiotu gospodarki rynkowej wykazało margines dumpingu w wysokości 15,8 % w OD.
(96) Porównanie danych dotyczących wywozu do Wspólnoty dostarczonych przez wietnamskich producentów eksportujących i całkowitej wielkości przywozu pochodzącego z Wietnamu wykazało, że poziom współpracy był wysoki, ponieważ wywóz ten stanowił ponad 95 % całkowitego przywozu do Wspólnoty z Wietnamu w OD.
(97) Ponieważ, jak to opisano w motywie 96, poziom współpracy był wysoki, średni margines dumpingu dla całego kraju ustalono na podstawie średniego ważonego marginesu dumpingu współpracującego producenta eksportującego, któremu nie przyznano traktowania jako podmiotu gospodarki rynkowej lub TI, a którego informacje dotyczące cen eksportowych mogły zostać uznane za wiarygodne, o czym mowa w motywie 85.
A zatem margines dumpingu dla całego kraju, wyrażony jako wartość procentowa ceny CIF na granicy Wspólnoty przed ocleniem, w wysokości 34,5 %, został przypisany wszystkim pozostałym producentom eksportującym w Wietnamie.
D. SZKODA
1.
Wpływ zachowania antykonkurencyjnego
(98) W trakcie dochodzenia ustalono, że dwa przedsiębiorstwa zależne, Batvus N.V. i Koga N.V., jednego z producentów wspólnotowych objętych próbą, Accell Group N.V., zostały ukarane za zachowanie antykonkurencyjne przez niderlandzkie władze ds. konkurencji [7].
Naruszenie dotyczyło porozumienia pomiędzy dwoma przedsiębiorstwami zależnymi z dwoma innymi producentami wspólnotowymi (nieobjętymi próbą) a Giant Europe B.V., przedsiębiorstwa powiązanego z chińskim eksporterem, Giant China Co.
Ltd., w sprawie wspólnych minimalnych cenników (kartel cenowy) na rowery, które stosowano w sieciach sprzedaży detalicznej na niderlandzkim rynku rowerowym.
Należy zauważyć, że Accell Group N.V. złożyła odwołanie do niderlandzkich władz ds. konkurencji od ich decyzji dotyczącej kartelu cenowego.
(99) Kartel cenowy miał miejsce w sezonie rowerowym 2001 (od dnia 1 września 2000 r. do dnia 31 sierpnia 2001 r.).
Okres badania dumpingu i szkody w obecnych dochodzeniach trwa od dnia 1 kwietnia 2003 r. do dnia 31 marca 2004 r., podczas gdy badanie trendów istotnych do oszacowania szkody obejmuje okres od stycznia 2000 r. do końca OD.
W konsekwencji, przypadek zachowania antykonkurencyjnego i okres objęty postępowaniem pokrywają się.
(100) Biorąc powyższe pod uwagę, nie można wykluczyć, że oddziaływanie zachowania antykonkurencyjnego wpłynęło na część wspólnotowego rynku, tzn. na rynek niderlandzki, podczas części okresu objętego postępowaniem i w konsekwencji na wskaźniki dotyczące szkody producentów wspólnotowych zaangażowanych w kartel.
W przypadkach gdy decyzje dotyczące karteli cenowych były podejmowane przez władze publiczne, powszechnym zwyczajem było stosowanie szczególnie ostrożnego podejścia, nawet jeżeli takie decyzje są nadal przedmiotem odwołania.
W celu uniknięcia jakichkolwiek wątpliwości, że na ogólne wyniki producenta wspólnotowego objętego próbą, Accell Group N.V., mogłoby mieć wpływ zachowanie anykonkurencyjne niektórych jego przedsiębiorstw zależnych, zdecydowano o wyłączeniu tego producenta z analizy szkody, chociaż ustalono, że jedynie część przedsiębiorstw należących do grupy była zaangażowana w działania antykonkurencyjne.
W związku z zachowaniem antykonkurencyjnym dwóch pozostałych producentów wspólnotowych, którzy również uczestniczyli w kartelu, stwierdza się, że nie byli oni częścią objętych próbą producentów wspólnotowych.
W przypadku tych dwóch producentów, biorąc pod uwagę, że kartel był oparty na wspólnych minimalnych cennikach, prawdopodobny wpływ kartelu na wyniki tych producentów będzie odzwierciedlony w poziomach cen i zysków.
Jako że nie przeprowadzono oceny trendu cen i rentowności nieobjętych próbą producentów wspólnotowych, udział tych dwóch przedsiębiorstw w kartelu nie ma wpływu na analizę szkody.
Zastanawiano się również, czy zachowanie antykonkurencyjne w części wspólnotowego rynku mogło mieć również wpływ na wyniki innych objętych próbą producentów wspólnotowych.
Jednakże stwierdzono, że działania tych producentów na rynku niderlandzkim miały nadzwyczaj ograniczony zasięg w okresie objętym postępowaniem (mniej niż 1 % wszystkich sprzedanych sztuk).
Ponadto konsumpcja na rynku niderlandzkim stanowi jedynie 7 % całkowitej konsumpcji we Wspólnocie, a poza tym czas trwania kartelu był ograniczony.
Nie uważa się zatem za konieczne dokonywanie dostosowań w ustaleniach co do szkody dotyczących wyników pozostałych producentów.
(101) Ponadto zastanawiano się również, czy obraz szkody byłby zasadniczo inny, gdyby Accell Group N.V. została uwzględniona przy analizie szkody. Jednakże, nawet jeżeli dane dotyczące Accell Group N.V. byłyby wzięte pod uwagę, trend dotyczący szkody pozostałby ogólnie rzecz ujmując taki sam, jak to określono poniżej.
(102) Ponieważ kartel miał miejsce podczas sezonu rowerowego 2001, uczestnictwo w nim Giant China Co. Ltd. nie miało wpływu na ustalenia dotyczące powiązanego eksportera w okresie objętym dochodzeniem obecnego postępowania antydumpingowego.
2.
Produkcja Wspólnoty
(103) W trakcie obecnego dochodzenia ustalono, że rowery były produkowane przez:
- 8 objętych próbą producentów,
- 12 innych wnoszących skargę producentów wspólnotowych,
- 39 innych producentów wspólnotowych popierających skargę.
3.
Definicja przemysłu wspólnotowego
(104) Wnoszący skargę producenci wspólnotowi (zarówno objęci, jak i nieobjęci próbą) wraz z innymi producentami wspólnotowymi popierającymi skargę (zarówno objętymi, jak i nieobjętymi próbą), którzy odpowiedzieli na kontrolę wyrywkową i zgłosili gotowość do współpracy w dochodzeniu, stanowili ponad 80 % produkcji wspólnotowej produktu objętego postępowaniem.
Uważa się zatem, że stanowią oni przemysł wspólnotowy w rozumieniu art. 4 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.
Pozostali producenci wspólnotowi, którzy nie wnieśli skargi, nie sprzeciwili się dochodzeniom.
Producenci wspólnotowi objęci w dochodzeniach próbą, po wykluczeniu jednego z producentów (jak to wyjaśniono w motywach 98–101 powyżej), zwani dalej "producentami objętymi próbą", stanowili około 37 % całkowitej wspólnotowej produkcji rowerów w OD.
4.
Konsumpcja wspólnotowa
(105) Sprzedaż producentów wspólnotowych została oceniona na podstawie danych zebranych od producentów w odpowiedzi na kwestionariusz dotyczący kontroli wyrywkowej i danych zgłoszonych w skardze złożonej przez wnioskodawcę.
Dane do skargi zostały zebrane od różnych stowarzyszeń producentów rowerów we Wspólnocie.
(106) Widoczna konsumpcja wspólnotowa została ustalona na podstawie sprzedaży wszystkich producentów wspólnotowych na rynku wspólnotowym, zgodnie z powyższym szacunkiem i przywozu ze wszystkich krajów, zgodnie ze sprawozdaniem Eurostatu.
(107) Konsumpcja wspólnotowa spadła o 10 % na początku okresu objętego postępowaniem z 17348000 sztuk w 2000 r. do 15695000 sztuk w 2002 r.
Następnie konsumpcja stopniowo wzrastała do 18037000 sztuk w OD.
W trakcie okresu objętego postępowaniem konsumpcja wzrosła o 4 %.
Szczegółowe dane, wyrażone w jednostkach, przedstawiają się następująco:
Konsumpcja _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Sztuki _BAR_ 17348000 _BAR_ 15236000 _BAR_ 15695000 _BAR_ 17336000 _BAR_ 18037000 _BAR_
Indeks _BAR_ 100 _BAR_ 87 _BAR_ 90 _BAR_ 100 _BAR_ 104 _BAR_
5.
Przywóz rowerów z ChRL i Wietnamu
5.1. Kumulacja
(108) Komisja rozważała dalej, czy skutki przywozu rowerów pochodzących z ChRL i Wietnamu ("kraje objęte postępowaniem") powinny być oceniane łącznie zgodnie z art. 3 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
(109) Przepis ten przewiduje, że skutki przywozu z dwóch lub więcej krajów jednocześnie objętych tym samym dochodzeniem ocenia się w sposób skumulowany, w przypadku gdy: i) ustalony margines dumpingu w przywozie z każdego z tych krajów przekracza de minimis poziom określony w art. 9 ust. 3 rozporządzenia podstawowego; ii) wielkość przywozu z poszczególnych krajów nie jest nieznaczna; oraz iii) warunki konkurencji pomiędzy produktami przywożonymi oraz warunki konkurencji między produktami przywożonymi a wspólnotowym produktem podobnym czynią taką ocenę właściwą.
(110) Jak wskazano powyżej, obecne dochodzenie wykazało, że marginesy dumpingu ustalone dla ChRL i Wietnamu znacznie przekraczają poziom de minimis, a wielkość przywozu z wymienionych krajów nie jest nieznaczna w rozumieniu art. 5 ust. 7 rozporządzenia podstawowego (ich udział rynkowy osiągał odpowiednio 4,07 % i 8,70 % w OD).
(111) W celu ustalenia przydatności łącznej oceny w świetle warunków konkurencji między produktami przywożonymi a wspólnotowym produktem podobnym, Komisja przeanalizowała zachowanie rynkowe eksporterów pod kątem cen eksportowych i wielkości, opierając się o dane Eurostatu.
(112) Stwierdzono podobne zachowanie rynkowe chińskich i wietnamskich producentów w zakresie cen eksportowych.
W rzeczywistości wymienione kraje zmniejszyły średnie ceny rowerów o odpowiednio 22 % i 52 % podczas okresu objętego postępowaniem.
(113) Jak stwierdzono w motywie 110, obydwa kraje posiadały znaczne udziały w rynku wspólnotowym.
(114) Ponadto, jak wyjaśniono powyżej (zobacz motyw 19 i następne), stwierdzono, że produkt objęty postępowaniem przywożony z ChRL i Wietnamu oraz produkowany przez przemysł wspólnotowy powinny być rozpatrywane podobnie pod względem wymiennego zastosowania i zastępowalności, przez co poszczególne rodzaje konkurują ze sobą.
(115) Tak więc stwierdzono, że wywóz produktu objętego postępowaniem z krajów objętych postępowaniem konkuruje z rowerami produkowanymi przez przemysł wspólnotowy.
(116) W następstwie powiadomienia o ostatecznych ustaleniach, niektóre zainteresowane strony argumentowały, że kumulacja była nieuzasadniona, ponieważ modele przywożonych rowerów chińskich i wietnamskich są różne.
Jednakże porównując przywóz poszczególnych modeli ustalono, że nie tylko istnieje znaczne podobieństwo przywożonych chińskich i wietnamskich rowerów z rowerami produkowanymi przez objętych próbą producentów wspólnotowych, ale również podobieństwo modeli przywożonych z ChRL do modeli z Wietnamu.
Twierdzono też, że segmenty rynkowe, w których wietnamscy eksporterzy sprzedawali swoje rowery, różniły się od tych, na których działali eksporterzy chińscy i producenci wspólnotowi, co uzasadnia różnice w cenach.
Twierdzenie to nie było jednak poparte żadnym dowodem.
Wydaje się ponadto, że w niektórych Państwach Członkowskich, w których przywóz z Wietnamu ma duży udział rynkowy, rowery wietnamskie można znaleźć w wielu segmentach rynku.
W związku z tym oba wnioski zostały odrzucone.
(117) Na podstawie powyższych faktów ustalono, że wszystkie warunki uzasadniające kumulację przywozu rowerów pochodzących z ChRL i Wietnamu zostały spełnione.
5.2. Wielkość dumpingowego przywozu i udział rynkowy rowerów pochodzących z ChRL i Wietnamu
(118) Wielkość przywozu produktu objętego postępowaniem została ustalona na podstawie informacji statystycznych dostarczonych przez Eurostat.
Liczba rowerów pochodzących i przywożonych z ChRL wzrosła pomiędzy 2000 r. i okresem objętym dochodzeniem o 472 %.
Przywóz rowerów z ChRL w OD jest ponad 55 razy wyższy od ilości 13651 rowerów przywiezionych w OD dotyczącym poprzedniego dochodzenia (od dnia 1 września 1997 r. do dnia 31 sierpnia 1998 r.).
Pomiędzy 2000 r. a OD przywóz rowerów pochodzących z Wietnamu wzrósł o 413 %.
Na skumulowanym poziomie, przywóz z obydwu krajów wzrósł pomiędzy rokiem 2000 a OD z 435373 sztuk do 2311638, co stanowi wzrost o 431 %.
(119) Ponieważ konsumpcja wspólnotowa w okresie objętym postępowaniem wzrosła jedynie o 4 %, udział rynkowy utrzymywany przez przywóz produktu objętego postępowaniem pochodzącego z ChRL wzrósł z 0,73 % w 2000 r. do 4,07 % w OD, a udział wietnamski wzrósł z 1,77 % w 2000 r. do 8,70 % w OD.
W konsekwencji, skumulowany udział rynkowy wzrósł z 2,50 % w 2000 r. do 12,77 % w OD.
(120) Zmiany w przywozie i udziale rynkowym rowerów pochodzących z ChRL i Wietnamu podczas okresu objętego postępowaniem jest przedstawiony w następujących tabelach:
Przywóz ChRL _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Wielkość (sztuki) _BAR_ 128091 _BAR_ 257728 _BAR_ 561706 _BAR_ 707351 _BAR_ 733901 _BAR_
Indeks _BAR_ 100 _BAR_ 201 _BAR_ 438 _BAR_ 552 _BAR_ 572 _BAR_
Udział rynkowy % _BAR_ 0,73 _BAR_ 1,68 _BAR_ 3,58 _BAR_ 4,08 _BAR_ 4,07 _BAR_
Przywóz Wietnam _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Wielkość (sztuki) _BAR_ 307282 _BAR_ 586051 _BAR_ 766680 _BAR_ 1457245 _BAR_ 1577737 _BAR_
Indeks _BAR_ 100 _BAR_ 191 _BAR_ 250 _BAR_ 474 _BAR_ 513 _BAR_
Udział rynkowy % _BAR_ 1,77 _BAR_ 3,84 _BAR_ 4,88 _BAR_ 8,40 _BAR_ 8,70 _BAR_
Przywóz Skumulowany _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Wielkość (sztuki) _BAR_ 435373 _BAR_ 843779 _BAR_ 1328386 _BAR_ 2164596 _BAR_ 2311638 _BAR_
Indeks _BAR_ 100 _BAR_ 194 _BAR_ 305 _BAR_ 497 _BAR_ 531 _BAR_
Udział rynkowy % _BAR_ 2,50 _BAR_ 5,52 _BAR_ 8,46 _BAR_ 12,48 _BAR_ 12,77 _BAR_
Indeks _BAR_ 100 _BAR_ 220 _BAR_ 338 _BAR_ 499 _BAR_ 510 _BAR_
6.
Ceny w przywozie objętym postępowaniem
a) Rozwój cen
(121) Dane Eurostatu mogły być wykorzystywane jedynie w ograniczonym zakresie dla ustalenia trendów cen dumpingowego przywozu w okresie między rokiem 2000 a OD z następujących powodów:
Ustalono, że ceny importowe oparte o dane Eurostatu nie biorą pod uwagę różnych rodzajów produktu i zasadniczych różnic cenowych pomiędzy różnymi rodzajami produktu objętego postępowaniem.
Średnie ceny dla danego kraju są silnie uzależnione od asortymentu produktu w danym kraju.
Dochodzenie wykazało, że porównując modele przywożone od współpracujących producentów nawet w ramach tych samych rodzajów produktu i modeli istnieją zasadnicze różnice cenowe, zależne od części składowych rowerów.
Ponadto ustalono, że ceny importowe oparte o rodzaje produktu zidentyfikowane wśród współpracujących eksporterów prawdziwie odzwierciedlają różnice cenowe między rowerami pochodzącymi z ChRL i Wietnamu a produkowanymi przez przemysł wspólnotowy.
W konsekwencji, ceny ustalone w oparciu o dane Eurostatu są nierozstrzygające do celów niniejszego dochodzenia.
Ceny importowe Eurostatu dla ChRL i Wietnamu mogą jedynie służyć jako wskaźnik trendów cenowych w danym kraju, ale nie są użyteczne przy porównaniu cen sprzedaży w różnych krajach i we Wspólnocie.
(122) Według danych Eurostatu, średnie ważone ceny importowe, dalej wskazywane jako indeks, z ChRL i Wietnamu spadły o odpowiednio 22 % i 52 % pomiędzy rokiem 2000 a OD.
Łącznie średnie ceny sprzedaży spadły o 50 %.
Szczegółowe informacje przedstawiają się następująco:
Ceny importowe _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
(ChRL) _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Indeks _BAR_ 100 _BAR_ 83 _BAR_ 70 _BAR_ 75 _BAR_ 78 _BAR_
(Wietnam) _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Indeks _BAR_ 100 _BAR_ 82 _BAR_ 71 _BAR_ 49 _BAR_ 48 _BAR_
(skumulowane) _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_ _BAR_
Indeks _BAR_ 100 _BAR_ 81 _BAR_ 62 _BAR_ 50 _BAR_ 50 _BAR_
b) Zaniżanie cen
(123) W celu określenia zaniżania cen rowerów pochodzących z ChRL i Wietnamu, Komisja oparła swoją analizę o informacje przedłożone w trakcie dochodzenia przez objętych próbą producentów eksportujących i objętych próbą producentów wspólnotowych.
Analiza wzięła pod uwagę rzeczywiste ceny eksportowe producentów eksportujących (CIF na granicy Wspólnoty), a w przypadku ChRL zarówno z cłem, jak i bez cła antydumpingowego.
Stosowne ceny sprzedaży przemysłu wspólnotowego to ceny dla niezależnych klientów, dostosowane w razie konieczności do poziomu ex-works.
Podczas OD, w oparciu o różne rodzaje produktów określone w kwestionariuszu, istniał margines zaniżania cen dla ChRL w wysokości 53 % bez cła antydumpingowego i 39 % z cłem.
W przypadku Wietnamu margines zaniżania cen wynosił pomiędzy 25 a 60 %.
W tym względzie należy zauważyć, że średnie ważone ceny sprzedaży z ChRL i Wietnamu są, w oparciu o ten sam rodzaj produktu, zasadniczo wyższe niż ceny importowe w oparciu o dane Eurostatu.
Wzmacnia to powyższy wniosek z motywu 121, że asortyment produktów wyraźnie wpływa na ceny sprzedaży pomiędzy krajami.
7.
Sytuacja przemysłu wspólnotowego
(124) Zgodnie z art. 3 ust. 5 rozporządzenia podstawowego Komisja zbadała wszystkie istotne czynniki ekonomiczne i wskaźniki mające znaczenie dla sytuacji przemysłu wspólnotowego.
Analizę tą przeprowadzono dla objętych próbą przedsiębiorstw, o czym wspomniano w motywie 15, z wyłączeniem przedsiębiorstwa, o którym mowa w motywie 100 powyżej.
Jednakże w celu dostarczenia kompletnego obrazu sytuacji przemysłu wspólnotowego w odniesieniu do wskaźników, dla których dostępne były wiarygodne informacje na temat całego przemysłu wspólnotowego, również te informacje przedstawiono poniżej.
Na tej podstawie wyniki przemysłu wyrażone takimi czynnikami, jak ceny, wynagrodzenia, inwestycje, zyski, zwrot z inwestycji, przepływy pieniężne czy zdolność do pozyskania kapitału, zostały ustalone w oparciu o informacje pochodzące od objętych próbą przedsiębiorstw.
Czynniki dotyczące szkody jak udział rynkowy, wielkość sprzedaży oraz produkcja ustalono dla całego przemysłu wspólnotowego.
(125) Niektóre zainteresowane strony twierdziły, że podczas analizy wskaźników szkody należy brać pod uwagę jedynie przedsiębiorstwa objęte próbą.
Jest to powszechną praktyką w postępowaniach antydumpingowych, by analizować wskaźniki szkody dla całego przemysłu wspólnotowego.
Jednakże w sytuacji, gdy przemysł składa się z dużej liczby producentów, wykorzystuje się próbę reprezentatywną.
Celem takiego podejścia jest zapewnienie zebrania i sprawdzenia pochodzących od ograniczonej liczby producentów szczegółowych danych w dostępnym okresie czasu.
Dane te dotyczą czynników, takich jak ceny, wynagrodzenia, inwestycje, zyski, zwrot z inwestycji, przepływy pieniężne i zdolność do pozyskania kapitału.
Dla innych czynników, takich jak udział rynkowy, wielkość sprzedaży, produkcja, dane są zwykle łatwo dostępne dla całego przemysłu.
Oparcie analizy szkody wyłącznie na danych pochodzących od objętych próbą producentów pominęłoby dane od innych producentów, co prowadziłoby do niekompletnej oceny.
Dlatego też, chcąc otrzymać możliwie jak najkompletniejszą ocenę w czasie dostępnym w danej sytuacji, otrzymane i sprawdzone dane dotyczące trendów wszystkich czynników szkody pochodzących od objętych próbą producentów zostały uzupełnione informacjami dotyczącymi całego przemysłu.
a) Produkcja, zdolności produkcyjne i wykorzystanie zdolności produkcyjnych
(126) Pomiędzy rokiem 2000 a OD produkcja podobnego produktu przez objętych próbą producentów wzrosła o 17 %.
Zdolność produkcyjna wzrosła w trakcie okresu objętego postępowaniem o 18 %.
(127) Wykorzystanie zdolności produkcyjnych w trakcie okresu objętego postępowaniem było stabilne.
Szczegółowe dane przedstawiają się następująco:
Produkcja _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Produkcja _BAR_ 3231842 _BAR_ 3193497 _BAR_ 3222858 _BAR_ 3718918 _BAR_ 3788660 _BAR_
Indeks _BAR_ 100 _BAR_ 99 _BAR_ 100 _BAR_ 115 _BAR_ 117 _BAR_
Zdolność produkcyjna _BAR_ 4033737 _BAR_ 4125649 _BAR_ 4339273 _BAR_ 4613939 _BAR_ 4779632 _BAR_
Indeks _BAR_ 100 _BAR_ 102 _BAR_ 108 _BAR_ 114 _BAR_ 118 _BAR_
Wykorzystanie zdolności produkcyjnych _BAR_ 80,1 % _BAR_ 77,4 % _BAR_ 74,3 % _BAR_ 80,6 % _BAR_ 79,3 % _BAR_
Indeks _BAR_ 100 _BAR_ 97 _BAR_ 93 _BAR_ 101 _BAR_ 99 _BAR_
(128) Dochodzenie wykazało, że ogólny wzrost zdolności produkcyjnych był wynikiem inwestycji w nowe linie produkcyjne i działań restrukturyzacyjnych wewnątrz grupy przedsiębiorstw.
Fakt, że objęci próbą producenci zwiększyli na ogół swoją produkcję, jest również efektem wycofania się z interesów lub zmniejszenia zdolności produkcyjnych przez kilku innych producentów wspólnotowych.
Jednakże trend wzrostu produkcji i zdolności produkcyjnych u objętych próbą przedsiębiorstw powinien być rozpatrywany w świetle wyników wszystkich producentów wspólnotowych.
Biorąc pod uwagę całkowitą produkcję wszystkich producentów wspólnotowych, trend wskazuje spadek produkcji.
Szczegółowe dane przedstawiają się następująco:
Produkcja _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Produkcja _BAR_ 12700000 _BAR_ 11028000 _BAR_ 10083000 _BAR_ 10165000 _BAR_ 10160000 _BAR_
Indeks _BAR_ 100 _BAR_ 87 _BAR_ 79 _BAR_ 80 _BAR_ 80 _BAR_
b) Zapasy
(129) Jeden producent nie mógł dostarczyć spójnej informacji na temat zapasów na lata 2000 i 2001 z powodu wewnętrznej reorganizacji.
W związku z tym dane z tego przedsiębiorstwa musiały zostać wyłączone przy przeprowadzaniu analizy zapasów dla okresu objętego postępowaniem.
(130) Zapasy rowerów wzrosły w analizowanym okresie z 219370 sztuk w roku 2000 do 362095 w OD, co daje wzrost o 65 %.
Główna zwyżka miała miejsce w 2003 r. i OD, a była spowodowana faktem, że jeden z objętych próbą producentów musiał zaspokoić bardzo dużą dostawę bezpośrednio po zakończeniu OD.
Wzrost poziomu zapasów nie wykazuje zatem koniecznie pogorszenia sytuacji objętych próbą producentów w tym konkretnym aspekcie.
Szczegółowe dane przedstawiono poniżej:
Zapasy _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Sztuki _BAR_ 219370 _BAR_ 206854 _BAR_ 210968 _BAR_ 317345 _BAR_ 362095 _BAR_
Indeks _BAR_ 100 _BAR_ 94 _BAR_ 96 _BAR_ 145 _BAR_ 165 _BAR_
c) Wielkość sprzedaży i udział rynkowy
(131) Sprzedaż na rynku wspólnotowym rowerów produkowanych przez objętych próbą producentów stale wzrastała w analizowanym okresie z 3156451 sztuk w roku 2000 do 3683176 sztuk w OD, co daje ogólny wzrost o 17 %.
W podobny sposób objęci próbą producenci zwiększyli swój udział rynkowy z 18 % w 2000 r. do 20 % w OD.
Szczegółowe dane przedstawiono poniżej:
_BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Sprzedaż objętych próbą producentów (sztuki) _BAR_ 3156451 _BAR_ 3241830 _BAR_ 3203020 _BAR_ 3600670 _BAR_ 3683176 _BAR_
Indeks _BAR_ 100 _BAR_ 103 _BAR_ 101 _BAR_ 114 _BAR_ 117 _BAR_
Udział rynkowy objętych próbą producentów _BAR_ 18 % _BAR_ 21 % _BAR_ 20 % _BAR_ 20 % _BAR_ 20 % _BAR_
(132) Jednakże trend ten powinien być rozpatrywany w świetle wyników wszystkich producentów wspólnotowych.
Biorąc pod uwagę sprzedaż wszystkich producentów wspólnotowych, zauważa się spadek sprzedaży.
Szczegółowe dane przedstawiają się następująco:
_BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Sprzedaż wszystkich producentów wspólnotowych _BAR_ 11718000 _BAR_ 10035000 _BAR_ 9175000 _BAR_ 9100000 _BAR_ 9300000 _BAR_
Indeks _BAR_ 100 _BAR_ 86 _BAR_ 78 _BAR_ 78 _BAR_ 79 _BAR_
Udział rynkowy _BAR_ 67 % _BAR_ 66 % _BAR_ 58 % _BAR_ 52 % _BAR_ 51 % _BAR_
d) Ceny sprzedaży i koszty
(133) Dochodzenie wykazało, że objęci próbą producenci utrzymali swój asortyment produktów, głównie w kategoriach A, B i C. Ponadto rozszerzyli swoje działania związane ze sprzedażą na dystrybutorów masowych i supermarkety, w mniejszym stopniu na pośredników/detalistów, tam gdzie objęci próbą producenci byli już zdecydowanie obecni ze swoimi produktami końcowymi.
Dystrybutorzy masowi zwiększyli swoją obecność na rynku rowerowym.
Miało to wpływ na końcowych konsumentów, ponieważ sprzedaż za pośrednictwem dystrybutorów masowych odbywa się zazwyczaj po niższych cenach niż sprzedaż za pośrednictwem detalistów.
Aby objęci próbą producenci mogli utrzymać swoją obecność na rynku hurtowym, muszą oni kompensować niższe ceny większymi obrotami.
(134) Średnia ważona jednostkowa cena sprzedaży rowerów spadła z 124 EUR w 2000 r. do 115 EUR w roku 2003, co oznacza spadek o 7 %.
Jednakże w OD średnia cena wzrosła do 122 EUR.
W okresie objętym postępowaniem nastąpił spadek o 2 %.
Cena sprzedaży _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Cena sprzedaży (EUR za jednostkę) _BAR_ 124 _BAR_ 127 _BAR_ 120 _BAR_ 115 _BAR_ 122 _BAR_
Indeks _BAR_ 100 _BAR_ 103 _BAR_ 97 _BAR_ 93 _BAR_ 98 _BAR_
(135) Koszt produkcji został obliczony na podstawie średniej ważonej wszystkich rodzajów podobnego produktu wyprodukowanego przez objętych próbą producentów.
(136) Pomiędzy rokiem 2000 i 2001 koszt produkcji wzrósł ze 119 EUR do 122 EUR, co oznacza całkowity wzrost o 2 %.
Następnie koszt produkcji spadł do 110 EUR w roku 2003, co oznacza spadek o 9 % od 2001 r.
W OD koszt produkcji wzrósł do 117 EUR.
W rezultacie koszt produkcji w całym okresie spadł o 2 %.
Spadek ten jest spowodowany głównie przez bardziej wydajne linie montażowe i zastąpienie części, takich jak ramy, produkowanych przez objętych próbą producentów tańszym przywozem.
Koszty _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Koszt produkcji (EUR za jednostkę) _BAR_ 119 _BAR_ 122 _BAR_ 115 _BAR_ 110 _BAR_ 117 _BAR_
Indeks _BAR_ 100 _BAR_ 102 _BAR_ 97 _BAR_ 92 _BAR_ 98 _BAR_
e) Rentowność
(137) Całkowita rentowność objętych próbą producentów w odniesieniu do produktu objętego postępowaniem w pierwszym roku okresu objętego postępowaniem wynosiła 3,26 % i wzrosła do 4,08 % w 2003 r.
Następnie rentowność spadła do 3,58 % w OD.
W sumie zysk wzrósł zaledwie o 0,32 punktu procentowego podczas okresu objętego postępowaniem.
(138) Chociaż powyższy trend wskazuje, że sytuacja finansowa przemysłu częściowo się poprawiła podczas okresu objętego postępowaniem, należy spojrzeć na uzyskaną rentowność w świetle minimalnego poziomu, które przemysł mógłby osiągnąć w przypadku braku dumpingowego przywozu pochodzącego z ChRL i Wietnamu, tzn. 8 % obrotów ze sprzedaży rowerów, wykorzystywanego również w poprzednim dochodzeniu.
Ponieważ cechy rynku pozostały zasadniczo takie same jak w poprzednim dochodzeniu, uważa się, że 8 % nadal stanowi minimalną rentowność, która mogłaby zostać osiągnięta przez producentów na rynku wspólnotowym.
Rentowność _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Rentowność (sprzedaż WE) _BAR_ 3,26 % _BAR_ 3,89 % _BAR_ 3,50 % _BAR_ 4,08 % _BAR_ 3,58 % _BAR_
Indeks _BAR_ 100 _BAR_ 119 _BAR_ 107 _BAR_ 125 _BAR_ 110 _BAR_
(139) Kilka podmiotów w ChRL argumentowało, że przemysł wspólnotowy poprawił swoją sytuację od OD poprzedniego dochodzenia, kiedy przemysł wspólnotowy wykazywał stratę w wysokości – 0,6 %, i że przemysł wspólnotowy nie powinien być zatem uważany w obecnym dochodzeniu za znajdujący się w sytuacji powodującej szkodę.
Jak wyjaśniono w motywie 137, rentowność poprawiła się od czasu poprzedniego dochodzenia, ale nadal pozostaje bardzo daleko od poziomu, który można by uznać za normalny poziom rentowności.
(140) W następstwie powiadomienia o ostatecznych ustaleniach, niektóre zainteresowane strony argumentowały, że 8 % poziom zysku, o którym mowa w motywie 138 powyżej, jest zbyt wysoki i że objęci próbą producenci uzyskują już teraz wystarczająco dobre wyniki, wykazując stały poziom zysku.
Jednakże strony te nie dostarczyły żadnych wskazówek co do przyczyn, dlaczego poziom 8 % nie jest uzasadniony, ani też nie wskazały, jaki poziom zysku byłby stosowny i dlaczego.
Jak zostało to przedstawione w motywie 195 poniżej, 8 % poziom zysku stanowi minimalny zysk, jaki mógłby zostać osiągnięty przez przemysł wspólnotowy przy braku dumpingowego przywozu.
Chociaż poziom zysku objętych próbą producentów poprawił się do pewnego stopnia, nadal pozostaje on bardzo daleki od poziomu, który można by uznać za wystarczający, aby sytuacja przemysłu wspólnotowego mogła ulec poprawie po zastosowaniu szkodliwego dumpingu.
f) Inwestycje i zwrot z inwestycji
(141) Inwestycje w działalność gospodarczą związaną z produktem objętym dochodzeniem znacznie wzrosły w okresie objętym dochodzeniem, z 1938556 EUR w 2000 r. do 3950636 EUR w OD.
Należy zauważyć, że znaczny wzrost inwestycji był głównie spowodowany wzrostem zdolności produkcyjnych jednego z objętych próbą producentów, odpowiedzialnego za ponad 60 % wszystkich inwestycji podczas wymienionego okresu.
Szczegółowe dane przedstawiono poniżej:
Inwestycje _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Inwestycje ('000 EUR) _BAR_ 1938 _BAR_ 4820 _BAR_ 1645 _BAR_ 3901 _BAR_ 3950 _BAR_
Indeks _BAR_ 100 _BAR_ 249 _BAR_ 85 _BAR_ 201 _BAR_ 204 _BAR_
Zwrot z inwestycji _BAR_ 15 % _BAR_ 30 % _BAR_ 12 % _BAR_ 23 % _BAR_ 24 % _BAR_
(142) Zwrot z inwestycji wzrósł od roku 2000 do roku 2001 o 15 punktów procentowych.
Od 2002 r. zwrot z inwestycji spadał, ale wzrósł ponownie w roku 2003 i pozostał dodatni w OD, na poziomie 24 %.
g) Przepływy pieniężne i zdolność do pozyskiwania kapitału
(143) Przepływy pieniężne objętych próbą producentów wzrosły znacznie w okresie objętym dochodzeniem, zarówno w wartościach bezwzględnych, jak również wyrażonych jako wartość procentowa obrotów ze sprzedaży.
Przepływy pieniężne _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Przepływy pieniężne ('000 EUR) _BAR_ 10005000 _BAR_ 20557000 _BAR_ 13425000 _BAR_ 20541000 _BAR_ 20541000 _BAR_
Indeks _BAR_ 100 _BAR_ 205 _BAR_ 134 _BAR_ 205 _BAR_ 205 _BAR_
Przepływy pieniężne wyrażone jako wartość procentowa obrotów _BAR_ 2,5 % _BAR_ 4,9 % _BAR_ 3,5 % _BAR_ 4,9 % _BAR_ 4,6 % _BAR_
(144) Objęci próbą producenci pozyskują kapitał bądź to wewnętrznie, jeżeli należą do grupy przedsiębiorstw, bądź poprzez pożyczki bankowe.
W innych przypadkach przepływy pieniężne generowane przez przedsiębiorstwo są wykorzystywane jako źródło finansowania.
Żaden z objętych próbą producentów nie wykazywał większych problemów z pozyskiwaniem kapitału.
h) Zatrudnienie, wydajność i wynagrodzenia
(145) Zatrudnienie zmniejszyło się w okresie objętym postępowaniem o 6 %.
Przyjmując, że produkcja znacznie wzrosła w okresie objętym postępowaniem, spadek zatrudnienia jest wyjaśniony przez fakt, że wydajność, mierzona wynikiem na pracownika, znacznie wzrosła, o 24 % w okresie objętym postępowaniem.
Zatrudnienie _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Liczba pracowników _BAR_ 1981 _BAR_ 1871 _BAR_ 1784 _BAR_ 1838 _BAR_ 1871 _BAR_
Indeks _BAR_ 100 _BAR_ 94 _BAR_ 90 _BAR_ 93 _BAR_ 94 _BAR_
Koszt wynagrodzenia na pracownika (w EUR) _BAR_ 23575 _BAR_ 25846 _BAR_ 27130 _BAR_ 27593 _BAR_ 28153 _BAR_
Indeks _BAR_ 100 _BAR_ 110 _BAR_ 115 _BAR_ 117 _BAR_ 119 _BAR_
Produkcja na pracownika (jednostka/rok) _BAR_ 1631 _BAR_ 1707 _BAR_ 1807 _BAR_ 2023 _BAR_ 2025 _BAR_
Indeks _BAR_ 100 _BAR_ 105 _BAR_ 111 _BAR_ 124 _BAR_ 124 _BAR_
(146) Biorąc pod uwagę zatrudnienie wszystkich producentów wspólnotowych, trend jest podobny do powyższego, tzn. odnotowano spadek, ale na wyższym poziomie.
Szczegółowe dane przedstawiają się następująco:
Zatrudnienie _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Liczba pracowników _BAR_ 14300 _BAR_ 12670 _BAR_ 11860 _BAR_ 11500 _BAR_ 11500 _BAR_
Indeks _BAR_ 100 _BAR_ 88 _BAR_ 83 _BAR_ 80 _BAR_ 80 _BAR_
i) Wzrost
(147) Ogólnie należy zauważyć, że udział rynkowy wszystkich producentów wspólnotowych spadł o 16 punktów procentowych, podczas gdy poziom konsumpcji wzrósł o 4 %, co jasno wskazuje, że uniemożliwiono im wzrost.
j) Rozmiary dumpingu i poprawa sytuacji od czasu wcześniejszego dumpingu
(148) Jeżeli chodzi o wpływ wielkości rzeczywistego marginesu dumpingu na przemysł wspólnotowy stwierdzony w OD (48,5 % dla ChRL i pomiędzy 15,8 a 34,5 % dla Wietnamu), zważywszy na wielkość i ceny przywozu z tych dwóch krajów, wpływu tego nie można uznać za nieznaczny.
Należy zauważyć, że margines dla ChRL jest wyższy niż margines stwierdzony w pierwotnym dochodzeniu.
Należy również zauważyć, że wielkość dumpingowego przywozu z ChRL wzrosła od czasu poprzedniego dochodzenia.
(149) Spodziewana poprawa sytuacji w przemyśle wspólnotowym po skutkach poprzedniego dumpingu nie miała miejsca w przewidywanym zakresie, jak to w szczególności wskazuje spadek cen sprzedaży, niska rentowność i spadek wykorzystania zdolności produkcyjnych.
Przemysł w ostatnich latach stanął wobec wzrostu dumpingowego przywozu z ChRL i Wietnamu, co spowolniło spodziewaną poprawę sytuacji.
8.
Wnioski dotyczące szkody
(150) Należy zauważyć, że obowiązują już środki dotyczące jednego z krajów objętych postępowaniem.
Środki te miały wyraźny wpływ na wskaźniki szkody, w szczególności w odniesieniu do objętych próbą producentów.
Pomimo ogólnego spadku produkcji wspólnotowej, objęci próbą producenci zdołali utrzymać, a nawet zwiększyć swoją produkcję.
Producenci ci zdołali w pewnym stopniu skorzystać z istnienia środków, ale wszelkie możliwości dalszego wzrostu zostały osłabione przez przywóz dumpingowy.
Ponadto, od czasu nałożenia środków na przywóz z ChRL, przywóz z Wietnamu stał się obecnie zasadniczym negatywnym czynnikiem dla przemysłu wspólnotowego.
W okresie po nałożeniu istniejących środków na przywóz z ChRL sytuacja gospodarcza objętych próbą producentów poprawiła się w kategoriach wydajności, produkcji, zdolności produkcyjnych, sprzedaży i udziału rynkowego.
Należy to postrzegać w świetle istnienia środków.
Jednakże ceny sprzedaży spadły, a poziom zysku pozostał na niskim poziomie pomimo wzrostu sprzedaży.
Ponadto poziom zapasów wzrósł, a zatrudnienie spadło.
Jednakże pozytywny rozwój, zgodnie z powyższym, nie kwestionuje ogólnie szkodliwego obrazu, który byłby nawet gorszy bez istniejących środków.
Wzmocnione jest to przez fakt, że ogólne wyniki producentów wspólnotowych są negatywne.
Całkowita produkcja wspólnotowa spadła o 20 %, całkowita sprzedaż spadła o 21 %, a udział rynkowy całego przemysłu wspólnotowego spadł o 16 %.
(151) Wielkości przywozu z ChRL i Wietnamu znacznie wzrosły, zarówno w kategoriach bezwzględnych, jak i kategoriach udziału rynkowego.
Istotnie, w okresie objętym postępowaniem zyskały one 10,3 punktów procentowych w udziale rynkowym.
Ponadto średnie ważone ceny przywozu znacznie spadły w okresie objętym postępowaniem, powodując znaczny poziom zaniżania cen w OD.
(152) Na tej podstawie stwierdza się, że przemysł wspólnotowy jako całość pozostaje w niepewnej sytuacji gospodarczej oraz doznał znaczących szkód w znaczeniu art. 3 rozporządzenia podstawowego.
(153) Jak stwierdzono powyżej, obraz szkody objętych próbą producentów wspólnotowych różni się do pewnego stopnia od obrazu szkody producentów wspólnotowych jako całości.
Jednakże należy na to spojrzeć w świetle faktu, że producenci wybrani do próby są tymi producentami, którzy mają największą produkcję i sprzedaż rowerów, a dzięki korzyściom skali zdołali częściowo poprawić swoją sytuację po dumpingowym przywozie.
Pomimo tych korzyści, objęci próbą producenci są nadal w niepewnej sytuacji, co odzwierciedla sytuację przemysłu wspólnotowego jako całości.
E. TRWAŁY CHARAKTER ZMIENIONYCH OKOLICZNOŚCI ORAZ PRAWDOPODOBIEŃSTWO DALSZEGO WYSTĘPOWANIA DUMPINGU I SZKODY
(154) W odniesieniu do przywozu z ChRL, przeanalizowano zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, czy okoliczności dotyczące dumpingu i szkody znacznie się zmieniły i czy ta zmiana mogłaby być racjonalnie uznana za zmianę o trwałym charakterze.
(155) Porównując wartości normalne i ceny eksportowe stwierdzone między poprzednim i obecnym dochodzeniem, ustalono, biorąc pod uwagę porównywalne modele, że chociaż średnia wartość normalna nieznacznie wzrosła, to średnia cena eksportowa znacznie zmalała, prowadząc do zwiększonego poziomu dumpingu.
W przypadku chińskich cen eksportowych dla innych rynków ustalono, że na ogół odpowiadają one cenom eksportowym dla rynku UE.
Nie znaleziono dowodów wskazujących na to, że wywóz z ChRL nie będzie nadal dokonywany po tych niskich cenach dumpingowych.
Zważywszy na powyższe fakty, uważa się, że nie ma powodu, by wątpić, że nowy wyższy poziom ustalonego dumpingu ma trwały charakter.
(156) Pomimo faktu, że objęci próbą producenci do pewnego stopnia poprawili swoją sytuację po poprzednim dumpingowym przywozie pochodzącym z ChRL, ustalono również, że producenci ci nadal ponoszą znaczną szkodę w znaczeniu art. 3 rozporządzenia podstawowego.
Wniosek ten znajduje potwierdzenie, gdy spogląda się na obraz przemysłu wspólnotowego jako całości (patrz motywy 150–153).
Marginesy szkody ustalone w niniejszym dochodzeniu wzrosły w porównaniu z pierwotnym dochodzeniem, ponieważ dumpingowy przywóz nadal powoduje znaczne zaniżanie cen przemysłu wspólnotowego.
Poprzez szczegółową analizę sieci dystrybucyjnej ustalono, że większość objętych próbą producentów produkuje przede wszystkim na sprzedaż dla dystrybutorów masowych.
Jako że producenci eksportujący z ChRL konkurują głównie w tych samych kanałach o wysokim poziomie sprzedaży, nacisk na przemysł wspólnotowy jest tam silny.
Nie znaleziono dowodów wskazujących na to, że eksporterzy z ChRL nie będą nadal sprzedawali za pośrednictwem tych kanałów sprzedaży, jeżeli zezwolonoby na wygaśnięcie środków, a mniej poprzez pośredników/detaliczne kanały (które stanowią około 22 % całkowitej sprzedaży objętych próbą producentów).
Zważywszy na trwały charakter ustaleń dotyczących dumpingu i wpływu dumpingowego przywozu na rentowność, stwierdzono, że okoliczności prowadzące do szkody mają trwały charakter i że wygaśnięcie pierwotnych środków prowadziłoby prawdopodobnie do dalszej szkody.
(157) Zbadano również, w jakim zakresie istniało prawdopodobieństwo kontynuowania dumpingu, gdyby środki nałożone na przywóz z ChRL mogły ulec wygaśnięciu.
Opierając się na skardze i informacjach dostarczonych przez eksporterów w ChRL, ustalono, że zdolność produkcyjna w ChRL wynosi ponad 80000000 rowerów na rok.
Chińscy producenci produkują około 66000000 rowerów rocznie, a ich krajowy popyt wynosi około 22000000 rowerów.
Rowery pochodzące z ChRL są obecne na głównych światowych rynkach, a około 96 % amerykańskiej konsumpcji to rowery pochodzące z ChRL.
Dowodzi to charakteru przemysłu rowerowego w ChRL nastawionego na wywóz, a w rezultacie prawdopodobieństwa dalszego wywozu do Wspólnoty.
(158) Ustalono, że produkt objęty postępowaniem był nadal sprzedawany po cenach dumpingowych na rynku wspólnotowym w OD (motywy 90–97).
W tym kontekście marginesy dumpingu dla produktu objętego postępowaniem były znacznie wyższe niż marginesy dumpingu ustalone w pierwotnym dochodzeniu.
Od czasu nałożenia środków w następstwie poprzedniego dochodzenia, ChRL kontynuowała sprzedaż rowerów do Wspólnoty po cenach dumpingowych.
Podczas okresu objętego postępowaniem wielkość dumpingowego przywozu wzrosła o 472 %, a ceny dumpingowego przywozu z ChRL zmniejszyły się o 22 %.
Z powyższych faktów (motyw 157) wynika, że eksporterzy w ChRL mają wolne zdolności produkcyjne, które są prawie na tym samym poziomie co całkowita konsumpcja we Wspólnocie.
Należy również przypomnieć, że przed nałożeniem pierwotnych ceł antydumpingowych poziom dumpingowego przywozu z ChRL wynosił około 2,5 miliona rowerów, co stanowiło w tym czasie około 15 % udziału rynkowego we Wspólnocie.
Wskazuje to na prawdopodobieństwo, że przy braku środków antydumpingowych chiński przywóz wróciłby znowu na rynek na takim samym lub na wyższym poziomie.
Przywóz ten byłby prawdopodobnie dokonywany po cenach dumpingowych, biorąc pod uwagę, że wysoki poziom dumpingu stwierdzony w obecnym dochodzeniu uważa się za posiadający trwały charakter.
F. ZWIĄZEK PRZYCZYNOWY
1.
Wstęp
(159) Zgodnie z art. 3 ust. 6 i 7 rozporządzenia podstawowego zbadano, czy znacząca szkoda doznana przez przemysł wspólnotowy została spowodowana przez dumpingowy przywóz objęty postępowaniem.
Znane czynniki, inne niż dumpingowy przywóz, które mogłyby w tym samym czasie szkodzić przemysłowi wspólnotowemu, zostały również zbadane, aby zapewnić, że możliwa szkoda spowodowana przez te czynniki nie została przypisana dumpingowemu przywozowi.
2.
Wpływ dumpingowego przywozu
(160) Pomimo obowiązujących środków nałożonych na przywóz z ChRL, producenci eksportujący w ChRL zwiększyli znacznie swój udział rynkowy z 0,73 % do 4,07 %.
Łączny udział rynkowy przywozu do Wspólnoty z ChRL i Wietnamu wzrósł z 2,50 % do 12,77 % w trakcie okresu objętego postępowaniem.
Nawet przy ogólnie stabilnej konsumpcji pomiędzy rokiem 2000 a OD, ich udział rynkowy wzrósł o ponad 10 punktów procentowych.
(161) Jednocześnie, pomimo że objęci próbą producenci wspólnotowi zdołali zwiększyć poziom swojej produkcji, całkowita produkcja Wspólnoty spadła o 20 %.
Jak stwierdzono w motywie 128, było to spowodowane tym, że kilku innych wspólnotowych producentów wycofało się z działalności lub zmniejszyło produkcję.
Całkowita sprzedaż producentów wspólnotowych zmniejszyła się o 21 % (lub 16 punktów procentowych) między 2000 r. a OD, nawet jeżeli objęci próbą producenci zdołali zwiększyć nieco swój udział rynkowy o 2 punkty procentowe.
Ponadto, jak można zauważyć w tabeli w motywie 166 poniżej, udział rynkowy przywozu z krajów innych niż ChRL i Wietnam wzrósł, ale jedynie o 7 punktów procentowych.
(162) Dlatego też, pomimo że objęci próbą producenci wspólnotowi zdołali kontynuować swoją działalność, a nawet lekko zwiększyć swój udział rynkowy, pozostali producenci wspólnotowi utracili część rynku i wycofali się z działalności gospodarczej w ostatnich latach lub byli zmuszeni drastycznie zmniejszyć poziom produkcji, na skutek nacisku ze strony dumpingowego przywozu.
Nacisk ten był dwojakiego rodzaju: i) z punktu widzenia wielkości, gdyż przywóz dumpingowy zwiększył swój udział rynkowy o ponad 10 punktów procentowych, o czym mowa w motywie 160; przy czym ii) ceny sprzedaży stale spadały i spowodowały znaczne obniżenie cen przemysłu wspólnotowego.
(163) Zysk objętych próbą producentów wzrósł nieznacznie ze względu na względnie stabilne ceny (które spadły nieznaczne wraz z kosztami), ale nie do stopnia spodziewanego po nałożeniu środków.
Zysk, który można by osiągnąć przy braku dumpingowego przywozu, nie został osiągnięty z powodu wzrostu dumpingowego przywozu z ChRL i przypadków dumpingowego przywozu z Wietnamu.
(164) Uważa się zatem, że nacisk wywierany przez przywóz objęty postępowaniem, który począwszy od 2000 r. zwiększył swoją wielkość i udział rynkowy i który był dokonywany po bardzo niskich i dumpingowych cenach, odegrał decydująca rolę w niepewnej sytuacji gospodarczej, w której znajduje się obecnie przemysł wspólnotowy.
3.
Wpływ innych czynników
Przywóz z innych krajów
(165) Przywóz pochodzący z innych państw trzecich mógł również przyczynić się do szkody odniesionej przez przemysł wspólnotowy.
Kilka stron w ChRL i Wietnamie argumentowało, że przywóz z innych państw trzecich wrósł znacznie i to po takich cenach, które zaniżały ceny przemysłu wspólnotowego.
(166) W oparciu o dane Eurostatu, przywóz z innych państw trzecich wzrósł z 5193000 sztuk w 2000 r. do 6423000 sztuk w OD, przy ogólnym wzroście o 24 %.
Udział rynkowy tego przywozu wzrósł z 29 % do 36 % w trakcie okresu objętego postępowaniem.
Jednakże, jak stwierdzono w motywie 121, ceny Eurostatu nie biorą pod uwagę różnych asortymentów produktów z poszczególnych krajów i dlatego jedynie indeksy są wykorzystywane do wskazania trendów cenowych.
Ponieważ asortyment produktów przywożonych z innych państw trzecich nie jest znany, nie ma sensu porównywać poniższych cen importowych z cenami przemysłu wspólnotowego.
Niemniej jednak szukano i otrzymano pewne dodatkowe informacje dotyczące przywozu z tych krajów, z których pochodzi większość pozostałego przywozu rowerów.
Szczegółowe dane przedstawiono poniżej:
_BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Wszystkie rodzaje _BAR_ Sztuki'000 _BAR_ Udział rynkowy _BAR_ CenaEUR/sztuka _BAR_ Sztuki'000 _BAR_ Udział rynkowy _BAR_ CenaEUR/sztuka _BAR_ Sztuki'000 _BAR_ Udział rynkowy _BAR_ CenaEUR/sztuka _BAR_ Sztuki'000 _BAR_ Udział rynkowy _BAR_ CenaEUR/sztuka _BAR_ Sztuki'000 _BAR_ Udział rynkowy _BAR_ CenaEUR/sztuka _BAR_
Tajwan _BAR_ 2520 _BAR_ 14,5 % _BAR_ _BAR_ 1894 _BAR_ 12,4 % _BAR_ _BAR_ 2106 _BAR_ 13,4 % _BAR_ _BAR_ 2052 _BAR_ 11,8 % _BAR_ _BAR_ 2106 _BAR_ 11,6 % _BAR_ _BAR_
Wartości zindeksowane _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 75 _BAR_ 86 _BAR_ 100 _BAR_ 84 _BAR_ 92 _BAR_ 79 _BAR_ 81 _BAR_ 81 _BAR_ 74 _BAR_ 84 _BAR_ 80 _BAR_ 73 _BAR_
Indie _BAR_ 309 _BAR_ 1,8 % _BAR_ _BAR_ 210 _BAR_ 1,4 % _BAR_ _BAR_ 169 _BAR_ 1,1 % _BAR_ _BAR_ 130 _BAR_ 0,7 % _BAR_ _BAR_ 130 _BAR_ 0,7 % _BAR_ _BAR_
Wartości zindeksowane _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 68 _BAR_ 77 _BAR_ 97 _BAR_ 55 _BAR_ 61 _BAR_ 78 _BAR_ 42 _BAR_ 38 _BAR_ 68 _BAR_ 42 _BAR_ 38 _BAR_ 65 _BAR_
Tajlandia _BAR_ 41 _BAR_ 0,2 % _BAR_ _BAR_ 43 _BAR_ 0,3 % _BAR_ _BAR_ 181 _BAR_ 1,2 % _BAR_ _BAR_ 333 _BAR_ 1,9 % _BAR_ _BAR_ 375 _BAR_ 2,0 % _BAR_ _BAR_
Wartości zindeksowane _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 103 _BAR_ 150 _BAR_ 114 _BAR_ 434 _BAR_ 600 _BAR_ 93 _BAR_ 800 _BAR_ 950 _BAR_ 86 _BAR_ 900 _BAR_ 1000 _BAR_ 85 _BAR_
Indonezja _BAR_ 104 _BAR_ 0,6 % _BAR_ _BAR_ 82 _BAR_ 0,5 % _BAR_ _BAR_ 87 _BAR_ 0,5 % _BAR_ _BAR_ 222 _BAR_ 1,3 % _BAR_ _BAR_ 241 _BAR_ 1,3 % _BAR_ _BAR_
Wartości zindeksowane _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 79 _BAR_ 83 _BAR_ 97 _BAR_ 83 _BAR_ 83 _BAR_ 91 _BAR_ 213 _BAR_ 216 _BAR_ 69 _BAR_ 231 _BAR_ 216 _BAR_ 68 _BAR_
Filipiny _BAR_ 470 _BAR_ 2,7 % _BAR_ _BAR_ 399 _BAR_ 2,6 % _BAR_ _BAR_ 539 _BAR_ 3,4 % _BAR_ _BAR_ 631 _BAR_ 3,6 % _BAR_ _BAR_ 662 _BAR_ 3,7 % _BAR_ _BAR_
Wartości zindeksowane _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 85 _BAR_ 96 _BAR_ 88 _BAR_ 115 _BAR_ 126 _BAR_ 73 _BAR_ 134 _BAR_ 133 _BAR_ 63 _BAR_ 141 _BAR_ 137 _BAR_ 62 _BAR_
Polska _BAR_ 540 _BAR_ 3,1 % _BAR_ _BAR_ 522 _BAR_ 3,4 % _BAR_ _BAR_ 620 _BAR_ 3,9 % _BAR_ _BAR_ 772 _BAR_ 4,4 % _BAR_ _BAR_ 830 _BAR_ 4,6 % _BAR_ _BAR_
Wartości zindeksowane _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 97 _BAR_ 109 _BAR_ 109 _BAR_ 115 _BAR_ 125 _BAR_ 122 _BAR_ 143 _BAR_ 142 _BAR_ 111 _BAR_ 154 _BAR_ 148 _BAR_ 113 _BAR_
Bangladesz _BAR_ 157 _BAR_ 0,9 % _BAR_ _BAR_ 189 _BAR_ 1,2 % _BAR_ _BAR_ 273 _BAR_ 1,7 % _BAR_ _BAR_ 382 _BAR_ 2,2 % _BAR_ _BAR_ 423 _BAR_ 2,3 % _BAR_ _BAR_
Wartości zindeksowane _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 120 _BAR_ 133 _BAR_ 92 _BAR_ 174 _BAR_ 188 _BAR_ 73 _BAR_ 243 _BAR_ 244 _BAR_ 58 _BAR_ 270 _BAR_ 255 _BAR_ 59 _BAR_
Litwa _BAR_ 237 _BAR_ 1,3 % _BAR_ _BAR_ 284 _BAR_ 1,8 % _BAR_ _BAR_ 298 _BAR_ 1,9 % _BAR_ _BAR_ 336 _BAR_ 1,9 % _BAR_ _BAR_ 336 _BAR_ 1,8 % _BAR_ _BAR_
Wartości zindeksowane _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 120 _BAR_ 138 _BAR_ 103 _BAR_ 126 _BAR_ 146 _BAR_ 101 _BAR_ 142 _BAR_ 146 _BAR_ 86 _BAR_ 142 _BAR_ 138 _BAR_ 86 _BAR_
Republika Czeska _BAR_ 297 _BAR_ 1,7 % _BAR_ _BAR_ 253 _BAR_ 1,6 % _BAR_ _BAR_ 189 _BAR_ 1,2 % _BAR_ _BAR_ 235 _BAR_ 1,3 % _BAR_ _BAR_ 220 _BAR_ 1,2 % _BAR_ _BAR_
Wartości zindeksowane _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 85 _BAR_ 94 _BAR_ 98 _BAR_ 64 _BAR_ 70 _BAR_ 112 _BAR_ 79 _BAR_ 76 _BAR_ 139 _BAR_ 74 _BAR_ 70 _BAR_ 145 _BAR_
Turcja _BAR_ 67 _BAR_ 0,4 % _BAR_ _BAR_ 77 _BAR_ 0,5 % _BAR_ _BAR_ 97 _BAR_ 0,6 % _BAR_ _BAR_ 160 _BAR_ 0,9 % _BAR_ _BAR_ 203 _BAR_ 1,1 % _BAR_ _BAR_
Wartości zindeksowane _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 114 _BAR_ 125 _BAR_ 100 _BAR_ 145 _BAR_ 150 _BAR_ 94 _BAR_ 237 _BAR_ 225 _BAR_ 76 _BAR_ 301 _BAR_ 275 _BAR_ 74 _BAR_
Inne _BAR_ 450 _BAR_ 2,6 % _BAR_ _BAR_ 402 _BAR_ 2,6 % _BAR_ _BAR_ 630 _BAR_ 4,0 % _BAR_ _BAR_ 815 _BAR_ 4,7 % _BAR_ _BAR_ 906 _BAR_ 5,0 % _BAR_ _BAR_
Wartości zindeksowane _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 89 _BAR_ 100 _BAR_ 98 _BAR_ 140 _BAR_ 154 _BAR_ 83 _BAR_ 181 _BAR_ 181 _BAR_ 51 _BAR_ 201 _BAR_ 192 _BAR_ 51 _BAR_
RAZEM _BAR_ 5193 _BAR_ 29 % _BAR_ _BAR_ 4354 _BAR_ 28 % _BAR_ _BAR_ 5194 _BAR_ 33 % _BAR_ _BAR_ 6073 _BAR_ 35 % _BAR_ _BAR_ 6423 _BAR_ 36 % _BAR_ _BAR_
Wartości zindeksowane _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 84 _BAR_ 97 _BAR_ 98 _BAR_ 100 _BAR_ 114 _BAR_ 84 _BAR_ 117 _BAR_ 121 _BAR_ 70 _BAR_ 124 _BAR_ 124 _BAR_ 70 _BAR_
Tajwan
(167) Przywóz z Tajwanu stanowił 11,6 % udziału rynkowego w OD, co daje ponad 2000000 sztuk.
Objętościowo przywóz z Tajwanu jest znacznie większy niż z innych źródeł przywozu.
Jednakże w trakcie okresu objętego postępowaniem jego udział rynkowy spadł o 20 %.
Ponadto przywóz rowerów z Tajwanu przeznaczony jest na rynek towarów luksusowych.
Na podstawie dowodów przedstawionych przez wnoszącego skargę wykazano, że stosując porównanie modelowe produkty przywożone z Tajwanu są sprzedawane po wyższych cenach niż podobne modele produkowane przez przemysł wspólnotowy.
Tajlandia
(168) Przywóz pochodzący z Tajlandii wzrósł w trakcie okresu objętego postępowaniem, a jej udział rynkowy wzrósł do 2,0 % w OD.
Jednakże biorąc pod uwagę, że i) początkowy poziom przywozu był bardzo niski; oraz że ii) jej udział rynkowy pozostaje bardzo niski w porównaniu z ChRL i Wietnamem, stwierdza się, że taki wywóz nie może być uważany za powodujący szkodę dla przemysłu wspólnotowego.
Filipiny
(169) Przywóz pochodzący z Filipin wzrósł w trakcie okresu objętego postępowaniem o 41 %.
Udział rynkowy w OD wyniósł 3,7 %.
Jednakże przywóz z Filipin jest obecnie przedmiotem dochodzenia OLAF (Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych) w celu zbadania możliwego fałszywego zgłoszenia dotyczącego pochodzenia towarów.
W tych okolicznościach nie można stwierdzić, czy przywóz zgłoszony jako pochodzący z Filipin przyczynia się do szkody odniesionej przez przemysł wspólnotowy.
Bangladesz
(170) Przywóz pochodzący z Bangladeszu wzrósł o 170 % podczas okresu objętego postępowaniem, a udział rynkowy w OD wynosił 2,3 %.
Jednakże biorąc pod uwagę, że i) początkowy poziom przywozu był bardzo niski; oraz że ii) jego udział rynkowy pozostaje nadal bardzo niski w porównaniu z ChRL i Wietnamem, stwierdza się, że taki wywóz nie może być uważany za przyczynę szkody dla przemysłu wspólnotowego.
(171) W następstwie powiadomienia o ostatecznych ustaleniach, niektóre zainteresowane strony argumentowały, że przywóz z niektórych państw trzecich (mianowicie z Bangladeszu, Filipin i Tajlandii) znacznie wzrósł, w sposób podobny do wzrostu przywozu z Wietnamu, a ich udział rynkowy nie był nieznaczny.
Argumentowali oni, że z tego powodu państwa te powinny także być przedmiotem postępowania, a nie czyniąc tego Rada działa w sposób dyskryminacyjny.
W tym zakresie oraz w uzupełnieniu do tego, o czym wspomniano w motywach 168 do 170 powyżej, należy zauważyć, że stopa wzrostu przywozu z tych krajów była znacznie niższa niż przywozu pochodzącego z ChRL i Wietnamu.
Z tego powodu oraz z przyczyn wspomnianych już w motywach 168 do 170 wniosek został odrzucony.
Wymiana handlowa z krajami przystępującymi
(172) Przywóz pochodzący z Polski i Litwy, które w międzyczasie stały się członkami Unii Europejskiej od dnia 1 maja 2004 r., wzrósł o odpowiednio o 54 % i 42 % w trakcie okresu objętego postępowaniem.
Jednakże należy zauważyć, że ceny przywozu z Polski wzrosły o 13 % w trakcie okresu objętego postępowaniem.
Polska była jednym z dwóch krajów (drugim była Republika Czeska), które wykazały wzrost cen.
Przywóz z Litwy pozostał na bardzo niskim poziomie w porównaniu z ChRL i Wietnamem.
Stwierdza się, że zważywszy na ceny i wielkości przywozu, nie mogą one być uważane za mające znaczny negatywny wpływ na szkodę ponoszoną przez przemysł wspólnotowy.
4.
Zmiany w konsumpcji
(173) Jak wspomniano w motywie 107, od 2000 r. do OD konsumpcja wzrosła o 4 %.
Tak więc nie może być ona źródłem szkody.
5.
Producenci wspólnotowi inni niż producenci objęci próbą
(174) Jak widać z motywów 128 i 132 powyżej, ogólna produkcja i sprzedaż producentów wspólnotowych zmalały.
Sugeruje to, że znajdują się oni w podobnej, lub nawet gorszej, sytuacji niż objęci próbą producenci, tzn. odnieśli szkodę z powodu dumpingowego przywozu.
Nie można zatem stwierdzić, że inni producenci wspólnotowi mogli wyrządzić znaczną szkodę objętym próbą producentom.
6.
Wahania kursów walut
(175) Jeden chiński producent eksportujący twierdził po powiadomieniu o ostatecznych ustaleniach, że należałoby dokonać dostosowań ze względu na zmiany kursu wymiany walut, jako że CNY jest powiązany z kursem USD, a ta ostatnia waluta znacznie straciła na wartości względem EUR w OD.
Jednakże, chociaż prima facie nie można wykluczyć, że aprecjacja EUR w stosunku do USD mogłaby wpłynąć korzystnie na przywóz produktu objętego postępowaniem, fakt, że wahania kursów nie mają wpływu na przywóz z innych krajów do Wspólnoty pokazuje, że nie można tego uważać za czynnik przyczynowy w tym przypadku.
Należy również zauważyć, że punktem odniesienia dla analizy związku przyczynowego jest kwestia, czy dumpingowy przywóz, tj. wielkość i ceny tego przywozu, spowodowały szkodę.
Argument chińskiego eksportera ma na celu raczej wyjaśnienie określonego poziomu cen dumpingowego przywozu.
Jednakże w kontekście związku przyczynowego kwestia, dlaczego ceny w tym dumpingowym przywozie były na danym poziomie, jest nieistotna.
7.
Wnioski
(176) Stwierdzono, że dumpingowy przywóz z ChRL i Wietnamu znacznie zaniżał ceny przemysłu wspólnotowego w OD.
Zwiększona obecność tego przywozu na rynku, widoczna w większym udziale rynkowym, zbiega się z okresem ciągłej niepewnej sytuacji gospodarczej przemysłu wspólnotowego (zobacz motywy 150–153 powyżej).
Stwierdza się zatem, że istnieje związek przyczynowy pomiędzy przywozem z tych dwóch krajów a szkodą odniesioną przez przemysł wspólnotowy.
W przypadku przywozu z innych krajów, one również zwiększyły swoją obecność na rynku, ale w znacznie mniejszym stopniu niż przywóz z ChRL i Wietnamu.
Wśród innych krajów, które wywożą rowery do Wspólnoty, przywóz z Tajwanu był największy w OD.
Jednakże ich udział rynkowy maleje i stwierdzono, że ceny w OD nie wpływały na zaniżanie cen przemysłu wspólnotowego.
Przywóz z Tajwanu nie mógł zatem przyczynić się do szkody odniesionej przez przemysł wspólnotowy.
W przypadku przywozu ze wszystkich innych krajów z wyjątkiem Tajwanu, ich udział rynkowy również wzrósł, ale w mniejszym stopniu niż przywóz z ChRL i Wietnamu.
Chociaż nie było możliwe ustalenie, czy ceny tego przywozu wpływały na zaniżanie cen przemysłu wspólnotowego, jak to wyjaśniono w motywie 166 powyżej, stwierdzono, że wpływ przywozu z innych państw trzecich, w szczególności zważywszy na jego wielkość i udział rynkowy, nie mógł przyczynić się w żaden znaczący sposób do szkody odniesionej przez przemysł wspólnotowy.
G. INTERES WSPÓLNOTY
1.
Uwagi ogólne
(177) Zgodnie z art. 21 ust. 1 rozporządzenia podstawowego zbadano, czy, pomimo wniosku o szkodliwym dumpingu, istniały przekonywujące powody, które mogłyby prowadzić do wniosku, że utrzymanie środków antydumpingowych na przywóz z ChRL lub przyjęcie środków antydumpingowych na przywóz z Wietnamu nie leżą w interesie Wspólnoty.
Rozważono wpływ możliwych środków na wszystkie strony zaangażowane w postępowanie oraz konsekwencje nieprzyjęcia lub utrzymania środków.
W tym względzie należy również przypomnieć, że w poprzednim dochodzeniu dotyczącym przywozu z ChRL uważano, że przyjęcie środków nie jest sprzeczne z interesem Wspólnoty.
(178) Komisja wysłała kwestionariusze do importerów, ale nie otrzymano odpowiedzi dotyczących wszczęcia przeglądu środków mających zastosowanie do przywozu z ChRL.
W przypadku postępowania dotyczącego Wietnamu, Komisja otrzymała odpowiedzi od trzech importerów.
2.
Interes przemysłu wspólnotowego
(179) Przypomina się, że przemysł wspólnotowy odniósł znaczną szkodę określoną w motywie 150 i następnych.
Po nałożeniu środków na przywóz z ChRL, przemysł wspólnotowy był w stanie częściowo poprawić swoją sytuację.
Jednakże kontynuacja dumpingowego przywozu z ChRL w połączeniu z dodatkową falą dumpingowego przywozu z Wietnamu, który nie był przyczyną szkody w poprzednim dochodzeniu, spowodowały, że przemysł wspólnotowy nie osiągnął zadawalającej sytuacji finansowej i nie w pełni zregenerował się po szkodliwej sytuacji.
(180) Nałożenie środków antydumpingowych pozwoliłoby przemysłowi wspólnotowemu na wzrost sprzedaży, udziału rynkowego i, w niektórych segmentach rynku, również cen.
W ten sposób można się spodziewać, że przemysł wspólnotowy osiągnie poziom rentowności, który byłby w stanie osiągnąć w przypadku braku dumpingowego przywozu.
Biorąc pod uwagę fakt, że nowe modele rowerów są w znacznej mierze opracowywane przez przemysł we Wspólnocie, mógłby on w pełni skorzystać z takiego rozwoju, w kategoriach wielkości sprzedaży i cen, gdyby presja wywołana przez dumpingowy przywóz ustała.
Wspólnotowy przemysł rowerowy wykazał, że jest rentowny i konkurencyjny, jeżeli przeważają uczciwe warunki rynkowe.
Należy zatem przywrócić skuteczne warunki konkurencyjne na rynku wspólnotowym.
(181) Jednakże, bez zastosowania środków względem przywozu z ChRL i Wietnamu, nastąpią dalsze zakłócenia w handlu, które niechybnie prowadziłyby do zatrzymania procesu poprawy sytuacji przemysłu wspólnotowego.
Pomimo faktu, że obowiązują środki przeciwko przywozowi z ChRL, przywóz stale wzrasta, a ceny importowe spadają.
Biorąc pod uwagę zdolność produkcyjną ChRL, duże wielkości przywozu, które istniały przed nałożeniem pierwotnych środków antydumpingowych, znaczny wzrost przywozu i pozyskanie znacznego udziału rynkowego przez przywóz z Wietnamu, oczywistym jest, że bez kontynuowania stosowania środków dotyczących przywozu z ChRL i bez nałożenia środków na przywóz z Wietnamu bardzo trudno byłoby przemysłowi wspólnotowemu, o ile w ogóle byłoby to możliwe, zregenerować się.
W przeciwnym razie, szkodliwa sytuacja, w jakiej znajduje się przemysł wspólnotowy, prawdopodobnie dalej się pogorszy, co może spowodować, że kolejni producenci wspólnotowi wycofają się z działalności lub zmniejszą swoje zdolności produkcyjne.
Przykładami wycofywania się ostatnio producentów rowerów z działalności są następujące przedsiębiorstwa: Kynast (Niemcy), Merkers-Rad (Niemcy), Confersil Portugalia i Ceasare Rizzato (Włochy).
Jasne jest zatem, że środki antydumpingowe leżą w interesie przemysłu wspólnotowego.
3.
Interes niepowiązanych importerów
(182) Nie otrzymano odpowiedzi lub uwag w odniesieniu do kwestionariusza od niepowiązanych importerów dotyczących przywozu z ChRL.
W przypadku Wietnamu, jeden z importerów (reprezentujący około 14 % całkowitego przywozu) twierdził, że wszelkie przywozowe należności celne nałożone na rowery z Wietnamu byłyby szkodliwe dla klientów w UE, ponieważ spowodowałyby ostry spadek wietnamskiego przywozu.
Inny importer argumentował również, że przywożone rowery są głównie rowerami dziecięcymi, których producenci wspólnotowi nie produkują.
(183) Należy przede wszystkim zauważyć, że w świetle niskiego poziomu współpracy importerów nie było możliwe właściwe pełne oszacowanie możliwego wpływu przyjęcia lub nieprzyjęcia środków.
Należy również przypomnieć, że celem środków antydumpingowych nie jest zapobieganie przywozowi, ale przywrócenie uczciwego handlu i zapewnienie, że przywóz nie odbywa się po szkodliwych cenach dumpingowych.
Uczciwie wyceniony przywóz nadal będzie mógł wchodzić na rynek wspólnotowy, a jako że przywóz z państw trzecich będzie nadal trwał, jest prawdopodobne, że tradycyjny interes importerów nie będzie znacznie naruszony.
Jest również oczywiste, że producenci wspólnotowi mają wystarczające zdolności, aby pokryć możliwy wzrost popytu na rowery.
Ponadto, jak widać w tabeli w motywie 166, przywóz z innych państw trzecich wskazuje, że istnieją znaczne zdolności, aby produkować w tych krajach rowery.
Wystąpienie niedoboru rowerów jest zatem wysoce nieprawdopodobne.
Oprócz tego podczas analizowania przywozu z Wietnamu ustalono, że przywóz obejmuje wszystkie kategorie rowerów, a nie tylko rowery dziecięce.
Należy również dodać, że część objętych próbą producentów w rzeczywistości produkuje również rowery dziecięce.
(184) Ponieważ uczciwie wyceniony przywóz nadal będzie miał zezwolenie na wejście na rynek wspólnotowy, jest prawdopodobne, że tradycyjna działalność gospodarcza importerów będzie trwała nadal, nawet jeżeli środki antydumpingowe przeciwko dumpingowemu przywozowi zostaną utrzymane w stosunku do ChRL i nałożone na przywóz z Wietnamu.
Niewielka współpraca niepowiązanych importerów i fakt, że po nałożeniu środków na ChRL, importerzy nie wydają się doświadczać szczególnych trudności dodatkowo podkreśla ten wniosek.
4.
Interes sprzedawców detalicznych
(185) Jeden z importerów rowerów z Wietnamu działa również jako organizacja detalicznych sprzedawców rowerów, która składa się, według rocznego sprawozdania za rok 2003, z 720 członków.
Członkowie tworzą część sieci sprzedaży detalicznej pod egidą importera, a importer ten dostarcza między innymi rowery przywiezione z Wietnamu.
Uważa się, że 720 członków zatrudniało 4900 osób w 2003 r.
Komisja otrzymała również podpisane oświadczenia od 1287 sprzedawców detalicznych (a zatem nie wszyscy z nich należeli do sieci sprzedawców detalicznych) wskazujące, że popierają oni zarzuty wniesione przez importera.
Jak stwierdzono w motywie 182, twierdzą oni, że gdyby nałożono środki przeciwko rowerom z Wietnamu, nastąpiłby spadek przywozu, zmniejszenie sprzedaży i w rezultacie również spadek zatrudnienia wśród sprzedawców detalicznych.
W tym względzie należy zauważyć, że, jak stwierdzono w motywie 183, nie istnieje ryzyko niedoboru rowerów lub spadku sprzedaży, ponieważ można się spodziewać, że sprzedawcy detaliczni będą w stanie, w razie konieczności, przerzucić się na dostawy rowerów z innych źródeł niż Wietnam.
(186) W następstwie powiadomienia o ostatecznych ustaleniach niektóre zainteresowane strony twierdziły, że dostępność uczciwie wycenionych rowerów nie jest jedyną zagrożoną kwestią, gdy rozważa się interes detalistów w odniesieniu do rowerów pochodzących z Wietnamu.
Te zainteresowane strony twierdziły także, że nie mogą w sposób prosty przestawić się z jednej marki na inną ze względu na kwestie jakości.
Jednakże nie przedstawiono dalszych dowodów w tym względzie, by wykazać, że rodzaj lub jakość rowerów przywożonych z Wietnamu są szczególne i nieprodukowane gdzie indziej.
Przeciwnie, porównując wietnamski przywóz z rowerami produkowanymi przez objętych próbą producentów wspólnotowych dla celów obliczenia marginesu zaniżania cen (patrz: motyw 123 powyżej) stwierdzono znaczne podobieństwo między różnymi modelami.
W związku z tym wnioski te zostały odrzucone.
(187) Komisja otrzymała również uwagi od innego stowarzyszenia sprzedawców detalicznych reprezentującego ponad 6000 detalistów, wspierające środki przeciwko przywozowi z ChRL, ale sprzeciwiające się obecnemu postępowaniu dotyczącemu Wietnamu twierdząc, że przywóz z Wietnamu nie jest ani dokonywany po cenach dumpingowych, ani nie powoduje szkody.
Jednakże, jak stwierdzono w motywach 95–97, przywóz rowerów z Wietnamu jest dokonywany po cenach dumpingowych i powoduje szkodę dla przemysłu wspólnotowego.
(188) Zważywszy na powyższe fakty, ustalono, że środki antydumpingowe przeciwko przywozowi rowerów z ChRL i Wietnamu nie są sprzeczne z interesem sprzedawców detalicznych.
5.
Interes dostawców
(189) Jeden włoski dostawca (i jego stowarzyszenie) ujawnili się podczas dochodzenia.
Argumentowali oni, że we Włoszech istnieje ponad 200 fabryk, które zaopatrują producentów rowerów w części i że dalsze istnienie sektora dostawców było zatem nieuchronnie zależne od dalszej produkcji rowerów w Europie.
W tym względzie stwierdzono, że bez istnienia środków należy spodziewać się dalszego zamykania produkcji rowerów w Europie, co miałoby niekorzystny wpływ na wspólnotowy przemysł części do rowerów i stanowiłoby zagrożenie dla zatrudnienia w sektorze dostawców.
Stwierdza się zatem, że nałożenie środków antydumpingowych leżałoby w interesie dostawców.
6.
Wpływ na konsumentów
(190) Komisja nie otrzymała żadnych uwag od wspólnotowych zrzeszeń konsumentów w sprawie środków dotyczących ChRL lub możliwości nałożenia środków na przywóz z Wietnamu.
Należy zauważyć w każdym razie, że konsumenci mają szerokie możliwości wyboru we wszystkich segmentach, nawet bez rowerów pochodzących z ChRL lub Wietnamu.
Przemysł wspólnotowy przyczynia się znacznie do zapewnienia wyczerpującego zakresu produktów w swojej ofercie.
Dochodzenie nie ujawniło żadnych problemów z dostawami.
W tym względzie należy również zauważyć, że Komisja otrzymała uwagi od tego samego stowarzyszenia, o którym mowa w motywie 185 powyżej.
Sprzedawcy detaliczni reprezentowani przez stowarzyszenie zakupują większą część swoich rowerów od producentów europejskich i utracili znaczną część udziału rynkowego na rzecz innych kanałów dystrybucji, a mianowicie rynku dystrybucji masowej.
Chociaż twierdzą oni, że rowery przywożone z ChRL nie pojawiają się w sieciach sprzedaży detalicznej, niskie ceny na rynku dystrybucji masowej mają wpływ na preferencje końcowych odbiorców, pomimo różnic jakościowych między rowerami dostępnymi u sprzedawców detalicznych a rowerami u sprzedawców masowych.
Z tych powodów ustalono, że wszelkie środki antydumpingowe przeciwko ChRL i Wietnamowi nie są sprzeczne z interesem konsumentów.
7.
Wnioski dotyczące interesu wspólnotowego
(191) Kontynuowanie stosowania środków dotyczących przywozu rowerów pochodzących z ChRL i nałożenie środków na przywóz rowerów pochodzących z Wietnamu leży wyraźnie w interesie przemysłu wspólnotowego i w interesie wspólnotowych dostawców części rowerowych.
Pozwoli ono przemysłowi wspólnotowemu rozwijać się i w pełni poprawić swoją sytuację po szkodach spowodowanych przez dumpingowy przywóz.
Jednakże jeżeli środki nie zostaną nałożone, prawdopodobne jest, że produkcja wspólnotowa będzie się nadal zmniejszać i coraz więcej podmiotów gospodarczych wycofa się z działalności.
Ponadto sytuacja importerów i sprzedawców detalicznych nie pogorszy się, gdyż uczciwie wycenione rowery będą nadal dostępne na rynku.
W przypadku konsumentów Komisja nie otrzymała żadnych uwag z tej strony.
(192) W związku z powyższym stwierdza się, że nie ma przekonywujących powodów, aby nie nakładać ceł antydumpingowych na przywóz rowerów pochodzących z ChRL i Wietnamu.
H. PROPONOWANE CŁA
(193) W świetle otrzymanych wniosków dotyczących dumpingu, powstałej szkody i interesu wspólnotowego, należy nałożyć środki na przywóz z Wietnamu w celu zapobiegania dalszej szkodzie wyrządzanej przemysłowi wspólnotowemu przez przywóz dumpingowy.
W przypadku przywozu z ChRL, istniejące środki, utrzymane rozporządzeniem Rady (WE) nr 1524/2000, powinny zostać zmienione w celu uwzględnienia ustaleń przeglądu okresowego.
Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego zmienione środki powinny zostać nałożone na nowy okres pięciu lat.
(194) Środki powinny zostać nałożone na poziomie wystarczającym do wyeliminowania szkody spowodowanej przez przywóz, bez przekraczania ustalonego marginesu dumpingu.
Obliczając wysokość cła koniecznego do usunięcia skutków szkodliwego dumpingu, uznano, że środki powinny pozwolić przemysłowi wspólnotowemu na pokrycie kosztów produkcji i otrzymanie takiego zysku przed opodatkowaniem, który mógłby zostać słusznie osiągnięty przez przemysł tego typu w tym sektorze w warunkach normalnej konkurencji, tzn. przy braku dumpingowego przywozu, ze sprzedaży podobnego produktu we Wspólnocie.
Marża zysku przed opodatkowaniem wykorzystana w niniejszych obliczeniach wyniosła 8 % obrotu ze sprzedaży rowerów.
Jest ona taka sama jak w poprzednim dochodzeniu, ponieważ nie ustalono, żeby ta stawka powinna była zostać zmieniona.
(195) Kilku współpracujących eksporterów z ChRL i Wietnamu argumentowało, że 8 % to bardzo dużo i odniosło się do wartości procentowej wskazanej w skardze, 3,3 %, jako zysku przypisywanemu zdrowemu przemysłowi.
Ponadto zrobili odniesienie do poprzedniego dochodzenia, w którym ustalono, że przemysł wspólnotowy odnosił straty w wysokości – 0,6 %.
Uznano jednak, że rentowność (3,5 %) ustalona w OD niniejszego dochodzenia wskazuje jedynie, że przemysł wspólnotowy zregenerował się częściowo po uprzednim dumpingu i nie może zostać uznany za poziom zysku, który mógłby zostać osiągnięty przy braku dumpingowego przywozu.
W tej kwestii zauważono, że pomimo istnienia środków przeciwko przywozowi z ChRL, przywóz ten znacznie wzrósł w trakcie okresu objętego postępowaniem, podczas gdy jednocześnie nastąpił duży wzrost przywozu z Wietnamu po cenach dumpingowych.
W tych okolicznościach poziom zysku w wysokości 8 %, wykorzystany w poprzednim dochodzeniu, jest uznany za właściwy, ponieważ nie ustalono, żeby ta stawka powinna była zostać zmieniona.
Na tej podstawie obliczono nieszkodliwą cenę podobnego produktu dla przemysłu wspólnotowego.
(196) Konieczna podwyżka ceny została zatem określona na podstawie porównania średniej ważonej ceny importowej, ustalonej dla obliczeń dotyczących zaniżania cen, ze średnią ważoną całkowitego kosztu produkcji objętych próbą producentów, zwiększoną o marżę zysku w wysokości 8 %.
(197) Ponieważ marginesy szkody są wyższe niż ustalone marginesy dumpingu, cła antydumpingowe powinny opierać się o marginesy dumpingu zgodnie z przepisami art. 7 ust. 2 rozporządzenia podstawowego.
(198) CIGME, wraz ze współpracującymi chińskimi producentami eksportującymi, wyraziła wolę złożenia zobowiązania.
W tym względzie należy zauważyć, że zobowiązania dotyczące produktów konsumpcyjnych w przeszłości nie były zwykle akceptowane ze względu na m.in. złożoność modeli, liczbę różnych rodzajów, różnorodności i regularności ich unowocześniania lub zmian w inny sposób.
Z tego względu jest praktycznie niemożliwe określenie konkretnych minimalnych cen importowych.
Dodatkowo ustalenia te prowadzą w rzeczywistości do niemożliwych do przezwyciężenia trudności w monitorowaniu, co powoduje, że zaakceptowanie takich zobowiązań jest niewykonalne.
Te ogólne uwagi odnoszą się również do obecnego przypadku.
Komisja uznała zatem, że zaakceptowanie takiego zobowiązania było niestosowne w tym konkretnym dochodzeniu, a propozycja musiała zostać odrzucona.
Komisja poinformowała zatem stosownie CIGME.
(199) Indywidualne stawki cła antydumpingowego dla poszczególnych przedsiębiorstw określone w niniejszym rozporządzeniu zostały określone na podstawie ustaleń obecnego dochodzenia.
Odzwierciedlają one zatem sytuację ustaloną podczas dochodzenia, dotyczącą tych przedsiębiorstw.
Stawki celne (w przeciwieństwie do ogólnokrajowego cła mającego zastosowanie do "wszystkich pozostałych przedsiębiorstw") mają zatem zastosowanie wyłącznie do przywozu produktów pochodzących z kraju objętego postępowaniem i wyprodukowanych przez te przedsiębiorstwa, a tym samym przez wspomniane konkretne podmioty prawne.
Przywiezione produkty wyprodukowane przez inne przedsiębiorstwo, niewymienione konkretnie w części zasadniczej niniejszego rozporządzenia z podaniem ich nazwy i adresu, włączając podmioty powiązane z podmiotami wymienionymi, nie mogą korzystać z tych stawek i podlegają stawce celnej mającej zastosowanie do "wszystkich pozostałych przedsiębiorstw".
(200) European Commission
Directorate-General for Trade
Direction B
Biuro J-79 5/16
B-1049 Bruksela.
[8] wraz ze wszystkimi istotnymi informacjami, w szczególności na temat zmian w działalności przedsiębiorstwa związanych z produkcją, sprzedażą krajową i eksportową dotyczącą np. zmiany nazwy lub zmiany podmiotów zajmujących się produkcją lub sprzedażą.
W stosownych przypadkach rozporządzenie będzie odpowiednio zmieniane poprzez aktualizację wykazu przedsiębiorstw korzystających z indywidualnych stawek celnych.
(201) Ze względu na powyższe ustalenia, stawki ceł antydumpingowych przedstawiają się następująco:
Kraj _BAR_ Przedsiębiorstwo _BAR_ Cło antydumpingowe (%) _BAR_
Chińska Republika Ludowa _BAR_ Wszystkie przedsiębiorstwa _BAR_ 48,5 _BAR_
Wietnam _BAR_ Always Co., Ltd.,Tan Thuan Strefa produkcji eksportowej,District 7,Ho Chi Minh City, Vietnam _BAR_ 15,8 _BAR_
Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa _BAR_ 34,5 _BAR_
(202) Zgodnie z art. 20 rozporządzenia podstawowego wszystkie zainteresowane strony zostały poinformowane o zasadniczych faktach i okolicznościach, na podstawie których zamierzano złożyć wniosek dotyczący zmiany poziomu istniejących środków względem ChRL i nałożyć środki na przywóz rowerów z Wietnamu.
Otrzymały one możliwość przedstawienia uwag i wystąpienia z wnioskiem o przesłuchanie.
Uwagi otrzymano i wzięto pod uwagę tam, gdzie stosowne,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE
Artykuł 1
1.
Niniejszym nakłada się ostateczne cło antydumpingowe na przywóz rowerów dwukołowych i innych rowerów (włączając trzykołowe wózki-rowery dostawcze, ale bez rowerów jednokołowych), bezsilnikowe, sklasyfikowanych w ramach kodów CN ex87120010 (kod TARIC 8712001090), 87120030 i ex87120080 (kod TARIC 8712008090) pochodzących z Wietnamu.
Kraj _BAR_ Przedsiębiorstwo _BAR_ Cło antydumpingowe (%) _BAR_ Dodatkowy kod TARIC _BAR_
Wietnam _BAR_ Always Co., Ltd.,Tan Thuan Export processing Zone, District 7, Ho Chi Minh City, Vietnam _BAR_ 15,8 _BAR_ A667 _BAR_
Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa _BAR_ 34,5 _BAR_ A999 _BAR_
3.
O ile odrębne przepisy nie stanowią inaczej, stosowane są obowiązujące przepisy celne.
Artykuł 2
Artykuł 1 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1524/2000 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 1
1.
Niniejszym nakłada się ostateczne cło antydumpingowe na przywóz rowerów dwukołowych i innych rowerów (włączając trzykołowe wózki-rowery dostawcze, ale bez rowerów jednokołowych), bezsilnikowe, sklasyfikowanych w ramach kodów CN ex87120010 (kod TARIC 8712001090), 87120030 i ex87120080 (kod TARIC 8712008090) pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej.
2.
Stawka ostatecznego cła stosowanego wobec ceny netto franco na granicy Wspólnoty, przed ocleniem, wynosi 48,5 %.".
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1096/2005
z dnia 13 lipca 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 14 lipca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1097/2005
z dnia 12 lipca 2005 r.
ustanawiające wartości jednostkowe w celu określenia wartości celnej niektórych łatwo psujących się towarów
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 [2] ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92, a w szczególności jego art. 173, ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 173 do 177 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 przewidują, że Komisja okresowo ustala wartości jednostkowe dla produktów wskazanych w klasyfikacji w załączniku 26 do tego rozporządzenia.
(2) Stosowanie zasad i kryteriów określonych w wyżej wymienionych artykułach do elementów przekazanych Komisji zgodnie z art. 173 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 prowadzi do ustanowienia wartości jednostkowych określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia w stosunku do produktów, o których mowa,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wartości jednostkowe określone w art. 173 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 ustanawia się zgodnie z tabelą zawartą w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 15 lipca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1098/2005
z dnia 13 lipca 2005 r.
ustalające stawki refundacji mające zastosowanie do jaj i żółtek jaj wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2771/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku jaj [1], w szczególności jego art. 8 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 8 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2771/75 przewiduje, że różnica między cenami produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 tego rozporządzenia na światowym rynku a cenami we Wspólnocie może być pokryta refundacją wywozową w przypadku wywozu tych produktów jako towary wymienione w Załączniku do tego rozporządzenia.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1043/2005 z dnia 30 czerwca 2005 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 3448/93 w odniesieniu do systemu przyznawania refundacji wywozowych do niektórych produktów rolnych wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu oraz kryteria ustalania wysokości sum takich refundacji [2], określa produkty, w stosunku do których ustala się stawki refundacji, które stosuje się dla tych produktów wywożonych jako towary wymienione w załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 2771/75.
(3) Zgodnie z art. 14 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1043/2005, stawkę refundacji na 100 kilogramów danych produktów podstawowych ustala się na okres uwzględniony przy ustalaniu refundacji do tych produktów wywożonych w stanie nieprzetworzonym.
(4) Artykuł 11 Porozumienia w sprawie rolnictwa zawartego podczas Rundy Urugwajskiej stanowi, że refundacje wywozowe do produktów zaliczonych do towarów nie mogą przewyższać refundacji mających zastosowanie do produktów wywożonych w stanie nieprzetworzonym.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mięsa Drobiowego i Jaj,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Stawki refundacji mające zastosowanie w odniesieniu do produktów podstawowych objętych załącznikiem I do rozporządzenia (WE) nr 1043/2005 i art. 1 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2771/75 oraz wywożonych jako towary objęte załącznikiem I do rozporządzenia (EWG) nr 2771/75 ustala się zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 14 lipca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1099/2005
z dnia 13 lipca 2005 r.
wykonujące rozporządzenie (WE) nr 808/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczące statystyk Wspólnoty w sprawie społeczeństwa informacyjnego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 808/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczące statystyk Wspólnoty w sprawie społeczeństwa informacyjnego, w szczególności jego art. 8 [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) Nr 808/2004 ustanowiło jednolite ramy systematycznego tworzenia statystyk Wspólnoty dotyczących społeczeństwa informacyjnego.
(2) Zgodnie z art. 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 808/2004, konieczne są środki wykonawcze w celu określenia danych, jakie mają być dostarczane do tworzenia statystyk zdefiniowanych w art. 3 i 4 tego rozporządzenia oraz w celu ustalenia końcowych terminów dotyczących ich przesyłania.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Programu Statystycznego, ustanowionego decyzją Rady 89/382/EWG, Euratom [2],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dane, jakie mają być przekazywane do tworzenia statystyk Wspólnoty dotyczących społeczeństwa informacyjnego zgodnie z art. 3 ust. 2 i art. 4 rozporządzenia (WE) nr 808/2004 są określone w załącznikach I i II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1100/2005
z dnia 13 lipca 2005 r.
ustalające na rok gospodarczy 2005/2006 cenę minimalną wypłacaną producentom nieprzetworzonych suszonych fig oraz kwotę pomocy produkcyjnej dla suszonych fig
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków przetworów owocowych i warzywnych [1], w szczególności jego art. 6b ust. 3 oraz art. 6c ust. 7,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W art. 3 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Komisji (WE) nr 1535/2003 z dnia 29 sierpnia 2003 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/96 w zakresie systemu pomocy dla przetworów owocowych i warzywnych [2] ustalono daty lat gospodarczych dla suszonych fig.
(2) Artykuł 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1573/1999 z dnia 19 lipca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/96 w zakresie cech charakterystycznych suszonych fig kwalifikujących się do pomocy w ramach systemu pomocy produkcyjnej [3] ustanawia kryteria, które muszą spełniać produkty w celu kwalifikowania się do ceny minimalnej oraz wypłaty pomocy.
(3) Należy zatem ustalić cenę minimalną i pomoc produkcyjną na rok gospodarczy 2005/2006, zgodnie z kryteriami określonymi odpowiednio w art. 6b i 6c rozporządzenia (WE) nr 2201/96.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Przetworów Owocowych i Warzywnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Na rok gospodarczy 2005/2006 cenę minimalną dla nieprzetworzonych suszonych fig, o której mowa w art. 6a ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2201/96, ustala się na 878,86 euro za tonę netto od producenta.
Na rok gospodarczy 2005/2006 pomoc produkcyjną dla suszonych fig na mocy art. 6a ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2201/96 ustala się na 258,57 euro za tonę netto.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1101/2005
z dnia 13 lipca 2005 r.
ustalające na rok gospodarczy 2005/2006 kwotę pomocy w odniesieniu do gruszek przeznaczonych do przetworzenia
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynków przetworów owocowych i warzywnych [1], w szczególności jego art. 6 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 3 ust. 3 lit. c) rozporządzenia Komisji (WE) nr 1535/2003 z dnia 29 sierpnia 2003 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/96 w zakresie systemu pomocy dla przetworów owocowych i warzywnych [2] przewiduje opublikowanie przez Komisję nie później niż do dnia 15 czerwca kwoty pomocy mającej zastosowanie do gruszek przeznaczonych do przetworzenia.
(2) Średnia ilość gruszek przetworzonych w ciągu ostatnich trzech lat gospodarczych w ramach systemu pomocy jest wyższa o 11946 ton od progu wspólnotowego.
(3) W przypadku Państw Członkowskich, które przekroczyły próg przetworzenia, kwota pomocy w odniesieniu do gruszek przeznaczonych do przetworzenia w roku gospodarczym 2005/2006 powinna zostać zmieniona w stosunku do poziomu ustalonego w art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2201/96, zgodnie z art. 5 ust. 2 tego rozporządzenia.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Przetworów Owocowych i Warzywnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Na rok gospodarczy 2005/2006 kwota pomocy w odniesieniu do gruszek na mocy art. 2 rozporządzenia (WE) nr 2201/96 wynosi: - 161,70 euro za tonę w Republice Czeskiej,
- 161,70 euro za tonę na Węgrzech, - 159,09 euro za tonę w Niderlandach,
- 161,70 euro za tonę w Austrii,
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1102/2005
z dnia 13 lipca 2005 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 32/2000 w celu uwzględnienia zmian do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 32/2000 z dnia 17 grudnia 1999 r. otwierające i ustalające zarządzanie wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi przyjętymi w ramach GATT oraz niektórymi innymi wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi i ustanawiające szczegółowe zasady dostosowywania kontyngentów i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1808/95 [1], w szczególności jego art. 9 ust. 1 lit. a),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [2], zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1810/2004 [3], zmieniło kody Nomenklatury Scalonej dla pewnych produktów w załącznikach III, IV i V do rozporządzenia (WE) nr 32/2000. W związku z tym załączniki te należy odpowiednio zmienić.
(2) Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia wejścia w życie rozporządzenia (WE) nr 1810/2004.
(3) Środki przewidziane niniejszym rozporządzeniem są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 32/2000 wprowadza się następujące zmiany:
1) w załączniku III w kodach dla numeru porządkowego 09.0107 wprowadza się następujące zmiany:
a) kod CN "ex57023990" zastępuje się kodem CN "ex57023900";
b) kod CN "ex57024990" oraz poddział TARIC "10" tego kodu zastępuje się odpowiednio kodem CN "ex57024900" oraz poddziałem TARIC "20";
c) kod CN "ex57039000" zastępuje się kodami CN "ex57039010" i "ex57039090";
2) w załączniku IV wprowadza się następujące zmiany:
a) w kodach CN dla numeru porządkowego 09.0106 w drugiej kolumnie wprowadza się następujące zmiany:
i) kod CN "62079190" zastępuje się kodem CN "ex62079100";
ii) kod CN "62089119" zastępuje się kodem CN "ex62089100";
iii) kod CN "630251" zastępuje się kodem CN "ex63025100";
iv) kod CN "630291" zastępuje się kodem CN "63029100";
v) kody CN "63012091" i "63012099" zastępuje się kodem CN "63012090";
b) w kodach dla numeru porządkowego 09.0106 w kolumnie kodów TARIC wprowadza się następujące zmiany:
i) w wierszu dla kodu CN "62079190" kod "10" zastępuje się kodem "91";
ii) w wierszu dla kodu CN "62089119" kod "10" zastępuje się kodem "18";
c) w kodach CN dla numeru porządkowego 09.0106 wprowadza się następujące zmiany:
i) kod CN "62079190" zastępuje się kodem CN "62079100";
ii) kod CN "62089119" zastępuje się kodem CN "62089100";
iii) kody CN "63012091" i "63012099" zastępuje się kodem CN "63012090";
iv) kody CN "63025110" i "63025190" zastępuje się kodem CN "63025100";
v) kody CN "63029110" i "63029190" zastępuje się kodem CN "63029100";
3) w załączniku V w kodach dla numeru porządkowego 09.0103 w wykazie kodów TARIC w kolumnie "kod CN" wprowadza się następujące zmiany:
a) kody CN "52101110" i "52101190" zastępuje się kodem CN "52101100";
b) kody CN "52102110" i "52102190" zastępuje się kodem CN "52102100";
c) kody CN "52103110" i "52103190" zastępuje się kodem CN "52103100".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po dniu jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1103/2005
z dnia 13 lipca 2005 r.
dotyczące wniosków o wydanie pozwoleń na przywóz ryżu pochodzącego z Egiptu w ramach kontyngentu taryfowego na rok 2005, przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 955/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1785/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 955/2005 z dnia 23 czerwca 2005 r. otwierające kontyngent na przywóz do Wspólnoty ryżu pochodzącego z Egiptu [2], w szczególności jego art. 4 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wnioski o wydanie pozwoleń na przywóz ryżu objętego kodem CN 1006 składane od dnia 1 do 4 lipca 2005 r. do godziny 13.00 i przekazane Komisji dotyczą 59135 ton ryżu, podczas gdy maksymalna ilość, którą można przywieźć, wynosi 9342 tony ryżu objętego kodem CN 1006, zgodnie z Protokołem do Układu Eurośródziemnomorskiego między Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Arabską Republiką Egiptu, z drugiej strony, mającym na celu uwzględnienie przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej [3], załączonym do decyzji Rady 2005/89/WE [4].
(2) Należy zatem ustalić współczynnik redukcji w odniesieniu do wniosków o wydanie pozwoleń na przywóz złożonych do dnia 4 lipca 2005 r. do godziny 13.00 i korzystających z obniżki cła w wysokości 100 %, obliczonego zgodnie z art. 11 rozporządzenia (WE) 1785/2003.
(3) Nie należy również wydawać więcej pozwoleń na przywóz pozwalających na otrzymanie obniżki cła w wysokości 100 % na rok 2005.
(4) Uwzględniając cel niniejszego rozporządzenia, powinno ono wejść w życie z dniem jego opublikowania,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wnioski o wydanie pozwoleń na przywóz ryżu objętego kodem CN 1006 w ramach kontyngentu otwartego rozporządzeniem (WE) nr 955/2005, złożone do dnia 4 lipca 2005 r. do godziny 13.00 i przekazane Komisji, stanowią podstawę do wydania pozwoleń na ilości objęte wnioskiem, przeliczone przez współczynnik redukcji w wysokości 84,202249 %.
Artykuł 2
Wnioski o wydanie pozwoleń na przywóz ryżu objętego kodem CN 1006 składane od dnia 4 lipca 2005 r. od godziny 13.00 do końca roku 2005 nie stanowią podstawy do wydania pozwoleń na przywóz w ramach kontyngentu otwartego rozporządzeniem (WE) nr 955/2005.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1104/2005
z dnia 13 lipca 2005 r.
ustanawiające współczynnik redukcji stosowany w ramach podkontyngentu taryfowego III na pszenicę zwyczajną o jakości innej niż jakość wysoka, przewidzianego przez rozporządzenie (WE) nr 2375/2002
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 2375/2002 z dnia 27 grudnia 2002 r. otwierające i ustalające zarządzanie wspólnotowym kontyngentem taryfowym na pszenicę zwyczajną z państw trzecich, o jakości innej niż jakość wysoka oraz wprowadzające odstępstwo od rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 [2], w szczególności jego art. 5 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 2375/2002 otworzyło roczny kontyngent celny na 2981600 ton pszenicy zwyczajnej, o jakości innej niż jakość wysoka.
Kontyngent ten został podzielony na trzy podkontyngenty.
(2) Artykuł 3 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2375/2002 ustalił na 592900 ton wielkość podkontyngentu III dla okresu od dnia 1 lipca 2005 r. do dnia 30 września 2005 r.
(3) Ilości wnioskowane w dniu 11 lipca 2005 r., zgodnie z art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2375/2002, przekraczają ilości pozostające w dyspozycji. Należy więc określić, w jakiej mierze pozwolenia mogą być wydane, poprzez ustanowienie współczynnika redukcji, jaki należy zastosować do wnioskowanych ilości,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Każdy wniosek o wydanie pozwolenia na przywóz w ramach podkontyngentu III dla pszenicy zwyczajnej, o jakości innej niż jakość wysoka, złożony i przekazany Komisji w dniu 11 lipca 2005 r., zgodnie z art. 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 2375/2002, zostaje uwzględniony do wysokości 1,84593 % ilości wnioskowanych.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 14 lipca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1105/2005
z dnia 13 lipca 2005 r.
ustanawiające refundacje wywozowe do jaj, stosowane od dnia 14 lipca 2005 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2771/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku jaj [1], w szczególności jego art. 8 ust. 3 trzeci akapit,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 8 rozporządzenia (EWG) nr 2771/75 przewiduje, że różnica pomiędzy cenami produktów określonych w art. 1 ust. 1 wymienionego rozporządzenia na rynku światowym i we Wspólnocie może zostać objęta refundacją wywozową.
(2) Stosowanie tych szczegółowych zasad i kryteriów w obecnej sytuacji na rynkach w sektorze jaj prowadzi do ustalenia refundacji w kwocie umożliwiającej udział Wspólnoty w handlu międzynarodowym i uwzględniającej charakter wywozu tych produktów oraz jego znaczenie w chwili obecnej.
(3) Obecna sytuacja rynkowa oraz pod względem konkurencji w niektórych krajach trzecich czyni koniecznym ustalenie refundacji zróżnicowanych w zależności od miejsca przeznaczenia niektórych produktów w sektorze jaj.
(4) Artykuł 21 rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/1999 z dnia 15 kwietnia 1999 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych [2] przewiduje, że refundacja nie może zostać przyznana do produktów, których jakość handlowa nie jest solidna i właściwa w dniu przyjęcia zgłoszenia wywozowego.
W celu zapewnienia jednolitego stosowania obowiązujących przepisów, należy podkreślić, że aby otrzymać refundację, produkty jajeczne, o których mowa w art. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2771/75, muszą być opatrzone znakiem jakości zdrowotnej przewidzianym w dyrektywie Rady 89/437/EWG z dnia 20 czerwca 1989 r. dotyczącej higieny i problemów sanitarnych związanych z produkcją i wprowadzaniem na rynek produktów jajecznych [3].
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mięsa Drobiowego i Jaj,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Kody produktów, dla których przyznano refundację wywozową określoną w art. 8 rozporządzenia (EWG) nr 2771/75 i kwoty tej refundacji są ustalone w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Jednakże aby można je było objąć refundacją, produkty wchodzące w zakres zastosowania rozdziału XI załącznika do dyrektywy 89/437/EWG muszą również spełniać wymogi w zakresie oznakowania zdrowotności przewidziane we wspomnianej dyrektywie.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 14 lipca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1106/2005
z dnia 13 lipca 2005 r.
ustanawiające refundacje wywozowe do mięsa drobiowego, stosowane od dnia 14 lipca 2005 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2777/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa drobiowego [1], w szczególności jego art. 8 ust. 3 trzeci akapit,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 8 rozporządzenia (EWG) nr 2777/75 przewiduje, że różnica pomiędzy cenami produktów określonych w art. 1 ust. 1 wymienionego rozporządzenia na rynku światowym i we Wspólnocie może zostać objęta refundacją wywozową.
(2) Stosowanie tych szczegółowych zasad i kryteriów w obecnej sytuacji na rynkach w sektorze mięsa drobiowego prowadzi do ustalenia refundacji w kwocie umożliwiającej udział Wspólnoty w handlu międzynarodowym i uwzględniającej charakter wywozu tych produktów oraz jego znaczenie w chwili obecnej.
(3) Artykuł 21 rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/1999 z dnia 15 kwietnia 1999 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych [2] przewiduje, że refundacja nie może zostać przyznana do produktów, których jakość handlowa nie jest solidna i właściwa w dniu przyjęcia zgłoszenia wywozowego.
W celu zapewnienia jednolitego stosowania obowiązujących przepisów, należy podkreślić, że aby otrzymać refundację, mięso drobiowe, o którym mowa w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2777/75, musi być opatrzone znakiem jakości zdrowotnej przewidzianym w dyrektywie Rady 71/118/EWG z dnia 15 lutego 1971 r. w sprawie problemów zdrowotnych związanych z produkcją i wprowadzaniem do obrotu świeżego mięsa drobiowego [3].
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mięsa Drobiowego i Jaj,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Kody produktów, dla których przyznano refundację wywozową określoną w art. 8 rozporządzenia (EWG) nr 2777/75 i kwoty tej refundacji są ustalone w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Jednakże aby można było objąć je refundacją, produkty wchodzące w zakres zastosowania rozdziału XII załącznika do dyrektywy 71/118/EWG muszą również spełniać wymogi w zakresie oznakowania zdrowotności przewidziane we wspomnianej dyrektywie.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 14 lipca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1107/2005
z dnia 13 lipca 2005 r.
w sprawie wydawania pozwoleń na przywóz cukru trzcinowego w ramach niektórych kontyngentów taryfowych i porozumień preferencyjnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1],
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1095/96 z dnia 18 czerwca 1996 r. w sprawie wprowadzania koncesji określonych na liście koncesyjnej CXL sporządzonej w wyniku zakończenia negocjacji GATT XXIV.
6 [2],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1159/2003 z dnia 30 czerwca 2003 r. ustanawiające szczegółowe zasady przywozu cukru trzcinowego w latach gospodarczych 2003/2004, 2004/2005, 2005/2006 w ramach niektórych kontyngentów taryfowych i umów preferencyjnych oraz zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1464/95 i (WE) nr 779/96 [3], w szczególności jego art. 5 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 9 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003 przewiduje szczegółowe zasady dotyczące ustalenia zobowiązań dostawy, po zerowej stawce celnej, produktów oznaczonych kodem NC 1701, wyrażonych jako ekwiwalent cukru białego i pochodzących z krajów, które podpisały Protokół AKP i Umowę z Indiami.
(2) Artykuł 16 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003 przewiduje szczegółowe zasady dotyczące ustalenia kontyngentów taryfowych, po zerowej stawce celnej, w odniesieniu do produktów oznaczonych kodem NC 17011110, wyrażonych jako ekwiwalent cukru białego i pochodzących z krajów, które podpisały Protokół AKP i Umowę z Indiami.
(3) Artykuł 22 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003 otwiera kontyngenty taryfowe, po stawce celnej 98 EUR za tonę, produktów oznaczonych kodem NC 17011110, pochodzących z Brazylii, Kuby i innych państw trzecich.
(4) W okresie od 4 do 8 lipca 2005 r., zgodnie z art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003, zostały przedłożone właściwym władzom wnioski o pozwolenie na przywóz dla ilości całkowitej przekraczającej przydział dla każdego kraju pochodzenia przewidziany w art. 22 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003 odnośnie do cukru wymienionego w koncesji CXL.
(5) W tych okolicznościach Komisja powinna ustalić współczynnik redukcyjny umożliwiający wydawanie pozwoleń proporcjonalnie do dostępnej ilości oraz zaznaczyć, jeżeli odpowiedni limit został wykorzystany.
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W przypadku wniosków złożonych w okresie od 4 do 8 lipca 2005 r., zgodnie z art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003, pozwolenia na przywóz wydaje się dla limitów ilościowych określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 14 lipca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1108/2005
z dnia 13 lipca 2005 r.
ustalające ceny reprezentatywne w sektorach mięsa drobiowego i jaj oraz w odniesieniu do albumin jaj i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1484/95
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2771/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku jaj [1], w szczególności jego art. 5 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2777/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa drobiowego [2], w szczególności jego art. 5 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2783/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnego systemu handlu albuminą jaj i albuminą mleka [3], w szczególności jego art. 3 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1484/95 [4], ustanowiło szczegółowe zasady stosowania systemu dodatkowych należności celnych przywozowych oraz ustaliło ceny reprezentatywne w sektorach mięsa drobiowego i jaj oraz w odniesieniu do albumin jaj.
(2) Z regularnych kontroli danych, na podstawie których są określane ceny reprezentatywne dla produktów w sektorach mięsa drobiowego i jaj oraz w odniesieniu do albumin jaj, wynika że należy zmienić ceny reprezentatywne w przywozie niektórych produktów uwzględniając wahania cen zgodnie z pochodzeniem.
W konsekwencji ceny reprezentatywne powinny być opublikowane.
(3) Niezbędnym jest jak najszybsze zastosowanie tej zmiany, uwzględniając sytuację na rynku.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mięsa Drobiowego i Jaj,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 1484/95 zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 14 lipca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1109/2005
z dnia 13 lipca 2005 r.
ustalające ceny rynku światowego nieodziarnionej bawełny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Protokół 4 w sprawie bawełny, załączony do Aktu Przystąpienia Grecji, ostatnio zmieniony rozporządzeniem Rady (WE) nr 1050/2001 [1],
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1051/2001 z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie pomocy produkcyjnej dla bawełny [2], w szczególności jego art. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1051/2001 cena rynku światowego bawełny nieodziarnionej jest ustalana okresowo na podstawie ceny rynku światowego bawełny odziarnionej przy uwzględnieniu historycznych związków między ceną bawełny odziarnionej a wyliczoną ceną bawełny nieodziarnionej. Te historyczne związki zostały ustanowione w art. 2 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1591/2001 z dnia 2 sierpnia 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania systemu pomocy dla bawełny [3]. W przypadku gdy cena rynku światowego nie może być ustalona w powyższy sposób, zostaje ona określona na podstawie ostatniej ustalonej ceny.
(2) Zgodnie z art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1051/2001 cena rynku światowego bawełny nieodziarnionej jest ustalana dla produktu odpowiadającego pewnym cechom charakterystycznym i uwzględniając najkorzystniejsze oferty i notowania na rynku światowym pomiędzy tymi, które są uważane za reprezentatywne dla rzeczywistych tendencji rynkowych.
Do celów takiego ustalenia ceny uwzględnia się średnią z ofert i notowań otrzymaną na jednej lub więcej giełdach europejskich reprezentatywnych dla produktu dostarczonego na bazie cif do portu wspólnotowego i pochodzącego z różnych krajów dostarczających, uważanych za reprezentatywne dla handlu międzynarodowego.
Jednakże aby uwzględnić różnice wynikające z jakości dostarczonego produktu lub z charakteru wspomnianych ofert i notowań, przewidziano dostosowania kryteriów do celów ustalenia ceny rynku światowego bawełny odziarnionej.
Dostosowania te są określone w art. 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1591/2001.
(3) Stosowanie wyżej wymienionych kryteriów prowadzi do ustalenia ceny rynku światowego bawełny nieodziarnionej na poziomie wskazanym poniżej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Cena rynku światowego bawełny nieodziarnionej określona w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1051/2001 jest ustalona na 21,035 EUR/100 kg.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 14 lipca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1110/2005
z dnia 13 lipca 2005 r.
ustalające refundacje wywozowe dla wołowiny i cielęciny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], w szczególności zaś jego art. 33 ust. 12,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z treścią art. 33 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999, różnica między cenami na rynku światowym i we Wspólnocie Europejskiej produktów, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999, może być pokrywana przez refundację wywozową.
(2) Warunki przyznawania specjalnych refundacji wywozowych dla niektórych mięs wołowych i cielęcych oraz dla niektórych konserw w odniesieniu do niektórych miejsc przeznaczenia zostały określone w rozporządzeniach: (EWG) nr 32/82 [2], (EWG) nr 1964/82 [3], (EWG) nr 2388/84 [4], (EWG) nr 2973/79 [5] oraz (WE) nr 2051/96 [6].
(3) Zastosowanie tych norm i kryteriów do przewidywanej sytuacji na rynku wołowiny i cielęciny prowadzi do ustalenia refundacji w poniższy sposób.
(4) Dla uproszczenia, w odniesieniu do zwierząt żywych, należy zaprzestać przyznawania refundacji wywozowych dla kategorii będących przedmiotem handlu o niewielkim znaczeniu z krajami trzecimi.
Ponadto, mając na względzie ogólną troskę o dobrostan zwierząt, należy ograniczać jak tylko można refundacje wywozowe dla żywych zwierząt przeznaczonych do uboju.
W związku z tym, refundacje wywozowe dla tych zwierząt powinny być przyznawane jedynie w odniesieniu do tych krajów trzecich, które ze względu na kulturę i/lub religię tradycyjnie przywożą znaczną liczbę zwierząt przeznaczonych do uboju.
W odniesieniu do żywych zwierząt przeznaczonych do reprodukcji, w celu uniknięcia jakichkolwiek nadużyć, refundacje wywozowe dla hodowlanego bydła czystej rasy powinno się ograniczyć do jałówek i krów w wieku 30 miesięcy lub poniżej.
(5) W odniesieniu do niektórych miejsc przeznaczenia eksportu, należy przyznawać refundacje wywozowe dla niektórych mięs świeżych i chłodzonych, wymienionych w załączniku i oznaczonych kodem CN 0201, dla niektórych mięs mrożonych wymienionych w załączniku i oznaczonych kodem CN 0202, dla niektórych mięs i podrobów wymienionych w załączniku i oznaczonych kodem CN 0206 oraz dla niektórych innych wyrobów i konserw mięsnych i podrobowych, wymienionych w załączniku i oznaczonych kodem CN 16025010.
(6) Poziom wykorzystania refundacji wywozowych do niektórych kategorii produktów z wołowiny i cielęciny okazał się być znikomy.
Dotyczy to również niektórych miejsc przeznaczenia położonych w pobliżu obszaru Wspólnoty.
Refundacje wywozowe nie powinny być już ustalane dla takich kategorii.
(7) W odniesieniu do niektórych innych produktów i konserw mięsnych i podrobowych wymienionych w załączniku i opatrzonych kodem CN 160250, udział Wspólnoty Europejskiej w handlu międzynarodowym może być utrzymany poprzez przyznawanie eksporterom refundacji w wysokości odpowiadającej refundacji stosowanej do tej pory.
(8) W odniesieniu do innych produktów z sektora wołowiny i cielęciny, z uwagi na nikłe znaczenie udziału Wspólnoty w handlu światowym, ustalanie refundacji nie jest konieczne.
(9) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3846/87 [7] ustaliło nomenklaturę produktów rolnych do celów refundacji wywozowych i wszystkie refundacje ustala się w oparciu o kody produktów na podstawie wspomnianej nomenklatury.
(10) Należy dostosować wysokość refundacji dla wszystkich mięs mrożonych do kwot ustalonych dla mięs świeżych lub chłodzonych, z wyjątkiem mięs pochodzących od dorosłych osobników męskich.
(11) W celu wzmocnienia kontroli produktów oznaczonych kodem CN 160250, należy przewidzieć przyznanie refundacji jedynie dla tych produktów, które zostały wytworzone w ramach systemu przewidzianego w art. 4 rozporządzenia Rady (EWG) nr 565/80 z dnia 4 marca 1980 r. w sprawie zaliczek na poczet refundacji wywozowych dla produktów rolnych [8].
(12) Refundacje powinno się przyznawać jedynie produktom dopuszczonym do swobodnego obrotu we Wspólnocie Europejskiej.
W związku z tym, aby móc korzystać z refundacji, produkty muszą spełniać warunki oznakowania sanitarnego, przewidziane w dyrektywie Rady 64/433/EWG [9], dyrektywie Rady 94/65/WE [10] i dyrektywie Rady 77/99/EWG [11].
(13) Warunki określone w art. 6 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1964/82 nakazują zmniejszenie refundacji specjalnej, o ile ciężar przeznaczonego na eksport mięsa bez kości jest niższy od 95 % wagi całkowitej kawałków oddzielonych od kości, ale nie niższy niż 85 % tej wagi.
(14) Celem negocjacji prowadzonych w ramach Układów Europejskich między Wspólnotą Europejską a Rumunią i Bułgarią jest w szczególności liberalizacja handlu produktami objętymi wspólną organizacją rynku wołowiny i cielęciny.
W przypadku obu krajów refundacje wywozowe powinny być zatem zniesione.
Jednakże zniesienie to nie może doprowadzić do zróżnicowanych refundacji wywozowych do innych krajów.
(15) Komitet Zarządzający ds. Wołowiny i Cielęciny nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Lista produktów, na których eksport przyznawane są refundacje, o których mowa w art. 33 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999, wysokości tych refundacji i miejsca przeznaczenia zostały określone w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
2.
Produkty muszą spełniać odpowiednie warunki oznakowania sanitarnego, przewidziane przez:
- załącznik I rozdział XI dyrektywy 64/433/EWG,
- załącznik I rozdział VI dyrektywy 94/65/WE,
- załącznik B rozdział VI dyrektywy 77/99/EWG.
Artykuł 2
W przypadku, o którym mowa w art. 6 ust. 2 akapit trzeci, rozporządzenia (EWG) nr 1964/82, obniża się stawkę refundacji dla produktów oznaczonych kodem 0201 30 00 9100 o 14,00 EUR/100 kg.
Artykuł 3
Fakt, że w przypadku Rumunii i Bułgarii nie zostały ustalone żadne refundacje wywozowe, nie jest uważany za stanowiący zróżnicowanie refundacji.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie obowiązuje w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1111/2005
z dnia 24 czerwca 2005 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1365/75 w sprawie utworzenia Europejskiej Fundacji na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy
RADA UNII EUROPEJSKIEJ
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 308,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1365/75 z dnia 26 maja 1975 r. w sprawie utworzenia Europejskiej Fundacji na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy [2] zawiera przepisy dotyczące organizacji Fundacji, w szczególności jej Rady Administracyjnej.
Wymienione przepisy były kilkakrotnie zmieniane w następstwie przystąpienia nowych Państw Członkowskich, gdy skład Rady Administracyjnej należało poszerzyć o nowych członków.
(2) W zewnętrznej ocenie, jakiej Europejska Fundacja na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy (dalej zwana "Fundacją") została poddana w roku 2001, podkreślono konieczność dostosowania przepisów rozporządzenia (EWG) nr 1365/75 – w tym weryfikacji przepisów dotyczących Komitetu Ekspertów – tak aby Fundacja wraz ze swoimi strukturami zarządzania zachowała sprawność i skuteczność działania.
(3) Parlament Europejski wezwał Komisję do weryfikacji składu i metod pracy organów zarządzających agencji oraz przedstawienia odpowiednich wniosków.
(4) Wspólna opinia dotycząca przyszłych zasad kierowania organami Fundacji, Europejskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy oraz Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego, a także zasad funkcjonowania tych organów została przedłożona Komisji przez ich odpowiednie organy zarządzające lub administracyjne.
(5) Trójstronne kierowanie Fundacją, Europejską Agencją ds. Bezpieczeństwa i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy oraz Europejskim Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego przez przedstawicieli rządów, organizacji pracodawców i organizacji pracowników jest niezbędne dla ich skutecznej działalności.
(6) Uczestnictwo partnerów społecznych w zarządzaniu tymi trzema jednostkami wspólnotowymi tworzy specyficzną sytuację, która wymaga, aby działali oni według wspólnych przepisów.
(7) Istnienie w obrębie trójstronnej Rady Administracyjnej trzech grup składających się z przedstawicieli rządów, pracodawców i pracowników oraz wyznaczenie koordynatorów dla grup pracodawców i pracowników okazało się być bardzo istotne.
Układ ten powinien więc zostać sformalizowany oraz rozszerzony na grupę przedstawicieli rządów.
(8) Utrzymanie zasady trójstronnej reprezentacji każdego Państwa Członkowskiego zapewnia zaangażowanie wszystkich głównych zainteresowanych stron oraz uwzględnienie różnorodności interesów i sposobów podejścia, charakteryzujących zagadnienia społeczne.
(9) Konieczne jest przewidywanie skutków praktycznych dla Fundacji, jakie niesie nadchodzące rozszerzenie Unii.
Skład i działanie jej Rady Zarządzającej należy dostosować tak, aby uwzględnić przystąpienie nowych Państw Członkowskich.
(10) Biuro, o którym mowa w regulaminie Rady, musi być wzmocnione w celu zapewnienia ciągłości funkcjonowania Fundacji i sprawności w podejmowaniu przez nią decyzji; skład Biura powinien nadal odzwierciedlać trójstronną strukturę Rady Zarządzającej.
(11) Zgodnie z art. 3 Traktatu we wszystkich swoich działaniach Wspólnota zmierza do zniesienia nierówności oraz wspierania równouprawnienia mężczyzn i kobiet.
Właściwe jest zatem wspieranie dążenia do osiągnięcia zrównoważonej reprezentacji mężczyzn i kobiet w składzie Rady Zarządzającej.
(12) Rada Zarządzająca powinna mieć możliwość zapewnienia formalnego i czasowo ograniczonego udziału niezależnych ekspertów zgodnie ze szczególnymi potrzebami odnoszącymi się do realizacji programu pracy.
(13) Pracowników Europejskiej Fundacji na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy, która jest jedyną agencją Wspólnoty posiadającą własny regulamin pracowniczy, należy traktować w ten sam sposób jak innych pracowników zatrudnionych przez Wspólnoty na podstawie umowy, a także zagwarantować im takie same korzyści, jakie przysługują pracownikom zgodnie ze zmienionym regulaminem pracowniczym, nie naruszając przy tym praw nabytych, w szczególności w odniesieniu do rozwoju kariery i prawa do emerytury.
(14) W związku z tym rozporządzenie (EWG) nr 1365/75 powinno zostać odpowiednio zmienione.
(15) Traktat nie przewiduje w celu przyjęcia niniejszego rozporządzenia innych kompetencji niż określone w art. 308,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 1365/75 wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 3 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Fundacja współpracuje możliwie ściśle z wyspecjalizowanymi instytucjami, fundacjami i organami w Państwach Członkowskich lub na szczeblu międzynarodowym.
Fundacja zapewnia w szczególności odpowiednią współpracę z Europejską Agencją ds. Bezpieczeństwa i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy, bez uszczerbku dla swoich własnych celów.";
2) artykuł 5 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 5
Struktury kierownicze i struktury zarządzania Fundacją obejmują:
a) Radę Zarządzającą;
b) Biuro;
c) Dyrektora i zastępcę Dyrektora.";
3) artykuł 6 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 6
1.
W skład Rady Zarządzającej wchodzi:
a) po jednym członku z każdego Państwa Członkowskiego reprezentującym jego rząd;
b) po jednym członku z każdego Państwa Członkowskiego reprezentującym organizacje pracodawców;
c) po jednym członku z każdego Państwa Członkowskiego reprezentującym organizacje pracownicze;
d) trzech członków reprezentujących Komisję.
2.
Członkowie, o których mowa w ust. 1 lit. a), b) i c), są mianowani przez Radę UE na zasadzie: jeden członek na każde Państwo Członkowskie oraz na każdą z wyżej wymienionych kategorii.
Jednocześnie Rada UE wyznacza na tych samych warunkach zastępcę uczestniczącego w posiedzeniach Rady Zarządzającej wyłącznie w przypadku nieobecności danego członka.
Komisja wyznacza członków i ich zastępców, którzy mają ją reprezentować, mając na względzie zrównoważoną reprezentację mężczyzn i kobiet.
Przedstawiając listy kandydatów, Państwa Członkowskie oraz organizacje pracodawców i organizacje pracowników starają się zapewnić zrównoważoną reprezentację mężczyzn i kobiet w składzie Rady Zarządzającej.
Lista członków Rady Zarządzającej jest publikowana przez Radę w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej oraz przez Fundację na jej stronie internetowej.
3.
Kadencja członków Rady Zarządzającej wynosi trzy lata.
Jest ona odnawialna.
Po upływie kadencji lub w przypadku rezygnacji członkowie pozostają na stanowisku do chwili przedłużenia ich nominacji lub wyznaczenia następcy.
4.
Rada Zarządzająca wybiera swojego przewodniczącego oraz trzech jego zastępców – po jednym spośród trzech grup określonych w ust. 7 i jednego z przedstawicieli Komisji – na okres jednego roku, który może być odnowiony.
5.
Przewodniczący zwołuje Radę Zarządzającą co najmniej raz w roku.
Przewodniczący zwołuje dodatkowe posiedzenia na wniosek co najmniej jednej trzeciej członków Rady Zarządzającej.
6.
Decyzje Rady Zarządzającej są podejmowane bezwzględną większością głosów jej członków.
7.
W Radzie Zarządzającej, przedstawiciele rządów, organizacji pracowników i organizacji pracodawców tworzą odrębne grupy.
Każda grupa wyznacza koordynatora, który bierze udział w posiedzeniach Rady Zarządzającej.
Koordynatorzy grup pracowników i pracodawców są przedstawicielami swoich organizacji na szczeblu europejskim.
Koordynatorzy, którzy nie zostali mianowani członkami Rady Zarządzającej w rozumieniu ust. 1, uczestniczą w jej posiedzeniach bez prawa głosu.
8.
Rada Zarządzająca powołuje Biuro składające się z 11 członków.
W skład Biura wchodzi przewodniczący Rady Zarządzającej i trzech jego zastępców, po jednym koordynatorze z każdej grupy, o których mowa w ust. 7, oraz po jednym dodatkowym przedstawicielu każdej z grup i Komisji.
Każda grupa może wyznaczyć nie więcej niż trzech zastępców, którzy uczestniczą w posiedzeniach Biura w przypadku nieobecności pełnoprawnych członków.
9.
Rada Zarządzająca decyduje o rocznej liczbie posiedzeń Biura.
Przewodniczący Biura zwołuje dodatkowe posiedzenia na wniosek jego członków.
10.
Decyzje Biura są podejmowane w drodze porozumienia.
Jeżeli nie uda się osiągnąć porozumienia, Biuro przekazuje sprawę do Rady Zarządzającej, która podejmuje decyzję.
11.
Rada Zarządzająca jest na bieżąco w pełni informowana o działalności i decyzjach Biura.";
4) w art. 7 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Rada Zarządzająca zarządza Fundacją i określa jej wytyczne.
Na podstawie projektu przedłożonego przez dyrektora, Rada Zarządzająca, w porozumieniu z Komisją, przyjmuje programy roczne oraz czteroletnie odnawialne programy Fundacji.";
b) ustęp 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Rada Zarządzająca, po otrzymaniu opinii Komisji, przyjmuje swój regulamin, który określa praktyczne zasady jej działalności.
O postanowieniach regulaminu informowany jest Parlament Europejski i Rada.
W terminie trzech miesięcy od otrzymania regulaminu Rada, działając zwykłą większością głosów, może zmienić postanowienia regulaminu.";
c) dodaje się następujący ustęp:
"4.
Bez uszczerbku dla zakresu odpowiedzialności Dyrektora określonego w art. 8 i 9, Biuro, zgodnie z upoważnieniem Rady Zarządzającej, kontroluje wprowadzanie w życie decyzji Rady Zarządzającej i podejmuje wszelkie niezbędne środki w celu właściwego zarządzania Fundacją między posiedzeniami Rady Zarządzającej.
Rada Zarządzająca nie może przekazać na rzecz Biura uprawnień, o których mowa w art. 12 i 15.";
5) artykuły 9 i 10 otrzymują następujące brzmienie:
"Artykuł 9
1.
Dyrektor jest odpowiedzialny za zarządzanie Fundacją, jak również za wykonanie decyzji i realizację programów przyjętych przez Radę Zarządzającą i Biuro.
Dyrektor jest prawnym przedstawicielem Fundacji.
2. Dyrektor wykonuje kompetencje określone w art. 17 ust. 1 bez uszczerbku dla art. 8 ust. 1.
3.
Dyrektor przygotowuje prace Rady Zarządzającej i Biura.
Dyrektor lub zastępca Dyrektora, lub oboje, biorą udział w posiedzeniach Rady Zarządzającej i Biura.
4.
Dyrektor ponosi odpowiedzialność względem Rady Zarządzającej za prowadzenie Fundacji.
Artykuł 10
Na podstawie wniosku Dyrektora Rada Zarządzająca może dokonać wyboru niezależnych ekspertów i zasięgnąć ich opinii na temat szczegółowych zagadnień odnoszących się do odnawialnego programu czteroletniego i rocznego programu pracy.";
6) skreśla się art. 11.
7) w art. 12 wprowadza się następujące zmiany:
a) w art. 12 ust. 1 akapity drugi i trzeci otrzymują brzmienie:
"1.
Dyrektor opracowuje roczny program pracy przed 1 lipca każdego roku na podstawie wytycznych, o których mowa w art. 7.
Roczny program pracy jest częścią odnawialnego programu czteroletniego.
Do projektów ujętych w rocznym programie pracy dołącza się kosztorys niezbędnych wydatków.
Przy opracowywaniu programów Dyrektor uwzględnia opinie instytucji Wspólnoty oraz Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego.";
b) artykuł 12 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Dyrektor przekazuje Radzie Zarządzającej programy w celu ich zatwierdzenia.";
8) artykuł 17 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 17
1.
Pracownicy Fundacji zatrudnieni po dniu 4 sierpnia 2005 r. podlegają przepisom Regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich lub Warunków zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich zawartym w rozporządzeniu (EWG, Euratom, EWWiS) nr 259/68 [3] (WZIP).
Zastosowanie mają przepisy sekcji 2 załącznika XIII Regulaminu pracowniczego.
2. Wszystkie umowy o pracę zawarte między Fundacją a jej pracownikami na podstawie rozporządzenia (EWWiS, EWG, Euratom) nr 1860/76 [4] przed dniem 4 sierpnia 2005 r. uznaje się za zawarte na podstawie art. 2 lit. a) WZIP. Przepisy sekcji 1, 3 i 4, z wyjątkiem art. 22 ust. 2 oraz załącznika XIII Regulaminu pracowniczego, mają zastosowanie do tych umów począwszy od tej samej daty.
Pracownicy mają prawo do rozwiązania umowy z tą datą bez wymogu zachowania okresu wypowiedzenia przewidzianego w art. 45 rozporządzenia (EWWiS, EWG, Euratom) nr 1860/76.
Do celów wypłaty świadczeń przewidzianych w przypadku rozwiązania umowy oraz świadczeń dla bezrobotnych uznaje się, że umowa w takich przypadkach zostaje rozwiązana z inicjatywy Fundacji.
3.
Fundacja wykonuje wobec pracowników kompetencje organu powołującego lub, w zależności od przypadku, organu upoważnionego do zawierania umów.
4.
Rada Zarządzająca przyjmuje w porozumieniu z Komisją odpowiednie przepisy wykonawcze.
9) W każdym przypadku gdy w artykułach pojawia się termin "Rada Administracyjna" lub "Zarząd", zastępuje się go terminem "Rada Zarządzająca".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1112/2005
z dnia 24 czerwca 2005 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2062/94 ustanawiające Europejską Agencję ds. Bezpieczeństwa i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 308,
uwzględniając wniosek Komisji wniesiony po konsultacji z Komitetem Doradczym ds. Bezpieczeństwa i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 2062/94 z 18 lipca 1994 r. ustanawiające Europejską Agencję ds. Bezpieczeństwa i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy [2] zawiera przepisy dotyczące celów, zadań i organizacji Agencji, w szczególności jej zarządu.
Przepisy te zostały zmienione po przystąpieniu Austrii, Finlandii i Szwecji, kiedy zaszła potrzeba uzupełnienia składu zarządu o nowych członków.
(2) Bezpieczeństwo i ochrona zdrowia w miejscu pracy, będące kluczowym elementem podnoszenia jakości zatrudnienia, stanowią jeden z najważniejszych obszarów polityki społecznej Unii Europejskiej.
Komunikat Komisji w sprawie "Dostosowania do zmian w miejscu pracy i w społeczeństwie: nowa strategia wspólnotowa dotycząca ochrony zdrowia i bezpieczeństwa w miejscu pracy 2002–2006" z dnia 11 marca 2002 r. podkreśla ważną rolę, jaką ma do odegrania Europejska Agencja ds. Bezpieczeństwa i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy, zwana dalej "Agencją", w działaniach w zakresie wspierania, podnoszenia świadomości oraz w działaniach wyprzedzających, potrzebnych do osiągnięcia celów określonych w tym dokumencie.
(3) Rezolucja Rady z dnia 3 czerwca 2002 r. w sprawie komunikatu Komisji "Dostosowanie do zmian w miejscu pracy i w społeczeństwie: nowa strategia wspólnotowa dotycząca ochrony zdrowia i bezpieczeństwa w miejscu pracy 2002–2006" [3] wymaga od Agencji odgrywania czołowej roli w gromadzeniu i rozpowszechnianiu informacji na temat dobrych praktyk, podnoszenia świadomości i przewidywania zagrożeń.
Rada wzywa Komisję do wspierania współpracy między Państwami Członkowskimi i partnerami społecznymi na szczeblu europejskim z myślą o przyszłym rozszerzeniu i z zadowoleniem przyjmuje zamiar przedstawienia przez Komisję wniosku w sprawie poprawy funkcjonowania Agencji i jej zadań w świetle zewnętrznego sprawozdania oceniającego oraz opinii Komitetu Doradczego na temat tego sprawozdania.
(4) Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 23 października 2002 r. w sprawie komunikatu Komisji: "Dostosowanie do zmian w miejscu pracy i w społeczeństwie: nowa strategia wspólnotowa dotycząca ochrony zdrowia i bezpieczeństwa w miejscu pracy 2002–2006" również popiera ideę przyznania Agencji wiodącej roli jako kluczowemu partnerowi w pozalegislacyjnej działalności w zakresie ochrony zdrowia i bezpieczeństwa na szczeblu Wspólnoty i wyraża nadzieję, że Europejska Fundacja na Rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy oraz Agencja będą nadal rozwijać swą współpracę zgodnie z zadaniami każdej z nich w tym obszarze polityki.
(5) Opinia Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 17 czerwca 2002 r. w sprawie komunikatu Komisji "Dostosowanie do zmian w miejscu pracy i w społeczeństwie: nowa strategia wspólnotowa dotycząca ochrony zdrowia i bezpieczeństwa w miejscu pracy (2002–2006)" [4] podkreśla rolę agencji w ocenie zagrożeń i potrzebę stałych kontaktów pomiędzy Agencją oraz Europejską Fundacją na Rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy w celu unikania powielania działań i stymulowania wspólnej refleksji.
(6) Komunikat Komisji w sprawie "Oceny Agencji ds. Bezpieczeństwa i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy", opracowany zgodnie z art. 23 rozporządzenia (WE) nr 2062/94 i oparty na ocenie zewnętrznej przeprowadzonej w 2001 r., a także na wypowiedziach zarządu i Komitetu Doradczego Komisji ds. Bezpieczeństwa i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy, podkreśla potrzebę zmiany rozporządzenia (WE) nr 2062/94 w celu utrzymania i poprawy sprawności i skuteczności Agencji oraz jej struktur zarządzania.
(7) Parlament Europejski wezwał Komisję do dokonania przeglądu składu i metod pracy organów poszczególnych agencji i do przedstawienia odpowiednich wniosków.
(8) Wspólna opinia na temat przyszłego zarządzania i funkcjonowania organów zarządzających Agencji, Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego oraz Europejskiej Fundacji na Rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy została przedstawiona Komisji przez ich odpowiednie organy zarządzające lub administracyjne.
(9) Trójstronne zarządzanie Agencją, Europejskim Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego oraz Europejską Fundacją na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy przez przedstawicieli rządów, organizacji pracodawców i organizacji pracowników ma zasadnicze znaczenie dla skutecznej działalności tych organów.
(10) Uczestnictwo partnerów społecznych w zarządzaniu tymi trzema organami Wspólnoty tworzy specyficzną sytuację, która wymaga, aby działały one na podstawie wspólnych przepisów.
(11) Istnienie w obrębie trójstronnej struktury zarządu trzech grup, obejmujących przedstawicieli rządów, pracodawców i pracowników, a także wyznaczenie koordynatora dla grup pracodawców i pracowników, okazało się mieć zasadnicze znaczenie.
Takie rozwiązanie powinno więc zostać sformalizowane i rozszerzone na grupę obejmującą przedstawicieli rządów.
Zgodnie z wytycznymi dotyczącymi tworzenia przyszłych organów Wspólnoty, zawartymi w komunikacie Komisji "Ramy działania europejskich agencji regulacyjnych", w szczególności wobec potrzeby reprezentacji odpowiednich zainteresowanych podmiotów w zarządach tych organów, i zgodnie z zasadą uzgodnioną przez głowy państw i szefów rządów, dotyczącą aktywniejszego zaangażowania partnerów społecznych w rozwój Agendy Polityki Społecznej, wszyscy członkowie zarządu (przedstawiciele rządów, pracodawców, pracowników oraz Komisji) powinni jednakowo dysponować jednym głosem.
(12) Utrzymanie zasady trójstronnej reprezentacji z każdego Państwa Członkowskiego zapewnia zaangażowanie wszystkich głównych zainteresowanych podmiotów oraz uwzględnienie różnorodności interesów i sposobów podejścia, charakteryzującej zagadnienia społeczne.
(13) Konieczne jest przewidywanie praktycznych skutków, jakie będzie mieć dla Agencji zbliżające się rozszerzenie Unii.
Należy dostosować skład i sposób funkcjonowania zarządu Agencji, tak by uwzględniały one przystąpienie nowych Państw Członkowskich.
(14) Biuro, o którym mowa w regulaminie zarządu, wymaga wzmocnienia w celu zapewnienia ciągłości funkcjonowania Agencji i skutecznego podejmowania przez nią decyzji.
Skład biura powinien w dalszym ciągu odzwierciedlać trójstronną strukturę organu zarządzającego.
(15) Zgodnie z art. 3 Traktatu Wspólnota zmierza do zniesienia nierówności oraz wspierania równości mężczyzn i kobiet we wszystkich swych działaniach.
Dlatego właściwe jest wprowadzenie zachęt do zapewnienia zrównoważonej reprezentacji mężczyzn i kobiet w składzie organu zarządzającego.
(16) W związku z tym rozporządzenie (WE) nr 2062/94 powinno zostać odpowiednio zmienione.
(17) Traktat nie przewiduje w celu przyjęcia niniejszego rozporządzenia innych kompetencji, niż określone w art. 308,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 2062/94 wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 2 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
Cel
W interesie poprawy środowiska pracy w zakresie ochrony bezpieczeństwa i zdrowia pracowników, zgodnie z postanowieniami Traktatu i kolejnymi strategiami oraz programami działań Wspólnoty w dziedzinie bezpieczeństwa i ochrony zdrowia w miejscu pracy, celem Agencji jest zapewnienie organom Wspólnoty, Państwom Członkowskim, partnerom społecznym i wszystkim podmiotom zaangażowanym w tej dziedzinie, informacji technicznej, naukowej i gospodarczej do wykorzystania w dziedzinie bezpieczeństwa i ochrony zdrowia w miejscu pracy.";
2) w art. 3 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 1 wprowadza się następujące zmiany:
i) litery a) i b) otrzymują brzmienie:
"a) gromadzeniem, analizowaniem i rozpowszechnianiem informacji technicznych, naukowych i gospodarczych w Państwach Członkowskich w celu przekazywania ich organom Wspólnoty, Państwom Członkowskim i zainteresowanym stronom; gromadzenie ma na celu identyfikację zagrożeń i dobrych praktyk, jak również istniejących priorytetów i programów krajowych oraz zapewnienie niezbędnych danych przy opracowywaniu priorytetów i programów Wspólnoty;
b) gromadzeniem i analizowaniem informacji technicznych, naukowych i gospodarczych na temat badań nad bezpieczeństwem i ochroną zdrowia w miejscu pracy, jak również innych działań badawczych dotyczących aspektów związanych z bezpieczeństwem i ochroną zdrowia w miejscu pracy oraz rozpowszechnianiem rezultatów badań i prac badawczych;";
ii) litery h) oraz i) otrzymują brzmienie:
"h) zapewnianiem informacji technicznych, naukowych i gospodarczych na temat metod i narzędzi realizacji działań prewencyjnych, identyfikowaniem dobrych praktyk oraz wspieraniem działań prewencyjnych, ze zwróceniem szczególnej uwagi na specyficzne problemy małych i średnich przedsiębiorstw.
W odniesieniu do dobrych praktyk, Agencja powinna w szczególności koncentrować się na tych praktykach, które stanowią praktyczne narzędzia stosowane przy ocenie zagrożeń dla bezpieczeństwa i zdrowa w miejscu pracy, oraz na określaniu środków przeciwdziałania takim zagrożeniom;
i) przyczynianiem się do opracowywania strategii oraz programów działań Wspólnoty w dziedzinie ochrony bezpieczeństwa i zdrowia w miejscu pracy, bez uszczerbku dla sfery kompetencji Komisji;";
iii) dodaje się lit. j) w brzmieniu:
"j) zapewnianiem, by informacje rozpowszechniane były w formie zrozumiałej dla odbiorców końcowych. W tym celu Agencja ściśle współpracuje z krajowymi centrami koordynacji informacji, o których mowa w art. 4 ust. 1, zgodnie z przepisami art. 4 ust. 2;";
b) ustęp 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Agencja współpracuje jak najściślej z istniejącymi instytucjami, fundacjami, specjalistycznymi organami i programami na szczeblu Wspólnoty w celu unikania wszelkich przypadków powielania działań.
W szczególności Agencja zapewnia właściwą współpracę z Europejską Fundacją na Rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy, bez uszczerbku dla jej własnych celów.";
3) w art. 4 wprowadza się następujące zmiany:
a) w art. 4 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Agencja tworzy sieć informacyjną obejmującą:
- główne elementy składowe krajowych sieci informacyjnych, w tym organizacje krajowych partnerów społecznych, zgodnie z ustawodawstwem krajowym lub praktyką krajową,
- krajowe centra koordynacji informacji,
- przyszłe jednostki wyspecjalizowane.";
b) w art. 4 ust. 2 akapity pierwszy i drugi otrzymują brzmienie:
"2.
Państwa Członkowskie regularnie informują Agencję o głównych elementach składowych swych krajowych sieci informacyjnych w dziedzinie bezpieczeństwa i ochrony zdrowia w miejscu pracy, w tym o wszelkich instytucjach, które w ich ocenie mogą wnieść wkład w działalność Agencji, z uwzględnieniem potrzeby zapewnienia możliwie pełnego objęcia poszczególnych państw ich zasięgiem terytorialnym.
Właściwe władze krajowe lub instytucja krajowa wskazana przez nie jako krajowe centrum koordynacji informacji koordynują lub przekazują informacje dostarczane Agencji na szczeblu krajowym, w ramach porozumienia zawartego między każdym krajowym centrum koordynacji informacji a Agencją na podstawie przyjętego programu prac Agencji.
Władze krajowe biorą pod uwagę punkt widzenia partnerów społecznych na szczeblu krajowym, zgodnie z ustawodawstwem krajowym lub praktyką krajową.";
4) dodaje się art. 7a w następującym brzmieniu:
"Artykuł 7a
Struktury zarządzania i kierowania
W skład struktur zarządzania i kierowania Agencją wchodzą:
a) Rada Zarządzająca;
b) Biuro;
c) Dyrektor.";
5) artykuł 8 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 8
Rada Zarządzająca
1.
W skład Rady Zarządzającej wchodzi:
a) po jednym członku z każdego Państwa Członkowskiego reprezentującym rząd;
b) po jednym członku z każdego Państwa Członkowskiego reprezentującym organizacje pracodawców;
c) po jednym członku z każdego Państwa Członkowskiego reprezentującym organizacje pracowników;
d) trzech członków reprezentujących Komisję.
2.
Członków, o których mowa w ust. 1 lit. a), b) i c), powołuje Rada spośród członków i zastępców członków Komitetu Doradczego ds. Bezpieczeństwa i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy.
Członków, o których mowa w ust. 1 lit. a), powołuje się na wniosek Państw Członkowskich.
Członków, o których mowa w ust. 1 lit. b) i c), powołuje się na wniosek rzeczników odpowiednich grup w Komitecie.
Wnioski pochodzące od trzech wymienionych grup reprezentowanych w Komitecie przedkłada się Radzie; wnioski przekazuje się także Komisji w celach informacyjnych.
W tym samym czasie i na takich samych zasadach, jak w przypadku członka Rady Zarządzającej, Rada powołuje zastępcę członka, uczestniczącego w posiedzeniach Rady Zarządzającej w przypadku nieobecności członka.
Powołując reprezentujących ją członków i zastępców członków, Komisja bierze pod uwagę potrzebę zrównoważonej reprezentacji mężczyzn i kobiet.
Przedkładając listy kandydatów, Państwa Członkowskie, organizacje pracodawców i organizacje pracowników dążą do zapewnienia sprawiedliwej reprezentacji poszczególnych zainteresowanych sektorów gospodarki w składzie rady zarządzającej, a także do zapewnienia zrównoważonej reprezentacji mężczyzn i kobiet. Wnioski są składane w terminie trzech miesięcy od odnowienia składu Komitetu Doradczego ds. Bezpieczeństwa i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy, zgodnie z przepisami art. 3 ust. 3 i 4 oraz art. 4 ust. 1 decyzji Rady z dnia 22 lipca 2003 r. ustanawiającej Komitet Doradczy ds. Bezpieczeństwa i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy [5].
Lista członków Rady Zarządzającej jest publikowana przez Radę w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej oraz przez Agencję na jej stronie internetowej.
3.
Kadencja członków Rady Zarządzającej trwa trzy lata.
Jest ona odnawialna.
W drodze wyjątku, kadencję członków Rady Zarządzającej pełniących funkcję w dniu wejścia w życie niniejszego rozporządzenia przedłuża się do chwili powołania nowej Rady Zarządzającej zgodnie z przepisami ust. 2.
Po upływie kadencji członków lub w wypadku ich rezygnacji, pełnią oni swoje funkcje do czasu ich ponownego powołania lub zastąpienia.
4.
W obrębie Rady Zarządzającej tworzy się grupy obejmujące odpowiednio przedstawicieli rządów, organizacji pracodawców i organizacji pracowników.
Każda grupa wyznacza koordynatora, który uczestniczy w zebraniach Rady Zarządzającej.
Koordynatorzy grup pracodawców i pracowników są, odpowiednio, przedstawicielami swoich organizacji na szczeblu europejskim.
Koordynatorzy, którzy nie zostali powołani na członków Rady Zarządzającej w rozumieniu ust. 1, uczestniczą w posiedzeniach bez prawa głosu.
Rada zarządzająca wybiera przewodniczącego oraz trzech wiceprzewodniczących – po jednym z każdej z trzech grup, o których mowa powyżej, oraz jednego spośród przedstawicieli Komisji – na okres jednego roku, z możliwością ponownego wyboru.
5.
Przewodniczący zwołuje Radę Zarządzającą co najmniej raz w roku.
Przewodniczący zwołuje dodatkowe posiedzenia na żądanie co najmniej jednej trzeciej członków Rady Zarządzającej.
6.
Każdy z członków Rady Zarządzającej dysponuje jednym głosem, a decyzje podejmowane są bezwzględną większością głosów.
Jednakże decyzje podejmowane w ramach rocznego programu prac i mające konsekwencje budżetowe dla krajowych centrów koordynacji informacji wymagają również zgody większości w grupie przedstawicieli rządów.
Rada zarządzająca określa pisemną procedurę podejmowania decyzji, do której odpowiednio stosuje się przepisy akapitu pierwszego.
7.
Rada Zarządzająca, po uzyskaniu opinii Komisji, przyjmuje swój regulamin, zawierający ustalenia praktyczne dotyczące jej działalności.
O treści regulaminu informowany jest Parlament Europejski oraz Rada.
W terminie trzech miesięcy od przekazania regulaminu Radzie, może ona zmienić jego postanowienia działając zwykłą większością głosów.
8.
Rada Zarządzająca tworzy Biuro składające się z 11 członków.
W skład biura wchodzi przewodniczący i trzech wiceprzewodniczących Rady Zarządzającej, po jednym koordynatorze z każdej grupy, o których mowa w ust. 4 akapit pierwszy, oraz po jednym dodatkowym przedstawicielu każdej grupy i Komisji.
Każda grupa może wskazać do trzech zastępców członków, biorących udział w posiedzeniach Biura pod nieobecność pełnych członków.
9.
Bez uszczerbku dla obowiązków dyrektora wyszczególnionych w art. 11, Biuro kontroluje, w zakresie uprawnień przekazanych przez Radę Zarządzającą, wykonywanie decyzji Rady Zarządzającej oraz podejmuje wszelkie niezbędne działania służące właściwemu kierowaniu Agencją między posiedzeniami Rady Zarządzającej.
Rada Zarządzająca nie może przekazać na rzecz Biura uprawnień, o których mowa w art. 10, 13, 14 i 15.
10.
Liczbę posiedzeń Biura w ciągu roku określa Rada Zarządzająca.
Przewodniczący Biura zwołuje dodatkowe posiedzenia na wniosek jego członków.
11.
Biuro podejmuje decyzje w drodze porozumienia.
Jeżeli nie jest możliwe osiągnięcie porozumienia, Biuro przekazuje sprawę do decyzji Rady Zarządzającej.
12.
Rada Zarządzająca jest na bieżąco w pełni informowana o działaniach i decyzjach podejmowanych przez Biuro.
6) w art. 9 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Przewodniczący Rady Zarządzającej i dyrektor Europejskiej Fundacji na Rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy mają możliwość uczestniczenia w posiedzeniach Rady Zarządzającej w charakterze obserwatorów.";
7) w art. 10 wprowadza się następujące zmiany:
a) artykuł 10 ust. 1 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"1.
Rada Zarządzająca określa strategiczne cele Agencji.
Rada Zarządzająca przyjmuje w szczególności budżet, odnawialny program czteroletni i program roczny na podstawie projektu przygotowanego przez dyrektora, o którym mowa w art. 11, po konsultacji ze służbami Komisji i Komitetem Doradczym ds. Bezpieczeństwa i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy.";
b) w art. 10 ust. 1 skreśla się akapit czwarty;
8) artykuł 11 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Dyrektor jest prawnym przedstawicielem Agencji i odpowiada za:
a) właściwe przygotowanie i realizację decyzji oraz programów przyjętych przez Radę Zarządzającą i Biuro;
b) zarządzanie i bieżące kierowanie Agencją;
c) przygotowywanie i publikację sprawozdania, o którym mowa w art. 10 ust. 2;
d) wykonywanie zleconych zadań;
e) wszelkie sprawy kadrowe;
f) przygotowywanie posiedzeń Rady Zarządzającej i Biura.";
9) ilekroć w artykułach pojawia się określenie "zarząd", zastępuje się je określeniem "Rada Zarządzająca".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1113/2005
z dnia 12 lipca 2005 r.
kończące pod kątem nowego eksportera przegląd rozporządzenia (WE) nr 1995/2000 nakładającego ostateczne cła antydumpingowe na przywóz roztworu saletrzano-mocznikowego, pochodzącego między innymi z Algierii
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską.
rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [1] ("rozporządzenie podstawowe"), w szczególności jego art. 11 ust. 4,
uwzględniając wniosek przedłożony przez Komisję po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
1.
OBOWIĄZUJĄCE ŚRODKI
(1) Obecnie obowiązujące środki na przywóz do Wspólnoty roztworu saletrzano-mocznikowego ("UAN") pochodzącego z Algierii są ostatecznym cłem antydumpingowym nałożonym na mocy rozporządzenia (WE) nr 1995/2000 [2].
Zgodnie z tym samym rozporządzeniem środki antydumpingowe obowiązują wobec UAN pochodzących z Białorusi, Rosji i Ukrainy.
2.
BIEŻĄCE DOCHODZENIE
2.1.
Wniosek o przeprowadzenie rewizji
(2) Po nałożeniu ostatecznego cła antydumpingowego na przywóz UAN pochodzących z Algierii Komisja otrzymała wniosek o wszczęcie przeglądu pod kątem nowego eksportera na mocy rozporządzenia (WE) nr 1995/2000 zgodnie z art. 11 ust. 4 rozporządzenia podstawowego od algierskiego przedsiębiorstwa Fertial SPA ("wnioskodawca").
Wnioskodawca twierdził, że nie jest powiązany w żaden sposób z producentem eksportującym z Algierii, podlegającymi obowiązującym środkom antydumpingowym w odniesieniu do UAN.
Ponadto zapewnił, że nie prowadził wywozu UAN do Wspólnoty w czasie pierwotnego okresu objętego dochodzeniem (tj. od dnia 1 czerwca 1998 r. do dnia 31 maja 1999 r.), ale zaczął prowadzić wywóz UAN do Wspólnoty w późniejszym okresie.
2.2.
Wszczęcie przeglądu dotyczącego nowego eksportera
(3) Komisja zbadała dowody przedstawione przez wnioskodawcę i uznała je za wystarczające do uzasadnienia rozpoczęcia przeglądu zgodnie z przepisami art. 11 ust. 4 rozporządzenia podstawowego. Po konsultacji z Komitetem Doradczym oraz po umożliwieniu przedstawienia uwag przez odpowiedni przemysł wspólnotowy Komisja wszczęła, na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 1795/2004 [3], przegląd rozporządzenia (WE) nr 1995/2000 w odniesieniu do wnioskodawcy i rozpoczęła swoje dochodzenie.
(4) Zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1795/2004 zniesiono cło antydumpingowe w wysokości 6,88 EUR za tonę nałożone na mocy rozporządzenia (WE) nr 1995/2000 na przywóz UAN wyprodukowanych między innymi przez wnioskodawcę. Równocześnie, zgodnie z art. 14 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, władze celne zostały poinstruowane o powzięciu odpowiednich kroków celem zarejestrowania tego rodzaju przywozu.
2.3.
Produkt objęty postępowaniem
(5) Produkt objęty obecnym postępowaniem jest taki sam jak podczas dochodzenia, które doprowadziło do nałożenia obowiązujących środków na przywóz UAN pochodzących z Algierii ("dochodzenie pierwotne"), tzn. mieszaniny mocznika i azotanu amonu w roztworach wodnym lub amoniakalnym, zwykle zgłaszane w ramach kodu CH 31028000 i pochodzące z Algierii.
2.4.
Zainteresowane strony
(6) Komisja oficjalnie powiadomiła wnioskodawcę oraz przedstawicieli kraju wywozu o wszczęciu przeglądu.
Zainteresowanym stronom umożliwiono przedstawienie ich uwag na piśmie oraz złożenie ustnych wyjaśnień.
(7) Komisja przesłała wnioskodawcy kwestionariusz i otrzymała wyczerpującą odpowiedź w ustalonym terminie.
Komisja zgromadziła i zweryfikowała wszelkie informacje uznane za niezbędne dla celów określenia dumpingu oraz przeprowadziła wizytę weryfikacyjną na terenie firmy wnioskodawcy.
2.5.
Okres objęty dochodzeniem
(8) Dochodzenie w sprawie dumpingu objęło okres od dnia 1 lipca 2003 r. do dnia 30 czerwca 2004 r. (zwany dalej "okresem objętym dochodzeniem").
3.
WYNIKI DOCHODZENIA
(9) Dochodzenie potwierdziło, że wnioskodawca nie prowadził wywozu produktu rozpatrywanego w pierwotnym okresie objętym dochodzeniem oraz że rozpoczął wywóz do Wspólnoty po tym okresie.
(10) Przedstawiciele przemysłu Wspólnoty twierdzili, że wnioskodawca był powiązany z producentem eksportującym objętym dochodzeniem pierwotnym.
Mimo iż przedsiębiorstwo powiązane z wnioskodawcą również dostarczało surowców producentowi eksportującemu objętemu dochodzeniem pierwotnym, nic nie wskazywało na fakt, iż tego rodzaju powiązania wykraczały poza zwykłe transakcje handlowe.
Rzeczywiście, stwierdzono, że przedsiębiorstwo powiązane z wnioskodawcą nie było powiązane z producentem eksportującym objętym dochodzeniem pierwotnym.
Dlatego też argument, zgodnie z którym wnioskodawca był powiązany z producentem eksportującym objętym dochodzeniem pierwotnym, uznano za niemający żadnych podstaw.
(11) Jednakże w toku dochodzenia ustalono, że dane dotyczące rejestru rachunku kosztów wnioskodawcy zawierały znaczne braki i nie można ich było uznać za właściwą podstawę do określenia własnego marginesu dumpingu wnioskodawcy.
(12) Stwierdzono, że koszty surowców przekazane przez wnioskodawcę były oparte raczej na obliczeniach szacunkowych dotyczących połowy okresu objętego dochodzeniem, nie zaś na kosztach rzeczywistych.
(13) Ponadto przedstawione koszty, uzyskane na podstawie obliczeń systemu księgowego przedsiębiorstwa nie zgadzały się z księgowością ogólną.
Rzeczywiście, nie znaleziono powiązania pomiędzy dwoma wspomnianymi systemami księgowania (księgowość kosztów i księgowość ogólna) używanych przez przedmiotowe przedsiębiorstwo, ponieważ danych liczbowych ujętych w dokumentach dotyczących księgowości kosztów nie dało się porównać z danymi liczbowymi ujętymi w dokumentach dotyczących księgowości ogólnej.
Wreszcie, nie znaleziono żadnego dowodu, dzięki któremu można by wykazać, że dokumenty przedsiębiorstwa dotyczące księgowości kosztów były prawidłowe i odzwierciedlały rzeczywiste koszta poniesione w okresie objętym dochodzeniem.
Dlatego też nie można było wykazać, że wspomniana dokumentacja w odpowiedni sposób wykazuje koszta związane z produkcją i sprzedażą produktu rozpatrywanego.
(14) W związku z powyższym nie można było ustalić indywidualnego marginesu dumpingu.
4.
WNIOSEK
(15) Należy zauważyć, że celem niniejszego przeglądu, wszczętego na wniosek przedsiębiorstwa Fertial, było określenie indywidualnego marginesu dumpingu wnioskodawcy, który rzekomo różni się od obecnego marginesu rezydualnego stosowanego do przywozu UAN z Algierii.
(16) Ponieważ w toku dochodzenia nie udało się ustalić, czy indywidualny margines dumpingu wnioskodawcy rzeczywiście różnił się od rezydualnego marginesu dumpingu ustalonego w dochodzeniu pierwotnym, wniosek Fertial SPA należy odrzucić oraz zakończyć przegląd pod kątem nowego eksportera.
Rezydualny margines dumpingu ustalony w dochodzeniu pierwotnym, tzn. 9,7 % (lub 6,88 EUR za tonę), należy utrzymać, ponieważ nic nie wskazuje na to, że wnioskodawca prowadził dumping na innym poziomie.
5.
NAŁOŻENIE CŁA ANTYDUMPINGOWEGO Z MOCĄ WSTECZNĄ
(17) W świetle powyższych ustaleń cło antydumpingowe mające zastosowanie do wnioskodawcy nakłada się z mocą wsteczną na przywóz rozpatrywanego produktu, który poddano obowiązkowi rejestracji zgodnie z art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1795/2004.
6.
ZAWIADOMIENIE
(18) Zainteresowane strony zostały poinformowane o wszystkich zasadniczych faktach i okolicznościach, na podstawie których wyciągnięto powyższy wniosek.
(19) Wnioskodawca zakwestionował wnioski Komisji, twierdząc, że dostarczono wszystkich wymaganych informacji.
Niemniej jednak nie przedstawiono żadnych nowych dowodów, które mogłyby stanowić podstawę do ponownego rozpatrzenia wyżej wspomnianych wniosków, a zatem wnioski te zatwierdzono.
(20) Niniejszy przegląd nie zmienia daty wygaśnięcia środków nałożonych na mocy rozporządzenia (WE) nr 1995/2000, zgodnie z art. 11 ust. 2 podstawowego rozporządzenia.
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejszym zamyka się przegląd pod kątem nowego eksportera wszczęty na mocy rozporządzenia (WE) nr 1795/2004.
2.
Cło nałożone zgodnie z art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1995/2000 na wszystkie przedsiębiorstwa w Algierii niniejszym nakłada się z mocą wsteczną na przywóz mieszanin mocznika i azotanu amonu w roztworach wodnym lub amoniakalnym, zarejestrowany zgodnie z art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1795/2004.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1114/2005
z dnia 14 lipca 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 15 lipca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1115/2005
z dnia 14 lipca 2005 r.
w sprawie wydawania pozwoleń na przywóz w odniesieniu do przywozu niektórych grzybów zakonserwowanych w ramach autonomicznego kontyngentu taryfowego otwartego rozporządzeniem (WE) nr 1035/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1035/2005 z dnia 1 lipca 2005. otwierające i ustalające zarządzanie autonomicznym kontyngentem taryfowym na grzyby zakonserwowane [1], w szczególności jego art. 6 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Wydaje się pozwolenia na przywóz do 9,900 % ilości, o które wystąpili importerzy tradycyjni we wnioskach złożonych zgodnie z art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1035/2005 i przekazanych Komisji przez Państwa Członkowskie w dniach 12 lipca 2005
2. Wydaje się pozwolenia na przywóz do 24,280 % ilości, o które wystąpili nowi importerzy we wnioskach złożonych zgodnie z art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1035/2005 i przekazanych Komisji przez Państwa Członkowskie w dniach 12 lipca 2005
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 18 lipca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do dnia 30 września 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1116/2005
z dnia 14 lipca 2005 r.
ustalające refundacje wywozowe w sektorze mleka i przetworów mlecznych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 31 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 31 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 różnica między cenami w handlu międzynarodowym produktów określonych w art. 1 wymienionego rozporządzenia a cenami tych produktów we Wspólnocie może być pokryta przez refundacje wywozowe w ramach ograniczeń wynikających z porozumień zawartych zgodnie z art. 300 Traktatu.
(2) Zgodnie z postanowieniami rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 refundacje do produktów określonych w art. 1 wymienionego rozporządzenia, wywiezionych w stanie naturalnym, powinny zostać ustalone, uwzględniając:
- sytuację rynkową i tendencje rozwoju na rynku wspólnotowym, w odniesieniu do ceny i dostępności mleka i przetworów mlecznych oraz, w handlu międzynarodowym, w odniesieniu do cen mleka i przetworów mlecznych,
- najbardziej korzystne koszty wprowadzania do obrotu i koszty transportu z rynków Wspólnoty do portów lub innych miejsc wywozu ze Wspólnoty, jak również koszty wysyłki do krajów przeznaczenia,
- cele wspólnej organizacji rynków mleka i przetworów mlecznych, które obejmują zapewnienie zrównoważonej sytuacji i naturalnego rozwoju cen i handlu,
- ograniczenia wynikające z porozumień zawartych zgodnie z art. 300 Traktatu,
- potrzebę unikania zakłóceń na rynku Wspólnoty,
- aspekt ekonomiczny przewidywanych wywozów.
(3) Zgodnie z art. 31 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 ceny we Wspólnocie ustalane są z uwzględnieniem obecnych cen, które są najkorzystniejsze w odniesieniu do wywozu, a ceny w handlu międzynarodowym ustalane są z uwzględnieniem w szczególności:
a) cen na rynkach krajów trzecich;
b) najkorzystniejszych cen w krajach trzecich docelowych, dla przywozu pochodzącego z kraju trzeciego;
c) cen producenta odnotowanych w eksportujących krajach trzecich, biorąc pod uwagę, gdzie to stosowne, subsydia przyznawane przez te kraje;
d) ceny oferowane na bazie franco granica.
(4) Według art. 31 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 sytuacja na rynku światowym lub specyficzne wymagania pewnych rynków mogą uczynić koniecznym zróżnicowanie refundacji do produktów określonych w art. 1 wymienionego rozporządzenia w zależności od miejsca przeznaczenia.
(5) Artykuł 31 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 przewiduje, że lista produktów, do których udziela się refundacji wywozowej, i wysokość tej refundacji są ustalane nie rzadziej niż raz na cztery tygodnie. Wysokość refundacji może jednak być utrzymana na tym samym poziomie przez ponad cztery tygodnie.
(6) Zgodnie z art. 16 rozporządzenia Komisji (WE) nr 174/1999 z dnia 26 stycznia 1999 r. ustanawiającego specjalne szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 804/68 w odniesieniu do pozwoleń na wywóz i refundacji wywozowych do mleka i przetworów mlecznych [2], refundacja przyznana na przetwory mleczne z dodatkiem cukru odpowiada sumie dwóch składników; celem pierwszego jest uwzględnienie ilości produktu mlecznego, wyliczany jest on przez pomnożenie podstawowej stawki refundacji przez zawartość produktu mlecznego w całym produkcie; celem drugiego jest uwzględnienie ilości dodanej sacharozy, wyliczany jest on przez pomnożenie zawartości sacharozy w całym produkcie przez podstawową stawkę refundacji obowiązującą w dniu wywozu produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. d) rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [3]. Niemniej jednak ten ostatni składnik jest uwzględniany, wyłącznie w przypadku gdy sacharoza dodana do produktu została wytworzona z cukru z buraków lub trzciny ze zbiorów pochodzących z obszaru Wspólnoty.
(7) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 896/84 [4], przewiduje uzupełniające przepisy w odniesieniu do przyznawania refundacji w trakcie przechodzenia z jednego roku gospodarczego na drugi. Te postanowienia przewidują możliwość zróżnicowania refundacji w zależności od daty wytworzenia przetworów.
(8) W celu wyliczenia wysokości refundacji do serów topionych należy przewidzieć, że w przypadku gdy została dodana kazeina i/lub kazeiniany, nie należy uwzględniać tej ilości.
(9) Zastosowanie tych zasad do aktualnej sytuacji rynkowej na rynku mleka i przetworów mlecznych, a w szczególności do cen tych przetworów we Wspólnocie i na rynku światowym prowadzi do ustalenia refundacji do tych przetworów w wysokości określonej w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
(10) Komitet Zarządzający ds. Mleka i Przetworów Mlecznych nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje wywozowe, o których mowa w art. 31 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999, do produktów wywożonych w stanie naturalnym ustalone są w wysokości określonej w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 15 lipca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1117/2005
z dnia 14 lipca 2005 r.
ustalające maksymalny poziom refundacji wywozowej do masła w ramach stałego zaproszenia do składania ofert przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 581/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/99 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 31 ust. 3, akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 581/2004 z dnia 26 marca 2004 r. w sprawie stałego zaproszenia do składania ofert przetargowych odnośnie do refundacji wywozowych do niektórych rodzajów masła [2] przewiduje otwarcie stałego przetargu.
(2) Zgodnie z art. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 580/2004 z dnia 26 marca 2004 r. ustanawiającym procedurę przetargową dotyczącą refundacji wywozowych do niektórych przetworów mlecznych [3] oraz po dokonaniu analizy ofert przedstawionych w odpowiedzi na ten przetarg, stosowne jest ustalenie maksymalnego poziomu refundacji wywozowej w okresie przetargowym kończącym się dnia 12 lipca 2005 r.
(3) Komitet Zarządzający ds. Mleka i Przetworów Mlecznych nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W ramach stałego przetargu otwartego rozporządzeniem (WE) nr 581/2004 w okresie przetargowym kończącym się dnia 12 lipca 2005 r. maksymalne kwoty refundacji dla produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 niniejszego rozporządzenia ustala się w załączniku do niniejszego rozporząd z enia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 15 lipca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1118/2005
z dnia 14 lipca 2005 r.
w sprawie nieprzyznania refundacji wywozowych dla mleka odtłuszczonego w proszku w ramach stałego zaproszenia do składania ofert przetargowych przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 582/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/99 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworόw mlecznych [1], w szczególności jego art. 31 ust. 3 akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 582/2004 z dnia 26 marca 2004 r. w sprawie stałego zaproszenia do składania ofert przetargowych odnośnie do refundacji wywozowych dla mleka odtłuszczonego w proszku [2] przewiduje otwarcie stałego przetargu.
(2) Zgodnie z art. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 580/2004 z dnia 26 marca 2004 r. ustanawiającego procedurę przetargową dotyczącą refundacji wywozowych do niektórych przetworόw mlecznych [3] oraz po dokonaniu analizy ofert przedstawionych w odpowiedzi na ten przetarg stosowne jest nieprzyznanie żadnych refundacji w okresie przetargowym kończącym się dnia 12 lipca 2005 r.
(3) Komitet Zarządzający ds. Mleka i Przetworów Mlecznych nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W ramach stałego przetargu otwartego rozporządzeniem (WE) nr 582/2004 przewiduje się w okresie przetargowym kończącym się dnia 12 lipca 2005 r. 16,00 EUR/100 kg jako maksymalną wysokość refundacji dla produktόw i krajόw przeznaczenia wymienionych w art. 1 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 15 lipca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1119/2005
z dnia 14 lipca 2005 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1751/2004 ustalające stopy procentowe, które mają być stosowane do obliczania kosztów finansowania środków interwencyjnych obejmujących skup, składowanie i zbyt na rok obrachunkowy 2005 w ramach Sekcji Gwarancji EFOGR
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1883/78 z dnia 2 sierpnia 1978 r. ustanawiające ogólne reguły finansowania interwencji przez Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej, Sekcję Gwarancji [1], w szczególności jego art. 5 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1751/2004 [2] ustaliło stopy procentowe, które mają być stosowane do obliczania kosztów finansowania środków interwencyjnych na rok obrachunkowy 2005 w ramach Sekcji Gwarancji EFOGR, na podstawie przepisów art. 3 i 4 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 411/88 z dnia 12 lutego 1988 r. w sprawie metody i stopy procentowej stosowanych przy obliczaniu kosztów finansowania środków interwencyjnych obejmujących skup, składowanie i zbyt [3].
(2) Artykuł 5 rozporządzenia (EWG) nr 1883/78 i art. 4 rozporządzenia (EWG) nr 411/88 zostały zmienione w odniesieniu do szczegółowych zasad powiadamiania i uwzględniania średnich kosztów odsetek poniesionych przez nowe Państwa Członkowskie w roku budżetowym 2004, a także w odniesieniu do szczegółowych zasad obliczania specjalnej stopy procentowej dla Państw Członkowskich, których średnie koszty odsetek są wyższe od dwukrotności jednolitej stopy procentowej określonej dla Wspólnoty i w związku z tym należy zmienić stopy procentowe ustalone w rozporządzeniu (WE) nr 1751/2004 do obliczania wspomnianych kosztów finansowania środków interwencyjnych.
(3) Zważywszy, że zmiany w rozporządzeniach (EWG) nr 1883/78 i (EWG) nr 411/88 stosuje się od dnia 1 października 2004 r., dla niniejszego rozporządzenia należy przewidzieć ten sam termin stosowania.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Funduszu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 1 rozporządzenia (WE) nr 1751/2004 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
W odniesieniu do wydatków poniesionych w ciągu roku obrachunkowego 2005 EFOGR, Sekcja Gwarancji:
1) stopę procentową określoną w art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 411/88 ustala się na 2,2 %;
2) specjalną stopę procentową określoną w art. 4 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 411/88 ustala się na 2,1 % dla Francji, Austrii, Portugalii i Szwecji oraz na 2,0 % dla Irlandii i Finlandii;
3) specjalną stopę procentową określoną w art. 4 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 411/88 ustala się na 2,5 % dla Zjednoczonego Królestwa, na 2,9 % dla Łotwy, na 3,1 % dla Słowacji i Słowenii, na 4,0 % dla Cypru, na 4,1 % dla Polski oraz na 9,2 % dla Węgier.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1120/2005
z dnia 14 lipca 2005 r.
zmieniające stawki refundacji do niektórych przetworów mlecznych, wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], a w szczególności jego art. 31 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Stawki refundacji stosowane od dnia 1 lipca 2005 r. do produktów wymienionych w Załączniku, wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu, zostały ustalone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1021/2005 [2].
(2) Z zastosowania reguł i kryteriów zawartych w rozporządzeniu (WE) nr 1021/2005 do informacji posiadanych przez Komisję wynika, iż obecnie stosowane stawki refundacji wywozowych powinny zostać zmienione zgodnie z załącznikiem do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Stawki refundacji określone w rozporządzeniu (WE) nr 1021/2005 zostają zmienione zgodnie z załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 15 lipca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1121/2005
z dnia 14 lipca 2005 r.
ustalające refundacje produkcyjne w sektorze zbóż
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 8 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1722/93 z dnia 30 czerwca 1993 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzeń Rady (EWG) nr 1766/82 i (EWG) nr 1418/76 dotyczące refundacji produkcyjnych w sektorach zbóż i ryżu, odpowiednio [2], określiło warunki przyznawania refundacji produkcyjnych.
Podstawa wyliczenia została określona w art. 3 tego rozporządzenia.
Tak wyliczona refundacja, zróżnicowana, w razie potrzeby, dla skrobi ziemniaczanej, powinna być ustalana raz w miesiącu i może być zmieniana, jeśli ceny kukurydzy i/lub pszenicy ulegną znaczącej zmianie.
(2) W celu określenia dokładnej kwoty do wypłaty przy wyliczaniu ustalanych przez niniejsze rozporządzenie refundacji produkcyjnych należy użyć współczynników podanych w załączniku II do rozporządzenia (EWG) nr 1722/93.
(3) Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundację produkcyjną wyrażoną na tonę skrobi kukurydzianej o której mowa w art. 3 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1722/93, ustala się w wysokości:
a) 9,54 EUR/t dla skrobi kukurydzianej, pszennej i jęczmiennej;
b) 20,50 EUR/t dla skrobi ziemniaczanej.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 15 lipca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1122/2005
z dnia 14 lipca 2005 r.
zmieniające ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności przywozowych na niektóre produkty w sektorze cukru, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1011/2005, na rok gospodarczy 2005/2006
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1423/95 z dnia 23 czerwca 1995 r. ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze dotyczące przywozu produktów innych niż melasy w sektorze cukru [2], w szczególności jego art. 1 ust. 2 akapit drugi, zdanie drugie, oraz art. 3 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności stosowanych do przywozu cukru białego, cukru surowego i niektórych syropów w odniesieniu do roku gospodarczego 2005/2006 zostały ustalone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1011/2005 [3].
Centy te i kwoty zostały zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1069/2005 [4].
(2) Dane, którymi obecnie dysponuje Komisja, prowadzą do zmiany wymienionych kwot, zgodnie z zasadami i szczegółowymi przepisami wykonawczymi przewidzianymi w rozporządzeniu (WE) nr 1423/95,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ceny reprezentatywne i dodatkowe należności stosowane do przywozu produktów, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1423/95, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1011/2005 w odniesieniu do roku gospodarczego 2005/2006, zmienia się zgodnie z kwotami wskazanymi w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 15 lipca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1123/2005
z dnia 14 lipca 2005 r.
ustalające ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności przywozowych na melasę w sektorze cukru, stosowane od dnia 15 lipca 2005 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 24 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1422/95 z dnia 23 czerwca 1995 r. ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze dotyczące przywozu melasy w sektorze cukru i zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 785/68 [2], przewiduje, że cenę importową CIF melasy, ustaloną zgodnie z rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 785/68 [3], uważa się za "cenę reprezentatywną". Uważa się, że ta cena została ustalona dla jakości standardowej określonej w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 785/68.
(2) Dla celów ustalania cen reprezentatywnych, należy wziąć pod uwagę wszelkie informacje przewidziane w art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 785/68, z wyjątkiem przypadków przewidzianych w art. 4 wymienionego rozporządzenia, oraz, w przypadku gdy ma to zastosowanie, dla celów takiego ustalenia można zastosować metodę przewidzianą w art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 785/68.
(3) Dla celów dostosowania cen, nieodnoszącego się do jakości standardowej, należy, w zależności od jakości oferowanej melasy, zwiększyć lub zmniejszyć ceny w zależności od wyników otrzymanych w zastosowaniu art. 6 rozporządzenia (EWG) nr 785/68.
(4) Kiedy istnieje różnica między ceną spustową dla rozpatrywanego produktu a ceną reprezentatywną, należy ustalić dodatkowe należności przywozowe zgodnie z warunkami przewidzianymi w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1422/95.
W przypadku zawieszenia stosowania należności przywozowych w zastosowaniu art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1422/95, należy ustalić szczególne kwoty dla tych należności.
(5) Należy ustalić ceny reprezentatywne i dodatkowe należności celne w odniesieniu do przywozu rozpatrywanych produktów, zgodnie z art. 1 ust. 2 i art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1422/95.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ceny reprezentatywne i dodatkowe należności stosowane do przywozu produktów, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1422/95 są wskazane w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 15 lipca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1124/2005
z dnia 14 lipca 2005 r.
ustalające refundacje wywozowe do cukru białego i cukru surowego w stanie nieprzetworzonym
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 27 ust. 5 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 27 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, różnica między notowaniami lub cenami na rynku światowym produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. a) wymienionego rozporządzenia a cenami tych produktów we Wspólnocie może być pokryta przez refundacje wywozowe.
(2) Zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, refundacje do cukrów białego i surowego, niedenaturowanych i wywiezionych w stanie nieprzetworzonym muszą zostać ustalone przy uwzględnieniu sytuacji na rynku wspólnotowym i rynku światowym cukru, i w szczególności elementów kalkulacji cen i kosztów, o których mowa w art. 28 wymienionego rozporządzenia.
Zgodnie z tym samym artykułem, należy również uwzględnić gospodarcze aspekty proponowanego wywozu.
(3) W odniesieniu do cukru surowego, refundację należy ustalić dla jakości standardowej, która jest określona w załączniku I, pkt II rozporządzenia (WE) nr 1260/2001. Wymieniona refundacja jest ponadto ustalana zgodnie z art. 28 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001. Cukier krystaliczny został określony w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 2135/95 z dnia 7 września 1995 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania przyznawania refundacji wywozowych w sektorze cukru [2]. Kwotę tak obliczonej refundacji w odniesieniu do cukrów aromatyzowanych lub zawierających substancje barwiące należy zastosować do ich zawartości sacharozy, zatem należy ją ustalać w odniesieniu na 1 % tej zawartości.
(4) W przypadkach szczególnych kwota refundacji może być ustalona w instrumentach prawnych innego typu.
(5) Refundację należy ustalać co dwa tygodnie.
Można ją zmieniać w tym odstępie czasowym.
(6) Art. 27 ust. 5 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 przewiduje, że sytuacja na rynku światowym lub specyficzne wymagania pewnych rynków mogą uczynić koniecznym zróżnicowanie refundacji do produktów określonych w art. 1 wymienionego rozporządzenia w zależności od ich miejsca przeznaczenia.
(7) Znaczący i szybki wzrost preferencyjnego przywozu cukru pochodzącego z zachodnich krajów bałkańskich od początku 2001 r., oraz wywozu cukru ze Wspólnoty do tych krajów wydaje się być istotnie sztuczny.
(8) Aby uniknąć wszelkiego nadużycia w związku z ponownym przywozem do Wspólnoty produktów w sektorze cukru, dla których przyznano refundację wywozową, należy nie ustalać refundacji do produktów, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu w odniesieniu do wszystkich zachodnich krajów bałkańskich.
(9) Biorąc pod uwagę te informacje i aktualną sytuację na rynkach w sektorze cukru, a w szczególności notowania lub ceny cukru we Wspólnocie i na rynku światowym, należy ustalić refundację w odpowiedniej wysokości.
(10) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje, które przyznaje się do wywozu produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, w stanie nieprzetworzonym i niedenaturowanych, ustalone są zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 15 lipca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1125/2005
z dnia 14 lipca 2005 r.
ustalające maksymalne kwoty refundacji wywozowej do cukru białego przeznaczonego do niektórych państw trzecich w ramach 32. przetargu częściowego wykonanego w ramach stałego przetargu przewidzianego przez rozporządzenie (WE) nr 1327/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 27 ust. 5 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1327/2004 z dnia 19 lipca 2004 r. w sprawie stałego przetargu ustalającego opłaty wyrównawcze i/lub refundacje wywozowe do cukru białego na rok gospodarczy 2004/2005 [2] przystępuje się do przetargów częściowych w sprawie wywozu wspomnianego cukru do niektórych państw trzecich.
(2) Zgodnie z art. 9 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1327/2004, jeżeli właściwe, ustala się maksymalną kwotę refundacji wywozowej dla rozpatrywanego przetargu częściowego, biorąc pod uwagę w szczególności sytuację i przewidywany rozwój rynku cukru we Wspólnocie i na rynku światowym.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W 32. przetargu częściowym na cukier biały, wykonanym zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1327/2004, maksymalną kwotę refundacji wywozowej ustala się w wysokości 37,9 EUR/100 kg.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 15 lipca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1126/2005
z dnia 14 lipca 2005 r.
ustanawiające współczynnik redukcji stosowany w ramach kontyngentu taryfowego na kukurydzę, przewidzianego rozporządzeniem (WE) nr 573/2003
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 573/2003 z dnia 28 marca 2003 r. ustalające procedury zastosowania decyzji Rady 2003/18/WE w sprawie koncesji w formie wspólnotowych kontyngentów taryfowych na przywóz niektórych produktów zbożowych pochodzących z Rumunii i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2809/2000 [2], w szczególności jego art. 2 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 573/2003 otworzyło roczny kontyngent taryfowy na 149000 t kukurydzy na rok gospodarczy 2005/2006.
(2) Ilości wnioskowane w dniu 11 lipca 2005 r., zgodnie z art. 2 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 573/2003, przekraczają ilości pozostające w dyspozycji.
Należy więc określić, w jakiej mierze pozwolenia mogą być wydane, poprzez ustanowienie współczynnika redukcji, jaki należy zastosować do wnioskowanych ilości,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Każdy wniosek o wydanie pozwolenia na przywóz kukurydzy w ramach kontyngentu "Rumunia", złożony i przekazany Komisji w dniu 11 lipca 2005 r., zgodnie z art. 2 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 573/2003, zostaje uwzględniony do wysokości 8,9425 % ilości wnioskowanych.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 15 lipca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1127/2005
z dnia 14 lipca 2005 r.
ustanawiające współczynnik redukcji stosowany w ramach kontyngentu taryfowego na pszenicę, przewidzianego rozporządzeniem (WE) nr 573/2003
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 573/2003 z dnia 28 marca 2003 r. ustalające procedury zastosowania decyzji Rady 2003/18/WE w sprawie koncesji w formie wspólnotowych kontyngentów taryfowych na przywóz niektórych produktów zbożowych pochodzących z Rumunii i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2809/2000 [2], w szczególności jego art. 2 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 573/2003 otworzyło roczny kontyngent taryfowy na 230000 t pszenicy na rok gospodarczy 2005/2006.
(2) Ilości wnioskowane w dniu 11 lipca 2005 r., zgodnie z art. 2 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 573/2003, przekraczają ilości pozostające w dyspozycji.
Należy więc określić, w jakiej mierze pozwolenia mogą być wydane, poprzez ustanowienie współczynnika redukcji, jaki należy zastosować do wnioskowanych ilości,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Każdy wniosek o wydanie pozwolenia na przywóz pszenicy w ramach kontyngentu "Rumunia", złożony i przekazany Komisji w dniu 11 lipca 2005 r., zgodnie z art. 2 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 573/2003, zostaje uwzględniony do wysokości 9,98047 % ilości wnioskowanych.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 15 lipca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1128/2005
z dnia 14 lipca 2005 r.
ustanawiające współczynnik redukcji stosowany w ramach kontyngentu taryfowego na kukurydzę, przewidzianego rozporządzeniem (WE) nr 958/2003
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 958/2003 z dnia 3 czerwca 2003 r. ustalające procedury zastosowania decyzji Rady 2003/286/WE w sprawie koncesji w formie wspólnotowych kontyngentów taryfowych na przywóz niektórych produktów zbożowych pochodzących z Republiki Bułgarii i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2809/2000 [2], w szczególności jego art. 2 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 958/2003 otworzyło roczny kontyngent taryfowy na 96000 t kukurydzy na rok gospodarczy 2005/2006.
(2) Ilości wnioskowane w dniu 11 lipca 2005 r., zgodnie z art. 2 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 958/2003, przekraczają ilości pozostające w dyspozycji. Należy więc określić, w jakiej mierze pozwolenia mogą być wydane, poprzez ustanowienie współczynnika redukcji, jaki należy zastosować do wnioskowanych ilości,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Każdy wniosek o wydanie pozwolenia na przywóz kukurydzy w ramach kontyngentu "Republika Bułgarii", złożony i przekazany Komisji w dniu 11 lipca 2005 r., zgodnie z art. 2 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 958/2003, zostaje uwzględniony do wysokości 1,58507 % ilości wnioskowanych.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 15 lipca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1129/2005
z dnia 14 lipca 2005 r.
ustanawiające współczynnik redukcji stosowany w ramach kontyngentu taryfowego na pszenicę zwyczajną, przewidzianego rozporządzeniem (WE) nr 958/2003
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 958/2003 z dnia 3 czerwca 2003 r. ustalające procedury zastosowania decyzji Rady 2003/286/WE w sprawie koncesji w formie wspólnotowych kontyngentów taryfowych na przywóz niektórych produktów zbożowych pochodzących z Republiki Bułgarii i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2809/2000 [2], w szczególności jego art. 2 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 958/2003 otworzyło roczny kontyngent taryfowy na 352000 ton pszenicy zwyczajnej na rok gospodarczy 2005/2006.
(2) Ilości wnioskowane w dniu 11 lipca 2005 r., zgodnie z art. 2 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 958/2003, przekraczają ilości pozostające w dyspozycji.
Należy więc określić, w jakiej mierze pozwolenia mogą być wydane, poprzez ustanowienie współczynnika redukcji, jaki należy zastosować do wnioskowanych ilości,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Każdy wniosek o wydanie pozwolenia na przywóz pszenicy zwyczajnej w ramach kontyngentu "Republika Bułgarii", złożony i przekazany Komisji w dniu 11 lipca 2005 r., zgodnie z art. 2 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 958/2003, zostaje uwzględniony do wysokości 0,71846 % ilości wnioskowanych.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 15 lipca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1130/2005
z dnia 14 lipca 2005 r.
w sprawie wydawania pozwoleń na przywóz w odniesieniu do przywozu czosnku w ramach autonomicznego kontyngentu taryfowego otwartego rozporządzeniem (WE) nr 1034/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1034/2005 z dnia 1 lipca 2005 r. otwierające i ustalające zarządzanie autonomicznym kontyngentem taryfowym na czosnek, w szczególności jego art. 6 ust. 3 [1], w szczególności jego art. 6 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Wydaje się pozwolenia na przywóz do 2,717 % ilości, o które wystąpili importerzy tradycyjni we wnioskach złożonych zgodnie z art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1034/2005 i przekazanych Komisji przez Państwa Członkowskie dnia 12 lipca 2005 r.
2. Wydaje się pozwolenia na przywóz do 0,765 % ilości, o które wystąpili nowi importerzy we wnioskach złożonych zgodnie z art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1034/2005 i przekazanych Komisji przez Państwa Członkowskie dnia 12 lipca 2005 r.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 18 lipca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do dnia 30 września 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1131/2005
z dnia 14 lipca 2005 r.
ustalające stawki refundacji do niektórych produktów zbożowych i ryżu wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
Uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1785/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [2], w szczególności jego art. 14 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 13 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 oraz art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003 stanowią, że różnica między notowaniami lub cenami produktów wymienionych w art. 1 każdego z tych rozporządzeń na rynku światowym a cenami wewnątrz Wspólnoty może zostać pokryta refundacją wywozową.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1043/2005 z dnia 30 czerwca 2005 r. wdrażające rozporządzenie Rady (WE) nr 3448/93 w odniesieniu do systemu przyznawania refundacji wywozowych do niektórych produktów rolnych wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu oraz kryteria ustalania wysokości sum takich refundacji [3], określa produkty, dla których należy ustalić stawkę refundacji stosowaną w przypadku, jeśli produkty te są wywożone jako towary wymienione odpowiednio w załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 1784/92 lub w załączniku IV do rozporządzenia (WE) nr 1785/2003.
(3) Zgodnie z art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1043/2005, stawkę refundacji na 100 kilogramów każdego z omawianych produktów podstawowych ustala się co miesiąc.
(4) Ustalenie z wyprzedzeniem wysokich stawek refundacji może zagrozić zobowiązaniom podjętym w odniesieniu do refundacji, które mogą zostać przyznane do wywozów produktów rolnych należących do towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu.
W takich sytuacjach, niezbędne jest zatem podjęcie środków ostrożności, nie stanowiąc jednak przeszkody dla zawierania umów długoterminowych.
Ustalenie specjalnej stawki refundacji dla celów ustalenia refundacji z wyprzedzeniem jest środkiem, który pozwala na osiągnięcie tych różnych celów.
(5) Uwzględniając porozumienie pomiędzy Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki w sprawie wywozów produktów z ciasta makaronowego ze Wspólnoty do Stanów Zjednoczonych, przyjęte decyzją Rady 87/482/EWG [4], niezbędne jest zróżnicowanie refundacji do produktów objętych kodami CN 19021100 i 190219 ze względu na ich miejsce przeznaczenia.
(6) Zgodnie z art. 15 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 1043/2005, należy ustalić obniżoną stawkę refundacji wywozowej, uwzględniając wysokość mającej zastosowanie refundacji wywozowej, zgodnie z rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 1722/93 [5], dla rozpatrywanych produktów podstawowych, stosowaną w zakładanym okresie wytworzenia towarów.
(7) Napoje alkoholowe uważane są za mniej wrażliwe na cenę zbóż stosowanych do produkcji tych napojów.
Niemniej jednak, Protokół 19 do Aktu Przystąpienia Zjednoczonego Królestwa, Irlandii i Danii stanowi, że należy uchwalić środki niezbędne w celu ułatwienia stosowania zbóż wspólnotowych do produkcji napojów alkoholowych pozyskiwanych ze zbóż.
Konieczne jest zatem dostosowanie stawki refundacji stosowanej odpowiednio do zbóż wywożonych jako napoje alkoholowe.
(8) Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Stawki refundacji stosowane do produktów podstawowych wymienionych w załączniku A do rozporządzenia (WE) nr 1043/2005 i w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 lub w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003 i wywożonych jako towary wymienione odpowiednio w załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 lub w załączniku IV do rozporządzenia (WE) nr 1785/2003, ustala się na poziomie podanym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 15 lipca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1132/2005
z dnia 14 lipca 2005 r.
ustalające refundacje wywozowe dla produktów przetworzonych na bazie zbóż i ryżu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1785/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [2], w szczególności jego art. 14 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W myśl art. 13 rozporządzenia Rady (WE) nr 1784/2003 i art. 14 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003, różnica między notowaniami lub cenami na rynku światowym produktów, o których mowa w art. 1 tych rozporządzeń, a cenami tych produktów we Wspólnocie może być pokryta przez refundacje wywozowe.
(2) Na mocy art. 14 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003 refundacje powinny być ustalane z uwzględnieniem, z jednej strony, istniejącej sytuacji i przyszłych tendencji pod względem cen i dostępności zbóż, ryżu i ryżu łamanego na rynku Wspólnoty, a z drugiej – cen zbóż, ryżu, ryżu łamanego i produktów sektora zbożowego na rynku światowym.
Na mocy tych samych artykułów należy także zapewnić na rynku zbożowym i ryżowym równowagę i naturalny rozwój cen i handlu, a ponadto uwzględniać ekonomiczne aspekty przewidywanych wywozów oraz potrzebę unikania zakłóceń na rynku Wspólnoty.
(3) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1518/95 [3] w sprawie systemu przywozu i wywozu produktów przetworzonych na bazie zbóż i ryżu, określiło w art. 4 szczególne kryteria, jakie należy uwzględnić przy wyliczaniu refundacji dla tych produktów.
(4) Należy różnicować refundacje dla niektórych produktów przetworzonych w zależności od zawartości w tych produktach popiołów, surowego błonnika, łusek, białka, tłuszczu lub skrobi, ponieważ zawartość ta jest szczególnie znaczącym wskaźnikiem ilości produktu podstawowego rzeczywiście obecnego w produkcie przetworzonym.
(5) Jeśli chodzi o maniok i inne korzenie oraz bulwy roślin tropikalnych, jak również wytworzone z nich mąki, ekonomiczny aspekt ich wywozu, jaki można przewidywać, biorąc przede wszystkim pod uwagę charakter i pochodzenie tych produktów, nie uzasadnia aktualnie potrzeby ustalania refundacji wywozowej.
W odniesieniu do niektórych produktów przetworzonych na bazie zbóż, niewielkie znaczenie udziału Wspólnoty w handlu światowym nie wymaga aktualnie ustalania refundacji wywozowej.
(6) Sytuacja na rynku światowym lub szczególne wymagania niektórych rynków mogą spowodować konieczność zróżnicowania refundacji w odniesieniu do niektórych produktów, w zależności od ich miejsca przeznaczenia.
(7) Refundację należy ustalać raz na miesiąc. W tym odstępie czasu może ona zostać zmieniona.
(8) Niektóre produkty przetworzone na bazie kukurydzy mogą być poddane obróbce termicznej, która stwarza ryzyko przyznania refundacji nieodpowiadającej jakości produktu.
Należy uściślić, że produkty te, zawierające wstępnie żelatynizowaną skrobię, nie mogą korzystać z refundacji wywozowej.
(9) Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje wywozowe dla produktów, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1518/95, ustala się w wysokości podanej w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 15 lipca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1133/2005
z dnia 14 lipca 2005 r.
ustalające refundacje wywozowe dla zbóż, pszennych i żytnich mąk, kasz oraz grysików
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W myśl art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 różnica między notowaniami lub cenami na rynku światowym produktów, o których mowa w art. 1 wymienionego rozporządzenia, a cenami tych produktów we Wspólnocie, może być pokryta przez refundacje wywozowe.
(2) Refundacje wywozowe powinny być ustalone z uwzględnieniem czynników, o których mowa w art. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż [2].
(3) W odniesieniu do pszennych oraz żytnich mąk, kasz i grysików refundację wywozową stosowaną do tych produktów należy wyliczyć z uwzględnieniem ilości zbóż koniecznych do wytwarzania danych produktów.
Ilości te zostały ustalone w rozporządzeniu (WE) nr 1501/95.
(4) Sytuacja na rynku światowym lub szczególne wymogi niektórych rynków mogą sprawić, że niezbędne stanie się zróżnicowanie refundacji dla niektórych produktów, w zależności od ich miejsca przeznaczenia.
(5) Refundacja powinna być ustalana raz na miesiąc. Zmian można dokonywać w tym odstępie czasowym.
(6) Zastosowanie tych zasad do aktualnej sytuacji na rynkach zbóż, a w szczególności do notowań lub cen na te produkty we Wspólnocie i na rynku światowym, prowadzi do ustalenia refundacji w wysokości podanej w załączniku.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje wywozowe dla produktów, o których mowa w art. 1 lit. a), b) i c) rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, z wyjątkiem słodu, wywiezionych w stanie naturalnym, ustala się w wysokości podanej w załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 15 lipca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1134/2005
z dnia 14 lipca 2005 r.
ustalające maksymalną refundację wywozową dla pszenicy zwyczajnej w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1059/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na refundację wywozową dla pszenicy zwyczajnej na wywóz do pewnych krajów trzecich został ogłoszony na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1059/2005 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [3], Komisja może, na podstawie zgłoszonych ofert, podjąć decyzję o ustaleniu maksymalnej wysokości refundacji wywozowej, uwzględniając czynniki, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95. W tym wypadku przetarg wygrywa ten oferent lub oferenci, którego lub których oferta odpowiada poziomowi równemu maksymalnej refundacji lub jest od niej niższa.
(3) Zastosowanie powyższych czynników do aktualnej sytuacji na danych rynkach zbóż prowadzi do ustalenia maksymalnej refundacji wywozowej.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 8 do 14 lipca 2005 r., w ramach przetargu ogłoszonego na mocy rozporządzenia (WE) nr 1059/2005, ustala się maksymalną refundację wywozową dla pszenicy zwyczajnej w wysokości 4,00 EUR/t.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 15 lipca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1135/2005
z dnia 14 lipca 2005 r.
w sprawie przekazanych ofert na wywóz jęczmienia w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1058/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na refundację wywozową do jęczmienia na wywóz do niektórych krajów trzecich został ogłoszony na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1058/2005 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [3], Komisja może, na podstawie zgłoszonych ofert, podjąć decyzję o wstrzymaniu przetargu.
(3) Biorąc pod uwagę czynniki, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95, nie jest wskazane ustalenie maksymalnej wysokości refundacji.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nie podejmuje się dalszych działań w odniesieniu do ofert przekazanych od 8 do 14 lipca 2005 r., w ramach przetargu na refundację wywozową do jęczmienia, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1058/2005.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 15 lipca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1136/2005
z dnia 14 lipca 2005 r.
ustalające maksymalne obniżenie opłat przywozowych na kukurydzę, w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 868/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 12 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na maksymalne obniżenie opłat przywozowych w odniesieniu do przywozu kukurydzy pochodzącej z krajów trzecich do Hiszpanii został ogłoszony rozporządzeniem Komisji (WE) nr 868/2005 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1839/95 [3], w myśl procedury przewidzianej w art. 25 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, Komisja może podjąć decyzję o ustaleniu maksymalnego obniżenia opłat przywozowych, uwzględniając w szczególności czynniki przewidziane w art. 6 i 7 rozporządzenia (WE) nr 1839/95. Przetarg wygrywa ten oferent lub oferenci, którego lub których oferta odpowiada poziomowi równemu maksymalnemu obniżeniu opłat przywozowych lub jest od niego niższa.
(3) Zastosowanie powyższych czynników do aktualnej sytuacji na danych rynkach zbóż prowadzi do ustalenia maksymalnego obniżenia opłat przywozowych w wysokości określonej w art. 1.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 8 do 14 lipca 2005 r. w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 868/2005, ustala się maksymalne obniżenie opłat przywozowych na kukurydzę w wysokości 20,96 EUR/t dla ogólnej maksymalnej ilości całkowitej równej 2800 t.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 15 lipca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1152/2005
z dnia 18 lipca 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 19 lipca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1153/2005
z dnia 18 lipca 2005 r.
otwierające procedurę przetargową sprzedaży alkoholu winnego przeznaczonego do wykorzystania jako bioetanol we Wspólnocie
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [1], w szczególności jego art. 33,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1623/2000 z dnia 25 lipca 2000 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wina w odniesieniu do mechanizmów rynkowych [2] ustanawia, między innymi, szczegółowe zasady dotyczące zbywania zapasów alkoholu uzyskanego z destylacji na mocy art. 35, 36 i 39 rozporządzenia Rady (EWG) nr 822/87 z dnia 16 marca 1987 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [3], na mocy art. 27, 28 i 30 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 i będącego w posiadaniu agencji interwencyjnych.
(2) Zgodnie z art. 92 rozporządzenia (WE) nr 1623/2000 procedura przetargowa sprzedaży alkoholu winnego przeznaczonego wyłącznie do wykorzystania w sektorze paliwowym we Wspólnocie jako bioetanol powinna być otwarta w celu zmniejszenia zapasów alkoholu winnego pochodzenia wspólnotowego oraz w celu zapewnienia ciągłości dostaw przedsiębiorstwom zatwierdzonym na mocy wspomnianego artykułu.
(3) Od dnia 1 stycznia 1999 r. oraz zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 2799/98 z dnia 15 grudnia 1998 r. ustanawiającym porozumienia agromonetarne dotyczące euro [4], cena sprzedaży oraz zabezpieczenia muszą być wyrażane w euro, a wypłaty dokonywane w euro.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wina,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Procedura przetargowa nr 2/2005 WE sprzedaży alkoholu winnego przeznaczonego do wykorzystania jako bioetanol we Wspólnocie zostaje otwarta.
Alkohol ten został uzyskany z destylacji, o których mowa w art. 35 rozporządzenia (EWG) nr 822/87 oraz art. 27, 28 i 30 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, i znajduje się w posiadaniu agencji interwencyjnych Państw Członkowskich.
2.
Całkowita oferowana ilość wystawiona na sprzedaż obejmuje 699946,698 hektolitrów alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj., jak podano poniżej:
a) partia nr 10/2005 WE obejmująca 100000 hektolitrów alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj.;
b) partia nr 11/2005 WE obejmująca 50000 hektolitrów alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj.;
c) partia nr 12/2005 WE obejmująca 100000 hektolitrów alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj.;
d) partia nr 13/2005 WE obejmująca 100000 hektolitrów alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj.;
e) partia nr 14/2005 WE obejmująca 50000 hektolitrów alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj.;
f) partia nr 15/2005 WE obejmująca 100000 hektolitrów alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj.,
g) partia nr 16/2005 WE obejmująca 100000 hektolitrów alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj.;
h) partia nr 17/2005 WE obejmująca 50000 hektolitrów alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj.;
i) partia nr 18/2005 WE obejmująca 41331,79 hektolitrów alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj.;
j) partia nr 19/2005 WE obejmująca 8614,908 hektolitrów alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj.
3.
Umiejscowienie i numery kadzi składających się na partie, ilość alkoholu w każdej kadzi, zawartość alkoholu oraz jego właściwości określono w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.
4.
Jedynie przedsiębiorstwa zatwierdzone na mocy art. 92 rozporządzenia (WE) nr 1623/2000 mogą uczestniczyć w przetargu.
Artykuł 2
Sprzedaż odbywa się zgodnie z art. 93, 94, 94b, 94c, 94d, 95 do 98, 100 i 101 rozporządzenia (WE) nr 1623/2000 oraz art. 2 rozporządzenia (WE) nr 2799/98.
Artykuł 3
1.
Oferty należy składać w agencjach interwencyjnych posiadających alkohol, o których mowa w załączniku II, lub przesyłać listem poleconym na adres tych agencji.
2.
Oferty składane są w zapieczętowanej kopercie oznaczonej "Procedura przetargowa nr 2/2005 WE sprzedaży alkoholu winnego przeznaczonego do wykorzystania jako bioetanol we Wspólnocie". Koperta zewnętrzna zaadresowana jest do danej agencji interwencyjnej.
3.
Oferty muszą zostać doręczone do danej agencji interwencyjnej najpóźniej do godziny 12.00 czasu obowiązującego w Brukseli w dniu 26 sierpnia 2005 r.
Artykuł 4
1.
Aby oferta mogła zostać uwzględniona, musi być zgodna z art. 94 i 97 rozporządzenia (WE) nr 1623/2000.
2.
Aby oferta mogła zostać uwzględniona, w momencie złożenia musi jej towarzyszyć:
a) zaświadczenie o złożeniu wadium, na rzecz danej agencji interwencyjnej posiadającej alkohol, o którym mowa, wynoszącym 4 euro za hektolitr alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj.;
b) wskazanie Państwa Członkowskiego lub Państw Członkowskich, gdzie ma miejsce ostateczne wykorzystanie alkoholu i zobowiązanie oferenta do przestrzegania tego miejsca przeznaczenia;
c) nazwa i adres oferenta, numer referencyjny ogłoszenia o przetargu oraz oferowaną cenę, wyrażoną w euro za hektolitr alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj.;
d) zobowiązanie oferenta do przestrzegania wszystkich przepisów stosowanych w odniesieniu do danej procedury przetargowej;
e) oświadczenie oferenta, w którym:
i) zrzeka się on wszelkich roszczeń w odniesieniu do jakości i właściwości przyznanego alkoholu;
ii) wyraża zgodę na poddanie się wszelkim kontrolom dotyczącym miejsca przeznaczenia i wykorzystania alkoholu;
iii) przyjmuje odpowiedzialność za dostarczenie dowodu, że alkohol jest wykorzystywany zgodnie z warunkami określonymi w danym ogłoszeniu o przetargu.
Artykuł 5
1.
Powiadomienia przewidziane w art. 94a rozporządzenia (WE) nr 1623/2000 dotyczące przetargu ogłoszonego niniejszym rozporządzeniem zostają przekazane Komisji na adres podany w załączniku III do niniejszego rozporządzenia.
2.
Poza informacjami przewidzianymi w art. 94a rozporządzenia (WE) nr 1623/2000 powiadomienia, o których mowa w ust. 1, muszą jasno określać dla każdej oferty:
a) czy dana oferta może zostać uwzględniona;
b) w przypadku gdy dana oferta nie zostanie uwzględniona, warunki przewidziane w art. 94 rozporządzenia (WE) nr 1623/2000, które nie zostały spełnione.
Artykuł 6
Formalności związane z pobieraniem próbek określono w art. 98 rozporządzenia (WE) nr 1623/2000.
Agencja interwencyjna dostarcza wszystkich niezbędnych informacji na temat właściwości alkoholu wystawionego na sprzedaż.
Zwracając się do danej agencji interwencyjnej zainteresowane strony mogą otrzymać próbki alkoholu wystawionego do sprzedaży, pobrane przez przedstawiciela danej agencji interwencyjnej.
Artykuł 7
1.
Agencje interwencyjne w Państwach Członkowskich, w których wystawiony do sprzedaży alkohol jest składowany, przeprowadzają właściwe kontrole w celu sprawdzenia właściwości alkoholu w momencie jego końcowego wykorzystania.
W tym celu mogą:
a) zastosować, mutatis mutandis, przepisy art. 102 rozporządzenia (WE) nr 1623/2000;
b) przeprowadzić kontrole próbek za pomocą jądrowego rezonansu magnetycznego w celu sprawdzenia właściwości alkoholu w momencie jego końcowego wykorzystania.
2.
Koszty kontroli, o których mowa w ust. 1, ponoszą przedsiębiorstwa, którym sprzedano alkohol.
Artykuł 8
Najpóźniej do dnia 30 września 2005 r. Państwa Członkowskie zgłaszają Komisji nazwę i adres każdego oferenta odpowiadające każdej ofercie.
Artykuł 9
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1154/2005
z dnia 18 lipca 2005 r.
zmieniające kody i wyszczególnienie niektórych produktów wymienionych w załączniku I do rozporządzenia Rady (WE) nr 1784/2003 w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 234/79 z dnia 5 lutego 1979 r. w sprawie procedury dostosowania nomenklatury Wspólnej Taryfy Celnej używanej dla produktów rolnych [1], w szczególności jego art. 2 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [2] zawiera obecnie obowiązującą nomenklaturę scaloną.
(2) W wyniku negocjacji ze Stanami Zjednoczonymi Ameryki zakończonymi w 1995 r. pewne mieszanki pozostałości z produkcji skrobi kukurydzianej oraz niektóre inne pozostałości, w szczególności pozostałości na sicie z kukurydzy oraz pozostałości z rozmaczania kukurydzy wodą, z procesu mokrego, włączając pozostałości z rozmaczania wodą użyte do produkcji alkoholu lub innych produktów otrzymywanych ze skrobi przywożone do Wspólnoty zostały zwolnione z opłat celnych.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 344/96 [3] wprowadziło zatem do nomenklatury scalonej podpozycję 23099020 w celu odrębnego sklasyfikowania tego produktu.
(3) W wyniku pominięcia załącznik I do rozporządzenia Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [4] nie został odpowiednio dostosowany.
Należy go zatem odpowiednio dostosować, ze skutkiem od dnia stosowania rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, poprzez umieszczenie kodu CN 23099020 w wykazie produktów zawartym w załączniku I do tego rozporządzenia.
(4) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1784/2003.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 zastępuje się tekstem Załącznika do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1155/2005
z dnia 18 lipca 2005 r.
zmieniające i poprawiające rozporządzenie Komisji (WE) nr 1419/2004 w sprawie kontynuacji stosowania Wieloletnich Umów Finansowych i Rocznych Umów Finansowych zawartych pomiędzy Komisją Europejską reprezentującą Wspólnotę Europejską, z jednej strony, a Republiką Czeską, Estonią, Litwą, Łotwą, Polską, Słowacją, Słowenią i Węgrami, z drugiej strony, ustanawiające określone odstępstwa od Wieloletnich Umów Finansowych i od rozporządzenia Rady (WE) nr 1266/1999 oraz rozporządzenia (WE) nr 2222/2000
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Traktat o Przystąpieniu, w szczególności jego art. 41,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 7 ust. 8 rozdziału A Załącznika do Wieloletnich Umów Finansowych, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1419/2004 [1], powinien, w odniesieniu do procedur mających zastosowanie do wypłaty końcowego salda programu, zostać ujednolicony z datą ostatecznego wygaśnięcia zobowiązania, o której mowa w art. 3 Rocznych Umów Finansowych. W tym celu należy zmienić termin przedkładania Komisji poświadczonych oświadczeń w sprawie wydatków, o których mowa w wymienionym przepisie, i wyjaśnić procedury dotyczące decyzji w sprawie rozliczenia zgodności, o której mowa w art. 12 rozdziału A Załącznika do Wieloletnich Umów Finansowych.
(2) Błąd w tytule art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1419/2004 wymaga sprostowania.
(3) Należy zatem odpowiednio zmienić i poprawić rozporządzenie (WE) nr 1419/2004.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Struktury Agrarnej i Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Komitetu Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zmiana art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1419/2004
Artykuł 3 rozporządzenia (WE) nr 1419/2004 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 3
Zmiana Wieloletniej Umowy Finansowej
1.
Artykuł 7 ust. 8 rozdziału A Załącznika do Wieloletnich Umów Finansowych otrzymuje brzmienie:
"Końcowe saldo Programu zostanie wypłacone:
a) jeżeli, w terminie płatności ustanowionym w ostatecznej Rocznej Umowie Finansowej, Krajowy Urzędnik Zatwierdzający przedłoży Komisji poświadczone oświadczenie w sprawie wydatków faktycznie poniesionych, zgodnie z postanowieniami art. 9 niniejszego rozdziału;
b) jeśli ostateczne sprawozdanie dotyczące realizacji zostało przedstawione oraz zatwierdzone przez Komisję;
c) gdy zostały przyjęte decyzje, o których mowa w art. 11 niniejszego rozdziału.
Wypłata nie zależy od przyjęcia dalszej decyzji wynikającej z art. 12 niniejszego rozdziału.".
2.
W art. 10 ust. 3 rozdziału A Załącznika do Wieloletnich Umów Finansowych dodaje się akapit w brzmieniu:
"Jednakże odsetki nierozliczone w projektach otrzymujących wsparcie w ramach programu odpowiednio w Republice Czeskiej, Estonii, na Węgrzech, Łotwie, Litwie, w Polsce, Słowacji i Słowenii wypłaca się Komisji w euro.".".
Artykuł 2
Zmiana tytułu art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1419/2004
Tytuł art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1419/2004 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 4
Zastąpienie kwot ustanowionych w art. 2 Rocznej Umowy Finansowej na 2003 r.".
Artykuł 3
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1156/2005
z dnia 18 lipca 2005 r.
ustanawiające zakaz połowów buławika czarnego w strefach VIII, IX, X, XII, XIV (wody terytorialne Wspólnoty i wody międzynarodowe) przez statki pływające pod banderą Hiszpanii
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach Wspólnej Polityki Rybołówstwa [1], w szczególności jego art. 26 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiające system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa [2], w szczególności jego art. 21 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 2270/2004 z dnia 22 grudnia 2004 r. ustalające możliwości połowowe wspólnotowych statków rybackich w odniesieniu do niektórych głębinowych zasobów rybnych na lata 2005 i 2006 na wodach, na których konieczne są ograniczenia połowów [3], ustanawia kwoty na lata 2005 i 2006.
(2) Według informacji przekazanych Komisji, statki pływające pod banderą lub zarejestrowane w Państwie Członkowskim określonym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia wyczerpały kwotę na połowy zasobu w nim określonego przyznaną na 2005 r.
(3) Należy zatem zakazać połowów tego zasobu oraz jego przechowywania na pokładzie, przeładunku i wyładunku,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wyczerpanie kwoty
Kwotę połowową przyznaną Państwu Członkowskiemu określonemu w Załączniku do niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do zasobu w nim określonego uznaje się za wyczerpaną z dniem wymienionym w tym Załączniku.
Artykuł 2
Zakazy
Z dniem wymienionym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia zakazuje się połowów zasobu określonego w Załączniku przez statki pływające pod banderą lub zarejestrowane w Państwie Członkowskim w nim określonym.
Po tym dniu zakazuje się przechowywania na pokładzie, przeładunku lub wyładunku omawianego zasobu złowionego przez te statki.
Artykuł 3
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu następującym po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1157/2005
z dnia 18 lipca 2005 r.
ustalające wspólnotowe ceny producenta i wspólnotowe ceny przywozu dla goździków i róż w zastosowaniu systemu przywozu niektórych produktów uprawy roślin kwiatowych pochodzących z Jordanii
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 4088/87 z dnia 21 grudnia 1987 r. ustalające warunki stosowania preferencyjnych stawek celnych w przywozie niektórych kwiatów pochodzących z Cypru, Izraela, Jordanii i Maroka oraz z Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy [1], w szczególności jego art. 5 ust. 2 lit. a),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 2 ust. 2 i art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 4088/87 przewiduje, iż wspólnotowe ceny przywozu i wspólnotowe ceny producenta są ustalane co piętnaście dni dla goździków jednokwiatowych (bloom), goździków wielokwiatowych (spray), róż wielkokwiatowych i róż drobnokwiatowych i mają zastosowanie przez dwa tygodnie. Zgodnie z art. 1b rozporządzenia Komisji (EWG) nr 700/88 z dnia 17 marca 1988 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady stosowania uzgodnień dotyczących przywozu do Wspólnoty niektórych kwiatów pochodzących z Cypru, Izraela, Jordanii, Maroka oraz z Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy [2] ceny są ustalone dla okresu dwóch kolejnych tygodni na podstawie ważonych danych, dostarczonych przez Państwa Członkowskie.
(2) Istotne jest, aby ceny te zostały bezzwłocznie ustalone, żeby móc określić, jakie należności celne należy stosować.
(3) Z uwagi na przystąpienie Cypru do Unii Europejskiej dnia 1 maja 2004 r. w przyszłości nie należy ustalać cen przywozu odnośnie do tego państwa.
(4) Podobnie nie należy też już ustalać cen przywozu względem Izraela, Maroka, Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy, biorąc pod uwagę porozumienia zatwierdzone decyzją Rady 2003/917/WE z dnia 22 grudnia 2003 r. w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Państwem Izrael dotyczącego wzajemnych środków liberalizacyjnych oraz zastąpienia protokołów 1 i 2 do Układu o stowarzyszeniu między WE a Izraelem [3], 2003/914/WE z dnia 22 grudnia 2003 r. w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Królestwem Maroka dotyczącego wzajemnych środków liberalizacyjnych oraz zastąpienia protokołów 1 i 3 do Układu o stowarzyszeniu między WE a Marokiem [4] oraz 2005/4/WE z dnia 22 grudnia 2004 r. w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów pomiędzy Wspólnotą Europejską a Organizacją Wyzwolenia Palestyny (OWP) na rzecz Autonomii Palestyńskiej na Zachodnim Brzegu i w Strefie Gazy, dotyczącego wzajemnych środków liberalizacji oraz zastąpienia protokołów 1 i 2 do Przejściowego układu stowarzyszeniowego pomiędzy WE a Autonomią Palestyńską [5].
(5) Komisja powinna przyjąć omawiane środki w odstępie czasowym między zebraniami Komitetu Zarządzającego ds. Żywych Roślin i Produktów Kwiatowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wspólnotowe ceny producenta i wspólnotowe ceny przywozu dla goździków jednokwiatowych (bloom), goździków wielokwiatowych (spray), róż wielkokwiatowych i róż drobnokwiatowych, określone w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 4088/87, ustalone są w Załączniku do niniejszego rozporządzenia na okres od 20 lipca do 2 sierpnia 2005 r.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie (WE) nr 1158/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 6 lipca 2005 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 1165/98 dotyczące krótkoterminowych statystyk
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 285 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Europejskiego Banku Centralnego [1],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 1165/98 [3] ustanowiło wspólne ramy podstawowe dotyczące gromadzenia, tworzenia, przekazywania i oceny wspólnotowych statystyk dotyczących przedsiębiorstw do celów analizy cyklu gospodarczego.
(2) Wprowadzenie w życie rozporządzenia (WE) nr 1165/98 za pomocą rozporządzeń Komisji (WE) nr 586/2001 [4], (WE) nr 588/2001 [5] i (WE) nr 606/2001 [6], dotyczących, odpowiednio, definicji Głównych Grupowań Przemysłowych, definicji zmiennych oraz przyznawania Państwom Członkowskim odstępstw, umożliwiło zdobycie praktycznego doświadczenia, które pozwala określić środki mające na celu dalszą poprawę w zakresie krótkoterminowych statystyk.
(3) W swoim planie działań dotyczącym wymogów statystycznych unii gospodarczo-walutowej (UGW) oraz w kolejnych sprawozdaniach z postępu prac nad wdrażaniem tego planu działań Rada Ecofin określiła dodatkowe podstawowe aspekty dla poprawy statystyk objętych rozporządzeniem (WE) nr 1165/98.
(4) W odniesieniu do swojej polityki pieniężnej Europejski Bank Centralny (EBC) potrzebuje dalszego opracowywania krótkoterminowych statystyk, zgodnie z założeniami dokumentu dotyczącego statystycznych wymogów EBC, w dziedzinie ogólnych statystyk gospodarczych, a w szczególności opracowywać terminowe, wiarygodne i istotne agregaty dla strefy euro.
(5) Komitet ds. programów statystycznych, utworzony na mocy decyzji Rady 89/382/EWG, Euratom [7], określił podstawowe europejskie wskaźniki gospodarcze, który wykraczają poza zakres rozporządzenia (WE) nr 1165/98.
(6) W związku z tym w rozporządzeniu (WE) nr 1165/98 należy wprowadzić zmiany w dziedzinach o szczególnym znaczeniu dla polityki pieniężnej oraz dla analizy cyklu koniunkturalnego.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Programów Statystycznych.
(8) Wdrożenie strategii lizbońskiej w zakresie wzrostu i zatrudnienia obejmuje zmniejszenie niepotrzebnego obciążenia przedsiębiorstw i rozpowszechnianie nowych technologii,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1165/98 wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 4 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
a) w jedynym akapicie dodaje się następującą literę:
"d) uczestnictwo w europejskich systemach doboru prób koordynowanych przez Eurostat w celu opracowania europejskich danych szacunkowych.
Szczegółowe informacje dotyczące systemów określonych w pierwszym akapicie są określone w załącznikach.
Systemy te są zatwierdzane i wprowadzane w życie na podstawie procedury przewidzianej w art. 18.
Europejskie systemy doboru prób są ustanawiane, jeżeli krajowe systemy doboru prób nie spełniają wymogów europejskich.
Ponadto Państwa Członkowskie mogą zdecydować się na uczestnictwo w europejskich systemach doboru prób, jeżeli systemy takie umożliwiają znaczne obniżenie kosztów systemu statystycznego lub zmniejszenie obciążenia dla przedsiębiorstw, wynikających z wymogów europejskich.
Dane Państwo Członkowskie musi spełniać warunki dotyczące przekazywania odpowiednich zmiennych zgodnie z celem systemu europejskiego, aby móc uczestniczyć w takim systemie.
Europejskie systemy doboru prób mogą dotyczyć warunków, poziomu szczegółowości oraz nieprzekraczalnych terminów przesyłania danych.";
b) dodaje się następujący akapit:
"Obowiązkowe badania statystyczne są wykorzystywane, aby otrzymać informacje, które są niedostępne (w wymaganych terminach) z innych źródeł, takich jak rejestry.
Badania są przeprowadzane przy użyciu, w stosownych przypadkach, kwestionariuszy elektronicznych lub kwestionariuszy zamieszczonych na stronach internetowych.";
2) artykuł 10 otrzymuje brzmienie:
a) ustęp 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Jakość zmiennych jest sprawdzana regularnie przez porównywanie ich z innymi informacjami statystycznymi; porównanie takie jest przeprowadzane przez każde Państwo Członkowskie i Komisję (Eurostat).
Dodatkowo kontrolowana jest wewnętrzna spójność zmiennych.";
b) ustęp 4 otrzymuje brzmienie:
"4.
Ocena jakości prowadzona jest przez porównanie korzyści z dostępu do danych w stosunku do kosztów ich zebrania i obciążenia przedsiębiorstw, w szczególności małych firm.
Do celów takiej oceny Państwa Członkowskie przekazują Komisji na jej żądanie niezbędne informacje, zgodnie ze wspólną metodologią europejską opracowaną przez Komisję w ścisłej współpracy z Państwami Członkowskimi.";
3) artykuł 12 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Po konsultacji z Komitetem ds. Programu Statystycznego Komisja publikuje do dnia 11 lutego 2006 r. podręcznik zaleceń metodologicznych, wyjaśniający zasady wymienione w załącznikach oraz zawierający wskazówki dotyczące krótkoterminowych statystyk.";
4) artykuł 14 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Komisja w terminie do 11 sierpnia 2008 r. oraz ponownie co trzy lata w okresie późniejszym składa Parlamentowi Europejskiemu oraz Radzie sprawozdanie w sprawie statystyk tworzonych zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, w szczególności ich przydatności i jakości, jak również zmiany wskaźników.
W sprawozdaniu przedstawia się również porównanie zarówno kosztów systemu statystycznego i obciążenia przedsiębiorstw, jak również korzyści wynikających z niniejszego rozporządzenia.
Sprawozdanie będzie również opisywać najlepsze praktyki w zakresie zmniejszenia obciążenia przedsiębiorstw oraz wskazuje sposoby zmniejszania tego obciążenia i obniżania kosztów.";
5) w art. 17 dodaje się literę w brzmieniu:
"j) ustanowienie europejskich systemów doboru prób (artykuł 4).";
6) załączniki A do D zostają zmienione zgodnie z Załącznikiem.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie (WE) nr 1159/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 6 lipca 2005 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 2236/95 ustanawiające ogólne zasady przyznawania pomocy finansowej Wspólnoty w zakresie sieci transeuropejskich
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 156 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [1],
po konsultacji z Komitetem Regionów,
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 2236/95 [3] przewiduje między innymi współfinansowanie badań związanych z projektami stanowiącymi przedmiot wspólnego zainteresowania do kwoty, która zwykle nie przekracza 50 % całkowitych kosztów, zaś maksymalny wkład Wspólnoty w projekty w dziedzinie telekomunikacji nie może przekraczać 10 % całkowitych kosztów inwestycji.
(2) Decyzja nr 1336/97/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 czerwca 1997 r. w sprawie zbioru wytycznych dla transeuropejskich sieci telekomunikacyjnych [4] określa projekty stanowiące przedmiot wspólnego zainteresowania.
Doświadczenie wynikające ze stosowania tej decyzji wskazuje, że mniej niż jeden projekt na dwadzieścia obejmuje wprowadzanie usług, zaś pozostałe obejmują badania związane z ich wprowadzeniem.
W wyniku tego bezpośrednie oddziaływanie pomocy finansowej w zakresie transeuropejskich sieci telekomunikacyjnych jest ograniczone.
(3) Koszty wprowadzenia usług transeuropejskich opartych na sieciach elektronicznego przesyłu danych są znacząco wyższe od kosztów porównywalnych usług w obrębie jednego Państwa Członkowskiego ze względu na bariery językowe, kulturowe, prawne i administracyjne.
(4) Stwierdzono, że koszty analiz przygotowawczych dotyczących usług w sektorze telekomunikacyjnym stanowią znaczną część całkowitej kwoty inwestycji niezbędnej do wprowadzenia usługi, w wyniku czego maksymalny dopuszczalny na podstawie rozporządzenia (WE) nr 2236/95 wkład Wspólnoty jest przeznaczany na tego rodzaju analizy, uniemożliwiając tym samym udzielenie pomocy na wprowadzenie usług.
W wyniku tego udzielanie pomocy finansowej na podstawie tego rozporządzenia jak dotąd miało niewielki bezpośredni wpływ na stymulowanie wprowadzania usług.
(5) Pomoc wspólnotowa powinna być przyznawana przede wszystkim na projekty, których celem jest stymulowanie wprowadzania usług, w ten sposób przyczyniając się w jak największym zakresie do rozwoju społeczeństwa informacyjnego.
Dlatego też konieczne jest zwiększenie maksymalnego udziału Wspólnoty, proporcjonalnie do rzeczywistych kosztów wynikających z transeuropejskiego charakteru usługi.
Zwiększenie wkładu Wspólnoty powinno jednakże dotyczyć wyłącznie usług interesu publicznego, które muszą pokonać bariery językowe, kulturowe, prawne i administracyjne,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2236/95 dodaje się następujący akapit:
"W przypadku projektów stanowiących przedmiot wspólnego zainteresowania określonych w załączniku I do decyzji nr 1336/97/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 czerwca 1997 r. w sprawie zbioru wytycznych dla transeuropejskich sieci telekomunikacyjnych [5], całkowita kwota pomocy wspólnotowej udzielonej na podstawie niniejszego rozporządzenia może osiągnąć 30 % całkowitych kosztów inwestycji.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie (WE) nr 1160/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 6 lipca 2005 r.
zmieniające Konwencję wykonawczą do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach, w zakresie dostępu służb odpowiedzialnych w Państwach Członkowskich za wydawanie świadectw rejestracji pojazdów do Systemu Informacyjnego Schengen
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 71 ust. 1 lit. d),
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [1],
po konsultacji z Komitetem Regionów,
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 9 dyrektywy Rady 1999/37/WE z 29 kwietnia 1999 r. w sprawie dokumentów rejestracyjnych pojazdów [3] stanowi, że Państwa Członkowskie wspierają się nawzajem w wykonywaniu tej dyrektywy i mogą wymieniać informacje na poziomie dwustronnym lub wielostronnym, w szczególności w celu kontroli, przed dokonaniem rejestracji pojazdu, jego statusu prawnego, w razie konieczności w Państwie Członkowskim, w którym był on wcześniej zarejestrowany.
Kontrola taka może obejmować w szczególności wykorzystanie sieci elektronicznej.
(2) System Informacyjny Schengen (lub "SIS"), utworzony na mocy postanowień Tytułu IV Konwencji wykonawczej z 1990 r. do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach [4](zwanej dalej "Konwencją z Schengen z 1990 r.") i włączony w ramy Unii Europejskiej zgodnie z Protokołem załączonym do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, ustanawia elektroniczną sieć łączącą Państwa Członkowskie i zawiera, między innymi, dane na temat pojazdów silnikowych o pojemności silnika przekraczającej 50 cm3, które zostały skradzione, przywłaszczone lub utracone w inny sposób.
Zgodnie z art. 100 Konwencji z Schengen z 1990 r., dane dotyczące takich pojazdów silnikowych, poszukiwanych w celu zajęcia lub w celu wykorzystania w charakterze dowodu w postępowaniu karnym, wprowadza się do SIS.
(3) Decyzja Rady 2004/919/WE z 22 grudnia 2004 r. dotycząca zwalczania przestępczości transgranicznej związanej z pojazdami [5] obejmuje korzystanie z SIS jako integralnej części strategii w zakresie ścigania przestępstw związanych z pojazdami.
(4) Zgodnie z art. 101 ust. 1 Konwencji z Schengen z 1990 r. dostęp do danych wprowadzonych do SIS oraz prawo do ich bezpośredniego przeglądania jest zastrzeżone wyłącznie dla organów odpowiedzialnych za kontrole graniczne oraz inne kontrole policyjne i celne prowadzone w ramach danego kraju, jak również za koordynację tych kontroli.
(5) Artykuł 102 ust. 4 Konwencji z Schengen z 1990 r. stanowi, że dane te zasadniczo nie mogą być wykorzystywane do celów administracyjnych.
(6) Służby odpowiedzialne w Państwach Członkowskich za wydawanie świadectw rejestracji pojazdów i wyznaczone do tego celu w sposób wyraźny powinny mieć dostęp do danych wprowadzonych do SIS, dotyczących skradzionych, przywłaszczonych lub utraconych w inny sposób pojazdów silnikowych o pojemności silnika przekraczającej 50 cm3, przyczep i naczep o masie własnej przekraczającej 750 kg oraz skradzionych, przywłaszczonych, utraconych w inny sposób lub unieważnionych świadectw rejestracji pojazdów i tablic rejestracyjnych pojazdów, w celu umożliwienia im sprawdzenia, czy pojazdy zgłoszone im do rejestracji zostały skradzione, przywłaszczone lub utracone w inny sposób.
W tym celu niezbędne jest przyjęcie przepisów zapewniających powyższym służbom dostęp do tych danych oraz zezwolenie im na wykorzystywanie ich do celów administracyjnych związanych z prawidłowym wydawaniem świadectw rejestracji pojazdów.
(7) Państwa Członkowskie powinny podjąć niezbędne środki w celu zapewnienia, aby w wypadku wyjawienia wpisu zostały podjęte środki określone w art. 100 ust. 2 Konwencji z Schengen z 1990 r.
(8) W zaleceniu Parlamentu Europejskiego z dnia 20 listopada 2003 r. skierowanym do Rady w sprawie Systemu Informacyjnego Schengen drugiej generacji (SIS II) przedstawiono szereg istotnych problemów i rozważań dotyczących rozwoju SIS, w szczególności w odniesieniu do dostępu do SIS prywatnych instytucji, takich jak służby zajmujące się rejestrowaniem pojazdów.
(9) Jeżeli służby odpowiedzialne w Państwach Członkowskich za wydawanie świadectw rejestracji pojazdów nie są służbami rządowymi, dostęp do SIS powinien być udzielany pośrednio, to znaczy za pośrednictwem organów, o których mowa w art. 101 ust. 1 Konwencji z Schengen z 1990 r., odpowiedzialnych za zapewnienie zgodności ze środkami przyjętymi przez te Państwa Członkowskie zgodnie z art. 118 tej Konwencji.
(10) Dyrektywa 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych [6] oraz szczególne postanowienia dotyczące ochrony danych zawarte w Konwencji z Schengen z 1990 r., które uzupełniają i precyzują zasady zawarte w tej dyrektywie, mają zastosowanie do przetwarzania danych osobowych przez służby odpowiedzialne w Państwach Członkowskich za wydawanie świadectw rejestracji pojazdów.
(11) Jako że cel niniejszego rozporządzenia, czyli udzielenie dostępu do SIS służbom odpowiedzialnym w Państwach Członkowskich za wydawanie świadectw rejestracji pojazdów w celu ułatwienia im wykonywania ich zadań zgodnie z dyrektywą 1999/37/WE, nie może zostać osiągnięty w wystarczający sposób przez Państwa Członkowskie ze względu na szczególny charakter SIS jako wspólnego systemu informacji, a w związku z tym jego osiągnięcie możliwe jest wyłącznie na poziomie Wspólnoty, Wspólnota może przyjmować środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu.
(12) Państwa Członkowskie powinny dysponować wystarczająco długim okresem na podjęcie praktycznych środków niezbędnych do zastosowania niniejszego rozporządzenia.
(13) W odniesieniu do Islandii i Norwegii, niniejsze rozporządzenie stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które wchodzą w zakres obszaru, o którym mowa w art. 1 pkt G decyzji Rady 1999/437/WE z 17 maja 1999 r. w sprawie niektórych warunków stosowania Układu zawartego przez Radę Unii Europejskiej i Republikę Islandii oraz Królestwo Norwegii dotyczącego włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen [7].
(14) W odniesieniu do Szwajcarii, niniejsze rozporządzenie stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen w rozumieniu Umowy między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską i Konfederacją Szwajcarską dotyczącej włączenia tego państwa we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen, które wchodzą w zakres obszaru, o którym mowa w art. 1 pkt G decyzji 1999/437/WE w związku z art. 4 ust. 1 decyzji Rady 2004/860/WE [8] z dnia 25 października 2004 r. w sprawie podpisania w imieniu Wspólnoty Europejskiej oraz tymczasowego stosowania niektórych postanowień tej Umowy.
(15) Niniejsze rozporządzenie nie narusza praw podstawowych i jest zgodne z zasadami uznanymi w szczególności w Karcie Praw Podstawowych Unii Europejskiej.
(16) Niniejsze rozporządzenie stanowi akt oparty na dorobku Schengen lub w inny sposób z nim związany w rozumieniu art. 3 ust. 2 Aktu Przystąpienia z 2003 r.,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W Tytule IV Konwencji z Schengen z 1990 r. dodaje się artykuł w brzmieniu:
"Artykuł 102 A
1. Nie naruszając art. 92 ust. 1, art. 100 ust. 1, art. 101 ust. 1 i 2 oraz art. 102 ust. 1, 4 i 5, służby odpowiedzialne w Państwach Członkowskich za wydawanie świadectw rejestracji pojazdów, o których mowa w dyrektywie Rady 1999/37/WE z 29 kwietnia 1999 r. w sprawie dokumentów rejestracyjnych pojazdów [9], mają prawo uzyskania dostępu do następujących danych wprowadzonych do Systemu Informacyjnego Schengen, jedynie w celu sprawdzenia, czy zgłoszone do rejestracji pojazdy zostały skradzione, przywłaszczone lub utracone w inny sposób:
a) danych dotyczących pojazdów silnikowych o pojemności silnika przekraczającej 50 cm3, które zostały skradzione, przywłaszczone lub utracone w inny sposób;
b) danych dotyczących przyczep i naczep o masie własnej przekraczającej 750 kg, które zostały skradzione, przywłaszczone lub utracone w inny sposób;
c) danych dotyczących dokumentów rejestracyjnych pojazdów oraz tablic rejestracyjnych pojazdów, które zostały skradzione, przywłaszczone, utracone w inny sposób lub unieważnione.
Z zastrzeżeniem ust. 2, prawo krajowe każdego z Państw Członkowskich reguluje dostęp powyższych służb do tych danych.
2.
Służby, o których mowa w ust. 1, które są służbami rządowymi, mają prawo do bezpośredniego przeglądania danych wprowadzonych do Systemu Informacyjnego Schengen, o których mowa w tym ustępie.
Służby, o których mowa w ust. 1, które nie są służbami rządowymi, mają dostęp do danych wprowadzonych do Systemu Informacyjnego Schengen, o których mowa w tym ustępie, wyłącznie za pośrednictwem organów, o których mowa w art. 101 ust. 1.
Organy te są uprawnione do bezpośredniego przeglądania danych i przekazywania ich powyższym służbom.
Dane Państwo Członkowskie zapewnia, aby służby te i ich pracownicy byli zobowiązani do przestrzegania wszelkich ograniczeń odnoszących się do dozwolonego wykorzystywania danych przekazanych im przez organy.
3.
Artykuł 100 ust. 2 nie ma zastosowania do przeglądania danych zgodnie z niniejszym artykułem.
Prawo krajowe reguluje przekazywanie policji i organom sądowym przez służby, o których mowa w ust. 1, informacji ujawnionych w wyniku przeszukiwania Systemu Informacyjnego Schengen i rodzących podejrzenie popełnienia przestępstwa.
4.
Każdego roku, po uzyskaniu opinii wspólnego organu nadzorczego powołanego zgodnie z art. 115 dotyczącym zasad ochrony danych, Rada przedkłada Parlamentowi Europejskiemu sprawozdanie z wykonania niniejszego artykułu.
Sprawozdanie to zawiera informacje i dane statystyczne dotyczące wykorzystania i wyników stosowania niniejszego artykułu oraz przedstawia sposób, w jaki stosowane były zasady ochrony danych."
Artykuł 2
1.
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
2.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od 11 stycznia 2006 r.
3.
Dla tych Państw Członkowskich, w których przepisy dorobku Schengen odnoszące się do SIS nie mają jeszcze zastosowania, stosowanie niniejszego rozporządzenia rozpoczyna się w terminie sześciu miesięcy od dnia, w którym przepisy te wchodzą w życie w tych państwach, jak określono w decyzji Rady przyjętej w tym celu zgodnie ze stosownymi procedurami.
4.
Treść niniejszego rozporządzenia staje się wiążąca dla Norwegii 270 dni po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
5.
Nie naruszając wymogów notyfikacyjnych ustanowionych w art. 8 ust. 2 lit. c) Umowy o Stowarzyszeniu z Norwegią i Islandią dotyczącej dorobku Schengen [10], Norwegia, przed datą, o której mowa w ust. 4, powiadomi Radę i Komisję, że zostały spełnione wymogi konstytucyjne niezbędne, aby treść niniejszego rozporządzenia stała się dla Norwegii wiążąca.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie (WE) nr 1161/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 6 lipca 2005 r.
w sprawie sporządzania kwartalnych niefinansowych sprawozdań przez sektor instytucjonalny
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 285 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Europejskiego Banku Centralnego [1],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Plan Działania w sprawie Wymogów Statystycznych Unii Gospodarczo-Walutowej (UGW) zaakceptowany przez Radę Ecofin we wrześniu 2000 r., określa, że pilnie potrzebny jest ograniczony zestaw kwartalnych sprawozdań sektorowych i że sprawozdania te powinny być dostępne w ciągu 90 dni od zakończenia danego kwartału.
(2) Wspólne Sprawozdanie Rady Ecofin i Komisji dla Rady Europejskiej w sprawie statystyk i wskaźników strefy EUR, przyjęte przez Radę Ecofin w dniu 18 lutego 2003 r., podkreśla, że priorytetowe działania w kilku dziedzinach, w tym kwartalne sprawozdania krajowe sporządzane przez sektor instytucjonalny, powinny zostać w całości zrealizowane przed upływem 2005 r.
(3) Do analizy ruchów cyklicznych w gospodarce Unii Europejskiej i prowadzenia polityki monetarnej w ramach UGW niezbędne są statystyki makroekonomiczne dotyczące zachowań gospodarczych i wzajemnych stosunków poszczególnych sektorów instytucjonalnych, których nie można określić poprzez dane sporządzone na poziomie gospodarki jako całości.
Zachodzi zatem potrzeba sporządzania kwartalnych sprawozdań przez sektor instytucjonalny, dla całej Unii Europejskiej i dla strefy euro.
(4) Sporządzanie tych sprawozdań jest częścią kompleksowego celu stworzenia systemu rocznych i kwartalnych sprawozdań dla Unii Europejskiej i strefy euro.
System obejmuje główne agregaty makroekonomiczne oraz finansowe i niefinansowe sprawozdania sektorów instytucjonalnych.
Celem jest osiągnięcie spójności we wszystkich tych sprawozdaniach i, w odniesieniu do sprawozdań dotyczących reszty świata, pomiędzy bilansem płatniczym a danymi ze sprawozdań krajowych.
(5) Sporządzanie sprawozdań europejskich przez sektor instytucjonalny zgodnie z zasadami europejskiego systemu rachunków narodowych i regionalnych we Wspólnocie, określonymi w rozporządzeniu Rady (WE) nr 2223/96 [3], wymaga przekazywania przez Państwa Członkowskie kwartalnych sprawozdań krajowych sporządzanych przez sektor instytucjonalny.
Jednakże sprawozdania europejskie muszą odzwierciedlać gospodarkę obszaru europejskiego jako całości i mogą różnić się od prostej sumy sprawozdań Państw Członkowskich.
W szczególności, celem jest uwzględnienie transakcji instytucji i organów Unii Europejskiej w sprawozdaniach z danego obszaru (odpowiednio Unii Europejskiej lub strefy euro).
(6) Sporządzanie szczególnych statystyk Wspólnoty podlega zasadom zawartym w rozporządzeniu Rady (WE) nr 322/97 z 17 lutego 1997 r. w sprawie statystyk wspólnotowych [4].
(7) Ze względu na fakt, że cel niniejszego rozporządzenia, to jest sporządzanie dla Unii Europejskiej i strefy euro kwartalnych sprawozdań niefinansowych przez sektor instytucjonalny, nie może być osiągnięty w zadowalający sposób przez Państwa Członkowskie, a ze względu na rozmiar i skutki działania możliwe jest lepsze jego osiągnięcie na poziomie Wspólnoty, Wspólnota może podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości przewidzianą w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule, niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne, do osiągnięcia tego celu.
W szczególności, w przypadku gdy Państwa Członkowskie mają nieznaczny udział w całości dochodów i wydatków europejskich, nie powinny być one zobowiązane do składania bardzo szczegółowych sprawozdań.
(8) Środki niezbędne do wprowadzenia w życie niniejszego rozporządzenia powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [5].
(9) Zasięgnięto opinii Komitetu ds. Programu Statystycznego powołanego decyzją Rady 89/382/EWG, Euratom [6] oraz Komitetu ds. Statystyk Walutowych, Finansowych i Bilansu Płatniczego powołanego decyzją Rady 91/115/EWG [7],
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Cel
Niniejsze rozporządzenie określa wspólne ramy dla udziału Państw Członkowskich w sporządzaniu europejskich kwartalnych sprawozdań niefinansowych przez sektor instytucjonalny.
Artykuł 2
Przekazywanie kwartalnych sprawozdań niefinansowych przez sektor instytucjonalny
1.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji kwartalne sprawozdania niefinansowe sporządzane przez sektor instytucjonalny, określone w załączniku, poza przede wszystkim sprawozdaniami dla punktów P.1, P.2, D.42, D.43, D.44, D.45 i B.4G.
2.
Harmonogram przekazywania sprawozdań dla punktów P.1, P.2, D.42, D.43, D.44, D.45 i B.4G oraz każda decyzja wymagająca wykazu transakcji określonych w załączniku przez równoważny sektor zostaną przyjęte zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 8 ust. 2.
Żadna taka decyzja nie zostanie przyjęta, zanim Komisja nie przekaże Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdania dotyczącego wprowadzania w życie niniejszego rozporządzenia zgodnie z art. 9.
3.
Dane kwartalne, o których mowa w ust. 1, przekazuje się Komisji najpóźniej 90 dni kalendarzowych od zakończenia kwartału, do którego odnoszą się dane.
Podczas trzyletniego okresu przejściowego od chwili wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, dane kwartalne o których mowa w ust. 1, są przekazywane Komisji najpóźniej 95 dni kalendarzowych od zakończenia kwartału, do którego odnoszą się dane.
Równocześnie przekazuje się wszelkie korekty danych za poprzednie kwartały.
4.
Termin przekazywania określony w ust. 3 może zostać skorygowany o maksymalnie pięć dni zgodnie z procedurą określoną w art. 8 ust. 2.
5.
Pierwsze przekazanie danych kwartalnych odnosi się do danych za trzeci kwartał 2005 r.
Państwa Członkowskie przekazują te dane nie później niż w dniu 3 stycznia 2006 r.
Pierwsze przekazanie obejmuje dane wsteczne za okresy od pierwszego kwartału 1999 r.
Artykuł 3
Zobowiązania dotyczące sprawozdań
1.
Wszystkie Państwa Członkowskie przekazują dane opisane w załączniku w odniesieniu do sektora reszty świata (S.2) i ogólnego sektora instytucji rządowych (S.13).
Państwo Członkowskie, którego produkt krajowy brutto według cen bieżących wynosi zwykle ponad 1 % odpowiedniej kwoty dla całej Wspólnoty, przekazuje dane opisane w załączniku dotyczące wszystkich sektorów instytucjonalnych.
2.
Komisja określa normalny udział procentowy produktu krajowego brutto Państwa Członkowskiego według cen bieżących w produkcie krajowym brutto Wspólnoty, zgodnie z ust. 1, na podstawie średniej arytmetycznej danych rocznych z ostatnich trzech lat, przekazanych przez Państwa Członkowskie.
3.
Udział (1 %) w kwocie dla całej Wspólnoty określony w ust. 1 może zostać skorygowany zgodnie z procedurą określoną w art. 8 ust. 2.
4.
Komisja może przyjąć odstępstwa od niniejszego rozporządzenia, jeżeli krajowe systemy statystyczne będą wymagały znacznego przystosowania.
Takie odstępstwa trwają nie dłużej niż trzy lata od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia lub środków wykonawczych przyjętych zgodnie z procedurą określoną w art. 8 ust. 2.
Artykuł 4
Definicje i normy
Do danych przekazywanych do celów niniejszego rozporządzenia mają zastosowanie normy, definicje, klasyfikacje i przepisy dotyczące sprawozdawczości określone w rozporządzeniu (WE) nr 2223/96 (zwanym dalej "rozporządzeniem ESA").
Artykuł 5
Źródła danych i wymogi zgodności
1.
Państwa Członkowskie gromadzą informacje wymagane w niniejszym rozporządzeniu z wykorzystaniem wszystkich źródeł, które uznają za stosowne, dając pierwszeństwo informacjom bezpośrednim, takim jak źródła administracyjne lub badania przedsiębiorstw i gospodarstw domowych.
W przypadku gdy nie można zebrać takich informacji bezpośrednich, w szczególności w odniesieniu do danych wstecznych wymaganych zgodnie z art. 2 ust. 5, istnieje możliwość przekazania jak najdokładniejszych danych szacunkowych.
2.
Dane przekazywane przez Państwa Członkowskie do celów niniejszego rozporządzenia są zgodne z kwartalnymi sprawozdaniami niefinansowymi administracji publicznej oraz kwartalnymi głównymi agregatami gospodarki ogółem, przekazywanymi Komisji w ramach programu przekazywania danych na podstawie rozporządzenia ESA.
3.
Kwartalne dane przekazywane przez Państwa Członkowskie do celów niniejszego rozporządzenia uzgadnia się z odpowiednimi danymi rocznymi przekazywanymi w ramach programu przekazywania danych na podstawie rozporządzenia ESA.
Artykuł 6
Normy jakości i sprawozdania
1.
Państwa Członkowskie podejmują wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, aby jakość przekazywanych danych poprawiała się z upływem czasu w celu spełniania wspólnych norm jakości, które zostaną określone zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 8 ust. 2.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji uaktualniony opis źródeł, metod i statystyk wykorzystywanych w okresie roku od pierwszego przekazania danych.
3.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o poważnych zmianach metodologicznych lub innych zmianach, które mogą mieć wpływ na przekazywane dane, nie później niż w terminie trzech miesięcy od dnia wejścia w życie takiej zmiany.
Artykuł 7
Środki wykonawcze
Środki wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą określoną w art. 8 ust. 2.
Środki te obejmują:
a) ustalenie harmonogramu przekazywania punktów P.1, P.2, D.42, D.43, D.44, D.45 i B.4G zgodnie z art. 2 ust. 2;
b) wymóg, aby transakcje określone w załączniku zostały rozbite według odpowiednich sektorów zgodnie z art. 2 ust. 2;
c) korektę harmonogramu kwartalnych przekazów zgodnie z art. 2 ust. 4;
d) dostosowanie udziału (1 %) w kwocie dla całej Wspólnoty w celu określenia zobowiązania do przekazywania danych dotyczących wszystkich sektorów instytucjonalnych zgodnie z art. 3 ust. 3;
e) określenie norm jakości danych zgodnie z art. 6 ust. 1.
Artykuł 8
Procedura komitetu
1.
Komisję wspiera Komitet ds. Programów Statystycznych.
2.
W przypadku gdy dokonuje się odesłania do niniejszego ustępu, stosuje się art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem przepisów art. 8 tej decyzji.
Okres przewidziany w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE wynosi trzy miesiące.
3.
Komitet uchwala swój regulamin.
Artykuł 9
Sprawozdanie z wprowadzenia w życie
W okresie pięciu lat od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, Komisja składa Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie z jego wprowadzenia w życie.
Sprawozdanie to w szczególności:
a) przedstawia informacje dotyczące jakości sporządzanych statystyk;
b) ocenia korzyści dla Wspólnoty, Państw Członkowskich oraz podmiotów dostarczających informacji statystycznych i korzystających z opracowanych informacji statystycznych w porównaniu z kosztami ich opracowania;
c) określa, w świetle uzyskanych wyników, obszary, w jakich niezbędne są ewentualne ulepszenia i zmiany.
Artykuł 10
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po dacie jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1163/2005
z dnia 19 lipca 2005 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1622/2000 ustanawiające niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wina oraz wspólnotowy kodeks praktyk i procesów enologicznych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [1], w szczególności jego art. 46 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 44 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1622/2000 [2] przewiduje odstąpienie od dnia 1 sierpnia 2005 r. od niektórych zwykłych metod analizy określonych w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 2676/90 z dnia 17 września 1990 r. określającym wspólnotowe metody analizy wina [3].
(2) W związku z zatwierdzeniem niektórych z tych metod zgodnie z uznanymi międzynarodowymi kryteriami metody te są obecnie uznane jako metody referencyjne i jako takie określone w rozporządzeniu (EWG) nr 2676/90.
(3) Ponadto niektóre metody uproszczone określone w rozporządzeniu (EWG) nr 2676/90 umożliwiają szybkie i wystarczająco pewne oznaczenie składników najbardziej znaczących dla kontroli win, w szczególności dwutlenku siarki, cukrów i niektórych innych składników obecnych w winie.
W celu zapewnienia jednolitości wspólnotowych procedur analizy określenie tych metod należy zachować w rozporządzeniu (EWG) nr 2676/90.
(4) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1622/2000.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wina,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 44 rozporządzenia (WE) nr 1622/2000 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Rozporządzenie (EWG) nr 2676/90 stosuje się do produktów objętych rozporządzeniem (WE) nr 1493/1999.
W Załączniku do rozporządzenia (EWG) nr 2676/90 z dniem 1 sierpnia 2005 r. skreśla się część 12 ust. 3, część 18 ust. 3, część 23 ust. 3, część 25 ust. 3, część 37 ust. 3 i 4.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1164/2005
z dnia 19 lipca 2005 r.
otwierające przetarg stały na odsprzedaż na rynku wspólnotowym kukurydzy, znajdującej się w posiadaniu polskiej agencji interwencyjnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze zbóż [1], w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2131/93 z dnia 28 lipca 1993 r. ustalające procedury i warunki sprzedaży zbóż znajdujących się w posiadaniu agencji interwencyjnych [2] przewiduje w szczególności, że sprzedaży zboża znajdującego się w posiadaniu agencji interwencyjnej dokonuje się drogą przetargu i na podstawie cen pozwalających uniknąć zakłóceń na rynku.
(2) Z powodu trudnych warunków klimatycznych na Półwyspie Iberyjskim ceny kukurydzy na rynku wspólnotowym są stosunkowo wysokie, powodując, że hodowcy i przemysł produkujący paszy dla bydła mają trudności związane z zaopatrzeniem po cenach konkurencyjnych.
(3) Polska dysponuje zapasami interwencyjnymi kukurydzy, które należy wykorzystać.
(4) Należy zatem udostępnić na rynku wewnętrznym zbóż zapasy kukurydzy, znajdujące się w posiadaniu polskiej agencji interwencyjnej.
(5) W celu uwzględnienia sytuacji na rynku wspólnotowym należy przewidzieć, aby zarządzaniem przetargiem zajęła się Komisja.
Ponadto należy przewidzieć przyznanie współczynników redukcji ofertom proponującym minimalny poziom ceny sprzedaży.
(6) Poza tym ważne jest, aby notyfikacja polskiej agencji interwencyjnej skierowana do Komisji zachowała anonimowość oferentów.
(7) W celu zmodernizowania zarządzania, należy przewidzieć przesyłanie informacji wymaganych przez Komisję drogą elektroniczną.
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Polska agencja interwencyjna przystępuje do sprzedaży drogą przetargu stałego na rynku wewnętrznym Wspólnoty 99068 ton kukurydzy, znajdującej się w jej posiadaniu.
Artykuł 2
Sprzedaż przewidziana w art. 1 odbywa się zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2131/93.
Jednak w drodze odstępstwa od wymienionego rozporządzenia:
a) oferty ustanawia się w odniesieniu do rzeczywistej jakości partii, której dotyczy oferta;
b) minimalną cenę sprzedaży ustala się na poziomie pozwalającym uniknąć zakłóceń na rynku zbóż; nie może ona w żadnym wypadku być niższa od ceny interwencyjnej obowiązującej w danym miesiącu, z uwzględnieniem zwyżek miesięcznych.
Artykuł 3
W drodze odstępstwa od art. 13 ust. 4 rozporządzenia (EWG) 2131/93, zabezpieczenie oferty ustala się na kwotę 10 EUR za tonę.
Artykuł 4
1.
Termin przedstawiania ofert w pierwszym przetargu częściowym upływa dnia 27 lipca 2005 r. o godzinie 15.00 (czas w Brukseli).
Termin przedstawiania ofert w następnych przetargach częściowych upływa w każdą środę o godzinie 15.00 (czas w Brukseli), z wyjątkiem dni: 3 sierpnia 2005 r., 17 sierpnia 2005 r. i 31 sierpnia 2005 r., przypadających w tygodniach, w których nie prowadzi się żadnych przetargów.
Termin przedstawienia ofert w ostatnim przetargu częściowym upływa dnia 26 października 2005 r. o godzinie 15.00 (czas w Brukseli).
2.
Oferty należy przekazać polskiej agencji interwencyjnej znajdującej się pod następującym adresem:
Agencja Rynku Rolnego
Biuro Produktów Roślinnych
Dział Zbóż
Ul.
Nowy Świat 6/12
PL-00-400 Warszawa
Telefon (48) 22 661 78 10
Faks (48) 22 661 78 26
Artykuł 5
Polska agencja interwencyjna powiadomi Komisję o otrzymanych ofertach przetargowych najpóźniej dwie godziny po wygaśnięciu terminu na złożenie ofert.
Powiadomienie to odbywa się drogą elektroniczną, zgodnie z formularzem znajdującym się w Załączniku.
Artykuł 6
Zgodnie z procedurą określoną w art. 25 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1784/2003 Komisja ustala minimalną cenę sprzedaży lub podejmuje decyzję o zaniechaniu dalszych działań w stosunku do otrzymanych ofert. W przypadku gdy oferty dotyczą tej samej partii oraz ilości całkowitej większej niż ilość dostępna, można dokonać ustaleń oddzielnie dla każdej partii.
W odniesieniu do ofert znajdujących się na poziomie minimalnej ceny sprzedaży, oprócz ustalenia tej ceny można zastosować współczynnik redukcji ilości udzielonych zamówień.
Artykuł 7
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1165/2005
z dnia 19 lipca 2005 r.
otwierające przetarg stały na odsprzedaż na rynku wspólnotowym kukurydzy, znajdującej się w posiadaniu węgierskiej agencji interwencyjnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze zbóż [1], w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2131/93 z dnia 28 lipca 1993 r. ustalające procedury i warunki sprzedaży zbóż znajdujących się w posiadaniu agencji interwencyjnych [2] przewiduje w szczególności, że sprzedaży zboża znajdującego się w posiadaniu agencji interwencyjnej dokonuje się drogą przetargu i na podstawie cen pozwalających uniknąć zakłóceń na rynku.
(2) Z powodu trudnych warunków klimatycznych na Półwyspie Iberyjskim ceny kukurydzy na rynku wspólnotowym są stosunkowo wysokie, powodując, że hodowcy i przemysł produkujący pasze dla bydła mają trudności związane z zaopatrzeniem po cenach konkurencyjnych.
(3) Węgry dysponują zapasami interwencyjnymi kukurydzy, które należy wykorzystać.
(4) Należy zatem udostępnić na rynku wewnętrznym zbóż zapasy kukurydzy, znajdujące się w posiadaniu węgierskiej agencji interwencyjnej.
(5) W celu uwzględnienia sytuacji na rynku wspólnotowym, należy przewidzieć, aby zarządzaniem przetargiem zajęła się Komisja.
Ponadto należy przewidzieć przyznanie współczynników udziału ofertom proponującym minimalny poziom ceny sprzedaży.
(6) Poza tym ważne jest, aby notyfikacja węgierskiej agencji interwencyjnej skierowana do Komisji zachowała anonimowość oferentów.
(7) W celu zmodernizowania zarządzania należy przewidzieć przesyłanie informacji wymaganych przez Komisję drogą elektroniczną.
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Węgierska agencja interwencyjna przystępuje do sprzedaży drogą przetargu stałego na rynku wewnętrznym Wspólnoty 500000 ton kukurydzy, znajdującej się w jej posiadaniu.
Artykuł 2
Sprzedaż przewidziana w art. 1 odbywa się zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2131/93.
Jednak w drodze odstępstwa od wymienionego rozporządzenia:
a) oferty ustanawia się w odniesieniu do rzeczywistej jakości partii, której dotyczy oferta;
b) minimalną cenę sprzedaży ustala się na poziomie pozwalającym uniknąć zakłóceń na rynku zbóż; nie może ona w żadnym wypadku być niższa od ceny interwencyjnej obowiązującej w danym miesiącu, z uwzględnieniem zwyżek miesięcznych.
Artykuł 3
W drodze odstępstwa od art. 13 ust. 4 rozporządzenia (EWG) 2131/93, zabezpieczenie oferty ustala się na kwotę 10 EUR za tonę.
Artykuł 4
1.
Termin przedstawiania ofert w pierwszym przetargu częściowym upływa dnia 27 lipca 2005 r. o godzinie 15.00 (czas w Brukseli).
Termin przedstawiania ofert w następnych przetargach częściowych upływa w każdą środę o godzinie 15.00 (czas w Brukseli), z wyjątkiem dni: 3 sierpnia 2005 r., 17 sierpnia 2005 r. i 31 sierpnia 2005 r., przypadających w tygodniach, w których nie prowadzi się żadnych przetargów.
Termin przedstawienia ofert w ostatnim przetargu częściowym upływa dnia 26 października 2005 r. o godzinie 15.00 (czas w Brukseli).
2.
Oferty należy przekazać węgierskiej agencji interwencyjnej znajdującej się pod następującym adresem:
Mezögazdasági és Vidékfejlesztési Hivatal
Alkotmány u.
29.
H-1385 Budapest 62
Pf 867
Tel.: (36) 1-219 62 60
Faks: (36) 1-219 62 59
Artykuł 5
Węgierska agencja interwencyjna powiadomi Komisję o otrzymanych ofertach przetargowych, najpóźniej dwie godziny po wygaśnięciu terminu na złożenie ofert.
Powiadomienie to odbywa się drogą elektroniczną, zgodnie z formularzem znajdującym się w Załączniku.
Artykuł 6
Zgodnie z procedurą określoną w art. 25 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1784/2003 Komisja ustala minimalną cenę sprzedaży lub podejmuje decyzję o zaniechaniu dalszych działań w stosunku do otrzymanych ofert. W przypadku gdy oferty dotyczą tej samej partii oraz ilości całkowitej większej niż ilość dostępna, można dokonać ustaleń oddzielnie dla każdej partii.
W odniesieniu do ofert znajdujących się na poziomie minimalnej ceny sprzedaży, oprócz ustalenia tej ceny można zastosować współczynnik redukcji ilości udzielonych zamówień.
Artykuł 7
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1166/2005
z dnia 19 lipca 2005 r.
otwierające przetarg stały na odsprzedaż na rynku wspólnotowym kukurydzy, znajdującej się w posiadaniu francuskiej agencji interwencyjnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze zbóż [1], w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2131/93 z dnia 28 lipca 1993 r. ustalające procedury i warunki sprzedaży zbóż znajdujących się w posiadaniu agencji interwencyjnych [2] przewiduje w szczególności, że sprzedaży zboża znajdującego się w posiadaniu agencji interwencyjnej dokonuje się drogą przetargu i na podstawie cen pozwalających uniknąć zakłóceń na rynku.
(2) Z powodu trudnych warunków klimatycznych na Półwyspie Iberyjskim, ceny kukurydzy na rynku wspólnotowym są stosunkowo wysokie, powodując, że hodowcy i przemysł produkujący paszy dla bydła mają trudności związane z zaopatrzeniem po cenach konkurencyjnych.
(3) Francja dysponuje zapasami interwencyjnymi kukurydzy, które należy wykorzystać.
(4) Należy zatem udostępnić na rynku wewnętrznym zbóż zapasy kukurydzy, znajdujące się w posiadaniu francuskiej agencji interwencyjnej.
(5) W celu uwzględnienia sytuacji na rynku wspólnotowym, należy przewidzieć, aby zarządzaniem przetargiem zajęła się Komisja.
Ponadto należy przewidzieć przyznanie współczynników redukcji ofertom proponującym minimalny poziom ceny sprzedaży.
(6) Poza tym ważne jest, aby notyfikacja niemieckiej agencji interwencyjnej skierowana do Komisji zachowała anonimowość oferentów.
(7) W celu zmodernizowania zarządzania, należy przewidzieć przesyłanie informacji wymaganych przez Komisję drogą elektroniczną.
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Francuska agencja interwencyjna przystępuje do sprzedaży drogą przetargu stałego na rynku wewnętrznym Wspólnoty 53641 ton kukurydzy, znajdującej się w jej posiadaniu.
Artykuł 2
Sprzedaż przewidziana w art. 1 odbywa się zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2131/93.
Jednak w drodze odstępstwa od wymienionego rozporządzenia:
a) oferty ustanawia się w odniesieniu do rzeczywistej jakości partii, której dotyczy oferta;
b) minimalną cenę sprzedaży ustala się na poziomie pozwalającym uniknąć zakłóceń na rynku zbóż; nie może ona w żadnym wypadku być niższa od ceny interwencyjnej obowiązującej w danym miesiącu, z uwzględnieniem zwyżek miesięcznych.
Artykuł 3
W drodze odstępstwa od art. 13 ust. 4 rozporządzenia (EWG) 2131/93, zabezpieczenie oferty ustala się na kwotę 10 EUR za tonę.
Artykuł 4
1.
Termin przedstawiania ofert w pierwszym przetargu częściowym upływa dnia 27 lipca 2005 r. o godzinie 15.00 (czas w Brukseli).
Termin przedstawiania ofert w następnych przetargach częściowych upływa w każdą środę o godzinie 15.00 (czas w Brukseli), z wyjątkiem dni: 3 sierpnia 2005 r., 17 sierpnia 2005 r. i 31 sierpnia 2005 r., przypadających w tygodniach, w których nie prowadzi się żadnych przetargów.
Termin przedstawienia ofert w ostatnim przetargu częściowym upływa dnia 26 października 2005 r. o godzinie 15.00 (czas w Brukseli).
2.
Oferty należy przekazać francuskiej agencji interwencyjnej znajdującej się pod następującym adresem:
Office national interprofessionnel des céréales
21, avenue Bosquet
F-75007 Paris
Faks: (33-1) 44 18 20 08
(33-1) 44 18 20 80
Artykuł 5
Francuska agencja interwencyjna powiadomi Komisję o otrzymanych ofertach przetargowych, najpóźniej dwie godziny po wygaśnięciu terminu na złożenie ofert.
Powiadomienie to odbywa się drogą elektroniczną, zgodnie z formularzem znajdującym się w Załączniku.
Artykuł 6
Zgodnie z procedurą określoną w art. 25 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1784/2003 Komisja ustala minimalną cenę sprzedaży lub podejmuje decyzję o zaniechaniu dalszych działań w stosunku do otrzymanych ofert. W przypadku gdy oferty dotyczą tej samej partii oraz ilości całkowitej większej niż ilość dostępna, można dokonać ustaleń oddzielnie dla każdej partii.
W odniesieniu do ofert znajdujących się na poziomie minimalnej ceny sprzedaży, oprócz ustalenia tej ceny można zastosować współczynnik redukcji ilości udzielonych zamówień.
Artykuł 7
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1167/2005
z dnia 19 lipca 2005 r.
otwierające przetarg stały na odsprzedaż na rynku wspólnotowym kukurydzy, znajdującej się w posiadaniu niemieckiej agencji interwencyjnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze zbóż [1], w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2131/93 z dnia 28 lipca 1993 r. ustalające procedury i warunki sprzedaży zbóż znajdujących się w posiadaniu agencji interwencyjnych [2] przewiduje w szczególności, że sprzedaży zboża znajdującego się w posiadaniu agencji interwencyjnej dokonuje się drogą przetargu i na podstawie cen pozwalających uniknąć zakłóceń na rynku.
(2) Z powodu trudnych warunków klimatycznych na Półwyspie Iberyjskim ceny kukurydzy na rynku wspólnotowym są stosunkowo wysokie, powodując, że hodowcy i przemysł produkujący paszy dla bydła mają trudności związane z zaopatrzeniem po cenach konkurencyjnych.
(3) Niemcy dysponują zapasami interwencyjnymi kukurydzy, które należy wykorzystać.
(4) Należy zatem udostępnić na rynku wewnętrznym zbóż zapasy kukurydzy, znajdujące się w posiadaniu niemieckiej agencji interwencyjnej.
(5) W celu uwzględnienia sytuacji na rynku wspólnotowym, należy przewidzieć, aby zarządzaniem przetargiem zajęła się Komisja.
Ponadto należy przewidzieć przyznanie współczynników redukcji ofertom proponującym minimalny poziom ceny sprzedaży.
(6) Poza tym ważne jest, aby notyfikacja niemieckiej agencji interwencyjnej skierowana do Komisji zachowała anonimowość oferentów.
(7) W celu zmodernizowania zarządzania należy przewidzieć przesyłanie informacji wymaganych przez Komisję drogą elektroniczną.
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niemiecka agencja interwencyjna przystępuje do sprzedaży drogą przetargu stałego na rynku wewnętrznym Wspólnoty 10044 ton kukurydzy, znajdującej się w jej posiadaniu.
Artykuł 2
Sprzedaż przewidziana w art. 1 odbywa się zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2131/93.
Jednak w drodze odstępstwa od wymienionego rozporządzenia:
a) oferty ustanawia się w odniesieniu do rzeczywistej jakości partii, której dotyczy oferta;
b) minimalną cenę sprzedaży ustala się na poziomie pozwalającym uniknąć zakłóceń na rynku zbóż; nie może ona w żadnym wypadku być niższa od ceny interwencyjnej obowiązującej w danym miesiącu, z uwzględnieniem zwyżek miesięcznych.
Artykuł 3
W drodze odstępstwa od art. 13 ust. 4 rozporządzenia (EWG) 2131/93, zabezpieczenie oferty ustala się na kwotę 10 EUR za tonę.
Artykuł 4
1.
Termin przedstawiania ofert w pierwszym przetargu częściowym upływa dnia 27 lipca 2005 r. o godzinie 15.00 (czas w Brukseli).
Termin przedstawiania ofert w następnych przetargach częściowych upływa w każdą środę o godzinie 15.00 (czas w Brukseli), z wyjątkiem dni: 3 sierpnia 2005 r., 17 sierpnia 2005 r. i 31 sierpnia 2005 r., przypadających w tygodniach, w których nie prowadzi się żadnych przetargów.
Termin przedstawienia ofert w ostatnim przetargu częściowym upływa dnia 26 października 2005 r. o godzinie 15.00 (czas w Brukseli).
2.
Oferty należy przekazać niemieckiej agencji interwencyjnej znajdującej się pod następującym adresem:
Bundesanstalt für Landwirtschaft und Ernährung (BLE),
Deichmannsaue 29
D-53179 Bonn
Faks 0049 228 6845 3985
0049 228 6845 3276
Artykuł 5
Niemiecka agencja interwencyjna powiadomi Komisję o otrzymanych ofertach przetargowych, najpóźniej dwie godziny po wygaśnięciu terminu na złożenie ofert.
Powiadomienie to odbywa się drogą elektroniczną, zgodnie z formularzem znajdującym się w Załączniku.
Artykuł 6
Zgodnie z procedurą określoną w art. 25 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1784/2003 Komisja ustala minimalną cenę sprzedaży lub podejmuje decyzję o zaniechaniu dalszych działań w stosunku do otrzymanych ofert. W przypadku gdy oferty dotyczą tej samej partii oraz ilości całkowitej większej niż ilość dostępna, można dokonać ustaleń oddzielnie dla każdej partii.
W odniesieniu do ofert znajdujących się na poziomie minimalnej ceny sprzedaży, oprócz ustalenia tej ceny można zastosować współczynnik redukcji ilości udzielonych zamówień.
Artykuł 7
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1168/2005
z dnia 19 lipca 2005 r.
otwierające przetarg stały na odsprzedaż na rynku wspólnotowym kukurydzy, znajdującej się w posiadaniu austriackiej agencji interwencyjnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze zbóż [1], w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2131/93 z dnia 28 lipca 1993 r. ustalające procedury i warunki sprzedaży zbóż znajdujących się w posiadaniu agencji interwencyjnych [2] przewiduje w szczególności, że sprzedaży zboża znajdującego się w posiadaniu agencji interwencyjnej dokonuje się drogą przetargu i na podstawie cen pozwalających uniknąć zakłóceń na rynku.
(2) Z powodu trudnych warunków klimatycznych na Półwyspie Iberyjskim ceny kukurydzy na rynku wspólnotowym są stosunkowo wysokie, powodując, że hodowcy i przemysł produkujący pasze dla bydła mają trudności związane z zaopatrzeniem po cenach konkurencyjnych.
(3) Austria dysponuje zapasami interwencyjnymi kukurydzy, które należy wykorzystać.
(4) Należy zatem udostępnić na rynku wewnętrznym zbóż zapasy kukurydzy, znajdujące się w posiadaniu austriackiej agencji interwencyjnej.
(5) W celu uwzględnienia sytuacji na rynku wspólnotowym, należy przewidzieć, aby zarządzaniem przetargiem zajęła się Komisja.
Ponadto należy przewidzieć przyznanie współczynników redukcji ofertom proponującym minimalny poziom ceny sprzedaży.
(6) Poza tym ważne jest, aby notyfikacja austriackiej agencji interwencyjnej skierowana do Komisji zachowała anonimowość oferentów.
(7) W celu zmodernizowania zarządzania należy przewidzieć przesyłanie informacji wymaganych przez Komisję drogą elektroniczną.
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Austriacka agencja interwencyjna przystępuje do sprzedaży drogą przetargu stałego na rynku wewnętrznym Wspólnoty 113297 ton kukurydzy, znajdującej się w jej posiadaniu.
Artykuł 2
Sprzedaż przewidziana w art. 1 odbywa się zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2131/93.
Jednak w drodze odstępstwa od wymienionego rozporządzenia:
a) oferty ustanawia się w odniesieniu do rzeczywistej jakości partii, której dotyczy oferta;
b) minimalną cenę sprzedaży ustala się na poziomie pozwalającym uniknąć zakłóceń na rynku zbóż; nie może ona w żadnym wypadku być niższa od ceny interwencyjnej obowiązującej w danym miesiącu, z uwzględnieniem zwyżek miesięcznych.
Artykuł 3
W drodze odstępstwa od art. 13 ust. 4 rozporządzenia (EWG) 2131/93, zabezpieczenie oferty ustala się na kwotę 10 EUR za tonę.
Artykuł 4
1.
Termin przedstawiania ofert w pierwszym przetargu częściowym upływa dnia 27 lipca 2005 r. o godzinie 15.00 (czas w Brukseli).
Termin przedstawiania ofert w następnych przetargach częściowych upływa w każdą środę o godzinie 15.00 (czas w Brukseli), z wyjątkiem dni: 3 sierpnia 2005 r., 17 sierpnia 2005 r. i 31 sierpnia 2005 r., przypadających w tygodniach, w których nie prowadzi się żadnych przetargów.
Termin przedstawienia ofert w ostatnim przetargu częściowym upływa dnia 26 października 2005 r. o godzinie 15.00 (czas w Brukseli).
2.
Oferty należy przekazać austriackiej agencji interwencyjnej znajdującej się pod następującym adresem:
AMA (Agramarkt Austria)
Dresdnerstrasse 70
A-1200 Wien
Faks (00 431) 33151 4624
(00 431) 33151 4469
Artykuł 5
Austriacka agencja interwencyjna powiadomi Komisję o otrzymanych ofertach przetargowych najpóźniej dwie godziny po wygaśnięciu terminu na złożenie ofert.
Powiadomienie to odbywa się drogą elektroniczną, zgodnie z formularzem znajdującym się w Załączniku.
Artykuł 6
Zgodnie z procedurą określoną w art. 25 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1784/2003 Komisja ustala minimalną cenę sprzedaży lub podejmuje decyzję o zaniechaniu dalszych działań w stosunku do otrzymanych ofert. W przypadku gdy oferty dotyczą tej samej partii oraz ilości całkowitej większej niż ilość dostępna, można dokonać ustaleń oddzielnie dla każdej partii.
W odniesieniu do ofert znajdujących się na poziomie minimalnej ceny sprzedaży, oprócz ustalenia tej ceny można zastosować współczynnik redukcji ilości udzielonych zamówień.
Artykuł 7
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1169/2005
z dnia 19 lipca 2005 r.
otwierające stały przetarg na wywóz żyta znajdującego się w posiadaniu niemieckiej agencji interwencyjnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2131/93 [2] określa procedury i warunki wprowadzenia do sprzedaży zbóż znajdujących się w posiadaniu agencji interwencyjnych.
(2) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3002/92 [3] ustanawia wspólne szczegółowe zasady kontroli wykorzystania i/lub przeznaczenia produktów z interwencji.
(3) Ze względu na obecną sytuację na rynku uzasadnione jest ogłoszenie stałego przetargu na wywóz 500000 ton żyta znajdującego się w posiadaniu niemieckiej agencji interwencyjnej.
(4) Należy ustalić szczególne zasady mające zapewnić właściwe wykonanie operacji i ich kontrolę.
W tym celu należy przewidzieć system zabezpieczeń zapewniających przestrzeganie oczekiwanych celów, równocześnie unikając nadmiernych obciążeń dla podmiotów gospodarczych.
Należy więc wprowadzić derogacje do niektórych przepisów, a w szczególności do rozporządzenia (EWG) nr 2131/93.
(5) W celu modernizacji systemu administracji i zarządzania niezbędnym jest dostarczanie informacji, wymaganych przez Komisję, drogą elektroniczną.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niemiecka agencja interwencyjna przystępuje do stałego przetargu na wywóz żyta, znajdującego się w jej posiadaniu, zgodnie z warunkami określonymi rozporządzeniem (EWG) nr 2131/93, jeżeli niniejsze rozporządzenie nie stanowi inaczej.
Artykuł 2
Przetarg obejmuje maksymalną ilość 500000 ton żyta do wywozu do wszystkich krajów trzecich.
Artykuł 3
1.
Przy wywozach realizowanych z tytułu niniejszego rozporządzenia nie stosuje się żadnych refundacji, podatków eksportowych ani miesięcznych przyrostów.
2. Artykuł 8 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93 nie stosuje się.
3.
Na zasadzie odstępstwa od art. 16 akapit trzeci rozporządzenia (EWG) nr 2131/93 cenę podaną w ofercie uważa się za cenę do zapłaty za wywóz, bez podwyżek miesięcznych.
Artykuł 4
1.
Pozwolenia na wywóz są ważne od daty wydania w rozumieniu art. 9 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93 do końca następującego po niej czwartego miesiąca.
2.
Ofertom złożonym w ramach przetargu otwartego niniejszym rozporządzeniem nie muszą towarzyszyć wnioski o wydanie pozwoleń na wywóz, sporządzone w ramach art. 49 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1291/2000 [4].
Artykuł 5
1. Na zasadzie odstępstwa od art. 7 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93, termin zgłaszania ofert w pierwszym przetargu częściowym wygasa dnia 28 lipca 2005 r. o godz. 9.00 (czasu brukselskiego).
Termin zgłaszania ofert w następnych przetargach częściowych wygasa w każdy czwartek o godz. 9.00 (czasu brukselskiego), z wyjątkiem 4 sierpnia 2005 r., 18 sierpnia 2005 r., 1 września 2005 r., 3 listopada 2005 r., 29 grudnia 2005 r., 13 kwietnia 2006 r. i 25 maja 2006 r., 15 czerwca 2006 r., w tygodniach, w których procedury przetargowe nie będą przeprowadzane.
Termin zgłaszania ofert w ostatnim przetargu częściowym wygasa w dniu 22 czerwca 2006 r. o godz. 9.00 (czasu brukselskiego).
2.
Oferty powinny być złożone w niemieckiej agencji interwencyjnej, która posiada następujący adres:
Bundesanstalt für Landwirtschaft und Ernährung (BLE)
Deichmannsaue 29
D-53179 Bonn
Faks: 00 49 228 6845 3985
00 49 228 6845 3276
Artykuł 6
Agencja interwencyjna, podmiot składujący i oferent, którego ofertę przyjęto, przystępują, na wniosek tego ostatniego, za wspólną zgodą, przed wywozem lub w chwili wywozu z magazynu zgodnie z wyborem oferenta, do pobrania próbek kontrolnych z częstotliwością co najmniej jednej próbki na 500 ton, i do ich analizy.
Agencja interwencyjna może być reprezentowana przez pełnomocnika, pod warunkiem, że nie jest on samym podmiotem składującym.
Pobieranie próbek kontrolnych i ich analiza wykonywane są w terminie siedmiu dni roboczych od daty wniosku oferenta lub w terminie trzech dni roboczych, jeśli pobranie próbek następuje w chwili wywozu towaru z magazynu.
Wyniki analiz, w przypadku sporu, przekazuje się, drogą elektroniczną, Komisji.
Artykuł 7
1.
Oferent, którego ofertę przyjęto, musi przyjąć partię taką jaka jest, jeśli wynik ostateczny analiz wykonanych na próbkach wykazuje jakość:
a) wyższą od zgłoszonej w ogłoszeniu o przetargu;
b) wyższą od cech minimalnych wymaganych w interwencji, ale niższą od jakości opisanej w ogłoszeniu o przetargu, pozostając jednak w granicach odchylenia mogącego osiągnąć następujące wartości:
- 1 kilogram na hektolitr ciężaru właściwego, który jednak nie może być niższy niż 68 kilogramów na hektolitr,
- jednego punktu procentowego w zakresie zawartości wilgoci,
- pół punktu procentowego na zanieczyszczenia, o których mowa odpowiednio w punktach B.2 i B.4 załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 824/2000 [5],
- pół punktu procentowego na zanieczyszczenia, o których mowa w punkcie B.5 załącznika do rozporządzenia (WE) nr 824/2000, jednak bez zmiany dopuszczalnego procentu ziaren szkodliwych i sporyszu.
2.
Jeśli wynik ostateczny analiz wykonanych na próbkach wykazuje jakość wyższą od cech minimalnych wymaganych w interwencji, ale niższą od jakości opisanej w ogłoszeniu o przetargu i wykazującą różnicę wychodzącą poza odchylenie, o którym mowa w ust. 1 lit. b), oferent, którego ofertę przyjęto, może:
a) albo przyjąć partię w takim stanie, w jakim jest,
b) albo odmówić przyjęcia danej partii.
W przypadku wspomnianym w lit. b) pierwszego akapitu oferent, którego ofertę przyjęto, zostaje zwolniony ze wszystkich zobowiązań w stosunku do danej partii, włącznie z zabezpieczeniem, dopiero po bezzwłocznym poinformowaniu Komisji i agencji interwencyjnej przy użyciu formularza figurującego w załączniku I.
3.
Jeśli wynik ostateczny analiz wykonanych na próbkach wykazuje jakość niższą od cech minimalnych wymaganych w interwencji, oferent, którego ofertę przyjęto, nie może przystąpić do odbioru danej partii.
Zostaje on zwolniony ze wszystkich zobowiązań wobec danej partii, włącznie z zabezpieczeniami, dopiero po bezzwłocznym poinformowaniu, przy użyciu formularza figurującego w załączniku I Komisji i agencji interwencyjnej.
Artykuł 8
W przypadkach określonych w art. 7 ust. 2 akapit pierwszy lit. b) oraz ust. 3, oferent, którego ofertę przyjęto, może zażądać od agencji interwencyjnej dostarczenia innej partii żyta o przewidzianej jakości, bez dodatkowych kosztów.
W takim wypadku zabezpieczenie nie zostaje zwolnione.
Zamiana partii powinna nastąpić w maksymalnym terminie trzech dni po żądaniu oferenta, którego ofertę przyjęto.
Oferent informuje o tym bezzwłocznie Komisję przy użyciu formularza figurującego w załączniku I.
Jeśli w okresie nie dłuższym niż jeden miesiąc po dacie złożenia wniosku o wymianę przez oferenta, którego ofertę przyjęto, w wyniku następujących po sobie wymianach, oferent, którego ofertę przyjęto, nie otrzymał partii zastępczej o przewidywanej jakości, zostaje on zwolniony ze wszystkich swoich zobowiązań, włącznie z zabezpieczeniami, po bezzwłocznym poinformowaniu, przy użyciu formularza figurującego w załączniku I Komisji i agencji interwencyjnej.
Artykuł 9
1.
Jeśli wyprowadzenie żyta z magazynu następuje przed otrzymaniem wyników analiz przewidzianych w art. 6, ryzyko ponosi oferent, którego ofertę przyjęto, od chwili odbioru partii, bez uszczerbku dla możliwych dróg odwoławczych oferenta w stosunku do podmiotu składującego.
2.
Koszty związane z pobraniem próbek i analizami przewidzianymi w art. 6, poza tymi, o których mowa w art. 7 ust. 3, ponosi Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) przy ograniczeniu do jednej analizy na każde pięćset ton, z wyjątkiem kosztów przesilosowania.
Koszty przesilosowania i ewentualnych dodatkowych analiz wymaganych przez oferenta, którego ofertę przyjęto, obciążają tego ostatniego.
Artykuł 10
Na zasadzie odstępstwa od art. 12 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3002/92, dokumenty związane ze sprzedażą żyta zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, a w szczególności pozwolenie na wywóz, polecenie wycofania, o którym mowa w art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (EWG) nr 3002/92, deklaracja wywozowa i w razie potrzeby formularz T5, powinny zawierać uwagi figurujące w załączniku II.
Artykuł 11
1. Zabezpieczenie ustanowione stosownie do art. 13 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93 powinno być zwolnione z chwilą wydania pozwoleń na wywóz oferentom, których oferty zostały przyjęte.
2.
Na zasadzie odstępstwa od art. 17 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93 obowiązek wywozu jest objęty zabezpieczeniem, którego wysokość jest równa różnicy między ceną interwencyjną obowiązującą w dniu przetargu a ceną ofertową i nigdy nie niższa od 25 EUR za tonę.
Połowę tej kwoty wpłaca się z chwilą wydania pozwolenia, a pozostałą część przed odbiorem zboża.
Artykuł 12
Niemiecka agencja interwencyjna powiadomi Komisję, drogą elektroniczną, najpóźniej w dwie godziny po wygaśnięciu terminu na złożenie ofert, o otrzymanych ofertach przetargowych.
Powiadomienia dokonuje się zgodnie ze schematem zamieszczonym w załączniku III.
Artykuł 13
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1170/2005
z dnia 19 lipca 2005 r.
ustanawiające zakaz połowów krewetki północnej w strefie NAFO 3L przez statki pływające pod banderą Litwy
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa [1], w szczególności jego art. 26 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiające system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa [2], w szczególności jego art. 21 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 27/2005 z dnia 22 grudnia 2004 r. ustalające wielkości dopuszczalne połowów na 2005 r. i inne związane z nimi warunki dla niektórych zasobów rybnych i grup zasobów rybnych, stosowane na wodach terytorialnych Wspólnoty oraz w odniesieniu do statków wspólnotowych na wodach gdzie wymagane są ograniczenia połowowe [3], ustanawia kwoty na 2005 r.
(2) Według informacji przekazanych Komisji statki pływające pod banderą lub zarejestrowane w Państwie Członkowskim określonym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia wyczerpały kwotę na połowy zasobu w nim określonego przyznaną na 2005 r.
(3) Należy zatem zakazać połowów tego zasobu oraz jego przechowywania na pokładzie, przeładunku i wyładunku,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wyczerpanie kwoty
Kwotę połowową przyznaną Państwu Członkowskiemu określonemu w Załączniku do niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do zasobu w nim określonego uznaje się za wyczerpaną z dniem wymienionym w tym Załączniku.
Artykuł 2
Zakazy
Z dniem wymienionym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia zakazuje się połowów zasobu określonego w Załączniku przez statki pływające pod banderą lub zarejestrowane w Państwie Członkowskim w nim określonym.
Po tej dacie zakazuje się przechowywania na pokładzie, przeładunku lub wyładunku omawianego zasobu złowionego przez te statki.
Artykuł 3
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1171/2005
z dnia 19 lipca 2005 r.
w sprawie pozwoleń na przywóz produktów wołowych i cielęcych pochodzących z Botswany, Kenii, Madagaskaru, Suazi, Zimbabwe i Namibii
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1],
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2286/2002 z dnia 10 grudnia 2002 r. ustalające procedurę mającą zastosowanie do produktów rolnych i towarów uzyskanych dzięki przetworzeniu produktów rolnych pochodzących z państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku (AKP) i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1706/98 [2],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 2247/2003 z dnia 19 grudnia 2003 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania w sektorze wołowiny i cielęciny rozporządzenia Rady (WE) nr 2286/2002 ustalającego procedurę mającą zastosowanie do produktów rolnych oraz towarów uzyskanych dzięki przetworzeniu produktów rolnych pochodzących z państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku (AKP) [3], w szczególności jego art. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 1 rozporządzenia (WE) nr 2247/2003 przewiduje możliwość wydawania pozwoleń na przywóz produktów wołowych i cielęcych pochodzących z Botswany, Kenii, Madagaskaru, Suazi, Zimbabwe i Namibii.
Przywóz jednak musi się zamykać w granicach ilościowych przewidzianych dla każdego z tych eksportujących krajów trzecich.
(2) Złożone między 1 a 10 lipca 2005 r. wnioski o wydanie pozwoleń na przywóz produktów pochodzących z Botswany, Kenii, Madagaskaru, Suazi, Zimbabwe i Namibii, zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 2247/2003, wyrażone w ilościach mięsa bez kości, nie przewyższają ilości dostępnych dla tych państw.
Jest zatem możliwe wydanie pozwoleń na przywóz wnioskowanych ilości.
(3) Ilości, na jakie mogą być składane wnioski o wydanie pozwoleń po dniu 1 sierpnia 2005 r., należy ustalić w ramach ogólnej ilości 52100 t.
(4) Niniejsze rozporządzenie nie narusza zastosowania dyrektywy Rady 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnych podczas przywozu z państw trzecich bydła, trzody chlewnej, owiec i kóz oraz świeżego mięsa i produktów mięsnych [4],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Z dniem 21 lipca 2005 r. niżej wymienione Państwa Członkowskie wydają pozwolenia, wyrażone w ilościach mięsa bez kości, na przywóz produktów z wołowiny i cielęciny, pochodzących z niektórych państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku, w następującej ilości:
Zjednoczone Królestwo:
- 802 t pochodzących z Botswany,
- 600 t pochodzących z Namibii;
Niemcy:
- 618 t pochodzących z Botswany,
- 730 t pochodzących z Namibii.
Artykuł 2
Zgodnie z art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2247/2003, wnioski o wydanie pozwoleń mogą być składane w ciągu dziesięciu pierwszych dni sierpnia 2005 r. na następujące ilości wołowiny i cielęciny bez kości:
Botswana: _BAR_ 13686 t, _BAR_
Kenia: _BAR_ 142 t, _BAR_
Madagaskar: _BAR_ 7579 t, _BAR_
Suazi: _BAR_ 3337 t, _BAR_
Zimbabwe: _BAR_ 9100 t, _BAR_
Namibia: _BAR_ 6825 t. _BAR_
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 21 lipca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1172/2005
z dnia 19 lipca 2005 r.
ustalające refundacje wywozowe w ramach systemów A1 i B w sektorze owoców i warzyw (pomidory, pomarańcze, cytryny, winogrona stołowe i jabłka)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 35 ust. 3 akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1961/2001 [2], ustanawia zasady stosowania refundacji wywozowych w sektorze owoców i warzyw.
(2) W myśl art. 35 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 w zakresie niezbędnym dla umożliwienia znaczącego gospodarczo wywozu produkty wywożone przez Wspólnotę mogą podlegać refundacji wywozowej, uwzględniającej granice wynikające z porozumień zawartych zgodnie z art. 300 Traktatu.
(3) Zgodnie z art. 35 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 należy dbać, aby przepływy handlowe wywołane wcześniej przez system refundacji nie zostały zakłócone. Z tego powodu i z powodu sezonowości wywozów owoców i warzyw należy ustalić ilości przewidziane dla każdego produktu, na podstawie nomenklatury produktów rolnych dla refundacji wywozowych ustanowionej rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 3846/87 [3]. Ilości te powinny zostać podzielone z uwzględnieniem stopnia, w jakim rozpatrywane produkty łatwo się psują.
(4) W myśl postanowień art. 35 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 przy ustalaniu refundacji uwzględnia się istniejącą sytuację lub tendencje w odniesieniu do cen i dostępności owoców i warzyw na rynku Wspólnoty oraz do cen stosowanych w handlu międzynarodowym. Należy również uwzględnić koszty wprowadzenia do obrotu i koszty transportu oraz gospodarcze aspekty proponowanego wywozu.
(5) Zgodnie z art. 35 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 ceny rynkowe Wspólnoty są ustalane z uwzględnieniem cen, które są najbardziej korzystne z punktu widzenia wywozu.
(6) Sytuacja na rynkach światowych lub specyficzne wymogi niektórych rynków mogą wymóc konieczność zróżnicowania refundacji do określonego produktu, w zależności od jego miejsca przeznaczenia.
(7) Pomidory, pomarańcze, cytryny, winogrona stołowe i jabłka klasy ekstra I i II według wspólnych norm jakości mogą obecnie podlegać znaczącym gospodarczo wywozom.
(8) Aby umożliwić najbardziej efektywne wykorzystanie dostępnych zasobów i uwzględniając strukturę wywozów ze Wspólnoty, należy ustalić refundacje wywozowe zgodnie z systemami A1 i B.
(9) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Świeżych Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
W odniesieniu do systemu A 1 – stawki refundacji, okres składania wniosków o refundację i przewidziane ilości dla rozpatrywanych produktów są ustalone w Załączniku.
W odniesieniu do systemu B – indykatywne stawki refundacji, okres składania wniosków o pozwolenia i przewidziane ilości dla rozpatrywanych produktów są ustalone w Załączniku.
2.
Pozwolenia wydane z tytułu pomocy żywnościowej, określone w art. 16 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1291/2000 [4], nie są wliczane do kwalifikujących się ilości, określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 9 września 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1173/2005
z dnia 19 lipca 2005 r.
zmieniające należności przywozowe w sektorze zbóż stosowane od dnia 19 lipca 2005 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1249/96 z dnia 28 czerwca 1996 r. w sprawie zasad stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 [2] odnośnie do należności przywozowych w sektorze zbóż, w szczególności jego art. 2 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Należności przywozowe w sektorze zbóż zostały ustalone przez rozporządzenie Komisji (WE) nr 1150/2005 [3].
(2) Artykuł 2 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1249/96 przewiduje, że jeśli w okresie ich stosowania wyliczona średnia należności przywozowych różni się o 5 EUR/t od należności ustalonej, dokonuje się odpowiedniego wyrównania.
Wyżej wymieniona różnica nastąpiła. Konieczne jest więc dostosowanie należności przywozowych ustalonych w rozporządzeniu (WE) nr 1150/2005,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załączniki I i II do rozporządzenia (WE) nr 1150/2005 zastępuje się załącznikami I i II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 20 lipca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 19 lipca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1174/2005
z dnia 18 lipca 2005 r.
nakładające ostateczne cło antydumpingowe i stanowiące o ostatecznym poborze cła tymczasowego nałożonego na przywóz wózków jezdniowych ręcznych (paletowych) oraz ich zasadniczych części, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [1] (zwane dalej "rozporządzeniem podstawowym"), w szczególności jego art. 9,
uwzględniając wniosek przedłożony przez Komisję po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. ŚRODKI TYMCZASOWE
(1) Na mocy rozporządzenia (WE) nr 128/2005 [2] (zwanego dalej "rozporządzeniem tymczasowym"), Komisja nałożyła tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz wózków jezdniowych ręcznych (paletowych) oraz ich zasadniczych części, tj. podwozi i mechanizmów hydraulicznych, objętych kodami CN ex84279000 i ex84312000, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej.
(2) Należy przypomnieć, że dochodzenie w sprawie dumpingu i szkody obejmowało okres od 1 kwietnia 2003 r. do 31 marca 2004 r. (zwany dalej "OD").
Badanie tendencji istotnych dla przeprowadzenia analizy szkody obejmowało okres od 1 stycznia 2000 r. do końca OD (zwany dalej "okresem badanym").
B. DALSZA PROCEDURA
(3) Po nałożeniu tymczasowego cła antydumpingowego na przywóz wózków jezdniowych ręcznych (paletowych) oraz ich zasadniczych części, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (ChRL), niektóre strony objęte postępowaniem przedłożyły uwagi na piśmie.
Stronom, które wystąpiły z takim wnioskiem, umożliwiono także wypowiedzenie się w formie ustnej.
(4) Komisja prowadziła dalsze działania mające na celu pozyskiwanie i weryfikację informacji uznanych za niezbędne do sformułowania ostatecznych ustaleń.
Po nałożeniu środków tymczasowych przeprowadzono wizytę weryfikacyjną w obiektach importerów Jungheinrich AG w Niemczech i TVH Handling Equipment N.V. w Belgii.
(5) Wszystkie strony objęte postępowaniem zostały poinformowane o zasadniczych faktach i okolicznościach, na podstawie których zamierzano zalecić nałożenie ostatecznego cła antydumpingowego i ostateczne pobranie kwot zabezpieczonych z tytułu cła tymczasowego.
Ponadto stronom przyznano czas po ogłoszeniem powyższych informacji, w którym mogły przedstawić związane z nimi uwagi.
(6) Uwagi w formie pisemnej i ustnej złożone przez strony uwzględniono i, w odpowiednich przypadkach, ustalenia zostały odpowiednio zmienione.
C. PRODUKT OBJĘTY POSTĘPOWANIEM I PRODUKT PODOBNY
1.
Produkt objęty postępowaniem
(7) Produktem objętym postępowaniem są wózki jezdniowe ręczne (paletowe), bez napędu własnego, używane do obsługi i podawania materiałów normalnie umieszczanych na paletach, oraz ich zasadnicze części, tzn. podwozie i mechanizmy hydrauliczne, pochodzące z ChRL (zwane dalej "produktem objętym postępowaniem"), normalnie zgłaszane w ramach kodów CN ex84279000 i ex84312000.
(8) Niektóre zainteresowane strony powtórzyły swoje uwagi, o których mowa w motywie (11) rozporządzenia tymczasowego, odnośnie do włączenia podwozi i mechanizmów hydraulicznych w zakres produktu objętego postępowaniem jednakże bez dostarczenia dodatkowych informacji czy uzasadnienia.
Do tych uwag ustosunkowano się już w motywach 12 do 14 rozporządzenia tymczasowego.
Strony objęte postępowaniem nie wniosły żadnych dodatkowych uwag do tych części rozporządzenia tymczasowego.
(9) Argumentowały one ponadto że: a) podwozia i mechanizmy hydrauliczne, z jednej strony, i wózki jezdniowe ręczne (paletowe), z drugiej, to różne produkty, i że w przypadku podwozi i mechanizmów hydraulicznych nie przeprowadzono żadnej oceny dumpingu i szkody i w związku z tym nie można na te części nałożyć cła antydumpingowego; b) włączenie do postępowania tych części z pominięciem procedury opisanej w art. 13 rozporządzenia podstawowego spowodowałoby bezzasadne ukaranie wspólnotowych firm składających wózki jezdniowe ręczne (paletowe) we Wspólnocie oraz c) podwozia i mechanizmy hydrauliczne są sprowadzane do Wspólnoty również jako części zamienne i nałożenie cła na te części byłoby niesłusznym ukaraniem użytkowników takich elementów.
(10) Co się tyczy argumentu, że podwozia i mechanizmy hydrauliczne to inne produkty niż wózki jezdniowe ręczne (paletowe), i że w przypadku tych produktów nie przeprowadzono oceny dumpingu i szkody, zwraca się uwagę, że dla celów niniejszego dochodzenia, z przyczyn wymienionych w motywie 10 rozporządzenia tymczasowego, wszystkie rodzaje wózków jezdniowych ręcznych (paletowych) oraz ich zasadniczych części uznaje się za ten sam produkt, tzn. wszystkie rodzaje mają te same podstawowe cechy fizyczne i zastosowania.
Nie dostarczono żadnego przekonującego dowodu podważającego powyższe ustalenia.
Co się tyczy argumentu, że nie przeprowadzono wyliczenia dumpingu i szkody w odniesieniu do podwozi i mechanizmów hydraulicznych, przypomina się, że te zasadnicze części wchodzą w zakres definicji produktu objętego postępowaniem, w stosunku do którego należycie stwierdzono występowanie dumpingu i szkody dla przemysłu wspólnotowego.
W szczególności w odniesieniu do dumpingu, stwierdzono, że przywóz podwozi i mechanizmów hydraulicznych w okresie objętym dochodzeniem był zbyt mały ilościowo by można go było uznać za reprezentatywny.
W konsekwencji uznano za właściwe by określić margines dumpingu produktu objętego postępowaniem na podstawie wózków jezdniowych ręcznych (paletowych), w odniesieniu do których dostępne były reprezentatywne i wiarygodne dane.
(11) Co się tyczy argumentu, że włączenie zasadniczych części mogło nastąpić jedynie poprzez zastosowanie przepisów art. 13 rozporządzenia podstawowego w celu uniknięcia nieuzasadnionych kłopotów dla firm składających wózki jezdniowe ręczne (paletowe) we Wspólnocie, stwierdza się, że art. 13 nie ma znaczenia przy definiowaniu produktu objętego postępowaniem.
Zamiast tego, art. 13 rozporządzenia podstawowego odnosi się do różnych praktyk obejścia, łącznie z montażem części niewchodzących w zakres definicji produktu objętego postępowaniem, co stanowi kwestię niemającą zastosowania do niniejszej sprawy.
A zatem ten argument nie może być przyjęty.
(12) W odniesieniu do argumentu, że podwozia i mechanizmy hydrauliczne są przywożone również w celach serwisowych i że nałożenie cła na podwozia i mechanizmy hydrauliczne w sposób nieuzasadniony karałoby bieżących użytkowników, zauważa się, że w trakcie dochodzenia żaden użytkownik nie wniósł skargi, że jakiekolwiek środki mogłyby mieć taki skutek.
Ponadto zauważa się, że wielkość przywozu podwozi i mechanizmów hydraulicznych z ChRL w OD jest nieznaczna w porównaniu z wielkością przywozu chińskich wózków jezdniowych ręcznych (paletowych).
W związku z tym wpływ środków antydumpingowych na serwisowanie starych wózków jezdniowych ręcznych (paletowych) byłby nieznaczny lub żaden i w związku z tym ten argument nie może być przyjęty.
(13) Wobec braku innych uwag, niniejszym potwierdza się wnioski dotyczące definicji produktu objętego postępowaniem przedstawione w motywach 10 do 15 rozporządzenia tymczasowego.
2.
Produkt podobny
(14) Wobec braku uwag, niniejszym potwierdza się wnioski dotyczące definicji produktu podobnego przedstawione w motywach 16 do 18 rozporządzenia tymczasowego.
D. DUMPING
1.
Status gospodarki rynkowej
(15) Po nałożeniu środków tymczasowych, trzej współpracujący producenci eksportujący stwierdzili, że powinni byli oni otrzymać status gospodarki rynkowej.
Dwaj z nich powtórzyli po prostu argumenty, które przedstawili wcześniej, i na które Komisja udzieliła już odpowiedzi (w motywach 19 do 34 rozporządzenia tymczasowego).
(16) Przypomina się, że w przypadku jednego z dwóch producentów eksportujących, mianowicie firmy, która jest złożona z dwóch spółek powiązanych, w toku dochodzenia ustalono, iż wartość pewnych aktywów zaksięgowanych na konta jednej z tych spółek była znacząco wyższa od rzeczywistej ceny ich zakupu.
Uznano to za naruszenie następujących zasad Międzynarodowych Standardów Rachunkowości (MSR): MSR 1 (Obiektywna prezentacja sprawozdań finansowych) oraz MSR 16 (rzeczowe aktywa trwałe).
Ponadto ustalono, że druga spółka naruszała zasady MSR 21 (rejestracja początkowego ujęcia transakcji walutowych) oraz MSR 32 (instrumenty finansowe: ujawnienie i prezentacja).
Ponadto audytorzy spółek nie ustosunkowali się do tych kwestii w sprawozdaniach finansowych, co dowodzi, że kontrole prowadzone były niezgodnie z MSR.
Nie dostarczono żadnych nowych dowodów, które mogłyby zmienić powyższe ustalenia, dlatego niniejszym potwierdza się, że dany producent eksportujący nie spełnia wymagań drugiego kryterium określonego w art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego.
(17) W przypadku innego producenta eksportującego, w toku dochodzenia ustalono, że w dokumentacji księgowej firmy nieprawidłowo zaksięgowano umorzenia kredytowe, co znacząco wpłynęło na wynik finansowy firmy.
Uznano to za naruszenie zasad MSR 1 (Obiektywna prezentacja sprawozdań finansowych).
Ponadto firma zmieniła metodę księgowania odpisów na należności nieściągalne, jednak nie zastosowała tej zmiany z mocą wsteczną, co także znacząco wpłynęło na wynik finansowy firmy.
To zdarzenie uznano za naruszenie zasad MSR 8 (zmiana zasad rachunkowości).
Audytor zwrócił uwagę, że zmiana metody księgowania rezerw na należności jest niespójna nawet z chińskimi standardami rachunkowości, natomiast nic nie wspomniał o problemie z kredytami.
Nie dostarczono żadnych dowodów, które mogłyby zmienić powyższe ustalenia, dlatego niniejszym potwierdza się, że wspomniany producent eksportujący nie spełnia wymagań drugiego kryterium określonego w art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego.
(18) Trzeci producent eksportujący, Zhejiang Noblelift Equipment Joint Stock Co.
Ltd, który po nałożeniu tymczasowych środków nadal wnioskował o przyznanie statusu gospodarki rynkowej, przedstawił dowody, że stosowana przez niego metoda rejestrowania początkowego ujęcia transakcji walutowych nie wpłynęła na wynik finansowy jego firmy, aczkolwiek w pewnych przypadkach nie była zgodna z zasadami MSR 21.
Nie stwierdzono innych niezgodności z zasadami MSR w dokumentacji księgowej firmy.
W tych okolicznościach uznano za zasadną rewizję wniosków dotyczących zgodności tego producenta eksportującego z drugim kryterium określonym w art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego i w konsekwencji przyznanie mu statusu gospodarki rynkowej.
Co się tyczy pozostałych kwestii, niniejszym potwierdza się ustalenia przedstawione w motywach 19 do 34 rozporządzenia tymczasowego.
(19) Zwraca się uwagę, że po nałożeniu środków tymczasowych, niewspółpracujący chiński producent eksportujący oraz powiązany z nim importer we Wspólnocie przedstawili pewne uwagi dotyczące tymczasowych ustaleń i wnioskowali o przyznanie statusu gospodarki rynkowej, lub w przypadku nieotrzymania go – o przyznanie indywidualnego traktowania. Firmy te poinformowano, że niewspółpracujący producenci eksportujący, tj. tacy, którzy nie ujawnili się, nie przedstawili swoich opinii na piśmie oraz nie przesłali informacji w wyznaczonym terminie, zgodnie z postanowieniami art. 2 ust. 7, art. 5 ust. 10, art. 9 ust. 5 i art. 18 ust. 1 nie mogą ubiegać się o status gospodarki rynkowej lub indywidualne traktowanie.
2.
Traktowanie indywidualne
(20) Wobec braku uwag, niniejszym potwierdza się wnioski dotyczące traktowania indywidualnego przedstawione w motywach 35 do 37 rozporządzenia tymczasowego.
3.
Wartość normalna
3.1.
Określenie wartości normalnej dla wszystkich producentów eksportujących, którym nie przyznano status gospodarki rynkowej
(21) Tymczasowo, do celów ustalenia wartości normalnej dla producentów eksportujących, którym nie przyznano statusu gospodarki rynkowej, jako analogiczne państwo trzecie o gospodarce rynkowej wybrano Kanadę.
Po nałożeniu tymczasowych środków, dwaj producenci eksportujący i jeden importer powtórzyli swoje argumenty przeciwko takiemu wyborowi (określone w motywie 41 rozporządzenia tymczasowego).
Nie przedstawili oni jednak żadnych dodatkowych możliwych do sprawdzenia dowodów na poparcie swoich argumentów.
(22) Twierdzili oni ponadto, że wybór Kanady jako analogicznego państwa trzeciego o gospodarce rynkowej jest niewłaściwy, ponieważ kanadyjscy producenci wózków jezdniowych ręcznych (paletowych) ponoszą znacznie wyższe koszty niż ich chińscy odpowiednicy, zwłaszcza w odniesieniu do kosztów pracy.
W tej kwestii jeden producent eksportujący wnioskował o dodatkową korektę z tytułu różnic w kosztach produkcji między kosztami ponoszonymi przez niego w ChRL a kosztami produkcji w Kanadzie, natomiast inny producent eksportujący twierdził, że już wprowadzone bardzo wysokie korekty oznaczają, że wózki jezdniowe ręczne (paletowe) produkowane w Chinach i w Kanadzie są nieporównywalne.
(23) W tej kwestii przypomina się, że w toku dochodzenia ustalono, iż Kanada posiada konkurencyjny i reprezentatywny rynek wózków jezdniowych ręcznych (paletowych), że metody produkcji i urządzenia produkcyjne stosowane przez chińskich i kanadyjskich producentów są podobne oraz, że na podstawie kryteriów ustalonych dla tego dochodzenia (określonych w motywach 40, 43 i 44 rozporządzenia tymczasowego) chińskie i kanadyjskie wózki jezdniowe ręczne (paletowe) są porównywalne.
Ponadto w dochodzeniu ustalono, że produkcja wózków jezdniowych ręcznych (paletowych) nie wymaga wykorzystania znacznej liczby pracowników (koszt pracy w Kanadzie wynosi mniej niż 15 % całkowitego kosztu produkcji) a zatem różnice w koszcie pracy w Kanadzie i ChRL nie wpłyną znacząco na całkowity koszt produkcji.
W związku z tym nie można uznać argumentu, że ze względu na różnice kosztów, w szczególności kosztów pracy, Kanada nie jest odpowiednim krajem analogicznym.
(24) Jeżeli chodzi o argument, że producenci kanadyjscy wytwarzają wózki jezdniowe ręczne (paletowe) po znacznie wyższych kosztach niż ich chińscy odpowiednicy i że w związku z tym należy dokonać korekty do wartości normalnej w oparciu o różnice kosztów między Kanadą a kosztami ponoszonymi w ChRL, należy zwrócić uwagę, że nie zaakceptowano informacji o kosztach produkcji pochodzącej od producenta eksportującego, który wniósł ten argument, ponieważ nie uwzględniono jego wniosku o przyznanie statusu gospodarki rynkowej.
Znacząco podważa argument o porównaniu kosztów.
W związku z tym wniosek ten należy odrzucić.
(25) Jeżeli chodzi o argument, że już zastosowana znaczna korekta oznacza, iż kanadyjskie i chińskie wózki jezdniowe ręczne (paletowe) są nieporównywalne, zwraca się uwagę, że rodzaje produktów, które należy porównać zostały wybrane na podstawie kryteriów uznanych za zasadne przez przemysł objęty postępowaniem.
Porównań rodzajów produktów dokonano na podstawie pewnych podstawowych właściwości technicznych stosowanych przez wszystkich operatorów na rynku i nie przedstawiono jakiegokolwiek dowodu na to, że ta metoda porównania jest niewłaściwa (patrz: motyw 43 rozporządzenia tymczasowego).
W związku z tym argument ten nie może być przyjęty.
(26) Wobec braku innych uwag dotyczących ustalania wartości normalnej w kraju analogicznym, niniejszym potwierdza się ustalenia przedstawione w motywach 38 do 48 rozporządzenia tymczasowego.
3.2.
Określenie wartości normalnej dla producentów eksportujących, którym przyznano status gospodarki rynkowej
(27) Z uwagi na przyznanie statusu gospodarki rynkowej jednemu producentowi eksportującemu (patrz: motyw 18 powyżej), wartość normalną ustalono w sposób opisany poniżej zgodnie z art. 2 ust. 1–6 rozporządzenia podstawowego.
3.2.1.
Całkowita reprezentatywność sprzedaży krajowej
(28) Zgodnie z art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, Komisja najpierw zbadała, czy sprzedaż krajowa wózków jezdniowych ręcznych (paletowych) odbiorcom niezależnym była reprezentatywna, tzn. czy całkowita wielkość tej sprzedaży stanowiła przynajmniej 5 % całkowitej wielkości sprzedaży tego produktu wywożonego do Wspólnoty.
Taka sytuacja miała miejsce w przypadku producenta eksportującego objętego postępowaniem.
3.2.2.
Reprezentatywność określonego rodzaju produktu
(29) Następnie zbadano, czy sprzedaż krajową rodzajów produktów porównywalnych z rodzajami produktów eksportowanych można uznać za reprezentatywną.
W tym celu najpierw określono porównywalne rodzaje sprzedawane na rynku krajowym.
W toku dochodzenia uznano, że rodzaje wózków jezdniowych ręcznych (paletowych) sprzedawanych na rynku krajowym są identyczne lub bezpośrednio porównywalne z rodzajami sprzedawanymi na wywóz do Wspólnoty, o ile charakteryzują się one takim samym udźwigiem, materiałem, z którego zbudowane jest podwozie, rozmiarem wideł, rodzajem mechanizmów hydraulicznych i rodzajem kół.
(30) Sprzedaż krajową danego rodzaju produktu uznano za reprezentatywną, jeśli całkowita wielkość sprzedaży krajowej tego rodzaju produktu klientom niezależnym w okresie objętym dochodzeniem odpowiadała 5 % lub więcej całkowitej wielkości sprzedaży na wywóz do Wspólnoty porównywalnego rodzaju produktu.
Taka sytuacja miała miejsce w przypadku niektórych wywożonych rodzajów produktów.
3.2.3.
Test zwykłego obrotu handlowego
(31) W pierwszej kolejności zbadano, czy sprzedaż krajową wyżej opisanych rodzajów produktów przez producenta eksportującego można było uznać za realizowaną w zwykłym obrocie handlowym, w rozumieniu art. 2 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
(32) W tym celu ustalono odsetek sprzedaży krajowej odbiorcom niezależnym każdego rodzaju wywożonego produktu, niesprzedawanego ze stratą na rynku krajowym w OD:
a) w przypadku tych rodzajów produktów, gdzie ponad 80 % wielkości sprzedaży krajowej realizowane jest po cenach nie niższych od kosztów jednostkowych, a średnia ważona ceny sprzedaży była równa lub wyższa od średniej ważonej kosztu produkcji, wartość normalna dla danego typu produktu została obliczona jako średnia ważona wszystkich krajowych cen sprzedaży dla danego typu produktu w OD, uiszczonych lub należnych odbiorcom niezależnym, niezależnie od tego, czy była to sprzedaż z zyskiem czy nie;
b) w przypadku tych rodzajów produktów, gdzie nie mniej niż 10 % i nie więcej niż 80 % wielkości sprzedaży krajowej realizowane jest po cenach nie niższych od kosztów jednostkowych, wartość normalna dla danego rodzaju produktu obliczono jako średnia ważona jedynie tych cen sprzedaży krajowej, które były równe lub wyższe od kosztów jednostkowych danego rodzaju produktu;
c) w przypadku tych rodzajów produktów, gdzie mniej niż 10 % wielkości sprzedaży krajowej realizowane jest po cenach nie niższych od kosztów jednostkowych, uznano, iż sprzedaż ta nie była realizowana w zwykłym obrocie handlowym i przyjęto wartość normalną konstruowaną.
3.2.4.
Wartość normalna obliczana na podstawie faktycznych cen sprzedaży na rynku wewnętrznym
(33) W przypadku gdy spełnione zostały wymagania określone w motywach 30 i 31 oraz w motywie 32 lit. a) i b) niniejszego rozporządzenia, wartość normalną dla odpowiednich rodzajów produktów ustalono w oparciu o faktyczne ceny uiszczone lub należne, przez klientów niezależnych na rynku krajowym w kraju wywozu w OD, zgodnie z art. 2 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.
3.2.5.
Wartość normalna oparta na wartości konstruowanej
(34) W przypadku rodzajów produktów spełniających warunki określone w motywie 32 lit. c) powyżej oraz rodzajów produktów, których wielkość sprzedaży na rynku krajowym nie była reprezentatywna w rozumieniu motywu 30 powyżej, konieczne było skonstruowanie wartości normalnej.
(35) W celu skonstruowania wartości normalnej zgodnie z art. 2 ust. 6 rozporządzenia podstawowego, do kosztu produkcji dodano poniesione koszty sprzedaży, ogólne i administracyjne oraz średni ważony zysk uzyskany przez rozpatrywanego producenta eksportującego ze sprzedaży produktu podobnego na rynku krajowym w zwykłym obrocie handlowym w OD.
4.
Cena eksportowa
(36) Po nałożeniu środków tymczasowych nie przedstawiono żadnych uwag dotyczących ustalenia ceny eksportowej w przypadku sprzedaży bezpośredniej niezależnym klientom we Wspólnocie.
W związku z powyższym potwierdza się ustalenia opisane w motywie 49 rozporządzenia tymczasowego dotyczące ustalenia ceny eksportowej na podstawie art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego.
(37) W przypadku dwóch producentów eksportujących, cenę wywozu skonstruowano tymczasowo dla realizowanej przez nich sprzedaży importerom, z którymi łączyły ich porozumienia wyrównawcze, zgodne z art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego (określone w motywie 49 rozporządzenia tymczasowego).
(38) Jeden z producentów eksportujących i jego importer, dla których zastosowano konstruowane ceny eksportowe twierdzili, że zależność pomiędzy nimi nie uzasadnia konieczności konstruowania cen eksportowych, oraz że podstawą ustalania cen wywozu powinny być rzeczywiste ceny płacone przez importera producentowi eksportującemu.
Jednakże dochodzenie wykazało, że na te ceny eksportowe wpływ miało porozumienie pomiędzy stronami ustalające, że pewne koszty rozwoju produktu powinny być ponoszone przez importera.
W związku z tym, średnie ceny eksportowe stosowane wobec importera były znacząco wyższe od cen stosowanych wobec innych niezależnych klientów we Wspólnocie.
W związku z tym, ceny stosowane przez producenta eksportującego wobec importera nie zostały przyjęte jako podstawa określenia cen eksportowych.
Ponadto przed zakończeniem OD, producent eksportujący i importer zostali stowarzyszeni.
Zazwyczaj w tych okolicznościach ceny eksportowe zostałyby skonstruowane w oparciu o ceny odsprzedaży stosowane wobec niezależnych nabywców we Wspólnocie.
Jednakże w tym przypadku liczba transakcji odsprzedaży dokonanych w OD była bardzo mała i rzeczywiste ceny transakcyjne nie były dostarczane przez importera w odpowiednim czasie i nie było możliwości sprawdzenia ich.
W tych okolicznościach, sprzedaż ta nie była brana pod uwagę przy ostatecznym wyliczaniu cen eksportowych.
(39) W rzeczywistości wspomniany producent eksportujący realizował znaczną ilość sprzedaży bezpośredniej klientom niezależnym we Wspólnocie, co zostało wykorzystane do ustalenia ceny eksportowej (patrz: motyw 36 niniejszego rozporządzenia).
(40) Drugi producent eksportujący, dla którego skonstruowano niektóre ceny eksportowe oraz importer objęty postępowaniem przedstawili uwagi dotyczące tymczasowych ustaleń i twierdzili, że nie istnieją żadne ustalenia ani porozumienia między nimi w rozumieniu definicji stowarzyszenia lub porozumienia wyrównawczego określonych w art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego oraz art. 2 ust. 3 WTO ADA.
W związku z tym konstruowanie cen eksportowych na podstawie cen odsprzedaży stosowanych przez importera wobec klientów niezależnych jest nieprawidłowe.
(41) Ten argument nie został przyjęty ze względu na to, że informacje przedstawione przez eksportera i importera były niezgodne.
Podczas wizyty weryfikacyjnej w obiektach producenta eksportującego, kontrolerzy zostali poinformowani, że przyczyną, dla której ceny eksportowe obowiązujące między stronami są znacznie wyższe od normalnych, jest specjalne uzgodnienie lub umowa między producentem eksportującym a importerem.
Ponadto we wszystkich fakturach dotyczących tego rodzaju wywozu znajdowało się odesłanie do tego uzgodnienia. Producent eksportujący zaprzeczył jakoby istniało porozumienie pisemne, natomiast wyjaśnił, że importer objęty postępowaniem był przygotowany na płacenie takich wyższych cen w zamian za uzyskanie i zachowanie wyłączności na sprzedaż pewnych produktów producenta eksportującego na niektórych rynkach.
Importer także zaprzeczył istnieniu jakiejkolwiek szczególnej zależności i podczas wizyty weryfikacyjnej na miejscu wyjaśnił, że ceny płacone producentowi eksportującemu są wyższe ze względu na wysoką jakość produktów.
To twierdzenie nie zostało poparte żadnymi dowodami, a nawet stało w sprzeczności z ustaleniami poczynionymi podczas dochodzenia.
Uznaje się, że w tych okolicznościach ceny eksportowe były nierealne i należy dokonać ich korekty, czy to ze względu na istnienie jakiejś formy porozumienia wyrównawczego w świetle art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego czy też z powodu różnic we właściwościach fizycznych odzwierciedlających domniemaną wyższą jakość produktów w świetle art. 2 ust. 10 lit. a) rozporządzenia podstawowego.
Wobec braku innych informacji, ceny eksportowe skonstruowano tak, jak opisano to w motywie 49 rozporządzenia podstawowego.
(42) Ten sam producent eksportujący i importer twierdzili również, że obliczenia skonstruowanych cen eksportowych były nieprawidłowe, ponieważ marża zysku wykorzystana w obliczeniach była znacznie wyższa niż marże zysku zastosowane w tym samym celu w innych, wcześniejszych przypadkach i w związku z tym zastosowana obecnie marża zysku nie miała uzasadnienia.
W tej kwestii zwraca się uwagę, że każdy przypadek jest rozpatrywany indywidualnie i ustaleń jednego dochodzenia nie można w sposób bezpośredni przenieść na inne dochodzenia.
W tym przypadku marża zysku, jaką zastosowano do obliczeń była średnią ważoną rzeczywistego zysku netto ze sprzedaży produktu objętego postępowaniem zgłoszona w trakcie dochodzenia przez jedenastu niepowiązanych importerów.
Nie przedstawiono żadnego dowodu, który podważyłby te ustalenia.
W związku z tym wniosek ten należy odrzucić.
(43) Jednakże zwraca się uwagę, że po wizycie weryfikacyjnej w obiektach importera objętego postępowaniem, obliczenia skonstruowanych cen eksportowych zrewidowano o konieczną korektę uwzględniającą niektóre ceny odsprzedaży oraz koszty sprzedaży, ogólne i administracyjne poniesione przez importera.
5.
Porównanie
(44) Po nałożeniu środków tymczasowych jeden producent eksportujący wnioskował o dostosowanie niektórych cen eksportowych z tytułu różnic w poziomach obrotu pomiędzy bezpośrednią sprzedażą eksportową do Wspólnoty a sprzedażą na wywóz do Wspólnoty za pośrednictwem handlowców z ChRL, zgodnie z art. 2 ust. 10 lit d) pkt i) rozporządzenia podstawowego.
Producent ten twierdził, że sprzedaż na wywóz za pośrednictwem firm chińskich obejmuje dalszą sprzedaż podmiotom trzecim, która normalnie nie jest konieczna w przypadku bezpośredniego wywozu do Wspólnoty.
W tej kwestii zwraca się uwagę, że wyżej wymieniony artykuł rozporządzenia podstawowego stanowi, iż można dokonać dostosowania z tytułu różnic w poziomach obrotu w przypadkach, gdzie udowodniono istnienie spójnych i wyraźnych różnic w funkcjach i cenach sprzedawcy w odniesieniu do różnych poziomów obrotów handlowych na rynku krajowym państwa wywozu.
W tym przypadku producent eksportujący twierdził i próbował udowodnić konieczność dokonania dostosowania poprzez odniesienie do okoliczności realizowanej przez niego sprzedaży na wywóz a nie sprzedaży krajowej.
Nie są to wystarczające podstawy do wnioskowania o korektę poziomu obrotów handlowych.
Ponadto w dochodzeniu ustalono, że cały wywóz producenta eksportującego objętego postępowaniem jak również sprzedaż krajowa w kraju analogicznym odbywały się z uwzględnieniem pośredników handlowych, zatem nie istniała różnica w poziomie obrotów handlowych pomiędzy ceną eksportową a wartością normalną.
6.
Marginesy dumpingu
(45) Przy obliczeniach marginesu dumpingu dla wszystkich pozostałych producentów eksportujących (patrz: motyw 53 rozporządzenia tymczasowego) producent eksportujący, któremu przyznano status gospodarki rynkowej, nie był już brany pod uwagę.
Niniejszym potwierdza się ustalenia przedstawione w motywach 52 do 53 rozporządzenia tymczasowego, co do których nie wniesiono żadnych innych uwag.
Jednakże dla producenta eksportującego, któremu przyznano status gospodarki rynkowej, margines dumpingu ustalono porównując średnią ważoną wartość normalną dla każdego rodzaju wywożonego do Wspólnoty, określonego w motywach 28 do 35 niniejszego rozporządzenia, ze średnią ważoną ceną eksportową rodzaju produktu odpowiadającego rozpatrywanemu produktowi, zgodnie z art. 2 ust. 11 rozporządzenia podstawowego.
Ostateczne marginesy dumpingu, ustalone z uwzględnieniem wyżej opisanych dostosowań i wyrażone jako wielkość procentowa ceny netto na granicy Wspólnoty, przed ocleniem, wynoszą:
Ningbo Liftstar Material Transport Equipment Factory _BAR_ 32,2 % _BAR_
Ningbo Ruyi Joint Stock Co.
Ltd _BAR_ 28,5 % _BAR_
Ningbo Tailong Machinery Co.
Ltd _BAR_ 39,9 % _BAR_
Zhejiang Noblelift Equipment Joint Stock Co.
Ltd _BAR_ 7,6 % _BAR_
Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa _BAR_ 46,7 % _BAR_
E. PRZEMYSŁ WSPÓLNOTOWY
1.
Produkcja wspólnotowa
(46) Wobec braku uwag, niniejszym potwierdza się tymczasowe ustalenia dotyczące produkcji wspólnotowej przedstawione w motywach 55 do 56 rozporządzenia tymczasowego.
2.
Definicja przemysłu wspólnotowego
(47) Wobec braku uwag, niniejszym potwierdza się tymczasowe ustalenia dotyczące definicji przemysłu wspólnotowego przedstawione w motywie 57 rozporządzenia tymczasowego.
F. SZKODA
1.
Konsumpcja we Wspólnocie
(48) Wobec braku uwag, niniejszym potwierdza się tymczasowe ustalenia dotyczące konsumpcji we Wspólnocie przedstawione w motywach 58 do 59 rozporządzenia tymczasowego.
2.
Przywóz wózków jezdniowych ręcznych (paletowych) z ChRL do Wspólnoty
(49) Wobec braku uwag, niniejszym potwierdza się tymczasowe ustalenia dotyczące przywozu chińskich wózków jezdniowych ręcznych (paletowych) do Wspólnoty przedstawione w motywach 60 do 64 rozporządzenia tymczasowego.
3.
Sytuacja przemysłu wspólnotowego
(50) Po nałożeniu tymczasowych środków, jeden producent eksportujący zakwestionował istnienie szkodliwej sytuacji dla przemysłu wspólnotowego, wskazując, że: w badanym okresie wzrosły moce produkcyjne przemysłu wspólnotowego, wzrostu zapasów po 2001 r. nie można uznawać za oznakę szkody, lecz za oznakę poprawy sytuacji przemysłu wspólnotowego, cena sprzedaży wózków jezdniowych ręcznych (paletowych) stosowana przez producentów wspólnotowych oraz ich udział w rynku w 2003 r. oraz w OD nie zmieniała się, rentowność przemysłu wspólnotowego w latach 2000–2001 wzrosła, wielkość nakładów przemysłu wspólnotowego wzrosła ponad dwukrotnie wskazując, że przemysł ten nie miał żadnych problemów z pozyskiwaniem kapitału oraz stabilność płac należy postrzegać jako czynnik pozytywny.
(51) Jeżeli chodzi o argument, że moce produkcyjne przemysłu wspólnotowego wzrosły i że nie jest to objaw poniesionej szkody, należy zauważyć, że podczas gdy ogólny wzrost mocy produkcyjnych w badanym okresie wyniósł 3 %, to pomiędzy 2002 r. a OD spadł on o prawie 2 %.
W rzeczywistości moce produkcyjne wzrosły jedynie w okresie, w którym dokonywano inwestycji, tj. w latach 2001 i 2002.
Tego postępu nie można uznać za dowód braku istnienia szkody dla przemysłu wspólnotowego, w szczególności, że w tym samym okresie konsumpcja wzrosła o 17 %.
(52) Jeżeli chodzi o argument, że wzrostu zapasów po 2001 r. nie można traktować jako oznaki szkody, lecz jako oznakę poprawy w przemyśle wspólnotowym, należy zwrócić uwagę, że oprócz wyjaśnienia przedstawionego w motywie 67 rozporządzenia tymczasowego, tłumaczącego dlaczego tego czynnika nie można uznać za szczególnie użyteczny wskaźnik sytuacji gospodarczej przemysłu wspólnotowego, należy także przypomnieć, że w badanym okresie całkowity wzrost wielkości zapasów wyniósł 14 %.
To, że w 2001 r. osiągnięto poziom szczytowy nie zmienia ustalenia, że zapasy mogły przynajmniej przyczynić się do powstania szkody w przemyśle wspólnotowym.
(53) Jeżeli chodzi o argument, że cena sprzedaży oraz udział w rynku wózków jezdniowych ręcznych (paletowych) sprzedawanych przez producentów wspólnotowych nie zmieniły się w 2003 r. i w OD, należy zauważyć, że OD obejmuje 9 miesięcy roku 2003.
Należy zauważyć, że analiza szkody obejmuje okres kilkunastu lat i że zarówno udział w rynku jak i ceny sprzedaży przemysłu wspólnotowego znacząco zmniejszyły się w badanym okresie.
Ustalenie to nie zostało podważone.
(54) Jeżeli chodzi o argument, że wzrost rentowności przemysłu wspólnotowego w latach 2000–2001 nie jest objawem poniesionej szkody, zwraca się uwagę, że rentowność wzrosła nieznacznie z 0,28 % w 2000 r. do 0,51 % w 2001 r. a następnie stale spadała, by w OD osiągnąć – 2,31 %.
Jest to jednoznaczny wskaźnik poniesionej szkody.
(55) Jeżeli chodzi o argument, że poziom inwestycji w przemyśle wspólnotowym wzrósł ponad dwukrotnie i w związku z tym nie było problemu z pozyskiwaniem kapitału, przypomina się, że, jak wyjaśniono w motywie 76 rozporządzenia tymczasowego, w latach 2001–2002 zostały poniesione poważne nakłady inwestycyjne w związku z wymianą zużytych urządzeń produkcyjnych, konieczną dla zachowania konkurencyjności przemysłu wspólnotowego.
Pomiędzy 2002 r. a OD nakłady inwestycyjne spadły o 40 %, a towarzyszyło im pogorszenie rentowności, a to wskazywało na problemy z pozyskiwaniem kapitału.
Ponownie, jest to jednoznaczny wskaźnik poniesionej szkody.
(56) Jeżeli chodzi o argument, że stabilność płac należy postrzegać jako pozytywny wskaźnik, należy zauważyć, że czynnik ten powinno się analizować w kontekście rozwoju płac i zatrudnienia.
Szkodę dla przemysłu widać wyraźnie w redukcji liczby pracowników.
To, że producenci wspólnotowi, ze względu na nieuczciwą konkurencję, nie mogli zwiększyć płac stosownie do inflacji w badanym okresie należy uznać za czynnik negatywny.
(57) W związku z powyższym należy odrzucić argumenty danego producenta eksportującego omówione w motywach 50 do 56 niniejszego rozporządzenia.
(58) Niektórzy importerzy twierdzili, że przemysł wspólnotowy oferował wózki jezdniowe ręczne (paletowe) po znacznie niższych cenach niż wózki jezdniowe ręczne (paletowe) sprowadzane z ChRL, zatem nie mógł ponosić szkody.
Tego argumentu nie potwierdza fakt, że stwierdzono znaczne podcięcie cenowe, przekraczające 55 % (patrz: motyw 64 rozporządzenia tymczasowego), a zatem argument ten nie może być przyjęty.
(59) Wobec braku innych uwag, niniejszym potwierdza się tymczasowe ustalenia dotyczące sytuacji przemysłu wspólnotowego przedstawione w motywach 65 do 84 rozporządzenia tymczasowego.
4.
Wniosek w sprawie szkody
(60) Podsumowując, co stwierdzono już w rozporządzeniu tymczasowym, wszystkie odnośne wskaźniki szkody kształtowały się w sposób niekorzystny.
Wobec braku innych uwag, niniejszym potwierdza się tymczasowe ustalenia dotyczące ustalenia szkody przedstawione w motywach 85 do 87 rozporządzenia tymczasowego.
G. ZWIĄZEK PRZYCZYNOWY
1.
Wstęp
(61) Wobec braku innych uwag do wstępu dotyczącego związku przyczynowego, niniejszym potwierdza się stwierdzenia zawarte w motywie 88 rozporządzenia tymczasowego.
2.
Wpływ przywozu po cenach dumpingowych
(62) Jeden producent eksportujący i niektórzy importerzy postawili zarzut, że zastosowanie danych Eurostatu dotyczących przywozu jest nieodpowiednie w kontekście ustalania wielkości przywozu oraz udziału w rynku produktu objętego postępowaniem, ponieważ ten produkt nie posiada osobnego kodu w klasyfikacji CN.
Utrzymywali oni, że pozostałe produkty są również objęte dwoma rozpatrywanymi kodami CN, z których jeden dotyczy produktu kompletnego, a drugi jego części, w związku czym dane Eurostatu nie pokazują dokładnego obrazu skutków przywozów po cenach dumpingowych.
Zwraca się uwagę, że nie przedstawiono żadnych dowodów wskazujących, że jakiekolwiek znaczne ilości innych produktów, które wykorzystano do ustalenia wielkości przywozów po cenach dumpingowych, mogły zostać sklasyfikowane za pomocą kodu CN 84279000, który dotyczy kompletnego produktu.
W rzeczywistości te same strony objęte postępowaniem wykorzystały dane Eurostatu dotyczące przywozu produktów o tym samym kodzie CN do poparcia swojego wniosku dotyczącego tendencji w przywozie wózków jezdniowych ręcznych (paletowych) z innych krajów trzecich.
Uznaje się również, że zważywszy na wąską definicję tego kodu CN, większość produktów wwożonych na teren Wspólnoty i objętych tym kodem, to przywozy produktu objętego postępowaniem.
Jeżeli chodzi o inny kod CN 84312000, obejmujący części przeznaczone do stosowania wyłącznie lub głównie w sprzęcie objętym kodem rozpoczynającym się od cyfr 8427, to zwraca się uwagę, że przywozy objęte tym kodem uwzględnione w danych Eurostatu są niewielkie i nie uwzględniono ich przy ustalaniu wielkości i udziału w rynku przywozu produktu objętego postępowaniem.
W związku z tym ten argument nie może być przyjęty.
(63) Wobec braku innych uwag, niniejszym potwierdza się tymczasowe ustalenia dotyczące wpływu przywozu po cenach dumpingowych przedstawione w motywach 89 do 91 rozporządzenia tymczasowego.
3.
Wpływ innych czynników
a) Wyniki osiągane w wywozie przez przemysł wspólnotowy
(64) Po nałożeniu tymczasowych środków, jeden producent wspólnotowy zakwestionował ocenę wyników osiąganych w wywozie przez przemysł wspólnotowy.
Ustalono, że sprzedaż na wywóz od 2000 r. do OD spadła o niemal 50 %, co miało znaczący wpływ na wyniki przemysłu wspólnotowego.
Należy zauważyć, że nawet jeśli wielkość wywozu zmalała jako wartość bezwzględna, to i tak stanowiła ona zaledwie 11 % całkowitej wielkości sprzedaży realizowanej przez przemysł wspólnotowy w badanym okresie.
Ponadto mimo że w okresie objętym dochodzeniem sprzedaż we Wspólnocie przynosiła straty, to wywóz nadal przynosił pewne zyski.
A zatem spadku wielkości wywozu nie można uznać za czynnik powodujący znaczną szkodę dla przemysłu wspólnotowego.
W związku z tym ten argument należy odrzucić i potwierdzić ustalenia przedstawione w motywach 92 do 93 rozporządzenia tymczasowego.
b) Inwestycje przemysłu wspólnotowego
(65) Wobec braku innych uwag, niniejszym potwierdza się tymczasowe ustalenia dotyczące inwestycji przemysłu wspólnotowego przedstawione w motywie 94 rozporządzenia tymczasowego.
c) Przywóz z innych krajów trzecich
(66) Dwaj producenci eksportujący oraz niektórzy importerzy twierdzili, że wbrew ustaleniom przedstawionym w motywie 95 rozporządzenia tymczasowego, kraje inne niż ChRL, w szczególności Brazylia i Indie, wykorzystały silną pozycję EUR do znacznego zwiększenia wielkości sprzedaży na rynku wspólnotowym.
Biorąc pod uwagę, że przywozy z krajów trzecich, takich jak Brazylia i Indie, stanowią zaledwie około 1 % przywozu produktu objętego postępowaniem z ChRL, ich wpływ na przyczynowość, jeśli w ogóle istnieje, można uznać za nieistotny.
W związku z tym wniosek ten powinien zostać odrzucony.
(67) Wobec braku innych uwag, niniejszym potwierdza się tymczasowe ustalenia dotyczące przywozu z innych krajów trzecich przedstawione w motywach 95 do 96 rozporządzenia tymczasowego.
d) Kurs wymiany EUR do dolara amerykańskiego
(68) Jeden producent eksportujący i niektórzy importerzy twierdzili, że pewien udział w ustalonym podcinaniu cen należy przypisać słabości kursu dolara amerykańskiego w stosunku do EUR, a nie cenom towarów przywożonych po cenach dumpingowych.
Jednakże strony te nie przedstawiły żadnych dowodów prezentujących wielkość przywozu z ChRL fakturowanych w dolarach amerykańskich, które umożliwiłyby dokonanie całościowej oceny ewentualnego wpływu kursu wymiany walut na ceny.
W każdym przypadku, nawet jeżeli wszystkie przywozy z ChRL byłyby dokonywane w dolarach amerykańskich, a założenia tego nie potwierdzają ustalenia dochodzenia, ceny przywozu produktu objętego postępowaniem powinny były spaść o 25 %, (spadek wartości dolara amerykańskiego w stosunku do EUR) a nie o 34 %, tak jak to rzeczywiście miało miejsce w badanym okresie.
Wreszcie, należy zauważyć, że z wyjątkiem dwóch odosobnionych przypadków, dotyczących bardzo małych wielkości przywozu, całkowite przywozy ze wszystkich pozostałych krajów, z wyjątkiem ChRL, które także doświadczyły korzyści w związku z umocnieniem się EUR, spadły.
Wskazuje to na to, że wahania kursu walut nie mogły stanowić istotnej przyczyny zwiększenia przywozów po cenach dumpingowych z ChRL.
W związku z tym wniosek ten należy odrzucić i potwierdzić ustalenia przedstawione w motywie 98 rozporządzenia tymczasowego.
e) Polityka sprzedaży
(69) Jeden producent eksportujący i niektórzy importerzy przywołali ponownie argument, że firmy składające skargę to duże przedsiębiorstwa działające aktywnie w sektorze urządzeń do obsługi i podawania materiałów, dla których wózki jezdniowe ręczne (paletowe) to jedynie akcesoria stosowane często jako narzędzia sprzedaży większych i droższych produktów.
Wobec braku nowych dowodów, niniejszym potwierdza się ustalenia przedstawione w motywach 99 do 100 rozporządzenia tymczasowego i wniosek odrzuca.
f) Błędy strategiczne popełnione przez producentów z WE, takie jak wytwarzanie produktów niskiej jakości oraz produkcja części własnych
(70) Jeden producent eksportujący powtórzył argument, że producenci wspólnotowi są sami odpowiedzialni za poniesione straty, gdyż skoncentrowali się na wytwarzaniu produktów niskiej jakości i outsourcingu produkcji części.
Nie przedstawiono jednak nowych dowodów potwierdzających to twierdzenie.
Zwraca się uwagę, że argument ten został już zbadany i wyczerpująco opisany w motywach 101 do 103 rozporządzenia tymczasowego i niniejszym wyjaśnienie to zostaje podtrzymane.
4.
Wniosek dotyczący związku przyczynowego
(71) Wobec braku innych uwag, które mogłyby zmienić ustalenia tymczasowe, niniejszym potwierdza się wnioski dotyczące związku przyczynowego przedstawione w motywach 104 i 105 rozporządzenia tymczasowego.
H. INTERES WSPÓLNOTY
1.
Uwagi ogólne
(72) Wobec braku innych uwag, niniejszym potwierdza się uwagi ogólne na temat interesu Wspólnoty przedstawione w motywie 106 rozporządzenia tymczasowego.
2.
Interes przemysłu wspólnotowego
(73) Po nałożeniu środków tymczasowych, jeden importer twierdził, że uprzednio zamknięte zakłady produkcyjne we Wspólnocie nie zostaną ponownie otwarte, tym samym nie dając nowych możliwości zatrudnienia, ze względu na nałożenie środków antydumpingowych.
Jednakże argument ten nie został poparty żadnymi dowodami.
Nawet jeśli nie doszłoby do ponownego otwarcia zamkniętych fabryk, należy zauważyć, że wykorzystanie mocy produkcyjnych przemysłu wspólnotowego w OD wyniosło zaledwie 46 %.
Wskazuje to wyraźnie na to, że przemysł wspólnotowy miałby potencjał zwiększenia produkcji i sprzedaży, gdyby na rynku wspólnotowym panowały warunki zdrowej konkurencji.
W związku z tym argument ten należy odrzucić.
(74) Jeden producent eksportujący i niektórzy importerzy twierdzili, że działalność przemysłu wspólnotowego dotycząca wózków jezdniowych ręcznych (paletowych), a w szczególności kwestii zatrudnienia, jest nieznaczna w porównaniu z jej całkowitą działalnością, i że w związku z tym ma on ograniczony interes w nałożeniu środków antydumpingowych na przywóz tych produktów w porównaniu z pozostałymi podmiotami gospodarczymi działającymi na rynku.
Przede wszystkim przypomina się, że producenci eksportujący nie mają podstaw do wnoszenia żądań dotyczących badania interesu przemysłu wspólnotowego.
To samo tyczy się interesu dostawców, firm handlowych i użytkowników, który omówiony został poniżej.
Pomimo to wniesione argumenty zostały zbadane.
W tej kwestii przypomina się, że przemysł wspólnotowy w OD zatrudniał przy wózkach jezdniowych ręcznych (paletowych) 434 osoby, podczas gdy na przykład współpracujący importerzy zatrudniali około 74 pracowników.
Ponadto zwraca się uwagę, że działalność niektórych producentów wspólnotowych opiera się niemal wyłącznie na produkcji i sprzedaży wózków jezdniowych (ręcznych) paletowych.
W związku z tym nie można przyjąć tego argumentu.
(75) Wobec braku innych uwag, niniejszym potwierdza się tymczasowe ustalenia dotyczące interesu przemysłu wspólnotowego przedstawione w motywach 107 do 109 rozporządzenia tymczasowego.
3.
Interes dostawców wspólnotowych
(76) Jeden producent eksportujący twierdził, że brak jakiejkolwiek reprezentacji ze strony dostawców wspólnotowych świadczy o tym, iż przywozy z ChRL nie wpłynęły negatywnie na działalność tych podmiotów.
Tego twierdzenia nie można zaakceptować.
Przemysł wspólnotowy polega na dostawcach wspólnotowych, jeśli chodzi o dostawę niektórych części i nierozsądne jest zakładanie, że dumping nie wywiera żadnych negatywnych skutków na prowadzoną przez nich działalność.
Kolejne zamknięcia fabryk we Wspólnocie mogłyby jeszcze pogorszyć ich pozycję.
Wobec braku innych uwag, niniejszym potwierdza się tymczasowe ustalenia dotyczące interesu dostawców wspólnotowych przedstawione w motywie 110 rozporządzenia tymczasowego.
4.
Interes niepowiązanych importerów/podmiotów gospodarczych
(77) Jeden producent eksportujący twierdził, że w trakcie dochodzenia zignorowano interes drobnych importerów, którzy w dużej mierze koncentrują swoją działalność na wózkach jezdniowych ręcznych (paletowych).
Należy zauważyć, że wnioski od importerów, którzy ujawnili się w przewidzianym terminie i przedstawili wystarczające informacje, zostały w pełni uwzględnione w niniejszym dochodzeniu.
Część współpracujących niepowiązanych importerów to firmy zatrudniające dwóch lub trzech pracowników.
Ponadto zwraca się uwagę, że współpracujący importerzy zgłaszali bardzo dobrą rentowność prowadzonej przez nich działalności związanej z wózkami jezdniowymi ręcznymi (paletowymi) (zysk netto w wysokości do 50 % obrotu).
Zasadne zatem jest uznanie, że nałożenie środków antydumpingowych będzie mieć stosunkowo mały wpływ na prowadzoną przez nich działalność.
W związku z tym ten argument trzeba odrzucić i potwierdzić ustalenia przedstawione w motywach 111 do 114 rozporządzenia tymczasowego.
5.
Interes użytkowników
(78) Dwaj producenci eksportujący i niektórzy importerzy twierdzili, że wzrost cen chińskich wózków jezdniowych ręcznych (paletowych) po nałożeniu środków wywiera natychmiastowy i nieproporcjonalny wpływ na działalność setek tysięcy sklepów, magazynów i fabryk we Wspólnocie korzystających z wózków jezdniowych ręcznych (paletowych).
Jednakże zwraca się uwagę, że żaden z owych wspólnotowych użytkowników wózków jezdniowych ręcznych (paletowych) nie przedstawił żadnych uwag dotyczących ustaleń przedstawionych w rozporządzeniu tymczasowym.
Wobec braku dowodów na potwierdzenie tego argumentu, należy go odrzucić.
(79) Wobec braku innych uwag, niniejszym potwierdza się tymczasowe ustalenia dotyczące interesu użytkowników wspólnotowych przedstawione w motywach 115 i 116 rozporządzenia tymczasowego.
6.
Wniosek w sprawie interesu Wspólnoty
(80) Uwzględniając powyższą argumentację, niniejszym potwierdza się wnioski dotyczące interesu Wspólnoty przedstawione w motywach 117 do 119 rozporządzenia tymczasowego.
I. OSTATECZNE ŚRODKI ANTYDUMPINGOWE
1.
Poziom eliminujący szkodę
(81) Wobec braku innych znaczących uwag, niniejszym potwierdza się metodologię zastosowaną do ustalenia poziomu eliminującego szkodę, przedstawioną w motywach 120 do 123 rozporządzenia tymczasowego.
(82) Wykorzystując tę metodologię, dokonano obliczenia poziomu eliminującego szkodę w celu ustalenia poziomu środków, które mają być ostatecznie nałożone.
2.
Forma i poziom cła
(83) W świetle powyższego oraz zgodnie z art. 9 ust. 4 rozporządzenia podstawowego, należy nałożyć ostateczne cło antydumpingowe w wysokości ustalonych marginesów dumpingu, ponieważ w przypadku wszystkich producentów eksportujących objętych postępowaniem ustalono, że poziom likwidujący szkodę przewyższa marginesy dumpingu.
(84) Na podstawie powyższego ustala się następujące stawki cła ostatecznego:
Przedsiębiorstwo _BAR_ Stawka cła _BAR_
Ningbo Liftstar material Transport Equipment Factory _BAR_ 32,2 % _BAR_
Ningbo Ruyi Joint Stock Co.
Ltd _BAR_ 28,5 % _BAR_
Ningbo Tailong Machinery Co.
Ltd _BAR_ 39,9 % _BAR_
Zhejiang Noblelift Equipment Joint Stock Co.
Ltd _BAR_ 7,6 % _BAR_
Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa _BAR_ 46,7 % _BAR_
(85) Indywidualne stawki ceł antydumpingowych dla przedsiębiorstw określone w niniejszym rozporządzeniu zostały ustanowione na podstawie ustaleń dokonanych w toku bieżącego dochodzenia.
Dlatego są odzwierciedleniem sytuacji ustalonej w wyniku tego dochodzenia w odniesieniu do tych przedsiębiorstw.
Te stawki celne (w przeciwieństwie do stawek dla całego terytorium kraju, stosujących się do "wszystkich pozostałych przedsiębiorstw") mają wyłączne zastosowanie do przywozu produktów pochodzących z kraju objętego postępowaniem i produkowanych przez te przedsiębiorstwa i w ten sposób przez konkretne, wymienione podmioty prawne.
Przywożone produkty, wytworzone przez każde inne przedsiębiorstwo, które nie zostało specjalnie wymienione w części normatywnej niniejszego rozporządzenia z nazwy i adresu, w tym także podmioty powiązane z wymienionymi, nie mogą korzystać z tych stawek i podlegają stawkom mającym zastosowanie do "wszystkich pozostałych przedsiębiorstw".
(86) Wszelkie wnioski o zastosowanie tych indywidualnych stawek ceł antydumpingowych dla przedsiębiorstw (np. w związku ze zmianą nazwy podmiotu lub założeniem nowego podmiotu produkcyjnego lub handlowego) należy niezwłocznie kierować do Komisji [3] załączając wszystkie istotne informacje, w szczególności dotyczące zmian w działalności przedsiębiorstwa, związanych z produkcją, sprzedażą krajową i wywozową mającą związek z np. taką zmianą nazwy lub podmiotów zajmujących się produkcją bądź sprzedażą.
W razie potrzeby rozporządzenie zostanie wówczas stosownie zmienione poprzez aktualizację wykazu przedsiębiorstw korzystających z indywidualnych stawek cła.
3.
Pobieranie cła tymczasowego
(87) W świetle ustalonych wielkości marginesów dumpingu oraz poziomu szkody dla przemysłu wspólnotowego, uznaje się za konieczne dokonanie ostatecznego poboru kwot zabezpieczonych z tytułu tymczasowego cła antydumpingowego nałożonego rozporządzeniem tymczasowym do wysokości cła ostatecznie nałożonego niniejszym rozporządzeniem.
W przypadku gdy cło ostateczne jest wyższe od cła tymczasowego, należy ostatecznie pobrać jedynie kwotę zabezpieczoną do wysokości cła tymczasowego.
4.
Zobowiązania
(88) Po nałożeniu tymczasowych środków antydumpingowych, dwóch producentów eksportujących wyraziło gotowość złożenia oferty zobowiązania, zgodnie z art. 8 rozporządzenia podstawowego.
Zbadana została możliwość zastosowania umownych środków naprawczych w formie zobowiązań cenowych.
Jednakże zauważa się, że jeden z producentów eksportujących nie współdziałał w toku dochodzenia i w związku z nieprzyznaniem statutu gospodarki rynkowej lub traktowania indywidualnego (patrz: motyw 19 niniejszego rozporządzenia), ustalenie cen minimalnych nie było możliwe.
Ponadto ustalono, że produkt objęty postępowaniem istnieje pod postacią setek rodzajów, które są regularnie ulepszane lub w inny sposób zmieniane.
Dodatkowo, producenci eksportujący sprzedawali również, bądź bezpośrednio, bądź przez powiązanych importerów, inne produkty tym samym klientom.
W tych okolicznościach, monitorowanie zobowiązań cenowych byłoby praktycznie niemożliwe.
W konsekwencji stwierdzono, że w przypadku tego konkretnego dochodzenia, przyjęcie zobowiązań byłoby niepraktyczne i oferty musiały zostać odrzucone.
Producenci eksportujący zostali o tym odpowiednio poinformowani i dano im sposobność przedstawienia uwag.
Uwagi przedstawione przez nich nie wpłynęły na zmianę powyższego wniosku,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejszym nakłada się ostateczne cło antydumpingowe na przywóz wózków jezdniowych ręcznych (paletowych) oraz ich zasadniczych części, tj.: podwozi i mechanizmów hydraulicznych, objętych kodami CN ex84279000 oraz ex84312000 (kody TARIC 8427900010 oraz 8431200010), pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej.
2.
Stawki ostatecznego cła antydumpingowego mające zastosowanie do ceny netto na granicy Wspólnoty, przed ocleniem, są następujące:
Chińska Republika Ludowa _BAR_ Stawka cła (%) _BAR_ Dodatkowy kod TARIC _BAR_
Ningbo Liftstar Material Transport Equipment Factory, Zhouyi Village, Zhanqi Town, Yin Zhou District, Ningbo City, Zhejiang Province, 315144, ChRL _BAR_ 32,2 _BAR_ A600 _BAR_
Ningbo Ruyi Joint Stock Co.
Ltd, 656 North Taoyuan Road, Ninghai, Zhejiang Province, 315600, ChRL _BAR_ 28,5 _BAR_ A601 _BAR_
Ningbo Tailong Machinery Co.
Ltd, Economic Developing Zone, Ninghai, Ningbo City, Zhejiang Province, 315600, ChRL _BAR_ 39,9 _BAR_ A602 _BAR_
Zhejiang Noblelift Equipment Joint Stock Co.
Ltd, 58, Jing Yi Road, Economy Development Zone, Changxin, Zhejiang Province, 313100, ChRL _BAR_ 7,6 _BAR_ A603 _BAR_
Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa _BAR_ 46,7 _BAR_ A999 _BAR_
3.
Jeżeli nie zostało określone inaczej, stosuje się obowiązujące przepisy dotyczące należności celnych.
Artykuł 2
Kwoty zabezpieczone z tytułu tymczasowego cła antydumpingowego na mocy rozporządzenia Komisji nr 128/2005 dotyczącego przywozu wózków jezdniowych ręcznych (paletowych) oraz ich zasadniczych części, objętych kodami CN ex84279000 oraz ex84312000 (kody TARIC 8427900010 oraz 8431200010), pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, zostają ostatecznie pobrane na zasadach określonych poniżej.
Kwoty zabezpieczone, które przewyższają ostateczne stawki cła antydumpingowego, są zwalniane.
W przypadku gdy cło ostateczne jest wyższe od cła tymczasowego, ostatecznemu pobraniu podlegają jedynie kwoty zabezpieczone jako cła tymczasowe.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1176/2005
z dnia 20 lipca 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 21 lipca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1177/2005
z dnia 20 lipca 2005 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1238/95 ustanawiające zasady wykonawcze stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2100/94 w odniesieniu do opłat na rzecz Wspólnotowego Urzędu Odmian Roślin
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2100/94 z dnia 27 lipca 1994 r. w sprawie wspólnotowego systemu ochrony odmian roślin [1], w szczególności jego art. 113,
po konsultacji z Radą Administracyjną,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1238/95 z dnia 31 maja 1995 r. ustanawiające zasady wykonawcze stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2100/94 w odniesieniu do opłat na rzecz Wspólnotowego Urzędu Odmian Roślin [2] ustala opłaty na rzecz Wspólnotowego Urzędu Odmian Roślin ("Urząd") oraz poziomy tych opłat.
(2) Spodziewane jest, że przynajmniej do końca 2005 r. rezerwa finansowa Urzędu będzie przekraczać kwotę niezbędną do zapewnienia ciągłości jego działań.
Nie należy zatem podnosić rocznych opłat dokonywane na rzecz Urzędu przez posiadaczy wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin za lata 2006–2007 oraz opłat związanych z badaniami technicznymi w 2006 r., jak stanowiło rozporządzenie (WE) nr 1238/95.
(3) Należy zmienić przepisy rozporządzenia (WE) nr 1238/95 dotyczące opłat za wydanie kopii tak, aby uwzględniały zmianę rozporządzenia Komisji (WE) nr 1239/95 z dnia 31 maja 1995 r. ustanawiające przepisy wykonawcze dla wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 2100/94 w odniesieniu do postępowania przed Wspólnotowym Urzędem Odmian Roślin [3] rozporządzeniem (WE) nr 1002/2005.
(4) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1238/95.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Systemu Ochrony Odmian Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1238/95 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 9 ust. 1 otrzymuje następujące brzmienie:
"1.
Urząd obciąży posiadacza wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin (zwanego dalej "posiadaczem") opłatą za każdy rok trwania wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin (opłata roczna) w wysokości 300 EUR za lata 2003–2007 oraz 435 EUR za rok 2008 i następne.";
2) w art. 12 ust. 1 lit. b) otrzymuje następujące brzmienie:
"b) opłaty za wydanie poświadczonych kopii dokumentów; oraz";
3) w załączniku I wprowadza się następujące zmiany:
a) nagłówek drugiej kolumny otrzymuje następujące brzmienie:
"Opłaty za lata 2003–2006";
b) nagłówek trzeciej kolumny otrzymuje następujące brzmienie:
"Opłaty za rok 2007 i następne".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1178/2005
z dnia 20 lipca 2005 r.
ustanawiające zakaz połowów molwy niebieskiej w strefach ICES II, IV i V przez statki pływające pod banderą Francji
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa [1], w szczególności jego art. 26 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiające system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa [2], w szczególności jego art. 21 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 27/2005 z dnia 22 grudnia 2004 r. ustalające wielkości dopuszczalne połowów na 2005 r. i inne związane z nimi warunki dla niektórych zasobów rybnych i grup zasobów rybnych, stosowane na wodach terytorialnych Wspólnoty, oraz w odniesieniu do statków wspólnotowych na wodach, gdzie wymagane są ograniczenia połowowe [3], ustanawia kwoty na rok 2005.
(2) Według informacji przekazanych Komisji, statki pływające pod banderą lub zarejestrowane w Państwie Członkowskim określonym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia wyczerpały kwotę na połowy zasobu w nim określonego przyznaną na 2005 r.
(3) Należy zatem zakazać połowów tego zasobu oraz jego przechowywania na pokładzie, przeładunku i wyładunku,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wyczerpanie kwoty
Kwotę połowową przyznaną Państwu Członkowskiemu określonemu w Załączniku do niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do zasobu na 2005 r. uznaje się za wyczerpaną z dniem wymienionym w tym Załączniku.
Artykuł 2
Zakazy
Z dniem wymienionym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia zakazuje się połowów zasobu określonego w Załączniku przez statki pływające pod banderą lub zarejestrowane w Państwie Członkowskim w nim określonym.
Po tej dacie zakazuje się przechowywania na pokładzie, przeładunku lub wyładunku omawianego zasobu złowionego przez te statki.
Artykuł 3
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1179/2005
z dnia 20 lipca 2005 r.
zawierające sprostowanie rozporządzenia (WE) nr 990/2005 ustanawiającego standardowe wartości celne w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [2], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 990/2005 [3] ustanowiło w szczególności standardowe wartości celne w przywozie dla ustalania ceny wejścia cytryn.
(2) Weryfikacja wykazała, że w Załączniku do rozporządzenia (WE) nr 990/2005 znalazł się błąd, dotyczący cytryn pochodzących z Argentyny.
Należy zatem sprostować to rozporządzenie.
(3) Artykuł 4 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 3223/94 przewiduje, że w przypadku gdy nie obowiązuje standardowa wartość celna w przywozie dla produktu określonego pochodzenia, stosuje się średnią standardowych wartości celnych w przywozie, obowiązujących w odniesieniu do danego produktu. Należy zatem ponownie obliczyć tę średnią, jeżeli jedna ze składowych standardowych wartości celnych w przywozie została zmieniona.
(4) Zmienioną standardową wartość celną w przywozie stosuje się na wniosek osoby zainteresowanej, aby uniknąć sytuacji, w której ta ostatnia ponosi, z mocą wsteczną, niekorzystne konsekwencje,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W Załączniku do rozporządzenia (WE) nr 990/2005 wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Na wniosek osoby zainteresowanej urząd celny, w którym przywóz został zarejestrowany, dokonuje częściowego zwrotu należności celnych na cytryny pochodzące z rozpatrywanych krajów trzecich i dopuszczone do swobodnego obrotu w okresie stosowania standardowych wartości celnych w przywozie, ustanowionych rozporządzeniem (WE) nr 990/2005 ze skutkiem od dnia 30 czerwca 2005 r.
Wnioski o zwrot składa się najpóźniej do dnia 31 października 2005 r., dołączając deklarację dopuszczenia do swobodnego obrotu dla rozpatrywanego przywozu.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1180/2005
z dnia 20 lipca 2005 r.
ustanawiające specjalny rolniczy kurs wymiany mający zastosowanie do minimalnych cen buraka cukrowego na rok gospodarczy 2004/2005 oraz opłatę produkcyjną i dodatkową opłatę wyrównawczą w sektorze cukru dla walut Państw Członkowskich, które nie przyjęły jednolitej waluty
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku w sektorze cukru [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1713/93 z 30 czerwca 1993 r. ustanawiające specjalne szczegółowe zasady stosowania rolniczych kursów przeliczeniowych w sektorze cukru [2], w szczególności jego art. 1 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 1 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1713/93 stanowi, że ceny minimalne buraka cukrowego określone w art. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/2001, jak również opłata produkcyjna i dodatkowa opłata wyrównawcza, odpowiednio określone w art. 15 i 16 wymienionego rozporządzenia, są przeliczane na walutę krajową przy wykorzystaniu specjalnego rolniczego kursu wymiany równego średniej rolniczych kursów wymiany mających zastosowanie podczas rozpatrywanego roku gospodarczego, obliczonej pro rata temporis.
(2) Od dnia 1 stycznia 1999 r., zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 2799/98 z 15 grudnia 1998 r. ustanawiającym porozumienia agromonetarne dotyczące euro [3], należy ograniczyć możliwość ustalania kursów przeliczeniowych do specjalnych kursów wymiany pomiedzę euro a walutami krajowymi Państw Członkowskich, które nie przyjęły jednolitej waluty.
(3) Należy zatem ustanowić specjalny rolniczy kurs wymiany minimalnych cen buraka cukrowego, oraz opłatę produkcyjną i opłatę wyrównawczą w różnych walutach krajowych, na rok gospodarczy 2004/2005.
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Specjalny rolniczy kurs wymiany mający zastosowanie do przeliczenia cen minimalnych buraka cukrowego, określonych w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, jak również opłaty produkcyjnej, i tam gdzie ma to zastosowanie, dodatkowej opłaty wyrównawczej, określonych odpowiednio w art. 15 i 16 wymienionego rozporządzenia, w każdej walucie krajowej tych Państw Członkowskich, które nie przyjęły jednolitej waluty, jest ustalony na rok gospodarczy 2004/2005, jak określono w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 21 lipca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 lipca 2004 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1181/2005
z dnia 20 lipca 2005 r.
ustalające ceny rynku światowego nieodziarnionej bawełny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Protokół 4 w sprawie bawełny, załączony do Aktu Przystąpienia Grecji, ostatnio zmieniony rozporządzeniem Rady (WE) nr 1050/2001 [1],
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1051/2001 z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie pomocy produkcyjnej dla bawełny [2], w szczególności jego art. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1051/2001 cena rynku światowego bawełny nieodziarnionej jest ustalana okresowo na podstawie ceny rynku światowego bawełny odziarnionej przy uwzględnieniu historycznych związków między ceną bawełny odziarnionej a wyliczoną ceną bawełny nieodziarnionej. Te historyczne związki zostały ustanowione w art. 2 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1591/2001 z dnia 2 sierpnia 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania systemu pomocy dla bawełny [3]. W przypadku gdy cena rynku światowego nie może być ustalona w powyższy sposób, zostaje ona określona na podstawie ostatniej ustalonej ceny.
(2) Zgodnie z art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1051/2001 cena rynku światowego bawełny nieodziarnionej jest ustalana dla produktu odpowiadającego pewnym cechom charakterystycznym i uwzględniając najkorzystniejsze oferty i notowania na rynku światowym pomiędzy tymi, które są uważane za reprezentatywne dla rzeczywistych tendencji rynkowych.
Do celów takiego ustalenia ceny uwzględnia się średnią z ofert i notowań otrzymaną na jednej lub więcej giełdach europejskich reprezentatywnych dla produktu dostarczonego na bazie cif do portu wspólnotowego i pochodzącego z różnych krajów dostarczających, uważanych za reprezentatywne dla handlu międzynarodowego.
Jednakże aby uwzględnić różnice wynikające z jakości dostarczonego produktu lub z charakteru wspomnianych ofert i notowań, przewidziano dostosowania kryteriów do celów ustalenia ceny rynku światowego bawełny odziarnionej.
Dostosowania te są określone w art. 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1591/2001.
(3) Stosowanie wyżej wymienionych kryteriów prowadzi do ustalenia ceny rynku światowego bawełny nieodziarnionej na poziomie wskazanym poniżej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Cena rynku światowego bawełny nieodziarnionej określona w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1051/2001 jest ustalona na 20,876 EUR/100 kg.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 21 lipca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1182/2005
z dnia 18 lipca 2005 r.
przyjmujące autonomiczne i przejściowe środki w celu otwarcia wspólnotowego kontyngentu taryfowego na przywóz bydła żywego pochodzącego ze Szwajcarii
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W związku z przystąpieniem Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji do Unii Europejskiej, dnia 19 maja 2004 r. podczas dwustronnego szczytu Wspólnota Europejska oraz Konfederacja Szwajcarska uzgodniły zasadę, że przepływy handlowe, zgodnie z preferencjami przyznanymi poprzednio w ramach uzgodnień dwustronnych między nowymi Państwami Członkowskimi i Szwajcarią, powinny zostać utrzymane po rozszerzeniu Unii Europejskiej.
W związku z tym Strony postanowiły kontynuować działania mające na celu dostosowanie koncesji taryfowych w ramach Umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską dotyczącej handlu produktami rolnymi [1] (zwanej dalej "Umową"), która weszła w życie dnia 1 czerwca 2002 r.
Dostosowanie tych koncesji, wymienionych w załącznikach 1 i 2 do Umowy, obejmuje w szczególności otwarcie wspólnotowego kontyngentu taryfowego na przywóz bydła żywego o wadze przekraczającej 160 kg.
(2) W odniesieniu do przywozów bydła żywego, Strony wprowadziły środki autonomiczne, których czas trwania w Konfederacji Szwajcarskiej jest nieokreślony, a które we Wspólnocie Europejskiej obowiązują do dnia 30 czerwca 2005 r.
W Konfederacji Szwajcarskiej procedury dwustronnego przyjęcia decyzji, w celu wprowadzenia zmian do załączników 1 i 2 do Umowy, do tej pory nie zostały jednak zakończone.
W celu zapewnienia, że korzystanie z kontyngentu możliwe jest do czasu wejścia w życie wymienionej decyzji z końcem 2005 r., właściwym jest otwarcie, na niezależnych i przejściowych warunkach, innej koncesji w ramach kontyngentu taryfowego do dnia 31 grudnia 2005 r. na takich samych warunkach, jakie przewiduje rozporządzenie Rady (WE) nr 1922/2004 z 25 października 2004 r. przyjmujące autonomiczne i przejściowe środki w celu otwarcia wspólnotowych kontyngentów taryfowych dla przywozu bydła żywego pochodzącego ze Szwajcarii [2].
(3) Szczegółowe zasady wdrażania niniejszego rozporządzenia oraz w szczególności przepisów niezbędnych do zarządzania kontyngentem powinny zostać przyjęte zgodnie z przepisami art. 32 rozporządzenia Rady (WE) nr 1254/1999 z 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [3].
(4) Aby kwalifikować się do korzystania z tych kontyngentów taryfowych, produkty powinny pochodzić ze Szwajcarii, zgodnie z zasadami, o których mowa w art. 4 Umowy.
(5) Biorąc pod uwagę pilność tej sprawy, konieczne jest odstąpienie od sześciotygodniowego okresu, o którym mowa w punkcie I ust. 3 Protokołu w sprawie roli parlamentów Państw Członkowskich w Unii Europejskiej, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej oraz Traktatów ustanawiających Wspólnoty Europejskie,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejszym otwiera się na niezależnych i przejściowych warunkach bezcłowy kontyngent taryfowy na okres od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia do dnia 31 grudnia 2005 r. na przywóz 2300 sztuk bydła żywego pochodzącego ze Szwajcarii o wadze ponad 160 kg objętego kodem CN 01029041, 01029049, 01029051, 01029059, 01029061, 01029069, 01029071 lub 01029079.
2.
Zasady pochodzenia określone w art. 4 Umowy mają zastosowane do produktów, o których mowa w ust. 1.
Artykuł 2
Szczegółowe zasady wdrażania niniejszego rozporządzenia przyjmuje się zgodnie z przepisami art. 32 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1183/2005
z dnia 18 lipca 2005 r.
wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko osobom naruszającym embargo na broń w odniesieniu do Demokratycznej Republiki Konga
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 60, 301 i 308,
uwzględniając wspólne stanowisko 2005/440/WPZiB z dnia 13 czerwca 2005 r. w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko Demokratycznej Republice Konga [1],
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Z uwagi na utrzymywanie się nielegalnego przepływu broni w i do Demokratycznej Republiki Konga, Rada Bezpieczeństwa ONZ, działając na mocy rozdziału VII Karty Narodów Zjednoczonych, przyjęła rezolucję nr 1596 (2005) z dnia 18 kwietnia 2005 r., przewidującą, między innymi, finansowe środki ograniczające skierowane przeciwko osobom wskazanym przez właściwy Komitet ds. Sankcji Organizacji Narodów Zjednoczonych, jako naruszającym embargo na broń wprowadzone przeciwko Demokratycznej Republice Konga przez rezolucje Rady Bezpieczeństwa ONZ 1493 (2003) i 1596 (2005).
(2) Wspólne stanowisko 2005/440/WPZiB przewiduje, między innymi, wdrożenie finansowych środków ograniczających skierowanych przeciwko osobom wskazanym przez właściwy Komitet ds. Sankcji Organizacji Narodów Zjednoczonych.
Środki te wchodzą w zakres Traktatu.
W przypadku Wspólnoty, w celu uniknięcia zakłócenia konkurencji, wdrożenie środków wspólnotowych jest konieczne.
Do celów niniejszego rozporządzenia należy przyjąć, że terytorium Wspólnoty obejmuje terytoria Państw Członkowskich, na których stosuje się postanowienia Traktatu, na warunkach w nim ustanowionych.
(3) Ze względów praktycznych Komisja powinna być upoważniona do zmiany załączników do niniejszego rozporządzenia.
(4) Aby zapewnić skuteczność środków przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu, powinno ono wejść w życie z dniem publikacji.
(5) Traktat, w art. 60 i 301, upoważnia Radę do podjęcia, pod pewnymi warunkami, środków mających na celu zerwanie lub ograniczenie płatności lub przepływu kapitału oraz stosunków gospodarczych w stosunku do państw trzecich.
Środki określone w niniejszym rozporządzeniu, skierowane także przeciwko osobom fizycznym niezwiązanym bezpośrednio z rządem państwa trzeciego, są niezbędne do osiągnięcia tego celu Wspólnoty, a art. 308 Traktatu upoważnia Radę do podjęcia takich środków, jeżeli w Traktacie nie zostały przewidziane inne szczególne kompetencje,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:
1) "Komitet ds. Sankcji" oznacza Komitet Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych ustanowiony na mocy ust. 8 rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ 1533 (2004);
2) "fundusze" oznaczają aktywa finansowe i korzyści każdego rodzaju, w tym, na zasadzie niewyłącznej:
a) gotówkę, czeki, roszczenia pieniężne, polecenia zapłaty, przekazy pieniężne i inne instrumenty płatnicze;
b) depozyty złożone w instytucjach finansowych lub innych podmiotach, salda rachunków, długi i zobowiązania dłużne;
c) znajdujące się w obrocie publicznym i prywatnym papiery wartościowe i papiery dłużne, w tym akcje i udziały, świadectwa udziałowe, obligacje, weksle, poręczenia, skrypty dłużne i kontrakty dotyczące instrumentów pochodnych;
d) odsetki, dywidendy lub inne przychody z aktywów, lub wartości narosłe z aktywów lub wytworzone przez aktywa;
e) kredyty, prawa do potrącenia, gwarancje, gwarancje właściwego wykonania umowy lub inne zobowiązania finansowe;
f) akredytywy, listy przewozowe (konosamenty), kwity zastawne;
g) dokumenty poświadczające posiadanie udziałów w funduszach lub środkach finansowych;
h) wszelkie inne instrumenty finansowania wywozowego;
3) "zamrożenie funduszy" oznacza uniemożliwienie jakiegokolwiek przeniesienia, przekazania, zmiany, wykorzystania, dostępu do funduszy lub dokonywania transakcji funduszami w jakikolwiek sposób, który powodowałby jakąkolwiek zmianę ich wielkości, wartości, lokalizacji, własności, posiadania, charakteru, przeznaczenia lub inną zmianę, która umożliwiłaby korzystanie z funduszy, w tym również zarządzanie majątkiem;
4) "zasoby gospodarcze" oznaczają aktywa każdego rodzaju, zarówno materialne jak i niematerialne, ruchome lub nieruchome, które nie są funduszami, lecz mogą służyć do uzyskiwania funduszy, towarów lub usług;
5) "zamrożenie zasobów gospodarczych" oznacza uniemożliwienie wykorzystywania ich do uzyskiwania funduszy, towarów lub usług w jakikolwiek sposób, w tym, ale nie wyłącznie, poprzez ich sprzedaż, wynajem lub zastaw.
Artykuł 2
1.
Zamraża się wszystkie fundusze i zasoby gospodarcze należące, pozostające w posiadaniu lub będące własnością, osób fizycznych lub prawnych, podmiotów lub organów wymienionych w załączniku I.
2.
Żadnych funduszy ani zasobów gospodarczych nie udostępnia się, bezpośrednio lub pośrednio, osobom fizycznym lub prawnym, podmiotom lub organom wymienionym w załączniku I, ani na ich rzecz.
3.
Umyślny i celowy udział w działaniach, których celem lub skutkiem jest bezpośrednie lub pośrednie obejście środków określonych w ust. 1 i 2 jest zakazany.
Artykuł 3
1.
Na zasadzie odstępstwa od art. 2, właściwe organy Państw Członkowskich, wymienione w załączniku II, mogą zezwolić na zwolnienie określonych zamrożonych funduszy lub zasobów gospodarczych lub udostępnienie określonych zamrożonych funduszy lub zasobów gospodarczych, pod takimi warunkami jakie uznają za stosowne, po ustaleniu, że fundusze i zasoby gospodarcze, o których mowa są:
a) konieczne do pokrycia podstawowych wydatków, włączając w to płatności za środki spożywcze, najem lub kredyt hipoteczny, lekarstwa i leczenie, podatki, składki ubezpieczeniowe i opłaty na rzecz przedsiębiorstw użyteczności publicznej;
b) przeznaczone wyłącznie na pokrycie uzasadnionych kosztów honorariów oraz zwrot wydatków poniesionych w związku ze świadczeniem usług prawniczych;
c) przeznaczone wyłącznie na pokrycie opłat i należności za usługi polegające na zwykłym przechowywaniu zamrożonych funduszy lub zasobów gospodarczych;
pod warunkiem że dane Państwo Członkowskie zgłosiło takie ustalenie do Komitetu ds. Sankcji i że Komitet ds. Sankcji nie zgłosił swojego sprzeciwu w terminie czterech dni roboczych od takiego zgłoszenia.
2.
Na zasadzie odstępstwa od art. 2, właściwe organy Państw Członkowskich, wymienione w załączniku II, mogą zezwolić na uwolnienie lub udostępnienie niektórych zamrożonych funduszy lub zasobów gospodarczych, po ustaleniu, że te fundusze lub zasoby gospodarcze są niezbędne do pokrycia wydatków nadzwyczajnych, pod warunkiem że Państwo zgłosiło takie ustalenie do Komitetu ds. Sankcji i że Komitet ds. Sankcji ustalenie to zatwierdził.
Artykuł 4
Na zasadzie odstępstwa od art. 2, właściwe organy Państw Członkowskich, wymienione w załączniku II, mogą zezwolić na zwolnienie niektórych zamrożonych funduszy lub zasobów gospodarczych, jeżeli spełnione są następujące warunki:
a) fundusze lub zasoby gospodarcze są przedmiotem zastawu sądowego, administracyjnego lub arbitrażowego ustanowionego przed dniem 18 kwietnia 2005 r. lub orzeczenia sądowego, administracyjnego lub arbitrażowego wydanego przed tą datą;
b) fundusze lub zasoby gospodarcze będą wykorzystane wyłącznie do zaspokojenia roszczeń zabezpieczonych takim zastawem lub uznanych za uzasadnione w takim orzeczeniu, w granicach określonych przez obowiązujące przepisy ustawowe i wykonawcze regulujące prawa osób mających takie roszczenia;
c) zastaw nie został dokonany lub orzeczenie nie zostało wydane na rzecz osoby, podmiotu lub organu wymienionych w załączniku I;
d) uznanie zastawu lub orzeczenia nie jest sprzeczne z porządkiem publicznym w danym Państwie Członkowskim;
e) Państwo Członkowskie poinformowało o zastawie lub orzeczeniu Komitet ds. Sankcji.
Artykuł 5
1. art. 2 ust. 2 nie ma zastosowania do kwot dodatkowych na zamrożonych rachunkach w postaci:
a) odsetek lub innych dochodów należnych na tych rachunkach, lub
b) płatności należnych z tytułu umów, porozumień lub zobowiązań podjętych lub narosłych przed datą, w której rachunki takie zaczęły podlegać niniejszemu rozporządzeniu,
pod warunkiem że wszelkie takie odsetki, inne dochody i płatności są zamrożone zgodnie z art. 2 ust. 1.
2. art. 2 ust. 2 nie stanowi przeszkody dla zasilania zamrożonych rachunków przez instytucje finansowe lub kredytowe otrzymujące fundusze przekazywane im przez strony trzecie na rachunek osoby, podmiotu lub organu wymienionych w załączniku I, pod warunkiem że wszelkie takie kwoty dodatkowe do takich rachunków również zostaną zamrożone. Instytucje finansowe lub kredytowe niezwłocznie informują o takich transakcjach właściwe organy.
Artykuł 6
1.
Bez uszczerbku dla mających zastosowanie zasad dotyczących sprawozdawczości, poufności i tajemnicy zawodowej oraz postanowień art. 284 Traktatu, osoby fizyczne i prawne, podmioty i organy:
a) dostarczają bezzwłocznie wszelkich informacji, które mogłyby ułatwić stosowanie niniejszego rozporządzenia, takich jak informacje na temat rachunków i kwot zamrożonych zgodnie z art. 2, właściwym organom Państw Członkowskich, wymienionych w załączniku II, w których zamieszkują lub mają siedzibę oraz przekazują takie informacje Komisji, bezpośrednio lub za pośrednictwem tych właściwych organów;
b) współpracują z właściwymi organami wymienionymi w załączniku II w zakresie wszelkiej weryfikacji tych informacji.
2.
Każda dodatkowa informacja otrzymana bezpośrednio przez Komisję jest udostępniana właściwym organom Państw Członkowskich, których to dotyczy.
3.
Każda informacja dostarczona lub otrzymana zgodnie z ust. 1 i 2 jest wykorzystywana wyłącznie w celach, dla których została dostarczona lub otrzymana.
Artykuł 7
Zamrożenie funduszy i zasobów gospodarczych lub odmowa ich udostępnienia, dokonane w dobrej wierze, w przekonaniu, że działanie to jest zgodne z niniejszym rozporządzeniem, nie powoduje powstania odpowiedzialności osoby fizycznej lub prawnej, podmiotu lub organu wykonującego niniejsze rozporządzenie, lub jego dyrektorów lub pracowników, chyba że zostanie udowodnione, że fundusze i zasoby gospodarcze zostały zamrożone na skutek niedbalstwa.
Artykuł 8
Komisja i Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadamiają się wzajemnie o środkach podejmowanych na mocy niniejszego rozporządzenia i przekazują sobie wszelkie odpowiednie informacje znajdujące się w ich posiadaniu związane z niniejszym rozporządzeniem, w szczególności informacje dotyczące naruszeń i trudności w wykonywaniu oraz orzeczeń wydanych przez sądy krajowe.
Artykuł 9
1.
Komisja jest upoważniona do:
a) zmiany załącznika I na podstawie ustaleń dokonanych przez Komitet ds. Sankcji; oraz
b) zmiany załącznika II na podstawie informacji przekazanych przez Państwa Członkowskie.
2.
Bez uszczerbku dla praw i obowiązków Państw Członkowskich wynikających z Karty Narodów Zjednoczonych, Komisja utrzymuje wszystkie niezbędne kontakty z Komitetem ds. Sankcji w celu skutecznego wykonywania niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 10
Państwa Członkowskie ustanawiają zasady stosowania sankcji mających zastosowanie w przypadku naruszenia niniejszego rozporządzenia, a także podejmują wszelkie środki niezbędne do zapewnienia ich wykonania.
Przewidziane sankcje muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o tych zasadach niezwłocznie po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia oraz powiadamiają ją o wszelkich późniejszych zmianach.
Artykuł 11
Niniejsze rozporządzenie stosuje się
a) na terytorium Wspólnoty, w tym jej przestrzeni powietrznej;
b) na pokładzie każdego samolotu lub statku podlegającego jurysdykcji Państwa Członkowskiego;
c) wobec każdej osoby, która jest obywatelem Państwa Członkowskiego i przebywa na terytorium Wspólnoty lub poza nim;
d) wobec każdej osoby prawnej, podmiotu lub organu utworzonego lub ustanowionego na mocy prawa Państwa Członkowskiego;
e) wobec każdej osoby prawnej, podmiotu lub organu prowadzącego działalność gospodarczą we Wspólnocie.
Artykuł 12
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1184/2005
z dnia 18 lipca 2005 r.
nakładające pewne szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom utrudniającym proces pokojowy i łamiącym prawo międzynarodowe w konflikcie w regionie Darfur w Sudanie
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 60, 301 i 308,
uwzględniając wspólne stanowisko nr 2005/411/WPZiB z dnia 30 maja 2005 r. dotyczące środków ograniczających w stosunku do Sudanu [1],
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W rezolucji 1591 (2005) z dnia 29 marca 2005 r. Rada Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych, stanowiąc na mocy rozdziału VII Karty Narodów Zjednoczonych oraz zdecydowanie potępiając fakt, że rząd Sudanu, oddziały rebelianckie i inne uzbrojone grupy w Darfurze nie wypełniły własnych zobowiązań oraz żądań Rady Bezpieczeństwa, postanowiła nałożyć na Sudan pewne dodatkowe środki ograniczające.
(2) Wspólne stanowisko 2005/411/WPZiB przewiduje między innymi zamrożenie funduszy i zasobów gospodarczych osób wskazanych przez właściwy Komitet ds. Sankcji Organizacji Narodów Zjednoczonych, utrudniających proces pokojowy, stanowiących zagrożenie dla stabilności sytuacji w Darfurze i w regionie, naruszających międzynarodowe prawo humanitarne, prawa człowieka lub dopuszczających się innych okrutnych czynów, naruszających embargo na broń lub odpowiedzialnych za niektóre loty wojskowe o charakterze ofensywnym w regionie Darfur i nad tym regionem.
Środki te wchodzą w zakres Traktatu, w związku z czym, w celu uniknięcia wszelkich zakłóceń konkurencji, do ich wykonania, w zakresie, w jakim dotyczy to Wspólnoty, niezbędne jest zastosowanie środków wspólnotowych.
(3) Do celów niniejszego rozporządzenia powinno uznawać się, że terytorium Wspólnoty obejmuje wszystkie terytoria Państw Członkowskich, na których mają zastosowanie postanowienia Traktatu, na warunkach w nim ustalonych.
(4) W celu zapewnienia skuteczności środków przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu, powinno ono wejść w życie z dniem publikacji.
(5) Traktat, w art. 60 i 301, upoważnia Radę do podjęcia, pod pewnymi warunkami, środków mających na celu zerwanie lub ograniczenie płatności lub przepływu kapitału oraz stosunków gospodarczych w stosunku do państw trzecich.
Środki ustanowione w niniejszym rozporządzeniu, skierowane także przeciwko osobom fizycznym niezwiązanym bezpośrednio z rządem państwa trzeciego, są niezbędne do osiągnięcia tego celu Wspólnoty, a art. 308 Traktatu upoważnia Radę do podjęcia takich środków, jeżeli w Traktacie nie zostały przewidziane inne szczególne kompetencje,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Do celów niniejszego rozporządzenia mają zastosowanie następujące definicje:
1) "Komitet ds. Sankcji" oznacza Komitet Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych, który został ustanowiony na mocy ust. 3 rezolucji 1591 (2005) Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych;
2) "fundusze" oznaczają aktywa finansowe i korzyści wszelkiego rodzaju, w tym, na zasadzie niewyłącznej:
a) gotówkę, czeki, roszczenia pieniężne, weksle, przekazy pieniężne i inne instrumenty płatnicze;
b) depozyty złożone w instytucjach finansowych lub innych podmiotach, salda rachunków, długi i zobowiązania dłużne;
c) znajdujące się w obrocie publicznym i prywatnym papiery wartościowe i papiery dłużne, w tym akcje i udziały, świadectwa udziałowe, obligacje, weksle, poręczenia, skrypty dłużne i kontrakty pochodne;
d) odsetki, dywidendy lub inne przychody z aktywów lub wartości narosłe z aktywów bądź wytworzone przez aktywa;
e) kredyty, prawa do potrącenia, gwarancje, gwarancje właściwego wykonania umowy lub inne zobowiązania finansowe;
f) akredytywy, listy przewozowe (konosamenty), akty przeniesienia własności;
g) dokumenty poświadczające posiadanie udziałów w funduszach lub zasobach finansowych;
h) wszelkie inne instrumenty finansowania wywozowego;
3) "zamrożenie funduszy" oznacza uniemożliwienie jakiegokolwiek przeniesienia, przekazania, zmiany, wykorzystania, dostępu do funduszy lub dokonywania transakcji z ich udziałem w jakikolwiek sposób powodujący zmianę ich wielkości, kwoty, lokalizacji, własności, posiadania, charakteru, przeznaczenia lub inną zmianę, która umożliwiłaby korzystanie z funduszy, w tym również zarządzanie majątkiem;
4) "zasoby gospodarcze" oznaczają wszelkiego rodzaju aktywa, zarówno materialne jak i niematerialne, ruchome lub nieruchome, które nie są funduszami, lecz mogą służyć do uzyskiwania funduszy, towarów lub usług;
5) "zamrożenie zasobów gospodarczych" oznacza uniemożliwienie wykorzystywania ich do uzyskiwania funduszy, towarów lub usług w jakikolwiek sposób, w tym, ale nie wyłącznie, poprzez ich sprzedaż, wynajem lub zastaw.
Artykuł 2
1.
Zamraża się wszystkie fundusze i zasoby gospodarcze należące, pozostające w posiadaniu lub kontrolowane, bezpośrednio lub pośrednio, przez osoby fizyczne lub prawne, podmioty lub organy wymienione w załączniku I.
2.
Nie udostępnia się, bezpośrednio lub pośrednio, żadnych funduszy ani zasobów gospodarczych osobom fizycznym lub prawnym, podmiotom lub organom wymienionym w załączniku I, ani na ich rzecz.
3.
Umyślny i celowy udział w działaniach, których celem lub skutkiem jest bezpośrednie lub pośrednie obejście środków, o których mowa w ust. 1 i 2, jest zakazany.
Artykuł 3
1.
Na zasadzie odstępstwa od art. 2, właściwe organy Państw Członkowskich, wymienione w załączniku II, mogą wyrazić zgodę na uwolnienie lub udostępnienie określonych zamrożonych funduszy lub zasobów gospodarczych, na warunkach, jakie uznają za stosowne, po ustaleniu, że fundusze i zasoby gospodarcze, o których mowa są:
a) konieczne do pokrycia podstawowych wydatków, wraz z płatnościami za środki spożywcze, wynajem lub kredyt hipoteczny, lekarstwa i leczenie, podatki, składki ubezpieczeniowe i opłaty na rzecz przedsiębiorstw użyteczności publicznej;
b) przeznaczone wyłącznie na pokrycie rozsądnych kosztów honorariów oraz zwrotów wydatków poniesionych w związku ze świadczeniem usług prawniczych;
c) przeznaczone wyłącznie na pokrycie opłat i należności za usługi polegające na zwykłym przechowywaniu lub utrzymywaniu zamrożonych funduszy lub zasobów gospodarczych,
pod warunkiem że dane Państwo Członkowskie zgłosiło takie ustalenie do Komitetu ds. Sankcji i że Komitet ds. Sankcji nie zgłosił swojego sprzeciwu w terminie dwóch dni roboczych od daty powiadomienia.
2.
Na zasadzie odstępstwa od art. 2, właściwe organy Państw Członkowskich, wymienione w załączniku II, mogą zezwolić na uwolnienie lub udostępnienie niektórych zamrożonych funduszy lub zasobów gospodarczych, po ustaleniu, że te fundusze lub zasoby gospodarcze są konieczne do pokrycia nadzwyczajnych wydatków, pod warunkiem że Państwo zgłosiło takie ustalenie do Komitetu ds. Sankcji i że Komitet ds. Sankcji ustalenie to zatwierdził.
Artykuł 4
Na zasadzie odstępstwa od art. 2, właściwe organy Państw Członkowskich, wymienione w załączniku II, mogą wyrazić zgodę na uwolnienie niektórych zamrożonych funduszy lub zasobów gospodarczych, jeżeli spełnione są następujące warunki:
a) fundusze lub zasoby gospodarcze są przedmiotem zastawu sądowego, administracyjnego lub arbitrażowego ustanowionego przed dniem 29 marca 2005 r., lub orzeczenia sądowego, administracyjnego lub arbitrażowego wydanego przed tą datą;
b) fundusze lub zasoby gospodarcze będą wykorzystane wyłącznie do zaspokojenia roszczeń zabezpieczonych takim zastawem lub uznanych za uzasadnione w takim orzeczeniu, w granicach określonych przez obowiązujące przepisy ustawowe i wykonawcze regulujące prawa osób mających takie roszczenia;
c) zastaw nie został dokonany lub orzeczenie nie zostało wydane na rzecz osoby, podmiotu lub organu wymienionych w załączniku I;
d) uznanie zastawu lub orzeczenia nie jest sprzeczne z porządkiem publicznym w danym Państwie Członkowskim,
e) Państwo Członkowskie powiadomiło o zastawie lub orzeczeniu Komitet ds. Sankcji.
Artykuł 5
1. art. 2 ust. 2 nie ma zastosowania do uznawania zamrożonych rachunków kwotami:
a) odsetek lub innych dochodów z tych rachunków; lub
b) płatności należnych z tytułu umów, porozumień lub zobowiązań zawartych lub powstałych przed datą, w której rachunki te zaczęły podlegać niniejszemu rozporządzeniu,
pod warunkiem że wszelkie takie odsetki, inne dochody i płatności są zamrożone zgodnie z art. 2 ust. 1.
2. art. 2 ust. 2 nie stanowi przeszkody dla uznawania zamrożonych rachunków przez instytucje finansowe lub kredytowe otrzymujące fundusze przekazane przez strony trzecie na rachunek wymienionej w wykazie osoby, podmiotu lub organu wymienionych w załączniku I, pod warunkiem że wszelkie takie kwoty dodatkowe do takich rachunków również zostaną zamrożone. Instytucje finansowe lub kredytowe niezwłocznie informują o takich transakcjach właściwe organy.
Artykuł 6
1.
Bez uszczerbku dla mających zastosowanie zasad dotyczących sprawozdawczości, poufności i tajemnicy zawodowej oraz postanowień art. 284 Traktatu, osoby fizyczne i prawne, podmioty i organy:
a) przekazują bezzwłocznie wszelkie informacje, które mogłyby ułatwić stosowanie niniejszego rozporządzenia, takie jak dane o rachunkach i kwotach zamrożonych zgodnie z art. 2, właściwym organom Państw Członkowskich wymienionym w załączniku II, w których zamieszkują lub mają siedzibę, oraz Komisji, bezpośrednio lub za pośrednictwem tych właściwych organów,
b) współpracują z właściwymi organami, wymienionymi w załączniku II, we wszelkich sprawach dotyczących weryfikacji tych informacji.
2.
Wszelkie dodatkowe informacje otrzymane bezpośrednio przez Komisję są udostępniane właściwym organom odnośnych Państw Członkowskich.
3.
Wszelkie informacje dostarczone lub otrzymane zgodnie z ust. 1 i 2 są wykorzystywane wyłącznie w celach, dla których zostały dostarczone lub otrzymane.
Artykuł 7
Zamrożenie funduszy i zasobów gospodarczych lub odmowa ich udostępnienia, dokonane w dobrej wierze, w przekonaniu, że działanie to jest zgodne z niniejszym rozporządzeniem, nie powoduje powstania odpowiedzialności osoby fizycznej lub prawnej, lub podmiotu wykonującego niniejsze rozporządzenie, lub jego dyrektorów lub pracowników, chyba że zostanie udowodnione, że fundusze i zasoby gospodarcze zostały zamrożone na skutek niedbalstwa.
Artykuł 8
Komisja i Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadamiają się wzajemnie o środkach przyjmowanych na mocy niniejszego rozporządzenia i przekazują sobie wszelkie inne stosowne informacje, którymi dysponują, związane z niniejszym rozporządzeniem, w szczególności informacje dotyczące naruszeń i trudności w stosowaniu oraz orzeczeń wydanych przez sądy krajowe.
Artykuł 9
1.
Komisja jest upoważniona do:
a) zmiany załącznika I na podstawie ustaleń Komitetu ds. Sankcji; oraz
b) zmiany załącznika II na podstawie informacji przekazanych przez Państwa Członkowskie.
2.
Bez uszczerbku dla praw i obowiązków Państw Członkowskich wynikających z Karty Narodów Zjednoczonych, Komisja utrzymuje wszystkie niezbędne kontakty z Komitetem ds. Sankcji w celu skutecznego wykonywania niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 10
Państwa Członkowskie ustanawiają zasady stosowania sankcji mających zastosowanie w przypadku naruszenia niniejszego rozporządzenia, a także podejmują wszelkie środki niezbędne do zapewnienia ich wykonania.
Przewidziane sankcje muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o tych zasadach niezwłocznie po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia oraz powiadamiają ją o wszelkich późniejszych zmianach.
Artykuł 11
Niniejsze rozporządzenie stosuje się
a) na terytorium Wspólnoty, w tym jej przestrzeni powietrznej;
b) na pokładzie każdego samolotu lub statku podlegającego jurysdykcji Państwa Członkowskiego;
c) wobec każdej osoby, która jest obywatelem Państwa Członkowskiego i przebywa na terytorium Wspólnoty lub poza nim;
d) wobec każdej osoby prawnej, podmiotu lub organu utworzonego lub ustanowionego na mocy prawa Państwa Członkowskiego;
e) wobec każdej osoby prawnej, podmiotu lub organu prowadzącego działalność gospodarczą we Wspólnocie.
Artykuł 12
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1185/2005
z dnia 22 lipca 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 23 lipca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1186/2005
z dnia 22 lipca 2005 r.
zawieszające skup masła w niektórych Państwach Członkowskich
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 2771/1999 z dnia 16 grudnia 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania przepisów rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do interwencji na rynku masła i śmietany [2], w szczególności jego art. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 2 rozporządzenia (WE) nr 2771/1999 przewiduje, że z chwilą zaobserwowania w którymś z Państw Członkowskich, że w ciągu dwóch kolejnych tygodni cena rynkowa jest, w zależności od przypadku, bądź niższa, bądź równa lub wyższa niż 92 % ceny interwencyjnej, Komisja, odpowiednio, rozpoczyna lub zawiesza w danym Państwie Członkowskim dokonywanie skupu.
(2) Najnowsza lista Państw Członkowskich, w których interwencja została zawieszona, została przedstawiona w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1145/2005 [3].
Wymieniona lista powinna zostać dostosowana, aby uwzględniono nowe ceny rynkowe przekazane przez Estoni, w zastosowaniu art. 8 rozporządzenia (WE) nr 2771/1999.
W celu zachowania jasności należy zastąpić tę listę i uchylić rozporządzenie (WE) nr 1145/2005,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 2 Uchyla się rozporządzenie (WE) nr 1145/2005.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 23 lipca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1187/2005
z dnia 22 lipca 2005 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1859/82 dotyczące wyboru gospodarstw przekazujących dane do celów określania dochodów gospodarstw rolnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 79/65/EWG z dnia 15 czerwca 1965 r. ustanawiające sieć zbierania danych rachunkowych o dochodach i prowadzonej działalności gospodarczej gospodarstw rolnych w Europejskiej Wspólnocie Gospodarczej [1], w szczególności jego art. 4 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 2 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1859/82 [2] ustanawia dla każdego Państwa Członkowskiego próg wielkości ekonomicznej gospodarstw objętych zakresem badań sieci danych rachunkowości gospodarstw rolnych.
(2) W przypadku Niemiec zmiany strukturalne doprowadziły do zmniejszenia liczby najmniejszych gospodarstw i ich udziału w całkowitej produkcji rolniczej.
Fakt ten sprawia, że ich wykorzystanie w badaniach obejmujących najbardziej istotne części działalności rolnej nie jest już potrzebne.
Z tego względu wskazane jest podniesienie progu z 8 ESU do 16 ESU.
(3) W przypadku Cypru próg początkowo ustalony na 1 ESU powinien zostać podniesiony do 2 ESU, ponieważ gospodarstwa o wielkości ekonomicznej poniżej 2 ESU stanowią jedynie 7 % całkowitej standardowej nadwyżki bezpośredniej.
Najbardziej istotną część działalności rolnej można objąć przy ustaleniu progu na poziomie wykluczającym mniejsze gospodarstwa.
(4) Liczbę gospodarstw przekazujących dane, wybieranych w każdym Państwie Członkowskim według regionów, zawiera załącznik I do rozporządzenia (EWG) nr 1859/82.
W przypadku Hiszpanii, Włoch, Austrii, Portugalii i Finlandii liczba gospodarstw przekazujących dane pozostaje od dłuższego czasu taka sama, mimo znaczącego zmniejszenia się liczby gospodarstw.
Zmniejszeniu tej liczby towarzyszył wzrost jednolitości gospodarstw, która pozwala uzyskać zadowalającą reprezentatywność na podstawie mniejszej próby niż obecnie.
Ze względu na tę zmianę strukturalną można zmniejszyć liczbę gospodarstw przekazujących dane wybieranych w Hiszpanii, Włoszech, Austrii, Portugalii i Finlandii.
Jednak dla niektórych regionów w Hiszpanii i we Włoszech liczbę gospodarstw należy zwiększyć w wyniku udoskonalonych metod statystycznych zastosowanych przy wyborze.
(5) Liczbę gospodarstw przekazujących dane na Malcie należy skorygować w oparciu o nowe informacje dotyczące jej struktury rolnej.
(6) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (EWG) nr 1859/82.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Wspólnoty ds. Sieci Danych Rachunkowych Gospodarstw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 1859/82 wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 2 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
Dla roku obrachunkowego 2006 (okres 12 kolejnych miesięcy rozpoczynający się między dniem 1 stycznia a dniem 1 lipca 2006 r.) i dla następnych lat obrachunkowych próg, określony w art. 4 rozporządzenia nr 79/65/EWG, wyrażony w ESU, ustala się następująco:
- Belgia: 16 ESU
- Republika Czeska: 4 ESU
- Dania: 8 ESU
- Niemcy: 16 ESU
- Estonia: 2 ESU
- Grecja: 2 ESU
- Hiszpania: 2 ESU
- Francja: 8 ESU
- Irlandia: 2 ESU
- Włochy: 4 ESU
- Cypr: 2ESU
- Łotwa: 2 ESU
- Litwa: 2 ESU
- Luksemburg: 8 ESU
- Węgry: 2 ESU
- Malta: 8 ESU
- Niderlandy: 16 ESU
- Austria: 8 ESU
- Polska: 2 ESU
- Portugalia: 2 ESU
- Słowenia: 2 ESU
- Słowacja: 6 ESU
- Finlandia: 8 ESU
- Szwecja: 8 ESU
- Zjednoczone Królestwo (z wyjątkiem Irlandii Północnej): 16 ESU
- Zjednoczone Królestwo (tylko Irlandia Północna): 8 ESU.";
2) w załączniku I wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1188/2005
z dnia 22 lipca 2005 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 761/2005 otwierające destylację interwencyjną przewidzianą w art. 30 rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 w odniesieniu do niektórych win we Francji
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [1], w szczególności jego art. 33 ust. 1 lit. f),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 761/2005 [2] otworzyło destylację interwencyjną przewidzianą w art. 30 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 w odniesieniu do niektórych win gatunkowych produkowanych we Francji na okres od dnia 23 maja 2005 r. do dnia 15 lipca 2005 r.
(2) Ponieważ wino gatunkowe produkowane we Francji po raz pierwszy było przedmiotem destylacji interwencyjnej, stwierdzono pewne trudności przy uruchamianiu systemu.
Niektórzy producenci chętni do objęcia ich tym systemem mogą być pozbawieni możliwości uczestnictwa w destylacji w przewidzianym terminie.
Konieczne jest zatem przedłużenie okresu zawierania umów na dostawy przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 761/2005 do dnia 31 lipca 2005 r., aby upewnić się, że środek jest skuteczny.
(3) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 761/2005.
(4) Aby zapewnić ciągłość środka, niniejsze rozporządzenie należy stosować od dnia 16 lipca 2005 r.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wina,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 2 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 761/2005 otrzymuje brzmienie:
"Każdy producent może zawrzeć umowę na dostawę określoną w art. 65 rozporządzenia (WE) nr 1623/2000 (dalej zwaną "umową"), począwszy od dnia 23 maja 2005 r. do dnia 31 lipca 2005 r."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1189/2005
z dnia 20 lipca 2005 r.
ustanawiające zakaz połowów soli zwyczajnej w strefach ICES VII b i c przez statki pływające pod banderą Francji
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa [1], w szczególności jego art. 26 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiające system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa [2], w szczególności jego art. 21 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 27/2005 z dnia 22 grudnia 2004 r. ustalające wielkości dopuszczalne połowów na 2005 r. i inne związane z nimi warunki dla niektórych zasobów rybnych i grup zasobów rybnych, stosowane na wodach terytorialnych Wspólnoty, oraz w odniesieniu do statków wspólnotowych na wodach gdzie wymagane są ograniczenia połowowe [3], ustanawia kwoty na 2005 r.
(2) Według informacji przekazanych Komisji statki pływające pod banderą lub zarejestrowane w Państwie Członkowskim określonym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia wyczerpały kwotę na połowy zasobu w nim określonego przyznaną na 2005 r.
(3) Należy zatem zakazać połowów tego zasobu oraz jego przechowywania na pokładzie, przeładunku i wyładunku,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wyczerpanie kwoty
Kwotę połowową przyznaną Państwu Członkowskiemu określonemu w Załączniku do niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do zasobu w nim określonego uznaje się za wyczerpaną z dniem wymienionym w tym Załączniku.
Artykuł 2
Zakazy
Z dniem wymienionym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia zakazuje się połowów zasobu określonego w Załączniku przez statki pływające pod banderą lub zarejestrowane w Państwie Członkowskim w nim określonym.
Po tej dacie zakazuje się przechowywania na pokładzie, przeładunku lub wyładunku omawianego zasobu złowionego przez te statki.
Artykuł 3
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1190/2005
z dnia 20 lipca 2005 r.
zmieniające po raz czterdziesty ósmy rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 z dnia 27 maja 2002 r. wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001 zakazujące wywozu niektórych towarów i usług do Afganistanu, wzmacniające zakaz lotów oraz rozszerzające zamrożenie funduszy i innych środków finansowych w odniesieniu do talibów w Afganistanie [1], w szczególności jego art. 7 ust. 1 tiret pierwsze,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002 zawiera wykaz osób, grup i podmiotów, w stosunku do których stosuje się zamrożenie funduszy, oraz zasobów gospodarczych na mocy tego rozporządzenia.
(2) W dniu 15 lipca 2005 r. Komitet ds. Sankcji Rady Bezpieczeństwa ONZ postanowił zmienić wykaz osób, grup i podmiotów, względem których należy stosować zamrożenie funduszy i zasobów gospodarczych.
Należy zatem odpowiednio zmienić załącznik I.
(3) W celu zapewnienia skuteczności środków przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu musi ono wejść w życie w trybie natychmiastowym,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002 zostaje zmieniony zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1191/2005
z dnia 25 lipca 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 26 lipca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1192/2005
z dnia 25 lipca 2005 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1915/83 w sprawie niektórych szczegółowych reguł wykonawczych dotyczących prowadzenia rachunkowości w celu określenia dochodów gospodarstw rolnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 79/65/EWG z dnia 15 czerwca 1965 r. ustanawiające sieć zbierania danych rachunkowych o dochodach i prowadzonej działalności gospodarczej gospodarstw rolnych w Europejskiej Wspólnocie Gospodarczej [1], w szczególności jego art. 6 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 3 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1915/83 [2] stanowi, że agencja łącznikowa przesyła wszystkie sprawozdania z gospodarstw rolnych do Komisji nie później niż dziewięć miesięcy po upływie roku obrachunkowego, do którego się odnoszą.
W świetle zdobytych doświadczeń należy przedłużyć wymieniony okres dziewięciu miesięcy.
(2) Jako środek przejściowy na rok obrachunkowy 2004 stosownym jest przyznanie Republice Czeskiej, Estonii, Cyprowi, Łotwie, Litwie, Węgrom, Malcie, Polsce, Słowenii i Słowacji dłuższego okresu na przesyłanie danych w celu ułatwienia tym Państwom Członkowskim przystosowania się do systemu prowadzenia rachunkowości w celu określenia dochodów gospodarstw rolnych, który jest dla nich nowością.
(3) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (EWG) nr 1915/83.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Wspólnoty ds. Sieci Danych Rachunkowych z Gospodarstw Rolnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 1915/83 akapit pierwszy otrzymuje następujące brzmienie:
"Agencja łącznikowa przesyła Komisji wszystkie sprawozdania z gospodarstw rolnych przedstawione w formie wymaganej przez załącznik III do rozporządzenia (EWG) nr 2237/77.W odniesieniu do roku obrachunkowego 2004 sprawozdania z gospodarstw rolnych powinny być przesłane nie później niż trzynaście miesięcy po upływie roku obrachunkowego. Jednakże agencja łącznikowa w Republice Czeskiej, Estonii, na Cyprze, Łotwie, Litwie, Węgrzech, Malcie, w Polsce, Słowenii i na Słowacji prześle sprawozdania z gospodarstw rolnych nie później niż osiemnaście miesięcy po upływie roku obrachunkowego.W odniesieniu do roku obrachunkowego 2005 sprawozdania z gospodarstw rolnych powinny być przesłane nie później niż dwanaście miesięcy po upływie danego roku obrachunkowego."
Artykuł 2 Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1193/2005
z dnia 25 lipca 2005 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 998/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do wykazu krajów i terytoriów
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 998/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. w sprawie wymogów dotyczących zdrowia zwierząt, stosowanych do przemieszczania zwierząt domowych o charakterze niehandlowym i zmieniające dyrektywę Rady 92/65/EWG [1], w szczególności jego art. 10 i 21,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 998/2003 ustanawia wykaz krajów trzecich oraz terytoriów, z których przemieszczanie się zwierząt domowych do Wspólnoty może być dopuszczone pod warunkiem, że spełnione są pewne wymogi.
(2) Tymczasowy wykaz krajów trzecich został ustanowiony na mocy rozporządzenia (WE) nr 998/2003, zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 592/2004 [2].
Wykaz ten obejmuje kraje i terytoria, w których nie występuje wścieklizna i kraje, w odniesieniu do których ryzyko pojawienia się wścieklizny we Wspólnocie na skutek przemieszczania zwierząt domowych z terytoriów tych krajów nie jest wyższe, niż ryzyko związane z przemieszczaniem zwierząt domowych pomiędzy Państwami Członkowskimi.
(3) Z informacji dostarczonych przez Argentynę wynika, że ryzyko pojawienia się wścieklizny we Wspólnocie na skutek przemieszczania zwierząt domowych z Argentyny nie jest wyższe niż ryzyko związane z przemieszczaniem zwierząt domowych pomiędzy Państwami Członkowskimi lub z krajów trzecich już wymienionych w rozporządzeniu (WE) nr 998/2003.
Argentynę należy zatem włączyć do wykazu krajów i terytoriów określonych w rozporządzeniu (WE) nr 998/2003.
(4) W trosce o zachowanie jasności, należy zastąpić w całości powyższy wykaz krajów i terytoriów.
(5) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 998/2003.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik II do rozporządzenia (WE) nr 998/2003 zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1194/2005
z dnia 25 lipca 2005 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2799/1999 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 w zakresie przyznawania pomocy w odniesieniu do mleka odtłuszczonego i mleka odtłuszczonego w proszku przeznaczonego na paszę oraz sprzedaży mleka odtłuszczonego w proszku o takim przeznaczeniu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z przepisami art. 26 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2799/1999 [2], agencje interwencyjne organizowały stałe zaproszenia do składania ofert na mleko odtłuszczone w proszku przyjęte do składowania przed dniem 1 września 2004 r.
(2) W świetle nadal dostępnej ilości i sytuacji rynkowej, datę tę należy zmienić na datę 1 lipca 2005 r.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 26 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2799/1999 datę " 1 września 2004 r." zastępuje się datą " 1 lipca 2005 r.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1195/2005
z dnia 25 lipca 2005 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 214/2001 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do interwencji na rynku odtłuszczonego mleka w proszku
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 21 rozporządzenia Komisji (WE) nr 214/2001 [2] ograniczył ilość odtłuszczonego mleka w proszku przygotowanego do sprzedaży przez agencje interwencyjne Państw Członkowskich do ilości przyjmowanej na skład do dnia 1 września 2004 r.
(2) Biorąc pod uwagę ilość nadal dostępną oraz sytuację na rynku, wspomnianą datę należy zmienić na 1 lipca 2005 r.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 21 rozporządzenia (WE) nr 214/2001, datę " 1 września 2004 r." zastępuje się datą " 1 lipca 2005 r.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1196/2005
z dnia 22 lipca 2005 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów w Nomenklaturze Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], a w szczególności jego art. 9 ust. 1 lit. a),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87, koniecznym jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
(2) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 ustanowiło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej.
Reguły te stosuje się także do każdej innej nomenklatury, całkowicie lub częściowo opartej na Nomenklaturze Scalonej, bądź takiej, która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy podpodział, i która jest ustanowiona przez specyficzne postanowienia wspólnotowe w celu stosowania środków taryfowych lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego.
(3) Stosownie do wymienionych wyżej ogólnych reguł, towar opisany w kolumnie 1. tabeli zamieszczonej w Załączniku powinien być klasyfikowany do kodu CN wskazanego w kolumnie 2., na mocy uzasadnienia określonego w kolumnie 3.
(4) Właściwym jest zapewnienie, że z zastrzeżeniem środków obowiązujących we Wspólnocie dotyczących systemu podwójnej kontroli oraz uprzedniego i retrospektywnego nadzoru importu wyrobów tekstylnych do Wspólnoty, wiążąca informacja taryfowa wydana przez organy celne Państw Członkowskich odnośnie klasyfikacji towarów w Nomenklaturze Scalonej, która nie jest zgodna z niniejszym rozporządzeniem, może być nadal przywoływana przez otrzymującego przez okres 60 dni zgodnie z art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [2].
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJĘŁA NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towar opisany w kolumnie 1. tabeli zamieszczonej w Załączniku musi być klasyfikowany w Nomenklaturze Scalonej do kodu CN, określonego w kolumnie 2 tej tabeli.
Artykuł 2
Z zastrzeżeniem środków obowiązujących we Wspólnocie dotyczących systemu podwójnej kontroli oraz uprzedniego i retrospektywnego nadzoru importu wyrobów tekstylnych do Wspólnoty, wiążąca informacja taryfowa wydana przez organy celne Państw Członkowskich, która nie jest zgodna z niniejszym rozporządzeniem, może być nadal przywoływana przez okres 60 dni, zgodnie z art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po dacie jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1197/2005
z dnia 25 lipca 2005 r.
w sprawie wydawania pozwoleń na wywóz w systemie B w sektorze owoców i warzyw (pomarańcze)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1961/2001 z dnia 8 października 2001 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 2200/96 w odniesieniu do refundacji wywozowych do owoców i warzyw [2], w szczególności jego art. 6 ust. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 951/2005 [3] ustala ilości indykatywne, dla których mogą zostać wydane pozwolenia na wywóz w systemie B.
(2) Biorąc pod uwagę informacje, którymi dzisiaj dysponuje Komisja, ilości indykatywne przewidziane na bieżący okres wywozu w odniesieniu do pomarańczy, mogą zostać niedługo przekroczone.
To przekroczenie byłoby naruszeniem prawidłowego funkcjonowania systemu refundacji wywozowych w sektorze owoców i warzyw.
(3) W celu uniknięcia opisanej sytuacji należy odrzucić wnioski o pozwolenia w systemie B dla pomarańczy wywiezionych po dniu 26 lipca 2005 r., aż do końca bieżącego okresu wywozu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do pomarańczy wnioski o pozwolenia na wywóz w systemie B, złożone z tytułu art. 1 rozporządzenia (WE) nr 951/2005, dla których zgłoszenie wywozowe zostało przyjęte po dniu 26 lipca i przed dniem 16 września 2005 r., są odrzucone.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 26 lipca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1198/2005
z dnia 26 lipca 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 27 lipca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1199/2005
z dnia 22 lipca 2005 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów w Nomenklaturze Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], a w szczególności jego art. 9 ust. 1 lit. a),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87, koniecznym jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
(2) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 ustaliło Ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej.
Reguły te stosuje się także do każdej innej nomenklatury, całkowicie lub częściowo opartej na Nomenklaturze Scalonej, bądź takiej, która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy podpodział, i która jest ustanowiona przez specyficzne postanowienia wspólnotowe w celu stosowania środków taryfowych i innych środków odnoszących się do obrotu towarowego.
(3) Stosownie do wymienionych wyżej ogólnych reguł, towary opisane w kolumnie 1. tabeli zamieszczonej w Załączniku do niniejszego rozporządzenia powinny być klasyfikowane do kodów CN wskazanych w kolumnie 2., na mocy uzasadnień określonych w kolumnie 3.
(4) Właściwym jest zapewnienie, że wiążąca informacja taryfowa wydana przez organy celne Państw Członkowskich odnośnie klasyfikacji towarów w Nomenklaturze Scalonej, która nie jest zgodna z niniejszym rozporządzeniem, może być nadal przywoływana przez otrzymującego przez okres trzech miesięcy, zgodnie z art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [2].
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJĘŁA NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1. tabeli zamieszczonej w Załączniku muszą być klasyfikowane w Nomenklaturze Scalonej do kodów CN wskazanych w kolumnie 2.
Artykuł 2
Wiążąca informacja taryfowa wydana przez organy celne Państw Członkowskich, która nie jest zgodna z niniejszym rozporządzeniem, może być nadal przywoływana przez okres trzech miesięcy, zgodnie z art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po dacie jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1200/2005
z dnia 26 lipca 2005 r.
w sprawie stałego zezwolenia na niektóre dodatki paszowe oraz tymczasowego zezwolenia na nowe zastosowanie już dopuszczonego dodatku paszowego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/524/EWG z dnia 23 listopada 1970 r. dotyczącą dodatków paszowych [1], w szczególności jej art. 3, 9a i art. 9d ust. 1,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1831/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. w sprawie dodatków stosowanych w żywieniu zwierząt [2], w szczególności jego art. 25,
a także mając na uwadze co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 1831/2003 przewiduje dopuszczanie do użytku dodatków przeznaczonych do stosowania w żywieniu zwierząt.
(2) Artykuł 25 rozporządzenia (WE) nr 1831/2003 ustanawia środki przejściowe odnoszące się do wniosków o dopuszczenie dodatków paszowych, które zostały złożone zgodnie z dyrektywą 70/524/EWG przed terminem stosowania rozporządzenia (WE) nr 1831/2003.
(3) Wnioski o zezwolenie na dodatki określone w załącznikach do niniejszego rozporządzenia zostały złożone przed terminem stosowania rozporządzenia (WE) nr 1831/2003.
(4) Wstępne uwagi na temat tych wniosków, zgodnie z art. 4 ust. 4 dyrektywy 70/524/EWG, zostały przekazane Komisji przed terminem stosowania rozporządzenia (WE) nr 1831/2003. Wnioski te powinny zatem być nadal traktowane zgodnie z art. 4 dyrektywy 70/524/EWG.
(5) Stosowanie stymulatora wzrostu Formi LHS (dimrówczan potasu) zostało po raz pierwszy tymczasowo dopuszczone dla prosiąt i tuczników rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1334/2001 [3].
Osoba odpowiedzialna za wprowadzenie do obrotu Formi LHS (dimrówczan potasu) złożyła wniosek o tymczasowe dopuszczenie go do użytku na okres czterech lat jako stymulatora wzrostu dla macior, zgodnie z art. 4 wspomnianej dyrektywy.
Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) wydał opinię na temat bezpieczeństwa stosowania tego preparatu dla ludzi, zwierząt i środowiska, w warunkach określonych w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.
Z przeprowadzonej oceny wynika, że spełnione zostały warunki dopuszczenia określone w art. 9a ust. 1 dyrektywy 70/524/EWG.
Preparat określony w załączniku I powinien zatem zostać dopuszczony do użytku na okres czterech lat.
(6) Stosowanie mikroorganizmu Bacillus cereus odm. toyoi (NCIMB 40112/CNCM I-1012) zostało po raz pierwszy tymczasowo dopuszczone dla kurczaków i królików przeznaczonych do tuczu rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1411/1999 [4].
Przedłożono nowe dane na poparcie wniosku o dopuszczenie tego mikroorganizmu bez ograniczeń czasowych.
Z przeprowadzonej oceny wynika, że spełnione zostały warunki takiego dopuszczenia określone w art. 3a dyrektywy 70/524/EWG.
Preparat zawierający mikroorganizmy określony w załączniku II powinien zatem zostać dopuszczony do użytku bez ograniczeń czasowych.
(7) Stosowanie mikroorganizmu Enterococcus faecium (NCIMB 10415) zostało po raz pierwszy tymczasowo dopuszczone dla macior rozporządzeniem Komisji (WE) nr 866/1999 [5].
Przedłożono nowe dane na poparcie wniosku o dopuszczenie tego mikroorganizmu bez ograniczeń czasowych.
Z przeprowadzonej oceny wynika, że spełnione zostały warunki takiego dopuszczenia określone w art. 3a dyrektywy 70/524/EWG.
Preparat zawierający mikroorganizmy określony w załączniku II powinien zatem zostać dopuszczony do użytku bez ograniczeń czasowych.
(8) Stosowanie mikroorganizmu Enterococcus faecium (DSM 10663/NCIMB 10415) zostało po raz pierwszy tymczasowo dopuszczone dla prosiąt rozporządzeniem (WE) nr 1411/1999.
Przedłożono nowe dane na poparcie wniosku o dopuszczenie tego mikroorganizmu bez ograniczeń czasowych.
Z przeprowadzonej oceny wynika, że spełnione zostały warunki takiego dopuszczenia określone w art. 3a dyrektywy 70/524/EWG.
Preparat zawierający mikroorganizmy określony w załączniku II powinien zatem zostać dopuszczony do użytku bez ograniczeń czasowych.
(9) Stosowanie mikroorganizmu Saccharomyces cerevisiae (MUCL 39885) zostało po raz pierwszy tymczasowo dopuszczone dla prosiąt rozporządzeniem (WE) nr 1411/1999.
Przedłożono nowe dane na poparcie wniosku o dopuszczenie tego mikroorganizmu bez ograniczeń czasowych.
Z przeprowadzonej oceny wynika, że spełnione zostały warunki takiego dopuszczenia określone w art. 3a dyrektywy 70/524/EWG.
Preparat zawierający mikroorganizmy określony w załączniku II powinien zatem zostać dopuszczony do użytku bez ograniczeń czasowych.
(10) Stosowanie mikroorganizmu Saccharomyces cerevisiae (CNCM I-077) zostało po raz pierwszy tymczasowo dopuszczone dla krów mlecznych i bydła przeznaczonych do tuczu rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1436/98 [6].
Przedłożono nowe dane na poparcie wniosku o dopuszczenie tego mikroorganizmu bez ograniczeń czasowych.
Z przeprowadzonej oceny wynika, że spełnione zostały warunki takiego dopuszczenia określone w art. 3a dyrektywy 70/524/EWG.
Preparat zawierający mikroorganizmy określony w załączniku II powinien zatem zostać dopuszczony do użytku bez ograniczeń czasowych.
(11) Stosowanie mikroorganizmu Pediococcus acidilactici (CNCM MA 18/5M) zostało po raz pierwszy tymczasowo dopuszczone dla kurczaków przeznaczonych do tuczu rozporządzeniem (WE) nr 866/1999.
Przedłożono nowe dane na poparcie wniosku o dopuszczenie tego mikroorganizmu bez ograniczeń czasowych.
Z przeprowadzonej oceny wynika, że spełnione zostały warunki takiego dopuszczenia określone w art. 3a dyrektywy 70/524/EWG.
Preparat zawierający mikroorganizmy określony w załączniku II powinien zatem zostać dopuszczony do użytku bez ograniczeń czasowych.
(12) Z oceny wyżej wymienionych wniosków wynika, że należy wprowadzić wymóg stosowania pewnych procedur, mających na celu ochronę pracowników przed kontaktem z dodatkami określonymi w załącznikach.
Ochronę tę należy zapewnić poprzez zastosowanie dyrektywy Rady 89/391/EWG z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy [7].
(13) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Preparat należący do grupy "stymulatory wzrostu", określony w załączniku I, dopuszcza się tymczasowo do użytku jako dodatek w żywieniu zwierząt, na warunkach określonych w tym załączniku, na okres czterech lat.
Artykuł 2
Preparaty należące do grupy "mikroorganizmy", określone w załączniku II, dopuszcza się do użytku jako dodatki w żywieniu zwierząt, na warunkach określonych w tym załączniku, bez ograniczeń czasowych.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1201/2005
z dnia 26 lipca 2005 r.
dotyczące wydawania pozwoleń na przywóz ryżu w odniesieniu do wniosków złożonych w czasie pierwszych dziesięciu dni roboczych lipca 2005 r. w zastosowaniu rozporządzenia (WE) nr 327/98
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1095/96 z dnia 18 czerwca 1996 r. w sprawie wprowadzania koncesji określonych na liście koncesyjnej CXL sporządzonej w wyniku zakończenia negocjacji GATT XXIV.6 [1],
uwzględniając decyzję Rady 96/317/WE z dnia 13 maja 1996 r. dotyczącą podsumowania wyników konsultacji prowadzonych z Tajlandią na mocy art. XXIII GATT [2],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 327/98 z dnia 10 lutego 1998 r. otwierające i ustalające zarządzanie kontyngentami taryfowymi na przywóz ryżu i ryżu łamanego [3], w szczególności jego art. 5 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
W odniesieniu do wniosków o pozwolenia na przywóz ryżu, przedłożonych w czasie pierwszych dziesięciu dni roboczych lipca 2005 r. w zastosowaniu rozporządzenia (WE) nr 327/98 i przekazanych Komisji, pozwolenia są wydawane dla ilości zgłoszonych we wnioskach, które podlegają zastosowaniu redukcji wyrażonej w procentach, ustalonej w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
2.
Ilości, które są przeniesione do następnej transzy, ustalone są w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 27 lipca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1202/2005
z dnia 26 lipca 2005 r.
ustanawiające zakaz połowów widłaka białego w strefach ICES V, VI i VII na wodach terytorialnych Wspólnoty i wodach międzynarodowych przez statki pływające pod banderą Niemiec
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach Wspólnej Polityki Rybołówstwa [1], w szczególności jego art. 26 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiające system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa [2], w szczególności jego art. 21 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 2270/2004 z dnia 22 grudnia 2004 r. ustalające możliwości połowowe wspólnotowych statków rybackich w odniesieniu do niektórych głębinowych zasobów rybnych na lata 2005 i 2006 na wodach, na których konieczne są ograniczenia połowów [3], ustanawia kwoty na lata 2005 i 2006.
(2) Według informacji przekazanych Komisji, statki pływające pod banderą lub zarejestrowane w Państwie Członkowskim określonym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia wyczerpały kwotę na połowy zasobu w nim określonego przyznaną na 2005 r.
(3) Należy zatem zakazać połowów tego zasobu oraz jego przechowywania na pokładzie, przeładunku i wyładunku,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wyczerpanie kwoty
Kwotę połowową przyznaną Państwu Członkowskiemu określonemu w Załączniku do niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do zasobu w nim określonego uznaje się za wyczerpaną z dniem wymienionym w tym Załączniku.
Artykuł 2
Zakazy
Z dniem wymienionym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia zakazuje się połowów zasobu określonego w Załączniku przez statki pływające pod banderą lub zarejestrowane w Państwie Członkowskim w nim określonym.
Po tej dacie zakazuje się przechowywania na pokładzie, przeładunku lub wyładunku omawianego zasobu złowionego przez te statki.
Artykuł 3
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu następującym po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1203/2005
z dnia 27 lipca 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 28 lipca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1204/2005
z dnia 26 lipca 2005 r.
ustanawiające wartości jednostkowe w celu określenia wartości celnej niektórych łatwo psujących się towarów
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 [2] ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92, a w szczególności jego art. 173, ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 173 do 177 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 przewidują, że Komisja okresowo ustala wartości jednostkowe dla produktów wskazanych w klasyfikacji w załączniku 26 do tego rozporządzenia.
(2) Stosowanie zasad i kryteriów określonych w wyżej wymienionych artykułach do elementów przekazanych Komisji zgodnie z art. 173 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 prowadzi do ustanowienia wartości jednostkowych określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia w stosunku do produktów, o których mowa,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wartości jednostkowe określone w art. 173 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 ustanawia się zgodnie z tabelą zawartą w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 29 lipca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1205/2005
z dnia 27 lipca 2005 r.
w sprawie wydawania pozwoleń na przywóz cukru trzcinowego w ramach niektórych kontyngentów taryfowych i porozumień preferencyjnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1],
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1095/96 z dnia 18 czerwca 1996 r. w sprawie wprowadzania koncesji określonych na liście koncesyjnej CXL sporządzonej w wyniku zakończenia negocjacji GATT XXIV.6 [2],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1159/2003 z dnia 30 czerwca 2003 r. ustanawiające szczegółowe zasady przywozu cukru trzcinowego w latach gospodarczych 2003/2004, 2004/2005, 2005/2006 w ramach niektórych kontyngentów taryfowych i umów preferencyjnych oraz zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1464/95 i (WE) nr 779/96 [3], w szczególności jego art. 5 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 9 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003 przewiduje szczegółowe zasady dotyczące ustalenia zobowiązań dostawy, po zerowej stawce celnej, produktów oznaczonych kodem CN 1701, wyrażonych jako ekwiwalent cukru białego i pochodzących z krajów, które podpisały Protokół AKP i Umowę z Indiami.
(2) Artykuł 16 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003 przewiduje szczegółowe zasady dotyczące ustalenia kontyngentów taryfowych, po zerowej stawce celnej, w odniesieniu do produktów oznaczonych kodem CN 17011110, wyrażonych jako ekwiwalent cukru białego i pochodzących z krajów, które podpisały Protokół AKP i Umowę z Indiami.
(3) Artykuł 22 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003 otwiera kontyngenty taryfowe, po stawce celnej 98 EUR za tonę, produktów oznaczonych kodem CN 17011110, pochodzących z Brazylii, Kuby i innych państw trzecich.
(4) W okresie od 18 do 22 lipca 2005 r., zgodnie z art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003, zostały przedłożone właściwym władzom wnioski o pozwolenie na przywóz dla ilości całkowitej przekraczającej ilość przewidzianą w zobowiązaniu dostawy dla danego kraju, ustaloną na mocy art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003 odnośnie do cukru preferencyjnego z AKP-Indii.
(5) W tych okolicznościach Komisja powinna ustalić współczynnik redukcyjny umożliwiający wydawanie pozwoleń proporcjonalnie do dostępnej ilości oraz zaznaczyć, jeżeli odpowiedni limit został wykorzystany,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W przypadku wniosków złożonych w okresie od 18 do 22 lipca 2005 r., zgodnie z art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003, pozwolenia na przywóz wydaje się dla limitów ilościowych określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 28 lipca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1206/2005
z dnia 27 lipca 2005 r.
dotyczące stałego zezwolenia na niektóre dodatki paszowe
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/524/EWG z dnia 23 listopada 1970 r. dotyczącą dodatków paszowych [1], w szczególności jej art. 3 i art. 9d ust. 1,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1831/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. w sprawie dodatków stosowanych w żywieniu zwierząt [2], w szczególności jego art. 25,
a także mając na uwadze co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 1831/2003 przewiduje dopuszczanie do użytku dodatków przeznaczonych do stosowania w żywieniu zwierząt.
(2) Artykuł 25 rozporządzenia (WE) nr 1831/2003 ustanawia środki przejściowe odnoszące się do wniosków o dopuszczenie dodatków paszowych, które zostały złożone zgodnie z dyrektywą 70/524/EWG przed terminem stosowania rozporządzenia (WE) nr 1831/2003.
(3) Wnioski o dopuszczenie do użytku dodatków określonych w załącznikach do niniejszego rozporządzenia zostały złożone przed terminem stosowania rozporządzenia (WE) nr 1831/2003.
(4) Wstępne uwagi na temat tych wniosków, zgodnie z art. 4 ust. 4 dyrektywy 70/524/EWG, zostały przekazane Komisji przed terminem stosowania rozporządzenia (WE) nr 1831/2003. Wnioski te powinny zatem być nadal traktowane zgodnie z art. 4 dyrektywy 70/524/EWG.
(5) Stosowanie preparatu enzymatycznego z endo-1,4-beta-glukanazy, endo-1,3(4)-beta-glukanazy i endo-1,4-beta-ksylanazy wytwarzanego przez Trichoderma longibrachiatum (ATCC 74252) zostało po raz pierwszy tymczasowo dopuszczone dla indyków przeznaczonych do tuczu rozporządzeniem Komisji (WE) nr 937/2001 [3].
Przedłożono nowe dane na poparcie wniosku o dopuszczenie tego preparatu enzymatycznego bez ograniczeń czasowych.
Z przeprowadzonej oceny wynika, że spełnione zostały warunki takiego dopuszczenia określone w art. 3a dyrektywy 70/524/EWG.
Preparat zawierający mikroorganizmy określony w Załączniku powinien zatem zostać dopuszczony do użytku bez ograniczeń czasowych.
(6) Stosowanie preparatu enzymatycznego z endo-1,3(4)-beta-glukanazy i endo-1,4-beta-ksylanazy wytwarzanego przez Penicillium funiculosum (IMI SD101) zostało po raz pierwszy tymczasowo dopuszczone dla tuczniki rozporządzeniem Komisji (WE) nr 418/2001 [4].
Przedłożono nowe dane na poparcie wniosku o dopuszczenie tego preparatu enzymatycznego bez ograniczeń czasowych.
Z przeprowadzonej oceny wynika, że spełnione zostały warunki takiego dopuszczenia określone w art. 3a dyrektywy 70/524/EWG.
Preparat zawierający mikroorganizmy określony w Załączniku powinien zatem zostać dopuszczony do użytku bez ograniczeń czasowych.
(7) Stosowanie preparatu enzymatycznego z endo-1,4-beta-ksylanazy wytwarzanego przez Bacillus subtilis (LMG S-15136) zostało po raz pierwszy tymczasowo dopuszczone dla prosiąt rozporządzeniem (WE) nr 937/2001.
Przedłożono nowe dane na poparcie wniosku o dopuszczenie tego preparatu enzymatycznego bez ograniczeń czasowych.
Z przeprowadzonej oceny wynika, że spełnione zostały warunki takiego dopuszczenia określone w art. 3a dyrektywy 70/524/EWG.
Preparat zawierający mikroorganizmy określony w Załączniku powinien zatem zostać dopuszczony do użytku bez ograniczeń czasowych.
(8) Stosowanie preparatu enzymatycznego z endo-1,3(4)-beta-glukanazy wytwarzanego przez Trichoderma longibrachiatum (ATCC 2106), z endo-1,4-beta-ksylanazy wytwarzanego przez Trichoderma longibrachiatum (ATCC 2105) i z subtilizyny wytwarzanego przez Bacillus subtilis (ATCC 2107) zostało po raz pierwszy tymczasowo dopuszczone dla kurczaków przeznaczonych do tuczu rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1636/1999 [5].
Przedłożono nowe dane na poparcie wniosku o dopuszczenie tego preparatu enzymatycznego bez ograniczeń czasowych.
Z przeprowadzonej oceny wynika, że spełnione zostały warunki takiego dopuszczenia określone w art. 3a dyrektywy 70/524/EWG.
Preparat zawierający mikroorganizmy określony w Załączniku powinien zatem zostać dopuszczony do użytku bez ograniczeń czasowych.
(9) Z oceny wyżej wymienionych wniosków wynika, że należy wprowadzić wymóg stosowania pewnych procedur, mających na celu ochronę pracowników przed kontaktem z dodatkami określonymi w załącznikach.
Ochronę tę należy zapewnić poprzez zastosowanie dyrektywy Rady 89/391/EWG z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy [6].
(10) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Preparaty należące do grupy "enzymy", określone w Załączniku, dopuszcza się do użytku jako dodatek w żywieniu zwierząt na warunkach określonych w tym Załączniku, bez ograniczeń czasowych.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1207/2005
z dnia 27 lipca 2005 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu [1], w szczególności jego art. 7,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 zawiera listę właściwych władz, do których należy przesłać informacje i wnioski dotyczące środków nałożonych przez to rozporządzenie.
(2) Niemcy, Litwa, Niderlandy i Szwecja wystąpiły z wnioskiem o zmianę danych kontaktowych ich właściwych władz,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 zostaje zmieniony zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1208/2005
z dnia 27 lipca 2005 r.
zmieniające, po raz szósty, rozporządzenie (WE) nr 1763/2004 nakładające określone środki ograniczające celem wspierania skutecznego wykonania mandatu Międzynarodowego Trybunału Karnego dla byłej Jugosławii (MTKJ)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1763/2004 nakładające określone środki ograniczające celem wspierania skutecznego wykonania mandatu Międzynarodowego Trybunału Karnego dla byłej Jugosławii (MTKJ) [1], w szczególności jego art. 10 lit. b),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik II do rozporządzenia (WE) nr 1763/2004 zawiera listę właściwych władz, którym powierzone zostały konkretne zadania związane z wdrażaniem tego rozporządzenia.
(2) Niderlandy, Szwecja i Zjednoczone Królestwo wystąpiły o zmianę adresów właściwych władz tych krajów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik II do rozporządzenia (WE) nr 1763/2004 zmienia się zgodnie z załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1209/2005
z dnia 27 lipca 2005 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (WE) 174/2005 nakładające ograniczenia na udzielanie pomocy dla Wybrzeża Kości Słoniowej dotyczącej działań wojskowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) 174/2005 z dnia 31 stycznia 2005 r. nakładające ograniczenia na udzielanie pomocy dla Wybrzeża Kości Słoniowej dotyczącej działań wojskowych [1], w szczególności jego art. 7,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik II do rozporządzenia (WE) nr 174/2005 zawiera listę właściwych władz, którym powierzone zostały konkretne zadania związane z wykonaniem tego rozporządzenia.
(2) Belgia, Litwa i Niderlandy złożyły wnioski o wniesienie zmian do adresów swoich właściwych władz,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik II do rozporządzenia (WE) nr 174/2005 zostaje niniejszym zmieniony zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1210/2005
z dnia 27 lipca 2005 r.
zmieniające należności przywozowe w sektorze zbóż stosowane od dnia 28 lipca 2005 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1249/96 z dnia 28 czerwca 1996 r. w sprawie zasad stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 [2] odnośnie do należności przywozowych w sektorze zbóż, w szczególności jego art. 2 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Należności przywozowe w sektorze zbóż zostały ustalone przez rozporządzenie Komisji (WE) nr 1150/2005 [3].
(2) Artykuł 2 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1249/96 przewiduje, że jeśli w okresie ich stosowania wyliczona średnia należności przywozowych różni się o 5 EUR/t od należności ustalonej, dokonuje się odpowiedniego wyrównania.
Wyżej wymieniona różnica nastąpiła. Konieczne jest więc dostosowanie należności przywozowych ustalonych w rozporządzeniu (WE) nr 1150/2005,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załączniki I i II do rozporządzenia (WE) nr 1150/2005 zastępuje się załącznikami I i II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 28 lipca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 28 lipca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1211/2005
z dnia 27 lipca 2005 r.
zmieniające ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności przywozowych na niektóre produkty w sektorze cukru, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1011/2005, na rok gospodarczy 2005/2006
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1423/95 z dnia 23 czerwca 1995 r. ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze dotyczące przywozu produktów innych niż melasy w sektorze cukru [2], w szczególności jego art. 1 ust. 2 akapit drugi, zdanie drugie, oraz art. 3 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności stosowanych do przywozu cukru białego, cukru surowego i niektórych syropów w odniesieniu do roku gospodarczego 2005/2006 zostały ustalone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1011/2005 [3].
Centy te i kwoty zostały zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1069/2005 [4].
(2) Dane, którymi obecnie dysponuje Komisja, prowadzą do zmiany wymienionych kwot, zgodnie z zasadami i szczegółowymi przepisami wykonawczymi przewidzianymi w rozporządzeniu (WE) nr 1423/95,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ceny reprezentatywne i dodatkowe należności stosowane do przywozu produktów, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1423/95, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1011/2005 w odniesieniu do roku gospodarczego 2005/2006, zmienia się zgodnie z kwotami wskazanymi w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 28 lipca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1212/2005
z dnia 25 lipca 2005 r.
nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywozy niektórych zamknięć włazów pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 [1] z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej, ("rozporządzenie podstawowe"), w szczególności jego art. 9,
uwzględniając wniosek Komisji, przedstawiony po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. POSTĘPOWANIE
(1) Dnia 30 kwietnia 2004 r., Komisja ogłosiła w formie zawiadomienia opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [2], wszczęcie postępowania antydumpingowego dotyczącego przywozu niektórych zamknięć włazów pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej ("ChRL").
(2) Postępowanie wszczęto w wyniku skargi wniesionej w marcu 2004 r. przez EUROFONTE ("skarżący") w imieniu producentów stanowiących większą część, w tym wypadku ponad 50 %, całkowitej produkcji zamknięć włazów we Wspólnocie.
Skarga zawierała dowód prima facie wskazujący na dumping produktu objętego postępowaniem i materialny uszczerbek z tego wynikający, który uznano za wystarczający, aby uzasadnić wszczęcie postępowania.
(3) Komisja oficjalnie powiadomiła skarżącego, producentów wspólnotowych wymienionych w skardze, wszelkich innych znanych producentów wspólnotowych, władze ChRL, eksporterów, importerów oraz zainteresowane związki producentów o wszczęciu dochodzenia.
Zainteresowane strony otrzymały możliwość przedstawienia swoich opinii na piśmie oraz złożenia wniosku o przesłuchanie w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania.
(4) Kilku producentów wspólnotowych reprezentowanych przez wnioskodawcę, innych współpracujących producentów wspólnotowych, producentów eksportujących, importerów, dostawców i stowarzyszeń użytkowników przedstawiło swoje opinie.
Wszystkie zainteresowane strony, które zażądały przesłuchania w wyżej wymienionym terminie i uzasadniły jego konieczność, otrzymały taką możliwość.
1.
Kontrola wyrywkowa, traktowanie na zasadach rynkowych, traktowanie indywidualne
(5) Ze względu na dużą liczbę producentów eksportujących, producentów i importerów wspólnotowych, których dotyczyło dochodzenie, w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania przewidziano zastosowanie kontroli wyrywkowych, zgodnie z art. 17 rozporządzenia podstawowego.
(6) Aby umożliwić Komisji podjęcie decyzji co do konieczności przeprowadzenia kontroli wyrywkowej, a w takim przypadku, aby umożliwić dobór próby, producentów eksportujących i przedstawicieli działających w ich imieniu, producentów i importerów wspólnotowych poproszono o zgłoszenie się do Komisji i dostarczenie informacji określonych w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania.
Komisja skontaktowała się również ze znanymi stowarzyszeniami producentów eksportujących oraz z władzami ChRL.
Strony nie wniosły sprzeciwu, co do wykorzystania kontroli wyrywkowej.
(7) Ogółem, 33 eksporterów/producentów z ChRL, 24 producentów wspólnotowych i 15 importerów odpowiedziało na kwestionariusz dotyczący kontroli wyrywkowej w przewidzianym terminie i udzieliło wymaganych informacji.
(8) W celu umożliwienia producentom eksportującym z ChRL złożenia wniosku o traktowanie na zasadach rynkowych ("MET") lub traktowanie indywidualne ("IT"), zgodnie z życzeniem, Komisja wysłała formularze wniosków MET i IT do przedsiębiorstw chińskich objętych postępowaniem oraz wszystkich pozostałych przedsiębiorstw, które zgłosiły się przed upływem ostatecznego terminu określonego w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania. W związku z tym, 21 przedsiębiorstw wnioskowało o MET zgodnie z art. 2 ust. 7 rozporządzenia podstawowego, a tylko 3 przedsiębiorstwa wnioskowały o IT zgodnie z art. 9 ust. 5 rozporządzenia podstawowego.
(9) Wyboru próby producentów eksportujących dokonano po konsultacji ze współpracującymi producentami eksportującymi z ChRL i władzami ChRL.
Próbę ustalono na podstawie największej reprezentatywnej wielkości wywozu do krajów Wspólnoty (badanej indywidualnie lub łącznie z pokrewnymi przedsiębiorstwami), możliwej do zbadania w dostępnym okresie i na podstawie tego, czy przedsiębiorstwa zamierzały wystąpić o traktowanie na zasadach rynkowych.
Próba obejmowała wyłącznie przedsiębiorstwa, które zamierzały wystąpić o traktowanie na zasadach rynkowych, ponieważ w przypadku gospodarki przejściowej, wartość normalną dla pozostałych przedsiębiorstw ustala się na podstawie cen lub konstruowanej wartości normalnej analogicznego kraju trzeciego.
Na tej podstawie wybrano reprezentatywną próbę siedmiu producentów eksportujących.
Wybrane siedem przedsiębiorstw stanowiło, według odpowiedzi udzielonych podczas kontroli wyrywkowej, około 50 % eksportu wszystkich współpracujących producentów.
(10) Odnośnie do producentów wspólnotowych, zgodnie z art. 17 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, wyboru próby dokonano po konsultacji ze współpracującymi producentami i za ich zgodą na podstawie największej wielkości produkcji i sprzedaży w krajach Wspólnoty.
W wyniku tego, do próby wybrano pięciu producentów wspólnotowych.
Komisja wysłała kwestionariusze do pięciu wybranych przedsiębiorstw i otrzymała cztery kompletne odpowiedzi w przewidzianym terminie.
Jedno z przedsiębiorstw przekroczyło przewidziany termin nadesłania odpowiedzi i wobec tego zostało wyłączone z postępowania.
(11) W odniesieniu do importerów, zgodnie z art. 17 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, wyboru próby dokonano po konsultacji ze współpracującymi importerami i za ich zgodą, po pierwsze, na podstawie największej reprezentatywnej wielkości przywozów do krajów wspólnotowych i, po drugie, na podstawie rozmieszczenia geograficznego.
Dwa przedsiębiorstwa z 15 wybranych miały pokrewnych wytwórców w ChRL i zostały wyłączone z postępowania, jako że należało je badać w ramach kontroli wyrywkowych producentów eksportujących.
W wyniku tego, wybrano czterech importerów, z których trzech przedłożyło wypełnione kwestionariusze odpowiedzi.
(12) Komisja zdobyła i zweryfikowała wszelkie informacje, które uznała za konieczne w celu wstępnego określenia dumpingu, powstałych szkód i interesu wspólnotowego.
Wizyty weryfikacyjne odbyły się w siedzibach następujących przedsiębiorstw objętych próbą:
a) Producenci wspólnotowi
- Saint Gobain PAM, Francja,
- Saint Gobain, Zjednoczone Królestwo,
- Norford, Francja i powiązani z nim sprzedawcy Norinco Francja i Norinco Zjednoczone Królestwo,
- Cavanagh, Irlandia,
- Fudiciones Odena, Hiszpania;
b) Producenci eksportujący w ChRL
- Zibo Benito Metalwork Co.
Ltd.,
- Benito Tianjin Metal products Co.
Ltd.,
- Qingdao Benito Metal Products Co.
Ltd.,
- Shandong Huijin Stock Co., Ltd.,
- Shijiazhuang Transun Metal Products Co.
Ltd.,
- Changan Cast Limited Company of Yixian Hebei,
- Shanxi Yuansheng Casting and Forging Industrial Co.
Ltd.;
c) Importerzy wspólnotowi związani z eksportującymi producentami
- Fundicio Ductil Benito, S.L,
- Mario Cirino Pomicino S.p.A.;
d) Niezwiązani importerzy wspólnotowi
- Hydrotec, Niemcy,
- Peter Savage, Zjednoczone Królestwo.
(13) W świetle konieczności ustalenia wartości normalnej dla producentów eksportujących w ChRL, którzy mogą nie otrzymać traktowania na zasadach rynkowych, przeprowadzono wizytę kontrolną, w celu ustalenia wartości normalnej na podstawie danych z kraju analogicznego, w następującym przedsiębiorstwie:
- Carnation industries Ltd., Indie.
(14) Dochodzenie w sprawie dumpingu i szkody obejmowało okres od 1 kwietnia 2003 r. do 31 marca 2004 r. ("okres dochodzenia" lub "OD").
Badanie trendów istotnych dla przeprowadzenia analizy szkód obejmowało okres od stycznia 2000 r. do końca okresu dochodzenia ("badany okres").
B. PRODUKT OBJĘTY POSTĘPOWANIEM ORAZ PRODUKT PODOBNY
1.
Uwagi ogólne
(15) Zamknięcia włazów ogólnie składają się z ramy osadzonej w podłożu i pokrywy lub kratki znajdującej się na równym poziomie z powierzchnią, po której poruszają się piesi i/lub pojazdy i która bezpośrednio wytrzymuje ciężar oraz nacisk ruchu pieszego i kołowego.
Rama umieszczona jest bezpośrednio na górze komory z betonu lub cegły.
Umożliwia dostęp lub wejście do podziemnej komory.
(16) Zamknięcia włazów służą do przykrycia podziemnej komory i muszą wytrzymywać obciążenie spowodowane ruchem pojazdów silnikowych i/lub pieszych.
Pokrywa lub krata musi być umocowana w ramie, aby nie powodować nadmiernego hałasu, obrażeń ciała i uszkodzenia pojazdów.
Zamknięcia włazów muszą umożliwiać bezpieczny i łatwy dostęp do komory podziemnej, zarówno podczas oględzin, jak i zejścia człowieka do komory.
(17) Zamknięcia włazów różnią się kształtem i wymiarami.
Projektowane są tak, aby odpowiadały wymiarom komory, którą przykrywają i do której stanowią dostęp.
Ramy produktu są zazwyczaj okrągłe, kwadratowe lub prostokątne.
Pokrywa i krata są dostępne w każdym kształcie łącznie z trójkątnym, okrągłym, kwadratowym lub prostokątnym, lecz nie ograniczają się tylko do nich.
(18) Zamknięcia włazów wykonuje się z żeliwa szarego lub sferoidalnego.
Produkowane są z różnych ilości złomu stalowego, koksu, surówki, pyłu węglowego, wapienia, żelazokrzemu i magnezu w zależności od procesu wytwarzania i typu produktu końcowego, tzn. żeliwo sferoidalne lub szare.
Podczas produkcji zamknięć włazów stosuje się dwie metody wytopu żelaza, tzn. z użyciem pieca elektrycznego lub żeliwiaka.
Proces produkcji zamknięć włazów z szarego i sferoidalnego żeliwa jest podobny.
Główna różnica w procesie produkcyjnym żeliwa sferoidalnego polega na dodaniu magnezu do węgla w żelazie, aby zmieniło formę płatkową w strukturę sferoidalną, czego nie robi się w przypadku żeliwa szarego.
Po zakończeniu procesu wytopu, roztopione żelazo wlewa się ręcznie lub mechanicznie do formy.
2.
Produkt objęty postępowaniem
(19) Produkt objęty postępowaniem stanowią niektóre artykuły i ich części z żeliwa nieciągliwego stosowane do przykrywania lub umożliwiania dostępu do systemów naziemnych lub podziemnych, niezależnie od tego czy są obrabiane, powlekane, malowane lub wyposażone w inne materiały pochodzące z ChRL ("produkt objęty postępowaniem"), zazwyczaj oznaczone kodami CN 73251050 i 73251092, a okazjonalnie CN 73251099.
Niniejsze kody CN odpowiadają różnym postaciom produktu (włączając pokrywy otworów włazowych, pokrywy wpustów kanalizacyjnych, skrzynki powierzchniowe).
Wszystkie te postacie uznano za wystarczająco podobne, aby stanowiły jeden produkt dla celów niniejszego postępowania.
Należy zauważyć, że podpowierzchniowe hydranty przeciwpożarowe uznaje się za zasadniczo różne od skrzynki powierzchniowej ze względu na ich przeznaczenie i budowę i dlatego nie są one uznawane za produkt objęty postępowaniem.
(20) W produkcji zamknięć włazów w ChRL stosuje się głównie żeliwiaki, podczas gdy w przemyśle wspólnotowym przeważa stosowanie pieców elektrycznych do wytopu.
Ponadto, proces produkcji w ChRL różni się od wspólnotowego tym, że w ChRL producenci stosują odlewanie ręczne, podczas gdy producenci wspólnotowi stosują odlewanie maszynowe.
Zamknięcia włazów wykonuje się z żeliwa szarego lub sferoidalnego.
Produkowane są z różnych ilości złomu stalowego, koksu, surówki, pyłu węglowego, wapienia, żelazokrzemu i magnezu w zależności od procesu wytwarzania i typu produktu końcowego, tzn. żeliwo sferoidalne lub szare.
Podczas produkcji zamknięć włazów stosuje się dwie metody wytopu żelaza, tzn. z użyciem pieca elektrycznego lub żeliwiaka.
Proces produkcji zamknięć włazów z szarego i sferoidalnego żeliwa jest podobny.
Główna różnica w procesie produkcyjnym żeliwa sferoidalnego polega na dodaniu magnezu do węgla w żelazie, aby zmieniło formę płatkową w strukturę sferoidalną, czego nie robi się w przypadku żeliwa szarego.
Po zakończeniu procesu wytopu, roztopione żelazo wlewa się ręcznie lub mechanicznie do formy.
W ChRL produkuje się zarówno żeliwo szare jak i sferoidalne.
(21) Różnica między żeliwem szarym i sferoidalnym polega na tym, że żeliwo szare robi się z grafitu płatkowego; w ten sposób uzyskuje się bardziej sztywny materiał mocujący zamknięcie włazu samą swoją masą.
Żeliwo sferoidalne jest z grafitu sferoidalnego tworzącego produkt bardziej elastyczny, bardziej ergonomiczny, lecz wymagający zatrzasku do zamocowania.
(22) Dochodzenie wykazało, jak stwierdzono powyżej, że wszystkie typy zamknięć włazów, mimo różnic pod względem rodzaju żeliwa, posiadają te same podstawowe cechy fizyczne, chemiczne i techniczne, zasadniczo podobne zastosowanie i można je uznać za różne typy tego samego produktu.
(23) Wobec tego, do celów niniejszego dochodzenia, przyjmuje się, że produkt objęty postępowaniem stanowią zamknięcia włazów zgodne z opisem w części ogólnej, pochodzące z ChRL.
3.
Produkt podobny
(24) Nie stwierdzono różnic między produktem objętym postępowaniem a zamknięciami włazów produkowanymi i sprzedawanymi w Indiach, które posłużyły jako kraj analogiczny do celów ustalenia wartości normalnej względem ChRL.
(25) Nie stwierdzono różnic między produktem objętym postępowaniem a zamknięciami włazów produkowanymi i sprzedawanymi przez przemysł wspólnotowy w krajach wspólnotowych.
(26) Niektóre strony argumentowały, że zamknięcia włazów produkowane przez przemysł wspólnotowy sprzedawane na rynku wspólnotowym nie są podobne do produktu objętego postępowaniem.
W szczególności twierdzono, że normy stosowane na poziomie europejskim określane są standardami EN124 oraz że normy krajowe obejmują EN124, lecz zwykle określają dalsze szczegóły, w ten sposób tworząc znaczne różnice pomiędzy produktami sprzedawanymi na każdym rynku krajowym.
Dodatkowo, niektóre strony twierdziły w szczególności, że są dystrybutorami tzw. produktu gatic, handlowego odpowiednika standardowych pokryw drogowych używanego w odrębnej niszy rynkowej gdzie specyfikacje projektu inżynieryjnego wymagają wysokich standardów jakości.
Strony argumentowały, że produkt ten stanowi produkt uzupełniający produkt standardowy i nie należy go traktować jako substytut.
Wobec tego zażądano wyłączenia produktu gatic z definicji produktu objętego postępowaniem.
(27) W odniesieniu do pierwszego argumentu należy zauważyć, że w chwili sprzedaży na rynku wspólnotowym zarówno produkt podobny jak i produkt objęty postępowaniem muszą spełniać normy EN124 oraz normy krajowe.
Wymogi te determinują więc kryteria, jakie należy zastosować przy określaniu "produktu podobnego", którymi są cechy fizyczne, techniczne i chemiczne, końcowe zastosowania i funkcje produktu.
Zamknięcia włazów produkowane przez przemysł wspólnotowy i sprzedawane na rynku wspólnotowym wykonane są z żeliwa szarego i sferoidalnego i stwierdzono, że posiadają te same podstawowe cechy fizyczne i techniczne oraz zastosowania jak produkt objęty postępowaniem.
Podobnie, różnice pomiędzy normami krajowymi nie mają żadnego wpływu na definicję produktu podobnego, ponieważ nie da się wyraźnie zróżnicować produktów pod względem ich podstawowych cech fizycznych, technicznych i chemicznych, końcowego zastosowania i sposobu ich postrzegania przez użytkowników.
Fizyczne i techniczne cechy produktu określane są przez funkcję, sposób instalacji oraz lokalizację i są to przede wszystkim odporność na obciążenie ruchem ulicznym, określana przez tzw. klasę obciążenia, stabilność pokrywy i kraty w obrębie ramy oraz bezpieczny i łatwy dostęp.
Produkt może być wykonany z żeliwa szarego lub sferoidalnego a pokrywa i/lub rama włazu może być wypełniona betonem lub innymi materiałami.
Jeśli chodzi o zastosowania produktu, zamknięcia włazów i ramy stanowią przejście między sieciami przebiegającymi pod ziemią a powierzchnią drogi lub chodnika.
Wszystkie cechy wymienione powyżej dotyczą również tzw. produktu gatic, którego nie można odróżnić od produktu objętego postępowaniem na podstawie żadnej z tych cech.
Dlatego też odrzucono argument, że należy wyłączyć produkt gatic poza definicję produktu objętego postępowaniem.
(28) Ostatecznie nie stwierdzono żadnych różnic między produktem objętym postępowaniem jako produkt eksportowany, a zamknięciami włazów, które były produkowane i sprzedawane na krajowym rynku eksporterów.
(29) Wobec tego stwierdza się, że, zgodnie z art. 1 ust. 4 rozporządzenia podstawowego i do celów niniejszego dochodzenia, wszystkie typy zamknięć włazów produkowane i sprzedawane na rynku krajowym ChRL, produkowane i sprzedawane w Indiach oraz produkowane przez przemysł wspólnotowy i sprzedawane na rynku wspólnotowym są podobne do produktu objętego postępowaniem.
C. DUMPING
1.
Kontrola wyrywkowa
(30) Przypomina się, że ze względu na dużą liczbę przedsiębiorstw uczestniczących w postępowaniu, postanowiono zastosować przepisy dotyczące kontroli wyrywkowych zgodnie z art. 17 rozporządzenia podstawowego oraz, że w tym celu, wybrano próbę siedmiu przedsiębiorstw z największą wielkością przywozu do krajów Unii Europejskiej, po konsultacji z chińskimi władzami.
(31) W związku z tym, po analizie stwierdzono, że z siedmiu przedsiębiorstw początkowo wybranych do kontroli, jedno może uzyskać MET zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. b) podstawowego rozporządzenia, a trzy IT zgodnie z art. 9 ust. 5 rozporządzenia podstawowego.
(32) Wobec tego, przepisy dotyczące kontroli wyrywkowych zastosowano w sposób następujący.
Indywidualny margines dumpingu ustalony dla jedynego przedsiębiorstwa, któremu przyznano traktowanie jako MET przypisano również przedsiębiorstwom nieobjętym próbą, którym przyznano traktowanie jako MET.
Przedsiębiorstwom, które uzyskały IT, a które nie uczestniczyły w próbie, przyznano średnią ważoną marginesów dumpingu określonych dla trzech przedsiębiorstw objętych próbą, którym przyznano traktowanie IT.
2.
Traktowanie na zasadach rynkowych
(33) Zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. b) rozporządzenia podstawowego, w dochodzeniach antydumpingowych dotyczących przywozów pochodzących z ChRL, wartość normalną określa się zgodnie z ust. 1–6 art. 2 dla tych producentów, którzy spełnili kryteria zawarte w art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego.
(34) W skrócie, wyłącznie w celu łatwego porównania, kryteria MET streszczono poniżej:
1) decyzje handlowe są podejmowane, a koszty ponoszone z uwzględnieniem uwarunkowań rynkowych i bez ingerencji ze strony państwa;
2) dokumentacja księgowa podlega niezależnemu audytowi zgodnie z międzynarodowymi standardami rachunkowości i stosowana jest we wszystkich okolicznościach;
3) brak jest istotnych zakłóceń przeniesionych z poprzedniego systemu nierynkowej gospodarki;
4) pewność i stabilność prawna gwarantowana jest prawem upadłościowym i prawem własności;
5) wymiana walut odbywa się zgodnie z kursem rynkowym.
(35) W niniejszym dochodzeniu zgłosiło się 21 producentów eksportujących z ChRL, którzy wnioskowali o MET zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego.
Przeanalizowano każdy wniosek o MET.
Wobec dużej liczby przedsiębiorstw, przeprowadzono dochodzenia na miejscu tylko na terenie siedmiu przedsiębiorstw.
W przypadku pozostałych przedsiębiorstw, przeprowadzono szczegółową analizę materiałów zastanych wszystkich przedłożonych materiałów oraz nastąpiła rozległa wymiana korespondencji z tymi przedsiębiorstwami, których materiały były niekompletne lub pojawiły się w nich niejasności.
W przypadku gdy filia lub inne przedsiębiorstwo związane z wnioskodawcą w ChRL jest producentem i/lub uczestniczy w sprzedaży (wywozowej lub na rynek krajowy) produktu objętego postępowaniem również proszono je o wypełnienie wniosku o MET.
W istocie bowiem MET można przyznać tylko wtedy, kiedy wszystkie związane przedsiębiorstwa spełniają powyższe kryteria.
(36) W przypadku przedsiębiorstw, w których przeprowadzono dochodzenia na miejscu, stwierdzono, że jeden z chińskich producentów eksportujących spełniał wszystkie warunki MET.
Wnioski pozostałych sześciu przedsiębiorstw odrzucono z przyczyn wymienionych w poniższej tabeli.
(37) W przypadku pozostałych 14 przedsiębiorstw, analiza przeprowadzona indywidualnie dla każdego przedsiębiorstwa wykazała, że MET nie należy przyznać 10 przedsiębiorstwom.
Trzy z tych dziesięciu przedsiębiorstw nie współpracowały należycie podczas dochodzenia, ponieważ albo nie przedstawiły żądanych informacji w przewidzianym terminie, albo były to przedsiębiorstwa handlowe i związani z nimi wytwórcy nie współpracowali.
Kryteria niespełnione przez pozostałe siedem z dziesięciu przedsiębiorstw również wymieniono w poniższej tabeli.
Pozostałe 4 przedsiębiorstwa były w stanie z powodzeniem wykazać, że spełniają odpowiednie kryteria MET.
(38) Poniższa tabela przedstawia oznaczenia dla każdego przedsiębiorstwa, które nie uzyskało MET względem każdego z pięciu kryteriów określonych w art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego. Należy zauważyć, że przedsiębiorstwo nr 3 nie może otrzymać MET, mimo, iż spełnia każde kryterium, z powodu korporacyjnych powiązań z przedsiębiorstwami nr 1 i 2 wymienionymi poniżej, które nie spełniały wszystkich kryteriów MET.
Źródło: zweryfikowane odpowiedzi współpracujących chińskich eksporterów na kwestionariusz.
Przedsiębiorstwo _BAR_ Kryteria _BAR_
Artykuł 2 ust. 7 lit. c) akapit 1 _BAR_ Artykuł 2 ust. 7 lit. c) akapit 2 _BAR_ Artykuł 2 ust. 7 lit. c) akapit 3 _BAR_ Artykuł 2 ust. 7 lit. c) akapit 4 _BAR_ Artykuł 2 ust. 7 lit. c) akapit 5 _BAR_
1 _BAR_ Niespełnione _BAR_ Niespełnione _BAR_ Niespełnione _BAR_ Spełnione _BAR_ Spełnione _BAR_
2 _BAR_ Niespełnione _BAR_ Niespełnione _BAR_ Niespełnione _BAR_ Spełnione _BAR_ Spełnione _BAR_
3 _BAR_ Spełnione _BAR_ Spełnione _BAR_ Spełnione _BAR_ Spełnione _BAR_ Spełnione _BAR_
4 _BAR_ Niespełnione _BAR_ Spełnione _BAR_ Niespełnione _BAR_ Spełnione _BAR_ Spełnione _BAR_
5 _BAR_ Niespełnione _BAR_ Niespełnione _BAR_ Spełnione _BAR_ Spełnione _BAR_ Spełnione _BAR_
6 _BAR_ Niespełnione _BAR_ Niespełnione _BAR_ Niespełnione _BAR_ Spełnione _BAR_ Spełnione _BAR_
7 _BAR_ Spełnione _BAR_ Niespełnione _BAR_ Niespełnione _BAR_ Spełnione _BAR_ Spełnione _BAR_
8 _BAR_ Niespełnione _BAR_ Niespełnione _BAR_ Spełnione _BAR_ Spełnione _BAR_ Spełnione _BAR_
9 _BAR_ Niespełnione _BAR_ Niespełnione _BAR_ Spełnione _BAR_ Spełnione _BAR_ Spełnione _BAR_
10 _BAR_ Niespełnione _BAR_ Niespełnione _BAR_ Spełnione _BAR_ Spełnione _BAR_ Spełnione _BAR_
11 _BAR_ Niespełnione _BAR_ Niespełnione _BAR_ Spełnione _BAR_ Spełnione _BAR_ Spełnione _BAR_
12 _BAR_ Spełnione _BAR_ Spełnione _BAR_ Niespełnione _BAR_ Spełnione _BAR_ Spełnione _BAR_
13 _BAR_ Niespełnione _BAR_ Spełnione _BAR_ Spełnione _BAR_ Spełnione _BAR_ Spełnione _BAR_
(39) Na tej podstawie, MET uzyskali następujący producenci eksportujący w ChRL:
1) Shijiazhuang Transun Metal Products Co.
Ltd.,
2) Shaoshan Huanqiu Castings Foundry,
3) Fengtai Handan Alloy Casting Co.
Ltd.,
4) Shanxi Jiaocheng Xinglong Casting Co.
Ltd.,
5) Tianjin Jinghai Chaoyue Industrial and Commercial Co.
Ltd.
3.
Traktowanie indywidualne
(40) Na mocy art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego, ustala się jedną stawkę celną dla krajów, których dotyczy art. 2 ust. 7, z wyjątkiem przypadków, gdy przedsiębiorstwa potrafią wykazać, że spełniają wszystkie kryteria określone w art. 9 ust. 5 rozporządzenia podstawowego konieczne do uzyskania indywidualnego traktowania.
(41) 21 producentów eksportujących, którzy wnioskowali o MET wystąpiło również o IT na wypadek gdyby nie otrzymali MET.
Dodatkowych trzech producentów eksportujących wystąpiło tylko o traktowanie indywidualne.
(42) Po pierwsze, stwierdzono, że 5 z 16 przedsiębiorstw, które wystąpiły o MET, lecz go nie uzyskały, spełniało wszystkie wymagania do otrzymania IT określone w art. 9 ust. 5 rozporządzenia podstawowego.
W przypadku pozostałych przedsiębiorstw, 3 nie współpracowały należycie w dochodzeniu, ponieważ albo nie dostarczyły wymaganych informacji w przewidzianym terminie, albo były to przedsiębiorstwa handlowe i związani z nimi wytwórcy nie współpracowali, jak zaznaczono w motywie 37 powyżej.
(43) Pozostałe 8 przedsiębiorstw, które wnioskowały o MET, lecz go nie otrzymały nie spełniły warunku określonego w art. 9 ust. 5 lit. c), pierwsze zdanie, rozporządzenia podstawowego.
W wyniku tego, przedsiębiorstwa te nie mogą otrzymać IT.
(44) Po drugie, dwa z trzech przedsiębiorstw, które wnioskowały tylko o IT zaprzestały współpracy we wczesnej fazie postępowania.
Trzeci wnioskodawca okazał się przedsiębiorstwem handlowym i związani z nim wytwórcy nie współpracowali.
Wobec tego tym trzem przedsiębiorstwom nie można przyznać IT.
(45) Stwierdza się, że IT należy przyznać 5 poniższym przedsiębiorstwom:
1) Shandong Huijin Stock Co., Ltd.,
2) Changan Cast Limited Company of Yixian Hebei,
3) Shanxi Yuansheng Casting and Forging Industrial Co. Ltd.
I związane z nim przedsiębiorstwo Shanxi Yuansheng Industrial Co.
Ltd.,
4) Botou City Simencum Town Bai fo Tang Casting Factory,
5) Hebei Shunda Foundry Co.
Ltd.
(46) Pewna liczba producentów eksportujących kwestionowała określenie MET/IT.
Strony te nie dostarczyły jednak żadnych nowych informacji mogących prowadzić do innych wniosków w tej sprawie.
W związku z tym wymienione wnioski zostały odrzucone.
4.
Wartość normalna
4.1.
Określanie wartości normalnej dla producenta eksportującego, któremu przyznano MET
(47) Komisja najpierw ustaliła czy całkowita wielkość sprzedaży na rynek krajowy tego producenta eksportującego była reprezentatywna w porównaniu z całkowitą wielkością jego sprzedaży na eksport do krajów Wspólnoty.
Zgodnie z art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, sprzedaż podobnego produktu na rynek krajowy uznawano za reprezentatywną, kiedy jej całkowita wielkość wynosiła co najmniej 5 % całkowitej wielkości sprzedaży produktu objętego postępowaniem do krajów Wspólnoty.
(48) Stwierdzono, że sprzedaż na rynek krajowy tego producenta stanowiła dużo mniej niż 5 % odpowiedniej wielkości sprzedaży do krajów Wspólnoty.
(49) W rezultacie, zgodnie z art. 2 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, wartość normalną skonstruowano przez dodanie do poniesionych przez eksportera kosztów produkcji eksportowanych typów pewnej kwoty na koszty sprzedaży oraz koszty ogólne i administracyjne, a także pewien margines zysku. Ponieważ w ChRL nie było innego przedsiębiorstwa, któremu przyznano MET, postanowiono skorzystać z kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych oraz zysku określonych w kraju analogicznym, zgodnie z art. 2 ust. 6 lit. c) rozporządzenia podstawowego. Przedtem Komisja sprawdziła, czy w ten sposób ustalona wielkość zysku była właściwa i nie przekraczała zysku realizowanego przez producenta, któremu przyznano MET, na rynku krajowym.
4.2.
Określanie wartości normalnej dla producenta eksportującego, któremu nie przyznano MET
a) Kraj analogiczny
(50) Zgodnie z art. 2 ust. 7 rozporządzenia podstawowego, wartość normalną dla przedsiębiorstw, którym nie przyznano MET ustalano na podstawie cen lub wartości konstruowanej w kraju analogicznym.
W zawiadomieniu o wszczęciu postępowania Komisja wyraziła zamiar posłużenia się Norwegią jako właściwym krajem analogicznym w celu ustalenia wartości normalnej dla ChRL i zainteresowane strony poproszono o komentarz na ten temat.
Kilku producentów eksportujących z ChRL oraz importerów wspólnotowych wyraziło swój sprzeciw i przedstawiło uzasadnione powody wykazujące, że Norwegia nie jest właściwym krajem analogicznym i należy wybrać Indie.
Po przeprowadzeniu dochodzenia, służby Komisji stwierdziły, że pod względem zróżnicowania typów produktu, wielkości sprzedaży krajowej, konkurencji na rynku krajowym, dostępu do surowców i procesu produkcji Indie są rzeczywiście bardziej właściwe jako kraj analogiczny do ChRL niż Norwegia.
Wszystkie zainteresowane strony poinformowano o tym postanowieniu i żadna ze stron nie zgłosiła sprzeciwu.
Wobec tego, Komisja znalazła w Indiach jednego producenta gotowego do pełnej współpracy.
b) Określanie wartości normalnej
(51) Zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego, wartość normalną dla producentów eksportujących, którym nie przyznano MET, ustalano na podstawie zweryfikowanych informacji uzyskanych od producenta w kraju trzecim z gospodarką rynkową, tzn. na podstawie cen płaconych lub należnych na rynku krajowym Indii.
Zostało sprawdzone, że transakcje te były dokonywane i) w zwykłym obrocie handlowym oraz ii) były reprezentatywne zgodnie z metodologią określoną w motywie 47.
Dochodzenie wykazało pewne różnice w procesie produkcji wytwórców indyjskich a chińskich polegające na tym, że ci ostatni używali mniej wyszukanego sprzętu oraz zużywali mniej energii.
Indyjskie ceny sprzedaży na rynku krajowym były więc korygowane w dół o kwotę odzwierciedlającą te różnice.
W razie konieczności ceny korygowano w celu zapewnienia właściwego porównania z typami produktu eksportowanymi przez producentów chińskich na rynek wspólnotowy.
(52) W wyniku tego, wartość normalną ustalono jako średnią ważoną sprzedaż krajową dla niepowiązanych klientów dokonaną przez współpracującego producenta w Indiach.
5.
Cena eksportowa
(53) W tych przypadkach, gdzie produkt objęty postępowaniem eksportowano do niezależnych klientów wspólnotowych, ustalano cenę wywozu zgodnie z art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego, a mianowicie na podstawie cen wywozowych rzeczywiście płaconych lub należnych.
Tak było w przypadku trzech kontrolowanych przedsiębiorstw, którym przyznano IT.
(54) W przypadku, gdy sprzedaży wywozowej do krajów wspólnotowych dokonywano przez powiązanego importera, cenę wywozu konstruowano na podstawie cen odsprzedaży pierwszym niezależnym klientom tego importera, zgodnie z art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego.
Dokonano korekt uwzględniając koszty poniesione przez tego importera między przywozem i odsprzedażą, łącznie z kosztami sprzedaży, kosztami ogólnymi i administracyjnymi oraz marginesem zysku.
Tak było w przypadku jedynego przedsiębiorstwa, które uzyskało MET oraz trzech objętych próbą przedsiębiorstw, które nie otrzymały MET ani IT.
6.
Porównanie
(55) Wartość normalną i ceny wywozowe porównywano na podstawie ex-works.
W celu zapewnienia rzetelnego porównania wartości normalnej i ceny wywozowej, zastosowano odpowiednią tolerancję w formie korekt dotyczących różnic w czynnikach wpływających na cenę i jej porównywalność zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego.
We wszystkich przypadkach, gdzie było to zasadne, właściwe i poparte zweryfikowanymi dowodami, dokonano stosownych korekt dotyczących transportu i ubezpieczenia, kredytu, prowizji i opłat bankowych.
(56) Stwierdzono niższy poziom zwrotu podatku VAT za sprzedaż wywozową niż krajową.
W celu uwzględnienia tej różnicy, dokonano korekty cen wywozowych na podstawie różnicy w poziomie zwrotu podatku VAT między sprzedażą wywozową i krajową, tzn. 2 % w 2003 r. i 4 % w 2004 r.
7.
Margines dumpingu
7.1.
Dla współpracujących producentów eksportujących, którym przyznano MET/IT
a) MET
(57) W przypadku jedynego przedsiębiorstwa, które otrzymało MET, porównano średnią ważoną wartość normalną dla każdego typu produktu wywożonego do Wspólnoty ze średnią ważoną ceną wywozową odpowiadającego mu typu produktu objętego postępowaniem wywożonego do Wspólnoty, jak przewidziano w art. 2 ust. 11 rozporządzenia podstawowego.
(58) Czterem przedsiębiorstwom, które otrzymały MET, lecz nie zostały wybrane do próby, przyznano margines dumpingu ustalony dla wyżej wymienionego kontrolowanego przedsiębiorstwa, zgodnie z art. 9 ust. 6 rozporządzenia podstawowego.
b) IT
(59) W przypadku trzech przedsiębiorstw objętych próbą, którym przyznano IT, porównano średnią ważoną wartość normalną ustaloną dla kraju analogicznego ze średnią ważoną ceną wywozową do Wspólnoty, jak przewidziano w art. 2 ust. 11 rozporządzenia podstawowego.
(60) Dwa przedsiębiorstwa nieobjęte próbą, którym przyznano IT otrzymały margines dumpingu na poziomie średniego ważonego marginesu dumpingu ustalonego dla wyżej wymienionych przedsiębiorstw objętych próbą, którym przyznano IT.
(61) Na tej podstawie, indywidualne marginesy dumpingu wyrażone jako wartość procentowa ceny CIF na granicy Wspólnoty, przed ocleniem, wynoszą:
Shijiazhuang Transun Metal Products Co.
Ltd. _BAR_ 0,0 % _BAR_
Shaoshan Huanqiu Castings Foundry _BAR_ 0,0 % _BAR_
Fengtai Handan Alloy Casting Co.
Ltd. _BAR_ 0,0 % _BAR_
Shanxi Jiaocheng Xinglong Casting Co.
Ltd. _BAR_ 0,0 % _BAR_
Tianjin Jinghai Chaoyue Industrial and Commercial Co.
Ltd. _BAR_ 0,0 % _BAR_
Shanxi Yuansheng Casting and Forging Industrial Co.
Ltd. _BAR_ 18,6 % _BAR_
Botou City Simencum Town Bai fo Tang Casting Factory _BAR_ 28,6 % _BAR_
Hebei Shunda Foundry Co.
Ltd. _BAR_ 28,6 % _BAR_
Changan Cast Limited Company of Yixian Hebei _BAR_ 31,8 % _BAR_
Shandong Huijin Stock Co.
Ltd. _BAR_ 37,9 % _BAR_
7.2.
Ogólnokrajowy margines dumpingu
(62) Aby ustalić krajowy margines dumpingu stosujący się do wszystkich pozostałych eksporterów, Komisja najpierw ustaliła poziom współpracy.
W tym celu obliczono następujący stosunek.
Licznikiem jest wielkość przywozu do Wspólnoty przedsiębiorstw współpracujących, którym nie przyznano ani MET ani IT.
Mianownikiem jest całkowita wielkość wywozu pochodzącego z ChRL do krajów wspólnotowych, w oparciu o dane Eurostat, minus wielkości wywozu przedsiębiorstw, którym przyznano MET i IT.
Na tej podstawie ustalono, że poziom współpracy wynosi 22 %, co uważa się za niski poziom nawet dla tak rozdrobnionego przemysłu jak w przypadku produktu objętego postępowaniem.
(63) Ogólnokrajowy margines dumpingu dla wielkości wywozu innych producentów eksportujących określono następująco:
(64) W przypadku wielkości wywozu niewspółpracujących przedsiębiorstw, poziom dumpingu określono na podstawie dwóch kategorii produktu z najwyższymi marginesami ustalonymi dla kontrolowanych producentów eksportujących, którym nie przyznano ani MET ani IT.
(65) Współpracujące przedsiębiorstwa, którym nie przyznano ani MET ani IT, otrzymują do celów bieżącego obliczenia spekulatywny margines indywidualny zgodnie z metodologią ustaloną w motywie 55.
(66) Ostatecznie obliczono ogólnokrajowy margines dumpingu w oparciu o powyższe marginesy indywidualne stosując, jako czynnik ważący, wartość CIF dla każdej grupy eksporterów, tzn. współpracujących i niewspółpracujących.
(67) Na tej podstawie ustalono ogólnokrajowy poziom dumpingu na poziomie 47,8 % ceny CIF na granicy Wspólnoty, bez opłacania cła.
D. PRZEMYSŁ WSPÓLNOTOWY
a) Produkcja wspólnotowa
(68) W trakcie dochodzenia stwierdzono, że zamknięcia włazów produkowane są przez 4 wspólnotowych producentów, którzy wnieśli skargę oraz zostali wybrani do kontroli wyrywkowych oraz 5 innych producentów wspólnotowych popierających skargę.
b) Definicja przemysłu wspólnotowego
(69) Producenci wspólnotowi wnoszący skargę, wraz z producentami wspólnotowymi popierającymi skargę, którzy odpowiedzieli na ankietę i współpracowali w trakcie dochodzenia, mają ponad 60 % udziału we wspólnotowej produkcji produktu podobnego.
Wobec tego uznano, że stanowią oni przemysł wspólnotowy w rozumieniu art. 4 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.
(70) Jedno z przedsiębiorstw skarżących zaprzestało współpracy natychmiast po wszczęciu dochodzenia.
Inne przedsiębiorstwo wybrane do próby udzieliło odpowiedzi poza odpowiednim terminem.
Jedno z przedsiębiorstw popierających skargę wycofało swoje poparcie natychmiast po wszczęciu postępowania.
Wobec powyższego, te trzy przedsiębiorstwa nie zostały włączone do definicji przemysłu wspólnotowego.
(71) Niektóre strony argumentowały, że dwa główne przedsiębiorstwa skarżące powinny być wyłączone z definicji przemysłu wspólnotowego, ponieważ przywoziły masowe ilości zamknięć włazów pochodzących z ChRL.
W tym kontekście należy przede wszystkim zauważyć, że pomimo rzeczywiście stosowanej od dawna praktyki wyłączania importujących producentów wspólnotowych z definicji przemysłu wspólnotowego, jeżeli są oni osłaniani przed dumpingiem, bądź czerpią z niego korzyść, nie wyłącza się producentów wspólnotowych w przypadku, gdy ze względu na niski poziom cen na rynku wspólnotowym byli zmuszeni do czasowego i niezwykle ograniczonego korzystania z takich przywozów.
W wymienionym przypadku, całkowity przywóz tych dwóch przedsiębiorstw w OD znajdował się poniżej 3,5 całkowitej produkcji każdego z nich i ograniczał się do niektórych regionów Wspólnoty szczególnie dotkniętych chińskim przywozem po cenach dumpingowych.
Ze względu na omawiane niewielkie ilości, wymienionych dwóch producentów wspólnotowych należy uznać za należących do definicji przemysłu wspólnotowego w rozumieniu art. 4 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.
Na tej podstawie wspomniany argument został odrzucony.
E. SZKODA
a) Uwagi wstępne
(72) Z uwagi na fakt, że wybór reprezentatywnej grupy został dokonany w odniesieniu do przemysłu wspólnotowego, szkoda została oceniona na podstawie zebranych informacji.
Oceniono tendencje w odniesieniu do produkcji, zdolności produkcyjnej i jej wykorzystania, wydajności, sprzedaży, udziału w rynku, zatrudnienia i wzrostu na poziomie przemysłu wspólnotowego.
W związku z tym, wszystkich współpracujących producentów wspólnotowych poproszono o dodatkowe informacje w formie kwestionariusza rozesłanego do wszystkich współpracujących producentów wspólnotowych nieuczestniczących w próbie.
Ogółem, otrzymano odpowiedzi od pięciu niekontrolowanych przedsiębiorstw i ich informacje uwzględniono.
Pozostałe przedsiębiorstwa wyłączono z postępowania jako niewspółpracujące.
Przeanalizowano tendencje w zakresie cen i rentowności, przepływów pieniężnych, zdolności pozyskiwania kapitału i inwestycji, zapasów, dochodów z inwestycji i płac, na podstawie informacji zgromadzonych na poziomie kontrolowanych przedsiębiorstw wspólnotowych.
(73) Analiza szkody wykazała, że przenikanie przywozu po cenach dumpingowych nie była równomierna w obrębie rynku wspólnotowego.
Podczas gdy przenikanie przywozu po cenach dumpingowych było wysokie w czternastu Państwach Członkowskich, przywóz po cenach dumpingowych nie dosięgnął jeszcze rynku francuskiego.
Równocześnie czynnik ważący dwóch skontrolowanych producentów francuskich w ogólnej sytuacji przemysłu wspólnotowego okazał się szczególnie wysoki, ponieważ ich produkcja i sprzedaż zamknięć włazów we Francji stanowiła około 36 % całkowitej produkcji i całkowitej wielkości sprzedaży przemysłu wspólnotowego.
W tej szczególnej sytuacji uznano za stosowne przedstawić, łącznie z analizą szkody dla przemysłu wspólnotowego jako całości, analizę tendencji pewnych wskaźników dla rynku wspólnotowego będącego celem dumpingu, czyli rynku wspólnotowego z pominięciem Francji (UE14).
b) Szacowana konsumpcja wspólnotowa
(74) Szacowaną konsumpcję zamknięć włazów we Wspólnocie ustalono na podstawie wielkości produkcji współpracujących producentów i produkcji pozostałych producentów wspólnotowych dodając wielkości importu i odejmując wielkości przywozu w oparciu o dane Eurostat oraz informacje dostarczone przez skarżącego, w odniesieniu do wielkości rynku każdego z Państw Członkowskich i jego rozwoju w ciągu badanego okresu.
(75) Na podstawie powyższych danych stwierdzono, że szacowana konsumpcja zamknięć włazów na rynku wspólnotowym pozostawała, w ciągu badanego okresu, na stałym poziomie ok. 580 tys. ton, z wyjątkiem niewielkiego spadku w roku 2002.
Rynek zamknięć włazów zależy od popytu kształtowanego względną dynamiką sektora wodno-kanalizacyjnego związaną z ogólnym rozwojem gospodarczym w każdym Państwie Członkowskim.
Źródło: odpowiedzi przemysłu wspólnotowego na kwestionariusze, skarga, Eurostat.
Szacowana konsumpcja wspólnotowa _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
W tonach _BAR_ 584000 _BAR_ 597000 _BAR_ 568000 _BAR_ 577000 _BAR_ 578750 _BAR_
wskaźnik 2000 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 102 _BAR_ 97 _BAR_ 99 _BAR_ 99 _BAR_
c) Wielkość przywozów z kraju objętego postępowaniem i udział w rynku
(76) Wielkość przywozu po cenach dumpingowych produktu objętego postępowaniem pochodzącego z ChRL wyprowadzono odejmując od danych liczbowych podanych przez Eurostat wielkość przywozów po cenach niedumpingowych.
Wielkość przywozów po cenach dumpingowych wzrosła z 122511 ton w 2000 r. do 179755 ton w OD, co stanowiło gwałtowny przyrost w wysokości 47 %.
_BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Wielkość przywozów (w tonach) _BAR_ 122511 _BAR_ 149329 _BAR_ 163135 _BAR_ 181400 _BAR_ 179755 _BAR_
wskaźnik 2000 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 122 _BAR_ 133 _BAR_ 148 _BAR_ 147 _BAR_
(77) Podczas badanego okresu, przywóz po cenach dumpingowych z ChRL stale zwiększał swój udział w rynku wspólnotowym od 21,0 % w 2000 r. do 31,1 % w OD.
Wobec tego nastąpił znaczący wzrost przywozu zarówno w wartościach bezwzględnych jak i w stosunku do konsumpcji wspólnotowej (ponad 10 punktów procentowych) w badanym okresie.
_BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Udział w rynku _BAR_ 21,0 % _BAR_ 25,0 % _BAR_ 28,7 % _BAR_ 31,4 % _BAR_ 31,1 % _BAR_
d) Szacowana konsumpcja wspólnotowa w UE14
(78) Szacowaną konsumpcję zamknięć włazów w UE14 obliczono na tej samej podstawie jak konsumpcję dla całości wspólnoty i odejmując konsumpcję we Francji.
Szacowana konsumpcja zamknięć włazów w UE14 pozostawała, w badanym okresie, na stałym poziomie nieco powyżej 460 tys. ton.
Źródło: odpowiedzi przemysłu wspólnotowego na kwestionariusze, skarga, Eurostat.
Szacowana konsumpcja wspólnotowa _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
W tonach _BAR_ 464000 _BAR_ 480000 _BAR_ 458000 _BAR_ 462000 _BAR_ 462500 _BAR_
wskaźnik 2000 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 103 _BAR_ 99 _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_
e) Wielkość przywozów z kraju objętego postępowaniem i udział w rynku UE14
(79) Wielkość przywozu po cenach dumpingowych produktu objętego postępowaniem pochodzącego z ChRL ustalono odejmując od wartości liczbowych dotyczących całkowitej wielkości przywozów z ChRL, podanej przez Eurostat, wielkość przywozu po cenach niedumpingowych oraz wielkość przywozu dla Francji.
Odjęcie tych ostatnich uznano za wystarczające w celu prawidłowego odzwierciedlenia przywozu po cenach dumpingowych do UE14, ponieważ, według informacji dostarczonych przez producentów skarżących, na rynku francuskim nie zanotowano znaczących wielkości przywozu po cenach dumpingowych.
Wielkość przywozów po cenach dumpingowych wzrosła z 119818 ton w 2000 r. do 171946 ton w OD, co stanowiło gwałtowny przyrost w wysokości 44 %.
_BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Wielkość przywozów (w tonach) _BAR_ 119818 _BAR_ 145509 _BAR_ 158323 _BAR_ 172886 _BAR_ 171946 _BAR_
wskaźnik 2000 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 121 _BAR_ 132 _BAR_ 144 _BAR_ 144 _BAR_
(80) W badanym okresie, przywóz po cenach dumpingowych z ChRL zwiększył swój udział w rynku UE14 z 25,8 % w 2000 r. do 37,2 % w OD.
Wzrost udziału w rynku jest nieco wyższy niż zaobserwowany na poziomie całej Wspólnoty w badanym okresie.
_BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Udział w rynku _BAR_ 25,82 % _BAR_ 30,31 % _BAR_ 34,57 % _BAR_ 37,42 % _BAR_ 37,18 % _BAR_
f) Ceny przywożonych produktów dumpingowych i podcięcie cenowe
i) Ceny przywozu
(81) Informacje dotyczące ceny przywozów objętych postępowaniem oparte na wielkościach i wartościach przywozu podanych przez Eurostat wykazały, że pomiędzy 2000 r. i OD, średnie ceny CIF przywozów pochodzących z ChRL spadły o 11 %.
Spadek był szczególnie gwałtowny w roku 2003 i OD.
Źródło: Eurostat.
_BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Ceny w EUR/tonę _BAR_ 548 _BAR_ 560 _BAR_ 531 _BAR_ 486 _BAR_ 489 _BAR_
wskaźnik 2000 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 102 _BAR_ 97 _BAR_ 89 _BAR_ 89 _BAR_
ii) Podcięcie cenowe i zaniżanie cen
(82) Do celów obliczenia poziomu podcięcia cenowego w OD, porównano ceny podobnego produktu sprzedawanego przez kontrolowanych producentów wspólnotowych z cenami przywożonych produktów dumpingowych współpracujących producentów eksportujących sprzedawanych na rynku wspólnotowym w OD niepowiązanym klientom, na podstawie średnich ważonych cen za każdy typ zamknięć włazów, po odliczeniu wszystkich rabatów i podatków.
Ceny przemysłu wspólnotowego zostały dostosowane do podstawy ex works.
Zastosowane ceny przywozów objętych postępowaniem oparto na CIF z odpowiednią korektą uwzględniającą cło i koszty związane z przywozem.
(83) Pewna liczba współpracujących importerów argumentowała, że z obliczeń podcięcia należy wyłączyć sprzedaż produktu objętego postępowaniem przez producentów wspólnotowych w drodze publicznych przetargów, ponieważ sprzedaż dla władz publicznych może obejmować usługi i gwarancje oraz inne dodatkowe koszty, które sprawiają, że produkty sprzedawane w drodze procedury przetargowej różnią się obiektywnie od produktów sprzedawanych drogą normalnych negocjacji handlowych.
Wobec tego, należy, po pierwsze, zauważyć, że stwierdzenie to nie zostało poparte dowodem wskazującym na to, że różnice w cenach wynikały z przetargów i innych negocjacji handlowych.
Ponadto, wielkości sprzedaży kontrolowanych współpracujących producentów wspólnotowych w OD stanowiły bardzo mały procent i jako takie nie mogły mieć znaczącego wpływu na obliczenia podcięcia.
Na tej podstawie roszczenie odrzucono.
(84) Elementami uwzględnianymi w definicji typu produktu były przede wszystkim: surowiec używany do produkcji produktu objętego postępowaniem (żeliwo szare lub sferoidalne z dodatkiem cementu lub bez), jego zastosowanie (pokrywy włazów, wpustów kanalizacyjnych, skrzynki powierzchniowe), wymiary i różne akcesoria oraz zgodność z europejskimi standardami EN 124.
(85) Porównanie wykazało, że w OD, produkty objęte postępowaniem pochodzące z ChRL sprzedawano na obszarze wspólnotowym po cenach, które w sposób znaczący podcinały ceny przemysłu wspólnotowego, określone jako ich procent, o marginesy wahające się między 31 % a 60 %.
g) Sytuacja przemysłu wspólnotowego
(86) Stosownie do art. 3 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, Komisja zbadała wszystkie odnośne czynniki ekonomiczne i wskaźniki wpływające na stan przemysłu wspólnotowego od roku 2000 do OD.
i) Moce produkcyjne, produkcja, wykorzystanie mocy produkcyjnych
(87) Moce produkcyjne przemysłu wspólnotowego nieco wzrosły podczas badanego okresu, odzwierciedlając raczej restrukturyzację istniejącej mocy produkcyjnej niż wzrost wynikły z nowych inwestycji.
W tym samym okresie, przemysł wspólnotowy zmniejszył produkcję o 7 punktów procentowych i stopień wykorzystania mocy produkcyjnych o ponad 8 punktów procentowych.
Źródło: Odpowiedzi przemysłu wspólnotowego na kwestionariusz.
_BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Moc produkcyjna w tonach _BAR_ 295287 _BAR_ 295987 _BAR_ 302487 _BAR_ 303487 _BAR_ 303487 _BAR_
wskaźnik 2000 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 102 _BAR_ 103 _BAR_ 103 _BAR_
Produkcja w tonach _BAR_ 244983 _BAR_ 236042 _BAR_ 211495 _BAR_ 217151 _BAR_ 227100 _BAR_
wskaźnik 2000 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 96 _BAR_ 86 _BAR_ 89 _BAR_ 93 _BAR_
Stopień wykorzystania mocy produkcyjnej _BAR_ 83,0 % _BAR_ 79,7 % _BAR_ 69,9 % _BAR_ 71,6 % _BAR_ 74,8 % _BAR_
(88) W UE14 odnotowano podobny wzrost mocy produkcyjnych przemysłu wspólnotowego jak na poziomie Wspólnoty.
Jednakże spadek produkcji i wykorzystania mocy produkcyjnej był bardziej gwałtowny i wynosił 14 punktów procentowych.
Źródło: Odpowiedzi przemysłu wspólnotowego na kwestionariusz.
_BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Moc produkcyjna w tonach _BAR_ 188287 _BAR_ 188987 _BAR_ 191737 _BAR_ 191987 _BAR_ 191987 _BAR_
wskaźnik 2000 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 102 _BAR_ 102 _BAR_ 102 _BAR_
Produkcja w tonach _BAR_ 169749 _BAR_ 168624 _BAR_ 140969 _BAR_ 140834 _BAR_ 145819 _BAR_
wskaźnik 2000 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 99 _BAR_ 83 _BAR_ 83 _BAR_ 86 _BAR_
Stopień wykorzystania mocy produkcyjnej _BAR_ 90,2 % _BAR_ 89,2 % _BAR_ 73,5 % _BAR_ 73,4 % _BAR_ 76,0 % _BAR_
ii) Wielkość sprzedaży, udział w rynku i wzrost
_BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Sprzedaż w tonach _BAR_ 249053 _BAR_ 237632 _BAR_ 211706 _BAR_ 221250 _BAR_ 224545 _BAR_
wskaźnik 2000 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 95 _BAR_ 85 _BAR_ 89 _BAR_ 90 _BAR_
Udział w rynku _BAR_ 42,6 % _BAR_ 39,8 % _BAR_ 37,3 % _BAR_ 38,3 % _BAR_ 38,8 % _BAR_
(89) W badanym okresie, przemysł wspólnotowy zmniejszył wielkość sprzedaży o 10 % i konsekwencją był spadek jego udziału w rynku o 3,8 punktów procentowych, podczas gdy wielkość przywozu po cenach dumpingowych wzrosła o 47 % a jego udział w rynku o 10,1 %.
(90) W UE14, przemysł wspólnotowy poniósł większą stratę w udziale w rynku (5,4 %) podczas gdy jego sprzedaż spadła w sposób znaczący (– 17 %) w badanym okresie.
_BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Sprzedaż w tonach _BAR_ 151987 _BAR_ 143367 _BAR_ 123504 _BAR_ 126896 _BAR_ 126492 _BAR_
wskaźnik 2000 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 94 _BAR_ 81 _BAR_ 83 _BAR_ 83 _BAR_
Udział w rynku _BAR_ 32,76 % _BAR_ 29,87 % _BAR_ 26,97 % _BAR_ 27,47 % _BAR_ 27,35 % _BAR_
iii) Zatrudnienie i produktywność
(91) Poziom zatrudnienia w przemyśle wspólnotowym obniżył się o 13 % w badanym okresie.
Produktywność przemysłu wspólnotowego mierzona w tonach wyprodukowanych rocznie na jednego zatrudnionego wzrosła z 133 ton w roku 2000 do 141 ton w OD.
Ten wzrost wydajności na osobę należy przypisać wysiłkom przemysłu wspólnotowego podjętym w celu racjonalizacji produkcji i przeciwdziałania rosnącemu przywozowi po cenach dumpingowych.
Źródło: Odpowiedzi przemysłu wspólnotowego na kwestionariusz.
_BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Liczba pracowników _BAR_ 1843 _BAR_ 1783 _BAR_ 1721 _BAR_ 1657 _BAR_ 1610 _BAR_
wskaźnik 2000 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 97 _BAR_ 93 _BAR_ 90 _BAR_ 87 _BAR_
Produktywność: Produkcja/zatrudniony _BAR_ 133 _BAR_ 132 _BAR_ 123 _BAR_ 131 _BAR_ 141 _BAR_
(92) Podobnie, poziom zatrudnienia w przemyśle wspólnotowym w UE14 obniżył się w badanym okresie, jednak zanotowany spadek był bardziej gwałtowny i wynosił 16 %.
Produktywność wzrosła z 132 ton w roku 2000 do 135 ton w OD.
Źródło: Odpowiedzi przemysłu wspólnotowego na kwestionariusz.
_BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Liczba pracowników _BAR_ 1290 _BAR_ 1238 _BAR_ 1187 _BAR_ 1128 _BAR_ 1084 _BAR_
wskaźnik 2000 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 96 _BAR_ 92 _BAR_ 87 _BAR_ 84 _BAR_
Produktywność: Produkcja/zatrudniony _BAR_ 132 _BAR_ 136 _BAR_ 119 _BAR_ 125 _BAR_ 135 _BAR_
iv) Zapasy
(93) Poziom zapasów w przemyśle wspólnotowym wzrósł o 16 % w badanym okresie.
Nagromadzenie zapasów odzwierciedla szybsze tempo redukcji sprzedaży niż poziomu produkcji.
_BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Zapasy _BAR_ 33815 _BAR_ 36964 _BAR_ 37510 _BAR_ 37455 _BAR_ 39375 _BAR_
wskaźnik 2000 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 109 _BAR_ 111 _BAR_ 111 _BAR_ 116 _BAR_
v) Ceny sprzedaży i czynniki wpływające na ceny krajowe
(94) Średnia cena sprzedaży netto kontrolowanych producentów wspólnotowych pozostawała praktycznie stabilna.
Stabilność ta jednak nie odzwierciedla znaczącego 34 % wzrostu cen złomu stalowego, głównego elementu kosztowego w koszcie produkcji produktu objętego postępowaniem między rokiem 2002 i OD.
Wobec tego, należy zauważyć, że każda zmiana ceny złomu stalowego znajduje bezpośrednie i pełne odzwierciedlenie w koszcie produkcji produktu objętego postępowaniem, ponieważ jest głównym nakładem w procesie jego produkcji.
Przemysł wspólnotowy nie mógł uwzględnić tego wzrostu w cenach sprzedaży, czego należało oczekiwać przy braku presji przywozu po cenach dumpingowych i przy założeniu, że średnie ceny przywozów z innych krajów były znacznie wyższe niż przywozy z ChRL.
Źródło: Odpowiedzi objętych próbą producentów wspólnotowych na kwestionariusze.
_BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Średnia cena sprzedaży (EUR/tona) _BAR_ 1131 _BAR_ 1157 _BAR_ 1153 _BAR_ 1141 _BAR_ 1153 _BAR_
wskaźnik 2000 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 102 _BAR_ 102 _BAR_ 101 _BAR_ 102 _BAR_
(95) Podobną stabilność zaobserwowano w przypadku średnich cen sprzedaży netto producentów wspólnotowych w UE14.
Źródło: Odpowiedzi objętych próbą producentów wspólnotowych na kwestionariusze.
_BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Średnia cena sprzedaży (EUR/tona) _BAR_ 1056 _BAR_ 1070 _BAR_ 1053 _BAR_ 1031 _BAR_ 1048 _BAR_
wskaźnik 2000 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 101 _BAR_ 100 _BAR_ 98 _BAR_ 99 _BAR_
vi) Rentowność
(96) Dochód kontrolowanych producentów wspólnotowych ze sprzedaży netto, przed podatkiem, na rynku wspólnotowym dla klientów niepowiązanych spadł z 12,1 % w roku 2000 do 9,9 % w OD stanowiąc 18-procentowy spadek w badanym okresie.
Spadek był nawet bardziej gwałtowny do roku 2002.
Od tego momentu rentowność rozwijała się raczej w kierunku dodatnim wskazując na pewną zdolność przemysłu wspólnotowego do wychodzenia z trudnej sytuacji finansowej.
Wobec tego, należy zauważyć, że odnotowano taka samą tendencję w odniesieniu do innych wskaźników, takich jak produkcja, wykorzystanie mocy produkcyjnych, produktywność i wielkość sprzedaży.
Źródło: Odpowiedzi uczestniczących w próbie producentów wspólnotowych na kwestionariusze.
_BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Rentowność _BAR_ 12,1 % _BAR_ 10,5 % _BAR_ 8,1 % _BAR_ 9,4 % _BAR_ 9,9 % _BAR_
wskaźnik 2000 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 87 _BAR_ 67 _BAR_ 78 _BAR_ 82 _BAR_
(97) Rentowność w UE14 spadła z 9,4 % w roku 2000 do 5,3 % w OD, stanowiąc spadek o 44 punkty indeksowe w badanym okresie.
Chociaż po roku 2002 pojawiła się tendencja dodatnia, rentowność w tych krajach nie osiągnęła poziomów podobnych do poziomów osiągniętych w roku 2000, które uznaje się za właściwe dla tego typu przemysłu.
Źródło: Odpowiedzi uczestniczących w próbie producentów wspólnotowych na kwestionariusze.
_BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Rentowność _BAR_ 9,4 % _BAR_ 5,9 % _BAR_ 1,0 % _BAR_ 4,3 % _BAR_ 5,3 % _BAR_
wskaźnik 2000 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 63 _BAR_ 11 _BAR_ 46 _BAR_ 56 _BAR_
vii) Inwestycje i zysk z inwestycji
(98) Poziom inwestycji w produkcję produktu objętego postępowaniem dokonanych przez kontrolowanych producentów wspólnotowych obniżył się o połowę w badanym okresie z 12 mln EUR do około 6 mln EUR.
(99) Zysk z inwestycji producentów wspólnotowych stanowiących próbę, który wyraża ich wynik przed opodatkowaniem jako procent średniej wartości księgowej bilansu otwarcia i zamknięcia netto aktywów zaangażowanych w produkcję produktu objętego postępowaniem, był dodatni w okresie 2000 r. do 2001 r., odzwierciedlając ich pogarszającą się sytuację generowania zysku.
Po roku 2001, podobnie jak w przypadku rentowności, która zmalała w roku 2002, odnotowano poprawę w roku 2003 i w OD.
Źródło: Odpowiedzi uczestniczących w próbie producentów wspólnotowych na kwestionariusze.
_BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Inwestycje w tys. EUR _BAR_ 12091 _BAR_ 10989 _BAR_ 6497 _BAR_ 6496 _BAR_ 6124 _BAR_
wskaźnik 1999 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 91 _BAR_ 54 _BAR_ 54 _BAR_ 51 _BAR_
Zwrot z inwestycji _BAR_ 32,4 % _BAR_ 29,0 % _BAR_ 23,7 % _BAR_ 30,1 % _BAR_ 33,9 % _BAR_
viii) Zdolność do pozyskiwania kapitału
(100) Brak sygnałów, że cały przemysł wspólnotowy napotykał na problemy z pozyskiwaniem kapitału na działalność.
ix) Przepływy pieniężne
(101) Kontrolowani producenci wspólnotowi odnotowali spadek dopływu gotówki netto z działalności operacyjnej w badanym okresie.
Źródło: Odpowiedzi producentów wspólnotowych na kwestionariusze.
_BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Przepływy pieniężne w tys. EUR _BAR_ 51162 _BAR_ 40295 _BAR_ 39517 _BAR_ 41955 _BAR_ 40824 _BAR_
wskaźnik 2000 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 79 _BAR_ 77 _BAR_ 82 _BAR_ 80 _BAR_
Przepływy pieniężne wyrażone jako wartość procentowa obrotów _BAR_ 19 % _BAR_ 16 % _BAR_ 17 % _BAR_ 18 % _BAR_ 17 % _BAR_
(102) Również w UE14, kontrolowani producenci wspólnotowi odnotowali malejące przepływy pieniężne netto z działalności operacyjnej w badanym okresie.
Jednak spadek był dużo gwałtowniejszy niż spadek przepływów finansowych netto wyrażony jako procent obrotu (4 %) w odniesieniu do ich działalności w całej Wspólnocie.
Źródło: Odpowiedzi producentów wspólnotowych na kwestionariusze.
_BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Przepływy pieniężne w tys. EUR _BAR_ 23869 _BAR_ 18081 _BAR_ 13468 _BAR_ 15724 _BAR_ 15556 _BAR_
wskaźnik 2000 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 76 _BAR_ 56 _BAR_ 66 _BAR_ 65 _BAR_
Przepływy pieniężne wyrażone jako wartość procentowa obrotów _BAR_ 17 % _BAR_ 13 % _BAR_ 12 % _BAR_ 13 % _BAR_ 13 % _BAR_
x) Płace
(103) W badanym okresie, średnia płaca na jednego zatrudnionego wzrosła o 9 %.
W latach 2000 i 2001 płace były stabilne, w roku 2002 wzrosły o 2 %, kolejne wzrosty o 5 % i 2 % odnotowano odpowiednio w roku 2003 i OD.
Jednakże, uwzględniając spadek zatrudniania, płace ogółem pozostawały stabilne w kontrolowanych przedsiębiorstwach wspólnotowych w badanym okresie.
Źródło: Odpowiedzi objętych próbą producentów wspólnotowych na kwestionariusze.
_BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Płace na jednego zatrudnionego w tys. EUR _BAR_ 42470 _BAR_ 42504 _BAR_ 43474 _BAR_ 45336 _BAR_ 46203 _BAR_
wskaźnik 2000 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 102 _BAR_ 107 _BAR_ 109 _BAR_
xi) Wielkość marginesu dumpingu
(104) Wpływ wielkości rzeczywistego marginesu dumpingu na przemysł wspólnotowy jest znaczny, biorąc pod uwagę wielkość i ceny przywozów z ChRL.
xii) Poprawa sytuacji po poprzednim dumpingu
(105) Przemysł wspólnotowy nie znajdował się w sytuacji podnoszenia się po szkodliwym wpływie poprzedniego dumpingu.
h) Wniosek dotyczący szkody
(106) Z badania powyższych czynników wynika, ze pomiędzy rokiem 2000 a OD, przywóz po cenach dumpingowych gwałtownie wzrósł pod względem wielkości i udziału w rynku.
Jego wielkość wzrosła o 47 % w badanym okresie, a jego udział w rynku wyniósł około 31 % w OD.
Należy zauważyć, że stanowił on około 80 % przywozów ogółem produktu objętego postępowaniem do Wspólnoty w OD i znacznie podciął on ceny sprzedaży przemysłu wspólnotowego (do 60 % maksimum).
Ponadto, inne wskaźniki szkody takie jak produkcja (– 7 %), wykorzystanie mocy produkcyjnych (– 10 %), wielkość sprzedaży (– 10 %), inwestycje (– 49 %) i zatrudnienie (– 13 %) odnotowały tendencję ujemną w badanym okresie.
(107) Równocześnie, przemysł wspólnotowy stracił część swojego udziału w rynku.
Przywozy objęte postępowaniem potroiły swój udział w rynku w stosunku do udziału, który stracił przemysł wspólnotowy w badanym okresie.
Dlatego można słusznie wywnioskować, że chińskie przywozy nie tylko przejęły udział w rynku utracony przez przemysł wspólnotowy, ale również udział w rynku innych europejskich odlewni, które bądź wycofały się z interesów, bądź przekształciły się w importerów/dystrybutorów.
(108) Ogólny negatywny obraz był tylko częściowo odzwierciedlony w odnotowanej rentowności przemysłu wspólnotowego.
Mierzone w wartościach bezwzględnych zyski uległy obniżeniu o 18 %.
Rentowność (zyski jako udział procentowy przychodu ze sprzedaży) spadła z poziomu 12,1 % do 9,9 %.
Wobec istotnych poziomów podcięcia, można się było spodziewać większej szkody.
Jednakże pomiar samej rentowności nie oddaje pełnego obrazu sytuacji.
(109) Przemysł wspólnotowy miał do wyboru albo współzawodniczyć bezpośrednio pod względem cen z przywozami chińskimi, albo starać się utrzymać ceny na lub w okolicach poziomów historycznych.
Stopień spadku cen konieczny do bezpośredniego współzawodniczenia z przywozami po cenach dumpingowych wykraczałby wyraźnie poza poziom, jaki rozważaliby producenci wspólnotowi gdyby chcieli utrzymać zyski.
Pomimo obniżki cen do pewnego poziomu, ich zamiarem nie było dorównanie cenom przywozów po cenach dumpingowych.
W konsekwencji, producenci wspólnotowi zgodzili się na obniżone wielkości, a następnie szukali oszczędności w celu zrekompensowania utraconej wielkości.
Stąd też zyski jako udział procentowy przychodu ze sprzedaży nie uległy tak gwałtownemu obniżeniu, ale odbyło się to kosztem spadku wielkości sprzedaży i utraty udziału w rynku.
(110) Ponadto, odrębna analiza sytuacji w UE14 wykazała, że stosunkowo wysoka rentowność na globalnym poziomie wspólnotowym w OD wynikała głównie ze szczególnie dobrych osiągnięć niektórych kontrolowanych przedsiębiorstw w jednym Państwie Członkowskim, mianowicie we Francji, gdzie przenikanie przywozu po cenach dumpingowych było ograniczone.
Sytuacja finansowa kontrolowanych przedsiębiorstw wynikająca z ich działalności w UE14, gdzie przenikanie przywozu po cenach dumpingowych było szczególnie duże, wskazała wyraźnie na negatywną tendencję, a poziomy rentowności spadły poniżej 6 %.
Ponadto, w UE14, większość wskaźników, jak produkcja (– 14 %), wykorzystanie mocy produkcyjnej (– 14 %), wielkość sprzedaży (– 17 %), inwestycje (– 56 %), zatrudnienie (– 16 %), przepływy pieniężne (– 45 %) miały tendencję bardziej ujemną w badanym okresie.
(111) Cały przemysł wspólnotowy stracił udział w rynku w badanym okresie, kiedy przywóz po cenach dumpingowych znacznie wzrósł zarówno pod względem wielkości i udziału w rynku.
Wobec rosnącej presji ze strony przywozu po cenach dumpingowych, przemysł wspólnotowy wybrał poprawę produktywności poprzez zmniejszenie zatrudnienia.
Równocześnie konieczne było ograniczenie inwestycji, które spadły gwałtownie.
Odbiło się to na rozwoju niektórych wskaźników w badanym okresie.
Rentowność, podobnie jak wielkość sprzedaży i produkcji, po gwałtownym spadku w okresie 2000–2002 zanotowały raczej dodatnie tendencje aż do OD.
Jeśli chodzi o pierwszy okres, należy przypuszczać, że nasilanie się presji ze strony systematycznie rosnącego przywozu po cenach dumpingowych doprowadziło do obniżenia poziomu aktywności i wyników przemysłu wspólnotowego.
Jeśli chodzi o drugi okres, stosunkowa poprawa tych wskaźników ujawnia, że przemysł wspólnotowy podjął wysiłki w celu przeciwdziałania negatywnym wpływom przywozu po cenach dumpingowych na swoją krótkookresową sytuację finansową poprzez usprawnienie działania przedsiębiorstw, w ten sposób poprawiając wykorzystanie mocy produkcyjnych oraz przez redukcje inwestycji i zatrudnienia w ten sposób obniżając koszty produkcji.
Niemniej jednak, zagraża to jego długookresowej kondycji finansowej, ponieważ traci udział w rynku i rezygnuje z inwestycji koniecznych do utrzymania i poprawy długookresowej produktywności i konkurencyjności.
(112) Wobec powyższego, i pomimo faktu, że rynek francuski nie wydaje się być jeszcze agresywnie zaatakowany przez przywóz po cenach dumpingowych, można stwierdzić z pewnością, że przemysł wspólnotowy jako całość poniósł istotną szkodę.
Przemysł wspólnotowy ucierpiał z powodu poważnej presji cenowej, stracił na wielkości sprzedaży (– 10 %), udziale w rynku (– 3,8 %) oraz został zmuszony do zmniejszenia produkcji (– 7 %). Zachował on pewnien poziom rentowności, ale nie na poziomie umożliwiającym długoterminowe inwestycje.
Jego ogólna sytuacja finansowa wykazuje oznaki poważnej degradacji.
Na tej podstawie stwierdza się, że przemysł wspólnotowy poniósł istotną szkodę w rozumieniu art. 3 ust. 5 rozporządzenia podstawowego.
F. ZWIĄZEK PRZYCZYNOWY
a) Wstęp
(113) W celu stwierdzenia przyczyny wystąpienia szkody dla przemysłu wspólnotowego oraz zgodnie z art. 3 ust. 6 i 7 rozporządzenia podstawowego, Komisja zbadała wpływ wszystkich znanych czynników i ich następstwa dla sytuacji w tym przemyśle.
Oprócz przywozu po cenach dumpingowych zbadano również inne znane czynniki, które w tym samym czasie mogły działać na szkodę przemysłu wspólnotowego, aby sprawdzić, czy nie przypisano przywozowi po cenach dumpingowych ewentualnej szkody spowodowanej tymi innymi czynnikami.
b) Skutki przywozu po cenach dumpingowych
(114) W badanym okresie, przywóz po cenach dumpingowych z ChRL znacznie wzrósł pod względem wielkości (47 %) i udziału w rynku (z 21,0 % w 2000 r. do 31,1 % w OD).
(115) Podczas całego badanego okresu, ceny przywożonych produktów dumpingowych były niższe od cen wspólnotowych.
Ponadto wywierały one presję, która zmusiła przemysł wspólnotowy do utrzymania swoich cen na praktycznie stałym poziomie pomimo znacznego wzrostu cen surowców.
Ceny przywożonych produktów dumpingowych pochodzących z ChRL znacząco podcięły ceny przemysłu wspólnotowego, a marginesy podcięcia wahały się od 31 % do 60 %.
W związku z tym, należy zauważyć, że rynek zamknięć włazów jest rynkiem konkurencyjnym i przejrzystym.
Wobec tego, podcięcie cenowe na rynku o takich cechach jest czynnikiem szkodliwym przechylającym rynek w stronę chińskiego przywozu po cenach dumpingowych.
(116) Ilustracją skutków przywozu po cenach dumpingowych jest decyzja licznych producentów wspólnotowych o przerwaniu własnej produkcji i zajęciu się przywozem zamknięć włazów.
(117) Ogółem, pomiędzy rokiem 2000 a OD, utrata udziału w rynku przez przemysł wspólnotowy w wysokości 3,8 punktów procentowych została całkowicie wchłonięta przez wzrost udziału w rynku przywozu po cenach dumpingowych pochodzącego z ChRL.
(118) Utrata udziału w rynku przez przemysł wspólnotowy zbiegła się z innymi negatywnymi tendencjami w jego ogólnej sytuacji gospodarczej w odniesieniu do produkcji, wykorzystania mocy produkcyjnych, sprzedaży, inwestycji i zatrudnienia.
(119) Ponadto, przemysł wspólnotowy odnotował spadek rentowności, która spadła z 12,1 % w 2000 r. do 9,9 % w OD.
Te czynniki, w połączeniu z faktem, że przemysł wspólnotowy nie mógł podnieść cen, aby przeciwdziałać negatywnym skutkom wzrostu cen surowców z powodu presji cenowej ze strony przywozu po cenach dumpingowych, spowodowały, że pomimo racjonalizacji i poprawy produktywności znalazł się on w sytuacji szkody.
Ekspansja udziału w rynku przywozu po cenach dumpingowych oraz spadek cen zbiegły się z gwałtowną zmianą warunków dla przemysłu wspólnotowego.
(120) Niektórzy współpracujący importerzy twierdzili, że podczas gdy zwiększona wielkość chińskich przywozów do Wspólnoty jest bezpośrednim wynikiem rosnącego popytu na produkt objęty postępowaniem, rynek przemysłu wspólnotowego odnotował ogólną tendencję negatywną z powodu zmniejszenia popytu na zamknięcia włazów na rynku telekomunikacyjnym w roku 2002.
Ten rynek osiągnął maksymalny rozwój przed rokiem 2002, zniekształcając w ten sposób analizę szkody, ponieważ lata 2000 i 2001 były wyjątkowo dobre.
Po roku 2002 odnotowano poprawę wyników przemysłu wspólnotowego wskazującą, że jest to przemysł zdrowy.
(121) W związku z tym, należy, po pierwsze, zauważyć, że dochodzenie nie ujawniło rosnącego popytu a raczej stały poziom konsumpcji wobec stale rosnących przywozów przez cały badany okres.
Wpływ rynku telekomunikacyjnego w roku 2002 nie znalazł odzwierciedlenia w chińskich przywozach produktu objętego postępowaniem, które systematycznie rosły przy dumpingowych cenach. Co więcej, twierdzenie to nie zostało poparte dowodem.
Ostatecznie dochodzenie wykazało, że przemysł wspólnotowy poniósł istotną szkodę w badanym okresie.
Jednakże, jego sytuacja finansowa została skutecznie zagrożona w badanym okresie, a zaobserwowane wydarzenia mające miejsce po OD potwierdziły pogorszenie się jego wyników potwierdzające zagrożenie istotną szkodą.
Na tej podstawie odrzucono powyższe argumenty.
c) Skutki innych czynników
Przywóz z pozostałych państw trzecich
(122) Wielkości przywozów z innych krajów trzecich zmniejszyły się z 70600 ton w 2000 r. do 49000 ton w OD, ich udział w rynku spadł z 12 % w 2000 r. do 8,5 % w OD.
Przywozy te pochodziły w większości z Polski, Czech i Indii.
Jednak, jak wynika z danych Eurostatu, średnie ceny zamknięć włazów z krajów trzecich były znacznie wyższe niż odpowiadające im ceny przywożonych produktów dumpingowych z ChRL (z 12 % różnicy w 2000 r. do 55 % różnicy w OD).
Ponadto, ceny przywozów z innych krajów wzrosły średnio o 16 punktów procentowych w badanym okresie.
Wobec tego przywozy te nie mogły spowodować szkody dla przemysłu wspólnotowego.
Wyniki pozostałych producentów wspólnotowych
(123) Jeśli chodzi o udział w rynku pozostałych producentów wspólnotowych to wynosił on około 18,5 % w OD.
W badanym okresie wielkość ich sprzedaży spadła gwałtownie (21 %), a udział w rynku znacznie się zmniejszył (4,9 punktu procentowego).
Brak sygnałów, że ceny pozostałych producentów wspólnotowych były niższe niż ceny współpracujących przedsiębiorstw wspólnotowych.
Wobec tego, można stwierdzić, że produkty wytworzone i sprzedawane przez pozostałych producentów wspólnotowych nie spowodowały istotnej szkody przemysłowi wspólnotowemu.
(124) W czasie dochodzenia zainteresowane strony nie zgłosiły innych czynników mogących spowodować szkodę dla przemysłu wspólnotowego.
d) Wnioski dotyczące związku przyczynowego
(125) Zła sytuacja przemysłu wspólnotowego zbiegła się z gwałtownym wzrostem przywozów z ChRL i podcięciem ceny spowodowanym przez te przywozy.
(126) Stwierdzono, że przywozy z krajów trzecich nie stanowią zagrożenia dla przemysłu wspólnotowego zważywszy na ich malejący udział w rynku w badanym okresie oraz fakt, ze ich średnie ceny były znacznie wyższe niż ceny przywożonych produktów dumpingowych w OD, dlatego uważa się za mało prawdopodobne, by czynniki te stanowiły jakiekolwiek zagrożenie dla sytuacji przemysłu wspólnotowego.
(127) Wobec tego stwierdza się, że przywóz po cenach dumpingowych pochodzący z ChRL spowodował istotną szkodę dla przemysłu wspólnotowego w rozumieniu art. 3 ust. 6 rozporządzenia podstawowego.
G. INTERES WSPÓLNOTY
(128) Zgodnie z art. 21 rozporządzenia podstawowego, Komisja rozważyła czy nałożenie środków antydumpingowych będzie sprzeczne z interesem całej Wspólnoty.
Interes wspólnotowy określano w oparciu o badanie różnych interesów wchodzących w grę, tzn. interesów przemysłu wspólnotowego, importerów dystrybutorów i użytkowników produktu objętego postępowaniem.
(129) W celu oceny interesu wspólnotowego, Komisja zbadała prawdopodobne skutki nałożenia/nienałożenia środków antydumpingowych dla podmiotów gospodarczych objętych postępowaniem.
Oprócz informacji od wspólnotowych producentów i importerów, Komisja zebrała informacje od wszystkich znanych zainteresowanych stron takich jak stowarzyszenia użytkowników i konsumentów.
a) Interes przemysłu wspólnotowego
(130) Przemysł wspólnotowy tworzą przedsiębiorstwa duże, małe i średnie.
(131) Oczekuje się, że zastosowanie środków powstrzyma dalsze zakłócanie rynku i spadek cen.
Pozwoli to przemysłowi wspólnotowemu na odzyskanie utraconego udziału w rynku, przy sprzedaży po cenach pokrywających koszty, co z kolei doprowadzi do niższych kosztów jednostkowych ze względu na wyższą wydajność.
Należy się spodziewać, że spadek kosztów jednostkowych (dzięki zwiększeniu wykorzystania mocy produkcyjnych i co za tym idzie, wyższej wydajności) oraz niewielki wzrost cen pozwolą przemysłowi wspólnotowemu na poprawę swojej sytuacji finansowej bez zakłócania rynku konsumentów.
(132) Z drugiej strony, jeśli środki antydumpingowe nie zostaną nałożone, można się spodziewać, że negatywna tendencja dla finansowej sytuacji przemysłu wspólnotowego utrzyma się.
W OD przemysł wspólnotowy odnotował szczególnie zmniejszony przychód ze względu na zaniżone ceny i nadal malejący udział w rynku.
Wobec malejącego przychodu, finansowa sytuacja przemysłu wspólnotowego może się nadal pogarszać w przypadku niezastosowania środków.
Doprowadzi to ostatecznie do cięć w produkcji i zamykania zakładów produkcyjnych, co zagrozi zatrudnieniu i inwestycjom we Wspólnocie.
(133) W związku z tym, stwierdza się, że nałożenie środków antydumpingowych pozwoli przemysłowi wspólnotowemu podźwignąć się po działaniu szkodliwego dumpingu.
b) Interes niepowiązanych wspólnotowych importerów/dystrybutorów
(134) Jak stwierdzono w motywie 11, piętnaście przedsiębiorstw w przewidzianym terminie dostarczyło informacji wymaganych w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania, potrzebnych do wyboru próby.
Z tych przedsiębiorstw wybrano reprezentatywną próbę czterech importerów.
Wszystkim czterem przedsiębiorstwom wysłano kwestionariusze.
- kontrolowani niezwiązani importerzy/dystrybutorzy wspólnotowi
(135) Jedno z czterech kontrolowanych przedsiębiorstw nie odpowiedziało na kwestionariusz i zostało wobec tego wyłączone z postępowania.
Pozostałe przedsiębiorstwa nadesłały pełne i wyczerpujące odpowiedzi.
Przedsiębiorstwa te realizowały 19 % całkowitej wielkości przywozu zamknięć włazów pochodzących z ChRL w OD.
(136) Niektórzy współpracujący importerzy twierdzili, że jednego z kontrolowanych importerów nie należało wybierać do próby, ponieważ podlega innemu przedsiębiorstwu, które uważane jest za największego klienta indywidualnego przedsiębiorstwa skarżącego, a także dostawcą przedsiębiorstwa skarżącego.
Ten zarzut powiązania miał być wystarczającym powodem do wykluczenia tego importera z próby, ponieważ wskazywał na konflikt interesów.
W związku z tym, należy zauważyć, że zarzucane powiązania importera z przedsiębiorstwem wnoszącym skargę nie wykraczają poza powiązania komercyjne między niezależnymi podmiotami gospodarczymi i same w sobie nie stanowią dowodu na konflikt interesów.
Ponadto twierdzenia nie poparto dowodami.
Wobec tego argument odrzucono.
(137) Twierdzono również, że nałożenie środków prawdopodobnie wpłynie na zatrudnienie we wspólnotowym przemyśle użytkownika i na importerów.
Utrzymywano, że ponieważ ci ostatni nie mają żadnego marginesu na wchłonięcie cła, zostaną wypchnięci z rynku, co spowoduje natychmiastowe zwolnienia ich personelu.
Ponadto twierdzono, że nastąpił znaczny wzrost popytu na rynku wspólnotowym, który będzie nadal rosnąć ze względu na szybki rozwój dziesięciu nowych Państw Członkowskich.
W tym kontekście, nałożenie ceł może doprowadzić do braku dostaw na rynek wspólnotowy i związany z tym znaczny wzrost cen.
Ponadto producenci wspólnotowi będą mieć swobodę w kontrolowaniu rynku przy braku jakiejkolwiek znaczącej konkurencji.
(138) Nie udokumentowano wpływu środków na zatrudnienie w przemyśle konsumenckim i na importerów.
W trakcie postępowania nie ujawnił się żaden konsument czy organizacja konsumencka, jak stwierdzono poniżej (140) w związku z negatywnymi skutkami dla konsumenta.
W odniesieniu do negatywnego wpływu na importerów, wbrew powyższym zarzutom, ich silna pozycja na rynku wspólnotowym świadczy o ich zdrowej i stabilnej sytuacji raczej niż o słabości.
Ponadto należy stwierdzić, że wchłonięcie cła uczyniłoby nieskutecznym sam cel jego nałożenia, którym jest przywrócenie gry fair na rynku zakłócanym przez niekonkurencyjne zachowanie podmiotów stosujących praktyki dumpingowe.
W związku z zarzucanymi brakami dostaw wynikającymi z rosnącego popytu w dziesięciu nowych Państwach Członkowskich, należy, po pierwsze stwierdzić, że przemysł wspólnotowy nie wykorzystuje pełnych mocy produkcyjnych i wobec tego wszelkie niedobory można uzupełnić zwiększając moce produkcyjne i zmniejszając zapasy.
Ponadto, obecna produkcja w niektórych nowych Państwach Członkowskich oraz przywozy z krajów trzecich będą nadal zaopatrywać rynek po umiarkowanych cenach przyczyniając się do jego przejrzystości i konkurencyjności.
(139) Wobec tego należy stwierdzić, że prawdopodobne skutki nałożenia środków antydumpingowych nie okażą się znaczące dla niezależnych importerów/dystrybutorów.
c) Interes użytkowników i konsumentów
(140) Żadne stowarzyszenie użytkowników czy konsumentów nie zgłosiło się w przewidzianym terminie.
Biorąc pod uwagę brak współpracy tych stron, należy przypuszczać, że nałożenie środków antydumpingowych nie będzie miało nadmiernego wpływu na ich sytuację.
d) Konkurencja i czynniki zakłócające handel
(141) W związku ze skutkami, jakie nałożenie środków może mieć dla konkurencji na rynku wspólnotowym, należy przypuszczać, że producenci eksportujący objęci postępowaniem będą nadal sprzedawać zamknięcia do włazów, lecz po cenach, które nie będą istotnie szkodziły przemysłowi wspólnotowemu, ponieważ mają silną pozycję na rynku.
Dzięki temu oraz z powodu dużej liczby producentów wspólnotowych i przywozom z krajów trzecich, użytkownicy i detaliści będą nadal mieć duży wybór różnych dostawców zamknięć włazów po umiarkowanych cenach.
Niektórzy współpracujący importerzy utrzymywali, ze przemysł wspólnotowy jest niekonkurencyjny i charakteryzuje się dużą liczbą rynków lokalnych i regionalnych zdominowanych przez mono- i duopole.
Twierdzili też, że jeden ze współpracujących producentów wspólnotowych był w przeszłości ukarany za nadużywanie dominującej pozycji w celu uniemożliwienia produktowi objętemu postępowaniem wejścia na rynek francuski.
(142) W związku z tym, należy najpierw zauważyć, że argument dotyczący domniemanej obecności rynków lokalnych i regionalnych zdominowanych przez mono- i duopole nie został poparty żadnym dowodem i wobec tego został odrzucony.
Co do decyzji dotyczącej nadużycia dominującej pozycji, trzeba stwierdzić, że odnosi się ona do sytuacji, która miała miejsce w przeszłości, poza badanym okresem i dotyczyła produktu nieobjętego zakresem niniejszego dochodzenia.
Ponadto kolejna decyzja w badanym okresie dotycząca skargi wniesionej przez pewnego importera przeciwko temu samemu producentowi w związku z jego niekonkurencyjnym zachowaniem na rynku francuskim nie ukarała producenta, a postępowanie zostało zakończone.
Na tej podstawie odrzucony został wyżej wspomniany argument.
(143) Zatem na rynku znajdzie się znaczna ilość działających podmiotów, którzy zaspokoją popyt.
Wobec powyższego, stwierdza się, że konkurencja najprawdopodobniej pozostanie silna po nałożeniu środków antydumpingowych.
e) Wniosek dotyczący interesu wspólnotowego
(144) Wobec powyższego, stwierdza się, że nie istnieją istotne powody przemawiające przeciwko nałożeniu środków w niniejszym przypadku oraz, że zastosowanie środków leży w interesie Wspólnoty.
H. OSTATECZNE ŚRODKI ANTYDUMPINGOWE
1.
Poziom usuwający szkodę
(145) Wobec wniosków w odniesieniu do dumpingu, wynikłego wystąpienia szkody, związku przyczynowego i interesu Wspólnoty, należy podjąć środki, aby zapobiec dalszemu wyrządzaniu szkody przemysłowi wspólnotowemu przez przywóz po cenach dumpingowych.
(146) W tym celu porównano ceny przywozu z cenami przemysłu wspólnotowego bez korekty z uwzględnieniem odpowiedniego marginesu zysku.
Porównanie dotyczyło porównywalnych typów produktu.
Różnice wyrażono jako udział procentowy odpowiedniego obrotu wywozu.
Analiza wykazała, że marginesy wszystkich producentów eksportujących przewyższały ich marginesy dumpingu.
W celu zastosowania reguły mniejszego cła nie uznano za konieczne określenia marginesu zysku, który mógłby osiągnąć przemysł wspólnotowy przy braku przywozu po cenach dumpingowych przywozów, ponieważ odpowiedni margines szkody byłby wyższy niż margines dumpingu.
(147) W świetle powyższego, uważa się, że zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, należy nałożyć ostateczne cła antydumpingowe w odniesieniu do zamknięć włazów pochodzących z ChRL na poziomie stwierdzonych marginesów dumpingu, ponieważ, we wszystkich przypadkach, byłyby one niższe niż margines szkody.
(148) Indywidualną stawkę cła antydumpingowego dla przedsiębiorstw, którym przyznano traktowanie na zasadach rynkowych, wymienionych w niniejszym rozporządzeniu, ustalano na podstawie wyników niniejszego dochodzenia.
A zatem odzwierciedla ona sytuację zastaną w tych spółkach w czasie prowadzenia badań.
Wymienione stawki celne (w przeciwieństwie do cła krajowego stosowanego wobec "pozostałych przedsiębiorstw") stosują się wyłącznie do przywozów pochodzących z ChRL i produkowanych przez te przedsiębiorstwa i określone jednostki prawne, które wymieniono.
Produkty przywożone, wytwarzane przez inne przedsiębiorstwo, niewymienione z nazwą i adresem w obowiązującej części niniejszego rozporządzenia, nie mogą skorzystać z tej stawki i podlegają cłu ogólnokrajowemu.
(149) Wszelkie roszczenia odnośnie stosowania stawki cła antydumpingowego dla indywidualnego przedsiębiorstwa (np. po zmianie nazwy jednostki lub po założeniu nowych jednostek produkcyjnych lub handlowych) należy niezwłocznie kierować do Komisji, dołączając wszelkie stosowne informacje szczególnie dotyczące zmian w działalności przedsiębiorstwa w związku z produkcją, sprzedażą na rynek krajowy i sprzedażą eksportową związane, np. ze zmianą nazwy lub zmianą w tych jednostkach produkcyjnych lub handlowych.
W uzasadnionych przypadkach niniejsze rozporządzenie zostanie odpowiednio zmienione w drodze aktualizacji wykazu przedsiębiorstw korzystających z indywidualnych stawek celnych.
(150) Ze względu na powyższe ustalenia, stawki ceł antydumpingowych przedstawiają się następująco:
Państwo _BAR_ Przedsiębiorstwo _BAR_ Cło antydumpingowe _BAR_
ChRL _BAR_ Shijiazhuang Transun Metal Products Co.
Ltd. _BAR_ 0,0 % _BAR_
Shaoshan Huanqiu Castings Foundry _BAR_ 0,0 % _BAR_
Fengtai Handan Alloy Casting Co.
Ltd. _BAR_ 0,0 % _BAR_
Shanxi Jiaocheng Xinglong Casting Co.
Ltd. _BAR_ 0,0 % _BAR_
Tianjin Jinghai Chaoyue Industrial and Commercial Co.
Ltd. _BAR_ 0,0 % _BAR_
Shanxi Yuansheng Casting and Forging Industrial Co.
Ltd. _BAR_ 18,6 % _BAR_
Botou City Simencum Town Bai fo Tang Casting Factory _BAR_ 28,6 % _BAR_
Hebei Shunda Foundry Co.
Ltd. _BAR_ 28,6 % _BAR_
Changan Cast Limited Company of Yixian Hebei _BAR_ 31,8 % _BAR_
Shandong Huijin Stock Co.
Ltd. _BAR_ 37,9 % _BAR_
Wszystkie inne przedsiębiorstwa _BAR_ 47,8 % _BAR_
(151) Wszystkie strony poinformowano o istotnych faktach i okolicznościach, na podstawie których postanowiono zalecać nałożenie ostatecznego cła antydumpingowego.
Ponadto stronom przyznano okres, w którym mogą przedstawić uwagi związane z ogłoszeniem tych informacji.
Rozpatrzono wszystkie pisemne i ustne opinie przedstawione przez zainteresowane strony i w stosownych przypadkach zmodyfikowano wnioski.
Wszystkie strony otrzymały szczegółowe odpowiedzi na przedłożone opinie.
I. FORMA PRZYJĘTYCH ŚRODKÓW
(152) Czterech producentów eksportujących, którzy otrzymali traktowanie na zasadach rynkowych wykazało, że są skłonni złożyć zobowiązanie cenowe, ale nie przedstawiło wystarczająco uzasadnionej propozycji zobowiązania w limicie czasowym określonym w art. 8 ust. 2 rozporządzenia podstawowego.
W następstwie Komisja nie mogła przyjąć propozycji zobowiązania.
Jednak Rada, wobec złożoności tej kwestii dla zainteresowanych podmiotów gospodarczych (głównie małe i średnie przedsiębiorstwa) oraz biorąc pod uwagę, iż ostateczne powiadomienie nie zostało poprzedzone powiadomieniem wstępnym, uznaje, że wyjątkowo można zezwolić tym podmiotom na uzupełnienie propozycji zobowiązań poza wspomnianym powyżej terminem.
(153) Władze chińskie wnioskowały również o rozważenie możliwości znalezienia rozwiązania podobnego jak dla czterech eksportujących producentów wymienionych w poprzednim motywie dla licznych współpracujących chińskich producentów eksportujących objętych niniejszym postępowaniem.
Jeżeli w wyniku dyskusji przeprowadzonej w tym celu okaże się, że właściwa jest zmiana formy środków inna niż przyjęcie zobowiązań cenowych, jak najszybciej przeprowadzony zostanie przegląd okresowy.
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejszym nakłada się ostateczne cło antydumpingowe na przywozy zamknięć włazów z części z żeliwa nieciągliwego stosowane do przykrywania i/lub umożliwiania dostępu do systemów naziemnych lub podziemnych, i ich części, niezależnie od tego czy są obrabiane, powlekane, malowane lub wyposażone w inne materiały, z wyłączeniem hydrantów przeciwpożarowych, pochodzące z Chińskiej Republiki Ludowej, aktualnie oznaczone kodami CN 73251050 i 73251092 oraz ex73251099 (kod TARIC 7325109910).
2.
Stawkę ostatecznego cła antydumpingowego stosowanego do cen netto, netto franco na granicy Wspólnoty, przed ocleniem, dla produktów, o których mowa w ust. 1, wytwarzanych w Chińskiej Republice Ludowej przez niżej wymienione przedsiębiorstwa ustala się następująco:
Przedsiębiorstwo _BAR_ Cło antydumpingowe (%) _BAR_ Dodatkowy kod TARIC _BAR_
Shijiazhuang Transun Metal Products Co.
Ltd., Xinongcheng,Liulintun, Luancheng County, Shijiazhuang City,Prowincja Hebei, 051430 ChRL _BAR_ 0,0 _BAR_ A675 _BAR_
Shaoshan Huanqiu Castings Foundry, Fengjia Village,Yingtian Township, Shaoshan, Hunan, ChRL _BAR_ 0,0 _BAR_ A676 _BAR_
Fengtai Handan Alloy Casting Co.
Ltd.,Beizhangzhuang Town, Handan County, Hebei, ChRL _BAR_ 0,0 _BAR_ A677 _BAR_
Shanxi Jiaocheng Xinglong Casting Co.
Ltd.,Jiaocheng County, Shanxi Province, ChRL _BAR_ 0,0 _BAR_ A678 _BAR_
Tianjin Jinghai Chaoyue Industrial and Commercial Co.
Ltd.,Guan Pu Tou Village, Yang Cheng Zhuang Town,Jinghai District, 301617 Tianjin, ChRL _BAR_ 0,0 _BAR_ A679 _BAR_
Shanxi Yuansheng Casting and Forging Industrial Co.
Ltd.,No. 8 DiZangAn, Taiyuan, Shanxi, 030002, ChRL _BAR_ 18,6 _BAR_ A680 _BAR_
Botou City Simencum Town Bai fo Tang Casting Factory,Bai Fo Tang Village, Si Men Cum Town, Bo Tou City,062159, Hebei Province, ChRL _BAR_ 28,6 _BAR_ A681 _BAR_
Hebei Shunda Foundry Co.
Ltd., Qufu Road, Quyang,073100, ChRL _BAR_ 28,6 _BAR_ A682 _BAR_
Changan Cast Limited Company of Yixian Hebei,Taiyuan main street, Yi County, Hebei Province, 074200, ChRL _BAR_ 31,8 _BAR_ A683 _BAR_
Shandong Huijin Stock Co.
Ltd., North of Kouzhen Town,Laiwu City, Shandong Province, 271114, ChRL _BAR_ 37,9 _BAR_ A684 _BAR_
Wszystkie inne przedsiębiorstwa _BAR_ 47,8 _BAR_ A999 _BAR_
3.
O ile nie określono inaczej, stosowane są obowiązujące przepisy celne.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1213/2005
z dnia 28 lipca 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 29 lipca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1214/2005
z dnia 28 lipca 2005 r.
sprostowujące tekst rozporządzenia (EWG) nr 1722/93 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 dotyczącego refundacji produkcyjnych w sektorach zbóż w języku estońskim, fińskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, niderlandzkim, portugalskim, szwedzkim i włoskim
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 8 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W art. 9 ust. 2 akapit pierwszy zdanie drugie rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1722/93 [2] zmienionego art. 1 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1548/2004 w tekście w języku estońskim, fińskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, niderlandzkim, portugalskim, szwedzkim i włoskim pojawił się błąd.
(2) Aby uniknąć wszelkich niewłaściwych interpretacji oraz aby zapewnić właściwe stosowanie środków przewidzianych w rozporządzeniu (EWG) nr 1722/93, należy sprostować ten błąd.
(3) Niniejsze sprostowanie powinno mieć zastosowanie od dnia wejścia w życie rozporządzenia (WE) nr 1548/2004, ponieważ nie ma ono skutków niekorzystnych lub dyskryminujących dla niektórych producentów w stosunku do innych.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dotyczy tekstu w języku estońskim, fińskim, greckim, hiszpańskim, litewskim, łotewskim, niderlandzkim, portugalskim, szwedzkim i włoskim.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1215/2005
z dnia 28 lipca 2005 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1990/2004 ustanawiające środki przejściowe w sektorze wina w wyniku przystąpienia Węgier do Unii Europejskiej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Traktat o Przystąpieniu Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji,
uwzględniając Akt Przystąpienia Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji, w szczególności jego art. 41 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 27 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [1] stanowi, że każda osoba prawna i każda osoba fizyczna lub grupa osób, która wyprodukowała wino, jest zobowiązana dostarczyć do destylacji wszystkie produkty uboczne pochodzące z tej produkcji wina.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1623/2000 z dnia 25 lipca 2000 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wina w odniesieniu do mechanizmów rynkowych [2] ustanawia zasady zastosowania wymienionego obowiązku destylacji oraz w art. 49 niektóre możliwości odstępstwa od tego obowiązku.
(3) Węgry przyjęły środki niezbędne do zastosowania wymienionego obowiązku destylacji, jednak budowa nowych gorzelni mających destylować produkty uboczne pochodzące z produkcji wina opóźniła się.
Destylacja produktów ubocznych pochodzących z produkcji wina w roku gospodarczym 2004/2005 zostanie przeprowadzona częściowo w roku gospodarczym 2005/2006.
Jednak wydajność nie jest obecnie wystarczająca aby destylować jednocześnie całość produktów ubocznych z dwóch lat.
(4) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1990/2004 [3] upoważniło Węgry do wyłączenia niektórych kategorii producentów z obowiązku destylacji produktów ubocznych pochodzących z produkcji wina w roku gospodarczym 2004/2005.
W świetle sytuacji opisanej powyżej należy przedłużyć wymienione upoważnienie na rok gospodarczy 2005/2006.
(5) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1990/2004.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wina,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1990/2004 wyrazy "w roku gospodarczym 2004/2005" zastępuje się słowami "w latach gospodarczych 2004/2005 i 2005/2006".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1216/2005
z dnia 28 lipca 2005 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1227/2000 ustanawiające szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wina w odniesieniu do potencjału produkcyjnego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [1], w szczególności jego art. 80 lit. b),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wiele Państw Członkowskich napotyka na poważne trudności w związku ze stosowaniem przepisów przewidzianych w art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 dotyczących procedury uregulowania nielegalnych upraw winorośli.
Powyższe trudności dotyczą w szczególności daty, od której procedura ta ma być wprowadzona.
Rzeczywiście, stosowanie różnych przepisów dotyczących przyznawania odstępstwa wiąże się ze znacznymi i złożonymi kosztami administracyjnymi, szczególnie w zakresie kontroli i sankcji.
(2) W celu rozwiązania tych trudności konieczna jest zmiana przepisów mających na celu uregulowanie kwestii nielegalnych upraw.
W oczekiwaniu na właściwy wniosek dla Rady i w celu umożliwienia właściwego zarządzania należy przesunąć ostateczną datę zamknięcia tej procedury, ustanowioną w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1227/2000 [2], na dzień 31 grudnia 2007 r.
(3) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1227/2000.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wina,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 2 rozporządzenia (WE) nr 1227/2000, ust. 1a otrzymuje następujące brzmienie:
"1a Ostateczna data określona w art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 zostaje zmieniona na datę 31 grudnia 2007 r."
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1217/2005
z dnia 28 lipca 2005 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania kontyngentu taryfowego na niektóre sztuki żywego bydła pochodzącego z Bułgarii, przewidzianego w decyzji Rady 2003/286/WE
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], w szczególności jego art. 32 ust. 1 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Rady 2003/286/WE z dnia 8 kwietnia 2003 r. w sprawie zawarcia Protokołu dostosowującego aspekty handlowe Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z jednej strony, a Republiką Bułgarii z drugiej strony, w celu uwzględnienia wyników negocjacji między Stronami w sprawie nowych wzajemnych koncesji rolnych [2] przewiduje koncesje w odniesieniu do otwarcia kontyngentów taryfowych na niektóre sztuki żywego bydła pochodzącego z Bułgarii.
(2) Decyzja Rady i Komisji 2005/430/WE z dnia 18 kwietnia 2005 r. w sprawie zawarcia Protokołu dodatkowego do Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z jednej strony, a Republiką Bułgarii z drugiej strony, celem uwzględnienia przystąpienia do Unii Europejskiej Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej [3] przewiduje dodatkowe koncesje w odniesieniu do przywozu niektórych sztuk żywego bydła pochodzącego z Bułgarii.
(3) Należy przyjąć szczegółowe zasady otwierania i zarządzania kontyngentem taryfowym na żywe bydło na zasadzie wieloletniej począwszy od dnia 1 lipca 2005 r.
(4) W celu uniknięcia spekulacji, ilości dostępne w ramach kontyngentu powinny być udostępniane podmiotom, które są w stanie wykazać, że faktycznie zajmują się handlem z krajami trzecimi na znaczącą skalę.
Mając to na uwadze, jak również dbając o zapewnienie skutecznego zarządzania, odnośni handlowcy powinni spełniać wymóg przywozu określonej minimalnej liczby zwierząt w ciągu roku poprzedzającego dany okres kontyngentu rocznego, co powinno zarazem zagwarantować sprawiedliwy dostęp do koncesji.
Biorąc pod uwagę, że obecnie obowiązujące koncesje mają zastosowanie wyłącznie do zwierząt przywożonych z Bułgarii, a także uwzględniając przywóz dokonywany z tego kraju, partię 50 zwierząt można uznać za zwykły ładunek.
Doświadczenie wykazuje, że zakup pojedynczej partii jest minimalnym warunkiem uznania transakcji za rzeczywistą i wykonalną.
(5) W celu umożliwienia weryfikacji tych kryteriów wnioski powinny być składane w Państwie Członkowskim, w którym dany importer figuruje w rejestrze podatników VAT.
(6) W celu uniknięcia spekulacji należy odmówić dostępu do kontyngentu importerom niezajmującym się już handlem żywym bydłem w dniu 1 stycznia przed rozpoczęciem danego okresu kontyngentu rocznego.
Ponadto należy składać zabezpieczenie związane z uprawnieniami do przywozu w Państwach Członkowskich, w których podmiot figuruje w krajowym rejestrze VAT.
Pozwolenia na przywóz nie powinny podlegać przeniesieniu i powinny być wydawane handlowcom wyłącznie na ilość objętą przyznanymi im uprawnieniami do przywozu.
(7) W celu zapewnienia bardziej sprawiedliwego dostępu do kontyngentu przy utrzymaniu ekonomicznie opłacalnej liczby zwierząt na jeden wniosek, należy ustalić górny i dolny limit pogłowia objętego każdym wnioskiem.
(8) Należy ustalić, że uprawnienia do przywozu są przyznawanie po upływie okresu odczekania oraz podlegają, jeśli to konieczne, stosowaniu jednolitej obniżki stawek procentowych.
(9) Zgodnie z art. 29 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1254/1999 ustaleniami tymi powinno się zarządzać z wykorzystaniem pozwoleń na przywóz. W tym celu konieczne jest ustanowienie zasad dotyczących składania wniosków oraz informacji podawanych na wnioskach i na pozwoleniach, tam gdzie to konieczne jako uzupełnienie lub odstępstwo od niektórych przepisów rozporządzenia Komisji (WE) nr 1445/95 z dnia 26 czerwca 1995 r. w sprawie zasad stosowania pozwoleń na przywóz i na wywóz w sektorze wołowiny i cielęciny oraz uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 2377/80 [4] oraz przepisów rozporządzenia Komisji (WE) nr 1291/2000 z dnia 9 czerwca 2000 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na wywóz i przywóz oraz świadectw o wcześniejszym ustaleniu refundacji dla produktów rolnych [5].
(10) W celu nałożenia na podmioty obowiązku ubiegania się o pozwolenia na przywóz dla wszystkich przyznanych uprawnień do przywozu należy ustalić, że wniosek taki stanowi zasadniczy wymóg w rozumieniu rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2220/85 z dnia 22 lipca 1985 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu zabezpieczeń w odniesieniu do produktów rolnych [6].
(11) Odpowiednie zarządzanie kontyngentem wymaga również, aby posiadacz zezwolenia był faktycznym importerem.
Dlatego taki importer powinien aktywnie uczestniczyć w zakupie, transporcie i przywozie odnośnych zwierząt.
Udokumentowanie tych czynności powinno zatem również stanowić zasadniczy wymóg w odniesieniu do zabezpieczenia pozwoleń.
(12) W celu zapewnienia ścisłej kontroli statystycznej zwierząt przywożonych w ramach kontyngentu, nie stosuje się tolerancji, o której mowa w art. 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000.
(13) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zezwala się na bezcłowy przywóz do Wspólnoty 6600 sztuk żywego bydła o wadze nieprzekraczającej 300 kg objętego kodami CN 01029005, 01029021, 01029029, 01029041 lub 01029049 i pochodzącego z Bułgarii, w ciągu każdego 12-miesięcznego okresu od dnia 1 lipca 2005 r.
Kontyngentowi, o którym mowa w akapicie pierwszym, nadaje się numer zlecenia 09.4783.
Kontyngent, o którym mowa w akapicie pierwszym, jest zwiększany co roku o 600 sztuk bydła.
Artykuł 2
1.
Wnioski o uprawnienia do przywozu w ramach kontyngentu określonego w art. 1 mogą składać wyłącznie wnioskodawcy będący osobami fizycznymi lub prawnymi.
W momencie składania wniosku wnioskodawcy muszą udowodnić w sposób wyznaczony przez właściwe władze odnośnego Państwa Członkowskiego, że w ciągu roku poprzedzającego dany okres kontyngentu rocznego dokonały przywozu przynajmniej 50 sztuk zwierząt objętych kodem CN 010290.
Wnioskodawcy muszą figurować w krajowym rejestrze podatników VAT.
2.
Dowód przywozu stanowi wyłącznie dokument celny dopuszczenia do swobodnego obrotu, odpowiednio zatwierdzony przez władze celne i zawierający odniesienie do zainteresowanego wnioskodawcy jako odbiorcy.
Państwa Członkowskie mogą przyjmować kopie dokumentów, o których mowa w akapicie pierwszym, których zgodność z oryginałem potwierdził właściwy organ.
W przypadku przyjmowania takich kopii, Państwa Członkowskie powiadamiają o tym fakcie w odniesieniu do każdego z odnośnych wnioskodawców w ramach zawiadomienia, o którym mowa w art. 3 ust. 5.
3.
Podmioty, które przed dniem 1 stycznia roku poprzedzającego dany okres kontyngentu rocznego zaprzestały działalności handlowej z krajami trzecimi w sektorze wołowiny i cielęciny, nie kwalifikują się do przydziału.
4.
Spółka utworzona poprzez połączenie spółek, z których każda wykazuje przywozy referencyjne zgodne z minimalną ilością wskazaną w ust. 1, może wykorzystać te przywozy referencyjne jako podstawę do składania wniosku.
Artykuł 3
1.
Wnioski o uprawnienia do przywozu można składać jedynie w Państwie Członkowskim, w którym wnioskodawca jest zarejestrowany do celów podatku VAT.
2.
Wnioski o uprawnienia do przywozu muszą obejmować co najmniej 50 sztuk zwierząt i nie mogą obejmować więcej niż 5 % dostępnej ilości.
W przypadkach, w których wnioski przewyższają odsetek, o którym mowa w akapicie pierwszym, nadwyżka nie będzie rozpatrywana.
3.
Wnioski o uprawnienia do przywozu należy składać do godziny 13:00 czasu środkowoeuropejskiego dnia 15 czerwca roku poprzedzającego dany okres kontyngentu rocznego.
Jednakże w przypadku okresu kontyngentu trwającego od dnia 1 lipca 2005 r. do dnia 30 czerwca 2006 r. wnioski o uprawnienia do przywozu należy składać do godziny 13:00 czasu środkowoeuropejskiego dziesiątego dnia roboczego od publikacji niniejszego rozporządzenia w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
4.
Każdy z wnioskodawców może złożyć tylko jeden wniosek w odniesieniu do kontyngentu określonego w art. 1.
Jeżeli ten sam wnioskodawca złoży więcej niż jeden wniosek, wszystkie wnioski przez niego złożone uznaje się za niespełniające warunków przyjęcia.
5.
Po weryfikacji przedłożonych dokumentów, Państwa Członkowskie przekazują Komisji, najpóźniej do dziesiątego dnia roboczego od upłynięcia terminu składania wniosków, listę wnioskodawców i ich adresów oraz ilości, o które złożono wnioski.
Wszystkie zawiadomienia, w tym również wnioski puste, przekazywane są za pośrednictwem faksu lub e-maila z wykorzystaniem formularza wzorcowego w załączniku I lub w innej formie, o której Komisja powiadamia Państwa Członkowskie.
Artykuł 4
1.
Po zawiadomieniu, o którym mowa w art. 3 ust. 5, Komisja decyduje w możliwie najkrótszym terminie, w jakim stopniu możliwa jest realizacja wniosków.
2.
Jeżeli ilości objęte wnioskami, o których mowa w art. 3, przekraczają dostępne ilości, Komisja ustala jednolity współczynnik redukcji, który stosuje się do ilości, o które złożono wnioski.
W przypadkach w których zastosowanie współczynnika redukcji, o którym mowa w akapicie pierwszym, daje wynik poniżej 50 sztuk bydła na wniosek, dostępna ilość jest przyznawana przez odnośne Państwa Członkowskie poprzez losowanie uprawnień do przywozu obejmujących 50 sztuk bydła.
Jeżeli pozostała ilość jest mniejsza niż 50 sztuk, dla tej ilości przyznaje się pojedyncze uprawnienie do przywozu.
Artykuł 5
1.
Zabezpieczenie związane z uprawnieniami do przywozu wynosi 3 EUR od sztuki bydła.
Należy je złożyć do właściwego organu wraz z wnioskiem o uprawnienia do przywozu.
2.
Wnioski o pozwolenie na przywóz muszą obejmować przyznaną ilość.
Obowiązek ten stanowi zasadniczy wymóg w rozumieniu art. 20 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2220/85.
3.
Jeśli zastosowanie współczynnika redukcji wymienionego w art. 4 ust. 2 powoduje przyznanie mniejszych uprawnień do przywozu niż te, o które ubiega się wnioskodawca, złożone zabezpieczenie w odpowiedniej proporcji zostaje bezzwłocznie zwolnione.
Artykuł 6
1.
Przywóz przydzielonych ilości podlega obowiązkowi przedłożenia jednego lub większej liczby pozwoleń na przywóz.
2.
Wnioski o pozwolenie na przywóz mogą być składane wyłącznie w Państwie Członkowskim, w którym wnioskodawca ubiegał się o i uzyskał uprawnienia do przywozu w ramach kontyngentu.
Każde wydane pozwolenie na przywóz powoduje odpowiednie zmniejszenie uzyskanych uprawnień do przywozu.
3.
Pozwolenia na przywóz wydaje się na wniosek i dla podmiotu, który uzyskał uprawnienia do przywozu.
4.
Wnioski o pozwolenie i pozwolenia zawierają następujące informacje:
a) w rubryce 8 – kraj pochodzenia;
b) w polu 16, co najmniej jeden spośród następujących kodów CN:
01029005, 01029021, 01029029, 01029041 lub 01029049;
c) w rubryce 20 – numer zlecenia kontyngentu oraz przynajmniej jeden z wpisów wymienionych w załączniku II.
Pozwolenia stanowią jednocześnie zobowiązanie do przywozu z kraju określonego w rubryce 8.
Artykuł 7
1. W drodze odstępstwa od przepisów art. 9 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000, pozwolenia na przywóz wystawione zgodnie z niniejszym rozporządzeniem nie podlegają przeniesieniu i nadają uprawnienia w odniesieniu do kontyngentów taryfowych wyłącznie w przypadku, jeśli są wystawione na tę samą nazwę lub nazwisko oraz na ten sam adres, które są umieszczone w odniesieniu do odbiorcy w towarzyszącym im zgłoszeniu celnym o dopuszczenie do swobodnego obrotu.
2.
W drodze odstępstwa od przepisów art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1445/95, pozwolenia na przywóz są ważne przez okres 150 dni od dnia ich faktycznego wydania w rozumieniu art. 6 ust. 3 niniejszego rozporządzenia.
Żadne pozwolenia na przywóz nie są ważne po dniu 30 czerwca każdego okresu kontyngentu rocznego.
3.
Przyznanie pozwolenia na przywóz uwarunkowane jest złożeniem zabezpieczenia w wysokości 20 EUR za sztukę bydła, które składa się z:
a) zabezpieczenia w wysokości 3 EUR określonego w art. 5 ust. 1 oraz
b) kwoty 17 EUR, którą wnioskodawca składa razem z wnioskiem o pozwolenie.
4.
Wydane pozwolenia są ważne w całej Wspólnocie.
5.
Nie stosuje się art. 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000.
W tym celu, w rubryce 19 pozwoleń umieszcza się cyfrę "0".
6.
Niezależnie od przepisów sekcji 4 tytułu III rozporządzenia (WE) nr 1291/2000 dotyczących zwalniania zabezpieczeń, zabezpieczenie określone w ust. 3 nie jest zwolnione do czasu przedstawienia dowodów na to, że posiadacz pozwolenia był komercyjnie i logistycznie odpowiedzialny za zakup, transport i odprawę dopuszczającą do swobodnego obrotu odnośnych zwierząt.
Dowody te składają się co najmniej z:
a) oryginału lub potwierdzonej kopii faktury wystawionej na posiadacza pozwolenia przez sprzedawcę lub jego przedstawiciela posiadających siedzibę w kraju trzecim wywozu, jak również dowodu zapłaty dokonanej przez posiadacza pozwolenia lub otwarcia przez niego nieodwołalnej akredytywy dokumentowej na rzecz sprzedawcy,
b) konosamentu lub, w stosownych przypadkach, dokumentu przewozu drogą lądową lub powietrzną wystawionego na posiadacza pozwolenia i obejmującego odnośne zwierzęta,
c) dokumentu poświadczającego, że towar został zgłoszony o dopuszczenie do swobodnego obrotu, z zaznaczeniem nazwiska lub nazwy i adresu posiadacza jako odbiorcy.
Artykuł 8
Przywiezione zwierzęta kwalifikują się do zwolnienia z opłat celnych zgodnie z art. 1, na podstawie świadectwa przewozowego EUR.1 wydanego przez kraj wywozu zgodnie z Protokołem 4 załączonym do Układu Europejskiego z Bułgarią lub deklaracji na fakturze sporządzonej przez eksportera zgodnie z tym Protokołem.
Artykuł 9
Z zastrzeżeniem przepisów niniejszego rozporządzenia, obowiązują rozporządzenia (WE) nr 1445/95 i (WE) nr 1291/2000.
Artykuł 10
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1218/2005
z dnia 28 lipca 2005 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania, przewidzianego w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1182/2005, kontyngentu taryfowego na przywóz żywego bydła o wadze przekraczającej 160 kg i pochodzącego ze Szwajcarii
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], w szczególności jego art. 32,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1182/2005 z dnia 18 lipca 2005 r. przyjmujące autonomiczne i przejściowe środki w celu otwarcia wspólnotowego kontyngentu taryfowego na przywóz bydła żywego pochodzącego ze Szwajcarii [2] przewiduje ustanowienie wspólnotowego bezcłowego kontyngentu taryfowego na zasadzie autonomicznej i przejściowej na okres od daty wejścia w życie tego rozporządzenia do dnia 31 grudnia 2005 r. na przywóz 2300 sztuk żywego bydła o wadze przekraczającej 160 kg i pochodzących ze Szwajcarii.
(2) W celu przydziału kontyngentu taryfowego i biorąc pod uwagę produkty nim objęte, uznaje się za właściwe zastosowanie metody jednoczesnego rozpatrywania, o której mowa w art. 32 ust. 2 tiret drugie rozporządzenia (WE) nr 1254/1999.
(3) Do korzystania z tych kontyngentów kwalifikuje się żywe zwierzęta, które muszą pochodzić ze Szwajcarii, zgodnie z zasadami określonymi w art. 4 Umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie handlu produktami rolnymi [3] (dalej zwanej "Umową").
(4) W celu zapobiegania spekulacji, ilości dostępne w ramach kontyngentu powinny być udostępnione podmiotom gospodarczym, które są w stanie wykazać, że faktycznie zajmują się handlem z krajami trzecimi na znaczną skalę.
Mając to na uwadze oraz dla zapewnienia skutecznego zarządzania, odnośni handlowcy powinni spełniać wymóg przywozu co najmniej 50 sztuk zwierząt w okresie od dnia 1 maja 2004 r. do dnia 30 kwietnia 2005 r., zważywszy na fakt, że przesyłkę 50 zwierząt można uznać za zwykły ładunek.
Z doświadczenia wynika, że zakup pojedynczej partii towaru jest minimalnym wymogiem, aby transakcja była uważana za rzeczywistą i opłacalną.
(5) W celu umożliwienia weryfikacji tych kryteriów, wnioski należy składać w Państwie Członkowskim, w którym dany importer jest wpisany do rejestru VAT.
(6) W celu zapobiegania spekulacji, należy odmówić dostępu do kontyngentu importerom nie zajmującym się już handlem żywym bydłem w dniu 1 stycznia 2005 r.
Ponadto należy ustalić kwotę zabezpieczenia z tytułu praw do przywozu, pozwolenia nie powinny podlegać przeniesieniu oraz pozwolenia na przywóz powinny być wydawane podmiotom gospodarczym wyłącznie w odniesieniu do ilości, na które zostały im przyznane prawa do przywozu.
(7) W celu zapewnienia bardziej wyrównanego dostępu do kontyngentu, przy jednoczesnym utrzymaniu opłacalnej z punktu widzenia handlowego liczby zwierząt przypadających na jeden wniosek, należy ustalić górny i dolny limit w odniesieniu do liczby zwierząt objętych każdym wnioskiem.
(8) Należy ustalić, że prawa do przywozu są przydzielane po upływie okresu rozpatrzenia oraz, gdzie właściwe, z zastosowaniem ustalonego współczynnika redukcji, wyrażonego w procentach.
(9) Zgodnie z art. 29 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999 ustaleniami tymi powinno się zarządzać z wykorzystaniem pozwoleń na przywóz. W tym celu należy ustanowić zasady składania wniosków oraz zakres informacji podawanych we wnioskach i w pozwoleniach, w miarę potrzeby, jako uzupełnienie lub na zasadzie odstępstwa od niektórych przepisów rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1291/2000 z dnia 9 czerwca 2000 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na wywóz i przywóz oraz świadectw o wcześniejszym ustaleniu refundacji dla produktów rolnych [4] oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 1445/95 z dnia 26 czerwca 1995 r. w sprawie zasad stosowania pozwoleń na przywóz i na wywóz w sektorze wołowiny i cielęciny oraz uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 2377/80 [5].
(10) Aby zobowiązać podmioty gospodarcze do ubiegania się o pozwolenia na przywóz w odniesieniu do wszystkich przyznanych praw do przywozu, należy ustanowić, że w wypadku zabezpieczenia z tytułu praw do przywozu, taki wniosek powinien stanowić podstawowy wymóg w rozumieniu rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2220/85 z dnia 22 lipca 1985 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu zabezpieczeń w odniesieniu do produktów rolnych [6].
(11) Z doświadczenia wynika, że właściwe zarządzanie kontyngentem wymaga również, aby posiadacz pozwolenia był faktycznym importerem.
Dlatego taki importer powinien czynnie uczestniczyć w zakupie, transporcie i przywozie zwierząt.
Udokumentowanie tych czynności powinno zatem również stanowić zasadniczy wymóg w odniesieniu do zabezpieczenia pozwoleń.
(12) W celu zapewnienia ścisłej kontroli statystycznej zwierząt przywożonych w ramach kontyngentu, tolerancja, o której mowa w art. 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000 nie powinna mieć zastosowania.
(13) W celu zapewnienia sprawnego funkcjonowania zarządzania kwotą należy przewidzieć, że niniejsze rozporządzenie stosuje się z dniem wejścia w życie rozporządzenia (WE) nr 1182/2005.
(14) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejszym ustanawia się wspólnotowy bezcłowy kontyngent taryfowy, na zasadzie autonomicznej i przejściowej, na okres od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia do dnia 31 grudnia 2005 r. na przywóz 2300 sztuk każdego żywego bydła pochodzącego ze Szwajcarii, o wadze powyżej 160 kg, objętego kodami CN 01029041, 01029049, 01029051, 01029059, 01029061, 01029069, 01029071 lub 01029079.
Kontyngentowi taryfowemu nadaje się numer zlecenia 09.4203.
2.
W odniesieniu do produktów wymienionych w ust. 1 stosuje się reguły pochodzenia przewidziane w art. 4 Umowy.
Artykuł 2
1.
Do korzystania z kontyngentu przewidzianego w art. 1 kwalifikują się osoby fizyczne lub prawne, które w momencie składania wniosku o pozwolenie na przywóz udowodnią w stopniu wystarczającym dla właściwych władz odnośnego Państwa Członkowskiego, że dokonały przywozu co najmniej 50 sztuk zwierząt objętych kodami CN 010210 i 010290 w okresie od dnia 1 maja 2004 r. do dnia 30 kwietnia 2005 r.
Wnioskodawcy muszą być wpisani do krajowego rejestru płatników VAT.
2.
Dowód przywozu stanowi wyłącznie dokument celny dopuszczenia do swobodnego obrotu, podpisany przez władze celne i zawierający odniesienie do zainteresowanego wnioskodawcy jako odbiorcy.
Państwa Członkowskie mogą przyjmować kopie powyższych dokumentów, o których mowa w pierwszym akapicie, których zgodność z oryginałem potwierdziły właściwe władze.
W przypadku przyjmowania takich kopii, Państwa Członkowskie powiadamiają o tym fakcie w odniesieniu do każdego z odnośnych wnioskodawców w ramach komunikatu, o którym mowa w art. 3 ust. 5.
3.
Podmioty gospodarcze, które w dniu 1 stycznia 2005 r. zaprzestały działalności handlowej z krajami trzecimi w sektorze wołowiny i cielęciny, nie kwalifikują się do przyznania kontyngentu.
4.
Spółka utworzona poprzez połączenie spółek, z których każda wykazuje przywozy referencyjne zgodne z minimalną ilością wskazaną w ust. 1, może wykorzystać te przywozy referencyjne jako podstawę do składania wniosku.
Artykuł 3
1.
Wnioski o przyznanie uprawnień do przywozu można przedstawiać jedynie w tym Państwie Członkowskim, w którym wnioskodawca jest zarejestrowany dla celów podatku VAT.
2.
Wnioski o przyznanie uprawnień do przywozu muszą obejmować co najmniej 50 sztuk zwierząt i nie mogą obejmować więcej niż 5 % całkowitej ilości dostępnej do wykorzystania.
W przypadkach, w których wnioski przewyższają procent określony w pierwszym akapicie, nadwyżka nie jest rozpatrywana.
3.
Wnioski o przyznanie uprawnień do przywozu składa się do godz. 13:00 czasu brukselskiego, 10 dnia roboczego następującego po dniu opublikowania niniejszego rozporządzenia w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
4.
Każdy wnioskodawca może złożyć tylko jeden wniosek w odniesieniu do kontyngentu, o którym mowa w art. 1 ust. 1.
Jeżeli ten sam wnioskodawca składa więcej niż jeden wniosek, wszystkie wnioski przez niego złożone uznaje się za niespełniające warunków przyjęcia.
5.
Po weryfikacji przedstawionych dokumentów Państwa Członkowskie przekazują Komisji, najpóźniej do 10 dnia roboczego od ostatecznego terminu składania wniosków, listę wnioskodawców i ich adresy oraz ilości, o które wnioskują.
Wszystkie zawiadomienia, w tym również wnioski puste, są przekazywane za pośrednictwem faksu lub poczty elektronicznej z wykorzystaniem formularza wzorcowego w załączniku I do niniejszego rozporządzenia w przypadkach, w których wnioski zostały rzeczywiście złożone.
Artykuł 4
1.
Po zawiadomieniu, o którym mowa w art. 3 ust. 5, Komisja decyduje możliwie jak najszybciej, w jakim zakresie możliwa jest realizacja wniosków.
2.
Jeśli ilości objęte wnioskami, o których mowa w art. 3, przekraczają dostępne ilości, Komisja jednorazowo ustala jednolity współczynnik redukcji, który stosuje się do wnioskowanych ilości.
W przypadkach, w których zastosowanie współczynnika redukcji, o którym mowa w pierwszym akapicie, daje wynik poniżej 50 sztuk na wniosek, dostępna ilość będzie przyznana przez odnośne Państwo Członkowskie w drodze losowania uprawnień do przywozu obejmujących 50 sztuk bydła.
Jeżeli pozostała ilość jest mniejsza niż 50 sztuk, przyznaje się jednorazowe uprawnienie do przywozu tej ilości.
Artykuł 5
1.
Zabezpieczenie odnoszące się do uprawnienia do przywozu wynosi 3 EUR od sztuki bydła.
Musi być ono złożone właściwej władzy wraz z wnioskiem o przyznanie pozwolenia na przywóz.
2.
Wnioski o wydanie pozwolenia na przywóz muszą być sporządzone w odniesieniu do przydzielonej ilości.
Ten obowiązek stanowi podstawowy wymóg w rozumieniu art. 20 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2220/85.
3.
Jeżeli zastosowanie współczynnika redukcji, o którym mowa w art. 4 ust. 2, spowoduje zmniejszenie liczby przydzielonych uprawnień do przywozu w stosunku do wnioskowanych, złożone zabezpieczenie zostanie bezzwłocznie zwolnione w proporcjonalnej części.
Artykuł 6
1.
Przywóz przyznanych ilości odbywa się za okazaniem co najmniej jednego pozwolenia na przywóz.
2.
Wnioski o pozwolenie na przywóz mogą być składane tylko w tym Państwie Członkowskim, w którym wnioskodawca złożył wniosek o uprawnienie do przywozu i je uzyskał w ramach kontyngentu.
Każde wystawienie pozwolenia na przywóz powoduje odpowiednie zmniejszenie puli uzyskanych uprawnień do przywozu.
3.
Pozwolenie na przywóz wydaje się na wniosek i wystawia na nazwę podmiotu gospodarczego, który otrzymał uprawnienie do przywozu.
4.
Wnioski o pozwolenia na przywóz i pozwolenia zawierają następujące informacje:
a) w polu 8, kraj pochodzenia;
b) w polu 16, co najmniej jeden spośród następujących kodów CN:
01029041, 01029049, 01029051, 01029059, 01029061, 01029069, 01029071 lub 01029079;
c) w polu 20, numer zlecenia kontyngentu (09.4203) oraz przynajmniej jeden z zapisów wymienionych w załączniku II.
Pozwolenia nakładają obowiązek przywozu z krajów wymienionych w polu 8.
Artykuł 7
1. Nie naruszając przepisów art. 9 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000, pozwolenia na przywóz wystawione zgodnie z niniejszym rozporządzeniem nie podlegają przeniesieniu i nadają prawa w odniesieniu do kontyngentów taryfowych wyłącznie jeżeli są wystawione na tę samą nazwę lub nazwisko oraz na ten sam adres, które widnieją jako dane odbiorcy w towarzyszących deklaracjach celnych dopuszczających do wolnego obrotu.
2.
Żadne pozwolenie na przywóz nie jest ważne po dniu 31 grudnia 2005 r.
3.
Zabezpieczenie odnoszące się do pozwolenia na przywóz wynosi 20 EUR od sztuki bydła i jest wnoszone przez wnioskodawcę wraz ze złożeniem wniosku o przyznanie pozwolenia.
4.
Wydane zezwolenia są ważne na terytorium całej Wspólnoty.
5. Zgodnie z art. 50 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000, od wszelkich ilości przywiezionych ponad ilość wskazaną w pozwoleniu na przywóz pobiera się pełne cło wynikające ze Wspólnej Taryfy Celnej obowiązujące w dniu przyjęcia deklaracji celnej o dopuszczeniu do wolnego obrotu.
6.
Nie naruszając przepisów sekcji 4 tytułu III rozporządzenia (WE) nr 1291/2000, zabezpieczenie nie zostanie zwolnione do czasu przedstawienia dowodów na to, że posiadacz pozwolenia był komercyjnie i logistycznie odpowiedzialny za zakup, transport i odprawę dopuszczającą do swobodnego obrotu zwierząt.
Takie dowody zawierają co najmniej:
a) oryginał lub potwierdzoną kopię faktury wystawionej na posiadacza pozwolenia przez sprzedawcę lub jego przedstawiciela, posiadających siedzibę w kraju trzecim wywozu, jak również dowód zapłaty wniesionej przez posiadacza pozwolenia lub otwarcia przez niego akredytywy dokumentowej na rzecz sprzedawcy;
b) dokument przewozowy, wystawiony na posiadacza pozwolenia na odnośne zwierzęta,
c) dokumentu poświadczającego, że towar został zgłoszony o dopuszczenie do swobodnego obrotu, z zaznaczeniem nazwiska lub nazwy i adresu posiadacza jako odbiorcy.
Artykuł 8
Rozporządzenia (WE) nr 1291/2000 i (WE) nr 1445/95 mają zastosowanie z zastrzeżeniem przepisów niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 9
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Niniejsze rozporządzenie stosuje się od daty wejścia w życie rozporządzenia (WE) nr 1182/2005.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1219/2005
z dnia 28 lipca 2005 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1623/2000 ustanawiające szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wina w odniesieniu do mechanizmów rynkowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [1], w szczególności jego art. 33 i 36,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W ramach programu pomocy dotyczącego moszczu wykorzystywanego do wzbogacania win, art. 13 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1623/2000 [2], przewiduje odstępstwo dla moszczu pochodzącego z innych stref uprawy winorośli niż strefa C III, które przestaje obowiązywać z końcem roku gospodarczego 2004/2005.
W oczekiwaniu na głębsze zmiany tego programu pomocy w ramach przewidzianej reformy wspólnej organizacji rynku wina, należy przedłużyć okres obowiązywania tego odstępstwa do końca roku gospodarczego 2006/2007.
(2) Artykuły 45, 59 i 61 rozporządzenia (WE) nr 1623/2000 określają niektóre terminy związane z destylacją produktów ubocznych pochodzących z produkcji wina.
Mając na uwadze bardzo duże zbiory w roku gospodarczym 2004/2005, w niektórych Państwach Członkowskich powstały trudności praktyczne dotyczące zakończenia tej destylacji w przewidzianych terminach.
Konieczna okazuje się zatem zmiana tych terminów.
(3) Artykuł 52 rozporządzenia (WE) nr 1623/2000 przewiduje odstępstwo od systemu destylacji w odniesieniu do win wyprodukowanych z winogron, które zostały sklasyfikowane jednocześnie jako odmiany winorośli właściwej oraz jako odmiany przeznaczone do produkcji wódki destylowanej z wina posiadającej nazwę pochodzenia, w odniesieniu do lat gospodarczych 2001/2002 do 2004/2005.
W oczekiwaniu na głębsze zmiany tego systemu pomocy w ramach przewidzianej reformy wspólnej organizacji rynku wina, należy przedłużyć okres obowiązywania tej zmiany do końca roku gospodarczego 2006/2007.
(4) Artykuł 63a rozporządzenia (WE) nr 1623/2000 dotyczący destylacji wina do produkcji alkoholu spożywczego określa procentową wartość produkcji, która może być przedmiotem destylacji dokonywanej przez producentów.
Niezbędne jest określenie tej wartości procentowej na rok gospodarczy 2005/2006.
(5) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1623/2000.
(6) Ponieważ następny rok winiarski rozpoczyna się dnia 1 sierpnia 2005 r., niniejsze rozporządzenie powinno mieć zastosowanie również od tego dnia.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wina,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Do rozporządzenia (WE) nr 1623/2000 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 13 ust. 1 akapit drugi słowa "w latach winiarskich 2003/2004 do 2004/2005" zastępuje się słowami "w latach winiarskich 2003/2004 do 2006/2007".
2) Do art. 45 ust. 1 dodaje się akapit w brzmieniu:
"W drodze odstępstwa od akapitu pierwszego w odniesieniu do roku gospodarczego 2004/2005 zmienia się określoną w akapicie pierwszym datę na dzień 31 sierpnia następnego roku gospodarczego.".
3) W art. 52 ust. 1 akapit czwarty słowa "w latach winiarskich 2001/2002 do 2004/2005" zastępuje się słowami "w latach winiarskich 2001/2002 do 2006/2007".
4) Do art. 59 dodaje się akapit w brzmieniu:
"W drodze odstępstwa od akapitu pierwszego w odniesieniu do roku gospodarczego 2004/2005 zmienia się określoną we wspomnianym akapicie datę na dzień 15 września następnego roku gospodarczego.".
5) Do art. 61 ust. 3 dodaje się akapit w brzmieniu:
"Jednak w odniesieniu do roku gospodarczego 2004/2005 zmienia się określoną w akapicie pierwszym datę na dzień 15 września następnego roku gospodarczego.".
6) W art. 63a ust. 2 akapit pierwszy ostatnie zdanie otrzymuje następujące brzmienie:
"W latach gospodarczych 2004/2005 i 2005/2006 tę wartość procentową ustala się na 25 %".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1220/2005
z dnia 28 lipca 2005 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1279/98 w odniesieniu do niektórych kontyngentów taryfowych na produkty z wołowiny i cielęciny pochodzące z Bułgarii
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], w szczególności jego art. 32 ust. 1 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Rady 2003/286/WE z dnia 8 kwietnia 2003 r. w sprawie zawarcia Protokołu dostosowującego aspekty handlowe Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z jednej strony, a Republiką Bułgarii z drugiej strony, w celu uwzględnienia wyników negocjacji między Stronami w sprawie nowych wzajemnych koncesji rolnych [2] przewiduje koncesje w odniesieniu do przywozu wołowiny oraz cielęciny w ramach kontyngentów taryfowych otwartych na mocy tego Układu.
(2) Przepisy wykonawcze do tych kontyngentów taryfowych zostały przyjęte w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1279/98 z dnia 19 czerwca 1998 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania kontyngentów taryfowych na wołowinę i cielęcinę, przewidzianych w decyzjach Rady (WE) nr 2003/286/WE i 2003/18/WE dla Bułgarii oraz Rumunii [3].
(3) Decyzja Rady i Komisji 2005/430/WE z dnia 18 kwietnia 2005 r. w sprawie zawarcia Protokołu dodatkowego do Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z jednej strony, a Republiką Bułgarii z drugiej strony, celem uwzględnienia przystąpienia do Unii Europejskiej Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej [4] przewiduje dodatkowe koncesje w odniesieniu do produktów z wołowiny i cielęciny.
(4) Należy przyjąć środki konieczne do otwarcia koncesji dotyczących produktów z wołowiny i cielęciny oraz odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1279/98.
(5) Ponadto art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1279/98 stanowi, że wnioski o pozwolenia można składać wyłącznie w ciągu pierwszych 10 dni każdego z okresów określonych w art. 2 rozporządzenia. Na okres od dnia 1 lipca 2005 r. do dnia 31 grudnia 2005 r. należy odstąpić od tego przepisu ze względu na datę wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. W drodze odstępstwa od art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1279/98 wnioski o pozwolenia na przywóz na okres od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia do dnia 31 grudnia 2005 r. są składane w ciągu pierwszych 10 dni roboczych po opublikowaniu niniejszego rozporządzenia w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, do godziny 13:00 czasu środkowoeuropejskiego dziesiątego dnia roboczego.
2. Wnioski o pozwolenia złożone w ciągu pierwszych 10 dni lipca 2005 r. zgodnie z art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1279/98 są traktowane jak wnioski, o których mowa w ust. 1.
3.
Załączniki I i II do rozporządzenia (WE) nr 1279/98 zastępuje się tekstem znajdującym się w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1221/2005
z dnia 28 lipca 2005 r.
ustalające stawki refundacji mające zastosowanie do niektórych przetworów mlecznych wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 15 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 31 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 31 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 przewiduje, że różnice między cenami produktów objętych art. 1 lit. a), b), c), d), e) i g) tego rozporządzenia na światowym rynku a cenami we Wspólnocie mogą być pokryte refundacją wywozową.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1043/2005 z dnia 30 czerwca 2005 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 3448/93 w odniesieniu do systemu przyznawania refundacji wywozowych dla niektórych produktów rolnych wywożonych w postaci towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu oraz kryteriów dla ustalania wysokości kwot takich refundacji [2] określa produkty, w stosunku do których ustala się stawkę refundacji, którą stosuje się dla tych produktów wywożonych jako towary objęte załącznikiem II do rozporządzenia (WE) nr 1255/1999.
(3) Zgodnie z art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1043/2005 stawkę refundacji na 100 kilogramów danych produktów podstawowych ustala się co miesiąc.
(4) Jednakże w przypadku niektórych przetworów mlecznych wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu istnieje niebezpieczeństwo naruszenia podjętych zobowiązań dotyczących wcześniejszego ustalania wysokich stawek refundacji.
Dlatego konieczne jest podjęcie stosownych środków ostrożności, aby zapobiec takiemu niebezpieczeństwu nie wykluczając przy tym zawierania długoterminowych kontraktów.
Ustanowienie konkretnych stawek na wcześniejsze ustalanie refundacji dotyczących tych produktów powinno umożliwić osiągnięcie tych dwóch celów.
(5) Artykuł 15 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1043/2005 przewiduje, że przy ustalaniu stawek refundacji należy uwzględnić w stosownych przypadkach refundacje produkcyjne, pomoc finansową oraz inne środki o skutku równoważnym, stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich zgodnie z rozporządzeniem w sprawie wspólnej organizacji rynku danego produktu w odniesieniu do produktów podstawowych objętych załącznikiem I do rozporządzenia (WE) nr 1043/2005 lub do produktów powiązanych.
(6) Artykuł 12 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 przewiduje wypłatę pomocy w odniesieniu do mleka odtłuszczonego przetworzonego na kazeinę wyprodukowanego na terenie Wspólnoty, pod warunkiem że wymienione mleko i wyprodukowana z niego kazeina spełniają odpowiednie standardy.
(7) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2571/97 z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie sprzedaży masła po cenach obniżonych oraz przyznawania pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i koncentratu masła przeznaczonych do wykorzystania w produkcji ciast, lodów i innych środków spożywczych [3] przewiduje, że masło i śmietana po obniżonych cenach powinny być udostępnione dla przemysłu produkującego niektóre towary.
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Stawki refundacji obowiązujące w odniesieniu do produktów podstawowych objętych załącznikiem I do rozporządzenia (WE) nr 1043/2005 i art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 oraz wywożonych jako towary objęte załącznikiem II do rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 ustala się zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 29 lipca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1222/2005
z dnia 28 lipca 2005 r.
ustalające stawki refundacji do niektórych produktów zbożowych i ryżu wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
Uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1785/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [2], w szczególności jego art. 14 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 13 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 oraz art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003 stanowią, że różnica między notowaniami lub cenami produktów wymienionych w art. 1 każdego z tych rozporządzeń na rynku światowym a cenami wewnątrz Wspólnoty może zostać pokryta refundacją wywozową.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1043/2005 z dnia 30 czerwca 2005 r. wdrażające rozporządzenie Rady (WE) nr 3448/93 w odniesieniu do systemu przyznawania refundacji wywozowych do niektórych produktów rolnych wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu oraz kryteria ustalania wysokości sum takich refundacji [3], określa produkty, dla których należy ustalić stawkę refundacji stosowaną w przypadku, jeśli produkty te są wywożone jako towary wymienione odpowiednio w załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 1784/92 lub w załączniku IV do rozporządzenia (WE) nr 1785/2003.
(3) Zgodnie z art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1043/2005, stawkę refundacji na 100 kilogramów każdego z omawianych produktów podstawowych ustala się co miesiąc.
(4) Ustalenie z wyprzedzeniem wysokich stawek refundacji może zagrozić zobowiązaniom podjętym w odniesieniu do refundacji, które mogą zostać przyznane do wywozów produktów rolnych należących do towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu.
W takich sytuacjach, niezbędne jest zatem podjęcie środków ostrożności, nie stanowiąc jednak przeszkody dla zawierania umów długoterminowych.
Ustalenie specjalnej stawki refundacji dla celów ustalenia refundacji z wyprzedzeniem jest środkiem, który pozwala na osiągnięcie tych różnych celów.
(5) Uwzględniając porozumienie pomiędzy Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki w sprawie wywozów produktów z ciasta makaronowego ze Wspólnoty do Stanów Zjednoczonych, przyjęte decyzją Rady 87/482/EWG [4], niezbędne jest zróżnicowanie refundacji do produktów objętych kodami CN 19021100 i 190219 ze względu na ich miejsce przeznaczenia.
(6) Zgodnie z art. 15 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 1043/2005, należy ustalić obniżoną stawkę refundacji wywozowej, uwzględniając wysokość mającej zastosowanie refundacji wywozowej, zgodnie z rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 1722/93 [5], dla rozpatrywanych produktów podstawowych, stosowaną w zakładanym okresie wytworzenia towarów.
(7) Napoje alkoholowe uważane są za mniej wrażliwe na cenę zbóż stosowanych do produkcji tych napojów.
Niemniej jednak, Protokół 19 do Aktu Przystąpienia Zjednoczonego Królestwa, Irlandii i Danii stanowi, że należy uchwalić środki niezbędne w celu ułatwienia stosowania zbóż wspólnotowych do produkcji napojów alkoholowych pozyskiwanych ze zbóż.
Konieczne jest zatem dostosowanie stawki refundacji stosowanej odpowiednio do zbóż wywożonych jako napoje alkoholowe.
(8) Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Stawki refundacji stosowane do produktów podstawowych wymienionych w załączniku A do rozporządzenia (WE) nr 1043/2005 i w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 lub w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003 i wywożonych jako towary wymienione odpowiednio w załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 lub w załączniku IV do rozporządzenia (WE) nr 1785/2003, ustala się na poziomie podanym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 29 lipca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1223/2005
z dnia 28 lipca 2005 r.
ustalające stawki refundacji do niektórych produktów sektora cukru wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku cukru [1], w szczególności jego art. 27 ust. 5 lit. a) oraz ust. 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 27 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 stanowi, iż różnica między cenami na rynku światowym produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 lit. a), c), d), f), g) i h) tego rozporządzenia a cenami wewnątrz Wspólnoty może zostać pokryta refundacją wywozową, gdy produkty te są wywożone jako towary wymienione w załączniku V do wymienionego rozporządzenia.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1043/2005 z dnia 30 czerwca 2005 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 3448/93 w odniesieniu do systemu przyznawania refundacji wywozowych dla niektórych produktów rolnych wywożonych w postaci towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu oraz kryteriów dla ustalania wysokości kwot takich refundacji [2], określa produkty, dla których należy ustalić stawkę refundacji, stosowaną w przypadku, gdy produkty te są wywożone jako towary wymienione w załączniku V do rozporządzenia (WE) nr 1260/2001.
(3) Zgodnie z art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1043/2005, stawkę refundacji ustala się co miesiąc na 100 kg każdego z rozpatrywanych produktów podstawowych.
(4) Artykuł 27 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 stanowi, że refundacja wywozowa do produktu będącego składnikiem towaru nie może być wyższa niż ta obowiązująca w stosunku do tego samego produktu wywożonego bez dalszego przetwarzania.
(5) Zważywszy na fakt, iż obecnie niemożliwe jest określenie sytuacji na rynku w ciągu kilku następnych miesięcy, refundacje, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu, mogą być ustalone z wyprzedzeniem.
(6) Ustalenie z wyprzedzeniem wysokich stawek refundacji może zagrozić zobowiązaniom podjętym w odniesieniu do refundacji, które mogą zostać przyznane do wywozów produktów rolnych należących do towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu.
W takich sytuacjach, niezbędne jest zatem zastosowanie środków ostrożności, nie stanowiąc jednak przeszkody dla zawierania umów długoterminowych.
Ustalenie określonej stawki refundacji dla celów ustalenia refundacji z wyprzedzeniem jest środkiem, który pozwala na osiągnięcie tych różnych celów.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Stawki refundacji stosowane do produktów podstawowych wymienionych w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 1043/2005 i w art. 1 ust. 1 oraz ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 i wywożonych jako towary wymienione w załączniku V do rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, ustala się na poziomie podanym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 29 lipca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1224/2005
z dnia 28 lipca 2005 r.
ustalające refundacje wywozowe w sektorze mleka i przetworów mlecznych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 31 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 31 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 różnica między cenami w handlu międzynarodowym produktów określonych w art. 1 wymienionego rozporządzenia a cenami tych produktów we Wspólnocie może być pokryta przez refundacje wywozowe w ramach ograniczeń wynikających z porozumień zawartych zgodnie z art. 300 Traktatu.
(2) Zgodnie z postanowieniami rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 refundacje do produktów określonych w art. 1 wymienionego rozporządzenia, wywiezionych w stanie naturalnym, powinny zostać ustalone, uwzględniając:
- sytuację rynkową i tendencje rozwoju na rynku wspólnotowym, w odniesieniu do ceny i dostępności mleka i przetworów mlecznych oraz, w handlu międzynarodowym, w odniesieniu do cen mleka i przetworów mlecznych,
- najbardziej korzystne koszty wprowadzania do obrotu i koszty transportu z rynków Wspólnoty do portów lub innych miejsc wywozu ze Wspólnoty, jak również koszty wysyłki do krajów przeznaczenia,
- cele wspólnej organizacji rynków mleka i przetworów mlecznych, które obejmują zapewnienie zrównoważonej sytuacji i naturalnego rozwoju cen i handlu,
- ograniczenia wynikające z porozumień zawartych zgodnie z art. 300 Traktatu,
- potrzebę unikania zakłóceń na rynku Wspólnoty,
- aspekt ekonomiczny przewidywanych wywozów.
(3) Zgodnie z art. 31 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 ceny we Wspólnocie ustalane są z uwzględnieniem obecnych cen, które są najkorzystniejsze w odniesieniu do wywozu, a ceny w handlu międzynarodowym ustalane są z uwzględnieniem w szczególności:
a) cen na rynkach krajów trzecich;
b) najkorzystniejszych cen w krajach trzecich docelowych, dla przywozu pochodzącego z kraju trzeciego;
c) cen producenta odnotowanych w eksportujących krajach trzecich, biorąc pod uwagę, gdzie to stosowne, subsydia przyznawane przez te kraje;
d) ceny oferowane na bazie franco granica.
(4) Według art. 31 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 sytuacja na rynku światowym lub specyficzne wymagania pewnych rynków mogą uczynić koniecznym zróżnicowanie refundacji do produktów określonych w art. 1 wymienionego rozporządzenia w zależności od miejsca przeznaczenia.
(5) Artykuł 31 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 przewiduje, że lista produktów, do których udziela się refundacji wywozowej, i wysokość tej refundacji są ustalane nie rzadziej niż raz na cztery tygodnie. Wysokość refundacji może jednak być utrzymana na tym samym poziomie przez ponad cztery tygodnie.
(6) Zgodnie z art. 16 rozporządzenia Komisji (WE) nr 174/1999 z dnia 26 stycznia 1999 r. ustanawiającego specjalne szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 804/68 w odniesieniu do pozwoleń na wywóz i refundacji wywozowych do mleka i przetworów mlecznych [2], refundacja przyznana na przetwory mleczne z dodatkiem cukru odpowiada sumie dwóch składników; celem pierwszego jest uwzględnienie ilości produktu mlecznego, wyliczany jest on przez pomnożenie podstawowej stawki refundacji przez zawartość produktu mlecznego w całym produkcie; celem drugiego jest uwzględnienie ilości dodanej sacharozy, wyliczany jest on przez pomnożenie zawartości sacharozy w całym produkcie przez podstawową stawkę refundacji obowiązującą w dniu wywozu produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. d) rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [3]. Niemniej jednak ten ostatni składnik jest uwzględniany, wyłącznie w przypadku gdy sacharoza dodana do produktu została wytworzona z cukru z buraków lub trzciny ze zbiorów pochodzących z obszaru Wspólnoty.
(7) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 896/84 [4], przewiduje uzupełniające przepisy w odniesieniu do przyznawania refundacji w trakcie przechodzenia z jednego roku gospodarczego na drugi. Te postanowienia przewidują możliwość zróżnicowania refundacji w zależności od daty wytworzenia przetworów.
(8) W celu wyliczenia wysokości refundacji do serów topionych należy przewidzieć, że w przypadku gdy została dodana kazeina i/lub kazeiniany, nie należy uwzględniać tej ilości.
(9) Określając produkty i miejsca przeznaczenia kwalifikujące się do refundacji, należy wziąć pod uwagę, iż z jednej strony, konkurencyjna pozycja niektórych produktów Wspólnoty nie uzasadnia pobudzania ich wywozu, a z drugiej, że geograficzna bliskość niektórych terytoriów może stwarzać ryzyko zakłóceń w handlu i nadużyć.
(10) Zastosowanie tych zasad do aktualnej sytuacji rynkowej na rynku mleka i przetworów mlecznych, a w szczególności do cen tych przetworów we Wspólnocie i na rynku światowym prowadzi do ustalenia refundacji do tych przetworów w wysokości określonej w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
(11) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje wywozowe, o których mowa w art. 31 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999, do produktów wywożonych w stanie naturalnym ustalone są w wysokości określonej w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 29 lipca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1225/2005
z dnia 28 lipca 2005 r.
ustalające maksymalny poziom refundacji wywozowej do masła w ramach stałego zaproszenia do składania ofert przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 581/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/99 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 31 ust. 3, akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 581/2004 z dnia 26 marca 2004 r. w sprawie stałego zaproszenia do składania ofert przetargowych odnośnie do refundacji wywozowych do niektórych rodzajów masła [2] przewiduje otwarcie stałego przetargu.
(2) Zgodnie z art. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 580/2004 z dnia 26 marca 2004 r. ustanawiającym procedurę przetargową dotyczącą refundacji wywozowych do niektórych przetworów mlecznych [3] oraz po dokonaniu analizy ofert przedstawionych w odpowiedzi na ten przetarg, stosowne jest ustalenie maksymalnego poziomu refundacji wywozowej w okresie przetargowym kończącym się dnia 26 lipca 2005 r.
(3) Komitet Zarządzający ds. Mleka i Przetworów Mlecznych nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W ramach stałego przetargu otwartego rozporządzeniem (WE) nr 581/2004 w okresie przetargowym kończącym się dnia 26 lipca 2005 r. maksymalne kwoty refundacji dla produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 niniejszego rozporządzenia ustala się w załączniku do niniejszego rozporząd z enia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 29 lipca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1226/2005
z dnia 28 lipca 2005 r.
w sprawie nieprzyznania refundacji wywozowych dla mleka odtłuszczonego w proszku w ramach stałego zaproszenia do składania ofert przetargowych przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 582/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/99 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworόw mlecznych [1], w szczególności jego art. 31 ust. 3 akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 582/2004 z dnia 26 marca 2004 r. w sprawie stałego zaproszenia do składania ofert przetargowych odnośnie do refundacji wywozowych dla mleka odtłuszczonego w proszku [2] przewiduje otwarcie stałego przetargu.
(2) Zgodnie z art. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 580/2004 z dnia 26 marca 2004 r. ustanawiającego procedurę przetargową dotyczącą refundacji wywozowych do niektórych przetworόw mlecznych [3] oraz po dokonaniu analizy ofert przedstawionych w odpowiedzi na ten przetarg stosowne jest nieprzyznanie żadnych refundacji w okresie przetargowym kończącym się dnia 26 lipca 2005 r.
(3) Komitet Zarządzający ds. Mleka i Przetworów Mlecznych nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W ramach stałego przetargu otwartego rozporządzeniem (WE) nr 582/2004 przewiduje się w okresie przetargowym kończącym się dnia 26 lipca 2005 r. 15,00 EUR/100 kg jako maksymalną wysokość refundacji dla produktόw i krajόw przeznaczenia wymienionych w art. 1 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 29 lipca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1227/2005
z dnia 28 lipca 2005 r.
ustalające ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności przywozowych na melasę w sektorze cukru, stosowane od dnia 29 lipca 2005 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 24 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1422/95 z dnia 23 czerwca 1995 r. ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze dotyczące przywozu melasy w sektorze cukru i zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 785/68 [2], przewiduje, że cenę importową CIF melasy, ustaloną zgodnie z rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 785/68 [3], uważa się za "cenę reprezentatywną". Uważa się, że ta cena została ustalona dla jakości standardowej określonej w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 785/68.
(2) Dla celów ustalania cen reprezentatywnych, należy wziąć pod uwagę wszelkie informacje przewidziane w art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 785/68, z wyjątkiem przypadków przewidzianych w art. 4 wymienionego rozporządzenia, oraz, w przypadku gdy ma to zastosowanie, dla celów takiego ustalenia można zastosować metodę przewidzianą w art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 785/68.
(3) Dla celów dostosowania cen, nieodnoszącego się do jakości standardowej, należy, w zależności od jakości oferowanej melasy, zwiększyć lub zmniejszyć ceny w zależności od wyników otrzymanych w zastosowaniu art. 6 rozporządzenia (EWG) nr 785/68.
(4) Kiedy istnieje różnica między ceną spustową dla rozpatrywanego produktu a ceną reprezentatywną, należy ustalić dodatkowe należności przywozowe zgodnie z warunkami przewidzianymi w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1422/95.
W przypadku zawieszenia stosowania należności przywozowych w zastosowaniu art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1422/95, należy ustalić szczególne kwoty dla tych należności.
(5) Należy ustalić ceny reprezentatywne i dodatkowe należności celne w odniesieniu do przywozu rozpatrywanych produktów, zgodnie z art. 1 ust. 2 i art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1422/95.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ceny reprezentatywne i dodatkowe należności stosowane do przywozu produktów, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1422/95 są wskazane w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 29 lipca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1228/2005
z dnia 28 lipca 2005 r.
ustalające refundacje wywozowe do cukru białego i cukru surowego w stanie nieprzetworzonym
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 27 ust. 5 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 27 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, różnica między notowaniami lub cenami na rynku światowym produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. a) wymienionego rozporządzenia a cenami tych produktów we Wspólnocie może być pokryta przez refundacje wywozowe.
(2) Zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, refundacje do cukrów białego i surowego, niedenaturowanych i wywiezionych w stanie nieprzetworzonym muszą zostać ustalone przy uwzględnieniu sytuacji na rynku wspólnotowym i rynku światowym cukru, i w szczególności elementów kalkulacji cen i kosztów, o których mowa w art. 28 wymienionego rozporządzenia.
Zgodnie z tym samym artykułem, należy również uwzględnić gospodarcze aspekty proponowanego wywozu.
(3) W odniesieniu do cukru surowego, refundację należy ustalić dla jakości standardowej, która jest określona w załączniku I, pkt II rozporządzenia (WE) nr 1260/2001. Wymieniona refundacja jest ponadto ustalana zgodnie z art. 28 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001. Cukier krystaliczny został określony w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 2135/95 z dnia 7 września 1995 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania przyznawania refundacji wywozowych w sektorze cukru [2]. Kwotę tak obliczonej refundacji w odniesieniu do cukrów aromatyzowanych lub zawierających substancje barwiące należy zastosować do ich zawartości sacharozy, zatem należy ją ustalać w odniesieniu na 1 % tej zawartości.
(4) W przypadkach szczególnych kwota refundacji może być ustalona w instrumentach prawnych innego typu.
(5) Refundację należy ustalać co dwa tygodnie.
Można ją zmieniać w tym odstępie czasowym.
(6) Art. 27 ust. 5 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 przewiduje, że sytuacja na rynku światowym lub specyficzne wymagania pewnych rynków mogą uczynić koniecznym zróżnicowanie refundacji do produktów określonych w art. 1 wymienionego rozporządzenia w zależności od ich miejsca przeznaczenia.
(7) Znaczący i szybki wzrost preferencyjnego przywozu cukru pochodzącego z zachodnich krajów bałkańskich od początku 2001 r., oraz wywozu cukru ze Wspólnoty do tych krajów wydaje się być istotnie sztuczny.
(8) Aby uniknąć wszelkiego nadużycia w związku z ponownym przywozem do Wspólnoty produktów w sektorze cukru, dla których przyznano refundację wywozową, należy nie ustalać refundacji do produktów, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu w odniesieniu do wszystkich zachodnich krajów bałkańskich.
(9) Biorąc pod uwagę te informacje i aktualną sytuację na rynkach w sektorze cukru, a w szczególności notowania lub ceny cukru we Wspólnocie i na rynku światowym, należy ustalić refundację w odpowiedniej wysokości.
(10) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje, które przyznaje się do wywozu produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, w stanie nieprzetworzonym i niedenaturowanych, ustalone są zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 29 lipca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1229/2005
z dnia 28 lipca 2005 r.
ustalające refundacje wywozowe do syropów i niektórych innych produktów w sektorze cukru, wywożonych w stanie nieprzetworzonym
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 27 ust. 5 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 27 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, różnica między notowaniami lub cenami na rynku światowym produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. d) wymienionego rozporządzenia, a cenami tych produktów we Wspólnocie może być pokryta przez refundacje wywozowe.
(2) Zgodnie z art. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2135/95 z dnia 7 września 1995 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania przyznawania refundacji wywozowych w sektorze cukru [2], refundacja za 100 kg produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, będących przedmiotem wywozu, równa jest kwocie podstawowej pomnożonej przez zawartość sacharozy, powiększoną, jeżeli właściwe, o zawartość innych cukrów przemienionych na sacharozę. Tę zawartość sacharozy, stwierdzoną w odniesieniu do rozpatrywanego produktu, określa się zgodnie z przepisami art. 3 rozporządzenia (WE) nr 2135/95.
(3) Zgodnie z przepisami art. 30 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, podstawowa kwota refundacji w odniesieniu do sorbozy wywożonej w stanie nieprzetworzonym musi być równa podstawowej kwocie refundacji, pomniejszonej o jedną setną refundacji produkcyjnej obowiązującej, zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1265/2001 z dnia 27 czerwca 2001 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/2001 w odniesieniu do przyznawania refundacji produkcyjnych do niektórych produktów cukrowych stosowanych w przemyśle chemicznym [3], w odniesieniu do produktów wymienionych w Załączniku do tego ostatniego rozporządzenia.
(4) Zgodnie z przepisami art. 30 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, w odniesieniu do pozostałych produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. d) wymienionego rozporządzenia, wywożonych w stanie nieprzetworzonym, podstawowa kwota refundacji musi być równa jednej setnej kwoty ustalonej, biorąc pod uwagę różnicę między ceną interwencyjną dla cukru białego, obowiązującą w strefach Wspólnoty bez deficytu w trakcie miesiąca, dla którego została ustalona kwota podstawowa a notowaniami lub cenami cukru białego, stwierdzonymi na rynku światowym, oraz konieczność ustanowienia równowagi między wykorzystaniem produktów podstawowych Wspólnoty w celu wywozu produktów przetworzonych w przeznaczeniu do państw trzecich a wykorzystaniem produktów z tych krajów, dopuszczonych do obrotu na mocy ustaleń o uszlachetnianiu czynnym.
(5) W myśl art. 30 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, stosowanie kwoty podstawowej może być ograniczone do niektórych produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. d) wymienionego rozporządzenia.
(6) W myśl art. 27 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, istnieje możliwość zastosowania refundacji wywozowej do wywozu w stanie nieprzetworzonym produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. f), g) i h) wymienionego rozporządzenia. Poziom refundacji musi być określony dla 100 kg suchej masy, biorąc pod uwagę w szczególności refundację stosowaną do wywozu produktów określonych kodem CN 17023091, refundację stosowaną do wywozu produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 oraz aspekty gospodarcze proponowanego wywozu. W odniesieniu do produktów, o których mowa w lit. f) i g) wymienionego ust. 1, refundacji udziela się tylko produktom odpowiadającym warunkom określonym w art. 5 rozporządzenia (WE) nr 2135/95, a w odniesieniu do produktów, o których mowa w lit. h), refundacji udziela się tylko produktom odpowiadającym warunkom określonym w art. 6 rozporządzenia (WE) nr 2135/95.
(7) Wyżej wymienione refundacje muszą być ustalone raz na miesiąc. Mogą być zmieniane w tym odstępie czasowym.
(8) Artykuł 27 ust. 5 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 przewiduje, że sytuacja na rynku światowym lub specyficzne wymagania pewnych rynków mogą uczynić koniecznym zróżnicowanie refundacji do produktów określonych w art. 1 wymienionego rozporządzenia w zależności od ich miejsca przeznaczenia.
(9) Znaczący i szybki wzrost preferencyjnego przywozu cukru pochodzącego z zachodnich krajów bałkańskich od początku 2001 r., oraz wywozu cukru ze Wspólnoty do tych krajów wydaje się być istotnie sztuczny.
(10) Aby uniknąć wszelkiego nadużycia w związku z ponownym przywozem do Wspólnoty produktów w sektorze cukru, dla których przyznano refundację wywozową, nie należy ustalać refundacji do produktów, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu w odniesieniu do wszystkich zachodnich krajów bałkańskich.
(11) Biorąc pod uwagę te informacje, należy ustalić refundacje do rozpatrywanych produktów w odpowiedniej wysokości.
(12) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje, które przyznaje się do wywozu w stanie nieprzetworzonym produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. d), f), g) i h) rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, ustalone są zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 29 lipca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1230/2005
z dnia 28 lipca 2005 r.
ustalające maksymalne kwoty refundacji wywozowej do cukru białego przeznaczonego do niektórych państw trzecich w ramach 33. przetargu częściowego wykonanego w ramach stałego przetargu przewidzianego przez rozporządzenie (WE) nr 1327/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 27 ust. 5 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1327/2004 z dnia 19 lipca 2004 r. w sprawie stałego przetargu ustalającego opłaty wyrównawcze i/lub refundacje wywozowe do cukru białego na rok gospodarczy 2004/2005 [2] przystępuje się do przetargów częściowych w sprawie wywozu wspomnianego cukru do niektórych państw trzecich.
(2) Zgodnie z art. 9 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1327/2004, jeżeli właściwe, ustala się maksymalną kwotę refundacji wywozowej dla rozpatrywanego przetargu częściowego, biorąc pod uwagę w szczególności sytuację i przewidywany rozwój rynku cukru we Wspólnocie i na rynku światowym.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W 33. przetargu częściowym na cukier biały, wykonanym zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1327/2004, maksymalną kwotę refundacji wywozowej ustala się w wysokości 39,870 EUR/100 kg.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 29 lipca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1231/2005
z dnia 28 lipca 2005 r.
ustalające maksymalne kwoty refundacji wywozowej do cukru białego przeznaczonego do niektórych państw trzecich w ramach 1. przetargu częściowego wykonanego w ramach stałego przetargu przewidzianego przez rozporządzenie (WE) nr 1138/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 27 ust. 5 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1138/2005 z dnia 15 lipca 2005 r. w sprawie stałego przetargu ustalającego opłaty wyrównawcze i/lub refundacje wywozowe do cukru białego na rok gospodarczy 2005/2006 [2] przystępuje się do przetargów częściowych w sprawie wywozu wspomnianego cukru do niektórych państw trzecich.
(2) Zgodnie z art. 9 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1138/2005, jeżeli właściwe, ustala się maksymalną kwotę refundacji wywozowej dla rozpatrywanego przetargu częściowego, biorąc pod uwagę w szczególności sytuację i przewidywany rozwój rynku cukru we Wspólnocie i na rynku światowym.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W 1. przetargu częściowym na cukier biały, wykonanym zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1138/2005, maksymalną kwotę refundacji wywozowej ustala się w wysokości 41,620 EUR/100 kg.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 29 lipca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1232/2005
z dnia 28 lipca 2005 r.
ustalające maksymalne obniżenie opłat przywozowych na kukurydzę, w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 868/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 12 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na maksymalne obniżenie opłat przywozowych w odniesieniu do przywozu kukurydzy pochodzącej z krajów trzecich do Hiszpanii został ogłoszony rozporządzeniem Komisji (WE) nr 868/2005 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1839/95 [3], w myśl procedury przewidzianej w art. 25 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, Komisja może podjąć decyzję o ustaleniu maksymalnego obniżenia opłat przywozowych, uwzględniając w szczególności czynniki przewidziane w art. 6 i 7 rozporządzenia (WE) nr 1839/95. Przetarg wygrywa ten oferent lub oferenci, którego lub których oferta odpowiada poziomowi równemu maksymalnemu obniżeniu opłat przywozowych lub jest od niego niższa.
(3) Zastosowanie powyższych czynników do aktualnej sytuacji na danych rynkach zbóż prowadzi do ustalenia maksymalnego obniżenia opłat przywozowych w wysokości określonej w art. 1.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 22 do 28 lipca 2005 r. w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 868/2005, ustala się maksymalne obniżenie opłat przywozowych na kukurydzę w wysokości 20,99 EUR/t dla ogólnej maksymalnej ilości całkowitej równej 150 t.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 29 lipca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1233/2005
z dnia 28 lipca 2005 r.
ustalające maksymalną refundację wywozową dla pszenicy zwyczajnej w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1059/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na refundację wywozową dla pszenicy zwyczajnej na wywóz do pewnych krajów trzecich został ogłoszony na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1059/2005 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [3], Komisja może, na podstawie zgłoszonych ofert, podjąć decyzję o ustaleniu maksymalnej wysokości refundacji wywozowej, uwzględniając czynniki, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95. W tym wypadku przetarg wygrywa ten oferent lub oferenci, którego lub których oferta odpowiada poziomowi równemu maksymalnej refundacji lub jest od niej niższa.
(3) Zastosowanie powyższych czynników do aktualnej sytuacji na danych rynkach zbóż prowadzi do ustalenia maksymalnej refundacji wywozowej.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 22 do 28 lipca 2005 r., w ramach przetargu ogłoszonego na mocy rozporządzenia (WE) nr 1059/2005, ustala się maksymalną refundację wywozową dla pszenicy zwyczajnej w wysokości 4,00 EUR/t.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 29 lipca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1234/2005
z dnia 28 lipca 2005 r.
ustalające refundacje produkcyjne w sektorze zbóż
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 8 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1722/93 z dnia 30 czerwca 1993 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzeń Rady (EWG) nr 1766/82 i (EWG) nr 1418/76 dotyczące refundacji produkcyjnych w sektorach zbóż i ryżu, odpowiednio [2], określiło warunki przyznawania refundacji produkcyjnych.
Podstawa wyliczenia została określona w art. 3 tego rozporządzenia.
Tak wyliczona refundacja, zróżnicowana, w razie potrzeby, dla skrobi ziemniaczanej, powinna być ustalana raz w miesiącu i może być zmieniana, jeśli ceny kukurydzy i/lub pszenicy ulegną znaczącej zmianie.
(2) W celu określenia dokładnej kwoty do wypłaty przy wyliczaniu ustalanych przez niniejsze rozporządzenie refundacji produkcyjnych należy użyć współczynników podanych w załączniku II do rozporządzenia (EWG) nr 1722/93.
(3) Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundację produkcyjną wyrażoną na tonę skrobi kukurydzianej o której mowa w art. 3 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1722/93, ustala się w wysokości:
a) 18,08 EUR/t dla skrobi kukurydzianej, pszennej i jęczmiennej;
b) 26,45 EUR/t dla skrobi ziemniaczanej.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 29 lipca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1235/2005
z dnia 28 lipca 2005 r.
ustalające maksymalną refundację wywozową dla jęczmienia w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1058/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na refundację wywozową dla jęczmienia na wywóz do pewnych krajów trzecich został ogłoszony na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1058/2005 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [3], Komisja może, na podstawie zgłoszonych ofert, podjąć decyzję o ustaleniu maksymalnej wysokości refundacji wywozowej, uwzględniając czynniki, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95. W tym wypadku przetarg wygrywa ten oferent lub oferenci, którego lub których oferta odpowiada poziomowi równemu maksymalnej refundacji lub jest od niej niższa.
(3) Zastosowanie powyższych czynników do aktualnej sytuacji na danych rynkach zbóż prowadzi do ustalenia maksymalnej refundacji wywozowej.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 22 do 28 lipca 2005 r., w ramach przetargu ogłoszonego na mocy rozporządzenia (WE) nr 1058/2005, ustala się maksymalną refundację wywozową dla jęczmienia w wysokości 0,00 EUR/t.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 29 lipca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1236/2005
z dnia 27 czerwca 2005 r.
w sprawie handlu niektórymi towarami, które mogłyby być użyte do wykonywania kary śmierci, tortur lub innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 6 Traktatu o Unii Europejskiej poszanowanie praw człowieka i podstawowych wolności stanowi jedną ze wspólnych zasad Państw Członkowskich.
Zważywszy na to, w 1995 r. Wspólnota postanowiła traktować poszanowanie praw człowieka i podstawowych wolności jako zasadniczy element jej stosunków z państwami trzecimi.
Zadecydowano o zawieraniu klauzuli dotyczącej tej kwestii w każdej nowej ogólnej umowie handlowej, o współpracy oraz o stowarzyszeniu zawieranej z państwem trzecim.
(2) Artykuł 5 Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka, art. 7 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych i art. 3 Europejskiej konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności ustanawiają bezwarunkowy, pełny zakaz stosowania tortur i innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania.
Inne przepisy, w szczególności Deklaracja Narodów Zjednoczonych w sprawie tortur [1] i Konwencja Narodów Zjednoczonych w sprawie zakazu stosowania tortur oraz innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania z 1984 r., nakładają na państwa obowiązek zapobiegania stosowaniu tortur.
(3) Artykuł 2 ust. 2 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej [2] stwierdza, że nikt nie może być skazany na karę śmierci ani poddany jej wykonaniu. Dnia 29 czerwca 1998 r.
Rada zatwierdziła "Wytyczne dotyczące polityki UE w stosunku do państw trzecich w sprawie kary śmierci" i postanowiła, że Unia Europejska będzie dążyła do powszechnego zniesienia kary śmierci.
(4) Artykuł 4 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej stanowi, że nikt nie może być poddany torturom ani nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu.
Dnia 9 kwietnia 2001 r. Rada zatwierdziła "Wytyczne w sprawie polityki UE wobec do państw trzecich dotyczącej tortur i innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania".
Wytyczne te dotyczą zarówno przyjęcia Kodeksu postępowania UE w sprawie wywozu broni w 1998 r., jak i trwających prac nad wprowadzeniem nadzoru nad wywozem sprzętu paramilitarnego w całej UE i stanowią przykłady środków mających na celu skuteczne zapobieganie torturom i innemu okrutnemu, nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu w ramach Wspólnej Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa.
Wytyczne te przewidują także nakłanianie państw trzecich do zapobiegania stosowaniu i produkowaniu sprzętu oraz obrotowi sprzętem, który przeznaczony jest do zadawania tortur lub do innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania i zapobiegania wykorzystywaniu wszelkiego innego rodzaju sprzętu do takich celów.
Zaznacza się w nich także, że zakaz okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego karania nakłada wyraźne ograniczenia na stosowanie kary śmierci.
Dlatego też oraz zgodnie z tymi dokumentami kary śmierci nie uważa się w żadnym wypadku za karę zgodną z prawem.
(5) W swojej rezolucji w sprawie tortur i innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania, przyjętej dnia 25 kwietnia 2001 r. i popartej przez Państwa Członkowskie UE, Komisja ds. Praw Człowieka Organizacji Narodów Zjednoczonych wezwała członków Organizacji Narodów Zjednoczonych do podjęcia stosownych kroków, łącznie ze środkami ustawodawczymi, w celu zapobieżenia i zakazania m.in. wywozu sprzętu, który jest specjalnie przeznaczony do zadawania tortur lub do innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania.
Stanowisko to zostało potwierdzone rezolucjami przyjętymi w dniach 16 kwietnia 2002 r., 23 kwietnia 2003 r., 19 kwietnia 2004 r. oraz 19 kwietnia 2005 r.
(6) Dnia 3 października 2001 r. Parlament Europejski przyjął rezolucję [3] w sprawie drugiego rocznego sprawozdania Rady zgodnie z 8. przepisem wykonawczym Kodeksu postępowania Unii Europejskiej w sprawie wywozu broni, wzywającą Komisję do niezwłocznego podjęcia działania w celu przedstawienia stosownego instrumentu wspólnotowego zakazującego wspierania sprzedaży, handlu oraz wywozu sprzętu policyjnego i bezpieczeństwa, którego stosowanie jest z natury okrutne, nieludzkie lub poniżające, oraz do zapewnienia, że ten instrument wspólnotowy wstrzyma transfer sprzętu policyjnego i bezpieczeństwa, jeśli medyczne skutki jego stosowania nie są w pełni znane, a także takiego sprzętu, którego stosowanie wykazało w praktyce znaczne ryzyko nadużycia lub powodowania nieuzasadnionych obrażeń.
(7) Stosowne jest zatem ustanowienie przepisów wspólnotowych dotyczących handlu z państwami trzecimi towarami, które mogą być stosowane w celu wykonywania kary śmierci, oraz towarami, które mogą być stosowane do zadawania tortur i do innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania.
Zasady te odgrywają podstawową rolę w propagowaniu poszanowania życia ludzkiego i podstawowych praw człowieka, a tym samym służą celowi ochrony moralności publicznej.
Zasady te powinny zagwarantować, że podmioty gospodarcze Wspólnoty nie czerpią żadnych korzyści z handlu, który albo przyczynia się, albo w inny sposób ułatwia wprowadzanie w życie polityki dotyczącej kary śmierci lub tortur i innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania, które nie są zgodne z właściwymi wytycznymi UE, Kartą Praw Podstawowych Unii Europejskiej oraz konwencjami i traktatami międzynarodowymi.
(8) Dla celów niniejszego rozporządzenia uznaje się za właściwe zastosowanie definicji tortur i innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania sformułowanych w Konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zakazu stosowania tortur oraz innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania z 1984 r. oraz w rezolucji 3452 (XXX) Zgromadzenia Ogólnego Narodów Zjednoczonych.
Definicje te powinny być interpretowane z uwzględnieniem orzecznictwa dotyczącego wykładni odpowiednich terminów, zawartych w Europejskiej Konwencji Praw Człowieka i stosownych dokumentach przyjętych przez UE lub jej Państwa Członkowskie.
(9) Uważa się za konieczne zakazanie wywozu i przywozu sprzętu, który nie ma żadnego praktycznego zastosowania innego niż do wykonywania kary śmierci lub w celu stosowania tortur oraz innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania.
(10) Konieczne jest również kontrolowanie wywozu niektórych towarów, które mogą być używane nie tylko w celu stosowania tortur i innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania, lecz mogą być także używane w celach zgodnych z prawem.
Kontrolę tę powinno się stosować do towarów, które są stosowane głównie w celu egzekwowania prawa oraz, jeśli taka kontrola nie jest dysproporcjonalna, do wszelkiego innego sprzętu i produktów, które przy uwzględnieniu ich konstrukcji i cech technicznych mogłyby być wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem do zadawania tortur lub do innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania.
(11) W odniesieniu do sprzętu służącego do egzekwowania prawa należy zaznaczyć, że art. 3 Kodeksu postępowania funkcjonariuszy porządku prawnego [4] stanowi, iż funkcjonariusze porządku prawnego mogą użyć siły wyłącznie w wypadku absolutnej konieczności i tylko w granicach niezbędnych do wypełnienia ich obowiązków.
Podstawowe zasady użycia siły oraz broni palnej przez funkcjonariuszy porządku prawnego, przyjęte przez ósmy Kongres Narodów Zjednoczonych w sprawie zapobiegania przestępczości i postępowania ze sprawcami przestępstw w 1990 r., przewidują, iż funkcjonariusze porządku prawnego, w czasie wykonywania obowiązków, powinni, na ile to możliwe, stosować środki niewymagające użycia siły, zanim odwołają się do użycia siły i broni palnej.
(12) Wobec tego w Podstawowych zasadach popiera się również rozwój nieśmiercionośnej broni obezwładniającej przeznaczonej do stosowania w odpowiednich sytuacjach, przyznając jednocześnie, że stosowanie takiej broni powinno być uważnie kontrolowane.
W tym kontekście pewne rodzaje sprzętu tradycyjnie stosowanego przez policję do celów samoobrony i opanowywania zamieszek zostały zmodyfikowane w taki sposób, aby mógł on być używany do wytwarzania wstrząsów elektrycznych lub rozpylania substancji chemicznych do obezwładniania osób.
Istnieją sygnały, że w kilku krajach taki rodzaj broni jest używany niezgodnie z przeznaczeniem do zadawania tortur i do innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania.
(13) W Podstawowych zasadach podkreśla się, iż funkcjonariusze porządku prawnego powinni być wyposażeni w sprzęt do samoobrony.
Dlatego też niniejsze rozporządzenie nie powinno mieć zastosowania do handlu tradycyjnym sprzętem przeznaczonym do samoobrony, takim jak tarcze.
(14) Niniejsze rozporządzenie powinno mieć także zastosowanie do handlu niektórymi specjalnymi substancjami chemicznymi używanymi do obezwładniania osób.
(15) W odniesieniu do kajdan na nogi, łańcuchów na nogi oraz kajdan i kajdanek, należy zauważyć, że art. 33 Wzorcowych reguł minimalnych postępowania z więźniami Narodów Zjednoczonych [5] stanowi, iż narzędzi przymusu nigdy nie wolno stosować jako kary.
Ponadto łańcuchów i kajdan nie wolno stosować jako narzędzi przymusu.
Należy także zauważyć, że Wzorcowe reguły minimalne postępowania z więźniami stanowią, iż innych narzędzi przymusu nie wolno stosować w celach innych niż jako środek ostrożności przeciwko ucieczce w czasie transportu, ze względów medycznych na zalecenie lekarza lub, o ile zawiodą inne metody kontroli, w celu zapobieżenia zadaniu przez więźnia obrażeń sobie lub innym albo uszkodzeniu mienia.
(16) Uwzględniając fakt, że niektóre Państwa Członkowskie już wprowadziły zakaz wywozu i przywozu takich towarów, stosowne jest przyznanie Państwom Członkowskim prawa do wprowadzenia zakazu wywozu i przywozu kajdan na nogi, łańcuchów na nogi oraz przenośnych urządzeń do elektrowstrząsów innych niż pasy paraliżujące za pomocą elektrowstrząsów.
Państwa Członkowskie, jeśli wyrażają taką wolę, powinny również być uprawnione do zastosowania środków kontrolnych w stosunku do wywozu kajdanek, których łączna długość w stanie zamkniętym, łącznie z łańcuchem, przekracza 240 mm.
(17) Przy interpretacji niniejszego rozporządzenia należy przyjąć, że nie narusza ono istniejących przepisów dotyczących wywozu gazów łzawiących i środków używanych do opanowywania zamieszek [6], broni palnej, broni chemicznej oraz toksycznych środków chemicznych.
(18) Stosowne jest przewidzenie szczególnych wyłączeń z zastosowania środków kontroli wywozu, aby nie utrudniać funkcjonowania sił policyjnych Państw Członkowskich, przeprowadzania pokojowych operacji zarządzania kryzysami oraz, z zastrzeżeniem przeprowadzenia przeglądu w późniejszym etapie, w celu dopuszczenia tranzytu towarów pochodzenia zagranicznego.
(19) Wytyczne dotyczące polityki UE w stosunku do państw trzecich w sprawie tortur i innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania przewidują, m.in., że szefowie misji w państwach trzecich włączą do swoich sprawozdań okresowych analizę dotyczącą stosowania tortur i innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania w państwie, w którym są akredytowani, oraz środków przedsięwziętych w celu zwalczania tych zjawisk.
Stosowne jest, aby właściwe organy uwzględniały te i podobne sprawozdania, sporządzone przez stosowne organizacje międzynarodowe i organizacje społeczeństwa obywatelskiego, przy podejmowaniu decyzji w sprawie wniosków o udzielenie pozwolenia.
Takie sprawozdania powinny także opisywać wszelkiego rodzaju sprzęt stosowany w państwach trzecich w celu wykonywania kary śmierci oraz do zadawania tortur i do innego okrutnego, nieludzkiego i poniżającego traktowania albo karania.
(20) W celu przyczynienia się do zniesienia kary śmierci w państwach trzecich oraz zapobiegania torturom i innemu okrutnemu, nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu uważa się za konieczne zakazanie dostarczania państwom trzecim pomocy technicznej odnoszącej się do towarów, które nie mają żadnego innego praktycznego zastosowania niż do wykonywania kary śmierci lub stosowania tortur oraz do innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania.
(21) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu mają być stosowane w celu zapobieżenia zarówno wykonywaniu kary śmierci, jak i zadawaniu tortur oraz innemu okrutnemu, nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu w państwach trzecich.
Obejmują one ograniczenia w handlu z państwami trzecimi towarami, które mogą być stosowane w celu wykonywania kary śmierci lub do zadawania tortur oraz do innego okrutnego, poniżającego lub nieludzkiego traktowania albo karania.
Nie uważa się za konieczne ustanowienia podobnej kontroli transakcji w ramach Wspólnoty, ponieważ w Państwach Członkowskich kara śmierci nie istnieje, a Państwa Członkowskie przyjmą odpowiednie środki, by zakazać i zapobiec stosowaniu tortur i innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania.
(22) Powyższe wytyczne stanowią, iż w celu przedsięwzięcia skutecznych środków zapobiegających torturom oraz innemu okrutnemu, nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu powinny zostać podjęte środki w celu zapobieżenia stosowaniu i produkowaniu sprzętu oraz handlowi sprzętem, który przeznaczony jest do zadawania tortur lub do innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania.
Do Państw Członkowskich należy nałożenie i egzekwowanie przestrzegania koniecznych ograniczeń w odniesieniu do stosowania i produkcji takiego sprzętu.
(23) W celu uwzględnienia nowych danych oraz osiągnięć technicznych wykazy towarów objętych niniejszym rozporządzeniem powinny być poddawane przeglądowi, a także powinny zostać przewidziane specjalne procedury zmiany tych wykazów.
(24) Komisja oraz Państwa Członkowskie powinny się wzajemnie informować o środkach przyjętych na mocy niniejszego rozporządzenia i przekazywać sobie inne stosowne informacje, którymi dysponują w związku z niniejszym rozporządzeniem.
(25) Środki konieczne do wykonania niniejszego rozporządzenia powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [7].
(26) Państwa Członkowskie powinny ustanowić zasady dotyczące sankcji stosowanych w przypadku naruszenia postanowień niniejszego rozporządzenia oraz zapewnić ich wykonywanie.
Sankcje te powinny być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
(27) Niniejsze rozporządzenie nie ogranicza uprawnień przyznanych na mocy i wynikających z rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [8] oraz jego przepisów wykonawczych zawartych w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 2454/93 [9].
(28) Niniejsze rozporządzenie nie narusza praw podstawowych i jest zgodne z zasadami uznanymi w szczególności w Karcie Praw Podstawowych Unii Europejskiej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
Przedmiot, zakres stosowania i definicje
Artykuł 1
Przedmiot i zakres stosowania
1.
Niniejsze rozporządzenie ustanawia przepisy wspólnotowe dotyczące handlu z państwami trzecimi towarami, które mogą być stosowane w celu wykonywania kary śmierci lub do zadawania tortur oraz do innego okrutnego, poniżającego lub nieludzkiego traktowania albo karania, oraz dostarczania związanej z nimi pomocy technicznej.
2.
Niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do dostarczania pomocy technicznej, jeśli wiąże się ono z transgranicznym przepływem osób fizycznych.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia:
a) "tortury" oznaczają każde działanie, którym jakiejkolwiek osobie umyślnie zadaje się ostry ból lub cierpienie fizyczne bądź psychiczne, w celu uzyskania od tej osoby lub od osoby trzeciej informacji lub przyznania się, w celu ukarania tej osoby za czyn popełniony przez nią lub osobę trzecią albo za czyn, o popełnienie którego ta osoba lub osoba trzecia jest podejrzana, a także w celu zastraszenia lub wywarcia nacisku na tę osobę lub osobę trzecią, albo w jakimkolwiek innym celu wynikającym z wszelkiej formy dyskryminacji, gdy taki ból lub cierpienie powodowane są przez funkcjonariusza publicznego lub inną osobę występującą w charakterze urzędowym lub z ich polecenia, albo za ich wyraźną lub dorozumianą zgodą.
Pojęcie to nie obejmuje jednak bólu lub cierpienia wynikającego wyłącznie ze zgodnych z prawem kar, związanego z tymi karami lub wywołanego przez nie przypadkowo;
b) "inne okrutne, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie" oznacza każde działanie funkcjonariusza publicznego lub innej osoby występującej w charakterze urzędowym lub podjęte z ich polecenia, albo za ich wyraźną lub dorozumianą zgodą, poprzez które jakiejkolwiek osobie zadawany jest znaczny ból lub cierpienie fizyczne bądź psychiczne.
Pojęcie to nie obejmuje jednak bólu lub cierpienia wynikającego wyłącznie ze zgodnych z prawem kar, związanego z tymi karami lub wywołanego przez nie przypadkowo;
c) "organy odpowiedzialne za egzekwowanie prawa" oznaczają wszelkie organy w państwie trzecim odpowiedzialne za prowadzenie dochodzeń, zapobieganie, wykrywanie, zwalczanie i karanie przestępstw, w szczególności policję, prokuraturę, władze sądownicze, publiczne lub prywatne służby więzienne oraz, w odpowiednich przypadkach, wszelkie państwowe siły bezpieczeństwa i organy wojskowe;
d) "wywóz" oznacza każde wyprowadzenie towarów z obszaru celnego Wspólnoty, łącznie z wyprowadzeniem wymagającym zgłoszenia celnego oraz wyprowadzeniem po ich składowaniu w wolnym obszarze celnym o kontroli typu I lub składzie wolnocłowym w rozumieniu rozporządzenia (EWG) nr 2913/92;
e) "przywóz" oznacza każde wprowadzenie towarów na obszar celny Wspólnoty, włączając w to czasowe składowanie, wprowadzanie do wolnego obszaru celnego lub składu wolnocłowego, objęcie procedurą zawieszającą oraz dopuszczenie do swobodnego obrotu w rozumieniu rozporządzenia (EWG) nr 2913/92;
f) "pomoc techniczna" oznacza każde wsparcie techniczne związane z naprawami, opracowywaniem, wytwarzaniem, testowaniem, utrzymaniem, montażem lub serwisem technicznym wszelkiego innego rodzaju i może przyjmować takie formy, jak wskazówki, porady, szkolenie, przekazywanie wiedzy praktycznej lub umiejętności albo usługi konsultingowe.
Pomoc techniczna obejmuje również pomoc udzielaną ustnie lub przy wykorzystaniu środków elektronicznych;
g) "muzeum" oznacza stałą instytucję prowadzącą działalność nie nastawioną na osiąganie zysków w służbie na rzecz społeczeństwa i jego rozwoju, otwartą dla publiczności, która to instytucja nabywa, przechowuje, przeprowadza badania, informuje i wystawia w celach naukowych, edukacyjnych i rozrywkowych materialne dowody związane z ludźmi i ich środowiskiem;
h) "właściwy organ" oznacza organ Państwa Członkowskiego, określony w załączniku I, który zgodnie z art. 8 ust. 1 jest uprawniony do podejmowania decyzji w sprawie wniosków o udzielenie pozwolenia;
i) "wnioskodawca" oznacza:
1) w przypadku wywozu, o którym mowa w art. 3 lub 5, każdą osobę fizyczną lub prawną, która zawarła umowę z odbiorcą w państwie, do którego towary będą wywożone i która jest uprawniona do podjęcia decyzji o wysłaniu towarów podlegających kontroli na mocy niniejszego rozporządzenia poza obszar celny Wspólnoty w momencie przyjęcia zgłoszenia celnego.
Jeżeli nie zawarto umowy wywozowej lub jeżeli podmiot będący stroną umowy nie występuje we własnym imieniu, rozstrzygające znaczenie ma uprawnienie do podjęcia decyzji o wysłaniu danego przedmiotu poza obszar celny Wspólnoty;
2) stronę umowy mającą siedzibę lub miejsce zamieszkania na terenie Wspólnoty, jeżeli w przypadkach takich wywozów prawo rozporządzania towarami przysługuje zgodnie z umową, na podstawie której odbywa się wywóz, podmiotowi mającemu siedzibę lub miejsce zamieszkania poza Wspólnotą;
3) w przypadku dostarczania pomocy technicznej, o której mowa w art. 3, osobę fizyczną lub prawną, która będzie świadczyła tę usługę; oraz
4) w przypadku przywozu i dostarczania pomocy technicznej, o których mowa w art. 4, muzeum, które będzie wystawiało towary.
ROZDZIAŁ II
Towary, które nie mają żadnego innego praktycznego zastosowania niż wykonywanie kary śmierci, torturowanie oraz inne okrutne, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie
Artykuł 3
Zakaz wywozu
1.
Zakazuje się wywozu towarów, które nie mają żadnego innego praktycznego zastosowania niż wykonywanie kary śmierci lub torturowanie i inne okrutne, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie, określonych w wykazie znajdującym się w załączniku II, niezależnie od miejsca pochodzenia takich towarów.
Zakazuje się dostarczania z obszaru celnego Wspólnoty jakiejkolwiek osobie, podmiotowi lub organowi w państwie trzecim pomocy technicznej odnoszącej się do towarów określonych w załączniku II, zarówno za wynagrodzeniem, jak i bez wynagrodzenia.
2.
W drodze odstępstwa od ust. 1, właściwy organ może udzielić pozwolenia na wywóz towarów określonych w załączniku II oraz dostarczanie związanej z nimi pomocy technicznej, jeśli zostanie wykazane, że w państwie, do którego towary te będą wywożone, będą one użyte wyłącznie w celu publicznego wystawienia w muzeum ze względu na ich znaczenie historyczne.
Artykuł 4
Zakaz przywozu
1.
Zakazuje się przywozu towarów określonych w załączniku II, niezależnie od ich pochodzenia.
Zakazuje się przyjmowania przez osoby, podmioty lub organy na obszarze celnym Wspólnoty pomocy technicznej odnoszącej się do towarów określonych w załączniku II, dostarczanej z terytorium państwa trzeciego za wynagrodzeniem lub bez wynagrodzenia.
2.
W drodze odstępstwa od ust. 1 właściwy organ może zezwolić na przywóz towarów określonych w załączniku II oraz dostarczanie związanej z nimi pomocy technicznej, jeśli zostanie wykazane, że w docelowym Państwie Członkowskim towary te będą użyte wyłącznie w celu publicznego wystawienia w muzeum ze względu na ich znaczenie historyczne.
ROZDZIAŁ III
Towary, które mogłyby być użyte w celu torturowania lub innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania
Artykuł 5
Wymóg uzyskania pozwolenia wywozowego
1.
Wywóz towarów, które mogą być użyte w celu torturowania i innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania, określonych w załączniku III, wymaga uzyskania pozwolenia, niezależnie od pochodzenia takich towarów.
Pozwolenie nie jest jednak wymagane dla towarów, które są jedynie przewożone przez obszar celny Wspólnoty, tj. takich, którym nie nadano innego przeznaczenia celnego niż procedura tranzytu zewnętrznego w rozumieniu art. 91 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92, łącznie ze składowaniem towarów niewspólnotowych w wolnym obszarze celnym o kontroli typu I lub w składzie wolnocłowym.
2.
Przepisu ust. 1 nie stosuje się do wywozów na te terytoria Państw Członkowskich, które są określone w załączniku IV i nie stanowią obszaru celnego Wspólnoty, pod warunkiem że towary te są używane przez organy odpowiedzialne za egzekwowanie prawa zarówno w kraju lub na terytorium przeznaczenia, jak i w części stanowiącej metropolię Państwa Członkowskiego, do którego należy to terytorium.
Organy celne lub inne zainteresowane organy mają prawo do skontrolowania, czy warunek ten jest spełniony, i mogą podjąć decyzję, że wywóz nie może nastąpić do czasu zakończenia takiej kontroli.
3.
Przepisu ust. 1 nie stosuje się do wywozów do państw trzecich, pod warunkiem że towary są używane przez cywilny lub wojskowy personel Państwa Członkowskiego uczestniczący w operacji utrzymania pokoju lub operacji zarządzania kryzysami przeprowadzanej przez UE lub ONZ na terenie danego państwa trzeciego lub też w operacji przeprowadzanej na podstawie porozumienia między Państwami Członkowskimi a państwami trzecimi w dziedzinie obrony.
Organy celne lub inne właściwe organy mają prawo do skontrolowania, czy warunek ten jest spełniony.
Wywóz nie może nastąpić w czasie trwania takiej kontroli.
Artykuł 6
Kryteria udzielania pozwoleń wywozowych
1.
Decyzje o udzieleniu pozwoleń na wywóz towarów określonych w załączniku III są podejmowane przez właściwe organy indywidualnie w odniesieniu do każdego wniosku, z uwzględnieniem wszystkich istotnych okoliczności, w szczególności faktu, czy inne Państwo Członkowskie w okresie poprzednich trzech lat odmówiło udzielenia pozwolenia na zasadniczo identyczny wywóz.
2.
Właściwy organ nie udziela pozwolenia, jeśli istnieją uzasadnione podstawy do przypuszczeń, że takie towary określone w załączniku III mogłyby być użyte przez organ odpowiedzialny za egzekwowanie prawa lub inną osobę fizyczną lub prawną w państwie trzecim w celu zadawania tortur lub w celu innego okrutnego, poniżającego lub nieludzkiego traktowania albo karania, w tym w celu wykonania orzeczonych przez sąd kar cielesnych.
Właściwy organ uwzględnia:
- dostępne orzeczenia trybunałów międzynarodowych,
- ustalenia właściwych organów ONZ, Rady Europy i UE oraz sprawozdania Europejskiego Komitetu do Spraw Zapobiegania Torturom oraz Nieludzkiemu lub Poniżającemu Traktowaniu albo Karaniu oraz Specjalnego Sprawozdawcy ONZ ds. Tortur i innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania.
Uwzględnione mogą zostać inne stosowne informacje, obejmujące dostępne orzeczenia sądów krajowych, sprawozdania przygotowywane przez organizacje społeczeństwa obywatelskiego oraz informacje dotyczące ograniczeń w wywozie towarów określonych w załącznikach II i III obowiązujące w państwach przeznaczenia.
Artykuł 7
Środki krajowe
1.
Bez względu na przepisy art. 5 i 6, Państwo Członkowskie może przyjąć lub utrzymać zakaz wywozu oraz przywozu kajdan na nogi, łańcuchów na nogi oraz przenośnych urządzeń do wywoływania elektrowstrząsów.
2.
Państwo Członkowskie może nałożyć wymóg uzyskania pozwolenia na wywóz kajdanek, których łączna długość, w stanie zamkniętym, łącznie z łańcuchem, mierzona od zewnętrznej krawędzi jednej obręczy do zewnętrznej krawędzi drugiej obręczy, przekracza 240 mm.
Dane Państwo Członkowskie stosuje do takich kajdanek przepisy rozdziałów III i IV.
3.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o wszelkich środkach przyjętych zgodnie z ust. 1 i 2.
O istniejących środkach powiadamia się do dnia 30 lipca 2006 r.
O przyjętych później środkach powiadamia się przed ich wejściem w życie.
ROZDZIAŁ IV
Procedury udzielania pozwoleń
Artykuł 8
Wnioski o udzielenie pozwolenia
1.
Pozwolenie na wywóz i przywóz oraz na dostarczanie pomocy technicznej jest udzielane tylko przez określony w załączniku I właściwy organ Państwa Członkowskiego, w którym wnioskodawca ma siedzibę lub miejsce zamieszkania.
2.
Wnioskodawcy dostarczają właściwemu organowi wszelkich istotnych informacji dotyczących działań, na które wymagane jest pozwolenie.
Artykuł 9
Pozwolenia
1.
Pozwolenia na wywóz i przywóz są wydawane na formularzach zgodnych ze wzorem przedstawionym w załączniku V i są ważne na całym terytorium Wspólnoty.
Okres ważności pozwolenia wynosi od trzech do dwunastu miesięcy i może zostać przedłużony do 12 miesięcy.
2.
Pozwolenie może zostać wydane za pomocą środków elektronicznych.
Szczególne procedury są określane na szczeblu krajowym.
Państwa Członkowskie korzystające z tej możliwości informują o tym Komisję.
3.
W pozwoleniach na wywóz i przywóz umieszcza się wszelkie wymogi i warunki, jakie właściwy organ uzna za stosowne.
4.
Właściwy organ, działając zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, może odmówić udzielenia pozwolenia na wywóz oraz może unieważnić, zawiesić, zmienić lub cofnąć udzielone pozwolenie.
Artykuł 10
Formalności celne
1.
Przy dokonywaniu formalności celnych eksporter lub importer składa należycie wypełniony formularz przedstawiony w załączniku V jako dowód uzyskania koniecznego pozwolenia na dany wywóz lub przywóz.
Jeśli dokument nie jest wypełniony w języku urzędowym Państwa Członkowskiego, w którym dokonuje się formalności celnych, eksporter lub importer może zostać zobowiązany do dostarczenia tłumaczenia na język urzędowy tego państwa.
2.
W przypadku gdy dokonano zgłoszenia celnego towarów określonych w załącznikach II lub III, co do których stwierdzono, że na ich planowany wywóz lub przywóz nie zostało udzielone pozwolenie na podstawie niniejszego rozporządzenia, organy celne zatrzymują zgłoszone towary i wskazują na możliwość złożenia wniosku o udzielenie pozwolenia zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
Jeśli wniosek o udzielenie pozwolenia nie wpłynie w terminie sześciu miesięcy od zatrzymania towaru lub jeśli właściwy organ rozpatrzy odmownie taki wniosek, organy celne podejmują działania mające na celu uregulowanie sytuacji zatrzymanych towarów zgodnie z obowiązującymi przepisami krajowymi.
Artykuł 11
Wymóg zawiadamiania i konsultacji
1.
Organy Państw Członkowskich, określone w załączniku I, informują wszystkie inne organy Państw Członkowskich określone w tym załączniku oraz Komisję o odmowie udzielenia pozwolenia na podstawie niniejszego rozporządzenia i o unieważnieniu pozwolenia, którego udzieliły.
Zawiadomienia dokonuje się nie później niż w ciągu trzydziestu dni od daty wydania decyzji.
2.
Właściwy organ konsultuje się z organem lub organami, które w ciągu ostatnich trzech lat odmówiły udzielenia pozwolenia na przywóz lub wywóz albo pozwolenia na dostarczanie pomocy technicznej na podstawie niniejszego rozporządzenia, w przypadku otrzymania wniosku dotyczącego przywozu, wywozu lub dostarczania pomocy technicznej odnoszącego się do zasadniczo identycznej transakcji, której dotyczył taki wcześniejszy wniosek, gdy organ uważa, że należy jednak udzielić pozwolenia.
3.
W przypadku gdy po przeprowadzeniu takich konsultacji właściwy organ postanowi o udzieleniu pozwolenia, niezwłocznie zawiadamia on o swojej decyzji wszystkie organy wymienione w załączniku I, wyjaśniając powody podjęcia takiej decyzji oraz przedstawiając istotne w danej sprawie informacje.
4.
Odmowa udzielenia pozwolenia na podstawie krajowego zakazu zgodnie z art. 7 ust. 1 nie stanowi decyzji o odmowie udzielenia pozwolenia w rozumieniu ust. 1.
ROZDZIAŁ V
Postanowienia ogólne i końcowe
Artykuł 12
Zmiany załączników
1.
Komisja jest upoważniona do dokonywania zmian załącznika I. Dane dotyczące właściwych organów Państw Członkowskich są zmieniane na podstawie informacji dostarczonych przez Państwa Członkowskie.
2.
Komisja jest upoważniona do dokonywania zmian załączników II, III i V zgodnie z procedurą określoną w art. 15 ust. 2.
Artykuł 13
Wymiana informacji pomiędzy organami Państw Członkowskich a Komisją
1.
Bez uszczerbku dla art. 11, Komisja oraz Państwa Członkowskie, na wniosek, powiadamiają się nawzajem o środkach podjętych na mocy niniejszego rozporządzenia i dostarczają sobie istotnych informacji, którymi dysponują w związku z niniejszym rozporządzeniem, w szczególności informacji dotyczących pozwoleń, których udzielono i których udzielenia odmówiono.
2.
Istotne informacje dotyczące pozwoleń, których udzielono i których udzielenia odmówiono, obejmują przynajmniej rodzaj decyzji, uzasadnienie decyzji lub jego streszczenie, nazwy/nazwiska odbiorców oraz końcowych użytkowników, jeśli nie są nimi odbiorcy, jak również nazwy odnośnych towarów.
3.
Państwa Członkowskie, o ile jest to możliwe we współpracy z Komisją, sporządzają publiczne roczne sprawozdanie z działalności, zawierające informacje o liczbie otrzymanych wniosków, towarach i krajach, których dotyczyły wnioski, oraz o decyzjach, które podjęto w tych sprawach.
Sprawozdanie to nie zawiera informacji, których ujawnienie, zdaniem Państwa Członkowskiego, naruszałoby jego żywotne interesy w zakresie bezpieczeństwa.
4.
Z wyjątkiem przekazywania informacji określonych w ust. 2 organom innego Państwa Członkowskiego oraz Komisji, niniejszy artykuł nie narusza odpowiednich przepisów krajowych dotyczących poufności i tajemnicy zawodowej.
5.
Odmowa udzielenia pozwolenia wydana na podstawie krajowego zakazu przyjętego zgodnie z art. 7 ust. 1 nie stanowi decyzji o odmowie udzielenia pozwolenia w rozumieniu ust. 1, 2 i 3 niniejszego artykułu.
Artykuł 14
Wykorzystywanie informacji
Bez uszczerbku dla przepisów rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji [10] oraz krajowych przepisów dotyczących publicznego dostępu do dokumentów, informacje otrzymane na mocy niniejszego rozporządzenia są wykorzystywane tylko do celów, w jakich wnoszono o ich przekazanie.
Artykuł 15
Komitet
1. Komisję jest wspomagana przez komitet ds. wspólnych reguł wywozu towarów, ustanowiony na mocy art. 4 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2603/69 [11].
2.
W przypadku odesłania do niniejszego ustępu zastosowanie znajdują art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Termin, o którym mowa w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE, ustala się na dwa miesiące.
3.
Komitet przyjmuje swój regulamin.
Artykuł 16
Wprowadzanie w życie
Komitet, o którym mowa w art. 15, bada każdą sprawę dotyczącą stosowania niniejszego rozporządzenia przedstawioną przez przewodniczącego komitetu z jego własnej inicjatywy lub na wniosek przedstawiciela Państwa Członkowskiego.
Artykuł 17
Sankcje
1.
Państwa Członkowskie przyjmują przepisy dotyczące sankcji mających zastosowanie w przypadkach naruszenia przepisów niniejszego rozporządzenia oraz podejmują wszelkie niezbędne środki, aby zapewnić, iż są one stosowane.
Przewidziane sankcje muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
2.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o tych przepisach do dnia 29 sierpnia 2006 r. i niezwłocznie powiadamiają ją o późniejszych ich zmianach.
Artykuł 18
Zakres terytorialny stosowania
1.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do:
- obszaru celnego Wspólnoty, zgodnie z definicją zawartą w rozporządzeniu (EWG) nr 2913/92,
- hiszpańskich terytoriów Ceuty i Melilli,
- niemieckiego terytorium Helgoland.
2.
Do celów niniejszego rozporządzenia Ceutę, Helgoland i Melillę traktuje się jako część obszaru celnego Wspólnoty.
Artykuł 19
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 30 lipca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1237/2005
z dnia 29 lipca 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 30 lipca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1238/2005
z dnia 28 lipca 2005 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 85/2004 ustanawiające normy handlowe w odniesieniu do jabłek
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 2 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 85/2004 [2] przewiduje w szczególności zmniejszenie od dnia 1 sierpnia 2005 r. minimalnego rozmiaru jabłek zgodnego z rozmiarem przewidzianym przez normę Europejskiej Komisji Gospodarczej Narodów Zjednoczonych (EKG/ONZ) FFV-50.
(2) Grupie Roboczej ds. norm jakości produktów rolnych EKG/ONZ zaproponowano objęcie normą EKG/ONZ FFV-50 kryterium dojrzałości opartego na zawartości cukru.
(3) Ponieważ minimalny rozmiar stanowi również kryterium dojrzałości należy rozważyć możliwość objęcia tych dwóch kryteriów dojrzałości normą handlową w odniesieniu do jabłek.
(4) Z uwagi na to, że badania te będą prowadzone przynajmniej przez trzy lata gospodarcze, wprowadzenie w życie zmniejszenia rozmiaru powinno zostać przesunięte do dnia 1 czerwca 2008 r. a tymczasowe środki dotyczące wielkości przedłużone do dnia 31 maja 2008 r.
(5) Należy zatem podjąć działania w celu ochrony uzasadnionych oczekiwań podmiotów gospodarczych, którzy podpisali umowy w oparciu o domniemanie stosowania od dnia 1 sierpnia 2005 r. nowych norm przewidujących zmniejszenie rozmiaru.
(6) Dla jasności należy sprecyzować, że skoro nazwa handlowa używana jest w celu sprzedaży produktu, nazwa odmiany lub jej synonim także powinny być wymienione.
(7) Pewne błędy pojawiły się w wykazie odmian wymienionych w dodatku do normy.
(8) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 85/2004.
(9) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Świeżych Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 85/2004 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 2 ust. 2 w zdaniu wprowadzającym datę " 31 lipca 2005 r." zastępuje się datą " 31 maja 2008 r."
2) W art. 4 akapit drugi datę " 1 sierpnia 2005 r." zastępuje się datą " 1 czerwca 2008 r."
3) W Załączniku wprowadza się zmiany, zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu 1 sierpnia 2005 r.
Jednakże podmioty gospodarcze, które, zgodnie z wymogami władz Państw Członkowskich, przed dniem 1 sierpnia 2005 r. podpisaly umowy na podstawie akapitów drugiego i trzeciego pkt III Załącznika do rozporządzenia (WE) nr 85/2004, mogą wprowadzać do obrotu jabłka stanowiące przedmiot wspomnianych umów zgodnie z przepisami wspomnianych akapitów.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1239/2005
z dnia 29 lipca 2005 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 581/2004 otwierające stały przetarg na refundacje wywozowe dotyczące określonych rodzajów masła oraz rozporządzenie (WE) nr 582/2004 otwierające stały przetarg na refundacje wywozowe dotyczące odtłuszczonego mleka w proszku
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 31 ust. 3 lit. b) i ust. 14,
a także mając na uwadze co następuje:
(1) Zgodnie z art. 1 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 581/2004 [2] i art. 1 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 582/2004 [3] niektóre miejsca przeznaczenia nie zostały objęte możliwością przyznania refundacji wywozowych.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 909/2005 z dnia 16 czerwca 2005 r. ustalające refundacje wywozowe w sektorze mleka i przetworów mlecznych [4] włączyło Ceutę i Melillę od dnia 17 czerwca 2005 r. do stref przeznaczenia L 01 oraz L 03, obejmujących miejsca przeznaczenia nie kwalifikujące się do refundacji wywozowych, oraz zrównało stawkę refundacji dla masła wywożonego do Rosji ze stawką stosowaną dla wszystkich pozostałych miejsc przeznaczenia. Należy zatem wyłączyć powyższe miejsca przeznaczenia z zakresu refundacji wywozowych określonych rozporządzeniem (WE) nr 581/2004 oraz rozporządzeniem (WE) nr 582/2004.
(3) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 581/2004 i rozporządzenie (WE) nr 582/2004.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 1 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 581/2004 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Produkty określone w akapicie pierwszym są przeznaczone na wywóz do wszystkich miejsc przeznaczenia z wyłączeniem Andory, Ceuty i Melilli, Gibraltaru, Stanów Zjednoczonych Ameryki oraz Watykanu."
Artykuł 2
W art. 1 rozporządzenia (WE) nr 582/2004, ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Stały przetarg został ogłoszony w celu określenia refundacji wywozowych, o których mowa w sekcji 9 załącznika I do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3846/87 [5] na odtłuszczone mleko w proszku w opakowaniach o wadze netto przynajmniej 25 kilogramów i zawierające w tej wadze nie więcej niż 0,5 % substancji nie mlecznej objętej kodem produktu ex 0402 10 19 9000 z przeznaczeniem na eksport do wszystkich miejsc przeznaczenia z wyłączeniem Andory, Bułgarii, Ceuty i Melilli, Gibraltaru, Stanów Zjednoczonych Ameryki oraz Watykanu.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1240/2005
z dnia 29 lipca 2005 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1279/98 w odniesieniu do niektórych kontyngentów taryfowych na produkty z wołowiny i cielęciny pochodzące z Rumunii
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], w szczególności jego art. 32 ust. 1 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Rady 2003/18/WE z dnia 19 grudnia 2002 r. dotycząca zawarcia Protokołu dostosowującego aspekty handlowe Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z jednej strony, a Rumunią z drugiej strony, w celu uwzględnienia wyników negocjacji między Stronami w sprawie nowych wzajemnych koncesji rolnych [2] przewiduje koncesje w odniesieniu do przywozu wołowiny oraz cielęciny w ramach kontyngentów taryfowych otwartych na mocy tego Układu.
(2) Przepisy wykonawcze do tych kontyngentów taryfowych zostały przyjęte w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1279/98 z dnia 19 czerwca 1998 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania kontyngentów taryfowych na wołowinę i cielęcinę, przewidzianych w decyzjach Rady 2003/286/WE i 2003/18/WE dla Bułgarii oraz Rumunii [3].
(3) Decyzja Rady i Komisji 2005/431/WE z dnia 25 kwietnia 2005 r. w sprawie zawarcia Protokołu dodatkowego do Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z jednej strony, a Rumunią z drugiej strony, celem uwzględnienia przystąpienia do Unii Europejskiej Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej [4] przewiduje koncesje w odniesieniu do produktów z wołowiny i cielęciny.
(4) Należy przyjąć środki konieczne do otwarcia koncesji dotyczących produktów z wołowiny i cielęciny oraz odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1279/98.
(5) Ponadto art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1279/98 stanowi, że wnioski o pozwolenia można składać wyłącznie w ciągu pierwszych 10 dni każdego z okresów określonych w art. 2 rozporządzenia. Ze względu na datę wejścia w życie Protokołu dodatkowego należy odstąpić od tego przepisu na okres od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia do dnia 31 grudnia 2005 r.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. W drodze odstępstwa od art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1279/98 wnioski o pozwolenia na przywóz na okres od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia do dnia 31 grudnia 2005 r. są składane w ciągu pierwszych 10 dni roboczych po opublikowaniu niniejszego rozporządzenia w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, do godziny 13:00 czasu środkowoeuropejskiego dziesiątego dnia roboczego.
2. Wnioski o pozwolenia złożone w ciągu pierwszych 10 dni lipca 2005 r. zgodnie z art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1279/98 są traktowane jak wnioski, o których mowa w ust. 1.
3.
Załączniki I i II do rozporządzenia (WE) nr 1279/98 zastępuje się tekstem znajdującym się w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1241/2005
z dnia 29 lipca 2005 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania kontyngentu taryfowego na niektóre sztuki żywego bydła pochodzącego z Rumunii, przewidzianego w decyzji Rady 2003/18/WE
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
względniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], w szczególności jego art. 32 ust. 1 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Rady 2003/18/WE z dnia 19 grudnia 2002 r. dotycząca zawarcia Protokołu dostosowującego aspekty handlowe Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z jednej strony, a Rumunią z drugiej strony [2], w celu uwzględnienia wyników negocjacji między Stronami w sprawie nowych wzajemnych koncesji rolnych przewiduje koncesje w odniesieniu do otwarcia kontyngentów taryfowych na niektóre sztuki żywego bydła pochodzącego z Rumunii.
(2) Decyzja Rady i Komisji 2005/431/WE z dnia 25 kwietnia 2005 r. w sprawie zawarcia Protokołu dodatkowego do Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z jednej strony, a Rumunią z drugiej strony, celem uwzględnienia przystąpienia do Unii Europejskiej Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej [3] przewiduje dodatkowe koncesje w odniesieniu do przywozu niektórych sztuk żywego bydła pochodzącego z Rumunii.
(3) Należy przyjąć szczegółowe zasady otwierania i zarządzania kontyngentem taryfowym na żywe bydło na zasadzie wieloletniej począwszy od dnia 1 sierpnia 2005 r.
(4) W celu uniknięcia spekulacji, ilości dostępne w ramach kontyngentu powinny być udostępniane podmiotom, które są w stanie wykazać, że faktycznie zajmują się handlem z krajami trzecimi na znaczącą skalę.
Mając to na uwadze, jak również dbając o zapewnienie skutecznego zarządzania, odnośni handlowcy powinni spełniać wymóg przywozu określonej minimalnej liczby zwierząt w ciągu roku poprzedzającego dany okres kontyngentu rocznego, co powinno zarazem zagwarantować sprawiedliwy dostęp do koncesji.
Biorąc pod uwagę, że obecnie obowiązujące koncesje mają zastosowanie wyłącznie do zwierząt przywożonych z Rumunii, a także uwzględniając przywóz dokonywany z tego kraju, partię 50 zwierząt można uznać za zwykły ładunek.
Doświadczenie wykazuje, że zakup pojedynczej partii jest minimalnym warunkiem uznania transakcji za rzeczywistą i wykonalną.
(5) W celu umożliwienia weryfikacji tych kryteriów wnioski powinny być składane w Państwie Członkowskim, w którym dany importer figuruje w rejestrze podatników VAT.
(6) W celu uniknięcia spekulacji należy odmówić dostępu do kontyngentu importerom niezajmującym się już handlem żywym bydłem w dniu 1 stycznia przed rozpoczęciem danego okresu kontyngentu rocznego.
Ponadto należy składać zabezpieczenie związane z uprawnieniami do przywozu w Państwach Członkowskich, w których podmiot figuruje w krajowym rejestrze VAT.
Pozwolenia na przywóz nie powinny podlegać przeniesieniu i powinny być wydawane handlowcom wyłącznie na ilość objętą przyznanymi im uprawnieniami do przywozu.
(7) W celu zapewnienia bardziej sprawiedliwego dostępu do kontyngentu przy utrzymaniu ekonomicznie opłacalnej liczby zwierząt na jeden wniosek, należy ustalić górny i dolny limit pogłowia objętego każdym wnioskiem.
(8) Należy ustalić, że uprawnienia do przywozu są przyznawanie po upływie okresu odczekania oraz podlegają, jeśli to konieczne, stosowaniu jednolitej obniżki stawek procentowych.
(9) Zgodnie z art. 29 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1254/1999 ustaleniami tymi powinno się zarządzać z wykorzystaniem pozwoleń na przywóz. W tym celu konieczne jest ustanowienie zasad dotyczących składania wniosków oraz informacji podawanych na wnioskach i na pozwoleniach, tam gdzie to konieczne jako uzupełnienie lub odstępstwo od niektórych przepisów rozporządzenia Komisji (WE) nr 1445/95 z dnia 26 czerwca 1995 r. w sprawie zasad stosowania pozwoleń na przywóz i na wywóz w sektorze wołowiny i cielęciny oraz uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 2377/80 [4] oraz przepisów rozporządzenia Komisji (WE) nr 1291/2000 z dnia 9 czerwca 2000 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na wywóz i przywóz oraz świadectw o wcześniejszym ustaleniu refundacji dla produktów rolnych [5].
(10) W celu nałożenia na podmioty obowiązku ubiegania się o pozwolenia na przywóz dla wszystkich przyznanych uprawnień do przywozu należy ustalić, że wniosek taki stanowi zasadniczy wymóg w rozumieniu rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2220/85 z dnia 22 lipca 1985 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu zabezpieczeń w odniesieniu do produktów rolnych [6].
(11) Odpowiednie zarządzanie kontyngentem wymaga również, aby posiadacz zezwolenia był faktycznym importerem.
Dlatego taki importer powinien aktywnie uczestniczyć w zakupie, transporcie i przywozie odnośnych zwierząt.
Udokumentowanie tych czynności powinno zatem również stanowić zasadniczy wymóg w odniesieniu do zabezpieczenia pozwoleń.
(12) W celu zapewnienia ścisłej kontroli statystycznej zwierząt przywożonych w ramach kontyngentu, nie stosuje się tolerancji, o której mowa w art. 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000.
(13) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1143/1998 z dnia 2 czerwca 1998 r. ustanawiające szczegółowe zasady dotyczące kontyngentu taryfowego na krowy i jałówki określonych ras górskich pochodzące z różnych państw trzecich, przeznaczonych do innych celów niż ubój oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1012/98 [7] jest zbędne od momentu przyjęcia decyzji 2005/431/WE oraz decyzji Rady i Komisji 2005/430/WE z dnia 18 kwietnia 2005 r. w sprawie zawarcia Protokołu dodatkowego do Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z jednej strony, a Republiką Bułgarii z drugiej strony, celem uwzględnienia przystąpienia do Unii Europejskiej Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej [8].
Należy zatem uchylić to rozporządzenie.
(14) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zezwala się na bezcłowy przywóz do Wspólnoty 46000 sztuk żywego bydła objętego kodami CN 01029005, 01029021, 01029029, 01029041, 01029049, 01029051, 01029059, 01029061 lub 01029071 i pochodzącego z Rumunii, na zasadzie wieloletniej w okresach od dnia 1 lipca do dnia 30 czerwca następnego roku.
Jednakże dla roku kontyngentowego 2005-2006 okres kontyngentu, o którym mowa w akapicie pierwszym, trwa od dnia 1 sierpnia 2005 r. do dnia 30 czerwca 2006 r.
Kontyngentowi, o którym mowa w akapicie pierwszym, nadaje się numer zlecenia 09.4769.
Artykuł 2
1.
Wnioski o uprawnienia do przywozu w ramach kontyngentu określonego w art. 1 mogą składać wyłącznie wnioskodawcy będący osobami fizycznymi lub prawnymi.
W momencie składania wniosku wnioskodawcy muszą udowodnić w sposób określony przez właściwe władze odnośnego Państwa Członkowskiego, że w ciągu roku poprzedzającego dany okres kontyngentu rocznego dokonały przywozu przynajmniej 50 sztuk zwierząt objętych kodem CN 010290.
Wnioskodawcy muszą figurować w krajowym rejestrze podatników VAT.
2.
Dowód przywozu stanowi wyłącznie dokument celny dopuszczenia do swobodnego obrotu, odpowiednio zatwierdzony przez władze celne i zawierający odniesienie do zainteresowanego wnioskodawcy jako odbiorcy.
Państwa Członkowskie mogą przyjmować kopie dokumentów, o których mowa w akapicie pierwszym, których zgodność z oryginałem potwierdził właściwy organ.
W przypadku przyjmowania takich kopii, Państwa Członkowskie powiadamiają o tym fakcie w odniesieniu do każdego z odnośnych wnioskodawców w ramach zawiadomienia, o którym mowa w art. 3 ust. 5.
3.
Podmioty, które przed dniem 1 stycznia roku poprzedzającego dany okres kontyngentu rocznego zaprzestały działalności handlowej z krajami trzecimi w sektorze wołowiny i cielęciny, nie kwalifikują się do przydziału.
4.
Spółka utworzona poprzez połączenie spółek, z których każda wykazuje przywozy referencyjne zgodne z minimalną ilością wskazaną w ust. 1, może wykorzystać te przywozy referencyjne jako podstawę do składania wniosku.
Artykuł 3
1.
Wnioski o uprawnienia do przywozu można składać jedynie w Państwie Członkowskim, w którym wnioskodawca jest zarejestrowany do celów podatku VAT.
2.
Wnioski o uprawnienia do przywozu muszą obejmować co najmniej 50 sztuk zwierząt i nie mogą obejmować więcej niż 5 % dostępnej ilości.
W przypadkach, w których wnioski przewyższają odsetek, o którym mowa w akapicie pierwszym, nadwyżka nie będzie rozpatrywana.
3.
Wnioski o uprawnienia do przywozu należy składać do godziny 13:00 czasu środkowoeuropejskiego dnia 15 czerwca roku poprzedzającego dany okres kontyngentu rocznego.
Jednakże w przypadku okresu kontyngentu trwającego od dnia 1 sierpnia 2005 r. do dnia 30 czerwca 2006 r. wnioski o uprawnienia do przywozu należy składać do godziny 13:00 czasu środkowoeuropejskiego dziesiątego dnia roboczego od publikacji niniejszego rozporządzenia w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
4.
Każdy z wnioskodawców może złożyć tylko jeden wniosek w odniesieniu do kontyngentu określonego w art. 1.
Jeżeli ten sam wnioskodawca złoży więcej niż jeden wniosek, wszystkie wnioski przez niego złożone uznaje się za niespełniające warunków przyjęcia.
5.
Po weryfikacji przedłożonych dokumentów, Państwa Członkowskie przekazują Komisji, najpóźniej do dziesiątego dnia roboczego od upłynięcia terminu składania wniosków, listę wnioskodawców i ich adresów oraz ilości, o które złożono wnioski.
Wszystkie zawiadomienia, w tym również wnioski puste, przekazywane są za pośrednictwem faksu lub e-maila z wykorzystaniem formularza wzorcowego w załączniku I lub w innej formie, o której Komisja powiadamia Państwa Członkowskie.
Artykuł 4
1.
Po zawiadomieniu, o którym mowa w art. 3 ust. 5, Komisja decyduje w możliwie najkrótszym terminie, w jakim stopniu możliwa jest realizacja wniosków.
2.
Jeżeli ilości objęte wnioskami, o których mowa w art. 3, przekraczają dostępne ilości, Komisja ustala jednolity współczynnik redukcji, który stosuje się do ilości, o które złożono wnioski.
W przypadkach w których zastosowanie współczynnika redukcji, o którym mowa w akapicie pierwszym, daje wynik poniżej 50 sztuk bydła na wniosek, dostępna ilość jest przyznawana przez odnośne Państwa Członkowskie poprzez losowanie uprawnień do przywozu obejmujących 50 sztuk bydła.
Jeżeli pozostała ilość jest mniejsza niż 50 sztuk, dla tej ilości przyznaje się pojedyncze uprawnienie do przywozu.
Artykuł 5
1.
Zabezpieczenie związane z uprawnieniami do przywozu wynosi 3 EUR od sztuki bydła.
Należy je złożyć do właściwego organu wraz z wnioskiem o uprawnienia do przywozu.
2.
Wnioski o pozwolenie na przywóz muszą obejmować przyznaną ilość.
Obowiązek ten stanowi zasadniczy wymóg w rozumieniu art. 20 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2220/85.
3.
Jeśli zastosowanie współczynnika redukcji wymienionego w art. 4 ust. 2 powoduje przyznanie mniejszych uprawnień do przywozu niż te, o które ubiega się wnioskodawca, złożone zabezpieczenie w odpowiedniej proporcji zostaje bezzwłocznie zwolnione.
Artykuł 6
1.
Przywóz przydzielonych ilości podlega obowiązkowi przedłożenia jednego lub większej liczby pozwoleń na przywóz.
2.
Wnioski o pozwolenie na przywóz mogą być składane wyłącznie w Państwie Członkowskim, w którym wnioskodawca ubiegał się o i uzyskał uprawnienia do przywozu w ramach kontyngentu.
Każde wydane pozwolenie na przywóz powoduje odpowiednie zmniejszenie uzyskanych uprawnień do przywozu.
3.
Pozwolenia na przywóz wydaje się na wniosek i dla podmiotu, który uzyskał uprawnienia do przywozu.
4.
Wnioski o pozwolenie i pozwolenia zawierają następujące informacje:
a) w rubryce 8 – kraj pochodzenia;
b) w polu 16, co najmniej jeden spośród następujących kodów CN:
01029005, 01029021, 01029029, 01029041, 01029049, 01029051, 01029059, 01029061 lub 01029071;
c) w rubryce 20 – numer zlecenia kontyngentu oraz przynajmniej jeden z wpisów wymienionych w załączniku II.
Pozwolenia stanowią jednocześnie zobowiązanie do przywozu z kraju określonego w rubryce 8.
Artykuł 7
1. W drodze odstępstwa od przepisów art. 9 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000, pozwolenia na przywóz wystawione zgodnie z niniejszym rozporządzeniem nie podlegają przeniesieniu i nadają uprawnienia w odniesieniu do kontyngentów taryfowych wyłącznie w przypadku, jeśli są wystawione na tę samą nazwę lub nazwisko oraz na ten sam adres, które są umieszczone w odniesieniu do odbiorcy w towarzyszącym im zgłoszeniu celnym o dopuszczenie do swobodnego obrotu.
2.
W drodze odstępstwa od przepisów art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1445/95, pozwolenia na przywóz są ważne przez okres 150 dni od dnia ich faktycznego wydania w rozumieniu art. 6 ust. 3 niniejszego rozporządzenia.
Żadne pozwolenia na przywóz nie są ważne po dniu 30 czerwca każdego okresu kontyngentu rocznego.
3.
Przyznanie pozwolenia na przywóz uwarunkowane jest złożeniem zabezpieczenia w wysokości 20 EUR za sztukę bydła, które składa się z:
a) zabezpieczenia w wysokości 3 EUR określonego w art. 5 ust. 1 oraz
b) kwoty 17 EUR, którą wnioskodawca składa razem z wnioskiem o pozwolenie.
4.
Wydane pozwolenia są ważne w całej Wspólnocie.
5.
Nie stosuje się art. 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000.
W tym celu, w rubryce 19 pozwoleń umieszcza się cyfrę "0".
6.
Niezależnie od przepisów sekcji 4 tytułu III rozporządzenia (WE) nr 1291/2000 dotyczących zwalniania zabezpieczeń, zabezpieczenie określone w ust. 3 nie jest zwolnione do czasu przedstawienia dowodów na to, że posiadacz pozwolenia był komercyjnie i logistycznie odpowiedzialny za zakup, transport i odprawę dopuszczającą do swobodnego obrotu odnośnych zwierząt.
Dowody te składają się co najmniej z:
a) oryginału lub potwierdzonej kopii faktury wystawionej na posiadacza pozwolenia przez sprzedawcę lub jego przedstawiciela posiadających siedzibę w kraju trzecim wywozu, jak również dowodu zapłaty dokonanej przez posiadacza pozwolenia lub otwarcia przez niego nieodwołalnej akredytywy dokumentowej na rzecz sprzedawcy,
b) konosamentu lub, w stosownych przypadkach, dokumentu przewozu drogą lądową lub powietrzną wystawionego na posiadacza pozwolenia i obejmującego odnośne zwierzęta,
c) dokumentu poświadczającego, że towar został zgłoszony o dopuszczenie do swobodnego obrotu, z zaznaczeniem nazwiska lub nazwy i adresu posiadacza jako odbiorcy.
Artykuł 8
Przywiezione zwierzęta kwalifikują się do zwolnienia z opłat celnych zgodnie z art. 1, na podstawie świadectwa przewozowego EUR.1 wydanego przez kraj wywozu zgodnie z protokołem 4 załączonym do Układu Europejskiego z Rumunią lub deklaracji na fakturze sporządzonej przez eksportera zgodnie z tym protokołem.
Artykuł 9
Z zastrzeżeniem przepisów niniejszego rozporządzenia, obowiązują rozporządzenia (WE) nr 1445/95 i (WE) nr 1291/2000.
Artykuł 10
Rozporządzenie (WE) nr 1143/1998 zostaje uchylone.
Artykuł 11
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 sierpnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1242/2005
z dnia 29 lipca 2005 r.
ustalające minimalne ceny sprzedaży masła w ramach 168. rundy przetargu, przeprowadzonej w ramach stałego przetargu przewidzianego przez rozporządzenie (WE) nr 2571/97
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2571/97 z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie sprzedaży masła po obniżonych cenach oraz przyznawania pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i koncentratu masła, przeznaczonych do wykorzystania w produkcji ciast, lodów i innych środków spożywczych [2], agencje interwencyjne przystępują drogą przetargu do sprzedaży pewnych ilości masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego, które przechowują, a także do udzielenia pomocy przyznawanej na śmietanę, masło i koncentrat masła.
Artykuł 18 wymienionego rozporządzenia przewiduje, że biorąc pod uwagę otrzymane oferty w ramach każdej rundy przetargu, ustala się minimalną cenę sprzedaży masła oraz maksymalną wysokość pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i koncentratu masła, które mogą być zróżnicowane w zależności od przeznaczenia, zawartości tłuszczu w maśle i procedury włączenia, lub podejmuje się decyzję o wstrzymaniu przetargu.
Kwotę lub kwoty gwarancji należytego przetworzenia ustala się odpowiednio.
(2) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do 168. rundy przetargu, przeprowadzonej w ramach stałego przetargu przewidzianego przez rozporządzenie (WE) nr 2571/97, minimalne ceny sprzedaży masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego oraz kwoty gwarancji należytego przetworzenia są ustalone zgodnie ze wskazaniami tabeli zamieszczonej w załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 30 lipca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1243/2005
z dnia 29 lipca 2005 r.
ustalające maksymalne kwoty pomocy odnośnie do śmietany, masła i koncentratu masła w ramach 168. rundy przetargu, przeprowadzonej w ramach stałego przetargu przewidzianego przez rozporządzenie (WE) nr 2571/97
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2571/97 z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie sprzedaży masła po obniżonych cenach oraz przyznawania pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i koncentratu masła, przeznaczonych do wykorzystania w produkcji ciast, lodów i innych środków spożywczych [2], agencje interwencyjne przystępują drogą przetargu do sprzedaży pewnych ilości masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego, które przechowują, i do udzielenia pomocy przyznawanej w odniesieniu do śmietany, masła i koncentratu masła.
Artykuł 18 wymienionego rozporządzenia przewiduje, że biorąc pod uwagę otrzymane oferty w ramach każdej rundy przetargu, ustala się minimalną cenę sprzedaży masła oraz maksymalną wysokość pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i koncentratu masła, które mogą być zróżnicowane w zależności od przeznaczenia, zawartości tłuszczu w maśle i procedury włączenia, lub podejmuje się decyzję o wstrzymaniu przetargu.
Kwotę lub kwoty gwarancji należytego przetworzenia ustala się odpowiednio.
(2) Komitet Zarządzający ds. Mleka i Przetworów Mlecznych nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do 168. rundy przetargu, przeprowadzonej w ramach stałego przetargu przewidzianego przez rozporządzenie (WE) nr 2571/97, maksymalne kwoty pomocy oraz kwoty gwarancji należytego przetworzenia są ustalone zgodnie ze wskazaniami tabeli zamieszczonej w załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 30 lipca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1244/2005
z dnia 29 lipca 2005 r.
ustalające maksymalne kwoty pomocy do koncentratu masła w ramach 340. rundy przetargu, przeprowadzonej w ramach stałego przetargu przewidzianego przez rozporządzenie (EWG) nr 429/90
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 429/90 z dnia 20 lutego 1990 r. w sprawie przyznawania drogą przetargu pomocy na koncentrat masła przeznaczony do bezpośredniego spożycia we Wspólnocie [2], agencje interwencyjne przystępują drogą stałego przetargu do udzielenia pomocy przyznawanej odnośnie do koncentratu masła.
Artykuł 6 wymienionego rozporządzenia przewiduje, że biorąc pod uwagę otrzymane oferty w ramach każdej rundy przetargu, ustala się maksymalną kwotę pomocy przyznawanej na wykorzystanie koncentratu masła o zawartości tłuszczu wynoszącej przynajmniej 96 % lub podejmuje się decyzję o wstrzymaniu przetargu. Kwota gwarancji przeznaczenia powinna zostać ustalona odpowiednio.
(2) Ze względu na otrzymane oferty należy ustalić maksymalną cenę pomocy w wysokości określonej poniżej i określić w konsekwencji gwarancję przeznaczenia.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W ramach 340. rundy przetargu, przeprowadzonej z tytułu rozporządzenia (EWG) nr 429/90 maksymalna kwota pomocy oraz kwota gwarancji przeznaczenia ustalone są następująco:
—maksymalma kwota pomocy: _BAR_ 48 EUR/100 kg, _BAR_
—kwota gwarancji przeznaczenia: _BAR_ 53 EUR/100 kg. _BAR_
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 30 lipca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1245/2005
z dnia 29 lipca 2005 r.
zawieszające skup masła w niektórych Państwach Członkowskich
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 2771/1999 z dnia 16 grudnia 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania przepisów rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do interwencji na rynku masła i śmietany [2], w szczególności jego art. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 2 rozporządzenia (WE) nr 2771/1999 przewiduje, że z chwilą zaobserwowania w którymś z Państw Członkowskich, że w ciągu dwóch kolejnych tygodni cena rynkowa jest, w zależności od przypadku, bądź niższa, bądź równa lub wyższa niż 92 % ceny interwencyjnej, Komisja, odpowiednio, rozpoczyna lub zawiesza w danym Państwie Członkowskim dokonywanie skupu.
(2) Najnowsza lista Państw Członkowskich, w których interwencja została zawieszona, została przedstawiona w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1186/2005 [3].
Wymieniona lista powinna zostać dostosowana, aby uwzględniono nowe ceny rynkowe przekazane przez Polsce, w zastosowaniu art. 8 rozporządzenia (WE) nr 2771/1999.
W celu zachowania jasności należy zastąpić tę listę i uchylić rozporządzenie (WE) nr 1186/2005,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 2 Uchyla się rozporządzenie (WE) nr 1186/2005.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 30 lipca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1246/2005
z dnia 29 lipca 2005 r.
w sprawie 87. rundy przetargu, przeprowadzonej w ramach stałego przetargu przewidzianego przez rozporządzenie (WE) nr 2799/1999
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Uwzględniając art. 26 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2799/1999 z dnia 17 grudnia 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w zakresie przyznawania pomocy w odniesieniu do mleka odtłuszczonego i mleka odtłuszczonego w proszku, przeznaczonych na paszę, oraz sprzedaży mleka odtłuszczonego w proszku o takim przeznaczeniu [2], agencje interwencyjne zgłosiły do stałego przetargu pewne ilości odtłuszczonego mleka w proszku będącego w ich posiadaniu.
(2) Zgodnie z postanowieniami art. 30 rozporządzenia (WE) nr 2799/1999, biorąc pod uwagę oferty otrzymane w ramach każdej rundy przetargu, ustala się minimalną cenę sprzedaży lub podejmuje się decyzję o wstrzymaniu przetargu.
(3) Analiza otrzymanych ofert prowadzi do wstrzymania przetargu.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nie podejmuje się dalszych działań w ramach 87. rundy przetargu, przeprowadzonej z tytułu rozporządzenia (WE) nr 2799/1999, której termin składania ofert wygasł dnia 26 lipca 2005 r.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 30 lipca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1247/2005
z dnia 29 lipca 2005 r.
ustalające minimalną cenę sprzedaży masła dla 24. indywidualnego zaproszenia do składania ofert, wydanego w ramach stałego zaproszenia do składania ofert, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2771/1999
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], a w szczególności jego art. 10 lit. c),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy art. 21 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2771/1999 z dnia 16 grudnia 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do interwencji na rynku masła i śmietany [2], agencje interwencyjne wystawiły na sprzedaż w ramach stałego zaproszenia do składania ofert określone ilości składowanego przez nie masła.
(2) W świetle ofert otrzymanych w odpowiedzi na każde indywidualne zaproszenie do składania ofert ustalana jest minimalna cena sprzedaży bądź podejmowana jest decyzja o nieprzyjęciu żadnej oferty, zgodnie z art. 24 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 2771/1999.
(3) W świetle otrzymanych ofert należy określić minimalną cenę sprzedaży.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dla 24. indywidualnego zaproszenia do składania ofert na mocy rozporządzenia (WE) nr 2771/1999, w odniesieniu do którego termin składania ofert upłynął 26 lipca 2005 r., minimalną cenę sprzedaży masła ustala się na 265 EUR/100 kg.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dnia 30 lipca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1248/2005
z dnia 29 lipca 2005 r.
ustalające minimalną cenę sprzedaży odtłuszczonego mleka w proszku dla 23. indywidualnego zaproszenia do przetargu wydanego zgodnie ze stałym zaproszeniem do przetargu wymienionym w rozporządzeniu (WE) nr 214/2001
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10 lit. c),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 21 rozporządzenia Komisji (WE) nr 214/2001 z dnia 12 stycznia 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady zastosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w sprawie interwencji na rynku odtłuszczonego mleka [2] agencje interwencyjne oferują do sprzedaży z mocy stałego zaproszenia do przetargu pewne ilości przechowywanego przez nie mleka w proszku.
(2) Na podstawie ofert przetargowych otrzymanych w odpowiedzi na każde indywidualne zaproszenie do przetargu zostanie ustalona minimalna cena sprzedaży lub zostanie podjęta decyzja o nierozstrzygnięciu przetargu, zgodnie z art. 24a rozporządzenia (WE) nr 214/2001.
(3) Na podstawie otrzymanych ofert zostanie ustalona minimalna cena sprzedaży.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dla 23. indywidualnego zaproszenia do przetargu zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 214/2001, odnośnie do których limit czasowy na przedłożenie ofert przetargowych wygasł 26 lipca 2005 r. ustala się minimalną cenę sprzedaży odtłuszczonego mleka w proszku na 195,24 EUR/100 kg.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 30 lipca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1249/2005
z dnia 29 lipca 2005 r.
ustalające kwotę korygującą do refundacji dla zbóż
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 15 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy art. 14 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 refundacje wywozowe dla zbóż mające zastosowanie w dniu, w którym złożono wniosek o wydanie pozwolenia, stosuje się do wywozu, który ma być realizowany w okresie ważności pozwolenia, jeśli wniesie o to wnioskodawca. W tym wypadku do refundacji może być zastosowana kwota korygująca.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiające niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [2], pozwoliło na ustalenie kwoty korygującej dla produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (EWG) nr 1766/92 [3]. Ta kwota korygująca powinna być wyliczona z uwzględnieniem czynników wymienionych w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95.
(3) Sytuacja na rynku światowym lub szczególne wymogi niektórych rynków mogą wymóc konieczność zróżnicowania kwoty korygującej w zależności od miejsca przeznaczenia.
(4) Kwota korygująca powinna być ustalona równocześnie z refundacją i według takiej samej procedury. Może ona podlegać zmianom w czasie pomiędzy dwoma ustaleniami.
(5) Z wyżej wymienionych przepisów wynika, że kwota korygująca powinna być ustalona zgodnie z załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Kwotę korygującą do wcześniej ustalonych refundacji wywozowych dla produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. a), b) i c) rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, z wyjątkiem słodu, ustala się w załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 sierpnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1250/2005
z dnia 29 lipca 2005 r.
ustalające refundacje wywozowe dla słodu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W myśl art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 różnica między notowaniami lub cenami na światowym rynku produktów, o których mowa w art. 1 wyżej wymienionego rozporządzenia, a cenami tych produktów we Wspólnocie może być pokryta przez refundacje wywozowe.
(2) Przy ustalaniu zwrotów należy wziąć pod uwagę elementy, o których mowa w art. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady zastosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych, a także środków, jakie należy podjąć w przypadku zakłóceń w sektorze zbóż [2].
(3) Refundacja stosowana do słodów powinna zostać wyliczona z uwzględnieniem ilości zbóż potrzebnej do wytworzenia danych produktów.
Ilości te zostały ustalone w rozporządzeniu (WE) nr 1501/95.
(4) Sytuacja na światowym rynku lub szczególne wymogi niektórych rynków mogą spowodować konieczność zróżnicowania wysokości refundacji dla niektórych produktów w zależności od ich miejsca przeznaczenia.
(5) Refundację należy ustalać raz na miesiąc. W tym odstępie czasu może ona zostać zmieniona.
(6) Zastosowanie tych zasad w aktualnej sytuacji na rynku zbóż, a w szczególności wobec notowań lub cen tych produktów we Wspólnocie i na rynku światowym, prowadzi do ustalenia refundacji w wysokości podanej w załączniku.
(7) Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje wywozowe dla słodu, o którym mowa w art. 1 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, ustala się w wysokościach podanych w załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 sierpnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1251/2005
z dnia 29 lipca 2005 r.
ustalające kwotę korygującą do refundacji dla słodu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 15 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy art. 14 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 refundacja wywozowa do zbóż mająca zastosowanie w dniu, w którym złożono wniosek o wydanie pozwolenia stosuje się do wywozu, który ma być realizowany w okresie ważności pozwolenia, jeśli wniesie o to wnioskodawca. W tym wypadku do refundacji może być zastosowana kwota korygująca.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1501/95 z 29 czerwca 1995 r. ustanawiające niektóre szczegółowe zasady zastosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych oraz środków podejmowanych w przypadku zakłóceń na rynku zbóż [2], pozwoliło na ustalenie kwoty korygującej dla słodu, o którym mowa w art. 1 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (EWG) nr 1766/92 [3]. Ta kwota korygująca powinna być wyliczona z uwzględnieniem czynników wymienionych w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95.
(3) Z powyższych postanowień wynika, że kwota korygująca powinna być ustalona w wysokości podanej w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Kwota korygująca, o której mowa w art. 15 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, stosowana do wcześniej ustalonych refundacji wywozowych dla słodu, została określona w załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 sierpnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1252/2005
z dnia 29 lipca 2005 r.
ustalające refundacje wywozowe do mieszanek paszowych pochodzenia zbożowego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W myśl art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 różnica między notowaniami lub cenami produktów, o których mowa w art. 1 wyżej wymienionego rozporządzenia, na rynku światowym a cenami tych produktów we Wspólnocie może być pokryta refundacją wywozową.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1517/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 w odniesieniu do ustaleń dotyczących wywozu i przywozu mieszanek paszowych pochodzenia zbożowego oraz zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1162/95 ustanawiające specjalne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na przywóz i wywóz w sektorze zbóż i ryżu [2] określiło w art. 2 szczególne kryteria, jakie należy uwzględnić przy wyliczaniu refundacji do tych produktów.
(3) Przy wyliczaniu należy także uwzględnić zawartość produktów zbożowych.
Dla uproszczenia, refundacja powinna być wypłacana do dwóch kategorii "produktów zbożowych", a więc po pierwsze – kukurydzy, zboża najpowszechniej używanego do produkcji mieszanek paszowych wywożonych, i produktów na bazie kukurydzy, a po drugie – "innych zbóż", które są produktami zbożowymi kwalifikującymi się do przyznania refundacji, z wyłączeniem kukurydzy i produktów na bazie kukurydzy.
Refundacja powinna być przyznana ze względu na ilość produktu zbożowego zawartego w mieszance paszowej.
(4) Ponadto kwota refundacji powinna także uwzględniać możliwości i warunki sprzedaży tych produktów na rynku światowym, potrzebę uniknięcia zakłóceń na rynku wspólnotowym i ekonomiczny aspekt wywozu.
(5) Obecna sytuacja na rynku zbóż, a w szczególności perspektywy zaopatrzenia, uzasadniają zniesienie wszelkich refundacji dotyczących wywozu.
(6) Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje wywozowe do mieszanek paszowych, objętych rozporządzeniem (WE) nr 1784/2003 i podlegających rozporządzeniu (WE) nr 1517/95, ustala się zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 sierpnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1253/2005
z dnia 29 lipca 2005 r.
ustalające refundacje do produktów z sektorów zbóż i ryżu, dostarczanych jako wspólnotowa i krajowa pomoc żywnościowa
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], a w szczególności jego art. 13 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3072/95 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [2], a w szczególności jego art. 13 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2681/74 z dnia 21 października 1974 r. sprawie finansowania przez Wspólnotę wydatków poniesionych w odniesieniu do dostaw produktów rolnych jako pomocy żywnościowej [3] przewiduje, że część wydatków odpowiadająca refundacjom wywozowym ustalonym w tym zakresie zgodnie z regułami wspólnotowymi ponoszona jest przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej.
(2) W celu ułatwienia ustalenia budżetu na wspólnotowe akcje pomocy żywnościowej i zarządzania nim oraz w celu umożliwienia Państwom Członkowskim poznania poziomu wspólnotowego udziału w finansowaniu krajowych akcji pomocy żywnościowej należy określić poziom refundacji przyznanych na te akcje.
(3) Zasady ogólne i warunki zastosowania przewidziane przez art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 i przez art. 13 rozporządzenia (WE) nr 3072/95 w odniesieniu do refundacji wywozowych stosuje się mutatis mutandis do wyżej wymienionych działań.
(4) Szczególne kryteria, jakie należy wziąć pod uwagę przy wyliczaniu refundacji wywozowych do ryżu, są określone w art. 13 rozporządzenia (WE) nr 3072/95.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do wspólnotowych i krajowych akcji pomocy żywnościowej przewidzianych w ramach międzynarodowych konwencji lub innych programów dodatkowych oraz innych wspólnotowych akcji bezpłatnego zaopatrzenia refundacje wywozowe do produktów z sektorów zbóż i ryżu ustala się zgodnie z Załącznikiem.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 sierpnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1254/2005
z dnia 29 lipca 2005 r.
ustalające refundacje produkcyjne do cukru białego wykorzystywanego w przemyśle chemicznym na okres od 1 do 31 sierpnia 2005 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 7 ust. 5 tiret piąte,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 przewiduje możliwość podjęcia decyzji o przyznaniu refundacji produkcyjnych do produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. a) i f) wymienionego rozporządzenia, do syropów, o których mowa w lit. d) wyminionego ustępu, i do chemicznie czystej fruktozy (lewulozy) określonej kodem CN 17025000 jako produktu pośredniego, wykorzystywanych do wytwarzania niektórych produktów przemysłu chemicznego, o ile podlegają one jednej z sytuacji określonych w art. 23 ust. 2 Traktatu.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1265/2001 z dnia 27 czerwca 2001 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/2001 w odniesieniu do przyznawania refundacji produkcyjnych do niektórych produktów cukrowych stosowanych w przemyśle chemicznym [2] przewiduje określenie tych refundacji w oparciu o refundacje ustalone do cukru białego.
(3) Artykuł 9 rozporządzenia (WE) nr 1265/2001 przewiduje, że refundacja produkcyjna do cukru białego ustalana jest comiesięcznie dla okresów rozpoczynających się pierwszego dnia każdego miesiąca.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundację produkcyjną do cukru białego, o której mowa w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1265/2001, ustala się w wysokości 31,325 EUR/100 kg netto na okres od 1 do 31 sierpnia 2005 r.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 sierpnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1255/2005
z dnia 29 lipca 2005 r.
określające stopień, w jakim mogą zostać przyjęte wnioski złożone w lipcu 2005 r. o pozwolenia na przywóz dla niektórych przetworów mlecznych w ramach niektórych kontyngentów taryfowych otwartych rozporządzeniem (WE) nr 2535/2001
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 2535/2001 z dnia 14 grudnia 2001 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 odnośnie do ustaleń dotyczących przywozu mleka i przetworów mlecznych oraz otwarcia kontyngentów taryfowych [2], w szczególności jego art. 16 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ilości figurujące we wnioskach o pozwolenia na przywóz odnoszących się do produktów objętych kontyngentami, o których mowa w załącznikach I.A, I.B (punkt 1 i 2), I.C, I.D, I.E oraz zatącznikach I.F, I.G i I.H do rozporządzenia (WE) nr 2535/2001, złożonych na okres od 1 do 10 lipca 2005 r., podlegają zastosowaniu współczynników przyznania znajdujących się w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 30 lipca 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1256/2005
z dnia 29 lipca 2005 r.
ustalające opłaty przywozowe w sektorze zbóż stosowane od dnia 1 sierpnia 2005 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1249/96 z dnia 28 czerwca 1996 r. w sprawie zasad stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 do opłat przywozowych w sektorze zbóż [2], w szczególności jego art. 2 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 10 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 przewiduje, że przy przywozie produktów, o których mowa w art. 1 wyżej wymienionego rozporządzenia, pobiera się opłaty celne zgodne ze stawkami Wspólnej Taryfy Celnej.
Jednakże w przypadku produktów, o których mowa w ust. 2 tego artykułu, opłaty przywozowe równają się cenie interwencyjnej tych produktów ważnej w czasie przywozu powiększonej o 55 % i pomniejszonej o cenę CIF w przywozie stosowaną do danej wysyłki.
Opłaty celne nie mogą jednak przekroczyć stawek Wspólnej Taryfy Celnej.
(2) Na mocy art. 10 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 ceny CIF w przywozie oblicza się na podstawie cen reprezentatywnych dla danego produktu na rynku światowym.
(3) Rozporządzenie (WE) nr 1249/96 ustala zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 do opłat przywozowych w sektorze zbóż.
(4) Opłaty przywozowe stosuje się aż do chwili ustalenia i wejścia w życie nowych stawek opłat przywozowych.
(5) W celu umożliwienia normalnego funkcjonowania systemu opłat przywozowych należy przyjąć jako podstawę ich wyliczenia stawki reprezentatywne dla rynku, stwierdzone w okresie porównawczym.
(6) Zastosowanie rozporządzenia (WE) nr 1249/96 prowadzi do ustalenia opłat przywozowych w wysokości podanej w załączniku I do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Opłaty przywozowe w sektorze zbóż, o których mowa w art. 10 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, ustala się w kwotach figurujących w załączniku I do niniejszego rozporządzenia, na podstawie informacji znajdujących się w załączniku II.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 sierpnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1257/2005
z dnia 29 lipca 2005 r.
w sprawie wydawania pozwoleń na wywóz w systemie B w sektorze owoców i warzyw (brzoskwinie)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1961/2001 z dnia 8 października 2001 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 2200/96 w odniesieniu do refundacji wywozowych do owoców i warzyw [2], w szczególności jego art. 6 ust. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 951/2005 [3] ustala ilości indykatywne, dla których mogą zostać wydane pozwolenia na wywóz w systemie B.
(2) Biorąc pod uwagę informacje, którymi dzisiaj dysponuje Komisja, ilości indykatywne przewidziane na bieżący okres wywozu w odniesieniu do brzoskwinie, mogą zostać niedługo przekroczone.
To przekroczenie byłoby naruszeniem prawidłowego funkcjonowania systemu refundacji wywozowych w sektorze owoców i warzyw.
(3) W celu uniknięcia opisanej sytuacji należy odrzucić wnioski o pozwolenia w systemie B dla brzoskwinie wywiezionych po dniu 1 sierpnia 2005 r., aż do końca bieżącego okresu wywozu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do brzoskwinie wnioski o pozwolenia na wywóz w systemie B, złożone z tytułu art. 1 rozporządzenia (WE) nr 951/2005, dla których zgłoszenie wywozowe zostało przyjęte po dniu 1 sierpnia i przed dniem 16 września 2005 r., są odrzucone.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 sierpnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1258/2005
z dnia 29 lipca 2005 r.
ustalające ceny rynku światowego nieodziarnionej bawełny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Protokół 4 w sprawie bawełny, załączony do Aktu Przystąpienia Grecji, ostatnio zmieniony rozporządzeniem Rady (WE) nr 1050/2001 [1],
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1051/2001 z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie pomocy produkcyjnej dla bawełny [2], w szczególności jego art. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1051/2001 cena rynku światowego bawełny nieodziarnionej jest ustalana okresowo na podstawie ceny rynku światowego bawełny odziarnionej przy uwzględnieniu historycznych związków między ceną bawełny odziarnionej a wyliczoną ceną bawełny nieodziarnionej. Te historyczne związki zostały ustanowione w art. 2 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1591/2001 z dnia 2 sierpnia 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania systemu pomocy dla bawełny [3]. W przypadku gdy cena rynku światowego nie może być ustalona w powyższy sposób, zostaje ona określona na podstawie ostatniej ustalonej ceny.
(2) Zgodnie z art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1051/2001 cena rynku światowego bawełny nieodziarnionej jest ustalana dla produktu odpowiadającego pewnym cechom charakterystycznym i uwzględniając najkorzystniejsze oferty i notowania na rynku światowym pomiędzy tymi, które są uważane za reprezentatywne dla rzeczywistych tendencji rynkowych.
Do celów takiego ustalenia ceny uwzględnia się średnią z ofert i notowań otrzymaną na jednej lub więcej giełdach europejskich reprezentatywnych dla produktu dostarczonego na bazie cif do portu wspólnotowego i pochodzącego z różnych krajów dostarczających, uważanych za reprezentatywne dla handlu międzynarodowego.
Jednakże aby uwzględnić różnice wynikające z jakości dostarczonego produktu lub z charakteru wspomnianych ofert i notowań, przewidziano dostosowania kryteriów do celów ustalenia ceny rynku światowego bawełny odziarnionej.
Dostosowania te są określone w art. 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1591/2001.
(3) Stosowanie wyżej wymienionych kryteriów prowadzi do ustalenia ceny rynku światowego bawełny nieodziarnionej na poziomie wskazanym poniżej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Cena rynku światowego bawełny nieodziarnionej określona w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1051/2001 jest ustalona na 20,850 EUR/100 kg.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 sierpnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1259/2005
z dnia 27 lipca 2005 r.
nakładające tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz kwasu winowego pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów nie będących członkami Wspólnoty Europejskiej [1] ("rozporządzenie podstawowe"), w szczególności jego art. 7,
po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
1.
PROCEDURA
1.1.
Wszczęcie dochodzenia
(1) W dniu 24 września 2004 r. Komisja otrzymała skargę złożoną zgodnie z art. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96 w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów nie będących członkami Wspólnoty Europejskiej ("rozporządzenie podstawowe") przez następujących producentów ("skarżący"): Legré-Mante SA, Industria Chimica Valenzana S.p.A, Distilleries Mazzari S.p.a., Alcoholera Vinicola Europea S.A. oraz Comercial Quimica Sarasa s.l., reprezentujących większość, w tym przypadku ponad 50 %, całkowitej wspólnotowej produkcji kwasu winowego.
(2) Skarga zawierała dowód stosowania dumpingu kwasu winowego z Chińskiej Republiki Ludowej ("ChRL") i poważnej szkody, będącej jego skutkiem, co uznano za wystarczające uzasadnienie wszczęcia postępowania.
(3) Postępowanie wszczęto dnia 30 października 2004 r. publikując zawiadomienie o wszczęciu postępowania [2] w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
1.2.
Strony, których dotyczy postępowanie
(4) Komisja oficjalnie powiadomiła skarżących, innych producentów wspólnotowych, producentów eksportujących, importerów, dostawców, użytkowników, jak również zainteresowane zrzeszenia użytkowników oraz przedstawicieli ChRL o wszczęciu postępowania.
Zainteresowanym stronom umożliwiono pisemne przedstawienie opinii i złożenie wniosku o przesłuchanie w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania.
(5) Skarżący producenci, inni współpracujący producenci wspólnotowi, producenci eksportujący, importerzy, dostawcy i zrzeszenia użytkowników przedstawili swoje opinie.
Wszystkie zainteresowane strony, które złożyły wniosek i udowodniły, że istnieją szczególne powody, dla których powinny być przesłuchane, zostały przesłuchane.
(6) Aby umożliwić zainteresowanym producentom eksportującym z Chin złożenie wniosku o traktowanie ich jako podmiotu gospodarki rynkowej ("MET") lub o traktowanie indywidualne ("IT"), Komisja przesłała im formularze wniosków.
Wnioski o MET lub TI w przypadku, gdyby dochodzenie wykazało, że nie spełniają oni warunków MET, otrzymano od trzech producentów eksportujących.
(7) Komisja rozesłała kwestionariusze do wszystkich zainteresowanych stron oraz do wszystkich innych przedsiębiorstw, które zgłosiły się w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania.
Odpowiedzi otrzymano od trzech producentów eksportujących z ChRL, jednego producenta w analogicznym kraju – Argentynie, siedmiu producentów wspólnotowych oraz dwóch użytkowników wspólnotowych.
(8) Komisja zwróciła się o wszystkie informacje, które uznała za niezbędne do celu ustalenia istnienia dumpingu, powstałych szkód i interesu wspólnotowego, zweryfikowała je oraz przeprowadziła weryfikację w siedzibach następujących przedsiębiorstw:
a) Producenci wspólnotowi
- Alcoholera Vinicola Europea "Alvinesa" SA, Ciudad Real, Hiszpania
- Comercial Quimica Sarasa "Tydsa" SL, Girona, Hiszpania
- Distillerie Bonollo Srl, Frosinone, Włochy
- Distillerie Mazzari SpA, Ravenna, Włochy
- Etablissements Legré-Mante SA, Marseille, Francja
- Industria Chimica Valenzana "I.C.V."
SpA, Palermo, Włochy
- Tartarica Treviso Srl, Faenza, Włochy
b) Producenci eksportujący w ChRL
- Hangzou Bioking Biochemical Engineering Co., Ltd, Hangzou, ChRL.
- Changmao Biochemical Engineering Co., Ltd, Changzou City, ChRL.
- Ninghai Organic Chemical Factory, Ninghai, ChRL.
(9) Biorąc pod uwagę potrzebę ustanowienia wartości normalnej dla producentów eksportujących w ChRL, których nie można objąć MET, przeprowadzono weryfikację w celu ustalenia wartości normalnej na podstawie danych z kraju analogicznego, którym w tym przypadku była Argentyna, w siedzibie następującego przedsiębiorstwa:
c) Producenci z państwa analogicznego
- Tarcol S.A., Buenos Aires, Argentyna.
1.3.
Okres objęty dochodzeniem
(10) Dochodzenie dotyczące dumpingu i powstałej szkody objęło okres od dnia 1 lipca 2003 r. do dnia 30 czerwca 2004 r. ("okres objęty dochodzeniem" lub "OD").
Jeśli chodzi o tendencje istotne dla analizy szkód, Komisja przeanalizowała dane obejmujące okres od dnia 1 stycznia 2001 r. do dnia 30 czerwca 2004 r. ("badany okres").
Okres przyjęty do ustaleń w sprawie podcięcia, zaniżania ceny oraz usuwania szkód to wspomniany wcześniej okres objęty dochodzeniem.
2.
PRODUKT OBJĘTY POSTĘPOWANIEM I PRODUKT PODOBNY
2.1.
Produkt objęty postępowaniem
(11) Produktem objętym postępowaniem jest kwas winowy ("KW").
Jest on obecnie objęty kodem CN 29181200.
Produkt objęty postępowaniem jest używany przede wszystkim przez producentów wina, przemysł spożywczy oraz liczne inne sektory przemysłu, jako składnik produktu końcowego lub jako dodatek przyspieszający lub spowalniający procesy chemiczne.
Otrzymuje się go jako produkt uboczny podczas produkcji wina lub w procesie syntezy chemicznej związków petrochemicznych.
Ze względu na właściwości fizyczne, proces produkcji oraz zastępowalność różnych rodzajów produktu z punktu widzenia użytkownika, KW uważa się za jeden produkt do celów niniejszego postępowania.
2.2.
Produkt podobny
(12) Dochodzenie dowiodło, że podstawowe właściwości fizyczne KW produkowanego i sprzedawanego przez przemysł wspólnotowy we Wspólnocie, KW produkowanego i sprzedawanego na krajowym rynku chińskim oraz KW przywożonego do Wspólnoty z ChRL, jak również produkowanego i sprzedawanego w Argentynie są takie same, oraz że produkty te są używane w zasadzie do takich samych celów.
(13) Ustalono zatem wstępnie, że produkt objęty postępowaniem, KW sprzedawany na rynku krajowym ChRL, KW produkowany i sprzedawany w Argentynie oraz KW produkowany i sprzedawany we Wspólnocie przez przemysł wspólnotowy mają takie same właściwości fizyczne i są używane do takich samych celów, dlatego uważa się, że są one produktami podobnymi w rozumieniu art. 1 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
3.
DUMPING
3.1.
Traktowanie jako podmiotu gospodarki rynkowej ("MET")
(14) Zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. b) rozporządzenia podstawowego, w dochodzeniach antydumpingowych dotyczących przywozu pochodzącego z ChRL wartość normalną określa się zgodnie z ust. 1–6 wspomnianego artykułu dla producentów, co do których stwierdzono, że spełniają kryteria określone w art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego.
(15) W skrócie i wyłącznie w celu ułatwienia wyszukiwania informacji, kryteria traktowania jako podmiotu gospodarki rynkowej są podsumowane poniżej:
1) Decyzje gospodarcze i koszty są odpowiedzią na warunki panujące na rynku i brak jest znacznej ingerencji ze strony państwa;
2) Rejestry księgowe podlegają niezależnej kontroli zgodnie z międzynarodowymi standardami księgowości i są stosowane do wszystkich celów;
3) Nie występują znaczne zniekształcenia przeniesione z poprzedniego systemu gospodarki nierynkowej;
4) Pewność i stabilność prawna gwarantowane są przez prawo upadłościowe i prawo własności;
5) Wymiany walut dokonuje się po kursie rynkowym.
(16) W ramach niniejszego dochodzenia trzech producentów eksportujących z ChRL zgłosiło się i wystąpiło o MET zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego.
Każdy wniosek o MET został przeanalizowany, przeprowadzono również weryfikację w siedzibach wymienionych współpracujących przedsiębiorstw (zob. motyw 7).
W rezultacie ustalono, że trzech wspomnianych producentów spełnia wszystkie wymagania MET.
(17) Na tej podstawie MET przyznano następującym producentom eksportującym w Chinach:
1) Hangzou Bioking Biochemical Engineering Co., Ltd, Hangzou.
2) Changmao Biochemical Engineering Co., Ltd, Changzou City.
3) Ninghai Organic Chemical Factory, Ninghai.
3.2.
Wartość normalna
3.2.1.
Określenie wartości normalnej dla producentów eksportujących, którym przyznano MET
(18) Określając wartość normalną, Komisja ustaliła najpierw, czy ogólna wielkość krajowej sprzedaży KW każdego producenta eksportującego była reprezentatywna w porównaniu z ogólną wartością sprzedaży eksportowej do Wspólnoty.
Zgodnie z art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, sprzedaż krajowa zostaje uznana za reprezentatywną, jeżeli ogólna wielkość sprzedaży krajowej każdego producenta eksportującego stanowi przynajmniej 5 % jego ogólnej wielkości sprzedaży eksportowej do Wspólnoty.
(19) W przypadku producentów eksportujących, których ogólna sprzedaż krajowa była reprezentatywna, Komisja określiła rodzaje KW sprzedawane na rynku krajowym, identyczne lub bezpośrednio porównywalne z rodzajami produktu przeznaczonymi na wywóz do Wspólnoty.
(20) Dla każdego z tych rodzajów ustalono, czy sprzedaż na rynku krajowym była wystarczająco reprezentatywna dla celów art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego.
Sprzedaż krajową określonego rodzaju produktu uznano za wystarczająco reprezentatywną, jeżeli ogólna wielkość sprzedaży krajowej tego rodzaju w OD stanowiła 5 % lub więcej ogólnej wielkości sprzedaży porównywalnego rodzaju wywożonego do Wspólnoty.
(21) Zbadano również, czy krajowa sprzedaż każdego rodzaju produktu może być uważana za dokonaną w zwykłym obrocie handlowym poprzez ustalenie proporcji rentownej sprzedaży danego rodzaju produktu na rzecz niezależnych klientów.
(22) W przypadkach, gdy wielkość sprzedaży danego rodzaju KW, sprzedawanego po cenie sprzedaży netto równej lub wyższej od obliczonych kosztów produkcji, przekraczała 80 % wielkości sprzedaży ogółem dla tego rodzaju, a średnia ważona cen tego rodzaju była równa lub wyższa od kosztów produkcji, wartość normalna oparta była na rzeczywistej cenie krajowej.
Cenę tę obliczano jako średnią ważoną cenę sprzedaży krajowej ogółem tego rodzaju, zrealizowanej w OD, bez względu na to, czy była to sprzedaż z zyskiem, czy nie.
(23) W przypadkach, gdy wielkość sprzedaży z zyskiem danego rodzaju KW stanowiła najwyżej 80 % ogólnej wielkości sprzedaży tego typu, lub średnia ważona ceny dla tego typu była niższa niż koszty produkcji, wartość normalna oparta była na rzeczywistej cenie krajowej, obliczonej jako średnia ważona sprzedaży z zyskiem wyłącznie dla tego rodzaju, pod warunkiem, że sprzedaż ta stanowiła przynajmniej 10 % ogólnej wielkości sprzedaży dla tego typu.
(24) W przypadkach, gdy wielkość sprzedaży z zyskiem jakiegokolwiek rodzaju KW stanowiła mniej niż 10 % ogólnej wielkości sprzedaży dla tego rodzaju, uznano, że ten konkretny rodzaj sprzedawany jest w ilościach niewystarczających, aby cena krajowa mogła stanowić odpowiednią podstawę dla ustalenia wartości normalnej.
(25) We wszystkich przypadkach, w których nie można było zastosować ceny sprzedaży krajowej określonego rodzaju produktu sprzedawanego przez producenta eksportującego, stosowano konstruowaną wartość normalną.
(26) W związku z tym, zgodnie z art. 2 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, konstruowanie wartości normalnej następowało poprzez dodanie do kosztów wytworzenia wywożonych rodzajów rozsądnej wartości na wydatki związane ze sprzedażą, wydatki ogólne i administracyjne ("SG&A") oraz odpowiedniej marży zysku.
W tym celu Komisja zbadała, czy dane o poniesionych wydatkach SG&A oraz zyskach osiągniętych przez każdego objętych postępowaniem producentów eksportujących na rynku krajowym są wiarygodne.
(27) Faktyczny krajowy poziom wydatków SG&A uznano za wiarygodny, jeżeli ogólna wielkość sprzedaży przedsiębiorstwa objętego postępowaniem na rynku krajowym mogła być uznana za reprezentatywną w porównaniu z wielkością sprzedaży eksportowej do Wspólnoty.
Krajową marżę zysku obliczono w oparciu o sprzedaż krajową tych rodzajów, które były sprzedawane w zwykłym obrocie handlowym.
W tym celu zastosowano metodologię opisaną w motywach 21–23.
(28) Ogólna sprzedaż wszystkich przedsiębiorstw była reprezentatywna oraz stwierdzono, że większość rodzajów produktu objętego postępowaniem, które były wywożone, sprzedawano na rynku krajowym w zwykłym obrocie handlowym.
Dla rodzajów, które nie spełniały tych warunków, normalna wartość była konstruowana przy użyciu metodologii opisanej w motywie (24) oraz informacji o SG&A i zyskach każdego z zainteresowanych przedsiębiorstw.
3.2.2.
Określenie wartości normalnej dla wszystkich producentów eksportujących, którym nie przyznano MET
a) Kraj analogiczny
(29) Zgodnie z art. 2 ust. 7 rozporządzenia podstawowego, wartość normalną dla przedsiębiorstw, którym nie przyznano MET ustalano w oparciu o ceny lub wartość konstruowaną w kraju analogicznym.
(30) W zawiadomieniu o wszczęciu postępowania Komisja stwierdziła, że zamierza wykorzystać Argentynę jako właściwy kraj analogiczny dla celów ustalenia wartości normalnej dla ChRL, a zainteresowane strony zostały zaproszone do zgłaszania uwag w tej sprawie.
(31) Żaden z producentów eksportujących w ChRL, któremu nie przyznano MET, nie zgłosił zastrzeżeń w tej sprawie.
Ponadto dochodzenie ujawniło, że Argentyna jest konkurencyjnym rynkiem dla produktu objętego postępowaniem, w kraju tym działa co najmniej dwóch producentów krajowych różnej wielkości, a produkt jest do niego również przywożony z krajów trzecich.
Stwierdzono, że KW produkowany przez producentów krajowych jest podobny do produktu z ChRL, chociaż uzyskuje się go w inny sposób.
Argentyński rynek został w związku z tym uznany za wystarczająco reprezentatywny dla celów ustalenia wartości normalnej.
(32) Skontaktowano się ze wszystkimi znanymi producentami w Argentynie, a na współpracę zgodził się jeden z nich.
Kwestionariusz został wysłany do wspomnianego producenta, a dane podane przez niego w odpowiedzi zostały zweryfikowane w jego siedzibie.
b) Wartość normalna
(33) Zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego, wartość normalna dla producentów eksportujących, którym nie przyznano MET została ustalona na podstawie zweryfikowanych informacji otrzymanych od producentów w kraju analogicznym tzn. na podstawie cen płaconych lub należnych na krajowym rynku argentyńskim za porównywalne rodzaje produktów, co do których stwierdzono, że istnieją w zwykłym obrocie handlowym, zgodnie z metodologią określoną w motywie 23.
W stosownych przypadkach ceny te zostały dostosowane, aby zapewnić uczciwe porównanie z rodzajami produktów wywożonymi do Wspólnoty przez chińskich producentów objętych postępowaniem.
(34) W związku z powyższym normalna wartość została ustalona jako średnia ważona krajowych cen sprzedaży niepowiązanym klientom przez współpracującego producenta w Argentynie.
3.3.
Cena eksportowa
(35) We wszystkich przypadkach produkt objęty postępowaniem był wywożony i sprzedawany niezależnym klientom we Wspólnocie.
Z tego względu cenę eksportową ustalono zgodnie z art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego, czyli na podstawie faktycznie zapłaconej lub należnej ceny eksportowej.
3.4.
Porównanie
(36) Porównania zwykłej wartości i cen eksportowych dokonano na bazie ceny ex-works.
W celu zapewnienia uczciwego porównania między wartością normalną i ceną eksportową, uwzględniono w formie dostosowania różnice mające wpływ na ceny i porównywalność cen zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego.
Odpowiednie dostosowania dotyczące transportu i ubezpieczenia, kredytu, prowizji i opłat bankowych przyznano we wszystkich przypadkach, które uznano za uzasadnione, prawidłowe i poparte zweryfikowanymi materiałami dowodowymi.
(37) Dostosowania zastosowano również w odniesieniu do różnic w zwrotach VAT, ponieważ stwierdzono, że w przypadku sprzedaży eksportowej poziom zwrotu VAT był niższy, niż w przypadku sprzedaży krajowej.
3.5.
Margines dumpingu
3.5.1.
Dla współpracujących producentów eksportujących, którym przyznano MET
(38) W przypadku trzech przedsiębiorstw, którym przyznano MET, porównano średnią ważoną normalną wartość każdego rodzaju produktów objętych postępowaniem, wywożonych do Wspólnoty z odpowiadającymi im średnimi ważonymi cenami eksportowymi, zgodnie z art. 2 ust. 11 rozporządzenia podstawowego.
(39) Na tej podstawie tymczasowe średnie ważone marginesy dumpingu wyrażone jako wartość procentowa ceny CIF na granicy Wspólnoty przed ocleniem, są następujące:
Przedsiębiorstwo _BAR_ Tymczasowy margines dumpingu _BAR_
Hangzou Bioking Biochemical Engineering Co., Ltd, Hangzou. _BAR_ 2,4 % _BAR_
Changmao Biochemical Engineering Co., Ltd, Changzou City. _BAR_ 13,8 % _BAR_
Ninghai Organic Chemical Factory, Ninghai. _BAR_ 6,6 % _BAR_
3.5.2.
Dla pozostałych producentów-eksporterów
(40) W celu obliczenia marginesu dumpingu obowiązującego dla całego kraju, stosowanego w odniesieniu do wszystkich eksporterów w ChRL, Komisja ustaliła najpierw poziom współpracy.
Dokonano porównania pomiędzy całkowitym przywozem produktu objętego postępowaniem pochodzącego z ChRL, wyliczonego na podstawie danych Eurostatu oraz odpowiedzi w kwestionariuszach, otrzymanych od eksporterów w ChRL.
Na tej podstawie ustalono, że poziom współpracy był niski, stanowił bowiem 63 % całkowitego chińskiego wywozu do Wspólnoty.
(41) W rezultacie margines dumpingu został obliczony przy użyciu cen eksportowych i wielkości, o których informacje dostarczył Eurostat, odjąwszy uprzednio od nich ceny eksportowe i wielkości przedstawione przez współpracujących eksporterów, którym przyznano MET.
Użycie danych Eurostatu, jako dostępnych faktów zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego było konieczne ze względu na brak dalszych informacji o cenach eksportowych do celów określenia cła obowiązującego dla całego kraju.
Uzyskane w ten sposób ceny eksportowe porównano ze średnią ważoną wartością normalną, określoną dla analogicznego kraju dla porównywalnych rodzajów produktów.
(42) Na tej podstawie poziom dumpingu dla całego kraju został tymczasowo ustalony na poziomie 34,9 % ceny CIF na granicy Wspólnoty.
4.
SZKODA
4.1.
Produkcja wspólnotowa
(43) W trakcie dochodzenia przeprowadzonego w ramach kontroli wyrywkowej ustalono, że produkt podobny jest obecnie produkowany przez ośmiu producentów we Wspólnocie.
Jeden z nich nie podjął jednak dalszej współpracy w ramach dochodzenia.
Ponadto w badanym okresie kolejnych czterech producentów wspólnotowych zaprzestało produkcji i w związku z tym nie zostali oni uwzględnieni w dochodzeniu.
(44) W związku z powyższym wielkość produkcji wspólnotowej dla celów art. 4 ust. 1 rozporządzenia podstawowego została tymczasowo obliczona poprzez dodanie produkcji siedmiu współpracujących producentów wspólnotowych do wielkości produkcji pozostałych producentów, oszacowanej przez skarżących.
4.2.
Definicja przemysłu wspólnotowego
(45) Skargę poparło siedmiu producentów wspólnotowych, którzy w pełni współpracowali w czasie dochodzenia. Z szacunkowych obliczeń wynika, że wymienieni producenci wyprodukowali ponad 95 % kwasu winowego produkowanego we Wspólnocie. Uznaje się zatem, że stanowią oni przemysł wspólnotowy w rozumieniu art. 4 ust. 1 i art. 5 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
4.3.
Konsumpcja wspólnotowa
(46) Konsumpcję oszacowano dodając sprzedaż wspólnotową współpracujących producentów w WE, szacunkową sprzedaż niewspółpracujących producentów z WE i całkowity przywóz.
Sprzedaż niewspółpracujących producentów z WE, w tym niektórych przedsiębiorstw, które zaprzestały produkcji oparto na skardze, ponieważ brak było innych źródeł informacji.
Z powyższego wynika, że popyt na produkt objęty postępowaniem we Wspólnocie wzrósł o 15 % w badanym okresie.
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Konsumpcja wspólnotowa _BAR_ 20930 _BAR_ 21016 _BAR_ 21717 _BAR_ 24048 _BAR_
Wskaźnik 2001 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 104 _BAR_ 115 _BAR_
4.4.
Przywóz do Wspólnoty z kraju, którego dotyczy postępowanie
4.4.1.
Wielkość oraz udział w rynku przywozu, którego dotyczy postępowanie
(47) Kształtowanie się przywozu z kraju objętego postępowaniem analizowano w oparciu o dane Eurostatu, ponieważ wielkości przedstawione przez współpracujących producentów eksportujących były znacznie mniejsze, niż podane przez Eurostat w badanym okresie.
(48) Jeśli chodzi o wielkość i udział w rynku, przywóz kształtował się w następujący sposób:
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Wielkość przywozu z ChRL _BAR_ 1769 _BAR_ 1266 _BAR_ 1570 _BAR_ 2763 _BAR_
Wskaźnik 2001 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 72 _BAR_ 89 _BAR_ 156 _BAR_
Udziały w rynku ChRL _BAR_ 8,5 % _BAR_ 6,0 % _BAR_ 7,2 % _BAR_ 11,5 % _BAR_
(49) Podczas gdy konsumpcja kwasu winowego w badanym okresie wzrosła o 15 %, w tym samym okresie przywóz z kraju objętego postępowaniem wzrósł o 50 %.
Po okresie stosunkowo dużej wielkości przywozu w 2001 r., spowodowanej wysokimi cenami i niedoborem produktu na rynku europejskim, przywóz z ChRL powrócił do niższego poziomu w 2002 r., od tego czasu ponad dwukrotnie wzrósł dzięki wyjątkowo niskim cenom.
Wskutek tego udział w rynku ChRL w badanym okresie wzrósł z 6,0 % do 11,5 % w ciągu niecałych dwóch lat.
4.4.2.
Ceny przywozu i podcięcie
(50) Następująca tabela przedstawia kształtowanie się cen przywozu z ChRL: W badanym okresie wymienione ceny obniżyły się niemal o 50 %.
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Ceny importowe produktów z ChRL EUR/kg _BAR_ 3,49 _BAR_ 1,74 _BAR_ 1,83 _BAR_ 1,78 _BAR_
Wskaźnik 2001 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 50 _BAR_ 52 _BAR_ 51 _BAR_
(51) Jeśli chodzi o cenę sprzedaży produktu objętego postępowaniem na rynku wspólnotowym w okresie objętym dochodzeniem, porównano ceny przemysłu wspólnotowego z cenami producentów eksportujących w ChRL.
Stosowne ceny sprzedaży przemysłu wspólnotowego to ceny dla niezależnych klientów, dostosowane w razie konieczności do poziomu ex-works, tzn. wyłączając koszty transportu do Wspólnoty i po odliczeniu obniżek i rabatów.
Ceny te porównano z cenami sprzedaży stosowanymi przez chińskich producentów eksportujących po odliczeniu obniżek i dostosowanymi w stosownych przypadkach do ceny CIF na granicy Wspólnoty z odpowiednim dostosowaniem odnośnie do kosztów odprawy celnej oraz kosztów ponoszonych po przywozie.
(52) Porównanie to wykazało, że w OD omawiane przywożone produkty były sprzedawane we Wspólnocie po cenach podcinających ceny przemysłu wspólnotowego o 22 %, jeżeli wyrazić je jako wartość procentową cen tego ostatniego.
4.5.
Sytuacja przemysłu wspólnotowego
(53) Zgodnie z art. 3 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, badanie wpływu przywozu dumpingowego z ChRL na przemysł wspólnotowy uwzględniało analizę wszelkich czynników i wskaźników gospodarczych mających wpływ na stan przemysłu wspólnotowego od 2001 r. do OD.
(54) Poniższe dane dotyczące przemysłu wspólnotowego przedstawiają zagregowane informacje dotyczące siedmiu współpracujących producentów wspólnotowych.
Dwa z wymienionych przedsiębiorstw rozpoczęły jednak działalność w badanym okresie, odpowiednio w 2001 i 2003 r.
Uznano, że biorąc pod uwagę tę szczególną sytuację, dane dotyczące wymienionych przedsiębiorstw mogą zniekształcić ogólne trendy, szczególnie jeśli chodzi o koszty, rentowność, przepływy pieniężne, inwestycje oraz zwrot z inwestycji.
Dlatego tam, gdzie to stosowne, liczby dotyczące tych dwóch przedsiębiorstw zostały wyłączone z odpowiadających zagregowanych wskaźników i potraktowane indywidualnie, tak aby uzyskać właściwy i reprezentatywny obraz sytuacji.
4.5.1.
Produkcja, zdolności produkcyjne i wykorzystanie zdolności produkcyjnych
(55) Ewolucja produkcji siedmiu współpracujących przedsiębiorstw, ich zdolności produkcyjnych oraz wykorzystania tychże była następująca:
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Produkcja (tony) _BAR_ 25341 _BAR_ 23576 _BAR_ 25602 _BAR_ 27324 _BAR_
Wskaźnik 2001 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 93 _BAR_ 101 _BAR_ 108 _BAR_
Zdolności produkcyjne (tony) _BAR_ 31350 _BAR_ 33000 _BAR_ 36000 _BAR_ 35205 _BAR_
Wskaźnik 2001 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 105 _BAR_ 115 _BAR_ 112 _BAR_
Wykorzystanie zdolności produkcyjnych _BAR_ 81 % _BAR_ 71 % _BAR_ 71 % _BAR_ 78 % _BAR_
Wskaźnik 2001 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 88 _BAR_ 88 _BAR_ 96 _BAR_
(56) Całkowita produkcja zwiększyła się o 8 % pomiędzy rokiem 2001 a OD.
Należy jednak zaznaczyć, że wzrost ten można przypisać wyłącznie dwóm nowym przedsiębiorstwom, ponieważ produkcja pozostałych firm spadła o 6 % w tym samym okresie.
(57) Zdolności produkcyjne wzrosły o 12 %, co również zostało spowodowane pojawieniem się dwóch nowych przedsiębiorstw.
Liczby te nie odzwierciedlają jednak spadku o kilka tysięcy ton, którego przyczyną było zaprzestanie produkcji przez czterech producentów wspólnotowych w badanym okresie. (zob. motyw 43).
Pomimo, że dochodzenie nie przyniosło dokładnych danych o tych producentach, na podstawie danych zamieszczonych w skardze szacuje się, że ogólna zdolność we Wspólnocie utrzymywała się w zasadzie na tym samym poziomie pomiędzy 2001 r. a OD.
(58) Wykorzystanie zdolności produkcyjnych spadło w tym okresie z 81 % w 2001 r. do 78 % w okresie objętym dochodzeniem.
4.5.2.
Zapasy
(59) Poniższe liczby dotyczą wielkości zapasów pod koniec każdego okresu.
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Zapasy (tony) _BAR_ 3464 _BAR_ 2743 _BAR_ 3967 _BAR_ 4087 _BAR_
Wskaźnik 2001 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 79 _BAR_ 115 _BAR_ 118 _BAR_
(60) W badanym okresie zapasy zwiększyły się o 18 %.
Należy zauważyć, że liczba odnosząca się do okresu objętego dochodzeniem odzwierciedla sezonową zwyżkę poziomu zapasów w okresie letnim.
Co najmniej w przypadku jednego z przedsiębiorstw odnotowano jednak wyjątkowo wysoki poziom zapasów, który przedsiębiorstwo to przypisało swojej decyzji handlowej o zaprzestaniu sprzedaży po niskich, nieopłacalnych cenach.
4.5.3.
Wielkość sprzedaży, udział w rynku, wzrost i średnie ceny jednostkowe we Wspólnocie
(61) Poniższe dane dotyczą sprzedaży przemysłu wspólnotowego na rzecz niezależnych odbiorców we Wspólnocie.
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Wielkość sprzedaży na rynku WE (tony) _BAR_ 16148 _BAR_ 16848 _BAR_ 18294 _BAR_ 20034 _BAR_
Wskaźnik 2001 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 104 _BAR_ 113 _BAR_ 124 _BAR_
Udział w rynku (pięć przedsiębiorstw o ustalonej pozycji) _BAR_ 71,0 % _BAR_ 66,9 % _BAR_ 66,3 % _BAR_ 60,9 % _BAR_
Wskaźnik 2001 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 94 _BAR_ 93 _BAR_ 86 _BAR_
Udział w rynku (wszystkich siedem przedsiębiorstw) _BAR_ 77,2 % _BAR_ 80,2 % _BAR_ 84,2 % _BAR_ 83,3 % _BAR_
Wskaźnik 2001 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 104 _BAR_ 109 _BAR_ 108 _BAR_
Średnie ceny sprzedaży (EUR/t) _BAR_ 5392 _BAR_ 3214 _BAR_ 2618 _BAR_ 2513 _BAR_
Wskaźnik 2001 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 60 _BAR_ 49 _BAR_ 47 _BAR_
(62) W badanym okresie wielkość sprzedaży przemysłu wspólnotowego zwiększyła się o 24 %, a jego udział w rynku o 8 %.
(63) Udział w rynku pięciu przedsiębiorstw o ustalonej pozycji spadł w badanym okresie o 10 punktów procentowych.
Po dodaniu wyników dwóch przedsiębiorstw, które rozpoczęły produkcję w tym okresie, całkowity udział w rynku wzrasta o 6 %.
Jednakże, jak stwierdzono w motywie 57, dane te nie uwzględniają czterech producentów wspólnotowych, którzy zaprzestali produkcji w tym samym okresie.
Pomimo, że dokładne dane dotyczące wymienionych przedsiębiorstw nie są dostępne, skarżący oszacowali, że produkcja tych producentów mogła wynosić kilka tysięcy ton.
Oznacza to, że jeżeli producenci, którzy zaprzestali produkcji zostaliby wzięci pod uwagę, udział w rynku producentów wspólnotowych spadłby co najmniej o 2,5 % pomiędzy 2001 r. a okresem objętym badaniem.
(64) Średnie ceny sprzedaży niepowiązanym nabywcom na rynku Wspólnoty obniżyły się między 2001 r. a okresem objętym badaniem o ponad 50 %.
(65) Jeden z importerów podkreślił, że w przeszłości i w okresie dłuższym, niż został objęty badaniem, ceny kwasu winowego podlegały podobnym wahaniom, osiągając szczyt w latach 2000–2001.
Jednak w wyniku dochodzenia stwierdzono, że nawet biorąc pod uwagę historyczne standardy, poziomy cen w okresie objętym dochodzeniem były wyjątkowo niskie, uwzględniając inflację.
(66) Z uwagi na spadek udziału rynkowego, biorąc pod uwagę producentów wspólnotowych, którzy zaprzestali produkcji i gwałtowny spadek cen, stwierdzono, że przemysł wspólnotowy nie mógł skorzystać ze wzrostu rynku, spowodowanego podniesieniem konsumpcji o 15 % w badanym okresie.
4.5.4.
Rentowność
(67) Przedstawiona poniżej rentowność została wyrażona jako procent obrotu w odniesieniu do sprzedaży niezależnym nabywcom na rynku Wspólnoty.
Podano również dane dotyczące pięciu współpracujących przedsiębiorstw, które działały już na początku badanego okresu ("przedsiębiorstwa o ustalonej pozycji").
W tym okresie pozostałe dwa przedsiębiorstwa znajdowały się w sytuacji przejściowej, jeśli chodzi o koszty i przychody, co znacząco wpływa na kształtowanie się całkowitej rentowności.
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Rentowność sprzedaży (pięć przedsiębiorstw o ustalonej pozycji) _BAR_ 1,9 % _BAR_ – 3,5 % _BAR_ – 3,6 % _BAR_ – 6,7 % _BAR_
Rentowność sprzedaży (wszystkich siedem przedsiębiorstw) _BAR_ 1,8 % _BAR_ – 9,7 % _BAR_ 0,5 % _BAR_ – 5,9 % _BAR_
(68) W odniesieniu do pięciu przedsiębiorstw o ustalonej pozycji na rynku rentowność znacznie spadła w latach 2002–2003 z powodu poważnej obniżki cen, co zbiegło się w czasie ze wzrostem przywozu dumpingowego z ChRL.
Tendencje w ogólnie ujętym przemyśle wspólnotowym, tzn. łącznie z dwoma producentami o ustalonej pozycji na rynku podczas badanego okresu są w znacznej mierze podobne.
Po dramatycznym spadku zysków w 2002 r. ujęty całościowo przemysł odnotował poprawę w 2003 r. gdy producent mający ustaloną pozycję na rynku w 2001 r. umocnił ją, natomiast inny nowy producent pojawił się na rynku.
Jednakże w okresie objętym postępowaniem zyski tych dwóch nowych producentów uległy ponownemu spadkowi, powodując straty w wysokościach porównywalnych do strat pięciu przedsiębiorstw o ustalonej pozycji.
(69) Spadek cen w dużym stopniu znalazł swoje odzwierciedlenie w cenach surowców ustalanych przez dostawców, biorąc pod uwagę fakt, iż umowy na dostawę surowców często indeksowane są zgodnie z ceną kwasu winowego.
Jednakże to obniżenie kosztów surowców okazało się niewystarczające, aby zapobiec spadkowi rentowności przemysłu wspólnotowego z 1,9 % do – 6,7 % w badanym okresie.
4.5.5.
Zwrot z inwestycji, przepływ środków pieniężnych, inwestycje i zdolność do zdobywania kapitału
(70) Tendencje dotyczące zwrotów z inwestycji (w tym przypadku aktywa netto), przepływ środków pieniężnych i inwestycje wyszczególniono w poniższej tabeli.
Z powodów, o których mowa w motywie (67) przedstawiono dane liczbowe dotyczące pięciu producentów współpracujących działających aktywnie w 2001 r.
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Zwrot z aktywów netto (pięć przedsiębiorstw o ustalonej pozycji) _BAR_ 4,2 % _BAR_ – 4,4 % _BAR_ – 3,9 % _BAR_ – 7,0 % _BAR_
Zwrot z aktywów netto (wszystkie siedem przedsiębiorstw) _BAR_ 3,4 % _BAR_ – 11,7 % _BAR_ 0,5 % _BAR_ – 6,3 % _BAR_
Przepływ środków finansowych (EUR) (pięć przedsiębiorstw o ustalonej pozycji) _BAR_ 2076591 _BAR_ 6020127 _BAR_ 6413005 _BAR_ – 278607 _BAR_
Przepływ środków finansowych (EUR) (wszystkie siedem przedsiębiorstw) _BAR_ 2076591 _BAR_ 788732 _BAR_ 9045219 _BAR_ 22835 _BAR_
Inwestycje (EUR) (pięć przedsiębiorstw o ustalonej pozycji) _BAR_ 5285432 _BAR_ 7078796 _BAR_ 8794719 _BAR_ 7255251 _BAR_
Inwestycje (EUR) (wszystkie siedem przedsiębiorstw) _BAR_ 14394918 _BAR_ 7390503 _BAR_ 9282258 _BAR_ 8944785 _BAR_
(71) Tendencje dotyczące zwrotu z aktywów netto w dużym stopniu odzwierciedlają tendencje dotyczące rentowności sprzedaży.
Przepływ środków pieniężnych spadł pomiędzy 2001 r. a badanym okresem, jednakże odnotowuje się pewne wahania spowodowane zróżnicowaniem zapasów.
W przypadku dwóch nowych przedsiębiorstw przepływ środków pieniężnych uległ szczególnie silnym wahaniom z powodu rozpoczęcia działalności zbiegającej się w czasie z szybko zmieniającą się sytuacją na rynku.
W przypadku wszystkich przedsiębiorstw spadająca wartość zwrotu z inwestycji i przepływu środków pieniężnych wynikała z faktu, iż średnie ceny sprzedaży spadały szybciej niż średnie koszty sprzedawanych produktów.
(72) Przemysł wspólnotowy utrzymał wysoki poziom inwestycji w badanym okresie, a w przypadku pięciu przedsiębiorstw o ustalonej pozycji odnotowano nawet wzrost w stosunku do 2001 r.
Wspomniane inwestycje były związane głównie z modernizacją, wyminą przestarzałego wyposażenia oraz unowocześnieniami technicznymi wymaganymi zgodnie z przepisami ochrony środowiska naturalnego.
Jeżeli chodzi o stałe inwestycje dwóch nowych przedsiębiorstw, były one odczuwalne głównie w 2001 r. oraz w okresie objętym dochodzeniem.
(73) Nie stwierdzono, aby zdolność przemysłu Wspólnoty do zgromadzenia kapitału, zarówno pochodzącego z zewnętrznych źródeł finansowania, jak i od spółek dominujących, ucierpiała w znaczny sposób w badanym okresie.
W większości przypadków, szczególnie w przypadku dwóch nowych przedsiębiorstw stało się tak, ponieważ należały one do większych grup, które przyjmują długoterminową politykę biznesową i uważają, że wyjście z obecnej, trudnej sytuacji, w której znajduje się przemysł będzie możliwe.
4.5.6.
Zatrudnienie, wydajność i płace
(74) W poniższej tabeli przedstawiono dane dotyczące ewolucji zatrudnienia, wydajności i kosztów pracy u siedmiu producentów wspólnotowych objętych dochodzeniem.
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Liczba zatrudnionych _BAR_ 210 _BAR_ 203 _BAR_ 220 _BAR_ 217 _BAR_
Wydajność (tona/pracownik) _BAR_ 100 _BAR_ 97 _BAR_ 105 _BAR_ 103 _BAR_
Koszty pracy _BAR_ 29717 _BAR_ 34297 _BAR_ 31822 _BAR_ 34323 _BAR_
(75) Jak wynika z powyższego zestawienia, liczba zatrudnionych u siedmiu producentów wspólnotowych objętych dochodzeniem wzrosła pomiędzy 2001 r. a OD.
Wzrost ten, jak wspomniano w pkt 5.1 i 5.3, wynika z faktu, iż powyższe dane liczbowe obejmują dwa przedsiębiorstwa, które rozpoczęły produkcję w badanym okresie, natomiast nie uwzględniają czterech producentów wspólnotowych, którzy zaprzestali produkcji w tym samym czasie.
Mimo to spadek poziomu zatrudnienia zaczął być odczuwalny pod koniec OD.
(76) W okresie tym wydajność utrzymywała się na stabilnym poziomie, odnotowano jej nieznaczny wzrost pomiędzy 2001 r. a OD.
Koszty pracy wzrosły pomiędzy 2001 r. a OD, mimo pewnych wahań.
Wahania te były spowodowane kosztami czasowymi związanymi z restrukturyzacją niektórych przedsiębiorstw.
4.5.7.
Wielkość rzeczywistego marginesu dumpingu
(77) Marginesy dumpingu przedstawiono powyżej w części poświęconej dumpingowi.
W widoczny sposób przewyższają one poziom de minimis.
Ponadto, jeżeli uwzględni się wielkość i cenę przywozu dumpingowego, wpływu rzeczywistego marginesu dumpingu nie można uznać za nieznaczny.
4.5.8.
Wniosek dotyczący szkody
(78) Przypomina się, że wielkość przywozu z ChRL znacznie wzrosła, zarówno pod względem wielkości, jak i udziału w rynku.
Ponadto średnia cena za jednostkę przywozu spadła o niemal 50 %, co znajduje swoje odzwierciedlenie w podcięciu cenowym ustalonym w dochodzeniu.
(79) Podczas gdy wielkość sprzedaży i udział w rynku Wspólnoty siedmiu przedsiębiorstw objętych dochodzeniem wzrosły, można uznać, że pozostały one na względnie stabilnym poziomie, jeżeli dwa nowe przedsiębiorstwa pozostaną wyłączone.
Z drugiej strony, przemysł wspólnotowy odnotował spadek cen średnio o 51 % w badanym okresie.
Bez względu na spadek cen surowców oraz na wysiłki mające na celu zwiększenie wydajności, poziomy rentowności w OD pozostały ujemne.
(80) Pogarszającą się sytuację przemysłu wspólnotowego w badanym okresie potwierdza również negatywny rozwój wskaźników dotyczących wykorzystania mocy przerobowych, poziomów zapasów, zwrotu z inwestycji i przepływu środków pieniężnych.
Należy również zauważyć, że w ostatnich latach z działalności wycofało się czterech producentów wspólnotowych.
Od 2001 r. dwóch nowych producentów rozpoczęło działalność handlową, jednakże ich przedsiębiorstwa zostały założone na podstawie planów biznesowych uwzględniających wzrastające zużycie we Wspólnocie.
Jednakże ustalono, iż w kontekście tendencji cenowych, rentowności i zwrotu z inwestycji, sytuacja tych przedsiębiorstw jest porównywalna do sytuacji innych producentów wspólnotowych.
(81) Wyżej wspomniane negatywne wydarzenia miały miejsce w okresie względnie stabilnej wydajności, zwiększonych inwestycji i wzrastającej konsumpcji w UE.
(82) Uwzględniając wszystkie wskaźniki uznaje się, że przemysł wspólnotowy ucierpiał znaczącą szkodę w OD w rozumieniu art. 3 rozporządzenia podstawowego.
5.
ZWIĄZEK PRZYCZYNOWY
5.1.
Uwaga wstępna
(83) Zgodnie z art. 3 ust. 6 i art. 3 ust. 7 rozporządzenia podstawowego zbadano, czy istniał związek przyczynowy pomiędzy przywozem dumpingowym z ChRL a istotną szkodą poniesioną przez przemysł wspólnotowy.
Zbadano również znane czynniki, inne niż przywóz dumpingowy, które mogły w tym samym czasie spowodować szkodę na rzecz przemysłu wspólnotowego, celem zapewnienia, że możliwa szkoda spowodowana przez te inne czynniki nie została przypisana przywozowi dumpingowemu.
5.2.
Skutek przywozu z ChRL
(84) Wielkość przywozu z ChRL wzrosła o 56%, zaś jego udział w rynku wzrósł o 3 punkty procentowe w badanym okresie.
Ponadto ceny przywozu z ChRL spadły o około 50 % i doszło do znacznego podcięcia cenowego.
Przemysł wspólnotowy został zmuszony do zareagowania na wspomniany przywóz poprzez obniżenie swoich cen równolegle o 53 % celem utrzymania normalnej wielkości sprzedaży.
Obniżenie kosztów surowców nie wystarczyło, aby zapobiec spadkowi rentowności przemysłu wspólnotowego z 8 % do liczby ujemnej wynoszącej – 6 %.
Taka rentowność wynosiła o wiele mniej od rentowności oczekiwanej od tego rodzaju przemysłu, ale przede wszystkim przy wartościach ujemnych nie można w dalszym ciągu funkcjonować.
(85) Dlatego też wstępnie uznano, że nacisk wywołany przez przywóz dumpingowy, którego wielkość i udział w rynku znacznie wzrosły od roku 2001 i który dokonywany był po szybko obniżanych, dumpingowych cenach, odegrał znaczącą rolę w spadku cen i w depresji cenowej przemysłu wspólnotowego i w konsekwencji spowodował jego ujemną rentowność oraz wynikającą z niego pogarszającą się sytuację finansową.
5.3.
Skutek przywozu z państw trzecich
(86) Poza ChRL dwoma największymi dostawcami kwasu winowego na rynek Wspólnoty były Argentyna i Chile.
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Udział w rynku Argentyny _BAR_ 1,9 % _BAR_ 1,8 % _BAR_ 0,1 % _BAR_ 0,8 % _BAR_
Argentyńaska cena sprzedaży za jednostkę (EUR/tonę) _BAR_ 5,33 _BAR_ 2,75 _BAR_ 2,47 _BAR_ 2,09 _BAR_
Udział w rynku Chile _BAR_ 0,5 % _BAR_ 0,4 % _BAR_ 1,1 % _BAR_ 0,9 % _BAR_
Chilijska cena sprzedaży za jednostkę (EUR/tonę) _BAR_ 6,21 _BAR_ 3,24 _BAR_ 3,39 _BAR_ 3,55 _BAR_
Udział w rynku innych państw _BAR_ 0,1 % _BAR_ 0,7 % _BAR_ 1,4 % _BAR_ 0,2 % _BAR_
Cena sprzedaży za jednostkę innych państw (EUR/tonę) _BAR_ 10,82 _BAR_ 2,91 _BAR_ 4,78 _BAR_ 5,36 _BAR_
(87) Powyższe dane liczbowe pokazują, że udział wszystkich dostawców oprócz ChRL stanowił jedynie 2,5 % zużycia we Wspólnocie, zaś ich udzial w rynku zmalał pomiędzy 2001 r. a OD.
Ich średnie ceny były również większe niż ceny ChRL, mimo iż ceny argentyńskie spadły do raczej niskiego poziomu w OD.
Pewne jest, iż presja chińskiego przywozu na rynek odegrała rolę w spadku cen wyżej wspomnianych państw eksportujących.
(88) Uwzględniając powyższe fakty uznaje się, że ewolucja przywozu pochodzącego z innych państw trzecich, takich jak Argentyna i Chile nie była na tyle znaczna, aby przyczynić się do szkody poniesionej przez przemysł Wspólnoty.
5.4.
Skutek ram prawnych
(89) Niektóre zainteresowane strony wskazały, że na rentowność przemysłu mają wpływ ramy regulacyjne WE, które określają minimalne ceny kupna głównych surowców, jak również cenę sprzedaży alkoholu, jako część wspólnej polityki rolnej w tym sektorze.
Parametry regulacyjne mogą wpłynąć na sytuację przemysłu ujmowanego jako całość, jednakże pozostały one na stabilnym poziomie przez cały rozpatrywany okres i nie można ich uznać za powód pogorszenia się sytuacji przemysłu Wspólnoty.
5.5.
Skutek wywozu przemysłu wspólnotowego
(90) W OD około 25 % wielkości produkcji przemysłu wspólnotowego było przeznaczone na wywóz poza Wspólnotę.
Wielkość wywozu nieznacznie zwiększyła się w badanym okresie.
(91) Uznano, iż rentowność tego wywozu była nieco większa niż rentowność sprzedaży na rynku wspólnotowym, mimo faktu iż wywóz ten również ucierpiał z powodu spadających cen oraz konkurencyjności wywozu chińskiego skierowanego na rynki państw trzecich.
(92) W świetle powyższych ustaleń uważa się, że rozwoju wydajności wywozu nie można uznać za znaczny powód szkody, jaką poniósł przemysł wspólnotowy.
5.6.
Skutek sprzedaży dokonanej przez innych producentów wspólnotowych
(93) Sprzedaż dokonana przez innych producentów wspólnotowych, łącznie z dwoma producentami, którzy zaprzestali działalności w badanym okresie, uległa znacznemu spadkowi pomiędzy 2001 r. a OD.
W związku z tym, wspomnianej sprzedaży nie można uznać za winną szkody poniesionej przez przemysł wspólnotowy.
5.7.
Wnioski odnośnie do związku przyczynowego
(94) Należy podkreślić, że szkoda w tym przypadku wystąpiła głównie w formie obniżenia cen powodującego ograniczenie rentowności.
Zbiegło się to z szybko wzrastającym przywozem po cenach dumpingowych z ChRL, znacznie podcinających ceny przemysłu wspólnotowego.
Nie istnieją wskazówki, zgodnie z którymi wyżej wspomniane inne czynniki mogły stanowić poważny powód znacznej szkody poniesionej przez przemysł wspólnotowy.
Podczas dochodzenia nie ustalono żadnych innych czynników, które mogły spowodować znaczną stratę.
(95) W oparciu o powyższą analizę skutków wszystkich znanych czynników na sytuację przemysłu wspólnotowego, uznaje się tymczasowo, że istnieje związek przyczynowo skutkowy pomiędzy przywozem dumpingowym z ChRL a znaczną szkodą poniesioną przez przemysł wspólnotowy.
6.
INTERES WSPÓLNOTY
6.1.
Uwagi ogólne
(96) Zbadano, czy istnieją przekonujące powody, które mogłyby nasunąć wniosek, że zastosowanie ceł antydumpingowych przeciwko przywozowi z państwa będącego przedmiotem dochodzenia nie jest w interesie Wspólnoty.
Komisja rozesłała kwestionariusze do importerów, handlowców i użytkowników przemysłowych.
Od dwóch użytkowników otrzymano częściowe odpowiedzi.
Inni użytkownicy nie przesłali odpowiedzi na kwestionariusze, jednakże przesłali swoje opinie w formie pisemnej.
(97) Na podstawie informacji otrzymanych od stron współpracujących powzięto następujące wnioski.
6.2.
Interes przemysłu wspólnotowego
(98) Przypomina się, że przemysł wspólnotowy składał się z siedmiu producentów zatrudniających ponad 200 osób przy produkcji i sprzedaży produktu objętego dochodzeniem.
Przypomina się również, że wskaźniki gospodarcze przemysłu wspólnotowego wskazywały na pogarszające się wyniki finansowe w badanym okresie, prowadzące do zamknięcia czterech przedsiębiorstw producentów wspólnotowych w ostatnich latach.
(99) Jeżeli nie zostaną nałożone odpowiednie środki, jest całkiem możliwe, że w wyniku presji cenowej spowodowanej przez przywóz dumpingowy sytuacja finansowa przemysłu wspólnotowego w dalszym ciągu ulegać będzie pogorszeniu i więcej producentów wspólnotowych będzie zmuszonych do zaprzestania produkcji, co będzie miało negatywne skutki dla szerzej ujętego sektora produkcji wina (patrz poniżej).
Jednakże, jeżeli takie środki zostaną nałożone, można oczekiwać, że ceny i rentowność osiągną bardziej zrównoważony poziom i że uda się zapewnić żywotność ekonomiczną przemysłu europejskiego.
(100) Dlatego też jasne jest, że zastosowanie środków antydumpingowych leży w interesie przemysłu wspólnotowego.
6.3.
Interes dostawców
(101) Dwóch dostawców surowców przesłało Komisji pismo popierające przeprowadzenie dochodzenia.
Niektórzy skarżący również posiadają przedsiębiorstwa powiązane w przemyśle winiarskim i skorzystali z okazji reprezentowania interesu tych przedsiębiorstw w dochodzeniu.
(102) Wszystkie te strony podkreśliły wagę gospodarczą przemysłu kwasu winnego z perspektywy wspólnotowych producentów wina.
(103) Po pierwsze, przemysł winiarski potrzebuje pewnego źródła kwasu winnego o zagwarantowanej jakości.
(104) Po drugie, używając produktów takich jak wysłodki i osad winiarski, przemysł kwasu winnego jest znaczącym źródłem przychodu dla sektora winiarskiego.
Przypomina się, że sektor ten objęty jest wspólną polityką rolną i w chwili obecnej doświadcza poważnych trudności gospodarczych.
(105) Po trzecie, jeżeli we Wspólnocie nie będzie istniał żaden rentowny przemysł kwasu winnego, sektor winiarski zostanie zmuszony do poniesienia dodatkowych kosztów celem pozbycia się tych produktów ubocznych w obliczu coraz surowszych przepisów dotyczących ochrony środowiska naturalnego.
(106) Dlatego też jasne jest, że zastosowanie środków antydumpingowych leży w interesie dostawców wspólnotowych.
6.4.
Interes użytkowników
(107) Początkowo kwestionariusze wysłano do wszystkich stron określonych w skardze jako użytkownicy.
Informacje uzyskane podczas dochodzenia umożliwiły Komisji określenie najważniejszych sektorów przemysłu, w których wykorzystywany jest kwas winowy.
W wyniku tego rozesłano dodatkowe kwestionariusze do pewnej liczby producentów żywności, napojów i gipsu, jak również do federacji przemysłów farmaceutycznych.
(108) Jedno przedsiębiorstwo działające w przemyśle produkukcji gipsu oraz jedno przedsiębiorstwo działające w przemyśle produkcji żywności odpowiedziało stwierdzając, że kwas winowy stanowi zbyt marginalny koszt w ich działalności, aby odpowiadać na kwestionariusze.
(109) Jedno przedsiębiorstwo produkujące gips współpracowało przesyłając odpowiedź na kwestionariusz.
Inne przedsiębiorstwo produkujące gips przesłało odpowiedź częściową.
Na podstawie uzyskanych danych można wyciągnąć wniosek, iż produkt objęty postępowaniem stanowi poniżej 2 % kosztów produktów gipsowych wytworzonych przez współpracujące przedsiębiorstwa.
Dlatego też można uznać, że zaproponowane cła antydumpingowe miałyby relatywnie niewielki wpływ na koszty oraz konkurencyjną pozycję sektorów przemysłu wspomnianych użytkowników.
Biorąc pod uwagę fakt, iż jest to główna grupa przedsiębiorstw zajmujących się produkcją gipsu, informacje te można uznać za dosyć reprezentatywne w odniesieniu do całego sektora.
Należy również zauważyć, że materiały budowlane produkowane są głównie na potrzeby rynków lokalnych i krajowych i nie są narażone na konkurencję globalną, co umożliwia przedsiębiorstwom działającym w sektorze budowlanym obarczanie wszelkimi podwyżkami kosztów swoich klientów.
(110) Otrzymano również komentarze od dwóch przedsiębiorstw działających w przemyśle żywnościowym, wytwarzających emulgatory dla przemysłu piekarskiego.
Przedsiębiorstwa te sprzeciwiły się dochodzeniu i zaznaczyły, że koszty kwasu winnego stanowią poważną pozycję w kosztach ich produktów.
Jednakże, przedsiębiorstwa te nie przedstawiły odpowiedzi na kwestionariusze, tak więc ich wnioski nie mogły zostać zweryfikowane na podstawie wymiernych danych.
(111) W otrzymanych opiniach przedstawiciele sektorów przemysłu będących użytkownikami podkreślili niestabilność rynku naturalnego kwasu winnego i powracające w przeszłości braki na rynku europejskim.
Poważniejszym problemem dla tych przedsiębiorstw wydaje się być raczej bezpieczeństwo dostaw, niż koszta kwasu winnego.
(112) W świetle powyższych faktów jest mało prawdopodobne, że środki antydumpingowe doprowadziłyby do braku dostaw lub do sytuacji niekonkurencyjnej w sektorach przemysłu będących użytkownikami.
Zaproponowane środki jedynie przyczyniłyby się do odtworzenia cen rynku europejskiego do poziomu bliższego tendencjom długoterminowym i zapobiegłoby wycofywaniem się przedsiębiorstw z działalności gospodarczej.
Jeżeli chodzi o wzrost kosztów, stwierdzono, iż byłby on jedynie marginalny i nie miałby znacznego wpływu na konkurencyjność sektorów przemysłu będących użytkownikami.
Dlatego też wstępnie uznaje się, że w interesie użytkowników nie leży zabronienie nałożenia środków.
6.5.
Wnioski dotyczące interesu Wspólnoty
(113) Nałożenie środków na przywóz kwasu winnego pochodzącego z ChRL w oczywisty sposób leżałoby w interesie przemysłu Wspólnoty.
Jeżeli chodzi zarówno o importerów/handlowców i sektory przemysłu będące użytkownikami, oczekuje się, że wszelki wpływ na ceny kwasu winnego będzie znikomy.
W przeciwieństwie do tego, straty poniesione przez przemysł wspólnotowy i sektory przemysłu dostawców, jak również ryzyko zamykania kolejnych przedsiębiorstw, stanowią znacznie poważniejsze zagrożenie.
(114) W świetle powyższych ustaleń, wstępnie uznaje się, że nie ma przekonywających powodów, aby nie nakładać ceł antydumpingowych na przywóz kwasu winnego pochodzącego z ChRL.
7.
CŁO ANTYDUMPINGOWE
7.1.
Poziom usuwający zagrożenie wystąpienia szkody
(115) Biorąc pod uwagę wnioski dotyczące dumpingu, wynikającej z niego szkody i interesu wspólnotowego, należy zastosować środki tymczasowe po to, aby zapobiec dalszemu ponoszeniu szkody przez przemysł wspólnotowy z powodu importu dumpingowego.
(116) Środki należy nałożyć na poziomie wystarczającym do usunięcia szkody. Przy obliczaniu poziomu opłat celnych niezbędnych do usunięcia skutków szkodliwego dumpingu, uznano, że wszelkie środki powinny umożliwić przemysłowi wspólnotowemu pokrycie kosztów produkcji oraz osiągnięcie takiego zysku przed opodatkowaniem, jaki byłby możliwy dla tego rodzaju przemysłu w takim sektorze w normalnych warunkach konkurencji, czyli gdyby nie istniał przywóz dumpingowy, ze sprzedaży produktu podobnego we Wspólnocie.
Margines zysku przed opodatkowaniem wykorzystany w tym obliczeniu wynosił 8 % obrotu opartego na poziomach zysku otrzymanego przed zaistnieniem przywozu dumpingowego.
Na tej podstawie obliczono cenę produktu podobnego nie powodującą szkody dla przemysłu wspólnotowego.
Nie powodującą szkody cenę otrzymano poprzez dodanie wyżej wspomnianego marginesu zysku wynoszącego 8 % do kosztów produkcji.
Jeden typ produktu poddanego wywozowi z ChRL w OD nie był produkowany i sprzedawany przez przemysł Wspólnoty w OD.
Przy obliczaniu poziomu wystarczającego do usunięcia szkody spowodowanej przedmiotowym przywozem bez przekraczania ustalonego marginesu dumpingu uwzględniono związek cenowy pomiędzy tym typem a innymi typami wywożonymi przez chińskich eksporterów.
(117) Niezbędny wzrost cen określono na podstawie porównania średnich ważonych cen importowych ze średnią ważoną ceną nie wyrządzającą szkody podobnego produktu sprzedawanego przez przemysł wspólnotowy na rynku wspólnotowym.
(118) Wszelkie różnice wynikające z tego porównania zostały następnie wyrażone w postaci odsetek średniej wartości importowej CIF.
7.2.
Środki tymczasowe
(119) W związku z powyższym, uznaje się, że tymczasowe cło antydumpingowe powinno zostać nałożone na poziomie ustalonych marginesów subsydiowania, ale nie powinno być wyższe od marginesu szkody ustalonego powyżej zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia podstawowego.
(120) Indywidualne stawki cła antydumpingowego dla przedsiębiorstw określone w niniejszym rozporządzeniu zostały określone na podstawie ustaleń poczynionych w bieżącym dochodzeniu.
Dlatego też odzwierciedlają one sytuację opisaną podczas dochodzenia w odniesieniu do przedmiotowych przedsiębiorstw.
Wspomniane stawki celne (w odróżnieniu od obowiązującego na terenie całego kraju cła stosowanego do "wszystkich innych przedsiębiorstw") mają wyłączne zastosowanie do przywozu produktów pochodzących z kraju objętego postępowaniem i wyprodukowanych przez przedmiotowe przedsiębiorstwa i w ten sposób przez wymienione, określone podmioty prawne.
Poddane przywozowi produkty produkowane przez jakiekolwiek inne przedsiębiorstwo nie wymienione szczegółowo w części operacyjnej niniejszego dokumentu z nazwy i adresu, łącznie z podmiotami związanymi z podmiotami szczegółowo wymienionymi nie mogą korzystać z tych stawek i podlegają stawce celnej mającej zastosowanie do "wszystkich innych przedsiębiorstw".
(121) Wszelkie wnioski o zastosowanie wspomnianych indywidualnych stawek cła antydumpingowego dla przedsiębiorstw (np. po zmianie nazwy podmiotu lub po utworzeniu nowych podmiotów zajmujących się produkcją lub sprzedażą) należy kierować do Komisji [3] wraz z wszystkimi odpowiednimi informacjami, w szczególności dotyczącymi wszelkich zmian dotyczących działalności przedsiębiorstwa związanej z produkcją, sprzedażą na rynek krajowy i na rynki zagraniczne związaną, na przykład, z wyżej wspomnianą zmianą nazwy lub zmianą podmiotu zajmującego się produkcją lub sprzedażą.
Komisja, w stosownych przypadkach, po przeprowadzeniu konsultacji z Komitetem Doradczym zmieni odpowiednio rozporządzenie poprzez uaktualnienie wykazu przedsiębiorstw korzystających z indywidualnych stawek celnych.
(122) Na podstawie powyższych ustaleń tymczasowe stawki celne wynoszą:
Hangzou Bioking Biochemical Engineering Co., Ltd, Hangzou _BAR_ 2,4 % _BAR_
Changmao Biochemical Engineering Co., Ltd, Changzou City _BAR_ 13,8 % _BAR_
Ninghai Organic Chemical Factory, Ninghai. _BAR_ 6,6 % _BAR_
Wszystkie inne przedsiębiorstwa _BAR_ 34,9 % _BAR_
8.
POSTANOWIENIA KOŃCOWE
(123) Celem zapewnienia dobrego zarządzania, powinien zostać określony okres, w którym zainteresowane strony, które zgłosiły się w terminie przewidzianym w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania, miałyby możliwość przedstawienia swoich opinii na piśmie i wystąpienia z prośbą o udzielenie możliwości złożenia ustnego wyjaśnienia.
Ponadto należy podkreślić, iż ustalenia w sprawie nałożenia ceł dokonane na potrzeby niniejszego rozporządzenia mają charakter tymczasowy i mogą zostać ponownie rozważone przy nakładaniu wszelkich ostatecznych ceł,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejszym nakłada się tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz kwasu winnego, objętego kodem CN 29181200, pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej.
2.
Stawka ostatecznego cła antydumpingowego stosowaną do ceny netto franco na granicy Wspólnoty, przed ocleniem, wynosi:
Przedsiębiorstwo _BAR_ Cło antydumpingowe _BAR_ Kod dodatkowy TARIC _BAR_
Hangzou Bioking Biochemical Engineering Co., Ltd, Hangzou, People’s Republic of China. _BAR_ 2,4 % _BAR_ A687 _BAR_
Changmao Biochemical Engineering Co., Ltd, Changzou City, People’s Republic of China. _BAR_ 13,8 % _BAR_ A688 _BAR_
Ninghai Organic Chemical Factory, Ninghai, People’s Republic of China. _BAR_ 6,6 % _BAR_ A689 _BAR_
Wszystkie inne przedsiębiorstwa _BAR_ 34,9 % _BAR_ A999 _BAR_
3.
Dopuszczenie do swobodnego obrotu na terenie Wspólnoty produktu, o którym mowa w akapicie 1 uwarunkowane jest wpłaceniem zabezpieczenia w wysokości kwoty cła tymczasowego.
4.
O ile odrębne przepisy nie stanowią inaczej, stosowane są obowiązujące przepisy celne.
Artykuł 2
Bez uszczerbku dla art. 20 rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96, zainteresowane strony mogą zwrócić się o ujawnienie zasadniczych danych i wniosków, na podstawie których przyjęto niniejsze rozporządzenie, przedstawić swoje opinie na piśmie i wystąpić o możliwość złożenia przed Komisją ustnych wyjaśnień w ciągu jednego miesiąca od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia
Zgodnie z art. 21 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96 zainteresowane strony mogą przedstawiać uwagi odnośnie do zastosowania niniejszego rozporządzenia przez okres jednego miesiąca od daty jego wejścia w życie.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1260/2005
z dnia 1 sierpnia 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 2 sierpnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 1261/2005
z dnia 20 lipca 2005 r.
zmieniające rozporządzenie (WE, Euratom) nr 2342/2002 ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich [1], w szczególności jego art. 183,
po konsultacji z Parlamentem Europejskim, Radą, Trybunałem Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich, Trybunałem Obrachunkowym, Europejskim Komitetem Ekonomiczno-Społecznym, Komitetem Regionów, Rzecznikiem Praw Obywatelskich i Europejskim Inspektorem Ochrony Danych,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE, Euratom) nr 1605/2002 (zwane dalej "rozporządzeniem finansowym") przewiduje, że instytucje wspólnotowe w odniesieniu do własnych zamówień przestrzegają zasad zawartych w dyrektywach mających zastosowanie do Państw Członkowskich.
Dyrektywa nr 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi [2] wprowadziła zmiany w tych zasadach.
Tym samym do rozporządzenia Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 [3], które zasadniczo transponuje zasady dyrektywy Rady 92/50/EWG [4] odnoszącej się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi do wewnętrznych przepisów finansowych instytucji, należy wprowadzić, we właściwym zakresie, zmiany dokonane na mocy dyrektywy 2004/18/WE.
(2) Zmiany te dotyczą w szczególności nowych możliwości elektronicznego udzielania zamówień, w tym nowego systemu zamówień dynamicznych w przypadku zakupów bieżących, a także procedury dialogu konkurencyjnego, zasad, których należy przestrzegać w przypadku zamówień określonych jako tajne i korzystania z umów ramowych, które z przyczyn praktycznych w dalszym ciągu określane będą jako umowy ramowe w kontekście wykonania budżetu wspólnotowego i które odtąd umożliwią konkurencję między stronami umowy ramowej przy udzielaniu szczególnych zamówień i wreszcie wzmocnienia wymiaru społecznego i ekologicznego przy ocenie ofert.
Ponadto ponownie oszacowano progi stosowane w przypadku zamówień na usługi niewymagające uzgodnienia ze Światową Organizacją Handlu.
Dyrektywa 2004/18/WE harmonizuje również przepisy dotyczące trzech głównych kategorii zamówień, w kwestiach publikacji, specyfikacji technicznych lub obliczania wartości zamówień.
(3) Ponadto przepisy dotyczące środków identyfikowania odsetek od płatności finansowanych z góry okazały się zbyt restrykcyjne.
Należy zatem umożliwić identyfikację tych odsetek na podstawie dowolnych zasad rachunkowości.
(4) W art. 31 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 2342/2002 wyszczególniono akty podstawowe w rozumieniu art. 49 rozporządzenia finansowego, jednak nie wskazano szeregu instrumentów prawnych, którymi dysponuje Rada w dziedzinie wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa.
Należy zatem uzupełnić wykaz o decyzje w sprawie zawarcia umów międzynarodowych, jak również decyzje w sprawie działań w nagłych wypadkach oraz działań ograniczonych czasowo w celu zaradzenia sytuacjom kryzysowym.
(5) Ponadto należy przewidzieć procedurę powiadamiania kandydatów i oferentów odrzuconych w wyniku procedury przetargowej na zamówienia publiczne udzielane przez instytucje wspólnotowe na własny rachunek.
Obowiązek powiadamiania kandydatów i oferentów przed podpisaniem umowy pozwoli im zapoznać się z przyczynami odrzucenia ich wniosku lub oferty.
W wyniku wprowadzenia procedury powiadamiania instytucje zostaną objęte obowiązkiem nałożonym przez Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich na Państwa Członkowskie.
(6) Doświadczenie wykazało, że przewidziane poprzednio obowiązki związane z procedurami zamówień o niskiej wartości oraz które dotyczą zamówień na usługi prawnicze, bardziej rygorystyczne niż wymaga dyrektywa 2004/18/WE, okazały się w praktyce zbyt obciążające.
Tym samym należy je uelastycznić, szczególnie w odniesieniu do publikacji oraz, pod warunkiem przeprowadzenia analizy ryzyka przez intendenta, w odniesieniu do przedstawianych dowodów.
W ostatnim przypadku instytucja zamawiająca musi zawsze być w stanie uzasadnić swój wybór.
(7) W wyniku liberalizacji sektora usług pocztowych należy usunąć istniejącą od dawna dyskryminację między przesyłkami poleconymi i przesyłkami kurierskimi, gdyż obydwa rodzaje przesyłek oferują pokwitowanie odbioru, które może zaświadczać o dacie wysyłki ofert.
(8) Instytucje wspólnotowe powinny stosować terminologię przewidzianą rozporządzeniem (WE) nr 2195/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 listopada 2002 r. w sprawie Wspólnego Słownika Zamówień (CPV) [5].
(9) W dziedzinie dotacji termin ustalony na dzień 31 stycznia przewidziany na przyjęcie rocznego programu pracy okazuje się zbyt krótki czy też wręcz niemożliwy do realizacji, szczególnie w przypadku aktów podstawowych lub projektów pilotażowych przyjętych z opóźnieniem lub w związku z procedurami komitetowymi.
Należy zatem uelastycznić przyjęty termin przy jednoczesnym zachowaniu w wymienionym programie jego wymiaru dotyczącego publikacji ex ante i wstępnego warunku niezbędnego do wykonania budżetu.
(10) Przepisy dotyczące rodzaju wymaganych kontroli w oparciu o wnioski płatności, a także dotyczące progów stosowanych w tym zakresie okazały się niejednoznaczne lub niepotrzebnie złożone.
Należy zatem je uprościć i zracjonalizować.
(11) W dziedzinie pomocy humanitarnej beneficjenci dotacji na ogół są powiązani z Komisją umowami partnerskimi, które przewidują ogólne i regularne uzgodnienia dotyczące audytów i kontroli.
Intendent w oparciu o swoją analizę ryzyka zarządzania może uznać, że uzgodnienia te oferują gwarancje równorzędne z gwarancjami oferowanymi przez audyt rachunkowy działania wymagany na poparcie płatności salda.
W takiej sytuacji w celu uproszczenia zarządzania należy umożliwić intendentowi niewymaganie audytu przy płatności salda.
(12) Dla uzyskania poprawy skuteczności w użytkowaniu funduszy wspólnotowych właściwym wydaje się rozszerzenie finansowania poprzez stawkę ryczałtową, w powiązaniu ze zwiększeniem odpowiedzialności beneficjentów i ich obowiązków co do rezultatu.
(13) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE, Euratom) nr 2342/2002,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE, Euratom) nr 2342/2002 wprowadza się następujące zmiany:
1) Artykuł 4 ust. 2 zdanie wstępne i lit. a) otrzymują następujące brzmienie:
"Intendenci zapewniają, aby na podstawie umów i porozumień zawartych z beneficjentami i pośrednikami:
a) płatności finansowane z góry były wpłacane na konta lub subkonta bankowe, które umożliwiają zidentyfikowanie odpowiadających im środków i odsetek; w przypadku braku takich kont zasady rachunkowości stosowane przez beneficjentów lub pośredników muszą umożliwić zidentyfikowanie środków wypłacanych przez Wspólnotę, jak również odsetek lub innych korzyści generowanych przez te środki;".
2) Artykuł 31 ust. 2 otrzymuje następujące brzmienie:
"2. W dziedzinie wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa akt podstawowy może mieć jedną z form wymienionych w art. 13 ust. 2, art. 14, art. 23 ust. 2 oraz art. 24 Traktatu o Unii Europejskiej.
W sytuacjach kryzysowych, o których mowa w art. 168 ust. 2, oraz w przypadku działań ograniczonych czasowo akt podstawowy może przybrać również formę, o której mowa w art. 13 ust. 3 i w art. 23 ust. 1 Traktatu o Unii Europejskiej.".
3) W art. 116 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 2 zdanie drugie otrzymuje następujące brzmienie:
"Zamówienie na dostawę produktów i dodatkowo na prace montażowe i instalacyjne uznaje się za zamówienie na dostawy.";
b) ustęp 3 zdanie pierwsze otrzymuje następujące brzmienie:
"Zamówienia na roboty budowlane obejmują realizację lub zarówno realizację, jak i projekt robót lub obiektów dotyczących jednego z rodzajów działalności, o których mowa w załączniku I do dyrektywy nr 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [6], lub realizację, niezależnie od środków, obiektów odpowiadających potrzebom określonym przez instytucję zamawiającą.
c) ustęp 4 drugie zdanie otrzymuje następujące brzmienie:
"Usługi te są wymienione w załącznikach II A i II B do dyrektywy 2004/18/WE.";
d) w ust. 5 dodaje się akapity w następującym brzmieniu:
"Zamówienie obejmujące usługi i wyłącznie roboty dodatkowe w stosunku do głównego przedmiotu zamówienia, uważane jest za zamówienie na usługi.
Zamówienie obejmujące zarówno usługi objęte załącznikiem II A, jak i załącznikiem II B dyrektywy 2004/18/WE uważane jest za objęte załącznikiem II A, jeżeli wartość usług zawartych w tym Załączniku przekracza wartość usług wskazanych w załączniku II B.";
e) dodaje się ustęp 5a:
"5a.
Kwalifikacja poszczególnych typów zamówień opiera się na wzorcowej nomenklaturze, która tworzy wspólny słownik zamówień (CPV) w rozumieniu rozporządzenia (WE) nr 2195/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady [7].
W przypadku rozbieżności między nomenklaturą CPV i nomenklaturą statystyczną działalności gospodarczej we Wspólnocie Europejskiej (NACE), o której mowa w załączniku I do dyrektywy 2004/18/WE, lub między nomenklaturą CPV i nomenklaturą centralnej klasyfikacji produktów (CPC) (wersja tymczasowa), o której mowa w załączniku II do wymienionej dyrektywy, pierwszeństwo ma odpowiednio nomenklatura NACE lub CPC.
f) ustęp 6 i 7 otrzymują następujące brzmienie:
"6.
Terminy "wykonawca", "dostawca" i "usługodawca" odnoszą się do wszelkich osób fizycznych lub prawnych, organów publicznych lub grup tych osób/organów, które oferują odpowiednio wykonanie prac i/lub robót, dostawę produktów lub świadczenie usług na rynku.
Termin "podmiot gospodarczy" odnosi się zarówno do wykonawcy, dostawcy, jak i usługodawcy.
Podmiot gospodarczy, który złożył ofertę, określany jest jako "oferent".
Podmiot, który zgłosił się z wnioskiem o dopuszczenie do wzięcia udziału w procedurze ograniczonej, włącznie z dialogiem konkurencyjnym, lub negocjacyjnej, jest określany jako "kandydat".
Konsorcja podmiotów gospodarczych są uprawnione do złożenia oferty lub wniosku.
Dla potrzeb złożenia oferty lub wniosku instytucje zamawiające mogą jedynie wymagać, aby konsorcja podmiotów gospodarczych miały określoną formę prawną, jednak konsorcjum, które zostanie wybrane, może zostać zobowiązane do przyjęcia określonej formy prawnej w chwili udzielenia zamówienia, jeżeli zmiana ta jest niezbędna w celu zapewnienia właściwej realizacji zamówienia.
7.
Departamenty instytucji wspólnotowych uważane są za instytucje zamawiające, chyba że zawierają między sobą porozumienia administracyjne, które mają na celu wykonanie usług, dostawę produktów lub wykonanie robót.".
4) Artykuły 117 i 118 otrzymują następujące brzmienie:
"Artykuł 117
Umowy ramowe i umowy szczególne(art. 88 rozporządzenia finansowego)
1.
Umowa ramowa jest umową zawartą między jedną lub wieloma instytucjami zamawiającymi a jednym lub wieloma podmiotami gospodarczymi do celów ustanowienia podstawowych warunków regulujących serię zamówień, które udzielane są w określonym okresie, w szczególności w odniesieniu do cen i ewentualnie przewidywanych ilości.
Gdy umowa ramowa zostaje zawarta z wieloma podmiotami gospodarczymi, podmiotów tych powinno być co najmniej trzy, o ile występuje wystarczająca liczba podmiotów gospodarczych, które odpowiadają kryteriom selekcji i/lub wystarczająca liczba ofert spełniających kryteria udzielania zamówień.
Umowa ramowa zawarta z wieloma podmiotami gospodarczymi może mieć formę umów oddzielnych, ale zawartych na tych samych warunkach.
Czas trwania umów ramowych nie może przekroczyć czterech lat, z wyjątkiem przypadków wyjątkowych, uzasadnionych w sposób szczególny przez przedmiot umowy ramowej.
Instytucje zamawiające nie mogą w sposób nienależyty wykorzystywać umów ramowych lub wykorzystywać ich w taki sposób, iż celem lub skutkiem jest zapobieganie, ograniczanie lub naruszanie konkurencji.
Pod względem procedur udzielania, w tym publikacji, umowy ramowe utożsamiane są z zamówieniami.
2.
Umowy szczególne oparte na umowach ramowych zawierane są, zgodnie z warunkami tych umów, między instytucjami zamawiającymi i podmiotami gospodarczymi, będącymi pierwotnymi stronami tych umów ramowych.
Przy zawieraniu umów szczególnych strony nie mogą wnosić zasadniczych zmian do warunków ustalonych w umowie ramowej, szczególnie w przypadku wskazanym w ust. 3.
3.
Gdy umowa ramowa jest zawarta tylko z jednym podmiotem gospodarczym, umowy szczególne są zawierane na warunkach ustalonych w umowie ramowej.
Przy zawieraniu umów szczególnych instytucje zamawiające mogą w formie pisemnej skonsultować się z podmiotem gospodarczym będącym stroną umowy ramowej zwracając się do niego, w razie potrzeby, o uzupełnienie jego oferty.
4.
Zawieranie umów szczególnych opartych na umowach ramowych zawartych z wieloma podmiotami gospodarczymi odbywa się na poniższych warunkach:
a) poprzez zastosowanie warunków ustalonych w umowie ramowej, bez ponownego ubiegania się o zamówienie;
b) w przypadku gdy nie wszystkie warunki są ustalone w umowie, po ponownym ubieganiu się o zamówienie przez strony w oparciu o te same warunki, w razie potrzeby z ich dokładniejszym określeniem i, jeżeli występuje taka sytuacja, w oparciu o inne warunki wskazane w specyfikacjach umowy ramowej.
Przy każdej umowie szczególnej, która ma być oparta na warunkach przewidzianych w lit. b) akapit pierwszy, instytucje zamawiające konsultują się w formie pisemnej z podmiotami gospodarczymi, które są w stanie wykonać przedmiot zamówienia, ustalając wystarczająco długi termin na złożenie ofert.
Oferty są składane w formie pisemnej.
Instytucje zamawiające zawierają każdą umowę szczególną z oferentem, który przedstawił najlepszą ofertę w oparciu o kryteria udzielania podane w specyfikacjach umowy ramowej.
5.
Wyłącznie umowy szczególne oparte na umowach ramowych poprzedzone są zobowiązaniem budżetowym.
Artykuł 118
Publikowanie zamówień objętych dyrektywą 2004/18/WE, z wyjątkiem zamówień objętych załącznikiem II B(art. 90 rozporządzenia finansowego)
1.
Publikacja w przypadku zamówień, których wartość jest równa lub wyższa niż progi wskazane w art. 157 i 158, obejmuje wstępne ogłoszenie informacyjne, ogłoszenie o zamówieniu lub uproszczone ogłoszenie o zamówieniu oraz ogłoszenie o udzieleniu zamówienia.
2.
Wstępne ogłoszenie informacyjne jest ogłoszeniem, poprzez które instytucje zamawiające zawiadamiają, orientacyjnie, o przewidywanej wartości całkowitej zamówień i umów ramowych, według kategorii usług lub grup produktów lub o zasadniczych cechach zamówień na roboty budowlane, jakie zamierzają udzielić w ciągu roku budżetowego, za wyjątkiem zamówień według procedury negocjacyjnej bez uprzedniej publikacji ogłoszenia o zamówieniu.
Jest ono obowiązkowe jedynie wówczas gdy szacowana wartość całkowita zamówień jest równa lub wyższa niż progi ustanowione w art. 157 oraz wówczas gdy instytucja zamawiająca zamierza skorzystać z możliwości skrócenia terminów przyjmowania ofert zgodnie z art. 140 ust. 4.
Wstępne ogłoszenie informacyjne jest publikowane przez Urząd Oficjalnych Publikacji Wspólnot Europejskich (OPOCE) lub przez same instytucje zamawiające w ramach "profilu nabywcy" określonego w załączniku VIII pkt 2 lit. b) dyrektywy 2004/18/WE.
Wstępne ogłoszenie informacyjne jest wysyłane do OPOCE lub publikowane w ramach "profilu nabywcy" najwcześniej jak to możliwe i nie później niż do dnia 31 marca każdego roku budżetowego w przypadku zamówień na dostawy i usługi oraz, w przypadku zamówień na roboty budowlane, najwcześniej jak to możliwe po decyzji zatwierdzającej program tych zamówień.
Instytucje zamawiające, które publikują wstępne ogłoszenie informacyjne w ramach swojego profilu nabywcy, przesyłają do OPOCE w formie elektronicznej, przy zachowaniu formatu i procedur przesyłania ogłoszeń określonych w załączniku VIII pkt 3 dyrektywy 2004/18/CE, zawiadomienie o publikacji wstępnego ogłoszenia informacyjnego w ramach profilu nabywcy.
3.
Ogłoszenie o zamówieniu jest środkiem na poinformowanie przez instytucje zamawiające o ich zamiarze wszczęcia procedury przetargowej lub umowy ramowej lub też zastosowania systemu zamówień dynamicznych, o którym mowa w art. 125a.
Jest ono obowiązkowe w odniesieniu do zamówień, których wartość szacunkowa jest równa lub wyższa niż progi ustanowione w art. 158 ust. 1 lit. a) i c), bez uszczerbku dla umów zawartych w wyniku procedury negocjacyjnej, o której mowa w art. 126.
Nie jest ono obowiązkowe w przypadku umów szczególnych opartych na umowach ramowych.
Instytucje zamawiające, które zamierzają udzielić szczególne zamówienie w oparciu o system zamówień dynamicznych, przekazują swój zamiar poprzez uproszczone ogłoszenie o zamówieniu.
W procedurze otwartej ogłoszenie o zamówieniu określa termin, czas oraz, tam gdzie stosowne, miejsce posiedzenia komitetu otwierającego, który jest otwarty dla oferentów.
Instytucje zamawiające precyzują, czy dopuszczają, czy też nie warianty i minimalne poziomy wymaganych zdolności w przypadku skorzystania z możliwości przewidzianej w art. 135 ust. 2 akapit drugi. Wskazują kryteria selekcji, które zamierzają zastosować, ustanowione w art. 135, minimalną przewidywaną liczbę kandydatów do zaproszenia, i w razie potrzeby ich liczbę maksymalną, a także kryteria obiektywne i niedyskryminujące, jakie zamierzają zastosować, aby ograniczyć tę liczbę, zgodnie z art. 123 ust. 1 akapit drugi.
W przypadku gdy dokumenty dotyczące zaproszenia do składania ofert są w sposób bezpośredni i pełny ogólnodostępne w postaci elektronicznej, szczególnie w systemach zamówień dynamicznych, o których mowa w art. 125a w ogłoszeniu o zamówieniu, należy podać adres strony internetowej, na której można zapoznać się z tymi dokumentami.
Instytucje zamawiające, zamierzające zorganizować konkurs, wydają ogłoszenie informujące o ich zamiarze.
4.
Ogłoszenie o udzieleniu zamówienia określa wynik procedury przetargowej, umów ramowych lub zamówień opartych na systemie zamówień dynamicznych.
W przypadku zamówień, których wartość jest równa lub wyższa niż progi, ustanowione w art. 158, ogłoszenie o udzieleniu zamówienia jest obowiązkowe.
Nie jest ono obowiązkowe w przypadku umów szczególnych opartych na umowach ramowych.
Ogłoszenie o udzieleniu zamówienia przesyłane jest do Urzędu Oficjalnych Publikacji Wspólnot Europejskich nie później niż w czterdzieści osiem dni kalendarzowych po zamknięciu procedury, to znaczy od podpisania zamówienia lub umowy ramowej.
Jednakże ogłoszenia o zamówieniach oparte na systemie zamówień dynamicznych mogą być grupowane kwartalnie.
W takim przypadku są wysyłane do Urzędu Oficjalnych Publikacji Wspólnot Europejskich najpóźniej w czterdzieści osiem dni od końca danego kwartału.
Instytucje zamawiające, które zorganizowały konkurs, wysyłają do Urzędu Oficjalnych Publikacji Wspólnot Europejskich ogłoszenie dotyczące jego wyników.
5.
Ogłoszenia są sporządzane zgodnie ze wzorami przyjętymi przez Komisję w zastosowaniu dyrektywy 2004/18/WE.".
5) W art. 119 wprowadza się następujące zmiany:
a) tytuł otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 119
Publikowanie zamówień nieobjętych dyrektywą 2004/18/WE oraz zamówień objętych załącznikiem II B(art. 90 rozporządzenia finansowego)";
b) w ust. 1 wprowadza się następujące zmiany:
i) zdanie pierwsze otrzymuje następujące brzmienie:
"Zamówienia, których wartość jest niższa od progów ustanowionych w art. 158, oraz zamówienia na usługi, określone w załączniku II B do dyrektywy 2004/18/WE, są przedmiotem odpowiedniej publikacji, mającej na celu zapewnienie konkurencyjnego przetargu i bezstronność procedur przetargowych.";
ii) litera b) otrzymuje następujące brzmienie:
"b) roczną publikację listy wykonawców, określającą przedmiot i wartość udzielonego zamówienia w przypadku zamówień o wartości równiej lub wyższej od 13800 EUR.";
iii) dodaje się akapit w następującym brzmieniu:
"Publikacja przewidziana w lit. b) akapit pierwszy nie jest obowiązkowa w przypadku umów szczególnych opartych na umowie ramowej.";
c) ustęp 2 otrzymuje następujące brzmienie:
"2.
Lista wykonawców, którym udzielono zamówienia dotyczące nieruchomości oraz zamówienia określone jako tajne, wskazane w art. 126 ustęp 1 lit. j), publikowana jest corocznie, wraz ze wskazaniem przedmiotu i wartości udzielonego zamówienia.
Lista ta jest przesyłana do władzy budżetowej.
W przypadku Komisji zostaje ona załączona do podsumowania rocznego sprawozdania z działalności, o którym mowa w art. 60 ust. 7 rozporządzenia finansowego.".
6) Artykuł 120 ust. 1 akapit drugi otrzymuje następujące brzmienie:
"Okres wskazany w akapicie pierwszym jest skrócony do pięciu dni kalendarzowych w przypadku procedur przyspieszonych określonych w art. 142.".
7) Artykuł 122 ust. 2 otrzymuje następujące brzmienie:
"2.
Zaproszenie do składania ofert otwierane jest, jeżeli wszystkie zainteresowane podmioty gospodarcze mogą złożyć ofertę.
Dotyczy to również systemów zamówień dynamicznych, o których mowa w art. 125a.
Zaproszenia do składania ofert są ograniczone wówczas jeżeli wszystkie podmioty gospodarcze mogą wnioskować o dopuszczenie do udziału w postępowaniu, ale tylko kandydaci spełniający kryteria wyboru określone w art. 135 oraz podmioty zapraszane równocześnie i w formie pisemnej przez instytucje zamawiające mogą składać ofertę lub rozwiązania w ramach procedury dialogu konkurencyjnego, o którym mowa w art. 125b.
Etap selekcji może być powtarzany w odniesieniu do każdego poszczególnego zamówienia, również w ramach dialogu konkurencyjnego, lub być obejmować sporządzenie listy potencjalnych kandydatów, zgodnie z procedurą ograniczoną, określoną w art. 128.".
8) W art. 123 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 2 otrzymuje następujące brzmienie:
"2.
W procedurze negocjacyjnej lub w procedurze ograniczonej po dialogu konkurencyjnym liczba kandydatów zaproszonych do negocjacji lub do złożenia ofert nie może być mniejsza niż trzy, pod warunkiem że wystarczająca liczba kandydatów spełnia kryteria selekcji.
Liczba kandydatów zaproszonych do składania ofert powinna być wystarczająca dla zapewnienia rzeczywistej konkurencji.
Przepisy akapitu pierwszego i drugiego nie stosują się do:
a) zamówień dotyczących bardzo małych kwot, wymienionych w art. 129 ust. 3;
b) zamówień na usługi prawnicze w rozumieniu załącznika II B do dyrektywy 2004/18/WE;
c) zamówień określonych jako tajne, wymienionych w art. 126 ust. 1 lit. j).";
b) dodaje się następujący ust. 3:
"3.
W przypadku gdy liczba kandydatów, spełniających kryteria selekcji i poziomy minimalne, jest mniejsza od minimalnej liczby przewidzianej w ust. 1 i 2, instytucja zamawiająca może kontynuować procedurę poprzez zaproszenie jednego lub wielu kandydatów posiadających wymagane zdolności.
Natomiast nie może włączać do procedury innych podmiotów gospodarczych, które nie zwróciły się o uczestnictwo, ani też kandydatów, którzy nie posiadają wymaganych zdolności.".
9) W art. 124 dodaje się następujący akapit:
"W przypadku gdy instytucje zamawiające mogą złożyć zamówienia, stosując procedurę negocjacyjną po wcześniejszej publikacji ogłoszenia o zamówieniu zgodnie z art. 127, mogą one przeprowadzić procedurę negocjacyjną w kolejnych etapach, tak aby ograniczyć liczbę ofert stanowiących przedmiot negocjacji, stosując kryteria przyznawania wskazane w ogłoszeniu o zamówieniu lub w specyfikacjach.
Możliwość taką należy zaznaczyć w ogłoszeniu o zamówieniu lub w specyfikacjach.".
10) Do art. 125 ust. 3 dodaje się następujący akapit:
"Kandydaci mogą zostać zaproszeni przez komisję konkursową do udzielenia odpowiedzi na pytania zawarte w protokole, w celu wyjaśnienia projektu.
Następnie sporządzany jest pełny protokół z przeprowadzonego dialogu.".
11) Dodaje się art. 125a i 125b w następującym brzmieniu:
"Artykuł 125a
System zamówień dynamicznych(art. 91 rozporządzenia finansowego)
1.
System zamówień dynamicznych, o którym mowa w art. 1 ust. 6 i art. 33 dyrektywy 2004/18/WE, jest w pełni elektronicznym procesem dokonywania bieżących zakupów, otwartym przez cały czas jego trwania dla każdego podmiotu gospodarczego, który odpowiada kryteriom selekcji i który złożył orientacyjną ofertę zgodnie ze specyfikacjami i z ewentualnymi dokumentami dodatkowymi.
Oferty orientacyjne mogą zostać w każdej chwili poprawione, pod warunkiem że nadal będą zgodne ze specyfikacjami.
2.
Do celów wprowadzenia systemu zamówień dynamicznych instytucje zamawiające publikują ogłoszenie o zamówieniu, które precyzuje, że chodzi o system zamówień dynamicznych oraz zawiera adres strony internetowej, na której można zapoznać się ze specyfikacjami i wszelkimi dodatkowymi dokumentami w sposób nieograniczony, bezpośredni i pełny, od chwili opublikowania ogłoszenia do chwili zamknięcia systemu.
Instytucje zamawiające wskazują w specyfikacjach, między innymi, charakter przewidywanych i objętych systemem zamówień, a także wszelkie niezbędne informacje na temat systemu zamówień, wykorzystywanego sprzętu elektronicznego oraz ustalenia i specyfikacje techniczne połączeń.
3.
Na cały czas obowiązywania systemu zamówień dynamicznych instytucje zamawiające umożliwiają każdemu podmiotowi gospodarczemu przedstawienie oferty orientacyjnej w celu jego dopuszczenia do systemu na warunkach określonych w ust. 1.
Instytucje dokonują oceny w maksymalnym terminie piętnastu dni od przedstawieni oferty orientacyjnej.
Tym niemniej mogą przedłużyć okres oceny, jeżeli w międzyczasie nie zostanie ogłoszone żadne zaproszenie do składania ofert.
Instytucja zamawiająca możliwie najszybciej informuje oferenta o jego dopuszczeniu do systemu zamówień dynamicznych lub odrzuceniu jego oferty.
4.
Każde szczególne zamówienie jest przedmiotem zaproszenia do składania ofert.
W celu jego przeprowadzenia instytucje zamawiające publikują uproszczone ogłoszenie o zamówieniu, zapraszając wszystkie zainteresowane podmioty gospodarcze do przedstawienia oferty orientacyjnej w terminie, który nie może być krótszy niż piętnaście dni, licząc od daty przesłania uproszczonego ogłoszenia.
Instytucje zamawiające przestawiają zaproszenie do składania ofert dopiero po zakończeniu oceny wszystkich ofert orientacyjnych przestawionych w tym terminie.
Następnie instytucje zamawiające zapraszają wszystkich oferentów dopuszczonych do systemu, aby złożyli swoje oferty w rozsądnym terminie.
Zamówienie udzielane jest oferentowi, który przedstawił najbardziej korzystną ofertę pod względem ekonomicznym w oparciu o kryteria udzielania wskazane w ogłoszeniu o zamówieniu ustanawiającym system zamówień dynamicznych.
W razie potrzeby kryteria mogą zostać dokładnie określone w zaproszeniu do składania ofert.
5.
Czas obowiązywania systemu zamówień dynamicznych nie może przekroczyć czterech lat, za wyjątkiem szczególnych i należycie uzasadnionych przypadków.
Instytucje zamawiające nie mogą korzystać z tego systemu w sposób zapobiegający, ograniczający lub naruszający konkurencję.
Od zainteresowanych podmiotów gospodarczych lub od stron systemu nie można pobierać żadnych opłat za rozpatrzenie wniosku.
Artykuł 125b
Dialog konkurencyjny(art. 91 rozporządzenia finansowego)
1.
W przypadku gdy zamówienie jest szczególnie złożone instytucja zamawiająca, gdy uzna, że bezpośrednie skorzystanie z procedury otwartej lub z istniejących warunków regulujących procedurę ograniczoną, nie pozwoli na udzielenie zamówienia ofercie ekonomicznie najbardziej korzystnej, może skorzystać z dialogu konkurencyjnego, określonego w art. 29 dyrektywy 2004/18/WE.
Zamówienie jest uznawane za szczególnie złożone, gdy instytucja zamawiająca nie jest w stanie obiektywnie określić środków technicznych, które odpowiadałyby jej potrzebom lub celom, ani też przeprowadzić prawnego lub finansowego przygotowania projektu.
2.
Instytucje zamawiające publikują ogłoszenie o zamówieniu, w którym przedstawiają swoje potrzeby i wymogi, określone w tym samym ogłoszeniu i/lub w dokumencie opisowym.
3.
Instytucje zamawiające podejmują dialog z kandydatami odpowiadającymi kryteriom selekcji określonym w art. 135 w celu identyfikacji i określenia najwłaściwszych środków do zaspokojenia swoich potrzeb.
Podczas tego dialogu instytucje zamawiające zapewniają równość traktowania wszystkich oferentów oraz poufność zaproponowanych rozwiązań lub innych informacji przekazanych przez kandydata uczestniczącego w dialogu, chyba że ten wyrazi zgodę na ich rozpowszechnienie.
Instytucje zamawiające mogą przewidzieć wieloetapowy przebieg procedury, aby ograniczyć liczbę rozwiązań do omówienia na etapie dialogu poprzez zastosowanie kryteriów udzielania wskazanych w ogłoszeniu o zamówieniu lub w dokumencie opisowym, jeżeli taka możliwość jest przewidziana w tym ogłoszeniu lub dokumencie opisowym.
4.
Po poinformowaniu uczestników dialogu o jego zamknięciu instytucje zamawiające zapraszają ich do złożenia ostatecznej oferty w oparciu o jedno lub kilka rozwiązań przedstawionych i opisanych podczas dialogu.
Oferty zawierają wszelkie wymagane elementy, niezbędne do realizacji projektu.
Na wniosek instytucji zamawiającej oferty mogą być wyjaśniane, określane i dopracowywane, nie powodując jednak modyfikacji zasadniczych elementów oferty lub zaproszenia do składnia ofert, których zmiana mogłaby naruszyć konkurencję lub wywierać skutek dyskryminacyjny.
Oferent, którego oferta została uznana za ekonomicznie najbardziej korzystną może zostać poproszony, na wniosek instytucji zamawiającej, o wyjaśnienie aspektów swojej oferty lub o potwierdzenie zawartych w niej zobowiązań pod warunkiem, że nie będzie to skutkowało zmianą zasadniczych elementów oferty lub zaproszenia do składania ofert, naruszeniem konkurencji lub spowodowaniem dyskryminacji.
5.
Instytucje zamawiające mogą ustalać ceny lub płatności dla uczestników dialogu.".
12) W art. 126 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 1 otrzymuje następujące brzmienie:
i) zdanie wstępne i lit. a) otrzymują następujące brzmienie:
"Instytucje zamawiające mogą udzielać zamówień publicznych w procedurze negocjacyjnej bez uprzedniej publikacji ogłoszenia o zamówieniu, niezależnie od wartości szacunkowej zamówienia, w następujących przypadkach:
a) jeżeli żadne lub odpowiednie oferty lub też kandydatura nie zostały złożone w odpowiedzi na procedurę otwartą lub ograniczoną, po zakończeniu procedury początkowej, pod warunkiem że pierwotne warunki zamówienia, określone w dokumentach odnoszących się do zaproszenia do składania ofert określonych w art. 130, nie są w znaczny sposób zmienione;";
ii) litera c) otrzymuje następujące brzmienie:
"c) w stopniu, w jakim jest to absolutnie niezbędne, w przypadku gdy z wyjątkowo nagłych przyczyn, wynikłych z nieprzewidzianych zdarzeń niezależnych od instytucji zamawiającej, niemożliwe jest zastosowanie się do terminów ustalonych dla innych procedur i ustanowionych w art. 140, 141 i 142;";
iii) litery e) i f) otrzymują następujące brzmienie:
"e) w sprawie dodatkowych usług i robót, nieobjętych projektem rozważanym początkowo, ani umowę wstępną, ale które w związku z nieprzewidzianymi okolicznościami, stały się niezbędne dla wykonania usług lub robót, podlegających warunkom wymienionym w ust. 2;
f) w sprawie dodatkowych nowych usług i robót polegających na powtarzaniu podobnych usług lub robót budowlanych, powierzonych podmiotowi gospodarczemu, któremu te same instytucje zamawiające udzieliły wcześniejsze zamówienie, pod warunkiem że usługi i roboty te odpowiadają podstawowemu projektowi oraz że projekt ten stanowił przedmiot pierwotnego zamówienia udzielonego w ramach procedury otwartej lub ograniczonej, na warunkach określonych w ust. 3;";
iv) w lit. g) dodaje się następujące punkty:
"iii) w sprawie dostaw produktów notowanych i kupowanych na giełdzie surowców;
iv) w sprawie zakupów na szczególnie korzystnych warunkach od dostawcy ostatecznie zaprzestającego działalności handlowej lub od kuratora masy upadłości bądź likwidatora w przypadku upadłości, porozumienia sądowego lub innej procedury o podobnym charakterze na mocy prawa krajowego;";
v) litera i) otrzymuje następujące brzmienie:
"i) w przypadku zamówień na usługi prawnicze w rozumieniu załącznika II B do dyrektywy 2004/18WE; jednakże, zamówienia te są przedmiotem publikacji;";
vi) dodaje się lit. j) w następującym brzmieniu:
"j) w sprawie zamówień określonych jako tajne przez instytucje lub upoważnione przez nie władze, lub w sprawie zamówień, których wykonanie powinno być powiązane ze szczególnymi środkami ostrożności, zgodnie z obowiązującymi przepisami administracyjnymi lub wówczas, gdy wymaga tego ochrona podstawowych interesów Wspólnot lub Unii.";
vii) dodaje się akapit w następującym brzmieniu:
"Instytucje zamawiające mogą również skorzystać z procedury negocjacyjnej bez uprzedniej publikacji ogłoszenia o zamówieniu, w przypadku wszystkich zamówień, których wartość jest niższa od 13800 EUR.";
b) ustęp 3 zdanie pierwsze otrzymuje następujące brzmienie:
"W przypadkach określonych w ust. 1 lit. f) opcja wykorzystania procedury negocjacyjnej zostaje wskazana, jak tylko pierwsze zamówienie zostanie poddane konkurencyjnemu przetargowi, a całkowity szacowany koszt dalszych usług lub robót jest uwzględniony przy obliczaniu progów określonych w art. 158.".
13) W art. 127 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 1 wprowadza się następujące zmiany:
i) zdanie wstępne oraz lit. a) i b) otrzymują następujące brzmienie:
"Instytucje zamawiające mogą stosować procedurę negocjacyjną po opublikowaniu ogłoszenia o zamówieniu, niezależnie od wartości szacunkowej zamówienia, w następujących przypadkach:
a) w przypadku złożenia ofert, które są nieprawidłowe lub niemożliwe do przyjęcia, przez odniesienie do kryteriów selekcji lub przyznania, w odpowiedzi na procedurę otwartą lub ograniczoną lub procedurę dialogu konkurencyjnego, która została uprzednio zakończona, pod warunkiem że pierwotne warunki zamówienia, ustalone w dokumentach odnoszących się do zaproszenia do składania ofert określonych w art. 130 nie są zmienione w znacznym stopniu, bez uszczerbku dla stosowania ust. 2;
b) w wyjątkowych przypadkach, gdy chodzi o roboty, dostawy lub usługi, których charakter lub ryzyko z nimi związane nie pozwalają na wcześniejsze całkowite oszacowanie kosztów przez oferenta;";
ii) lit. e) otrzymuje następujące brzmienie:
"e) w przypadku zamówień na usługi, określonych w załączniku II B do dyrektywy 2004/18/WE, z zastrzeżeniem art. 126 ust. 1 akapit pierwszy lit. i) i j) oraz akapitu drugiego niniejszego rozporządzenia.";
b) ustęp 2 otrzymuje następujące brzmienie:
"2.
W przypadkach określonych w ust. 1 lit. a) instytucje zamawiające mogą powstrzymać się od opublikowania ogłoszenia o zamówieniu, jeżeli zawierają one w procedurze negocjacyjnej wszystkich oferentów i wyłącznie oferentów, którzy spełniają kryteria wyboru oraz którzy w trakcie ostatniej procedury złożyli oferty zgodnie z wymogami formalnymi procedury przetargowej.".
14) W art. 129 ust. 3 i 4 otrzymują następujące brzmienie:
"3.
Zamówienia o wartości niższej niż 3500 EUR mogą być udzielane na podstawie jednego przetargu.
4.
Płatności dokonane z tytułu wydatków o kwocie niższej niż 200 EUR mogą być realizowane na podstawie faktur, bez uprzedniej akceptacji oferty.".
15) W art. 130 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 1 lit. a) i b) otrzymują następujące brzmienie:
"a) zaproszenie do złożenia oferty, do negocjacji lub do uczestnictwa w procedurze określonej w art. 125b;
b) załączone specyfikacje lub, w przypadku dialogu konkurencyjnego, o którym mowa w art. 125b, dokument opisujący potrzeby i wymogi instytucji zamawiającej, lub adres strony internetowej, na której można się z nimi zapoznać;";
b) w ust. 2 wprowadza się następujące zmiany:
i) zdanie wstępne oraz lit. a) i b) otrzymują następujące brzmienie:
"Zaproszenie do składania ofert, do negocjacji lub do uczestnictwa w dialogu określa co najmniej:
a) zasady rządzące składaniem i przedstawianiem ofert, włączając w szczególności datę i godzinę zakończenia składania ofert, ewentualne wymogi dotyczące stosowania standardowego formularza odpowiedzi, dokumenty do załączenia, włączając dowody możliwości gospodarczych, finansowych, zawodowych i technicznych, określonych w art. 135, o ile nie są wskazane w ogłoszeniu o zamówieniu, oraz adresy, na które powinny one zostać przesłane;
b) że składanie ofert wiąże się z przyjęciem specyfikacji określonych w ust. 1, do których odnosi się oferta, oraz że składanie ofert wiąże wykonawcę, któremu zamówienie zostaje udzielone w trakcie realizacji zamówienia;";
ii) dodaje się lit. e) w następującym brzmieniu:
"e) w przypadku dialogu konkurencyjnego ustaloną datę i adres pierwszego etapu konsultacji.";
c) w ust. 3 wprowadza się następujące zmiany:
i) lit. a) i b) otrzymują następujące brzmienie:
"a) kryteria wyłączenia i selekcji, mające zastosowanie do zamówienia, za wyjątkiem procedury ograniczonej, w tym dialogu konkurencyjnego, oraz procedur negocjacyjnych po opublikowaniu ogłoszenia, określonego w art. 127; w takich przypadkach kryteria te określone są wyłącznie w ogłoszeniu o zamówieniu lub w wezwaniu do okazania zainteresowania;
b) kryteria udzielania i ich względną wagę lub w stosownych przypadkach malejącą listę ważności tych kryteriów, jeżeli nie są one określone w ogłoszeniu o zamówieniu;";
ii) lit. d) otrzymuje następujące brzmienie:
"d) minimalne wymagania, jakie muszą spełniać warianty w procedurach przewidzianych w art. 138 ust. 2, na podstawie których zamówienie jest udzielane oferentowi proponującemu najbardziej korzystną ofertę pod względem ekonomicznym, w przypadku gdy instytucja zamawiająca określiła w ogłoszeniu o zamówieniu, że warianty takie są dozwolone.";
iii) dodaje się lit. g) w następującym brzmieniu:
"g) w systemach zamówień dynamicznych, określonych w art. 125a, charakter zamierzonych zakupów, a także wszelkie informacje dotyczące systemu zamówień, użytego wyposażenia elektronicznego oraz ustaleń i technicznych specyfikacji połączenia.".
16) W art. 131 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 2 lit. c) otrzymuje następujące brzmienie:
"c) za każdym razem, gdy to możliwe, kryteria dostępności dla osób niepełnosprawnych lub projekt dla wszystkich użytkowników;";
b) ustęp 3 lit. b) otrzymuje następujące brzmienie:
"b) w kwestii wymogów wykonawczych lub funkcjonalnych; mogą one obejmować właściwości związane ze środowiskiem i powinny być wystarczająco szczegółowe, aby umożliwić oferentom ustalenie przedmiotu zamówienia, a instytucjom zamawiającym umożliwić udzielenie zamówienia;";
c) w ust. 4 dodaje się akapit w następującym brzmieniu:
"Właściwym środkiem może być dokumentacja techniczna producenta lub sprawozdanie z badania przeprowadzonego przez uznany organ.";
d) w ust. 5 dodaje się akapit w następującym brzmieniu:
"Oferent jest zobowiązany udowodnić, w sposób zadawalający instytucję zamawiającą i przy zastosowaniu właściwego środka, że jego oferta odpowiada wymogom wykonawczym lub funkcjonalnym ustalonym przez instytucję zamawiającą.
Właściwym środkiem może być dokumentacja techniczna producenta lub sprawozdanie z badania przeprowadzonego przez uznany organ.";
e) dodaje się ust. 5a i 5b w następującym brzmieniu:
"5a.
W przypadku gdy instytucje zamawiające określają właściwości związane ze środowiskiem w formie wymogów wykonawczych lub funkcjonalnych, mogą skorzystać ze szczegółowych specyfikacji, lub z ich części, które zostały zdefiniowane przez europejskie, wielonarodowe lub krajowe oznakowanie ekologiczne lub przez wszelkie inne oznakowania ekologiczne, o ile spełnione są następujące warunki:
a) używane specyfikacje są odpowiednie dla określenia właściwości produktów lub usług będących przedmiotem zamówienia;
b) wymogi oznakowania zostały określone w oparciu o informację naukową;
c) oznakowania ekologiczne zostały przyjęte w ramach procesu, w którym uczestniczyć mogą wszelkie zainteresowane strony, jak organizacje rządowe, konsumenci, producenci, dystrybutorzy i organizacje ekologiczne;
d) oznakowania ekologiczne są dostępne dla wszystkich zainteresowanych stron.
Instytucje zamawiające mogą wskazać, że produkty lub usługi posiadające oznakowanie ekologiczne powinny odpowiadać specyfikacjom technicznym zdefiniowanym w specyfikacjach przetargowych.
Instytucje akceptują każdy inny właściwy środek dowodowy, jak np. dokumentacja techniczna producenta lub sprawozdania z badania przeprowadzonego przez uznany organ.
5b.
W rozumieniu ust. 4, 5 i 5a uznanym organem jest laboratorium badawcze lub kalibracyjne, organ kontrolny lub certyfikacji zgodny z odpowiednimi normami europejskimi.".
17) Artykuł 134 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 134
Dowody(art. 93–96 rozporządzenia finansowego)
1. Instytucja zamawiająca przyjmuje, jako wystarczający dowód, że kandydata lub oferenta nie dotyczy żadna z sytuacji, opisanych w art. 93 ust. 1 lit. a), b) lub e) rozporządzenia finansowego, przedstawienie aktualnego zaświadczenia o niekaralności, a w razie jego braku inny aktualny i równoważny dokument wystawiony przez organ sądowy lub administracyjny kraju siedziby lub pochodzenia, wskazujący, że wymogi te są spełnione. Instytucja zamawiająca przyjmuje jako wystarczający dowód, że kandydata lub oferenta nie dotyczy żadna z sytuacji opisanych w art. 93 ust. 1 lit. d) rozporządzenia finansowego, aktualne zaświadczenie wystawione przez właściwe władze danego Państwa Członkowskiego.
2.
Jeżeli dokument lub zaświadczenie określone w ust. 1 nie zostało wydane w danym kraju, a także w innych przypadkach wykluczenia określonych w art. 93 i 94 rozporządzenia finansowego, może ono zostać zastąpione zaprzysiężonym lub, jeżeli to niemożliwe, uroczystym oświadczeniem, złożonym przez zainteresowaną osobę przed organem sądowym lub administracyjnym, notariuszem lub wykwalifikowanym organem zawodowym kraju siedziby lub pochodzenia.
W przypadku zamówień o wartości poniżej 50000 EUR instytucja zamawiająca może, w zależności od swojej analizy ryzyka, zwrócić się do kandydata lub do oferentów o jedno oświadczenie pod słowem honoru potwierdzające, że nie znajdują się oni w żadnej z sytuacji określonych w art. 93 i 94 rozporządzenia finansowego.
3.
W zależności od ustawodawstwa kraju, w którym oferent lub kandydat ma zarejestrowaną działalność, dokumenty określone w ust. 1 i 2 dotyczą osób prawnych i osób fizycznych, włączając, gdzie jest to uznane za niezbędne przez instytucję zamawiającą, dyrektorów spółek lub jakiekolwiek osoby o uprawnieniach do reprezentowania, podejmowania decyzji i prowadzenia kontroli w odniesieniu do kandydata lub oferenta.
4.
W razie wątpliwości co do osobistej sytuacji kandydatów lub oferentów instytucje zamawiające mogą samodzielnie zwrócić się do właściwych władz, określonych w ust. 1, w celu uzyskania niezbędnych informacji na temat tej sytuacji.".
18) W art. 135 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 5 otrzymuje następujące brzmienie:
"5.
Informacje wymagane przez instytucję zamawiającą jako dowód możliwości finansowych, gospodarczych, technicznych i zawodowych kandydata lub oferenta oraz minimalnych poziomów możliwości, wymaganych zgodnie z ust. 2, nie mogą wykraczać poza przedmiot zamówienia i uwzględniają uzasadnienie podmiotów gospodarczych, jeżeli chodzi w szczególności o ochronę tajemnicy handlowej i technicznej spółki.";
b) dodaje się ust. 6 w następującym brzmieniu:
"6.
W przypadku zamówień o wartości poniżej 50000 EUR instytucja zamawiająca może, w zależności od swojej analizy ryzyka, nie zwracać się do kandydata lub oferenta o dostarczenie dowodów potwierdzających ich możliwości gospodarcze i finansowe, techniczne i zawodowe.
W takim przypadku nie będzie można dokonać żadnego finansowania wstępnego lub płatności zaliczkowych.".
19) W art. 136 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 1 zdanie wprowadzające otrzymuje następujące brzmienie:
"Dowody możliwości gospodarczej i finansowej mogą zostać dostarczone w szczególności w postaci jednego lub kilku następujących dokumentów;";
b) w ust. 3 dodaje się następujący akapit:
"Na tych samych warunkach konsorcjum podmiotów gospodarczych, o którym mowa w art. 116 ust. 6, może opierać się na możliwościach konsorcjum lub innych podmiotów.".
20) W art. 137 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 2 wprowadza się następujące zmiany:
i) zdanie wstępne otrzymuje następujące brzmienie:
"Dowody możliwości technicznych i zawodowych podmiotów gospodarczych mogą, w zależności od charakteru, ilości lub skali i celu dostaw, usług lub robót, które mają być zrealizowane, być dostarczone na podstawie jednego lub wielu następujących dokumentów:";
ii) litera d) otrzymuje następujące brzmienie:
"d) opis wyposażenia technicznego i środków wykorzystywanych w celu zapewnienia jakości dostaw i usług oraz opis programów naukowych i badawczych spółki;";
iii) dodaje się lit. i):
"i) w przypadku zamówień publicznych na roboty i usługi, jedynie we właściwych przypadkach, wskazanie środków zarządzania środowiskiem, jakie podmiot gospodarczy będzie mógł zastosować podczas realizacji zamówienia.";
b) dodaje się ust. 3a i 3b w następującym brzmieniu:
"3a.
Zwracając się o przedstawienie certyfikatów wydanych przez niezależne organy, potwierdzających, że podmiot gospodarczy stosuje się do określonych norm gwarantujących jakość, instytucje zamawiające odnoszą się do systemów zapewniania jakości opartych na szeregu norm europejskich z tego zakresu, certyfikowanych przez właściwe organy jako zgodne z szeregiem norm europejskich dotyczących certyfikacji.
3b.
Zwracając się o przedstawienie certyfikatów wydanych przez niezależne organy, potwierdzających, że podmiot gospodarczy stosuje się do określonych norm z zakresu zarządzania środowiskiem, instytucje zamawiające odnoszą się do systemu ekozarządzania i ekoaudytu (EMAS) przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 761/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady [8] oraz do norm zarządzania środowiskiem opartych na europejskich i międzynarodowych normach z tego zakresu, certyfikowanych przez właściwe organy jako zgodne z prawodawstwem wspólnotowym lub z europejskimi lub międzynarodowymi normami dotyczącymi certyfikacji.
Instytucje uznają równoważne certyfikaty organów mających siedzibę w innych Państwach Członkowskich.
Akceptują również inne dowody o równoważnych środkach z zakresu zarządzania środowiskiem przedstawiane przez podmioty gospodarcze.
c) w ust. 4 dodaje się akapit w następującym brzmieniu:
"Na tych samych warunkach konsorcjum podmiotów gospodarczych, o którym mowa w art. 116 ust. 6, może opierać się na możliwościach konsorcjum lub innych podmiotów.".
21) Artykuł 138 ust. 3 akapit pierwszy i drugi otrzymują następujące brzmienie:
"Instytucja zamawiająca określa w ogłoszeniu o zamówieniu, w specyfikacjach lub dokumencie opisowym wskaźniki korygujące, jakie zastosuje do każdego z kryteriów, w celu określenia najbardziej korzystnej oferty ekonomicznie.
Wskaźniki korygujące mogą tworzyć przedział, którego wartości maksymalne powinny być odpowiednio dostosowane.
Wskaźniki zastosowane do kryterium ceny, w odniesieniu do innych kryteriów, nie mogą powodować neutralizacji kryterium ceny przy wyborze wykonawcy zamówienia, bez uszczerbku dla cenników ustanowionych przez instytucję w odniesieniu do wynagrodzenia za określone usługi, jak np. usługi świadczone przez specjalistów ds. oceny.".
22) Dodaje się art. 138a w następującym brzmieniu:
"Artykuł 138a
Wykorzystanie aukcji elektronicznych(art. 97 ust. 2 rozporządzenia finansowego)
1.
W procedurach otwartych, ograniczonych lub negocjowanych dotyczących przypadku określonego w art. 127 ust. 1 lit. a) instytucje zamawiające mogą podjąć decyzję, iż udzielenie zamówienia publicznego zostanie poprzedzone aukcją elektroniczną, o której mowa w art. 54 dyrektywy 2004/18/WE, jeżeli będzie możliwe szczegółowe ustalenie specyfikacji zamówienia.
Na tych samych warunkach aukcja elektroniczna może zostać wykorzystana podczas ponownego ubiegania się o zamówienie przez strony umowy ramowej przewidzianej w art. 117 ust. 4 lit. b) niniejszego rozporządzeniaoraz ubieganie się o zamówienia udzielane w ramach systemu zamówień dynamicznych, o którym mowa w art. 125a.
Aukcja elektroniczna dotyczy bądź progów cenowych, gdy zamówienie jest udzielane ofercie przedstawiającej najniższą cenę, bądź cen lub wartości elementów ofert wskazanych w specyfikacji przetargowej, gdy zamówienie jest udzielane ofercie ekonomicznie najbardziej korzystnej.
2.
Instytucje zamawiające, które podejmują decyzję o skorzystaniu z aukcji elektronicznej, zawiadamiają o tym w ogłoszeniu o zamówieniu.
Specyfikacja zawiera między innymi następujące informacje:
a) elementy, których wartość będzie przedmiotem aukcji elektronicznej, o ile elementy te można przedstawić ilościowo w liczbach lub w procentach;
b) ewentualne granice wartości do przedstawienia, wynikające ze specyfikacji przedmiotu zamówienia;
c) informacje, które zostaną przekazane oferentom podczas aukcji elektronicznej, a także moment tego przekazania, jeżeli ono nastąpi;
d) odpowiednie informacje dotyczące przebiegu aukcji elektronicznej;
e) warunki, na których oferenci będą mogli składać oferty, a w szczególności minimalne różnice, które w razie potrzeby będą wymagane przy składaniu ofert;
f) odpowiednie informacje na temat używanego urządzenia elektronicznego oraz warunki i techniczne specyfikacje połączenia.
3.
Przed rozpoczęciem aukcji elektronicznej instytucje zamawiające dokonają pierwszego pełnego oszacowania ofert zgodnie z jednym lub wieloma ustalonymi kryteriami udzielania i ich wskaźnikami korygującymi.
Wszyscy oferenci, którzy przedstawią dopuszczalne oferty, zostaną jednocześnie zaproszeni drogą elektroniczną do przedstawienia nowych cen lub nowych wartości; zaproszenie będzie zawierało wszelkie odpowiednie informacje na temat indywidualnego połączenia z używanym urządzeniem technicznym i określało datę i godzinę rozpoczęcia aukcji elektronicznej.
Aukcja elektroniczna może zostać przeprowadzona w kilku kolejnych etapach.
Aukcja elektroniczna może rozpocząć się najwcześniej w dwa dni robocze po dacie przesłania zaproszeń.
4.
W przypadku gdy zamówienie ma być udzielone ofercie ekonomicznie najbardziej korzystnej, do zaproszenia dołączony jest pełny wynik oceny danego oferenta przeprowadzonej zgodnie z ważeniem przewidzianym w art. 138 ust. 3 akapit pierwszy.
Zaproszenie wskazuje również wzór matematyczny, który podczas aukcji elektronicznej będzie dokonywał automatycznej reklasyfikacji w zależności od nowych cen lub nowych przedstawionych wartości.
Wzór będzie uwzględniał ważenie wszystkich kryteriów przyjętych do określenia oferty ekonomicznie najbardziej korzystnej, wskazanej w ogłoszeniu o zamówieniu lub w specyfikacjach; w związku z tym ewentualne przedziały muszą zostać wcześniej wyrażone przy użyciu określonej wartości.
W przypadku dopuszczenia różnych wariantów dla każdego wariantu należy podać odrębny wzór.
5.
Na każdym etapie aukcji elektronicznej instytucje zamawiające niezwłocznie będą podawać wszystkim oferentom co najmniej te informacje, które w każdej chwili pozwolą oferentom dowiedzieć się o ich odpowiedniej klasyfikacji.
Mogą również podawać inne informacje dotyczące przedstawianych innych cen lub innych wartości, pod warunkiem że będzie to przewidziane w specyfikacjach.
Mogą również w każdej chwili podawać liczbę uczestników danego etapu aukcji.
Jednak w żadnym przypadku nie mogą ujawniać tożsamości oferentów podczas przebiegu etapów aukcji elektronicznej.
6.
Instytucje zamawiające zamykają aukcję elektroniczną zgodnie z jednym lub wieloma poniższymi warunkami:
a) w zaproszeniu do aukcji podają z góry ustaloną datę i godzinę;
b) gdy przestaną otrzymywać nowe ceny lub nowe wartości odpowiadające wymogom dotyczącym minimalnych różnic.
W tym przypadku instytucje zamawiające wskażą w zaproszeniu do aukcji termin, jaki będzie musiał upłynąć między chwilą otrzymania ostatniego złożenia oferty a zamknięciem aukcji elektronicznej;
c) gdy osiągnięta zostanie liczba etapów aukcji ustalona w zaproszeniu do aukcji.
W przypadku decyzji instytucji zamawiających o zamknięciu aukcji elektronicznej zgodnie z lit. c), ewentualnie w połączeniu z warunkami przewidzianymi w lit. b), zaproszenie do aukcji będzie zawierać harmonogram poszczególnych etapów aukcji.
7.
Po zamknięciu aukcji elektronicznej instytucje zamawiające udzielają zamówienia zgodnie z art. 138 w zależności od wyników aukcji elektronicznej.
Instytucje zamawiające nie mogą korzystać z aukcji elektronicznych w sposób nienależyty, zapobiegający, ograniczający lub naruszający konkurencję, ani też w sposób zmieniający przedmiot zamówienia, jaki został poddany procedurze przetargowej poprzez opublikowanie ogłoszenia o zamówieniu i określony w specyfikacjach.".
23) Do art. 139 ust. 1 akapit pierwszy dodaje się następujące zdanie:
"Wyjaśnienia te mogą dotyczyć w szczególności obowiązujących przepisów z zakresu ochrony i warunków pracy w miejscu realizacji zamówienia.".
24) W art. 140 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustępy 2, 3 i 4 otrzymują następujące brzmienie:
"2.
W procedurach otwartych, w przypadku zamówień o wartości równej lub wyższej niż progi ustanowione w art. 158, termin przyjęcia ofert jest nie krótszy niż pięćdziesiąt dwa dni od dnia, w którym przesłano ogłoszenia o zamówieniu.
3.
W procedurach ograniczonych, również w przypadkach korzystania z dialogu konkurencyjnego określonych w art. 125b, i w procedurach negocjacyjnych z ogłoszeniami o zamówieniach o wartości równej lub wyższej niż progi ustanowione w art. 158, minimalny termin składania wniosków o dopuszczenie do udziału w postępowaniu jest nie krótszy niż trzydzieści siedem dni od dnia, w którym przesłano ogłoszenia o zamówieniu.
W procedurach ograniczonych, w odniesieniu do zamówień o wartości równej lub wyższej niż progi ustanowione w art. 158, termin przyjmowania ofert jest nie krótszy niż czterdzieści dni od dnia, w którym przesłano zaproszenia do składania ofert.
Tym niemniej w procedurach ograniczonych, po wezwaniu do okazania zainteresowania wskazanego w art. 128, termin przyjmowania ofert jest nie krótszy niż dwadzieścia jeden dni od dnia, w którym przesłano zaproszenia do składania ofert.
4.
W przypadku gdy instytucje zamawiające, zgodnie z art. 118 ust. 2, przesłały do publikacji wstępne ogłoszenie o zamówieniu lub same opublikowały wstępne ogłoszenie o zamówieniu w ramach profilu nabywcy, termin przyjmowania ofert może ogólnie zostać skrócony do trzydziestu sześciu dni, ale w żadnych okolicznościach nie może być krótszy niż dwadzieścia dwa dni od dnia przesłania ogłoszenia o zamówieniu lub zaproszenia do składania ofert.
Skrócenie terminu, o którym mowa w akapicie pierwszym, możliwe jest tylko wówczas, gdy ogłoszenie wstępne spełnia następujące warunki:
a) zawiera wszelkie informacje wymagane z ogłoszeniu o zamówieniu, o ile informacje te są dostępne w chwili publikacji ogłoszenia;
b) zostało wysłane do publikacji nie mniej niż pięćdziesiąt dwa dni i nie więcej niż dwanaście miesięcy przed datą przesłania ogłoszenia o zamówieniu.";
b) dodaje się ust. 5 w następującym brzmieniu:
"5.
Terminy przyjęcia ofert mogą zostać skrócone o pięć dni, jeżeli wszystkie dokumenty związane z zaproszeniem do składania ofert są ogólnie i bezpośrednio dostępne drogą elektroniczną już od dnia publikacji ogłoszenia o zamówieniu lub wezwania do okazania zainteresowania.".
25) W art. 141 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustępy 1 i 2 otrzymują następujące brzmienie:
"1.
Pod warunkiem że wniosek został złożony we właściwym czasie, przed nieprzekraczalnym terminem składania ofert, specyfikacje lub dokumenty opisowe z procedury określonej w art. 125b, a także dokumenty dodatkowe przesyłane są w ciągu sześciu dni kalendarzowych od przyjęcia wniosku, z zastrzeżeniem przepisów ust. 4, do wszystkich podmiotów gospodarczych, które składały wnioski o specyfikacje lub wyraziły zainteresowanie podjęciem dialogu lub złożeniem oferty.
Instytucje zamawiające nie są zobowiązane do odpowiedzi na wnioski o przesłanie złożone mniej niż 5 dni roboczych przed nieprzekraczalnym terminem składania ofert.
2.
Pod warunkiem że wniosek w tej sprawie został złożony w odpowiednim czasie, przed nieprzekraczalnym terminem składania ofert, dodatkowe informacje, odnoszące się do specyfikacji, dokumentów opisowych lub dokumentów dodatkowych, dostarczane są równocześnie wszystkim podmiotom gospodarczym, które złożyły wniosek o specyfikacje lub wyraziły zainteresowanie podjęciem dialogu lub złożeniem oferty nie później niż sześć dni przed nieprzekraczalnym terminem przyjmowania ofert lub w przypadku wniosków o informacje otrzymanych mniej niż osiem dni kalendarzowych przed nieprzekraczalnym terminem przyjmowania ofert, najwcześniej jak to możliwe po przyjęciu wniosku.
Instytucje zamawiające nie są zobowiązane do odpowiedzi na wnioski o przesłanie złożone mniej niż 5 dni roboczych przed nieprzekraczalnym terminem składania ofert.";
b) ustęp 4 otrzymuje następujące brzmienie:
"4.
Jeżeli w procedurze otwartej, również w systemach zamówień dynamicznych określonych w art. 125a, wszystkie dokumenty zaproszenia do składania ofert i wszystkie dokumenty dodatkowe są ogólnie, w pełni i bezpośrednio dostępne drogą elektroniczną, przepisy ust. 1 nie stosują się.
Ogłoszenie o zamówieniu określone w art. 118 ust. 3 zawiera wówczas adres strony internetowej, na której dokumenty są udostępnione.".
26) Artykuł 142 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 142
Terminy w nagłych przypadkach(artykuł 98 ust. 1 rozporządzenia finansowego)
1.
Jeżeli właściwie umotywowany nagły przypadek sprawia, że terminy ustanowione w art. 140 ust. 3 w odniesieniu do procedur ograniczonych i procedur negocjacyjnych, którym towarzyszy publikacja ogłoszenia o zamówieniu, są niemożliwe do wykonania, instytucje zamawiające mogą ustalić następujące terminy, wyrażone w dniach kalendarzowych:
a) termin składania wniosków o dopuszczenie do udziału w postępowaniu wynoszący nie mniej niż piętnaście dni od daty wysłania ogłoszenia o zamówieniu lub nie mniej niż dziesięć dni, jeżeli ogłoszenie jest przesyłane do Urzędu Oficjalnych Publikacji Wspólnot Europejskich drogą elektroniczną;
b) termin składania ofert wynoszący nie mniej niż dziesięć dni od daty wysłania zaproszenia do składania ofert.
2.
W ramach procedur ograniczonych i przyspieszonych procedur negocjacyjnych, dodatkowe informacje dotyczące specyfikacji są przekazywane wszystkim kandydatom lub oferentom nie później niż cztery dni kalendarzowe przed nieprzekraczalnym terminem przyjmowania ofert, pod warunkiem że wniosek w tej sprawie został złożony we właściwym czasie.".
27) W art. 143 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 1 otrzymuje następujące brzmienie:
"1.
Warunki składania ofert lub wnioski o dopuszczenie do udziału w postępowaniu są określane przez instytucję zamawiającą, która może wybrać wyłączny sposób komunikacji.
Oferty i wnioski o dopuszczenie do udziału w postępowaniu mogą być przesyłane w formie listownej lub drogą elektroniczną.
Ponadto wnioski o dopuszczenie do udziału mogą być przekazywane za pośrednictwem faksu.
Wybrane środki komunikacji nie mogą mieć charakteru dyskryminującego i nie mogą powodować ograniczenia dostępu podmiotów gospodarczych do procedury udzielania zamówień.
Przyjęte środki komunikacji gwarantują spełnienie następujących warunków:
a) każda złożona oferta zawiera wszelkie informacje niezbędne do jej oceny;
b) integralność danych zostaje zachowana;
c) poufność ofert zostaje zachowana, a instytucja zamawiająca zapoznaje się z tymi ofertami dopiero po upływie terminu przewidzianego na ich składanie.
W razie potrzeby, w związku z dowodami prawnymi instytucje zamawiające mogą zażądać, by w przypadku wniosków o dopuszczenie do udziału w postępowaniu składanych za pośrednictwem faksu wysyłka została potwierdzona w formie listownej lub drogą elektroniczną możliwie najszybciej, w każdym razie przed nieprzekraczalnym terminem określonym w art. 140 i 251.
Instytucje zamawiające mogą zażądać, by oferty składane drogą elektroniczną były podpisane zaawansowanym podpisem elektronicznym w rozumieniu dyrektywy nr 1999/93/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [9].
b) dodaje się ust. 1a w następującym brzmieniu:
"1a.
W przypadku gdy instytucja zamawiająca zezwala na składanie ofert i wniosków o dopuszczenie do udziału w postępowaniu drogą elektroniczną, używane narzędzia, a także ich właściwości techniczne powinny mieć charakter niedyskryminujący, być powszechnie dostępne i kompatybilne z ogólnie stosowanymi technologiami informacyjnymi i komunikacyjnymi.
Informacje dotyczące specyfikacji niezbędnych do przedstawienia ofert i wniosków o dopuszczenie do udziału w postępowaniu, w tym kodowania, są udostępniane oferentom lub wnioskodawcom.
Ponadto przepisy dotyczące przyjmowania ofert i wniosków o dopuszczenie do udziału w postępowaniu muszą być zgodne z wymogami załącznika X do dyrektywy nr 2004/18/WE.";
c) ustęp 2 otrzymuje następujące brzmienie:
"2.
W przypadku gdy przekazywanie ofert następuje w formie listownej, oferenci mogą składać oferty:
a) albo za pośrednictwem poczty lub firmy kurierskiej; w tym celu dokumenty zaproszenia do składania ofert określają, że ważna jest data wysłania potwierdzona stemplem pocztowym lub data pokwitowania odbioru;
b) albo przez osobiste dostarczenie do siedziby instytucji przez oferenta lub poprzez agenta; w takim przypadku dokumenty dotyczące zaproszenia do składania ofert określają, poza informacjami określonymi w art. 130 ust. 2 lit. a), organ, do którego oferty mają być składane, na podstawie podpisanego i opatrzonego datą pokwitowania odbioru".
28) W art. 145 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 1 otrzymuje następujące brzmienie:
"1.
Wszystkie wnioski o dopuszczenie do udziału w postępowaniu i oferty, które spełniają wymogi art. 143, zostają otwarte.";
b) ustęp 2 akapity drugi i trzeci otrzymują następujące brzmienie:
"Komitet składa się z co najmniej trzech osób, reprezentujących co najmniej dwa podmioty organizacyjne zainteresowanej instytucji, niemających między sobą żadnych powiązań hierarchicznych, z których co najmniej jedna nie zależy od właściwego intendenta.
W celu uniknięcia wszelkich konfliktów interesów osoby te podlegają zobowiązaniom określonym w art. 52 rozporządzenia finansowego.
W przypadku przedstawicielstw i jednostek lokalnych określonych w art. 254 lub pojedynczych jednostek Państwa Członkowskiego, w których nie ma oddzielnych podmiotów, wymóg dotyczący podmiotów organizacyjnych bez powiązań hierarchicznych między nimi nie stosuje się.";
c) ustęp 3 akapit pierwszy otrzymuje następujące brzmienie:
"W przypadku ofert wysyłanych w formie listownej jeden lub więcej członków komitetu otwierającego parafuje dokumenty, potwierdzając datę i godzinę wysyłki każdej oferty.".
29) W art. 146 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 1 akapit pierwszy otrzymuje następujące brzmienie:
"Wszystkie wnioski o dopuszczenie do udziału w postępowaniu i oferty, co do których zadeklarowano, że są zgodne z wymogami, są oceniane i porządkowane przez komitet oceniający na każdym z dwóch etapów na podstawie, z jednej strony, kryteriów wyłączenia i wyboru, oraz, z drugiej strony, na podstawie kryteriów udzielania, które zostały wcześniej określone.";
b) w ust. 2 wprowadza się następujące zmiany:
i) akapity pierwszy i drugi otrzymują następujące brzmienie:
"Komitet oceniający składa się z co najmniej trzech osób reprezentujących co najmniej dwa podmioty organizacyjne zainteresowanej instytucji, niemających między sobą żadnych powiązań hierarchicznych, z których co najmniej jedna nie zależy od właściwego intendenta.
W celu uniknięcia wszelkich konfliktów interesów osoby te podlegają zobowiązaniom określonym w art. 52 rozporządzenia finansowego.
W przypadku przedstawicielstw i jednostek lokalnych określonych w art. 254 lub pojedynczych jednostek Państwa Członkowskiego, w których nie ma oddzielnych podmiotów, wymóg dotyczący podmiotów organizacyjnych bez powiązań hierarchicznych między nimi nie stosuje się.";
ii) dodaje się akapit czwarty w następującym brzmieniu:
"Zewnętrzni eksperci mogą wspierać komitet na podstawie decyzji właściwego intendenta.
Właściwy intendent upewnia się, czy eksperci przestrzegają zobowiązań określonych w art. 52 rozporządzenia finansowego.";
c) w ust. 3 wprowadza się następujące zmiany:
i) akapit drugi otrzymuje następujące brzmienie:
"Jednakże komitet oceniający lub instytucja zamawiająca może poprosić kandydata lub oferentów o dostarczenie dodatkowych materiałów lub o objaśnienie dokumentów towarzyszących, złożonych w związku z kryteriami wyłączenia i kryteriami wyboru, w wyznaczonym terminie.";
ii) dodaje się akapit trzeci:
"Za prawidłowe uznawane są oferty, które spełniają kryteria wyłączenia i wyboru.".
30) W art. 147 wprowadza się następujące zmiany:
a) tytuł otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 147
Wyniki oceny(art. 99 rozporządzenia finansowego)";
b) w ust. 2 zdanie wstępne i lit. a) otrzymują następujące brzmienie:
"Pisemne sprawozdanie, o którym mowa w ust. 1, zawiera co najmniej:
a) nazwę i adres instytucji zamawiającej, przedmiot i wartość zamówienia, umowy ramowej lub systemu zamówień dynamicznych;";
c) w ust. 3 wprowadza się następujące zmiany:
i) lit. a) otrzymuje następujące brzmienie:
"a) nazwę i adres instytucji zamawiającej, przedmiot i wartość umowy, umowy ramowej lub systemu zamówień dynamicznych;";
ii) lit. f) otrzymuje następujące brzmienie:
"f) w przypadku procedur negocjacyjnych i dialogu konkurencyjnego okoliczności określone w art. 125b, 126, 127, 242, 244, 246 i 247, które uzasadniają ich zastosowanie;".
31) Do art. 148 dodaje się ust. 5 w następującym brzmieniu:
"5.
W przypadku zamówień na usługi prawnicze w rozumieniu załącznika II B do dyrektywy 2004/18/WE, instytucja zamawiająca może nawiązywać z oferentami kontakty niezbędne do weryfikacji kryteriów wyboru i/lub udzielania.".
32) W art. 149 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 1 otrzymuje następujące brzmienie:
"1.
Instytucje zamawiające, najszybciej jak to możliwe, informują kandydatów i oferentów o podjętych decyzjach dotyczących udzielenia zamówień, umowy ramowej lub dopuszczenia do systemu zamówień dynamicznych, włączając powody ze względu na które zdecydowały one o nieudzieleniu zamówienia, umowy ramowej lub o niewprowadzeniu systemu zamówień dynamicznych, będących przedmiotem przetargu konkurencyjnego, lub też o ponowieniu procedury.";
b) dodaje się ust. 3 w następującym brzmieniu:
"3.
W przypadku zamówień udzielanych przez instytucje wspólnotowe na własny rachunek na mocy art. 105 rozporządzenia finansowego, instytucje zamawiające informują wszystkich odrzuconych kandydatów lub oferentów, równocześnie i indywidualnie, najszybciej jak to możliwe po podjęciu decyzji dotyczącej przyznania i nie później niż w ciągu kolejnego tygodnia listem, faksem lub pocztą elektroniczną, że ich oferty lub wnioski nie zostały przyjęte, precyzując w każdym przypadku przyczyny odrzucenia oferty lub wniosku.
Instytucje zamawiające informują wybranego kandydata lub oferenta o decyzji o przyznaniu, w tym samym czasie, co informują odrzuconych kandydatów lub oferentów, że ich oferty wnioski nie zostały przyjęte, i zaznaczają, że przekazana decyzja nie stanowi zobowiązania dla właściwej instytucji zamawiającej.
Odrzuceni oferenci lub kandydaci mogą uzyskać dodatkowe informacje na temat przyczyn odrzucenia ich oferty lub wniosku na pisemną prośbę wysłaną listem, faksem lub pocztą elektroniczną, a oferenci, których oferty zostały dopuszczone, mogą uzyskać informacje o ogólnych danych oraz zaletach oferty, którą wybrano oraz nazwisku oferenta, któremu udzielono zamówienia, nie naruszając przepisów art. 100 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia finansowego.
Instytucje zamawiające odpowiedzą nie później niż w terminie piętnastu dni kalendarzowych od dnia otrzymania prośby.
Instytucje zamawiające mogą podpisać umowę z oferentem lub kandydatem, któremu przyznano zamówienie lub umowę ramową, nie wcześniej niż po upływie dwóch tygodni kalendarzowych, licząc od dnia następującego po dniu równoległego poinformowania o decyzjach o odrzuceniu oferty i przyznaniu zamówienia.
W stosownym przypadku mogą zawiesić podpisanie umowy w celu przeprowadzenia dodatkowej analizy, jeżeli uzasadniają to wnioski lub uwagi przekazane przez odrzuconych oferentów lub kandydatów w okresie dwóch tygodni kalendarzowych po powiadomieniu o odrzuceniu oferty lub przyznaniu zamówienia lub wszelkie inne istotne informacje uzyskane w tym okresie.
W takim przypadku wszyscy kandydaci lub oferenci są informowani w terminie trzech dni roboczych od dnia decyzji o zawieszeniu.".
33) Tytuł art. 154 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 154
Określenie właściwego poziomu dla obliczania progów(art. 104 i 105 rozporządzenia finansowego)".
34) Artykuł 155 ust. 2 otrzymuje następujące brzmienie:
"2.
W przypadku gdy przedmiot zamówienia na dostawy, usługi lub roboty budowlane jest dzielony na kilka części, z których każda stanowi pojedynczy przedmiot zamówienia, wartość każdej części jest uwzględniana w ramach ogólnej oceny stosowanego progu.
W przypadku gdy wartość całkowita wszystkich części jest równa lub przekracza progi ustanowione w art. 158, przepisy art. 90 ust. 1 oraz art. 91 ust. 1 i 2 rozporządzenia finansowego mają zastosowanie dla każdej części, z wyjątkiem części, których wartość szacunkowa jest niższa niż 80000 EUR w przypadku zamówień na usługi i dostawy lub niższa niż 1000000 EUR w przypadku zamówień na roboty budowlane, pod warunkiem że łączna wysokość tych części nie przekracza 20 % łącznej wartości wszystkich części składających się na dane zamówienie.".
35) W art. 156 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 1 otrzymuje następujące brzmienie:
"1.
Do celów obliczania szacowanej kwoty zamówienia instytucja zamawiająca wlicza całkowite szacowane wynagrodzenie wykonawcy.
W przypadku gdy zamówienie dopuszcza opcje lub powtórzenie zamówienia, podstawą obliczenia jest maksymalna dopuszczona kwota, włączając wykorzystanie klauzuli dotyczącej opcji i powtórzenia.
Obliczanie jest dokonywane na etapie wysyłki ogłoszenia o zamówieniu lub, jeżeli takie ogłoszenie nie jest przewidywane, w chwili rozpoczęcia procedury udzielania przez instytucję zamawiającą.";
b) dodaje się ust. 1a:
"1a.
Przy umowach ramowych i systemach zamówień dynamicznych uwzględniana jest maksymalna wartość całości zamówień przewidywanych na cały okres obowiązywania umowy ramowej lub systemu zamówień dynamicznych.";
c) w ust. 2 wprowadza się następujące zmiany:
i) lit. a) otrzymuje następujące brzmienie:
"a) w przypadku usług ubezpieczeniowych należną składkę i inne środki wynagrodzenia;";
ii) lit. c) otrzymuje następujące brzmienie:
"c) w przypadku zamówień obejmujących projekty, opłaty, prowizje i inne rodzaje wynagrodzenia.".
36) Artykuł 157 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 157
Progi dla wstępnych ogłoszeń informacyjnych(art. 105 rozporządzenia finansowego)
Progi przewidziane w art. 118 dla publikacji wstępnych ogłoszeń informacyjnych są następujące:
a) 750000 EUR w odniesieniu do zamówień na dostawy i usługi wymienione w załączniku II A do dyrektywy 2004/18/WE;
b) 5923000 EUR w odniesieniu do zamówień na roboty budowlane.".
37) W art. 158 tytuł i ust. 1 otrzymują następujące brzmienie:
"Artykuł 158
Progi do stosowania procedur na podstawie dyrektywy 2004/18/WE(art. 105 rozporządzenia finansowego)
1.
Progi określone w art. 105 rozporządzenia finansowego są następujące:
a) 154000 EUR w odniesieniu do zamówień na dostawy i usługi wymienione w załączniku II A do dyrektywy 2004/18/WE, z wyjątkiem zamówień na badania i rozwój wymienionych w ramach kategorii 8 tego Załącznika;
b) 236000 EUR w odniesieniu do zamówień na usługi wymienione w załączniku II B do dyrektywy 2004/18/WE oraz w odniesieniu do zamówień na badania i rozwój wymienionych w kategorii 8 załącznika II A do dyrektywy 2004/18/WE;
c) 5923000 EUR w odniesieniu do zamówień na roboty budowlane.".
38) W art. 164 ust. 1 wprowadza się następujące zmiany:
a) lit. d) ppkt ii) otrzymuje następujące brzmienie:
"ii) maksymalnej wysokości finansowania kosztów dopuszczalnych na działania lub zatwierdzony program pracy, z wyjątkiem przypadku wniesienia kwot stawki ryczałtowej lub skali kosztów jednostkowych określonych w art. 181 ust. 1;";
b) litera g) otrzymuje następujące brzmienie:
"g) szacunkowy budżet i szczegóły dotyczące kosztów dopuszczalnych działań lub zatwierdzonego programu pracy, z wyjątkiem przypadku kwot stawki ryczałtowej lub skali kosztów jednostkowych określonych w art. 181 ust. 1;".
39) Artykuł.
165 ust. 2 otrzymuje następujące brzmienie:
"2.
Przepisów ust. 1 nie stosuje się do stypendiów na studia, badania naukowe lub szkolenia, wypłacanych osobom fizycznym, ani do nagród przyznanych w wyniku konkursów, ani w przypadku kwot stawki ryczałtowej ani skali kosztów jednostkowych, określonych w art. 181 ust. 1.".
40) Artykuł 166 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 166
Programowanie roczne(art. 110 ust. 1 rozporządzenia finansowego)
1.
Roczny program pracy na dotacje jest przygotowywany przez każdego właściwego intendenta i przyjmowany przez Komisję.
Jest on publikowany na stronie internetowej Komisji, informującej o dotacjach, nie później niż do dnia 31 marca każdego roku budżetowego.
Program pracy określa akt podstawowy, cele, harmonogram zaproszeń do składania propozycji, wraz z szacowaną wysokością i oczekiwanymi wynikami.
2.
Wszelkie znaczne zmiany w programie pracy podczas roku budżetowego zostają przyjęte i publikowane zgodnie z warunkami określonymi w ust. 1.".
41) Artykuł 168 ust. 1 lit. d) otrzymuje następujące brzmienie:
"d) na rzecz organów wskazanych w akcie podstawowym, w rozumieniu art. 49 rozporządzenia finansowego, określonym w art. 31 niniejszego rozporządzenia, jako odbiorcy dotacji.".
42) Artykuł 169 ust. 2 lit. c) otrzymuje następujące brzmienie:
"c) kwota przyznana oraz, z wyjątkiem przypadku kwot stawki ryczałtowej oraz skali kosztów jednostkowych określonych w art. 181 ust. 1, wysokość finansowania kosztów działania lub zatwierdzonego programu pracy.".
43) Artykuł 172 ust. 1 otrzymuje następujące brzmienie:
"1.
Beneficjent dostarcza dowody na zapewnione współfinansowanie poprzez zastosowanie środków własnych lub w formie przelewów finansowych od osób trzecich lub świadczeń rzeczowych, z wyjątkiem przypadku kwot stawki ryczałtowej i skali kosztów jednostkowych określonych w art. 181 ust. 1.".
44) W art. 180 wprowadza się następujące zmiany:
a) dodaje się ust. 1a w następującym brzmieniu:
"1a.
Beneficjent składa oświadczenie pod słowem honoru o pełnym, wiarygodnym i prawidłowym charakterze informacji zawartych w jego wnioskach o płatność, bez uszczerbku dla przepisów art. 104.
Poświadcza również, że poniesione koszty mogą zostać uznane za kwalifikowane zgodnie z postanowieniami umowy w sprawie przyznania dotacji oraz że wnioski o płatność są poparte stosownymi dowodami, które mogą zostać poddane kontroli.";
b) w ust. 2 wprowadza się następujące zmiany:
i) akapity pierwszy i drugi otrzymują następujące brzmienie:
"Właściwy intendent może zażądać przeprowadzenia kontroli zewnętrznej rachunków przedstawionych przez zatwierdzonego audytora na poparcie wszelkich płatności na podstawie wyników analizy ryzyka.
W przypadku dotacji na działania lub dotacji operacyjnych sprawozdanie z kontroli załączone jest do wniosku o płatność. Jego celem jest zaświadczenie, że koszty zadeklarowane przez beneficjenta w sprawozdaniu finansowym są prawdziwe, dokładne i kwalifikowane zgodnie z odpowiednimi postanowieniami umowy w sprawie przyznania dotacji.
Kontrola zewnętrzna jest obowiązkowa dla płatności zaliczkowych i spłat sald:
a) w przypadku dotacji na działania w wysokości 750000 EUR lub więcej;
b) w przypadku dotacji operacyjnych w wysokości 100000 EUR lub więcej.";
ii) skreśla się akapit trzeci;
iii) akapit czwarty otrzymuje następujące brzmienie:
"W zależności od wyników analizy ryzyka właściwy intendent może zwolnić z obowiązku kontroli zewnętrznej:
a) instytucje publiczneh i organizacje międzynarodowe określone w art. 43;
b) beneficjentów dotacji, w związku z pomocą humanitarną i zarządzaniem w sytuacjach kryzysowych, poza płatnościami sald;
c) w przypadku płatności salda, beneficjentów dotacji, którzy podpisali umowę ramową o partnerstwie, określoną w art. 163, oraz posiadają system kontroli oferujący równoważne gwarancje dotyczące tych płatności.".
45) Artykuł 181 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 181
Finansowanie poprzez stawkę ryczałtową(art. 117 rozporządzenia finansowego)
1.
Poza przypadkami stypendiów i nagród Komisja może zezwolić na skorzystanie z wkładu kwoty składki ryczałtowej w wysokości mniejszej lub równej 10000 EUR oraz skali kosztów jednostkowych.
Komisja może również zezwolić na skorzystanie z diet dziennych na pokrycie kosztów delegacji, na podstawie skali załączonej do regulaminu lub corocznie zatwierdzanego przez Komisję.
2.
Na rzecz tego samego beneficjenta mogą być łączone, w celu pokrycia różnych kategorii kosztów kwalifikowanych, poszczególne formy finansowania, o których mowa w ust. 1.
Decyzja Komisji wskazana w ust. 1 określa maksymalną kwotę dotyczącą całości takiego finansowania dopuszczonego na dotację lub na typ dotacji.
3.
Umowa w sprawie przyznania dotacji może dopuścić finansowanie stawką ryczałtową maksymalnie do 7 % kwalifikowanych kosztów bezpośrednich działania, chyba że beneficjent otrzymuje dotacje operacyjne finansowane z budżetu wspólnotowego.
Pułap 7 % może zostać przekroczony na podstawie uzasadnionej decyzji Komisji.
4.
Aby zapewnić poszanowanie zasad współfinansowania, działalności niezarobkowej i właściwego zarządzania finansowego, formy finansowania, o których mowa w ust. 1, ocena powyższych stawek ryczałtowych, a także warunki ich ewentualnego łączenia, są oceniane i określane przez Komisję.
Są one ponownie analizowane przez właściwego intendenta co najmniej raz na dwa lata.
W wyniku analizy Komisja potwierdza lub zmienia swoją pierwotną decyzję określoną w ust. 1.".
46) W art. 182 wprowadza się następujące zmiany:
a) do ust. 1 dodaje się akapit w następującym brzmieniu:
"Gwarancja taka może również być wymagana przez właściwego intendenta, w zależności od wyników jego analizy ryzyka zarządzania, przy uwzględnieniu trybu finansowania przyjętego w umowie w sprawie przyznania dotacji.";
b) ustęp 3 akapity pierwszy i drugi otrzymują następujące brzmienie:
"Gwarancja jest zapewniana przez zatwierdzony bank lub instytucję finansową z siedzibą w jednym z Państw Członkowskich.
W przypadku gdy beneficjent ma siedzibę w państwie trzecim właściwy intendent może wyrazić zgodę, aby bank lub instytucja finansowa z siedzibą w tym państwie dostarczył takiej gwarancji, jeżeli uzna, że oferuje ona zabezpieczenia i właściwości równorzędne z zabezpieczeniami i właściwościami gwarancji wydanej przez bank lub instytucję finansową z siedzibą w Państwie Członkowskim.
Na wniosek beneficjenta gwarancja może zostać zastąpiona osobistym i solidarnym zabezpieczeniem osoby trzeciej lub solidarną, nieodwracalną i bezwarunkową gwarancją beneficjentów danego działania, którzy są stroną umowy w sprawie przyznania dotacji, po zatwierdzeniu przez właściwego intendenta.";
c) do ust. 4 dodaje się akapit w następującym brzmieniu:
"W przypadkach określonych w ust. 1 akapit drugi zostaje ona zwrócona dopiero przy spłacie salda.".
47) Artykuł 183 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 183
Zawieszenia i zmniejszenia dotacji(art. 119 rozporządzenia finansowego)
Właściwy intendent zawiesza płatności w następujących przypadkach:
a) w przypadku gdy uzgodnione działania lub program pracy nie są wcale realizowane lub nie są realizowane właściwie, w pełni lub na czas;
b) w przypadku gdy kwoty przekraczające górne granice finansowania ustalone w porozumieniu zostały wypłacone;
c) w przypadku gdy kwoty wpłacone zgodnie z umową w sprawie przyznania dotacji są wyższe niż koszty rzeczywiste poniesione przez beneficjenta na działanie lub gdy budżet operacyjny wykazuje nadwyżkę ex post.
W zależności od osiągniętego etapu procedury, po umożliwieniu beneficjentowi lub beneficjentom przedstawienia swoich uwag, intendent zmniejsza dotacje lub żąda ich zwrotu pro rata przez beneficjenta lub beneficjentów.".
48) Artykuł 234 ust. 1 zdanie pierwsze otrzymuje następujące brzmienie:
"Dla płatności w walucie Państwa przyjmującego, konta denominowane w euro otwierane są przez instytucję finansową w kraju przyjmującym lub w jednym z Państw Członkowskich, w imieniu Komisji lub, w drodze wspólnego porozumienia, w imieniu strony przyjmującej.".
49) Artykuł 241 ust. 3 akapit trzeci otrzymuje następujące brzmienie:
"Jeżeli instytucja zamawiająca nie otrzyma co najmniej trzech ważnych ofert, procedura musi zostać anulowana i wszczęta ponownie.
Jeżeli w ramach drugiej procedury nie uzyska się trzech ważnych ofert, instytucja zamawiająca można udzielić zlecenia w oparciu o jedną ważną ofertę.".
Artykuł 2
Procedury udzielania zamówień publicznych i przyznawania dotacji rozpoczęte przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia podlegają przepisom mającym zastosowanie w chwili rozpoczęcia tych procedur.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1262/2005
z dnia 1 sierpnia 2005 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 27/2005 w odniesieniu do wielkości dopuszczalnych połowów śledzia w strefie I i II
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 27/2005 z dnia 22 grudnia 2004 r. ustalające wielkości dopuszczalne połowów na 2005 r. i inne związane z nimi warunki dla niektórych zasobów rybnych i grup zasobów rybnych, stosowane na wodach terytorialnych Wspólnoty, oraz w odniesieniu do statków wspólnotowych na wodach, gdzie wymagane są ograniczenia połowowe [1], w szczególności jego art. 5 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 5 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 27/2005 ustanawia możliwość zwiększenia wspólnotowych wielkości dopuszczalnych połowów błękitka i śledzia, jeśli państwa trzecie nie przestrzegają odpowiedzialnego zarządzania tymi zasobami.
(2) Lekceważąc przydział wielkości dopuszczalnych połowów w strefie I i II stosowany przez zainteresowane państwa z dostępem do morza od 1997 r., Norwegia zwiększyła ostatnio swoje wielkości dopuszczalne połowów śledzia o dodatkowe 14 %.
Wynika z tego, że Norwegia nie przestrzega odpowiedzialnego zarządzania zasobami śledzia.
W oczekiwaniu na zawarcie przez zainteresowane państwa z dostępem do morza długoterminowego porozumienia w sprawie zarządzania zasobami śledzia, stosowne jest, aby Wspólnota zwiększyła tymczasowo kwoty również o 14 % do poziomu 89537 ton w strefie I i II (wody WE i wody międzynarodowe).
Z naukowego punktu widzenia nie powinno to mieć nieodwracalnych negatywnych skutków na zachowanie zasobów.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Rybołówstwa i Akwakultury.
(4) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 27/2005,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik IC do rozporządzenia (WE) nr 27/2005 zostaje zmieniony zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1263/2005
z dnia 28 lipca 2005 r.
zmieniające po raz piąty rozporządzenie Rady (WE) nr 798/2004 odnawiające środki ograniczające w odniesieniu do Birmy/Myanmaru oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1081/2000
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 798/2004 z dnia 26 kwietnia 2004 r. odnawiające środki ograniczające w odniesieniu do Birmy/Myanmaru oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1081/2000 [1], w szczególności jego art. 12,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik II do rozporządzenia (WE) nr 798/2004 zawiera listę właściwych władz, którym powierzone zostały konkretne zadania związane z wdrażaniem tego rozporządzenia.
(2) Belgia, Włochy, Niderlandy i Zjednoczone Królestwo złożyły wniosek w sprawie zmiany adresów właściwych władz ich państw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik II do rozporządzenia (WE) nr 798/2004 zostaje zmieniony zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1264/2005
z dnia 28 lipca 2005 r.
zmieniające po raz czterdziesty dziewiąty rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaída i Talibami i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i Talibami i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001 zakazujące wywozu niektórych towarów i usług do Afganistanu, wzmacniające zakaz lotów oraz rozszerzające zamrożenie funduszy i innych środków finansowych w odniesieniu do Talibów w Afganistanie [1], w szczególności jego art. 7 ust. 1 pierwsze tiret,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002 zawiera wykaz osób, grup i podmiotów, w stosunku do których stosuje się zamrożenie funduszy oraz zasobów gospodarczych na mocy tego rozporządzenia.
(2) W dniu 25 lipca 2005 r. Komitet ds. Sankcji Rady Bezpieczeństwa ONZ postanowił zmienić wykaz osób, grup i podmiotów, względem których należy stosować zamrożenie funduszy i zasobów gospodarczych.
Należy zatem odpowiednio zmienić załącznik I.
(3) W celu zapewnienia skuteczności środków przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu, musi ono wejść w życie w trybie natychmiastowym.
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002 zostaje zmieniony zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1265/2005
z dnia 29 lipca 2005 r.
ustanawiające zakaz połowów dobijakowatych w strefach ICES IIa, IIIa i IV na wodach terytorialnych Wspólnoty przez statki pływające pod banderą Danii
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach Wspólnej Polityki Rybołówstwa [1], w szczególności jego art. 26 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiające system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa [2], w szczególności jego art. 21 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 27/2005 z dnia 22 grudnia 2004 r. ustalające wielkości dopuszczalne połowów na 2005 r. i inne związane z nimi warunki dla niektórych zasobów rybnych i grup zasobów rybnych, stosowane na wodach terytorialnych Wspólnoty, oraz w odniesieniu do statków wspólnotowych na wodach, gdzie wymagane są ograniczenia połowowe [3], ustanawia kwoty na 2005 r.
(2) Według informacji przekazanych Komisji, statki pływające pod banderą lub zarejestrowane w Państwie Członkowskim określonym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia wyczerpały kwotę na połowy zasobu w nim określonego przyznaną na 2005 r.
(3) Należy zatem zakazać połowów tego zasobu oraz jego przechowywania na pokładzie, przeładunku i wyładunku,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wyczerpanie kwoty
Kwotę połowową przyznaną Państwu Członkowskiemu określonemu w Załączniku do niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do zasobu w nim określonego uznaje się za wyczerpaną z dniem wymienionym w tym Załączniku.
Artykuł 2
Zakazy
Z dniem wymienionym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia zakazuje się połowów zasobu określonego w Załączniku przez statki pływające pod banderą lub zarejestrowane w Państwie Członkowskim w nim określonym.
Po tej dacie zakazuje się przechowywania na pokładzie, przeładunku lub wyładunku omawianego zasobu złowionego przez te statki.
Artykuł 3
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu następującym po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1266/2005
z dnia 29 lipca 2005 r.
ustanawiające zakaz połowów żabnicy w strefach ICES VIII c, IX, X i CECAF 34.1.1 przez statki pływające pod banderą Francji
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach Wspólnej Polityki Rybołówstwa [1], w szczególności jego art. 26 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiające system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa [2], w szczególności jego art. 21 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 27/2005 z dnia 22 grudnia 2004 r. ustalające wielkości dopuszczalne połowów na 2005 r. i inne związane z nimi warunki dla niektórych zasobów rybnych i grup zasobów rybnych, stosowane na wodach terytorialnych Wspólnoty, oraz w odniesieniu do statków wspólnotowych na wodach, gdzie wymagane są ograniczenia połowowe [3], ustanawia kwoty na 2005 r.
(2) Według informacji przekazanych Komisji, statki pływające pod banderą lub zarejestrowane w Państwie Członkowskim określonym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia wyczerpały kwotę na połowy zasobu w nim określonego przyznaną na 2005 r.
(3) Należy zatem zakazać połowów tego zasobu oraz jego przechowywania na pokładzie, przeładunku i wyładunku,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wyczerpanie kwoty
Kwotę połowową przyznaną Państwu Członkowskiemu określonemu w Załączniku do niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do zasobu w nim określonego uznaje się za wyczerpaną z dniem wymienionym w tym Załączniku.
Artykuł 2
Zakazy
Z dniem wymienionym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia zakazuje się połowów zasobu określonego w Załączniku przez statki pływające pod banderą lub zarejestrowane w Państwie Członkowskim w nim określonym.
Po tej dacie zakazuje się przechowywania na pokładzie, przeładunku lub wyładunku omawianego zasobu złowionego przez te statki.
Artykuł 3
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu następującym po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1267/2005
z dnia 1 sierpnia 2005 r.
zezwalające na składanie wniosków o świadectwa refundacji zgodnie z przepisami art. 38 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1043/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3448/93 z dnia 6 grudnia 1993 r. ustanawiające zasady handlu mające zastosowanie do niektórych towarów pochodzących z przetwórstwa produktów rolnych [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1043/2005 z dnia 30 czerwca 2005 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 3448/93 w odniesieniu do systemu przyznawania refundacji wywozowych dla niektórych produktów rolnych wywożonych w postaci towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu oraz kryteriów dla ustalania wysokości kwot takich refundacji [2], w szczególności jego art. 38 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Po przydzieleniu świadectw zgodnie z art. 36 rozporządzenia (WE) nr 1043/2005 dostępne pozostają kwoty określone zgodnie z art. 35 ust. 2 wspomnianego rozporządzenia.
(2) W celu zapewnienia, że kwoty te zostaną przydzielone, właściwe jest, aby zezwolić podmiotom gospodarczym na składanie wniosków o świadectwa refundacji do produktów, które mają być wywiezione do dnia 1 października 2005 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zgodnie z art. 38 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1043/2005 wnioski o świadectwa refundacji mogą być składane od poniedziałku, 8 sierpnia 2005 r., w odniesieniu do towarów, które mają być wywiezione do dnia 1 października 2005 r.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dnia 2 sierpnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1268/2005
z dnia 1 sierpnia 2005 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2191/81 w sprawie przyznawania pomocy w odniesieniu do zakupu masła przez instytucje i organizacje nie nastawione na zysk
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2191/81 [2] przewiduje przyznawanie pomocy w odniesieniu do zakupu masła przez instytucje i organizacje nie nastawione na zysk.
Biorąc pod uwagę obniżenie ceny interwencyjnej masła oraz wynikające z tego obniżenie poziomu pomocy w ramach innych systemów wsparcia w odniesieniu do masła, należy obniżyć kwotę pomocy.
(2) Ze względu na charakter końcowych beneficjentów tego programu należy uwzględnić pewien odstęp czasowy pomiędzy wejściem w życie niniejszego rozporządzenia i jego zastosowaniem, aby umożliwić beneficjentom dostosowanie się do zmienionego poziomu pomocy.
(3) Komitet Zarządzający ds. Mleka i Przetworów Mlecznych nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 2 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia (EWG) nr 2191/81 kwotę "80 EUR" zastępuje się kwotą "60 EUR".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1269/2005
z dnia 1 sierpnia 2005 r.
w sprawie wydawania pozwoleń na przywóz mrożonych cienkich przepon wołowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 996/97 z dnia 3 czerwca 1997 r. w sprawie otwarcia kontyngentu taryfowego na przywóz mrożonych cienkich przepon wołowych, objętych kodem CN 02062991, i zarządzania nim [2], w szczególności jego art. 8 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 996/97 w art. 1 ust. 3 lit. b) ustala na 800 ton ilość mrożonych cienkich przepon, jaka może być importowana na warunkach specjalnych w okresie 2005–2006.
(2) Artykuł 8 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 996/97 przewiduje możliwość zmniejszenia wnioskowanych ilości.
Złożone wnioski dotyczą ilości globalnych, przekraczających ilości, jakie są dostępne.
W tych warunkach i w trosce o zapewnienie sprawiedliwego podziału dostępnej ilości należy proporcjonalnie zmniejszyć wnioskowane ilości,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Każdy wniosek o wydanie pozwolenia przywozowego, złożony zgodnie z art. 8 rozporządzenia (WE) nr 996/97, jest uwzględniony do wysokości 0,53871 % wnioskowanej ilości.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 2 sierpnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1270/2005
z dnia 1 sierpnia 2005 r.
ustalające, w jakiej mierze mogą być uwzględnione wnioski o pozwolenia na przywóz młodych byków opasowych, składane w lipcu 2005 r. w ramach kontyngentu taryfowego przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 992/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacij rynku wołowiny i cielęciny [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 992/2005 z dnia 29 czerwca 2005 r. otwierające i ustalające zarządzanie kontyngentami taryfowymi na przywóz młodych byków opasowych (od dnia 1 lipca 2005 r. do dnia 30 czerwca 2006 r.) [2], w szczególności jego art. 1 ust. 4 oraz art. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 1 ust. 3 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 992/2005 ustalił liczbę młodych byków, jakie można przywozić na warunkach specjalnych w okresie od dnia 1 lipca do dnia 30 września 2005 r. Ilości, o jakie występowano we wnioskach o wydanie pozwolenia na przywóz, mogą być uwzględnione w całości.
(2) Ilości, na jakie mogą być składane wnioski o wydanie pozwoleń na przywóz od 1 października 2005 r., należy ustalić w ramach ogólnej ilości 169000 sztuk, zgodnie z art. 1 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 992/2005,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Każdy wniosek o pozwolenie na przywóz, złożony w lipcu 2005 r. zgodnie z przepisami art. 3 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 992/2005, zostaje uwzględniony w całości.
2. Ilości dostępna w okresie określonym w art. 1 ust. 3 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 992/2005 wynosi 84280 sztuk.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 2 sierpnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Sprostowanie do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1270/2005 z dnia 1 sierpnia 2005 r. ustalającego, w jakiej mierze mogą być uwzględnione wnioski o pozwolenia na przywóz młodych byków opasowych, składane w lipcu 2005 r. w ramach kontyngentu taryfowego przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 992/2005
(Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 201 z dnia 2 sierpnia 2005 r.)
- w motywie 1:
zamiast: "Artykuł 1 ust. 3 lit. b)…",
powinno być: "Artykuł 1 ust. 3 lit. a)…";
- w artykule 1, ust. 2:
zamiast: "…w okresie określonym w art. 1 ust. 3 lit. d)…",
powinno być: "…w okresie określonym w art. 1 ust. 3 lit. b)…".
--------------------------------------------------
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1271/2005
z dnia 1 sierpnia 2005 r.
określające procentowo miarę, w jakiej mogą zostać uwzględnione wnioski o pozwolenie na przywóz, złożone w lipcu 2005 r. w ramach kontyngentów taryfowych na wołowinę i cielęcinę, przewidzianych w rozporządzeniu (WE) nr 1279/98 dla Bułgarii i Rumunii
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1279/98 z dnia 19 czerwca 1998 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania kontyngentów taryfowych na wołowinę i cielęcinę, przewidzianych w decyzjach Rady 2003/286/WE i 2003/18/WE dla Bułgarii i Rumunii [2], w szczególności jego art. 4 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
Artykuł 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1279/98 ustalił ilości produktów wołowych i cielęcych, pochodzących z Rumunii i Bułgarii, jakie można importować na warunkach specjalnych w okresie od 1 lipca 2005 r. do 30 czerwca 2006 r.
Ilości produktów wołowych i cielęcych, pochodzących z Rumunii i Bułgarii, o jakie występowano we wnioskach o wydanie pozwolenia na przywóz, mogą być uwzględnione w całości.
Jednak wnioski dotyczące produktów wołowych i cielęcych pochodzących z Bułgarii należy proporcjonalnie ograniczyć zgodnie z art. 4 ust. 4 wymienionego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE
Artykuł 1
Każdy wniosek o wydanie pozwolenia na przywóz w ramach kontyngentów, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1279/98, złożony dla okresu od 1 lipca do 31 grudnia 2005 r., jest uwzględniany w całości.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 2 sierpnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie obowiązuje w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1272/2005
z dnia 1 sierpnia 2005 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 314/2004 dotyczące niektórych środków ograniczających w odniesieniu do Zimbabwe
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 314/2004 z dnia 19 lutego 2004 r. dotyczące niektórych środków ograniczających w odniesieniu do Zimbabwe [1], w szczególności jego art. 11 lit. b),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik III do rozporządzenia (WE) nr 314/2004 zawiera wykaz osób, w stosunku do których stosuje się zamrożenie funduszy oraz zasobów gospodarczych na mocy wspomnianego rozporządzenia.
(2) Decyzja Rady 2005/592/WPZiB [2] zmienia Załącznik do Wspólnego stanowiska 2004/161/WPZiB [3].
Należy zatem wprowadzić odpowiednie zmiany do załącznika III do rozporządzenia (WE) nr 314/2004.
(3) W celu zapewnienia skuteczności środków przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu powinno ono wejść w życie w trybie natychmiastowym,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik III do rozporządzenia (WE) nr 314/2004 zastępuje się tekstem znajdującym się w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1273/2005
z dnia 1 sierpnia 2005 r.
ustalające wspólnotowe ceny producenta i wspólnotowe ceny przywozu dla goździków i róż w zastosowaniu systemu przywozu niektórych produktów uprawy roślin kwiatowych pochodzących z Jordanii
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 4088/87 z dnia 21 grudnia 1987 r. ustalające warunki stosowania preferencyjnych stawek celnych w przywozie niektórych kwiatów pochodzących z Cypru, Izraela, Jordanii i Maroka oraz z Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy [1], w szczególności jego art. 5 ust. 2 lit. a),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 2 ust. 2 i art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 4088/87 przewiduje, iż wspólnotowe ceny przywozu i wspólnotowe ceny producenta są ustalane co piętnaście dni dla goździków jednokwiatowych (bloom), goździków wielokwiatowych (spray), róż wielkokwiatowych i róż drobnokwiatowych i mają zastosowanie przez dwa tygodnie. Zgodnie z art. 1b rozporządzenia Komisji (EWG) nr 700/88 z dnia 17 marca 1988 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady stosowania uzgodnień dotyczących przywozu do Wspólnoty niektórych kwiatów pochodzących z Cypru, Izraela, Jordanii, Maroka oraz z Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy [2] ceny są ustalone dla okresu dwóch kolejnych tygodni na podstawie ważonych danych, dostarczonych przez Państwa Członkowskie.
(2) Istotne jest, aby ceny te zostały bezzwłocznie ustalone, żeby móc określić, jakie należności celne należy stosować.
(3) Z uwagi na przystąpienie Cypru do Unii Europejskiej dnia 1 maja 2004 r. w przyszłości nie należy ustalać cen przywozu odnośnie do tego państwa.
(4) Podobnie nie należy też już ustalać cen przywozu względem Izraela, Maroka, Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy, biorąc pod uwagę porozumienia zatwierdzone decyzją Rady 2003/917/WE z dnia 22 grudnia 2003 r. w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Państwem Izrael dotyczącego wzajemnych środków liberalizacyjnych oraz zastąpienia protokołów 1 i 2 do Układu o stowarzyszeniu między WE a Izraelem [3], 2003/914/WE z dnia 22 grudnia 2003 r. w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Królestwem Maroka dotyczącego wzajemnych środków liberalizacyjnych oraz zastąpienia protokołów 1 i 3 do Układu o stowarzyszeniu między WE a Marokiem [4] oraz 2005/4/WE z dnia 22 grudnia 2004 r. w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów pomiędzy Wspólnotą Europejską a Organizacją Wyzwolenia Palestyny (OWP) na rzecz Autonomii Palestyńskiej na Zachodnim Brzegu i w Strefie Gazy, dotyczącego wzajemnych środków liberalizacji oraz zastąpienia protokołów 1 i 2 do Przejściowego układu stowarzyszeniowego pomiędzy WE a Autonomią Palestyńską [5].
(5) Komisja powinna przyjąć omawiane środki w odstępie czasowym między zebraniami Komitetu Zarządzającego ds. Żywych Roślin i Produktów Kwiatowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wspólnotowe ceny producenta i wspólnotowe ceny przywozu dla goździków jednokwiatowych (bloom), goździków wielokwiatowych (spray), róż wielkokwiatowych i róż drobnokwiatowych, określone w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 4088/87, ustalone są w Załączniku do niniejszego rozporządzenia na okres od 3 do 17 sierpnia 2005 r.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1274/2005
z dnia 1 sierpnia 2005 r.
zmieniające ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności przywozowych na niektóre produkty w sektorze cukru, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1011/2005, na rok gospodarczy 2005/2006
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1423/95 z dnia 23 czerwca 1995 r. ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze dotyczące przywozu produktów innych niż melasy w sektorze cukru [2], w szczególności jego art. 1 ust. 2 akapit drugi, zdanie drugie, oraz art. 3 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności stosowanych do przywozu cukru białego, cukru surowego i niektórych syropów w odniesieniu do roku gospodarczego 2005/2006 zostały ustalone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1011/2005 [3].
Centy te i kwoty zostały zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1069/2005 [4].
(2) Dane, którymi obecnie dysponuje Komisja, prowadzą do zmiany wymienionych kwot, zgodnie z zasadami i szczegółowymi przepisami wykonawczymi przewidzianymi w rozporządzeniu (WE) nr 1423/95,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ceny reprezentatywne i dodatkowe należności stosowane do przywozu produktów, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1423/95, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1011/2005 w odniesieniu do roku gospodarczego 2005/2006, zmienia się zgodnie z kwotami wskazanymi w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 2 sierpnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1275/2005
z dnia 26 lipca 2005 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2268/2004 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz węglika wolframu oraz stapianego węglika wolframu pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [1] (zwane dalej "rozporządzeniem podstawowym"), w szczególności jego art. 11 ust. 3,
uwzględniając wniosek przedstawiony przez Komisję po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. ŚRODKI OBOWIĄZUJĄCE
(1) Na mocy rozporządzenia (WE) nr 771/98 [2] Rada nałożyła ostateczne cło antydumpingowe w wysokości 33 % na przywóz węglika wolframu oraz stapianego węglika wolframu pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej ("ChRL").
W następstwie przeprowadzanego przeglądu wygaśnięcia, na mocy rozporządzenia (WE) nr 2268/2004 cło zostało nałożone powtórnie [3].
B. OBECNE DOCHODZENIE
(2) W trakcie wyżej wymienionego przeglądu wygaśnięcia, Komisja otrzymała wniosek o przeprowadzenie przeglądu okresowego, zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego.
Wniosek został przedstawiony przez organizację Eurometaux (zwaną dalej "wnioskodawcą") w imieniu trzech producentów reprezentujących znaczną część (ponad 80 %) całkowitej produkcji węglika wolframu oraz stapianego węglika wolframu we Wspólnocie.
Wnioskodawca przedstawił zarzut, że na rynku pojawił się nowy typ produktu, wchodzący w zakres produktów, które objęte są obowiązującymi środkami dotyczącymi węglika wolframu oraz stapianego węglika wolframu.
Wnioskodawca twierdził, że nowy typ produktu posiada takie same podstawowe właściwości fizyczne i chemiczne oraz końcowe wykorzystanie jak produkt objęty obowiązującymi środkami.
W zaistniałych okolicznościach, wnioskodawca stwierdził, że zarówno produkt objęty obowiązującymi środkami jak i nowy typ produktu powinny zatem być uznawane za ten sam produkt, a obowiązujące środki powinny także być stosowane w odniesieniu do przywozu nowego typu produktu.
(3) Ustaliwszy, po konsultacji z Komitetem Doradczym, że istnieją wystarczające przesłanki dla rozpoczęcia częściowego przeglądu okresowego, w dniu 31 marca 2004 r.
Komisja wszczęła dochodzenie na mocy art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego [4].
Dochodzenie dotyczyło wyłącznie określenia produktów, które objęte są obowiązującymi środkami, w celu dokonania oceny, czy istnieje potrzeba zmiany zakresu tych środków.
(4) Okres objęty dochodzeniem ("OOD") obejmował okres od 1 stycznia 2003 r. do 31 grudnia 2003 r.
(5) Komisja oficjalnie poinformowała producentów wspólnotowych, będących wnioskodawcami, o wszczęciu przeglądu, jak również wszystkich znanych importerów we Wspólnocie, wszystkich znanych użytkowników we Wspólnocie i wszystkich znanych eksporterów w ChRL.
(6) Komisja zwróciła się o przekazanie informacji do wszystkich wyżej wymienionych stron, jak również do wszystkich innych stron, które zgłosiły się przed upływem terminu określonego w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania.
Komisja dała wszystkim zainteresowanym stronom możliwość przedstawienia na piśmie swoich stanowisk oraz wystąpienia z wnioskiem o przesłuchanie.
(7) Nie otrzymano odpowiedzi na kwestionariusz od importerów, podmiotów gospodarczych ani eksporterów.
Jednakże piątka głównych eksporterów węglika wolframu oraz stapianego węglika wolframu przedstawiła uwagi na piśmie.
(8) Trzy przedsiębiorstwa przemysłu wspólnotowego, które udzieliły odpowiedzi na pytania kwestionariusza przesłanego przez Komisję to:
- H.C. Starck GmbH, Niemcy
- Wolfram Bergbau- und Hütten-GmbH, Austria
- Eurotungstène Poudres SA Francja
(9) Siedmiu użytkowników z UE, którzy także odpowiedzieli na pytania zawarte w kwestionariuszu to:
- Boart Longyear, GmbH & Co KG, Niemcy
- Ceratizit S.à.r.l., Luksemburg
- Ceratizit GmbH, Niemcy
- F.I.L.M.S. s.p.a., Włochy
- MISCELE s.r.l, Włochy
- Harditalia s.r.l., Włochy
- TRIBO Hartmetall GmbH, Niemcy.
C. PRODUKT OBJĘTY POSTĘPOWANIEM
(10) Jak określono w rozporządzeniu nakładającym obowiązujące środki, produktem objętym postępowaniem są: węglik wolframu oraz stapiany węglik wolframu, pochodzące z ChRL i objęte kodem CN 28499030.
Węglik wolframu i stapiany węglik wolframu są związkami węgla i wolframu wytwarzanymi w procesie obróbki termicznej (nawęglanie w pierwszym przypadku i stapianie w drugim przypadku).
Oba są półproduktami, używanymi do wytwarzania elementów ze stopów twardych, np. narzędzi skrawających z węglików spiekanych oraz elementów odpornych na zużycie, w powłokach odpornych na ścieranie, w świdrach do odwiertów naftowych i górniczych, jak również w ciągadłach i końcówkach do rozciągania i kucia metali.
D. WYNIKI DOCHODZENIA
1.
Uwagi wstępne
(11) Eksporterzy stwierdzili w przedstawionych na piśmie uwagach, że wszczęcie tego dochodzenia jest "niezgodne z prawem" i, w związku z tym, nie udzielili odpowiedzi na kwestionariusz przesłany przez Komisję.
Ich zdaniem przedstawiony zarzut, że na rynku pojawił się nowy typ produktu, nie może być zbadany w ramach przeglądu ograniczającego się do zakresu produktu, określonego w art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, ale wymaga raczej przeprowadzenia pełnego dochodzenia antydumpingowego na mocy art. 5 rozporządzenia podstawowego.
Jednakże zasadniczym celem obecnie prowadzonego przeglądu jest ocena, czy należy uznać za produkt, o którym mowa, zarówno nowy typ produktu, jak i produkt objęty obowiązującymi środkami, tj. czy posiadają one takie same właściwości i końcowe wykorzystanie i mogą zatem być uznawane za jeden i ten sam produkt.
Taka ocena może być dokonana jedynie w ramach przeglądu istniejących środków stosowanych w odniesieniu do przywozu produktu objętego postępowaniem.
Na mocy art. 5 rozporządzenia podstawowego można wszcząć dochodzenie jedynie w odniesieniu do innego produktu.
W związku z tym stwierdzenie eksporterów nie ma uzasadnienia i należy je odrzucić.
Należy zauważyć, że w wyniku braku współpracy ze strony eksporterów niektóre istotne informacje były niedostępne, a dostępne informacje zostały wykorzystane zgodnie z przepisami art. 18 rozporządzenia podstawowego.
2.
Nowy typ produktu
(12) Nowy typ produktu składa się głównie z produktu objętego obowiązującymi środkami, zawiera domieszkę innego proszku metalicznego w niewielkiej ilości (w większości przypadków kobalt, ale także, w zależności od wymaganych specyficznych właściwości, inne proszki metaliczne takie jak nikiel, chrom i inne składniki, mogą być również domieszane do produktu objętego obowiązującymi środkami).
Nowy produkt jest obecnie objęty kodem CN 38243000, podpozycja "nieaglomerowane węgliki metali zmieszane razem lub ze spoiwem metalicznym", które obejmują różnego rodzaju mieszanki, na różnych etapach przetwarzania.
Nowy typ produktu, dokładnie tak jak i produkt objęty obowiązującymi środkami (patrz: motyw 10), jest półproduktem używanym do wytwarzania elementów ze stopów twardych.
3.
Porównanie produktu objętego obowiązującymi środkami i nowego typu produktu
(13) Aby ocenić, czy należy uważać za jeden i ten sam produkt nowy typ produktu i produkt objęty postępowaniem i czy w związku z tym należy objąć obowiązującymi środkami nowy typ produktu, zbadano czy nowy typ produktu i produkt objęty obowiązującymi środkami posiadają te same właściwości fizyczne i chemiczne oraz końcowe wykorzystanie.
Zostało również zbadane, jak wspólnotowi użytkownicy postrzegają nowy typ produktu.
a) Właściwości fizyczne i chemiczne
(14) Jak opisano w motywie 12, nowy typ produktu jest półproduktem, składającym się z produktu objętego obowiązującymi środkami, do którego został po prostu domieszany inny proszek metaliczny.
(15) Dochodzenie wykazało, że sam fakt zmieszania produktu objętego obowiązującymi środkami z proszkiem metalicznym nie zmienia właściwości tego produktu.
Prawdą jest, że w wyniku dodania małej ilości kobaltu, nowy typ produktu posiada strukturę nieznacznie odmienną od produktu objętego obowiązującymi środkami, mimo to zostało ustalone, że oba produkty posiadają te same właściwości fizyczne i chemiczne, takie same są także etapy ich przetwarzania i identyczne końcowe wykorzystanie.
W rzeczywistości, jedynie na późniejszych etapach przetwarzania (patrz także: motyw 18) kobalt jest wykorzystywany, np. jako spoiwo, tj. w celu zapewnienia przylegania starannie zmieszanych komponentów składowych.
Dopiero od tego etapu pojawiają się nowe właściwości fizyczne i chemiczne (patrz także: motyw 24).
Zostało także ustalone, że tak jak i fakt dodania kobaltu – dodanie innych substancji takich jak nikiel, chrom lub innych komponentów nie powoduje jedynie w związku z substancjami samo w sobie, zmiany właściwości produktu objętego obowiązującymi środkami.
Dodanie tych innych substancji na etapie przemiału zależy od specyficznych wymaganych właściwości (patrz: motyw 18).
(16) Ponadto ustalono, że żaden z producentów wspólnotowych nie wytwarza nowego typu produktu.
(17) W związku z powyższym należy stwierdzić, że nie istnieją zasadnicze fizyczne ani chemiczne różnice między nowym typem produktu i produktem objętym istniejącymi środkami.
b) Końcowe wykorzystanie
(18) Zarówno produkt objęty obowiązującymi środkami, jak i nowy typ produktu wykorzystywane są na tym samym etapie cyklu produkcyjnego wolframu.
Podobnie jak i produkt objęty obowiązującymi środkami, nowy typ produkt musi być starannie zmielony (razem z pozostałymi domieszkami metalicznymi lub węglikowymi oraz spoiwami organicznymi) oraz poddany granulowaniu poprzez suszenie próżniowe lub rozpryskowe (doprowadzenie do powstania jednolitych cząstek), aby następnie osiągnąć formę proszku "gotowego do prasowania".
Proszek gotowy do prasowania jest prekursorem w produkcji elementów ze stopów twardych (produkt końcowy otrzymywany poprzez prasowanie i spiekanie tj. formowanie w wysokiej temperaturze), w trakcie której dodany proszek metaliczny staje się aktywny jako matryca spoiwa.
Proces przetwarzania w gotowy do prasowania proszek jest więc podobny zarówno w przypadku produktu objętego obowiązującymi środkami, jak i nowego typu produktu.
Gotowy do prasowania proszek pod względem składu musi odpowiadać bardzo szczegółowym wymogom użytkowników takich jak przemysł górniczy, obróbka metali oraz powlekania.
(19) Z powyższego wynika, że zarówno produkt objęty obowiązującymi środkami, jak i nowy typ produktu, wykorzystywane są na tym samym etapie cyklu produkcyjnego i że fakt domieszania małej ilości kobaltu lub jakiejkolwiek innej substancji, o której mowa w motywie 15, nie zmieni właściwości produktu objętego obowiązującymi środkami.
Końcowe wykorzystanie obu produktów jest takie samo, tj. muszą być one poddane dalszemu przetwarzaniu.
c) Postrzeganie produktu przez użytkowników
(20) Użytkownikami produktu są głównie drobni producenci szerokiej gamy elementów ze stopów twardych.
Kilku z użytkowników, którzy współpracowali w trakcie dochodzenia, potwierdziło powyższe ustalenia, tj. że zarówno produkt objęty obowiązującymi środkami, jak i nowy typ produktu, przetwarzane są na rynku UE.
(21) W trakcie dochodzenia ustalono również, że przywozu nowego typu produktu z ChRL dokonała ograniczona liczba użytkowników, z których tylko jeden w pełni współpracował.
Współpracujący użytkownik stwierdził, że nowy typ produktu był używany dokładnie do tych samych celów, co produkt objęty obowiązującymi środkami.
(22) Ze względu na ustalenie, że nowy typ produktu przywożonego z ChRL ma takie samo zastosowanie, co produkt objęty obowiązującymi środkami, można stwierdzić, że użytkownicy nie widzą różnicy między tymi dwoma produktami.
d) Różnica między nowym typem produktu i innymi produktami objętymi kodem CN 38243000
(23) Nowy typ produktu objęty jest tym samym kodem CN co gotowe do prasowania proszki, tj. CN 38243000, czyli produkt poddawany dalszemu przetworzeniu.
(24) Aby odróżnić nowy typ produktu od gotowych do prasowania proszków objętych kodem CN 38243000, można zastosować następujące kryteria: wygląd makroskopowy, rozmiar cząstek oraz skład chemiczny i sypkość.
W odniesieniu do wyglądu makroskopowego, istnieje wyraźna różnica.
Niemożliwe jest zaobserwowanie cząstek nowego typu produktu gołym okiem, podczas gdy cząstki proszków gotowych do prasowania są widoczne.
W odniesieniu do składu chemicznego, w przeciwieństwie do nowego typu produktu, każda cząstka gotowego do prasowania proszku składa się z wyraźnej i jednolitej dyspersji wszystkich składników chemicznych.
Ponadto kształt cząstek nowego typu produktu jest nieregularny, podczas gdy cząstki pozostałych są sferyczne.
Nowy typ produktu ma bardzo niską sypkość, podczas gdy "gotowy do prasowania" proszek jest sypki i ma jednolity skład.
Brak sypkości może być zmierzony i ustalony przy wykorzystaniu kalibrowanego lejka np. sypkościomierza Halla zgodnie z normą ISO 4490.
e) Podsumowanie
(25) Dochodzenie wykazało, iż nowy produkt, którego dotyczy zarzut, jest zasadniczo taki sam jak produkt objęty obowiązującymi środkami.
Opisane w motywie 15 dodanie proszku metalicznego nie powoduje zmiany jego właściwości ani wykorzystania.
(26) Na podstawie tych ustaleń, a w szczególności biorąc pod uwagę fakt, że oba produkty mają taki sam główny skład fizyczny i chemiczny, a także mając na uwadze, że użytkownicy tak samo postrzegają zastosowanie nowego produktu, uznaje się produkt objęty obowiązującymi środkami, jak i nowy typ produktu, za jeden i ten sam produkt, tj. ostatni z tych produktów za "produkt podobny" do produktu pierwszego w rozumieniu art. 1 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
E. ŚRODKI
(27) W świetle powyższych ustaleń, uważa się za stosowne wyjaśnienie, że obowiązujące środki antydumpingowe w odniesieniu do produktu objętego postępowaniem mają zastosowanie także do przywożonego nowego typu produktu objętego kodem CN ex38243000,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 1 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2268/2004 otrzymuje brzmienie:
"1.
Niniejszym nakłada się ostateczne cło antydumpingowe na przywóz węglika wolframu, węglika wolframu z domieszką proszku metalicznego oraz stapianego węglika wolframu pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, objętych kodami CN 28499030 oraz ex38243000 [5] (kod TARIC 3824300010).
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1276/2005
z dnia 2 sierpnia 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 3 sierpnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1277/2005
z dnia 27 lipca 2005 r.
ustanawiające przepisy wykonawcze dotyczące rozporządzenia (WE) nr 273/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie prekursorów narkotykowych i rozporządzenia Rady (WE) nr 111/2005 określającego zasady nadzorowania handlu prekursorami narkotyków pomiędzy Wspólnotą a państwami trzecimi
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 273/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. w sprawie prekursorów narkotykowych [1], w szczególności jego art. 14 lit. a) i f),
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 111/2005 z dnia 22 grudnia 2004 r. określające zasady nadzorowania handlu prekursorami narkotyków pomiędzy Wspólnotą a państwami trzecimi [2], w szczególności jego art. 6 ust. 1 akapit trzeci, art. 7 ust. 2, art. 8 ust. 2, art. 9 ust. 2, art. 11 ust. 1 i 3, art. 12 ust. 1 akapit trzeci, art. 19 i art. 28,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3677/90 z dnia 13 grudnia 1990 r. ustanawiające środki, które powinny być podjęte w celu uniemożliwiania wykorzystywania niektórych substancji do nielegalnego wytwarzania środków odurzających i substancji psychotropowych [3], które zostało wprowadzone w życie rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 3769/92 z dnia 21 grudnia 1992 r. wykonującym i zmieniającym rozporządzenie Rady (EWG) nr 3677/90 ustanawiające środki, które powinny być podjęte w celu uniemożliwiania wykorzystywania niektórych substancji do nielegalnego wytwarzania środków odurzających i substancji psychotropowych [4], zostało zastąpione rozporządzeniem (WE) nr 111/2005. Należy ujednolicić środki wykonawcze zawarte w rozporządzeniu 3769/92, tak by były zgodne z nowymi zasadami przewidzianymi w rozporządzeniu (WE) nr 111/2005. Dlatego rozporządzenie (EWG) nr 3769/92 powinno zostać uchylone.
(2) Rozporządzenie (WE) nr 273/2004 w sprawie prekursorów narkotyków, które zastępuje dyrektywę Rady 92/109/EWG [5], harmonizuje przepisy dotyczące wprowadzania do obrotu niektórych substancji wykorzystywanych do nielegalnego wytwarzania środków odurzających i substancji psychotropowych w obrębie Wspólnoty.
W celu zapewnienia bardziej równomiernego funkcjonowania rynku wewnętrznego w zakresie handlu prekursorami narkotyków, przepisy dotyczące składania wniosków o wydanie licencji, przyznawania lub odmowy udzielenia licencji, ich zawieszenia lub cofnięcia powinny zostać zharmonizowane na poziomie Wspólnoty.
(3) Ważne jest, by nie dopuszczać do nieuprawnionego wyprowadzania substancji kategorii 1 i dlatego obiekty handlowe, w których te substancje są przechowywane lub wykorzystywane powinny być zabezpieczone przed takim nieuprawnionym wyprowadzeniem.
(4) Należy dokładniej określić podmioty gospodarcze zaangażowane w wewnątrzwspólnotowy handel, które mogą korzystać ze specjalnych licencji lub specjalnych rejestracji.
Należy określić sytuacje, w których podmioty gospodarcze zaangażowane w handel między Wspólnotą a państwami trzecimi mogą być zwolnione z wymogu uzyskania licencji lub dokonania rejestracji.
(5) Przepisy dotyczące warunków przyznawania licencji oraz obowiązku powiadamiania podmiotów gospodarczych zaangażowanych w wewnątrzwspólnotowy handel i handel pomiędzy Wspólnotą a państwami trzecimi powinny być w miarę możliwości takie same.
(6) Należy ustanowić przepisy umożliwiające weryfikację legalności celów, do jakich wykorzystuje się wszystkie partie prekursorów narkotyków wprowadzanych na obszar celny Wspólnoty, włącznie z przewożonymi w tranzycie i podlegających przeładunkom, oraz do obszarów wrażliwych takich, jak strefy wolnocłowe Wspólnoty.
(7) Niezbędne są specjalne procedury wydawania zezwoleń na przywóz w celu monitorowania indywidualnych przesyłek substancji kategorii 1, by zapobiegać szkodliwym działaniom na wczesnym etapie i w szczególności odnieść się do narastającego problemu stymulantów z grupy amfetamin.
(8) Szczegółowe przepisy dotyczące powiadamiania przed wywozem powinny umożliwić dostosowanie przekazywanych informacji i wymaganych form reagowania do szczególnego charakteru przesyłek wywozowych.
W celu pełnego wykorzystania systemu powiadamiania przed wywozem i wydawania zezwoleń na wywóz, wysiłki należy przede wszystkim ukierunkować na przesyłki wysokiego ryzyka.
Szczegółowe zasady dotyczące uproszczonej formy powiadamiania przed wywozem i wydawania zezwoleń na wywóz w drodze uproszczonej procedury powinny przyczynić się do zmniejszenia ograniczeń administracyjnych w wypadku substancji chemicznych o powszechnym i legalnym zastosowaniu.
(9) W celu skutecznego nadzorowania handlu Państwa Członkowskie powinny umożliwić właściwym organom skuteczne wykonywanie ich zadań i wymianę informacji.
(10) Dla poprawy współpracy w zakresie monitorowania prekursorów narkotyków Państwa Członkowskie powinny regularnie dostarczać Komisji informacje na temat zapobiegania szkodliwym działaniom związanym z prekursorami narkotyków.
(11) Niniejsze rozporządzenie powinno się stosować, począwszy od tego samego dnia, od którego stosują się rozporządzenie (WE) nr 273/2004 i rozporządzenie (WE) nr 111/2005.
(12) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Prekursorów Narkotyków,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie ustanawia przepisy wykonawcze do rozporządzeń (WE) nr 273/2004 i (WE) nr 111/2005 w zakresie odpowiedzialnych funkcjonariuszy, wydawania licencji i dokonywania rejestracji podmiotów gospodarczych, dostarczania informacji, powiadamiania przed wywozem i wydawania zezwoleń na wywóz i przywóz w obszarze prekursorów narkotyków.
Artykuł 2
Do celów niniejszego rozporządzenia w uzupełnieniu definicji podanych w rozporządzeniach (WE) nr 273/2004 i (WE) nr 111/2005 "obiekty handlowe" oznaczają budynek (budynki) łącznie z terenem zajmowanym przez podmiot gospodarczy w jednej lokalizacji.
ROZDZIAŁ II
ODPOWIEDZIALNY FUNKCJONARIUSZ
Artykuł 3
Podmioty gospodarcze zaangażowane w przywóz, wywóz lub działania w zakresie pośrednictwa, o których mowa w art. 2 rozporządzenia (WE) nr 111/2005, związane ze sklasyfikowanymi substancjami w kategoriach 1 lub 2, wyznaczają funkcjonariusza odpowiedzialnego za handel sklasyfikowanymi substancjami, zgłaszają właściwym organom imię i nazwisko i dane kontaktowe tej osoby oraz natychmiast powiadamiają je o wszystkich kolejnych zmianach dotyczących tych informacji.
Artykuł 4
Odpowiedzialny funkcjonariusz, o którym mowa w art. 3, zapewnia, aby handel sklasyfikowanymi substancjami, prowadzony przez podmiot gospodarczy, odbywał się zgodnie z niniejszym rozporządzeniem. Funkcjonariusz jest upoważniony do reprezentowania podmiotu gospodarczego oraz do podejmowania decyzji koniecznych do realizacji powyższych zadań.
ROZDZIAŁ III
PRZYZNAWANIE LICENCJI I REJESTRACJA PODMIOTÓW GOSPODARCZYCH
Artykuł 5
1. W celu uzyskania licencji na podstawie art. 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 273/2004 zainteresowany podmiot gospodarczy składa pisemny wniosek.
Wniosek zawiera:
a) pełną nazwę i adres wnioskodawcy;
b) imię i nazwisko odpowiedzialnego funkcjonariusza;
c) opis stanowiska i zakresu zadań odpowiedzialnego funkcjonariusza;
d) pełny adres obiektów handlowych;
e) opis wszystkich miejsc przechowywania, produkcji, wytwarzania i przetwarzania sklasyfikowanych substancji;
f) informacje wskazujące, że zostały podjęte odpowiednie środki zapobiegające nieuprawnionemu wyprowadzaniu sklasyfikowanych substancji z miejsc wymienionych w lit. e);
g) nazwę i kod CN sklasyfikowanych substancji zgodne z załącznikiem I rozporządzenia (WE) nr 273/2004;
h) w wypadku mieszanin lub produktu naturalnego następujące informacje:
i) nazwę mieszaniny lub produktu naturalnego;
ii) nazwę i kod CN sklasyfikowanych substancji w mieszaninie lub produkcie naturalnym zgodnie z załącznikiem I rozporządzenia (WE) nr 273/2004;
iii) maksymalny udział procentowy takich sklasyfikowanych substancji w mieszaninie lub produkcie naturalnym;
i) opis przewidywanych rodzajów transakcji, o których mowa w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 273/2004;
j) poświadczoną kopię wpisu do rejestru przedsiębiorstw lub ewidencji działalności, gdzie stosowne;
k) certyfikat poświadczający, że wnioskodawca i odpowiedzialny funkcjonariusz przestrzegają zasad właściwego postępowania lub, gdzie stosowne, dokument wskazujący, że dają oni gwarancje właściwego prowadzenia transakcji.
Wnioskodawca umożliwia właściwym organom, na ich żądanie, dostęp do innych odpowiednich dodatkowych informacji i dokumentów.
2. Ustęp 1 stosuje się do licencji, o których mowa w art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 111/2005.
Do celów ust. 1 lit. e) wniosek zawiera opis miejsc przechowywania, obróbki, przetwarzania, zwykłych form traktowania i zastosowań sklasyfikowanych substancji.
Do celów ust. 1 lit. g) i lit. h) ppkt ii) nazwę i kod CN sklasyfikowanych substancji podaje się zgodnie z Załącznikiem do rozporządzenia (WE) nr 111/2005.
Do celów ust. 1 lit. i) należy podać opis planowanych rodzajów działań odnoszących się do art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 111/2005.
Artykuł 6
Podmioty gospodarcze przyjmują odpowiednie środki w celu zabezpieczenia obiektów handlowych przed nieuprawnionym wyprowadzaniem sklasyfikowanych substancji wymienionych w kategorii 1.
Artykuł 7
1.
Właściwy organ podejmuje decyzję w sprawie wniosku o wydanie licencji, o którym mowa w art. 5, w ciągu 60 dni roboczych, licząc od dnia otrzymania wniosku.
W przypadku przedłużenia licencji decyzję należy podjąć w ciągu 30 dni roboczych.
2.
Właściwy organ może zawiesić okresy, o których mowa w ust. 1, by umożliwić wnioskodawcy dostarczenie wszelkich brakujących informacji.
W takim wypadku zawieszenie rozpoczyna się w dniu, w którym właściwy organ powiadomi wnioskodawcę o brakujących informacjach.
3.
Licencja może dotyczyć transakcji, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 273/2004 i rozporządzeniu (WE) nr 111/2005.
4.
Wydając licencję, właściwe organy stosują wzory ustanowione w załączniku I.
5.
Właściwe organy mogą wydać licencję w jednej z dwóch poniższych form:
a) licencję, która obejmuje wszystkie sklasyfikowane substancje i wszystkie transakcje, dla danego obiektu handlowego;
b) licencję, która obejmuje wszystkie sklasyfikowane substancje i wszystkie transakcje, dla danego Państwa Członkowskiego.
Artykuł 8
1. Z zastrzeżeniem, że środki przyjęte zgodnie z art. 10 rozporządzenia (WE) nr 273/2004 nie zostały naruszone, właściwe organy odmawiają przyznania licencji, jeżeli nie są spełnione warunki ustanowione w art. 5 ust. 1 niniejszego rozporządzenia lub istnieją rozsądne podstawy, by przypuszczać, że sklasyfikowane substancje przeznacza się do nielegalnego wytwarzania środków odurzających lub substancji psychotropowych.
2. Z zastrzeżeniem art. 5 ust. 2, ust. 1 niniejszego artykułu stosuje się w odniesieniu do wniosków składanych na mocy rozporządzenia (WE) nr 111/2005 i pod warunkiem, że środki przyjęte zgodnie z art. 26 ust. 3 tego rozporządzenia nie są naruszone.
Artykuł 9
W przypadku handlu pomiędzy Wspólnotą a państwami trzecimi, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 111/2005, właściwe władze mogą albo ograniczyć termin ważności licencji do okresu nieprzekraczającego trzy lata, albo mogą wymagać od podmiotów gospodarczych wykazania, w odstępach czasu nieprzekraczających trzech lat, że warunki, na których zostały im udzielone licencje, są w dalszym ciągu spełnione.
Termin ważności licencji wydanych przez wejściem w życie rozporządzenia (WE) nr 111/2005 pozostaje bez zmian.
Artykuł 10
1.
Licencja nie podlega przeniesieniu.
2.
Posiadacz licencji, zgodnie z art. 5, składa wniosek o wydanie nowej licencji, jeżeli przewidywana jest którakolwiek z następujących sytuacji:
a) dodanie sklasyfikowanej substancji;
b) rozpoczęcie nowej operacji;
c) zmiana lokalizacji obiektów handlowych, w których dokonuje się operacji.
W takich wypadkach aktualnie obowiązujące licencje tracą ważność w tym z poniższych terminów, który przypada wcześniej:
i) w dniu upływu ważności, jeżeli termin ważności licencji został ustalony zgodnie z art. 9 niniejszego rozporządzenia lub zgodnie z art. 3 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 273/2004;
ii) w dniu, w którym rozpoczyna się okres ważności nowej licencji.
3.
W razie zmian w informacjach dostarczonych zgodnie z art. 5, innych niż wymienione w ust. 2 niniejszego artykułu, w szczególności dotyczących imienia i nazwiska odpowiedzialnego funkcjonariusza, posiadacz licencji powiadamia o nich właściwe organy w ciągu 10 dni roboczych następujących po wprowadzeniu takiej zmiany.
Jeżeli po wprowadzeniu zmiany warunki wymienione w art. 5 są w dalszym ciągu spełnione, właściwe organy dokonają odpowiednich zmian w licencji.
4.
Posiadacze licencji zwracają właściwym organom licencje, które straciły ważność.
5.
Ustęp 2 stosuje się do licencji wydanych przed terminem stosowania rozporządzenia (WE) nr 273/2004 i rozporządzenia (WE) nr 111/2005.
Artykuł 11
1.
Z zastrzeżeniem, że środki przyjęte zgodnie z art. 10 rozporządzenia (WE) nr 273/2004 nie zostały naruszone, właściwe organy mogą zawiesić lub cofnąć licencję wówczas gdy:
a) warunki ustanowione w art. 5 ust. 1 niniejszego rozporządzenia przestały być spełniane;
b) istnieją uzasadnione powody, by przypuszczać, że sklasyfikowane substancje przeznacza się do nielegalnego wytwarzania środków odurzających lub substancji psychotropowych;
c) posiadacz licencji nie wykorzystał jej w ciągu trzech lat.
2. Z zastrzeżeniem art. 5 ust. 2, ust. 1 niniejszego artykułu stosuje się w odniesieniu do licencji wydanych na mocy rozporządzenia (WE) nr 111/2005 i pod warunkiem, że nie zostały naruszone środki przyjęte zgodnie z art. 26 ust. 3 tego rozporządzenia.
Artykuł 12
1. Artykuły 5–11 nie mają zastosowania do specjalnych zezwoleń, o których mowa w art. 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 273/2004.
2. Do władz publicznych wymienionych w art. 3 ust. 2 i 6 rozporządzenia (WE) nr 273/2004 zaliczają się organy celne, policja oraz urzędowe laboratoria właściwych organów.
Artykuł 13
Apteki, punkty wydawania leków weterynaryjnych, organy celne, policja, urzędowe laboratoria właściwych organów oraz siły zbrojne mogą być zwolnione z obowiązku uzyskania licencji i rejestracji na mocy rozporządzenia (WE) nr 111/2005, jeżeli te podmioty gospodarcze wykorzystują prekursory narkotyków wyłącznie w ramach wykonywanych przez siebie zadań służbowych.
Podmioty gospodarcze wymienione w ustępie pierwszym są również zwolnione z:
a) przedstawienia dokumentacji określonej w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 111/2005;
b) obowiązku wyznaczenia odpowiedzialnego funkcjonariusza określonego w art. 3 niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 14
1. Podmioty gospodarcze zajmujące się wywozem substancji sklasyfikowanych, wymienionych w kategorii 3 Załącznika do rozporządzenia (WE) nr 111/2005, są zwolnione z obowiązku rejestracji, o którym mowa w art. 7 ust. 1 tego rozporządzenia, jeżeli łączna ilość zrealizowanego przez nie wywozu w ciągu poprzedniego roku kalendarzowego (1 stycznia – 31 grudnia) nie przekracza ilości określonej w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.
Jeżeli ilości te zostaną przekroczone w ciągu bieżącego roku kalendarzowego, podmiot gospodarczy ma obowiązek niezwłocznego dokonania rejestracji.
2. Podmioty gospodarcze zajmujące się wywozem mieszanin zawierających substancje sklasyfikowane, wymienione w kategorii 3 Załącznika do rozporządzenia (WE) nr 111/2005, są zwolnione z obowiązku rejestracji, o którym mowa w art. 7 ust. 1 tego rozporządzenia, jeżeli ilość sklasyfikowanej substancji zawartej w mieszaninach nie przekracza, w ciągu poprzedniego roku kalendarzowego, ilości określonej w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.
Jeżeli ilości te zostały przekroczone w ciągu bieżącego roku kalendarzowego, podmiot gospodarczy ma obowiązek niezwłocznego dokonania rejestracji.
Artykuł 15
Do celów art. 6 rozporządzenia (WE) nr 273/2004 klienci informują swoich dostawców o tym, czy ten artykuł ma do nich zastosowanie.
Artykuł 16
Jeżeli zgodnie z art. 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 111/2005 właściwe organy wymagają wykazania, że cele transakcji są zgodne z prawem, podmiot gospodarczy, korzystając z wzoru ustanowionego w załączniku III do niniejszego rozporządzenia, składa pisemną deklarację pozwalającą właściwym organom na upewnienie się, że przesyłka opuściła kraj wywozu zgodnie z obowiązującymi przepisami krajowymi przyjętymi na mocy art. 12 Konwencji Narodów Zjednoczonych o zwalczaniu nielegalnego obrotu środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi (zwanej dalej "Konwencją Narodów Zjednoczonych").
Jednakże podmiot gospodarczy może również przedstawić zezwolenie na przywóz, o którym mowa w art. 20 rozporządzenia (WE) nr 111/2005, lub deklarację klienta, o której mowa w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 273/2004.
ROZDZIAŁ IV
DOSTARCZANIE INFORMACJI
Artykuł 17
Do celów art. 8 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 273/2004 podmioty gospodarcze informują w zwięzłej formie właściwe organy o ilościach sklasyfikowanych substancji wykorzystywanych lub dostarczanych, a w wypadku ich dostarczania – o ilości dostarczonej każdej stronie trzeciej.
Ustęp pierwszy stosuje się w odniesieniu do sklasyfikowanych substancji wymienionych w kategorii 3 jedynie na wniosek właściwych organów.
Artykuł 18
1. Do celów art. 9 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 111/2005 podmioty gospodarcze posiadające licencję lub zarejestrowane przekazują właściwym organom informacje na temat:
a) wywozu substancji sklasyfikowanych objętych zezwoleniem na wywóz;
b) całego przywozu sklasyfikowanych substancji wymienionych w kategorii 1, w odniesieniu do których jest wymagane zezwolenie na przywóz, lub dotyczące wszystkich przypadków, w których sklasyfikowane substancje z kategorii 2 są wprowadzane do strefy wolnocłowej objętej kontrolą typu II, poddawane procedurze zawieszającej innej niż procedura tranzytu lub dopuszczone do swobodnego obrotu;
c) wszelkich form pośrednictwa związanego ze sklasyfikowanymi substancjami z kategorii 1 i 2.
2.
Informacje, o których mowa w ust. 1 lit. a), systematyzuje się poprzez odniesienie do kraju przeznaczenia, wywiezionych ilości i numeru zezwolenia na wywóz, gdzie stosowne.
3.
Informacje, o których mowa w ust. 1 lit. b), systematyzuje się poprzez odniesienie do państwa trzeciego będącego państwem wywozu i numeru zezwolenia na przywóz, gdzie stosowne.
4.
Informacje, o których mowa w ust. 1 lit. c), systematyzuje się poprzez odniesienie do państwa trzeciego biorącego udział w działaniach związanych z pośrednictwem i zezwolenia na wywóz lub na przywóz, gdzie stosowne.
Podmioty gospodarcze dostarczają informacji na żądanie właściwych organów.
Artykuł 19
Informacje, o których mowa w art. 17 i 18, dostarcza się raz w roku przed dniem 15 lutego.
Podmiot gospodarczy powiadamia również właściwe organy w wypadku gdy żadne operacje nie miały miejsca.
Informacje traktuje się jako poufne informacje handlowe.
ROZDZIAŁ V
POWIADOMIENIE PRZED WYWOZEM
Artykuł 20
Wykazy, o których mowa w art. 11 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 111/2005, zawierają co najmniej informacje dotyczące:
a) krajów, z którymi Wspólnota zawarła specjalną umowę w sprawie prekursorów narkotyków;
b) państw trzecich, które wystąpiły z wnioskiem o przedkładanie im powiadomienia przed wywozem zgodnie z art. 12 ust. 10 Konwencji Narodów Zjednoczonych.
Takie wykazy są ustanowione w załączniku IV.
Artykuł 21
1.
W wypadku wywozu, który ma podlegać uproszczonej procedurze wydawania zezwoleń na wywóz, o której mowa w art. 19 rozporządzenia (WE) nr 111/2005 i art. 25, 26 i 27 niniejszego rozporządzenia, właściwe organy mogą przesłać uproszczone powiadomienie przed wywozem dotyczące kilku transakcji wywozowych dokonywanych we wskazanym okresie sześciu albo dwunastu miesięcy.
2. Właściwe władze przekażą informacje określone w art. 13 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 111/2005 i zaznaczą właściwym organom państwa trzeciego będącego miejscem przeznaczenia, że powiadomienie przed wywozem dotyczy kilku transakcji wywozowych dokonywanych we wskazanym okresie sześciu albo dwunastu miesięcy.
3.
Właściwe organy prześlą powiadomienie przed wywozem państwu przeznaczenia na formularzu powiadomienia o ruchu substancji chemicznych (Multilateral Chemical Reporting Notification – MCRN), zamieszczonym w załączniku V.
ROZDZIAŁ VI
ZEZWOLENIA NA WYWÓZ/PRZYWÓZ
Artykuł 22
Państwa będące miejscem przeznaczenia wywozu sklasyfikowanych substancji wymienionych w kategorii 3, które wymagają zezwolenia na wywóz, określa załącznik IV.
Artykuł 23
1.
Zezwolenia na wywóz i na przywóz sporządza się na formularzach odpowiadających wzorom podanym odpowiednio w załączniku VI i załączniku VII.
Układ graficzny formularzy jest wiążący.
Zezwolenie na wywóz lub na przywóz może być również wydane w formie elektronicznej.
W takim wypadku Państwo Członkowskie może odpowiednio dostosować rubrykę przeznaczoną na numer zezwolenia.
2.
Zezwolenie na wywóz wystawia się w czterech egzemplarzach ponumerowanych od 1 do 4.
Kopię nr 1 zachowuje organ wystawiający zezwolenie.
Kopie nr 2 i nr 3 towarzyszą sklasyfikowanym substancjom i przedkłada się je organom celnym, które wystawiają zgłoszenie celne wywozowe, a następnie właściwym organom w miejscu, w którym wywożona partia opuszcza obszar celny Wspólnoty. Właściwe organy w miejscu wyjścia zwracają kopię nr 2 organowi wystawiającemu zezwolenie. Kopia nr 3 towarzyszy sklasyfikowanym substancjom do miejsca odbioru przez właściwy organ kraju przywozu.
Kopię nr 4 zachowuje eksporter.
3.
Zezwolenie na przywóz wystawia się w czterech egzemplarzach ponumerowanych od 1 do 4.
Kopię nr 1 zachowuje organ wystawiający zezwolenie.
Kopię nr 2 organ wystawiający zezwolenie przesyła właściwemu organowi kraju wywozu.
Kopia nr 3 towarzyszy sklasyfikowanym substancjom od miejsca wprowadzenia na obszar celny Wspólnoty do obiektów handlowych importera, który przesyła tę kopię organowi wystawiającemu.
Kopię nr 4 zachowuje importer.
4.
Zezwolenie na wywóz lub na przywóz nie może być przyznane w odniesieniu do więcej niż dwóch sklasyfikowanych substancji.
Artykuł 24
1.
Formularze zezwoleń są drukowane co najmniej w jednym języku urzędowym Wspólnoty.
2.
Formularze mają format A4 i są wykonane na papierze ze wzorem giloszowym tła, tak by ujawnić jakiekolwiek fałszerstwo dokonane środkami mechanicznymi lub chemicznymi.
3.
Państwa Członkowskie mogą zastrzec sobie prawo do druku formularzy zezwoleń we własnym zakresie lub mogą zlecić ich druk drukarniom przez siebie zatwierdzonym.
W drugim przypadku każdy formularz zezwolenia musi zawierać odniesienie do takiego zatwierdzenia.
Ponadto w formularzu zezwolenia należy podać nazwę i adres drukarni lub znak, na podstawie którego może być ona zidentyfikowana.
Artykuł 25
Na wniosek zainteresowanego podmiotu gospodarczego właściwy organ może wydać zezwolenie na wywóz w drodze procedury uproszczonej, ustanowionej w art. 19 rozporządzenia (WE) nr 111/2005, w przypadku często realizowanych transakcji wywozu jednej ze sklasyfikowanych substancji wymienionych w kategorii 3, w których bierze udział eksporter ustanowiony we Wspólnocie i ten sam importer w tym samym państwie trzecim będącym państwem przeznaczenia, obejmujące wyznaczony okres sześciu lub dwunastu miesięcy.
Takie uproszczone zezwolenie na wywóz może być wydane jedynie wówczas gdy:
a) w czasie realizacji poprzednich transakcji wywozu podmiot gospodarczy wykazał zdolność do wypełnienia wszystkich obowiązków w odniesieniu do tego wywozu i nie dopuścił się żadnych naruszeń odpowiednich przepisów prawa;
b) właściwy organ może się upewnić co do legalności celów tych transakcji wywozowych.
Artykuł 26
1.
Wniosek o wydanie uproszczonego zezwolenia na wywóz, o którym mowa w art. 25, zawiera co najmniej:
a) nazwy i adresy eksportera, importera w państwie trzecim i ostatecznego odbiorcy;
b) nazwę sklasyfikowanej substancji zgodnie z Załącznikiem do rozporządzenia (WE) nr 111/2005 lub w wypadku mieszaniny lub produktu naturalnego – ich nazwę i kod CN oraz nazwę każdej sklasyfikowanej substancji, zgodnie z Załącznikiem do rozporządzenia (WE) nr 111/2005, wchodzącej w skład mieszaniny lub produktu naturalnego;
c) maksymalną ilość sklasyfikowanej substancji przeznaczonej do wywozu;
d) przewidywany okres realizacji transakcji wywozu.
2.
Właściwy organ rozpatrzy wniosek o wydanie uproszczonego zezwolenia na wywóz w ciągu 15 dni roboczych, licząc od dnia otrzymania wymaganych informacji.
Artykuł 27
1.
Zezwolenie na wywóz wydane w drodze uproszczonej procedury sporządza się przy wykorzystaniu kopii nr 1, 2 i 4 formularza ustanowionego w załączniku VI.
Kopię nr 1 zachowuje organ wydający zezwolenie.
Kopię nr 2 i kopię nr 4 otrzymuje eksporter.
Eksporter podaje szczegółowe informacje o każdej transakcji wywozu na odwrocie kopii nr 2, w szczególności informacje dotyczące ilości sklasyfikowanej substancji będącej przedmiotem transakcji wywozu i ilości, która pozostała do wykorzystania.
Kopię nr 2 przedkłada się w urzędzie celnym w momencie sporządzania zgłoszenia celnego.
Urząd celny potwierdza informacje i zwraca kopię dokumentu eksporterowi.
2.
Podmiot gospodarczy wpisuje numer zezwolenia i słowa: "uproszczona procedura wydania zezwoleń na wywóz" w zgłoszeniu celnym dla każdej transakcji wywozu.
Jeżeli urząd celny dokonujący odprawy celnej wywozowej znajduje się w miejscu, w którym wysyłka opuszcza obszar celny Wspólnoty, informacje, o których mowa w akapicie pierwszym, podaje się w dokumentach towarzyszących wywożonej partii towaru.
3.
Eksporter zwraca kopię nr 2 organowi wydającemu zezwolenie najpóźniej w ciągu 10 dni roboczych następujących po upływie okresu ważności zezwolenia na wywóz wydanego w drodze uproszczonej procedury.
ROZDZIAŁ VII
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 28
1.
Każde Państwo Członkowskie przyjmie środki niezbędne do umożliwienia właściwym organom wykonywania ich obowiązków w zakresie kontroli i monitorowania, włącznie z kontrolami mającymi na celu sprawdzenie, czy obiekty handlowe spełniają odpowiednie warunki.
2.
Państwa Członkowskie zapewnią wymianę informacji między organami uczestniczącymi w operacjach.
Artykuł 29
1.
W miesiącu następującym po zakończeniu każdego kwartału kalendarzowego każde Państwo Członkowskie przesyła Komisji wykaz zawierający informacje o przypadkach, w których dopuszczenie sklasyfikowanych substancji zostało wstrzymane, lub tych, w których sklasyfikowane substancje zostały zatrzymane.
Te informacje dotyczą:
a) nazw sklasyfikowanych substancji; jeżeli są znane: źródła, pochodzenia i przeznaczenia tych substancji;
b) ilości sklasyfikowanych substancji, ich statusu celnego i środków transportu wykorzystywanych do ich przewozu.
2.
Pod koniec każdego roku kalendarzowego Komisja przekazuje wszystkim Państwom Członkowskim informacje, które uzyskała na podstawie ust. 1.
Artykuł 30
Rozporządzenie (EWG) nr 3769/92 traci moc z dniem 18 sierpnia 2005 r.
Odesłania do uchylonego rozporządzenia należy traktować jako odesłania do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 31
Najpóźniej do dnia 31 grudnia 2005 r. właściwe organy cofną otwarte indywidualne zezwolenia na wywóz wydane na mocy art. 5 ust. 3 i art. 5a ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 3677/90. Takie cofnięcie nie ma jednak wpływu na sklasyfikowane substancje, które zostały zgłoszone do wywozu przed dniem 1 stycznia 2006 r.
Artykuł 32
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1278/2005
z dnia 2 sierpnia 2005 r.
zmieniające po raz pięćdziesiąty rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i Talibami i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i Talibami i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001 zakazujące wywozu niektórych towarów i usług do Afganistanu, wzmacniające zakaz lotów oraz rozszerzające zamrożenie funduszy i innych środków finansowych w odniesieniu do Talibów w Afganistanie [1], w szczególności jego art. 7 ust. 1 pierwsze tiret,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002 zawiera wykaz osób, grup i podmiotów, w stosunku do których stosuje się zamrożenie funduszy oraz zasobów gospodarczych na mocy tego rozporządzenia.
(2) W dniu 29 lipca 2005 r. Komitet ds. Sankcji Rady Bezpieczeństwa ONZ postanowił zmienić wykaz osób, grup i podmiotów, względem których należy stosować zamrożenie funduszy i zasobów gospodarczych.
Należy zatem odpowiednio zmienić załącznik I.
(3) W celu zapewnienia skuteczności środków przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu, musi ono wejść w życie w trybie natychmiastowym,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002 zostaje zmieniony zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1279/2005
z dnia 2 sierpnia 2005 r.
zmieniające należności przywozowe w sektorze zbóż stosowane od dnia 3 sierpnia 2005 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1249/96 z dnia 28 czerwca 1996 r. w sprawie zasad stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 [2] odnośnie do należności przywozowych w sektorze zbóż, w szczególności jego art. 2 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Należności przywozowe w sektorze zbóż zostały ustalone przez rozporządzenie Komisji (WE) nr 1150/2005 [3].
(2) Artykuł 2 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1249/96 przewiduje, że jeśli w okresie ich stosowania wyliczona średnia należności przywozowych różni się o 5 EUR/t od należności ustalonej, dokonuje się odpowiedniego wyrównania.
Wyżej wymieniona różnica nastąpiła. Konieczne jest więc dostosowanie należności przywozowych ustalonych w rozporządzeniu (WE) nr 1150/2005,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załączniki I i II do rozporządzenia (WE) nr 1150/2005 zastępuje się załącznikami I i II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 3 sierpnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 3 sierpnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1280/2005
z dnia 3 sierpnia 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 4 sierpnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1281/2005
z dnia 3 sierpnia 2005 r.
w sprawie zarządzania licencjami połowowymi oraz minimum informacji, jakie mają być w nich zawarte
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach Wspólnej Polityki Rybołówstwa [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3 i art. 22 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu ułatwienia i zapewnienia homogenicznej kontroli działalności połowowej niezbędne jest ustanowienie na poziomie Wspólnoty zasad dotyczących minimum informacji, jakie mają być zawarte w licencji połowowej, w szczególności informacji o posiadaczu licencji, statku, zdolności połowowej i narzędziach połowowych.
(2) Licencja połowowa stanowi istotne narzędzie zarządzania flotą, w szczególności w odniesieniu do ograniczeń zdolności ustanowionych w art. 12 i 13 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002 i w rozporządzeniu Rady (WE) nr 639/2004 z dnia 30 marca 2004 r. w sprawie zarządzania flotami rybackimi zarejestrowanymi w regionach peryferyjnych Wspólnoty [2]. Łączna zdolność floty Państwa Członkowskiego wyrażona w wydanych licencjach nie może przekraczać tych ograniczeń, w szczególności poziomów wynikających ze stosowania rozporządzeń Komisji (WE) nr 1438/2003 z dnia 12 sierpnia 2003 r. ustanawiającego przepisy wykonawcze do polityki dotyczącej floty wspólnotowej określonej w rozdziale III rozporządzenia Rady (WE) nr 2371/2002 [3] i (WE) nr 2104/2004 z dnia 9 grudnia 2004 r. dotyczącego szczegółowych zasad stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 639/2004 w sprawie zarządzania flotami rybackimi zarejestrowanymi w regionach peryferyjnych.
(3) Ze względu na fakt, że licencja połowowa jest ważnym instrumentem zarówno zarządzania flotą, jak i kontroli i inspekcji działalności połowowej, Państwa Członkowskie muszą zapewnić, że informacje w niej zawarte są jasne i jednoznaczne i zawsze zgodne ze stanem faktycznym.
(4) Zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002 Państwo Członkowskie musi wycofać licencję połowową, aby statek mógł zostać wycofany z floty przy wsparciu ze środków publicznych. Zdolność odpowiadająca tej licencji nie może zostać zastąpiona. Z drugiej strony, jeżeli wycofanie statku nastąpiło bez wsparcia ze środków publicznych, zdolność oraz licencja na zdolność mogą zostać zastąpione, o ile spełnione zostały wymagania art. 12 i 13 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002 dotyczące poziomów odniesienia i systemu wprowadzania i wycofywania floty.
(5) Informacje zawarte w licencji powinny być zgodne z informacjami zawartymi w rejestrze wspólnotowej floty rybackiej.
(6) Informacje zawarte w licencji powinny być przedstawione zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2930/86 z dnia 22 września 1986 r. określającym parametry statków rybackich [4] i rozporządzeniem Komisji (WE) nr 26/2004 z dnia 30 grudnia 2003 r. dotyczącym rejestru statków rybackich Wspólnoty [5].
(7) Rozporządzenie Rady (WE) nr 3690/93 [6] ustanowiło wspólnotowy system ustalający zasady dotyczące minimum informacji, jakie mają być zawarte w licencjach połowowych.
Niniejsze rozporządzenie powinno być stosowane od daty uchylenia tego rozporządzenia.
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Rybołówstwa i Akwakultury,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Przedmiot
Niniejsze rozporządzenie ustanawia zasady zarządzania licencjami połowowymi, o których mowa w art. 22 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002, oraz zasady dotyczące minimum informacji, jakie mają być w nich zawarte.
Artykuł 2
Definicja
Do celów niniejszego rozporządzenia "licencja połowowa" nadaje jej posiadaczowi prawo, zgodnie z ograniczeniami wynikającymi z przepisów krajowych, do wykorzystania określonej zdolności połowowej do handlowej eksploatacji żywych zasobów wodnych.
Artykuł 3
Eksploatacja zasobów wodnych
Wspólnotowy statek rybacki może być wykorzystywany do handlowej eksploatacji żywych zasobów wodnych tylko, jeżeli na pokładzie znajduje się ważna licencja połowowa.
Artykuł 4
Obowiązki Państw Członkowskich
Państwo Członkowskie bandery wydaje licencje połowowe, zarządza nimi i wycofuje je zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
Artykuł 5
Minimum informacji, jakie mają być zawarte w licencji połowowej
1.
Licencja połowowa zawiera przynajmniej informacje określone w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
2.
Informacje zawarte w licencji połowowej są w przypadku zmian uaktualniane przez Państwo Członkowskie bandery.
3.
Państwo Członkowskie bandery zapewnia, aby informacje zawarte w licencji połowowej były dokładne i zgodne z tymi zawartymi w rejestrze wspólnotowej floty rybackiej, o którym mowa w art. 15 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002.
Artykuł 6
Zawieszenie i wycofanie
1.
Państwo Członkowskie bandery zawiesza tymczasowo licencję połowową statku, który został czasowo unieruchomiony decyzją tego Państwa Członkowskiego.
2. Państwo Członkowskie bandery wycofuje ostatecznie licencję połowową statku objętego środkiem dostosowującym zdolność, o którym mowa w art. 11 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002.
Artykuł 7
Spójność ze środkami zarządzania zdolnościami floty
Całkowita zdolność odpowiadająca wydanym przez Państwo Członkowskie licencjom połowowym, wyrażona w GT i kW, w żadnym momencie nie jest większa niż maksymalny poziom zdolności dla tego Państwa Członkowskiego ustanowiony zgodnie z art. 12 i 13 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002 i rozporządzeniami (WE) nr 639/2004, (WE) nr 1438/2003 i (WE) nr 2104/2004.
Artykuł 8
1.
Każde Państwo Członkowskie bandery zapewnia, że nie później niż 12 miesięcy od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia wszystkie licencje wydawane przez nie będą zgodne z niniejszym rozporządzeniem.
2.
Do czasu wydania przez Państwo Członkowskie bandery wszystkich licencji zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, licencje wydane zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 3690/93 są ważne.
Artykuł 9
Wejście w życie i stosowanie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1282/2005
z dnia 3 sierpnia 2005 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 2007/2000 w celu uwzględnienia rozporządzeń Komisji (WE) nr 1789/2003 i (WE) nr 1810/2004 zmieniających załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2007/2000 z dnia 18 września 2000 r. wprowadzające nadzwyczajne środki handlowe dla krajów i terytoriów uczestniczących lub powiązanych z procesem stabilizacji i stowarzyszania Unii Europejskiej, zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2820/98 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1763/1999 i (WE) nr 6/2000 [1], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1789/2003 z dnia 11 września 2003 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [2] wprowadziło zmiany w kodach Nomenklatury Scalonej określonych produktów rybołówstwa, objętych rozporządzeniem (WE) nr 2007/2000.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1810/2004 z dnia 7 września 2004 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [3] wprowadziło zmiany w kodach Nomenklatury Scalonej określonych produktów winiarskich, objętych rozporządzeniem (WE) nr 2007/2000.
(3) W celu zapewnienia przejrzystości rozporządzenie (WE) nr 2007/2000 należy odpowiednio dostosować.
(4) Dostosowania kodów Nomenklatury Scalonej stosuje się od dat wejścia w życie odpowiednich rozporządzeń: w wypadku rozporządzenia (WE) nr 1789/2003 – od dnia 1 stycznia 2004 r., a w wypadku rozporządzenia (WE) nr 1810/2004 – od dnia 1 stycznia 2005 r.
(5) Środki przewidziane niniejszym rozporządzeniem są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W drugiej kolumnie załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 2007/2000 wprowadza się następujące zmiany:
1) dla numerów kontyngentów 09.1571 i 09.1573:
- kod CN "ex03055990" zastępuje się kodem CN "ex03055980",
- kod CN "ex03056990" zastępuje się kodem CN "ex03056980",
2) dla numerów kontyngentów 09.1575 i 09.1577:
- kod CN "ex03042095" zastępuje się kodem CN "ex03042094",
- kod CN "ex03055990" zastępuje się kodem CN "ex03055980",
- kod CN "ex03056990" zastępuje się kodem CN "ex03056980",
3) dla numeru kontyngentu 09.1515:
- kod CN "22042183" zastępuje się kodem CN "22042184",
- kod CN "ex22042184" zastępuje się kodem CN "ex22042185".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1283/2005
z dnia 3 sierpnia 2005 r.
zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (WE) nr 866/2004 w sprawie systemu na podstawie art. 2 Protokołu nr 10 do Aktu Przystąpienia
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Protokół nr 10 w sprawie Cypru do Aktu dotyczącego warunków przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej i dostosowań w Traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej [1],
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 866/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie systemu na podstawie art. 2 Protokołu nr 10 do Aktu Przystąpienia [2], w szczególności art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 866/2004 ustanawia wykaz przejść granicznych, przez które osoby i towary mogą przekraczać linię oddzielającą obszary znajdujące się pod rzeczywistą kontrolą rządu Republiki Cypryjskiej od obszarów, na których rząd Republiki Cypryjskiej nie sprawuje rzeczywistej kontroli.
(2) W następstwie umowy otwierającej nowe przejścia graniczne w Kato Pyrgos i Kokkina, należy dostosować załącznik I.
(3) Rząd Republiki Cypryjskiej wyraził zgodę na wspomniane dostosowanie.
(4) Skonsultowano się w tej sprawie z Izbą Handlową tureckiej części Cypru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 866/2004 otrzymuje następujące brzmienie:
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1284/2005
z dnia 3 sierpnia 2005 r.
w sprawie wydawania pozwoleń na przywóz cukru trzcinowego w ramach niektórych kontyngentów taryfowych i porozumień preferencyjnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1],
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1095/96 z dnia 18 czerwca 1996 r. w sprawie wprowadzania koncesji określonych na liście koncesyjnej CXL sporządzonej w wyniku zakończenia negocjacji GATT XXIV.6 [2],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1159/2003 z dnia 30 czerwca 2003 r. ustanawiające szczegółowe zasady przywozu cukru trzcinowego w latach gospodarczych 2003/2004, 2004/2005, 2005/2006 w ramach niektórych kontyngentów taryfowych i umów preferencyjnych oraz zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1464/95 i (WE) nr 779/96 [3], w szczególności jego art. 5 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 9 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003 przewiduje szczegółowe zasady dotyczące ustalenia zobowiązań dostawy, po zerowej stawce celnej, produktów oznaczonych kodem CN 1701, wyrażonych jako ekwiwalent cukru białego i pochodzących z krajów, które podpisały Protokół AKP i Umowę z Indiami.
(2) Artykuł 16 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003 przewiduje szczegółowe zasady dotyczące ustalenia kontyngentów taryfowych, po zerowej stawce celnej, w odniesieniu do produktów oznaczonych kodem CN 17011110, wyrażonych jako ekwiwalent cukru białego i pochodzących z krajów, które podpisały Protokół AKP i Umowę z Indiami.
(3) Artykuł 22 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003 otwiera kontyngenty taryfowe, po stawce celnej 98 EUR za tonę, produktów oznaczonych kodem CN 17011110, pochodzących z Brazylii, Kuby i innych państw trzecich.
(4) W okresie od 25 do 29 lipca 2005 r., zgodnie z art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003, zostały przedłożone właściwym władzom wnioski o pozwolenie na przywóz dla ilości całkowitej przekraczającej ilość przewidzianą w zobowiązaniu dostawy dla danego kraju, ustaloną na mocy art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003 odnośnie do cukru preferencyjnego z AKP-Indii.
(5) W tych okolicznościach Komisja powinna ustalić współczynnik redukcyjny umożliwiający wydawanie pozwoleń proporcjonalnie do dostępnej ilości oraz zaznaczyć, jeżeli odpowiedni limit został wykorzystany,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W przypadku wniosków złożonych w okresie od 25 do 29 lipca 2005 r., zgodnie z art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003, pozwolenia na przywóz wydaje się dla limitów ilościowych określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 4 sierpnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1285/2005
z dnia 3 sierpnia 2005 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 2368/2002 wprowadzające w życie system certyfikacji Procesu Kimberley dla handlu międzynarodowego surowcem diamentowym
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2368/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. wprowadzające w życie system certyfikacji Procesu Kimberley dla handlu międzynarodowego surowcem diamentowym [1], w szczególności jego art. 20,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 20 rozporządzenia (WE) nr 2368/2002 przewiduje wprowadzenie zmian w wykazie uczestników systemu certyfikacji Procesu Kimberley w załączniku II.
(2) Przewodniczący systemu certyfikacji Procesu Kimberley w swoim obwieszczeniu z dnia 27 lipca 2005 r. podjął decyzję o dodaniu Indonezji do wykazu uczestników począwszy od dnia 1 sierpnia 2005 r.
W związku z powyższym należy odpowiednio zmienić załącznik II,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik II rozporządzenia (WE) nr 2368/2002 zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1286/2005
z dnia 3 sierpnia 2005 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 1210/2003 dotyczące niektórych szczególnych ograniczeń w stosunkach gospodarczych i finansowych z Irakiem
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1210/2003 dotyczące niektórych szczególnych ograniczeń w stosunkach gospodarczych i finansowych z Irakiem i uchylające rozporządzenie (WE) nr 2465/96 [1], w szczególności jego art. 11 lit. b),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik IV do rozporządzenia (WE) nr 1210/2003 zawiera wykaz osób fizycznych i prawnych, organów i innych jednostek związanych z reżimem byłego prezydenta Saddama Husseina objętych zamrożeniem funduszy i zasobów gospodarczych zgodnie z tym rozporządzeniem.
(2) W dniu 27 lipca 2005 r. Komitet ds. Sankcji Rady Bezpieczeństwa ONZ postanowił zmienić wykaz obejmujący Saddama Husseina i innych wyższych urzędników byłego irackiego reżimu oraz najbliższych członków ich rodzin, a także podmioty będące w posiadaniu lub kontrolowane przez nich lub przez osoby działające w ich imieniu lub na ich zlecenie, wobec których powinno być stosowane zamrożenie funduszy i zasobów gospodarczych.
W związku z tym załącznik IV powinien zostać odpowiednio zmieniony.
(3) W celu zapewnienia skuteczności środków przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu musi ono wejść w życie w trybie natychmiastowym,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik IV do rozporządzenia (WE) nr 1210/2003 zostaje zmieniony zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1287/2005
z dnia 4 sierpnia 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 5 sierpnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1288/2005
z dnia 4 sierpnia 2005 r.
w sprawie wszczęcia dochodzenia dotyczącego możliwego obchodzenia środków antydumpingowych nałożonych na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 964/2003 na przywóz łączników rur lub przewodów rurowych z żelaza lub stali pochodzących między innymi z Chińskiej Republiki Ludowej, dokonywanego w drodze przywozów łączników rur lub przewodów rurowych z żelaza lub stali wysyłanych z Filipin zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Filipin, i poddające ten przywóz rejestracji
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej ("rozporządzenie podstawowe") [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3, art. 14 ust. 3 i art. 14 ust. 5,
po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. WNIOSEK
(1) Komisja otrzymała wniosek złożony zgodnie z art. 13 ust. 3 rozporządzenia podstawowego o zbadanie możliwego obchodzenia środków antydumpingowych nałożonych na przywóz niektórych łączników rur lub przewodów rurowych z żelaza lub stali pochodzących między innymi z Chińskiej Republiki Ludowej.
(2) Wniosek został złożony w dniu 23 czerwca 2005 r. przez Komitet Ochrony Przemysłu Łączników Stalowych Używanych w Spawaniu Doczołowym w Unii Europejskiej w imieniu czterech producentów wspólnotowych.
B. PRODUKT
(3) Produkt, którego dotyczy możliwe obejście środków, to łączniki rur lub przewodów rurowych (inne niż łączniki odlewane, kołnierze i łączniki gwintowane) z żelaza lub stali (z wyłączeniem stali nierdzewnej), o maksymalnej średnicy zewnętrznej nieprzekraczającej 609,6 mm, w rodzaju stosowanych do spawania doczołowo lub w innych celach, zazwyczaj zgłaszane w ramach kodów CN ex73079311, ex73079319, ex73079930 i ex73079990, pochodzące z Chińskiej Republiki Ludowej.
Powyższe kody podane są jedynie dla celów informacyjnych.
(4) Produkt objęty dochodzeniem to łączniki rur lub przewodów rurowych (inne niż łączniki odlewane, kołnierze i łączniki gwintowane) z żelaza lub stali (z wyłączeniem stali nierdzewnej) o maksymalnej średnicy zewnętrznej nieprzekraczającej 609,6 mm, w rodzaju stosowanych do spawania doczołowo lub w innych celach, wysłany z Filipin ("produkt objęty dochodzeniem") zazwyczaj zgłaszany w ramach tych samych kodów, co produkt objęty postępowaniem.
C. OBOWIĄZUJĄCE ŚRODKI
(5) Środkami obecnie obowiązującymi i prawdopodobnie obchodzonymi są antydumpingowe środki nałożone na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 964/2003 [2] ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) 2212/2003 [3].
D. PODSTAWY
(6) Wniosek zawiera wystarczające dowody prima facie, wykazujące, iż środki antydumpingowe nałożone na przywóz niektórych łączników rur lub przewodów rurowych z żelaza lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej są obchodzone poprzez dokonywanie przeładunku na Filipinach i niezgodne z prawdą deklaracje pochodzenia niektórych łączników rur lub przewodów rurowych z żelaza lub stali.
(7) Przedstawione dowody są następujące:
Wniosek wykazuje, że w następstwie nałożenia środków na produkt objęty postępowaniem, nastąpiła znaczna zmiana struktury handlu w odniesieniu do wywozów z Chińskiej Republiki Ludowej i Filipin do Wspólnoty, oraz że nie ma wystarczającego powodu lub uzasadnienia dla wystąpienia takiej zmiany, innego niż nałożenie cła.
Wymieniona zmiana struktury handlu wydaje się wynikać z przeładunku dokonywanego na Filipinach i niezgodnych z prawdą deklaracji pochodzenia niektórych łączników rur lub przewodów rurowych z żelaza lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej.
Ponadto wniosek zawiera wystarczające dowody prima facie, wykazujące, iż skutki naprawcze obowiązujących środków antydumpingowych nałożonych na przywóz produktu objętego postępowaniem zostały osłabione pod względem ilości.
Wygląda na to, że przywóz produktu objętego postępowaniem z Chińskiej Republiki Ludowej w znacznym stopniu został zastąpiony przywozem niektórych łączników rur lub przewodów rurowych z żelaza lub stali pochodzącym z Filipin.
Wreszcie wniosek zawiera wystarczające dowody prima facie, wykazujące, iż ceny niektórych łączników rur lub przewodów rurowych z żelaza lub stali są cenami dumpingowymi w odniesieniu do wartości normalnej ustalonej poprzednio dla produktu objętego postępowaniem.
Jeżeli podczas dochodzenia zidentyfikowane zostaną praktyki objęte art. 13 rozporządzenia podstawowego, inne niż przeładunek i niezgodna z prawdą deklaracja pochodzenia, mające na celu obejście środków antydumpingowych poprzez Filipiny, dochodzenie może objąć również te praktyki.
E. PROCEDURA
(8) W związku z powyższym Komisja doszła do wniosku, że istnieją wystarczające dowody uzasadniające wszczęcie dochodzenia zgodnie z art. 13 rozporządzenia podstawowego oraz poddanie rejestracji przywozu niektórych łączników rur lub przewodów rurowych z żelaza lub stali wysyłanych z Filipin, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Filipin, zgodnie z art. 14 ust. 5 rozporządzenia podstawowego.
a) Kwestionariusze
(9) W celu uzyskania informacji uznanych za niezbędne dla dochodzenia, Komisja prześle kwestionariusze do eksporterów/producentów oraz zrzeszeń eksporterów/producentów na Filipinach, do eksporterów/producentów oraz zrzeszeń eksporterów/producentów w Chińskiej Republice Ludowej, do importerów oraz zrzeszeń importerów we Wspólnocie, którzy współpracowali podczas dochodzenia, które doprowadziło do nałożenia obowiązujących środków oraz do władz Chińskiej Republiki Ludowej i Filipin.
W stosownych przypadkach Komisja może zwrócić się o dostarczenie informacji również do przemysłu wspólnotowego.
(10) W każdym przypadku, wszystkie zainteresowane strony powinny skontaktować się z Komisją jak najszybciej i nie później niż w terminie określonym w art. 3 niniejszego rozporządzenia, aby dowiedzieć się, czy są wymienione we wniosku i, jeżeli jest to konieczne, zwrócić się z prośbą o przesłanie kwestionariusza w terminie ustalonym w art. 3 ust. 1 niniejszego rozporządzenia, mając na uwadze fakt, iż termin ustalony w art. 3 ust. 2 niniejszego rozporządzenia ma zastosowanie do wszystkich zainteresowanych stron.
(11) Władze Chińskiej Republiki Ludowej i Filipin zostaną poinformowane o wszczęciu dochodzenia.
b) Gromadzenie informacji i przeprowadzanie przesłuchań
(12) Wszystkie zainteresowane strony niniejszym wzywa się do przedstawienia opinii na piśmie oraz do dostarczenia dowodów potwierdzających.
Ponadto Komisja może przesłuchać zainteresowane strony, pod warunkiem że wystąpiły one z pisemnym wnioskiem o przesłuchanie, wskazując szczególne powody, dla których powinny zostać wysłuchane.
c) Zwolnienie z rejestracji przywozu lub środków
(13) Zgodnie z art. 13 ust. 4 rozporządzenia podstawowego przywóz produktu objętego dochodzeniem może zostać zwolniony z rejestracji lub środków, jeżeli nie stanowi on obejścia środków.
(14) Ponieważ możliwe obchodzenie środków antydumpingowych występuje poza Wspólnotą, zwolnienia mogą zostać przyznane, zgodnie z art. 13 ust. 4 rozporządzenia podstawowego, producentom produktu objętego postępowaniem, którzy wykażą, iż nie są powiązani z jakimkolwiek producentem podlegającym wymienionym środkom, oraz jeżeli ustalone zostanie, że nie uczestniczą w praktykach mających na celu obejście środków antydumpingowych określonych w art. 13 ust. 1 i art. 13 ust. 2 rozporządzenia podstawowego. Producenci zainteresowani otrzymaniem zwolnienia powinni przedłożyć wniosek należycie poparty dowodami w terminie wskazanym w art. 3 ust. 3 niniejszego rozporządzenia.
F. REJESTRACJA
(15) Zgodnie z art. 14 ust. 5 rozporządzenia podstawowego przywóz produktu objętego dochodzeniem powinien zostać poddany rejestracji aby zapewnić – w przypadku gdy w wyniku dochodzenia ustalone zostanie obchodzenie środków antydumpingowych – że cła antydumpingowe w odpowiedniej wysokości mogą być pobierane z mocą wsteczną od daty rejestracji takiego przywozu z Filipin.
G. TERMINY
(16) W interesie dobrego zarządzania należy określić terminy, w których:
- zainteresowane strony mogą zgłosić się do Komisji, przedstawić swoje opinie na piśmie i przedłożyć odpowiedzi na kwestionariusze lub wszelkie inne informacje, które mają zostać uwzględnione podczas dochodzenia,
- producenci na Filipinach mogą złożyć wniosek o zwolnienie z rejestracji przywozu lub środków,
- zainteresowane strony mogą złożyć pisemny wniosek o przesłuchanie przez Komisję.
(17) Należy zwrócić uwagę na fakt, iż korzystanie z większości praw proceduralnych ustanowionych w rozporządzeniu podstawowym jest uwarunkowane zgłoszeniem się przez stronę w terminie wskazanym w art. 3 niniejszego rozporządzenia.
H. BRAK WSPÓŁPRACY
(18) W przypadkach, w których zainteresowana strona odmawia dostępu lub w inny sposób nie dostarcza niezbędnych informacji w określonym terminie albo znacznie utrudnia dochodzenie, ustalenia potwierdzające lub zaprzeczające, mogą być dokonane zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego, na podstawie dostępnych faktów.
(19) W przypadku ustalenia, iż zainteresowana strona dostarczyła informacji nieprawdziwych lub wprowadzających w błąd, informacje takie nie są brane pod uwagę i mogą zostać wówczas wykorzystane dostępne fakty, zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego.
Jeżeli zainteresowana strona nie współpracuje lub współpracuje jedynie częściowo i z tego względu ustalenia opierają się na dostępnych faktach zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego, wynik dla wymienionej strony może być mniej korzystny niż w przypadku, gdyby strona ta współpracowała,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejszym wszczyna się dochodzenie zgodnie z art. 13 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96 w celu ustalenia, czy przywóz do Wspólnoty łączników rur lub przewodów rurowych (inne niż łączniki odlewane, kołnierze i łączniki gwintowane) z żelaza lub stali (z wyłączeniem stali nierdzewnej) o maksymalnej średnicy zewnętrznej nieprzekraczającej 609,6 mm, w rodzaju stosowanych do spawania doczołowo lub w innych celach, objętych kodami CN ex73079311 (kod TARIC 7307931195), ex73079319 (kod TARIC 7307931995), ex73079930 (kod TARIC 7307993095) i ex73079990 (kod TARIC 7307999095), wysłanych z Filipin i pochodzących lub niepochodzących z Filipin, stanowi obejście środków nałożonych na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 964/2003.
Artykuł 2
Organom celnym nakazuje się niniejszym, zgodnie z art. 13 ust. 3 i art. 14 ust. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96 podjęcie właściwych kroków celem rejestracji przywozu określonego w art. 1 niniejszego rozporządzenia.
Rejestracja wygasa dziewięć miesięcy po dniu wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Komisja może w drodze rozporządzenia nakazać organom celnym zaprzestania rejestrowania przywozu do Wspólnoty produktów wytwarzanych przez producentów, którzy złożyli wniosek o zwolnienie z wymogu rejestracji, i co do których ustalono, że nie obchodzą ceł antydumpingowych.
Artykuł 3
1.
Wnioski o kwestionariusze powinny być składane do Komisji w terminie 15 dni od daty opublikowania niniejszego rozporządzenia w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
2.
Zainteresowane strony, jeżeli ich wnioski mają być uwzględnione podczas dochodzenia, muszą zgłosić się do Komisji, przedstawić swoje opinie na piśmie i przedłożyć odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu lub przedstawić wszelkie inne informacje w terminie 40 dni od daty opublikowania niniejszego rozporządzenia w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, o ile nie wskazano inaczej.
3.
Producenci na Filipinach, którzy są zainteresowani zwolnieniem z rejestracji przywozu lub środków, powinni przedłożyć wniosek należycie poparty dowodami w tym samym terminie 40 dni.
4.
Zainteresowane strony mogą składać wnioski o przesłuchanie przez Komisję w takim samym terminie 40 dni.
5.
Wszelkie informacje dotyczące sprawy, wnioski dotyczące przesłuchania lub kwestionariusza jak również jakiekolwiek wnioski dotyczące zwolnień muszą być przedstawiane w formie pisemnej (nie w formie elektronicznej, chyba, że określono inaczej) oraz muszą wskazywać nazwę, adres, adres e-mail, numery telefonu i faksu i/lub teleksu zainteresowanej strony.
Wszystkie pisemne zgłoszenia, włącznie z informacjami wymaganymi w niniejszym rozporządzeniu, odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu i korespondencja dostarczone przez zainteresowane strony na zasadzie poufności są oznakowane formułą "Ograniczony dostęp" [4] oraz, zgodnie z art. 19 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, towarzyszy im wersja bez klauzuli poufności, która jest oznakowana formułą "Do wglądu zainteresowanych stron".
Adres Komisji do celów korespondencji:
Komisja Europejska
Directorate General for Trade
Directorate B
Office: J-79 5/16
B-1049 Brussels
Faks (+322) 2956505
.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1289/2005
z dnia 4 sierpnia 2005 r.
w sprawie wszczęcia dochodzenia dotyczącego możliwego obchodzenia środków antydumpingowych nałożonych na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 408/2002 na przywóz niektórych tlenków cynku pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej w drodze przywozu niektórych tlenków cynku wysyłanych z Kazachstanu, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Kazachstanu, i poddające ten przywóz rejestracji
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [1] ("rozporządzenie podstawowe"), w szczególności jego art. 13 ust. 3, art. 14 ust. 3 i art. 14 ust. 5,
po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. WNIOSEK
(1) Komisja otrzymała wniosek złożony zgodnie z art. 13 ust. 3 rozporządzenia podstawowego o zbadanie możliwego obchodzenia środków antydumpingowych nałożonych na przywóz niektórych tlenków cynku pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej.
(2) Wniosek został złożony w dniu 27 czerwca 2005 r. przez stowarzyszenie Eurometaux w imieniu producentów reprezentujących ponad 45 % wspólnotowej produkcji niektórych tlenków cynku.
B. PRODUKT
(3) Produktem, którego dotyczy możliwe obejście środków jest tlenek cynku (wzór chemiczny ZnO) o czystości nie mniejszej niż 93 % masy netto tlenku cynku, pochodzący z Chińskiej Republiki Ludowej, zgłaszany zwykle w ramach kodu CN 28170000 ("produkt objęty postępowaniem").
Powyższy kod CN podany jest jedynie dla celów informacyjnych.
(4) Produktem objętym dochodzeniem jest tlenek cynku (wzór chemiczny ZnO) o czystości nie mniejszej niż 93 % masy netto tlenku cynku, wysyłany z Kazachstanu ("produkt objęty dochodzeniem"), zgłaszany zwykle w ramach tych samych kodów, co produkt objęty postępowaniem.
C. OBOWIĄZUJĄCE ŚRODKI
(5) Środkami obecnie obowiązującymi i prawdopodobnie obchodzonymi są antydumpingowe środki nałożone na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 408/2002 [2], ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1623/2003 [3].
D. PODSTAWY
(6) Wniosek zawiera wystarczające dowody prima facie, wskazujące, iż środki antydumpingowe nałożone na przywóz niektórych tlenków cynku pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej są obchodzone poprzez przeładunek niektórych tlenków cynku dokonywany w Kazachstanie.
(7) Przedstawione dowody są następujące:
Wniosek wykazuje, że w następstwie nałożenia środków na produkt objęty postępowaniem, znacznie zmieniła się struktura handlu w odniesieniu do wywozów z Chińskiej Republiki Ludowej i Kazachstanu do Wspólnoty, oraz, że nie ma wystarczającego powodu lub uzasadnienia dla wystąpienia takiej zmiany, innego niż nałożenie cła.
Wymieniona zmiana struktury handlu wydaje się wynikać z przeładunku niektórych tlenków cynku pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej dokonywanego w Kazachstanie.
Ponadto wniosek zawiera wystarczające dowody prima facie, wykazujące, iż skutki naprawcze obowiązujących środków antydumpingowych nałożonych na przywóz produktu objętego postępowaniem zostały osłabione zarówno w odniesieniu do ilości jak i ceny.
Wygląda na to, że przywóz niektórych tlenków cynku z Kazachstanu zastąpił w znacznym stopniu przywóz produktu objętego postępowaniem.
Wreszcie wniosek zawiera wystarczające dowody prima facie, wskazujące, iż ceny niektórych tlenków cynku są cenami dumpingowymi w odniesieniu do wartości normalnej ustalonej poprzednio dla niektórych tlenków cynku.
Jeżeli podczas dochodzenia zidentyfikowane zostaną praktyki objęte art. 13 rozporządzenia podstawowego, mające na celu obejście środków antydumpingowych poprzez Kazachstan, inne niż przeładunek, dochodzenie może objąć również wymienione praktyki.
E. PROCEDURA
(8) W związku z powyższym Komisja stwierdza, iż istnieją wystarczające dowody uzasadniające wszczęcie dochodzenia zgodnie z art. 13 rozporządzenia podstawowego oraz poddanie rejestracji przywozu niektórych tlenków cynku wysyłanych z Kazachstanu, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Kazachstanu, zgodnie z art. 14 ust. 5 rozporządzenia podstawowego.
a) Kwestionariusze
(9) W celu uzyskania informacji uznanych za niezbędne dla dochodzenia, Komisja prześle kwestionariusze do eksporterów/producentów oraz zrzeszeń eksporterów/producentów w Kazachstanie, do eksporterów/producentów oraz zrzeszeń eksporterów/producentów w Chińskiej Republice Ludowej, do importerów oraz zrzeszeń importerów we Wspólnocie, współpracujących podczas dochodzenia, które doprowadziło do nałożenia obowiązujących środków oraz do władz Chińskiej Republiki Ludowej i Kazachstanu.
W stosownych przypadkach Komisja może zwrócić się o dostarczenie informacji również do przemysłu wspólnotowego.
(10) W każdym przypadku wszystkie zainteresowane strony powinny niezwłocznie, a nie później niż w terminie określonym w art. 3 zwrócić się do Komisji z wnioskiem o przesłanie kwestionariusza w terminie ustalonym w art. 3 ust. 1 niniejszego rozporządzenia, mając na uwadze, iż termin ustalony w art. 3 ust. 2 niniejszego rozporządzenia ma zastosowanie do wszystkich zainteresowanych stron.
(11) Władze Chińskiej Republiki Ludowej i Kazachstanu zostaną poinformowane o wszczęciu dochodzenia.
b) Gromadzenie informacji i przeprowadzanie przesłuchań
(12) Wszystkie zainteresowane strony niniejszym wzywa się do przedstawienia opinii na piśmie oraz do dostarczenia dowodów potwierdzających.
Ponadto Komisja może przesłuchać zainteresowane strony, pod warunkiem że wystąpiły one z pisemnym wnioskiem o przesłuchanie, wskazując szczególne powody, dla których powinny zostać wysłuchane.
c) Zwolnienie z rejestracji przywozu lub środków
(13) Ponieważ możliwe obchodzenie środków antydumpingowych występuje poza Wspólnotą, zwolnienia mogą zostać przyznane, zgodnie z art. 13 ust. 4 rozporządzenia podstawowego, producentom produktu objętego postępowaniem, którzy wykażą, iż nie są powiązani z jakimkolwiek producentem podlegającym wymienionym środkom, oraz jeżeli ustalone zostanie, że nie uczestniczą w praktykach mających na celu obejście środków antydumpingowych, określonych w art. 13 ust. 1 i art. 13 ust. 2 rozporządzenia podstawowego. Producenci zainteresowani otrzymaniem zwolnienia powinni przedłożyć wniosek należycie poparty dowodami w terminie wskazanym w art. 3 ust. 3 niniejszego rozporządzenia.
(14) Zważywszy na fakt, iż zwolnieniem mogą być objęte jedynie przedsiębiorstwa, do których ma zastosowanie zasada indywidualnego traktowania, producenci pragnący otrzymać zwolnienie powinni wykazać, iż spełniają kryteria indywidualnego traktowania określone w art. 9 ust. 5 rozporządzenia podstawowego. W tym celu, właściwie uzasadnione wnioski, sporządzone na formularzach dostarczonych przez Komisję powinny być składane przed upływem terminu wyznaczonego w art. 3 ust. 3 niniejszego rozporządzenia.
(15) Jak określono powyżej, jeżeli podczas dochodzenia zidentyfikowane zostaną praktyki, objęte art. 13 rozporządzenia podstawowego, mające na celu obejście środków antydumpingowych poprzez Kazachstan, inne niż przeładunek, dochodzenie może objąć również te praktyki. Zważywszy na fakt, iż wśród zidentyfikowanych praktyk może znaleźć się montaż, konieczne będzie ustalenie, w ramach badania procesu montażowego zgodnie z przepisami art. 13 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, czy przedsiębiorstwo ubiegające się o zwolnienie prowadzi działalność w warunkach gospodarki rynkowej tj. czy spełnia kryteria określone w art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego. W tym celu, właściwie uzasadnione wnioski, sporządzone na formularzach dostarczonych przez Komisję powinny być składane przed upływem terminu wyznaczonego w art. 3 ust. 3 niniejszego rozporządzenia.
F. REJESTRACJA
(16) Zgodnie z art. 14 ust. 5 rozporządzenia podstawowego przywóz produktu objętego dochodzeniem powinien zostać poddany rejestracji, aby zapewnić, w przypadku gdy w wyniku dochodzenia ustalone zostanie obchodzenie środków antydumpingowych, iż cła antydumpingowe w odpowiedniej wysokości mogą być pobierane z mocą wsteczną od daty rejestracji przywozu niektórych tlenków cynku przywożonych z Kazachstanu.
G. TERMINY
(17) W interesie dobrego zarządzania należy określić terminy, w których:
- zainteresowane strony mogą zgłosić się do Komisji, przedstawić swoje opinie na piśmie i przedłożyć odpowiedzi na kwestionariusze lub wszelkie inne informacje, które mają zostać uwzględnione podczas dochodzenia;
- producenci w Kazachstanie mogą złożyć wniosek o zwolnienie z rejestracji przywozu lub środków oraz przedłożyć właściwie uzasadnione wnioski i) o przyznanie indywidualnego traktowania zgodnie z art. 9 ust. 5 rozporządzenia podstawowego oraz ii) wskazujące, iż przedsiębiorstwo prowadzi działalność w warunkach gospodarki rynkowej, tj. iż spełnia kryteria określone w art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego. Wyłącznie przedsiębiorstwa prowadzące działalność montażową powinny składać drugi z wymienionych wniosków;
- zainteresowane strony mogą złożyć pisemny wniosek o przesłuchanie przez Komisję.
(18) Należy zwrócić uwagę na fakt, iż korzystanie z większości praw proceduralnych ustanowionych w rozporządzeniu podstawowym jest uwarunkowane zgłoszeniem się przez stronę w terminie wskazanym w art. 3 niniejszego rozporządzenia.
H. BRAK WSPÓŁPRACY
(19) W przypadkach, w których jakakolwiek z zainteresowanych stron odmawia dostępu lub nie dostarcza niezbędnych informacji w wyznaczonym terminie albo znacznie utrudnia dochodzenie, ustalenia tymczasowe lub końcowe, potwierdzające lub zaprzeczające, mogą być dokonane zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego, w oparciu o dostępne fakty.
(20) W przypadku gdy ustalono, że jakakolwiek ze stron dostarczyła informacje nieprawdziwe lub wprowadzające w błąd, informacje takie nie są brane pod uwagę, i mogą wówczas zostać wykorzystane dostępne fakty.
Jeżeli zainteresowana strona nie współpracuje lub współpracuje jedynie częściowo i z tego względu ustalenia opierają się na dostępnych faktach zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego, wynik dla wymienionej strony może być mniej korzystny niż w przypadku, gdyby strona ta współpracowała,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejszym wszczyna się dochodzenie zgodnie z art. 13 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 384/96 w celu ustalenia czy przywóz do Wspólnoty niektórych tlenków cynku (wzór chemiczny: ZnO) o czystości nie mniejszej niż 93 % masy netto tlenku cynku, objętych kodami CN 28170000 (kody TARIC 2817000013), wysyłanych z Kazachstanu, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Kazachstanu, stanowi obejście środków nałożonych na mocy rozporządzenia (WE) nr 408/2002.
Artykuł 2
Organom celnym nakazuje się niniejszym, zgodnie z art. 13 ust. 3 i art. 14 ust. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96 podjęcie właściwych kroków celem rejestracji przywozu określonego w art. 1 niniejszego rozporządzenia.
Rejestracja wygasa dziewięć miesięcy po dniu wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Komisja może w drodze rozporządzenia nakazać organom celnym zaprzestania rejestrowania przywozu do Wspólnoty produktów wytwarzanych przez producentów, którzy złożyli wniosek o zwolnienie z wymogu rejestracji, i co do których ustalono, że nie obchodzą ceł antydumpingowych.
Artykuł 3
1.
Wnioski o kwestionariusze lub inne formularze powinny być składane do Komisji w terminie 15 dni od daty opublikowania niniejszego rozporządzenia w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
2.
Zainteresowane strony, jeżeli ich wnioski mają być uwzględnione podczas dochodzenia, muszą zgłosić się do Komisji, przedstawić swoje opinie na piśmie i przedłożyć odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu lub przedstawić wszelkie inne informacje w terminie 40 dni od daty opublikowania niniejszego rozporządzenia w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, o ile nie wskazano inaczej.
3.
Producenci w Kazachstanie, którzy są zainteresowani zwolnieniem z rejestracji przywozu lub środków, powinni przedłożyć wniosek należycie poparty dowodami w terminie 40 dni od daty publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Należycie uzasadnione wnioski o przyznanie indywidualnego traktowania oraz, w stosownym przypadku, oświadczenia wskazujące, iż przedsiębiorstwo prowadzi działalność w warunkach gospodarki rynkowej powinny być składane w takim samym terminie 40 dni.
4.
Zainteresowane strony mogą również składać wnioski o przesłuchanie przez Komisję w takim samym terminie 40 dni.
5.
Wszelkie informacje dotyczące sprawy, wnioski dotyczące przesłuchania lub kwestionariusza jak również jakiekolwiek wnioski o zwolnienie muszą był przedstawiane w formie pisemnej (nie w formie elektronicznej, chyba, że ustalono inaczej) oraz muszą wskazywać nazwę, adres, adres e-mail, numery telefonu i/lub faksu zainteresowanej strony.
Wszystkie zgłoszenia pisemne, łącznie z informacjami wymaganymi w niniejszym rozporządzeniu, odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu i korespondencja dostarczone przez zainteresowane strony na zasadzie poufności są oznakowane "Dostęp ograniczony [4]" oraz, zgodnie z art. 19 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, towarzyszy im wersja bez klauzuli poufności, która jest oznakowana "Do wglądu zainteresowanych stron".
Adres Komisji do celów korespondencji:
Komisja Europejska
Directorate General for Trade
Directorate B
Office: J-79 5/16
B-1049 Brussels
Faks (+ 32 2) 295 65 05
.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1290/2005
z dnia 21 czerwca 2005 r.
w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37 ustęp 2 akapit trzeci,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wspólna polityka rolna obejmuje szereg środków, w tym również środków na rzecz rozwoju obszarów wiejskich.
Konieczne staje się zapewnienie ich finansowania w celu realizacji założeń wspólnej polityki rolnej.
Biorąc pod uwagę, że środki te posiadają wspólne elementy różniące się jednak od siebie pod pewnymi względami, ich finansowanie należy ująć w ramy prawne pozwalające, w określonych przypadkach, na ich specyficzne traktowanie.
W celu uwzględnienia tych różnic konieczne staje się utworzenie dwóch europejskich funduszy rolniczych: Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (zwanego dalej "EFRG") mającego na celu finansowanie środków rynkowych i pozostałych środków oraz Europejskiego Funduszu Rolniczego Rozwoju Obszarów Wiejskich (zwanego dalej "EFRROW") mającego na celu finansowanie programów rozwoju obszarów wiejskich.
(2) Budżet wspólnotowy powinien finansować wydatki na wspólną politykę rolną, w tym wydatki na rozwój obszarów wiejskich za pośrednictwem obydwu wyżej wymienionych funduszy, na zasadzie centralizacji albo poprzez podział zarządzania między Państwa Członkowskie i Wspólnotę, zgodnie z art. 53 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich [2].
Należy w sposób wyczerpujący określić działania, które mogą być finansowane z obydwu wyżej wymienionych funduszy.
(3) Jeżeli w trakcie rozliczania rachunków Komisja nie ma wystarczającej pewności, czy kontrole krajowe są odpowiednie i przejrzyste, i czy agencje płatnicze dokonują weryfikacji legalności i dopuszczalności deklaracji o wydatkach przez nie realizowanych, nie jest ona w stanie określić w rozsądnym terminie całkowitej kwoty wydatków, która ma zostać przypisana europejskim funduszom rolniczym.
Biorąc powyższe pod uwagę, należy przewidzieć stworzenie przepisów dotyczących akredytowania przez Państwa Członkowskie agencji płatniczych, wprowadzenia przez nie procedur umożliwiających otrzymywanie niezbędnych poświadczeń wiarygodności rachunków i certyfikacji systemów zarządzania i kontroli, jak również rozliczeń rocznych przez niezależne jednostki.
(4) W celu zapewnienia spójności między normami wymaganymi dla akredytacji w poszczególnych Państwach Członkowskich, Komisja powinna udzielić wskazówek odnoszących się do kryteriów, które mają być zastosowane.
Ponadto w celu zapewnienia przejrzystości kontroli krajowych, w szczególności w zakresie procedur dotyczących zezwoleń, zatwierdzenia i wypłaty środków, należy w danym przypadku ograniczyć liczbę organów i jednostek, którym przydzielono te funkcje, biorąc pod uwagę przepisy konstytucyjne każdego z Państw Członkowskich.
(5) Jeżeli Państwo Członkowskie akredytuje więcej niż jedną agencję płatniczą, ważne jest, aby wyznaczyło jedną jednostkę koordynującą, zapewniającą spójność zarządzania funduszami, odpowiadającą za kontakty między Komisją a poszczególnymi akredytowanymi agencjami płatniczymi i czuwającą nad szybkim przekazywaniem każdej żądanej przez Komisję informacji dotyczącej działalności poszczególnych agencji płatniczych.
(6) W celu zapewnienia harmonijnej współpracy między Komisją a Państwami Członkowskimi w dziedzinie finansowania wydatków na wspólną politykę rolną, a w szczególności, w celu umożliwienia Komisji ścisłego monitorowania zarządzania finansami przez Państwa Członkowskie i rozliczania rachunków akredytowanych agencji płatniczych, konieczne jest, aby Państwa Członkowskie przekazywały Komisji pewne informacje lub zachowywały je do jej dyspozycji.
W tym celu należy jak najpełniej wykorzystać technologie informacyjne.
(7) Do opracowywania informacji przeznaczonych dla Komisji oraz do tego, aby Komisja miała pełny i natychmiastowy dostęp do danych związanych z wydatkami przedstawianych zarówno w formie papierowej, jak i elektronicznej, powinny zostać ustalone zasady przedstawiania i przekazywania danych oraz tryb i odpowiednie terminy ich przekazywania.
(8) Finansowanie środków i działań wymaganych przez wspólną politykę rolną jest częściowo realizowane w ramach podziału zarządzania.
W celu zapewnienia właściwego zarządzania finansowego funduszami wspólnotowymi, Komisja powinna wykonywać działania zmierzające do sprawowania kontroli nad właściwym zarządzaniem funduszami przez organy Państw Członkowskich odpowiedzialne za wypłacanie środków.
Należy zdefiniować charakter kontroli, które miałyby być wykonywane przez Komisję, i dokładnie określić warunki umożliwiające Komisji przyjęcie odpowiedzialności w zakresie wykonywania budżetu, jak również jasno przedstawić obowiązki współpracy nałożone na Państwa Członkowskie.
(9) Jedynie agencje płatnicze akredytowane przez Państwa Członkowskie stanowią rozsądną gwarancję tego, że przeprowadzono niezbędną kontrolę przed przyznaniem beneficjentom środków z pomocy wspólnotowej.
Dlatego też należy uściślić, że wyłącznie wydatki realizowane przez akredytowane agencje płatnicze mogą być zwracane z budżetu wspólnotowego.
(10) Ważne jest, aby środki finansowe, niezbędne do pokrycia wydatków dokonanych przez akredytowane agencje w ramach EFRG, były przekazywane do dyspozycji Państw Członkowskich przez Komisję w formie zwrotów na podstawie zaksięgowanych wydatków dokonanych przez te agencje.
W oczekiwaniu na zwroty w formie płatności miesięcznych Państwa Członkowskie powinny zgromadzić niezbędne środki w zależności od potrzeb ich akredytowanych agencji płatniczych.
Państwa Członkowskie oraz beneficjenci zaangażowani w realizację wspólnej polityki rolnej pokrywają wszelkie poniesione przez nich koszty zatrudnienia oraz koszty administracyjne.
(11) Ważne jest, aby pomoc wspólnotowa była wypłacana beneficjentom w ustalonym terminie w celu skutecznego jej wykorzystania.
Nieprzestrzeganie przez Państwa Członkowskie terminów płatności ustalonych w ustawodawstwie wspólnotowym może tworzyć poważne problemy dla beneficjentów i stanowić zagrożenie dla zasady jednoroczności budżetu wspólnotowego.
Dlatego też wydatki dokonane poza terminami płatności powinny zostać wyłączone z finansowania wspólnotowego.
W celu poszanowania zasady proporcjonalności Komisja powinna móc ustalać przepisy określające wyjątki od tej ogólnej zasady.
(12) Konieczne jest stworzenie procedury administracyjnej umożliwiającej Komisji podjęcie decyzji o zredukowaniu lub czasowym zawieszeniu płatności miesięcznych, w przypadku gdy informacja przekazana przez Państwa Członkowskie nie pozwala Komisji uzyskać potwierdzenia, że zostały dochowane obowiązujące zasady wspólnotowe oraz ujawnia wyraźne nadużycie funduszy wspólnotowych.
W dokładnie określonych przypadkach zredukowanie lub zawieszenie powinno być również możliwe bez odwoływania się do tej procedury.
W obydwu przypadkach Komisja powinna informować o tym fakcie dane Państwo Członkowskie, wyjaśniając, że wszystkie decyzje o zredukowaniu lub zawieszeniu płatności miesięcznych zostały podjęte bez naruszenia decyzji, które będą podjęte w momencie rozliczania rachunków.
(13) W ramach przestrzegania dyscypliny budżetowej niezbędne jest zdefiniowanie pułapu rocznego wydatków finansowanych przez EFRG, biorąc pod uwagę kwoty maksymalne ustalone dla tego funduszu w perspektywach finansowych, kwoty ustalone przez Komisję z zastosowaniem art. 10 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników [3], jak również kwoty ustalone w art. 143d oraz art. 143e wspomnianego rozporządzenia.
(14) Dyscyplina budżetowa nakazuje również, aby roczny pułap wydatków finansowanych przez EFRG był przestrzegany w każdych okolicznościach i na każdym etapie procedury budżetowej i wykonywania budżetu. W tym celu konieczne jest, aby krajowy pułap płatności bezpośrednich realizowany przez Państwo Członkowskie, skorygowany zgodnie z art. 10 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, był uważany za pułap finansowy dla bezpośrednich płatności dla danego Państwa Członkowskiego i aby zwroty tych płatności nie przekraczały wspomnianego pułapu. Ponadto dyscyplina budżetowa nakazuje, aby wszystkie środki ustawodawcze wnioskowane przez Komisję lub przyjęte przez Radę lub Komisję w ramach wspólnej polityki rolnej i budżetu EFRG nie przekraczały rocznego pułapu wydatków finansowanych przez ten fundusz. Podobnie, należy przyznać Komisji prawo do ustalania dostosowań, o których mowa w art. 11 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, jeżeli Rada nie ustali ich przed dniem 30 czerwca roku kalendarzowego, do którego stosują się powyższe dostosowania.
(15) Środki podjęte w celu określenia udziału finansowego EFRG oraz EFRROW, odnoszące się do kalkulacji pułapów finansowych, nie wpływają na kompetencje wyznaczonej przez Traktat władzy budżetowej.
W związku z tym środki te powinny opierać się na kwotach referencyjnych ustalonych zgodnie z porozumieniem międzyinstytucjonalnym z dnia 6 maja 1999 r. między Parlamentem Europejskim, Radą oraz Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i poprawy procedury budżetowej [4](zwanym dalej "porozumieniem międzyinstytucjonalnym") i perspektywą finansową przedstawioną w załączniku I do wymienionego porozumienia.
(16) Dyscyplina budżetowa pociąga również za sobą stałe kontrolowanie średniookresowej sytuacji budżetowej.
Dlatego też w trakcie przedkładania wstępnego projektu budżetu na dany rok ważne jest, aby Komisja przedstawiła swoje prognozy i analizę Parlamentowi Europejskiemu i Radzie oraz aby w razie konieczności zaproponowała Radzie podjęcie odpowiednich środków.
Ponadto konieczne jest, aby Komisja używała w pełni i w każdym momencie swoich kompetencji zarządczych w celu zapewnienia przestrzegania pułapu rocznego oraz aby w razie konieczności zaproponowała Radzie przeprowadzenie odpowiednich działań mających na celu poprawienie sytuacji budżetowej.
Jeżeli pod koniec roku budżetowego wnioski o zwrot przedstawione przez Państwa Członkowskie uniemożliwiałyby przestrzeganie pułapu rocznego, Komisja powinna mieć prawo podjęcia środków zapewniających, z jednej strony, tymczasowy podział dostępnych środków budżetowych pomiędzy Państwa Członkowskie proporcjonalnie do ich wniosków o zaległą wypłatę, z drugiej zaś, zachowanie pułapu ustalonego na dany rok.
Należałoby przyjąć, że płatności na dany rok są realizowane w następnym roku budżetowym, oraz ostatecznie ustalić całkowitą kwotę finansowania wspólnotowego przysługującą Państwu Członkowskiemu, jak również wyrównanie między Państwami Członkowskimi w celu zachowania ustalonej kwoty.
(17) W chwili wykonywania budżetu Komisja powinna wdrożyć comiesięczny system wczesnego ostrzegania i monitorowania wydatków rolnych w celu zapewnienia jak najszybszego reagowania w przypadku pojawienia się ryzyka przekroczenia pułapu rocznego, podjęcia odpowiednich środków w ramach przyznanych jej kompetencji zarządczych oraz, gdyby działania te okazały się niewystarczające, zaproponowania Radzie wprowadzenia w życie innych środków w jak najkrótszym czasie.
W celu uzyskania jak najlepszych efektów, system ten powinien umożliwić dokonywanie zestawień rzeczywistych wydatków i wydatków szacunkowych sporządzonych na podstawie wydatków z poprzednich lat.
Komisja powinna przekazać Parlamentowi Europejskiemu i Radzie comiesięczne sprawozdanie zestawiające zmiany wydatków dokonanych do dnia sporządzenia sprawozdania z wydatkami szacunkowymi, jak również ocenę prognozowanego wykonania budżetu do końca roku budżetowego.
(18) Ważne jest, aby kurs wymiany walut stosowany przez Komisję przy tworzeniu dokumentów budżetowych przekazywanych Radzie, z uwzględnieniem okresu upływającego między sporządzeniem dokumentów a ich przekazaniem przez Komisję, odzwierciedlał najnowsze dostępne dane.
(19) Programy rozwoju obszarów wiejskich są finansowane z budżetu wspólnotowego na podstawie zobowiązań w ratach rocznych.
W celu umożliwienia Państwom Członkowskim korzystania z przewidzianych funduszy wspólnotowych od momentu wdrożenia programów rozwoju obszarów wiejskich należy je udostępnić Państwom Członkowskim.
Dlatego też konieczne jest ustanowienie finansowania wstępnego mającego zapewnić regularny przepływ środków umożliwiający odpowiednią realizację płatności na rzecz beneficjentów oraz ustalenie ograniczeń takiego działania.
(20) Oprócz finansowania wstępnego, wśród płatności Komisji dla akredytowanych agencji płatniczych należy wyróżnić płatności pośrednie oraz płatność salda, ustalając warunki ich wypłaty.
(21) Mając na względzie ochronę interesów finansowych Wspólnoty, Komisja powinna mieć możliwość zawieszenia lub ograniczenia płatności pośrednich w przypadku niezgodności wydatków.
W tym celu powinna zostać stworzona procedura pozwalająca Państwom Członkowskim na uzasadnienie ich wydatków.
(22) Zasada automatycznego zwolnienia powinna pociągać za sobą przyspieszenie wdrażania programów i właściwe zarządzanie finansowe.
(23) W celu ustanowienia finansowego powiązania między akredytowanymi agencjami płatniczymi a budżetem wspólnotowym, Komisja powinna przeprowadzać coroczne rozliczenie rachunków tych agencji.
Decyzja o rozliczaniu rachunków powinna dotyczyć kompletności, dokładności i prawdziwości przekazanych rozliczeń, natomiast nie powinna dotyczyć zgodności wydatków z ustawodawstwem wspólnotowym.
(24) Ważne jest, aby Komisja, odpowiedzialna za właściwe stosowanie prawodawstwa wspólnotowego zgodnie z art. 211 Traktatu, podejmowała decyzje w kwestii zgodności wydatków dokonanych przez Państwa Członkowskie z ustawodawstem wspólnotowym.
Należy przyznać Państwom Członkowskim prawo do uzasadniania swoich decyzji związanych z płatnościami i do korzystania z postępowania pojednawczego w przypadku braku zgody między nimi a Komisją.
W celu udzielenia Państwom Członkowskim gwarancji prawnych i finansowych dotyczących wydatków dokonanych w przeszłości, należy wyznaczyć maksymalny okres, w którym Komisja może dokonywać oceny, czy nieprzestrzeganie zasad pociąga za sobą skutki finansowe.
(25) Mając na uwadze ochronę interesów budżetu wspólnotowego, należy przyjąć, że Państwa Członkowskie podejmują środki w celu upewnienia się, czy operacje finansowane przez fundusze rzeczywiście mają miejsce i są poprawnie wykonywane.
Konieczne jest również, aby Państwa Członkowskie zapobiegały i należycie traktowały każdą nieprawidłowość popełnioną przez beneficjentów.
(26) W przypadku odzyskiwania kwot wypłaconych przez EFRG odzyskane kwoty powinny zostać zwrócone do funduszu, jeżeli wydatki nie są zgodne z ustawodawstwem wspólnotowym i jeżeli nie są w żaden sposób uzasadnione.
W przypadku gdy zostały popełnione nieprawidłowości i gdy nie została odzyskana pełna kwota, należy przewidzieć stworzenie systemu odpowiedzialności finansowej.
W tym celu należy stworzyć procedurę pozwalającą Komisji chronić interesy budżetu wspólnotowego poprzez podejmowanie decyzji o obciążeniu danego Państwa Członkowskiego częścią kwot, które zostały utracone w wyniku nieprawidłowości i które nie zostały odzyskane w rozsądnym terminie.
W pewnych przypadkach wystąpienia zaniedbań ze strony danego Państwa Członkowskiego powinno być uzasadnione jego obciążenie całością kwoty.
Jednakże z zastrzeżeniem wywiązywania się ze zobowiązań nałożonych na Państwa Członkowskie z tytułu ich wewnętrznych procedur, obciążenia finansowe należy rozdzielać w równomierny sposób pomiędzy Wspólnotę a Państwo Członkowskie.
(27) Procedury windykacji stosowane przez Państwa Członkowskie mogą opóźniać odzyskiwanie środków o wiele lat, bez pewności co do ich skuteczności.
Koszty stosowania powyższych procedur mogą również być nieproporcjonalne w stosunku do kwot odzyskanych lub możliwych do odzyskania.
W związku z tym w pewnych przypadkach Państwa Członkowskie powinny mieć prawo wstrzymania procedur windykacji.
(28) W odniesieniu do EFRROW, kwoty odzyskane lub anulowane wskutek nieprawidłowości powinny pozostawać do dyspozycji programów rozwoju obszarów wiejskich zatwierdzonych w danym Państwie Członkowskim, skoro zostały one temu Państwu przyznane.
Mając na uwadze ochronę interesów budżetu wspólnotowego, należy przewidzieć odpowiednie przepisy dla przypadków, gdy dane Państwo Członkowskie po wykryciu nieprawidłowości nie podejmie niezbędnych środków.
(29) W celu umożliwienia ponownego wykorzystania funduszy w ramach EFRG i EFRROW, powinny zostać ustalone zasady przyznawania kwot odzyskanych przez Państwa Członkowskie w ramach sprawdzania zgodności rozliczeń oraz procedur związanych ze stwierdzonymi nieprawidłowościami i zaniedbaniami; zasady te powinny być również ustalone w odniesieniu do dodatkowych opłat wyrównawczych w sektorze produkcji mleka i przetworów mlecznych.
(30) W celu spełnienia przez Komisję obowiązku sprawdzania istnienia i właściwego funkcjonowania systemów zarządzania i kontroli wydatków wspólnotowych w Państwach Członkowskich, niezależnie od kontroli przeprowadzanych przez Państwa Członkowskie, należy stworzyć możliwość dokonywania weryfikacji przez osoby uprawnione przez Komisję, jak również przyznać Komisji prawo zwracania się o wsparcie do Państw Członkowskich.
(31) Konieczne jest jak najszersze zastosowanie technologii informatycznych w celu opracowania informacji, które mają być przekazywane Komisji.
W czasie kontroli ważne jest, aby Komisja posiadała pełny i natychmiastowy dostęp do danych związanych z wydatkami, zarówno w formie papierowej, jak i elektronicznej.
(32) Należy wyznaczyć datę ostatnich płatności dla programów rozwoju obszarów wiejskich przyjętych na okres 2000—2006 i finansowanych przez Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej (zwany dalej "EFOGR") — Sekcja Gwarancji. W celu umożliwienia Państwom Członkowskim otrzymania zwrotu płatności zrealizowanych po tej dacie, należy przewidzieć szczególne środki przejściowe. Środki te powinny jednocześnie zawierać przepisy odnoszące się do odzyskiwania zaliczek wypłaconych przez Komisję na podstawie art. 5 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia Rady (WE) nr 1258/1999 z 17 maja 1999 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [5], jak również do kwot, które były przedmiotem dobrowolnego różnicowania, o którym mowa w art. 4 i 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 1259/1999 z 17 maja 1999 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej [6].
(33) Należy wyznaczyć datę, od której Komisja może automatycznie zwolnić kwoty przyznane lecz niewydatkowane w ramach programów rozwoju obszarów wiejskich finansowanych przez EFOGR — Sekcja Gwarancji, jeżeli do tej daty Komisja nie otrzyma niezbędnych dokumentów związanych z zakończeniem działań.
Należy określić dokumenty niezbędne dla Komisji w celu ustalenia, czy działania zostały zakończone.
(34) Kierowanie funduszami powierza się Komisji, przewidując ścisłą współpracę między Państwami Członkowskimi a Komisją w ramach Komitetu ds. Funduszy Rolniczych.
(35) Wielkość finansowania wspólnotowego wymaga systematycznego otrzymywania przez Parlament Europejski i Radę informacji w formie sprawozdań finansowych.
(36) Biorąc pod uwagę, że w ramach stosowania systemów kontroli krajowych i sprawdzania zgodności rozliczeń mogą być przekazywane dane osobowe lub tajemnice handlowe, zarówno Państwa Członkowskie, jak i Komisja powinny zapewnić poufność informacji otrzymywanych w tym zakresie.
(37) W celu zapewnienia właściwego zarządzania finansowego budżetem wspólnotowym, w poszanowaniu zasad równości, zarówno na poziomie Państw Członkowskich, jak i samych rolników, powinny zostać precyzyjnie określone reguły zastosowania euro.
(38) Należy uchylić rozporządzenie Rady nr 25 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [7], rozporządzenie Rady (WE) nr 723/97 z 22 kwietnia 1997 r. w sprawie wykonania programów działania Państw Członkowskich dotyczących kontroli wydatków Sekcji Gwarancji EFOGR [8], jak również rozporządzenie (WE) nr 1258/1999. Należy również uchylić niektóre artykuły rozporządzenia Rady (EWG) nr 595/91 z 4 marca 1991 r. dotyczące nieprawidłowości i odzyskiwania kwot niesłusznie wypłaconych w związku z finansowaniem wspólnej polityki rolnej oraz organizacji systemu informacyjnego w tej dziedzinie [9], biorąc pod uwagę, że niniejsze rozporządzenie przewiduje odpowiadające im przepisy.
(39) Należy podjąć środki niezbędne do wprowadzenia w życie niniejszego rozporządzenia zgodnie z decyzją Rady 1999/468/EC z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [10] oraz rozróżnić wśród nich środki, do których ma zastosowanie procedura komitetów zarządzających oraz komitetów doradczych, przy czym procedura komitetów doradczych jest, w określonych przypadkach i w trosce o wyższą skuteczność, najbardziej właściwa.
(40) Zastąpienie przepisów uchylonych rozporządzeń przepisami niniejszego rozporządzenia może powodować pewne praktyczne i specyficzne problemy, w szczególności problemy związane z przejściem do nowych warunków, których nie obejmuje niniejsze rozporządzenie.
W celu przeciwstawienia się tej ewentualności, należy umożliwić Komisji podejmowanie niezbędnych i należycie uzasadnionych środków.
Środki te powinny móc stanowić odstępstwo od przepisów niniejszego rozporządzenia, jednakże wyłącznie w razie konieczności i w ograniczonym okresie.
(41) Ze względu na to, że okres planowania programów rozwoju obszarów wiejskich finansowanych na podstawie niniejszego rozporządzenia rozpoczyna się w dniu 1 stycznia 2007 r., niniejsze rozporządzenie powinno mieć zastosowanie, poczynając od wspomnianej daty.
Jednakże ważne jest, aby niektóre z przepisów miały zastosowanie od daty wcześniejszej.
(42) Uwzględniając opinię Trybunału Obrachunkowego [11],
(43) Uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [12],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
TYTUŁ I
Przepisy ogólne
Artykuł 1
Przedmiot i zakres zastosowania
Niniejsze rozporządzenie określa szczegółowe warunki i zasady mające zastosowanie do finansowania wydatków ponoszonych w ramach wspólnej polityki rolnej, w tym wydatków na rozwój obszarów wiejskich.
Artykuł 2
Fundusze finansowania wydatków rolnych
1.
W celu realizacji określonych Traktatem założeń wspólnej polityki rolnej oraz zapewnienia finansowania poszczególnych środków tej polityki, w tym środków na rzecz rozwoju obszarów wiejskich, ustanawia się:
a) Europejski Fundusz Rolniczy Gwarancji, zwany dalej "EFRG";
b) Europejski Fundusz Rolniczy Rozwoju Obszarów Wiejskich, zwany dalej "EFRROW".
2.
EFRG i EFRROW stanowią część budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich.
Artykuł 3
Wydatki EFRG
1.
EFGR finansuje, na zasadzie podziału zarządzania między Państwa Członkowskie i Wspólnotę, następujące wydatki dokonywane zgodnie z prawem wspólnotowym:
a) refundacje w przypadku wywozu produktów rolnych do państw trzecich;
b) interwencje w zakresie regulacji rynków rolnych;
c) płatności bezpośrednie dla rolników przewidziane w ramach wspólnej polityki rolnej;
d) wkład finansowy Wspólnoty w działania informacyjno-promocyjne na rzecz produktów rolnych na rynku wewnętrznym Wspólnoty i w państwach trzecich, których realizacja odbywa się za pośrednictwem Państw Członkowskich na podstawie innych programów niż te, o których mowa w art. 4, wyznaczonych przez Komisję.
2.
EFRG finansuje w sposób scentralizowany następujące wydatki dokonywane zgodnie z prawem wspólnotowym:
a) wkład finansowy Wspólnoty w poszczególne działania weterynaryjne, w działania kontrolne w dziedzinie weterynarii, w dziedzinie środków spożywczych i pasz zwierzęcych, w programach zwalczania i kontroli chorób zwierzęcych (środki weterynaryjne), jak również w działaniach z zakresu ochrony fitosanitarnej;
b) promocję produktów rolnych, realizowaną bezpośrednio przez Komisję lub za pośrednictwem organizacji międzynarodowych;
c) środki przyjęte zgodnie z ustawodawstwem wspólnotowym dla zapewnienia zachowania, opisu, gromadzenia i wykorzystywania zasobów genetycznych w rolnictwie;
d) wprowadzanie i utrzymywanie systemów informacyjnych rachunkowości rolniczej;
e) system badań rolnych, w tym również badań w zakresie struktury gospodarstw rolnych;
f) wydatki związane z rynkami rybołówstwa.
Artykuł 4
Wydatki EFRROW
Na zasadzie podziału zarządzania między Państwa Członkowskie i Wspólnotę, EFRROW ponosi ciężar wkładu finansowego Wspólnoty w programy rozwoju obszarów wiejskich wdrażanych zgodnie z ustawodawstwem wspólnotowym dotyczącym wsparcia rozwoju obszarów wiejskich udzielanego za pomocą EFRROW.
Artykuł 5
Finansowanie innych programów, w tym pomocy technicznej
EFRG i EFRROW, w zakresie, w jakim ich to dotyczy, mogą finansować, w sposób scentralizowany, z inicjatywy Komisji lub na jej rzecz, działania: przygotowawcze, monitorowania, wspierania administracyjnego i technicznego, oceny, audytu i kontroli niezbędne do wprowadzenia w życie wspólnej polityki rolnej, w tym rozwoju obszarów wiejskich.
Działania te obejmują przede wszystkim:
a) konieczne działania z zakresu analizy, zarządzania, monitorowania, wymiany informacji oraz wprowadzenia w życie wspólnej polityki rolnej, jak również te odnoszące się do wdrażania systemów kontroli oraz pomocy technicznej i administracyjnej;
b) działania konieczne do utrzymania i rozwoju sposobów i środków technicznych przekazu informacji, wzajemnej komunikacji, monitorowania i kontroli zarządzania finansowego funduszami wykorzystywanymi do finansowania wspólnej polityki rolnej;
c) działania informacyjne na temat wspólnej polityki rolnej, podejmowane z inicjatywy Komisji;
d) badanie wspólnej polityki rolnej i ocena działań finansowanych przez EFRG i EFRROW, w tym doskonalenie metod oceny i wymiana informacji na temat stosowanych w tej dziedzinie praktyk;
e) w stosownych przypadkach — agencje wykonawcze ustanowione zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 58/2003 z 19 grudnia 2002 r. ustanawiającym statut agencji wykonawczych, którym zostaną powierzone niektóre zadania w zakresie zarządzania programami wspólnotowymi [13], działające w ramach wspólnej polityki rolnej;
f) działania dotyczące rozpowszechniania, zwiększania świadomości, promowania współpracy oraz wymiany doświadczeń na poziomie Wspólnoty, przeprowadzane w ramach rozwoju obszarów wiejskich, w tym zaangażowanie zainteresowanych podmiotów we współpracę.
Artykuł 6
Akredytacja i cofnięcie akredytacji agencjom płatniczym i jednostkom koordynującym
1.
Agencjami płatniczymi są służby lub organy Państw Członkowskich, które w zakresie dokonywanych przez siebie płatności oraz przekazywania i przechowywania informacji oferują wystarczająco wysokie gwarancje, aby:
a) kwalifikowalność wniosków oraz, w przypadku rozwoju obszarów wiejskich, procedura przyznawania pomocy, jak również zgodność wniosków z zasadami wspólnotowymi, podlegały kontroli przed poleceniem wypłaty środków;
b) dokonane płatności podlegały księgowaniu w sposób dokładny i wyczerpujący;
c) podejmowane były kontrole przewidziane w ustawodawstwie wspólnotowym;
d) wymagane dokumenty były przedkładane w wyznaczonych terminach w formie przewidzianej przez zasady wspólnotowe;
e) dokumenty były dostępne i przechowywane w sposób zapewniający ich kompletność, ważność i czytelność pomimo upływu czasu, również w przypadku dokumentów elektronicznych w rozumieniu zasad wspólnotowych.
Z wyjątkiem wypłat pomocy wspólnotowej, wykonywanie tych zadań może być delegowane.
2.
Państwa Członkowskie akredytują jako agencje płatnicze te służby lub organy, które spełniają warunki przewidziane w ust. 1.
Każde z Państw Członkowskich ogranicza, uwzględniając swoje przepisy konstytucyjne i strukturę instytucjonalną, liczbę akredytowanych agencji płatniczych do niezbędnego minimum, tak aby wydatki, o których mowa w art. 3 ust. 1 i w art. 4, były dokonywane we właściwych warunkach administracyjnych i księgowych.
3.
W przypadku akredytowania więcej niż jednej agencji płatniczej Państwo Członkowskie przekazuje Komisji szczegółowe informacje na temat służby lub organu, której powierza wykonanie następujących zadań:
a) zbieranie informacji przeznaczonych do dyspozycji Komisji i przekazywanie ich Komisji;
b) promowanie harmonijnego stosowania zasad wspólnotowych.
Służba ta lub organ, zwana dalej "jednostką koordynującą", podlega specjalnej akredytacji ze strony Państw Członkowskich w zakresie przetwarzania informacji finansowych, o których mowa w lit. a).
4.
W przypadku gdy jeden lub kilka warunków przewidzianych w ust. 1 nie jest spełniony lub nie jest już spełniany przez akredytowaną agencję płatniczą, Państwo Członkowskie cofa akredytację, chyba że agencja płatnicza wykona, w terminie wyznaczonym w zależności od wagi problemu, konieczne działania dostosowujące.
Artykuł 7
Jednostki certyfikujące
Jednostką certyfikującą jest podmiot prawa publicznego lub prawa prywatnego wyznaczony przez Państwo Członkowskie, odpowiedzialny za zatwierdzanie rachunków akredytowanych agencji płatniczych w zakresie ich prawdziwości, kompletności i dokładności, biorąc pod uwagę wprowadzony system zarządzania i kontroli.
Artykuł 8
Przekazywanie informacji i dostęp do dokumentów
1.
Poza przepisami przewidzianymi w rozporządzeniach sektorowych Państwa Członkowskie przekazują Komisji następujące informacje, oświadczenia i dokumenty:
a) w przypadku akredytowanych agencji płatniczych i akredytowanych jednostek koordynujących:
i) dokument ich akredytacji;
ii) ich funkcję (akredytowana agencja płatnicza lub akredytowana jednostka koordynująca);
iii) w stosownym przypadku — cofnięcie ich akredytacji.
b) w przypadku jednostek certyfikujących:
i) ich nazwy;
ii) ich dane identyfikacyjne.
c) w przypadku działań związanych z operacjami finansowanymi przez EFRG i EFRROW:
i) deklaracje wydatków, które mają także charakter wniosku o przyznanie płatności, poświadczone przez akredytowaną agencję płatniczą lub akredytowaną jednostkę koordynującą, wraz z wymaganymi informacjami;
ii) przewidywane zapotrzebowanie na środki finansowe w odniesieniu do EFRG, a w odniesieniu do EFRROW aktualizację przewidywanych deklaracji wydatków, które będą przedstawione w trakcie roku oraz przewidywane deklaracje wydatków na następny rok budżetowy;
iii) sprawozdania roczne akredytowanych agencji płatniczych, uzupełnione o poświadczenie wiarygodności rachunków podpisane przez kierującego agencją płatniczą, wraz z informacjami niezbędnymi do ich rozliczenia, jak również sprawozdanie certyfikacyjne sporządzone przez jednostkę certyfikującą, o której mowa w art. 7.
Sprawozdania roczne akredytowanych agencji płatniczych dotyczące wydatków dokonanych ze środków EFRROW przekazuje się w ramach każdego z programów.
2.
Akredytowane agencje płatnicze przechowują dokumenty potwierdzające dokonane płatności oraz dokumenty związane z przeprowadzeniem kontroli administracyjnych i kontroli fizycznych wymaganych ustawodawstwem wspólnotowym oraz udostępniają Komisji powyższe dokumenty i informacje.
W przypadku gdy dokumenty te są przechowywane przez organ działający w imieniu agencji płatniczej, odpowiedzialny za zatwierdzanie wydatków, organ ten przekazuje akredytowanej agencji płatniczej sprawozdania dotyczące liczby przeprowadzonych weryfikacji, ich przedmiotu oraz działań podjętych na podstawie ich wyników.
Artykuł 9
Ochrona interesów finansowych Wspólnoty i zabezpieczenia związane z zarządzaniem funduszami wspólnotowymi
1.
Państwa Członkowskie:
a) przyjmują, w ramach wspólnej polityki rolnej, wszystkie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, jak również podejmują wszelkie inne środki konieczne do zapewnienia skutecznej ochrony interesów finansowych Wspólnoty, w szczególności w celu:
i) upewnienia się co do prawdziwości i prawidłowości operacji finansowanych przez EFRG i EFRROW;
ii) zapobiegania nieprawidłowościom i ich ściganiu;
iii) odzyskiwania kwot utraconych na skutek nieprawidłowości lub zaniedbań;
b) ustanawiają skuteczny system zarządzania i kontroli, obejmujący zatwierdzanie sprawozdań oraz poświadczenie wiarygodności rachunków poparte podpisem kierującego akredytowaną agencją płatniczą.
2.
Komisja czuwa, aby Państwa Członkowskie sprawdzały legalność i prawidłowość wydatków, o których mowa w art. 3 ust. 1 i art. 4, jak również przestrzegały zasad właściwego zarządzania finansowego, i z tego tytułu przeprowadza następujące działania i kontrole:
a) upewnia się co do istnienia i właściwego funkcjonowania w Państwach Członkowskich systemów zarządzania i kontroli;
b) redukuje lub zawiesza całość lub część płatności pośrednich i stosuje wymagane korekty finansowe, w szczególności w przypadku niewydolności systemów zarządzania i kontroli;
c) zapewnia zwrot finansowania wstępnego i dokonuje w razie konieczności automatycznego zwolnienia zobowiązań budżetowych.
3.
Państwa Członkowskie informują Komisję o przepisach przyjętych i środkach podjętych na podstawie ust. 1 oraz, w zakresie programów rozwoju obszarów wiejskich, o środkach podjętych w celu zarządzania i kontroli zgodnie z ustawodawstwem wspólnotowym dotyczącym wsparcia rozwoju obszarów wiejskich udzielanego za pomocą EFRROW w celu ochrony interesów finansowych Wspólnoty.
Artykuł 10
Dopuszczalność płatności dokonywanych przez agencje płatnicze
Wydatki, o których mowa w art. 3 ust. 1 i w art. 4, mogą podlegać finansowaniu wspólnotowemu wyłącznie wtedy, gdy zostały dokonane przez akredytowane agencje płatnicze, wskazane przez Państwa Członkowskie.
Artykuł 11
Płatność w pełnej wysokości na rzecz beneficjentów
O ile przepisy przewidziane przez ustawodawstwo wspólnotowe nie stanowią inaczej, płatności związanych z finansowaniem przewidzianym na mocy niniejszego rozporządzenia lub z kwotami odnoszącymi się do publicznego udziału finansowego w programach rozwoju obszarów wiejskich dokonuje się w pełnej wysokości na rzecz beneficjentów.
TYTUŁ II
EFRG
ROZDZIAŁ 1
Finansowanie wspólnotowe
Artykuł 12
Pułap budżetowy
1.
Roczny pułap wydatków EFRG składa się z kwot maksymalnych, ustalonych dla tego funduszu przez wieloletnie ramy finansowe przewidziane w porozumieniu międzyinstytucjonalnym, pomniejszonych o kwoty, o których mowa w ust. 2.
2. Komisja ustala kwoty, które zgodnie z art. 10 ust. 2, art.143d i 143e rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 zostają przekazane do dyspozycji EFRROW.
3.
Komisja ustala, na podstawie danych, o których mowa w ust. 1 i 2, saldo netto dostępne na wydatki EFRG.
Artykuł 13
Koszty administracyjne i koszty zatrudnienia
EFRG nie pokrywa wydatków związanych z kosztami administracyjnymi i kosztami zatrudnienia, poniesionych przez Państwa Członkowskie i przez beneficjentów ubiegających się o środki z EFRG.
Artykuł 14
Płatności miesięczne
1.
Środki niezbędne do finansowania wydatków, o których mowa w art. 3 ust. 1, zostają przekazane przez Komisję do dyspozycji Państw Członkowskich w formie miesięcznych zwrotów, zwanych dalej "płatnościami miesięcznymi", na podstawie wydatków dokonanych przez akredytowane agencje płatnicze wdanym okresie referencyjnym.
2.
Do momentu przekazania przez Komisję płatności miesięcznych, Państwa Członkowskie gromadzą środki niezbędne do dokonania wydatków w zależności od potrzeb ich akredytowanych agencji płatniczych.
Artykuł 15
Warunki wypłacania płatności miesięcznych
1.
Komisja realizuje płatności miesięczne, bez uszczerbku dla decyzji, o których mowa w art. 30 i 31, z tytułu wydatków dokonywanych przez akredytowane agencje płatnicze Państw Członkowskich w miesiącu referencyjnym.
2. Komisja decyduje, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 41 ust. 3, o dokonywanych przez nią płatnościach miesięcznych, na podstawie deklaracji wydatków Państw Członkowskich oraz dostarczonych zgodnie z art. 8 ust. 1 informacji, uwzględniając zastosowane redukcje i zawieszenia zgodnie z art. 17.
3.
Przekazanie płatności miesięcznych na rzecz Państwa Członkowskiego odbywa się najpóźniej trzeciego dnia roboczego drugiego miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano wydatków.
4.
Wydatki Państw Członkowskich dokonane w okresie od dnia 1 do dnia 15 października są przypisane do miesiąca października.
Wydatki dokonane w okresie od dnia 16 do dnia 31 października są przypisane do miesiąca listopada.
5.
Komisja może zadecydować o płatnościach dodatkowych lub potrąceniach.
W takim przypadku Komitet ds. Funduszy Rolniczych jest o tym informowany podczas następnego posiedzenia.
Artykuł 16
Przestrzeganie terminów płatności
W przypadku gdy ustawodawstwo wspólnotowe przewiduje terminy płatności, przekroczenie tych terminów przez agencje płatnicze skutkuje tym, że płatności nie kwalifikują się do finansowania wspólnotowego, z wyjątkiem przypadków, warunków i ograniczeń określonych zgodnie z zasadą proporcjonalności.
Artykuł 17
Redukcja i zawieszenie płatności miesięcznych
1.
Jeżeli zadeklarowane wydatki lub informacje, o których mowa w art. 15 ust. 2, nie pozwalają Komisji ustalić, czy środki z funduszy są użyte zgodnie z obowiązującymi zasadami wspólnotowymi, Komisja żąda od danego Państwa Członkowskiego dostarczenia dodatkowych informacji w terminie, który ustala w zależności od wagi problemu, a który zasadniczo nie może być krótszy niż trzydzieści dni.
Przy braku odpowiedzi ze strony Państwa Członkowskiego na żądanie Komisji, o którym mowa w akapicie pierwszym, lub w przypadku odpowiedzi uznanej za niewystarczającą lub pozwalającą wnioskować, że zostały naruszone obowiązujące zasady wspólnotowe lub że doszło do nadużycia środków wspólnotowych, Komisja może czasowo zredukować lub zawiesić płatności miesięczne na rzecz Państwa Członkowskiego.
Komisja informuje Państwo Członkowskie o dokonaniu zawieszenia lub zredukowania płatności miesięcznych.
2. Jeżeli deklaracje lub informacje opisane w art. 15 ust. 2 pozwalają Komisji stwierdzić, że doszło do przekroczenia pułapu finansowego ustalonego ustawodawstwem wspólnotowym lub do wyraźnego naruszenia obowiązujących zasad wspólnotowych, Komisja może zastosować redukcje lub zawieszenia, o których mowa w ust. 1 akapit drugi, po umożliwieniu Państwu Członkowskiemu przedstawienia swoich uwag.
3.
Redukcje i zawieszenia stosuje się z poszanowaniem zasady proporcjonalności, w ramach decyzji dotyczącej płatności miesięcznych, o której mowa w art. 15 ust. 2, bez uszczerbku dla decyzji, o których mowa w art. 30 i 31.
ROZDZIAŁ 2
Dyscyplina budżetowa
Artykuł 18
Przestrzeganie pułapu finansowego
1.
Na żadnym z etapów procedury budżetowej i wykonywania budżetu środki przeznaczone na wydatki z EFRG nie mogą przekroczyć salda netto, o którym mowa w art. 12 ust. 3.
Wszelkie akty prawne wnioskowane przez Komisję lub przyjęte przez Radę lub Komisję, mające wpływ na budżet EFRG, przestrzegają salda netto opisanego w art. 12 ust. 3.
2.
Jeżeli dla danego Państwa Członkowskiego ustawodawstwo wspólnotowe przewiduje pułap finansowy wydatków rolnych w euro, odnoszące się do niego wydatki zostają Państwu Członkowskiemu zwrócone w ramach tego pułapu ustalonego w euro, w razie konieczności dostosowane do konsekwencji ewentualnego zastosowania art. 11 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003.
3. Przyjmuje się, że krajowe pułapy płatności bezpośrednich ustalone przez ustawodawstwo wspólnotowe, w tym pułapy ustanowione w art. 41 ust. 1 i art. 71d rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, skorygowane o stawki procentowe oraz wyrównania przewidziane w art. 10 ust. 1 i art. 11 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia, są pułapami finansowymi w EUR.
4. Jeżeli do dnia 30 czerwca danego roku Rada nie ustaliła wyrównań, o których mowa w art. 11 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, Komisja ustali te wyrównania zgodnie z procedurą określoną w art. 41 ust. 3 niniejszego rozporządzenia i niezwłocznie poinformuje o nich Radę.
5.
Najpóźniej w dniu 1 grudnia, na wniosek Komisji oparty na nowych informacjach znajdujących się w jej posiadaniu, Rada może dostosować wysokość wyrównań dopłat bezpośrednich ustalonych zgodnie z art. 11 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003.
Artykuł 19
Procedura dyscypliny budżetowej
1.
Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, w tym samym czasie co wstępny projekt budżetu na rok budżetowy N, swoje prognozy na lata budżetowe N — 1, N i N + 1.
Przedstawia ona jednocześnie analizę różnic stwierdzonych między prognozami początkowymi a rzeczywistymi wydatkami w latach N — 2 i N — 3.
2. Jeżeli podczas ustanawiania wstępnego projektu budżetu na rok budżetowy N okaże się, że istnieje ryzyko przekroczenia salda netto, o którym mowa w art. 12 ust. 3 na rok budżetowy N, uwzględniając margines przewidziany w art. 11 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, Komisja proponuje Radzie podjęcie niezbędnych środków, w szczególności środków wymaganych na mocy art. 11 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003.
3.
W każdej chwili gdy Komisja uzna, że istnieje ryzyko przekroczenia salda netto, o którym mowa w art. 12 ust. 3 oraz że w ramach swoich kompetencji zarządczych nie jest w stanie podjąć wystarczających środków w celu poprawienia sytuacji, wnioskuje ona do Rady o podjęcie innych środków gwarantujących nienaruszalność wyżej wymienionego salda.
Rada stanowi o tych środkach zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 37 Traktatu, w terminie dwóch miesięcy od otrzymania wniosku Komisji.
Parlament Europejski wydaje opinię na ten temat w takim terminie, aby Rada mogła się z nią zaznajomić i stanowić w wyznaczonym czasie.
4.
Jeżeli na koniec roku budżetowego N wnioski Państw Członkowskich o zwrot przekroczą lub prawdopodobnie przekroczą saldo netto ustalone zgodnie z art. 12 ust. 3, Komisja:
a) bierze wyżej wymienione wnioski pod uwagę proporcjonalnie do wniosków przedstawionych przez Państwa Członkowskie oraz ustala wstępnie w granicach dostępnego budżetu kwotę płatności na dany miesiąc;
b) określa, dla wszystkich Państw Członkowskich, najpóźniej w dniu 28 lutego następnego roku, ich sytuację w odniesieniu do finansowania wspólnotowego w poprzednim roku budżetowym;
c) określa, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 41 ust. 3, łączną kwotę finansowania wspólnotowego dla poszczególnych Państw Członkowskich, na podstawie jednolitej stawki finansowania wspólnotowego, w ramach wydatków budżetowych na płatności miesięczne;
d) dokonuje ewentualnego wyrównania kwot należnych Państwom Członkowskim najpóźniej podczas przekazywania płatności miesięcznych za miesiąc marzec roku budżetowego N + 1.
Artykuł 20
System wczesnego ostrzegania
Aby nie dopuścić do przekroczenia pułapu budżetowego, Komisja wdraża system wczesnego ostrzegania i monitorowania miesięcznego wydatków EFRG.
W tym celu, przed początkiem każdego roku budżetowego, Komisja definiuje profile wydatków miesięcznych, opierając się, jeżeli to konieczne, na średniej miesięcznych wydatków z trzech poprzednich lat.
Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie comiesięczne sprawozdanie, analizujące zmiany w dokonanych wydatkach w stosunku do profili oraz oceniające prognozowane wykonanie budżetu w bieżącym roku.
Artykuł 21
Referencyjny kurs wymiany walut
1.
Przy przyjmowaniu wstępnego projektu budżetu lub poprawki do wstępnego projektu budżetu dotyczącego wydatków rolnych w celu ustalenia założeń budżetowych EFRG, Komisja stosuje średni kurs wymiany euro do dolara amerykańskiego zanotowany na rynku w ostatnim kwartale zakończonym co najmniej dwadzieścia dni przed przyjęciem przez Komisję dokumentu budżetowego.0
2.
Przy przyjmowaniu wstępnego projektu budżetu korygującego i dodatkowego czy też poprawek do wymienionego budżetu oraz w przypadku gdy dokumenty te dotyczą środków związanych z działaniami, o których mowa w art. 3 ust. 1 lit. a) i b), Komisja stosuje:
a) z jednej strony, rzeczywisty średni kurs wymiany euro do dolara amerykańskiego zanotowany na rynku od dnia 1 sierpnia poprzedniego roku do końca ostatniego kwartału zakończonego co najmniej dwadzieścia dni przed przyjęciem przez Komisję dokumentu budżetowego, a najpóźniej w dniu 31 lipca bieżącego roku;
b) z drugiej strony, jako prognozę na pozostałą część roku budżetowego, wyżej wymieniony rzeczywisty średni kurs wymiany walut zanotowany na rynku w czasie ostatniego kwartału zakończonego co najmniej dwadzieścia dni przed przyjęciem przez Komisję dokumentu budżetowego.
TYTUŁ III
EFRROW
ROZDZIAŁ 1
Sposoby finansowania
Artykuł 22
Udział finansowy EFRROW
Udział finansowy EFRROW w wydatkach związanych z programami rozwoju obszarów wiejskich jest ustalany dla każdego programu według pułapów ustanowionych ustawodawstwem wspólnotowym dotyczącym wsparcia rozwoju obszarów wiejskich udzielanego za pomocą EFRROW, powiększonych o kwoty ustalane przez Komisję zgodnie z art. 12 ust. 2 niniejszego rozporządzenia.
Wydatki finansowane na mocy niniejszego rozporządzenia nie mogą być przedmiotem żadnego innego finansowania z budżetu Wspólnoty.
Artykuł 23
Zobowiązania budżetowe
Zobowiązania budżetowe Wspólnoty związane z programami rozwoju obszarów wiejskich (zwane dalej "zobowiązaniami budżetowymi") są realizowane w ratach rocznych, w okresie między dniem 1 stycznia 2007 r. a dniem 31 grudnia 2013 r.
Decyzja Komisji przyjmująca każdy program rozwoju obszarów wiejskich przedstawiony przez Państwo Członkowskie ma charakter decyzji w sprawie finansowania w rozumieniu art. 75 ust. 2 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1605/2002 i stanowi w rozumieniu tego rozporządzenia, po jej przekazaniu zainteresowanemu Państwu Członkowskiemu, zobowiązanie prawne.
Dla każdego programu zobowiązanie budżetowe odnoszące się do pierwszej raty następuje po przyjęciu tego programu przez Komisję.
Zobowiązania budżetowe odnoszące się do kolejnych rat są realizowane przez Komisję na podstawie decyzji wymienionej w akapicie drugim, przed dniem 1 maja każdego roku.
Rozdział 2
Zarządzanie finansami
Artykuł 24
Przepisy wspólne dotyczące płatności
1.
Komisja dokonuje wypłaty wkładu EFRROW zgodnie ze zobowiązaniami budżetowymi.
2.
Komisja oddaje Państwom Członkowskim do dyspozycji środki niezbędne dla pokrycia wydatków wymienionych w art. 4 w postaci finansowania wstępnego, płatności pośrednich oraz płatności salda.
Środki te są wypłacane na warunkach określonych w art. 25, 26, 27 i 28.
3.
Płatności są przydzielane do najwcześniejszego otwartego zobowiązania budżetowego.
4.
Łączna kwota finansowania wstępnego i płatności pośrednich wynosi maksymalnie 95 % udziału EFRROW w każdym programie rozwoju obszarów wiejskich.
Artykuł 25
Wypłata finansowania wstępnego
1.
Komisja, po przyjęciu programu rozwoju obszarów wiejskich, dokonuje przekazania Państwu Członkowskiemu pojedynczej wstępnej płatności dla danego programu.
Wymienione finansowanie wstępne stanowi 7 % wkładu EFRROW w dany program.
Może ono być rozdzielone na dwa lata budżetowe, w zależności od środków dostępnych w budżecie.
2.
W przypadku gdy w terminie 24 miesięcy od przekazania pierwszej raty finansowania wstępnego nie wpłynie żadna deklaracja wydatków w ramach programu rozwoju obszarów wiejskich, dokonywany jest zwrot do Komisji całości kwoty wypłaconej tytułem finansowania wstępnego.
3.
Odsetki od kwoty finansowania wstępnego są przekazywane na rzecz danego programu rozwoju obszarów wiejskich i odejmowane od kwoty wydatków publicznych wymienionej w deklaracji końcowej wydatków.
4.
Kwota przekazana tytułem finansowania wstępnego jest rozliczana w momencie zamykania programu rozwoju obszarów wiejskich.
Artykuł 26
Wypłata płatności pośrednich
1.
Płatności pośrednie są dokonywane w ramach każdego programu rozwoju obszarów wiejskich.
Ich wyliczenie następuje przez zastosowanie współczynnika współfinansowania do każdego priorytetu w ramach wydatków publicznych zatwierdzonych dla danego priorytetu.
2.
Komisja dokonuje płatności pośrednich, z zastrzeżeniem dostępności środków w budżecie, w celu zwrotu wydatków poniesionych przez akredytowane agencje płatnicze na realizację działań.
3.
Komisja dokonuje każdej płatności pośredniej pod warunkiem spełnienia następujących obowiązków:
a) przekazania Komisji deklaracji wydatków, podpisanej przez akredytowaną agencję płatniczą, zgodnie z art. 8 ust. 1 lit. c);
b) przestrzegania całkowitej kwoty wkładu EFRROW przyznanej dla każdego z priorytetów dla całego okresu objętego danym programem;
c) przekazania Komisji ostatniego rocznego sprawozdania dotyczącego wykonania danego programu rozwoju obszarów wiejskich.
4.
Komisja powiadamia niezwłocznie akredytowaną agencję płatniczą oraz jednostkę koordynującą, jeżeli taka została wyznaczona, o braku spełnienia jednego z warunków przewidzianych w ust. 3 oraz o wynikającej z tego niedopuszczalności deklaracji wydatków.
5.
Komisja dokonuje płatności pośredniej w terminie nieprzekraczającym 45 dni od daty rejestracji deklaracji wydatków spełniającej warunki określone w ust. 3, bez uszczerbku dla decyzji, o których mowa w art. 30 i 31.
6.
Akredytowane agencje płatnicze sporządzają i przekazują Komisji, za pośrednictwem jednostki koordynującej lub, w przypadku gdy nie została ona wyznaczona, bezpośrednio, deklaracje wydatków pośrednich odnoszących się do programów rozwoju obszarów wiejskich, w terminach określonych przez Komisję.
Deklaracje te odnoszą się do wydatków dokonanych przez agencję płatniczą w każdym okresie, którego dotyczą.
Deklaracje wydatków pośrednich dotyczące wydatków dokonanych po dniu 16 października są księgowane w budżecie na rok następny.
Artykuł 27
Zawieszanie i redukcja płatności pośrednich
1.
Płatności pośrednie są dokonywane na warunkach określonych w art. 81 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1605/2002, na podstawie deklaracji wydatków oraz informacji finansowych dostarczonych przez Państwa Członkowskie.
2.
Jeżeli przekazane przez Państwo Członkowskie deklaracje wydatków lub informacje nie pozwalają stwierdzić, że deklaracja wydatków jest zgodna z obowiązującymi zasadami wspólnotowymi, żąda się od tego Państwa Członkowskiego przedstawienia informacji uzupełniających w terminie ustalanym w zależności od wagi problemu, który zasadniczo nie może być krótszy niż trzydzieści dni.
3.
W przypadku braku odpowiedzi Państwa Członkowskiego na żądanie wymienione w ust. 2 lub w przypadku odpowiedzi uznanej za niewyczerpującą lub pozwalającą stwierdzić, że nie przestrzegano rozporządzenia lub nieprawidłowo wykorzystano fundusze wspólnotowe, Komisja może zredukować lub czasowo zawiesić płatności pośrednie na rzecz Państwa Członkowskiego.
Komisja powiadamia o tym fakcie Państwo Członkowskie.
4.
Zawieszenia płatności lub redukcji w odliczeniach płatności pośrednich, o których mowa w art. 26 dokonuje się z poszanowaniem zasady proporcjonalności i bez uszczerbku dla decyzji, o których mowa w art. 30 i 31.
Artykuł 28
Wypłaty salda i zamknięcie programu
1.
Z zastrzeżeniem dostępności środków w budżecie, Komisja dokonuje płatności salda po otrzymaniu ostatniego rocznego sprawozdania dotyczącego wykonania programu rozwoju obszarów wiejskich, na podstawie: współczynnika współfinansowania dla każdego z priorytetów, sprawozdania finansowego z ostatniego roku budżetowego realizowania danego programu rozwoju obszarów wiejskich oraz związanej z nim decyzji w sprawie rozliczeń.
Wymienione sprawozdania są przedstawiane Komisji najpóźniej w dniu 30 czerwca 2016 r. i odnoszą się do wydatków dokonanych przez akredytowaną agencję płatniczą do dnia 31 grudnia 2015 r.
2.
Płatność salda następuje najpóźniej w terminie sześciu miesięcy od otrzymania informacji oraz dokumentów wymienionych w ust. 1.
Pozostające po dokonaniu płatności salda przyznane kwoty są zwalniane przez Komisję najpóźniej w terminie sześciu miesięcy, bez uszczerbku dla przepisów art. 29 ust. 6.
3.
Nieprzekazanie Komisji najpóźniej w dniu 30 czerwca 2016 r. ostatniego rocznego sprawozdania z wykonania budżetu wraz dokumentami niezbędnymi dla dokonania rozliczenia rachunków z ostatniego roku realizacji programu pociąga za sobą automatyczne zwolnienie salda zgodnie z art. 29.
Artykuł 29
Automatyczne zwolnienie zobowiązania
1.
Komisja automatycznie zwalnia część zobowiązania budżetowego dotyczącego programu rozwoju obszarów wiejskich niewykorzystaną dla płatności finansowania wstępnego lub płatności pośrednich, lub dla której najpóźniej w dniu 31 grudnia drugiego roku następującego po roku, w którym podjęto zobowiązanie budżetowe, do Komisji nie wpłynęła żadna deklaracja wydatków spełniająca warunki określone w art. 26 ust. 3.
2.
Część zobowiązań budżetowych, nadal otwartych w dniu 31 grudnia 2015 r., które nie stały się przedmiotem deklaracji wydatków najpóźniej w dniu 30 czerwca 2016 r., jest przedmiotem automatycznego zwolnienia.
3.
Jeżeli zezwolenie na pomoc lub program pomocowy wymaga wydania przez Komisję decyzji późniejszej w stosunku do decyzji zatwierdzającej program rozwoju obszarów wiejskich, termin automatycznego zwolnienia biegnie od dnia wydania późniejszej decyzji.
Kwoty, których dotyczy to odstępstwo, są ustalane na podstawie harmonogramu przedstawionego przez Państwo Członkowskie.
4.
W przypadku postępowania sądowego lub odwoławczego postępowania administracyjnego mającego skutek zawieszający, bieg terminu, o którym mowa w ust. 1 lub 2, z upływem którego następuje automatyczne zwolnienie zostaje zawieszony dla kwoty odpowiadającej danym operacjom na czas trwania wymienionego postępowania sądowego lub odwoławczego postępowania administracyjnego, pod warunkiem że Komisja otrzyma od Państwa Członkowskiego najpóźniej w dniu 31 grudnia roku N + 2 zawierającą uzasadnienie informację na ten temat.
5.
Obliczając kwoty automatycznie zwolnione, nie bierze się pod uwagę:
a) części zobowiązań budżetowych, które są przedmiotem deklaracji wydatków, ale których zwrot jest przedmiotem redukcji lub zawieszenia przez Komisję na dzień 31 grudnia roku N + 2;
b) części zobowiązań budżetowych, które nie mogły stać się przedmiotem wypłaty ze strony agencji płatniczej z powodu siły wyższej i której brak ma istotne skutki dla realizacji programu rozwoju obszarów wiejskich.
Władze krajowe powołujące się na siłę wyższą są zobowiązane do udowodnienia jej bezpośrednich konsekwencji dla realizacji całości lub części programu.
6.
Komisja powiadamia w odpowiednim czasie Państwo Członkowskie i zainteresowane władze o istnieniu ryzyka zastosowania automatycznego zwolnienia.
Komisja powiadamia Państwo Członkowskie i zainteresowane władze o kwocie automatycznego zwolnienia wynikającej z posiadanych przez nią informacji.
Państwo Członkowskie dysponuje terminem dwóch miesięcy od daty otrzymania tej informacji na wyrażenie swojej zgody na wymienioną kwotę lub na przedstawienie swych uwag.
Komisja dokonuje automatycznego zwolnienia najpóźniej w terminie dziewięciu miesięcy od upływu ostatecznych terminów przewidzianych w ust. 1 — 4.
7.
W przypadku zastosowania automatycznego zwolnienia, udział EFRROW w danym programie rozwoju obszarów wiejskich zostaje zmniejszony dla danego roku o kwotę automatycznego zwolnienia.
Państwo Członkowskie przedstawia skorygowany plan finansowania w celu podzielenia kwoty zmniejszenia między priorytety programu.
W przypadku jego braku Komisja dokonuje proporcjonalnego zmniejszenia kwot przyznanych dla każdego priorytetu.
8.
Jeżeli niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie po dniu 1 stycznia 2007 r., termin, po którego upłynięciu może nastąpić pierwsze automatyczne zwolnienie, o którym mowa w ust. 1, zostaje przedłużony dla pierwszego zobowiązania o liczbę miesięcy między dniem 1 stycznia 2007 r. a datą przyjęcia przez Komisję danego programu rozwoju obszarów wiejskich.
TYTUŁ IV
Rozliczenie rachunków i nadzór Komisji
ROZDZIAŁ 1
Rozliczenie
Artykuł 30
Rozliczenie rachunków
1. Przed dniem 30 kwietnia roku następującego po danym roku budżetowym, zgodnie z procedurą określoną w art. 41 ust. 3, Komisja podejmuje decyzję w sprawie rozliczenia rachunków akredytowanych agencji płatniczych, na podstawie przekazanych informacji zgodnie z art. 8 ust. 1 lit. c) pkt iii).
2.
Decyzja w sprawie rozliczenia rachunków dotyczy kompletności, dokładności i prawdziwości przedłożonych rocznych sprawozdań finansowych.
Decyzja jest podejmowana bez uszczerbku dla decyzji podjętych później na mocy art. 31.
Artykuł 31
Rozliczenie zgodności
1. Komisja decyduje o kwotach podlegających wyłączeniu z finansowania Wspólnoty, jeżeli stwierdzi, że wydatki określone w art. 3 ust. 1 i art. 4 nie zostały dokonane zgodnie z zasadami wspólnotowymi, według procedury, o której mowa w art. 41 ust. 3.
2.
Komisja dokonuje oszacowania kwot podlegających wyłączeniu z uwzględnieniem w szczególności stwierdzonego stopnia niezgodności.
Komisja uwzględnia naturę i wagę naruszenia oraz stratę finansową poniesioną przez Wspólnotę.
3.
Przed podjęciem każdej decyzji o odmowie finansowania, wyniki kontroli Komisji oraz odpowiedzi zainteresowanego Państwa Członkowskiego są przedmiotem pisemnych zawiadomień, w następstwie których obie strony próbują osiągnąć porozumienie w sprawie środków, które mają zostać podjęte.
W przypadku gdy porozumienie nie zostało osiągnięte, Państwo Członkowskie może zwrócić się o rozpoczęcie procedury mającej na celu pogodzenie stanowisk stron w terminie czterech miesięcy; jej wyniki są przedmiotem sprawozdania przekazywanego Komisji i rozpatrywanego przez nią przed podjęciem ewentualnej decyzji o odmowie finansowania.
4.
Odmowa finansowania nie może dotyczyć:
a) wydatków określonych w art. 3 ust. 1, dokonanych więcej niż dwadzieścia cztery miesiące przed pisemnym zawiadomieniem zainteresowanego Państwa Członkowskiego przez Komisję o wynikach kontroli;
b) wydatków związanych ze środkami wieloletnimi stanowiącymi część wydatków określonych w art. 3 ust. 1, lub programów określonych w art. 4, dla których ostatnie nałożone na beneficjenta zobowiązanie nastąpiło więcej niż dwadzieścia cztery miesiące przed pisemnym zawiadomieniem zainteresowanego Państwa Członkowskiego przez Komisję o wynikach kontroli;
c) wydatków związanych ze środkami przewidzianymi w programach określonych w art. 4, innych niż te, o których mowa w lit. b), dla których ostatnia płatność lub, w zależności od przypadku, płatność salda przez agencję płatniczą nastąpiła więcej niż dwadzieścia cztery miesiące przed pisemnym zawiadomieniem zainteresowanego Państwa Członkowskiego przez Komisję o wynikach kontroli.
5.
Ustępu 4 nie stosuje się do konsekwencji finansowych:
a) nieprawidłowości określonych w art. 32 i 33;
b) związanych z krajowymi programami pomocowymi lub z naruszeniami, w stosunku do których została wszczęta procedura określona w art. 88 Traktatu lub w art. 226 Traktatu.
ROZDZIAŁ 2
Nieprawidłowości
Artykuł 32
Przepisy szczególne dotyczące EFRG
1.
Kwoty odzyskane w wyniku nieprawidłowości lub zaniedbań, wraz z odsetkami, są przekazywane agencjom płatniczym i księgowane przez nie jako dochody przyznane w ramach EFRG w miesiącu ich rzeczywistego wpływu.
2.
W przypadku zwrotu do budżetu wspólnotowego Państwo Członkowskie może zatrzymać 20 % odpowiednich kwot tytułem ryczałtowego zwrotu kosztów windykacji, z wyjątkiem kwot dotyczących nieprawidłowości lub zaniedbań, które można przypisać władzom administracyjnym lub innym organom zainteresowanego Państwa Członkowskiego.
3.
Przy przekazywaniu rocznych sprawozdań finansowych, przewidzianym w art. 8 ust. 1 lit. c) pkt iii) Państwa Członkowskie przesyłają Komisji skrócone zestawienie procedur windykacji wszczętych w wyniku nieprawidłowości, dołączając zestawienie kwot jeszcze nieodzyskanych, w podziale według postępowania administracyjnego lub sądowego oraz według roku odpowiadającego pierwszemu administracyjnemu lub sądowemu ustaleniu nieprawidłowości.
Państwa Członkowskie udostępniają Komisji szczegółowe zestawienie indywidualnych procedur windykacji, jak również kwot indywidualnych jeszcze nieodzyskanych.
4.
Po przeprowadzeniu procedury przewidzianej w art. 31 ust. 3, Komisja może zdecydować o obciążeniu Państwa Członkowskiego kwotami do odzyskania:
a) jeżeli Państwo Członkowskie nie wszczęło wszystkich postępowań administracyjnych lub sądowych przewidzianych ustawodawstwem krajowym i wspólnotowym w celu windykacji w roku następującym po pierwszym ustaleniu administracyjnym lub sądowym;
b) jeżeli pierwsze ustalenie administracyjne lub sądowe nie zostało dokonane lub zostało dokonane z opóźnieniem mogącym udaremnić odzyskanie lub gdy nieprawidłowość nie została ujęta w skróconym zestawieniu, określonym w ust. 3 akapit pierwszy, w roku dokonania pierwszego ustalenia administracyjnego lub sądowego.
5.
Jeżeli odzyskanie nie nastąpiło w terminie czterech lat od daty pierwszego ustalenia administracyjnego lub sądowego lub w terminie ośmiu lat, w przypadku gdy odzyskanie jest przedmiotem postępowania przed sądami krajowymi, konsekwencje finansowe nieodzyskania ponosi w 50 % zainteresowane Państwo Członkowskie oraz w 50 % budżet wspólnotowy.
Zainteresowane Państwo Członkowskie wskazuje osobno w skróconym zestawieniu określonym w ust. 3 akapit pierwszy kwoty, które nie zostały odzyskane w terminach przewidzianych w akapicie pierwszym niniejszego ustępu.
Podział obciążenia finansowego wynikającego z nieodzyskania, zgodnie z akapitem pierwszym, nie narusza obowiązku zainteresowanego Państwa Członkowskiego kontynuowania procedur windykacji, przy zastosowaniu art. 9 ust. 1 niniejszego rozporządzenia.
Kwoty odzyskane w ten sposób są w 50 % przeznaczane na rzecz EFRG, po zastosowaniu potrącenia przewidzianego w ust. 2.
Gdy w ramach procedury windykacji brak nieprawidłowości zostanie stwierdzony aktem administracyjnym lub sądowym o charakterze ostatecznym, obciążenia finansowe ponoszone przez Państwo Członkowskie na mocy akapitu pierwszego deklarowane są wobec EFRG jako wydatek.
Jednakże jeżeli z przyczyn niezależnych od danego Państwa Członkowskiego, odzyskanie nie mogło nastąpić w terminach określonych w akapicie pierwszym i jeżeli kwota, która ma zostać odzyskana, przekracza 1 milion EUR, Komisja może, na wniosek Państwa Członkowskiego, przedłużyć te terminy o nie więcej niż 50 % długości terminów początkowych.
6.
W uzasadnionych przypadkach Państwa Członkowskie mogą zdecydować o niekontynuowaniu windykacji.
Wymieniona decyzja może zostać podjęta jedynie w następujących przypadkach:
a) gdy łączna kwota poniesionych i przewidywanych kosztów windykacji przewyższa kwotę do odzyskania;
b) gdy odzyskanie okazuje się niemożliwe w związku z niewypłacalnością dłużnika lub osób odpowiedzialnych prawnie za nieprawidłowości, stwierdzoną i uznaną zgodnie z prawem krajowym zainteresowanego Państwa Członkowskiego.
Zainteresowane Państwo Członkowskie wskazuje osobno, w skróconym zestawieniu określonym w ust. 3 akapit pierwszy, kwoty, co do których zdecydowało o niekontynuowaniu procedur windykacji, oraz przedstawia uzasadnienie swojej decyzji.
7. Konsekwencje finansowe obciążające Państwo Członkowskie, wynikające z zastosowania ust. 5, są ujmowane przez zainteresowane Państwo Członkowskie w rocznych sprawozdaniach finansowych przekazywanych Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 lit. c) pkt iii). Komisja sprawdza prawidłowość ich zastosowania oraz, w stosownym przypadku, dokonuje niezbędnych zmian przy wydawaniu decyzji przewidzianej w art. 30 ust. 1.
8.
Po przeprowadzeniu procedury przewidzianej w art. 31 ust. 3, Komisja może zdecydować o wyłączeniu z finansowania wspólnotowego kwot obciążających budżet Wspólnoty w następujących przypadkach:
a) na mocy ust. 5 i 6, jeżeli stwierdzi, że nieprawidłowości w windykacji lub jej brak wynikają z nieprawidłowości lub zaniedbań władz administracyjnych, służb lub organów Państwa Członkowskiego;
b) na mocy ust. 6, jeżeli oceni, że uzasadnienie przedstawione przez Państwo Członkowskie nie jest wystarczające, by uzasadnić decyzję o wstrzymaniu procedury windykacji.
Artykuł 33
Przepisy szczególne dotyczące EFRROW
1.
Państwa Członkowskie dokonują wyrównań finansowych, wynikających z nieprawidłowości i zaniedbań stwierdzonych w działaniach lub programach rozwoju obszarów wiejskich, przez całkowite lub częściowe anulowanie danego finansowania wspólnotowego.
Państwa Członkowskie biorą pod uwagę naturę i wagę stwierdzonych nieprawidłowości, jak również rozmiar straty finansowej poniesionej przez EFRROW.
2.
Jeżeli środki wspólnotowe zostały już wypłacone beneficjentowi, są one odzyskiwane przez akredytowaną agencję płatniczą zgodnie z jej własnymi procedurami windykacji, i ponownie wykorzystywane zgodnie z ust. 3 lit. c).
3.
Państwa Członkowskie dokonują wyrównań finansowych oraz ponownie wykorzystują fundusze z zastrzeżeniem następujących warunków:
a) w momencie stwierdzenia nieprawidłowości Państwa Członkowskie rozszerzają prowadzone przez nie dochodzenia na wszystkie działania, które mogły zostać dotknięte tymi nieprawidłowościami;
b) Państwa Członkowskie zawiadamiają Komisję o wyrównaniach;
c) anulowane kwoty finansowania wspólnotowego i kwoty odzyskane, jak również związane z nimi odsetki są ponownie przypisane do danego programu.
Jednakże fundusze wspólnotowe anulowane lub odzyskane mogą być ponownie wykorzystane przez Państwo Członkowskie jedynie dla działań przewidzianych w tym samym programie rozwoju obszarów wiejskich i pod warunkiem że kwoty te nie zostaną ponownie przeznaczone na działania, które były przedmiotem wyrównania finansowego.
4.
W trakcie przewidzianego w art. 8 ust. 1 lit. c) pkt iii) przedkładania rocznych sprawozdań finansowych Państwa Członkowskie przekazują Komisji skrócone zestawienie procedur windykacji wszczętych w wyniku nieprawidłowości, dołączając zestawienie kwot jeszcze nieodzyskanych w podziale według postępowania administracyjnego lub sądowego oraz według roku odpowiadającemu pierwszemu administracyjnemu lub sądowemu ustaleniu nieprawidłowości.
Państwa Członkowskie informują Komisję o sposobie, w jaki zdecydowały lub zamierzają ponownie wykorzystać wycofane fundusze oraz, w razie konieczności, dokonać modyfikacji planu finansowania danego programu rozwoju obszarów wiejskich.
5.
Po przeprowadzeniu procedury określonej w art. 31 ust. 3 Komisja może zdecydować o obciążeniu Państwa Członkowskiego kwotami do odzyskania:
a) jeżeli Państwo Członkowskie nie wszczęło wszystkich postępowań administracyjnych lub sądowych przewidzianych ustawodawstwem krajowym i wspólnotowym dla odzyskiwania funduszy wypłaconych beneficjentom w roku następującym po pierwszym ustaleniu administracyjnym lub sądowym;
b) jeżeli Państwo Członkowskie nie przestrzegało ciążących na nim zobowiązań zgodnie z ust. 2 lit. a) i c).
6.
Jeżeli odzyskanie określone w ust. 2 zostało dokonane po zamknięciu programu rozwoju obszarów wiejskich, Państwo Członkowskie dokonuje zwrotu odzyskanych kwot do budżetu Wspólnoty.
7.
Państwo Członkowskie może zdecydować o wstrzymaniu procedury windykacji po zakończeniu programu rozwoju obszarów wiejskich, na warunkach przewidzianych w art. 32 ust. 6.
8.
Jeżeli odzyskanie nie nastąpiło przed zamknięciem programu rozwoju obszarów wiejskich, konsekwencje finansowe nieodzyskania są ponoszone w 50 % przez zainteresowane Państwo Członkowskie oraz w 50 % przez budżet wspólnotowy i uwzględnione na koniec terminu czterech lat od daty pierwszego ustalenia administracyjnego lub sądowego lub na koniec terminu ośmiu lat, w przypadku gdy odzyskanie jest przedmiotem postępowania przed sądami krajowymi albo w chwili zamknięcia programu, jeżeli powyższe terminy wygasają przed jego zamknięciem.
Jednakże jeżeli z przyczyn niezależnych od danego Państwa Członkowskiego odzyskanie nie mogło nastąpić w terminach określonych w akapicie pierwszym i jeżeli kwota, która ma zostać odzyskana, przekracza 1 milion EUR, Komisja może, na wniosek Państwa Członkowskiego, przedłużyć te terminy o nie więcej niż 50 % długości terminów początkowych.
9.
W przypadkach określonych w ust. 8 kwoty odnoszące się do 50 % udziału ponoszonego przez Państwo Członkowskie dane Państwo przekazuje do budżetu Wspólnoty.
10.
Jeżeli Komisja dokonuje wyrównania finansowego, wyrównanie to nie narusza obowiązku Państwa Członkowskiego windykacji kwot wypłaconych tytułem jego własnego udziału finansowego na mocy art. 14 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE [14].
Artykuł 34
Przeznaczenie dochodów pochodzących od Państw Członkowskich
1.
Za dochody przekazane w rozumieniu art. 18 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1605/2002 uznaje się:
a) kwoty, które zgodnie z art. 31, 32 i 33 niniejszego rozporządzenia powinny zostać przekazane do budżetu Wspólnoty, wraz z odsetkami;
b) kwoty otrzymane lub odzyskane zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 1788/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającym opłatę wyrównawczą w sektorze mleka i przetworów mlecznych [15].
2.
Kwoty określone w ust. 1 lit. a) i b) są przekazywane do budżetu Wspólnoty oraz, w przypadku ich ponownego wykorzystania, wykorzystywane wyłącznie do finansowania odpowiednio wydatków EFRG lub EFRROW.
Artykuł 35
Definicja ustalenia administracyjnego lub sądowego
Do celów niniejszego rozdziału pierwsze ustalenie administracyjne lub sądowe stanowi pierwsza pisemna ocena dokonana przez właściwy organ administracyjny lub sądowy stwierdzająca, na podstawie konkretnych faktów, istnienie nieprawidłowości, bez uszczerbku dla możliwości poddania tego stwierdzenia sprawdzeniu lub późniejszemu wycofaniu w wyniku rozwoju przebiegu postępowania administracyjnego lub sądowego.
ROZDZIAŁ 3
Nadzór Komisji
Artykuł 36
Dostęp do informacji
1.
Państwa Członkowskie udostępniają Komisji wszystkie informacje niezbędne dla właściwego funkcjonowania EFRG i EFRROW oraz podejmują wszelkie właściwe środki w celu ułatwienia kontroli, które Komisja może uznać za konieczne w ramach zarządzania finansowaniem wspólnotowym, łącznie z kontrolami na miejscu.
2.
Państwa Członkowskie przekazują, na żądanie Komisji, przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, które zostały przyjęte w celu zastosowania aktów prawnych Wspólnoty dotyczących wspólnej polityki rolnej, w takim stopniu, w jakim akty te mają konsekwencje finansowe dla EFRG lub EFRROW.
3.
Państwa Członkowskie udostępniają Komisji wszelkie informacje dotyczące stwierdzonych nieprawidłowości, zgodnie z art. 32 i 33, jak również informacje dotyczące działań podjętych w celu odzyskania kwot niesłusznie wypłaconych, w wyniku wymienionych nieprawidłowości.
Artykuł 37
Kontrole na miejscu
1.
Bez uszczerbku dla kontroli przeprowadzanych przez Państwa Członkowskie zgodnie z krajowymi przepisami ustawowymi, wykonawczymi i administracyjnymi, a także bez uszczerbku dla postanowień art. 248 Traktatu lub wszelkich kontroli przeprowadzanej na podstawie art. 279 Traktatu, Komisja może organizować kontrole na miejscu w celu sprawdzenia w szczególności:
a) zgodności praktyk administracyjnych z zasadami wspólnotowymi;
b) istnienia niezbędnych dokumentów dowodowych i ich zgodności z działaniami finansowanymi przez EFRG lub EFRROW;
c) warunków, w jakich są przeprowadzane i kontrolowane transakcje finansowane przez EFRG lub EFRROW.
Osoby upoważnione przez Komisję do przeprowadzania kontroli na miejscu lub przedstawiciele Komisji działający w ramach udzielonych im kompetencji mają dostęp do ksiąg i wszystkich innych dokumentów, w tym dokumentów i ich metadanych, związanych z wydatkami finansowanymi przez EFRG lub EFRROW, łącznie z informacjami sporządzonymi lub otrzymanymi i przechowywanymi w postaci elektronicznej.
Uprawnienie do przeprowadzania kontroli, o których mowa powyżej, nie ma wpływu na stosowanie przepisów krajowych, które zastrzegają dokonywanie niektórych aktów przez funkcjonariuszy wyznaczonych w szczególny sposób przez prawo krajowe.
Osoby upoważnione przez Komisję nie biorą udziału w szczególności w dokonywaniu rewizji domowych lub w formalnych przesłuchaniach osób przeprowadzanych w ramach przepisów krajowych Państwa Członkowskiego.
Mają one jednakże dostęp do wszystkich informacji uzyskanych w ten sposób.
2.
W odpowiednim czasie przed przeprowadzeniem kontroli Komisja powiadamia zainteresowane Państwo Członkowskie lub Państwo Członkowskie, na którego terenie kontrola ma się odbyć.
Przedstawiciele zainteresowanego Państwa Członkowskiego mogą brać udział w tej kontroli.
Na żądanie Komisji i za zgodą Państwa Członkowskiego kontrole dodatkowe lub dochodzenia dotyczące działalności określonych w niniejszym rozporządzeniu są dokonywane przez właściwe organy tego Państwa Członkowskiego.
Przedstawiciele Komisji lub osoby upoważnione przez Komisję mogą uczestniczyć w tej kontroli.
W celu ulepszenia kontroli Komisja może, za zgodą zainteresowanych Państw Członkowskich, włączyć organy administracyjne wymienionych Państw Członkowskich do niektórych kontroli lub niektórych dochodzeń.
TYTUŁ V
Przepisy przejściowe i końcowe
Artykuł 38
Wydatki EFOGR — Sekcja Gwarancji, z wyjątkiem wydatków na rozwój obszarów wiejskich
1. EFOGR — Sekcja Gwarancji finansuje wydatki dokonywane przez Państwa Członkowskie zgodnie z art. 2 i art. 3 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 1258/1999 do dnia 15 października 2006 r.
2.
Do wydatków dokonywanych przez Państwa Członkowskie po dniu 16 października 2006 r. stosuje się zasady określone w niniejszym rozporządzeniu.
Artykuł 39
Wydatki na rozwój obszarów wiejskich EFOGR — Sekcja Gwarancji
1. Dla Państw Członkowskich będących członkami Unii Europejskiej przed dniem 1 maja 2004 r. stosuje się następujące zasady dotyczące programów rozwoju obszarów wiejskich realizowanych w latach 2000 — 2006, finansowanych przez EFOGR — Sekcja Gwarancji, zgodnie z art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1258/1999:
a) wypłaty na rzecz beneficjentów wstrzymuje się najpóźniej w dniu 15 października 2006 r., a związane z nimi wydatki Państw Członkowskich Komisja zwraca najpóźniej na podstawie deklaracji wydatków z października 2006 r. Jednakże Komisja może, w uzasadnionych wypadkach i zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 41 ust. 2, udzielić zgody na wypłaty do dnia 31 grudnia 2006 r. pod warunkiem zwrotu do EFRG identycznych kwot ze środków wypłaconych Państwom Członkowskim jako zaliczki na czas realizacji programów zgodnie z art. 5 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1258/1999;
b) zaliczki przyznane Państwom Członkowskim na czas realizacji programów zgodnie z art. 5 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1258/1999 odliczają one od wydatków finansowanych przez EFRG najpóźniej wraz z deklaracją wydatków z grudnia 2006 r.;
c) na żądanie Państw Członkowskich wydatki poniesione przez akredytowane agencje płatnicze w okresie od dnia 16 października do dnia 31 grudnia 2006 r., z wyjątkiem wydatków zatwierdzonych zgodnie z lit. a) zdanie drugie, są uwzględniane w budżecie EFRROW tytułem planowania rozwoju obszarów wiejskich w latach 2007 — 2013;
d) środki finansowe dostępne w Państwie Członkowskim w dniu 1 stycznia 2007 r., w następstwie redukcji lub unieważnienia kwot płatności dokonanych dobrowolnie przez to Państwo Członkowskie lub w ramach sankcji zgodnie z art. 3, 4 i 5 rozporządzenia (WE) nr 1259/1999, są wykorzystywane przez to Państwo Członkowskie na finansowanie środków rozwoju obszarów wiejskich, o którym mowa w art. 4 niniejszego rozporządzenia;
e) jeżeli Państwa Członkowskie nie wykorzystają środków finansowych określonych w lit. d) w terminie ustalonym zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 41 ust. 2, odpowiadające im kwoty są zwracane do budżetu EFRG.
2.
Dla Państw Członkowskich, które przystąpiły do Unii Europejskiej w dniu 1 maja 2004 r., kwoty przyznane na finansowanie działań na rzecz rozwoju obszarów wiejskich zgodnie z art. 3 ust. 1 decyzją Komisji podjętą między dniem 1 stycznia 2004 r. a dniem 31 grudnia 2006 r., dla których dokumenty niezbędne do zakończenia działań nie zostały przekazane Komisji do końca terminu przyznanego na przekazanie sprawozdania końcowego, podlegają automatycznemu zwolnieniu przez Komisję najpóźniej w dniu 31 grudnia 2010 r. i pociągają za sobą zwrot przez Państwa Członkowskie kwot niesłusznie otrzymanych.
3.
Kwoty związane z działaniami lub programami będącymi przedmiotem postępowania sądowego lub postępowania administracyjnego, które zgodnie z ustawodawstwem krajowym mają skutek zawieszający, są wyłączone z obliczania kwoty automatycznego zwolnienia przewidzianego w ust. 1 i 2.
Artykuł 40
Wydatki EFOGR — Sekcja Orientacji
1.
Kwoty przyznane na finansowanie działań związanych z rozwojem obszarów wiejskich przez EFOGR — Sekcja Orientacji na mocy decyzji Komisji przyjętej między dniem 1 stycznia 2000 r. a dniem 31 grudnia 2006 r., dla których dokumenty niezbędne do zakończenia działań nie zostały przekazane Komisji do końca terminu przyznanego na przekazanie sprawozdania końcowego, podlegają automatycznemu zwolnieniu przez Komisję najpóźniej w dniu 31 grudnia 2010 r. i pociągają za sobą zwrot przez Państwa Członkowskie kwot niesłusznie otrzymanych.
Dokumentami niezbędnymi dla zakończenia działań są deklaracja wydatków dotycząca płatności salda, sprawozdanie końcowe z wykonania oraz deklaracja, o której mowa w art. 38 ust. 1 lit. f) rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. ustanawiającego przepisy ogólne w sprawie funduszy strukturalnych [16].
2.
Kwoty związane z działaniami lub programami będącymi przedmiotem postępowania sądowego lub postępowania administracyjnego, które zgodnie z ustawodawstwem krajowym mają skutek zawieszający, są wyłączone z obliczania kwoty automatycznego anulowania przewidzianego w ust. 1.
Artykuł 41
Komitet ds. Funduszy
1.
Komisji jest wspierana przez Komitet ds. Funduszy Rolniczych (zwany dalej "Komitetem").
2.
W przypadku odwołania do niniejszego ustępu, mają zastosowanie art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres przewidziany w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE wynosi jeden miesiąc.
3.
W przypadku odwołania się do niniejszego ustępu, mają zastosowanie art. 3 i 7 decyzji 1999/468/WE.
4.
Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 42
Zasady stosowania
Komisja ustanawia zasady stosowania niniejszego rozporządzenia zgodnie z procedurą określoną w art. 41 ust. 2.
Komisja ustanawia, stosując niniejsze rozporządzenie, w szczególności jego art. 6, 7, 8, 9, 16, 26, 28, 31, 32, 33, 34, 37 i 48:
1. warunki mające zastosowanie do akredytacji agencji płatniczych oraz jednostek certyfikujących, jak również do szczegółowej akredytacji jednostek koordynujących, ich odpowiednich funkcji, wymaganych informacji oraz warunków udostępniania i przekazywania tych informacji Komisji;
2. warunki, które muszą być spełnione przy delegowaniu zadań agencji płatniczych;
3. dopuszczalne standardy procedur certyfikacyjnych, rodzaj i zasięg tych procedur oraz terminy, w jakich mają się odbywać;
4. warunki przeprowadzania procedur automatycznego zwolnienia, sprawdzania zgodności rozliczeń oraz rozliczania rachunków;
5. warunki otrzymywania i przyznawania dochodów pochodzących z Państw Członkowskich;
6. ogólne zasady przeprowadzania kontroli na miejscu;
7. formę, treść, częstotliwość, terminy i warunki przekazywania Komisji lub oddawania do dyspozycji Komisji:
- deklaracji wydatków oraz wykazów przewidywanych wydatków jak również ich aktualizacji,
- poświadczenia wiarygodności oraz rocznych rachunków agencji płatniczych,
- sprawozdań certyfikacyjnych rachunków,
- danych identyfikacyjnych akredytowanych agencji płatniczych, jednostek koordynujących i jednostek certyfikujących,
- warunków przyjmowania i dokonywania płatności wydatków finansowanych z tytułu EFRG i EFRROW,
- zawiadomień o wyrównaniach finansowych dokonywanych przez Państwa Członkowskie w ramach działań lub programów rozwoju obszarów wiejskich oraz skróconych sprawozdań na temat procedur windykacji wszczętych przez Państwa Członkowskie na skutek nieprawidłowości,
- informacji dotyczących środków podjętych przy zastosowaniu art. 9;
8. zasad dotyczących przechowywania dokumentów i informacji;
9. środków przejściowych koniecznych do wprowadzenia w życie niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 43
Roczne sprawozdanie finansowe
Przed dniem 1 września każdego roku następującego po roku budżetowym Komisja sporządza sprawozdanie finansowe z zarządzania EFRG i EFRROW w poprzednim roku budżetowym i przekazuje je Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
Artykuł 44
Poufność
Państwa Członkowskie i Komisja podejmują wszelkie środki niezbędne w celu zapewnienia poufności informacji przekazywanych lub otrzymywanych w ramach działań kontrolnych i rozliczania rachunków, prowadzonych na mocy niniejszego rozporządzenia.
Zasady określone w art. 8 rozporządzenia Rady (Euratom, WE) nr 2185/96 z dnia 11 listopada 1996 r. w sprawie kontroli na miejscu oraz inspekcji przeprowadzanych przez Komisję w celu ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich przed nadużyciami finansowymi i innymi nieprawidłowościami [17] stosuje się do wyżej wymienionych informacji.
Artykuł 45
Stosowanie euro
1.
Kwoty wymienione w decyzjach Komisji przyjmujących programy rozwoju obszarów wiejskich, kwoty zobowiązań oraz płatności Komisji, jak również kwoty poświadczonych lub zatwierdzonych wydatków oraz deklaracje wydatków Państw Członkowskich są wyrażane i wypłacane w euro.
2.
Jeżeli bezpośrednia płatność przewidziana rozporządzeniem (WE) nr 1782/2003 zostaje dokonana na rzecz beneficjenta w walucie innej niż euro, Państwa Członkowskie dokonują przeliczenia na walutę krajową kwoty pomocy wyrażoną w euro na podstawie ostatniego kursu wymiany walut ustalonego przez Europejski Bank Centralny przed dniem 1 października roku, dla którego pomoc została przyznana.
3.
W przypadku gdy ust. 2 ma zastosowanie, Komisja dokonuje zwrotu Państwom Członkowskim kwot wypłaconych beneficjentom na podstawie deklaracji wydatków sporządzanej przez Państwa Członkowskie.
W celu sporządzenia deklaracji wydatków Państwa Członkowskie stosują ten sam kurs wymiany walut, który został zastosowany przy wypłacie beneficjentowi.
Artykuł 46
Zmiany w rozporządzeniu (EWG) nr 595/91
W rozporządzeniu (EWG) nr 595/91 wprowadza się następujące zmiany:
1. w art. 5 skreśla się ust. 2;
2. w art. 7 skreśla się ust. 1.
Artykuł 47
Uchylenia
1. Rozporządzenie nr 25, rozporządzenie (WE) nr 723/97 i rozporządzenie (WE) nr 1258/1999 tracą moc.
Jednakże rozporządzenie (WE) nr 1258/1999 ma nadal zastosowanie do dnia 15 października 2006 r. w odniesieniu do wydatków dokonywanych przez Państwa Członkowskie oraz do dnia 31 grudnia 2006 r. w odniesieniu do wydatków dokonywanych przez Komisję.
2.
Odniesienia do uchylonych rozporządzeń uznaje się za odniesienia do niniejszego rozporządzenia i odczytuje zgodnie z tabelą korelacji zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 48
Środki przejściowe
W celu wprowadzenia w życie niniejszego rozporządzenia Komisja przyjmuje środki jednocześnie niezbędne i należycie uzasadnione, służące rozwiązaniu, w nagłych przypadkach, problemów praktycznych i konkretnych, w szczególności problemów związanych z przejściem od przepisów rozporządzeń nr 25, (WE) nr 723/97 i (WE) nr 1258/1999 do niniejszego rozporządzenia. Środki te mogą stanowić odstępstwo od niektórych części niniejszego rozporządzenia, ale jedynie w ściśle koniecznym zakresie i okresie.
Artykuł 49
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 2007 r., z wyjątkiem art. 18 ust. 4 i 5, które stosuje się od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia bez uszczerbku dla art. 47.
Jednakże następujące przepisy stosuje się od dnia 16 października 2006 r.:
- art. 30 i 31 dla wydatków dokonanych od dnia 16 października 2006 r.,
- art. 32 dla przypadków określonych w ramach art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 595/91, dla których w dniu 16 października 2006 r. nie nastąpiło jeszcze pełne odzyskanie środków,
- art. 38, 39, 41, 44 i 45 dla wydatków zgłoszonych w roku 2006 w ramach roku budżetowego 2007.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1291/2005
z dnia 5 sierpnia 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 6 sierpnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1292/2005
z dnia 5 sierpnia 2005 r.
zmieniające załącznik IV do rozporządzenia (WE) nr 999/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady w zakresie żywienia zwierząt
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 999/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. ustanawiające przepisy dotyczące zapobiegania, kontroli i zwalczania niektórych postaci pasażowalnych encefalopatii gąbczastych [1], w szczególności jego art. 23 ust.1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 999/2001 ustanawia zasady dotyczące karmienia zwierząt białkiem pochodzenia zwierzęcego w celu zapobiegania rozprzestrzeniania się pasażowalnych encefalopatii gąbczastych (TSE) wśród zwierząt.
(2) Rozporządzenie to zabraniało nawet stosowania niektórych białek zwierzęcych w karmieniu zwierząt hodowlanych, ponieważ istnieje prawdopodobieństwo, że białka takie mogą być zarażone TSE lub mogłyby uniemożliwić wykrycie w paszach niewielkiej ilości białek potencjalnie zarażonych TSE.
W rozporządzeniu tym określono również "tolerancję zero" zabronionych składników zwierzęcych w paszach.
(3) Dyrektywa Komisji 2003/126/WE z dnia 23 grudnia 2003 r. w sprawie analitycznej metody określania składników pochodzenia zwierzęcego do celów urzędowej kontroli pasz [2] przewiduje, że urzędową analizę pasz przeprowadza się w celu urzędowej kontroli występowania, identyfikacji lub oszacowania ilości składników pochodzenia zwierzęcego w paszach zgodnie z przepisami tej dyrektywy.
Badanie biegłości laboratoriów przeprowadzane zgodnie z przepisami wymienionej dyrektywy przez Instytut Materiałów Referencyjnych i Pomiarów przy Komisji (IRMM-JRC) wykazało, że biegłość laboratoriów w zakresie wykrywania w paszach niewielkich ilości białek pochodzących od ssaków uległa znacznej poprawie.
(4) Poprawa biegłości laboratoriów przyczyniła się do wykrycia przypadkowego wystąpienia drzazg kostnych, w szczególności u roślin bulwiastych i korzeniowych.
Dowody naukowe wykazały, że nie można uniknąć zanieczyszczenia tych roślin obecnymi w glebie drzazgami kostnymi.
Przesyłki z zanieczyszczonymi roślinami bulwiastymi i korzeniowymi są usuwane zgodnie z dyrektywą Rady 95/53/WE z dnia 25 października 1995 r. ustalającą zasady dotyczące organizacji urzędowych inspekcji w zakresie żywienia zwierząt [3], i w wyniku tego w wielu przypadkach muszą być niszczone.
W celu zapobiegania nierównomiernemu stosowaniu wymienionej dyrektywy, Państwom Członkowskim powinno zezwolić się na przeprowadzenie oceny ryzyka wystąpienia składników pochodzenia zwierzęcego u roślin bulwiastych i korzeniowych przed stwierdzeniem naruszenia zakazu paszowego.
(5) W dniach 25 i 26 maja 2000 r. Naukowy Komitet Sterujący (SSC) uaktualnił swoje sprawozdanie i opinię w sprawie bezpieczeństwa hydrolizatów białkowych produkowanych z surowych skór przeżuwaczy, przyjęte podczas spotkania w dniach 22 i 23 października 1998 r.
Warunki, na podstawie których hydrolizaty białkowe można uznawać za bezpieczne zgodnie z wymienioną opinią, są ustalone w rozporządzeniu (WE) nr 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 października 2002 r. ustanawiającym przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi [4].
Od dnia 1 maja 2004 r. warunki te mają również zastosowanie do hydrolizatów białkowych przywożonych z krajów trzecich.
Dlatego też karmienie przeżuwaczy hydrolizatami białkowych otrzymywanych z surowych skór przeżuwaczy nie powinno być zabronione.
(6) W swojej opinii z dnia 17 września 1999 r. w sprawie powtórnego przetwarzania wewnątrzgatunkowego oraz w opinii z 27– 28 listopada 2000 r. w sprawie naukowych podstaw dla zakazu stosowania białek zwierzęcych w karmieniu wszystkich zwierząt hodowlanych, SSC stwierdził, że nie ma dowodów na naturalne występowanie TSE u zwierząt hodowlanych innych niż przeżuwacze hodowanych w celu produkcji żywności, takich jak świnie i drób.
Ponadto zważywszy, że kontrole zakazu stosowania białek zwierzęcych polegają na wykrywaniu włókien kości i mięśni w paszach, produktach z krwi i hydrolizatach białkowych pochodzących od zwierząt innych niż przeżuwacze nie powinny uniemożliwiać kontroli na obecność białek potencjalnie zarażonych TSE.
Z tego względu ograniczenia dotyczące karmienia zwierząt hodowlanych produktami z krwi i hydrolizatami białkowymi pochodzącymi od zwierząt innych niż przeżuwacze powinny zostać złagodzone.
(7) Warunki transportu, składowania i pakowania pasz luzem zawierających przetworzone białka zwierzęce powinny być jasno określone.
(8) W celu zachowania i polepszania jakości kontroli urzędowych należy zapewnić systematyczną ocenę kompetencji i szkolenia pracowników laboratoriów.
(9) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 999/2001.
Ze względów praktycznych i w celu zachowania przejrzystości, właściwe jest zastąpienie w całości zmienionego załącznika IV.
(10) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik IV do rozporządzenia (WE) nr 999/2001 zostaje zmieniony zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1293/2005
z dnia 5 sierpnia 2005 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2676/90 określające wspólnotowe metody analizy wina
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [1], w szczególności jego art. 46 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Metoda pomiaru nadciśnienia win musujących i półmusujących została ustalona zgodnie z uznanymi kryteriami międzynarodowymi.
Nowy opis tej metody został przyjęty przez Międzynarodowy Urząd Winorośli i Wina podczas Walnego Zgromadzenia w 2003 r.
(2) Wykorzystanie tej metody może umożliwić prostszą i dokładniejszą kontrolę nadciśnienia w tych winach.
(3) Opis metody zwykłej znajdujący się w rozdziale 37 Załącznika do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2676/90 [2] stracił aktualność i w związku z tym pkt 3 rozdziału 37 należy skreślić.
Ponadto w nowym rozdziale Załącznika do rozporządzenia należy wprowadzić uaktualniony opis tej metody.
(4) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (EWG) nr 2676/90.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wina,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Do Załącznika do rozporządzenia (EWG) nr 2676/90 wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1294/2005
z dnia 5 sierpnia 2005 r.
zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2092/91 w sprawie produkcji ekologicznej produktów rolnych oraz odnośnego znakowania produktów rolnych i środków spożywczych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2092/91 z dnia 24 czerwca 1991 r. w sprawie produkcji ekologicznej produktów rolnych oraz odnośnego znakowania produktów rolnych i środków spożywczych [1], w szczególności jego art. 13 tiret drugie,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z zasadami produkcji ekologicznej na poziomie gospodarstwa określonymi w załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 2092/91 zwierzęta gospodarskie należy karmić paszami wytworzonymi metodami ekologicznymi.
W okresie przejściowym, upływającym dnia 24 sierpnia 2005 r., dopuszcza się stosowanie konwencjonalnych pasz w ograniczonej proporcji, w przypadku gdy rolnik wykaże, że pasza z produkcji ekologicznej jest niedostępna.
(2) Okazuje się, że we Wspólnocie po dniu 24 sierpnia 2005 r. podaż nie zaspokoi popytu na materiały paszowe z produkcji ekologicznej, w szczególności jeśli chodzi o materiały paszowe bogate w białka potrzebne do hodowli zwierząt z żołądkiem jednokomorowym oraz, w mniejszym stopniu, przeżuwaczy.
(3) Należy zatem przewidzieć przedłużenie okresu przejściowego, podczas którego dozwolone jest stosowanie konwencjonalnych pasz.
(4) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (EWG) nr 2092/91.
(5) Biorąc pod uwagę konieczność pilnego wprowadzenia tego środka związaną z faktem, że termin wygaśnięcia przepisu dotyczącego wykorzystania pasz konwencjonalnych upływa z dniem 24 sierpnia 2005 r., niniejsze rozporządzenie powinno wejść w życie pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1295/2005
z dnia 5 sierpnia 2005 r.
ustanawiające zmniejszenie pomocy w odniesieniu do suszu paszowego na rok gospodarczy 2004/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 603/95 z dnia 21 lutego 1995 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku suszu paszowego [1], w szczególności jego art. 5 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje
(1) Od dnia 1 kwietnia 2005 r. rozporządzenie (WE) nr 603/95 zastępuje się rozporządzeniem Rady (WE) nr 1786/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku suszu paszowego [2].
Rozporządzenie to wchodzi w życie dnia 1 kwietnia 2005 r., kiedy rozpoczyna się rok gospodarczy 2005/2006.
Należy zatem wciąż stosować rozporządzenie (WE) nr 603/95 w celu określenia ostatecznej kwoty pomocy na rok gospodarczy 2004/2005.
(2) W rozporządzeniu (WE) 603/95 art. 3 ust. 2 i 3 zostały określone kwoty pomocy dla zakładów przetwórczych odpowiednio na susz paszowy i paszę suszoną na słońcu, w ramach maksymalnych ilości gwarantowanych określonych w art. 4 ust. 1 i 3 wymienionego rozporządzenia.
(3) Ilości na rok gospodarczy 2004/2005, o których Państwa Członkowskie poinformowały Komisję zgodnie z art. 15 lit. a) tiret drugie rozporządzenia Komisji (WE) nr 785/95 z dnia 6 kwietnia 1995 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 603/95 w sprawie wspólnej organizacji rynku suszu paszowego [3], obejmują ilości zapasów na dzień 31 marca 2005 r., które mogłyby kwalifikować się do pomocy przewidzianej art. 3 rozporządzenia (WE) nr 603/95 zgodnie z art. 34 rozporządzenia Komisji (WE) nr 382/2005 z dnia 7 marca 2005 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1786/2003 w sprawie wspólnej organizacji rynku suszu paszowego [4].
(4) Z przekazanych informacji wynika, że dla suszu paszowego maksymalna ilość gwarantowana została przekroczona o 16 %.
(5) Należy zatem zmniejszyć kwotę pomocy w odniesieniu do suszu paszowego zgodnie z art. 5 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 603/95.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Suszu Paszowego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Kwotę pomocy w odniesieniu do suszu paszowego przewidzianą w art. 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 603/95 zmniejsza się w roku gospodarczym 2004/2005 do:
- 64,36 EUR za tonę w Republice Czeskiej,
Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1296/2005
z dnia 5 sierpnia 2005 r.
weryfikujące maksymalną kwotę opłaty produkcyjnej B oraz zmieniające cenę minimalną za buraki B w sektorze cukru na rok gospodarczy 2005/2006
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 15 ust. 8 tiret drugie i trzecie,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 15 ust. 3 i 4 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 stanowi, że straty wynikające z obowiązku wywozu nadwyżki cukru wspólnotowego mają być pokrywane, w pewnych granicach, opłatami produkcyjnymi w odniesieniu do produkcji cukru A i B, izoglukozy A i B oraz syropu inulinowego A i B.
(2) Artykuł 15 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 stanowi, że w przypadku gdy wpływy gotówkowe spodziewane z podstawowej opłaty produkcyjnej i opłaty wyrównawczej B, które nie mogą przekroczyć, odpowiednio, 2 % i 30 % ceny interwencyjnej za cukier biały na dany rok gospodarczy, mogą nie pokryć przewidywanych strat całkowitych za bieżący rok gospodarczy, maksymalna wartość procentowa opłaty wyrównawczej B ma zostać dostosowana do wysokości niezbędnej do pokrycia wspomnianych całkowitych strat, nie przekraczając jednakże 37,5 %.
(3) Zgodnie z tymczasowymi danymi dostępnymi obecnie, wpływy gotówkowe z opłat wyrównawczych za rok gospodarczy 2005/06, które mają zostać uzyskane przed dostosowaniem, mogą być niższe niż równowartość średniej straty pomnożona przez nadwyżkę przeznaczoną na wywóz.
Dlatego też maksymalna wysokość opłaty wyrównawczej B za rok 2005/06 powinna zostać podniesiona do 37,5 % ceny interwencyjnej za cukier biały.
(4) Artykuł 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 ustala cenę minimalną za buraki B w wysokości 32,42 EUR za tonę, z zastrzeżeniem art. 15 ust. 5 tego rozporządzenia, który przewiduje odpowiednie dostosowanie ceny za buraki B w wypadku dostosowania minimalnej wysokości opłaty wyrównawczej B.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Na rok gospodarczy 2005/2006 maksymalna wysokość opłaty wyrównawczej B, określonej w art. 15 ust. 4 tiret pierwsze rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, zostaje zwiększona do 37,5 % ceny interwencyjnej za cukier biały.
Artykuł 2
Na rok gospodarczy 2005/2006 cena minimalna za buraki B, określona w art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, ustalona jest zgodnie z art. 15 ust. 5 tego rozporządzenia w wysokości 28,84 EUR za tonę.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1297/2005
z dnia 8 sierpnia 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 9 sierpnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1298/2005
z dnia 8 sierpnia 2005 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1065/2005 w zakresie ilości objętej stałym przetargiem na wywóz jęczmienia znajdującego się w posiadaniu niemieckiej agencji interwencyjnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż, w szczególności jego art. 6 [1], w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2131/93 [2] ustanawia procedury i warunki sprzedaży zbóż znajdujących się w posiadaniu agencji interwencyjnych.
(2) W rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1065/2005 [3] ogłoszono stały przetarg na wywóz 300000 ton jęczmienia znajdującego się w posiadaniu niemieckiej agencji interwencyjnej.
(3) Niemcy poinformowały Komisję o zamiarze przystąpienia ich agencji interwencyjnej do zwiększenia o 130000 ton ilości zgłoszonej do przetargu na wywóz.
Uwzględniając sytuację na rynku, należy pozytywnie rozpatrzyć wniosek złożony przez Niemcy.
(4) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1065/2005.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Do rozporządzenia (WE) nr 1065/2005 wprowadza się następujące zmiany:
Artykuł 2 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
Przetarg obejmuje maksymalną ilość 430000 ton jęczmienia do wywozu do wszystkich krajów trzecich, z wyłączeniem Albanii, Bośni i Hercegowiny, Bułgarii, Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii, Chorwacji, Kanady, Liechtensteinu, Meksyku, Rumunii, Serbii i Czarnogóry [4] Stanów Zjednoczonych Ameryki oraz Szwajcarii.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1299/2005
z dnia 8 sierpnia 2005 r.
zmieniające załączniki I i III do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 ustanawiającego wspólnotową procedurę określania najwyższego dopuszczalnego poziomu pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego w odniesieniu do fenoksymetylopenicyliny, foksymu, norgestometu i tiamfenikolu
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
mając na uwadze Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. ustanawiające wspólnotową procedurę określania najwyższego dopuszczalnego poziomu pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego [1], w szczególności jego art. 2 i art. 4 ust. 3,
uwzględniając opinie Europejskiej Agencji ds. Oceny Produktów Leczniczych wydane przez Komitet ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wszystkie substancje czynne farmakologicznie, które są stosowane we Wspólnocie w produktach leczniczych przeznaczonych do podawania zwierzętom hodowanym w celu produkcji żywności powinny być oceniane zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2377/90.
(2) Fenoksymetylopenicylina została ujęta w załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 w odniesieniu do mięśni, wątroby i nerek świń.
Wpis ten powinien objąć wymienione tkanki docelowe oraz skórę i tłuszcz drobiu, z wyjątkiem zwierząt, których jaja są przeznaczone do spożycia przez ludzi.
(3) Foksym został ujęty w załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 w odniesieniu do mięśni, nerek i tłuszczu owiec, z wyjątkiem zwierząt, których mleko jest przeznaczone do spożycia przez ludzi, a także w odniesieniu do mięśni, wątroby, nerek, skóry i tłuszczu świń.
Substancja ta została również ujęta w załączniku III do wspomnianego rozporządzenia w odniesieniu do kurcząt w oczekiwaniu na zakończenie badań naukowych.
Badania te zostały zakończone i w związku z tym foksym powinien zostać ujęty w załączniku I do wspomnianego rozporządzenia.
(4) Norgestomet został ujęty w załączniku III do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 w odniesieniu do bydła w oczekiwaniu na zakończenie badań naukowych.
Badania te zostały zakończone i w związku z tym norgestomet powinien zostać ujęty w załączniku I do wspomnianego rozporządzenia.
(5) Substancja tiamfenikol jest ujęta w załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 w odniesieniu do bydła i kurcząt, z wyjątkiem zwierząt, których jaja są przeznaczone do spożycia przez ludzi.
Aby umożliwić zakończenie badań naukowych mających na celu rozszerzenie z uwzględnieniem zwierząt z gatunku trzody chlewnej, tiamfenikol powinien zostać ujęty w załączniku III do wspomnianego rozporządzenia.
(6) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (EWG) nr 2377/90.
(7) Aby umożliwić wykonanie przepisów niniejszego rozporządzenia, jego stosowanie należy rozpocząć dopiero po odpowiednim okresie, co pozwoli Państwom Członkowskim dostosować zezwolenia na wprowadzenie do obrotu wydawane zgodnie z dyrektywą 2001/82/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do weterynaryjnych produktów leczniczych [2].
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załączniki I i III do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 zmienia się zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1300/2005
z dnia 3 sierpnia 2005 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 27/2005 w odniesieniu do śledzi, makreli, ostroboków, solioraz statków dokonujących nielegalnych połowów
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2371/2002 z 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa [1], w szczególności jego art. 20,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 27/2005 [2] ustala wielkości dopuszczalne połowów na 2005 r. i inne związane z nimi warunki dla niektórych zasobów rybnych i grup zasobów rybnych, stosowane na wodach terytorialnych Wspólnoty oraz w odniesieniu do statków wspólnotowych na wodach, gdzie wymagane są ograniczenia połowowe.
(2) Międzynarodowa Komisja Rybołówstwa Morza Bałtyckiego (IBSFC) przyjęła we wrześniu 2004 r. zalecenie w sprawie zwiększenia na rok 2004 wielkości dopuszczalnych połowów śledzia w jednostce zarządzania 3 o 10000 ton, co dałoby Finlandii dodatkowe 8199 ton wielkości dopuszczalnych połowów śledzia.
Zalecenie to nie zostało włączone do prawodawstwa Wspólnoty.
W następstwie tego Finlandia przekroczyła swoją kwotę o 7856 ton w roku 2004 w związku z tym, że nie przyznano jej dodatkowych ton.
W rozporządzeniu Komisji (WE) nr 776/2005 z 19 maja 2005 r. dostosowującym określone kwoty połowowe na rok 2005 zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 847/96 wprowadzającym dodatkowe, ustalane z roku na rok, warunki zarządzania ogólnym dopuszczalnym połowem (TAC) i kwotami [3], fińska kwota dla śledzia na rok 2005 została zmniejszona o 7856 ton z powodu tego przekroczenia.
W związku z tym, fińska kwota dla śledzia w podrejonie 30–31 powinna zostać zwiększona o 7856 ton biorąc pod uwagę, że zmniejszenie wynikało z faktu, że zalecenie IBSFC nie zostało włączone do prawodawstwa Wspólnoty.
Zmiana ta nie zwiększy ilości śledzia złowionego przez Finlandię w roku 2005.
(3) Ogólny dopuszczalny połów (TAC) przyjęty dla makreli w obszarze zarządzania IIa (wody inne niż wody WE), Vb (wody WE), VI, VII, VIIIa, b, d, e, XII, XIV powinien obejmować wody WE i wody międzynarodowe Vb w celu uniknięcia błędnych sprawozdań.
W związku z tym, obszar zarządzania powinien zostać odpowiednio zmieniony.
(4) TAC przyjęty dla ostroboków w obszarze zarządzania Vb (wody WE), VI, VII, VIIIa, b, d, e, XII, XIV powinien obejmować wody WE i wody międzynarodowe Vb w celu uniknięcia błędnych sprawozdań.
W związku z tym, obszar zarządzania powinien zostać odpowiednio zmieniony.
(5) W świetle nowych informacji naukowych, TAC dla soli zwyczajnej może zostać zwiększony do 900 ton w obszarze zarządzania IIIa, IIIb, c, d (wody WE).
TAC powinien w związku z tym zostać odpowiednio zmieniony.
(6) W roku 2005 powinny zostać wprowadzone środki uzupełniające, aby umożliwić ważenie śledzi, makreli i ostroboków po przetransportowaniu z portu wyładunku.
(7) Zgodnie z uzgodnionym zapisem wniosków konsultacji w sprawie połowów między Wspólnotą Europejską a Norwegią na rok 2005, Strony mają dostęp do połowów 50000 ton ich odpowiednich kwot śledzia z Morza Północnego w wodach rejonu IVa i IVb drugiej Strony.
Kwoty te mogą zostać zwiększone o 10000 ton, jeżeli zostanie to wnioskowane.
Pismem z dnia 29 czerwca 2005 r., Norwegia zgłosiła taki wniosek.
Wspólnota złożyła podobny wniosek w dniu 20 lipca 2005 r.
W związku z tym należy wprowadzić te zmiany do prawodawstwa wspólnotowego.
(8) W maju 2005 r. Komisja Rybołówstwa Północno-Wschodniego Atlantyku (NEAFC) przyjęła zalecenie umieszczenia kilku statków na liście statków, w stosunku do których potwierdzono, że dokonywały nielegalnych, niezgłoszonych i nieuregulowanych połowów.
Zalecenie w sprawie środków, jakie mają być zastosowane wobec tych statków, zostało przyjęte w lutym 2004 r.
Powinno zapewnić się wprowadzenie wymienionego zalecenia do wspólnotowego porządku prawnego.
(9) Biorąc pod uwagę pilność sprawy, ważne jest, aby zrobić wyjątek dla okresu sześciotygodniowego, o którym mowa w pkt I ust. 3 Protokołu w sprawie roli parlamentów Państw Członkowskich w Unii Europejskiej dołączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatów ustanawiających Wspólnoty Europejskie.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1301/2005
z dnia 9 sierpnia 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 10 sierpnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1302/2005
z dnia 9 sierpnia 2005 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1060/2005 w zakresie ilości objętej stałym przetargiem na wywóz pszenicy zwyczajnej znajdującej się w posiadaniu słowackiej agencji interwencyjnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2131/93 [2] ustanawia procedury i warunki sprzedaży zbóż znajdujących się w posiadaniu agencji interwencyjnych.
(2) W rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1060/2005 [3] ogłoszono stały przetarg na wywóz 30000 ton pszenicy zwyczajnej znajdującej się w posiadaniu słowackiej agencji interwencyjnej.
(3) Słowacja poinformowała Komisję o zamiarze przystąpienia jej agencji interwencyjnej do zwiększenia o 84757 ton ilości zgłoszonej do przetargu na wywóz.
Uwzględniając sytuację na rynku, należy pozytywnie rozpatrzyć wniosek złożony przez Słowację.
(4) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1060/2005.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Do rozporządzenia (WE) nr 1060/2005 wprowadza się następujące zmiany:
Artykuł 2 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 2
Przetarg obejmuje maksymalną ilość 114757 ton pszenicy zwyczajnej do wywozu do wszystkich krajów trzecich, z wyłączeniem Albanii, Bośni i Hercegowiny, Bułgarii, Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii, Chorwacji, Liechtensteinu, Rumunii, Serbii i Czarnogóry [4] oraz Szwajcarii.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1303/2005
z dnia 9 sierpnia 2005 r.
ustanawiające zakaz połowów soli zwyczajnej w strefach ICES II i IV (wody terytorialne Wspólnoty) przez statki pływające pod banderą Francji
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa [1], w szczególności jego art. 26 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiające system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa [2], w szczególności jego art. 21 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 27/2005 z dnia 22 grudnia 2004 r. ustalające wielkości dopuszczalne połowów na 2005 r. i inne związane z nimi warunki dla niektórych zasobów rybnych i grup zasobów rybnych, stosowane na wodach terytorialnych Wspólnoty, oraz w odniesieniu do statków wspólnotowych na wodach, gdzie wymagane są ograniczenia połowowe [3], ustanawia kwoty na 2005 r.
(2) Według informacji przekazanych Komisji statki pływające pod banderą lub zarejestrowane w Państwie Członkowskim określonym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia wyczerpały kwotę na połowy zasobu w nim określonego przyznaną na 2005 r.
(3) Należy zatem zakazać połowów tego zasobu oraz jego przechowywania na pokładzie, przeładunku i wyładunku,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wyczerpanie kwoty
Kwotę połowową przyznaną Państwu Członkowskiemu określonemu w Załączniku do niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do zasobu w nim określonego uznaje się za wyczerpaną z dniem wymienionym w tym Załączniku.
Artykuł 2
Zakazy
Z dniem wymienionym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia zakazuje się połowów zasobu określonego w Załączniku przez statki pływające pod banderą lub zarejestrowane w Państwie Członkowskim w nim określonym.
Po tej dacie zakazuje się przechowywania na pokładzie, przeładunku lub wyładunku omawianego zasobu złowionego przez te statki.
Artykuł 3
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1304/2005
z dnia 9 sierpnia 2005 r.
ustanawiające zakaz połowów błękitka w strefie ICES Vb (wody Wysp Owczych) przez statki pływające pod banderą Francji
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa [1], w szczególności jego art. 26 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiające system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa [2] w szczególności jego art. 21 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 27/2005 z dnia 22 grudnia 2004 r. ustalające wielkości dopuszczalne połowów na 2005 r. i inne związane z nimi warunki dla niektórych zasobów rybnych i grup zasobów rybnych, stosowane na wodach terytorialnych Wspólnoty, oraz w odniesieniu do statków wspólnotowych na wodach, gdzie wymagane są ograniczenia połowowe [3] ustanawia kwoty na 2005 r.
(2) Według informacji przekazanych Komisji statki pływające pod banderą lub zarejestrowane w Państwie Członkowskim określonym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia wyczerpały kwotę na połowy zasobu w nim określonego przyznaną na 2005 r.
(3) Należy zatem zakazać połowów tego zasobu oraz jego przechowywania na pokładzie, przeładunku i wyładunku,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wyczerpanie kwoty
Kwotę połowową przyznaną Państwu Członkowskiemu określonemu w Załączniku do niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do zasobu w nim określonego uznaje się za wyczerpaną z dniem wymienionym w tym Załączniku.
Artykuł 2
Zakazy
Z dniem wymienionym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia zakazuje się połowów zasobu określonego w Załączniku przez statki pływające pod banderą lub zarejestrowane w Państwie Członkowskim w nim określonym.
Po tej dacie zakazuje się przechowywania na pokładzie, przeładunku lub wyładunku omawianego zasobu złowionego przez te statki.
Artykuł 3
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1305/2005
z dnia 10 sierpnia 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 11 sierpnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1306/2005
z dnia 10 sierpnia 2005 r.
otwierające przetarg stały na odsprzedaż na rynku wspólnotowym cukru białego znajdującego się w posiadaniu belgijskiej agencji interwencyjnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 9 ust. 3,
a także mając na uwadze co następuje:
(1) Belgia dysponuje zapasami interwencyjnymi cukru białego.
Aby odpowiedzieć na potrzeby rynku należy udostępnić na rynku wewnętrznym zapasy cukru białego przyjęte do interwencji przez belgijską agencję interwencyjną przed dniem 31 marca 2005 r.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1262/2001 z dnia 27 czerwca 2001 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/2001 w odniesieniu do zakupu i sprzedaży cukru przez agencje interwencyjne [2] stosuje się do takiej sprzedaży.
Właściwe jest ustanowienie odstępstwa od wymienionego rozporządzenia w zakresie w jakim jest to konieczne i ustanowienie szczegółowego regulaminu.
(3) W celu uwzględnienia sytuacji na rynku wspólnotowym należy przewidzieć ustalenie przez Komisję minimalnej ceny sprzedaży dla każdego przetargu częściowego.
(4) Belgijska agencja interwencyjna informuje Komisję o przetargach.
Oferenci pozostają anonimowi.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Belgijska agencja interwencyjna przystępuje do sprzedaży drogą przetargu stałego na rynku wewnętrznym Wspólnoty 52000 ton cukru białego przyjętego do interwencji przed dniem 31 marca 2005 r., znajdującego się w jej posiadaniu.
Artykuł 2
1.
Przetarg i sprzedaż przewidziane w art. 1 odbywają się zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1262/2001, o ile nie przewidziano inaczej w niniejszym rozporządzeniu.
2. W drodze odstępstwa od przepisów art. 22 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 1262/2001, belgijska agencja interwencyjna przygotowuje ogłoszenie o zaproszeniu do składania ofert i publikuje je najpóźniej osiem dni przed rozpoczęciem okresu składania ofert.
Ogłoszenie zawiera w szczególności warunki przetargu.
Ogłoszenie wraz ze wszystkimi jego zmianami przedkłada się Komisji przed opublikowaniem.
Artykuł 3
Minimalna oferta dla każdego przetargu częściowego wynosi 250 ton.
Artykuł 4
1.
Termin składania ofert w odpowiedzi na pierwsze zaproszenie do przedstawiania ofert w przetargu częściowym rozpoczyna się w dniu 19 sierpnia i wygasa w dniu 25 sierpnia 2005 r. o godz. 9.00 (czasu obowiązującego w Brukseli).
Terminy przedstawiania ofert w drugim i kolejnych przetargach częściowych rozpoczynają się pierwszego dnia roboczego po upływie wcześniejszego terminu.
Upływają o godz. 9.00 czasu obowiązującego w Brukseli:
- 8, 15, 22 i 29 września 2005 r.,
- 6, 13, 20 i 27 października 2005 r.
2.
Oferty składane są w wymienionej poniżej belgijskiej agencji interwencyjnej:
Bureau d’intervention et de restitution belge
Rue de Trèves 82
B-1040 Bruxelles
Tel: (32-2) 287 24 11
Faks: (32-2) 287 25 24.
Artykuł 5
W drodze odstępstwa od przepisów art. 28 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1262/2001, zabezpieczenie przetargu, do złożenia przez każdego oferenta, ustala się na kwotę 20 EUR za 100 kg cukru białego.
Artykuł 6
Belgijska agencja interwencyjna powiadamia Komisję o otrzymanych ofertach przetargowych, najpóźniej dwie godziny po wygaśnięciu terminu na złożenie ofert ustalonego w art. 4 ust. 1.
Oferenci pozostają anonimowi.
Złożone oferty są przekazywane w formie elektronicznej zgodnie ze wzorem ustalonym w Załączniku.
Jeśli nie zostały złożone żadne oferty, Państwo Członkowskie informuje o tym Komisję w tym samym terminie.
Artykuł 7
1. Komisja ustala minimalną cenę sprzedaży lub podejmuje decyzję o odrzuceniu ofert zgodnie z procedurą określoną w art. 42 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001.
2.
Jeżeli przyjęcie ofert po minimalnych cenach sprzedaży zgodnie z ust. 1 spowoduje przekroczenie dostępnej ilości, należy je ograniczyć do takiej ilości, która jest jeszcze dostępna.
Jeżeli przyjęcie ofert wszystkich oferentów proponujących tę samą cenę spowoduje przekroczenie ilości, wówczas dostępna ilość powinna być przyznana w następujący sposób:
a) proporcjonalnie do ilości całkowitej, określonej w ofercie; albo
b) poprzez podział, pomiędzy zainteresowanych oferentów, w odniesieniu do maksymalnego tonażu ustalonego na każdego z nich; albo
c) w drodze losowania.
Artykuł 8
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1307/2005
z dnia 10 sierpnia 2005 r.
otwierające przetarg stały na odsprzedaż na rynku wspólnotowym cukru białego znajdującego się w posiadaniu francuskiej agencji interwencyjnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 9 ust. 3,
a także mając na uwadze co następuje:
(1) Francja dysponuje zapasami interwencyjnymi cukru białego.
Aby odpowiedzieć na potrzeby rynku, należy udostępnić na rynku wewnętrznym zapasy cukru białego przyjęte do interwencji przez francuską agencję interwencyjną przed dniem 31 marca 2005 r.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1262/2001 z dnia 27 czerwca 2001 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/2001 w odniesieniu do zakupu i sprzedaży cukru przez agencje interwencyjne [2] stosuje się do takiej sprzedaży.
Właściwym jest ustanowienie odstępstwa od wymienionego rozporządzenia w zakresie w jakim jest to konieczne i ustanowienie szczegółowego regulaminu.
(3) W celu uwzględnienia sytuacji na rynku wspólnotowym należy przewidzieć ustalenie przez Komisję minimalnej ceny sprzedaży dla każdego częściowego przetargu.
(4) Francuska agencja interwencyjna informuje Komisję o przetargach.
Oferenci pozostają anonimowi.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Francuska agencja interwencyjna przystępuje do sprzedaży drogą przetargu stałego na rynku wewnętrznym Wspólnoty 136340 ton cukru białego przyjętego do interwencji przed dniem 31 marca 2005 r., znajdującego się w jej posiadaniu.
Artykuł 2
1.
Przetarg i sprzedaż przewidziane w art. 1 odbywają się zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1262/2001, o ile nie przewidziano inaczej w niniejszym rozporządzeniu.
2. W drodze odstępstwa od przepisów art. 22 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 1262/2001, francuska agencja interwencyjna przygotowuje ogłoszenie o zaproszeniu do składania ofert i publikuje je najpóźniej osiem dni przed rozpoczęciem okresu składania ofert.
Ogłoszenie zawiera w szczególności warunki przetargu.
Ogłoszenie wraz ze wszystkimi jego zmianami przedkłada się Komisji przed opublikowaniem.
Artykuł 3
Minimalna oferta dla każdego przetargu częściowego wynosi 250 ton.
Artykuł 4
1.
Termin składania ofert w odpowiedzi na pierwsze zaproszenie do przedstawiania ofert w przetargu częściowym rozpoczyna się w dniu 19 sierpnia i wygasa w dniu 25 sierpnia 2005 r. o godz. 9.00 (czasu obowiązującego w Brukseli).
Terminy przedstawiania ofert w drugim i kolejnych przetargach częściowych rozpoczynają się pierwszego dnia roboczego po upływie wcześniejszego terminu.
Upływają o godz. 9.00 czasu obowiązującego w Brukseli:
- 8, 15, 22 i 29 września 2005 r.,
- 6, 13, 20 i 27 października 2005 r.
2.
Oferty składane są w wymienionej poniżej francuskiej agencji interwencyjnej:
Fonds d’intervention et de régularisation du marché du sucre
Bureau de l’intervention
21, avenue Bosquet
F-75007 Paris
Tel.: (33-1) 44 18 23
Faks: (33-1) 44 18 20
Artykuł 5
W drodze odstępstwa od przepisów art. 28 ust.1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1262/2001, zabezpieczenie przetargu, do złożenia przez każdego oferenta, ustala się na kwotę 20 EUR za 100 kg cukru białego.
Artykuł 6
Francuska agencja interwencyjna powiadamia Komisję o otrzymanych ofertach przetargowych, najpóźniej dwie godziny po wygaśnięciu terminu na złożenie ofert ustalonego w art. 4 ust. 1.
Oferenci pozostają anonimowi.
Złożone oferty są przekazywane w formie elektronicznej zgodnie ze wzorem ustalonym w Załączniku.
Jeśli nie zostały złożone żadne oferty, Państwo Członkowskie informuje o tym Komisję w tym samym terminie.
Artykuł 7
1. Komisja ustala minimalną cenę sprzedaży lub podejmuje decyzję o odrzuceniu ofert zgodnie z procedurą określoną w art. 42 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001.
2.
Jeżeli przyjęcie ofert po minimalnych cenach sprzedaży zgodnie z ust. 1 spowoduje przekroczenie dostępnej ilości, należy je ograniczyć do takiej ilości, która jest jeszcze dostępna.
Jeżeli przyjęcie ofert wszystkich oferentów proponujących tę samą cenę spowoduje przekroczenie ilości, wówczas dostępna ilość powinna być przyznana w następujący sposób:
a) proporcjonalnie do ilości całkowitej, określonej w ofercie; lub
b) poprzez podział, pomiędzy zainteresowanych oferentów, w odniesieniu do maksymalnego tonażu ustalonego na każdego z nich; albo
c) w drodze losowania.
Artykuł 8
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1308/2005
z dnia 10 sierpnia 2005 r.
otwierające przetarg stały na odsprzedaż na rynku wspólnotowym cukru surowego znajdującego się w posiadaniu szwedzkiej agencji interwencyjnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 9 ust. 3,
a także mając na uwadze co następuje:
(1) Szwecja dysponuje zapasami interwencyjnymi cukru surowego.
Aby odpowiedzieć na potrzeby rynku należy udostępnić na rynku wewnętrznym zapasy cukru surowego przyjęte do interwencji przez szwedzką agencję interwencyjną przed dniem 31 marca 2005 r.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1262/2001 z dnia 27 czerwca 2001 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/2001 w odniesieniu do zakupu i sprzedaży cukru przez agencje interwencyjne [2] stosuje się do takiej sprzedaży.
Właściwe jest ustanowienie odstępstwa od wymienionego rozporządzenia w zakresie, w jakim jest to konieczne i ustanowienie szczegółowego regulaminu.
(3) W celu uwzględnienia sytuacji na rynku wspólnotowym należy przewidzieć ustalenie przez Komisję minimalnej ceny sprzedaży dla każdego przetargu częściowego.
(4) Szwedzka agencja interwencyjna informuje Komisję o przetargach.
Oferenci pozostają anonimowi.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Szwedzka agencja interwencyjna przystępuje do sprzedaży drogą przetargu stałego na rynku wewnętrznym Wspólnoty 59038 ton cukru surowego przyjętego do interwencji przed dniem 31 marca 2005 r., znajdującego się w jej posiadaniu.
Artykuł 2
1.
Przetarg i sprzedaż przewidziane w art. 1 odbywają się zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1262/2001, o ile nie przewidziano inaczej w niniejszym rozporządzeniu.
2. W drodze odstępstwa od przepisów art. 22 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 1262/2001, szwedzka agencja interwencyjna przygotowuje ogłoszenie o zaproszeniu do składania ofert i publikuje je najpóźniej osiem dni przed rozpoczęciem okresu składania ofert.
Ogłoszenie zawiera w szczególności warunki przetargu.
Ogłoszenie wraz ze wszystkimi jego zmianami przedkłada się Komisji przed opublikowaniem.
Artykuł 3
Minimalna oferta dla każdego przedstawiania ofert w przetargu częściowym wynosi 250 ton.
Artykuł 4
1.
Termin składania ofert w odpowiedzi na pierwsze zaproszenie do przedstawiania ofert w przetargu częściowym rozpoczyna się w dniu 19 sierpnia i wygasa w dniu 25 sierpnia 2005 r. o godz. 9.00 (czasu obowiązującego w Brukseli).
Terminy przedstawiania ofert w drugim i kolejnych przetargach częściowych rozpoczynają się pierwszego dnia roboczego po upływie wcześniejszego terminu.
Upływają o godz. 9.00 czasu obowiązującego w Brukseli:
- 8, 15, 22 i 29 września 2005 r.,
- 6, 13, 20 i 27 października 2005 r.
2.
Oferty składane są w wymienionej poniżej szwedzkiej agencji interwencyjnej:
Statens jordbruksverk
Vallgatan 8
S-55182 Jönköping
Tel.: (46-36) 15 50 00
Faks: (46-36) 19 05 46
.
Artykuł 5
W drodze odstępstwa od przepisów art. 28 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1262/2001, zabezpieczenie przetargu, do złożenia przez każdego oferenta, ustala się na kwotę 20 EUR za 100 kg cukru surowego.
Artykuł 6
Szwedzka agencja interwencyjna powiadamia Komisję o otrzymanych ofertach przetargowych, najpóźniej dwie godziny po wygaśnięciu terminu na złożenie ofert ustalonego w art. 4 ust. 1.
Oferenci pozostają anonimowi.
Złożone oferty są przekazywane w formie elektronicznej zgodnie ze wzorem ustalonym w Załączniku.
Jeśli nie zostały złożone żadne oferty, Państwo Członkowskie informuje o tym Komisję w tym samym terminie.
Artykuł 7
1. Komisja ustala minimalną cenę sprzedaży lub podejmuje decyzję o odrzuceniu ofert zgodnie z procedurą określoną w art. 42 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001.
2.
Jeżeli przyjęcie ofert po minimalnych cenach sprzedaży zgodnie z ust. 1 spowoduje przekroczenie dostępnej ilości, należy je ograniczyć do takiej ilości, która jest jeszcze dostępna.
Jeżeli przyjęcie ofert wszystkich oferentów proponujących tę samą cenę spowoduje przekroczenie ilości, wówczas dostępna ilość powinna być przyznana w następujący sposób:
a) proporcjonalnie do ilości całkowitej, określonej w ofercie; albo
b) poprzez podział, pomiędzy zainteresowanych oferentów, w odniesieniu do maksymalnego tonażu ustalonego na każdego z nich; albo
c) w drodze losowania.
Artykuł 8
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1309/2005
z dnia 10 sierpnia 2005 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 3199/93 w sprawie wzajemnego uznawania procedur całkowitego skażenia alkoholu etylowego do celów zwolnienia z podatku akcyzowego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 92/83/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie harmonizacji struktury podatków akcyzowych od alkoholu i napojów alkoholowych [1], w szczególności jej art. 27 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 3199/93 [2] stanowi, że substancje skażające stosowane w każdym Państwie Członkowskim dla celów całkowitego skażania alkoholu zgodnie z art. 27 ust. 1 lit. a) dyrektywy 92/83/EWG należy opisać w załączniku do tego rozporządzenia.
(2) Zgodnie z art. 27 ust. 1 lit. a) dyrektywy 92/83/EWG Państwa Członkowskie są zobowiązane zwolnić z podatku akcyzowego alkohole, które zostały całkowicie skażone zgodnie z wymaganiami jakiegokolwiek Państwa Członkowskiego, pod warunkiem że wymagania te zostały należycie zgłoszone i zaakceptowane zgodnie z warunkami ustanowionymi w ust. 3 i 4 tego artykułu.
(3) Cypr, Republika Czeska, Estonia, Litwa, Łotwa, Malta, Polska, Słowacja, Słowenia i Węgry przekazały informacje na temat substancji skażających, które mają zamiar stosować.
(4) W dniu 1 maja 2004 r. Komisja przekazała wspomniane powiadomienia pozostałym Państwom Członkowskim.
(5) Otrzymano zastrzeżenia wobec notyfikowanych wymagań.
(6) W związku z powyższym rozporządzenie (WE) nr 3199/93 powinno zostać odpowiednio zmienione.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Podatku Akcyzowego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 3199/93 zmienia się zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1310/2005
z dnia 10 sierpnia 2005 r.
ustalające na rok gospodarczy 2005/2006 cenę minimalną wypłacaną producentom nieprzetworzonych suszonych śliwek oraz kwotę pomocy produkcyjnej dla suchych śliwek
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków przetworów owocowych i warzywnych [1], w szczególności jego art. 6b ust. 3 i art. 6c ust. 7,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 3 ust. 1 lit. d) rozporządzenia Komisji (WE) nr 1535/2003 z dnia 29 sierpnia 2003 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/96 w zakresie systemu pomocy dla przetworów owocowych i warzywnych [2] ustanawia daty lat gospodarczych dla suchych śliwek.
(2) Produkty, dla których ustalana jest cena minimalna oraz pomoc, są zdefiniowane w art. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 464/1999 z dnia 3 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/96 w odniesieniu do uzgodnień dotyczących pomocy dla suchych śliwek [3], a właściwości, którym muszą odpowiadać te produkty, znajdują się w art. 2 powyższego rozporządzenia.
(3) Należy zatem ustalić cenę minimalną dla suszonych śliwek i pomoc produkcyjną dla suchych śliwek na rok gospodarczy 2005/2006, zgodnie z kryteriami określonymi odpowiednio w art. 6b i 6c rozporządzenia (WE) nr 2201/96.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Przetworów Owocowych i Warzywnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Na rok gospodarczy 2005/2006 cenę minimalną dla suszonych śliwek d'Ente, o której mowa w art. 6a ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2201/96, ustala się na 1935,23 euro za tonę netto od producenta.
Na rok gospodarczy 2005/2006 kwotę pomocy produkcyjnej dla suchych śliwek na mocy art. 6a ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2201/96 ustala się na 784,97 euro za tonę netto.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1311/2005
z dnia 10 sierpnia 2005 r.
w sprawie wydawania pozwoleń na przywóz wysokiej jakości świeżej, chłodzonej i mrożonej wołowiny i cielęciny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 936/97 z dnia 27 maja 1997 r. otwierające i ustalające zarządzanie kontyngentami taryfowymi na wysokiej jakości świeżą, chłodzoną i mrożoną wołowinę oraz mrożone mięso bawole [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuły 4 i 5 rozporządzenia (WE) nr 936/97 określają warunki składania wniosków i wydawania pozwoleń na przywóz mięsa wyszczególnionego w art. 2 lit. f) tego rozporządzenia.
(2) Artykuł 2 lit. f) rozporządzenia (WE) nr 936/97 ustala na 11500 ton ilość wysokiej jakości świeżej, chłodzonej i mrożonej wołowiny, odpowiadającej określeniu podanemu w tym samym postanowieniu, która może być importowana na warunkach specjalnych w okresie od 1 lipca 2005 r. do 30 czerwca 2006 r.
(3) Należy przypomnieć, że z pozwoleń, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu, można korzystać przez cały okres ich ważności jedynie w takim zakresie, na jaki pozwalają przepisy weterynaryjne,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Każdy wniosek o wydanie pozwolenia na przywóz wysokiej jakości świeżej, chłodzonej i mrożonej wołowiny i cielęciny, o której mowa w art. 2 lit. f) rozporządzenia (WE) nr 936/97, złożony w okresie między 1 a 5 sierpnia 2005 r., jest uwzględniany w całości.
2.
Zgodnie z art. 5 rozporządzenia (WE) nr 936/97 wnioski o wydanie pozwoleń mogą być składane w ciągu pierwszych pięciu dni września 2005 r. na 2648,030 tony.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 11 sierpnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1312/2005
z dnia 10 sierpnia 2005 r.
ustalające ceny rynku światowego nieodziarnionej bawełny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Protokół 4 w sprawie bawełny, załączony do Aktu Przystąpienia Grecji, ostatnio zmieniony rozporządzeniem Rady (WE) nr 1050/2001 [1],
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1051/2001 z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie pomocy produkcyjnej dla bawełny [2], w szczególności jego art. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1051/2001 cena rynku światowego bawełny nieodziarnionej jest ustalana okresowo na podstawie ceny rynku światowego bawełny odziarnionej przy uwzględnieniu historycznych związków między ceną bawełny odziarnionej a wyliczoną ceną bawełny nieodziarnionej. Te historyczne związki zostały ustanowione w art. 2 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1591/2001 z dnia 2 sierpnia 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania systemu pomocy dla bawełny [3]. W przypadku gdy cena rynku światowego nie może być ustalona w powyższy sposób, zostaje ona określona na podstawie ostatniej ustalonej ceny.
(2) Zgodnie z art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1051/2001 cena rynku światowego bawełny nieodziarnionej jest ustalana dla produktu odpowiadającego pewnym cechom charakterystycznym i uwzględniając najkorzystniejsze oferty i notowania na rynku światowym pomiędzy tymi, które są uważane za reprezentatywne dla rzeczywistych tendencji rynkowych.
Do celów takiego ustalenia ceny uwzględnia się średnią z ofert i notowań otrzymaną na jednej lub więcej giełdach europejskich reprezentatywnych dla produktu dostarczonego na bazie cif do portu wspólnotowego i pochodzącego z różnych krajów dostarczających, uważanych za reprezentatywne dla handlu międzynarodowego.
Jednakże aby uwzględnić różnice wynikające z jakości dostarczonego produktu lub z charakteru wspomnianych ofert i notowań, przewidziano dostosowania kryteriów do celów ustalenia ceny rynku światowego bawełny odziarnionej.
Dostosowania te są określone w art. 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1591/2001.
(3) Stosowanie wyżej wymienionych kryteriów prowadzi do ustalenia ceny rynku światowego bawełny nieodziarnionej na poziomie wskazanym poniżej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Cena rynku światowego bawełny nieodziarnionej określona w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1051/2001 jest ustalona na 20,234 EUR/100 kg.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 11 sierpnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1313/2005
z dnia 11 sierpnia 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 12 sierpnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1314/2005
z dnia 11 sierpnia 2005 r.
ustalające ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności przywozowych na melasę w sektorze cukru, stosowane od dnia 12 sierpnia 2005 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 24 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1422/95 z dnia 23 czerwca 1995 r. ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze dotyczące przywozu melasy w sektorze cukru i zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 785/68 [2], przewiduje, że cenę importową CIF melasy, ustaloną zgodnie z rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 785/68 [3], uważa się za "cenę reprezentatywną". Uważa się, że ta cena została ustalona dla jakości standardowej określonej w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 785/68.
(2) Dla celów ustalania cen reprezentatywnych, należy wziąć pod uwagę wszelkie informacje przewidziane w art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 785/68, z wyjątkiem przypadków przewidzianych w art. 4 wymienionego rozporządzenia, oraz, w przypadku gdy ma to zastosowanie, dla celów takiego ustalenia można zastosować metodę przewidzianą w art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 785/68.
(3) Dla celów dostosowania cen, nieodnoszącego się do jakości standardowej, należy, w zależności od jakości oferowanej melasy, zwiększyć lub zmniejszyć ceny w zależności od wyników otrzymanych w zastosowaniu art. 6 rozporządzenia (EWG) nr 785/68.
(4) Kiedy istnieje różnica między ceną spustową dla rozpatrywanego produktu a ceną reprezentatywną, należy ustalić dodatkowe należności przywozowe zgodnie z warunkami przewidzianymi w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1422/95.
W przypadku zawieszenia stosowania należności przywozowych w zastosowaniu art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1422/95, należy ustalić szczególne kwoty dla tych należności.
(5) Należy ustalić ceny reprezentatywne i dodatkowe należności celne w odniesieniu do przywozu rozpatrywanych produktów, zgodnie z art. 1 ust. 2 i art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1422/95.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ceny reprezentatywne i dodatkowe należności stosowane do przywozu produktów, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1422/95 są wskazane w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 12 sierpnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1315/2005
z dnia 11 sierpnia 2005 r.
ustalające refundacje wywozowe do cukru białego i cukru surowego w stanie nieprzetworzonym
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 27 ust. 5 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 27 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, różnica między notowaniami lub cenami na rynku światowym produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. a) wymienionego rozporządzenia a cenami tych produktów we Wspólnocie może być pokryta przez refundacje wywozowe.
(2) Zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, refundacje do cukrów białego i surowego, niedenaturowanych i wywiezionych w stanie nieprzetworzonym muszą zostać ustalone przy uwzględnieniu sytuacji na rynku wspólnotowym i rynku światowym cukru, i w szczególności elementów kalkulacji cen i kosztów, o których mowa w art. 28 wymienionego rozporządzenia.
Zgodnie z tym samym artykułem, należy również uwzględnić gospodarcze aspekty proponowanego wywozu.
(3) W odniesieniu do cukru surowego, refundację należy ustalić dla jakości standardowej, która jest określona w załączniku I, pkt II rozporządzenia (WE) nr 1260/2001. Wymieniona refundacja jest ponadto ustalana zgodnie z art. 28 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001. Cukier krystaliczny został określony w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 2135/95 z dnia 7 września 1995 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania przyznawania refundacji wywozowych w sektorze cukru [2]. Kwotę tak obliczonej refundacji w odniesieniu do cukrów aromatyzowanych lub zawierających substancje barwiące należy zastosować do ich zawartości sacharozy, zatem należy ją ustalać w odniesieniu na 1 % tej zawartości.
(4) W przypadkach szczególnych kwota refundacji może być ustalona w instrumentach prawnych innego typu.
(5) Refundację należy ustalać co dwa tygodnie.
Można ją zmieniać w tym odstępie czasowym.
(6) Art. 27 ust. 5 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 przewiduje, że sytuacja na rynku światowym lub specyficzne wymagania pewnych rynków mogą uczynić koniecznym zróżnicowanie refundacji do produktów określonych w art. 1 wymienionego rozporządzenia w zależności od ich miejsca przeznaczenia.
(7) Znaczący i szybki wzrost preferencyjnego przywozu cukru pochodzącego z zachodnich krajów bałkańskich od początku 2001 r., oraz wywozu cukru ze Wspólnoty do tych krajów wydaje się być istotnie sztuczny.
(8) Aby uniknąć wszelkiego nadużycia w związku z ponownym przywozem do Wspólnoty produktów w sektorze cukru, dla których przyznano refundację wywozową, należy nie ustalać refundacji do produktów, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu w odniesieniu do wszystkich zachodnich krajów bałkańskich.
(9) Biorąc pod uwagę te informacje i aktualną sytuację na rynkach w sektorze cukru, a w szczególności notowania lub ceny cukru we Wspólnocie i na rynku światowym, należy ustalić refundację w odpowiedniej wysokości.
(10) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje, które przyznaje się do wywozu produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, w stanie nieprzetworzonym i niedenaturowanych, ustalone są zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 12 sierpnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1316/2005
z dnia 11 sierpnia 2005 r.
ustalające maksymalne kwoty refundacji wywozowej do cukru białego przeznaczonego do niektórych państw trzecich w ramach 2. przetargu częściowego wykonanego w ramach stałego przetargu przewidzianego przez rozporządzenie (WE) nr 1138/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 27 ust. 5 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1138/2005 z dnia 15 lipca 2005 r. w sprawie stałego przetargu ustalającego opłaty wyrównawcze i/lub refundacje wywozowe do cukru białego na rok gospodarczy 2004/2005 [2] przystępuje się do przetargów częściowych w sprawie wywozu wspomnianego cukru do niektórych państw trzecich.
(2) Zgodnie z art. 9 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1138/2005, jeżeli właściwe, ustala się maksymalną kwotę refundacji wywozowej dla rozpatrywanego przetargu częściowego, biorąc pod uwagę w szczególności sytuację i przewidywany rozwój rynku cukru we Wspólnocie i na rynku światowym.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W 2. przetargu częściowym na cukier biały, wykonanym zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1138/2005, maksymalną kwotę refundacji wywozowej ustala się w wysokości 41,841 EUR/100 kg.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 12 sierpnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1317/2005
z dnia 11 sierpnia 2005 r.
otwierające przetarg na przyznanie pozwoleń na wywóz w systemie A3 w sektorze owoców i warzyw (pomidory, pomarańcze, cytryny, winogrona stołowe i jabłka)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 35 ust. 3 akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1961/2001 [2] ustanowiło zasady stosowania refundacji wywozowych w sektorze owoców i warzyw.
(2) W myśl art. 35 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2200/96, w zakresie niezbędnym dla umożliwienia znaczącego gospodarczo wywozu, produkty wywożone przez Wspólnotę mogą podlegać refundacji wywozowej, uwzględniając granice wynikające z porozumień zawartych zgodnie z art. 300 Traktatu.
(3) Zgodnie z art. 35 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2200/96, należy dbać, aby przepływy handlowe wywołane wcześniej przez system refundacji nie zostały zakłócone. Z tego powodu, i ze względu na sezonowość wywozów owoców i warzyw, należy ustalić ilości przewidziane na każdy produkt, na podstawie nomenklatury produktów rolnych dla refundacji wywozowych ustanowionych rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 3846/87 [3]. Ilości te powinny zostać podzielone z uwzględnieniem stopnia, w jakim rozpatrywane produkty są łatwo psujące się.
(4) W myśl postanowień art. 35 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 2200/96, przy ustalaniu refundacji uwzględnia się istniejącą sytuację lub tendencje w odniesieniu do cen i dostępności owoców i warzyw na rynku Wspólnoty oraz do cen stosowanych w handlu międzynarodowym. Należy również uwzględnić koszty wprowadzania do obrotu i koszty transportu, oraz gospodarcze aspekty proponowanego wywozu.
(5) Zgodnie z art. 35 ust. 5 rozporządzenia (WE) 2200/96, ceny rynkowe Wspólnoty są ustalane z uwzględnieniem cen, które są najbardziej korzystne z punktu widzenia wywozu.
(6) Sytuacja na rynkach światowych lub specyficzne wymogi niektórych rynków mogą wymóc konieczność zróżnicowania refundacji dla określonego produktu, w zależności od jego miejsca przeznaczenia.
(7) Pomidory, pomarańcze, cytryny, winogrona stołowe i jabłka klasy Ekstra, I i II według wspólnych norm jakości mogą obecnie podlegać znaczącym gospodarczo wywozom.
(8) Aby umożliwić jak najbardziej efektywne wykorzystanie dostępnych zasobów, i uwzględniając strukturę wywozów ze Wspólnoty, należy postępować drogą przetargu i ustalić indykatywną wysokość refundacji oraz ilości przewidziane dla rozpatrywanego okresu.
(9) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Świeżych Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Ogłasza się przetarg na przyznanie pozwoleń na wywóz w systemie A3.
Produkty objęte procedurą przetargową, okres składania ofert, indykatywne stawki refundacji i przewidziane ilości ustalone są w załączniku.
2.
Pozwolenia wydane z tytułu pomocy żywnościowej, określone w art. 16 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1291/2000 [4] nie są wliczane do kwalifikujących się ilości, określonych w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
3.
Bez uszczerbku dla stosowania postanowień art. 5 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 1961/2001, pozwolenia rodzaju A3 zachowują ważność przez dwa miesiące.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 5 września 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1318/2005
z dnia 11 sierpnia 2005 r.
zmieniające załącznik II do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2092/91 w sprawie produkcji ekologicznej produktów rolnych oraz znakowania produktów rolnych i środków spożywczych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2092/91 z dnia 24 czerwca 1991 r. w sprawie produkcji ekologicznej produktów rolnych oraz znakowania produktów rolnych i środków spożywczych [1], w szczególności jego art. 13 tiret drugie,
a także mając na uwadze co następuje:
(1) Zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 7 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2092/91 od 2002 r. niektóre Państwa Członkowskie przedstawiły informacje w celu włączenia niektórych produktów do załącznika II do wspomnianego rozporządzenia.
(2) W odniesieniu do wapna przemysłowego, produktu ubocznego uzyskiwanego w produkcji soli próżniowej z solanki znajdowanej w górach, który ma istotne znaczenie dla szczególnego użyźniania gleby i spełnienia wymagań pokarmowych w niektórych Państwach Członkowskich, nie stwierdzono szkodliwego wpływu na środowisko.
(3) Stwierdzono, że wodorotlenek wapnia ma istotne znaczenie przy zwalczaniu grzybicy drzew owocowych w niektórych klimatach.
Zwalczanie tej choroby w produkcji ekologicznej jest trudne i wymaga użycia miedzi. Użycie miedzi może zostać ograniczone przez zastosowanie wodorotlenku wapnia.
(4) Etylen jest już włączony do części B załącznika II do rozporządzenia (EWG) nr 2092/91 jako substancja tradycyjnie stosowana w rolnictwie ekologicznym.
Wydawało się właściwym uzupełnienie warunków używania tej substancji, aby obejmowały one, oprócz bananów, niektóre inne owoce, do produkcji których potrzebny jest etylen.
(5) Należy zatem odpowiednio zmienić załącznik II do rozporządzenia (EWG) nr 2092/91.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ustanowionego na mocy art. 14 rozporządzenia (EWG) nr 2092/91,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załączniku II do rozporządzenia (EWG) nr 2092/91 wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1319/2005
z dnia 11 sierpnia 2005 r.
otwierające i ustanawiające zarządzanie autonomicznym kontyngentem taryfowym na grzyby zakonserwowane od dnia 1 października 2005 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Traktat o Przystąpieniu Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji,
uwzględniając Akt Przystąpienia Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji, w szczególności jego art. 41 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1864/2004 [1] otwiera i ustala zarządzanie kontyngentami taryfowymi na grzyby zakonserwowane przywożone z państw trzecich.
(2) Rozporządzenie (WE) nr 1864/2004 ustanawia środki przejściowe umożliwiające importerom z Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji (zwanych dalej "nowymi Państwami Członkowskimi") korzystanie z kontyngentów.
Środki te mają na celu ustalenie różnicy między tradycyjnymi i nowymi importerami w nowych Państwach Członkowskich oraz dostosowanie ilości, których mogą dotyczyć wnioski o wydanie pozwoleń, złożone przez tradycyjnych importerów z nowych Państw Członkowskich, tak aby importerzy ci mogli korzystać z systemu.
(3) W celu zapewnienia ciągłości dostaw na rynek rozszerzonej Wspólnoty, a także biorąc pod uwagę warunki ekonomiczne zaopatrzenia istniejące w nowych Państwach Członkowskich przed ich przystąpieniem do Unii Europejskiej, należy otworzyć autonomiczny i tymczasowy kontyngent taryfowy na przywóz grzybów zakonserwowanych z rodzaju Agaricus objętych kodami CN 07115100, 20031020 i 20031030. Wymieniony nowy kontyngent taryfowy jest uzupełnieniem kontyngentów otwartych rozporządzeniami Komisji (WE) nr 1076/2004 [2], (WE) nr 1749/2004 [3], (WE) nr 220/2005 [4] oraz (WE) nr 1035/2005 [5].
(4) Nowy kontyngent powinien zostać otwarty na okres przejściowy i nie przesądzać o wyniku toczących się negocjacji w ramach Światowej Organizacji Handlu (WTO) w następstwie przystąpienia nowych Państw Członkowskich.
(5) Komitet Zarządzający ds. Przetworów Owocowych i Warzywnych nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejszym otwiera się od dnia 1 października 2005 r. autonomiczny kontyngent taryfowy w wysokości 1200 ton (waga netto po odsączeniu), oznaczony numerem 09.4075 (zwany dalej "kontyngentem autonomicznym") w odniesieniu do przywozu do Wspólnoty grzybów zakonserwowanych z rodzaju Agaricus objętych kodami CN 07115100, 20031020 i 20031030.
2.
Stawka celna ad valorem stosowana w odniesieniu do produktów przywożonych w ramach kontyngentu autonomicznego wynosi 12 % dla produktów objętych kodem CN 07115100 i 23 % dla produktów objętych kodami CN 20031020 i 20031030.
Artykuł 2
Rozporządzenie (WE) nr 1864/2002 stosuje się w odniesieniu do zarządzania kontyngentem autonomicznym, z zastrzeżeniem przepisów niniejszego rozporządzenia.
Jednakże w odniesieniu do zarządzania kontyngentem autonomicznym nie stosuje się przepisów art. 1, art. 5 ust. 2 i 5, art. 6 ust. 2, 3 i 4, art. 7, art. 8 ust. 2, art. 9 i 10 rozporządzenia (WE) nr 1864/2004.
Artykuł 3
Okres ważności pozwoleń przywozowych, wydanych w ramach autonomicznego kontyngentu, dalej zwanych "pozwoleniami", jest ograniczony do dnia 31 grudnia 2005 r.
W rubryce 24 pozwolenia zawierają jeden z zapisów znajdujących się w załączniku I.
Artykuł 4
1.
Importerzy mogą zwracać się do właściwych władz w Państwach Członkowskich z wnioskiem o wydanie pozwoleń w okresie pięciu dni roboczych od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Pozwolenia powinny zawierać w rubryce 20 jeden z zapisów znajdujących się w załączniku II.
2.
Złożone przez pojedynczego tradycyjnego importera wnioski o wydanie pozwoleń mogą dotyczyć ilości, która nie przekracza 9 % kontyngentu autonomicznego.
3.
Złożone przez pojedynczego nowego importera wnioski o wydanie pozwoleń mogą dotyczyć ilości, która nie przekracza 1 % kontyngentu autonomicznego.
Artykuł 5
Podział kontyngentu autonomicznego wygląda następująco:
- 95 % dla importerów tradycyjnych,
- 5 % dla nowych importerów.
Jeśli ilość przysługująca jednej kategorii importerów nie jest w pełni wykorzystana, niewykorzystana ilość może być przyznana drugiej kategorii.
Artykuł 6
1.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji dane dotyczące ilości, dla których złożono wnioski siódmego dnia roboczego od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
2.
Pozwolenia wydawane są dwunastego dnia roboczego od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, jeśli Komisja nie podjęła szczególnych środków na mocy przepisów ust. 3.
3.
Jeśli Komisja stwierdzi na podstawie informacji dostarczonych jej zgodnie z przepisami ust. 1, że złożone wnioski dotyczą ilości przekraczających ilości dostępne dla danej kategorii importerów, określone w art. 5, wydaje rozporządzenie określające jednolity wskaźnik obniżki w odniesieniu do wymienionych wniosków.
Artykuł 7
Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1320/2005
z dnia 11 sierpnia 2005 r.
otwierające i ustanawiające zarządzanie autonomicznym kontyngentem taryfowym na czosnek od dnia 1 października 2005 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Traktat o Przystąpieniu Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji,
uwzględniając Akt Przystąpienia Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji, w szczególności jego art. 41 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 565/2002 [1] ustanawia metodę zarządzania kontyngentami taryfowymi i wprowadza system świadectw pochodzenia czosnku przywożonego z państw trzecich.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 228/2004 z dnia 3 lutego 2004 r. ustanawiające środki przejściowe stosowane do rozporządzenia (WE) nr 565/2002 w następstwie przystąpienia Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji [2] wprowadza środki umożliwiające importerom z wymienionych państw (zwanych dalej "nowymi Państwami Członkowskimi") korzystanie z systemu przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 565/2002. Środki te miały na celu wprowadzenie rozróżnienia między tradycyjnymi i nowymi importerami w nowych Państwach Członkowskich i dostosowanie pojęcia ilości referencyjnej, tak aby mogli oni korzystać z wymienionego systemu.
(3) W celu zapewnienia ciągłości dostaw na rynek rozszerzonej Wspólnoty i biorąc pod uwagę warunki ekonomiczne zaopatrzenia istniejące w nowych Państwach Członkowskich przed ich przystąpieniem do Unii Europejskiej należy otworzyć tymczasowy i autonomiczny kontyngent taryfowy na przywóz świeżego lub mrożonego czosnku objętego kodem CN 07032000. Wymieniony nowy kontyngent jest uzupełnieniem kontyngentów otwartych rozporządzeniami Komisji (WE) nr 1077/2004 [3], (WE) nr 1743/2004 [4], (WE) nr 218/2005 [5] oraz rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1034/2005 [6].
(4) Nowy kontyngent powinien zostać otwarty na okres przejściowy i nie przesądzać o wyniku toczących się negocjacji w ramach Światowej Organizacji Handlu (WTO) w następstwie przystąpienia nowych Państw Członkowskich.
(5) Komitet Zarządzający ds. Świeżych Owoców i Warzyw nie wydał opinii w terminie ustalonym przez przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejszym otwiera się od dnia 1 października 2005 r. autonomiczny kontyngent taryfowy w wysokości 4400 ton, oznaczony numerem 09.4066 (zwany dalej "kontyngentem autonomicznym") w odniesieniu do przywozu do Wspólnoty świeżego lub mrożonego czosnku objętego kodem CN 07032000.
2.
Stawka celna ad valorem stosowana w odniesieniu do produktów przywożonych w ramach kontyngentu autonomicznego wynosi 9,6 %.
Artykuł 2
Rozporządzenia (WE) nr 565/2002 i (WE) nr 228/2004 stosuje się w odniesieniu do zarządzania kontyngentem autonomicznym, z zastrzeżeniem przepisów niniejszego rozporządzenia.
Jednakże w odniesieniu do zarządzania kontyngentem autonomicznym nie stosuje się przepisów art. 1, art. 5 ust. 5 oraz art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 565/2002.
Artykuł 3
Okres ważności pozwoleń przywozowych, wydanych w ramach autonomicznego kontyngentu, dalej zwanych "pozwoleniami", jest ograniczony do dnia 31 grudnia 2005 r.
W rubryce 24 pozwolenia zawierają jeden z zapisów znajdujących się w załączniku I.
Artykuł 4
1.
Importerzy mogą zwracać się do właściwych władz w Państwach Członkowskich z wnioskiem o wydanie pozwoleń w okresie pięciu dni roboczych od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Pozwolenia powinny zawierać w rubryce 20 jeden z zapisów znajdujących się w załączniku II.
2.
Złożone przez importera wnioski o wydanie pozwoleń mogą dotyczyć ilości, która nie przekracza 10 % kontyngentu autonomicznego.
Artykuł 5
Podział kontyngentu autonomicznego wygląda następująco:
- 70 % dla importerów tradycyjnych,
- 30 % dla nowych importerów.
Jeśli ilość przysługująca jednej kategorii importerów nie jest w pełni wykorzystana, niewykorzystana ilość może być przyznana drugiej kategorii.
Artykuł 6
1.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji dane dotyczące ilości, dla których złożono wnioski siódmego dnia roboczego od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
2.
Pozwolenia wydawane są dwunastego dnia roboczego od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, jeśli Komisja nie podjęła szczególnych środków na mocy przepisów ust. 3.
3.
Jeśli Komisja stwierdzi na podstawie informacji dostarczonych jej zgodnie z przepisami ust. 1, że złożone wnioski dotyczą ilości przekraczających ilości dostępne dla danej kategorii importerów, określone w art. 5, wydaje rozporządzenie określające jednolity wskaźnik obniżki w odniesieniu do wymienionych wniosków.
Artykuł 7
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1321/2005
z dnia 11 sierpnia 2005 r.
ustalające na rok gospodarczy 2004/2005 kwotę pomocy do składowania nieprzetworzonych suszonych winogron i suszonych fig
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków przetworów owocowych i warzywnych [1], w szczególności jego art. 9 ust. 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 9 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 2201/96 przewiduje, że pomoc do składowania jest przyznawana agencjom składu za ilości sułtanek, suszonych winogron i suszonych fig, które zakupiły, i za faktyczny okres przechowywania.
(2) Należy ustalić pomoc do składowania nieprzetworzonych suszonych winogron i suszonych fig z roku gospodarczego 2004/2005 zgodnie z art. 7 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1622/1999 z dnia 23 lipca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/96 w odniesieniu do systemu składowania nieprzetworzonych suszonych winogron oraz nieprzetworzonych suszonych fig [2].
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Przetworów Owocowych i Warzywnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dla produktów z roku gospodarczego 2004/2005, kwota pomocy do składowania przewidziana w art. 9 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 2201/96 wynosi:
a) dla suszonych winogron:
i) 0,1120 euro za dzień za tonę netto do dnia 28 lutego 2006 r.;
ii) 0,0860 euro za dzień za tonę netto od dnia 1 marca 2006 r.;
b) 0,0934 euro za dzień za tonę netto dla suszonych fig.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1322/2005
z dnia 11 sierpnia 2005 r.
ustalające na rok gospodarczy 2005/2006 cenę skupu stosowaną przez agencje składujące nieprzetworzone suszone winogrona i nieprzetworzone suszone figi
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków przetworów owocowych i warzywnych [1], w szczególności jego art. 9 ust. 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Kryteria ustalania ceny, po której agencje składujące skupują nieprzetworzone suszone figi i nieprzetworzone suszone winogrona, zostały ustalone w art. 9 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2201/96, a warunki skupu i zarządzania produktami przez agencje składujące zostały ustanowione w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1622/1999 z dnia 23 lipca 1999 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/96 w odniesieniu do systemu składowania nieprzetworzonych suszonych winogron oraz nieprzetworzonych suszonych fig [2].
(2) Należy zatem ustalić cenę skupu na rok gospodarczy 2005/2006 dla suszonych winogron na podstawie rozwoju cen światowych, a dla suszonych fig na podstawie ceny minimalnej ustanowionej w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1583/2004 z dnia 9 września 2004 r. ustalającym, na rok gospodarczy 2004/2005, cenę minimalną wypłacaną producentom nieprzetworzonych suszonych fig oraz kwotę pomocy produkcyjnej dla suszonych fig [3].
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Przetworów Owocowych i Warzywnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Na rok gospodarczy 2005/2006 cena skupu określona w art. 9 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2201/96 wynosi:
a) 399,16 za tonę netto nieprzetworzonych suszonych winogron;
b) 542,70 za tonę netto nieprzetworzonych suszonych fig.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1323/2005
z dnia 11 sierpnia 2005 r.
zmieniające refundacje wywozowe do syropów i niektórych innych produktów w sektorze cukru, wywożonych z stanie nieprzetworzonym, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1229/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 27 ust. 5 akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Refundacje stosowane do wywozu syropów i niektórych innych produktów w sektorze cukru, wywożonych w stanie nieprzetworzonym, zostały ustalone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1229/2005 [2].
(2) Z uwagi na różnice pomiędzy danymi, którymi obecnie dysponuje Komisja a danymi dostępnymi w chwili przyjęcia rozporządzenia (WE) nr 1229/2005, należy zmienić te refundacje,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje, które przyznaje się do wywozu w stanie nieprzetworzonym produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. d), f) i g) rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1229/2005 dla roku gospodarczego 2005/2006, zmienia się zgodnie z kwotami wskazanymi w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 12 sierpnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1324/2005
z dnia 11 sierpnia 2005 r.
zmieniające ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności przywozowych na niektóre produkty w sektorze cukru, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1011/2005, na rok gospodarczy 2005/2006
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1423/95 z dnia 23 czerwca 1995 r. ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze dotyczące przywozu produktów innych niż melasy w sektorze cukru [2], w szczególności jego art. 1 ust. 2 akapit drugi, zdanie drugie, oraz art. 3 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności stosowanych do przywozu cukru białego, cukru surowego i niektórych syropów w odniesieniu do roku gospodarczego 2005/2006 zostały ustalone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1011/2005 [3].
Centy te i kwoty zostały zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1274/2005 [4].
(2) Dane, którymi obecnie dysponuje Komisja, prowadzą do zmiany wymienionych kwot, zgodnie z zasadami i szczegółowymi przepisami wykonawczymi przewidzianymi w rozporządzeniu (WE) nr 1423/95,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ceny reprezentatywne i dodatkowe należności stosowane do przywozu produktów, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1423/95, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1011/2005 w odniesieniu do roku gospodarczego 2005/2006, zmienia się zgodnie z kwotami wskazanymi w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 12 sierpnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1325/2005
z dnia 11 sierpnia 2005 r.
zmieniające stawki refundacji do niektórych produktów z sektora cukru, wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], szczególnie jego art. 27 ust. 5a oraz art. 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Stawki refundacji stosowane od dnia 29 lipca 2005 r. do produktów wymienionych w Załączniku, wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu, zostały ustalone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1223/2005 [2].
(2) Z zastosowania reguł i kryteriów zawartych w rozporządzeniu (WE) nr 1223/2005 do informacji posiadanych przez Komisję wynika, iż obecnie stosowane stawki refundacji wywozowych powinny zostać zmienione zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Stawki refundacji określone w rozporządzeniu (WE) nr 1223/2005 zostają zmienione zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 12 sierpnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1326/2005
z dnia 11 sierpnia 2005 r.
ustalające stawki refundacji do niektórych produktów zbożowych i ryżu wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
Uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1785/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [2], w szczególności jego art. 14 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 13 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 oraz art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003 stanowią, że różnica między notowaniami lub cenami produktów wymienionych w art. 1 każdego z tych rozporządzeń na rynku światowym a cenami wewnątrz Wspólnoty może zostać pokryta refundacją wywozową.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1043/2005 z dnia 30 czerwca 2005 r. wdrażające rozporządzenie Rady (WE) nr 3448/93 w odniesieniu do systemu przyznawania refundacji wywozowych do niektórych produktów rolnych wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu oraz kryteria ustalania wysokości sum takich refundacji [3], określa produkty, dla których należy ustalić stawkę refundacji stosowaną w przypadku, jeśli produkty te są wywożone jako towary wymienione odpowiednio w załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 1784/92 lub w załączniku IV do rozporządzenia (WE) nr 1785/2003.
(3) Zgodnie z art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1043/2005, stawkę refundacji na 100 kilogramów każdego z omawianych produktów podstawowych ustala się co miesiąc.
(4) Ustalenie z wyprzedzeniem wysokich stawek refundacji może zagrozić zobowiązaniom podjętym w odniesieniu do refundacji, które mogą zostać przyznane do wywozów produktów rolnych należących do towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu.
W takich sytuacjach, niezbędne jest zatem podjęcie środków ostrożności, nie stanowiąc jednak przeszkody dla zawierania umów długoterminowych.
Ustalenie specjalnej stawki refundacji dla celów ustalenia refundacji z wyprzedzeniem jest środkiem, który pozwala na osiągnięcie tych różnych celów.
(5) Uwzględniając porozumienie pomiędzy Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki w sprawie wywozów produktów z ciasta makaronowego ze Wspólnoty do Stanów Zjednoczonych, przyjęte decyzją Rady 87/482/EWG [4], niezbędne jest zróżnicowanie refundacji do produktów objętych kodami CN 19021100 i 190219 ze względu na ich miejsce przeznaczenia.
(6) Zgodnie z art. 15 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 1043/2005, należy ustalić obniżoną stawkę refundacji wywozowej, uwzględniając wysokość mającej zastosowanie refundacji wywozowej, zgodnie z rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 1722/93 [5], dla rozpatrywanych produktów podstawowych, stosowaną w zakładanym okresie wytworzenia towarów.
(7) Napoje alkoholowe uważane są za mniej wrażliwe na cenę zbóż stosowanych do produkcji tych napojów.
Niemniej jednak, Protokół 19 do Aktu Przystąpienia Zjednoczonego Królestwa, Irlandii i Danii stanowi, że należy uchwalić środki niezbędne w celu ułatwienia stosowania zbóż wspólnotowych do produkcji napojów alkoholowych pozyskiwanych ze zbóż.
Konieczne jest zatem dostosowanie stawki refundacji stosowanej odpowiednio do zbóż wywożonych jako napoje alkoholowe.
(8) Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Stawki refundacji stosowane do produktów podstawowych wymienionych w załączniku A do rozporządzenia (WE) nr 1043/2005 i w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 lub w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003 i wywożonych jako towary wymienione odpowiednio w załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 lub w załączniku IV do rozporządzenia (WE) nr 1785/2003, ustala się na poziomie podanym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 12 sierpnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1327/2005
z dnia 11 sierpnia 2005 r.
ustalające refundacje wywozowe do oliwy z oliwek
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 136/66/EWG z dnia 22 września 1966 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów [1], w szczególności jego art. 3 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 3 rozporządzenia nr 136/66/EWG przewiduje, że w przypadku gdy cena we Wspólnocie jest wyższa od cen rynku światowego, różnica między tymi cenami może zostać objęta refundacją, w przypadku wywozu oliwy do państw trzecich.
(2) Szczegółowe zasady dotyczące ustalania i przyznawania refundacji wywozowych do oliwy z oliwek są zawarte w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 616/72 [2].
(3) Artykuł 3 ust. 3 rozporządzenia nr 136/66/EWG przewiduje, że refundacja musi być taka sama dla całej Wspólnoty.
(4) Zgodnie z art. 3 ust. 4 rozporządzenia nr 136/66/EWG, refundacja do oliwy z oliwek musi być ustanowiona przy uwzględnieniu obecnej sytuacji i przewidywalnych zmian w odniesieniu do cen oliwy z oliwek i jej dostępności na rynku Wspólnoty oraz w odniesieniu do cen oliwy z oliwek na rynku światowym.
Jednakże w przypadku gdy sytuacja na rynku światowym nie pozwala na określenie najkorzystniejszych cen oliwy z oliwek, można uwzględnić cenę na tym rynku głównych konkurencyjnych olejów roślinnych i różnicę stwierdzoną podczas reprezentatywnego okresu między tą ceną a ceną oliwy z oliwek.
Kwota refundacji nie może być wyższa od różnicy między ceną oliwy z oliwek we Wspólnocie a ceną na rynku światowym, dostosowanej, gdzie właściwe, aby uwzględnić koszty wywozu produktów na rynek światowy.
(5) Zgodnie z art. 3 ust. 3 akapit trzeci lit. b) rozporządzenia nr 136/66/EWG, można podjąć decyzję o ustaleniu refundacji w drodze przetargu. Przetarg dotyczy kwoty refundacji i może być ograniczony do niektórych krajów przeznaczenia, ilości, jakości i prezentacji.
(6) Artykuł 3 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia nr 136/66/EWG przewiduje, że refundacje do oliwy z oliwek mogą być ustalone na różnych poziomach według miejsca przeznaczenia, w przypadku gdy sytuacja na rynku światowym lub szczególne wymogi niektórych rynków tego wymagają.
(7) Refundacje muszą być ustalane co najmniej raz w miesiącu. W razie konieczności mogą być zmieniane w odstępie czasowym.
(8) Stosowanie tych szczegółowych zasad w obecnej sytuacji na rynkach w sektorze oliwy z oliwek, w szczególności do cen tego produktu we Wspólnocie i na rynkach państw trzecich, prowadzi do ustalenia refundacji w kwotach wskazanych w Załączniku.
(9) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Olejów i Tłuszczów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje wywozowe do produktów określonych w art. 1 ust. 2 lit. c) rozporządzenia nr 136/66/EWG są ustalone w kwotach wskazanych w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 12 sierpnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1328/2005
z dnia 11 sierpnia 2005 r.
ustalające refundacje wywozowe dla produktów przetworzonych na bazie zbóż i ryżu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1785/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [2], w szczególności jego art. 14 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W myśl art. 13 rozporządzenia Rady (WE) nr 1784/2003 i art. 14 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003, różnica między notowaniami lub cenami na rynku światowym produktów, o których mowa w art. 1 tych rozporządzeń, a cenami tych produktów we Wspólnocie może być pokryta przez refundacje wywozowe.
(2) Na mocy art. 14 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003 refundacje powinny być ustalane z uwzględnieniem, z jednej strony, istniejącej sytuacji i przyszłych tendencji pod względem cen i dostępności zbóż, ryżu i ryżu łamanego na rynku Wspólnoty, a z drugiej – cen zbóż, ryżu, ryżu łamanego i produktów sektora zbożowego na rynku światowym.
Na mocy tych samych artykułów należy także zapewnić na rynku zbożowym i ryżowym równowagę i naturalny rozwój cen i handlu, a ponadto uwzględniać ekonomiczne aspekty przewidywanych wywozów oraz potrzebę unikania zakłóceń na rynku Wspólnoty.
(3) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1518/95 [3] w sprawie systemu przywozu i wywozu produktów przetworzonych na bazie zbóż i ryżu, określiło w art. 4 szczególne kryteria, jakie należy uwzględnić przy wyliczaniu refundacji dla tych produktów.
(4) Należy różnicować refundacje dla niektórych produktów przetworzonych w zależności od zawartości w tych produktach popiołów, surowego błonnika, łusek, białka, tłuszczu lub skrobi, ponieważ zawartość ta jest szczególnie znaczącym wskaźnikiem ilości produktu podstawowego rzeczywiście obecnego w produkcie przetworzonym.
(5) Jeśli chodzi o maniok i inne korzenie oraz bulwy roślin tropikalnych, jak również wytworzone z nich mąki, ekonomiczny aspekt ich wywozu, jaki można przewidywać, biorąc przede wszystkim pod uwagę charakter i pochodzenie tych produktów, nie uzasadnia aktualnie potrzeby ustalania refundacji wywozowej.
W odniesieniu do niektórych produktów przetworzonych na bazie zbóż, niewielkie znaczenie udziału Wspólnoty w handlu światowym nie wymaga aktualnie ustalania refundacji wywozowej.
(6) Sytuacja na rynku światowym lub szczególne wymagania niektórych rynków mogą spowodować konieczność zróżnicowania refundacji w odniesieniu do niektórych produktów, w zależności od ich miejsca przeznaczenia.
(7) Refundację należy ustalać raz na miesiąc. W tym odstępie czasu może ona zostać zmieniona.
(8) Niektóre produkty przetworzone na bazie kukurydzy mogą być poddane obróbce termicznej, która stwarza ryzyko przyznania refundacji nieodpowiadającej jakości produktu.
Należy uściślić, że produkty te, zawierające wstępnie żelatynizowaną skrobię, nie mogą korzystać z refundacji wywozowej.
(9) Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje wywozowe dla produktów, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1518/95, ustala się w wysokości podanej w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 12 sierpnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1329/2005
z dnia 11 sierpnia 2005 r.
ustalające refundacje produkcyjne w sektorze zbóż
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 8 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1722/93 z dnia 30 czerwca 1993 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzeń Rady (EWG) nr 1766/82 i (EWG) nr 1418/76 dotyczące refundacji produkcyjnych w sektorach zbóż i ryżu, odpowiednio [2], określiło warunki przyznawania refundacji produkcyjnych.
Podstawa wyliczenia została określona w art. 3 tego rozporządzenia.
Tak wyliczona refundacja, zróżnicowana, w razie potrzeby, dla skrobi ziemniaczanej, powinna być ustalana raz w miesiącu i może być zmieniana, jeśli ceny kukurydzy i/lub pszenicy ulegną znaczącej zmianie.
(2) W celu określenia dokładnej kwoty do wypłaty przy wyliczaniu ustalanych przez niniejsze rozporządzenie refundacji produkcyjnych należy użyć współczynników podanych w załączniku II do rozporządzenia (EWG) nr 1722/93.
(3) Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundację produkcyjną wyrażoną na tonę skrobi kukurydzianej o której mowa w art. 3 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1722/93, ustala się w wysokości:
a) 28,46 EUR/t dla skrobi kukurydzianej, pszennej i jęczmiennej;
b) 39,28 EUR/t dla skrobi ziemniaczanej.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 12 sierpnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1330/2005
z dnia 11 sierpnia 2005 r.
w sprawie przekazanych ofert na wywóz jęczmienia w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1058/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na refundację wywozową do jęczmienia na wywóz do niektórych krajów trzecich został ogłoszony na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1058/2005 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [3], Komisja może, na podstawie zgłoszonych ofert, podjąć decyzję o wstrzymaniu przetargu.
(3) Biorąc pod uwagę czynniki, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95, nie jest wskazane ustalenie maksymalnej wysokości refundacji.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nie podejmuje się dalszych działań w odniesieniu do ofert przekazanych od 5 do 11 sierpnia 2005 r., w ramach przetargu na refundację wywozową do jęczmienia, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1058/2005.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 12 sierpnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1331/2005
z dnia 11 sierpnia 2005 r.
ustalające maksymalną refundację wywozową dla pszenicy zwyczajnej w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1059/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na refundację wywozową dla pszenicy zwyczajnej na wywóz do pewnych krajów trzecich został ogłoszony na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1059/2005 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [3], Komisja może, na podstawie zgłoszonych ofert, podjąć decyzję o ustaleniu maksymalnej wysokości refundacji wywozowej, uwzględniając czynniki, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95. W tym wypadku przetarg wygrywa ten oferent lub oferenci, którego lub których oferta odpowiada poziomowi równemu maksymalnej refundacji lub jest od niej niższa.
(3) Zastosowanie powyższych czynników do aktualnej sytuacji na danych rynkach zbóż prowadzi do ustalenia maksymalnej refundacji wywozowej.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 5 do 11 sierpnia 2005 r., w ramach przetargu ogłoszonego na mocy rozporządzenia (WE) nr 1059/2005, ustala się maksymalną refundację wywozową dla pszenicy zwyczajnej w wysokości 4,00 EUR/t.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 12 sierpnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1332/2005
z dnia 9 sierpnia 2005 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 338/97 w sprawie ochrony gatunków dzikiej fauny i flory w drodze regulacji handlu nimi
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 338/97 z dnia 9 grudnia 1996 r. w sprawie ochrony gatunków dzikiej fauny i flory w drodze regulacji handlu nimi [1], w szczególności jego art. 19 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Podczas trzynastego spotkania Konferencji Stron Konwencji o międzynarodowym handlu dzikimi zwierzętami i roślinami gatunków zagrożonych wyginięciem (zwanej dalej "Konwencją"), która odbyła się w Bangkoku (Tajlandia) w październiku 2004 r., wprowadzono pewne zmiany do załącznikówdo Konwencji.
(2) Orcaella brevirostris, Cacatua sulphurea, Amazona finschi, Pyxis arachnoides i Chrysalidocarpus decipiens zostały przeniesione z dodatku II do Konwencji do jej dodatku I.
(3) Haliaeetus leucocephalus, Cattleya trianaei i Vanda coerulea, suazyjska populacja Ceratotherium simum simum (wyłącznie w celu dopuszczenia do międzynarodowego handlu trofeami myśliwskimi i żywymi zwierzętami wysyłanymi do właściwych oraz dopuszczalnych miejsc przeznaczenia), kubańska populacja Crocodylus acutus oraz namibijska populacja Crocodylus niloticus zostały przeniesione z załącznika I do Konwencji do jej załącznika II.
(4) Adnotacje do wymienionych w załączniku II do Konwencji gatunków Loxodonta africana (populacje Namibii i Afryki Południowej), Euphorbia spp., Orchidaceae, Cistanche deserticola i Taxus wallichiana, zostały zmienione.
(5) Malayemis subtrijuga, Notochelys platynota, Amyda cartilaginea, Carettochelys insculpta, Chelodina mccordi, Uroplatus spp., Carcharodon carcharias (obecnie wymieniony w załaczniku III), 3Cheilinus undulatus, Lithophaga lithophaga, Hoodia spp., Taxus chinensis, T. cuspidata, T. fuana, T. sumatrana), Aquilaria spp. (z wyjątkiem A. malaccensis, który został już wymieniony w dodatku II), Gyrinops spp. i Gonystylus spp. (poprzednio wymieniony w załączniku III) zostały włączone do załącznika II do Konwencji.
(6) Agapornis roseicollis został skreślony z załącznika II do Konwencji.
(7) Po trzynastym spotkaniu Konferencji Stron Konwencji, populacje Chin gatunków Chinemys megalocephala, C. nigricans, C. reevesii, Geoemyda spengleri, Mauremys iversoni, M. pritchardi, Ocadia glyhpistoma, O. philippeni, O. sinensis, Sacalia bealei, S. pseudocellata, S. quadriocellata, Palea steindachneri, Pelodiscus axenaria, P. maackii, P. parviformis, P. sinensis i Rafetus swinhoei zostały, na wniosek Chin, włączone do załącznika III do Konwencji.
(8) Żadne Państwo Członkowskie nie wprowadziło jakiegokolwiek zastrzeżenia w odniesieniu do żadnej z tych zmian.
(9) Trzynasta Konferencja Stron Konwencji przyjęła również nowe odniesienia taksonomiczne, które powodują konieczność przemianowania i zmian porządku taksonomicznego niektórych gatunków wymienionych w załacznikach do Konwencji.
(10) Zmiany wprowadzone do załączników I, II i III do Konwencji powodują zatem konieczność wprowadzenia zmian do załączników A, B i C załącznika do rozporządzenia (WE) nr 338/97.
(11) Pomimo faktu przeniesienia Haliaeetus leucocephalus do załącznika II do Konwencji, art. 6 ust. 1 dyrektywy Rady 79/409/EWG z dnia 2 kwietnia 1979 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa [2] uzasadnia pozostawienie tego gatunku w załączniku A załącznika do rozporządzenia (WE) nr 338/97.
(12) Zgodnie z wymogami art. 12 ust. 2 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory [3], Orcaella brevirostris jest już objęta załącznikiem A załącznika do rozporządzenia (WE) nr 338/97.
(13) Arisaema jacquemontii, A. speciosum, A. triphyllum, Biaris davisii ssp. davisii, Othonna armiana, O. euphorbioides, O. lobata, Adenia fruticosa, A. spinosa, Ceraria gariepina, C. longipedunculata, C. namaquensis, C. pygmaea, C. schaeferi, Trillium catesbaei, T. cernuum, T. flexipes, T. grandiflorum, T. luteum, T. recurvatum i T. undulatum— wszystkie objęte obecnie załącznikiem D załącznika do rozporządzenia (WE) nr 338/97 — nie są przywożone do Wspólnoty w takich ilościach, aby było uzasadnione ich monitorowanie.
Gatunki te należy zatem skreślić z załącznika D.
(14) Natomiast Selaginella lepidophylla, nieobjęta obecnie załącznikiem A, B, C lub D załącznika do rozporządzenia (WE) nr 338/97 jest przywożona do Wspólnoty w takich ilościach, że uzasadnione jest jej monitorowanie.
Gatunek ten powinien zatem zostać objęty załącznikiem D załącznika do rozporządzenia (WE) nr 338/97.
(15) Charakter handlu Harpagophytum spp., objętym obecnie załącznikiem D załącznika do rozporządzenia (WE) nr 338/97, jest tego rodzaju, że handel martwym materiałem roślinnym, jak również żywymi roślinami wymaga monitorowania.
Należy zatem zmienić sposób, w jaki wspomniany rodzaj został wymieniony w załączniku poprzez dodanie adnotacji o takim skutku.
(16) W związku z zakresem zmian, właściwe jest, dla celów przejrzystości, zastąpienie całego załącznika do rozporządzenia (WE) nr 338/97.
(17) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Handlu Dzikimi Gatunkami Fauny i Flory,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZADZENIE:
Artykuł 1
Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 338/97 zastępuje się tekstem znajdującym się w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1333/2005
z dnia 9 sierpnia 2005 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 428/2005 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz poliestrowych włókien odcinkowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Arabii Saudyjskiej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [1] ("rozporządzenie podstawowe"), w szczególności jego art. 8 i 9,
uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
PROCEDURA
(1) Rada, w drodze rozporządzenia (WE) nr 428/2005 [2] ("rozporządzenie ostateczne"), nałożyła ostateczne cło antydumpingowe na przywóz poliestrowych włókien odcinkowych (PWO) pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Arabii Saudyjskiej, zmieniła obowiązujące ostateczne cła antydumpingowe na taki przywóz z Korei Południowej oraz zakończyła postępowanie antydumpingowe w stosunku do takiego przywozu z Tajwanu.
(2) Saudi Basic Industries Corporation ("Sabic"), w imieniu własnym oraz w imieniu swoich spółek powiązanych, w tym powiązanego producenta produktu objętego postępowaniem – Arabian Industrial Fibres Company (Ibn Rushd), zaproponowała możliwe do przyjęcia zobowiązanie przed opublikowaniem ostatecznych ustaleń, jednak na etapie, na którym z przyczyn administracyjnych, było niemożliwe włączenie jego przyjęcia do rozporządzenia ostatecznego.
(3) Komisja, w drodze decyzji 2005/613/WE [3], przyjęła zobowiązanie złożone przez Sabic.
Decyzja podaje powody, dla których przyjęto wspomniane zobowiązanie.
Rada uznaje, że poprawki wprowadzone do propozycji zobowiązania eliminują szkodliwe skutki dumpingu i w wystarczającym stopniu ograniczają ryzyko obejścia w formie kompensacji w innych produktach.
(4) Ze względu na przyjęcie propozycji zobowiązania należy odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 428/2005,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 1 rozporządzenia (WE) nr 248/2005 dodaje się ust. 4 i 5 w brzmieniu:
"4.
Przywóz zadeklarowany do wprowadzenia do swobodnego obrotu jest zwolniony z ceł antydumpingowych nałożonych ust. 1 i 2, pod warunkiem że przywożone produkty zostały wytworzone, przewiezione i zafakturowane przez spółki, od których Komisja przyjęła zobowiązanie i których nazwy są wymienione w odpowiedniej decyzji lub rozporządzeniu Komisji, od czasu do czasu zmienianymi, oraz że przywóz był dokonany zgodnie z przepisami tej decyzji lub rozporządzenia Komisji.
5.
Przywóz, o którym mowa w ust. 4, jest zwolniony z cła antydumpingowego, pod warunkiem że:
a) towary zadeklarowane i przedstawione organom celnym odpowiadają dokładnie produktowi opisanemu w ust. 1;
b) faktura handlowa zawierająca co najmniej te elementy, które są wymienione w Załączniku, jest przedstawiona organom celnym Państw Członkowskich po przedstawieniu deklaracji dopuszczenia do swobodnego obrotu; oraz
c) towary zadeklarowane i przedstawione organom celnym odpowiadają dokładnie opisowi na fakturze handlowej.".
Artykuł 2
Tekst Załącznika dodaje się do rozporządzenia (WE) nr 428/2005.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1334/2005
z dnia 12 sierpnia 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 13 sierpnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1335/2005
z dnia 12 sierpnia 2005 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2076/2002 i decyzje 2002/928/WE, 2004/129/WE, 2004/140/WE, 2004/247/WE i 2005/303/WE w odniesieniu do okresu czasu, o którym mowa w art. 8 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG i dalszego stosowania niektórych substancji nieobjętych załącznikiem I do dyrektywy 91/414/EWG
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady nr 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. [1] dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin, w szczególności jej art. 8 ust. 2 akapit trzeci i czwarty,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 8 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG stanowi, że Państwo Członkowskie może w okresie 12 lat od notyfikacji wymienionej dyrektywy zezwolić na wprowadzenie do obrotu środków ochrony roślin zawierających substancje czynne niewymienione w załączniku I, a znajdujące się w obrocie dwa lata po dacie notyfikacji z wyjątkiem sytuacji, w której podjęto decyzję o niezawarciu danej substancji w załączniku I.
(2) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3600/92 [2] oraz rozporządzenie (WE) nr 451/2000 [3] określają szczegółowe zasady wykonania pierwszej i drugiej fazy programu pracy określonego w art. 8 ust. 2 wymienionej dyrektywy. Ten program trwa i nie było jak dotąd możliwe zakończenie procesu decyzyjnego w sprawie kilku substancji czynnych.
(3) W odniesieniu do 90 substancji czynnych objętych pierwszą fazą wymienionego programu pracy, 67 było przedmiotem dyrektywy lub decyzji.
Prace odnośnie do 23 pozostałych substancji trwają.
W odniesieniu do 53 substancji czynnych objętych drugą fazą wymienionego programu pracy, jedna była przedmiotem decyzji.
Prace odnośnie do 52 pozostałych substancji trwają.
W odniesieniu do pierwszej fazy programu pracy, po przedłożeniu przez Państwo Członkowskie sprawozdawcę projektu sprawozdania z oceny, Komisja zorganizowała wzajemny przegląd.
Tymczasem cykl wzajemnych przeglądów został zakończony i decyzje lub dyrektywy dotyczące ostatnich substancji są obecnie w przygotowaniu.
W odniesieniu do drugiej fazy, za wzajemne przeglądy odpowiada Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA), który w okresie jednego roku od momentu przedłożenia projektu sprawozdania z oceny ma obowiązek przedstawienia Komisji swojej opinii.
Ponieważ terminy przedłożenia stanowią część ustaleń między Komisją a EFSA, możliwe jest określenie terminu, w którym będzie gotowa ostatnia opinia.
Do chwili obecnej Komisja otrzymała trzy opinie, a ostatnia powinna być udostępniona Komisji pod koniec 2005 roku.
W związku z powyższym więcej czasu powinno zostać przyznane na ocenę substancji objętych drugą fazą niż tych objętych pierwszą fazą, które już przeszły tę część procesu.
(4) W sprawozdaniu w sprawie postępów z dnia 26 lipca 2001 r. [4] Komisja wyjaśnia, dlaczego postęp nie jest tak dobry jak początkowo przewidywano.
Główne powody opóźnienia to powolne rozpoczęcie spowodowane identyfikacją i priorytetową klasyfikacją substancji, potrzeba połączenia koniecznych źródeł i ustanowienia bardziej wypracowanych systemów proceduralnych dotyczących oceny oraz podejmowania decyzji.
Na podstawie wniosków wymienionego sprawozdania, rozporządzeniem nr 2076/2002 [5] Komisja przedłużyła termin dla substancji wciąż badanych.
Tymczasem Komisja i Państwa Członkowskie aktywnie pracowały nad udoskonaleniem procedur oceny substancji czynnych, a znaczny wzrost ilości decyzji w ciągu ostatnich lat pokazuje, że okres przygotowania można uznać za zamknięty.
Odpowiedzialny za drugą fazę programu przeglądu EFSA wchodzi także w fazę operacyjną i wydał już pierwsze opinie.
Jednakże niektóre powody wskazane w sprawozdaniu z 2001 roku nadal obowiązują.
Obejmują one dalszą potrzebę jak najefektywniejszego wykorzystania ograniczonych źródeł za pomocą odpowiednich metod podziału pracy i zapewnienia, że utrzymana zostaje obecna liczba decyzji podejmowanych w skali roku.
Początkowa powolność, techniczna złożoność niektórej dokumentacji, konieczność zasięgnięcia opinii niezależnych kręgów naukowych i inne nieprzewidziane czynniki w wielu przypadkach znacznie wydłużyły czas potrzebny do podjęcia decyzji i środków wykonawczych.
(5) Przewiduje się, że wszystkie substancje objęte pierwszą i drugą fazą wyżej wymienionego programu przeglądu muszą być przedmiotem szczególnych aktów przyjętych przed dniem 31 grudnia 2005 r. (w odniesieniu do pierwszej fazy) lub przed dniem 30 września 2006 r. (w odniesieniu do drugiej fazy).
Jednakże przed wejściem w życie tych aktów potrzebny jest czas umożliwiający Państwom Członkowskim i zainteresowanym stronom przygotowanie się do spełnienia nowych wymagań.
(6) Z tych powodów należy wydłużyć okres przejściowy w odniesieniu do pierwszej fazy o jeden rok i w odniesieniu do drugiej fazy o dwadzieścia jeden miesięcy.
(7) Rozporządzenie (WE) nr 2076/2002 i decyzje Komisji: 2002/928/WE z dnia 26 listopada 2002 r. dotycząca niewłączenia benomylu do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG oraz cofnięcia zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające tę substancję czynną [6], 2004/129/WE z dnia 30 stycznia 2004 r. dotycząca niewłączenia pewnych substancji czynnych do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG oraz cofnięcia zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające te substancje [7], 2004/140/WE z dnia 11 lutego 2004 r. dotycząca niewłączenia fentionu do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG oraz cofnięcia zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające tę substancję czynną [8], 2004/247/WE z dnia 10 marca 2004 r. dotycząca niewłączenia symazyny do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG oraz cofnięcia zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające tę substancję czynną [9] i 2005/303/WE z dnia 31 marca 2005 r. dotycząca niewłączenia kwasu krezolowego, dichlorofenu, imazametabenzu, kasugamycinu i polyoxinu do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG oraz cofnięcia zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające te substancje [10] zawierają przepisy dotyczące niewłączenia niektórych substancji czynnych do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG oraz przepisy dotyczące cofnięcia przez Państwa Członkowskie wszystkich zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające te substancje.
Te akty wprowadzają odstępstwa zezwalające na dalsze stosowania niektórych z tych substancji w ograniczonym okresie do czasu opracowania substancji zastępczych.
(8) Państwa Członkowskie przedstawiły nowe dowody uzasadniające potrzebę dalszych niezbędnych zastosowań.
Informacje te zostały poddane ocenie Komisji przy udziale ekspertów z Państw Członkowskich.
(9) Odstępstwa powinny być przyznawane tylko w przypadkach, które wydają się być uzasadnione i nie dają powodów do obaw oraz powinny być ograniczone do kontroli organizmów szkodliwych, dla których nie istnieje żadna skuteczna substancja zastępcza.
(10) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 2076/2002 i decyzje 2002/928/WE, 2004/129/WE, 2004/140/WE, 2004/247/WE i 2005/303/WE.
(11) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 2076/2002 wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 1 otrzymuje następujące brzmienie:
"Okres 12 lat, wskazany w art. 8 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG, zostaje przedłużony do dnia 31 grudnia 2006 r. dla substancji czynnych, które zostały ocenione w ramach rozporządzenia (EWG) nr 3600/92, do dnia 30 września 2007 r. dla substancji czynnych, które zostały ocenione w ramach drugiej fazy zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 451/2000, i do dnia 31 grudnia 2008 r. dla substancji czynnych, które zostały ocenione w ramach rozporządzenia (WE) nr 1490/2002, jeżeli przed tą datą nie została podjęta lub nie jest podejmowana decyzja w sprawie włączenia lub niewłączenia danej substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG. Podczas tych okresów Państwa Członkowskie mogą nadal zezwalać lub ponownie zezwalać na wprowadzanie do obrotu środków ochrony roślin zawierających te substancje czynne zgodnie z przepisami art. 8 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG.";
2) w załączniku II wprowadza się zmiany zgodnie z częścią I Załącznika do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
W Załączniku do decyzji 2002/928/WE wprowadza się zmiany zgodnie z częścią II Załącznika do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
W Załączniku do decyzji 2004/129/WE wprowadza się zmiany zgodnie z częścią III Załącznika do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 4
W Załączniku do decyzji 2004/140/WE wprowadza się zmiany zgodnie z częścią IV Załącznika do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 5
W Załączniku do decyzji 2004/247/WE wprowadza się zmiany zgodnie z częścią V Załącznika do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 6
W Załączniku do decyzji 2005/303/WE wprowadza się zmiany zgodnie z częścią VI Załącznika do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 7
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1336/2005
z dnia 12 sierpnia 2005 r.
zmieniające załącznik III do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2092/91 w sprawie produkcji ekologicznej produktów rolnych oraz odnośnego znakowania produktów rolnych i środków spożywczych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2092/91 z dnia 24 czerwca 1991 r. w sprawie produkcji ekologicznej produktów rolnych oraz odnośnego znakowania produktów rolnych i środków spożywczych [1], w szczególności jego art. 13 tiret drugie,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy art. 8 rozporządzenia (EWG) nr 2092/91 zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 392/2004 [2] zakres działalności podmiotów gospodarczych podlegających systemowi kontroli określonemu w art. 9 rozporządzenia (EWG) nr 2092/91 obejmuje wszystkie podmioty gospodarcze zajmujące się produkcją, przygotowaniem oraz wprowadzaniem produktów do obrotu.
(2) Aby odpowiednio objąć wszystkie kategorie podmiotów gospodarczych określonych w art. 8 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2092/91, konieczne jest rozszerzenie zastosowania przepisów ogólnych przedstawionych w załączniku III do wymienionego rozporządzenia.
(3) Stosowne jest odniesienie częstotliwości wyrywkowych kontroli do zagrożeń związanych z naruszeniem rozporządzenia (EWG) nr 2092/91.
(4) Należy zatem odpowiednio zmienić załącznik III do rozporządzenia (EWG) nr 2092/91.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu powołanego zgodnie z art. 14 rozporządzenia (EWG) nr 2092/91,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załączniku III do rozporządzenia (EWG) nr 2092/91 wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1337/2005
z dnia 12 sierpnia 2005 r.
w sprawie wydawania pozwoleń na wywóz w sektorze wina
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 883/2001 z dnia 24 kwietnia 2001 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 w odniesieniu do wymiany handlowej produktów w sektorze wina z państwami trzecimi [1], w szczególności jego art. 7 i art. 9 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 63 ust. 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [2] ograniczył udzielanie refundacji wywozowych do produktów w sektorze wina do ilości i wydatków uzgodnionych w porozumieniu w sprawie rolnictwa zawartym podczas Rundy Urugwajskiej wielostronnych negocjacji handlowych.
(2) Artykuł 9 rozporządzenia (WE) nr 883/2001 ustalił warunki, w których Komisja może podjąć szczególne środki w celu uniknięcia przekroczenia przewidzianej ilości lub dostępnego budżetu w ramach wyżej wymienionego porozumienia.
(3) Na podstawie informacji dotyczących wniosków o pozwolenia na wywóz, będących w dyspozycji Komisji w dniu 10 sierpnia 2005 r., dostępna ilość w okresie do dnia 31 sierpnia 2005 r., dla stref przeznaczenia 2) Azja i 4) Europa Zachodnia, określona w art. 9 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 883/2001, może zostać przekroczona, w przypadku gdy wydawanie pozwoleń na wywóz z wcześniejszym ustaleniem refundacji nie zostanie ograniczone. Należy zatem zastosować jednolity wskaźnik akceptacji wniosków złożonych od dnia 3 do 9 sierpnia 2005 r. i zawiesić dla wymienionej strefy, do dnia 16 września 2005 r., wydawanie wnioskowanych pozwoleń na wywóz, jak również składanie nowych wniosków,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Pozwolenia na wywóz z wcześniejszym ustaleniem refundacji w sektorze wina, o które wnioskowano w okresie od dnia 3 do 9 sierpnia 2005 r. zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 883/2001, są wydawane w ilości wynoszącej 100,00 % ilości wnioskowanej dla strefy 2) Azja i w ilości wynoszącęj 100,00 % ilości wnioskowanej dla strefy 4) Europa Zachodnia.
2.
Dla produktów w sektorze wina określonych w ust. 1 wydawanie pozwoleń na wywóz, o które wnioskowano od dnia 10 sierpnia 2005 r., jak również składanie wniosków o pozwolenia na wywóz od dnia 13 sierpnia 2005 r., jest zawieszone dla stref przeznaczenia 2) Azja i 4) Europa Zachodnia do dnia 16 września 2005 r.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 13 sierpnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1338/2005
z dnia 12 sierpnia 2005 r.
zawieszające skup masła w niektórych Państwach Członkowskich
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 2771/1999 z dnia 16 grudnia 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania przepisów rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do interwencji na rynku masła i śmietany [2], w szczególności jego art. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 2 rozporządzenia (WE) nr 2771/1999 przewiduje, że z chwilą zaobserwowania w którymś z Państw Członkowskich, że w ciągu dwóch kolejnych tygodni cena rynkowa jest, w zależności od przypadku, bądź niższa, bądź równa lub wyższa niż 92 % ceny interwencyjnej, Komisja, odpowiednio, rozpoczyna lub zawiesza w danym Państwie Członkowskim dokonywanie skupu.
(2) Najnowsza lista Państw Członkowskich, w których interwencja została zawieszona, została przedstawiona w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1245/2005 [3].
Wymieniona lista powinna zostać dostosowana, aby uwzględniono nowe ceny rynkowe przekazane przez Łotw w zastosowaniu art. 8 rozporządzenia (WE) nr 2771/1999.
W celu zachowania jasności należy zastąpić tę listę i uchylić rozporządzenie (WE) nr 1245/2005,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 2 Uchyla się rozporządzenie (WE) nr 1245/2005.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 13 sierpnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1339/2005
z dnia 12 sierpnia 2005 r.
ustalające opłaty przywozowe w sektorze zbóż stosowane od dnia 16 sierpnia 2005 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1249/96 z dnia 28 czerwca 1996 r. w sprawie zasad stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 do opłat przywozowych w sektorze zbóż [2], w szczególności jego art. 2 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 10 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 przewiduje, że przy przywozie produktów, o których mowa w art. 1 wyżej wymienionego rozporządzenia, pobiera się opłaty celne zgodne ze stawkami Wspólnej Taryfy Celnej.
Jednakże w przypadku produktów, o których mowa w ust. 2 tego artykułu, opłaty przywozowe równają się cenie interwencyjnej tych produktów ważnej w czasie przywozu powiększonej o 55 % i pomniejszonej o cenę CIF w przywozie stosowaną do danej wysyłki.
Opłaty celne nie mogą jednak przekroczyć stawek Wspólnej Taryfy Celnej.
(2) Na mocy art. 10 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 ceny CIF w przywozie oblicza się na podstawie cen reprezentatywnych dla danego produktu na rynku światowym.
(3) Rozporządzenie (WE) nr 1249/96 ustala zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 do opłat przywozowych w sektorze zbóż.
(4) Opłaty przywozowe stosuje się aż do chwili ustalenia i wejścia w życie nowych stawek opłat przywozowych.
(5) W celu umożliwienia normalnego funkcjonowania systemu opłat przywozowych należy przyjąć jako podstawę ich wyliczenia stawki reprezentatywne dla rynku, stwierdzone w okresie porównawczym.
(6) Zastosowanie rozporządzenia (WE) nr 1249/96 prowadzi do ustalenia opłat przywozowych w wysokości podanej w załączniku I do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Opłaty przywozowe w sektorze zbóż, o których mowa w art. 10 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, ustala się w kwotach figurujących w załączniku I do niniejszego rozporządzenia, na podstawie informacji znajdujących się w załączniku II.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 16 sierpnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1340/2005
z dnia 16 sierpnia 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 17 sierpnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1341/2005
z dnia 16 sierpnia 2005 r.
ustalające na rok gospodarczy 2005/2006 kwoty pomocy dla uprawy winogron przeznaczonych do produkcji niektórych odmian suszonych winogron oraz pomocy do przesadzania winnic dotkniętych filokserą
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/96 z dnia 28 października 1996 r. sprawie wspólnej organizacji rynków przetworów owocowych i warzywnych [1], w szczególności jego art. 7 ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 7 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 2201/96 ustanawia kryteria ustalania pomocy dla uprawy winogron przeznaczonych do produkcji suszonych winogron odmian sułtańskiej i Moscatel oraz rodzynek.
(2) Artykuł 7 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia (WE) nr 2201/96 przewiduje możliwość rozróżniania kwoty pomocy w zależności od odmian winogron.
Przewiduje on także, że powyższa kwota może być również zróżnicowana w zależności od innych czynników, które mogą wpłynąć na plon.
W przypadku odmiany sułtańskiej należy zatem przewidzieć dodatkowe zróżnicowanie pomiędzy obszarami dotkniętymi filokserą oraz pozostałymi obszarami.
(3) Na rok gospodarczy 2004/2005 weryfikacja obszarów przeznaczonych pod uprawę winogron, o których mowa w art. 7 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 2201/96, nie wykazała przekroczenia maksymalnej gwarantowanej powierzchni ustalonej w art. 2 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1621/1999 z dnia 22 lipca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/96 w odniesieniu do pomocy dla uprawy winogron przeznaczonych do produkcji niektórych odmian winogron suszonych [2].
(4) Należy określić na rok gospodarczy 2005/2006 pomoc dla uprawy powyższych winogron.
(5) Należy również określić pomoc przyznawaną plantatorom, którzy przesadzają swoje winnice w celu zwalczania filoksery na warunkach przewidzianych w art. 7 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 2201/96.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Przetworów Owocowych i Warzywnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Na rok gospodarczy 2005/2006 pomoc dla uprawy przewidziana w art. 7 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2201/96 jest ustalona na:
a) 2603 euro za hektar dla obszarów objętych uprawą winogron odmiany sułtańskiej, dotkniętych filokserą lub przesadzonych nie wcześniej niż pięć lat temu;
b) 3569 euro za hektar dla pozostałych obszarów objętych uprawą winogron odmiany sułtańskiej;
c) 3391 euro za hektar dla obszarów objętych uprawą rodzynek;
d) 969 euro za hektar dla obszarów objętych uprawą winogron odmiany Moscatel.
2. Na rok gospodarczy 2005/2006 pomoc do przesadzania przewidziana w art. 7 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 2201/96 jest ustalona na 3917 euro za hektar.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1342/2005
z dnia 16 sierpnia 2005 r.
przewidujące przyznanie dodatku wyrównawczego dla organizacji producentów na dostawy tuńczyka dla przemysłu przetwórczego w okresie od dnia 1 stycznia do dnia 31 marca 2004 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 104/2000 z dnia 17 grudnia 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków produktów rybołówstwa i akwakultury [1], w szczególności jego art. 27 ust. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dodatek wyrównawczy przewidziany w art. 27 rozporządzenia (WE) nr 104/2000 może być przyznawany pod pewnymi warunkami wspólnotowym organizacjom producentów tuńczyka na ilości dostarczone do zakładów przetwórczych w kwartale kalendarzowym, który służy jako referencyjny do obliczania cen, jeśli równocześnie kwartalna średnia cena sprzedaży na rynku Wspólnoty i cena przywozu, zwiększona w stosownych przypadkach o opłatę wyrównawczą, nie przekraczają poziomu 87 % wspólnotowej ceny producenta danego produktu.
(2) Po analizie sytuacji na rynku wspólnotowym stwierdzono, iż w okresie od dnia 1 stycznia do dnia 31 marca 2004 r., w odniesieniu do połowów tuńczyka żółtopłetwego (Thunnus albacares), którego pojedyncze sztuki ważą ponad 10 kg, tuńczyka żółtopłetwego (Thunnus albacares), którego pojedyncze sztuki nie ważą więcej niż 10 kg i bonito (Euthynnus (Katsuwonus) pelamis), zarówno kwartalna średnia cena sprzedaży na rynku, jak i cena przywozu, o których mowa w art. 27 rozporządzenia (WE) nr 104/2004, nie przekroczyły poziomu 87 % obowiązującej wspólnotowej ceny producenta, określonego w rozporządzeniu Rady (WE) nr 2346/2002 [2].
(3) W celu określenia wysokości przysługującego dodatku należy uwzględnić operacje sprzedaży, dla których faktury są datowane na dany kwartał i zostały wykorzystane przy obliczaniu miesięcznej średniej ceny sprzedaży, zgodnie z art. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2183/2001 z dnia 9 listopada 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 104/2000 w odniesieniu do przyznawania dodatku wyrównawczego na tuńczyka przeznaczonego dla przemysłu przetwórczego [3].
(4) Zgodnie z art. 27 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 104/2000 wysokość dodatku nie może w żadnym wypadku przekraczać różnicy między progiem uruchomienia a średnią ceną sprzedaży danego produktu na rynku wspólnotowym lub zryczałtowanej kwoty równej 12 % tego progu.
(5) Ilości kwalifikujące się do objęcia dodatkiem wyrównawczym nie mogą w żadnym wypadku przekroczyć, w odniesieniu do danego kwartału, wysokości określonych w art. 27 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 104/2000.
(6) Ilości tuńczyka żółtopłetwego (Thunnus albacares), którego pojedyncze sztuki ważą ponad 10 kg, tuńczyka żółtopłetwego (Thunnus albacares), którego pojedyncze sztuki nie ważą więcej niż 10 kg i bonito (Euthynnus (Katsuwonus) pelamis), sprzedawane i dostarczane do zakładów przetwórczych mających siedzibę na obszarze celnym Wspólnoty były w danym kwartale wyższe od ilości sprzedanych i dostarczonych w analogicznym kwartale w poprzednich trzech latach połowowych. Biorąc pod uwagę fakt, iż ilości te przekraczają pułap określony w art. 27 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 104/2000, należy ograniczyć całkowitą ilość tych produktów kwalifikujących się do otrzymania dodatku.
(7) Zgodnie z pułapami określonymi w art. 27 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 104/2000 wykorzystywanymi do obliczenia wysokości dodatku przyznawanego każdej organizacji producentów należy ustalić podział kwalifikujących się ilości między zainteresowane organizacje producentów, proporcjonalnie do odpowiednich wielkości ich produkcji w analogicznym kwartale w latach połowowych 2001, 2002 i 2003.
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Produktów Rybołówstwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Na okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 marca 2004 r., maksymalne kwoty dodatku wyrównawczego, o którym mowa w art. 27 rozporządzenia (WE) nr 104/2000, na wymienione poniżej produkty ustala się następująco:
(EUR/t) _BAR_
PRODUKT _BAR_ Maksymalna kwota dodatku zgodnie z art. 27 ust. 2 tiret pierwsze i drugie rozporządzenia (WE) nr 104/2000 _BAR_
Tuńczyk żółtopłetwy (Thunnus albacares) o wadze ponad 10 kg sztuka _BAR_ 127 _BAR_
Tuńczyk żółtopłetwy (Thunnus albacares) o wadze nie większej niż 10 kg sztuka _BAR_ 92 _BAR_
Bonito (Euthynnus (Katsuwonus) pelamis) _BAR_ 52 _BAR_
Artykuł 2
1.
Całkowitą ilość kwalifikującą się do otrzymania dodatku wyrównawczego, przypadającą na gatunek, ustala się następująco:
- Tuńczyk żółtopłetwy (Thunnus albacares) o wadze ponad 10 kg sztuka: 21089,066 ton,
- Tuńczyk żółtopłetwy (Thunnus albacares) o wadze nie większej niż 10 kg sztuka: 4531,090 ton,
- Bonito (Euthynnus (Katsuwonus) pelamis): 5775,411 ton.
2.
Sposób podziału całkowitej ilości między zainteresowane organizacje producentów określony jest w Załączniku.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1343/2005
z dnia 16 sierpnia 2005 r.
przewidujące przyznanie dodatku wyrównawczego dla organizacji producentów na dostawy tuńczyka dla przemysłu przetwórczego w okresie od dnia 1 kwietnia do dnia 30 czerwca 2004 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 104/2000 z dnia 17 grudnia 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków produktów rybołówstwa i akwakultury [1], w szczególności jego art. 27 ust. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dodatek wyrównawczy przewidziany w art. 27 rozporządzenia (WE) nr 104/2000 może być przyznawany pod pewnymi warunkami wspólnotowym organizacjom producentów tuńczyka na ilości dostarczone do zakładów przetwórczych w kwartale kalendarzowym, który służy jako referencyjny do obliczania cen, jeśli równocześnie kwartalna średnia cena sprzedaży na rynku Wspólnoty i cena przywozu, zwiększona w stosownych przypadkach o opłatę wyrównawczą, nie przekraczają poziomu 87 % wspólnotowej ceny producenta danego produktu.
(2) Po analizie sytuacji na rynku wspólnotowym stwierdzono, iż w okresie od dnia 1 kwietnia do dnia 30 czerwca 2004 r. w odniesieniu do połowów tuńczyka żółtopłetwego (Thunnus albacares), którego pojedyncze sztuki ważą ponad 10 kg, zarówno kwartalna średnia cena sprzedaży na rynku, jak i cena przywozu, o których mowa w art. 27 rozporządzenia (WE) nr 104/2004, nie przekroczyły poziomu 87 % obowiązującej wspólnotowej ceny producenta, określonego w rozporządzeniu Rady (WE) nr 2346/2002 [2].
(3) W celu określenia wysokości przysługującego dodatku należy uwzględnić operacje sprzedaży, dla których faktury są datowane na dany kwartał i zostały wykorzystane przy obliczaniu miesięcznej średniej ceny sprzedaży, o której mowa w art. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2183/2001 z dnia 9 listopada 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 104/2000 w odniesieniu do przyznawania dodatku wyrównawczego na tuńczyka przeznaczonego dla przemysłu przetwórczego [3].
(4) Zgodnie z art. 27 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 104/2000 wysokość dodatku nie może w żadnym wypadku przekraczać różnicy między progiem uruchomienia a średnią ceną sprzedaży danego produktu na rynku wspólnotowym lub zryczałtowanej kwoty równej 12 % tego progu.
(5) Ilości kwalifikujące się do objęcia dodatkiem wyrównawczym nie mogą w żadnym wypadku przekroczyć, w odniesieniu do danego kwartału, wysokości określonych w art. 27 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 104/2000.
(6) Ilości tuńczyka żółtopłetwego (Thunnus albacares), którego pojedyncze sztuki ważą ponad 10 kg, sprzedawane i dostarczane do zakładów przetwórczych mających siedzibę na obszarze celnym Wspólnoty, były w danym kwartale wyższe od ilości sprzedanych i dostarczonych w analogicznym kwartale w poprzednich trzech latach połowowych. Biorąc pod uwagę fakt, iż ilości te przekraczają pułap określony w art. 27 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 104/2000, należy ograniczyć całkowitą ilość tych produktów kwalifikujących się do otrzymania dodatku.
(7) Zgodnie z pułapami określonymi w art. 27 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 104/2000 wykorzystywanymi do obliczenia wysokości dodatku przyznawanego każdej organizacji producentów, należy ustalić podział kwalifikujących się ilości między zainteresowane organizacje producentów, proporcjonalnie do odpowiednich wielkości ich produkcji w analogicznym kwartale w latach połowowych 2001, 2002 i 2003.
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Produktów Rybołówstwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Na okres od dnia 1 kwietnia do dnia 30 czerwca 2004 r. przyznaje się dodatek wyrównawczy, o którym mowa w art. 27 rozporządzenia (WE) nr 104/2000, na tuńczyka żółtopłetwego (Thunnus albacares) o wadze ponad 10 kg sztuka.
Zgodnie z art. 27 ust. 2 tiret pierwsze i drugie maksymalną kwotę dodatku ustala się na 24 euro za tonę.
Artykuł 2
1.
Całkowita ilość kwalifikująca się do otrzymania dodatku wyrównawczego wynosi 26353,548 ton tuńczyka żółtopłetwego (Thunnus albacares) o wadze ponad 10 kg sztuka.
2.
Sposób podziału całkowitej ilości między zainteresowane organizacje producentów określony jest w Załączniku.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1344/2005
z dnia 16 sierpnia 2005 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1555/96 odnośnie do wartości progowych dodatkowych należności na jabłka
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 33 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 1555/96 [2] z dnia 30 lipca 1996 r. w sprawie zasad stosowania dodatkowych należności przywozowych do owoców i warzyw przewiduje stosowanie nadzoru w odniesieniu do przywozu produktów określonych w jego załączniku. Nadzór ten jest stosowany zgodnie z zasadami przewidzianymi w art. 308d rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 [3] z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny.
(2) W celu zastosowania art. 5 ust. 4 Porozumienia w sprawie rolnictwa [4], zawartego w trakcie wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, i na podstawie ostatnich danych dotyczących lat 2002, 2003 i 2004, należy zmienić wartości progowe dodatkowych należności na jabłka.
(3) W konsekwencji należy zmienić rozporządzenie (WE) nr 1555/96.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Świeżych Owoców i Warzyw.
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZADZENIE:
Artykuł 1
Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 1555/96 zastępuje się tekstem ujętym w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1345/2005
z dnia 16 sierpnia 2005 r.
w sprawie zasad stosowania systemu pozwoleń na przywóz w sektorze oliwy z oliwek
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 865/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku oliwy z oliwek i oliwek stołowych oraz zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 827/68 [1], w szczególności jego art. 10 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 10 rozporządzenia (WE) nr 865/2004 ustanawia przepisy szczególne w odniesieniu do wydawania pozwoleń na przywóz w sektorze oliwy z oliwek.
Należy przewidzieć pewne szczególne zasady stosowania dotyczące wydawania pozwoleń.
(2) Przepisy niniejszego rozporządzenia uzupełniają przepisy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1291/2000 z dnia 9 czerwca 2000 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na wywóz i przywóz oraz świadectw o wcześniejszym ustaleniu refundacji dla produktów rolnych [2].
(3) W trosce o jasność i przejrzystość należy uchylić z dniem 1 listopada 2005 r. rozporządzenie Komisji (WE) nr 1476/95 z dnia 28 czerwca 1995 r. ustanawiające specjalne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na przywóz oliwy z oliwek [3].
(4) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2543/95 z dnia 30 października 1995 r. ustanawiające specjalne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na wywóz oliwy z oliwek [4] przewiduje obowiązkowy system wydawania pozwoleń na wywóz. Na mocy art. 10 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 865/2004 wydawanie pozwoleń na wywóz staje się środkiem uzupełniającym i zależnym od rozwoju rynku. Należy zatem uchylić również rozporządzenie (EWG) nr 2543/95 z dniem 1 listopada 2005 r.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Oliwy z Oliwek i Oliwek Stołowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejsze rozporządzenie ustanawia specjalne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na wywóz przewidzianego w art. 10 rozporządzenia (WE) nr 865/2004.
2.
Przywóz do Wspólnoty dowolnego produktu objętego kodami CN 1509 151000, 07099039, 07112090, 23069019, 15220031, 15220039 podlega obowiązkowi przedłożenia pozwolenia na przywóz.
Wnioski o pozwolenia, pozwolenia, a także wyciągi z pozwoleń sporządzane są na formularzach zgodnie ze wzorami znajdującymi się w załączniku 1 do rozporządzenia (WE) nr 1291/2000.
Artykuł 2
1.
W celu uzyskania możliwości korzystania ze szczególnego systemu przewidzianego w rozporządzeniach przyjętych dla realizacji porozumień zawartych między Wspólnotą i niektórymi krajami trzecimi wniosek o pozwolenie na przywóz oraz pozwolenie na przywóz zawierają w rubrykach 7 i 8 nazwę danego kraju trzeciego.
2.
Pozwolenie na przywóz nakłada obowiązek przywozu z danego kraju trzeciego produktu spełniającego warunki przewidziane w rozporządzeniach, o których mowa w ust. 1, dla którego pozwolenie zostało wydane.
Artykuł 3
1. Zgodnie z art. 23 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000 pozwolenia na przywóz są ważne przez 60 dni od daty faktycznego wydania.
2.
Wysokość zabezpieczenia w odniesieniu do pozwoleń na przywóz zostaje określona na 10 euro na 100 kg wagi netto.
Artykuł 4
1.
Państwa Członkowskie informują Komisję o ilościach, dla których wydano pozwolenia na przywóz, z wyszczególnieniem ilości i, w przypadkach określonych w art. 2 ust. 1, podają pochodzenie przywożonych produktów we wskazanych poniżej terminach:
a) w odniesieniu do produktów, o których mowa w art. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 865/2004, najpóźniej piątego dnia każdego miesiąca dla okresu od 16 dnia do końca miesiąca poprzedzającego i najpóźniej 20 dnia każdego miesiąca dla okresu od 1 do 15 dnia trwającego miesiąca;
b) w odniesieniu do produktów, o których mowa w art. 1 lit. b) i c), dla których zostało wydane pozwolenie na przywóz, w ciągu pierwszego miesiąca po zakończeniu każdego roku gospodarczego.
Jeżeli dane Państwo Członkowskie stwierdzi, że przywóz ilości objętych wnioskami o pozwolenie na przywóz, o które wnioskowano w tym Państwie stwarza ryzyko wystąpienia zakłóceń na rynku bezzwłocznie informuje o tym Komisję przekazując jej dane dotyczące ilości określonych zgodnie z ust. 1, ze wskazaniem ilości, dla których wnioskowano o pozwolenia, które nie zostały jeszcze wydane lub przyjęte oraz ilości, dla których pozwolenia zostały wydane w ciągu piętnastu ostatnich dni.
2.
Wszystkie informacje, o których mowa w ust. 1, w tym zawiadomienia o braku informacji podaje się zgodnie ze wzorem znajdującym się w Załączniku i należy je przesłać Komisji drogą elektroniczną.
Artykuł 5
Rozporządzenia (WE) nr 1476/95 i (WE) nr 2543/95 tracą moc.
Artykuł 6
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1346/2005
z dnia 16 sierpnia 2005 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2702/1999 w sprawie działań informacyjnych i promocyjnych dotyczących produktów rolnych w państwach trzecich
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2702/1999 z dnia 14 grudnia 1999 r. w sprawie działań informacyjnych i promocyjnych dotyczących produktów rolnych w państwach trzecich [1], w szczególności jego art. 5 ust. 1 oraz art. 7 i 11,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W świetle doświadczenia zdobytego w ciągu ostatnich lat wydaje się konieczne dokonanie zmian w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 2879/2000 z dnia 28 grudnia 2000 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2702/1999 w sprawie działań informacyjnych i promocyjnych dotyczących produktów rolnych w państwach trzecich [2].
W trosce o jasność i racjonalność należy uchylić wymienione rozporządzenie i zastąpić je nowym rozporządzeniem.
(2) Rozporządzenie (WE) nr 2702/1999 przewiduje możliwość realizacji przez same organizacje proponujące niektórych części programów, wyboru organów wdrażających na dalszym etapie procedury, utrzymania poziomu wkładu wspólnotowego na poziomie stałym i nieprzekraczającym 50 % rzeczywistych kosztów każdego etapu programu.
Należy przewidzieć zasady stosowania tych przepisów.
(3) W trosce o prawidłowe zarządzanie należy przewidzieć utworzenie i regularne uaktualnianie wykazu produktów i rynków będących przedmiotem działań informacyjnych i promocyjnych dotyczących produktów rolnych w państwach trzecich, wyznaczenie władz krajowych odpowiedzialnych za stosowanie niniejszego rozporządzenia, jak również czas trwania programów.
(4) W celu uniknięcia ryzyka zakłócenia konkurencji należy ustanowić zasady obowiązujące w zakresie odniesienia do szczególnego pochodzenia produktów będących przedmiotem kampanii informacyjnych i promocyjnych.
(5) Należy określić procedurę składania programów i wyboru organu wdrażającego, zapewniającą szeroką konkurencję i swobodny przepływ usług, uwzględniając, w przypadku gdy organizacja proponująca jest podmiotem prawa publicznego, przepisy dyrektywy Rady 92/50/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. odnoszącej się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi [3].
(6) Należy ustalić kryteria wyboru programów przez Państwa Członkowskie oraz kryteria badania wybranych przez Komisję programów w sposób zapewniający stosowanie zasad wspólnotowych oraz skuteczność realizowanych działań.
Po zbadaniu programów Komisja musi podjąć decyzję o zatwierdzeniu programów i określić związane z nimi budżety.
(7) Właściwe jest, w celu ujednolicenia zasad wyboru organów wdrażających i selekcji programów, zastosowanie tych samych zasad dla działań realizowanych przez organizacje międzynarodowe, o których mowa w art. 6 rozporządzenia (WE) nr 2702/1999.
Dla zachowania pewności prawnej, przesłania rozpowszechniane w ramach programów muszą być zgodne z prawodawstwem docelowych państw trzecich.
(8) W celu zapewnienia efektywności działań Wspólnoty Państwa Członkowskie powinny zagwarantować, że zatwierdzone programy będą spójne z programami krajowymi i regionalnymi oraz że będą się one nawzajem uzupełniać.
(9) W tym celu należy określić kryteria preferencyjne selekcji programów, tak aby zapewnić ich optymalne oddziaływanie.
(10) W przypadku programów, w które zaangażowanych jest kilka Państw Członkowskich, należy określić działania zapewniające współpracę w zakresie składania i badania programów.
(11) W trosce o prawidłowe zarządzanie finansami programy powinny określać zasady wkładu finansowego Państw Członkowskich i organizacji proponujących.
(12) Różne zasady wykonywania zobowiązań powinny być przedmiotem umów zawieranych między zainteresowanymi a właściwymi władzami krajowymi, w rozsądnym terminie i w oparciu o wzory umów udostępnione Państwom Członkowskim przez Komisję.
(13) W celu zapewnienia należytego wykonania umowy, podpisujący umowę powinien ustanowić zabezpieczenie na rzecz właściwych władz krajowych, równe 15 % wkładu Wspólnoty oraz zainteresowanych Państw Członkowskich.
W związku z tym zabezpieczenie musi być ustanawiane w momencie składania wniosku o wypłatę zaliczki dla każdego okresu rocznego.
(14) Należy określić kontrole przeprowadzane przez Państwa Członkowskie.
(15) Należy określić, że realizacja działań przewidzianych w umowach stanowi zobowiązanie pierwotne w rozumieniu art. 20 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2220/1985 z dnia 22 lipca 1985 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu zabezpieczeń w odniesieniu do produktów rolnych [4].
(16) W związku z wymogami zarządzania budżetem, niezbędne jest określenie kar pieniężnych w przypadku wadliwego lub nieterminowego złożenia wniosku o przyznanie dopłaty pośredniej lub w przypadku opóźnienia w płatności ze strony Państw Członkowskich.
(17) W trosce o prawidłowe zarządzanie finansami oraz w celu uniknięcia, by planowane płatności nie wyczerpały wkładu finansowego Wspólnoty, powodując brak salda do zapłaty, należy określić, że płatności zaliczkowe i różne dopłaty pośrednie nie mogą przekroczyć 80 % wkładu wspólnotowego oraz Państwa Członkowskiego.
Z tego samego powodu wniosek o wypłatę salda powinien być dostarczony do właściwych władz krajowych w wyznaczonym terminie.
(18) Państwa Członkowskie powinny dokonać weryfikacji całości materiałów informacyjnych i promocyjnych wykonanych w ramach programów.
Należy ustanowić zasady wykorzystania tych materiałów po zakończeniu programów.
(19) W świetle zdobytego doświadczenia oraz w celu monitorowania prawidłowej realizacji programów należy dokładnie określić zasady monitorowania prowadzonego przez grupę monitorującą powołaną do tego celu rozporządzeniem Rady (WE) nr 2702/1999.
(20) Wydaje się konieczne, by Państwa Członkowskie przeprowadzały kontrolę realizacji działań oraz by Komisja była informowana o wynikach kontroli określonych w niniejszym rozporządzeniu.
W trosce o prawidłowe zarządzanie finansami należy określić zasady współpracy między Państwami Członkowskimi, w przypadku gdy działania są realizowane w innym Państwie Członkowskim niż Państwo siedziby właściwych władz podpisujących umowę.
(21) W celu skutecznej ochrony interesów finansowych Wspólnoty należy przyjąć odpowiednie środki zwalczania oszustw i rażących zaniedbań.
W tym celu należy ustanowić zwroty i kary.
(22) Należy określić w jasny sposób, by w przypadku programów wieloletnich, po zakończeniu każdego okresu rocznego, obowiązywało przedstawienie sprawozdania z oceny wewnętrznej, nawet jeżeli nie jest składany żaden wniosek o przyznanie płatności.
(23) Stopa odsetek, do zapłaty których jest zobowiązany beneficjent płatności nienależnej, jest określana według stopy procentowej dla należności niespłaconych w dniu terminu ich płatności określonej w art. 86 rozporządzenia Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich [5].
(24) W celu ułatwienia przejścia od stosowania rozporządzenia (WE) nr 2879/2000 do niniejszego rozporządzenia należy podjąć działania przejściowe dla programów informacyjnych i promocyjnych, w odniesieniu do których decyzja o finansowaniu została podjęta przez Komisję przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia.
(25) Działania określone w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Wspólnego Komitetu Zarządzającego ds. Promocji Produktów Rolnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ 1
Przepisy ogólne
Artykuł 1
Przedmiot i definicja
Niniejsze rozporządzenie ustanawia zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 2702/1999, w szczególności w odniesieniu do przygotowania, wyboru, realizacji, finansowania i kontroli programów określonych w art. 7 ust. 1 wymienionego rozporządzenia, jak również zasad mających zastosowanie do programów realizowanych za pośrednictwem organizacji międzynarodowej, określonych w art. 6 wymienionego rozporządzenia.
"Program" oznacza spójny zestaw działań o zakresie wystarczającym, aby przyczynić się do lepszego informowania na temat objętych nimi produktów oraz ich zbytu.
Artykuł 2
Wyznaczenie właściwych władz
Państwa Członkowskie wyznaczają właściwe władze odpowiedzialne za wdrożenie niniejszego rozporządzenia (zwane dalej "właściwymi władzami krajowymi").
Państwa Członkowskie przekazują Komisji nazwy i szczegółowe dane wyznaczonych władz oraz powiadamiają ją o każdej zaistniałej zmianie.
Komisja upublicznia te informacje w odpowiedniej formie.
Artykuł 3
Czas trwania programów
Programy są realizowane przez okres przynajmniej jednego roku i nie dłużej niż przez trzy lata, licząc od dnia wejścia w życie umowy związanej z danym programem i określonej w art. 12 ust. 1.
Artykuł 4
Charakterystyka przesłań informacyjnych i promocyjnych rozpowszechnianych w ramach programów
1.
Każde przesłanie informacyjne lub promocyjne skierowane do konsumentów i innych grup docelowych w ramach programów (zwane dalej "przesłaniem") jest oparte na istotnych cechach danego produktu lub jego właściwościach.
Przesłania te muszą być zgodne z prawodawstwem obowiązującym w państwach trzecich, do których są przeznaczone.
2.
Każde odwołanie się do pochodzenia produktu powinno być drugorzędne w stosunku do przesłania głównego przekazywanego w kampanii.
Jednakże wskazanie pochodzenia produktu może być użyte w ramach danego działania informacyjnego lub promocyjnego, w przypadku gdy jest to oznaczenie dokonane na mocy przepisów wspólnotowych lub produkt typowy wykorzystywany jest do zilustrowania działań informacyjnych lub promocyjnych.
Artykuł 5
Wykaz produktów i rynków
Wykaz produktów i rynków określonych odpowiednio w art. 3 i 4 rozporządzenia (WE) nr 2702/1999 jest określony w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Jest on uaktualniany co dwa lata, najpóźniej dnia 31 grudnia.
Artykuł 6
Programy realizowane we współpracy z organizacjami międzynarodowymi
W przypadku zastosowania art. 6 rozporządzenia (WE) nr 2702/1999, organizacje, o których mowa w wymienionym artykule, przedstawiają, na żądanie Komisji, propozycje programów planowanych na kolejny rok.
Warunki regulujące przyznawanie i wypłatę wkładu wspólnotowego, o którym mowa w art. 9 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 2702/1999, są określone w umowie o udzielenie dotacji, zawartej między Wspólnotą a daną organizację międzynarodową.
ROZDZIAŁ 2
Wybór programów określonych w art. 6 rozporządzenia (WE) nr 2702/1999
Artykuł 7
Przedstawienie i wstępny wybór programów przez Państwa Członkowskie
1.
W celu realizacji działań wchodzących w skład programów zainteresowane Państwo Członkowskie publikuje każdego roku zaproszenie do składania ofert.
Najpóźniej do dnia 31 marca organizacje branżowe lub międzybranżowe we Wspólnocie, reprezentujące sektor lub sektory, których to dotyczy, zwane dalej "organizacjami proponującymi", składają programy Państwu Członkowskiemu.
Programy są przekładane w formacie określonym przez Komisję i dostępnym na jej stronie internetowej.
Stanowi on załącznik do zaproszenia do składania ofert określonych w akapicie pierwszym.
2.
Przedstawione programy zgodnie z ust. 1 uwzględniają:
a) przepisy prawa wspólnotowego dotyczącego tych produktów i ich marketingu;
b) opis produktu określający kryteria wykluczenia, wyboru i przyznawania ogłaszane w tym celu przez zainteresowane Państwa Członkowskie.
Programy powinny być wystarczająco szczegółowe, by umożliwić ocenę ich zgodności ze stosowanym prawodawstwem oraz ocenę stosunku koszty/korzyści.
Państwa Członkowskie kontrolują programy według następujących kryteriów:
- spójności pomiędzy proponowanymi strategiami a ustanowionymi celami,
- wartości merytorycznej proponowanych środków działania,
- ich prawdopodobnego wpływu i powodzenia prowadzących do wzrostu popytu na stosowne produkty,
- zapewnienia efektywności i reprezentatywności organizacji proponujących,
- zapewnienia efektywności proponowanego organu wdrażającego oraz o jego wymaganych możliwościach technicznych.
Państwa Członkowskie sporządzają tymczasowy wykaz programów wybieranych na podstawie kryteriów określonych w specyfikacji, o której mowa w akapicie pierwszym lit. b), a także kryteriów określonych w akapicie trzecim.
3.
W celu realizacji tych programów każda organizacja proponująca wybiera jeden lub kilka organów wdrażających w drodze konkurencyjnej procedury zatwierdzonej przez Państwo Członkowskie.
W przypadku gdy wybór został dokonany przed złożeniem programu, organ wdrażający może uczestniczyć w jego przygotowaniu.
4.
W przypadku planowania programu angażującego kilka Państw Członkowskich, Państwa Członkowskie współpracują ze sobą w celu dokonania wyboru programów oraz Państwa Członkowskiego koordynującego.
Podejmują się one w szczególności uczestniczenia w finansowaniu tych programów zgodnie z art. 11 ust. 2 oraz stworzenia między nimi współpracy administracyjnej w celu ułatwienia monitorowania, realizacji i kontroli wymienionego programu.
5.
Każde Państwo Członkowskie zapewnia, że podejmowane przez nie działania w skali krajowej lub regionalnej są zgodne z działaniami częściowo finansowanymi na mocy rozporządzenia (WE) nr 2702/1999, a także że przedstawione programy są komplementarne w stosunku do programów krajowych lub regionalnych.
Artykuł 8
Pierwszeństwo w selekcji programów
1. W przypadku gdy programy, o których mowa w art. 7 ust. 1 rozporządzenia (WE) 2702/1999, są przedstawione przez więcej niż jedno Państwo Członkowskie, pierwszeństwo przyznaje się programom kładącym nacisk na takie aspekty, jak jakość, wartość odżywcza czy bezpieczeństwo produktów Wspólnoty.
2.
W przypadku programów będących przedmiotem zainteresowania ze strony jednego Państwa Członkowskiego bądź dotyczących pojedynczego produktu, pierwszeństwo przyznaje się programom kładącym nacisk na interes Wspólnoty, w szczególności w odniesieniu do jakości, wartości odżywczej, bezpieczeństwa i reprezentatywności produkcji rolniczej i żywnościowej UE.
Artykuł 9
Wybór programów przez Komisję
1. Corocznie, w terminie do dnia 30 czerwca, Państwa Członkowskie przekazują Komisji wykaz określony w art. 7 ust. 2 zawierając, w stosownych przypadkach, wykaz wybranych organów wdrażających, jeżeli zostały one wybrane zgodnie z art. 7 ust. 3 oraz kopie programów.
W przypadku programów angażujących kilka Państw Członkowskich, informacja ta jest przekazywana poprzez wspólne porozumienie między zainteresowanymi Państwami Członkowskimi.
2. W przypadku stwierdzenia niezgodności całości lub części przedstawianego programu z przepisami wspólnotowymi lub kryteriami określonymi w art. 7 ust. 2, Komisja informuje zainteresowane Państwo lub Państwa Członkowskie, w terminie 60 dni kalendarzowych od otrzymania wstępnego wykazu określonego w art. 7 ust. 2, o niezakwalifikowaniu się całości lub części danego programu.
3. Zgodnie z art. 7 ust. 3 akapit trzeci rozporządzenia (WE) nr 2702/1999 Państwa Członkowskie przekazują Komisji poprawione programy w terminie 30 dni kalendarzowych od daty otrzymania informacji określonej w ust. 2 niniejszego artykułu.
Po sprawdzeniu poprawionych programów Komisja podejmuje decyzję do dnia 30 listopada, które z programów może współfinansować w ramach budżetów przewidywanych, o których mowa w załączniku II do niniejszego rozporządzenia, zgodnie z procedurą określoną w art. 12 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2702/1999.
4.
Organizacja(-e) proponująca(-e) odpowiada(-ją) za prawidłowe wykonanie wybranego programu i zarządzanie nim.
Artykuł 10
Zatwierdzenie organów wdrażających
1. Wybór organu wdrażającego zgodnie z art. 7 ust. 3 jest zatwierdzany przez Państwo Członkowskie, które informuje o tym Komisję przed podpisaniem umowy określonej w art. 12 ust. 1.
Państwo Członkowskie upewnia się, czy wybrany organ wdrażający dysponuje niezbędnymi środkami finansowymi i technicznymi, zapewniającymi najbardziej skuteczne wdrażanie działań zgodnie z art. 8 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2702/1999. Informuje Komisję o stosowanej w tym celu procedurze.
2. Organizacja proponująca może realizować niektóre części programu, jak przewidziano w art. 7 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 2702/1999, jeżeli spełnione są następujące warunki:
a) proponowana realizacja jest zgodna z przepisami art. 8 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2702/1999;
b) organizacja proponująca posiada co najmniej pięcioletnie doświadczenie w realizacji tego typu działań;
c) część programu realizowana przez organizację proponującą nie przekracza 50 % jego całkowitego kosztu, z wyłączeniem należycie uzasadnionych przypadków wyjątkowych i po otrzymaniu na to pisemnej zgody Komisji;
d) organizacja proponująca zapewnia, że koszt działań, które zamierza zrealizować, nie przekracza normalnych stawek rynkowych.
Państwo Członkowskie kontroluje, czy powyższe warunki są spełnione.
3.
W przypadku gdy organizacją proponującą jest podmiot prawa publicznego w rozumieniu art. 1 lit. b) akapit drugi dyrektywy 92/50/EWG, Państwa Członkowskie podejmują niezbędne działania, by instytucja zamawiająca zapewniała przestrzeganie przepisów wymienionej dyrektywy.
Przepisy dyrektywy 92/50/EWG stosuje się także do działań określonych w art. 6 rozporządzenia (WE) nr 2702/1999.
ROZDZIAŁ 3
Zasady finansowania programów
Artykuł 11
Wkład finansowy
1.
Wkład finansowy Wspólnoty jest wypłacany zainteresowanym Państwom Członkowskim.
2.
W przypadku gdy w finansowaniu danego programu uczestniczy kilka Państw Członkowskich, przypadająca im część uzupełnia wkład finansowy organizacji proponującej utworzonej na terenie każdego z tych Państw.
Bez uszczerbku dla art. 9 rozporządzenia (WE) nr 2702/1999, finansowanie Wspólnoty nie przekracza w tym wypadku 50 % całkowitych kosztów programu.
3. Szczegóły wkładów finansowych przewidzianych w art. 9 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 2702/1999 powinny być ujęte w programie przedstawionym Komisji.
Artykuł 12
Zawieranie umów i ustanawianie zabezpieczeń
1.
Od momentu przyjęcia decyzji Komisji określonej w art. 9 ust. 3, każda organizacja proponująca jest informowana przez Państwo Członkowskie o wyniku rozpatrzenia jego wniosku.
Państwa Członkowskie zawierają umowy z wybranymi organizacjami proponującymi w terminie 90 dni kalendarzowych od przekazania im decyzji Komisji, o której mowa w art. 9 ust. 3.
Po upływie tego terminu żadna umowa nie może być zawarta bez uprzedniej zgody Komisji.
2.
Państwa Członkowskie korzystają ze wzorów umów udostępnionych przez Komisję.
We właściwych przypadkach Państwa Członkowskie mogą dokonać zmiany niektórych warunków zawartych we wzorach umów, uwzględniając przepisy krajowe, jedynie w zakresie, w jakim nie narusza to prawodawstwa wspólnotowego.
3.
Obie strony mogą zawrzeć umowę dopiero wówczas, gdy organizacja proponująca złoży na rzecz Państwa Członkowskiego zabezpieczenie równe 15 % maksymalnego rocznego wkładu finansowego Wspólnoty i zainteresowanego Państwa Członkowskiego, na warunkach przewidzianych w tytule III rozporządzenia (EWG) nr 2220/85, w celu zagwarantowania należytego wykonania umowy.
Jednakże, jeżeli organizacja podpisująca umowę jest podmiotem prawa publicznego lub jeżeli działa pod nadzorem takiego podmiotu, właściwe władze krajowe mogą zaakceptować przedstawienie pisemnego zabezpieczenia ze strony podmiotu nadzorującego pokrywające wartość procentową określoną w pierwszym akapicie pod warunkiem, że podmiot ten zobowiąże się do:
a) sprawdzenia prawidłowego wywiązywania się z przyjętych zobowiązań; i
b) prawidłowego wykorzystania otrzymanych kwot w celu wywiązywania się z przyjętych zobowiązań.
Dowód złożenia tego zabezpieczenia powinien być przedstawiony Państwu Członkowskiemu przed upływem terminu określonego w ust. 1.
4.
Podstawowym wymogiem w rozumieniu art. 20 rozporządzenia (EWG) nr 2220/85 jest realizacja działań przewidzianych w umowie.
5.
Państwo Członkowskie bezzwłocznie przekazuje Komisji kopię umowy oraz dowód złożenia zabezpieczenia.
Państwo Członkowskie przekazuje także Komisji kopię umowy zawartej przez wybraną organizację proponującą z organem wdrażającym.
Ostatnia z wymienionych umów powinna zawierać zobowiązanie organu wdrażającego do poddania się kontrolom określonym w art. 21.
Artykuł 13
Ustalenia dotyczące wypłaty zaliczek
1.
W terminie 30 dni kalendarzowych od podpisania umowy określonej w art. 12 ust. 1 oraz w przypadku programów wieloletnich w terminie 30 dni od początku każdego 12-miesięcznego okresu organizacja podpisująca umowę może złożyć do Państwa Członkowskiego wniosek o wypłatę zaliczki wraz z dowodem złożenia zabezpieczenia określonym w ust. 3 niniejszego artykułu.
Po upływie tego terminu nie będą przyjmowane wnioski o wypłatę zaliczki.
Każda z płatności zaliczkowych stanowi maksymalnie 30 % kwoty rocznego wkładu wspólnotowego oraz wkładu zainteresowanych Państw Członkowskich, określonych odpowiednio w art. 9 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 2702/1999.
2.
Państwo Członkowskie wypłaca zaliczkę w terminie 30 dni kalendarzowych od złożenia wniosku o wypłatę zaliczki.
Z wyłączeniem działania siły wyższej, w przypadku dokonania płatności po terminie, kwotę zaliczki miesięcznej zwróconą przez Komisję Państwu Członkowskiemu należy zmniejszyć zgodnie z przepisami przewidzianymi w art. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 296/1996 [6].
3.
Zaliczka zostanie wypłacona pod warunkiem złożenia przez organizację podpisującą umowę zabezpieczenia na rzecz Państwa Członkowskiego równego 110 % tej zaliczki, na warunkach przewidzianych w tytule III rozporządzenia (EWG) nr 2220/85.
Państwo Członkowskie przekazuje bezzwłocznie Komisji kopię każdego wniosku o wypłatę zaliczki i dowód złożenia odpowiedniego zabezpieczenia.
Jednakże, jeżeli organizacja podpisująca umowę jest podmiotem prawa publicznego lub jeżeli działa pod nadzorem takiego podmiotu, właściwe władze krajowe mogą zaakceptować przedstawienie pisemnego zabezpieczenia ze strony podmiotu nadzorującego pokrywające wartość procentową określoną w akapicie pierwszym, pod warunkiem że podmiot nadzorujący zobowiąże się do wypłaty kwoty objętej zabezpieczeniem, w przypadku gdy nie ustalono uprawnienia do wypłaconej zaliczki.
Artykuł 14
Dopłaty pośrednie
1.
Wnioski o dopłaty pośrednie wkładu wspólnotowego oraz wkładu Państw Członkowskich są składane przez organizacje proponujące do Państw Członkowskich przed zakończeniem miesiąca następującego po zakończeniu każdego 3-miesięcznego okresu liczonego od daty podpisania umowy określonej w art. 12 ust. 1.
Wnioski te obejmują płatności dokonywane w danym kwartale i powinno być do nich dołączone podsumowanie finansowe, kopie stosownych dokumentów towarzyszących oraz pośrednie sprawozdanie z wykonania umowy w danym kwartale (zwane dalej "sprawozdaniem kwartalnym").
W przypadku braku płatności lub niepodejmowania działań w danym kwartale, dokumenty te są przekazywane właściwym władzom krajowym w terminie określonym w akapicie pierwszym.
Z wyjątkiem przypadków działania siły wyższej, opóźnione złożenie wniosku o dopłatę pośrednią wraz z załączonymi dokumentami towarzyszącymi określonymi w akapicie drugim powoduje zmniejszenie płatności o 3 % za każdy pełny miesiąc opóźnienia.
2.
Wypłata dopłat pośrednich jest dokonywana pod warunkiem sprawdzenia przez Państwo Członkowskie dokumentów określonych w ust. 1 akapit drugi.
3.
Wypłacone dopłaty pośrednie oraz wypłacone zaliczki określone w art. 13 nie mogą przekroczyć łącznie 80 % sumy rocznego wkładu Wspólnoty i zainteresowanych Państw Członkowskich, określone odpowiednio w art. 9 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 2702/1999.
Po osiągnięciu tego poziomu nie mogą być składane żadne kolejne wnioski o dopłatę pośrednią.
Artykuł 15
Wypłata salda
1.
Wnioski o wypłatę salda są składane przez organizację proponującą do Państwa Członkowskiego w terminie czterech miesięcy od daty zakończenia rocznych działań przewidzianych w umowie określonej w art. 12 ust. 1.
Aby wniosek był dopuszczony, powinno być do niego załączone sprawozdanie, zwane dalej "sprawozdaniem rocznym", składające się z:
a) podsumowania wykonanych prac oraz oceny osiągniętych wyników stwierdzanych w dniu sporządzania sprawozdania;
b) podsumowania finansowego, ukazującego wydatki planowane i poniesione.
Do sprawozdania rocznego dołączone są faktury i dokumenty towarzyszące dotyczące dokonanych płatności.
Z wyjątkiem przypadków działania siły wyższej, opóźnione złożenie wniosku o wypłatę salda powoduje zmniejszenie płatności o 3 % za każdy pełny miesiąc opóźnienia.
2.
Wypłata salda jest dokonywana pod warunkiem sprawdzenia przez Państwo Członkowskie faktur i dokumentów określonych w ust. 1 akapit trzeci.
W przypadku, gdy wymóg główny określony w art. 12 ust. 4 nie jest w pełni spełniony, wypłacane saldo jest obniżane proporcjonalnie.
Artykuł 16
Wypłaty przez Państwo Członkowskie
Państwo Członkowskie dokonuje wypłat przewidzianych w art. 14 i 15 w terminie 60 dni kalendarzowych od dnia otrzymania wniosku o wypłatę.
Termin ten może jednak ulec zawieszeniu, w dowolnym momencie 60-dniowego okresu trwającego od chwili pierwszego zarejestrowania wniosku o wypłatę, w drodze powiadomienia organizacji podpisującej umowę będącej wierzycielem o niedopuszczeniu jej wniosku, ze względu na niekwalifikowalność wnioskowanej kwoty, brak poparcia wniosku wymaganymi dowodami dla wszystkich wniosków uzupełniających lub też uznanie przez Państwo Członkowskie konieczności otrzymania informacji uzupełniających lub przeprowadzenia kontroli.
Termin wypłaty zaczyna trwać ponownie od dnia otrzymania wymaganych informacji lub od dnia dokonania przez Państwo Członkowskie kontroli, które powinny zostać odpowiednio nadesłane lub dokonane w terminie 30 dni kalendarzowych od chwili powiadomienia.
Z wyjątkiem przypadków działania siły wyższej, opóźnienie wypłaty pociąga za sobą redukcję kwoty miesięcznej zaliczki wypłacanej przez Komisję Państwu Członkowskiemu zgodnie z zasadami określonymi w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 296/96.
Artykuł 17
Zabezpieczenia
1.
Zabezpieczenie określone w art. 13 ust. 3 jest zwalniane pod warunkiem ustanowienia przez zainteresowane Państwo Członkowskie ostatecznego uprawnienia do wypłaconej zaliczki.
2.
Zabezpieczenia wykonania umowy określone w art. 12 ust. 3 powinno pozostać ważne do wypłaty salda i jest zwalniane na podstawie pisma zwalniającego wydanego przez właściwe władze krajowe.
Zwolnienie zabezpieczenia wykonania umowy odbywa się w terminie i na warunkach określonych w art. 16 w odniesieniu do wypłaty salda.
3.
Przepadłe zabezpieczenia oraz nałożone kary są odejmowane od kwoty wydatków współfinansowanych przez Wspólnotę i deklarowanych wobec Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR).
Artykuł 18
Dokumenty do przekazania Komisji
1.
Sprawozdanie roczne jest przedstawiane po zakończeniu każdej fazy rocznej, nawet jeżeli żaden wniosek o wypłatę salda nie został złożony.
2. W terminie 30 dni kalendarzowych po wypłacie salda rocznego, o którym mowa w art. 15 ust. 2, Państwo Członkowskie przesyła Komisji sprawozdanie roczne określone w art. 15 ust. 1 akapit drugi lit. a) i b).
3.
Państwo Członkowskie przesyła Komisji dwa razy w roku sprawozdania kwartalne wymagane przy dopłatach pośrednich zgodnie z art. 14.
Pierwsze i drugie sprawozdanie kwartalne jest wysyłane w terminie 60 dni kalendarzowych od otrzymania przez Państwo Członkowskie drugiego sprawozdania, a trzecie i czwarte łącznie ze sprawozdaniem rocznym określonym w ust. 2 niniejszego artykułu.
Sprawozdanie roczne dotyczące minionego roku może zawierać sprawozdanie kwartalne dotyczące czwartego kwartału.
4.
W terminie 30 dni kalendarzowych od wypłaty salda, Państwo Członkowskie przesyła Komisji bilans finansowy wydatków poniesionych w ramach umowy, przedstawiony zgodnie z formą zaleconą przez Komisję i przesłaną Państwom Członkowskim.
Do bilansu należy załączyć uzasadnioną opinię Państwa Członkowskiego na temat wykonania zadań zaplanowanych w ramach zakończonej fazy.
Bilans poświadcza ponadto, że w świetle kontroli przeprowadzonych zgodnie z art. 14 ust. 2 i art. 15 ust. 2 całość wydatków można uznać za kwalifikowane zgodnie z warunkami umowy.
ROZDZIAŁ 4
Monitorowanie i kontrole
Artykuł 19
Wykorzystanie materiałów
1.
Państwa Członkowskie kontrolują, czy materiały informacyjne i promocyjne opracowane i wykorzystywane w ramach programów korzystających z finansowania na mocy niniejszego rozporządzenia są zgodne z przepisami wspólnotowymi.
Przekazują one Komisji zatwierdzone materiały.
2.
Materiał opracowany i finansowany w ramach programu określonego w ust. 1, włączając opracowania graficzne, wizualne i audiowizualne, jak również strony internetowe, może być przedmiotem późniejszego wykorzystywania na podstawie wcześniejszej pisemnej zgody Komisji, zainteresowanych organizacji proponujących oraz Państw Członkowskich uczestniczących w finansowaniu programów, z uwzględnieniem praw stron podpisujących umowę wynikających z prawa krajowego, któremu podlega umowa.
Artykuł 20
Monitorowanie programów
1. Grupa Monitorująca przewidziana w art. 8 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 2702/1999 zbiera się regularnie w celu monitorowania postępu w realizacji różnych programów korzystających z finansowania na mocy niniejszego rozporządzenia.
W tym celu Grupa Monitorująca powinna być informowana o harmonogramie planowanych działań, w każdym programie, sprawozdaniach kwartalnych i rocznych oraz wynikach kontroli przeprowadzonych zgodnie z art. 14, 15 i 21 niniejszego rozporządzenia.
Grupie Monitorującej przewodniczy przedstawiciel zainteresowanego Państwa Członkowskiego.
W przypadku programów angażujących kilka Państw Członkowskich, Grupie Monitorującej przewodniczy przedstawiciel wyznaczony przez zainteresowane Państwa Członkowskie.
2.
Urzędnicy Komisji i inni pracownicy mogą uczestniczyć w działaniach organizowanych w ramach programu korzystającego z finansowania na mocy niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 21
Kontrole przeprowadzane przez Państwa Członkowskie
1.
Dane Państwo Członkowskie określa najbardziej odpowiednie środki do przeprowadzenia kontroli programów i działań korzystających z finansowania na mocy niniejszego rozporządzenia.
Opisane kontrole przeprowadzane są co roku w odniesieniu do co najmniej 20 % programów zakończonych w trakcie poprzedniego roku, obejmując minimum 2 programy, i odnoszą się do co najmniej 20 % budżetu programów zakończonych podczas poprzedniego roku.
Selekcja programów dla doboru próby jest dokonywana na podstawie analizy ryzyka.
Państwo Członkowskie przekazuje Komisji sprawozdanie dla każdego poddanego kontroli programu, przedstawiając w nim wyniki przeprowadzonych kontroli oraz wykryte nieprawidłowości.
Sprawozdanie to jest przekazywane bezzwłocznie po jego sporządzeniu.
2.
W szczególności w drodze kontroli technicznych i księgowych dokonywanych w siedzibach organizacji podpisującej umowę i organu wdrażającego Państwo Członkowskie podejmuje kroki konieczne do sprawdzenia, czy:
a) przekazane informacje i dokumenty towarzyszące są dokładne;
b) wszystkie zobowiązania przewidziane w umowie, o której mowa w art. 12 ust. 1, zostały wypełnione.
Bez uszczerbku dla przepisów rozporządzenia Rady (EWG) nr 595/91 [7], Państwa Członkowskie informują Komisję w jak najkrótszym terminie o każdej nieprawidłowości stwierdzonej w trakcie kontroli.
3.
W przypadku programów angażujących kilka Państw Członkowskich, podejmują one niezbędne działania do koordynacji przeprowadzanych kontroli oraz informują o nich Komisję.
4.
Komisja może, w dowolnym momencie, uczestniczyć w kontrolach określonych w ust. 1, 2 i 3.
W tym celu właściwe władze krajowe Państw Członkowskich przekazują Komisji, nie później niż na 30 dni przed rozpoczęciem kontroli, tymczasowy harmonogram kontroli planowanych do przeprowadzenia przez Państwo Członkowskie.
Komisja może również przeprowadzić kontrole dodatkowe, jakie uzna za stosowne.
Artykuł 22
Odzyskiwanie nienależnych płatności
1.
W przypadku nienależnej płatności beneficjent zwraca kwestionowaną kwotę powiększoną o odsetki obliczane za okres, jaki upłynął między płatnością a zwrotem przez beneficjenta.
Odsetki ustala się zgodnie z art. 86 ust. 2 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 2342/2002.
2.
Zwracane kwoty i odsetki są wpłacane agencjom lub departamentom płatniczym i potrącane przez nie od wydatków finansowanych przez Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej, proporcjonalnie do wkładu finansowego Wspólnoty.
Artykuł 23
Kary
1.
W przypadku oszustwa lub rażącego zaniedbania organizacja proponująca dokonuje zwrotu w wysokości dwukrotności różnicy między kwotą pierwotnie wypłaconą a kwotą faktycznie należną.
2.
Zgodnie z art. 6 rozporządzenia Rady (WE) nr 2988/95 [8] ograniczenia i wyłączenia podjęte w ramach tego rozporządzenia nie naruszają sankcji dodatkowych określonych w innych przepisach prawa wspólnotowego lub krajowego.
ROZDZIAŁ 5
Uchylenie, przepisy przejściowe i końcowe
Artykuł 24
Uchylenie rozporządzenia (WE) nr 2879/2000
Rozporządzenie (WE) nr 2879/2000 zostaje uchylone.
Jednak przepisy wymienionego rozporządzenia stosuje się nadal w przypadku programów informacyjnych i promocyjnych, o finansowaniu których Komisja podjęła decyzję przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia.
Odniesienia do uchylonego rozporządzenia należy traktować jako odniesienia do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 25
Przepisy przejściowe
1.
Dla roku 2005, poza datą przewidzianą w art. 7 ust. 1 akapit drugi, ostateczna data przedstawienia programów wyznaczona jest na dzień 31 października 2005 r.
2.
Niezależnie od art. 9 ust. 1 akapit pierwszy, w roku 2005 dla programów złożonych nie później niż dnia 31 października ostateczną datą przekazywania Komisji tymczasowego wykazu programów jest dzień 15 grudnia 2005 r.
3.
Niezależnie od art. 9 ust. 3, w roku 2005 Komisja podejmie decyzję, o której mowa we wskazanym ustępie, nie później niż dnia 28 lutego 2006 r.
Artykuł 26
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1347/2005
z dnia 16 sierpnia 2005 r.
zmieniające po raz pięćdziesiąty pierwszy rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 z dnia 27 maja 2002 r. wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001 zakazujące wywozu niektórych towarów i usług do Afganistanu, wzmacniające zakaz lotów oraz rozszerzające zamrożenie funduszy i innych środków finansowych w odniesieniu do talibów w Afganistanie [1], w szczególności jego art. 7 ust. 1 drugie tiret,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik II do rozporządzenia (WE) nr 881/2002 zawiera wykaz właściwych organów, do których należy wysłać wnioski o informacje dotyczące środków nałożonych na mocy tego rozporządzenia.
(2) Niemcy, Litwa, Niderlandy oraz Szwecja wystąpiły z wnioskiem o zmianę danych adresowych swoich właściwych organów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik II do rozporządzenia (WE) nr 881/2002 zostaje zmieniony zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w następnego dnia po jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1348/2005
z dnia 16 sierpnia 2005 r.
ustalające wspólnotowe ceny producenta i wspólnotowe ceny przywozu dla goździków i róż w zastosowaniu systemu przywozu niektórych produktów uprawy roślin kwiatowych pochodzących z Jordanii
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 4088/87 z dnia 21 grudnia 1987 r. ustalające warunki stosowania preferencyjnych stawek celnych w przywozie niektórych kwiatów pochodzących z Cypru, Izraela, Jordanii i Maroka oraz z Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy [1], w szczególności jego art. 5 ust. 2 lit. a),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 2 ust. 2 i art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 4088/87 przewiduje, iż wspólnotowe ceny przywozu i wspólnotowe ceny producenta są ustalane co piętnaście dni dla goździków jednokwiatowych (bloom), goździków wielokwiatowych (spray), róż wielkokwiatowych i róż drobnokwiatowych i mają zastosowanie przez dwa tygodnie. Zgodnie z art. 1b rozporządzenia Komisji (EWG) nr 700/88 z dnia 17 marca 1988 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady stosowania uzgodnień dotyczących przywozu do Wspólnoty niektórych kwiatów pochodzących z Cypru, Izraela, Jordanii, Maroka oraz z Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy [2] ceny są ustalone dla okresu dwóch kolejnych tygodni na podstawie ważonych danych, dostarczonych przez Państwa Członkowskie.
(2) Istotne jest, aby ceny te zostały bezzwłocznie ustalone, żeby móc określić, jakie należności celne należy stosować.
(3) Z uwagi na przystąpienie Cypru do Unii Europejskiej dnia 1 maja 2004 r. w przyszłości nie należy ustalać cen przywozu odnośnie do tego państwa.
(4) Podobnie nie należy też już ustalać cen przywozu względem Izraela, Maroka, Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy, biorąc pod uwagę porozumienia zatwierdzone decyzją Rady 2003/917/WE z dnia 22 grudnia 2003 r. w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Państwem Izrael dotyczącego wzajemnych środków liberalizacyjnych oraz zastąpienia protokołów 1 i 2 do Układu o stowarzyszeniu między WE a Izraelem [3], 2003/914/WE z dnia 22 grudnia 2003 r. w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Królestwem Maroka dotyczącego wzajemnych środków liberalizacyjnych oraz zastąpienia protokołów 1 i 3 do Układu o stowarzyszeniu między WE a Marokiem [4] oraz 2005/4/WE z dnia 22 grudnia 2004 r. w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów pomiędzy Wspólnotą Europejską a Organizacją Wyzwolenia Palestyny (OWP) na rzecz Autonomii Palestyńskiej na Zachodnim Brzegu i w Strefie Gazy, dotyczącego wzajemnych środków liberalizacji oraz zastąpienia protokołów 1 i 2 do Przejściowego układu stowarzyszeniowego pomiędzy WE a Autonomią Palestyńską [5].
(5) Komisja powinna przyjąć omawiane środki w odstępie czasowym między zebraniami Komitetu Zarządzającego ds. Żywych Roślin i Produktów Kwiatowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wspólnotowe ceny producenta i wspólnotowe ceny przywozu dla goździków jednokwiatowych (bloom), goździków wielokwiatowych (spray), róż wielkokwiatowych i róż drobnokwiatowych, określone w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 4088/87, ustalone są w Załączniku do niniejszego rozporządzenia na okres od 18 do 30 sierpnia 2005 r.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1349/2005
z dnia 17 sierpnia 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 18 sierpnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1350/2005
z dnia 16 sierpnia 2005 r.
ustanawiające zakaz połowów makreli w strefach ICES IIa (wody terytorialne Wspólnoty), IIIa, IIIb, c, d (wody terytorialne Wspólnoty) i IV przez statki pływające pod banderą Francji
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa [1], w szczególności jego art. 26 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiające system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa [2], w szczególności jego art. 21 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 27/2005 z dnia 22 grudnia 2004 r. ustalające wielkości dopuszczalne połowów na 2005 r. i inne związane z nimi warunki dla niektórych zasobów rybnych i grup zasobów rybnych, stosowane na wodach terytorialnych Wspólnoty oraz w odniesieniu do statków wspólnotowych na wodach, gdzie wymagane są ograniczenia połowowe [3], ustanawia kwoty na 2005 r.
(2) Według informacji przekazanych Komisji statki pływające pod banderą lub zarejestrowane w Państwie Członkowskim określonym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia wyczerpały kwotę na połowy zasobu w nim określonego przyznaną na 2005 r.
(3) Należy zatem zakazać połowów tego zasobu oraz jego przechowywania na pokładzie, przeładunku i wyładunku,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wyczerpanie kwoty
Kwotę połowową przyznaną Państwu Członkowskiemu określonemu w Załączniku do niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do zasobu w nim określonego uznaje się za wyczerpaną z dniem wymienionym w tym Załączniku.
Artykuł 2
Zakazy
Z dniem wymienionym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia zakazuje się połowów zasobu określonego w Załączniku przez statki pływające pod banderą lub zarejestrowane w Państwie Członkowskim w nim określonym.
Po tej dacie zakazuje się przechowywania na pokładzie, przeładunku lub wyładunku omawianego zasobu złowionego przez te statki.
Artykuł 3
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w następującego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1351/2005
z dnia 16 sierpnia 2005 r.
ustanawiające zakaz połowów homara norweskiego w strefie ICES VIIIc przez statki pływające pod banderą Francji
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa [1], w szczególności jego art. 26 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiające system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa [2], w szczególności jego art. 21 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 27/2005 z dnia 22 grudnia 2004 r. ustalające wielkości dopuszczalne połowów na 2005 r. i inne związane z nimi warunki dla niektórych zasobów rybnych i grup zasobów rybnych, stosowane na wodach terytorialnych Wspólnoty oraz w odniesieniu do statków wspólnotowych na wodach, gdzie wymagane są ograniczenia połowowe [3], ustanawia kwoty na 2005 r.
(2) Według informacji przekazanych Komisji statki pływające pod banderą lub zarejestrowane w Państwie Członkowskim określonym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia wyczerpały kwotę na połowy zasobu w nim określonego przyznaną na 2005 r.
(3) Należy zatem zakazać połowów tego zasobu oraz jego przechowywania na pokładzie, przeładunku i wyładunku,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wyczerpanie kwoty
Kwotę połowową przyznaną Państwu Członkowskiemu określonemu w Załączniku do niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do zasobu w nim określonego uznaje się za wyczerpaną z dniem wymienionym w tym Załączniku.
Artykuł 2
Zakazy
Z dniem wymienionym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia zakazuje się połowów zasobu określonego w Załączniku przez statki pływające pod banderą lub zarejestrowane w Państwie Członkowskim w nim określonym.
Po tej dacie zakazuje się przechowywania na pokładzie, przeładunku lub wyładunku omawianego zasobu złowionego przez te statki.
Artykuł 3
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następującego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1352/2005
z dnia 16 sierpnia 2005 r.
ustanawiające zakaz połowów widłaka białego w strefach ICES VIII i IX (wody terytorialne Wspólnoty i wody międzynarodowe) przez statki pływające pod banderą Francji
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa [1], w szczególności jego art. 26 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiające system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa [2], w szczególności jego art. 21 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 27/2005 z dnia 22 grudnia 2004 r. ustalające możliwości połowowe wspólnotowych statków rybackich w odniesieniu do niektórych głębinowych zasobów rybnych na rok 2005 na wodach, na których wymagane są ograniczenia połowowe [3], ustanawia kwoty na rok 2005.
(2) Według informacji przekazanych Komisji statki pływające pod banderą lub zarejestrowane w Państwie Członkowskim określonym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia wyczerpały kwotę na połowy zasobu w nim określonego przyznaną na 2005 r.
(3) Należy zatem zakazać połowów tego zasobu oraz jego przechowywania na pokładzie, przeładunku i wyładunku,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wyczerpanie kwoty
Kwotę połowową przyznaną Państwu Członkowskiemu określonemu w Załączniku do niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do zasobu w nim określonego uznaje się za wyczerpaną z dniem wymienionym w tym Załączniku.
Artykuł 2
Zakazy
Z dniem wymienionym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia zakazuje się połowów zasobu określonego w Załączniku przez statki pływające pod banderą lub zarejestrowane w Państwie Członkowskim w nim określonym.
Po tej dacie zakazuje się przechowywania na pokładzie, przeładunku lub wyładunku omawianego zasobu złowionego przez te statki.
Artykuł 3
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1353/2005
z dnia 17 sierpnia 2005 r.
zawierające sprostowanie do rozporządzenia (WE) nr 664/2005 ustalającego refundacje wywozowe dla produktów przetworzonych na bazie zbóż i ryżu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1785/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [2], w szczególności jego art. 14 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Umowa pomiędzy Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską zmieniająca umowę pomiędzy Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską z dnia 22 lipca 1972 r. odnośnie do przepisów znajdujących zastosowanie do przetworzonych produktów rolnych (zwana dalej "umową") została zatwierdzona decyzją Rady 2005/45/WE [3].
(2) Artykuł 4 ust. 3 Protokołu nr 2 do umowy przewiduje, że w odniesieniu do cukru (kody 1701, 1702 i 1703 zharmonizowanego systemu) używanego do wytwarzania produktów wymienionych w tabeli I i tabeli II wspomnianego Protokołu, Umawiające się Strony nie mogą przyznawać refundacji wywozowych ani częściowego lub całkowitego zwrotu, umorzenia lub zwolnienia z należności celnych lub opłat o skutku równoważnym.
(3) Produkty określone w Załączniku do rozporządzenia Komisji (WE) nr 664/2005 [4], objęte kodami CN 1702305190, 1702305990, 1702309190, 1702309990, 1702409090, 1702905091, 1702905099, 1702907590 i 1702907990, nie są uwzględnione w tabeli I ani II. Zatem art. 4 ust. 3 Protokołu nr 2 do umowy nie ma zastosowania do wspomnianych produktów. Dlatego możliwe jest przyznanie refundacji do wywozu tych produktów do Szwajcarii.
(4) Należy zatem zmienić kod miejsca przeznaczenia w odniesieniu do tych produktów ustalony w Załączniku do rozporządzenia (WE) nr 664/2005 w celu uwzględnienia Szwajcarii od dnia 29 kwietnia 2005 r. – daty wejścia w życie wymienionego rozporządzenia.
(5) Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W Załączniku do rozporządzenia (WE) nr 664/2005 wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1354/2005
z dnia 17 sierpnia 2005 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 131/2004 dotyczące niektórych środków ograniczających w odniesieniu do Sudanu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 131/2004 z dnia 26 stycznia 2004 r. dotyczące niektórych środków ograniczających w odniesieniu do Sudanu [1], w szczególności jego art. 7,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 131/2004 zawiera listę właściwych organów, którym powierzone zostały konkretne zadania związane z wykonaniem tego rozporządzenia.
(2) Belgia, Litwa, Węgry, Niderlandy i Szwecja wystąpiły z wnioskiem o zmianę danych adresowych ich właściwych organów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 131/2004 zostaje zmieniony zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1356/2005
z dnia 18 sierpnia 2005 r.
zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 ustanawiającego wspólnotową procedurę określania najwyższego dopuszczalnego poziomu pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego w odniesieniu do kwasu oksolinowego i morantelu
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. ustanawiające wspólnotową procedurę określania maksymalnego limitu pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego [1], w szczególności jego art. 2,
uwzględniając opinię Europejskiej Agencji ds. Oceny Produktów Leczniczych wydaną przez Komitet ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wszystkie substancje czynne farmakologicznie, które są stosowane we Wspólnocie w produktach leczniczych przeznaczonych do podawania zwierzętom hodowanym w celu produkcji żywności powinny być oceniane zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2377/90.
(2) Kwas oksolinowy został ujęty w załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 w odniesieniu do mięśni, skóry, tłuszczu, wątroby i nerek kurczaków i świń oraz do mięśni i skóry ryb, w naturalnych proporcjach, z wyjątkiem zwierząt, których jaja są przeznaczone do spożycia przez ludzi.
Wpis ten powinien zostać rozszerzony o wszystkie ssaki hodowane w celu produkcji żywności, z wyjątkiem zwierząt, których mleko i jaja są przeznaczone do spożycia przez ludzi. W przypadku ryb wpis ten odnosi się jedynie do "mięśni i skóry, w naturalnych proporcjach", a w przypadku świń i drobiu najwyższy dopuszczalny poziom pozostałości dotyczący tłuszczu odnosi się do "skóry i tłuszczu, w naturalnych proporcjach".
(3) Morantel został ujęty w załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 w odniesieniu do mięśni, tłuszczu, wątroby, nerek i mleka bydła i owiec.
Wpis ten powinien objąć wszystkie przeżuwacze.
(4) Rozporządzenie (EWG) nr 2377/90 powinno zostać odpowiednio zmienione.
(5) Aby umożliwić wykonanie przepisów niniejszego rozporządzenia, jego stosowanie należy rozpocząć dopiero po odpowiednim okresie, co pozwoli Państwom Członkowskim dostosować zezwolenia na wprowadzenie do obrotu wydawane zgodnie z dyrektywą 2001/82/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do weterynaryjnych produktów leczniczych [2].
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1357/2005
z dnia 18 sierpnia 2005 r.
uzupełniające załącznik do rozporządzenia (WE) nr 2400/96 w sprawie wpisu niektórych nazw do "Rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych" Chevrotin (PDO)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2081/92 z dnia 14 lipca 1992 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia dla produktów rolnych i środków spożywczych [1], w szczególności jego art. 7 ust. 5 lit. b) oraz art. 6 ust. 3 i 4 tiret pierwsze;
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 6 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 wniosek Francji o rejestrację nazwy "Chevrotin" został opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 Włochy zgłosiły sprzeciw wobec rejestracji, uzasadniając, że warunki, o których mowa w art. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92, nie są przestrzegane, że rejestracja stanowiłaby uszczerbek dla istnienia produktów ogólnie dostępnych na rynku włoskim, w szczególności dla produktów o nazwie "caprino", oraz że tłumaczenie na język włoski nazwy przedmiotowego produktu ("caprino") miałoby charakter gatunkowy.
(3) Pismem z dnia 7 grudnia 2004 r. Komisja wezwała oba Państwa Członkowskie do wzajemnego porozumienia zgodnie z ich wewnętrznymi procedurami.
(4) Biorąc pod uwagę, że w terminie trzech miesięcy nie doszło do porozumienia między Francją a Włochami, Komisja powinna przyjąć decyzję zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 15 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92.
(5) Francja jednak oficjalnie stwierdziła, że rejestracja nazwy "chevrotin" nie będzie prowadzić do zakazu stosowania wyrażenia "de chèvre" (kozi) lub "fromage de chèvre" (ser kozi) do określania serów produkowanych z mleka koziego ani na tej samej zasadzie zakazu stosowania tłumaczenia wymienionych terminów (na język włoski "caprino" lub "formaggio di capra").
(6) Biorąc pod uwagę, że termin "chevrotin" nie może być traktowany jako tłumaczenie terminu "caprino" i odwrotnie, z ewentualnego charakteru gatunkowego terminu "caprino", bronionego przez władze Włoch, nie wynika, że termin "chevrotin" ma również charakter gatunkowy. Włochy nie dostarczyły również dowodów pozwalających stwierdzić, że termin "chevrotin" posiada sam w sobie charakter gatunkowy.
(7) Wreszcie Włochy nie dostarczyły żadnych dowodów wykazujących brak przestrzegania warunków, o których mowa w art. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92.
(8) W tych okolicznościach nazwę tę należy wpisać do "Rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych".
(9) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Regulacyjnego Chronionych Oznaczeń Geograficznych i Chronionych Nazw Pochodzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Do Załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2400/96 [3] dodaje się nazwę ujętą w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1358/2005
z dnia 18 sierpnia 2005 r.
ustalające współczynniki regulacji odnośnie do obliczania ceny wspólnotowej rynku tusz wieprzowych na rok gospodarczy 2005/2006
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2759/75 z dnia 29 października 1975 r. dotyczące wspólnej organizacji rynków w sektorze mięsa wieprzowego [1], w szczególności jego art. 4 ust. 6,
zważywszy, co następuje:
(1) Wspólnotowa cena rynkowa tusz wieprzowych, o której mowa w art. 4 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2759/75, winna być ustalona poprzez regulację cen skonstatowanych w każdym z Państw Członkowskich za pomocą współczynników oddających odnośny stan pogłowia trzody chlewnej w każdym Państwie Członkowskim.
(2) Należy określić te współczynniki w oparciu o stan liczebny trzody chlewnej przeliczony z początkiem grudnia każdego roku, w zastosowaniu dyrektywy 93/23/EWG Rady z dnia 1 czerwca 1993 r. dotyczącej przeprowadzania badań statystycznych w dziedzinie hodowli trzody chlewnej [2].
(3) Wyniki obliczeń z grudnia 2004 r. stanowią podstawę, by przystąpić do kolejnego ustalenia współczynników regulacji na rok gospodarczy 2005/2006 i uchylić rozporządzenie Komisji (WE) nr 1900/2004 [3].
(4) Ponieważ rok gospodarczy 2005/2006 rozpoczyna się dnia 1 lipca 2005 r., niniejsze rozporządzenie powinno stosować się od tego dnia.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wieprzowiny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Współczynniki regulacji, wspomniane w art. 4 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2759/75, są ustalone w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Rozporządzenie (WE) nr 1900/2004 traci moc.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1359/2005
z dnia 18 sierpnia 2005 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2390/1999 ustanawiające formę i treść informacji rachunkowych, które należy przedłożyć Komisji dla celów rozliczania rachunków Sekcji Gwarancji EFOGR, jak również w celu monitorowania i prognozowania
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1258/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [1], w szczególności jego art. 4 ust. 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 2 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1663/95 z dnia 7 lipca 1995 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 729/70 w odniesieniu do procedury rozliczania rachunków Sekcji Gwarancji EFOGR [2] stanowi, że forma i treść informacji rachunkowych określonych w art. 4 ust. 1 lit. c) tego rozporządzenia powinny być ustalane zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1258/1999.
(2) Forma i treść informacji rachunkowych, które należy przedłożyć Komisji dla celów rozliczania rachunków Sekcji Gwarancji EFOGR, jak również w celu monitorowania i prognozowania, są obecnie określone w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 2390/1999 [3].
(3) Tekst załączników I i III do rozporządzenia (WE) nr 2390/1999 wymaga uaktualnienia ze względu na zmiany w nomenklaturze budżetowej i wymogi w zakresie danych.
Ponadto, aby zapewnić przepływ optymalnych i aktualnych informacji pomiędzy Państwami Członkowskimi a Komisją, niezbędne jest dostosowanie specyfikacji technicznych w załączniku II do wymienionego rozporządzenia.
(4) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 2390/1999.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Funduszu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załączniki I, II i III do rozporządzenia (WE) nr 2390/1999 zastępuje się załącznikami I, II i III do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1360/2005
z dnia 18 sierpnia 2005 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 817/2004 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) [1], w szczególności jego art. 34,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 23 rozporządzenia (WE) nr 1257/1999 stanowi, że Wspólnota może udzielić wsparcia rolnikom, którzy zobowiążą się do stosowania praktyk agro-środowiskowych, pod warunkiem że obejmują więcej niż tylko stosowanie zwyczajnej dobrej praktyki rolniczej.
Niektóre zobowiązania agro-środowiskowe przewidziane na okres pięciu lat wygasają przed dniem 31 grudnia 2006 r.
W związku z wprowadzeniem zasady wzajemnej zgodności przewidzianej w rozdziale 1 tytułu II rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej [2] obowiązki, które mają zastosowanie do rolników w przypadku braku zobowiązań agro-środowiskowych, są inne.
Nowe zasady będą mieć zastosowanie w odniesieniu do instrumentu agro-środowiskowego dla następnego okresu programowania rozwoju obszarów wiejskich w latach 2007–2013.
(2) Zamiast podpisywania nowych umów pięcioletnich według zasad mających zastosowanie do obecnego okresu programowania, Państwa Członkowskie mogą rozszerzyć obowiązujące obecnie umowy agro-środowiskowe zawarte z rolnikami, tak aby ostatni rok zobowiązania nie zaczynał się później niż dnia 31 grudnia 2006 r.
(3) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 817/2004 [3] przewiduje większą elastyczność w przypadku przekazywania przez rolników znaczącej części gospodarstwa innej osobie zgodnie ze wstępnym zobowiązaniem agro-środowiskowym, zapewniając jednocześnie utrzymanie korzyści dla środowiska z tytułu zobowiązania.
(4) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 817/2004.
Zmiany powinny mieć zastosowanie od dnia 1 stycznia 2005 r., kiedy niektóre wstępne umowy mogłyby już wygasnąć.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Struktury Agrarnej i Rozwoju Wsi,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 817/2004 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 21 dodaje się następujący ustęp:
"3.
Państwa Członkowskie mogą rozszerzyć zobowiązania agro-środowiskowe, które wygasają przed zakończeniem okresu programowania określonego w art. 42 rozporządzenia (WE) nr 1257/1999, pod warunkiem że ostatni rok zobowiązania nie zaczyna się później niż dnia 31 grudnia 2006 r.
Państwa Członkowskie mogą wyrazić zgodę na dostosowania powierzchni gospodarstw objętych zobowiązaniem, aby uwzględnić przekazanie części gospodarstwa beneficjenta innej osobie w okresie rozszerzenia zobowiązania, pod warunkiem że dostosowania te nie powodują zmniejszenia o więcej niż 50 % obszaru objętego zobowiązaniem.";
2) artykuł 36 akapity pierwszy i drugi otrzymują brzmienie:
Państwa Członkowskie, stosując zasadę proporcjonalności, mogą nie wymagać tego zwrotu w następujących przypadkach:
a) jeżeli beneficjent, który wypełnił już znaczną część swojego zobowiązania, ostatecznie zaprzestaje działalności rolnej, a przejęcie zobowiązania przez następcę okazuje się niewykonalne;
b) jeżeli przekazanie części gospodarstwa beneficjenta ma miejsce w okresie rozszerzenia zobowiązania zgodnie z art. 21 ust. 3 i jeżeli przekazanie nie przekracza 50 % powierzchni objętej zobowiązaniem przed rozszerzeniem.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1361/2005
z dnia 17 sierpnia 2005 r.
ustanawiające zakaz połowów brosmy w strefach ICES V, VI i VII (wody terytorialne Wspólnoty i wody międzynarodowe) przez statki pływające pod banderą Hiszpanii
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa [1], w szczególności jego art. 26 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiające system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa [2], w szczególności jego art. 21 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 27/2005 z dnia 22 grudnia 2004 r. ustalające możliwości połowowe wspólnotowych statków rybackich w odniesieniu do niektórych głębinowych zasobów rybnych na rok 2005 na wodach, na których konieczne są ograniczenia połowów [3], ustanawia kwoty na rok 2005.
(2) Według informacji przekazanych Komisji statki pływające pod banderą lub zarejestrowane w Państwie Członkowskim określonym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia wyczerpały kwotę na połowy zasobu w nim określonego przyznaną na 2005 r.
(3) Należy zatem zakazać połowów tego zasobu oraz jego przechowywania na pokładzie, przeładunku i wyładunku,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wyczerpanie kwoty
Kwotę połowową przyznaną Państwu Członkowskiemu określonemu w Załączniku do niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do zasobu w nim określonego uznaje się za wyczerpaną z dniem wymienionym w tym Załączniku.
Artykuł 2
Zakazy
Z dniem wymienionym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia zakazuje się połowów zasobu określonego w Załączniku przez statki pływające pod banderą lub zarejestrowane w Państwie Członkowskim w nim określonym.
Po tej dacie zakazuje się przechowywania na pokładzie, przeładunku lub wyładunku omawianego zasobu złowionego przez te statki.
Artykuł 3
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1362/2005
z dnia 18 sierpnia 2005 r.
ustanawiające zakaz połowów widłaka białego w strefach ICES V, VI i VII (wody terytorialne Wspólnoty i wody międzynarodowe) przez statki pływające pod banderą Hiszpanii
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa [1], w szczególności jego art. 26 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiające system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa [2], w szczególności jego art. 21 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 27/2005 z dnia 22 grudnia 2004 r. ustalające możliwości połowowe wspólnotowych statków rybackich w odniesieniu do niektórych głębinowych zasobów rybnych na rok 2005 na wodach, na których wymagane są ograniczenia połowowe [3], ustanawia kwoty na rok 2005.
(2) Według informacji przekazanych Komisji statki pływające pod banderą lub zarejestrowane w Państwie Członkowskim określonym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia wyczerpały kwotę na połowy zasobu w nim określonego przyznaną na 2005 r.
(3) Należy zatem zakazać połowów tego zasobu oraz jego przechowywania na pokładzie, przeładunku i wyładunku,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wyczerpanie kwoty
Kwotę połowową przyznaną Państwu Członkowskiemu określonemu w Załączniku do niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do zasobu w nim określonego uznaje się za wyczerpaną z dniem wymienionym w tym Załączniku.
Artykuł 2
Zakazy
Z dniem wymienionym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia zakazuje się połowów zasobu określonego w Załączniku przez statki pływające pod banderą lub zarejestrowane w Państwie Członkowskim w nim określonym.
Po tej dacie zakazuje się przechowywania na pokładzie, przeładunku lub wyładunku omawianego zasobu złowionego przez te statki.
Artykuł 3
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1363/2005
z dnia 18 sierpnia 2005 r.
ustanawiające zakaz połowów molwy niebieskiej w strefach ICES VI i VII (wody terytorialne Wspólnoty i wody międzynarodowe) przez statki pływające pod banderą Hiszpanii
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa [1], w szczególności jego art. 26 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiające system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa [2], w szczególności jego art. 21 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 27/2005 z dnia 22 grudnia 2004 r. ustalające możliwości połowowe wspólnotowych statków rybackich w odniesieniu do niektórych głębinowych zasobów rybnych na rok 2005 na wodach, na których konieczne są ograniczenia połowów [3], ustanawia kwoty na rok 2005.
(2) Według informacji przekazanych Komisji statki pływające pod banderą lub zarejestrowane w Państwie Członkowskim określonym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia wyczerpały kwotę na połowy zasobu w nim określonego przyznaną na 2005 r.
(3) Należy zatem zakazać połowów tego zasobu oraz jego przechowywania na pokładzie, przeładunku i wyładunku,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wyczerpanie kwoty
Kwotę połowową przyznaną Państwu Członkowskiemu określonemu w Załączniku do niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do zasobu w nim określonego uznaje się za wyczerpaną z dniem wymienionym w tym Załączniku.
Artykuł 2
Zakazy
Z dniem wymienionym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia zakazuje się połowów zasobu określonego w Załączniku przez statki pływające pod banderą lub zarejestrowane w Państwie Członkowskim w nim określonym.
Po tej dacie zakazuje się przechowywania na pokładzie, przeładunku lub wyładunku omawianego zasobu złowionego przez te statki.
Artykuł 3
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1364/2005
z dnia 19 sierpnia 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 20 sierpnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1365/2005
z dnia 19 sierpnia 2005 r.
w sprawie pozwoleń na przywóz produktów wołowych i cielęcych pochodzących z Botswany, Kenii, Madagaskaru, Suazi, Zimbabwe i Namibii
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1],
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2286/2002 z dnia 10 grudnia 2002 r. ustalające procedurę mającą zastosowanie do produktów rolnych i towarów uzyskanych dzięki przetworzeniu produktów rolnych pochodzących z państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku (AKP) i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1706/98 [2],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 2247/2003 z dnia 19 grudnia 2003 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania w sektorze wołowiny i cielęciny rozporządzenia Rady (WE) nr 2286/2002 ustalającego procedurę mającą zastosowanie do produktów rolnych oraz towarów uzyskanych dzięki przetworzeniu produktów rolnych pochodzących z państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku (AKP) [3], w szczególności jego art. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 1 rozporządzenia (WE) nr 2247/2003 przewiduje możliwość wydawania pozwoleń na przywóz produktów wołowych i cielęcych pochodzących z Botswany, Kenii, Madagaskaru, Suazi, Zimbabwe i Namibii.
Przywóz jednak musi się zamykać w granicach ilościowych przewidzianych dla każdego z tych eksportujących krajów trzecich.
(2) Złożone między 1 a 10 sierpnia 2005 r. wnioski o wydanie pozwoleń na przywóz produktów pochodzących z Botswany, Kenii, Madagaskaru, Suazi, Zimbabwe i Namibii, zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 2247/2003, wyrażone w ilościach mięsa bez kości, nie przewyższają ilości dostępnych dla tych państw.
Jest zatem możliwe wydanie pozwoleń na przywóz wnioskowanych ilości.
(3) Ilości, na jakie mogą być składane wnioski o wydanie pozwoleń po dniu 1 września 2005 r., należy ustalić w ramach ogólnej ilości 52100 t.
(4) Niniejsze rozporządzenie nie narusza zastosowania dyrektywy Rady 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnych podczas przywozu z państw trzecich bydła, trzody chlewnej, owiec i kóz oraz świeżego mięsa i produktów mięsnych [4],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Z dniem 21 sierpnia 2005 r. niżej wymienione Państwa Członkowskie wydają pozwolenia, wyrażone w ilościach mięsa bez kości, na przywóz produktów z wołowiny i cielęciny, pochodzących z niektórych państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku, w następującej ilości:
Zjednoczone Królestwo:
- 350 t pochodzących z Botswany,
- 1500 t pochodzących z Namibii;
Niemcy:
- 150 t pochodzących z Botswany,
- 150 t pochodzących z Namibii.
Artykuł 2
Zgodnie z art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2247/2003, wnioski o wydanie pozwoleń mogą być składane w ciągu dziesięciu pierwszych dni września 2005 r. na następujące ilości wołowiny i cielęciny bez kości:
Botswana: _BAR_ 13186 t, _BAR_
Kenia: _BAR_ 142 t, _BAR_
Madagaskar: _BAR_ 7579 t, _BAR_
Suazi: _BAR_ 3337 t, _BAR_
Zimbabwe: _BAR_ 9100 t, _BAR_
Namibia: _BAR_ 5175 t. _BAR_
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 21 sierpnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1366/2005
z dnia 19 sierpnia 2005 r.
zawieszające skup masła w niektórych Państwach Członkowskich
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 2771/1999 z dnia 16 grudnia 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania przepisów rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do interwencji na rynku masła i śmietany [2], w szczególności jego art. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 2 rozporządzenia (WE) nr 2771/1999 przewiduje, że z chwilą zaobserwowania w którymś z Państw Członkowskich, że w ciągu dwóch kolejnych tygodni cena rynkowa jest, w zależności od przypadku, bądź niższa, bądź równa lub wyższa niż 92 % ceny interwencyjnej, Komisja, odpowiednio, rozpoczyna lub zawiesza w danym Państwie Członkowskim dokonywanie skupu.
(2) Najnowsza lista Państw Członkowskich, w których interwencja została zawieszona, została przedstawiona w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1338/2005 [3].
Wymieniona lista powinna zostać dostosowana, aby uwzględniono nowe ceny rynkowe przekazane przez Litwę w zastosowaniu art. 8 rozporządzenia (WE) nr 2771/1999.
W celu zachowania jasności należy zastąpić tę listę i uchylić rozporządzenie (WE) nr 1338/2005,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 2 Uchyla się rozporządzenie (WE) nr 1338/2005.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 20 sierpnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1367/2005
z dnia 19 sierpnia 2005 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 314/2004 dotyczące niektórych środków ograniczających w odniesieniu do Zimbabwe
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 314/2004 z dnia 19 lutego 2004 r. dotyczące niektórych środków ograniczających w odniesieniu do Zimbabwe [1], w szczególności jego art. 11 lit. a),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik II do rozporządzenia (WE) nr 314/2004 zawiera wykaz właściwych władz, którym powierzone zostały konkretne zadania związane z wykonaniem tego rozporządzenia.
(2) Belgia, Litwa, Węgry, Niderlandy i Szwecja wystąpiły z wnioskiem o wprowadzenie zmian w danych adresowych właściwych władz tych krajów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik II do rozporządzenia (WE) nr 314/2004 zostaje zmieniony zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1368/2005
z dnia 19 sierpnia 2005 r.
ustalające ceny rynku światowego nieodziarnionej bawełny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Protokół 4 w sprawie bawełny, załączony do Aktu Przystąpienia Grecji, ostatnio zmieniony rozporządzeniem Rady (WE) nr 1050/2001 [1],
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1051/2001 z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie pomocy produkcyjnej dla bawełny [2], w szczególności jego art. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1051/2001 cena rynku światowego bawełny nieodziarnionej jest ustalana okresowo na podstawie ceny rynku światowego bawełny odziarnionej przy uwzględnieniu historycznych związków między ceną bawełny odziarnionej a wyliczoną ceną bawełny nieodziarnionej. Te historyczne związki zostały ustanowione w art. 2 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1591/2001 z dnia 2 sierpnia 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania systemu pomocy dla bawełny [3]. W przypadku gdy cena rynku światowego nie może być ustalona w powyższy sposób, zostaje ona określona na podstawie ostatniej ustalonej ceny.
(2) Zgodnie z art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1051/2001 cena rynku światowego bawełny nieodziarnionej jest ustalana dla produktu odpowiadającego pewnym cechom charakterystycznym i uwzględniając najkorzystniejsze oferty i notowania na rynku światowym pomiędzy tymi, które są uważane za reprezentatywne dla rzeczywistych tendencji rynkowych.
Do celów takiego ustalenia ceny uwzględnia się średnią z ofert i notowań otrzymaną na jednej lub więcej giełdach europejskich reprezentatywnych dla produktu dostarczonego na bazie cif do portu wspólnotowego i pochodzącego z różnych krajów dostarczających, uważanych za reprezentatywne dla handlu międzynarodowego.
Jednakże aby uwzględnić różnice wynikające z jakości dostarczonego produktu lub z charakteru wspomnianych ofert i notowań, przewidziano dostosowania kryteriów do celów ustalenia ceny rynku światowego bawełny odziarnionej.
Dostosowania te są określone w art. 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1591/2001.
(3) Stosowanie wyżej wymienionych kryteriów prowadzi do ustalenia ceny rynku światowego bawełny nieodziarnionej na poziomie wskazanym poniżej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Cena rynku światowego bawełny nieodziarnionej określona w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1051/2001 jest ustalona na 19,616 EUR/100 kg.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 20 sierpnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1369/2005
z dnia 22 sierpnia 2005 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 23 sierpnia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1370/2005
z dnia 22 sierpnia 2005 r.
wszczynające przegląd rozporządzeń Rady (WE) nr 1975/2004 i (WE) nr 1976/2004 rozszerzających ostateczne cła antydumpingowe i wyrównawcze nałożone na przywóz folii z politereftalanu etylenu (PET), pochodzącej między innymi z Indii, na przywóz tego produktu wysłanego z Izraela, w celu określenia możliwości przyznania jednemu eksporterowi izraelskiemu zwolnienia z tych środków, uchylające cło antydumpingowe w odniesieniu do przywozu towarów przez tego eksportera oraz poddające ten przywóz wymogowi rejestracji
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [1] (zwane dalej "podstawowym rozporządzeniem antydumpingowym"), w szczególności jego art. 11 ust. 4 i art. 13 ust. 4, oraz rozporządzenie Rady (WE) nr 2026/97 z dnia 6 października 1997 r. w sprawie ochrony przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [2] (zwane dalej "podstawowym rozporządzeniem antysubsydyjnym"), w szczególności jego art. 20 i art. 23 ust. 3,
po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. ISTNIEJĄCE ŚRODKI
(1) Na mocy rozporządzeń (WE) nr 1676/2001 [3] i (WE) nr 2597/1999 [4] Rada nałożyła odpowiednio środki antydumpingowe i antysubsydyjne na przywóz folii PET pochodzącej m.in. z Indii (zwane dalej "środkami pierwotnymi"). Na mocy rozporządzeń (WE) nr 1975/2004 [5] i (WE) nr 1976/2004 [6] Rada rozszerzyła zakres stosowania tych środków na folię PET wysyłaną z Izraela (zwanych dalej "środkami rozszerzonymi") z wyjątkiem przywozu dokonywanego przez przedsiębiorstwo wymienione z nazwy.
B. WNIOSEK O PRZEPROWADZENIE PRZEGLĄDU
(2) Komisja otrzymała wniosek o zwolnienie ze środków antydumpingowych i antysubsydyjnych rozszerzonych na przywóz folii PET z Izraela, zgodnie z art. 11 ust. 4 i art. 13 ust. 4 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego oraz art. 20 i art. 23 ust. 3 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego. Wniosek został złożony przez Hanita Coatings Rural Cooperative Association Ltd (zwanego dalej "wnioskodawcą"). Wnioskodawca jest producentem w Izraelu (zwanym dalej "krajem, którego dotyczy postępowanie").
C. PRODUKT
(3) Produktem objętym postępowaniem jest folia z politereftalanu polietylenu (PET) pochodząca z Izraela (zwana dalej "produktem objętym postępowaniem"), zwykle zgłaszana pod kodami CN ex39206219 i ex39206290.
D. PODSTAWY PRZEGLĄDU
(4) Wnioskodawca twierdzi, że nie dokonywał wywozu produktu objętego postępowaniem do Wspólnoty pod kodami CN ex39206219 lub ex39206290 w okresie objętym dochodzeniem, który użyto w dochodzeniu prowadzącym do rozszerzenia środków, czyli od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2003 r.
Wnioskodawca zwraca również uwagę, że po rozszerzeniu zakresu stosowania środków przedsiębiorstwo zostało poinformowane, że po raz pierwszy niektóre spośród wywożonych przez nie towarów zostały sklasyfikowane w ramach kodu 39206219 w trakcie przywozu do Wspólnoty i w związku z tym podlegały rozszerzonym środkom.
(5) Ponadto wnioskodawca twierdzi, że nie jest powiązany z producentami eksportującymi podlegającymi środkom nałożonym na produkt objęty postępowaniem oraz że nie dopuścił się obejścia środków mających zastosowanie w odniesieniu do folii PET pochodzącej z Indii.
E. POSTĘPOWANIE
(6) Zainteresowani producenci wspólnotowi zostali poinformowani o powyższym wniosku i otrzymali możliwość wyrażenia opinii.
Nie otrzymano żadnych uwag.
(7) Po zbadaniu dostępnych dowodów Komisja uznaje, że istnieją wystarczające dowody uzasadniające wszczęcie dochodzenia, zgodnie z art. 11 ust. 4 i art. 13 ust. 4 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego oraz art. 20 i art. 23 ust. 3 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego, celem określenia możliwości przyznania wnioskodawcy zwolnienia z rozszerzonych środków.
a) Kwestionariusze
(8) W celu uzyskania informacji uznanych za niezbędne dla dochodzenia Komisja prześle wnioskodawcy kwestionariusze.
b) Zbieranie informacji i przeprowadzanie przesłuchań
(9) Wszystkie zainteresowane strony są niniejszym proszone o przedstawienie swoich opinii na piśmie oraz o dostarczenie potwierdzających dowodów.
Ponadto Komisja może wysłuchać zainteresowane strony, pod warunkiem że złożyły wniosek, wskazując szczególne powody, dla których powinny one być wysłuchane.
F. UCHYLENIE OBOWIĄZUJĄCEGO CŁA ANTYDUMPINGOWEGO I REJESTRACJA PRZYWOZU
(10) Na podstawie art. 11 ust. 4 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego obowiązujące cła antydumpingowe powinny zostać uchylone w odniesieniu do przywozu produktu objętego postępowaniem, wytwarzanego i sprzedawanego z przeznaczeniem na wywóz do Wspólnoty przez wnioskodawcę. Jednocześnie tego rodzaju przywóz powinien zostać poddany wymogowi rejestracji zgodnie z art. 14 ust. 5 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego, celem zapewnienia, że gdyby w wyniku weryfikacji stwierdzono obchodzenie środków przez wnioskodawcę, cła antydumpingowe mogłyby zostać nałożone z mocą wsteczną od dnia wszczęcia niniejszej weryfikacji. Wysokość możliwych przyszłych zobowiązań wnioskodawcy nie może zostać oceniona na tym etapie postępowania.
G. TERMINY
(11) W interesie dobrego zarządzania należy określić terminy, w których:
- zainteresowane strony mogą zgłosić się do Komisji, przedstawić swoje stanowiska na piśmie i przedłożyć odpowiedzi na kwestionariusze wymienione w motywie 8 niniejszego rozporządzenia lub wszelkie inne informacje, które mają zostać uwzględnione podczas postępowania,
- zainteresowane strony mogą złożyć pisemny wniosek o przesłuchanie przez Komisję.
H. BRAK WSPÓŁPRACY
(12) W przypadku gdy którakolwiek z zainteresowanych stron odmawia dostępu lub nie dostarcza niezbędnych informacji w określonym terminie albo znacznie utrudnia dochodzenie, ustalenia końcowe, potwierdzające lub przeczące, mogą być dokonane zgodnie z art. 18 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego i art. 28 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego, na podstawie dostępnych faktów.
(13) W przypadku gdy okaże się, że jedna z zainteresowanych stron dostarczyła fałszywe lub wprowadzające w błąd informacje, informacje te zostają pominięte i można wówczas wykorzystać dostępne dane, zgodnie z art. 18 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego i art. 28 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego.
Jeżeli zainteresowana strona nie współpracuje lub współpracuje jedynie częściowo i w związku z tym ustalenia opierają się na dostępnych faktach zgodnie z art. 18 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego oraz art. 28 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego, wynik może być mniej korzystny dla tej strony, niż gdyby współpracowała,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejszym wszczyna się przegląd rozporządzeń Rady (WE) nr 1975/2004 i (WE) nr 1976/2004, zgodnie z art. 11 ust. 4 i art. 13 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 384/96 oraz art. 20 i 23 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2026/97, w celu ustalenia, czy przywóz folii z politereftalanu polietylenu (PET) objętej kodami CN ex39206219 lub ex39206290, wysyłanej z Izraela przez Hanita Coatings Rural Cooperative Association Ltd, Kibbutz Hanita, 22885 Israel (kod dodatkowy TARIC A691), powinien podlegać cłom antydumpingowym i wyrównawczym nałożonym przez rozporządzenia (WE) nr 1975/2004 i (WE) nr 1976/2004.
Artykuł 2
Niniejszym uchyla się cło antydumpingowe nałożone na mocy rozporządzenia (WE) nr 1975/2004 w odniesieniu do przywozu określonego w art. 1 niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
Organom celnym poleca się niniejszym, na podstawie art. 14 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 384/96, podjęcie właściwych kroków celem rejestracji przywozu określonego w art. 1 niniejszego rozporządzenia. Rejestracja wygasa dziewięć miesięcy po dacie wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 4
1.
Zainteresowane strony, jeżeli ich oświadczenia mają być wzięte pod uwagę podczas dochodzenia, muszą zgłosić się do Komisji, przedstawić swoje stanowiska na piśmie i przedłożyć odpowiedzi na kwestionariusze wymienione w motywie 8 niniejszego rozporządzenia lub wszelkie inne informacje w ciągu 40 dni od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, chyba że określono inaczej.
Zwraca się uwagę na fakt, że wykonywanie większości praw proceduralnych wymienionych w rozporządzeniach (WE) nr 384/96 i (WE) nr 2026/97 zależy od tego, czy strona zgłosiła się w wyżej wymienionym terminie.
Wszystkie zainteresowane strony mogą składać wnioski o przesłuchanie przez Komisję w takim samym terminie 40 dni.
2. Wszystkie zgłoszenia i wnioski złożone przez zainteresowane strony muszą być dokonane na piśmie (nie w formie elektronicznej, chyba że ustalono inaczej) i muszą zawierać nazwę, adres, adres e-mail, numery telefonu i faksu i/lub teleksu zainteresowanej strony. Wszystkie wnioski pisemne, łącznie z informacjami wymaganymi w niniejszym zawiadomieniu, odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu i korespondencja dostarczone przez zainteresowane strony na zasadzie poufności są oznakowane "dostęp ograniczony" [7] oraz, zgodnie z art. 19 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 384/96 i art. 29 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2026/97, towarzyszy im wersja bez klauzuli poufności, która jest oznakowana "DO WGLĄDU ZAINTERESOWANYCH STRON".
Wszelkie informacje dotyczące sprawy i/lub wszelkie wnioski o przesłuchanie należy przesyłać na adres:
European Commission
Directorate General for Trade
Directorate B
Office: J-79 5/16
B-1049 Brussels
Fax (322) 295 65 05.
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1371/2005
z dnia 19 sierpnia 2005 r.
nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz wyrobów walcowanych płaskich ze stali krzemowej elektrotechnicznej o ziarnach zorientowanych pochodzących ze Stanów Zjednoczonych Ameryki i Rosji oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 151/2003 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych blach ze stali elektrotechnicznej o ziarnach zorientowanych pochodzących z Rosji
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z 22 grudnia 1995 r.
[1] w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej ("rozporządzenie podstawowe"), w szczególności jego art. 9 oraz 11 ust. 3,
uwzględniając wniosek Komisji, przedstawiony po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. PROCEDURA
1.
Wszczęcie postępowania
(1) Dnia 28 maja 2004 r. Komisja ogłosiła w drodze zawiadomienia ("zawiadomienie o wszczęciu") opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [2], wszczęcie postępowania antydumpingowego dotyczącego przywozu do Wspólnoty wyrobów walcowanych płaskich ze stali krzemowej elektrotechnicznej o ziarnach zorientowanych pochodzących ze Stanów Zjednoczonych Ameryki ("USA") i Rosji oraz wszczęcie przeglądu okresowego cła antydumpingowego nałożonego na przywóz niektórych blach ze stali elektrotechnicznej o ziarnach zorientowanych o szerokości przekraczającej 500 mm pochodzących z Rosji.
(2) Postępowanie antydumpingowe zostało wszczęte w następstwie skargi złożonej w dniu 13 kwietnia 2004 r. przez Europejską Konfederację Przemysłu Żelaznego i Stalowego ("Eurofer" lub "skarżący") w imieniu producentów reprezentujących znaczną część, w tym przypadku ponad 90 %, wspólnotowej produkcji wyrobów walcowanych płaskich ze stali krzemowej elektrotechnicznej o ziarnach zorientowanych.
Skarga zawierała dowody wykazujące istnienie dumpingu wymienionego produktu i poniesionej w wyniku tego istotnej szkody, które zostały uznane za wystarczające do uzasadnienia wszczęcia postępowania.
(3) Przegląd okresowy został wszczęty przez Komisję z własnej inicjatywy, zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, aby umożliwić wprowadzenie niezbędnych zmian lub uchylenie ostatecznych środków antydumpingowych nałożonych na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 151/2003 [3] na przywóz z Rosji blach ze stali elektrotechnicznej o ziarnach zorientowanych o szerokości przekraczającej 500 mm. Wprowadzenie niezbędnych zmian lub uchylenie może być spowodowane tym, iż produkty, na które zostały nałożone środki na mocy rozporządzenia 151/2003 wchodzą w zakres produktów podlegających postępowaniu dotyczącemu przywozu do Wspólnoty wyrobów walcowanych płaskich ze stali krzemowej elektrotechnicznej o ziarnach zorientowanych pochodzących z USA i Rosji.
2.
Strony, których dotyczy postępowanie
(4) Komisja oficjalnie powiadomiła o wszczęciu postępowania producentów eksportujących w Rosji i w USA, importerów/podmioty gospodarcze, zainteresowanych użytkowników, przedstawicieli krajów wywozu, których dotyczy postępowanie oraz producentów wspólnotowych, którzy wnieśli skargę.
Zainteresowane strony otrzymały możliwość przedstawienia swoich opinii na piśmie oraz złożenia wniosku o przesłuchanie w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania.
(5) Producenci eksportujący w Rosji i w USA, jak również producenci wspólnotowi, importerzy/podmioty gospodarcze oraz użytkownicy przedstawili swoje opinie na piśmie.
Wszystkie zainteresowane strony, które złożyły wniosek w określonym terminie oraz wskazały, iż istniały szczególne powody, aby zostały wysłuchane, otrzymały taką możliwość.
3.
Kwestionariusze
(6) Komisja przesłała kwestionariusze do wszystkich zainteresowanych stron oraz do wszystkich przedsiębiorstw, które zgłosiły się w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania.
(7) Otrzymano odpowiedzi od jednego producenta eksportującego z USA oraz od jego powiązanych spółek zależnych we Wspólnocie, a także od dwóch rosyjskich producentów eksportujących i od ich powiązanych spółek zależnych we Wspólnocie.
Otrzymano również odpowiedzi od czterech producentów wspólnotowych, 16 użytkowników i jednego importera niepowiązanego z producentem eksportującym w krajach, których dotyczy postępowanie.
(8) Komisja zgromadziła i zweryfikowała wszelkie informacje uznane za niezbędne do celów określenia dumpingu, wynikającej z niego szkody oraz interesu Wspólnoty.
Przeprowadzono również wizyty weryfikacyjne na terenie zakładów następujących przedsiębiorstw:
Producenci wspólnotowi:
- ThyssenKrupp Electrical Steel UGO, Isbergues, Francja
- ThyssenKrupp Electrical Steel AST, Terni, Włochy
- ThyssenKrupp Electrical Steel GmbH, Gelsenkirchen, Niemcy
- Orb Electrical Steels Limited, Newport, Zjednoczone Królestwo
Użytkownicy we Wspólnocie
- Areva SA, Paryż, Francja
- Specialacciai srl, Novi Ligure, Włochy
Producenci eksportujący w Rosji
- Novolipetsky Iron & Steel Corporation ("NLMK"), Lipeck
- VIZ Stal, Jekaterynburg
Producenci eksportujący w USA
- AK Steel Corporation, Butler, Pensylwania
Powiązani importerzy we Wspólnocie
- AK Steel BV, Oosterhout, Niderlandy
- AK Steel GmbH, Kolonia, Niemcy
- AK Steel Ltd., Baldock, Zjednoczone Królestwo
- AK Steel s.r.l., Genua, Włochy
- Duferco Commerciale SpA, Genua, Włochy
- Duferco GmbH, Mülheim, Niemcy
Powiązani importerzy poza Wspólnotą
- Duferco SA, Lugano, Szwajcaria
- Stinol AG, Lugano, Szwajcaria
(9) Dochodzenie dotyczące dumpingu i szkody obejmowało okres od 1 kwietnia 2003 r. do 31 marca 2004 r. ("okres objęty dochodzeniem" lub "OD").
Badanie trendów właściwych dla oceny szkody obejmowało okres od 1 stycznia 2000 r. do końca OD ("okres objęty badaniem").
4.
Obowiązujące środki
(10) W następstwie dochodzenia, które zostało wszczęte zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego nałożono ostateczne cła antydumpingowe na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 151/2003 na przywóz z Rosji blach ze stali elektrotechnicznej o ziarnach zorientowanych o szerokości przekraczającej 500 mm ("szerokie elektrotechniczne blachy teksturowane"). Na mocy wymienionego rozporządzenia ustanowiono stawki cła antydumpingowego dla przywozu z VIZ-Stal na poziomie 14,7 % oraz w odniesieniu do przywozu z NLMK na poziomie 40,1 %, ostatnia stawka była jednocześnie stawką pozostałego cła dla przywozu wymienionych produktów z innych przedsiębiorstw w Rosji.
(11) Na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1000/2004 [4] zobowiązania związane z postępowaniem antydumpingowym dotyczącym przywozu szerokich elektrotechnicznych blach teksturowanych pochodzących z Rosji, zostały przyjęte od NLMK i Viz Stal, a także od ich powiązanych przedsiębiorstw zajmujących się sprzedażą na okres sześciu miesięcy do 20 listopada 2004 r.
Wymienione zobowiązania miały na celu zapewnienie tymczasowego sposobu dostosowania środków antydumpingowych, które zostały rozszerzone na przywóz do 10 nowych Państw Członkowskich po ich przystąpieniu do Unii Europejskiej w dniu 1 maja 2004 r.
Celem tego działania było uniknięcie nagłego i nadmiernego negatywnego wpływu w odniesieniu do importerów i użytkowników, spowodowanego natychmiastowym, pełnym stosowaniem rozszerzonych środków w wymienionych 10 krajach.
Zobowiązania zostały przyjęte na kolejny okres sześciu miesięcy do 20 maja 2005 r. na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1995/2004 [5], ponieważ stwierdzono, iż warunki do ich przyjęcia wciąż istniały.
5.
Środki tymczasowe
(12) Mając na uwadze potrzebę dalszego zbadania niektórych aspektów dochodzenia, a także ze względu na wzajemne powiązania z przeglądem okresowym wspomnianym w motywie 3, podjęto decyzję o kontynuowaniu dochodzenia bez nakładania środków tymczasowych.
(13) Niemniej jednak wszystkie zainteresowane strony powiadomiono o wstępnych ustaleniach dochodzenia oraz przyznano im okres, w którym mogły przedstawić uwagi na temat wymienionych ustaleń.
Wymienione uwagi przedłożone przez strony zostały uwzględnione i, w odpowiednich przypadkach, wszelkie stosowne wnioski zostały rozpatrzone, a ustalenia zmienione tam, gdzie to stosowne.
B. PRODUKT OBJĘTY POSTĘPOWANIEM ORAZ PRODUKT PODOBNY
1.
Produkt objęty postępowaniem
(14) Produktem objętym postępowaniem są wyroby walcowane płaskie ze stali krzemowej elektrotechnicznej o ziarnach zorientowanych ("elektrotechniczne blachy teksturowane") o każdej szerokości, zgłaszane w ramach kodów CN 72251100 (o szerokości 600 mm lub większej) oraz 72261100 (o szerokości mniejszej niż 600 mm).
Powyższe kody CN podane są jedynie dla celów informacyjnych.
(15) Elektrotechniczne blachy teksturowane są produkowane z walcowanych na gorąco kręgów krzemowej stali stopowej o różnej grubości, których struktura ziaren jest zorientowana jednolicie w celu umożliwienia przewodzenia pola magnetycznego z dużą wydajnością.
Braki wydajności w odniesieniu do wymienionego przewodzenia nazywane są "stratą magnetyczną", która jest podstawowym wskaźnikiem jakości produktu.
Rynek podzielony jest zazwyczaj na gatunki blach o "wysokiej przepuszczalności", o wysokim stopniu przewodzenia lub zwykłe.
Gatunki o wysokiej przepuszczalności umożliwiają osiągnięcie niższych strat magnetycznych dla każdej grubości blach.
Blachy stalowe o ziarnach zorientowanych są następnie, w razie konieczności, przycinane do pewnej szerokości zgodnie ze specyfikacjami klienta.
Proces ten jest nazywany cięciem wzdłużnym.
Produkt objęty postępowaniem jest wykorzystywany przez producentów urządzeń elektromagnetycznych i transformatorów stosowanych w źródłach energii elektrycznej i rozdzielaczach.
(16) Pomimo różnic w przepuszczalności, grubości i szerokości, wszystkie rodzaje elektrotechnicznych blach teksturowanych posiadają te same podstawowe właściwości fizyczne i techniczne i zasadniczo mają to samo podstawowe wykorzystanie.
(17) W odniesieniu do dochodzenia przeglądowego w sprawie szerokich elektrotechnicznych blach teksturowanych, wspomnianego w motywie 3 powyżej, należy zauważyć, iż w wielu przypadkach odnotowano, że obowiązujące środki antydumpingowe, określone w motywie 10, były omijane poprzez cięcie kręgów stali elektrotechnicznej o ziarnach zorientowanych przed wywiezieniem ich do Wspólnoty.
Co więcej, w wielu przypadkach użytkownicy we Wspólnocie kupowali szerokie elektrotechniczne blachy teksturowane i następnie przycinali je do odpowiednich rozmiarów.
Po nałożeniu środków, elektrotechniczne blachy teksturowane były cięte przed wywozem przez producentów lub eksporterów na części nieprzekraczające 500 mm, w taki sposób, aby produkt nie był objęty zakresem środków.
(18) Jeden producent eksportujący twierdził, iż wąskie elektrotechniczne blachy teksturowane (określone przez to przedsiębiorstwo jako posiadające mniej niż 500 mm szerokości) powinny być odróżniane od szerokich elektrotechnicznych blach teksturowanych (o szerokości 500 mm lub większej), ponieważ szerokie elektrotechniczne blachy teksturowane nie mogą być zastąpione wąskimi, a także wąskie i szerokie elektrotechniczne blachy teksturowane podlegają różnym warunkom konkurencyjnym.
Argument dotyczący różnych warunków konkurencyjnych jest oparty na spostrzeżeniu, iż użytkownicy końcowi zamawiają i kupują bezpośrednio elektrotechniczne blachy teksturowane o szerokości, która spełnia ich dokładne wymagania, aby uniknąć kosztów cięcia wzdłużnego, w przeciwieństwie do zakupów kręgów o większej szerokości niż wykorzystywana w ich własnych procesach produkcyjnych, w przypadku których muszą oni sami zajmować się cięciem wzdłużnym, korzystając w większości wypadków z usług wyspecjalizowanych podwykonawców.
(19) Argument dotyczący braku wymiennego stosowania opiera się na fakcie, iż pomimo możliwości zastępowania wąskich elektrotechnicznych blach teksturowanych szerokimi, które są następnie poddawane cięciu wzdłużnemu, odwrotna sytuacja jest oczywiście niemożliwa.
Eksporter, którego dotyczy postępowanie odniósł się do postępowania antydumpingowego dotyczącego Obuwia z cholewką z materiału włókienniczego pochodzącego z Chin i Indonezji [6], w przypadku którego stwierdzono, że buty do użytku w pomieszczeniach zamkniętych nie mogą być używane na zewnątrz i dlatego też powinny stanowić odrębny produkt.
(20) W odniesieniu do wyżej wymienionego postępowania antydumpingowego stwierdzono, iż buty do użytku w pomieszczeniach zamkniętych i na zewnątrz stanowią odrębny produkt, ponieważ buty do użytku w pomieszczeniach zamkniętych posiadają inne podstawowe właściwości fizyczne, co sprawia iż nie nadają się do użytku na zewnątrz.
W obecnym przypadku sytuacja jest odmienna, ponieważ w wyniku dochodzenia stwierdzono, iż niezależnie od ich szerokości, elektrotechniczne blachy teksturowane są wytwarzane z takich samych podstawowych materiałów i posiadają takie same podstawowe właściwości oraz porównywalne wykorzystanie końcowe.
Ponadto należy zauważyć, iż nawet częściowe wymienne stosowanie produktów wystarcza, aby uważać je za jeden produkt do celów dochodzenia antydumpingowego i stwierdzić że, w przypadku elektrotechnicznych blach teksturowanych, jak wyjaśniono w motywie 17, ma miejsce wymienne stosowanie.
(21) Drugi argument podniesiony przez wspomnianego eksportera opiera się na spostrzeżeniu, iż użytkownicy końcowi wolą korzystać z elektrotechnicznych blach teksturowanych o szerokości spełniającej ich techniczne wymagania do celów produkcji.
Jednakże stwierdzono, iż niektórzy użytkownicy końcowi, w ramach standardowego sposobu pracy, sami poddają materiał cięciu wzdłużnemu lub nabywają poddane wstępnemu cięciu wąskie elektrotechniczne blachy teksturowane z Rosji wolne od jakichkolwiek ceł antydumpingowych i następnie poddają przywieziony materiał cięciu wzdłużnemu zgodnie ze swoimi dokładnymi specyfikacjami.
Ponadto powszechność przedsiębiorstw zajmujących się cięciem wzdłużnym oraz centrów usług w zakresie obróbki stali we Wspólnocie dowodzi, iż elektrotechniczne blachy teksturowane nie zawsze opuszczają zakłady producenta w rozmiarach wymaganych przez użytkownika końcowego.
W konsekwencji wnioski przedstawione przez wymienionego producenta eksportującego zostały odrzucone.
(22) Stwierdzono zatem, iż do celów niniejszego postępowania antydumpingowego, wszystkie rodzaje produktu objętego postępowaniem są uważane za jeden produkt.
2.
Produkt podobny
(23) Produkt wywożony do Wspólnoty z Rosji i USA, produkt produkowany i sprzedawany na rynku krajowym w Rosji i USA, jak również produkt, który jest wytwarzany i sprzedawany we Wspólnocie przez producentów wspólnotowych zostały uznane za posiadające takie same podstawowe właściwości techniczne i fizyczne oraz takie same podstawowe wykorzystanie i dlatego też uważa się je za produkty podobne w rozumieniu art. 1 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
C. DUMPING
1.
Ogólna metodologia
(24) Aby określić wartość normalną Komisja ustaliła najpierw dla każdego producenta eksportującego, czy jego ogólna sprzedaż krajowa produktu objętego postępowaniem była reprezentatywna w porównaniu z ogólną sprzedażą eksportową do Wspólnoty.
Zgodnie z art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, sprzedaż krajowa zostaje uznana za reprezentatywną, jeżeli ogólna wielkość sprzedaży krajowej każdego producenta eksportującego stanowi przynajmniej 5 % jego ogólnej wielkości sprzedaży eksportowej do Wspólnoty.
(25) Ustalono, w odniesieniu do każdego typu produktu sprzedawanego przez producentów eksportujących na ich rynkach krajowych i bezpośrednio porównywalnego z rodzajem produktu objętego postępowaniem sprzedawanego z przeznaczeniem na wywóz do Wspólnoty, czy sprzedaż krajowa była wystarczająco reprezentatywna do celów art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego.
Sprzedaż krajową określonego rodzaju elektrotechnicznych blach teksturowanych uznano za wystarczająco reprezentatywną w momencie, gdy ogólna wielkość sprzedaży krajowej tego rodzaju podczas OD stanowiła 5 % lub więcej ogólnej wielkości sprzedaży porównywalnego rodzaju elektrotechnicznych blach teksturowanych wywożonego do Wspólnoty.
(26) Następnie zbadano, czy sprzedaż krajowa każdego rodzaju produktu wszystkich producentów eksportujących mogła być uważana za dokonaną w zwykłym obrocie handlowym zgodnie z art. 2 ust. 4 rozporządzenia podstawowego, poprzez ustalenie proporcji sprzedaży z zyskiem niezależnym odbiorcom rozpatrywanego rodzaju.
(27) W przypadkach, gdy wielkość sprzedaży rodzaju elektrotechnicznych blach teksturowanych, sprzedawanego po cenie sprzedaży netto równej lub wyższej od obliczonych kosztów produkcji, przekraczała 80 % ogólnej wielkości sprzedaży dla tego rodzaju, a średnia ważona ceny tego rodzaju była równa lub wyższa od kosztów produkcji, wartość normalna oparta była na rzeczywistej cenie krajowej, obliczonej jako średnia ważona cen sprzedaży krajowej ogółem, zrealizowanej podczas OD, bez względu na to, czy była to sprzedaż z zyskiem, czy nie.
W przypadkach, gdy wielkość sprzedaży z zyskiem rodzaju elektrotechnicznych blach teksturowanych stanowiła najwyżej 80 % ogólnej wielkości sprzedaży dla tego rodzaju, lub średnia ważona ceny dla tego rodzaju była niższa niż koszty produkcji, wartość normalna oparta była na rzeczywistej cenie krajowej, obliczonej jako średnia ważona sprzedaży z zyskiem wyłącznie dla tego rodzaju, pod warunkiem że sprzedaż ta stanowiła przynajmniej 10 % ogólnej wielkości sprzedaży dla tego rodzaju.
W przypadkach, gdy wielkość sprzedaży z zyskiem jakiegokolwiek rodzaju elektrotechnicznych blach teksturowanych reprezentowała mniej niż 10 % ogólnej wielkości sprzedaży dla tego rodzaju, uznawano, że ten konkretny rodzaj sprzedawany jest w ilościach niewystarczających, aby cena krajowa mogła stanowić odpowiednią podstawę dla ustalenia wartości normalnej.
(28) W sytuacjach, gdy ceny krajowe określonego rodzaju produktu sprzedawanego przez producenta eksportującego nie mogły być stosowane w celu ustalenia wartości normalnej, konieczne było zastosowanie innej metody.
W tym zakresie Komisja wykorzystała konstruowaną wartość normalną.
Zgodnie z art. 2 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, konstruowanie wartości normalnej następowało poprzez dodanie do kosztów wytworzenia wywożonych rodzajów, dostosowanych w razie potrzeby, rozsądnej wartości procentowej na wydatki związane ze sprzedażą, wydatki ogólne i administracyjne ("SG&A") oraz odpowiedniej marży zysku.
2.
Stany Zjednoczone Ameryki
Wartość normalna
(29) W przypadku jednego współpracującego producenta eksportującego ustalono, iż sprzedaż krajowa produktu objętego postępowaniem nie może być uważana za dokonywaną w zwykłym obrocie handlowym ponieważ taka sprzedaż dokonywana była w znacznych ilościach poniżej kosztów jednostkowych, w tym przypadku dotyczyło to ponad 90 % ilości sprzedanych na rynku krajowym.
Ponadto ustalono, iż średnia ważona cena sprzedaży transakcji krajowych była niższa od średniego ważonego kosztu jednostkowego produkcji podczas OD.
(30) W konsekwencji, ceny krajowe produktu objętego postępowaniem sprzedawanego przez producenta eksportującego nie mogły być wykorzystane w celu ustalenia wartości normalnej.
Wartość normalną skonstruowano, zgodnie z art. 2 ust. 3 rozporządzenia podstawowego.
(31) Wartość normalna została skonstruowana na podstawie kosztów produkcji producenta eksportującego, powiększonych o koszty SG&A oraz zysk.
Wielkości ustalone w odniesieniu do kosztów SG&A oraz zysku były tymi, które mają zastosowanie do produkcji i sprzedaży, w zwykłym obrocie handlowym, tej samej ogólnej kategorii wyrobów stalowych dla danego producenta eksportującego na rynku krajowym, zgodnie z art. 2 ust. 6 lit. b) rozporządzenia podstawowego.
(32) Ogólny koszt produkcji został określony dla każdego odpowiedniego rodzaju produktu, zgodnie z gatunkiem stali, grubością oraz faktem, czy produkt objęty postępowaniem był sprzedawany jako krąg w całości lub krąg poddany cięciu wzdłużnemu.
W ostatnim przypadku koszty dotyczące cięcia wzdłużnego musiały zostać uwzględnione.
Cena eksportowa
(33) Ceny eksportowe zostały ustalone na podstawie cen zapłaconych lub należnych za produkt objęty postępowaniem przy jego sprzedaży do użytkowania we Wspólnocie zgodnie z art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego.
(34) Producent eksportujący nie sprzedał żadnej ilości produktu objętego postępowaniem bezpośrednio niezależnym klientom we Wspólnocie.
Cała sprzedaż została dokonana poprzez powiązane spółki zależne we Wspólnocie W konsekwencji, skonstruowana cena eksportowa została ustalona zgodnie z art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego na podstawie cen odsprzedaży niezależnym klientom we Wspólnocie.
Dokonano dostosowań w odniesieniu do wszystkich kosztów poniesionych przez powiązanych importerów między przywozem a odsprzedażą, włącznie z wydatkami SG&A oraz odpowiednią marżą zysku.
Porównanie
(35) Aby zagwarantować uczciwe porównanie między wartością normalną a ceną eksportową ex works na tym samym poziomie obrotu handlowego, przewidziano należyte dostosowania dla różnic, które, jak sugerowano i dowiedziono, wpływają na ceny i porównywalność cen zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego.
Dostosowania zostały dokonane w odniesieniu do kosztów transportu, ubezpieczenia, kosztów kredytu, powiązanych opłat bankowych, opłat przywozowych oraz kosztów związanych z cięciem wzdłużnym, tam, gdzie to ma zastosowanie i jest uzasadnione.
(36) Dostosowanie dotyczące kosztów związanych z cięciem wzdłużnym było niezbędne, aby umożliwić prawidłowe porównanie elektrotechnicznych blach teksturowanych zgodnie z tym czy były przywiezione jako kręgi o pełnej szerokości i następnie sprzedane jako takie we Wspólnocie lub przywiezione jako kręgi o pełnej szerokości i sprzedane po poddaniu ich cięciu wzdłużnemu we Wspólnocie lub przywiezione jako materiał poddany cięciu wzdłużnemu i jako taki lub po dalszym poddaniu cięciu wzdłużnemu sprzedany we Wspólnocie, zgodnie z art. 2 ust. 10 lit. k) rozporządzenia podstawowego.
Margines dumpingu
(37) Zgodnie z art. 2 ust. 11 rozporządzenia podstawowego, margines dumpingu został ustalony na podstawie porównania średniej ważonej wartości normalnej i średnich ważonych cen eksportowych dla danego rodzaju produktu, jak określono powyżej.
(38) Na tej podstawie, margines dumpingu wyrażony jako wartość procentowa ceny CIF na granicy Wspólnoty, przed ocleniem, został ustalony w sposób następujący:
AK Steel Corporation, Middletown: 47,6 %
(39) W odniesieniu do USA, ponieważ istniał dowód na istnienie znanego eksportera, który celowo nie współpracował podczas dochodzenia, pozostały margines dumpingu dla tego niewspółpracującego producenta eksportującego powinien zostać ustalony na poziomie najwyższego marginesu obliczonego dla sprzedaży reprezentatywnych rodzajów produktu przez współpracującego producenta we Wspólnocie tj. na poziomie wynoszącym 60,6 %.
3.
Rosja
NLMK
Wartość normalna
(40) Wartość normalna została ustalona zgodnie z ogólną metodologią jak wyjaśniono w motywach 24 do 28.
(41) Dla jednego rodzaju elektrotechnicznych blach teksturowanych, w przypadku którego 80 % lub mniej ale co najmniej 10 % sprzedaży krajowej dokonanej w wystarczającej ilości odbyło się w zwykłym obrocie handlowym, normalna wartość została oparta na rzeczywistej cenie krajowej, obliczonej jako średnia ważona cen sprzedaży krajowej dla danego rodzaju dokonanej w zwykłym obrocie handlowym podczas OD.