uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzeniem Komisji (WE) nr 27/2006 [2] ogłoszono stały przetarg na wywóz 500000 ton pszenicy zwyczajnej znajdującej się w posiadaniu niemieckiej agencji interwencyjnej.
(2) Dzięki przetargom, które odbyły się od momentu otwarcia stałego przetargu, prawie cała ilość pszenicy udostępniona podmiotom gospodarczym została wyczerpana.
Ze względu na silny popyt stwierdzony w ciągu ostatnich kilku tygodni oraz sytuację na rynku należy udostępnić nowe ilości pszenicy i zezwolić niemieckiej agencji interwencyjnej na zwiększenie o 500000 ton ilości pszenicy zgłoszonej do przetargu na wywóz.
(3) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 27/2006.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 2 rozporządzenia (WE) nr 27/2006 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 2
Przetarg obejmuje maksymalną ilość 1000000 ton pszenicy zwyczajnej do wywozu do wszystkich państw trzecich, z wyjątkiem Albanii, Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii, Bośni i Hercegowiny, Bułgarii, Chorwacji, Lichtensteinu, Rumunii, Serbii i Czarnogóry [3] oraz Szwajcarii.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 312/2006
z dnia 22 lutego 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1062/2005 w zakresie ilości objętej stałym przetargiem na wywóz pszenicy zwyczajnej znajdującej się w posiadaniu austriackiej agencji interwencyjnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1062/2005 [2] ogłoszono stały przetarg na wywóz 124109 ton pszenicy zwyczajnej znajdującej się w posiadaniu austriackiej agencji interwencyjnej.
(2) Dzięki przetargom, które odbyły się od momentu otwarcia stałego przetargu, cała ilość pszenicy udostępniona podmiotom gospodarczym została wyczerpana.
Ze względu na silny popyt stwierdzony w ciągu ostatnich kilku tygodni oraz sytuację na rynku należy udostępnić nowe ilości pszenicy i zezwolić austriackiej agencji interwencyjnej na zwiększenie o 45000 ton ilości pszenicy zgłoszonej do przetargu na wywóz.
(3) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1062/2005.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 2 rozporządzenia (WE) nr 1062/2005 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 2
Przetarg obejmuje maksymalną ilość 169109 ton pszenicy zwyczajnej do wywozu do wszystkich państw trzecich, z wyjątkiem Albanii, Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii, Bośni i Hercegowiny, Bułgarii, Chorwacji, Lichtensteinu, Rumunii, Serbii i Czarnogóry [3] oraz Szwajcarii.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 313/2006
z dnia 22 lutego 2006 r.
otwierające przetarg stały na odsprzedaż na rynku wewnętrznym ryżu niełuskanego, znajdującego się w posiadaniu greckiej agencji interwencyjnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1785/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [1], w szczególności jego art. 7 ust. 4 i 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 75/91 [2] ustaliło procedury i warunki sprzedaży ryżu niełuskanego przez agencje interwencyjne.
(2) Mając na uwadze sytuację na wspólnotowym rynku ryżu, właściwe jest otwarcie przetargu stałego na odsprzedaż na rynku wewnętrznym około 34611 ton ryżu niełuskanego znajdującego się w posiadaniu greckiej agencji interwencyjnej.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Na warunkach określonych w rozporządzeniu (EWG) nr 75/91 grecka agencja interwencyjna przystępuje do przetargu stałego na odsprzedaż na rynku wewnętrznym ryżu niełuskanego znajdującego się w jej posiadaniu w ilościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
1.
Termin składania ofert dla pierwszego przetargu częściowego ustala się na dzień 8 marca 2006 r.
2.
Termin składania ofert dla ostatniego przetargu częściowego upływa dnia 28 czerwca 2006 r.
3.
Oferty składane są w określonej poniżej greckiej agencji interwencyjnej:
OPEKEPE
Acharnon Street 241
GR-10446 Ateny
Telefon: (30-210) 212 48 46 i 212 47 88
Faks: (30-210) 212 47 91
.
Artykuł 3
W drodze odstępstwa od art. 19 rozporządzenia (EWG) nr 75/91 grecka agencja interwencyjna informuje Komisję o ilościach i średnich cenach sprzedaży poszczególnych partii, z podziałem na grupy, tam, gdzie właściwe, najpóźniej we wtorek tygodnia następującego po tygodniu, w którym upłynął termin składania ofert.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 314/2006
z dnia 22 lutego 2006 r.
otwierające przetarg stały na odsprzedaż na rynku wewnętrznym ryżu niełuskanego, znajdującego się w posiadaniu hiszpańskiej agencji interwencyjnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1785/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [1], w szczególności jego art. 7 ust. 4 i 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 75/91 [2] ustaliło procedury i warunki sprzedaży ryżu niełuskanego przez agencje interwencyjne.
(2) Mając na uwadze sytuację na wspólnotowym rynku ryżu, właściwe jest otwarcie przetargu stałego na odsprzedaż na rynku wewnętrznym około 31309 ton ryżu niełuskanego znajdującego się w posiadaniu hiszpańskiej agencji interwencyjnej.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Na warunkach określonych w rozporządzeniu (EWG) nr 75/91 hiszpańska agencja interwencyjna przystępuje do przetargu stałego na odsprzedaż na rynku wewnętrznym ryżu niełuskanego znajdującego się w jej posiadaniu w ilościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
1.
Termin składania ofert dla pierwszego przetargu częściowego ustala się na dzień 8 marca 2006 r.
2.
Termin składania ofert dla ostatniego przetargu częściowego upływa dnia 28 czerwca 2006 r.
3.
Oferty składane są w określonej poniżej hiszpańskiej agencji interwencyjnej:
Fondo Espagnol de Garantia Agraria (FEGA)
Beneficencia 8
E-28004 Madrid
Teleks: 23427 FEGA E
Faks: (34) 915 21 98 32 i (34) 915 22 43 87
.
Artykuł 3
W drodze odstępstwa od art. 19 rozporządzenia (EWG) nr 75/91 hiszpańska agencja interwencyjna informuje Komisję o ilościach i średnich cenach sprzedaży poszczególnych partii, z podziałem na grupy, tam gdzie właściwe, najpóźniej we wtorek tygodnia następującego po tygodniu, w którym upłynął termin składania ofert.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 315/2006
z dnia 22 lutego 2006 r.
wdrażające rozporządzenie (WE) nr 1177/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczące statystyk Wspólnoty w zakresie dochodów i warunków życia (EU–SILC) w odniesieniu do wykazu dodatkowych zmiennych docelowych odnoszących się do warunków mieszkaniowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1177/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 czerwca 2003 r. dotyczące statystyk Wspólnoty w zakresie dochodów i warunków życia (EU–SILC) [1] , w szczególności jego art. 15 ust. 2 lit. f),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 1177/2003 ustanowiło wspólne ramy dla systematycznego tworzenia statystyk Wspólnoty w zakresie dochodów i warunków życia, zawierających porównywalne i aktualne dane przekrojowe oraz dane dotyczące zmian w czasie w zakresie poziomu i zróżnicowania dochodów, ubóstwa oraz wykluczenia społecznego na poziomie krajowym i na poziomie Unii Europejskiej.
(2) Zgodnie z art. 15 ust. 2 lit. f) rozporządzenia (WE) nr 1177/2003 niezbędne jest wprowadzenie środków wykonawczych umożliwiających coroczne uwzględnienie w części przekrojowej EU–SILC wykazu dodatkowych obszarów tematycznych i zmiennych docelowych.
Dla 2007 roku należy stworzyć wykaz dodatkowych zmiennych docelowych, który będzie włączony do modułu dotyczącego warunków mieszkaniowych.
Wykaz powinien zawierać kody i definicje zmiennych.
(3) Rozwiązania przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Programu Statystycznego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wykaz dodatkowych zmiennych docelowych, wraz z kodami i definicjami zmiennych dla modułu 2007 dotyczącego warunków mieszkaniowych, który zostanie uwzględniony w części przekrojowej statystyk Wspólnoty w zakresie dochodów i warunków życia (EU–SILC), jest zgodny z treścią Załącznika.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 316/2006
z dnia 22 lutego 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2535/2001 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 odnośnie do ustaleń dotyczących przywozu mleka i przetworów mlecznych i ustanowienia kontyngentów taryfowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 29 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja Rady 2006/67/WE z dnia 20 grudnia 2005 r. w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Jordańskim Królestwem Haszymidzkim dotycząca wzajemnych środków liberalizacji oraz zmieniająca Układ o stowarzyszeniu między WE a Jordanią (Układ o stowarzyszeniu), jak również zastępująca załączniki I, II, III i IV do protokołów 1 i 2 do wspomnianego Układu [2], przewiduje swobodny i nieograniczony dostęp do Wspólnoty sera pochodzącego z Jordanii.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2535/2001 [3] ustanawia m.in. szczegółowe zasady stosowania ustaleń dotyczących przywozu mleka i przetworów mlecznych przewidziane w Układzie o stowarzyszeniu.
Ponieważ przepisy dotyczące kontyngentu na przywóz sera pochodzącego z Jordanii nie są już zgodne ze swobodnym i nieograniczonym dostępem do Wspólnoty wspomnianego produktu, jak przewidziano w protokole 1 do Układu o stowarzyszeniu zmienionego Porozumieniem w formie wymiany listów, wspomniane przepisy należy skreślić.
(3) Rozdział III rozporządzenia (WE) nr 2535/2001 przewiduje roczny kontyngent taryfowy na masło pochodzące z Nowej Zelandii.
(4) Rozporządzenie Rady (WE) nr 2175/2005 z dnia 21 grudnia 2005 r. dotyczące wprowadzenia w życie Porozumienia w formie wymiany listów pomiędzy Wspólnotą Europejską a Nową Zelandią zgodnie z art. XXIV:6 i art. XXVIII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT) 1994 dotyczącego zmiany koncesji w harmonogramach Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej w trakcie ich przystąpienia do Unii Europejskiej, uzupełniające załącznik I do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [4] przewiduje dodatkowy przydział 735 ton masła pochodzącego z Nowej Zelandii w ramach rocznego taryfowego kontyngentu przywozowego. Należy zatem dostosować ilość masła objętą kontyngentem nr 09.4589, o którym mowa w załączniku III.A do rozporządzenia (WE) nr 2535/2001.
(5) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 2535/2001.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 2535/2001 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 5 skreśla się lit. g);
2) w art. 13 ust. 2 akapit drugi otrzymuje następujące brzmienie:
"Jednakże w przypadku kontyngentów określonych w art. 5 lit. c), d), e), f) oraz h) wnioski o wydanie pozwolenia odnoszą się do co najmniej 10 ton i do ilości nie większej niż ilość dostępna na każdy okres.";
3) w załączniku I skreśla się część I.G;
4) w załączniku III.A, część dotycząca numeru kontyngentu 09.4589, zastępuje się tekstem znajdującym się w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 317/2006
z dnia 22 grudnia 2005 r.
ustanawiające na 2005 r. "wykaz Prodcom" produktów przemysłowych przewidziany rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3924/91
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3924/91 z dnia 19 grudnia 1991 r. w sprawie ustanowienia wspólnotowego badania produkcji przemysłowej [1], w szczególności jego art. 2 ust. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3924/91 wymaga, aby Państwa Członkowskie przeprowadziły badanie produkcji przemysłowej.
(2) Badanie produkcji przemysłowej musi opierać się na wykazie produktów określającym produkty przemysłowe podlegające badaniu.
(3) Wykaz produktów jest konieczny, aby umożliwić zestawienie między statystykami produkcji a statystykami dotyczącymi handlu zagranicznego oraz aby umożliwić porównanie ze wspólnotową nomenklaturą produktów CPA.
(4) Wykaz produktów wymagany zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 3924/91, określany jako "wykaz Prodcom", jest wspólny dla wszystkich Państw Członkowskich i jest niezbędny, aby można było porównać dane pomiędzy Państwami Członkowskimi.
(5) Wykaz Prodcom musi być aktualizowany i należy zatem stworzyć wykaz na 2005 r.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Programów Statystycznych ustanowionego na mocy decyzji Rady 89/382/EWG, Euratom [2],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wykaz Prodcom na 2005 r. jest określony w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 319/2006
z dnia 20 lutego 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników
RADA UNII EUROPEJSKIEJ
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37 ust. 2 akapit trzeci,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 318/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [3] zakłada ważną reformę wspólnej organizacji rynku cukru.
Środki wprowadzone tym rozporządzeniem obejmują realizowaną etapami znaczną redukcję instytucjonalnego wspierania cen cukru wspólnotowego.
(2) W wyniku zmniejszenia wsparcia rynkowego w sektorze cukru, należy zwiększyć wspieranie dochodów rolników.
Ogólna wielkość płatności powinna zwiększać się równolegle do stopniowego zmniejszania wsparcia rynkowego.
(3) Rozdzielenie wsparcia bezpośredniego dla producentów oraz wprowadzenie systemu jednolitych płatności stanowią podstawowe elementy procesu reformy wspólnej polityki rolnej, której celem jest odejście od polityki wspierania cen i produkcji na rzecz polityki wspierania dochodów rolników.
Rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 [4] wprowadziło te elementy w odniesieniu do wielu różnych produktów rolnych.
(4) Aby osiągnąć cele stanowiące podstawę reformy wspólnej polityki rolnej, wsparcie dla producentów buraków cukrowych, trzciny cukrowej i cykorii wykorzystywanych do produkcji cukru lub syropu inulinowego powinno być oddzielone od wielkości produkcji i włączone do systemu jednolitych płatności.
(5) W związku z tym należy dostosować zasady dotyczące systemów wsparcia bezpośredniego określone w rozporządzeniu (WE) nr 1782/2003.
(6) W celu złagodzenia skutków procesu restrukturyzacji w Państwach Członkowskich, które udzieliły pomocy restrukturyzacyjnej przewidzianej w rozporządzeniu (WE) nr 320/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. ustanawiającym tymczasowy system restrukturyzacji przemysłu cukrowniczego we Wspólnocie [5] dla co najmniej 50 % kwoty określonej w rozporządzeniu (WE) nr 318/2006, producenci buraków cukrowych i trzciny cukrowej powinni otrzymywać pomoc przez minimalny okres pięciu kolejnych lat.
(7) Wysokość indywidualnego wsparcia dochodów powinna być obliczana na podstawie wsparcia, z którego rolnik korzystał w ramach wspólnej organizacji rynku w sektorze cukru przez określony przez Państwa Członkowskie okres jednego lub więcej niż jednego roku gospodarczego.
(8) Dla zapewnienia właściwego stosowania systemu wsparcia oraz ze względu na kontrolę budżetową, należy zapewnić, aby ogólne wsparcie dochodów znajdowało się w granicach kopert krajowych obliczonych na podstawie historycznego roku odniesienia i z uwzględnieniem, w ciągu pierwszych czterech lat, kwot dodatkowych pochodzących z zastosowania cen pochodnych.
(9) Plantatorzy buraków cukrowych i cykorii z nowych Państw Członkowskich korzystają od momentu przystąpienia do UE ze wspierania cen w ramach rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [6].
Z tego względu płatności z tytułu cukru oraz komponenty dotyczące cukru i cykorii w systemie jednolitych płatności nie powinny podlegać stosowaniu harmonogramu przyrostów określonych w art. 143a rozporządzenia (WE) nr 1782/2003.
Z tych samych przyczyn Państwa Członkowskie stosujące system jednolitych płatności obszarowych powinny mieć także możliwość udzielenia wsparcia wynikającego z reformy sektora cukru w postaci odrębnej płatności bezpośredniej poza tym systemem.
(10) W celu zapewnienia właściwego stosowania systemu jednolitych płatności w nowych Państwach Członkowskich, należy przewidzieć przepisy dotyczące szczególnych problemów powstających w wyniku przejścia od systemu jednolitych płatności obszarowych do systemu jednolitych płatności.
(11) Państwa Członkowskie, które zdecydowały się lub zdecydują się na stosowanie systemu jednolitych płatności dopiero od dnia 1 stycznia 2007 r., powinny mieć możliwość przyznawania wsparcia dochodów plantatorom buraków cukrowych, trzciny cukrowej i cykorii, wykorzystywanych do produkcji cukru i syropu inulinowego w roku 2006, w formie płatności opartej na liczbie hektarów, z której dostarczono buraki cukrowe, trzcinę cukrową lub cykorię.
W odniesieniu do obliczania komponentu buraków cukrowych i cykorii w systemie jednolitych płatności, Państwa Członkowskie powinny mieć możliwość określenia lat gospodarczych, które mają być uwzględniane jako reprezentatywne.
(12) W celu rozwiązania, w razie potrzeby, problemów wynikających z przejścia z obecnego systemu na system jednolitych płatności, właściwe jest nadanie Komisji uprawnień do przyjęcia odpowiednich przepisów przejściowych poprzez zmianę art. 155 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003.
(13) W celu oznaczenia niektórych nowo wprowadzonych płatności jako płatności bezpośrednie, należy dostosować załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 1782/2003.
(14) W celu uwzględnienia kwoty wsparcia dochodów związanych z płatnością z tytułu cukru należy dostosować krajowe pułapy określone w załącznikach II, VIII i VIIIa do rozporządzenia (WE) nr 1782/2003.
(15) Napotkano na trudności przy wdrażaniu środków pomocowych dla upraw energetycznych.
Art. 90 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 powinien zatem zostać dostosowany.
(16) Rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 powinno zostać odpowiednio zmienione,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1782/2003 wprowadza się następujące zmiany:
1) art. 33 ust. 1 lit. a) otrzymuje brzmienie:
"a) przyznano im płatność w okresie referencyjnym, o którym mowa w art. 38 na mocy co najmniej jednego z systemów wsparcia, o których mowa w załączniku VI lub, w przypadku oliwy z oliwek, w latach gospodarczych, o których mowa w drugim akapicie art. 37 ust. 1 lub, w przypadku buraków cukrowych, trzciny cukrowej i cykorii, jeśli korzystali ze wsparcia rynkowego w okresie reprezentatywnym, o którym mowa w załączniku VII, punkt K."
;
2) w art. 37 ust. 1 dodaje się następujący akapit:
"W przypadku buraków cukrowych, trzciny cukrowej i cykorii wykorzystywanych do produkcji cukru lub syropu inulinowego, kwota referencyjna jest obliczana i dostosowywana zgodnie z punktem K załącznika VII." ;
3) art. 40 ust. 2 otrzymuje następujące brzmienie:
"2.
Jeżeli w całym okresie referencyjnym występowało działanie siły wyższej lub zaistniały nadzwyczajne okoliczności, dane Państwo Członkowskie oblicza kwotę referencyjną na podstawie okresu 1997–1999 lub, w przypadku buraków cukrowych, trzciny cukrowej i cykorii, na podstawie najbliższego roku gospodarczego przed okresem reprezentatywnym wybranym zgodnie z punktem K załącznika VII.
W takim przypadku przepisy ust. 1 są stosowane odpowiednio." ;
4) w art. 41 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 1 dodaje się następujący akapit:
"W przypadku cykorii, uwzględniając najnowsze dane przekazane przez Państwa Członkowskie do dnia 31 marca 2006 r., Komisja może, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 144 ust. 2, przenieść przydział kwot krajowych wyznaczonych w punkcie K podpunkt 2 załącznika VII i odpowiednio dostosować pułapy krajowe określone w załączniku VIII nie zmieniając odpowiednio kwot ogólnych lub pułapów."
b) po ust. 1 dodaje się następujący ustęp:
"1a.
W przypadku, gdy niektóre ilości kwoty cukru lub kwoty syropu inulinowego zostały wyprodukowane w Państwie Członkowskim z buraków cukrowych, trzciny cukrowej lub cykorii uprawianej w innym Państwie Członkowskim w którymkolwiek z lat gospodarczych 2000/2001, 2001/2002, 2002/2003, 2003/2004, 2004/2005 lub 2005/2006, pułapy określone w punkcie k załącznika VII oraz pułapy krajowe danych Państw Członkowskich określone w załączniku VIII i VIIIa zostają odpowiednio dostosowane poprzez przeniesienie kwot odpowiadających określonym ilościom z pułapu krajowego Państwa Członkowskiego, w którym wyprodukowano cukier lub syrop inulinowy do pułapu Państwa Członkowskiego, w którym uprawiano określone ilości buraków cukrowych, trzciny cukrowej lub cykorii.
Zainteresowane Państwa Członkowskie informują Komisję o danych ilościach do dnia 31 marca 2006 r.
Komisja podejmuje decyzję o przeniesieniu zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 144 ust. 2."
;
5) art. 43 ust. 2 lit. a) otrzymuje brzmienie:
"a) w przypadku pomocy z tytułu skrobi ziemniaczanej, suszu paszowego, nasion, gajów oliwnych i tytoniu wyszczególnionej w załączniku VII, liczbę hektarów, z których produkcja była objęta pomocą w okresie referencyjnym, obliczoną w punktach B, D, F, H, I załącznika VII oraz, w przypadku buraków cukrowych, trzciny cukrowej i cykorii, liczbę hektarów obliczoną zgodnie z podpunktem 4 punktu K tego załącznika;"
;
6) w art. 63 ust. 3 dodaje się następujący akapit:
"W zakresie włączenia do systemu jednolitych płatności dopłat z tytułu buraków cukrowych, trzciny cukrowej i cykorii, Państwa Członkowskie mogą jednak zadecydować, do dnia 30 kwietnia 2006 r., o zastosowaniu odstępstwa przewidzianego w pierwszym akapicie."
; 7) w art. 71a dodaje się następujący ustęp:
"3.
Nowe Państwo Członkowskie stosujące system jednolitych płatności obszarowych może postanowić, że oprócz warunków kwalifikacji określonych w art. 44 ust. 2, "kwalifikujący się hektar" oznacza wszelki obszar rolny w obrębie gospodarstwa utrzymywany w dobrej kulturze rolnej na dzień 30 czerwca 2003 r. bez względu na to, czy wówczas jest na nim prowadzona produkcja.
Każde nowe Państwo Członkowskie stosujące system jednolitych płatności obszarowych może również zadecydować, że minimalnym rozmiarem kwalifikującego się obszaru przypadającego na gospodarstwo, dla którego ustala się uprawnienia do płatności i dla którego przyznawane są płatności, jest minimalny rozmiar kwalifikującego się obszaru gospodarstwa, który został ustalony zgodnie z art. 143b ust. 5 akapit drugi."
;
8) art. 71c otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 71c
Pułap
Krajowe pułapy dla nowych Państw Członkowskich są wyszczególnione w załączniku VIIIa.
Z wyjątkiem suszu paszowego, cukru i cykorii jako ich składników, pułapy są obliczane z uwzględnieniem harmonogramu przyrostów określonego w art. 143a, a zatem nie wymagają obniżenia.
Art. 41 ust. 1a stosuje się odpowiednio."
; 9) art. 71d ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Każde nowe Państwo Członkowskie dokonuje liniowej redukcji procentowej swoich pułapów krajowych w celu utworzenia rezerwy krajowej.
Redukcja ta jest nie większa niż 3 % bez uszczerbku dla art. 71b ust. 3.
Może ona jednak przekroczyć wysokość 3 %, o ile większa redukcja jest niezbędna do zastosowania ust. 3 niniejszego artykułu." ;
10) w art. 71d ust. 6 akapit pierwszy otrzymuje następujące brzmienie:
"6.
Z wyjątkiem przypadku przekazania w formie faktycznego lub przewidywanego dziedziczenia oraz w przypadku stosowania ust. 3, a także w drodze odstępstwa od art. 46, uprawnienia ustanowione przy wykorzystaniu rezerwy krajowej nie mogą być przekazywane przez okres pięciu lat licząc od ich przydzielenia."
; 11) w art. 71d dodaje się następujący ustęp:
"7.
Nowe Państwa Członkowskie mogą wykorzystywać rezerwę krajową do celu określenia, zgodnie z obiektywnymi kryteriami i w taki sposób, aby zapewnić równe traktowanie rolników oraz uniknąć zaburzeń rynku i konkurencji, kwot referencyjnych dla rolników w obszarach podlegających restrukturyzacji i/lub objętych programami rozwoju odnoszącymi się do takiej lub innej formy interwencji publicznych, w celu przeciwdziałania porzucaniu gruntów i/lub w celu zrekompensowania specyficznych niekorzystnych warunków dotykających rolników na takich obszarach."
;
12) w art. 71e ust. 2 dodaje się następujący akapit:
"Nowe Państwa Członkowskie, które zastosowały system jednolitej płatności obszarowej mogą jednak być uznawane za jeden region." ;
13) w tytule III, rozdział VI dodaje się następujący artykuł:
"Artykuł 71m
Rolnicy nie posiadający kwalifikujących się hektarów
W drodze odstępstwa od art. 36 i art. 44 ust. 2, rolnik, któremu przyznano płatności, o których mowa w art. 47 lub który działał w sektorze, o którym mowa w art. 47 i otrzymuje uprawnienia do płatności zgodnie z art. 71d, dla których nie posiada kwalifikujących się hektarów w rozumieniu art. 44 ust. 2 w pierwszym roku stosowania jednolitego systemu płatności jest upoważniony przez Państwo Członkowskie do odstąpienia od obowiązku podania liczby kwalifikujących się hektarów równoważnej liczbie uprawnień pod warunkiem, że utrzymuje on przynajmniej 50 % działalności rolniczej wykonywanej przed przejściem do jednolitego systemu płatności wyrażonej w dużych jednostkach przeliczeniowych (LSU).
W przypadku przeniesienia uprawnień do płatności, cesjonariusz może korzystać ze wspomnianego odstępstwa wyłącznie, jeżeli przedmiotem przeniesienia są wszystkie uprawnienia do płatności podlegające temu odstępstwu."
14) art. 90 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
"Pomoc jest przyznawana wyłącznie w odniesieniu do powierzchni, których produkcja jest przedmiotem umowy między rolnikiem i przemysłem przetwórczym lub przedmiotem umowy pomiędzy rolnikiem a skupującym, za wyjątkiem przypadku przetwórstwa podejmowanego przez samego rolnika w gospodarstwie."
; 15) w tytule IV dodaje się rozdziały w brzmieniu:
"ROZDZIAŁ 10e
PŁATNOŚĆ Z TYTUŁU CUKRU
Artykuł 110p
Przejściowa płatność z tytułu cukru
1.
W przypadku zastosowania art. 71 rolnicy mogą kwalifikować się do płatności przejściowej z tytułu cukru za rok 2006.
Zostanie ona przyznana w ramach kwot wyszczególnionych w punkcie K załącznika VII.
2.
Bez uszczerbku dla art. 71 ust. 2 kwota płatności przejściowej z tytułu cukru dla każdego rolnika jest ustalana przez Państwa Członkowskie na podstawie obiektywnych i niedyskryminujących kryteriów takich jak:
- ilość buraków cukrowych, trzciny cukrowej lub cykorii objęta umowami o dostawy zawartymi zgodnie z art. 19 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001;
- ilość cukru i syropu inulinowego wyprodukowana zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1260/2001;
- przeciętna liczba hektarów upraw buraków cukrowych, trzciny cukrowej lub cykorii wykorzystywanych do produkcji cukru lub syropu inulinowego i objętych umowami o dostawy zawartymi zgodnie z art. 19 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001
oraz w odniesieniu do ustalanego przez Państwa Członkowskie przed dniem 30 kwietnia 2006 r. okresu reprezentatywnego, wynoszącego jeden rok gospodarczy lub więcej lat gospodarczych 2004/2005, 2005/2006 i 2006/2007, który może być różny dla każdego produktu.
W przypadkach, gdy okres reprezentatywny obejmuje rok gospodarczy 2006/2007, ten rok gospodarczy zostanie zastąpiony rokiem gospodarczym 2005/2006 w odniesieniu do rolników dotkniętych odstąpieniem od kwoty w roku gospodarczym 2006/2007 przewidzianym w art. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 320/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. ustanawiającego tymczasowy system restrukturyzacji przemysłu cukrowniczego we Wspólnocie [7].
W przypadku wyboru roku gospodarczego 2006/2007, odesłania do art. 19 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 znajdujące się w pierwszym akapicie zastępuje się odesłaniami do art. 6 rozporządzenia Rady (WE) nr 318/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [8].
3.
Do płatności przejściowych z tytułu cukru nie mają zastosowania art. 143a i 143c.
ROZDZIAŁ 10f
POMOC WSPÓLNOTOWA DLA PRODUCENTÓW BURAKÓW CUKROWYCH I TRZCINY CUKROWEJ
Artykuł 110q
Zakres zastosowania
1.
Pomoc wspólnotowa jest udzielana producentom buraków cukrowych i trzciny cukrowej w Państwach Członkowskich, które udzieliły pomocy restrukturyzacyjnej przewidzianej w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 320/2006 w odniesieniu do co najmniej 50 % kwoty cukru określonej w załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 318/2006.
2.
Pomoc jest udzielana na maksymalny okres pięciu kolejnych lat od roku gospodarczego, w którym osiągnięty został próg 50 %, o którym mowa w ust. 1, ale nie później niż na rok gospodarczy 2013/2014.
Artykuł 110r
Warunki kwalifikacji
Pomoc jest udzielana w odniesieniu do ilości cukru w ramach kwoty uzyskanego z buraków cukrowych lub trzciny cukrowej dostarczonego w ramach umów zawartych zgodnie z art. 6 rozporządzenia (WE) nr 318/2006.
Artykuł 110s
Kwota pomocy
Pomoc udzielana jest od tony białego cukru standardowej jakości.
Kwota pomocy jest równa połowie kwoty uzyskanej w wyniku podzielenia kwoty pułapu dla do danego Państwa Członkowskiego na dany rok, o której mowa w podpunkcie 2 punktu K załącznika VII, przez całkowitą wysokość kwoty cukru i syropu inulinowego określonej w załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 318/2006.
;
16) w art. 143b ust. 3, ostatnie tiret otrzymuje brzmienie:
"— skorygowane przy zastosowaniu odpowiedniego wskaźnika procentowego określonego w art. 143a do stopniowego wprowadzenia płatności bezpośrednich, za wyjątkiem kwot dostępnych zgodnie z podpunktem 2 punktu K załącznika VII lub zgodnie z różnicą między tymi kwotami a kwotami faktycznie zastosowanymi, o których mowa w art. 143ba ust. 4."
; 17) po art. 143b dodaje się następujący artykuł:
"Artykuł 143ba
Oddzielna płatność z tytułu cukru
1.
W drodze odstępstwa od art. 143b nowe Państwa Członkowskie stosujące system jednolitych płatności obszarowych mogą, do dnia 30 kwietnia 2006 r., zdecydować o przyznaniu rolnikom kwalifikującym się w ramach systemu jednolitych płatności obszarowych oddzielnej płatności z tytułu cukru za lata 2006, 2007 i 2008.
Płatności zostają przyznane na podstawie obiektywnych i niedyskryminujących kryteriów takich jak:
- ilość buraków cukrowych, trzciny cukrowej lub cykorii objętych umowami o dostawy zawartymi zgodnie z art. 19 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001,
- ilość cukru i syropu inulinowego wyprodukowanego zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1260/2001,
- przeciętna liczba hektarów upraw buraków cukrowych, trzciny cukrowej lub cykorii wykorzystywanych do produkcji cukru lub syropu inulinowego i objętych umowami o dostawy zawartymi zgodnie z art. 19 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001
oraz w zakresie określanego przez Państwa Członkowskie przed dniem 30 kwietnia 2006 r. okresu reprezentatywnego wynoszącego jeden rok gospodarczy lub więcej lat gospodarczych 2004/2005, 2005/2006 i 2006/2007, który może być różny dla każdego produktu.
W przypadku, gdy okres reprezentatywny obejmuje rok gospodarczy 2006/2007, ten rok gospodarczy zastępuje się rokiem gospodarczym 2005/2006 w odniesieniu do rolników dotkniętych zrzeczeniem się kwoty w roku gospodarczym 2006/2007 przewidzianym w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 320/2006.
W przypadku wyboru roku gospodarczego 2006/2007, odesłania do art. 19 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 znajdujące się w pierwszym akapicie zastępuje się odesłaniami do art. 6 rozporządzenia (WE) nr 318/2006.
2.
Oddzielna płatność z tytułu cukru jest przyznawana w ramach pułapów wyszczególnionych w punkcie K załącznika VII.
3.
W drodze odstępstwa od ust. 2 każde zainteresowane nowe Państwo Członkowskie może do dnia 31 marca 2006 r. zadecydować na podstawie obiektywnych kryteriów o zastosowaniu w odniesieniu do oddzielnej płatności z tytułu cukru niższego pułapu niż wymieniony w punkcie K załącznika VII.
4. Środki finansowe udostępniane w celu przyznania oddzielnej płatności z tytułu cukru zgodnie z ust. 1, 2 i 3 nie są ujmowane w corocznej puli środków finansowych, o której mowa w art. 143b ust. 3. W przypadku zastosowania ust. 3 niniejszego artykułu różnica między pułapem wymienionym w punkcie K załącznika VII a pułapem faktycznie zastosowanym zostaje ujęta w corocznej puli środków finansowych, o której mowa w art. 143b ust. 3.
5.
Do oddzielnej płatności z tytułu cukru nie mają zastosowania art. 143a i 143c."
; 18) w art. 145 po lit. da) dodaje się następująca literę:
"db) szczegółowe zasady dotyczące włączania wsparcia dla upraw buraków cukrowych, trzciny cukrowej i cykorii do systemu jednolitych płatności i dotyczące płatności, o których mowa w rozdziałach 10e i 10f." ;
19) art. 155 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 155
Inne przepisy przejściowe
Dalsze środki wymagane dla ułatwienia przejścia od uregulowań przewidzianych w rozporządzeniach, o których mowa w art. 152 i 153 oraz w rozporządzeniu (WE) nr 1260/2001 do uregulowań przewidzianych na mocy niniejszego rozporządzenia, w szczególności tych dotyczących stosowania art. 4 i 5 oraz załącznika do rozporządzenia (WE) nr 1259/1999 i art. 6 rozporządzenia (WE) nr 1251/1999, oraz od uregulowań dotyczących planów poprawy, o których mowa w rozporządzeniu (EWG) nr 1035/72 do uregulowań określonych w art. 83–87 niniejszego rozporządzenia, mogą zostać przyjęte zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 144 ust. 2 niniejszego rozporządzenia. Rozporządzenia i artykuły, o których mowa w art. 152 i 153 nadal obowiązują dla potrzeb ustanowienia kwot referencyjnych, o których mowa w załączniku VII." ;
20) załączniki zostają zmienione zgodnie z załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 320/2006
z dnia 20 lutego 2006 r.
ustanawiające tymczasowy system restrukturyzacji przemysłu cukrowniczego we Wspólnocie i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1290/2005 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 36 i art. 37 ust. 2 akapit trzeci,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W związku z rozwojem sytuacji we Wspólnocie oraz sytuacji międzynarodowej, przemysł cukrowniczy we Wspólnocie stoi w obliczu problemów strukturalnych, które mogą stanowić poważne zagrożenie dla konkurencyjności, a nawet dla przetrwania całego sektora.
Problemów tych nie można skutecznie rozwiązać poprzez zastosowanie instrumentów zarządzania rynkiem przewidzianych we wspólnej organizacji rynku cukru.
Aby dostosować wspólnotowy system produkcji cukru i handlu cukrem do wymogów międzynarodowych, a także zapewnić konkurencyjność tego systemu w przyszłości, należy zainicjować proces głębokiej restrukturyzacji prowadzący do znacznego ograniczenia nieopłacalnej zdolności produkcyjnej we Wspólnocie.
W tym celu, jako warunek wstępny wprowadzenia funkcjonującej nowej wspólnej organizacji rynków cukru, należy ustanowić odrębny i autonomiczny tymczasowy system restrukturyzacji przemysłu cukrowniczego we Wspólnocie.
W ramach tego systemu należy ograniczyć kwoty w sposób, który uwzględni uzasadnione interesy przemysłu cukrowniczego, plantatorów buraków cukrowych, trzciny cukrowej i cykorii oraz konsumentów we Wspólnocie.
(2) Należy ustanowić tymczasowy fundusz restrukturyzacji w celu finansowania środków restrukturyzacyjnych dla wspólnotowego przemysłu cukrowniczego.
Ze względu na należyte zarządzanie finansami, fundusz powinien wchodzić w skład Sekcji Gwarancji EFOGR i tym samym podlegać procedurom i mechanizmom przewidzianym w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1258/1999 z 17 maja 1999 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [3] oraz, od 1 stycznia 2007 r. — Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji ustanowionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 1290/2005 z dnia 21 czerwca 2005 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [4].
(3) Przedsiębiorstwa w regionach peryferyjnych nie powinny być objęte zakresem stosowania niniejszego rozporządzenia ze względu na to, że regiony peryferyjne są obecnie objęte programami rozwoju, których celem jest poprawa ich konkurencyjności w zakresie produkcji cukru surowego, a ponadto produkują one surowy cukier trzcinowy, konkurując z państwami trzecimi, których nie obowiązuje tymczasowa składka restrukturyzacyjna.
(4) Środki restrukturyzacyjne przewidziane w niniejszym rozporządzeniu powinny być finansowane z tymczasowych składek wpłacanych przez tych producentów cukru, izoglukozy i syropu inulinowego, którzy ostatecznie skorzystają z procesu restrukturyzacji.
Składka ta nie wchodzi w zakres tradycyjnie stosowanych opłat w ramach wspólnej organizacji rynku cukru, a zatem przychody z tytułu pobierania tej składki powinny być uznane za "dochody przeznaczone na określony cel" zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich [5].
(5) Dla przedsiębiorstw cukrowniczych o najniższej wydajności należy wprowadzić istotną zachętę ekonomiczną do rezygnacji z produkcji w ramach posiadanych kwot w formie odpowiedniej pomocy restrukturyzacyjnej.
W tym celu należy ustanowić pomoc restrukturyzacyjną, która będzie stanowiła zachętę do zaprzestania produkcji w ramach kwot i zrzeczenia się odnośnych kwot, a zarazem umożliwi odpowiednie uwzględnienie zobowiązań społecznych i w zakresie ochrony środowiska związanych z zaprzestaniem produkcji.
Pomoc ta powinna być dostępna przez cztery lata gospodarcze w celu zmniejszenia produkcji do poziomu niezbędnego do osiągnięcia równowagi rynku we Wspólnocie.
(6) Aby wesprzeć plantatorów buraków cukrowych, trzciny cukrowej oraz cykorii, którzy będą musieli zrezygnować z produkcji z powodu zamknięcia fabryk, które poprzednio zaopatrywali, plantatorom tym, jak również podmiotom świadczącym usługi przy użyciu maszyn rolniczych, którzy dla nich pracowali, powinna zostać udostępniona część pomocy restrukturyzacyjnej w celu zrekompensowania strat wynikających z zamknięcia fabryk, a w szczególności straty wartości inwestycji w wyspecjalizowane maszyny.
(7) Wpłaty składki restrukturyzacyjnej do tymczasowego funduszu restrukturyzacji dokonywane są przez określony okres, w związku z tym niezbędne jest, by wypłaty pomocy restrukturyzacyjnej były rozłożone w czasie.
(8) Decyzja o przyznaniu pomocy restrukturyzacyjnej powinna być podejmowana przez zainteresowane Państwo Członkowskie.
Przedsiębiorstwa, które gotowe są zrzec się kwot powinny złożyć temu Państwu Członkowskiemu wniosek zawierający wszystkie istotne informacje umożliwiające podjęcie decyzji w sprawie pomocy.
W celu uwzględnienia specyfiki przedstawionej sprawy Państwa Członkowskie powinny mieć możliwość nakładania określonych wymogów społecznych i w zakresie ochrony środowiska, o ile wymogi te nie ograniczają procesu restrukturyzacji.
(9) W skład wniosku o pomoc restrukturyzacyjną powinien wchodzić plan restrukturyzacji.
Plan ten powinien dostarczać zainteresowanemu Państwu Członkowskiemu wszystkich istotnych informacji technicznych, społecznych, w zakresie ochrony środowiska i finansowych umożliwiających podjęcie decyzji o przyznaniu pomocy restrukturyzacyjnej.
Państwa Członkowskie powinny przyjąć środki konieczne do zapewnienia niezbędnej kontroli nad wprowadzaniem w życie wszystkich elementów restrukturyzacji.
(10) W regionach objętych procesem restrukturyzacji właściwym korkiem może okazać się zachęta do tworzenia rozwiązań alternatywnych wobec uprawy buraków cukrowych, trzciny cukrowej i produkcji cukru.
W tym celu Państwa Członkowskie powinny mieć możliwość przeznaczenia pewnej części pieniędzy pochodzących z funduszu restrukturyzacji na środki na rzecz dywersyfikacji.
Środki te, ustanowione w ramach krajowego planu restrukturyzacji, mogą przyjąć formę środków identycznych z pewnymi środkami wspieranymi na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) [6] lub ze środkami, które są zgodne z prawem wspólnotowym dotyczącym pomocy państwa.
(11) W celu przyspieszenia procesu restrukturyzacji należy zwiększyć pomoc dostępną na potrzeby dywersyfikacji, w przypadku gdy kwoty, których się zrzeczono przekraczają pewien poziom.
(12) Rafinerie przemysłowe powinny mieć możliwość dostosowania się do restrukturyzacji przemysłu cukrowniczego.
Dostosowanie to powinno być wspierane za pośrednictwem pomocy z funduszu restrukturyzacji, pod warunkiem że Państwo Członkowskie zatwierdzi biznes plan dotyczący dostosowania.
Zainteresowane Państwa Członkowskie powinny zapewnić sprawiedliwy rozdział dostępnej pomocy między rafinerie przemysłowe na swoim terytorium.
(13) Należy uwzględnić pewne szczególne sytuacje w niektórych Państwach Członkowskich poprzez pomoc z funduszu restrukturyzacji, pod warunkiem że stanowi on część krajowego programu restrukturyzacji.
(14) W związku z tym, że fundusz restrukturyzacji ma być finansowany przez okres trzech lat, nie będzie on od początku dysponował wszystkimi niezbędnymi środkami finansowymi.
Należy zatem ustalić zasady dotyczące ograniczania przyznawanej pomocy.
(15) Środki niezbędne do wprowadzenia w życie niniejszego rozporządzenia powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [7].
(16) Komisja powinna być upoważniona do przyjęcia środków niezbędnych do rozwiązania szczególnych problemów praktycznych w przypadkach nadzwyczajnych.
(17) Z tymczasowego funduszu restrukturyzacji finansowane będą środki, które ze względu na charakter mechanizmu restrukturyzacji nie mieszczą się w kategoriach wydatków, o których mowa w art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005. Należy zatem odpowiednio zmienić to rozporządzenie,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Tymczasowy fundusz restrukturyzacji
1.
Niniejszym ustanawia się tymczasowy fundusz restrukturyzacji przemysłu cukrowniczego we Wspólnocie (zwany dalej "funduszem restrukturyzacji").
Fundusz restrukturyzacji wchodzi w skład sekcji gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej.
Od dnia 1 stycznia 2007 r. wchodzi on w skład Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFGR).
2.
Z funduszu restrukturyzacji finansuje się wydatki wynikające ze środków przewidzianych w art. 3, 6, 7, 8 i 9.
3. Tymczasowa składka restrukturyzacyjna, o której mowa w art. 11, stanowi dochód przeznaczony na tymczasowy fundusz restrukturyzacji zgodnie z art. 18 ust. 2 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1605/2002.
Wszelkie kwoty, które są dostępne w funduszu restrukturyzacji po sfinansowaniu wydatków określonych w ust. 2, są przenoszone do EFGR.
4.
Niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do najbardziej peryferyjnych regionów, o których mowa w art. 299 ust. 2 Traktatu.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:
1) "izoglukoza" oznacza produkt otrzymany z glukozy lub jej polimerów o zawartości wagowej co najmniej 10 % fruktozy w stanie suchym;
2) "syrop inulinowy" oznacza bezpośredni produkt otrzymany w wyniku hydrolizy inuliny lub oligofruktoz, zawierający w stanie suchym co najmniej 10 % fruktozy w postaci wolnej lub w postaci sacharozy, oraz wyrażony w ekwiwalencie cukru/izoglukozy;
3) "porozumienie branżowe" oznacza jedno z poniższych:
a) porozumienie zawarte na szczeblu Wspólnoty, przed zawarciem jakiejkolwiek umowy dostawy, między grupą krajowych organizacji zrzeszających wytwórców z jednej strony a grupą krajowych organizacji zrzeszających sprzedawców z drugiej strony;
b) porozumienie zawarte, przed zawarciem jakiejkolwiek umowy dostawy, między wytwórcami lub organizacją zrzeszającą wytwórców uznaną przez dane Państwo Członkowskie z jednej strony a stowarzyszeniem sprzedawców uznanym przez dane Państwo Członkowskie z drugiej strony;
c) w przypadku braku porozumień, o których mowa w lit. a) lub b), przepisy dotyczące spółek oraz przepisy dotyczące spółdzielni, w zakresie w jakim regulują dostawę buraków cukrowych przez wspólników spółek lub członków spółdzielni produkujących cukier;
d) w przypadku braku porozumienia, o którym mowa w lit. a) lub b) — uzgodnienia istniejące przed zawarciem jakiejkolwiek umowy dostawy, pod warunkiem że sprzedawcy, którzy akceptują dane uzgodnienia dostarczają co najmniej 60 % łącznej ilości buraków kupowanych przez przedsiębiorstwo do produkcji cukru w jednej lub kilku fabrykach;
4) "rok gospodarczy" oznacza okres rozpoczynający się 1 października i kończący się 30 września następnego roku.
W drodze wyjątku rok gospodarczy 2006/2007 rozpoczyna się dnia 1 lipca 2006 r.
5) "rafineria przemysłowa" oznacza zakład produkcyjny:
- którego wyłączną działalnością jest rafinacja surowego cukru trzcinowego pochodzącego z importu
lub
- która dokonała w roku gospodarczym 2004/2005 rafinacji surowego cukru trzcinowego pochodzącego z importu w ilości co najmniej 15000 ton;
6) "kwota" oznacza kwotę produkcji cukru, izoglukozy i syropu inulinowego przydzieloną danemu przedsiębiorstwu zgodnie z art. 7 ust. 2, art. 8 ust. 1, art. 9 ust. 1 i 2 oraz art. 11 rozporządzenia (WE) nr 318/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [8].
Artykuł 3
Pomoc restrukturyzacyjna
1.
Przedsiębiorstwo produkujące cukier, izoglukozę lub syrop inulinowy, któremu przed dniem 1 lipca 2006 r. przydzielono kwotę, ma prawo do pomocy restrukturyzacyjnej udzielanej na tonę kwoty, której się zrzeka, pod warunkiem że przedsiębiorstwo to w ciągu jednego roku gospodarczego w latach gospodarczych 2006/2007, 2007/2008, 2008/2009 i 2009/2010:
a) zrzeka się kwoty przydzielonej przez nie na rzecz jednej lub kilku swoich fabryk oraz dokonuje całkowitego demontażu urządzeń produkcyjnych w danych fabrykach,
b) zrzeka się kwot przydzielonych przez nie na rzecz jednej lub kilku jej fabryk, dokonuje częściowego demontażu urządzeń produkcyjnych w tych fabrykach oraz nie wykorzystuje pozostałych urządzeń produkcyjnych w danych fabrykach do wytwarzania produktów objętych wspólną organizacją rynków cukru
lub
c) zrzeka się części kwot przydzielonych przez nie na rzecz jednej lub kilku fabryk i nie wykorzystuje urządzeń produkcyjnych w danych fabrykach do rafinacji cukru surowego.
Ten ostatni warunek nie ma zastosowania w odniesieniu do:
- jedynego zakładu przetwórstwa w Słowenii,
- jedynego zakładu przetwórstwa buraków w Portugalii,
istniejących 1 stycznia 2006 r.
Do celów niniejszego artykułu demontaż urządzeń produkcyjnych w roku gospodarczym 2005/2006 uznaje się za dokonany w roku gospodarczym 2006/2007.
2.
Pomoc restrukturyzacyjną przyznaje się w odniesieniu do roku gospodarczego, za który zrzeczono się kwot zgodnie z ust. 1 i tylko za taką ilość w ramach kwoty, której się zrzeczono i nie przyznano powtórnie.
Kwoty można się zrzec wyłącznie po konsultacjach przeprowadzonych w ramach odpowiednich porozumień branżowych.
3.
Całkowity demontaż urządzeń produkcyjnych wymaga:
a) ostatecznego i całkowitego zaprzestania produkcji cukru, izoglukozy i syropu inulinowego przy wykorzystaniu danych urządzeń produkcyjnych;
b) zamknięcia danej fabryki lub fabryk i demontażu ich urządzeń produkcyjnych w okresie, o którym mowa w art. 4 ust. 2 lit. d),
oraz
c) przywrócenia dobrego stanu środowiska na terenie fabryki oraz ułatwienia pracownikom zmiany miejsca zatrudnienia w okresie, o którym mowa w art. 4 ust. 2 lit. f).
Państwa Członkowskie mogą nakładać na przedsiębiorstwa, o których mowa w ust. 1, zobowiązania wykraczające poza minimalne wymogi nałożone przez prawo wspólnotowe.
Takie zobowiązania nie mogą jednak ograniczać funkcjonowania funduszu restrukturyzacji jako instrumentu.
4.
Częściowy demontaż urządzeń produkcyjnych wymaga:
a) ostatecznego i całkowitego zaprzestania produkcji cukru, izoglukozy i syropu inulinowego przy wykorzystaniu danych urządzeń produkcyjnych;
b) demontażu w okresie, o którym mowa w art. 4 ust. 2 lit e), urządzeń produkcyjnych, które nie będą wykorzystywane do nowej produkcji, a które były przeznaczone i wykorzystywane do wytwarzania produktów, o których mowa w lit. a);
c) przywrócenia dobrego stanu środowiska na terenie fabryki i ułatwienia pracownikom zmiany miejsca zatrudnienia w okresie, o którym mowa w art. 4 ust. 2 lit. f), w zakresie w jakim wymaga tego zaprzestanie wytwarzania produktów wymienionych w lit. a).
Państwa Członkowskie mogą nakładać na przedsiębiorstwa, o których mowa w ust.1, zobowiązania wykraczające poza minimalne wymogi nałożone przez prawo wspólnotowe.
Takie zobowiązania nie mogą jednak ograniczać funkcjonowania funduszu restrukturyzacji jako instrumentu.
5.
Wysokość pomocy restrukturyzacyjnej na tonę kwoty, której się zrzeczono, jest następująca:
a) w przypadku, o którym mowa w ust. 1 lit. a):
- 730,00 EUR na rok gospodarczy 2006/2007,
- 730,00 EUR na rok gospodarczy 2007/2008,
- 625,00 EUR na rok gospodarczy 2008/2009,
- 520,00 EUR na rok gospodarczy 2009/2010;
b) w przypadku, o którym mowa w ust. 1 lit. b):
- 547,50 EUR na rok gospodarczy 2006/2007,
- 547,50 EUR na rok gospodarczy 2007/2008,
- 468,75 EUR na rok gospodarczy 2008/2009,
- 390,00 EUR na rok gospodarczy 2009/2010;
c) w przypadku, o którym mowa w ust. 1 lit. c):
- 255,50 EUR na rok gospodarczy 2006/2007,
- 255,50 EUR na rok gospodarczy 2007/2008,
- 218,75 EUR na rok gospodarczy 2008/2009,
- 182,00 EUR na rok gospodarczy 2009/2010.
6.
Kwota stanowiąca co najmniej 10 % odpowiedniej pomocy restrukturyzacyjnej określonej w ust. 5 zostaje zarezerwowana dla:
- plantatorów buraków cukrowych, trzciny cukrowej i cykorii, którzy dostarczali te produkty w okresie poprzedzającym rok gospodarczy, o którym mowa w ust. 2, do produkcji cukru lub syropu inulinowego w ramach odpowiednich kwot, których się zrzeczono,
oraz
- podmiotów będących osobami prywatnymi lub przedsiębiorstwami, które na podstawie umowy wykonywały z użyciem swoich maszyn rolniczych prace na rzecz plantatorów, odnośnie do produktów oraz w okresie, o których mowa w tiret pierwszym.
Po konsultacji z zainteresowanymi stronami Państwa Członkowskie określają mający zastosowanie współczynnik procentowy oraz okres, o których mowa w akapicie pierwszym, pod warunkiem że zapewniona zostaje zdrowa równowaga ekonomiczna między elementami planu restrukturyzacji, o których mowa w art. 4 ust. 3.
Państwa Członkowskie przyznają pomoc na podstawie obiektywnych i niedyskryminacyjnych kryteriów, biorąc pod uwagę straty wynikające z procesu restrukturyzacji.
Kwotę wynikającą z zastosowania przepisów akapitu pierwszego i drugiego, potrąca się z mającej zastosowanie kwoty określonej w ust. 5.
Artykuł 4
Wniosek o przyznanie pomocy restrukturyzacyjnej
1.
Wnioski o przyznanie pomocy restrukturyzacyjnej składane są danemu Państwu Członkowskiemu do dnia 31 stycznia poprzedzającego rok gospodarczy, w którym ma nastąpić zrzeczenie się kwot.
Wnioski dotyczące roku gospodarczego 2006/2007 składane są jednak do dnia 31 lipca 2006 r.
2.
Wnioski o przyznanie pomocy restrukturyzacyjnej zawierają:
a) plan restrukturyzacji;
b) potwierdzenie, że plan restrukturyzacji został opracowany w konsultacji z plantatorami buraków cukrowych, trzciny cukrowej i cykorii;
c) zobowiązanie do zrzeczenia się odpowiedniej kwoty w danym roku gospodarczym;
d) w przypadku, o którym mowa w art. 3 ust. 1 lit. a) — zobowiązanie do całkowitego demontażu urządzeń produkcyjnych w terminie, który zostanie określony przez dane Państwo Członkowskie;
e) w przypadku, o którym mowa w art. 3 ust. 1 lit. b) — zobowiązanie do częściowego demontażu urządzeń produkcyjnych w terminie, który zostanie określony przez dane Państwo Członkowskie oraz do niewykorzystywania zakładu produkcyjnego oraz pozostałych urządzeń produkcyjnych do wytwarzania produktów objętych wspólną organizacją rynków cukru;
f) w przypadkach, o których mowa w art. 3 ust. 1 lit. a) oraz art. 3 ust. 1 lit. b) — zobowiązanie do spełnienia wymogów przewidzianych odpowiednio w art. 3 ust. 3 lit. c) oraz w art. 3 ust. 4 lit. c) w terminie, który zostanie określony przez dane Państwo Członkowskie;
g) w przypadku, o którym mowa w art. 3 ust. 1 lit. c) — zobowiązanie do niewykorzystywania urządzeń produkcyjnych do rafinacji cukru surowego.
Wypełnienie zobowiązań, o których mowa w lit. c) — g) uzależnione jest od decyzji o przyznaniu pomocy, o której mowa w art. 5 ust. 1.
3.
Plan restrukturyzacji, o którym mowa w ust. 2 lit. a), obejmuje co najmniej następujące elementy:
a) przedstawienie przewidywanych celów i działań, z których wynika należyta równowaga ekonomiczna pomiędzy tymi celami i działaniami a ich zgodnością z celami funduszu restrukturyzacji i z celami polityki rozwoju obszarów wiejskich w danym regionie, zatwierdzonej przez Komisję;
b) pomoc, która ma być przyznana plantatorom buraków cukrowych, trzciny cukrowej i cykorii oraz, w stosownych przypadkach, podmiotom świadczącym usługi przy użyciu maszyn rolniczych zgodnie z art. 3 ust. 6;
c) pełny opis techniczny odnośnych urządzeń produkcyjnych;
d) biznes plan określający szczegółowo sposoby, harmonogram i koszty zamknięcia fabryki lub fabryk oraz całkowitego lub częściowego demontażu urządzeń produkcyjnych;
e) w odpowiednich przypadkach — planowane inwestycje;
f) plan społeczny określający szczegółowo planowane działania w szczególności dotyczące przekwalifikowania, zmiany miejsca zatrudnienia i wcześniejszych emerytur zainteresowanych pracowników oraz, w stosownych przypadkach, szczególne wymogi krajowe przewidziane zgodnie z art. 3 ust. 3 lit. c) lub art. 3 ust. 4 lit. c);
g) plan środowiskowy określający szczegółowo planowane działania w szczególności mające na celu zastosowanie się do wymogów w zakresie ochrony środowiska oraz, w stosownych przypadkach, do szczególnych wymogów krajowych przewidzianych zgodnie z art. 3 ust. 3 lit. c) lub art. 3 ust. 4 lit. c);
h) plan finansowy określający szczegółowo wszystkie koszty związane z planem restrukturyzacji.
Artykuł 5
Decyzja w sprawie pomocy restrukturyzacyjnej oraz kontrole
1.
Państwa Członkowskie podejmują decyzję o przyznaniu pomocy restrukturyzacyjnej do końca lutego poprzedzającego rok gospodarczy, o którym mowa w art. 3 ust. 2.
Decyzja dotycząca roku gospodarczego 2006/2007 jest podejmowana do dnia 30 września 2006 r.
2.
Pomoc restrukturyzacyjna jest przyznawana, jeżeli po gruntownym sprawdzeniu Państwo Członkowskie ustaliło, że:
- wniosek zawiera elementy, o których mowa w art. 4 ust. 2;
- plan restrukturyzacji zawiera elementy, o których mowa w art. 4 ust. 3;
- środki oraz działania określone w planie restrukturyzacji są zgodne odpowiednimi przepisami wspólnotowymi i krajowymi;
oraz
- w funduszu restrukturyzacji dostępne są niezbędne środki finansowe (na podstawie informacji uzyskanych od Komisji).
3.
Jeżeli nie jest spełniony jeden lub kilka warunków określonych w ust. 2 w trzech pierwszych tiret, wniosek o pomoc restrukturyzacyjną jest zwracany wnioskodawcy.
Wnioskodawca jest informowany o warunkach, które nie zostały spełnione.
Wnioskodawca może w takim przypadku wycofać lub uzupełnić swój wniosek.
4.
Nie naruszając obowiązków w zakresie kontroli, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1290/2005, Państwa Członkowskie monitorują, kontrolują i sprawdzają wykorzystanie pomocy restrukturyzacyjnej w sposób przez siebie zatwierdzony.
Artykuł 6
Pomoc na rzecz dywersyfikacji
1.
Pomoc przeznaczona na środki na rzecz dywersyfikacji w regionach objętych restrukturyzacją przemysłu cukrowniczego może być przyznawana w każdym Państwie Członkowskim w odniesieniu do kwoty cukru, której przedsiębiorstwo prowadzące działalność w tym Państwie Członkowskim zrzekło się w jednym z następujących lat gospodarczych: 2006/2007, 2007/2008, 2008/2009 lub 2009/2010.
2.
Ogólna kwota pomocy udostępnionej danemu Państwu Członkowskiemu ustalana jest na następującej podstawie:
- 109,50 EUR na tonę kwoty cukru, której się zrzeczono, w roku gospodarczym 2006/2007,
- 109,50 EUR na tonę kwoty cukru, której się zrzeczono, w roku gospodarczym 2007/2008,
- 93,80 EUR na tonę kwoty cukru, której się zrzeczono, w roku gospodarczym 2008/2009,
- 78,00 EUR na tonę kwoty cukru, której się zrzeczono, w roku gospodarczym 2009/2010.
3.
Państwa Członkowskie, które zdecydują o przyznaniu pomocy na rzecz dywersyfikacji, o której mowa w ust. 1 lub pomocy przejściowej, o której mowa w art. 9, ustanawiają krajowe programy restrukturyzacji określające szczegółowo środki na rzecz dywersyfikacji, które mają zostać przyjęte w odnośnych regionach oraz informują Komisję o tych programach.
4.
Nie naruszając ust. 5, środki na rzecz dywersyfikacji, aby kwalifikować się do uzyskania pomocy, o której mowa w ust. 1, muszą odpowiadać jednemu lub kilku środkom przewidzianym w ramach osi 1 i osi 3 rozporządzenia (WE) nr 1698/2005.
Państwa Członkowskie ustalają kryteria w celu rozróżnienia środków, na które może zostać przyznana pomoc na rzecz dywersyfikacji, od środków, na które może zostać przyznane wsparcie wspólnotowe na mocy rozporządzenia (WE) nr 1698/2005.
Pomoc, o której mowa w ust. 1 nie przekracza pułapów określonych dla wkładu EFROW w art. 70 ust. 3 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1698/2005.
5. Środki na rzecz dywersyfikacji, które różnią się od środków przewidzianych w ramach osi 1 i osi 3 rozporządzenia (WE) nr 1698/2005, kwalifikują się do pomocy, o której mowa w ust. 1, pod warunkiem, że są zgodne z kryteriami określonymi w art. 87 ust. 3 Traktatu, w szczególności z kryterium intensywności pomocy oraz z kryteriami kwalifikującymi określonymi w wytycznych Komisji w sprawie pomocy państwa w sektorze rolnictwa.
6.
Państwa Członkowskie nie przyznają pomocy krajowej w odniesieniu do środków na rzecz dywersyfikacji przewidzianych w niniejszym artykule.
Jeżeli pułapy, o których mowa w ust. 4 akapit trzeci pozwoliłyby jednak na przyznanie 100 % pomocy na rzecz dywersyfikacji, dane Państwo Członkowskie wnosi wkład w wysokości co najmniej 20 % kwalifikujących się wydatków.
W tym przypadku art. 87, art. 88 i art. 89 Traktatu nie mają zastosowania.
Artykuł 7
Dodatkowa pomoc na rzecz dywersyfikacji
1.
Łączna kwota pomocy udostępnianej Państwu Członkowskiemu zgodnie z art. 6 ust. 2 zostaje zwiększona o:
- 50 %, gdy z krajowej kwoty cukru określonej w załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 318/2006 dla tego Państwa Członkowskiego zrzeczono się co najmniej 50 % lecz mniej niż 75 %,
- o kolejne 25 %, gdy z krajowej kwoty cukru określonej w załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 318/2006 dla tego Państwa Członkowskiego zrzeczono się co najmniej 75 % lecz mniej niż 100 %,
- kolejne 25 %, gdy zrzeczono się całej kwoty cukru określonej w załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 318/2006 dla tego Państwa Członkowskiego.
Podwyższona kwota pomocy jest udostępniana w roku gospodarczym, w którym część krajowej kwoty cukru, której się zrzeczono, osiągnęła odpowiednio 50 %, 75 % lub 100 %.
2.
Dane Państwo Członkowskie decyduje o przyznaniu pomocy odpowiadającej podwyżce określonej w ust. 1 na środki na rzecz dywersyfikacji, o których mowa w art. 6 ust. 1, lub na rzecz plantatorów buraków cukrowych albo trzciny cukrowej rezygnujących z produkcji w regionach objętych procesem restrukturyzacji.
Pomoc na rzecz plantatorów jest przyznawana na podstawie obiektywnych i niedyskryminujących kryteriów.
Artykuł 8
Przejściowa pomoc dla rafinerii przemysłowych
1.
Przejściowa pomoc przyznawana jest rafineriom przemysłowym w celu umożliwienia im dostosowania się do restrukturyzacji przemysłu cukrowniczego we Wspólnocie.
2.
W tym celu ogółem na cztery lata gospodarcze 2006/2007, 2007/2008, 2008/2009 i 2009/2010 zostaje udostępniona kwota 150 milionów EUR.
Kwota określona w akapicie pierwszym zostaje rozdzielona w następujący sposób:
- 94,3 mln EUR dla rafinerii przemysłowych w Zjednoczonym Królestwie,
- 24,4 mln EUR dla rafinerii przemysłowych w Portugalii,
- 5,0 mln EUR dla rafinerii przemysłowych w Finlandii,
- 24,8 mln EUR dla rafinerii przemysłowych we Francji,
- 1,5 mln EUR dla rafinerii przemysłowych w Słowenii.
3.
Pomoc ta zostaje przyznana na podstawie zatwierdzonego przez Państwo Członkowskie biznes planu dotyczącego dostosowania sytuacji danej rafinerii przemysłowej do restrukturyzacji przemysłu cukrowniczego.
Państwo Członkowskie przyznaje pomoc na podstawie obiektywnych i niedyskryminacyjnych kryteriów.
Artykuł 9
Przejściowa pomoc dla niektórych Państw Członkowskich
W ramach krajowego programu restrukturyzacji, o którym mowa w art. 6 ust. 3:
a) w Austrii przyznana zostaje pomoc nieprzekraczająca 9 milionów EUR przeznaczona na niezbędne inwestycje w zakresie punktów zbiórki buraków cukrowych i innych elementów infrastruktury logistycznej wynikające z restrukturyzacji,
b) w Szwecji przyznana zostaje pomoc nieprzekraczająca 5 milionów EUR bezpośrednio lub pośrednio na rzecz plantatorów buraków cukrowych z Gotlandii i Olandii, którzy w ramach krajowego programu restrukturyzacji zrezygnują z produkcji cukru.
Artykuł 10
Limity finansowe
1.
Pomoc, o której mowa w art. 3, 6, 7, 8 i 9, o której przyznanie składany jest wniosek na dowolny rok gospodarczy spośród lat gospodarczych 2006/2007, 2007/2008, 2008/2009 i 2009/2010, przyznawana jest wyłącznie w ramach limitów środków dostępnych z tymczasowego funduszu restrukturyzacji.
2.
W przypadku gdy, na podstawie wniosków złożonych na dany rok gospodarczy i uznanych przez dane Państwo Członkowskie za kwalifikujące się, łączna kwota pomocy, która miałaby zostać przyznana, przekracza limit na dany rok gospodarczy, przyznanie pomocy opiera się na chronologicznej kolejności składania wniosków o pomoc (zasada "kto pierwszy, ten lepszy").
3.
Pomoc, o której mowa w art. 6, 7, 8 i 9, jest niezależna od pomocy, o której mowa w art. 3.
4.
Pomoc restrukturyzacyjna, o której mowa w art. 3, wypłacana jest w dwóch ratach:
- 40 % — w czerwcu roku gospodarczego, o którym mowa w art. 3 ust.2,
oraz
- 60 % — w lutym następnego roku gospodarczego.
Komisja może jednak podjąć decyzję o podziale raty, o której mowa w drugim z powyższych tiretów, na dwie wypłaty, w następujący sposób:
- pierwsza wypłata — w lutym następnego roku gospodarczego
oraz
- druga wypłata — w późniejszym terminie, po wpłynięciu niezbędnych środków finansowych do funduszu restrukturyzacji.
5.
Komisja może podjąć decyzję o odroczeniu wypłaty pomocy, o której mowa w art. 6, 7, 8 i 9 do czasu wpłynięcia niezbędnych środków finansowych do funduszu restrukturyzacji.
Artykuł 11
Tymczasowa składka restrukturyzacyjna
1.
Tymczasowa składka restrukturyzacyjna wpłacana jest za dany rok gospodarczy od tony kwoty przez przedsiębiorstwa, którym zostały przydzielone kwoty.
Kwoty, których przedsiębiorstwo się zrzekło od danego roku gospodarczego zgodnie z art. 3 ust. 1, nie są obciążone tymczasową składką restrukturyzacyjną w tym roku gospodarczym i w kolejnych.
2.
Tymczasowa składka restrukturyzacyjna dla cukru i syropu inulinowego ustalona zostaje na:
- 126,40 EUR od tony kwoty w roku gospodarczym 2006/2007,
- 173,8 EUR od tony kwoty w roku gospodarczym 2007/2008,
- 113,3 EUR od tony kwoty w roku gospodarczym 2008/2009.
Tymczasowa składka restrukturyzacyjna na dany rok gospodarczy dla izoglukozy ustalona zostaje w wysokości 50 % stawek zawartych w akapicie pierwszym.
3.
Państwa Członkowskie są odpowiedzialne wobec Wspólnoty za pobieranie tymczasowej składki restrukturyzacyjnej na swoim terytorium.
Państwa Członkowskie wpłacają tymczasową składkę restrukturyzacyjną na tymczasowy fundusz restrukturyzacji w dwóch ratach, w następujący sposób:
- 60 % — do dnia 31 marca danego roku gospodarczego
oraz
- 40 % — do dnia 30 listopada następnego roku gospodarczego.
4. Jeżeli tymczasowa składka restrukturyzacyjna nie jest wpłacona w terminie, Komisja po konsultacji z Komitetem Funduszy Rolnych odejmuje sumę równą niezapłaconej składce restrukturyzacyjnej z comiesięcznych zaliczek z tytułu wydatków poniesionych przez dane Państwo Członkowskie, o których mowa w art. 14 ust. 1 oraz art. 15 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005. Przed podjęciem decyzji Komisja zapewnia Państwu Członkowskiemu możliwość przedłożenia uwag w terminie dwóch tygodni. Przepisy art. 14 rozporządzenia Rady (WE) nr 2040/2000 [9] nie mają zastosowania.
5.
Całość należnych zgodnie z ust. 3 tymczasowych składek restrukturyzacyjnych jest rozdzielana przez Państwo Członkowskie między przedsiębiorstwa działające na jego terytorium zgodnie z kwotą przyznaną w ciągu danego roku gospodarczego.
Przedsiębiorstwa wpłacają tymczasowe składki restrukturyzacyjne w dwóch ratach, w następujący sposób:
- 60 % — do końca lutego danego roku gospodarczego,
- 40 % — do dnia 31 października następnego roku gospodarczego.
Artykuł 12
Przepisy wykonawcze
Szczegółowe przepisy dotyczące wprowadzenia w życie niniejszego rozporządzenia, w szczególności w odniesieniu do wymogów określonych w art. 3 oraz środków niezbędnych do rozwiązywania trudności w okresie przejściowym, zostają przyjęte zgodnie z procedurą określoną w art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1258/1999 lub, od dnia 1 stycznia 2007 r. — zgodnie z procedurą określoną w art. 41 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005.
Artykuł 13
Środki szczególne
Środki, których zastosowanie w przypadkach nadzwyczajnych jest konieczne i uzasadnione w celu rozwiązania szczególnych problemów praktycznych, są przyjmowane zgodnie z procedurą określoną w art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1258/1999 lub, od dnia 1 stycznia 2007 r. — zgodnie z procedurą określoną w art. 41 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005.
Środki te mogą stanowić odstępstwo od przepisów niektórych części niniejszego rozporządzenia, lecz wyłącznie w zakresie i przez okres, w jakim jest to absolutnie niezbędne.
Artykuł 14
Zmiany w rozporządzeniu (WE) nr 1290/2005
W rozporządzeniu (WE) nr 1290/2005 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 3 ust. 1 dodaje się literę o następującym brzmieniu:
"e) pomoc restrukturyzacyjna, pomoc na rzecz dywersyfikacji, dodatkowa pomoc na rzecz dywersyfikacji oraz przejściowa pomoc, o których mowa w art. 3, 6, 7, 8 i 9 rozporządzenia Rady (WE) nr 320/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. ustanawiającego tymczasowy system restrukturyzacji przemysłu cukrowniczego we Wspólnocie [10].
2) w art. 34 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 1 dodaje się literę o następującym brzmieniu:
"c) tymczasowe składki restrukturyzacyjne pobrane na mocy rozporządzenia (WE) nr 320/2006."
;
b) w ust. 2 słowa: "Kwoty określone w ust. 1 lit. a) i b)" zastępuje się tekstem: "Kwoty określone w ust. 1 lit. a), b) i c)";
c) dodaje się ustęp o następującym brzmieniu:
"3.
Przepisy niniejszego rozporządzenia stosuje się odpowiednio do dochodów przeznaczonych na określony cel, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu." .
Artykuł 15
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 321/2006
z dnia 23 lutego 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 24 lutego 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 322/2006
z dnia 23 lutego 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1043/2005 ze względu na przepisy dotyczące higieny środków spożywczych mające zastosowanie do żywności pochodzenia zwierzęcego ustanowione w rozporządzeniu (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady oraz w rozporządzeniu (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3448/93 z dnia 6 grudnia 1993 r. ustanawiające zasady handlu mające zastosowanie do niektórych towarów pochodzących z przetwórstwa produktów rolnych [1], w szczególności jego art. 8 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Z dniem 1 stycznia 2006 r. dyrektywę Rady 92/46/EWG z dnia 16 czerwca 1992 r. ustanawiającą przepisy zdrowotne dla produkcji i wprowadzania do obrotu surowego mleka, mleka poddanego obróbce cieplnej i produktów na bazie mleka [2] oraz dyrektywę Rady 89/437/EWG z dnia 20 czerwca 1989 r. dotyczącą higieny i problemów sanitarnych związanych z produkcją i wprowadzaniem na rynek produktów jajecznych [3] uchyla się dyrektywą 2004/41/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [4] oraz zastępuje się rozporządzeniem (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych [5] i rozporządzeniem (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającym szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego [6].
(2) W celu zapewnienia jasności w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1043/2005 z dnia 30 czerwca 2005 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 3448/93 w odniesieniu do systemu przyznawania refundacji wywozowych dla niektórych produktów rolnych wywożonych w postaci towarów nieobjętych załącznikiem I do traktatu oraz kryteriów dla ustalania wysokości kwot takich refundacji [7] należy zatem dostosować odesłania do dyrektywy 92/46/EWG i dyrektywy 89/437/EWG.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zagadnień Horyzontalnych Dotyczących Handlu Przetworzonymi Produktami Rolnymi niewymienionymi w załączniku I do traktatu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 52 rozporządzenia (WE) nr 1043/2005 ust. 4 otrzymuje następujące brzmienie:
"4. Aby refundacja dla towarów oznaczonych kodami CN 04031051 do 04031099, 04039071 do 04039099, 04052010, 04052030, 21050099, 35021190 oraz 35021990 została przyznana, towary te spełniają wymogi określone w rozporządzeniu (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady [8] i w rozporządzeniu (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady [9], w szczególności zaś wymóg przygotowania ich w zatwierdzonym zakładzie i ich zgodności z wymogiem posiadania znaku zdrowotności, określonym w sekcji A załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 853/2004.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 323/2006
z dnia 23 lutego 2006 r.
wprowadzające odstępstwo od rozporządzenia (WE) nr 174/1999 w odniesieniu do okresu ważności pozwoleń na wywóz przy ustalonej z góry kwocie refundacji w sektorze mleka i przetworów mlecznych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 31 ust. 14,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 6 rozporządzenia Komisji (WE) nr 174/1999 z dnia 26 stycznia 1999 r. ustanawiającego specjalne szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 804/68 w odniesieniu do pozwoleń na wywóz i refundacji wywozowych do mleka i przetworów mlecznych [2] ustanawia okresy ważności pozwoleń na wywóz.
(2) Obniżka cen interwencyjnych masła i odtłuszczonego mleka w proszku od dnia 1 lipca 2006 r. może wpłynąć na różnicę pomiędzy tymi cenami a światowymi cenami rynkowymi.
(3) Jako środek ostrożności w celu ochrony budżetu wspólnotowego przed niepotrzebnymi wydatkami i uniknięcia spekulacyjnego stosowania systemu refundacji wywozowych w sektorze produktów mleczarskich należy ograniczyć okres ważności pozwoleń na wywóz przy ustalonej z góry kwocie refundacji do dnia 30 czerwca 2006 r.
(4) Komitet Zarządzający ds. Mleka i Przetworów Mlecznych nie wydał opinii w terminie ustalonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W drodze odstępstwa od art. 6 rozporządzenia (WE) nr 174/1999 okres ważności pozwoleń na wywóz przy ustalonej z góry kwocie refundacji dla produktów określonych w lit. a)–d) tego artykułu, w odniesieniu do których wnioski składane są począwszy od dnia 1 marca 2006 r. wygasa w dniu 30 czerwca 2006 r.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 324/2006
z dnia 23 lutego 2006 r.
ustanawiające zakaz połowów żabnicy w strefach ICES VIIIc, IX, X i CECAF 34.1.1 (wody terytorialne WE) przez statki pływające pod banderą Francji
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
mając na uwadze Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach Wspólnej Polityki Rybołówstwa [1], w szczególności jego art. 26 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiające system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa [2], w szczególności jego art. 21 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 51/2006 z dnia 22 grudnia 2005 r. ustalające wielkości dopuszczalne połowów na 2006 r. i inne związane z nimi warunki dla niektórych zasobów rybnych i grup zasobów rybnych, stosowane na wodach terytorialnych Wspólnoty oraz w odniesieniu do statków wspólnotowych na wodach, na których wymagane są ograniczenia połowowe [3], określa kwoty na rok 2006.
(2) Według informacji przekazanych Komisji, statki pływające pod banderą państwa członkowskiego określonego w Załączniku do niniejszego rozporządzenia lub zarejestrowane w tym państwie członkowskim, wyczerpały kwotę na połowy zasobu w nim określonego przyznaną na 2006 r.
(3) Należy zatem zakazać połowów tego rodzaju zasobów oraz jego przechowywania na pokładzie, przeładunku i wyładunku,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wyczerpanie kwoty
Kwotę połowową przyznaną na 2006 r. państwu członkowskiemu określonemu w Załączniku do niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do zasobu w nim określonego uznaje się za wyczerpaną z dniem wymienionym w tym Załączniku.
Artykuł 2
Zakazy
Z dniem wymienionym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia zakazuje się połowów zasobu określonego w Załączniku przez statki pływające pod banderą lub zarejestrowane w państwie członkowskim w nim określonym.
Po tej dacie zakazuje się przechowywania na pokładzie, przeładunku lub wyładunku omawianego zasobu złowionego przez te statki.
Artykuł 3
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu następującym po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 325/2006
z dnia 23 lutego 2006 r.
ustalające współczynnik redukcji mający zastosowanie do wniosków o wydanie pozwolenia na przywóz bananów pochodzących z krajów AKP na okres od dnia 1 marca do dnia 31 grudnia 2006 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1964/2005 z dnia 29 listopada 2005 r. dorycące stawek celnych mających zastosowanie do bananów [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 219/2006 z dnia 8 lutego 2006 r. otwierająe kontyngent taryfowy na przywóz bananów objetych kodem CN 08030019 pochodzących z krajów AKP i ustalające zasady zarządzania nim w okresie od dnia 1 marca do dnia 31 grudnia 2006 r.
[2], w szczególności jego art. 5 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wnioski o wydanie pozwolenia na przywóz złożone w Państwach Członkowskich zgodnie z art. 4 rozporządzenia (WE) nr 219/2006 i przekazane Komisji zgodnie z art. 5 wspomnianego rozporządzenia, dotyczą ilości większych, czyli 146850 ton w odniesieniu do podmiotów gospodarczych, o których mowa w rozdziale II, niż ilości dostępne ustalone w art. 2 lit. a).
(2) Należy zatem odpowiednio zmienić współczynnik redukcji, który należy zastosować do każdego wniosku,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Współczynnik redukcji wynoszący 45,687 % stosuje się do każdego wniosku o wydanie pozwolenia na przywóz złożonego przez podmioty gospodarcze, o których mowa w rozdziale II rozporządzenia (WE) nr 219/2006 w ramach subkontyngentu taryfowego wynoszącego 146850 ton.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 326/2006
z dnia 23 lutego 2006 r.
dotyczące wniosków o przyznanie świadectw przywozowych na ryż pochodzący z Egiptu w ramach kontyngentu taryfowego przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 196/97
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie rady (WE) nr 1785/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [1],
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2184/96 z dnia 28 października 1996 r. dotyczące przywozu do Wspólnoty ryżu pochodzącego i sprowadzanego z Egiptu [2],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 196/97 z dnia 31 stycznia 1997 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2184/96 dotyczącego przywozu do Wspólnoty ryżu pochodzącego i sprowadzanego z Egiptu [3], w szczególności jego art. 1 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 4 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 196/97 stanowi, że Komisja musi ustalić jednolitą stopę procentową obniżki dla ilości objętych wnioskami, jeżeli wnioski o wydanie pozwoleń na przywóz przekraczają dostępne ilości. Artykuł ten stanowi również, że Komisja powiadamia Państwa Członkowskie o swojej decyzji w terminie 10 dni roboczych od dnia złożenia wniosków o wydanie pozwolenia na przywóz.
(2) Wnioski o wydanie pozwolenia na przywóz ryżu objętego kodem CN 1006, złożone od dnia 1 września 2005 r. do dnia 14 lutego 2006 r., obejmują ilość 36579 ton, podczas gdy maksymalna dostępna ilość wynosi 32000 ton ryżu objętego powyższym kodem.
(3) W związku z tym, dla wniosków o wydanie pozwolenia na przywóz złożonych dnia 14 lutego 2006 r., korzystających z obniżki cła przewidzianej w rozporządzeniu (WE) nr 2184/96, powinna zostać ustalona jednolita stopa procentowa obniżki, przewidziana w art. 4 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 196/97.
(4) Na bieżący rok gospodarczy nie powinny być wydawane dalsze pozwolenia na przywóz zezwalające na zastosowanie obniżonych ceł.
(5) Ze względu na ich przedmiot, przepisy niniejszego rozporządzenia stają się skuteczne z chwilą ich opublikowania w Dzienniku Urzędowym,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wnioski o wydanie pozwolenia na przywóz ryżu objętego kodem CN 1006 i korzystającego z obniżki ceł przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 2148/96, złożone dnia 14 lutego 2006 r., o których powiadomiono Komisję, stanowią podstawę do wystawienia pozwoleń na objęte wnioskiem ilości pomnożone przez procentową stawkę obniżki wynoszącą 85,88 %.
Artykuł 2
Pozwolenia na przywóz przewidziane rozporządzeniem (WE) nr 2148/96 nie są już wystawiane w odniesieniu do wniosków o pozwolenie na przywóz ryżu objętego kodem CN 1006, złożonych od dnia 15 lutego 2006 r.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 327/2006
z dnia 23 lutego 2006 r.
zmieniające ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności przywozowych na niektóre produkty w sektorze cukru, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1011/2005, na rok gospodarczy 2005/2006
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1423/95 z dnia 23 czerwca 1995 r. ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze dotyczące przywozu produktów innych niż melasy w sektorze cukru [2], w szczególności jego art. 1 ust. 2 akapit drugi, zdanie drugie, oraz art. 3 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności stosowanych do przywozu cukru białego, cukru surowego i niektórych syropów w odniesieniu do roku gospodarczego 2005/2006 zostały ustalone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1011/2005 [3].
Ceny te i kwoty zostały ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 281/2006 [4].
(2) Dane, którymi obecnie dysponuje Komisja, prowadzą do zmiany wymienionych kwot, zgodnie z zasadami i szczegółowymi przepisami wykonawczymi przewidzianymi w rozporządzeniu (WE) nr 1423/95,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ceny reprezentatywne i dodatkowe należności stosowane do przywozu produktów, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1423/95, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1011/2005 w odniesieniu do roku gospodarczego 2005/2006, zmienia się zgodnie z kwotami wskazanymi w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 24 lutego 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 328/2006
z dnia 23 lutego 2006 r.
zmieniające refundacje wywozowe do cukru białego i cukru surowego w stanie nieprzetworzonym, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 278/2006
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 27 ust. 5 akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Refundacje stosowane do wywozu cukru białego i cukru surowego w stanie nieprzetworzonym zostały ustalone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 278/2006 [2].
(2) Z uwagi na różnice pomiędzy danymi, którymi obecnie dysponuje Komisja, a danymi dostępnymi w chwili przyjęcia rozporządzenia (WE) nr 278/2006, należy zmienić te refundacje,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje, które przyznaje się do wywozu produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, w stanie nieprzetworzonym i niedenaturowanych, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 278/2006, zmienia się i przedstawia w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 24 lutego 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 329/2006
z dnia 23 lutego 2006 r.
ustalające refundacje wywozowe do mieszanek paszowych pochodzenia zbożowego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W myśl art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 różnica między notowaniami lub cenami produktów, o których mowa w art. 1 wyżej wymienionego rozporządzenia, na rynku światowym a cenami tych produktów we Wspólnocie może być pokryta refundacją wywozową.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1517/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 w odniesieniu do ustaleń dotyczących wywozu i przywozu mieszanek paszowych pochodzenia zbożowego oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1162/95 ustanawiające specjalne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na przywóz i wywóz w sektorze zbóż i ryżu [2] określiło w art. 2 szczególne kryteria, jakie należy uwzględnić przy wyliczaniu refundacji do tych produktów.
(3) Przy wyliczaniu należy także uwzględnić zawartość produktów zbożowych.
Dla uproszczenia, refundacja powinna być wypłacana do dwóch kategorii "produktów zbożowych", a więc po pierwsze – kukurydzy, zboża najpowszechniej używanego do produkcji mieszanek paszowych wywożonych, i produktów na bazie kukurydzy, a po drugie – "innych zbóż", które są produktami zbożowymi kwalifikującymi się do przyznania refundacji, z wyłączeniem kukurydzy i produktów na bazie kukurydzy.
Refundacja powinna być przyznana ze względu na ilość produktu zbożowego zawartego w mieszance paszowej.
(4) Ponadto kwota refundacji powinna także uwzględniać możliwości i warunki sprzedaży tych produktów na rynku światowym, potrzebę uniknięcia zakłóceń na rynku wspólnotowym i ekonomiczny aspekt wywozu.
(5) Obecna sytuacja na rynku zbóż, a w szczególności perspektywy zaopatrzenia, uzasadniają zniesienie wszelkich refundacji dotyczących wywozu.
(6) Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje wywozowe do mieszanek paszowych, objętych rozporządzeniem (WE) nr 1784/2003 i podlegających rozporządzeniu (WE) nr 1517/95, ustala się zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 24 lutego 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 330/2006
z dnia 23 lutego 2006 r.
w sprawie przekazanych ofert na wywóz jęczmienia w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1058/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na refundację wywozową do jęczmienia na wywóz do niektórych krajów trzecich został ogłoszony na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1058/2005 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [3], Komisja może, na podstawie zgłoszonych ofert, podjąć decyzję o wstrzymaniu przetargu.
(3) Biorąc pod uwagę czynniki, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95, nie jest wskazane ustalenie maksymalnej wysokości refundacji.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nie podejmuje się dalszych działań w odniesieniu do ofert przekazanych od 17 do 23 lutego 2006 r., w ramach przetargu na refundację wywozową do jęczmienia, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1058/2005.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 24 lutego 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 331/2006
z dnia 23 lutego 2006 r.
w sprawie przekazanych ofert na wywóz pszenicy zwyczajnej w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1059/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na refundację wywozową do pszenicy zwyczajnej na wywóz do niektórych krajów trzecich został ogłoszony na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1059/2005 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [3], Komisja może, na podstawie zgłoszonych ofert, podjąć decyzję o wstrzymaniu przetargu.
(3) Biorąc pod uwagę czynniki, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95, nie jest wskazane ustalenie maksymalnej wysokości refundacji,
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nie podejmuje się dalszych działań w odniesieniu do ofert przekazanych od 17 do 23 lutego 2006 r., w ramach przetargu na refundację wywozową do pszenicy zwyczajnej, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1059/2005.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 24 lutego 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 332/2006
z dnia 23 lutego 2006 r.
ustalające maksymalne obniżenie opłat przywozowych na sorgo, w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2094/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 12 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na maksymalne obniżenie opłat przywozowych w odniesieniu do przywozu sorgo pochodzącego z krajów trzecich do Hiszpanii został ogłoszony rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2094/2005 [2],
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1839/95 [3], w myśl procedury przewidzianej w art. 25 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, Komisja może podjąć decyzję o ustaleniu maksymalnego obniżenia opłat przywozowych, uwzględniając w szczególności czynniki przewidziane w art. 6 i 7 rozporządzenia (WE) nr 1839/95. Przetarg wygrywa ten oferent lub oferenci, którego lub których oferta odpowiada poziomowi równemu maksymalnemu obniżeniu opłat przywozowych lub jest od niego niższa.
(3) Zastosowanie powyższych czynników do aktualnej sytuacji na danych rynkach zbóż prowadzi do ustalenia maksymalnego obniżenia opłat przywozowych w wysokości określonej w art. 1.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 17 do 23 lutego 2006 r. w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2094/2005, ustala się maksymalne obniżenie opłat przywozowych na sorgo w wysokości 32,47 EUR/t dla maksymalnej ilości całkowitej równej 35000 t.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 24 lutego 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 333/2006
z dnia 23 lutego 2006 r.
ustalające maksymalne obniżenie opłat przywozowych na kukurydzę, w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2093/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 12 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na maksymalne obniżenie opłat przywozowych w odniesieniu do przywozu kukurydzy pochodzącej z krajów trzecich do Hiszpanii został ogłoszony rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2093/2005 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1839/95 [3], w myśl procedury przewidzianej w art. 25 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, Komisja może podjąć decyzję o ustaleniu maksymalnego obniżenia opłat przywozowych, uwzględniając w szczególności czynniki przewidziane w art. 6 i 7 rozporządzenia (WE) nr 1839/95. Przetarg wygrywa ten oferent lub oferenci, którego lub których oferta odpowiada poziomowi równemu maksymalnemu obniżeniu opłat przywozowych lub jest od niego niższa.
(3) Zastosowanie powyższych czynników do aktualnej sytuacji na danych rynkach zbóż prowadzi do ustalenia maksymalnego obniżenia opłat przywozowych w wysokości określonej w art. 1.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 17 do 23 lutego 2006 r. w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2093/2005, ustala się maksymalne obniżenie opłat przywozowych na kukurydzę w wysokości 32,94 EUR/t dla ogólnej maksymalnej ilości całkowitej równej 30024 t.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 24 lutego 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 334/2006
z dnia 23 lutego 2006 r.
w sprawie przekazanych ofert na przywóz kukurydzy w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1809/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 12 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na maksymalne obniżenie opłat przywozowych w odniesieniu do przywozu kukurydzy pochodzącej z krajów trzecich do Portugalii został ogłoszony rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1809/2005 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1839/95 [3], na podstawie przekazanych ofert Komisja może, w myśl procedury przewidzianej w art. 25 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, postanowić o wstrzymaniu przetargu.
(3) Biorąc pod uwagę w szczególności czynniki, o których mowa w art. 6 i 7 rozporządzenia (WE) nr 1839/95, nie jest wskazane ustalenie maksymalnego obniżenia opłat przywozowych.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nie podejmuje się dalszych działań w odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 17 do 23 lutego 2006 r. w ramach przetargu na obniżenie opłat przywozowych na kukurydzę, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1809/2005.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 24 lutego 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 335/2006
z dnia 23 lutego 2006 r.
w sprawie wydawania pozwoleń na wywóz w sektorze wina
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 883/2001 z dnia 24 kwietnia 2001 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 w odniesieniu do wymiany handlowej produktów w sektorze wina z państwami trzecimi [1], w szczególności jego art. 7 i art. 9 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 63 ust. 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [2] ograniczył udzielanie refundacji wywozowych do produktów w sektorze wina do ilości i wydatków uzgodnionych w porozumieniu w sprawie rolnictwa zawartym podczas wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej.
(2) Artykuł 9 rozporządzenia (WE) nr 883/2001 ustalił warunki, w których Komisja może podjąć szczególne środki w celu uniknięcia przekroczenia przewidzianej ilości lub dostępnego budżetu w ramach wyżej wymienionego porozumienia.
(3) Na podstawie informacji dotyczących wniosków o pozwolenia na wywóz, będących w dyspozycji Komisji w dniu 22 lutego 2006 r., dostępna ilość w okresie do dnia 15 marca 2006 r., dla stref y przeznaczenia 4) Europa Zachodnia, określonej w art. 9 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 883/2001, może zostać przekroczona, w przypadku gdy wydawanie pozwoleń na wywóz z wcześniejszym ustaleniem refundacji nie zostanie ograniczone. Należy zatem zastosować jednolity wskaźnik akceptacji wniosków złożonych od 15 do 21 lutego 2006 r. i zawiesić dla wymienionej strefy y do dnia 16 marca 2006 r., wydawanie wnioskowanych pozwoleń na wywóz, jak również składanie nowych wniosków,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Pozwolenia na wywóz z wcześniejszym ustaleniem refundacji w sektorze wina, o które wnioskowano w okresie od dnia 15 do 21 lutego 2006 r. zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 883/2001, są wydawane w ilości wynoszącej 100,00 % ilości wnioskowanej dla strefy 4) Europa Zachodnia.
2.
Dla produktów w sektorze wina określonych w ust. 1 wydawanie pozwoleń na wywóz, o które wnioskowano od dnia 22 lutego 2006 r., jak również składanie wniosków o pozwolenia na wywóz od dnia 24 lutego 2006 r., jest zawieszone dla strefy przeznaczenia 4) Zachodnia Wschodnia do dnia 16 marca 2006 r.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 24 lutego 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie (WE) NR 336/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 15 lutego 2006 r.
w sprawie wdrożenia we Wspólnocie Międzynarodowego kodeksu zarządzania bezpieczeństwem oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 3051/95
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 80 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [1],
po konsultacji z Komitetem Regionów,
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Międzynarodowy kodeks zarządzania bezpieczną eksploatacją statków i zapobieganiem zanieczyszczaniu, zwany dalej "Kodeksem ISM", został przyjęty przez Międzynarodową Organizację Morską (IMO) w roku 1993.
Kodeks ten stał się stopniowo dokumentem wiążącym w odniesieniu do większości statków odbywających rejsy międzynarodowe dzięki przyjęciu w maju 1994 r. rozdziału IX "Zarządzanie bezpieczną eksploatacją statków" Międzynarodowej konwencji o bezpieczeństwie życia na morzu z 1974 r. (SOLAS).
(2) Kodeks ISM został zmieniony przez IMO rezolucją MSC.104 (73), przyjętą w dniu 5 grudnia 2000 r.
(3) W rezolucji IMO A.788 (19) z dnia 23 listopada 1995 r. zostały przyjęte wytyczne dotyczące wdrażania przez administracje Kodeksu ISM.
Wytyczne te zostały następnie zmienione rezolucją A.913(22), przyjętą w dniu 29 listopada 2001 r.
(4) Na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 3051/95 z 8 grudnia 1995 r. w sprawie zarządzania zapewniającego bezpieczeństwo na promach pasażerskich (typu ro-ro) [3] od dnia 1 lipca 1996 r. Kodeks ISM stał się dokumentem wiążącym we Wspólnocie dla wszystkich promów pasażerskich typu ro-ro uprawiających żeglugę regularną na trasach wiodących do i z portów państw członkowskich, zarówno w rejsach krajowych, jak i międzynarodowych, oraz niezależnie od ich bandery.
Był to pierwszy krok w kierunku zapewnienia jednolitego i spójnego wdrażania Kodeksu ISM we wszystkich państwach członkowskich.
(5) W dniu 1 lipca 1998 r. na mocy przepisów rozdziału IX Konwencji SOLAS Kodeks ISM stał się dokumentem wiążącym dla armatorów eksploatujących w rejsach międzynarodowych statki pasażerskie, w tym także pasażerskie jednostki szybkie, a także tankowce, chemikaliowce, gazowce, masowce oraz towarowe jednostki szybkie o pojemności brutto 500 i większej.
(6) Od dnia 1 lipca 2002 r. Kodeks ISM stał się wiążący dla armatorów eksploatujących inne statki towarowe w rejsach międzynarodowych oraz ruchome platformy wiertnicze o pojemności brutto 500 i większej.
(7) Możliwe jest skuteczne podniesienie poziomu bezpieczeństwa życia ludzkiego na morzu oraz ochrony środowiska dzięki ścisłemu i obowiązkowemu stosowaniu Kodeksu ISM.
(8) Pożądane jest, by Kodeks ISM był bezpośrednio stosowany w odniesieniu do statków pływających pod banderą państwa członkowskiego, jak również statków, niezależnie od ich bandery, odbywających wyłącznie rejsy krajowe lub uprawiających żeglugę regularną na trasach do i z portów państw członkowskich.
(9) Przyjęcie nowego rozporządzenia stosowanego bezpośrednio powinno zapewnić wdrożenie Kodeksu ISM przy założeniu, że decyzję o stosowaniu Kodeksu wobec statków eksploatowanych wyłącznie na terenie portów, niezależnie od ich bandery, pozostawia się państwom członkowskim.
(10) W związku z tym rozporządzenie (WE) nr 3051/95 powinno zostać uchylone.
(11) Jeżeli państwo członkowskie uzna, że stosowanie przez armatorów w praktyce szczególnych przepisów części A Kodeksu ISM odnoszących się do pewnych statków lub kategorii statków odbywających wyłącznie rejsy krajowe w tym państwie członkowskim sprawia trudności, może ono odstąpić w całości lub częściowo od stosowania tych przepisów, wprowadzając środki zapewniające osiągnięcie celów Kodeksu na równoważnym poziomie.
Może ono, w odniesieniu do takich statków i armatorów, przyjąć alternatywne procedury certyfikacji i weryfikacji.
(12) Niezbędne jest uwzględnienie dyrektywy Rady 95/21/WE z dnia 19 czerwca 1995 r. dotyczącej kontroli państwa portu [4].
(13) Niezbędne jest uwzględnienie dyrektywy Rady 94/57/WE z dnia 22 listopada 1994 r. w sprawie wspólnych reguł i norm dotyczących organizacji dokonujących inspekcji i przeglądów na statkach oraz odpowiednich działań administracji morskich [5] w celu określenia uznanych organizacji dla potrzeb niniejszego rozporządzenia, oraz dyrektywy Rady 98/18/WE z 17 marca 1998 r. w sprawie reguł i norm bezpieczeństwa statków pasażerskich [6] w celu określenia zakresu stosowania niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do statków pasażerskich odbywających rejsy krajowe.
(14) Środki niezbędne w celu zmiany załącznika II powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [7].
(15) W związku z tym, że cele niniejszego rozporządzenia, to jest podniesienie poziomu zarządzania bezpieczeństwem, bezpiecznej eksploatacji statków oraz zapobiegania zanieczyszczeniom ze statków, nie mogą być osiągnięte w sposób wystarczający przez państwa członkowskie i z uwagi na to możliwe jest ich lepsze osiągnięcie na poziomie Wspólnoty, Wspólnota może podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia tych celów,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Cel
Celem niniejszego rozporządzenia jest podniesienie poziomu zarządzania bezpieczeństwem, bezpiecznej eksploatacji statków oraz zapobiegania zanieczyszczeniom ze statków, o których mowa w art. 3 ust. 1, poprzez zapewnienie, że armatorzy eksploatujący te statki przestrzegają postanowień Kodeksu ISM poprzez:
a) ustanowienie, wdrożenie i właściwe utrzymywanie przez armatorów na statkach i na lądzie systemów zarządzania bezpieczeństwem; oraz
b) kontrolę tych systemów przez administrację państwa bandery i państwa portu.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:
1) "Kodeks ISM" oznacza Międzynarodowy kodeks zarządzania bezpieczną eksploatacją statków i zapobieganiem zanieczyszczaniu, który został przyjęty przez Międzynarodową Organizację Morską rezolucją Zgromadzenia A.741 (18) z dnia 4 listopada 1993 r., z późniejszymi zmianami wprowadzonymi przez rezolucję Komitetu Bezpieczeństwa Morskiego MSC.104 (73) z dnia 5 grudnia 2000 r., zawartymi w załączniku I do niniejszego rozporządzenia, w uaktualnionej wersji;
2) "uznana organizacja" oznacza podmiot uznany zgodnie z przepisami dyrektywy 94/57/WE;
3) "armator" oznacza właściciela statku lub jakąkolwiek inną organizację lub osobę, taką jak zarządzający statkiem lub czarterujący nieobsadzony załogą statek, która przejęła od właściciela odpowiedzialność za eksploatację statku i która zobowiązała się tym samym do przejęcia wszystkich obowiązków oraz odpowiedzialności wynikających z Kodeksu ISM;
4) "statek pasażerski" oznacza statek, w tym także pasażerską jednostkę szybką, przewożący więcej niż dwunastu pasażerów, lub pasażerską jednostkę zanurzalną;
5) "pasażer" oznacza każdą osobę inną niż:
a) kapitan lub członek załogi lub inna osoba zatrudniona lub zaangażowana w jakimkolwiek charakterze na statku dla jego potrzeb; oraz
b) dziecko poniżej 1 roku życia;
6) "jednostka szybka" oznacza jednostkę szybką według definicji z prawidła X-1/2 Konwencji SOLAS w jej uaktualnionej wersji.
Wobec jednostek szybkich zastosowanie mają ograniczenia wskazane w art. 2 lit. f) dyrektywy 98/18/WE;
7) "statek towarowy" oznacza statek, w tym także jednostkę szybką, niebędący statkiem pasażerskim;
8) "rejs międzynarodowy" oznacza rejs z portu państwa członkowskiego lub jakiegokolwiek innego państwa do portu położonego poza terytorium tego państwa lub odwrotnie;
9) "rejs krajowy" oznacza rejs między portem państwa członkowskiego a tym samym lub innym portem tego państwa członkowskiego;
10) "żegluga regularna" oznacza szereg połączeń realizowanych przez statki w sposób umożliwiający obsługę ruchu pomiędzy dwoma lub kilkoma punktami:
a) zgodnie z publikowanym rozkładem jazdy; lub
b) w taki sposób, że połączenia te są na tyle regularne lub częste, że stanowią dający się wyróżnić systematyczny szereg połączeń;
11) "prom pasażerski typu ro-ro" oznacza morski statek pasażerski według definicji zawartej w rozdziale II-1 Konwencji SOLAS w jej uaktualnionej wersji;
12) "pasażerska jednostka zanurzalna" oznacza ruchomą jednostkę przewożącą pasażerów, która jest eksploatowana głównie pod wodą i korzysta ze wsparcia udzielanego z powierzchni wody lub lądu, np. statku nawodnego lub urządzeń lądowych, do celów monitorowania oraz do przynajmniej jednego spośród następujących celów:
a) ładowania źródła energii elektrycznej;
b) uzupełniania sprężonego powietrza;
c) ładowania aparatury podtrzymującej życie;
13) "ruchoma platforma wiertnicza" oznacza jednostkę zdolną do prowadzenia operacji wiertniczych w celu poszukiwania lub wydobywania zasobów położonych pod dnem morskim, takich jak węglowodory płynne lub gazowe, siarka lub sól;
14) "pojemność brutto" oznacza pojemność brutto statku ustaloną zgodnie z Międzynarodową konwencją o pomierzaniu pojemności statków z 1969 r. lub, w przypadku statków odbywających wyłącznie rejsy krajowe, których pojemność brutto nie została pomierzona zgodnie z powyższą konwencją, pojemność brutto statku ustaloną zgodnie z przepisami krajowymi dotyczącymi pomierzania pojemności.
Artykuł 3
Zakres stosowania
1.
Rozporządzenie ma zastosowanie do następujących typów statków i eksploatujących je armatorów:
a) statków towarowych i pasażerskich pod banderą państwa członkowskiego odbywających rejsy międzynarodowe;
b) statków towarowych i pasażerskich odbywających wyłącznie rejsy krajowe, bez względu na ich banderę;
c) statków towarowych i pasażerskich eksploatowanych na trasach do i z portów państw członkowskich, bez względu na ich banderę;
d) ruchomych platform wiertniczych, nad którymi władzę sprawuje państwo członkowskie.
2.
Niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do następujących typów statków lub eksploatujących je armatorów:
a) okrętów wojennych lub przeznaczonych do przewozu oddziałów wojskowych albo innych statków należących do państwa członkowskiego lub eksploatowanych przez nie i używanych jedynie w celach innych niż handlowe do wykonywania zadań władzy publicznej;
b) statków nieposiadających napędu mechanicznego, statków drewnianych o prymitywnej konstrukcji, jachtów i jednostek rekreacyjnych, o ile nie są one jednostkami załogowymi i nie przewożą więcej niż 12 pasażerów w celach handlowych;
c) statków rybackich;
d) statków towarowych i ruchomych platform wiertniczych o pojemności brutto mniejszej niż 500;
e) statków pasażerskich innych niż promy pasażerskie typu ro-ro, na obszarach morskich klasy C i D, zgodnie z definicją zawartą w art. 4 dyrektywy 98/18/WE.
Artykuł 4
Zgodność
Państwa członkowskie zapewniają, że wszyscy armatorzy eksploatujący statki objęte zakresem stosowania niniejszego rozporządzenia spełniają zawarte w nim wymogi.
Artykuł 5
Wymogi bezpieczeństwa
Statki, o których mowa w art. 3 ust. 1, oraz eksploatujący je armatorzy stosują się do wymagań części A Kodeksu ISM.
Artykuł 6
Certyfikacja i weryfikacja
Do celów certyfikacji i weryfikacji państwa członkowskie przestrzegają przepisów części B Kodeksu ISM.
Artykuł 7
Odstępstwo
1.
Jeżeli państwo członkowskie uzna, że armatorom trudno jest w praktyce przestrzegać przepisów ust. 6, 7, 9, 11 i 12 części A Kodeksu ISM w odniesieniu do niektórych statków lub kategorii statków odbywających wyłącznie rejsy krajowe w tym państwie członkowskim, może ono odstąpić od stosowania tych przepisów w całości lub częściowo, wprowadzając środki zapewniające równorzędne osiągnięcie celów Kodeksu.
2.
Jeżeli państwo członkowskie uzna, że w praktyce trudne jest stosowanie wymogów określonych w art. 6, może ono, w odniesieniu do statków i armatorów, którym przyznano odstępstwo na mocy ust. 1, określić zamienne procedury certyfikacji i weryfikacji.
3.
W okolicznościach określonych w ust. 1 i, w odpowiednich przypadkach, w ust. 2, zastosowanie ma następująca procedura:
a) państwo członkowskie powiadamia Komisję o odstępstwie i środkach, które zamierza przyjąć;
b) w przypadku podjęcia w ciągu sześciu miesięcy od daty powiadomienia, zgodnie z procedurą określoną w art. 12 ust. 2, decyzji o tym, że proponowane odstępstwo jest nieuzasadnione lub że proponowane środki są niewystarczające, państwo członkowskie zobowiązane jest do zmiany proponowanych przepisów lub do rezygnacji z ich przyjęcia;
c) państwo członkowskie podaje przyjęte środki do wiadomości publicznej z bezpośrednim odniesieniem do ust. 1 i, w odpowiednich przypadkach, do ust. 2.
4.
W wyniku odstępstwa przyznanego na podstawie ust. 1 i, w odpowiednich przypadkach, ust. 2, dane państwo członkowskie wydaje certyfikat zgodnie z akapitem drugim załącznika II część B sekcja 5, zaznaczając obowiązujące ograniczenia operacyjne.
Artykuł 8
Ważność, przyjmowanie i uznawanie certyfikatów
1.
Dokument zgodności zachowuje ważność przez okres nie dłuższy niż pięć lat od daty wydania.
Certyfikat zarządzania bezpieczeństwem zachowuje ważność przez okres nie dłuższy niż pięć lat od daty wydania.
2.
W przypadku ponownego wydania dokumentu zgodności i certyfikatu zarządzania bezpieczeństwem zastosowanie mają odpowiednie przepisy części B Kodeksu ISM.
3.
Państwa członkowskie przyjmują dokumenty zgodności, tymczasowe dokumenty zgodności, certyfikaty zarządzania bezpieczeństwem oraz tymczasowe certyfikaty zarządzania bezpieczeństwem wydane przez administrację któregokolwiek z pozostałych państw członkowskich lub w imieniu tej administracji przez uznaną organizację.
4.
Państwa członkowskie przyjmują dokumenty zgodności, tymczasowe dokumenty zgodności, certyfikaty zarządzania bezpieczeństwem lub tymczasowe certyfikaty zarządzania bezpieczeństwem wydane przez administracje państw trzecich lub w ich imieniu.
Dla statków uprawiających żeglugę regularną, zgodność wydanych w imieniu administracji państw trzecich dokumentów zgodności, tymczasowych dokumentów zgodności, certyfikatów zarządzania bezpieczeństwem i tymczasowych certyfikatów zarządzania bezpieczeństwem z Kodeksem ISM jest weryfikowana za pomocą wszelkich właściwych środków przez zainteresowane państwo (państwa) członkowskie lub w jego (ich) imieniu, chyba że zostały one wydane przez administrację państwa członkowskiego lub uznaną organizację.
Artykuł 9
Kary
Państwa członkowskie przyjmują przepisy przewidujące kary za naruszanie niniejszego rozporządzenia oraz podejmują wszelkie niezbędne środki, by zapewnić ich wykonanie.
Przewidziane kary muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
Artykuł 10
Sprawozdawczość
1.
Państwa członkowskie co dwa lata przedkładają Komisji sprawozdanie dotyczące wykonania niniejszego rozporządzenia.
2.
Komisja określa ujednolicony wzór formularza takich sprawozdań zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 12 ust. 2.
3.
W ciągu sześciu miesięcy od otrzymania sprawozdań od państw członkowskich, korzystając z pomocy Europejskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa Morskiego, Komisja przygotowuje skonsolidowane sprawozdanie dotyczące wykonania przepisów niniejszego rozporządzenia wraz z proponowanymi środkami, jeśli są one potrzebne.
Sprawozdanie to jest przekazywane Parlamentowi Europejskiemu oraz Radzie.
Artykuł 11
Zmiany
1.
Zmiany Kodeksu ISM mogą zostać wyłączone z zakresu niniejszego rozporządzenia na podstawie art. 5 rozporządzenia (WE) nr 2099/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 listopada 2002 r. ustanawiającego Komitet ds. Bezpiecznych Mórz i Zapobiegania Zanieczyszczeniu Morza przez Statki (COSS) i zmieniającego rozporządzenie w sprawie bezpieczeństwa morskiego i zapobiegania zanieczyszczeniom przez statki [8].
2.
Wszelkie zmiany załącznika II następują zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 12 ust. 2.
Artykuł 12
Komitet
1.
Komisja jest wspierana przez Komitet ds. Bezpiecznych Mórz i Zapobiegania Zanieczyszczeniu Morza przez Statki (COSS) utworzony na mocy art. 3 rozporządzenia (WE) nr 2099/2002.
2.
W przypadku odesłania do niniejszego ustępu zastosowanie mają art. 5 i 7 decyzji Rady 1999/468/WE, z uwzględnieniem jej art. 8.
Okres, o którym mowa w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE, wynosi dwa miesiące.
3.
Komitet przyjmuje swój regulamin.
Artykuł 13
Uchylenie
1.
Rozporządzenie (WE) nr 3051/95 traci moc z dniem 24 marca 2006 r.
2.
Tymczasowe dokumenty zgodności, tymczasowe certyfikaty zarządzania bezpieczeństwem, dokumenty zgodności i certyfikaty zarządzania bezpieczeństwem wydane przed dniem 24 marca 2006 r. zachowują ważność aż do daty ich wygaśnięcia lub do czasu ich kolejnego potwierdzenia.
Artykuł 14
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
W odniesieniu do statków towarowych i pasażerskich, co do których nie istnieje jeszcze wymóg zgodności z Kodeksem ISM, niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 24 marca 2008 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 337/2006
z dnia 24 lutego 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 25 lutego 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 338/2006
z dnia 24 lutego 2006 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów w Nomenklaturze Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], w szczególności jego art. 9 ust. 1 lit. a),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87 konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
(2) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 ustanowiło Ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej.
Reguły te stosuje się także do każdej innej nomenklatury, całkowicie lub częściowo opartej na Nomenklaturze Scalonej, bądź takiej, która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy podpodział, i która jest ustanowiona przez specyficzne postanowienia wspólnotowe w celu stosowania środków taryfowych lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego.
(3) Stosownie do wymienionych wyżej ogólnych reguł, towary opisane w kolumnie 1 tabeli zamieszczonej w Załączniku do niniejszego rozporządzenia powinny być klasyfikowane do kodów CN wskazanych w kolumnie 2, na mocy uzasadnień określonych w kolumnie 3.
(4) Właściwe jest zapewnienie, że z zastrzeżeniem środków obowiązujących we Wspólnocie dotyczących systemu podwójnej kontroli oraz uprzedniego i retrospektywnego nadzoru importu wyrobów tekstylnych do Wspólnoty, wiążąca informacja taryfowa wydana przez organy celne państw członkowskich odnośnie do klasyfikacji towarów w Nomenklaturze Scalonej, która nie jest zgodna z niniejszym rozporządzeniem, może być nadal przywoływana przez posiadacza przez okres 60 dni, zgodnie z art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [2].
(5) Komitet Kodeksu Celnego nie wydał opinii w terminie ustalonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 tabeli zamieszczonej w Załączniku muszą być klasyfikowane w Nomenklaturze Scalonej do kodów CN wskazanych w kolumnie 2.
Artykuł 2
Z zastrzeżeniem środków obowiązujących we Wspólnocie dotyczących systemu podwójnej kontroli oraz uprzedniego i retrospektywnego nadzoru importu wyrobów tekstylnych do Wspólnoty, wiążąca informacja taryfowa wydana przez organy celne państw członkowskich, która nie jest zgodna z niniejszym rozporządzeniem, może być nadal przywoływana przez okres 60 dni, zgodnie z art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 339/2006
z dnia 24 lutego 2006 r.
zmieniające załącznik XI do rozporządzenia (WE) nr 999/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do zasad dotyczących przywozu bydła żywego i produktów pochodzenia wołowego, owczego i koziego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 999/2001 z dnia 22 maja 2001 r. ustanawiające przepisy dotyczące zapobiegania, kontroli i zwalczania niektórych pasażowalnych encefalopatii gąbczastych [1], w szczególności jego art. 23 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W swych opiniach z 2001 r. na temat geograficznego ryzyka encefalopatii gąbczastych bydła (BSE) w Brazylii, Chile, Salwadorze, Nikaragui, Botswanie, Namibii oraz Suazi Naukowy Komitet Sterujący (SSC) stwierdził, że występowanie BSE u bydła krajowego w tych państwach jest wyjątkowo mało prawdopodobne.
W związku z tym zostały one włączone do wykazu państw zwolnionych z niektórych warunków handlu dotyczących TSE w przypadku bydła żywego i produktów pochodzenia wołowego, owczego i koziego.
(2) W swych zaktualizowanych opiniach, przyjętych w lutym i w sierpniu 2005 r., na temat geograficznego ryzyka BSE w niektórych państwach trzecich Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności stwierdził, że występowanie BSE u bydła krajowego nie jest wyjątkowo mało prawdopodobne w Brazylii, Chile, Salwadorze, Nikaragui, Botswanie, Namibii oraz Suazi.
Dlatego te kraje nie powinny dłużej być wyłączone z warunków handlu dotyczących TSE w przypadku bydła żywego i produktów pochodzenia wołowego, owczego i koziego.
(3) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 999/2001.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik XI do rozporządzenia (WE) nr 999/2001 zmienia się zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 340/2006
z dnia 24 lutego 2006 r.
ustalające pomoc określoną w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do prywatnego składowania masła i śmietany i wprowadzenia odstępstwa od przepisów rozporządzenia (WE) nr 2771/1999
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 34 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2771/1999 z dnia 16 grudnia 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w zakresie interwencji na rynku masła i śmietany [2] stanowi, że kwota pomocy na prywatne składowanie, o której mowa w art. 6 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999, ustalana jest każdego roku.
(2) Artykuł 6 ust. 3 akapit trzeci rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 stanowi, że wielkość pomocy ustala się w świetle kosztów składowania i prawdopodobnych tendencji cen masła świeżego i masła z zapasów.
(3) W odniesieniu do kosztów składowania, szczególnie kosztów przyjęcia i wydania danych produktów, należy uwzględnić dzienne koszy składowania w chłodni i finansowe koszty składowania.
(4) W odniesieniu do prawdopodobnych tendencji cenowych należy uwzględnić redukcje cen interwencyjnych masła przewidziane w art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 i wynikających z nich oczekiwanych obniżek cen rynkowych masła świeżego i masła z zapasów i przyznać wyższą kwotę pomocy w odniesieniu do wniosków o zawarcie umowy otrzymanych przed dniem 1 lipca 2006 r.
(5) W celu uniknięcia nadmiernej liczby wniosków w sprawie prywatnego składowania przed tą datą w okresie kończącym się 1 lipca 2006 r. należy wprowadzić orientacyjną ilość i mechanizm przekazywania informacji umożliwiające Komisji ustalenie, kiedy liczba ta zostanie osiągnięta.
Ilość orientacyjną należy ustalić z uwzględnieniem ilości objętych umowami o składowanie w poprzednich latach.
(6) Artykuł 29 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2771/1999 stanowi, że przyjęcie do składowania powinno mieć miejsce w okresie od dnia 15 marca do dnia 15 sierpnia.
Obecna sytuacja na rynku masła uzasadnia przesunięcie daty rozpoczęcia czynności związanych ze składowaniem w roku 2006 na dzień 1 marca.
W związku z tym należy wprowadzić odstępstwo od przepisów tego artykułu.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Pomoc, o której mowa w art. 6 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999, obliczana jest na tonę masła lub ekwiwalentu masła w odniesieniu do umów zawieranych w roku 2006 na podstawie następujących elementów:
a) w odniesieniu do wszystkich umów:
- 17,64 EUR w odniesieniu do stałych kosztów składowania,
- 0,31 EUR w odniesieniu do kosztów składowania w chłodni za każdy dzień składowania na podstawie umowy,
- kwota na dzień składowania na podstawie umowy obliczona na podstawie 90 % ceny interwencyjnej na masło, obowiązującej w dniu rozpoczęcia składowania na podstawie umowy, oraz na podstawie rocznej stopy oprocentowania równej 2,50 %;
oraz
b) 103,20 EUR w odniesieniu do umów, które zostały zawarte na podstawie wniosków otrzymanych przez agencję interwencyjną przed dniem 1 lipca 2006 r.
2. Agencja interwencyjna rejestruje datę otrzymania wniosków o zawarcie umowy zgodnie z art. 30 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2771/1999 oraz odpowiednie ilości, daty produkcji i miejsce, w którym masło jest składowane.
3.
Państwa członkowskie informują Komisję najpóźniej do każdego wtorku przed godziną 12.00 (czasu brukselskiego) o ilościach objętych tymi wnioskami w okresie poprzedniego tygodnia.
4.
Po przekazaniu informacji przez Komisję państwom członkowskim, że wnioskowane ilości osiągnęły 80000 ton, państwa członkowskie przekazują Komisji informację każdego dnia przed godziną 12.00 (czasu brukselskiego) o ilościach objętych wnioskami złożonymi w dniu poprzednim.
5.
Komisja zawiesza stosowanie ust. 1 lit. b) i ust. 4, gdy stwierdzi, że wnioski, o których mowa w ust. 1 lit. b), osiągnęły 110000 ton.
Artykuł 2
W drodze odstępstwa od art. 29 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2771/1999, w roku 2006 przyjmowanie do składowania może rozpocząć się od dnia 1 marca.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 341/2006
z dnia 24 lutego 2006 r.
zatwierdzające specyfikacje modułu ad hoc dla 2007 r. dotyczącego wypadków przy pracy i problemów zdrowotnych związanych z pracą przewidzianego rozporządzeniem (WE) nr 577/98 oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 384/2005
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 577/98 z dnia 9 marca 1998 r. w sprawie organizacji badania prób losowych dotyczącego siły roboczej we Wspólnocie [1], w szczególności jego art. 4 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 384/2005 z dnia 7 marca 2005 r. zatwierdzające program modułów ad hoc, obejmujący lata od 2007 do 2009, w odniesieniu do badania prób losowych dotyczącego siły roboczej przewidzianego rozporządzeniem Rady (WE) nr 577/98 [2] zawiera moduł ad hoc w sprawie wypadków przy pracy i problemów zdrowotnych związanych z pracą.
(2) Rezolucja Rady nr 2002/C 161/01 z dnia 3 czerwca 2002 r. w sprawie nowej wspólnotowej strategii dotyczącej zdrowia i bezpieczeństwa w miejscu pracy 2002–2006 [3] wezwała Komisję i państwa członkowskie, aby przyspieszyły prace do wykonania w zakresie harmonizacji danych statystycznych dotyczących wypadków przy pracy i chorób zawodowych, w celu otrzymania porównywalnych danych, na podstawie których można będzie dokonać obiektywnej oceny wpływu i skuteczności środków podjętych w ramach nowej wspólnotowej strategii.
(3) Dyrektywa Rady 89/391/EWG z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy [4] przewiduje, że pracodawca powinien prowadzić listę wypadków przy pracy, których wynikiem jest niezdolność do pracy pracownika dłuższa niż trzy dni robocze oraz sporządzać na potrzeby odnośnych odpowiedzialnych władz, zgodnie z prawodawstwem krajowym i/lub przyjętymi procedurami, sprawozdania z wypadków przy pracy pracowników.
W swoim zaleceniu 2003/670/WE z dnia 19 września 2003 r. dotyczącym europejskiego wykazu chorób zawodowych [5] Komisja zaleca, aby państwa członkowskie zapewniły, żeby wszystkie przypadki chorób zawodowych były zgłaszane i aby stopniowo uzgadniały swoje dane statystyczne dotyczące chorób zawodowych z wykazem europejskim, zgodnie z pracami wykonywanymi w sprawie systemu harmonizacji europejskich danych statystycznych dotyczących chorób zawodowych.
Komunikat Komisji z dnia 11 marca 2002 r. w sprawie nowej wspólnotowej strategii dotyczącej zdrowia i bezpieczeństwa w miejscu pracy 2002–2006 [6] podkreśla, że informacje statystyczne powinny obejmować nie tylko rozpoznane wypadki przy pracy i choroby zawodowe, ich przyczyny i konsekwencje, ale powinny również wprowadzać pewne wymierne informacje odnoszące się do czynników w otoczeniu miejsca pracy, które mogą powodować problemy.
Dane statystyczne powinny również obejmować nowe zjawiska, takie jak dolegliwości związane ze stresem lub problemy układu mięśniowo-szkieletowego.
(4) Istnieje również konieczność aktualizacji specyfikacji próby określonej w sekcji 1 Załącznika do rozporządzenia (WE) nr 384/2005 w celu zapewnienia, że próba dostępna do analizy w module ad hoc jest maksymalnie wyjaśniająca.
(5) Środki realizacji przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Programów Statystycznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Szczegółowy wykaz informacji, które należy zebrać w 2007 r. w module ad hoc dotyczącym wypadków przy pracy i problemów zdrowotnych związanych z pracą, wymagany dla Sekcji 1 Załącznika do rozporządzenia (WE) nr 384/2005 określa Załącznik do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
W sekcji 1 Załącznika do rozporządzenia (WE) nr 384/2005 punkt "Próba" otrzymuje brzmienie:
"Próba : docelowa grupa wiekowa użyta jako próba do niniejszego modułu składa się z osób w wieku 15 lat lub więcej.".
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 342/2006
z dnia 24 lutego 2006 r.
wszczynające weryfikację "nowego eksportera" w świetle rozporządzenia Rady (WE) nr 428/2005 nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz poliestrowych włókien odcinkowych pochodzących między innymi z Chińskiej Republiki Ludowej, uchylające cło w przypadku przywozu od jednego eksportera w tym kraju i poddające ten przywóz wymogowi rejestracji
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (zwane dalej rozporządzeniem podstawowym) [1], w szczególności jego art. 11 ust. 4,
po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. WNIOSEK O PRZEPROWADZENIE WERYFIKACJI
(1) Komisja otrzymała wniosek o przeprowadzenie weryfikacji pod kątem "nowego eksportera" na podstawie art. 11 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
Wniosek został złożony przez przedsiębiorstwo Huvis Sichuan (zwane dalej wnioskodawcą), które jest producentem eksportującym z Chińskiej Republiki Ludowej (zwanej dalej krajem zainteresowanym).
B. PRODUKT
(2) Produktem objętym przeglądem są włókna odcinkowe syntetyczne z poliestru, niezgrzeblone, nieczesane ani nieprzerobione w inny sposób do przędzenia, pochodzące z ChRL ("produkt objęty postępowaniem") obecnie objęte kodem CN 55032000.
Kod CN podany jest wyłącznie w celu informacyjnym.
C. OBOWIĄZUJĄCE ŚRODKI
(3) Obowiązującymi obecnie środkami jest ostateczne cło antydumpingowe nałożone rozporządzeniem Rady (WE) nr 428/2005 [2], na podstawie którego przywóz do Wspólnoty rozpatrywanego produktu pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej i wyprodukowanego przez wnioskodawcę podlega ostatecznemu cłu antydumpingowemu w wysokości 49,7 %, z wyjątkiem kilku wyraźnie wymienionych spółek podlegających indywidualnym stawkom celnym.
D. POWODY PRZEPROWADZENIA WERYFIKACJI
(4) Wnioskodawca twierdzi, że działa w warunkach gospodarki rynkowej, określonych w art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego, lub ewentualnie występuje o przyznanie indywidualnego traktowania zgodnie z art. 9 ust. 5 rozporządzenia podstawowego i że nie dokonywał wywozu rozpatrywanego produktu do Wspólnoty w okresie objętym dochodzeniem, na którym zostały oparte środki antydumpingowe, tzn. w okresie od dnia 1 stycznia 2003 r. do dnia 31 grudnia 2003 r. (zwanym dalej pierwotnym okresem objętym dochodzeniem) i że nie jest powiązany z żadnym z producentów eksportujących rozpatrywanego produktu, którzy podlegają wyżej wspomnianym środkom antydumingowym.
(5) Wnioskodawca twierdzi również, że rozpoczął wywóz rozpatrywanego produktu do Wspólnoty po upływie pierwotnego okresu objętego dochodzeniem.
E. PROCEDURA
(6) Zainteresowani producenci wspólnotowi zostali poinformowani o powyższym wniosku i otrzymali możliwość wyrażenia opinii.
Nie otrzymano jednak żadnych uwag z ich strony.
(7) Po zbadaniu dostępnych dowodów Komisja uznaje, że istnieją wystarczające dowody uzasadniające wszczęcie weryfikacji "nowego eksportera", zgodnie z art. 11 ust. 4 rozporządzenia podstawowego, celem określenia, czy wnioskodawca prowadzi działalność w warunkach gospodarki rynkowej określonych w art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego lub czy wnioskodawca spełnia wymagania pozwalające na ustanowienie indywidualnej stawki celnej zgodnie z art. 9 ust. 5 rozporządzenia podstawowego i, w przypadku spełnienia ich, określenia indywidualnego marginesu dumpingu wnioskodawcy oraz – w przypadku stwierdzenia dumpingu – określenia poziomu cła, którym powinien zostać obciążony jego przywóz rozpatrywanego produktu do Wspólnoty.
(8) Jeśli zostanie ustalone, że wnioskodawca spełnia wymogi pozwalające na ustanowienie indywidualnej stawki celnej, może być niezbędna zmiana stawki cła stosowanej obecnie w odniesieniu do przywozu produktu objętego postępowaniem przez przedsiębiorstwa niewymienione w art. 1 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 428/2005.
a) Kwestionariusze
W celu uzyskania informacji uznanych za niezbędne dla dochodzenia Komisja prześle kwestionariusze do wnioskodawcy.
b) Gromadzenie informacji i przeprowadzanie przesłuchań
Wszystkie zainteresowane strony niniejszym wzywa się do przedstawienia swoich opinii na piśmie oraz o dostarczenie potwierdzających dowodów.
Ponadto Komisja może przesłuchać zainteresowane strony, pod warunkiem że wystąpiły one z wnioskiem o przesłuchanie, wskazując szczególne powody, dla których powinny zostać wysłuchane.
Należy zwrócić uwagę na fakt, że skorzystanie z większości praw proceduralnych ustanowionych w rozporządzeniu (WE) nr 384/96 zależy od zgłoszenia się strony w terminie określonym w niniejszym rozporządzeniu.
c) Wybór kraju o gospodarce rynkowej
Jeżeli wnioskodawcy nie zostanie przyznany status gospodarki rynkowej, jednak spełnia on wymagania związane z objęciem go indywidualnym cłem określonym zgodnie z art. 9 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, do celów ustalenia wartości normalnej w odniesieniu do Chińskiej Republiki Ludowej wykorzystany zostanie właściwy kraj o gospodarce rynkowej, zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego. Komisja przewiduje w tym celu ponowne wykorzystanie Stanów Zjednoczonych Ameryki, tak jak to miało miejsce w przypadku dochodzenia, które doprowadziło do nałożenia środków na przywóz produktu objętego postępowaniem z Chińskiej Republiki Ludowej. Zainteresowane strony są niniejszym proszone o wypowiedzenie się na temat stosowności wyboru kraju w szczególnym terminie określonym art. 4 ust. 2 niniejszego rozporządzenia.
Ponadto w przypadku przyznania wnioskodawcy statusu gospodarki rynkowej, Komisja może, jeżeli uzna za konieczne, wykorzystać również ustalenia dotyczące wartości normalnej wyznaczonej we właściwym kraju o gospodarce rynkowej, np. w celu zastąpienia niewiarygodnych danych dotyczących kosztów lub cen w Chińskiej Republiki Ludowej, potrzebnych do ustalenia wartości normalnej, jeżeli wiarygodne dane nie są dostępne w Chińskiej Republice Ludowej.
Również w tym celu Komisja przewiduje wykorzystanie Stanów Zjednoczonych Ameryki.
d) Status gospodarki rynkowej
Jeżeli wnioskodawca dostarczy wystarczających dowodów, że prowadzi działalność w warunkach gospodarki rynkowej, tzn. spełnia kryteria ustanowione w art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego, wartość normalna zostanie ustalona zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. b) rozporządzenia podstawowego. W tym celu należycie umotywowane wnioski należy dostarczyć w szczególnym terminie określonym w art. 4 ust. 3 niniejszego rozporządzenia. Komisja prześle formularze wniosku wnioskodawcy, jak również władzom Chińskiej Republiki Ludowej.
F. UCHYLENIE OBOWIĄZUJĄCEGO CŁA I REJESTRACJA PRZYWOZU
(9) Zgodnie z art. 11 ust. 4 rozporządzenia podstawowego, obowiązujące cło antydumpingowe zostaje uchylone w odniesieniu do przywozu przedmiotowego produktu, produkowanego i sprzedawanego przez wnioskodawcę na wywóz do Wspólnoty. Jednocześnie tego rodzaju przywóz zostaje poddany wymogowi rejestracji zgodnie z art. 14 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, celem zapewnienia, że gdyby w wyniku weryfikacji stwierdzono dumping ze strony wnioskodawcy, cła antydumpingowe mogły zostać nałożone z mocą wsteczną od dnia wszczęcia niniejszej weryfikacji. Na tym etapie postępowania nie można ocenić wielkości możliwych przyszłych zobowiązań wnioskodawcy.
G. TERMINY
(10) W interesie dobrego zarządzania należy określić terminy, w których:
- zainteresowane strony mogą zgłosić się do Komisji, przedstawić swoje stanowiska na piśmie i przedłożyć odpowiedzi na kwestionariusze wymienione w art. 4 ust. 1 niniejszego rozporządzenia lub wszelkie inne informacje, które mają zostać uwzględnione podczas postępowania,
- zainteresowane strony mogą złożyć pisemny wniosek o przesłuchanie przez Komisję,
- zainteresowane strony mogą przedstawić swoją opinię dotyczącą stosowności wyboru Stanów Zjednoczonych Ameryki, które przewidziane są jako kraj o gospodarce rynkowej dla celu ustalenia wartości normalnej w odniesieniu do Chińskiej Republiki Ludowej, jeżeli wnioskodawcy nie zostanie przyznany status gospodarki rynkowej,
- wnioskodawca powinien przedstawić właściwie umotywowany wniosek o przyznanie statusu gospodarki rynkowej.
H. BRAK WSPÓŁPRACY
(11) W przypadkach, w których zainteresowana strona odmawia dostępu do niezbędnych informacji, nie dostarcza ich w określonych terminach albo znacznie utrudnia dochodzenie, istnieje możliwość dokonania ustaleń potwierdzających lub zaprzeczających, na podstawie dostępnych faktów, zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego.
(12) W przypadku ustalenia, że zainteresowana strona dostarczyła nieprawdziwe lub wprowadzające w błąd informacje, informacje te nie są brane pod uwagę, a ustalenia mogą być dokonywane na podstawie dostępnych faktów, zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego.
Jeżeli zainteresowana strona nie współpracuje lub współpracuje jedynie częściowo i z tego względu ustalenia opierają się na dostępnych faktach zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego, wynik może być mniej korzystny dla wymienionej strony, niż w przypadku gdyby strona ta współpracowała,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejszym wszczyna się weryfikację rozporządzenia (WE) nr 428/2005 zgodnie z art. 11 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 384/96 celem określenia czy i w jakim stopniu przywóz poliestrowych włókien odcinkowych niezgrzeblonych, nieczesanych ani nieprzerobionych w inny sposób do przędzenia, objętych kodem CN 55032000, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, wytwarzanych i sprzedawanego na wywóz do Wspólnoty przez Huvis Sichuan (dodatkowy kod TARIC A736) powinien podlegać cłu antydumpingowemu nałożonemu na mocy rozporządzenia (WE) nr 428/2005.
Artykuł 2
Niniejszym uchyla się cło antydumpingowe nałożone rozporządzeniem (WE) nr 428/2005 w odniesieniu do przywozu określonego w art. 1.
Artykuł 3
Organom celnym państw członkowskich poleca się niniejszym, zgodnie z art. 14 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 384/96, podjęcie właściwych kroków celem rejestracji przywozu określonego w art. 1. Rejestracja wygasa dziewięć miesięcy po dniu wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 4
1.
Zainteresowane strony, jeżeli ich wnioski mają być wzięte pod uwagę podczas dochodzenia, muszą zgłosić się do Komisji, przedstawić swoje opinie na piśmie i przedłożyć odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu wymienionym w motywie 8 lit. a) niniejszego rozporządzenia lub przedstawić wszelkie inne informacje w ciągu 40 dni od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, chyba że określono inaczej.
Zainteresowane strony mogą również składać wnioski o przesłuchanie przez Komisję w takim samym terminie 40 dni.
2.
Strony dochodzenia mogą chcieć wypowiedzieć się na temat stosowności wyboru Stanów Zjednoczonych Ameryki, które mają być wykorzystane jako kraj o gospodarce rynkowej w celu ustalenia wartości normalnej w odniesieniu do Chińskiej Republiki Ludowej; w tym celu muszą przekazać swoje uwagi w terminie 10 dni od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
3.
Odpowiednio umotywowane wnioski o nadanie statusu gospodarki rynkowej muszą wpłynąć do Komisji w terminie 21 dni od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
4.
Wszelkie oświadczenia i wnioski przedkładane przez zainteresowane strony należy składać na piśmie (nie w formie elektronicznej, chyba że ustalono inaczej); należy w nich wskazać nazwę, adres, adres e-mail, numery telefonu i faksu i/lub teleksu zainteresowanej strony.
Wszelkie oświadczenia pisemne, łącznie z informacjami wymaganymi w niniejszym zawiadomieniu, odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu i korespondencję dostarczaną przez zainteresowane strony na zasadzie poufności należy oznakować "Limited" [3] oraz, zgodnie z art. 19 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, dołączyć do nich wersję bez klauzuli poufności, oznakowaną "DO WGLĄDU ZAINTERESOWANYCH STRON".
Wszelkie informacje dotyczące sprawy i/lub wszelkie wnioski o przesłuchanie powinny być przesyłane na następujący adres:
European Commission
Directorate-General for Trade
Directorate B
Office: J-79 5/16
B-1049 Brussels
faks: (0032 2) 295 65 05
.
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 343/2006
z dnia 24 lutego 2006 r.
otwierające skup masła w niektórych państwach członkowskich na okres od 1 marca do 31 sierpnia 2006 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 2771/1999 z dnia 16 grudnia 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania przepisów rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do interwencji na rynku masła i śmietany [2], w szczególności jego art. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 przewiduje, że jeśli ceny rynkowe masła w jednym lub w większej liczbie państw członkowskich są na poziomie niższym niż 92 % ceny interwencyjnej w ciągu reprezentatywnego okresu, agencje interwencyjne przystępują do skupu masła.
(2) Na podstawie cen rynkowych przekazanych państwom członkowskim Komisja zaobserwowała, zgodnie z art. 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 2771/1999, że ceny w Niemczech, Estonii, Hiszpanii, Francji, Irlandii, w Niderlandach, Polsce, Portugalii, Szwecji oraz Zjednoczonym Królestwie znajdowały się na poziomie poniżej 92 % ceny interwencyjnej w ciągu dwóch następujących po sobie tygodni. W tych państwach członkowskich należy zatem otworzyć skup interwencyjny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejszym otwiera się skup masła przewidziany w art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 w następujących państwach członkowskich:
- Niemcy
- Estonia
- Hiszpania
- Francja
- Irlandia
- Niderlandy
- Polska
- Portugalia
- Szwecja
- Zjednoczone Królestwo.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 marca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 344/2006
z dnia 24 lutego 2006 r.
zmieniające ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności przywozowych na niektóre produkty w sektorze cukru, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1011/2005, na rok gospodarczy 2005/2006
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1423/95 z dnia 23 czerwca 1995 r. ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze dotyczące przywozu produktów innych niż melasy w sektorze cukru [2], w szczególności jego art. 1 ust. 2 akapit drugi, zdanie drugie, oraz art. 3 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności stosowanych do przywozu cukru białego, cukru surowego i niektórych syropów w odniesieniu do roku gospodarczego 2005/2006 zostały ustalone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1011/2005 [3].
Ceny te i kwoty zostały ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 281/2006 [4].
(2) Dane, którymi obecnie dysponuje Komisja, prowadzą do zmiany wymienionych kwot, zgodnie z zasadami i szczegółowymi przepisami wykonawczymi przewidzianymi w rozporządzeniu (WE) nr 1423/95,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ceny reprezentatywne i dodatkowe należności stosowane do przywozu produktów, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1423/95, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1011/2005 w odniesieniu do roku gospodarczego 2005/2006, zmienia się zgodnie z kwotami wskazanymi w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 25 lutego 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 345/2006
z dnia 27 lutego 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 28 lutego 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 346/2006
z dnia 27 lutego 2006 r.
otwierające preferencyjny kontyngent taryfowy na przywóz surowego cukru trzcinowego pochodzącego z krajów AKP w celu dostaw do zakładów rafinacyjnych w okresie od dnia 1 marca 2006 r. do dnia 30 czerwca 2006 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 39 ust. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 39 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 stanowi, że w trakcie lat gospodarczych od 2001/2002 do 2005/2006 i w celu zapewnienia odpowiednich dostaw do wspólnotowych zakładów rafinacyjnych pobiera się zredukowaną stawkę należności celnych od przywozu surowego cukru trzcinowego pochodzącego z państw, z którymi Wspólnota zawarła preferencyjne umowy na dostawy. W chwili obecnej takie umowy zostały zawarte na mocy decyzji Rady 2001/870/WE [2] z Państwami Afryki, Karaibów i Pacyfiku (kraje AKP), wskazanymi w protokole nr 3 w sprawie cukru z krajów AKP, załączonym do załącznika V do Umowy o Partnerstwie AKP–WE [3] i z Republiką Indii.
(2) Umowy w postaci wymiany listów zawarte na mocy decyzji 2001/870/WE stanowią, że zainteresowane zakłady rafinacyjne muszą zapłacić minimalną cenę zakupu równą cenie gwarantowanej cukru surowego, pomniejszonej o pomoc dostosowawczą ustaloną dla rozpatrywanego roku gospodarczego.
Należy zatem ustalić tę minimalną cenę, biorąc pod uwagę informacje mające zastosowanie do roku gospodarczego 2005/2006.
(3) Ilości specjalnego cukru preferencyjnego przeznaczonego do przywozu są określone zgodnie z art. 39 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 na podstawie wspólnotowej prognozy rocznego bilansu dostaw.
(4) Bilans wykazał konieczność przywozu cukru surowego i otwarcia na tym etapie w odniesieniu do roku gospodarczego 2005/2006 kontyngentów taryfowych ze zredukowaną stawką celną przewidzianą w wyżej wymienionych umowach, pozwalających pokryć potrzeby wspólnotowych zakładów rafinacyjnych w trakcie części tego roku.
(5) Na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 978/2005 [4] otwarto kontyngenty na okres od dnia 1 lipca 2005 r. do dnia 28 lutego 2006 r.
(6) Należy otworzyć kontyngent dla drugiej części roku gospodarczego 2005/2006, biorąc pod uwagę dostępne prognozy dotyczące produkcji surowego cukru trzcinowego dla wymienionego roku gospodarczego.
(7) Należy wskazać, iż rozporządzenie Komisji (WE) nr 1159/2003 z dnia 30 czerwca 2003 r. ustanawiające szczegółowe zasady przywozu cukru trzcinowego w latach gospodarczych 2003/2004, 2004/2005 i 2005/2006 zgodnie z niektórymi kontyngentami taryfowymi i umowami preferencyjnymi oraz zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1464/95 i (WE) nr 779/96 [5] powinno mieć zastosowanie do nowego kontyngentu.
(8) Aby umożliwić podmiotom gospodarczym wyczerpanie ilości specjalnego cukru preferencyjnego objętego dwoma kontyngentami otwartymi rozporządzeniem (WE) nr 978/2005 na okres od dnia 1 lipca 2005 r. do dnia 28 lutego 2006 r., należy przedłużyć ostateczną datę składania wniosków o wydanie pozwolenia na wspominane kontyngenty do dnia 30 czerwca 2006 r.
(9) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodnie z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Na okres od dnia 1 marca do dnia 30 czerwca 2006 r., w ramach decyzji 2001/870/WE, w odniesieniu do przywozu surowego cukru trzcinowego do rafinacji oznaczonego kodem CN 17011110, otwiera się kontyngent taryfowy wynoszący 60224 ton wyrażonych w cukrze białym pochodzącym z krajów AKP, które są sygnatariuszami umowy w formie wymiany listów zatwierdzonej wymienioną decyzją.
Artykuł 2
1.
Specjalna zredukowana stawka celna za 100 kg cukru surowego jakości standardowej przy przywozie ilości, o których mowa w art. 1, wynosi 0 EUR.
2.
Minimalną cenę zakupu płaconą przez wspólnotowe zakłady rafinacyjne ustala się na okres, o którym mowa w art. 1, w wysokości 49,68 EUR za 100 kg cukru surowego jakości standardowej.
Artykuł 3
Rozporządzenie (WE) nr 1159/2003 ma zastosowanie do kontyngentu taryfowego otwartego niniejszym rozporządzeniem.
Artykuł 4
Ilości, o których mowa w art. 1 lit. a) i b) rozporządzenia (WE) nr 978/2005, dla których wnioski o wydanie pozwolenia na przywóz nie zostały złożone przed dniem 1 marca 2006 r., można złożyć do dnia 30 czerwca 2006 r.
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 347/2006
z dnia 27 lutego 2006 r.
ustalające kwotę korygującą do refundacji dla zbóż
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 15 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy art. 14 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 refundacje wywozowe dla zbóż mające zastosowanie w dniu, w którym złożono wniosek o wydanie pozwolenia, stosuje się do wywozu, który ma być realizowany w okresie ważności pozwolenia, jeśli wniesie o to wnioskodawca. W tym wypadku do refundacji może być zastosowana kwota korygująca.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiające niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [2], pozwoliło na ustalenie kwoty korygującej dla produktów, o których mowa w art. 1 lit. a), b) i c) rozporządzenia (WE) nr 1784/2003. Ta kwota korygująca powinna być wyliczona z uwzględnieniem czynników wymienionych w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95.
(3) Sytuacja na rynku światowym lub szczególne wymogi niektórych rynków mogą wymóc konieczność zróżnicowania kwoty korygującej w zależności od miejsca przeznaczenia.
(4) Kwota korygująca powinna być ustalona równocześnie z refundacją i według takiej samej procedury. Może ona podlegać zmianom w czasie pomiędzy dwoma ustaleniami.
(5) Z wyżej wymienionych przepisów wynika, że kwota korygująca powinna być ustalona zgodnie z załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Kwotę korygującą do wcześniej ustalonych refundacji wywozowych dla produktów, o których mowa w art. 1 lit. a), b) i c) rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, z wyjątkiem słodu, ustala się w załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 marca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 348/2006
z dnia 27 lutego 2006 r.
ustalające refundacje wywozowe dla słodu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W myśl art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 różnica między notowaniami lub cenami na światowym rynku produktów, o których mowa w art. 1 wyżej wymienionego rozporządzenia, a cenami tych produktów we Wspólnocie może być pokryta przez refundacje wywozowe.
(2) Przy ustalaniu zwrotów należy wziąć pod uwagę elementy, o których mowa w art. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady zastosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych, a także środków, jakie należy podjąć w przypadku zakłóceń w sektorze zbóż [2].
(3) Refundacja stosowana do słodów powinna zostać wyliczona z uwzględnieniem ilości zbóż potrzebnej do wytworzenia danych produktów.
Ilości te zostały ustalone w rozporządzeniu (WE) nr 1501/95.
(4) Sytuacja na światowym rynku lub szczególne wymogi niektórych rynków mogą spowodować konieczność zróżnicowania wysokości refundacji dla niektórych produktów w zależności od ich miejsca przeznaczenia.
(5) Refundację należy ustalać raz na miesiąc. W tym odstępie czasu może ona zostać zmieniona.
(6) Zastosowanie tych zasad w aktualnej sytuacji na rynku zbóż, a w szczególności wobec notowań lub cen tych produktów we Wspólnocie i na rynku światowym, prowadzi do ustalenia refundacji w wysokości podanej w Załączniku.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje wywozowe dla słodu, o którym mowa w art. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, ustala się w wysokościach podanych w załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 marca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 349/2006
z dnia 27 lutego 2006 r.
ustalające kwotę korygującą do refundacji dla słodu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 15 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy art. 14 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 refundacja wywozowa do zbóż mająca zastosowanie w dniu, w którym złożono wniosek o wydanie pozwolenia stosuje się do wywozu, który ma być realizowany w okresie ważności pozwolenia, jeśli wniesie o to wnioskodawca. W tym wypadku do refundacji może być zastosowana kwota korygująca.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiające niektóre szczegółowe zasady zastosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych oraz środków podejmowanych w przypadku zakłóceń na rynku zbóż [2], pozwoliło na ustalenie kwoty korygującej dla słodu, o którym mowa w art. 1 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 1784/2003. Ta kwota korygująca powinna być wyliczona z uwzględnieniem czynników wymienionych w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95.
(3) Z powyższych postanowień wynika, że kwota korygująca powinna być ustalona w wysokości podanej w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Kwota korygująca, o której mowa w art. 15 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, stosowana do wcześniej ustalonych refundacji wywozowych dla słodu, została określona w załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 marca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 350/2006
z dnia 27 lutego 2006 r.
ustalające refundacje do produktów z sektorów zbóż i ryżu, dostarczanych jako wspólnotowa i krajowa pomoc żywnościowa
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], a w szczególności jego art. 13 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3072/95 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [2], a w szczególności jego art. 13 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2681/74 z dnia 21 października 1974 r. w sprawie finansowania przez Wspólnotę wydatków poniesionych w odniesieniu do dostaw produktów rolnych jako pomocy żywnościowej [3] przewiduje, że część wydatków odpowiadająca refundacjom wywozowym ustalonym w tym zakresie zgodnie z regułami wspólnotowymi ponoszona jest przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej.
(2) W celu ułatwienia ustalenia budżetu na wspólnotowe akcje pomocy żywnościowej i zarządzania nim oraz w celu umożliwienia Państwom Członkowskim poznania poziomu wspólnotowego udziału w finansowaniu krajowych akcji pomocy żywnościowej należy określić poziom refundacji przyznanych na te akcje.
(3) Zasady ogólne i warunki zastosowania przewidziane przez art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 i przez art. 13 rozporządzenia (WE) nr 3072/95 w odniesieniu do refundacji wywozowych stosuje się mutatis mutandis do wyżej wymienionych działań.
(4) Szczególne kryteria, jakie należy wziąć pod uwagę przy wyliczaniu refundacji wywozowych do ryżu, są określone w art. 13 rozporządzenia (WE) nr 3072/95.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do wspólnotowych i krajowych akcji pomocy żywnościowej przewidzianych w ramach międzynarodowych konwencji lub innych programów dodatkowych oraz innych wspólnotowych akcji bezpłatnego zaopatrzenia refundacje wywozowe do produktów z sektorów zbóż i ryżu ustala się zgodnie z Załącznikiem.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 marca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 351/2006
z dnia 27 lutego 2006 r.
w sprawie określenia współczynników korygujących obowiązujących od dnia 1 lipca 2005 r. przy ustalaniu wynagrodzeń urzędników, pracowników tymczasowych oraz pracowników kontraktowych Wspólnot Europejskich pełniących służbę w krajach trzecich, jak również niektórych urzędników pozostających na stanowiskach w dziesięciu nowych państwach członkowskich przez okres do piętnastu miesięcy od przystąpienia
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich i Warunki zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich, określone rozporządzeniem (EWG, Euratom, EWWiS) nr 259/68 [1], w szczególności art. 13 akapit pierwszy jego załącznika X,
uwzględniając Akt przystąpienia z 2003 r., w szczególności jego art. 33 ust. 4,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Należy uwzględnić zmianę kosztów utrzymania w krajach nienależących do Wspólnoty, a w konsekwencji wyznaczyć współczynniki korygujące, mające zastosowanie ze skutkiem od dnia 1 lipca 2005 r., do wypłacanych w walucie kraju oddelegowania wynagrodzeń urzędników, pracowników tymczasowych oraz pracowników kontraktowych Wspólnot Europejskich oddelegowanych do pracy w krajach trzecich, jak również pewnej części urzędników pozostających na stanowiskach w nowych państwach członkowskich przez okres do piętnastu miesięcy począwszy od dnia 1 maja 2004 r.
(2) Współczynniki korygujące zastosowane do wypłat na podstawie rozporządzenia (WE, Euratom) nr 257/2005 [2] mogą powodować dodatnie lub ujemne korekty wynagrodzeń ze skutkiem wstecznym.
(3) W przypadku wzrostu wynagrodzeń na skutek zastosowania nowych współczynników korygujących należy przewidzieć wyrównania.
(4) W przypadku obniżki wynagrodzeń na skutek zastosowania nowych współczynników korygujących, należy przewidzieć odzyskanie kwot nadpłaconych dla okresu pomiędzy dniem 1 lipca 2005 r. a datą wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
(5) Należy ustalić, że ewentualne odzyskanie kwot nadpłaconych nie będzie mogło przekroczyć sześciomiesięcznego okresu poprzedzającego datę wejścia w życie niniejszego rozporządzenia oraz że jego skutki mogą być rozłożone na okres nieprzekraczający dwunastu miesięcy począwszy od tej daty, analogicznie do zasad przewidzianych dla współczynników korygujących stosowanych na terytorium Wspólnoty przy ustalaniu wynagrodzeń i świadczeń emerytalnych dla urzędników i pozostałych pracowników Wspólnot Europejskich,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ze skutkiem od dnia 1 lipca 2005 r. współczynniki korygujące stosowane przy ustalaniu wypłacanych w walucie kraju oddelegowania wynagrodzeń urzędników, pracowników tymczasowych oraz pracowników kontraktowych Wspólnot Europejskich oddelegowanych do pracy w krajach trzecich, jak również pewnej części urzędników pozostających na stanowiskach w nowych państwach członkowskich przez okres do piętnastu miesięcy począwszy od dnia 1 maja 2004 r. określone są w Załączniku.
Kursy wymiany walut wykorzystywane do wyliczenia tych wynagrodzeń są ustalane zgodnie z zasadami wykonania rozporządzenia finansowego i odpowiadają dacie określonej w akapicie pierwszym.
Artykuł 2
1.
W przypadku wzrostu wynagrodzeń na skutek zastosowania współczynników korygujących określonych w Załączniku, instytucje przystępują do wypłaty wyrównań.
2.
W przypadku obniżki wynagrodzeń na skutek zastosowania współczynników korygujących określonych w Załączniku dla okresu pomiędzy dniem 1 lipca 2005 r. a datą wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, instytucje przystępują do ujemnej korekty wynagrodzeń ze skutkiem wstecznym.
Korekty skutkujące odzyskiwaniem kwot nadpłaconych nie przekraczają sześciomiesięcznego okresu poprzedzającego datę wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Odzyskanie rozkłada się na okres nieprzekraczający dwunastu miesięcy począwszy od tej daty.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 352/2006
z dnia 27 lutego 2006 r.
uchylające rozporządzenie (EWG) nr 1461/93 dotyczące dostępu oferentów ze Stanów Zjednoczonych Ameryki do zamówień publicznych
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1461/93 [1] ogranicza oferentom ze Stanów Zjednoczonych dostęp do niektórych zamówień publicznych udzielanych przez niektóre organy publiczne w odpowiedzi na środki przyjęte przez Stany Zjednoczone na mocy tytułu VII Trade Act z 1988 r. w odniesieniu do oferentów wspólnotowych.
(2) Decyzja Stanów Zjednoczonych Ameryki o zniesieniu sankcji nałożonych na mocy tytułu VII Trade Act z 1988 r. stanie się skuteczna z dniem 1 marca 2006 r.
(3) W związku z powyższym należy uchylić rozporządzenie (EWG) nr 1461/93,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejszym uchyla się rozporządzenie (EWG) nr 1461/93 dotyczące dostępu oferentów ze Stanów Zjednoczonych Ameryki do zamówień publicznych.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 353/2006
z dnia 28 lutego 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 marca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 354/2006
z dnia 28 lutego 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 639/2003 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1254/1999 w odniesieniu do wymagań dotyczących przyznania refundacji wywozowych związanych z ochroną żywego bydła w czasie transportu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], w szczególności jego art. 33 ust. 12,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W pismach wymienionych pomiędzy Komisją Wspólnot Europejskich oraz Międzynarodowym Biurem Epizootycznym (OIE) [2] obie strony zgodziły się działać we współpracy.
Przy wsparciu Wspólnoty, OIE przyjęło następnie w maju 2005 r. zasady i konkretne wytyczne dotyczące dobrostanu zwierząt będących przedmiotem międzynarodowej wymiany handlowej, w szczególności w odniesieniu do transportu morskiego, lądowego lub powietrznego zgodnie z sekcją 3.7 Kodeksu zdrowia zwierząt lądowych.
W celu nadania skuteczności art. 3.7.2.1 wytycznych w sprawie transportu zwierząt drogą morską oraz art. 3.7.3.1 wytycznych w sprawie transportu zwierząt drogą lądową, które określają zakres odpowiedzialności właściwych organów, należy wzmocnić instrumenty monitorowania i oceny osiąganego dobrostanu poprzez poprawę systemu sprawozdań z kontroli przeprowadzanych przez państwa członkowskie sprawdzających warunki dobrostanu zwierząt wywożonych ze Wspólnoty.
(2) Aby ułatwić pogłębioną ocenę stosowania rozporządzenia Komisji (WE) nr 639/2003 [3], należy wymagać od Państw Członkowskich szczegółowych danych statystycznych przypadków niewypłacenia refundacji wywozowych.
W tym celu informacje należy gromadzić na poziomie agencji płatniczej, co przyczyni się do uzyskania dodatkowej przejrzystości.
Należy zatem zapewnić, aby organ weterynaryjny odpowiedzialny za punkt wyjścia przesyłał do agencji płatniczej kopię sprawozdania z kontroli w punkcie wyjścia.
(3) Rozporządzenie (WE) nr 639/2003 przewiduje prowadzenie kontroli po opuszczeniu terytorium Wspólnoty.
Przewiduje ponadto, że kontrole mogą być wyłącznie prowadzone przez weterynarza.
Aby zwiększyć skuteczność tych kontroli, należy przewidzieć prowadzenie ich wyłącznie przez weterynarza posiadającego formalne kwalifikacje w znaczeniu dyrektywy Rady 78/1026/EWG z dnia 18 grudnia 1978 r. w sprawie wzajemnego uznawania dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji w zakresie weterynarii, łącznie ze środkami mającymi na celu ułatwienie skutecznego wykonywania prawa przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług [4].
(4) W innym przypadku, bez uszczerbku dla właściwych kompetencji Wspólnoty i państw członkowskich, należy wymagać od państw członkowskich weryfikacji, czy międzynarodowe agencje kontroli i nadzoru sprawdziły, czy weterynarze posiadający kwalifikacje nieobjęte dyrektywą 78/1026/EWG posiadają wiedzę co do wymagań nałożonych przez dyrektywę Rady 91/628/EWG z dnia 19 listopada 1991 r. odnośnie do ochrony zwierząt w czasie transportu, zmieniającą dyrektywy 90/425/EWG i 91/496/EWG [5].
(5) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 639/2003.
(6) Rozporządzenie powinno stosować się po upłynięciu odpowiedniego czasu potrzebnego na wprowadzenie w życie zmian.
(7) Komitet Zarządzający ds. Wołowiny i Cielęciny nie przedstawił opinii w terminie ustalonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 639/2003 wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 2 ust. 2 akapit trzeci otrzymuje następujące brzmienie:
"Organ weterynaryjny odpowiedzialny za punkt wyjścia zachowuje sprawozdanie przez co najmniej trzy lata.
Kopię sprawozdania przesyła się agencji płatniczej.";
2) artykuł 3 ust. 2 akapit drugi otrzymuje następujące brzmienie:
"Kontrole przewidziane w ust. 1 prowadzone są przez weterynarza posiadającego dyplom, świadectwo lub inny dokument potwierdzający posiadanie formalnych kwalifikacji w zakresie weterynarii, o których mowa w art. 2 dyrektywy Rady 78/1026/EWG [6].
Państwa członkowskie, które zatwierdziły międzynarodowe agencje kontroli i nadzoru, o których mowa w pierwszym akapicie tego ustępu, weryfikują, czy agencje te sprawdzają, czy weterynarze posiadający kwalifikacje nieobjęte tą dyrektywą posiadają wiedzę co do wymogów nałożonych przez dyrektywę 91/628/EWG.
Kontrole te prowadzi się w sposób rozsądny, obiektywny i bezstronny poprzez odpowiednie procedury.
3) artykuł 8 lit. d) otrzymuje następujące brzmienie:
"d) powody niewypłacenia i odzyskania refundacji za zwierzęta określone w lit. b) i c) oraz liczba tych zwierząt ujętych odpowiednio w kategoriach B, C i D zgodnie z załącznikami I, II i III;
da) liczba kar dla każdej kategorii określonej w art. 6 ust. 1 i 2 wraz z odpowiadającą im liczbą zwierząt i kwotami niewypłaconych refundacji;".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 1 ust. 1 i 2 stosuje się do zgłoszeń wywozowych przyjętych począwszy od dnia 1 stycznia 2007 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 355/2006
z dnia 28 lutego 2006 r.
nakładające tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz niektórych lodówek side-by-side pochodzących z Republiki Korei
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [1] ("rozporządzenie podstawowe"), w szczególności jego art. 7,
po konsultacji z komitetem doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
1.
PROCEDURA
1.1.
Wszczęcie
(1) W dniu 18 kwietnia 2005 r. spółka Whirlpool Europe s.r.l. ("skarżący"), reprezentująca znaczną część wspólnotowej produkcji lodówek side-by-side, złożyła skargę dotyczącą przywozu niektórych lodówek side-by-side pochodzących z Republiki Korei.
(2) Skarga zawierała dowody na to, że omawiany produkt jest przedmiotem dumpingu oraz że stosowany dumping spowodował istotną szkodę, co uznano za wystarczające uzasadnienie wszczęcia postępowania.
(3) Postępowanie wszczęto dnia 2 czerwca 2005 r. publikując zawiadomienie o wszczęciu postępowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [2].
1.2.
Strony, których dotyczy postępowanie
(4) O wszczęciu postępowania Komisja oficjalnie powiadomiła skarżącego, koreańskich producentów eksportujących, zainteresowane przedsiębiorstwa handlowe, importerów, dostawców i sprzedawców detalicznych, a także zainteresowane stowarzyszenia i przedstawicieli Republiki Korei.
Zainteresowanym stronom umożliwiono pisemne przedstawienie opinii i złożenie wniosku o przesłuchanie w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania.
(5) Komisja pozyskała i zweryfikowała wszystkie informacje uznane za konieczne do tymczasowego określenia dumpingu, wynikającej z niego szkody oraz interesu wspólnotowego.
W tym celu Komisja wysłała kwestionariusze do wszystkich znanych jej zainteresowanych stron oraz wszystkich innych przedsiębiorstw, które zgłosiły się w terminie wyznaczonym w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania.
Otrzymano odpowiedzi od: trzech koreańskich producentów eksportujących i powiązanych z nimi importerów we Wspólnocie, skarżącego, jednego niepowiązanego importera, dwóch dostawców i dwóch sprzedawców detalicznych we Wspólnocie.
(6) Dokonano wizyt weryfikacyjnych na terenie zakładów następujących przedsiębiorstw:
a) producenci we Wspólnocie:
- Whirlpool Europe s.r.l, Varese, Włochy;
b) niepowiązani importerzy we Wspólnocie:
- Indesit Company SpA, Fabriano, Włochy;
c) sprzedawcy detaliczni we Wspólnocie:
- Media-Saturn Systemzentrale GmbH, Ingolstadt, Niemcy;
d) producenci eksportujący w Korei:
- Daewoo Electronics Corporation, Seul,
- LG Electronics Corporation, Seul,
- Samsung Electronics Corporation, Seul;
e) powiązani importerzy we Wspólnocie:
- Daewoo Electronics Sales UK, Wokingham, Zjednoczone Królestwo,
- LG Electronics Benelux BV, Almere, Niderlandy,
- LG Electronics España SA, Madryt, Hiszpania,
- LG Electronics UK Limited, Slough, Zjednoczone Królestwo,
- Samsung Electronics Benelux BV, Delft, Niderlandy,
- Samsung Electronics Iberia SA, Barcelona, Hiszpania,
- Samsung Electronics UK Limited, Chertsey, Zjednoczone Królestwo.
(7) Przesłuchano wszystkie zainteresowane strony, które złożyły o to wniosek i udowodniły, że istnieją szczególne powody, dla których powinny być przesłuchane.
1.3.
Okres objęty dochodzeniem
(8) Dochodzenie dotyczące dumpingu i powstałej szkody objęło okres od dnia 1 kwietnia 2004 r. do dnia 31 marca 2005 r. ("okres objęty dochodzeniem" lub "OD").
Jeśli chodzi o tendencje istotne dla oceny szkody, Komisja przeanalizowała dane obejmujące okres od dnia 1 stycznia 2002 r. do dnia 31 marca 2005 r. ("okres badany").
2.
PRODUKT OBJĘTY POSTĘPOWANIEM I PRODUKT PODOBNY
2.1.
Produkt objęty postępowaniem
(9) Produktem objętym postępowaniem są pochodzące z Republiki Korei lodówki side-by-side tj. chłodziarko-zamrażarki o pojemności przekraczającej 400 l i wyposażone w przynajmniej dwoje oddzielnych drzwi zewnętrznych umieszczonych jedne obok drugich ("produkt objęty postępowaniem"), obecnie objęte kodem CN ex84181020.
(10) Jeden z producentów sprzętu AGD we Wspólnocie złożył wniosek o włączenie w zakres postępowania zestawów złożonych z chłodziarki i zamrażarki ustawionych obok siebie i łączonych w jedną całość za pomocą specjalnych elementów.
Po zbadaniu tej kwestii stwierdzono, że produkt taki składa się z dwóch różnych urządzeń, które mogą być nabywane i eksploatowane niezależnie od siebie.
Produkt taki nie jest zatem chłodziarko-zamrażarką, a więc nie spełnia definicji produktu objętego postępowaniem.
(11) W opinii jednego z producentów eksportujących należało objąć zakresem postępowania wszystkie lodówki, ponieważ służą one do tego samego celu, tj. przechowywania żywności i napojów, oraz ponieważ większość lodówek wyposażona jest w komorę chłodziarki i komorę zamrażarki.
(12) To samo przedsiębiorstwo twierdziło ponadto, że opis produktu zawarty w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania antydumpingowego był błędny.
Według tego przedsiębiorstwa określenie "lodówki side-by-side" jest rozumiane w branży jako nazwa lodówek, w których komora chłodziarki i komora zamrażarki są umieszczone obok siebie i wyposażone w osobne zewnętrzne drzwi do każdej komory.
Przedsiębiorstwo twierdziło, że zachowanie takiej definicji produktu objętego postępowaniem, jaką zawiera zawiadomienie o wszczęciu dochodzenia, oznaczałoby objęcie zakresem postępowania niektórych lodówek z zamrażalnikiem na dole, a konkretnie takich chłodziarko-zamrażarek, w których komora chłodziarki umieszczona na górze ma dwoje drzwi, a komora zamrażalnika na dole ma jedne drzwi, przy jednoczesnym wyłączeniu z zakresu postępowania porównywalnych modeli wyposażonych w jedne drzwi do każdej komory.
W związku z tym przedsiębiorstwo twierdziło, że należy albo wyłączyć z zakresu postępowania wszystkie typy chłodziarko-zamrażarek wyposażone w co najmniej troje drzwi, albo rozszerzyć zakres postępowania poprzez włączenie do niego wszystkich chłodziarko-zamrażarek.
(13) Jeśli chodzi o stwierdzenie, że należało włączyć w zakres postępowania wszystkie lodówki, ponieważ służą one do tego samego celu, to należy zauważyć, że rynek lodówek side-by-side wyraźnie stanowi oddzielny i niezależny segment rynku.
Specyficzne cechy fizyczne, a mianowicie dwoje dużych drzwi umieszczonych obok siebie, powodują, że lodówki side-by-side mają własne, szczególne miejsce na rynku chłodziarko-zamrażarek.
Fakt ten biorą pod uwagę również producenci, dystrybutorzy i sprzedawcy, oferując opisywany produkt jako osobny rodzaj chłodziarko-zamrażarki wyższej klasy.
(14) Co się tyczy drugiego argumentu – w toku dochodzenia ustalono, że nie istnieje powszechna definicja lodówek side-by-side.
Na rynku można jednak, obok innych modeli lodówek side-by-side, znaleźć trzydrzwiowe chłodziarko-zamrażarki, o jakich mowa w motywie (12).
Producent eksportujący, który wysunął przytoczone powyżej argumenty, w przeszłości również oferował takie chłodziarko-zamrażarki pod dosłowną nazwą "trzydrzwiowych lodówek side-by-side".
(15) Z tych też powodów przyjmuje się tymczasowo, że pomimo różnic co do pojemności, cech dodatkowych oraz wykorzystywanych materiałów wszystkie typy lodówek side-by-side, włącznie z trzydrzwiowymi chłodziarko-zamrażarkami z zamrażalnikiem na dole, charakteryzują się tymi samymi podstawowymi cechami fizycznymi i technicznymi i są wykorzystywane zasadniczo do tych samych celów.
(16) W związku z tym uwagi producenta eksportującego, o którym mowa, nie uzasadniają zmiany opisu produktu objętego postępowaniem, zawartego w pkt. 2 zawiadomienia o wszczęciu dochodzenia.
Tym niemniej w celu dostosowania definicji produktu do opisu w Nomenklaturze Scalonej konieczna okazała się nieznaczna zmiana brzmienia definicji produktu, bez wpływu na jej zakres.
2.2.
Produkt podobny
(17) Stwierdzono, że produkt objęty postępowaniem, lodówki side-by-side produkowane i sprzedawane we Wspólnocie przez przemysł wspólnotowy oraz lodówki side-by-side produkowane i sprzedawane w Republice Korei charakteryzują się zasadniczo tymi samymi cechami fizycznymi i technicznymi i mają te same podstawowe zastosowania.
Dlatego uznaje się je tymczasowo za produkty podobne w rozumieniu art. 1 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
3.
DUMPING
3.1.
Wartość normalna
(18) W celu określenia wartości normalnej Komisja ustaliła najpierw dla każdego producenta eksportującego, czy jego ogólna sprzedaż produktu podobnego na rynku krajowym była reprezentatywna w porównaniu z ogólną sprzedażą eksportową do Wspólnoty. Zgodnie z art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego sprzedaż krajową uznano za reprezentatywną, gdy wielkość łącznej sprzedaży krajowej każdego producenta eksportującego wyniosła co najmniej 5 % wielkości jego łącznej sprzedaży eksportowej do Wspólnoty. Ustalono, że sprzedaż krajowa wszystkich producentów eksportujących była reprezentatywna w rozumieniu art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego.
(19) Komisja określiła następnie takie rodzaje produktu podobnego sprzedawane na rynku krajowym, które były identyczne lub bezpośrednio porównywalne z rodzajami sprzedawanymi na wywóz do Wspólnoty.
Dla każdego z tych rodzajów ustalono, czy sprzedaż na rynku krajowym była wystarczająco reprezentatywna dla celów art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego.
Sprzedaż krajową określonego rodzaju produktu uznano za wystarczająco reprezentatywną, jeżeli ogólna wielkość sprzedaży krajowej tego rodzaju w OD stanowiła co najmniej 5 % ogólnej wielkości sprzedaży porównywalnego rodzaju wywożonego do Wspólnoty.
(20) Komisja zbadała następnie, czy sprzedaż krajową każdego rodzaju produktu objętego postępowaniem sprzedawanego na rynku krajowym w ilościach reprezentatywnych można było uznać za przeprowadzoną w zwykłym obrocie handlowym zgodnie z art. 2 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
Dokonano tego poprzez ustalenie proporcji sprzedaży każdego wywożonego rodzaju produktu, dokonanej z zyskiem na rynku krajowym na rzecz niezależnych klientów: a) w odniesieniu do tych rodzajów produktu, w przypadku których ponad 80 % wielkości sprzedaży na rynku krajowym zostało zrealizowane po cenie nie niższej od kosztów jednostkowych i w przypadku których średnia ważona ceny sprzedaży była równa lub wyższa od kosztów jednostkowych, wartość normalna, w podziale na rodzaj produktu, została obliczona jako średnia ważona wszystkich krajowych cen sprzedaży rozpatrywanego rodzaju; b) w odniesieniu do tych rodzajów produktu, w przypadku których co najmniej 10 %, lecz nie więcej niż 80 % wielkości sprzedaży na rynku krajowym zostało zrealizowane po cenie nie niższej od kosztów jednostkowych, wartość normalna, w podziale na rodzaj produktu, została obliczona jako średnia ważona krajowych cen sprzedaży, które były wyłącznie równe lub wyższe od kosztów jednostkowych rozpatrywanego rodzaju; c) w odniesieniu do tych rodzajów produktu, w przypadku których mniej niż 10 % wielkości sprzedaży na rynku krajowym zostało zrealizowane po cenie nie niższej od kosztów jednostkowych, uznano, że dany rodzaj produktu objętego postępowaniem nie został sprzedany w zwykłym obrocie handlowym.
(21) W odniesieniu do rodzajów produktu, które nie były sprzedawane w zwykłym obrocie handlowym, a także tych, które nie były sprzedawane w reprezentatywnych ilościach na rynku krajowym, konieczne było skonstruowanie wartości normalnej.
(22) W celu skonstruowania wartości normalnej zgodnie z art. 2 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, średni ważony zysk osiągnięty przez każdego z zainteresowanych współpracujących producentów eksportujących z krajowej sprzedaży produktu podobnego dokonanej w zwykłym obrocie handlowym w trakcie okresu dochodzenia oraz poniesione przez niego w związku z tą sprzedażą koszty sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne dodano do średniego kosztu produkcji tego producenta eksportującego w okresie dochodzenia.
W razie konieczności przedstawione koszty produkcji oraz koszty sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne odpowiednio skorygowano przed ich wykorzystaniem do badania zwykłego obrotu handlowego i konstruowania wartości normalnych.
3.2.
Cena eksportowa
(23) Większość sprzedaży każdego z zainteresowanych producentów eksportujących została dokonana na rzecz importerów powiązanych we Wspólnocie.
Cenę eksportową w odniesieniu do tej sprzedaży określono na podstawie ceny odsprzedaży na rzecz klientów niezależnych zgodnie z art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego.
Cena odsprzedaży na rzecz pierwszego niezależnego nabywcy we Wspólnocie została skorygowana o wszelkie koszty poniesione pomiędzy przywozem a odsprzedażą, w tym koszty związane z cłami i podatkami, w celu rzetelnego określenia ceny eksportowej na poziomie granicy Wspólnoty.
Do kosztów tych należały koszty transportu, przeładunku, załadunku, ubezpieczenia i koszty dodatkowe oraz koszty sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne poniesione przez importerów powiązanych.
Cena odsprzedaży została również skorygowana o rozsądną marżę zysku, którą – jak stwierdzono w dochodzeniu – osiągał niezależny importer produktu objętego postępowaniem.
(24) Pozostałą część przywozu produktu objętego postępowaniem, dokonanego przez każdego z producentów eksportujących, dokonano bezpośrednio na rzecz niezależnych klientów we Wspólnocie.
W odniesieniu do tej sprzedaży cenę eksportową ustalono zgodnie z art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego na podstawie cen faktycznie zapłaconych lub należnych.
3.3.
Porównanie
(25) Porównanie wartości normalnej z ceną eksportową zostało dokonane na podstawie ceny ex works.
W celu zapewnienia sprawiedliwego porównania uwzględniono, zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego, różnice w czynnikach, które miały wpływ na porównywalność cen.
W tych przypadkach, kiedy było to właściwe i uzasadnione, przyznano obniżenia (w razie konieczności odpowiednio dostosowane) z tytułu różnic kosztów pakowania, transportu, frachtu morskiego i ubezpieczenia, przeładunku i załadunku oraz kosztów dodatkowych, zwrotów należności celnych, poziomu obrotu, kosztów ponoszonych po sprzedaży, prowizji, bonifikat, rabatów i kosztów reklamy.
(26) Wszyscy trzej producenci eksportujący przedłożyli tabele porównań modeli sprzedawanych na rynku krajowym i częściowo porównywalnych modeli sprzedawanych na wywóz do Wspólnoty, wnioskując na podstawie art. 2 ust. 10 lit. a) o dostosowanie dotyczące pozostałych różnic właściwości fizycznych.
W przypadku dwóch przedsiębiorstw wnioskowane obniżenia dotyczące poszczególnych modeli wymagały dostosowania w celu odpowiedniego odzwierciedlenia wartości rynkowej różnic właściwości fizycznych.
Na tej podstawie wszystkim trzem producentom eksportującym przyznano obniżenia z tytułu różnic właściwości fizycznych.
(27) Jedno z przedsiębiorstw złożyło wniosek o dostosowanie z tytułu zwrotu ceł zapłaconych za składniki procesu produkcji zgodnie z art. 2 ust. 10 lit. b) rozporządzenia podstawowego; jedyną podstawą wniosku była wysokość ceł zapłaconych od surowców rzekomo użytych do produkcji produktu objętego postępowaniem. Przedsiębiorstwo to jednak nie udowodniło zwrotu tych ceł w momencie wywozu produktu objętego postępowaniem, a zatem nie można było ustalić zwrotu ceł przywozowych w rozumieniu art. 2 ust. 10 lit. b) rozporządzenia podstawowego. W związku z tym wniosek został odrzucony.
(28) Dwóch producentów eksportujących dokonywało części sprzedaży na rynku krajowym za pośrednictwem powiązanych sprzedawców detalicznych.
Powołując się na art. 2 ust. 10 lit. d) ppkt i) zwrócili się oni o wyłączenie sprzedaży dokonanej przez tych sprzedawców detalicznych z obliczeń wartości normalnej, ponieważ sprzedaż ta miałaby miejsce na poziomie obrotu nieistniejącym na rynku Wspólnoty.
Dochodzenie wykazało, że wspomniani powiązani sprzedawcy detaliczni sprzedawali produkt podobny wyłącznie lub w przeważającej części konsumentom, a więc na poziomie obrotu, który nie istniał na rynku Wspólnoty.
Ustalono również, że ceny, po jakich sprzedawano produkty konsumentom, były stale różne od cen, po których oferowano produkty innym kategoriom klientów.
Na podstawie powyższych ustaleń, a także zważywszy, że pozostała część sprzedaży krajowej obu przedsiębiorstw została uznana za wystarczająco reprezentatywną, podjęto decyzję o wyłączeniu wspomnianej sprzedaży na rzecz konsumentów z obliczeń wartości normalnej.
(29) Jeden z producentów eksportujących wykorzystywał przedsiębiorstwo powiązane do transportu morskiego produktu objętego postępowaniem.
Ustalono, że koszty frachtu pobierane przez to przedsiębiorstwo powiązane były znacznie poniżej poziomu rynkowego.
Koszty te zostały więc zastąpione kosztami niepowiązanego spedytora towarowego, od którego możliwe było uzyskanie w toku dochodzenia informacji o kosztach transportu drogą morską produktu objętego postępowaniem do Wspólnoty.
(30) Wszyscy trzej producenci eksportujący złożyli, powołując się na art. 2 ust. 10 lit. g), wnioski o dostosowanie z tytułu kosztów kredytowania, poniesionych rzekomo w związku ze sprzedażą na rynku krajowym.
Podstawą tego wniosku były rzeczywiste okresy kredytowania, z których korzystali klienci w ramach systemu płatności na rachunek otwarty, wykorzystywanego na koreańskim rynku krajowym.
Ustalono, że w ogólnym ujęciu w ramach tego systemu producenci eksportujący, o których mowa, nie przyznawali w rzeczywistości konkretnych okresów kredytowania i nie można było rzetelnie ustalić okresów kredytowania, z których korzystano, ponieważ niemożliwe było przyporządkowanie wpływów do konkretnych faktur.
Z tego powodu wniosek producentów eksportujących musiał zostać odrzucony.
3.4.
Margines dumpingu
(31) Ustalono, że w przypadku wszystkich trzech producentów eksportujących istniał wyraźny wzorzec cen eksportowych, które znacznie różniły się w zależności od regionu.
Stwierdzono mianowicie koncentrację sprzedaży znacznych ilości po niskich cenach na rynkach brytyjskim i francuskim.
Te dwa rynki odpowiadały za ponad 50 % przywozu produktu objętego postępowaniem do Wspólnoty w ciągu OD.
(32) Porównanie średniej ważonej wartości normalnej ze średnią ważoną cen eksportowych do wszystkich państw członkowskich Unii Europejskiej spowodowałoby nieścisłość w postaci ukrycia dumpingu stwierdzonego na wspomnianych dwóch rynkach, ponieważ dumpingowe ceny, które, jak ustalono, stosowali na rynkach brytyjskim i francuskim wszyscy trzej producenci eksportujący, były częściowo lub całkowicie wyrównywane przez wyższe, w dużej części niedumpingowe, ceny stosowane na innych rynkach Wspólnoty.
Taka metoda nie ujawniałaby zatem pełnej skali stosowanego dumpingu.
Z tego powodu za właściwe uznano odzwierciedlenie w obliczeniach dumpingu znacznych różnic we wzorcach cen eksportowych stosowanych w odniesieniu do różnych regionów.
(33) W tym przypadku porównanie poszczególnych transakcji nie zostało uznane za właściwą alternatywną metodę porównania, ponieważ proces doboru poszczególnych transakcji na potrzeby porównania został uznany za zbyt niepraktyczny i arbitralny, jako że liczba transakcji wywozowych oraz na rynku krajowym sięga dziesiątek tysięcy.
(34) Dlatego też, zgodnie z art. 2 ust. 11 rozporządzenia podstawowego, dokonano dla każdego producenta eksportującego porównania średniej ważonej wartości normalnej z cenami wszystkich poszczególnych transakcji wywozowych do Wspólnoty.
(35) Na tej podstawie, tymczasowe marginesy dumpingu wyrażone jako wartość procentowa ceny CIF na granicy Wspólnoty przed ocleniem są następujące:
Przedsiębiorstwo _BAR_ Tymczasowy margines dumpingu _BAR_
Daewoo Electronics Corporation _BAR_ 9,1 % _BAR_
LG Electronics Corporation _BAR_ 14,3 % _BAR_
Samsung Electronics Corporation _BAR_ 4,4 % _BAR_
(36) Ponieważ poziom współpracy był wysoki (100 % wywozu produktu objętego postępowaniem z Korei do Wspólnoty), pozostały tymczasowy margines dumpingu został ustalony na poziomie najwyższego marginesu dumpingu ustalonego dla przedsiębiorstwa współpracującego, tj. na poziomie ustalonym dla LG Electronics Corporation, wynoszącym 14,3 %.
4.
SZKODA
4.1.
Produkcja wspólnotowa i przemysł wspólnotowy
(37) Jedynym producentem produktu podobnego we Wspólnocie jest skarżący.
(38) Skarżący należycie współpracował podczas dochodzenia.
Biorąc pod uwagę, że skarżący jest jedynym producentem produktu podobnego we Wspólnocie, jego produkcja stanowiła w OD 100 % produkcji wspólnotowej produktu podobnego.
(39) W związku z powyższym skarżący stanowi zarówno produkcję wspólnotową w rozumieniu art. 4 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, jak i przemysł wspólnotowy w rozumieniu art. 4 ust. 1 oraz art. 5 ust. 4 rozporządzenia podstawowego. Skarżący będzie zwany również przemysłem wspólnotowym.
(40) W fazie rozruchu (2002 r.) przemysł wspólnotowy musiał korzystać z przywozu produktu podobnego pozyskanego od spółki macierzystej z USA.
Ilości produktu pozyskane z tego źródła spadły gwałtownie począwszy od 2003 r., kiedy to nowo wybudowany zakład rozpoczął produkcję na znaczną skalę (zob. motywy (80) i (81) poniżej).
W zakresie oceny sytuacji przemysłu wspólnotowego (zob. poniżej – motyw (48) i następne), analiza dotyczy jedynie własnej produkcji przemysłu wspólnotowego, nie zaś produktów pozyskiwanych drogą kupna od spółki macierzystej.
4.2.
Konsumpcja we Wspólnocie
(41) Konsumpcję we Wspólnocie określono na podstawie wielkości sprzedaży własnej produkcji przemysłu wspólnotowego na rynku Wspólnoty, danych o wielkości przywozu na rynek Wspólnoty, uzyskanych od trzech współpracujących koreańskich producentów eksportujących, oraz danych o wielkości przywozu na rynek wspólnoty z USA, uzyskanych z najpowszechniej wykorzystywanej bazy danych w tej branży.
W okresie badanym produkt podobny nie był przywożony do Wspólnoty z żadnego innego kraju świata.
(42) Zważywszy, że przemysł wspólnotowy obejmuje tylko jednego producenta oraz że dostawy na rynek wspólnotowy produktu objętego postępowaniem i produktu podobnego pochodzą jedynie z trzech źródeł (przemysł wspólnotowy, producenci koreańscy i USA), dane dotyczące udziałów rynkowych przemysłu wspólnotowego i producentów z USA są przedstawione w formie zindeksowanej w celu ochrony poufności danych dostarczonych jako poufne przez przemysł wspólnotowy, zgodnie z art. 19 rozporządzenia podstawowego.
(43) W okresie od 2002 r. do ID rynek wspólnotowy produktu objętego postępowaniem i produktu podobnego wzrósł ponaddwukrotnie.
Konsumpcja wspólnotowa wynosiła w 2002 r. ok. 213000 sztuk, zaś w OD ok.
456000 sztuk. Ściślej, konsumpcja wzrosła w 2003 r. o 51 %, w 2004 r. zwiększyła się o kolejne 54 punkty procentowe, a w OD o 10 punktów procentowych.
_BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Łączna konsumpcja WE (sztuki) _BAR_ 212755 _BAR_ 321672 _BAR_ 435158 _BAR_ 456410 _BAR_
Wskaźnik (2002 = 100) _BAR_ 100 _BAR_ 151 _BAR_ 205 _BAR_ 215 _BAR_
4.3.
Przywóz z kraju objętego postępowaniem
a) Wielkość przywozu
(44) W okresie od 2002 r. do OD wielkość przywozu produktu objętego postępowaniem z Republiki Korei do Wspólnoty stale i bardzo znacznie rosła.
Wzrost ten pomiędzy 2002 r. a OD wyniósł 157 %.
W ujęciu szczegółowym, przywóz z kraju objętego postępowaniem wzrósł pomiędzy 2002 a 2003 r. o 66 %, w 2004 r. o 77 punktów procentowych, a w OD o 14 punktów procentowych.
_BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Wielkość przywozu z Republiki Korei (sztuki) _BAR_ 141754 _BAR_ 235902 _BAR_ 343922 _BAR_ 364261 _BAR_
Wskaźnik (2002 = 100) _BAR_ 100 _BAR_ 166 _BAR_ 243 _BAR_ 257 _BAR_
Udział w rynku przywozu z Republiki Korei _BAR_ 66,6 % _BAR_ 73,3 % _BAR_ 79,0 % _BAR_ 79,8 % _BAR_
Ceny przywozu z Republiki Korei (EUR/sztukę) _BAR_ 649 _BAR_ 575 _BAR_ 579 _BAR_ 577 _BAR_
Wskaźnik (2002 = 100) _BAR_ 100 _BAR_ 89 _BAR_ 89 _BAR_ 89 _BAR_
b) Udział w rynku
(45) Udział rynkowy eksporterów z kraju objętego postępowaniem wzrósł w okresie badanym o ok. 13 punktów procentowych, osiągając w OD poziom prawie 80 %.
Udział eksporterów koreańskich wzrósł w 2003 r. o prawie 7 punktów procentowych, a w 2004 r. o dalsze 6 punktów procentowych.
Rynek wspólnotowy charakteryzuje się zatem zdecydowaną dominacją producentów koreańskich.
c) Ceny
i) Zmiany cen
(46) Pomiędzy 2002 r. a OD średnia cena przywozu produktu objętego postępowaniem, pochodzącego z Republiki Korei, spadła o 11 %, choć funkcjonalność modeli oferowanych na sprzedaż ulegała z roku na rok stałej poprawie.
W dokładniejszym ujęciu główny spadek cen nastąpił w 2003 r. w stosunku do 2002 r.
Po 2003 r. średnie ceny pozostały na niezmienionym poziomie (zob. tabela poniżej).
ii) Podcięcie cenowe
(47) Dokonano porównania średnich cen sprzedaży porównywalnych modeli produktu objętego postępowaniem i produktu podobnego, stosowanych przez producentów eksportujących, z cenami stosowanymi przez przemysł wspólnotowy.
W tym celu porównano ceny ex works stosowane przez przemysł wspólnotowy w odniesieniu do klientów niepowiązanych, bez rabatów i podatków, z cenami CIF na granicy Wspólnoty stosowanymi przez producentów eksportujących z Republiki Korei, z uwzględnieniem korekt z tytułu kosztów rozładunku i odprawy celnej.
Porównanie wykazało, że w OD produkt objęty postępowaniem, pochodzący z Republiki Korei, sprzedawany we Wspólnocie, powodował podcięcie cen przemysłu wspólnotowego, wynoszące od 34 % do 42 %, w zależności od eksportera.
4.4.
Sytuacja przemysłu wspólnotowego
(48) Zgodnie z art. 3 ust. 5 rozporządzenia podstawowego Komisja zbadała wszystkie istotne czynniki ekonomiczne i wskaźniki mające znaczenie dla sytuacji przemysłu wspólnotowego.
(49) Ponieważ przemysł wspólnotowy obejmuje tylko jednego producenta, dane odnoszące się do przemysłu wspólnotowego przedstawiono w formie zindeksowanej i/lub w postaci przedziałów w celu ochrony poufności, zgodnie z art. 19 rozporządzenia podstawowego.
Należy również zwrócić uwagę, że przemysł wspólnotowy rozpoczął działalność w kwietniu 2002 r., co wyjaśnia, dlaczego tendencje dotyczące szkody opisywane dalej wykazują ogólnie gwałtowne zmiany pomiędzy rokiem 2002 a 2003, zarówno w postaci wzrostów (jak w przypadku wielkości produkcji), jak i spadków (np. w przypadku inwestycji).
a) Produkcja
(50) Produkcja przemysłu wspólnotowego wzrosła w 2003 r. o 205 %, w 2004 r. zwiększyła się o kolejne 136 punktów procentowych i w tymże roku osiągnęła szczyt, a następnie w OD spadła o 36 punktów procentowych.
W OD wielkość produkcji przemysłu wspólnotowego mieściła się w przedziale od 70000 do 100000 sztuk.
_BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Produkcja (sztuki) _BAR_ dane nie mogą być ujawniane _BAR_
Wskaźnik (2002 = 100) _BAR_ 100 _BAR_ 305 _BAR_ 441 _BAR_ 405 _BAR_
b) Moce produkcyjne i wskaźniki wykorzystania mocy produkcyjnych
(51) Początkowo moce produkcyjne wzrosły w 2003 r. o 125 %, a w 2004 r. zwiększyły się o 113 punktów procentowych i pozostały na tym poziomie w OD.
W ciągu OD moce produkcyjne przemysłu wspólnotowego mieściły się w przedziale od 100000 do 150000 sztuk.
_BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Moce produkcyjne (sztuki) _BAR_ dane nie mogą być ujawniane _BAR_
Wskaźnik (2002 = 100) _BAR_ 100 _BAR_ 225 _BAR_ 338 _BAR_ 338 _BAR_
Wykorzytsanie mocy produkcyjnych _BAR_ dane nie mogą być ujawniane _BAR_
Wskaźnik (2002 = 100) _BAR_ 100 _BAR_ 136 _BAR_ 131 _BAR_ 120 _BAR_
(52) Wykorzystanie mocy produkcyjnych wzrosło w 2003 r. o 36 %, osiągając szczyt.
W 2004 r. spadło ono o 5 punktów procentowych, a w OD o kolejne 11 punktów procentowych.
W ciągu OD wykorzystanie mocy produkcyjnych przemysłu wspólnotowego mieściło się w przedziale od 60 % do 90 %.
c) Zapasy
(53) W OD wielkość zapasów produktów gotowych wynosiła ok. 30 % całkowitej wielkości produkcji przemysłu wspólnotowego.
Poziom taki jest uważany za wysoki i nadmierny. Poziom zapasów na koniec okresu przemysłu wspólnotowego początkowo obniżył się w 2003 r. o 29 %, a następnie w 2004 r. gwałtownie wzrósł o 140 punktów procentowych, a w OD zwiększył się w stosunku do 2004 r. o kolejne 27 punktów procentowych.
W trakcie OD wielkość zapasów przemysłu wspólnotowego mieściła się w przedziale od 10000 do 30000 sztuk.
_BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Stan zapasów na koniec okresu (sztuki) _BAR_ dane nie mogą być ujawniane _BAR_
Wskaźnik (2002 = 100) _BAR_ 100 _BAR_ 71 _BAR_ 211 _BAR_ 238 _BAR_
d) Wielkość sprzedaży
(54) Sprzedaż własnej produkcji przemysłu wspólnotowego na rynku Wspólnoty na rzecz niepowiązanych klientów najpierw wzrosła w 2003 r. o 284 %, w 2004 r. zwiększyła się o 37 punktów procentowych, natomiast w OD spadła o 6 punktów procentowych.
W OD wielkość sprzedaży przemysłu wspólnotowego mieściła się w przedziale od 50000 do 90000 sztuk.
_BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Wielkość sprzedaży UE odbiorcom niepowiązanym (sztuki) _BAR_ dane nie mogą być ujawniane _BAR_
Wskaźnik (2002 = 100) _BAR_ 100 _BAR_ 384 _BAR_ 421 _BAR_ 415 _BAR_
e) Udział w rynku
(55) Wskaźnik obrazujący zmiany udziału przemysłu wspólnotowego w rynku wzrósł w 2003 r. o 154 %, osiągając szczyt; następnie w 2004 r. spadł o 48 punktów procentowych, a w OD obniżył się o 13 punktów procentowych.
W trakcie OD udział rynkowy przemysłu wspólnotowego mieścił się w przedziale od 10 % do 20 %.
_BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Udział w rynku przemysłu wspólnotowego _BAR_ dane nie mogą być ujawniane _BAR_
Wskaźnik (2002 = 100) _BAR_ 100 _BAR_ 254 _BAR_ 206 _BAR_ 193 _BAR_
f) Wzrost
(56) W okresie od 2003 r. do OD, kiedy konsumpcja wspólnotowa zwiększyła się o 64 punkty procentowe, wielkość sprzedaży przemysłu wspólnotowego na rynku Wspólnoty wzrosła tylko o 31 punktów procentowych. W tym samym okresie przemysł wspólnotowy stracił ok.
4 punkty procentowe udziału w rynku, natomiast udział rynkowy przywozu po cenach dumpingowych wzrósł o ok. 6 punktów procentowych.
g) Zatrudnienie
(57) Liczba osób zatrudnionych w przemyśle wspólnotowym wzrosła pomiędzy 2002 a 2003 r. o 110 %, a w 2004 r. o 102 punkty procentowe, natomiast w OD spadła o 14 punktów procentowych.
W OD liczba pracowników w przemyśle wspólnotowym mieściła się w przedziale od 300 do 500 osób.
_BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Zatrudnienie (liczba osób) _BAR_ dane nie mogą być ujawniane _BAR_
Wskaźnik (2002 = 100) _BAR_ 100 _BAR_ 210 _BAR_ 312 _BAR_ 298 _BAR_
h) Wydajność
(58) Wydajność siły roboczej przemysłu wspólnotowego mierzona jako produkcja (w sztukach) na pracownika w ujęciu rocznym początkowo znacznie wzrosła o 46 % od 2002 do 2003 r., a następnie w 2004 r. spadła o około 5 punktów procentowych, zaś w OD zmniejszyła się o kolejne 5 punktów procentowych.
W trakcie OD wydajność przemysłu wspólnotowego mieściła się w przedziale od 100 do 300 sztuk na pracownika.
_BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Wydajność (w liczbie sztuk na pracownika) _BAR_ dane nie mogą być ujawniane _BAR_
Wskaźnik (2002 = 100) _BAR_ 100 _BAR_ 146 _BAR_ 141 _BAR_ 136 _BAR_
i) Wynagrodzenia
(59) Między 2002 r. a OD średnia płaca na pracownika zmniejszyła się o 16 %.
Dokładniej w 2003 r. spadła ona o 3 %, w 2004 r. o kolejne 11 punktów procentowych, a w OD o 2 punkty procentowe.
_BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Roczny koszt pracy w przeliczeniu na pracownika (000 EUR) _BAR_ dane nie mogą być ujawniane _BAR_
Wskaźnik (2002 = 100) _BAR_ 100 _BAR_ 97 _BAR_ 86 _BAR_ 84 _BAR_
j) Ceny sprzedaży
(60) Ceny jednostkowe sprzedaży produkcji własnej przemysłu wspólnotowego na rynku Wspólnoty na rzecz klientów niepowiązanych spadły w okresie od 2002 r. do OD o 4 % pomimo ciągłej, następującej z roku na rok poprawy funkcjonalności modeli oferowanych w sprzedaży.
W dokładniejszym ujęciu pomiędzy 2002 a 2003 r. ceny pozostawały na zasadniczo niezmienionym poziomie, natomiast w OD nastąpił spadek o 4 punkty procentowe.
W trakcie OD średnia cena jednostkowa stosowana przez przemysł wspólnotowy mieściła się w przedziale od 500 do 1500 EUR.
_BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Cena jednostkowa na rynku UE (EUR/sztukę) _BAR_ dane nie mogą być ujawniane _BAR_
Wskaźnik (2002 = 100) _BAR_ 100 _BAR_ 101 _BAR_ 100 _BAR_ 96 _BAR_
k) Czynniki wpływające na ceny we Wspólnocie
(61) Porównanie wykazało, że dumpingowy przywóz powodował w OD podcięcie średniej obniżonej ceny sprzedaży produktów przemysłu wspólnotowego, wynoszące od 34 % do 42 %.
Jednak w odniesieniu do poszczególnych typów stwierdzono, że w niektórych przypadkach ceny oferowane przez producentów eksportujących były znacznie niższe, niż podany powyżej średni poziom podcięcia cen przemysłu wspólnotowego.
Połączenie wspomnianego podcięcia, określonego na poziomie poszczególnych typów produktów, ze wzrostem udziału rynkowego dumpingowego przywozu w oczywisty sposób spowodowało zwiększenie presji cenowej, a przez to wpłynęło na ceny stosowane przez przemysł wspólnotowy na rynku wewnętrznym.
l) Rentowność i zwrot z inwestycji
(62) W ciągu okresu badanego rentowność sprzedaży własnej produkcji przemysłu wspólnotowego na rynku Wspólnoty, wyrażona jako odsetek sprzedaży netto, pozostawała ujemna przez cały okres od 2002 r. do OD.
W 2002 r. straty były bardzo wysokie z uwagi na to, że w tym roku zakład produkcyjny rozpoczął działalność.
W 2003 r. rentowność wzrosła, osiągając prawie poziom zerowy, jednak w 2004 r. ponownie spadła, zaś w OD znów odnotowano znaczne straty.
_BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Rentowność sprzedaży WE żna rzecz odbiorców niepowiązanych (% sprzedaży netto) _BAR_ dane nie mogą być ujawniane _BAR_
Wskaźnik (2002 = – 100) _BAR_ – 100 _BAR_ – 5 _BAR_ – 9 _BAR_ – 30 _BAR_
ROI (zysk w ujęciu procentowym wartości księgowej netto inwestycji) _BAR_ dane nie mogą być ujawniane _BAR_
Wskaźnik (2002 = – 100) _BAR_ – 100 _BAR_ – 20 _BAR_ – 37 _BAR_ – 123 _BAR_
(63) Zwrot z inwestycji ("ROI"), wyrażony jako procentowy stosunek zysku do wartości księgowej netto inwestycji, był zasadniczo zgodny z opisaną powyżej tendencją dotyczącą rentowności.
Poziom zwrotu z inwestycji również był ujemny przez cały okres badany; początkowo uległ on znacznej poprawie w 2003 r., lecz następnie spadał w 2004 r. oraz w OD.
m) Przepływy środków pieniężnych i zdolność do pozyskiwania kapitału
(64) Przepływy pieniężne netto z działalności operacyjnej również pozostawały ujemne w ciągu okresu badanego.
Poczynając od bardzo niskiego poziomu w 2002 r., wzrosły one do poziomu bliskiego zeru, a następnie w 2004 r. i w OD ponownie spadły.
Ze względu na niski poziom zwrotu przemysł wspólnotowy nie miał możliwości pozyskania dalszego kapitału z grupy, do której należy, i musiał zawiesić plany dalszego rozwijania produkcji.
Wynika to z faktu, że w międzynarodowej grupie, do jakiej należy przemysł wspólnotowy, zasoby finansowe przydzielane są przeważnie najbardziej rentownym jednostkom.
_BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Przepływy pieniężne (000 EUR) _BAR_ dane nie mogą być ujawniane _BAR_
Wskaźnik (2002 = – 100) _BAR_ – 100 _BAR_ – 8 _BAR_ – 65 _BAR_ – 65 _BAR_
n) Inwestycje
(65) Poziom rocznych inwestycji przemysłu wspólnotowego w obszarze produkcji produktu objętego postępowaniem spadł znacznie w 2003 r. w porównaniu z 2002 r., kiedy to rozpoczęła się produkcja i podejmowane były istotne inwestycje.
W 2004 r. i w OD przepływ rocznych inwestycji w obszarze produkcji produktu podobnego utrzymywał się na bardzo stabilnym poziomie.
_BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Inwestycje netto (000 EUR) _BAR_ dane nie mogą być ujawniane _BAR_
Wskaźnik (2002 = 100) _BAR_ 100 _BAR_ 13 _BAR_ 14 _BAR_ 14 _BAR_
o) Wielkość marginesu dumpingu
(66) Jeżeli chodzi o wpływ wielkości rzeczywistych marginesów dumpingu na przemysł wspólnotowy, to, biorąc pod uwagę wielkość i ceny przywozu z kraju objętego postępowaniem, wpływ ten nie może być uważany za nieistotny.
p) Poprawa sytuacji po wcześniejszym dumpingu
(67) W sytuacji braku informacji o istnieniu dumpingu przed zaistnieniem sytuacji rozpatrywanej w ramach bieżącego postępowania, kwestia ta została uznana za nieistotną.
4.5.
Wnioski w sprawie poniesionej szkody
(68) W okresie od 2002 r. do OD wielkość dumpingowego przywozu produktu objętego postępowaniem, pochodzącego z Korei, wzrosła znacznie o 157 %, a udział tego przywozu w rynku Wspólnoty wzrósł o ok. 13 punktów procentowych.
W trakcie okresu badanego średnie ceny dumpingowego przywozu z Republiki Korei były stale niższe, niż ceny stosowane przez przemysł wspólnotowy.
Co więcej, w ciągu OD ceny przywozu z państwa objętego postępowaniem powodowały znaczne podcięcie cen stosowanych przez przemysł wspólnotowy.
Pod względem średniej ważonej podcięcie cenowe w OD wynosiło od 34 % do 42 %, w zależności od eksportera, a dla niektórych modeli było ono w pewnych przypadkach jeszcze większe.
(69) Stwierdzono pogorszenie sytuacji przemysłu wspólnotowego w okresie badanym.
Pomijając rok 2002, kiedy rozpoczęła się działalność przemysłu wspólnotowego, w przypadku większości wskaźników szkody odnotowano negatywne zmiany pomiędzy 2003 r. a OD: wykorzystanie mocy produkcyjnych obniżyło się o 16 punktów procentowych; stan zapasów na koniec okresu wzrósł o 167 punktów procentowych; udział rynkowy przemysłu wspólnotowego zmniejszył się o 61 punktów procentowych; wydajność spadła o 10 punktów procentowych; jednostkowe ceny sprzedaży uległy obniżeniu o 5 punktów procentowych; poziomy rentowności, zwrotu z inwestycji oraz przepływu środków pieniężnych, już wcześniej ujemne, uległy dalszemu pogorszeniu.
(70) W przypadku niektórych wskaźników zaobserwowano pomiędzy 2003 r. a OD pozytywne zmiany.
Wielkość produkcji wzrosła o 100 punktów procentowych, wielkość sprzedaży przemysłu wspólnotowego na rynku Wspólnoty zwiększyła się o 31 punktów procentowych, a zatrudnienie wzrosło o 88 punktów procentowych.
Takie zmiany są uznawane za typowe dla zakładu produkcyjnego, który niedawno rozpoczął działalność i stara się jak najpełniej wykorzystać posiadane środki trwałe w celu wchłonięcia kosztów stałych.
Jednak zaobserwowane wzrosty były niewystarczające do tego, aby zapobiec utracie udziału w jeszcze szybciej rosnącym rynku oraz aby osiągnąć rozsądną marżę zysku.
(71) W świetle powyższych faktów stwierdza się tymczasowo, iż przemysł wspólnotowy poniósł istotną szkodę w rozumieniu art. 3 rozporządzenia podstawowego.
5.
ZWIĄZEK PRZYCZYNOWY
5.1.
Wprowadzenie
(72) Zgodnie z art. 3 ust. 6 i 7 rozporządzenia podstawowego, Komisja zbadała, czy przywóz po cenach dumpingowych wyrządził szkodę przemysłowi wspólnotowemu w takim stopniu, iż można ją sklasyfikować jako istotną.
Oprócz przywozu dumpingowego zbadano również inne znane czynniki, które w tym samym czasie mogły działać na szkodę przemysłu wspólnotowego, aby sprawdzić, czy niesłusznie nie przypisano przywozowi dumpingowemu ewentualnej szkody spowodowanej tymi innymi czynnikami.
5.2.
Skutki przywozu po cenach dumpingowych
(73) Znaczący wzrost między rokiem 2002 a okresem objętym dochodzeniem zarówno wielkości przywozu dumpingowego (o 157 %), jak i jego udziału w rynku Wspólnoty (o około 13 punktów procentowych), a także stwierdzone podcięcie cenowe (wynoszące średnio od 32 % do 42 % w OD), zbiegły się z pogorszeniem sytuacji ekonomicznej przemysłu wspólnotowego.
Pomiędzy 2003 r. a OD wykorzystanie mocy produkcyjnych obniżyło się o 16 punktów procentowych; stan zapasów na koniec okresu wzrósł o 167 punktów procentowych; udział rynkowy przemysłu wspólnotowego zmniejszył się o 61 punktów procentowych; wydajność spadła o 10 punktów procentowych, a jednostkowe ceny sprzedaży uległy obniżeniu o 5 punktów procentowych.
Zmiany te należy rozpatrywać w kontekście szybkiego powiększania się rynku Wspólnoty w okresie od 2002 roku do OD.
Ponadto ceny dumpingowe były średnio niższe niż ceny przemysłu wspólnotowego przez cały okres badany, wywierając presję w kierunku ich obniżania.
Wynikający z tego spadek cen stosowanych przez przemysł wspólnotowy w okresie, kiedy koszty produkcji pozostawały na niezmienionym poziomie, spowodował obserwowane obniżenie się wskaźników rentowności, zwrotu z inwestycji i przepływu środków pieniężnych, których poziomy już w punkcie wyjścia były ujemne.
W związku z tym uznaje się tymczasowo, że przywóz dumpingowy miał znaczący negatywny wpływ na sytuację przemysłu Wspólnoty.
5.3.
Wpływ innych czynników
a) Wzrost kosztów surowców
(74) Jedna z zainteresowanych stron twierdziła, że wszelka szkoda poniesiona przez przemysł wspólnotowy miała związek z obserwowanym od 2003 r. wzrostem cen niektórych surowców.
(75) Faktycznie cena niektórych surowców, takich jak stal i poliuretan rosła od 2003 r.
Należy jednak zauważyć, że w przypadku tych surowców zakupionych od dostawców rozliczających w dolarach amerykańskich, skutek był do pewnego stopnia mniej zauważalny z powodu odnotowanej w tym samym czasie aprecjacji euro w stosunku do dolara amerykańskiego.
Ponadto kluczowe surowce stosowane w procesie produkcji produktu podobnego są towarami będącymi przedmiotem obrotu na rynku międzynarodowym i przemysł wspólnotowy oraz jego konkurenci z Korei są dużymi grupami o podobnie wysokiej sile nabywczej.
Zatem nabywają oni surowce po podobnych cenach.
Przy uwzględnieniu wahań w kursie koreańskiego wona w stosunku do dolara amerykańskiego w okresie badanym, producenci sprzedający w euro jak przemysł wspólnotowy, mają nawet przewagę nad konkurencją z Korei w przypadku nabywania towarów u dostawców rozliczających w dolarach amerykańskich.
Ponadto w dochodzeniu wykazano, że jednostkowe koszty produkcji przemysłu wspólnotowego początkowo gwałtownie spadły w latach 2002–2003, w powiązaniu ze zwiększeniem możliwości produkcyjnych nowo wybudowanej fabryki, a następnie pozostały bez zmian w okresie 2003–OD.
Gwałtownego spadku rentowności odnotowanego w okresie 2003–OD nie można zatem przypisać jakimkolwiek odchyleniom kosztów produkcji, lecz raczej spadkowi cen sprzedaży.
Ceny sprzedaży przemysłu wspólnotowego faktycznie spadły o 5 punktów procentowych w okresie 2003–OD w konsekwencji spadku i tłumienia cen spowodowanych przywozem po cenach dumpingowych.
Jeżeli zatem wzrost cen surowców w ogóle odegrał jakąś rolę, to ograniczoną w odniesieniu do szkody poniesionej przez przemysł wspólnotowy, i to w stopniu niewystarczającym do naruszenia związku przyczynowo-skutkowego między przywozem po cenach dumpingowych a istotną szkodą poniesioną przez przemysł wspólnotowy.
b) Wzrost sprzedaży między przedsiębiorstwami
(76) Jedna z zainteresowanych stron twierdziła, że wszelkie szkody poniesione przez przemysł wspólnotowy były związane z odnotowanym wzrostem wielkości sprzedaży między przedsiębiorstwami dokonanej przez przemysł wspólnotowy.
(77) Jak każde przedsiębiorstwo będące częścią międzynarodowej grupy, przemysł wspólnotowy dokonał w okresie 2002–OD pewnej liczby transakcji sprzedaży po cenie transferowej na rzecz stron powiązanych.
W latach 2002, 2003 i 2004 oraz w OD wspomniana sprzedaż między przedsiębiorstwami przypadała jedynie na odpowiednio 2 %, 5 %, 15 % i 12 % całkowitej sprzedaży przemysłu wspólnotowego.
Ponadto wspomniana sprzedaż była przeznaczona w 100 % na rynki poza UE.
Wielkość sprzedaży przeanalizowana w motywie (54) wyżej), ceny sprzedaży przeanalizowane w motywie (60) wyżej i rentowność przeanalizowana w motywie (62) wyżej wyraźnie odnoszą się do sprzedaży na rzecz niepowiązanych odbiorców produkowanych przez siebie towarów.
Zatem jakiekolwiek negatywne skutki cenowe wynikające ze sprzedaży na rzecz niepowiązanych odbiorców zostały przezornie pominięte w analizie szkody.
W związku z powyższym argument ten został odrzucony.
c) przywóz OEM (Original Equipment Manufacturer)
(78) Jedna z zainteresowanych stron twierdziła, że przywóz OEM z kraju, którego dotyczy postępowanie spowodował szkodę, którą przemysł wspólnotowy sam sobie wyrządził.
(79) W przeciwieństwie do treści zarzutu wysuniętego przez wyżej wspomniana stronę, przemysł wspólnotowy nie dokonywał przywozu produktu objętego postępowaniem w okresie 2002–OD, czy to w ramach umowy od dostawę OEM czy w ramach innego kanału.
W związku z powyższym argument ten zostaje odrzucony.
d) Przywóz z innych krajów trzecich
(80) Zgodnie z tym, co wskazano w motywie (42) wyżej, dostawy na rynek wspólnotowy mają wyłącznie trojakie źródła: koreańskich producentów eksportujących, przemysł wspólnotowy i USA.
Całkowity przywóz (w tym przywóz dokonany przez przemysł wspólnotowy) pochodzący z USA spadł o 49 % w 2003 r., pozostał na tym samym poziomie w 2004 r. i nieznacznie wzrósł o 4 punkty procentowe w OD.
Odpowiadający temu udział w rynku przywozu z USA spadł o 66 % w 2003 r., o dalsze 9 punktów procentowych w 2004 r. i utrzymał się na tym samym poziomie w OD.
W OD udział w rynku przywozu z USA (w tym przywozu dokonanego przez przemysł wspólnotowy) wahał się pomiędzy 5 a 10 %.
Na taką ewolucję wielkości i udziału w rynku wpłynęły dwa następujące czynniki: dokonany przez skarżącego zakup produktu podobnego u spółki matki w USA w fazie rozruchu oraz skutki wzrostu przywozu na rynek wspólnotowy produktów producentów koreańskich.
(81) Produkcja przemysłu wspólnotowego nabrała tempa w latach 2002–2003.
Skarżący zredukował zatem drastycznie zakupy dokonywane u swojej spółki matki w USA.
W 2002 r. 62 % całkowitej sprzedaży przemysłu wspólnotowego pochodziło z zakupów dokonanych u jego spółki matki w USA.
Ten wskaźnik spadł dramatycznie do 3 % w 2003 r., w 2004 r. wynosił 6 % a w OD – 8 %.
Przywóz przemysłu wspólnotowego pochodzący z i jego spółki matki stanowił blisko 57 % całkowitej statystycznej wielkości przywozu pochodzącego z USA w 2002 r., 6 % w 2003 r., 19 % w 2004 r. i 23 % w OD.
Należy zauważyć, że przywóz skarżącego z USA był w okresie 2003–OD ograniczony co do wielkości i, że jak wykazano w poniższej tabeli, ceny całkowitego przywozu z USA (przywóz własny skarżącego oraz przywóz dokonany przez inne strony) był realizowany powyżej cen przemysłu zarówno koreańskiego jak i wspólnotowego.
(82) Uwzględniając spadający przywóz, udział w rynku i stosunkowo wysokie ceny, stwierdza się, że przywóz z USA, realizowany zarówno przez samo przedsiębiorstwo Whirlpool czy niezależnych konkurentów, nie wyrządził żadnej szkody przemysłowi wspólnotowemu.
_BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Wielkość przywozu z USA (sztuki) _BAR_ dane nie mogą być ujawniane _BAR_
Wskaźnik (2002 = 100) _BAR_ 100 _BAR_ 51 _BAR_ 51 _BAR_ 54 _BAR_
Udział w rynku przywozu z USA _BAR_ dane nie mogą być ujawniane _BAR_
Wskaźnik (2002 = 100) _BAR_ 100 _BAR_ 34 _BAR_ 25 _BAR_ 25 _BAR_
Ceny przywozu z USA (EUR/sztukę) _BAR_ 1157 _BAR_ 1138 _BAR_ 1090 _BAR_ 1012 _BAR_
Wskaźnik (2002 = 100) _BAR_ 100 _BAR_ 98 _BAR_ 94 _BAR_ 87 _BAR_
e) Konsekwencje działań rozruchowych
(83) Jedna z zainteresowanych stron twierdziła, że szkoda poniesiona przez przemysł wspólnotowy wynikała z działań rozruchowych związanych z nowo wybudowanym zakładem produkcyjnym.
(84) Wspomniana zainteresowana strona twierdziła również, że pierwsze produkty podobne wytworzone w zakładzie produkcyjnym przemysłu wspólnotowego pojawiły się na rynku w okolicach kwietnia 2003 r.
To niepoprawna informacja.
Zakład rozpoczął produkcję w kwietniu 2002 r., a wytworzone w nim produkty były w sprzedaży już w 2002 r.
Jak wskazano w motywie (62) wyżej, rentowność przemysłu wspólnotowego była faktycznie ujemna w roku uruchamiania produkcji (2002 r.).
Jednakże już w 2003 r. rentowność uległa wyraźnej poprawie i niemal osiągnęła próg rentowności.
W 2004 r. oraz OD rentowność ponownie uległa pogorszeniu.
Argumentacja wspomnianej zainteresowanej strony nie zawiera wytłumaczenia przyczyn dla sytuacji, w której faktycznie po przewidywalnie trudnym uruchomieniu produkcji w 2002 r., rentowność znacząco wzrosła (2003 r.) przed pogorszeniem (2004 r. i OD).
W związku z powyższym argument ten zostaje odrzucony.
f) Skutek sprzedaży innych typów lodówek
(85) Jedna z zainteresowanych stron twierdziła, że przy ocenie szkodliwej sytuacji, w jakiej znalazł się przemysł wspólnotowy, należy zwrócić uwagę na wpływ sprzedaży innego typu lodówek, w związku z tym, że konsumenci planujący kupno lodówki mają większy wybór w dokonywaniu decyzji kupna.
(86) W motywach od (9) do (17) wyżej ustalono, że wspólnotowy rynek produktu objętego postępowaniem i produktu podobnego stanowią rynek niezależny i różny od rynku innych lodówek.
Kwestia konkurencji między omawianym rynkiem a rynkiem jakiegokolwiek innego produktu jest zatem nieistotna, więc ten argument zostaje odrzucony.
Niezależnie od wszystkiego, analiza sytuacji przemysłu wspólnotowego dokonana w motywach od (48) do (71) wyżej została przeprowadzona wyłącznie w oparciu o dane dotyczące lodówek side-by-side.
g) Szkoda, którą przemysł wspólnotowy sam sobie wyrządził z powodu błędnego projektu i decyzji marketingowych
(87) Jedna z zainteresowanych stron twierdziła, że szkoda poniesiona przez przemysł wspólnotowy nie była spowodowana przez dumping, lecz powstała raczej samoistnie jako wynik określonej liczby błędnych decyzji strategicznych.
Omawiana strona wspomniała o rzekomym wadliwym projekcie drzwi (zaokrąglone drzwi), kosztownych materiałach zewnętrzne (tj. stali zewnętrznej) i dłuższym cyklu wprowadzania nowych modeli na rynek.
(88) W odniesieniu do pierwszej kwestii, należy zauważyć, że przemysł wspólnotowy zawsze produkował i oferował modele zarówno z zaokrąglonymi jak i płaskimi drzwiami.
Ponadto dane dotyczące sprzedaży przez przemysł wspólnotowy i badania rynku wykazują wyraźne preferowanie przez konsumentów modeli z zaokrąglonymi drzwiami, w przeciwieństwie do treści zarzutów przedstawianych przez wyżej wspomnianą stronę.
Wreszcie należy zauważyć, że wyżej wymieniona strona wprowadziła niedawno sama wprowadziła gamę lodówek z zaokrąglonymi drzwiami, która przeczy wysuniętym przez nią zarzutom.
(89) W odniesieniu do drugiej kwestii, w dochodzeniu wykazano, że przemysł wspólnotowe korzysta nie tylko ze stali nierdzewnej do zewnętrznych wykończeń produktu podobnego, lecz również z innych, tańszych materiałów.
Niezależnie od sytuacji porównanie kosztu stali nierdzewnej stosowanej przez przemysł wspólnotowy z kosztem najbliższego jej substytutu stosowanego przez koreańskich producentów eksportujących wykazało, że różnica wyniosłaby około 1 % całkowitych kosztów produkcji.
W związku z powyższymi informacjami koszt wykończenia zewnętrznego ze stali nierdzewnej nie może być jedyną przyczyną poniesienia szkody przez przemysł wspólnotowy.
(90) W odniesieniu do trzeciej kwestii przemysł wspólnotowy stosuje cykl wprowadzania nowych modeli na rynek trwający od jednego roku do dwóch lat, podczas gdy wyżej wymieniona strona zmienia modele co roku.
Niezaprzeczalnie cykl wprowadzania nowych modeli na rynek w przemyśle wspólnotowym jest nieznacznie wolniejszy niż w przypadku wyżej wymienionej zainteresowanej strony, lecz jest zgodny z cyklem zmiany projektu produktu stosowanym przez producentów amerykańskich.
Wyżej wymieniona zainteresowana strona nie przedstawiła żadnych fizycznych dowodów na to dlaczego i w jaki sposób krótszy, roczny cykl wprowadzania nowych modeli na rynek powodowałby automatycznie wyższe wyniki sprzedaży i wyższe zyski.
Zamiast tego Wspólnota przedstawiła dowody na to, że partnerzy handlowi i sprzedawcy detaliczni nie są zwolennikami zbyt częstego wprowadzania nowych modeli do asortymentu z powodu wysokich kosztów ich wystawiania i opracowywania katalogów z nimi.
(91) O ile kwestie rzekomego błędnego projektu oraz decyzji marketingowych odegrały jakąś rolę, to wyłącznie marginalną w wyrządzeniu szkody poniesione przez przemysł wspólnotowy i nie spowodowały naruszenia związku przyczynowo-skutkowego.
h) Konkurencja w różnych gamach produktów
(92) Jedna z zainteresowanych stron twierdziła, że i) nie konkuruje z przemysłem wspólnotowym w tej samej gamie produktów; ii) wyciąganie wniosków ze średnich cen jest mylące; i iii) w związku z powyższym nie mogła ona wyrządzić szkody przemysłowi wspólnotowemu.
(93) Homogeniczność zakresu produktu objętego postępowaniem i produktu podobnego została określona w motywach od (9) do (17) wyżej Oczywiście każdy rynek w ten sposób określony obejmuje pewną liczbę typów, modeli lub jakości.
Jednakże te różne modele mają te same podstawowe cechy fizyczne, techniczne i przeznaczenie, i nie można wyraźnie oddzielić poszczególnych, pokrywających się segmentów.
Obliczenia podcięcia cenowego dokonano w oparciu o model (patrz motyw (47) wyżej), a nie wyłącznie na podstawie średniej ceny.
Podcięcie cen przemysłu wspólnotowego przez ceny eksportowe wspomnianego producenta eksportującego zostało udowodnione w przypadku praktycznie wszystkich modeli, które porównano.
W związku z powyższym argument ten zostaje odrzucony.
5.4.
Wnioski dotyczące związku przyczynowego
(94) Powyższa analiza wykazuje, że szczególnie w okresie 2002–OD odnotowano znaczny wzrost wielkości i udziału w rynku przywozu pochodzącego z kraju, którego dotyczy postępowanie, wraz z poważnym spadkiem cen sprzedaży oraz wysokim poziomem podcięcia cenowego w OD.
Wspomniany wzrost udziału w rynku przywozu po niskiej cenie z Korei zbiegł się w czasie ze spadkiem wspólnotowego udziału w rynku i jednostkowej ceny sprzedaży przemysłu wspólnotowego oraz ze spadkiem rentowności, zwrotu z inwestycji i przepływów pieniężnych z prowadzenia działalności.
(95) Z drugiej strony z badania innych czynników, które mogły spowodować powstanie szkody poniesionej przez przemysł wspólnotowy wynikało, że żaden z powyższych czynników nie mógł wywrzeć znaczącego negatywnego wpływu.
(96) W oparciu o powyższą analizę, która we właściwy sposób wyodrębniła i oddzieliła skutki wszystkich znanych czynników mających wpływ na sytuację przemysłu wspólnotowego od szkodliwych skutków przywozu dumpingowego, stwierdza się tymczasowo, że przywóz pochodzący z kraju, którego dotyczy postępowanie spowodował istotną szkodę dla Wspólnoty w rozumieniu art. 3 ust. 6 rozporządzenia podstawowego.
6.
INTERES WSPÓLNOTY
(97) Komisja zbadała, czy pomimo wniosków dotyczących dumpingu, szkody i związku przyczynowego, istnieją przekonujące powody, które mogłyby nasunąć wniosek, że zastosowanie środków w tym szczególnym przypadku nie leży w interesie Wspólnoty.
W tym celu i zgodnie z art. 21 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, Komisja rozpatrzyła możliwy wpływ środków na wszystkie zainteresowane strony.
6.1.
Interes przemysłu wspólnotowego
(98) Zgodnie z tym co wskazano w motywie (39) wyżej, przemysł wspólnotowy składa się z jednego przedsiębiorstwa, które posiada jeden zakład we Włoszech i zatrudnia od 300 do 5000 osób bezpośrednio zaangażowanych w produkcję, sprzedaż i zarządzanie produktem podobnym.
W przypadku nałożenia środków oczekuje się wzrostu wielkości sprzedaży przez przemysł wspólnotowy na rynku wspólnotowym.
Oczekuje się zatem, że wzrost produkcji, większe wykorzystanie mocy produkcyjnych i wynikający z tego spadek kosztów jednostkowych, umożliwią przemysłowi wspólnotowemu poprawę jego sytuacji finansowej i jednocześnie zaoferowanie bardziej konkurencyjnych cen.
To zaś zmniejszyłoby znaczną różnicę między cenami przemysłu wspólnotowego a cenami producentów koreańskich.
(99) Z drugiej strony, jeśli nie zostaną nałożone środki antydumpingowe, ta negatywna tendencja w odniesieniu do przemysłu wspólnotowego będzie się wciąż utrzymywała.
Przemysł wspólnotowy będzie prawdopodobnie w dalszym ciągu tracić udział w rynku, a jego rentowność ulegnie pogorszeniu.
Prawdopodobnie doprowadzi to do cięć w produkcji i inwestycjach, likwidacji niektórych mocy produkcyjnych i dalszej redukcji miejsc pracy we Wspólnocie.
(100) W związku z powyższym, nałożenie środków antydumpingowych pozwoli przemysłowi wspólnotowemu na poprawę sytuacji po stwierdzonym dumpingu wyrządzającym szkodę.
6.2.
Interes dostawców przemysłu wspólnotowego
(101) Dwóch dostawców przemysłu wspólnotowego dostarczających dwa spośród wszystkich podstawowych surowców stosowanych przez przemysł wspólnotowy współpracowało podczas postępowania i wyraziło wsparcie dla skargi wniesionej przez przemysł wspólnotowy.
Wspomniani dwaj dostawcy są reprezentatywni, gdyż wyżej wspomniane dwa surowce stanowią ok. 30 % wszystkich zakupów surowców dokonywanych przez przemysł wspólnotowy.
Dostawy surowców i komponentów na rzecz przemysłu wspólnotowego w odniesieniu do wytwarzania produktu podobnego stanowiły średnio około 2 % całkowitego obrotu wspomnianych dwóch przedsiębiorstw oraz wymagały zatrudnienia dwudziestu dwóch osób.
(102) Nałożenie środków umożliwiłoby współpracującym dostawcom zwiększenie obrotów, rentowności i zatrudnienia.
6.3.
Interes przemysłu produktów AGD
(103) Różne stowarzyszenia przemysłowe (Conseil Européen de la construction d’appareils domestiques-CECED oraz Associazione Nazionale Industrie Apparecchi Domestici e Professionali-ANIE) złożyły pisemne zgłoszenia, w których opowiedziały się za środkami antydumpingowymi w tym konkretnym postępowaniu.
(104) Podobnie w celu podniesienia świadomości publicznej na temat skutków obniżenia cen spowodowanych przywozem po cenach dumpingowych z Republiki Korei najwięksi producenci sprzętu AGD (Electrolux, Bosch-Siemens), pomimo że nie są producentami produktu podobnego we Wspólnocie, wyrazili swoje wsparcie dla skargi wniesionej przez skarżącego.
Jedno ze wspomnianych przedsiębiorstw stwierdziło, że poważnie rozważało uruchomienie własnej produkcji produktu podobnego we Wspólnocie, lecz wstrzymał się z tą decyzją z powodu przywozu po cenach dumpingowych z Republiki Korei.
Należy zauważyć, że zarówno przedsiębiorstwa Electrolux jak i Bosch-Siemens przywoziły produkt podobny z USA w OD i bezpośrednio wpłynęły na nich nieuczciwe praktyki handlowe stosowane przez koreańskich producentów eksportujących.
W każdym z tych przedsiębiorstw około trzydzieści do pięćdziesięciu osób w skali Wspólnoty ma zatrudnienie w związku z przywozem i odsprzedażą produktu podobnego.
(105) Zatem cały przemysł AGD wspiera nałożenie środków antydumpingowych.
6.4.
Interes importerów powiązanych we Wspólnocie
(106) Większa część przywozu produktu objętego postępowaniem jest dokonywana poprzez powiązanych importerów będących powiązanymi spółkami trzech współpracujących producentów koreańskich.
Wspomniani importerzy powiązani są przeciwni nałożeniu środka antydumpingowego.
W OD dwudziestu sześciu współpracujących importerów powiązanych dokonało około 96 % całkowitego przywozu do WE produktu objętego postępowaniem pochodzącego z kraju, którego dotyczy postępowanie.
Działalność przywozu i odsprzedaży produktu objętego postępowaniem przypada na około 4 % całkowitego obrotu wspomnianych przedsiębiorstw.
W odniesieniu do siły roboczej, z czterech tysięcy osób zatrudnionych przez wspomnianych importerów powiązanych, sto siedemdziesiąt osób bezpośrednio zajmuje się handlem i odsprzedażą produktu objętego postępowaniem we Wspólnocie.
(107) W odniesieniu do możliwych skutków dla wspomnianych importerów nałożenia środków, należy wpierw zauważyć, że w dochodzeniu wykazano, że rynek produktu objętego postępowaniem i produktu podobnego we Wspólnocie jest rynkiem szybko rosnącym.
Ponadto zaproponowany poziom ceł jest umiarkowany i w związku z tym, że te środki opierają się na marginesach dumpingu, nie wyeliminują one w pełni różnicy między koreańskimi cenami eksportowymi a cenami przemysłu wspólnotowego.
Innymi słowy nawet w przypadku skorygowania koreańskich cen eksportowych o ustalony dumping, będą one wciąż podcinać obecne ceny przemysłu wspólnotowego.
W związku z powyższymi uwagami nie jest jasne czy środki spowodują spadek w wielkości sprzedaży koreańskich producentów eksportujących.
Wprost przeciwnie, w świetle szybko rosnącego rynku będzie można prawdopodobnie odnotować spadek wielkości sprzedaży, co nie powinno w sposób znaczący wpłynąć na obecną sytuację powiązanych importerów.
Ponadto, zgodnie z poprzednim motywem, przywóz produktu objętego postępowaniem niezależnie od sytuacji stanowi około 4 % obrotu wspomnianych przedsiębiorstw.
(108) Z powyższych powodów, tymczasowo uznaje się, że nałożenie środków antydumpingowych prawdopodobnie nie będzie miało poważnego negatywnego wpływu na sytuację importerów powiązanych we Wspólnocie.
6.5.
Interes importerów niepowiązanych we Wspólnocie
(109) W ciągu OD jedyny współpracujący importer niepowiązany dokonał około 2 % całkowitego przywozu do WE produktu objętego postępowaniem pochodzącego z kraju, którego dotyczy postępowanie.
Importer dokonał zatem przywozu blisko 50 % wielkości przywozu, który nie jest dokonywany poprzez powiązanych importerów z Republiki Korei.
Uznaje się to za reprezentatywne w stosunku do sytuacji importerów niepowiązanych.
Ta współpracująca strona, która przywoziła produkt objęty postępowaniem w ramach umowy o dostawę OEM od jednego ze współpracujących producentów eksportujących w republice Korei na odsprzedaż we Wspólnocie pod własną marką, stwierdziła, że chce zachować neutralne stanowisko w odniesieniu do skargi złożonej przez skarżącego i że mogłaby rozważyć rozpoczęcie własnej produkcji produktu podobnego we Wspólnocie, w zależności od wyników niniejszego postępowania.
Działalność polegająca na odsprzedaży produktu objętego postępowaniem stanowi nieznaczną część całkowitego obrotu przedsiębiorstwa.
W odniesieniu do siły roboczej, mniej niż dziesięć osób jest bezpośrednio zaangażowanych w handel i odsprzedaż produktu objętego postępowaniem.
(110) Zgodnie z motywem 107 wyżej, środki antydumpingowe w niniejszej sprawie mogą nie doprowadzić do spadku wielkości sprzedaży produktu objętego postępowaniem, lecz raczej ustabilizować tą wielkość przywozu.
Uwzględniając niesprecyzowane stanowisko niepowiązanego importera w niniejszym postępowaniu i fakt, że jedynie nieznaczna część obrotów dotyczyła działalności związanej z odsprzedażą we Wspólnocie, tymczasowo uznaje się, że nałożenie środków antydumpingowych prawdopodobnie będzie miało nieznaczny negatywny wpływ na sytuację importerów powiązanych we Wspólnocie.
6.6.
Interes detalistów i konsumentów
(111) Uwzględniając specyficzny charakter rynku, którego dotyczy niniejsze postępowanie, skontaktowano się z detalistami i stowarzyszeniami konsumenckimi.
Jednakże gotowość współpracy z ich strony była niewielka.
Jedynie dwóch detalistów zaoferowało współpracę.
Żaden z nich w sposób wyraźny nie wyraził sprzeciwu wobec skargi.
W OD wielkość sprzedaży lodówek side-by-side dokonana przez obu wspomnianych detalistów stanowiła około 4 % całkowitej konsumpcji przez Wspólnotę.
Obrót osiągnięty ze sprzedaży produktu objętego postępowaniem i produktu podobnego stanowił 0,1 % całkowitego obrotu wspomnianych detalistów i przyniósł marżę brutto około 10 % w stosunku do sprzedaży netto w OD.
W oparciu o względne obroty, szacuje się, że około pięćdziesiąt osób zatrudniano w OD do pracy przy produkcie objętym postępowaniem.
(112) Zgodnie z motywem (107) wyżej, środki antydumpingowe mogą w tym przypadku spowodować spadek wielkości sprzedaży pochodzącej w kraju, którego dotyczy postępowanie.
Skutek cenowy takiego rozwoju sytuacji byłby zapewne następujący: koreańskie ceny CIF na granicy Wspólnoty podlegałyby cłu wahającemu się od 4,4 % a 14,3 %.
Będzie trzeba uwzględnić różne koszty obejmujące między innymi koszty dostawy i marży importerów oraz detalistów między tym poziomem ceny dostawy a ceną detaliczną Podsumowując, te dodatkowe koszty mogą spowodować, że ostateczna cena detaliczna dla konsumenta będzie wyższa od ceny CIF o około 100 %.
W związku z powyższym, wpływ cła antydumpingowego na cenę detaliczną będzie w ujęciu procentowym będzie odpowiadać około połowie stawki cła antydumpingowego.
Uwzględniając dominujący udział w rynku koreańskich producentów eksportujących, referencyjna cena sprzedaży na rynku wspólnotowym jest i prawdopodobnie nadal będzie przez nich ustalana.
Zgodnie z motywami (98) i (107) wyżej, przemysł wspólnotowy mógłby być w stanie ustalać ceny w sposób bardziej konkurencyjny dzięki nałożeniu środków.
Jednakże uwzględniając stosunkowo niewielki udział w rynku, będzie to miało nieznaczny wpływ na średnią wspólnotową cenę detaliczną tego konkretnego produktu.
Jest mało prawdopodobne, że zaproponowane środki będą miały wpływ na cenę przywozu z USA.
Podsumowując, w związku z nałożeniem środków mógłby zostać odnotowany umiarkowany wzrost ceny detalicznej – maksymalnie o 2 do 7 %.
(113) Uwzględniając powyższe informacje i ogólny niski poziom gotowości do współpracy, zaproponowane środki w prawdopodobnie w niewielkim stopniu wpłyną na sytuację detalistów i konsumentów we Wspólnocie prawdopodobnie.
6.7.
Wnioski dotyczące interesu Wspólnoty
(114) Można oczekiwać, że w wyniku nałożenia środków przemysł wspólnotowy będzie miał możliwość nadrobienia strat w sprzedaży i udziale w rynku oraz polepszenia rentowności.
W świetle pogarszającej się sytuacji przemysłu wspólnotowego istnieje rzeczywiste ryzyko, że w sytuacji braku środków jedyny producent wspólnotowy zamknie zakład produkcyjny i zwolni pracowników.
Dostawcy przemysłu wspólnotowego również mieliby korzyści z nałożenia środków.
Cały przemysł produktów AGD popiera nałożenie środków.
Współpracujący importerzy i detaliści przyjęli stanowisko neutralne w stosunku do niniejszego postępowania.
Pomimo że pewne ograniczone skutki mogą wystąpić np. w formie spadku wielkości przywozu, ich zakres byłby w pełni zrównoważony przez oczekiwany pozytywny skutek dla przemysłu wspólnotowego.
Na podstawie powyższych informacji, tymczasowo uznaje się, iż w tym przypadku nie istnieją decydujące przesłanki do nienakładania środków oraz że ich zastosowanie leży w interesie Wspólnoty.
7.
PROPOZYCJA TYMCZASOWYCH ŚRODKÓW ANTYDUMPINGOWYCH
(115) W świetle wniosków dotyczących dumpingu, szkody, związku przyczynowego i interesu Wspólnoty należy nałożyć tymczasowe środki w celu zapobieżenia dalszym szkodom dla przemysłu wspólnotowego wynikającym z przywozu po cenach dumpingowych.
7.1.
Poziom usuwający szkodę
(116) Poziom środków antydumpingowych powinien być wystarczający do usunięcia szkody wyrządzonej przemysłowi wspólnotowemu, spowodowanej przywozem po cenach dumpingowych, nie przekraczając jednak ustalonych marginesów dumpingu.
Przy obliczaniu poziomu cła niezbędnego do usunięcia skutków dumpingu wyrządzającego szkodę uznano, że zastosowanie środków powinno umożliwić przemysłowi wspólnotowemu osiągnięcie takiego zysku przed opodatkowaniem, jaki byłby racjonalnie możliwy w normalnych warunkach konkurencji, czyli gdyby nie istniał przywóz po cenach dumpingowych.
(117) Na podstawie dostępnych informacji wstępnie stwierdzono, że marża zysku w wysokości 6 % obrotu może być uznana za właściwy poziom, którego, przy braku dumpingu wyrządzającego szkodę, mógłby oczekiwać przemysł wspólnotowy.
W toku dochodzenia ustalono, że taką w przybliżeniu marżę zysku osiągała grupa Whirlpool ze sprzedaży lodówek side-by-side w USA. Podobny był również poziom jej zysku w innych porównywalnych segmentach rynku we Wspólnocie, w których nie występował przywóz po cenach dumpingowych.
(118) Niezbędny wzrost cen określono następnie na podstawie porównania, według kolejnych realizowanych transakcji, średnich ważonych cen importowych, ustalonych przy obliczaniu podcięcia cenowego, z nie wyrządzającą szkody ceną sprzedaży produktu podobnego na rynku Wspólnoty przez przemysł wspólnotowy.
Cenę nie wyrządzającą szkody ustalono przez dostosowanie ceny sprzedaży przemysłu wspólnotowego zgodnie ze wspomnianą wyżej marżą zysku.
Wszelkie różnice wynikające z tego porównania zostały następnie wyrażone w postaci odsetka całkowitej wartości importowej CIF.
(119) Wspomniane wyżej porównanie cen wykazało następujące marginesy szkody:
Daewoo Electronics Corporation _BAR_ 98,5 % _BAR_
LG Electronics Corporation _BAR_ 74,8 % _BAR_
Samsung Electronics Corporation _BAR_ 66,3 % _BAR_
(120) Ponieważ poziom usunięcia szkody był wyższy od ustalonego marginesu dumpingu, podstawą środków tymczasowych powinien być margines dumpingu.
7.2.
Środki tymczasowe
(121) W związku z powyższym oraz zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia podstawowego uznaje się, że tymczasowe cło antydumpingowe powinno zostać nałożone na poziomie najniższego spośród ustalonych marginesów dumpingu i szkody, zgodnie z zasadą niższego cła.
(122) Wysokości tymczasowego cła antydumpingowego powinny zatem być następujące:
Przedsiębiorstwo _BAR_ Margines usuwający szkodę _BAR_ Margines dumpingu _BAR_ Proponowane cło antydumpingowe _BAR_
Daewoo Electronics Corporation _BAR_ 98,5 % _BAR_ 9,1 % _BAR_ 9,1 % _BAR_
LG Electronics Corporation _BAR_ 74,8 % _BAR_ 14,3 % _BAR_ 14,3 % _BAR_
Samsung Electronics Corporation _BAR_ 66,3 % _BAR_ 4,4 % _BAR_ 4,4 % _BAR_
Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa _BAR_ 98,5 % _BAR_ 14,3 % _BAR_ 14,3 % _BAR_
(123) Stawki cła antydumpingowego dla poszczególnych przedsiębiorstw wymienionych w niniejszym rozporządzeniu zostały określone na podstawie ustaleń bieżącego dochodzenia.
W związku z tym odzwierciedlają one sytuację tych spółek ustaloną w niniejszym dochodzeniu.
Wymienione stawki celne (w przeciwieństwie do ogólnokrajowego cła mającego zastosowanie do "wszystkich pozostałych przedsiębiorstw") mają więc zastosowanie wyłącznie do przywozu produktów pochodzących z Republiki Korei i wyprodukowanych przez wymienione przedsiębiorstwa, a zatem przez określone, konkretne podmioty prawne.
Przywożone produkty wyprodukowane przez jakiekolwiek inne przedsiębiorstwo, którego nazwa i adres nie są wymienione szczegółowo w części normatywnej niniejszego rozporządzenia, w tym przez podmioty powiązane z przedsiębiorstwami wymienionymi szczegółowo, nie mogą korzystać z tych stawek i podlegają ogólnokrajowym stawkom cła.
(124) Wszelkie wnioski dotyczące zastosowania indywidualnej stawki cła antydumpingowego dla danego przedsiębiorstwa (np. po zmianie nazwy podmiotu lub po ustanowieniu nowych podmiotów zajmujących się produkcją lub sprzedażą) powinny być niezwłocznie skierowane do Komisji wraz ze wszystkimi istotnymi informacjami, w szczególności dotyczącymi jakichkolwiek zmian działalności przedsiębiorstwa w zakresie produkcji, sprzedaży krajowej i eksportowej, związanych na przykład z wspomnianą zmianą nazwy lub zmianą podmiotów zajmujących się produkcją lub sprzedażą.
W stosownych przypadkach rozporządzenie będzie odpowiednio zmieniane poprzez aktualizację wykazu przedsiębiorstw korzystających z indywidualnych stawek celnych.
7.3.
Postanowienia końcowe
(125) W celu zapewnienia dobrego zarządzania należy ustalić okres, w którym zainteresowane strony, które zgłosiły się w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania, mogłyby przedstawić swoje opinie na piśmie oraz złożyć wniosek o przesłuchanie.
Ponadto należy podkreślić, iż ustalenia w sprawie nałożenia ceł dokonane na potrzeby niniejszego rozporządzenia mają charakter tymczasowy i mogą zostać ponownie rozważone przy nakładaniu wszelkich ostatecznych środków,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejszym nakłada się tymczasowe cło antydumpingowe na lodówki side-by-side tj. chłodziarko-zamrażarki o pojemności przekraczającej 400 l i wyposażone w przynajmniej dwoje oddzielnych drzwi zewnętrznych umieszczonych jedne obok drugich, objęte kodem CN ex84181020 (kod TARIC 8418102091) i pochodzące z Republiki Korei.
2.
Stawka ostatecznego cła antydumpingowego mająca zastosowanie do ceny netto na granicy Wspólnoty przed ocleniem jest następująca dla produktów opisanych w ust. 1 i wytworzonych przez poniższe przedsiębiorstwa:
Przedsiębiorstwo _BAR_ Cło antydumpingowe (%) _BAR_ Dodatkowy kod Taric _BAR_
Daewoo Electronics Corporation, 686 Ahyeon-dong, Mapo-gu, Seul _BAR_ 9,1 _BAR_ A733 _BAR_
LG Electronics Corporation, LG Twin Towers, 20, Yeouidodong, Yeongdeungpo-gu, Seul _BAR_ 14,3 _BAR_ A734 _BAR_
Samsung Electronics Corporation, Samsung Main Bldg, 250, 2-ga, Taepyeong-ro, Jung-gu, Seul _BAR_ 4,4 _BAR_ A735 _BAR_
Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa _BAR_ 14,3 _BAR_ A999 _BAR_
3.
Dopuszczenie do swobodnego obrotu na terenie Wspólnoty produktu, o którym mowa w ust. 1 uwarunkowane jest wpłaceniem zabezpieczenia w wysokości kwoty cła tymczasowego.
4.
O ile nie określono inaczej, stosowane są obowiązujące przepisy celne.
Artykuł 2
Bez uszczerbku dla art. 20 rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96, zainteresowane strony mogą zwrócić się o ujawnienie zasadniczych danych i wniosków, na podstawie których przyjęto niniejsze rozporządzenie, przedstawić swoje opinie na piśmie i wystąpić o możliwość złożenia przed Komisją ustnych wyjaśnień w ciągu jednego miesiąca od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Zgodnie z art. 21 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96 zainteresowane strony mogą przedstawiać uwagi odnośnie do zastosowania niniejszego rozporządzenia przez okres jednego miesiąca od daty jego wejścia w życie.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 356/2006
z dnia 28 lutego 2006 r.
ustalające refundacje produkcyjne do cukru białego wykorzystywanego w przemyśle chemicznym na okres od 1 do 31 marca 2006 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 7 ust. 5 tiret piąte,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 przewiduje możliwość podjęcia decyzji o przyznaniu refundacji produkcyjnych do produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. a) i f) wymienionego rozporządzenia, do syropów, o których mowa w lit. d) wyminionego ustępu, i do chemicznie czystej fruktozy (lewulozy) określonej kodem CN 17025000 jako produktu pośredniego, wykorzystywanych do wytwarzania niektórych produktów przemysłu chemicznego, o ile podlegają one jednej z sytuacji określonych w art. 23 ust. 2 Traktatu.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1265/2001 z dnia 27 czerwca 2001 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/2001 w odniesieniu do przyznawania refundacji produkcyjnych do niektórych produktów cukrowych stosowanych w przemyśle chemicznym [2] przewiduje określenie tych refundacji w oparciu o refundacje ustalone do cukru białego.
(3) Artykuł 9 rozporządzenia (WE) nr 1265/2001 przewiduje, że refundacja produkcyjna do cukru białego ustalana jest comiesięcznie dla okresów rozpoczynających się pierwszego dnia każdego miesiąca.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundację produkcyjną do cukru białego, o której mowa w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1265/2001, ustala się w wysokości 26,917 EUR/100 kg netto na okres od 1 do 31 marca 2006 r.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 marca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 357/2006
z dnia 28 lutego 2006 r.
zmieniające po raz sześćdziesiąty czwarty rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001 zakazujące wywozu niektórych towarów i usług do Afganistanu, wzmacniające zakaz lotów oraz rozszerzające zamrożenie funduszy i innych środków finansowych w odniesieniu do talibów w Afganistanie [1], w szczególności jego art. 7 ust. 1 tiret pierwsze,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002 zawiera wykaz osób, grup i podmiotów, w stosunku do których stosuje się zamrożenie funduszy oraz zasobów gospodarczych na mocy tego rozporządzenia.
(2) W dniu 22 lutego 2006 r. Komitet ds. Sankcji Rady Bezpieczeństwa ONZ postanowił zmienić listę osób, grup i podmiotów, względem których należy stosować zamrożenie funduszy i zasobów gospodarczych.
Należy zatem odpowiednio zmienić załącznik I,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002 zmienia się zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 358/2006
z dnia 28 lutego 2006 r.
ustalające opłaty przywozowe w sektorze zbóż stosowane od dnia 1 marca 2006 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1249/96 z dnia 28 czerwca 1996 r. w sprawie zasad stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 do opłat przywozowych w sektorze zbóż [2], w szczególności jego art. 2 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 10 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 przewiduje, że przy przywozie produktów, o których mowa w art. 1 wyżej wymienionego rozporządzenia, pobiera się opłaty celne zgodne ze stawkami Wspólnej Taryfy Celnej.
Jednakże w przypadku produktów, o których mowa w ust. 2 tego artykułu, opłaty przywozowe równają się cenie interwencyjnej tych produktów ważnej w czasie przywozu powiększonej o 55 % i pomniejszonej o cenę CIF w przywozie stosowaną do danej wysyłki.
Opłaty celne nie mogą jednak przekroczyć stawek Wspólnej Taryfy Celnej.
(2) Na mocy art. 10 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 ceny CIF w przywozie oblicza się na podstawie cen reprezentatywnych dla danego produktu na rynku światowym.
(3) Rozporządzenie (WE) nr 1249/96 ustala zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 do opłat przywozowych w sektorze zbóż.
(4) Opłaty przywozowe stosuje się aż do chwili ustalenia i wejścia w życie nowych stawek opłat przywozowych.
(5) W celu umożliwienia normalnego funkcjonowania systemu opłat przywozowych należy przyjąć jako podstawę ich wyliczenia stawki reprezentatywne dla rynku, stwierdzone w okresie porównawczym.
(6) Zastosowanie rozporządzenia (WE) nr 1249/96 prowadzi do ustalenia opłat przywozowych w wysokości podanej w załączniku I do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Opłaty przywozowe w sektorze zbóż, o których mowa w art. 10 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, ustala się w kwotach figurujących w załączniku I do niniejszego rozporządzenia, na podstawie informacji znajdujących się w załączniku II.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 marca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 359/2006
z dnia 28 lutego 2006 r.
zmieniające ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności przywozowych na niektóre produkty w sektorze cukru, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1011/2005, na rok gospodarczy 2005/2006
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1423/95 z dnia 23 czerwca 1995 r. ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze dotyczące przywozu produktów innych niż melasy w sektorze cukru [2], w szczególności jego art. 1 ust. 2 akapit drugi, zdanie drugie, oraz art. 3 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności stosowanych do przywozu cukru białego, cukru surowego i niektórych syropów w odniesieniu do roku gospodarczego 2005/2006 zostały ustalone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1011/2005 [3].
Ceny te i kwoty zostały ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 344/2006 [4].
(2) Dane, którymi obecnie dysponuje Komisja, prowadzą do zmiany wymienionych kwot, zgodnie z zasadami i szczegółowymi przepisami wykonawczymi przewidzianymi w rozporządzeniu (WE) nr 1423/95,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ceny reprezentatywne i dodatkowe należności stosowane do przywozu produktów, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1423/95, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1011/2005 w odniesieniu do roku gospodarczego 2005/2006, zmienia się zgodnie z kwotami wskazanymi w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 marca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 360/2006
z dnia 28 lutego 2006 r.
ustalające ceny rynku światowego nieodziarnionej bawełny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Protokół 4 w sprawie bawełny, załączony do Aktu Przystąpienia Grecji, ostatnio zmieniony rozporządzeniem Rady (WE) nr 1050/2001 [1],
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1051/2001 z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie pomocy produkcyjnej dla bawełny [2], w szczególności jego art. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1051/2001 cena rynku światowego bawełny nieodziarnionej jest ustalana okresowo na podstawie ceny rynku światowego bawełny odziarnionej przy uwzględnieniu historycznych związków między ceną bawełny odziarnionej a wyliczoną ceną bawełny nieodziarnionej. Te historyczne związki zostały ustanowione w art. 2 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1591/2001 z dnia 2 sierpnia 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania systemu pomocy dla bawełny [3]. W przypadku gdy cena rynku światowego nie może być ustalona w powyższy sposób, zostaje ona określona na podstawie ostatniej ustalonej ceny.
(2) Zgodnie z art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1051/2001 cena rynku światowego bawełny nieodziarnionej jest ustalana dla produktu odpowiadającego pewnym cechom charakterystycznym i uwzględniając najkorzystniejsze oferty i notowania na rynku światowym pomiędzy tymi, które są uważane za reprezentatywne dla rzeczywistych tendencji rynkowych.
Do celów takiego ustalenia ceny uwzględnia się średnią z ofert i notowań otrzymaną na jednej lub więcej giełdach europejskich reprezentatywnych dla produktu dostarczonego na bazie cif do portu wspólnotowego i pochodzącego z różnych krajów dostarczających, uważanych za reprezentatywne dla handlu międzynarodowego.
Jednakże aby uwzględnić różnice wynikające z jakości dostarczonego produktu lub z charakteru wspomnianych ofert i notowań, przewidziano dostosowania kryteriów do celów ustalenia ceny rynku światowego bawełny odziarnionej.
Dostosowania te są określone w art. 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1591/2001.
(3) Stosowanie wyżej wymienionych kryteriów prowadzi do ustalenia ceny rynku światowego bawełny nieodziarnionej na poziomie wskazanym poniżej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Cena rynku światowego bawełny nieodziarnionej określona w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1051/2001 jest ustalona na 24,148 EUR/100 kg.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 marca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 361/2006
z dnia 1 marca 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 2 marca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 362/2006
z dnia 1 marca 2006 r.
otwierające stały przetarg na wywóz jęczmienia znajdującego się w posiadaniu brytyjskiej agencji interwencyjnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2131/93 [2] ustanawia procedury i warunki sprzedaży zbóż znajdujących się w posiadaniu agencji interwencyjnych.
(2) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3002/92 [3] ustanawia wspólne szczegółowe zasady kontroli wykorzystania i/lub przeznaczenia produktów z interwencji.
(3) Ze względu na obecną sytuację na rynku uzasadnione jest ogłoszenie stałego przetargu na wywóz 29361 ton jęczmienia znajdującego się w posiadaniu brytyjskiej agencji interwencyjnej.
(4) Należy ustalić szczególne zasady mające zapewnić właściwe wykonanie operacji i ich kontrolę.
W tym celu należy przewidzieć system zabezpieczeń zapewniających przestrzeganie oczekiwanych celów, równocześnie unikając nadmiernych obciążeń dla podmiotów gospodarczych.
Należy zatem wprowadzić odstępstwo od niektórych przepisów, w szczególności od rozporządzenia (EWG) nr 2131/93.
(5) Aby zapobiec ponownemu przywozowi, należy ograniczyć wywóz w ramach przetargu otwartego niniejszym rozporządzeniem do określonych państw trzecich.
(6) W celu modernizacji zarządzania systemem należy przewidzieć przekazywanie wymaganych przez Komisję informacji drogą elektroniczną.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Brytyjska agencja interwencyjna przystępuje do stałego przetargu na wywóz jęczmienia znajdującego się w jej posiadaniu zgodnie z warunkami określonymi w rozporządzeniu (EWG) nr 2131/93, jeżeli niniejsze rozporządzenie nie stanowi inaczej.
Artykuł 2
Przetarg obejmuje maksymalną ilość 29361 ton jęczmienia do wywozu do państw trzecich, z wyjątkiem Albanii, Bośni i Hercegowiny, Bułgarii, Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii, Chorwacji, Kanady, Lichtensteinu, Meksyku, Rumunii, Serbii i Czarnogóry [4], Stanów Zjednoczonych Ameryki oraz Szwajcarii.
Artykuł 3
1.
Przy wywozach realizowanych z tytułu niniejszego rozporządzenia nie stosuje się żadnych refundacji, podatków eksportowych ani miesięcznych przyrostów.
2. Artykuł 8 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93 nie ma zastosowania.
3.
Na zasadzie odstępstwa od art. 16 akapit trzeci rozporządzenia (EWG) nr 2131/93, cenę podaną w ofercie uważa się za cenę do zapłaty za wywóz, bez miesięcznego przyrostu.
Artykuł 4
1.
Pozwolenia na wywóz są ważne od daty wydania, w rozumieniu art. 9 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93, do końca następującego po niej czwartego miesiąca.
2.
Ofertom złożonym w ramach przetargu otwartego niniejszym rozporządzeniem nie mogą towarzyszyć wnioski o wydanie pozwoleń na wywóz, sporządzone w ramach art. 49 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1291/2000 [5].
Artykuł 5
1. Na zasadzie odstępstwa od art. 7 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93, termin składania ofert w pierwszym przetargu częściowym upływa dnia 9 marca 2006 r. o godz. 9.00 (czasu brukselskiego).
Termin składania ofert w ramach przetargów częściowych upływa w każdy czwartek o godzinie 9.00 (czasu brukselskiego), z wyjątkiem dnia 13 kwietnia 2006 r. i dnia 25 maja 2006 r., w wymienionych tygodniach nie będą przeprowadzane procedury przetargowe.
Termin składania ofert w ostatnim przetargu częściowym upływa dnia 22 czerwca 2006 r. o godzinie 9.00 (czasu brukselskiego).
2.
Oferty należy złożyć w brytyjskiej agencji interwencyjnej znajdującej się pod następującym adresem:
Rural Payment Agency
Lancaster House
Hampshire Court
Newcastle upon Tyne
NE4 7YH
Telefon: 0191 226 5882
Faks: 0191 226 5824
.
Artykuł 6
Agencja interwencyjna, podmiot składujący i oferent, którego ofertę przyjęto, przystępują, na wniosek tego ostatniego, za wspólną zgodą, przed wyprowadzeniem lub w chwili wyprowadzenia z magazynu zgodnie z wyborem oferenta, do pobrania próbek kontrolnych, z częstotliwością co najmniej jednej próbki na 500 ton, i do ich analizy.
Agencja interwencyjna może być reprezentowana przez pełnomocnika, pod warunkiem że nie jest on samym podmiotem składującym.
Pobieranie próbek kontrolnych i ich analiza wykonywane są w terminie siedmiu dni roboczych od daty wniosku oferenta lub w terminie trzech dni roboczych, jeśli pobranie próbek następuje w chwili wywozu towaru z magazynu.
Wyniki analiz, w przypadku sporu, przekazuje się drogą elektroniczną Komisji.
Artykuł 7
1.
Oferent, którego ofertę przyjęto, musi przyjąć partię taką, jaka jest, jeśli wynik ostateczny analiz wykonanych na próbkach wykazuje jakość:
a) wyższą od zgłoszonej w ogłoszeniu o przetargu;
b) wyższą od cech minimalnych wymaganych w interwencji, ale niższą od jakości opisanej w ogłoszeniu o przetargu, pozostając jednak w granicach odchylenia mogącego osiągnąć następujące wartości:
- 1 kilogram na hektolitr ciężaru właściwego, który jednak nie może być niższy niż 64 kilogramów na hektolitr,
- jeden punkt procentowy w zakresie zawartości wilgoci,
- pół punktu procentowego na zanieczyszczenia, o których mowa odpowiednio w punktach B.2 i B.4 Załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 824/2000 [6],
- pół punktu procentowego na zanieczyszczenia, o których mowa w punkcie B.5 Załącznika do rozporządzenia (WE) nr 824/2000, jednak bez zmiany dopuszczalnego procentu ziaren szkodliwych i sporyszu.
2.
Jeśli wynik ostateczny analiz wykonanych na próbkach wykazuje jakość wyższą od cech minimalnych wymaganych w interwencji, ale niższą od jakości opisanej w ogłoszeniu o przetargu i wykazującą różnicę wychodzącą poza odchylenie, o którym mowa w ust. 1 lit. b), oferent, którego ofertę przyjęto, może:
a) albo przyjąć partię w takim stanie, w jakim jest;
b) albo odmówić przyjęcia danej partii.
W przypadku wspomnianym w lit. b) pierwszego akapitu oferent, którego ofertę przyjęto, zostaje zwolniony ze wszystkich zobowiązań w stosunku do danej partii, włącznie z zabezpieczeniem, dopiero po bezzwłocznym poinformowaniu Komisji i agencji interwencyjnej przy użyciu formularza figurującego w załączniku I.
3.
Jeśli wynik ostateczny analiz wykonanych na próbkach wykazuje jakość niższą od cech minimalnych wymaganych w interwencji, oferent, którego ofertę przyjęto, nie może przystąpić do odbioru danej partii.
Zostaje on zwolniony ze wszystkich zobowiązań wobec danej partii, włącznie z zabezpieczeniami, dopiero po bezzwłocznym poinformowaniu Komisji i agencji interwencyjnej przy użyciu formularza figurującego w załączniku I.
Artykuł 8
W przypadkach określonych w art. 7 ust. 2 akapit pierwszy lit. b) oraz ust. 3, oferent, którego ofertę przyjęto, może złożyć do agencji interwencyjnej wniosek o dostarczenia innej partii jęczmienia o przewidzianej jakości, bez dodatkowych kosztów.
W takim wypadku zabezpieczenie nie zostaje zwolnione.
Zamiana partii powinna nastąpić w maksymalnym terminie trzech dni po złożeniu wniosku przez oferenta, którego ofertę przyjęto.
Oferent informuje o tym bezzwłocznie Komisję przy użyciu formularza figurującego w załączniku I.
Jeśli w okresie nie dłuższym niż jeden miesiąc po dacie złożenia wniosku o wymianę przez oferenta, którego ofertę przyjęto, w wyniku następujących po sobie wymian, oferent, którego ofertę przyjęto, nie otrzymał partii zastępczej o przewidywanej jakości, zostaje on zwolniony ze wszystkich swoich zobowiązań, włącznie z zabezpieczeniami, po bezzwłocznym poinformowaniu Komisji i agencji interwencyjnej przy użyciu formularza figurującego w załączniku I.
Artykuł 9
1.
Jeśli wyprowadzenie jęczmienia z magazynu następuje przed otrzymaniem wyników analiz przewidzianych w art. 6, ryzyko ponosi oferent, którego ofertę przyjęto, od chwili odbioru partii, nie naruszając możliwych dróg odwoławczych oferenta w stosunku do podmiotu składującego.
2.
Koszty związane z pobraniem próbek i analizami przewidzianymi w art. 6, poza tymi, o których mowa w art. 7 ust. 3, ponosi Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) przy ograniczeniu do jednej analizy na każde 500 ton, z wyjątkiem kosztów przesilosowania.
Koszty przesilosowania i ewentualnych dodatkowych analiz wymaganych przez oferenta, którego ofertę przyjęto, obciążają tego ostatniego.
Artykuł 10
Na zasadzie odstępstwa od art. 12 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3002/92, dokumenty związane ze sprzedażą jęczmienia zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, w szczególności pozwolenie na wywóz, polecenie wycofania, o którym mowa w art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (EWG) nr 3002/92, deklaracja wywozowa i w razie potrzeby formularz T5 powinny zawierać uwagę figurującą w załączniku II.
Artykuł 11
1. Zabezpieczenie ustanowione stosownie do art. 13 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93 zwalnia się z chwilą wydania pozwoleń na wywóz oferentom, których oferty przyjęto.
2.
Na zasadzie odstępstwa od art. 17 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93 obowiązek wywozu jest objęty zabezpieczeniem, którego wysokość jest równa różnicy między ceną interwencyjną obowiązującą w dniu przetargu a ceną ofertową, i nigdy nie niższa niż 25 EUR za tonę.
Połowę tej kwoty wpłaca się z chwilą wydania pozwolenia, a pozostałą część przed odbiorem zboża.
Artykuł 12
Brytyjska agencja interwencyjna powiadamia Komisję drogą elektroniczną o otrzymanych ofertach przetargowych, najpóźniej dwie godziny po upływie terminu składania ofert.
Powiadomienia dokonuje się zgodnie ze schematem zamieszczonym w załączniku III.
Artykuł 13
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 363/2006
z dnia 1 marca 2006 r.
w sprawie wydawania pozwoleń na wywóz w systemie B w sektorze owoców i warzyw (pomidory)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1961/2001 z dnia 8 października 2001 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 2200/96 w odniesieniu do refundacji wywozowych do owoców i warzyw [2], w szczególności jego art. 6 ust. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2044/2005 [3] ustala ilości indykatywne, dla których mogą zostać wydane pozwolenia na wywóz w systemie B.
(2) Biorąc pod uwagę informacje, którymi dzisiaj dysponuje Komisja, ilości indykatywne przewidziane na bieżący okres wywozu w odniesieniu do pomidorów mogą zostać niedługo przekroczone.
To przekroczenie byłoby naruszeniem prawidłowego funkcjonowania systemu refundacji wywozowych w sektorze owoców i warzyw.
(3) W celu uniknięcia opisanej sytuacji należy odrzucić wnioski o pozwolenia w systemie B dla pomidorów wywiezionych po dniu 2 marca 2006 r., aż do końca bieżącego okresu wywozu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do pomidorów wnioski o pozwolenia na wywóz w systemie B, złożone z tytułu art. 1 rozporządzenia (WE) nr 2044/2005, dla których zgłoszenie wywozowe zostało przyjęte po dniu 2 i przed dniem 17 marca 2006 r., są odrzucone.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 2 marca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 364/2006
z dnia 1 marca 2006 r.
ustalające należności przywozowe mające zastosowanie do ryżu łuskanego począwszy od dnia 2 marca 2006 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1549/2004 z dnia 30 sierpnia 2004 r. wprowadzające odstępstwo od rozporządzenia Rady (WE) nr 1785/2003 dotyczące systemu przywozu ryżu i ustanawiające szczegółowe przejściowe zasady mające zastosowanie do przywozu ryżu Basmati [1], w szczególności jego art. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W oparciu o informacje przekazane przez właściwe władze, Komisja stwierdza, że pozwolenia na przywóz w odniesieniu do ryżu łuskanego objętego kodem CN 100620, z wyjątkiem pozwoleń na przywóz ryżu Basmati, zostały wydane dla ilości 289488 ton na okres od dnia 1 września 2005 r. do dnia 28 lutego 2006 r.
Należność przywozowa za ryż łuskany objęty kodem CN 100620, inny niż ryż Basmati, musi zatem zostać zmieniona.
(2) Ustalenie należności musi nastąpić w terminie trzech dni od zakończenia wskazanego wyżej okresu. Zatem niniejsze rozporządzenie powinno niezwłocznie wejść w życie,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Należność przywozowa mająca zastosowanie do ryżu łuskanego objętego kodem CN 100620 wynosi 65 EUR za tonę.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 365/2006
z dnia 27 lutego 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1676/2001 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz folii z politereftalanu polietylenu pochodzącej m.in. z Indii i kończące częściowy przegląd okresowy środków antydumpingowych mających zastosowanie do przywozu folii z politereftalanu polietylenu (PET) pochodzącej m.in. z Indii
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [1] ("podstawowe rozporządzenie antydumpingowe"), w szczególności jego art. 11 ust. 3, oraz rozporządzenie Rady (WE) nr 2026/97 z dnia 6 października 1997 w sprawie ochrony przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [2] ("podstawowe rozporządzenie antysubsydyjne"), w szczególności jego art. 19,
uwzględniając wniosek przedstawiony przez Komisję po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. PROCEDURA
1.
Obowiązujące środki i zakończone dochodzenia dotyczące tego samego produktu
(1) Rada nałożyła, rozporządzeniem (WE) nr 2597/1999 [3], ostateczne cło wyrównawcze na przywóz folii z politereftalanu polietylenu (PET), objętej kodami CN ex39206219 i ex39206290 oraz pochodzącej z Indii ("ostateczne środki wyrównawcze").
Środki przyjęły formę cła ad valorem na poziomie od 3,8 % do 19,1 %, nałożonego na przywóz indywidualnie wymienionych eksporterów, ze stawką cła rezydualnego w wysokości 19,1 %, nałożoną na przywóz ze wszystkich innych przedsiębiorstw.
(2) Rada nałożyła, rozporządzeniem (WE) nr 1676/2001 [4], ostateczne cła antydumpingowe na przywóz folii PET pochodzącej m.in. z Indii.
Środki przyjęły formę cła ad valorem na poziomie od 0 % do 62,6 % na przywóz folii PET pochodzącej m.in. z Indii ("ostateczne środki antydumpingowe"), z wyłączeniem przywozu z pięciu indyjskich przedsiębiorstw [Ester Industries Limited ("Ester"), Flex Industries Limited ("Flex"), Garware Polyester Limited ("Garware"), MTZ Polyfilms Limited ("MTZ") i Polyplex Corporation Limited ("Polyplex")], od których przyjęto zobowiązania na mocy decyzji Komisji 2001/645/WE [5] w sprawie przyjęcia zobowiązań złożonych w związku z postępowaniem antydumpingowym dotyczącym przywozu folii z politereftalanu polietylenu pochodzącej m.in. z Indii.
(3) Rada rozszerzyła, rozporządzeniami (WE) 1975/2004 i 1976/2004 ostateczne środki wyrównawcze i antydumpingowe dotyczące przywozu folii PET pochodzącej z Indii na przywóz tego samego produktu wysyłanego z Brazylii i Izraela, zgłaszanego lub niezgłaszanego jako pochodzący z Brazylii lub Izraela.
(4) W dniu 4 stycznia 2005 r [6]. Komisja wszczęła częściowy przegląd okresowy rozporządzenia (WE) nr 1676/2001, ograniczony do poziomu ostatecznych środków antydumpingowych.
Wymienione dochodzenie zostało zakończone na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 366/2006 [7], które zmieniło poziom ostatecznych środków antydumpingowych.
(5) W dniu 10 grudnia 2004 r [8]. Komisja wszczęła przegląd wygaśnięcia dotyczący ostatecznych środków wyrównawczych.
Wymienione dochodzenie zostało zakończone na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 367/2006 [9], które utrzymało ostateczne środki wyrównawcze.
2.
Wnioski o dokonanie przeglądów
Wniosek o dokonanie przeglądu w odniesieniu do środków wyrównawczych
(6) W 2002 r. Polyplex, indyjski producent, od którego przyjęto już zobowiązanie na mocy decyzji 2001/645/WE w związku z obowiązującymi środkami antydumpingowymi, złożył wniosek o dokonanie częściowego przeglądu okresowego, ograniczonego do formy środków wyrównawczych w odniesieniu do jednego przedsiębiorstwa.
Polyplex przedstawił informacje, zgodnie z którymi zobowiązanie o tym samym charakterze usunęłoby wyrządzający szkodę wpływ subsydiowania oraz mogłoby być monitorowane.
Dlatego też uzasadnione było dokonanie przeglądu środków wyrównawczych.
Wniosek o dokonanie przeglądu formy środków antydumpingowych
(7) W październiku 2003 r., wniosek o dokonanie częściowego przeglądu okresowego ograniczonego do formy środków antydumpingowych został złożony przez następujących producentów wspólnotowych: Du Pont Teijin Films, Mitsubishi Polyester Film GmbH oraz Nuroll SpA ("wnioskodawcy").
Wnioskodawcy reprezentują dużą część wspólnotowej produkcji folii PET.
Spółka Toray Plastics Europe wyraziła swoje poparcie dla wniosku, jednak nie jest formalnym wnioskodawcą.
(8) Wnioskodawcy stwierdzili, iż forma środków (tj. obowiązujących zobowiązań przyjętych na mocy decyzji 2001/645/WE) nie jest już wystarczająca do usunięcia dumpingu wyrządzającego szkodę.
Wnioskodawcy twierdzili, iż od momentu przyjęcia obowiązujących zobowiązań, które są oparte na minimalnych cenach importowych, asortyment produktów sprzedawanych przez eksporterów objętych postępowaniem poszerzył się, a mianowicie objął folie bardziej zaawansowane technologicznie, co spowodowało, iż minimalne ceny, które charakteryzują niektóre produkty, nie odzwierciedlają już ich prawdziwej ceny, a tym samym mechanizm środków nie jest już odpowiedni w świetle postępu technologicznego.
W konsekwencji stwierdzono, iż wymienione zobowiązania nie były już odpowiednie, aby usunąć wyrządzający szkodę wpływ dumpingu.
3.
Dochodzenia
Przegląd odnoszący się do środków wyrównawczych
(9) W dniu 28 czerwca 2002 r. Komisja ogłosiła w drodze zawiadomienia o wszczęciu postępowania opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [10] rozpoczęcie częściowego przeglądu okresowego środków antysubsydyjnych, ograniczonego do zbadania możliwości przyjęcia zobowiązania złożonego przez indyjskiego producenta eksportującego – Polyplex, zgodnie z art. 19 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego.
(10) Mając na uwadze, że częściowy przegląd okresowy formy środków antydumpingowych (tj. obowiązujących zobowiązań) został wszczęty w listopadzie 2003 r., jak wskazano w poniższych motywach 12 i 13, kwestia możliwości przyjęcia zobowiązania złożonego przez Polyplex pozostała otwarta, aby umożliwić zakończenie obydwu dochodzeń w tym samym czasie.
Komisja poinformowała oficjalnie Polyplex o swoich zamiarach w tym zakresie.
Nie otrzymano żadnych uwag w tym względzie.
Przegląd formy środków antydumpingowych
(11) W dniu 22 listopada 2003 r. Komisja ogłosiła w drodze zawiadomienia o wszczęciu postępowania opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [11] rozpoczęcie częściowego przeglądu okresowego, zgodnie z art. 11 ust. 3 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego.
(12) Przegląd został ograniczony do formy środków mających zastosowanie do pięciu indyjskich producentów eksportujących, od których przyjęto zobowiązanie.
Dochodzenie objęło okres od dnia 1 października 2002 r. do dnia 30 września 2003 r. ("obecny OD").
(13) Komisja oficjalnie poinformowała producentów eksportujących, przedstawicieli kraju wywozu oraz producentów wspólnotowych o wszczęciu przeglądu.
Zainteresowane strony otrzymały możliwość przedstawienia swoich opinii na piśmie oraz złożenia wniosku o przesłuchanie w terminie wskazanym w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania.
(14) W celu uzyskania informacji uznanych za niezbędne dla dochodzenia, Komisja przesłała kwestionariusze do zainteresowanych producentów eksportujących, którzy współpracowali, udzielając odpowiedzi na kwestionariusz.
Wizyty weryfikacyjne odbyły się w siedzibach następujących producentów eksportujących w Indiach:
- Ester Industries Limited, New Delhi,
- Flex Industries Limited, New Delhi,
- Garware Polyester Limited, Aurangabad,
- MTZ Polyfilms Limited, Mumbai,
- Polyplex Corporation Limited, New Delhi.
B. PRODUKT OBJĘTY POSTĘPOWANIEM
(15) Produktem objętym postępowaniem jest, jak określono w pierwotnym dochodzeniu, folia z politereftalanu polietylenu (PET) pochodząca z Indii, zgłaszana zwykle w ramach kodów CN ex39206219 i ex39206290.
C. USTALENIA
Przegląd formy środków antydumpingowych
(16) Folię PET charakteryzują specyficzne właściwości fizyczne, chemiczne i techniczne, obejmujące m.in. grubość, właściwości kryjące, obróbkę powierzchni i właściwości mechaniczne, które określają rodzaje folii PET na podstawie różnych sposobów obróbki folii podstawowej następujących podczas procesu produkcyjnego lub po nim, włącznie z obróbką koronową, metalizacją lub powlekaniem chemicznym.
Dlatego też występuje ona w wielu formach i w różnych rodzajach.
Ponieważ produkt istnieje w dużej liczbie różnych postaci (rodzaje produktu) oraz aby ułatwić monitorowanie zobowiązań, produkty zostały sklasyfikowane w ramach różnych kategorii (grup) opartych na właściwościach technicznych.
Grupy te posłużyły za podstawę dla ustalenia minimalnych cen importowych ("MCI") wskazanych w zobowiązaniach.
W pierwotnym dochodzeniu liczba MCI ustalonych na podstawie wymienionych grup wahała się od 10 do 32 w podziale na eksportera.
(17) Podczas obecnego przeglądu dokonano, w ramach grup, porównania asortymentu rodzajów produktu oraz zmian cen między okresem objętym dochodzeniem wykorzystanym w pierwotnym dochodzeniu ("pierwotny OD") a obecnym OD.
(18) Analiza wykazała, iż asortyment rodzajów produktu sprzedawanego w ramach niektórych grup produktu zmienił się od momentu przyjęcia zobowiązań.
W przypadku kilku przedsiębiorstw objętych dochodzeniem zmiany te były bardzo znaczące, do tego stopnia, iż w odniesieniu do niektórych grup większość rodzajów produktu wywożonego do Wspólnoty w OD nie odpowiada już produktom wywożonym w pierwotnym OD.
Przykładami zmian, które odnotowano w ramach grupy, było zaniechanie produkcji produktów o niższej wartości, dodawanie nowych produktów o wyraźnie wyższej wartości i czasami połączenie obydwu tych działań.
(19) Wymieniona analiza wykazała również, że w przypadku niektórych grup produktu rozpiętość cen (rozpiętość wartości produktu) w ramach grupy znacznie zmieniła się od czasu przyjęcia zobowiązań.
W tym kontekście należy również zauważyć, że nastąpiła znaczna zmiana w strukturze sprzedaży między różnymi grupami produktu po przyjęciu zobowiązań.
W szczególności stwierdzono, iż pojawiła się tendencja do skupiania sprzedaży w ramach kategorii o niższej cenie minimalnej.
(20) Ponieważ MCI i zobowiązania zostały ustalone na podstawie asortymentu rodzajów produktu oraz ich odpowiedniej wartości w ramach grup produktu podczas pierwotnego OD, jasne jest, iż zmiany wskazane w odniesieniu do obecnego asortymentu produktów i wartości w ramach grup spowodowały, że MCI, a tym samym zobowiązania, stały się niewłaściwe, aby przeciwdziałać wyrządzającemu szkodę wpływowi dumpingu.
Wniosek odnoszący się do środków wyrównawczych
(21) W odniesieniu do przeglądu ograniczonego do zbadania możliwości przyjęcia zobowiązania złożonego przez Polyplex analiza wykazała, że struktura organizacyjna tego przedsiębiorstwa utrudniłaby monitorowanie zobowiązania, powodując tym samym, iż zobowiązanie stałoby się nieodpowiednie jako forma skutecznego środka wyrównawczego.
Utrudnienie to wynika z faktu, że produkt objęty postępowaniem jest również wytwarzany przez przedsiębiorstwo powiązane z Polyplex w państwie trzecim (Tajlandia), co powoduje powstanie ryzyka kompensacji cen, w sytuacji gdyby przedsiębiorstwo w Tajlandii również dokonywało wywozu produktu objętego postępowaniem do Wspólnoty.
Monitorowanie, a tym samym egzekwowanie, byłoby zbyt utrudnione, aby zapewnić prawidłowe funkcjonowanie zobowiązania.
D. WNIOSKI
Przegląd formy środków antydumpingowych
(22) Zobowiązania w swojej obecnej formie, wraz z MCI opartymi na grupach produktów, zapewniają eksporterom dużą elastyczność we wprowadzaniu zmian do właściwości technicznych produktów w ramach grupy.
Produkt objęty postępowaniem zawiera liczne i zmieniające się cechy odróżniające, które w dużym stopniu wpływają na ceny sprzedaży.
Zmiany tych cech wywierają w konsekwencji znaczący wpływ na ceny.
Jedynym realnym sposobem na zapewnienie wymienionym grupom większej jednolitości pod względem właściwości fizycznych i cen byłoby dokonanie podziałów w ramach grup.
Jednakże w rezultacie powstałoby wiele grup, co uniemożliwiłoby monitorowanie, utrudniając w szczególności organom celnym rozpoznanie różnic między rodzajami produktu i klasyfikacją produktów w odpowiedniej grupie w momencie przywozu.
Ponadto liczba grup przypadających na przedsiębiorstwo mogłaby wzrosnąć od 5 do 11 razy w porównaniu z grupami wymienionymi w zobowiązaniach, w przypadku gdyby rozpatrywano więcej właściwości różnych rodzajów produktu, aby określić bardziej precyzyjną klasyfikację.
Obecnie rodzaje produktu są sklasyfikowane w ramach setek szczegółowych grup, uniemożliwiając tym samym wykonanie zobowiązań.
Ich liczba mogłaby wzrosnąć wraz z dalszą zmianą właściwości produktu.
(23) W przypadku niektórych przedsiębiorstw objętych przeglądem rodzaje modeli sprzedawane w ramach określonej grupy produktu nie zmieniły się znacząco od momentu przyjęcia zobowiązania.
Jednakże prawdopodobny wzrost liczby grup produktu spowodowany dalszymi zmianami w grupach produktu, jak wskazano w motywie 22, mógłby nastąpić na późniejszym etapie oraz w przypadku każdego z eksportujących producentów.
(24) Można zatem stwierdzić, iż aby umożliwić skuteczne monitorowanie zobowiązań, grupy produktów powinny zostać znacznie ujednolicone pod względem właściwości fizycznych i cen.
Właściwości te powinny mieć stały charakter w czasie trwania zobowiązania.
Dochodzenie potwierdziło, iż warunek ten nie był spełniony w odniesieniu do folii PET.
(25) Na podstawie powyższych faktów i ustaleń uznaje się, że zobowiązania nie są odpowiednie, aby przeciwdziałać wyrządzającemu szkodę wpływowi dumpingu, ponieważ sprawiają trudności związane z monitorowaniem i egzekwowaniem oraz stanowią niedopuszczalne ryzyko.
W tych okolicznościach zobowiązania, przyjęte od pięciu indyjskich producentów objętych przeglądem formy środków antydumpingowych, powinny zostać wycofane.
(26) Wszystkie zainteresowane strony zostały poinformowane o zasadniczych faktach i ustaleniach, na podstawie których Komisja podjęła decyzję o wycofaniu obowiązujących zobowiązań, i miały możliwość przedstawienia swoich uwag.
(27) Po ujawnieniu informacji niektóre strony stwierdziły, iż uważają, że nie wystąpiły żadne trudności odnoszące się do monitorowania lub egzekwowania zobowiązań, zatem nie było ryzyka związanego z formą środków.
Ponadto wielu producentów eksportujących stwierdziło, że nie naruszyli oni swoich zobowiązań.
Jeden z producentów eksportujących objętych postępowaniem wskazał, iż zawiadomienie o wszczęciu postępowania dotyczyło znacznych zmian rodzajów produktu, tymczasem nie wprowadził on żadnych nowych rodzajów produktu do UE między datą złożenia obowiązującego zobowiązania a obecnym OD.
(28) W odniesieniu do aspektów technicznych, sama liczba odmian wymienionego produktu połączona z możliwościami zmian produktu sprawia, iż produkt ten nie nadaje się do celów zobowiązania, gdyż jego zmiany wymagałyby ciągłych aktualizacji MCI, co nie jest wykonalne (patrz: motyw 22).
W tym zakresie należy przypomnieć, iż art. 8 ust. 3 rozporządzenia podstawowego wskazuje, że złożone zobowiązanie nie musi zostać przyjęte, jeżeli władze uważają jego przyjęcie za niepraktyczne, na przykład ze względu na zbyt dużą liczbę obecnych lub potencjalnych eksporterów lub z innych powodów.
W odniesieniu do wniosku eksporterów, w którym twierdzili oni, iż nie naruszyli warunków zobowiązania, nic nie wskazuje na wystąpienie naruszenia.
Decyzja o wycofaniu zobowiązań opiera się na dowodach zgromadzonych podczas dochodzenia, które wskazują, że zmiany asortymentu produktów sprawiają, że zobowiązanie jest nieodpowiednie oraz iż monitorowanie sprzedaży tego produktu nie jest dostosowane do zobowiązań (patrz: motywy 18–20 i 22).
Wreszcie, dochodzenie wykazało, że folie inne niż te, które są objęte asortymentem produktów, na którym oparto ustalenia dotyczące MCI, były sprzedawane we Wspólnocie w ramach zobowiązania oraz że możliwe jest zwiększenie liczby i odmian produktów.
Dlatego też sytuacja rynkowa, na podstawie której ustanowiono zobowiązania, w zakresie sprzedawanego produktu, nie jest reprezentatywna w obecnym dochodzeniu, a zatem MCI określone w zobowiązaniach stały się nieodpowiednie.
(29) W tym kontekście fakt, iż jeden z producentów eksportujących nie wprowadził jeszcze żadnych nowych rodzajów produktu, nie wpływa na to, że zobowiązania dotyczące produktu objętego postępowaniem zostały określone jako nieodpowiednie, a ich monitorowanie uważane jest za niewykonalne, jak wytłumaczono w powyższym motywie 28.
(30) Ponadto kilku producentów eksportujących dokonało odesłania do art. 15 Porozumienia w sprawie wykonania art. VII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT) z 1994 r. (zwanego dalej "Porozumieniem antydumpingowym WTO") i do zawartego w nim wymogu, zgodnie z którym kraje rozwinięte powinny udzielać pomocy krajom rozwijającym się, wskazując, że producenci eksportujący powinni mieć możliwość złożenia nowych zobowiązań.
Zasugerowano, że wycofanie zobowiązań zostało dokonane z powodów spekulatywnych i nieuzasadnionych, które były sprzeczne z art. 15 Porozumienia antydumpingowego WTO oraz że wycofanie zobowiązań stanowiło naruszenie zasady proporcjonalności.
(31) Artykuł 15 Porozumienia antydumpingowego WTO odnosi się do potrzeby poszukiwania konstruktywnych rozwiązań przed zastosowaniem ceł antydumpingowych.
Obowiązujące zobowiązania zostały przyjęte w celu poszukiwania konstruktywnego rozwiązania dla sytuacji, w której występuje dumping wyrządzający szkodę.
W tym zakresie należy przypomnieć, iż art. 8.3 Porozumienia antydumpingowego WTO wskazuje, że złożone zobowiązanie nie musi zostać przyjęte, jeżeli władze uważają jego przyjęcie za niepraktyczne, na przykład ze względu na zbyt dużą liczbę obecnych lub potencjalnych eksporterów lub z innych powodów.
Dochodzenie, którego celem nie było w żadnym razie wycofanie zobowiązań z powodów spekulatywnych, wskazało, iż produkty, na podstawie których producenci indyjscy zgodzili się na ustalenie cen objętych zobowiązaniem (MCI), znacznie różniły się od tych sprzedawanych obecnie do Wspólnoty.
Wycofanie zobowiązań nie jest zatem nieproporcjonalne, lecz stanowi przemyślaną odpowiedź na zmianę sytuacji rynkowej, spowodowaną przez samych producentów eksportujących.
Wniosek dotyczący zobowiązania w odniesieniu do środków wyrównawczych
(32) Wnioski wynikające z przeglądu formy środków antydumpingowych, zgodnie z którymi zobowiązania nie są odpowiednie, aby przeciwdziałać wyrządzającemu szkodę wpływowi dumpingu, ponieważ sprawiają trudności związane z monitorowaniem i egzekwowaniem oraz stanowią niedopuszczalne ryzyko, odnoszą się również do środków wyrównawczych.
Ustalono także, iż struktura organizacyjna Polyplex Group utrudniłaby monitorowanie zobowiązań i ich egzekwowanie.
Z tego powodu przyjęcie zobowiązania nie jest wykonalne w rozumieniu art. 8 ust. 3 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego.
(33) W świetle powyższych faktów stwierdzono, iż dochodzenie przeglądowe dotyczące formy środków antysubsydyjnych, ograniczone do zbadania możliwości przyjęcia zobowiązania złożonego przez Polyplex, powinno zostać zakończone, a zobowiązanie, o którym mowa, nie powinno być przyjęte, ponieważ warunki ustanowione w art. 13 ust. 1 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego dotyczące przyjęcia zobowiązania nie są spełnione.
(34) Powody uzasadniające decyzję o nieprzyjęciu złożonego zobowiązania zostały ujawnione zainteresowanemu wnioskodawcy,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
W rozporządzeniu (WE) nr 1676/2001, w postaci obowiązującej w dniu publikacji niniejszego rozporządzenia, skreśla się art. 1 ust. 3.
2.
W rozporządzeniu (WE) 1676/2001, w postaci obowiązującej w dniu publikacji niniejszego rozporządzenia, zmienia się numerację art. 1 ust. 4 na art. 1 ust. 3.
3.
W rozporządzeniu (WE) nr 1676/2001, w postaci obowiązującej w dniu publikacji niniejszego rozporządzenia, skreśla się art. 2.
4.
W rozporządzeniu (WE) 1676/2001, w postaci obowiązującej w dniu publikacji niniejszego rozporządzenia, zmienia się numerację art. 3 i art. 4 na art. 2 i art. 3.
Artykuł 2
Częściowy przegląd okresowy rozporządzenia (WE) nr 2597/1999 zostaje niniejszym zakończony decyzją o nieprzyjęciu zobowiązania.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 366/2006
z dnia 27 lutego 2006 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 1676/2001 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz folii z politereftalanu polietylenu (PET) pochodzącej między innymi z Indii
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [1] ("rozporządzenie podstawowe"), w szczególności jego art. 11 ust. 3,
uwzględniając wniosek przedstawiony przez Komisję po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. PROCEDURA
1.
Obowiązujące środki i zakończone dochodzenia dotyczące tego samego produktu
(1) Rada nałożyła, rozporządzeniem (WE) nr 2597/1999 [2], ostateczne cło wyrównawcze na przywóz folii z politereftalanu polietylenu (PET) objętej kodami CN ex39206219 i ex39206290 oraz pochodzącej z Indii ("ostateczne środki wyrównawcze").
Środki przyjęły formę cła ad valorem na poziomie od 3,8 % do 19,1 % nałożonego na przywóz pochodzący od wskazanych eksporterów, ze stawką cła rezydualnego w wysokości 19,1 % nałożoną na przywóz ze wszystkich innych przedsiębiorstw.
(2) Rada nałożyła, rozporządzeniem (WE) nr 1676/2001 [3], ostateczne cła antydumpingowe na przywóz folii PET pochodzącej m.in. z Indii ("ostateczne środki antydumpingowe").
W odniesieniu do indyjskich producentów eksportujących zastosowano kontrolę wyrywkową i nałożono w stosunku do przedsiębiorstw objętych próbą cła indywidualne na poziomie od 0 % do 62,6 %, na przedsiębiorstwa nieobjęte próbą nałożono cło oparte o średni ważony margines dumpingu w wysokości 57,7 % pomniejszony o ich indywidualny margines subsydium wywozowego.
Cło w wysokości 53,3 % zostało nałożone na wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa.
Pierwotne dochodzenie objęło okres od dnia 1 kwietnia 1999 r. do dnia 31 marca 2000 r. ("pierwotny OD").
(3) W dniu 22 sierpnia 2001 r. Komisja przyjęła, decyzją 2001/645/WE [4], zobowiązania złożone przez pięciu indyjskich producentów: Ester Industries Limited ("Ester"), Flex Industries Limited ("Flex"), Garware Polyester Limited ("Garware"), MTZ Polyfilms Limited ("MTZ") i Polyplex Corporation Limited ("Polyplex").
Komisja ogłosiła w dniu 17 lutego 2005 r., na mocy zawiadomienia opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [5], zmianę nazwy MTZ.
(4) Rada rozszerzyła, rozporządzeniami (WE) nr 1975/2004 i (WE) nr 1976/2004, ostateczne środki wyrównawcze i antydumpingowe dotyczące przywozu folii PET pochodzącej z Indii na przywóz tego samego produktu wysyłanego z Brazylii i Izraela, zgłaszanego lub niezgłaszanego jako pochodzący z Brazylii lub Izraela.
(5) W dniu 28 lutego 2002 r [6]. Komisja wszczęła częściowy przegląd okresowy rozporządzenia (WE) nr 2597/1999 ograniczony do formy ostatecznych środków wyrównawczych, w szczególności do zbadania możliwości przyjęcia zobowiązania złożonego przez jednego indyjskiego producenta eksportującego, zgodnie z art. 19 rozporządzenia podstawowego.
Dochodzenie to zostało zakończone na mocy rozporządzenia (WE) nr 365/2006 [7].
(6) W dniu 22 listopada 2003 r [8]. Komisja wszczęła częściowy przegląd okresowy rozporządzenia (WE) nr 1676/2001 ograniczony do formy ostatecznych środków antydumpingowych.
Dochodzenie to zostało zakończone rozporządzeniem (WE) nr 365/2006, które zmieniło rozporządzenie (WE) nr 1676/2001.
(7) W dniu 10 grudnia 2004 r [9]. Komisja wszczęła przegląd wygaśnięcia dotyczący ostatecznych środków wyrównawczych.
Dochodzenie to zostało zakończone rozporządzeniem Rady (WE) nr 367/2006 [10], które utrzymało ostateczne środki wyrównawcze.
(8) W dniu 23 sierpnia 2005 r [11].
Komisja wszczęła przegląd rozporządzeń (WE) nr 1975/2004 i (WE) nr 1976/2004 w odniesieniu do wniosku producenta izraelskiego dotyczącego zwolnienia z rozszerzonych środków.
Dochodzenie to zostało zakończone rozporządzeniem Rady (WE) nr 101/2006 [12].
2.
Wniosek o dokonanie przeglądu
(9) W dniu 5 listopada 2004 r. wniosek o dokonanie częściowego przeglądu okresowego rozporządzenia (WE) nr 1676/2001, ograniczonego do formy środków antydumpingowych, został złożony przez następujących producentów wspólnotowych: Du Pont Teijin Films, Mitsubishi Polyester Film GmbH oraz Nuroll SpA ("wnioskodawcy").
Wnioskodawcy reprezentują dużą część wspólnotowej produkcji folii PET.
Toray Plastics Europe wyraziło swoje poparcie dla wniosku, jednak nie jest formalnym wnioskodawcą.
(10) Wnioskodawcy twierdzili, że w odniesieniu do przywozu folii PET od pięciu indyjskich producentów, których zobowiązania zostały przyjęte na mocy decyzji 2001/645/WE, poziom istniejących środków nie jest już wystarczający, aby przeciwdziałać dumpingowi wyrządzającemu szkodę.
3.
Dochodzenie
(11) Ustaliwszy, po konsultacji z Komitetem Doradczym, że istnieją wystarczające dowody do wszczęcia częściowego przeglądu okresowego, Komisja ogłosiła w dniu 4 stycznia 2005 r., na mocy zawiadomienia opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [13], wszczęcie częściowego przeglądu okresowego, zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego.
(12) Przegląd ten został ograniczony do zbadania dumpingu pięciu indyjskich producentów eksportujących, od których przyjęto zobowiązania, oraz do ustalenia poziomu cła rezydualnego, aby określić, czy istnieje potrzeba kontynuowania, usunięcia lub zmiany poziomu obowiązujących środków.
Dochodzenie objęło okres od dnia 1 października 2003 r. do dnia 30 września 2004 r.
(13) Komisja oficjalnie powiadomiła producentów eksportujących, przedstawicieli kraju wywozu oraz producentów wspólnotowych o wszczęciu częściowego przeglądu okresowego.
Zainteresowane strony otrzymały możliwość przedstawienia swoich opinii na piśmie oraz złożenia wniosku o przesłuchanie w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania.
(14) W celu uzyskania informacji uznanych za niezbędne dla dochodzenia, Komisja przesłała kwestionariusze do zainteresowanych producentów eksportujących, którzy współpracowali, udzielając odpowiedzi na kwestionariusz.
Wizyty weryfikacyjne odbyły się w siedzibach następujących producentów eksportujących w Indiach:
- Ester Industries Limited, New Delhi,
- Flex Industries Limited, New Delhi,
- Garware Polyester Limited, Aurangabad,
- MTZ Polyfilms Limited, Mumbai,
- Polyplex Corporation Limited, New Delhi.
B. PRODUKT OBJĘTY POSTĘPOWANIEM I PRODUKT PODOBNY
1.
Produkt objęty postępowaniem
(15) Produktem objętym postępowaniem jest, jak określono w pierwotnym dochodzeniu, folia z politereftalanu polietylenu (PET) pochodząca z Indii, zwykle zgłaszana pod kodami CN ex39206219 i ex39206290.
2.
Produkt podobny
(16) Tak samo jak w pierwotnym dochodzeniu ustalono, iż folia PET wytwarzana i sprzedawana na rynku krajowym w Indiach oraz folia PET wywożona do Wspólnoty z Indii mają te same podstawowe właściwości fizyczne i techniczne oraz te same zastosowania.
Dlatego też są one uważane za produkty podobne w rozumieniu art. 1 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
C. DUMPING
1.
Wartość normalna
(17) W celu określenia wartości normalnej sprawdzono najpierw, czy ogólna wielkość sprzedaży krajowej eksportującego producenta była reprezentatywna w rozumieniu art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, tj. czy stanowiła co najmniej 5 % wielkości sprzedaży produktu objętego postępowaniem wywożonego do Wspólnoty.
Ustalono, że w przypadku wszystkich przedsiębiorstw ogólna wielkość sprzedaży była reprezentatywna.
(18) Następnie zbadano, czy całkowita sprzedaż krajowa każdego rodzaju produktu stanowiła co najmniej 5 % ogólnej wielkości sprzedaży tego samego rodzaju produktu wywożonego do Wspólnoty.
Ustalono, że dwa przedsiębiorstwa sprzedawały na rynku krajowym folię drugiego gatunku, której nie wywoziły do Wspólnoty.
Ponieważ folia drugiego gatunku nie jest bezpośrednio porównywalna z folią pierwszego gatunku, sprzedaż folii drugiego gatunku nie została uwzględniona podczas obliczania wartości normalnej.
Inne przedsiębiorstwo sprzedawało trzy różne gatunki folii na rynku krajowym, ale do Wspólnoty dokonywało sprzedaży wyłącznie folii najlepszego gatunku.
Wspomniane przedsiębiorstwo często sprzedawało folię pierwszego i drugiego gatunku luzem wraz z folią trzeciego gatunku, naliczając za całość cenę odpowiadającą cenie folii trzeciego gatunku.
Według tego przedsiębiorstwa stanowiło to formę wyprzedaży zapasów towarów.
Również w tym przypadku wymieniona sprzedaż nie została uwzględniona podczas obliczania wartości normalnej.
(19) Jedno przedsiębiorstwo sprzedało przedsiębiorstwom handlowym na rynku krajowym towary, które były przeznaczone na wywóz.
Towary te można było z łatwością zidentyfikować jako przeznaczone na wywóz, gdyż zostały objęte innym systemem podatkowym niż ten, który ma zastosowanie do zwykłej sprzedaży na rynku krajowym.
Wymienione przedsiębiorstwo nie mogło wskazać, czy ostatecznym przeznaczeniem towarów będzie Wspólnota, czy też państwo trzecie.
Dlatego też sprzedaż ta nie została uwzględniona podczas obliczania wartości normalnej.
(20) W odniesieniu do tych rodzajów produktu, których sprzedaż krajowa stanowiła co najmniej 5 % wielkości sprzedaży tego rodzaju produktu wywożonego do Wspólnoty, zbadano, czy dokonano wystarczającej sprzedaży w zwykłym obrocie handlowym zgodnie z art. 2 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
W odniesieniu do danego rodzaju produktu, w przypadku którego wielkość sprzedaży krajowej dokonywanej po cenie sprzedaży netto równej lub wyższej od kosztów produkcji przekraczała 80 % ogólnej wielkości sprzedaży tego rodzaju, a średnia cena ważona tego rodzaju była równa kosztom produkcji lub wyższa od nich, wartość normalna ustalana była w oparciu o średnią ważoną cenę sprzedaży faktycznie płaconą za całą sprzedaż krajową tego rodzaju, bez względu na to, czy była to sprzedaż z zyskiem, czy nie.
W odniesieniu do tych rodzajów produktu, w przypadku których wielkość sprzedaży z zyskiem była równa lub niższa niż 80 %, ale nie niższa niż 10 % wielkości sprzedaży lub w przypadku których średnia cena ważona tego rodzaju była niższa od kosztów produkcji, wartość normalna ustalana była w oparciu o średnią ważoną cenę sprzedaży faktycznie płaconą wyłącznie za krajową sprzedaż z zyskiem tego rodzaju.
(21) W odniesieniu do rodzajów produktu, w przypadku których ceny krajowe producentów eksportujących nie mogły zostać wykorzystane do ustalenia wartości normalnej ze względu na niewystarczającą reprezentatywność lub niewystarczający poziom sprzedaży w zwykłym obrocie handlowym, wartość normalna została skonstruowana w oparciu o koszty produkcji rodzajów produktu wywożonego do Wspólnoty, poniesione przez producentów eksportujących i powiększone o uzasadnione koszty sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne ("koszty SG&A") oraz kwotę zysku, zgodnie z art. 2 ust. 3 i art. 6 rozporządzenia podstawowego.
(22) Koszty SG&A zostały oparte, zgodnie z art. 2 ust. 6 rozporządzenia podstawowego, na kosztach poniesionych przez producentów eksportujących w odniesieniu do prowadzonej przez nich krajowej sprzedaży produktu objętego postępowaniem, która została uznana za reprezentatywną.
Marża zysku została obliczona na podstawie średniej ważonej marży zysku każdego przedsiębiorstwa odnoszącej się do tych rodzajów produktu, które zostały sprzedane na rynku krajowym w wystarczających ilościach oraz w zwykłym obrocie handlowym.
(23) Po ujawnieniu informacji producent eksportujący zakwestionował dostosowanie dokonane w odniesieniu do ceny płaconej za jeden konkretny surowiec.
Zakwestionowane dostosowanie zostało ponownie zbadane, po czym dokonano przeglądu poziomu dostosowania i i ponownie obliczono margines dumpingu.
(24) Inne przedsiębiorstwo twierdziło, że folię, której jakość nie była najwyższa, należy uwzględnić w obliczeniach, a dostosowania powinny być dokonane tak, aby umożliwić porównanie tej folii z folią pierwszego gatunku.
Stwierdzono również, iż po uwzględnieniu tych transakcji konieczne byłoby ponowne obliczenie marży zysku.
(25) Ilości folii drugiego i trzeciego gatunku, które zostały wyłączone z obliczeń, stanowiły mniej niż 3 % ogólnej sprzedaży krajowej.
Dlatego też uważa się, że pozostałe transakcje krajowe są wystarczająco reprezentatywne do celów dokładnego obliczenia wartości normalnej.
Ponowne obliczenie marży zysku nie jest zatem konieczne.
(26) Producenci eksportujący otrzymali ujawnione informacje na temat obliczeń i przedłożyli pewne uwagi.
Komisja uwzględniła te uwagi i, w zakresie, w jakim uznała je za uzasadnione, dostosowała odpowiednio obliczenia.
2.
Cena eksportowa
(27) W odniesieniu do określenia cen eksportowych należy przypomnieć, że obecne dochodzenie ma na celu ustalenie, czy poziom dumpingu uległ zmianie oraz czy te zmiany mogą mieć trwały charakter.
W tym kontekście określenie cen eksportowych nie może ograniczać się do zbadania zachowania eksporterów w przeszłości, lecz należy przeanalizować również prawdopodobny rozwój cen eksportowych w przyszłości.
Innymi słowy, należy określić, czy ceny eksportowe stosowane w przeszłości dostarczają wiarygodnych wskazówek na temat ich prawdopodobnych cen eksportowych w przyszłości.
W tym przypadku i ze względu na fakt, że zobowiązania zostały przyjęte, zbadano w szczególności, czy istnienie takich zobowiązań wpłynęło na ceny eksportowe stosowane w przeszłości, w sposób uniemożliwiający wiarygodne ustalenie przyszłego rozwoju wywozu na ich podstawie.
(28) Aby zbadać, czy ceny eksportowe stosowane w wywozie do Wspólnoty były wiarygodne i mając na uwadze istnienie zobowiązań, wymienione ceny zostały porównane z minimalnymi cenami importowymi ("MCI") ustalonymi w zobowiązaniach.
Było to konieczne, aby stwierdzić, czy ceny eksportowe stosowane w wywozie do Wspólnoty zostały ustanowione na określonym poziomie głównie ze względu na istnienie MCI ustalonych w zobowiązaniach, a zatem czy były one trwałe, czy też nie.
Zbadano zatem, stosując zasadę średniej ważonej na poziomie każdego przedsiębiorstwa, czy ceny stosowane przy sprzedaży na rynek wspólnotowy były znacznie wyższe od MCI, uwzględniając specyfikę produktu objętego postępowaniem oraz specyfikę rynków, na które był on sprzedawany w OD, oraz na jakim poziomie znajdowały się wymienione ceny w stosunku do cen stosowanych w wywozie do państw trzecich.
W przypadku gdy, na poziomie przedsiębiorstwa, ceny stosowane w wywozie do Wspólnoty były średnio dużo wyższe od MCI, uznano, że takie ceny eksportowe zostały ustalone w sposób wystarczająco niezależny od zobowiązań, a tym samym stanowiły one wiarygodną informację na temat polityki ustalania cen, którą eksporterzy będą prawdopodobnie stosować w przyszłości.
Natomiast gdy ceny eksportowe stosowane w wywozie do Wspólnoty nie były średnio wystarczająco wyższe od MCI, a ponadto ich poziom był znacznie niższy od cen eksportowych stosowanych w wywozie do państw trzecich, uznano, że zobowiązania wpłynęły na takie ceny, a tym samym nie były one na tyle wiarygodne, aby wykorzystać je do obliczania dumpingu, zgodnie z art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego, w kontekście przeglądu okresowego.
(29) W przypadku dwóch indyjskich eksporterów – Flex i Polyplex – ustalono, że ich ceny eksportowe stosowane w wywozie do Wspólnoty były znacznie wyższe od MCI.
Dlatego też wymienione ceny eksportowe stosowane w wywozie do Wspólnoty zostały uznane za wiarygodne i wykorzystano je przy obliczaniu dumpingu.
(30) W przypadku trzech innych producentów eksportujących – Ester, Garware i MTZ – stwierdzono, że ceny eksportowe stosowane w wywozie do Wspólnoty były bardzo zbliżone do MCI.
Ponadto ustalono, że ceny eksportowe stosowane przez wymienione trzy przedsiębiorstwa w wywozie do państw trzecich były, rozpatrując je w oparciu o rozróżnienie na rodzaje produktów, znacznie niższe od cen stosowanych w wywozie do Wspólnoty. Fakt ten wskazuje na prawdopodobieństwo, że w przypadku braku zobowiązań ceny stosowane w wywozie do Wspólnoty zostałyby ujednolicone z cenami takich samych rodzajów produktu stosowanymi w wywozie do państw trzecich.
Stwierdzono zatem, iż ceny eksportowe tych trzech przedsiębiorstw stosowane w wywozie do Wspólnoty nie mogą zostać użyte do celów ustalenia wiarygodnych cen eksportowych w rozumieniu art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego, w kontekście obecnego przeglądu okresowego.
(31) Jednakże stwierdzono, że brak wiarygodnych cen w odniesieniu do tych trzech eksporterów indyjskich, spowodowany w tym przypadku istnieniem zobowiązań, nie powinien doprowadzić do zakończenia przeglądu dotyczącego tych eksporterów, jeżeli można by było w inny sposób ustalić pojawienie się trwałej zmiany okoliczności odnoszących się do ich praktyki dumpingowej, w szczególności w zakresie cen eksportowych.
W tym celu i mając na uwadze, że producenci eksportujący sprzedawali produkt objęty postępowaniem na rynku światowym, podjęto decyzję o ustaleniu ceny eksportowej rodzajów produktu sprzedawanych do Wspólnoty na podstawie cen faktycznie płaconych lub należnych w przypadku dokonywania sprzedaży do innych państw trzecich.
(32) Po ujawnieniu istotnych faktów i ustaleń, na podstawie których zamierzano złożyć wniosek w sprawie zmiany rozporządzenia (WE) nr 1676/2001, wiele stron przedstawiło uwagi.
(33) Kilku indyjskich producentów eksportujących i rząd indyjski utrzymywali, iż nie istniały żadne podstawy prawne zgodnie z art. 2 ust. 8 i art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego dotyczące uznania cen stosowanych w wywozie do państw trzecich za podstawę do obliczenia cen eksportowych. Twierdzili oni, że istniały ceny eksportowe stosowane w wywozie do Wspólnoty oraz iż nie udowodniono w sposób zadawalający, że wystąpił wystarczający powód do odrzucenia tych cen eksportowych. Utrzymywali oni, że ceny eksportowe stosowane w wywozie do Wspólnoty były wiarygodne i że powinny zostać wykorzystane zamiast cen stosowanych w wywozie do państw trzecich.
(34) W odniesieniu do wykorzystania cen eksportowych stosowanych w wywozie do państw trzecich należy zauważyć, że celem dochodzenia na mocy art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego jest ustalenie, czy dalsze nakładanie środków jest wciąż konieczne w celu skompensowania dumpingu. Badając poziom dumpingu producentów objętych postępowaniem, należy zbadać zmiany poziomu dumpingu w porównaniu z pierwotnymi ustaleniami dotyczącymi dumpingu. Należy zauważyć, że wykorzystanie, w przypadku trzech indyjskich producentów eksportujących, cen stosowanych w wywozie do państw trzecich zamiast tych stosowanych w wywozie do Wspólnoty nie opiera się na stosowaniu przepisów art. 2 ust. 8 i art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego. Jak wyjaśniono w motywach 27 i 28, jest to uzasadnione potrzebą oceny prawdopodobieństwa utrzymania tych cen stosowanych w wywozie do Wspólnoty w przyszłości i w konsekwencji określenia prawdopodobieństwa ponownego wystąpienia dumpingu.
(35) Wniosek wyciągnięty z tej oceny był taki, że w przypadku trzech indyjskich producentów eksportujących istnienie MCI wpłynęło na ich ceny stosowane w wywozie do Wspólnoty, ponieważ zostały one ustalone na poziomie zbliżonym do MCI.
Dlatego też nie były one wyłącznie wynikiem działania sił rynkowych oraz prawdopodobnie nie zostałyby utrzymane na tym samym poziomie w przyszłości.
W konsekwencji stwierdzono, że nie istniały ceny stosowane w wywozie do Wspólnoty, które mogłyby zostać wykorzystane do obliczenia dumpingu.
Wobec braku ceny eksportowej stosowanej w wywozie do Wspólnoty stwierdzono, że ceny stosowane w wywozie do państw trzecich stanowiły odpowiednią i wiarygodną podstawę do ustalenia cen eksportowych w okresie objętym dochodzeniem i do obliczenia dumpingu.
(36) Indyjski producent eksportujący stwierdził, że odrzucenie jego cen sprzedaży do Wspólnoty i wykorzystanie jego cen sprzedaży do państw trzecich stanowiło dyskryminację, ponieważ został on potraktowany inaczej niż eksporterzy, w odniesieniu do których wykorzystano ich rzeczywiste ceny sprzedaży do Wspólnoty.
(37) W tym zakresie należy podkreślić, iż nie wystąpiła żadna dyskryminacja podczas ustalania cen eksportowych, ponieważ zastosowano do samo podejście w odniesieniu do wszystkich eksporterów indyjskich.
W przypadku każdego producenta eksportującego oceniono istnienie odpowiednich cen eksportowych stosowanych w wywozie do Wspólnoty do celów obliczenia dumpingu.
Dokonano tego poprzez porównanie każdej ceny eksportowej stosowanej w wywozie do Wspólnoty przez producenta eksportującego z MCI, aby stwierdzić, czy mogą one być uważane za ustalone niezależnie od wymienionych MCI.
Jak wyjaśniono w motywie 28, w przypadkach gdy ceny te były wystarczająco wyższe od MCI, stwierdzano, iż MCI nie wpłynęły na nie oraz że mogły one być wykorzystane do obliczenia dumpingu, ponieważ stanowiły wiarygodną informację na temat polityki ustalania cen, którą eksporterzy będą prawdopodobnie stosować w przyszłości.
(38) Jeżeli stwierdzono, że istnienie MCI wpłynęło na ceny stosowane w wywozie do Wspólnoty, wtedy nie uważano tych cen za wiarygodną informację na temat polityki ustalania cen, którą eksporterzy będą prawdopodobnie stosować w przyszłości, i nie były one wykorzystywane do obliczenia dumpingu, a zamiast nich wykorzystywano ceny stosowane w wywozie do państw trzecich.
Dlatego też fakt, że w przypadku niektórych eksporterów wykorzystano ich rzeczywiste ceny eksportowe, a w przypadku innych ceny stosowane w wywozie do państw trzecich, nie stanowi dyskryminacji pomiędzy eksporterami.
(39) Kilku indyjskich producentów eksportujących nie zgodziło się z wnioskiem, że ich ceny eksportowe stosowane w wywozie do Wspólnoty były zbliżone do MCI i z tego powodu nie mogły być wykorzystane do obliczenia dumpingu.
Stwierdzili oni, że ich ceny były wystarczająco wyższe od MCI, oraz wskazali, że zgodnie ze zobowiązaniem cenowym wymagano od nich jedynie, aby nie dokonywali sprzedaży po cenach niższych od MCI.
Jeden eksporter stwierdził, że porównanie z MCI nie stanowiło zadawalającej podstawy, aby ustalić, czy ceny stosowane w wywozie do Wspólnoty były racjonalne i wiarygodne, a bardziej odpowiednim byłoby porównanie z cenami innych indyjskich producentów eksportujących lub przemysłu wspólnotowego.
(40) W tym zakresie, jak wyjaśniono w motywie 30, instytucje Wspólnoty ustaliły, że ceny trzech producentów eksportujących nie były wystarczająco wyższe od MCI, aby stwierdzić, że zostały ustalone niezależnie do MCI.
Dlatego też wymienione ceny nie stanowiły odpowiedniej podstawy dla obliczenia dumpingu.
Fakt, iż w ramach zobowiązania cenowego wymagano od producentów eksportujących jedynie, aby nie dokonywali sprzedaży po cenach niższych od MCI, nie został zakwestionowany, lecz uznano go za nieistotny do celów takiej analizy.
(41) W kontekście rozważań dotyczących wpływu MCI na ceny stosowane w wywozie do Wspólnoty należy zauważyć, iż w przypadku pojawienia się zobowiązania konieczne jest stwierdzenie, czy ceny eksportowe są wiarygodne i czy stanowią właściwą podstawę do obliczenia marginesów dumpingu.
Jeżeli ceny stosowane w wywozie do Wspólnoty ulegają wpływom czynników innych niż czynniki rynkowe, takich jak MCI określone w zobowiązaniu, wtedy wymienione ceny nie są uznawane za racjonalne lub wiarygodne.
W takim przypadku należy zauważyć, iż porównanie z cenami stosowanymi w wywozie do państw trzecich przez każdego producenta eksportującego, jak wskazano w motywie 28, uznano za bardziej odpowiednie, aby określić politykę ustalania cen poszczególnych producentów eksportujących, niż porównanie z cenami innych indyjskich producentów eksportujących lub przemysłu wspólnotowego, ponieważ zapewniło to lepsze zrozumienie indywidualnych praktyk producentów eksportujących.
(42) Przemysł wspólnotowy stwierdził, że mając na uwadze zniekształcający wpływ MCI określonych w zobowiązaniu, rzeczywiste ceny sprzedaży do Wspólnoty powinny zostać odrzucone, a zamiast nich powinny zostać wykorzystane ceny stosowane w wywozie do państw trzecich w odniesieniu do wszystkich indyjskich producentów eksportujących.
Wyraził on również obawę, iż indyjscy producenci eksportujący, dla których obliczono niski margines dumpingu przy wykorzystaniu cen eksportowych stosowanych w wywozie do Wspólnoty, nie utrzymają swoich cen na tym samym poziomie w przyszłości.
(43) W odniesieniu do tego argumentu, i jak wyjaśniono w motywie 32, w stosunku do wszystkich indyjskich producentów eksportujących przyjęto takie samo podejście.
Wykorzystanie lub zaniechanie wykorzystania cen stosowanych w wywozie do Wspólnoty przez każdego eksportera było oparte na ocenie, czy istnienie MCI wpłynęło na te ceny, oraz na różnicy między cenami stosowanymi w wywozie do Wspólnoty a cenami eksportowymi stosowanymi w wywozie do państw trzecich, jak wskazano w motywie 28.
(44) Przemysł wspólnotowy utrzymywał również, że porównanie cen eksportowych z MCI na podstawie średniej ważonej, w celu ustalenia, czy ceny stosowane w wywozie do Wspólnoty były reprezentatywne dla określenia przyszłych praktyk oraz wiarygodne, aby dokonać oceny dumpingu, było sprzeczne z ustaleniami przeglądu formy środków, zgodnie z którymi stwierdzono, iż MCI nie były już odpowiednie, aby przeciwdziałać wyrządzającemu szkodę wpływowi dumpingu.
(45) W tym zakresie należy podkreślić, że kwestia objęta przeglądem formy środków antydumpingowych dotyczyła ustalenia, czy zobowiązania cenowe były nadal odpowiednie (w takim sensie, iż wywierałyby taki sam skutek jak nałożenie cła antydumpingowego) w odniesieniu do produktów, które w ich ramach wywożono (patrz: motyw 8 rozporządzenia Rady (WE) nr 365/2006).
W trakcie tego przeglądu ustalono, że w przypadku kilku grup produktu znacznie zmieniła się (zwiększyła lub zmniejszyła się) rozpiętość rzeczywistych cen stosowanych w wywozie do Wspólnoty od czasu pierwotnego dochodzenia oraz stwierdzono, że konkretne MCI oparte na pierwotnych cenach nie były odpowiednie, aby przeciwdziałać wyrządzającemu szkodę wpływowi dumpingu w odniesieniu do obecnej sprzedaży.
W ramach niniejszego przeglądu kwestia dotyczyła ustalenia wpływu istnienia MCI na ceny stosowane w wywozie do Wspólnoty, tj. czy ceny te mają charakter trwały.
Utrzymuje się, iż w przypadku gdy ceny są znacznie wyższe od MCI, MCI nie mają na nie wpływu.
Ma to zastosowanie niezależnie od tego, czy zobowiązania cenowe są odpowiednie w odniesieniu do produktu.
W takim przypadku ceny są wynikiem gry sił rynkowych i stanowią właściwą podstawę dla oceny praktyki dumpingowej.
W związku z tym przedstawiony argument zostaje odrzucony.
3.
Porównanie
(46) Porównania wartości normalnej i cen eksportowych dokonano na bazie ceny ex-works.
Przewidziano należne dostosowania uwzględniające różnice, które mają wpływ na ceny i porównywalność cen zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego.
Zgodnie z powyższym, w stosownych przypadkach wprowadzono dostosowania uwzględniające różnice w zakresie upustów, rabatów, transportu, ubezpieczenia, przygotowania, ładowania i kosztów dodatkowych, pakowania, kosztów kredytu i prowizji, i poparto je potwierdzonymi dowodami.
Dostosowania do ceny eksportowej zostały również dokonane dla niektórych rodzajów produktu sprzedawanego przez przedsiębiorstwa Ester, Garewere i MTZ, ze względu na różnice dotyczące właściwości fizycznych produktu sprzedawanego na rynki państw trzecich w stosunku do tego, który był sprzedawany na rynek Wspólnoty, zgodnie z art. 2 ust. 10 lit. a) rozporządzenia podstawowego.
(47) Dwóch eksportujących producentów złożyło również wniosek, w odniesieniu do ograniczonej liczby dokonanych transakcji wywozu, o dostosowanie ceny eksportowej zgodnie z art. 2 ust. 10 lit. k) rozporządzenia podstawowego, w oparciu o korzyści uzyskane w ramach systemu "paszportowego" uprawnienia celnego (Duty Entitlement Passbook Scheme – "DEPB") po dokonaniu wywozu.
W tym względzie ustalono, że w ramach tego systemu punkty uzyskane przy wywozie produktu objętego postępowaniem mogą być wykorzystane w celu pokrycia należnych opłat celnych z tytułu przywozu jakiegokolwiek towaru lub zostać odsprzedane innym przedsiębiorstwom.
Ponadto nie jest wymagane, by przywożone towary były wykorzystywane wyłącznie do produkcji wywożonych produktów.
Producenci nie wykazali, że korzyści uzyskiwane w ramach systemu DEPB po dokonaniu wywozu miały wpływ na porównywalność cen, a w szczególności, że klienci płacą inne ceny na rynku krajowym wskutek korzyści płynących z tego systemu.
W związku z powyższym wniosek ten został odrzucony.
4.
Margines dumpingu
(48) Zgodnie z art. 2 ust. 11 rozporządzenia podstawowego margines dumpingu został ustalony na podstawie porównania między średnią ważoną wartością normalną a średnią ważoną ceną eksportową.
W przypadku gdy ceny eksportowe zostały oparte na cenach stosowanych w wywozie do państw trzecich, odpowiednie wartości CIF obliczono poprzez powiększenie ceny ex-works, stosowanej w wywozie do państw trzecich, o średnią ważoną różnicę, w podziale na rodzaj produktu, między ceną ex-works i ceną CIF stosowanymi w wywozie do Wspólnoty.
(49) Uznano również za stosowne wprowadzenie zmian do cła rezydualnego, mając na uwadze znaczne zmniejszenie indywidualnych marginesów dumpingu w porównaniu z tymi, które doprowadziły do ustanowienia początkowych środków.
Cła te zostały ustanowione zgodnie z art. 11 ust. 9 rozporządzenia podstawowego w oparciu o najwyższy margines dumpingu ustalony w odniesieniu do pięciu indyjskich producentów eksportujących poddanych obecnemu przeglądowi, których uznano za reprezentatywnych, pod względem wielkości wywozu, wśród producentów współpracujących objętych próbą stanowiącą podstawę dla obliczenia początkowego cła rezydualnego.
(50) Marginesy dumpingu, wyrażone jako określona wartość procentowa ceny CIF na granicy Wspólnoty przed ocleniem, są następujące:
Ester Industries Ltd _BAR_ 29,3 % _BAR_
Flex Industries Ltd _BAR_ 3,2 % _BAR_
Garware Polyester Ltd _BAR_ 20,1 % _BAR_
MTZ Polyfilms Ltd _BAR_ 26,7 % _BAR_
Polyplex Corporation Ltd _BAR_ 3,7 % _BAR_
Wszystkie inne przedsiębiorstwa _BAR_ 29,3 % _BAR_
D. TRWAłY CHARAKTER ZMIANY OKOLICZNOŚCI
(51) Zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego zbadano również, czy zmianę okoliczności w odniesieniu do dumpingu można uznać w sposób uzasadniony za trwałą.
(52) W tym względzie należy zauważyć, iż wartość normalna została ustalona na podstawie kosztów ponoszonych i cen stosowanych przez wnioskodawców.
Eksporterzy posiadali znaczny krajowy rynek zbytu dla produktu objętego postępowaniem i ceny krajowe wzrosły w porównaniu z pierwotnym dochodzeniem.
Nic nie wskazuje na to, że wartość normalna ustalona podczas obecnego przeglądu nie może być uznana za trwałą.
(53) Można by stwierdzić, iż zmiany cen surowców, mocno powiązane z cenami ropy, mogły mieć duży wpływ na wartość normalną.
Jednakże uznano, że ponieważ surowce są towarami, których cena jest określana na poziomie międzynarodowym, wzrost ich ceny dotyczył wszystkich podmiotów rynkowych, a zatem wpłynął zarówno na wartość normalną, jak i na cenę eksportową.
(54) Jak już wspomniano w motywach 22 i 23, mając na uwadze istnienie zobowiązań, w celu określenia, czy ceny eksportowe stosowane w wywozie do Wspólnoty mogą być uważane za trwałe, ceny te powinny zostać zbadane w stosunku do MCI ustanowionych w zobowiązaniach.
Ponadto porównanie cen zostało dokonane pomiędzy cenami produktu objętego postępowaniem sprzedawanego na wywóz do Wspólnoty i na wywóz do państw trzecich podczas okresu objętego dochodzeniem.
Jak wytłumaczono w motywie 23, stwierdzono, że w przypadku gdy ceny eksportowe stosowane w wywozie do Wspólnoty nie były wystarczająco wyższe od MCI, a były znacznie niższe od cen eksportowych stosowanych w wywozie do państw trzecich, nie można było uznać tych cen za wiarygodne źródło informacji na temat polityki ustalania cen, którą eksporterzy zastosują w przyszłości.
Zamiast tego ceny eksportowe stosowane przy wywozie do państw trzecich były wykorzystywane w celu określenia przyszłych cen eksportowych, które można było uznać za trwałe.
(55) Na tej podstawie stwierdza się, że zmiana okoliczności w odniesieniu do pierwotnego dochodzenia dotyczącego dumpingu mogła być uważana w sposób uzasadniony za trwałą, z tym że w przypadku trzech eksporterów indyjskich, jak stwierdzono w motywie 26, trwała zmiana okoliczności dotycząca ich praktyki dumpingowej, w szczególności w odniesieniu do cen eksportowych, musiała zostać określona raczej na podstawie cen faktycznie płaconych przez państwa trzecie, lub od nich należnych, za rodzaje produktu sprzedawanego do Wspólnoty niż na podstawie ich ceny eksportowej stosowanej w wywozie do Wspólnoty.
(56) Znaczne zmniejszenie indywidualnych marginesów dumpingu przedsiębiorstw objętych próbą w porównaniu z tymi, które doprowadziły do ustanowienia początkowych środków, oraz ich trwały charakter mogą być uważane za reprezentatywne dla ogółu przedsiębiorstw.
Dlatego też cło rezydualne musiało zostać odpowiednio zmienione, jak wytłumaczono w motywie 30.
E. WNIOSEK
(57) W świetle wniosków wyciągniętych w odniesieniu do dumpingu i trwałego charakteru zmiany okoliczności oraz mając na uwadze wnioski płynące z rozporządzenia (WE) nr 365/2006 odnoszące się do formy środków antydumpingowych (wycofanie obowiązujących zobowiązań), środki antydumpingowe nałożone na przywóz produktu objętego postępowaniem z Indii powinny zostać zmienione, aby odzwierciedlić nowe ustalone marginesy dumpingu.
(58) Ponieważ zgodnie z art. 14 ust. 1 rozporządzenia podstawowego żaden produkt nie może być objęty jednocześnie cłem antydumpingowym i wyrównawczym. aby zaradzić tej samej sytuacji powstałej w wyniku dumpingu lub subsydiowania wywozu, obowiązujące cło wyrównawcze, które odpowiada subsydiom wywozowym, zostało odliczone od mającego zastosowanie cła antydumpingowego.
W przypadku cła rezydualnego odliczenie odpowiada marginesowi subsydium wywozowego przedsiębiorstwa, na podstawie którego ustalono rezydualny margines dumpingu.
(59) Na podstawie powyższych faktów i uwzględniając ustalenia przeglądu wygaśnięcia ostatecznych ceł wyrównawczych (rozporządzenie (WE) nr 367/2006), proponowane kwoty cła, wyrażone jako wartość procentowa ceny CIF na granicy Wspólnoty przed ocleniem, są następujące:
Przedsiębiorstwo _BAR_ Margines subsydium wywozowego _BAR_ Łączny margines subsydium _BAR_ Margines dumpingu _BAR_ Cło wyrównawcze _BAR_ Cło antydumpingowe _BAR_ Łączna stawka cła _BAR_
Ester Industries Ltd _BAR_ 12,0 % _BAR_ 12,0 % _BAR_ 29,3 % _BAR_ 12,0 % _BAR_ 17,3 % _BAR_ 29,3 % _BAR_
Flex Industries Ltd _BAR_ 12,5 % _BAR_ 12,5 % _BAR_ 3,2 % _BAR_ 12,5 % _BAR_ 0,0 % _BAR_ 12,5 % _BAR_
Garware Polyester Ltd _BAR_ 2,7 % _BAR_ 3,8 % _BAR_ 20,1 % _BAR_ 3,8 % _BAR_ 17,4 % _BAR_ 21,2 % _BAR_
MTZ Polyfilms Ltd _BAR_ 8,7 % _BAR_ 8,7 % _BAR_ 26,7 % _BAR_ 8,7 % _BAR_ 18,0 % _BAR_ 26,7 % _BAR_
Polyplex Corporation Ltd _BAR_ 19,1 % _BAR_ 19,1 % _BAR_ 3,7 % _BAR_ 19,1 % _BAR_ 0,0 % _BAR_ 19,1 % _BAR_
Wszystkie inne przedsiębiorstwa _BAR_ 12,0 % [14] _BAR_ 19,1 % _BAR_ 29,3 % _BAR_ 19,1 % _BAR_ 17,3 % _BAR_ 36,4 % _BAR_
(60) Jak wskazano w motywie 4, obowiązujące środki antydumpingowe zostały rozszerzone, tak aby objąć przywóz folii PET wysyłanej z Brazylii i Izraela, niezależnie od tego, czy była ona zgłaszana jako pochodząca z Brazylii lub Izraela czy nie.
Zmienione środki antydumpingowe, jak ustalono w motywie 59, powinny nadal być rozszerzone na przywóz folii PET wysyłanej z Brazylii i Izraela, niezależnie od tego, czy jest ona zgłaszana jako pochodząca z Brazylii lub Izraela czy nie.
Brazylijscy i izraelscy producenci eksportujący, którzy zostali zwolnieni ze środków rozszerzonych na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 1975/2004 zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 101/2006, powinny zostać również zwolnieni ze środków zmienionych niniejszym rozporządzeniem.
(61) Wszystkie zainteresowane strony poinformowano o istotnych faktach i ustaleniach, na podstawie których zamierzano złożyć wniosek dotyczący zmiany rozporządzenia (WE) nr 1676/2001, oraz umożliwiono im przedstawienie uwag.
(62) Indywidualne stawki cła antydumpingowego wskazane w niniejszym rozporządzeniu zostały określone na podstawie ustaleń obecnego dochodzenia.
Odzwierciedlają one zatem sytuację ustaloną podczas dochodzenia dotyczącą tych przedsiębiorstw.
Te stawki celne (w przeciwieństwie do krajowych stawek stosowanych wobec "wszystkich innych przedsiębiorstw") są wyłącznie stosowane do przywozu produktów pochodzących z kraju, którego dotyczy postępowanie, oraz wyprodukowanych przez przedsiębiorstwa oraz przez konkretne wymienione osoby prawne.
Przywiezione produkty wyprodukowane przez inne przedsiębiorstwo niewymienione konkretnie z nazwy i adresu w części normatywnej niniejszego rozporządzenia, włącznie z podmiotami powiązanymi z podmiotami konkretnie wymienionymi, nie mogą korzystać z tych stawek i podlegają stawce celnej mającej zastosowanie do "wszystkich innych przedsiębiorstw".
(63) Wszelkie wnioski dotyczące zastosowania indywidualnych dla danego przedsiębiorstwa stawek cła antydumpingowego, np. po zmianie nazwy podmiotu lub po ustanowieniu nowych podmiotów zajmujących się produkcją lub sprzedażą, powinny być bezzwłocznie skierowane do Komisji łącznie ze wszystkimi właściwymi informacjami, w szczególności dotyczącymi zmiany w działalności przedsiębiorstwa w zakresie produkcji, sprzedaży krajowej i eksportowej, związanej np. z wymienioną zmianą nazwy lub zmianą dotyczącą podmiotów zajmujących się produkcją lub sprzedażą.
W uzasadnionych przypadkach rozporządzenie (WE) nr 1676/2001 zostanie odpowiednio zmienione w drodze aktualizacji wykazu przedsiębiorstw korzystających z indywidualnych stawek celnych.
(64) Aby zapewnić prawidłowe stosowanie ceł antydumpingowych, poziom cła rezydualnego nie powinien mieć zastosowania wyłącznie do eksporterów niewspółpracujących, lecz także do tych przedsiębiorstw, które nie prowadziły wywozu podczas OD.
(65) Należy zauważyć, że indyjski eksporter MTZ zmienił swój adres i zmiana ta stała się skuteczna od lipca 2005 r.; nie wpłynęło to na jego zarząd, strukturę ani działalność.
Adres przedsiębiorstwa powinien zatem zostać zmieniony.
(66) W celu uzyskania większej przejrzystości, a także mając na uwadze rozporządzenie (WE) nr 365/2006, przyjęte tego samego dnia co niniejsze rozporządzenie i dotyczące również przeglądu ostatecznych środków antydumpingowych, do części normatywnej niniejszego rozporządzenia należy wprowadzić nową skonsolidowaną wersję art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1676/2001,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 1 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1676/2001 ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 365/2006 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
1.
Niniejszym ustanawia się ostateczne cło antydumpingowe na przywóz folii z politereftalanu polietylenu (PET) objętej kodami CN ex39206219 (kody TARIC 3920621903, 3920621906, 3920621909, 3920621913, 3920621916, 3920621919, 3920621923, 3920621926, 3920621929, 3920621933, 3920621936, 3920621939, 3920621943, 3920621946, 3920621949, 3920621953, 3920621956, 3920621959, 3920621963, 3920621969, 3920621976 i 3920621994) oraz ex39206290 (kody TARIC 3920629033 i 3920629094), pochodzącej z Indii i Republiki Korei.
2.
Stawkę ostatecznego cła antydumpingowego stosowaną do ceny netto franco granica Wspólnoty, przed ocleniem, ustala się w następujący sposób dla produktów pochodzących z:
Kraj _BAR_ Przedsiębiorstwo _BAR_ Ostateczne cło (%) _BAR_ Dodatkowy kod TARIC _BAR_
Indie _BAR_ Ester Industries Limited 75-76, Amrit Nagar, Behind South Extension Part-1, New Delhi - 110 003, Indie _BAR_ 17,3 _BAR_ A026 _BAR_
Indie _BAR_ Flex Industries Limited A-1, Sector 60, Noida 201 301, (U.P.), Indie _BAR_ 0,0 _BAR_ A027 _BAR_
Indie _BAR_ Garware Polyester Limited Garware House, 50-A, Swami Nityanand Marg, Vile Parle (East), Mumbai 400 057, Indie _BAR_ 17,4 _BAR_ A028 _BAR_
Indie _BAR_ Jindal Poly Films Limited 56 Hanuman Road, New Delhi 110 001, Indie _BAR_ 0,0 _BAR_ A030 _BAR_
Indie _BAR_ MTZ Polyfilms Limited New Indian Centre, 5th floor, 17 Co-operage Road, Mumbai 400 039 Indie _BAR_ 18,0 _BAR_ A031 _BAR_
Indie _BAR_ Polyplex Corporation Limited B-37, Sector-1, Noida 201 301, Dist.
Gautam Budh Nagar, Uttar Pradesh, Indie _BAR_ 0,0 _BAR_ A032 _BAR_
Indie _BAR_ Wszystkie inne przedsiębiorstwa _BAR_ 17,3 _BAR_ A999 _BAR_
Korea _BAR_ Kolon Industries Inc.
Kolon Tower, 1-23, Byulyang-dong, Kwacheon-city, Kyunggi-do, Korea _BAR_ 0,0 _BAR_ A244 _BAR_
Korea _BAR_ SKC Co.
Ltd Kyobo Gangnam Tower, 1303-22, Seocho 4 Dong, Seocho Gu, Seoul 137-074, Korea _BAR_ 7,5 _BAR_ A224 _BAR_
Korea _BAR_ Toray Saehan Inc.
17F, LG Mapo B/D 275 Kongdug-Dong Mapo-Gu Seoul 121-721 Korea _BAR_ 0,0 _BAR_ A222 _BAR_
Korea _BAR_ HS Industries Co.
Ltd Kangnam Building, 5th floor 1321, Seocho-Dong Seocho-Ku Seoul Korea _BAR_ 7,5 _BAR_ A226 _BAR_
Korea _BAR_ Hyosung Corporation 450, Kongduk-Dong Mapo-Ku Seoul Korea _BAR_ 7,5 _BAR_ A225 _BAR_
Korea _BAR_ KP Chemical Corporation No. 89-4, Kyungun-Dong Chongro-Ku Seoul Korea _BAR_ 7,5 _BAR_ A223 _BAR_
Korea _BAR_ Wszystkie inne przedsiębiorstwa _BAR_ 13,4 _BAR_ A999 _BAR_
3.
Jeżeli jakakolwiek strona dostarczy Komisji wystarczające dowody potwierdzające:
- że nie dokonywała wywozu towarów opisanych w art. 1 ust. 1 podczas okresu objętego pierwotnym dochodzeniem,
- że nie jest powiązana z żadnym eksporterem lub producentem podlegającym środkom nałożonym na mocy niniejszego rozporządzenia,
oraz
- że dokonała wywozu towarów objętych postępowaniem po okresie objętym dochodzeniem lub przyjęła nieodwracalne zobowiązania umowne dotyczące wywozu znacznej ilości produktu do Wspólnoty,
Rada, stanowiąc zwykłą większością na wniosek złożony przez Komisję po konsultacji z Komitetem Doradczym, może zmienić art. 1 ust. 2 przez dodanie wymienionej strony do wykazu przedsiębiorstw podlegających środkom antydumpingowym, jak wskazano w tabeli w art. 1 ust. 2.
4.
O ile nie określono inaczej, obowiązujące przepisy celne stosuje się." .
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 367/2006
z dnia 27 lutego 2006 r.
nakładające ostateczne cło wyrównawcze na przywóz folii z politereftalanu etylenu (PET) pochodzącej z Indii w wyniku przeglądu wygaśnięcia na mocy art. 18 rozporządzenia (WE) nr 2026/97
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2026/97 z dnia 6 października 1997 r. o ochronie przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [1] (zwane dalej "rozporządzeniem podstawowym"), w szczególności jego art. 18,
uwzględniając wniosek przedłożony przez Komisję po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. PROCEDURA
1.
OBOWIĄZUJĄCE ŚRODKI I ZAKOŃCZONE DOCHODZENIA DOTYCZĄCE TEGO SAMEGO PRODUKTU
(1) Rozporządzeniem (WE) nr 2597/1999 [2] Rada nałożyła ostateczne cło wyrównawcze na przywóz folii z politereftalanu etylenu ("PET") w ramach kodów CN ex39206219 i ex39206290 pochodzącej z Indii (zwane dalej "ostatecznymi środkami wyrównawczymi").
Środki przyjęły postać cła ad valorem według stawki w zakresie od 3,8 % do 19,1 % nałożonego na przywóz od wymienionych z nazwy eksporterów, o stawce cła rezydualnego wynoszącej 19,1 % nałożonego na przywóz towarów od wszystkich pozostałych przedsiębiorstw.
(2) Na mocy rozporządzenia (WE) nr 1676/2001 [3] Rada nałożyła ostateczne cło antydumpingowe na przywóz folii PET pochodzącej z Indii oraz z Republiki Korei.
Środki przyjęły postać cła ad valorem według stawki w zakresie od 0 % do 62,6 % na przywóz folii PET pochodzącej z Indii (zwane dalej ostatecznymi środkami antydumpingowymi), z wyjątkiem przywozu od pięciu przedsiębiorstw indyjskich (Ester Industries Limited (zwane dalej Ester), Flex Industries Limited (zwane dalej Flex), Garware Polyester Limited (zwane dalej Garware), MTZ Polyesters Limited (zwane dalej MTZ) oraz Polyplex Corporation Limited (zwane dalej Polyplex)), od których przyjęto zobowiązania zgodnie z decyzją Komisji 2001/645/WE [4].
(3) Należy zauważyć, iż przedsiębiorstwo wcześniej znane jako MTZ Polyesters Limited zmieniło nazwę w grudniu 2000 r.
Nowa nazwa przedsiębiorstwa to MTZ Polyfilms Limited.
Zmiana nazwy w żaden sposób nie wpływa na ustalenia rozporządzenia (WE) nr 2597/1999 i prawo przedsiębiorstwa do korzystania z indywidualnej stawki celnej stosowanej wobec niej wtedy, gdy nosiła poprzednią nazwę.
Komisja ogłosiła w dniu 17 lutego 2005 r. zmianę nazwy MTZ poprzez opublikowanie ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [5].
Ponadto zauważa się, że przedsiębiorstwo MTZ zmieniło adres z mocą od lipca 2005 r., bez innych zmian w odniesieniu do jego kapitału, struktury i transakcji.
Należy zatem zmienić adres przedsiębiorstwa.
(4) Rozporządzeniami (WE) nr 1975/2004 [6] i (WE) 1976/2004 [7] Rada rozszerzyła ostateczne środki wyrównawcze i środki antydumpingowe w odniesieniu do przywozu folii PET pochodzącej z Indii na przywóz tego samego produktu wysłanego z Brazylii i z Izraela, zgłoszonego lub niezgłoszonego jako pochodzący z Brazylii lub Izraela.
(5) Dnia 28 czerwca 2002 r [8]. Komisja wszczęła częściowy śródokresowy przegląd ograniczony do formy ostatecznych środków wyrównawczych, w szczególności do zbadania dopuszczalności przyjęcia zobowiązania złożonego przez indyjskiego producenta eksportującego, stosownie do art. 19 rozporządzenia podstawowego.
Dochodzenie zostało zakończone wydaniem rozporządzenia Rady (WE) nr 365/2006 [9].
(6) Dnia 22 listopada 2003 r [10]. Komisja wszczęła częściowy śródokresowy przegląd ograniczony do formy ostatecznych środków antydumpingowych.
Dochodzenie zostało zakończone wydaniem rozporządzenia Rady (WE) nr 365/2006.
(7) Dnia 4 stycznia 2005 r [11]. Komisja wszczęła częściowy śródokresowy przegląd ograniczony do poziomu ostatecznych środków antydumpingowych.
Dochodzenie zostało zakończone wydaniem rozporządzenia Rady (WE) nr 365/2006, które zmieniło poziom ostatecznych środków antydumpingowych.
(8) Dnia 23 sierpnia 2005 r [12].
Komisja wszczęła przegląd rozporządzeń (WE) nr 1975/2004 i (WE) nr 1976/2004 w odniesieniu do wniosku producenta izraelskiego dotyczącego zwolnienia ze środków rozszerzonych.
Dochodzenie zostało zakończone wydaniem rozporządzenia Rady (WE) nr 101/2006.
2.
WNIOSEK O WSZCZĘCIE PRZEGLĄDU WYGAŚNIĘCIA
(9) W związku z opublikowaniem zawiadomienia o przyszłym wygaśnięciu [13] obowiązujących ostatecznych środków wyrównawczych Komisja otrzymała od wspólnotowych producentów produktu podobnego, tj. od przedsiębiorstw DuPont Teijin Films, Mitsubishi Polyester Film GmbH, Nuroll SpA oraz Toray Plastics Europe (zwanych dalej wnioskodawcami) wniosek o wszczęcie przeglądu wygaśnięcia rozporządzenia Rady (WE) nr 2597/1999, stosownie do art. 18 rozporządzenia podstawowego.
Wnioskodawcy reprezentują dużą część – w tym przypadku ponad 50 % – całkowitej wspólnotowej produkcji folii PET.
(10) W uzasadnieniu wniosku podano, iż wygaśnięcie obowiązywania środków mogłoby doprowadzić do kontynuacji lub ponowienia subsydiowania i zaistnienia szkody dla przemysłu wspólnotowego.
(11) Przed wszczęciem przeglądu wygaśnięcia oraz zgodnie z art. 10 ust. 9 i art. 22 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, Komisja powiadomiła rząd Indii, iż otrzymała stosownie udokumentowany wniosek o wszczęcie przeglądu oraz zaprosiła rząd Indii (zwany dalej "Rz I") do udziału w konsultacjach mających na celu wyjaśnienie sytuacji w odniesieniu do treści skargi oraz w celu wypracowania wspólnego rozwiązania. Komisja nie otrzymała jednak żadnej odpowiedzi ze strony rządu Indii dotyczącej propozycji konsultacji.
3.
WSZCZĘCIE PRZEGLĄDU WYGAŚNIĘCIA
(12) Komisja zbadała dowody przedłożone przez wnioskodawców i uznała je za wystarczające do uzasadnienia wszczęcia przeglądu zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego.
Po konsultacji z Komitetem Doradczym Komisja wszczęła przegląd wygaśnięcia terminu rozporządzenia Rady (WE) nr 2597/1999 poprzez opublikowanie zawiadomienia w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [14].
4.
OKRES DOCHODZENIA
(13) Dochodzenie objęło okres od dnia 1 października 2003 r. do dnia 30 września 2004 r. (zwany dalej okresem objętym postępowaniem przeglądowym lub OD).
Badanie tendencji w kontekście szkody objęło okres od dnia 1 stycznia 2001 r. do końca okresu objętego dochodzeniem przeglądowym (zwanego dalej badanym okresem).
5.
STRONY OBJĘTE DOCHODZENIEM
(14) Komisja oficjalnie powiadomiła wnioskodawców, innych znanych producentów wspólnotowych, producentów eksportujących, importerów, dostawców produkujących, użytkowników i rząd Indii o wszczęciu dochodzenia.
Zainteresowane strony otrzymały możliwość wyrażenia opinii na piśmie.
Wszystkim zainteresowanym stronom, które o to wnioskowały i wykazały, że istnieją szczególne powody, dla których powinny zostać wysłuchane, zapewniono możliwość przesłuchania.
Przedłożone przez strony pisemne i ustne komentarze zostały rozpatrzone i wzięte pod uwagę w przypadkach, w których okazało się to właściwe.
(15) Mając na uwadze ewidentnie dużą liczbę producentów eksportujących folię PET w Indiach, wymienionych we wniosku, w zawiadomieniu o wszczęciu dochodzenia w sprawie subsydiowania przewidziano zastosowanie technik kontroli wyrywkowej zgodnie z art. 27 rozporządzenia podstawowego.
W celu podjęcia decyzji o konieczności kontroli wyrywkowej oraz ewentualnego doboru próby poproszono wszystkich producentów eksportujących o zgłoszenie się i przedłożenie – według specyfikacji zawartej w zawiadomieniu o wszczęciu dochodzenia – podstawowych informacji na temat ich działań związanych z produktem objętym dochodzeniem w trakcie OD.
Po zbadaniu przedłożonych informacji, mając na uwadze ogromną liczbę producentów eksportujących, którzy wykazali chęć współpracy, zdecydowano, że kontrola wyrywkowa jest niezbędna.
(16) Komisja rozesłała kwestionariusze do wszystkich zainteresowanych stron, o których wiadomo było, iż są zainteresowane lub do tych, które zgłosiły się w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania.
Odpowiedzi otrzymano od czterech producentów wspólnotowych, ośmiu producentów eksportujących, jednego importera/użytkownika, jednego dostawcy produkującego oraz od rządu Indii.
(17) Spośród ośmiu indyjskich producentów eksportujących do próby wybrano cztery przedsiębiorstwa (Ester, Flex, Garware oraz Jindal Poly Films Limited (zwane dalej Jindal)).
Stwierdzono, iż stanowią one największy reprezentatywny wolumen produkcji, sprzedaży i wywozu folii PET do krajów Wspólnoty, który zgodnie z art. 27 ust. 1 rozporządzenia da się właściwie zbadać w dostępnym czasie.
(18) W ogłoszeniu opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [15] Komisja ogłosiła, że przedsiębiorstwo znane wcześniej pod nazwą Jindal Polyester Limited zmieniło adres.
Należy zatem zmienić adres przedsiębiorstwa.
(19) W ogłoszeniu opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [16] Komisja ogłosiła, że przedsiębiorstwo znane wcześniej pod nazwą Jindal Polyester Limited zmieniło nazwę na Jindal Poly Films Limited.
Należy zatem zmienić nazwę przedsiębiorstwa.
(20) Komisja zgromadziła i zweryfikowała wszystkie informacje, jakie uznała za niezbędne do ustalenia występowania subsydiowania i szkody, a także do ustalenia, czy zachodzi prawdopodobieństwo utrzymywania się lub ponowienia subsydiowania i szkody oraz do ustalenia, czy utrzymanie środków w mocy będzie w interesie Wspólnoty.
Przeprowadzono wizyty weryfikacyjne w siedzibach następujących zainteresowanych stron:
a) producenci wspólnotowi
- DuPont Teijin Films, Luksemburg i Middlesbrough, Zjednoczone Królestwo,
- Mitsubishi Polyester Film GmbH, Wiesbaden, Niemcy,
- Nuroll SpA, Pignataro Maggiore, Włochy,
- Toray Plastics Europe, Miribel, Francja;
b) rząd Indii
- Ministerstwo Handlu, New Delhi;
c) producenci eksportujący z Indii
- Ester Industries Limited, New Delhi,
- Flex Industries Limited, New Delhi,
- Garware Polyester Limited, Aurangabad,
- Jindal Poly Films Limited, New Delhi;
d) importer/użytkownik
- Coveme SpA, San Lazzaro di Savena, Włochy;
e) dostawca produkujący
- Oxxynova GmbH, Marl, Niemcy.
6.
UJAWNIANIE INFORMACJI
(21) Zgodnie z art. 30 rozporządzenia podstawowego rząd Indii oraz inne zainteresowane strony zostały poinformowane o istotnych faktach i ustaleniach, w oparciu o które planowane jest kontynuowania środków.
Mieli oni również stosowną ilość czasu na zgłoszenie uwag.
Niektóre strony przedstawiły swoje uwagi na piśmie.
Ponadto rządowi Indii zaproponowano konsultacje zgodnie z art. 10 ust. 11 rozporządzenia podstawowego, którą to propozycję rząd Indii przyjął.
Wszystkie przedstawione uwagi i komentarze zostały należycie uwzględnione.
B. PRODUKT OBJĘTY DOCHODZENIEM I PRODUKT PODOBNY
(22) Produkt objęty niniejszym przeglądem to taki sam produkt jak ten, którego dotyczy rozporządzenie Rady (WE) nr 2597/1999, a mianowicie folia PET w ramach kodów CN ex39206219 i ex39206290 pochodząca z Indii (zwany dalej produktem objętym dochodzeniem).
(23) Dochodzenie potwierdziło, że – podobnie jak w dochodzeniu pierwotnym – produkt objęty dochodzeniem i folia PET produkowana i sprzedawana na krajowym rynku Indii oraz folia produkowana i sprzedawana w krajach Wspólnoty przez producentów wspólnotowych ma te same podstawowe cechy fizyczne i zastosowanie, co produkt objęty dochodzeniem, z czego wynika, że stanowi ona produkt podobny w rozumieniu art. 1 ust. 5 rozporządzenia podstawowego.
C. SUBSYDIA
1.
WPROWADZENIE
(24) Na podstawie informacji zawartych we wniosku o wszczęcie przeglądu i w odpowiedziach na kwestionariusze Komisji zbadano następujące programy, które przypuszczalnie obejmują udzielanie subsydiów:
1.1. Programy ogólnokrajowe
a) Program odwołań celnych/Program zwolnień celnych;
b) System "paszportowego" uprawnienia celnego;
c) Specjalne strefy ekonomiczne/Jednostki zorientowane na wywóz;
d) Program promocji wywozu dóbr kapitałowych;
e) Świadectwo bezcłowego uzupełnienia zapasów;
f) Program zwolnień z podatku dochodowego;
g) Kredyt eksportowy
- przedeksportowy
- poeksportowy;
h) Zastrzyki kapitałowe.
(25) Programy a)–e) opierają się na ustawie o handlu zagranicznym (opracowanie i rozporządzenie) 1992 (nr 22 z 1992 r.), która weszła w życie z dniem 7 sierpnia 1992 r. (zwanej dalej ustawą o handlu zagranicznym).
Ustawa o handlu zagranicznym upoważnia rząd Indii do publikowania zawiadomień dotyczących polityki wywozu i przywozu.
Są one streszczane w dokumentach pod nazwą "Polityka wywozu i przywozu" publikowanych przez Ministerstwo Handlu co pięć lat i regularnie uaktualnianych.
Jeden z dokumentów Polityki wywozu i przywozu dotyczy okresu objętego dochodzeniem przeglądowym prowadzonym dla niniejszego przypadku, tj. pięcioletniego planu związanego z okresem od 1 kwietnia 2002 r. do 31 marca 2007 r. (zwanego dalej polityką EXIM 2002–2007).
Ponadto rząd Indii ustanawia także procedury rządzące polityką EXIM 2002–2007 zawarte w publikacji "Podręcznik procedur – od 1 kwietnia 2002 r. do 31 marca 2007 r., tom I" (zwanej dalej HOP I 2002–2007) [17].
Podręcznik procedur jest również regularnie uaktualniany.
(26) Program f) opiera się na ustawie o podatku dochodowym z 1961 r., która jest corocznie modyfikowana na mocy ustawy o finansach.
(27) Program g) opiera się działach 21 i 35A ustawy o regulacji bankowości z 1949 r., która zezwala Indyjskiemu Bankowi Rezerw (zwanemu dalej RBI) na udzielanie instrukcji bankom komercyjnym odnośnie do kredytów eksportowych.
(28) Program h) stanowi subsydia typu ad hoc, dla których nie dało się ustalić podstawy prawnej w prawodawstwie indyjskim.
1.2. Programy regionalne
(29) Na podstawie informacji zawartych we wniosku o wszczęcie przeglądu i w odpowiedziach na kwestionariusze Komisja zbadała również pewną liczbę programów, które miały zostać wprowadzone przez władze regionalne lub przez organy władz w niektórych stanach Indii.
a) stan Uttar Pradesh
- programy opierają się na ustawie o podatku handlowym władz stanu Uttar Pradesh z 1948 r. (zwanej dalej Goverment of Uttar Pradesh – GOUP);
b) stan Maharasztra
- pakietowy program zachęt (zwany dalej PSI) rządu stanu Maharasztra (zwanego dalej Government of Maharashtra – GOM) z 1993 r.
Program ten powstał w oparciu o uchwały Departamentu Przemysłu, Energii i Pracy GOM.
2.
PROGRAMY OGÓLNOKRAJOWE
2.1. Program odwołań celnych (zwany dalej Advance Licence scheme – ALS)/Program zwolnień celnych (zwany dalej Advance Release Order – ARO)
a) Podstawa prawna
(30) Szczegółowy opis mechanizmów został zawarty w ust. 4.1.1–4.1.14 polityki EXIM 2002–2007 i w rozdziałach 4.1–4.30 HOP I 2002–2007.
b) Kwalifikowalność
(31) ALS składa się z sześciu podprogramów, które zostały opisane bardziej szczegółowo w motywie 32 poniżej.
Podprogramy te różnią się między innymi zakresem kwalifikacji.
Przetwórcy eksporterzy i handlowcy eksporterzy "powiązani" z wytwórcami pomocniczymi mają prawo do ALS w odniesieniu do wywozu fizycznego oraz do ALS w ramach zapotrzebowań rocznych.
Wytwórcy eksporterzy realizujący dostawy do eksportera końcowego mają prawo do ALS z tytułu dostaw pośrednich.
Główni kontrahenci, którzy realizują dostawy na rzecz towarów "uznanych za eksport" wymienionych w ust. 8.2 polityki EXIM 2002–2007, jak np. dostawcy jednostki zorientowanej na wywóz (zwanej dalej export oriented unit – EOU), mają prawo do ALS w odniesieniu do towarów uznanych za eksport.
Wreszcie, dostawcy pośredni realizujący dostawy na rzecz przetwórców eksporterów mają prawo do ulg w ramach kategorii "uznane za eksport" na podstawie podprogramów ARO oraz akredytywy krajowej otwartej przez nabywcę na rzecz sprzedawcy (obopólnej).
c) Zastosowanie w praktyce
(32) Odwołania celne mogą być wydawane w odniesieniu do następujących elementów:
i) eksport fizyczny: jest to główny podprogram.
Umożliwia bezcłowy przywóz materiałów będących składnikami do produkcji konkretnego wyrobu na eksport.
Termin "fizyczny" oznacza w tym kontekście, że produkt eksportowy musi opuścić terytorium Indii.
W zezwoleniu znajduje się wyszczególniona ulga przywozowa oraz obowiązek wywozu wraz z typem produktu przeznaczonego na eksport;
ii) zapotrzebowanie roczne: takie pozwolenie nie jest związane z konkretnym produktem eksportowym, lecz z szerszą grupą produktów (np. z produktami chemicznymi i produktami zbliżonymi).
Posiadacz pozwolenia może – do pewnej wartości progowej ustalonej na podstawie jego działalności eksportowej z poprzednich okresów – sprowadzać bezcłowo wszelkie komponenty, jakie zostaną wykorzystane do produkcji wszelkich artykułów wchodzących w skład takiej grupy produktów.
Może zdecydować o przywozie dowolnego produktu powstałego przy użyciu takiego materiału zwolnionego z cła i wchodzącego w skład określonej grupy produktów;
iii) dostawy bezpośrednie: ten podprogram obejmuje przypadki, gdzie dwóch producentów zamierza wytwarzać jeden typ produktu wywozowego i dzieli między siebie proces wytwórczy.
Producent eksporter wytwarza produkt pośredni.
Może dokonywać bezcłowego przywozu komponentów oraz uzyskać na ten cel ALS przeznaczone na dostawy pośrednie.
Eksporter końcowy finalizuje proces wytwórczy i jest zobowiązany do wywozu gotowego produktu;
iv) uznanie za wywóz: ten podprogram umożliwia głównemu kontrahentowi bezcłowy przywóz komponentów niezbędnych do produkcji towarów, które mają być sprzedawane w charakterze "uznanych jako wywóz" dla kategorii klientów wymienionych w ust. 8.2. lit. b)–f), g), i) oraz j) polityki EXIM 2002–2007.
Według rządu Indii, sprzedaż uznana za wywóz odnosi się do tych transakcji, w których dostarczone towary nie opuszczają kraju.
Pewne kategorie dostaw są uznawane za wywóz z zastrzeżeniem, że zostały wyprodukowane w Indiach, np. dostawy towarów na cele EOU lub do przedsiębiorstwa zlokalizowanego w specjalnej strefie ekonomicznej (zwanej dalej SSE);
v) ARO: posiadacz ALS zamierzający pozyskać komponenty ze źródeł lokalnych w miejsce przywozu bezpośredniego ma możliwość zaopatrywania się w nie w oparciu o program ARO.
W takich przypadkach ALS nabierają mocy ARO i są przyznawane lokalnemu dostawcy przy dostawie wymienionych w nich towarów.
Zatwierdzenie ARO uprawnia lokalnego dostawcę do świadczeń za kategorie uznane za wywóz zgodnie z ust. 8.3 polityki EXIM 2002–2007 (tj. ALS na dostawy pośrednie/uznane za wywóz, cło zwrotne za wywóz oraz zwrot końcowej opłaty akcyzowej).
Program ARO refunduje podatki i cła dostawcy zamiast refundować je końcowemu eksporterowi w postaci zwrotu/refundacji ceł.
Zwrot podatków/ceł można uzyskać zarówno w odniesieniu do komponentów ze źródeł lokalnych, jak i komponentów pochodzących z przywozu.
vi) krajowa akredytywa obopólna: ten podprogram podobnie obejmuje dostawy ze źródeł lokalnych na rzecz posiadacza ALS.
Posiadacz ALS może zwrócić się do banku o otwarcie akredytywy krajowej na rzecz lokalnego dostawcy.
W przypadku przywozu bezpośredniego zezwolenie zostanie przez bank unieważnione jedynie w odniesieniu do wartości i wolumenu towarów pochodzących ze źródeł lokalnych zamiast z przywozu.
Lokalny dostawca będzie uprawniony do świadczeń za kategorie uznane za wywóz zgodnie z ust. 8.3 polityki EXIM 2002–2007 (tj. ALS dla dostaw pośrednich/uznanych za wywóz, zwrot z tytułu uznania za wywóz i refundacja ostatecznej opłaty akcyzowej).
(33) Spośród czterech producentów eksportujących wyselekcjonowanych do próby tylko jeden korzystał z ALS w trakcie OD.
Mówiąc dokładniej, producent eksportujący, którego dotyczy postępowanie, korzystał z dwóch podprogramów, a konkretnie z opisanych powyżej w i) oraz ii).
Ten współpracujący eksporter wyjaśnił, że pomimo że korzystał z DEPB w 1999 r. w czasie obowiązywania ostatecznych środków wyrównawczych, postanowił od tego czasu zaprzestać stosowania DEPB i zaczął korzystać w zamian z ALS.
(34) Dla celu weryfikacji przez władze Indii posiadacz pozwolenia jest prawnie zobowiązany do prowadzenia "prawdziwego i należytego rejestru zużycia i wykorzystania przywożonych towarów objętych pozwoleniem" w określonym formacie (rozdział 4.30 HOP I 2002–2007), zwanym dalej rejestrem konsumpcji.
Weryfikacja dowiodła, że przedsiębiorstwo należycie prowadzi rejestr konsumpcji.
(35) W odniesieniu do opisanego powyżej podprogramu i) zarówno ulga przywozowa, jak i cło wywozowe (wraz z uznaniem za wywóz) są ustalane wartościowo i ilościowo przez rząd Indii oraz są udokumentowane na druku pozwolenia.
Ponadto w trakcie realizacji przywozu i wywozu odpowiednie transakcje muszą być udokumentowane przez urzędników państwowych na formularzu pozwolenia.
Wielkość przywozu dopuszczalnego na podstawie niniejszego mechanizmu jest określana przez rząd Indii na podstawie jednolitych norm wwozowo-wywozowych (zwanych dalej standard input-output norms – SION).
SION istnieją dla większości produktów, włącznie z produktem objętym dochodzeniem, i są ogłoszone w HOP I 2002–2007.
(36) W przypadku podprogramu ii) wymienionego w motywie 32 (ALS w odniesieniu zapotrzebowania rocznego) na druku pozwolenia udokumentowana jest tylko wartość ulgi przywozowej.
Posiadacz pozwolenia jest zobowiązany do "utrzymywania związku pomiędzy komponentami przywożonymi a wyrobem gotowym" (ust. 4.24A lit. c) HOP I 2002–2007).
(37) Przywożone komponenty nie są zbywalne i muszą być zużyte do produkcji końcowego wyrobu przeznaczonego na wywóz.
Obowiązek wywozu musi być spełniony w określonych ramach czasowych od wydania zezwolenia (18 miesięcy z dopuszczalnością dwóch przedłużeń o 6 miesięcy każde).
(38) Weryfikacja dowiodła, że stopień zużycia przez przedsiębiorstwo, którego dotyczy postępowanie, kluczowego surowca niezbędnego do wyprodukowania 1 kilograma folii PET oraz według, zgłoszenia w rejestrze spożycia, był niższy niż właściwe SION.
Innymi słowy, eksporter współpracujący był uprawniony do bezcłowego przywozu większej niż wynikającej z SION ilości surowca niż jest rzeczywiście niezbędna w procesie produkcyjnym.
Przedsiębiorstwo twierdziło, że rząd Indii dostosuje ulgę z tytułu nadwyżki po wygaśnięciu zezwoleń, tj. po upływie 30 miesięcy od wystawienia zezwolenia, patrz: motyw 37powyżej, jako że powszechną praktyką jest wykorzystywanie dwóch dopuszczalnych przedłużeń, każde o 6 miesięcy.
Jednakże mając na względzie fakt, że pierwsze zezwolenie zostało przedsiębiorstwu wydane dnia 31 stycznia 2003 r., przedsiębiorstwo nie mogło uzasadnić swojego twierdzenia podczas procesu weryfikacji przez Komisję, która miała miejsce w maju 2005 r.
W grudniu 2005 r., kiedy przedsiębiorstwo przedstawiło uwagi na temat ujawnienia informacji, nie przedstawiło żadnych dowodów potwierdzających skorygowanie umorzeń celnych.
Wymienione mechanizmy SION wyraźnie prowadzą do nadmiernych umorzeń należności celnych.
Rząd Indii nie dostarczył jakichkolwiek dowodów wskazujących na to, że systematycznie dostosowuje nadwyżkę umorzonych należności po wygaśnięciu zezwoleń, ani że istnieje odpowiedni system dostosowania umorzenia z tytułu nadwyżki.
d) Uwagi do ujawnionych informacji
(39) W następstwie ujawnienia informacji rząd Indii stwierdził, że trzykrotnie w trakcie 2005 r. modyfikował on ALS, aby m.in. lepiej kontrolować wykorzystanie ALS przez producentów eksportujących oraz że modyfikacje i lepsze metody kontroli nie prowadziły do nadmiernych umorzeń należności celnych.
Twierdzono zatem, że wszelkie subsydia generowane przez ALS i wprowadzone do obliczenia nie powinny podlegać środkom wyrównawczym.
(40) Należy zauważyć, że wspomniane wyżej zmiany w ALS weszły w życie po OD oraz po wizycie weryfikacyjnej służb Komisji i nie podlegały zatem weryfikacji przez nie.
Ponadto ust. 4.26 HOP I 2002–2007 został uzupełniony poprzez ogłoszenie publiczne opublikowane w dniu 10 października 2005 r. następująco: "organ wydający licencję podejmie również działania w stosunku do licencjobiorcy w przypadku braku złożenia stosownie wypełnionego dodatku 23 (inna nazwa na rejestr konsumpcji)".
Nie ma jednak informacji w odniesieniu do charakteru tych działań.
(41) Zatem uważa się, że powyższe zmiany wprowadzone przez władze Indii nie zostały sprawdzone w praktyce.
W szczególności nie zostały przedstawione konsekwencje braku złożenia rejestru konsumpcji.
Poniższe wnioski opierają się zatem na ustaleniach z OD.
e) Wnioski
(42) Zwolnienie z ceł przywozowych stanowi subsydium w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. a) ppkt ii) i art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, tj. wkład finansowy rządu Indii, który udzielił korzyści eksporterom objętym dochodzeniem.
(43) Ponadto ALS dotyczący wywozu fizycznego i ALS dotyczący zapotrzebowania rocznego są w przepisach prawa wyraźnie uzależnione od prowadzenia działalności przywozowej, stąd też zostały uznane za szczególne i jako takie podlegają opłatom wyrównawczym zgodnie z art. 3 ust. 4 lit. a) rozporządzenia podstawowego.
Bez zobowiązania się do wywozu przedsiębiorstwo nie może uzyskać korzyści wynikających z tych programów.
(44) Podprogramy zastosowane w aktualnie rozpatrywanym przypadku nie mogą być uznane za dopuszczalne mechanizmy zwrotu czy mechanizmy zwrotu zastępczego w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. a) ppkt ii) rozporządzenia podstawowego.
Nie są one zgodne ze ścisłymi zasadami zamieszczonymi w załączniku I poz. i), załączniku II (definicja i zasady dotyczące zwrotu) oraz w załączniku III (definicja i zasady zwrotu zastępczego) rozporządzenia podstawowego.
Rząd Indii nie zastosował skutecznie własnego systemu weryfikacji ani procedury mającej na celu potwierdzenie, czy i w jakich ilościach komponenty zostały wykorzystane do wytworzenia wywiezionego produktu (załącznik II cz.
II ust. 4 rozporządzenia podstawowego oraz – w przypadku programów zwrotu zastępczego – załącznik III cz.
II ust. 2 rozporządzenia podstawowego).
Program SION dotyczący produktu objętego dochodzeniem nie był wystarczająco dokładny.
Same SION nie mogą zostać uznane za mechanizm weryfikacyjny faktycznego zużycia, gdyż projekt tych nazbyt hojnych jednolitych norm nie daje rządowi Indii możliwości odpowiednio dokładnej weryfikacji ilości komponentów zużytych do produkcji przeznaczonej na wywóz.
Ponadto rząd Indii nie dokonuje skutecznych kontroli w oparciu o rejestr spożycia.
(45) Uwzględniając powyższe, podprogramy podlegają objęciu środkami wyrównawczymi.
f) Obliczenie kwoty subsydium
(46) Kwota subsydium dla eksportera, który skorzystał z ALS, została obliczona w niżej opisany sposób.
Licznik stanowi kwotę umorzonych ceł przywozowych (cło podstawowe i specjalne cło dodatkowe) na materiały przywiezione na podstawie dwóch mechanizmów ALS wykorzystanych dla produktu objętego dochodzeniem w OD (licznik).
Zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. a) rozporządzenia podstawowego w przypadkach złożenia uzasadnionych roszczeń poniesione opłaty, niezbędne do uzyskanie subsydium, zostały odjęte od kwot subsydiów.
Zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia podstawowego mianownik stanowi wartość obrotów z tytułu wywozu towarów wygenerowanych przez produkt objęty dochodzeniem w OD.
(47) Przedsiębiorstwo, które skorzystało z tego mechanizmu w OD, uzyskało subsydium wynoszące 6,0 %.
2.2. Program paszportowego uprawnienia celnego ("Duty Entitlement Passbook scheme – DEPB")
a) Podstawa prawna
(48) Szczegółowy opis programu DEPB został zawarty w ust. 4.3 polityki EXIM 2002–2007 i w rozdziale 4 HOP I 2002–2007.
W trakcie pierwotnego dochodzenia istniały dwie formy DEPB – przedeksportowa i poeksportowa.
W kwietniu 2000 r. przedeksportowa forma DEPB została zakończona, wobec czego dochodzenie objęło jedynie formę poeksportową domniemanego subsydium.
b) Kwalifikowalność
(49) Do skorzystania z tego programu kwalifikuje się dowolny wytwórca eksporter lub handlowiec eksporter.
Ustalono, że w OD trzy przedsiębiorstwa odniosły korzyści wynikające z tego programu.
c) Stosowanie DEPB w praktyce
(50) Kwalifikujący się eksporter może złożyć wniosek o przyznanie mu w ramach DEPB kredytów, które są obliczane jako procent od wartości produktów wywiezionych w ramach tego programu.
Takie stawki DEPB zostały ustalone przez władze indyjskie dla większości produktów, włącznie z produktem objętym dochodzeniem.
Są one ustalane na podstawie SION z uwzględnieniem zakładanej zawartości komponentów przywożonych z zagranicy w produkcie wytwarzanym na wywóz oraz częstotliwości występowania cła na takie materiały przywozowe, bez względu na to, czy cła przywozowe z tytułu domniemanego przywozu zostały rzeczywiście uiszczone czy nie.
(51) Aby kwalifikować się do korzyści wynikających z tego programu, przedsiębiorstwo musi dokonać wywozu produktu.
W chwili dokonywania transakcji wywozu eksporter musi złożyć do władz indyjskich deklarację wskazującą, że wywóz produktu odbywa się na podstawie programu DEPB.
Aby produkty mogły być wywiezione, indyjskie władze celne wystawiają podczas trwania procedury wysyłkowej eksportowy dokument przewozowy.
Dokument ten wskazuje miedzy innymi kwotę kredytu DEPB, jaki ma zostać przyznany dla tej transakcji wywozowej.
W tym momencie eksporter zna kwotę korzyści, jaką otrzyma.
Po wystawieniu przez władze celne eksportowego dokumentu przewozowego rząd Indii nie może już decydować o przyznaniu kredytu na podstawie DEPB.
Stawką DEPB stosowaną do obliczenia kwoty korzyści jest stawka obowiązująca w chwili sporządzania deklaracji wywozowej.
W związku z tym nie ma możliwości wstecznego dostosowania poziomu korzyści.
(52) Ustalono również, że – zgodnie ze standardami prowadzenia księgowości w Indiach – kredyty uzyskane w ramach programu DEPB mogą być zaksięgowane w ujęciu memoriałowym jako dochód na kontach handlowych po spełnieniu zobowiązań wywozowych.
Takie kredyty mogą być wykorzystane na uiszczenie opłat celnych z tytułu kolejnych transakcji wywozowych dowolnych produktów podlegających prawu wywozu bez ograniczeń, z wyjątkiem dóbr kapitałowych.
Tego rodzaju przywożone produkty z wykorzystaniem tak uzyskanych kredytów mogą być sprzedawane na rynku krajowym (podlegają wtedy podatkowi od sprzedaży) lub wykorzystane do innych celów.
Kredyty uzyskane z programu DEPB są zbywalne bez ograniczeń i zachowują ważność przez okres 12 miesięcy od daty wydania.
(53) Wniosek o przyznanie kredytu z programu DEPB może obejmować do 25 transakcji wywozowych lub, w przypadku składania w formie elektronicznej – nieograniczoną liczbę transakcji wywozowych.
Nie istnieją de facto jakiekolwiek ograniczenia czasowe na składanie wniosków o przyznanie kredytów z programu DEPB, gdyż okresy wymienione w rozdziale 4.47 HOP I 2002–2007 są zawsze liczone od daty ostatniej transakcji wywozowej podanej w danym wniosku o kredyt w ramach programu.
(54) Rząd Indii oraz jeden z eksporterów zwrócili uwagę służb Komisji, że program ma być wkrótce zakończony i zastąpiony programem rzekomo "spójnym z zasadami WTO".
Pierwotnie planowano, że program DEPB wygaśnie z dniem 1 kwietnia 2005 r.
Ponieważ program, który miał go zastąpić, nie był jednak gotowy do wdrożenia, DEPB przedłużono do dnia 1 kwietnia 2006 r.
Jeżeli nowy program nie będzie gotowy do wejścia w życie przed tą datą, DEPB pozostanie w mocy tak długo, jak będzie to niezbędne.
d) Uwagi do ujawnionych informacji
(55) Po ujawnieniu informacji rząd Indii oraz dwaj eksporterzy, którzy korzystali z tego programu, przedstawili uwagi dotyczące analizy DEPB. i) Stwierdzili oni, że kredyty w ramach DEPB można otrzymać rzekomo wyłącznie, jeżeli wywożone towary są opatrzone opłatami celnymi przywozowymi w odniesieniu do przywożonych komponentów; ii) zakwestionowali oni metodologię obliczania przez Komisję opartą na zasadzie memoriałowej w przeciwieństwie do metodologii stosowanej w pierwotnym postępowaniu, które doprowadziło do wprowadzenia środków wyrównawczych i opierało się na metodzie księgowania wpływów w momencie ich dokonywania; iii) domagali się natychmiastowego zaprzestania postępowania w odniesieniu do DEPB na podstawie ogłoszenia przez rząd Indii jego zakończenia z dniem 1 kwietnia 2006 r. oraz iv) twierdzili, że włączenie tego do obliczenia stanowiłoby naruszenie przepisów zawartych w art. 27 ASCM na rzecz krajów rozwijających się.
(56) Twierdzenie i) powyżej nie zostało poparte dalszymi dowodami przez rząd Indii lub eksporterów.
Przeczą mu zresztą ustalenia z dochodzenia, o których mowa w motywach 50–53.
W związku z powyższym zarzut został odrzucony.
(57) W odniesieniu do zarzutu ii) metodologia stosowana w niniejszym dochodzeniu ma na celu lepsze odzwierciedlenie wpływu subsydium na sytuację finansową współpracujących eksporterów w trakcie danego okresu dochodzenia.
Biorąc to pod uwagę, uznano, że przeniesienie korzyści na odbiorcę zostało dokonane w momencie realizacji transakcji wywozowej na warunkach określonych w tym programie.
Potwierdza to między innymi księgowanie kredytów DEPB na zasadzie memoriałowej zgodnie z indyjskimi standardami rachunkowości.
Należy zauważyć ponadto, że ta metodologia była już stosowana wielokrotnie przez służby Komisji, w szczególności w sprawie dotyczącej systemu elektrody grafitowej [18] i że z tej metodologii nie wynika ponowna całkowita ewaluacja programu, który jak się zawsze okazywało, miał charakter wyrównawczy.
W związku z powyższym zarzut został odrzucony.
(58) W odniesieniu do zarzutu iii) rzeczywiście stwierdzono, że rząd Indii w przeszłości ogłosił zniesienie DEPB.
DEPB miał być zakończony w dniu 31 marca 2005 r., ale został przedłużony przez rząd Indii do 30 września 2005 r.
Rząd Indii następnie przedłużył obowiązywanie programu do 1 kwietnia 2006 r.
W tych okolicznościach wciąż nie jest pewne czy DEPB będzie faktycznie zniesiony od 1 kwietnia 2006 r. (patrz: motyw 123).
(59) W odniesieniu do zarzutu iv) powyżej przepisy dotyczące krajów rozwijających się, zawarte w art. 27 ASCM, nie zostały naruszone.
Wspomniany artykuł nie wyklucza tak naprawdę przyjęcia przez członka WTO środków wyrównawczych w stosunku do wyrządzającego szkodę subsydiowania przez innego członka.
W związku z tym, że uznano że DEPB ma charakter wyrównawczy, ten wniosek został odrzucony.
e) Wnioski dotyczące DEPB
(60) Program DEPB zapewnia uzyskanie subsydiów w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. a) ppkt ii) i art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego. Kredyt przekazany z programu DEPB stanowi wkład finansowy rządu Indii, gdyż kredyty zostaną ostatecznie wykorzystane na zrekompensowanie opłat przywozowych, pomniejszając w ten sposób przychody rządu Indii z tytułu cła, które byłoby należne w przeciwnym wypadku. Ponadto kredyty przekazane w ramach programu DEPB przenoszą korzyść na eksportera, jako że poprawiają one płynność przedsiębiorstwa.
(61) Ponadto prawo do korzyści z programu DEPB w myśl zapisów prawa jest uwarunkowane prowadzeniem działalności eksportowej, w związku z czym ustalono, że jest ono szczególne i jako takie podlega środkom wyrównawczym zgodnie z art. 3 ust. 4 lit. a) rozporządzenia podstawowego.
(62) Program ten nie może być uznany za dopuszczalny system zwrotu cła czy zastępczy system zwrotu w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. a) ppkt ii) rozporządzenia podstawowego.
Nie spełnia on ścisłych zasad określonych w załączniku I poz. i), w załączniku II (definicja i zasady cła zwrotnego) oraz w załączniku III (definicja i zasady zastępczego cła zwrotnego) rozporządzenia podstawowego.
Eksporter nie jest zobowiązany do rzeczywistego wykorzystania towarów przywożonych na zasadach bezcłowych do procesu produkcji, a kwota przyznanej korzyści nie jest obliczana w powiązaniu z rzeczywiście wykorzystaną ilością takich komponentów.
Ponadto nie istnieje system lub procedura służąca ustaleniu ilości komponentów wykorzystanych w procesie produkcji wywiezionego produktu lub czy wystąpiła nadwyżka zaistniałych opłat przywozowych w rozumieniu poz. i) załącznika I oraz załączników II i III rozporządzenia podstawowego.
Wreszcie, eksporter kwalifikuje się do korzystania z programu DEPB niezależnie od tego, czy przywozi jakiekolwiek komponenty.
Aby uzyskać korzyści wystarczy, aby eksporter dokonał jedynie wywozu gotowych produktów bez potrzeby wykazywania, że którykolwiek z użytych komponentów pochodził z przywozu.
Stąd też nawet eksporterzy, którzy nabywali wszystkie komponenty ze źródeł lokalnych i nie przywozili żadnych towarów, które można było użyć jako komponentów w procesie produkcji, kwalifikują się do korzystania z programu DEPB.
f) Obliczenie kwoty subsydium
(63) Zgodnie z art. 2 ust. 2 oraz 5 rozporządzenia podstawowego kwota subsydiów stanowiących podstawę środków wyrównawczych została obliczona w rozumieniu kwoty korzyści przeniesionych na ich odbiorcę, co ustalono w trakcie dochodzenia przeglądowego. Biorąc to pod uwagę uznano, że przeniesienie korzyści na odbiorcę zostało dokonane w momencie realizacji transakcji wywozowej na warunkach określonych w tym programie. Od tego momentu rząd Indii ponosi odpowiedzialność z tytułu rezygnacji z opłat celnych, co stanowi wkład finansowy w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. a) ppkt ii) rozporządzenia podstawowego.
(64) W świetle powyższego uznaje się za właściwe oszacowanie korzyści wynikających z programu DEPB jako sumy kredytów przyznanych na podstawie założeń programu w odniesieniu do wszystkich transakcji wywozowych dokonanych na warunkach programu w trakcie okresu dochodzenia.
(65) W przypadkach uzasadnionych roszczeń opłaty słusznie poniesione na rzecz uzyskania subsydium zostały odjęte od ustalonej tą metodą kwoty uzyskanych kredytów, aby otrzymać kwotę subsydiów wyrażoną w liczniku, w myśl art. 7 ust. 1 lit. a) rozporządzenia podstawowego.
(66) Zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia podstawowego kwoty subsydiów przydzielone od całkowitej wysokości obrotu w eksporcie podczas okresu objętego dochodzeniem przeglądowym zostały określone jako właściwe w mianowniku, gdyż subsydium jest uzależnione od prowadzenia działalności eksportowej i nie było udzielane w odniesieniu do ilości wytworzonych, wyprodukowanych, wywiezionych czy przetransportowanych towarów.
Podczas trwania OD z dobrodziejstw tego programu skorzystały trzy przedsiębiorstwa, uzyskując subsydia określone stawką w zakresie od 9,0 % do 11,0 %.
2.3. Programy dotyczące jednostek zorientowanych na wywóz (zwanych dalej EOU)/Specjalne strefy ekonomiczne (zwane dalej SSE)
a) Podstawa prawna
(67) Szczegółowy opis tego programu jest zawarty odpowiednio w rozdziałach 6 (EOU) i 7 (SEE) polityki EXIM 2002–2007 i HOP I 2002–2007.
b) Kwalifikowalność
(68) Z wyjątkiem przedsiębiorstw prowadzących działalność czysto handlową wszystkie przedsiębiorstwa, które zasadniczo podejmują się wywozu całości wyprodukowanych towarów lub usług, mogą korzystać z programów SSE lub EOU.
Ustalono, że w OD z programu EOU skorzystała jedno przedsiębiorstwo.
c) Zastosowanie w praktyce
(69) SSE są szczególnie wytyczonymi enklawami bezcłowymi uznanymi przez politykę EXIM 2002–2007 do celów operacji handlowych, opłat celnych i podatków od terytorium zagranicznego.
(70) Z kolei EOU są bardziej elastyczne pod względem geograficznym i mogą być ustanowione w dowolnym miejscu na terytorium Indii.
Jest to program komplementarny wobec SSE.
(71) Wniosek o nadanie statusu EOU lub SSE musi zawierać szczegółowy opis działalności planowanej na okres następnych pięciu lat, m.in. planowanych wielkości produkcji, planowanej wartości eksportu, zapotrzebowania na towary przywozowe oraz zapotrzebowania na towary pochodzące ze źródeł lokalnych.
Jeżeli władze zaaprobują wniosek przedsiębiorstwa, powiadamiają je o warunkach związanych z tą aprobatą.
Porozumienie uznające dany podmiot za przedsiębiorstwo działające na warunkach programu SSE/EOU jest ważne przez okres pięciu lat. Odnośne porozumienie może być odnowione na kolejne okresy.
(72) Kluczowy obowiązek wynikający z programu EOU lub SSE określony w polityki EXIM 2002–2007 polega na osiągnięciu przychodów netto z obrotu zagranicznego (zwanych dalej NFE), tj. w odniesieniu do odnośnego okresu (5 lat) wartość całkowitego wywozu musi być wyższa od niż całkowita wartość towarów pochodzących z przywozu.
(73) Jednostki operujące na zasadach EOU/SSE są uprawnione do następujących ulg:
i) zwolnienia z opłat przywozowych od wszystkich typów towarów (włącznie z dobrami kapitałowymi, surowcami i materiałami zużywalnymi) wymaganymi do procesu wytwarzania, produkcji, przetwórstwa lub pozostających w związku z nimi;
ii) zwolnienie z opłaty akcyzowej na towary nabywane ze źródeł lokalnych;
iii) zwrot centralnego podatku od sprzedaży towarów nabywanych ze źródeł lokalnych;
iv) zezwolenie na sprzedaż części wyprodukowanych wyrobów na rynku krajowym po uiszczeniu stosownych ceł należnych od produktów końcowych, stanowiące wyjątek od ogólnego wymogu wywozu całego wolumenu wyprodukowanych wyrobów;
v) zwolnienie z płacenia podatku dochodowego, należnego zwykle od zysków osiągniętych ze sprzedaży produktów na eksport, zgodnie z postanowieniami działu 10A lub 10B ustawy o podatku dochodowym, przez okres 10 lat od rozpoczęcia działalności, lecz nie dłużej niż do 2010 r.;
vi) pozwolenie na taką strukturę własności, gdzie do 100 % może znajdować się w posiadaniu kapitału obcego.
(74) Jednostki prowadzące działalność na warunkach wymienionych programów podlegają kontroli inspektorów celnych na podstawie działu 65 ustawy o cłach.
Są one prawnie zobligowane do prowadzenia w ustalonym formacie rzetelnego rejestru wszystkich transakcji przywozowych, zużycia i wykorzystania wszystkich przywożonych materiałów oraz wszystkich zrealizowanych transakcji wywozowych.
Dokumenty te (zwane dalej kwartalnymi oraz rocznymi sprawozdaniami z przebiegu działalności) powinny być na żądanie okresowo przedkładane właściwym władzom.
Jednakże "[jednostki EOU lub SSE] nie mają w żadnym momencie obowiązku korelowania każdej przesyłki pochodzącej z przywozu z prowadzonym przez siebie wywozem, transferami do innych jednostek, sprzedażą krajową lub zapasami", jak stanowi ust. 10.2 dodatku 14-I i ust. 13.2 dodatku 14-II HOP I 2002-2007.
(75) Sprzedaż na rynku krajowym jest wymieniona i rejestrowana w oparciu zaświadczenia własne.
Proces określenia przesyłek eksportowych EOU jest nadzorowany przez urzędnika urzędu celnego/akcyzy, który jest na stałe umiejscowiony w EOU.
(76) W aktualnie rozpatrywanym przypadku program EOU został podczas OD wykorzystany tylko przez jednego spośród eksporterów współpracujących.
Program SSE nie był wykorzystany, dlatego nie zachodzi potrzeba analizy tego programu pod kątem podlegania środkom wyrównawczym.
Eksporter współpracujący, który skorzystał z programu EOU, zrobił to w celu przywozu dóbr kapitałowych na zasadach bezcłowych oraz do uzyskania zwrotu centralnego podatku od sprzedaży zapłaconego od towarów nabywanych ze źródeł lokalnych.
Ten eksporter nie korzystał ze zwolnienia z ceł importowych na surowce, w związku z tym, że instrument EOU, w celu produkowania folii PET, korzysta z wiórów z PET jako surowców.
Wspomniane wióry z PET są produkowane w innej jednostce przedsiębiorstwa z surowców nabywanych w ramach ALS.
Stąd też przedsiębiorstwo miało dostęp do korzyści opisanych w ppkt i) oraz iii) w motywie 73 powyżej.
d) Uwagi do ujawnionych informacji
(77) Jedno przedsiębiorstwo, mające dostęp do korzyści w ramach EOU, przedstawiło uwagi na temat niektórych szczegółów obliczania stosowanych marginesów subsydium.
Obliczenia zostały skorygowane w tych przypadkach, w których wspomniane komentarze zostały uznane za uzasadnione.
e) Wnioski dotyczące EOU
(78) Zwolnienie EOU z dwóch typów opłat przywozowych (zwanych dalej cłem podstawowym i specjalnym cłem dodatkowym) oraz zwrot centralnego podatku od sprzedaży stanowi wkład finansowy rządu Indii w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. a) ppkt ii) rozporządzenia podstawowego. Rząd odstąpił od swojego przychodu, który byłby należny w sytuacji nieistnienia odnośnego programu, stąd też oprócz przeniesienia korzyści na EOU w rozumieniu art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego ochroniono w ten sposób płynność przedsiębiorstwa, które nie musiało ponosić normalnie należnych opłat.
(79) Zatem zwolnienie z cła podstawowego oraz specjalnego cła dodatkowego oraz zwrot podatku od sprzedaży stanowią subsydia w rozumieniu art. 2 rozporządzenia podstawowego.
Uzależniają one omawiane uprawnienia od prowadzenia działalności eksportowej, a jako takie zostały uznane za szczególne i podlegające środkom wyrównawczym zgodnie z art. 3 ust. 4 lit. a) rozporządzenia podstawowego.
Cel wywozu EOU określony w ust. 6.1 polityki EXIM 2002–2007 stanowi warunek niezbędny uzyskania zachęt finansowych.
(80) Dodatkowo potwierdzono, że rząd Indii nie posiada żadnego skutecznego systemu czy procedury służącej potwierdzeniu, czy i w jakiej ilości do produkcji wywiezionego produktu zostały zużyte komponenty sprowadzone na zasadach bezcłowych (załącznik II cz.
II ust. 4 rozporządzenia podstawowego, a w przypadku zastępczych systemów zwrotu – załącznik III cz.
II ust. 2 rozporządzenia podstawowego).
Ponadto nie ulega wątpliwości, że zwolnienie z opłat celnych od dóbr kapitałowych nie stanowi dopuszczalnego programu zwrotów.
(81) Rząd Indii nie przeprowadził dalszego badania w oparciu o faktycznie zaangażowane komponenty, pomimo że normalnie byłoby to wymagane wobec braku skutecznego systemu weryfikacji (załącznik II cz.
II ust. 5 i załącznik III cz.
II ust. 3 rozporządzenia podstawowego), ani też nie udowodnił, że nie dokonano zwrotu nadwyżki.
f) Obliczenie kwoty subsydium
(82) W związku z tym korzyść z tytułu obowiązywania programu wyrównań stanowi zwrot łącznej kwoty ceł przywozowych (cło podstawowe i specjalne dodatkowe) normalnie należne z tytułu dokonania przywozu, a także zwrot podatku dochodowego, obydwie ulgi stosowane w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym.
i) Zwrot centralnego podatku od sprzedaży dotyczący dóbr "przychodowych"
(83) Licznik został ustalony w opisany niżej sposób.
Kwota subsydium dla eksportera, który skorzystał z tego programu w trakcie okresu objętego dochodzeniem przeglądowym, została obliczona na podstawie dokonanego zwrotu podatku od sprzedaży z tytułu transakcji zakupu na rzecz sektora produkcyjnego, tj. m.in. części i materiałów na opakowania.
Niezbędne opłaty poniesione na uzyskanie subsydium zostały odjęte zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. a) rozporządzenia podstawowego.
(84) Zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia podstawowego omawiana kwota subsydium została uwzględniona jako właściwy mianownik na podstawie obrotu towarów w eksporcie wygenerowanego we wszystkich transakcjach sprzedaży na wywóz dokonanych w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym, gdyż uzyskanie subsydium jest uwarunkowane prowadzeniem działalności eksportowej i nie było przyznawane w związku z ilością towarów wytworzonych, wyprodukowanych, wywiezionych lub przetransportowanych.
Stawka uzyskanego w ten sposób subsydium wyniosła 0,02 %.
ii) Zwolnienie od ceł przywozowych (cło podstawowe i specjalne cło dodatkowe) oraz zwrot centralnego podatku od sprzedaży dóbr kapitałowych
(85) Zgodnie z art. 7 ust. 3 rozporządzenia podstawowego korzyść przedsiębiorstwa korzystającego z tego programu została skalkulowana na podstawie kwoty niezapłaconego cła z tytułu przywozu dóbr kapitałowych i kwoty podatku od nabytych dóbr kapitałowych, przy czym oba obejmują okres, który odzwierciedla zwykły okres amortyzacji takich dóbr kapitałowych w branży uwzględniającej produkt objęty dochodzeniem.
Skalkulowana w ten sposób kwota, którą można wówczas przypisać do OD, została skorygowana poprzez dodanie odsetek obowiązujących we wskazanym okresie, aby odzwierciedlić wartość korzyści osiągniętej w tym okresie, a tym samym ustalić pełną kwotę wkładu finansowego wynikającego dla odbiorcy z zastosowania odnośnego programu.
Niezbędne opłaty poniesione na uzyskanie subsydium zostały od tej sumy odjęte zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. a) rozporządzenia podstawowego, aby w liczniku otrzymać kwotę subsydium.
Zgodnie z art. 7 ust. 2 i 3 rozporządzenia podstawowego odnośna kwota subsydium przyznana w oparciu o wygenerowane obroty w eksporcie, przez omawiany sektor w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym została uznana za mianownik właściwy, gdyż uzyskanie subsydium jest uwarunkowane prowadzeniem działalności eksportowej i nie było przyznawane w związku z ilością towarów wytworzonych, wyprodukowanych, wywiezionych lub przetransportowanych.
Stawka uzyskanego w ten sposób subsydium wyniosła 5,0 %.
(86) Zatem łączna stawka subsydium wynikającego ze skorzystania z programu EOU przez przedsiębiorstwo objęte dochodzeniem wynosi 5,0 %.
2.4. Program promocji wywozu dóbr kapitałowych ("EPCG")
a) Podstawa prawna
(87) Szczegółowy opis programu EPCG jest zawarty w rozdziale 5 polityki EXIM 2002–2007 i w rozdziale 5 HOP I 2002–2007.
b) Kwalifikowalność
(88) Do korzystania z tego programu kwalifikują się producenci eksporterzy, handlowcy eksporterzy "powiązani z" producentami pomocniczymi i dostawcami usług.
Ustalono, że cztery przedsiębiorstwa stanowiące próbę w prowadzonym dochodzeniu skorzystały z dobrodziejstw tego programu w trakcie OD.
c) Zastosowanie w praktyce
(89) Pod warunkiem spełnienia obowiązku wywozu przedsiębiorstwo kwalifikuje się do przywozu dóbr kapitałowych (nowych oraz – od kwietnia 2003 r. – używanych dóbr kapitałowych mających do 10 lat) według obniżonej stawki cła.
Rząd Indii na wniosek i za opłatą wydaje zezwolenie w ramach programu EPCG.
Od kwietnia 2000 r. program ten przewiduje dla przywozu dóbr obniżoną stawkę celną wynoszącą 5 % dla wszystkich dóbr przywożonych na podstawie założeń tego programu.
Do dnia 31 marca 2000 r. rzeczywista stosowana stawka cła wynosiła 11 % (włącznie z 10 % dopłatą), a w przypadku przywozu towarów o znacznej wartości obowiązywała zerowa stawka cła.
Aby spełnić wymóg eksportu, przywożone dobra kapitałowe winny zostać wykorzystane do wyprodukowania określonej ilości dóbr na wywóz w określonym okresie.
d) Uwagi do ujawnionych informacji
(90) Po ujawnieniu informacji rząd Indii twierdził, że przy dodawaniu odsetek w celu określenia pełnej kwoty korzyści nie było podstaw do założenia, że przedsiębiorstwo sfinansowałoby pełną kwotę dodatkowych należności celnych poprzez pożyczki i że zatem powinien zostać wzięty pod uwagę stosunek zadłużenia do kapitału własnego każdego z przedsiębiorstw w badanym okresie, a do obliczenia powinna zostać użyta jedynie proporcjonalna kwota.
(91) Uważa się, że niezależnie od tego czy przedsiębiorstwo pożyczało pieniądze czy korzystało z własnych środków do finansowania ceł, byłoby to powodem powstania kosztów.
W odniesieniu do pożyczek, kosztem byłyby odsetki do zapłacenia od takiej pożyczki.
W odniesieniu do środków własnych, kosztem ponoszonych przez przedsiębiorstwo są nieuzyskane odsetki z inwestycji.
Argument ten został zatem odrzucony.
(92) Trzy przedsiębiorstwa mające dostęp do korzyści w ramach EPCG przedstawiły drobne uwagi na temat niektórych szczegółów obliczania stosowanych marginesów subsydium.
Obliczenia zostały skorygowane w tych przypadkach, w których wspomniane komentarze zostały uznane za uzasadnione.
e) Wnioski dotyczące programu EPCG
(93) Program zapewnia subsydia w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. a) ppkt ii) i art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego. Obniżenie stawki cła stanowi wkład finansowy Rządu Indii, jako że ulga ta zmniejsza przychody rządu Indii z tytułu cła, które w przeciwnym wypadku byłoby należne. Ponadto obniżenie cła przenosi korzyść na eksportera, gdyż kwota tak zaoszczędzona na imporcie poprawia płynność przedsiębiorstwa.
(94) Ponadto prawo do skorzystania z programu EPCG jest uwarunkowane prowadzeniem działalności eksportowej, gdyż nie można uzyskać takich pozwoleń podjęcia przez przedsiębiorstwo zobowiązania do prowadzenia działalności eksportowej.
Został zatem uznany za konkretny przypadek, który należy objąć środkami wyrównawczymi w myśl art. 3 ust. 4 lit. a) rozporządzenia podstawowego.
(95) Program ten nie może być uznany za dopuszczalny system zwrotu cła czy zastępczy system zwrotu w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. a) ppkt ii) rozporządzenia podstawowego.
Dobra kapitałowe nie wchodzą w zakres takich dopuszczalnych systemów określonych w załączniku I poz. i) rozporządzenia podstawowego, ponieważ nie zostały one wykorzystane do wytworzenia wywiezionych produktów.
f) Obliczenie kwoty subsydium
(96) Licznik został ustalony w opisany poniżej sposób.
Kwota subsydium została obliczona zgodnie z art. 7 ust. 3 rozporządzenia podstawowego na podstawie kwoty niezapłaconego cła od przywiezionych dóbr kapitałowych rozłożonego na okres, który odzwierciedla normalny okres amortyzacji dla takiej kategorii dóbr kapitałowych w branży związanej z produkcją folii PET.
Do kwoty tej dodano odsetki w celu odzwierciedlenia pełnej wartości korzyści uzyskanej w odnośnym okresie.
Niezbędne opłaty poniesione na uzyskanie subsydium zostały odjęte zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. a) rozporządzenia podstawowego.
(97) Zgodnie z treścią art. 7 ust. 2 i 3 rozporządzenia podstawowego wielkość subsydium została rozdzielona pomiędzy przychód z dokonanego wywozu w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym jako właściwy mianownik, ponieważ subsydium jest uwarunkowane prowadzeniem działalności eksportowej.
Ustalono, że cztery przedsiębiorstwa zaliczone do próby w prowadzonym dochodzeniu uzyskały subsydia w zakresie od 1,3 % do 2,7 %.
2.5. Świadectwo na bezcłowe uzupełnianie zapasów (zwane dalej DFRC)
a) Podstawa prawna
(98) Podstawa prawna niniejszego programu jest zawarta w ust. 4.2.1–4.2.7 polityki EXIM 2002–2007 i w ust. 4.31–4.36 HOP I 2002–2007.
b) Zastosowanie w praktyce
(99) Jako że żadne z czterech przedsiębiorstw objętych próbą w ramach dochodzenia nie uzyskało korzyści wynikających z programu DFRC, dalsza analiza dotycząca środków wyrównawczych z tytułu stosowania DFRC nie jest konieczna.
2.6. Program zwolnienia z podatku dochodowego (zwany dalej ITES)
a) Podstawa prawna
(100) Podstawa prawna niniejszego programu jest zawarta w ustawie o podatku dochodowym z 1961 r. (zwanej dalej ITA), corocznie uaktualniana na podstawie ustawy o finansach.
Ten ostatni dokument określa corocznie podstawę poboru podatków oraz różnego typu zwolnienia i odliczenia, o jakie można się ubiegać.
Przedsiębiorstwa prowadzące działalność eksportową mogą ubiegać się o zwolnienia z podatku dochodowego na podstawie postanowień działów 10A, 10B, i 80 HHC ITA.
b) Zastosowanie w praktyce
(101) Jako że żadne z czterech przedsiębiorstw objętych próbą w ramach dochodzenia nie uzyskało korzyści wynikających z działów 10A i 10B ITA, dalsza analiza dotycząca środków wyrównawczych z tytułu stosowania mechanizmów określonych w działach 10A i 10B ITA nie jest konieczna.
(102) Dwóch spośród eksporterów objętych dochodzeniem wskazało, że otrzymali korzyści w postaci częściowego zwolnienia z podatku dochodowego od zysków uzyskanych ze sprzedaży eksportowej w trakcie okresu dochodzeniowego na podstawie zastosowania działu 80HHC ITA.
Jednakże ze względu na fakt, że to postanowienie ITA zostało uchylone począwszy od roku obrotowego, który trwał od dnia 1 kwietnia 2004 r. do dnia 31 marca 2005 r. nie przeniesie ono na wnioskodawcę żadnych korzyści po dniu 31 marca 2004 r.
Wobec tego, zgodnie z art. 15 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, korzyści uzyskane w myśl postanowień działu 80HHC ITA nie będą podlegać środkom wyrównawczym.
2.7. Program kredytu eksportowego (zwany dalej ECS)
a) Podstawa prawna
(103) Szczegóły tego programu zostały określone w Okólniku głównym IECD nr 5/04.02.01/2002-03 (Kredyt eksportowy w walucie zagranicznej) i w Okólniku głównym IECD nr 10/04.02.01/2003-04 (Kredyt eksportowy w rupiach) Indyjskiego Banku Rezerw (zwanego dalej RBI), adresowanym do wszystkich banków komercyjnych w Indiach.
b) Kwalifikowalność
(104) Do korzystania z tego programu kwalifikują się eksporterzy producenci i eksporterzy handlowcy.
Ustalono, że w OD trzy przedsiębiorstwa odniosły korzyści wynikające z tego programu.
c) Zastosowanie w praktyce
(105) W ramach tego programu RBI ustala obowiązujący górny pułap stopy odsetkowej stosowanej do kredytów eksportowych, zarówno w rupiach indyjskich, jak i w walucie obcej, którą banki komercyjne mogą obciążyć eksportera "z zamiarem udostępnienia eksporterom kredytów po stawkach konkurencyjnych w skali międzynarodowej".
Program ECS składa się z dwóch podprogramów, programu kredytu eksportowego przedwysyłkowego ("kredyt fazy pakowania"), który obejmuje kredyty udzielane eksporterowi na sfinansowanie zakupu, przetwarzania, wytwarzania, pakowania i/lub wysyłki towarów przedeksportowych oraz z kredytu eksportowego powysyłkowego, który zapewnia kapitał operacyjny w postaci pożyczek dla sfinansowania należności z tytułu eksportu.
RBI zaleca również bankom komercyjnym udostępnienie określonej kwoty własnych kredytów bankowych netto na rzecz finansowania eksportu.
(106) W wyniku funkcjonowania powyższych okólników głównych RBI eksporterzy mogą uzyskać kredyty eksportowe według preferencyjnych stóp odsetkowych względem stóp odsetkowych zwykłych kredytów komercyjnych ("kredyty gotówkowe"), ustalanych na podstawie warunków czysto rynkowych.
d) Uwagi do ujawnionych informacji
(107) Dwa przedsiębiorstwa, którym przyznano korzyści w ramach ECS przedstawiły drobne uwagi na temat niektórych szczegółów obliczania stosowanych marginesów subsydium.
Obliczenia zostały skorygowane w tych przypadkach, w których wspomniane komentarze zostały uznane za uzasadnione.
e) Wnioski dotyczące programu ECS
(108) Po pierwsze, poprzez obniżenie kosztów finansowych w porównaniu do rynkowych stóp odsetkowych wymienione powyżej preferencyjne stopy odsetkowe przenoszą na takiego eksportera korzyść w rozumieniu art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego. Mimo iż kredyty na warunkach preferencyjnych w ramach programu ECS są przyznawane przez banki komercyjne, to korzyść stanowi wkład finansowy ze strony rządu w rozumieniu art. 2 ust. 1 ppkt iv) rozporządzenia podstawowego. RBI jest organem publicznym, wobec czego podlega definicji "władzy publicznej" według art. 1 ust. 3 rozporządzenia podstawowego i instruuje banki komercyjne odnośnie przyznawania finansowania na warunkach preferencyjnych przedsiębiorstwom prowadzącym działalność eksportową. Takie finansowanie na warunkach preferencyjnych odpowiada subsydiowaniu, które uznaje się za szczególne i podlega zastosowaniu środków wyrównawczych, gdyż uzyskanie preferencyjnych stawek stóp odsetkowych jest uwarunkowane prowadzeniem działalności eksportowej, zgodnie z art. 3 ust. 4 lit. a) rozporządzenia podstawowego.
f) Obliczenie kwoty subsydium
(109) Kwota subsydium jest obliczana na podstawie różnicy pomiędzy odsetkami zapłaconymi z tytułu kredytu eksportowego wykorzystanego w OD a kwotą, jaka byłaby należna do zapłacenia, gdyby takie same stawki stóp odsetkowych były stosowane do zwykłych kredytów komercyjnych, z jakich korzystają poszczególne przedsiębiorstwa.
Kwota odnośnego subsydium (licznik) została przypisana do całości obrotów z wywozu zrealizowanego w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym jako właściwy mianownik zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, ponieważ uzyskanie subsydium jest uwarunkowane prowadzeniem działalności wywozowej i nie miało odniesienia do wielkości towarów wytwarzanych, produkowanych, wywożonych czy transportowanych.
Korzyści wypływające z programu ECS osiągnęły cztery przedsiębiorstwa objęte próbą w dochodzeniu.
Uzyskały one subsydia w zakresie od 0,01 % do 1,3 %.
2.8. Zastrzyki kapitałowe
(110) Żadne z przedsiębiorstw objętych próbą w ramach dochodzenia nie uzyskało korzyści na podstawie tego programu ad hoc, nie zachodzi zatem potrzeba dalszej analizy dotyczącej zastosowania środków wyrównawczych.
3.
PROGRAMY REGIONALNE
3.1. Pakietowy program zachęt rządu stanu Uttar Pradesh
(111) Ustalono, że żaden z producentów eksportujących nie odniósł korzyści poprzez korzystanie z pakietowego programu zachęt rządu stanu Uttar Pradesh.
3.2. Pakietowy program zachęt rządu ("Package Scheme of Incentives – PSI") stanu Maharasztra
a) Podstawa prawna
(112) W ramach tworzenia zachęt do rozwoju przemysłu w słabiej rozwiniętych obszarach stanu Maharasztra od 1964 r. GOM przyznaje bodźce finansowe nowoutworzonym jednostkom przedsiębiorstw zlokalizowanym w rozwijających się regionach stanu w ramach programu znanego powszechnie pod nazwą "Pakietowy program zachęt rządu".
Od chwili jego utworzenia program ten był kilkakrotnie zmieniany, a "Program z 1993 r." obowiązywał od dnia 1 października 1993 r. do dnia 31 marca 2001 r., natomiast ostatnia zmiana – "Program z 2001 r." – została wprowadzona dnia 31 marca 2001 r. i pozostanie w mocy do dnia 31 marca 2006 r.
Program PSI ze strony GOM składa się z kilku podprogramów, wśród których głównymi są: i) zwolnienie z lokalnych podatków od sprzedaży i ii) refundacja podatku terytorialnego octroi.
b) Kwalifikowalność
(113) Warunkiem kwalifikowalności do skorzystania z programu jest dokonanie przez przedsiębiorstwo inwestycji w mniej rozwiniętych obszarach poprzez założenie nowego przedsiębiorstwa przemysłowego bądź poprzez szeroko zakrojone inwestycje kapitałowe w rozwój lub dywersyfikację już istniejącego przedsiębiorstwa przemysłowego.
Obszary takie zostały podzielone pod względem poziomu rozwoju gospodarczego na różne kategorie (np. obszar słabo rozwinięty, obszar słabiej rozwinięty, obszar najsłabiej rozwinięty).
Głównym kryterium do ustalenia wysokości zachęt finansowych jest obszar obecnej lub przyszłej lokalizacji przedsiębiorstwa oraz wielkość inwestycji.
c) Zastosowanie w praktyce
(114) Zwolnienie z lokalnego podatku od sprzedaży. Towary normalnie podlegają centralnemu podatkowi od sprzedaży (dla transakcji sprzedaży międzystanowej) lub państwowemu podatkowi od sprzedaży (dla transakcji sprzedaży realizowanych w granicach stanu) według różnych poziomów w zależności od stanu/stanów, w których dokonuje się transakcji.
Nie istnieje podatek od sprzedaży dóbr w transakcjach przywozowych lub wywozowych, natomiast transakcje sprzedaży krajowej podlegają podatkowi od sprzedaży według obowiązujących stawek.
W ramach programu zwolnień wyznaczone jednostki nie podlegają żadnym podatkom od sprzedaży z tytułu zrealizowanych przez siebie transakcji sprzedaży.
Podobnie wyznaczone jednostki są zwolnione z płacenia lokalnych podatków od zakupu towarów od dostawcy, który sam kwalifikuje się do zwolnienia w ramach odnośnego programu.
Transakcje sprzedaży nie przenoszą jakichkolwiek korzyści na wyznaczoną jednostkę sprzedającą, natomiast transakcja zakupu przenosi korzyść na jednostkę sprzedającą.
W OD dwa spośród czterech przedsiębiorstw objętych próbą posiadały jednostkę kwalifikującą się do korzystania z programu PSI ze strony rządu stanu Maharasztra.
W ramach tego programu dwie jednostki zostały zwolnione z podatku od sprzedaży w niektórych transakcjach zakupów krajowych dokonanych od dostawców kwalifikujących się do zwolnienia w ramach programu.
(115) Refundacja podatku octroi: octroi jest podatkiem nakładanym przez władze lokalne w Indiach, w tym przez rząd stanu Maharasztra, na towary przekraczające granice terytorialne miasta lub dystryktu.
Przedsiębiorstwa przemysłowe kwalifikują się do refundacji podatku octroi ze strony rządu stanu Maharasztra, jeżeli ich zakład jest zlokalizowany w określonych wyznaczonych miastach i dystryktach na terytorium danego stanu.
Całkowita kwota, która może podlegać refundacji, jest ograniczona do 100 % inwestycji w kapitał trwały.
Ustalono, że spośród dwóch powyższych przedsiębiorstw posiadających jednostkę kwalifikującą się do PSI ze strony rządu stanu Maharasztra w OD tylko jedna odnosiła korzyści z refundacji podatku octroi przez rząd stanu Maharasztra.
d) Uwagi do ujawnionych informacji
(116) Jedno przedsiębiorstwo mające dostęp do korzyści w ramach PSI ze strony rządu stanu Maharasztra przedstawiło drobne uwagi na temat niektórych szczegółów obliczania stosowanych marginesów subsydium.
Obliczenia zostały skorygowane w tych przypadkach, w których wspomniane komentarze zostały uznane za uzasadnione.
e) Wnioski dotyczące PSI ze strony rządu stanu Maharasztra
(117) PSI ze strony rządu stanu Maharasztra oferuje subsydia w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. a) ppkt ii) oraz art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego. Dwa analizowane wyżej podprogramy stanowią wkład finansowy rządu stanu Maharasztra, gdyż ulga ta obniża jego dochody, które byłyby należne w przeciwnym wypadku. Ponadto dane zwolnienie/refundacja przenosi korzyść na przedsiębiorstwo, gdyż poprawia jego płynność.
(118) Program jest dostępny wyłącznie dla przedsiębiorstw, które dokonały inwestycji w ramach wyznaczonych obszarów geograficznych podlegających jurysdykcji stanu Maharasztra.
Nie jest on dostępny dla przedsiębiorstw zlokalizowanych poza tymi obszarami.
Poziom korzyści różni się w zależności od danego obszaru.
Program ma charakter szczególny zgodnie z art. 3 ust. 2 lit. a) oraz art. 3 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, w związku z czym podlega opłatom wyrównawczym.
f) Obliczenie kwoty subsydium
(119) Jeśli chodzi o zwolnienie z podatku od sprzedaży, kwota subsydium została obliczona na podstawie kwoty podatku od sprzedaży zazwyczaj należnego w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym, który jednak pozostał niezapłacony dzięki uczestnictwu w programie.
Podobnie w przypadku podatku octroi korzyść dla eksportera została obliczona jako kwota podatku octroi refundowanego w OD.
Zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia podstawowego te kwoty subsydiów (licznik) zostały następnie rozdzielone na całkowitą wysokość sprzedaży w okresie dochodzenia przeglądowego jako właściwy mianownik, ponieważ subsydium nie jest faktycznie uwarunkowane wynikami wywozu i nie zostało przyznane w odniesieniu do ilości wytworzonych, wyprodukowanych, wywiezionych lub przetransportowanych.
W danym okresie korzyści z tych programów odniosły dwa przedsiębiorstwa.
Uzyskały one subsydia wynoszące 1,6 %.
4.
KWOTA SUBSYDIÓW STANOWIĄCYCH PODSTAWĘ ŚRODKÓW WYRÓWNAWCZYCH
(120) Kwota subsydiów stanowiących podstawę środków wyrównawczych określona zgodnie z postanowieniami rozporządzenia podstawowego, wyrażona ad valorem, dla eksportujących producentów objętych dochodzeniem waha się od 11,7 % do 15,2 %.
Te wysokości subsydiów przekraczają próg de minimis wskazany w art. 14 ust. 5 lit. a) oraz b) rozporządzenia podstawowego.
(121) Uznaje się zatem, iż – zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego – subsydiowanie było kontynuowane w OD.
PROGRAM _BAR_ ALS _BAR_ DEPB _BAR_ EOU _BAR_ EPCG _BAR_ ECS _BAR_ PSI rządu stanu Maharasztra _BAR_ Ogółem _BAR_
PRZEDSIĘBIORSTWO _BAR_ % _BAR_ % _BAR_ % _BAR_ % _BAR_ % _BAR_ % _BAR_ % _BAR_
Ester Industries Ltd _BAR_ 0 _BAR_ 11,0 _BAR_ 0 _BAR_ 1,3 _BAR_ 0,5 _BAR_ 0 _BAR_ 12,8 _BAR_
Flex Industries Ltd _BAR_ 0 _BAR_ 9,0 _BAR_ 0 _BAR_ 2,7 _BAR_ niewielki _BAR_ 0 _BAR_ 11,7 _BAR_
Garware Polyester Ltd _BAR_ 0 _BAR_ 10,5 _BAR_ 0 _BAR_ 1,5 _BAR_ 1,3 _BAR_ 1,6 _BAR_ 14,9 _BAR_
Jindal Poly Films Ltd _BAR_ 6,0 _BAR_ 0 _BAR_ 5,0 _BAR_ 2,2 _BAR_ 0,4 _BAR_ 1,6 _BAR_ 15,2 _BAR_
D. PRAWDOPODOBIEŃSTWO KONTYNUACJI LUB PONOWIENIA SUBSYDIOWANIA
(122) Zgodnie z art. 18 ust. 2 rozporządzenia podstawowego zbadano, czy wygaśnięcie aktualnie obowiązujących środków prowadziłoby do kontynuacji lub ponowienia subsydiowania.
(123) Ustalono, że w OD objęci próbą indyjscy eksporterzy produktu objętego postępowaniem w dalszym ciągu odnosili korzyści z subsydiowania wyrównawczego przez władze indyjskie.
Z wyjątkiem jednego przedsiębiorstwa, marże subsydiowania ustalone w trakcie przeglądu są wyższe niż marże ustalone w trakcie dochodzenia pierwotnego.
Niektóre programy, które były wyrównane w 1999 r. (jak DEPB przedeksportowy), zostały przerwane, natomiast w obecnym przeglądzie ustalono, że inne programy, które nie istniały w 1999 r. (jak ALS), są wyrównywane.
Analizowane wyżej programy subsydiowania dostarczają powtarzających się korzyści.
Z wyjątkiem DEPB (patrz: motyw 54) nie ma przesłanek, aby sądzić, że w przewidywalnej przyszłości programy te zostaną zakończone lub zmodyfikowane.
Według rządu Indii, program, który ma zastąpić DEPB, ma wejść w życie najwcześniej z dniem 1 kwietnia 2006 r.
Sytuacja wynikająca z zastąpienia DEPB przez program rzekomo "spójny z zasadami WTO", co do którego Komisja nie posiada informacji, będzie musiał zostać oceniony w odpowiednim czasie.
Należy również zauważyć, że jeden z eksporterów współpracujących, który otrzymywał wcześniej korzyści z DEPB, nie otrzymywał ich w OD w ramach niniejszego dochodzenia (patrz: motyw 33).
Ten eksporter otrzymywał jednak korzyści z ALS, który również jest rodzajem programu zwrotu cła, w OD w ramach bieżącego dochodzenia.
W przypadku zniesienia DEPB z dniem 1 kwietnia 2006 r. oraz gdyby nie przyznano żadnych korzyści eksporterom po tej dacie, uważa się, że występuje, poprzez istnienie alternatywnego programu subsydiów stanowiących podstawę środków wyrównawczych (ALS), prawdopodobieństwo kontynuacji subsydiowania bliskiego poziomowi ustalonemu w przypadku DEPB.
W międzyczasie eksporterzy produktu objętego postępowaniem nadal będą otrzymywać subsydia wyrównawcze.
Ponadto należy przypomnieć, iż wszyscy eksporterzy produktu objętego postępowaniem kwalifikują się do korzystania z szeregu programów objętych dochodzeniem.
W tych okolicznościach uznano, że rozsądne będzie przyjęcie wniosku, że subsydiowanie będzie prawdopodobnie kontynuowane w przyszłości.
(124) Ponieważ wykazano, że subsydiowanie było kontynuowane w trakcie przeglądu i prawdopodobnie będzie kontynuowane w przyszłości, kwestia prawdopodobieństwa ponowienia subsydiowania jest nieistotna.
E. PRZEMYSŁ WSPÓLNOTOWY
1.
PRODUKCJA WSPÓLNOTOWA
(125) W ramach Wspólnoty produkt podobny jest wytwarzany przez dziesięciu producentów, co stanowi całkowitą produkcję wspólnotową w rozumieniu art. 9 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.
2.
PRZEMYSŁ WSPÓLNOTOWY
(126) Należy zauważyć, że w pierwotnym dochodzeniu przemysł wspólnotowy składał się z ośmiu producentów.
Dwaj nowi producenci mają siedziby w nowych Państwach Członkowskich.
Sześć przedsiębiorstw nie poparło wniosku i nie współpracowało przy dochodzeniu przeglądowym.
Następujących czterech producentów poparło skargę i wyraziło zgodę na współpracę:
- DuPont Teijin Films,
- Mitsubishi Polyester Film GmbH,
- Nuroll SpA,
- Toray Plastics Europe.
(127) Przedsiębiorstwa te wykazały pełne współdziałanie w trakcie dochodzenia.
Przypadało na nie 86 % całkowitej produkcji wspólnotowej w OD.
(128) Uznaje się zatem, że na wyżej wskazanych czterech producentów wspólnotowych przypada większa część całkowitej produkcji wspólnotowej podobnego produktu. W związku z tym uznaje się, iż wyżej wskazani czterej producenci stanowią przemysł wspólnotowy w rozumieniu art. 9 ust. 1 oraz art. 10 ust. 8 rozporządzenia podstawowego i będą dalej określani mianem "przemysłu wspólnotowego".
F. SYTUACJA NA RYNKU WSPÓLNOTOWYM
1.
UWAGA WSTĘPNA
(129) Poniższe tendencje cenowe oparte są na cenach importowych Eurostatu i obejmują cła zarówno konwencjonalne, jak i antydumpingowe – tam, gdzie ma to zastosowanie – oraz szacunkowe koszty ponoszone po przywozie.
2.
KONSUMPCJA NA RYNKU WSPÓLNOTOWYM
(130) Konsumpcja we Wspólnocie została ustalona na podstawie wielkości sprzedaży przemysłu wspólnotowego na rynku wspólnotowym, danych Eurostatu dotyczących całego przywozu UE oraz wielkości sprzedaży innych producentów Wspólnoty na rynku wspólnotowym.
(131) Między 2001 r. a OD konsumpcja we Wspólnocie spadła o 7 %.
W szczególności, pozostała ona w większości stabilna w latach 2001–2002, spadła o 6 punktów procentowych w latach 2002–2003, a ostatecznie zmalała o jeden punkt procentowy w OD.
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Całkowita konsumpcja WE (tony) _BAR_ 271417 _BAR_ 271787 _BAR_ 253890 _BAR_ 251491 _BAR_
Wskaźnik (2001=100) _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 94 _BAR_ 93 _BAR_
3.
PRZYWÓZ Z KRAJU, KTÓREGO DOTYCZY POSTĘPOWANIE
(132) Wielkość przywozu pochodzącego z kraju, którego dotyczy postępowanie, wzrosła o 107 % w badanym okresie i osiągnęła poziom 12679 ton w OD, co odpowiadało udziałowi w rynku 5,0 %.
W OD pierwotnego dochodzenia udział w rynku kraju, którego dotyczy postępowanie, wynosił 9,6 %, lecz spadł do 2,3 % w 2001 r. po nałożeniu środków.
(133) Ceny przywozu z kraju, którego dotyczy postępowanie, wzrosły nieznacznie – o 2 punkty procentowe – w latach 2001–2003, tzn. po nałożeniu ostatecznych środków wyrównawczych, lecz następnie zmalały o 5 punktów procentowych w OD.
(134) W oparciu o porównanie między poszczególnymi modelami dochodzenie wykazało, że przywóz z kraju, którego dotyczy postępowanie, podcinał przywóz realizowany przez przemysł wspólnotowy o 2 do 21 % w OD.
Wspomniane porównanie zostało dokonane w oparciu o rzeczywiste ceny eksportowe współpracujących eksporterów do Wspólnoty.
W dochodzeniach, o których mowa w motywach 5, 6 i 7 powyżej wykazano, że duża część cen eksportowych do Wspólnoty została ustalona tuż powyżej minimalnych cen importowych (zwanych dalej minimal import price – MIP) ustalonych przez zobowiązania zaakceptowane w kontekście ostatecznych środków antydumpingowych (patrz: motyw 2) oraz że indyjskie ceny eksportowe do innych państw trzecich były znacząco niższe niż ceny do Wspólnoty.
Zatem jeżeli obliczenia podcięcia cenowego zostały przeprowadzone na podstawie cen eksportowych do innych krajów trzecich, marginesy podcięcia cenowego byłyby wyższe niż marginesy wspomniane powyżej.
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Wielkość przywozu z krajów objętych postępowaniem (tony) _BAR_ 6129 _BAR_ 7738 _BAR_ 11520 _BAR_ 12679 _BAR_
Wskaźnik (2001=100) _BAR_ 100 _BAR_ 126 _BAR_ 188 _BAR_ 207 _BAR_
Udział w rynku przywozu z kraju objętego postępowaniem _BAR_ 2,3 % _BAR_ 2,8 % _BAR_ 4,5 % _BAR_ 5,0 % _BAR_
Cena przywozu z kraju objętego postępowaniem (EUR/tona) _BAR_ 2010 _BAR_ 2025 _BAR_ 2060 _BAR_ 1952 _BAR_
Wskaźnik (2001=100) _BAR_ 100 _BAR_ 101 _BAR_ 102 _BAR_ 97 _BAR_
(135) W dochodzeniu, o którym mowa w motywie 6, wyciągnięto wniosek, że zobowiązania były nieodpowiednie dla produktu objętego postępowaniem i że należy je wycofać.
Elementy te w dużym stopniu wyjaśniają tendencje zaobserwowane w zakresie przywozu z Indii oraz wskazują, dlaczego przemysł wspólnotowy nie w pełni poprawił swoją sytuację w stosunku do poprzedniego subsydiowania (patrz: motyw 161).
4.
PRZYWÓZ, W ODNIESIENIE DO KTÓREGO STWIERDZONO OBEJŚCIE ŚRODKÓW
(136) Jak wspomniano w motywie 4, ustalono ponadto, że obchodzenie środków pierwotnych dotyczących przywozu z Indii odbywało się, odpowiednio, za pośrednictwem Brazylii i Izraela.
W związku z powyższym środki nałożone na przywóz pochodzący z Indii zostały w listopadzie 2004 r. rozszerzone na przywóz tej samej folii PET wysyłanej z Brazylii i Izraela, niezależnie od tego, czy była ona zgłoszona jako pochodząca z Brazylii lub Izraela, czy też nie, z wyjątkiem folii produkowanych przez autentycznie brazylijskiego producenta oraz autentycznie izraelskiego producenta.
Zgodnie z motywem 8 drugi producent izraelski został zwolniony z przestrzegania rozszerzonych środków.
Dwa powyższe postępowania udowodniły, że w 2003 r. bardzo ograniczona wielkość przywozu do Wspólnoty z Brazylii (ok. 10 ton) oraz Izraela (ok.
180 ton) przypadała na faktycznie brazylijskich i izraelskich producentów. Należy przypomnieć, że data powyższego rozszerzenia środków antydumpingowych i wyrównawczych jest późniejsza w stosunku do tendencji opisanych w motywach 137 i 138.
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Wielkość przywozu z Brazylii (tony) _BAR_ 1231 _BAR_ 2533 _BAR_ 2159 _BAR_ 1225 _BAR_
Udział w rynku przywozu z Brazylii _BAR_ 0,5 % _BAR_ 0,9 % _BAR_ 0,9 % _BAR_ 0,5 % _BAR_
Cena przywozu z Brazylii (EUR/tona) _BAR_ 776 _BAR_ 1612 _BAR_ 1628 _BAR_ 1758 _BAR_
Wskaźnik (2001=100) _BAR_ 100 _BAR_ 208 _BAR_ 210 _BAR_ 226 _BAR_
Wielkość przywozu z Izraela (tony) _BAR_ 3561 _BAR_ 4338 _BAR_ 4620 _BAR_ 4788 _BAR_
Udział w rynku przywozu z Izraela _BAR_ 1,3 % _BAR_ 1,6 % _BAR_ 1,8 % _BAR_ 1,9 % _BAR_
Cena przywozu z Izraela (EUR/tona) _BAR_ 2052 _BAR_ 1821 _BAR_ 1678 _BAR_ 1790 _BAR_
Wskaźnik(2001=100) _BAR_ 100 _BAR_ 89 _BAR_ 82 _BAR_ 87 _BAR_
(137) W latach 2001–2002 wielkość przywozu z Brazylii podwoiła się, po czym nieco spadła w 2003 r. i wreszcie spadła w OD, osiągając poziom podobny do poziomu z 2001 r., co było potencjalnie konsekwencją zainicjowania wspomnianego dochodzenia w sprawie omijania środków w trakcie 2004 r.
Podobnie też udział w rynku przywozu z Brazylii wzrósł z 0,5 % w 2001 r. do 0,9 % w 2002 r. przed spadkiem do 0,5 % w OD. Przywóz z Brazylii w 2001 r. był realizowany po bardzo niskich cenach.
Ceny importowe wzrastały w badanym okresie, o którym mowa, do poziomu ok.
1800 EUR/tonę. Poziom ten jest nieco niższy niż ceny importowe dla przywozów z Indii.
(138) Wielkość przywozu z Izraela rosła systematycznie z ok. 3600 ton w 2001 r. do ok.
4800 ton w OD. Udział w rynku przywozu z Izraela wzrósł z 1,3 % w 2001 r. do 1,9 % w OD.
Ceny importowe dla przywozów z Izraela spadły z ok. 2000 EUR/tonę w 2001 r. do ok.
1800 EUR/tonę w OD. Podobnie jak poprzednio, izraelska cena eksportowa w OD kształtuje się nieco poniżej cen importowych dla przywozu z Indii.
5.
PRZYWÓZ Z REPUBLIKI KOREI
(139) Zgodnie z motywem 2 w 2001 r. Rada nałożyła ostateczne środki antydumpingowe na przywozy folii PET pochodzącej z Republiki Korei, w formie cła ad valorem o stawkach z przedziału 0 % do 13,4 %.
Ilość folii PET przywożonej do Wspólnoty z Republiki Korei zmalała z ok. 34000 ton w 2001 r. do ok.
23200 ton w OD po wprowadzeniu w życie powyższych środków. Udział w rynku produktów koreańskich między 2001 r. a OD zmalał również o ok.
3 punkty procentowe. W latach 2001–2002 ceny produktów koreańskich spadły o 7 %, po czym w 2003 r. wzrosły o 3 punkty procentowe i w OD – o kolejny punkt procentowy.
Na podstawie danych statystycznych koreańskie ceny eksportowe konsekwentnie utrzymywały się powyżej indyjskich cen eksportowych, lecz poniżej cen przemysłu wspólnotowego.
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Wielkość przywozu z Południowej Korei (tony) _BAR_ 34002 _BAR_ 30187 _BAR_ 25631 _BAR_ 23166 _BAR_
Udział w rynku przywozu z Południowej Korei _BAR_ 12,5 % _BAR_ 11,1 % _BAR_ 10,1 % _BAR_ 9,2 % _BAR_
Cena przywozu z Południowej Korei (EUR/tona) _BAR_ 2514 _BAR_ 2339 _BAR_ 2422 _BAR_ 2434 _BAR_
Wskaźnik (2001=100) _BAR_ 100 _BAR_ 93 _BAR_ 96 _BAR_ 97 _BAR_
6.
PRZYWÓZ TOWARÓW Z INNYCH KRAJÓW
(140) Wielkość przywozu z innych państw trzecich niewskazanych powyżej zmalała z ok. 41000 ton w 2001 r., co odpowiadało udziałowi w rynku wynoszącemu 15 %, do ok.
40000 ton w OD, co odpowiadało udziałowi w rynku wynoszącemu 16 %. Udział w rynku wzrósł, ponieważ konsumpcja (mianownik) spadła w większym stopniu niż wskazany wyżej przywóz (licznik).
Średnie ceny przywozu z innych krajów trzecich niewskazanych wyżej początkowo wzrosły z ok. 5300 EUR/tonę w 2001 r. do ok.
6000 EUR/tonę w 2002 r., a następnie spadły do ok. 4800 EUR/tonę w OD.
Ceny te kształtują się znacznie powyżej poziomu cen indyjskich oraz cen przemysłu wspólnotowego. Wśród tych państw trzecich głównym pojedynczym krajem eksportującym do Wspólnoty okazały się Stany Zjednoczone, osiągając wielkość wywozu ok.
Ceny przywozu towarów do Wspólnoty z USA (ok. 6700 EUR/tonę w OD kształtowały się również znacznie powyżej cen przywozu z kraju, którego dotyczy postępowanie oraz powyżej cen wspólnotowych w OD.
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Wielkość przywozu z krajów niewspomnianych powyżej (tony) _BAR_ 41098 _BAR_ 31324 _BAR_ 35093 _BAR_ 39869 _BAR_
Udział w rynku przywozu z z krajów niewspomnianych powyżej _BAR_ 15 % _BAR_ 12 % _BAR_ 14 % _BAR_ 16 % _BAR_
Cena przywozu z z krajów niewspomnianych powyżej (EUR/tona) _BAR_ 5312 _BAR_ 6000 _BAR_ 5125 _BAR_ 4803 _BAR_
Wskaźnik(2001=100) _BAR_ 100 _BAR_ 113 _BAR_ 96 _BAR_ 90 _BAR_
G. SYTUACJA GOSPODARCZA PRZEMYSŁU WSPÓLNOTOWEGO
(141) Zgodnie z art. 8 ust. 5 rozporządzenia podstawowego Komisja zbadała wszystkie odnośne czynniki i wskaźniki mające wpływ na stan przemysłu wspólnotowego.
1.
PRODUKCJA
(142) W 2002 r. produkcja przemysłowa Wspólnoty wzrosła o 10 % w porównaniu z 2001 r., a następnie spadła i pozostała na poziomie 2001 r. w następnych latach.
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Produkcja (tony) _BAR_ 171142 _BAR_ 187620 _BAR_ 171975 _BAR_ 169288 _BAR_
Wskaźnik (2001=100) _BAR_ 100 _BAR_ 110 _BAR_ 100 _BAR_ 99 _BAR_
2.
MOCE PRODUKCYJNE I WSKAŹNIKI WYKORZYSTANIA MOCY PRODUKCYJNEJ
(143) Między 2001 r. a OD moc produkcyjna zmalała bardzo nieznacznie (o 3 %).
Ze względu na to, iż poziom produkcji był stabilny przy jednoczesnym niewielkim spadku mocy produkcyjnej, poziom wykorzystania mocy produkcyjnej w efekcie nieznacznie wzrósł.
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Moce produkcyjne (tony) _BAR_ 200037 _BAR_ 202542 _BAR_ 190393 _BAR_ 193888 _BAR_
Wskaźnik (2001=100) _BAR_ 100 _BAR_ 101 _BAR_ 95 _BAR_ 97 _BAR_
Wykorzystanie mocy produkcyjnych _BAR_ 86 % _BAR_ 93 % _BAR_ 90 % _BAR_ 87 % _BAR_
Wskaźnik (2001=100) _BAR_ 100 _BAR_ 108 _BAR_ 106 _BAR_ 102 _BAR_
3.
ZAPASY
(144) Poziom zapasów końcowych przemysłu wspólnotowego, po znaczącym wzroście w 2002 r. w stosunku do 2001 r., spada systematycznie od tegoż roku.
W OD poziom zapasów był o 28 % niższy niż w 2001 r.
Jednakże ze względu na to, że podobny produkt jest zwykle wytwarzany na zamówienie, poziom zapasów ma niewielkie znaczenie.
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Stan zapasów na koniec okresu (tony) _BAR_ 22322 _BAR_ 31479 _BAR_ 23676 _BAR_ 16090 _BAR_
Wskaźnik (2001=100) _BAR_ 100 _BAR_ 141 _BAR_ 106 _BAR_ 72 _BAR_
4.
WIELKOŚĆ SPRZEDAŻY
(145) Sprzedaż dokonywana przez przemysł wspólnotowy na rynku wspólnotowym na rzecz niepowiązanych klientów początkowo wzrosła w 2002 r. po wprowadzeniu środków, ale następnie zmalała o 12 punktów procentowych między 2002 r. a OD.
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Wielkość sprzedaży WE niezależnym klientom (w tony) _BAR_ 142173 _BAR_ 156716 _BAR_ 141959 _BAR_ 139874 _BAR_
Wskaźnik (2001=100) _BAR_ 100 _BAR_ 110 _BAR_ 100 _BAR_ 98 _BAR_
5.
UDZIAŁ W RYNKU
(146) Udział w rynku przemysłu wspólnotowego spadł o ok. 2 punkty procentowe od 2001 r. do OD.
Przemysł wspólnotowy zyskał niemal 4 punkty procentowe w 2002 r., po wprowadzeniu zarówno środków wyrównawczych, jak i antydumpingowych, po czym stracił niemal 5 punktów procentowych w 2003 r. i kolejny 1 punkt procentowy w OD.
Ta tendencja oraz osiągnięty poziom wykazywały pewną poprawę w stosunku do tendencji odnotowanych przed wprowadzeniem środków wyrównawczych, kiedy to udział w rynku przemysłu wspólnotowego spadł z ok. 57 % do ok.
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Udział w rynku przemysłu wspólnotowego _BAR_ 61,6 % _BAR_ 65,3 % _BAR_ 60,6 % _BAR_ 59,5 % _BAR_
Wskaźnik (2001=100) _BAR_ 100 _BAR_ 106 _BAR_ 98 _BAR_ 97 _BAR_
6.
WZROST
(147) Między 2001 r. a OD poziom konsumpcji we Wspólnocie spadł o 7 %.
Przemysł wspólnotowy stracił 2 punkty procentowe udziału w rynku, natomiast przywóz objęty postępowaniem zyskał 2,7 punkta procentowego udziału w rynku.
7.
ZATRUDNIENIE
(148) Poziom zatrudnienia w przemyśle wspólnotowym spadł między 2001 r. a OD o 8 %.
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Zatrudnienie – dotyczy produktu objętego postępowaniem _BAR_ 2323 _BAR_ 2310 _BAR_ 2235 _BAR_ 2134 _BAR_
Wskaźnik (2001=100) _BAR_ 100 _BAR_ 99 _BAR_ 96 _BAR_ 92 _BAR_
8.
WYDAJNOŚĆ
(149) Wydajność siły roboczej Wspólnoty, mierzona jako produkcja przypadająca na 1 pracownika w ujęciu rocznym, zwiększyła się między 2001 r. a OD o 8 %.
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Wydajność (tony w przeliczeniu na pracownika) _BAR_ 74 _BAR_ 81 _BAR_ 77 _BAR_ 79 _BAR_
Wskaźnik (2001=100) _BAR_ 100 _BAR_ 110 _BAR_ 104 _BAR_ 108 _BAR_
9.
CENY SPRZEDAŻY I CZYNNIKI WPŁYWAJĄCE NA CENY KRAJOWE
(150) Jednostkowe ceny sprzedaży przemysłu wspólnotowego wzrosły o 4 % między 2001 r. a OD.
Ta dynamika cen jest ogólnie zgodna z dynamiką wzrostu kosztów produkcji oraz cen głównych surowców w badanym okresie.
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Cena jednostkowa na rynku UE (EUR/tona) _BAR_ 3010 _BAR_ 3009 _BAR_ 3130 _BAR_ 3118 _BAR_
Wskaźnik (2001=100) _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 104 _BAR_ 104 _BAR_
10.
WYNAGRODZENIA
(151) Między 2001 r. a OD przeciętne wynagrodzenie pracownika wzrosło o 12 %, a zatem było wyższe niż wskaźnik wzrostu przeciętnych nominalnych jednostkowych kosztów pracy (6 %) odnotowany w całej gospodarce wspólnotowej w tym samym okresie.
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Roczny koszt pracy w przeliczeniu na pracownika (000 EUR) _BAR_ 56 _BAR_ 60 _BAR_ 62 _BAR_ 63 _BAR_
Wskaźnik (2001=100) _BAR_ 100 _BAR_ 107 _BAR_ 110 _BAR_ 112 _BAR_
11.
INWESTYCJE
(152) Roczny przepływ inwestycji przemysłu wspólnotowego w produkt objęty postępowaniem stale spada od roku 2002.
Wzrost w 2002 r. można wyjaśnić inwestycjami w zakład i maszyny – w przypadku jednego producenta oraz inwestycjami ułatwiającymi zamknięcie określonych linii produkcyjnych – w przypadku innego producenta.
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Inwestycje netto (000 EUR) _BAR_ 334426 _BAR_ 38326 _BAR_ 34979 _BAR_ 29341 _BAR_
Wskaźnik (2001=100) _BAR_ 100 _BAR_ 115 _BAR_ 105 _BAR_ 88 _BAR_
12.
RENTOWNOŚĆ I ZWROT Z INWESTYCJI
(153) Mimo iż rentowność przemysłu wspólnotowego wykazuje stopniową poprawę w badanym okresie, między 2001 r. (–5,2 %) a OD (–2,5 %) wartość ta była ujemna.
Zwrot z inwestycji (ROI), wyrażony jako zysk w ujęciu procentowym wartości księgowej netto inwestycji, był ogólnie zgodny z powyższą tendencją w zakresie rentowności w całym badanym okresie.
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Rentowność sprzedaży WE klientom niepowiązanym (% sprzedaży netto) _BAR_ –5,2 % _BAR_ –1,9 % _BAR_ –2,7 % _BAR_ –2,5 % _BAR_
ROI (zysk w ujęciu procentowym wartości księgowej netto inwestycji) _BAR_ –4,6 % _BAR_ –1,9 % _BAR_ –2,9 % _BAR_ –2,9 % _BAR_
13.
PRZEPŁYW ŚRODKÓW PIENIĘŻNYCH I ZDOLNOŚĆ DO POZYSKIWANIA KAPITAłU
(154) Sytuacja w zakresie przepływu środków pieniężnych pogorszyła się między 2001 r. a OD, głównie z powodu innych pozycji niepieniężnych, takich jak amortyzacja aktywów i zmiany stanu zapasów.
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Przepływy pieniężne (000 EUR) _BAR_ 44503 _BAR_ 42047 _BAR_ 49486 _BAR_ 32150 _BAR_
Wskaźnik (2001=100) _BAR_ 100 _BAR_ 94 _BAR_ 111 _BAR_ 72 _BAR_
(155) Postępowanie wykazało, że trudna sytuacja finansowa poszczególnych producentów wspólnotowych negatywnie wpłynęła na ich wymagania kapitałowe.
Mimo iż niektóre z wymienionych przedsiębiorstw stanowią część większych spółek, wymagania kapitałowe nie zawsze są zaspokajane na pożądanym poziomie, ponieważ zasoby finansowe są zwykle przydzielane w ramach tych grup jednostkom o najwyższej rentowności.
Ten względny brak zdolności do pozyskiwania kapitału można powiązać z malejącymi inwestycjami wskazanymi w motywie 152.
14.
WIELKOŚĆ SUBSYDIUM
(156) Jeżeli chodzi o wielkość faktycznego wpływu marż subsydiowania na przemysł wspólnotowy, zważywszy na wielkość i ceny towarów przywożonych z kraju, którego dotyczy postępowanie, wpływ ten nie może zostać uznany za nieistotny, szczególnie na rynkach przejrzystych, a tym samym wysoce wrażliwych na cenę, takich jak rynek produktu objętego postępowaniem.
15.
LIKWIDACJA EFEKTÓW WCZEŚNIEJSZEGO SUBSYDIOWANIA I WCZEŚNIEJSZEGO DUMPINGU
(157) Pomimo że wyżej analizowane wskaźniki wskazują na pewną poprawę sytuacji ekonomicznej i finansowej przemysłu wspólnotowego po zastosowaniu ostatecznych środków wyrównawczych w 1999 r. i po nałożeniu środków antydumpingowych w 2001 r., to unaoczniają one także, że Wspólnota jest w dalszym ciągu słaba i wymaga ochrony.
16.
WNIOSKI
(158) Jak przedstawiono w motywach 132–135, wielkość przywozu z krajów, których dotyczy postępowanie, podwoiła się w między 2001 r. a OD.
Biorąc pod uwagę fakt, że konsumpcja spadła w tym samym czasie o 7 %, nastąpił gwałtowny wzrost udziału w rynku eksporterów indyjskich – z 2,3 % w 2001 r. do 5,0 % w OD.
W tym samym czasie ceny eksportowe dla wywozu z Indii do Wspólnoty pozostały względnie stabilne, na poziomie ok. 2000 EUR/tonę, znacząco niższym niż poziom cen w przemyśle wspólnotowym.
(159) Między 2001 r. a OD nastąpił pozytywny rozwój następujących wskaźników: konsumpcja i produktywność przemysłu wspólnotowego zwiększyły się i spadł poziom zapasów końcowych.
Jednostkowe ceny sprzedaży rosły odpowiednio do kosztów surowca w okresie między 2001 r. a OD. Poprawiła się rentowność, ale w okresie dochodzeniowym pozostała ona ujemna, podobnie jak zwrot z inwestycji.
Odnotowano pozytywną dynamikę zarobków.
(160) Tym niemniej zaobserwowano ujemną dynamikę następujących wskaźników: odnotowano niewielki spadek w udziale w rynku przemysłu wspólnotowego, spadła również produkcja, moce produkcyjne i wielkość obrotów. Zmalało też zatrudnienie, łączny przepływ środków pieniężnych oraz inwestycje.
Z tego względu przemysł wspólnotowy wykazuje od 2001 r. różne tendencje: o ile pewne wskaźniki wykazują pozytywny rozwój, to szereg innych wykazuje tendencje niekorzystne.
(161) Jeżeli porówna się powyższe tendencje z innymi, opisanymi w rozporządzeniu nakładającym tymczasowe i ostateczne środki wyrównawcze, to ocena ponownie nie jest jednoznaczna.
Jeśli chodzi o udział w rynku, przemysł wspólnotowy stracił jedynie 2 punkty procentowe między 2001 r. a OD, podczas gdy w ciągu czterech lat przed przyjęciem ostatecznych środków wyrównawczych stracił prawie 7 punktów procentowych.
Dlatego można uznać, że środki osiągnęły jeden ze swoich celów, a mianowicie spowolnienia spadku udziału w rynku.
Z drugiej strony, rentowność przemysłu wspólnotowego jest niższa w OD niż przed nałożeniem ostatecznych środków wyrównawczych.
Gdyby nie nastąpiło obejście środków za pomocą przywozu z Brazylii i Izraela, sytuacja mogłaby być korzystniejsza.
Przypomina się także, że skuteczność środków – a przez to także ich zaradczy wpływ na niekorzystną sytuację przemysłu wspólnotowego – została istotnie ograniczona przez fakt, że zobowiązania nie były realizowane właściwie, jak wskazano w motywie 135.
(162) Na tej podstawie uznaje się, że sytuacja przemysłu wspólnotowego po nałożeniu ostatecznych środków wyrównawczych i antydumpingowych nie uległa poprawie w stopniu, w jakim można było tego oczekiwać.
Sytuacja przemysłu wspólnotowego jest w dalszym ciągu niepewna.
(163) Oprócz obchodzenia środków pierwotnych i faktu, że zobowiązania nie osiągnęły pożądanego rezultatu, zbadano także, czy inne czynniki, np. przywóz z innych krajów lub hipotetyczna nieefektywność przemysłu wspólnotowego, mogą wyjaśniać jego utrzymującą się słabą sytuację finansową.
W tym zakresie ustalono, że nie można wykluczyć, iż przywóz z Republiki Korei oraz zmniejszające się zużycie miały do pewnego stopnia wpływ na sytuację.
Jednakże te dwa czynniki – w oderwaniu od kontekstu – nie wyjaśniają aktualnej sytuacji przemysłu wspólnotowego.
W tym przypadku najważniejszy jest sposób, w jaki przemysł wspólnotowy rozwijałby się, gdyby nie było środków wyrównawczych oraz prawdopodobieństwa ponowienia szkody.
Zagadnienie to zostało zbadane w kolejnej sekcji.
(164) W następstwie ujawnienia informacji dwaj producenci eksportujący twierdzili, że przywóz z USA, wzrost płac w przemyśle wspólnotowym i spadek spożycia we Wspólnocie są czynnikami wpływającymi na niepewną sytuację przemysłu wspólnotowego.
W odniesieniu do przywozu z USA, przypomina się, że (patrz: motyw 140) ceny przywozu z tego kraju były średnio wyższe niż ceny przywozu z kraju, którego dotyczy postępowanie i wyższe zarazem od cen przemysłu wspólnotowego w OD.
Ponadto ustalono, że ceny przywozu z tego kraju były znacząco wyższe niż wspomniane powyżej w całym badanym okresie.
Zatem można bezpiecznie przyjąć, że ten czynnik nie wywarł negatywnego wpływu na sytuację przemysłu wspólnotowego.
W odniesieniu do wzrostu wynagrodzenia na jednego pracownika w trakcie całego badanego okresu (12 %), należy zauważyć, że wszelkie negatywne skutki wywołane przez ten czynnik w odniesieniu do sytuacji przemysłu wspólnotowego są w dużym stopniu kompensowane równoległym spadkiem zatrudnienia w badanym okresie, zmniejszając wypłaty pracownicze jedynie o 3,3 %.
Zatem zarzut, że ten czynnik miał znaczący wpływ na sytuację przemysłu wspólnotowego nie był do zaakceptowania.
W odniesieniu do spadku konsumpcji, faktycznie zauważono powyżej, że ten czynnik mógł do pewnego stopnia wpłynąć na niepewną sytuację przemysłu wspólnotowego.
Czynnik ten nie może jednak być uznany za znaczący ze względu na spadek wielkości sprzedaży na rzecz niepowiązanych klientów przez przemysł wspólnotowy wynosił zaledwie 2 % w porównaniu z 7 % spadkiem w spożyciu.
W świetle ustaleń, o których mowa w sekcjach F i G oraz w oparciu o powyższe informacje, stwierdza się, że przywóz z USA nie mógł wywrzeć negatywnego wpływu na sytuację przemysłu wspólnotowego i że dwa wcześniej wymienione czynniki mogły mieć najwyżej nieznaczny wpływ.
H. PRAWDOPODOBIEŃSTWO KONTYNUACJI LUB PONOWIENIA SZKODY
1.
UWAGI WSTĘPNE
(165) Jak wcześniej przedstawiono, zastosowanie środków wyrównawczych pozwoliło przemysłowi wspólnotowemu na naprawienie poniesionej szkody jedynie w pewnym zakresie.
Z uwagi na szereg elementów wspomnianych powyżej, sytuacja jest w dalszym ciągu nieustabilizowana.
Dlatego też sprawdzono szereg czynników w celu określenia, czy sytuacja przemysłu wspólnotowego pozostałaby bez zmian, poprawiłaby się czy pogorszyła w przypadku zezwolenia na wygaśnięcie środków.
(166) Badanie, czy prawdopodobna byłoby kontynuacja i/lub ponowienie szkody w przypadku odwołania środków, opierało się w szczególności na informacjach dostarczonych przez współpracujących producentów eksportujących.
Zbadane zostały również informacje dotyczące cen przywozowych uzyskane od eksporterów innych niż eksporterzy współpracujący, określone na podstawie danych Eurostatu.
Zbadano również zachowania cenowe współpracujących producentów eksporterów dotyczące innych rynków eksportowych, ceny przywozowe towarów wwożonych na terytorium Wspólnoty, moce produkcyjne i zapasy.
Wreszcie, dokonano oceny prawdopodobnego wpływu uchylenia środków na ceny towarów przywożonych z innych państw.
2.
ZWIĄZEK POMIĘDZY WIELKOśCIĄ WYWOZU DO KRAJÓW TRZECICH I CENAMI A WIELKOśCIĄ WYWOZU DO WSPÓLNOTY I CENAMI
(167) Ustalono, że średnia cena przywozowa sprzedaży do krajów niebędących członkami UE była znacząco niższa niż średnia cena przywozowa towarów wwożonych na terytorium Wspólnoty, a także niższa niż ceny na rynku krajowym.
Realizowana przez eksporterów sprzedaż do krajów niebędących członkami UE była znacząca ilościowo i stanowiła 73 % całkowitej sprzedaży eksportowej.
Dlatego też uznano, że w przypadku wygaśnięcia środków eksporterzy mieliby motywację do przekierowania znacznej części wywozu z innych krajów na atrakcyjniejszy rynek wspólnotowy, z zastosowaniem poziomów cenowych, które nawet w przypadku wzrostu kształtowałyby się prawdopodobnie w dalszym ciągu wyraźnie poniżej aktualnych poziomów cenowych wywozu do Wspólnoty.
3.
NIEWYKORZYSTANE MOCE I ZAPASY
(168) Współpracujący indyjscy producenci posiadają znaczące niewykorzystane moce produkcyjne, stanowiące średnio prawie trzykrotność wielkości wywozu do Wspólnoty w OD.
Podobnie, średnie zapasy wyrobów gotowych są znaczne, a na zakończenie OD stanowiły 16 % wielkości wywozu do Wspólnoty.
Dlatego też zdolność do znacznego zwiększenia wielkości wywozu do WE istnieje, w szczególności z uwagi na brak wskazań, aby rynki krajów trzecich lub rynek krajowy były w stanie przyjąć jakąkolwiek dodatkową produkcję.
W tym względzie należy zauważyć, że bardzo mało prawdopodobne jest, aby rynek krajowy w Indiach, z uwagi na obecność przynajmniej czterech innych konkurencyjnych producentów, był w stanie przyjąć całość produkcji wynikającej z mocy produkcyjnych czterech współpracujących producentów eksportujących.
4.
WNIOSKI
(169) Producenci w kraju, którego dotyczy postępowanie, posiadają zatem potencjał umożliwiający im zwiększenie i/lub przekierowanie wywozu na rynek wspólnotowy.
Dochodzenie wykazało, że, opierając się na porównywalnych typach wyrobów, współpracujący producenci eksportujący sprzedają produkt objęty postępowaniem po cenach niższych niż przemysł wspólnotowy (marginesy podcięcia cenowego wynoszą od 2 % do 21 %).
Te niższe ceny zostałyby z dużym prawdopodobieństwem utrzymane lub nawet uległyby zmniejszeniu odpowiednio do niższych cen obowiązujących w pozostałych rejonach świata, jak wspomniano w motywie 134, również z uwagi na chęć odzyskania udziału w rynku, jaki producenci posiadali przez zastosowaniem środków.
Takie zachowanie cenowe oraz fakt, iż eksporterzy w kraju, którego dotyczy postępowanie, mogli dostarczać znacznych ilości produktu objętego postępowaniem na rynek wspólnotowy, miałyby prawdopodobnie wpływ na wzmocnienie spadkowej tendencji cen na rynku i wpływałyby negatywnie na sytuację ekonomiczną przemysłu wspólnotowego.
(170) Jak wykazano wyżej, sytuacja przemysłu wspólnotowego pozostaje niestabilna.
Prawdopodobne jest, że gdyby przemysł wspólnotowy został narażony na zwiększony przywóz z kraju, którego dotyczy postępowanie, po cenach subsydiowanych, spowodowałoby to spadek sprzedaży, udziału w rynku, cen sprzedaży, a konsekwencji również pogorszenie sytuacji finansowej, do poziomów ustalonych w dochodzeniu pierwotnym.
Na tej podstawie uznaje się, że zniesienie środków spowodowałoby z wszelkim prawdopodobieństwem pogorszenie już teraz delikatnej sytuacji i ponowne wystąpienie nawet poważniejszych szkód dla przemysłu wspólnotowego.
I. INTERES WSPÓLNOTY
1.
WPROWADZENIE
(171) Zgodnie z art. 31 rozporządzenia podstawowego sprawdzono, czy utrzymanie istniejących środków wyrównawczych działałoby wbrew interesom Wspólnoty jako całości.
Określenie interesu Wspólnoty oparte zostało na ocenie wszystkich różnorodnych interesów zainteresowanych stron.
(172) Należy przypomnieć, że w pierwotnym dochodzeniu uznano, że przyjęcie środków nie było sprzeczne z interesami Wspólnoty.
Ponadto fakt, że bieżące dochodzenie jest procedurą przeglądową, analizującą sytuację, w której stosowane są środki wyrównawcze, pozwala na ocenę wszelkich niepożądanych negatywnych skutków dla strony objętych postępowaniem wywieranych przez obecne środki wyrównawcze.
(173) Na tej podstawie sprawdzono, czy – niezależnie od wniosków dotyczących prawdopodobieństwa kontynuacji lub ponowienia szkodliwego subsydiowania – istnieją powody nie do odrzucenia, które prowadziłyby do wniosku, że utrzymanie środków w tym konkretnym przypadku nie leży w interesie Wspólnoty.
2.
INTERES PRZEMYSłU WSPÓLNOTOWEGO
(174) Przemysł wspólnotowy okazał się strukturalnie żywotnym przemysłem, czego potwierdzeniem jest sprzedaż eksportowa, która utrzymuje się na wysokim poziomie od 2001 r., oraz pozytywny rozwój sytuacji ekonomicznej przemysłu odnotowany po nałożeniu środków wyrównawczych w 1999 r.
W szczególności fakt, że przemysł wspólnotowy rzeczywiście przestał tracić udziały w rynku w ostatnich latach przed OD wyraźnie kontrastuje z sytuacją przed zastosowaniem środków.
Ponadto przemysł wspólnotowy odnotował spadek strat między 2001 r. a OD.
Przypomina się także, że środki były obchodzone poprzez przywóz z Brazylii i Izraela i że zobowiązania nie były realizowane w sposób pożądany.
Gdyby zdarzenia takie nie nastąpiły, sytuacja przemysłu wspólnotowego byłaby jeszcze korzystniejsza.
(175) Uzasadnione są zatem oczekiwania, że przemysł wspólnotowy będzie w dalszym ciągu korzystał ze stosowanych obecnie środków, a jego stan będzie ulegał dalszej poprawie, prawdopodobnie dzięki odzyskaniu udziału w rynku i większej rentowności.
Jeżeli środki nie zostałyby utrzymane, prawdopodobne jest, że przemysł wspólnotowy poniósłby znaczącą szkodę spowodowaną przez zwiększony przywóz po cenach subsydiowanych z kraju, którego dotyczy postępowanie, i że aktualna słaba sytuacja finansowa uległaby dalszemu pogorszeniu.
3.
INTERES IMPORTERÓW/UŻYTKOWNIKÓW
(176) Jak wskazano w motywie 20, tylko jedno przedsiębiorstwo importujące, będące jednocześnie użytkownikiem produktu objętego postępowaniem, w pełni współpracowało przy tym dochodzeniu.
Z uwagi na poufność dokładne dane dotyczącego tego importera/użytkownika nie mogą zostać ujawnione.
Importer/użytkownik ten jednakże uznawany jest za reprezentatywny przykład sytuacji importerów/użytkowników we Wspólnocie, z uwagi na swoje stosunkowo duże obroty łączne.
Importer ten nabywa folię PET z różnych źródeł, w tym również z Indii i ze Wspólnoty.
Realizowana przez to przedsiębiorstwo odsprzedaż produktu objętego postępowaniem pochodzącego z Indii nie przekracza 20 % obrotów w trakcie OD.
Rentowność współpracującego importera/użytkownika wynosi 5 % do 10 % obrotów w OD.
(177) Przypomina się także, że w pierwotnym dochodzeniu ustalono, że wpływ zastosowania środków nie będzie znaczący dla importerów, ani dla użytkowników.
Pomimo obecności środków przez pięć lat importerzy/użytkownicy we Wspólnocie w dalszym ciągu zaopatrywali się m.in. w Indiach.
Brak jest wskazań, aby wystąpiły jakiekolwiek trudności w znalezieniu innych źródeł.
Ponadto przypomina się, że jeśli chodzi o wpływ nałożenia środków na użytkowników, w pierwotnym dochodzeniu stwierdzono, że biorąc pod uwagę nieistotny koszt uboczny folii PET na przemysł użytkowników, jakikolwiek wzrost kosztów nie miałby raczej znaczącego wpływu na przemysł użytkowników.
Po nałożeniu środków nie znaleziono żadnych wskazań zaprzeczających temu twierdzeniu.
Uznaje się, że utrzymanie środków wyrównawczych nie będzie raczej miało istotnego wpływu na importerów/użytkowników we Wspólnocie.
4.
INTERES DOSTAWCÓW SUROWCÓW
(178) W pierwotnym dochodzeniu stwierdzono, że dostawcy zaopatrujący przemysł wspólnotowy skorzystają na nałożeniu środków.
Jak wskazano powyżej, tylko jeden dostawca współpracował przy dochodzeniu i potwierdził ten fakt, ponieważ – zaopatrując prawie wyłącznie producentów ze Wspólnoty – odczuwał niekorzystne skutki ich słabej kondycji finansowej.
Dlatego też uznano, że kontynuacja środków będzie miała dalszy pozytywny wpływ na dostawców.
5.
WNIOSKI
(179) Biorąc pod uwagę powyższe, uznaje się, że brak jest niepodważalnych powodów opartych na interesie Wspólnoty, które świadczyłyby przeciw utrzymaniu aktualnych środków wyrównawczych.
J. ŚRODKI WYRÓWNAWCZE
(180) Wszystkie strony zostały poinformowane o istotnych faktach i przesłankach, na podstawie których planuje się zalecić utrzymanie istniejących środków.
Wyznaczono również termin, w którym strony mogły przedstawić swoje uwagi do ujawnionych informacji.
(181) Z powyższego wynika, że zgodnie z art. 21 ust. 2 rozporządzenia podstawowego środki wyrównawcze dotyczące przywozu folii PET pochodzącej z Indii powinny zostać utrzymane.
Przypomina się, że środki mają postać cła ad valorem.
(182) Jak wskazano w motywie 4, obowiązujące cła wyrównawcze zostały rozszerzone, tak aby objąć przywóz folii PET wysyłanej z Brazylii i Izraela, niezależnie od tego, czy jako kraj pochodzenia wskazano Brazylię lub Izrael, czy nie.
Środki wyrównawcze, które mają zostać utrzymane dla przywozu produktu objętego postępowaniem – określone w motywie 181 powyżej – powinny objąć przywóz folii PET wysyłanej z Brazylii i Izraela, niezależnie od tego, czy jako kraj pochodzenia wskazano Brazylię lub Izrael, czy też nie.
Brazylijscy i izraelscy producenci eksportujący, którzy byli wyłączeni ze środków rozszerzonych rozporządzeniem (WE) nr 1976/2004 zmienionym rozporządzeniem Rady (WE) nr 101/2006 powinni być również wyłączeni ze środków nałożonych niniejszym rozporządzeniem.
(183) Poszczególne stawki cła wyrównawczego dla przedsiębiorstw określone w niniejszym rozporządzeniu odzwierciedlają sytuację ustaloną podczas procedury przeglądowej dotyczącą współpracujących eksporterów.
Są zatem stosowane wyłącznie do przywozu produktu objętego postępowaniem, wyprodukowanego przez te przedsiębiorstwa, a zatem przez określone wskazane osoby prawne.
Przywóz produktu objętego postępowaniem, wyprodukowanego przez jakiekolwiek inne przedsiębiorstwa niewskazane wprost w operatywnej części niniejszego rozporządzenia z nazwy i adresu, w tym również przez podmioty związane z podmiotami wymienionymi wprost, nie może korzystać z tych stawek. Wobec nich stosuje się stawki ceł przeznaczone dla "wszystkich pozostałych przedsiębiorstw".
(184) Wszelkie wnioski dotyczące zastosowania tych indywidualnych stawek ceł wyrównawczych (np. po zmianie nazwy podmiotu lub po zarejestrowaniu nowych podmiotów produkcyjnych lub handlowych) powinny być niezwłocznie kierowane do Komisji [19] i powinny zawierać wszelkie istotne informacje, w szczególności dotyczące modyfikacji działalności przedsiębiorstwa w zakresie produkcji, sprzedaży krajowej i eksportu, związanej np. ze zmianą nazwy lub ze zmianą podmiotów produkcyjnych lub handlowych.
Jeśli będzie to właściwe, po konsultacjach z Komitetem Doradczym rozporządzenie zostanie odpowiednio uzupełnione poprzez aktualizację listy przedsiębiorstw korzystających z indywidualnych stawek celnych.
(185) W celu zapewnienia właściwego wprowadzenia cła wyrównawczego poziom cła dla pozostałych podmiotów powinien dotyczyć nie tylko eksporterów niewspółpracujących, ale także tych przedsiębiorstw, które nie prowadziły żadnego wywozu w OD.
Przedsiębiorstwa te – po spełnieniu przez nie wymogów określonych w art. 20 rozporządzenia podstawowego – wzywa się do przedstawienia wniosku o dokonanie postępowania przeglądowego na mocy tego artykułu w celu indywidualnej oceny ich sytuacji,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejszym nakłada się ostateczne cło wyrównawcze na przywóz folii z politereftalanu etylenu (PET) w zakresie kodów CN ex39206219 (kody TARIC 3920621903, 3920621906, 3920621909, 3920621913, 3920621916, 3920621919, 3920621923, 3920621926, 3920621929, 3920621933, 3920621936, 3920621939, 3920621943, 3920621946, 3920621949, 3920621953, 3920621956, 3920621959, 3920621963, 3920621969, 3920621976 i 3920621994) i ex39206290 (kody TARIC 3920629033 i 3920629094), pochodzącej z Indii.
2.
Niżej podano stawki celne nakładane na cenę netto na granicy Wspólnoty przed ocleniem dla towarów przywożonych, produkowanych w Indiach przez niżej wymienione przedsiębiorstwa:
Kraj _BAR_ Przedsiębiorstwo _BAR_ Cło ostateczne (%) _BAR_ Dodatkowy kod TARIC _BAR_
Indie _BAR_ Ester Industries Limited 75-76, Amrit Nagar, Behind South Extension Part-1, New Delhi-110 003, Indie _BAR_ 12,0 _BAR_ A026 _BAR_
Indie _BAR_ Flex Industries Limited A-1, Sector 60, Noida 201 301 (U.P.), Indie _BAR_ 12,5 _BAR_ A027 _BAR_
Indie _BAR_ Garware Polyester Limited Garware House, 50-A, Swami Nityanand Marg, Vile Parle (East), Bombaj 400 057, Indie _BAR_ 3,8 _BAR_ A028 _BAR_
Indie _BAR_ India Polyfilms Limited 112 Indra Prakash Building 21 Barakhamba Road New Delhi 110 001, Indie _BAR_ 7,0 _BAR_ A029 _BAR_
Indie _BAR_ Jindal Poly Films Limited 56 Hanuman Road, New Delhi 110 001, Indie _BAR_ 7,0 _BAR_ A030 _BAR_
Indie _BAR_ MTZ Polyfilms Limited New India Centre, 5th floor, 17 Co-operage Road, Bombaj 400 039, Indie _BAR_ 8,7 _BAR_ A031 _BAR_
Indie _BAR_ Polyplex Corporation Limited B-37, Sector-1, Noida 201 301, Dist.
Gautam Budh Nagar, Uttar Pradesh, Indie _BAR_ 19,1 _BAR_ A032 _BAR_
Indie _BAR_ Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa _BAR_ 19,1 _BAR_ A999 _BAR_
3.
Niniejszym rozszerza się ostateczne cło wyrównawcze stosowane wobec towarów przywożonych z Indii, zgodnie z ust. 2, na przywóz tej samej folii z politereftalanu etylenu wysyłanej z Brazylii oraz wysyłanej z Izraela (zgłoszonej lub niezgłoszonej jako pochodząca z Brazylii lub Izraela) (kody TARIC 3920621901, 3920621904, 3920621907, 3920621911, 3920621914, 3920621917, 3920621921, 3920621924, 3920621927, 3920621931, 3920621934, 3920621937, 3920621941, 3920621944, 3920621947, 3920621951, 3920621954, 3920621957, 3920621961, 3920621967, 3920621974, 3920621992, 3920629031, 3920629092) z wyjątkiem towarów produkowanych przez:
Terphane Ltda BR 101, km 101, Cabo de Santo Agostinho, Pernambuco, Brazylia (dodatkowy kod TARIC A569),
Jolybar Filmtechnic Converting Ltd (1987), Hacharutsim str. 7, Ind.
Park Siim 2000, Natania South, 42504, POB 8380, Izrael (dodatkowy kod TARIC A570),
Hanita Coatings Rural Cooperative Association Ltd, Kibbutz Hanita, 22885, Izrael (dodatkowy kod TARIC A691).
4.
O ile nie wskazano inaczej, zastosowanie mają przepisy dotyczące ceł.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 368/2006
z dnia 2 marca 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 3 marca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 369/2006
z dnia 2 marca 2006 r.
ustalające refundacje wywozowe w sektorze mleka i przetworów mlecznych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 31 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 31 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 różnica między cenami w handlu międzynarodowym produktów określonych w art. 1 wymienionego rozporządzenia a cenami tych produktów we Wspólnocie może być pokryta przez refundacje wywozowe w ramach ograniczeń wynikających z porozumień zawartych zgodnie z art. 300 Traktatu.
(2) Zgodnie z postanowieniami rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 refundacje do produktów określonych w art. 1 wymienionego rozporządzenia, wywiezionych w stanie naturalnym, powinny zostać ustalone, uwzględniając:
- sytuację rynkową i tendencje rozwoju na rynku wspólnotowym, w odniesieniu do ceny i dostępności mleka i przetworów mlecznych oraz, w handlu międzynarodowym, w odniesieniu do cen mleka i przetworów mlecznych,
- najbardziej korzystne koszty wprowadzania do obrotu i koszty transportu z rynków Wspólnoty do portów lub innych miejsc wywozu ze Wspólnoty, jak również koszty wysyłki do krajów przeznaczenia,
- cele wspólnej organizacji rynków mleka i przetworów mlecznych, które obejmują zapewnienie zrównoważonej sytuacji i naturalnego rozwoju cen i handlu,
- ograniczenia wynikające z porozumień zawartych zgodnie z art. 300 Traktatu,
- potrzebę unikania zakłóceń na rynku Wspólnoty,
- aspekt ekonomiczny przewidywanych wywozów.
(3) Zgodnie z art. 31 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 ceny we Wspólnocie ustalane są z uwzględnieniem obecnych cen, które są najkorzystniejsze w odniesieniu do wywozu, a ceny w handlu międzynarodowym ustalane są z uwzględnieniem w szczególności:
a) cen na rynkach krajów trzecich;
b) najkorzystniejszych cen w krajach trzecich docelowych, dla przywozu pochodzącego z kraju trzeciego;
c) cen producenta odnotowanych w eksportujących krajach trzecich, biorąc pod uwagę, gdzie to stosowne, subsydia przyznawane przez te kraje;
d) ceny oferowane na bazie franco granica.
(4) Według art. 31 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 sytuacja na rynku światowym lub specyficzne wymagania pewnych rynków mogą uczynić koniecznym zróżnicowanie refundacji do produktów określonych w art. 1 wymienionego rozporządzenia w zależności od miejsca przeznaczenia.
(5) Artykuł 31 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 przewiduje, że lista produktów, do których udziela się refundacji wywozowej, i wysokość tej refundacji są ustalane nie rzadziej niż raz na cztery tygodnie. Wysokość refundacji może jednak być utrzymana na tym samym poziomie przez ponad cztery tygodnie.
(6) Zgodnie z art. 16 rozporządzenia Komisji (WE) nr 174/1999 z dnia 26 stycznia 1999 r. ustanawiającego specjalne szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 804/68 w odniesieniu do pozwoleń na wywóz i refundacji wywozowych do mleka i przetworów mlecznych [2], refundacja przyznana na przetwory mleczne z dodatkiem cukru odpowiada sumie dwóch składników; celem pierwszego jest uwzględnienie ilości produktu mlecznego, wyliczany jest on przez pomnożenie podstawowej stawki refundacji przez zawartość produktu mlecznego w całym produkcie; celem drugiego jest uwzględnienie ilości dodanej sacharozy, wyliczany jest on przez pomnożenie zawartości sacharozy w całym produkcie przez podstawową stawkę refundacji obowiązującą w dniu wywozu produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. d) rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [3]. Niemniej jednak ten ostatni składnik jest uwzględniany, wyłącznie w przypadku gdy sacharoza dodana do produktu została wytworzona z cukru z buraków lub trzciny ze zbiorów pochodzących z obszaru Wspólnoty.
(7) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 896/84 [4], przewiduje uzupełniające przepisy w odniesieniu do przyznawania refundacji w trakcie przechodzenia z jednego roku gospodarczego na drugi. Te postanowienia przewidują możliwość zróżnicowania refundacji w zależności od daty wytworzenia przetworów.
(8) W celu wyliczenia wysokości refundacji do serów topionych należy przewidzieć, że w przypadku gdy została dodana kazeina i/lub kazeiniany, nie należy uwzględniać tej ilości.
(9) Określając produkty i miejsca przeznaczenia kwalifikujące się do refundacji, należy wziąć pod uwagę, iż z jednej strony, konkurencyjna pozycja niektórych produktów Wspólnoty nie uzasadnia pobudzania ich wywozu, a z drugiej, że geograficzna bliskość niektórych terytoriów może stwarzać ryzyko zakłóceń w handlu i nadużyć.
(10) Zastosowanie tych zasad do aktualnej sytuacji rynkowej na rynku mleka i przetworów mlecznych, a w szczególności do cen tych przetworów we Wspólnocie i na rynku światowym prowadzi do ustalenia refundacji do tych przetworów w wysokości określonej w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
(11) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje wywozowe, o których mowa w art. 31 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999, do produktów wywożonych w stanie naturalnym ustalone są w wysokości określonej w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 3 marca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 370/2006
z dnia 2 marca 2006 r.
ustalające maksymalny poziom refundacji wywozowej do masła w ramach stałego zaproszenia do składania ofert przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 581/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/99 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 31 ust. 3, akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 581/2004 z dnia 26 marca 2004 r. w sprawie stałego zaproszenia do składania ofert przetargowych odnośnie do refundacji wywozowych do niektórych rodzajów masła [2] przewiduje otwarcie stałego przetargu.
(2) Zgodnie z art. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 580/2004 z dnia 26 marca 2004 r. ustanawiającym procedurę przetargową dotyczącą refundacji wywozowych do niektórych przetworów mlecznych [3] oraz po dokonaniu analizy ofert przedstawionych w odpowiedzi na ten przetarg, stosowne jest ustalenie maksymalnego poziomu refundacji wywozowej w okresie przetargowym kończącym się dnia 28 lutego 2006 r.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W ramach stałego przetargu otwartego rozporządzeniem (WE) nr 581/2004 w okresie przetargowym kończącym się dnia 28 lutego 2006 r. maksymalne kwoty refundacji dla produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 niniejszego rozporządzenia ustala się w załączniku do niniejszego rozporząd z enia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 3 marca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 371/2006
z dnia 2 marca 2006 r.
w sprawie nieprzyznawania refundacji wywozowych dla mleka odtłuszczonego w proszku w ramach stałego zaproszenia do składania ofert przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 582/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/99 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności trzeci akapit jego art. 31 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 582/2004 z dnia 26 marca 2004 r., otwierające stałe zaproszenie do składania ofert w celu uzyskania refundacji wywozowych do niektórych rodzajów masła [2] przewiduje, iż powyższy przetarg będzie miał stały charakter.
(2) Zgodnie z art. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 580/2004 z dnia 26 marca 2004 r. ustanawiającym procedurę przetargową dotyczącą refundacji wywozowych do niektórych przetworów mlecznych [3] oraz po dokonaniu analizy ofert przedstawionych w odpowiedzi na ten przetarg, stosowne jest nieprzyznawanie żadnych refundacji w okresie przetargowym kończącym się dnia 28 lutego 2006 r.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W ramach stałego przetargu otwartego rozporządzeniem (WE) nr 582/2004, nie przewiduje się w okresie przetargowym kończącym się dnia 28 lutego 2006 r. żadnej refundacji dla produktów i krajów przeznaczenia wymienionych w art. 1 ust. 1 niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 372/2006
z dnia 2 marca 2006 r.
ustalające ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności przywozowych na melasę w sektorze cukru, stosowane od dnia 3 marca 2006 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 24 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1422/95 z dnia 23 czerwca 1995 r. ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze dotyczące przywozu melasy w sektorze cukru i zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 785/68 [2], przewiduje, że cenę importową CIF melasy, ustaloną zgodnie z rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 785/68 [3], uważa się za "cenę reprezentatywną". Uważa się, że ta cena została ustalona dla jakości standardowej określonej w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 785/68.
(2) Dla celów ustalania cen reprezentatywnych, należy wziąć pod uwagę wszelkie informacje przewidziane w art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 785/68, z wyjątkiem przypadków przewidzianych w art. 4 wymienionego rozporządzenia, oraz, w przypadku gdy ma to zastosowanie, dla celów takiego ustalenia można zastosować metodę przewidzianą w art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 785/68.
(3) Dla celów dostosowania cen, nieodnoszącego się do jakości standardowej, należy, w zależności od jakości oferowanej melasy, zwiększyć lub zmniejszyć ceny w zależności od wyników otrzymanych w zastosowaniu art. 6 rozporządzenia (EWG) nr 785/68.
(4) Kiedy istnieje różnica między ceną spustową dla rozpatrywanego produktu a ceną reprezentatywną, należy ustalić dodatkowe należności przywozowe zgodnie z warunkami przewidzianymi w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1422/95.
W przypadku zawieszenia stosowania należności przywozowych w zastosowaniu art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1422/95, należy ustalić szczególne kwoty dla tych należności.
(5) Należy ustalić ceny reprezentatywne i dodatkowe należności celne w odniesieniu do przywozu rozpatrywanych produktów, zgodnie z art. 1 ust. 2 i art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1422/95.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ceny reprezentatywne i dodatkowe należności stosowane do przywozu produktów, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1422/95 są wskazane w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 3 marca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 373/2006
z dnia 2 marca 2006 r.
ustalające refundacje wywozowe do cukru białego i cukru surowego w stanie nieprzetworzonym
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 27 ust. 5 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 27 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, różnica między notowaniami lub cenami na rynku światowym produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. a) wymienionego rozporządzenia a cenami tych produktów we Wspólnocie może być pokryta przez refundacje wywozowe.
(2) Zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, refundacje do cukrów białego i surowego, niedenaturowanych i wywiezionych w stanie nieprzetworzonym muszą zostać ustalone przy uwzględnieniu sytuacji na rynku wspólnotowym i rynku światowym cukru, i w szczególności elementów kalkulacji cen i kosztów, o których mowa w art. 28 wymienionego rozporządzenia.
Zgodnie z tym samym artykułem, należy również uwzględnić gospodarcze aspekty proponowanego wywozu.
(3) W odniesieniu do cukru surowego, refundację należy ustalić dla jakości standardowej, która jest określona w załączniku I, pkt II rozporządzenia (WE) nr 1260/2001. Wymieniona refundacja jest ponadto ustalana zgodnie z art. 28 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001. Cukier krystaliczny został określony w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 2135/95 z dnia 7 września 1995 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania przyznawania refundacji wywozowych w sektorze cukru [2]. Kwotę tak obliczonej refundacji w odniesieniu do cukrów aromatyzowanych lub zawierających substancje barwiące należy zastosować do ich zawartości sacharozy, zatem należy ją ustalać w odniesieniu na 1 % tej zawartości.
(4) W przypadkach szczególnych kwota refundacji może być ustalona w instrumentach prawnych innego typu.
(5) Refundację należy ustalać co dwa tygodnie.
Można ją zmieniać w tym odstępie czasowym.
(6) Art. 27 ust. 5 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 przewiduje, że sytuacja na rynku światowym lub specyficzne wymagania pewnych rynków mogą uczynić koniecznym zróżnicowanie refundacji do produktów określonych w art. 1 wymienionego rozporządzenia w zależności od ich miejsca przeznaczenia.
(7) Znaczący i szybki wzrost preferencyjnego przywozu cukru pochodzącego z zachodnich krajów bałkańskich od początku 2001 r., oraz wywozu cukru ze Wspólnoty do tych krajów wydaje się być istotnie sztuczny.
(8) Aby uniknąć wszelkiego nadużycia w związku z ponownym przywozem do Wspólnoty produktów w sektorze cukru, dla których przyznano refundację wywozową, należy nie ustalać refundacji do produktów, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu w odniesieniu do wszystkich zachodnich krajów bałkańskich.
(9) Biorąc pod uwagę te informacje i aktualną sytuację na rynkach w sektorze cukru, a w szczególności notowania lub ceny cukru we Wspólnocie i na rynku światowym, należy ustalić refundację w odpowiedniej wysokości.
(10) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje, które przyznaje się do wywozu produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, w stanie nieprzetworzonym i niedenaturowanych, ustalone są zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 3 marca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 374/2006
z dnia 2 marca 2006 r.
ustalające maksymalne kwoty refundacji wywozowej do cukru białego przeznaczonego do niektórych państw trzecich w ramach 20. przetargu częściowego wykonanego w ramach stałego przetargu przewidzianego przez rozporządzenie (WE) nr 1138/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 27 ust. 5 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1138/2005 z dnia 15 lipca 2005 r. w sprawie stałego przetargu ustalającego opłaty wyrównawcze i/lub refundacje wywozowe do cukru białego na rok gospodarczy 2004/2005 [2] przystępuje się do przetargów częściowych w sprawie wywozu wspomnianego cukru do niektórych państw trzecich.
(2) Zgodnie z art. 9 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1138/2005, jeżeli właściwe, ustala się maksymalną kwotę refundacji wywozowej dla rozpatrywanego przetargu częściowego, biorąc pod uwagę w szczególności sytuację i przewidywany rozwój rynku cukru we Wspólnocie i na rynku światowym.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W 20. przetargu częściowym na cukier biały, wykonanym zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1138/2005, maksymalną kwotę refundacji wywozowej ustala się w wysokości 30,713 EUR/100 kg.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 3 marca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 375/2006
z dnia 2 marca 2006 r.
zmieniające stawki refundacji do niektórych przetworów mlecznych, wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], a w szczególności jego art. 31 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Stawki refundacji stosowane od dnia 17 lutego 2006 r. do produktów wymienionych w Załączniku, wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu, zostały ustalone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 271/2006 [2].
(2) Z zastosowania reguł i kryteriów zawartych w rozporządzeniu (WE) nr 271/2006 do informacji posiadanych przez Komisję wynika, iż obecnie stosowane stawki refundacji wywozowych powinny zostać zmienione zgodnie z załącznikiem do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Stawki refundacji określone w rozporządzeniu (WE) nr 271/2006 zostają zmienione zgodnie z załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 3 marca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 376/2006
z dnia 2 marca 2006 r.
ustalające ceny rynku światowego nieodziarnionej bawełny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Protokół 4 w sprawie bawełny, załączony do Aktu Przystąpienia Grecji, ostatnio zmieniony rozporządzeniem Rady (WE) nr 1050/2001 [1],
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1051/2001 z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie pomocy produkcyjnej dla bawełny [2], w szczególności jego art. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1051/2001 cena rynku światowego bawełny nieodziarnionej jest ustalana okresowo na podstawie ceny rynku światowego bawełny odziarnionej przy uwzględnieniu historycznych związków między ceną bawełny odziarnionej a wyliczoną ceną bawełny nieodziarnionej. Te historyczne związki zostały ustanowione w art. 2 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1591/2001 z dnia 2 sierpnia 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania systemu pomocy dla bawełny [3]. W przypadku gdy cena rynku światowego nie może być ustalona w powyższy sposób, zostaje ona określona na podstawie ostatniej ustalonej ceny.
(2) Zgodnie z art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1051/2001 cena rynku światowego bawełny nieodziarnionej jest ustalana dla produktu odpowiadającego pewnym cechom charakterystycznym i uwzględniając najkorzystniejsze oferty i notowania na rynku światowym pomiędzy tymi, które są uważane za reprezentatywne dla rzeczywistych tendencji rynkowych.
Do celów takiego ustalenia ceny uwzględnia się średnią z ofert i notowań otrzymaną na jednej lub więcej giełdach europejskich reprezentatywnych dla produktu dostarczonego na bazie cif do portu wspólnotowego i pochodzącego z różnych krajów dostarczających, uważanych za reprezentatywne dla handlu międzynarodowego.
Jednakże aby uwzględnić różnice wynikające z jakości dostarczonego produktu lub z charakteru wspomnianych ofert i notowań, przewidziano dostosowania kryteriów do celów ustalenia ceny rynku światowego bawełny odziarnionej.
Dostosowania te są określone w art. 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1591/2001.
(3) Stosowanie wyżej wymienionych kryteriów prowadzi do ustalenia ceny rynku światowego bawełny nieodziarnionej na poziomie wskazanym poniżej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Cena rynku światowego bawełny nieodziarnionej określona w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1051/2001 jest ustalona na 22,624 EUR/100 kg.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 3 marca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 377/2006
z dnia 2 marca 2006 r.
ustalające maksymalne obniżenie opłat przywozowych na sorgo, w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2094/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 12 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na maksymalne obniżenie opłat przywozowych w odniesieniu do przywozu sorgo pochodzącego z krajów trzecich do Hiszpanii został ogłoszony rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2094/2005 [2],
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1839/95 [3], w myśl procedury przewidzianej w art. 25 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, Komisja może podjąć decyzję o ustaleniu maksymalnego obniżenia opłat przywozowych, uwzględniając w szczególności czynniki przewidziane w art. 6 i 7 rozporządzenia (WE) nr 1839/95. Przetarg wygrywa ten oferent lub oferenci, którego lub których oferta odpowiada poziomowi równemu maksymalnemu obniżeniu opłat przywozowych lub jest od niego niższa.
(3) Zastosowanie powyższych czynników do aktualnej sytuacji na danych rynkach zbóż prowadzi do ustalenia maksymalnego obniżenia opłat przywozowych w wysokości określonej w art. 1.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 24 lutego do 2 marca 2006 r. w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2094/2005, ustala się maksymalne obniżenie opłat przywozowych na sorgo w wysokości 29,91 EUR/t dla maksymalnej ilości całkowitej równej 3000 t.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 3 marca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 378/2006
z dnia 2 marca 2006 r.
w sprawie przekazanych ofert na przywóz kukurydzy w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2093/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 12 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na maksymalne obniżenie opłat przywozowych w odniesieniu do przywozu kukurydzy pochodzącej z krajów trzecich do Hiszpanii został ogłoszony rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2093/2005 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1839/95 [3], na podstawie przekazanych ofert Komisja może, w myśl procedury przewidzianej w art. 25 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, postanowić o wstrzymaniu przetargu.
(3) Biorąc pod uwagę w szczególności czynniki, o których mowa w art. 6 i 7 rozporządzenia (WE) nr 1839/95, nie jest wskazane ustalenie maksymalnego obniżenia opłat przywozowych.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nie podejmuje się dalszych działań w odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 24 lutego do 2 marca 2006 r. w ramach przetargu na obniżenie opłat przywozowych na kukurydzę, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2093/2005.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 3 marca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 379/2006
z dnia 2 marca 2006 r.
w sprawie przekazanych ofert na wywóz jęczmienia w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1058/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na refundację wywozową do jęczmienia na wywóz do niektórych krajów trzecich został ogłoszony na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1058/2005 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [3], Komisja może, na podstawie zgłoszonych ofert, podjąć decyzję o wstrzymaniu przetargu.
(3) Biorąc pod uwagę czynniki, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95, nie jest wskazane ustalenie maksymalnej wysokości refundacji.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nie podejmuje się dalszych działań w odniesieniu do ofert przekazanych od 24 lutego do 2 marca 2006 r., w ramach przetargu na refundację wywozową do jęczmienia, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1058/2005.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 3 marca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 380/2006
z dnia 2 marca 2006 r.
w sprawie przekazanych ofert na wywóz pszenicy zwyczajnej w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1059/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na refundację wywozową do pszenicy zwyczajnej na wywóz do niektórych krajów trzecich został ogłoszony na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1059/2005 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [3], Komisja może, na podstawie zgłoszonych ofert, podjąć decyzję o wstrzymaniu przetargu.
(3) Biorąc pod uwagę czynniki, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95, nie jest wskazane ustalenie maksymalnej wysokości refundacji,
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nie podejmuje się dalszych działań w odniesieniu do ofert przekazanych od 24 lutego do 2 marca 2006 r., w ramach przetargu na refundację wywozową do pszenicy zwyczajnej, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1059/2005.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 3 marca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 381/2006
z dnia 3 marca 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 4 marca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 382/2006
z dnia 3 marca 2006 r.
ustalające minimalne ceny sprzedaży masła w ramach 4. odrębnego zaproszenia do składania ofert w ramach przetargu stałego przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 1898/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1898/2005 z dnia 9 listopada 2005 r. ustanawiającym szczegółowe zasady wprowadzenia w życie rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do środków w zakresie zbytu śmietany, masła i masła skoncentrowanego na rynku Wspólnoty [2] agencje interwencyjne mogą sprzedawać w drodze przetargu pewne ilości masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego, które przechowują, i mogą przyznać pomoc w odniesieniu do śmietany, masła i masła skoncentrowanego.
Artykuł 25 wymienionego rozporządzenia przewiduje, że biorąc pod uwagę otrzymane oferty w ramach każdego odrębnego zaproszenia do składania ofert, ustala się minimalną cenę sprzedaży masła oraz maksymalną wysokość pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i masła skoncentrowanego.
Ustalono dalej, że cena lub pomoc mogą się zmieniać w zależności od planowanego wykorzystania masła, jego zawartości tłuszczu oraz procedury włączania.
Wysokość zabezpieczenia przetwórczego, o którym mowa w art. 28 rozporządzenia (WE) nr 1898/2005, ustala się odpowiednio.
(2) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dla 4. odrębnego zaproszenia do składania ofert w ramach stałego przetargu przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 1898/2005 minimalną cenę sprzedaży masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego oraz wysokość zabezpieczenia przetwórczego, o których mowa odpowiednio w art. 25 i 28 wymienionego rozporządzenia, ustala się, jak podano w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 4 marca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 383/2006
z dnia 3 marca 2006 r.
ustalające maksymalne kwoty pomocy odnośnie do śmietany, masła i masła skoncentrowanego w ramach 4. odrębnego zaproszenia do przetargu przeprowadzonej w ramach przetargu stałego przewidzianego przez rozporządzenie (WE) nr 1898/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1898/2005 z dnia 9 listopada 2005 r. ustanawiającym szczegółowe zasady wprowadzenia w życie rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do środków w zakresie zbytu śmietany, masła i masła skoncentrowanego na rynku Wspólnoty [2] agencje interwencyjne mogą sprzedawać w drodze przetargu pewne ilości masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego, które przechowują, i mogą przyznać pomoc w odniesieniu do śmietany, masła i masła skoncentrowanego.
Artykuł 25 wymienionego rozporządzenia przewiduje, że biorąc pod uwagę otrzymane oferty w ramach każdego odrębnego zaproszenia do przetargu, ustala się minimalną cenę sprzedaży masła oraz maksymalną wysokość pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i masła skoncentrowanego.
Ustalono dalej, że cena lub pomoc mogą się różnić w zależności od planowanego wykorzystania masła, jego zawartości tłuszczu oraz procedury włączania.
Wysokość zabezpieczenia przetwórczego, o którym mowa w art. 28 rozporządzenia (WE) nr 1898/2005, ustala się odpowiednio.
(2) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do 4. odrębnego przetargu w ramach stałego przetargu przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 1898/2005 maksymalną kwotę pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i masła skoncentrowanego oraz wysokość zabezpieczenia przetwórczego, o których mowa odpowiednio w art. 25 i 28 wymienionego rozporządzenia, ustala się, jak podano w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 4 marca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 384/2006
z dnia 3 marca 2006 r.
ustalające minimalną cenę sprzedaży masła skoncentrowanego w ramach 4. zaproszenia do składania ofert w ramach stałego przetargu przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 1898/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 47 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1898/2005 z dnia 9 listopada 2005 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wprowadzenia w życie rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do środków w zakresie zbytu śmietany, masła i masła skoncentrowanego na rynku Wspólnoty [2], agencje interwencyjne otwierają stały przetarg na przyznawanie pomocy dla masła skoncentrowanego.
Artykuł 54 wymienionego rozporządzenia stanowi, że maksymalną kwotę pomocy ustala się w świetle ofert przetargowych otrzymanych w odpowiedzi na indywidualny przetarg dla masła skoncentrowanego o minimalnej zawartości tłuszczu w wysokości 96 %.
(2) Należy złożyć zabezpieczenie należytego wykonania umowy, o którym mowa w art. 53 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1898/2005, w celu zapewnienia przejęcia masła skoncentrowanego przez handel detaliczny.
(3) W świetle otrzymanych ofert przetargowych należy ustalić maksymalną kwotę pomocy na odpowiednim poziomie oraz odpowiednio określić zabezpieczenie należytego wykonania umowy.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dla 4. odrębnego zaproszenia do składania ofert w ramach stałego przetargu otwartego zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1898/2005, maksymalną kwotę pomocy w odniesieniu do masła skoncentrowanego o minimalnej zawartości tłuszczu w wysokości 96 %, o którym mowa w art. 47 ust. 1 wymienionego rozporządzenia, ustala się na 45 EUR/100 kg,
Zabezpieczenie należytego wykonania umowy, o którym mowa w art. 53 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1898/2005, ustala się na 50 EUR/100 kg.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 4 marca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 385/2006
z dnia 3 marca 2006 r.
ustalające minimalną cenę sprzedaży masła dla 36. indywidualnego zaproszenia do składania ofert, wydanego w ramach stałego zaproszenia do składania ofert, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2771/1999
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], a w szczególności jego art. 10 lit. c),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy art. 21 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2771/1999 z dnia 16 grudnia 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do interwencji na rynku masła i śmietany [2], agencje interwencyjne wystawiły na sprzedaż w ramach stałego zaproszenia do składania ofert określone ilości składowanego przez nie masła.
(2) W świetle ofert otrzymanych w odpowiedzi na każde indywidualne zaproszenie do składania ofert ustalana jest minimalna cena sprzedaży bądź podejmowana jest decyzja o nieprzyjęciu żadnej oferty, zgodnie z art. 24 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 2771/1999.
(3) W świetle otrzymanych ofert należy określić minimalną cenę sprzedaży.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dla 36. indywidualnego zaproszenia do składania ofert na mocy rozporządzenia (WE) nr 2771/1999, w odniesieniu do którego termin składania ofert upłynął 28 lutego 2006 r., minimalną cenę sprzedaży masła ustala się na 255,00 EUR/100 kg.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 4 marca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 386/2006
z dnia 3 marca 2006 r.
ustalające minimalną cenę sprzedaży odtłuszczonego mleka w proszku dla 35. indywidualnego zaproszenia do przetargu wydanego zgodnie ze stałym zaproszeniem do przetargu wymienionym w rozporządzeniu (WE) nr 214/2001
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10 lit. c),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 21 rozporządzenia Komisji (WE) nr 214/2001 z dnia 12 stycznia 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady zastosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w sprawie interwencji na rynku odtłuszczonego mleka [2] agencje interwencyjne oferują do sprzedaży z mocy stałego zaproszenia do przetargu pewne ilości przechowywanego przez nie mleka w proszku.
(2) Na podstawie ofert przetargowych otrzymanych w odpowiedzi na każde indywidualne zaproszenie do przetargu zostanie ustalona minimalna cena sprzedaży lub zostanie podjęta decyzja o nierozstrzygnięciu przetargu, zgodnie z art. 24a rozporządzenia (WE) nr 214/2001.
(3) Na podstawie otrzymanych ofert zostanie ustalona minimalna cena sprzedaży.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dla 35. indywidualnego zaproszenia do przetargu zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 214/2001, odnośnie do których limit czasowy na przedłożenie ofert przetargowych wygasł 28 lutego 2006 r. ustala się minimalną cenę sprzedaży odtłuszczonego mleka w proszku na 190,10 EUR/100 kg.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 4 marca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 387/2006
z dnia 3 marca 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 343/2006 otwierające skup masła w niektórych państwach członkowskich na okres od dnia 1 marca do dnia 31 sierpnia 2006 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 2771/1999 z dnia 16 grudnia 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania przepisów rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/99 w odniesieniu do interwencji na rynku masła i śmietany [2], w szczególności jego art. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 343/2006 [3] ustanawia wykaz państw członkowskich, w których został otwarty skup masła, zgodnie z art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999.
(2) Na podstawie najnowszych informacji przekazanych przez Łotwę i Finlandię, zgodnie z art. 8 rozporządzenia (WE) nr 2771/1999, Komisja zaobserwowała, że ceny rynkowe masła znajdowały się na poziomie poniżej 92 % ceny interwencyjnej w ciągu dwóch następujących po sobie tygodni.
Zatem w tych państwach członkowskich powinien zostać otwarty skup interwencyjny.
Zatem te państwa członkowskie należy dodać do wykazu ustanowionego w rozporządzeniu (WE) nr 343/2006.
(3) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 343/2006,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 1 rozporządzenia (WE) nr 343/2006 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 1
Niniejszym otwiera się skup masła przewidziany w art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 w następujących państwach członkowskich:
- Niemcy
- Estonia
- Hiszpania
- Francja
- Irlandia
- Łotwa
- Niderlandy
- Polska
- Portugalia
- Finlandia
- Szwecja
- Zjednoczone Królestwo.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 4 marca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 388/2006
z dnia 23 lutego 2006 r.
ustanawiające wieloletni plan zrównoważonej eksploatacji zasobów soli w Zatoce Biskajskiej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Najnowsze informacje naukowe pochodzące od Międzynarodowej Rady Badań Morza (ICES) wskazują na to, że zasoby soli w rejonie ICES VIIIa i VIIIb zostały dotknięte śmiertelnością połowową w takim stopniu, że liczebność dorosłych ryb w morzu spadła do poziomu, w którym zasoby nie mogą się odnawiać przez rozmnażanie i w związku z tym grozi im załamanie.
(2) Należy również podjąć środki w celu ustanowienia wieloletniego planu zarządzania zasobami soli w Zatoce Biskajskiej zgodnie z art. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa [2].
(3) Celem planu jest zapewnienie eksploatacji zasobów soli z Zatoki Biskajskiej, która zapewni zrównoważone warunki gospodarcze, środowiskowe i społeczne.
(4) Rozporządzenie (WE) nr 2371/2002 wymaga między innymi, aby do osiągnięcia tego celu Wspólnota stosowała podejście ostrożnościowe w stosowaniu środków służących ochronie i zachowaniu zasobów, zapewnieniu ich zrównoważonej eksploatacji i zminimalizowaniu oddziaływania rybołówstwa na ekosystemy morskie.
Wspólnota powinna mieć na celu stopniowe wprowadzanie w życie podejścia do zarządzania rybołówstwem opartego na ekosystemie i powinna przyczyniać się do wydajnej działalności połowowej w ramach rentownego i konkurencyjnego przemysłu rybołówstwa, zapewniając godziwy standard życia tym, którzy utrzymują się z połowów soli z Zatoki Biskajskiej i uwzględniając także interesy konsumentów.
(5) Aby cel ten został osiągnięty, należy monitorować poziom śmiertelności połowowej ryb, tak by istniało duże prawdopodobieństwo, że jej wskaźniki z roku na rok będą się zmniejszać.
(6) Taką kontrolę wskaźników śmiertelności połowowej ryb można osiągnąć poprzez ustanowienie odpowiednich metod ustalania poziomu ogólnego dopuszczalnego połowu (TAC) dla omawianych zasobów oraz opracowanie systemu, w ramach którego nakład połowowy dla tych zasobów zostanie ograniczony do poziomu zmniejszającego prawdopodobieństwo przekroczenia TAC.
(7) Komitet Naukowo-Techniczny i Ekonomiczny ds. Rybołówstwa zaleca, aby zachowawczą biomasę zasobów soli w Zatoce Biskajskiej utrzymywać na poziomie 13000 ton.
(8) Zasoby soli z Zatoki Biskajskiej są bliskie osiągnięcia zachowawczych poziomów biomasy, a osiągnięcie takich poziomów w krótkim terminie nie wymaga zastosowania pełnego systemu zarządzania nakładem połowowym.
Warto jednak ustanowić środki ograniczające całkowitą zdolność połowową głównych flot poławiających te zasoby, tak aby z czasem obniżyć tę zdolność, zapewniając odnawianie zasobów i zapobiegając przyszłemu wzrostowi nakładu połowowego.
(9) Poza środkami określonymi w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiającym system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa [3] należy zastosować dodatkowe środki kontroli w celu zapewnienia zgodności ze środkami ustanowionymi w niniejszym rozporządzeniu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
PRZEDMIOT I CELE
Artykuł 1
Przedmiot
1.
Niniejsze rozporządzenie ustanawia wieloletni plan zrównoważonej eksploatacji zasobów soli zamieszkującej Zatokę Biskajską (zwanej dalej "solą z Zatoki Biskajskiej").
2.
Do celów niniejszego rozporządzenia "Zatoka Biskajska" oznacza obszar morza oznaczony przez Międzynarodową Radę Badań Morza (ICES) jako obszary VIIIa i VIIIb.
Artykuł 2
Cel planu zarządzania
1.
Celem planu jest spowodowanie przekroczenia przez biomasę stad rozrodczych soli z Zatoki Biskajskiej zachowawczego poziomu 13000 ton w roku 2008 lub wcześniej, a następnie zapewnienie ich zrównoważonej eksploatacji.
2.
Cel ten zostanie osiągnięty przez stopniowe ograniczanie wskaźnika śmiertelności połowowej zasobów.
Artykuł 3
Środki prawodawcze i ustalanie rocznych wartości TAC
1.
Jeśli według ICES zachowawczy poziom 13000 ton biomasy stad rozrodczych soli zostanie osiągnięty lub przekroczony, Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na podstawie wniosku Komisji, decyduje w sprawie:
a) długoterminowego docelowego poziomu wskaźnika śmiertelności połowowej; oraz
b) wskaźnika zmniejszania śmiertelności połowowej, który będzie stosowany do momentu osiągnięcia wskaźnika śmiertelności połowowej określonego na mocy lit. a).
2.
Co roku, stanowiąc większością kwalifikowaną na podstawie wniosku Komisji, Rada decyduje o TAC dla soli z Zatoki Biskajskiej na następny rok.
ROZDZIAŁ II
OGÓLNY DOPUSZCZALNY POŁÓW
Artykuł 4
Procedura ustalania TAC
1.
Jeśli, zgodnie z szacunkami Komitetu Naukowo-Technicznego i Ekonomicznego ds. Rybołówstwa (STECF), przygotowanymi na podstawie najnowszego raportu ICES, biomasa stad rozrodczych soli z Zatoki Biskajskiej spadnie poniżej poziomu 13000 ton, Rada podejmuje decyzję w sprawie TAC, który, według szacunków STECF, nie może przekraczać poziomu połowów, który spowoduje spadek wskaźnika śmiertelności połowowej w roku jego zastosowania o 10 % w porównaniu ze wskaźnikiem śmiertelności połowowej oszacowanym dla roku poprzedniego.
2.
Jeśli, zgodnie z szacunkami STECF, przygotowanymi na podstawie najnowszego raportu ICES, biomasa stad rozrodczych soli z Zatoki Biskajskiej wyniesie 13000 ton lub przekroczy ten poziom, Rada podejmuje decyzję w sprawie TAC i ustala go na poziomie, który – zgodnie z szacunkami STECF – jest poziomem wyższym z dwóch następujących poziomów połowów:
a) wartości TAC, której zastosowanie jest zgodne ze wskaźnikiem zmniejszania śmiertelności połowowej ustalonym przez Radę zgodnie z art. 3 ust. 1 lit. b);
b) wartości TAC, której zastosowanie pozwoli na osiągnięcie docelowego wskaźnika śmiertelności połowowej ustalonego przez Radę zgodnie z art. 3 ust. 1 lit. a).
3.
Jeżeli zastosowanie ust. 1 lub 2 niniejszego artykułu spowodowałoby przekroczenie przez TAC wielkości TAC z poprzedniego roku o ponad 15 %, Rada przyjmuje TAC o 15 % wyższy niż TAC z poprzedniego roku.
4.
Jeżeli zastosowanie ust. 1 lub 2 spowodowałoby obniżenie wielkości TAC o ponad 15 % w stosunku do TAC z poprzedniego roku, Rada przyjmuje TAC o 15 % niższy niż od TAC z poprzedniego roku.
ROZDZIAŁ III
OGRANICZENIE NAKŁADU POŁOWOWEGO
Artykuł 5
Specjalne zezwolenie połowowe na połowy soli z Zatoki Biskajskiej
1.
Państwa członkowskie zapewniają, że działalność połowowa prowadząca do połowu i przechowywania na statku więcej niż 2000 kg soli w obszarach ICES VIIIa i VIIIb na rok kalendarzowy przez statki pływające pod ich banderą oraz wpisane do rejestru na ich terytorium podlega zezwoleniu połowowemu na połowy soli z Zatoki Biskajskiej.
Pozwolenie to jest specjalnym pozwoleniem połowowym wydanym zgodnie z art. 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1627/94 z dnia 27 czerwca 1994 r. ustanawiającego ogólne przepisy dotyczące specjalnych zezwoleń połowowych [4].
2.
W obszarach ICES VIIIa i VIIIb zabronione jest poławianie i przechowywanie na statku, przeładowywanie lub wyładowywanie każdej ilości soli powyżej 100 kg przy każdym wypłynięciu w morze, o ile dany statek nie posiada specjalnego pozwolenia połowowego na połowy soli z Zatoki Biskajskiej.
3.
Każde państwo członkowskie oblicza łączną zdolność połowową, w tonach brutto, swoich statków, które w latach 2002, 2003 lub 2004 wyładowały ponad 2000 kg soli z Zatoki Biskajskiej.
Powyższa wartość przekazywana jest Komisji.
4.
Na pisemny wniosek Komisji, państwa członkowskie dostarczają w terminie 30 dni dokumentację zapisów połowów sporządzoną przez statki, którym udzielono zezwoleń połowowych na połowy soli z Zatoki Biskajskiej.
5.
Co roku każde państwo członkowskie oblicza łączną zdolność połowową, w tonach brutto, statków posiadających specjalne zezwolenie połowowe na połowy soli z Zatoki Biskajskiej, które od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia trwale zaprzestały działalności połowowej, korzystając z pomocy państwa na podstawie przepisów art. 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 2792/1999 z dnia 17 grudnia 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady i uzgodnienia dotyczące pomocy strukturalnej Wspólnoty w sektorze rybołówstwa [5].
6.
Każde państwo członkowskie wydaje swoim statkom zezwolenia połowowe na połowy soli z Zatoki Biskajskiej tylko wtedy, gdy łączna zdolność połowowa tych statków nie przekracza różnicy pomiędzy łączną zdolnością określoną zgodnie z ust. 3 niniejszego artykułu i zdolnością statków podlegających trwałemu zaprzestaniu działalności połowowej określonemu zgodnie z ust. 5.
7.
Na zasadzie odstępstwa od ust. 6, jeśli Komisja, na podstawie sprawozdań naukowych STECF, zdecydowała, że osiągnięto docelowy wskaźnik śmiertelności połowowej zdefiniowany w art. 3 ust. 1, każde państwo członkowskie wydaje swoim statkom zezwolenia połowowe na połowy soli z Zatoki Biskajskiej tylko wtedy, gdy łączna zdolność połowowa tych statków nie przekracza łącznej zdolności statków posiadających zezwolenia na połowy soli z Zatoki Biskajskiej w roku poprzednim.
8.
Zezwolenia połowowe na połowy soli z Zatoki Biskajskiej są ważne przez okres jednego roku kalendarzowego i w ciągu roku połowowego nie wydaje się nowych zezwoleń połowowych.
9.
Na zasadzie odstępstwa od ust. 8 niniejszego artykułu, nowe zezwolenia mogą być wydane, pod warunkiem że jednocześnie wycofane zostaną zezwolenia dla jednego lub więcej statków o takim samym łącznym tonażu brutto, jak tonaż statku lub statków otrzymujących nowe zezwolenia.
Artykuł 6
Alternatywna procedura zarządzania nakładem połowowym
1.
Na zasadzie odstępstwa od art. 5, państwo członkowskie, którego kwota połowowa soli z Zatoki Biskajskiej wynosi mniej niż 10 % TAC, może zastosować inną metodę zarządzania nakładem połowowym.
Metoda ta ustala poziom odniesienia nakładu połowowego równy nakładowi połowowemu wykorzystanemu w 2005 roku.
Dane państwo członkowskie zapewnia, że nakład połowowy nie przekracza poziomu odniesienia w roku 2006 i w latach kolejnych.
2.
Komisja może żądać od państwa członkowskiego korzystającego z odstępstwa w ust. 1 niniejszego artykułu przedstawienia sprawozdania na temat zastosowania wszelkich innych metod zarządzania nakładem połowowym.
Komisja przekaże takie sprawozdanie wszystkim pozostałym państwom członkowskim.
3.
Do celów ust. 1 nakład połowowy mierzony jest jako suma, w każdym roku kalendarzowym, iloczynów mocy zainstalowanego silnika obliczonych dla każdego właściwego statku mierzonej w kW i liczby dni połowowych na danym obszarze.
4.
W roku 2009, a następnie co trzy kolejne lata Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na podstawie wniosku Komisji, decyduje w sprawie zmian poziomów odniesienia ustalonych zgodnie z ust. 1.
Celem takich zmian jest zapewnienie właściwego przydziału możliwości połowowych.
5.
Na wniosek państwa członkowskiego maksymalny roczny nakład połowowy ustalony na podstawie ust. 1 może zostać dostosowany przez Komisję, aby pozwolić państwu członkowskiemu na pełne wykorzystanie jego możliwości połowowych w odniesieniu do soli z Zatoki Biskajskiej.
Wniosek jest uzupełniony informacją o dostępności kwot połowowych i nakładu połowowego.
Komisja podejmuje decyzje w terminie sześciu tygodni od otrzymania wniosku zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 30 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002.
ROZDZIAŁ IV
MONITOROWANIE, KONTROLA I NADZÓR
Artykuł 7
Margines tolerancji
Na zasadzie odstępstwa od art. 5 ust. 2 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2807/83 z dnia 22 września 1983 r. ustanawiającego szczegółowe zasady zapisu informacji dotyczących połowów dokonywanych przez państwa członkowskie [6], dozwolony margines tolerancji przy szacowaniu, w kilogramach żywej wagi, liczby soli z Zatoki Biskajskiej przechowywanej na statku wynosi 8 % wartości wpisanej do dziennika połowowego. Obowiązuje współczynnik przekształcenia przyjęty przez państwo członkowskie, pod którego banderą pływa statek.
Artykuł 8
Ważenie wyładunku
Właściwe organy państwa członkowskiego zapewniają, że każda ilość soli zwyczajnej złowionej w Zatoce Biskajskiej przekraczająca 300 kg jest przed sprzedażą ważona na wadze aukcyjnej.
Artykuł 9
Uprzednie powiadamianie
Kapitan wspólnotowego statku rybackiego, który przebywał w Zatoce Biskajskiej i który pragnie przeładować jakąkolwiek ilość soli przechowywaną na statku lub wyładować jakąkolwiek ilość soli w porcie lub miejscu wyładunku w państwie trzecim, przekazuje właściwym organom państwa członkowskiego, pod którego banderą pływa statek, przynajmniej 24 godziny przed przeładunkiem lub wyładunkiem w państwie trzecim, następujące informacje:
a) nazwę portu lub miejsca wyładunku;
b) szacowany czas przybycia do portu lub miejsca wyładunku;
c) liczbę, w kilogramach żywej wagi, wszystkich gatunków przechowywanych na statku w ilości ponad 50 kg.
Powiadomienia może również dokonać przedstawiciel kapitana statku rybackiego.
Artykuł 10
Oddzielne przechowywanie soli zwyczajnej
1.
Zabrania się przechowywania na wspólnotowym statku rybackim w jakimkolwiek pojemniku jakichkolwiek ilości soli zwyczajnej zmieszanej z innymi gatunkami organizmów morskich.
2.
Kapitanowie wspólnotowych statków rybackich dostarczają kontrolerom z państw członkowskich pomocy w zakresie niezbędnym do porównania przez nich ilości soli zadeklarowanej w dzienniku połowowym i ilości złowionej soli zwyczajnej przechowywanej na statku.
Artykuł 11
Transport soli zwyczajnej
1.
Właściwe organy państwa członkowskiego mogą żądać, aby każda ilość soli zwyczajnej przekraczająca 300 kg, złowiona w którymkolwiek z obszarów geograficznych, o których mowa w art. 1, i wyładowana po raz pierwszy w tym państwie członkowskim została zważona przed przetransportowaniem z portu pierwszego wyładunku w inne miejsce.
2. Na zasadzie odstępstwa od art. 13 rozporządzenia (EWG) nr 2847/93, do ilości soli zwyczajnej przekraczającej 300 kg i transportowanej do miejsca innego niż miejsce wyładunku lub przywozu dołączana jest kopia jednej z deklaracji określonych w art. 8 ust. 1 tego rozporządzenia dotycząca ilości przewożonej soli. Zwolnienia przewidzianego w art. 13 ust. 4 lit. b) tego rozporządzenia nie stosuje się.
ROZDZIAŁ V
KONTYNUACJA
Artykuł 12
Ocena środków zarządzania
Komisja występuje do STECF o informacje na temat wskaźnika postępu w osiąganiu celów planu zarządzania w trzecim roku stosowania niniejszego rozporządzenia, a następnie co trzy kolejne lata stosowania niniejszego rozporządzenia.
Jeśli jest to właściwe, Komisja proponuje odpowiednie środki, a Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, decyduje w sprawie środków alternatywnych służących osiągnięciu celu, o którym mowa w art. 2.
Artykuł 13
Okoliczności szczególne
Jeżeli STECF poinformuje, że wielkość stad rozrodczych soli z Zatoki Biskajskiej została dotknięta ograniczoną zdolnością reprodukcyjną, Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na podstawie wniosku Komisji, ustala poziom TAC niższy niż określony w art. 4.
ROZDZIAŁ VI
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 14
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 389/2006
z dnia 27 lutego 2006 r.
ustanawiające instrument wsparcia finansowego w celu stymulowania rozwoju gospodarczego tureckiej wspólnoty cypryjskiej i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2667/2000 w sprawie Europejskiej Agencji Odbudowy
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 308,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rada Europejska wielokrotnie podkreślała, iż zdecydowanie preferuje przystąpienie zjednoczonego Cypru.
Jak dotąd nie osiągnięto jeszcze wszechstronnego porozumienia.
(2) Ponieważ turecka wspólnota cypryjska wyraźnie wyraziła wolę przyszłej przynależności do Unii Europejskiej, Rada, na posiedzeniu w dniu 26 kwietnia 2004 r., zaleciła, aby fundusze przeznaczone dla północnej części Cypru wykorzystane były, w przypadku osiągnięcia porozumienia, w celu zakończenia izolacji tej społeczności oraz ułatwienia zjednoczenia Cypru poprzez stymulowanie rozwoju gospodarczego tureckiej wspólnoty cypryjskiej, ze szczególnym uwzględnieniem integracji gospodarczej wyspy oraz poprawy kontaktów między obiema społecznościami oraz kontaktów z UE.
(3) Po przystąpieniu Cypru stosowanie dorobku jest zawieszone na mocy art. 1 ust. 1 Protokołu nr 10 do Aktu przystąpienia z 2003 r. na obszarach Republiki Cypryjskiej, na których rząd Republiki Cypryjskiej nie sprawuje efektywnej kontroli (zwanych dalej "danymi obszarami").
(4) Zgodnie z postanowieniami art. 3 ust. 1 Protokołu nr 10 żaden z przepisów tego protokołu nie wyklucza środków mających na celu wspieranie rozwoju gospodarczego danych obszarów.
(5) Środki, które mają być finansowane na podstawie niniejszego rozporządzenia, mają charakter nadzwyczajny i przejściowy, a ich celem jest w szczególności przygotowanie oraz ułatwienie, w odpowiednich przypadkach, pełnego stosowania dorobku wspólnotowego na danych obszarach po rozwiązaniu problemu cypryjskiego.
(6) Mając na celu przyznawanie wsparcia finansowego w najbardziej skuteczny i szybki sposób, należy przekazywać pomoc bezpośrednio jej beneficjentom.
(7) Komisja, w celu przekazania pomocy zgodnie z zasadami należytego zarządzania finansami, powinna mieć możliwość powierzenia Europejskiej Agencji Odbudowy wykonywania przepisów niniejszego rozporządzenia, dotyczących pomocy.
Z tego powodu rozporządzenie Rady (WE) nr 2667/2000 [1] wymaga odpowiednich zmian.
(8) W planowaniu rozwoju i restrukturyzacji infrastruktury, w szczególności w zakresie energetyki i transportu, środowiska naturalnego, telekomunikacji i zaopatrzenia w wodę, powinno się, w przypadkach gdy jest to celowe, uwzględniać całą wyspę.
(9) Przy realizacji działań finansowanych na podstawie niniejszego rozporządzenia powinny być respektowane prawa osób fizycznych i prawnych, w tym prawo posiadania i prawo własności.
(10) Żaden z przepisów niniejszego rozporządzenia nie ma na celu uznania na danych obszarach władzy publicznej innej niż Rząd Republiki Cypryjskiej.
(11) Zgodnie z art. 2 decyzji Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającej warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [2] środki wykonawcze do niniejszego rozporządzenia powinny być przyjęte zgodnie z procedurą zarządzania, o której mowa w art. 4 tej decyzji.
(12) Wykonanie niniejszego rozporządzenia przyczynia się, jak wyjaśniono powyżej, do osiągnięcia celów Wspólnoty, lecz Traktat nie określa dla przyjęcia niniejszego rozporządzenia innych kompetencji do działania niż określone w art. 308,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Cel ogólny i beneficjenci
1.
Wspólnota udziela pomocy w celu ułatwienia zjednoczenia Cypru poprzez stymulowanie rozwoju gospodarczego tureckiej wspólnoty cypryjskiej, ze szczególnym uwzględnieniem integracji gospodarczej wyspy, poprawy kontaktów między obiema społecznościami oraz kontaktów z UE, a także przygotowania do stosowania dorobku wspólnotowego.
2.
Pomoc jest skierowana, między innymi, do instytucji lokalnych, spółdzielni i przedstawicieli społeczeństwa obywatelskiego, w szczególności organizacji partnerów społecznych, organizacji wspierających przedsiębiorczość, instytucji działających w interesie ogólnym na danych obszarach, lokalnych lub tradycyjnych wspólnot, stowarzyszeń, organizacji o celu niezarobkowym, organizacji pozarządowych oraz osób fizycznych i prawnych.
3.
Przyznanie takiej pomocy nie oznacza uznania na danych obszarach władzy publicznej innej niż Rząd Republiki Cypryjskiej.
Artykuł 2
Cele
Pomoc jest wykorzystywana do wspierania, między innymi:
- pobudzania rozwoju społecznego i gospodarczego, włącznie z restrukturyzacją, w szczególności w zakresie rozwoju obszarów wiejskich, rozwoju zasobów ludzkich i rozwoju regionalnego,
- rozwoju i restrukturyzacji infrastruktury, w szczególności w dziedzinie energetyki i transportu, środowiska naturalnego, telekomunikacji i zaopatrzenia w wodę,
- pojednania, działań służących budowaniu zaufania oraz wspierania społeczeństwa obywatelskiego,
- przybliżania tureckiej wspólnoty cypryjskiej do Unii poprzez, między innymi, informowanie o porządku politycznym i prawnym Unii Europejskiej, wspieranie kontaktów międzyludzkich i stypendiów Wspólnoty,
- przygotowywania tekstów prawnych zgodnych z dorobkiem wspólnotowym, tak aby mogły one być stosowane natychmiast po wejściu w życie wszechstronnego porozumienia dotyczącego problemu cypryjskiego,
- przygotowywania do wprowadzania w życie dorobku wspólnotowego, mając na względzie cofnięcie zawieszenia jego stosowania, zgodnie z art. 1 Protokołu nr 10 do Aktu przystąpienia.
Artykuł 3
Zarządzanie pomocą
1.
Komisja jest odpowiedzialna za administrowanie pomocą.
2. Komisja jest wspomagana przez Komitet, o którym mowa w art. 9 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3906/89 [3], który składa się z przedstawicieli Państw Członkowskich i któremu przewodniczy przedstawiciel Komisji.
3.
Komitet przedstawia swoją opinię w sprawie projektów decyzji finansowych, w przypadkach gdy dotyczą one kwot przekraczających 5 milionów EUR.
Komisja może zatwierdzać, bez zwracania się o opinię do Komitetu, decyzje o finansowaniu wsparcia działań objęte postanowieniami art. 4 ust. 3 niniejszego rozporządzenia, a także zmiany decyzji o finansowaniu, które są zgodne z celami programu i nie przekraczają 15 % ram finansowych danej decyzji o finansowaniu.
4.
W przypadkach gdy, zgodnie z postanowieniami ust. 3, odstąpiono od zasięgnięcia opinii Komitetu w sprawie decyzji o finansowaniu, Komisja informuje o tym Komitet w terminie tygodnia od podjęcia decyzji.
5.
Do celów niniejszego rozporządzenia zastosowanie znajduje procedura zarządzania określona w art. 4 decyzji 1999/468/WE, przy uwzględnieniu postanowień art. 7 ust. 3 tej decyzji.
Artykuł 4
Rodzaje pomocy
1.
Na podstawie niniejszego rozporządzenia pomoc może, między innymi, polegać na finansowaniu zamówień, udzieleniu dotacji, włącznie z dotacjami na spłatę odsetek, pożyczek na specjalnych warunkach, gwarancji kredytowych i pomocy finansowej.
2.
Pomoc może być finansowana w całości z budżetu w przypadkach, kiedy jest to uzasadnione i niezbędne w celu osiągnięcia celów niniejszego rozporządzenia.
3.
Pomoc może również być wykorzystana do pokrycia w szczególności kosztów działań wspierających, takich jak badania wstępne i porównawcze, szkolenia, działania związane z przygotowywaniem, ocenianiem, zarządzaniem, wprowadzaniem w życie, monitorowaniem, kontrolowaniem i oszacowywaniem pomocy, kosztów działań związanych z celami informacyjnymi i promowania wizerunku, jak również kosztów personelu, sprzętu i najmu pomieszczeń.
Artykuł 5
Wykonywanie pomocy
1.
Działania na podstawie niniejszego rozporządzenia są realizowane zgodnie z zasadami określonymi w tytule IV części 2 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich [4].
Wszelkie indywidualne zobowiązania związane z pomocą udzielaną na podstawie niniejszego rozporządzenia są zaciągane nie później niż trzy lata po dacie zobowiązania budżetowego.
2. Bez uszczerbku dla decyzji podjętych zgodnie z postanowieniami art. 2 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 2667/2000, Komisja może, w granicach określonych w art. 54 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1605/2002 zdecydować o powierzeniu Europejskiej Agencji Odbudowy lub innym organom wymienionym w art. 54 ust. 2 niniejszego rozporządzenia zadań administracji publicznej, a w szczególności zadań wykonawczych. Kryteria wyboru organów wymienionych w art. 54 ust. 2 lit. c) są następujące:
- organ jest uznawany na forum międzynarodowym,
- organ stosuje uznane międzynarodowo systemy zarządzania i kontroli, oraz
- organ podlega nadzorowi administracji publicznej Państwa Członkowskiego lub organizacji/instytucji międzynarodowej.
3.
Działania na podstawie niniejszego rozporządzenia mogą być realizowane w ramach wspólnego zarządzania zgodnie z zasadami określonymi w części 2 tytuły I i II rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1605/2002.
Artykuł 6
W rozporządzeniu (WE) nr 2667/2000 wprowadza się następujące zmiany:
W art. 2 dodaje się ustęp w brzmieniu:
"5.
Komisja może powierzyć Agencji wykonywanie pomocy na rzecz stymulowania rozwoju gospodarczego tureckiej wspólnoty cypryjskiej na podstawie przepisów rozporządzenia Rady (WE) nr 389/2006 z dnia 27 lutego 2006 r. ustanawiającego instrument wsparcia finansowego w celu stymulowania rozwoju gospodarczego tureckiej wspólnoty cypryjskiej i zmieniającego rozporządzenie Rady (WE) nr 2667/2000 w sprawie Europejskiej Agencji Odbudowy [5].
Artykuł 7
Ochrona praw osób fizycznych i prawnych
1.
Komisja zapewnia, by przy realizacji działań finansowanych na podstawie niniejszego rozporządzenia respektowane były prawa osób fizycznych lub prawnych, w tym prawo posiadania i prawo własności.
W tym kontekście Komisja działa zgodnie z orzecznictwem Europejskiego Trybunału Praw Człowieka.
2.
W celu umożliwienia Państwom Członkowskim przekazywania Komisji wszelkich informacji w sprawie możliwych naruszeń prawa własności Komisja przedstawia wszelkie projekty decyzji o finansowaniu, które mogą mieć wpływ na prawa własności Komitetowi, o którym mowa w art. 3 ust. 2 dwa miesiące przed podjęciem decyzji o finansowaniu.
Artykuł 8
Ochrona interesów finansowych Wspólnoty
1. Komisja zapewnia, by przy realizacji działań finansowanych na podstawie niniejszego rozporządzenia interesy finansowe Wspólnoty były chronione przed nadużyciami finansowymi, korupcją oraz innymi nieprawidłowościami, zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich [6], rozporządzeniem Rady (Euratom, WE) nr 2185/96 z dnia 11 listopada 1996 r. w sprawie kontroli na miejscu oraz inspekcji przeprowadzanych przez Komisję w celu ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich przed nadużyciami finansowymi i innymi nieprawidłowościami [7] oraz rozporządzeniem (WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 maja 1999 r. dotyczącym dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) [8].
2. W przypadku działań finansowanych na podstawie niniejszego rozporządzenia pojęcie nieprawidłowości, o którym mowa w art. 1 ust. 2 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 2988/95, oznacza naruszenie postanowień prawa wspólnotowego lub naruszenie zobowiązań umownych wynikające z działania lub zaniedbania ze strony podmiotu gospodarczego, które spowodowało lub mogło spowodować, w związku z nieuzasadnionym wydatkiem, szkodę w ogólnym budżecie Wspólnot lub w budżetach, które są zarządzane przez Wspólnoty.
3.
W porozumieniach z beneficjentami należy wyraźnie przewidzieć uprawnienia Komisji i Trybunału Obrachunkowego do przeprowadzania kontroli dokumentów oraz kontroli na miejscu u wszystkich wykonawców i podwykonawców, którzy otrzymali środki wspólnotowe.
W porozumieniach tych należy również wyraźnie upoważnić Komisję do przeprowadzania kontroli na miejscu oraz inspekcji zgodnie z przepisami proceduralnymi rozporządzenia (Euratom, WE) nr 2185/96.
4.
Wszelkie umowy wynikające z wykonywania pomocy zabezpieczają uprawnienia Komisji i Trybunału Obrachunkowego, o których mowa w ust. 3 podczas i po zakończeniu wykonywania umów.
Artykuł 9
Uczestnictwo w przetargach i zawieranie umów
1.
Ubiegać się o udzielenie zamówień lub zawarcie umów w sprawie przyznania dotacji finansowanych na podstawie niniejszego rozporządzenia mogą:
- osoby fizyczne będące obywatelami Państwa Członkowskiego Unii Europejskiej oraz osoby prawne mające siedzibę w jednym z Państw Członkowskich Unii Europejskiej,
- osoby fizyczne będące obywatelami Państwa Członkowskiego Europejskiego Obszaru Gospodarczego oraz osoby prawne mające siedzibę w jednym z tych państw,
- osoby fizyczne będące obywatelami krajów kandydującego do przystąpienia do Unii Europejskiej oraz osoby prawne mające siedzibę w jednym z tych krajów.
2.
Ubiegać się o udzielenie zamówień lub zawarcie umów w sprawie przyznania dotacji finansowanych na podstawie niniejszego rozporządzenia mogą osoby fizyczne lub prawne, które są obywatelami lub mają siedzibę na terytorium państwa innego niż te, o których mowa w ust. 1, w przypadkach gdy został ustanowiony wzajemny dostęp do ich pomocy zewnętrznej.
3.
O udzielenie zamówień lub zawarcie umów w sprawie przyznania dotacji finansowanych na podstawie niniejszego rozporządzenia mogą ubiegać się organizacje międzynarodowe.
4.
Wszelkie dostawy i materiały nabyte na podstawie umowy finansowanej na podstawie niniejszego rozporządzenia muszą pochodzić z terytorium celnego Wspólnoty, danych obszarów lub państwa uprawnionego na mocy postanowień ust. 1 lub 2.
5.
W uzasadnionych przypadkach Komisja może w odniesieniu do indywidualnych przypadków zezwolić na uczestnictwo osób fizycznych lub prawnych z innych państw lub na zastosowanie dostaw i materiałów innego pochodzenia.
Artykuł 10
Sprawozdawczość
Komisja przesyła każdego roku Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie w sprawie wykonania pomocy wspólnotowej na podstawie niniejszego instrumentu.
Sprawozdanie obejmuje informacje dotyczące finansowanych w ciągu roku działań oraz ustalenia wynikające z prowadzonego monitorowania, a także zawiera ocenę wyników osiągniętych w ramach przyznawanej pomocy.
Artykuł 11
Porozumienie dotyczące problemu cypryjskiego
W przypadku wypracowania wszechstronnego porozumienia dotyczącego problemu cypryjskiego Rada, na podstawie wniosku Komisji, zadecyduje, stanowiąc jednomyślnie o niezbędnych zmianach niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 12
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 390/2006
z dnia 6 marca 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 7 marca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 391/2006
z dnia 6 marca 2006 r.
otwierające procedurę przetargową nr 56/2006 WE sprzedaży alkoholu winnego do nowych zastosowań przemysłowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [1], w szczególności jego art. 33,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1623/2000 z dnia 25 lipca 2000 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wina w odniesieniu do mechanizmów rynkowych [2] ustanawia między innymi szczegółowe zasady dotyczące zbywania zapasów alkoholu uzyskanego z destylacji na mocy art. 27, 28 i 30 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 i będącego w posiadaniu agencji interwencyjnych.
(2) Należy otworzyć, w myśl art. 80 rozporządzenia (WE) nr 1623/2000, procedury przetargowe sprzedaży alkoholu winnego do nowych zastosowań przemysłowych w celu redukowania zapasów alkoholu winnego pochodzenia wspólnotowego oraz umożliwienia realizacji we Wspólnocie programów przemysłowych na małą skalę lub przetwarzania wymienionego alkoholu na towary przeznaczone do wywozu do celów przemysłowych.
Na zapasy alkoholu winnego pochodzenia wspólnotowego magazynowane w państwach członkowskich składają się zasoby uzyskane w wyniku destylacji na mocy art. 27, 28 i 30 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999.
(3) Od dnia 1 stycznia 1999 r., w myśl rozporządzenia Rady (WE) nr 2799/98 z dnia 15 grudnia 1998 r. ustanawiającego porozumienia agromonetarne dotyczące euro [3], cena sprzedaży oraz zabezpieczenia muszą być wyrażane, a wypłaty dokonywane w euro.
(4) Należy ustalić ceny minimalne dla składania ofert, zróżnicowane według kategorii ostatecznego przeznaczenia towaru.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wina,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Otwiera się procedurę przetargową nr 56/2006 WE sprzedaży alkoholu winnego do nowych zastosowań przemysłowych.
Alkohol ten został uzyskany z destylacji według art. 27 i 28 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 i znajduje się w posiadaniu francuskiej agencji interwencyjnej.
Ilość wystawiona do sprzedaży obejmuje 109970 hektolitrów w przeliczeniu na 100 % obj.
Numery kadzi, miejsce składowania i ilość alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj., zawarta w każdej z nich, są określone w Załączniku.
Artykuł 2
Sprzedaż odbywa się zgodnie z art. 79, 81, 82, 83, 84, 85, 95, 96, 97, 100 i 101 rozporządzenia (WE) nr 1623/2000 oraz z art. 2 rozporządzenia (WE) nr 2799/98.
Artykuł 3
1.
Oferty są składane do danej agencji interwencyjnej posiadającej alkohol, o którym mowa:
Onivins-Libourne, délégation nationale
17, avenue de la Ballastière, boîte postale 231
F-33505 Libourne Cedex
tel. (33-5) 57 55 20 00
teleks 57 20 25
faks (33-5) 57 55 20 59,
lub wysłane listem poleconym na adres wspomnianej agencji interwencyjnej.
2.
Oferty składane są w zapieczętowanej podwójnej kopercie, przy czym koperta wewnętrzna jest oznaczona: "Oferta na przetarg dotyczący sprzedaży alkoholu do nowych zastosowań przemysłowych, odniesienie 56/2006 WE".
Koperta zewnętrzna zaadresowana jest do zainteresowanej agencji interwencyjnej.
3.
Oferty muszą zostać doręczone do wyżej wymienionej agencji interwencyjnej najpóźniej o godzinie 12.00 czasu obowiązującego w Brukseli w dniu 24 marca 2006 r.
4.
Ofertom musi towarzyszyć zaświadczenie o złożeniu wadium na rzecz danej agencji interwencyjnej posiadającej alkohol, o którym mowa, wynoszącego 4 EUR/hektolitr alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj.
Artykuł 4
Minimalne ceny, które można oferować, wynoszą odpowiednio: 11 EUR za hektolitr alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj. przeznaczonego do produkcji drożdży piekarskich, 31 EUR za hektolitr alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj. przeznaczonego do produkcji produktów chemicznych typu aminowego i chlorowego przeznaczonych na wywóz, 37 EUR za hektolitr alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj. przeznaczonego do produkcji wody kolońskiej przeznaczonej na wywóz oraz 11,5 EUR za hektolitr alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj. przeznaczonego do innych zastosowań przemysłowych.
Artykuł 5
Formalności związane z pobieraniem próbek określono w art. 98 rozporządzenia (WE) nr 1623/2000.
Cena próbki wynosi 10 EUR za litr.
Agencja interwencyjna dostarcza wszystkich niezbędnych informacji na temat właściwości alkoholu wystawionego do sprzedaży.
Artykuł 6
Zabezpieczenie wykonania wynosi 30 EUR za hektolitr alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj.
Artykuł 7
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 392/2006
z dnia 6 marca 2006 r.
otwierające i ustanawiające zarządzanie autonomicznym kontyngentem taryfowym na grzyby zakonserwowane od dnia 1 kwietnia 2006 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Traktat o przystąpieniu Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji,
uwzględniając Akt przystąpienia Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji, w szczególności jego art. 41 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1864/2004 [1] otwiera i ustala zarządzanie kontyngentami taryfowymi na grzyby zakonserwowane przywożone z krajów trzecich.
(2) Rozporządzenie (WE) nr 1864/2004 ustanawia środki przejściowe umożliwiające importerom z Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji (dalej zwanym "nowymi państwami członkowskimi") korzystanie z kontyngentów.
Środki te mają na celu ustalenie różnicy między tradycyjnymi i nowymi importerami w nowych państwach członkowskich oraz dostosowanie ilości, których mogą dotyczyć wnioski o wydanie pozwoleń, złożone przez tradycyjnych importerów z nowych państw członkowskich, tak aby importerzy ci mogli korzystać z systemu.
(3) W celu zapewnienia ciągłości dostaw na rynek rozszerzonej Wspólnoty, a także biorąc pod uwagę warunki ekonomiczne zaopatrzenia istniejące w nowych państwach członkowskich przed ich przystąpieniem do Unii Europejskiej, należy otworzyć autonomiczny i tymczasowy kontyngent taryfowy na przywóz grzybów zakonserwowanych z rodzaju Agaricus objętych kodami CN 07115100, 20031020 i 20031030.
(4) Nowy kontyngent powinien zostać otwarty na okres przejściowy i nie przesądzać o wyniku toczących się negocjacji w ramach Światowej Organizacji Handlu (WTO) w następstwie przystąpienia nowych państw członkowskich.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Przetworów Owocowych i Warzywnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejszym otwiera się od dnia 1 kwietnia 2006 r. autonomiczny kontyngent taryfowy w wysokości 1200 ton (waga netto po odsączeniu), oznaczony numerem 09.4075 (dalej zwany "kontyngentem autonomicznym"), w odniesieniu do przywozu do Wspólnoty grzybów zakonserwowanych z rodzaju Agaricus objętych kodami CN 07115100, 20031020 i 20031030.
2.
Stawka celna ad valorem stosowana w odniesieniu do produktów przywożonych w ramach kontyngentu autonomicznego wynosi 12 % dla produktów objętych kodem CN 07115100 i 23 % dla produktów objętych kodami CN 20031020 i 20031030.
Artykuł 2
Rozporządzenie (WE) nr 1864/2004 stosuje się w odniesieniu do zarządzania kontyngentem autonomicznym, z zastrzeżeniem przepisów niniejszego rozporządzenia.
Jednakże w odniesieniu do zarządzania kontyngentem autonomicznym nie stosuje się przepisów art. 1, art. 5 ust. 2 i 5, art. 6 ust. 2, 3 i 4, art. 7, art. 8 ust. 2, art. 9 i 10 rozporządzenia (WE) nr 1864/2004.
Artykuł 3
Okres ważności pozwoleń na przywóz, wydanych w ramach kontyngentu autonomicznego, dalej zwanych "pozwoleniami", jest ograniczony do dnia 30 czerwca 2006 r.
W rubryce 24 pozwolenia zawierają jeden z zapisów znajdujących się w załączniku I.
Artykuł 4
1.
Importerzy mogą zwracać się do właściwych władz w państwach członkowskich z wnioskiem o wydanie pozwolenia w okresie pięciu dni roboczych od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
W rubryce 20 wnioski o wydanie pozwolenia zawierają jeden z zapisów znajdujących się w załączniku II.
2.
Złożone przez pojedynczego tradycyjnego importera wnioski o wydanie pozwolenia mogą dotyczyć ilości, która nie przekracza 9 % kontyngentu autonomicznego.
3.
Złożone przez pojedynczego nowego importera wnioski o wydanie pozwolenia mogą dotyczyć ilości, która nie przekracza 1 % kontyngentu autonomicznego.
Artykuł 5
Podział kontyngentu autonomicznego wygląda następująco:
- 95 % dla importerów tradycyjnych,
- 5 % dla nowych importerów.
Jeśli ilość przysługująca jednej kategorii importerów nie jest w pełni wykorzystana, niewykorzystana ilość może być przyznana drugiej kategorii.
Artykuł 6
1.
Państwa członkowskie przekazują Komisji dane dotyczące ilości, dla których złożono wnioski o wydanie pozwolenia siódmego dnia roboczego od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
2.
Pozwolenia wydawane są dwunastego dnia roboczego od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, jeśli Komisja nie podjęła szczególnych środków na mocy przepisów ust. 3.
3.
Jeśli Komisja stwierdzi na podstawie informacji dostarczonych jej zgodnie z przepisami ust. 1, że złożone wnioski o wydanie pozwolenia dotyczą ilości przekraczających ilości dostępne dla danej kategorii importerów, określone w art. 5, wydaje rozporządzenie określające jednolity wskaźnik obniżki w odniesieniu do wymienionych wniosków.
Artykuł 7
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 393/2006
z dnia 6 marca 2006 r.
otwierające i ustanawiające zarządzanie autonomicznym kontyngentem taryfowym na czosnek od dnia 1 kwietnia 2006 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Traktat o przystąpieniu Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji,
uwzględniając Akt przystąpienia Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji, w szczególności jego art. 41 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1870/2005 [1] ustanawia metodę zarządzania kontyngentami taryfowymi i wprowadza system świadectw pochodzenia czosnku przywożonego z państw trzecich.
(2) Rozporządzenie (WE) nr 1870/2005 ustanawia środki przejściowe umożliwiające importerom z Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji (dalej zwanymi "nowymi państwami członkowskimi") korzystanie z kontyngentów.
Środki te miały na celu wprowadzenie rozróżnienia między tradycyjnymi i nowymi importerami w nowych państwach członkowskich i dostosowanie pojęcia ilości referencyjnej, tak aby mogli oni korzystać z wymienionego systemu.
(3) W celu zapewnienia ciągłości dostaw na rynek rozszerzonej Wspólnoty i biorąc pod uwagę warunki ekonomiczne zaopatrzenia istniejące w nowych państwach członkowskich przed ich przystąpieniem do Unii Europejskiej, należy otworzyć tymczasowy i autonomiczny kontyngent taryfowy na przywóz świeżego lub mrożonego czosnku objętego kodami CN 07032000.
(4) Nowy kontyngent powinien zostać otwarty na okres przejściowy i nie przesądzać o wyniku toczących się negocjacji w ramach Światowej Organizacji Handlu (WTO) w następstwie przystąpienia nowych państw członkowskich.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Świeżych Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejszym otwiera się od dnia 1 kwietnia 2006 r. autonomiczny kontyngent taryfowy w wysokości 4400 ton, oznaczony numerem 09.4066 (dalej zwany "kontyngentem autonomicznym"), w odniesieniu do przywozu do Wspólnoty świeżego lub mrożonego czosnku objętego kodem CN 07032000.
2.
Stawka celna ad valorem stosowana w odniesieniu do produktów przywożonych w ramach kontyngentu autonomicznego wynosi 9,6 %.
Artykuł 2
Rozporządzenie (WE) nr 1870/2005 stosuje się w odniesieniu do zarządzania kontyngentem autonomicznym, z zastrzeżeniem przepisów niniejszego rozporządzenia.
Jednakże w odniesieniu do zarządzania kontyngentem autonomicznym nie stosuje się przepisów art. 1, art. 4 ust. 2, art. 6, art. 7 ust. 2, art. 8 ust. 3 i 6, art. 9 akapit pierwszy, oraz art. 10 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 1870/2005.
Artykuł 3
Okres ważności pozwoleń na przywóz, wydanych w ramach autonomicznego kontyngentu, dalej zwanych "pozwoleniami", jest ograniczony do dnia 30 czerwca 2006 r.
Do celów rozporządzenia (WE) nr 1870/2005 pozwolenia są traktowane jak pozwolenia typu "A".
W rubryce 24 pozwolenia zawierają jeden z zapisów znajdujących się w załączniku I.
Artykuł 4
1.
Importerzy mogą zwracać się do właściwych władz w państwach członkowskich z wnioskiem o wydanie pozwolenia w okresie pięciu dni roboczych od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
W rubryce 20 wnioski o wydanie pozwolenia zawierają jeden z zapisów znajdujących się w załączniku II.
2.
Złożone przez importerów wnioski o wydanie pozwolenia mogą dotyczyć ilości, które nie przekraczają 10 % kontyngentu autonomicznego.
Artykuł 5
Podział kontyngentu autonomicznego wygląda następująco:
- 70 % dla importerów tradycyjnych,
- 30 % dla nowych importerów.
Jeśli ilość przysługująca jednej kategorii importerów nie jest w pełni wykorzystana, niewykorzystana ilość może być przyznana drugiej kategorii.
Artykuł 6
1.
Państwa członkowskie przekazują Komisji dane dotyczące ilości, dla których złożono wnioski o wydanie pozwolenia, siódmego dnia roboczego od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
2.
Pozwolenia wydawane są dwunastego dnia roboczego od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, jeśli Komisja nie podjęła szczególnych środków na mocy przepisów ust. 3.
3.
Jeśli Komisja stwierdzi na podstawie informacji dostarczonych jej zgodnie z przepisami ust. 1, że złożone wnioski dotyczą ilości przekraczających ilości dostępne dla danej kategorii importerów, określone w art. 5, wydaje rozporządzenie określające jednolity wskaźnik obniżki w odniesieniu do wymienionych wniosków.
W tym przypadku pozwolenia są wydawane przez właściwe organy trzeciego dnia roboczego po wejściu w życie rozporządzenia, o którym mowa w akapicie pierwszym.
Artykuł 11 rozporządzenia (WE) nr 1870/2005 stosuje się z uwzględnieniem niezbędnych zmian.
Artykuł 7
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 394/2006
z dnia 27 lutego 2006 r.
zmieniające i aktualizujące rozporządzenie (WE) nr 1334/2000 ustanawiające wspólnotowy system kontroli eksportu produktów i technologii podwójnego zastosowania
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 1334/2000 [1] wprowadza wymóg skutecznej kontroli przy wywozie ze Wspólnoty produktów podwójnego zastosowania (w tym oprogramowania i technologii).
(2) W celu umożliwienia państwom członkowskim i Wspólnocie przestrzegania ich zobowiązań międzynarodowych, załącznik I do tego rozporządzenia ustanawia wspólny wykaz produktów i technologii podwójnego zastosowania, o których mowa w art. 3 tego rozporządzenia, które wprowadza uzgodnione na poziomie międzynarodowym kontrole produktów podwójnego zastosowania, w tym Porozumienie z Wassenaar, Reżim Kontroli Technologii Rakietowych (MTCR), Grupę Dostawców Jądrowych (NSG), Grupę Australijską (AG) i Konwencję o zakazie broni chemicznej (CWC).
(3) Artykuł 11 tego rozporządzenia stanowi, że załączniki I i IV są aktualizowane zgodnie z odpowiednimi zobowiązaniami i obowiązkami oraz wszystkimi ich modyfikacjami, które każde państwo członkowskie przyjęło jako członek odpowiednich międzynarodowych reżimów nieproliferacyjnych i porozumień w sprawie kontroli eksportu lub w drodze ratyfikacji stosownych traktatów międzynarodowych.
(4) Załączniki I i IV do tego rozporządzenia powinny zostać zmienione w celu uwzględnienia zmian przyjętych przez porozumienie z Wassenaar, Grupę Australijską, Reżim Kontroli Technologii Rakietowych oraz NSG po zmianach wprowadzonych rozporządzeniem (WE) nr 1504/2004.
(5) W celu ułatwienia organom kontroli eksportu i podmiotom gospodarczym dokonywania odniesień należy opublikować zaktualizowaną i skonsolidowaną wersję załączników do tego rozporządzenia.
(6) Rozporządzenie (WE) nr 1334/2000 powinno zostać odpowiednio zmienione,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załączniki do rozporządzenia (WE) nr 1334/2000 zastępuje się tekstem Załącznika do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzydziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 395/2006
z dnia 7 marca 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 8 marca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 396/2006
z dnia 7 marca 2006 r.
zmieniające ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności przywozowych na niektóre produkty w sektorze cukru, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1011/2005, na rok gospodarczy 2005/2006
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1423/95 z dnia 23 czerwca 1995 r. ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze dotyczące przywozu produktów innych niż melasy w sektorze cukru [2], w szczególności jego art. 1 ust. 2 akapit drugi, zdanie drugie, oraz art. 3 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności stosowanych do przywozu cukru białego, cukru surowego i niektórych syropów w odniesieniu do roku gospodarczego 2005/2006 zostały ustalone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1011/2005 [3].
Ceny te i kwoty zostały ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 359/2006 [4].
(2) Dane, którymi obecnie dysponuje Komisja, prowadzą do zmiany wymienionych kwot, zgodnie z zasadami i szczegółowymi przepisami wykonawczymi przewidzianymi w rozporządzeniu (WE) nr 1423/95,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ceny reprezentatywne i dodatkowe należności stosowane do przywozu produktów, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1423/95, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1011/2005 w odniesieniu do roku gospodarczego 2005/2006, zmienia się zgodnie z kwotami wskazanymi w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 8 marca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 397/2006
z dnia 7 marca 2006 r.
zmieniające refundacje wywozowe do cukru białego i cukru surowego w stanie nieprzetworzonym, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 373/2006
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 27 ust. 5 akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Refundacje stosowane do wywozu cukru białego i cukru surowego w stanie nieprzetworzonym zostały ustalone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 373/2006 [2].
(2) Z uwagi na różnice pomiędzy danymi, którymi obecnie dysponuje Komisja, a danymi dostępnymi w chwili przyjęcia rozporządzenia (WE) nr 373/2006, należy zmienić te refundacje,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje, które przyznaje się do wywozu produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, w stanie nieprzetworzonym i niedenaturowanych, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 373/2006, zmienia się i przedstawia w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 8 marca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 398/2006
z dnia 8 marca 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 9 marca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 399/2006
z dnia 7 marca 2006 r.
ustanawiające wartości jednostkowe w celu określenia wartości celnej niektórych łatwo psujących się towarów
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 [2] ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92, a w szczególności jego art. 173, ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 173 do 177 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 przewidują, że Komisja okresowo ustala wartości jednostkowe dla produktów wskazanych w klasyfikacji w załączniku 26 do tego rozporządzenia.
(2) Stosowanie zasad i kryteriów określonych w wyżej wymienionych artykułach do elementów przekazanych Komisji zgodnie z art. 173 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 prowadzi do ustanowienia wartości jednostkowych określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia w stosunku do produktów, o których mowa,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wartości jednostkowe określone w art. 173 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 ustanawia się zgodnie z tabelą zawartą w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 10 marca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 400/2006
z dnia 8 marca 2006 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów w Nomenklaturze Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], w szczególności jego art. 9 ust. 1 lit. a),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej, załączonej do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87, koniecznym jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
(2) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 ustaliło Ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej.
Reguły te stosuje się także do każdej innej nomenklatury, całkowicie lub częściowo opartej na Nomenklaturze Scalonej, bądź takiej, która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy podpodział i która jest ustanowiona przez specyficzne postanowienia wspólnotowe w celu stosowania środków taryfowych i innych środków odnoszących się do obrotu towarowego.
(3) Stosownie do wymienionych wyżej Ogólnych reguł, towary opisane w kolumnie 1. tabeli zamieszczonej w Załączniku do niniejszego rozporządzenia powinny być klasyfikowane do kodów CN wskazanych w kolumnie 2., na mocy uzasadnień określonych w kolumnie 3.
(4) Właściwym jest zagwarantowanie, że wiążąca informacja taryfowa wydana przez organy celne państw członkowskich odnośnie do klasyfikacji towarów w Nomenklaturze Scalonej, która nie jest zgodna z niniejszym rozporządzeniem, może być nadal przywoływana przez otrzymującego przez okres trzech miesięcy, zgodnie z art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [2].
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1. tabeli zamieszczonej w Załączniku muszą być klasyfikowane w Nomenklaturze Scalonej do kodów CN wskazanych w kolumnie 2.
Artykuł 2
Wiążąca informacja taryfowa wydana przez organy celne państw członkowskich, która nie jest zgodna z niniejszym rozporządzeniem, może być nadal przywoływana przez okres trzech miesięcy, zgodnie z art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 401/2006
z dnia 23 lutego 2006 r.
ustanawiające metody pobierania próbek i analizy do celów urzędowej kontroli poziomów mikotoksyn w środkach spożywczych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt [1], w szczególności jego art. 11 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 466/2001 z dnia 8 marca 2001 r. ustalające najwyższe dopuszczalne poziomy dla niektórych zanieczyszczeń w środkach spożywczych [2] określa najwyższy dopuszczalny poziom niektórych mikotoksyn w niektórych środkach spożywczych.
(2) Pobieranie próbek ma istotne znaczenie dla precyzyjnego oznaczenia poziomów mikotoksyn, których rozmieszczenie w partii jest niejednorodne.
A zatem należy ustalić kryteria ogólne, które powinna spełniać metoda pobierania próbek.
(3) Należy także ustalić kryteria ogólne, które powinna spełniać metoda analizy w celu zapewnienia stosowania przez laboratoria kontrolne metod analizy o porównywalnych poziomach skuteczności.
(4) Dyrektywa Komisji 98/53/WE z dnia 16 lipca 1998 r. ustanawiająca metody pobierania próbek oraz metody analiz do celów urzędowej kontroli poziomów niektórych substancji zanieczyszczających w środkach spożywczych [3] ustanawia metody pobierania próbek i kryteria skuteczności metod analizy, które należy stosować do celów urzędowej kontroli poziomów aflatoksyn w środkach spożywczych.
(5) Dyrektywa Komisji 2002/26/WE z dnia 13 marca 2002 r. ustanawiająca metody pobierania próbek i metody analiz do celów urzędowej kontroli poziomów ochratoksyny A w środkach spożywczych [4], dyrektywa Komisji 2003/78/WE z dnia 11 sierpnia 2003 r. ustanawiająca metody pobierania próbek i metody analiz do celów urzędowej kontroli poziomów patuliny w środkach spożywczych [5] i dyrektywa Komisji 2005/38/WE z dnia 6 czerwca 2005 r. ustanawiająca metody pobierania próbek i metody analiz do celów urzędowej kontroli poziomów toksyn Fusarium w środkach spożywczych [6] ustanawiają podobne metody pobierania próbek i kryteria skuteczności, odpowiednio dla ochratoksyny A, patuliny i toksyn Fusarium.
(6) Do celów kontroli mikotoksyn należy, w każdym przypadku, w którym jest to możliwe, stosować tę samą metodę pobierania próbek tego samego produktu.
A zatem metody pobierania próbek i kryteria skuteczności metod analizy, które należy stosować do celów urzędowej kontroli wszystkich mikotoksyn należy uregulować w jednym akcie prawnym, w celu ułatwienia ich stosowania.
(7) Romieszczenie aflatoksyn w danej partii, w szczególności partii produktów spożywczych o cząstkach dużej wielkości, takich jak figi suszone lub orzechy ziemne, jest niejednorodne.
W celu uzyskania takiej samej reprezentatywności, w przypadku partii produktów spożywczych o cząstkach dużej wielkości, masa próbki zbiorczej powinna być większa niż w przypadku partii produktów spożywczych o mniejszych cząstkach.
Ponieważ rozmieszczenie mikotoksyn w produktach przetworzonych nie jest na ogół tak niejednorodny jak w produktach zbożowych nieprzetworzonych, należy wprowadzić prostsze przepisy pobierania próbek w odniesieniu do produktów przetworzonych.
(8) Należy zatem uchylić dyrektywy 98/53/WE, 2002/26/WE, 2003/78/WE oraz 2005/38/WE.
(9) Właściwe jest, aby data stosowania niniejszego rozporządzenia pokrywała się z datą stosowania rozporządzenia Komisji (WE) nr 856/2005 z dnia 6 czerwca 2005 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 466/2001 w odniesieniu do toksyn Fusarium [7].
(10) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Do celów urzędowej kontroli poziomów mikotoksyn w środkach spożywczych, próbki pobierane są metodami określonymi w załączniku I.
Artykuł 2
Przygotowywanie próbek i metody analizy stosowane do celów urzędowej kontroli poziomów mikotoksyn w środkach spożywczych odpowiadają kryteriom określonym w załączniku II.
Artykuł 3
Uchyla się dyrektywy 98/53/WE, 2002/26/WE, 2003/78/WE i 2005/38/WE.
Odesłania do uchylonych dyrektyw rozumiane są jako odesłania do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 402/2006
z dnia 8 marca 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2454/93 ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny [1], w szczególności jego art. 247,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W świetle doświadczeń nabytych od czasu wejścia w życie rozporządzenia Komisji (WE) nr 89/97 z dnia 20 stycznia 1997 r. zmieniającego rozporządzenie (EWG) nr 2454/93 ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [2] należy uściślić metody określania wagi netto świeżych bananów.
Metody te powinny obejmować ważenie świeżych bananów w celu ustalenia ich wagi netto oraz sporządzenie świadectw ważenia bananów stwierdzających tę wagę przez podmioty gospodarcze upoważnione przez organy celne.
Wagę netto świeżych bananów należy ustalić oddzielnie dla każdej partii świeżych bananów dostarczonej dowolnym środkiem transportu.
(2) Aby dać wystarczająco czasu państwom członkowskim i podmiotom gospodarczym na przygotowanie do dopuszczenia podmiotów dokonujących ważenia, działania dotyczące ważenia świeżych bananów i sporządzania świadectw ważenia powinny mieć zastosowanie od dnia 1 czerwca 2006 r.
(3) Na przywóz niektórych układów elektrycznych objętych działami 84 i 85 Nomenklatury Scalonej cła wyrównawcze zostały nałożone rozporządzeniem (WE) nr 1480/2003 z dnia 11 sierpnia 2003 r. nakładającym ostateczne cło wyrównawcze i stanowiącym o ostatecznym poborze cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych mikroukładów elektronicznych znanych jako pamięć DRAM (pamięć dynamiczna o dostępie bezpośrednim) pochodzących z Republiki Korei [3].
W celu zapewnienia jednolitego stosowania tych ceł wyrównawczych konieczne jest wskazanie szczególnej reguły pochodzenia dla produktów objętych wspomnianym rozporządzeniem.
(4) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 [4].
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 2454/93 wprowadza się następujące zmiany:
1) po art. 290 dodaje się tekst w następującym brzmieniu:
"ROZDZIAŁ 1a
Przepisy dotyczące bananów";
2) artykuł 290a otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 290a
Do celów niniejszego rozdziału oraz załączników 38b i 38c stosuje się następujące definicje:
a) "upoważniony podmiot dokonujący ważenia" oznacza podmiot upoważniony przez urząd celny dla celów ważenia świeżych bananów;
b) "dokumentacja wnioskodawcy" oznacza wszelkie dokumenty dotyczące ważenia świeżych bananów;
c) "waga netto świeżych bananów" oznacza wagę samych bananów bez jakichkolwiek materiałów do pakowania czy opakowań;
d) "partia świeżych bananów" oznacza partię obejmującą wszystkie świeże banany załadowane na jeden środek transportu i wysłane przez jednego eksportera do jednego lub więcej odbiorców;
e) "miejsce rozładunku" oznacza każde miejsce, w którym partia świeżych bananów może zostać rozładowana lub usunięta w ramach procedury celnej, lub w przypadku przewozu w kontenerach, miejsce, w którym kontener jest zdejmowany ze statku, samolotu lub innego podstawowego środka transportu lub w którym kontener jest rozpakowany.";
3) dodaje się art. 290b w następującym brzmieniu:
"Artykuł 290b
1.
Każdy urząd celny po otrzymaniu wniosku przyznaje status upoważnionego podmiotu dokonującego ważenia podmiotom gospodarczym zajmującym się przywozem, przewozem, składowaniem i przeładunkiem świeżych bananów, pod warunkiem że spełnione są następujące warunki:
a) wnioskodawca oferuje wszystkie konieczne gwarancje dotyczące właściwego przeprowadzenia ważenia;
b) wnioskodawca dysponuje właściwymi urządzeniami do ważenia;
c) dokumentacja wnioskodawcy umożliwia organom celnym przeprowadzanie skutecznych kontroli.
Urząd celny nie przyznaje statusu upoważnionego podmiotu dokonującego ważenia w przypadku gdy wnioskodawca dopuścił się poważnego lub wielokrotnego naruszenia przepisów celnych.
Upoważnienie jest ograniczone do ważenia świeżych bananów przeprowadzonego na miejscu nadzorowanym przez upoważniający urząd celny.
2.
Upoważniający urząd celny cofa status upoważnionego podmiotu dokonującego ważenia w przypadku gdy posiadacz tego statusu przestaje spełniać warunki określone w ust. 1.";
4) dodaje się art. 290c w następującym brzmieniu:
"Artykuł 290c
1.
Dla celów kontroli wagi netto świeżych bananów przywożonych do Wspólnoty i objętych kodem CN 08030019 do zgłoszeń o dopuszczenie do swobodnego obrotu załącza się świadectwo ważenia bananów stwierdzające wagę netto danej partii świeżych bananów, z uwzględnieniem typu opakowania i pochodzenia.
Świadectwa ważenia bananów sporządzają upoważnione podmioty dokonujące ważenia zgodnie z procedurą określoną w załączniku 38b i w formie odpowiadającej wzorowi określonemu w załączniku 38c.
Zgodnie z warunkami określonymi przez organy celne świadectwa mogą być dostarczane organom celnym w formie elektronicznej.
2.
Upoważniony podmiot dokonujący ważenia dostarcza organom celnym wcześniejsze zawiadomienie dotyczące ważenia partii świeżych bananów w celu sporządzenia świadectwa ważenia bananów, zawierającego szczegółowe informacje dotyczące typu opakowania, pochodzenia, czasu i miejsca ważenia.
3.
Urzędy celne sprawdzają wagę netto świeżych bananów wpisaną na świadectwach ważenia bananów, na podstawie analizy ryzyka, w odniesieniu do co najmniej 5 % łącznej liczby świadectw ważenia bananów przedstawionych w danym roku, bądź poprzez obecność przy ważeniu reprezentatywnych próbek bananów przez upoważniony podmiot dokonujący ważenia, bądź samodzielnie ważąc te próbki zgodnie z procedurą określoną w pkt 1, 2 i 3 załącznika 38b.";
5) dodaje się art. 290d w następującym brzmieniu:
"Artykuł 290d
Państwa członkowskie powiadamiają Komisję o liście upoważnionych podmiotów dokonujących ważenia oraz o wszelkich zmianach na tej liście.
Komisja przekazuje te informacje pozostałym państwom członkowskim.";
6) w załączniku 11 wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem I do niniejszego rozporządzenia;
7) załącznik 38b zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku II do niniejszego rozporządzenia;
8) dodaje się załącznik 38c o treści określonej w załączniku III do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 403/2006
z dnia 8 marca 2006 r.
ustanawiające refundacje wywozowe do wołowiny i cielęciny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], w szczególności jego art. 33, ust. 3, akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 33 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999 stanowi, że różnica między cenami na rynku światowym na produkty wyszczególnione w art. 1 tego rozporządzenia a cenami na te produkty wewnątrz Wspólnoty może być objęta refundacją wywozową.
(2) Rozporządzenia Komisji (EWG) nr 32/82 [2], (EWG) nr 1964/82 [3], (EWG) nr 2388/84 [4], (EWG) nr 2973/79 [5] i (WE) nr 2051/96 [6] ustanawiają warunki przyznawania specjalnych refundacji wywozowych do niektórych kawałków mięs wołowiny i cielęciny oraz niektórych konserw z wołowiny i cielęciny, oraz warunki przyznawania pomocy dotyczącej niektórych miejsc przeznaczenia.
(3) Zwiększający się niedobór wołowiny i cielęciny na rynku wspólnotowym podwyższył ceny znacznie powyżej ceny podstawowej, określonej w art. 26 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999, która stanowi pożądany poziom wsparcia na rynku wspólnotowym.
(4) Wzrastają obawy społeczne dotyczące dobrostanu zwierząt wysyłanych w szczególnie długie trasy i którym nie można w pełni zapewnić humanitarnego traktowania, zwłaszcza po dostarczeniu ich do kraju trzeciego.
Odnośnie do transportu, mimo że warunki transportu żywych zwierząt podlegają znacznym wymogom merytorycznym, proceduralnym i kontrolnym, zaostrzonym w 2003 roku, doświadczenie pokazuje, że nie zawsze zapewnione są warunki dobrostanu zwierząt.
Ponadto standardy dobrostanu zwierząt w krajach przeznaczenia są często niższe niż we Wspólnocie.
(5) Wywóz żywych zwierząt przeznaczonych do uboju stanowi niższą wartość dodaną dla Wspólnoty, a refundacje wywozowe przyznawane na wywóz tych zwierząt oznaczają wyższe koszty monitorowania i kontroli warunków dobrostanu zwierząt.
Zatem w celu zapewnienia równowagi i naturalnego kształtowania się cen i handlu na rynku wewnętrznym, a także dobrostanu zwierząt, nie powinno się dłużej zachęcać do wywozu żywych zwierząt przeznaczonych do uboju poprzez refundacje wywozowe.
(6) W celu zapobiegania nadużyciom, w przypadku żywych zwierząt przeznaczonych do reprodukcji przyznawanie refundacji wywozowych do zwierząt hodowlanych czystej krwi należy ograniczyć do jałówek i krów w wieku do 30 miesięcy.
(7) Należy zatem uchylić rozporządzenie Komisji (WE) nr 2147/2005 z dnia 23 grudnia 2005 r. ustanawiające refundacje wywozowe do wołowiny i cielęciny [7].
(8) Aby umożliwić wprowadzenie niektórych wspólnotowych produktów z wołowiny i cielęciny na rynek międzynarodowy, refundacje wywozowe powinny być przyznawane w odniesieniu do niektórych miejsc przeznaczenia do niektórych produktów objętych kodami CN 0201, 0202 i 160250.
(9) Poziom wykorzystania refundacji wywozowych do niektórych kategorii produktów z wołowiny i cielęciny okazał się być znikomy.
Dotyczy to również niektórych miejsc przeznaczenia położonych w pobliżu obszaru Wspólnoty.
Refundacje wywozowe nie powinny być już ustalane dla takich kategorii.
(10) Refundacje przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są ustalane na podstawie kodów produktów określonych w nomenklaturze przyjętej w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 3846/87 z dnia 17 grudnia 1987 r. ustanawiającym nomenklaturę produktów rolnych do celów refundacji wywozowych [8].
(11) Refundacje wywozowe do mięsa mrożonego powinny być dostosowane do refundacji określonych dla mięsa świeżego lub chłodzonego innego niż z dorosłego bydła płci męskiej.
(12) Kontrole produktów objętych kodem CN 160250 powinny być wzmożone poprzez uzależnienie przyznania refundacji wywozowych do tych produktów od tego, czy były wytworzone zgodnie z ustaleniami przewidzianymi w art. 4 rozporządzenia Rady (EWG) nr 565/80 z dnia 4 marca 1980 r. w sprawie zaliczek na poczet refundacji wywozowych do produktów rolnych [9].
(13) Refundacje wywozowe powinny być przyznawane tylko do produktów dopuszczonych do swobodnego przepływu wewnątrz Wspólnoty.
Dlatego, aby produkty kwalifikowały się do objęcia refundacją wywozową, powinny posiadać znak jakości zdrowotnej ustanowiony w dyrektywie Rady 64/433/EWG z dnia 26 czerwca 1964 r. w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy świeżym mięsem [10], dyrektywie Rady 77/99/EWG z dnia 21 grudnia 1976 r. w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy produktami mięsnymi [11] i dyrektywie Rady 94/65/WE z dnia 14 grudnia 1994 r. ustanawiającej wymagania w odniesieniu do produkcji i wprowadzania na rynek mięsa mielonego i przetworów mięsnych [12].
(14) Zgodnie z art. 6 ust. 2 akapit trzeci rozporządzenia (EWG) nr 1964/82 specjalna refundacja wywozowa może ulec obniżeniu, jeśli wywożona ilość mięsa bez kości wynosi mniej niż 95 %, ale nie mniej niż 85 % całkowitej masy mięsa otrzymanej przez odkostnianie.
(15) Celem negocjacji prowadzonych w ramach Układów Europejskich między Wspólnotą Europejską a Rumunią i Bułgarią jest w szczególności liberalizacja handlu produktami objętymi wspólną organizacją rynku wołowiny i cielęciny.
W przypadku obu krajów refundacje wywozowe powinny być zatem zniesione.
Jednakże zniesienie to nie może doprowadzić do zróżnicowanych refundacji wywozowych do innych krajów.
(16) Komitet Zarządzający ds. Wołowiny i Cielęciny nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Wykaz produktów, do których przyznawane są refundacje wywozowe zgodnie z art. 33 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999, oraz kwota tych refundacji i miejsce przeznaczenia określone są w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.
2.
Produkty muszą spełniać właściwe wymagania w zakresie oznaczania jakości zdrowotnej określone w:
- rozdziale XI załącznika I do dyrektywy 64/433/EWG,
- rozdziale VI załącznika B do dyrektywy 77/99/EWG,
- rozdziale VI załącznika I do dyrektywy 94/65/WE.
Artykuł 2
W przypadku, o którym mowa w art. 6 ust. 2 akapit trzeci rozporządzenia (EWG) nr 1964/82, stawka refundacji wywozowej do produktów oznaczonych kodem 0201 30 00 9100 ulega zmniejszeniu o 10 EUR/100 kg.
Artykuł 3
Fakt, że w przypadku Rumunii i Bułgarii nie zostały ustalone żadne refundacje wywozowe, nie jest uważany za stanowiący zróżnicowanie refundacji.
Artykuł 4
Uchyla się rozporządzenie (WE) nr 2147/2005.
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 9 marca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 404/2006
z dnia 8 marca 2006 r.
ustalające refundacje wywozowe dla wieprzowiny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2759/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wieprzowiny [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 13 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2759/75 stanowi, że różnica między cenami na rynku światowym na produkty wyszczególnione w art. 1 tego rozporządzenia a cenami na te produkty wewnątrz Wspólnoty może być objęta refundacją wywozową.
(2) Biorąc pod uwagę aktualną sytuację rynku wieprzowiny, refundacje wywozowe powinny być ustalone zgodnie z zasadami i kryteriami przewidzianymi w art. 13 rozporządzenia (EWG) nr 2759/75.
(3) Zgodnie z art. 13 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2759/75 sytuacja na rynku światowym lub specyficzne wymagania niektórych rynków mogą uczynić koniecznym zróżnicowanie refundacji dla produktów wymienionych w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2759/75 w zależności od ich miejsca przeznaczenia.
(4) Refundacje wywozowe należy przyznawać tylko w odniesieniu do produktów, które są dopuszczone do swobodnego przepływu wewnątrz Wspólnoty i które posiadają znak jakości zdrowotnej zgodnie z art. 5 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego [2]. Produkty te powinny również spełniać wymogi rozporządzenia (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych [3] oraz rozporządzenia (WE) nr 854/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczególne przepisy dotyczące organizacji urzędowych kontroli w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi [4].
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wieprzowiny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Refundacje wywozowe przewidziane w art. 13 rozporządzenia (EWG) nr 2759/75 przyznaje się w odniesieniu do produktów i ilości określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia, z zastrzeżeniem warunku, o którym mowa w ust. 2 niniejszego artykułu.
2. Produkty kwalifikujące się do objęcia refundacją wywozową na mocy ust. 1 muszą spełniać wymogi rozporządzeń (WE) nr 852/2004 i (WE) nr 853/2004, w szczególności w zakresie przygotowywania w zatwierdzonym zakładzie i zgodności z wymogami dotyczącymi znaku jakości zdrowotnej określonymi w sekcji I rozdział III załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 854/2004.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 9 marca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 405/2006
z dnia 8 marca 2006 r.
ustalające ceny reprezentatywne w sektorach mięsa drobiowego i jaj oraz w odniesieniu do albumin jaj i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1484/95
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2771/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku jaj [1], w szczególności jego art. 5 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2777/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa drobiowego [2], w szczególności jego art. 5 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2783/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnego systemu handlu albuminą jaj i albuminą mleka [3], w szczególności jego art. 3 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1484/95 [4], ustanowiło szczegółowe zasady stosowania systemu dodatkowych należności celnych przywozowych oraz ustaliło ceny reprezentatywne w sektorach mięsa drobiowego i jaj oraz w odniesieniu do albumin jaj.
(2) Z regularnych kontroli danych, na podstawie których są określane ceny reprezentatywne dla produktów w sektorach mięsa drobiowego i jaj oraz w odniesieniu do albumin jaj, wynika że należy zmienić ceny reprezentatywne w przywozie niektórych produktów uwzględniając wahania cen zgodnie z pochodzeniem.
W konsekwencji ceny reprezentatywne powinny być opublikowane.
(3) Niezbędnym jest jak najszybsze zastosowanie tej zmiany, uwzględniając sytuację na rynku.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mięsa Drobiowego i Jaj,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 1484/95 zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 9 marca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 406/2006
z dnia 8 marca 2006 r.
ustalające refundacje wywozowe dla mięsa drobiowego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2777/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa drobiowego [1], w szczególności jego art. 8 ust. 3 akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 8 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2777/75 stanowi, że różnica między cenami na rynku światowym na produkty wyszczególnione w art. 1 ust. 1 tego rozporządzenia a cenami na te produkty wewnątrz Wspólnoty może być objęta refundacją wywozową.
(2) Biorąc pod uwagę aktualną sytuację rynku mięsa drobiowego, refundacje wywozowe powinny być ustalone zgodnie z zasadami i kryteriami przewidziani w art. 8 rozporządzenia (EWG) nr 2777/75.
(3) Zgodnie z art. 8 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia (EWG) nr 2777/75 sytuacja na rynku światowym lub specyficzne wymagania niektórych rynków mogą uczynić koniecznym zróżnicowanie refundacji w zależności od ich miejsca przeznaczenia.
(4) Refundacje wywozowe należy przyznawać tylko w odniesieniu do produktów, które są dopuszczone do swobodnego przepływu wewnątrz Wspólnoty i które posiadają znak identyfikacyjny zgodnie z art. 5 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego [2]. Produkty te muszą również spełniać wymogi rozporządzenia (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych [3].
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mięsa Drobiowego i Jaj,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Refundacje wywozowe przewidziane w art. 8 rozporządzenia (EWG) nr 2777/75 przyznaje się w odniesieniu do produktów i ilości określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia, z zastrzeżeniem warunku, o którym mowa w ust. 2 niniejszego artykułu.
2. Produkty kwalifikujące się do objęcia refundacją wywozową na mocy ust. 1 muszą spełniać wymogi rozporządzeń (WE) nr 852/2004 i (WE) nr 853/2004, w szczególności w zakresie przygotowywania w zatwierdzonym zakładzie i zgodności z wymogami dotyczącymi znaków identyfikacyjnych określonymi w sekcji I załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 853/2004.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dnia 9 marca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 407/2006
z dnia 9 marca 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 10 marca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 408/2006
z dnia 9 marca 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 936/97 otwierające i ustalające zarządzanie kontyngentami taryfowymi na wysokiej jakości świeżą, chłodzoną i mrożoną wołowinę i mrożone mięso bawole
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 2006/106/WE z dnia 30 stycznia 2006 r. w sprawie zawarcia porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Australią zgodnie z art. XXIV.6 i art. XXVIII GATT 1994 dotyczących zmiany koncesji w harmonogramach Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej w trakcie ich przystąpienia do Unii Europejskiej [1], w szczególności jej art. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 936/97 [2] przewiduje otwarcie i zarządzanie w wieloletniej perspektywie wieloma kontyngentami na wołowinę wysokiej jakości.
(2) W wyniku negocjacji, które doprowadziły do porozumienia zatwierdzonego decyzją 2006/106/WE, Wspólnota zobowiązała się do włączenia do swojego harmonogramu w odniesieniu do wszystkich państw członkowskich zwiększenia rocznego kontyngentu taryfowego na przywóz wołowiny wysokiej jakości o 150 ton.
(3) Ponadto zakwalifikowanie do kontyngentu na wołowinę wysokiej jakości przyznanego Australii podlega warunkom ustanowionym w rozporządzeniu (WE) nr 936/97.
W celu odniesienia się do parametrów dających się zweryfikować i podlegających kontroli definicja wołowiny wysokiej jakości zawarta w art. 2 lit. b) tego rozporządzenia powinna zostać zmieniona i odsyłać do kategorii urzędowych określonych przez właściwe władze australijskie w dniu wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
(4) Należy również uściślić, że przepisy art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1760/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady [3] ustanawiającego system identyfikacji i rejestracji bydła i dotyczącego etykietowania wołowiny i produktów z wołowiny stosuje się do przywozu wołowiny wysokiej jakości, o której mowa w art. 2 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 936/97.
(5) Należy odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 936/97.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 936/97 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 1 ust. 1 wprowadza się następujące zmiany:
a) w akapicie pierwszym tiret pierwsze wielkość "60100 ton" zastępuje się wielkością "60250 ton";
b) akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Jednakże całkowita wielkość kontyngentów taryfowych na rok przywozowy 2005/2006 wynosi 59675 ton.";
2) w art. 2 lit. b) wprowadza się następujące zmiany:
a) w akapicie pierwszym wielkość "7000 ton" zastępuje się wielkością "7150 ton";
b) akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Wybrane kawałki uzyskane z tusz wołowych i półtusz z jałówek, które zostały sklasyfikowane w jednej z następujących urzędowych kategorii: "Y", "YS", "YG", "YGS", "YP" i "YPS" określonych przez AUS-MEAT Australia.
Barwa wołowiny powinna być zgodna z normami referencyjnymi 1B do 4 AUS-MEAT odnoszącymi się do barwy mięsa, a barwa tłuszczu powinna być zgodna z normami referencyjnymi 0 do 4 AUS-MEAT odnoszącymi się do barwy tłuszczu a grubość warstwy tłuszczu (mierzonej na poziomie pozycji 8) powinna być zgodna z klasami otłuszczenia 2 do 5 AUS-MEAT.
Kawałki są oznakowane zgodnie z art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1760/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady [4].
Oznaczenie "wołowina wysokiej jakości" może zostać dodane do informacji na etykiecie.
Jednakże w roku przywozowym 2005/2006 wielkość kontyngentu wynosi 7075 ton produktów wagi mięsnej objętych kodami CN wymienionymi w akapicie pierwszym oraz spełniających wymagania określone w akapicie drugim, trzecim i czwartym;
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 409/2006
z dnia 9 marca 2006 r.
zmieniające rozporządzenia (WE) nr 174/1999, (WE) nr 581/2004 i (WE) nr 582/2004 w odniesieniu do poziomów zabezpieczeń dla pozwoleń na wywóz w sektorze mleka
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 31 ust. 14,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 9 rozporządzenia Komisji (WE) nr 174/1999 z dnia 26 stycznia 1999 r. ustanawiającego specjalne szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 804/68 w odniesieniu do pozwoleń wywozowych i refundacji wywozowych do mleka i przetworów mlecznych [2] ustanawia wadium, które należy złożyć w dniu przedłożenia wniosku o przyznanie pozwolenia na wywóz.
(2) Artykuł 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 581/2004 z dnia 26 marca 2004 r. otwierającego stały przetarg na refundacje wywozowe dotyczące określonych rodzajów masła [3] oraz art. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 582/2004 z dnia 26 marca 2004 r. otwierającego stały przetarg na refundacje wywozowe dotyczące odtłuszczonego mleka w proszku [4] ustanawiają kwoty zabezpieczenia przetargowego, które należy złożyć przed końcem okresu, w którym można składać oferty.
(3) Z uwagi na tendencję refundacji wywozowych w trakcie ubiegłych miesięcy należy dostosować kwotę zabezpieczeń, zapewniając, aby pozostały one na wystarczająco wysokim poziomie w celu uniknięcia składania wniosków o charakterze spekulacyjnym.
(4) W celu ustanowienia korelacji między kwotą refundacji i zabezpieczenia oraz zapewnienia sharmonizowanego podejścia w odniesieniu do wszystkich refundacji mających zastosowanie, właściwe jest ustalenie zabezpieczenia przetargowego jako procentu kwoty refundacji.
(5) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenia (WE) nr 174/1999, (WE) nr 581/2004 i (WE) nr 582/2004.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 9 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 174/1999 lit. a), b), c) i d) otrzymują następujące brzmienie:
"a) 15 % na produkty objęte kodem CN 0405;
b) 15 % na produkty objęte kodem CN 040210;
c) 15 % na produkty objęte kodem CN 0406;
d) 15 % na pozostałe produkty.".
Artykuł 2
W art. 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 581/2004 akapit pierwszy otrzymuje następujące brzmienie:
"2.
Zabezpieczenie przetargowe wynosi 15 % ostatniej maksymalnej kwoty refundacji przetargowej ustalonej dla kodów produktów i przeznaczeń, o których mowa w art. 1 ust. 1.
Zabezpieczenie przetargowe nie może jednak być mniejsze niż 6 EUR na 100 kg.".
Artykuł 3
W art. 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 582/2004 akapit pierwszy otrzymuje następujące brzmienie:
"2.
Zabezpieczenie przetargowe wynosi 15 % ostatniej maksymalnej kwoty refundacji przetargowej ustalonej dla kodów produktów i przeznaczeń, o których mowa w art. 1 ust. 1.
Zabezpieczenie przetargowe nie może jednak być mniejsze niż 6 EUR na 100 kg.".
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 410/2006
z dnia 9 marca 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1291/2000 ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na wywóz i przywóz oraz świadectw o wcześniejszym ustaleniu refundacji dla produktów rolnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 26 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 1 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 174/1999 z dnia 26 stycznia 1999 r. ustanawiającego specjalne szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 804/68 w odniesieniu do pozwoleń wywozowych i refundacji wywozowych do mleka i przetworów mlecznych [2] przewiduje, że wywóz ze Wspólnoty produktów, w odniesieniu do których wnioskuje się o refundację wywozową, podlega obowiązkowi przedstawienia pozwolenia na wywóz.
(2) Jednak art. 1 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 174/1999 stanowi dalej, że pozwolenie na wywóz musi również zostać przedstawione w odniesieniu do produktów określonych w załączniku I kategoria II, do których refundacja nie ma zastosowania, z wyjątkiem przypadków określonych w art. 5 ust. 1 tiret pierwsze i czwarte rozporządzenia Komisji (WE) nr 1291/2000 [3].
(3) Artykuł 5 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000 przewiduje, że pozwolenie nie jest wymagane i nie może zostać wydane w przypadku wywozu z refundacją wywozową szczególnie w odniesieniu do małych ilości, nieprzekraczających ilości określonych w załączniku III do wspomnianego rozporządzenia.
(4) W przypadku wywozów bez refundacji odtłuszczonego mleka w proszku, o którym mowa w załączniku I kategoria II do rozporządzenia (WE) nr 174/1999, w odniesieniu do małych ilości, właściwe jest zwolnienie eksporterów z obowiązku okazywania pozwolenia na wywóz.
(5) Należy zatem odpowiednio zmienić załącznik III do rozporządzenia (WE) nr 1291/2000.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 1291/2000 na końcu sektora produktów D dodaje się zapis:
_BAR_ Pozwolenie na wywóz bez refundacji (art. 1 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 174/1999) _BAR_ _BAR_
_BAR_ "040210 _BAR_ _BAR_ 150 kg" _BAR_
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 411/2006
z dnia 9 marca 2006 r.
w sprawie przekazanych ofert na wywóz jęczmienia w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1058/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na refundację wywozową do jęczmienia na wywóz do niektórych krajów trzecich został ogłoszony na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1058/2005 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [3], Komisja może, na podstawie zgłoszonych ofert, podjąć decyzję o wstrzymaniu przetargu.
(3) Biorąc pod uwagę czynniki, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95, nie jest wskazane ustalenie maksymalnej wysokości refundacji.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nie podejmuje się dalszych działań w odniesieniu do ofert przekazanych od 3 do 9 marca 2006 r., w ramach przetargu na refundację wywozową do jęczmienia, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1058/2005.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 10 marca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 412/2006
z dnia 9 marca 2006 r.
w sprawie przekazanych ofert na wywóz pszenicy zwyczajnej w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1059/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na refundację wywozową do pszenicy zwyczajnej na wywóz do niektórych krajów trzecich został ogłoszony na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1059/2005 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [3], Komisja może, na podstawie zgłoszonych ofert, podjąć decyzję o wstrzymaniu przetargu.
(3) Biorąc pod uwagę czynniki, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95, nie jest wskazane ustalenie maksymalnej wysokości refundacji,
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nie podejmuje się dalszych działań w odniesieniu do ofert przekazanych od 3 do 9 marca 2006 r., w ramach przetargu na refundację wywozową do pszenicy zwyczajnej, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1059/2005.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 10 marca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 413/2006
z dnia 9 marca 2006 r.
w sprawie przekazanych ofert na przywóz kukurydzy w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1809/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 12 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na maksymalne obniżenie opłat przywozowych w odniesieniu do przywozu kukurydzy pochodzącej z krajów trzecich do Portugalii został ogłoszony rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1809/2005 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1839/95 [3], na podstawie przekazanych ofert Komisja może, w myśl procedury przewidzianej w art. 25 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, postanowić o wstrzymaniu przetargu.
(3) Biorąc pod uwagę w szczególności czynniki, o których mowa w art. 6 i 7 rozporządzenia (WE) nr 1839/95, nie jest wskazane ustalenie maksymalnego obniżenia opłat przywozowych.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nie podejmuje się dalszych działań w odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 3 do 9 marca 2006 r. w ramach przetargu na obniżenie opłat przywozowych na kukurydzę, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1809/2005.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 10 marca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 414/2006
z dnia 10 marca 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 11 marca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 415/2006
z dnia 10 marca 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1572/2005 otwierające stały przetarg na odsprzedaż na rynku hiszpańskim żyta znajdującego się w posiadaniu niemieckiej agencji interwencyjnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze zbóż [1], w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1572/2005 [2] niemiecka agencja interwencyjna otworzyła stały przetarg na odsprzedaż na rynku hiszpańskim 500000 ton żyta znajdującego się w jej posiadaniu.
(2) Dzięki przetargom częściowym, które odbyły się od momentu otwarcia stałego przetargu, prawie cała ilość żyta udostępniona podmiotom gospodarczym została wykorzystana.
Ze względu na silny popyt stwierdzony w ciągu ostatnich kilku tygodni i sytuację na rynku należy udostępnić nowe ilości żyta i zezwolić niemieckiej agencji interwencyjnej na zwiększenie o 500000 ton ilości żyta zgłoszonego do przetargu na odsprzedaż na rynku hiszpańskim.
(3) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1572/2005.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 1 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1572/2005 otrzymuje następujące brzmienie:
"1.
W drodze stałego przetargu na rynku wewnętrznym Wspólnoty niemiecka agencja interwencyjna przystępuje do sprzedaży 1000000 ton żyta znajdującego się w jej posiadaniu.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 416/2006
z dnia 10 marca 2006 r.
zmieniające po raz dziewiąty rozporządzenie Rady (WE) nr 1763/2004 nakładające określone środki ograniczające dla wsparcia skutecznego wykonania mandatu Międzynarodowego Trybunału Karnego dla byłej Jugosławii (MTKJ)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1763/2004 z dnia 11 października 2004 r. nakładające określone środki ograniczające dla wsparcia skutecznego wykonania mandatu Międzynarodowego Trybunału Karnego dla byłej Jugosławii (MTKJ) [1], w szczególności jego art. 10 ust. a),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 1763/2004 zawiera listę osób, w stosunku do których na mocy tego rozporządzenia stosuje się zamrożenie funduszy oraz zasobów ekonomicznych.
(2) Komisja jest upoważniona do zmiany tego załącznika, uwzględniając decyzje Rady wprowadzające wspólne stanowisko 2004/694/CFSP z dnia 11 października 2004 r. w sprawie dalszych środków dla wsparcia skutecznego wykonania mandatu Międzynarodowego Trybunału Karnego dla byłej Jugosławii (MTKJ) [2].
Decyzja Rady 2006/205/CFSP [3] wprowadza wyżej wspomniane wspólne stanowisko.
Należy zatem wprowadzić odpowiednie zmiany do załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 1763/2004,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 1763/2004 zmienia się zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 418/2006
z dnia 10 marca 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 343/2006 otwierające skup masła w niektórych państwach członkowskich na okres od dnia 1 marca do dnia 31 sierpnia 2006 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 2771/1999 z dnia 16 grudnia 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania przepisów rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/99 w odniesieniu do interwencji na rynku masła i śmietany [2], w szczególności jego art. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 343/2006 [3] ustanawia wykaz państw członkowskich, w których został otwarty skup masła, zgodnie z art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999.
(2) Na podstawie najnowszych informacji przekazanych przez Włochy, zgodnie z art. 8 rozporządzenia (WE) nr 2771/1999, Komisja zaobserwowała, że ceny rynkowe masła znajdowały się na poziomie poniżej 92 % ceny interwencyjnej w ciągu dwóch następujących po sobie tygodni. Zatem we Włoszech powinien zostać otwarty skup interwencyjny i należy je dodać do wykazu ustanowionego w rozporządzeniu (WE) nr 343/2006.
(3) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 343/2006,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 1 rozporządzenia (WE) nr 343/2006 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 1
Niniejszym otwiera się skup masła przewidziany w art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 w następujących państwach członkowskich:
- Niemcy
- Estonia
- Hiszpania
- Francja
- Włochy
- Irlandia
- Łotwa
- Niderlandy
- Polska
- Portugalia
- Finlandia
- Szwecja
- Zjednoczone Królestwo.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 11 marca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 419/2006
z dnia 10 marca 2006 r.
w sprawie wydawania pozwoleń na przywóz wysokiej jakości świeżej, chłodzonej i mrożonej wołowiny i cielęciny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 936/97 z dnia 27 maja 1997 r. otwierające i ustalające zarządzanie kontyngentami taryfowymi na wysokiej jakości świeżą, chłodzoną i mrożoną wołowinę oraz mrożone mięso bawole [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuły 4 i 5 rozporządzenia (WE) nr 936/97 określają warunki składania wniosków i wydawania pozwoleń na przywóz mięsa wyszczególnionego w art. 2 lit. f) tego rozporządzenia.
(2) Artykuł 2 lit. f) rozporządzenia (WE) nr 936/97 ustala na 11500 ton ilość wysokiej jakości świeżej, chłodzonej i mrożonej wołowiny, odpowiadającej określeniu podanemu w tym samym postanowieniu, która może być importowana na warunkach specjalnych w okresie od 1 lipca 2005 r. do 30 czerwca 2006 r.
(3) Należy przypomnieć, że z pozwoleń, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu, można korzystać przez cały okres ich ważności jedynie w takim zakresie, na jaki pozwalają przepisy weterynaryjne,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Każdy wniosek o wydanie pozwolenia na przywóz wysokiej jakości świeżej, chłodzonej i mrożonej wołowiny i cielęciny, o której mowa w art. 2 lit. f) rozporządzenia (WE) nr 936/97, złożony w okresie między od 1 do 5 marca 2006 r., jest uwzględniany w całości.
2.
Zgodnie z art. 5 rozporządzenia (WE) nr 936/97 wnioski o wydanie pozwoleń mogą być składane w ciągu pierwszych pięciu dni kwietnia 2006 r. na 8574,695 tony.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 11 marca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 420/2006
z dnia 10 marca 2006 r.
zmieniające ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności przywozowych na niektóre produkty w sektorze cukru, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1011/2005, na rok gospodarczy 2005/2006
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1423/95 z dnia 23 czerwca 1995 r. ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze dotyczące przywozu produktów innych niż melasy w sektorze cukru [2], w szczególności jego art. 1 ust. 2 akapit drugi, zdanie drugie, oraz art. 3 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności stosowanych do przywozu cukru białego, cukru surowego i niektórych syropów w odniesieniu do roku gospodarczego 2005/2006 zostały ustalone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1011/2005 [3].
Ceny te i kwoty zostały ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 396/2006 [4].
(2) Dane, którymi obecnie dysponuje Komisja, prowadzą do zmiany wymienionych kwot, zgodnie z zasadami i szczegółowymi przepisami wykonawczymi przewidzianymi w rozporządzeniu (WE) nr 1423/95,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ceny reprezentatywne i dodatkowe należności stosowane do przywozu produktów, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1423/95, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1011/2005 w odniesieniu do roku gospodarczego 2005/2006, zmienia się zgodnie z kwotami wskazanymi w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 11 marca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 421/2006
z dnia 10 marca 2006 r.
ustalające ceny rynku światowego nieodziarnionej bawełny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Protokół 4 w sprawie bawełny, załączony do Aktu Przystąpienia Grecji, ostatnio zmieniony rozporządzeniem Rady (WE) nr 1050/2001 [1],
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1051/2001 z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie pomocy produkcyjnej dla bawełny [2], w szczególności jego art. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1051/2001 cena rynku światowego bawełny nieodziarnionej jest ustalana okresowo na podstawie ceny rynku światowego bawełny odziarnionej przy uwzględnieniu historycznych związków między ceną bawełny odziarnionej a wyliczoną ceną bawełny nieodziarnionej. Te historyczne związki zostały ustanowione w art. 2 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1591/2001 z dnia 2 sierpnia 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania systemu pomocy dla bawełny [3]. W przypadku gdy cena rynku światowego nie może być ustalona w powyższy sposób, zostaje ona określona na podstawie ostatniej ustalonej ceny.
(2) Zgodnie z art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1051/2001 cena rynku światowego bawełny nieodziarnionej jest ustalana dla produktu odpowiadającego pewnym cechom charakterystycznym i uwzględniając najkorzystniejsze oferty i notowania na rynku światowym pomiędzy tymi, które są uważane za reprezentatywne dla rzeczywistych tendencji rynkowych.
Do celów takiego ustalenia ceny uwzględnia się średnią z ofert i notowań otrzymaną na jednej lub więcej giełdach europejskich reprezentatywnych dla produktu dostarczonego na bazie cif do portu wspólnotowego i pochodzącego z różnych krajów dostarczających, uważanych za reprezentatywne dla handlu międzynarodowego.
Jednakże aby uwzględnić różnice wynikające z jakości dostarczonego produktu lub z charakteru wspomnianych ofert i notowań, przewidziano dostosowania kryteriów do celów ustalenia ceny rynku światowego bawełny odziarnionej.
Dostosowania te są określone w art. 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1591/2001.
(3) Stosowanie wyżej wymienionych kryteriów prowadzi do ustalenia ceny rynku światowego bawełny nieodziarnionej na poziomie wskazanym poniżej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Cena rynku światowego bawełny nieodziarnionej określona w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1051/2001 jest ustalona na 22,346 EUR/100 kg.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 11 marca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 422/2006
z dnia 13 marca 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 14 marca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 423/2006
z dnia 13 marca 2006 r.
wprowadzające odstępstwo od rozporządzenia (WE) nr 800/1999 w zakresie przedstawiania dowodu dokonania formalności celnych w odniesieniu do przywozu z państw trzecich mleka i przetworów mlecznych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 31 ust. 10 tiret trzecie,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 31 ust. 10 tiret trzecie rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 stanowi, że w przypadku zróżnicowanych refundacji refundacje są wypłacane pod warunkiem przedstawienia dowodu, że produkty dotarły do miejsca przeznaczenia wskazanego w pozwoleniu lub innego miejsca przeznaczenia, dla którego refundacja została ustalona. Mogą zaistnieć wyjątki od tej zasady, zgodnie z procedurą określoną w art. 42 tego rozporządzenia, zakładając, że są określone warunki, które oferują równoważne gwarancje.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 351/2004 z dnia 26 lutego 2004 r. ustalające refundacje wywozowe w odniesieniu do mleka i przetworów mlecznych [2], wprowadziło refundacje zróżnicowane w zależności od miejsca przeznaczenia od dnia 27 lutego 2004 r.
(3) Artykuł 16 rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/1999 z dnia 15 kwietnia 1999 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych [3] wskazuje, które dokumenty mogą służyć jako dowód zakończenia formalności celnych w państwach trzecich, w przypadku gdy wysokość stawki refundacji jest zróżnicowana w zależności od miejsca przeznaczenia.
Na podstawie tego artykułu Komisja może postanowić w niektórych szczególnych przypadkach, że dowód przywozu, o którym mowa w powyższym artykule, może być przedstawiony w postaci szczególnego dokumentu lub w jakikolwiek inny sposób.
(4) Ze względu na to, że poddanie wypłat refundacji wymogom art. 16 rozporządzenia (WE) nr 800/1999 wiąże się ze znaczną zmianą w procedurach administracyjnych zarówno organów krajowych, jak i eksporterów, pociąga to za sobą administracyjne konsekwencje i stanowi znaczące obciążenie finansowe.
Uzyskanie dowodu, o którym mowa w art. 16 wyżej wymienionego rozporządzenia, może wiązać się z poważnymi trudnościami administracyjnymi w niektórych państwach.
Ponadto szczególne warunki wywozu przetworów mlecznych mogą nawet uczynić trudniejszym i uciążliwym otrzymanie takich dowodów.
(5) Aby zmniejszyć niektóre z administracyjnych i finansowych ograniczeń narzucanych eksporterom oraz aby umożliwić władzom i eksporterom stworzenie nowych ustaleń dotyczących przedmiotowych produktów, a także wprowadzić procedury gwarantujące sprawne dokonywanie formalności, rozporządzenie Komisji (WE) nr 519/2004 z dnia 19 marca 2004 r. wprowadzające odstępstwo od rozporządzenia (WE) nr 800/1999 w zakresie wywozu mleka i przetworów mlecznych [4] i rozporządzenie Komisji (WE) nr 450/2005 z dnia 18 marca 2005 r. w sprawie przedstawiania dowodu dokonania formalności celnych przewidzianego w art. 16 rozporządzenia (WE) nr 800/1999 w odniesieniu do przywozu z państw trzecich mleka i przetworów mlecznych [5] przewiduje okres przejściowy, w którym przedstawianie dowodu dokonania formalności przywozowych zostaje ułatwione. Okres ten wygasł w dniu 31 grudnia 2005 r.
(6) W wielu państwach przeznaczenia brakuje jednak nadal odpowiednich procedur i właściwych środków gwarantujących wystawianie niezbędnych dokumentów.
W celu zabezpieczenia podmiotów gospodarczych przed utratą z tego powodu refundacji wywozowych należy nadal utrzymywać system przejściowy w 2006 r.
Przepisy przejściowe rozporządzenia (WE) nr 450/2005 spowodowały pewne niejasności i problemy związane z interpretacją ze strony właściwych organów krajowych.
Należy zatem przywrócić na rok 2006 przepisy przejściowe ustanowione w rozporządzeniu (WE) nr 519/2004, które nie spowodowały żadnych problemów dotyczących interpretacji.
(7) Należy przypomnieć o przepisach art. 20 rozporządzenia (WE) nr 800/1999, dających właściwym organom państw członkowskich, w przypadku kiedy istnieją wątpliwości dotyczące miejsca przeznaczenia wywożonego produktu, prawo do wymagania okazania dodatkowych dowodów, dotyczących wszystkich refundacji, potwierdzających, że produkt został faktycznie wprowadzony do obrotu w państwie trzecim przywozu.
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. W przypadku wywozu produktów oznaczonych kodami CN od 0401 do 0405, dokonywanego zgodnie z art. 31 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999, dla którego eksporter nie jest w stanie dostarczyć dowodu, o którym mowa w art. 16 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 800/1999, produkt jest uważany za przywieziony do państw trzecich za okazaniem kopii dokumentu transportu i jednego z dokumentów wymienionych w art. 16 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 800/1999.
2.
Do celów stosowania art. 20 rozporządzenia (WE) nr 800/1999 państwa członkowskie biorą pod uwagę przepisy zawarte w ust. 1 niniejszego artykułu.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 424/2006
z dnia 13 marca 2006 r.
w sprawie wydawania pozwoleń na przywóz niektórych przetworzonych lub konserwowanych owoców cytrusowych (a mianowicie mandarynek itp.) w okresie od dnia 11 kwietnia 2006 r. do dnia 10 kwietnia 2007 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3285/94 z dnia 22 grudnia 1994 r. w sprawie wspólnych reguł przywozu i uchylające rozporządzenie (WE) nr 518/94 [1],
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 519/94 z dnia 7 marca 1994 r. w sprawie wspólnych reguł przywozu z niektórych państw trzecich i uchylające rozporządzenia (EWG) nr 1765/82, (EWG) nr 1766/82 oraz (EWG) nr 3420/83 [2],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 658/2004 z dnia 7 kwietnia 2004 r. wprowadzające ostateczne środki ochronne zapobiegające przywozowi niektórych przetworzonych lub konserwowanych owoców cytrusowych (mianowicie mandarynek itp.) [3], w szczególności jego art. 8 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ilości, w odniesieniu do których importerzy tradycyjni i inni przedłożyli wnioski o wydanie pozwolenia na mocy art. 5 rozporządzenia (WE) nr 658/2004, przekraczają ilości przewidziane dla produktów pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (ChRL).
(2) W odniesieniu do każdej kategorii importerów konieczne jest obecnie ustalenie proporcji ilości, która może być przywieziona w ramach pozwolenia, w stosunku do ilości określonej w składanym wniosku,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Pozwolenia na przywóz, o które składane są wnioski na mocy art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 658/2004, wydaje się na odsetek ilości określonej we wniosku, zgodnie z wartościami procentowymi określonymi w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 11 kwietnia 2006 r. i stosuje się je do dnia 10 kwietnia 2007 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 425/2006
z dnia 14 marca 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 15 marca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 426/2006
z dnia 9 marca 2006 r.
zmieniające załącznik I do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 26,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z Nomenklaturą Scaloną zawartą w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 [1] pobór ceł za niektóre towary określone w dziale 27 został autonomicznie i na czas nieokreślony zawieszony, jeśli są one przeznaczone do szczególnego rodzaju obróbki, pod warunkiem że spełnione zostały pewne wymagania określone w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającym przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [2].
(2) Obecnie zwolnienie to nie obejmuje niektórych olejów odpadowych przeznaczonych do recyklingu, sklasyfikowanych pod kodem CN 27109900.
(3) Ze względów ochrony środowiska związanych z recyklingiem olejów odpadowych stosowane powinny być te same stawki celne w odniesieniu do olejów odpadowych i olejów należących do tej samej grupy, pod warunkiem spełnienia wszystkich wymogów technicznych i prawnych.
W interesie Wspólnoty leży zatem autonomiczne zawieszenie na czas nieokreślony ceł także i w odniesieniu do takich towarów.
(4) W związku z tym rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 powinno zostać odpowiednio zmienione.
(5) Ponieważ zmiana przewidziana w niniejszym rozporządzeniu ma być stosowana od tej samej daty, co Nomenklatura Scalona na rok 2006 ustanowiona rozporządzeniem (WE) nr 1719/2005 [3], niniejsze rozporządzenie powinno wejść w życie niezwłocznie oraz powinno być stosowane od dnia 1 stycznia 2006 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W sekcji V, dział 27, część druga (Tabela stawek celnych) załącznika I do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87, tekst w kolumnie trzeciej dla kodu CN 27109900 otrzymuje następujące brzmienie:
"3,5 [4]
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 427/2006
z dnia 15 marca 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 16 marca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 428/2006
z dnia 15 marca 2006 r.
w sprawie wydawania pozwoleń na wywóz w systemie A3 w sektorze owoców i warzyw (pomidory, pomarańcze, cytryny i jabłka)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 35 ust. 3 akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 292/2006 [2] otworzyło przetarg, ustalając indykatywne stawki refundacji i indykatywne ilości, dla których mogą być wydane pozwolenia na wywóz w systemie A3.
(2) W zależności od przedstawionych ofert należy ustalić maksymalne stawki refundacji i wartości procentowe przyznawania ilości odnoszące się do ofert przedstawionych na poziomie tych maksymalnych stawek.
(3) W odniesieniu do pomidorów, pomarańczy, cytryn i jabłek maksymalna stawka konieczna do udzielenia pozwoleń w wysokości indykatywnej ilości, w granicach zaoferowanych w przetargu ilości, nie jest wyższa niż półtorej indykatywnej stawki refundacji,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do pomidorów, pomarańczy, cytryn i jabłek maksymalne stawki refundacji i wartości procentowe wydawania, odnoszące się do przetargu ogłoszonego rozporządzeniem (WE) nr 292/2006, ustalone są w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 16 marca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 429/2006
z dnia 15 marca 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1383/2005 w zakresie ilości objętej stałym przetargiem na wywóz jęczmienia znajdującego się w posiadaniu polskiej agencji interwencyjnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2131/93 [2] ustanawia procedury i warunki sprzedaży zbóż znajdujących się w posiadaniu agencji interwencyjnych.
(2) W rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1383/2005 [3] ogłoszono stały przetarg na wywóz 20000 ton jęczmienia znajdującego się w posiadaniu polskiej agencji interwencyjnej.
(3) Polska poinformowały Komisję o zamiarze przystąpienia ich agencji interwencyjnej do zwiększenia o 44185 ton ilości zgłoszonej do przetargu na wywóz.
Uwzględniając ten wniosek, dostępne ilości oraz sytuację na rynku, należy pozytywnie rozpatrzyć wniosek złożony przez Polskę.
(4) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1383/2005.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 2 rozporządzenia (WE) nr 1383/2005 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 2
Przetarg obejmuje maksymalną ilość 64185 ton jęczmienia do wywozu do wszystkich krajów trzecich, z wyłączeniem Albanii, Bośni i Hercegowiny, Bułgarii, Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii, Chorwacji, Kanady, Liechtensteinu, Meksyku, Rumunii, Serbii i Czarnogóry [4], Stanów Zjednoczonych Ameryki oraz Szwajcarii.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 430/2006
z dnia 15 marca 2006 r.
zatwierdzające działania przeprowadzane na terenie Senegalu, mające na celu kontrolę zgodności norm handlowych mających zastosowanie do świeżych owoców i warzyw przed ich przywozem do Wspólnoty
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 7 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1148/2001 z dnia 12 czerwca 2001 r. w sprawie kontroli zgodności norm handlowych mających zastosowanie do świeżych owoców i warzyw [2] ustanawia warunki zatwierdzania czynności kontrolnych przeprowadzonych przez dane państwo trzecie, które o to wnioskuje, przed przywozem do Wspólnoty.
(2) Władze Senegalu przesłały do Komisji wniosek o zatwierdzenie czynności kontrolnych, za których przeprowadzanie odpowiedzialna jest Dyrekcja Ochrony Roślin w Ministerstwie Rolnictwa i Zasobów Wodnych.
W tym wniosku stwierdza się, że wyżej wymieniona dyrekcja posiada niezbędny personel, wyposażenie i urządzenia do przeprowadzania kontroli, że stosuje ona metody równorzędne do metod określonych w art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1148/2001 oraz że świeże owoce i warzywa wywożone z Senegalu do Wspólnoty odpowiadają wspólnotowym normom handlowym.
(3) Informacje przesłane przez państwa członkowskie do Komisji wskazują, że w okresie 2001–2005 częstotliwość występowania niezgodności z normami handlowymi w przywozie świeżych owoców i warzyw z Senegalu była bardzo niska.
(4) Kontrole zgodności przeprowadzone przez Senegal powinny być zatem zatwierdzone z mocą od daty wprowadzenia w życie procedury współpracy administracyjnej ustanowionej w art. 7 ust. 8 rozporządzenia (WE) nr 1148/2001.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Świeżych Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Kontrole zgodności norm handlowych dotyczących świeżych owoców i warzyw przeprowadzane przez Senegal przed ich przywozem do Wspólnoty zostają niniejszym zatwierdzone zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1148/2001.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 431/2006
z dnia 15 marca 2006 r.
zatwierdzające działania przeprowadzane na terenie Kenii, mające na celu kontrolę zgodności norm handlowych mających zastosowanie do świeżych owoców i warzyw przed ich przywozem do Wspólnoty
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 7 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1148/2001 z dnia 12 czerwca 2001 r. w sprawie kontroli zgodności norm handlowych mających zastosowanie do świeżych owoców i warzyw [2] ustanawia warunki zatwierdzania czynności kontrolnych przeprowadzonych przez dane państwo trzecie, które o to wnioskuje, przed przywozem do Wspólnoty.
(2) Władze Kenii przesłały do Komisji wniosek o zatwierdzenie czynności kontrolnych, za których przeprowadzanie odpowiedzialna jest Kenijska Inspekcja Ochrony Roślin (KEPHIS).
W tym wniosku stwierdza się, że wyżej wymienione organy kontroli posiadają niezbędny personel, wyposażenie i urządzenia do przeprowadzania kontroli, że stosują one metody równorzędne do metod określonych w art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1148/2001 oraz że świeże owoce i warzywa wywożone z Kenii do Wspólnoty odpowiadają wspólnotowym normom handlowym.
(3) Informacje przesłane przez państwa członkowskie do Komisji wskazują, że w okresie 2001–2005 częstotliwość występowania niezgodności z normami handlowymi w przywozie świeżych owoców i warzyw z Kenii była bardzo niska.
(4) Kontrole zgodności przeprowadzone przez Kenię powinny zatem zostać zatwierdzone z mocą od daty wprowadzenia w życie procedury współpracy administracyjnej ustanowionej w art. 7 ust. 8 rozporządzenia (WE) nr 1148/2001.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Świeżych Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Kontrole zgodności norm handlowych dotyczących świeżych owoców i warzyw, przeprowadzane przez Kenię przed ich przywozem do Wspólnoty, zostają niniejszym zatwierdzone zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1148/2001.
Artykuł 2
Szczegółowe dane dotyczące władzy publicznej i organu kontroli w Kenii, określonych w art. 7 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1148/2001, podane są w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
Świadectwa określone w art. 7 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1148/2001, wydane w następstwie kontroli określonych w art. 1 niniejszego rozporządzenia, muszą być sporządzone na formularzach zgodnie ze wzorem podanym w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 432/2006
z dnia 15 marca 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 382/2005 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1786/2003 w sprawie wspólnej organizacji rynku suszu paszowego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1786/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku suszu paszowego [1], w szczególności jego art. 20,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001 [2], w szczególności jego art. 71 ust. 2 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Doświadczenie związane ze stosowaniem rozporządzenia Komisji (WE) nr 382/2005 [3] pokazało, że konieczne jest bardziej precyzyjne sformułowanie akapitu trzeciego w art. 9 przedmiotowego rozporządzenia.
[Nie dotyczy wersji polskiej].
(2) Ze względu na fakt, że pomoc, o której mowa w art. 71 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, oblicza się na podstawie ilości potencjalnie kwalifikujących się do objęcia pomocą przewidzianą w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1786/2003 w danym roku gospodarczym oraz że zgodnie z art. 34 rozporządzenia (WE) nr 382/2005 pewna część suszu paszowego, który opuścił przedsiębiorstwa w ciągu roku gospodarczego 2005/2006, została już zaksięgowana w roku gospodarczym 2004/2005, wysokość pomocy na rok gospodarczy 2005/2006 byłaby obliczana na podstawie ilości niereprezentatywnych dla rzeczywistej produkcji w roku gospodarczym 2005/2006. W rezultacie należy przewidzieć środki przejściowe w odniesieniu do zapasów na dzień 31 marca 2006 r. Aby uniknąć dyskryminacji między przedsiębiorcami, środki te muszą mieć zastosowanie we wszystkich państwach członkowskich. Należy przewidzieć sposób powiadamiania o zapasach objętych tymi środkami.
(3) Odniesienie do pułapów, o których mowa w pkt D załącznika VII do rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, należy zastąpić odniesieniem do pułapów zawartych w załączniku IV do rozporządzenia Komisji (WE) nr 118/2005 z dnia 26 stycznia 2005 r. modyfikującego załącznik VIII rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 i ustanawiającego pułapy budżetowe dla częściowego lub całkowitego wdrożenia systemu jednolitej płatności i roczne koperty finansowe dla systemu jednolitych płatności obszarowych przewidzianego w niniejszym rozporządzeniu [4].
(4) W załączniku I należy wprowadzić kilka poprawek w celu uzyskania efektywnego bilansu zużycia energii.
(5) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 382/2005.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Wspólnego Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż i Dopłat Bezpośrednich,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 382/2005 wprowadza się następujące zmiany:
1) [Nie dotyczy wersji polskiej];
2) artykuł 33 ust. 1 otrzymuje następujące brzmienie:
a) w akapicie pierwszym dodaje się zdanie w następującym brzmieniu:
"Dane te nie obejmują ilości, o których mowa w art. 34 i 34a niniejszego rozporządzenia.";
b) w akapicie drugim dodaje się zdania w następującym brzmieniu:
"W odniesieniu do roku gospodarczego 2005/2006 oraz 2006/2007 ilości te nie obejmują ilości, o których mowa w art. 34 i 34a. Najpóźniej do dnia 31 maja 2006 r. państwa członkowskie przesyłają Komisji dane o stanie ilościowym suszu paszowego na dzień 31 marca 2006 r., zgodnie z art. 34a, który znajduje się w magazynach przedsiębiorstw przetwórczych oraz który stanowi przedmiot wniosku o przyznanie w roku gospodarczym 2006/2007 pomocy przewidzianej w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1786/2003 za rok gospodarczy 2005/2006 w trakcie trwania roku gospodarczego 2006/2007, oraz ewentualnie – w odpowiednim przypadku – wniosku o przyznanie pomocy, o której mowa w art. 71 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1782/2003.";
3) dodaje się art. 34a:
"Artykuł 34a
Zapasy na dzień 31 marca 2006 r.
1. Susz paszowy wyprodukowany w roku gospodarczym 2005/2006, który nie opuścił przedsiębiorstwa przetwórczego lub jednego z miejsc składowania określonych w art. 3 lit. a) niniejszego rozporządzenia, najpóźniej w dniu 31 marca 2006 r. może zostać objęty pomocą przewidzianą w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1786/2003 za rok gospodarczy 2005/2006 w trakcie trwania roku gospodarczego 2006/2007, oraz ewentualnie – w stosownym przypadku – pomocą, o której mowa w art. 71 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, pod warunkiem że:
a) spełnia warunki określone w art. 3 niniejszego rozporządzenia;
b) opuszcza przedsiębiorstwo przetwórcze pod kontrolą właściwych władz w warunkach przewidzianych w art. 10 i 11 niniejszego rozporządzenia;
c) zostaje uwzględniony w ramach krajowych gwarantowanych limitów przyznanych zainteresowanym państwom członkowskim na rok gospodarczy 2005/2006;
d) został zadeklarowany i zatwierdzony w roku gospodarczym 2005/2006.
2.
Właściwe władze zainteresowanych państw członkowskich przyjmują wszelkie konieczne środki kontrolne celem zapewnienia przestrzegania przepisów ust. 1.";
4) artykuł 35 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 35
Fakultatywny okres przejściowy
1. Państwa członkowskie stosujące fakultatywny okres przejściowy zgodnie z art. 71 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 wypłacają przedsiębiorstwom przetwórczym – w celu jej przekazania producentom – pomoc określoną w art. 71 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 na podstawie ilości kwalifikujących się do objęcia pomocą w roku gospodarczym 2005/2006.
Wysokość tej pomocy określa się na podstawie ilości potencjalnie kwalifikujących się do objęcia pomocą oraz w granicach pułapu budżetowego podanego w załączniku IV do rozporządzenia Komisji (WE) nr 118/2005 [5].
Przez pojęcie ilości potencjalnie kwalifikujących się do objęcia pomocą rozumie się sumę ilości uznanych za kwalifikujące się do objęcia pomocą przewidzianą w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1786/2003 w roku gospodarczym 2005/2006 oraz ilości wyprodukowane w roku gospodarczym 2005/2006, które stanowiły przedmiot wniosku o przyznanie w ciągu roku gospodarczego 2006/2007 wyżej wymienionej pomocy za rok gospodarczy 2005/2006, oraz ewentualnie – w odpowiednim przypadku – pomocy, o której mowa w art. 71 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, zgodnie z przepisami art. 34a. Wspomniane ilości potencjalnie kwalifikujące się do objęcia pomocą nie obejmują ilości, o których mowa w art. 34.
2. W przypadku gdy przedsiębiorstwo przetwórcze zaopatruje się w pasze pochodzące z innego państwa członkowskiego, pomoc określona w art. 71 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 zostaje wypłacona przedsiębiorstwom przetwórczym w celu przekazania jej producentowi tylko, jeśli znajduje się on w państwie członkowskim stosującym fakultatywny okres przejściowy.
3. Pomoc określona w art. 71 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 jest ustalana zgodnie z procedurą określoną w art. 18 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1786/2003.
Pomoc wypłaca się przedsiębiorstwom przetwórczym w terminie trzydziestu dni roboczych, począwszy od dnia, w którym Komisja opublikuje informację o wysokości przyznanych kwot w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Po wyżej wymienionej dacie publikacji kwoty odnoszące się do ilości uznanych za kwalifikujące się do objęcia pomocą wypłacane są w ciągu trzydziestu dni roboczych następujących po dniu uznania danej ilości za kwalifikującą się do objęcia pomocą.
Przedsiębiorstwa przetwórcze przekazują kwotę pomocy producentom w terminie piętnastu dni roboczych po uzyskaniu przelewu od państwa członkowskiego.
5) załącznik I zastępuje się tekstem znajdującym się w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 433/2006
z dnia 15 marca 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1538/91 w odniesieniu do laboratoriów referencyjnych monitorujących zawartość wody w mięsie drobiowym
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1906/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie niektórych norm handlowych w odniesieniu do mięsa drobiowego [1], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 14a ust. 10, 12 i 12a rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1538/91 z dnia 5 czerwca 1991 r. wprowadzające szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1906/90 w sprawie niektórych norm handlowych w odniesieniu do mięsa drobiowego [2] określa szczegółowe wskazówki dotyczące zakresu kontroli i działań podejmowanych przez laboratoria referencyjne w odniesieniu do monitorowania zawartości wody w mięsie drobiowym.
(2) Wspólnotowe laboratorium referencyjne "Het Spelderholt" określone w art. 14a ust. 14 rozporządzenia (EWG) nr 1538/91 nie jest już stanie kontynuować prac.
(3) Doświadczenie z funkcjonowania laboratoriów referencyjnych wykazało, że nie ma już potrzeby, aby istniało osobne laboratorium referencyjne Wspólnoty.
Wydaje się, że zamiast tego wystarczy ustanowić radę koordynującą badania prowadzone przez krajowe laboratoria referencyjne.
(4) Rada koordynująca powinna obejmować przedstawicieli Dyrekcji Generalnej Wspólne Centrum Badawcze (WCB) – Instytut Materiałów Referencyjnych i Pomiarów (IRMM), Dyrekcji Generalnej ds. Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz trzech krajowych laboratoriów referencyjnych.
(5) Przedstawiciel IRMM powinien być przewodniczącym rady, który wyznacza krajowe laboratoria referencyjne na zasadzie rotacji.
(6) Załącznik VIII do rozporządzenia (EWG) nr 1538/91 zawiera nazwy i adresy wszystkich laboratoriów referencyjnych.
Kilka państw członkowskich poinformowało o zmianie ich krajowych laboratoriów referencyjnych.
Malta przesłała nazwę i adres krajowego laboratorium referencyjnego Malty w sąsiadującym z nią państwie członkowskim.
Należy zatem uaktualnić nazwy i adresy niektórych laboratoriów referencyjnych i dodać nazwę i adres maltańskiego laboratorium referencyjnego.
(7) Załącznik IX do rozporządzenia (EWG) nr 1538/91 określa konkretne zadania wykonywane przez wspólnotowe laboratorium referencyjne oraz krajowe laboratoria referencyjne.
Zmianę struktury organizacyjnej laboratoriów referencyjnych monitorowania zawartości wody w mięsie drobiowym należy określić w załączniku IX.
(8) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (EWG) nr 1538/91.
(9) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mięsa Drobiowego i Jaj,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 1538/91 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 14a wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 12a akapit drugi otrzymuje następujące brzmienie:
"Krajowe laboratoria referencyjne przesyłają te dane do rady ekspertów, o której mowa w ust. 14, w celu dalszej oceny i poddania pod dyskusję z krajowymi laboratoriami referencyjnymi przed dniem 1 lipca każdego roku.
Ustalenia są przedstawiane do rozpatrzenia komitetowi zarządzającemu zgodnie z art. 18 rozporządzenia (EWG) nr 2777/75.";
b) ustęp 14 otrzymuje następujące brzmienie:
"14.
Rada ekspertów, monitorując zawartość wody w mięsie drobiowym, działa jako organ koordynujący badania przeprowadzane przez krajowe laboratoria referencyjne.
W jej skład wchodzą przedstawiciele Komisji i krajowych laboratoriów referencyjnych.
Zadania rady i krajowych laboratoriów referencyjnych oraz strukturę organizacyjną rady przedstawia załącznik IX.";
2) załącznik VIII zastępuje się załącznikiem I do niniejszego rozporządzenia;
3) załącznik IX zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 434/2006
z dnia 15 marca 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 887/2005 otwierające destylację interwencyjną przewidzianą w art. 30 rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 w odniesieniu do niektórych win w Grecji
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [1], w szczególności jego art. 33 ust. 1 lit. f),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 887/2005 [2] otworzyło destylację interwencyjną przewidzianą w art. 30 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 w odniesieniu do niektórych win w Grecji.
(2) Ponieważ istnieje jednocześnie kilka środków dotyczących destylacji, władze greckie stwierdziły, że wydajność gorzelni destylujących i organów kontrolnych jest niewystarczająca, aby zapewnić właściwy przebieg destylacji.
W celu zapewnienia skuteczności środka przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 887/2005 należy zatem przedłużyć okres dostaw alkoholu do agencji interwencyjnej, określony we wspomnianym rozporządzeniu, do dnia 30 kwietnia 2006 r.
(3) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 887/2005.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wina,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 887/2005 zdanie drugie otrzymuje następujące brzmienie:
"Zgodnie z art. 6 ust. 1 uzyskany alkohol musi zostać dostarczony do agencji interwencyjnej najpóźniej dnia 30 kwietnia 2006 r.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 435/2006
z dnia 15 marca 2006 r.
ustalające opłaty przywozowe w sektorze zbóż stosowane od dnia 16 marca 2006 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1249/96 z dnia 28 czerwca 1996 r. w sprawie zasad stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 do opłat przywozowych w sektorze zbóż [2], w szczególności jego art. 2 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 10 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 przewiduje, że przy przywozie produktów, o których mowa w art. 1 wyżej wymienionego rozporządzenia, pobiera się opłaty celne zgodne ze stawkami Wspólnej Taryfy Celnej.
Jednakże w przypadku produktów, o których mowa w ust. 2 tego artykułu, opłaty przywozowe równają się cenie interwencyjnej tych produktów ważnej w czasie przywozu powiększonej o 55 % i pomniejszonej o cenę CIF w przywozie stosowaną do danej wysyłki.
Opłaty celne nie mogą jednak przekroczyć stawek Wspólnej Taryfy Celnej.
(2) Na mocy art. 10 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 ceny CIF w przywozie oblicza się na podstawie cen reprezentatywnych dla danego produktu na rynku światowym.
(3) Rozporządzenie (WE) nr 1249/96 ustala zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 do opłat przywozowych w sektorze zbóż.
(4) Opłaty przywozowe stosuje się aż do chwili ustalenia i wejścia w życie nowych stawek opłat przywozowych.
(5) W celu umożliwienia normalnego funkcjonowania systemu opłat przywozowych należy przyjąć jako podstawę ich wyliczenia stawki reprezentatywne dla rynku, stwierdzone w okresie porównawczym.
(6) Zastosowanie rozporządzenia (WE) nr 1249/96 prowadzi do ustalenia opłat przywozowych w wysokości podanej w załączniku I do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Opłaty przywozowe w sektorze zbóż, o których mowa w art. 10 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, ustala się w kwotach figurujących w załączniku I do niniejszego rozporządzenia, na podstawie informacji znajdujących się w załączniku II.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 16 marca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 436/2006
z dnia 16 marca 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 17 marca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 437/2006
z dnia 16 marca 2006 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów w Nomenklaturze Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], w szczególności jego art. 9 ust. 1 lit. a),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87 koniecznym jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
(2) Rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 ustanowiło Ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej.
Reguły te stosuje się także do każdej innej nomenklatury, całkowicie lub częściowo opartej na Nomenklaturze Scalonej, bądź takiej, która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy podpodział i która jest ustanowiona przez specyficzne postanowienia wspólnotowe w celu stosowania środków taryfowych lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego.
(3) Stosownie do wymienionych wyżej Ogólnych reguł, towary opisane w kolumnie 1. tabeli zamieszczonej w Załączniku do niniejszego rozporządzenia powinny być klasyfikowane do kodów CN wskazanych w kolumnie 2., na mocy uzasadnień określonych w kolumnie 3.
(4) Właściwe jest zapewnienie, że z zastrzeżeniem środków obowiązujących we Wspólnocie dotyczących systemu podwójnej kontroli oraz uprzedniego i retrospektywnego nadzoru importu wyrobów tekstylnych do Wspólnoty, wiążąca informacja taryfowa wydana przez organy celne państw członkowskich odnośnie do klasyfikacji towarów w Nomenklaturze Scalonej, która nie jest zgodna z niniejszym rozporządzeniem, może być nadal przywoływana przez posiadacza przez okres 60 dni, zgodnie z art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [2].
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1. tabeli zamieszczonej w Załączniku muszą być klasyfikowane w Nomenklaturze Scalonej do kodów CN, wskazanych w kolumnie 2.
Artykuł 2
Z zastrzeżeniem środków obowiązujących we Wspólnocie, dotyczących systemu podwójnej kontroli, oraz uprzedniego i retrospektywnego nadzoru importu wyrobów tekstylnych do Wspólnoty, wiążąca informacja taryfowa wydana przez organy celne państw członkowskich, która nie jest zgodna z niniejszym rozporządzeniem, może być nadal przywoływana przez okres 60 dni, zgodnie z art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 438/2006
z dnia 16 marca 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1530/2005 otwierające destylację interwencyjną przewidzianą w art. 30 rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 w odniesieniu do win stołowych we Włoszech
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [1], w szczególności jego art. 33 ust. 1 lit. f),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1530/2005 [2] otworzyło destylację interwencyjną przewidzianą w art. 30 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 w odniesieniu do win stołowych we Włoszech.
(2) Ponieważ jednocześnie istnieje kilka środków dotyczących destylacji, władze włoskie stwierdziły, że wydajność gorzelni destylujących i organów kontrolnych jest niewystarczająca, aby zapewnić właściwy przebieg destylacji.
W celu zapewnienia skuteczności środka przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 1530/2005 należy zatem przedłużyć okres dostaw alkoholu do agencji interwencyjnej, przewidziany we wspomnianym rozporządzeniu, do dnia 31 maja 2006 r.
(3) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1530/2005.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wina,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1530/2005 zdanie drugie otrzymuje brzmienie:
"Zgodnie z art. 6 ust. 1 uzyskany alkohol musi zostać dostarczony do agencji interwencyjnej najpóźniej dnia 31 maja 2006 r.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 439/2006
z dnia 16 marca 2006 r.
nakładające tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz skóry zamszowej pochodzącej z Chińskiej Republiki Ludowej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
mając na uwadze Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed przywozem po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [1] (zwane dalej rozporządzeniem podstawowym), w szczególności jego art. 7,
po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. PROCEDURA
1.
Wszczęcie postępowania
(1) Dnia 25 czerwca 2005 r. Komisja ogłosiła w drodze zawiadomienia ("zawiadomienie o wszczęciu") opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [2] wszczęcie postępowania antydumpingowego dotyczącego przywozu skóry zamszowej pochodzącej z Chińskiej Republiki Ludowej ("ChRL").
(2) Postępowanie zostało wszczęte po złożeniu skargi w maju 2005 r. przez Brytyjską Konfederację Producentów Skóry ("skarżący") w imieniu producentów reprezentujących znaczną część, w tym przypadku powyżej 70 %, całkowitej wspólnotowej produkcji skóry zamszowej.
Skarga zawierała dowody prima facie potwierdzające dumping wymienionego produktu i powstałą w związku z nim istotną szkodę, co uznano za wystarczające uzasadnienie wszczęcia postępowania.
2.
Strony, których dotyczy postępowanie
(3) Komisja oficjalnie poinformowała o wszczęciu dochodzenia skarżącego, producentów wspólnotowych wspomnianych w skardze, innych znanych producentów wspólnotowych, władze ChRL, producentów eksportujących, importerów, a także wszelkie znane zainteresowane zrzeszenia.
Zainteresowane strony otrzymały możliwość przedstawienia swoich opinii na piśmie i złożenia wniosku o przesłuchanie w terminie ustalonym w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania.
Jeden eksporter w ChRL, jak również producenci i eksporterzy we Wspólnocie przedstawili swoje opinie na piśmie.
Wszystkie strony, które złożyły wniosek w powyżej określonym terminie oraz wskazały, iż istniały szczególne powody, aby zostały wysłuchane, otrzymały taką możliwość.
(4) Ze względu na przypuszczalną dużą liczbę producentów eksportujących i importerów objętych dochodzeniem, w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania przewidziano zastosowanie kontroli wyrywkowej zgodnie z art. 17 rozporządzenia podstawowego.
(5) Aby umożliwić Komisji podjęcie decyzji o zastosowaniu kontroli wyrywkowej, a jeżeli konieczność taka zostanie stwierdzona, aby umożliwić dobór próby, producenci eksportujący i importerzy zostali poproszeni o zgłoszenie się i dostarczenie informacji określonych w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania.
Ze strony producentów eksportujących nie zgłoszono żadnych uwag odnośnie do potencjalnego doboru próby.
(6) Siedmiu importerów zgłosiło się i dostarczyło informacje w wyznaczonym do tego celu terminie, ale tylko trzy przedsiębiorstwa wyraziły gotowość współpracy w toku dochodzenia.
Zważywszy na ograniczoną liczbę importerów, którzy odpowiedzieli na kwestionariusz dotyczący kontroli wyrywkowej i wykazali gotowość do współpracy, zdecydowano, że kontrola wyrywkowa nie jest konieczna.
Kwestionariusze wysłano do wszystkich trzech importerów.
Jednakże później żaden z importerów nie podjął współpracy w trakcie dochodzenia i odmówił zwrotu wypełnionych odpowiedzi na kwestionariusz.
Dwóch z nich podało, że produkt objęty postępowaniem nie stanowi większej części ich produkcji, a zatem ani ich istniejące zasoby personalne, ani finansowe nie muszą być włączone do współpracy w toku dochodzenia.
(7) Aby umożliwić eksportującym producentom z ChRL złożenie wniosku o traktowanie na zasadach gospodarki rynkowej ("MET") zgodnie z art. 2 ust. 7 rozporządzenia podstawowego lub traktowanie indywidualne ("TI") zgodnie z art. 9 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, jeżeli wyrazili oni takie życzenie, Komisja przesłała znanym zainteresowanym chińskim przedsiębiorstwom formularze wniosków o MET i o TI. Żaden eksportujący producent nie wystąpił z tymi wnioskami.
(8) Wobec braku reakcji ze strony eksportujących producentów w ChRL, nie zaistniała konieczność objęcia kontrolą wyrywkową eksportujących producentów.
Ponadto ponieważ żaden eksportujący producent w ChRL nie dostarczył niezbędnych informacji i nie wystąpił z wnioskiem o MET lub TI w terminie ustalonym zgodnie z rozporządzeniem podstawowym, zdecydowano, że ustalenia dotyczące dumpingu zostaną dokonane na podstawie art. 18 rozporządzenia podstawowego.
Władze ChRL zostały o tym powiadomione i nie wniosły sprzeciwu.
(9) Komisja przesłała kwestionariusze do wszystkich znanych zainteresowanych stron oraz do wszystkich przedsiębiorstw, które zgłosiły się w terminach ustalonych w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania.
Otrzymano odpowiedzi od trzech producentów wspólnotowych wymienionych w skardze.
(10) Komisja pozyskała i zweryfikowała wszystkie informacje uznane za niezbędne dla celów wstępnego określenia dumpingu, wynikającej szkody oraz interesu wspólnotowego.
Wizyty weryfikacyjne zostały przeprowadzone na terenie następujących przedsiębiorstw:
Producenci wspólnotowi
- Marocchinerie e Scamoscerie Italiane (MESI), Włochy,
- Hutchings & Harding Ltd, Zjednoczone Królestwo,
- Beaven Ltd, Zjednoczone Królestwo.
(11) Ponieważ nie wystąpiono z ani jednym wnioskiem o MET lub TI i w związku z koniecznością ustalenia normalnej wartości w odniesieniu do eksportujących producentów z ChRL, przeprowadzono wizytę weryfikacyjną w celu ustalenia wartości normalnej na podstawie danych z kraju analogicznego na terenie następującego przedsiębiorstwa:
- Acme Sponge & Chamois Co., Inc., USA.
(12) Dochodzenie dotyczące dumpingu i powstałej szkody objęło okres od dnia 1 kwietnia 2004 r. do dnia 31 marca 2005 r. ("okres objęty dochodzeniem" lub "OD").
Badanie tendencji istotnych dla przeprowadzenia analizy szkody obejmowało okres od 1 stycznia 2001 r. do końca OD ("badany okres").
B. PRODUKT OBJĘTY POSTĘPOWANIEM ORAZ PRODUKT PODOBNY
1.
Uwagi ogólne
(13) Skóra zamszowa oraz zamsz kombinowany obejmuje skóry przeważnie owcze lub jagnięce, może również pochodzić od pozostałych zwierząt.
W przypadku skóry zamszowej jest ona wytwarzana ze skóry, z której usunięto lico, następnie garbowanej wyłącznie tranem lub innym tłuszczem zwierzęcym, a w przypadku zamszu kombinowanego – ze skóry częściowo garbowanej aldehydami lub innymi garbnikami, a następnie tranem lub innym tłuszczem zwierzęcym.
Wygarbowana skóra jest zamszem kombinowanym "crust", który zwykle jest poddawany dalszej obróbce końcowej przez polerowanie, tak aby produkt był miękki w dotyku i przypominał zamsz.
Podstawowe właściwości produktu to chłonność wody i miękkość uzyskane w wyniku garbowania lub częściowego garbowania tranem lub innym olejem zwierzęcym, dzięki czemu produkt idealnie nadaje się do czyszczenia lub polerowania.
2.
Produkt objęty postępowaniem
(14) Produkt objęty postępowaniem to skóra zamszowa oraz zamsz kombinowany, nawet cięte do kształtu, włączając skórę zamszową i zamsz kombinowany "crust", pochodzące z Chińskiej Republiki Ludowej ("skóra zamszowa" lub "produkt objęty postępowaniem"), obecnie objęte kodami CN 41141010 i 41141090.
Wszystkie wymienione rodzaje uznano za wystarczająco podobne, aby do celów postępowania traktować je jako jeden produkt, ponieważ mają takie same właściwości fizyczne i to samo zastosowanie.
3.
Produkt podobny
(15) Na podstawie informacji udostępnionych przez skarżącego nie znaleziono żadnych różnic pomiędzy produktem objętym postępowaniem a skórą zamszową produkowaną i sprzedawaną w USA, które posłużyły jako kraj analogiczny do celów ustalenia normalnej wartości w odniesieniu do ChRL.
(16) Na podstawie informacji udostępnionych przez skarżącego nie znaleziono żadnych różnic pomiędzy produktem objętym postępowaniem a skórą zamszową produkowaną i sprzedawaną we Wspólnocie przez przemysł wspólnotowy.
(17) W związku z powyższym tymczasowo uznaje się do celów niniejszego dochodzenia, że skóry zamszowe produkowane i sprzedawane na rynku krajowym ChRL, produkowane i sprzedawane w USA, jak również produkowane i sprzedawane przez producentów wspólnotowych na rynku Wspólnoty mają jednakowe podstawowe właściwości fizyczne oraz takie samo wykorzystanie i dlatego też uważa się je za produkty podobne w rozumieniu art. 1 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
C. DUMPING
1.
Kontrola wyrywkowa
(18) Jak wyjaśniono w motywie 6 powyżej, wobec braku reakcji ze strony eksportujących producentów w ChRL, nie zaistniała konieczność zastosowania kontroli wyrywkowej w odniesieniu do eksportujących producentów w ChRL.
2.
Traktowanie na zasadach gospodarki rynkowej i traktowanie indywidualne
(19) Jak wyjaśniono w motywie 7 powyżej, ponieważ nie udzielono odpowiedzi, względnie nie wystąpiono z wnioskiem o MET lub TI, żadnemu eksportującemu producentowi w ChRL nie zostało przyznane MET lub TI.
3.
Wartość normalna
3.1.
Kraj analogiczny
(20) Zgodnie z art. 2 ust. 7 rozporządzenia podstawowego normalna wartość została ustalona na podstawie cen lub wartości skonstruowanej w analogicznym państwie trzecim.
W zawiadomieniu o wszczęciu postępowania USA zostały zaproponowane jako właściwy kraj analogiczny dla celów ustalenia wartości normalnej dla ChRL, a zainteresowane strony zostały zaproszone do zgłaszania uwag co do trafności tego wyboru.
W związku z tym żadna z zainteresowanych stron nie zgłosiła uwag ani zastrzeżeń.
(21) Niemniej poprzez kontakty ze zrzeszeniami lub izbami handlowymi sprawdzono właściwość innych krajów trzecich jako krajów analogicznych, w których za prawdopodobną uznano produkcję skóry zamszowej.
W przypadku Brazylii i Indii stwierdzono, że albo nie było producentów skóry zamszowej, albo producenci nie prowadzili sprzedaży na rynkach wewnętrznych tych krajów.
W przypadku Turcji, wedle informacji tureckiego producenta, rynek turecki jest bardzo ograniczony.
Na podstawie powyższego podjęto decyzję o podtrzymaniu wyboru USA jako kraju analogicznego.
W związku z tym Komisja poprosiła jednego producenta w USA o podjęcie współpracy i w pełni ją uzyskała.
(22) Rynek krajowy skóry zamszowej jest w USA stosunkowo duży i otwarty (ochrona celna wynosi 3,2 %), z licznymi dostawcami i znacznym poziomem przywozu.
Ponadto procesy produkcyjne są podobne do tych, które są stosowane w ChRL do produkcji produktu objętego postępowaniem.
3.2.
Obliczanie wartości normalnej
(23) Zgodnie z art. 2 ust. 7 rozporządzenia podstawowego normalną wartość określono w oparciu o potwierdzone informacje uzyskane od producenta w warunkach gospodarki rynkowej państwa trzeciego, tzn. na podstawie cen płaconych lub należnych na rynku wewnętrznym USA za rodzaje produktu, które uznano za sprzedawane w zwykłym obrocie handlowym.
(24) W związku z powyższym normalna wartość została ustalona jako średnia ważona krajowych cen sprzedaży niepowiązanym klientom przez współpracującego producenta w USA.
4.
Cena eksportowa
(25) Ze względu na brak współpracy ze strony eksportujących producentów w ChRL, cenę eksportową ustalono na podstawie danych Eurostatu dotyczących ilości i wartości przywozu do Wspólnoty produktu objętego postępowaniem pochodzącego z ChRL i ponieważ dane te były najlepszymi dostępnymi informacjami w rozumieniu art. 18 rozporządzenia podstawowego.
Wykorzystane informacje sprawdzono z informacjami przedłożonymi przez pewne przedsiębiorstwo handlowe w ChRL.
Dane dostarczone przez to przedsiębiorstwo handlowe były zgodne z danymi statystycznymi wykorzystanymi do ustalenia ceny eksportowej.
5.
Porównanie
(26) Porównania wartości normalnej i cen eksportowych dokonano na bazie ex works.
W celu zapewnienia sprawiedliwego porównania wartości normalnej i ceny eksportowej uwzględniono w formie dostosowań różnice mające wpływ na ceny i porównywalność cen zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego.
Stosowne dostosowania dotyczące różnic w zakresie właściwości fizycznych, obniżek, transportu i ubezpieczenia, pakowania, kredytu i kosztów po sprzedaży przyznano we wszystkich przypadkach, w których uznano je za właściwe i poparte potwierdzonymi dowodami.
6.
Margines dumpingu
(27) Zgodnie z art. 2 ust. 11 i 12 rozporządzenia podstawowego margines dumpingu został ustalony na podstawie porównania pomiędzy średnią ważoną wartością normalną a średnią ważoną ceny eksportowej.
Ustanowiony margines dumpingu dla całego kraju, wyrażony jako wartość procentowa ceny cif na granicy Wspólnoty przed ocleniem, wynosił 73,5 %.
D. SZKODA
1.
Produkcja Wspólnoty
(28) W dochodzeniu ustalono, że podobny produkt jest obecnie wytwarzany głównie przez ośmiu producentów we Wspólnocie, na których przypada około 95 % łącznej produkcji wspólnotowej, przy czym pozostałe 5 % jest produkowane przez licznych, bardzo małych garbarzy rozproszonych po całej Wspólnocie.
2.
Określenie przemysłu wspólnotowego
(29) Skarga została wniesiona w imieniu ośmiu producentów wspólnotowych (sześć przedsiębiorstw skarżących i dwa, które skargę poparły), przy czym trzy przedsiębiorstwa skarżące w pełni współpracowały w dochodzeniu.
Jedno przedsiębiorstwo skarżące nie dostarczyło pełnej odpowiedzi na kwestionariusz, w związku z czym zostało uznane za niewspółpracujące, chociaż ponownie potwierdziło swoje poparcie dla złożonej skargi.
Inne przedsiębiorstwo skarżące i jedno przedsiębiorstwo popierające dostarczyły informacji w ograniczonym zakresie na temat swojej produkcji.
Obydwa przedsiębiorstwa uznano za niewspółpracujące w postępowaniu.
Pozostałe dwa przedsiębiorstwa nie współpracowały w dochodzeniu.
(30) Na trzy współpracujące przedsiębiorstwa przypada ponad 56 % produkcji wspólnotowej produktu objętego postępowaniem. Uznaje się je zatem za stanowiące przemysł wspólnotowy w rozumieniu art. 4 ust. 1 i art. 5 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
3.
Zużycie we Wspólnocie
(31) Zużycie zostało określone poprzez dodanie wielkości sprzedaży Wspólnoty dokonywanej przez współpracujących producentów wspólnotowych, szacowanej sprzedaży niewspółpracujących producentów wspólnotowych oraz całego przywozu według danych Eurostatu, z odpowiednim dostosowaniem, w przypadku wykrycia niepoprawnych statystyk dotyczących importu dla niektórych krajów.
Wielkość sprzedaży dokonywana przez niewspółpracujących producentów została ustalona, z braku innych źródeł informacji, na podstawie informacji dostarczonych przez trzech niewspółpracujących producentów i na podstawie informacji zawartych w skardze.
W odniesieniu do przywozu dane Eurostatu wyrażone w tonach zostały przeliczone w celu wyrażenia ich w stopach kwadratowych.
Liczby te pokazują, że popyt we Wspólnocie na produkt objęty postępowaniem w badanym okresie zwiększył się o 5 %, co odpowiada rocznemu wzrostowi o około 1 %.
Źródło: Zweryfikowane odpowiedzi przemysłu wspólnotowego na pytania zawarte w kwestionariuszu, skarga, dane Eurostatu, informacje dostarczone przez niewspółpracujących producentów.
Widoczne zużycie we Wspólnocie _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Stopy kwadratowe (w tys.) _BAR_ 19872 _BAR_ 20424 _BAR_ 21565 _BAR_ 20582 _BAR_ 20873 _BAR_
Wskaźnik 2001 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 103 _BAR_ 109 _BAR_ 104 _BAR_ 105 _BAR_
4.
Wielkość przywozu z kraju, którego dotyczy postępowanie, i udział w rynku
(32) Wielkość przywozu produktu objętego postępowaniem pochodzącego z ChRL, zaczerpnięta z danych Eurostatu i wyrażona w stopach kwadratowych (patrz: motyw 31), wzrosła z około 2,1 mln stóp kwadratowych w 2001 r. do 6,6 mln stóp kwadratowych w OD.
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Wielkość przywozu (w tys. stóp kwadratowych) _BAR_ 2130 _BAR_ 1627 _BAR_ 5037 _BAR_ 6273 _BAR_ 6607 _BAR_
Wskaźnik 2001 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 76 _BAR_ 236 _BAR_ 295 _BAR_ 310 _BAR_
(33) W badanym okresie udział w rynku wspólnotowym przywozu z ChRL wzrósł z 10,7 % w 2001 r. do 31,7 % w OD.
Ten szybki wzrost udziału w rynku wystąpił w kontekście stosunkowo niskiego wzrostu zużycia.
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Udział w rynku _BAR_ 10,7 % _BAR_ 8,0 % _BAR_ 23,4 % _BAR_ 30,5 % _BAR_ 31,7 % _BAR_
i) Ceny importowe
(34) Informacje na temat cen przywozu objętego postępowaniem zaczerpnięto z bazy danych Eurostatu na temat wielkości przywozów ustalonych zgodnie z metodą opisaną w motywie 31.
Informacje te wskazują na wahania średnich ceny cif na przywóz pochodzący z ChRL w badanym okresie.
W 2002 r. ceny początkowo wzrosły o 25 %, a następnie obniżyły się o 20 % w 2003 r.
W 2004 r. nastąpił ich wzrost o 9 %, a następnie ich dalszy spadek w OD.
Źródło: Eurostat.
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Ceny (w EUR/stopy kwadratowe) skóry zamszowej _BAR_ 0,63 _BAR_ 0,79 _BAR_ 0,50 _BAR_ 0,69 _BAR_ 0,66 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 125 _BAR_ 80 _BAR_ 109 _BAR_ 104 _BAR_
ii) Podcięcie cenowe i spadek cen
(35) Do celów obliczenia wielkości podcięcia cenowego w OD ceny produktu objętego postępowaniem, sprzedawanego przez producentów wspólnotowych, zostały porównane z cenami przywozowymi na rynek Wspólnoty w OD na podstawie średniej ważonej ceny dla wszystkich rodzajów skóry zamszowej, opierając się na danych Eurostatu.
Ceny przemysłu wspólnotowego zostały dostosowane do podstawy ex-works.
Ceny przywożonych produktów objętych postępowaniem przyjęto na poziomie cen cif z odpowiednim dostosowaniem dotyczącym ewentualnych różnic w jakości, należności celnych i kosztów ponoszonych po przywozie.
(36) Porównanie to pokazało, że w OD produkty objęte postępowaniem, pochodzące z ChRL, sprzedawano we Wspólnocie po cenach podcinających ceny przemysłu wspólnotowego o 30 % (wyrażonych jako wartość procentowa cen przemysłu wspólnotowego).
5.
Sytuacja gospodarcza przemysłu wspólnotowego
(37) Zgodnie z art. 3 ust. 5 rozporządzenia podstawowego badanie wpływu przywozu po cenach dumpingowych na przemysł Wspólnoty zawierało ocenę wszystkich czynników gospodarczych mających wpływ na sytuację tego przemysłu w badanym okresie.
i) Zdolność produkcyjne, produkcja, wykorzystanie zdolności produkcyjnych
(38) Zdolności produkcyjne przemysłu wspólnotowego utrzymały się na tym samym poziomie w badanym okresie.
W tym samym okresie produkcja przemysłu wspólnotowego uległa ogólnemu obniżeniu o 20 %, a stopa wykorzystania jego zdolności produkcyjnych spadła z 71,2 % w 2001 r. do 57 % w OD.
Źródło: Zweryfikowane odpowiedzi przemysłu wspólnotowego na pytania zawarte w kwestionariuszu.
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Zdolności produkcyjne skóry zamszowej (w tys. stóp kwadratowych) _BAR_ 16754 _BAR_ 16754 _BAR_ 16754 _BAR_ 16754 _BAR_ 16754 _BAR_
Wskaźnik 2001 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_
Produkcja skóry zamszowej (w tys. stóp kwadratowych) _BAR_ 11934 _BAR_ 11583 _BAR_ 11262 _BAR_ 10469 _BAR_ 9554 _BAR_
Wskaźnik 2001 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 97 _BAR_ 94 _BAR_ 88 _BAR_ 80 _BAR_
Stopa wykorzystania zdolności produkcyjnych _BAR_ 71,2 % _BAR_ 69,1 % _BAR_ 67,2 % _BAR_ 62,5 % _BAR_ 57,0 % _BAR_
ii) Wielkość sprzedaży i udział w rynku
(39) Wielkość sprzedaży przemysłu wspólnotowego w WE w badanym okresie nagle zmalała o 17 punktów procentowych z 8,1 mln stóp kwadratowych w 2001 r. do około 6,7 mln stóp procentowych w OD, pomimo że w tym samym czasie wzrosło zużycie.
Ma to pełne odzwierciedlenie w udziale w rynku przemysłu wspólnotowego, który nieustannie malał z 41,4 % w 2001 r. do 32,3 % w OD.
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Wielkość sprzedaży przemysłu wspólnotowego (w tys. stóp kwadratowych) _BAR_ 8163 _BAR_ 8166 _BAR_ 7478 _BAR_ 6423 _BAR_ 6746 _BAR_
Wskaźnik 2001 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 92 _BAR_ 79 _BAR_ 83 _BAR_
Udział w rynku _BAR_ 41,1 % _BAR_ 40,0 % _BAR_ 34,7 % _BAR_ 31,2 % _BAR_ 32,3 % _BAR_
iii) Zapasy
(40) Poniższe dane dotyczą wielkości zapasów pod koniec każdego okresu.
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Zapasy (w tys. stóp kwadratowych) _BAR_ 4508 _BAR_ 3321 _BAR_ 3157 _BAR_ 4298 _BAR_ 4243 _BAR_
Wskaźnik 2001 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 74 _BAR_ 70 _BAR_ 95 _BAR_ 94 _BAR_
(41) Poziom zapasów uległ nagłemu obniżeniu o 26 punktów procentowych w 2002 r., a następnie stale wzrastał do OD.
Taki rozwój wynikał z działalności eksportowej współpracujących producentów wspólnotowych; po znacznym wzroście w 2002 r., głównie spowodowanym kilkoma dużymi umowami sprzedaży na rynek USA, nastąpił spadek działalności eksportowej w 2004 r. i w OD, jak przedstawiają to poniższe liczby.
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Wielkość sprzedaży eksportowej przemysłu wspólnotowego (w tys. stóp kwadratowych) _BAR_ 3068 _BAR_ 5273 _BAR_ 4817 _BAR_ 3825 _BAR_ 3283 _BAR_
Wskaźnik 2001 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 172 _BAR_ 157 _BAR_ 125 _BAR_ 107 _BAR_
(42) Przemysł wspólnotowy postawił zarzut, że spadek jego działalności eksportowej częściowo był spowodowany konkurencją ze strony wywozu z Chin na rynek USA.
W związku z tym warto podkreślić, że w 2004 r. nastąpił znaczny wzrost przywozu rozpatrywanego produktu pochodzącego z ChRL do Wspólnoty, z 780 tys. stóp kwadratowych do 1209 tys. stóp kwadratowych.
iv) Wzrost
(43) Wielkość produkcji współpracujących producentów wspólnotowych spadła o 20 punktów procentowych w badanym okresie, natomiast zużycie we Wspólnocie w tym samym okresie wzrosło o 5 % i równocześnie ponad trzykrotnie zwiększyła się wielkość przywozu objętego postępowaniem.
Przemysł wspólnotowy utracił część udziału w rynku, natomiast zwiększył się udział w rynku przywozu, o którym mowa.
v) Zatrudnienie i produktywność
(44) Poziom zatrudnienia w przemyśle wspólnotowym obniżył się o 6 % w badanym okresie.
W tym samym czasie produktywność przemysłu wspólnotowego mierzona jako produkcja na pracownika w ujęciu rocznym spadła o 15 %.
Źródło: Zweryfikowane odpowiedzi przemysłu wspólnotowego na pytania zawarte w kwestionariuszu.
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Liczba zatrudnionych _BAR_ 128 _BAR_ 129 _BAR_ 127 _BAR_ 124 _BAR_ 120 _BAR_
Wskaźnik 2001 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 101 _BAR_ 99 _BAR_ 97 _BAR_ 94 _BAR_
Produktywność (tys. stóp kwadratowych/osobę): produkcja/zatrudnionego _BAR_ 93 _BAR_ 90 _BAR_ 89 _BAR_ 84 _BAR_ 79 _BAR_
Wskaźnik 2001 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 96 _BAR_ 95 _BAR_ 91 _BAR_ 85 _BAR_
vi) Ceny sprzedaży i czynniki wpływające na ceny krajowe
(45) Średnia cena sprzedaży netto stosowana przez producentów wspólnotowych spadła o 8 punktów procentowych w latach 2001–2003, po czym w 2004 r. nieznacznie wzrosła o 1 punkt procentowy.
W OD nastąpił ponowny spadek cen o kolejne 3 punkty procentowe.
Opisana sytuacja odzwierciedla znaczne pogorszenie się warunków rynkowych, w jakich funkcjonował przemysł wspólnotowy w badanym okresie.
Źródło: Zweryfikowane odpowiedzi przemysłu wspólnotowego na pytania zawarte w kwestionariuszu.
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Średnia cena sprzedaży (EUR/stopy kwadratowe) _BAR_ 1,24 _BAR_ 1,22 _BAR_ 1,15 _BAR_ 1,16 _BAR_ 1,13 _BAR_
Wskaźnik 2001 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 98 _BAR_ 92 _BAR_ 93 _BAR_ 90 _BAR_
vii) Rentowność
(46) Zwrot ze sprzedaży netto przemysłu wspólnotowego na rynku wspólnotowym przed opodatkowaniem uległ znacznemu pogorszeniu w badanym okresie, co przedstawia poniższa tabela.
Źródło: Zweryfikowane odpowiedzi przemysłu wspólnotowego na pytania zawarte w kwestionariuszu.
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Rentowność _BAR_ 4,2 % _BAR_ 5,5 % _BAR_ 1,3 % _BAR_ – 7,6 % _BAR_ – 6,1 % _BAR_
(47) W latach 2001–2002 przemysł wspólnotowy osiągał zyski.
Jednakże począwszy od 2003 r. rentowność drastycznie spadła, odnotowując rekordowo wysokie straty w 2004 r. i w OD.
viii) Inwestycje i zwrot z inwestycji
(48) Nakłady inwestycyjne w zakresie produkcji produktu objętego postępowaniem, jakie ponieśli współpracujący producenci wspólnotowi, wzrosły w badanym okresie z około 354000 EUR do około 407000 EUR.
Ten wzrost inwestycji głównie koncentrował się na wymianie istniejących urządzeń i zakupie dodatkowego i/lub nowego wyposażenia w celu racjonalizacji produkcji.
(49) Zwrot z inwestycji współpracujących producentów wspólnotowych, który wyraża ich zysk przed opodatkowaniem jako wartość procentową początkowej i końcowej wartości księgowej netto aktywów użytych do produkcji produktu objętego postępowaniem, był dodatni w latach 2001–2003 i odzwierciedlał korzystną sytuację rynkową tych producentów.
W 2004 r. i w OD ich zwrot z inwestycji był negatywny i odzwierciedlał sytuację, w której powstają straty.
Źródło: Zweryfikowane odpowiedzi przemysłu wspólnotowego na pytania zawarte w kwestionariuszu.
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Inwestycje w EUR _BAR_ 354626 _BAR_ 691087 _BAR_ 558887 _BAR_ 423142 _BAR_ 407456 _BAR_
Wskaźnik 2001 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 195 _BAR_ 158 _BAR_ 119 _BAR_ 115 _BAR_
Zwrot z inwestycji _BAR_ 40 % _BAR_ 32 % _BAR_ 10 % _BAR_ – 28 % _BAR_ – 37 % _BAR_
ix) Zdolność do podnoszenia kapitału
(50) Ze strony przemysłu wspólnotowego nie pojawiła się żadna informacja ani wskazówka mogąca świadczyć o tym, że przemysł we Wspólnocie napotykał problemy związane z podnoszeniem kapitału do prowadzenia działalności.
Należy jednak zauważyć, że poniesione w 2004 r. i w OD straty mają w omawianym kontekście raczej niekorzystne oddziaływanie.
Warto również zauważyć, że małe przedsiębiorstwa rodzinne, takie jak współpracujący producenci wspólnotowi, dysponują tylko zewnętrznymi źródłami finansowania.
Przedsiębiorstwa te są ogólnie skłonne do podejmowania ryzyka, co częściej zdarza się w przypadku przedsiębiorstw dominujących, należących do większych grup, które przyjmują długoterminową politykę biznesową i uważają, że wyjście z obecnej, trudnej sytuacji, w której znajduje się przemysł, będzie możliwe.
x) Przepływ środków pieniężnych
(51) Współpracujący producenci wspólnotowi odnotowali wpływy środków pieniężnych netto pochodzących z działalności operacyjnej w latach 2001–2003.
Jednakże w 2004 r. i w OD wpływy te osiągnęły wartość ujemną, odzwierciedlając tym samym znaczne straty poniesione w tamtych latach.
Wyraźnie przedstawiają to przepływy pieniężne wyrażone jako wartość procentowa obrotów.
W badanym okresie odnotowano znaczne krótkotrwałe wahania przepływu środków pieniężnych spowodowane wahaniami poziomu zapasów (patrz: motyw 41 powyżej).
Źródło: Zweryfikowane odpowiedzi przemysłu wspólnotowego na pytania zawarte w kwestionariuszu.
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Przepływ środków pieniężnych w tys. EUR _BAR_ 988 _BAR_ 2608 _BAR_ 839 _BAR_ – 1650 _BAR_ – 1567 _BAR_
Wskaźnik 2001 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 264 _BAR_ 85 _BAR_ – 167 _BAR_ – 159 _BAR_
xi) Płace
(52) Łączne koszty pracy współpracujących producentów przemysłu wspólnotowego były w badanym okresie stosunkowo stabilne, z wyjątkiem 2003 r., gdy uległy obniżeniu o 7 %.
Zmiany kosztów pracy nie nadążały za zmianami kosztów utrzymania.
Źródło: Zweryfikowane odpowiedzi przemysłu wspólnotowego na pytania zawarte w kwestionariuszu.
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Płace w przeliczeniu na jednego pracownika (w EUR) _BAR_ 27081 _BAR_ 27375 _BAR_ 25093 _BAR_ 27402 _BAR_ 27373 _BAR_
Wskaźnik 2001 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 101 _BAR_ 93 _BAR_ 101 _BAR_ 101 _BAR_
xii) Wielkość marginesu dumpingu
(53) Wpływ na przemysł wspólnotowy wielkości rzeczywistego marginesu dumpingu przy uwzględnieniu wielkości i cen przywozu z ChRL można uznać za znaczny.
xiii) Uzdrowienie po okresie stosowania dumpingu
(54) Przemysł wspólnotowy nie znalazł się w sytuacji, w której musiałby zostać uzdrowiony w następstwie szkodliwych skutków dumpingu.
6.
Wniosek dotyczący szkody
(55) Z analizy powyższych czynników wynika, że wielkość i udział w rynku przywozu po cenach dumpingowych gwałtownie wzrósł pomiędzy rokiem 2001 a OD.
Istotnie, w badanym okresie wielkość przywozu zwiększyła się prawie trzykrotnie, a jego udział w rynku osiągnął 31,7 % w OD.
Należy zauważyć, iż w OD stanowił on 72,7 % łącznego przywozu do Wspólnoty produktu objętego postępowaniem.
Również w OD ceny sprzedaży przemysłu wspólnotowego były w znacznym stopniu podcinane (o 30 %) przez ceny odnośnych przywożonych produktów.
(56) W badanym okresie prawie wszystkie wskaźniki dotyczące szkody uległy pogorszeniu.
Produkcja i stopień wykorzystania mocy produkcyjnych zmniejszyły się (odpowiednio – 20 % i – 14 punktów procentowych), a ponieważ w tym samym okresie zużycie we Wspólnocie wzrosło o 5 %, można było raczej oczekiwać lepszych wskaźników.
Wielkość sprzedaży i cen również uległy znacznemu zmniejszeniu (odpowiednio – 17 % oraz – 10 %).
(57) Przemysł wspólnotowy stracił znaczny udział w rynku w badanym okresie, co nastąpiło w czasie, gdy zużycie we Wspólnocie wzrastało z około 19,8 mln stóp kwadratowych do blisko 20,9 mln stóp kwadratowych.
Przemysł wspólnotowy doświadczył drastycznego spadku rentowności (– 10 punktów procentowych), przepływu środków pieniężnych (– 20,6 % obrotu) i zwrotu z inwestycji (– 37 punktów procentowych).
(58) W świetle powyższych faktów tymczasowo uznaje się, że przemysłowi wspólnotowemu została wyrządzona istotna szkoda, charakteryzująca się poważnym spadkiem cen, rentowności, a także zmniejszonymi zwrotami z inwestycji w rozumieniu art. 3 rozporządzenia podstawowego.
E. ZWIĄZEK PRZYCZYNOWY
1.
Wstęp
(59) Zgodnie z art. 3 ust. 6 i 7 rozporządzenia podstawowego zbadano, czy przywóz po cenach dumpingowych, pochodzący z ChRL, wyrządził szkodę przemysłowi wspólnotowemu w stopniu, który kwalifikuje się do miana "istotnej szkody".
Zbadano również znane czynniki, inne niż przywóz po cenach dumpingowych – który mógł w tym samym czasie spowodować szkodę dla przemysłu wspólnotowego – celem zapewnienia, że możliwa szkoda spowodowana przez te inne czynniki nie została przypisana przywozowi po cenach dumpingowych.
2.
Skutki przywozu po cenach dumpingowych
(60) W badanym okresie znacznemu zwiększeniu uległa wielkość przywozu z ChRL, o 4,5 mln stóp kwadratowych, a o 21 punktów procentowych pod względem udziału w rynku.
Ceny przywożonych produktów pochodzących z ChRL znacznie (o 30 %) podcięły ceny stosowane przez przemysł wspólnotowy.
(61) Skutki przywozu po cenach dumpingowych uwidacznia fakt, że w badanym okresie producenci w ChRL zwiększyli swój udział rynkowy kosztem przemysłu wspólnotowego.
(62) W ujęciu ogólnym udział w rynku wynoszący 8,8 punktów procentowych, jaki przemysł wspólnotowy utracił w okresie od 2001 r. a OD, został w pełni przejęty przez przywóz po cenach dumpingowych z ChRL.
(63) Spadek udziału w rynku i niewystarczający poziom cen przemysłu wspólnotowego również zbiegły się w czasie z wystąpieniem szkodliwej sytuacji dla przemysłu wspólnotowego, czego dowodem są znaczące straty, gwałtowne pogorszenie się przepływu środków pieniężnych i zwrotu z inwestycji oraz niekorzystny rozwój zatrudnienia.
(64) Wspomniane czynniki i fakt, że przemysł wspólnotowy z powodu zaniżonych cen nie mógł odnieść korzyści z nieco powiększonego rynku wspólnotowego, miały taki skutek, że przemysł Wspólnoty pomimo inwestycji ukierunkowanych na modernizację zakładów produkcyjnych odniósł istotną szkodę w tym okresie.
Wzrost udziału w rynku przywozu po cenach dumpingowych i spadek cen importowych zbiegły się w czasie z drastyczną zmianą warunków dla przemysłu wspólnotowego.
3.
Wpływ innych czynników
3.1.
Przywóz z innych krajów
(65) W poniższej tabeli przedstawiono wielkości i ceny produktów przywożonych z innych głównych krajów.
Przywóz z głównych krajów trzecich _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Turcja (w tys. stóp kwadratowych) _BAR_ 353 _BAR_ 380 _BAR_ 237 _BAR_ 893 _BAR_ 1677 _BAR_
Średnie ceny (EUR/stopy kwadratowe) _BAR_ 1,01 _BAR_ 0,73 _BAR_ 0,33 _BAR_ 0,81 _BAR_ 0,52 _BAR_
Inne kraje poza wymienionymi powyżej: wielkość przywozu (w tys. stóp kwadratowych) _BAR_ 1732 _BAR_ 2078 _BAR_ 1933 _BAR_ 1825 _BAR_ 2485 _BAR_
Średnie ceny (EUR/stopy kwadratowe) _BAR_ 1,14 _BAR_ 0,93 _BAR_ 0,79 _BAR_ 0,91 _BAR_ 0,60 _BAR_
(66) W badanym okresie znacznie nasilił się przywóz z Turcji, a jego udział w rynku wzrósł o 6,2 punktów procentowych.
Niemniej w toku dochodzenia wykazano, że znaczna część tego przywozu w 2003 r., 2004 r. i w OD przypadła na jednego współpracującego producenta wspólnotowego.
Niewielka ich część służyła uzupełnieniu gamy produktów producenta, reszta natomiast była ponownie wywożona do krajów trzecich po przycięciu i zapakowaniu na nowo.
W związku z powyższym ilości te nie mogły spowodować szkody dla przemysłu wspólnotowego.
Pozostałe ilości przywiezione z Turcji przedstawiały w badanym okresie niski i stosunkowo stały udział w rynku na poziomie około 2 %, który w OD osiągnął 6 %.
Ceny wspomnianych przywiezionych ilości były niższe od cen przywozu z ChRL w 2002 i 2003 r. oraz w OD, ale przewyższyły je w 2001 i 2004 r.
W związku z powyższymi rozważaniami stwierdza się, że przywóz ten mógł przyczynić się, choć nieznacznie, do istotnej szkody poniesionej przez przemysł wspólnotowy.
(67) W odniesieniu do przywozu z krajów trzecich innych niż Turcja wprawdzie ceny przywożonych produktów były w badanym okresie niższe od cen przemysłu wspólnotowego, jednak znacznie wyższe od cen produktów przywożonych z ChRL w całym badanym okresie, z wyjątkiem OD.
Wielkość przywozu zwiększyła się z 1,7 mln stóp kwadratowych w 2001 r. do 2,5 mln stóp kwadratowych w OD, co oznacza wzrost udziału w rynku o 3,2 punktów procentowych w badanym okresie, natomiast o 21 punktów procentowych wzrósł w tym samym okresie udział w rynku przywozów z ChRL.
W związku z powyższym tymczasowo uznaje się, że przywóz z innych krajów trzecich nie mógł odgrywać decydującej roli w szkodzie wyrządzonej przemysłowi wspólnotowemu.
3.2.
Wyniki innych producentów wspólnotowych
(68) Udział w rynku niewspółpracujących producentów wspólnotowych produktu objętego postępowaniem zmniejszył się z blisko 40 % w 2001 r. do 24 % w OD.
W badanym okresie osiągnięta przez nich wielkość sprzedaży znacznie spadła, tj. o 36 %.
Poza tym średnie ceny stosowane przez niewspółpracujących producentów wspólnotowych odpowiadały poziomowi średnich cen producentów, którzy wnieśli skargę.
Z faktów tych wynika, że znajdują się oni w podobnej sytuacji co przemysł wspólnotowy, tzn. że odnieśli szkodę spowodowaną przywozem po cenach dumpingowych.
Nie można zatem stwierdzić, że inni producenci wspólnotowi wyrządzili istotną szkodę przemysłowi wspólnotowemu.
3.3.
Wywóz przemysłu wspólnotowego
(69) Wywóz przemysłu wpólnotowego wzrósł w badanym okresie o 7 %, co przedstawia tabela w motywie 41. Natomiast sprzedaż na rynku wspólnotowym w tym samym okresie zmniejszyła się o 17 %.
Ceny sprzedaży eksportowej w badanym okresie przeciętnie przynosiły zyski lub pokrywały koszty.
W związku z tym tymczasowo uznaje się, że wyniki eksportowe przemysłu wspólnotowego nie przyczyniły się do szkody wyrządzonej przemysłowi wspólnotowemu.
(70) Zainteresowane strony nie poinformowały o innych czynnikach lub nie stwierdzono żadnych innych czynników w okresie objętym dochodzeniem, które w tym samym czasie mogłyby spowodować szkodę dla przemysłu wspólnotowego.
4.
Wnioski dotyczące związku przyczynowego
(71) Należy podkreślić, że szkoda w tym przypadku wystąpiła głównie w formie obniżenia cen i spadku sprzedaży, co spowodowało dla przemysłu wspólnotowego znaczne straty.
Zbiegło się to w czasie z szybko wzrastającym przywozem po cenach dumpingowych z ChRL, który znacznie podcinał ceny przemysłu wspólnotowego.
Nic nie wskazuje, że wyżej wspomniane inne czynniki mogły być poważną przyczyną istotnej szkody poniesionej przez przemysł wspólnotowy.
(72) Mając na uwadze powyższą analizę, która we właściwy sposób wyodrębniła i oddzieliła skutki wszystkich znanych czynników mających wpływ na sytuację przemysłu wspólnotowego od szkodliwych skutków przywozu po cenach dumpingowych, stwierdza się tymczasowo, że istnieje związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy przywozem po cenach dumpingowych z ChRL a istotną szkodą poniesioną przez przemysł wspólnotowy.
F. INTERES WSPÓLNOTY
(73) Zgodnie z przepisami art. 21 rozporządzenia podstawowego Komisja rozpatrzyła, czy pomimo stwierdzenia szkodliwego dumpingu nałożenie środków antydumpingowych nie byłoby sprzeczne z ogólnym interesem Wspólnoty.
Interes Wspólnoty określono na podstawie analizy wszystkich zaangażowanych interesów, tj. interesu przemysłu wspólnotowego, interesu importerów oraz podmiotów gospodarczych produktu objętego postępowaniem.
(74) Aby ocenić interes Wspólnoty, Komisja dokonała analizy możliwego wpływu nałożenia/nienałożenia środków antydumpingowych na dane podmioty gospodarcze.
1.
Interes przemysłu wspólnotowego
(75) Przemysł wspólnotowy składa się głównie z małych przedsiębiorstw.
Stopa wykorzystania jego zdolności produkcyjnych wynosi obecnie zaledwie 57 %.
(76) Oczekuje się, że nałożenie środków ochronnych powinno zapobiec utrzymywaniu się zakłóceń na rynku i obniżaniu cen.
Środki te umożliwiłyby przemysłowi wspólnotowemu zwiększenie sprzedaży, a tym samym odzyskanie straconego udziału w rynku, dzięki pokrywającym koszty, a nawet przynoszącym zyski cenom sprzedaży.
W związku z powyższym oczekuje się, że głównie spadek jednostkowych kosztów (spowodowany większym wykorzystaniem zdolności produkcyjnych, wynikających ze zwiększonej sprzedaży, a co za tym idzie większą produktywnością), a w mniejszym stopniu umiarkowany wzrost cen, pozwolą przemysłowi wspólnotowemu na poprawę jego sytuacji finansowej.
(77) Z drugiej strony, jeśli nie zostaną nałożone środki antydumpingowe, prawdopodobne jest, że sytuacja finansowa przemysłu wspólnotowego będzie się nadal pogarszać.
Przemysł wspólnotowy wyraźnie odczuwa ujemne dochody spowodowane obniżonymi cenami, spadającym udziałem w rynku i znacznymi stratami.
Biorąc pod uwagę malejące dochody oraz poniesioną istotną szkodę, jest bardzo prawdopodobne, że jeśli nie zostaną podjęte żadne środki, sytuacja przemysłu wspólnotowego będzie się nadal pogarszać.
To prowadziłoby ostatecznie do cięć w produkcji i zamknięcia zakładów produkcyjnych, co stanowiłoby zagrożenie dla miejsc pracy i inwestycji we Wspólnocie.
(78) W związku z powyższym tymczasowo uznaje się, iż nałożenie środków antydumpingowych pozwoliłoby przemysłowi wspólnotowemu na odbudowę po szkodzie wyrządzonej szkodliwym dumpingiem oraz że leżałoby to w jego interesie.
2.
Interes niepowiązanych importerów/podmiotów gospodarczych we Wspólnocie
(79) Jak stwierdzono w motywie 6 powyżej, trzech importerów zgłosiło się po wszczęciu dochodzenia, jednak później wszyscy odmówili współpracy w dochodzeniu.
Żaden z nich nie zajął stanowiska w sprawie możliwego nałożenia środków antydumpingowych.
Wobec tego pełna ocena prawdopodobnych skutków wprowadzenia lub rezygnacji ze środków nie była możliwa.
Poza tym należy przypomnieć, iż zastosowanie środków antydumpingowych nie ma na celu uniemożliwienia przywozu do Wspólnoty, a jedynie zapewnienie, iż nie będzie się on odbywał po cenach dumpingowych i wyrządzających szkodę.
Uczciwie wyceniony przywóz nadal będzie mógł wchodzić na rynek wspólnotowy, a ponieważ przywóz z państw trzecich będzie kontynupwany, jest prawdopodobne, że tradycyjna działalność handlowa importerów nie będzie znacznie naruszona, nawet jeżeli zostaną nałożone środki antydumpingowe przeciwko przywozowi po cenach dumpingowych.
Należy również zauważyć, że uwagi od importerów przeciwne nałożeniu środków nie zostały poparte dowodami, a zatem jako takie zostały odrzucone.
(80) W związku z tym można tymczasowo uznać, że możliwy wpływ nałożenia/nienałożenia środków antydumpingowych na niepowiązanych importerów/podmioty gospodarcze nie byłby znaczący.
3.
Interes użytkowników i odbiorców
(81) Żadni użytkownicy ani zrzeszenia konsumentów nie zgłosiły się w terminie ustalonym w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania.
Wobec braku współpracy tych stron można tymczasowo uznać, że nałożenie środków antydumpingowych nie miałoby zbytniego wpływu na ich sytuację.
Ponadto duża liczba producentów we Wspólnocie i wielkość przywozu z innych krajów trzecich zapewni użytkownikom i sprzedawcom detalicznym w dalszym ciągu szeroki wybór różnych dostawców produktu objętego postępowaniem po przystępnych cenach.
Oczekuje się, że środki te spowodują wzrost cen na korzyść przemysłu wspólnotowego, tak aby mógł on znowu odnosić odpowiednie korzyści.
Jednak nie jest prawdopodobne, że ceny bardzo wzrosną, ponieważ znaczny przywóz z innych krajów po cenach konkurencyjnych będzie zapobiegać nadmiernemu ich podniesieniu przez przemysł wspólnotowy.
4.
Wnioski dotyczące interesu Wspólnoty
(82) Na podstawie powyższych wniosków tymczasowo uznaje się, iż w tym przypadku nie ma decydujących przesłanek do niezastosowania środków oraz że ich zastosowanie nie jest działaniem przeciwko interesowi Wspólnoty.
G. TYMCZASOWE ŚRODKI ANTYDUMPINGOWE
1.
Poziom usuwający zagrożenie wystąpienia szkody
(83) Biorąc pod uwagę wnioski dotyczące dumpingu, szkody, związku przyczynowego i interesu Wspólnoty, powinno się zastosować środki tymczasowe po to, aby zapobiec dalszej szkodzie poniesionej przez przemysł wspólnotowy z powodu przywozu po cenach dumpingowych.
(84) Należy zastosować środki tymczasowe na poziomie wystarczającym do usunięcia szkody wyrządzonej przemysłowi wspólnotowemu, spowodowanej przywozem po cenach dumpingowych, nie przekraczając jednak ustalonych marginesów dumpingu.
Obliczając wysokość cła koniecznego do usunięcia skutków szkodliwego dumpingu, uznano, że środki powinny pozwolić przemysłowi wspólnotowemu na pokrycie kosztów produkcji i otrzymanie takiego zysku przed opodatkowaniem, który osiągnięcie mogłoby być uzasadnione w warunkach normalnej konkurencji, tzn. przy braku przywozu po cenach dumpingowych.
(85) Uznaje się, że w latach 2001–2002 na rynku Wspólnoty istniała normalna konkurencja, kiedy przemysł wspólnotowy przy braku szkodliwego dumpingu osiągał normalną marżę zysku wynoszącą średnio 5 %.
Na podstawie dostępnych informacji wstępnie stwierdzono, że marża zysku w wysokości 5 % obrotu uchodzić może za właściwy poziom, którego przy braku szkodliwego dumpingu mógłby oczekiwać przemysł wspólnotowy.
(86) Niezbędny wzrost cen został wtedy określony na podstawie porównania na tym samym poziomie handlu średniej ważonej ceny importowej, ustalonej przy obliczaniu podcięcia cenowego, z niewyrządzającą szkody ceną produktu sprzedawanego przez przemysł wspólnotowy na rynku Wspólnoty.
Cenę niewyrządzającą szkody ustalono przez dostosowanie ceny sprzedaży każdego producenta wspólnotowego do progu rentowności oraz przez dodanie wspomnianej wyżej marży zysku.
Wszelkie różnice wynikające z tego porównania zostały wyrażone w postaci odsetek całkowitej wartości importowej cif.
(87) Ustalony na tej podstawie margines usuwający szkodę wynosił 62 %.
2.
Środki tymczasowe
(88) W związku z powyższymi ustaleniami uznaje się, iż zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia podstawowego powinny zostać nałożone tymczasowe cła antydumpingowe na przywozy skóry zamszowej pochodzącej z ChRL na ustalonym poziomie likwidującym szkodę, ponieważ był on niższy od ustalonego marginesu dumpingu.
H. POSTANOWIENIA KOŃCOWE
(89) Celem zapewnienia dobrego zarządzania należy określić okres, w którym zainteresowane strony, które zgłosiły się w terminie wskazanym w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania, miałyby możliwość przedstawienia swoich opinii na piśmie i wystąpienia z prośbą o udzielenie możliwości złożenia ustnego wyjaśnienia.
Ponadto należy podkreślić, iż ustalenia w sprawie nałożenia ceł, dokonane na potrzeby niniejszego rozporządzenia, mają charakter tymczasowy i mogą zostać ponownie rozważone przy nakładaniu wszelkiego ostatecznego cła,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejszym nakłada się tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz skóry zamszowej i zamszu kombinowanego, nawet ciętych do kształtu, włączając skórę zamszową i zamsz kombinowany "crust", pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, obecnie objętych kodami CN 41141010 i 41141090.
2.
Stawkę ostatecznego cła antydumpingowego, stosowaną w odniesieniu do ceny netto na granicy Wspólnoty, bez opłat celnych, dla produktów wyprodukowanych przez wszystkie przedsiębiorstwa w Chińskiej Republice Ludowej ustala się na 62 %.
3.
Dopuszczenie do swobodnego obrotu we Wspólnocie produktu, o którym mowa w ust. 1, jest uwarunkowane wpłaceniem zabezpieczenia w wysokości równej kwocie cła tymczasowego.
4.
O ile nie określono inaczej, stosowane są obowiązujące przepisy dotyczące należności celnych.
Artykuł 2
Bez uszczerbku dla art. 20 rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96, zainteresowane strony mogą zwrócić się o ujawnienie zasadniczych danych i okoliczności, na podstawie których przyjęto niniejsze rozporządzenie, zgłosić swoje uwagi na piśmie i wystąpić o możliwość złożenia przed Komisją ustnych wyjaśnień w ciągu jednego miesiąca od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Zgodnie z art. 21 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96 zainteresowane strony mogą przedstawiać uwagi dotyczące zastosowania niniejszego rozporządzenia przez okres jednego miesiąca od daty jego wejścia w życie.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 440/2006
z dnia 15 marca 2006 r.
ustanawiające zakaz połowów krewetki północnej w strefie NAFO 3L przez statki pływające pod banderą Polski
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa [1], w szczególności jego art. 26 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiające system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa [2], w szczególności jego art. 21 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 51/2006 z dnia 22 grudnia 2005 r. ustalające wielkości dopuszczalne połowów na 2006 r. i inne związane z nimi warunki dla niektórych zasobów rybnych i grup zasobów rybnych, stosowane na wodach terytorialnych Wspólnoty oraz w odniesieniu do statków wspólnotowych na wodach, na których wymagane są ograniczenia połowowe [3], określa kwoty na rok 2006.
(2) Według informacji przekazanych Komisji statki pływające pod banderą państwa członkowskiego określonego w Załączniku do niniejszego rozporządzenia lub zarejestrowane w tym państwie członkowskim wyczerpały kwotę na połowy zasobu w nim określonego przyznaną na 2006 r.
(3) Należy zatem zakazać połowów tego rodzaju zasobów oraz jego przechowywania na pokładzie, przeładunku i wyładunku,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wyczerpanie kwoty
Kwotę połowową przyznaną na 2006 r. państwu członkowskiemu określonemu w Załączniku do niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do zasobu w nim określonego uznaje się za wyczerpaną z dniem wymienionym w tym Załączniku.
Artykuł 2
Zakazy
Z dniem wymienionym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia zakazuje się połowów zasobu określonego w Załączniku przez statki pływające pod banderą lub zarejestrowane w państwie członkowskim w nim określonym.
Po tej dacie zakazuje się przechowywania na pokładzie, przeładunku lub wyładunku omawianego zasobu złowionego przez te statki.
Artykuł 3
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 441/2006
z dnia 16 marca 2006 r.
zmieniające stawki refundacji do niektórych przetworów mlecznych, wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], a w szczególności jego art. 31 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Stawki refundacji stosowane od dnia 17 lutego 2006 r. do produktów wymienionych w Załączniku, wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu, zostały ustalone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 271/2006 [2].
(2) Z zastosowania reguł i kryteriów zawartych w rozporządzeniu (WE) nr 271/2006 do informacji posiadanych przez Komisję wynika, iż obecnie stosowane stawki refundacji wywozowych powinny zostać zmienione zgodnie z załącznikiem do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Stawki refundacji określone w rozporządzeniu (WE) nr 271/2006 zostają zmienione zgodnie z załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 17 marca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 442/2006
z dnia 16 marca 2006 r.
ustalające refundacje wywozowe w sektorze mleka i przetworów mlecznych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 31 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 31 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 różnica między cenami w handlu międzynarodowym produktów określonych w art. 1 wymienionego rozporządzenia a cenami tych produktów we Wspólnocie może być pokryta przez refundacje wywozowe w ramach ograniczeń wynikających z porozumień zawartych zgodnie z art. 300 Traktatu.
(2) Zgodnie z postanowieniami rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 refundacje do produktów określonych w art. 1 wymienionego rozporządzenia, wywiezionych w stanie naturalnym, powinny zostać ustalone, uwzględniając:
- sytuację rynkową i tendencje rozwoju na rynku wspólnotowym, w odniesieniu do ceny i dostępności mleka i przetworów mlecznych oraz, w handlu międzynarodowym, w odniesieniu do cen mleka i przetworów mlecznych,
- najbardziej korzystne koszty wprowadzania do obrotu i koszty transportu z rynków Wspólnoty do portów lub innych miejsc wywozu ze Wspólnoty, jak również koszty wysyłki do krajów przeznaczenia,
- cele wspólnej organizacji rynków mleka i przetworów mlecznych, które obejmują zapewnienie zrównoważonej sytuacji i naturalnego rozwoju cen i handlu,
- ograniczenia wynikające z porozumień zawartych zgodnie z art. 300 Traktatu,
- potrzebę unikania zakłóceń na rynku Wspólnoty,
- aspekt ekonomiczny przewidywanych wywozów.
(3) Zgodnie z art. 31 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 ceny we Wspólnocie ustalane są z uwzględnieniem obecnych cen, które są najkorzystniejsze w odniesieniu do wywozu, a ceny w handlu międzynarodowym ustalane są z uwzględnieniem w szczególności:
a) cen na rynkach krajów trzecich;
b) najkorzystniejszych cen w krajach trzecich docelowych, dla przywozu pochodzącego z kraju trzeciego;
c) cen producenta odnotowanych w eksportujących krajach trzecich, biorąc pod uwagę, gdzie to stosowne, subsydia przyznawane przez te kraje;
d) ceny oferowane na bazie franco granica.
(4) Według art. 31 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 sytuacja na rynku światowym lub specyficzne wymagania pewnych rynków mogą uczynić koniecznym zróżnicowanie refundacji do produktów określonych w art. 1 wymienionego rozporządzenia w zależności od miejsca przeznaczenia.
(5) Artykuł 31 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 przewiduje, że lista produktów, do których udziela się refundacji wywozowej, i wysokość tej refundacji są ustalane nie rzadziej niż raz na cztery tygodnie. Wysokość refundacji może jednak być utrzymana na tym samym poziomie przez ponad cztery tygodnie.
(6) Zgodnie z art. 16 rozporządzenia Komisji (WE) nr 174/1999 z dnia 26 stycznia 1999 r. ustanawiającego specjalne szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 804/68 w odniesieniu do pozwoleń na wywóz i refundacji wywozowych do mleka i przetworów mlecznych [2], refundacja przyznana na przetwory mleczne z dodatkiem cukru odpowiada sumie dwóch składników; celem pierwszego jest uwzględnienie ilości produktu mlecznego, wyliczany jest on przez pomnożenie podstawowej stawki refundacji przez zawartość produktu mlecznego w całym produkcie; celem drugiego jest uwzględnienie ilości dodanej sacharozy, wyliczany jest on przez pomnożenie zawartości sacharozy w całym produkcie przez podstawową stawkę refundacji obowiązującą w dniu wywozu produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. d) rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [3]. Niemniej jednak ten ostatni składnik jest uwzględniany, wyłącznie w przypadku gdy sacharoza dodana do produktu została wytworzona z cukru z buraków lub trzciny ze zbiorów pochodzących z obszaru Wspólnoty.
(7) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 896/84 [4], przewiduje uzupełniające przepisy w odniesieniu do przyznawania refundacji w trakcie przechodzenia z jednego roku gospodarczego na drugi. Te postanowienia przewidują możliwość zróżnicowania refundacji w zależności od daty wytworzenia przetworów.
(8) W celu wyliczenia wysokości refundacji do serów topionych należy przewidzieć, że w przypadku gdy została dodana kazeina i/lub kazeiniany, nie należy uwzględniać tej ilości.
(9) Określając produkty i miejsca przeznaczenia kwalifikujące się do refundacji, należy wziąć pod uwagę, iż z jednej strony, konkurencyjna pozycja niektórych produktów Wspólnoty nie uzasadnia pobudzania ich wywozu, a z drugiej, że geograficzna bliskość niektórych terytoriów może stwarzać ryzyko zakłóceń w handlu i nadużyć.
(10) Zastosowanie tych zasad do aktualnej sytuacji rynkowej na rynku mleka i przetworów mlecznych, a w szczególności do cen tych przetworów we Wspólnocie i na rynku światowym prowadzi do ustalenia refundacji do tych przetworów w wysokości określonej w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
(11) Komitet Zarządzający ds. Mleka i Przetworów Mlecznych nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje wywozowe, o których mowa w art. 31 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999, do produktów wywożonych w stanie naturalnym ustalone są w wysokości określonej w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 17 marca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 443/2006
z dnia 16 marca 2006 r.
ustalające maksymalny poziom refundacji wywozowej do masła w ramach stałego zaproszenia do składania ofert przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 581/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/99 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 31 ust. 3, akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 581/2004 z dnia 26 marca 2004 r. w sprawie stałego zaproszenia do składania ofert przetargowych odnośnie do refundacji wywozowych do niektórych rodzajów masła [2] przewiduje otwarcie stałego przetargu.
(2) Zgodnie z art. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 580/2004 z dnia 26 marca 2004 r. ustanawiającym procedurę przetargową dotyczącą refundacji wywozowych do niektórych przetworów mlecznych [3] oraz po dokonaniu analizy ofert przedstawionych w odpowiedzi na ten przetarg, stosowne jest ustalenie maksymalnego poziomu refundacji wywozowej w okresie przetargowym kończącym się dnia 14 marca 2006 r.
(3) Komitet Zarządzający ds. Mleka i Przetworów Mlecznych nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W ramach stałego przetargu otwartego rozporządzeniem (WE) nr 581/2004 w okresie przetargowym kończącym się dnia 14 marca 2006 r. maksymalne kwoty refundacji dla produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 niniejszego rozporządzenia ustala się w załączniku do niniejszego rozporząd z enia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 17 marca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 444/2006
z dnia 16 marca 2006 r.
w sprawie nieprzyznawania refundacji wywozowych dla mleka odtłuszczonego w proszku w ramach stałego zaproszenia do składania ofert przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 582/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/99 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności trzeci akapit jego art. 31 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 582/2004 z dnia 26 marca 2004 r., otwierające stałe zaproszenie do składania ofert w celu uzyskania refundacji wywozowych do niektórych rodzajów masła [2] przewiduje, iż powyższy przetarg będzie miał stały charakter.
(2) Zgodnie z art. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 580/2004 z dnia 26 marca 2004 r. ustanawiającym procedurę przetargową dotyczącą refundacji wywozowych do niektórych przetworów mlecznych [3] oraz po dokonaniu analizy ofert przedstawionych w odpowiedzi na ten przetarg, stosowne jest nieprzyznawanie żadnych refundacji w okresie przetargowym kończącym się dnia 14 marca 2006 r.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W ramach stałego przetargu otwartego rozporządzeniem (WE) nr 582/2004, nie przewiduje się w okresie przetargowym kończącym się dnia 14 marca 2006 r. żadnej refundacji dla produktów i krajów przeznaczenia wymienionych w art. 1 ust. 1 niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 445/2006
z dnia 16 marca 2006 r.
ustalające ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności przywozowych na melasę w sektorze cukru, stosowane od dnia 17 marca 2006 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 24 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1422/95 z dnia 23 czerwca 1995 r. ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze dotyczące przywozu melasy w sektorze cukru i zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 785/68 [2], przewiduje, że cenę importową CIF melasy, ustaloną zgodnie z rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 785/68 [3], uważa się za "cenę reprezentatywną". Uważa się, że ta cena została ustalona dla jakości standardowej określonej w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 785/68.
(2) Dla celów ustalania cen reprezentatywnych, należy wziąć pod uwagę wszelkie informacje przewidziane w art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 785/68, z wyjątkiem przypadków przewidzianych w art. 4 wymienionego rozporządzenia, oraz, w przypadku gdy ma to zastosowanie, dla celów takiego ustalenia można zastosować metodę przewidzianą w art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 785/68.
(3) Dla celów dostosowania cen, nieodnoszącego się do jakości standardowej, należy, w zależności od jakości oferowanej melasy, zwiększyć lub zmniejszyć ceny w zależności od wyników otrzymanych w zastosowaniu art. 6 rozporządzenia (EWG) nr 785/68.
(4) Kiedy istnieje różnica między ceną spustową dla rozpatrywanego produktu a ceną reprezentatywną, należy ustalić dodatkowe należności przywozowe zgodnie z warunkami przewidzianymi w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1422/95.
W przypadku zawieszenia stosowania należności przywozowych w zastosowaniu art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1422/95, należy ustalić szczególne kwoty dla tych należności.
(5) Należy ustalić ceny reprezentatywne i dodatkowe należności celne w odniesieniu do przywozu rozpatrywanych produktów, zgodnie z art. 1 ust. 2 i art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1422/95.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ceny reprezentatywne i dodatkowe należności stosowane do przywozu produktów, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1422/95 są wskazane w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 17 marca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 446/2006
z dnia 16 marca 2006 r.
ustalające refundacje wywozowe do cukru białego i cukru surowego w stanie nieprzetworzonym
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 27 ust. 5 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 27 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, różnica między notowaniami lub cenami na rynku światowym produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. a) wymienionego rozporządzenia a cenami tych produktów we Wspólnocie może być pokryta przez refundacje wywozowe.
(2) Zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, refundacje do cukrów białego i surowego, niedenaturowanych i wywiezionych w stanie nieprzetworzonym muszą zostać ustalone przy uwzględnieniu sytuacji na rynku wspólnotowym i rynku światowym cukru, i w szczególności elementów kalkulacji cen i kosztów, o których mowa w art. 28 wymienionego rozporządzenia.
Zgodnie z tym samym artykułem, należy również uwzględnić gospodarcze aspekty proponowanego wywozu.
(3) W odniesieniu do cukru surowego, refundację należy ustalić dla jakości standardowej, która jest określona w załączniku I, pkt II rozporządzenia (WE) nr 1260/2001. Wymieniona refundacja jest ponadto ustalana zgodnie z art. 28 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001. Cukier krystaliczny został określony w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 2135/95 z dnia 7 września 1995 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania przyznawania refundacji wywozowych w sektorze cukru [2]. Kwotę tak obliczonej refundacji w odniesieniu do cukrów aromatyzowanych lub zawierających substancje barwiące należy zastosować do ich zawartości sacharozy, zatem należy ją ustalać w odniesieniu na 1 % tej zawartości.
(4) W przypadkach szczególnych kwota refundacji może być ustalona w instrumentach prawnych innego typu.
(5) Refundację należy ustalać co dwa tygodnie.
Można ją zmieniać w tym odstępie czasowym.
(6) Art. 27 ust. 5 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 przewiduje, że sytuacja na rynku światowym lub specyficzne wymagania pewnych rynków mogą uczynić koniecznym zróżnicowanie refundacji do produktów określonych w art. 1 wymienionego rozporządzenia w zależności od ich miejsca przeznaczenia.
(7) Znaczący i szybki wzrost preferencyjnego przywozu cukru pochodzącego z zachodnich krajów bałkańskich od początku 2001 r., oraz wywozu cukru ze Wspólnoty do tych krajów wydaje się być istotnie sztuczny.
(8) Aby uniknąć wszelkiego nadużycia w związku z ponownym przywozem do Wspólnoty produktów w sektorze cukru, dla których przyznano refundację wywozową, należy nie ustalać refundacji do produktów, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu w odniesieniu do wszystkich zachodnich krajów bałkańskich.
(9) Biorąc pod uwagę te informacje i aktualną sytuację na rynkach w sektorze cukru, a w szczególności notowania lub ceny cukru we Wspólnocie i na rynku światowym, należy ustalić refundację w odpowiedniej wysokości.
(10) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje, które przyznaje się do wywozu produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, w stanie nieprzetworzonym i niedenaturowanych, ustalone są zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 17 marca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 447/2006
z dnia 16 marca 2006 r.
ustalające maksymalne kwoty refundacji wywozowej do cukru białego przeznaczonego do niektórych państw trzecich w ramach 21. przetargu częściowego wykonanego w ramach stałego przetargu przewidzianego przez rozporządzenie (WE) nr 1138/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 27 ust. 5 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1138/2005 z dnia 15 lipca 2005 r. w sprawie stałego przetargu ustalającego opłaty wyrównawcze i/lub refundacje wywozowe do cukru białego na rok gospodarczy 2004/2005 [2] przystępuje się do przetargów częściowych w sprawie wywozu wspomnianego cukru do niektórych państw trzecich.
(2) Zgodnie z art. 9 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1138/2005, jeżeli właściwe, ustala się maksymalną kwotę refundacji wywozowej dla rozpatrywanego przetargu częściowego, biorąc pod uwagę w szczególności sytuację i przewidywany rozwój rynku cukru we Wspólnocie i na rynku światowym.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W 21. przetargu częściowym na cukier biały, wykonanym zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1138/2005, maksymalną kwotę refundacji wywozowej ustala się w wysokości 29,800 EUR/100 kg.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 17 marca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 448/2006
z dnia 16 marca 2006 r.
w sprawie przekazanych ofert na przywóz kukurydzy w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1809/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 12 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na maksymalne obniżenie opłat przywozowych w odniesieniu do przywozu kukurydzy pochodzącej z krajów trzecich do Portugalii został ogłoszony rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1809/2005 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1839/95 [3], na podstawie przekazanych ofert Komisja może, w myśl procedury przewidzianej w art. 25 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, postanowić o wstrzymaniu przetargu.
(3) Biorąc pod uwagę w szczególności czynniki, o których mowa w art. 6 i 7 rozporządzenia (WE) nr 1839/95, nie jest wskazane ustalenie maksymalnego obniżenia opłat przywozowych.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nie podejmuje się dalszych działań w odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 10 do 16 marca 2006 r. w ramach przetargu na obniżenie opłat przywozowych na kukurydzę, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1809/2005.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 17 marca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 449/2006
z dnia 16 marca 2006 r.
w sprawie przekazanych ofert na wywóz jęczmienia w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1058/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na refundację wywozową do jęczmienia na wywóz do niektórych krajów trzecich został ogłoszony na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1058/2005 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [3], Komisja może, na podstawie zgłoszonych ofert, podjąć decyzję o wstrzymaniu przetargu.
(3) Biorąc pod uwagę czynniki, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95, nie jest wskazane ustalenie maksymalnej wysokości refundacji.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nie podejmuje się dalszych działań w odniesieniu do ofert przekazanych od 10 do 16 marca 2006 r., w ramach przetargu na refundację wywozową do jęczmienia, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1058/2005.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 17 marca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 450/2006
z dnia 16 marca 2006 r.
w sprawie przekazanych ofert na wywóz pszenicy zwyczajnej w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1059/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na refundację wywozową do pszenicy zwyczajnej na wywóz do niektórych krajów trzecich został ogłoszony na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1059/2005 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [3], Komisja może, na podstawie zgłoszonych ofert, podjąć decyzję o wstrzymaniu przetargu.
(3) Biorąc pod uwagę czynniki, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95, nie jest wskazane ustalenie maksymalnej wysokości refundacji,
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nie podejmuje się dalszych działań w odniesieniu do ofert przekazanych od 10 do 16 marca 2006 r., w ramach przetargu na refundację wywozową do pszenicy zwyczajnej, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1059/2005.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 17 marca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 451/2006
z dnia 17 marca 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 18 marca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 452/2006
z dnia 17 marca 2006 r.
ustalające minimalne ceny sprzedaży masła w ramach 5. odrębnego zaproszenia do składania ofert w ramach przetargu stałego przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 1898/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1898/2005 z dnia 9 listopada 2005 r. ustanawiającym szczegółowe zasady wprowadzenia w życie rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do środków w zakresie zbytu śmietany, masła i masła skoncentrowanego na rynku Wspólnoty [2] agencje interwencyjne mogą sprzedawać w drodze przetargu pewne ilości masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego, które przechowują, i mogą przyznać pomoc w odniesieniu do śmietany, masła i masła skoncentrowanego.
Artykuł 25 wymienionego rozporządzenia przewiduje, że biorąc pod uwagę otrzymane oferty w ramach każdego odrębnego zaproszenia do składania ofert, ustala się minimalną cenę sprzedaży masła oraz maksymalną wysokość pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i masła skoncentrowanego.
Ustalono dalej, że cena lub pomoc mogą się zmieniać w zależności od planowanego wykorzystania masła, jego zawartości tłuszczu oraz procedury włączania.
Wysokość zabezpieczenia przetwórczego, o którym mowa w art. 28 rozporządzenia (WE) nr 1898/2005, ustala się odpowiednio.
(2) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dla 5. odrębnego zaproszenia do składania ofert w ramach stałego przetargu przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 1898/2005 minimalną cenę sprzedaży masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego oraz wysokość zabezpieczenia przetwórczego, o których mowa odpowiednio w art. 25 i 28 wymienionego rozporządzenia, ustala się, jak podano w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 18 marca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 453/2006
z dnia 17 marca 2006 r.
ustalające maksymalne kwoty pomocy odnośnie do śmietany, masła i masła skoncentrowanego w ramach 5. odrębnego zaproszenia do przetargu przeprowadzonego w ramach przetargu stałego przewidzianego przez rozporządzenie (WE) nr 1898/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1898/2005 z dnia 9 listopada 2005 r. ustanawiającym szczegółowe zasady wprowadzenia w życie rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do środków w zakresie zbytu śmietany, masła i masła skoncentrowanego na rynku Wspólnoty [2] agencje interwencyjne mogą sprzedawać w drodze przetargu pewne ilości masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego, które przechowują, i mogą przyznać pomoc w odniesieniu do śmietany, masła i masła skoncentrowanego.
Artykuł 25 wymienionego rozporządzenia przewiduje, że biorąc pod uwagę otrzymane oferty w ramach każdego odrębnego zaproszenia do przetargu, ustala się minimalną cenę sprzedaży masła oraz maksymalną wysokość pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i masła skoncentrowanego.
Ustalono dalej, że cena lub pomoc mogą się różnić w zależności od planowanego wykorzystania masła, jego zawartości tłuszczu oraz procedury włączania.
Wysokość zabezpieczenia przetwórczego, o którym mowa w art. 28 rozporządzenia (WE) nr 1898/2005, ustala się odpowiednio.
(2) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do 5. odrębnego przetargu w ramach stałego przetargu przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 1898/2005 maksymalną kwotę pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i masła skoncentrowanego oraz wysokość zabezpieczenia przetwórczego, o których mowa odpowiednio w art. 25 i 28 wymienionego rozporządzenia, ustala się, jak podano w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 18 marca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 454/2006
z dnia 17 marca 2006 r.
ustalające minimalną cenę sprzedaży masła skoncentrowanego w ramach 5. zaproszenia do składania ofert w ramach stałego przetargu przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 1898/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 47 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1898/2005 z dnia 9 listopada 2005 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wprowadzenia w życie rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do środków w zakresie zbytu śmietany, masła i masła skoncentrowanego na rynku Wspólnoty [2], agencje interwencyjne otwierają stały przetarg na przyznawanie pomocy dla masła skoncentrowanego.
Artykuł 54 wymienionego rozporządzenia stanowi, że maksymalną kwotę pomocy ustala się w świetle ofert przetargowych otrzymanych w odpowiedzi na indywidualny przetarg dla masła skoncentrowanego o minimalnej zawartości tłuszczu w wysokości 96 %.
(2) Należy złożyć zabezpieczenie należytego wykonania umowy, o którym mowa w art. 53 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1898/2005, w celu zapewnienia przejęcia masła skoncentrowanego przez handel detaliczny.
(3) W świetle otrzymanych ofert przetargowych należy ustalić maksymalną kwotę pomocy na odpowiednim poziomie oraz odpowiednio określić zabezpieczenie należytego wykonania umowy.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dla 5. odrębnego zaproszenia do składania ofert w ramach stałego przetargu otwartego zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1898/2005, maksymalną kwotę pomocy w odniesieniu do masła skoncentrowanego o minimalnej zawartości tłuszczu w wysokości 96 %, o którym mowa w art. 47 ust. 1 wymienionego rozporządzenia, ustala się na 45 EUR/100 kg.
Zabezpieczenie należytego wykonania umowy, o którym mowa w art. 53 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1898/2005, ustala się na 50 EUR/100 kg.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 18 marca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 455/2006
z dnia 17 marca 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 343/2006 otwierające skup masła w niektórych państwach członkowskich na okres od dnia 1 marca do dnia 31 sierpnia 2006 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 2771/1999 z dnia 16 grudnia 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania przepisów rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do interwencji na rynku masła i śmietany [2], w szczególności jego art. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 343/2006 [3] ustanawia wykaz państw członkowskich, w których został otwarty skup masła, zgodnie z art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999.
(2) Na podstawie najnowszych informacji przekazanych przez Łotwę, Komisja zaobserwowała, że ceny rynkowe masła były równe lub wyższe niż 92 % ceny interwencyjnej w ciągu dwóch następujących po sobie tygodni.
Zatem na Łotwie skup interwencyjny powinien zostać zawieszony, a Łotwę należy usunąć z wykazu ustanowionego w rozporządzeniu (WE) nr 343/2006.
(3) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 343/2006,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 1 rozporządzenia (WE) nr 343/2006 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 1
Niniejszym otwiera się skup masła przewidziany w art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 w następujących państwach członkowskich:
- Niemcy,
- Estonia,
- Hiszpania,
- Francja,
- Włochy,
- Irlandia,
- Niderlandy,
- Polska,
- Portugalia,
- Finlandia,
- Szwecja,
- Zjednoczone Królestwo.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 18 marca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 456/2006
z dnia 20 marca 2006 r.
wprowadzające sprostowanie do rozporządzenia (WE) nr 1786/2003 w sprawie wspólnej organizacji rynku suszu paszowego
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 36 i art. 37 ust. 2 akapit trzeci,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Tekst rozporządzenia (WE) nr 1786/2003 [2] zawiera kilka błędów.
(2) W związku ze zmianą Nomenklatury Scalonej, w art. 1 tego rozporządzenia kody CN ex12149091 i ex12149099 powinny zostać zastąpione kodem CN ex12149090.
(3) W art. 5 ust. 1 tego rozporządzenia maksymalna gwarantowana ilość 4855900 ton powinna zostać zastąpiona maksymalną gwarantowaną ilością 4960723 ton odpowiadającą sumie gwarantowanych ilości krajowych wymienionych w ust. 2 tego artykułu.
(4) W art. 6 akapit pierwszy powinien zostać przeredagowany w celu prawidłowego opisania sposobu zmniejszania pomocy w wypadku przekroczenia maksymalnej gwarantowanej ilości.
Akapit drugi tego samego artykułu powinien zostać ujednolicony we wszystkich wersjach językowych w celu zastosowania jednakowej terminologii do wyrażenia zasady, zgodnie z którą nie jest możliwe żadne zwiększenie wydatków budżetowych w przypadku przekroczenia maksymalnej gwarantowanej ilości.
(5) Rozporządzenie (WE) nr 1786/2003 powinno zatem zostać odpowiednio sprostowane.
(6) Biorąc pod uwagę, że sprostowania te nie mają żadnego negatywnego wpływu na podmioty gospodarcze, niniejsze rozporządzenie powinno stosować się od daty rozpoczęcia stosowania rozporządzenia (WE) nr 1786/2003,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1786/2003 niniejszym wprowadza się następujące sprostowania:
1) W art. 1 pierwsza kolumna tabeli lit. a) kody CN "ex12149091" i "ex12149099" zastępuje się kodem CN "ex12149090".
2) W art. 5 ust. 1 maksymalną gwarantowaną ilość "4855900" ton zastępuje się maksymalną gwarantowaną ilością "4960723" ton.
3) Artykuł 6 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 6
W przypadku gdy w trakcie roku gospodarczego ilość suszu paszowego, w odniesieniu do którego wnioskuje się o pomoc przewidzianą w art. 4 ust. 2, przekracza maksymalną gwarantowaną ilość określoną w art. 5 ust. 1, pomoc jest zmniejszana dla każdego państwa członkowskiego, w którym produkcja przekracza gwarantowaną ilość krajową, poprzez zmniejszenie wydatków w zależności od procentowego udziału przekroczenia odnotowanego przez dane państwo członkowskie w sumie przekroczeń.
Zmniejszenie to ustala się, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 18 ust. 2, na poziomie zapewniającym, że wydatki budżetowe wyrażone w euro nie przekraczają wydatków, które zostałyby osiągnięte w przypadku gdyby maksymalna gwarantowana ilość nie została przekroczona.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 457/2006
z dnia 20 marca 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 21 marca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 458/2006
z dnia 20 marca 2006 r.
w sprawie pozwoleń na przywóz produktów wołowych i cielęcych pochodzących z Botswany, Kenii, Madagaskaru, Suazi, Zimbabwe i Namibii
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1],
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2286/2002 z dnia 10 grudnia 2002 r. ustalające procedurę mającą zastosowanie do produktów rolnych i towarów uzyskanych dzięki przetworzeniu produktów rolnych pochodzących z państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku (AKP) i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1706/98 [2],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 2247/2003 z dnia 19 grudnia 2003 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania w sektorze wołowiny i cielęciny rozporządzenia Rady (WE) nr 2286/2002 ustalającego procedurę mającą zastosowanie do produktów rolnych oraz towarów uzyskanych dzięki przetworzeniu produktów rolnych pochodzących z państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku (AKP) [3], w szczególności jego art. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 1 rozporządzenia (WE) nr 2247/2003 przewiduje możliwość wydawania pozwoleń na przywóz produktów wołowych i cielęcych pochodzących z Botswany, Kenii, Madagaskaru, Suazi, Zimbabwe i Namibii.
Przywóz jednak musi się zamykać w granicach ilościowych przewidzianych dla każdego z tych eksportujących krajów trzecich.
(2) Złożone między 1 a 10 marca 2006 r. wnioski o wydanie pozwoleń na przywóz produktów pochodzących z Botswany, Kenii, Madagaskaru, Suazi, Zimbabwe i Namibii, zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 2247/2003, wyrażone w ilościach mięsa bez kości, nie przewyższają ilości dostępnych dla tych państw.
Jest zatem możliwe wydanie pozwoleń na przywóz wnioskowanych ilości.
(3) Ilości, na jakie mogą być składane wnioski o wydanie pozwoleń po dniu 1 kwietnia 2006 r., należy ustalić w ramach ogólnej ilości 52100 t.
(4) Niniejsze rozporządzenie nie narusza zastosowania dyrektywy Rady 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnych podczas przywozu z państw trzecich bydła, trzody chlewnej, owiec i kóz oraz świeżego mięsa i produktów mięsnych [4],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Z dniem 21 marca 2006 r. niżej wymienione Państwa Członkowskie wydają pozwolenia, wyrażone w ilościach mięsa bez kości, na przywóz produktów z wołowiny i cielęciny, pochodzących z niektórych państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku, w następującej ilości:
Niemcy:
- 60 t pochodzących z Botswany,
- 150 t pochodzących z Namibii;
Zjednoczone Królestwo:
- 100 t pochodzących z Botswany,
- 500 t pochodzących z Namibii.
Artykuł 2
Zgodnie z art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2247/2003, wnioski o wydanie pozwoleń mogą być składane w ciągu dziesięciu pierwszych dni kwietnia 2006 r. na następujące ilości wołowiny i cielęciny bez kości:
Botswana: _BAR_ 17936 t, _BAR_
Kenia: _BAR_ 142 t, _BAR_
Madagaskar: _BAR_ 7579 t, _BAR_
Suazi: _BAR_ 3363 t, _BAR_
Zimbabwe: _BAR_ 9100 t, _BAR_
Namibia: _BAR_ 11600 t. _BAR_
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 21 marca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 459/2006
z dnia 20 marca 2006 r.
ustalające ceny rynku światowego nieodziarnionej bawełny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Protokół 4 w sprawie bawełny, załączony do Aktu Przystąpienia Grecji, ostatnio zmieniony rozporządzeniem Rady (WE) nr 1050/2001 [1],
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1051/2001 z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie pomocy produkcyjnej dla bawełny [2], w szczególności jego art. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1051/2001 cena rynku światowego bawełny nieodziarnionej jest ustalana okresowo na podstawie ceny rynku światowego bawełny odziarnionej przy uwzględnieniu historycznych związków między ceną bawełny odziarnionej a wyliczoną ceną bawełny nieodziarnionej. Te historyczne związki zostały ustanowione w art. 2 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1591/2001 z dnia 2 sierpnia 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania systemu pomocy dla bawełny [3]. W przypadku gdy cena rynku światowego nie może być ustalona w powyższy sposób, zostaje ona określona na podstawie ostatniej ustalonej ceny.
(2) Zgodnie z art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1051/2001 cena rynku światowego bawełny nieodziarnionej jest ustalana dla produktu odpowiadającego pewnym cechom charakterystycznym i uwzględniając najkorzystniejsze oferty i notowania na rynku światowym pomiędzy tymi, które są uważane za reprezentatywne dla rzeczywistych tendencji rynkowych.
Do celów takiego ustalenia ceny uwzględnia się średnią z ofert i notowań otrzymaną na jednej lub więcej giełdach europejskich reprezentatywnych dla produktu dostarczonego na bazie cif do portu wspólnotowego i pochodzącego z różnych krajów dostarczających, uważanych za reprezentatywne dla handlu międzynarodowego.
Jednakże aby uwzględnić różnice wynikające z jakości dostarczonego produktu lub z charakteru wspomnianych ofert i notowań, przewidziano dostosowania kryteriów do celów ustalenia ceny rynku światowego bawełny odziarnionej.
Dostosowania te są określone w art. 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1591/2001.
(3) Stosowanie wyżej wymienionych kryteriów prowadzi do ustalenia ceny rynku światowego bawełny nieodziarnionej na poziomie wskazanym poniżej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Cena rynku światowego bawełny nieodziarnionej określona w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1051/2001 jest ustalona na 21,897 EUR/100 kg.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 21 marca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 460/2006
z dnia 20 marca 2006 r.
w sprawie wydawania pozwoleń na przywóz w odniesieniu do przywozu czosnku w ramach autonomicznego kontyngentu taryfowego otwartego rozporządzeniem (WE) nr 393/2006
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 393/2006 z dnia 6 marca 2006 r. otwierające i ustalające zarządzanie autonomicznym kontyngentem taryfowym na czosnek, w szczególności jego art. 6 ust. 3 [1], w szczególności jego art. 6 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
Wnioski o pozwolenia na przywóz przedłożone przez importerów tradycyjnych i nowych właściwym władzom Państw Członkowskich zgodnie z art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 393/2006 przekraczają dostępne ilości. Należy zatem określić, w jakim stopniu mogą zostać wydane pozwolenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Wydaje się pozwolenia na przywóz do 2,319 % ilości, o które wystąpili importerzy tradycyjni we wnioskach złożonych zgodnie z art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 393/2006 i przekazanych Komisji przez Państwa Członkowskie dnia 16 marca 2006 r.
2. Wydaje się pozwolenia na przywóz do 0,857 % ilości, o które wystąpili nowi importerzy we wnioskach złożonych zgodnie z art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 393/2006 i przekazanych Komisji przez Państwa Członkowskie dnia 16 marca 2006 r.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 21 marca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do dnia 30 czerwca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 461/2006
z dnia 20 marca 2006 r.
w sprawie wydawania pozwoleń na przywóz w odniesieniu do przywozu niektórych grzybów zakonserwowanych w ramach autonomicznego kontyngentu taryfowego otwartego rozporządzeniem (WE) nr 392/2006
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 392/2006 zo dnia 6 marca 2006 r. otwierające i ustalające zarządzanie autonomicznym kontyngentem taryfowym na grzyby zakonserwowane [1], w szczególności jego art. 6 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
Wnioski o pozwolenia na przywóz przedłożone przez importerów tradycyjnych i nowych właściwym władzom Państw Członkowskich zgodnie z art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 392/2006 przekraczają dostępne ilości. Należy zatem określić, w jakim stopniu mogą zostać wydane pozwolenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Wydaje się pozwolenia na przywóz do 8,587 % ilości, o które wystąpili importerzy tradycyjni we wnioskach złożonych zgodnie z art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 392/2006 i przekazanych Komisji przez Państwa Członkowskie w dniach 16 marca 2006 r.
2. Wydaje się pozwolenia na przywóz do 17,391 % ilości, o które wystąpili nowi importerzy we wnioskach złożonych zgodnie z art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 392/2006 i przekazanych Komisji przez Państwa Członkowskie w dniach 16 marca 2006 r.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 21 marca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do dnia 30 czerwca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 462/2006
z dnia 21 marca 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 22 marca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 463/2006
z dnia 21 marca 2006 r.
wprowadzające odstępstwo na 2006 r. od rozporządzeń (WE) nr 596/2004 i (WE) nr 633/2004 w odniesieniu do terminów wydawania pozwoleń na wywóz w sektorach jaj i mięsa drobiowego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2771/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku jaj [1], w szczególności jego art. 3 ust. 2,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2777/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa drobiowego [2], w szczególności jego art. 3 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 3 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 596/2004 [3] i art. 3 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 633/2004 [4], ustanawiające szczegółowe zasady wdrożenia systemu pozwoleń na wywóz odpowiednio w sektorach jaj i mięsa drobiowego, stanowią, że pozwolenia na wywóz są wydawane w środę w tygodniu następującym po tygodniu, w którym składane są wnioski o wydanie pozwoleń, jeżeli Komisja nie podjęła w tym czasie żadnych szczególnych środków.
(2) Biorąc pod uwagę dni świąteczne w 2006 r. i nieregularną publikację Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej w tych dniach, okres czasu między złożeniem wniosków a dniem wydawania pozwoleń jest zbyt krótki, aby zapewnić właściwe zarządzanie rynkiem.
Należy zatem przedłużyć wymieniony okres.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mięsa Drobiowego i Jaj,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W drodze odstępstwa od art. 3 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 596/2004 i art. 3 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 633/2004, pozwolenia są wydawane w 2006 r. w terminach wskazanych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Niniejsze odstępstwo ma zastosowanie, jeżeli przed wymienionymi terminami wydawania pozwoleń nie zostały podjęte żadne szczególne środki, o których mowa w art. 3 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 596/2004 i art. 3 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 633/2004.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 464/2006
z dnia 21 marca 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 80/2006 otwierające przetarg stały na odsprzedaż na rynku wspólnotowym żyta znajdującego się w posiadaniu niemieckiej agencji interwencyjnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze zbóż [1], w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 80/2006 [2] otworzyło przetarg stały na odsprzedaż na rynku wspólnotowym żyta znajdującego się w posiadaniu niemieckiej agencji interwencyjnej.
(2) Z uwagi na potrzeby rynków oraz na ilości, którymi dysponuje niemiecka agencja interwencyjna, Niemcy poinformowały Komisję o zamiarze zwiększenia za pośrednictwem swojej agencji interwencyjnej ilości wystawionej do przetargu o 100000 ton.
Uwzględniając sytuację na rynku, należy pozytywnie rozpatrzyć wniosek złożony przez Niemcy.
(3) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 80/2006.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 80/2006 wprowadza się następujące zmiany:
W art. 1 ilość "100000 ton" zastępuje się ilością "200000 ton".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 465/2006
z dnia 21 marca 2006 r.
kończące dochodzenie dotyczące możliwego obejścia środków antydumpingowych nałożonych na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 408/2002 na przywóz niektórych tlenków cynku pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej w drodze przywozu niektórych tlenków cynku wysyłanych z Kazachstanu, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Kazachstanu, i kończące rejestrację tego przywozu nałożoną rozporządzeniem (WE) nr 1289/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed przywozem po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [1] ("rozporządzenie podstawowe"), w szczególności jego art. 13,
po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. PROCEDURA
1.
Obowiązujące środki i poprzednie dochodzenia
(1) Rozporządzeniem (WE) nr 408/2002 [2] ("rozporządzenie pierwotne") Rada nałożyła ostateczne cła antydumpingowe wynoszące od 6,9 % do 28 % na przywóz tlenków cynku o czystości nie mniejszej niż 93 % tlenku cynku ("tlenki cynku") pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej ("ChRL").
(2) Rozporządzeniem (WE) nr 1623/2003 [3] ("rozporządzenie w sprawie obejścia środków") Rada rozszerzyła cło antydumpingowe w wysokości 20 % nałożone na przywóz tlenków cynku pochodzących z ChRL na przywóz tlenków cynku wysyłanych z Wietnamu, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Wietnamu, oraz na tlenki cynku przedstawione w postaci mieszanki z krzemionką pochodzące z ChRL.
2.
Wniosek
(3) W dniu 27 czerwca 2005 r.
Komisja otrzymała wniosek na mocy art. 13 ust. 3 rozporządzenia podstawowego o przeprowadzenie dochodzenia dotyczącego domniemanego obejścia środków antydumpingowych nałożonych na przywóz tlenków cynku pochodzących z ChRL.
Wniosek został złożony przez stowarzyszenie Eurometaux w imieniu producentów reprezentujących ponad 45 % wspólnotowej produkcji tlenków cynku.
(4) Wniosek zawierał dowody prima facie wskazujące, że nastąpiła zmiana w strukturze handlu po nałożeniu środków antydumpingowych na przywóz tlenków cynku pochodzących z ChRL, która polegała na znacznym wzroście przywozu tych samych produktów z Kazachstanu, podczas gdy przywóz z ChRL zmniejszył się znacząco w tym samym okresie.
(5) Istnieje domniemanie, że wspomniana zmiana w strukturze handlu wynika z dokonywanego w Kazachstanie przeładunku tlenków cynku pochodzących z ChRL.
Stwierdzono ponadto, że nie było innej racjonalnej przyczyny ani ekonomicznego uzasadnienia takiej zmiany, niż istniejące cło antydumpingowe na tlenki cynku pochodzące z ChRL.
(6) Wnioskodawca stwierdził również, że skutki zaradcze istniejących ceł antydumpingowych na tlenki cynku pochodzące z ChRL zostały osłabione zarówno w odniesieniu do ilości, jak i cen, oraz że stosowany był dumping w stosunku do normalnych wartości uprzednio ustalonych dla tlenków cynku pochodzących z ChRL.
3.
Wszczęcie postępowania
(7) Komisja wszczęła dochodzenie rozporządzeniem (WE) nr 1289/2005 [4] ("rozporządzenie wszczynające") dotyczące rzekomego obejścia środków antydumpingowych i na mocy art. 13 ust. 3 i art. 14 ust. 5 rozporządzenia podstawowego poleciła władzom celnym rejestrować przywóz tlenków cynku wysyłanych z Kazachstanu, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Kazachstanu, objętych kodem CN 28170000 (kod Taric 2817000013), począwszy od dnia 6 sierpnia 2005 r.
4.
Dochodzenie
(8) Komisja poinformowała władze ChRL i Kazachstanu o wszczęciu dochodzenia.
Przesłano kwestionariusze eksporterom/producentom z ChRL i Kazachstanu oraz importerom we Wspólnocie, wymienionym we wniosku lub o których Komisja uzyskała informację w czasie pierwotnego dochodzenia.
Zainteresowane strony miały możliwość wyrażenia swoich poglądów na piśmie i złożenia wniosku o przesłuchanie w ramach limitu czasowego określonego w rozporządzeniu wszczynającym.
(9) Jeden producent/eksporter z ChRL i jeden producent/eksporter z Kazachstanu przesłali pełną odpowiedź na kwestionariusz.
Pełne odpowiedzi na kwestionariusz przesłało również dwóch importerów/przedsiębiorstwa handlowe ze Wspólnoty.
Komisja odbyła wizytę weryfikacyjną w pomieszczeniach następującego przedsiębiorstwa:
Producent/eksporter kazachski:
- JSC Kazzinc, Ust-Kamenogorsk, Kazachstan.
5.
Okres objęty dochodzeniem
(10) Dochodzenie objęło okres od dnia 1 lipca 2004 r. do dnia 30 czerwca 2005 r.
("OD"). Zebrano dane od 2001 r. do końca OD celem zbadania zmiany w strukturze handlu.
B. WYNIKI DOCHODZENIA
1.
Uwagi ogólne/stopień współpracy
a) ChRL
(11) Jeden producent/eksporter tlenków cynku w ChRL współpracował podczas dochodzenia poprzez złożenie odpowiedzi na kwestionariusz.
Stwierdzono, że to przedsiębiorstwo nie wywoziło tlenków cynku do Kazachstanu w OD.
b) Kazachstan
(12) Jeden kazachski producent tlenków cynku, JSC Kazzinc, współpracował w czasie dochodzenia.
Informacje przekazane przez wspomniane przedsiębiorstwo na temat jego sprzedaży eksportowej do Wspólnoty są zgodne z przywozem zarejestrowanym w ramach kodu CN 28170000 z Kazachstanu w OD, według danych Eurostatu, co wykazuje, że JSC Kazzinc był jedynym eksporterem tlenków cynku z Kazachstanu do Wspólnoty w OD.
2.
Produkt objęty postępowaniem i produkt podobny
(13) Produktem, którego dotyczy możliwe obejście środków, jest – zgodnie z tym, co określono w pierwotnym dochodzeniu – tlenek cynku (wzór chemiczny: ZnO) o czystości nie mniejszej niż 93 % tlenku cynku, pochodzący z ChRL, aktualnie objęty kodem CN 28170000.
(14) Dochodzenie wykazało, że produkt objęty dochodzeniem jest przywożony do Wspólnoty o czystości nie mniejszej niż 93 % tlenku cynku.
Tlenki cynku pochodzące z Kazachstanu mają czystość większą niż 93 % tlenku cynku.
(15) Uznano zatem, że tlenki cynku wywożone do Wspólnoty z ChRL oraz tlenki wysyłane z Kazachstanu mają takie same cechy fizyczne i chemiczne i to samo wykorzystanie.
Są więc one uważane za produkty podobne w rozumieniu art. 1 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
3.
Zmiana struktury handlu
(16) Jak stwierdzono w powyższym motywie 5, istnieje domniemanie, że zmiana struktury handlu wynika z przeładunku tlenków cynku w Kazachstanie.
a) Tlenki cynku wysyłane z Kazachstanu
(17) Zgodnie z danymi Eurostatu przywóz tlenków cynku z Kazachstanu wzrósł od 0 ton w 2001 r. do 2700 ton w 2002 r.
W 2003 r. nastąpił dalszy wzrost przywozu do 5000 ton, a pod koniec OD miał miejsce dalszy wzrost aż do 5640 ton.
Przywóz tlenków cynku z Kazachstanu rozpoczął się faktycznie w 2002 r., czyli w tym samym czasie, kiedy miało miejsce nałożenie ostatecznych ceł antydumpingowych na tlenki cynku pochodzące z ChRL.
Ponadto dodatkowy znaczący wzrost w od 2003 r. aż do końca OD zbiegł się z rozszerzeniem ceł antydumpingowych na przywóz tlenków cynku wysyłanych z Wietnamu.
(18) Jak wyjaśniono powyżej w motywie 12, dane dostarczone przez współpracujące przedsiębiorstwo JSC Kazzinc wykazują, że to przedsiębiorstwo było jedynym eksporterem tlenków cynku z Kazachstanu w OD.
b) Tlenki cynku przywożone z ChRL
(19) Przywóz do Wspólnoty tlenków cynku z ChRL znacznie się zmniejszył, z 37900 ton w 2001 r. do 24700 ton w 2002 r.
W OD przywóz wynosił 18500 ton.
Wynika z tego, że silny spadek przywozu z ChRL miał miejsce po wszczęciu pierwotnego dochodzenia antydumpingowego i nałożeniu ostatecznych środków.
(20) Z powyższych danych można wywnioskować, że nastąpiła wyraźna zmiana struktury handlu w odniesieniu do wywozów z ChRL i Kazachstanu do Wspólnoty, która zbiegła się z wejściem w życie ostatecznych środków antydumpingowych nałożonych na przywóz produktu objętego dochodzeniem, pochodzący z ChRL w marcu 2002 r. oraz z rozszerzeniem tych ceł na przywóz tlenków cynku wysyłanych z Wietnamu w 2003 r.
4.
Racjonalna przyczyna lub ekonomiczne uzasadnienie
(21) JSC Kazzinc rozpoczęło produkcję i wywóz tlenków cynku przed 2000 r., jednak wywóz ten nie był przeznaczony do Wspólnoty.
Wywóz tlenków cynku do Wspólnoty rozpoczął się w 2002 r., czyli w tym samym czasie, co nałożenie ostatecznych ceł antydumpingowych na tlenki cynku pochodzące z ChRL.
Jak określono powyżej w motywie 12, informacje przekazane przez przedsiębiorstwo na temat prowadzonej sprzedaży eksportowej do Wspólnoty w okresie poddanym analizie i w OD są zgodne z zarejestrowanym przywozem, według danych Eurostatu.
Uznano, że wywóz do Wspólnoty był przeznaczony dla jednego importera, z siedzibą w Hiszpanii.
(22) Ponadto wykryto, że ani tlenki cynku sprzedawane przez JSC Kazzinc, ani inne surowe materiały służące do wytworzenia tego produktu nie zostały zakupione w ChRL.
Wszystkie materiały służące do produkcji tlenków cynku są faktycznie wynikiem produkcji przy użyciu własnych urządzeń produkcyjnych JSC Kazzinc.
Stwierdzono zatem, że przedsiębiorstwo należy uznać za rzeczywistego producenta tlenków cynku.
(23) Dochodzenie wykazało również, że co najmniej od 2002 r. JSC Kazzinc było rzeczywiście w stanie samodzielnie wyprodukować ilość tlenków cynku, którą wywieziono z Kazachstanu do Wspólnoty.
W tych okolicznościach uznaje się, że przeładunek tlenków cynku pochodzących z ChRL w Kazachstanie nie miał miejsca.
Ponadto, zgodnie z danymi otrzymanymi od rządu kazachskiego, przywóz tlenków cynku do Kazachstanu z ChRL rozpoczął się w 2003 r., wynosząc wówczas 1,5 tony, i wzrósł do 42 ton w 2004 r.
(24) Na podstawie wymienionych ustaleń uznano, że zarówno przedsiębiorstwo, jak i Kazachstan, wykazały, iż istnieją uzasadnione powody ekonomiczne, inne niż nałożenie ostatecznych ceł antydumpingowych na przywóz tlenków cynku pochodzących z ChRL, które zadecydowały o zmianie struktury handlu, o której mowa w powyższych motywach 17 do 20.
C. ZAKOŃCZENIE
(25) W świetle powyższych ustaleń wydaje się, że stosowne będzie zakończenie obecnego dochodzenia w sprawie obejścia środków.
Wprowadzoną rozporządzeniem wszczynającym rejestrację przywozu tlenków cynku wysyłanych z Kazachstanu należy przerwać, a wymienione rozporządzenie uchylić.
(26) Zainteresowane strony zostały poinformowane o istotnych faktach i okolicznościach, na podstawie których Komisja postanowiła zakończyć dochodzenie, i miały możliwość przedstawienia swoich oświadczeń.
Otrzymane uwagi nie miały charakteru zmierzającego do zmiany powyższych wniosków.
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dochodzenie wszczęte rozporządzeniem (WE) nr 1289/2005 w sprawie wszczęcia dochodzenia dotyczącego możliwego obejścia środków antydumpingowych nałożonych rozporządzeniem (WE) nr 408/2002 na przywóz niektórych tlenków cynku pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej w drodze przywozu niektórych tlenków cynku wysyłanych z Kazachstanu, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Kazachstanu, i poddające ten przywóz rejestracji zostaje niniejszym zakończone.
Artykuł 2
Niniejszym zaleca się, aby władze celne zaprzestały rejestracji przywozu, ustanowionego zgodnie z art. 2 rozporządzenia (WE) nr 1289/2005.
Artykuł 3
Rozporządzenie (WE) nr 1289/2005 traci moc.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 466/2006
z dnia 21 marca 2006 r.
określające zakres, w jakim mogą zostać przyjęte wnioski złożone w marca 2006 r. o pozwolenia na przywóz niektórych produktów z wieprzowiny w systemie przewidzianym rozporządzeniem Rady (WE) nr 774/94 otwierającym i ustalającym zarządzanie niektórymi wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi na wieprzowinę i niektóre inne produkty rolne
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1432/94 z dnia 22 czerwca 1994 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania w sektorze wieprzowiny uzgodnień dotyczących przywozu przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 774/94, otwierającym i ustalającym zarządzanie niektórymi wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi na wieprzowinę i inne produkty rolne [1], w szczególności jego art. 4 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ilości objęte wnioskami o pozwolenia na przywóz złożonymi na 2. kwartał 2006 r. są mniejsze od dostępnych ilości i mogą w związku z tym zostać w całości uwzględnione.
(2) Należy określić ilość dostępną w następnym okresie.
(3) Należy zwrócić uwagę podmiotów gospodarczych na to, że pozwolenia mogą być wykorzystane tylko dla produktów spełniających wszystkie wymagania przepisów weterynaryjnych aktualnie obowiązujących we Wspólnocie,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Uwzględnia się wnioski o pozwolenie na przywóz złożone na okres od 1 kwietnia do 30 czerwca 2006 r. na mocy rozporządzenia (WE) nr 1432/94 w stopniu określonym w załączniku I.
2.
Na okres od 1 lipca do 30 września 2006 r. można składać wnioski o pozwolenie na przywóz odnośnie do ilości określonej w załączniku II, na mocy rozporządzenia (WE) nr 1432/94.
3.
Pozwolenia mogą być wykorzystane tylko dla produktów spełniających wszystkie wymagania przepisów weterynaryjnych aktualnie obowiązujących we Wspólnocie.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 467/2006
z dnia 21 marca 2006 r.
określające zakres, w jakim mogą zostać przyjęte wnioski złożone w marcu 2006 r. o pozwolenia na przywóz w ramach kontyngentów taryfowych na przywóz niektórych produktów w sektorze wieprzowiny w okresie od dnia 1 kwietnia do dnia 30 czerwca 2006 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1458/2003 z dnia 18 sierpnia 2003 r. otwierające i ustalające zarządzanie kontyngentami taryfowymi na przywóz w sektorze wieprzowiny [1], w szczególności jego art. 5 ust. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
ilości objęte wnioskami o pozwolenia na przywóz złożonymi na okres od 1 kwietnia do 30 czerwca 2006 r. są mniejsze od dostępnych ilości i mogą w związku z tym zostać w całości uwzględnione,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Uwzględnia się wnioski o pozwolenie na przywóz złożone na okres od 1 kwietnia do 30 czerwca 2006 r. na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1458/2003 w stopniu określonym w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 468/2006
z dnia 21 marca 2006 r.
w sprawie wydawania pozwoleń na przywóz cukru trzcinowego w ramach niektórych kontyngentów taryfowych i porozumień preferencyjnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1],
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1095/96 z dnia 18 czerwca 1996 r. w sprawie wprowadzania koncesji określonych na liście koncesyjnej CXL sporządzonej w wyniku zakończenia negocjacji GATT XXIV.6 [2],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1159/2003 z dnia 30 czerwca 2003 r. ustanawiające szczegółowe zasady przywozu cukru trzcinowego w latach gospodarczych 2003/2004, 2004/2005, 2005/2006 w ramach niektórych kontyngentów taryfowych i umów preferencyjnych oraz zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1464/95 i (WE) nr 779/96 [3], w szczególności jego art. 5 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 9 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003 przewiduje szczegółowe zasady dotyczące ustalenia zobowiązań dostawy, po zerowej stawce celnej, produktów oznaczonych kodem CN 1701, wyrażonych jako ekwiwalent cukru białego i pochodzących z krajów, które podpisały Protokół AKP i Umowę z Indiami.
(2) Na podstawie dokumentacji przewidzianej w art. 5 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003 okazało się, że dostępne są jeszcze ilości cukru dla zobowiązań do dostawy cukru preferencyjnego pochodzącego z Indii na okres dostawy 2005/2006, odnośnie do których limity zostały już wykorzystane.
(3) W tych warunkach Komisja musi zaznaczyć, iż wspomniane limity należy uważać za niewykorzystane,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Limity zobowiązań do dostawy cukru preferencyjnego pochodzącego z Indii na okres dostawy 2005/2006 uważa się za niewykorzystane.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 22 marca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 469/2006
z dnia 22 marca 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 23 marca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 470/2006
z dnia 22 marca 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1063/2005 w zakresie ilości objętej stałym przetargiem na wywóz pszenicy zwyczajnej znajdującej się w posiadaniu czeskiej agencji interwencyjnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1063/2005 [2] ogłoszono stały przetarg na wywóz 275911 ton pszenicy znajdującej się w posiadaniu czeskiej agencji interwencyjnej.
(2) Republika Czeska poinformowała Komisję o zamiarze przystąpienia jej agencji interwencyjnej do zwiększenia o 120000 ton ilości zgłoszonej do przetargu na wywóz.
Mając na uwadze dostępne ilości oraz sytuację na rynku, należy przychylnie ustosunkować się do wniosku Republiki Czeskiej.
(3) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1063/2005.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 2 rozporządzenia (WE) nr 1063/2005 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 2
Przetarg obejmuje maksymalną ilość 395911 ton pszenicy zwyczajnej do wywozu do wszystkich państw trzecich, z wyjątkiem Albanii, Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii, Bośni i Hercegowiny, Bułgarii, Chorwacji, Liechtensteinu, Rumunii, Serbii i Czarnogóry [3] oraz Szwajcarii.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 471/2006
z dnia 22 marca 2006 r.
wprowadzające na rok 2006 odstępstwo od rozporządzenia (WE) nr 1445/95 w zakresie dat wydawania pozwoleń na wywóz w sektorze wołowiny i cielęciny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], w szczególności jego art. 29 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 10 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1445/95 z dnia 26 czerwca 1995 r. w sprawie zasad stosowania pozwoleń na przywóz i na wywóz w sektorze wołowiny i cielęciny oraz uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 2377/80 [2] przewiduje, że pozwolenia na wywóz wydaje się piątego dnia roboczego następującego po dniu, w którym wniosek został złożony, pod warunkiem że w tym okresie Komisja nie podjęła żadnych działań specjalnych.
(2) Z uwagi na dni wolne w 2006 r. oraz nieregularne ukazywanie się Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej w tym czasie, wspomniany wyżej okres pięciu dni roboczych będzie zbyt krótki, by zapewnić właściwe zarządzanie rynkiem, i z tego powodu powinien zostać przedłużony.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W drodze odstępstwa od art. 10 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1445/95, w roku 2006 pozwolenia, o które złożono wnioski w okresach wskazanych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia, będą wydawane w terminach podanych w tym Załączniku.
Odstępstwo stosuje się pod warunkiem, że przed upływem terminu wydawania pozwoleń nie zostały podjęte żadne działania specjalne wymienione w art. 10 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1445/95.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 472/2006
z dnia 22 marca 2006 r.
wprowadzające odstępstwo na 2006 r. od rozporządzenia (WE) nr 1518/2003 w odniesieniu do terminów wydawania pozwoleń na wywóz w sektorze wieprzowiny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2759/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wieprzowiny [1], w szczególności jego art. 8 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 3 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1518/2003 z dnia 28 sierpnia 2003 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wprowadzania w życie systemu pozwoleń na wywóz w sektorze wieprzowiny [2] przewiduje, że pozwolenia na wywóz wydaje się w środę następującą po tygodniu, w którym składa się wnioski o pozwolenie, jeżeli w tym czasie Komisja nie podjęła żadnych szczególnych środków.
(2) Biorąc pod uwagę dni świąteczne w 2006 r. i nieregularną publikację Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej w tych dniach, okres czasu między złożeniem wniosków a dniem wydawania pozwoleń jest zbyt krótki, aby zapewnić właściwe zarządzanie rynkiem. Należy zatem wspomniany okres przedłużyć.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wieprzowiny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W drodze odstępstwa od art. 3 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1518/2003, w roku 2006 pozwolenia wydaje się w terminach wskazanych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Niniejsze odstępstwo ma zastosowanie, jeżeli przed wymienionymi terminami wydawania pozwoleń nie zostały podjęte żadne szczególne środki, o których mowa w art. 3 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1518/2003.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 473/2006
z dnia 22 marca 2006 r.
ustanawiające przepisy wykonawcze dotyczące wspólnotowego wykazu przewoźników lotniczych podlegających zakazowi wykonywania przewozów w ramach Wspólnoty określonemu w rozdziale II rozporządzenia (WE) nr 2111/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 2111/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 grudnia 2005 r. w sprawie ustanowienia wspólnotowego wykazu przewoźników lotniczych podlegających zakazowi wykonywania przewozów w ramach Wspólnoty i informowania pasażerów korzystających z transportu lotniczego o tożsamości przewoźnika lotniczego wykonującego przewóz oraz uchylające art. 9 dyrektywy 2004/36/WE [1] (zwane dalej "rozporządzeniem podstawowym"), w szczególności jego art. 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozdział II rozporządzenia podstawowego określa procedury uaktualniania wspólnotowego wykazu przewoźników lotniczych podlegających zakazowi wykonywania przewozów w ramach Wspólnoty, jak również procedury zezwalające państwom członkowskim na przyjęcie w niektórych okolicznościach środków wyjątkowych nakładających zakaz wykonywania przewozów na ich terytorium.
(2) Należy przyjąć pewne środki wykonawcze w celu wprowadzenia szczegółowych przepisów w odniesieniu do tych procedur.
(3) W szczególności należy określić, jakie informacje państwo członkowskie powinno dostarczyć przy składaniu wniosku o przyjęcie przez Komisję decyzji zgodnie z art. 4 ust. 2 rozporządzenia podstawowego w celu uaktualnienia wykazu poprzez nałożenie nowego zakazu wykonywania przewozów, zniesienie istniejącego zakazu lub zmianę warunków towarzyszących.
(4) Należy określić warunki korzystania z prawa do obrony przez przewoźników podlegających decyzjom przyjętym przez Komisję w celu uaktualnienia wykazu wspólnotowego.
(5) W odniesieniu do uaktualniania wykazu rozporządzenie podstawowe wymaga, aby Komisja uwzględniła w należyty sposób potrzebę szybkiego podejmowania decyzji oraz, tam gdzie jest to wskazane, przewidziała możliwość zastosowania procedury dla pilnych przypadków.
(6) Komisja powinna otrzymać stosowne informacje o wszelkich zakazach wykonywania przewozów nałożonych przez państwa członkowskie w ramach środków wyjątkowych zgodnie z art. 6 ust. 1 i 6 ust. 2 rozporządzenia podstawowego.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Bezpieczeństwa Lotniczego [2],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Przedmiot
Niniejsze rozporządzenie określa szczegółowe przepisy w odniesieniu do procedur określonych w rozdziale II rozporządzenia podstawowego.
Artykuł 2
Wnioski państw członkowskich o uaktualnienie wykazu wspólnotowego
1.
Państwo członkowskie, które zwraca się do Komisji z wnioskiem o uaktualnienie wykazu wspólnotowego zgodnie z art. 4 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, przekazuje Komisji informacje określone w załączniku A do niniejszego rozporządzenia.
2.
Wnioski, o których mowa w ust. 1, przesyłane są na piśmie do Sekretariatu Generalnego Komisji.
Dodatkowo, informacje określone w załączniku A przekazywane są jednocześnie w formie elektronicznej do właściwych służb Dyrekcji Generalnej ds. Energii i Transportu.
Jeżeli odpowiednia procedura elektroniczna nie jest dostępna, informacje te są przekazane za pomocą najszybszych możliwych środków alternatywnych.
3.
Komisja przekazuje informacje pozostałym państwom członkowskim poprzez ich przedstawicieli w Komitecie ds. Bezpieczeństwa Lotniczego, zgodnie z procedurami określonymi w przepisach wewnętrznych Komitetu, oraz informuje Europejską Agencję Bezpieczeństwa Transportu Lotniczego.
Artykuł 3
Wspólna konsultacja z organami odpowiedzialnymi za nadzór regulacyjny nad danym przewoźnikiem lotniczym
1.
Państwo członkowskie, które rozważa zwrócenie się do Komisji zgodnie z art. 4 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, zaprasza Komisję i pozostałe państwa członkowskie do udziału we wszelkich konsultacjach z organami odpowiedzialnymi za nadzór regulacyjny nad danym przewoźnikiem lotniczym.
2.
Przyjęcie decyzji określonych w art. 4 ust. 2 i 5 rozporządzenia podstawowego poprzedza się, tam gdzie jest to stosowne i możliwe, konsultacjami z organami odpowiedzialnymi za nadzór regulacyjny nad danym przewoźnikiem lotniczym.
W miarę możliwości konsultacje przeprowadzane są wspólnie przez Komisję i państwa członkowskie.
3. W pilnych przypadkach konsultacje mogą być przeprowadzane po przyjęciu decyzji określonych w ust. 2. W takim przypadku zainteresowany organ jest powiadamiany, że ma zostać przyjęta decyzja na mocy art. 4 ust. 2 lub art. 5 ust. 1.
4.
Wspólne konsultacje mogą być przeprowadzane korespondencyjnie oraz, jeśli jest to stosowne, odbywać się podczas wizyt na miejscu w celu zebrania dowodów.
Artykuł 4
Skorzystanie przez przewoźnika z prawa do obrony
1.
Rozważając przyjęcie decyzji zgodnie z art. 4 ust. 2 lub art. 5 rozporządzenia podstawowego, Komisja ujawnia zainteresowanym przewoźnikom lotniczym istotne fakty i okoliczności stanowiące podstawę takiej decyzji.
Dany przewoźnik ma możliwość przedłożenia Komisji pisemnych komentarzy w ciągu 10 dni roboczych od dnia ujawnienia wspomnianych informacji.
2.
Komisja przekazuje informacje pozostałym państwom członkowskim poprzez ich przedstawicieli w Komitecie ds. Bezpieczeństwa Lotniczego zgodnie z procedurami określonymi w przepisach wewnętrznych Komitetu.
Zezwala się, aby dany przewoźnik przedstawił swoje stanowisko ustnie przed podjęciem decyzji, o ile wystąpi on z takim wnioskiem.
W stosownych przypadkach prezentacja ustna powinna zostać dokonana przed Komitetem ds. Bezpieczeństwa Lotniczego.
Podczas przesłuchania przewoźnik lotniczy, który wystąpi ze stosownym wnioskiem, może być wspierany przez organy odpowiedzialne za nadzór regulacyjny nad nim.
3.
W pilnych przypadkach Komisja nie musi spełnić wymagań ust. 1 przed przyjęciem środka tymczasowego zgodnie z art. 5 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.
4.
Po przyjęciu przez Komisję decyzji zgodnie z art. 4 ust. 5 lub art. 5 rozporządzenia podstawowego natychmiast informuje ona o tym fakcie danego przewoźnika lotniczego i organy odpowiedzialne za nadzór regulacyjny nim.
Artykuł 5
Egzekwowanie przepisów
Państwa członkowskie informują Komisję o podjęciu wszelkich środków wdrażających decyzje przyjęte przez Komisję zgodnie z art. 4 ust. 2 lub art. 5 rozporządzenia podstawowego.
Artykuł 6
Środki wyjątkowe przyjmowane przez państwa członkowskie
1.
Państwo członkowskie, które nakłada na przewoźnika lotniczego zakaz wykonywania przewozów na jego terytorium ze skutkiem natychmiastowym, dozwolony przez art. 6 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, natychmiast informuje o tym fakcie Komisję i przekazuje informacje opisane w załączniku B.
2.
Państwo członkowskie, które utrzymuje lub nakłada na przewoźnika lotniczego zakaz wykonywania przewozów na jego terytorium, dozwolony przez art. 6 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, natychmiast informuje o tym fakcie Komisję i przekazuje informacje opisane w załączniku C.
3.
Informacje, o których mowa w ust. 1 i 2, kieruje się na piśmie do Sekretariatu Generalnego Komisji.
Dodatkowo, informacje określone w załączniku B lub C przekazywane są jednocześnie w formie elektronicznej do właściwych służb Dyrekcji Generalnej ds. Energii i Transportu.
Jeżeli odpowiednia procedura elektroniczna nie jest dostępna, informacje te są przekazane za pomocą najszybszych możliwych środków alternatywnych.
4.
Komisja przekazuje informacje pozostałym państwom członkowskim poprzez ich przedstawicieli w Komitecie ds. Bezpieczeństwa Lotniczego zgodnie z procedurami określonymi w przepisach wewnętrznych Komitetu.
Artykuł 7
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 474/2006
z dnia 22 marca 2006 r.
ustanawiające wspólnotowy wykaz przewoźników lotniczych podlegających zakazowi wykonywania przewozów w ramach Wspólnoty określonemu w rozdziale II rozporządzenia (WE) nr 2111/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 2111/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 grudnia 2005 r. w sprawie ustanowienia wspólnotowego wykazu przewoźników lotniczych podlegających zakazowi wykonywania przewozów w ramach Wspólnoty i informowania pasażerów korzystających z transportu lotniczego o tożsamości przewoźnika lotniczego wykonującego przewóz oraz uchylające art. 9 dyrektywy 2004/36/WE [1], w szczególności jego art. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozdział II rozporządzenia (WE) nr 2111/2005 (zwanego dalej "rozporządzeniem podstawowym") określa procedury ustanowienia wspólnotowego wykazu przewoźników lotniczych podlegających zakazowi wykonywania przewozów w ramach Wspólnoty, jak również procedury zezwalające państwom członkowskim na przyjęcie w pewnych okolicznościach środków wyjątkowych nakładających zakaz na ich terytorium.
(2) Zgodnie z art. 3 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, każde państwo członkowskie przekazuje Komisji tożsamość przewoźników lotniczych podlegających zakazowi wykonywania przewozów na jego terytorium wraz z uzasadnieniem powodów nałożenia takich zakazów oraz wszelkimi innymi istotnymi informacjami.
(3) Komisja poinformowała wszystkich zainteresowanych przewoźników lotniczych bezpośrednio, lub gdy było to niemożliwe, poprzez organy odpowiedzialne za nadzór regulacyjny, określając istotne fakty i względy, które stanowiłyby podstawę decyzji o nałożeniu zakazu wykonywania przewozów w ramach Wspólnoty.
(4) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia podstawowego, Komisja zapewniła przewoźnikom lotniczym możliwość zapoznania się z dokumentami dostarczonymi przez państwa członkowskie, aby mogli złożyć pisemne komentarze oraz dokonać ustnej prezentacji przed Komisją w terminie 10 dni roboczych oraz przed Komitetem ds. Bezpieczeństwa Lotniczego [2].
(5) Załącznik do rozporządzenia podstawowego określa wspólne kryteria rozważenia zakazu wykonywania przewozów ze względów bezpieczeństwa na poziomie Wspólnoty.
Air Bangladesh
(6) Istnieją sprawdzone dowody istotnego naruszenia wymogów bezpieczeństwa przez Air Bangladesh w odniesieniu do określonego samolotu należącego do ich floty.
Naruszenie to zostało stwierdzone podczas kontroli na ziemi dokonanej przez Niemcy w ramach programu SAFA [3].
(7) Air Bangladesh nie udzieliły odpowiedniej i terminowej odpowiedzi na pytania urzędu lotnictwa cywilnego Niemiec dotyczące bezpieczeństwa przewozów, wykazując brak przejrzystości lub komunikacji, czego dowodem jest brak odpowiedzi na korespondencję tego państwa członkowskiego.
Do tej pory Niemcy nie miały okazji sprawdzenia, czy naruszenia bezpieczeństwa zostały wyeliminowane.
(8) Organy odpowiedzialne w Bangladeszu za nadzór regulacyjny nad Air Bangladesh nie sprawowały odpowiedniego nadzoru nad określonym samolotem używanym przez przewoźnika w ramach obowiązków określonych przez konwencję chicagowską.
(9) Dlatego na podstawie wspólnych kryteriów ocenia się, że linia lotnicza Air Bangladesh powinna zostać objęta ścisłym ograniczeniem wykonywania przewozów oraz zostać umieszczona w załączniku B.
Air Koryo
(10) Istnieją sprawdzone dowody istotnego naruszenia wymogów bezpieczeństwa przez Air Koryo.
Naruszenie to zostało stwierdzone przez Francję i Niemcy podczas kontroli na ziemi dokonanych w ramach programu SAFA [4].
(11) Podczas innych kontroli na ziemi dokonanych w ramach programu SAFA [5] odnotowano, że Air Koryo nadal nie eliminują naruszenia bezpieczeństwa zgłoszonego uprzednio przez Francję.
(12) Uzasadnione i poważne informacje związane z danymi przypadkami, przekazane przez Francję, wskazują na utajone systematyczne naruszanie przez Air Koryo kwestii bezpieczeństwa.
(13) Air Koryo wykazały brak zdolności zajęcia się tymi kwestiami bezpieczeństwa.
(14) Air Koryo nie udzieliły odpowiedniej i terminowej odpowiedzi na pytania urzędu lotnictwa cywilnego Francji dotyczące bezpieczeństwa przewozów, wykazując brak przejrzystości lub komunikacji, czego dowodem jest brak odpowiedzi na wniosek tego państwa członkowskiego.
(15) Plan działań naprawczych przedstawiony przez Air Koryo w odpowiedzi na wniosek Francji nie był adekwatny i wystarczający, aby poprawić odnotowane poważne naruszenia bezpieczeństwa.
(16) Organy Koreańskiej Republiki Ludowo-Demokratycznej odpowiedzialne za nadzór regulacyjny nad Air Koryo nie sprawowały odpowiedniego nadzoru nad tym przewoźnikiem w ramach obowiązków określonych przez konwencję chicagowską.
(17) Dlatego na podstawie wspólnych kryteriów ocenia się, że Air Koryo nie spełniają stosownych norm bezpieczeństwa.
Ariana Afghan Airlines
(18) Istnieją sprawdzone dowody istotnego naruszenia wymogów bezpieczeństwa przez określony samolot eksploatowany przez Ariana Afghan Airlines.
Naruszenie to zostało stwierdzone przez Niemcy podczas kontroli na ziemi dokonanych w ramach programu SAFA [6].
(19) Ariana Afghan Airlines wykazały brak zdolności zajęcia się tymi kwestiami bezpieczeństwa.
(20) Ariana Afghan Airlines nie udzieliły odpowiedniej i terminowej odpowiedzi na pytania urzędu lotnictwa cywilnego Niemiec dotyczące bezpieczeństwa przewozów, wykazując brak przejrzystości lub komunikacji, czego dowodem jest brak odpowiedzi na korespondencję tego państwa członkowskiego.
(21) Właściwe organy Afganistanu, gdzie zarejestrowany jest samolot używany przez Ariana Afghan Airlines, nie sprawowały w pełni odpowiedniego nadzoru nad samolotem eksploatowanym przez tego przewoźnika w ramach obowiązków określonych przez konwencję chicagowską.
(22) Dlatego na podstawie wspólnych kryteriów ocenia się, że Ariana Afghan Airlines nie spełniają stosownych norm bezpieczeństwa dla wszystkich eksploatowanych przez nie samolotów, za wyjątkiem A310 numer rejestracyjny F-GYY zarejestrowanego we Francji i podlegającego nadzorowi organów Francji.
BGB Air
(23) Istnieją sprawdzone dowody istotnego naruszenia bezpieczeństwa przez BGB Air.
Naruszenie to zostało stwierdzone przez Włochy podczas kontroli na ziemi dokonanych w ramach programu SAFA [7].
(24) BGB Air wykazały brak zdolności lub woli zajęcia się kwestiami bezpieczeństwa, na co wskazuje złożenie niezgodnej z późniejszymi ustaleniami kontroli SAFA samooceny zgodności z normami ICAO na podstawie listy kontrolnej operatorów zagranicznych dostarczonej przez Włochy.
(25) BGB Air nie udzieliły odpowiedniej odpowiedzi na pytania urzędu lotnictwa cywilnego Włoch dotyczące bezpieczeństwa przewozów, wykazując brak przejrzystości lub komunikacji, na co wskazuje brak odpowiedzi na część korespondencji tego państwa członkowskiego.
(26) Nie istnieją dowody na wdrożenie przez BGB Air planu działań naprawczych w celu wyeliminowania poważnych naruszeń bezpieczeństwa w odpowiedzi na wniosek Włoch.
(27) Organy odpowiedzialne w Kazachstanie za nadzór regulacyjny nad BGB Air nie współpracowały w pełni z urzędem lotnictwa cywilnego Włoch w momencie zgłoszenia obaw dotyczących bezpieczeństwa wykonywania przewozów przez BGB Air zarejestrowane w tym państwie, czego dowodem jest brak odpowiedzi na korespondencję tego państwa członkowskiego.
(28) Dlatego na podstawie wspólnych kryteriów ocenia się, że BGB Air nie spełniają stosownych norm bezpieczeństwa.
Buraq Air
(29) Istnieją sprawdzone dowody istotnego naruszenia wymogów bezpieczeństwa przez Buraq Air.
Naruszenie to zostało stwierdzone przez Szwecję i Niderlandy podczas kontroli na ziemi dokonanych w ramach programu SAFA [8].
(30) Buraq Air nie udzieliły odpowiedniej i terminowej odpowiedzi na pytania urzędu lotnictwa cywilnego Niemiec dotyczące bezpieczeństwa przewozów ładunku, wykazując brak przejrzystości lub komunikacji, czego dowodem jest brak odpowiedzi na korespondencję tego państwa członkowskiego.
(31) Organy Libii odpowiedzialne za nadzór regulacyjny nad Buraq Air nie sprawowały odpowiedniego nadzoru nad przewozami ładunku przez tego przewoźnika w ramach obowiązków określonych przez konwencję chicagowską.
(32) Dlatego, na podstawie wspólnych kryteriów ocenia się, że Buraq Air powinny zostać objęte ścisłym ograniczeniem wykonywania przewozów oraz zostać umieszczone w załączniku B.
Air Service Comores
(33) Istnieją sprawdzone dowody istotnego naruszenia bezpieczeństwa przez Air Service Comores.
Naruszenie to zostało stwierdzone przez Francję, podczas kontroli na ziemi dokonanej w ramach programu SAFA [9].
(34) Nie istnieją dowody na wdrożenie przez Air Service Comores właściwego planu działań naprawczych w celu wyeliminowania poważnych naruszeń bezpieczeństwa w odpowiedzi na wniosek Francji.
(35) Organy odpowiedzialne za nadzór regulacyjny nad Air Service Comores wykazały brak zdolności zajęcia się kwestiami bezpieczeństwa.
(36) Organy Komorów odpowiedzialne za nadzór regulacyjny nie podjęły w odpowiednim czasie współpracy z urzędem lotnictwa cywilnego Francji po tym, jak zgłoszono obawy dotyczące bezpieczeństwa wykonywania przewozów przez przewoźnika licencjonowanego lub certyfikowanego w tym państwie.
(37) Dlatego na podstawie wspólnych kryteriów ocenia się, że Air Service Comores nie spełniają stosownych norm bezpieczeństwa.
GST Aero Air Company
(38) Istnieją sprawdzone dowody istotnego naruszenia wymogów bezpieczeństwa przez GST Aero Air Company.
Naruszenie to zostało stwierdzone przez Włochy podczas kontroli na ziemi dokonanych w ramach programu SAFA [10].
(39) GST Aero Air Company wykazały brak zdolności lub woli zajęcia się kwestiami bezpieczeństwa.
(40) GST Aero Air Company nie udzieliły odpowiedniej i terminowej odpowiedzi na pytania urzędu lotnictwa cywilnego Włoch dotyczące bezpieczeństwa przewozów, wykazując brak przejrzystości lub komunikacji, czego dowodem jest brak odpowiedzi na korespondencję tego państwa członkowskiego.
(41) Nie istnieją dowody na wdrożenie przez GST Aero Air Company właściwego planu działań naprawczych w celu wyeliminowania poważnych naruszeń bezpieczeństwa w odpowiedzi na wniosek Włoch.
(42) Organy odpowiedzialne w Kazachstanie za nadzór regulacyjny nad GST Aero Air Company nie współpracowały w pełni z urzędem lotnictwa cywilnego Włoch w momencie zgłoszenia obaw dotyczących bezpieczeństwa wykonywania przewozów przez przewoźnika licencjonowanego lub certyfikowanego w tym państwie, na co wskazuje ograniczona odpowiedź na korespondencję Włoch.
(43) Dlatego na podstawie wspólnych kryteriów ocenia się, że GST Aero Air Company nie spełniają stosownych norm bezpieczeństwa.
Phoenix Aviation
(44) Organy odpowiedzialne w Kirgizji za nadzór regulacyjny nad Phoenix Aviation wykazały niewystarczającą zdolność wdrożenia i egzekwowania właściwych norm bezpieczeństwa.
Chociaż certyfikat przewoźnika lotniczego Phoenix Aviation został wydany przez Kirgizję, istnieją dowody wskazujące na to, że linie lotnicze mają główną siedzibę w Zjednoczonych Emiratach Arabskich, co jest sprzeczne z wymogami załącznika 6 do konwencji chicagowskiej.
W sprawozdaniu Krajowego Zarządu ds. Bezpieczeństwa Transportu USA [11] z wypadku dotyczącego lotu Kam Air nr 904 wykonywanego przez Phoenix Aviation stwierdza się, że Phoenix Aviation mają siedzibę w Zjednoczonych Emiratach Arabskich.
(45) Dlatego na podstawie wspólnych kryteriów ocenia się, że Phoenix Aviation nie spełniają stosownych norm bezpieczeństwa.
Phuket Airlines
(46) Istnieją sprawdzone dowody istotnego naruszenia wymogów bezpieczeństwa przez Phuket Airlines.
Naruszenie to zostało stwierdzone przez Zjednoczone Królestwo i Niderlandy podczas kontroli na ziemi dokonanych w ramach programu SAFA [12].
(47) Phuket Airlines wykazały brak zdolności terminowego i właściwego zajęcia się kwestiami bezpieczeństwa.
(48) Organy Tajlandii odpowiedzialne za nadzór regulacyjny nie podjęły pełnej współpracy z urzędem lotnictwa cywilnego Niderlandów w momencie zgłoszenia obaw dotyczących bezpieczeństwa wykonywania przewozów przez Phuket Airlines certyfikowane w tym państwie, czego dowodem jest brak właściwej odpowiedzi na korespondencję tego państwa członkowskiego.
(49) Dlatego na podstawie wspólnych kryteriów ocenia się, że Phuket Airlines nie spełniają stosownych norm bezpieczeństwa.
Reem Air
(50) Istnieją sprawdzone dowody istotnego naruszenia wymogów bezpieczeństwa przez Reem Air.
Naruszenie to zostało stwierdzone przez Niderlandy podczas kontroli na ziemi dokonanych w ramach programu SAFA [13].
(51) Podczas kolejnych kontroli na ziemi dokonanych w jednym określonym samolocie w ramach programu SAFA [14] Niderlandy potwierdziły, że Reem Air nadal nie eliminuje naruszeń.
(52) Reem Air wykazały brak zdolności lub woli zajęcia się kwestiami bezpieczeństwa.
(53) Reem Air nie udzieliły odpowiedniej i terminowej odpowiedzi na pytania urzędu lotnictwa cywilnego Niderlandów dotyczące bezpieczeństwa przewozów, wykazując brak przejrzystości lub komunikacji, czego dowodem jest brak odpowiedzi na korespondencję tego państwa członkowskiego.
(54) Nie istnieją dowody na wdrożenie przez Reem Air właściwego planu działań naprawczych w celu wyeliminowania poważnych naruszeń bezpieczeństwa w odpowiedzi na wniosek Niderlandów.
(55) Organy odpowiedzialne w Kirgizji za nadzór regulacyjny nad Reem Air nie sprawowały odpowiedniego nadzoru nad tym przewoźnikiem w ramach obowiązków określonych przez konwencję chicagowską, czego dowodem jest ciągłe występowanie poważnych naruszeń wymogów bezpieczeństwa.
Dodatkowo informacje przekazane Komisji przez Reem Air podczas przesłuchania, w którym linie te miały możliwość wziąć udział wskazują, że chociaż certyfikat przewoźnika lotniczego Reem Air został wydany przez Kirgizję, główna siedziba linii znajduje się w Zjednoczonych Emiratach Arabskich, co jest sprzeczne z wymogami załącznika 6 do konwencji chicagowskiej.
(56) Dlatego na podstawie wspólnych kryteriów ocenia się, że Reem Air nie spełniają stosownych norm bezpieczeństwa.
Silverback Cargo Freighters
(57) Istnieją sprawdzone dowody istotnego naruszenia wymogów bezpieczeństwa przez Silverback Cargo Freighters.
Naruszenie to zostało stwierdzone przez Belgię podczas kontroli na ziemi dokonanej w ramach programu SAFA [15].
(58) Linia Silverback Cargo Freighters, która prowadzi również konserwację własnych samolotów (kontrole A i B), nie udzieliła odpowiedniej i terminowej odpowiedzi na pytania urzędu lotnictwa cywilnego Belgii dotyczące aspektów bezpieczeństwa przewozów, wykazując brak przejrzystości lub komunikacji, czego dowodem jest brak właściwej odpowiedzi na wnioski tego państwa członkowskiego.
(59) Dlatego na podstawie wspólnych kryteriów ocenia się, że Silverback Cargo Freighters nie spełniają stosownych norm bezpieczeństwa.
Przewoźnicy lotniczy z Demokratycznej Republiki Konga
(60) Pomimo podjętych wysiłków, organy lotnictwa cywilnego Demokratycznej Republiki Konga (DRK) miały trudności z wdrożeniem i wyegzekwowaniem stosownych norm bezpieczeństwa, na co wskazuje sprawozdanie podsumowujące ICAO-USOAP z kontroli w Dyrekcji Lotnictwa Cywilnego Demokratycznej Republiki Konga (Kinszasa, 11– 18 czerwca 2001 r.).
W szczególności nie istnieje obecnie system certyfikacji przewoźników lotniczych.
(61) Organy odpowiedzialne w DRK za nadzór regulacyjny wykazały w związku z tym brak zdolności sprawowania odpowiedniego nadzoru nad bezpieczeństwem.
(62) Na Central Air Express nałożono zakaz wykonywania przewozów ze względu na udowodnione naruszenia międzynarodowych norm bezpieczeństwa oraz brak współpracy z państwem członkowskim.
(63) Belgia [16] i Hewa Bora Airways (HBA) dostarczyły informacje wykazujące, że w przypadku HBA naruszenia odkryte w przeszłości przez Belgię zostały w znacznym stopniu wyeliminowane w odniesieniu do określonych samolotów.
Ponadto Belgia poinformowała Komisję, że zamierza przeprowadzać systematyczne kontrole na ziemi w odniesieniu do HBA.
W świetle powyższego, uważa się, że temu przewoźnikowi lotniczemu należy zezwolić na dalsze wykonywanie przewozów w obecnym zakresie.
(64) Dlatego na podstawie wspólnych kryteriów ocenia się, że wszyscy przewoźnicy lotniczy certyfikowani w Demokratycznej Republice Konga (DRK) powinni zostać umieszczeni w załączniku A, za wyjątkiem Hewa Bora Airways (HBA), które powinny zostać umieszczone w załączniku B.
Przewoźnicy lotniczy z Gwinei Równikowej
(65) Organy Gwinei Równikowej odpowiedzialne za nadzór regulacyjny nie podjęły pełnej współpracy z urzędem lotnictwa cywilnego Zjednoczonego Królestwa w momencie zgłoszenia obaw dotyczących bezpieczeństwa wykonywania przewozów przez przewoźników licencjonowanych lub certyfikowanych w tym państwie.
Zjednoczone Królestwo zwróciło się w dniu 27 marca 2002 r. [17] do Dyrektora Generalnego Lotnictwa Cywilnego Gwinei Równikowej, prosząc o wyjaśnienie następujących kwestii:
- znacznego wzrostu liczby samolotów zarejestrowanych w Gwinei Równikowej oraz sugestii, że biuro rejestracji samolotów lub podobny organ mógłby zarządzać rejestracją;
- faktu, że pewna liczba przewoźników posiadających certyfikaty przewoźnika lotniczego wydane przez Gwineę Równikową nie ma głównej siedziby w Gwinei Równikowej.
W piśmie tym poinformowano również Dyrektora Generalnego Lotnictwa Cywilnego, że Zjednoczone Królestwo nie będzie mogło zezwolić na prowadzenie przez linie lotnicze Gwinei Równikowej przewozów komercyjnych na jego terytorium do czasu uzyskania przez organy Zjednoczonego Królestwa pewności, że nad tymi liniami lotniczymi sprawowany jest właściwy nadzór.
Gwinea Równikowa nie udzieliła odpowiedzi na to pismo.
(66) Organy odpowiedzialne za nadzór regulacyjny Gwinei Równikowej wykazały niewystarczającą zdolność wdrożenia i egzekwowania stosownych norm bezpieczeństwa, na co w szczególności wskazują kontrole i związane z nimi plany działań naprawczych w ramach uniwersalnego programu kontroli nadzoru bezpieczeństwa ICAO.
Kontrola Gwinei Równikowej miała miejsce w maju 2001 r., a w sprawozdaniu z niej [18] stwierdzono, że organy lotnictwa cywilnego nie miały w czasie kontroli możliwości zapewnienia właściwego nadzoru nad liniami lotniczymi oraz zagwarantowania, że dokonują one przewozów zgodnie z normami ICAO.
Kontrola wykazała:
- brak organizacji zdolnej do nadzoru nad bezpieczeństwem, w szczególności brak wyspecjalizowanego personelu w dziedzinach licencjonowania, funkcjonowania samolotów lub zdatności do lotu;
- niezdolność do identyfikacji liczby samolotów w rejestrze lub liczby ważnych wydanych certyfikatów zdatności do lotu;
- nieustanowienie zorganizowanego systemu certyfikacji i nadzoru nad przewoźnikami lotniczymi;
- nieprzyjęcie przepisów związanych z działalnością lotniczą;
- brak nadzoru nad uprawnionymi przewoźnikami;
- niewdrożenie systemu podstawowych obowiązków agencji kontroli zdatności do lotu.
Ponadto Dyrekcja Generalna Lotnictwa Cywilnego Gwinei Równikowej do tej pory nie przedłożyła ICAO planu działań w odpowiedzi na wyniki kontroli [19], w wyniku czego nie odbyła się misja pokontrolna.
(67) Organy odpowiedzialne za nadzór regulacyjny Gwinei Równikowej wykazały niewystarczającą zdolność wdrożenia i egzekwowania stosownych norm bezpieczeństwa w ramach obowiązków określonych przez konwencję chicagowską.
Niektórzy przewoźnicy posiadający certyfikat przewoźnika lotniczego nie mają głównej siedziby w Gwinei Równikowej, co jest sprzeczne z wymogami załącznika 6 do konwencji chicagowskiej [20].
(68) Organy odpowiedzialne w Gwinei Równikowej za nadzór regulacyjny nad następującymi przewoźnikami lotniczymi wykazały brak zdolności sprawowania odpowiedniego nadzoru nad tymi przewoźnikami: Air Consul SA, Avirex Guinée Equatoriale, COAGE – Compagnie Aeree de Guinée Equatorial, Ecuato Guineana de Aviación, Ecuatorial Cargo, GEASA – Guinea Ecuatorial Airlines SA, GETRA – Guinea Ecuatorial de Transportes Aéreos, Jetline Inc., King Transavia Cargo, Prompt Air GE SA, UTAGE – Unión de Transporte Aéreo de Guinea Ecuatorial.
(69) Dlatego na podstawie wspólnych kryteriów ocenia się, że wszyscy przewoźnicy lotniczy certyfikowani w Gwinei Równikowej powinni podlegać zakazowi wykonywania przewozów i zostać umieszczeni w załączniku A.
Przewoźnicy lotniczy z Liberii
(70) Istnieją sprawdzone dowody istotnego naruszenia wymogów bezpieczeństwa przez International Air Services certyfikowane w Liberii.
Naruszenie to zostało stwierdzone przez Francję podczas kontroli na ziemi dokonanych w ramach programu SAFA [21].
(71) Organy Liberii odpowiedzialne za nadzór regulacyjny nie podjęły pełnej współpracy z urzędem lotnictwa cywilnego Zjednoczonego Królestwa w momencie zgłoszenia poważnych naruszeń bezpieczeństwa stwierdzonych podczas kontroli na ziemi samolotu zarejestrowanego w Liberii, przeprowadzonej przez Zarząd Lotnictwa Cywilnego Zjednoczonego Królestwa w dniu 5 marca 1996 r. [22].
Natychmiast zgłoszono obawy o bezpieczeństwo wykonywania przewozów przez przewoźników licencjonowanych lub certyfikowanych w Liberii, a w dniu 12 marca 1996 r. Zarząd Lotnictwa Cywilnego Zjednoczonego Królestwa poinformował Dyrekcję Lotnictwa Cywilnego Liberii, że wszystkie wnioski o udzielenie samolotom zarejestrowanym w Liberii zezwolenia na wykonywanie przewozów komercyjnych w Zjednoczonym Królestwie będą odrzucane do czasu, gdy organy Liberii będą w stanie wykazać istnienie skutecznego systemu regulacyjnego zapewniającego zdatność do lotu samolotów zarejestrowanych w Liberii.
Organy Liberii nie udzieliły odpowiedzi.
Ponadto organy Liberii nie współpracowały w pełni z urzędem lotnictwa cywilnego Francji poprzez odmowę odpowiedzi na obawy zgłoszone przez to państwo członkowskie dotyczące bezpieczeństwa wykonywania przewozów przez przewoźników licencjonowanych lub certyfikowanych w Liberii.
(72) Organy Liberii odpowiedzialne za nadzór regulacyjny wykazały niewystarczającą zdolność wdrożenia i egzekwowania stosownych norm bezpieczeństwa.
Rząd Liberii przyznał w 1996 r. [23], że nie jest w stanie utrzymać kontroli regulacyjnej nad samolotami zarejestrowanymi w Liberii ze względu na toczący się w tym kraju konflikt wewnętrzny.
Chociaż w 2003 r. podpisano pełne porozumienie pokojowe, a ONZ i władze tymczasowe Liberii powoli wdrażają środki mające na celu zwiększenie bezpieczeństwa, nie wydaje się prawdopodobnym, że zdolność rządu do regulacji rejestrów wzrosła od 1996 r.
ICAO nie przeprowadził jeszcze kontroli Liberii w ramach uniwersalnego programu kontroli nadzoru bezpieczeństwa ze względu na sytuację bezpieczeństwa.
(73) Organy odpowiedzialne za nadzór regulacyjny nad następującymi przewoźnikami lotniczymi wykazały brak zdolności sprawowania odpowiedniego nadzoru nad tymi przewoźnikami: International Air Services Inc., Satgur Air Transport Corp., Weasua Air Transport Co.
Ltd.
(74) Dlatego na podstawie wspólnych kryteriów ocenia się, że wszyscy przewoźnicy lotniczy certyfikowani w Liberii powinni podlegać zakazowi wykonywania przewozów i zostać umieszczeni w załączniku A.
Przewoźnicy lotniczy z Sierra Leone
(75) Istnieją sprawdzone dowody istotnego naruszenia bezpieczeństwa przez Air Universal Ltd.
Naruszenie to zostało stwierdzone przez Szwecję podczas kontroli na ziemi dokonanej w ramach programu SAFA [24].
(76) Organy Sierra Leone odpowiedzialne za nadzór regulacyjny nie podjęły pełnej współpracy z urzędem lotnictwa cywilnego Szwecji w momencie zgłoszenia obaw dotyczących bezpieczeństwa wykonywania przewozów przez Air Universal Ltd. certyfikowane w tym państwie, czego dowodem jest brak odpowiedzi na korespondencję tego państwa członkowskiego.
(77) Zjednoczone Królestwo uprzednio odmówiło udzielenia lub cofnęło zezwolenie na wykonywanie przewozów lub zezwolenie techniczne wszelkim przewoźnikom, nad którymi nadzór sprawuje Sierra Leone.
(78) Chociaż certyfikat przewoźnika lotniczego Air Universal Ltd. został wydany przez Sierra Leone, główna siedziba linii lotniczych znajduje się obecnie w Jordanii, co jest sprzeczne z wymogami załącznika 6 do konwencji chicagowskiej.
(79) Organy Sierra Leone odpowiedzialne za nadzór regulacyjny nad Air Universal Ltd. nie sprawowały odpowiedniego nadzoru nad tym przewoźnikiem w ramach obowiązków określonych przez konwencję chicagowską.
(80) Dlatego na podstawie wspólnych kryteriów ocenia się, że Air Universal Ltd. nie spełniają stosownych norm bezpieczeństwa.
(81) Istnieją sprawdzone dowody istotnego naruszenia bezpieczeństwa przez część przewoźników lotniczych certyfikowanych w Sierra Leone.
Naruszenie to zostało stwierdzone przez trzy państwa członkowskie, Zjednoczone Królestwo, Maltę i Szwecję, podczas kontroli na ziemi dokonanych w ramach programu SAFA [25].
(82) Organy Sierra Leone odpowiedzialne za nadzór regulacyjny nie podjęły pełnej współpracy z urzędami Lotnictwa Cywilnego Szwecji i Malty w momencie zgłoszenia obaw dotyczących bezpieczeństwa wykonywania przewozów przez Air Universal Ltd. certyfikowane w tym państwie, czego dowodem jest brak odpowiedzi na korespondencję tych państw członkowskich.
(83) Organy Sierra Leone odpowiedzialne za nadzór regulacyjny wykazały niewystarczającą zdolność wdrożenia i egzekwowania stosownych norm bezpieczeństwa w ramach obowiązków określonych przez konwencję chicagowską.
Sierra Leone nie posiada odpowiedniego systemu nadzoru nad przewoźnikami lub samolotami i nie ma zdolności technicznych lub zasobów niezbędnych do podjęcia się takiego zadania.
Niektórzy przewoźnicy posiadający certyfikat przewoźnika lotniczego wydany przez Sierra Leone nie mieli głównej siedziby w Sierra Leone, co jest sprzeczne z wymogami załącznika 6 do konwencji chicagowskiej.
(84) Uznaje się, że plan działań naprawczych przedstawiony przez Sierra Leone jest niewłaściwy (lub niewystarczający) do eliminacji stwierdzonych poważnych naruszeń bezpieczeństwa.
Dyrekcja Lotnictwa Cywilnego Sierra Leone zatrudniła przedsiębiorstwo prywatne, International Aviation Surveyors (IAS), do prowadzenia w jej imieniu pewnych działań nadzorczych.
Jednakże ustalenia zawarte przez obie strony w protokole ustaleń [26] nie zapewniają odpowiedniego systemu nadzoru nad samolotami w rejestrze Sierra Leone.
W szczególności:
- samoloty/linie lotnicze objęte protokołem ustaleń nie mają siedziby w Sierra Leone, zaś personel IAS nie prowadzi działalności w Sierra Leone, ani w kraju, w którym siedzibę maja linie lotnicze;
- IAS nie wydaje się mieć żadnych uprawnień wykonawczych;
- IAS przejął odpowiedzialność za rutynowe kontrole danych linii lotniczych ale nie określono zakresu działań kontrolnych;
- w ramach protokołu ustaleń IAS wchodzi w stosunki umowne z danymi liniami lotniczymi;
- protokół ustaleń nie wydaje się określać w sposób właściwy nadzoru nad działalnością lotniczą.
(85) Organy odpowiedzialne za nadzór regulacyjny nad następującymi przewoźnikami lotniczymi wykazały brak zdolności lub chęci sprawowania odpowiedniego nadzoru nad tymi przewoźnikami: Aerolift Co.
Ltd, Afrik Air Links, Air Leone Ltd., Air Rum Ltd., Air Salone, Ltd., Air UniversaL Ltd., Destiny Air Services Ltd., First Line Air (SL) Ltd., Paramount Airlines, Ltd., Star Air Ltd., Teebah Airways, West Coast Airways Ltd.
(86) Dlatego na podstawie wspólnych kryteriów ocenia się, że wszyscy przewoźnicy lotniczy certyfikowani w Sierra Leone powinni podlegać zakazowi wykonywania przewozów i zostać umieszczeni w załączniku A.
Przewoźnicy lotniczy ze Suazi
(87) Istnieją sprawdzone dowody istotnego naruszenia wymogów bezpieczeństwa przez Jet Africa – przewoźnika lotniczego certyfikowanego w Suazi.
Naruszenie to zostało stwierdzone przez Niderlandy podczas kontroli na ziemi dokonanej w ramach programu SAFA [27].
(88) Jet Africa nie udzieliły odpowiedniej i terminowej odpowiedzi na pytania urzędu lotnictwa cywilnego Niderlandów dotyczące bezpieczeństwa przewozów, wykazując brak przejrzystości lub komunikacji, czego dowodem jest brak odpowiedzi na korespondencję tego państwa członkowskiego.
(89) Nie istnieją dowody na przedstawienie przez Jet Africa planu działań naprawczych w celu wyeliminowania poważnych naruszeń bezpieczeństwa w odpowiedzi na wniosek Niderlandów.
(90) Organy Suazi odpowiedzialne za nadzór regulacyjny wykazały niewystarczającą zdolność wdrożenia i egzekwowania stosownych norm bezpieczeństwa, na co w szczególności wskazuje kontrola w ramach uniwersalnego programu kontroli nadzoru bezpieczeństwa, przeprowadzona w marcu 1999 r.
W sprawozdaniu z kontroli [28] stwierdzono, że w czasie kontroli Suazi nie była w stanie prowadzić skutecznego nadzoru nad rejestrem linii lotniczych i samolotów.
Zauważa się również, że nie było możliwości określenia rzeczywistej liczby zarejestrowanych samolotów, ponieważ rejestr nie był prowadzony w sposób prawidłowy.
Zespół przeprowadzający kontrolę nie był również w stanie określić rzeczywistej liczby licencji personelu wydanych przez Dyrekcję Lotnictwa Cywilnego, które były jeszcze ważne, ponieważ nie prowadzono rejestru.
Nie przeprowadzono dalszej misji kontrolnej w ramach uniwersalnego programu kontroli nadzoru bezpieczeństwa, ponieważ Suazi nie dostarczyła ICAO informacji dotyczących postępu dokonanego we wdrażaniu planu działań w odpowiedzi na wyniku kontroli.
(91) Organy odpowiedzialne za nadzór regulacyjny nad następującymi przewoźnikami lotniczymi wykazały brak zdolności lub chęci sprawowania odpowiedniego nadzoru nad tymi przewoźnikami: Aero Africa (Pty) Ltd., African International Airways (Pty) Ltd., Airlink Swaziland Ltd., Northeast Airlines (Pty) Ltd., Scan Air Charter Ltd., Swazi Express Airways, Jet Africa.
(92) Dlatego na podstawie wspólnych kryteriów ocenia się, że wszyscy przewoźnicy lotniczy certyfikowani w Suazi powinni podlegać zakazowi wykonywania przewozów i zostać umieszczeni w załączniku A.
Ogólne uwagi dotyczące przewoźników umieszczonych w wykazie
(93) Ponieważ takie rozwiązanie nie zagrażałoby bezpieczeństwu, wszystkim wyżej wymienionym przewoźnikom lotniczym można zezwolić na wykonywanie prawa przewozowego poprzez dzierżawę załogową samolotu przewoźnika niepodlegającego zakazowi wykonywania przewozów, pod warunkiem spełnienia odpowiednich norm bezpieczeństwa.
(94) Wykaz wspólnotowy powinien być regularnie uaktualniany, natychmiast gdy jest to wymagane, w celu wzięcia pod uwagę oceny bezpieczeństwa w odniesieniu do zainteresowanych przewoźników lotniczych oraz na podstawie dalszych dowodów na podjęcie działań naprawczych.
Przewoźnicy lotniczy nie umieszczeni w wykazie
(95) W świetle dowodów przedstawionych przez Tuninter i organy Tunezji odpowiedzialne za nadzór regulacyjny nad tymi liniami oraz po dalszym potwierdzeniu przez Włochy uznaje się, że istnieją dowody, że naruszenia bezpieczeństwa odnotowane podczas dwóch kontroli na miejscu przeprowadzonych przez organy Włoch zostały wyeliminowane przez tego przewoźnika.
(96) Na podstawie informacji przekazanych przez Niemcy uważa się, że nie ma już dowodów braku zdolności lub woli organów Tadżykistanu odpowiedzialnych za nadzór regulacyjny nad przewoźnikami lotniczymi certyfikowanymi w tym państwie.
(97) Na podstawie informacji dostarczonych Belgii wykazujących, że naruszenia, które doprowadziły do nałożenia przez nią zakazu wykonywania przewozów przez I.C.T.T.P.W. i South Airlines zostały w pełni wyeliminowane, uznaje się, że nie istnieją dowody na dalsze występowanie poważnych naruszeń bezpieczeństwa w przypadku tych przewoźników lotniczych.
(98) Na podstawie dostarczonych przez Niemcy informacji wykazujących, że określony samolot, który spowodował nałożenie na Atlant Soyuz zakazu wykonywania przewozów, nie stanowi już części floty tego przewoźnika, uznaje się, że nie istnieją dowody na dalsze występowanie poważnych naruszeń bezpieczeństwa w przypadku tego przewoźnika lotniczego.
(99) Na podstawie informacji posiadanych obecnie uznaje się, że nie istnieją dowody na to, że Air Mauritanie nie wyeliminowały poważnych naruszeń bezpieczeństwa.
Jednak zdolność organów Mauretanii odpowiedzialnych za nadzór regulacyjny nad tym przewoźnikiem lotniczym należy poddać dalszej ocenie.
W tym celu Komisja z pomocą organów wszelkich zainteresowanych państw członkowskich powinna przeprowadzić w ciągu 2 miesięcy ocenę organów Mauretanii odpowiedzialnych za nadzór regulacyjny nad tym przewoźnikiem lotniczym oraz działań podlegających ich nadzorowi.
(100) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Bezpieczeństwa Lotniczego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Przedmiot
Niniejsze rozporządzenie ustanawia wspólnotowy wykaz przewoźników lotniczych podlegających zakazowi wykonywania przewozów na terytorium Wspólnoty określonemu w rozdziale II rozporządzenia podstawowego.
Artykuł 2
Zakazy wykonywania przewozów
1.
Przewoźnicy lotniczy wymienieni w załączniku A podlegają pełnemu zakazowi wykonywania przewozów na terytorium Wspólnoty.
2.
Przewoźnicy lotniczy wymienieni w załączniku B podlegają ograniczeniom wykonywania przewozów na terytorium Wspólnoty.
Ograniczenia wykonywania przewozów polegają na zakazie użycia poszczególnych samolotów lub rodzajów samolotów określonych w załączniku B.
Artykuł 3
Wdrożenie
Państwa członkowskie informują Komisję o wszelkich środkach podjętych na mocy art. 3 ust. 1 rozporządzenia podstawowego w celu wdrożenia na ich terytorium zakazów wykonywania przewozów wymienionych w wykazie wspólnotowym w odniesieniu do przewoźników lotniczych podlegającym tym zakazom.
Artykuł 4
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu następującym po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 475/2006
z dnia 22 marca 2006 r.
w sprawie wydawania pozwoleń na przywóz cukru trzcinowego w ramach niektórych kontyngentów taryfowych i porozumień preferencyjnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1],
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1095/96 z dnia 18 czerwca 1996 r. w sprawie wprowadzania koncesji określonych na liście koncesyjnej CXL sporządzonej w wyniku zakończenia negocjacji GATT XXIV.6 [2],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1159/2003 z dnia 30 czerwca 2003 r. ustanawiające szczegółowe zasady przywozu cukru trzcinowego w latach gospodarczych 2003/2004, 2004/2005, 2005/2006 w ramach niektórych kontyngentów taryfowych i umów preferencyjnych oraz zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1464/95 i (WE) nr 779/96 [3], w szczególności jego art. 5 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 9 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003 przewiduje szczegółowe zasady dotyczące ustalenia zobowiązań dostawy, po zerowej stawce celnej, produktów oznaczonych kodem CN 1701, wyrażonych jako ekwiwalent cukru białego i pochodzących z krajów, które podpisały Protokół AKP i Umowę z Indiami.
(2) Artykuł 16 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003 przewiduje szczegółowe zasady dotyczące ustalenia kontyngentów taryfowych, po zerowej stawce celnej, w odniesieniu do produktów oznaczonych kodem CN 17011110, wyrażonych jako ekwiwalent cukru białego i pochodzących z krajów, które podpisały Protokół AKP i Umowę z Indiami.
(3) Artykuł 22 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003 otwiera kontyngenty taryfowe, po stawce celnej 98 EUR za tonę, produktów oznaczonych kodem CN 17011110, pochodzących z Brazylii, Kuby i innych państw trzecich.
(4) W okresie od 13 do 17 marca 2006 r., zgodnie z art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003, zostały przedłożone właściwym władzom wnioski o pozwolenie na przywóz dla ilości całkowitej przekraczającej ilość przewidzianą w zobowiązaniu dostawy dla danego kraju, ustaloną na mocy art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003 odnośnie do cukru preferencyjnego z AKP–Indii.
(5) W tych okolicznościach Komisja powinna ustalić współczynnik redukcyjny umożliwiający wydawanie pozwoleń proporcjonalnie do dostępnej ilości oraz zaznaczyć, jeżeli odpowiedni limit został wykorzystany,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W przypadku wniosków złożonych w okresie od 13 do 17 marca 2006 r., zgodnie z art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003, pozwolenia na przywóz wydaje się dla limitów ilościowych określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 23 marca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 476/2006
z dnia 21 marca 2006 r.
ustanawiające wartości jednostkowe w celu określenia wartości celnej niektórych łatwo psujących się towarów
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 [2] ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92, a w szczególności jego art. 173, ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 173 do 177 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 przewidują, że Komisja okresowo ustala wartości jednostkowe dla produktów wskazanych w klasyfikacji w załączniku 26 do tego rozporządzenia.
(2) Stosowanie zasad i kryteriów określonych w wyżej wymienionych artykułach do elementów przekazanych Komisji zgodnie z art. 173 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 prowadzi do ustanowienia wartości jednostkowych określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia w stosunku do produktów, o których mowa,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wartości jednostkowe określone w art. 173 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 ustanawia się zgodnie z tabelą zawartą w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 24 marca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 477/2006
z dnia 23 marca 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 24 marca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 478/2006
z dnia 23 marca 2006 r.
ustalające jednostkowe kwoty zaliczek na rzecz opłat produkcyjnych w sektorze cukru na rok gospodarczy 2005/2006
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 15 ust. 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 6 rozporządzenia Komisji (WE) nr 314/2002 z dnia 20 lutego 2002 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania systemu kwot w sektorze cukru [2] przewiduje ustalenie, do dnia 1 kwietnia, jednostkowych kwot zaliczek na rzecz opłat produkcyjnych uiszczanych przez producentów cukru, izoglukozy i syropu inulinowego w bieżącym roku gospodarczym.
(2) Szacowana kwota opłat jest wyższa niż 60 % kwoty maksymalnej, o której mowa w art. 15 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, w przypadku opłaty podstawowej i niższa niż 60 % kwoty maksymalnej, o której mowa w ust. 5 wymienionego artykułu, w przypadku opłaty B. Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 314/2002 należy ustalić, z jednej strony, zaliczki na rzecz opłat podstawowych na poziomie 50 % odnośnej kwoty maksymalnej dla cukru i syropu inulinowego i, z drugiej strony, zaliczki na rzecz opłat B na poziomie 80 % szacowanej kwoty opłaty B dla cukru i syropu inulinowego. W przypadku izoglukozy zaliczka ustalona jest, zgodnie z ust. 3 wymienionego artykułu, na poziomie 40 % jednostkowej kwoty podstawowej opłaty produkcyjnej szacowanej dla cukru.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Kwoty jednostkowe, o których mowa w art. 6 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 314/2002, na rok gospodarczy 2005/2006 ustala się w wysokości:
a) 6,32 EUR za tonę cukru białego jako zaliczka na rzecz podstawowej opłaty produkcyjnej dla cukru A i cukru B;
b) 42,83 EUR za tonę cukru białego jako zaliczka na rzecz opłaty B dla cukru B;
c) 5,06 EUR za tonę suchej masy jako zaliczka na rzecz podstawowej opłaty produkcyjnej dla izoglukozy A i izoglukozy B;
d) 6,32 EUR za tonę suchej masy ekwiwalentu cukru/izoglukozy jako zaliczka na rzecz podstawowej opłaty produkcyjnej dla syropu inulinowego A i syropu inulinowego B;
e) 42,83 EUR za tonę suchej masy ekwiwalentu cukru/izoglukozy jako zaliczka na rzecz opłaty B dla syropu inulinowego B.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 479/2006
z dnia 23 marca 2006 r.
dotyczące dopuszczenia niektórych dodatków należących do grupy związków pierwiastków śladowych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/524/EWG z dnia 23 listopada 1970 r. dotyczącą dodatków paszowych [1], w szczególności jej art. 3 i art. 9 lit. d),
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1831/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. w sprawie dodatków stosowanych w żywieniu zwierząt [2], w szczególności jego art. 25,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 1831/2003 przewiduje dopuszczanie do użytku dodatków przeznaczonych do stosowania w żywieniu zwierząt.
(2) Artykuł 25 rozporządzenia (WE) nr 1831/2003 ustanawia środki przejściowe odnoszące się do wniosków o dopuszczenie dodatków do pasz, które zostały złożone zgodnie z dyrektywą 70/524/EWG przed terminem stosowania rozporządzenia (WE) nr 1831/2003.
(3) Wnioski o dopuszczenie do użytku dodatków wymienionych w załączniku do niniejszego rozporządzenia zostały złożone przed terminem stosowania rozporządzenia (WE) nr 1831/2003.
(4) Wstępne uwagi na temat tych wniosków, zgodnie z art. 4 ust. 4 dyrektywy 70/524/EWG, zostały przekazane Komisji przed terminem stosowania rozporządzenia (WE) nr 1831/2003. Wnioski te powinny zatem być nadal traktowane zgodnie z art. 4 dyrektywy 70/524/EWG.
(5) Wnioskodawca ubiegał się o dopuszczenie żelaza, manganu, miedzi i cynku w postaci schelatowanej przez syntetyczną glicynę.
Użycie postaci schelatowanych może rozwiązać niektóre problemy absorpcji, które pojawiają się w przypadku użycia innych postaci.
Dopuszczono podobny produkt z aminokwasami uzyskanymi z białka sojowego.
Jednakże w przedmiotowym wniosku o dopuszczenie pierwiastki śladowe są schelatowane przez syntentyczną glicynę, dlatego wymaga on osobnego dopuszczenia.
(6) Wnioskodawca przedłożył dokumentację wspierającą użycie żelaza, manganu, miedzi i cynku w postaci schelatowanej przez syntetyczną glicynę w paszach.
(7) Komisja poprosiła Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności ("Urząd") o ocenę odpowiednich danych uzasadniających wniosek o dopuszczenie.
W odpowiedzi na zapytanie, w dniu 29 listopada 2005 r. Urząd przyjął opinię w sprawie użycia żelaza, manganu, miedzi i cynku w postaci schelatowanej przez syntetyczną glicynę w paszach.
(8) Opinia Urzędu wykazuje, że spełnione zostały warunki określone w art. 3a dyrektywy 70/524/EWG.
W związku z tym żelazo, mangan, miedź i cynk w postaci schelatowanej przez syntetyczną glicynę powinny zostać dopuszczone do użytku.
(9) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Preparaty należące do grupy "związków pierwiastków śladowych", określone w załączniku, dopuszcza się do użytku jako dodatek w żywieniu zwierząt na warunkach określonych w tym załączniku, bez ograniczeń czasowych.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 480/2006
z dnia 23 marca 2006 r.
ustalające stawki refundacji do niektórych produktów zbożowych i ryżu wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
Uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1785/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [2], w szczególności jego art. 14 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 13 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 oraz art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003 stanowią, że różnica między notowaniami lub cenami produktów wymienionych w art. 1 każdego z tych rozporządzeń na rynku światowym a cenami wewnątrz Wspólnoty może zostać pokryta refundacją wywozową.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1043/2005 z dnia 30 czerwca 2005 r. wdrażające rozporządzenie Rady (WE) nr 3448/93 w odniesieniu do systemu przyznawania refundacji wywozowych do niektórych produktów rolnych wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu oraz kryteria ustalania wysokości sum takich refundacji [3], określa produkty, dla których należy ustalić stawkę refundacji stosowaną w przypadku, jeśli produkty te są wywożone jako towary wymienione odpowiednio w załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 lub w załączniku IV do rozporządzenia (WE) nr 1785/2003.
(3) Zgodnie z art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1043/2005, stawkę refundacji na 100 kilogramów każdego z omawianych produktów podstawowych ustala się co miesiąc.
(4) Ustalenie z wyprzedzeniem wysokich stawek refundacji może zagrozić zobowiązaniom podjętym w odniesieniu do refundacji, które mogą zostać przyznane do wywozów produktów rolnych należących do towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu.
W takich sytuacjach, niezbędne jest zatem podjęcie środków ostrożności, nie stanowiąc jednak przeszkody dla zawierania umów długoterminowych.
Ustalenie specjalnej stawki refundacji dla celów ustalenia refundacji z wyprzedzeniem jest środkiem, który pozwala na osiągnięcie tych różnych celów.
(5) Uwzględniając porozumienie pomiędzy Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki w sprawie wywozów produktów z ciasta makaronowego ze Wspólnoty do Stanów Zjednoczonych, przyjęte decyzją Rady 87/482/EWG [4], niezbędne jest zróżnicowanie refundacji do produktów objętych kodami CN 19021100 i 190219 ze względu na ich miejsce przeznaczenia.
(6) Zgodnie z art. 15 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 1043/2005, należy ustalić obniżoną stawkę refundacji wywozowej, uwzględniając wysokość mającej zastosowanie refundacji wywozowej, zgodnie z rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 1722/93 [5], dla rozpatrywanych produktów podstawowych, stosowaną w zakładanym okresie wytworzenia towarów.
(7) Napoje alkoholowe uważane są za mniej wrażliwe na cenę zbóż stosowanych do produkcji tych napojów.
Niemniej jednak, Protokół 19 do Aktu Przystąpienia Zjednoczonego Królestwa, Irlandii i Danii stanowi, że należy uchwalić środki niezbędne w celu ułatwienia stosowania zbóż wspólnotowych do produkcji napojów alkoholowych pozyskiwanych ze zbóż.
Konieczne jest zatem dostosowanie stawki refundacji stosowanej odpowiednio do zbóż wywożonych jako napoje alkoholowe.
(8) Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Stawki refundacji stosowane do produktów podstawowych wymienionych w załączniku A do rozporządzenia (WE) nr 1043/2005 i w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 lub w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003 i wywożonych jako towary wymienione odpowiednio w załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 lub w załączniku IV do rozporządzenia (WE) nr 1785/2003, ustala się na poziomie podanym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 24 marca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 481/2006
z dnia 23 marca 2006 r.
ustalające refundacje wywozowe dla produktów przetworzonych na bazie zbóż i ryżu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1785/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [2], w szczególności jego art. 14 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W myśl art. 13 rozporządzenia Rady (WE) nr 1784/2003 i art. 14 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003, różnica między notowaniami lub cenami na rynku światowym produktów, o których mowa w art. 1 tych rozporządzeń, a cenami tych produktów we Wspólnocie może być pokryta przez refundacje wywozowe.
(2) Na mocy art. 14 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003 refundacje powinny być ustalane z uwzględnieniem, z jednej strony, istniejącej sytuacji i przyszłych tendencji pod względem cen i dostępności zbóż, ryżu i ryżu łamanego na rynku Wspólnoty, a z drugiej – cen zbóż, ryżu, ryżu łamanego i produktów sektora zbożowego na rynku światowym.
Na mocy tych samych artykułów należy także zapewnić na rynku zbożowym i ryżowym równowagę i naturalny rozwój cen i handlu, a ponadto uwzględniać ekonomiczne aspekty przewidywanych wywozów oraz potrzebę unikania zakłóceń na rynku Wspólnoty.
(3) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1518/95 [3] w sprawie systemu przywozu i wywozu produktów przetworzonych na bazie zbóż i ryżu, określiło w art. 4 szczególne kryteria, jakie należy uwzględnić przy wyliczaniu refundacji dla tych produktów.
(4) Należy różnicować refundacje dla niektórych produktów przetworzonych w zależności od zawartości w tych produktach popiołów, surowego błonnika, łusek, białka, tłuszczu lub skrobi, ponieważ zawartość ta jest szczególnie znaczącym wskaźnikiem ilości produktu podstawowego rzeczywiście obecnego w produkcie przetworzonym.
(5) Jeśli chodzi o maniok i inne korzenie oraz bulwy roślin tropikalnych, jak również wytworzone z nich mąki, ekonomiczny aspekt ich wywozu, jaki można przewidywać, biorąc przede wszystkim pod uwagę charakter i pochodzenie tych produktów, nie uzasadnia aktualnie potrzeby ustalania refundacji wywozowej.
W odniesieniu do niektórych produktów przetworzonych na bazie zbóż, niewielkie znaczenie udziału Wspólnoty w handlu światowym nie wymaga aktualnie ustalania refundacji wywozowej.
(6) Sytuacja na rynku światowym lub szczególne wymagania niektórych rynków mogą spowodować konieczność zróżnicowania refundacji w odniesieniu do niektórych produktów, w zależności od ich miejsca przeznaczenia.
(7) Refundację należy ustalać raz na miesiąc. W tym odstępie czasu może ona zostać zmieniona.
(8) Niektóre produkty przetworzone na bazie kukurydzy mogą być poddane obróbce termicznej, która stwarza ryzyko przyznania refundacji nieodpowiadającej jakości produktu.
Należy uściślić, że produkty te, zawierające wstępnie żelatynizowaną skrobię, nie mogą korzystać z refundacji wywozowej.
(9) Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje wywozowe dla produktów, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1518/95, ustala się w wysokości podanej w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 24 marca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 482/2006
z dnia 23 marca 2006 r.
ustalające refundacje produkcyjne w sektorze zbóż
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 8 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1722/93 z dnia 30 czerwca 1993 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzeń Rady (EWG) nr 1766/82 i (EWG) nr 1418/76 dotyczące refundacji produkcyjnych w sektorach zbóż i ryżu, odpowiednio [2], określiło warunki przyznawania refundacji produkcyjnych.
Podstawa wyliczenia została określona w art. 3 tego rozporządzenia.
Tak wyliczona refundacja, zróżnicowana, w razie potrzeby, dla skrobi ziemniaczanej, powinna być ustalana raz w miesiącu i może być zmieniana, jeśli ceny kukurydzy i/lub pszenicy ulegną znaczącej zmianie.
(2) W celu określenia dokładnej kwoty do wypłaty przy wyliczaniu ustalanych przez niniejsze rozporządzenie refundacji produkcyjnych należy użyć współczynników podanych w załączniku II do rozporządzenia (EWG) nr 1722/93.
(3) Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundację produkcyjną wyrażoną na tonę skrobi kukurydzianej o której mowa w art. 3 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1722/93, ustala się w wysokości:
a) 17,22 EUR/t dla skrobi kukurydzianej, pszennej i jęczmiennej;
b) 28,32 EUR/t dla skrobi ziemniaczanej.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 24 marca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 483/2006
z dnia 23 marca 2006 r.
w sprawie wydawania pozwoleń na wywóz w sektorze wina
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 883/2001 z dnia 24 kwietnia 2001 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 w odniesieniu do wymiany handlowej produktów w sektorze wina z państwami trzecimi [1], w szczególności jego art. 7 i art. 9 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 63 ust. 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [2] ograniczył udzielanie refundacji wywozowych do produktów w sektorze wina do ilości i wydatków uzgodnionych w porozumieniu w sprawie rolnictwa zawartym podczas wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej.
(2) Artykuł 9 rozporządzenia (WE) nr 883/2001 ustalił warunki, w których Komisja może podjąć szczególne środki w celu uniknięcia przekroczenia przewidzianej ilości lub dostępnego budżetu w ramach wyżej wymienionego porozumienia.
(3) Na podstawie informacji dotyczących wniosków o pozwolenia na wywóz, będących w dyspozycji Komisji w dniu 22 marca 2006 r., dostępna ilość w okresie do dnia 30 kwietnia 2006 r., dla stref przeznaczenia 1) Afryka, 2) Azja, 3) Europa Wschodnia i 4) Europa Zachodnia, określonych w art. 9 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 883/2001, może zostać przekroczona, w przypadku gdy wydawanie pozwoleń na wywóz z wcześniejszym ustaleniem refundacji nie zostanie ograniczone. Należy zatem zastosować jednolity wskaźnik akceptacji wniosków złożonych od 16 do 21 marca 2006 r. i zawiesić dla wymienionych stref do dnia 1 maja 2006 r. wydawanie wnioskowanych pozwoleń na wywóz, jak również składanie nowych wniosków,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Pozwolenia na wywóz z wcześniejszym ustaleniem refundacji w sektorze wina, o które wnioskowano w okresie od dnia 16 do 21 marca 2006 r. zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 883/2001, są wydawane w ilości wynoszącej 37,04 % ilości wnioskowanej dla strefy 1) Afryka, w ilości wynoszącej 27,93 % ilości wnioskowanej dla strfy 2) Azja, w ilości wynoszącej 33,51 % ilości wnioskowanej dla strfy 3) Europa Wschodnia i w ilości wynoszącej 38,22 % ilości wnioskowanej dla strefy 4) Europa Zachodnia.
2.
Dla produktów w sektorze wina określonych w ust. 1 wydawanie pozwoleń na wywóz, o które wnioskowano od dnia 22 marca 2006 r., jak również składanie wniosków o pozwolenia na wywóz od dnia 24 marca 2006 r., jest zawieszone dla stref przeznaczenia 1) Afryka, 2) Azja, 3) Europa Wschodnia i 4) Europa Zachodnia do dnia 1 maja 2006 r.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 24 marca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 484/2006
z dnia 23 marca 2006 r.
w sprawie przekazanych ofert na wywóz jęczmienia w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1058/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na refundację wywozową do jęczmienia na wywóz do niektórych krajów trzecich został ogłoszony na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1058/2005 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [3], Komisja może, na podstawie zgłoszonych ofert, podjąć decyzję o wstrzymaniu przetargu.
(3) Biorąc pod uwagę czynniki, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95, nie jest wskazane ustalenie maksymalnej wysokości refundacji.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nie podejmuje się dalszych działań w odniesieniu do ofert przekazanych od 17 do 23 marca 2006 r., w ramach przetargu na refundację wywozową do jęczmienia, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1058/2005.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 24 marca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 485/2006
z dnia 23 marca 2006 r.
w sprawie przekazanych ofert na wywóz pszenicy zwyczajnej w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1059/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na refundację wywozową do pszenicy zwyczajnej na wywóz do niektórych krajów trzecich został ogłoszony na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1059/2005 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [3], Komisja może, na podstawie zgłoszonych ofert, podjąć decyzję o wstrzymaniu przetargu.
(3) Biorąc pod uwagę czynniki, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95, nie jest wskazane ustalenie maksymalnej wysokości refundacji,
(4) Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nie podejmuje się dalszych działań w odniesieniu do ofert przekazanych od 17 do 23 marca 2006 r., w ramach przetargu na refundację wywozową do pszenicy zwyczajnej, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1059/2005.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 24 marca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 486/2006
z dnia 20 marca 2006 r.
dotyczące wykonania Umowy o bezcłowym traktowaniu wielokostkowych układów scalonych (MCP) poprzez zmianę załącznika I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 [1] ustanowiło nomenklaturę towarów, zwaną dalej "Nomenklaturą Scaloną" i określiło umowne stawki celne Wspólnej Taryfy Celnej.
(2) W drodze decyzji 2005/964/WE [2] Rada zawarła w imieniu Wspólnoty Europejskiej Umowę o bezcłowym traktowaniu wielokostkowych układów scalonych (MCP) (zwaną dalej "Umową").
(3) Umowa obniża do zera stawki wszystkich ceł i innych opłat oraz obciążeń mających zastosowanie do MCP.
(4) Sekretarz Generalny Rady Unii Europejskiej, jako depozytariusz wyznaczony na mocy Umowy, otrzymał dokumenty zatwierdzenia od czterech Stron.
Zgodnie z art. 7 lit. a) Umowy, wymienione cztery Strony uzgodniły, że Umowa wchodzi w życie w dniu 1 kwietnia 2006 r.
(5) Umowa powinna zatem zostać wykonana poprzez zmianę załącznika I do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załączniku I część pierwsza sekcja II "Przepisy szczególne" do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87 dodaje się literę G "Bezcłowe traktowanie wielokostkowych układów scalonych (MCP)" w brzmieniu określonym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 487/2006
z dnia 24 marca 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 25 marca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 488/2006
z dnia 24 marca 2006 r.
ustalające kursy wymiany mające zastosowanie do środków o charakterze strukturalnym lub środowiskowym w roku 2006
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2799/98 z dnia 15 grudnia 1998 r. ustanawiające porozumienia agromonetarne dotyczące euro [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 2808/98 z dnia 22 grudnia 1998 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania agromonetarnego systemu dla euro w rolnictwie [2], w szczególności jego art. 4 ust. 3 zdanie drugie,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2808/98 terminem operacyjnym dla kwot o charakterze strukturalnym lub środowiskowym jest dzień 1 stycznia roku, w którym podjęto decyzję w sprawie przyznania pomocy.
(2) Zgodnie z art. 4 ust. 3 zdanie pierwsze rozporządzenia (WE) nr 2808/98 kurs wymiany, który należy stosować, jest średnią kursów walutowych obowiązujących w ciągu miesiąca poprzedzającego datę terminu operacyjnego, obliczoną proporcjonalnie w czasie,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W 2006 r. dla kwot o charakterze strukturalnym lub środowiskowym, o których mowa w art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2808/98, mają zastosowanie kursy wymiany zamieszczone w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 489/2006
z dnia 24 marca 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 796/2004 w odniesieniu do odmian konopi uprawianych na włókno kwalifikujących się do płatności bezpośrednich
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 oraz (WE) nr 2529/2001 [1], w szczególności jego art. 52 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającym wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników [2] ustanawia zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, dotyczące między innymi warunków kontroli zawartości tetrahydrokanabinolu w konopiach.
(2) Zgodnie z art. 33 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 796/2004 państwa członkowskie przekazały Komisji wyniki badań określających poziom tetrahydrokanabinolu w odmianach konopi zasianych w roku 2005. Wyniki te należy uwzględnić przy ustalaniu wykazu odmian konopi uprawianych na włókno kwalifikujących się do płatności bezpośrednich na najbliższe lata gospodarcze oraz wykazu odmian zatwierdzonych okresowo na rok gospodarczy 2006/2007. W celu weryfikacji zawartości tetrahydrokanabinolu niektóre z tych odmian powinny być poddane procedurze B przewidzianej w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 796/2004.
(3) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 796/2004.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Płatności Bezpośrednich,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik II do rozporządzenia (WE) nr 796/2004 zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 490/2006
z dnia 27 marca 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 28 marca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 491/2006
z dnia 27 marca 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2375/2002 otwierające i ustalające zarządzanie wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi na pszenicę zwyczajną o jakości innej niż wysoka pochodzącą z państw trzecich i wprowadzające odstępstwo od rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 12 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W świetle dotychczasowych doświadczeń zdobytych podczas stosowania rozporządzenia Komisji (WE) nr 2375/2002 [2] należy wyjaśnić i uprościć niektóre przepisy wspomnianego rozporządzenia.
W celu poprawy monitorowania przywozu dokonywanego z tytułu tego kontyngentu taryfowego, koniecznym okazuje się przydzielenie każdemu subkontyngentowi numeru porządkowego.
Należy także przypomnieć, że wnioski o wydanie pozwolenia na przywóz składane są zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1291/2000 [3], a zatem wnioskodawca musi wnieść zabezpieczenie w dniu złożenia wniosku o wydanie pozwolenia.
(2) W celu upewnienia się co do autentyczności ilości wnioskowanych przez sam podmiot gospodarczy należy jasno określić wymóg podmiotu do złożenia tylko jednego wniosku o wydanie pozwolenia na przywóz odpowiadającego numerowi porządkowemu i obejmującego dany okresu tygodniowy, przewidując zarazem sankcje w przypadku nieprzestrzegania tego wymogu.
(3) W celu zmodernizowania zarządzania systemem należy przewidzieć przekazywanie wymaganych przez Komisję informacji drogą elektroniczną.
(4) Aby umożliwić poprawę monitorowania przywozu dokonywanego z tytułu subkontyngentu taryfowego dla państw trzecich innych niż Stany Zjednoczone i Kanada, we wniosku o wydanie pozwolenia na przywóz oraz w pozwoleniu na przywóz podaje się tylko jeden kraj pochodzenia.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 2375/2002 wprowadza się następujące zmiany:
1) Art. 3 ust. 1 otrzymuje następujące brzmienie:
"1.
Całkowity kontyngent taryfowy podzielony jest na trzy subkontyngenty:
a) subkontyngent I (numer porządkowy 09.4123): 572000 ton dla Stanów Zjednoczonych;
b) subkontyngent II (numer porządkowy 09.4124): 38000 ton dla Kanady;
c) subkontyngent III (numer porządkowy 09.4125): 2371600 ton dla pozostałych państw trzecich.".
2) Dodaje się art. 4a w brzmieniu:
"Artykuł 4a
Zgodnie z art. 5 ust. 1 podmiot gospodarczy może złożyć tylko jeden wniosek o wydanie pozwolenia odpowiadający numerowi porządkowemu i obejmujący dany okres tygodniowy.
Jeżeli podmiot gospodarczy składa więcej niż jeden wniosek, wszystkie wnioski zostają odrzucone, a zabezpieczenia wniesione w dniu złożenia wniosków zostają przejęte przez zainteresowane państwo członkowskie.".
3) W art. 5 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 1 otrzymuje następujące brzmienie:
"1.
Wnioski o pozwolenia na przywóz składa się właściwym władzom państw członkowskich w każdy poniedziałek, najpóźniej do godziny 13.00 (czasu brukselskiego).
Wnioskodawca składa swój wniosek we właściwym organie państwa członkowskiego, w którym jest on zarejestrowany do celów podatku VAT.
Zgodnie z art. 15 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000 wnioskodawca wnosi zabezpieczenie na sumę ustaloną w art. 10 niniejszego rozporządzenia.
Każdy wniosek o wydanie pozwolenia wskazuje ilość, która nie może przekroczyć ilości dostępnej w przedmiotowym subkontyngencie lub transzy.
Wniosek o wydanie pozwolenia na przywóz i same pozwolenia na przywóz wskazują jeden kraj pochodzenia.";
b) w ust. 2 wyrażenie "faksem" zastępuje się wyrażeniem "drogą elektroniczną";
c) ustęp 3 otrzymuje następujące brzmienie:
"3.
W przypadku gdy całkowita ilość przyznana od początku okresu i ilość określona w ust. 2 przekraczają stosowny subkontyngent na dany okres, Komisja ustanawia, nie później niż trzeciego dnia roboczego od momentu złożenia wniosku, współczynniki przydziału mające zastosowanie do wnioskowanych ilości.";
d) ustęp 4 otrzymuje brzmienie:
"4.
Po ewentualnym zastosowaniu współczynników przydziału ustalonych zgodnie z ust. 3, właściwe władze państw członkowskich wydają, czwartego dnia roboczego po dniu złożenia wniosku, pozwolenia na przywóz odpowiadające wnioskom przesłanym Komisji zgodnie z ust. 2.
Najpóźniej do godziny 18.00 czasu brukselskiego w dniu wydawania pozwoleń na przywóz właściwe władze przekazują Komisji drogą elektroniczną, w oparciu o wzór wskazany w Załączniku, całkowitą ilość wynikającą z sumowania ilości, na które tego samego dnia wydano pozwolenia na przywóz.".
4) Załącznik zastępuje się tekstem znajdującym się w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 492/2006
z dnia 27 marca 2006 r.
dotyczące tymczasowego i stałego zezwolenia na niektóre dodatki paszowe
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/524/EWG z dnia 23 listopada 1970 r. dotyczącą dodatków paszowych [1], w szczególności jej art. 3 oraz art. 9d ust. 1 i art. 9e ust. 1,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1831/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. w sprawie dodatków stosowanych w żywieniu zwierząt [2], w szczególności jego art. 25,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 1831/2003 przewiduje dopuszczanie dodatków paszowych w żywieniu zwierząt.
(2) Artykuł 25 rozporządzenia (WE) nr 1831/2003 ustanawia środki przejściowe odnoszące się do wniosków o zezwolenie na dodatki paszowe, które to wnioski zostały złożone zgodnie z dyrektywą 70/524/EWG przed terminem stosowania rozporządzenia (WE) nr 1831/2003.
(3) Wnioski o zezwolenie na dodatki paszowe, określone w załącznikach do niniejszego rozporządzenia, zostały złożone przed terminem stosowania rozporządzenia (WE) nr 1831/2003.
(4) Wstępne uwagi na temat tych wniosków, zgodnie z art. 4 ust. 4 dyrektywy 70/524/EWG, zostały przekazane Komisji przed terminem stosowania rozporządzenia (WE) nr 1831/2003. Wnioski te powinny zatem być nadal traktowane zgodnie z art. 4 dyrektywy 70/524/EWG.
(5) Przedłożono dane dla poparcia wniosku o zezwolenie na stosowanie preparatu enzymatycznego zawierającego endo-1,3(4)-beta-glukanazę wytwarzaną przez Aspergillus aculeatus (CBS 589.94) oraz endo-1,4-beta-ksylanazę wytwarzaną przez Aspergillus oryzae (DSM 10287) u kurcząt przeznaczonych do tuczu i prosiąt.
W dniu 20 lipca 2005 r. Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) przedstawił opinię na temat stosowania tego preparatu, w której stwierdził, że preparat nie stwarza zagrożenia dla konsumentów, użytkowników, wymienionej dodatkowej kategorii zwierząt ani dla środowiska.
Z przeprowadzonej oceny wynika, że spełnione zostały warunki zezwolenia na takie stosowanie preparatu, określone w art. 9e ust. 1 dyrektywy 70/524/EWG.
Należy zatem zezwolić na stosowanie preparatu określonego w załączniku I przez okres czterech lat.
(6) Rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1411/1999 [3] po raz pierwszy zezwolono na stosowanie preparatu zawierającego mikroorganizmy z grupy Saccharomyces cerevisiae (MUCL 39 885) u bydła przeznaczonego do tuczu.
Przedłożono nowe dane dla poparcia wniosku o zezwolenie na takie stosowanie tego preparatu zawierającego mikroorganizmy bez ograniczeń czasowych.
Z przeprowadzonej oceny wynika, że spełnione zostały warunki zezwolenia na takie stosowanie preparatu, określone w art. 3a dyrektywy 70/524/EWG.
Należy zatem zezwolić na stosowanie preparatu zawierającego mikroorganizmy wymienionego w załączniku II bez ograniczeń czasowych.
(7) Rozporządzeniem (WE) nr 1411/1999 po raz pierwszy zezwolono tymczasowo na stosowanie preparatu zawierającego mikroorganizmy z grupy Lactobacillus farciminis (CNCM MA 67/4R) u prosiąt.
Przedłożono nowe dane dla poparcia wniosku o zezwolenie na stosowanie tego preparatu zawierającego mikroorganizmy bez ograniczeń czasowych.
Z przeprowadzonej oceny wynika, że spełnione zostały warunki zezwolenia na takie stosowanie preparatu, określone w art. 3a dyrektywy 70/524/EWG.
Należy zatem zezwolić na stosowanie preparatu zawierającego mikroorganizmy wymienionego w załączniku II bez ograniczeń czasowych.
(8) Przedłożono dane dla poparcia wniosku o zezwolenie na stosowanie substancji dimrówczan potasu jako dodatku do pasz należącego do kategorii "konserwanty" u wszystkich gatunków zwierząt, bez ograniczeń czasowych.
Komisja zwróciła się do Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności o wydanie opinii na temat skuteczności i bezpieczeństwa tej substancji dla ludzi, zwierząt i środowiska.
W dniu 8 grudnia 2004 r. Urząd wydał pozytywną opinię na temat bezpieczeństwa i skuteczności dimrówczanu potasu u wszystkich gatunków zwierząt.
Z przeprowadzonej oceny dimrówczanu potasu wynika, że spełnione zostały warunki zezwolenia na takie stosowanie określone w art. 3a dyrektywy 70/524/EWG.
Należy zatem zezwolić na stosowanie tej substancji, określonej w załączniku III, jako konserwantu, bez ograniczeń czasowych.
(9) Z oceny wyżej wymienionych wniosków wynika, że należy wprowadzić wymóg stosowania pewnych procedur, mających na celu ochronę pracowników przed kontaktem z dodatkami określonymi w załącznikach.
Ochronę tę należy zapewnić poprzez zastosowanie dyrektywy Rady 89/391/EWG z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy [4].
(10) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Tymczasowo zezwala się na stosowanie przez okres czterech lat preparatu należącego do grupy "enzymy", opisanego w załączniku I, jako dodatku w żywieniu zwierząt na warunkach określonych w tym załączniku.
Artykuł 2
Zezwala się na stosowanie preparatu należącego do grupy "mikroorganizmy", opisanego w załączniku II, jako dodatku w żywieniu zwierząt na warunkach określonych w tym załączniku, bez ograniczeń czasowych.
Artykuł 3
Zezwala się na stosowanie substancji należącej do grupy "konserwanty", opisanej w załączniku III, jako dodatku w żywieniu zwierząt na warunkach określonych w tym załączniku, bez ograniczeń czasowych.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 493/2006
z dnia 27 marca 2006 r.
ustanawiające środki przejściowe w ramach reformy wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru i zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1265/2001 i (WE) nr 314/2002
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 318/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 44,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [2], w szczególności jego art. 7 ust. 5, art. 15 ust. 8 i art. 16 ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Należy podjąć niezbędne kroki, aby zapewnić przejście w sektorze cukru od systemu ustanowionego rozporządzeniem (WE) nr 1260/2001 do nowego systemu ustanowionego rozporządzeniem (WE) nr 318/2006.
(2) W wyniku zniesienia obowiązku wywozu, o którym mowa w art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, należy ustanowić środki umożliwiające zarządzanie ilościami cukru, wynikające ze zniesienia tego obowiązku i z systemu obejmującego cukier C z dniem 1 lipca 2006 r.
Środki te muszą być zgodne z międzynarodowymi zobowiązaniami Wspólnoty.
(3) Aby lepiej zarządzać wyprodukowanymi ilościami cukru pozakwotowego w roku gospodarczym 2005/2006, należy umożliwić przedsiębiorstwom przeniesienie części tych ilości na rok gospodarczy 2006/2007.
W tym celu należy przewidzieć, że przeniesienie, o którym mowa, podlega zastosowaniu rozporządzenia Komisji (EWG) nr 65/82 z dnia 13 stycznia 1982 r. ustanawiającego szczegółowe zasady przenoszenia cukru na następny rok gospodarczy [3], umożliwiając jednocześnie pewną elastyczność w odniesieniu do decyzji o przeniesieniu w celu ułatwienia przejścia od systemu istniejącego do nowego.
(4) Ilość cukru pozakwotowego z roku gospodarczego 2005/2006, której nie można ani przenieść, ani wywieźć, uznaje się za cukier pozakwotowy z roku gospodarczego 2006/2007 w celu umożliwienia jego zbycia zgodnie z zastosowaniem określonym dla tego cukru w rozporządzeniu (WE) nr 318/2006, jak również biorąc pod uwagę wyjątkowe warunki przejścia pomiędzy wspomnianymi latami gospodarczymi oraz jego wykorzystanie w żywieniu zwierząt.
(5) Do celów kontroli i jeżeli jest to konieczne, w przypadku zastosowania kar część produkcji cukru C z roku gospodarczego 2005/2006, nieprzeniesiona i nieuznawana za część pozakwotową z roku gospodarczego 2006/2007, musi nadal podlegać zastosowaniu rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2670/81 ustanawiającego szczegółowe przepisy wykonawcze dotyczące produkcji cukru przewyższającej kwotę [4].
(6) Aby poprawić równowagę rynku we Wspólnocie bez tworzenia nowych zapasów cukru w roku gospodarczym 2006/2007, należy przewidzieć środek przejściowy w celu zmniejszenia produkcji kwalifikowanej w ramach kwot w odniesieniu do wspomnianego roku gospodarczego. Należy ustalić próg, po przekroczeniu którego produkcję objętą kwotą każdego przedsiębiorstwa uznaje się za wycofaną w rozumieniu art. 19 rozporządzenia (WE) nr 318/2006 lub, na żądanie przedsiębiorstwa, za produkcję pozakwotową w rozumieniu art. 12 wspomnianego rozporządzenia. Biorąc pod uwagę przejście od jednego do drugiego systemu, próg ten musi być kombinacją, w równych częściach, metody określonej w art. 10 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 i metody określonej w art. 19 rozporządzenia (WE) nr 318/2006 oraz musi on uwzględniać szczególne wysiłki podjęte przez niektóre państwa członkowskie w ramach funduszu restrukturyzacji ustanowionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 320/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. ustanawiającym tymczasowy system restrukturyzacji przemysłu cukrowniczego we Wspólnocie Europejskiej i zmieniającym rozporządzenie (WE) nr 1290/2005 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [5].
(7) W celu przestrzegania warunków wprowadzania do obrotu, dotyczących roku gospodarczego 2005/2006, należy przewidzieć, że pomoc w zakresie zbytu i dodatkowa pomoc do cukru produkowanego w niektórych regionach Wspólnoty w roku gospodarczym 2005/2006, jak również, w granicach ilości wyznaczonych w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 180/2006 [6], pomoc do rafinacji niektórych rodzajów cukru preferencyjnego przywożonego i rafinowanego w okresie dostawy 2005/2006 mogą być nadal przyznawane po dniu 30 czerwca 2006 r. W tym celu rozporządzenie Komisji (WE) nr 1554/2001 z dnia 30 lipca 2001 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/2001 dotyczącego wprowadzania do obrotu cukru produkowanego we francuskich departamentach zamorskich oraz wyrównywania warunków cenowych z preferencyjnym cukrem surowym [7] oraz rozporządzenie Komisji (WE) nr 1646/2001 z dnia 13 sierpnia 2001 r. ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze w odniesieniu do przyznawania pomocy dostosowawczej dla przemysłu rafinacji preferencyjnego cukru surowego oraz dostosowujące zarówno pomoc dostosowawczą, jak i dodatkową pomoc podstawową dla przemysłu rafinacji cukru [8] powinny mieć nadal zastosowanie przy przyznawaniu tej pomocy. W odniesieniu do przedmiotowego cukru rafinację cukru preferencyjnego przez niektóre rafinerie należy nadal zmniejszać oraz utrzymać kontrolę maksymalnego przewidywanego zapotrzebowania rafinerii na dostawy, jak i przewidzieć dalsze stosowanie rozporządzenia Komisji (WE) nr 1460/2003 z dnia 18 sierpnia 2003 r. ustanawiającego na lata gospodarcze 2003/2004–2005/2006 zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/2001 w odniesieniu do przewidywanego maksymalnego zapotrzebowania rafinerii na dostawy cukru surowego [9].
(8) Aby dokonać wyliczenia, ustalenia i pobrania opłat produkcyjnych w roku gospodarczym 2005/2006, niektóre przepisy rozporządzenia Komisji (WE) nr 314/2002 z dnia 20 lutego 2002 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania systemu kwot w sektorze cukru [10] i rozporządzenia Komisji (WE) nr 779/96 z dnia 29 kwietnia 1996 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1785/81 w odniesieniu do przekazywania informacji w sektorze cukru [11] powinny mieć nadal zastosowanie po dniu 30 czerwca 2006 r.
Wysokość opłat wylicza się na podstawie danych statystycznych regularnie uaktualnianych.
Zważywszy, że opłaty dla całego okresu rozpoczynającego się od roku gospodarczego 2001/2002 do roku gospodarczego 2005/2006 wyznacza się po raz ostatni, bez możliwości, jak było to w poprzednich latach, skorygowania wyliczeń w późniejszym okresie, na podstawie uaktualnionych danych, należy przenieść wyliczenie i ustalenie wysokości opłat na dzień 15 lutego 2007 r. w celu zagwarantowania wiarygodności obliczeń i przydatności wykorzystanych danych statystycznych.
(9) W celu zagwarantowania zaopatrzenia przemysłu chemicznego w ramach przejścia od istniejącego systemu do nowego wprowadzanego z dniem 1 lipca 2006 r., niektóre przepisy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1265/2001 z dnia 27 czerwca 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/2001 w odniesieniu do przyznawania refundacji produkcyjnych do niektórych produktów cukrowych stosowanych w przemyśle chemicznym [12] powinny mieć nadal zastosowanie po dniu 30 czerwca 2006 r. w odniesieniu do świadectw refundacji wydanych przed tą datą.
Ponieważ nowy system umożliwia wykorzystanie przez przemysł chemiczny cukru pozakwotowego, okres ważności świadectw refundacji musi być skrócony, a przyznanie refundacji musi być ograniczone do produkcji objętej kwotą w roku gospodarczym 2005/2006.
(10) W art. 1 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 318/2006 wyznacza się rok gospodarczy jako okres rozpoczynający się od dnia 1 października do dnia 30 września.
Jednakże rok 2005/2006, tak jak ustanowiono w rozporządzeniu (WE) nr 1260/2001, kończy się dnia 30 czerwca 2006 r.
Rok gospodarczy 2006/2007 jest z tego powodu wyznaczony od dnia 1 lipca 2006 r. do dnia 30 września 2007 r., a więc obejmuje 15 miesięcy.
Należy przewidzieć w odniesieniu do tego roku zwiększenie kwot i tradycyjnego zapotrzebowania na cukier do rafinacji, które odpowiadały wcześniej 12 miesiącom i które będą wciąż miały zastosowanie po tym roku, do okresu 12 miesięcy, uwzględniając trzy dodatkowe miesiące, w celu zagwarantowania przydziału odpowiadającemu przydziałowi w poprzednich i następnych latach.
Te kwoty przejściowe muszą obejmować produkcję cukru z początku roku 2006/2007, pochodzącą z buraków zasianych przed dniem 1 stycznia 2006 r.
(11) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenia (WE) nr 314/2002 i (WE) nr 1265/2001.
(12) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
ŚRODKI PRZEJŚCIOWE
Artykuł 1
Przeniesienie kwot
1. W drodze odstępstwa od art. 14 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 i w granicach ustanowionych w art. 2 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia (EWG) nr 65/82, każde przedsiębiorstwo do dnia 31 października 2006 r. może podjąć decyzję dotyczącą ilości cukru C wyprodukowanego w roku gospodarczym 2005/2006, którą przenosi się na rok gospodarczy 2006/2007, lub może zmienić decyzję dotyczącą przeniesienia podjętą przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia.
2.
Przedsiębiorstwa, które podejmują decyzję dotyczącą przeniesienia, o której mowa w ust. 1, lub które zmieniają swoją decyzję, są zobowiązane do:
a) powiadomienia danego państwa członkowskiego, przed dniem 31 października 2006 r., o ilości cukru podlegającego przeniesieniu;
b) przechowywania ilości przeniesionej do dnia 31 października 2006 r.
3.
Rozporządzenie (EWG) nr 65/82 stosuje się do cukru B i C z roku gospodarczego 2005/2006 przeniesionego na rok gospodarczy 2006/2007.
4.
Państwa członkowskie informują Komisję, najpóźniej dnia 30 listopada 2006 r. i w odniesieniu do każdego przedsiębiorstwa, o ilości cukru B i C przeniesionej z roku gospodarczego 2005/2006 na rok gospodarczy 2006/2007.
Artykuł 2
Cukier C
1.
Bez uszczerbku dla decyzji dotyczących przeniesienia podjętych zgodnie z art. 1 niniejszego rozporządzenia oraz bez uszczerbku dla wywozów objętych pozwoleniami wydanymi zgodnie z art. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1464/95 [13], cukier C z roku gospodarczego 2005/2006 uznaje się za cukier pozakwotowy, o którym mowa w art. 12 rozporządzenia (WE) nr 318/2006, wyprodukowany w ramach roku gospodarczego 2006/2007.
2. W drodze odstępstwa od art. 15 rozporządzenia (WE) nr 318/2006, opłaty nie pobiera się od ilości cukru C, o którym mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, wykorzystywanych w żywieniu zwierząt na tych samych warunkach kontroli jak te ustanowione przez Komisję dla cukru przemysłowego, o którym mowa w art. 13 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 318/2006.
3.
Rozporządzenie (EWG) nr 2670/81 stosuje się do produkcji cukru C z roku gospodarczego 2005/2006, z wyjątkiem cukru przeniesionego lub uznanego za cukier pozakwotowy z roku gospodarczego 2006/2007, o którym mowa w ust. 1 niniejszego artykułu.
Cenę minimalną A z roku gospodarczego 2005/2006 stosuje się do buraków odpowiadających ilości cukru, o której mowa w art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2670/81.
Artykuł 3
Wycofanie zapobiegawcze
1.
Dla każdego przedsiębiorstwa część produkcji cukru, izoglukozy i syropu inulinowego z roku gospodarczego 2006/2007, która jest produkowana w ramach kwot określonych w załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 318/2006 i która przekracza próg ustanowiony zgodnie z ust. 2 niniejszego artykułu, uznaje się za wycofaną w rozumieniu art. 19 wspomnianego rozporządzenia lub, na wniosek zainteresowanego przedsiębiorstwa złożony przed dniem 31 stycznia 2007 r., uznaje się w całości lub części, jako produkt pozakwotowy w rozumieniu art. 12 wspomnianego rozporządzenia.
2. Dla każdego przedsiębiorstwa próg, o którym mowa w ust. 1, określony jest przez pomnożenie kwoty przydzielonej przedsiębiorstwu w rozumieniu art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 318/2006, przez sumę następujących współczynników:
a) współczynnika ustalonego przez dane państwo członkowskie, znajdującego się w załączniku I do niniejszego rozporządzenia;
b) współczynnika uzyskanego przez podzielenie kwot ogółem, których zrzeczono się w roku gospodarczym 2006/2007 w danym państwie członkowskim na mocy art. 3 rozporządzenia (WE) nr 320/2006 przez kwoty ogółem określone dla tego państwa członkowskiego w załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 318/2006.
Komisja ustala ten współczynnik najpóźniej dnia 15 października 2006 r.
Jednakże jeżeli suma współczynników przekracza 1,0000, próg równy jest kwocie, o której mowa w ust. 1.
3.
Cena minimalna stosowana do ilości buraków odpowiadającej produkcji cukru wycofanej zgodnie z ust. 1 jest ceną z roku gospodarczego 2007/2008.
4. Wymóg określony w art. 6 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 318/2006 dotyczy ilości buraków odpowiadającej progowi, o którym mowa w ust. 1 niniejszego artykułu.
5.
Przed dniem 1 lipca 2006 r. państwa członkowskie przekazują Komisji oszacowanie ilości cukru, izoglukozy i syropu inulinowego, które uznaje się za wycofane na mocy niniejszego artykułu.
Artykuł 4
Pomoc do cukru wyprodukowanego we francuskich departamentach zamorskich
1.
Przyznaje się pomoc do zbytu i pomoc dodatkową do cukru wyprodukowanego w ramach kwoty w roku gospodarczym 2005/2006 we francuskich departamentach zamorskich, rafinowanego i/lub przewożonego między dniem 1 lipca a dniem 31 października 2006 r.
Pomoc ta ma zastosowanie do ilości danego cukru, zamiast pomocy, o której mowa w art. 7 ust. 4 oraz art. 39 ust. 3 i 4 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001.
Pomoc do zbytu dotyczy:
- rafinacji cukru w rafineriach położonych w europejskich regionach Wspólnoty, wyprodukowanego we francuskich departamentach zamorskich, w szczególności na podstawie ich wydajności,
- transportu cukru wyprodukowanego we francuskich departamentach zamorskich do europejskich regionów Wspólnoty oraz, w odpowiednim przypadku, jego składowania w tych departamentach.
2.
Rozporządzenia (WE) nr 1554/2001 i (WE) nr 1646/2001 stosuje się do cukru wyprodukowanego w ramach kwot w roku gospodarczym 2005/2006 w odniesieniu do pomocy do zbytu i pomocy dodatkowej, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu.
3.
W rozumieniu niniejszego artykułu zakład rafinacyjny oznacza jednostkę produkcyjną, której wyłączna działalność polega na rafinacji cukru surowego lub wyprodukowanych syropów przed fazą krystalizacji.
Artykuł 5
Pomoc do rafinacji
1.
Przyznaje się pomoc dostosowawczą dla przemysłu rafinacyjnego do preferencyjnego surowego cukru trzcinowego przywożonego w ramach protokołu 3 dotyczącego cukru z krajami AKP załączonego do załącznika IV do Umowy o Partnerstwie AKP–WE podpisanej w Cotonou dnia 23 czerwca 2000 r. [14] i rafinowanego w okresie dostawy 2005/2006 między dniem 1 lipca a dniem 30 września 2006 r.
Pomoc tę przyznaje się rafineriom. Pomoc ta ma zastosowanie do ilości cukru, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 180/2006 i jeszcze nierafinowanych dnia 1 lipca 2006 r., zamiast pomocy, o której mowa w art. 38 ust. 1, 2 i 4 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001.
2.
Rozporządzenie (WE) nr 1646/2001 stosuje się do cukru preferencyjnego rafinowanego w okresie dostawy 2005/2006.
3. Z wyjątkiem przypadków działania siły wyższej, gdy przewidywane maksymalne zapotrzebowanie na dostawy do państwa członkowskiego, określone w art. 39 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, zostaje przekroczone w roku gospodarczym 2005/2006, kwota odpowiadająca pełnej obowiązującej stawce celnej obowiązującej dla danego roku gospodarczego zostaje naliczona od ilości przekroczonej, zwiększonej o 115,40 EUR za tonę ekwiwalentu cukru białego.
4.
Rozporządzenie (WE) nr 1460/2003 stosuje się do kontroli i, w stosownym przypadku, skutków związanych z przekroczeniem przewidywanego maksymalnego zapotrzebowania na dostawy przemysłu rafinacyjnego, o którym mowa w ust. 3 niniejszego artykułu.
5.
W rozumieniu niniejszego artykułu "zakład rafinacyjny" oznacza jednostkę produkcyjną, której wyłączna działalność polega na rafinacji cukru surowego lub wyprodukowanych syropów przed fazą krystalizacji.
Artykuł 6
Opłaty
Rozporządzenie (WE) nr 314/2002, zmienione niniejszym rozporządzeniem, stosuje się do ustalenia i pobierania opłat produkcyjnych w roku gospodarczym 2005/2006, łącznie z korektami dotyczącymi wyliczenia opłat w latach gospodarczych 2001/2002, 2002/2003 oraz 2004/2005, określonych w art. 15 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001.
Artykuł 7
Refundacje produkcyjne
Artykuły 1, 2, 3, 11, 14, 15 i 17–21 rozporządzenia (WE) nr 1265/2001, zmienionego niniejszym rozporządzeniem, stosuje się do świadectw refundacji wydanych do dnia 30 czerwca 2006 r.
Artykuł 8
Powiadomienia
Rozporządzenie (WE) nr 779/96 stosuje się do dnia 30 września 2006 r.
Artykuł 9
Kwoty przejściowe
1.
W roku gospodarczym 2006/2007 przyznaje się państwom członkowskim kwotę przejściową cukru w wysokości 497780 ton zgodnie z podziałem znajdującym się w załączniku II część A.
Kwota określona w akapicie pierwszym jest zastrzeżona do cukru wyprodukowanego z buraków zasianych przed dniem 1 stycznia 2006 r.
Cena minimalna tych buraków, w rozumieniu art. 5 rozporządzenia (WE) nr 318/2006, wynosi 47,67 EUR za tonę.
2.
W roku gospodarczym 2006/2007 przyznaje się państwom członkowskim kwotę przejściową izoglukozy w wysokości 126921 ton w stanie suchym, zgodnie z podziałem znajdującym się w załączniku II część B.
3.
W roku gospodarczym 2006/2007 przyznaje się państwom członkowskim kwotę przejściową na syrop inulinowy w wysokości 80180 ton w stanie suchym, wyrażonych jako ekwiwalent cukru białego/izoglukozy, zgodnie z podziałem znajdującym się w załączniku II część C.
4.
Kwoty przejściowe określone w ust. 1, 2 i 3:
a) nie podlegają płatności tymczasowej składki restrukturyzacyjnej, określonej w art. 11 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 320/2006,
b) nie mogą korzystać z wypłaty pomocy określonej w rozporządzeniu (WE) nr 320/2006.
5.
Państwa członkowskie przydzielają kwoty przejściowe, na podstawie obiektywnych kryteriów i w sposób zapewniający równe traktowanie producentów oraz uniknięcie zakłóceń rynku i konkurencji, przedsiębiorstwom produkującym cukier, izoglukozę i syrop inulinowy mającym siedzibę na ich terytorium i zatwierdzonych zgodnie z art. 17 rozporządzenia (WE) nr 318/2006.
6.
Państwa członkowskie wprowadzają w życie system kontroli i podejmują wszelkie niezbędne działania w celu weryfikacji produktów określonych w ust. 1, 2 i 3, w szczególności w zakresie zgodności cukru z burakami cukrowymi zasianymi przed dniem 1 stycznia 2006.
Państwa członkowskie informują Komisję, przed dniem 15 lipca 2006 r., o podziale na przedsiębiorstwa kwot przejściowych przydzielonych w niniejszym artykule.
Państwa członkowskie informują Komisję przed dniem 31 grudnia 2006 r., o środkach kontroli, które zostały podjęte i o ich wynikach.
Artykuł 10
Tradycyjne zapotrzebowanie na cukier do rafinacji
W roku gospodarczym 2006/2007 tradycyjne zapotrzebowanie na cukier do rafinacji, określone w art. 29 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 318/2006, zwiększa się o ilości określone w załączniku III.
ROZDZIAŁ II
ZMIANY ROZPORZĄDZEŃ (WE) NR 1265/2001 I (WE) NR 314/2002
Artykuł 11
Zmiana rozporządzenia (WE) nr 1265/2001
W rozporządzeniu (WE) nr 1265/2001 wprowadza się następujące zmiany:
1) do art. 11 dodaje się ustęp w następującym brzmieniu:
"5.
Na prośbę zainteresowanego właściwy organ państwa członkowskiego unieważnia świadectwa refundacji, które nie zostały całkowicie wykorzystane i których data ważności nie została przekroczona.
Zabezpieczenie z nim związane zwalnia się w wysokości odpowiadającej niewykorzystanej części.
Państwo członkowskie informuje Komisję, pod koniec każdego miesiąca, o ilości świadectw refundacji unieważnionych w poprzednim miesiącu, w podziale na miesiąc wydania świadectwa.";
2) do art. 14 dodaje się ustęp w następującym brzmieniu:
"3.
Świadectwo refundacji ważne jest jedynie dla produktów podstawowych, określonych w art. 1, wyprodukowanych w ramach kwoty w roku gospodarczym 2005/2006 lub poprzednich lat.";
3) w art. 15 dodaje się zdanie w następującym brzmieniu:
"Jednakże świadectwa refundacji nie są ważne po dniu 31 sierpnia 2006 r.";
4) do art. 17 dodaje się ustęp w brzmieniu:
"3.
Państwa członkowskie podejmują dodatkowe niezbędne środki, w szczególności w celu zapewnienia właściwego stosowania przepisów art. 14 ust. 3.".
Artykuł 12
Zmiana rozporządzenia (WE) nr 314/2002
W rozporządzeniu (WE) nr 314/2002 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 4a skreśla się ust. 5;
2) w art. 4c ust. 1 akapit trzeci dodaje się zdanie w następującym brzmieniu:
"Powiadomienie dotyczące roku 2005/2006 przekazuje się przed dniem 1 grudnia 2006 r.";
3) w art. 8 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 1 dodaje się akapit w następującym brzmieniu:
"W odniesieniu do roku gospodarczego 2005/2006 kwoty i współczynniki, o których mowa w ust. 1 lit. a) i b), ustala się przed dniem 15 lutego 2007 r.";
b) w ust. 2 wprowadza się następujące zmiany:
i) w akapicie pierwszym dodaje się następujące zdanie w następującym brzmieniu:
"W odniesieniu do roku gospodarczego 2005/2006, salda te określane są przed dniem 28 lutego 2007 r.".
ii) w akapicie drugim dodaje się następujące zdanie w następującym brzmieniu:
"W odniesieniu do roku gospodarczego 2005/2006, płatności tej dokonuje przed dniem 15 kwietnia 2007 r."
ROZDZIAŁ III
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 13
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 lipca 2006 r.
Jednakże art. 1, 3, 11 ust. 3 oraz 12 ust. 1 stosują się od daty wejścia w życie.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 494/2006
z dnia 27 marca 2006 r.
zmieniające ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności przywozowych na niektóre produkty w sektorze cukru, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1011/2005, na rok gospodarczy 2005/2006
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1423/95 z dnia 23 czerwca 1995 r. ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze dotyczące przywozu produktów innych niż melasy w sektorze cukru [2], w szczególności jego art. 1 ust. 2 akapit drugi, zdanie drugie, oraz art. 3 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności stosowanych do przywozu cukru białego, cukru surowego i niektórych syropów w odniesieniu do roku gospodarczego 2005/2006 zostały ustalone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1011/2005 [3].
Ceny te i kwoty zostały ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 420/2006 [4].
(2) Dane, którymi obecnie dysponuje Komisja, prowadzą do zmiany wymienionych kwot, zgodnie z zasadami i szczegółowymi przepisami wykonawczymi przewidzianymi w rozporządzeniu (WE) nr 1423/95,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ceny reprezentatywne i dodatkowe należności stosowane do przywozu produktów, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1423/95, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1011/2005 w odniesieniu do roku gospodarczego 2005/2006, zmienia się zgodnie z kwotami wskazanymi w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 28 marca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 495/2006
z dnia 27 marca 2006 r.
określające stopień, w jakim mogą zostać przyjęte wnioski złożone w marca 2006 r. o pozwolenia na przywóz niektórych produktów z sektorów jaj i mięsa drobiowego w ramach rozporządzeń (WE) nr 593/2004 i nr 1251/96
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 593/2004 z dnia 30 marca 2004 r. otwierające i ustalające zarządzanie kontyngentami taryfowymi w sektorze jaj i albumin jaj [1], w szczególności jego art. 5 ust. 5,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1251/96 z dnia 28 czerwca 1996 r. otwierające i ustalające zarządzanie kontyngentami taryfowymi w sektorze mięsa drobiowego [2], w szczególności jego art. 5 ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
ilości figurujące we wnioskach o pozwolenia na przywóz, złożonych na okres od 1 kwietnia do 30 czerwca 2006 r. są dla niektórych produktów niższe lub równe dostępnym ilościom i mogą tym samym zostać całkowicie uwzględnione; dla innych produktów ilości te są wyższe od dostępnych ilości i muszą zostać zmniejszone o stały współczynnik w ujęciu procentowym w celu zapewnienia sprawiedliwego podziału,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Uwzględnia się, jak określono w Załączniku do niniejszego rozporządzenia, wnioski o pozwolenia na przywóz złożone na okres od 1 kwietnia do 30 czerwca 2006 r. zgodnie z rozporządzeniami (WE) nr 593/2004 i nr 1251/96.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 496/2006
z dnia 27 marca 2006 r.
określające stopień, w jakim mogą zostać przyjęte wnioski złożone w marcu 2006 r. o pozwolenia na przywóz niektórych przetworów z mięsa drobiowego w ramach rozporządzenia Rady (WE) nr 774/94 otwierającego i ustalającego zarządzanie niektórymi wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi na mięso drobiowe i inne produkty rolne
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1431/94 z dnia 22 czerwca 1994 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania w sektorze mięsa drobiowego ustaleń dotyczących przywozu, przewidziane w rozporządzeniu Rady (WE) nr 774/94 otwierającym i ustalającym zarządzanie niektórymi wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi na mięso drobiowe i niektóre inne produkty rolne [1], w szczególności jego art. 4 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
ilości figurujące we wnioskach o pozwolenia na przywóz, złożonych na okres od 1 kwietnia do 30 czerwca 2006 r. są wyższe od dostępnych ilości i muszą zostać zmniejszone o stały współczynnik w ujęciu procentowym w celu zapewnienia sprawiedliwego podziału,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Uwzględnia się, jak określono w Załączniku do niniejszego rozporządzenia, wnioski o pozwolenia na przywóz złożone na okres od 1 kwietnia do 30 czerwca 2006 r. zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1431/94.
2.
Wnioski o pozwolenia na przywóz na okres od 1 lipca do 30 września 2006 r. mogą zostać złożone w odniesieniu do ilości określonej w Załączniku do niniejszego rozporządzenia, zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 1431/94.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 497/2006
z dnia 27 marca 2006 r.
określające zakres, w jakim mogą zostać przyjęte wnioski złożone w marcu 2006 r. o pozwolenia na przywóz niektórych produktów sektora mięsa drobiowego w ramach rozporządzenia (WE) nr 2497/96
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 2497/96 z dnia 18 grudnia 1996 r. ustanawiające procedury stosowania w sektorze mięsa drobiowego uzgodnień przewidzianych w Układzie o Stowarzyszeniu i Umowie przejściowej między Wspólnotą Europejską a Państwem Izrael [1], w szczególności jego art. 4 ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
ilości figurujące we wnioskach o pozwolenia na przywóz, złożonych za okres od 1 kwietnia do 30 czerwca 2006 r., są wyższe od dostępnych ilości i muszą zostać zmniejszone o stały współczynnik w ujęciu procentowym, w celu zapewnienia sprawiedliwego podziału,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Uwzględnia się, jak określono w Załączniku do niniejszego rozporządzenia, wnioski o pozwolenia na przywóz, złożone w okresie od 1 kwietnia do 30 czerwca 2006 r., zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 2497/96.
2.
Wnioski o pozwolenia na przywóz w okresie od 1 lipca do 30 września 2006 r. mogą zostać złożone w odniesieniu do ilości określonej w Załączniku do niniejszego rozporządzenia, zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 2497/96.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 498/2006
z dnia 28 marca 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 29 marca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 499/2006
z dnia 28 marca 2006 r.
w sprawie wszczęcia dochodzenia dotyczącego możliwego obchodzenia środków antydumpingowych nałożonych rozporządzeniem Rady (WE) nr 769/2002 na przywóz kumaryny pochodzącej z Chińskiej Republiki Ludowej, w drodze przywozu kumaryny wysyłanej z Indonezji i Malezji, zgłoszonej lub niezgłoszonej jako pochodząca z Indonezji i Malezji, i poddające ten przywóz rejestracji
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [1] ("rozporządzenie podstawowe"), w szczególności jego art. 13 ust. 3, art. 14 ust. 3 i art. 14 ust. 5,
po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. WNIOSEK
(1) Komisja otrzymała wniosek, na mocy art. 13 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, o zbadanie możliwego obchodzenia środków antydumpingowych nałożonych na przywóz kumaryny pochodzącej z Chińskiej Republiki Ludowej.
(2) Wniosek został złożony w dniu 13 lutego 2006 r. przez Europejską Radę Przemysłu Chemicznego (CEFIC) w imieniu jedynego producenta stanowiącego 100 % wspólnotowej produkcji kumaryny.
B. PRODUKT
(3) Produktem, którego dotyczy możliwe obchodzenie środków, jest kumaryna pochodząca z Chińskiej Republiki Ludowej, zgłaszana zwykle w ramach kodu CN ex29322100 ("produkt objęty postępowaniem").
Powyższy kod CN podany jest jedynie dla celów informacyjnych.
(4) Produktem objętym dochodzeniem jest kumaryna wysyłana z Indonezji i Malezji ("produkt objęty dochodzeniem") zwykle zgłaszana w ramach tych samych kodów, co produkt objęty postępowaniem.
C. OBOWIĄZUJĄCE ŚRODKI
(5) Środkami obecnie obowiązującymi i prawdopodobnie obchodzonymi są środki antydumpingowe nałożone na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 769/2002 [2].
D. PODSTAWY
(6) Wniosek zawiera wystarczające dowody prima facie, wskazujące, iż środki antydumpingowe nałożone na przywóz kumaryny pochodzącej z Chińskiej Republiki Ludowej są obchodzone poprzez przeładunek kumaryny dokonywany w Indonezji i Malezji.
(7) Przedstawione dowody są następujące:
Wniosek wykazuje, że w następstwie nałożenia środków na produkt objęty postępowaniem znacznie zmieniła się struktura handlu w odniesieniu do wywozu z Chińskiej Republiki Ludowej, Indonezji i Malezji do Wspólnoty oraz że nie ma wystarczającego powodu lub uzasadnienia dla wystąpienia takiej zmiany, innego niż nałożenie cła.
Wspomniana zmiana struktury handlu wydaje się wynikać z przeładunku kumaryny pochodzącej z Chińskiej Republiki Ludowej dokonywanego w Indonezji i Malezji.
Ponadto wniosek zawiera wystarczające dowody prima facie, wykazujące, iż skutki naprawcze obowiązujących środków antydumpingowych, nałożonych na przywóz produktu objętego postępowaniem, zostały osłabione zarówno w odniesieniu do ilości, jak i ceny.
Znaczna wielkość przywozu kumaryny z Indonezji i Malezji prawdopodobnie zastąpiła przywóz produktu objętego postępowaniem.
Ponadto istnieją wystarczające dowody potwierdzające, iż przywóz jest dokonywany po cenach dużo niższych od niewyrządzajacej szkody ceny ustalonej w dochodzeniu, które doprowadziło do nałożenia obowiązujących środków.
Wreszcie wniosek zawiera wystarczające dowody prima facie, wskazujące, iż ceny kumaryny są cenami dumpingowymi w odniesieniu do wartości normalnej, ustalonej poprzednio dla produktu objętego postępowaniem.
Jeżeli w toku dochodzenia stwierdzone zostanie stosowanie praktyk objętych art. 13 rozporządzenia podstawowego, innych niż przeładunek, mających na celu obejście środków antydumpingowych poprzez Indonezję i Malezję, dochodzenie może objąć również takie praktyki.
E. PROCEDURA
(8) W związku z powyższym Komisja stwierdza, iż istnieją wystarczające dowody uzasadniające wszczęcie dochodzenia zgodnie z art. 13 rozporządzenia podstawowego oraz poddanie rejestracji przywozu kumaryny wysyłanej z Indonezji i Malezji, zgłoszonej lub niezgłaszanej jako pochodząca z Indonezji i Malezji, zgodnie z art. 14 ust. 5 rozporządzenia podstawowego.
a) Kwestionariusze
(9) W celu otrzymania informacji uznanych za niezbędne dla dochodzenia Komisja prześle kwestionariusze do eksporterów/producentów oraz stowarzyszeń eksporterów/producentów w Indonezji i Malezji, do eksporterów/producentów oraz stowarzyszeń eksporterów/producentów w Chińskiej Republice Ludowej, do importerów oraz stowarzyszeń importerów we Wspólnocie, którzy współpracowali podczas dochodzenia, które doprowadziło do nałożenia obowiązujących środków, lub którzy są wskazani we wniosku, oraz do władz Chińskiej Republiki Ludowej, Indonezji i Malezji.
W stosownych przypadkach Komisja może zwrócić się o dostarczenie informacji również do przemysłu wspólnotowego.
(10) W każdym przypadku wszystkie zainteresowane strony powinny skontaktować się z Komisją jak najszybciej i nie później niż w terminie określonym w art. 3 niniejszego rozporządzenia, aby dowiedzieć się, czy są wymienione we wniosku i, jeżeli jest to konieczne, zwrócić się z prośbą o przesłanie kwestionariusza w terminie ustalonym w art. 3 ust. 1 niniejszego rozporządzenia, mając na uwadze fakt, iż termin ustalony w art. 3 ust. 2 niniejszego rozporządzenia ma zastosowanie do wszystkich zainteresowanych stron.
(11) Władze Chińskiej Republiki Ludowej, Indonezji i Malezji zostaną poinformowane o wszczęciu dochodzenia.
b) Gromadzenie informacji i przeprowadzanie przesłuchań
(12) Wszystkie zainteresowane strony niniejszym wzywa się do przedstawienia swoich opinii na piśmie oraz do dostarczenia potwierdzających dowodów.
Ponadto Komisja może przesłuchać zainteresowane strony, pod warunkiem, że wystąpiły one z pisemnym wnioskiem o przesłuchanie, wskazując szczególne powody, dla których powinny zostać wysłuchane.
c) Zwolnienie przywozu z rejestracji lub środków
(13) Zgodnie z art. 13 ust. 4 rozporządzenia podstawowego przywóz produktu objętego dochodzeniem może zostać zwolniony z rejestracji lub środków, jeżeli nie stanowi on obejścia środków.
(14) Ponieważ możliwe obchodzenie środków antydumpingowych występuje poza Wspólnotą, zwolnienia mogą zostać przyznane, zgodnie z art. 13 ust. 4 rozporządzenia podstawowego, producentom produktu objętego postępowaniem, którzy wykażą, iż nie są powiązani z jakimkolwiek producentem podlegającym wymienionym środkom, oraz iż nie uczestniczą w praktykach mających na celu obejście środków antydumpingowych, jak określono w art. 13 ust. 1 i art. 13 ust. 2 rozporządzenia podstawowego. Producenci zainteresowani otrzymaniem zwolnienia powinni przedłożyć wniosek należycie poparty dowodami w terminie wskazanym w art. 3 ust. 3 niniejszego rozporządzenia.
F. REJESTRACJA
(15) Zgodnie z art. 14 ust. 5 rozporządzenia podstawowego przywóz produktu objętego dochodzeniem powinien zostać poddany rejestracji, aby zagwarantować, że w przypadku gdy w wyniku dochodzenia ustalone zostanie obchodzenie środków antydumpingowych, cła antydumpingowe w odpowiedniej wysokości mogą być pobierane z mocą wsteczną od daty rejestracji takiego przywozu wysłanego z Indonezji i Malezji.
G. TERMINY
(16) W interesie dobrego zarządzania należy określić terminy, w których:
- zainteresowane strony mogą zgłosić się do Komisji, przedstawić swoje stanowiska na piśmie i przedłożyć odpowiedzi na kwestionariusz lub wszelkie inne informacje, które powinny zostać uwzględnione podczas postępowania,
- producenci w Indonezji i Malezji mogą złożyć wniosek o zwolnienie przywozu z rejestracji lub środków,
- zainteresowane strony mogą złożyć pisemny wniosek o przesłuchanie przez Komisję.
(17) Należy zwrócić uwagę na fakt, iż korzystanie z większości praw proceduralnych, ustanowionych w rozporządzeniu podstawowym, jest uwarunkowane zgłoszeniem się przez stronę w terminie wskazanym w art. 3 niniejszego rozporządzenia.
H. BRAK WSPÓŁPRACY
(18) W przypadkach, w których zainteresowana strona odmawia dostępu do niezbędnych informacji, nie dostarcza ich w określonych terminach albo znacznie utrudnia dochodzenie, istnieje możliwość dokonania ustaleń tymczasowych lub końcowych, potwierdzających lub zaprzeczających, na podstawie dostępnych faktów, zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego.
(19) W przypadku ustalenia, że zainteresowana strona dostarczyła nieprawdziwych lub wprowadzających w błąd informacji, informacje te nie są brane pod uwagę, a ustalenia mogą być dokonywane na podstawie dostępnych faktów.
Jeżeli zainteresowana strona nie współpracuje lub współpracuje jedynie częściowo i z tego względu ustalenia opierają się na dostępnych faktach zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego, wynik może być mniej korzystny dla wymienionej strony niż w przypadku, gdyby strona ta współpracowała,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejszym wszczyna się dochodzenie zgodnie z art. 13 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 384/96 w celu stwierdzenia, czy przywóz do Wspólnoty kumaryny wysyłanej z Indonezji i Malezji, niezależnie od tego, czy pochodzi ona z Indonezji i Malezji czy nie, objętej kodem CN ex29322100 (kod TARIC 2932210016), stanowi obejście środków nałożonych na mocy rozporządzenia (WE) nr 769/2002.
Artykuł 2
Niniejszym nakazuje się organom celnym, zgodnie z art. 13 ust. 3 i art. 14 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 384/96, podjęcie właściwych środków celem rejestracji przywozu do Wspólnoty określonego w art. 1 niniejszego rozporządzenia.
Rejestracja wygasa po upływie dziewięciu miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Komisja może w drodze rozporządzenia nakazać organom celnym zaprzestania rejestrowania przywozu do Wspólnoty produktów wytwarzanych przez producentów, którzy złożyli wniosek o zwolnienie z wymogu rejestracji, i co do których ustalono, że nie obchodzą ceł antydumpingowych.
Artykuł 3
1.
Wnioski o kwestionariusze powinny być składane do Komisji w terminie 15 dni od daty opublikowania niniejszego rozporządzenia w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
2.
Zainteresowane strony, jeżeli ich wnioski mają być uwzględnione podczas dochodzenia, muszą zgłosić się do Komisji, przedstawić swoje opinie na piśmie i przedłożyć odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu lub przedstawić wszelkie inne informacje w terminie 40 dni od daty opublikowania niniejszego rozporządzenia w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, o ile nie wskazano inaczej.
3.
Producenci w Indonezji i Malezji, którzy są zainteresowani zwolnieniem z rejestracji lub środków, powinni przedłożyć wniosek należycie poparty dowodami w tym samym terminie 40 dni.
4.
Zainteresowane strony mogą składać wnioski o przesłuchanie przez Komisję w tym samym terminie 40 dni.
5.
Wszelkie informacje dotyczące sprawy, wnioski dotyczące przesłuchania lub kwestionariusza, jak również wszelkie wnioski o zwolnienie muszą być złożone w formie pisemnej (nie w formie elektronicznej, chyba, że ustalono inaczej); należy na nich wskazać adres, adres e-mail, numery telefonu i/lub faksu zainteresowanej strony.
Wszystkie zgłoszenia pisemne, łącznie z informacjami wymaganymi w niniejszym rozporządzeniu, odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu i korespondencja dostarczone przez zainteresowane strony na zasadzie poufności należy oznakować "Limited" [3] oraz, zgodnie z art. 19 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, dołączyć do nich wersję bez klauzuli poufności, oznakowaną "Do wglądu zainteresowanych stron".
Adres Komisji do celów korespondencji:
European Commission
Directorate General for Trade
Directorate B
Office: J-79 5/16
B-1049 Brussels
faks (00 322) 295 65 05
.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 500/2006
z dnia 28 marca 2006 r.
zmieniające ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności przywozowych na niektóre produkty w sektorze cukru, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1011/2005, na rok gospodarczy 2005/2006
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1423/95 z dnia 23 czerwca 1995 r. ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze dotyczące przywozu produktów innych niż melasy w sektorze cukru [2], w szczególności jego art. 1 ust. 2 akapit drugi, zdanie drugie, oraz art. 3 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności stosowanych do przywozu cukru białego, cukru surowego i niektórych syropów w odniesieniu do roku gospodarczego 2005/2006 zostały ustalone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1011/2005 [3].
Ceny te i kwoty zostały ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 494/2006 [4].
(2) Dane, którymi obecnie dysponuje Komisja, prowadzą do zmiany wymienionych kwot, zgodnie z zasadami i szczegółowymi przepisami wykonawczymi przewidzianymi w rozporządzeniu (WE) nr 1423/95,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ceny reprezentatywne i dodatkowe należności stosowane do przywozu produktów, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1423/95, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1011/2005 w odniesieniu do roku gospodarczego 2005/2006, zmienia się zgodnie z kwotami wskazanymi w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 29 marca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 501/2006
z dnia 28 marca 2006 r.
zmieniające refundacje wywozowe do cukru białego i cukru surowego w stanie nieprzetworzonym, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 446/2006
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 27 ust. 5 akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Refundacje stosowane do wywozu cukru białego i cukru surowego w stanie nieprzetworzonym zostały ustalone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 446/2006 [2].
(2) Z uwagi na różnice pomiędzy danymi, którymi obecnie dysponuje Komisja, a danymi dostępnymi w chwili przyjęcia rozporządzenia (WE) nr 446/2006, należy zmienić te refundacje,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje, które przyznaje się do wywozu produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, w stanie nieprzetworzonym i niedenaturowanych, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 446/2006, zmienia się i przedstawia w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 29 marca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 502/2006
z dnia 28 marca 2006 r.
przewidujące nowy przydział uprawnień na przywóz byków, krów i jałówek niektórych ras alpejskich i górskich, przeznaczonych do innych celów niż ubój, z tytułu rozporządzenia (WE) nr 1081/1999
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1081/1999 z dnia 26 maja 1999 r. otwierające i ustalające zarządzanie kontyngentem taryfowym na przywóz byków, krów i jałówek niektórych ras alpejskich i górskich, przeznaczonych do innych celów niż ubój, uchylające rozporządzenie (WE) nr 1012/98 i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1143/98 [2], w szczególności jego art. 9 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
Artykuł 1 rozporządzenia (WE) nr 1081/1999 przewiduje na okres od 1 lipca 2005 r. do 30 czerwca 2006 r. otwarcie dwóch kontyngentów taryfowych, każdy w wysokości 5000 sztuk, na przywóz byków, krów i jałówek niektórych ras alpejskich i górskich, przeznaczonych do innych celów niż ubój.
Artykuł 9 wymienionego rozporządzenia przewiduje dla każdego z tych dwóch kontyngentów nowy przydział tych ilości, na które, na dzień 15 marca 2006 r., nie złożono wniosków o wydanie pozwoleń przywozowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ilości, o których mowa w art. 9 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1081/1999, wynoszą:
- 4163 sztuki dla numeru seryjnego 09.0001,
- 3458 sztuk dla numeru seryjnego 09.0003.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 29 marca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie obowiązuje w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 503/2006
z dnia 29 marca 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 30 marca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 504/2006
z dnia 29 marca 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1695/2005 w zakresie ilości objętej stałym przetargiem na wywóz pszenicy zwyczajnej znajdującej się w posiadaniu francuskiej agencji interwencyjnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1695/2005 [2] ogłoszono stały przetarg na wywóz 1500000 ton pszenicy zwyczajnej znajdującej się w posiadaniu francuskiej agencji interwencyjnej.
(2) Dzięki przetargom, które odbyły się od momentu otwarcia stałego przetargu prawie cała ilość pszenicy udostępniona podmiotom gospodarczym została wyczerpana.
Ze względu na silny popyt stwierdzony w ciągu ostatnich kilku tygodni i sytuację na rynku, należy udostępnić nowe ilości pszenicy i zezwolić francuskiej agencji interwencyjnej na zwiększenie o 200000 ton ilości pszenicy zgłoszonej do przetargu na wywóz.
(3) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1695/2005.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 2 rozporządzenia (WE) nr 1695/2005 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 2
Przetarg obejmuje maksymalną ilość 1700000 ton pszenicy zwyczajnej do wywozu do wszystkich państw trzecich, z wyjątkiem Albanii, Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii, Bośni i Hercegowiny, Bułgarii, Chorwacji, Liechtensteinu, Rumunii, Serbii i Czarnogóry [3] oraz Szwajcarii.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 505/2006
z dnia 29 marca 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 27/2006 w zakresie ilości objętej stałym przetargiem na wywóz pszenicy zwyczajnej znajdującej się w posiadaniu niemieckiej agencji interwencyjnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzeniem Komisji (WE) nr 27/2006 [2] ogłoszono stały przetarg na wywóz 1000000 ton pszenicy zwyczajnej znajdującej się w posiadaniu niemieckiej agencji interwencyjnej.
(2) Dzięki przetargom, które odbyły się od momentu otwarcia stałego przetargu, prawie cała ilość pszenicy udostępniona podmiotom gospodarczym została wyczerpana.
Ze względu na silny popyt stwierdzony w ciągu ostatnich kilku tygodni i sytuację na rynku należy udostępnić nowe ilości pszenicy i zezwolić niemieckiej agencji interwencyjnej na zwiększenie o 500000 ton ilości pszenicy zgłoszonej do przetargu na wywóz.
(3) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 27/2006.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 2 rozporządzenia (WE) nr 27/2006 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 2
Przetarg obejmuje maksymalną ilość 1500000 ton pszenicy zwyczajnej do wywozu do wszystkich państw trzecich, z wyjątkiem Albanii, Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii, Bośni i Hercegowiny, Bułgarii, Chorwacji, Liechtensteinu, Rumunii, Serbii i Czarnogóry [3] oraz Szwajcarii.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 506/2006
z dnia 29 marca 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1061/2005 w zakresie ilości objętej stałym przetargiem na wywóz pszenicy zwyczajnej znajdującej się w posiadaniu polskiej agencji interwencyjnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1061/2005 [2] ogłoszono stały przetarg na wywóz 250000 ton pszenicy znajdującej się w posiadaniu polskiej agencji interwencyjnej.
(2) Polska poinformowała Komisję o zamiarze przystąpienia jej agencji interwencyjnej do zwiększenia o 250000 ton ilości zgłoszonej do przetargu na wywóz.
Mając na uwadze dostępne ilości oraz sytuację na rynku, należy przychylnie ustosunkować się do wniosku Polski.
(3) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1061/2005.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 2 rozporządzenia (WE) nr 1061/2005 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 2
Przetarg obejmuje maksymalną ilość 500000 ton pszenicy zwyczajnej do wywozu do wszystkich państw trzecich, z wyjątkiem Albanii, Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii, Bośni i Hercegowiny, Bułgarii, Chorwacji, Liechtensteinu, Rumunii, Serbii i Czarnogóry [3] oraz Szwajcarii.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 507/2006
z dnia 29 marca 2006 r.
w sprawie warunkowego dopuszczenia do obrotu produktów leczniczych stosowanych u ludzi wchodzących w zakres rozporządzenia (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. ustanawiające wspólnotowe procedury wydawania pozwoleń dla produktów leczniczych stosowanych u ludzi i do celów weterynaryjnych i nadzoru nad nimi oraz ustanawiające Europejską Agencję Leków [1], w szczególności jego art. 14 ust. 7,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zanim produkt leczniczy stosowany u ludzi zostanie dopuszczony do obrotu w jednym lub kilku państwach członkowskich, musi on zazwyczaj przejść obszerne badania w celu zapewnienia, że jest bezpieczny, wysokiej jakości i skuteczny w stosowaniu u docelowej populacji.
Zasady i procedury uzyskiwania pozwoleń na dopuszczenie do obrotu ustanawia dyrektywa 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi [2] i rozporządzenie (WE) nr 726/2004.
(2) Jednakże w przypadku niektórych kategorii produktów leczniczych, aby spełnić niezaspokojone potrzeby lecznicze pacjentów oraz na rzecz zdrowia publicznego, może okazać się niezbędne przyznanie pozwoleń na dopuszczenie do obrotu na podstawie mniej kompletnych danych niż ma to miejsce zazwyczaj i przy zachowaniu szczególnych zobowiązań; takie pozwolenie jest dalej zwane "warunkowym pozwoleniem na dopuszczenie do obrotu".
Kategoriami, których to dotyczy, powinny być produkty lecznicze służące do leczenia, zapobiegania i diagnostyki medycznej chorób poważnie upośledzających lub zagrażających życiu, lub produkty lecznicze, które mają być wykorzystywane w stanach nadzwyczajnych w reagowaniu na zagrożenia zdrowia publicznego stwierdzone bądź przez Światową Organizację Zdrowia, bądź przez Wspólnotę w ramach decyzji nr 2119/98/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 września 1998 r. ustanawiającej sieć nadzoru i kontroli epidemiologicznej chorób zakaźnych we Wspólnocie [3], lub produkty oznaczone jako sieroce produkty lecznicze zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 141/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1999 r. w sprawie sierocych produktów leczniczych [4].
(3) Pomimo że dane, na których oparta jest opinia w sprawie warunkowego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu, mogą być mniej kompletne, stosunek korzyści do ryzyka, jak określono w art. 1 pkt 28 lit. a) dyrektywy 2001/83/WE, powinien być dodatni.
Ponadto korzyści dla zdrowia publicznego wynikające z natychmiastowej dostępności na rynku produktu leczniczego, którego to dotyczy, powinny przewyższać ryzyko związane z faktem, że wciąż wymagane są dodatkowe dane.
(4) Przypadki, gdy przyznawane są warunkowe pozwolenia na dopuszczenie do obrotu, powinny być ograniczone do sytuacji, w których tylko część kliniczna dokumentacji pozwolenia na dopuszczenie do obrotu jest mniej kompletna niż zazwyczaj.
Niekompletne dane przedkliniczne lub farmaceutyczne powinny być przyjmowane wyłącznie wtedy gdy produkt ma być wykorzystywany w stanach nadzwyczajnych w reagowaniu na zagrożenia zdrowia publicznego.
(5) W celu zapewnienia właściwej równowagi w ułatwianiu dostępu do leków pacjentom, których potrzeby lecznicze nie zostały zaspokojone oraz zapobiegania przyznawaniu pozwoleń na leki posiadające niekorzystny stosunek korzyści do ryzyka, niezbędne jest, by te pozwolenia na dopuszczenie do obrotu podlegały szczególnym zobowiązaniom.
Podmiot odpowiedzialny powinien być zobowiązany do uzupełnienia lub podjęcia pewnych badań mających na celu potwierdzenie, że stosunek korzyści do ryzyka jest dodatni, a także do rozwiązania wszelkich kwestii dotyczących jakości, bezpieczeństwa i skuteczności produktu.
(6) Warunkowe pozwolenia na dopuszczenie do obrotu są różne od pozwoleń na dopuszczenie do obrotu przyznawanych w wyjątkowych okolicznościach, zgodnie z art. 14 ust. 8 rozporządzenia (WE) nr 726/2004.
W przypadku warunkowego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu pozwolenie jest przyznawane zanim wszystkie dane zostaną udostępnione.
Założeniem nie jest jednak, by pozwolenie pozostało warunkowe bezterminowo.
Powinna raczej istnieć możliwość, po dostarczeniu brakujących danych, zastąpienia go bezwarunkowym pozwoleniem na dopuszczenie do obrotu, to znaczy niepodlegającym szczególnym zobowiązaniom.
Natomiast nigdy nie będzie możliwe zgromadzenie pełnej dokumentacji w odniesieniu do pozwolenia na dopuszczenie do obrotu przyznanego w wyjątkowych okolicznościach.
(7) Należy również wyjaśnić, że wnioski o wydanie warunkowego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu mogą podlegać procedurze przyspieszonej oceny zgodnie z art. 14 ust. 9 rozporządzenia (WE) nr 726/2004.
(8) Ponieważ przepisy rozporządzenia (WE) nr 726/2004 stosują się do pozwoleń na warunkowe dopuszczenie do obrotu, jeżeli niniejsze rozporządzenie nie stanowi inaczej, procedura oceniania warunkowego dopuszczenia do obrotu jest zwykłą procedurą ustanowioną w rozporządzeniu (WE) nr 726/2004.
(9) Zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 726/2004 warunkowe pozwolenia na dopuszczenie do obrotu będą ważne przez rok z możliwością odnowienia.
Termin składania wniosków o odnowienie powinien wynosić sześć miesięcy przed wygaśnięciem pozwolenia na dopuszczenie do obrotu, a opinia Europejskiej Agencji Leków (zwanej dalej "Agencją"), dotycząca wniosku powinna zostać przyjęta w ciągu 90 dni od daty jego otrzymania.
W celu zapewnienia, że produkty lecznicze nie zostaną wycofane z rynku, z wyjątkiem powodów związanych ze zdrowiem publicznym, pozwolenie na warunkowe dopuszczenie do obrotu, o ile wniosek o odnowienie zostanie złożony w terminie, powinno utrzymać ważność do czasu, gdy Komisja podejmie decyzję w oparciu o procedurę oceny odnawiania.
(10) Pacjentom i specjalistom z zakresu opieki zdrowotnej należy dostarczyć jednoznaczne informacje dotyczące warunkowego charakteru pozwoleń.
Niezbędne jest zatem, aby takie informacje były wyraźnie podane w charakterystyce produktu leczniczego, a także w ulotce informacyjnej dołączonej do produktu leczniczego.
(11) Ważny jest wzmocniony nadzór farmaceutyczny nad produktami, które uzyskały warunkowe pozwolenie na dopuszczenie do obrotu. Został on już odpowiednio przewidziany w przepisach dyrektywy 2001/83/WE i rozporządzenia (WE) nr 726/2004.
Należy jednak dostosować harmonogram przedkładania okresowych sprawozdań dotyczących bezpieczeństwa stosowania produktu leczniczego, w celu uwzględnienia corocznego odnawiania warunkowych pozwoleń na dopuszczenie do obrotu.
(12) Planowanie badań i składanie wniosków o warunkowe pozwolenie na dopuszczenie do obrotu ma miejsce na wczesnym etapie opracowywania produktów leczniczych.
Planowanie to będzie w decydującym stopniu zależało od tego, czy istnieje możliwość uzyskania pozwolenia na warunkowe dopuszczenie do obrotu.
Z tego powodu niezbędne jest zapewnienie Agencji mechanizmu umożliwiającego doradzanie przedsiębiorstwom, czy produkty lecznicze wchodzą w zakres tego rozporządzenia.
Doradztwo to powinno być usługą dodatkową w stosunku do istniejącego doradztwa naukowego udzielanego przez Agencję.
(13) Środki określone w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Produktów Leczniczych Stosowanych u Ludzi,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Przedmiot
Niniejsze rozporządzenie ustanawia zasady przyznawania pozwoleń na dopuszczenie do obrotu podlegające szczególnym zobowiązaniom zgodnie z art. 14 ust. 7 rozporządzenia (WE) nr 726/2004, zwanych dalej "warunkowymi pozwoleniami na dopuszczenie do obrotu".
Artykuł 2
Zakres
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi określonych w art. 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 726/2004 i należących do jednej z następujących kategorii:
1) produkty lecznicze służące do leczenia, zapobiegania i diagnostyki medycznej chorób poważnie upośledzających lub zagrażających życiu;
2) produkty lecznicze, które mają być wykorzystywane w stanach nadzwyczajnych w reakcji na zagrożenia zdrowia publicznego stwierdzone odpowiednio bądź przez Światową Organizację Zdrowia, bądź przez Wspólnotę w ramach decyzji nr 2119/98/WE;
3) produkty lecznicze oznaczone jako sieroce produkty lecznicze zgodnie z art. 3 rozporządzenia (WE) nr 141/2000.
Artykuł 3
Wnioski lub propozycje
1.
Wniosek o warunkowe pozwolenie na dopuszczenie do obrotu może zostać przedstawiony przez wnioskodawcę wraz z wnioskiem zgodnie z art. 6 rozporządzenia (WE) nr 726/2004.
Do wniosku powinny być dołączone szczegółowe dane wskazujące na to, że produkt wchodzi w zakres niniejszego rozporządzenia i spełnia wymagania określone w art. 4 ust. 1.
Agencja poinformuje Komisję bezzwłocznie o wnioskach o warunkowe pozwolenie na dopuszczenie do obrotu.
2.
Komitet ds. Produktów Leczniczych Stosowanych u Ludzi, zwany dalej "Komitetem", może w swojej opinii dotyczącej wniosku przedstawionego zgodnie z art. 6 rozporządzenia (WE) nr 726/2004 zaproponować warunkowe pozwolenie na dopuszczenie do obrotu, po skonsultowaniu się z wnioskodawcą.
Artykuł 4
Wymagania
1.
Warunkowe pozwolenie na dopuszczenie do obrotu może zostać przyznane, jeżeli Komitet uzna, że mimo iż wyczerpujące dane kliniczne dotyczące bezpieczeństwa i skuteczności produktu leczniczego nie zostały dostarczone, spełnione są łącznie następujące wymagania:
a) stosunek korzyści do ryzyka produktu leczniczego, jak określono w art. 1 pkt 28 lit. a) dyrektywy 2001/83/WE, jest dodatni;
b) prawdopodobne jest, że wnioskodawca będzie w stanie dostarczyć wyczerpujące dane kliniczne;
c) niezaspokojone potrzeby medyczne zostaną spełnione;
d) korzyści dla zdrowia publicznego wynikające z natychmiastowej dostępności na rynku danego produktu leczniczego przewyższają ryzyko związane z faktem, że wymagane są dodatkowe dane.
W stanach nadzwyczajnych, o których mowa w art. 2 ust. 2, warunkowe pozwolenie na dopuszczenie do obrotu może zostać przyznane w przypadku spełnienia wymagań określonych w lit. a) do d) niniejszego ustępu, również jeżeli nie zostały dostarczone wyczerpujące dane przedkliniczne lub farmaceutyczne.
2.
Dla celów ust. 1 lit. c) "niezaspokojone potrzeby lecznicze" oznaczają stan, w którym nie istnieje zadowalająca metoda diagnozowania, zapobiegania lub leczenia dopuszczona we Wspólnocie lub – nawet jeżeli taka metoda istnieje – w stosunku do którego zastosowanie danego produktu leczniczego będzie stanowiło znaczącą korzyść terapeutyczną dla osób dotkniętych chorobą.
Artykuł 5
Zobowiązania szczególne
1.
Poprzez nałożenie szczególnych zobowiązań podmiot odpowiedzialny posiadający warunkowe pozwolenie na dopuszczenie do obrotu jest zobowiązany do uzupełnienia prowadzonych badań lub do przeprowadzenia nowych badań w celu potwierdzenia, że stosunek korzyści do ryzyka jest dodatni i dostarczenia dodatkowych danych, o których mowa w art. 4 ust. 1.
Ponadto szczególne zobowiązania mogą zostać nałożone w odniesieniu do gromadzenia danych dotyczących działań niepożądanych produktu leczniczego.
2.
Szczególne zobowiązania, o których mowa w ust. 1, oraz harmonogram ich wypełniania są wyraźnie wyszczególnione w pozwoleniu na warunkowe dopuszczenie do obrotu.
3.
Agencja podaje do publicznej wiadomości szczególne zobowiązania i harmonogram ich wypełniania.
Artykuł 6
Odnawianie
1.
Po upływie rocznego okresu ważności warunkowe pozwolenie na dopuszczenie do obrotu może być odnawiane co roku.
2.
Wniosek o odnowienie zostaje przedłożony Agencji co najmniej sześć miesięcy przed wygaśnięciem warunkowego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu wraz z sprawozdanie okresowe z wypełnienia szczególnych zobowiązań, którym podlega.
3.
Komitet ocenia wniosek o odnowienie na podstawie potwierdzonego stosunku korzyści do ryzyka, biorąc pod uwagę szczególne zobowiązania zawarte w pozwoleniu i harmonogram ich wypełnienia, a także wydaje opinię co do tego, czy szczególne zobowiązania lub harmonogram ich wypełnienia wymaga utrzymania lub zmian.
Agencja zapewnia, aby Komitet wydał opinię w ciągu 90 dni od otrzymania ważnego wniosku o odnowienie.
Opinia ta zostaje podana do publicznej wiadomości.
4.
Po złożeniu wniosku o odnowienie zgodnie z ust. 2, pozwolenie na warunkowe dopuszczenie do obrotu pozostaje ważne do czasu przyjęcia decyzji przez Komisję zgodnie z art. 10 rozporządzenia (WE) nr 726/2004.
Artykuł 7
Pozwolenie na dopuszczenie do obrotu niepodlegające szczególnym zobowiązaniom
Gdy szczególne zobowiązania ustanowione zgodnie z art. 5 ust. 1 zostaną wypełnione, Komitet może, w każdej chwili, przyjąć pozytywną opinię o przyznaniu pozwolenia na dopuszczenie do obrotu zgodnie z art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 726/2004.
Artykuł 8
Informacje o produkcie
W przypadku przyznania produktowi leczniczemu warunkowego pozwolenia zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, informacje zawarte w charakterystyce produktu leczniczego i ulotce informacyjnej zawierają wyraźną wzmiankę o tym fakcie.
Charakterystyka produktu leczniczego zawiera również termin, w jakim warunkowe dopuszczenie do obrotu podlega odnowieniu.
Artykuł 9
Okresowe sprawozdania dotyczące bezpieczeństwa stosowania produktu leczniczego
Okresowe sprawozdania dotyczące bezpieczeństwa stosowania produktu leczniczego, o których mowa w art. 24 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 726/2004, podmiot odpowiedzialny przekaże Agencji i państwom członkowskim bezzwłocznie na żądanie lub co najmniej co sześć miesięcy po przyznaniu lub odnowieniu warunkowego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu.
Artykuł 10
Doradztwo Agencji przed złożeniem wniosku o pozwolenie na dopuszczenie do obrotu
Potencjalny wnioskodawca o pozwolenie na dopuszczenie do obrotu może zwrócić się do Agencji o poradę, czy określony produkt leczniczy opracowywany do szczególnych wskazań terapeutycznych wchodzi w zakres jednej z kategorii określonych w art. 2 i spełnia wymagania określone w art. 4 ust. 1 lit. c).
Artykuł 11
Wytyczne
Agencja opracowuje wytyczne dotyczące naukowego zastosowania i praktycznych uwarunkowań niezbędnych do wykonania niniejszego rozporządzenia.
Wytyczne zostają przyjęte po konsultacji z uczestnikami i uzyskaniu pozytywnej opinii Komisji.
Artykuł 12
Przepisy przejściowe
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do wniosków będących w trakcie rozpatrywania w chwili jego wejścia w życie.
Artykuł 13
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 508/2006
z dnia 29 marca 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 174/1999 w odniesieniu do pozwoleń na wywóz mleka w proszku do Republiki Dominikańskiej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 30 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 20a rozporządzenia Komisji (WE) nr 174/1999 z dnia 26 stycznia 1999 r. ustanawiającego specjalne szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 804/68 w odniesieniu do pozwoleń na wywóz i refundacji wywozowych do mleka i przetworów mlecznych [2] ustanawia przepisy stosowane w odniesieniu do zarządzania kontyngentem mleka w proszku przy wywozie do Republiki Dominikańskiej zgodnie z Protokołem ustaleń między Wspólnotą Europejską a Republiką Dominikańską, zatwierdzonym decyzją Rady 98/486/WE [3].
(2) Z uwagi na rosnące zainteresowanie mlekiem w proszku w opakowaniach detalicznych w Republice Dominikańskiej należy włączyć kod produktu 0402 10 11 9000 do wykazu produktów kwalifikujących się do uzyskania pozwolenia na wywóz na mocy art. 20a rozporządzenia (WE) nr 174/1999.
(3) Ze względu na to, że między datą złożenia wniosku o pozwolenie a faktycznym wywozem może upłynąć znaczny okres, doświadczenie pokazuje, że trudno przewidzieć, jakie będzie ostateczne opakowanie produktu w dniu wywozu.
Aby rozwiązać ten problem, należy zezwolić na zamianę produktów, pod warunkiem że obejmują je identyczne stawki refundacji wywozowej oraz że eksporter złoży w tym celu wniosek przed zakończeniem formalności wywozowych.
(4) Artykuł 20a ust. 4 lit. a) rezerwuje część kontyngentu dla eksporterów będących w stanie udowodnić, że wywozili odnośne produkty w każdym roku kalendarzowym, w ciągu trzech kolejnych lat poprzedzających termin przedłożenia wniosku.
Ze względu na szczególne przejściowe okoliczności występujące w Republice Dominikańskiej niektórzy tradycyjni eksporterzy nie mogli jednak dokonywać wywozu w ciągu jednego z lat referencyjnych, aczkolwiek mogą udowodnić regularną działalność wywozową.
Dlatego właściwe jest przedłużenie okresu referencyjnego.
(5) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 174/1999.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 20a rozporządzenia (WE) nr 174/1999 wprowadza się następujące zmiany:
1) w ust. 3 przed kodem 0402 10 19 9000 dodaje się kod produktu 0402 10 11 9000;
2) ustęp 4 lit. a) otrzymuje następujące brzmienie:
"a) pierwsza część, równa 80 % lub 17920 tonom, jest rozdzielana między eksporterów ze Wspólnoty będących w stanie udowodnić, że wywozili do Republiki Dominikańskiej produkty określone w ust. 3 co najmniej przez trzy z czterech lat kalendarzowych poprzedzających termin przedłożenia wniosku;";
3) dodaje się ust. 18 w następującym brzmieniu:
"18.
W drodze odstępstwa od art. 5 ust. 1 posiadacze licencji mogą na swój wniosek otrzymać zgodę na zmianę kodu widniejącego w sekcji 16 pozwolenia na wywóz na inny kod określony w ust. 3 tego artykułu, jeżeli stawka refundacji jest taka sama.
Stosowny wniosek należy przedłożyć przed zakończeniem formalności określonych w art. 5 lub art. 26 rozporządzenia (WE) nr 800/1999.
W ciągu dwóch dni roboczych od zmiany kodu produktu właściwe organy państwa członkowskiego podają Komisji:
a) imię i nazwisko/nazwę i adres posiadacza pozwolenia;
b) numer seryjny pozwolenia bądź wypisu z pozwolenia oraz datę wydania;
c) pierwotny kod produktu;
d) ostateczny kod produktu.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 509/2006
z dnia 20 marca 2006 r.
w sprawie produktów rolnych i środków spożywczych będących gwarantowanymi tradycyjnymi specjalnościami
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Produkcja, przetwarzanie i dystrybucja produktów rolnych i środków spożywczych odgrywają ważną rolę w gospodarce Wspólnoty.
(2) Należy wspierać różnorodność produkcji rolnej.
Promowanie tradycyjnych produktów o specyficznych cechach może przynieść gospodarce wiejskiej istotne korzyści, w szczególności na obszarach mniej uprzywilejowanych lub oddalonych, zarówno poprzez zwiększanie dochodów rolników, jak i zatrzymanie społeczności wiejskiej na tych obszarach.
(3) W celu zapewnienia właściwego funkcjonowania rynku wewnętrznego w sektorze środków spożywczych podmioty gospodarcze powinny dysponować instrumentami pozwalającymi na podniesienie wartości rynkowej ich produktów przy równoczesnej ochronie konsumentów przed niewłaściwymi praktykami, a także zagwarantowaniu prowadzenia uczciwego handlu.
(4) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2082/92 z dnia 14 lipca 1992 r. w sprawie świadectw o szczególnym charakterze dla produktów rolnych i środków spożywczych [2] definiuje świadectwa specyficznego charakteru, natomiast rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1848/93 [3] ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze do rozporządzenia (EWG) nr 2082/92 określa i wprowadza pojęcie "gwarantowana tradycyjna specjalność".
Produkty posiadające świadectwa specyficznego charakteru, nazywane częściej "gwarantowanymi tradycyjnymi specjalnościami", zaspokajają popyt konsumentów na tradycyjne produkty o szczególnych cechach.
W obliczu różnorodności produktów na rynku oraz obfitości informacji na ich temat konsument, aby móc dokonać lepszego wyboru, musi dysponować jasną i zwięzłą informacją dotyczącą szczególnych cech tych środków spożywczych.
(5) Dla większej jasności należy zaprzestać stosowania wyrażenia "świadectwo specyficznego charakteru" i stosować jedynie wyrażenie "gwarantowana tradycyjna specjalność", które jest bardziej zrozumiałe, a także, aby uczynić cel niniejszego rozporządzenia bardziej czytelnym dla producentów i konsumentów, należy dokładnie określić pojęcie "specyficzny charakter" i wprowadzić definicję pojęcia "tradycyjny".
(6) Niektórzy producenci chcieliby odnosić korzyści rynkowe ze sprzedaży tradycyjnych produktów rolnych lub tradycyjnych środków spożywczych, których cechy odróżniają je wyraźnie od innych podobnych produktów rolnych lub środków spożywczych.
W celu ochrony konsumentów gwarantowana tradycyjna specjalność powinna podlegać kontroli.
Taki dobrowolny system umożliwiający podmiotom upowszechnianie na obszarze całej Wspólnoty informacji o jakości produktu rolnego lub środka spożywczego powinien gwarantować, że wszelkie informacje o jego jakości wykorzystywane w handlu będą uzasadnione.
(7) Etykietowanie produktów rolnych i środków spożywczych podlega ogólnym zasadom określonym w dyrektywie 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 marca 2000 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich w zakresie etykietowania, prezentacji i reklamy środków spożywczych [4].
Jednakże ze względu na ich specyficzny charakter, w odniesieniu do gwarantowanych tradycyjnych specjalności, należy przyjąć szczególne przepisy uzupełniające.
Aby identyfikacja gwarantowanych tradycyjnych specjalności wyprodukowanych na terenie Wspólnoty była łatwiejsza i szybsza, obowiązkowe powinno być umieszczanie na etykietach oznaczenia "gwarantowana tradycyjna specjalność" lub odpowiadającego mu symbolu, przy czym podmiotom powinien zostać przyznany rozsądny okres na dostosowanie się do tego wymogu.
(8) Aby zagwarantować zgodność z wymogami dotyczącymi gwarantowanych tradycyjnych specjalności oraz spójność w ich zakresie, grupy producentów powinny same określić w specyfikacji produktu jego specyficzne cechy.
Producenci z państw trzecich powinni mieć możliwość zarejestrowania gwarantowanej tradycyjnej specjalności.
(9) Gwarantowane tradycyjne specjalności chronione we Wspólnocie powinny podlegać systemowi kontroli opartemu na rozporządzeniu (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt [5], a także systemowi kontroli mających na celu zapewnienie, przed wprowadzeniem produktów rolnych i środków spożywczych do obrotu, że podmioty stosują się do wymogów specyfikacji produktu.
(10) Aby gwarantowane tradycyjne specjalności mogły korzystać z ochrony, powinny zostać zarejestrowane na szczeblu Wspólnoty.
Wpis do rejestru powinien również dostarczać informacji podmiotom uczestniczącym w handlu oraz konsumentom.
(11) Organy krajowe danego państwa członkowskiego powinny rozpatrywać każdy wniosek o rejestrację zgodnie z minimalnymi wspólnymi zasadami obejmującymi procedurę wnoszenia sprzeciwu na szczeblu krajowym w celu zagwarantowania, że dany produkt rolny lub środek spożywczy ma charakter tradycyjny i posiada specyficzne cechy.
Następnie wniosek powinien zostać rozpatrzony przez Komisję w celu zagwarantowania jednolitego podejścia do wniosków o rejestrację wnoszonych przez państwa członkowskie i przez producentów z państw trzecich.
(12) Aby procedura rejestracji przebiegała sprawniej, należy unikać rozpatrywania sprzeciwów nieuzasadnionych i służących przewlekaniu postępowania oraz określić warunki dopuszczalności sprzeciwów przekazywanych Komisji.
Obywatelom państw trzecich mającym uzasadniony interes powinno zostać przyznane prawo do złożenia sprzeciwu na podstawie tych samych kryteriów co producentom ze Wspólnoty.
Kryteria te powinny być oceniane w odniesieniu do terytorium Wspólnoty.
W świetle zdobytego doświadczenia należy dostosować okres konsultacji, w przypadkach wniesienia sprzeciwów.
(13) Należy wprowadzić przepisy wyjaśniające zakres ochrony przyznany na mocy niniejszego rozporządzenia, stanowiące w szczególności, że niniejsze rozporządzenie powinno obowiązywać bez uszczerbku dla istniejących przepisów dotyczących znaków towarowych i oznaczeń geograficznych.
(14) Aby zapobiec tworzeniu nierównych warunków konkurencji, każdy producent, także z państwa trzeciego, powinien mieć możliwość użycia zarejestrowanej nazwy wraz z określonym oznaczeniem oraz, w odpowiednich przypadkach, symbolem wspólnotowym związanym z "gwarantowanymi tradycyjnymi specjalnościami" albo samej zarejestrowanej nazwy, pod warunkiem że wytwarzany lub przetwarzany produkt rolny lub środek spożywczy jest zgodny ze stosowną specyfikacją produktu, a producent podlega kontroli odpowiednich organów lub jednostek zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia.
(15) Oznaczenia dotyczące specyficznego charakteru produktu rolnego lub środka spożywczego powinny podlegać ochronie prawnej oraz kontroli, aby mogły być one jednocześnie atrakcyjne dla producentów i wiarygodne dla konsumentów.
(16) Państwa członkowskie powinny mieć możliwość pobierania opłat w celu pokrycia ponoszonych kosztów.
(17) Środki niezbędne do wprowadzenia w życie niniejszego rozporządzenia powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [6].
(18) Należy wprowadzić przepisy pozwalające na określenie w niniejszym rozporządzeniu przepisów mających zastosowanie do wniosków o rejestrację, które Komisja otrzymała przed jego wejściem w życie.
Należy pozostawić podmiotom rozsądny termin na dostosowania w zakresie zarówno prywatnych jednostek kontrolnych, jak i sposobu etykietowania produktów rolnych i środków spożywczych wprowadzanych do obrotu jako gwarantowane tradycyjne specjalności.
(19) W celu zapewnienia jasności i przejrzystości należy uchylić rozporządzenie (EWG) nr 2082/92 i zastąpić je niniejszym rozporządzeniem,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zakres stosowania
1.
Niniejsze rozporządzenie określa zasady, zgodnie z którymi za gwarantowaną tradycyjną specjalność można uznać:
a) produkty rolne przeznaczone do spożycia przez ludzi, wymienione w załączniku I do Traktatu;
b) środki spożywcze wymienione w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.
Załącznik I do niniejszego rozporządzenia może zostać zmieniony zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 18 ust. 2.
2.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się bez uszczerbku dla innych szczególnych przepisów wspólnotowych.
3.
Do gwarantowanych tradycyjnych specjalności będących przedmiotem niniejszego rozporządzenia nie ma zastosowania dyrektywa 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiająca procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego [7].
Artykuł 2
Definicje
1.
Do celów niniejszego rozporządzenia:
a) "specyficzny charakter" oznacza cechę lub zespół cech, które w sposób wyraźny odróżniają produkt rolny lub środek spożywczy od podobnych im produktów lub środków spożywczych należących do tej samej kategorii;
b) "tradycyjny" oznacza udokumentowany jako będący w użyciu na rynku wspólnotowym przynajmniej przez okres wskazujący na przekaz z pokolenia na pokolenie; okres ten powinien odpowiadać okresowi zwykle przypisywanemu jednemu pokoleniu i wynosić co najmniej 25 lat;
c) "gwarantowana tradycyjna specjalność" oznacza tradycyjny produkt rolny lub środek spożywczy uznany przez Wspólnotę ze względu na jego specyficzny charakter poprzez jego rejestrację zgodnie z niniejszym rozporządzeniem;
d) "grupa" oznacza każdą organizację producentów lub przetwórców, niezależnie od jej formy prawnej lub składu, których działalność związana jest z tym samym produktem rolnym lub środkiem spożywczym.
2.
Cecha lub zespół cech, o których mowa w ust. 1 lit. a), mogą odnosić się do nieodłącznych cech produktu, takich jak jego właściwości fizyczne, chemiczne, mikrobiologiczne lub organoleptyczne, do metody produkcji lub do szczególnych warunków występujących przy jego produkcji.
Sposobu prezentacji produktu rolnego lub środka spożywczego nie uznaje się za cechę w rozumieniu ust. 1 lit. a).
Specyficzny charakter zdefiniowany w ust. 1 lit. a) nie może ograniczać się do składu jakościowego lub ilościowego, lub do sposobu produkcji określonego w przepisach wspólnotowych lub krajowych, w normach ustalonych przez organy normalizacyjne lub w normach nieobowiązkowych; zasada ta jednak nie ma zastosowania w przypadku, gdy wyżej wymienione przepisy lub normy zostały ustanowione w celu określenia specyfiki produktu.
W skład grupy, o której mowa w ust. 1 lit. d), mogą wchodzić inne zainteresowane strony.
Artykuł 3
Rejestr
Komisja prowadzi rejestr gwarantowanych tradycyjnych specjalności uznanych na całym terytorium Wspólnoty na mocy niniejszego rozporządzenia.
Rejestr składa się z dwóch wykazów gwarantowanych tradycyjnych specjalności rozróżnianych w zależności od tego, czy użycie nazwy produktu lub środka spożywczego jest zastrzeżone dla producentów stosujących się do wymogów specyfikacji produktu.
Artykuł 4
Wymogi dotyczące produktów i nazw
1.
Aby produkt rolny lub środek spożywczy mógł zostać wpisany do rejestru, o którym mowa w art. 3, musi być produkowany przy użyciu tradycyjnych surowców lub musi charakteryzować się tradycyjnym składem lub sposobem produkcji lub przetwarzania odzwierciedlającym tradycyjny rodzaj produkcji lub przetwarzania.
Nie jest dopuszczalna rejestracja produktów rolnych lub środków spożywczych, których specyficzny charakter związany jest z ich miejscem pochodzenia lub pochodzeniem geograficznym.
Bez uszczerbku dla art. 5 ust. 1 zezwala się na używanie w nazwie określeń geograficznych.
2.
W celu zarejestrowania nazwa musi:
a) być sama w sobie specyficzna; lub
b) wyrażać specyficzny charakter produktu rolnego lub środka spożywczego.
3.
Specyficzna nazwa, o której mowa w ust. 2 lit. a), musi być tradycyjna i zgodna z przepisami krajowymi lub być przyjęta zwyczajowo.
Nie można zarejestrować nazwy wyrażającej specyficzny charakter, o której mowa w ust. 2 lit. b), jeżeli:
a) odnosi się ona tylko do informacji natury ogólnej używanych w odniesieniu do grupy produktów rolnych lub środków spożywczych, lub określonych w szczególnych przepisach wspólnotowych;
b) jest ona myląca, czego szczególnym przykładem jest odniesienie się do oczywistej cechy produktu lub do cechy nieodpowiadającej specyfikacji produktu, co może wprowadzić konsumenta w błąd w odniesieniu do cech produktu.
Artykuł 5
Ograniczenia użycia nazw
1.
Niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie bez uszczerbku dla przepisów wspólnotowych lub przepisów państw członkowskich dotyczących własności intelektualnej, w szczególności dotyczących oznaczeń geograficznych i znaków towarowych.
2.
Nazwa odmiany roślin lub rasy zwierząt może być używana w nazwie gwarantowanej tradycyjnej specjalności, pod warunkiem że nie wprowadza ona w błąd co do właściwości produktu.
Artykuł 6
Specyfikacja produktu
1.
Aby produkt rolny lub środek spożywczy mógł zostać uznany za gwarantowaną tradycyjną specjalność, musi być zgodny ze specyfikacją produktu.
2.
Specyfikacja produktu zawiera następujące informacje:
a) nazwę, o której mowa w art. 4 ust. 2, w jednym lub w kilku językach, ze wskazaniem, czy grupa składa wniosek o rejestrację z zastrzeżeniem lub bez zastrzeżenia nazwy oraz czy grupa wnosi o skorzystanie z przepisów art. 13 ust. 3;
b) opis produktu rolnego lub środka spożywczego obejmujący jego główne właściwości fizyczne, chemiczne, mikrobiologiczne lub organoleptyczne;
c) opis metody produkcji, którą producenci zobowiązani są stosować, w odpowiednich przypadkach łącznie z właściwościami i cechami użytych surowców lub składników i metody otrzymywania produktu rolnego lub środka spożywczego;
d) najważniejsze elementy określające specyficzny charakter produktu i, w odpowiednich przypadkach, wykorzystaną podstawę odniesienia;
e) najważniejsze elementy świadczące o tradycyjnym charakterze produktu, zgodnie z art. 4 ust. 1 akapit pierwszy;
f) minimalne wymogi oraz procedury kontroli specyficznego charakteru.
Artykuł 7
Wniosek o rejestrację
1.
Do złożenia wniosku o rejestrację gwarantowanej tradycyjnej specjalności uprawniona jest wyłącznie grupa.
Kilka grup z różnych państw członkowskich lub państw trzecich może złożyć wspólny wniosek.
2.
Grupa może złożyć wniosek o rejestrację wyłącznie w odniesieniu do produkowanych lub otrzymywanych przez nią produktów rolnych lub środków spożywczych.
3.
Wniosek o rejestrację zawiera co najmniej:
a) nazwę i adres grupy składającej wniosek;
b) specyfikację produktu, o której mowa w art. 6;
c) nazwę i adres organów lub jednostek dokonujących kontroli zgodności z wymogami specyfikacji produktu oraz ich szczegółowe zadania;
d) dokumenty potwierdzające specyficzny i tradycyjny charakter produktu.
4.
W przypadku gdy grupa została ustanowiona w państwie członkowskim, wniosek o rejestrację jest składany w tym państwie członkowskim.
Państwo członkowskie rozpatruje wniosek przy wykorzystaniu właściwych środków w celu sprawdzenia, czy jest on uzasadniony i czy spełnia wymogi określone w niniejszym rozporządzeniu.
5.
Państwo członkowskie w ramach rozpatrywania wniosku, o którym mowa w ust. 4 akapit drugi, wszczyna krajową procedurę sprzeciwu zapewniającą odpowiednie opublikowanie wniosku i przewidującą rozsądny okres, w którym każda osoba fizyczna lub prawna mająca uzasadniony interes i ustanowiona lub zamieszkała na terytorium tego państwa, może wnieść sprzeciw wobec wniosku.
Państwo członkowskie bada dopuszczalność zgłoszonego sprzeciwu zgodnie z kryteriami wymienionymi w art. 9 ust. 3 akapit pierwszy.
6.
Jeżeli państwo członkowskie uznaje, że wymogi art. 4, 5 i 6 zostały spełnione, przekazuje Komisji:
a) nazwę i adres grupy składającej wniosek;
b) specyfikację produktu, o której mowa w art. 6;
c) nazwę i adres organów lub jednostek dokonujących kontroli zgodności z wymogami specyfikacji produktu oraz ich szczegółowe zadania;
d) oświadczenie państwa członkowskiego, że uznało ono wniosek złożony przez grupę za spełniający wymogi określone w niniejszym rozporządzeniu oraz w przepisach wykonawczych do niego.
7.
W przypadku gdy wniosek dotyczący produktu rolnego lub środka spożywczego pochodzi od grupy z państwa trzeciego, jest on przekazywany Komisji bezpośrednio lub za pośrednictwem organów tego państwa i zawiera on informacje określone w ust. 3.
8.
Dokumenty przekazywane Komisji, o których mowa w niniejszym artykule, są sporządzane w jednym z języków urzędowych instytucji Unii Europejskiej lub dołączane jest do nich poświadczone tłumaczenie na jeden z tych języków.
Artykuł 8
Rozpatrywanie wniosków przez Komisję
1.
Komisja rozpatruje wniosek otrzymany zgodnie z art. 7 przy wykorzystaniu właściwych środków w celu sprawdzenia, czy jest on uzasadniony i czy spełnia wymogi określone w niniejszym rozporządzeniu.
Rozpatrywanie wniosku nie powinno trwać dłużej niż 12 miesięcy.
Komisja co miesiąc podaje do wiadomości publicznej wykaz nazw, w odniesieniu do których złożono jej wniosek o rejestrację, a także datę ich przedłożenia Komisji.
2. Jeżeli po rozpatrzeniu wniosku zgodnie z ust. 1 akapit pierwszy Komisja uznaje, że wymogi niniejszego rozporządzenia zostały spełnione, publikuje ona w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej informacje, o których mowa w art. 7 ust. 3 lit. a), b) i c).
Jeśli wymogi niniejszego rozporządzenia nie zostały spełnione, Komisja podejmuje decyzję o odrzuceniu wniosku zgodnie z procedurą określoną w art. 18 ust. 2.
Artykuł 9
Sprzeciwy
1.
W terminie sześciu miesięcy od dnia publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, przewidzianej w art. 8 ust. 2 akapit pierwszy, każde Państwo Członkowskie lub państwo trzecie może zgłosić sprzeciw wobec proponowanej rejestracji poprzez wniesienie do Komisji należycie uzasadnionego oświadczenia o sprzeciwie.
2.
Każda osoba fizyczna lub prawna mająca uzasadniony interes, ustanowiona lub zamieszkała w Państwie Członkowskim innym niż państwo wnoszące o rejestrację lub w państwie trzecim może również zgłosić sprzeciw wobec wnioskowanej rejestracji poprzez złożenie należycie uzasadnionego oświadczenia o sprzeciwie.
Osoby fizyczne lub prawne ustanowione lub zamieszkałe w Państwie Członkowskim wnoszą taki sprzeciw w tym Państwie Członkowskim w terminie umożliwiającym zgłoszenie sprzeciwu zgodnie z ust. 1.
Osoby fizyczne lub prawne ustanowione lub zamieszkałe w państwie trzecim wnoszą sprzeciw do Komisji, bezpośrednio lub za pośrednictwem organów danego państwa trzeciego, w terminie określonym w ust. 1.
3.
Za dopuszczalne uznaje się sprzeciwy, które wpłynęły do Komisji w terminie określonym w ust. 1, jeżeli:
a) wykazano w nich, że nie zostały spełnione wymogi, o których mowa w art. 2, 4 i 5; lub
b) w przypadku wniosku na podstawie art. 13 ust. 2, wykazano w nich, że dana nazwa jest używana zgodne z prawem, szeroko znana i używana w sposób mający znaczenie gospodarcze w odniesieniu do podobnych produktów rolnych lub środków spożywczych.
Komisja bada dopuszczalność sprzeciwów.
Kryteria, o których mowa w akapicie pierwszym, są oceniane w odniesieniu do terytorium Wspólnoty.
4.
W przypadku gdy Komisja nie otrzyma żadnego dopuszczalnego na mocy ust. 3 sprzeciwu, dokonuje rejestracji nazwy.
Rejestracja jest publikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
5.
Jeżeli sprzeciw jest dopuszczalny zgodnie z ust. 3, Komisja wzywa zainteresowane strony do podjęcia odpowiednich konsultacji.
Jeżeli w terminie sześciu miesięcy zainteresowane strony osiągnęły porozumienie, powiadamiają one Komisję o wszystkich czynnikach, które umożliwiły osiągnięcie tego porozumienia, w tym o opiniach wnioskodawcy i zgłaszającego sprzeciw. Jeżeli informacje opublikowane na mocy art. 8 ust. 2 nie zostały zmienione lub zmieniono je jedynie w nieznacznym stopniu, Komisja postępuje zgodnie z ust. 4 niniejszego artykułu. W innych przypadkach Komisja ponownie rozpatruje wniosek zgodnie z art. 8 ust. 1.
Jeżeli nie osiągnięto porozumienia, Komisja podejmuje decyzję zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 18 ust. 2, uwzględniając uczciwe i tradycyjne stosowanie oraz rzeczywiste ryzyko błędnego zrozumienia.
Decyzja ta jest publikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
6.
Dokumenty przekazywane Komisji, o których mowa w niniejszym artykule, są sporządzane w jednym z języków urzędowych instytucji Unii Europejskiej lub dołączane jest do nich poświadczone tłumaczenie na jeden z tych języków.
Artykuł 10
Cofnięcie rejestracji
Jeśli Komisja, działając zgodnie ze przepisami wykonawczymi, o których mowa w art. 19 lit. f), uzna, że przestała być zapewniona zgodność z wymogami specyfikacji produktu rolnego lub środka spożywczego będącego gwarantowaną tradycyjną specjalnością, wszczyna zgodnie z art. 18 ust. 2 postępowanie w sprawie cofnięcia rejestracji; cofnięcie rejestracji jest publikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 11
Zmiany w specyfikacji produktu
1.
O dokonanie zmiany w specyfikacji produktu występować może państwo członkowskie na wniosek grupy ustanowionej na jego terytorium lub grupa ustanowiona w państwie trzecim.
W tym ostatnim przypadku wniosek jest przekazywany Komisji bezpośrednio lub za pośrednictwem organów tego państwa trzeciego.
We wniosku należy wykazać uzasadniony interes gospodarczy oraz opisać wnioskowane zmiany i podać ich uzasadnienie.
Wniosek o zatwierdzenie zmian podlega procedurze przewidzianej w art. 7, 8 i 9.
Jeżeli zaproponowane zmiany są nieznaczne, Komisja podejmuje decyzję o ich przyjęciu bez stosowania procedury określonej w art. 8 ust. 2 i art. 9.
Komisja, w odpowiednich przypadkach, publikuje te nieznaczne zmiany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
2.
Państwo członkowskie zapewnia, by każdy producent lub przetwórca stosujący się do wymogów specyfikacji produktu, do którego została zgłoszona zmiana, został poinformowany o publikacji.
Oprócz sprzeciwów określonych w art. 9 ust. 3 dopuszczalne są sprzeciwy wykazujące posiadanie interesu gospodarczego w produkcji gwarantowanej tradycyjnej specjalności.
3.
W przypadku gdy zmiana dotyczy tymczasowej zmiany specyfikacji wynikającej z nałożenia przez organy władzy publicznej obowiązkowych środków sanitarnych lub fitosanitarnych, wniosek jest przekazywany Komisji przez państwo członkowskie na wniosek grupy producentów lub przez grupę ustanowioną w państwie trzecim.
Zastosowanie ma procedura określona w ust. 1 akapit czwarty.
Artykuł 12
Nazwy, oznaczenia i symbol
1.
Jedynie producenci spełniający wymogi specyfikacji produktu mogą odwołać się do gwarantowanej tradycyjnej specjalności na etykiecie, w reklamie lub innych dokumentach związanych z produktem rolnym lub środkiem spożywczym.
2.
W przypadku odwoływania się na etykiecie produktu rolnego lub środka spożywczego wyprodukowanego na terytorium Wspólnoty do gwarantowanej tradycyjnej specjalności na etykiecie zamieszczana jest zarejestrowana nazwa wraz z symbolem wspólnotowym albo oznaczeniem "gwarantowana tradycyjna specjalność".
3.
Oznaczenie, o którym mowa w ust. 2, nie jest obowiązkowe przy etykietowaniu gwarantowanych tradycyjnych specjalności wyprodukowanych poza terytorium Wspólnoty.
Artykuł 13
Szczegółowe przepisy dotyczące zarejestrowanej nazwy
1.
Począwszy od daty publikacji określonej w art. 9 ust. 4 lub 5, nazwa wpisana do rejestru określonego w art. 3 może być używana jedynie do identyfikacji produktu rolnego lub środka spożywczego odpowiadającego specyfikacji produktu będącego gwarantowaną tradycyjną specjalnością zgodnie ze zasadami określonymi w art. 12.
Zarejestrowane nazwy mogą jednak być nadal używane przy etykietowaniu produktów nieodpowiadających zarejestrowanej specyfikacji produktu, jednak bez możliwości umieszczania na nich oznaczenia "gwarantowana tradycyjna specjalność", skrótu "GTS" lub odpowiadającego mu symbolu wspólnotowego.
2.
Gwarantowana tradycyjna specjalność może jednakże zostać zarejestrowana z zastrzeżeniem nazwy dla produktu rolnego lub środka spożywczego zgodnego z opublikowaną specyfikacją produktu, pod warunkiem że grupa wnosiła o to w swoim wniosku o rejestrację oraz że z procedury przewidzianej w art. 9 nie wynika, że nazwa jest używana zgodnie z prawem, szeroko znana i używana w sposób mający znaczenie gospodarcze w odniesieniu do podobnych produktów rolnych lub środków spożywczych.
Począwszy od daty publikacji określonej w art. 9 ust. 4 lub ust. 5, nazwa ta, nawet jeśli nie towarzyszy jej oznaczenie "gwarantowana tradycyjna specjalność", skrót "GTS" lub odpowiadający mu symbol wspólnotowy, nie może być wykorzystywana przy etykietowaniu podobnych produktów rolnych lub środków spożywczych nieodpowiadających zarejestrowanej specyfikacji produktu.
3.
W odniesieniu do nazw, w przypadku których wnioskuje się o rejestrację w jednym języku, grupa może określić w specyfikacji produktu, że podczas wprowadzania produktu do obrotu etykieta może zawierać, poza nazwą produktu w języku pierwotnym, informację w innych językach urzędowych, że produkt został uzyskany zgodnie z tradycją regionu, państwa członkowskiego lub państwa trzeciego, z którego pochodzi wniosek.
Artykuł 14
Kontrole urzędowe
1.
Państwa członkowskie wyznaczają właściwy organ lub organy odpowiedzialne za kontrole w zakresie przestrzegania obowiązków określonych w niniejszym rozporządzeniu, zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 882/2004.
2.
Państwa członkowskie zapewniają, że każdy podmiot spełniający wymogi rozporządzenia będzie uprawniony do objęcia go systemem kontroli urzędowych.
3.
Komisja podaje do wiadomości publicznej nazwę i adres organów i jednostek, o których mowa w ust. 1 lub w art. 15, i okresowo aktualizuje te dane.
Artykuł 15
Kontrola zgodności ze specyfikacją produktu
1.
W przypadku produktów rolnych i środków spożywczych wyprodukowanych we Wspólnocie, kontrola zgodności ze specyfikacją produktu przed jego wprowadzeniem do obrotu jest zapewniana przez:
- jeden lub kilka właściwych organów, o których mowa w art. 14, lub
- jeden lub kilka organów kontrolnych w rozumieniu art. 2 rozporządzenia (WE) nr 882/2004, działających jako jednostki certyfikujące produkty.
Koszty takiej kontroli zgodności ze specyfikacją produktu są ponoszone przez podmioty podlegające kontroli.
2.
W przypadku produktów rolnych i środków spożywczych wyprodukowanych w państwie trzecim kontrola zgodności ze specyfikacją produktu przed jego wprowadzeniem do obrotu jest zapewniana przez:
- jeden lub kilka organów władzy publicznej wyznaczonych przez państwo trzecie, lub
- jedną lub kilka jednostek certyfikujących produkty.
3.
Jednostki certyfikujące produkty, o których mowa w ust. 1 i 2, spełniają wymogi europejskiej normy EN45011 lub przewodnika 65 ISO/IEC (wymagania ogólne dotyczące jednostek prowadzących systemy certyfikacji wyrobów), a od dnia 1 maja 2010 r. są akredytowane zgodnie z tymi normami.
4.
Jeżeli organy określone w ust. 1 i 2 postanowiły przeprowadzić kontrolę zgodności ze specyfikacją produktu, zapewniają one odpowiednie gwarancje obiektywności i bezstronności oraz dysponują wykwalifikowanym personelem i zasobami niezbędnymi do wykonywania swoich zadań.
Artykuł 16
Deklaracje producentów składane wyznaczonym organom lub jednostkom
1. Producent z państwa członkowskiego zamierzający po raz pierwszy wyprodukować gwarantowaną tradycyjną specjalność, nawet jeśli jest członkiem grupy, która złożyła pierwotny wniosek, uprzednio powiadamia o tym określone w art. 14 ust. 3, wyznaczone organy lub jednostki państwa członkowskiego, w którym jest on ustanowiony, zgodnie z instrukcjami właściwych organów, o których mowa w art. 14 ust. 1.
2.
Producent z państwa trzeciego zamierzający po raz pierwszy wyprodukować gwarantowaną tradycyjną specjalność, nawet jeśli jest członkiem grupy, która złożyła pierwotny wniosek, uprzednio powiadamia o tym określone w art. 14 ust. 3, wyznaczone organy lub jednostki, zgodnie z ewentualnymi instrukcjami grupy producentów lub organu państwa trzeciego.
Artykuł 17
Ochrona
1.
Państwa członkowskie podejmują konieczne środki zapewniające ochronę prawną przed wszelkiego rodzaju nadużywaniu lub mylącemu używaniu oznaczenia "gwarantowana tradycyjna specjalność", skrótu "GTS" i odpowiadającego mu symbolu wspólnotowego oraz przed wszelkimi imitacjami nazw zarejestrowanych i zastrzeżonych zgodnie z art. 13 ust. 2.
2.
Zarejestrowane nazwy są chronione przed wszelkimi działaniami mogącymi prowadzić do wprowadzenia w błąd konsumenta, w tym praktykami sugerującymi, że produkt rolny lub środek spożywczy jest gwarantowaną tradycyjną specjalnością uznaną przez Wspólnotę.
3.
Państwa członkowskie podejmują wszelkie odpowiednie środki w celu zapewnienia, że oznaczenia handlowe używane na szczeblu krajowym nie dają podstaw do pomylenia ich z nazwami zarejestrowanymi i zastrzeżonymi na mocy art. 13 ust. 2.
Artykuł 18
Procedura komitetu
1.
Komisja jest wspierana przez Stały Komitet ds. Gwarantowanych Tradycyjnych Specjalności.
2.
W przypadku odesłania do niniejszego ustępu zastosowanie mają art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres przewidziany w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.
3.
Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 19
Przepisy wykonawcze i przejściowe
1.
Przepisy wykonawcze w celu wdrożenia niniejszego rozporządzenia przyjmuje się zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 18 ust. 2.
Dotyczą one w szczególności:
a) informacji, które muszą zostać zawarte w specyfikacji produktu, o której mowa w art. 6 ust. 2;
b) składania wniosku o rejestrację na mocy art. 7 ust. 1 przez grupy pochodzące z różnych państw członkowskich lub z państw trzecich;
c) przekazywania Komisji wniosków o rejestrację, o których mowa w art. 7 ust. 3 i 6 oraz w art. 7 ust. 7, a także wniosków o dokonanie zmian, o których mowa w art. 11;
d) rejestru gwarantowanych tradycyjnych specjalności, o którym mowa w art. 3;
e) sprzeciwów, o których mowa w art. 9, w tym odpowiednich konsultacji między zainteresowanymi stronami;
f) cofnięcia rejestracji gwarantowanej tradycyjnej specjalności, o którym mowa w art. 10;
g) oznaczenia i symbolu, o których mowa w art. 12;
h) definicji nieznacznych zmian, o których mowa w art. 11 ust. 1 akapit trzeci;
i) warunków kontroli zgodności ze specyfikacją.
2.
Nazwy już zarejestrowane na mocy rozporządzenia (EWG) nr 2082/92 w dniu wejścia w życie niniejszego rozporządzenia zostają automatycznie wpisane do rejestru, o którym mowa w art. 3.
Odpowiednie specyfikacje produktu są traktowane jako specyfikacje produktu, o których mowa w art. 6 ust. 1 niniejszego rozporządzenia.
3.
W przypadku oczekujących na rozpatrzenie wniosków o rejestrację, oświadczeń i innych wniosków, które Komisja otrzymała przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia:
a) nie mają zastosowania procedury określone w art. 7;
b) jeżeli specyfikacje produktu zawierają elementy niewymienione w art. 6, Komisja może zażądać nowej wersji specyfikacji produktu zgodnej z przepisami tego artykułu, jeśli jest to niezbędne do rozpatrzenia wniosku.
Artykuł 20
Opłaty
Państwa członkowskie mogą pobierać opłaty na pokrycie kosztów poniesionych w związku z rozpatrywaniem wniosków o rejestrację, sprzeciwów, wniosków o wprowadzenie zmian i wniosków o cofnięcie rejestracji zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
Artykuł 21
Uchylenie
Niniejszym uchyla się rozporządzenie (EWG) nr 2082/92.
Odesłania do uchylonego rozporządzenia traktowane są jako odesłania do niniejszego rozporządzenia i powinny być odczytywane zgodnie z tabelą korelacji zawartą w załączniku II.
Artykuł 22
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 510/2006
z dnia 20 marca 2006 r.
w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Produkcja, wytwarzanie i dystrybucja produktów rolnych i środków spożywczych odgrywają ważną rolę w gospodarce Wspólnoty.
(2) Należy wspierać różnorodność produkcji rolnej w celu osiągnięcia na rynkach lepszej równowagi między popytem a podażą.
Promowanie produktów o specyficznych cechach może przynieść gospodarce wiejskiej istotne korzyści, w szczególności na obszarach mniej uprzywilejowanych lub oddalonych, zarówno poprzez zwiększenie dochodów rolników, jak i zatrzymanie społeczności wiejskiej na tych obszarach.
(3) Coraz więcej konsumentów przywiązuje większą wagę do jakości spożywanych środków spożywczych niż do ich ilości.
Poszukiwanie konkretnych produktów tworzy popyt na produkty rolne lub środki spożywcze posiadające rozpoznawalne pochodzenie geograficzne.
(4) Z uwagi na dużą różnorodność produktów wprowadzanych na rynek oraz dużą ilość dostarczanych o nich informacji konsument, aby móc dokonać najlepszego wyboru, powinien otrzymywać wyraźne i zwięzłe informacje o pochodzeniu produktów.
(5) Produkty rolne i środki spożywcze podlegają, w odniesieniu do ich etykietowania, ogólnym zasadom ustanowionym w szczególności w dyrektywie 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 marca 2000 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich w zakresie etykietowania, prezentacji i reklamy środków spożywczych [2].
Z uwagi na ich szczególny charakter, w odniesieniu do produktów rolnych i środków spożywczych, pochodzących z określonego obszaru geograficznego i wymagających od producentów umieszczania odpowiednich symboli lub oznaczeń wspólnotowych na opakowaniach, powinny zostać przyjęte dodatkowe przepisy szczególne.
Umieszczanie tych symboli lub oznaczeń powinno stać się obowiązkowe w przypadku nazw wspólnotowych – z jednej strony, aby ta kategoria produktów i związane z nimi gwarancje stały się lepiej znane konsumentom, a z drugiej strony, w celu umożliwienia łatwiejszej identyfikacji tych produktów na rynku i tym samym ułatwienia kontroli.
Producentom powinien zostać przyznany odpowiedni okres na dostosowanie się do powyższego obowiązku.
(6) Należy przyjąć przepisy dotyczące wspólnotowego podejścia do kwestii nazw pochodzenia i oznaczeń geograficznych.
Ramowe przepisy wspólnotowe dotyczące systemu ochrony pozwalają na opracowanie oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia, ponieważ przewidując ujednolicone podejście, zapewniają uczciwą konkurencję między producentami wyrobów noszących takie oznaczenia i zwiększają wiarygodność produktów w oczach konsumentów.
(7) Przyjmowane przepisy powinny obowiązywać, nie naruszając istniejących obecnie przepisów wspólnotowych dotyczących wina i napojów spirytusowych.
(8) Zakres stosowania niniejszego rozporządzenia powinien być ograniczony do niektórych produktów rolnych i środków spożywczych, których cechy charakterystyczne są powiązane z pochodzeniem geograficznym.
Zakres stosowania rozporządzenia może jednak zostać rozszerzony i obejmować inne produkty rolne lub środki spożywcze.
(9) W ramach obecnych praktyk należy określić dwa rodzaje opisów geograficznych, mianowicie: chronione oznaczenia geograficzne i chronione nazwy pochodzenia.
(10) Produkt rolny lub środek spożywczy posiadający taki opis powinien spełniać określone wymogi wymienione w specyfikacji.
(11) Objęcie ochroną oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia w państwach członkowskich powinno wymagać ich zarejestrowania na szczeblu wspólnotowym.
Wpis do rejestru powinien służyć też dostarczeniu informacji podmiotom uczestniczącym w handlu oraz konsumentom.
W celu zapewnienia, że nazwy zarejestrowane we Wspólnocie spełniają wymogi określone w niniejszym rozporządzeniu, wnioski powinny być rozpatrywane przez organy krajowe danego państwa członkowskiego, z zastrzeżeniem zgodności z minimalnymi przepisami wspólnymi, w tym krajową procedurą sprzeciwu.
Komisja powinna następnie uczestniczyć w rozpatrywaniu wniosków w celu upewnienia się, że spełniają one wymogi określone w niniejszym rozporządzeniu i że we wszystkich państwach członkowskich stosowane jest jednolite podejście.
(12) Porozumienie w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej (porozumienie TRIPS z 1994 r. zawarte w załączniku 1C do umowy ustanawiającej Światową Organizację Handlu) zawiera szczegółowe przepisy dotyczące dostępności, nabywania, zakresu stosowania, utrzymywania oraz dochodzenia praw własności intelektualnej.
(13) Ochrona na mocy niniejszego rozporządzenia powinna, pod warunkiem rejestracji, być również dostępna dla oznaczeń geograficznych państw trzecich, w przypadkach gdy są one chronione w kraju pochodzenia.
(14) Procedura rejestracji powinna umożliwić każdej osobie fizycznej lub prawnej w państwie członkowskim lub państwie trzecim, mającej uzasadniony interes, na ochronę swoich praw poprzez zgłoszenie sprzeciwu.
(15) Powinny istnieć procedury pozwalające na dokonywanie po rejestracji, w związku z postępem technicznym, zmian specyfikacji na wniosek grup mających uzasadniony interes oraz pozwalające na cofnięcie rejestracji oznaczenia geograficznego lub nazwy pochodzenia produktu rolnego lub środka spożywczego, w szczególności jeżeli taki produkt lub środek spożywczy przestał być zgodny ze specyfikacją, na podstawie której przyznano oznaczenie geograficzne lub nazwę pochodzenia.
(16) Nazwy pochodzenia i oznaczenia geograficzne chronione na terytorium Wspólnoty powinny podlegać wiarygodnemu systemowi oficjalnych kontroli, opartemu na systemie kontroli zgodnym z rozporządzeniem (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt [3], jak również systemowi kontroli zapewniających zgodność ze specyfikacją danych produktów rolnych i środków spożywczych.
(17) Państwa członkowskie powinny mieć możliwość pobierania opłat w celu pokrycia ponoszonych kosztów.
(18) Środki niezbędne do wprowadzenia w życie niniejszego rozporządzenia powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [4].
(19) Nazwy zarejestrowane na podstawie rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 z dnia 14 lipca 1992 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia dla produktów rolnych i środków spożywczych [5] przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia powinny być nadal chronione na mocy niniejszego rozporządzenia i automatycznie wprowadzone do rejestru.
Należy także przewidzieć środki przejściowe mające zastosowanie do wniosków o rejestrację otrzymanych przez Komisję przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia.
(20) W celu zapewnienia jasności i przejrzystości należy uchylić rozporządzenie (EWG) nr 2081/92 i zastąpić je niniejszym rozporządzeniem,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zakres stosowania
1.
Niniejsze rozporządzenie określa zasady ochrony nazw pochodzenia i oznaczeń geograficznych wymienionych w załączniku I do Traktatu produktów rolnych przeznaczonych do spożycia przez ludzi oraz środków spożywczych wymienionych w załączniku I do niniejszego rozporządzenia, a także produktów rolnych wymienionych w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.
Niniejszego rozporządzenia nie stosuje się jednak ani do produktów z sektora wina, z wyłączeniem octów winnych, ani do napojów spirytusowych.
Niniejszy ustęp pozostaje bez uszczerbku dla rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [6].
Załączniki I i II do niniejszego rozporządzenia mogą być zmieniane zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 15 ust. 2.
2.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się bez uszczerbku dla innych szczególnych przepisów wspólnotowych.
3.
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiająca procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego [7] nie ma zastosowania ani do nazw pochodzenia, ani do oznaczeń geograficznych objętych niniejszym rozporządzeniem.
Artykuł 2
Nazwa pochodzenia i oznaczenie geograficzne
1.
Do celów niniejszego rozporządzenia:
a) "nazwa pochodzenia" oznacza nazwę regionu, określonego miejsca lub, w wyjątkowych przypadkach, kraju, która służy do oznaczenia produktu rolnego lub środka spożywczego:
- pochodzącego z tego regionu, określonego miejsca lub kraju,
- którego jakość lub cechy charakterystyczne są w istotnej lub wyłącznej mierze zasługą środowiska geograficznego, na które składają się czynniki naturalne i ludzkie, oraz
- którego produkcja, przetwarzanie i przygotowywanie mają miejsce na określonym obszarze geograficznym;
b) "oznaczenie geograficzne" oznacza nazwę regionu, określonego miejsca lub, w wyjątkowych przypadkach, kraju, która służy do oznaczenia produktu rolnego lub środka spożywczego:
- pochodzącego z tego regionu, określonego miejsca lub kraju, oraz
- którego określona jakość, renoma lub inna cecha charakterystyczna może być przypisana temu pochodzeniu geograficznemu, oraz
- którego produkcja lub przetwarzanie lub przygotowywanie mają miejsce na określonym obszarze geograficznym.
2.
Tradycyjne nazwy geograficzne lub niegeograficzne służące do oznaczenia produktu rolnego lub środka spożywczego, spełniające wymogi, o których mowa w ust. 1, są również uznawane za nazwy pochodzenia lub oznaczenia geograficzne.
3.
Nie naruszając ust. 1 lit. a), jako nazwy pochodzenia traktuje się niektóre określenia geograficzne danych produktów, w przypadku których surowce do ich wytworzenia pochodzą z obszaru geograficznego bardziej rozległego lub różnego od obszaru, w którym następuje przetworzenie, pod warunkiem że spełnione są następujące wymogi:
a) obszar produkcji surowca jest określony;
b) istnieją szczególne warunki produkcji surowców; oraz
c) istnieje system kontroli gwarantujący przestrzeganie warunków określonych w lit. b).
Określenia, o których mowa, musiały być uznawane za nazwy pochodzenia w kraju pochodzenia przed dniem 1 maja 2004 r.
Artykuł 3
Charakter rodzajowy, konflikt z nazwami odmian roślin, ras zwierząt, homonimami i znakami towarowymi
1.
Nazwy, które stały się nazwami rodzajowymi, nie mogą być rejestrowane.
Dla celów niniejszego rozporządzenia "nazwa, która stała się nazwą rodzajową" oznacza nazwę produktu rolnego lub środka spożywczego, która – mimo iż jest związana z miejscem lub regionem, w którym produkt lub środek spożywczy był pierwotnie produkowany lub wprowadzany na rynek – stała się powszechną nazwą produktu rolnego lub środka spożywczego we Wspólnocie.
W celu stwierdzenia, czy dana nazwa stała się nazwą rodzajową, uwzględnia się wszelkie czynniki, w szczególności:
a) aktualną sytuację w państwach członkowskich i na obszarach spożycia;
b) właściwe przepisy krajowe lub wspólnotowe.
2.
Dana nazwa nie może zostać zarejestrowana jako nazwa pochodzenia lub oznaczenie geograficzne, jeśli koliduje z nazwą odmiany roślin lub rasy zwierząt i może z tego powodu wprowadzić w błąd konsumenta co do prawdziwego pochodzenia danego produktu.
3.
Rejestracji nazwy homonimicznej lub częściowo homonimicznej w stosunku do nazwy już zarejestrowanej na mocy niniejszego rozporządzenia dokonuje się z należytym uwzględnieniem lokalnego i tradycyjnego użycia oraz rzeczywistego ryzyka błędnego zrozumienia.
W szczególności:
a) nazwa homonimiczna prowadząca do błędnego przekonania konsumenta, że produkty pochodzą z innego terytorium, nie podlega rejestracji nawet w przypadku gdy ta nazwa i jej brzmienie są dokładnie takie same jak nazwa faktycznego terytorium, regionu lub miejsca pochodzenia danych produktów rolnych lub środków spożywczych;
b) stosowanie zarejestrowanej nazwy homonimicznej uwarunkowane jest istnieniem w praktyce wystarczającego rozróżnienia między później rejestrowaną nazwą homonimiczną a nazwą już zamieszczoną w rejestrze, z uwzględnieniem konieczności równego traktowania zainteresowanych producentów i unikania wprowadzania konsumenta w błąd.
4.
Nazwa pochodzenia lub oznaczenie geograficzne nie są rejestrowane, jeśli przy uwzględnieniu renomy danego znaku towarowego, jego powszechnej znajomości oraz okresu, przez jaki jest on używany, rejestracja mogłaby wprowadzić w błąd konsumenta co do prawdziwego pochodzenia produktu.
Artykuł 4
Specyfikacja produktu
1.
Korzystanie z chronionej nazwy pochodzenia (ChNP) lub chronionego oznaczenia geograficznego (ChOG) jest dozwolone jedynie w przypadku gdy produkt rolny lub środek spożywczy są zgodne ze specyfikacją produktu.
2.
Specyfikacja produktu zawiera co najmniej następujące elementy:
a) nazwę produktu rolnego lub środka spożywczego zawierającą nazwę pochodzenia lub oznaczenie geograficzne;
b) opis produktu rolnego lub środka spożywczego zawierający, w odpowiednich przypadkach, skład surowcowy i główne właściwości fizyczne, chemiczne, mikrobiologiczne lub organoleptyczne produktu albo środka spożywczego;
c) określenie obszaru geograficznego i, w odpowiednich przypadkach, szczegółowe informacje dotyczące zgodności z wymogami, o których mowa w art. 2 ust. 3;
d) dowód, że dany produkt rolny lub środek spożywczy pochodzą z określonego obszaru geograficznego, o którym mowa w art. 2 ust. 1 lit. a) lub b), w zależności od przypadku;
e) opis metody otrzymywania produktu rolnego lub środka spożywczego i, w odpowiednich przypadkach, opis miejscowych oryginalnych i niezmiennych metod otrzymywania oraz informacje dotyczące pakowania, jeśli grupa w rozumieniu art. 5 ust. 1 składająca wniosek określi i poda przyczyny, dla których pakowanie musi odbywać się w obrębie określonego obszaru geograficznego w celu zachowania jakości, zagwarantowania pochodzenia lub zapewnienia kontroli;
f) szczegółowe informacje potwierdzające:
i) związek między jakością i cechami charakterystycznymi produktu rolnego lub środka spożywczego a środowiskiem geograficznym, o którym mowa w art. 2 ust. 1 lit. a) lub, w zależności od przypadku,
ii) związek między określoną jakością, renomą lub inną cechą charakterystyczną produktu rolnego lub środka spożywczego a pochodzeniem geograficznym, o którym mowa w art. 2 ust. 1 lit. b);
g) nazwy i adresy organów lub jednostek przeprowadzających kontrolę zgodności z wymogami specyfikacji produktu oraz ich szczegółowe zadania;
h) szczególne zasady etykietowania danego produktu rolnego lub środka spożywczego;
i) wymogi określone w przepisach wspólnotowych lub krajowych.
Artykuł 5
Wniosek o rejestrację
1.
Do złożenia wniosku uprawniona jest wyłącznie grupa.
Do celów niniejszego rozporządzenia "grupa" oznacza, niezależnie od jej formy prawnej i składu, każdą organizację producentów lub przetwórców tego samego produktu rolnego lub środka spożywczego.
W skład grupy mogą także wchodzić inne zainteresowane strony.
Osoba fizyczna lub prawna może być traktowana jako grupa, zgodnie ze przepisami wykonawczymi, o których mowa w art. 16 lit. c).
W przypadku nazwy określającej transgraniczny obszar geograficzny lub tradycyjnej nazwy związanej z transgranicznym obszarem geograficznym kilka grup może złożyć wspólny wniosek, zgodnie z przepisami wykonawczymi, o których mowa w art. 16 lit. d).
2.
Grupa może złożyć wniosek o rejestrację wyłącznie w odniesieniu do produkowanych lub otrzymywanych przez nią produktów rolnych lub środków spożywczych.
3.
Wniosek o rejestrację zawiera co najmniej:
a) nazwę i adres grupy składającej wniosek;
b) specyfikację produktu, o której mowa w art. 4;
c) jednolity dokument zawierający następujące elementy:
i) główne elementy specyfikacji produktu: nazwę, opis produktu, w odpowiednich przypadkach łącznie ze szczególnymi zasadami dotyczącymi jego pakowania i etykietowania, zwięzłe określenie obszaru geograficznego;
ii) opis związku między produktem a środowiskiem geograficznym lub pochodzeniem geograficznym, o którym mowa w art. 2 ust. 1 lit. a) lub b), w zależności od przypadku, a w odpowiednich przypadkach włącznie z tymi elementami opisu produktu lub metody jego otrzymania, które uzasadniają ten związek.
4.
Jeśli wniosek o rejestrację dotyczy obszaru geograficznego znajdującego się w określonym państwie członkowskim, jest on kierowany do tego państwa członkowskiego.
Państwo członkowskie rozpatruje wniosek przy wykorzystaniu właściwych środków w celu sprawdzenia, czy jest on uzasadniony i czy spełnia wymogi niniejszego rozporządzenia.
5.
Państwo członkowskie, w ramach rozpatrywania wniosku, o którym mowa w ust. 4 akapit drugi, wszczyna krajową procedurę sprzeciwu, zapewniającą odpowiednie opublikowanie wniosku i przewidującą rozsądny okres, w którym każda osoba fizyczna lub prawna, mająca uzasadniony interes i ustanowiona lub zamieszkała na terytorium tego państwa, może zgłosić sprzeciw wobec wniosku.
Państwo członkowskie bada dopuszczalność sprzeciwu zgodnie z kryteriami wymienionymi w art. 7 ust. 3 akapit pierwszy.
Jeśli państwo członkowskie uznaje, że wymogi niniejszego rozporządzenia zostały spełnione, podejmuje decyzję pozytywną i przekazuje Komisji dokumenty, o których mowa w ust. 7, w celu podjęcia przez nią ostatecznej decyzji.
W przeciwnym przypadku państwo członkowskie podejmuje decyzję o odrzuceniu wniosku.
Państwo członkowskie zapewnia podanie pozytywnej decyzji do wiadomości publicznej oraz zapewnia każdej osobie fizycznej lub prawnej mającej uzasadniony interes możliwość wniesienia środków odwoławczych.
Państwo członkowskie zapewnia publikację tej wersji specyfikacji produktu, która była przedmiotem pozytywnej decyzji i zapewnia dostęp do niej drogą elektroniczną.
6.
Państwo członkowskie może przyznać danej nazwie ochronę tymczasową na szczeblu krajowym, zgodną z niniejszym rozporządzeniem, oraz, w odpowiednich przypadkach, przewidzieć okres dostosowawczy; ochrona tymczasowa oraz okres dostosowawczy zaczynają obowiązywać od dnia złożenia wniosku Komisji.
Okres dostosowawczy, o którym mowa w akapicie pierwszym, może być przyznany tylko pod warunkiem, że zainteresowane przedsiębiorstwa wprowadzały do obrotu dane produkty zgodnie z prawem, nieprzerwanie używając danych nazw przez okres co najmniej ostatnich pięciu lat oraz że podniosły tę kwestię w ramach krajowej procedury sprzeciwu, o której mowa w ust. 5 akapit pierwszy.
Ochrona tymczasowa na szczeblu krajowym wygasa w dniu wydania decyzji o rejestracji na mocy niniejszego rozporządzenia.
Za skutki ochrony tymczasowej na szczeblu krajowym, jeśli nazwa nie została zarejestrowana zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, odpowiedzialność ponosi dane państwo członkowskie.
Środki zastosowane przez państwa członkowskie zgodnie z akapitem pierwszym rodzą skutki wyłącznie na szczeblu krajowym i nie mają skutków dla handlu wewnątrzwspólnotowego lub międzynarodowego.
7.
W przypadku każdej pozytywnej decyzji, o której mowa w ust. 5 akapit trzeci, dane państwo członkowskie przekazuje Komisji:
a) nazwę i adres grupy składającej wniosek;
b) jednolity dokument, o którym mowa w ust. 3 lit. c);
c) oświadczenie państwa członkowskiego, że uznało ono wniosek złożony przez grupę i będący przedmiotem pozytywnej decyzji za spełniający wymogi określone w niniejszym rozporządzeniu oraz w przepisach wykonawczych do niego;
d) informacje dotyczące publikacji specyfikacji produktu, zgodnie z ust. 5 akapit piąty.
8.
Państwa członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do zapewnienia zgodności z ust. 4–7 do dnia 31 marca 2007 r.
9.
Jeśli wniosek o rejestrację dotyczy obszaru geograficznego znajdującego się w państwie trzecim, zawiera on elementy określone w ust. 3 oraz dowody, że dana nazwa jest chroniona w państwie pochodzenia.
Wniosek kierowany jest do Komisji bezpośrednio lub za pośrednictwem organów danego państwa trzeciego.
10.
Dokumenty przekazywane Komisji, o których mowa w niniejszym artykule, są sporządzane w jednym z języków urzędowych instytucji Unii Europejskiej lub dołączane jest do nich poświadczone tłumaczenie na jeden z tych języków.
Artykuł 6
Rozpatrywanie wniosków przez Komisję
1.
Komisja rozpatruje wniosek otrzymany zgodnie z art. 5 przy wykorzystaniu właściwych środków w celu sprawdzenia, czy jest on uzasadniony i czy spełnia wymogi określone w niniejszym rozporządzeniu.
Rozpatrywanie wniosku nie powinno trwać dłużej niż 12 miesięcy.
Komisja co miesiąc podaje do wiadomości publicznej wykaz nazw, w odniesieniu do których złożono jej wnioski o rejestrację, a także datę ich przedłożenia Komisji.
2. Jeżeli po rozpatrzeniu wniosku zgodnie z ust. 1 akapit pierwszy Komisja uznaje, że wymogi określone w niniejszym rozporządzeniu zostały spełnione, publikuje ona w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej jednolity dokument i informacje dotyczące publikacji specyfikacji produktu zgodnie z art. 5 ust. 5 akapit piąty.
Jeśli wymogi niniejszego rozporządzenia nie zostały spełnione, Komisja podejmuje decyzję o odrzuceniu wniosku zgodnie z procedurą określoną w art. 15 ust. 2.
Artykuł 7
Sprzeciw, decyzja o rejestracji
1.
W terminie sześciu miesięcy od daty publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej przewidzianej w art. 6 ust. 2 akapit pierwszy każde państwo członkowskie lub państwo trzecie może zgłosić sprzeciw wobec proponowanej rejestracji, poprzez wniesienie do Komisji należycie uzasadnionego sprzeciwu.
2.
Każda osoba fizyczna lub prawna, mająca uzasadniony interes, ustanowiona lub zamieszkała w państwie członkowskim innym niż państwo wnoszące o rejestrację lub w państwie trzecim, może również zgłosić sprzeciw wobec planowanej rejestracji poprzez wniesienie należycie uzasadnionego oświadczenia o sprzeciwie.
Osoby fizyczne lub prawne ustanowione lub zamieszkałe w państwie członkowskim wnoszą sprzeciw w tym państwie członkowskim w terminie umożliwiającym zgłoszenie sprzeciwu zgodnie z ust. 1.
Osoby fizyczne lub prawne ustanowione lub zamieszkałe w państwie trzecim wnoszą sprzeciw do Komisji, bezpośrednio lub za pośrednictwem organów danego państwa trzeciego, w terminie określonym w ust. 1.
3.
Za dopuszczalne uznaje się sprzeciwy, które wpłynęły do Komisji w terminie określonym w ust. 1, jeżeli:
a) wykazano w nich, że nie zostały spełnione wymogi, o których mowa w art. 2; lub
b) wykazano w nich, że rejestracja proponowanej nazwy byłaby sprzeczna z art. 3 ust. 2, 3 i 4; lub
c) wykazano w nich, że rejestracja proponowanej nazwy zagroziłaby istnieniu całkowicie lub częściowo identycznej nazwy lub znaku towarowego, lub istnieniu produktów, które były zgodnie z prawem wprowadzane do obrotu przez okres co najmniej pięciu lat poprzedzających publikację, o której mowa w art. 6 ust. 2; lub
d) wskazano w nich powody pozwalające stwierdzić, że nazwa, której rejestracji dotyczy wniosek, jest nazwą rodzajową w rozumieniu art. 3 ust. 1.
Komisja bada dopuszczalność sprzeciwów.
Kryteria, o których mowa w lit. b), c) i d) akapitu pierwszego, są oceniane w odniesieniu do terytorium Wspólnoty, które w przypadku praw własności intelektualnej obejmuje jedynie terytorium lub terytoria, na których wspomniane prawa podlegają ochronie.
4.
W przypadku gdy Komisja nie otrzyma żadnego sprzeciwu dopuszczalnego na mocy ust. 3, dokonuje rejestracji nazwy.
Rejestracja jest publikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
5.
Jeżeli sprzeciw jest dopuszczalny zgodnie z ust. 3, Komisja wzywa zainteresowane strony do podjęcia odpowiednich konsultacji.
Jeżeli w terminie sześciu miesięcy zainteresowane strony osiągnęły porozumienie, powiadamiają one Komisję o wszystkich czynnikach, które umożliwiły osiągnięcie tego porozumienia, w tym o opiniach wnioskodawcy i zgłaszającego sprzeciw. Jeżeli informacje opublikowane zgodnie z art. 6 ust. 2 nie zostały zmienione lub zmieniono je w nieznacznym stopniu, co należy określić zgodnie z art. 16 lit. h), Komisja postępuje zgodnie z ust. 4 niniejszego artykułu. W innych przypadkach Komisja ponownie rozpatruje wniosek zgodnie z art. 6 ust. 1.
Jeżeli nie osiągnięto porozumienia, Komisja podejmuje decyzję zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 15 ust. 2, uwzględniając uczciwe i tradycyjne stosowanie oraz rzeczywiste ryzyko błędnego zrozumienia.
Decyzja ta zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
6.
Komisja prowadzi rejestr chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych.
7.
Dokumenty przekazywane Komisji, o których mowa w niniejszym artykule, są sporządzane w jednym z języków urzędowych instytucji Unii Europejskiej lub dołączane jest do nich poświadczone tłumaczenie na jeden z tych języków.
Artykuł 8
Nazwy, oznaczenia i symbole
1.
Nazwa zarejestrowana zgodnie z niniejszym rozporządzeniem może być używana przez każdy podmiot wprowadzający do obrotu produkty rolne lub środki spożywcze, które są zgodne z daną specyfikacją produktu.
2.
Na etykietach produktów rolnych i środków spożywczych pochodzących ze Wspólnoty i wprowadzanych do obrotu pod nazwą zarejestrowaną zgodnie z niniejszym rozporządzeniem znajdują się oznaczenia "chroniona nazwa pochodzenia" i "chronione oznaczenie geograficzne" lub odpowiadające im symbole wspólnotowe.
3.
Oznaczenia, o których mowa w ust. 2, oraz odpowiadające im symbole wspólnotowe, mogą również znajdować się na etykietach produktów rolnych i środków spożywczych pochodzących z państw trzecich i wprowadzanych do obrotu pod nazwą zarejestrowaną zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
Artykuł 9
Zatwierdzenie zmian w specyfikacji produktu
1. Grupa spełniająca wymogi określone w art. 5 ust. 1 i 2 oraz posiadająca uzasadniony interes może wystąpić o zatwierdzenie zmiany w specyfikacji produktu, mającej na celu w szczególności uwzględnienie postępów w wiedzy naukowej i technicznej lub ponowne określenie obszaru geograficznego, o którym mowa w art. 4 ust. 2 lit. c).
Wniosek zawiera opis zmian, których dotyczy, oraz ich uzasadnienie.
2. Jeśli zmiana pociąga za sobą potrzebę dokonania jednej lub większej ilości zmian w jednolitym dokumencie, wniosek o zatwierdzenie zmiany podlega procedurze określonej w art. 5, 6 i 7. Jeżeli jednak proponowane zmiany są nieznaczne, Komisja podejmuje decyzję w sprawie zatwierdzenia zmiany z pominięciem procedury określonej w art. 6 ust. 2 i art. 7; w przypadku zatwierdzenia zmiany dokonuje publikacji informacji, o których mowa w art. 6 ust. 2.
3.
Jeżeli zmiana nie pociąga za sobą żadnych zmian w jednolitym dokumencie, obowiązują następujące zasady:
i) w przypadku gdy obszar geograficzny jest położony w danym państwie członkowskim, wypowiada się ono co do zatwierdzenia zmiany i w przypadku gdy opowiada się ono za zmianą, publikuje zmienioną specyfikację produktu oraz powiadamia Komisję o zatwierdzonych zmianach i ich uzasadnieniu;
ii) w przypadku gdy obszar geograficzny znajduje się w państwie trzecim, Komisja rozstrzyga o zatwierdzeniu wnioskowanej zmiany.
4.
Jeżeli zmiana dotyczy tymczasowej zmiany specyfikacji produktu, wynikającej z nałożenia przez organy władzy publicznej obowiązkowych środków sanitarnych lub fitosanitarnych, zastosowanie mają procedury określone w ust. 3.
Artykuł 10
Kontrole urzędowe
1.
Państwa członkowskie wyznaczają właściwy organ lub organy odpowiedzialne za kontrole zgodności z wymogami określonymi w niniejszym rozporządzeniu, zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 882/2004.
2.
Państwa członkowskie zapewniają, że każdy podmiot spełniający wymogi niniejszego rozporządzenia będzie uprawniony do objęcia go systemem kontroli urzędowych.
3.
Komisja podaje do wiadomości publicznej nazwę i adres organów oraz jednostek, o których mowa w ust. 1 lub w art. 11, i okresowo aktualizuje te dane.
Artykuł 11
Kontrola zgodności ze specyfikacją produktu
1.
W przypadku oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia odnoszących się do obszaru geograficznego we Wspólnocie kontrola zgodności ze specyfikacją produktu przed jego wprowadzeniem do obrotu jest zapewniana przez:
- jeden lub kilka właściwych organów, o których mowa w art. 10, lub
- jeden lub kilka organów kontrolnych w rozumieniu art. 2 rozporządzenia (WE) nr 882/2004, działających jako jednostki certyfikujące produkty.
Koszty takiej kontroli zgodności ze specyfikacją produktu są ponoszone przez podmioty podlegające kontroli.
2.
W przypadku oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia odnoszących się do obszaru geograficznego w państwie trzecim kontrola zgodności ze specyfikacją produktu przed jego wprowadzeniem do obrotu jest zapewniana przez:
- jeden lub kilka organów władzy publicznej wyznaczonych przez państwo trzecie, lub
- jeden lub kilka jednostek certyfikujących produkty.
3.
Jednostki certyfikujące produkty, o których mowa w ust. 1 i 2, spełniają wymogi europejskiej normy EN45011 lub przewodnika 65 ISO/IEC (wymagania ogólne dotyczące jednostek prowadzących systemy certyfikacji wyrobów), a od dnia 1 maja 2010 r. są akredytowane zgodnie z tymi normami.
4.
Jeżeli organy określone w ust. 1 i 2 postanowiły przeprowadzić kontrolę zgodności ze specyfikacją produktu, zapewniają one odpowiednie gwarancje obiektywności i bezstronności, oraz dysponują wykwalifikowanym personelem i zasobami niezbędnymi do wykonywania swoich zadań.
Artykuł 12
Cofnięcie rejestracji
1. Jeżeli Komisja, działając zgodnie z przepisami wykonawczymi, o których mowa w art. 16 lit. k), uzna, że przestała być zapewniona zgodność danego produktu rolnego lub środka spożywczego objętego nazwą chronioną ze specyfikacją produktu, wszczyna zgodnie z art. 15 ust. 2 postępowanie w sprawie cofnięcia rejestracji; cofnięcie rejestracji jest publikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
2.
Każda osoba fizyczna lub prawna, mająca uzasadniony interes, może wystąpić o cofnięcie rejestracji, przedstawiając uzasadnienie swojego wniosku.
Procedurę określoną w art. 5, 6 i 7 stosuje się odpowiednio.
Artykuł 13
Ochrona
1.
Zarejestrowane nazwy są chronione przed:
a) wszelkim bezpośrednim lub pośrednim wykorzystaniem w celach komercyjnych zarejestrowanej nazwy dla produktów nieobjętych rejestracją, o ile produkty te są porównywalne do produktów zarejestrowanych pod tą nazwą lub jeśli stosowanie nazwy pozwala na czerpanie korzyści z renomy nazwy chronionej;
b) wszelkim nadużywaniem, imitacją lub przywołaniem ich, nawet jeśli wskazane jest prawdziwe pochodzenie produktu lub jeśli chroniona nazwa została przetłumaczona lub towarzyszy jej określenie takie, jak: "rodzaj", "typ", "metoda", "na sposób", "imitacja" lub inne podobne określenie;
c) wszelkim innym nieprawdziwym lub wprowadzającym w błąd określeniem miejsca pochodzenia lub wytwarzania, właściwości lub podstawowych cech produktu, znajdującym się na opakowaniu zewnętrznym lub wewnętrznym, w materiale reklamowym lub w dokumentach odnoszących się do danego produktu, jak również stosowaniem opakowań mogących stworzyć fałszywe wrażenie co do jego pochodzenia;
d) wszelkimi innymi praktykami, które mogłyby wprowadzać konsumenta w błąd co do rzeczywistego pochodzenia produktu.
Jeżeli zarejestrowana nazwa zawiera w sobie nazwę produktu rolnego lub środka spożywczego, która jest uważana za nazwę rodzajową, stosowanie tej nazwy rodzajowej w odniesieniu do odpowiednich produktów rolnych lub środków spożywczych nie jest uważane za sprzeczne z akapitem pierwszym lit. a) lub b).
2.
Nazwy chronione nie mogą stać się nazwami rodzajowymi.
3. W przypadku nazw, w odniesieniu do których wniosek o rejestrację złożono na mocy art. 5, okres przejściowy, trwający nie dłużej niż pięć lat, może zostać przewidziany na mocy art. 7 ust. 5 wyłącznie w przypadku uznania za dopuszczalny sprzeciwu, według którego zarejestrowanie proponowanej nazwy zagrażałoby istnieniu nazwy całkowicie lub częściowo identycznej lub istnieniu produktów będących zgodnie z prawem w sprzedaży od co najmniej pięciu lat poprzedzających datę publikacji, o której mowa w art. 6 ust. 2.
Okres przejściowy może zostać również przewidziany dla przedsiębiorstw ustanowionych w państwie członkowskim lub państwie trzecim, w którym znajduje się dany obszar geograficzny, pod warunkiem że przedsiębiorstwa te wprowadzały zgodnie z prawem do obrotu dane produkty, używając w sposób ciągły odpowiednich nazw przez okres co najmniej pięciu lat poprzedzających datę publikacji, o której mowa w art. 6 ust. 2, oraz że podniosły tę kwestię w ramach krajowej procedury sprzeciwu, o której mowa w art. 5 ust. 5 akapity pierwszy i drugi, lub w ramach wspólnotowej procedury sprzeciwu, o której mowa w art. 7 ust. 2. Okres przejściowy, o którym mowa w niniejszym akapicie, łącznie z okresem dostosowawczym, o którym mowa w art. 5 ust. 6, nie może przekraczać pięciu lat. Jeżeli długość okresu dostosowawczego, o którym mowa w art. 5 ust. 6, przekracza pięć lat, okresu przejściowego nie przyznaje się.
4.
Bez uszczerbku dla art. 14, Komisja może zezwolić, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 15 ust. 2, na współistnienie nazwy zarejestrowanej i nazwy niezarejestrowanej określającej miejsce w państwie członkowskim lub państwie trzecim, jeśli nazwa ta jest identyczna z nazwą zarejestrowaną, pod warunkiem że zostały spełnione wszystkie wymienione poniżej wymogi:
a) nazwa niezarejestrowana identyczna z nazwą zarejestrowaną była używana zgodnie z prawem w sposób stały i uczciwy przez okres co najmniej dwudziestu pięciu lat przed dniem 24 lipca 1993 r.;
b) wykazano, że używanie nazwy nie miało na celu w żadnym momencie wykorzystania renomy nazwy zarejestrowanej ani że nazwa nie wprowadzała i nie mogła wprowadzać konsumentów w błąd co do rzeczywistego pochodzenia produktu;
c) problem związany z identyczną nazwą był podnoszony przed zarejestrowaniem nazwy.
Współistnienie nazwy zarejestrowanej i identycznej nazwy niezarejestrowanej nie może trwać dłużej niż piętnaście lat, a po upływie tego okresu nazwa niezarejestrowana nie może być dłużej używana.
Używanie danej niezarejestrowanej nazwy geograficznej jest dozwolone jedynie w przypadkach gdy kraj pochodzenia jest wyraźnie i jasno wskazany na etykiecie.
Artykuł 14
Związek między znakami towarowymi, nazwami pochodzenia i oznaczeniami geograficznymi
1.
W przypadkach gdy nazwa pochodzenia lub oznaczenie geograficzne zostało zarejestrowane na podstawie niniejszego rozporządzenia, wniosek o rejestrację znaku towarowego, odpowiadający jednemu z przypadków wymienionych w art. 13 i odnoszący się do tej samej kategorii produktów, jest odrzucany, o ile wniosek o rejestrację znaku towarowego został złożony po złożeniu w Komisji wniosku o rejestrację.
Znaki towarowe zarejestrowane z naruszeniem akapitu pierwszego są unieważniane.
2.
Przy poszanowaniu prawa wspólnotowego używanie znaku towarowego odpowiadającego jednemu z przypadków określonych w art. 13, zgłoszonego, zarejestrowanego lub – o ile jest to przewidziane w odpowiednich przepisach – nabytego poprzez używanie go w dobrej wierze na terytorium Wspólnoty, przed dniem objęcia ochroną nazwy pochodzenia lub oznaczenia geograficznego w kraju pochodzenia albo przed dniem 1 stycznia 1996 r., może być dalej dozwolone, niezależnie od rejestracji danej nazwy pochodzenia lub oznaczenia geograficznego, o ile brak jest podstaw unieważnienia lub wygaśnięcia znaku towarowego określonych w pierwszej dyrektywie Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych [8] oraz w rozporządzeniu Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego [9].
Artykuł 15
Procedura komitetu
1.
Komisję wspiera stały Komitet ds. Chronionych Oznaczeń Geograficznych i Chronionych Nazw Pochodzenia.
2.
W razie odesłania do niniejszego ustępu zastosowanie mają art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres przewidziany w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.
3.
Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 16
Przepisy wykonawcze
Przepisy wykonawcze w celu wdrożenia niniejszego rozporządzenia przyjmuje się zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 15 ust. 2.
Dotyczą one w szczególności:
a) wykazu surowców, o którym mowa w art. 2 ust. 3;
b) informacji, które muszą zostać zawarte w specyfikacji produktu, o której mowa w art. 4 ust. 2;
c) warunków, na jakich osoba fizyczna lub prawna może być traktowana jako grupa;
d) składania wniosku o rejestrację dla nazwy odnoszącej się do transgranicznego obszaru geograficznego, o której mowa w art. 5 ust. 1 akapit trzeci;
e) treści i sposobu przekazywania do Komisji dokumentów, o których mowa w art. 5 ust. 7 i 9;
f) sprzeciwu, o którym mowa w art. 7, w tym przepisów dotyczących odpowiednich konsultacji między zainteresowanymi stronami;
g) oznaczeń i symboli, o których mowa w art. 8;
h) definicji nieznacznych zmian, o których mowa w art. 7 ust. 5 akapit drugi i w art. 9 ust. 2, przy uwzględnieniu, że nieznaczna zmiana nie może dotyczyć podstawowych cech charakterystycznych produktu ani zmienić związku;
i) rejestru nazw pochodzenia i oznaczeń geograficznych, o którym mowa w art. 7 ust. 6;
j) warunków kontroli zgodności ze specyfikacją produktu;
k) warunków cofnięcia rejestracji.
Artykuł 17
Przepisy przejściowe
1. Nazwy, które w dniu wejścia w życie niniejszego rozporządzenia są wyszczególnione w Załączniku do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1107/96 [10], oraz nazwy wyszczególnione w Załączniku do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2400/96 [11] zostają automatycznie wpisane do rejestru, o którym mowa w art. 7 ust. 6 niniejszego rozporządzenia. Odpowiadające im specyfikacje produktów są uznawane za specyfikacje, o których mowa w art. 4 ust. 1. Pozostają w mocy wszelkie szczegółowe przepisy przejściowe związane z takimi rejestracjami.
2.
W przypadku oczekujących na rozpatrzenie wniosków o rejestrację, sprzeciwów i wniosków o unieważnienie, które Komisja otrzymała przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia:
a) nie mają zastosowania procedury określone w art. 5 bez uszczerbku dla przepisów art. 13 ust. 3; oraz
b) jednolity dokument, o którym mowa w art. 5 ust. 3 lit. c), zostaje zastąpiony streszczeniem specyfikacji produktu sporządzonym zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 383/2004 [12].
3.
W razie konieczności Komisja przyjmuje inne przepisy przejściowe zgodnie z procedurą określoną w art. 15 ust. 2.
Artykuł 18
Opłaty
Państwa Członkowskie mogą pobierać opłaty na pokrycie kosztów, w tym kosztów poniesionych w związku z rozpatrywaniem wniosków o rejestrację, sprzeciwów, wniosków o wprowadzenie zmian i wniosków o cofnięcie rejestracji na podstawie niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 19
Uchylenie
Niniejszym uchyla się rozporządzenie (EWG) nr 2081/92.
Odesłania do uchylonego rozporządzenia traktowane są jako odesłania do niniejszego rozporządzenia i powinny być odczytywane zgodnie z tabelą korelacji zawartą w załączniku III.
Artykuł 20
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Przepisy art. 8 ust. 2 stosuje się jednak ze skutkiem od dnia 1 maja 2009 r., bez uszczerbku dla produktów już wprowadzonych do obrotu przed tą datą.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 511/2006
z dnia 27 marca 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1531/2002 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz odbiorników telewizji kolorowej pochodzących między innymi z Chińskiej Republiki Ludowej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [1] ("rozporządzenie podstawowe"), w szczególności jego art. 8 i 9,
uwzględniając wniosek przedstawiony przez Komisję po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. WCZEŚNIEJSZA PROCEDURA
(1) W sierpniu 2002 r. rozporządzeniem (WE) nr 1531/2002 [2] Rada nałożyła ostateczne cło antydumpingowe na przywóz odbiorników telewizji kolorowej ("produkt objęty postępowaniem"), pochodzących między innymi z Chińskiej Republiki Ludowej (ChRL).
(2) Równolegle Komisja przyjęła, decyzją 2002/683/WE [3], wspólne zobowiązanie złożone przez Haier Electrical Appliances Corp., Ltd, Hisense Import & Export Co., Ltd, Konka Group Co., Ltd, Sichuan Changhong Electric Co., Ltd, Skyworth Multimedia International (Shenzen) Co., Ltd, TCL King Electrical Appliances (Hui Zhou) Co., Ltd oraz Xiamen Overseas Chinese Electronic Co., Ltd ("Przedsiębiorstwa") wraz z Chińską Izbą Handlową Importerów i Eksporterów Maszyn i Produktów Elektronicznych (CCCME).
(3) W rezultacie przywóz do Wspólnoty produktu objętego postępowaniem, pochodzącego z ChRL, wytwarzanego przez Przedsiębiorstwa w typie objętym zobowiązaniem ("produkt objęty zobowiązaniem"), został zwolniony z ostatecznych ceł antydumpingowych.
B. NARUSZENIE WARUNKÓW ZOBOWIĄZANIA
(4) Zobowiązanie złożone przez Przedsiębiorstwa nakłada na nie obowiązek m.in. wywozu produktu objętego zobowiązaniem do pierwszego niezależnego odbiorcy we Wspólnocie po cenach nieprzekraczających pułapów pewnych minimalnych cen importowych, a także przestrzegania pewnych pułapów ilościowych określonych w zobowiązaniu.
Te pułapy cenowe i ilościowe służą usunięciu szkodliwych skutków dumpingu.
(5) Aby zapewnić przestrzeganie warunków zobowiązania, CCCME oraz przedsiębiorstwa zgodziły się ponadto dostarczać wszelkich informacji uznanych przez Komisję za niezbędne oraz zezwalać na wizyty weryfikacyjne na swoim terenie w celu sprawdzenia dokładności i prawdziwości danych zawartych w sprawozdaniach kwartalnych.
(6) Jak wskazano w motywie 239 rozporządzenia (WE) nr 1531/2002, zobowiązanie wyraźnie przewiduje, że jego naruszenie przez Przedsiębiorstwa lub przez CCCME uznaje się za jego naruszenie przez wszystkich sygnatariuszy.
Brak współpracy z Komisją Europejską w kontroli realizacji zobowiązania także uznaje się za naruszenie zobowiązania.
(7) W związku z powyższym Komisja zwróciła się z wnioskiem o przeprowadzenie wizyt weryfikacyjnych na terenie CCCME oraz na terenie dwóch przedsiębiorstw, które zgłosiły najwyższą wielkość sprzedaży produktu objętego postępowaniem, tj. Xiamen Overseas Chinese Electronic Co., Ltd oraz Konka Group Co., Ltd.
Komisja wystosowała do CCCME, Xiamen Overseas Chinese Electronic Co., Ltd oraz do Konka Group Co., Ltd pisma poprzedzające wizyty weryfikacyjne, w których wskazała daty przeprowadzenia takich wizyt.
CCCME oraz Xiamen Overseas Chinese Electronic Co., Ltd potwierdziły, że zgadzają się na przeprowadzenie wizyt weryfikacyjnych, w sprawie których Komisja złożyła wniosek.
Jednak przedsiębiorstwo Konka Group Co., Ltd nie zgodziło się na taką wizytę, tym samym naruszając złożone zobowiązanie.
(8) Charakter stwierdzonego naruszenia jest opisany bardziej szczegółowo w decyzji Komisji 2006/258/WE [4].
(9) W związku z tym naruszeniem decyzją 2006/258/WE wycofano przyjęcie zobowiązania złożonego przez Przedsiębiorstwa wraz z CCCME.
Należy zatem niezwłocznie nałożyć ostateczne cło antydumpingowe na przywóz do Wspólnoty produktu objętego postępowaniem wywożonego przez przedsiębiorstwa, o których mowa.
(10) Zgodnie z art. 8 ust. 9 rozporządzenia podstawowego stawkę cła antydumpingowego należy określić na podstawie faktów ustalonych w kontekście dochodzenia, które doprowadziło do złożenia zobowiązania. Ponieważ dochodzenie to zakończyło się ostatecznym ustaleniem, w drodze rozporządzenia (WE) nr 1531/2002, co do występowania dumpingu i wynikającej z niego szkody, uznaje się za właściwe ustalenie stawki ostatecznego cła antydumpingowego na poziomie i w formie określonej w tym rozporządzeniu, tj. w wysokości 44,6 % ceny netto CIF na granicy Wspólnoty przed ocleniem.
C. ZMIANA ROZPORZĄDZENIA (WE) NR 1531/2002
(11) W związku z powyższym rozporządzenie (WE) nr 1531/2002 powinno zostać odpowiednio zmienione,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1531/2002 wprowadza się następujące zmiany:
1) uchyla się art. 3, załącznik I i załącznik II;
2) zmienia się numerację art. 4 i 5 odpowiednio na art. 3 i 4.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 512/2006
z dnia 30 marca 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 31 marca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 513/2006
z dnia 30 marca 2006 r.
w sprawie przyjęcia tymczasowych przepisów dotyczących wydawania pozwoleń przywozowych, o których wydanie złożono wniosek na mocy rozporządzenia (WE) nr 565/2002 ustanawiającego metodę zarządzania kontyngentami taryfowymi i wprowadzającego system świadectw pochodzenia czosnku przywożonego z państw trzecich
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 31 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 565/2002 [2] stanowi, że państwa członkowskie mają obowiązek powiadomić Komisję o złożonych wnioskach o wydanie pozwoleń w poniedziałki i czwartki każdego tygodnia oraz wydać pozwolenia piątego dnia roboczego następującego od dnia złożenia wniosku, pod warunkiem że Komisja nie podjęła w tym czasie żadnych środków.
(2) Czwartek 13 kwietnia, piątek 14 kwietnia i poniedziałek 17 kwietnia 2006 r. są dniami wolnymi w Komisji.
Należy zatem przełożyć wydanie pozwoleń, o których wydanie wniosek złożono w okresie od poniedziałku 10 kwietnia do piątku 14 kwietnia 2006 r.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Świeżych Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Pozwolenia przywozowe, o których wydanie złożono wniosek w okresie od poniedziałku 10 kwietnia do piątku 14 kwietnia 2006 r. na mocy rozporządzenia (WE) nr 565/2002, zostaną wydane w piątek 21 kwietnia 2006 r., pod warunkiem że Komisja nie podjęła w tym czasie żadnych środków zgodnie z art. 8 ust. 2 wymienionego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 514/2006
z dnia 30 marca 2006 r.
wprowadzające odstępstwo od rozporządzenia (WE) nr 824/2000 w zakresie terminu dostaw zbóż do agencji interwencyjnych w niektórych państwach członkowskich w roku gospodarczym 2005/2006
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze zbóż [1], w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 824/2000 z dnia 19 kwietnia 2000 r. ustanawiające procedury przejęcia zbóż przez agencje interwencyjne oraz metody analizy do oznaczania jakości zbóż [2] przewiduje, że w przypadku przyjęcia oferty podmioty gospodarcze są jak najszybciej powiadamiane o harmonogramie dostaw. W tym celu art. 4 ust. 3 wspomnianego rozporządzenia przewiduje, że realizacja ostatniej dostawy do agencji interwencyjnej, dla której przygotowano ofertę, następuje nie później niż na koniec czwartego miesiąca następującego po miesiącu wpłynięcia oferty.
(2) Rok gospodarczy 2005/2006 jest drugim rokiem stosowania mechanizmu interwencyjnego skupu zbóż w państwach członkowskich, które przystąpiły do Unii Europejskiej z dniem 1 maja 2004 r.
(3) Z powodu korzystnych warunków klimatycznych zbiory w roku 2005 znowu okazały się obfite.
Z tego powodu poziom cen na rynku wewnętrznym okazał się niższy w porównaniu z poziomem cen interwencyjnych.
W rezultacie od chwili rozpoczęcia skupu interwencyjnego w listopadzie 2005 r. agencjom interwencyjnym zaoferowano stosunkowo duże ilości zbóż.
Z powodu znacznej ilości zboża zaoferowanego agencjom interwencyjnym oraz rozproszenia geograficznego samych agencji przewidziany termin dostaw, czyli 31 marca 2006 r., nie może zostać dotrzymany.
W celu umożliwienia odpowiedniego przejmowania oferowanych ilości należy przedłużyć termin dostaw i w związku z powyższym wprowadzić odstępstwo od rozporządzenia (WE) nr 824/2000.
(4) Sytuacja na rynku ma charakter kryzysowy i wymaga natychmiastowego podjęcia działań, należy zatem przewidzieć niezwłoczne wprowadzenie w życie środków przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W drodze odstępstwa od art. 4 ust. 3 akapit trzeci rozporządzenia (WE) nr 824/2000, ostatnia dostawa zbóż w celu przejęcia przez agencję interwencyjną w roku gospodarczym 2005/2006 w Republice Czeskiej, Estonii, na Cyprze, na Łotwie, Litwie, Węgrzech, Malcie, w Polsce, w Słowenii oraz na Słowacji musi zostać zrealizowana nie później niż z końcem siódmego miesiąca następującego po potwierdzeniu odbioru oferty i w każdym przypadku nie później niż do dnia 31 lipca 2006 r.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 515/2006
z dnia 30 marca 2006 r.
ustanawiające środek przejściowy na rok gospodarczy 2005/2006 w odniesieniu do finansowania składowania zboża oferowanego do skupu interwencyjnego w Republice Czeskiej, Estonii, na Cyprze, Łotwie, Litwie, Węgrzech, Malcie, w Polsce, Słowenii i Słowacji
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Traktat o przystąpieniu Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji,
uwzględniając Akt przystąpienia Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji, w szczególności jego art. 41 akapit pierwszy,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na wniosek niektórych państw członkowskich rozporządzenie Komisji (WE) nr 514/2006 [2] przedłuża, w roku gospodarczym 2005/2006, o trzy miesiące maksymalny termin dostawy zbóż oferowanych do skupu interwencyjnego w państwach członkowskich, które przystąpiły do Wspólnoty Europejskiej dnia 1 maja 2004 r., nie zezwalając jednakże na dostawę po dniu 31 lipca 2006 r.
(2) Środek ten może powodować dodatkowe koszty składowania zboża dostarczonego w tym nowym terminie, ale po upływie terminu ustalonego pierwotnie w art. 4 ust. 3 akapit trzeci rozporządzenia Komisji (WE) nr 824/2000 z dnia 19 kwietnia 2000 r. ustanawiającego procedury przejęcia zbóż przez agencje interwencyjne oraz metody analizy do oznaczania jakości zbóż [3].
(3) Zgodnie z art. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1883/78 z dnia 2 sierpnia 1978 r. ustanawiającego ogólne reguły finansowania interwencji przez Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej, Sekcja Gwarancji [4], Sekcja Gwarancji EFOGR finansuje wydatki związane z czynnościami fizycznymi wynikającymi ze składowania. Wydatki państw członkowskich na ewentualny zwrot wyżej wymienionych dodatkowych kosztów składowania należy traktować jak wydatki wynikające z kosztów składowania ponoszonych w normalnej sytuacji przez agencje interwencyjne i przewidzieć finansowanie przez Sekcję Gwarancji EFOGR na podstawie tej samej kwoty ryczałtowej, uwzględniając miesięczne podwyżki ceny interwencyjnej określone w art. 4 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. EFOGR,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Jeśli zboże oferowane do skupu interwencyjnego w Republice Czeskiej, Estonii, na Cyprze, Łotwie, Litwie, Węgrzech, Malcie, w Polsce, Słowenii i Słowacji było rzeczywiście finansowane przez agencję interwencyjną po zakończeniu terminu dostaw określonego w art. 4 ust. 3 akapit trzeci rozporządzenia (WE) nr 824/2000, wydatki państwa członkowskiego dotyczące poniesionych kosztów składowania, między końcem tego terminu a datą rzeczywistej dostawy do magazynu wskazanego w planie dostawy, przy czym dostawa ta powinna nastąpić w terminie określonym w rozporządzeniu (WE) nr 514/2006, są traktowane jak wydatki, o których mowa w rozporządzeniu (EWG) nr 1883/78.
Artykuł 2
Kwota ryczałtowa, o której mowa w art. 6 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1883/78, obliczana jest na podstawie kwoty ryczałtowej zwracanej państwom członkowskim przez Wspólnotę za składowanie zboża skupionego interwencyjnie w trakcie roku gospodarczego 2005/2006, ustanowionej decyzją Komisji z dnia 12 października 2005 r. [5], mianowicie 1,31 EUR za tonę na miesiąc, od której odejmowana jest kwota miesięcznej podwyżki, określonej w art. 4 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, mianowicie 0,46 EUR za tonę na miesiąc, która została dodana do ceny interwencyjnej za każdy miesiąc przekraczający termin, o którym mowa w art. 4 ust. 3 akapit trzeci rozporządzenia (WE) nr 824/2000.
Wydatki te są uwzględnione w rocznych sprawozdaniach finansowych, o których mowa w art. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3492/90 [6], jako wydatki na czynności fizyczne związane ze skupem produktów prowadzonym przez agencje interwencyjne.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 516/2006
z dnia 30 marca 2006 r.
ustalające ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności przywozowych na melasę w sektorze cukru, stosowane od dnia 31 marca 2006 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 24 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1422/95 z dnia 23 czerwca 1995 r. ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze dotyczące przywozu melasy w sektorze cukru i zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 785/68 [2], przewiduje, że cenę importową CIF melasy, ustaloną zgodnie z rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 785/68 [3], uważa się za "cenę reprezentatywną". Uważa się, że ta cena została ustalona dla jakości standardowej określonej w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 785/68.
(2) Dla celów ustalania cen reprezentatywnych, należy wziąć pod uwagę wszelkie informacje przewidziane w art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 785/68, z wyjątkiem przypadków przewidzianych w art. 4 wymienionego rozporządzenia, oraz, w przypadku gdy ma to zastosowanie, dla celów takiego ustalenia można zastosować metodę przewidzianą w art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 785/68.
(3) Dla celów dostosowania cen, nieodnoszącego się do jakości standardowej, należy, w zależności od jakości oferowanej melasy, zwiększyć lub zmniejszyć ceny w zależności od wyników otrzymanych w zastosowaniu art. 6 rozporządzenia (EWG) nr 785/68.
(4) Kiedy istnieje różnica między ceną spustową dla rozpatrywanego produktu a ceną reprezentatywną, należy ustalić dodatkowe należności przywozowe zgodnie z warunkami przewidzianymi w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1422/95.
W przypadku zawieszenia stosowania należności przywozowych w zastosowaniu art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1422/95, należy ustalić szczególne kwoty dla tych należności.
(5) Należy ustalić ceny reprezentatywne i dodatkowe należności celne w odniesieniu do przywozu rozpatrywanych produktów, zgodnie z art. 1 ust. 2 i art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1422/95.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ceny reprezentatywne i dodatkowe należności stosowane do przywozu produktów, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1422/95 są wskazane w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 31 marca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 517/2006
z dnia 30 marca 2006 r.
ustalające refundacje wywozowe do cukru białego i cukru surowego w stanie nieprzetworzonym
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 27 ust. 5 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 27 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, różnica między notowaniami lub cenami na rynku światowym produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. a) wymienionego rozporządzenia a cenami tych produktów we Wspólnocie może być pokryta przez refundacje wywozowe.
(2) Zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, refundacje do cukrów białego i surowego, niedenaturowanych i wywiezionych w stanie nieprzetworzonym muszą zostać ustalone przy uwzględnieniu sytuacji na rynku wspólnotowym i rynku światowym cukru, i w szczególności elementów kalkulacji cen i kosztów, o których mowa w art. 28 wymienionego rozporządzenia.
Zgodnie z tym samym artykułem, należy również uwzględnić gospodarcze aspekty proponowanego wywozu.
(3) W odniesieniu do cukru surowego, refundację należy ustalić dla jakości standardowej, która jest określona w załączniku I, pkt II rozporządzenia (WE) nr 1260/2001. Wymieniona refundacja jest ponadto ustalana zgodnie z art. 28 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001. Cukier krystaliczny został określony w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 2135/95 z dnia 7 września 1995 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania przyznawania refundacji wywozowych w sektorze cukru [2]. Kwotę tak obliczonej refundacji w odniesieniu do cukrów aromatyzowanych lub zawierających substancje barwiące należy zastosować do ich zawartości sacharozy, zatem należy ją ustalać w odniesieniu na 1 % tej zawartości.
(4) W przypadkach szczególnych kwota refundacji może być ustalona w instrumentach prawnych innego typu.
(5) Refundację należy ustalać co dwa tygodnie.
Można ją zmieniać w tym odstępie czasowym.
(6) Art. 27 ust. 5 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 przewiduje, że sytuacja na rynku światowym lub specyficzne wymagania pewnych rynków mogą uczynić koniecznym zróżnicowanie refundacji do produktów określonych w art. 1 wymienionego rozporządzenia w zależności od ich miejsca przeznaczenia.
(7) Znaczący i szybki wzrost preferencyjnego przywozu cukru pochodzącego z zachodnich krajów bałkańskich od początku 2001 r., oraz wywozu cukru ze Wspólnoty do tych krajów wydaje się być istotnie sztuczny.
(8) Aby uniknąć wszelkiego nadużycia w związku z ponownym przywozem do Wspólnoty produktów w sektorze cukru, dla których przyznano refundację wywozową, należy nie ustalać refundacji do produktów, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu w odniesieniu do wszystkich zachodnich krajów bałkańskich.
(9) Biorąc pod uwagę te informacje i aktualną sytuację na rynkach w sektorze cukru, a w szczególności notowania lub ceny cukru we Wspólnocie i na rynku światowym, należy ustalić refundację w odpowiedniej wysokości.
(10) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje, które przyznaje się do wywozu produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, w stanie nieprzetworzonym i niedenaturowanych, ustalone są zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 31 marca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 518/2006
z dnia 30 marca 2006 r.
ustalające refundacje wywozowe do syropów i niektórych innych produktów w sektorze cukru, wywożonych w stanie nieprzetworzonym
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 27 ust. 5 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 27 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, różnica między notowaniami lub cenami na rynku światowym produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. d) wymienionego rozporządzenia, a cenami tych produktów we Wspólnocie może być pokryta przez refundacje wywozowe.
(2) Zgodnie z art. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2135/95 z dnia 7 września 1995 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania przyznawania refundacji wywozowych w sektorze cukru [2], refundacja za 100 kg produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, będących przedmiotem wywozu, równa jest kwocie podstawowej pomnożonej przez zawartość sacharozy, powiększoną, jeżeli właściwe, o zawartość innych cukrów przemienionych na sacharozę. Tę zawartość sacharozy, stwierdzoną w odniesieniu do rozpatrywanego produktu, określa się zgodnie z przepisami art. 3 rozporządzenia (WE) nr 2135/95.
(3) Zgodnie z przepisami art. 30 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, podstawowa kwota refundacji w odniesieniu do sorbozy wywożonej w stanie nieprzetworzonym musi być równa podstawowej kwocie refundacji, pomniejszonej o jedną setną refundacji produkcyjnej obowiązującej, zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1265/2001 z dnia 27 czerwca 2001 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/2001 w odniesieniu do przyznawania refundacji produkcyjnych do niektórych produktów cukrowych stosowanych w przemyśle chemicznym [3], w odniesieniu do produktów wymienionych w Załączniku do tego ostatniego rozporządzenia.
(4) Zgodnie z przepisami art. 30 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, w odniesieniu do pozostałych produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. d) wymienionego rozporządzenia, wywożonych w stanie nieprzetworzonym, podstawowa kwota refundacji musi być równa jednej setnej kwoty ustalonej, biorąc pod uwagę różnicę między ceną interwencyjną dla cukru białego, obowiązującą w strefach Wspólnoty bez deficytu w trakcie miesiąca, dla którego została ustalona kwota podstawowa a notowaniami lub cenami cukru białego, stwierdzonymi na rynku światowym, oraz konieczność ustanowienia równowagi między wykorzystaniem produktów podstawowych Wspólnoty w celu wywozu produktów przetworzonych w przeznaczeniu do państw trzecich a wykorzystaniem produktów z tych krajów, dopuszczonych do obrotu na mocy ustaleń o uszlachetnianiu czynnym.
(5) W myśl art. 30 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, stosowanie kwoty podstawowej może być ograniczone do niektórych produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. d) wymienionego rozporządzenia.
(6) W myśl art. 27 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, istnieje możliwość zastosowania refundacji wywozowej do wywozu w stanie nieprzetworzonym produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. f), g) i h) wymienionego rozporządzenia. Poziom refundacji musi być określony dla 100 kg suchej masy, biorąc pod uwagę w szczególności refundację stosowaną do wywozu produktów określonych kodem CN 17023091, refundację stosowaną do wywozu produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 oraz aspekty gospodarcze proponowanego wywozu. W odniesieniu do produktów, o których mowa w lit. f) i g) wymienionego ust. 1, refundacji udziela się tylko produktom odpowiadającym warunkom określonym w art. 5 rozporządzenia (WE) nr 2135/95, a w odniesieniu do produktów, o których mowa w lit. h), refundacji udziela się tylko produktom odpowiadającym warunkom określonym w art. 6 rozporządzenia (WE) nr 2135/95.
(7) Wyżej wymienione refundacje muszą być ustalone raz na miesiąc. Mogą być zmieniane w tym odstępie czasowym.
(8) Artykuł 27 ust. 5 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 przewiduje, że sytuacja na rynku światowym lub specyficzne wymagania pewnych rynków mogą uczynić koniecznym zróżnicowanie refundacji do produktów określonych w art. 1 wymienionego rozporządzenia w zależności od ich miejsca przeznaczenia.
(9) Znaczący i szybki wzrost preferencyjnego przywozu cukru pochodzącego z zachodnich krajów bałkańskich od początku 2001 r., oraz wywozu cukru ze Wspólnoty do tych krajów wydaje się być istotnie sztuczny.
(10) Aby uniknąć wszelkiego nadużycia w związku z ponownym przywozem do Wspólnoty produktów w sektorze cukru, dla których przyznano refundację wywozową, nie należy ustalać refundacji do produktów, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu w odniesieniu do wszystkich zachodnich krajów bałkańskich.
(11) Biorąc pod uwagę te informacje, należy ustalić refundacje do rozpatrywanych produktów w odpowiedniej wysokości.
(12) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje, które przyznaje się do wywozu w stanie nieprzetworzonym produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. d), f), g) i h) rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, ustalone są zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 31 marca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 519/2006
z dnia 30 marca 2006 r.
ustalające maksymalne kwoty refundacji wywozowej do cukru białego przeznaczonego do niektórych państw trzecich w ramach 22. przetargu częściowego wykonanego w ramach stałego przetargu przewidzianego przez rozporządzenie (WE) nr 1138/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 27 ust. 5 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1138/2005 z dnia 15 lipca 2005 r. w sprawie stałego przetargu ustalającego opłaty wyrównawcze i/lub refundacje wywozowe do cukru białego na rok gospodarczy 2004/2005 [2] przystępuje się do przetargów częściowych w sprawie wywozu wspomnianego cukru do niektórych państw trzecich.
(2) Zgodnie z art. 9 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1138/2005, jeżeli właściwe, ustala się maksymalną kwotę refundacji wywozowej dla rozpatrywanego przetargu częściowego, biorąc pod uwagę w szczególności sytuację i przewidywany rozwój rynku cukru we Wspólnocie i na rynku światowym.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W 22. przetargu częściowym na cukier biały, wykonanym zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1138/2005, maksymalną kwotę refundacji wywozowej ustala się w wysokości 27,260 EUR/100 kg.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 31 marca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 520/2006
z dnia 30 marca 2006 r.
ustalające refundacje produkcyjne do cukru białego wykorzystywanego w przemyśle chemicznym na okres od 1 do 30 kwietnia 2006 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 7 ust. 5 tiret piąte,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 przewiduje możliwość podjęcia decyzji o przyznaniu refundacji produkcyjnych do produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. a) i f) wymienionego rozporządzenia, do syropów, o których mowa w lit. d) wyminionego ustępu, i do chemicznie czystej fruktozy (lewulozy) określonej kodem CN 17025000 jako produktu pośredniego, wykorzystywanych do wytwarzania niektórych produktów przemysłu chemicznego, o ile podlegają one jednej z sytuacji określonych w art. 23 ust. 2 Traktatu.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1265/2001 z dnia 27 czerwca 2001 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/2001 w odniesieniu do przyznawania refundacji produkcyjnych do niektórych produktów cukrowych stosowanych w przemyśle chemicznym [2] przewiduje określenie tych refundacji w oparciu o refundacje ustalone do cukru białego.
(3) Artykuł 9 rozporządzenia (WE) nr 1265/2001 przewiduje, że refundacja produkcyjna do cukru białego ustalana jest comiesięcznie dla okresów rozpoczynających się pierwszego dnia każdego miesiąca.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundację produkcyjną do cukru białego, o której mowa w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1265/2001, ustala się w wysokości 23,731 EUR/100 kg netto na okres od 1 do 30 kwietnia 2006 r.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 521/2006
z dnia 30 marca 2006 r.
ustalające refundacje wywozowe do mieszanek paszowych pochodzenia zbożowego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W myśl art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 różnica między notowaniami lub cenami produktów, o których mowa w art. 1 wyżej wymienionego rozporządzenia, na rynku światowym a cenami tych produktów we Wspólnocie może być pokryta refundacją wywozową.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1517/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 w odniesieniu do ustaleń dotyczących wywozu i przywozu mieszanek paszowych pochodzenia zbożowego oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1162/95 ustanawiające specjalne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na przywóz i wywóz w sektorze zbóż i ryżu [2] określiło w art. 2 szczególne kryteria, jakie należy uwzględnić przy wyliczaniu refundacji do tych produktów.
(3) Przy wyliczaniu należy także uwzględnić zawartość produktów zbożowych.
Dla uproszczenia, refundacja powinna być wypłacana do dwóch kategorii "produktów zbożowych", a więc po pierwsze – kukurydzy, zboża najpowszechniej używanego do produkcji mieszanek paszowych wywożonych, i produktów na bazie kukurydzy, a po drugie – "innych zbóż", które są produktami zbożowymi kwalifikującymi się do przyznania refundacji, z wyłączeniem kukurydzy i produktów na bazie kukurydzy.
Refundacja powinna być przyznana ze względu na ilość produktu zbożowego zawartego w mieszance paszowej.
(4) Ponadto kwota refundacji powinna także uwzględniać możliwości i warunki sprzedaży tych produktów na rynku światowym, potrzebę uniknięcia zakłóceń na rynku wspólnotowym i ekonomiczny aspekt wywozu.
(5) Obecna sytuacja na rynku zbóż, a w szczególności perspektywy zaopatrzenia, uzasadniają zniesienie wszelkich refundacji dotyczących wywozu.
(6) Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje wywozowe do mieszanek paszowych, objętych rozporządzeniem (WE) nr 1784/2003 i podlegających rozporządzeniu (WE) nr 1517/95, ustala się zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 31 marca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 522/2006
z dnia 30 marca 2006 r.
ustalające refundacje wywozowe w odniesieniu do mleka i przetworów mlecznych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 31 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 31 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 stanowi, że różnica między cenami produktów wyszczególnionych w art. 1 tego rozporządzenia na rynku światowym a cenami tych produktów wewnątrz Wspólnoty może zostać objęta refundacją wywozową.
(2) Biorąc pod uwagę aktualną sytuację rynku mleka i przetworów mlecznych, refundacje wywozowe powinny zostać ustalone zgodnie z zasadami i niektórymi kryteriami przewidzianymi w art. 31 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999.
(3) Artykuł 31 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 stanowi, że ze względu na sytuację na rynku światowym lub specyficzne wymagania niektórych rynków może zaistnieć konieczność zróżnicowania refundacji w zależności od miejsca przeznaczenia.
(4) Protokół ustaleń pomiędzy Wspólnotą Europejską a Republiką Dominikańską w sprawie ochrony przywozu mleka w proszku w Republice Dominikańskiej [2], zatwierdzony decyzją Rady 98/486/WE [3], stanowi, że określone ilości wspólnotowych przetworów mlecznych wywożonych do Republiki Dominikańskiej mogą być objęte obniżoną stawką celną.
Z powyższych względów należy obniżyć o odpowiednią wartość procentową refundacje wywozowe przyznane produktom eksportowanym w ramach tego systemu.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zgodnie z art. 31 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 refundacje wywozowe udzielane są w odniesieniu do produktów i ilości określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia, pod warunkiem że spełnione są wymogi przewidziane w art. 1 ust. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 174/1999 [4].
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 31 marca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 523/2006
z dnia 30 marca 2006 r.
ustalające maksymalny poziom refundacji wywozowej do masła w ramach stałego zaproszenia do składania ofert przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 581/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/99 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 31 ust. 3, akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 581/2004 z dnia 26 marca 2004 r. w sprawie stałego zaproszenia do składania ofert przetargowych odnośnie do refundacji wywozowych do niektórych rodzajów masła [2] przewiduje otwarcie stałego przetargu.
(2) Zgodnie z art. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 580/2004 z dnia 26 marca 2004 r. ustanawiającym procedurę przetargową dotyczącą refundacji wywozowych do niektórych przetworów mlecznych [3] oraz po dokonaniu analizy ofert przedstawionych w odpowiedzi na ten przetarg, stosowne jest ustalenie maksymalnego poziomu refundacji wywozowej w okresie przetargowym kończącym się dnia 28 marca 2006 r.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W ramach stałego przetargu otwartego rozporządzeniem (WE) nr 581/2004 w okresie przetargowym kończącym się dnia 28 marca 2006 r. maksymalne kwoty refundacji dla produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 niniejszego rozporządzenia ustala się w załączniku do niniejszego rozporząd z enia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 31 marca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 524/2006
z dnia 30 marca 2006 r.
ustalające stawki refundacji mające zastosowanie do niektórych przetworów mlecznych wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 15 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 31 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 31 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 przewiduje, że różnice między cenami produktów objętych art. 1 lit. a), b), c), d), e) i g) tego rozporządzenia na światowym rynku a cenami we Wspólnocie mogą być pokryte refundacją wywozową.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1043/2005 z dnia 30 czerwca 2005 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 3448/93 w odniesieniu do systemu przyznawania refundacji wywozowych dla niektórych produktów rolnych wywożonych w postaci towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu oraz kryteriów dla ustalania wysokości kwot takich refundacji [2] określa produkty, w stosunku do których ustala się stawkę refundacji, którą stosuje się dla tych produktów wywożonych jako towary objęte załącznikiem II do rozporządzenia (WE) nr 1255/1999.
(3) Zgodnie z art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1043/2005 stawkę refundacji na 100 kilogramów danych produktów podstawowych ustala się co miesiąc.
(4) Jednakże w przypadku niektórych przetworów mlecznych wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu istnieje niebezpieczeństwo naruszenia podjętych zobowiązań dotyczących wcześniejszego ustalania wysokich stawek refundacji.
Dlatego konieczne jest podjęcie stosownych środków ostrożności, aby zapobiec takiemu niebezpieczeństwu nie wykluczając przy tym zawierania długoterminowych kontraktów.
Ustanowienie konkretnych stawek na wcześniejsze ustalanie refundacji dotyczących tych produktów powinno umożliwić osiągnięcie tych dwóch celów.
(5) Artykuł 15 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1043/2005 przewiduje, że przy ustalaniu stawek refundacji należy uwzględnić w stosownych przypadkach refundacje produkcyjne, pomoc finansową oraz inne środki o skutku równoważnym, stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich zgodnie z rozporządzeniem w sprawie wspólnej organizacji rynku danego produktu w odniesieniu do produktów podstawowych objętych załącznikiem I do rozporządzenia (WE) nr 1043/2005 lub do produktów powiązanych.
(6) Artykuł 12 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 przewiduje wypłatę pomocy w odniesieniu do mleka odtłuszczonego przetworzonego na kazeinę wyprodukowanego na terenie Wspólnoty, pod warunkiem że wymienione mleko i wyprodukowana z niego kazeina spełniają odpowiednie standardy.
(7) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1898/2005 z dnia 9 listopada 2005 r. ustanawiające szczegółowe zasady wprowadzenia w życie rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do środków w zakresie zbytu śmietanki, masła i masła skoncentrowanego na rynku Wspólnoty [3] przewiduje, że masło i śmietana po obniżonych cenach powinny być udostępnione dla przemysłu produkującego niektóre towary.
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Stawki refundacji obowiązujące w odniesieniu do produktów podstawowych objętych załącznikiem I do rozporządzenia (WE) nr 1043/2005 i art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 oraz wywożonych jako towary objęte załącznikiem II do rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 ustala się zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 31 marca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 525/2006
z dnia 30 marca 2006 r.
ustalające stawki refundacji do niektórych produktów sektora cukru wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku cukru [1], w szczególności jego art. 27 ust. 5 lit. a) oraz ust. 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 27 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 stanowi, iż różnica między cenami na rynku światowym produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 lit. a), c), d), f), g) i h) tego rozporządzenia a cenami wewnątrz Wspólnoty może zostać pokryta refundacją wywozową, gdy produkty te są wywożone jako towary wymienione w załączniku V do wymienionego rozporządzenia.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1043/2005 z dnia 30 czerwca 2005 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 3448/93 w odniesieniu do systemu przyznawania refundacji wywozowych dla niektórych produktów rolnych wywożonych w postaci towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu oraz kryteriów dla ustalania wysokości kwot takich refundacji [2], określa produkty, dla których należy ustalić stawkę refundacji, stosowaną w przypadku, gdy produkty te są wywożone jako towary wymienione w załączniku V do rozporządzenia (WE) nr 1260/2001.
(3) Zgodnie z art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1043/2005, stawkę refundacji ustala się co miesiąc na 100 kg każdego z rozpatrywanych produktów podstawowych.
(4) Artykuł 27 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 stanowi, że refundacja wywozowa do produktu będącego składnikiem towaru nie może być wyższa niż ta obowiązująca w stosunku do tego samego produktu wywożonego bez dalszego przetwarzania.
(5) Zważywszy na fakt, iż obecnie niemożliwe jest określenie sytuacji na rynku w ciągu kilku następnych miesięcy, refundacje, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu, mogą być ustalone z wyprzedzeniem.
(6) Ustalenie z wyprzedzeniem wysokich stawek refundacji może zagrozić zobowiązaniom podjętym w odniesieniu do refundacji, które mogą zostać przyznane do wywozów produktów rolnych należących do towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu.
W takich sytuacjach, niezbędne jest zatem zastosowanie środków ostrożności, nie stanowiąc jednak przeszkody dla zawierania umów długoterminowych.
Ustalenie określonej stawki refundacji dla celów ustalenia refundacji z wyprzedzeniem jest środkiem, który pozwala na osiągnięcie tych różnych celów.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Stawki refundacji stosowane do produktów podstawowych wymienionych w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 1043/2005 i w art. 1 ust. 1 oraz ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 i wywożonych jako towary wymienione w załączniku V do rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, ustala się na poziomie podanym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 31 marca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 526/2006
z dnia 30 marca 2006 r.
ustalające maksymalny poziom refundacji wywozowych dla mleka odtłuszczonego w proszku w ramach stałego zaproszenia do składania ofert przetargowych przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 582/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/99 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworόw mlecznych [1], w szczególności jego art. 31 ust. 3 akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 582/2004 z dnia 26 marca 2004 r. w sprawie stałego zaproszenia do składania ofert przetargowych odnośnie do refundacji wywozowych dla mleka odtłuszczonego w proszku [2] przewiduje otwarcie stałego przetargu.
(2) Zgodnie z art. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 580/2004 z dnia 26 marca 2004 r. ustanawiającego procedurę przetargową dotyczącą refundacji wywozowych do niektórych przetworόw mlecznych [3] oraz po dokonaniu analizy ofert przedstawionych w odpowiedzi na ten przetarg stosowne jest ustalenie maksymalnego poziomu refundacji wywozowej w okresie przetargowym kończącym się dnia 28 marca 2006 r.
(3) Komitet Zarządzający ds. Mleka i Przetworów Mlecznych nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W ramach stałego przetargu otwartego rozporządzeniem (WE) nr 582/2004 przewiduje się w okresie przetargowym kończącym się dnia 28 marca 2006 r. 7,00 EUR/100 kg jako maksymalną wysokość refundacji dla produktόw i krajόw przeznaczenia wymienionych w art. 1 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 31 marca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 527/2006
z dnia 30 marca 2006 r.
zmieniające ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności przywozowych na niektóre produkty w sektorze cukru, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1011/2005, na rok gospodarczy 2005/2006
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1423/95 z dnia 23 czerwca 1995 r. ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze dotyczące przywozu produktów innych niż melasy w sektorze cukru [2], w szczególności jego art. 1 ust. 2 akapit drugi, zdanie drugie, oraz art. 3 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności stosowanych do przywozu cukru białego, cukru surowego i niektórych syropów w odniesieniu do roku gospodarczego 2005/2006 zostały ustalone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1011/2005 [3].
Ceny te i kwoty zostały ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 500/2006 [4].
(2) Dane, którymi obecnie dysponuje Komisja, prowadzą do zmiany wymienionych kwot, zgodnie z zasadami i szczegółowymi przepisami wykonawczymi przewidzianymi w rozporządzeniu (WE) nr 1423/95,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ceny reprezentatywne i dodatkowe należności stosowane do przywozu produktów, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1423/95, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1011/2005 w odniesieniu do roku gospodarczego 2005/2006, zmienia się zgodnie z kwotami wskazanymi w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 31 marca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 528/2006
z dnia 30 marca 2006 r.
ustalające maksymalne obniżenie opłat przywozowych na kukurydzę w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1809/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 12 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na maksymalne obniżenie opłat przywozowych w odniesieniu do przywozu kukurydzy pochodzącej z krajów trzecich do Portugalii został ogłoszony rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1809/2005 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1839/95 [3], w myśl procedury przewidzianej w art. 25 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, Komisja może podjąć decyzję o ustaleniu maksymalnego obniżenia opłat przywozowych, uwzględniając w szczególności czynniki przewidziane w art. 6 i 7 rozporządzenia (WE) nr 1839/95. Przetarg wygrywa ten oferent lub oferenci, którego lub których oferta odpowiada poziomowi równemu maksymalnemu obniżeniu opłat przywozowych lub jest od niego niższa.
(3) Zastosowanie powyższych czynników do aktualnej sytuacji na danych rynkach zbóż, prowadzi do ustalenia maksymalnego obniżenia opłat przywozowych w wysokości określonej w art. 1.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 24 do 30 marca 2006 r. w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1809/2005, ustala się maksymalne obniżenie opłat przywozowych na kukurydzę w wysokości 29,90 EUR/t dla maksymalnej ilości całkowitej równej 2014 t.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 31 marca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 529/2006
z dnia 30 marca 2006 r.
w sprawie przekazanych ofert na wywóz jęczmienia w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1058/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na refundację wywozową do jęczmienia na wywóz do niektórych krajów trzecich został ogłoszony na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1058/2005 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [3], Komisja może, na podstawie zgłoszonych ofert, podjąć decyzję o wstrzymaniu przetargu.
(3) Biorąc pod uwagę czynniki, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95, nie jest wskazane ustalenie maksymalnej wysokości refundacji.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nie podejmuje się dalszych działań w odniesieniu do ofert przekazanych od 24 do 30 marca 2006 r., w ramach przetargu na refundację wywozową do jęczmienia, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1058/2005.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 31 marca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 530/2006
z dnia 30 marca 2006 r.
w sprawie przekazanych ofert na wywóz pszenicy zwyczajnej w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1059/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na refundację wywozową do pszenicy zwyczajnej na wywóz do niektórych krajów trzecich został ogłoszony na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1059/2005 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [3], Komisja może, na podstawie zgłoszonych ofert, podjąć decyzję o wstrzymaniu przetargu.
(3) Biorąc pod uwagę czynniki, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95, nie jest wskazane ustalenie maksymalnej wysokości refundacji,
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nie podejmuje się dalszych działań w odniesieniu do ofert przekazanych od 24 do 30 marca 2006 r., w ramach przetargu na refundację wywozową do pszenicy zwyczajnej, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1059/2005.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 31 marca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 531/2006
z dnia 31 marca 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 532/2006
z dnia 31 marca 2006 r.
ustalające opłaty przywozowe w sektorze zbóż stosowane od dnia 1 kwietnia 2006 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1249/96 z dnia 28 czerwca 1996 r. w sprawie zasad stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 do opłat przywozowych w sektorze zbóż [2], w szczególności jego art. 2 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 10 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 przewiduje, że przy przywozie produktów, o których mowa w art. 1 wyżej wymienionego rozporządzenia, pobiera się opłaty celne zgodne ze stawkami Wspólnej Taryfy Celnej.
Jednakże w przypadku produktów, o których mowa w ust. 2 tego artykułu, opłaty przywozowe równają się cenie interwencyjnej tych produktów ważnej w czasie przywozu powiększonej o 55 % i pomniejszonej o cenę CIF w przywozie stosowaną do danej wysyłki.
Opłaty celne nie mogą jednak przekroczyć stawek Wspólnej Taryfy Celnej.
(2) Na mocy art. 10 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 ceny CIF w przywozie oblicza się na podstawie cen reprezentatywnych dla danego produktu na rynku światowym.
(3) Rozporządzenie (WE) nr 1249/96 ustala zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 do opłat przywozowych w sektorze zbóż.
(4) Opłaty przywozowe stosuje się aż do chwili ustalenia i wejścia w życie nowych stawek opłat przywozowych.
(5) W celu umożliwienia normalnego funkcjonowania systemu opłat przywozowych należy przyjąć jako podstawę ich wyliczenia stawki reprezentatywne dla rynku, stwierdzone w okresie porównawczym.
(6) Zastosowanie rozporządzenia (WE) nr 1249/96 prowadzi do ustalenia opłat przywozowych w wysokości podanej w załączniku I do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Opłaty przywozowe w sektorze zbóż, o których mowa w art. 10 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, ustala się w kwotach figurujących w załączniku I do niniejszego rozporządzenia, na podstawie informacji znajdujących się w załączniku II.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 533/2006
z dnia 31 marca 2006 r.
ustalające refundacje wywozowe dla zbóż, pszennych i żytnich mąk, kasz oraz grysików
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W myśl art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 różnica między notowaniami lub cenami na rynku światowym produktów, o których mowa w art. 1 wymienionego rozporządzenia, a cenami tych produktów we Wspólnocie, może być pokryta przez refundacje wywozowe.
(2) Refundacje wywozowe powinny być ustalone z uwzględnieniem czynników, o których mowa w art. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż [2].
(3) W odniesieniu do pszennych oraz żytnich mąk, kasz i grysików refundację wywozową stosowaną do tych produktów należy wyliczyć z uwzględnieniem ilości zbóż koniecznych do wytwarzania danych produktów.
Ilości te zostały ustalone w rozporządzeniu (WE) nr 1501/95.
(4) Sytuacja na rynku światowym lub szczególne wymogi niektórych rynków mogą sprawić, że niezbędne stanie się zróżnicowanie refundacji dla niektórych produktów, w zależności od ich miejsca przeznaczenia.
(5) Refundacja powinna być ustalana raz na miesiąc. Zmian można dokonywać w tym odstępie czasowym.
(6) Zastosowanie tych zasad do aktualnej sytuacji na rynkach zbóż, a w szczególności do notowań lub cen na te produkty we Wspólnocie i na rynku światowym, prowadzi do ustalenia refundacji w wysokości podanej w załączniku.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje wywozowe dla produktów, o których mowa w art. 1 lit. a), b) i c) rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, z wyjątkiem słodu, wywiezionych w stanie naturalnym, ustala się w wysokości podanej w załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 534/2006
z dnia 31 marca 2006 r.
ustalające kwotę korygującą do refundacji dla zbóż
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 15 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy art. 14 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 refundacje wywozowe dla zbóż mające zastosowanie w dniu, w którym złożono wniosek o wydanie pozwolenia, stosuje się do wywozu, który ma być realizowany w okresie ważności pozwolenia, jeśli wniesie o to wnioskodawca. W tym wypadku do refundacji może być zastosowana kwota korygująca.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiające niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [2], pozwoliło na ustalenie kwoty korygującej dla produktów, o których mowa w art. 1 lit. a), b) i c) rozporządzenia (WE) nr 1784/2003. Ta kwota korygująca powinna być wyliczona z uwzględnieniem czynników wymienionych w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95.
(3) Sytuacja na rynku światowym lub szczególne wymogi niektórych rynków mogą wymóc konieczność zróżnicowania kwoty korygującej w zależności od miejsca przeznaczenia.
(4) Kwota korygująca powinna być ustalona równocześnie z refundacją i według takiej samej procedury. Może ona podlegać zmianom w czasie pomiędzy dwoma ustaleniami.
(5) Z wyżej wymienionych przepisów wynika, że kwota korygująca powinna być ustalona zgodnie z załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Kwotę korygującą do wcześniej ustalonych refundacji wywozowych dla produktów, o których mowa w art. 1 lit. a), b) i c) rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, z wyjątkiem słodu, ustala się w załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 535/2006
z dnia 31 marca 2006 r.
ustalające refundacje wywozowe dla słodu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W myśl art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 różnica między notowaniami lub cenami na światowym rynku produktów, o których mowa w art. 1 wyżej wymienionego rozporządzenia, a cenami tych produktów we Wspólnocie może być pokryta przez refundacje wywozowe.
(2) Przy ustalaniu zwrotów należy wziąć pod uwagę elementy, o których mowa w art. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady zastosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych, a także środków, jakie należy podjąć w przypadku zakłóceń w sektorze zbóż [2].
(3) Refundacja stosowana do słodów powinna zostać wyliczona z uwzględnieniem ilości zbóż potrzebnej do wytworzenia danych produktów.
Ilości te zostały ustalone w rozporządzeniu (WE) nr 1501/95.
(4) Sytuacja na światowym rynku lub szczególne wymogi niektórych rynków mogą spowodować konieczność zróżnicowania wysokości refundacji dla niektórych produktów w zależności od ich miejsca przeznaczenia.
(5) Refundację należy ustalać raz na miesiąc. W tym odstępie czasu może ona zostać zmieniona.
(6) Zastosowanie tych zasad w aktualnej sytuacji na rynku zbóż, a w szczególności wobec notowań lub cen tych produktów we Wspólnocie i na rynku światowym, prowadzi do ustalenia refundacji w wysokości podanej w Załączniku.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje wywozowe dla słodu, o którym mowa w art. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, ustala się w wysokościach podanych w załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 536/2006
z dnia 31 marca 2006 r.
ustalające kwotę korygującą do refundacji dla słodu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 15 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy art. 14 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 refundacja wywozowa do zbóż mająca zastosowanie w dniu, w którym złożono wniosek o wydanie pozwolenia stosuje się do wywozu, który ma być realizowany w okresie ważności pozwolenia, jeśli wniesie o to wnioskodawca. W tym wypadku do refundacji może być zastosowana kwota korygująca.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiające niektóre szczegółowe zasady zastosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych oraz środków podejmowanych w przypadku zakłóceń na rynku zbóż [2], pozwoliło na ustalenie kwoty korygującej dla słodu, o którym mowa w art. 1 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 1784/2003. Ta kwota korygująca powinna być wyliczona z uwzględnieniem czynników wymienionych w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95.
(3) Z powyższych postanowień wynika, że kwota korygująca powinna być ustalona w wysokości podanej w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Kwota korygująca, o której mowa w art. 15 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, stosowana do wcześniej ustalonych refundacji wywozowych dla słodu, została określona w załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 537/2006
z dnia 31 marca 2006 r.
ustalające refundacje do produktów z sektorów zbóż i ryżu, dostarczanych jako wspólnotowa i krajowa pomoc żywnościowa
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], a w szczególności jego art. 13 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3072/95 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [2], a w szczególności jego art. 13 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2681/74 z dnia 21 października 1974 r. w sprawie finansowania przez Wspólnotę wydatków poniesionych w odniesieniu do dostaw produktów rolnych jako pomocy żywnościowej [3] przewiduje, że część wydatków odpowiadająca refundacjom wywozowym ustalonym w tym zakresie zgodnie z regułami wspólnotowymi ponoszona jest przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej.
(2) W celu ułatwienia ustalenia budżetu na wspólnotowe akcje pomocy żywnościowej i zarządzania nim oraz w celu umożliwienia Państwom Członkowskim poznania poziomu wspólnotowego udziału w finansowaniu krajowych akcji pomocy żywnościowej należy określić poziom refundacji przyznanych na te akcje.
(3) Zasady ogólne i warunki zastosowania przewidziane przez art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 i przez art. 13 rozporządzenia (WE) nr 3072/95 w odniesieniu do refundacji wywozowych stosuje się mutatis mutandis do wyżej wymienionych działań.
(4) Szczególne kryteria, jakie należy wziąć pod uwagę przy wyliczaniu refundacji wywozowych do ryżu, są określone w art. 13 rozporządzenia (WE) nr 3072/95.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do wspólnotowych i krajowych akcji pomocy żywnościowej przewidzianych w ramach międzynarodowych konwencji lub innych programów dodatkowych oraz innych wspólnotowych akcji bezpłatnego zaopatrzenia refundacje wywozowe do produktów z sektorów zbóż i ryżu ustala się zgodnie z Załącznikiem.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 538/2006
z dnia 31 marca 2006 r.
ustalające minimalne ceny sprzedaży masła w ramach 6. odrębnego zaproszenia do składania ofert w ramach przetargu stałego przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 1898/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1898/2005 z dnia 9 listopada 2005 r. ustanawiającym szczegółowe zasady wprowadzenia w życie rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do środków w zakresie zbytu śmietany, masła i masła skoncentrowanego na rynku Wspólnoty [2] agencje interwencyjne mogą sprzedawać w drodze przetargu pewne ilości masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego, które przechowują, i mogą przyznać pomoc w odniesieniu do śmietany, masła i masła skoncentrowanego.
Artykuł 25 wymienionego rozporządzenia przewiduje, że biorąc pod uwagę otrzymane oferty w ramach każdego odrębnego zaproszenia do składania ofert, ustala się minimalną cenę sprzedaży masła oraz maksymalną wysokość pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i masła skoncentrowanego.
Ustalono dalej, że cena lub pomoc mogą się zmieniać w zależności od planowanego wykorzystania masła, jego zawartości tłuszczu oraz procedury włączania.
Wysokość zabezpieczenia przetwórczego, o którym mowa w art. 28 rozporządzenia (WE) nr 1898/2005, ustala się odpowiednio.
(2) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dla 6. odrębnego zaproszenia do składania ofert w ramach stałego przetargu przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 1898/2005 minimalną cenę sprzedaży masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego oraz wysokość zabezpieczenia przetwórczego, o których mowa odpowiednio w art. 25 i 28 wymienionego rozporządzenia, ustala się, jak podano w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 539/2006
z dnia 31 marca 2006 r.
ustalające maksymalne kwoty pomocy odnośnie do śmietany, masła i masła skoncentrowanego w ramach 6. odrębnego zaproszenia do przetargu przeprowadzonego w ramach przetargu stałego przewidzianego przez rozporządzenie (WE) nr 1898/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1898/2005 z dnia 9 listopada 2005 r. ustanawiającym szczegółowe zasady wprowadzenia w życie rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do środków w zakresie zbytu śmietany, masła i masła skoncentrowanego na rynku Wspólnoty [2] agencje interwencyjne mogą sprzedawać w drodze przetargu pewne ilości masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego, które przechowują, i mogą przyznać pomoc w odniesieniu do śmietany, masła i masła skoncentrowanego.
Artykuł 25 wymienionego rozporządzenia przewiduje, że biorąc pod uwagę otrzymane oferty w ramach każdego odrębnego zaproszenia do przetargu, ustala się minimalną cenę sprzedaży masła oraz maksymalną wysokość pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i masła skoncentrowanego.
Ustalono dalej, że cena lub pomoc mogą się różnić w zależności od planowanego wykorzystania masła, jego zawartości tłuszczu oraz procedury włączania.
Wysokość zabezpieczenia przetwórczego, o którym mowa w art. 28 rozporządzenia (WE) nr 1898/2005, ustala się odpowiednio.
(2) Komitet Zarządzający ds. Mleka i Przetworów Mlecznych nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do 6. odrębnego przetargu w ramach stałego przetargu przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 1898/2005 maksymalną kwotę pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i masła skoncentrowanego oraz wysokość zabezpieczenia przetwórczego, o których mowa odpowiednio w art. 25 i 28 wymienionego rozporządzenia, ustala się, jak podano w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 540/2006
z dnia 31 marca 2006 r.
ustalające minimalną cenę sprzedaży masła skoncentrowanego w ramach 6. zaproszenia do składania ofert w ramach stałego przetargu przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 1898/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 47 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1898/2005 z dnia 9 listopada 2005 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wprowadzenia w życie rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do środków w zakresie zbytu śmietany, masła i masła skoncentrowanego na rynku Wspólnoty [2], agencje interwencyjne otwierają stały przetarg na przyznawanie pomocy dla masła skoncentrowanego.
Artykuł 54 wymienionego rozporządzenia stanowi, że maksymalną kwotę pomocy ustala się w świetle ofert przetargowych otrzymanych w odpowiedzi na indywidualny przetarg dla masła skoncentrowanego o minimalnej zawartości tłuszczu w wysokości 96 %.
(2) Należy złożyć zabezpieczenie należytego wykonania umowy, o którym mowa w art. 53 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1898/2005, w celu zapewnienia przejęcia masła skoncentrowanego przez handel detaliczny.
(3) W świetle otrzymanych ofert przetargowych należy ustalić maksymalną kwotę pomocy na odpowiednim poziomie oraz odpowiednio określić zabezpieczenie należytego wykonania umowy.
(4) Komitet Zarządzający ds. Mleka i Przetworów Mlecznych nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dla 6. odrębnego zaproszenia do składania ofert w ramach stałego przetargu otwartego zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1898/2005, maksymalną kwotę pomocy w odniesieniu do masła skoncentrowanego o minimalnej zawartości tłuszczu w wysokości 96 %, o którym mowa w art. 47 ust. 1 wymienionego rozporządzenia, ustala się na 38,8 EUR/100 kg.
Zabezpieczenie należytego wykonania umowy, o którym mowa w art. 53 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1898/2005, ustala się na 43 EUR/100 kg.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 541/2006
z dnia 31 marca 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 343/2006 otwierające skup masła w niektórych państwach członkowskich na okres od dnia 1 marca do dnia 31 sierpnia 2006 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 2771/1999 z dnia 16 grudnia 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania przepisów rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do interwencji na rynku masła i śmietany [2], w szczególności jego art. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 343/2006 [3] ustanawia wykaz państw członkowskich, w których został otwarty skup masła, zgodnie z art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999.
(2) Na podstawie najnowszych informacji przekazanych przez Republikę Czeską, zgodnie z art. 8 rozporządzenia (WE) nr 2771/1999, Komisja zaobserwowała, że ceny rynkowe masła znajdowały się na poziomie poniżej 92 % ceny interwencyjnej w ciągu dwóch następujących po sobie tygodni.
Zatem w Republice Czeskiej powinien zostać otwarty skup interwencyjny.
Zatem Republikę Czeską należy dodać do wykazu ustanowionego w rozporządzeniu (WE) nr 343/2006.
(3) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 343/2006,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 1 rozporządzenia (WE) nr 343/2006 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 1
Niniejszym otwiera się skup masła przewidziany w art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 w następujących państwach członkowskich:
- Republika Czeska,
- Niemcy,
- Estonia,
- Hiszpania,
- Francja,
- Włochy,
- Irlandia,
- Niderlandy,
- Polska,
- Portugalia,
- Finlandia,
- Szwecja,
- Zjednoczone Królestwo.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 542/2006
z dnia 31 marca 2006 r.
ustalające minimalną cenę sprzedaży masła dla 38. indywidualnego zaproszenia do składania ofert, wydanego w ramach stałego zaproszenia do składania ofert, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2771/1999
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], a w szczególności jego art. 10 lit. c),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy art. 21 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2771/1999 z dnia 16 grudnia 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do interwencji na rynku masła i śmietany [2], agencje interwencyjne wystawiły na sprzedaż w ramach stałego zaproszenia do składania ofert określone ilości składowanego przez nie masła.
(2) W świetle ofert otrzymanych w odpowiedzi na każde indywidualne zaproszenie do składania ofert ustalana jest minimalna cena sprzedaży bądź podejmowana jest decyzja o nieprzyjęciu żadnej oferty, zgodnie z art. 24 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 2771/1999.
(3) W świetle otrzymanych ofert należy określić minimalną cenę sprzedaży.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dla 38. indywidualnego zaproszenia do składania ofert na mocy rozporządzenia (WE) nr 2771/1999, w odniesieniu do którego termin składania ofert upłynął 28 marca 2006 r., minimalną cenę sprzedaży masła ustala się na 255,00 EUR/100 kg.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 543/2006
z dnia 31 marca 2006 r.
ustalające minimalną cenę sprzedaży odtłuszczonego mleka w proszku dla 37. indywidualnego zaproszenia do przetargu wydanego zgodnie ze stałym zaproszeniem do przetargu wymienionym w rozporządzeniu (WE) nr 214/2001
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10 lit. c),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 21 rozporządzenia Komisji (WE) nr 214/2001 z dnia 12 stycznia 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady zastosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w sprawie interwencji na rynku odtłuszczonego mleka [2] agencje interwencyjne oferują do sprzedaży z mocy stałego zaproszenia do przetargu pewne ilości przechowywanego przez nie mleka w proszku.
(2) Na podstawie ofert przetargowych otrzymanych w odpowiedzi na każde indywidualne zaproszenie do przetargu zostanie ustalona minimalna cena sprzedaży lub zostanie podjęta decyzja o nierozstrzygnięciu przetargu, zgodnie z art. 24a rozporządzenia (WE) nr 214/2001.
(3) Na podstawie otrzymanych ofert zostanie ustalona minimalna cena sprzedaży.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dla 37. indywidualnego zaproszenia do przetargu zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 214/2001, odnośnie do których limit czasowy na przedłożenie ofert przetargowych wygasł 28 marca 2006 r. ustala się minimalną cenę sprzedaży odtłuszczonego mleka w proszku na 120,00 EUR/100 kg.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 544/2006
z dnia 31 marca 2006 r.
zmieniające rozporządzenie Komisji (WE) nr 1043/2005 w sprawie wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 3448/93 w odniesieniu do systemu przyznawania refundacji wywozowych dla niektórych produktów rolnych wywożonych w postaci towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu oraz kryteriów dla ustalania wysokości kwot takich refundacji
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3448/93 z dnia 6 grudnia 1993 r. ustanawiające zasady handlu mające zastosowanie do niektórych towarów pochodzących z przetwórstwa produktów rolnych [1], w szczególności jego art. 8 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1043/2005 [2] o świadectwa refundacji wydane dla pojedynczego okresu budżetowego można się ubiegać oddzielnie, w sześciu transzach.
Data zamknięcia ma zastosowanie do wniosków składanych w ramach każdej transzy.
Podmioty mogą składać wnioski o wydanie świadectwa refundacji tylko dla transzy właściwej dla najbliższej daty zamknięcia po dacie złożenia wniosku.
(2) System przydzielania na zasadzie transz został opracowany, aby zagwarantować, że jeżeli wnioski o wydanie świadectwa refundacji złożono na kwoty większe od kwot, które mogą być przyznane, świadectwa są dostępne zarówno dla podmiotów gospodarczych dokonujących wywozu na początku okresu budżetowego, jak i na końcu okresu budżetowego.
(3) Jeżeli po zamknięciu sześciu transz pozostają kwoty, na które można wydać świadectwa refundacji, art. 38 rozporządzenia (WE) nr 1043/2005 pozwala Komisji na otwarcie systemu składania wniosków w trybie cotygodniowym w celu przydzielenia pozostałych kwot.
(4) Niedawne obniżki stawek refundacji ustalonych w odniesieniu do produktów rolniczych doprowadziły do obniżenia kwot, na które składane są wnioski o wydanie świadectwa refundacji w ramach systemu transz.
W wyniku tego kwoty przeznaczone do przydzielenia w ramach ostatnich pojedynczych transzy nie zostały w pełni przydzielone.
(5) Należy zatem zwiększyć elastyczność wywozu.
W przypadku gdy poziom wniosków o wydanie świadectwa refundacji w ramach pojedynczej transzy jest niższy niż kwota dostępna dla tej transzy, podmiotom należy zezwolić na składanie w trybie cotygodniowym wniosków o wydanie świadectwa refundacji, które mają być wydane na pozostałą kwotę dostępną dla danej transzy, w odniesieniu do której nie składano jeszcze wniosków.
(6) Istniejący system przydzielania świadectw refundacji w trybie cotygodniowym w odniesieniu do kwoty dostępnej na koniec okresu budżetowego powinien być zatem rozszerzony dla przydzielania pozostałej kwoty dostępnej w ramach danej transzy.
(7) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1043/2005.
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zagadnień Horyzontalnych Dotyczących Handlu Przetworzonymi Produktami Rolnymi niewymienionymi w załączniku I do Traktatu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1043/2005 wprowadza się następujące zmiany:
1) dodaje się art. 38a w następującym brzmieniu:
"Artykuł 38a
1. Jeżeli po dacie zamknięcia składania wniosków o wydanie świadectw refundacji dla danej transzy, o której mowa w art. 33 akapit pierwszy lit. a)–f), nie opublikowano na mocy art. 37 ust. 2 współczynnika redukcji, podmioty gospodarcze mogą składać wnioski o wydanie świadectwa refundacji na dowolną pozostałą kwotę dostępną dla danej transzy, w odniesieniu do której nie składano jeszcze wniosków.
Wnioski należy składać najpóźniej do kolejnej daty zamknięcia ustanowionej w art. 33 akapit pierwszy lit. a)–f).
2.
Państwa członkowskie informują Komisję o wnioskach złożonych w ciągu tygodnia w następny wtorek.
Odpowiednie świadectwa mogą być wydawane od następnego poniedziałku po powiadomieniu Komisji, o ile Komisja nie wyda odmiennych instrukcji.
3.
Jeżeli ogólna kwota, której dotyczą wnioski otrzymane w danym tygodniu składania wniosków, przewyższa kwotę dostępną, o której mowa w ust. 1, Komisja podejmuje jeden lub więcej z następujących kroków:
a) stosuje współczynnik redukcji do wniosków o wydanie świadectw refundacji, złożonych w danym tygodniu składania wniosków, o których państwa członkowskie poinformowały Komisję i na które nie zostały jeszcze wydane świadectwa refundacji;
b) instruuje państwa członkowskie, aby te odrzucały wnioski złożone w danym tygodniu, o których nie powiadomiły jeszcze Komisji;
c) zawiesza składanie wniosków o wydanie świadectwa refundacji.";
2) w załączniku VI sekcja I akapit piąty otrzymuje następujące brzmienie:
"Wnioskodawcy wpisują w rubryce 20:
- tekst "Artykuł 33" lub inny zgodny z wymogami właściwych organów, jeżeli wniosek odnosi się do świadectwa przewidzianego w art. 33,
- tekst "Artykuł 38" lub inny zgodny z wymogami właściwych organów, jeżeli wniosek odnosi się do świadectwa przewidzianego w art. 38,
- tekst "Artykuł 38a" lub inny zgodny z wymogami właściwych organów, jeżeli wniosek odnosi się do świadectwa przewidzianego w art. 38a.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 545/2006
z dnia 31 marca 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1464/2004 w odniesieniu do warunków zezwolenia na dodatek paszowy "Monteban" należący do grupy kokcydiostatyków oraz innych środków farmaceutycznych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1831/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. w sprawie dodatków stosowanych w żywieniu zwierząt [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z dyrektywą Rady 70/524/EWG [2] wydano zezwolenie na stosowanie dodatku narazyna (Monteban, Monteban G 100) należącego do grupy kokcydiostatyków oraz innych środków farmaceutycznych na określonych warunkach.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1464/2004 [3] zezwoliło na stosowanie tego dodatku przez dziesięć lat w odniesieniu do kurcząt przeznaczonych do tuczu, łącząc zezwolenie z osobą odpowiedzialną za wprowadzanie tego dodatku do obrotu.
Dodatek ten został zgłoszony jako istniejący produkt na mocy art. 10 rozporządzenia (WE) nr 1831/2003.
Ponieważ dostarczono wszystkich informacji wymaganych zgodnie z tym przepisem, dodatek został wprowadzony do wspólnotowego rejestru dodatków paszowych.
(2) Rozporządzenie (WE) nr 1831/2003 przewiduje możliwość zmiany zezwolenia na dodatek na podstawie wniosku posiadacza zezwolenia oraz opinii Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności ("Urzędu").
(3) W swojej opinii przyjętej w dniu 27 lipca 2004 r. Urząd zaproponował ustanowienie najwyższego dopuszczalnego poziomu pozostałości (MRL) na poziomie 50 μg/kg w odniesieniu do wszystkich mokrych tkanek kurcząt przeznaczonych do tuczu, w związku z czym odstawienie dodatku paszowego na jeden dzień przed ubojem uznano za wystarczające.
Może być konieczne dokonanie przeglądu najwyższego dopuszczalnego poziomu pozostałości określonego w Załączniku do niniejszego rozporządzenia w świetle wyników oceny dotyczącej tej substancji czynnej dokonanej przez Europejską Agencję Leków.
(4) Posiadacz zezwolenia na dodatek narazyna (Monteban, Monteban G 100) zaproponował zmianę warunków zezwolenia, przedkładając Komisji wniosek o wprowadzenie najwyższego dopuszczalnego poziomu (MRL) zgodnie z oceną Urzędu.
(5) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1464/2004.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 1464/2004 zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 546/2006
z dnia 31 marca 2006 r.
wykonujące rozporządzenie (WE) nr 999/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do krajowych programów kontroli trzęsawki owiec i dodatkowych gwarancji oraz ustanawiające odstępstwo od pewnych wymogów decyzji 2003/100/WE i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1874/2003
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 999/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. ustanawiające przepisy dotyczące zapobiegania, kontroli i zwalczania niektórych pasażowalnych encefalopatii gąbczastych [1], w szczególności jego załącznik VIII rozdział A sekcja 1 lit. b) ppkt ii),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 999/2001 przewiduje zatwierdzanie krajowych programów kontroli trzęsawki owiec przedłożonych przez państwa członkowskie, jeśli programy te spełniają pewne kryteria ustanowione w tym rozporządzeniu.
Rozporządzenie (WE) nr 999/2001 przewiduje również określenie wszelkich dodatkowych gwarancji, które mogą być wymagane w handlu wewnątrzwspólnotowym i przywozie zgodnie z tym rozporządzeniem.
(2) Decyzja Komisji 2003/100/WE z dnia 13 lutego 2003 r. ustanawiająca minimalne wymogi w zakresie tworzenia programów hodowli owiec odpornych na pasażowalne encefalopatie gąbczaste [2] przewiduje, że każde państwo członkowskie ma wprowadzić program hodowlany w celu wyselekcjonowania odporności na TSE w pewnych rasach owiec.
Decyzja ta przewiduje również możliwość przyznania państwom członkowskim odstępstwa od wymogu ustanowienia programu hodowlanego, na podstawie krajowego programu kontroli trzęsawki owiec, przedłożonego i zatwierdzonego zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 999/2001, uwzględniającego ciągłe i czynne monitorowanie owiec i kóz padłych na terenie gospodarstwa rolnego w odniesieniu do wszystkich stad w danym państwie członkowskim.
(3) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1874/2003 z dnia 24 października 2003 r. zatwierdzające krajowe programy niektórych państw członkowskich dla kontroli trzęsawki owiec oraz określające dodatkowe gwarancje i przyznające odstępstwa w zakresie programów hodowli owiec odpornych na TSE zgodnie z decyzją 2003/100/WE [3] zatwierdziło krajowe programy kontroli trzęsawki owiec w Danii, Finlandii i Szwecji.
(4) Dnia 18 listopada 2005 r. Austria przedłożyła Komisji krajowy program kontroli trzęsawki owiec.
Dnia 5 stycznia 2006 r. przedłożono Komisji pewnie zmiany w tym programie.
Zmieniony program spełnia kryteria określone w rozporządzeniu (WE) nr 999/2001.
Ponadto trzęsawka owiec może wystąpić sporadycznie lub może w ogóle nie wystąpić na terytorium Austrii.
(5) Na podstawie krajowego programu kontroli trzęsawki owiec należy przyznać Austrii odstępstwo od programu hodowlanego określonego w decyzji 2003/100/WE.
Ponadto w niniejszym rozporządzeniu należy określić dodatkowe gwarancje handlowe wymagane w załączniku VIII rozdział A oraz załączniku IX rozdział E do rozporządzenia (WE) nr 999/2001.
(6) Rozporządzenie (WE) nr 1874/2003 ustanawia pewne dodatkowe gwarancje dotyczące gospodarstw dla Danii, Finlandii i Szwecji.
Te dodatkowe gwarancje handlowe należy jednak zmienić w celu zwiększenia poziomu pomocniczości w odniesieniu do tych państw członkowskich oraz Austrii, uwzględniając różne warunki epidemiologiczne i handlowe oraz różnice w odmianach trzęsawki owiec występujących w tych czterech państwach członkowskich.
(7) Z uwagi na kwestie praktyczne i przejrzystość prawodawstwa Wspólnoty należy zatem uchylić rozporządzenie (WE) nr 1874/2003 i zastąpić je niniejszym rozporządzeniem.
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zatwierdzanie krajowych programów kontroli trzęsawki owiec
Niniejszym zatwierdza się krajowe programy kontroli trzęsawki owiec, określone w rozdziale A pkt I lit. b) załącznika VIII do rozporządzenia (WE) nr 999/2001, przedłożone przez państwa członkowskie, wymienione w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Dodatkowe gwarancje dotyczące gospodarstw
1.
Owce i kozy przeznaczone dla państw członkowskich wymienionych w Załączniku, pochodzące z innych państw członkowskich niewymienionych w Załączniku lub z państw trzecich, muszą być hodowane nieprzerwanie od urodzenia w gospodarstwach, które spełniły następujące warunki przez okres co najmniej siedmiu lat przed datą wysyłki tych zwierząt:
a) nie potwierdzono żadnych przypadków trzęsawki owiec;
b) nie zastosowano żadnych środków zwalczania trzęsawki owiec;
c) gospodarstwa nie posiadały i nie posiadają zwierząt zidentyfikowanych jako zagrożone, określonych w art. 13 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 999/2001.
2. Owce i kozy przeznaczone dla państw członkowskich wymienionych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia, pochodzące z innych państw członkowskich wymienionych w Załączniku, muszą być hodowane w gospodarstwach, w których żadnych owiec ani kóz nie objęto urzędowymi ograniczeniami dotyczącymi przemieszczania zwierząt z powodu TSE przez okres co najmniej siedmiu lat przed datą wysyłki tych zwierząt.
3.
Nasienie, zarodki i komórki jajowe owiec i kóz, przeznaczone dla państw członkowskich wymienionych w Załączniku, muszą być uzyskane od dawców hodowanych nieprzerwanie od urodzenia w gospodarstwach spełniających warunki określone w:
a) ust. 1, jeżeli pochodzą z innych państw członkowskich niewymienionych w Załączniku lub z państw trzecich; albo
b) ust. 2, jeżeli pochodzą z innych państw członkowskich wymienionych w Załączniku.
Artykuł 3
Urzędowe ograniczenia dotyczące przemieszczania
1.
Niniejszym zatwierdza się urzędowe ograniczenia dotyczące przemieszczania, przedstawione przez państwa członkowskie wymienione w Załączniku.
Mają one zastosowanie do gospodarstw przyjmujących owce, kozy lub nasienie, zarodki i komórki jajowe tych zwierząt, w przypadkach gdy:
a) zwierzęta, nasienie, zarodki i komórki jajowe są otrzymywane z innych państw członkowskich niewymienionych w Załączniku lub z państw trzecich; oraz
b) w ciągu trzech lat przed lub po wysyłce zwierząt, nasienia, zarodków i komórek jajowych owiec w państwie członkowskim lub państwie trzecim wysyłki określonym w lit. a) potwierdzono trzęsawkę owiec.
2.
Urzędowych ograniczeń dotyczących przemieszczania, określonych w ust. 1, nie stosuje się w przypadku odbioru owiec o białkowym genotypie prionowym ARR/ARR ani w przypadku odbioru nasienia, zarodków i komórek jajowych od dawcy o białkowym genotypie prionowym ARR/ARR.
Artykuł 4
Odstępstwa od wymogu ustanowienia programu hodowlanego
Na mocy art. 3 ust. 1 tiret pierwsze decyzji 2003/100/WE państwom członkowskim wymienionym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia niniejszym przyznaje się odstępstwo od wymogu ustanowienia programu hodowlanego, przewidzianego w art. 2 ust. 1 tej decyzji.
Artykuł 5
Uchylenie
Rozporządzenie (WE) nr 1874/2003 zostaje uchylone.
Artykuł 6
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 547/2006
z dnia 3 kwietnia 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 4 kwietnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 548/2006
z dnia 4 kwietnia 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 5 kwietnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 549/2006
z dnia 3 kwietnia 2006 r.
ustanawiające zakaz połowów krewetki północnej w strefie NAFO 3L przez statki pływające pod banderą państwa członkowskiego innego niż Estonia, Łotwa lub Litwa
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
mając na uwadze Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa [1], w szczególności jego art. 26 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiające system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa [2], w szczególności jego art. 21 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 51/2006 z dnia 22 grudnia 2005 r. ustalające wielkości dopuszczalne połowów na 2006 r. i inne związane z nimi warunki dla niektórych zasobów rybnych i grup zasobów rybnych, stosowane na wodach terytorialnych Wspólnoty oraz w odniesieniu do statków wspólnotowych na wodach, na których wymagane są ograniczenia połowowe [3], określa kwoty na rok 2006.
(2) Według informacji przekazanych Komisji statki pływające pod banderami państw członkowskich, określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia lub zarejestrowane w tych państwach członkowskich, wyczerpały kwotę na połowy zasobu w nim określonego przyznaną na 2006 r.
(3) Należy zatem zakazać połowów tego rodzaju zasobów oraz jego przechowywania na pokładzie, przeładunku i wyładunku,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wyczerpanie kwoty
Kwotę połowową przyznaną na 2006 r. państwom członkowskim określonym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do zasobu w nim określonego uznaje się za wyczerpaną z dniem wymienionym w tym Załączniku.
Artykuł 2
Zakazy
Z dniem wymienionym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia zakazuje się połowów zasobu określonego w Załączniku przez statki pływające pod banderami lub zarejestrowane w państwiach członkowskich w nim określonych.
Po tej dacie zakazuje się przechowywania na pokładzie, przeładunku lub wyładunku omawianego zasobu złowionego przez te statki.
Artykuł 3
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 550/2006
z dnia 4 kwietnia 2006 r.
w sprawie wydawania pozwoleń na przywóz cukru trzcinowego w ramach niektórych kontyngentów taryfowych i porozumień preferencyjnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1],
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1095/96 z dnia 18 czerwca 1996 r. w sprawie wprowadzania koncesji określonych na liście koncesyjnej CXL sporządzonej w wyniku zakończenia negocjacji GATT XXIV.6 [2],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1159/2003 z dnia 30 czerwca 2003 r. ustanawiające szczegółowe zasady przywozu cukru trzcinowego w latach gospodarczych 2003/2004, 2004/2005, 2005/2006 w ramach niektórych kontyngentów taryfowych i umów preferencyjnych oraz zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1464/95 i (WE) nr 779/96 [3], w szczególności jego art. 5 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 9 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003 przewiduje szczegółowe zasady dotyczące ustalenia zobowiązań dostawy, po zerowej stawce celnej, produktów oznaczonych kodem CN 1701, wyrażonych jako ekwiwalent cukru białego i pochodzących z krajów, które podpisały Protokół AKP i Umowę z Indiami.
(2) Na podstawie dokumentacji przewidzianej w art. 5 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003 okazało się, że dostępne są jeszcze ilości cukru dla zobowiązań do dostawy cukru preferencyjnego pochodzącego z Malawi na okres dostawy 2005/2006, odnośnie do których limity zostały już wykorzystane.
(3) W tych warunkach Komisja musi zaznaczyć, iż wspomniane limity należy uważać za niewykorzystane,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Limity zobowiązań do dostawy cukru preferencyjnego pochodzącego z Malawi na okres dostawy 2005/2006 uważa się za niewykorzystane.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 5 kwietnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 551/2006
z dnia 4 kwietnia 2006 r.
zmieniające należności przywozowe w sektorze zbóż stosowane od dnia 5 kwietnia 2006 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1249/96 z dnia 28 czerwca 1996 r. w sprawie zasad stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 [2] odnośnie do należności przywozowych w sektorze zbóż, w szczególności jego art. 2 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Należności przywozowe w sektorze zbóż zostały ustalone przez rozporządzenie Komisji (WE) nr 532/2006 [3].
(2) Artykuł 2 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1249/96 przewiduje, że jeśli w okresie ich stosowania wyliczona średnia należności przywozowych różni się o 5 EUR/t od należności ustalonej, dokonuje się odpowiedniego wyrównania.
Wyżej wymieniona różnica nastąpiła. Konieczne jest więc dostosowanie należności przywozowych ustalonych w rozporządzeniu (WE) nr 532/2006,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załączniki I i II do rozporządzenia (WE) nr 532/2006 zastępuje się załącznikami I i II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 5 kwietnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 5 kwietnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 552/2006
z dnia 5 kwietnia 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 6 kwietnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 553/2006
z dnia 23 marca 2006 r.
nakładające tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Wietnamu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (zwane dalej "rozporządzeniem podstawowym") [1], w szczególności jego art. 7,
po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
1.
PROCEDURA
1.1.
Wszczęcie postępowania
(1) W dniu 7 lipca 2005 r. Komisja ogłosiła w zawiadomieniu ("zawiadomienie o wszczęciu postępowania"), opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [2], wszczęcie postępowania antydumpingowego dotyczącego przywozu do Wspólnoty niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej ("ChRL") i Wietnamu.
(2) Postępowanie antydumpingowe zostało wszczęte wskutek skargi złożonej w dniu 30 maja 2005 r. przez Europejską Konfederację Producentów Obuwia ("CEC") w imieniu producentów reprezentujących znaczną część, w tym przypadku powyżej 40 %, całkowitej wspólnotowej produkcji niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami.
1.2.
Strony postępowania i wizyty weryfikacyjne
(3) Komisja oficjalnie poinformowała o wszczęciu postępowania producentów eksportujących w ChRL i Wietnamie oraz importerów/handlowców uważanych za zainteresowanych, przedstawicieli eksportujących krajów, których dotyczy postępowanie, skarżących producentów wspólnotowych oraz ich stowarzyszenia.
Zainteresowanym stronom dano możliwość przedstawienia swoich opinii na piśmie oraz wystąpienia z wnioskiem o przesłuchanie w terminach określonych w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania.
(4) Ze względu na dużą liczbę chińskich i wietnamskich producentów eksportujących oraz producentów wspólnotowych, w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania przewidziano możliwość kontroli wyrywkowej celem określenia dumpingu i szkody, zgodnie z art. 17 rozporządzenia podstawowego.
Należy zwrócić uwagę na fakt, że w przypadku importerów oraz handlowców we Wspólnocie nie zastosowano kontroli wyrywkowej, a wszyscy oni zostali poproszeni o współpracę.
(5) W celu umożliwienia producentom eksportującym z ChRL i Wietnamu złożenia wniosku o traktowanie na zasadach rynkowych ("MET") lub o indywidualne traktowanie ("IT"), gdyby wyrazili takie życzenie, Komisja przesłała formularze tych wniosków producentom eksportującym uważanym za zainteresowanych oraz do władz tych dwóch krajów, których dotyczy postępowanie.
(6) Komisja rozesłała kwestionariusze do dziesięciu producentów wspólnotowych wybranych do próby, do eksportujących producentów w próbach wybranych dla krajów, których dotyczy postępowanie, do wszystkich importerów uważanych za zainteresowanych oraz do wszystkich importerów, którzy zgłosili się w terminach określonych w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania.
Dodatkowo kwestionariusze rozesłano do krajowych stowarzyszeń obuwniczych w państwach członkowskich Wspólnoty, gdzie skoncentrowane są przedsiębiorstwa produkcyjne, w celu uzyskania ogólnych informacji o rozwoju ich sytuacji, a także do stowarzyszenia konsumenckiego.
(7) Odpowiedzi na kwestionariusz nadeszły od dwunastu objętych próbą chińskich producentów eksportujących, przy czym jeden z chińskich producentów eksportujących zdecydował się nie współpracować dalej, od czterech chińskich producentów eksportujących wnioskujących o indywidualne badanie na mocy art. 17 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, od ośmiu objętych próbą wietnamskich producentów eksportujących oraz czterech innych wietnamskich producentów eksportujących wnoszących o indywidualne badanie na mocy art. 17 ust. 3 rozporządzenia podstawowego. Odpowiedzi otrzymano również od dziesięciu producentów wspólnotowych objętych próbą, 39 importerów niepowiązanych z eksportującym producentem. Odpowiedzi nadesłały również trzy stowarzyszenia importerów.
(8) Komisja sprawdziła wszystkie informacje uznane za konieczne do celów wstępnego ustalenia dumpingu i wynikającej z niego szkody oraz interesu Wspólnoty.
Przeprowadzono wizyty weryfikacyjne jak następuje:
a) Producenci wspólnotowi
Wizyty weryfikacyjne przeprowadzono w siedzibach dziesięciu producentów wspólnotowych objętych próbą, mających siedziby na terenie różnych Państw Członkowskich.
Producenci wspólnotowi wybrani do próby, jak również pozostali współpracujący producenci wspólnotowi zwrócili się o nieujawnianie ich tożsamości zgodnie z postanowieniami art. 19 rozporządzenia podstawowego.
Twierdzili oni, że ujawnienie ich tożsamości mogłoby wiązać się z ryzykiem powstania znaczących niekorzystnych skutków.
W rzeczywistości niektórzy skarżący producenci wspólnotowi zaopatrują klientów we Wspólnocie, którzy również zaopatrują się w swoje produkty w ChRL i Wietnamie, bezpośrednio zyskując na tym przywozie.
Skarżący ci znajdują się więc w delikatnej sytuacji, gdyż niektórzy spośród ich klientów mogą odczuwać niezadowolenie z faktu złożenia lub wspierania przez te podmioty skargi przeciwko szkodliwemu dumpingowi, którego dotyczy zarzut.
Z tych przyczyn skarżący uznali, iż narażają się na ryzyko odwetu ze strony niektórych swoich klientów, w tym także potencjalne wypowiedzenie współpracy gospodarczej.
Wniosek został rozpatrzony pozytywnie, gdyż był wystarczająco uzasadniony.
Przedstawiciele niektórych producentów eksportujących oraz jednego niepowiązanego importera twierdzili, że nie mogą właściwie egzekwować swoich praw do obrony, ponieważ tożsamość skarżących nie została ujawniona.
Argumentowali oni, że w tych okolicznościach nie mogą zweryfikować, czy istniało uzasadnienie skargi ze strony skarżących.
Należy jednak zauważyć, iż indywidualna wielkość produkcji poszczególnych skarżących została udostępniona do wglądu stron zainteresowanych, tak więc jeśli nawet nazwy tych skarżących zostały ukryte, uzasadnienie można było zweryfikować.
W związku z tym wniosek został odrzucony.
b) Niepowiązani importerzy we Wspólnocie
- Adidas Salomon AG, Niemcy;
- C&J Clark International Limited, Zjednoczone Królestwo;
- George Clothing Ltd., Zjednoczone Królestwo;
- Nike European Operations B.V., Niderlandy;
- Puma AG Rudolf Dassler Sport, Niemcy;
- Timberland Europe B.V., Niderlandy.
c) Producenci eksportujący w ChRL
- Apache Footwear Ltd. ("APE I");
- Apache Footwear II Ltd. ("APE II");
- FED International Corp. ("FED");
- FuGuiNiao Shoes Development Co.
Ltd. ("FS");
- Golden Step Industrial Co.
Ltd. ("GS");
- Growth-Link Overseas Co.
Ltd. ("GLO");
- Heng Tai Hong Wei Shoes Co.
Ltd. ("Heng Tai");
- Laikong Footwear Co.
Ltd. ("Laikong");
- Laitin Footwear Co.
Ltd. ("Laitin");
- Poong Won Chehwa Co.
Ltd. ("PWC");
- Sun Sang Kong Yuen Shoes FTY (Hui Yang) Co.
Ltd. ("SSKY");
- Yue Yuen Group ("Yue Yuen").
d) Producenci eksportujący w Wietnamie
- Pou Yuen Vietnam Enterprise Ltd.
Yuen Yuen;
- Pou Chen Vietnam Enterprise Ltd.
Yuen Yuen;
- Taekwang Vina Industrial Co.
Ltd.;
- Haiphong Leather Products and Footwear Company;
- Company No 32;
- Dona Biti's IMEX Corp; Pte.
Ltd.;
- Binh Tien Imex Corp. Pte.
Ltd.;
- Kai Nan Joint Venture Co.
Ltd.
Ze względu na potrzebę ustalenia normalnej wartości dla producentów eksportujących w ChRL i Wietnamie, którzy mogą nie otrzymać traktowania według zasad gospodarki rynkowej, miała miejsce weryfikacja celem ustalenia normalnej wartości na podstawie danych z kraju analogicznego, w tym przypadku Brazylii, która odbyła się w siedzibie następujących firm:
- Bison Indústria de Calçados Ltda.;
- Calçados Azaleia SA,
- H. Bettarello Curtidora e Calçados Ltda.
1.3.
Okres objęty dochodzeniem
(9) Dochodzenie dotyczące dumpingu i szkody objęło okres od dnia 1 kwietnia 2004 r. do dnia 31 marca 2005 r. ("okres objęty dochodzeniem" lub "OD").
Badanie trendów w kontekście oszacowania szkody objęło okres od dnia 1 stycznia 2001 r. do końca okresu objętego dochodzeniem ("rozpatrywany okres").
2.
PRODUKT OBJĘTY POSTĘPOWANIEM I PRODUKT PODOBNY
2.1.
Wprowadzenie
(10) Produktem objętym postępowaniem jest obuwie ze skórzanymi cholewkami lub ze sztucznej skóry ("obuwie ze skórzanymi cholewkami"), inne niż:
- obuwie o przeznaczeniu sportowym w rozumieniu uwagi 1 do podpozycji do działu 64 nomenklatury celnej, tzn. i) obuwie o przeznaczeniu sportowym, które posiada lub w którym przewiduje się możliwość dodania kolców, kołków, korków, zacisków, sztabek lub podobnych, oraz ii) buty łyżwiarskie, buty narciarskie, buty do biegów narciarskich, buty snowboardowe, buty zapaśnicze, buty bokserskie oraz buty kolarskie;
- pantofle i obuwie domowe innego rodzaju;
- obuwie z noskiem ochronnym.
(11) Zakres produktu obejmuje zatem głównie sandały, buty z wyższą cholewą, obuwie miejskie i buty miejskie na różne okazje.
i) Specjalistyczne obuwie sportowe
(12) Różni producenci eksportujący oraz importerzy wystąpili z wnioskiem o wyłączenie pewnych rodzajów obuwia sportowego, innych niż wymienione powyżej, z zakresu produktu.
Wniosek opiera się na zarzucie, że w świetle swoich właściwości taki rodzaj obuwia oraz inne rodzaje obuwia ze skórzanymi cholewkami nie mogą być traktowane jako jeden produkt.
(13) W szczególności wniosek dotyczy obuwia o przeznaczeniu sportowym, które wymaga zastosowania szczególnej technologii o nazwie "STAF", tzn. szczególnej technologii obuwia sportowego.
W tym kontekście obuwie o przeznaczeniu sportowym powinno oznaczać tenisówki, buty koszykarskie, buty gimnastyczne, buty treningowe i podobne.
Obuwie objęte postępowaniem (tzn. STAF) jest obecnie klasyfikowane w ramach następujących kodów CN: ex64039111, ex64039113, ex64039116, ex64039118, ex64039191, ex64039193, ex64039196, ex64039198, ex64039991, ex64039993, ex64039996, ex64039998.
Wnioski dotyczące STAF zostały szczegółowo przeanalizowane.
Po pierwsze, ustalono, że STAF jest wysokiej klasy obuwiem, które posiada charakterystyczne właściwości techniczne i jest przeznaczone specjalnie do użytku sportowego.
Cechy te obejmują głównie złożoną wkładkę zewnętrzną przeznaczoną do ochrony części pięty i przedniej części stopy sportowca oraz dodatkową wkładkę wewnętrzną z elementami wyściełającymi lub stabilizującymi w celu amortyzacji wstrząsów oraz/lub kontroli ruchu.
Cechy te są niezbędne dla podnoszenia wyników i uniknięcia urazów podczas uprawiania sportu.
(14) Aby nadać obuwiu te cechy, poniesiono znaczne koszty badań i rozwoju, obejmujące wzornictwo, zastosowanie specjalistycznych materiałów, a także testowanie w warunkach eksploatacji.
Takie koszty dodatkowe skutkują zwykle wyższą ceną importową obuwia STAF w porównaniu do innych rodzajów obuwia.
(15) Po drugie, dochodzenie wykazało, że STAF różni się od pozostałych rodzajów obuwia, ponieważ i) zwykle jest sprzedawane poprzez inne kanały sprzedaży, ii) zazwyczaj charakteryzuje się innym przeznaczeniem końcowym i odmienną percepcją ze strony konsumentów, a iii) trendy przywozowe STAF ukształtowały się w sposób odmienny niż w przypadku innych rodzajów obuwia.
Różnice te zostały szczegółowo określone niżej.
(16) Jeśli chodzi o kanały dystrybucji, STAF jest sprzedawane głównie w sklepach specjalizujących się w sprzedaży wyłącznie sprzętu sportowego lub – w przypadku dużych markowych sieci sprzedaży detalicznej i domów towarowych – w specjalnych ekspozycjach/działach przeznaczonych dla artykułów sportowych.
Z drugiej strony dystrybucja pozostałych rodzajów obuwia odbywa się głównie za pośrednictwem detalicznych sklepów obuwniczych, markowych bądź nie, lub nawet supermarketów.
(17) Fakt, że dystrybucja STAF odbywa się poprzez inne kanały sprzedaży, wskazuje również, że konsument postrzega je inaczej niż pozostałe rodzaje obuwia.
Precyzując, bierze się pod uwagę również to, że konsumenci nabywający sprzęt sportowy wyraźnie dokonują rozróżnienia pomiędzy obuwiem o przeznaczeniu sportowym a innymi rodzajami obuwia, w tym rodzajami obuwia niewizytowego, które wygląda jak buty sportowe ("obuwie niewizytowe"), pomimo że nie posiada cech STAF.
Ponadto, podczas gdy STAF może być stosowane do użytku codziennego – niezwiązanego ze sportem – podobnie jak inne rodzaje obuwia, te inne rodzaje obuwia z pewnością nie są odpowiednie do użytku sportowego.
Stąd też stopień wymienności pomiędzy STAF a obuwiem innym niż STAF jest dość ograniczony.
(18) Ponadto dochodzenie wykazało, że przywóz w celu sprzedaży STAF z krajów, których dotyczy postępowanie, rozwinął się w ostatnich latach w sposób odmienny w porównaniu do innych rodzajów obuwia.
W rzeczywistości, podczas gdy wielkość przywozu STAF zmniejszyła się o 5 % pomiędzy 2003 r. a OD, przywóz innych niż STAF rodzajów obuwia wzrósł w tym samym okresie o ponad 50 %.
Pod względem tendencji kształtowania cen, spadek cen importowych STAF z krajów, których dotyczy postępowanie, był wyraźnie mniejszy niż innych rodzajów obuwia: pomiędzy 2003 r. a OD średnia cena STAF zmniejszyła się o 6 %, natomiast średnia cena innych niż STAF typów obuwia zmniejszyła się o 12 %.
Wreszcie, średnia cena importowa STAF z krajów, których dotyczy postępowanie, była w OD o prawie 40 % wyższa niż średnia cena importowa innych niż STAF rodzajów obuwia.
(19) Uwzględniając powyższe przyczyny, tzn. różnice podstawowych właściwości fizycznych i technicznych, kanałów sprzedaży, końcowe przeznaczenie i postrzeganie przez konsumentów, tymczasowo uznano, że STAF powinno zostać wykluczone z definicji produktu objętego postępowaniem, a tym samym z zakresu niniejszego dochodzenia.
(20) Przedstawiciele wspólnotowego przemysłu obuwniczego stwierdzili, że trendy w modzie w ostatnich latach odegrały decydującą rolę, gdyż buty sportowe weszły do segmentu rynkowego obuwia niewizytowego.
Twierdzili oni również, że obydwa rodzaje obuwia są sprzedawane poprzez te same kanały sprzedaży oraz że konsumenci często kupują i wykorzystują STAF do celów innych niż uprawianie sportu.
Stąd też, w opinii wspólnotowego przemysłu obuwniczego, STAF nie powinno być wyłączane z zakresu produktu objętego postępowaniem.
(21) W tym zakresie, nawet jeżeli trendy mody wywierały wpływ na wybór i preferencje konsumentów, to z pewnością nie wpływają na istotne podstawowe fizyczne i techniczne właściwości produktu, a tym samym nie zmieniają powyższych wniosków.
(22) Uznaje się również, że choć w ostatnich latach niezwykle popularne stało się obuwie niewizytowe, o tyle taki trend w modzie dotyczy obuwia niewizytowego w ogóle, a w szczególności rodzajów wyglądających jak kopie butów sportowych lub nawet butów sportowych nieposiadających cech STAF.
Nawet jeżeli w kontekście mody na obuwie turystyczne STAF może być stosowane także w innym celu niż ten, do jakiego jest przeznaczone, jest to nadal zjawisko bardzo ograniczone, które ponadto nie opiera się na specyficznych i unikalnych cechach STAF, lecz na prostym fakcie, iż STAF wygląda podobnie do kopii butów sportowych.
(23) W rzeczywistości twierdzenie, że trendy mody spowodowały zwiększenie zużycia STAF na wspólnotowym rynku, nie jest poparte danymi o przywozie.
W rzeczywistości, jak wykazano powyżej, przywóz STAF – a co za tym idzie również jego zużycie, gdyż tego typu obuwie jest produkowane głównie w dwóch krajach, których dotyczy postępowanie, przy niewielkiej tylko wielkości produkcji wewnątrz Wspólnoty – zmniejszyły się w ostatnich latach.
Zwrócono też uwagę na fakt, że wniosek ze strony wspólnotowego przemysłu obuwniczego odnosił się do wszystkich rodzajów butów sportowych, a nie tylko konkretnie do STAF, na które – jak powiedziano powyżej – ze względu na jego podobieństwo do kopii butów sportowych ogólny trend mody miał tylko marginalny wpływ.
(24) Uznano jednak, że czasami STAF może być również dystrybuowane poprzez sklepy inne niż wyspecjalizowane sklepy z artykułami sportowymi oraz że w pewnym stopniu może zachodzić konkurencyjność pomiędzy STAF a innym niż STAF rodzajem obuwia.
Ponieważ jednak zjawisko to ma niewielką skalę, nie jest to wystarczający argument do zmiany powyższych wniosków.
(25) Jedno Państwo Członkowskie sprzeciwiło się wyłączeniu STAF z zakresu postępowania, uzasadniając, że pociągnęłoby to za sobą poważne ryzyko obchodzenia środków.
Sprzeciw opiera się na twierdzeniu, że prosta kontrola fizyczna jest niewystarczająca do rozróżnienia poszczególnych rodzajów obuwia i że takiego rozróżnienia można dokonać jedynie poprzez chemiczną analizę materiałów oraz testy techniczne na mechanicznych komponentach zastosowanych w produkcji obuwia.
(26) O ile nie wyklucza się, że kontrola fizyczna istotnie nie zawsze jest wystarczająca do odróżnienia pomiędzy typami, nie można tego uznać za słuszny argument przemawiający za niewykluczeniem STAF.
W rzeczywistości fakt, że fizyczne rozróżnienie poszczególnych rodzajów bywa trudne, nie zmienia powyższych wniosków mówiących o tym, że STAF należy uznać za rodzaj odmienny od innych rodzajów obuwia skórzanego.
Ponadto w wielu innych przykładach do określenia, czy dany produkt powinien lub nie powinien zostać objęty zakresem właściwych środków antydumpingowych wymaga się więcej niż tylko kontroli fizycznej, lecz nigdy nie zostało to uznane za argument wystarczający do niewykluczenia takiego produktu z zakresu tychże środków.
W związku z powyższym wniosek został odrzucony.
(27) Wreszcie, niektóre zainteresowane strony twierdziły, że wszystkie rodzaje obuwia sportowego, a więc nie tylko STAF, powinny zostać wykluczone z postępowania.
Tezy te opierają się na takich samych twierdzeniach, jakie zgłoszono wobec wykluczenia STAF.
Dochodzenie ujawniło jednak, że konkluzje w odniesieniu do STAF nie stosowały się w równym stopniu do obuwia, które nie posiadało cech STAF.
Odkryto raczej, że wnioski przedstawione w dwóch poprzednich motywach mają także zastosowanie do tamtych rodzajów obuwia, tzn. nie ma wyraźnej linii podziału oraz istnieje konkurencja pomiędzy tamtymi oraz pozostałymi rodzajami obuwia.
Z uwagi na to wniosek został odrzucony.
ii) Obuwie dziecięce
(28) Do celów niniejszego postępowania tymczasowo uznaje się, że obuwiem dziecięcym jest obuwie o długości podeszwy wewnętrznej mniejszej niż 24 cm, w którym wysokość podeszwy razem z obcasem wynosi 3 cm lub jest mniejsza.
Te rodzaje obuwia są obecnie objęte następującymi kodami CN: ex64032000, ex64033000, 64035111, 64035191, 64035931, 64035991, 64039111, 64039191, 64039931, 64039991 i ex64051000.
W toku postępowania konieczne będzie dalsze zbadanie, czy tę definicję należy zmienić na potrzeby ewentualnych ostatecznych środków.
(29) Przypomina się, że w postępowaniu dotyczącym obuwia z cholewkami skórzanymi lub z tworzywa [3], obuwie o długości podeszwy wewnętrznej mniejszej niż 24 cm nie było uważane za wchodzące w zakres definicji produktu objętego postępowaniem.
Postanowiono tak, ponieważ – ze względu na specyficzność obuwia dziecięcego – obuwie to oraz inne typy obuwia ze skórzanymi cholewkami nie były wówczas uważane za jeden produkt.
W związku z tym Komisja badała w ramach niniejszego postępowania, czy takie obuwie wchodzi w zakres definicji produktu objętego postępowaniem, czy też powinno być przedmiotem osobnego postępowania.
(30) Po pierwsze faktycznie istnieją pewne techniczne i fizyczne różnice pomiędzy butami dziecięcymi a innymi rodzajami obuwia.
Ze względu na mały rozmiar obuwia dziecięcego, proces produkcji znacznie się różni; do wytworzenia mniejszego obuwia są wymagane specyficzne umiejętności, które muszą uwzględniać specjalne cechy charakterystyczne stóp dziecięcych, w szczególności w okresie rozwoju aparatu mięśniowo-szkieletowego w pierwszych latach życia.
(31) Po drugie buty dziecięce często są sprzedawane przez odmienne kanały sprzedaży niż pozostałe obuwie, co wskazuje również, że konsument może postrzegać je inaczej niż pozostałe rodzaje obuwia.
Precyzując, uważa się, że konsumenci obuwia dziecięcego z reguły wyraźnie dokonują rozróżnienia pomiędzy obuwiem przeznaczonym konkretnie dla dzieci a innymi rodzajami obuwia.
Ponadto wydaje się, że rynek obuwia dziecięcego w porównaniu z rynkiem obuwia dla dorosłych jest mniej zależny od trendów w modzie lub innych podobnych zjawisk, a większe znaczenie wydaje się mieć cena i jakość.
Innym elementem mającym wpływ na percepcję konsumenta jest z pewnością fakt, że buty dziecięce muszą być częściej zmieniane niż inne obuwie z powodu rozwoju fizycznego dziecka.
Na tym etapie postępowania badanie argumentów za i przeciw nie umożliwia jeszcze podjęcia ostatecznej decyzji co do ewentualnego włączenia obuwia dziecięcego do zakresu definicji produktu objętego postępowaniem.
Dlatego Komisja zdecydowała o tymczasowym potraktowaniu butów dziecięcych jako należących do zakresu produktu objętego postępowaniem, z zastrzeżeniem dalszych dochodzeń i rozważań na ostatecznym etapie postępowania.
iii) Inne twierdzenia
(32) Twierdzono również, że definicja produktu jest zbyt szeroka, aby można było go uznać za jeden produkt, ponieważ obejmuje wiele różnych modeli, materiałów i poziomów jakości, oraz że wszystkie te różne rodzaje powinny być analizowane indywidualnie w odrębnych postępowaniach.
Twierdzenie to opiera się na fakcie, że definicja produktu obejmuje 33 różne kody CN, co miałoby wskazywać, iż obejmuje ona różne produkty oraz że różne rodzaje obuwia posiadają odmienne właściwości, przeznaczenie końcowe, procesy produkcyjne i są sprzedawane poprzez różne kanały sprzedaży.
(33) Liczba różnych kodów CN objęta definicją produktu jest sama w sobie także nieistotna dla kwestii, czy definicja produktu jest szeroka czy wąska.
Istotne kryteria stosowane w celu ustalenia, czy produkt podlegający dochodzeniu można uznać za jeden produkt, tzn. jego podstawowe właściwości fizyczne i techniczne, zostały szczegółowo określone powyżej.
(34) Ponadto, nawet jeżeli różne rodzaje obuwia rzeczywiście mogą mieć różne specyficzne właściwości, dochodzenie wykazało, że – z wyjątkiem STAF – ich podstawowe właściwości pozostają identyczne.
Dodatkowo fakt, iż produkt objęty postępowaniem może być produkowany przy zastosowaniu różnych procesów, nie stanowi sam w sobie kryterium, które może spowodować wyróżnienie dwóch lub więcej odmiennych produktów.
I wreszcie dochodzenie wykazało także, iż różne typy produktu objętego postępowaniem były na ogół sprzedawane poprzez te same kanały sprzedaży.
Niektóre sklepy specjalistyczne skupiają się na pewnych specyficznych typach, natomiast zdecydowana większość dystrybutorów (sklepy detaliczne, wielobranżowe domy handlowe, supermarkety) sprzedaje wszystkie różne rodzaje obuwia, aby zaoferować swoim klientom szeroki asortyment.
(35) Wreszcie niektórzy importerzy argumentowali, że zakres produktu, zgodnie z definicją w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania, jest nawet szerszy niż definicja produktu podana przez samych skarżących, a ta rzekomo ograniczała się do jedynie trzech typów obuwia.
(36) W tym zakresie zwraca się uwagę na fakt, że definicja produktu podobnego ustalona w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania dokładnie odzwierciedla definicję podaną w skardze.
Trzy rodzaje obuwia, do których się ona odnosi, zostały wymienione jedynie w celach ilustracyjnych.
Skarga istotnie jasno wskazuje, że wspomniane trzy rodzaje obuwia stanowią znaczną większość przywozu z krajów, których dotyczy postępowanie (ponad 50 %).
Z pewnością nie należy tego rozumieć jako ograniczenia zakresu postępowania jedynie do tamtych trzech rodzajów.
(37) Wobec powyższych danych twierdzenia mówiące o tym, iż definicja produktu jest zbyt szeroka, zostały odrzucone.
iv) Wniosek
(38) Wszystkie pozostałe rodzaje obuwia, tzn. wszystkie rodzaje obuwia ze skórzanymi cholewkami z wyjątkiem STAF, mimo iż obejmują szeroki asortyment modeli i typów, pozostają zasadniczo takie same pod względem istotnych właściwości, zastosowań i percepcji wśród konsumentów.
(39) Oprócz faktu, iż posiadają one jednakowe podstawowe właściwości fizyczne i techniczne, wszystkie te różne modele i typy są bezpośrednią konkurencją dla siebie nawzajem i są bardzo dużym zakresie wymienne.
Jasno ilustruje to fakt, iż nie istnieją wyraźne linie podziału pomiędzy różnymi typami, tzn. cechy najbardziej zbliżonych typów w znacznym stopniu pokrywają się i są wobec siebie konkurencyjne.
(40) Podsumowując, do celów niniejszego postępowania i w zgodzie ze stałą praktyką Wspólnoty uznaje się niniejszym, że wszystkie rodzaje obuwia w ramach produktu opisanego powyżej, z wyjątkiem STAF, powinny być uznawane za jeden produkt.
2.2.
Produkt objęty postępowaniem
(41) Produktem objętym postępowaniem jest obuwie z cholewkami skórzanymi lub ze sztucznej skóry – zgodnie z powyższym opisem – pochodzące z ChRL i Wietnamu.
(42) Jak zaznaczono powyżej, dochodzenie wykazało, że wszystkie rodzaje obuwia ze skórzanymi cholewkami, pomimo różnic pod względem typów i modeli, posiadają te same podstawowe właściwości fizyczne i techniczne – tzn. obuwie ze skórzanymi cholewkami przeznaczone do noszenia na zewnątrz – i są zasadniczo stosowane w tych samych celach oraz mogą być uznawane za różne typy tego samego produktu.
(43) Stąd też do celów niniejszego dochodzenia produktem objętym postępowaniem, jak opisano powyżej w części "Wprowadzenie", jest obuwie ze skórzanymi cholewkami pochodzące z Chińskiej Republiki Ludowej i z Wietnamu ("produkt objęty postępowaniem").
Produkt ten jest aktualnie klasyfikowany w ramach następujących kodów CN: ex64032000, ex64033000, ex64035115, ex64035119, ex64035195, ex64035199, ex64035911, ex64035935, ex64035939, ex64035995, ex64035999, ex64039113, ex64039116, ex64039118, ex64039193, ex64039196, ex64039198, ex64039911, ex64039933, ex64039936, ex64039938, ex64039993, ex64039996, ex64039998 oraz ex64051000.
(44) Należy zwrócić uwagę, że do dnia 1 stycznia 2005 r. produkty pochodzące z ChRL i wchodzące w zakres wymienionych powyżej kodów CN podlegały kontyngentom ilościowym, z wyjątkiem produktów objętych kodami CN 64032000 i ex64033000, oraz obuwia o przeznaczeniu sportowym i obuwia wymagającego zastosowania szczególnej technologii.
(45) Stąd też przyjęto konkluzję, że do celu obecnego postępowania antydumpingowego wszystkie rodzaje produktu objętego postępowaniem są traktowane są jako jeden produkt.
2.3.
Produkt podobny
(46) Dochodzenie wykazało, że produkt objęty postępowaniem i obuwie ze skórzanymi cholewkami wytwarzane i sprzedawane na rynkach krajowych ChRL i Wietnamu oraz obuwie ze skórzanymi cholewkami produkowane i sprzedawane we Wspólnocie są podobne pod względem podstawowych właściwości fizycznych i technicznych oraz zastosowania, oraz że są postrzegane przez użytkowników jako wymienne.
(47) Niektóre zainteresowane strony uzasadniały, że obuwie ze skórzanymi cholewkami produkowane i sprzedawane przez przemysł wspólnotowy i sprzedawane na rynku wspólnotowym nie jest podobne do produktu objętego postępowaniem.
Strony utrzymywały, że jest to udowodnione w szczególności przez różnice pomiędzy tymi produktami pod względem jakości, percepcji konsumentów, kanałów sprzedaży i segmentacji.
Ponadto utrzymywano, że konsumenci we Wspólnocie zwykle postrzegają produkt objęty postępowaniem jako produkt tańszy oraz że produkty te nie odnoszą żadnej dodatkowej korzyści wynikającej ze sprzedaży pod określoną marką.
(48) Dochodzenie wykazało pod tym względem sprzeczne twierdzenia ze strony importerów.
Podczas gdy niektóre strony twierdziły, że produkt objęty postępowaniem jest zwykle niższej jakości i mieści się w innym segmencie cenowym w porównaniu z produktami wytworzonymi we Wspólnocie, inni z kolei twierdzili, że markowe obuwie wytworzone w krajach, których dotyczy postępowanie, jest przywożone po cenach wyższych od wyjątkowo niskich cen produktów o przypuszczalnie niskiej jakości przywożonych z tychże krajów, których dotyczy postępowanie.
Z drugiej strony dochodzenie potwierdziło, że we Wspólnocie obuwie najtańsze i najdroższe jest wytwarzane i sprzedawane poprzez te same kanały sprzedaży, co produkt objęty postępowaniem, tzn. niezależne sklepy detaliczne, niewyspecjalizowane supermarkety, wielobranżowe domy towarowe itp.
(49) Ponadto na obuwiu niekoniecznie wskazany jest kraj pochodzenia, stąd też często konsumentowi trudno jest odróżnić obuwie wytworzone w krajach, których dotyczy postępowanie od produktów wytworzonych we Wspólnocie.
(50) Z powyższych względów uznaje się, że niezależnie od swojego pochodzenia obuwie wytwarzane w krajach, których dotyczy postępowanie, oraz we Wspólnocie konkuruje na wszystkich poziomach rynku i nie podlega różnej percepcji wśród konsumentów.
O ile mogą istnieć pewne niewielkie różnice pomiędzy produktami objętymi postępowaniem a produkcją wspólnotową, o tyle uznaje się, że różnice te nie wpływają na zasadnicze podstawowe cechy, właściwości i zastosowanie produktu.
(51) Podobnie nie stwierdzono zasadniczych różnic pomiędzy produktem objętym postępowaniem i obuwiem ze skórzanymi cholewkami produkowanym i sprzedawanym przez eksporterów/producentów na ich rynkach krajowych a obuwiem sprzedawanym przez producentów w Brazylii, która posłużyła za kraj analogiczny w celu ustalenia wartości normalnej dla tych przedsiębiorstw, którym nie przyznano traktowania na zasadach MET.
(52) W świetle powyższego postanawia się tymczasowo, że zgodnie z art. 1 ust. 4 rozporządzenia podstawowego oraz do celu niniejszego dochodzenia wszystkie typy obuwia z cholewkami skórzanymi lub ze sztucznej skóry produkowane i sprzedawane w krajach, których dotyczy postępowanie, i w Brazylii, a także te produkowane i sprzedawane przez przemysł wspólnotowy na rynku wspólnotowym są podobne do obuwia wywożonego do Wspólnoty z krajów, których dotyczy postępowanie.
3.
KONTROLA WYRYWKOWA
3.1.
Kontrola wyrywkowa producentów eksportujących w ChRL i w Wietnamie
(53) Biorąc pod uwagę dużą liczbę producentów eksportujących w ChRL i w Wietnamie, w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania w celu określenia występowania dumpingu przewidziano kontrolę wyrywkową, zgodnie z art. 17 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.
(54) Aby umożliwić Komisji podjęcie decyzji o konieczności dokonania kontroli wyrywkowej i, jeżeli konieczność taka zostanie stwierdzona, umożliwić dobór próby, poproszono producentów eksportujących o zgłoszenie się do Komisji w terminie 15 dni od wszczęcia dochodzenia i dostarczenie podstawowych informacji na temat swojej sprzedaży eksportowej i sprzedaży na rynku krajowym, o dokładne określenie rodzaju działalności w odniesieniu do wytwarzania produktu objętego postępowaniem, a także nazw i działalności wszystkich przedsiębiorstw powiązanych zaangażowanych w produkcję oraz/lub sprzedaż produktu objętego postępowaniem.
Skontaktowano się także z władzami w ChRL i w Wietnamie.
3.1.1.
Wstępna selekcja współpracujących producentów eksportujących
(55) W ustalonym terminie, określonym w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania otrzymano zgłoszenia oraz wymagane informacje od 163 przedsiębiorstw z ChRL i 86 przedsiębiorstw z Wietnamu.
Jednakże tylko 154 chińskich producentów eksportujących i 81 wietnamskich producentów eksportujących produkt objęty postępowaniem zgłosiło wywóz do Wspólnoty w okresie objętym dochodzeniem.
Producenci eksportujący, którzy dokonywali przywozu produktu objętego postępowaniem do Wspólnoty w okresie objętym dochodzeniem i wyrazili chęć uczestnictwa w próbie, zostali wstępnie uznani za przedsiębiorstwa współpracujące i zostali uwzględnieni przy doborze próby.
(56) Producentów eksportujących, którzy nie zgłosili się w wyżej określonym terminie lub nie dostarczyli we właściwym czasie wymaganych informacji, uznano za podmioty niewspółpracujące w dochodzeniu.
3.1.2.
Dobór próby
(57) W przypadku ChRL, zgodnie z art. 17 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, pierwotnie rozważano próbę składającą się z czterech największych przedsiębiorstw producentów eksportujących.
Pozwoliłoby to ograniczyć liczbę dochodzeń, a równocześnie dawałoby odpowiedni poziom reprezentatywności.
Jednakże w trakcie procesu konsultacji z zainteresowanymi stronami, reprezentowanymi przez władze chińskie i odpowiednie zrzeszenie chińskich producentów, władze chińskie nalegały, aby do listy dodać większą liczbę przedsiębiorstw w celu zwiększenia reprezentatywności próby.
W efekcie próba została znacznie rozszerzona i objęła liczbę 13 chińskich producentów eksportujących, reprezentujących ponad 20 % wielkości chińskiego wywozu do Wspólnoty.
Władze chińskie udzieliły swej pełnej zgody na wybraną próbę.
(58) W przypadku Wietnamu, zgodnie art. 17 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, pierwotnie również rozważano próbę składającą się z czterech największych producentów eksportujących.
Jednakże biorąc pod uwagę prośbę władz chińskich o zwiększenie reprezentatywności próby chińskich eksporterów oraz to, aby próby dla obydwu krajów, których dotyczy postępowanie, nie różniły się zbytnio od siebie pod względem reprezentatywności, także i w tym przypadku zdecydowano o rozszerzeniu próby eksporterów wietnamskich do ośmiu przedsiębiorstw.
Pod koniec procesu rozmów z władzami wietnamskimi, które pozostawały w kontakcie z wietnamskim zrzeszeniem producentów, osiągnięto pełne porozumienie z tymi władzami w zakresie próby złożonej z ośmiu przedsiębiorstw w Wietnamie.
(59) Zgodnie z art. 17 ust. 1 rozporządzenia podstawowego w doborze próby uwzględniono następujące kryteria:
- wielkość producenta eksportującego w odniesieniu do wielkości wywozu do Wspólnoty w celu sprzedaży,
- wielkość producenta eksportującego w odniesieniu do sprzedaży na rynku krajowym.
(60) W odniesieniu do drugiego kryterium przedstawionego powyżej uznano za istotne włączenie do próby niektórych przedsiębiorstw dokonujących sprzedaży na rynku krajowym, aby w próbach uzyskać możliwie najbardziej reprezentatywny przekrój branży obuwniczej.
W szczególności było to niezbędne dla uzyskania dostępnych informacji w przypadku, gdyby pewne lub wszystkie przedsiębiorstwa objęte próbą spełniały kryteria MET w odniesieniu cen i kosztów związanych z produkcją i sprzedażą produktu objętego postępowaniem na rynkach krajowych w krajach, których dotyczy postępowanie.
W związku z tym wybrano tylko największe przedsiębiorstwa eksportujące, które reprezentują także znaczną część sprzedaży na rynku krajowym.
(61) Wybrane przedsiębiorstwa realizowały odpowiednio około 25 % i 22 % wielkości wywozu do Wspólnoty współpracujących producentów eksportujących chińskich i wietnamskich oraz odpowiednio około 42 % i 50 % wielkości sprzedaży na rynkach krajowych Chińskiej Republiki Ludowej i Wietnamu, zgłoszonych przez współpracujących eksporterów.
Wyłączenie produktów STAF nie wpłynęło znacząco na reprezentatywność prób.
(62) Współpracujący producenci eksportujący, którzy ostatecznie nie zostali włączeni do próby, zostali poinformowani za pośrednictwem władz chińskich lub wietnamskich, że ewentualne cło antydumpingowe na wywożone przez nich produkty zostanie skalkulowane zgodnie z art. 9 ust. 6 rozporządzenia podstawowego.
(63) Do wszystkich przedsiębiorstw objętych kontrolą wyrywkową zostały wysłane kwestionariusze do wypełnienia i wszystkie, oprócz jednego przedsiębiorstwa z ChRL, nadesłały odpowiedzi w wyznaczonym terminie.
3.1.3.
Badanie indywidualne
(64) Cztery przedsiębiorstwa producentów eksportujących z Chińskiej Republiki Ludowej i cztery przedsiębiorstwa producentów eksportujących z Wietnamu, które nie zostały włączone do próby, wystąpiły o ustalenie dla siebie indywidualnego marginesu dumpingowego i dostarczyły stosownych informacji w wyznaczonym terminie, celem zastosowania art. 9 ust. 6 i 17 ust. 3 rozporządzenia podstawowego. Jednakże z uwagi na bezprecedensową wielkość prób, które dotyczyły 20 przedsiębiorstw i wielu stron powiązanych, Komisja zadecydowała, zgodnie z art. 17 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, że nie można przyznać żadnego badania indywidualnego producentom eksportującym w Chińskiej Republice Ludowej i w Wietnamie, ponieważ byłoby to niesłusznie obciążające i uniemożliwiłoby zakończenie dochodzenia w rozsądnym terminie.
3.2.
Kontrola wyrywkowa dotycząca producentów wspólnotowych
(65) W odniesieniu do producentów wspólnotowych Komisja wyselekcjonowała próbę głównie w oparciu o wielkość odpowiednich producentów wspólnotowych pod względem wielkości produkcji.
Wybór opierał się na informacjach dostarczonych przez samych producentów oraz przez ich krajowe zrzeszenia.
Aby uzyskać zrównoważony obraz przemysłu obuwniczego, uwzględniono także położenie geograficzne producentów.
Stąd też próba, która w pierwszym rzędzie odzwierciedla wielkość i znaczenie poszczególnych przedsiębiorstw produkujących, odzwierciedla również rozkład geograficzny tego przemysłu we Wspólnocie.
Dziesięciu producentów uczestniczących w próbie reprezentuje około 10 % wielkości produkcji skarżących producentów wspólnotowych.
4.
DUMPING
4.1.
Traktowanie na zasadach gospodarki rynkowej (MET)
(66) Na mocy art. 2 ust. 7 lit. b) rozporządzenia podstawowego w dochodzeniach antydumpingowych dotyczących przywozu pochodzącego z ChRL i z Wietnamu, wartość normalna zostanie ustalona zgodnie z akapitami 1 i 6 przywołanego artykułu dla tych producentów eksportujących, którzy spełniali kryteria wymienione w art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego, tzn. o ile producenci eksportujący wykazali, że w odniesieniu do wytwarzania i sprzedaży produktu podobnego mają zastosowanie warunki gospodarki rynkowej. Kryteria te zostały w skrócie podsumowane i przedstawione poniżej wyłącznie dla celów referencyjnych:
1) podejmowanie decyzji biznesowych i ustalanie kosztów odbywa się w odpowiedzi na koniunkturę i bez istotnej ingerencji państwa;
2) zapisy księgowe są poddawane niezależnemu audytowi, zgodnie z Międzynarodowymi Standardami Rachunkowości (MSR) oraz są stosowane do wszystkich celów;
3) nie istnieją żadne istotne zniekształcenia przeniesione z wcześniejszego systemu, w którym nie stosowano zasad gospodarki rynkowej;
4) pewność i stabilność prawna są zapewniane przez prawo własności i prawo upadłościowe;
5) wymiana dewizowa jest realizowana według stawek rynkowych.
(67) Wszyscy producenci chińscy i wietnamscy wybrani do prób zwrócili się o traktowanie na zasadach MET na mocy art. 2 ust. 7 lit. b) rozporządzenia podstawowego i złożyli odpowiedzi w wyznaczonym terminie na formularzu MET dla producentów eksportujących.
Jeden chiński producent nie przedłożył jednak odpowiedzi na kwestionariusz po zbadaniu jego wniosku o przyznanie MET.
W takich okolicznościach niezbędne jest ustalenie dla tego producenta marginesu dumpingowego na podstawie dostępnych faktów.
W związku z powyższym jego wniosek o MET uznano za nieważny, wobec czego dalszej analizie przez Komisję poddano tylko 12 wniosków o traktowanie na zasadach MET od pozostałych chińskich producentów eksportujących.
(68) W odniesieniu do przedsiębiorstw wyselekcjonowanych do prób, Komisja poszukiwała wszystkich informacji uznanych za niezbędne oraz zweryfikowała wszystkie informacje przedłożone we wniosku o MET w siedzibach przedmiotowych przedsiębiorstw.
4.1.1.
Orzeczenie dotyczące traktowania na zasadach MET w odniesieniu do producentów eksportujących w ChRL
(69) Poniższa tabela streszcza ustalenia dokonane dla każdego przedsiębiorstwa na podstawie wszystkich pięciu kryteriów określonych w art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego.
Źródło: zweryfikowane odpowiedzi na kwestionariusz chińskich eksporterów współpracujących.
PRZEDSIĘBIORSTWO _BAR_ 1 _BAR_ 2 _BAR_ 3 _BAR_ 4 _BAR_ 5 _BAR_ Konkluzja _BAR_
Decyzje gospodarcze _BAR_ Rachunkowość _BAR_ Aktywa i "przeniesienia" _BAR_ Otoczenie prawne _BAR_ Kursy walut _BAR_
Przedsiębiorstwo 1 _BAR_ nie _BAR_ nie _BAR_ nie _BAR_ tak _BAR_ tak _BAR_ brak MET _BAR_
Przedsiębiorstwo 2 _BAR_ nie _BAR_ tak _BAR_ nie _BAR_ tak _BAR_ tak _BAR_ brak MET _BAR_
Przedsiębiorstwo 3 _BAR_ nie _BAR_ tak _BAR_ tak _BAR_ tak _BAR_ tak _BAR_ brak MET _BAR_
Przedsiębiorstwo 4 _BAR_ nie _BAR_ nie _BAR_ nie _BAR_ nie _BAR_ nie _BAR_ brak MET _BAR_
Przedsiębiorstwo 5 _BAR_ nie _BAR_ tak _BAR_ tak _BAR_ tak _BAR_ tak _BAR_ brak MET _BAR_
Przedsiębiorstwo 6 _BAR_ nie _BAR_ nie _BAR_ nie _BAR_ nie _BAR_ nie _BAR_ brak MET _BAR_
Przedsiębiorstwo 7 _BAR_ nie _BAR_ nie _BAR_ nie _BAR_ nie _BAR_ nie _BAR_ brak MET _BAR_
Przedsiębiorstwo 8 _BAR_ nie _BAR_ nie _BAR_ nie _BAR_ tak _BAR_ tak _BAR_ brak MET _BAR_
Przedsiębiorstwo 9 _BAR_ nie _BAR_ nie _BAR_ nie _BAR_ tak _BAR_ tak _BAR_ brak MET _BAR_
Przedsiębiorstwo 10 _BAR_ nie _BAR_ nie _BAR_ nie _BAR_ tak _BAR_ tak _BAR_ brak MET _BAR_
Przedsiębiorstwo 11 _BAR_ nie _BAR_ tak _BAR_ tak _BAR_ tak _BAR_ tak _BAR_ brak MET _BAR_
Przedsiębiorstwo 12 _BAR_ nie _BAR_ nie _BAR_ nie _BAR_ nie _BAR_ nie _BAR_ brak MET _BAR_
(70) Przedsiębiorstwom objętym postępowaniem dano możliwość ustosunkowania się do powyższych ustaleń.
Żadne z dwunastu przedsiębiorstw nie zgodziło się z poczynionymi ustaleniami i wszystkie twierdziły, że powinny uzyskać traktowanie na zasadach MET.
(71) Po pierwsze, zwraca się uwagę, że czterech chińskich producentów eksportujących poddanych kontroli wyrywkowej nie spełniło żadnego z pięciu kryteriów wymaganych do przyznania traktowania na zasadach MET.
Stało się tak, ponieważ dostarczone przez nich informacje były w znacznym stopniu niekompletne i w związku z tym niemożliwe było wyciągnięcie wniosku odnośnie spełnienia bądź niespełnienia wymaganych kryteriów.
W konsekwencji, kryteria te uznaje się za niespełnione.
(72) Po drugie, przypomina się, że stałą praktyką Komisji jest badanie, czy grupa powiązanych ze sobą przedsiębiorstw spełnia jako całość warunki traktowania na zasadach MET.
Zatem, w przypadkach gdzie podmiot zależny lub jakakolwiek spółka powiązana z wnioskodawcą w Chińskiej Republice Ludowej jest producentem oraz/lub sprzedawcą produktu objętego postępowaniem, wszystkie takie podmioty zależne muszą dostarczyć formularz wniosku MET.
W konsekwencji, niespełnienie tego warunku przez wszystkich czterech poddanych kontroli wyrywkowej producentów eksportujących wymienionych w motywie 71 powyżej skutkuje tym, że niemożliwe jest ustalenie, czy grupy te jako całość spełniają wszystkie warunki wymagane do traktowania na zasadach MET.
(73) W odniesieniu do 1. kryterium ("Decyzje gospodarcze podejmowane są w odpowiedzi na sygnały z rynku, bez istotnej ingerencji ze strony Państwa, a koszty odzwierciedlają wartość rynkową"), wywnioskowano, że żaden z 12 chińskich producentów eksportujących nie wykazał spełnienia tego kryterium.
Przyczyny niespełnienia 1. kryterium obejmowały w szczególności występowanie ograniczeń zbytu określonych w Umowie Spółki oraz/lub zezwoleń na prowadzenie działalności gospodarczej lub, w jednym przypadku, faktycznego ograniczenia zbytu ze względu na ingerencję Państwa.
Po ujawnieniu powyższego przedsiębiorstwa poddane kontroli wyrywkowej argumentowały, że takie ograniczenia są nieistotne, ponieważ są rzekomo przestarzałe i zwyczajnie nie są wiążące dla wewnętrznych przepisów przedsiębiorstwa.
Takie dokumenty stanowią jednak, między innymi, podstawę, na której przedsiębiorstwo handluje swoimi wyrobami.
W rzeczywistości, i wręcz przeciwnie, chińskie organy administracyjne upoważniają przedsiębiorstwo do prowadzenia działalności wyłącznie na podstawie jego Umowy Spółki oraz/lub zezwoleń na prowadzenie działalności gospodarczej, które dla danego przedsiębiorstwa stanowią specyficzne ramy prawne.
(74) W odniesieniu do 2. kryterium ("Przedsiębiorstwa posiadają jasny system zapisów księgowych poddawany niezależnemu audytowi zgodnie z międzynarodowymi standardami rachunkowości, które są stosowane do wszystkich celów"), siedem przedsiębiorstw nie zdołało wykazać, że spełniają warunek określony w art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego.
Właściwie, w zbadanych przypadkach zapisy księgowe wykazywały pod tym względem istotne wady.
Przykładowo, w przypadku jednego z eksporterów, zestawienia bilansowe dokonywane po audycie, konsekwentnie nie odzwierciedlały słusznej i prawdziwej wartości aktywów i pasywów, ponieważ nie zostały one zaksięgowane w chwili poniesienia kosztów (w chwili zakupu), lecz w chwili uiszczenia zapłaty.
Tak poważne naruszenie fundamentalnego Międzynarodowego Standardu Rachunkowości (MSR) a zwłaszcza zasady memoriałowej, nie zostało jednak odnotowane przez audytorów.
W rezultacie zapisy księgowe nie były kontrolowane zgodnie z międzynarodowymi standardami rachunkowości.
W innym przypadku zapisy księgowe były niejasne z powodu niekompletności ważnych dowodów kasowych.
I tu, ponownie, brakowało jakiejkolwiek wzmianki audytorów.
Po ujawnieniu nie otrzymano przekonywującego wyjaśnienia dla takich uchybień.
Ponadto dwóch producentów eksportujących nie zastosowało się do zaleceń audytorów dotyczących księgowania rozliczeń międzyokresowych, dzierżawy gruntu, rezerw na poczet nieściągalnych długów, dewaluacji majątku trwałego i zapasów w latach obrachunkowych następujących po audycie, w celu umożliwienia jasnego prowadzenia księgowości.
(75) Dziewięć przedsiębiorstw nie wykazało spełnienia 3. kryterium ("Koszty produkcji i sytuacja finansowa nie podlegają wypaczeniom przeniesionym z okresu, gdy nie obowiązywał system gospodarki rynkowej").
W badanych przypadkach odkryto w szczególności, że prawa do użytkowania gruntów i maszyn nie zostały przedmiotowym eksporterom przekazane zgodnie z warunkami rynkowymi, co spowodowało rzeczywiste zniekształcenia w obrazie kosztów oraz sytuacji finansowej przeniesionych z systemu niestosującego zasad gospodarki rynkowej.
Po ujawnieniu, niektórzy z chińskich producentów eksportujących poddanych kontroli wyrywkowej zakwestionowali te ustalenia.
Nie uzasadnili jednak wyczerpująco swojego twierdzenia o rzekomym uzyskaniu przedmiotowych aktywów na warunkach rynkowych.
(76) W odniesieniu do 4. kryterium ("Przedsiębiorstwa objęte postępowaniem podlegają prawu własności i prawu upadłościowemu, które gwarantują pewność i stabilność prawną działalności przedsiębiorstwa"), w przypadkach czterech producentów, którzy nie dostarczyli wystarczających informacji, wobec braku takich informacji wywnioskowano, iż nie dowiedli oni spełnienia tego kryterium.
(77) Wreszcie, te same cztery przedsiębiorstwa, z uwagi na niedostarczenie wystarczających informacji, nie wykazały również spełnienia 5. kryterium ("Kursy wymiany walut obliczane są według stawek rynkowych").
4.1.2.
Orzeczenie dotyczące traktowania na zasadach MET w odniesieniu do producentów eksportujących w Wietnamie
(78) Poniższa tabela streszcza ustalenia dokonane dla każdego przedsiębiorstwa na podstawie wszystkich pięciu kryteriów określonych w art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego.
Źródło: zweryfikowane odpowiedzi na kwestionariusz wietnamskich eksporterów współpracujących.
PRZEDSIĘBIORSTWO _BAR_ 1 _BAR_ 2 _BAR_ 3 _BAR_ 4 _BAR_ 5 _BAR_ Konkluzja _BAR_
Decyzje gospodarcze _BAR_ Rachunkowość _BAR_ Aktywa i "przeniesienia" _BAR_ Otoczenie prawne _BAR_ Kursy walut _BAR_
Przedsiębiorstwo 1 _BAR_ nie _BAR_ nie _BAR_ nie _BAR_ tak _BAR_ tak _BAR_ brak MET _BAR_
Przedsiębiorstwo 2 _BAR_ nie _BAR_ nie _BAR_ nie _BAR_ tak _BAR_ tak _BAR_ brak MET _BAR_
Przedsiębiorstwo 3 _BAR_ nie _BAR_ nie _BAR_ nie _BAR_ tak _BAR_ tak _BAR_ brak MET _BAR_
Przedsiębiorstwo 4 _BAR_ nie _BAR_ nie _BAR_ nie _BAR_ tak _BAR_ tak _BAR_ brak MET _BAR_
Przedsiębiorstwo 5 _BAR_ nie _BAR_ tak _BAR_ nie _BAR_ tak _BAR_ tak _BAR_ brak MET _BAR_
Przedsiębiorstwo 6 _BAR_ nie _BAR_ nie _BAR_ nie _BAR_ tak _BAR_ tak _BAR_ brak MET _BAR_
Przedsiębiorstwo 7 _BAR_ tak _BAR_ nie _BAR_ nie _BAR_ tak _BAR_ tak _BAR_ brak MET _BAR_
Przedsiębiorstwo 8 _BAR_ tak _BAR_ nie _BAR_ nie _BAR_ tak _BAR_ tak _BAR_ brak MET _BAR_
(79) Przedsiębiorstwom objętym postępowaniem dano możliwość ustosunkowania się do powyższych ustaleń.
Żadne z ośmiu przedsiębiorstw nie zgodziło się z poczynionymi ustaleniami i wszystkie twierdziły, że powinno im być przyznane traktowanie na zasadach MET.
(80) W odniesieniu do 1. kryterium, sześć przedsiębiorstw nie zdołało wykazać, że ich decyzje gospodarcze były podejmowane w odpowiedzi na sygnały rynkowe i bez istotnej ingerencji państwa.
(81) Cztery spośród przedsiębiorstw prowadzą działalność z obowiązkiem wywozu za granicę całości lub części swojej produkcji.
Przedsiębiorstwa objęte postępowaniem utrzymywały, że mają pozwolenie na zbyt na rynku krajowym.
Jednakże przedłożone przez nie dokumenty nie dostarczyły dowodów na poparcie tych kontrargumentów.
Przedsiębiorstwa te argumentowały jedynie, że w przypadku chęci zbycia wyrobów na rynku krajowym mogą zwrócić się o dokonanie zmiany w posiadanej przez nich licencji inwestycyjnej oraz/lub że ilościowe ograniczenia zbytu mają na celu oszczędności podatkowe.
Wobec tego argumentu służby Komisji mogą jedynie zwrócić uwagę, że pozornie przedsiębiorstwa te mogą usunąć wymienione ograniczenie ze swojej licencji inwestycyjnej, jednakże nie wystąpiły o taką zmianę ani podczas OD, ani też później.
Tak więc przedsiębiorstwa wciąż podlegały kontyngentowi zbytu, przez co nie mogły podejmować decyzji gospodarczych w oparciu o sygnały z rynku.
Stąd też wymienione twierdzenia zostały odrzucone.
(82) Jeżeli chodzi o pozostałe dwa przedsiębiorstwa, stwierdzono, że w całości stanowiły one własność państwową o zarządzie bezpośrednio powiązanym z państwem.
Obydwa podważały fakt istnienia istotnej ingerencji państwa, lecz nie dostarczyły dodatkowych nowych argumentów uzasadniających to twierdzenie.
W związku z tym ich twierdzenia zostały odrzucone.
(83) W odniesieniu do 2. kryterium, siedem przedsiębiorstw nie spełniało warunku określonego w art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego.
(84) Trzy przedsiębiorstwa nie posiadały żadnych zapisów księgowych poddanych audytowi ani też nie publikowały sprawozdań finansowych.
Dla trzech innych przedsiębiorstw nie można było uzyskać gwarancji, że ich zapisy księgowe prowadzono zgodnie z MSR oraz że standardy te były stosowane do wszystkich celów, ponieważ audytorzy w opublikowanych sprawozdaniach finansowych zamieścili w szczególności uwagę, iż zapisy rachunkowe nie mają na celu przedstawienia sytuacji finansowej przedsiębiorstwa zgodnie z zasadami i powszechnie przyjętymi praktykami rachunkowości obowiązującymi w innych krajach i jurysdykcjach innych niż wietnamska.
Fakty te uznano za sprzeczne z normami MSR, które w sekcji "Podstawy sporządzania i przedstawiania sprawozdań finansowych" stwierdzają, że "celem sprawozdań finansowych o ogólnym przeznaczeniu jest dostarczanie informacji na temat sytuacji finansowej, wyników działalności i przepływów środków pieniężnych jednostki, które byłyby użyteczne dla szerokiego kręgu użytkowników przy podejmowaniu przez nich decyzji gospodarczych".
Ponadto standard MSR1 stwierdza, że jakikolwiek podmiot gospodarczy, którego sprawozdania finansowe spełniają normy MSR powinien w uwagach zamieszczać jasne i pełne oświadczenie o zgodności z normami, co wyraźnie nie miało miejsca w przypadku tych przedsiębiorstw.
(85) W przypadku dwóch przedsiębiorstw audytorzy podnosili w swych raportach istotne problemy, zaś w przypadku jednego z nich weryfikacja wykonana przez audytorów okazała się dalece niewystarczająca dla zagwarantowania wiarygodności sprawozdań finansowych.
(86) Powyższe konkluzje zakwestionowało siedmiu producentów eksportujących objętych postępowaniem.
Jednakże z uwagi na i) brak skontrolowanych sprawozdań finansowych dla trzech spośród nich, ii) istotne problemy podnoszone w raportach przez samych audytorów wobec dwóch innych, oraz iii) znaczącą uwagę zawartą przez audytorów dwóch pozostałych przedsiębiorstw, w której uprzedzają oni podmioty korzystające ze sprawozdań finansowych, iż te ostatnie nie spełniają powszechnie przyjętych standardów rachunkowości, dokumenty przedłożone przez te siedem przedsiębiorstw nie zawierają jakichkolwiek nowych elementów, które pozwalałyby Komisji zrewidować wcześniejsze wnioski, wobec czego twierdzenia przedsiębiorstw zostały odrzucone.
(87) W odniesieniu do 3. kryterium, z uwagi na sytuację dotyczącą praw użytkowania gruntów, które nie odpowiadają warunkom gospodarki rynkowej i wciąż są ustanawiane centralnie przez władze, zwłaszcza w zakresie ustalania i korekty cen, żadne z przedsiębiorstw nie zdołało wykazać, że nie istnieją wypaczenia przeniesione z systemu gospodarki nierynkowej.
Ponadto w przypadku trzech z tych przedsiębiorstw stwierdzono, że istnieją wypaczenia przeniesione z systemu gospodarki nierynkowej w szczególności w odniesieniu do wyceny aktywów.
Powyższe konkluzje zostały zakwestionowane przez przedsiębiorstwa, które jednak nie przedłożyły żadnych nowych elementów uzasadniających swoje twierdzenia, wobec czego twierdzenia te zostały odrzucone.
(88) Ustalono, że kryteria 4. i 5. zostały spełnione przez każde z ośmiu przedsiębiorstw.
(89) Przypomina się, że stałą praktyką Komisji jest badanie, czy grupa przedsiębiorstw powiązanych spełnia jako całość warunki przyznania MES, stąd też w przypadkach gdy filia lub inna spółka powiązana z wnioskodawcą w Wietnamie jest producentem oraz/lub sprzedawcą produktu objętego postępowaniem, wówczas taką spółkę zaprasza się do oddzielnego wypełnienia formularza wniosku o przyznanie MES.
W odniesieniu do tej praktyki, dwa przedsiębiorstwa nie złożyły stosownych wniosków dotyczących swoich spółek zależnych w Wietnamie, a zatem nie można było ustalić, czy grupa jako całość spełnia wszystkie warunki przyznania MES.
(90) W konsekwencji przyjęto konkluzję, że żadne z przedsiębiorstw nie spełnia warunków określonych w art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego.
4.2.
Indywidualne traktowanie (IT)
(91) Zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego cło ogólnokrajowe, jeśli występuje, jest wprowadzone dla krajów objętych tym artykułem, z wyjątkiem przypadków, gdy przedsiębiorstwa są w stanie wykazać, że spełniają wszystkie kryteria określone w art. 9 ust. 5 rozporządzenia podstawowego.
(92) Jeśli chodzi o ChRL, producenci eksportujący, którzy występowali o MET, występowali także o IT na wypadek nieprzyznania im MET.
(93) Na podstawie dostępnych informacji stwierdzono, że przedsiębiorstwa te nie wykazały, że spełniają kumulatywnie wszystkie wymagania IT określone w art. 9 ust. 5 rozporządzenia podstawowego.
(94) W szczególności ustalono, że ponieważ żaden z producentów nie wykazał, że spełnia kryterium 1. powyższej analizy MET z uwagi na prawny lub faktyczny wymóg wywozu całości lub znaczącej części produkcji, tak więc ilości eksportowanych przez producentów wyrobów oraz warunki sprzedaży nie były ustalane swobodnie, lecz na podstawie procedury zezwoleń administracyjnych określonej przez statuty spółek oraz/lub pozwolenia na działalność gospodarczą chińskich producentów eksportujących objętych próbą. W konsekwencji żaden z chińskich producentów eksportujących objętych próbą nie wykazał, że spełnia wymagania określone w art. 9 ust. 5 lit. b) rozporządzenia podstawowego, na mocy którego prawnie lub faktycznie wymaga się swobodnego kształtowania sprzedaży eksportowej. Ponadto cztery przedsiębiorstwa niespełniające kryterium 5. analizy MET uznano za niespełniające także kryterium określonego w art. 9 ust 5 lit. d) rozporządzenia podstawowego, tzn. przeliczania kursów wymiany zgodnie z kursami rynkowymi.
(95) Jeśli chodzi o Wietnam, producenci eksportujący, którzy występowali o MET, występowali także o IT na wypadek nieprzyznania im MET.
(96) Na podstawie dostępnych informacji stwierdzono, że przedsiębiorstwa te nie spełniają wszystkich wymagań IT określonych w art. 9 ust. 5 rozporządzenia podstawowego.
(97) W szczególności, jak wskazano w powyższej analizie MET, ustalono, że w przypadku czterech przedsiębiorstw wielkości sprzedaży eksportowej nie były określane swobodnie przez przedsiębiorstwo, ale były ustalone w uzyskanym przez przedsiębiorstwo pozwoleniu na prowadzenie działalności gospodarczej.
W przypadku dwóch przedsiębiorstw będących w 100 % własnością państwa uznano, że nie przedstawiły one dowodów na zastosowanie odpowiednich środków mających na celu zapobieżenie interwencjom państwa.
W przypadku dwóch pozostałych przedsiębiorstw stwierdzono, że są one powiązane z trzecim przedsiębiorstwem, które nie spełniło wymagań określonych dla IT w art. 9 ust. 5 rozporządzenia podstawowego z uwagi na ograniczenia sprzedaży eksportowej oraz udział państwa w wewnętrznej strukturze przedsiębiorstwa i procesie decyzyjnym.
Mając na uwadze fakt, że w przypadku zastosowania różnych stawek ceł do tych trzech powiązanych przedsiębiorstw istniałoby niebezpieczeństwo obejścia środków, nie jest możliwe przyznanie IT dwóm pierwszym przedsiębiorstwom.
4.3.
Wartość normalna
4.3.1.
Kraj analogiczny
(98) Zgodnie z art. 2 ust. 7 rozporządzenia podstawowego, w przypadku przywozów z krajów nieposiadających gospodarki rynkowej oraz w takim stopniu, który uniemożliwia przyznanie MET, dla krajów wymienionych w art. 2 ust. 7 lit. b) rozporządzenia podstawowego wartość normalną należy określić na podstawie ceny lub wartości skonstruowanej w kraju analogicznym.
(99) W powiadomieniu o wszczęciu dochodzenia Komisja wyraziła intencję wykorzystania Brazylii jako kraju analogicznego odpowiedniego dla celów określenia wartości normalnej dla ChRL i Wietnamu i zaprosiła zainteresowane strony do przedstawienia swoich uwag.
(100) Od współpracujących producentów eksportujących otrzymano komentarze sugerujące, że bardziej odpowiednie niż Brazylia byłyby Tajlandia, Indie lub Indonezja.
Głównymi argumentami przeciwko Brazylii było to, że Brazylia nie jest zbliżona do ChRL i Wietnamu pod względem rozwoju społeczno-gospodarczego i kulturowego lub wysokości PKB na mieszkańca, że nie produkuje ona specjalistycznego obuwia sportowego (STAF) i Brazylia różni się od Chin i Wietnamu także pod względem kosztów siły roboczej i warunków dostępności surowców.
(101) Niektóre z zainteresowanych stron sugerujących kraje analogiczne inne niż Brazylia argumentowały, że w poprzednim dochodzeniu dotyczącym przywozów określonych typów obuwia z cholewkami skórzanymi lub z tworzywa pochodzących z ChRL, Indonezji i Tajlandii [4], Indonezję wybrano jako kraj analogiczny i że konsekwentnie należałoby ją wybrać także dla potrzeb niniejszego dochodzenia.
(102) Komisja starała się o współpracę eksporterów z Brazylii i innych potencjalnych krajów analogicznych, takich jak Indie, Indonezja i Tajlandia.
Wysłano pisma do ponad 50 przedsiębiorstw w Brazylii, jak również w Indiach i ponad 20 przedsiębiorstw w Indonezji.
Ponadto służby Komisji skontaktowały się z tajlandzkim zrzeszeniem producentów obuwia i nawiązały współpracę z sześcioma producentami dokonującymi wywozu z Tajlandii.
Spośród wszystkich przedsiębiorstw z innych krajów, z którymi się skontaktowano, na współpracę w ramach dochodzenia zgodę wyraził jeden indyjski producent eksportujący, dwóch indonezyjskich producentów eksportujących oraz ośmiu brazylijskich producentów eksportujących.
Reprezentatywność sprzedaży krajowej
(103) Jednym z najważniejszych kryteriów wyboru kraju analogicznego jest reprezentatywność sprzedaży krajowej w kraju analogicznym w porównaniu do wywozu wyrobu objętego postępowaniem pochodzącego z kraju lub krajów, których dotyczy postępowanie i nieposiadających gospodarki rynkowej.
Dlatego też, zgodnie z art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, który stosuje się również do kraju analogicznego, ceny krajowe w kraju analogicznym będą normalnie uznawane za reprezentatywne, jeżeli wielkość sprzedaży wynosić będzie przynajmniej 5 % ilości eksportowanych do UE z kraju niefunkcjonującego na zasadach gospodarki rynkowej.
(104) Jeśli chodzi o Indonezję warto odnotować, że dwóch współpracujących indonezyjskich producentów eksportujących zgłosiło sprzedaż krajową, która była w niewystarczającym stopniu reprezentatywna w stosunku do wywozu pochodzącego z krajów, których dotyczy postępowanie.
(105) W przypadku Indii współpracę nawiązano tylko z jednym producentem eksportującym.
Jednakże jego sprzedaż krajowa stanowiła mniej niż 5 % wywozu z Wietnamu i dlatego nie była w wystarczającym stopniu reprezentatywna w stosunku do całego wywozu z krajów, których dotyczy postępowanie.
(106) W Tajlandii nawiązano współpracę z sześcioma producentami eksportującymi, którzy nadesłali odpowiedzi na kwestionariusze.
Ich sprzedaż krajowa nie stanowiła 5 % lub więcej wielkości eksportu z ChRL lub Wietnamu i z tego względu producenci ci nie byli w wystarczającym stopniu reprezentatywni w stosunku do całego eksportu z krajów, których dotyczy postępowanie.
W konsekwencji Tajlandia nie została uznana za odpowiedni kraj analogiczny.
(107) Z kolei trzech głównych brazylijskich producentów eksportujących spośród ośmiu współpracujących zgłosiło sprzedaż krajową reprezentując odpowiednio ponad 50 % ich własnego eksportu, zaś łączna sprzedaż krajowa okazała się stanowić 5 % lub więcej w stosunku do eksportu z krajów, których dotyczy postępowanie.
(108) Z uwagi na to wybór Brazylii wydawał się najbardziej odpowiedni ze względu na reprezentatywność sprzedaży krajowej, co pozwoliło na uniknięcie konstruowania wartości normalnej i dokonywania szeregu ewentualnych korekt.
Konkurencja w kraju odniesienia
(109) W kontekście konkurencji wybór Brazylii jako kraju analogicznego wydawał się również odpowiedni, ponieważ w Brazylii działa ponad 7000 producentów, którzy wyprodukowali łącznie ponad 700 milionów par obuwia w roku 2004, a zużycie krajowe wyniosło w roku 2004 ponad 500 milionów par.
Wywóz w 2004 r. wynosił około 200 milionów par butów, z czego ponad 50 % stanowiło obuwie ze skórzanymi cholewkami.
Brazylia eksportuje obuwie głównie do Ameryki Północnej (Stanów Zjednoczonych i Kanady), Ameryki Południowej i Europy.
Przywóz wynosił w roku 2004 około 9 milionów par obuwia, przy czym 80 % pochodziło z krajów, których dotyczy postępowanie.
(110) Opierając się na danych z 2003 r., stwierdzono, że Brazylia charakteryzuje się także dużym krajowym zużyciem butów na jednego mieszkańca (2,7), wyprzedzając Tajlandię (2,3), Indonezję (1,7) i Indie (0,6) (dane obejmują wszystkie typy obuwia).
Specjalistyczne obuwie sportowe (STAF)
(111) Jeśli chodzi o fakt, że Brazylia prawie nie produkuje obuwia STAF, argument ten uznano za nieistotny z uwagi na decyzję o wykluczeniu tego typu obuwia z zakresu dochodzenia, jak wyjaśniono w motywie 19.
Rozwój społeczno-gospodarczy i kulturowy
(112) Niektóre ze stron utrzymywały, że Brazylia w zbyt dużym stopniu różni się od ChRL i Wietnamu w kategoriach rozwoju społeczno-gospodarczego i kulturowego lub wartości PKB na jednego mieszkańca.
(113) Po pierwsze, należy zauważyć, że różnice w rozwoju społeczno-gospodarczym i kulturowym uważane są za nieistotne dla wyboru kraju analogicznego, ponieważ kraj analogiczny wybierany jest w celu odzwierciedlenia warunków gospodarki rynkowej, a nie porównywania poziomów rozwoju kulturowego.
(114) Jeśli chodzi o wykorzystanie kraju o innym poziomie rozwoju gospodarczego, należy zauważyć, że kraj nieposiadający gospodarki rynkowej lub kraj z gospodarką w fazie transformacji z definicji nie ma takich samych cech gospodarczych, jak kraj posiadający gospodarkę rynkową.
Nie jest niczym nadzwyczajnym, że pomiędzy krajem analogicznym a krajem nieposiadającym gospodarki rynkowej lub z gospodarką w fazie transformacji występują takie różnice w rozwoju gospodarczym.
Nie przeszkadza to jednakże wybraniu Brazylii jako kraju analogicznego, o ile uznawana jest ona za bardziej odpowiednią z uwagi na inne rozważane czynniki.
(115) Taki sam wniosek można wyciągnąć w stosunku do różnicy w dochodzie na jednego mieszkańca, który również jest wskaźnikiem rozwoju gospodarczego.
Ponadto warto zauważyć, że na podstawie głównego kryterium klasyfikowania gospodarek stosowanego przez Bank Światowy, jakim jest produkt krajowy brutto na jednego mieszkańca, Brazylia jest klasyfikowana w tej samej kategorii co ChRL, Tajlandia i Indonezja.
Koszty pracy
(116) Kilka spośród zainteresowanych stron podkreślało fakt, że koszty pracy w Brazylii są wyższe niż w Wietnamie i Chinach i że Indie, Indonezja lub Tajlandia, w których koszty pracy są porównywalne, byłyby bardziej odpowiednimi krajami analogicznymi.
(117) W tym względzie przypomina się, że kraj analogiczny nie musi być koniecznie wybierany spośród krajów, które mają takie same lub najbardziej zbliżone koszty, jak kraje, których dotyczy postępowanie, ponieważ w istocie koszty w tych drugich krajach uznaje się za wypaczone ze względu na fakt, że kraje, których dotyczy postępowanie nie posiadają gospodarki rynkowej lub ich gospodarka jest w fazie transformacji.
Jak wspomniano w motywie 115 powyżej, kraj o innym poziomie rozwoju gospodarczego może zostać wybrany jako kraj analogiczny do kraju nieposiadającego gospodarki rynkowej lub posiadającego gospodarkę w fazie transformacji.
Podobnie, koszty pracy odzwierciedlające stan rozwoju gospodarczego kraju same w sobie nie są uznawane za istotne kryterium.
(118) W każdym razie, jak wspomniano powyżej, poziom współpracy z producentami eksportującymi z Indii, Tajlandii i Indonezji nie był wystarczający dla zapewnienia reprezentatywności ich sprzedaży krajowej.
Wyznaczenie jednego z tych krajów jako kraju odniesienia mogłoby prowadzić do niepotrzebnego stosowania konstruowanej wartości normalnej i dokonywania szeregu korekt.
Różnice w kosztach struktur produkcji
(119) Zainteresowane strony twierdziły także, że struktury kosztów w Brazylii i krajach, których dotyczy postępowanie różnią się, ponieważ niektóre koszty (badań i rozwoju, projektowania itp.), pokrywane przez konsumentów zaopatrywanych przez chińskich i wietnamskich eksporterów, są ponoszone przez producentów brazylijskich i jako takie stanowią część ich kosztów produkcji.
(120) W rzeczywistości stwierdzono, że w niektórych przypadkach eksporterzy z krajów, których dotyczy postępowanie, sprzedają wyroby objęte postępowaniem dawnym producentom wspólnotowym w UE, którzy w dalszym ciągu pokrywają wspomniane wyżej elementy kosztów produkcji i sprzedają wyroby pod swoją własną marką.
Nie jest to jednakże powód, dla którego należałoby odrzucić Brazylię jako odpowiedni kraj analogiczny, ponieważ przy określaniu wartości normalnej możliwe jest dokonanie korekt dla takich kosztów.
(121) Zainteresowane strony podnosiły także kwestię różnicy w dostępie do surowca, w szczególności skóry, pomiędzy Brazylią z jednej strony a ChRL i Wietnamem z drugiej.
Twierdzenia okazały się jednakże sprzeczne i nie dostarczyły żadnego udokumentowanego dowodu wskazującego, dlaczego inne kraje byłyby właściwsze.
Na przykład niektóre spośród zainteresowanych stron twierdziły, że w krajach, których dotyczy postępowanie, nie ma żadnych ograniczeń w dostępności surowców, podczas gdy w Brazylii dostępne są jedynie podstawowe surowce.
Inne z zainteresowany stron twierdziły coś przeciwnego, stwierdzając, że kraje, których dotyczy postępowanie, muszą importować skóry bydlęce i że nie mają one takiego samego dostępu do surowców, jak Brazylia, w której istnieje ugruntowana produkcja skóry surowej na dużą skalę.
(122) Niektóre ze stron potwierdziły jednakże, że Brazylia ma szerszy dostęp do skóry niż kraje, których dotyczy postępowanie.
W szczególności Brazylia posiada jeden z największych wskaźników pogłowia bydła na świecie, działają tam też setki przedsiębiorstw specjalizujących się w garbowaniu i wykańczaniu skór.
Brazylijski przemysł garbarski wytwarza rocznie ponad 30 milionów skór, z których tylko 40 % wykorzystywanych jest przez przemysł brazylijski używający skór do produkcji (obuwia, artykułów skórzanych, mebli).
Taka specjalistyczna wiedza dotycząca obróbki oraz dostępność surowca mogą jedynie obniżać koszty produkcji w Brazylii.
Dlatego też twierdzenie mówiące, że Brazylia nie stanowiłaby odpowiedniego wyboru z uwagi na dostępność surowca, zostało odrzucone.
(123) Te same strony twierdziły następnie, że kraje, których dotyczy postępowanie, używają skór o niższej jakości niż skóry wykorzystywane przez producentów brazylijskich.
W tym względzie należy zauważyć, że badanie chińskich i wietnamskich producentów eksportujących stanowiących część próbek pokazało, że jakość wykorzystywanych przez nich skór była wyższa niż jakość skór używanych przez producentów brazylijskich.
Nie stanowi to jednakże powodu, dla którego należy odrzucić Brazylię jako odpowiedni kraj analogiczny, ponieważ możliwe jest dokonanie dostosowania z uwagi na różnicę cech fizycznych, uwzględniającego wszelkie różnice w jakości skóry.
(124) W świetle powyższego uznano, że Brazylia jest odpowiednim krajem analogicznym.
4.3.2.
Określenie wartości normalnej w kraju analogicznym
(125) Po wybraniu Brazylii na kraj analogiczny dokonano obliczenia wartości normalnej w oparciu o dane zweryfikowane w zakładach trzech głównych brazylijskich producentów współpracujących.
(126) Stwierdzono, że sprzedaż krajowa trzech brazylijskich producentów podobnego wyrobu była reprezentatywna w stosunku do wyrobu objętego postępowaniem, eksportowanego do Wspólnoty przez producentów eksportujących z ChRL i Wietnamu.
(127) Sprawdzono także, czy sprzedaż krajową można uznać za prowadzoną w ramach normalnej wymiany handlowej, poprzez określenie proporcji sprzedaży rentownej dla klientów niezależnych.
Weryfikacja przeprowadzona dla trzech głównych producentów pokazała, że wielkość ich sprzedaży po cenach sprzedaży netto równych kosztowi jednostkowemu lub przewyższających go stanowiła ponad 80 % całkowitej sprzedaży każdego z producentów.
Z uwagi na to wartość normalna została oparta na faktycznej cenie krajowej, obliczonej jako średnia ważona cen wszystkich sprzedaży krajowych wyrobów przedmiotowego typu w OD, niezależnie od tego, czy sprzedaż taka była rentowna czy też nie.
4.4.
Cena eksportowa
(128) Producenci eksportujący dokonywali sprzedaży eksportowej do Wspólnoty bądź bezpośrednio dla niezależnych klientów, bądź poprzez niepowiązane przedsiębiorstwa handlowe umiejscowione poza terytorium Wspólnoty.
(129) Tam, gdzie sprzedaż eksportowa do Wspólnoty była prowadzona bezpośrednio dla niezależnych klientów, ceny eksportowe zostały określone na podstawie cen faktycznie zapłaconych lub wymaganych dla wyrobu objętego postępowaniem zgodnie z art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego.
(130) Tam, gdzie sprzedaż eksportowa do Wspólnoty była prowadzona poprzez niepowiązane przedsiębiorstwa handlowe, ceny eksportowe zostały określone na podstawie cen sprzedaży wywozowej produktu przedsiębiorstwom handlowym, tj. niepowiązanemu nabywcy, przez producentów objętych postępowaniem zgodnie z art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego.
4.5.
Porównanie
(131) Porównania pomiędzy wartością normalną a ceną eksportową dokonano na podstawie loco fabryka.
(132) W celu zapewnienia uczciwego porównania wartości normalnej i ceny eksportowej zastosowano należne uzupełnienia w postaci korekt dla różnic wpływających na ceny i porównywalność cen zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego. W przypadku wszystkich kontrolowanych producentów eksportujących, tam gdzie miało to zastosowanie i było uzasadnione, zastosowano uzupełnienia związane z różnicami kosztów transportu, frachtu morskiego i kosztami ubezpieczenia, obsługi, ładowania i kosztów dodatkowych, kosztów pakowania, kosztów kredytów, kosztów rękojmi i gwarancji oraz prowizji. Dokonano także dostosowania na podstawie art. 2 ust. 10 lit. a) rozporządzenia podstawowego w celu uwzględnienia różnic jakości skóry i art. 2 ust. 10 lit. k) rozporządzenia podstawowego dla kosztów badań i rozwoju oraz projektowania.
(133) W przypadku typów wyrobów eksportowanych niesprzedawanych na rynku krajowym w Brazylii, przy określaniu wartości normalnych zastosowano krajowe ceny sprzedaży podobnych typów wyrobów, tam gdzie było to uzasadnione.
4.6.
Marginesy dumpingu
4.6.1.
Ogólna metodologia
(134) Zgodnie z art. 2 ust. 11 i ust. 12 rozporządzenia podstawowego marginesy dumpingu ustalono na podstawie porównania średniej ważonej wartości normalnej według typów produktów ze średnią ważoną ceną eksportową zgodnie z powyższym ustaleniem.
Ze względu na to, że żaden z producentów eksportujących w próbach nie spełniał ani kryteriów MET, ani IT, dla wszystkich przedsiębiorstw w próbie eksporterów w ChRL obliczono jeden średni ważony margines dumpingu, a inny dla przedsiębiorstw w próbie eksporterów w Wietnamie.
(135) Margines dumpingu dla współpracujących producentów eksportujących, którzy zgłosili się w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania, ale nie zostali uwzględnieni w próbie ani poddani indywidualnemu badaniu, został określony na podstawie średniego ważonego marginesu dumpingu dla przedsiębiorstw objętych próbą zgodnie z art. 9 ust. 6 rozporządzenia podstawowego.
(136) Dla tych producentów eksportujących, którzy ani nie odpowiedzieli na kwestionariusz Komisji, ani nie zgłosili się w żaden inny sposób, margines dumpingu obliczono na podstawie dostępnych faktów, zgodnie z art. 18 ust 1 rozporządzenia podstawowego.
(137) W celu określenia marginesu dumpingu dla niewspółpracujących producentów eksportujących najpierw określono poziom braku współpracy.
W tym celu porównano wielkość wywozu do Wspólnoty zgłoszoną przez współpracujących producentów eksportujących z odnośnymi danymi statystycznymi Eurostatu na temat przywozu.
(138) Tam, gdzie poziom współpracy był niski, tzn. na współpracujących eksporterów przypadało poniżej 80 % całkowitego wywozu produktu objętego postępowaniem, uznano za stosowne, aby ustalić margines dumpingu dla niewspółpracujących producentów eksportujących na poziomie wyższym niż najwyższy margines dumpingu ustalony dla współpracujących producentów eksportujących.
W takich przypadkach margines dumpingu był ustalany na poziomie odpowiadającym średniemu ważonemu marginesowi dumpingu dla cieszących się największym popytem typów produktów wytwarzanych przez współpracujących producentów eksportujących o najwyższych marginesach dumpingu.
(139) Tam, gdzie poziom współpracy był wysoki, tzn. na współpracujących eksporterów przypadało 80 % lub więcej całkowitego wywozu produktu objętego postępowaniem, uznano za stosowne, aby ustalić margines dumpingu dla ewentualnych niewspółpracujących producentów eksportujących na poziomie średniego ważonego marginesu dumpingu ustalonego dla współpracujących producentów eksportujących w kraju, którego dotyczy postępowanie.
(140) W praktyce Komisji konsekwentnie uznaje się powiązanych producentów eksportujących lub producentów eksportujących należących do tej samej za jeden i ten sam podmiot do celów określenia marginesu dumpingu, a tym samym ustala się dla nich jeden margines dumpingu.
Dzieje się tak w szczególności dlatego, że obliczanie indywidualnych marginesów dumpingu może sprzyjać obchodzeniu środków antydumpingowych, a tym samym uczynić je nieskutecznymi, poprzez umożliwienie powiązanym producentom eksportującym na kierowanie swojego wywozu do Wspólnoty poprzez przedsiębiorstwo mające najniższy indywidualny margines dumpingu.
(141) Zgodnie z tą praktyką ustalono, że trzech niepowiązanych producentów eksportujących w Wietnamie było indywidualnie powiązanych z trzema innymi eksportującymi producentami.
Zdecydowano, że w przypadku tych producentów eksportujących najpierw obliczony zostanie margines dumpingu dla każdego spośród tych sześciu przedsiębiorstw.
Następnie ustalono średni ważony margines dumpingu dla każdej z trzech grup powiązanych przedsiębiorstw na podstawie marginesu dumpingu dla dwóch przedsiębiorstw w ramach każdej grupy.
(142) Porównanie danych dotyczących wywozu do Wspólnoty przekazanych przez producentów eksportujących w każdym z eksportujących krajów oraz całkowitej wielkości przywozu pochodzącego z każdego spośród eksportujących krajów wskazało, że poziom współpracy był wysoki, ponieważ wywóz te stanowił ponad 90 % całkowitego przywozu do Wspólnoty z każdego spośród eksportujących krajów w trakcie OD.
(143) W związku z tym określono ogólnokrajowy średni margines dumpingu dla każdego eksportującego kraju na podstawie średniego ważonego marginesu dumpingu tych współpracujących producentów eksportujących, którzy zostali objęci próbą i dla których informacje dotyczące cen eksportowych można było uznać za wiarygodne.
Należy zwrócić uwagę na fakt, że nie można było zastosować danych o cenach eksportowych z czterech spośród objętych próbą producentów eksportujących z Chin, ponieważ złożyli nierzetelne wykazy transakcji, które na przykład dotyczyły produktu nieobjętego postępowaniem albo nie zgadzały się z dokumentacją źródłową.
W związku z tym ogólnokrajowe marginesy dumpingu, wyrażone jako wartość procentowa ceny CIF na granicy Wspólnoty przed ocleniem, zostały przypisane wszystkim innym eksportującym producentom w odnośnym kraju wywozu.
Ze względu na to, iż – jak wyjaśniono w motywie 135 powyżej – ustalono jeden margines dumpingu dla objętych próbą eksporterów w ChRL i jeden dla tych w Wietnamie, te marginesy dumpingu należy także przypisać wszystkim innym eksportującym producentom w krajach, których dotyczy postępowanie.
4.6.2.
Marginesy dumpingu
a) Chińska Republika Ludowa
Tymczasowy margines dumpingu dla całego kraju, wyrażony jako wartość procentowa ceny przywozu CIF na granicy Wspólnoty, wynosi 21,4 %;
b) Wietnam
Tymczasowy margines dumpingu dla całego kraju, wyrażony jako wartość procentowa ceny przywozu CIF na granicy Wspólnoty, wynosi 64,0 %.
5.
SZKODA
5.1.
Wprowadzenie
(144) Ze względu na powyższe tymczasowe wnioski dotyczące zakresu produktowego należy zwrócić uwagę, że z danych analizowanych niżej wyłączono wszystkie dane liczbowe dotyczące STAF.
(145) Dokonano pełnej wstępnej analizy szkody wyrządzonej przez przywóz produktu objętego postępowaniem, łącznie z obuwiem dziecięcym.
Jednak ponieważ należy dokonać wstępnego ustalenia istotnej szkody w odniesieniu do przywozu, na który nałożono środki tymczasowe, poniższa szczegółowa analiza dotyczy przywozu bez uwzględnienia obuwia dziecięcego, ponieważ ze względu na interes Wspólnoty tymczasowo przewidziano wykluczenie tego obuwia z zakresu stosowania środków.
Uważa się to za konieczne, ponieważ analiza związana jest ze środkami, które muszą opierać się na poziomach eliminacji szkody, które to poziomy są inne w przypadku wyłączenia obuwia dziecięcego.
Należy niemniej zauważyć, że fakt wyłączenia obuwia dziecięcego nie wpływa na ogólne wstępne wnioski dotyczące szkody.
W rzeczywistości trend wszystkich istotnych czynników szkody pozostaje podobny, bez względu na objęcie butów dziecięcych środkami.
5.2.
Produkcja wspólnotowa
(146) W ramach Wspólnoty produkt objęty postępowaniem jest produkowany przez ponad osiem tysięcy producentów.
Około 80 % produkcji wspólnotowej koncentruje się we Włoszech, Portugalii i Hiszpanii.
Obuwie produkowane jest również w niemal wszystkich pozostałych państwach członkowskich, aczkolwiek w mniejszym zakresie.
(147) Niektóre strony stwierdziły, że, mimo iż nie produkują produktu objętego postępowaniem we Wspólnocie, powinny jednak zostać uznane za producentów wspólnotowych, ponieważ na terenie Wspólnoty utrzymują działalność związaną z projektowaniem, marką, badaniami i rozwojem, zarządzaniem oraz sprzedażą detaliczną.
(148) Przyjętą praktyką w tym zakresie jest to, że za producentów wspólnotowych mogą zostać uznane tylko te przedsiębiorstwa, które prowadzą na terenie Wspólnoty działalność produkcyjną.
W przypadku tradycyjnych producentów wspólnotowych wszystkie działania związane z rozwojem, projektowaniem i produkcją odbywają się na terenie Wspólnoty.
Inni producenci wspólnotowi nabywają części obuwia – zwykle są to cholewki – ze źródeł pozawspólnotowych, ale sama produkcja obuwia pozostaje we Wspólnocie, a produkt końcowy nadal kwalifikuje się jako produkt pochodzący z UE.
Dzieje się tak dlatego, że najważniejsze działania związane z wartością dodaną odbywają się na terenie Wspólnoty.
Żadna strona zainteresowana nie zgłosiła co do tego zastrzeżeń.
Sytuacja podmiotów wspomnianych w poprzednim motywie jest odmienna w takim sensie, że nawet mimo iż część procesu projektowania i rozwoju odbywa się we Wspólnocie, działalność produkcyjna i rozwój produktu na poziomie zakładu produkcyjnego nie odbywa się we Wspólnocie.
Tak powstałe produkty nie kwalifikują się jako pochodzące z UE, a podmioty te we Wspólnocie nie mogą w związku z tym zostać uznane za producentów wspólnotowych.
Twierdzenie to zostało więc odrzucone.
(149) Stwierdzono, iż producenci wymienieni w motywie 146 reprezentują całość produkcji wspólnotowej w rozumieniu art. 4 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.
5.3.
Definicja przemysłu wspólnotowego
(150) Skarga została złożona przez oraz/lub w imieniu producentów wspólnotowych reprezentujących ogółem 814 przedsiębiorstw.
Ustalono, że na tych skarżących przypada znaczna część całkowitej produkcji wspólnotowej produktu objętego postępowaniem, tj. w tym przypadku około 42 %.
(151) Do celów analizy szkody oraz ze względu na tę znaczną liczbę skarżących producentów wspólnotowych należało zastosować postanowienia art. 17 rozporządzenia podstawowego.
Zgodnie z tym wybrano dziesięciu producentów.
Te dziesięć przedsiębiorstw, na które przypadało nieco ponad 10 % produkcji skarżących producentów wspólnotowych, w pełni współpracowały podczas dochodzenia.
(152) Na podstawie powyższego uznaje się, że 814 producentów wspólnotowych wnoszących skargę, tzn. objętych próbą oraz nieobjętych próbą producentów wspólnotowych, stanowi przemysł wspólnotowy w rozumieniu art. 4 ust. 1 i art. 5 ust. 4 rozporządzenia podstawowego. Dalej będą więc oni określani mianem "przemysłu wspólnotowego".
5.4.
Zużycie we Wspólnocie
(153) Zużycie we Wspólnocie ustalono na podstawie następujących informacji:
- wielkość produkcji producentów wspólnotowych ogółem;
- wywóz realizowany przez producentów wspólnotowych;
- wielkość przywozu wspólnotowego ogółem.
(154) Na tej podstawie stwierdzono, że zużycie we Wspólnocie kształtowało się następująco:
Źródło: Eurostat, informacje zawarte w skardze.
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Zużycie (w tys. par) _BAR_ 586280 _BAR_ 530130 _BAR_ 550028 _BAR_ 577573 _BAR_ 591053 _BAR_
Wskaźnik: 2001 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 90 _BAR_ 94 _BAR_ 99 _BAR_ 101 _BAR_
(155) Zużycie obuwia we Wspólnocie spadło najpierw o 10 % w roku 2002, a następnie wzrosło.
Ogólnie zużycie we Wspólnocie wzrosło o 1 %.
W rozpatrywanym okresie zużycie obuwia na jednego mieszkańca we Wspólnocie pozostało stosunkowo stabilne.
5.5.
Przywóz z krajów, których dotyczy postępowanie
5.5.1.
Kumulacyjna ocena skutków dumpingowego przywozu objętego postępowaniem
(156) Komisja rozważyła, czy skutki dumpingowego przywozu z krajów, których dotyczy postępowanie, należy oceniać w sposób skumulowany, na podstawie kryteriów określonych w art. 3 ust. 4 rozporządzenia podstawowego. Artykuł ten stanowi, że skutki przywozu realizowanego jednocześnie z dwóch lub większej liczby krajów w ramach dochodzenia antydumpinowego należy oceniać w sposób skumulowany wyłącznie w przypadku stwierdzenia, że a) ustalony margines dumpingu w przywozie z każdego kraju przekracza poziom de minimis zdefiniowany w art. 9 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, zaś wielkość przywozu z poszczególnych krajów nie jest nieznacząca; oraz b) kumulacyjna ocena skutków przywozu jest właściwa w świetle warunków konkurencji między produktami przywożonymi oraz warunków konkurencji między produktami przywożonymi a wspólnotowym produktem podobnym.
(157) W tym zakresie najpierw ustalono, że marginesy dumpingu określone dla każdego z krajów, których dotyczy postępowanie, przewyższały poziom de minimis.
Ponadto wielkość dumpingowego przywozu z każdego z tych krajów nie była nieznacząca w rozumieniu art. 5 ust. 7 rozporządzenia podstawowego.
W rzeczywistości wielkość przywozu przypadającego na ChRL i Wietnam wynosiła odpowiednio około 9 % i 14 % zużycia wspólnotowego w trakcie OD.
(158) Dochodzenie wykazało ponadto, że warunki konkurencji zarówno między dumpingowym przywozem, jak i między dumpingowym przywozem a wspólnotowym produktem podobnym były podobne.
Ustalono, iż – niezależnie od swojego pochodzenia – obuwie ze skórzanymi cholewkami produkowane/sprzedawane przez kraje, których dotyczy postępowanie, oraz obuwie produkowane/sprzedawane przez przemysł wspólnotowy konkurują ze sobą ponieważ są podobne pod względem swoich podstawowych cech, wymienne z punktu widzenia konsumenta i dystrybuowane za pośrednictwem tych samych kanałów dystrybucji.
Ponadto dochodzenie ujawniło, że dla obu krajów wielkość przywozu kształtowała się równolegle: między rokiem 2001 a OD obydwa kraje zwiększyły swój przywóz o około 40 milionów par.
Ceny importowe tych dwóch krajów również kształtowały się według podobnego trendu spadkowego, obniżając się o 39 % w przypadku ChRL i o 22 % w przypadku Wietnamu.
Ponadto ustalono, że ceny te podcinają ceny przemysłu wspólnotowego przy porównywalnym poziomie handlu.
(159) Niektóre strony zainteresowane twierdziły, ze warunki kumulatywnej oceny nie zostały spełnione w tym przypadku, ponieważ udziały rynkowe krajów, których dotyczy postępowanie, kształtowały się różnie, a ich poziom cen nie był porównywalny.
(160) Jednakże poniższa tabela pokazuje, że wielkość przywozu, udziały rynkowe oraz średnie ceny jednostkowe obydwu krajów kształtowały się podobnie w rozpatrywanym okresie:
Wielkość przywozu i udziały rynkowe
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
ChRL (w tys. par) _BAR_ 12772 _BAR_ 11942 _BAR_ 21340 _BAR_ 26763 _BAR_ 53470 _BAR_
Wskaźnik: 2001 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 94 _BAR_ 167 _BAR_ 210 _BAR_ 419 _BAR_
Udziały rynkowe _BAR_ 2,2 % _BAR_ 2,3 % _BAR_ 3,9 % _BAR_ 4,6 % _BAR_ 9,0 % _BAR_
Wietnam (w tys. par) _BAR_ 41241 _BAR_ 47542 _BAR_ 64666 _BAR_ 81042 _BAR_ 81477 _BAR_
Wskaźnik: 2001 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 115 _BAR_ 157 _BAR_ 197 _BAR_ 198 _BAR_
Udziały rynkowe _BAR_ 7,0 % _BAR_ 9,0 % _BAR_ 11,8 % _BAR_ 14,0 % _BAR_ 13,8 % _BAR_
Średnie ceny
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
ChRL EUR/parę _BAR_ 12,4 _BAR_ 12,2 _BAR_ 9,1 _BAR_ 7,5 _BAR_ 7,5 _BAR_
Wskaźnik: 2001 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 98 _BAR_ 74 _BAR_ 61 _BAR_ 61 _BAR_
Wietnam EUR/parę _BAR_ 12,5 _BAR_ 11,8 _BAR_ 10,5 _BAR_ 9,8 _BAR_ 9,7 _BAR_
Wskaźnik: 2001 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 95 _BAR_ 84 _BAR_ 79 _BAR_ 78 _BAR_
(161) Wskazuje się, że nagły wzrost przywozu chińskiego w trakcie OD, który w dużej mierze pokrywa się z rokiem 2004, jest najprawdopodobniej związany ze wstrzymaniem kontyngentów w styczniu 2005.
Należy jednak zauważyć, że przyjętą praktyką jest badanie trendów w zakresie wielkości przywozu i cen krajów, których dotyczy postępowanie na przestrzeni szeregu lat, w tym przypadku od dnia 1 stycznia 2001 r. do końca OD.
W tym kontekście przywóz chiński i wietnamski wyraźnie kształtował się według tych samych trendów.
Ponadto bezwzględna różnica w poziomie cen między dwoma krajami nie jest istotna w kontekście oceny kumulacyjnej.
Można to w rzeczywistości wyjaśnić różnymi czynnikami, np. odmiennością asortymentu produktów.
Znaczenie mają trendy cenowe w rozpatrywanym okresie, a one są w rzeczywistości porównywalne dla obu krajów.
Z tych powodów twierdzenie nie mogło zostać przyjęte.
(162) Na tej podstawie uznaje się, że wszystkie warunki kumulacji są spełnione i że odpowiednio skutki dumpingowego przywozu pochodzącego z krajów, których dotyczy postępowanie należy oceniać łącznie do celów analizy szkody.
5.5.2.
Wielkość objętego postępowaniem dumpingowego przywozu i jego udział rynkowy
Źródło: Eurostat.
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Przywóz (w tys. par) _BAR_ 54013 _BAR_ 59484 _BAR_ 86006 _BAR_ 107805 _BAR_ 134947 _BAR_
Wskaźnik: 2001 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 110 _BAR_ 159 _BAR_ 200 _BAR_ 250 _BAR_
Udział rynkowy _BAR_ 9,2 % _BAR_ 11,2 % _BAR_ 15,6 % _BAR_ 18,7 % _BAR_ 22,8 % _BAR_
(163) Powyższa tabela wskazuje, że w rozpatrywanym okresie przywóz do Wspólnoty rozpatrywanego produktu pochodzącego z krajów, których dotyczy postępowanie, zwiększył się ponad dwukrotnie.
(164) Udział rynkowy krajów, których dotyczy postępowanie, zwiększył się bardzo istotnie w rozpatrywanym okresie, rosnąc od 9,2 % w roku 2001 do 22,8 % w trakcie OD.
Należy to rozpatrywać na tle stosunkowo stabilnego zużycia wspólnotowego.
(165) Niektóre strony zainteresowane twierdziły, iż kształtowanie się wielkości przywozu krajów, których dotyczy postępowanie zostało zniekształcone ze względu na skutki zniesienia kontyngentów importowych z dniem 1 stycznia 2005 r.
Miałoby to być spowodowane tym, iż w roku 2004 niektóre przedsiębiorstwa przełożyły na początek roku 2005 swój wywóz, który w normalnych warunkach byłby zrealizowany pod koniec roku 2004.
W tym zakresie, nawet jeśli zakończenie systemu kontyngentowego mogło istotnie wpłynąć na wielkość przywozu w pierwszym kwartale 2005 r., należy najpierw odnotować, iż dotyczy to tylko jednego z krajów, których dotyczy postępowanie, oraz nie wszystkich produktów objętych niniejszym postępowaniem.
Ponadto kształtowanie się przywozu w całym rozpatrywanym okresie wykazuje stały trend wzrostowy.
Uznaje się w związku z tym, że zniesienie kontyngentów nie miało znaczącego wpływu zniekształcającego i z pewnością nie zmienia wniosku mówiącego o tym, że dumpingowy przywóz zwiększył się znacznie między rokiem 2001 a końcem OD.
5.5.3.
Ewolucja cen dumpingowego przywozu
Źródło: Eurostat.
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
EUR/parę _BAR_ 12,4 _BAR_ 11,9 _BAR_ 10,2 _BAR_ 9,2 _BAR_ 8,9 _BAR_
Wskaźnik: 2001 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 96 _BAR_ 82 _BAR_ 74 _BAR_ 71 _BAR_
(166) Ceny importowe spadły bardzo znacząco – z 12,4 EUR za parę w roku 2001 do 8,9 EUR za parę w okresie objętym dochodzeniem.
Stanowi to ogółem spadek o niemal 30 % w rozpatrywanym okresie.
5.5.4.
Podcięcie
(167) Do celów analizy podcięcia cen porównano ceny importowe producentów eksportujących objętych próbą z cenami przemysłu wspólnotowego na podstawie średnich ważonych dla porównywanych typów produktów w trakcie OD.
Ceny przemysłu wspólnotowego zostały skorygowane do poziomu ex-works i porównane z cenami przywozu CIF na granicy Wspólnoty, łącznie z cłem.
Wspomnianego porównania cen dokonano dla transakcji na tym samym poziomie handlu, w razie potrzeby odpowiednio skorygowanym, oraz po odjęciu rabatów i opustów.
W celu dokonania uczciwego porównania wprowadzono korekty, aby odzwierciedlić koszty ponoszone przez importerów we Wspólnocie, takie jak projektowanie, wybór surowców itp. i które w przeciwnym razie nie byłyby odzwierciedlone w cenie importowej.
W rzeczywistości, ponieważ obuwie jest produkowane na zamówienie, tak więc na podstawie specyfikacji (surowce, projektowanie itp.) podanych przez samych importerów, koszty te powinny również zostać odzwierciedlone w cenach importowanego obuwia, aby umożliwić rzetelne porównanie z cenami przemysłu wspólnotowego, które również obejmują te elementy.
(168) Na podstawie cen współpracujących producentów eksportujących ustalone marginesy podcięcia według krajów, wyrażone jako procent cen przemysłu wspólnotowego, przedstawiają się następująco:
Kraj _BAR_ Podcięcie cenowe _BAR_
ChRL _BAR_ 12,8 % _BAR_
Wietnam _BAR_ 11,3 % _BAR_
5.6.
Specyfika sektora obuwniczego we Wspólnocie
(169) Sektor obuwniczy we Wspólnocie charakteryzuje się sieciami mikroprzedsiębiorstw (zatrudniających poniżej 10 osób) i małych przedsiębiorstw.
Duże przedsiębiorstwa o liczbie pracowników ponad 500 zatrudniają tylko niewielką część ogólnej siły roboczej sektora.
Mikroprzedsiębiorstwa i małe przedsiębiorstwa mają zaletę większej elastyczności i zdolności przystosowywania się do zmian popytu rynkowego, ale z drugiej strony są bardziej finansowo narażone na wstrząsy zewnętrzne.
(170) Pod presją międzynarodowej konkurencji większe przedsiębiorstwa często znikały z rynku, natomiast bardziej elastyczne małe przedsiębiorstwa i mikroprzedsiębiorstwa, zorganizowane w małe grupy, są bardziej zdolne do utrzymywania swojej pozycji konkurencyjnej.
Liczba przedsiębiorstw w sektorze zmniejszyła się stopniowo w ostatnich latach, w związku z czym w skardze antydumpingowej mogły wziąć udział tylko te z nich, które "utrzymały się przy życiu".
Jest również prawdopodobne, że wiele mikroprzedsiębiorstw nie dysponowało wystarczającymi środkami, aby wesprzeć skargę antydumpingową.
Z tych powodów uważa się, że przeanalizowanie sytuacji dotyczącej wyłącznie istniejących przedsiębiorstw wnoszących skargę może prowadzić do zaniżenia poziomu szkody w zakresie całej produkcji wspólnotowej produktu objętego postępowaniem.
(171) W związku z tym poniżej przedstawiono niektóre makrowskaźniki przekazane przez krajowe federacje z tych państw członkowskich, w których działają skarżący producenci wspólnotowi, tzn. Włochy, Hiszpania, Portugalia, Francja, Polska i Grecja.
Dotyczą one ewolucji produkcji, zatrudnienia i liczby przedsiębiorstw prowadzących produkcję rozpatrywanego produktu w okresie objętym dochodzeniem.
Dane te zostały zweryfikowane w zakresie, w jakim było to możliwe.
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Produkcja (w tys. par) _BAR_ 538910 _BAR_ 446917 _BAR_ 408559 _BAR_ 370143 _BAR_ 349222 _BAR_
Wskaźnik 2001 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 83 _BAR_ 76 _BAR_ 69 _BAR_ 65 _BAR_
Zatrudnienie _BAR_ 238018 _BAR_ 226126 _BAR_ 215426 _BAR_ 201174 _BAR_ 194579 _BAR_
Wskaźnik 2001 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 95 _BAR_ 91 _BAR_ 85 _BAR_ 82 _BAR_
Liczba przedsiębiorstw _BAR_ 10728 _BAR_ 10684 _BAR_ 10447 _BAR_ 10044 _BAR_ 9579 _BAR_
Wskaźnik 2001 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 97 _BAR_ 94 _BAR_ 89 _BAR_
(172) Produkcja obuwia ze skórzanymi cholewkami w wymienionych wyżej Państwach Członkowskich spadła o 35 % w rozpatrywanym okresie.
W tym samym okresie ponad 1000 przedsiębiorstw było zmuszonych do zamknięcia działalności.
Było to równoważne z utratą ponad 43000 miejsc pracy, czyli spadkiem zatrudnienia o 20 % względem roku 2001.
Spadek liczby przedsiębiorstw był szczególnie widoczny w trakcie OD, przy czym zwraca się uwagę, że okres ten znacząco pokrywa się z rokiem 2004.
Wskazuje to na przyspieszenie upadłości w pierwszym kwartale roku 2005.
(173) Powyższe dane liczbowe wyraźnie wskazują, że w ubiegłych latach sytuacja w sektorze rozwijała się bardzo niekorzystnie, a obecna sytuacja jest krytyczna.
5.7.
Sytuacja przemysłu wspólnotowego
5.7.1.
Uwagi wstępne
(174) Zgodnie z art. 3 ust. 5 rozporządzenia podstawowego Komisja zbadała wszystkie czynniki i wskaźniki ekonomiczne mające wpływ na kondycję przemysłu wspólnotowego.
Wskazuje się jednak, że nie wszystkie czynniki wymienione w rozporządzeniu podstawowym okazały się mieć wpływ na kondycję wspólnotowego przemysłu obuwniczego dla potrzeb określenia szkody.
Na przykład ze względu na to, że produkcja odbywa się na zamówienie, zazwyczaj nie robi się zapasów lub też zapasy składają się z zrealizowanych zamówień, które nie zostały jeszcze dostarczone/zafakturowane, a z tego względu okazały się mieć bardzo niewielkie znaczenie dla analizy szkody.
Podobnie też, ponieważ sektor pozostaje stosunkowo pracochłonny, potencjał produkcyjny nie jest ograniczony pod względem technicznym i zależeć będzie głównie od liczby pracowników zatrudnionych przez producentów.
(175) Jak wyjaśniono wyżej, ze względu na dużą liczbę skarżących producentów wspólnotowych, konieczne było zastosowanie postanowień dotyczących kontroli wyrywkowej.
Do celów analizy szkody ustanowiono wskaźniki szkody na następujących dwóch poziomach:
- elementy makroekonomiczne (produkcja, wielkość sprzedaży, udział rynkowy, zatrudnienie, produktywność, wzrost, wysokość marginesu dumpingowego i poprawa sytuacji od czasu wcześniejszego dumpingu) poddane zostały ocenie na poziomie całego przemysłu wspólnotowego na podstawie informacji zebranych od poszczególnych producentów na etapie skargi.
Czynniki te zostały w miarę możliwości sprawdzone metodą krzyżową, a informacje ogólne przekazały odnośnie stowarzyszenia z całej Wspólnoty;
- analiza elementów mikroekonomicznych (zapasy, ceny sprzedaży, przepływy pieniężne, rentowność, zwrot z inwestycji, zdolność do pozyskiwania kapitału, inwestycje, zatrudnienie i wynagrodzenia) została przeprowadzona dla poszczególnych przedsiębiorstw, tzn. na poziomie tych producentów wspólnotowych, którzy zostali objęci kontrolą wyrywkową.
5.7.2.
Wskaźniki makroekonomiczne
Produkcja, moce produkcyjne i wskaźniki wykorzystania mocy produkcyjnych
Źródło: informacje zebrane na etapie składania skargi.
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Produkcja (w tys. par) _BAR_ 223047 _BAR_ 182576 _BAR_ 172339 _BAR_ 158213 _BAR_ 146868 _BAR_
Wskaźnik: 2001 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 82 _BAR_ 77 _BAR_ 71 _BAR_ 66 _BAR_
(176) Wielkość produkcji w całym przemyśle wspólnotowym spadła z 223 milionów par w roku 2001 do 146,9 milionów par w okresie objętym dochodzeniem.
Stanowi to spadek o ponad 30 %.
(177) Chociaż zakłady produkcyjne projektuje się w sposób zapewniający osiągnięcie określonego poziomu produkcji, poziom ten silnie zależy od liczby pracowników zatrudnianych przez dany zakład.
W rzeczywistości, jak wyjaśniono wyżej, większość procesów produkcji obuwia jest pracochłonna.
W tych okolicznościach dla stabilnej liczby przedsiębiorstw najlepszym sposobem pomiaru mocy produkcyjnych jest zbadanie poziomu zatrudnienia w tych przedsiębiorstwach.
Odsyła się więc do poniższej tabeli, ukazującej poziom zatrudnienia w przemyśle wspólnotowym.
Inny wskaźnik to dynamika liczby przedsiębiorstw aktywnie działających w ramach sektora, która właściwie odzwierciedla ogólny potencjał produkcyjny.
Dynamikę tę zbadano wyżej i przypomina się, że w rozpatrywanym okresie ponad 1000 przedsiębiorstw musiało zakończyć działalność.
Wielkość sprzedaży i udział w rynku
Źródło: informacje zebrane na etapie składania skargi.
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Sprzedaż (w tys. par) _BAR_ 158913 _BAR_ 125665 _BAR_ 121234 _BAR_ 111240 _BAR_ 105749 _BAR_
Wskaźnik: 2001 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 79 _BAR_ 76 _BAR_ 70 _BAR_ 67 _BAR_
Udziały rynkowe _BAR_ 27,1 % _BAR_ 23,7 % _BAR_ 22,0 % _BAR_ 19,3 % _BAR_ 17,9 % _BAR_
(178) Ze względu na to, iż produkcja odbywa się na zamówienie, wielkość sprzedaży przemysłu wspólnotowego kształtowała się zgodnie z trendem spadkowym podobnym do tego obserwowanego w produkcji.
W okresie od roku 2001 do OD liczba par sprzedanych na rynku wspólnotowym spadła o ponad 50 milionów, czyli o 33 %.
(179) Pod względem udziałów rynkowych odpowiada to utracie ponad 9 punktów procentowych.
Udziały rynkowe przemysłu wspólnotowego spadły z 27,1 % w roku 2001 do 17,9 % w trakcie OD.
Zatrudnienie
Źródło: informacje zebrane na etapie składania skargi.
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Liczba pracowników ogółem _BAR_ 83238 _BAR_ 69361 _BAR_ 66425 _BAR_ 61640 _BAR_ 57047 _BAR_
Wskaźnik: 2001 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 83 _BAR_ 80 _BAR_ 74 _BAR_ 69 _BAR_
(180) W całym rozpatrywanym okresie zatrudnienie gwałtownie zmalało.
Liczba miejsc pracy w przemyśle wspólnotowym zmniejszyła się o ponad 26000, co stanowi spadek o 31 % w OD w porównaniu do poziomu z roku 2001.
(181) Odsyła się do powyższej tabeli pokazującej dla całego przemysłu obuwia skórzanego, spadek zatrudnienia wyrażający się utratą ponad 43000 miejsc pracy w całym sektorze.
Istotność tej liczby podkreśla fakt, że około 700 przedsiębiorstw (patrz wyżej) musiało zakończyć działalność w okresie 2001–2004, tzn. przez złożeniem skargi antydumpingowej, a tym samym nie mogło uczestniczyć w niniejszym dochodzeniu.
Produktywność
Źródło: informacje zebrane na etapie składania skargi.
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Produktywność _BAR_ 2680 _BAR_ 2632 _BAR_ 2594 _BAR_ 2567 _BAR_ 2575 _BAR_
Wskaźnik 2001 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 98 _BAR_ 97 _BAR_ 96 _BAR_ 96 _BAR_
(182) Produktywność określono przez podzielenie wielkości produkcji przez liczbę pracowników w przemyśle wspólnotowym, zgodnie z tym, co pokazują powyższe tabele.
Dane te wskazują, że w rozpatrywanym okresie produktywność przemysłu wspólnotowego pozostawała stosunkowo stabilna.
Wzrost
(183) Między rokiem 2001 a OD zużycie we Wspólnocie pozostawało stosunkowo stabilne, natomiast wielkość sprzedaży przemysłu wspólnotowego znacznie zmalała o ok. 30 %.
W tych okolicznościach przemysł wspólnotowy odczuł spadek udziału rynkowego wynoszący ok. 9 punktów procentowych.
Zwraca się uwagę, że w tym samym okresie kraje, których dotyczy postępowanie, osiągnęły ponad dwukrotny wzrost swojego przywozu i uzyskały około 14 punktów procentowych pod względem udziałów rynkowych na rynku wspólnotowym.
Wysokość marginesu dumpingu
(184) Jeśli chodzi o wpływ wysokości faktycznego marginesu dumpingu na przemysł wspólnotowy, uwzględniając wielkość i ceny przywozu z krajów, których dotyczy postępowanie, wpływu tego nie można uznać za nieistotny.
Poprawa sytuacji po skutkach wcześniejszego dumpingu lub subsydiowania
(185) Środki antydumpingowe przeciwko przywozowi niektórych rodzajów obuwia ze cholewkami skórzanymi lub z tworzyw sztucznych, pochodzących z ChRL, Indonezji i Tajlandii, zostały nałożone w lutym 1998 r.
Zakres tych środków obejmował także produkty objęte niniejszym postępowaniem.
Po publikacji powiadomienia o zbliżającym się wygaśnięciu tych środków, nie otrzymano żadnych wniosków o przegląd, środki wygasły więc w marcu 2003 r.
Ze względu na brak wniosku o przegląd uznaje się, że w tamtym momencie nastąpiła już poprawa sytuacji przemysłu wspólnotowego po zaistnieniu dumpingu.
5.7.3.
Wskaźniki mikroekonomiczne
Produkcja i wielkość sprzedaży
(186) Chociaż produkcja i wielkość sprzedaży nie są uznawane za wskaźniki mikroekonomiczne same w sobie, zaprezentowano tu jednak odnośne wartości liczbowe dla producentów wspólnotowych wchodzących w skład próby.
Celem jest pokazanie, jak kształtowała się sytuacja tych wybranych producentów wspólnotowych w porównaniu z całym przemysłem wspólnotowym.
Źródło: zweryfikowane odpowiedzi na kwestionariusz.
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Produkcja (w tys. par) _BAR_ 17743 _BAR_ 18828 _BAR_ 16507 _BAR_ 12902 _BAR_ 12129 _BAR_
Wskaźnik: 2001 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 106 _BAR_ 93 _BAR_ 73 _BAR_ 68 _BAR_
Wielkość sprzedaży UE (w tys. par) _BAR_ 15130 _BAR_ 15877 _BAR_ 14544 _BAR_ 13652 _BAR_ 13422 _BAR_
Wskaźnik: 2001 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 105 _BAR_ 96 _BAR_ 90 _BAR_ 89 _BAR_
(187) Po wzroście produkcji i sprzedaży w roku 2002 w stosunku do roku 2001, produkcja i wielkość sprzedaży tych przedsiębiorstw włączonych do próby na terenie Wspólnoty kształtowała się podobnie do sytuacji w całym przemyśle wspólnotowym.
W rozpatrywanym okresie wielkość produkcji spadła o ponad 30 %, a wielkość sprzedaży o ponad 10 %.
Przypomina się, że w tym samym okresie w całym przemyśle wspólnotowym wystąpił spadek wielkości produkcji (– 34 %) i sprzedaży (– 33 %).
Zapasy
Źródło: zweryfikowane odpowiedzi na kwestionariusz.
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
W tys. par _BAR_ 2118 _BAR_ 2375 _BAR_ 2544 _BAR_ 2705 _BAR_ 2470 _BAR_
Wskaźnik: 2001 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 112 _BAR_ 120 _BAR_ 128 _BAR_ 117 _BAR_
(188) Jak już wspomniano, uważa się, iż zapasy mają bardzo niewielki wpływ na kondycję wspólnotowego przemysłu obuwniczego do celów określenia szkody, ponieważ produkcja odbywa się na zamówienie.
W teorii zapasy nie są więc utrzymywane, lecz wynikają wyłącznie ze zrealizowanych zamówień, które nie zostały jeszcze dostarczone oraz/lub zafakturowane.
Opierając się na tym założeniu, stwierdza się, że poziom zapasów początkowo podniósł się w latach 2001–2004, tzn. o 28 %, a następnie spadł pod koniec OD.
Spadek ten w trakcie OD również należy rozpatrywać w kontekście sezonowości sektora.
W rzeczywistości oczekuje się, że poziom zapasów jest wyższy w grudniu niż na koniec pierwszego kwartału roku, tzn. w tym przypadku na koniec OD.
Ceny sprzedaży
Źródło: zweryfikowane odpowiedzi na kwestionariusz.
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
EUR/parę _BAR_ 20,9 _BAR_ 20,5 _BAR_ 20,0 _BAR_ 19,8 _BAR_ 19,4 _BAR_
Wskaźnik: 2001 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 98 _BAR_ 96 _BAR_ 95 _BAR_ 93 _BAR_
(189) W rozpatrywanym okresie przeciętna jednostkowa cena sprzedaży stale spadała.
Ogólnie spadek wyniósł 7,2 %.
Spadek cen przemysłu wspólnotowego może wydawać się ograniczony, szczególnie w porównaniu z wynoszącym 30 % spadkiem cen dumpingowego przywozu w rozpatrywanym okresie.
Należałoby go jednak rozpatrywać w kontekście faktu, że obuwie jest produkowane na zamówienie, a tym samym nowe zamówienia są zwykle zabezpieczane, tylko jeśli stosowny poziom cen pozwala przynajmniej na osiągnięcie progu rentowności.
W tym zakresie odsyła się do poniższej tabeli pokazującej, że w trakcie OD przemysł wspólnotowy nie mógł dalej obniżać swoich cen bez ponoszenia strat.
Przepływy pieniężne, rentowność i zwrot z inwestycji
Źródło: zweryfikowane odpowiedzi na kwestionariusz.
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Przepływy pieniężne (w tys.
EUR) _BAR_ 13497 _BAR_ 10991 _BAR_ 8147 _BAR_ 10754 _BAR_ 5706 _BAR_
Wskaźnik: 2001 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 81 _BAR_ 60 _BAR_ 80 _BAR_ 42 _BAR_
% zysku z obrotów netto _BAR_ 1,6 % _BAR_ 2,1 % _BAR_ 0,1 % _BAR_ 2,3 % _BAR_ 1,1 % _BAR_
Zwrot z inwestycji _BAR_ 5,7 % _BAR_ 8,0 % _BAR_ 0,4 % _BAR_ 10,0 % _BAR_ 4,8 % _BAR_
(190) Powyższe wskaźniki zwrotu pokazują wyraźne osłabienie sytuacji finansowej przedsiębiorstw w rozpatrywanym okresie.
Zauważa się, iż wydatki na restrukturyzację ponoszone przez jednego z producentów wspólnotowych uwzględnionych w próbie negatywnie wpłynęły na rentowność za rok 2003.
Ogólne pogorszenie sytuacji było szczególnie widoczne w OD i wskazuje znaczące niekorzystne wydarzenia w pierwszym kwartale 2005 r., tzn. ostatnim kwartale OD.
(191) Szczególnie ucierpiały przepływy pieniężne.
Między rokiem 2001 a OD spadły one o niemal 60 %.
Poziom przepływów pieniężnych jest szczególnie istotny w przypadku małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP), które nie zawsze mają łatwy dostęp do zewnętrznych źródeł finansowania, w przeciwieństwie do większych przedsiębiorstw, które z większą łatwością mogą przedstawić gwarancje bankowe.
W finansowaniu swojej działalności MŚP są w większości zdane się na własne zasoby.
Między rokiem 2001 a 2004 wskaźnik rentowności w stosunku do obrotów pozostawał stosunkowo stabilny na poziomie 1,5 %, z wyjątkiem roku 2003, lecz następnie w OD spadł, osiągając próg rentowności.
Wskaźnik zwrotu z inwestycji kształtował się według tego samego trendu.
(192) Ogólny wskaźnik zysków pozostał na niskim poziomie w całym rozpatrywanym okresie i podkreśla on podatność tych MŚP na zagrożenia finansowe, gdyż są one z samej natury szczególnie narażone na wstrząsy zewnętrzne.
Zdolność do pozyskiwania kapitału
(193) Dochodzenie wykazało, że na wymagania kapitałowe kilku producentów wspólnotowych negatywnie wpłynęła ich trudna sytuacja finansowa.
Podkreśla to dynamika poziomu ich zysków, a szczególnie pogorszenie sytuacji w zakresie przepływów pieniężnych.
Jak wyjaśniono wyżej, MŚP nie zawsze są w stanie dostarczyć wystarczających gwarancji bankowych i mogą mieć trudności w obliczu znaczących nakładów finansowych, które wynikałyby z niestabilnej sytuacji finansowej.
Inwestycje
Źródło: zweryfikowane odpowiedzi na kwestionariusz.
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
W tys.
EUR _BAR_ 8026 _BAR_ 10428 _BAR_ 6039 _BAR_ 4119 _BAR_ 3744 _BAR_
Wskaźnik: 2001 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 130 _BAR_ 75 _BAR_ 51 _BAR_ 47 _BAR_
(194) Między rokiem 2001 a OD również o ponad 50 % obniżył się poziom inwestycji, na które zdecydowały się przedsiębiorstwa.
Spadek poziomu inwestycji należy rozpatrywać w relacji do pogorszenia się sytuacji finansowej producentów wspólnotowych włączonych do próby.
Zatrudnienie i płace
Źródło: zweryfikowane odpowiedzi z kwestionariuszy.
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Liczba pracowników ogółem _BAR_ 4705 _BAR_ 4088 _BAR_ 3470 _BAR_ 2861 _BAR_ 2754 _BAR_
Wskaźnik: 2001 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 87 _BAR_ 74 _BAR_ 61 _BAR_ 59 _BAR_
Źródło: zweryfikowane odpowiedzi z kwestionariuszy.
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Wynagrodzenia (w tys.
EUR) _BAR_ 66636 _BAR_ 63955 _BAR_ 61335 _BAR_ 50068 _BAR_ 48485 _BAR_
Wskaźnik: 2001 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 96 _BAR_ 92 _BAR_ 75 _BAR_ 73 _BAR_
Średnie wynagrodzenie na osobę (EUR) _BAR_ 14163 _BAR_ 15645 _BAR_ 17676 _BAR_ 17500 _BAR_ 17605 _BAR_
Wskaźnik: 2001 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 110 _BAR_ 125 _BAR_ 124 _BAR_ 124 _BAR_
(195) Poziom zatrudnienia u producentów wspólnotowych włączonych do próby spadł znacząco w okresie objętym dochodzeniem.
W tym liczba miejsc pracy spadła o ok. 20000.
Ponieważ obuwie jest wykonywane na zamówienie, wszelkie spadki wielkości sprzedaży natychmiast przekładają się na spadek produkcji, co z kolei oznacza spadek zatrudnienia w tym sektorze o wysokiej pracochłonności.
(196) Wzrost średnich wynagrodzeń na osobę zatrudnioną wynika ze znacznego spadku liczby pracowników – przy stosunkowo niskim poziomie płac – natomiast liczba pracowników administracji i zarządzania – mających wyższe średnie zarobki – pozostała stosunkowo stabilna.
Utrata miejsc pracy szczególnie uwidoczniła się na poziomie produkcji.
Poziom zatrudnienia na stanowiskach administracyjnych – choć również zmalał – zależy w mniejszym stopniu od poziomu aktywności przedsiębiorstw.
Obraz ewolucji średnich wynagrodzeń zniekształca także konieczność wypłacania odpraw osobom niewliczanym w niektórych przypadkach do stanu zatrudnienia w przedsiębiorstwach.
5.8.
Wniosek dotyczący szkody
(197) Analiza wskaźników makroekonomicznych tzn. na poziomie przemysłu wspólnotowego w ogólności, wykazała, iż szkoda uzewnętrzniła się głównie w spadku wielkości sprzedaży i udziałów rynkowych.
Ponieważ obuwie jest produkowane na zamówienie, miało to także bezpośredni negatywny wpływ na poziom produkcji i zatrudnienie we Wspólnocie.
W trakcie rozpatrywanego okresu wielkość sprzedaży przemysłu wspólnotowego na rynku wspólnotowym zmalała o ponad 30 %, udział rynkowy zmalał o 9 punktów procentowych, produkcja obniżyła się o 34 % a zatrudnienie spadło o 31 %, tzn. nastąpiła utrata 26000 miejsc pracy.
(198) Struktura kosztowa przemysłu obuwniczego wygląda tak, że poszczególne przedsiębiorstwa albo przynoszą zyski, albo muszą wypaść z rynku.
W rzeczywistości, ponieważ koszty bezpośrednie – głównie koszty pracy i surowców – wynoszą do 80 % kosztów produkcji, obuwie jest wykonywane na zamówienie tylko wtedy, kiedy bezpośredni kosztorys wykazał wystarczający poziom zysku dla danego zamówienia.
(199) Analiza elementów mikroekonomicznych wykazała, że poszczególne przedsiębiorstwa w ramach próby osiągnęły najniższy możliwy poziom zysków w okresie objętym dochodzeniem.
Ich poziom zysków w OD kształtował się blisko granicy opłacalności, a przepływy pieniężne wykazywały niebezpieczny trend spadkowy.
Analiza sytuacji przedsiębiorstw włączonych do próby wykazała, ze w OD nie miały już one możliwości dalszego obniżania poziomu cen bez ponoszenia strat, które – w przypadku małych i średnich przedsiębiorstw – nie można ponosić przez okres dłuższy niż kilka miesięcy bez konieczności zamknięcia działalności.
(200) W tym kontekście szczególnie istotne są informacje przedstawione przez federacje krajowe odnośnie do liczby zamkniętych przedsiębiorstw.
Między rokiem 2001 i okresem objętym postępowaniem federacje zgłosiły ponad 1000 przypadków likwidacji działalności przez przedsiębiorstwa.
(201) W świetle powyższego uznaje się, że przemysł wspólnotowy odniósł znaczącą szkodę w rozumieniu art. 3 ust. 5 rozporządzenia podstawowego.
6.
ZWIĄZEK PRZYCZYNOWY
6.1.
Wprowadzenie
(202) Zgodnie z art. 3 ust. 6 i art. 3 ust. 7 rozporządzenia podstawowego Komisja przeanalizowała, czy istotna szkoda poniesiona przez przemysł wspólnotowy została spowodowana dumpingowym przywozem rozpatrywanego produktu pochodzącego z krajów, których dotyczy postępowanie. Znane czynniki, inne niż dumpingowy przywóz, które w tym samym czasie mogły mieć szkodliwy wpływ na przemysł Wspólnoty, zostały również zbadane w celu uzyskania pewności, że ewentualna szkoda wywołana przez te inne czynniki nie została przypisana dumpingowemu przywozowi.
6.2.
Wpływ dumpingowego przywozu
(203) Przypomina się najpierw, że dochodzenie ujawniło, iż obuwie przywożone z krajów, których dotyczy postępowanie, konkuruje na wszystkich poziomach, tzn. we wszystkich seriach i typach, z obuwiem produkowanym i sprzedawanym przez przemysł wspólnotowy, a ich kanały sprzedaży są ogólnie takie same.
(204) Znaczący wzrost wielkości dumpingowego przywozu, który wzrósł ponad dwukrotnie w rozpatrywanym okresie, nastąpił jednocześnie z pogorszeniem się sytuacji gospodarczej przemysłu wspólnotowego.
To pogorszenie wyraziło się między innymi spadkiem wielkości produkcji i sprzedaży o ok. 30 % w tym samym okresie.
(205) Gwałtowny wzrost dumpingowego przywozu nastąpił jednocześnie ze znaczącym spadkiem cenowym odpowiednich średnich cen.
W rzeczywistości w okresie objętym dochodzeniem średnia cena dumpingowego przywozu spadła o 30 %.
(206) Na stosunkowo przejrzystym rynku o bardzo dużej wrażliwości cenowej, gdzie obuwie produkowane jest na zamówienie, fakt ten miał podwójnie negatywny wpływ na sytuację przemysłu wspólnotowego.
Po pierwsze, doprowadził on do obniżenia cen przemysłu wspólnotowego, które spadły o około 8 % w rozpatrywanym okresie.
Po drugie, co ważniejsze, przywożone z tych krajów towary o niskich cenach miały poważny ujemny wpływ na zamówienia przemysłu wspólnotowego, powodując negatywne skutki dla produkcji, wielkości sprzedaży i zatrudnienia.
(207) Kształtowanie się udziału rynkowego przemysłu wspólnotowego i krajów, których dotyczy postępowanie, jest pod tym względem wiele mówiące.
Ich sytuacja kształtowała się następująco:
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Kraje, których dotyczy postępowanie _BAR_ 9,2 % _BAR_ 11,2 % _BAR_ 15,6 % _BAR_ 18,7 % _BAR_ 22,8 % _BAR_
Przemysł wspólnotowy _BAR_ 27,1 % _BAR_ 23,7 % _BAR_ 22,0 % _BAR_ 19,3 % _BAR_ 17,9 % _BAR_
(208) Podczas gdy przemysł wspólnotowy stracił około 9 punktów procentowych udziału rynkowego między rokiem 2001 a OD, kraje, których dotyczy postępowanie, zwiększyły swój udział o około 14 punktów procentowych i to w okresie stosunkowo stabilnego zużycia.
(209) Ze względu na jasno ustanowioną zbieżność w czasie między gwałtownym wzrostem dumpingowego przywozu o stale malejących cenach z jednej strony, a z drugiej strony spadkiem wielkości sprzedaży i produkcji przemysłu wspólnotowego, spadkiem udziałów rynkowych i zatrudnienia oraz spadkiem cen, uznaje się, że dumpingowy przywóz odegrał rozstrzygającą rolę w szkodliwej sytuacji dla przemysłu wspólnotowego.
6.3.
Wpływ innych czynników
6.3.1.
Wyniki innych producentów wspólnotowych
Źródła: odpowiedzi na kwestionariusz, skarga, Eurostat.
_BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Wielkość sprzedaży (tys. par) _BAR_ 223471 _BAR_ 184702 _BAR_ 166978 _BAR_ 152201 _BAR_ 149345 _BAR_
Wskaźnik: 2001 = 100 _BAR_ 100 _BAR_ 83 _BAR_ 75 _BAR_ 68 _BAR_ 67 _BAR_
Udziały rynkowe _BAR_ 38,1 % _BAR_ 34,8 % _BAR_ 30,4 % _BAR_ 26,4 % _BAR_ 25,3 % _BAR_
(210) Powyższa tabela pokazuje, że sprzedaż innych producentów wspólnotowych na rynku wspólnotowym spadła o ponad 70 milionów par w rozpatrywanym okresie, co stanowiło spadek o ponad 30 %.
Odpowiedni udział rynkowy również spadł z 38,1 % w roku 2000 do 25,3 % w OD.
Na podstawie dostępnych informacji uznaje się więc, że inni producenci wspólnotowi byli w sytuacji podobnej do sytuacji przemysłu wspólnotowego i nie wyrządzili żadnej szkody przemysłowi wspólnotowemu.
6.3.2.
Wyniki osiągane w wywozie przez przemysł wspólnotowy
(211) Niektóre strony zainteresowane twierdziły we wniosku, że słaba sytuacja gospodarcza przemysłu obuwniczego Wspólnoty była spowodowana pogorszeniem się jego wyników osiąganych w wywozie.
Stwierdzenie to opiera się na tym, iż w sprawozdaniu wydanym przez przemysł obuwniczy stwierdza się, iż na rynkach wywozowych poważnym problemem sektora jest dostęp do rynku oraz że szeroki zakres barier celnych i pozacelnych nadal nie pozwala producentom wspólnotowym na wykorzystywanie swojego potencjału eksportowego.
(212) W tym kontekście należy po pierwsze zauważyć, że analiza szkód skupia się na sytuacji przemysłu wspólnotowego na rynku wspólnotowym.
W związku z tym pogorszenie się wyników osiąganych w wywozie, o ile ma miejsce, nie ma żadnego wpływu na większość wyżej analizowanych wskaźników, takich jak wielkość sprzedaży, udziały rynkowe i ceny.
Pod względem całkowitej wielkości produkcji, gdzie nie można poczynić rozróżnienia na rynek wspólnotowy i rynek poza Wspólnotą, ponieważ obuwie jest produkowane na zamówienie, spadek sprzedaży na rynku wspólnotowym nieuchronnie przełoży się na spadek produkcji.
Ponieważ znaczna większość produkcji jest przeznaczona do sprzedaży na rynku wspólnotowym i mimo, iż sprzedaż eksportowa również zmalała w rozpatrywanym okresie, uznaje się, że główna część spadku produkcji jest związana ze szkodą poniesioną na rynku wspólnotowym, a nie z malejącym wywozem.
I wreszcie, stwierdzenie wygłoszone przez producentów wspólnotowych w rzeczywistości odnosi się jedynie do niemożności wykorzystywania ich potencjału eksportowego i w związku z tym powinno być uznawane jako niemożność zrekompensowania spadku sprzedaży na rynku wspólnotowym, tzn. tam, gdzie ponoszona jest szkoda, poprzez wzrost wywozu.
(213) Twierdzenie to zostało więc odrzucone i uznaje się, że wyniki osiągane w wywozie przez przemysł wspólnotowy nie spowodowały żadnej istotnej szkody.
6.3.3.
Przywóz z innych krajów trzecich
(214) Zbadano również przywóz z innych krajów trzecich.
Poniższe tabele obrazują dynamikę udziałów rynkowych oraz średnie ceny dla krajów, z których na każdy przypada ponad 2 % całkowitego przywozu wspólnotowego w OD:
Udziały rynkowe _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_ Współczynnik zmienności 2001 r./OD (p.p.) _BAR_
Rumunia _BAR_ 6,4 % _BAR_ 8,0 % _BAR_ 8,4 % _BAR_ 7,8 % _BAR_ 7,7 % _BAR_ + 1,3 % _BAR_
Indie _BAR_ 3,9 % _BAR_ 5,0 % _BAR_ 5,4 % _BAR_ 6,4 % _BAR_ 6,2 % _BAR_ + 2,3 % _BAR_
Indonezja _BAR_ 2,0 % _BAR_ 1,9 % _BAR_ 1,6 % _BAR_ 1,6 % _BAR_ 1,6 % _BAR_ – 0,4 % _BAR_
Brazylia _BAR_ 1,4 % _BAR_ 1,6 % _BAR_ 1,9 % _BAR_ 2,5 % _BAR_ 2,9 % _BAR_ + 1,5 % _BAR_
Makau _BAR_ 1,4 % _BAR_ 1,9 % _BAR_ 2,4 % _BAR_ 3,3 % _BAR_ 2,5 % _BAR_ + 1,1 % _BAR_
Tajlandia _BAR_ 0,9 % _BAR_ 0,9 % _BAR_ 1,0 % _BAR_ 1,2 % _BAR_ 1,2 % _BAR_ + 0,3 % _BAR_
Średnie ceny (EUR/parę) _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_ Współczynnik zmienności 2001/OD _BAR_
Rumunia _BAR_ 14,0 _BAR_ 14,9 _BAR_ 15,1 _BAR_ 15,3 _BAR_ 15,3 _BAR_ 9 % _BAR_
Indie _BAR_ 11,7 _BAR_ 11,6 _BAR_ 10,5 _BAR_ 10,4 _BAR_ 10,5 _BAR_ – 10 % _BAR_
Indonezja _BAR_ 12,4 _BAR_ 11,6 _BAR_ 11,2 _BAR_ 9,6 _BAR_ 9,6 _BAR_ – 23 % _BAR_
Brazylia _BAR_ 16,9 _BAR_ 15,8 _BAR_ 13,7 _BAR_ 13,2 _BAR_ 12,6 _BAR_ – 25 % _BAR_
Makau _BAR_ 13,1 _BAR_ 11,7 _BAR_ 11,0 _BAR_ 10,9 _BAR_ 11,0 _BAR_ – 16 % _BAR_
Tajlandia _BAR_ 15,4 _BAR_ 14,0 _BAR_ 13,2 _BAR_ 12,3 _BAR_ 12,2 _BAR_ – 21 % _BAR_
(215) Żaden z wymienionych wyżej krajów indywidualnie nie zwiększył znacznie swoich udziałów rynkowych w rozpatrywanym okresie.
Bezwzględny poziom ich udziałów rynkowych pozostał znacznie poniżej poziomu dla krajów, których dotyczy postępowanie, różnie też kształtowała się ich dynamika.
Należy przypomnieć, że łączny udział rynkowy krajów, których dotyczy postępowanie wzrósł znacząco z 9,2 % w roku 2001 do 22,8 % w OD.
(216) Z wyjątkiem jednego kraju średnie ceny jednostkowe innych krajów trzecich zmalały w rozpatrywanym okresie.
Jednakże zmalały one w mniejszym stopniu w porównaniu do cen krajów, których dotyczy postępowanie, a szczególnie ich bezwzględny poziom cen w całym rozpatrywanym okresie pozostał – z jednym wyjątkiem – przeciętnie znacznie poniżej poziomu cen dumpingowego przywozu.
W przypadku przywozu z Indonezji ceny były niższe niż ceny przywozu z Wietnamu w OD, lecz należy to rozpatrywać w kontekście spadającego udziału rynkowego Indonezji w przeciwieństwie do olbrzymiego wzrostu udziału Wietnamu.
W OD ceny przywozu z powyższych krajów były średnio o 30 % wyższe niż ceny przywozu z krajów, których dotyczy postępowanie.
Ponadto udziały poszczególnych krajów trzecich nie wzrosły podobnie do udziałów krajów, których dotyczy postępowanie.
Można wiec nawet uznać, ze inne kraje trzecie musiały naśladować spadające trendy cenowe krajów, których dotyczy postępowanie, aby zachować poziom swoich udziałów rynkowych.
(217) Z powyższych powodów uznaje się, że przywóz z innych krajów trzecich nie miał istotnego negatywnego wpływu na sytuację przemysłu wspólnotowego.
6.3.4.
Zmiany we wzorcach zużycia oraz spadek popytu
(218) Importerzy stwierdzili, że szkoda wyrządzona wspólnotowym producentom obuwia została spowodowana kurczeniem się popytu w segmencie obuwia, w którym specjalizowali się tradycyjni producenci wspólnotowi.
Podobnie też niektórzy producenci dokonujący wywozu twierdzili, że ze względu na zmieniającą się modę konsumenci obecnie poszukują obuwia niskiej jakości, jednorazowego i sprzedawanego masowo.
(219) W tym zakresie odsyła się do sekcji 2 wyżej, gdzie przedstawiono wniosek, iż wszystkie typy produktu objętego postępowaniem oraz produktu podobnego były uznawane za tworzące jeden produkt oraz że obuwie produkowane w krajach, których dotyczy postępowanie, i we Wspólnocie konkuruje na wszystkich poziomach rynku.
Wszelkie twierdzenia dotyczące określonych typów są więc bezprzedmiotowe, a analizę należy przeprowadzić na poziomie produktu objętego postępowaniem i produktu podobnego, tzn. wszystkich typów obuwia ze skórzanymi cholewkami zgodnie z opisem w odnośnym akapicie powyżej.
Jeżeli chodzi o całkowite wspólnotowe zużycie obuwia ze skórzanymi cholewkami, pozostawało ono w rozpatrywanym okresie stosunkowo stabilne.
Twierdzenia zostały więc odrzucone i uznaje się, że przyczyną szkody nie był jakiekolwiek spadek popytu.
6.3.5.
Wahania kursu wymiany
(220) Różni producenci eksportujący oraz importerzy stwierdzili, że szkoda poniesiona przez przemysł wspólnotowy została spowodowana wzrostem wartości euro w stosunku do dolara amerykańskiego, co doprowadziło do znaczących spadków cen importowych, gdyż handel obuwiem chińskim i wietnamskim miałby się odbywać w dolarach amerykańskich.
(221) Przypomina się, że w dochodzeniu należy ustalić, czy dumpingowy przywóz (pod względem cen i wielkości) wyrządził istotną szkodę dla przemysłu wspólnotowego lub czy taka istotna szkoda została spowodowana innymi czynnikami.
W tym zakresie art. 3 ust. 6 rozporządzenia podstawowego mówi o wykazaniu, że poziom cen dumpingowego przywozu powoduje szkodę.
Dotyczy on więc jedynie różnicy między poziomami cen, nie ma więc wymogu analizowania czynników wpływających na poziom tych cen.
(222) W praktyce wpływ dumpingowego przywozu na ceny przemysłu wspólnotowego jest badany przede wszystkim przez ustalenie podcięcia cen, obniżenia cen oraz tłumienia cen.
W tym celu porównywane są ceny dumpingowego wywozu oraz ceny sprzedaży przemysłu wspólnotowego, a ceny wywozu stosowane do obliczania szkody mogą niekiedy wymagać przeliczenia na inną walutę w celu uzyskania porównywalnej podstawy.
W związku z tym zastosowanie kursów wymiany w tym kontekście zapewnia jedynie, że różnica cen jest określana w sposób porównywany.
Na tej podstawie staje się jasne, że kurs wymiany nie może z zasady być kolejnym czynnikiem przyczyniającym się do szkody.
(223) Znajduje to także potwierdzenie w sformułowaniu art. 3 ust. 7 rozporządzenia podstawowego, który odwołuje się do znanych czynników innych niż przywóz towarów po cenach dumpingowych.
W rzeczywistości lista innych znanych czynników w tym artykule nie zawiera odniesienia do żadnego czynnika wpływającego na poziom cen dumpingowego przywozu.
Podsumowując, jeśli wywóz ma charakter dumpingowy i nawet jeśli występują korzyści związane z korzystnym kształtowaniem się kursów wymiany, trudno jest dostrzec, w jaki sposób kształtowanie się takiego kursu wymiany mogłoby być kolejnym czynnikiem powodującym szkodę.
(224) Tak więc analiza czynników mających wpływ na poziom cen dumpingowego przywozu – czy to wahań kursów wymiany, czy innych czynników – nie może przynieść ostatecznych rozstrzygnięć, a analiza taka wykraczałaby poza wymogi rozporządzenia podstawowego.
(225) W każdym razie i bez uszczerbku dla powyższego, nawet jeśli wahania kursów wymiany miały wpływ na ceny importowe, niemożliwe byłoby oddzielenie i rozróżnienie ich wpływu, gdyż nie jest dokładnie wiadomo, w jakim zakresie przywóz z krajów, których dotyczy postępowanie, odbywa się w dolarach amerykańskich.
Ponadto najwięksi importerzy zabezpieczają swoje finansowe transakcje w dolarach amerykańskich przed ryzykiem, bardzo trudno jest więc określić, jaki kurs wymiany byłby właściwy do zbadania.
6.3.6.
Zniesienie kontyngentów
(226) Niektóre strony stwierdziły, że zniesienie kontyngentów przywozowych na początku roku 2005 było również przyczyną szkody dla przemysłu wspólnotowego.
W tym zakresie przypomina się, iż kontyngenty dotyczyły tylko jednego spośród dwóch krajów, których dotyczy postępowanie, a nie produktów objętych niniejszym postępowaniem.
Ponadto analizą szkody objęto dłuższy okres, w tym przypadku od 2001 r. do końca OD, i nie dotyczy tylko okresu po zniesieniu kontyngentów, czyli pierwszego kwartału 2005 r.
W związku z tym twierdzenie to zostało odrzucone.
6.3.7.
Skarżący nie przeprowadzili modernizacji, są bardzo rozproszeni i mają duże koszty pracy
(227) Niektóre strony argumentowały, że słaba sytuacja gospodarcza skarżących jest związana z faktem, iż nie przeprowadzili oni modernizacji swoich zakładów produkcyjnych i metod produkcji oraz że szkoda została spowodowana tym, iż sektor jest wysoce rozproszony i niekonkurencyjny w porównaniu do przywozu z krajów o niskich kosztach pracy.
(228) W rzeczywistości wspólnotowy sektor obuwniczy jest wysoce rozproszony, a koszty pracy we Wspólnocie są wyższe niż w krajach, których dotyczy postępowanie.
Poziom rozproszenia przemysłu oraz koszty pracy we Wspólnocie nie wzrosły jednak w rozpatrywanym okresie.
W tych okolicznościach nie można ustalić związku przyczynowego między tymi czynnikami a pogorszeniem sytuacji przemysłu wspólnotowego w rozpatrywanym okresie.
(229) Twierdzenia te zostały w związku z tym odrzucone.
6.3.8.
Przeniesienie produkcji przemysłu obuwniczego WE
(230) Zrzeszenie importerów stwierdziło, iż przeniesienie producentów z WE do krajów o niskich płacach przyczyniło się do szkody poniesionej przez przemysł obuwniczy Wspólnoty.
Miało to doprowadzić do zmniejszenia produkcji i sprzedaży we Wspólnocie i pociągnąć za sobą znaczące koszty restrukturyzacji, w ten sposób wpływając negatywnie na sytuację finansową tych przedsiębiorstw.
(231) Należy jednak przypomnieć, że analiza szkody koncentruje się w szczególności na dynamice sytuacji gospodarczej przemysłu wspólnotowego.
Ponieważ producenci, którzy dokonali delokalizacji produkcji, nie są nawet – jak już wyjaśniono wyżej – uznawani za producentów wspólnotowych do celów niniejszego dochodzenia, a zatem nie są częścią przemysłu wspólnotowego, ich sytuacja nie była rozpatrywana przy analizie szkody.
Przywóz realizowany przez przedsiębiorstwa, które dokonały przeniesienia produkcji został natomiast wzięty pod uwagę przy badaniu przywozu z krajów, których dotyczy postępowanie lub z innych krajów trzecich.
6.4.
Wniosek dotyczący związku przyczynowego
(232) Potwierdza się, iż istotna szkoda poniesiona przez przemysł wspólnotowy, która charakteryzuje się w szczególności spadkiem wielkości sprzedaży, udziałów rynkowych i jednostkowych cen sprzedaży wynikającym z pogorszenia się wskaźników rentowności, została spowodowana dumpingowym przywozem produktów objętych postępowaniem.
W rzeczywistości pozostałe badane czynniki nie miały praktycznie żadnego wpływu, więc nie naruszyły związku przyczynowego między dumpingowym przywozem a szkodliwą sytuacją przemysłu wspólnotowego.
(233) Uwzględniając powyższą analizę, w której prawidłowo rozróżniono i oddzielono skutki wszystkich znanych czynników na sytuację przemysłu wspólnotowego od szkodliwych skutków dumpingowego przywozu, niniejszym potwierdza się, iż te pozostałe czynniki jako takie nie zmieniają faktu, iż oszacowana szkoda musi zostać powiązana z dumpingowym przywozem.
(234) Uznaje się więc, że dumpingowy przywóz pochodzący z krajów, których dotyczy postępowanie, wyrządził znaczącą szkodę przemysłowi wspólnotowemu w znaczeniu art. 3 ust. 6 rozporządzenia podstawowego.
7.
INTERES WSPÓLNOTY
(235) Dokonano analizy kwestii, czy interes Wspólnoty wymaga interwencji w celu przeciwdziałania stwierdzonemu szkodliwemu dumpingowi.
7.1.
Interes przemysłu wspólnotowego
(236) Powyższa analiza wyraźnie pokazała, że przywozy dumpingowe spowodowały szkodę dla wspólnotowego przemysłu obuwniczego.
Gwałtowny wzrost przywozu po cenach dumpingowych w ostatnich latach spowodował znaczną obniżkę cen na wspólnotowym rynku obuwniczym na poziomie hurtowym, tzn. tam, gdzie występuje konkurencja pomiędzy obuwiem importowanym i obuwiem wyprodukowanym we Wspólnocie.
Przemysł wspólnotowy nie jest już w stanie zagwarantować realizacji zamówień na satysfakcjonującym poziomie cenowym, czego dowodem jest sytuacja wybranych do próby producentów wspólnotowych, którzy w OD z trudnością uzyskali jakikolwiek zysk.
Ponadto w wielu przypadkach przemysł wspólnotowy nie jest już w stanie w ogóle zagwarantować realizacji nowych zamówień, ponieważ przy obecnych poziomach cen wymagałoby to sprzedaży wyrobów poniżej kosztów ich produkcji.
Przemysł wspólnotowy stoi więc w obliczu trudności dotyczących zarówno cen sprzedaży, jak i wielkości sprzedaży.
(237) W tym kontekście, bez nałożenia środków stan przemysłu wspólnotowego wyraźnie uległby dalszemu pogorszeniu, co pociągnęłoby za sobą zamknięcie kolejnych zakładów i utratę miejsc pracy.
Ponieważ producenci mają tendencje do grupowania się geograficznie w pewnych państwach członkowskich i zamówienia realizowane przez większe przedsiębiorstwa są czasami podzlecane rozmaitym mniejszym zakładom lokalnym, zniknięcie jednego zakładu może wywołać znaczny "efekt domina" w stosunku do innych lokalnych przedsiębiorstw.
Dotyczy to także lokalnych dostawców surowców, a więc będzie miało negatywny wpływ na ogólną działalność gospodarczą, a zatem nałożenie środków miałoby pod wieloma względami pozytywny wpływ na przemysł wspólnotowy.
Wspomniane środki zapobiegłyby dalszemu istotnemu wzrostowi przywozu po cenach dumpingowych z krajów, których dotyczy postępowanie, co pozwoliłoby przemysłowi wspólnotowemu przynajmniej na zachowanie aktualnej pozycji na rynku.
Dane dotyczące przywozu faktycznie pokazują, że wszelki wzrost udziału rynkowego krajów, których dotyczy postępowanie, uzyskiwany jest kosztem wspólnotowego przemysłu obuwniczego
(238) Ponadto w przypadku nałożenia ceł antydumpingowych na przywozy obuwia z krajów, których dotyczy postępowanie, jest bardziej prawdopodobne, że hurtownicy i importerzy mogą zdecydować się na zmianę źródeł zaopatrzenia i, przynajmniej częściowo, przestawić się na producentów wspólnotowych.
Jeżeli środki zostałyby nałożone, a zatem jeżeli poziom cen importowych zostałby przywrócony do poziomu niedumpingowego, przemysł wspólnotowy byłby zdolny do konkurowania w warunkach uczciwej konkurencji na podstawie właściwej porównywalnej przewagi, a przez to umożliwić producentom realizację satysfakcjonującej liczby nowych zamówień po cenach zapewniających normalny poziom zysków.
Pewien wzrost cen jest niezbędny w celu usunięcia szkody.
(239) Nałożenie środków jest więc wyraźnie w interesie przemysłu wspólnotowego, tzn. producentów aktywnie wspierających skargę, ale także w interesie innych producentów z krajów Wspólnoty, którzy nie poparli lub nie mogli czynnie poprzeć skargi.
(240) Niektóre z zainteresowanych stron dowodziły, że nałożenie środków nie poprawi sytuacji przemysłu wspólnotowego, ponieważ importerzy po prostu przerzucą się na zaopatrzenie z krajów nie objętych środkami.
Na tej podstawie strony te uznają, że nałożenie jakichkolwiek środków nie byłoby więc w interesie przemysłu wspólnotowego.
(241) Wniosek ten został jednakże odrzucony.
W istocie fakt, że importerzy mogą zmienić dostawców na dostawców z innych krajów, nie jest oczywiście ważnym powodem niepodjęcia działań przeciwko szkodliwemu dumpingowi w rozpatrywanym przypadku.
Dzieje się tak dlatego, że nie sposób jest z góry przewidzieć stopnia takiej ewentualnej zmiany źródeł zaopatrzenia, a poza tym przywozy takie również mogłyby odbywać się po cenach dumpingowych, W takim przypadku można by podjąć odpowiednie działania antydumpingowe także w odniesieniu do nich.
(242) Konkludując, nałożenie środków antydumpingowych pozwoliłoby przemysłowi wspólnotowemu na podniesienie się z położenia będącego wynikiem stwierdzonego szkodliwego dumpingu.
7.2.
Interes innych podmiotów gospodarczych
7.2.1.
Interes konsumentów
(243) Po opublikowaniu powiadomienia o rozpoczęciu przedmiotowego postępowania nie otrzymano żadnych opinii organizacji konsumenckich.
Niektóre strony wyrażały jednakże opinię, że nałożenie środków na przywozy wyrobów objętych postępowaniem będzie sprzeczne z interesem konsumentów.
Strony te uważały, że w przypadku ograniczenia dostępu do rynku wspólnotowego dla wyrobów chińskich i wietnamskich konsumenci będą mieli dużo mniejszy wybór, zwłaszcza w segmencie "szybkiej mody", zaopatrywanym głównie przez producentów obuwia z Chin i Wietnamu.
Po drugie twierdzono, że środki zwiększą koszt dla przeciętnego konsumenta, tzn. cenę sprzedaży, i wreszcie, że przemysł wspólnotowy nie będzie miał możliwości pozwalających na zaspokojenie całego popytu na obuwie.
(244) Stwierdzenia dotyczące negatywnego wpływu jakichkolwiek środków na konsumentów zostały szczegółowo przeanalizowane.
W celu oszacowania tego wpływu rozważono następujące elementy:
- Środki wprowadzone w ramach niniejszego rozporządzenia nie mają wpływu na około dwóch trzecich całego sektora obuwniczego.
W istocie objęte niniejszym postępowaniem obuwie ze skórzanymi cholewkami stanowi mniej niż 35 %; w 2001 r. było to jeszcze 46 %.
- Proponowane środki nie będą obejmować wszystkich typów obuwia ze skórzanymi cholewkami.
W rzeczywistości, konkluzją dochodzenia jest, że pewne typy obuwia – patrz zamieszczona wyżej konkluzja dotycząca specjalistycznego obuwia sportowego (STAF) – nie powinny zostać objęte przez środki.
Powoduje to dalsze zmniejszenie zakresu zastosowania środków wobec całego wspólnotowego rynku obuwniczego.
W tym względzie przypomina się, że w OD obuwie STAF stanowiło niemal 20 % przywozów obuwia ze skórzanymi cholewkami z krajów, których dotyczy postępowanie.
- Znacząca część wspólnotowego rynku obuwia ze skórzanymi cholewkami jest w dalszym ciągu zaopatrywana ze źródeł innych niż Chiny i Wietnam, tzn. ze źródeł zaopatrzenia, które nie zostaną objęte żadnymi środkami.
W rzeczywistości inne kraje trzecie, na które przypada około 30 % przywozów, będą nadal uczestniczyć w konkurencji i nie będą objęte środkami.
Podobnie środków antydumpingowych nie stosuje się do sprzedaży producentów z UE, na których nadal przypada około połowa podaży obuwia skórzanego.
- W dystrybucji obuwia do konsumenta uczestniczą zwykle importerzy/hurtownicy oraz dystrybutorzy/sprzedawcy.
Na każdym z tych dwóch etapów uczestniczące w nim podmioty stosują narzut lub marżę, pokrywające koszty własne i dające pewien zysk.
Poziom tej marży może znacząco różnić się w zależności od podmiotu gospodarczego, ale uśredniając jest on relatywnie istotny.
Na przykład stosowany w OD przez współpracujących importerów narzut w stosunku do ich cen sprzedaży dla sprzedawców detalicznych wynosił średnio 125 % i wynosił od 20 % do ponad 200 %.
Istnieje zatem znaczna różnica między cenami importowymi a cenami odsprzedaży.
W odniesieniu do twierdzenia, zgodnie z którym stosowanie środków może prowadzić do ograniczenia oferty obuwia, należy zauważyć, że środki antydumpingowe mają jedynie zagwarantować usunięcie niskich cen dumpingowych.
Dlatego też nie wystąpią żadne ograniczenia dotyczące wielkości przywozu, ponieważ większa część rynku wspólnotowego nadal będzie zaopatrywana ze źródeł, których nie dotyczą stosowane środki.
(245) W każdym wypadku ewentualne zmniejszenie wielkości przywozu z krajów, których dotyczy postępowanie może, przynajmniej w perspektywie średnioterminowej, zostać także zrekompensowane przez zwiększenie podaży obuwia przez przemysł wspólnotowy oraz kraje, które nie zostaną objęte środkami; chociaż na efekty trzeba by nieco poczekać.
(246) Jeśli chodzi o asortyment wyrobów, przypomina się, że w krajach, których dotyczy postępowanie, wytwarza się nie tylko obuwie segmentu "szybkiej mody" oraz/lub klasy niższej.
W rzeczywistości w Chinach i Wietnamie produkowane jest również markowe obuwie klasy wyższej i średniej.
Ponadto dochodzenie ujawniło, że przemysł wspólnotowy produkuje także wszystkie klasy obuwia, nie tylko obuwie miejskie klasy wyższej i obuwie stylowe, jak często się twierdzi.
Na tej podstawie twierdzenie, że skutkiem wprowadzenia środków będzie zmniejszenie wyboru obuwia, zarówno ogólnie, jak i w określonych konkretnych segmentach, musiałoby przynajmniej zostać poparte dalszymi dowodami.
(247) Jeśli chodzi o wpływ środków na ceny konsumpcyjne należy uwzględnić istnienie bardzo dużej różnicy pomiędzy cenami importowymi, do których stosowane są środki, a cenami konsumpcyjnymi.
Różnica ta jest tak wielka, że wpływ na ceny konsumpcyjne, dużo wyższe od importowych, będzie siłą rzeczy dużo mniejszy.
Fakt, że pomiędzy importem a odsprzedażą konsumentom występują co najmniej dwa pośrednie podmioty gospodarcze, ograniczy wpływ środków na konsumentów.
(248) Wreszcie, dostępne wstępne dane dotyczące cen konsumenckich wskazują, że konsumenci we Wspólnocie generalnie nie odnieśli korzyści ze spadku cen obuwia na poziomie hurtowym.
W rzeczywistości ceny importowe na wszystkie rodzaje obuwia spadły średnio o ponad 20 % w okresie 2001 – OD, podczas gdy ceny konsumenckie w tym samym okresie nieco wzrosły.
Do celów ostatecznych ustaleń aspekt ten musi być szczególnie zbadany pod kątem produktu objętego postępowaniem.
(249) Za mało prawdopodobne uznaje się twierdzenie, że konsumenci będą musieli ponieść główny ciężar ewentualnych środków, ponieważ na tym poziomie istnieje silna konkurencja.
Jeśli koszty środków zostałyby równomiernie rozłożone między wszystkie trzy główne kategorie podmiotów gospodarczych, to udział konsumentów w kosztach średnio wyniósłby około 2 %, czyli 1 EUR na parę.
Obuwie dziecięce
(250) Zainteresowane strony argumentowały, że koszty w przypadku nałożenia środków na obuwie dziecięce byłyby znacznie wyższe niż dla innych rodzajów obuwia objętych postępowaniem.
Dzieje się tak głównie dlatego, że obuwie dziecięce wymaga częstszej wymiany niż obuwie dla dorosłych – w przypadku małych dzieci trzy do czterech razy częściej.
Stąd wpływ środków antydumpingowych na obuwie dziecięce byłby znacznie większy w porównaniu z wpływem na obuwie normalne (trzy do czterech razy wyższa kwota) w porównaniu z wpływem na obuwie normalne, ponieważ konsumenci musieliby zapłacić zdecydowanie więcej, stosunkowo i kumulatywnie, za buty dziecięce niż za buty dla dorosłych.
Dodatkowe koszty spowodowane nałożeniem środków ponoszone przez konsumentów obuwia dziecięcego mogą również w znaczącym stopniu wpłynąć negatywnie na sytuację finansową przeciętnych rodzin europejskich i zniechęcać rodziców do kupowania dzieciom obuwia o dobrej jakości w regularnych odstępach czasu.
(251) Ponieważ zgodnie ze wstępnymi ustaleniami buty dziecięce wymagają trzy- do czterokrotnie częstszej wymiany niż inne rodzaje obuwia, należy uwzględnić, że absolutny koszt ponoszony przez konsumentów za takie buty również będzie znacznie wyższy niż w porównaniu z innym obuwiem objętym niniejszym postępowaniem.
Środki tymczasowe mogłyby zatem stanowić duży ciężar dla rodzin z małymi dziećmi.
W istocie w przypadku nałożenia tymczasowych środków na to obuwie zachodzi ryzyko, że płynąca stąd korzyść zostałaby zniweczona ewentualnymi kosztami nałożenia środków.
(252) Na tej podstawie, na tym wstępnym etapie stwierdza się, że korzyść wynikająca z nałożenia tymczasowych środków na obuwie dziecięce, a tym samym usunięcie szkody dla pozostałych stron objętych niniejszym postępowaniem, jest mniejsza niż ich potencjalnie negatywny wpływ na konsumentów.
Dlatego też tymczasowo stwierdza się, że nałożenie środków na obuwie dziecięce nie leżałoby w interesie Wspólnoty.
Tymczasowo obuwie to należy zatem wyłączyć z zakresu działania tymczasowych środków antydumpingowych; sprawa ta zostanie dogłębnie ponownie zbadana przed nałożeniem jakichkolwiek ostatecznych środków antydumpingowych.
7.2.2.
Interes dystrybutorów/sprzedawców detalicznych
(253) W wyznaczonym czasie otrzymano od dystrybutorów/sprzedawców detalicznych lub organizacji dystrybutorów/sprzedawców detalicznych jedynie ograniczoną liczbę odpowiedzi.
Faktycznie otrzymano jedynie jedną odpowiedź od konsorcjum sprzedawców z jednego państwa członkowskiego i kwestionariusze od trzech importerów z tego samego państwa członkowskiego, posiadających również własną sieć dystrybucyjną, w tym dwie sieci supermarketów.
Przedsiębiorstwa te importowały w OD około 15 % wyrobów objętych postępowaniem pochodzących z Chin i Wietnamu.
(254) Strony te twierdziły, że sektor detaliczny jest znaczącym pracodawcą, który negatywnie odczuje nałożenie jakichkolwiek ceł.
W rzeczywistości twierdzono, że sprzedawcy detaliczni przerzucą na konsumentów jedynie część wzrastających kosztów wynikających z ceł antydumpingowych i że z tego powodu ich sytuacja finansowa, na którą już w tej chwili negatywnie wpłynęła zła sytuacja gospodarcza, ulegnie dalszemu pogorszeniu, czego skutkiem będzie prawdopodobnie utrata miejsc pracy.
(255) Jakkolwiek komentarze otrzymane od sektora detalicznego w ramach dochodzenia były raczej ograniczone i dotyczyły tylko jednego państwa członkowskiego, Komisja zdecydowała się przeprowadzić szczegółową analizę na poziomie ogólnowspólnotowym.
Odnotowano następujące elementy.
(256) Po pierwsze, należy zauważyć, że sektor detaliczny obuwia zajmuje się sprzedażą wszystkich typów obuwia, których jest znacząco więcej niż typy obuwia objęte niniejszym postępowaniem.
Ponadto dystrybutorzy/sprzedawcy detaliczni często zajmują się także sprzedażą innych wyrobów.
Jest to typowe na przykład w przypadku niewyspecjalizowanych supermarketów, w których sprzedaż obuwia stanowi jedynie niewielką część całości sprzedaży.
Dlatego też nie jest możliwe proste porównanie wielkości zatrudnienia w sektorze detalicznym z liczbą osób zatrudnionych przy działalności związanej z produkcją obuwia.
(257) Po drugie, uznaje się, że sektor detaliczny odczułby skutki negatywne jedynie wówczas, gdy nałożenie środków antydumpingowych przyniosłoby spadek zużycia obuwia we Wspólnocie, tzn. jeżeli sprzedawcy detaliczni odnotowaliby znaczny spadek obrotów.
Faktycznie, nawet jeżeli po nałożeniu środków płacona przez sprzedawców detalicznych cena nabycia może wzrosnąć, to mogliby oni w dalszym ciągu przenieść, przynajmniej częściowo, ten wzrost na konsumentów, aby utrzymać odpowiedni poziom zysku.
W rzeczywistości sprzedawcy detaliczni stwierdzili w swoich odpowiedziach, że ich pozycja pozwoliłaby na częściowe przyjęcie dowolnego wzrostu kosztów.
W konsekwencji sprzedawcy detaliczni odczuliby negatywne efekty jedynie wówczas, gdyby wspomniany wzrost cen spowodował spadek liczby par obuwia zakupywanych przez konsumentów.
Mając jednakże na uwadze przedstawione powyżej wnioski dotyczące cen, nie uważa się za prawdopodobne, że nastąpi znaczny spadek zużycia.
(258) Pogląd, że wpływ środków na dystrybutorów/sprzedawców detalicznych będzie ograniczony, wspiera fakt, że podmioty te sprzedają zazwyczaj wszystkie rodzaje obuwia, a nie tylko typy objęte postępowaniem, pochodzące z Chin i Wietnamu.
Dlatego też nałożenie środków antydumpingowych może dotknąć tylko ograniczonej części ich cen nabycia, która powinna pozostać stosunkowo niewielka w porównaniu do całości ich wydatków.
(259) Ponadto obuwie jest dystrybuowane we Wspólnocie głównie poprzez następujące trzy kanały sprzedaży: niezależnych sprzedawców detalicznych, markowe sieci detaliczne i niewyspecjalizowane supermarkety.
Istnieją także inne kanały sprzedaży (np. firmy wysyłkowe), ale ich znaczenie jest dość ograniczone.
(260) Niezależni sprzedawcy detaliczni stanowią najbardziej tradycyjny kanał dystrybucyjny.
Sprzedawcy ci są zazwyczaj zaopatrywani przez hurtowników ze Wspólnoty i z uwagi na wysokie koszty operacyjne (czynsze, płace pracowników itp.) stosują zazwyczaj znaczące marże.
Niezależni sprzedawcy detaliczni sprzedają wszystkie rodzaje obuwia, tzn. obuwie ze skórzanymi cholewkami i z innych materiałów, pochodzące z różnych krajów, i dlatego ilość sprzedawanych przez nich wyrobów objętych postępowaniem jest stosunkowo ograniczona, biorąc pod uwagę udział wyrobów objętych postępowaniem w całkowitej sprzedaży obuwia.
W konsekwencji nałożenie środków dotknie ich jedynie w ograniczonym stopniu, jeżeli w ogóle.
Ponieważ są oni zazwyczaj zaopatrywani przez hurtowników, można także założyć, że część wpływu ceł zostanie przejęta na tym poziomie.
(261) Markowe sieci detaliczne kupują obuwie centralnie i sprzedają je poprzez własne sklepy firmowe rozmieszczone w różnych miastach, a czasami w różnych krajach.
Żadna z tych sieci nie współpracowała przy dochodzeniu, co może stanowić już wskazówkę, że żadne środki nie wpłyną negatywnie na ich sytuację.
Niemniej jednak należy wziąć pod uwagę następujące elementy.
Ponieważ markowe sieci detaliczne kupują obuwie w dużej ilości i mają niskie koszty operacyjne, a czasami importują obuwie samodzielnie, są w stanie je generalnie sprzedawać po obniżonej cenie.
W rzeczywistości funkcjonują one często jak sklepy dyskontowe umieszczone na obrzeżach miast, zatrudniające ograniczoną liczbę pracowników.
Ponieważ ich celem jest zaoferowanie stosunkowo taniego obuwia, wielkość ich zaopatrzenia z krajów, których dotyczy postępowanie, może być większa niż w przypadku niezależnych sprzedawców detalicznych.
Sieci te sprzedają jednakże również wszystkie typy obuwia, tzn. nie tylko te objęte postępowaniem, a na część ich obrotu składa się również sprzedaż wyrobów innych niż obuwie.
Ponadto, z uwagi na ich dużą siłę nabywczą, oczekuje się, że będą one w stanie zmienić swoje źródła zaopatrzenia, przynajmniej w pewnym stopniu, i że tylko częściowo przeniosą na konsumentów wszelkie podwyżki kosztów.
Dlatego też – podobnie jak w przypadku niezależnych sprzedawców detalicznych – nałożenie ceł będzie miało dla nich poważne skutki jedynie w sytuacji, gdy po nałożeniu ceł nastąpi znaczny spadek ich sprzedaży, co – zgodnie z przedstawionymi powyżej wnioskami – jest mało prawdopodobne.
(262) Niewyspecjalizowane supermarkety stanowią ważny kanał sprzedaży pod względem ilościowym, ale mniej ważny pod względem wartości sprzedaży.
W rzeczywistości koncentrują się one bardziej na dolnym segmencie rynku, mając na celu sprzedaż znacznych ilości wyrobów.
Niewyspecjalizowane supermarkety niekiedy same importują obuwie, ale zazwyczaj działają przez agentów ze Wspólnoty lub z krajów pochodzenia wyrobów.
Obuwie zazwyczaj stanowi jedynie niewielką część całego obrotu supermarketów i supermarkety mają oczywiście dużą elastyczność wyboru dostawców, dzięki czemu mogą stosunkowo łatwo zmienić źródło zaopatrzenia lub nawet zwiększyć zakupy od wspólnotowych producentów obuwia.
Z tych powodów oczekuje się, że środki nie będą miały znaczącego negatywnego wpływu na finansową sytuację kanałów sprzedaży.
(263) Bardziej ogólnie, należy zauważyć, że, w oparciu o dane dostarczone przez współpracujących importerów, dystrybutorzy/sprzedawcy detaliczni również nie skorzystali ze spadku cen importowych, który nastąpił w ostatnich latach.
Faktycznie, podczas gdy współpracujący importerzy odnotowali średnio w okresie 2001–OD mniej więcej 30 % spadek cen importowych, poziom stosowanych przez nich cen odsprzedaży pozostał średnio względnie stabilny.
(264) Na podstawie powyższych ustaleń stwierdza się, że wpływ proponowanych środków na sprzedawców detalicznych i dystrybutorów prawdopodobnie pozostanie ograniczony.
Należy także zauważyć, że ponieważ większość sprzedawanego obuwia ze skórzanymi cholewkami wciąż pochodzi od producentów ze Wspólnoty, którzy w dalszym ciągu są w stanie zaoferować szeroki wybór typów obuwia i gwarantuje stosunkowo krótkie czasy dostawy w porównaniu do wyrobów importowanych, również w interesie sprzedawców detalicznych i dystrybutorów leży utrzymanie produkcji we Wspólnocie.
7.2.3.
Interes niepowiązanych importerów we Wspólnocie
(265) Kwestionariusze z odpowiedziami przesłało 33 importerów reprezentujących, w OD, około 25 % przywozu wspólnotowego wyrobów objętych postępowaniem.
Analiza sytuacji importerów została więc oparta na sytuacji tych importerów, którzy przedstawili wiarygodne dane w wyznaczonym terminie.
(266) Generalnie, współpracujący importerzy zaopatrywali się w 70 % w krajach, których dotyczy postępowanie.
W okresie objętym dochodzeniem ich średnia cena importowa wynosiła 9 EUR/parę.
Należy zauważyć, że podczas gdy średnia cena importowa spadła w okresie 2001–OD, zgodnie z tendencją wskazaną przez dane Eurostat, tzn. o około 30 %, to w tym samym okresie średnia cena odsprzedaży importerów pozostała względnie stabilna.
(267) Współpracujące przedsiębiorstwa podały, że ich zysk netto (średnia ważona) wyniósł 12 % obrotów, zaś przedstawione dane pokazały, że przedsiębiorstwa te stosowały średni narzut w wysokości 125 %.
Poziom tego narzutu zmieniał się jednakże znacznie w zależności od przedsiębiorstwa i wahał się od 20 % do ponad 200 %.
(268) Ponadto wśród importerów współpracujących możliwe jest wskazanie dwóch kategorii importerów: tych, którzy są obecni w środkowym i górnym segmencie rynku, i tych działających w dolnym segmencie rynku.
(269) Pierwsza kategoria importerów obejmuje głównie dawnych producentów ze Wspólnoty, którzy przenieśli produkcje do krajów trzecich, a konkretnie do krajów, których dotyczy postępowanie.
Przedsiębiorstwa te zazwyczaj prowadzą znaczącą część swojej działalności we Wspólnocie, np. projektowanie, badania i rozwój, pozyskiwanie surowców i czasami nawet posiadają własne łańcuchy dystrybucyjne.
Z tych powodów zatrudniają one zazwyczaj dużą liczbę pracowników, szczególnie w porównaniu z importerami z drugiej kategorii.
Importerzy ci sprzedają zazwyczaj obuwie markowe po cenach na poziomie wyraźnie wyższym niż ceny wyrobów sprowadzanych przez importerów z drugiej kategorii.
Obuwie przez nich sprowadzane jest dystrybuowane głównie przez niezależnych sprzedawców detalicznych, ale czasami przez markowe sieci sprzedaży detalicznej lub nawet przez ich własnych, powiązanych z nimi dystrybutorów.
(270) Ponieważ przedsiębiorstwa te działają w środkowym i górnym segmencie rynku, ich ceny importowe są również wyższe niż ceny importerów działających w dolnym segmencie rynku.
Średnio, współpracujący importerzy działający w środkowym i górnym segmencie rynku podali średnią cenę nabycia wynoszącą około 11 EUR/parę.
Należy zauważyć, że stosowany przez nich narzut jest bardzo znaczący i średnio wynosi około 200 %.
Innymi słowy stosowane przez nich ceny odsprzedaży wynosiły średnio 30 EUR/parę.
Taki poziom narzutu wyjaśniany jest wartością dodaną, którą generują oni we Wspólnocie (konkretne koszty związane z projektowaniem, wyszukiwaniem źródeł zaopatrzenia, badaniami i rozwojem itp.), ale także znacznymi wydatkami ponoszonymi na marketing i budowanie świadomości marki.
Średnio, podali oni, że ich marża zysku wynosi około 10 % obrotu.
(271) Druga kategoria importerów koncentruje się bardziej na wielkości sprzedaży i obejmuje przede wszystkim hurtowników, a czasem nawet niewyspecjalizowane supermarkety.
Analiza odpowiedzi importerów z dolnego segmentu rynku pokazała, że ich cena importowa wynosiła średnio 6 EUR/parę.
Dochodzenie wykazało, że w OD stosowali oni narzut wynoszący 75 % i podali, średnio, marżę zysku wynoszącą 17 % obrotu.
Jest to wyjaśnione ich niskimi kosztami strukturalnymi oraz niską wartością dodaną we Wspólnocie, ale także ograniczonymi w większym stopniu wydatkami związanymi ze sprzedażą.
Przedsiębiorstwa te zatrudniają również mniej pracowników, tzn. średnio o 10 osób na przedsiębiorstwo mniej, zgodnie z danymi przedstawionymi przez przedsiębiorstwa współpracujące.
(272) Z uwagi na ich odmienną sytuację, oczekuje się, że środki w postaci ceł ad valorem w różny sposób wpłyną na różne kategorie importerów.
Faktycznie, w przypadku pierwszej kategorii, ponieważ cło jest stosowane do wyższej ceny importowej, wartość bezwzględna środków będzie również odpowiednio wyższa.
Efekt ten należy jednakże postrzegać w kontekście poziomu stosowanych cen odsprzedaży.
Faktycznie, przypomina się, że importerzy ci stosują średnio narzut w wysokości 200 %.
Dlatego też, nawet jeżeli całkowity wzrost ceny importowej zostanie ostatecznie w całości przeniesiony na klientów, tzn. w większości na sprzedawców detalicznych i dystrybutorów, będzie on stanowił jedynie – w kategoriach bezwzględnych – ograniczony wzrost stosowanej przez tych importerów ceny odsprzedaży.
Prawdopodobnie nie wpłynie to w znaczący sposób na wielkość ich sprzedaży, ponieważ importerzy ci koncentrują się na wyrobach ze średniego i górnego segmentu rynku.
Prawdopodobne jest jednakże, że część wzrostu ich ceny importowej zostanie przejęta przez te przedsiębiorstwa, które będą musiały albo zmniejszyć swoje koszty sprzedaży, albo zgodzić się na spadek swojej marży zysku.
Przedsiębiorstwa te mogą więc stanąć w obliczu pewnych krótkotrwałych efektów negatywnych, zwłaszcza w odniesieniu do zamówień już złożonych po cenie uzgodnionej przed wejściem w życie środków tymczasowych.
Problem ten został szczegółowo omówiony w motywach 286 do 290.
(273) W przypadku drugiej kategorii importerów, skutkiem cła ad valorem byłby średni wzrost ceny bezwzględnej, ponieważ cena importowa tych importerów jest stosunkowo niska.
Przy dość wygodnym poziomie zysku, tzn. średnio (średnia ważona) 17 % w OD dla importerów współpracujących, oczekuje się, że środki nie wpłyną w poważnym stopniu na finansową sytuację omawianych przedsiębiorstw.
Należy zauważyć, że ponieważ ta kategoria importerów koncentruje się na wielkości sprzedaży, jest prawdopodobne, że importerzy, którzy nie współpracowali, również należą do tej kategorii i że nieobecność jakichkolwiek spodziewanych negatywnych wpływów na ich sytuację finansową może prawdopodobnie wyjaśniać brak współpracy.
Jednakże, tak jak w przypadku pierwszej kategorii importerów (por. także motywy 286 do 290), wpływ środków tymczasowych może być znaczący, szczególnie ze względu na to, że wspomniani importerzy koncentrują się na wielkości sprzedaży.
(274) Ważne jest jednakże podkreślenie faktu, że powyższa analiza jest oparta na danych średnich dostarczonych przez współpracujących importerów.
Dlatego też, zależnie od tego, jakie wyniki osiągają importerzy w porównaniu z przedstawionymi średnimi, mogą oni ulec wpływowi środków w różnym stopniu.
Ponadto należy zauważyć, że importerzy nawiązują zazwyczaj długoterminowe relacje ze swoimi dostawcami, czasami nawet relacje partnerstwa, i często związani są długoterminowymi kontraktami, zgodnie z którymi zamówienia składane są na kilka miesięcy przed terminem faktycznej dostawy.
Dlatego też zmiana dostawcy lub nawet kraju pochodzenia nie tylko wymaga czasu, ale także pociąga za sobą dodatkowe wydatki.
Ponadto importerzy mogą stanąć w obliczu sytuacji, w której ustalili oni już ceny odsprzedaży dla zamówień złożonych w krajach, których dotyczy postępowanie, a które to zamówienia muszą być jedynie zrealizowane.
Importerzy tacy mogą w konsekwencji nie być w stanie przenieść, nawet częściowo, dodatkowego cła, które w takim przypadku spowoduje prawdopodobnie negatywne efekty finansowe.
Nie można wykluczyć, że niektórzy spośród importerów nie będą w stanie łatwo znieść takiego szoku finansowego.
(275) Z przedstawionych powyżej powodów można stwierdzić, że nałożenie środków może faktycznie mieć prawdopodobnie negatywny wpływ na finansową sytuację pewnych importerów.
Średnio jednakże ten negatywny wpływ nie powinien mieć znaczącego finansowego wpływu na ogólną sytuację importerów.
Dotyczy to w oczywisty sposób kategorii importerów działających w dolnym segmencie rynku, którzy obecnie korzystają z bardziej elastycznej sytuacji finansowej.
Importerzy ci prawdopodobnie importują znaczącą część obuwia ze skórzanymi cholewkami, pochodzącego z krajów, których dotyczy postępowanie.
7.3.
Wniosek dotyczący interesu Wspólnoty
(276) Powyższa analiza pokazała, że w interesie przemysłu wspólnotowego leży nałożenie środków, ponieważ oczekuje się, że środki te powstrzymają przynajmniej wysoki poziom przywozów po cenach dumpingowych, które, jak udowodniono, mają znaczący negatywny wpływ na sytuację finansową przemysłu wspólnotowego.
Oczekuje się, że na tych środkach skorzystają również inni producenci ze Wspólnoty.
(277) Analiza pokazała także, że konsumenci nie zostaną dotknięci skutkami środków antydumpingowych lub, jeśli w ogóle, to jedynie w bardzo ograniczonym zakresie.
(278) Dystrybutorzy i sprzedawcy detaliczni mogą odnotować wzrost swoich cen nabycia wyrobów objętych postępowaniem, ale przy porównaniu do ich kosztów ogólnych i sytuacji ogólnej, stopień, w jaki zostaną dotknięci przez środki, nie będzie prawdopodobnie znaczący.
(279) Średnio, importerzy będą w stanie przezwyciężyć nałożenie środków, jakkolwiek w zależności od swojej konkretnej sytuacji, niektórzy z nich mogą faktycznie stanąć w obliczu pewnych niekorzystnych efektów.
Dotyczy to zasadniczo faktu, że importerzy związani są często długoterminowymi kontraktami ze swoimi dostawcami, a czasami mają nawet ustalone ceny odsprzedaży.
(280) Z drugiej strony jednakże uważa się, że nałożenie środków, tzn. usunięcie szkodliwego dumpingu, pozwoli przemysłowi wspólnotowemu na utrzymanie swojej działalności i zakończenie serii likwidacji i utraty miejsc pracy, która trwała w ostatnich latach, oraz że negatywy wpływ, jaki środki mogą mieć na pewne inne podmioty gospodarcze we Wspólnocie nie będzie nieproporcjonalny w porównaniu do wspomnianych korzystnych skutków dla przemysłu wspólnotowego.
(281) Nie dotyczy to jednakże obuwia dziecięcego, które powinno zostać tymczasowo wyłączone z zakresu zastosowania środków.
Problem ten zostanie dokładnie ponownie zbadany przed nałożeniem jakichkolwiek ostatecznych środków antydumpingowych.
8.
TYMCZASOWE ŚRODKI ANTYDUMPINGOWE
(282) Mając na uwadze konkluzje dotyczące dumpingu, wynikającej z niego szkody oraz interesu Wspólnoty, należy nałożyć środki tymczasowe na przywóz objętych postępowaniem wyrobów pochodzących z ChRL i Wietnamu.
8.1.
Poziom usuwający szkodę
(283) Poziom tymczasowych środków antydumpingowych powinien być wystarczający dla wyeliminowania szkody dla przemysłu wspólnotowego spowodowanej przez przywozy dumpingowe, bez przekroczenia ustalonych marginesów dumpingu.
Przy obliczaniu wielkości cła koniecznej dla usunięcia skutków szkodliwego dumpingu uznano, że wszelkie środki powinny pozwolić przemysłowi Wspólnoty na pokrycie kosztów i uzyskanie zysku przed opodatkowaniem, który zostałby uzyskany w warunkach normalnej konkurencji, tzn. przy braku przywozów dumpingowych.
(284) Na podstawie dostępnych informacji stwierdzono, że marża zysku wynosząca 2 % obrotów może zostać uznana za odpowiedni poziom, którego osiągnięcia przez przemysł wspólnotowy można by było oczekiwać przy braku szkodliwego dumpingu.
Odpowiada to najwyższemu poziomowi zysku osiągniętemu przez przemysł wspólnotowy w badanym okresie, a konkretnie w roku 2002, gdy udział w rynku wyrobów z krajów, których dotyczy postępowanie był stosunkowo ograniczony w porównaniu do poziomu w OD.
(285) W oparciu o porównanie średniej ważonej ceny importowej, określonej przy obliczeniach cen podcinających, z niewyrządzającą szkody ceną wyrobów sprzedawanych przez przemysł wspólnotowy na wspólnotowym rynku określono następnie konieczny wzrost ceny, przy tym samym poziomie obrotu handlowego.
Cena niewyrządzająca szkody została uzyskana poprzez ustawienie ceny sprzedaży każdej z przedsiębiorstw tworzących przemysł wspólnotowy na progu rentowności, a następnie dodatnie wspomnianej wyżej marży zysku.
Wszelkie różnice wynikające z tego porównania zostały następnie wyrażone jako procent łącznej wartości przywozu CIF.
8.2.
Cła tymczasowe
(286) W świetle powyższego i zgodnie z art. 9 ust. 4 rozporządzenia podstawowego uważa się, że należy nałożyć tymczasowe środki antydumpingowe na przywozy pochodzące z ChRL i Wietnamu na poziomie najniższego z marginesów dumpingowych i marginesów szkody, w zależności od tego, który jest niższy.
(287) Na podstawie powyższego, poziom ceł tymczasowych, oparty na marginesach szkody, jest następujący:
Kraj _BAR_ Przedsiębiorstwo _BAR_ Cło antydumpingowe _BAR_
ChRL _BAR_ Wszystkie przedsiębiorstwa _BAR_ 19,4 % _BAR_
Wietnam _BAR_ Wszystkie przedsiębiorstwa _BAR_ 16,8 % _BAR_
(288) Z uwagi na wyjątkowe okoliczności przedmiotowego postępowania, szczególnie zaś tego, że dotyczy ono podstawowego wyrobu konsumpcyjnego o ograniczonej trwałości, podatnego na trendy mody, handel, który wykazuje swoiste cechy, uznaje się za stosowne stopniowe wprowadzenie tymczasowych środków antydumpingowych.
Ponieważ przemysł wspólnotowy w szczególności poniósł szkodę w wyniku nieuczciwych praktyk handlowych krajów, których dotyczy postępowanie, w ostatniej części OD, jego moce produkcyjne uległy znacznemu obniżeniu, wskutek czego producenci wspólnotowi nie mogliby natychmiast zaspokoić niezbędnych wielkości dostaw, jeżeli wielkość przywozu zmniejszyłaby się w następstwie nałożenia środków.
Jak wyjaśniono w motywie 176 powyżej, wielkość produkcji przemysłu wspólnotowego była znacznie wyższa przed szkodą poniesioną w wskutek szkodliwych praktyk dumpingowych.
Stopniowe wprowadzenie cła antydumpingowego dałoby przemysłowi wspólnotowemu, krótki okres umożliwiający powrót do poprzednich wielkości produkcji.
Również dzięki wystarczającej ilości czasu na zwiększenie wielkości produkcji przez przemysł wspólnotowy, dostępność produktu objętego postępowaniem pozostałaby na odpowiednim poziomie umożliwiającym zaspokojenie popytu konsumentów.
(289) Ponadto wyroby objęte postępowaniem to modne towary konsumpcyjne, kupowane zazwyczaj przez importerów i handlowców detalicznych na podstawie średnioterminowych kontraktów, w przypadku których ceny są często ustalane w chwili zamawiania towaru.
Dlatego też zmiana dostawcy lub nawet kraju pochodzenia nie tylko wymaga czasu, ale także pociąga za sobą dodatkowe wydatki.
Ponadto importerzy mogą stanąć w obliczu sytuacji, w której ustalili oni już ceny odsprzedaży dla zamówień złożonych w krajach, których dotyczy postępowanie, a które to zamówienia dopiero zostaną zrealizowane.
Równocześnie w przypadku zamówień, dla których termin dostawy towaru jest bliski lub bardzo bliski, nie będzie możliwości uzyskania alternatywnych źródeł zaopatrzenia z powodu czasu wymaganego do rozpoczęcia produkcji.
(290) Wspomniany długi czas wymagany do rozpoczęcia produkcji nie tylko jest szczególnie związany z trendami mody, ale i z porami roku.
W rzeczywistości przed otwarciem danego sezonu obuwie trzeba z wyprzedzeniem zaprojektować, wybrać surowiec i jego odpowiednich dostawców, wyprodukować prototyp i narzędzia produkcyjne (formy).
Te swoiste cechy handlowe sektora obuwniczego warunkują długie okresy między zamówieniem a dostawą, co oznacza, że importerzy muszą zawczasu planować i że zmiana ich warunków handlowych mogłaby mieć dla nich znaczne niekorzystne skutki.
Dlatego też uznaje się, że ogólnie w interesie handlu jest unikanie sytuacji, w której handlowcy stają w obliczu dodatkowych ceł na towary zakupione i zaksięgowane kilka miesięcy wcześniej.
(291) Podsumowując, prawdopodobna korzyść płynąca dla przemysłu Wspólnoty z natychmiastowego nałożenia środków w pełnej wysokości nie zrównoważyłaby w takiej sytuacji negatywnych skutków dla obrotu handlowego.
(292) Dlatego też uznaje się, że w interesie Wspólnoty jest, aby cło w pełnej wysokości było wprowadzane stopniowo, w czterech krokach, w celu zapewnienia, że nieuczciwe praktyki handlowe powodowane przez szkodliwy dumping zostaną wyeliminowane i że strony będą mogły dostosować się do nowej sytuacji, a jednocześnie rynek wspólnotowy pozostanie otwarty, zachowane zostaną tradycyjne przepływy handlowych i zagwarantowana będzie możliwość zaspokojenia popytu.
Cła będą stopniowo zwiększane w równych transzach wynoszących 25 % pełnej wysokości cła.
Z uwagi na nieunikniony krótki czas trwania okresu dostosowawczego (sześć miesięcy) uznano za właściwe nałożenie pełnej kwoty cła jak najpóźniej – możliwie najbliżej końca okresu obowiązywania środków tymczasowych w celu zapewnienia niezakłóconego wprowadzenia tymczasowych ceł antydumpingowych.
Jednocześnie wyraźnie podkreśla się, że ten sposób działania został wybrany ze względu na specyficzne cechy przemysłu obuwniczego i że powinien być ściśle ograniczony do wstępnych wniosków niniejszego postępowania.
(293) Należy więc nałożyć następujące tymczasowe cła antydumpingowe:
i) od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia do 1 czerwca 2006 r.
Kraj _BAR_ Cło antydumpingowe _BAR_
Chińska Republika Ludowa _BAR_ 4,8 % _BAR_
Wietnam _BAR_ 4,2 % _BAR_
ii) od 2 czerwca do 13 lipca 2006 r.
Chińska Republika Ludowa _BAR_ 9,7 % _BAR_
Wietnam _BAR_ 8,4 % _BAR_
iii) od 14 lipca do 14 września 2006 r.
Chińska Republika Ludowa _BAR_ 14,5 % _BAR_
Wietnam _BAR_ 12,6 % _BAR_
iv) od 15 września 2006 r.
Chińska Republika Ludowa _BAR_ 19,4 % _BAR_
Wietnam _BAR_ 16,8 % _BAR_
(294) W celu minimalizacji wszelkiego ryzyka związanego z wystąpieniem fałszywych zgłoszeń lub obejściem środków, wzmocniony administracyjny system nadzoru przywozu na podstawie art. 308 lit d) rozporządzenia Komisji (WE) 2454/1993 [5] pozwoli na możliwie wczesne otrzymywanie informacji na temat trendów w przywozie.
W przypadku udokumentowanego stwierdzenia wyraźnych zmian w trendach w przywozie, Komisja niezwłocznie przeprowadzi odpowiednie dochodzenie.
9.
PRZEPISY KOŃCOWE
(295) W interesie racjonalnego zarządzania należy ustalić okres, w ciągu którego strony zainteresowane, które zgłosiły się w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania, mogą przedstawić swoje stanowiska na piśmie i złożyć wniosek o przesłuchanie.
Ponadto należy stwierdzić, iż ustalenia dotyczące nałożenia ceł poczynione na potrzeby niniejszego rozporządzenia mają charakter tymczasowy i mogą być ponownie rozpatrzone w razie konieczności nałożenia cła ostatecznego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Progresywne cło antydumpingowe
1. Niniejszym nakłada się tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz niektórych rodzajów obuwia z cholewkami skórzanymi lub ze sztucznej skóry, z wyłączeniem obuwia wymagającego zastosowania szczególnej technologii, obuwia dziecięcego i obuwia z noskiem ochronnym, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Wietnamu ("produkt objęty postępowaniem"), objętych kodami CN (TARIC): ex64032000, ex64033000, ex64035115, ex64035119, ex64035195, ex64035199, ex64035911, ex64035935, ex64035939, ex64035995, ex64035999, ex64039113, ex64039116, ex64039118, ex64039193, ex64039196, ex64039198, ex64039911, ex64039933, ex64039936, ex64039938, ex64039993, ex64039996, ex64039998 oraz ex64051000 [6] (kody TARIC 6403200090, 6403300029, 6403300099, 6403511590, 6403511990, 6403519590, 6403519990, 6403591190, 6403593590, 6403593990, 6403599590, 6403599990, 6403911399, 6403911699, 6403911899, 6403919399, 6403919699, 6403919899, 6403991190, 6403993390, 6403993690, 6403993890, 6403999329, 6403999399, 6403999629, 6403999699, 6403999829, 6403999899 i 6405100090).
2.
Do celów tego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:
a) "obuwiem wymagającym zastosowania szczególnej technologii" jest obuwie, którego cena CIF za 1 parę wynosi nie mniej niż 9 EUR, wykorzystywane do uprawiania sportu, z jedno- lub wielowarstwową formowaną podeszwą, niewtryskiwaną, wykonaną z materiałów syntetycznych zaprojektowanych do absorbowania wstrząsów pionowych lub bocznych oraz o cechach technicznych, takich jak hermetyczne poduszki wypełnione gazem lub płynem, częściach mechanicznych, które absorbują lub neutralizują wstrząsy, lub materiałach, takich jak polimery o małej gęstości, i objęte kodami CN: ex64039113, ex64039116, ex64039118, ex64039193, ex64039196, ex64039198, ex64039993, ex64039996, ex64039998 (kody TARIC 6403911310, 6403911610, 6403911810, 6403919310, 6403919610, 6403919810, 6403999311, 6403999611, 6403999811);
b) "obuwiem dziecięcym" jest obuwie, w którym wysokość podeszwy razem z obcasem wynosi 3 cm lub jest mniejsza:
- o długości podeszwy wewnętrznej mniejszej niż 24 cm, lub
- bez podeszwy wewnętrznej oraz o długości wewnętrznej mniejszej niż 24 cm mierząc od pięty do palca
- i objęte kodami CN: ex64032000, ex64033000 i ex64051000 (kody TARIC 6403200010, 6403300021, 6403300091 i 6405100010);
c) "obuwiem z noskiem ochronnym" jest obuwie z noskiem ochronnym i o poziomie odporności na wstrząsy wynoszącym co najmniej 100 dżuli [7], i objęte kodami CN: ex64033000, ex64035115, ex64035119, ex64035195, ex64035199, ex64035911, ex64035935, ex64035939, ex64035995, ex64035999, ex64039113, ex64039116, ex64039118, ex64039193, ex64039196, ex64039198, ex64039911, ex64039933, ex64039936, ex64039938, ex64039993, ex64039996, ex64039998 i ex64051000 (kody TARIC 6403300021, 6403300091, 6403511510, 6403511910, 6403519510, 6403519910, 6403591110, 6403593510, 6403593910, 6403599510, 6403599910, 6403911391, 6403911691, 6403911891, 6403919391, 6403919691, 6403919891, 6403991110, 6403993310, 6403993610, 6403993810, 6403999321, 6403999391, 6403999621, 6403999691, 6403999821, 6403999891 i 6405100010).
3.
Poniżej podano stawki tymczasowego cła antydumpingowego mającego zastosowanie do ceny netto na granicy Wspólnoty przed ocleniem dla towarów opisanych w ust. 1:
i) od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, tj. od dnia 7 kwietnia do dnia 1 czerwca 2006 r.
Kraj _BAR_ Cło antydumpingowe _BAR_
Chińska Republika Ludowa _BAR_ 4,8 % _BAR_
Wietnam _BAR_ 4,2 % _BAR_
ii) od dnia 2 czerwca do dnia 13 lipca 2006 r.
Kraj _BAR_ Cło antydumpingowe _BAR_
Chińska Republika Ludowa _BAR_ 9,7 % _BAR_
Wietnam _BAR_ 8,4 % _BAR_
iii) od dnia 14 lipca do dnia 14 września 2006 r.
Kraj _BAR_ Cło antydumpingowe _BAR_
Chińska Republika Ludowa _BAR_ 14,5 % _BAR_
Wietnam _BAR_ 12,6 % _BAR_
iv) od dnia 15 września 2006 r.
Kraj _BAR_ Cło antydumpingowe _BAR_
Chińska Republika Ludowa _BAR_ 19,4 % _BAR_
Wietnam _BAR_ 16,8 % _BAR_
4.
Dopuszczenie produktu, o którym mowa w ust. 1, do swobodnego obrotu we Wspólnocie jest uzależnione od złożenia zabezpieczenia równoważnego kwocie cła tymczasowego.
5.
O ile odrębne przepisy nie stanowią inaczej, stosowane są obowiązujące przepisy celne.
6.
Państwa członkowskie i Komisja ściśle współpracują w celu zapewnienia przestrzegania przepisów niniejszego rozporządzenia, m.in. w odniesieniu do systemu nadzoru.
Artykuł 2
Bez uszczerbku dla art. 20 rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96, zainteresowane strony mogą zwrócić się o ujawnienie zasadniczych danych i wniosków, na podstawie których przyjęto niniejsze rozporządzenie, przedstawić swoje opinie na piśmie i wystąpić o możliwość złożenia przed Komisją ustnych wyjaśnień w ciągu jednego miesiąca od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Zgodnie z art. 21 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 384/96 strony objęte postępowaniem mogą wypowiedzieć się na temat stosowania niniejszego rozporządzenia w terminie jednego miesiąca od dnia jego wejścia w życie.
Artykuł 3
1.
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 7 kwietnia 2006 r.
2.
Artykuły 1 i 2 niniejszego rozporządzenia obowiązują przez okres sześciu miesięcy.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 554/2006
z dnia 5 kwietnia 2006 r.
w sprawie wydawania pozwoleń na przywóz cukru trzcinowego w ramach niektórych kontyngentów taryfowych i porozumień preferencyjnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1],
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1095/96 z dnia 18 czerwca 1996 r. w sprawie wprowadzania koncesji określonych na liście koncesyjnej CXL sporządzonej w wyniku zakończenia negocjacji GATT XXIV.6 [2],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1159/2003 z dnia 30 czerwca 2003 r. ustanawiające szczegółowe zasady przywozu cukru trzcinowego w latach gospodarczych 2003/2004, 2004/2005, 2005/2006 w ramach niektórych kontyngentów taryfowych i umów preferencyjnych oraz zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1464/95 i (WE) nr 779/96 [3], w szczególności jego art. 5 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 9 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003 przewiduje szczegółowe zasady dotyczące ustalenia zobowiązań dostawy, po zerowej stawce celnej, produktów oznaczonych kodem CN 1701, wyrażonych jako ekwiwalent cukru białego i pochodzących z krajów, które podpisały Protokół AKP i Umowę z Indiami.
(2) Artykuł 16 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003 przewiduje szczegółowe zasady dotyczące ustalenia kontyngentów taryfowych, po zerowej stawce celnej, w odniesieniu do produktów oznaczonych kodem CN 17011110, wyrażonych jako ekwiwalent cukru białego i pochodzących z krajów, które podpisały Protokół AKP i Umowę z Indiami.
(3) Artykuł 22 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003 otwiera kontyngenty taryfowe, po stawce celnej 98 EUR za tonę, produktów oznaczonych kodem CN 17011110, pochodzących z Brazylii, Kuby i innych państw trzecich.
(4) W okresie od 27 do 31 marca 2006 r., zgodnie z art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003, zostały przedłożone właściwym władzom wnioski o pozwolenie na przywóz dla ilości całkowitej przekraczającej ilość przewidzianą w zobowiązaniu dostawy dla danego kraju, ustaloną na mocy art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003 odnośnie do cukru preferencyjnego z AKP–Indii.
(5) W tych okolicznościach Komisja powinna ustalić współczynnik redukcyjny umożliwiający wydawanie pozwoleń proporcjonalnie do dostępnej ilości oraz zaznaczyć, jeżeli odpowiedni limit został wykorzystany,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W przypadku wniosków złożonych w okresie od 27 do 31 marca 2006 r., zgodnie z art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003, pozwolenia na przywóz wydaje się dla limitów ilościowych określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 6 kwietnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 555/2006
z dnia 4 kwietnia 2006 r.
ustanawiające wartości jednostkowe w celu określenia wartości celnej niektórych łatwo psujących się towarów
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 [2] ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92, a w szczególności jego art. 173, ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 173 do 177 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 przewidują, że Komisja okresowo ustala wartości jednostkowe dla produktów wskazanych w klasyfikacji w załączniku 26 do tego rozporządzenia.
(2) Stosowanie zasad i kryteriów określonych w wyżej wymienionych artykułach do elementów przekazanych Komisji zgodnie z art. 173 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 prowadzi do ustanowienia wartości jednostkowych określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia w stosunku do produktów, o których mowa,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wartości jednostkowe określone w art. 173 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 ustanawia się zgodnie z tabelą zawartą w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 7 kwietnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 556/2006
z dnia 5 kwietnia 2006 r.
ustanawiające zakaz połowów śledzia na wodach WE, wodach norweskich i wodach międzynarodowych I i II przez statki pływające pod banderą Polski
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
mając na uwadze Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa [1], w szczególności jego art. 26 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiające system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa [2], w szczególności jego art. 21 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 51/2006 z dnia 22 grudnia 2005 r. ustalające wielkości dopuszczalne połowów na 2006 r. i inne związane z nimi warunki dla niektórych zasobów rybnych i grup zasobów rybnych, stosowane na wodach terytorialnych Wspólnoty oraz w odniesieniu do statków wspólnotowych na wodach, na których wymagane są ograniczenia połowowe [3], określa kwoty na rok 2006.
(2) Według informacji przekazanych Komisji statki pływające pod banderą państwa członkowskiego określonego w Załączniku do niniejszego rozporządzenia lub zarejestrowane w tym państwie członkowskim, wyczerpały kwotę na połowy zasobu w nim określonego przyznaną na 2006 r.
(3) Należy zatem zakazać połowów tego rodzaju zasobów oraz jego przechowywania na pokładzie, przeładunku i wyładunku,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wyczerpanie kwoty
Kwotę połowową przyznaną na 2006 r. państwu członkowskiemu określonemu w Załączniku do niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do zasobu w nim określonego uznaje się za wyczerpaną z dniem wymienionym w tym Załączniku.
Artykuł 2
Zakazy
Z dniem wymienionym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia zakazuje się połowów zasobu określonego w Załączniku przez statki pływające pod banderą lub zarejestrowane w państwie członkowskim w nim określonym.
Po tej dacie zakazuje się przechowywania na pokładzie, przeładunku lub wyładunku omawianego zasobu złowionego przez te statki.
Artykuł 3
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 557/2006
z dnia 5 kwietnia 2006 r.
ustalające refundacje wywozowe w ramach systemów A1 i B w sektorze owoców i warzyw (pomidory, pomarańcze, cytryny i jabłka)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 35 ust. 3 akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1961/2001 [2], ustanawia zasady stosowania refundacji wywozowych w sektorze owoców i warzyw.
(2) W myśl art. 35 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 w zakresie niezbędnym dla umożliwienia znaczącego gospodarczo wywozu produkty wywożone przez Wspólnotę mogą podlegać refundacji wywozowej, uwzględniającej granice wynikające z porozumień zawartych zgodnie z art. 300 Traktatu.
(3) Zgodnie z art. 35 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 należy dbać, aby przepływy handlowe wywołane wcześniej przez system refundacji nie zostały zakłócone. Z tego powodu i z powodu sezonowości wywozów owoców i warzyw należy ustalić ilości przewidziane dla każdego produktu, na podstawie nomenklatury produktów rolnych dla refundacji wywozowych ustanowionej rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 3846/87 [3]. Ilości te powinny zostać podzielone z uwzględnieniem stopnia, w jakim rozpatrywane produkty łatwo się psują.
(4) W myśl postanowień art. 35 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 przy ustalaniu refundacji uwzględnia się istniejącą sytuację lub tendencje w odniesieniu do cen i dostępności owoców i warzyw na rynku Wspólnoty oraz do cen stosowanych w handlu międzynarodowym. Należy również uwzględnić koszty wprowadzenia do obrotu i koszty transportu oraz gospodarcze aspekty proponowanego wywozu.
(5) Zgodnie z art. 35 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 ceny rynkowe Wspólnoty są ustalane z uwzględnieniem cen, które są najbardziej korzystne z punktu widzenia wywozu.
(6) Sytuacja na rynkach światowych lub specyficzne wymogi niektórych rynków mogą wymóc konieczność zróżnicowania refundacji do określonego produktu, w zależności od jego miejsca przeznaczenia.
(7) Pomidory, pomarańcze, cytryny i jabłka klasy ekstra I i II według wspólnych norm jakości mogą obecnie podlegać znaczącym gospodarczo wywozom.
(8) Aby umożliwić najbardziej efektywne wykorzystanie dostępnych zasobów i uwzględniając strukturę wywozów ze Wspólnoty, należy ustalić refundacje wywozowe zgodnie z systemami A1 i B.
(9) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Świeżych Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
W odniesieniu do systemu A1 – stawki refundacji, okres składania wniosków o refundację i przewidziane ilości dla rozpatrywanych produktów są ustalone w Załączniku.
W odniesieniu do systemu B – indykatywne stawki refundacji, okres składania wniosków o pozwolenia i przewidziane ilości dla rozpatrywanych produktów są ustalone w Załączniku.
2.
Pozwolenia wydane z tytułu pomocy żywnościowej, określone w art. 16 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1291/2000 [4], nie są wliczane do kwalifikujących się ilości, określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 9 maja 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 558/2006
z dnia 5 kwietnia 2006 r.
zmieniające należności przywozowe w sektorze zbóż stosowane od dnia 6 kwietnia 2006 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1249/96 z dnia 28 czerwca 1996 r. w sprawie zasad stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 [2] odnośnie do należności przywozowych w sektorze zbóż, w szczególności jego art. 2 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Należności przywozowe w sektorze zbóż zostały ustalone przez rozporządzenie Komisji (WE) nr 532/2006 [3].
(2) Artykuł 2 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1249/96 przewiduje, że jeśli w okresie ich stosowania wyliczona średnia należności przywozowych różni się o 5 EUR/t od należności ustalonej, dokonuje się odpowiedniego wyrównania.
Wyżej wymieniona różnica nastąpiła. Konieczne jest więc dostosowanie należności przywozowych ustalonych w rozporządzeniu (WE) nr 532/2006,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załączniki I i II do rozporządzenia (WE) nr 532/2006 zastępuje się załącznikami I i II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 6 kwietnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 6 kwietnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 559/2006
z dnia 5 kwietnia 2006 r.
zmieniające ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności przywozowych na niektóre produkty w sektorze cukru, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1011/2005, na rok gospodarczy 2005/2006
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1423/95 z dnia 23 czerwca 1995 r. ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze dotyczące przywozu produktów innych niż melasy w sektorze cukru [2], w szczególności jego art. 1 ust. 2 akapit drugi, zdanie drugie, oraz art. 3 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności stosowanych do przywozu cukru białego, cukru surowego i niektórych syropów w odniesieniu do roku gospodarczego 2005/2006 zostały ustalone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1011/2005 [3].
Ceny te i kwoty zostały ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 527/2006 [4].
(2) Dane, którymi obecnie dysponuje Komisja, prowadzą do zmiany wymienionych kwot, zgodnie z zasadami i szczegółowymi przepisami wykonawczymi przewidzianymi w rozporządzeniu (WE) nr 1423/95,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ceny reprezentatywne i dodatkowe należności stosowane do przywozu produktów, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1423/95, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1011/2005 w odniesieniu do roku gospodarczego 2005/2006, zmienia się zgodnie z kwotami wskazanymi w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 6 kwietnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 560/2006
z dnia 5 kwietnia 2006 r.
ustalające ostateczną stawkę refundacji wywozowych i wartość procentową wydawania pozwoleń na wywóz w systemie B w sektorze owoców i warzyw (pomidory, pomarańcze, cytryny oraz jabłka)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1961/2001 z dnia 8 października 2001 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 2200/96 w odniesieniu do refundacji wywozowych do owoców i warzyw [2], w szczególności jego art. 6 ust. 7,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2044/2005 [3] ustala ilości indykatywne, dla których mogą zostać wydane pozwolenia na wywóz w systemie B.
(2) Należy więc ustalić ostateczną stawkę refundacji na poziomie stawki indykatywnej i wartość procentową wydawania dla wnioskowanych ilości w odniesieniu do pozwoleń w systemie B, o które wnioskowano od 17 stycznia do 16 marca 2006 r., dla pomidorów, pomarańczy, cytryn oraz jabłek,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do wniosków o pozwolenia na wywóz w systemie B, złożonych z tytułu art. 1 rozporządzenia (WE) nr 2044/2005 między 17 stycznia do 16 marca 2006 r., stosowana wartość procentowa wydawania i stosowana stawka refundacji są określone w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 6 kwietnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 15 marca 2006 r.
w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 71,
uwzględniając wniosek Komisji [1],
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
po konsultacji z Komitetem Regionów,
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [3], w świetle wspólnego tekstu zaakceptowanego przez komitet pojednawczy dnia 8 grudnia 2005 r.,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dziedzinie transportu drogowego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego [4] miało na celu harmonizację warunków konkurencji pomiędzy różnymi rodzajami transportu lądowego, w szczególności w odniesieniu do sektora transportu drogowego oraz poprawę warunków pracy i bezpieczeństwa ruchu drogowego.
Należy zapewnić i umacniać postęp w tych obszarach.
(2) Dyrektywa 2002/15/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 marca 2002 r. w sprawie organizacji czasu pracy osób wykonujących czynności w trasie w zakresie transportu drogowego [5] wymaga od Państw Członkowskich podjęcia środków, które ograniczą maksymalny tygodniowy czas pracy pracowników wykonujących czynności związane z przewozem.
(3) Z uwagi na ogólne sformułowania użyte w niektórych przepisach rozporządzenia (EWG) nr 3820/85, dotyczących czasu prowadzenia pojazdem, przerw i okresów odpoczynku kierowców uczestniczących w krajowym i międzynarodowym transporcie drogowym na terytorium Wspólnoty, wystąpiły trudności w zakresie wykładni, stosowania, egzekwowania i monitorowania tych przepisów w jednolity sposób we wszystkich Państwach Członkowskich.
(4) Dla osiągnięcia celów tych przepisów i utrzymania zaufania do ich stosowania pożądane jest ich skuteczne i jednolite egzekwowanie.
Potrzeba zatem zestawu jaśniejszych i prostszych przepisów, które będą łatwiejsze do zrozumienia, wykładni i stosowania dla branży transportu drogowego oraz organów odpowiedzialnych za egzekwowanie prawa.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu w zakresie warunków pracy nie powinny naruszać prawa pracodawców i pracowników do przyjęcia, w układach zbiorowych lub w inny sposób, przepisów korzystniejszych dla pracowników.
(6) Pożądane jest jasne zdefiniowanie zakresu stosowania niniejszego rozporządzenia poprzez wyszczególnienie objętych nim głównych kategorii pojazdów.
(7) Niniejsze rozporządzenie powinno mieć zastosowanie do przewozów drogowych wykonywanych wyłącznie na terytorium Wspólnoty, albo pomiędzy Wspólnotą, Szwajcarią i państwami będącymi stronami umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym.
(8) Umowa europejska dotycząca pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe z dnia 1 lipca 1970 r. (AETR), wraz z późniejszymi zmianami, powinna nadal mieć zastosowanie do przewozu drogowego rzeczy i osób pojazdami zarejestrowanymi w dowolnym Państwie Członkowskim lub w państwie będącym stroną AETR, na całej trasie, gdy jest to przewóz pomiędzy Wspólnotą a państwem trzecim innym niż Szwajcaria lub państwami będącymi stronami porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym albo przewóz poprzez takie państwo.
Niezbędna jest jak najszybsza zmiana AETR, najlepiej w ciągu dwóch lat po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia, w celu dostosowania jej postanowień do niniejszego rozporządzenia.
(9) W przypadku przewozu drogowego wykonywanego pojazdami zarejestrowanymi w państwie trzecim niebędącym stroną AETR postanowienia AETR należy stosować do części trasy odbywanej na terytorium Wspólnoty lub państw będących stronami AETR.
(10) Ponieważ przedmiot AETR wchodzi w zakres niniejszego rozporządzenia, Wspólnota jest właściwa w zakresie negocjowania i zawarcia tej Umowy.
(11) W przypadku gdy zmiana wewnętrznych przepisów Wspólnoty w tej dziedzinie spowoduje konieczność odpowiedniej zmiany Umowy AETR, Państwa Członkowskie powinny współdziałać na rzecz wprowadzenia takiej zmiany do Umowy AETR w możliwie najkrótszym terminie zgodnie z procedurą w niej przewidzianą.
(12) Wykaz wyłączeń należy zaktualizować w celu uwzględnienia postępu, jaki dokonał się w sektorze transportu drogowego w ostatnich dziewiętnastu latach.
(13) Aby ułatwić wykładnię i zapewnić jednolite stosowanie niniejszego rozporządzenia należy zdefiniować wszystkie podstawowe pojęcia.
Ponadto należy podjąć starania w celu zapewnienia jednolitej wykładni i jednolitego stosowania niniejszego rozporządzenia przez krajowe organy nadzorcze.
Definicja pojęcia "tydzień" zawarta w niniejszym rozporządzeniu nie powinna stać na przeszkodzie rozpoczęciu przez kierowców pracy w dowolnym dniu tygodnia.
(14) Aby zapewnić skuteczne kontrole przestrzegania przepisów, istotne jest, by właściwe organy były w stanie stwierdzić przy przeprowadzaniu kontroli drogowych oraz po upływie okresu przejściowego, czy w dniu kontroli oraz przez poprzedzające go 28 dni należycie przestrzegany był czas prowadzenia pojazdu i okresy odpoczynku.
(15) Podstawowe przepisy dotyczące czasu prowadzenia pojazdu powinny być jaśniejsze i prostsze, tak by umożliwić ich skuteczne i jednolite egzekwowanie przy pomocy tachografów cyfrowych, zgodnie z przepisami rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym [6] oraz niniejszego rozporządzenia.
Ponadto w ramach stałego komitetu organy Państw Członkowskich odpowiedzialne za kontrolę powinny dążyć do osiągnięcia porozumienia co do sposobu stosowania niniejszego rozporządzenia.
(16) Zgodnie z przepisami rozporządzenia (EWG) nr 3820/85 możliwe okazało się takie planowanie dziennych okresów prowadzenia pojazdu i przerw, które umożliwiało kierowcy prowadzenie pojazdu przez zbyt długi czas bez pełnej przerwy, co prowadziło do obniżenia poziomu bezpieczeństwa na drogach i pogorszenia warunków pracy kierowców.
Należy zatem zapewnić, by przerwy dzielone były stosowane w sposób uniemożliwiający nadużycia.
(17) Niniejsze rozporządzenie ma na celu poprawę warunków socjalnych pracowników objętych jego zakresem, a także ogólną poprawę bezpieczeństwa drogowego.
Służą temu głównie przepisy określające maksymalny dzienny, tygodniowy i przypadający w okresie każdych dwóch kolejnych tygodni czas prowadzenia pojazdu, przepis zobowiązujący kierowcę do korzystania z regularnego tygodniowego okresu odpoczynku co najmniej raz na dwa tygodnie oraz przepisy przewidujące, że w żadnym przypadku dzienny okres odpoczynku nie powinien być krótszy niż nieprzerwany okres dziewięciu godzin.
Ponieważ przepisy te gwarantują odpowiedni odpoczynek oraz uwzględniając doświadczenia z lat ubiegłych w zakresie wprowadzania w życie odpowiednich przepisów, nie jest już niezbędny system rekompensowania skrócenia dziennego okresu odpoczynku.
(18) Wiele przewozów drogowych na terytorium Wspólnoty obejmuje odcinki pokonywane promem lub koleją.
Należy zatem ustalić jasne i odpowiednie przepisy dotyczące dziennych okresów odpoczynku i przerw przy wykonywaniu takich przewozów.
(19) Wobec wzrostu liczby transgranicznych przewozów rzeczy i osób pożądane jest, w interesie bezpieczeństwa drogowego i polepszenia egzekwowania przepisów, aby kontrole drogowe i kontrole na terenie przedsiębiorstw obejmowały czas prowadzenia pojazdów, okresy odpoczynku i przerwy mające miejsce w innych Państwach Członkowskich lub państwach trzecich oraz aby stwierdzały, czy odpowiednie przepisy były w pełni i prawidłowo przestrzegane.
(20) Odpowiedzialność przedsiębiorstw transportowych powinna zostać rozciągnięta przynajmniej na przedsiębiorstwa transportowe będące osobami prawnymi lub fizycznymi i nie powinna wykluczać postępowania przeciwko osobom fizycznym dopuszczającym się naruszeń przepisów niniejszego rozporządzenia, nakłaniającym do tego lub współdziałającym przy naruszeniach tych przepisów.
(21) Kierowcy pracujący dla kilku przedsiębiorstw transportowych powinni każdemu z nich dostarczać odpowiednich informacji, aby umożliwić im wykonanie ich obowiązków wynikających z niniejszego rozporządzenia.
(22) W celu wspierania postępu społecznego oraz poprawy bezpieczeństwa drogowego każde Państwo Członkowskie powinno zachować prawo do przyjęcia stosownych środków.
(23) Odstępstwa krajowe powinny odzwierciedlać zmiany w sektorze transportu drogowego oraz ograniczać się do tych elementów, które obecnie nie podlegają presji konkurencyjnej.
(24) Państwa Członkowskie powinny ustanowić przepisy dla pojazdów używanych do regularnych przewozów osób, których trasa nie przekracza 50 km.
Przepisy te powinny zapewniać odpowiednią ochronę w zakresie dopuszczalnego czasu prowadzenia pojazdu oraz obowiązkowych okresów odpoczynku i przerw.
(25) W interesie skutecznego egzekwowania przepisów pożądane jest, by wszystkie regularne krajowe i międzynarodowe przewozy osób podlegały kontroli przy użyciu standardowych przyrządów rejestrujących.
(26) Państwa Członkowskie powinny ustanowić przepisy dotyczące kar stosowanych w przypadku naruszeń przepisów niniejszego rozporządzenia oraz zapewnić ich wykonanie.
Kary te musza być skuteczne, proporcjonalne, odstraszające i niedyskryminujące.
Wspólny zakres środków dostępnych Państwom Członkowskim powinien zawierać także możliwość unieruchomienia pojazdu w razie wykrycia poważnych naruszeń.
Zawarte w niniejszym rozporządzeniu przepisy dotyczące kar lub postępowania nie powinny naruszać przepisów krajowych dotyczących ciężaru dowodu.
(27) W interesie przejrzystego i skutecznego egzekwowania przepisów pożądane jest ujednolicenie przepisów dotyczących odpowiedzialności przedsiębiorstw transportowych i kierowców z tytułu naruszenia przepisów niniejszego rozporządzenia.
Odpowiedzialność taka może mieć w Państwach Członkowskich charakter karny, cywilny lub administracyjny, zależnie od okoliczności.
(28) Ponieważ cel niniejszego rozporządzenia, jakim jest ustanowienie jasnych wspólnych przepisów dotyczących czasu prowadzenia pojazdu, przerw oraz okresów odpoczynku nie może być osiągnięty w sposób wystarczający przez Państwa Członkowskie, natomiast z uwagi na potrzebę podjęcia skoordynowanych działań, możliwe jest lepsze jego osiągnięcie na poziomie Wspólnoty, Wspólnota może podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości, określoną w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu.
(29) Środki konieczne do wykonania niniejszego rozporządzenia powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [7].
(30) Ponieważ przepisy dotyczące minimalnego wieku kierowców zawarte są w dyrektywie 2003/59/WE [8] i muszą zostać przetransponowane do 2009 r., niniejsze rozporządzenie powinno zawierać wyłącznie przepisy przejściowe dotyczące minimalnego wieku załóg.
(31) Rozporządzenie (EWG) nr 3821/85 powinno zostać zmienione w celu jasnego określenia szczególnych obowiązków przedsiębiorstw transportowych i kierowców, a także w celu umocnienia pewności prawnej i ułatwienia egzekwowania przestrzegania maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu i okresu odpoczynku w trakcie kontroli drogowych.
(32) Rozporządzenie (EWG) nr 3821/85 powinno także zostać zmienione w celu zapewnienia pewności prawnej w odniesieniu do nowych terminów wprowadzenia tachografów cyfrowych oraz dostępności kart kierowców.
(33) Wprowadzenie urządzenia rejestrującego zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 2135/98, pozwalającego na elektroniczną rejestrację czynności kierowcy na jego karcie kierowcy przez okres 28 dni i ruchu pojazdu przez okres 365 dni, umożliwi w przyszłości szybszą i dokładniejszą kontrolę drogową.
(34) Dyrektywa 88/599/EWG [9] przewiduje w ramach kontroli drogowych jedynie kontrolę dziennego czasu prowadzenia pojazdu, dziennych okresów odpoczynku oraz przerw.
Wraz z wprowadzeniem cyfrowego urządzenia rejestrującego dane kierowcy i pojazdu będą zapisywane elektronicznie i pozwolą na przeprowadzenie na miejscu ich elektronicznej oceny.
Z czasem powinno to umożliwić prostą kontrolę regularnego i skróconego dziennego okresu odpocznku oraz regularnego i skróconego okresu odpoczynku tygodniowego, a także odpoczynku wyrównawczego.
(35) Doświadczenie wskazuje, że postanowienia niniejszego rozporządzenia, w szczególności dotyczące maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu w okresie dwóch tygodni, są przestrzegane tylko wtedy gdy prowadzone są odpowiednie i skuteczne kontrole drogowe, odnoszące się do całego tego okresu.
(36) Stosowanie przepisów prawnych dotyczących tachografów cyfrowych powinno być, w celu osiągnięcia optymalnej skuteczności nadzorowania i egzekwowania niektórych przepisów socjalnych w transporcie drogowym, zgodne z niniejszym rozporządzeniem.
(37) Dla zapewnienia przejrzystości i w celu racjonalizacji rozporządzenie (EWG) nr 3820/85 powinno zostać uchylone i zastąpione niniejszym rozporządzeniem,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
PRZEPISY WPROWADZAJĄCE
Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie ustanawia przepisy dotyczące czasu prowadzenia pojazdu, przerw i okresów odpoczynku kierowców wykonujących przewóz drogowy rzeczy i osób w celu ujednolicenia warunków konkurencji pomiędzy poszczególnymi rodzajami transportu lądowego, zwłaszcza w odniesieniu do sektora transportu drogowego oraz w celu poprawy warunków pracy i bezpieczeństwa drogowego.
Niniejsze rozporządzenie ma na celu także przyczynienie się do polepszenia metod monitorowania i egzekwowania przepisów przez Państwa Członkowskie oraz poprawy warunków pracy w transporcie drogowym.
Artykuł 2
1.
Niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie do przewozu drogowego:
a) rzeczy, gdy dopuszczalna masa całkowita pojazdów łącznie z przyczepą lub naczepą przekracza 3,5 tony; lub
b) osób, pojazdami skonstruowanymi lub trwale przystosowanymi i przeznaczonymi do przewozu więcej niż dziewięciu osób łącznie z kierowcą.
2.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się, niezależnie od kraju rejestracji pojazdu, do przewozu drogowego wykonywanego:
a) wyłącznie na terytorium Wspólnoty; oraz
b) pomiędzy Wspólnotą, Szwajcarią i państwami będącymi stronami umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym.
3.
AETR stosuje się, w miejsce niniejszego rozporządzenia, do międzynarodowego transportu drogowego wykonywanego w części poza obszarami określonymi w ust. 2, do:
a) pojazdów zarejestrowanych we Wspólnocie lub w państwach będących stronami AETR, na całej trasie;
b) pojazdów zarejestrowanych w państwie trzecim, niebędącym stroną AETR, tylko w odniesieniu do części trasy znajdującej się na terytorium Wspólnoty lub państw będących stronami AETR.
Przepisy AETR powinny zostać dostosowane do przepisów niniejszego rozporządzenia, tak aby główne przepisy niniejszego rozporządzenia miały zastosowanie, poprzez AETR, do takich pojazdów na każdym odcinku trasy na terytorium Wspólnoty.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do przewozu drogowego:
a) pojazdami używanymi do przewozu osób w ramach przewozów regularnych, których trasa nie przekracza 50 km;
b) pojazdami o dopuszczalnej maksymalnej prędkości nie przekraczającej 40 km/h;
c) pojazdami będącymi własnością sił zbrojnych, służb obrony cywilnej, straży pożarnej i sił odpowiedzialnych za utrzymanie porządku publicznego, lub wynajmowanych przez nie bez kierowcy, gdy przewóz wykonywany jest w związku z zadaniami powierzonymi tym służbom i pozostaje pod ich kontrolą;
d) pojazdami używanymi w razie wypadków lub do prowadzenia działań ratunkowych, w tym pojazdami używanymi w niezarobkowym przewozie pomocy humanitarnej;
e) pojazdami specjalistycznymi używanymi do celów medycznych;
f) pojazdami specjalistycznymi pomocy drogowej poruszającymi się w promieniu 100 km od swej bazy;
g) pojazdami poddawanymi próbom drogowym do celów rozwoju technicznego lub w ramach napraw albo konserwacji oraz pojazdami nowymi lub przebudowanymi, które nie zostały jeszcze dopuszczone do ruchu;
h) pojazdami lub zespołami pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 7,5 ton używanymi do niezarobkowego przewozu rzeczy;
i) pojazdami użytkowymi o statusie pojazdów zabytkowych zgodnie z przepisami Państwa Członkowskiego, w których są użytkowane, wykorzystywanymi do niezarobkowych przewozów osób lub rzeczy.
Artykuł 4
Dla celów niniejszego rozporządzenia zastosowanie mają następujące definicje:
a) "przewóz drogowy" oznacza każdą podróż odbywaną w całości lub części po drogach publicznych przez pojazd, z ładunkiem lub bez, używanym do przewozu osób lub rzeczy;
b) "pojazd" oznacza pojazd silnikowy, ciągnik, przyczepę lub naczepę albo zespół tych pojazdów, zdefiniowanych w następujący sposób:
- "pojazd silnikowy": pojazd z własnym napędem, poruszający się po drogach, inny niż pojazdy stale poruszające się po szynach i zwykle używany do przewozu osób lub rzeczy,
- "ciągnik": pojazd z własnym napędem, poruszający się po drogach, inny niż pojazd stale poruszający się po szynach i skonstruowany specjalnie do ciągnięcia, pchania lub poruszania przyczep, naczep, urządzeń lub maszyn;
- - "przyczepa": pojazd skonstruowany do sprzęgania go z pojazdem silnikowym lub ciągnikiem;
- "naczepa": przyczepa bez przedniej osi sprzęgana w taki sposób, że znaczna cześć jej ciężaru i ciężaru jej ładunku spoczywa na ciągniku lub pojeździe silnikowym;
c) "kierowca" oznacza osobę, która prowadzi pojazd nawet przez krótki okres, lub która jest przewożona w pojeździe w celu podjęcia w ramach swoich obowiązków jego prowadzenia w razie potrzeby;
d) "przerwa" oznacza okres, w którym kierowca nie może prowadzić pojazdu ani wykonywać żadnej innej pracy, wykorzystywany wyłącznie do wypoczynku;
e) "inna praca" oznacza czynności zdefiniowane jako czas pracy w art. 3 lit. a) dyrektywy 2002/15/WE, z wyjątkiem "prowadzenia pojazdu", włącznie z wszelką pracą dla tego samego lub innego pracodawcy, w sektorze transportowym lub poza nim;
f) "odpoczynek" oznacza nieprzerwany okres, w którym kierowca może swobodnie dysponować swoim czasem;
g) "dzienny okres odpoczynku" oznacza dzienny okres, w którym kierowca może swobodnie dysponować swoim czasem i obejmuje "regularny dzienny okres odpoczynku" lub "skrócony dzienny okres odpoczynku":
- "regularny dzienny okres odpoczynku" oznacza nieprzerwany odpoczynek trwający co najmniej 11 godzin.
Alternatywnie, regularny dzienny okres odpoczynku można wykorzystać w dwóch częściach, z których pierwsza musi nieprzerwanie trwać co najmniej 3 godziny a druga co najmniej 9 godzin,
- "skrócony dzienny okres odpoczynku" oznacza nieprzerwany odpoczynek trwający co najmniej 9 godzin, ale krócej niż 11 godzin;
h) "tygodniowy okres odpoczynku" oznacza tygodniowy okres, w którym kierowca może swobodnie dysponować swoim czasem i obejmuje "regularny tygodniowy okres odpoczynku" lub "skrócony tygodniowy okres odpoczynku":
- "regularny tygodniowy okres odpoczynku" oznacza odpoczynek trwający co najmniej 45 godzin,
- "skrócony tygodniowy okres odpoczynku" oznacza odpoczynek trwający krócej niż 45 godziny, który można, na warunkach ustalonych w art. 8 ust. 6, skrócić do nie mniej niż 24 kolejnych godzin;
i) "tydzień" oznacza okres od godz. 00.00 w poniedziałek do godz. 24.00 w niedzielę;
j) "czas prowadzenia pojazdu" oznacza czas trwania czynności prowadzenia pojazdu zarejestrowany:
- automatycznie lub półautomatycznie przez urządzenia rejestrujące określone w załącznikach I i IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85; lub
- ręcznie, zgodnie z art. 16 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3821/85;
k) "dzienny czas prowadzenia pojazdu" oznacza łączny czas prowadzenia pojazdu od zakończenia jednego dziennego okresu odpoczynku do rozpoczęcia następnego dziennego okresu odpoczynku lub pomiędzy dziennym okresem odpoczynku a tygodniowym okresem odpoczynku;
l) "tygodniowy czas prowadzenia pojazdu" oznacza łączny czas prowadzenia pojazdu w ciągu tygodnia;
m) "dopuszczalna masa całkowita" oznacza maksymalną dopuszczalną roboczą masę pojazdu z pełnym ładunkiem;
n) "regularne przewozy osób" oznacza krajowe lub międzynarodowe usługi zdefiniowane w art. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 684/92 z dnia 16 marca 1992 r. w sprawie wspólnych zasad międzynarodowego przewozu osób autokarem i autobusem [10];
o) "załoga kilkuosobowa" oznacza sytuację, w której w trakcie każdego okresu prowadzenia pojazdu pomiędzy dwoma kolejnymi dziennymi okresami odpoczynku, lub pomiędzy dziennym okresem odpoczynku a tygodniowym okresem odpoczynku, w pojeździe przebywa co najmniej dwóch kierowców w celu prowadzenia pojazdu.
Przez pierwszą godzinę obsady kilkuosobowej obecność innego kierowcy lub kierowców jest fakultatywna, ale przez pozostałą część tego okresu jest obowiązkowa;
p) "przedsiębiorstwo transportowe" oznacza osobę fizyczną, osobę prawną lub związek lub grupę osób nieposiadającą osobowości prawnej, niezależnie od tego, czy działa zarobkowo, lub jednostkę państwową, niezależnie od tego, czy posiada ona osobowość prawną, czy też podlega organowi posiadającemu osobowość prawną, która zarobkowo lub na potrzeby własne wykonuje przewozy drogowe;
q) "okres prowadzenia pojazdu" oznacza łączny czas prowadzenia pojazdu od chwili rozpoczęcia przez kierowcę prowadzenia pojazdu po okresie odpoczynku lub przerwie do momentu rozpoczęcia okresu odpoczynku lub przerwy.
Okres prowadzenia pojazdu może być ciągły lub przerywany.
ROZDZIAŁ II
ZAŁOGA, CZASY PROWADZENIA POJAZDU, PRZERWY I OKRESY ODPOCZYNKU
Artykuł 5
1.
Minimalny wiek konduktorów wynosi 18 lat.
2.
Minimalny wiek pomocników kierowców wynosi 18 lat.
Jednakże Państwa Członkowskie mogą obniżyć minimalny wiek pomocników kierowców do 16 lat, pod warunkiem że:
a) przewóz drogowy wykonywany jest na terytorium jednego Państwa Członkowskiego w promieniu 50 km od miejsca, gdzie pojazd stacjonuje, w tym w obrębie lokalnych obszarów administracyjnych, których centrum leży w tym promieniu;
b) obniżenie granicy wiekowej służy celom szkolenia zawodowego; oraz
c) nie narusza to ograniczeń przewidzianych w krajowych przepisach prawa pracy Państwa Członkowskiego.
Artykuł 6
1.
Dzienny czas prowadzenia pojazdu nie może przekroczyć 9 godzin.
Jednakże dzienny czas prowadzenia pojazdu może zostać przedłużony do nie więcej niż 10 godzin nie częściej niż dwa razy w tygodniu.
2.
Tygodniowy czas prowadzenia pojazdu nie może przekroczyć 56 godzin i nie może skutkować przekroczeniem maksymalnego tygodniowego czasu pracy ustalonego w dyrektywie 2002/15/WE.
3.
Łączny czas prowadzenia pojazdu w ciągu dwóch kolejnych tygodni nie może przekroczyć 90 godzin.
4.
Dzienny i tygodniowy czas prowadzenia pojazdu obejmuje cały czas prowadzenia pojazdu na terytorium Wspólnoty lub państwa trzeciego.
5. Kierowca zapisuje jako inną pracę cały czas określony w art. 4 pkt e), a także cały czas spędzony na prowadzeniu pojazdu używanego do działalności zarobkowej nieobjętego zakresem stosowania niniejszego rozporządzenia oraz zapisuje wszelkie okresy gotowości określone w art. 15 ust. 3 lit. c) rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 od ostatniego dziennego lub tygodniowego okresu odpoczynku. Zapisu tego dokonuje się ręcznie na wykresówce, na wydruku lub przy użyciu funkcji ręcznego wprowadzania danych do urządzenia rejestrującego.
Artykuł 7
Po okresie prowadzenia pojazdu trwającym cztery i pół godziny kierowcy przysługuje ciągła przerwa trwająca co najmniej czterdzieści pięć minut, chyba że kierowca rozpoczyna okres odpoczynku.
Przerwę tę może zastąpić przerwa długości co najmniej 15 minut, po której nastąpi przerwa długości co najmniej 30 minut, rozłożone w czasie w taki sposób, aby zachować zgodność z przepisami akapitu pierwszego.
Artykuł 8
1.
Kierowca korzysta z dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku.
2.
W każdym 24 godzinnym okresie po upływie poprzedniego dziennego okresu odpoczynku lub tygodniowego okresu odpoczynku kierowca musi wykorzystać kolejny dzienny okres odpoczynku.
Jeśli część dziennego okresu odpoczynku zawarta w 24 godzinnym okresie wynosi co najmniej 9 godzin, ale mniej niż 11 godzin, wówczas ten dzienny okres odpoczynku uznaje się za skrócony dzienny okres odpoczynku.
3.
Dzienny okres odpoczynku może zostać przedłużony do rozmiarów regularnego lub skróconego tygodniowego okresu odpoczynku.
4.
Kierowca może mieć najwyżej trzy skrócone dzienne okresy odpoczynku pomiędzy dwoma tygodniowymi okresami odpoczynku.
5.
Na zasadzie odstępstwa od przepisów ust. 2, w ciągu 30 godzin od zakończenia dziennego lub tygodniowego okresu odpoczynku, kierowca należący do kilkuosobowej załogi musi skorzystać z kolejnego dziennego okresu odpoczynku trwającego co najmniej 9 godzin.
6.
W ciągu dwóch kolejnych tygodni kierowca wykorzystuje co najmniej:
- dwa regularne tygodniowe okresy odpoczynku, lub
- jeden regularny tygodniowy okres odpoczynku i jeden skrócony tygodniowy okres odpoczynku trwający co najmniej 24 godziny.
Skrócenie to należy jednak skompensować równoważnym odpoczynkiem wykorzystanym jednorazowo przed końcem trzeciego tygodnia następującego po danym tygodniu.
Tygodniowy okres odpoczynku rozpoczyna się nie później niż po zakończeniu sześciu okresów 24 godzinnych licząc od końca poprzedniego tygodniowego okresu odpoczynku.
7.
Odpoczynek wykorzystywany jako rekompensata za skrócony tygodniowy okres odpoczynku wykorzystuje się łącznie z innym okresem odpoczynku trwającym co najmniej dziewięć godzin.
8.
Jeżeli kierowca dokona takiego wyboru, dzienne okresy odpoczynku i skrócone tygodniowe okresy odpoczynku poza bazą można wykorzystywać w pojeździe, o ile posiada on odpowiednie miejsce do spania dla każdego kierowcy i pojazd znajduje się na postoju.
9.
Tygodniowy okres odpoczynku, który przypada na dwa tygodnie można zaliczyć do dowolnego z nich, ale nie obu.
Artykuł 9
1.
Na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 8, w przypadku gdy kierowca towarzyszy pojazdowi transportowanemu promem lub pociągiem i wykorzystuje regularny dzienny okres odpoczynku, okres ten można przerwać nie więcej niż dwukrotnie innymi czynnościami trwającymi łącznie nie dłużej niż godzinę.
Podczas tego regularnego dziennego okresu odpoczynku kierowca ma do dyspozycji koję lub kuszetkę.
2.
Czas spędzony na dojeździe do miejsca postoju pojazdu objętego zakresem niniejszego rozporządzenia lub powrotu z tego miejsca, jeżeli pojazd nie znajduje się ani w miejscu zamieszkania kierowcy, ani w bazie pracodawcy, w której kierowca zwykle pracuje, nie jest liczony jako odpoczynek lub przerwa, chyba że kierowca znajduje się na promie lub w pociągu i posiada dostęp do koi lub do kuszetki.
3.
Czas spędzony przez kierowcę kierującego pojazdem nieobjętym zakresem niniejszego rozporządzenia do lub z pojazdu objętego zakresem niniejszego rozporządzenia, który nie znajduje się w miejscu zamieszkania kierowcy ani w bazie pracodawcy, gdzie kierowca zazwyczaj pracuje, jest traktowany jako "inna praca".
ROZDZIAŁ III
ODPOWIEDZIALNOŚĆ PRZEDSIĘBIORSTW TRANSPORTOWYCH
Artykuł 10
1.
Przedsiębiorstwo transportowe nie może wypłacać kierowcom zatrudnionym lub pozostającym w jego dyspozycji żadnych składników wynagrodzenia, nawet w formie premii czy dodatku do wynagrodzenia, uzależnionych od przebytej odległości i/lub ilości przewożonych rzeczy, jeżeli ich stosowanie może zagrażać bezpieczeństwu drogowemu lub zachęcać do naruszeń niniejszego rozporządzenia.
2.
Przedsiębiorstwo transportowe organizuje pracę kierowców, o których mowa w ust. 1 w taki sposób, aby kierowcy ci mogli przestrzegać przepisów rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II niniejszego rozporządzenia.
Przedsiębiorstwo transportowe wydaje odpowiednie polecenia kierowcy i przeprowadza regularne kontrole przestrzegania przepisów rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II niniejszego rozporządzenia.
3.
Przedsiębiorstwo transportowe odpowiada za naruszenia przepisów, których dopuszczają się kierowcy tego przedsiębiorstwa, nawet jeśli naruszenie takie miało miejsce na terytorium innego Państwa Członkowskiego lub w państwie trzecim.
Bez uszczerbku dla prawa Państw Członkowskich do pociągnięcia przedsiębiorstw transportowych do pełnej odpowiedzialności, Państwa Członkowskie mogą uzależnić pociągnięcie do odpowiedzialności od naruszenia przez przedsiębiorstwo przepisów ust. 1 i 2.
Państwa Członkowskie mogą wziąć pod uwagę wszelkie dowody wskazujące na to, że nie jest uzasadnione pociągnięcie przedsiębiorstwa transportowego do odpowiedzialności za popełnione naruszenie.
4.
Przedsiębiorstwa, spedytorzy, nadawcy ładunku, organizatorzy wycieczek, główni wykonawcy, podwykonawcy oraz agencje zatrudniania kierowców zapewnią, aby uzgodnione umownie harmonogramy transportu były zgodne z przepisami niniejszego rozporządzenia.
5. a) Przedsiębiorstwa transportowe używające pojazdów objętych zakresem niniejszego rozporządzenia i wyposażonych w urządzenia rejestrujące zgodne z załącznikiem IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85:
i) zapewniają wczytywanie danych z jednostki pojazdowej oraz karty kierowcy z częstotliwością określoną przez Państwo Członkowskie oraz wczytywanie odpowiednich danych częściej, tak aby zapewnić wczytanie danych dotyczących wszystkich działań podejmowanych przez to przedsiębiorstwo lub dla niego;
ii) zapewniają, aby wszystkie dane wczytane zarówno z jednostki pojazdowej jak i z karty kierowcy, były przechowywane przez co najmniej dwanaście miesięcy po ich zarejestrowaniu oraz, na żądanie funkcjonariusza służb kontrolnych, były dostępne, bezpośrednio albo na odległość, na terenie tego przedsiębiorstwa.
b) Do celów niniejszego ustępu pojęcie "wczytywanie danych" jest rozumiane zgodnie z definicją określoną w załączniku IB, rozdział I lit. s) rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85.
c) Komisja może, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 24 ust. 2, określić maksymalny okres, w którym zgodnie z lit. a) ppkt i) należy wczytać odpowiednie dane.
ROZDZIAŁ IV
WYJĄTKI
Artykuł 11
Państwo Członkowskie może przewidzieć dłuższe minimalne przerwy i okresy odpoczynku lub krótszy maksymalny czas prowadzenia pojazdu niż ustanowione w art. 6–9 w przypadku przewozów drogowych wykonywanych w całości na jego terytorium.
Państwo Członkowskie uwzględnia przy tym odpowiednie układy zbiorowe lub inne porozumienia pomiędzy partnerami społecznymi.
Niemniej jednak przepisy niniejszego rozporządzenia nadal mają zastosowanie do kierowców uczestniczących w transporcie międzynarodowym.
Artykuł 12
Pod warunkiem, że nie zagraża to bezpieczeństwu drogowemu oraz umożliwia osiągnięcie przez pojazd odpowiedniego miejsca postoju, kierowca może odstąpić od przepisów art. 6–9 w zakresie niezbędnym dla zapewnienia bezpieczeństwa osób, pojazdu lub ładunku.
Kierowca wskazuje powody takiego odstępstwa odręcznie na wykresówce urządzenia rejestrującego lub na wydruku z urządzenia rejestrującego, albo na planie pracy najpóźniej po przybyciu do miejsca pozwalającego na postój.
Artykuł 13
1.
O ile nie zagraża to osiągnięciu celów określonych w art. 1, każde Państwo Członkowskie może wprowadzić wyjątki od przepisów art. 5–9 i uzależnić te wyjątki od spełnienia indywidualnych warunków na swoim terytorium lub, w porozumieniu z zainteresowanymi Państwami, na terytorium innego Państwa Członkowskiego, mające zastosowanie do następujących przewozów wykonywanych:
a) pojazdami będącymi własnością organów publicznych, lub wynajmowanymi przez nie bez kierowcy, w celu wykonywania przewozów drogowych, które nie stanowią konkurencji dla prywatnych przedsiębiorstw transportowych;
b) pojazdami używanymi lub wynajmowanymi bez kierowcy przez przedsiębiorstwa rolnicze, ogrodnicze, leśne, gospodarstwa rolne lub rybackie do przewozu rzeczy w ramach własnej działalności gospodarczej w promieniu do 100 km od bazy przedsiębiorstwa;
c) ciągnikami rolniczymi i leśnymi używanymi w działalności rolniczej lub leśnej, w promieniu do 100 km od bazy przedsiębiorstwa, które jest właścicielem lub użytkownikiem takiego pojazdu;
d) pojazdami lub zespołami pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 7,5 tony, używanymi:
- przez operatorów świadczących usługi powszechne określone w art. 2 ust. 13 dyrektywy 97/67/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wspólnych zasad rozwoju rynku wewnętrznego usług pocztowych Wspólnoty oraz poprawy jakości usług [11] do dostarczania przesyłek w ramach usług powszechnych, lub
- do przewozu materiałów, sprzętu lub urządzeń do użytku kierowcy w trakcie pracy.
Pojazdy takie są używane wyłącznie w promieniu 50 km od bazy przedsiębiorstwa oraz pod warunkiem że prowadzenie takich pojazdów nie stanowi głównego zajęcia kierowcy;
e) pojazdami poruszającymi się wyłącznie po wyspach o powierzchni nieprzekraczającej 2300 km2 w strefach, które nie są połączone z resztą terytorium kraju mostem, brodem, lub tunelem przeznaczonym dla pojazdów silnikowych;
f) pojazdami używanymi do przewozu rzeczy w promieniu 50 km od bazy przedsiębiorstwa, z napędem na gaz ziemny lub ciekły lub z napędem elektrycznym, o dopuszczalnej masie całkowitej, wraz przyczepami lub naczepami, nieprzekraczającej 7,5 tony;
g) pojazdami używanymi do nauki jazdy i egzaminów w celu uzyskania prawa jazdy lub świadectwa kwalifikacji zawodowych, pod warunkiem że nie używa się ich do zarobkowego przewozu rzeczy lub osób;
h) pojazdami używanymi w związku z odprowadzaniem ścieków, ochroną przeciwpowodziową, konserwacją urządzeń zaopatrujących w wodę, gaz i elektryczność, utrzymaniem i kontrolą dróg, zbieraniem odpadów z gospodarstw domowych i ich wywozem, usługami telegraficznymi i telefonicznymi, nadawaniem programów radiowych i telewizyjnych oraz wykrywaniem nadajników lub odbiorników radiowych lub telewizyjnych;
i) pojazdami wyposażonymi w 10 do 17 miejsc siedzących, używanymi wyłącznie do niezarobkowego przewozu osób;
j) specjalistycznymi pojazdami do przewozu wyposażenia cyrków i wesołych miasteczek;
k) specjalnie wyposażonymi pojazdami szczególnego zastosowania, które w podstawowym zakresie służą celom edukacyjnym w czasie postoju;
l) pojazdami używanymi do odbioru mleka z gospodarstw rolnych oraz odwożenia do nich pojemników na mleko lub produktów mlecznych przeznaczonych na pasze zwierzęce;
m) specjalistycznymi pojazdami do przewozu pieniędzy oraz/lub przedmiotów wartościowych;
n) pojazdami używanymi do przewozu odpadów lub tusz zwierzęcych nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi;
o) pojazdami używanymi wyłącznie na drogach wewnątrz obiektów, takich jak porty, obszary międzyportowe oraz terminale kolejowe;
p) pojazdami wykorzystywanymi do przewozu żywych zwierząt z gospodarstw na miejscowe targowiska i z powrotem lub z targowisk do miejscowych rzeźni w promieniu do 50 km.
2.
Państwa Członkowskie poinformują Komisję o wyjątkach wprowadzonych zgodnie z ust. 1, a Komisja poinformuje o nich pozostałe Państwa Członkowskie.
3.
O ile nie zagraża to osiągnięciu celów określonych w art. 1 oraz przy zapewnieniu odpowiedniej ochrony kierowców, Państwo Członkowskie może, po zatwierdzeniu przez Komisję, wprowadzić na swoim własnym terytorium mniej znaczące wyjątki od przepisów niniejszego rozporządzenia dla pojazdów używanych na wyznaczonych obszarach o gęstości zaludnienia poniżej 5 osób/km2, w następujących przypadkach:
- regularnych krajowych przewozów osób, których rozkłady zostały zatwierdzone przez władze (w tym przypadku możliwe jest dopuszczenie wyjątków odnoszących się do przerw), oraz
- krajowych przewozów drogowych na potrzeby własne lub o charakterze zarobkowym, które nie mają wpływu na jednolity rynek oraz są potrzebne do utrzymania pewnych sektorów gospodarki na danym terytorium oraz gdy wyjątki od przepisów niniejszego rozporządzenia ograniczają promień działania do 100 km.
Przewóz drogowy, którego dotyczy taki wyjątek może obejmować trasę do obszarów o gęstości zaludnienia 5 osób/km2 lub wyższej, wyłącznie w celu zakończenia lub rozpoczęcia podróży.
Wszelkie takie środki powinny być proporcjonalne w swym charakterze i zakresie.
Artykuł 14
1.
O ile nie zagraża to osiągnięciu celów określonych w art. 1, Państwa Członkowskie mogą, za zgodą Komisji, wprowadzić wyjątki od stosowania przepisów art. 6–9 w stosunku do działalności transportowej wykonywanej w wyjątkowych okolicznościach.
2.
W przypadkach nagłych Państwa Członkowskie mogą zezwalać na tymczasowe odstępstwa na okres nieprzekraczający 30 dni, o czym niezwłocznie powiadamiają Komisję.
3.
Komisja informuje pozostałe Państwa Członkowskie o wszystkich odstępstwach, na które zezwolono zgodnie z niniejszym artykułem.
Artykuł 15
Państwa Członkowskie zapewnią objęcie kierowców pojazdów, o których mowa w art. 3 lit. a) przepisami krajowymi zapewniającymi odpowiednią ochronę w zakresie dopuszczalnego czasu prowadzenia pojazdu oraz obowiązkowych przerw i okresów odpoczynku.
ROZDZIAŁ V
PROCEDURY KONTROLNE I KARY
Artykuł 16
1.
W przypadkach gdy pojazdu nie wyposażono w urządzenie rejestrujące zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 3821/85, przepisy ust. 2 i 3 niniejszego artykułu mają zastosowanie do:
a) regularnych krajowych przewozów osób; oraz
b) regularnych międzynarodowych przewozów osób, których punkty końcowe zlokalizowane są w odległości 50 km w linii prostej od granicy pomiędzy dwoma Państwami Członkowskimi i o długości trasy do 100 km.
2.
Przedsiębiorstwa transportowe sporządzają rozkład jazdy oraz plan pracy zawierające w odniesieniu do każdego kierowcy nazwisko, miejsce bazy pojazdu oraz ustalony z góry harmonogram różnych okresów prowadzenia pojazdu, innej pracy, przerw i dyspozycyjności.
Każdy kierowca przydzielony do wykonywania przewozów, o których mowa w ust. 1, posiada wyciąg z planu pracy i kopię rozkładu jazdy.
3.
Plan pracy:
a) zawiera wszystkie dane wyszczególnione w ust. 2, co najmniej dla okresu obejmującego ostatnie 28 dni; dane te muszą być aktualizowane w regularnych odstępach czasu, nie rzadziej niż raz na miesiąc;
b) jest podpisany przez kierownika przedsiębiorstwa transportowego lub osobę upoważnioną do reprezentowania go;
c) jest przechowywany przez przedsiębiorstwo transportowe przez rok po upływie objętego nim okresu.
Przedsiębiorstwo transportowe doręcza wyciągi z planu pracy zainteresowanym kierowcom na ich żądanie; oraz
d) jest okazywany i przekazywany na żądanie upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych.
Artykuł 17
1.
Państwa Członkowskie, posługując się znormalizowanym formularzem określonym decyzją 93/173/EWG [12], przekazują Komisji informacje niezbędne do sporządzania co dwa lata sprawozdania ze stosowania niniejszego rozporządzenia i rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz postępów w tej dziedzinie.
2.
Informacje te są przekazywane Komisji najpóźniej dnia 30 września roku następującego po zakończeniu dwuletniego okresu sprawozdawczego.
3.
Sprawozdanie to zawiera informację dotyczącą zakresu, w jakim zastosowano wyjątki określone w art. 13.
4.
Komisja przekazuje sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu oraz Radzie w ciągu 13 miesięcy po zakończeniu dwuletniego okresu sprawozdawczego.
Artykuł 18
Państwa Członkowskie podejmą środki niezbędne do wdrożenia niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 19
1.
Państwa Członkowskie ustanawiają przepisy dotyczące nakładania kar w przypadku naruszeń niniejszego rozporządzenia i rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz podejmą wszelkie środki niezbędne do zapewnienia ich stosowania.
Kary te muszą być skuteczne, proporcjonalne, odstraszające oraz niedyskryminujące.
Jakiekolwiek naruszenie niniejszego rozporządzenia i rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 nie może powodować nałożenia więcej niż jednej kary lub prowadzenia więcej niż jednego postępowania.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o przyjętych środkach oraz przepisach dotyczących kar w terminie określonym w art. 29 akapit drugi.
Komisja informuje o nich Państwa Członkowskie.
2.
Państwo Członkowskie upoważni właściwe organy do nakładania kar na przedsiębiorstwo i/lub kierowcę za naruszenie niniejszego rozporządzenia ujawnione na jego terytorium, które nie zostało jeszcze ukarane, nawet gdy naruszenie takie miało miejsce na terytorium innego Państwa Członkowskiego lub państwa trzeciego.
W drodze wyjątku, gdy ujawniono naruszenie:
- które nie miało miejsca na terytorium danego Państwa Członkowskiego, oraz
- którego dopuściło się przedsiębiorstwo mające siedzibę lub kierowca zatrudniony w innym Państwie Członkowskim lub w państwie trzecim,
Państwo Członkowskie może do dnia 1 stycznia 2009 r. zamiast nałożenia kary powiadomić o takim naruszeniu właściwy organ w Państwie Członkowskim lub państwie trzecim, w którym przedsiębiorstwo ma siedzibę lub w którym zatrudniony jest kierowca.
3.
W przypadku wszczęcia postępowania lub nałożenia kary przez Państwo Członkowskie za określone naruszenie przepisów, przedstawia się kierowcy na piśmie odpowiednie dowody.
4.
Państwa Członkowskie zapewniają funkcjonowanie systemu proporcjonalnych kar, które mogą obejmować kary pieniężne nakładane za naruszenia niniejszego rozporządzenia lub rozporządzenia (EWG) nr 3821/85, na przedsiębiorstwa lub związanych z nimi spedytorów, nadawców ładunku, organizatorów wycieczek, głównych wykonawców, podwykonawców oraz agencje zatrudnienia kierowców.
Artykuł 20
1.
Kierowca przechowuje wszelkie dostarczone przez Państwo Członkowskie dowody dotyczące nałożonych kar lub wszczęcia postępowania do czasu, kiedy to samo naruszenie niniejszego rozporządzenia nie będzie już mogło prowadzić do wszczęcia kolejnego postępowania lub nałożenia kary zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
2.
Na żądanie kierowca okazuje dowody, o których mowa w ust. 1.
3.
Kierowca zatrudniony przez więcej niż jedno przedsiębiorstwo transportowe lub pozostający do dyspozycji więcej niż jednego przedsiębiorstwa transportowego przekazuje każdemu z nich odpowiednie informacje, aby umożliwić im przestrzeganie przepisów rozdziału II.
Artykuł 21
W celu uwzględnienia przypadków, w których Państwo Członkowskie stwierdzi, że miało miejsce naruszenie niniejszego rozporządzenia mogące powodować zagrożenie bezpieczeństwa na drodze, upoważnia ono odpowiedni właściwy organ do unieruchomienia pojazdu do czasu ustania przyczyny tego naruszenia.
Państwa Członkowskie mogą zmusić kierowcę do skorzystania z dziennego okresu odpoczynku.
W odpowiednich przypadkach Państwa Członkowskie cofają, zawieszają lub ograniczają licencję przedsiębiorstwa, jeśli ma on siedzibę w tym Państwie Członkowskim, lub cofają, zawieszają lub ograniczają uprawnienia kierowcy do kierowania pojazdem.
Komisja, działając zgodnie z procedurą określoną w art. 24 ust. 2, opracowuje wytyczne w celu wspierania zharmonizowanego stosowania niniejszego artykułu.
Artykuł 22
1.
Państwa Członkowskie udzielają sobie wzajemnie pomocy w zakresie stosowania niniejszego rozporządzenia oraz kontroli jego przestrzegania.
2.
Właściwe organy Państw Członkowskich regularnie przekazują sobie dostępne informacje dotyczące:
a) naruszeń przepisów rozdziału II, których dopuścili się mieszkańcy innych krajów oraz kar nałożonych w związku z takimi naruszeniami;
b) kar nałożonych przez Państwo Członkowskie na swoich mieszkańców za takie naruszenia popełnione w innych Państwach Członkowskich.
3.
Państwa Członkowskie regularnie przesyłają odpowiednie informacje dotyczące krajowej wykładni oraz stosowania przepisów niniejszego rozporządzenia Komisji, która udostępnia te informacje w formie elektronicznej pozostałym Państwom Członkowskim.
4.
Komisja wspiera dialog pomiędzy Państwami Członkowskimi w sprawie wykładni i stosowania niniejszego rozporządzenia przez poszczególne państwa za pośrednictwem komitetu o którym mowa w art. 24 ust. 1.
Artykuł 23
Wspólnota podejmie negocjacje z państwami trzecimi, w przypadkach, gdy okażą się one konieczne do wykonania niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 24
1. Komisja jest wspierana przez komitet, ustanowiony w art. 18 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3821/85.
2.
W przypadku odesłania do niniejszego ustępu zastosowanie mają art. 3 i 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem przepisów jej art. 8.
3.
Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 25
1.
Na wniosek Państwa Członkowskiego lub z własnej inicjatywy, Komisja:
a) bada sprawy, w których występują różnice w stosowaniu i egzekwowaniu przepisów niniejszego rozporządzenia, w szczególności dotyczące czasu prowadzenia pojazdu, przerw i okresów odpoczynku;
b) wyjaśnia przepisy niniejszego rozporządzenia w celu wspierania wspólnego podejścia.
2.
W przypadkach, o których mowa w ust. 1, Komisja podejmuje decyzję w sprawie zalecanego podejścia zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 24 ust. 2.
Komisja powiadamia o swej decyzji Parlament Europejski, Radę oraz Państwa Członkowskie.
ROZDZIAŁ VI
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 26
W rozporządzeniu (EWG) nr 3821/85 wprowadza się następujące zmiany:
1.
Artykuł 2 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 2
Dla celów niniejszego rozporządzenia zastosowanie mają definicje zawarte w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98 [13].
2.
Artykuł 3 ust. 1, 2 i 3 otrzymuje następujące brzmienie:
"1. Urządzenie rejestrujące jest instalowane i użytkowane w tych pojazdach zarejestrowanych w Państwie Członkowskim, które są wykorzystywane do przewozu drogowego osób lub rzeczy, z wyłączeniem pojazdów, o których mowa w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Pojazdy o których mowa w art. 16 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, oraz pojazdy, które wyłączono z zakresu stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820/85, ale które nie są już wyłączone z zakresu stosowania rozporządzenia (WE) nr 561/2006, muszą spełniać ten wymóg do dnia 31 grudnia 2007 r.
2. Państwa Członkowskie mogą wyłączyć pojazdy wymienione w art. 13 ust. 1 i 3 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 z zakresu stosowania niniejszego rozporządzenia.
3.
Państwa Członkowskie, za zgodą Komisji, mogą wyłączyć z zakresu stosowania niniejszego rozporządzenia pojazdy używane do przewozów, o których mowa w art. 14 rozporządzenia (WE) nr 561/2006.".
3.
Artykuł 14 ust. 2 otrzymuje następujące brzmienie:
"2.
Przedsiębiorstwo przechowuje wykresówki i wydruki w każdym przypadku sporządzenia wydruków zgodnie z art. 15 ust. 1, w porządku chronologicznym oraz czytelnej formie, przez co najmniej rok po ich użyciu oraz wydaje ich kopie zainteresowanym kierowcom, na ich wniosek.
Przedsiębiorstwo wydaje także zainteresowanym kierowcom na ich wniosek kopie danych wczytanych z kart kierowców oraz ich wydruki na papierze.
Wykresówki, wydruki, oraz wczytane dane okazuje się lub doręcza na żądanie każdego upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych.".
4.
W art. 15 wprowadza się następujące zmiany:
- w ust. 1 dodaje się akapit w następującym brzmieniu:
"Gdy karta kierowcy ulegnie uszkodzeniu, jest niesprawna lub nie jest w posiadaniu kierowcy, kierowca:
a) na początku trasy drukuje dane prowadzonego przez siebie pojazdu i wpisuje na tym wydruku:
i) dane umożliwiające identyfikację kierowcy (nazwisko, numer karty kierowcy lub prawa jazdy kierowcy), wraz z podpisem;
ii) okresy, o których mowa w ust. 3 tiret drugie lit. b), c) i d);
b) na końcu trasy drukuje on informacje odnoszące się do okresów zarejestrowanych przez urządzenie rejestrujące, zapisuje wszystkie okresy innej pracy, dyspozycyjności i odpoczynku od chwili sporządzenia wydruku na początku trasy, które nie zostały zarejestrowane przez tachograf oraz zaznacza na tym dokumencie dane umożliwiające identyfikację kierowcy (nazwisko, numer karty kierowcy lub prawa jazdy kierowcy), wraz z jego podpisem.",
- w ust. 2 akapit drugi otrzymuje następujące brzmienie:
"Jeżeli w wyniku oddalenia się od pojazdu kierowca nie jest w stanie używać urządzeń zainstalowanych w pojeździe, to okresy, o których mowa w ust. 3 tiret drugie lit. b), c) i d):
a) jeśli pojazd wyposażony jest w urządzenie rejestrujące zgodnie z załącznikiem I, wprowadza się na wykresówkę, ręcznie, w drodze automatycznej rejestracji lub innym sposobem, czytelnie i nie brudząc karty; lub
b) jeśli pojazd wyposażony jest w urządzenie rejestrujące zgodnie z załącznikiem IB, wprowadza się na kartę kierowcy przy użyciu urządzenia do ręcznego wprowadzania danych, w jakie wyposażone jest urządzenie rejestrujące.
Jeśli pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące zgodnie z załącznikiem IB jedzie więcej niż jeden kierowca, kierowcy ci upewniają się, że ich karty kierowcy zostały włożone w odpowiednie otwory tachografu.",
- w ust. 3 lit. b) i c) otrzymują następujące brzmienie:
+++++ TIFF +++++
"b) "inna praca" oznacza wszelkie czynności inne niż prowadzenie pojazdu, zgodnie z definicją z art. 3 lit. a) dyrektywy 2002/15/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 marca 2002 r. w sprawie organizacji czasu pracy osób wykonujących czynności w trasie w zakresie transportu drogowego [14], a także wszelkie prace wykonywane dla tego samego lub innego pracodawcy w sektorze transportowym lub poza nim; są one rejestrowane pod symbolem ;
+++++ TIFF +++++
c) "okresy gotowości" zdefiniowane w art. 3 lit. b) dyrektywy 2002/15/WE są rejestrowane pod symbolem .
- skreśla się ust. 4,
- ustęp 7 otrzymuje następujące brzmienie:
"7 a) Jeśli kierowca prowadzi pojazd wyposażony w urządzenie rejestrujące zgodnie z załącznikiem I, kierowca ten musi być w stanie okazać, na każde żądanie funkcjonariusza służb kontrolnych:
i) wykresówki z bieżącego tygodnia oraz wykresówki używane przez kierowcę w ciągu poprzednich 15 dni;
ii) kartę kierowcy, jeśli ją posiada; oraz
iii) wszelkie zapisy odręczne i wydruki sporządzone w ciągu bieżącego tygodnia oraz poprzednich 15 dni zgodnie z wymaganiami niniejszego rozporządzenia oraz rozporządzenia (WE) nr 561/2006.
Jednakże po dniu 1 stycznia 2008 r. okresy, o których mowa w ppkt i) oraz iii), obejmują bieżący dzień i poprzednie 28 dni.
b) Jeśli kierowca prowadzi pojazd wyposażony w urządzenie rejestrujące zgodnie z załącznikiem IB, kierowca musi być w stanie okazać, na każde żądanie funkcjonariusza służb kontrolnych:
i) kartę kierowcy, której jest posiadaczem;
ii) wszelkie zapisy odręczne i wydruki sporządzone w ciągu bieżącego tygodnia oraz poprzednich 15 dni zgodnie z wymaganiami niniejszego rozporządzenia oraz rozporządzenia (WE) nr 561/2006 oraz
iii) wykresówki odpowiadające okresowi, o którym mowa w poprzednim akapicie, w trakcie którego prowadził on pojazd wyposażony w urządzenie rejestrujące zgodnie z załącznikiem I.
Jednakże po dniu 1 stycznia 2008 r. okresy, o których mowa w ppkt. ii), obejmują bieżący dzień i poprzednie 28 dni.
c) Upoważniony funkcjonariusz służb kontrolnych może sprawdzić przestrzeganie przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006, analizując wykresówki, wyświetlone lub wydrukowane dane zapisane przez urządzenie rejestrujące lub przez kartę kierowcy, lub, jeśli ich brak, analizując wszelkie inne dokumenty pomocnicze, usprawiedliwiające nieprzestrzeganie przepisów, takie jak określone w art. 16 ust. 2 i 3.".
Artykuł 27
W rozporządzeniu (WE) nr 2135/98 wprowadza się następujące zmiany:
1.
Artykuł 2 ust. 1 lit. a) otrzymuje następujące brzmienie:
"1. a) Od dwudziestego dnia po dniu opublikowania rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego i zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) nr 2135/98 [15] pojazdy dopuszczone do ruchu po raz pierwszy będą wyposażane w urządzenie rejestrujące zgodnie z wymaganiami załącznika IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85.
2.
Artykuł 2 ust. 2 otrzymuje następujące brzmienie:
"2.
Państwa Członkowskie zastosują środki niezbędne dla umożliwienia im wydania kart kierowców najpóźniej w dwudziestym dniu od dnia publikacji rozporządzenia (WE) nr 561/2006.".
Artykuł 28
Rozporządzenie (EWG) nr 3820/85 traci moc i zostaje zastąpione niniejszym rozporządzeniem.
Niemniej jednak art. 5 ust. 1, 2 i 4 rozporządzenia (EWG) nr 3820/85 nadal ma zastosowanie do dnia określonego w art. 15 ust. 1 dyrektywy 2003/59/WE.
Artykuł 29
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dnia 11 kwietnia 2007 r., z wyjątkiem art. 10 ust. 5, art. 26 ust. 3 i 4 oraz art. 27, które wchodzą w życie dnia 1 maja 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie (WE) nr 562/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 15 marca 2006 r.
ustanawiające wspólnotowy kodeks zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 62 ust. 1 i art. 62 ust. 2 lit. a),
uwzględniając wniosek Komisji,
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przyjęcie, na podstawie art. 62 ust. 1 Traktatu, środków zmierzających do zapewnienia, że osoby przekraczające granice wewnętrzne nie podlegają kontroli granicznej, stanowi część celu Unii polegającego na stworzeniu obszaru bez granic wewnętrznych, na którym zapewniony jest swobodny przepływ osób, zgodnie z postanowieniem art. 14 Traktatu.
(2) Zgodnie z art. 61 Traktatu stworzeniu obszaru, na którym osoby mogą swobodnie się przemieszczać, powinny towarzyszyć inne środki.
Środkiem takim jest wspólna polityka przekraczania granic zewnętrznych, zgodnie z art. 62 ust. 2 Traktatu.
(3) Przyjęcie wspólnych środków w zakresie przekraczania przez osoby granic wewnętrznych oraz kontroli na granicach zewnętrznych powinno odzwierciedlać dorobek Schengen włączony w ramy Unii Europejskiej, w szczególności odpowiednie postanowienia Konwencji wykonawczej do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. między rządami państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec oraz Republiki Francuskiej w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach [2] i Wspólnego podręcznika [3].
(4) W odniesieniu do kontroli granicznej na granicach zewnętrznych ustanowienie "wspólnego korpusu" legislacyjnego, szczególnie w drodze konsolidacji i rozwoju dorobku, stanowi jeden z podstawowych elementów wspólnej polityki zarządzania granicami zewnętrznymi, zgodnie z definicją zawartą w komunikacie Komisji z dnia 7 maja 2002 r. "W kierunku zintegrowanego zarządzania granicami zewnętrznymi Państw Członkowskich Unii Europejskiej".
Cel ten został ujęty w "Planie zarządzania granicami zewnętrznymi Państw Członkowskich Unii Europejskiej", przyjętym przez Radę w dniu 13 czerwca 2002 r. i zatwierdzonym na posiedzeniach Rady Europejskiej w Sewilli w dniach 21 i 22 czerwca 2002 r. oraz w Salonikach w dniach 19 i 20 czerwca 2003 r.
(5) Definicja wspólnych zasad przepływu osób przez granice nie kwestionuje ani nie wpływa na prawo do swobodnego przemieszczania się, z którego korzystają obywatele Unii i członkowie ich rodzin, jak również obywatele państw trzecich i członkowie ich rodzin, którzy na mocy porozumień pomiędzy Wspólnotą i jej Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a tymi państwami trzecimi, z drugiej strony, korzystają z prawa swobodnego przemieszczania się równoważnego prawu obywateli Unii.
(6) Kontrola graniczna leży w interesie nie tylko Państwa Członkowskiego, na którego granicach zewnętrznych jest ona dokonywana, ale w interesie wszystkich Państw Członkowskich, które zniosły kontrolę graniczną na granicach wewnętrznych.
Kontrola graniczna powinna pomagać w zwalczaniu nielegalnej imigracji i handlu ludźmi oraz zapobieganiu wszelkim zagrożeniom dla bezpieczeństwa wewnętrznego, porządku publicznego, zdrowia publicznego i stosunków międzynarodowych Państw Członkowskich.
(7) Odprawa graniczna powinna być dokonywana w sposób zapewniający pełne poszanowanie godności osoby ludzkiej.
Kontrola graniczna powinna być przeprowadzana profesjonalnie i z zachowaniem szacunku oraz powinna być proporcjonalna do założonych celów.
(8) Kontrola graniczna obejmuje nie tylko odprawę osób na przejściach granicznych i ochronę granicy pomiędzy tymi przejściami granicznymi, ale również analizę ryzyka dla bezpieczeństwa wewnętrznego i analizę zagrożeń, które mogą wpłynąć na bezpieczeństwo granic zewnętrznych.
W związku z tym konieczne jest określenie warunków, kryteriów i szczegółowych zasad regulujących odprawę na przejściach granicznych i ochronę.
(9) Powinien zostać wprowadzony przepis pozwalający na uproszczenie odpraw na granicach zewnętrznych w przypadku wystąpienia wyjątkowych i nieprzewidzianych okoliczności w celu uniknięcia nadmiernego czasu oczekiwania na przejściach granicznych.
Systematyczne stemplowanie dokumentów obywateli państw trzecich pozostaje obowiązkowe w przypadku uproszczenia odpraw granicznych.
Ostemplowanie umożliwia bezsprzeczne ustalenie daty i miejsca przekroczenia granicy, bez konieczności badania w każdym przypadku, czy zostały zastosowane wszystkie wymagane środki kontrolne dotyczące dokumentu podróży.
(10) W celu ograniczenia czasu oczekiwania osób korzystających ze wspólnotowego prawa do swobodnego przemieszczania się powinno zapewnić się, o ile pozwalają na to warunki, odrębne pasy ruchu na przejściach granicznych, oznakowane za pomocą jednolitych oznaczeń we wszystkich Państwach Członkowskich.
W międzynarodowych portach lotniczych powinno zapewnić się odrębne pasy ruchu.
Państwa Członkowskie powinny rozważyć utworzenie odrębnych pasów ruchu na morskich i lądowych przejściach granicznych, jeżeli jest to uznane za właściwe i jeżeli pozwalają na to warunki lokalne.
(11) Państwa Członkowskie powinny zapewnić, aby procedury kontroli na granicach zewnętrznych nie stanowiły istotnej przeszkody dla handlu oraz wymiany społecznej i kulturalnej.
W tym celu Państwa Członkowskie powinny rozmieścić odpowiednią liczbę personelu i wielkość zasobów.
(12) Państwa Członkowskie powinny wyznaczyć służbę lub służby krajowe odpowiedzialne za zadania w zakresie kontroli granicznej zgodnie z ich prawem krajowym.
W przypadku gdy odpowiedzialność ta w danym Państwie Członkowskim spoczywa na więcej niż jednej służbie, między służbami tymi powinna być prowadzona ścisła i stała współpraca.
(13) Zarządzaniem i koordynacją współpracy operacyjnej i pomocy w zakresie kontroli granicznej pomiędzy Państwami Członkowskimi powinna zajmować się Europejska Agencja Zarządzania Współpracą Operacyjną na Zewnętrznych Granicach Państw Członkowskich Unii Europejskiej ustanowiona rozporządzeniem (WE) nr 2007/2004 [4].
(14) Niniejsze rozporządzenie pozostaje bez uszczerbku dla kontroli przeprowadzanych w ramach ogólnych uprawnień policyjnych i kontroli bezpieczeństwa przeprowadzanych w stosunku do osób, takich samych jak kontrole przeprowadzane w przypadku lotów krajowych, możliwości przeprowadzania przez Państwa Członkowskie wyjątkowych kontroli bagażu zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3925/91 z dnia 19 grudnia 1991 r. dotyczącym zniesienia kontroli i formalności stosowanych wobec bagażu podręcznego i w ładowni, osób odbywających lot wewnątrzwspólnotowy oraz bagażu osób przekraczających morze wewnątrz Wspólnoty [5], oraz prawa krajowego dotyczącego posiadania dokumentów podróży lub tożsamości lub wymogu, aby osoby powiadamiały organy o swojej obecności na terytorium danego Państwa Członkowskiego.
(15) Państwa Członkowskie powinny także mieć możliwość tymczasowego przywrócenia kontroli granicznej na granicach wewnętrznych w przypadku poważnego zagrożenia dla ich porządku publicznego lub bezpieczeństwa wewnętrznego.
Powinny zostać określone warunki i procedury realizacji takiego przywrócenia, tak aby zapewnić wyjątkowy charakter każdego takiego środka i poszanowanie zasady proporcjonalności.
Zakres i czas trwania tymczasowego przywrócenia kontroli granicznej na granicach wewnętrznych powinien zostać ograniczony do absolutnego minimum niezbędnego do zareagowania na tego typu zagrożenie.
(16) Na obszarze, na którym możliwy jest swobodny przepływ osób, przywracanie kontroli granicznej na granicach wewnętrznych powinno pozostać wyjątkiem.
Nie powinno się przeprowadzać kontroli granicznej lub nakładać formalności jedynie z powodu przekraczania takiej granicy.
(17) Powinna zostać ustanowiona procedura umożliwiająca Komisji dostosowywanie niektórych szczegółowych zasad praktycznych regulujących kontrolę graniczną.
W takich przypadkach środki niezbędne dla wprowadzenia w życie niniejszego rozporządzenia powinny zostać podjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [6].
(18) Powinna również zostać ustanowiona procedura umożliwiająca Państwom Członkowskim zawiadamianie Komisji o zmianach wprowadzonych do innych szczegółowych zasad praktycznych regulujących kontrolę graniczną.
(19) W związku z tym, że cel niniejszego rozporządzenia, a mianowicie ustanowienie zasad stosowanych do przepływu osób przez granice, nie może zostać osiągnięty w sposób wystarczający przez Państwa Członkowskie, natomiast możliwe jest jego lepsze osiągnięcie na poziomie Wspólnoty, Wspólnota może podejmować środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności, określoną w tym samym artykule, niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne dla osiągnięcia tego celu.
(20) Niniejsze rozporządzenie nie narusza praw podstawowych i przestrzega zasad uznanych w szczególności w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej.
Powinno ono być stosowane zgodnie ze zobowiązaniami Państw Członkowskich w zakresie ochrony międzynarodowej i zasady non-refoulement.
(21) Na zasadzie odstępstwa od art. 299 Traktatu niniejsze rozporządzenie stosuje się jedynie do tych terytoriów Francji i Niderlandów, które znajdują w Europie.
Nie wpływa ono na ustalenia szczególne stosowane do Ceuty i Melilli, zgodnie z Traktatem o przystąpieniu Królestwa Hiszpanii do Konwencji wykonawczej do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r [7].
(22) Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszego rozporządzenia i nie jest nim związana ani nie podlega jego stosowaniu.
W związku z tym, że na mocy postanowień tytułu IV części trzeciej Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską niniejsze rozporządzenie oparte jest na dorobku Schengen, Dania, zgodnie z art. 5 wspomnianego Protokołu, powinna podjąć decyzję, w terminie sześciu miesięcy od daty przyjęcia niniejszego rozporządzenia, czy dokona jego transpozycji do swojego prawa krajowego.
(23) W odniesieniu do Islandii i Norwegii niniejsze rozporządzenie stanowi rozwinięcie postanowień dorobku Schengen w rozumieniu Umowy zawartej przez Radę Unii Europejskiej i Republikę Islandii oraz Królestwo Norwegii dotyczącej włączenia tych dwóch Państw we wprowadzenie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen [8], objętych obszarem, o którym mowa w art. 1 pkt A decyzji Rady 1999/437/WE [9] w sprawie niektórych warunków stosowania tej Umowy.
(24) Należy dokonać ustaleń w celu umożliwienia przedstawicielom Islandii i Norwegii przyłączenia się do prac komitetów wspierających Komisję w wykonywaniu jej uprawnień wykonawczych.
Tego rodzaju ustalenia były rozważane w Wymianie listów między Radą Unii Europejskiej i Republiką Islandii oraz Królestwem Norwegii dotyczącej komitetów wspomagających Komisję Europejską w wykonywaniu jej uprawnień wykonawczych [10], załączonych do wyżej wymienionej Umowy.
(25) W odniesieniu do Szwajcarii niniejsze rozporządzenie stanowi rozwinięcie postanowień dorobku Schengen w rozumieniu Umowy podpisanej między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen, objętych obszarem, o którym mowa w art. 1 pkt A decyzji 1999/437/WE w związku z art. 4 ust. 1 decyzji Rady 2004/849/WE [11] oraz 2004/860/WE [12].
(26) Należy dokonać ustaleń w celu umożliwienia przedstawicielom Szwajcarii przyłączenia się do prac komitetów wspomagających Komisję w wykonywaniu jej uprawnień wykonawczych.
Tego rodzaju ustalenia były rozważane w Wymianie listów między Wspólnotą a Szwajcarią, załączonych do wyżej wymienionej Umowy.
(27) Niniejsze rozporządzenie stanowi rozwinięcie postanowień dorobku Schengen, w którym nie uczestniczy Wielka Brytania, zgodnie z decyzją Rady 2000/365/WE z dnia 29 maja 2000 r. dotyczącą wniosku Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej o zastosowanie wobec niego niektórych przepisów dorobku Schengen [13].
W związku z tym Wielka Brytania nie uczestniczy w jego przyjmowaniu, nie jest ono dla niej wiążące i nie jest zobowiązana do jego stosowania.
(28) Niniejsze rozporządzenie stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, w którym Irlandia nie uczestniczy, zgodnie z decyzją Rady 2002/192/WE z dnia 28 lutego 2002 r. dotyczącą wniosku Irlandii o zastosowanie wobec niej niektórych przepisów dorobku Schengen [14].
W związku z tym Irlandia nie uczestniczy w jego przyjmowaniu, nie jest ono dla niej wiążące i nie jest zobowiązana do jego stosowania.
(29) W niniejszym rozporządzeniu art. 1 zdanie pierwsze, art. 5 ust. 4 lit. a), tytuł III i przepisy tytułu II oraz załączniki do niniejszego rozporządzenia odnoszące się do Systemu Informacyjnego Schengen (SIS) stanowią przepisy oparte na dorobku Schengen lub związane z tym dorobkiem w inny sposób w rozumieniu art. 3 ust. 2 Aktu przystąpienia z 2003 r.,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
TYTUŁ I
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 1
Przedmiot i zasady
Niniejsze rozporządzenie przewiduje brak kontroli granicznej osób przekraczających granice wewnętrzne pomiędzy Państwami Członkowskimi Unii Europejskiej.
Ustanawia ono zasady regulujące kontrolę graniczną osób przekraczających granice zewnętrzne Państw Członkowskich Unii Europejskiej.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:
1) "granice wewnętrzne" oznaczają:
a) wspólne granice lądowe Państw Członkowskich, w tym granice na rzekach i jeziorach;
b) porty lotnicze Państw Członkowskich przeznaczone do lotów wewnętrznych;
c) porty morskie, rzeczne i porty na jeziorach Państw Członkowskich służące do regularnych połączeń promowych;
2) "granice zewnętrzne" oznaczają granice lądowe, w tym granice na rzekach i jeziorach, oraz granice morskie Państw Członkowskich, a także ich porty lotnicze, porty rzeczne, porty morskie i porty na jeziorach, pod warunkiem że nie stanowią one granic wewnętrznych;
3) "lot wewnętrzny" oznacza każdy lot wyłącznie z terytorium Państwa Członkowskiego lub na jego terytorium, bez lądowania na terytorium państwa trzeciego;
4) "regularne połączenie promowe" oznacza każde połączenie promowe pomiędzy tymi samymi dwoma lub więcej portami znajdującymi się na terytorium Państw Członkowskich, bez wchodzenia do portów poza terytorium Państw Członkowskich i obejmujące transport pasażerów i pojazdów zgodnie z opublikowanym rozkładem rejsów;
5) "osoby korzystające ze wspólnotowego prawa do swobodnego przemieszczania się" oznaczają:
a) obywateli Unii w rozumieniu art. 17 ust. 1 Traktatu oraz obywateli państw trzecich będących członkami rodziny obywatela Unii korzystającego z prawa do swobodnego przemieszczania się, do których stosuje się dyrektywę 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium Państw Członkowskich [15];
b) obywateli państw trzecich i członków ich rodzin, niezależnie od ich obywatelstwa, którzy na mocy porozumień pomiędzy Wspólnotą i jej Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a tymi państwami trzecimi z drugiej strony, korzystają z takich samych praw do swobodnego przemieszczania się jak obywatele Unii;
6) "obywatel państwa trzeciego" oznacza każdą osobę niebędącą obywatelem Unii w rozumieniu art. 17 ust. 1 Traktatu oraz która nie jest objęta pkt 5 niniejszego artykułu;
7) "osoba, wobec której dokonano wpisu do celów odmowy wjazdu" oznacza każdego obywatela państwa trzeciego, wobec którego dokonano wpisu w Systemie Informacyjnym Schengen ("SIS"), zgodnie z art. 96 Konwencji z Schengen i do celów określonych w tym artykule;
8) "przejście graniczne" oznacza każde przejście graniczne wyznaczone przez właściwe organy do celów przekraczania granic zewnętrznych;
9) "kontrola graniczna" oznacza wszystkie działania podejmowane na granicy, zgodnie z niniejszym rozporządzeniem i do celów w nim określonych, wyłącznie w odpowiedzi na zamiar przekroczenia tej granicy lub na akt jej przekroczenia, bez względu na wszelkie inne okoliczności, składającą się z odprawy granicznej oraz ochrony granicy;
10) "odprawa graniczna" oznacza czynności kontrolne przeprowadzane na przejściach granicznych w celu zapewnienia, że można zezwolić na wjazd osób, w tym ich środków transportu oraz przedmiotów będących w ich posiadaniu, na terytorium Państw Członkowskich lub można zezwolić na opuszczenie przez nie tego terytorium;
11) "ochrona granicy" oznacza ochronę granicy pomiędzy przejściami granicznymi oraz ochronę przejść granicznych poza ustalonymi godzinami otwarcia w celu uniemożliwienia uniknięcia przez osoby odprawy granicznej i zniechęcenia ich do tego;
12) "kontrola drugiej linii" oznacza szczegółową odprawę, która może zostać przeprowadzona w odpowiednim miejscu, innym niż miejsce, w którym dokonywana jest odprawa wszystkich osób (pierwsza linia);
13) "straż graniczna" oznacza każdego funkcjonariusza publicznego wyznaczonego, zgodnie z prawem krajowym, do pełnienia obowiązków służbowych na przejściu granicznym lub na odcinku granicy, lub w bezpośrednim sąsiedztwie tej granicy, który realizuje, zgodnie z niniejszym rozporządzeniem i prawem krajowym, zadania w zakresie kontroli granicznej;
14) "przewoźnik" oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną, która z tytułu wykonywanego zawodu zajmuje się transportem osób;
15) "dokument pobytowy" oznacza:
a) wszystkie dokumenty pobytowe wydane przez Państwa Członkowskie zgodnie z jednolitym wzorem określonym w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1030/2002 z dnia 13 czerwca 2002 r. ustanawiającym jednolity wzór dokumentów pobytowych dla obywateli państw trzecich [16];
b) wszystkie inne dokumenty wydane przez Państwo Członkowskie obywatelom państw trzecich uprawniające do pobytu lub ponownego wjazdu na jego terytorium, z wyjątkiem dokumentów tymczasowych wydanych w trakcie rozpatrywania pierwszego wniosku o wydanie dokumentu pobytowego, o którym mowa w lit. a) lub wniosku o nadanie statusu uchodźcy;
16) "statek wycieczkowy" oznacza statek kursujący po określonej trasie, zgodnie z uprzednio przyjętym planem, którego pasażerowie uczestniczą w programie turystycznym w różnych portach i który zwykle nie zabiera pasażerów, ani nie pozwala pasażerom na zejście na ląd w trakcie podróży;
17) "żegluga rekreacyjna" oznacza korzystanie z pływających jednostek rekreacyjnych w celach sportowych lub turystycznych;
18) "rybołówstwo przybrzeżne" oznacza połowy prowadzone za pomocą statków powracających codziennie lub w ciągu 36 godzin do portu znajdującego się na terytorium Państwa Członkowskiego bez wchodzenia do portu znajdującego się w państwie trzecim;
19) "zagrożenie zdrowia publicznego" oznacza każdą chorobę mogącą przerodzić się w epidemię według definicji międzynarodowych przepisów zdrowotnych Światowej Organizacji Zdrowia lub inną chorobę zakaźną lub zakaźną chorobę pasożytniczą, jeżeli są one objęte przepisami dotyczącymi ochrony, mającymi zastosowanie do obywateli Państw Członkowskich.
Artykuł 3
Zakres zastosowania
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do każdej osoby przekraczającej granice wewnętrzne lub zewnętrzne Państw Członkowskich, bez uszczerbku dla:
a) praw osób korzystających ze wspólnotowego prawa do swobodnego przemieszczania się;
b) praw uchodźców i osób ubiegających się o ochronę międzynarodową, w szczególności w odniesieniu do zasady non-refoulement.
TYTUŁ II
GRANICE ZEWNĘTRZNE
ROZDZIAŁ I
Przekraczanie granic zewnętrznych i warunki wjazdu
Artykuł 4
Przekraczanie granic zewnętrznych
1.
Przekraczanie granic zewnętrznych dozwolone jest jedynie na przejściach granicznych i w ustalonych godzinach ich otwarcia.
Na przejściach granicznych, które nie są czynne całą dobę, udostępnia się widoczne informacje o godzinach ich otwarcia.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji wykaz swoich przejść granicznych zgodnie z art. 34.
2.
Na zasadzie odstępstwa od art. 1 można dopuścić wyjątki od obowiązku przekraczania granic zewnętrznych jedynie na przejściach granicznych i w ustalonych godzinach ich otwarcia:
a) w związku z żeglugą rekreacyjną lub rybołówstwem przybrzeżnym;
b) dla marynarzy schodzących na ląd w celu przebywania na obszarze portu, do którego zawinął ich statek, lub w gminach przyległych do tego portu;
c) dla osób lub grup osób, w przypadku istnienia szczególnego wymogu, pod warunkiem że posiadają one zezwolenia wymagane prawem krajowym oraz że nie zachodzi sprzeczność z interesem porządku publicznego i bezpieczeństwa wewnętrznego Państw Członkowskich;
d) dla osób lub grup osób w przypadku nieprzewidzianej sytuacji wyjątkowej.
3.
Bez uszczerbku dla wyjątków, o których mowa w ust. 2, lub dla swoich zobowiązań w zakresie ochrony międzynarodowej, Państwa Członkowskie wprowadzają sankcje, zgodnie z ich prawem krajowym, za niedozwolone przekraczanie granic zewnętrznych w miejscach innych niż przejścia graniczne lub w godzinach innych niż ustalone godziny otwarcia.
Sankcje te są skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
Artykuł 5
Warunki wjazdu obywateli państw trzecich
1.
W przypadku pobytu nieprzekraczającego trzech miesięcy w okresie sześciomiesięcznym warunki wjazdu obywateli państw trzecich są następujące:
a) posiadają oni ważny dokument podróży lub dokumenty uprawniające do przekroczenia granicy;
b) posiadają oni ważną wizę, jeżeli jest wymagana zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 539/2001 z dnia 15 marca 2001 r. wymieniającym państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu [17], z wyjątkiem przypadku gdy posiadają oni ważny dokument pobytowy;
c) uzasadnią cel i warunki planowanego pobytu oraz posiadają wystarczające środki utrzymania, zarówno na czas trwania planowanego pobytu, jak i na powrót do ich państwa pochodzenia lub na tranzyt do państwa trzeciego, co do którego istnieje pewność, że uzyskają zezwolenie na wjazd na jego terytorium, lub jeżeli mają możliwość uzyskania takich środków zgodnie z prawem;
d) nie są osobami, wobec których dokonano wpisu do celów odmowy wjazdu w SIS;
e) nie są uważani za stanowiących zagrożenie dla porządku publicznego, bezpieczeństwa wewnętrznego, zdrowia publicznego lub stosunków międzynarodowych żadnego z Państw Członkowskich, a w szczególności nie dokonano wobec nich, na tej samej podstawie, wpisu do celów odmowy wjazdu w krajowych bazach danych Państw Członkowskich.
2.
Niewyczerpujący wykaz dokumentów uzupełniających, których okazania straż graniczna może wymagać od obywateli państw trzecich w celu weryfikacji spełnienia warunków określonych w ust. 1 lit. c), jest zawarty w załączniku I.
3.
Środki utrzymania ocenia się stosownie do długości i celu pobytu oraz w stosunku do średnich kosztów taniego wyżywienia i zakwaterowania w danym Państwie Członkowskim lub danych Państwach Członkowskich pomnożonych przez liczbę dni pobytu.
Ustalane przez Państwa Członkowskie kwoty referencyjne są przekazywane Komisji zgodnie z art. 34.
Podstawę do oceny, czy środki utrzymania są wystarczające, może stanowić gotówka, czeki podróżne i karty kredytowe znajdujące się w posiadaniu obywatela państwa trzeciego.
Oświadczenia o sponsorowaniu, jeżeli takie oświadczenia są przewidziane przez prawo krajowe, oraz listy gwarancyjne od osób przyjmujących, określone przez prawo krajowe, w przypadku gdy obywatel państwa trzeciego zatrzymuje się u osoby przyjmującej, mogą również stanowić dowód dysponowania wystarczającymi środkami utrzymania.
4.
Na zasadzie odstępstwa od ust. 1:
a) obywatelom państw trzecich, którzy nie spełniają wszystkich warunków ustanowionych w ust. 1, jednakże posiadają dokument pobytowy lub wizę uprawniającą do ponownego wjazdu wydane przez jedno z Państw Członkowskich lub, jeśli jest to wymagane, oba te dokumenty, zezwala się na wjazd na terytorium innych Państw Członkowskich w celu tranzytu, tak aby mogli oni dotrzeć na terytorium tego Państwa Członkowskiego, które wydało dokument pobytowy lub wizę uprawniającą do ponownego wjazdu, chyba że ich nazwiska znajdują się w krajowym wykazie wpisów Państwa Członkowskiego, którego granice zewnętrzne usiłują przekroczyć, a wpisowi towarzyszy instrukcja odmowy wjazdu lub tranzytu;
b) obywatelom państw trzecich, którzy spełniają warunki ustanowione w ust. 1, z wyjątkiem warunku ustanowionego w lit. b), i którzy zgłaszają się na granicy, można zezwolić na wjazd na terytorium Państw Członkowskich, jeżeli na granicy zostanie im wydana wiza zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 415/2003 z dnia 27 lutego 2003 r. w sprawie wydawania wiz na granicy, w tym wydawania takich wiz marynarzom podróżującym tranzytem [18].
Wizy wydawane na granicy wymagają rejestracji w wykazie.
Jeżeli zamieszczenie wizy w dokumencie nie jest możliwe, wizę zamieszcza się wyjątkowo na oddzielnej karcie załączonej do dokumentu.
W takim przypadku stosuje się jednolity wzór formularza do celów zamieszczenia wizy określony w rozporządzeniu Rady (WE) nr 333/2002 z dnia 18 lutego 2002 r. w sprawie jednolitego wzoru formularza, na którym umieszcza się wizę wydawaną przez Państwo Członkowskie osobom posiadającym dokumenty podróży, które nie są uznane przez Państwo Członkowskie sporządzające formularz [19];
c) obywatele państw trzecich, którzy nie spełniają jednego lub więcej warunków ustanowionych w ust. 1, mogą uzyskać zezwolenie Państwa Członkowskiego na wjazd na jego terytorium ze względów humanitarnych, ze względu na interes narodowy lub zobowiązania międzynarodowe.
W przypadku gdy wobec danego obywatela państwa trzeciego dokonano wpisu, o którym mowa w ust. 1 lit. d), Państwo Członkowskie wydające mu zezwolenie na wjazd na swoje terytorium powiadamia o tym odpowiednio inne Państwa Członkowskie.
ROZDZIAŁ II
Kontrola granic zewnętrznych i odmowa wjazdu
Artykuł 6
Dokonywanie odprawy granicznej
1.
Straż graniczna, wykonując swoje zadania, zachowuje pełne poszanowanie dla godności osoby ludzkiej.
Środki podjęte podczas wykonywania zadań są proporcjonalne do celów realizowanych za pomocą tych środków.
2.
Podczas dokonywania odprawy granicznej straż graniczna nie dyskryminuje osób ze względu na płeć, rasę lub pochodzenie etniczne, religię lub światopogląd, niepełnosprawność, wiek lub orientację seksualną.
Artykuł 7
Odprawa graniczna osób
1.
Ruch graniczny na granicach zewnętrznych podlega odprawom dokonywanym przez straż graniczną.
Odprawy dokonywane są zgodnie z niniejszym rozdziałem.
Odprawom mogą podlegać również środki transportu i przedmioty będące w posiadaniu osób przekraczających granicę.
Do przeszukań stosuje się prawo krajowe danego Państwa Członkowskiego.
2.
Wszystkie osoby podlegają minimalnej odprawie mającej na celu ustalenie ich tożsamości na podstawie okazanych dokumentów podróży.
Taka minimalna odprawa obejmuje szybką i bezpośrednią weryfikację dokumentu uprawniającego posiadacza do przekroczenia granicy w zakresie jego ważności oraz weryfikację obecności śladów jego sfałszowania lub podrobienia, przy użyciu, w stosownych przypadkach, urządzeń technicznych oraz poprzez sprawdzenie wyłącznie informacji o skradzionych, przywłaszczonych, utraconych w inny sposób i unieważnionych dokumentach w odpowiednich bazach danych.
Minimalna odprawa, o której mowa w ust. 1, stanowi zasadę w odniesieniu do osób korzystających ze wspólnotowego prawa do swobodnego przemieszczania się.
Jednakże, wyrywkowo, podczas dokonywania minimalnej odprawy osób korzystających ze wspólnotowego prawa do swobodnego przemieszczania się, straż graniczna może sprawdzić krajowe i europejskie bazy danych w celu potwierdzenia, że takie osoby nie stanowią prawdziwego, realnego i wystarczająco poważnego zagrożenia dla bezpieczeństwa wewnętrznego, porządku publicznego, stosunków międzynarodowych Państw Członkowskich lub zagrożenia dla zdrowia publicznego.
Skutki takiego sprawdzenia nie powinny naruszać prawa do wjazdu osób korzystających ze wspólnotowego prawa do swobodnego przemieszczania się na terytorium danego Państwa Członkowskiego, ustanowionego dyrektywą 2004/38/WE.
3.
Obywatele państw trzecich podlegają szczegółowej odprawie przy wjeździe i wyjeździe:
a) szczegółowa odprawa przy wjeździe obejmuje weryfikację warunków regulujących wjazd, określonych w art. 5 ust. 1, oraz, w stosownych przypadkach, dokumentów zezwalających na pobyt i prowadzenie działalności zawodowej.
Weryfikacja dokonywana jest poprzez szczegółowe sprawdzenie następujących elementów:
i) weryfikację posiadania przez obywatela państwa trzeciego ważnego dokumentu uprawniającego do przekroczenia granicy oraz, w stosownych przypadkach, wymaganej wizy lub dokumentu pobytowego;
ii) szczegółowe sprawdzenie dokumentu podróży pod kątem śladów sfałszowania lub podrobienia;
iii) sprawdzenie stempli wjazdu i wyjazdu w dokumencie podróży danego obywatela państwa trzeciego w celu weryfikacji, na podstawie porównania dat wjazdu i wyjazdu, czy osoba ta nie przekroczyła już maksymalnego czasu dozwolonego pobytu na terytorium Państw Członkowskich;
iv) weryfikację miejsca wyjazdu i przeznaczenia danego obywatela państwa trzeciego i celu planowanego pobytu, poprzez sprawdzenie, jeżeli jest to konieczne, odpowiednich dokumentów uzupełniających;
v) weryfikację, czy dany obywatel państwa trzeciego posiada wystarczające środki utrzymania na okres i do celów planowanego pobytu, na powrót do państwa pochodzenia lub na tranzyt do państwa trzeciego, co do którego istnieje pewność, że uzyska zezwolenie na wjazd na jego terytorium, lub jest w stanie uzyskać takie środki zgodnie z prawem;
vi) weryfikację, czy dany obywatel państwa trzeciego, jego środek transportu i przewożone przez niego przedmioty nie stanowią prawdopodobnego niebezpieczeństwa dla porządku publicznego, bezpieczeństwa wewnętrznego, zdrowia publicznego lub stosunków międzynarodowych któregokolwiek z Państw Członkowskich.
Weryfikacja taka obejmuje bezpośrednie sprawdzenie danych osób i wpisów ich dotyczących oraz, o ile to konieczne, wpisów dotyczących przedmiotów, zawartych w SIS i w krajowych bazach danych, oraz ewentualne działania, jakie należy podjąć w wyniku dokonania wpisu;
b) szczegółowa odprawa przy wyjeździe obejmuje:
i) weryfikację posiadania przez obywatela państwa trzeciego dokumentu uprawniającego do przekroczenia granicy;
ii) weryfikację dokumentu pod kątem śladów sfałszowania lub podrobienia;
iii) weryfikację, jeżeli jest to możliwe, czy obywatel państwa trzeciego nie jest uznawany za stanowiącego zagrożenie dla porządku publicznego, bezpieczeństwa wewnętrznego lub stosunków międzynarodowych któregokolwiek z Państw Członkowskich.
c) obok odprawy, o której mowa w lit. b), szczegółowa odprawa przy wyjeździe może również obejmować:
i) weryfikację, czy dana osoba posiada ważną wizę, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 539/2001, z wyjątkiem przypadku gdy posiada ona ważny dokument pobytowy;
ii) weryfikację, czy dana osoba nie przekroczyła maksymalnego czasu dozwolonego pobytu na terytorium Państw Członkowskich;
iii) sprawdzenie wpisów w SIS wobec osób i przedmiotów oraz informacji w krajowych bazach danych.
4.
Taką szczegółową odprawę dokonuje się w miejscu niepublicznym, jeżeli istnieją odpowiednie pomieszczenia i jeżeli obywatel państwa trzeciego wyrazi takie życzenie.
5.
Obywatelowi państwa trzeciego poddanemu szczegółowej kontroli drugiej linii udziela się informacji o celu i procedurze takiej odprawy.
Informacje te są dostępne we wszystkich językach urzędowych Unii i w języku(-ach) państwa lub państw graniczących z danym Państwem Członkowskim i wskazują, że obywatel państwa trzeciego może zażądać podania nazwiska lub numeru identyfikacyjnego funkcjonariuszy straży granicznej dokonujących szczegółowej kontroli drugiej linii, jak również nazwy przejścia granicznego i daty przekroczenia granicy.
6.
Odprawa osoby korzystającej ze wspólnotowego prawa do swobodnego przemieszczania się jest dokonywana zgodnie z dyrektywą 2004/38/WE.
7.
Szczegółowe zasady dotyczące informacji, które mają być wprowadzone do rejestru, są określone w załączniku II.
Artykuł 8
Uproszczenie odprawy granicznej
1.
Odprawa graniczna na granicach zewnętrznych może zostać uproszczona w następstwie wyjątkowych i nieprzewidzianych okoliczności.
Uważa się, że takie wyjątkowe i nieprzewidziane okoliczności występują w przypadku gdy niemożliwe do przewidzenia zdarzenia prowadzą do ruchu o takim natężeniu, że powoduje ono nadmierne wydłużenie czasu oczekiwania na przejściach granicznych, a wszystkie zasoby w zakresie personelu, wyposażenia i organizacji zostały wyczerpane.
2.
W przypadku uproszczenia odprawy granicznej zgodnie z ust. 1 odprawa graniczna przy wjeździe ma z zasady pierwszeństwo przed odprawą graniczną przy wyjeździe.
Decyzja o uproszczeniu odprawy jest podejmowana przez komendanta granicznej placówki kontrolnej.
Uproszczenie takie jest tymczasowe, dostosowane do uzasadniających je okoliczności i wprowadzane stopniowo.
3.
Nawet w przypadku uproszczenia odprawy straż graniczna stempluje dokumenty podróży obywateli państw trzecich przy wjeździe i wyjeździe zgodnie z art. 10.
4.
Każde Państwo Członkowskie przekazuje co roku Parlamentowi Europejskiemu i Komisji sprawozdanie dotyczące stosowania przepisów niniejszego artykułu.
Artykuł 9
Oddzielne pasy ruchu i informacja na znakach
1.
Państwa Członkowskie zapewniają odrębne pasy ruchu, w szczególności na lotniczych przejściach granicznych, w celu dokonywania odprawy osób zgodnie z art. 7.
Takie pasy ruchu są wyróżnione przy pomocy znaków z oznaczeniami określonymi w załączniku III.
Państwa Członkowskie mogą zapewnić odrębne pasy ruchu na morskich i lądowych przejściach granicznych oraz na granicach pomiędzy Państwami Członkowskimi niestosującymi art. 20 w odniesieniu do ich wspólnych granic.
Znaki z oznaczeniami określonymi w załączniku III są stosowane, jeżeli Państwa Członkowskie zapewniają na tych granicach odrębne pasy ruchu.
Państwa Członkowskie zapewniają wyraźne oznakowanie takich pasów ruchu, w tym w przypadku odstąpienia od zasad korzystania z różnych pasów ruchu przewidzianym w ust. 4, w celu zapewnienia optymalnych poziomów przepływu osób przekraczających granicę.
2. a) Osoby korzystające ze wspólnotowego prawa do swobodnego przemieszczania się są uprawnione do korzystania z pasów ruchu oznaczonych znakiem określonym w załączniku III część A. Mogą one również korzystać z pasów ruchu oznaczonych znakiem określonym w załączniku III część B.
b) Pozostałe osoby korzystają z pasów ruchu oznaczonych znakiem określonym w załączniku III część B.
Oznaczenia na znakach, o których mowa w lit. a) i b), mogą zostać przedstawione w języku lub językach, które każde z Państw Członkowskich uznaje za właściwe.
3.
Na morskich i lądowych przejściach granicznych Państwa Członkowskie mogą wydzielić różne pasy ruchu dla pojazdów osobowych i ciężarowych oraz autobusów za pomocą znaków określonych w załączniku III część C.
Państwa Członkowskie mogą wprowadzić zmiany oznaczeń na tych znakach, w przypadku gdy jest to właściwe ze względu na okoliczności lokalne.
4.
W przypadkach tymczasowego braku równowagi w natężeniu ruchu na poszczególnych przejściach granicznych właściwe organy mogą odstąpić od zasad korzystania z różnych pasów ruchu na czas niezbędny do zlikwidowania takiego braku równowagi.
5.
Istniejące znaki zostaną dostosowane do postanowień ust. 1, 2 i 3 w terminie do dnia 31 maja 2009 r.
W przypadkach zastępowania istniejących znaków lub umieszczania nowych znaków przez Państwa Członkowskie przed tym terminem, znaki te są zgodne z oznaczeniami określonymi w tych ustępach.
Artykuł 10
Stemplowanie dokumentów podróży obywateli państw trzecich
1.
Dokumenty podróży obywateli państw trzecich są systematycznie stemplowane przy wjeździe i wyjeździe.
W szczególności stempel wjazdowy lub wyjazdowy zamieszcza się w:
a) dokumentach zawierających ważną wizę, umożliwiających obywatelom państw trzecich przekroczenie granicy;
b) dokumentach umożliwiających przekraczanie granicy obywatelom państw trzecich, którym Państwo Członkowskie wydaje wizę na granicy;
c) dokumentach umożliwiających przekraczanie granicy obywatelom państw trzecich niepodlegającym obowiązkowi wizowemu.
2.
Dokumenty podróży obywateli państw trzecich, którzy są członkami rodziny obywatela Unii, do których ma zastosowanie dyrektywa 2004/38/WE, ale którzy nie przedstawią karty pobytowej przewidzianej w art. 10 tej dyrektywy, są stemplowane przy wjeździe lub przy wyjeździe.
Dokumenty podróży obywateli państw trzecich, którzy są członkami rodziny obywateli państw trzecich korzystających ze wspólnotowego prawa do swobodnego przemieszczania się, ale którzy nie przedstawią karty pobytowej przewidzianej w art. 10 dyrektywy 2004/38/WE, są stemplowane przy wjeździe lub przy wyjeździe.
3.
Stempla wjazdowego lub wyjazdowego nie zamieszcza się w:
a) dokumentach podróży głów państw lub dygnitarzy, których przyjazd został oficjalnie zapowiedziany z wyprzedzeniem drogą dyplomatyczną;
b) licencjach pilotów lub certyfikatach członków załogi samolotu;
c) dokumentach podróży marynarzy, którzy przebywają na terytorium Państwa Członkowskiego tylko wtedy, kiedy przybija tam ich statek i tylko na obszarze portu, do którego wchodzi ich statek;
d) dokumentach podróży załogi i pasażerów statków wycieczkowych, którzy nie podlegają odprawie granicznej zgodnie z pkt 3.2.3 załącznika VI;
e) dokumentach umożliwiających przekraczanie granicy obywatelom Andory, Monako i San Marino.
W wyjątkowych przypadkach, na życzenie obywatela państwa trzeciego, można odstąpić od zamieszczenia w dokumencie stempla wjazdowego lub wyjazdowego, jeżeli zamieszczenie takiego stempla może spowodować poważne trudności dla tej osoby.
W takim przypadku, wjazd lub wyjazd potwierdza się na oddzielnej karcie, odnotowując imię i nazwisko oraz numer paszportu osoby.
Kartę taką otrzymuje obywatel państwa trzeciego.
4.
Praktyczne ustalenia dotyczące stemplowania określa załącznik IV.
5.
W miarę możliwości obywatele państw trzecich są informowani o obowiązku stemplowania ich dokumentu podróży przez straż graniczną przy wjeździe i wyjeździe, nawet jeżeli zastosowano uproszczenie odprawy zgodnie z art. 8.
6.
Do końca 2008 r. Komisja przekazuje Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie na temat funkcjonowania przepisów dotyczących stemplowania dokumentów podróży.
Artykuł 11
Domniemanie dotyczące spełniania warunków dotyczących czasu trwania pobytu
1.
Jeżeli w dokumencie podróży obywatela państwa trzeciego nie zamieszczono stempla wjazdu, właściwe organy krajowe mogą domniemywać, że posiadacz nie spełnia lub przestał spełniać obowiązujące w danym Państwie Członkowskim warunki dotyczące czasu trwania pobytu.
2.
Domniemanie, o którym mowa w ust. 1, może zostać obalone w przypadku przedstawienia przez obywatela państwa trzeciego, za pomocą wszelkich środków, wiarygodnych dowodów, takich jak bilety podróżne lub dowody jego obecności poza terytorium Państw Członkowskich, że spełnia on warunki dotyczące czasu trwania pobytu krótkoterminowego.
W takim przypadku:
a) jeżeli obywatel państwa trzeciego znajduje się na terytorium Państwa Członkowskiego stosującego w całości dorobek Schengen, właściwe organy, zgodnie z przepisami krajowymi i praktyką krajową, poświadczają w jego dokumencie podróży datę i miejsce przekroczenia przez niego granicy zewnętrznej jednego z Państw Członkowskich stosujących w całości dorobek Schengen;
b) jeżeli obywatel państwa trzeciego znajduje się na terytorium Państwa Członkowskiego, wobec którego nie podjęto decyzji, o której mowa w art. 3 ust. 2 Aktu przystąpienia z 2003 r., właściwe organy, zgodnie z przepisami krajowymi i praktyką krajową, poświadczają w jego dokumencie podróży datę i miejsce przekroczenia przez niego granicy zewnętrznej takiego Państwa Członkowskiego.
Oprócz poświadczenia, o którym mowa w lit. a) i b), obywatel państwa trzeciego może otrzymać formularz, którego wzór jest określony w załączniku VIII.
Państwa Członkowskie przekazują sobie wzajemnie oraz Komisji i Sekretariatowi Generalnemu Rady informacje na temat krajowych praktyk dotyczących poświadczenia, o którym mowa w niniejszym artykule.
3.
Jeżeli domniemanie, o którym mowa w ust. 1, nie zostanie obalone, obywatel państwa trzeciego może zostać wydalony przez właściwe organy z terytorium danych Państw Członkowskich.
Artykuł 12
Ochrona granicy
1.
Głównym celem ochrony granicy jest zapobieganie niedozwolonemu przekraczaniu granicy, zwalczanie przestępczości transgranicznej oraz podejmowanie środków w stosunku do osób, które przekroczyły granicę nielegalnie.
2.
W celu ochrony granicy straż graniczna wykorzystuje posterunki stacjonarne i mobilne.
Ochrona ta jest prowadzona w taki sposób, aby zapobiec unikaniu przez osoby odprawy na przejściach granicznych oraz aby zniechęcić je do jej unikania.
3.
Ochronę pomiędzy przejściami granicznymi prowadzi straż graniczna, której liczebność i metody działania są dostosowywane do istniejących lub przewidywanych czynników ryzyka i zagrożeń.
Wiąże się to z częstymi i nagłymi zmianami okresów ochrony, tak aby niedozwolone przekraczanie granicy wiązało się zawsze z ryzykiem wykrycia.
4.
Ochronę prowadzą posterunki stacjonarne lub mobilne, wykonujące swoje zadania poprzez patrolowanie lub stacjonowanie w miejscach znanych lub postrzeganych jako zagrożone, a celem takiej ochrony jest zatrzymywanie osób nielegalnie przekraczających granicę.
Ochrona może również być prowadzona za pomocą środków technicznych, w tym środków elektronicznych.
5.
Dodatkowe zasady dotyczące ochrony mogą być przyjęte zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 33 ust. 2.
Artykuł 13
Odmowa wjazdu
1. Obywatelowi państwa trzeciego, który nie spełnia wszystkich warunków wjazdu ustanowionych w art. 5 ust. 1 i który nie należy do żadnej z kategorii osób, o których mowa w art. 5 ust. 4, odmawia się wjazdu na terytorium Państw Członkowskich. Pozostaje to bez uszczerbku dla stosowania szczególnych przepisów dotyczących prawa do azylu i ochrony międzynarodowej lub wydawania długoterminowych wiz pobytowych.
2.
Odmowa wjazdu może nastąpić wyłącznie w drodze uzasadnionej decyzji podającej dokładne przyczyny odmowy.
Decyzja jest podejmowana przez organ do tego upoważniony na mocy prawa krajowego.
Decyzja ta wywiera skutek natychmiastowy.
Uzasadniona decyzja podająca dokładne przyczyny odmowy wydawana jest w formie standardowego formularza, określonego w załączniku V część B, wypełnionego przez organ upoważniony na mocy prawa krajowego do odmowy wjazdu.
Wypełniony standardowy formularz jest wręczany danemu obywatelowi państwa trzeciego, który potwierdza otrzymanie decyzji o odmowie wjazdu przy użyciu tego formularza.
3.
Osobom, którym odmówiono wjazdu, przysługuje prawo odwołania od decyzji.
Postępowanie odwoławcze jest prowadzone zgodnie z prawem krajowym.
Obywatelowi państwa trzeciego udostępnia się również pisemną informację dotyczącą punktów kontaktowych dysponujących informacjami na temat przedstawicieli uprawnionych do działania w imieniu obywatela państwa trzeciego zgodnie z prawem krajowym.
Złożenie takiego odwołania nie ma skutku zawieszającego w stosunku do decyzji o odmowie wjazdu.
Bez uszczerbku dla odszkodowania przyznanego zgodnie z prawem krajowym, obywatel państwa trzeciego jest uprawniony do uzyskania korekty przez Państwo Członkowskie, które odmówiło wjazdu, anulowanego stempla wjazdu i innych anulowanych lub dodanych wpisów, które zostały wprowadzone, jeżeli w wyniku postępowania odwoławczego stwierdzono, że decyzja o odmowie wjazdu była nieuzasadniona.
4.
Straż graniczna zapewnia, aby obywatel państwa trzeciego, któremu odmówiono wjazdu, nie wjechał na terytorium tego Państwa Członkowskiego.
5.
Państwa Członkowskie prowadzą statystyki dotyczące liczby osób, którym odmówiono wjazdu, przyczyn odmowy, obywatelstwa tych osób oraz rodzaju granicy (lądowa, powietrzna lub morska), na której odmówiono im wjazdu.
Państwa Członkowskie co roku przekazują te statystyki Komisji.
Komisja publikuje co dwa lata zestawienie statystyk dostarczonych przez Państwa Członkowskie.
6.
Szczegółowe zasady dotyczące odmowy wjazdu wymienione są w załączniku V część A.
ROZDZIAŁ III
Personel i zasoby do celów kontroli granicznej i współpraca pomiędzy Państwami Członkowskimi
Artykuł 14
Personel i zasoby do celów kontroli granicznej
Państwa Członkowskie rozmieszczają odpowiedni personel i zasoby w ilości dostatecznej dla przeprowadzania kontroli granicznej na granicach zewnętrznych, zgodnie z art. 6–13, w sposób zapewniający skuteczny, wysoki i jednolity poziom kontroli na ich granicach zewnętrznych.
Artykuł 15
Przeprowadzanie kontroli
1.
Kontrolę graniczną przewidzianą w art. 6–13 przeprowadza straż graniczna zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia i z prawem krajowym.
W trakcie przeprowadzania tej kontroli granicznej uprawnienia do wszczęcia postępowania karnego nadane straży granicznej prawem krajowym i niewchodzące w zakres niniejszego rozporządzenia pozostają nienaruszone.
Państwa Członkowskie zapewniają, że straż graniczną stanowią wyspecjalizowani i odpowiednio przeszkoleni profesjonaliści.
Państwa Członkowskie zachęcają straż graniczną do nauki języków, w szczególności języków niezbędnych do wykonywania jej zadań.
2.
Państwa Członkowskie przekazują Komisji wykaz służb krajowych właściwych w zakresie kontroli granicznej na mocy ich prawa krajowego zgodnie z art. 34.
3.
W celu skutecznego kontrolowania granic każde Państwo Członkowskie zapewnia ścisłą i stałą współpracę pomiędzy swoimi służbami krajowymi właściwymi w zakresie kontroli granicznej.
Artykuł 16
Współpraca pomiędzy Państwami Członkowskimi
1.
Państwa Członkowskie udzielają sobie wzajemnego wsparcia i utrzymują ścisłą i stałą współpracę w celu skutecznej realizacji kontroli granicznej zgodnie z art. 6–15.
Wymieniają one między sobą wszystkie istotne informacje.
2.
Współpracę operacyjną pomiędzy Państwami Członkowskimi w zakresie zarządzania granicami zewnętrznymi koordynuje Europejska Agencja ds. Zarządzania Współpracą Operacyjną na Granicach Zewnętrznych Państw Członkowskich Unii Europejskiej (zwana dalej "Agencją") ustanowiona rozporządzeniem (WE) nr 2007/2004.
3.
Bez uszczerbku dla uprawnień Agencji, Państwa Członkowskie mogą kontynuować współpracę operacyjną z innymi Państwami Członkowskimi lub państwami trzecimi na granicach zewnętrznych, w tym wymianę oficerów łącznikowych, jeżeli współpraca taka stanowi uzupełnienie działania Agencji.
Państwa Członkowskie powstrzymują się od wszelkich działań, które mogłyby zagrozić funkcjonowaniu Agencji lub osiągnięciu jej celów.
Państwa Członkowskie informują Agencję o współpracy operacyjnej, o której mowa w akapicie pierwszym.
4.
Państwa Członkowskie zapewniają szkolenia w zakresie zasad kontroli granicznej, jak również praw podstawowych.
W tym względzie należy wziąć pod uwagę wspólne normy w zakresie szkoleń, ustanowione i rozwinięte przez Agencję.
Artykuł 17
Wspólna kontrola
1.
Państwa Członkowskie, które nie stosują art. 20 do ich wspólnych granic lądowych, mogą do daty rozpoczęcia stosowania tego artykułu wspólnie kontrolować te wspólne granice, w którym to przypadku można zatrzymać osobę do celów dokonywania odpraw wjazdowych i wyjazdowych tylko jeden raz, bez uszczerbku dla indywidualnej odpowiedzialności Państw Członkowskich wynikającej z art. 6–13.
W tym celu Państwa Członkowskie mogą zawierać między sobą umowy dwustronne.
2.
Państwa Członkowskie informują Komisję o wszelkich ustaleniach podjętych zgodnie z ust. 1.
ROZDZIAŁ IV
Szczegółowe zasady odprawy granicznej
Artykuł 18
Szczegółowe zasady dla różnych rodzajów granic oraz różnych środków transportu wykorzystywanych do przekraczania granic zewnętrznych
Szczegółowe zasady zawarte w załączniku VI stosuje się do odprawy dokonywanej na różnych rodzajach granic i w różnych środkach transportu wykorzystywanych do przekraczania przejść granicznych.
Te szczegółowe zasady mogą zawierać odstępstwa od art. 5 oraz art. 7–13.
Artykuł 19
Szczegółowe zasady odprawy określonych kategorii osób
1.
Szczegółowe zasady zawarte w załączniku VII stosuje się do odprawy następujących kategorii osób:
a) głów państwa i członków ich delegacji;
b) pilotów samolotów i innych członków załogi;
c) marynarzy;
d) posiadaczy paszportów dyplomatycznych, urzędowych lub służbowych oraz członków organizacji międzynarodowych;
e) pracowników transgranicznych;
f) małoletnich.
Te szczegółowe zasady mogą zawierać odstępstwa od art. 5 oraz art. 7–13.
2.
Państwa Członkowskie informują Komisję o wzorach kart wydawanych przez ich ministerstwa spraw zagranicznych akredytowanym członkom misji dyplomatycznych i przedstawicielstw konsularnych oraz członkom ich rodzin zgodnie z art. 34.
TYTUŁ III
GRANICE WEWNĘTRZNE
ROZDZIAŁ I
Zniesienie kontroli granicznej na granicach wewnętrznych
Artykuł 20
Przekraczanie granic wewnętrznych
Granice wewnętrzne mogą być przekraczane w każdym miejscu bez dokonywania odprawy granicznej osób niezależnie od ich obywatelstwa.
Artykuł 21
Odprawa na terytorium
Zniesienie kontroli granicznej na granicach wewnętrznych nie wpływa na:
a) wykonywanie uprawnień policyjnych przez właściwe organy Państw Członkowskich na mocy prawa krajowego, o ile wykonywanie tych uprawnień nie ma skutku równoważnego z odprawą graniczną; ma to zastosowanie również do obszarów przygranicznych.
W rozumieniu zdania pierwszego wykonywanie uprawnień policyjnych nie może być w szczególności uznawane za równoważne dokonywaniu odprawy granicznej, jeżeli środki policyjne:
i) nie mają na celu kontroli granicznej;
ii) są oparte na informacjach i doświadczeniu policyjnym o charakterze ogólnym, dotyczących potencjalnych zagrożeń dla bezpieczeństwa publicznego i mają na celu w szczególności walkę z przestępczością transgraniczną;
iii) są opracowywane i stosowane w sposób zdecydowanie odróżniający je od rutynowej odprawy osób na granicach zewnętrznych;
iv) są przeprowadzane na podstawie kontroli wyrywkowej;
b) kontrolę bezpieczeństwa osób przeprowadzaną w portach i na lotniskach przez właściwe organy na mocy prawa każdego Państwa Członkowskiego przez funkcjonariuszy portu lub lotniska lub przewoźników, pod warunkiem że kontrola tego typu przeprowadzana jest również w stosunku do osób podróżujących po terytorium danego Państwa Członkowskiego;
c) możliwość ustanowienia przez Państwo Członkowskie przepisów o obowiązku posiadania lub posiadania przy sobie papierów i dokumentów;
d) obowiązek zgłaszania przez obywateli państw trzecich swojej obecności na terytorium któregokolwiek Państwa Członkowskiego zgodnie z postanowieniami art. 22 Konwencji z Schengen.
Artykuł 22
Usuwanie przeszkód w ruchu na drogowych przejściach granicznych na granicach wewnętrznych
Państwa Członkowskie usuwają wszelkie przeszkody dla płynności ruchu przez drogowe przejścia graniczne na granicach wewnętrznych, w szczególności ograniczenia prędkości, które nie są oparte wyłącznie na względach bezpieczeństwa drogowego.
Jednocześnie Państwa Członkowskie są przygotowane do zapewnienia obiektów i urządzeń potrzebnych do dokonywania odprawy na wypadek przywrócenia kontroli na granicach wewnętrznych.
ROZDZIAŁ II
Tymczasowe przywrócenie kontroli granicznej na granicach wewnętrznych
Artykuł 23
Tymczasowe przywrócenie kontroli granicznej na granicach wewnętrznych
1.
W przypadku poważnego zagrożenia porządku publicznego lub bezpieczeństwa wewnętrznego Państwo Członkowskie może wyjątkowo przywrócić kontrolę graniczną na swoich granicach wewnętrznych na czas ograniczony nie dłuższy niż 30 dni lub na przewidywany okres trwania poważnego zagrożenia, jeżeli przekracza on 30 dni, zgodnie z procedurą określoną w art. 24 lub, w nagłych przypadkach, zgodnie z procedurą określoną w art. 25.
Zakres i czas trwania tymczasowego przywrócenia kontroli granicznej na granicach wewnętrznych nie przekraczają tego, co jest ściśle niezbędne dla reakcji na poważne zagrożenie.
2.
Jeżeli poważne zagrożenie porządku publicznego lub bezpieczeństwa wewnętrznego trwa dłużej niż określono w ust. 1, Państwo Członkowskie może przedłużyć kontrolę graniczną z powodów, o których mowa w ust. 1, uwzględniając wszelkie nowe okoliczności, przez odnawialne okresy do 30 dni, zgodnie z procedurą określoną w art. 26.
Artykuł 24
Procedura w przypadku przewidywalnych wydarzeń
1.
Jeżeli Państwo Członkowskie planuje przywrócenie kontroli granicznej na granicach wewnętrznych na mocy art. 23 ust. 1, powiadamia ono o tym, tak szybko jak to możliwe, odpowiednio pozostałe Państwa Członkowskie i Komisję i dostarcza następujących informacji, gdy tylko staną się one dostępne:
a) powody proponowanego przywrócenia, z wyszczególnieniem zdarzeń stanowiących poważne zagrożenie dla porządku publicznego lub bezpieczeństwa wewnętrznego;
b) zakres proponowanego przywrócenia, z określeniem miejsc, w których ma zostać przywrócona kontrola graniczna;
c) nazwy dozwolonych przejść granicznych;
d) datę i czas trwania proponowanego przywrócenia;
e) w stosownych przypadkach środki, jakie mają zostać podjęte przez inne Państwa Członkowskie.
2.
Po otrzymaniu powiadomienia od zainteresowanego Państwa Członkowskiego oraz z uwzględnieniem konsultacji przewidzianych w ust. 3, Komisja może wydać opinię bez uszczerbku dla art. 64 ust. 1 Traktatu.
3.
Informacje, o których mowa w ust. 1, a także opinia, którą Komisja może wydać zgodnie z ust. 2, stanowią przedmiot konsultacji pomiędzy Państwem Członkowskim planującym przywrócić kontrolę graniczną, innymi Państwami Członkowskimi i Komisją, w celu zorganizowania, w stosownych przypadkach, wzajemnej współpracy pomiędzy Państwami Członkowskimi oraz zbadania proporcjonalności środków w stosunku do zdarzeń stanowiących podstawę dla przywrócenia kontroli granicznej, a także zagrożeń dla porządku publicznego lub bezpieczeństwa wewnętrznego.
4.
Konsultacje, o których mowa w ust. 3, odbywają się co najmniej piętnaście dni przed datą planowanego przywrócenia kontroli granicznej.
Artykuł 25
Procedura w przypadkach wymagających niezwłocznego działania
1.
W przypadku gdy względy porządku publicznego lub bezpieczeństwa wewnętrznego w Państwie Członkowskim wymagają podjęcia niezwłocznego działania, dane Państwo Członkowskie może wyjątkowo i w trybie natychmiastowym przywrócić kontrolę graniczną na granicach wewnętrznych.
2.
Państwo Członkowskie przywracające kontrolę graniczną na granicach wewnętrznych niezwłocznie powiadamia o tym odpowiednio pozostałe Państwa Członkowskie i Komisję oraz dostarcza informacji, o których mowa w art. 24 ust. 1, oraz powody uzasadniające zastosowanie tej procedury.
Artykuł 26
Procedura przedłużania kontroli granicznej na granicach wewnętrznych
1.
Państwa Członkowskie mogą przedłużać kontrolę graniczną na granicach wewnętrznych wyłącznie na mocy przepisów art. 23 ust. 2, po uprzednim poinformowaniu innych Państw Członkowskich oraz Komisji.
2.
Państwo Członkowskie planujące przedłużyć kontrolę graniczną dostarcza pozostałym Państwom Członkowskim oraz Komisji wszystkich odpowiednich informacji na temat powodów przedłużenia kontroli granicznej na granicach wewnętrznych.
Przepisy art. 24 ust. 2 stosuje się.
Artykuł 27
Informowanie Parlamentu Europejskiego
Zainteresowane Państwo Członkowskie lub, w stosownych przypadkach, Rada informują Parlament Europejski, tak szybko jak to możliwe, o środkach podjętych na mocy art. 24–26.
Począwszy od trzeciego kolejnego przedłużenia, zgodnie z art. 26, zainteresowane Państwo Członkowskie przedstawia Parlamentowi Europejskiemu na wniosek sprawozdanie w sprawie konieczności kontroli granicznej na granicach wewnętrznych.
Artykuł 28
Przepisy mające zastosowanie w przypadku przywrócenia kontroli granicznej na granicach wewnętrznych
W przypadku przywrócenia kontroli granicznej na granicach wewnętrznych stosuje się odpowiednio właściwe przepisy tytułu II.
Artykuł 29
Sprawozdanie z przywrócenia kontroli granicznej na granicach wewnętrznych
Państwo Członkowskie, które przywróciło kontrolę graniczną na granicach wewnętrznych na mocy art. 23, potwierdza datę zniesienia takiej kontroli oraz, jednocześnie lub krótko po tym, przedstawia Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Komisji sprawozdanie z przywrócenia kontroli granicznej na granicach wewnętrznych, opisując w szczególności dokonywanie odprawy i skuteczność przywrócenia kontroli granicznej.
Artykuł 30
Informowanie opinii publicznej
Decyzja o przywróceniu kontroli granicznej na granicach wewnętrznych podejmowana jest z zachowaniem przejrzystości i podawana w pełni do wiadomości opinii publicznej, o ile nie istnieją nadrzędne powody związane z bezpieczeństwem, przemawiające za odstąpieniem od tej zasady.
Artykuł 31
Poufność
Na wniosek zainteresowanego Państwa Członkowskiego pozostałe Państwa Członkowskie, Parlament Europejski i Komisja przestrzegają poufności informacji dostarczonych w związku z przywróceniem i przedłużeniem kontroli granicznej oraz sprawozdaniem sporządzonym na mocy art. 29.
TYTUŁ IV
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 32
Zmiany w załącznikach
Zmiany w załącznikach III, IV oraz VIII są dokonywane zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 33 ust. 2.
Artykuł 33
Komitet
1.
Komisja jest wspomagana przez komitet, zwany dalej "komitetem".
2.
W przypadku odniesienia do niniejszego ustępu stosuje się art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, uwzględniając przepisy jej art. 8 i pod warunkiem, że środki wykonawcze przyjęte zgodnie z tą procedurą nie zmieniają zasadniczych przepisów niniejszego rozporządzenia.
Okres przewidziany w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.
3.
Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.
4.
Bez uszczerbku dla przyjętych już środków wykonawczych, stosowanie przepisów niniejszego rozporządzenia, przewidujących przyjęcie przepisów technicznych i decyzji zgodnie z procedurą określoną w ust. 2, zawiesza się cztery lata po dacie wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Na wniosek Komisji Parlament Europejski i Rada mogą odnowić te przepisy zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu oraz w tym celu dokonują ich przeglądu przed upływem czteroletniego okresu.
Artykuł 34
Zgłoszenia
1.
Państwa Członkowskie zgłaszają Komisji:
a) wykaz dokumentów pobytowych;
b) wykaz ich przejść granicznych;
c) kwoty referencyjne wymagane do przekroczenia ich granic zewnętrznych, ustalane co roku przez organy krajowe;
d) wykaz służb krajowych odpowiedzialnych za kontrolę graniczną;
e) wzory kart wydawanych przez ministerstwa spraw zagranicznych.
2.
Komisja udostępnia Państwom Członkowskim i opinii publicznej informacje przekazane zgodnie z ust. 1 poprzez publikację w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, seria C, i za pomocą innych właściwych środków.
Artykuł 35
Mały ruch graniczny
Niniejsze rozporządzenie pozostaje bez uszczerbku dla przepisów Wspólnoty dotyczących małego ruchu granicznego oraz dla obowiązujących umów dwustronnych o małym ruchu granicznym.
Artykuł 36
Ceuta i Melilla
Przepisy niniejszego rozporządzenia nie naruszają specjalnych przepisów mających zastosowanie do miast Ceuta i Melilla, określonych w Deklaracji Królestwa Hiszpanii w sprawie miast Ceuta i Melilla w Akcie końcowym do Umowy w sprawie przystąpienia Królestwa Hiszpanii do Konwencji wykonawczej do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r [20].
Artykuł 37
Zgłaszanie informacji przez Państwa Członkowskie
Nie później niż dnia 26 października 2006 r. Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o przepisach krajowych dotyczących art. 21 lit. c) i d), sankcjach, o których mowa w art. 4 ust. 3, i umowach dwustronnych zawartych zgodnie z art. 17 ust. 1. Kolejne zmiany tych przepisów są zgłaszane w terminie pięciu dni roboczych.
Informacje zgłoszone przez Państwa Członkowskie są publikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, seria C.
Artykuł 38
Sprawozdanie w sprawie stosowania tytułu III
Nie później niż dnia 13 października 2009 r. Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie w sprawie stosowania tytułu III.
Komisja zwraca szczególną uwagę na wszelkie utrudnienia wynikające z przywrócenia kontroli granicznej na granicach wewnętrznych.
W stosownych przypadkach Komisja przedstawia wnioski mające na celu zlikwidowanie tych utrudnień.
Artykuł 39
Przepisy uchylające
1.
Artykuły 2–8 Konwencji wykonawczej do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. uchyla się z mocą od dnia 13 października 2006 r.
2.
Z mocą od daty, o której mowa w ust. 1 uchyla się:
a) Wspólny podręcznik, łącznie z jego załącznikami;
b) decyzje Komitetu Wykonawczego Schengen z dnia 26 kwietnia 1994 r. (SCH/Com-ex (94)1, rev 2), 22 grudnia 1994 r. (SCH/Com-ex (94)17, rev. 4) i 20 grudnia 1995 r. (SCH/Com-ex (95) 20, rev. 2);
c) załącznik 7 do Wspólnych instrukcji konsularnych;
d) rozporządzenie Rady (WE) nr 790/2001 z dnia 24 kwietnia 2001 r. zastrzegające dla Rady uprawnienia wykonawcze w odniesieniu do niektórych szczegółowych przepisów i procedur praktycznych przeprowadzania kontroli granicznej i nadzoru [21];
e) decyzję Rady 2004/581/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. określającą minimalne oznaczenia, które mają być używane na znakach na zewnętrznych przejściach granicznych [22];
f) decyzję Rady 2004/574/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. zmieniającą Wspólny podręcznik [23];
g) rozporządzenie Rady (WE) nr 2133/2004 z dnia 13 grudnia 2004 r. w sprawie obowiązku właściwych władz Państw Członkowskich w zakresie systematycznego stemplowania dokumentów podróży obywateli państw trzecich przy przekraczaniu przez nich zewnętrznych granic Państw Członkowskich oraz zmieniające w związku z tym przepisy Konwencji wykonawczej do Układu z Schengen oraz Wspólny podręcznik [24].
3.
Odesłania do skreślonych artykułów i uchylonych instrumentów rozumiane są jako odesłania do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 40
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dniem 13 października 2006 r.
Jednakże art. 34 wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane w Państwach Członkowskich zgodnie z Traktatem ustanawiającym Wspólnotę Europejską.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 563/2006
z dnia 13 marca 2006 r.
w sprawie zawarcia Umowy o partnerstwie między Wspólnotą Europejską a Wyspami Salomona w sprawie połowów na wodach przybrzeżnych Wysp Salomona
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37 w powiązaniu z jego art. 300 ust. 2 i art. 300 ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wspólnota i Wyspy Salomona wynegocjowały i podpisały Umowę o współpracy w zakresie połowów zapewniającą rybakom ze Wspólnoty możliwość prowadzenia połowów na wodach podlegających jurysdykcji Wysp Salomona lub ich władzy suwerennej.
(2) Umowa określa zakres współpracy gospodarczej, finansowej, technicznej i naukowej w sektorze rybołówstwa z uwzględnieniem zachowania zasobów i ich zrównoważonego wykorzystania oraz współpracy w przedsięwzięciach mających na celu rozwój działań gospodarczych związanych z rybołówstwem i pokrewnych we wspólnym interesie Stron.
(3) Umowa powinna zostać zatwierdzona.
(4) Należy określić przydziały możliwości połowowych dla państw członkowskich.
(5) Państwa członkowskie, których statki prowadzą połowy na mocy niniejszego porozumienia, powiadamiają Komisję o wielkości każdego połowu dokonanego w strefie połowowej Wysp Salomona zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 500/2001 dnia 14 marca 2001 r. w sprawie ustanowienia szczegółowych zasad stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2847/93 w odniesieniu do monitorowania połowów statków rybackich Wspólnoty na wodach państw trzecich i na pełnym morzu [2],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejszym przyjmuje się w imieniu Wspólnoty Umowę o partnerstwie między Wspólnotą Europejską a Wyspami Salomona w sprawie połowów na wodach przybrzeżnych Wysp Salomona (zwaną dalej "Umową").
Tekst Umowy stanowi Załącznik do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Możliwości połowowe, określone w Protokole do Umowy, zostają podzielone w sposób następujący:
—Sejnery chłodnie do połowu tuńczyków: _BAR_ Hiszpania: _BAR_ 75 % dostępnych możliwości połowowych _BAR_
Francja: _BAR_ 25 % dostępnych możliwości połowowych _BAR_
—Taklowce powierzchniowe: _BAR_ Hiszpania: _BAR_ 6 statki _BAR_
Portugalia: _BAR_ 4 statki. _BAR_
Jeżeli wnioski o wydanie licencji z tych państw członkowskich nie wyczerpią wszystkich możliwości połowowych ustalonych w Protokole, Komisja może uwzględnić wnioski o licencje z pozostałych państw członkowskich.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 564/2006
z dnia 6 kwietnia 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 7 kwietnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 565/2006
z dnia 6 kwietnia 2006 r.
nakładające wymagania w zakresie informacji i badań na importerów lub producentów niektórych substancji priorytetowych zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 793/93 w sprawie oceny i kontroli ryzyk stwarzanych przez istniejące substancje
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 z dnia 23 marca 1993 r. w sprawie oceny i kontroli ryzyk stwarzanych przez istniejące substancje [1], w szczególności jego art. 10 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Sprawozdawcy wyznaczeni przez państwa członkowskie zgodnie z art. 10 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 793/93 dokonali oceny informacji przedstawionych przez producentów i importerów w odniesieniu do niektórych substancji priorytetowych. Po konsultacji z tymi producentami i importerami sprawozdawcy uznali, że w celu dokonania oceny ryzyka konieczne jest zwrócenie się do producentów i importerów o przedstawienie dodatkowych informacji i przeprowadzenie dodatkowych badań.
(2) Nie można uzyskać informacji potrzebnych do oceny rozpatrywanych substancji od byłych producentów ani importerów.
Producenci i importerzy sprawdzili, że badań na zwierzętach nie można zastąpić ani ograniczyć poprzez wykorzystanie innych metod.
(3) W związku z powyższym właściwe jest zwrócenie się do producentów i importerów substancji priorytetowych o przedstawienie dodatkowych informacji i przeprowadzenie dodatkowych badań tych substancji.
Protokoły złożone Komisji przez sprawozdawców powinny zostać wykorzystane do przeprowadzenia tych badań.
(4) Przepisy niniejszego rozporządzenia są zgodne z opinią komitetu ustanowionego na podstawie art. 15 rozporządzenia (EWG) nr 793/93,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Producenci i importerzy substancji wymienionych w Załączniku, którzy przedstawili informacje zgodnie z wymaganiami art. 3, 4, 7 i 9 rozporządzenia (EWG) nr 793/93, dostarczają informacje i wykonują badania określone w Załączniku oraz przekazują ich wyniki właściwym sprawozdawcom.
Badania zostają wykonane zgodnie z protokołami określonymi przez sprawozdawców.
Wyniki zostają przedstawione w terminach określonych w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 566/2006
z dnia 6 kwietnia 2006 r.
zmieniające rozporządzenie Komisji (WE) nr 2014/2005 w sprawie pozwoleń wydawanych w ramach uzgodnień dotyczących przywozu bananów do Wspólnoty w odniesieniu do bananów wprowadzanych do swobodnego obrotu we Wspólnocie po stawce celnej określonej we Wspólnej Taryfie Celnej wprowadzające odstępstwa od tego rozporządzenia i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 219/2006 otwierające kontyngent taryfowy na przywóz bananów objętych kodem CN 08030019 pochodzących z krajów AKP w okresie od dnia 1 marca do dnia 31 grudnia 2006 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1964/2005 z dnia 29 listopada 2005 r. w sprawie stawek celnych w odniesieniu do bananów [1], w szczególności jego art. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu zapewnienia odpowiedniego nadzoru nad przywozem bananów do Wspólnoty art. 1 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2014/2005 [2] przewiduje, że wprowadzenie do swobodnego obrotu bananów po stawce celnej określonej we Wspólnej Taryfie Celnej ustanowionej rozporządzeniem Rady (WE) nr 1964/2005 jest uzależnione od przedstawienia pozwolenia na przywóz. Artykuł 1 ust. 5 wymienionego rozporządzenia ustala okres ważności takich pozwoleń na trzy miesiące.
(2) W celu szybszego uzyskania informacji na temat ilości bananów wprowadzonych do wolnego obrotu we Wspólnocie należy skrócić okres ważności takich pozwoleń.
Należy również ograniczyć okres ważności takich pozwoleń do dnia 31 grudnia, tak aby napływ informacji dotyczył jednego roku kalendarzowego.
(3) Z tych samych powodów i poprzez odstępstwo od art. 35 ust. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1291/2000 z dnia 9 czerwca 2000 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania uzgodnień dotyczących pozwoleń na wywóz i przywóz oraz świadectw o wcześniejszym ustaleniu refundacji dla produktów rolnych [3] należy skrócić okres, w którym podmioty winny przedłożyć właściwym organom dowód wykorzystania pozwoleń.
(4) W celu uzyskania informacji dotyczących całego okresu stosowania uzgodnień, ustanowionego rozporządzeniem (WE) nr 1964/2005, skrócenie okresu przekazania dowodu wykorzystania pozwolenia musi również stosować się do pozwoleń ważnych od dnia 1 stycznia 2006 r., daty stosowania rozporządzenia (WE) nr 2014/2005.
(5) Określenie pochodzenia bananów wprowadzanych do wolnego obrotu we Wspólnocie jest informacją szczególnie istotną dla możliwości monitorowania przywozów dokonanych w ramach uzgodnień ustanowionych rozporządzeniem (WE) nr 1964/2005.
Aby te informacje udostępnić, należy przewidzieć wydawanie pozwoleń na przywóz bananów z określonego miejsca pochodzenia.
W tym celu należy dokonać rozróżnienia pomiędzy bananami pochodzącymi z państw AKP i bananami pochodzącymi z innych państw trzecich.
(6) Należy również określić informacje, które państwa członkowskie muszą przekazywać Komisji w celu zapewnienia właściwego monitorowania rynku, dotyczące cen i ilości bananów wprowadzonych do wolnego obrotu.
(7) W celu wykrycia lub zapobieżenia fałszywym roszczeniom podmiotów, państwa członkowskie powinny przekazać Komisji wykaz podmiotów działających w oparciu o przepisy rozporządzenia Komisji (WE) nr 219/2006 [4] i rozporządzenia Komisji (WE) nr 2015/2005 z dnia 9 grudnia 2005 r. w sprawie przywozu bananów pochodzących z krajów AKP w ramach kontyngentu taryfowego ustanowionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 1964/2005 w sprawie stawek celnych mających zastosowanie do bananów w styczniu i lutym 2006 r.
[5].
(8) Rozporządzenie 219/2006 uchyliło rozporządzenie Komisji (WE) nr 896/2001 [6], przewidując jednak, że jego art. 21, 26 i 27 oraz Załącznik mają w dalszym ciągu zastosowanie do przywozów dokonanych na mocy rozporządzenia (WE) nr 219/2006. Dla celów przejrzystości i pewności prawnej należy włączyć treść wymienionych przepisów do tekstu rozporządzenia (WE) nr 219/2006.
(9) Należy zatem zmienić rozporządzenie (WE) nr 2014/2005 oraz rozporządzenie (WE) nr 219/2006.
(10) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Bananów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 2014/2005 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 1 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 3 dodaje się akapit w następującym brzmieniu:
"W polu 8 wniosku o pozwolenie należy określić państwo pochodzenia jako "AKP" lub "nie AKP" oraz wstawić krzyżyk przy wyrazie "tak".";
b) w ust. 4 dodaje się akapit w następującym brzmieniu:
"W polu 8 pozwolenia należy oznaczyć państwo pochodzenia jako "AKP" lub "nie AKP" oraz wstawić krzyżyk przy wyrazie "tak".";
c) ustęp 5 otrzymuje następujące brzmienie:
"5.
Pozwolenia na przywóz są ważne od dnia ich wydania w rozumieniu art. 23 ust. 1 rozporządzenia (WE) 1291/2000 do końca miesiąca następującego po miesiącu, w którym je wydano.
Jednak żadne pozwolenie nie jest ważne po dniu 31 grudnia roku, w którym zostało wydane.
Pozwolenia na przywóz są ważne jedynie w odniesieniu do przywozu z określonej grupy państw.";
d) dodaje się ustęp w następującym brzmieniu:
"6. W drodze odstępstwa od art. 35 ust. 4 lit. a) tiret pierwsze rozporządzenia (WE) nr 1291/2000, dowód wykorzystania pozwolenia na przywóz, o którym mowa w art. 33 ust. 1 lit. a) wspomnianego rozporządzenia, należy złożyć w ciągu trzydziestu dni od daty utraty ważności pozwolenia na przywóz, z wyjątkiem przypadków działania siły wyższej.";
2) artykuł 2 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 2
1.
Państwa członkowskie przekazują Komisji następujące informacje:
a) w każdą środę ceny hurtowe żółtych bananów, zarejestrowane w poprzednim tygodniu na reprezentatywnych rynkach określonych w art. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 3223/94 [7], z podziałem na państwo pochodzenia lub grupę państw pochodzenia;
b) najpóźniej do 15 dnia każdego miesiąca ilości, dla których wydano pozwolenia na przywóz w poprzednim miesiącu;
c) najpóźniej do 15 dnia każdego miesiąca ilości, z podziałem na państwo pochodzenia, odnoszące się do wykorzystanych pozwoleń i zwrócone do organu wydającego je w poprzednim miesiącu;
d) na pisemny wniosek Komisji, przewidywany poziom produkcji i sprzedaży.
2.
Informacje wymienione w ust. 1 przekazuje się drogą elektroniczną na adres wskazany przez Komisję.
Artykuł 2
W rozporządzeniu (WE) nr 219/2006 wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 4 ust. 3 akapit drugi otrzymuje następujące brzmienie:
"Wykaz właściwych organów każdego państwa członkowskiego podano w Załączniku.
Wykaz ten zmienia Komisja na wniosek zainteresowanych państw członkowskich.";
2) w art. 6 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 2 otrzymuje następujące brzmienie:
"2.
Państwa członkowskie przekazują Komisji następujące informacje:
a) w okresie od kwietnia 2006 r. do stycznia 2007 r. włącznie, najpóźniej do 15 dnia każdego miesiąca, ilości bananów wprowadzanych do swobodnego obrotu w poprzednim miesiącu na podstawie pozwoleń wydanych zgodnie z art. 5 ust. 3;
b) jak najwcześniej, jednak najpóźniej dnia 30 czerwca 2006 r., ilości bananów wprowadzanych do swobodnego obrotu w styczniu i lutym 2006 r. na podstawie pozwoleń wydanych zgodnie z art. 6 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2015/2005.
Informacje wymienione w akapicie pierwszym przekazuje się drogą elektroniczną na adres wskazany przez Komisję.";
b) dodaje się ustęp w następującym brzmieniu:
"3.
Państwa członkowskie przekazują Komisji najpóźniej do dnia 28 kwietnia 2006 r. wykaz podmiotów działających na podstawie niniejszego rozporządzenia i rozporządzenia (WE) nr 2015/2005.
Komisja może przekazać te wykazy pozostałym państwom członkowskim.";
3) po art. 6 dodaje się art. 6a w następującym brzmieniu:
"Artykuł 6a
Formalności związane z wprowadzaniem do wolnego obrotu
1.
Urzędy celne, w których składane są deklaracje przywozowe dotyczące bananów wprowadzanych do swobodnego obrotu:
a) przechowują egzemplarz każdego pozwolenia na przywóz i wyciągu z pozwolenia wystawionego po przyjęciu zgłoszenia o dopuszczeniu do swobodnego obrotu;
b) przekazują z końcem każdego okresu dwutygodniowego drugi egzemplarz każdego pozwolenia na przywóz i wyciągu organom ich państwa członkowskiego wymienionym w Załączniku.
2.
Organy określone w ust. 1 lit. b) przekazują z końcem każdego okresu dwutygodniowego egzemplarz pozwoleń i otrzymanych wyciągów do właściwych organów państw członkowskich, które wystawiły te dokumenty.
3.
W przypadku wątpliwości co do autentyczności pozwolenia, wyciągu lub jakiejkolwiek informacji lub podpisu na przedstawionym dokumencie lub co do tożsamości importera wypełniającego formalności związane z dopuszczeniem do swobodnego obrotu lub w imieniu którego formalności są dokonywane i w przypadku podejrzenia nieprawidłowości urzędy celne, w których przedstawiono dokumenty, bezzwłocznie powiadamiają właściwe organy danego państwa członkowskiego.
Te z kolei bezzwłocznie przesyłają te informacje właściwym organom państw członkowskich, które wystawiły te dokumenty, jak również Komisji w celu przeprowadzenia dokładnej kontroli.
4.
Na podstawie informacji otrzymanych zgodnie z ust. 1, 2 i 3 właściwe organy państw członkowskich, wymienione w Załączniku, przeprowadzają dodatkowe kontrole potrzebne do zapewnienia właściwego zarządzania kontyngentami taryfowymi, w szczególności odnoszące się do weryfikacji ilości przywiezionych w ramach tych uzgodnień, przez dokładne porównanie wydanych pozwoleń i wyciągów z pozwoleń z wykorzystanymi pozwoleniami i wyciągami.
W tym celu weryfikują w szczególności autentyczność i zgodność wykorzystanych dokumentów oraz ich wykorzystanie przez podmioty.";
4) w art. 8 skreśla się zdanie drugie;
5) dodaje się załącznik w brzmieniu Załącznika do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
W drodze odstępstwa od art. 2 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 2014/2005 zmienionego niniejszym rozporządzeniem, dane dotyczące ilości odnoszących się do wykorzystanych pozwoleń, zwróconych do organu wydającego je w styczniu i lutym 2006 r., należy przekazać Komisji w ciągu siedmiu dni od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 567/2006
z dnia 6 kwietnia 2006 r.
ustalające ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności przywozowych na melasę w sektorze cukru, stosowane od dnia 7 kwietnia 2006 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 24 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1422/95 z dnia 23 czerwca 1995 r. ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze dotyczące przywozu melasy w sektorze cukru i zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 785/68 [2], przewiduje, że cenę importową CIF melasy, ustaloną zgodnie z rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 785/68 [3], uważa się za "cenę reprezentatywną". Uważa się, że ta cena została ustalona dla jakości standardowej określonej w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 785/68.
(2) Dla celów ustalania cen reprezentatywnych, należy wziąć pod uwagę wszelkie informacje przewidziane w art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 785/68, z wyjątkiem przypadków przewidzianych w art. 4 wymienionego rozporządzenia, oraz, w przypadku gdy ma to zastosowanie, dla celów takiego ustalenia można zastosować metodę przewidzianą w art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 785/68.
(3) Dla celów dostosowania cen, nieodnoszącego się do jakości standardowej, należy, w zależności od jakości oferowanej melasy, zwiększyć lub zmniejszyć ceny w zależności od wyników otrzymanych w zastosowaniu art. 6 rozporządzenia (EWG) nr 785/68.
(4) Kiedy istnieje różnica między ceną spustową dla rozpatrywanego produktu a ceną reprezentatywną, należy ustalić dodatkowe należności przywozowe zgodnie z warunkami przewidzianymi w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1422/95.
W przypadku zawieszenia stosowania należności przywozowych w zastosowaniu art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1422/95, należy ustalić szczególne kwoty dla tych należności.
(5) Należy ustalić ceny reprezentatywne i dodatkowe należności celne w odniesieniu do przywozu rozpatrywanych produktów, zgodnie z art. 1 ust. 2 i art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1422/95.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ceny reprezentatywne i dodatkowe należności stosowane do przywozu produktów, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1422/95 są wskazane w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 7 kwietnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 568/2006
z dnia 6 kwietnia 2006 r.
ustalające refundacje wywozowe do cukru białego i cukru surowego w stanie nieprzetworzonym
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 27 ust. 5 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 27 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, różnica między notowaniami lub cenami na rynku światowym produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. a) wymienionego rozporządzenia a cenami tych produktów we Wspólnocie może być pokryta przez refundacje wywozowe.
(2) Zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, refundacje do cukrów białego i surowego, niedenaturowanych i wywiezionych w stanie nieprzetworzonym muszą zostać ustalone przy uwzględnieniu sytuacji na rynku wspólnotowym i rynku światowym cukru, i w szczególności elementów kalkulacji cen i kosztów, o których mowa w art. 28 wymienionego rozporządzenia.
Zgodnie z tym samym artykułem, należy również uwzględnić gospodarcze aspekty proponowanego wywozu.
(3) W odniesieniu do cukru surowego, refundację należy ustalić dla jakości standardowej, która jest określona w załączniku I, pkt II rozporządzenia (WE) nr 1260/2001. Wymieniona refundacja jest ponadto ustalana zgodnie z art. 28 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001. Cukier krystaliczny został określony w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 2135/95 z dnia 7 września 1995 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania przyznawania refundacji wywozowych w sektorze cukru [2]. Kwotę tak obliczonej refundacji w odniesieniu do cukrów aromatyzowanych lub zawierających substancje barwiące należy zastosować do ich zawartości sacharozy, zatem należy ją ustalać w odniesieniu na 1 % tej zawartości.
(4) W przypadkach szczególnych kwota refundacji może być ustalona w instrumentach prawnych innego typu.
(5) Refundację należy ustalać co dwa tygodnie.
Można ją zmieniać w tym odstępie czasowym.
(6) Art. 27 ust. 5 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 przewiduje, że sytuacja na rynku światowym lub specyficzne wymagania pewnych rynków mogą uczynić koniecznym zróżnicowanie refundacji do produktów określonych w art. 1 wymienionego rozporządzenia w zależności od ich miejsca przeznaczenia.
(7) Znaczący i szybki wzrost preferencyjnego przywozu cukru pochodzącego z zachodnich krajów bałkańskich od początku 2001 r., oraz wywozu cukru ze Wspólnoty do tych krajów wydaje się być istotnie sztuczny.
(8) Aby uniknąć wszelkiego nadużycia w związku z ponownym przywozem do Wspólnoty produktów w sektorze cukru, dla których przyznano refundację wywozową, należy nie ustalać refundacji do produktów, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu w odniesieniu do wszystkich zachodnich krajów bałkańskich.
(9) Biorąc pod uwagę te informacje i aktualną sytuację na rynkach w sektorze cukru, a w szczególności notowania lub ceny cukru we Wspólnocie i na rynku światowym, należy ustalić refundację w odpowiedniej wysokości.
(10) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje, które przyznaje się do wywozu produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, w stanie nieprzetworzonym i niedenaturowanych, ustalone są zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 7 kwietnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 569/2006
z dnia 6 kwietnia 2006 r.
ustalające maksymalne kwoty refundacji wywozowej do cukru białego przeznaczonego do niektórych państw trzecich w ramach 23. przetargu częściowego wykonanego w ramach stałego przetargu przewidzianego przez rozporządzenie (WE) nr 1138/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 27 ust. 5 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1138/2005 z dnia 15 lipca 2005 r. w sprawie stałego przetargu ustalającego opłaty wyrównawcze i/lub refundacje wywozowe do cukru białego na rok gospodarczy 2005/2006 [2] przystępuje się do przetargów częściowych w sprawie wywozu wspomnianego cukru do niektórych państw trzecich.
(2) Zgodnie z art. 9 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1138/2005, jeżeli właściwe, ustala się maksymalną kwotę refundacji wywozowej dla rozpatrywanego przetargu częściowego, biorąc pod uwagę w szczególności sytuację i przewidywany rozwój rynku cukru we Wspólnocie i na rynku światowym.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W 23. przetargu częściowym na cukier biały, wykonanym zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1138/2005, maksymalną kwotę refundacji wywozowej ustala się w wysokości 28,797 EUR/100 kg.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 7 kwietnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 570/2006
z dnia 6 kwietnia 2006 r.
ustalające refundacje wywozowe dla zbóż, pszennych i żytnich mąk, kasz oraz grysików
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W myśl art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 różnica między notowaniami lub cenami na rynku światowym produktów, o których mowa w art. 1 wymienionego rozporządzenia, a cenami tych produktów we Wspólnocie, może być pokryta przez refundacje wywozowe.
(2) Refundacje wywozowe powinny być ustalone z uwzględnieniem czynników, o których mowa w art. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż [2].
(3) W odniesieniu do pszennych oraz żytnich mąk, kasz i grysików refundację wywozową stosowaną do tych produktów należy wyliczyć z uwzględnieniem ilości zbóż koniecznych do wytwarzania danych produktów.
Ilości te zostały ustalone w rozporządzeniu (WE) nr 1501/95.
(4) Sytuacja na rynku światowym lub szczególne wymogi niektórych rynków mogą sprawić, że niezbędne stanie się zróżnicowanie refundacji dla niektórych produktów, w zależności od ich miejsca przeznaczenia.
(5) Refundacja powinna być ustalana raz na miesiąc. Zmian można dokonywać w tym odstępie czasowym.
(6) Zastosowanie tych zasad do aktualnej sytuacji na rynkach zbóż, a w szczególności do notowań lub cen na te produkty we Wspólnocie i na rynku światowym, prowadzi do ustalenia refundacji w wysokości podanej w załączniku.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje wywozowe dla produktów, o których mowa w art. 1 lit. a), b) i c) rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, z wyjątkiem słodu, wywiezionych w stanie naturalnym, ustala się w wysokości podanej w załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 7 kwietnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 571/2006
z dnia 6 kwietnia 2006 r.
w sprawie przekazanych ofert na wywóz jęczmienia w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1058/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na refundację wywozową do jęczmienia na wywóz do niektórych krajów trzecich został ogłoszony na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1058/2005 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [3], Komisja może, na podstawie zgłoszonych ofert, podjąć decyzję o wstrzymaniu przetargu.
(3) Biorąc pod uwagę czynniki, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95, nie jest wskazane ustalenie maksymalnej wysokości refundacji.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nie podejmuje się dalszych działań w odniesieniu do ofert przekazanych od 31 marca do 6 kwietnia 2006 r., w ramach przetargu na refundację wywozową do jęczmienia, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1058/2005.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 7 kwietnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 572/2006
z dnia 6 kwietnia 2006 r.
ustalające maksymalną refundację wywozową dla pszenicy zwyczajnej w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1059/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na refundację wywozową dla pszenicy zwyczajnej na wywóz do pewnych krajów trzecich został ogłoszony na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1059/2005 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [3], Komisja może, na podstawie zgłoszonych ofert, podjąć decyzję o ustaleniu maksymalnej wysokości refundacji wywozowej, uwzględniając czynniki, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95. W tym wypadku przetarg wygrywa ten oferent lub oferenci, którego lub których oferta odpowiada poziomowi równemu maksymalnej refundacji lub jest od niej niższa.
(3) Zastosowanie powyższych czynników do aktualnej sytuacji na danych rynkach zbóż prowadzi do ustalenia maksymalnej refundacji wywozowej.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 31 marca do 6 kwietnia 2006 r., w ramach przetargu ogłoszonego na mocy rozporządzenia (WE) nr 1059/2005, ustala się maksymalną refundację wywozową dla pszenicy zwyczajnej w wysokości 4,00 EUR/t.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 7 kwietnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 573/2006
z dnia 6 kwietnia 2006 r.
w sprawie przekazanych ofert na przywóz sorgo, w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2094/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 12 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na maksymalne obniżenie opłat przywozowych w odniesieniu do przywozu sorgo pochodzącego z krajów trzecich do Hiszpanii został ogłoszony rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2094/2005 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1839/95 [3], na podstawie przekazanych ofert Komisja może, w myśl procedury przewidzianej w art. 25 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, postanowić o wstrzymaniu przetargu.
(3) Biorąc pod uwagę w szczególności czynniki przewidziane w art. 6 i 7 rozporządzenia (WE) nr 1839/95, nie jest wskazane ustalenie maksymalnego obniżenia opłat przywozowych.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nie podejmuje się dalszych działań w odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 31 marca do 6 kwietnia 2006 r. w ramach przetargu na obniżenie opłat przewozowych na sorgo, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2094/2005.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 7 kwietnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 574/2006
z dnia 7 kwietnia 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 8 kwietnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 575/2006
z dnia 7 kwietnia 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do liczby i nazw stałych paneli naukowych Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiające ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności [1], w szczególności jego art. 28 ust. 4 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ochrona zdrowia roślin stanowi zasadniczy element bezpieczeństwa łańcucha żywnościowego, a rozwój sytuacji w ostatnim okresie wymaga zwiększenia ilości opinii naukowych dotyczących ryzyka fitosanitarnego.
(2) Aktualnie przeprowadzenie ekspertyzy przez panel naukowy Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności, odpowiedzialnego za wydawanie opinii w zakresie zdrowia roślin, środków ochrony roślin i ich pozostałości, pozwala tylko w sposób wyrywkowy i ograniczony formułować opinie naukowe dotyczące zdrowia roślin.
Wobec zwiększenia ilości wniosków o wydanie opinii naukowej w zakresie zdrowia roślin, Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności przekazał do Komisji wniosek formalny o powołanie nowego stałego panelu naukowego skupiającego szeroki wachlarz ekspertów z różnych dziedzin związanych ze zdrowiem roślin, takich jak: entomologia, mykologia, wirusologia, bakteriologia, botanika, agronomia, kwarantanna roślin i epidemiologia chorób roślin.
(3) Powołanie dodatkowego panelu naukowego do spraw zdrowia roślin wymaga wprowadzenia zmian w nazwie panelu "panel ds. zdrowia roślin, produktów ochrony roślin i ich pozostałości".
(4) Należy w związku z tym zmienić rozporządzenie (WE) nr 178/2002.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 28 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 wprowadza się następujące zmiany:
1) litera c) otrzymuje następujące brzmienie:
"c) panel ds. produktów ochrony roślin i ich pozostałości;";
2) dodaje się lit. i) w następującym brzmieniu:
"i) panel ds. zdrowia roślin.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 576/2006
z dnia 7 kwietnia 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1433/2003 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2200/96 w odniesieniu do funduszy operacyjnych, programów operacyjnych i pomocy finansowej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 48,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Punkt 2 załącznika I do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1433/2003 [2] stanowi, że koszty szczególne produkcji ekologicznej, łączonej lub doświadczalnej, ekologicznych środków ochrony roślin, środków ochrony środowiska, w tym kosztów wytworzonych w wyniku zagospodarowania opakowań z uwzględnieniem uwarunkowań środowiskowych, środków na rzecz poprawy jakości, w tym kwalifikowanej grzybni i roślin oraz materiału siewnego należącego do kategorii "podstawowej" lub "kwalifikowanej", mogą zostać uznane za opcjonalne koszty kwalifikowane programów operacyjnych w przypadku maksymalnie 10 lat w odniesieniu do jednego rodzaju działalności.
(2) Z dotychczasowych doświadczeń wynika, że stopień wykorzystania tych środków przez organizacje producentów w większości państw członkowskich jest wysoki.
Oznacza to, że w swoich programach operacyjnych organizacje te w pełni uwzględniły kwestie związane z ochroną środowiska oraz z jakością.
Dlatego w odniesieniu do powyższych środków przewiduje się zniesienie aktualnie obowiązującej granicy dziesięciu lat dla jednego rodzaju działalności.
(3) Z powyższych względów należy odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1433/2003.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Świeżych Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W punkcie 2 załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 1433/2003 początek akapitu pierwszego otrzymuje następujace brzmienie:
"2) Koszty szczegółowe:".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 577/2006
z dnia 7 kwietnia 2006 r.
ustalające refundacje wywozowe dla mięsa drobiowego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2777/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa drobiowego [1], w szczególności jego art. 8 ust. 3 akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 8 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2777/75 stanowi, że różnica między cenami na rynku światowym na produkty wyszczególnione w art. 1 ust. 1 tego rozporządzenia a cenami na te produkty wewnątrz Wspólnoty może być objęta refundacją wywozową.
(2) Biorąc pod uwagę aktualną sytuację rynku mięsa drobiowego, refundacje wywozowe powinny być ustalone zgodnie z zasadami i kryteriami przewidziani w art. 8 rozporządzenia (EWG) nr 2777/75.
(3) Zgodnie z art. 8 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia (EWG) nr 2777/75 sytuacja na rynku światowym lub specyficzne wymagania niektórych rynków mogą uczynić koniecznym zróżnicowanie refundacji w zależności od ich miejsca przeznaczenia.
(4) Refundacje wywozowe należy przyznawać tylko w odniesieniu do produktów, które są dopuszczone do swobodnego przepływu wewnątrz Wspólnoty i które posiadają znak identyfikacyjny zgodnie z art. 5 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego [2]. Produkty te muszą również spełniać wymogi rozporządzenia (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych [3].
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mięsa Drobiowego i Jaj,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Refundacje wywozowe przewidziane w art. 8 rozporządzenia (EWG) nr 2777/75 przyznaje się w odniesieniu do produktów i ilości określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia, z zastrzeżeniem warunku, o którym mowa w ust. 2 niniejszego artykułu.
2. Produkty kwalifikujące się do objęcia refundacją wywozową na mocy ust. 1 muszą spełniać wymogi rozporządzeń (WE) nr 852/2004 i (WE) nr 853/2004, w szczególności w zakresie przygotowywania w zatwierdzonym zakładzie i zgodności z wymogami dotyczącymi znaków identyfikacyjnych określonymi w sekcji I załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 853/2004.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dnia 10 kwietnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 578/2006
z dnia 7 kwietnia 2006 r.
ustalające ceny reprezentatywne w sektorach mięsa drobiowego i jaj oraz w odniesieniu do albumin jaj i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1484/95
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2771/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku jaj [1], w szczególności jego art. 5 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2777/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa drobiowego [2], w szczególności jego art. 5 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2783/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnego systemu handlu albuminą jaj i albuminą mleka [3], w szczególności jego art. 3 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1484/95 [4], ustanowiło szczegółowe zasady stosowania systemu dodatkowych należności celnych przywozowych oraz ustaliło ceny reprezentatywne w sektorach mięsa drobiowego i jaj oraz w odniesieniu do albumin jaj.
(2) Z regularnych kontroli danych, na podstawie których są określane ceny reprezentatywne dla produktów w sektorach mięsa drobiowego i jaj oraz w odniesieniu do albumin jaj, wynika że należy zmienić ceny reprezentatywne w przywozie niektórych produktów uwzględniając wahania cen zgodnie z pochodzeniem.
W konsekwencji ceny reprezentatywne powinny być opublikowane.
(3) Niezbędnym jest jak najszybsze zastosowanie tej zmiany, uwzględniając sytuację na rynku.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mięsa Drobiowego i Jaj,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 1484/95 zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 8 kwietnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 579/2006
z dnia 7 kwietnia 2006 r.
w sprawie wydawania pozwoleń na wywóz w systemie B w sektorze owoców i warzyw (cytryny)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1961/2001 z dnia 8 października 2001 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 2200/96 w odniesieniu do refundacji wywozowych do owoców i warzyw [2], w szczególności jego art. 6 ust. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 230/2006 [3] ustala ilości indykatywne, dla których mogą zostać wydane pozwolenia na wywóz w systemie B.
(2) Biorąc pod uwagę informacje, którymi dzisiaj dysponuje Komisja, ilości indykatywne przewidziane na bieżący okres wywozu w odniesieniu do cytryn mogą zostać niedługo przekroczone.
To przekroczenie byłoby naruszeniem prawidłowego funkcjonowania systemu refundacji wywozowych w sektorze owoców i warzyw.
(3) W celu uniknięcia opisanej sytuacji należy odrzucić wnioski o pozwolenia w systemie B dla cytryn wywiezionych po dniu 7 kwietnia 2006 r., aż do końca bieżącego okresu wywozu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do cytryn wnioski o pozwolenia na wywóz w systemie B, złożone z tytułu art. 1 rozporządzenia (WE) nr 230/2006, dla których zgłoszenie wywozowe zostało przyjęte po dniu 7 kwietnia i przed dniem 16 maja 2006 r., są odrzucone.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 8 kwietnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 580/2006
z dnia 7 kwietnia 2006 r.
zmieniające ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności przywozowych na niektóre produkty w sektorze cukru, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1011/2005, na rok gospodarczy 2005/2006
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1423/95 z dnia 23 czerwca 1995 r. ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze dotyczące przywozu produktów innych niż melasy w sektorze cukru [2], w szczególności jego art. 1 ust. 2 akapit drugi, zdanie drugie, oraz art. 3 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności stosowanych do przywozu cukru białego, cukru surowego i niektórych syropów w odniesieniu do roku gospodarczego 2005/2006 zostały ustalone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1011/2005 [3].
Ceny te i kwoty zostały ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 559/2006 [4].
(2) Dane, którymi obecnie dysponuje Komisja, prowadzą do zmiany wymienionych kwot, zgodnie z zasadami i szczegółowymi przepisami wykonawczymi przewidzianymi w rozporządzeniu (WE) nr 1423/95,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ceny reprezentatywne i dodatkowe należności stosowane do przywozu produktów, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1423/95, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1011/2005 w odniesieniu do roku gospodarczego 2005/2006, zmienia się zgodnie z kwotami wskazanymi w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 8 kwietnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 581/2006
z dnia 7 kwietnia 2006 r.
zmieniające należności przywozowe w sektorze zbóż stosowane od dnia 8 kwietnia 2006 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1249/96 z dnia 28 czerwca 1996 r. w sprawie zasad stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 [2] odnośnie do należności przywozowych w sektorze zbóż, w szczególności jego art. 2 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Należności przywozowe w sektorze zbóż zostały ustalone przez rozporządzenie Komisji (WE) nr 532/2006 [3].
(2) Artykuł 2 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1249/96 przewiduje, że jeśli w okresie ich stosowania wyliczona średnia należności przywozowych różni się o 5 EUR/t od należności ustalonej, dokonuje się odpowiedniego wyrównania.
Wyżej wymieniona różnica nastąpiła. Konieczne jest więc dostosowanie należności przywozowych ustalonych w rozporządzeniu (WE) nr 532/2006,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załączniki I i II do rozporządzenia (WE) nr 532/2006 zastępuje się załącznikami I i II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 8 kwietnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 8 kwietnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 582/2006
z dnia 10 kwietnia 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 11 kwietnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 583/2006
z dnia 10 kwietnia 2006 r.
w sprawie wydawania pozwoleń na przywóz wysokiej jakości świeżej, chłodzonej i mrożonej wołowiny i cielęciny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 936/97 z dnia 27 maja 1997 r. otwierające i ustalające zarządzanie kontyngentami taryfowymi na wysokiej jakości świeżą, chłodzoną i mrożoną wołowinę oraz mrożone mięso bawole [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuły 4 i 5 rozporządzenia (WE) nr 936/97 określają warunki składania wniosków i wydawania pozwoleń na przywóz mięsa wyszczególnionego w art. 2 lit. f) tego rozporządzenia.
(2) Artykuł 2 lit. f) rozporządzenia (WE) nr 936/97 ustala na 11500 ton ilość wysokiej jakości świeżej, chłodzonej i mrożonej wołowiny, odpowiadającej określeniu podanemu w tym samym postanowieniu, która może być importowana na warunkach specjalnych w okresie od 1 lipca 2005 r. do 30 czerwca 2006 r.
(3) Należy przypomnieć, że z pozwoleń, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu, można korzystać przez cały okres ich ważności jedynie w takim zakresie, na jaki pozwalają przepisy weterynaryjne,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Każdy wniosek o wydanie pozwolenia na przywóz wysokiej jakości świeżej, chłodzonej i mrożonej wołowiny i cielęciny, o której mowa w art. 2 lit. f) rozporządzenia (WE) nr 936/97, złożony w okresie między od 1 do 5 kwietnia 2006 r., jest uwzględniany w całości.
2.
Zgodnie z art. 5 rozporządzenia (WE) nr 936/97 wnioski o wydanie pozwoleń mogą być składane w ciągu pierwszych pięciu dni maja 2006 r. na 9416,696 tony.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 11 kwietnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 584/2006
z dnia 10 kwietnia 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1480/2003 nakładające ostateczne cło wyrównawcze i stanowiące o ostatecznym poborze cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych mikroukładów elektronicznych, znanych jako pamięć DRAM (pamięć dynamiczna o dostępie bezpośrednim), pochodzących z Republiki Korei
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1515/2001 z dnia 23 lipca 2001 r. w sprawie środków, które Wspólnota może podjąć po przyjęciu przez organ ds. rozstrzygania sporów WTO sprawozdania dotyczącego zagadnień antydumpingowych i antysubsydyjnych [1],
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2026/97 z dnia 6 października 1997 r. w sprawie ochrony przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [2] ("rozporządzenie podstawowe"),
uwzględniając wniosek przedłożony przez Komisję po konsultacjach z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. PROCEDURA
1.
Obowiązujące środki
(1) Na mocy rozporządzenia (WE) nr 1480/2003 [3] ("rozporządzenie ostateczne") Rada nałożyła ostateczne cło wyrównawcze w wysokości 34,8 % na przywóz niektórych mikroukładów elektronicznych, znanych jako pamięci DRAM (pamięci dynamiczne o dostępie bezpośrednim), pochodzących z Republiki Korei, produkowanych przez wszystkie przedsiębiorstwa z wyjątkiem Samsung Electronics Co., Ltd ("Samsung"), w stosunku do którego ustanowiono stawkę cła w wysokości 0 %.
Rozporządzenie ostateczne zostało poprzedzone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 708/2003 z dnia 23 kwietnia 2003 r. nakładającym tymczasowe cło wyrównawcze na przywóz niektórych mikroukładów elektronicznych, znanych jako pamięć DRAM (pamięć dynamiczna o dostępie bezpośrednim), pochodzących z Republiki Korei [4] ("rozporządzenie tymczasowe").
(2) W dochodzeniu, które doprowadziło do nałożenia obowiązujących środków ("dochodzenie pierwotne") współpracowało dwóch producentów eksportujących z siedzibą w Republice Korei: Samsung, w odniesieniu do którego ustalono, że nie otrzymuje subsydiów, oraz Hynix Semiconductor Inc. ("firma Hynix").
W dochodzeniu pierwotnym przemysł wspólnotowy reprezentowany był przez dwóch producentów o większościowym udziale w łącznej wspólnotowej produkcji pamięci DRAM, tj. firmy Infineon Technologies AG z Monachium w Niemczech ("Infineon") oraz Micron Europe Ltd z Crowthorne w Zjednoczonym Królestwie ("Micron").
(3) Badanie subsydiowania oraz szkody obejmowało okres od dnia 1 stycznia 2001 r. do dnia 31 grudnia 2001 r. ("okres objęty dochodzeniem, OD").
Badanie tendencji mających związek z oceną szkody obejmowało okres od dnia 1 stycznia 1998 r. do końca OD ("okres badany").
2.
Sprawozdanie przyjęte przez organ ds. rozstrzygania sporów WTO
(4) W dniu 3 sierpnia 2005 r. organ ds. rozstrzygania sporów ("ORS") Światowej Organizacji Handlu ("WTO") przyjął sprawozdanie panelu w sprawie "Wspólnoty Europejskie – środki wyrównawcze dotyczące pochodzących z Korei chipów DRAM" [5].
(5) Według sprawozdania panelu WE postępowała w sposób niezgodny ze swoimi zobowiązaniami związanymi z członkostwem w WTO, wynikającymi z:
a) artykułu 1 ust. 1 lit. a) Porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych [6], stwierdzając, że program restrukturyzacyjny z maja 2001 r. stanowił wkład finansowy rządu;
b) artykułu 1 ust. 1 lit. b) Porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych, stwierdzając zaistnienie korzyści w przypadku pożyczki konsorcjalnej;
c) artykułu 1 ust. 1 lit. b) oraz art. 14 Porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych, stosując swoją metodologię dotacji bezpośrednio, do celów obliczania wielkości korzyści, do wszystkich programów, w stosunku do których ustalono, że stanowią subsydia;
d) artykułu 15 ust. 4 Porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych, nie dokonując oceny czynnika "płace" jako istotnego czynnika wpływającego na stan przemysłu krajowego; oraz
e) artykułu 15 ust. 5 Porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych, zapewniając, aby szkody spowodowane niektórymi innymi czynnikami (w szczególności spadkiem popytu, nadmiarem mocy produkcyjnych i innymi (niesubsydiowanymi) przywozami), nie zostały przypisane przywozowi subsydiowanemu.
(6) Z drugiej strony, ustalono, że WE postępowały zgodnie ze swoimi zobowiązaniami związanymi z członkostwem w WTO, wynikającymi z:
a) artykułu 1 ust. 1 lit. a) Porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych, stwierdzając, że pożyczka konsorcjalna, gwarancja KEIC, program obligacji KDB i program restrukturyzacyjny z października 2001 r. stanowiły wkład finansowy rządu Korei;
b) artykułu 1 ust. 1 lit. b) Porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych, stwierdzając, że gwarancja KEIC, program obligacji KDB, program restrukturyzacyjny z maja 2001 r. i program restrukturyzacyjny z października 2001 r. przysporzyły korzyści firmie Hynix;
c) artykułu 1 ust. 2 oraz art. 2 Porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych, stwierdzając faktyczną wyłączność (2 twierdzenia koreańskie);
d) artykułu 15 ust. 2 Porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych, w ocenie wielkości i efektu cenowego subsydiowanego przywozu (2 twierdzenia koreańskie);
e) artykułu 15 ust. 4 Porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych, uwzględniając wszystkie czynniki istotne dla ogólnej kondycji przemysłu krajowego, z wyjątkiem czynnika "płace";
f) artykułu 15 ust. 5 Porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych, wykazując niezbędny związek przyczynowy między przywozem subsydiowanym a szkodą; oraz
g) artykułu 12 ust. 7 Porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych, opierając się na "dostępnych faktach" w odniesieniu do dochodzenia dotyczącego subsydiów.
3.
Ponowna ocena w celu wykonania zaleceń ORS
(7) W świetle zaleceń zawartych w sprawozdaniu panelu, na podstawie zgromadzonych informacji Komisja przeprowadziła gruntowną i obiektywną ponowną ocenę odnośnych ustaleń przedstawionych w rozporządzeniu ostatecznym.
Zakres ponownej oceny ograniczono odpowiednio do zbadania pięciu opisanych powyżej szczególnych aspektów obowiązującego środka, które zostały uznane za niezgodne z Porozumieniem w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych.
Badanie to opiera się na ponownej analizie dostępnych dowodów zgromadzonych podczas dochodzenia pierwotnego w świetle odnośnych ustaleń zawartych w sprawozdaniu panelu.
(8) Zawarta poniżej ponowna ocena wykazuje, że nadal występuje szkodliwe subsydiowanie, aczkolwiek na nieco niższym poziomie.
B. PRODUKT OBJĘTY POSTĘPOWANIEM I PRODUKT PODOBNY
(9) Produkt objęty postępowaniem i produkt podobny to te same produkty, które objęte były dochodzeniem pierwotnym, tj. niektóre mikroukłady elektroniczne znane jako pamięci DRAM (pamięci dynamiczne o dostępie bezpośrednim) wszystkich typów, gęstości i odmian, także zmontowane, w postaci przetworzonych płytek półprzewodnikowych lub układów chipowych (kostek), wykonane z zastosowaniem odmian technologii wytwarzania półprzewodników opartych na tlenkach metali ("MOS"), w tym komplementarnych typów MOS (CMOS), o wszystkich gęstościach (wraz z jeszcze nieistniejącymi), niezależnie od szybkości dostępu, konfiguracji, obudowy lub obramowania itp., pochodzące z Republiki Korei.
Produkt objęty dochodzeniem obejmuje również pamięci DRAM przedstawiane w postaci (standardowych) modułów pamięci lub (standardowych) kart pamięci, albo zagregowanych w inny sposób, pod warunkiem że ich głównym przeznaczeniem jest dostarczanie pamięci [7].
(10) Produkt objęty postępowaniem jest obecnie klasyfikowany w ramach kodów CN: 85422111, 85422113, 85422115, 85422117, ex85422101, ex85422105, ex85489010, ex84733010 i ex84735010.
(11) Sprawozdanie panelu nie objęło żadnych twierdzeń dotyczących ustaleń zawartych w rozporządzeniu ostatecznym, odnoszących się do produktu objętego dochodzeniem i produktu podobnego.
C. USTALENIA ZREWIDOWANE W OPARCIU O SPRAWOZDANIE PANELU
1.
Subsydia
1.1.
Wstęp
(12) Niniejsza część zawiera ustalenia oceny przeprowadzonej ponownie w oparciu o wnioski i zalecenia sprawozdania panelu w odniesieniu do następujących kwestii:
a) czy program restrukturyzacyjny z maja 2001 r. stanowił wkład finansowy rządu Korei w rozumieniu art. 2 ust. 1 rozporządzenia podstawowego;
b) czy w przypadku pożyczki konsorcjalnej zaistniała korzyść w rozumieniu art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego;
c) obliczenia wielkości korzyści w odniesieniu do programów subsydiów w rozumieniu art. 2 ust. 2 oraz art. 6 rozporządzenia podstawowego.
(13) Wszelkie pozostałe ustalenia dotyczące subsydiów pozostają bez zmian w stosunku do ustaleń dochodzenia pierwotnego, zawartych w rozporządzeniu tymczasowym i rozporządzeniu ostatecznym.
1.2.
Zakup obligacji przez banki wierzycieli w kwocie 1 biliona KRW i pierwsze refinansowanie zadłużenia (program restrukturyzacyjny) – maj 2001 r.
(14) Panel uznał ustalenie, że bankom wierzycielom nakazano udział w programie restrukturyzacyjnym z maja 2001 r., a także że dokonanie przez nie zakupu obligacji zamiennych o wartości 1 biliona KRW w ramach programu stanowiło wkład finansowy rządu Korei za niezgodne z art. 1 ust. 1 lit a) Porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych [8].
Dokładniej rzecz biorąc, panel uznał, że "o ile program restrukturyzacyjny z maja 2001 r. stanowił przypadek graniczny, dowody, którymi dysponował organ dochodzeniowy, uważa się za niewystarczające do wyciągnięcia zasadnego wniosku, że rząd powierzył lub nakazał bankom zakup obligacji zamiennych firmy Hynix" [9].
(15) Zgodnie z oceną panelu fundusze zapewnione firmie Hynix w kontekście programu restrukturyzacyjnego z maja 2001 r. nie powinny podlegać opłatom wyrównawczym [10].
1.3.
Pożyczka konsorcjalna w wysokości 800 mld KRW
(16) W odniesieniu do pożyczki konsorcjalnej w wysokości 800 mld KRW, panel uznał słuszność stwierdzenia przez WE, że rząd Korei nakazał bankowi Korea Exchange Bank ("KEB") udział w pożyczce i że stanowiło to wkład finansowy poprzez powierzenie lub nakazanie KEB zgodnie z art. 1 ust. 1 lit. a) Porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych.
Panel uznał również, że bank Korea Development Bank ("KDB") zapewnił bezpośredni wkład finansowy poprzez udział w pożyczce konsorcjalnej, a ponieważ KDB jest instytucją publiczną, WE nie miały obowiązku dokonać ustalenia powierzenia lub nakazania [11].
Panel uznał jednakże, że WE nie określiły korzyści z wkładu finansowego zapewnionego przez KDB i KEB w rozumieniu art. 1 lit. b) Porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych [12].
W szczególności panel stwierdził, że WE nie zweryfikowały dostępności porównywalnych pożyczek komercyjnych, które firma Hynix mogłaby uzyskać na rynku, oraz że WE zignorowała pozostałych uczestników pożyczek konsorcjalnych, którzy mogli stanowić wzorce odniesienia [13].
(17) Zdaniem Komisji udział innych banków w pożyczce konsorcjalnej nie może służyć jako właściwy wzorzec odniesienia dla ustalenia zaistnienia korzyści.
Jak zauważył sam panel, ustalając obecność komercyjnego wzorca odniesienia, władze muszą sprawdzić, czy domniemana interwencja rządowa wpływała na takie pożyczki w taki sposób, że nie stanowią one pożyczek, które mogłyby być faktycznie uzyskane na rynku [14].
Komisja przeprowadziła ponowne gruntowne badanie obszernych danych zgromadzonych w związku z tą sprawą i wykorzystała wszystkie typy analizy omawiane przez panel.
Na tej podstawie Komisja stwierdziła, że pożyczki z pozostałych banków uczestniczących w pożyczce konsorcjalnej nie mogą być uznane za właściwe wzorce odniesienia.
(18) Przede wszystkim wzięto pod uwagę opłakaną sytuację finansową firmy Hynix w chwili udzielenia pożyczki konsorcjalnej. Jak zaznaczono w motywie 19 rozporządzenia ostatecznego, w chwili zatwierdzenia pożyczki, pod koniec 2000 r., firma Hynix miała poważne problemy finansowe.
Pod koniec 2000 r. jej zobowiązania finansowe wynosiły 9,46 mld USD, a więc ponaddwukrotnie więcej niż wynosiła jej wartość netto i ponad czterokrotnie więcej niż jej kapitalizacja rynkowa.
Firma poniosła straty w 2000 r., w którym pozostali wielcy producenci pamięci DRAM odnotowali zyski i który ogólnie uważano za bardzo dobry rok w branży producentów DRAM.
W 2001 r. większość zobowiązań firmy Hynix stawała się wymagalna i stała ona w obliczu poważnych problemów z płynnością.
Wielu niezależnych analityków i domów brokerskich twierdziło wówczas, że firma nie będzie w stanie wygenerować przepływów pieniężnych ani zbyć aktywów wystarczających do spłaty wymagalnych zobowiązań.
W tej sytuacji banki dążące do maksymalizacji zysku, działające w normalnych warunkach komercyjnych, nie wzięłyby dobrowolnie udziału w pożyczkach obciążonych tak ogromnym ryzykiem niedotrzymania zobowiązań [15].
(19) Po drugie, zgromadzono liczne dowody na to, że pozostali uczestnicy pożyczki konsorcjalnej poddawani byli naciskom, aby wzięli udział w ogólnej restrukturyzacji zadłużenia firmy Hynix.
Na przykład ze zgromadzonych dowodów wynika, że jednemu z uczestników, bankowi Kookmin, nakazano dokonanie pożyczki bezpośrednio na rzecz "borykających się z problemami pożyczkobiorców korporacyjnych".
W oświadczeniu dla Komisji Papierów Wartościowych i Giełd Stanów Zjednoczonych Kookmin stwierdził konkretnie, że:
"Rząd koreański promował i, w związku z prowadzoną przez siebie polityką, może nadal promować udzielanie pożyczek określonym typom kredytobiorców.
Zwykle osiągał to, domagając się od banków udziału w programach naprawczych na rzecz borykających się z problemami pożyczkobiorców (takich jak firma Hynix), wskazując sektory gospodarki, które chce promować oraz udostępniając niskooprocentowane pożyczki bankom i instytucjom finansowym udzielającym pożyczek podmiotom z tych sektorów.
W ten sposób rząd promował niskodochodowe pożyczki hipoteczne i inne na rzecz firm technologicznych.
Oczekujemy, że wszystkie pożyczki udzielane w związku z polityką rządu analizowane będą zgodnie z naszymi zasadami analizy kredytowej.
Jednakże polityka rządu może skłaniać nas do udzielania pożyczek w określonych sektorach lub w dany sposób, których nie udzielilibyśmy, gdyby nie polityka rządu." [16].
Jest jasne, że wspominając o "borykających się z problemami pożyczkobiorcach", Kookmin odnosi się do firmy Hynix, ponieważ sprawozdanie roczne banku z 2001 r. wymienia firmę Hynix jako największego pożyczkobiorcę mającego problemy finansowe [17].
Ponadto Kookmin, jako przedsiębiorstwo, w które zainwestował rząd Korei, podlega audytom i kontrolom Komisji ds. Audytu i Kontroli rządu Korei i w związku z tym był zmuszony zastosować się do polityki rządu Korei.
(20) Rząd Korei wywierał nacisk również na pozostałych uczestników pożyczki konsorcjalnej, aby nakłonić ich do udzielenia pomocy firmie Hynix.
W związku z tą sprawą motyw 55 rozporządzenia ostatecznego zawiera obszerne informacje dotyczące stopnia, w jakim rząd Korei wywierał nacisk na bank Korea First Bank ("KFB"), by nakłonić go do zapewnienia stałego finansowania firmie Hynix.
Podczas ministerialnego spotkania wysokiego szczebla poświęconego zagadnieniom gospodarczym, które odbyło się w listopadzie 2000 r., rząd Korei przedsięwziął kroki mające na celu "rozwiązanie problemów finansowych firmy Hynix" i zniósł ustawowe ograniczenia finansowe dla KFB, KEB i KDB.
Panel nie zbadał dowodów odnoszących się do KFB, ponieważ Komisja uznała udział tego banku za nieistotny.
Jednakże biorąc pod uwagę, że panel uznał taką samą taktykę rządu Korei zastosowaną wobec KEB za równoznaczną z instrukcją oraz że rząd Korei jest właścicielem 49 % KFB, zasadny jest wniosek, że rząd Korei miał możliwość wywierania wpływu na KFB w związku z jego decyzją o udziale w pożyczce konsorcjalnej i skorzystał z niej.
KDB jest instytucją publiczną, a panel uznał, że KEB stosował się do nakazów rządu Korei.
Udział tych banków w pożyczce konsorcjalnej nie jest zatem wiarygodnym komercyjnym wzorcem odniesienia.
Pozostałe banki uczestniczące w pożyczce konsorcjalnej podlegały podobnym naciskom ze strony rządu Korei.
Rząd Korei wywierał bezpośrednie naciski na banki Shinhan i KorAm w związku z przedłużeniem kredytu wywozowego, które miało miejsce w tym samym czasie, co udzielenie pożyczki konsorcjalnej.
Banki te uznały, że ponoszą zbyt wysokie ryzyko, kredytując firmę Hynix i cofnęły swoją wcześniejszą decyzję o podniesieniu dostępnego jej limitu kredytu wywozowego.
W odpowiedzi urzędnik Służb Nadzoru Finansowego skrytykował ich posunięcie jako "niedopuszczalne" [18].
Rząd Korei jest właścicielem 18,3 % banku Shinhan i jako jego największy akcjonariusz jest w stanie wywierać na niego znaczny wpływ.
Jest jasne, że Shinhan nie działał w sposób zasadny komercyjnie, skoro zwiększył rezerwy celowe na pokrycie strat związanych z kredytowaniem firmy Hynix, nawet udzielając jej dalszego wsparcia, a także nie zaoferował rzetelnej analizy ryzyka kredytowego związanego z tym wsparciem.
Bank KorAM stanął w obliczu gróźb ze strony rządu Korei, kiedy odmówił zakupu obligacji zamiennych firmy Hynix, uznając to posunięcie za ryzykowne z finansowego punktu widzenia.
W odpowiedzi na decyzję banku o wstrzymaniu się od zakupu obligacji urzędnik Służb Nadzoru Finansowego oficjalnie zganił KorAM, używając języka nietypowego dla rządu rzekomo nieangażującego się w decyzje kredytowe.
Urzędnik ten stwierdził: "Jeżeli KorAm nie dotrzyma umowy, nie darujemy mu tego" [19].
Ponadto stwierdził, że Służby Nadzoru Finansowego podejmą zdecydowane kroki przeciw bankowi, np. nie zatwierdzą nowych instrumentów finansowych i poddadzą bank bardziej rygorystycznemu audytowi [20].
Na skutek tych gróźb bank KorAm skapitulował i odwołał swoją decyzję [21], jednocześnie zwiększając rezerwy celowe na pokrycie strat związanych z kredytowaniem firmy Hynix oraz nie oferując rzetelnej analizy ryzyka kredytowego związanego z tym wsparciem.
Spośród pozostałych banków uczestniczących w pożyczce konsorcjalnej Chohung Bank, Woori Bank, NACF, Seoul Bank, Kwangju Bank, Peace Bank, Kyongnam Bank oraz Industrial Bank of Korea należą do rządu Korei i dlatego ich decyzje kredytowe powiązane są z polityką rządu Korei.
Housing and Commercial Bank, w którym rząd Korei posiada 20-procentowy udział, przyznał w zaprzysiężonym oświadczeniu dla amerykańskiej Komisji Papierów Wartościowych i Giełd, że w swoich decyzjach kredytowych kieruje się nakazami rządu [22].
Ponadto, chociaż rząd Korei nie ma udziału w Pusan Bank, w 1999 r. Służby Nadzoru Finansowego nakazały zwolnienie lub zastąpienie członków wyższego kierownictwa, zwiększenie kapitału wpłaconego o 86,2 mln USD przed końcem marca 2000 r.
[23], "zredukowanie liczby pracowników, liczby branż i organizacji oraz pozbycie się borykających się z problemami podmiotów zależnych" [24], a w 2000 r. Służby Nadzoru Finansowego nałożyły na byłych i obecnych członków jego kierownictwa sankcje z tytułu niegospodarności [25].
Ze względu na stopień, w jakim rząd Korei kontroluje Pusan Bank, decyzja banku o uczestnictwie pożyczce konsorcjalnej nie może być uznana za wiarygodny komercyjny wzorzec odniesienia.
(21) Po trzecie, ze względów przedstawionych w motywach 130 i 133 rozporządzenia ostatecznego, w sposób oczywisty nie byłoby właściwe wykorzystanie banku Citibank Seoul jako wzorca odniesienia dla ustalenia komercyjnej zasadności uczestnictwa w pożyczce konsorcjalnej.
Przede wszystkim Citibank Seoul nie współpracował w dochodzeniu, zmuszając Komisję do polegania na dostępnych faktach w odniesieniu do jego uczestnictwa.
Po drugie, zgromadzone dowody, omówione w motywie 133 rozporządzenia ostatecznego, wskazują na niezwykle bliskie związki rządu Korei z Citibankiem, które poddają w wątpliwość bezstronność Citibanku w odniesieniu do udzielenia pożyczki firmie Hynix.
Po trzecie, Citibank sam był doradcą finansowym firmy Hynix w sprawie restrukturyzacji, z którą to funkcją zasadniczo sprzeczny był jego udział w kolejnej pożyczce na rzecz tej firmy [26].
Nie zapewniał on finansowania firmie Hynix zanim stał się jej doradcą finansowym.
Po czwarte, sam panel uznał, że Citibank nie może służyć jako podstawa dla ustalenia, czy którakolwiek z pożyczek na rzecz firmy Hynix została udzielona ze względów komercyjnych [27].
(22) Poza tym należy zaznaczyć, że firma Hynix przestała się wywiązywać z obowiązku spłaty odsetek od pożyczki konsorcjalnej niemal natychmiast po jej udzieleniu.
Jak zaznaczono w motywie 87 rozporządzenia ostatecznego, firma Hynix nie obsługiwała uzyskanej w styczniu 2001 r. pożyczki konsorcjalnej.
(23) W związku z powyższym stwierdza się, że żaden z pozostałych siedmiu uczestników pożyczki konsorcjalnej nie może służyć jako właściwy wzorzec odniesienia dla ustalenia zasadności komercyjnej lub wielkości korzyści, jakiej przysporzyły firmie Hynix części pożyczki zapewnione przez KEB i KDB.
(24) Dlatego też nadal uważa się udział KEB i KDB w pożyczce konsorcjalnej za subsydium przysparzające korzyści firmie Hynix, podlegające opłatom wyrównawczym.
Jednakże, jak stwierdzono w motywie 37 rozporządzenia ostatecznego, żadna kwota subsydium nie została objęta opłatami wyrównawczymi w związku z pożyczką konsorcjalną, co pozwoliło uniknąć podwójnego naliczania, gdyż pożyczka konsorcjalna została następnie objęta refinansowaniem w październiku 2001 r.
W odniesieniu do tego środka nie jest więc konieczna żadna zmiana ustaleń.
1.4.
Obliczenie wielkości korzyści
(25) W ust. 7.215 panel stwierdził, że obliczenie wielkości korzyści wynikających z każdego z wkładów finansowych było niezgodne z art. 1 ust. 1 lit. b) i art. 14 Porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych.
Rząd Korei nie przedstawił żadnych twierdzeń kwestionujących przepisy rozporządzenia podstawowego lub wytyczne "jako takie" [28] w odniesieniu do obliczenia wielkości korzyści.
Tak więc sprawozdanie panelu dotyczyło sposobu zastosowania przez WE tych przepisów i obliczenia wielkości korzyści w odniesieniu do środków, których dotyczyło omawiane postępowanie (rozporządzenie ostateczne).
(26) W szczególności panel uznał, że WE postąpiła wbrew art. 1 ust. 1 lit. b) oraz art. 14 Porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych przyjmując jako założenie wyjściowe, że wielkość korzyści wynikłej z każdego z wkładów finansowych, które zasadniczo miały formę pożyczek, gwarancji lub kapitału, należy obliczać tak, jak gdyby te wkłady finansowe miały postać dotacji, niezależnie od warunków ich wniesienia.
Panel uznał, że obliczenie wielkości korzyści powinno opierać się na wielkości korzyści przysporzonej odbiorcy, a nie na koszcie poniesionym przez podmiot przysparzający korzyści.
Ponadto uznał, że w tym przypadku zapewnienie firmie Hynix funduszy w formie pożyczek, gwarancji i kapitału mogło być dla niej mniej korzystne niż zapewnienie funduszy w formie dotacji.
W szczególności panel uznał, że fundusze takie zostałyby wykazane w bilansie firmy Hynix jako zadłużenie lub doprowadziłyby do zmniejszenia udziału znajdującego się w posiadaniu dotychczasowych akcjonariuszy firmy [29].
(27) Panel stwierdził, że w świetle przepisów WTO właściwym założeniem początkowym w tym przypadku byłoby znalezienie alternatywnych wzorców odniesienia stanowiących podstawę do obliczenia wielkości korzyści.
W szczególności panel odniósł się w ust. 7.213 sprawozdania do "porównywalnej pożyczki komercyjnej, którą firma faktycznie mogła uzyskać na rynku" (art. 14 lit. b) Porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych) oraz "porównywalnej pożyczki komercyjnej dostępnej w razie braku gwarancji rządowej" (art. 14 lit. a) Porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych).
Panel przytoczył także przykład tzw. "obligacji śmieciowych" lub funduszy spekulacyjnych lokujących środki w nieruchomości ("vulture funds") [30].
(28) Panel zauważył, że mogą zaistnieć okoliczności, w których brak jakichkolwiek porównywalnych wzorców odniesienia, oraz że organ dochodzeniowy miał i ma znaczną swobodę w zakresie przyjęcia zasadnego podejścia do obliczenia wielkości korzyści, jaką odniosła firmy Hynix [31].
(29) W świetle ustaleń panelu, w przypadku każdego z odnośnych wkładów finansowych objętych środkiem, którego dotyczyło dochodzenie, Komisja ponownie zbadała wszystkie odnośne fakty i zgromadzone dowody, uwzględniając wszystkie oświadczenia zainteresowanych stron, zwłaszcza w odniesieniu do ewentualnych alternatywnych wzorców odniesienia, w tym "obligacji śmieciowych" i funduszy spekulacyjnych lokujących środki w nieruchomości oraz, w przypadku każdego odnośnego wkładu finansowego, ponownie ustaliła wielkość korzyści odniesionych przez firmę Hynix.
(30) Komisja nie zbadała ponownie ani nie poczyniła nowych ustaleń w odniesieniu do zagadnień merytorycznych i proceduralnych potwierdzonych sprawozdaniem panelu lub nieuznanych przez panel za sprzeczne z Porozumieniem w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych, w tym: sytuacji finansowej firmy Hynix lub jej wartości, warunków panujących na rynku pamięci DRAM, warunków na rynkach finansowych oraz wykorzystania dostępnych faktów.
Komisja ograniczyła się do szczególnej kwestii, będącej przedmiotem ustaleń panelu: dostępności alternatywnych wzorców odniesienia.
(31) Dokonując ponownego ustalenia, Komisja oparła swoje obliczenia wielkości subsydium na standardzie "korzyści uzyskanej przez odbiorcę", a nie "kosztu poniesionego przez rząd", zgodnie z wymogami art. 6 rozporządzenia podstawowego, zgodnie z zaleceniami panelu, ustaleniami rozporządzenia ostatecznego i stałą praktyką Komisji [32].
W tym aspekcie Komisja zaznacza, że jedną z głównych cech Porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych (art. 14) po rundzie urugwajskiej było potwierdzenie, że standard "korzyści odniesionej przez odbiorcę" w normalnych okolicznościach ma pierwszeństwo przed standardem "kosztu poniesionego przez rząd".
Komisja ponadto zaznacza, że zastosowanie pierwszego ze standardów prowadzi zwykle do określenia wyższej kwoty subsydium niż zastosowanie drugiego, gdyż wymaga porównania z finansowaniem komercyjnym, a nie rządowym.
W rezultacie Komisja stwierdza, że podejście skupiające się na "koszcie poniesionym przez rząd" zwykle nie skutkuje obliczeniem wyższej kwoty subsydium niż podejście skupiające się na "korzyści odniesionej przez odbiorcę".
(32) Zatem zgodnie z zaleceniami panelu Komisja zbadała wkłady finansowe "z perspektywy odbiorcy".
Komisja dokonała tego poprzez obiektywną analizę informacji zgromadzonych w omawianej sprawie.
Komisja nie wnikała, jaki mógł być w tym czasie subiektywny stan umysłu jednego lub kilku członków kierownictwa firmy Hynix.
Skupiła się raczej na obiektywnym określeniu wielkości korzyści, jaką odniosłaby firma znajdująca się w tym samym czasie w dokładnie takiej samej sytuacji.
Obliczenie wielkości korzyści z perspektywy odbiorcy nie pociąga za sobą zmiany zasad dochodzenia z obiektywnych na subiektywne.
1.5.
Gwarancja KEIC na kredyty wywozowe (podwyższenie D/A) w kwocie 600 mln USD
(33) Panel podsumował fakty dotyczące gwarancji KEIC w następujący sposób:
"7.85 Drugim posunięciem, które uznano za subsydium, było podwyższenie gwarancji przez Korea Export Insurance Corporation ("KEIC"), oficjalną koreańską agencję kredytowania wywozu.
KEIC zapewnia ubezpieczenia i gwarancje wywozowe pozwalające na zarządzanie ryzykiem związanym z transakcjami zagranicznymi.
W styczniu 2001 r. czternaście banków wierzycieli firmy Hynix zwiększyło limit kredytu wywozowego D/A (dokumenty w zamian za akceptację) udzielonego firmie Hynix z 800 mln USD do 1,4 mld USD, o 600 mln USD.
KEIC zapewniła ubezpieczenie krótkoterminowe kredytu wywozowego dla podniesionego limitu D/A w odniesieniu do transakcji między firmą Hynix i jej zagranicznymi podmiotami zależnymi.
Innymi słowy, firma Hynix pobiera przewidziane płatności za transakcję wywozową od odnośnych banków, znajdujących się w posiadaniu dokumentów D/A. Powiązany podmiot przywożący w kraju przeznaczenia dokonuje następnie płatności za odnośne towary na rzecz banków w zamian za D/A. Firma Hynix wypłaca KEIC premię za gwarancję i spłaca odnośnym bankom odsetki za kwoty D/A wypłacone przed dokonaniem ostatniej płatności przez podmiot przywożący.
Ubezpieczenie KEIC pokrywa kwoty należne bankom, które nie mogą zostać odzyskane ze względu na upadłość podmiotu wywożącego lub przywożącego." [33].
(34) Panel uznał, że WE wyciągnęła na podstawie zgromadzonych informacji zasadny i prawidłowy wniosek, że gwarancja KEIC przysporzyła korzyści firmie Hynix [34].
Zarazem przypomniał, że sama KEIC wahała się, czy udzielić gwarancji zadłużenia firmie Hynix i sama potrzebowała gwarancji ze strony rządu Korei [35].
Jednakże w odniesieniu do wielkości korzyści sprawozdanie panelu stwierdza, że zgodnie z przepisami WTO WE powinna ponownie przeanalizować kwestię dostępności alternatywnych wzorców odniesienia w celu obliczenia wielkości korzyści odniesionej przez firmę Hynix [36].
(35) Jak zauważył panel, kwestię korzyści w przypadku gwarancji rządowej można rozpatrywać z kilku punktów widzenia [37].
(36) Zasadną metodą sprawdzenia wielkości korzyści uzyskanej dzięki takiemu środkowi mogłoby być np. porównanie gwarancji udzielonej przez rząd z porównywalną gwarancją udzieloną na rynku [38].
(37) Drugą zasadną metodę wskazano w art. 6 lit. b) rozporządzenia podstawowego (zasadniczo odpowiadającym art. 14 lit. b) Porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych), odnoszącym się do pożyczek rządowych oraz w art. 6 lit. c) rozporządzenia podstawowego (zasadniczo odpowiadającym art. 14 lit. c) Porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych), odnoszącym się do gwarancji rządowych [39].
W tym przypadku "pożyczkę objętą gwarancją rządu" stanowi odnawialna kwota zadłużenia obciążającego grupę Hynix, poprzez jej powiązane podmioty przywożące w różnych krajach eksportu, pozostająca do spłaty w dowolnym czasie na rzecz banków, w odniesieniu do transakcji wywozowych, w których nie dokonano jeszcze płatności, lecz fundusze zostały już przekazane przez banki firmie Hynix.
Analizowany wkład finansowy był związany z podniesieniem limitu o 600 mln USD.
Jednakże sama pożyczka miała limit ogólny wynoszący 1,4 mld USD.
(38) Komisja ponownie zbadała obszerne dane zgromadzone w tej sprawie i rozważyła, czy istnieje jakikolwiek właściwy wzorzec odniesienia, w stosunku do którego można obliczyć wielkość korzyści.
Po pierwsze, Komisja rozważyła, czy firma Hynix otrzymała nowe pożyczki w czasie, gdy udzielono podwyższenia limitu o 600 mln USD.
Ze zgromadzonych informacji wynika jednakże, że nie udzielono żadnej nowej, porównywalnej komercyjnie pożyczki.
Po drugie, Komisja poszukiwała zweryfikowanych dowodów dotyczących kosztu i warunków porównywalnej gwarancji komercyjnej lub "porównywalnej pożyczki komercyjnej dostępnej w razie braku gwarancji rządowej", którą firma Hynix lub inna firma w sytuacji porównywalnej do niej uzyskała w odnośnym terminie.
Porównywalna pożyczka komercyjna powinna być, w idealnej sytuacji, zbliżonej wielkości, powinna być udzielona w tym samym lub zbliżonym sektorze działalności gospodarczej, powinna dotyczyć porównywalnego typu działalności, takiej jak ubezpieczenia kredytów wywozowych, oraz powinna być udzielona w zbliżonym terminie.
Nie powinna być powiązana z żadną gwarancją rządową, wyraźną lub dorozumianą, oraz powinna dotyczyć firmy w sytuacji finansowej podobnej do sytuacji firmy Hynix.
(39) Po przeprowadzeniu takiego ponownego badania Komisja stwierdziła, że wśród zgromadzonych danych brak wiarygodnych informacji dotyczących tych zagadnień.
Komisja nie znalazła żadnego takiego wzorca odniesienia w przypadku samej firmy Hynix.
Pożyczki udzielone firmie Hynix były zasadniczo udzielane przez rząd Korei lub przez banki, którym udzielenie pożyczek powierzył lub nakazał rząd Korei, a oprocentowanie pożyczki konsorcjalnej również byłoby niewłaściwym wzorcem odniesienia ze względów przedstawionych w motywach 17–20 powyżej.
Pożyczki z Citibanku Seoul również nie stanowią właściwego wzorca odniesienia ze względów przedstawionych w motywie 21 powyżej.
Udział Citibanku nie był wystarczająco duży, miał na niego wpływ udział pozostałych pożyczkodawców i rządu Korei, a ponadto miał na niego wypaczający wpływ interes Citibanku wraz z SSB jako doradcy finansowego firmy Hynix oraz jego długoletnie powiązania z rządem Korei.
Poza tym Citibank nie współpracował w dochodzeniu.
(40) Ze względu na kondycję finansową firmy Hynix brak jest właściwych dla niej wzorców odniesienia, które można by wykorzystać, a wśród zgromadzonych danych brak informacji o pożyczkach udzielonych innych firmom w podobnej kondycji finansowej co firma Hynix.
Ponadto z dostępnych informacji wynika, że firma Hynix nie uzyskała i nie byłaby w stanie uzyskać odnośnych funduszy na rynku [40].
Program gwarancji kredytu wywozowego KEIC i program obligacji KDB trwały przez cały 2001 r.
W tym okresie firma Hynix nie miała, według wszelkich kryteriów, zdolności kredytowej. Fatalna sytuacja finansowa firmy Hynix pogorszyła się znacznie w 2000 r., kiedy wykazała ona stratę netto w wysokości 2 bilionów KRW.
Z końcem 2000 r. całkowite zadłużenie firmy Hynix wyniosło 8 bilionów KRW, a jej wskaźnik bieżącej płynności, wskazujący, w jakim stopniu aktywa bieżące pokrywają zobowiązania bieżące, wynosił 0,33 [41].
Marża zysku netto firmy Hynix spadła z 2,08 % w 1999 r. do minus 24,03 % w 2000 r. (kiedy branża DRAM jako całość osiągała dobre wyniki) oraz minus 93,83 % w 2001 r. [42].
Jak widać, w 2000 r. i 2001 r. firma Hynix nie była w stanie wygenerować przepływów pieniężnych wystarczających na pokrycie istniejącego, a tym bardziej nowo zaciągniętego zadłużenia.
(41) Analitycy rynkowi byli zgodni, że w tym okresie firma Hynix nie posiadała zdolności kredytowej.
W marcu 2001 r. agencja Standard & Poor’s przyznała firmie Hynix rating B, w sierpniu 2001 r. CCC+, a w październiku 2001 r. "selective default" (niewywiązanie się z części zobowiązań).
W styczniu 2001 r. firma UBS Warburg wyjaśniła, że zawarta przez firmę Hynix "umowa z KDB w sprawie refinansowania długu… jedynie odsuwa w czasie nadejście katastrofy, ale nie rozwiązuje podstawowego problemu (firmy Hynix), którym jest nierentowność i niemożność wystarczająco szybkiej spłaty zadłużenia z wewnętrznych przepływów pieniężnych lub zbycia aktywów" [43].
Dalej UBS Warburg stwierdził, że w przypadku firmy Hynix problemem jest brak zróżnicowania produktów oraz że nadmierna koncentracja na pamięciach DRAM ogólnego zastosowania przyczyni się do "pogorszenia wskaźników podstawowych" w pierwszej połowie 2001 r. [44].
Podobnie w lutym 2001 r. Deutsche Bank bez ogródek wskazał na problem z przepływami pieniężnymi: "Uważamy, że największym problemem (firmy Hynix) są bieżące przepływy pieniężne.
Naszym zdaniem nie jest prawdopodobne, aby rząd Korei był już skłonny pozostawić firmę samą sobie… Uważamy, że kryzys finansowy (firmy Hynix) nadał będzie stanowił znaczące obciążenie wpływające na zdolność firmy do wyjścia z trudnej sytuacji, gdyż sektor DRAM jest być może najbardziej kapitałochłonnym sektorem w branży półprzewodników, charakteryzującym się wymogiem ciągłego modernizowania procesów technologicznych" [45].
(42) W lutym 2001 r. w artykule opublikowanym przez Korea Herald [46] inny ekspert rynkowy stwierdził, że: "Biorąc pod uwagę, że ryzyko kredytowe jest nadal wysokie i budzi obawy inwestorów, nie sądzę, aby spółki o ratingach poniżej BBB+ zgromadziły płynny kapitał w drodze emisji obligacji".
Wypowiedź ta zbiegła się w czasie z początkowym okresem obowiązywania gwarancji KEIC i programu obligacji KDB.
Autor artykułu w jego dalszej części wskazuje na różnicę dochodu między obligacjami inwestycyjnymi a obligacjami śmieciowymi, stwierdzając: "świadczy to o tym, że inwestorzy nadal unikają obligacji słabo radzących sobie firm, poszerzając do maksimum margines różnicy między obligacjami przedsiębiorstw o wysokiej zdolności kredytowej i obligacjami śmieciowymi".
W artykule prasowym z czerwca 2001 r. stwierdzono, że "inwestorzy zaczęli przyglądać się azjatyckiej krzywej kredytowej, ale wciąż brak im odwagi, aby zainwestować w papiery firm o ratingach poniżej najniższej kategorii inwestycyjnej BBB-minus.
Tylko firmy o silnych przepływach finansowych, będące w stanie obsługiwać zadłużenie oraz mające perspektywy wzrostu, mogą liczyć na ich zainteresowanie" [47].
W innym artykule stwierdzono: "Zwłaszcza w drugiej połowie minionego roku było prawie niemożliwe, aby firma wyemitowała obligacje śmieciowe w oparciu o własne możliwości kredytowe, a rynek obligacji śmieciowych funkcjonował dzięki podstawowym zabezpieczonym zobowiązaniom wynikającym z obligacji, zabezpieczeniom zobowiązań wynikających z obligacji oraz zainicjowanemu przez rząd programowi refinansowania obligacji." [48].
(43) Tak więc Komisja potwierdza swoje pierwotne ustalenia, że firma Hynix nie spełniała wymagań inwestycyjnych inwestorów rynku obligacji śmieciowych oraz że w OD rynki kapitałowe tego typu, do którego odnosi się panel, były niedostępne dla firm znajdujących się w sytuacji tak niekorzystnej, jak sytuacja, w jakiej znalazła się firma Hynix.
W związku z tym informacje takie, jakie zgromadzono, nie pozwalają na ustalenie wiarygodnego wzorca odniesienia dla takich rynków.
(44) Komisja mogłaby zatem dojść do zasadnego i obiektywnego wniosku, że w omawianej sprawie nie jest dostępny żaden alternatywny niekomercyjny wzorzec odniesienia.
W związku z tym w zaistniałych okolicznościach Komisja uznaje, że wielkość korzyści odniesionej przez firmę Hynix nie mogła przekraczać pełnej kwoty pożyczki, powiększonej o skapitalizowane odsetki i koszty windykacji lub próby windykacji w przypadku niewywiązania się ze zobowiązań.
Ponieważ wśród zgromadzonych informacji brak wiarygodnych danych dotyczących takich dodatkowych kosztów, Komisja ograniczyła się do pełnej kwoty pożyczki.
Komisja uważa, że konkluzję taką w pełni potwierdzają jej (niezmienione) ustalenia dotyczące sytuacji finansowej i wartości firmy Hynix oraz sytuacji na rynku pamięci DRAM i na rynkach finansowych, a także że jest ona zgodna z rozporządzeniem podstawowym i wytycznymi.
(45) Jednakże z myślą o zaleceniach panelu WTO Komisja w drodze wyjątku i wyłącznie z tego powodu rozważyła także, czy przy braku jakichkolwiek właściwych wzorców odniesienia istnieje cokolwiek, co stanowić by mogło podstawę dla zastępczego wzorca odniesienia po skorygowaniu, tam gdzie to niezbędne, w sposób uwzględniający szczególne okoliczności sprawy.
Taki wzorzec zastępczy mógłby przykładowo opierać się na komercyjnej stopie procentowej z dodatkiem premii za ryzyko, odzwierciedlającej wskaźniki niewypłacalności firm obciążonych porównywalnym ryzykiem.
Kalkulacja taka uwzględniałaby okres objęty umową pożyczki, stopę procentową odniesienia płaconą przez firmę posiadającą zdolność kredytową, prawdopodobieństwo niewywiązania się ze zobowiązań przez nieposiadającą zdolności kredytowej firmę w określonych ramach czasowych oraz prawdopodobieństwo niewywiązania się ze zobowiązań przez posiadającą zdolność kredytową firmę w tych samych ramach czasowych.
Podejście takie opiera się na powszechnie przyjętym założeniu, że jeżeli pożyczkodawca udziela pożyczki firmie uważanej za nieposiadającą zdolności kredytowej, to wówczas stoi on wobec większego prawdopodobieństwa, że pożyczkobiorca nie wywiąże się ze spłaty pożyczki.
Ze względu na takie podwyższone prawdopodobieństwo niewywiązania się ze zobowiązań pożyczkodawca nalicza wyższą stopę procentową, proporcjonalnie do zwiększenia się prawdopodobieństwa niewywiązania się.
Zasadniczo oznaczałoby to zastosowanie stopy procentowej dostępnej na rynku dla pożyczkobiorców posiadających zdolność kredytową i dodanie do niej "premii za ryzyko" w celu uwzględnienia zwiększonego ryzyka związanego z udzieleniem pożyczki firmie nieposiadającej zdolności kredytowej.
(46) Dla celów wykonania zaleceń zawartych w sprawozdaniu panelu w omawianej sprawie Komisja zastosowała następujący wzór do obliczenia właściwej stopy procentowej odniesienia przy braku zdolności kredytowej:
ib = [(1-qn)(1+if)n/(1-pn)]1/n -1
gdzie:
n = okres objęty umową pożyczki
ib = wzorcowa stopa procentowa dla pożyczkobiorcy nieposiadającego zdolności kredytowej
if = długoterminowa stopa procentowa płacona przez firmę posiadającą zdolność kredytową
pn = prawdopodobieństwo niewywiązania się przez firmę nieposiadającą zdolności kredytowej w okresie n lat
qn = prawdopodobieństwo niewywiązania się przez firmę posiadającą zdolność kredytową w okresie n lat.
(47) Dla celów wykonania tych zaleceń jako stopę procentową pożyczek w dolarach amerykańskich dla firm posiadających zdolność kredytową ("stopa komercyjna") wykorzystano średnią stopę procentową pożyczek w dolarach amerykańskich za 2001 r., która, według Działu Międzynarodowych Statystyk Finansowych MFW, wynosiła 6,922 %.
Wprawdzie kredyt uzyskany przez firmę Hynix dzięki gwarancji był krótkoterminowy, środek będący przedmiotem dochodzenia, tzn. sama gwarancja, był jednak w rzeczywistości formą refinansowania kredytu.
Komisja wykorzystała dane agencji Moody’s Investor Service w celu uzyskania wskaźnika niewypłacalności dla firm posiadających i nieposiadających zdolności kredytowej.
W celu obliczenia wskaźnika dla firm nieposiadających zdolności kredytowej Komisja oparła się na prawdopodobieństwie niewywiązania się ze zobowiązań przez firmy posiadające w okresie obowiązywania odnośnego środka (tzn. jednego roku obowiązywania gwarancji KEIC), rating kredytowy od Caa do C. Podobnie Komisja oparła się na wskaźniku niewypłacalności dla firm posiadających zdolność kredytową w okresie obowiązywania środka objętego dochodzeniem, obliczonym na podstawie nagromadzonych danych dotyczących spółek klasy inwestycyjnej.
Według agencji Moody’s w 2001 r. wskaźnik niewypłacalności firmy nieposiadającej zdolności kredytowej w ciągu jednego roku wynosił 34,34 %.
Wskaźnik niewypłacalności firmy posiadającej zdolność kredytową w ciągu jednego roku w 2001 r. wynosił 0,13 %.
Uzyskano łączna stopę procentową wynoszącą 62,70 %.
Natomiast stopa procentowa płatna przez firmę Hynix od analizowanych pożyczek w dolarach amerykańskich wynosiła 8,33 %, co daje całkowitą różnicę stóp procentowych na poziomie 54,37 %.
(48) Komisja przypomina, że w normalnych okolicznościach po ustaleniu równoważności korzyści z pełną kwotą wkładu finansowego (w tym przypadku pożyczki lub gwarancji pożyczki) Komisja traktuje ją jako subsydium "jednorazowe" przydzielane na okres odpowiadający normalnej amortyzacji środków trwałych w danej branży.
Komisja stosuje alokację liniową i nie zwiększa całkowitej wielkości korzyści, wykorzystując metodę "wartości czasowej pieniądza", a jedynie dodaje oprocentowanie do każdej alokowanej części rocznej.
W tym przypadku okres alokacji wynosił pięć lat i zgodnie z wyjaśnieniami w motywie 44 powyżej do pełnej kwoty pożyczki nie dodano żadnych kosztów dodatkowych, co oznacza, że na każdy rok alokowano 20 % wkładu finansowego.
(49) Gdyby Komisja dokonała porównania stóp procentowych, tak jak opisano to w motywach 45–47 powyżej, korzyść (tzn. różnicę między wzorcem odniesienia a faktyczną stopą procentową) uznano by za subsydium powtarzalne.
Wielkość subsydium alokowanego na każdy rok odpowiadałaby różnicy stóp procentowych pomnożonej przez faktyczną kwotę pożyczki.
Dlatego też, zależnie od wielkości różnicy stóp procentowych, warunków pożyczki i długości okresu amortyzacji, roczna korzyść obliczona w drodze porównania stóp procentowych może być większa lub mniejsza niż korzyść ustalona w drodze zastosowania pierwotnego podejścia Komisji.
(50) W takim przypadku zastosowanie pierwotnego podejścia Komisji skutkowałoby alokowaną roczną korzyścią równą 20 % wkładu finansowego.
Zależnie od szczególnych warunków pożyczki, tzn. od tego, czy pożyczkobiorca spłaca każdego roku odsetki i kapitał czy tylko odsetki, kwotę taką uzyskano by przy różnicy stóp procentowych nie mniejszej niż 20 % i nie większej niż 35 % w skali roku.
W tym przypadku faktyczna różnica stóp procentowych wynosi 54,37 %.
Oznacza to, że ścisłe zastosowanie tej metody prowadziłoby do ustalenia znacznie wyższej stopy podlegającego opłatom wyrównawczym subsydium alokowanego odpowiednio do obrotów, wynoszącej faktycznie 12,8 % zamiast, zgodnie z obliczeniami dokonanymi pierwotnie przez Komisję, 5,1 %.
(51) W związku z tym Komisja uważa, że w tym przypadku zasadne było i jest podejście pierwotne.
Komisja tylko w skrajnych przypadkach określa wielkość korzyści jako równoważną pełnej kwocie pożyczki (tzn. kiedy brak realistycznej możliwości spłaty), i w takich okolicznościach stopa procentowa odniesienia jest zazwyczaj bardzo wysoka.
Dlatego też z różnicy stóp procentowych często wynika korzyść większa niż z prostej alokacji nominalnej kwoty pożyczki odpowiednio do czasu.
W zaistniałej sytuacji Komisja wybrała bardziej konserwatywną z dwóch opcji, aby upewnić się, że wielkość subsydium nie zostanie zawyżona, a kwota nominalna pożyczki zostanie uznana za podstawę dla ograniczenia maksymalnej wielkości korzyści.
(52) Na podstawie powyższych ustaleń uznano, że korzyść przysporzona przez gwarancję KEIC ad valorem obrotów wywozowych wynosiła 5,1 %.
1.6.
Program obligacji KDB
(53) Panel podsumował fakty dotyczące programu obligacji KDB w następujący sposób:
"7.88. Trzecim programem uznanym za subsydium ze strony rządu Korei był program obligacji KDB, do którego firma Hynix została przyjęta w dniu 4 stycznia 2001 r.
Był to program, który zasadniczo trwał jeden rok (2001 r.) i został zorganizowany przez rząd w reakcji na niestabilność finansową w Korei, spowodowaną faktem, że wielka liczba obligacji wyemitowanych przez klika firm (w tym Hynix) przypadała do spłaty jednocześnie.
W ramach tego programu zapadalne zadłużenie zostało refinansowane i w nowej postaci zaoferowane inwestorom.
Firma uczestnicząca spłacała we własnym zakresie 20 % swoich obligacji firmowych przypadających do spłaty, a KDB przejmował pozostałe 80 %.
Była to pierwsza faza programu.
Z 80 % obligacji pierwotnie przejętych przez KDB 20 % sprzedawano następnie bankom wierzycielom firmy proporcjonalnie do ich zaangażowania kredytowego w daną firmę; 70 % w nowej postaci sprzedawano inwestorom jako zabezpieczone zobowiązania wynikające z obligacji i/lub zabezpieczone zobowiązania wynikające z kredytu, gwarantowane przez Koreański Fundusz Gwarancji Kredytowych ("KCGF") [49]; KDB natomiast zachowywał pozostałe 10 %.
Firma uczestnicząca musiała odkupić co najmniej 3 % wszystkich zabezpieczonych zobowiązań wynikających z obligacji i 5 % zabezpieczonych zobowiązań wynikających z kredytu [50].
7.89. Należy zaznaczyć, że firmy trafiały do programu w drodze nominacji przez główny bank wierzyciela i potrzebowały zatwierdzenia przez Radę Kredytujących Instytucji Finansowych ("CFIC") w oparciu o ocenę perspektyw finansowych firmy.
CFIC składa się z przedstawicieli KCGF, KDB i siedemnastu innych banków wierzycieli [51].
CFIC decydowała ostatecznie o udziale w programie.
Jeżeli banki, które udzieliły 75 % pożyczek danej firmie, wyrażały zgodę na jej udział w programie, CFIC uznawała decyzję za jednogłośną.
Aby wziąć udział w programie, firmy musiały być w stanie spłacić 20 % swoich obligacji przypadających do spłaty, znormalizować swoją działalność gospodarczą poprzez program naprawczy, mieć rating kredytowy poniżej A, ale wyższy niż BB i zgodzić się na każdą zmianę w udziałach większościowych, jakiej domagały się jej banki wierzyciele lub na zmianę kierownictwa w razie niewypłacalności.
Firma Hynix została przyjęta do programu dnia 4 stycznia 2001 r. z ratingiem kredytowym BBB-.
Łącznie przyjęto sześć firm, z których cztery, w tym Hynix, należały do grupy Hyundai [52].
WE stwierdziła, że zakup obligacji przez KDB w ramach tego programu stanowił wkład finansowy ze strony rządu, który przysporzył korzyści firmie Hynix.
(54) Panel uznał zasadność i prawidłowość wyciągniętego na podstawie zgromadzonych informacji przez WE wniosku, że program obligacji KDB przysporzył korzyści firmie Hynix.
Zarazem panel przypomniał, że sam program obligacji KDB został zorganizowany i faktycznie zagwarantowany przez rząd Korei [54].
Jednakże w odniesieniu do wielkości korzyści sprawozdanie panelu stwierdza, że Komisja, w celu zachowania zgodności z przepisami WTO, powinna ponownie zbadać kwestię dostępności alternatywnych wzorców odniesienia.
(55) Jak zauważył panel, kwestia korzyści, przynajmniej w przypadku gwarancji rządowej, może być zbadana z więcej niż jednego punktu widzenia [55], a stosując wytyczne zawarte w art. 14 Porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych, organ dochodzeniowy dysponuje znaczną swobodą interpretacji [56].
Program obligacji KDB, przykładowo, przejawia niektóre z cech gwarancji, ponieważ cały środek był zorganizowany, sponsorowany i faktycznie gwarantowany przez rząd Korei lub organ publiczny rządu Korei.
Tak więc zasadną metodą sprawdzenia wielkości korzyści uzyskanej dzięki takiemu środkowi mogłoby być np. porównanie gwarancji udzielonej przez rząd z porównywalną gwarancją udzieloną na rynku.
Program obligacji KDB można również przeanalizować w świetle art. 6 lit. b) rozporządzenia podstawowego (zasadniczo odpowiadającego art. 14 lit. b) Porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych), odnoszącego się do pożyczek rządowych, oraz art. 6 lit. c) rozporządzenia podstawowego (zasadniczo odpowiadającego art. 14 lit. c) Porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych), odnoszącego się do udzielonej przez rząd gwarancji pożyczki.
(56) Komisja ponownie zbadała zgromadzone informacje i rozważyła, czy istnieje jakikolwiek właściwy wzorzec odniesienia, w stosunku do którego można obliczyć wielkość korzyści.
Komisja poszukiwała zweryfikowanych dowodów dotyczących porównywalnej gwarancji rządowej, "porównywalnej pożyczki komercyjnej" lub "porównywalnej pożyczki komercyjnej dostępnej w razie braku gwarancji rządowej", którą firma Hynix lub inna firma w sytuacji porównywalnej do niej uzyskała w odnośnym terminie.
Porównywalna pożyczka komercyjna powinna być, w idealnej sytuacji, zbliżonej wielkości, udzielona w tym samym lub zbliżonym sektorze działalności gospodarczej, dotyczyć porównywalnego typu działalności oraz powinna być udzielona w zbliżonym terminie.
Nie powinna być powiązana z żadną gwarancją rządową, wyraźną lub dorozumianą, oraz powinna dotyczyć firmy w sytuacji finansowej podobnej do sytuacji firmy Hynix.
(57) Po przeprowadzeniu takiego ponownego badania Komisja stwierdziła, że w omawianej sprawie brak komercyjnych wzorców odniesienia spełniających podane kryteria.
Firma Hynix sama nie sprzedała żadnych obligacji firmowych na rynku komercyjnym w czasie, kiedy uczestniczyła w programie obligacji KDB.
Jeden z warunków zasadniczych udziału w programie obligacji KDB stanowił, że dana firma nie może uzyskać pożyczek ani sprzedawać obligacji na normalnym rynku komercyjnym.
Ponadto, jak zaznaczono w motywie 53 rozporządzenia ostatecznego, firma Hynix nie przedstawiła żadnych dowodów, że usiłowała w odnośnym okresie uzyskać dostęp do zagranicznych rynków kapitału dłużnego.
Dodatkowo fakt, że międzynarodowa agencja ratingowa Standard and Poor’s obniżyła rating papierów dłużnych firmy Hynix do spekulatywnego rankingu "B-" poddaje w wątpliwość możliwość uzyskania przez firmę Hynix dostępu do zagranicznych rynków obligacji lub pożyczek, nawet gdyby próbowała to zrobić.
Nawet sam rząd Korei zauważył w styczniu 2001 r., że firma Hynix była "w stanie technicznej niewypłacalności." [57].
(58) Ponadto inne pożyczki udzielone firmie Hynix w okresie, kiedy KDB refinansował przypadające do spłaty obligacje firmy Hynix, nie mogą służyć jako podstawa do stwierdzenia, czy firma Hynix odniosła korzyść.
Z powodów wspomnianych w motywach 17–22 powyżej pożyczki udzielone w ramach pożyczki konsorcjalnej nie mogą służyć jako właściwa podstawa do porównań.
Interwencja rządowa miała tak wypaczający wpływy na pożyczki udzielone w ramach pożyczki konsorcjalnej, że nie mogą one służyć jako zasadny komercyjny wzorzec odniesienia, w stosunku do którego można by zweryfikować zaistnienie korzyści i wielkość takiej korzyści.
W związku z tym Komisja przypomina, że sama pożyczka konsorcjalna została umożliwiona przez rząd Korei, który uchylił limity kredytowania trzem głównym uczestnikom tej pożyczki.
Nie jest jasne, czy w razie braku udziału tych trzech banków w konsorcjum, udzielenie pożyczki byłoby w ogóle możliwe, biorąc pod uwagę, że byłaby bardzo słabo gwarantowana [58].
(59) Ponadto obligacje zamienne, zakupione przez podmioty prywatne w ramach programu restrukturyzacyjnego z maja 2001 r., nie mogą służyć jako wzorzec odniesienia, gdyż mimo że zgromadzone informacje nie wystarczają do stwierdzenia powierzenia lub nakazania, to świadczą one o pewnym zaangażowaniu rządu, w związku z którym udział kredytodawców prywatnych jest środkiem niewłaściwym w odniesieniu do komercyjnej zasadności zakupu obligacji zamiennych: banki wierzyciele same przyznały w rezolucji Kredytujących Instytucji Finansowych z 7 maja 2001 r., że firma Hynix nie była w stanie obsługiwać swojego zadłużenia [59] i rząd Korei był mocno zaangażowany w nadzór nad przeprowadzeniem oferty obligacji zamiennych w maju 2001 r., do tego stopnia, że w spotkaniu Rady Wierzycieli w marcu 2001 r. wziął udział wyższy urzędnik Służb Nadzoru Finansowego [60].
Co więcej, aby porównywalna pożyczka komercyjna mogła być uznana za wzorzec odniesienia, powinna zostać udzielona w zbliżonym terminie, a oferta obligacji zamiennych miała miejsce 5 miesięcy po programie obligacji KDB, kiedy zarówno sytuacja finansowa firmy Hynix, jak i stan rynków pamięci DRAM były wyraźnie różne.
(60) Jak wspomniano powyżej [61], na rynku faktycznie nie był dostępny żaden inny porównywalny komercyjny wzorzec odniesienia.
Przeciwnie, z dostępnych informacji wynika, że firma Hynix nie uzyskałaby odnośnych funduszy na rynku.
(61) Komisja mogłaby zatem dojść do zasadnego i obiektywnego wniosku, że w omawianej sprawie nie jest dostępny żaden alternatywny niekomercyjny wzorzec odniesienia.
W związku z tym w zaistniałej sytuacji Komisja uznaje, że wielkość korzyści odniesionej przez firmę Hynix nie mogła przekraczać pełnej kwoty funduszy uzyskanych przez nią w wyniku programu obligacji KDB, powiększonego o skapitalizowane odsetki i koszty windykacji lub próby windykacji w przypadku niewywiązania się ze zobowiązań.
Ponieważ wśród zgromadzonych informacji brak wiarygodnych danych dotyczących takich dodatkowych kosztów, Komisja ograniczyła się do pełnej kwoty funduszy.
Komisja uważa, że konkluzję taką w pełni potwierdzają jej (niezmienione) ustalenia dotyczące sytuacji finansowej i wartości firmy Hynix oraz sytuacji na rynku pamięci DRAM i rynkach finansowych, a także że jest ona zgodna z rozporządzeniem podstawowym i wytycznymi.
(62) Jednakże z myślą o zaleceniach panelu WTO Komisja rozważyła także, czy przy braku jakichkolwiek właściwych komercyjnych wzorców odniesienia istnieje cokolwiek, co stanowić by mogło podstawę dla zastępczego wzorca odniesienia po skorygowaniu, tam gdzie to niezbędne, w sposób uwzględniający szczególne okoliczności sprawy.
Taki zastępczy wzorzec odniesienia mógłby zostać obliczony, przykładowo, w sposób zbliżony do sposobu opisanego w motywach 45 i 46 w odniesieniu do gwarancji KEIC.
(63) Dla celów tego obliczenia i zgodnie z sugestiami rządu Korei Komisja wykorzystała stopę procentową krótkoterminowych pożyczek w wonach koreańskich wg Działu Międzynarodowych Statystyk Finansowych MFW, wynoszącą 7,7 %, jako stopę procentową pożyczek w wonach koreańskich dla firm posiadających zdolność kredytową.
Wskaźniki niewypłacalności firm zarówno posiadających, jak i nieposiadających zdolności kredytowej w okresie obowiązywania analizowanego środka zaczerpnięto z danych agencji Moody’s Investor Services (odpowiednio 0,13 % i 34,37 %).
Uzyskano łączną stopę procentową wynoszącą 63,89 %.
Natomiast przeciętna stopa procentowa płatna przez firmę Hynix od obligacji KDB wynosiła 12,7 %, co daje całkowitą różnicę stóp procentowych na poziomie 51,19 %.
(64) Uznanie wkładu finansowego za subsydium powtarzalne raczej niż subsydium jednorazowe alokowane odpowiednio do czasu i zastosowanie tego modelu w obliczeniu wielkości korzyści wynikającej z analizowanego wkładu finansowego dałoby wielkość korzyści wynoszącą 626,9 mld KRW, a w rezultacie wielkość subsydium podlegającego opłatom wyrównawczym, alokowanego odpowiednio do obrotów, wyniosłaby 11,8 % zamiast 4,9 %, jak wynikało z pierwotnych obliczeń Komisji.
Dlatego też Komisja uważa, że jej pierwotne podejście było w tej sprawie zasadne, ponieważ z różnicy stóp procentowych wynika korzyść znacznie większa niż z prostej alokacji nominalnej kwoty pożyczki odpowiednio do czasu.
W tej sytuacji Komisja wybrała bardziej konserwatywną z dwóch opcji, aby upewnić się, że wielkość subsydium nie zostanie zawyżona, a kwota nominalna pożyczki zostanie uznana za podstawę dla ograniczenia maksymalnej wielkości korzyści.
(65) Wykorzystując kwotę funduszy uzyskanych przez firmę Hynix w wyniku programu obligacji KDB jako ograniczenie maksymalnej wielkości korzyści, Komisja stwierdza, że wielkość korzyści odniesionej przez firmę Hynix z analizowanego wkładu finansowego ad valorem obrotów wyniosła 4,9 %.
1.7.
Pakiet ratunkowy z października 2001 r., składający się z konwersji zadłużenia na kapitał, drugiego refinansowania zadłużenia i przyznania nowej pożyczki w wysokości 658 mld KRW
(66) Panel podsumował fakty dotyczące programu restrukturyzacyjnego z października 2001 r. w następujący sposób:
"7.111.
Piątym i ostatnim programem, który został uznany za subsydium, był program restrukturyzacyjny z października 2001 r.
Dnia 4 października 2001 r. zgodnie z ustawą o promocji restrukturyzacji zadłużenia firm ("ustawa CRPA") powołano drugą radę CFIC w związku z zadłużeniem firmy Hynix.
Ustawa CRPA została uchwalona w sierpniu 2001 r., a jej celem było ułatwienie restrukturyzacji zadłużenia firm, która wcześniej opierała się na porozumieniach między bankami-wierzycielami i odnośnymi firmami.
W skład CFIC weszło sto dziesięć instytucji finansowych, w tym siedemnaście banków i piętnaście funduszy inwestycyjnych.
Decyzje CFIC przyjmowane były większością 75 %.
Głosy przydzielano proporcjonalnie do zaangażowania każdej z instytucji w pożyczki dla firmy Hynix.
Każda instytucja finansowa, korzystająca z prawa sprzeciwu, aby wyrazić niezgodę na rezolucję CFIC, była na stałe usuwana z CFIC.
Podczas drugiego spotkania, które odbyło się 31 października 2001 r., CFIC podjęła decyzję dotyczącą "drugiego pakietu restrukturyzacyjnego" dla firmy Hynix.
Zaproponowano następujące środki:
a) udzielenie firmie Hynix nowej pożyczki, w wysokości 1 biliona KRW, z oprocentowaniem 7 %;
b) konwersja zadłużenia na kapitał poprzez ofertę obligacji zamiennych na akcje;
c) wydłużenie zapadalności dotychczasowych pożyczek do dnia 31 grudnia 2004 r., konwersja przypadających do zapłaty obligacji firmowych na obligacje o trzyletnim okresie zapadalności i stopie procentowej wynoszącej 6,5 % oraz zmiana stopy procentowej dotychczasowych pożyczek w walucie koreańskiej na 6 %.
7.112.
Podczas spotkania 31 października CFIC przedstawiła instytucjom finansowym trzy opcje.
Pierwsza opcja polegała na przyjęciu propozycji poprzez udzielenie nowych kredytów i uczestnictwo w konwersji zadłużenia na kapitał ("opcja 1").
Po drugie, banki, które nie chciały uczestniczyć w nowej pożyczce, zobowiązano do wymiany 28,5 % swoich pożyczek na kapitał i zrzeczenia się reszty zadłużenia pozostającego do spłaty przez firmę Hynix ("opcja 2").
Po trzecie, CFIC postanowiła również, że od banków, które sprzeciwią się wspomnianym środkom i skorzystają z prawa sprzeciwu, odkupione zostaną ich pożyczki wg wartości likwidacyjnej ustalonej przez firmę Arthur Andersen, której zlecono zbadanie sytuacji finansowej firmy Hynix w tym czasie ("opcja 3").
7.113.
Niemniej jednak tylko sześć banków zgodziło się udzielić nowych kredytów, których wysokość wyniosła 658 mld KRW zamiast planowanego 1 bln KRW.
Banki te wymieniły znaczną część swoich pożyczek na kapitał.
Tzw. bankami opcji 1 były KEB, Woori Bank, Chohung Bank, KDB, NACF i Citibank [62].
Osiem banków odmówiło udzielenia nowych pożyczek i wymieniło około jednej trzeciej należnego im zadłużenia na kapitał, a resztę odpisało w straty.
Pozostałe banki sprzeciwiły się restrukturyzacji i zdecydowały się na odzyskanie wartości likwidacyjnej udzielonych przez siebie pożyczek, a całą resztę zadłużenia odpisały w straty.
Jak wyjaśniono powyżej, pożyczki pozostające do spłaty na rzecz banków należących do pierwszej kategorii poddano wydłużeniu zapadalności i redukcji stóp procentowych [63].
WE uznała, że udział sześciu banków opcji 1 w programie restrukturyzacyjnym z października 2001 r. stanowił wkład finansowy ze strony rządu, który przysporzył korzyści finansowej firmie Hynix.
Stopa procentowa dla tego subsydium wynikającego z programu restrukturyzacyjnego z października 2001 r. została obliczona na 19,4 %.
(67) Panel uznał zasadność i prawidłowość wyciągniętego na podstawie zgromadzonych informacji przez WE wniosku, że program restrukturyzacyjny z października 2001 r. przysporzył korzyści firmie Hynix [64].
Jednakże w odniesieniu do wielkości korzyści sprawozdanie panelu stwierdza, że Komisja w celu zachowania zgodności z przepisami WTO powinna ponownie zbadać kwestię dostępności alternatywnych wzorców odniesienia.
i. Konwersja zadłużenia na kapitał
(68) Jak zauważył panel, w zakresie analizy korzyści wynikającej z zapewnienia przez rząd kapitału oraz w zakresie zastosowania wytycznych zawartych w art. 14 Porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych, organ dochodzeniowy dysponuje znaczną swobodą interpretacji [65].
Komisja uważa, że konwersję zadłużenia na kapitał w ramach programu restrukturyzacyjnego z października 2001 r. można uznać, w świetle art. 6 ust. 1 rozporządzenia podstawowego (zasadniczo odpowiadającego art. 14 lit. a) Porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych), odnoszącego się do zapewnienia kapitału przez rząd, za niezgodną ze zwykłymi praktykami inwestycyjnymi, w tym dotyczącymi zapewniania kapitału ryzyka lub prywatnych inwestorów na terytorium odnośnego członka.
Komisja zaznacza, że w przeciwieństwie do lit. b) i c), lit. a) nie zawiera zdania końcowego zapewniającego dalsze wytyczne dotyczące sposobu obliczenia wielkości korzyści.
(69) Komisja ponownie zbadała zgromadzone informacje i rozważyła, czy istnieje jakikolwiek właściwy wzorzec odniesienia, w stosunku do którego można obliczyć wielkość korzyści.
Komisja poszukiwała zweryfikowanych dowodów dotyczących porównywalnego przypadku zapewnienia kapitału przez rząd firmie Hynix lub innej firmie w sytuacji porównywalnej do niej, który miał miejsce w odnośnym terminie.
Porównywalny przypadek zapewnienia kapitału powinien, w idealnej sytuacji, dotyczyć kapitału zbliżonej wielkości, zapewnionego w tym samym lub zbliżonym sektorze działalności gospodarczej, dotyczyć porównywalnego typu działalności oraz mieć miejsce w zbliżonym terminie.
Nie powinien być powiązany z żadną gwarancją rządową, wyraźną lub dorozumianą, oraz powinien dotyczyć firmy w sytuacji finansowej podobnej do sytuacji firmy Hynix.
(70) Po przeprowadzeniu takiego ponownego badania Komisja stwierdziła, że wśród zgromadzonych danych brak zweryfikowanych informacji dotyczących tych zagadnień.
Komisja nie znalazła żadnego takiego wzorca odniesienia w przypadku samej firmy Hynix.
Kapitał zapewniony firmie Hynix był zasadniczo zapewniony przez rząd Korei lub przez banki, którym rząd Korei nakazał to lub powierzył.
(71) Ponadto na rynku faktycznie nie był dostępny żaden inny porównywalny komercyjny wzorzec odniesienia.
Przeciwnie, z dostępnych informacji wynika, że firma Hynix nie uzyskałaby odnośnych funduszy na rynku.
Jak zaznaczono w motywie 103 rozporządzenia ostatecznego, w październiku 2001 r. agencja Standard & Poor’s przyznała firmie Hynix rating kredytowy "SD" (niewywiązanie się z części zobowiązań).
Firma Hynix przestała spłacać odsetki od pożyczki konsorcjalnej w maju 2001 r., a kilka banków wierzycieli zwiększyło swoje rezerwy celowe na pokrycie strat związanych z kredytowaniem firmy Hynix już w maju 2001 r., a następnie w październiku 2001 r., przed wprowadzeniem w życie analizowanych środków.
Według wewnętrznych ocen sześciu banków, których dotyczyły środki z października 2001 r., status firmy Hynix zmienił się z "wymagającego ostrożności" na "wątpliwy", a banki opcji 2 zaangażowane w konwersję zadłużenia na kapitał miały bardzo ograniczony wybór: mogły albo przyjąć akcje, albo faktycznie spisać całość zadłużenia firmy Hynix na straty.
Sugestia rządu Korei, że to różnica między ceną konwersji a ceną rynkową powinna określać wielkość korzyści nie uwzględnia katastrofalnej sytuacji finansowej firmy Hynix, gdyż nikt nie zainwestowałby w firmę o ratingu SD.
Konkluzje przedstawione w motywach 101–112 rozporządzenia ostatecznego, wspierające stwierdzenie, że na rynku komercyjnym nie był dostępny dla firmy Hynix żaden porównywalny rodzaj finansowania kapitałowego mogący służyć jako wzorzec odniesienia, zostają niniejszym potwierdzone.
(72) Komisja mogłaby zatem dojść do zasadnego i obiektywnego wniosku, że w przedmiotowej sprawie nie jest dostępny żaden alternatywny niekomercyjny wzorzec odniesienia.
W związku z tym w tej sytuacji Komisja uznaje, że wielkość korzyści odniesionej przez firmę Hynix nie mogła przekraczać pełnej kwoty funduszy uzyskanych przez nią w wyniku transakcji konwersji zadłużenia na kapitał w ramach programu restrukturyzacyjnego z października 2001 r.
Komisja uważa, że konkluzję taką w pełni potwierdzają jej (niezmienione) ustalenia dotyczące sytuacji finansowej i wartości firmy Hynix oraz sytuacji na rynku pamięci DRAM i rynkach finansowych, a także że jest ona zgodna z rozporządzeniem podstawowym i wytycznymi.
(73) Jednakże z myślą o zaleceniach panelu WTO Komisja rozważyła także, czy przy braku jakichkolwiek właściwych wzorców odniesienia istnieje jakakolwiek inna metoda skorygowania wielkości korzyści w sposób uwzględniający szczególne okoliczności sprawy.
Komisja uważa, że analiza braku zdolności kredytowej przeprowadzona w odniesieniu do zadłużenia nie może stanowić właściwej podstawy dla porównań, właśnie dlatego, że ten konkretny wkład finansowy opiera się na kapitale akcyjnym, co czyni go środkiem zasadniczo różnym od finansowania dłużnego.
(74) Komisja uwzględniła możliwość, że ze względu na szczególną sytuację związaną z obecną ponowną analizą należy uwzględnić koszt poniesiony przez odbiorcę otrzymującego wkład finansowy.
Komisja zaznacza, że w celu oceny kosztu konwersji z punktu widzenia odbiorcy, o ile taki koszt wystąpił, należy uwzględnić zobowiązania nałożone na firmę emitującą nowe akcje.
Komisja zaznacza, że zastrzyki kapitału uzyskanego z akcji zwyczajnych zwykle nie nakładają na firmę szczególnych zobowiązań, gdyż nie ma określonej stopy zwrotu, którą firma musi zapewnić, ani, de facto, nie zachodzi potrzeba dokonywania żadnych płatności.
Firma ma jednakże przynajmniej teoretyczne zobowiązanie podziału zysków lub ich części między akcjonariuszy. Wskaźnik rentowności kapitału mógłby posłużyć jako pewnego rodzaju miernik poziomu zwrotu, jaki zgodnie z oczekiwaniami firma powinna zapewnić swoim akcjonariuszom, i mógłby zostać wykorzystany w obliczeniu wielkości korzyści odniesionej przez firmę Hynix.
Jednakże wskaźnik rentowności kapitału firmy Hynix za 2001 r. obliczony w odniesieniu do jej sprawozdania finansowego za ten rok wyniósł –96,75 %.
Dlatego też, biorąc pod uwagę obiektywną ocenę sytuacji finansowej firmy Hynix w momencie konwersji zadłużenia na kapitał, oczekiwanie, że firma Hynix będzie w stanie dokonać w danym roku podziału jakichkolwiek zysków wśród swoich akcjonariuszy wydaje się nierozsądne.
Dlatego też, wykorzystując wskaźnik rentowności kapitału jako wzorzec odniesienia, nadal uznano by całą kwotę konwersji zadłużenia na kapitał za subsydium podlegające opłatom wyrównawczym.
(75) Komisja zbadała również, czy firma Hynix poniosła jakiekolwiek koszty związane z koniecznością rezygnacji z kontroli nad akcjami w rezultacie konwersji lub koszty wynikające z potencjalnego rozwodnienia ceny akcji na skutek emisji nowych akcji [66].
Na podstawie analizy zgromadzonych informacji Komisja uważa, że korzyść netto odniesiona przez firmę Hynix w wyniku pełnej konwersji zadłużenia na kapitał nie została pomniejszona w rezultacie emisji nowych akcji.
W związku z tym Komisja uważa, że zasadnicze znaczenie ma ocena wpływu konwersji zadłużenia na kapitał na sytuację finansową firmy Hynix.
(76) Sprawą podstawową jest stwierdzenie, że nie był to zwykły zastrzyk kapitału.
Fundamentalna korzyść odniesiona przez firmę Hynix wynikała z ogromnej kwoty zadłużenia, które wygasło w rezultacie konwersji – wynosiła ona 2,483 mld KRW.
To faktycznie zwolniło firmę Hynix z konieczności spłaty jakiejkolwiek części tej kwoty podstawowej oraz odsetek.
W zamian ta ogromna kwota zadłużenia została zastąpiona akcjami wyemitowanymi na rzecz banków wierzycieli opcji 1.
Firma Hynix nie poniosła jednak żadnego poddającego się kwantyfikacji kosztu w związku z emisją nowych akcji.
Co prawda wartość wyemitowanych wcześniej akcji została rozwodniona w związku z tą emisją, nie miało to jednak absolutnie żadnego wpływu bilansowego na firmę Hynix.
Nie pociągało to za sobą żadnych nakładów gotówkowych (z wyjątkiem wydatków związanych z emisją nowych akcji) i nie zobowiązywało firmy Hynix do żadnego typu płatności gotówkowych w przyszłości, co miałoby miejsce w przypadku instrumentów dłużnych.
(77) W rezultacie w świetle wszystkich tych czynników i w związku z tym, że firma Hynix nie wykazała żadnych kosztów związanych z emisją akcji, uważa się, że właściwe podejście do pomiaru wielkości korzyści z konwersji zadłużenia na kapitał polega na uwzględnieniu pełnej kwoty konwersji.
Wynika z tego, że ogólna korzyść dla firmy Hynix wyniosła 358,2 mld KRW, a podlegające opłatom wyrównawczym subsydium od obrotów wynosi 9,6 %.
ii. Refinansowanie zadłużenia i nowa pożyczka
(78) Komisja uważa, że refinansowanie zadłużenia i nową pożyczkę w ramach programu restrukturyzacyjnego z października 2001 r. można rozpatrywać w świetle art. 6 lit. b) rozporządzenia podstawowego (zasadniczo odpowiadającego art. 14 lit. b) Porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych), odnoszącego się do kwoty, jaką zapłaciłaby firma od porównywalnej pożyczki komercyjnej, którą faktycznie mogła uzyskać na rynku.
(79) Komisja ponownie zbadała zgromadzone informacje i rozważyła, czy istnieje jakikolwiek właściwy wzorzec odniesienia, w stosunku do którego można obliczyć wielkość korzyści.
Komisja poszukiwała zweryfikowanych dowodów dotyczących porównywalnej pożyczki komercyjnej, którą firma Hynix lub inna firma w sytuacji porównywalnej do niej uzyskała w odnośnym terminie.
Porównywalna pożyczka komercyjna powinna być, w idealnej sytuacji, zbliżonej wielkości, udzielona w tym samym lub zbliżonym sektorze działalności gospodarczej, dotyczyć porównywalnego typu działalności oraz powinna być zawarta w zbliżonym terminie.
Nie powinna być powiązana z żadną gwarancją rządową, wyraźną lub dorozumianą, oraz powinna dotyczyć firmy w sytuacji finansowej podobnej do sytuacji firmy Hynix.
(80) Obligacje zakupione w ramach programu restrukturyzacyjnego z maja 2001 r. nie mogą stanowić podstawy dla ustalenia zasadności komercyjnej nowej pożyczki i refinansowania zadłużenia, ponieważ sytuacja finansowa firmy Hynix uległa znacznemu pogorszeniu w okresie od maja do października 2001 r.
Dlatego też tych dwóch sytuacji nie można uznać za porównywalne.
(81) Po przeprowadzeniu takiego ponownego badania Komisja stwierdziła, że wśród zgromadzonych danych brak zweryfikowanych informacji dotyczących tych zagadnień.
Komisja nie znalazła żadnego takiego wzorca odniesienia w przypadku samej firmy Hynix.
Pożyczki udzielone firmie Hynix były zasadniczo zapewnione przez rząd Korei lub przez banki, którym rząd Korei nakazał to lub powierzył.
(82) Jak wspomniano powyżej [67], na rynku faktycznie nie był dostępny żaden inny porównywalny komercyjny wzorzec odniesienia.
Przeciwnie, z dostępnych informacji wynika, że firma Hynix nie uzyskałaby odnośnych funduszy na rynku.
(83) Komisja mogłaby zatem dojść do zasadnego i obiektywnego wniosku, że w przedmiotowej sprawie nie jest dostępny żaden alternatywny niekomercyjny wzorzec odniesienia.
W związku z tym w tej sytuacji Komisja uznaje, że wielkość korzyści odniesionej przez firmę Hynix nie mogła przekraczać pełnej kwoty funduszy uzyskanych przez nią w wyniku refinansowania zadłużenia i nowej pożyczki w ramach programu restrukturyzacyjnego z października 2001 r.
Komisja uważa, że konkluzję taką w pełni potwierdzają jej (niezmienione) ustalenia dotyczące sytuacji finansowej i wartości firmy Hynix oraz sytuacji na rynku pamięci DRAM i rynkach finansowych, a także że jest ona zgodna z rozporządzeniem podstawowym i wytycznymi.
(84) Jednakże z myślą o zaleceniach panelu WTO Komisja rozważyła także, czy przy braku jakichkolwiek właściwych wzorców odniesienia istnieje jakakolwiek inna metoda skorygowania wielkości korzyści w sposób uwzględniający szczególne okoliczności sprawy.
W związku z tym do obliczenia wielkości korzyści uzyskanej przez firmę Hynix dzięki tym dwóm środkom zastosowano metodologię przedstawioną w motywach 45 i 46.
(85) Dla celów tego obliczenia jako stopę procentową pożyczek w wonach koreańskich dla przedsiębiorstw posiadających zdolność kredytową średnią Komisja zastosowała stopę procentową Bank of Korea od obligacji inwestycyjnych w 2001 r., która wynosiła 11,38 %.
Wskaźniki niewypłacalności firm zarówno posiadających, jak i nieposiadających zdolności kredytowej w okresie obowiązywania analizowanych środków zaczerpnięto z danych agencji Moody’s Investor Services.
Wskaźnik niewypłacalności w okresie 3 lat firmy nieposiadającej zdolności kredytowej w 2001 r. (okres objęty nową pożyczką i refinansowaniem) wynosił 57,97 %, natomiast wskaźnik niewypłacalności w okresie 3 lat firmy posiadającej zdolność kredytową w 2001 r. wynosił 0,94 %.
Uzyskano łączną stopę oprocentowania wynoszącą 48,22 %.
Natomiast stopa procentowa płatna przez firmę Hynix od nowej pożyczki wynosiła 7 %, a od refinansowania – 6,5 %, co daje całkowitą różnicę stóp procentowych na poziomie odpowiednio 41,2 % oraz 41,7 %.
(86) Uznanie wkładu finansowego za subsydium powtarzalne, a nie subsydium jednorazowe alokowane odpowiednio do czasu i zastosowanie tego modelu w obliczeniu wielkości korzyści wynikającej z analizowanych wkładów finansowych dałoby wielkość korzyści wynoszącą 271,5 mld KRW w przypadku nowej pożyczki i 761,4 mld KRW w przypadku refinansowania.
W rezultacie objęte opłatami wyrównawczymi subsydia alokowane odpowiednio do obrotów wynosiłyby 6,8 % w przypadku nowej pożyczki i 19,1 % w przypadku refinansowania, w porównaniu z pierwotnie wyliczonymi przez Komisję wielkościami, odpowiednio, 3,5 % i 9,8 %.
Dlatego też Komisja uważa, że jej pierwotne podejście było w tej sprawie zasadne, ponieważ z różnicy stóp procentowych wynika korzyść znacznie większa niż z prostej alokacji nominalnej kwoty pożyczek odpowiednio do czasu.
W zaistniałych okolicznościach Komisja wybrała bardziej konserwatywną z dwóch opcji, aby upewnić się, że wielkość subsydium nie zostanie zawyżona, a kwota nominalna pożyczek zostanie uznana za podstawę dla ograniczenia maksymalnej wielkości korzyści.
W oparciu o powyższe ustalenia Komisja ustaliła, że wielkość korzyści odniesionej przez firmę Hynix ad valorem obrotów w przypadku obu środków wynosi 13,3 %.
(87) Zaznacza się, że w odniesieniu do refinansowania zadłużenia, wbrew motywowi 166 rozporządzenia ostatecznego, kwota obligacji zamiennych zakupionych przez banki opcji 1 nie została odliczona, ponieważ środki z maja 2001 r. nie są już objęte opłatami wyrównawczymi.
iii. Całkowite subsydium wynikające z pakietu ratunkowego z października 2001 r.
(88) Uznano, że kwota subsydium, obliczona dla konwersji zadłużenia na kapitał, refinansowania zadłużenia i nowej pożyczki, stanowiła znaczną jednorazową korzyść i była rozłożona na okres pięciu lat odpowiadający normalnemu okresowi amortyzacji aktywów w branży pamięci DRAM.
Uzyskaną kwotę alokowano odpowiednio do obrotów firmy Hynix w okresie badanym i dodano odsetki oparte na średniej stopie komercyjnej stosowanej w Korei w OD.
Zrewidowana kwota wyrażona ad valorem wynosi 22,9 %.
1.8.
Łączna kwota subsydium
(89) Podsumowując, obliczenie łącznej kwoty subsydium zostało zrewidowane na podstawie zaleceń Komisji i przedstawia się obecnie następująco:
Typ subsydium _BAR_ Podwyższenie D/A _BAR_ Program obligacji KDB _BAR_ Zakup obligacji zamiennych i refinansowanie zadłużenia – maj 2001 r. _BAR_ Pakiet ratunkowy – październik 2001 r. _BAR_ Razem _BAR_
— _BAR_ 5,1 % _BAR_ 4,9 % _BAR_ 0 % _BAR_ 22,9 % _BAR_ 32,9 % _BAR_
2.
Szkoda
2.1.
Wstęp
(90) W niniejszej części przedstawione są ustalenia poddane ponownej ocenie w oparciu o zalecenia sprawozdania panelu dotyczące analizy czynnika "płace" jako istotnego czynnika wpływającego na stan przemysłu wspólnotowego w rozumieniu art. 8 ust. 5 rozporządzenia podstawowego (zasadniczo odpowiadającego art. 15 ust. 4 Porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych).
(91) Wszelkie pozostałe ustalenia dotyczące szkody pozostają bez zmian w stosunku do ustaleń dochodzenia pierwotnego, zawartych w rozporządzeniu tymczasowym i rozporządzeniu ostatecznym.
2.2.
Płace
(92) Podczas dochodzenia pierwotnego WE poddała analizie i ocenie czynnik płac, uznała go jednak za nieistotny dla celów określenia szkody.
Jednakże panel stwierdził, że:
"wobec braku pisemnej dokumentacji procesu analitycznego przeprowadzonego przez organ dochodzeniowy w celu oceny czynnika "płace" nie możemy ustalić, czy zapewniono odpowiednie i zasadne wyjaśnienie, w jaki sposób określenie szkody poczynione przez WE znajduje potwierdzenie w faktach i w rezultacie, czy określenia takie było zgodne z art. 15 ust. 4.
Z powodu braku pisemnej dokumentacji bylibyśmy zdani na spekulacje post hoc dotyczące procesu myślowego, który doprowadził organ dochodzeniowy do jego końcowych wniosków.
Uważamy, że norma oceny zawarta w art. 11 Porozumienia o rozstrzyganiu sporów nie pozwala nam na takie spekulacje" [68].
W rezultacie panel uznał, że WE działała sprzecznie z art. 15 ust. 4 Porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych, nie uwzględniając czynnika "płace" w ocenie wpływu przywozu towarów subsydiowanych na stan przemysłu krajowego [69].
(93) W świetle ustaleń panelu Komisja, po ponownym zbadaniu zgromadzonych informacji dotyczących płac wspólnotowych, zarówno osobno, jak i razem z pozostałymi czynnikami szkody określonymi w art. 8 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, przedstawia niniejszym pisemną dokumentację swojej oceny czynnika płac.
(94) Komisja przeanalizowała średni koszt płac na pracownika w przemyśle wspólnotowym w OD oraz w trzech latach poprzednich.
Wyniki w postaci wskaźników przedstawiono w poniższej tabeli [70].
Średni koszt płac na pracownika _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 (okres badany) _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 99 _BAR_ 115 _BAR_ 109 _BAR_
(95) Z tabeli wynika, że średni koszt płac i wynagrodzeń ponoszony przez przemysł wspólnotowy w okresie analizowanym zmieniał się, malejąc i rosnąc z biegiem czasu.
W 2000 r. wzrósł o 15 %.
W 2001 r. w porównaniu z 1998 r. wzrósł o 9 %.
Ogólnie rzecz biorąc wzrost był mniejszy niż wzrost całkowitego godzinnego kosztu pracy w tym okresie w strefie euro [71].
Tak więc w odnośnym okresie nie miały miejsca niezwykłe zmiany w zakresie płac, a wszelkie zmiany, jakie wystąpiły, miały jedynie bardzo ograniczony wpływ na sytuację finansową przemysłu krajowego jako całości [72].
(96) Ponadto Komisja przypomina, że pamięci DRAM to produkt kapitałochłonny, a zatem koszty płac mogą mieć jedynie ograniczony wpływ na koszt ich produkcji (patrz także: motyw 41 powyżej).
W rezultacie ten relatywnie niewielki wzrost płac miał minimalny wpływ na ogólną sytuację finansową przemysłu wspólnotowego.
(97) Ze względu na zaniedbywalnie mały wpływ czynnika płac, zbadanie go wraz z pozostałymi czynnikami, o których mowa w art. 8 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, nie może zmienić wniosku, że przemysł wspólnotowy odniósł istotną szkodę [73].
2.3.
Wniosek
(98) Na podstawie powyższego określony w motywie 188 rozporządzenia ostatecznego wniosek, że przemysł wspólnotowy doznał istotnej szkody w rozumieniu art. 8 rozporządzenia podstawowego zostaje niniejszym potwierdzony.
3.
Przyczyny
3.1.
Wstęp
(99) W niniejszej części przedstawione są ustalenia poddane ponownej ocenie w oparciu o zalecenia sprawozdania panelu dotyczące nieprzypisywania przywozowi towarów subsydiowanych żadnych szkód spowodowanych innymi czynnikami (w szczególności spadkiem popytu, nadmiernymi mocami produkcyjnymi oraz przywozem innych, niesubsydiowanych towarów) w rozumieniu art. 8 ust. 7 rozporządzenia podstawowego.
Ustalenia panelu zawarte w ust. 7.437 jego sprawozdania nie wykluczają wniosku o istnieniu związku przyczynowego między przywozem towarów subsydiowanych a istotną szkodą poniesioną przez przemysł wspólnotowy, wskazują jednakże na wymóg przedstawienia satysfakcjonującego wyjaśnienia charakteru i zakresu szkodliwego wpływu tych pozostałych czynników, najlepiej z wykorzystaniem analizy kwantytatywnej, w porównaniu z przywozem towarów subsydiowanych.
3.2.
Zmniejszenie się (spadek) popytu i spowolnienie gospodarcze
(100) Artykuł 8 ust. 7 rozporządzenia podstawowego (zasadniczo odpowiadający art. 15 ust. 5 Porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych) wymaga zbadania wszelkich znanych czynników innych niż przywóz towarów subsydiowanych, które jednocześnie wywierają szkodliwy wpływ na przemysł wspólnotowy, oraz nieprzypisywania szkód spowodowanych takimi czynnikami przywozowi towarów subsydiowanych.
Jednym z wymienionych czynników jest "spadek popytu".
(101) W ust. 8.1 lit. e) swojego sprawozdania panel stwierdził, że WE nie upewniła się, czy szkody wywołane "spadkiem popytu" nie zostały przypisane przywozowi towarów subsydiowanych.
Wniosek ten został wyciągnięty w świetle ustaleń panelu zawartych w ust. 7.411–7.414 jego sprawozdania, w których "spadek popytu" traktowany jest jako równoznaczny z "ogólnym spowolnieniem gospodarczym".
Zużycie w WE _BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 (okres badany) _BAR_
Pamięci DRAM w tys. Mbit _BAR_ 16593400 _BAR_ 28961100 _BAR_ 45873600 _BAR_ 68967600 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 175 _BAR_ 276 _BAR_ 416 _BAR_
(102) Komisja przypomina, że przy zachowaniu równorzędności wszystkich pozostałych czynników popyt (tzn. skłonność i zdolność do uzyskania określonej ilości danego towaru) zasadniczo można uznać za równoznaczny ze zużyciem (tzn. faktycznym fizycznym procesem używania towarów bez względu na poziom obrotów).
Powyższa tabela przedstawia zużycie w WE w odnośnych okresach wyrażone w megabitach.
Wykorzystanie tej jednostki miary nie zostało zakwestionowane przez panel.
Z powyższej tabeli wynika, że ponieważ faktyczne wspólnotowe zużycie pamięci stale i znacząco wzrastało w okresie analizowanym, niewłaściwym jest twierdzenie, że w okresie tym poziom popytu na pamięci DRAM we Wspólnocie spadł.
Zatem wszystkie odnośne argumenty podnoszone przez rząd Korei i firmę Hynix, dotyczące wpływu "spadku popytu" na złą sytuację przemysłu wspólnotowego (zwłaszcza pod względem cen), są niewłaściwe, gdyż, jak wykazano powyżej, popyt zwiększył się.
Co do przedstawionego przez rząd Korei i firmę Hynix twierdzenia, że rzekomy spadek popytu wpłynął na ceny przemysłu wspólnotowego, to w świetle ustalenia, że spadek popytu nie miał miejsca, jest ono bezzasadne.
Przeciwnie, przywóz towarów miał poważny wpływ na ceny przemysłu wspólnotowego, a co za tym idzie na jego złą sytuację (patrz: motywy 191 i 192 rozporządzenia ostatecznego).
(103) Firma Hynix i rząd Korei stwierdziły, że światowy popyt na pamięci DRAM w 2001 r. wzrósł jedynie o 59 % w porównaniu z tempem średniego wzrostu rocznego, wynoszącym 75 %, najwyraźniej uznając, że w okresie 2000–2001 nastąpiło ogromne spowolnienie tempa wzrostu popytu (patrz: motyw 193 rozporządzenia ostatecznego).
Komisja nie zgadza się z tym argumentem.
Firma Hynix i rząd Korei słusznie zauważyły, że rynek pamięci DRAM ma charakter cykliczny (patrz: motyw 193 rozporządzenia ostatecznego).
Jednakże na rynkach cyklicznych stopa wzrostu popytu jest bardzo zróżnicowana w poszczególnych latach i bezzasadną jest opinia, że stopa wzrostu popytu w określonym roku odzwierciedla średnią stopę wzrostu popytu w całym cyklu działalności gospodarczej.
Zasadnym sposobem oceny, czy wzrost popytu znacząco zwolnił w okresie 2000–2001, uwzględniając cykliczny charakter rynku, byłoby porównanie tempa wzrostu popytu w okresie 2000–2001, stanowiącym okres cyklicznej zniżki, ze średnim wzrostem zapotrzebowania w poprzednich okresach cyklicznej zniżki.
Ani firma Hynix, ani rząd Korei nie przedstawiły żadnych argumentów ani danych na poparcie takiego porównania.
Tak więc, biorąc pod uwagę cykliczny charakter rynku pamięci DRAM, zgromadzone dowody nie potwierdzają wniosku, że w okresie 2000–2001 stopa wzrostu popytu uległa znacznemu zmniejszeniu.
(104) Rozważono również, czy stopa wzrostu popytu we Wspólnocie uległa zmniejszeniu w okresie 2000–2001 w porównaniu z faktyczną stopą wzrostu obserwowaną w latach poprzednich.
Popyt na pamięci DRAM we Wspólnocie, mierzony w kategoriach zużycia wspólnotowego, wzrósł o 75 % w okresie 1998–1999, o 58 % w okresie 1999–2000 i o 51 % w okresie 2000–2001.
W okresie analizowanym miał więc miejsce stały wzrost popytu, który nastąpił jednak po okresie spadku.
Niemniej jednak stopa wzrostu popytu w OD pozostała wysoka (51 %).
(105) Trend spadkowy w tempie wzrostu popytu był wyraźniejszy między 1999 a 2000 r. (kiedy wzrost popytu zmniejszył się o 17 punktów procentowych) niż między 2000 r. a OD (kiedy wzrost popytu zmniejszył się o 8 punktów procentowych).
Tę ewolucję wzrostu popytu należy oceniać w porównaniu z ewolucją cen sprzedaży przemysłu wspólnotowego, będącą główną przyczyną szkody poniesionej przez przemysł wspólnotowy w okresie badanym (patrz: motyw 188 rozporządzenia ostatecznego).
W szczególności w okresie 1999–2000 stopa wzrostu popytu zmniejszyła się wyraźnie, bo o 23 %, ale średnia cena sprzedaży przemysłu wspólnotowego spadła tylko o 5 %.
I odwrotnie, między 2000 r. i OD stopa wzrostu popytu spadła umiarkowanie, o 12 %, natomiast średnia cena sprzedaży przemysłu wspólnotowego uległa drastycznej obniżce o 77 % (parz: motyw 128 i odnośna tabela rozporządzenia tymczasowego).
Gdyby przyczyną szkody było zmniejszenie tempa wzrostu popytu, należałoby oczekiwać ostrzejszego spadku cen sprzedaży przemysłu wspólnotowego w okresie, kiedy stopa wzrostu popytu zmniejszała się radykalniej.
Zgromadzone dowody nie potwierdzają takiej relacji między trendami w zakresie wzrostu popytu i w zakresie cen sprzedaży przemysłu wspólnotowego.
Dlatego też stwierdza się, że nie ma widocznej korelacji między wzrostem popytu i cenami sprzedaży przemysłu wspólnotowego, która świadczyłaby, że spowolnienie tempa wzrostu popytu przyczyniło się do szkody poniesionej przez przemysł Wspólnotowy.
(106) Podejście to jest zgodne z ustaleniami niedawnych paneli WTO, dokonujących oceny argumentów dotyczących nieprzypisywania.
W szczególności panele WTO podtrzymały ustalenia o nieprzypisywaniu w przypadkach, kiedy zgromadzone dowody świadczyły, że dany czynnik nie mógł spowodować szkody, ponieważ trendy dotyczące takiego czynnika były niezależne od trendów dotyczących kluczowych wskaźników przemysłu krajowego.
W szczególności w sprawie US-Steel panel zaznaczył, że fakty wydawały się potwierdzać ustalenia organu dochodzeniowego w odniesieniu do prętów walcowanych na gorąco, że wzrosty kosztu nie spowodowały szkody, ponieważ trendy w zakresie rentowności operacyjnej (główny miernik rentowności) nie były powiązane z trendami w zakresie kosztu własnego sprzedaży ("KWS") [74].
Podobnie panel uznał wprawdzie, że ustalenia organu dochodzeniowego w odniesieniu do prętów ze stali nierdzewnej dotyczące popytu jako czynnika szkody nie spełniały wymogu dotyczącego nieprzypisywania, zaznaczył jednak, że organ dochodzeniowy mógł spełnić ten wymóg, przedstawiając "uzasadnione i adekwatne wyjaśnienie", po prostu wykazując, że trendy w zakresie popytu nie były powiązane z trendami w zakresie kluczowych zmiennych świadczących o kondycji przemysłu krajowego [75].
(107) W związku z tym Komisja jest zdania, że jej ponowne ustalenia spełniają wymóg nieprzypisywania zgodnie z art. 8 ust. 7 rozporządzenia podstawowego (zasadniczo odpowiadającym art. 15 ust. 5 Porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych) w odniesieniu do wzrostu popytu, wykazując, że w okresie analizowanym trendy w zakresie wzrostu popytu były niezależne od trendów w zakresie cen sprzedaży przemysłu wspólnotowego.
Komisja jest także zdania, że jej ponowne ustalenia spełniają wymóg nieprzypisywania w odniesieniu do spadków popytu, wykazując, że w okresie analizowanym spadki takie nie miały miejsca.
3.3.
Nadmiar mocy produkcyjnych
(108) W ust. 7.421 swojego sprawozdania panel stwierdził, że należy uwzględnić kwestię oddzielenia i odróżnienia skutków nadmiaru mocy produkcyjnych pod względem obniżania cen, niezależnie od tego, kto ponosi odpowiedzialność za taki nadmiar mocy produkcyjnych.
(109) Komisja zaznacza, że art. 8 ust. 7 rozporządzenia podstawowego (zasadniczo odpowiadający art. 15 ust. 5 Porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych) nie odnosi się wprost do "nadmiernych mocy produkcyjnych".
Pojęcie to omawiane jest w rozporządzeniach tymczasowym i ostatecznym w stopniu, w jakim przywoływane jest przez niektóre z zainteresowanych stron.
Jest to pojęcie względne, gdyż zależne jest od tego, jakie moce są dostępne i jakie moce są wykorzystywane, a więc od popytu.
"Nadmierne moce produkcyjne" mogą być zatem rezultatem wzrostu mocy produkcyjnych lub spadku popytu.
(110) "Nadmierne moce produkcyjne" jako potencjalny czynnik szkody można rozpatrywać w kontekście rynku światowego lub w kontekście rynku wspólnotowego.
Poniżej Komisja rozpatruje obie sytuacje.
(111) Jak wspomniano w motywie 153 rozporządzenia podstawowego oraz w motywie 197 rozporządzenia ostatecznego, pewien nadmiar mocy produkcyjnych występował w skali światowej przez szereg lat, włącznie z okresem analizowanym.
W okresie badanym, a zwłaszcza w jego końcowej części, poprzedzającej okres badany, w sytuacji tej nie zaobserwowano żadnych poważnych zmian.
Taki światowy nadmiar mocy produkcyjnych mógł wpływać na ceny w okresie analizowanym, co mogło przyczynić się do szkody poniesionej przez przemysł wspólnotowy.
Ustalenie to nie zostało zakwestionowane przez żadną z zainteresowanych stron.
(112) Jednakże, jak wspomniano w akapicie 147 rozporządzenia tymczasowego, światowy nadmiar mocy produkcyjnych szacowano na około 20 % rynku.
W okresie badanym firma Hynix odpowiadała za około 17 % produkcji światowej.
Biorąc pod uwagę, że w okresie badanym firma Hynix była praktycznie bankrutem i funkcjonowała wyłącznie dzięki subsydiom zapewnianym przez rząd Korei, można wnioskować, że światowy nadmiar mocy produkcyjnych był sztucznie podtrzymywany poprzez subsydiowanie firmy Hynix.
Tak więc wpływ światowego nadmiaru mocy produkcyjnych na niekorzystną sytuację przemysłu wspólnotowego przejawiał się w postaci przywozu subsydiowanych produktów firmy Hynix.
Wpływ ten poddano analizie w motywach 144–149 rozporządzenia tymczasowego oraz w motywach 191 i 192 rozporządzenia ostatecznego.
W związku z tym wpływ światowego nadmiaru mocy produkcyjnych spowodowanego przez firmę Hynix nie może być rozpatrywany odrębnie od wpływu przywozu towarów subsydiowanych.
(113) W każdym razie, nawet gdyby wpływ światowego nadmiaru mocy produkcyjnych można było rozpatrywać odrębnie od wpływu przywozu towarów subsydiowanych, poczynić należy następujące uwagi.
Informacje uzyskane z odpowiedzi na kwestionariusze, udzielonych przez czterech producentów pamięci DRAM współpracujących przy dochodzeniu pierwotnym (tzn. firm Samsung, Hynix, Infineon i Micron, które łącznie reprezentują 80 % światowego rynku pamięci DRAM), wskazują, że ich łączna moc produkcyjna w megabitach wzrosła o 129 % między 1999 i 2000 r. oraz o 85 % między 2000 r. i OD.
Ich łączna produkcja w megabitach wzrosła liniowo o 124 % między 1999 i 2000 r. oraz o 81 % między 2000 r. i OD.
Innymi słowy, moce produkcyjne i produkcja czterech największych światowych producentów wzrosły wyraźniej między 1999 i 2000 r., udanym rokiem, w którym przemysł wspólnotowy utrzymał pewną stabilność cenową i osiągnął zyski, niż między 2000 r. i OD (2001 r.), w którym przemysł wspólnotowy poniósł znaczne straty ze względu na załamanie cenowe (patrz: motywy 128, 131 i odnośne tabele rozporządzenia tymczasowego).
Zdaniem Komisji występujący na świecie nadmiar mocy produkcyjnych w okresie analizowanym w rezultacie nie przyczynił się znacząco do załamania cenowego i istotnej szkody poniesionej przez przemysł wspólnotowy w OD.
(114) Ponadto zgromadzone dowody świadczą, że nadmiar wspólnotowych mocy produkcyjnych nie był czynnikiem szkody.
W okresie 1999–2000 wspólnotowe moce produkcyjne wzrosły ponad trzykrotnie (o 252 %), a od 2000 do 2001 r. dwukrotnie (o 92 %).
Temu wzrostowi wspólnotowych mocy produkcyjnych towarzyszył wzrost produkcji wspólnotowej.
Od 1999 do 2000 r. wykorzystanie wspólnotowych mocy produkcyjnych spadło o 28 %, jednak od 2000 r. do 2001 r. wzrosło o 4 % (patrz: motyw 125 i odnośna tabela w rozporządzeniu tymczasowym).
(115) Trendy w zakresie nadmiaru wspólnotowych mocy produkcyjnych (zdefiniowanego jako odwrotność wykorzystania wspólnotowych mocy produkcyjnych) wykazują niewielką korelację z cenami sprzedaży przemysłu wspólnotowego lub brak takiej korelacji.
W szczególności w okresie 1999–2000 nadmiar wspólnotowych mocy produkcyjnych wzrósł o 28 %, ale ceny sprzedaży przemysłu wspólnotowego spadły tylko o 5 %.
Ponadto między 2000 i 2001 r. nadmiar wspólnotowych mocy produkcyjnych zmniejszył się o 4 %, natomiast ceny sprzedaży przemysłu wspólnotowego uległy drastycznej obniżce o 77 % (parz: motywy 125, 128 i odnośne tabele rozporządzenia tymczasowego).
Można wyciągnąć wniosek, że jeżeli rosnący nadmiar mocy produkcyjnych był powiązany ze spadkami cen, to znaczące zwiększenie się nadmiaru mocy produkcyjnych w okresie 1999–2000 spowodowałby poważne załamanie cenowe, natomiast zmniejszenie się nadmiaru mocy produkcyjnych w okresie 2000–2001 spowodowałoby wzrost cen lub co najmniej pewną stabilizację cenową.
Zgromadzone dowody świadczą o czymś przeciwnym.
W okresie 1999-2000 wystąpiła niewielka obniżka cen, mimo znaczącego wzrostu nadmiaru mocy produkcyjnych, natomiast od 2000 do 2001 r. miało miejsce poważne załamanie cenowe, mimo ograniczenia nadmiaru mocy produkcyjnych.
Stoi to w ostrej sprzeczności z bliską korelacją trendów w zakresie cen przywozu towarów subsydiowanych i trendów w zakresie cen sprzedaży przemysłu wspólnotowego.
Faktycznie w okresie 2000–2001 trend w zakresie cen sprzedaży przemysłu wspólnotowego odzwierciedlał niemal idealnie trend w zakresie cen przywozu towarów subsydiowanych: w tym okresie pierwsze z powyższych cen spadły o 74 %, a drugie o 77 % (patrz: motywy 119 i 128 rozporządzenia podstawowego).
(116) Zgromadzone dowody świadczą również o tym, że trendy w zakresie nadmiaru wspólnotowych mocy produkcyjnych nie wykazują korelacji z trendami w zakresie pozostałych kluczowych wskaźników kondycji przemysłu wspólnotowego.
W szczególności w okresie 1999–2000 rentowność przemysłu wspólnotowego rosła, a zwroty z inwestycji i przepływy gotówkowe miały wartość dodatnią, mimo znaczącego wzrostu w nadmiarze wspólnotowych mocy produkcyjnych.
W 2001 r. natomiast przemysł wspólnotowy poniósł ciężkie straty, a zwroty z inwestycji i przepływy pieniężne miały wartość ujemną, mimo ograniczenia nadmiaru wspólnotowych mocy produkcyjnych w okresie 1999–2000.
Wyniki osiągane przez przemysł wspólnotowy w okresie 1999–2000 pod względem rentowności, zwrotów z inwestycji i przepływów pieniężnych skorelowane są natomiast z trendem w zakresie cen przywożonych towarów subsydiowanych w tamtym okresie.
Jak wspomniano, w okresie 2000–2001, gdy przemysł wspólnotowy poniósł ciężkie straty, a także odnotował przepływy pieniężne i zwroty z inwestycji o wartości ujemnej, ceny przywożonych towarów subsydiowanych spadły o 74 %.
(117) Firma Hynix twierdziła, że nadmiar wspólnotowych mocy produkcyjnych był kolejnym znanym czynnikiem przyczyniającym się do istotnej szkody w okresie analizowanym.
Jednakże trendy w zakresie nadmiaru wspólnotowych mocy produkcyjnych nie wykazują żadnej korelacji z trendami z zakresu kondycji przemysłu wspólnotowego lub wykazują taką korelację w bardzo małym stopniu.
Dlatego też Komisja stwierdza, że nadmiaru wspólnotowych mocy produkcyjnych nie można uznać za czynnik istotnej szkody poniesionej przez przemysł wspólnotowy.
Ponieważ nadmiar wspólnotowych mocy produkcyjnych nie miał niekorzystnego wpływu na kondycję przemysłu wspólnotowego, nie ma potrzeby odróżniania jakiejkolwiek rzekomej szkody spowodowanej takim nadmiarem od szkody spowodowanej przywozem produktów firmy Hynix.
Komisja uważa, że ustalenie to jest zgodne z ustaleniami niedawnych paneli WTO, dokonujących oceny argumentów dotyczących nieprzypisywania, opisanymi w motywie 106 powyżej.
(118) Ponowna analiza nie wykazała związku przyczynowego między nadmiarem mocy produkcyjnych a spadkiem cen lub szkodą poniesioną przez przemysł wspólnotowy.
Przeciwnie, przemysł wspólnotowy poniósł ciężkie straty w 2001 r., czyli w tym samym okresie, kiedy nastąpił drastyczny spadek cen przywożonych towarów subsydiowanych oraz kiedy przywożone towary subsydiowane osiągnęły szczytowy poziom penetracji rynku wspólnotowego.
Kontrast ten świadczy, że w zestawieniu z nadmiarem mocy produkcyjnych przywóz towarów subsydiowanych i jego efekt cenowy stanowią oddzielną i możliwą do odróżnienia przyczynę istotnej szkody poniesionej przez przemysł wspólnotowy.
3.4.
Pozostały przywóz niesubsydiowany
(119) W ust. 7.426 swojego sprawozdania panel zaznaczył, że nie ma wymogu rozpatrywania przywozu towarów niesubsydiowanych w odniesieniu do każdego kraju z osobna.
W ust. 7.435 panel zaznaczył również, że przedstawione powinno zostać satysfakcjonujące wyjaśnienie charakteru i zakresu niekorzystnego wpływu przywozu towarów niesubsydiowanych, w odróżnieniu do niekorzystnego wpływu przywozu towarów subsydiowanych.
Zgodnie z tymi zaleceniami wpływ przywozu towarów niesubsydiowanych zbadano, analizując łącznie przywóz z krajów innych niż Korea (np. Stanów Zjednoczonych, Japonii i Tajwanu) oraz przywóz produktów firmy Samsung.
Motyw 151 rozporządzenia tymczasowego oraz motywy 194 i 200 rozporządzenia ostatecznego przedstawiają stopy wzrostu wielkości przywozu, udziału w rynku oraz średnich cen przywożonych towarów niesubsydiowanych w okresie analizowanym.
Dane te przedstawiono poniżej w postaci zagregowanych wskaźników [76].
W związku z bardzo ograniczoną liczbą uczestników rynku pamięci DRAM oraz ze względu na kwestie poufności, wskaźniki wykorzystano do przedstawienia ewolucji trendów.
_BAR_ 1998 _BAR_ 1999 _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 (OD) _BAR_
Przywóz niesubsydiowany w tys. Mbit _BAR_ 100 _BAR_ 142 _BAR_ 166 _BAR_ 233 _BAR_
Udział rynkowy towarów niesubsydiowanych _BAR_ 100 _BAR_ 81 _BAR_ 60 _BAR_ 56 _BAR_
Średnia cena towarów niesubsydiowanych _BAR_ 100 _BAR_ 89 _BAR_ 104 _BAR_ 48 _BAR_
(120) W okresie analizowanym ilość przywożonych towarów niesubsydiowanych zwiększyła się w znacznie mniejszym stopniu niż ilość przywożonych towarów subsydiowanych, tzn. o 133 % w porównaniu z 361 % (patrz: motyw 177 i odnośna tabela w rozporządzeniu ostatecznym).
Zaznacza się, że w tym samym okresie zużycie wspólnotowe wzrosło o 316 %.
Tak więc o ile stopa wzrostu przywozu towarów niesubsydiowanych stanowiła jedynie ułamek stopy wzrostu zużycia wspólnotowego, przywóz towarów subsydiowanych osiągnął poziom wyraźnie większy niż zużycie wspólnotowe.
W związku z tym w okresie analizowanym udział rynkowy przywożonych towarów niesubsydiowanych zmniejszył się o 44 %, podczas gdy udział przywożonych towarów subsydiowanych zwiększył się o 20 % (patrz: motyw 185 i odnośna tabela w rozporządzeniu ostatecznym).
Skoro, jak wynika z powyższych faktów, w okresie analizowanym udział rynkowy przywożonych towarów niesubsydiowanych uległ znaczącemu zmniejszeniu, można wyciągnąć wniosek, że przywożone towary niesubsydiowane nie wywarły szkodliwego wpływu na przemysł wspólnotowy pod względem ilości.
(121) Zgromadzone dowody wskazują również, że przywożone towary niesubsydiowane nie wywarły szkodliwego wpływu na przemysł wspólnotowy pod względem efektu cenowego.
W OD ceny przywożonych towarów niesubsydiowanych były wyższe nie tylko od cen przywożonych towarów subsydiowanych, ale także od cen sprzedaży przemysłu wspólnotowego.
W szczególności w OD średnia cena przywożonych towarów niesubsydiowanych była o 19 % wyższa od ceny przywożonych towarów subsydiowanych i o 24 % wyższa od ceny sprzedaży przemysłu wspólnotowego.
Ponadto w okresie analizowanym ceny przywożonych towarów niesubsydiowanych spadły, jednak w stopniu bez porównania mniejszym niż ceny przywożonych towarów subsydiowanych i przemysłu wspólnotowego.
W szczególności w okresie badanym średnia cena przywożonych towarów niesubsydiowanych spadła o 52 %.
Natomiast średnia cena przywożonych towarów subsydiowanych zmniejszyła się w tym samym okresie o 80 % (patrz: motyw 178 i odnośna tabela rozporządzenia ostatecznego), a średnia cena sprzedaży przemysłu wspólnotowego o 79 % (patrz: motyw 128 i odnośna tabela rozporządzenia tymczasowego).
Na podstawie powyższych faktów można wyciągnąć wniosek, że ceny przywożonych towarów niesubsydiowanych nie wpłynęły niekorzystnie na ceny sprzedaży przemysłu wspólnotowego.
(122) Tak samo, jak w przypadku nadmiaru mocy produkcyjnych, nie wykazano związku przyczynowego między przywozem towarów niesubsydiowanych a spadkiem cen lub szkodą poniesioną przez przemysł wspólnotowy.
Jednocześnie wyraźne jest pogorszenie się wyników osiąganych przez przemysł wspólnotowy w miarę wzrostu wielkości przywozu towarów subsydiowanych oraz osłabiania przez ich ceny cen podobnych produktów wspólnotowych.
Kontrast ten świadczy o tym, że w zestawieniu z przywozem towarów niesubsydiowanych przywóz towarów subsydiowanych i jego efekt cenowy stanowią oddzielną i możliwą do odróżnienia przyczynę istotnej szkody poniesionej przez przemysł wspólnotowy.
(123) W związku z tym Komisja jest zdania, że jej ponowne ustalenia spełniają wymóg nieprzypisywania zgodnie z art. 8 ust. 7 rozporządzenia podstawowego (zasadniczo odpowiadającym art. 15 ust. 5 Porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych) w odniesieniu do przywozu towarów niesubsydiowanych poprzez oddzielenie i odróżnienie tego innego czynnika od przywozu towarów subsydiowanych oraz wykazanie, że w okresie analizowanym przywożone towary niesubsydiowane nie były przyczyną istotnej szkody poniesionej przez przemysł wspólnotowy pod względem ilości ani ceny.
3.5.
Wniosek
(124) Po oddzieleniu, tam gdzie było to właściwe, i poddaniu dalszej analizie wpływów, o ile wystąpiły, spadku popytu, nadmiaru mocy produkcyjnych oraz przywozu innych towarów niesubsydiowanych stwierdza się, że żadnych szkód spowodowanych tymi czynnikami nie przypisano przywozowi towarów subsydiowanych w rozumieniu art. 8 ust. 7 rozporządzenia podstawowego. Ponadto potwierdza się, że poprzez skutki opisane w motywach 144–149 rozporządzenia tymczasowego oraz w motywach 191 i 192 rozporządzenia ostatecznego przywóz towarów subsydiowanych spowodował istotną szkodę dla przemysłu wspólnotowego w rozumieniu art. 8 ust. 6 rozporządzenia podstawowego.
4.
Interes wspólnotowy
(125) Treść i wnioski wyciągnięte w motywach 206–209 rozporządzenia ostatecznego pozostają bez zmian w związku ze sprawozdaniem panelu.
D. ZREWIDOWANE ŚRODKI
(126) Sprawozdanie panelu i poddane ponownej ocenie ustalenia nie dotyczą firmy Samsung, której nie uznano za otrzymującą subsydia i w rezultacie przypisano jej stawkę cła w wysokości 0 %.
Zrewidowana kwota subsydium firmy Hynix określona została na poziomie niższym niż poziom zniesienia szkody określony w dochodzeniu pierwotnym, w związku z czym zrewidowana stawka cła wyrównawczego powinna opierać się na zrewidowanej kwocie subsydium wyrażonej ad valorem, tzn. 32,9 %.
(127) Zaznacza się, że zrewidowana stawka cła wyrównawczego dla firmy Hynix powinna stosować się do cła, zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 2116/2005 zmieniającym rozporządzenie (WE) nr 1480/2003.
(128) Rząd Korei, firma Hynix i producenci wspólnotowi, firmy Infineon i Micron, otrzymali informację o poddanych ponownej ocenie ustaleniach i mieli możliwość przedstawienia swoich komentarzy.
Każdy z nich przedstawił swoje komentarze [77].
(129) Rząd Korei zasadniczo stwierdza, że poddane ponownej ocenie ustalenia nie uwzględniają w odpowiedni sposób zaleceń panelu.
Komisja nie zgadza się z powodów określonych w niniejszym rozporządzeniu.
Komisja nie zgadza się, że zrewidowana stawka cła musi być koniecznie niższa niż pierwotna stawka i zaznacza, że w tym przypadku jest ona niższa.
Rząd Korei podnosi zwłaszcza, że Komisja powinna była wykorzystać siedem zaangażowanych w pożyczkę konsorcjalną banków jako wzorzec odniesienia.
Komisja nie zgadza się, w szczególności z powodów określonych w motywach 16–24 powyżej.
Rząd Korei stwierdza także, że Komisja powinna przeprowadzić swoje obliczenia dotyczące wzorca odniesienia w inny sposób.
W świetle komentarzy rządu Korei Komisja dokonała pewnych korekt w swoich obliczeniach, co znajduje odzwierciedlenie w niniejszym rozporządzeniu.
Z powodów przedstawionych w niniejszym rozporządzeniu pozostałe aspekty obliczeń pozostają bez zmian.
Ponadto rząd Korei twierdzi, że ponowne ustalenie szkody przez Komisję nie oddziela ani nie odróżnia wpływów pozostałych znanych czynników, w szczególności w odniesieniu do spowolnienia gospodarczego, nadmiaru mocy produkcyjnych oraz przywozu innych towarów niesubsydiowanych.
Komisja nie zgadza się, w szczególności z powodów określonych w motywach 100–123 powyżej.
(130) Pozycja firmy Hynix jest zgodna z pozycją rządu Korei, omówioną w powyższym akapicie.
Ponadto firma Hynix twierdzi, że okres obowiązywania ceł powinien zakończyć się dnia 1 stycznia 2006 r.
Nie jest to kwestia, która była przedmiotem sporu i zaleceń panelu WTO, dlatego też nie stanowi części "środka podjętego w celu zachowania zgodności" z zaleceniami panelu, który zawarty jest w niniejszym rozporządzeniu.
Niniejsze rozporządzenie nie zmienia zbliżającego się terminu upływu obowiązywania rozporządzenia ostatecznego.
Kwestia wcześniejszego zaprzestania stosowania środka wchodzi w zakres ostatecznego przeglądu okresowego, a nie wdrożenia zaleceń sprawozdania panelu.
Firma Hynix twierdzi także, że zrewidowana stawka cła musi być stosowana wstecz od daty pierwszego wprowadzenia środka.
Komisja podobnie uważa, że kwestia ta nie jest częścią "środka podjętego w celu zachowania zgodności", a poza tym nie zgadza się.
Żaden z odnośnych przepisów prawa nie zobowiązuje Komisji do zastosowania zrewidowanej stawki cła ze skutkiem wstecznym, przy czym sam panel ograniczył się do zalecenia odpowiedniego dostosowania środka; cel ten jest realizowany niniejszym rozporządzeniem.
(131) Firma Infineon zasadniczo zgadza się z ponownymi ustaleniami.
Twierdzi jednak, że Komisja powinna nałożyć wyższe cło w oparciu o zastępczy wzorzec odniesienia oraz pierwotnie określoną wielkość szkody, a nie niższe cło określone w niniejszym rozporządzeniu.
Komisja z uwagą rozpatrzyła ten wniosek.
Jednakże z powodów przedstawionych w niniejszym rozporządzeniu oraz ze względu na szczególny cel niniejszego rozporządzenia, które wykonuje zalecenia panelu, Komisja nie zmieniła swoich początkowych ustaleń w tej kwestii.
(132) Firma Micron zasadniczo zgadza się z nowymi ustaleniami, odnosząc się w tym względzie do faktów i dowodów na ogół potwierdzających wnioski Komisji, w tym do sprawozdania eksperta, prof. J. Hausmana.
Dlatego też komentarze firmy Micron nie powodują konieczności zmiany konkluzji jako takich w jakikolwiek sposób.
Ponadto firma Micron twierdzi, że Komisja, w oparciu o bieżące precedensowe ustalenia WTO powinna ponownie stwierdzić, że rząd Korei powierzył lub nakazał bankom realizację programu restrukturyzacyjnego z maja 2001 r., oraz że powinna objąć opłatami wyrównawczymi subsydia zapewnione przez instytucje publiczne.
Komisja gruntownie rozważyła ten wniosek, który, w zasadzie, jest zasadny.
Jednakże, jak zaznaczono w niniejszym rozporządzeniu, program restrukturyzacyjny z maja 2001 r. nie byłby w żadnym razie objęty opłatami wyrównawczymi, gdyż największa część korzyści wynikała ze środków podjętych w październiku 2001 r.
Głównie z tego powodu Komisja postanowiła nie wracać do tych zagadnień w niniejszym rozporządzeniu wykonawczym.
(133) Tak więc wszystkie komentarze przedstawione przez zainteresowane strony zostały rozważone i odpowiednio uwzględnione.
Niektóre z komentarzy nie wchodziły jednak w zakres niniejszego rozporządzenia, którego celem jest jedynie wykonanie zaleceń ORS.
Komentarze takie zatem nie spowodowały żadnych zmian w niniejszym rozporządzeniu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu Rady (WE) nr 1480/2003 wprowadza się następujące zmiany:
1) Artykuł 1 ust. 2 i 3 otrzymuje następujące brzmienie:
"2.
Stawki ostatecznych ceł wyrównawczych nakładanych na ceny na granicy Wspólnoty, przed ocleniem, ustala się następująco:
Producenci koreańscy _BAR_ Stawka cła (%) _BAR_ Dodatkowy kod TARIC _BAR_
Samsung Electronics Co., Ltd ("Samsung") 24th Fl., Samsung Main Bldg 250, 2-Ga, Taepyeong-Ro Jung-Gu, Seul _BAR_ 0 % _BAR_ A437 _BAR_
Hynix Semiconductor Inc.
891, Daechidong Kangnamgu, Seul _BAR_ 32,9 % _BAR_ A693 _BAR_
Wszystkie pozostałe firmy _BAR_ 32,9 % _BAR_ A999 _BAR_
3.
Przedkładając służbom celnym państwa członkowskiego zgłoszenie celne o dopuszczenie do swobodnego obrotu kombinowanych form pamięci DRAM, zgłaszający zobowiązany jest wskazać w polu 44 jednolitego dokumentu administracyjnego (SAD) numer referencyjny odpowiadający wyszczególnionym w poniższej tabeli opisom produktu/pochodzenia.
Stawki ostatecznego cła wyrównawczego stosowane w odniesieniu do ceny na granicy Wspólnoty, przed ocleniem, ustala się następująco:
Nr _BAR_ Opis produktu/pochodzenia _BAR_ Numer referencyjny _BAR_ Stawka cła (%) _BAR_
1 _BAR_ Kombinowane formy pamięci DRAM, pochodzące z krajów innych niż Republika Korei, zawierające chipy DRAM i/lub montowane pamięci DRAM, pochodzące z krajów innych niż Republika Korei lub pochodzące z Republiki Korei i produkowane przez firmę Samsung _BAR_ D010 _BAR_ 0 % _BAR_
2 _BAR_ Kombinowane formy pamięci DRAM, pochodzące z krajów innych niż Republika Korei, zawierające chipy DRAM i/lub montowane pamięci DRAM, pochodzące z Republiki Korei i produkowane przez wszystkie firmy inne niż Samsung, których wartość jest niższa niż 10 % ceny kombinowanych form pamięci DRAM na granicy Wspólnoty _BAR_ D011 _BAR_ 0 % _BAR_
3 _BAR_ Kombinowane formy pamięci DRAM, pochodzące z krajów innych niż Republika Korei, zawierające chipy DRAM i/lub montowane pamięci DRAM, pochodzące z Republiki Korei i produkowane przez wszystkie firmy inne niż Samsung, których wartość wynosi 10 % lub więcej, lecz jest mniejsza niż 20 % ceny kombinowanych form pamięci DRAM na granicy Wspólnoty _BAR_ D012 _BAR_ 3,2 % _BAR_
4 _BAR_ Kombinowane formy pamięci DRAM, pochodzące z krajów innych niż Republika Korei, zawierające chipy DRAM i/lub montowane pamięci DRAM, pochodzące z Republiki Korei i produkowane przez wszystkie firmy inne niż Samsung, których wartość wynosi 20 % lub więcej, lecz jest mniejsza niż 30 % ceny kombinowanych form pamięci DRAM na granicy Wspólnoty _BAR_ D013 _BAR_ 6,5 % _BAR_
5 _BAR_ Kombinowane formy pamięci DRAM, pochodzące z krajów innych niż Republika Korei, zawierające chipy DRAM i/lub montowane pamięci DRAM, pochodzące z Republiki Korei i produkowane przez wszystkie firmy inne niż Samsung, których wartość wynosi 30 % lub więcej, lecz jest mniejsza niż 40 % ceny kombinowanych form pamięci DRAM na granicy Wspólnoty _BAR_ D014 _BAR_ 9,8 % _BAR_
6 _BAR_ Kombinowane formy pamięci DRAM, pochodzące z krajów innych niż Republika Korei, zawierające chipy DRAM i/lub montowane pamięci DRAM, pochodzące z Republiki Korei i produkowane przez wszystkie firmy inne niż Samsung, których wartość wynosi 40 % lub więcej, lecz jest mniejsza niż 50 % ceny kombinowanych form pamięci DRAM na granicy Wspólnoty _BAR_ D015 _BAR_ 13,1 % _BAR_
7 _BAR_ Kombinowane formy pamięci DRAM, pochodzące z krajów innych niż Republika Korei, zawierające chipy DRAM i/lub montowane pamięci DRAM, pochodzące z Republiki Korei i produkowane przez wszystkie firmy inne niż Samsung, których wartość stanowi 50 % lub więcej ceny kombinowanych form pamięci DRAM na granicy Wspólnoty _BAR_ D016 _BAR_ 16,4 %"; _BAR_
2) Artykuł 1 ust. 5 otrzymuje następujące brzmienie:
"5.
W przypadku niewskazania żadnego numeru referencyjnego w dokumencie SAD, zgodnie z ust. 3, lub w przypadku niedołączenia do zgłoszenia celnego oświadczenia w przypadkach określonych w ust. 4, kombinowaną formę pamięci DRAM uznaje się – jeżeli nie wykazano, że jest inaczej – za pochodzącą z Republiki Korei i za wyprodukowaną przez firmę inną niż Samsung oraz stosuje się wobec niej stawkę cła wyrównawczego w wysokości 32,9 %.
W przypadkach gdy niektóre chipy DRAM lub montowane pamięci DRAM wchodzące w skład kombinowanych form pamięci DRAM nie są wyraźnie oznakowane, a ich producentów nie da się jednoznacznie ustalić na podstawie oświadczenia wymaganego w ust. 4, zakłada się – o ile nie wykazano, iż jest inaczej – że takie chipy DRAM lub montowane pamięci DRAM pochodzą z Republiki Korei i zostały wyprodukowane przez producentów objętych cłem wyrównawczym.
W takich przypadkach stawkę cła wyrównawczego stosowaną w odniesieniu do kombinowanych form pamięci DRAM oblicza się na podstawie wartości procentowej, jaką stanowi cena chipów DRAM i/lub montowanych pamięci DRAM pochodzących z Republiki Korei na granicy Wspólnoty w odniesieniu do ceny kombinowanych form pamięci DRAM na granicy Wspólnoty, zgodnie z tabelą zawartą w ust. 3, nr 2–7.
Jeżeli jednak wartość wymienionych chipów DRAM i/lub montowanych pamięci DRAM jest taka, że kombinowane formy pamięci DRAM, do których zostały one włączone, stają się produktami pochodzącymi z Korei, w odniesieniu do takich kombinowanych form pamięci DRAM stosuje się stawkę cła wyrównawczego w wysokości 32,9 %.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Sprostowanie do rozporządzenia Rady (WE) nr 584/2006 z dnia 10 kwietnia 2006 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1480/2003 nakładające ostateczne cło wyrównawcze i stanowiące o ostatecznym poborze cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych mikroukładów elektronicznych, znanych jako pamięć DRAM (pamięć dynamiczna o dostępie bezpośrednim), pochodzących z Republiki Korei
(Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 103 z dnia 12 kwietnia 2006 r.)
Strona 25, w wierszach nr 1, 2, 3, 4, 5, 6 i 7 w tabeli w art. 1 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1480/2003:
zamiast:
"Kombinowane formy pamięci DRAM",
powinno być:
"(Standardowe) kombinowane formy pamięci DRAM".
Strona 25, w wierszach nr 2, 3, 4, 5, 6 i 7 w tabeli w art. 1 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1480/2003:
zamiast:
"ceny netto na granicy Wspólnoty kombinowanych form pamięci DRAM",
powinno być:
"ceny netto na granicy Wspólnoty (standardowych) kombinowanych form pamięci DRAM".
--------------------------------------------------
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 585/2006
z dnia 11 kwietnia 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 12 kwietnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 586/2006
z dnia 12 kwietnia 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 13 kwietnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 587/2006
z dnia 12 kwietnia 2006 r.
w sprawie wydawania pozwoleń na przywóz cukru trzcinowego w ramach niektórych kontyngentów taryfowych i porozumień preferencyjnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1],
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1095/96 z dnia 18 czerwca 1996 r. w sprawie wprowadzania koncesji określonych na liście koncesyjnej CXL sporządzonej w wyniku zakończenia negocjacji GATT XXIV.6 [2],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1159/2003 z dnia 30 czerwca 2003 r. ustanawiające szczegółowe zasady przywozu cukru trzcinowego w latach gospodarczych 2003/2004, 2004/2005, 2005/2006 w ramach niektórych kontyngentów taryfowych i umów preferencyjnych oraz zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1464/95 i (WE) nr 779/96 [3], w szczególności jego art. 5 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 9 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003 przewiduje szczegółowe zasady dotyczące ustalenia zobowiązań dostawy, po zerowej stawce celnej, produktów oznaczonych kodem CN 1701, wyrażonych jako ekwiwalent cukru białego i pochodzących z krajów, które podpisały Protokół AKP i Umowę z Indiami.
(2) Artykuł 16 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003 przewiduje szczegółowe zasady dotyczące ustalenia kontyngentów taryfowych, po zerowej stawce celnej, w odniesieniu do produktów oznaczonych kodem CN 17011110, wyrażonych jako ekwiwalent cukru białego i pochodzących z krajów, które podpisały Protokół AKP i Umowę z Indiami.
(3) Artykuł 22 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003 otwiera kontyngenty taryfowe, po stawce celnej 98 EUR za tonę, produktów oznaczonych kodem CN 17011110, pochodzących z Brazylii, Kuby i innych państw trzecich.
(4) W okresie od 3 do 7 kwietnia 2006 r., zgodnie z art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003, zostały przedłożone właściwym władzom wnioski o pozwolenie na przywóz dla ilości całkowitej przekraczającej ilość przewidzianą w zobowiązaniu dostawy dla danego kraju, ustaloną na mocy art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003 odnośnie do cukru preferencyjnego z AKP–Indii.
(5) W tych okolicznościach Komisja powinna ustalić współczynnik redukcyjny umożliwiający wydawanie pozwoleń proporcjonalnie do dostępnej ilości oraz zaznaczyć, jeżeli odpowiedni limit został wykorzystany,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W przypadku wniosków złożonych w okresie od 3 do 7 kwietnia 2006 r., zgodnie z art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003, pozwolenia na przywóz wydaje się dla limitów ilościowych określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 18 kwietnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 588/2006
z dnia 12 kwietnia 2006 r.
ustalające maksymalny poziom refundacji wywozowej do masła w ramach stałego zaproszenia do składania ofert przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 581/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/99 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 31 ust. 3, akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 581/2004 z dnia 26 marca 2004 r. w sprawie stałego zaproszenia do składania ofert przetargowych odnośnie do refundacji wywozowych do niektórych rodzajów masła [2] przewiduje otwarcie stałego przetargu.
(2) Zgodnie z art. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 580/2004 z dnia 26 marca 2004 r. ustanawiającym procedurę przetargową dotyczącą refundacji wywozowych do niektórych przetworów mlecznych [3] oraz po dokonaniu analizy ofert przedstawionych w odpowiedzi na ten przetarg, stosowne jest ustalenie maksymalnego poziomu refundacji wywozowej w okresie przetargowym kończącym się dnia 11 kwietnia 2006 r.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W ramach stałego przetargu otwartego rozporządzeniem (WE) nr 581/2004 w okresie przetargowym kończącym się dnia 11 kwietnia 2006 r. maksymalne kwoty refundacji dla produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 niniejszego rozporządzenia ustala się w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 13 kwietnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 589/2006
z dnia 12 kwietnia 2006 r.
ustalające maksymalny poziom refundacji wywozowych dla mleka odtłuszczonego w proszku w ramach stałego zaproszenia do składania ofert przetargowych przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 582/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/99 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworόw mlecznych [1], w szczególności jego art. 31 ust. 3 akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 582/2004 z dnia 26 marca 2004 r. w sprawie stałego zaproszenia do składania ofert przetargowych odnośnie do refundacji wywozowych dla mleka odtłuszczonego w proszku [2] przewiduje otwarcie stałego przetargu.
(2) Zgodnie z art. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 580/2004 z dnia 26 marca 2004 r. ustanawiającego procedurę przetargową dotyczącą refundacji wywozowych do niektórych przetworόw mlecznych [3] oraz po dokonaniu analizy ofert przedstawionych w odpowiedzi na ten przetarg stosowne jest ustalenie maksymalnego poziomu refundacji wywozowej w okresie przetargowym kończącym się dnia 11 kwietnia 2006 r.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W ramach stałego przetargu otwartego rozporządzeniem (WE) nr 582/2004 przewiduje się w okresie przetargowym kończącym się dnia 11 kwietnia 2006 r. 7,00 EUR/100 kg jako maksymalną wysokość refundacji dla produktόw i krajόw przeznaczenia wymienionych w art. 1 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 13 kwietnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 590/2006
z dnia 12 kwietnia 2006 r.
zmieniające załącznik II do rozporządzenia (WE) nr 998/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do wykazu państw i terytoriów
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 998/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. w sprawie wymogów dotyczących zdrowia zwierząt, stosowanych do przemieszczania zwierząt domowych o charakterze niehandlowym i zmieniające dyrektywę Rady 92/65/EWG [1], w szczególności jego art. 10 i 21,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 998/2003 ustanawia wykaz państw trzecich oraz terytoriów, z których przemieszczanie zwierząt domowych do Wspólnoty może być dopuszczone pod warunkiem, że spełnione są pewne wymogi.
(2) Tymczasowy wykaz państw trzecich został ustanowiony na mocy rozporządzenia (WE) nr 998/2003, zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 592/2004 [2].
(3) Ten tymczasowy wykaz, który był kilkakrotnie zmieniany, obejmuje państwa trzecie i terytoria, w których nie występuje wścieklizna, oraz państwa trzecie, w odniesieniu do których ryzyko pojawienia się wścieklizny we Wspólnocie na skutek przemieszczania zwierząt domowych z tych państw trzecich i terytoriów nie jest wyższe niż ryzyko związane z przemieszczaniem zwierząt domowych pomiędzy państwami członkowskimi.
(4) Z informacji dostarczonych przez Bośnię i Hercegowinę oraz Bułgarię wynika, że ryzyko pojawienia się wścieklizny we Wspólnocie na skutek przemieszczania zwierząt domowych z tych krajów nie jest wyższe niż ryzyko związane z przemieszczaniem zwierząt domowych pomiędzy państwami członkowskimi lub z państw trzecich już wymienionych w rozporządzeniu (WE) nr 998/2003.
Wspomniane państwa trzecie należy zatem włączyć do tymczasowego wykazu państw trzecich i terytoriów określonych w części C załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 998/2003.
(5) W trosce o zachowanie jasności należy zastąpić w całości wykaz państw i terytoriów znajdujący się w rozporządzeniu (WE) nr 998/2003.
(6) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 998/2003.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik II do rozporządzenia (WE) nr 998/2003 zastępuje się tekstem Załącznika do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 591/2006
z dnia 12 kwietnia 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2535/2001 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 odnośnie do ustaleń dotyczących przywozu mleka i przetworów mlecznych i ustanowienia kontyngentów taryfowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 29 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W załączniku III.A do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2535/2001 [2] wyznacza się maksymalne ilości sera Cheddar pochodzącego z Australii, które można przywozić w okresie kontyngentowym.
(2) Rozporządzenie Rady (WE) nr 267/2006 z dnia 30 stycznia 2006 r. dotyczące wprowadzania w życie układów, które WE zawarła w wyniku negocjacji w ramach art. XXIV ust. 6 GATT 1994, zmieniające załącznik I do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [3], przewiduje dodatkowy przydział 461 ton sera Cheddar pochodzącego z Australii w ramach rocznego taryfowego kontyngentu przywozowego. Należy zatem dostosować ilość sera objętą kontyngentem nr 09.4521, o którym mowa w załączniku III.A do rozporządzenia (WE) nr 2535/2001.
(3) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 2535/2001.
(4) Ponieważ dnia 1 stycznia otwiera się roczny kontyngent taryfowy, o którym mowa, niniejsze rozporządzenia powinno stosować się z dniem 1 stycznia 2006 r. oraz powinno ono wejść w życie tak szybko, jak to możliwe.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załączniku III.A do rozporządzenia (WE) nr 2535/2001 część dotyczącą numeru kontyngentu 09.4521 zastępuje się tekstem znajdującym się w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 592/2006
z dnia 12 kwietnia 2006 r.
zmieniające załącznik II do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2092/91 w sprawie produkcji ekologicznej produktów rolnych oraz znakowania produktów rolnych i środków spożywczych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2092/91 z dnia 24 czerwca 1991 r. w sprawie produkcji ekologicznej produktów rolnych oraz znakowania produktów rolnych i środków spożywczych [1], w szczególności jego art. 13 tiret drugie,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 473/2002 z dnia 15 marca 2002 r. zmieniające załączniki I, II i VI do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2092/91 w sprawie produkcji ekologicznej produktów rolnych oraz znakowania produktów rolnych i środków spożywczych, oraz ustalające szczegółowe zasady w odniesieniu do przekazywania informacji o zastosowaniu związków miedzi [2] przedłużyło na okres czterech lat upoważnienie na wykorzystywanie zakompostowanych lub sfermentowanych odpadów z gospodarstw domowych w uprawie ekologicznej po spełnieniu pewnych określonych warunków, które mogą podlegać ewentualnemu przeglądowi po upływie tego okresu w świetle ewentualnego nowego wspólnotowego prawodawstwa w dziedzinie odpadów z gospodarstw domowych.
(2) Okres czterech lat wygasa dnia 31 marca 2006 r. i nie ustanowiono jeszcze nowego prawodawstwa Wspólnoty dotyczącego odpadów z gospodarstw domowych.
Uznaje się zatem za właściwe utrzymanie upoważnienia na wykorzystywanie zakompostowanych lub sfermentowanych odpadów z gospodarstw domowych w uprawie ekologicznej na obecnych warunkach, ale bez dalszego ograniczenia czasowego.
(3) Należy zatem odpowiednio zmienić załącznik II do rozporządzenia (EWG) nr 2092/91.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią komitetu ustanowionego na mocy art. 14 rozporządzenia (EWG) nr 2092/91,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załączniku II do rozporządzenia (EWG) nr 2092/91 wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 593/2006
z dnia 12 kwietnia 2006 r.
otwierające procedurę przetargową sprzedaży alkoholu winnego przeznaczonego do wykorzystania jako bioetanol we Wspólnocie
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [1], w szczególności jego art. 33,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1623/2000 z dnia 25 lipca 2000 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wina w odniesieniu do mechanizmów rynkowych [2] ustanawia, między innymi, szczegółowe zasady dotyczące zbywania zapasów alkoholu uzyskanego z destylacji na mocy art. 35, 36 i 39 rozporządzenia Rady (EWG) nr 822/87 z dnia 16 marca 1987 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [3] oraz na mocy art. 27, 28 i 30 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 i będącego w posiadaniu agencji interwencyjnych.
(2) Zgodnie z art. 92 rozporządzenia (WE) nr 1623/2000 procedura przetargowa sprzedaży alkoholu winnego, przeznaczonego wyłącznie do wykorzystania w sektorze paliwowym we Wspólnocie jako bioetanol, powinna być otwarta w celu redukowania zapasów alkoholu winnego pochodzenia wspólnotowego oraz w celu zapewnienia ciągłości dostaw zakładom zatwierdzonym na mocy art. 92 rozporządzenia (WE) nr 1623/2000.
(3) Od dnia 1 stycznia 1999 r. oraz zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 2799/98 z dnia 15 grudnia 1998 r. ustanawiającym porozumienia agromonetarne dotyczące euro [4] cena sprzedaży oraz zabezpieczenia muszą być wyrażane w euro, a wypłaty dokonywane w euro.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wina,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Procedura przetargowa nr 5/2006 WE sprzedaży alkoholu winnego przeznaczonego do wykorzystania jako bioetanol we Wspólnocie zostaje otwarta.
Alkohol ten został uzyskany z destylacji, jak ustanowiono w art. 27, 28 i 30 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, i znajduje się w posiadaniu agencji interwencyjnych państw członkowskich.
2.
Całkowita oferowana ilość wystawiona do sprzedaży obejmuje 678571,8692 hektolitrów alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj., jak podano poniżej:
a) partia nr 40/2006 WE obejmująca 50000 hektolitrów alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj.;
b) partia nr 41/2006 WE obejmująca 50000 hektolitrów alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj.;
c) partia nr 42/2006 WE obejmująca 50000 hektolitrów alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj.;
d) partia nr 43/2006 WE obejmująca 50000 hektolitrów alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj.;
e) partia nr 44/2006 WE obejmująca 50000 hektolitrów alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj.;
f) partia nr 45/2006 WE obejmująca 50000 hektolitrów alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj.;
g) partia nr 46/2006 WE obejmująca 50000 hektolitrów alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj.;
h) partia nr 47/2006 WE obejmująca 50000 hektolitrów alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj.;
i) partia nr 48/2006 WE obejmująca 50000 hektolitrów alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj.;
j) partia nr 49/2006 WE obejmująca 50000 hektolitrów alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj.;
k) partia nr 50/2006 WE obejmująca 50000 hektolitrów alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj.;
l) partia nr 51/2006 WE obejmująca 50000 hektolitrów alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj.;
m) partia nr 52/2006 WE obejmująca 50000 hektolitrów alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj.;
n) partia nr 53/2006 WE obejmująca 28571,8692 hektolitrów alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj.
3.
Umiejscowienie i numery kadzi składających się na partie, ilość alkoholu w każdej kadzi, zawartość alkoholu oraz jego właściwości określono w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.
4.
Jedynie zakłady zatwierdzone na mocy art. 92 rozporządzenia (WE) nr 1623/2000 mogą uczestniczyć w przetargu.
Artykuł 2
Sprzedaż odbywa się zgodnie z art. 93, 94, 94b, 94c, 94d, 95 do 98, 100 i 101 rozporządzenia (WE) nr 1623/2000 oraz art. 2 rozporządzenia (WE) nr 2799/98.
Artykuł 3
1.
Oferty należy składać w agencjach interwencyjnych posiadających alkohol, o których mowa w załączniku II, lub przesyłać listem poleconym na adres tych agencji.
2.
Oferty składane są w zapieczętowanej kopercie oznaczonej "Procedura przetargowa nr 5/2006 WE sprzedaży alkoholu winnego przeznaczonego do wykorzystania jako bioetanol we Wspólnocie". Koperta zewnętrzna zaadresowana jest do danej agencji interwencyjnej.
3.
Oferty muszą zostać doręczone do wyżej wymienionej agencji interwencyjnej najpóźniej do godziny 12.00 czasu obowiązującego w Brukseli w dniu 3 maja 2006 r.
Artykuł 4
1.
Aby oferta mogła zostać uwzględniona, musi być zgodna z art. 94 i 97 rozporządzenia (WE) nr 1623/2000.
2.
Aby oferta mogła zostać uwzględniona, w momencie złożenia musi jej towarzyszyć:
a) zaświadczenie o złożeniu wadium na rzecz danej agencji interwencyjnej posiadającej alkohol, o którym mowa, wynoszącym 4 EUR za hektolitr alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj.;
b) nazwa i adres oferenta, numer referencyjny ogłoszenia o przetargu oraz oferowana cena, wyrażona w euro za hektolitr alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj.;
c) zobowiązanie oferenta do przestrzegania wszystkich przepisów stosowanych w odniesieniu do danej procedury przetargowej;
d) oświadczenie oferenta, w którym:
i) zrzeka się on wszelkich roszczeń w odniesieniu do jakości i właściwości przyznanego alkoholu;
ii) wyraża zgodę na poddanie się wszelkim kontrolom dotyczącym miejsca przeznaczenia i wykorzystania alkoholu;
iii) przyjmuje odpowiedzialność za dostarczenie dowodu, że alkohol jest wykorzystywany zgodnie z warunkami określonymi w danym ogłoszeniu o przetargu.
Artykuł 5
Powiadomienia przewidziane w art. 94a rozporządzenia (WE) nr 1623/2000, dotyczące przetargu ogłoszonego niniejszym rozporządzeniem, zostają przekazane Komisji na adres podany w załączniku III do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 6
Formalności związane z pobieraniem próbek określono w art. 98 rozporządzenia (WE) nr 1623/2000.
Agencja interwencyjna dostarcza wszystkich niezbędnych informacji na temat właściwości alkoholu wystawionego na sprzedaż.
Zwracając się do danej agencji interwencyjnej, zainteresowane strony mogą otrzymać próbki alkoholu wystawionego na sprzedaż, pobrane przez przedstawiciela danej agencji interwencyjnej.
Artykuł 7
1.
Agencje interwencyjne w państwach członkowskich, w których wystawiony na sprzedaż alkohol jest składowany, przeprowadzają właściwe kontrole w celu sprawdzenia właściwości alkoholu w momencie jego końcowego wykorzystania.
W tym celu mogą:
a) zastosować, mutatis mutandis, przepisy art. 102 rozporządzenia (WE) nr 1623/2000;
b) przeprowadzić kontrole próbek za pomocą jądrowego rezonansu magnetycznego w celu sprawdzenia właściwości alkoholu w momencie jego końcowego wykorzystania.
2.
Koszty ponoszą zakłady, którym sprzedano alkohol.
Artykuł 8
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 594/2006
z dnia 12 kwietnia 2006 r.
ustalające minimalne ceny sprzedaży masła w ramach 7. odrębnego zaproszenia do składania ofert w ramach przetargu stałego przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 1898/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1898/2005 z dnia 9 listopada 2005 r. ustanawiającym szczegółowe zasady wprowadzenia w życie rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do środków w zakresie zbytu śmietany, masła i masła skoncentrowanego na rynku Wspólnoty [2] agencje interwencyjne mogą sprzedawać w drodze przetargu pewne ilości masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego, które przechowują, i mogą przyznać pomoc w odniesieniu do śmietany, masła i masła skoncentrowanego.
Artykuł 25 wymienionego rozporządzenia przewiduje, że biorąc pod uwagę otrzymane oferty w ramach każdego odrębnego zaproszenia do składania ofert, ustala się minimalną cenę sprzedaży masła oraz maksymalną wysokość pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i masła skoncentrowanego.
Ustalono dalej, że cena lub pomoc mogą się zmieniać w zależności od planowanego wykorzystania masła, jego zawartości tłuszczu oraz procedury włączania.
Wysokość zabezpieczenia przetwórczego, o którym mowa w art. 28 rozporządzenia (WE) nr 1898/2005, ustala się odpowiednio.
(2) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dla 7. odrębnego zaproszenia do składania ofert w ramach stałego przetargu przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 1898/2005 minimalną cenę sprzedaży masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego oraz wysokość zabezpieczenia przetwórczego, o których mowa odpowiednio w art. 25 i 28 wymienionego rozporządzenia, ustala się, jak podano w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 13 kwietnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 595/2006
z dnia 12 kwietnia 2006 r.
ustalające maksymalne kwoty pomocy odnośnie do śmietany, masła i masła skoncentrowanego w ramach 7. odrębnego zaproszenia do przetargu przeprowadzonego w ramach przetargu stałego przewidzianego przez rozporządzenie (WE) nr 1898/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1898/2005 z dnia 9 listopada 2005 r. ustanawiającym szczegółowe zasady wprowadzenia w życie rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do środków w zakresie zbytu śmietany, masła i masła skoncentrowanego na rynku Wspólnoty [2] agencje interwencyjne mogą sprzedawać w drodze przetargu pewne ilości masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego, które przechowują, i mogą przyznać pomoc w odniesieniu do śmietany, masła i masła skoncentrowanego.
Artykuł 25 wymienionego rozporządzenia przewiduje, że biorąc pod uwagę otrzymane oferty w ramach każdego odrębnego zaproszenia do przetargu, ustala się minimalną cenę sprzedaży masła oraz maksymalną wysokość pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i masła skoncentrowanego.
Ustalono dalej, że cena lub pomoc mogą się różnić w zależności od planowanego wykorzystania masła, jego zawartości tłuszczu oraz procedury włączania.
Wysokość zabezpieczenia przetwórczego, o którym mowa w art. 28 rozporządzenia (WE) nr 1898/2005, ustala się odpowiednio.
(2) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do 7. odrębnego przetargu w ramach stałego przetargu przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 1898/2005 maksymalną kwotę pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i masła skoncentrowanego oraz wysokość zabezpieczenia przetwórczego, o których mowa odpowiednio w art. 25 i 28 wymienionego rozporządzenia, ustala się, jak podano w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 13 kwietnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 596/2006
z dnia 12 kwietnia 2006 r.
ustalające minimalną cenę sprzedaży masła skoncentrowanego w ramach 7. zaproszenia do składania ofert w ramach stałego przetargu przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 1898/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 47 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1898/2005 z dnia 9 listopada 2005 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wprowadzenia w życie rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do środków w zakresie zbytu śmietany, masła i masła skoncentrowanego na rynku Wspólnoty [2], agencje interwencyjne otwierają stały przetarg na przyznawanie pomocy dla masła skoncentrowanego.
Artykuł 54 wymienionego rozporządzenia stanowi, że maksymalną kwotę pomocy ustala się w świetle ofert przetargowych otrzymanych w odpowiedzi na indywidualny przetarg dla masła skoncentrowanego o minimalnej zawartości tłuszczu w wysokości 96 %.
(2) Należy złożyć zabezpieczenie należytego wykonania umowy, o którym mowa w art. 53 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1898/2005, w celu zapewnienia przejęcia masła skoncentrowanego przez handel detaliczny.
(3) W świetle otrzymanych ofert przetargowych należy ustalić maksymalną kwotę pomocy na odpowiednim poziomie oraz odpowiednio określić zabezpieczenie należytego wykonania umowy.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dla 7. odrębnego zaproszenia do składania ofert w ramach stałego przetargu otwartego zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1898/2005, maksymalną kwotę pomocy w odniesieniu do masła skoncentrowanego o minimalnej zawartości tłuszczu w wysokości 96 %, o którym mowa w art. 47 ust. 1 wymienionego rozporządzenia, ustala się na 38,8 EUR/100 kg.
Zabezpieczenie należytego wykonania umowy, o którym mowa w art. 53 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1898/2005, ustala się na 43 EUR/100 kg.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 13 kwietnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 597/2006
z dnia 12 kwietnia 2006 r.
ustalające opłaty przywozowe w sektorze zbóż stosowane od dnia 16 kwietnia 2006 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1249/96 z dnia 28 czerwca 1996 r. w sprawie zasad stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 do opłat przywozowych w sektorze zbóż [2], w szczególności jego art. 2 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 10 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 przewiduje, że przy przywozie produktów, o których mowa w art. 1 wyżej wymienionego rozporządzenia, pobiera się opłaty celne zgodne ze stawkami Wspólnej Taryfy Celnej.
Jednakże w przypadku produktów, o których mowa w ust. 2 tego artykułu, opłaty przywozowe równają się cenie interwencyjnej tych produktów ważnej w czasie przywozu powiększonej o 55 % i pomniejszonej o cenę CIF w przywozie stosowaną do danej wysyłki.
Opłaty celne nie mogą jednak przekroczyć stawek Wspólnej Taryfy Celnej.
(2) Na mocy art. 10 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 ceny CIF w przywozie oblicza się na podstawie cen reprezentatywnych dla danego produktu na rynku światowym.
(3) Rozporządzenie (WE) nr 1249/96 ustala zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 do opłat przywozowych w sektorze zbóż.
(4) Opłaty przywozowe stosuje się aż do chwili ustalenia i wejścia w życie nowych stawek opłat przywozowych.
(5) W celu umożliwienia normalnego funkcjonowania systemu opłat przywozowych należy przyjąć jako podstawę ich wyliczenia stawki reprezentatywne dla rynku, stwierdzone w okresie porównawczym.
(6) Zastosowanie rozporządzenia (WE) nr 1249/96 prowadzi do ustalenia opłat przywozowych w wysokości podanej w załączniku I do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Opłaty przywozowe w sektorze zbóż, o których mowa w art. 10 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, ustala się w kwotach figurujących w załączniku I do niniejszego rozporządzenia, na podstawie informacji znajdujących się w załączniku II.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 16 kwietnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 598/2006
z dnia 18 kwietnia 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 19 kwietnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 599/2006
z dnia 18 kwietnia 2006 r.
otwierające przetarg na przyznanie pozwoleń na wywóz w systemie A3 w sektorze owoców i warzyw (pomidory, pomarańcze, cytryny i jabłka)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 35 ust. 3 akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1961/2001 [2] ustanowiło zasady stosowania refundacji wywozowych w sektorze owoców i warzyw.
(2) W myśl art. 35 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2200/96, w zakresie niezbędnym dla umożliwienia znaczącego gospodarczo wywozu, produkty wywożone przez Wspólnotę mogą podlegać refundacji wywozowej, uwzględniając granice wynikające z porozumień zawartych zgodnie z art. 300 Traktatu.
(3) Zgodnie z art. 35 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 należy dbać, aby przepływy handlowe wywołane wcześniej przez system refundacji nie zostały zakłócone. Z tego powodu i ze względu na sezonowość wywozów owoców i warzyw należy ustalić ilości przewidziane na każdy produkt, na podstawie nomenklatury produktów rolnych dla refundacji wywozowych ustanowionych rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 3846/87 [3]. Ilości te powinny zostać podzielone z uwzględnieniem stopnia, w jakim rozpatrywane produkty są łatwo psujące się.
(4) W myśl postanowień art. 35 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 przy ustalaniu refundacji uwzględnia się istniejącą sytuację lub tendencje w odniesieniu do cen i dostępności owoców i warzyw na rynku Wspólnoty oraz do cen stosowanych w handlu międzynarodowym. Należy również uwzględnić koszty wprowadzania do obrotu i koszty transportu oraz gospodarcze aspekty proponowanego wywozu.
(5) Zgodnie z art. 35 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 2200/96, ceny rynkowe Wspólnoty są ustalane z uwzględnieniem cen, które są najbardziej korzystne z punktu widzenia wywozu.
(6) Sytuacja na rynkach światowych lub specyficzne wymogi niektórych rynków mogą wymóc konieczność zróżnicowania refundacji dla określonego produktu, w zależności od jego miejsca przeznaczenia.
(7) Pomidory, pomarańcze, cytryny i jabłka klasy Ekstra, I i II według wspólnych norm jakości mogą obecnie podlegać znaczącym gospodarczo wywozom.
(8) Aby umożliwić jak najbardziej efektywne wykorzystanie dostępnych zasobów i uwzględniając strukturę wywozów ze Wspólnoty, należy postępować drogą przetargu i ustalić indykatywną wysokość refundacji oraz ilości przewidziane dla rozpatrywanego okresu.
(9) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Świeżych Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Ogłasza się przetarg na przyznanie pozwoleń na wywóz w systemie A3.
Produkty objęte procedurą przetargową, okres składania ofert, indykatywne stawki refundacji i przewidziane ilości ustalone są w załączniku.
2.
Pozwolenia wydane z tytułu pomocy żywnościowej, określone w art. 16 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1291/2000 [4] nie są wliczane do kwalifikujących się ilości, określonych w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
3. Bez uszczerbku dla stosowania postanowień art. 5 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 1961/2001, pozwolenia rodzaju A3 zachowują ważność przez dwa miesiące.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 2 maja 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 600/2006
z dnia 18 kwietnia 2006 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów w Nomenklaturze Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], w szczególności jego art. 9 ust. 1 lit. a),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87 konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
(2) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 ustaliło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej.
Reguły te stosuje się także do każdej innej nomenklatury, całkowicie lub częściowo opartej na Nomenklaturze Scalonej, bądź takiej, która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy podpodział i która jest ustanowiona przez specyficzne postanowienia wspólnotowe w celu stosowania środków taryfowych i innych środków odnoszących się do obrotu towarowego.
(3) Stosownie do wymienionych wyżej ogólnych reguł, towary opisane w kolumnie 1. tabeli zamieszczonej w Załączniku do niniejszego rozporządzenia powinny być klasyfikowane do kodu CN wskazanego w kolumnie 2., na mocy uzasadnień określonych w kolumnie 3.
(4) Właściwe jest zapewnienie, że wiążąca informacja taryfowa wydana przez organy celne państw członkowskich odnośnie do klasyfikacji towarów w Nomenklaturze Scalonej, która nie jest zgodna z niniejszym rozporządzeniem, może być nadal przywoływana przez otrzymującego przez okres trzech miesięcy, zgodnie z art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [2].
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1. tabeli zamieszczonej w Załączniku muszą być klasyfikowane w Nomenklaturze Scalonej do kodu CN wskazanego w kolumnie 2.
Artykuł 2
Wiążąca informacja taryfowa wydana przez organy celne państw członkowskich, która nie jest zgodna z niniejszym rozporządzeniem, może być nadal przywoływana przez okres trzech miesięcy, zgodnie z art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 601/2006
z dnia 18 kwietnia 2006 r.
w sprawie wykonania rozporządzenia (WE) nr 184/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady w zakresie formatu i procedury przekazywania danych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 184/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 stycznia 2005 r. w sprawie statystyki Wspólnoty w zakresie bilansu płatniczego, międzynarodowego handlu usługami i zagranicznych inwestycji bezpośrednich [1], w szczególności jego art. 7,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 184/2005 określa wspólne zasady systematycznego sporządzania wspólnotowej statystyki dotyczącej bilansu płatniczego, międzynarodowego handlu usługami i zagranicznych inwestycji bezpośrednich.
(2) Aby zagwarantować, że opracowywane dane będą zharmonizowane i porównywalne pomiędzy państwami członkowskimi, a także aby zmniejszyć ryzyko błędów w przekazywaniu danych oraz zwiększyć szybkość przetwarzania zgromadzonych danych i ich udostępniania użytkownikom, konieczne jest określenie formatu i procedury przekazywania wymaganych danych.
Należy zatem ustanowić przepisy wykonawcze, stanowiące uzupełnienie instrukcji zawartych w Vademecum bilansu płatności Eurostat, poddawanym corocznym rewizjom.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Bilansu Płatniczego powołanego na mocy rozporządzenia (WE) nr 184/2005,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Przekazywanie danych
Państwa członkowskie przekazują Komisji (Eurostatowi) dane w formie elektronicznej za pośrednictwem "pojedynczego punktu wprowadzania danych" prowadzonego przez Komisję (Eurostat).
Komisja (Eurostat) udostępnia szczegółową dokumentację dotyczącą "pojedynczego punktu wprowadzania danych" oraz przedstawia wytyczne dotyczące sposobów wdrażania zgodnych z "pojedynczym punktem" metod przekazywania danych.
Artykuł 2
Format danych
Formatem danych wykorzystywanym przez państwa członkowskie jest format "Gesmes", zgodnie ze standardem wymiany określonym przez Komisję (Eurostat).
Komisja (Eurostat) udostępnia szczegółową dokumentację dotyczącą tych standardów oraz dostarcza wytycznych w sprawie sposobu wdrożenia wspomnianych standardów zgodnie z wymogami niniejszego rozporządzenia.
Nie wykorzystuje się zastrzeżonych formatów danych.
Artykuł 3
Specyfikacje techniczne formatu danych
Specyfikacje techniczne struktury danych określa Załącznik do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 4
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 602/2006
z dnia 18 kwietnia 2006 r.
dostosowujące rozporządzenie (WE) nr 184/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady poprzez aktualizację wymagań dotyczących danych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 184/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 stycznia 2005 r. w sprawie statystyki Wspólnoty w zakresie bilansu płatniczego, międzynarodowego handlu usługami i zagranicznych inwestycji bezpośrednich [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 184/2005 określa wspólne zasady systematycznego sporządzania wspólnotowej statystyki bilansu płatniczego, międzynarodowego handlu usługami i zagranicznych inwestycji bezpośrednich.
(2) Konieczne jest regularne aktualizowanie wymagań dotyczących danych oraz korygowanie wymaganego poziomu podziału w celu odpowiedniego spełnienia potrzeb, które ulegają zmianom w wyniku przemian gospodarczych i technicznych.
(3) W obszarze inwestycji portfelowych trudno bezpośrednio zmierzyć kwotę pasywów w stosunku do podmiotów spoza UE.
W praktyce jest ona obliczana poprzez odjęcie kwoty aktywów netto w stosunku do podmiotów wewnątrz UE od kwoty pasywów w stosunku do podmiotów z całego świata ogółem.
Do obliczenia kwoty pasywów w stosunku do podmiotów spoza UE potrzebne są zatem dane o kwocie aktywów netto w stosunku do podmiotów wewnątrz UE.
(4) Niektóre podziały geograficzne należy zmienić w celu poprawy jakości statystyk dotyczących bilansu płatniczego oraz lepszego spełniania potrzeb użytkowników.
(5) Dla uniknięcia błędnych interpretacji należy podać poprawne i ścisłe definicje wszystkich pojęć i terminów użytych w załącznikach do rozporządzenia (WE) nr 184/2005.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Bilansu Płatniczego powołanego na mocy art. 11 rozporządzenia (WE) nr 184/2005,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 184/2005 wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 603/2006
z dnia 18 kwietnia 2006 r.
zmieniające ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności przywozowych na niektóre produkty w sektorze cukru, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1011/2005, na rok gospodarczy 2005/2006
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1423/95 z dnia 23 czerwca 1995 r. ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze dotyczące przywozu produktów innych niż melasy w sektorze cukru [2], w szczególności jego art. 1 ust. 2 akapit drugi, zdanie drugie, oraz art. 3 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności stosowanych do przywozu cukru białego, cukru surowego i niektórych syropów w odniesieniu do roku gospodarczego 2005/2006 zostały ustalone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1011/2005 [3].
Ceny te i kwoty zostały ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 580/2006 [4].
(2) Dane, którymi obecnie dysponuje Komisja, prowadzą do zmiany wymienionych kwot, zgodnie z zasadami i szczegółowymi przepisami wykonawczymi przewidzianymi w rozporządzeniu (WE) nr 1423/95,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ceny reprezentatywne i dodatkowe należności stosowane do przywozu produktów, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1423/95, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1011/2005 w odniesieniu do roku gospodarczego 2005/2006, zmienia się zgodnie z kwotami wskazanymi w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 19 kwietnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 604/2006
z dnia 19 kwietnia 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 20 kwietnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 606/2006
z dnia 19 kwietnia 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2799/1999 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w zakresie przyznawania pomocy w odniesieniu do mleka odtłuszczonego i mleka odtłuszczonego w proszku przeznaczonych na paszę oraz sprzedaży mleka odtłuszczonego w proszku o takim przeznaczeniu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 7 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2799/1999 [2] ustala kwotę pomocy w odniesieniu do mleka odtłuszczonego i mleka odtłuszczonego w proszku przeznaczonych na paszę, biorąc pod uwagę czynniki określone w art. 11 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999. W związku ze zmianami ceny rynkowej mleka odtłuszczonego w proszku, wzrostem cen rynkowych białek konkurencyjnych oraz zmniejszeniem dostaw mleka odtłuszczonego w proszku, kwota pomocy powinna zostać ograniczona.
(2) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 2799/1999.
(3) Komitet Zarządzający ds. Mleka i Przetworów Mlecznych nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 2799/1999 art. 7 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Pomoc ustala się na poziomie:
a) 1,62 EUR na 100 kilogramów mleka odtłuszczonego o zawartości białka nie mniejszej niż 35,6 % suchego ekstraktu beztłuszczowego;
b) 1,42 EUR na 100 kilogramów mleka odtłuszczonego o zawartości białka nie mniejszej niż 31,4 %, ale mniejszej niż 35,6 % suchego ekstraktu beztłuszczowego;
c) 20,00 EUR na 100 kilogramów mleka odtłuszczonego w proszku o zawartości białka nie mniejszej niż 35,6 % suchego ekstraktu beztłuszczowego;
d) 17,64 EUR na 100 kilogramów mleka odtłuszczonego w proszku o zawartości białka nie mniejszej niż 31,4 %, ale mniejszej niż 35,6 % suchego ekstraktu beztłuszczowego.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 607/2006
z dnia 19 kwietnia 2006 r.
w sprawie wszczęcia dochodzenia dotyczącego możliwego obchodzenia środków antydumpingowych nałożonych na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 398/2004 na przywóz krzemu pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej poprzez przywóz krzemu wysyłanego z Republiki Korei, zgłoszonego lub niezgłoszonego jako pochodzącego z Republiki Korei, i poddające ten przywóz rejestracji
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską.
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej ("rozporządzenie podstawowe") [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3 i art. 14 ust. 5,
po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. WNIOSEK
(1) Komisja otrzymała zgodnie z art. 13 ust. 3 wniosek o zbadanie możliwego obchodzenia środków antydumpingowych nałożonych na przywóz krzemu pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej.
(2) Wniosek został złożony w dniu 6 marca 2006 r. przez Euro Alliages w imieniu producentów reprezentujących znaczną część, tj. 100 % produkcji wspólnotowej krzemu.
B. PRODUKT
(3) Produktem, którego dotyczy możliwe obchodzenie środków, jest krzem pochodzący z Chińskiej Republiki Ludowej, zwykle zgłaszany w ramach kodu CN ex28046900 ("produkt objęty postępowaniem").
Powyższy kod CN podany jest jedynie w celach informacyjnych.
(4) Produktem objętym dochodzeniem jest krzem wysyłany z Republiki Korei ("produkt objęty dochodzeniem") zwykle zgłaszany w ramach tego samego kodu, co produkt objęty postępowaniem.
C. ISTNIEJĄCE ŚRODKI
(5) Obecnie obowiązującymi środkami i prawdopodobnie obchodzonymi są środki antydumpingowe nałożone na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 398/2004 [2].
D. PODSTAWY
(6) Wniosek zawiera wystarczające dowody prima facie, wykazujące, iż środki antydumpingowe nałożone na przywóz krzemu pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej są obchodzone poprzez przeładunek krzemu dokonywany w Republice Korei.
(7) Przedstawione dowody są następujące:
Wniosek wykazuje, że nastąpiła znaczna zmiana struktury handlu w odniesieniu do wywozu z Chińskiej Republiki Ludowej i Republiki Korei do Wspólnoty oraz że nie ma wystarczającego powodu lub uzasadnienia gospodarczego dla wystąpienia takiej zmiany, innego niż nałożenie cła.
Omawiana zmiana struktury handlu wydaje się wynikać z przeładunku krzemu pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej dokonywanego w Republice Korei.
Ponadto wniosek zawiera wystarczające dowody prima facie, wykazujące, iż skutki naprawcze obowiązujących środków antydumpingowych, nałożonych na przywóz produktu objętego postępowaniem, zostały osłabione zarówno w odniesieniu do ilości, jak i ceny.
Wydaje się, że znaczna wielkość przywozu krzemu z Republiki Korei zastąpiła przywóz produktu objętego postępowaniem.
Ponadto istnieją wystarczające dowody potwierdzające, iż przedmiotowy wzrost w przywozie jest dokonywany po cenach dużo niższych od niewyrządzajacej szkody ceny ustalonej w dochodzeniu, które doprowadziło do nałożenia istniejących środków.
Wreszcie wniosek zawiera wystarczające dowody prima facie, wykazujące, iż ceny krzemu są zaniżane w odniesieniu do wartości normalnej ustalonej poprzednio dla produktu objętego postępowaniem.
Jeżeli podczas dochodzenia zidentyfikowane zostaną praktyki objęte art. 13 rozporządzenia podstawowego, inne niż przeładunek, mające na celu obejście środków antydumpingowych poprzez Republikę Korei, dochodzenie może objąć również te praktyki.
E. PROCEDURA
(8) W związku z powyższym Komisja stwierdza, iż istnieją wystarczające dowody uzasadniające wszczęcie dochodzenia zgodnie z art. 13 rozporządzenia podstawowego oraz poddanie rejestracji przywozu krzemu wysyłanego z Republiki Korei, zgłoszonego lub niezgłaszanego jako pochodzący z Republiki Korei, zgodnie z art. 14 ust. 5 rozporządzenia podstawowego.
a) Kwestionariusze
(9) W celu uzyskania informacji uznanych za niezbędne dla dochodzenia Komisja prześle kwestionariusze do eksporterów/producentów oraz zrzeszeń eksporterów/producentów w Republice Korei, do eksporterów/producentów oraz zrzeszeń eksporterów/producentów w Chińskiej Republice Ludowej, do importerów oraz zrzeszeń importerów we Wspólnocie, którzy współpracowali podczas dochodzenia prowadzącego do przejęcia istniejących środków oraz do władz Chińskiej Republiki Ludowej i Republiki Korei.
W stosownych przypadkach Komisja może zwrócić się o dostarczenie informacji również do przemysłu wspólnotowego.
(10) W każdym przypadku wszystkie zainteresowane strony powinny niezwłocznie skontaktować się z Komisją, lecz nie później niż w terminie określonym w art. 3 niniejszego rozporządzenia, aby dowiedzieć się, czy zostały wymienione we wniosku i, jeżeli to konieczne, zwrócić się z wnioskiem o przesłanie kwestionariusza w terminie ustalonym w art. 3 ust. 1 niniejszego rozporządzenia, mając na uwadze fakt, że termin ustalony w art. 3 ust. 2 niniejszego rozporządzenia ma zastosowanie do wszystkich zainteresowanych stron.
(11) Władze Chińskiej Republiki Ludowej i Republiki Korei zostaną poinformowane o wszczęciu dochodzenia.
b) Gromadzenie informacji i przeprowadzanie przesłuchań
(12) Wszystkie zainteresowane strony niniejszym wzywa się do przedstawienia swoich opinii na piśmie oraz do dostarczenia dowodów potwierdzających.
Ponadto Komisja może przesłuchać zainteresowane strony, pod warunkiem że wystąpiły one z wnioskiem o przesłuchanie, wskazując szczególne powody, dla których powinny zostać wysłuchane.
c) Zwolnienie przywozu z rejestracji lub środków
(13) Zgodnie z art. 13 ust. 4 rozporządzenia podstawowego przywóz produktu objętego dochodzeniem może zostać zwolniony z rejestracji lub ze stosowania środków, jeżeli nie stanowi on obejścia środków.
(14) Ponieważ możliwe obchodzenie środków antydumpingowych występuje poza Wspólnotą, zwolnienia mogą zostać przyznane, zgodnie z art. 13 ust. 4 rozporządzenia podstawowego, producentom produktu objętego postępowaniem, którzy wykażą, iż nie są powiązani z jakimkolwiek producentem podlegającym wymienionym środkom oraz jeżeli zostanie ustalone, że nie uczestniczą w praktykach mających na celu obejście środków antydumpingowych, określonych w art. 13 ust. 1 i 2 rozporządzenia podstawowego. Producenci zainteresowani otrzymaniem zwolnienia powinni przedłożyć wniosek należycie poparty dowodami w terminie wskazanym w art. 3 ust. 3 niniejszego rozporządzenia.
F. REJESTRACJA
(15) Na mocy art. 14 ust. 5 rozporządzenia podstawowego przywóz produktu objętego dochodzeniem powinien zostać poddany rejestracji, aby zagwarantować, w przypadku gdy w wyniku dochodzenia ustalone zostanie obchodzenie środków antydumpingowych, iż cła antydumpingowe w odpowiedniej wysokości mogą być pobierane z mocą wsteczną od daty rejestracji takiego przywozu z Republiki Korei.
G. TERMINY
(16) W interesie dobrego zarządzania należy określić terminy, w których:
- zainteresowane strony mogą zgłosić się do Komisji, przedstawić swoje opinie na piśmie i przedłożyć odpowiedzi na kwestionariusze lub wszelkie inne informacje, które mają zostać uwzględnione podczas dochodzenia,
- producenci w Republice Korei mogą złożyć wniosek o zwolnienie z rejestracji przywozu lub ze stosowania środków,
- zainteresowane strony mogą złożyć pisemny wniosek o przesłuchanie przez Komisję.
(17) Należy zwrócić uwagę na fakt, że wykonywanie większości praw proceduralnych określonych w rozporządzeniu podstawowym jest uwarunkowane zgłoszeniem się przez stronę w terminie wymienionym w art. 3 niniejszego rozporządzenia.
H. BRAK WSPÓŁPRACY
(18) W przypadkach, w których jakakolwiek z zainteresowanych stron odmawia dostępu lub nie dostarcza niezbędnych informacji w wyznaczonym terminie albo znacznie utrudnia dochodzenie, ustaleń tymczasowych lub końcowych, potwierdzających lub zaprzeczających, można dokonać zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego, w oparciu o dostępne fakty.
(19) W przypadku gdy ustalono, że jakakolwiek ze stron dostarczyła informacje nieprawdziwe lub wprowadzające w błąd, informacje takie nie są brane pod uwagę i mogą wówczas zostać wykorzystane dostępne fakty.
Jeżeli zainteresowana strona nie współpracuje lub współpracuje jedynie częściowo i z tego względu ustalenia opierają się na dostępnych faktach zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego, wynik dla wymienionej strony może być mniej korzystny, niż w przypadku gdyby strona ta współpracowała,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejszym wszczyna się dochodzenie na mocy art. 13 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96 w celu stwierdzenia, czy przywóz do Wspólnoty krzemu wysyłanego z Republiki Korei zgłoszony lub niezgłoszony jako pochodzący z Republiki Korei objęty kodem CN ex28046900 (kod TARIC 2804690010), stanowi obejście środków nałożonych na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 398/2004.
Artykuł 2
Organom celnym nakazuje się niniejszym, na mocy art. 13 ust. 3 i art. 14 ust. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96, podjęcie właściwych kroków celem rejestracji przywozu określonego w art. 1 niniejszego rozporządzenia.
Rejestracja wygasa dziewięć miesięcy po dacie wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Komisja może w drodze rozporządzenia nakazać organom celnym zaprzestania rejestrowania przywozu do Wspólnoty produktów wytwarzanych przez producentów, którzy złożyli wniosek o zwolnienie z wymogu rejestracji, i co do których ustalono, że nie obchodzą ceł antydumpingowych.
Artykuł 3
1.
Wnioski o kwestionariusze powinny być składane do Komisji w terminie 15 dni od daty opublikowania niniejszego rozporządzenia w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
2.
Zainteresowane strony, jeżeli ich wnioski mają być uwzględnione podczas dochodzenia, muszą zgłosić się do Komisji, przedstawić swoje opinie na piśmie i przedłożyć odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu lub przedstawić wszystkie inne informacje w terminie 40 dni od daty opublikowania niniejszego rozporządzenia w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, o ile nie wskazano inaczej.
3.
Producenci w Republice Korei, którzy są zainteresowani zwolnieniem z rejestracji przywozu lub stosowania środków, powinni przedłożyć wniosek należycie poparty dowodami w terminie wynoszącym również 40 dni.
4.
Zainteresowane strony mogą również składać wnioski o przesłuchanie przez Komisję w takim samym terminie 40 dni.
5.
Wszelkie informacje dotyczące sprawy, wnioski dotyczące przesłuchania lub kwestionariusza, jak również wszelkie wnioski o zwolnienie przywozu z rejestracji lub stosowania środków muszą był złożone w formie pisemnej (nie w formie elektronicznej, chyba że ustalono inaczej); należy na nich wskazać adres, e-mail, numery telefonu i faksu zainteresowanej strony.
Wszystkie oświadczenia pisemne, łącznie z informacjami wymaganymi w niniejszym rozporządzeniu, odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu i korespondencję dostarczoną przez zainteresowane strony na zasadzie poufności należy oznakować "Limited" [3] oraz, zgodnie z art. 19 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, dołączyć do nich wersję bez klauzuli poufności, oznakowaną "Do wglądu zainteresowanych stron".
Adres Komisji do celów korespondencji:
Komisja Europejska
Dyrekcja Generalna ds. Handlu
Dyrekcja B
Biuro: J-79 5/16
B-1049 Bruksela
Faks: (0032 2) 295 65 05
.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 608/2006
z dnia 19 kwietnia 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1060/2005 w zakresie ilości objętej stałym przetargiem na wywóz pszenicy zwyczajnej znajdującej się w posiadaniu słowackiej agencji interwencyjnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1060/2005 [2] ogłoszono stały przetarg na wywóz 147949 ton pszenicy znajdującej się w posiadaniu słowackiej agencji interwencyjnej.
(2) Słowacja poinformowała Komisję o zamiarze przystąpienia jej agencji interwencyjnej do zwiększenia o 81909 ton ilości zgłoszonej do przetargu na wywóz.
Mając na uwadze dostępne ilości oraz sytuację na rynku, należy przychylnie ustosunkować się do wniosku Słowacji.
(3) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1060/2005.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 2 rozporządzenia (WE) nr 1060/2005 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 2
Przetarg obejmuje maksymalną ilość 229858 ton pszenicy zwyczajnej do wywozu do wszystkich państw trzecich, z wyjątkiem Albanii, Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii, Bośni i Hercegowiny, Bułgarii, Chorwacji, Liechtensteinu, Rumunii, Serbii i Czarnogóry [3] oraz Szwajcarii.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 609/2006
z dnia 19 kwietnia 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1374/2005 w zakresie ilości objętej stałym przetargiem na wywóz jęczmienia znajdującego się w posiadaniu słowackiej agencji interwencyjnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2131/93 [2] ustanawia procedury i warunki sprzedaży zbóż znajdujących się w posiadaniu agencji interwencyjnych.
(2) W rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1374/2005 [3] ogłoszono stały przetarg na wywóz 64016 ton jęczmienia znajdującego się w posiadaniu słowackiej agencji interwencyjnej.
(3) Słowacja poinformowała Komisję o zamiarze przystąpienia jej agencji interwencyjnej do zwiększenia o 26366 ton ilości zgłoszonej do przetargu na wywóz.
Uwzględniając sytuację na rynku, należy pozytywnie rozpatrzyć wniosek złożony przez Słowację.
(4) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1374/2005.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 2 rozporządzenia (WE) nr 1374/2005 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 2
Przetarg obejmuje maksymalną ilość 90382 ton jęczmienia do wywozu do wszystkich krajów trzecich, z wyłączeniem Albanii, Bośni i Hercegowiny, Bułgarii, Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii, Chorwacji, Kanady, Liechtensteinu, Meksyku, Rumunii, Serbii i Czarnogóry [4], Stanów Zjednoczonych Ameryki oraz Szwajcarii.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 610/2006
z dnia 18 kwietnia 2006 r.
ustanawiające wartości jednostkowe w celu określenia wartości celnej niektórych łatwo psujących się towarów
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 [2] ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92, a w szczególności jego art. 173, ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 173 do 177 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 przewidują, że Komisja okresowo ustala wartości jednostkowe dla produktów wskazanych w klasyfikacji w załączniku 26 do tego rozporządzenia.
(2) Stosowanie zasad i kryteriów określonych w wyżej wymienionych artykułach do elementów przekazanych Komisji zgodnie z art. 173 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 prowadzi do ustanowienia wartości jednostkowych określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia w stosunku do produktów, o których mowa,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wartości jednostkowe określone w art. 173 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 ustanawia się zgodnie z tabelą zawartą w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 21 kwietnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 611/2006
z dnia 19 kwietnia 2006 r.
w sprawie wydawania pozwoleń na przywóz cukru trzcinowego w ramach niektórych kontyngentów taryfowych i porozumień preferencyjnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1],
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1095/96 z dnia 18 czerwca 1996 r. w sprawie wprowadzania koncesji określonych na liście koncesyjnej CXL sporządzonej w wyniku zakończenia negocjacji GATT XXIV.6 [2],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1159/2003 z dnia 30 czerwca 2003 r. ustanawiające szczegółowe zasady przywozu cukru trzcinowego w latach gospodarczych 2003/2004, 2004/2005, 2005/2006 w ramach niektórych kontyngentów taryfowych i umów preferencyjnych oraz zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1464/95 i (WE) nr 779/96 [3], w szczególności jego art. 5 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 9 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003 przewiduje szczegółowe zasady dotyczące ustalenia zobowiązań dostawy, po zerowej stawce celnej, produktów oznaczonych kodem CN 1701, wyrażonych jako ekwiwalent cukru białego i pochodzących z krajów, które podpisały Protokół AKP i Umowę z Indiami.
(2) Artykuł 16 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003 przewiduje szczegółowe zasady dotyczące ustalenia kontyngentów taryfowych, po zerowej stawce celnej, w odniesieniu do produktów oznaczonych kodem CN 17011110, wyrażonych jako ekwiwalent cukru białego i pochodzących z krajów, które podpisały Protokół AKP i Umowę z Indiami.
(3) Artykuł 22 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003 otwiera kontyngenty taryfowe, po stawce celnej 98 EUR za tonę, produktów oznaczonych kodem CN 17011110, pochodzących z Brazylii, Kuby i innych państw trzecich.
(4) W okresie od 10 do 14 kwietnia 2006 r., zgodnie z art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003, zostały przedłożone właściwym władzom wnioski o pozwolenie na przywóz dla ilości całkowitej przekraczającej ilość przewidzianą w zobowiązaniu dostawy dla danego kraju, ustaloną na mocy art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003 odnośnie do cukru preferencyjnego z AKP–Indii.
(5) W tych okolicznościach Komisja powinna ustalić współczynnik redukcyjny umożliwiający wydawanie pozwoleń proporcjonalnie do dostępnej ilości oraz zaznaczyć, jeżeli odpowiedni limit został wykorzystany,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W przypadku wniosków złożonych w okresie od 10 do 14 kwietnia 2006 r., zgodnie z art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003, pozwolenia na przywóz wydaje się dla limitów ilościowych określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 21 kwietnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 612/2006
z dnia 19 kwietnia 2006 r.
ustalające, w jakiej mierze mogą być uwzględnione wnioski o wydanie uprawnień na przywóz byków, krów i jałówek niektórych ras alpejskich i górskich, przeznaczonych do celów innych niż ubój, składane w kwietniu 2006 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej orgnizacji rynku wołowiny i cielęciny [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1081/1999 z dnia 26 maja 1999 r. otwierające i ustalające zarządzanie kontyngentami taryfowymi na przywóz byków, krów i jałówek niektórych ras alpejskich i górskich, przeznaczonych do celów innych niż ubój, uchylające rozporządzenie (WE) nr 1012/98 i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1143/98 [2], w szczególności jego art. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 9 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1081/1999 przewiduje nowy przydział ilości, na które, na dzień 15 marca 2006 r., nie zostały złożone wnioski o wydanie pozwoleń na przywóz.
(2) Artykuł 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 502/2006 z dnia 28 marca 2006 r., przewidujący nowy przydział uprawnień na przywóz byków, krów i jałówek niektórych ras alpejskich i górskich, przeznaczonych do celów innych niż ubój [3], na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1081/1999 ustala ilości byków, krów i jałówek niektórych ras alpejskich i górskich, przeznaczonych do celów innych niż ubój, jakie można importować na warunkach specjalnych do dnia 30 czerwca 2006 r.
(3) Ilości, o jakie występowano we wnioskach o wydanie uprawnień importowych, mogą być uwzględnione w całości,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Każdy wniosek o wydanie uprawnień importowych, złożony zgodnie z postanowieniami art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1081/1999, uwzględnia się w całości dla numerów seryjnych 09.0001 i 09.0003.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 20 kwietnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 613/2006
z dnia 20 kwietnia 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 21 kwietnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 614/2006
z dnia 19 kwietnia 2006 r.
ustanawiające zakaz połowów pałasza czarnego w strefach ICES VIII, IX, X (wody terytorialne Wspólnoty i wody międzynarodowe) przez statki pływające pod banderą Francji
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
mając na uwadze Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa [1], w szczególności jego art. 26 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiające system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa [2], w szczególności jego art. 21 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 2270/2004 z dnia 22 grudnia 2004 r. ustalające możliwości połowowe wspólnotowych statków rybackich w odniesieniu do niektórych głębinowych zasobów rybnych na lata 2005 i na wodach, na których wymagane są ograniczenia połowowe [3], określa kwoty na lata 2005 i 2006.
(2) Według informacji przekazanych Komisji statki pływające pod banderą państwa członkowskiego określonego w Załączniku do niniejszego rozporządzenia lub zarejestrowane w tym państwie członkowskim wyczerpały kwotę na połowy zasobu w nim określonego przyznaną na 2006 r.
(3) Należy zatem zakazać połowów tego rodzaju zasobów oraz jego przechowywania na pokładzie, przeładunku i wyładunku,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wyczerpanie kwoty
Kwotę połowową przyznaną na 2006 r. państwu członkowskiemu określonemu w Załączniku do niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do zasobu w nim określonego uznaje się za wyczerpaną z dniem wymienionym w tym Załączniku.
Artykuł 2
Zakazy
Z dniem wymienionym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia zakazuje się połowów zasobu określonego w Załączniku przez statki pływające pod banderą lub zarejestrowane w państwie członkowskim w nim określonym.
Po tej dacie zakazuje się przechowywania na pokładzie, przeładunku lub wyładunku omawianego zasobu złowionego przez te statki.
Artykuł 3
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 615/2006
z dnia 20 kwietnia 2006 r.
ustalające ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności przywozowych na melasę w sektorze cukru, stosowane od dnia 21 kwietnia 2006 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 24 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1422/95 z dnia 23 czerwca 1995 r. ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze dotyczące przywozu melasy w sektorze cukru i zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 785/68 [2], przewiduje, że cenę importową CIF melasy, ustaloną zgodnie z rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 785/68 [3], uważa się za "cenę reprezentatywną". Uważa się, że ta cena została ustalona dla jakości standardowej określonej w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 785/68.
(2) Dla celów ustalania cen reprezentatywnych, należy wziąć pod uwagę wszelkie informacje przewidziane w art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 785/68, z wyjątkiem przypadków przewidzianych w art. 4 wymienionego rozporządzenia, oraz, w przypadku gdy ma to zastosowanie, dla celów takiego ustalenia można zastosować metodę przewidzianą w art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 785/68.
(3) Dla celów dostosowania cen, nieodnoszącego się do jakości standardowej, należy, w zależności od jakości oferowanej melasy, zwiększyć lub zmniejszyć ceny w zależności od wyników otrzymanych w zastosowaniu art. 6 rozporządzenia (EWG) nr 785/68.
(4) Kiedy istnieje różnica między ceną spustową dla rozpatrywanego produktu a ceną reprezentatywną, należy ustalić dodatkowe należności przywozowe zgodnie z warunkami przewidzianymi w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1422/95.
W przypadku zawieszenia stosowania należności przywozowych w zastosowaniu art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1422/95, należy ustalić szczególne kwoty dla tych należności.
(5) Należy ustalić ceny reprezentatywne i dodatkowe należności celne w odniesieniu do przywozu rozpatrywanych produktów, zgodnie z art. 1 ust. 2 i art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1422/95.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ceny reprezentatywne i dodatkowe należności stosowane do przywozu produktów, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1422/95 są wskazane w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 21 kwietnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 616/2006
z dnia 20 kwietnia 2006 r.
ustalające refundacje wywozowe do cukru białego i cukru surowego w stanie nieprzetworzonym
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 27 ust. 5 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 27 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, różnica między notowaniami lub cenami na rynku światowym produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. a) wymienionego rozporządzenia a cenami tych produktów we Wspólnocie może być pokryta przez refundacje wywozowe.
(2) Zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, refundacje do cukrów białego i surowego, niedenaturowanych i wywiezionych w stanie nieprzetworzonym muszą zostać ustalone przy uwzględnieniu sytuacji na rynku wspólnotowym i rynku światowym cukru, i w szczególności elementów kalkulacji cen i kosztów, o których mowa w art. 28 wymienionego rozporządzenia.
Zgodnie z tym samym artykułem, należy również uwzględnić gospodarcze aspekty proponowanego wywozu.
(3) W odniesieniu do cukru surowego, refundację należy ustalić dla jakości standardowej, która jest określona w załączniku I, pkt II rozporządzenia (WE) nr 1260/2001. Wymieniona refundacja jest ponadto ustalana zgodnie z art. 28 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001. Cukier krystaliczny został określony w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 2135/95 z dnia 7 września 1995 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania przyznawania refundacji wywozowych w sektorze cukru [2]. Kwotę tak obliczonej refundacji w odniesieniu do cukrów aromatyzowanych lub zawierających substancje barwiące należy zastosować do ich zawartości sacharozy, zatem należy ją ustalać w odniesieniu na 1 % tej zawartości.
(4) W przypadkach szczególnych kwota refundacji może być ustalona w instrumentach prawnych innego typu.
(5) Refundację należy ustalać co dwa tygodnie.
Można ją zmieniać w tym odstępie czasowym.
(6) Art. 27 ust. 5 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 przewiduje, że sytuacja na rynku światowym lub specyficzne wymagania pewnych rynków mogą uczynić koniecznym zróżnicowanie refundacji do produktów określonych w art. 1 wymienionego rozporządzenia w zależności od ich miejsca przeznaczenia.
(7) Znaczący i szybki wzrost preferencyjnego przywozu cukru pochodzącego z zachodnich krajów bałkańskich od początku 2001 r., oraz wywozu cukru ze Wspólnoty do tych krajów wydaje się być istotnie sztuczny.
(8) Aby uniknąć wszelkiego nadużycia w związku z ponownym przywozem do Wspólnoty produktów w sektorze cukru, dla których przyznano refundację wywozową, należy nie ustalać refundacji do produktów, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu w odniesieniu do wszystkich zachodnich krajów bałkańskich.
(9) Biorąc pod uwagę te informacje i aktualną sytuację na rynkach w sektorze cukru, a w szczególności notowania lub ceny cukru we Wspólnocie i na rynku światowym, należy ustalić refundację w odpowiedniej wysokości.
(10) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje, które przyznaje się do wywozu produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, w stanie nieprzetworzonym i niedenaturowanych, ustalone są zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 21 kwietnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 617/2006
z dnia 20 kwietnia 2006 r.
ustalające refundacje wywozowe do syropów i niektórych innych produktów w sektorze cukru, wywożonych w stanie nieprzetworzonym
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 27 ust. 5 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 27 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, różnica między notowaniami lub cenami na rynku światowym produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. d) wymienionego rozporządzenia, a cenami tych produktów we Wspólnocie może być pokryta przez refundacje wywozowe.
(2) Zgodnie z art. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2135/95 z dnia 7 września 1995 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania przyznawania refundacji wywozowych w sektorze cukru [2], refundacja za 100 kg produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, będących przedmiotem wywozu, równa jest kwocie podstawowej pomnożonej przez zawartość sacharozy, powiększoną, jeżeli właściwe, o zawartość innych cukrów przemienionych na sacharozę. Tę zawartość sacharozy, stwierdzoną w odniesieniu do rozpatrywanego produktu, określa się zgodnie z przepisami art. 3 rozporządzenia (WE) nr 2135/95.
(3) Zgodnie z przepisami art. 30 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, podstawowa kwota refundacji w odniesieniu do sorbozy wywożonej w stanie nieprzetworzonym musi być równa podstawowej kwocie refundacji, pomniejszonej o jedną setną refundacji produkcyjnej obowiązującej, zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1265/2001 z dnia 27 czerwca 2001 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/2001 w odniesieniu do przyznawania refundacji produkcyjnych do niektórych produktów cukrowych stosowanych w przemyśle chemicznym [3], w odniesieniu do produktów wymienionych w Załączniku do tego ostatniego rozporządzenia.
(4) Zgodnie z przepisami art. 30 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, w odniesieniu do pozostałych produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. d) wymienionego rozporządzenia, wywożonych w stanie nieprzetworzonym, podstawowa kwota refundacji musi być równa jednej setnej kwoty ustalonej, biorąc pod uwagę różnicę między ceną interwencyjną dla cukru białego, obowiązującą w strefach Wspólnoty bez deficytu w trakcie miesiąca, dla którego została ustalona kwota podstawowa a notowaniami lub cenami cukru białego, stwierdzonymi na rynku światowym, oraz konieczność ustanowienia równowagi między wykorzystaniem produktów podstawowych Wspólnoty w celu wywozu produktów przetworzonych w przeznaczeniu do państw trzecich a wykorzystaniem produktów z tych krajów, dopuszczonych do obrotu na mocy ustaleń o uszlachetnianiu czynnym.
(5) W myśl art. 30 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, stosowanie kwoty podstawowej może być ograniczone do niektórych produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. d) wymienionego rozporządzenia.
(6) W myśl art. 27 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, istnieje możliwość zastosowania refundacji wywozowej do wywozu w stanie nieprzetworzonym produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. f), g) i h) wymienionego rozporządzenia. Poziom refundacji musi być określony dla 100 kg suchej masy, biorąc pod uwagę w szczególności refundację stosowaną do wywozu produktów określonych kodem CN 17023091, refundację stosowaną do wywozu produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 oraz aspekty gospodarcze proponowanego wywozu. W odniesieniu do produktów, o których mowa w lit. f) i g) wymienionego ust. 1, refundacji udziela się tylko produktom odpowiadającym warunkom określonym w art. 5 rozporządzenia (WE) nr 2135/95, a w odniesieniu do produktów, o których mowa w lit. h), refundacji udziela się tylko produktom odpowiadającym warunkom określonym w art. 6 rozporządzenia (WE) nr 2135/95.
(7) Wyżej wymienione refundacje muszą być ustalone raz na miesiąc. Mogą być zmieniane w tym odstępie czasowym.
(8) Artykuł 27 ust. 5 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 przewiduje, że sytuacja na rynku światowym lub specyficzne wymagania pewnych rynków mogą uczynić koniecznym zróżnicowanie refundacji do produktów określonych w art. 1 wymienionego rozporządzenia w zależności od ich miejsca przeznaczenia.
(9) Znaczący i szybki wzrost preferencyjnego przywozu cukru pochodzącego z zachodnich krajów bałkańskich od początku 2001 r., oraz wywozu cukru ze Wspólnoty do tych krajów wydaje się być istotnie sztuczny.
(10) Aby uniknąć wszelkiego nadużycia w związku z ponownym przywozem do Wspólnoty produktów w sektorze cukru, dla których przyznano refundację wywozową, nie należy ustalać refundacji do produktów, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu w odniesieniu do wszystkich zachodnich krajów bałkańskich.
(11) Biorąc pod uwagę te informacje, należy ustalić refundacje do rozpatrywanych produktów w odpowiedniej wysokości.
(12) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje, które przyznaje się do wywozu w stanie nieprzetworzonym produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. d), f), g) i h) rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, ustalone są zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 21 kwietnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 618/2006
z dnia 20 kwietnia 2006 r.
ustalające maksymalne kwoty refundacji wywozowej do cukru białego przeznaczonego do niektórych państw trzecich w ramach 24. przetargu częściowego wykonanego w ramach stałego przetargu przewidzianego przez rozporządzenie (WE) nr 1138/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 27 ust. 5 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1138/2005 z dnia 15 lipca 2005 r. w sprawie stałego przetargu ustalającego opłaty wyrównawcze i/lub refundacje wywozowe do cukru białego na rok gospodarczy 2005/2006 [2] przystępuje się do przetargów częściowych w sprawie wywozu wspomnianego cukru do niektórych państw trzecich.
(2) Zgodnie z art. 9 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1138/2005, jeżeli właściwe, ustala się maksymalną kwotę refundacji wywozowej dla rozpatrywanego przetargu częściowego, biorąc pod uwagę w szczególności sytuację i przewidywany rozwój rynku cukru we Wspólnocie i na rynku światowym.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W 24. przetargu częściowym na cukier biały, wykonanym zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1138/2005, maksymalną kwotę refundacji wywozowej ustala się w wysokości 28,395 EUR/100 kg.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 21 kwietnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 619/2006
z dnia 20 kwietnia 2006 r.
ustalające stawki refundacji do niektórych produktów sektora cukru wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku cukru [1], w szczególności jego art. 27 ust. 5 lit. a) oraz ust. 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 27 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 stanowi, iż różnica między cenami na rynku światowym produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 lit. a), c), d), f), g) i h) tego rozporządzenia a cenami wewnątrz Wspólnoty może zostać pokryta refundacją wywozową, gdy produkty te są wywożone jako towary wymienione w załączniku V do wymienionego rozporządzenia.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1043/2005 z dnia 30 czerwca 2005 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 3448/93 w odniesieniu do systemu przyznawania refundacji wywozowych dla niektórych produktów rolnych wywożonych w postaci towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu oraz kryteriów dla ustalania wysokości kwot takich refundacji [2], określa produkty, dla których należy ustalić stawkę refundacji, stosowaną w przypadku, gdy produkty te są wywożone jako towary wymienione w załączniku V do rozporządzenia (WE) nr 1260/2001.
(3) Zgodnie z art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1043/2005, stawkę refundacji ustala się co miesiąc na 100 kg każdego z rozpatrywanych produktów podstawowych.
(4) Artykuł 27 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 stanowi, że refundacja wywozowa do produktu będącego składnikiem towaru nie może być wyższa niż ta obowiązująca w stosunku do tego samego produktu wywożonego bez dalszego przetwarzania.
(5) Zważywszy na fakt, iż obecnie niemożliwe jest określenie sytuacji na rynku w ciągu kilku następnych miesięcy, refundacje, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu, mogą być ustalone z wyprzedzeniem.
(6) Ustalenie z wyprzedzeniem wysokich stawek refundacji może zagrozić zobowiązaniom podjętym w odniesieniu do refundacji, które mogą zostać przyznane do wywozów produktów rolnych należących do towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu.
W takich sytuacjach, niezbędne jest zatem zastosowanie środków ostrożności, nie stanowiąc jednak przeszkody dla zawierania umów długoterminowych.
Ustalenie określonej stawki refundacji dla celów ustalenia refundacji z wyprzedzeniem jest środkiem, który pozwala na osiągnięcie tych różnych celów.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Stawki refundacji stosowane do produktów podstawowych wymienionych w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 1043/2005 i w art. 1 ust. 1 oraz ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 i wywożonych jako towary wymienione w załączniku V do rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, ustala się na poziomie podanym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 21 kwietnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 620/2006
z dnia 20 kwietnia 2006 r.
w sprawie wydawania pozwoleń na przywóz czosnku na kwartał od dnia 1 czerwca do dnia 31 sierpnia 2006 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1870/2005 z dnia 16 listopada 2005 r. otwierające i ustanawiające zarządzanie kontyngentami taryfowymi i wprowadzające system pozwoleń i świadectw pochodzenia czosnku przywożonego z krajów trzecich [2], w szczególności jego art. 10 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ilości określone we wnioskach o pozwolenie złożonych w dniach między 3 i 7 kwietnia 2006 r., na mocy art. 8 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1870/2005, przez tradycyjnych i nowych importerów, przekroczyły ilości przewidziane dla produktów pochodzących z Chin i wszystkich krajów trzecich innych niż Chiny i Argentyna.
(2) Należy więc określić, w jakiej mierze możliwe jest uwzględnienie wniosków o pozwolenia przekazanych Komisji dnia 18 kwietnia 2006 r. oraz ustalenie, dla każdej kategorii importerów i pochodzenia produktów, dat, przed upływem których wydawanie pozwoleń powinno być zawieszone,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wnioski o pozwolenia na przywóz złożone na mocy art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1870/2005 w dniach między 3 i 7 kwietnia 2006 r. i przekazane Komisji w dniu 18 kwietnia 2006 r. są uwzględnione zgodnie z wartością procentową wnioskowanych ilości, określoną w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Dla danej kategorii importerów i danego pochodzenia wnioski o pozwolenia na przywóz, na mocy art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1870/2005, dotyczące kwartału od dnia 1 czerwca do dnia 31 sierpnia 2006 r. oraz złożone po dniu 7 kwietnia 2006 r. i przed datą określoną w załączniku II do niniejszego rozporządzenia, są odrzucone.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 21 kwietnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 621/2006
z dnia 20 kwietnia 2006 r.
w sprawie pozwoleń na przywóz produktów wołowych i cielęcych pochodzących z Botswany, Kenii, Madagaskaru, Suazi, Zimbabwe i Namibii
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1],
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2286/2002 z dnia 10 grudnia 2002 r. ustalające procedurę mającą zastosowanie do produktów rolnych i towarów uzyskanych dzięki przetworzeniu produktów rolnych pochodzących z państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku (AKP) i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1706/98 [2],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 2247/2003 z dnia 19 grudnia 2003 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania w sektorze wołowiny i cielęciny rozporządzenia Rady (WE) nr 2286/2002 ustalającego procedurę mającą zastosowanie do produktów rolnych oraz towarów uzyskanych dzięki przetworzeniu produktów rolnych pochodzących z państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku (AKP) [3], w szczególności jego art. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 1 rozporządzenia (WE) nr 2247/2003 przewiduje możliwość wydawania pozwoleń na przywóz produktów wołowych i cielęcych pochodzących z Botswany, Kenii, Madagaskaru, Suazi, Zimbabwe i Namibii.
Przywóz jednak musi się zamykać w granicach ilościowych przewidzianych dla każdego z tych eksportujących krajów trzecich.
(2) Złożone między 1 a 10 kwietnia 2006 r. wnioski o wydanie pozwoleń na przywóz produktów pochodzących z Botswany, Kenii, Madagaskaru, Suazi, Zimbabwe i Namibii, zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 2247/2003, wyrażone w ilościach mięsa bez kości, nie przewyższają ilości dostępnych dla tych państw.
Jest zatem możliwe wydanie pozwoleń na przywóz wnioskowanych ilości.
(3) Ilości, na jakie mogą być składane wnioski o wydanie pozwoleń po dniu 1 maja 2006 r., należy ustalić w ramach ogólnej ilości 52100 t.
(4) Niniejsze rozporządzenie nie narusza zastosowania dyrektywy Rady 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnych podczas przywozu z państw trzecich bydła, trzody chlewnej, owiec i kóz oraz świeżego mięsa i produktów mięsnych [4],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Z dniem 21 kwietnia 2006 r. niżej wymienione Państwa Członkowskie wydają pozwolenia, wyrażone w ilościach mięsa bez kości, na przywóz produktów z wołowiny i cielęciny, pochodzących z niektórych państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku, w następującej ilości:
Niemcy:
- 50 t pochodzących z Botswany,
- 200 t pochodzących z Namibii;
Zjednoczone Królestwo:
- 100 t pochodzących z Botswany.
Artykuł 2
Zgodnie z art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2247/2003, wnioski o wydanie pozwoleń mogą być składane w ciągu dziesięciu pierwszych dni maja 2006 r. na następujące ilości wołowiny i cielęciny bez kości:
Botswana: _BAR_ 17786 t, _BAR_
Kenia: _BAR_ 142 t, _BAR_
Madagaskar: _BAR_ 7579 t, _BAR_
Suazi: _BAR_ 3363 t, _BAR_
Zimbabwe: _BAR_ 9100 t, _BAR_
Namibia: _BAR_ 11400 t. _BAR_
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 21 kwietnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 622/2006
z dnia 20 kwietnia 2006 r.
ustalające refundacje produkcyjne w sektorze zbóż
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 8 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1722/93 z dnia 30 czerwca 1993 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzeń Rady (EWG) nr 1766/82 i (EWG) nr 1418/76 dotyczące refundacji produkcyjnych w sektorach zbóż i ryżu, odpowiednio [2], określiło warunki przyznawania refundacji produkcyjnych.
Podstawa wyliczenia została określona w art. 3 tego rozporządzenia.
Tak wyliczona refundacja, zróżnicowana, w razie potrzeby, dla skrobi ziemniaczanej, powinna być ustalana raz w miesiącu i może być zmieniana, jeśli ceny kukurydzy i/lub pszenicy ulegną znaczącej zmianie.
(2) W celu określenia dokładnej kwoty do wypłaty przy wyliczaniu ustalanych przez niniejsze rozporządzenie refundacji produkcyjnych należy użyć współczynników podanych w załączniku II do rozporządzenia (EWG) nr 1722/93.
(3) Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundację produkcyjną wyrażoną na tonę skrobi kukurydzianej o której mowa w art. 3 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1722/93, ustala się w wysokości:
a) 9,74 EUR/t dla skrobi kukurydzianej, pszennej i jęczmiennej;
b) 20,14 EUR/t dla skrobi ziemniaczanej.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 21 kwietnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 623/2006
z dnia 20 kwietnia 2006 r.
ustalające refundacje wywozowe dla zbóż, pszennych i żytnich mąk, kasz oraz grysików
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W myśl art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 różnica między notowaniami lub cenami na rynku światowym produktów, o których mowa w art. 1 wymienionego rozporządzenia, a cenami tych produktów we Wspólnocie, może być pokryta przez refundacje wywozowe.
(2) Refundacje wywozowe powinny być ustalone z uwzględnieniem czynników, o których mowa w art. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż [2].
(3) W odniesieniu do pszennych oraz żytnich mąk, kasz i grysików refundację wywozową stosowaną do tych produktów należy wyliczyć z uwzględnieniem ilości zbóż koniecznych do wytwarzania danych produktów.
Ilości te zostały ustalone w rozporządzeniu (WE) nr 1501/95.
(4) Sytuacja na rynku światowym lub szczególne wymogi niektórych rynków mogą sprawić, że niezbędne stanie się zróżnicowanie refundacji dla niektórych produktów, w zależności od ich miejsca przeznaczenia.
(5) Refundacja powinna być ustalana raz na miesiąc. Zmian można dokonywać w tym odstępie czasowym.
(6) Zastosowanie tych zasad do aktualnej sytuacji na rynkach zbóż, a w szczególności do notowań lub cen na te produkty we Wspólnocie i na rynku światowym, prowadzi do ustalenia refundacji w wysokości podanej w załączniku.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje wywozowe dla produktów, o których mowa w art. 1 lit. a), b) i c) rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, z wyjątkiem słodu, wywiezionych w stanie naturalnym, ustala się w wysokości podanej w załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 21 kwietnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 624/2006
z dnia 20 kwietnia 2006 r.
ustalające maksymalną refundację wywozową dla jęczmienia w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1058/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na refundację wywozową dla jęczmienia na wywóz do pewnych krajów trzecich został ogłoszony na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1058/2005 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [3], Komisja może, na podstawie zgłoszonych ofert, podjąć decyzję o ustaleniu maksymalnej wysokości refundacji wywozowej, uwzględniając czynniki, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95. W tym wypadku przetarg wygrywa ten oferent lub oferenci, którego lub których oferta odpowiada poziomowi równemu maksymalnej refundacji lub jest od niej niższa.
(3) Zastosowanie powyższych czynników do aktualnej sytuacji na danych rynkach zbóż prowadzi do ustalenia maksymalnej refundacji wywozowej.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 14 do 20 kwietnia 2006 r., w ramach przetargu ogłoszonego na mocy rozporządzenia (WE) nr 1058/2005, ustala się maksymalną refundację wywozową dla jęczmienia w wysokości 5,90 EUR/t.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 21 kwietnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 625/2006
z dnia 20 kwietnia 2006 r.
ustalające maksymalną refundację wywozową dla pszenicy zwyczajnej w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1059/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na refundację wywozową dla pszenicy zwyczajnej na wywóz do pewnych krajów trzecich został ogłoszony na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1059/2005 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [3], Komisja może, na podstawie zgłoszonych ofert, podjąć decyzję o ustaleniu maksymalnej wysokości refundacji wywozowej, uwzględniając czynniki, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95. W tym wypadku przetarg wygrywa ten oferent lub oferenci, którego lub których oferta odpowiada poziomowi równemu maksymalnej refundacji lub jest od niej niższa.
(3) Zastosowanie powyższych czynników do aktualnej sytuacji na danych rynkach zbóż prowadzi do ustalenia maksymalnej refundacji wywozowej.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 14 do 20 kwietnia 2006 r., w ramach przetargu ogłoszonego na mocy rozporządzenia (WE) nr 1059/2005, ustala się maksymalną refundację wywozową dla pszenicy zwyczajnej w wysokości 5,00 EUR/t.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 21 kwietnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 626/2006
z dnia 21 kwietnia 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 22 kwietnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 627/2006
z dnia 21 kwietnia 2006 r.
w sprawie wykonania rozporządzenia (WE) nr 2065/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do kryteriów jakościowych dla uznanych metod analitycznych w zakresie pobierania próbek, identyfikacji i charakterystyki początkowych produktów wędzarniczych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 2065/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 listopada 2003 r. w sprawie środków aromatyzujących dymu wędzarniczego używanych lub przeznaczonych do użycia w środkach spożywczych lub na ich powierzchni [1], w szczególności jego art. 17 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 2065/2003 przewiduje ustanowienie wykazu produktów początkowych, których stosowanie w takiej postaci jest dozwolone w środkach spożywczych lub na ich powierzchni oraz w produkcji środków aromatyzujących dymu wędzarniczego do stosowania we Wspólnocie w artykułach spożywczych lub na ich powierzchni.
Wykaz ten zawiera między innymi jasny opis i charakterystykę każdego produktu początkowego.
(2) Do celów naukowej oceny niezbędne są szczegółowe informacje na temat jakościowego i ilościowego składu chemicznego produktów początkowych.
Części, których nie zidentyfikowano, tj. ilość substancji, których budowa chemiczna nie jest znana, powinny być możliwie najmniejsze.
(3) W celu zagwarantowania, że laboratoria stosują metody o niezbędnym poziomie sprawności, należy ustanowić minimalne kryteria sprawności, określane w tym kontekście jako kryteria jakościowe, które spełnia metoda analizy.
(4) Wędzone środki spożywcze zwykle wywołują obawy natury zdrowotnej, związane w szczególności z ewentualną obecnością wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych (WWA).
(5) Osoba, która zamierza wprowadzić do obrotu produkty początkowe, powinna przedstawić wszelkie informacje niezbędne do oceny bezpieczeństwa.
Te informacje powinny obejmować proponowaną uznaną metodę pobierania próbek, identyfikacji i charakterystyki produktów początkowych.
(6) Rozporządzenie (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt [2], ustanawia wymogi ogólne w zakresie metod pobierania próbek i analizy.
(7) W opinii dotyczącej ryzyka dla zdrowia ludzkiego związanego z WWA obecnymi w żywności, wydanej dnia 4 grudnia 2002 r., Komitet Naukowy ds. Żywności (SCF) określił 15 WWA jako potencjalnie genotoksyczne i rakotwórcze dla ludzi [3].
Stanowią one jedną z najważniejszych grup przy ocenie ryzyka wystąpienia długotrwałych niekorzystnych skutków dla zdrowia w związku ze spożywaniem WWA.
Występowanie tych substancji w produktach początkowych należy zatem poddać analizie.
(8) Instytut Materiałów Referencyjnych i Pomiarów działający przy Wspólnym Centrum Badawczym Komisji przeprowadził badania międzylaboratoryjne w celu analizy składu chemicznego produktów początkowych oraz oznaczenia ilościowego występującego w nich stężenia wyżej wymienionych 15 WWA.
Wyniki badań opublikowano częściowo w "Report on the Collaborative Trial for Validation of two Methods for the Quantification of Polycyclic Aromatic Hydrocarbons in Primary Smoke Condensates" [4].
(9) Dla opisania dokładności metody wymagane jest odchylenie standardowe powtarzalności zgodne z ISO 5725-1 [5].
Należy je oszacować na podstawie danych z procesu walidacji w pojedynczym laboratorium, z którego uzyskano Si zgodnie z opisem w "Harmonized Guidelines for Single-Laboratory Validation of Methods of Analysis" [6] lub na podstawie badania międzylaboratoryjnego, z którego uzyskano Sr oraz SR zgodnie z opisem w "Protocol for the design, conduct and interpretation of method-performance studies" [7].
(10) Pełna walidacja metod analizy składu produktów początkowych, wraz z określeniem maksymalnej liczby związków, nie jest możliwa.
Wysoka liczba analitów wiąże się z ogromną ilością pracy, co jest praktyczne niewykonalne.
Jeżeli jednak do wykrywania związków stosuje się spektometrię mas, otrzymane w jej wyniku widma masowe można porównać z opublikowanymi danymi [8] lub z bibliotekami widm masowych, a następnie można uzyskać wstępną identyfikację związków.
(11) Na podstawie wyników otrzymanych w międzylaboratoryjnym badaniu w zakresie WWA dla potrzeb walidacji oraz w związku z decyzją Komisji 2002/657/WE [9] zaproponowano minimalne kryteria jakościowe dla dowolnej właściwej metody analitycznej służącej do określania WWA we wszystkich produktach początkowych.
(12) W związku z zaleceniem zawartym w "ISO/IUPAC/AOAC International Harmonized Guidelines for the Use of Recovery Information in Analytical Measurement" wyniki analityczne należy skorygować w celu ich ponownego wykorzystania.
(13) Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności udzielił naukowej i technicznej pomocy przy opracowywaniu określonych w niniejszym rozporządzeniu kryteriów jakościowych dla uznanych metod identyfikacji i charakterystyki początkowych produktów wędzarniczych.
(14) Te kryteria jakościowe można dostosowywać w celu uwzględnienia postępów w wiedzy naukowo-technicznej.
(15) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Kryteria jakościowe dla uznanych metod analitycznych w zakresie pobierania próbek, identyfikacji i charakterystyki początkowych produktów wędzarniczych, określone w pkt 4 załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 2065/2003, określono w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 628/2006
z dnia 21 kwietnia 2006 r.
zmieniające ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności przywozowych na niektóre produkty w sektorze cukru, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1011/2005, na rok gospodarczy 2005/2006
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1423/95 z dnia 23 czerwca 1995 r. ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze dotyczące przywozu produktów innych niż melasy w sektorze cukru [2], w szczególności jego art. 1 ust. 2 akapit drugi, zdanie drugie, oraz art. 3 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności stosowanych do przywozu cukru białego, cukru surowego i niektórych syropów w odniesieniu do roku gospodarczego 2005/2006 zostały ustalone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1011/2005 [3].
Ceny te i kwoty zostały ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 603/2006 [4].
(2) Dane, którymi obecnie dysponuje Komisja, prowadzą do zmiany wymienionych kwot, zgodnie z zasadami i szczegółowymi przepisami wykonawczymi przewidzianymi w rozporządzeniu (WE) nr 1423/95,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ceny reprezentatywne i dodatkowe należności stosowane do przywozu produktów, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1423/95, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1011/2005 w odniesieniu do roku gospodarczego 2005/2006, zmienia się zgodnie z kwotami wskazanymi w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 22 kwietnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie (WE) nr 629/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 5 kwietnia 2006 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (EWG) nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie oraz rozporządzenie Rady (EWG) nr 574/72 w sprawie wykonywania rozporządzenia (EWG) nr 1408/71
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 42 i 308,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-–Społecznego [1],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wraz z wejściem w życie rozporządzenia (WE) nr 631/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. zmieniającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 1408/71 oraz rozporządzenie Rady (EWG) nr 574/72 w odniesieniu do dostosowania praw i uproszczenia procedur [3] procedury umożliwiające dostęp do świadczeń rzeczowych z tytułu choroby w okresie czasowego pobytu w innym Państwie Członkowskim zostały uproszczone. Dlatego celowe jest rozszerzenie uproszczonych procedur na przepisy dotyczące świadczeń rzeczowych z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych zawarte w rozporządzeniach (EWG) nr 1408/71 [4] i (EWG) nr 574/72 [5].
(2) W celu uwzględnienia zmian w ustawodawstwie niektórych Państw Członkowskich, a w szczególności w nowych Państwach Członkowskich od momentu zakończenia negocjacji akcesyjnych, należy zmienić załączniki do rozporządzenia (EWG) nr 1408/71.
(3) W związku z powyższym należy odpowiednio zmienić rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 i (EWG) nr 574/72.
(4) W celu zagwarantowania pewności prawnej i ochrony uzasadnionych oczekiwań zainteresowanych osób, należy zapewnić, że niektóre przepisy zmieniające załącznik III do rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 staną się skuteczne z mocą wsteczną od dnia 1 maja 2004 r.
(5) Traktat nie przewiduje uprawnień innych niż wynikające z art. 308 do zastosowania odpowiednich środków w dziedzinie ubezpieczeń społecznych wobec osób innych niż osoby zatrudnione,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załączniki I, II, IIa, III, IV i VI do rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 otrzymują brzmienie zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
W rozporządzeniu (EWG) nr 574/72 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 60 skreśla się ust. 5 i 6;
2) artykuł 62 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 62
Świadczenia rzeczowe w razie pobytu w Państwie Członkowskim innym niż Państwo właściwe
1.
Aby otrzymać świadczenia rzeczowe na mocy art. 55 ust. 1 lit. a) pkt (i) rozporządzenia, osoba będąca pracownikiem najemnym lub prowadząca działalność na własny rachunek przedstawia świadczeniodawcy dokument wystawiony przez właściwą instytucję, zaświadczający, że osoba ta jest uprawniona do świadczeń rzeczowych.
Dokument ten sporządza się zgodnie z art. 2.
Jeżeli dana osoba nie jest w stanie przedstawić tego dokumentu, kontaktuje się z instytucją miejsca pobytu, która składa wniosek do właściwej instytucji o zaświadczenie stwierdzające uprawnienia tej osoby do świadczeń rzeczowych.
Dokument wystawiony przez właściwą instytucję w celu uprawnienia do świadczeń zgodnie z art. 55 ust. 1 lit. a) pkt i) rozporządzenia w każdym indywidualnym przypadku wywołuje ten sam skutek w odniesieniu do świadczeniodawcy, co krajowy dowód uprawnienia dla ubezpieczonych w instytucji w miejscu pobytu.
2.
Artykuł 60 ust. 9 rozporządzenia wykonawczego stosuje się odpowiednio.";
3) artykuł 63 ust. 2 otrzymuje następujące brzmienie:
"2.
Artykuł 60 ust. 9 rozporządzenia wykonawczego stosuje się odpowiednio.";
4) w art. 66 ust. 1 słowa "w art. 20 i 21" otrzymują brzmienie "w art. 21";
5) w art. 93 ust. 1 skreśla się "22b", a "34a lub 34b" otrzymuje brzmienie "lub 34a".
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 630/2006
z dnia 24 kwietnia 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 25 kwietnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 631/2006
z dnia 24 kwietnia 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1555/96 w zakresie wartości progowych dla dodatkowych opłat celnych za ogórki i czereśnie
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 33 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1555/96 z dnia 30 lipca 1996 r. w sprawie zasad stosowania dodatkowych należności przywozowych do owoców i warzyw [2] przewiduje stosowanie nadzoru przywozu produktów określonych w jego Załączniku. Nadzór ten jest stosowany zgodnie z zasadami przewidzianymi w art. 308d rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [3].
(2) Do celów stosowania art. 5 ust. 4 Porozumienia w sprawie rolnictwa [4], zawartego podczas wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej i na podstawie ostatnich danych na rok 2003, 2004 i 2005, należy zmienić wartości progowe dodatkowych opłat celnych za ogórki i czereśnie.
(3) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1555/96.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Świeżych Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 1555/96 zastępuje się tekstem Załącznika do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 632/2006
z dnia 24 kwietnia 2006 r.
zmieniające załączniki I i II do rozporządzenia Rady (WE) nr 673/2005 ustanawiającego dodatkowe cła przywozowe na niektóre produkty pochodzące ze Stanów Zjednoczonych Ameryki
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 673/2005 z dnia 25 kwietnia 2005 r. ustanawiające dodatkowe cła przywozowe na niektóre produkty pochodzące ze Stanów Zjednoczonych Ameryki [1], w szczególności jego art. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Z uwagi na fakt, iż Stany Zjednoczone nie zapewniły zgodności Ustawy o odszkodowaniach z tytułu kontynuacji dumpingu lub utrzymywania subsydiów (Continued Dumping and Subsidy Offset Act) ze swoimi zobowiązaniami wynikającymi z porozumień Światowej Organizacji Handlu (WTO), rozporządzeniem (WE) nr 673/2005 na niektóre produkty pochodzące ze Stanów Zjednoczonych Ameryki nałożono dodatkowe cło ad valorem w wysokości 15 %, mające zastosowanie od dnia 1 maja 2005 r.
Zgodnie z udzielonym przez WTO zezwoleniem na zawieszenie stosowania koncesji w stosunku do Stanów Zjednoczonych, Komisja dostosuje w skali rocznej poziom zawieszenia koncesji do poziomu zniweczenia lub naruszenia korzyści Wspólnoty spowodowanych wprowadzeniem CDSOA.
(2) Kwoty wypłacone na mocy CDSOA w ostatnim roku, dla którego są dostępne dane, odnoszą się do wypłacania środków pochodzących z ceł antydumpingowych i wyrównawczych pobranych w ciągu roku podatkowego 2005 (od dnia 1 października 2004 r. do dnia 30 września 2005 r.).
Na podstawie danych opublikowanych przez Biuro Celne i Ochrony Granic Stanów Zjednoczonych poziom zniweczenia lub naruszenia korzyści Wspólnoty obliczono na 36,91 milionów USD.
(3) Z uwagi na wzrost poziomu zniweczenia lub naruszenia korzyści Wspólnoty, a w konsekwencji – odpowiedniego zawieszenia, pierwszych osiem produktów wymienionych w wykazie zawartym w załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 673/2005 powinno zostać dodane do listy w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.
(4) Skutek 15 % dodatkowego cła przywozowego ad valorem na przywóz ze Stanów Zjednoczonych produktów wymienionych w zmienionym załączniku I odpowiada, w skali roku, wartości handlu nieprzekraczającej 36,91 milionów USD.
(5) W przepisach art. 6 ust. 1 oraz art. 6 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 673/2005 przewidziano szczegółowe zwolnienia z dodatkowego cła przywozowego. Zważywszy na fakt, iż zastosowanie tych zwolnień jest uzależnione od spełnienia określonych warunków do czasu lub w dniu wejścia w życie rozporządzenia (WE) nr 673/2005, zwolnienia te nie mogą w praktyce mieć zastosowania do przywozu ośmiu produktów obecnie dodawanych do listy w załączniku I. Powinny zatem zostać przyjęte przepisy szczegółowe umożliwiające zastosowanie wymienionych zwolnień do przywozu tych produktów.
(6) W celu uniknięcia obchodzenia dodatkowego cła niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. retorsji handlowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 673/2005 zastępuje się tekstem załącznika I do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Załącznik II do rozporządzenia (WE) nr 673/2005 zastępuje się tekstem załącznika II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
1.
Produkty objęte następującymi kodami CN: 63014010, 63013010, 63013090, 63014090, 48185000, 90091100, 90091200 oraz 84672199, dla których pozwolenie na przywóz zawierające zwolnienie lub redukcję ceł zostało wydane przed datą wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, nie podlegają dodatkowym cłom.
2.
Produkty objęte następującymi kodami CN: 63014010, 63013010, 63013090, 63014090, 48185000, 90091100, 90091200 oraz 84672199, dla których można udowodnić, że są już w drodze do Wspólnoty w dniu zastosowania niniejszego rozporządzenia i których miejsca przeznaczenia nie można zmienić, nie podlegają dodatkowym cłom.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 633/2006
z dnia 25 kwietnia 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 26 kwietnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 634/2006
z dnia 25 kwietnia 2006 r.
ustanawiające normę handlową dla kapusty głowiastej i zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1591/87
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 2 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Kapusta jest jednym z produktów umieszczonych w wykazie w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 2200/96, w odniesieniu do których należy przyjąć normy.
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1591/87 z dnia 5 czerwca 1987 r. ustanawiające normy jakości kapusty, kapusty brukselskiej, selera naciowego i szpinaku było kilkakrotnie zmienione [2].
Zasady dotyczące kapusty głowiastej, ze względu na jasność, powinny zostać odłączone od zasad dotyczących innych produktów, o których mowa w rozporządzeniu (EWG) nr 1591/87 i przedstawione w osobnym rozporządzeniu.
(2) W tym celu, a także w interesie zachowania przejrzystości na rynku światowym, należy uwzględnić normę FFV-09 Europejskiej Komisji Gospodarczej Narodów Zjednoczonych (EKG ONZ) dotyczącą kontroli jakości kapusty głowiastej, zaleconą przez Grupę Roboczą ds. Kontroli Jakości Produktów Rolnych EKG ONZ.
(3) Zestawy zawierające połączenia gatunków kapusty głowiastej stają się coraz bardziej powszechne na rynku.
Dlatego należy uściślić przepis dotyczący wprowadzania takich zestawów do obrotu.
(4) Zastosowanie nowej normy powinno usunąć z rynku produkty o niezadowalającej jakości, zapewnić produkcję zgodną z wymaganiami konsumenta oraz ułatwić handel oparty na zasadach uczciwej konkurencji, pomagając tym samym poprawić rentowność.
(5) Normy stosuje się na wszystkich etapach obrotu.
Na pewien stopień pogorszenia jakości produktów mogą mieć wpływ takie czynniki, jak transport na duże odległości, składowanie ponad określony czas oraz różne procesy, którym są poddawane produkty ze swojej natury wrażliwe na zmiany biologiczne i łatwo psujące się.
Tego rodzaju pogorszenie jakości należy brać pod uwagę przy stosowaniu norm na etapach obrotu następujących po ich wysyłce.
(6) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (EWG) nr 1591/87.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Świeżych Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Ustanawia się normę handlową mającą zastosowanie do kapusty głowiastej objętej kodem CN 070490 przedstawioną w załączniku.
2.
Normę stosuje się na wszystkich etapach obrotu, zgodnie z warunkami określonymi w rozporządzeniu (WE) nr 2200/96.
Jednakże na etapach następujących po wysyłce produkty mogą wykazywać w stosunku do wymagań normy:
a) nieznaczną utratę świeżości i jędrności;
b) nieznaczne obniżenie jakości w związku z ich rozwojem i tendencją do psucia się.
Artykuł 2
W rozporządzeniu (EWG) nr 1591/87 wprowadza się następujące zmiany:
1) tytuł otrzymuje następujące brzmienie:
"Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1591/87 z dnia 5 czerwca 1987 r. ustanawiające normy jakości kapusty brukselskiej, selera naciowego i szpinaku";
2) w art. 1 ust. 1 skreśla się pierwsze tiret;
3) skreśla się załącznik I.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 635/2006
z dnia 25 kwietnia 2006 r.
uchylające rozporządzenie (EWG) nr 1251/70 dotyczące prawa pracowników do pozostania na terytorium państwa członkowskiego po ustaniu zatrudnienia w tym państwie
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 39 ust. 3 lit. d),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniająca rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylająca dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG [1] stanowi połączenie w jednolity akt całości prawodawstwa wspólnotowego w dziedzinie swobody przemieszczania się obywateli Unii.
W art. 17 dyrektywy zawarto wszystkie istotne przepisy rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1251/70 z dnia 29 czerwca 1970 r. dotyczącego prawa pracowników do pozostania na terytorium państwa członkowskiego po ustaniu zatrudnienia w tym państwie [2] z następującą zmianą: beneficjentom, którym przysługuje prawo pobytu, nadano uprzywilejowany status w postaci prawa stałego pobytu.
(2) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1251/70 powinno być w związku z tym uchylone,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Rozporządzenie (EWG) nr 1251/70 traci moc z dniem 30 kwietnia 2006 r.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 636/2006
z dnia 20 marca 2006 r.
ustanawiające zakaz połowów śledzia w strefach ICES IV c, VII d przez statki pływające pod banderą Francji
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
mając na uwadze Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach Wspólnej Polityki Rybołówstwa [1], w szczególności jego art. 26 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiające system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa [2], w szczególności jego art. 21 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 51/2006 z dnia 22 grudnia 2005 r. ustalające wielkości dopuszczalne połowów na 2006 r. i inne związane z nimi warunki dla niektórych zasobów rybnych i grup zasobów rybnych, stosowane na wodach terytorialnych Wspólnoty oraz w odniesieniu do statków wspólnotowych na wodach, na których wymagane są ograniczenia połowowe [3], określa kwoty na rok 2006.
(2) Według informacji przekazanych Komisji, statki pływające pod banderą państwa członkowskiego określonego w Załączniku do niniejszego rozporządzenia lub zarejestrowane w tym państwie członkowskim, wyczerpały kwotę na połowy zasobu w nim określonego przyznaną na 2006 r.
(3) Należy zatem zakazać połowów tego rodzaju zasobów oraz jego przechowywania na pokładzie, przeładunku i wyładunku,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wyczerpanie kwoty
Kwotę połowową przyznaną na 2006 r. państwu członkowskiemu określonemu w Załączniku do niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do zasobu w nim określonego uznaje się za wyczerpaną z dniem wymienionym w tym Załączniku.
Artykuł 2
Zakazy
Z dniem wymienionym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia zakazuje się połowów zasobu określonego w Załączniku przez statki pływające pod banderą lub zarejestrowane w państwie członkowskim w nim określonym.
Po tej dacie zakazuje się przechowywania na pokładzie, przeładunku lub wyładunku omawianego zasobu złowionego przez te statki.
Artykuł 3
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu następującym po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 637/2006
z dnia 26 kwietnia 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 27 kwietnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 638/2006
z dnia 26 kwietnia 2006 r.
ustalające, w jakiej mierze mogą być uwzględnione wnioski o pozwolenia na przywóz młodych byków opasowych, składane w kwietniu 2006 r. w ramach kontyngentu taryfowego przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 992/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacij rynku wołowiny i cielęciny [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 992/2005 z dnia 29 czerwca 2005 r. otwierające i ustalające zarządzanie kontyngentami taryfowymi na przywóz młodych byków opasowych (od dnia 1 lipca 2005 r. do dnia 30 czerwca 2006 r.) [2], w szczególności jego art. 1 ust. 4 oraz art. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
Artykuł 1 ust. 3 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 992/2005 ustalił liczbę młodych byków, jakie można przywozić na warunkach specjalnych w okresie od dnia 1 kwietnia do dnia 30 czerwca 2006 r. Ilości, o jakie występowano we wnioskach o wydanie pozwolenia na przywóz, mogą być uwzględnione w całości.
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Każdy wniosek o pozwolenie na przywóz, złożony w kwietniu 2006 r. zgodnie z przepisami art. 3 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 992/2005, zostaje uwzględniony w całości.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 27 kwietnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 639/2006
z dnia 26 kwietnia 2006 r.
zmieniające ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności przywozowych na niektóre produkty w sektorze cukru, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1011/2005, na rok gospodarczy 2005/2006
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1423/95 z dnia 23 czerwca 1995 r. ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze dotyczące przywozu produktów innych niż melasy w sektorze cukru [2], w szczególności jego art. 1 ust. 2 akapit drugi, zdanie drugie, oraz art. 3 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności stosowanych do przywozu cukru białego, cukru surowego i niektórych syropów w odniesieniu do roku gospodarczego 2005/2006 zostały ustalone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1011/2005 [3].
Ceny te i kwoty zostały ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 628/2006 [4].
(2) Dane, którymi obecnie dysponuje Komisja, prowadzą do zmiany wymienionych kwot, zgodnie z zasadami i szczegółowymi przepisami wykonawczymi przewidzianymi w rozporządzeniu (WE) nr 1423/95,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ceny reprezentatywne i dodatkowe należności stosowane do przywozu produktów, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1423/95, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1011/2005 w odniesieniu do roku gospodarczego 2005/2006, zmienia się zgodnie z kwotami wskazanymi w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 27 kwietnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 640/2006
z dnia 10 kwietnia 2006 r.
uchylające rozporządzenia (EWG) nr 3181/78 oraz (EWG) nr 1736/79 dotyczące Europejskiego Systemu Walutowego
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 308,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Europejskiego Banku Centralnego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3181/78 z dnia 18 grudnia 1978 r. dotyczące Europejskiego Systemu Walutowego [3] uprawnia Europejski Fundusz Współpracy Walutowej (EFWW) do przyjmowania rezerw od Państw Członkowskich oraz do emisji ecu.
Następnie zadania EFWW przejął Europejski Instytut Walutowy. EFWW został wówczas rozwiązany.
Następnie te funkcje zostały przejęte przez Europejski Bank Centralny.
Z tego względu wyżej wymienione rozporządzenie stało się bezprzedmiotowe i powinno zostać uchylone.
(2) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1736/79 z dnia 3 sierpnia 1979 r. w sprawie pomocy finansowej na spłatę odsetek od niektórych pożyczek udzielonych w ramach Europejskiego Systemu Walutowego [4] stanowi, że Wspólnota może, przez okres pięciu lat od dnia rozpoczęcia jego obowiązywania, przyznać dotacje na spłatę odsetek od pewnego rodzaju pożyczek (pożyczek Europejskiego Banku Inwestycyjnego (EBI) na finansowanie inwestycji w mniej zamożnych państwach członkowskich, m.in. inwestycji w rozwój infrastruktury).
Wspomniany okres pięciu lat, jako że nie został przedłużony, wygasł w roku 1984.
Zgodnie z art. 1 tego rozporządzenia, aby korzystać z dotacji, dane państwo członkowskie musi uczestniczyć w Europejskim Systemie Walutowym.
Również na podstawie tego wymogu można uznać, że rozporządzenie to nie ma już zastosowania.
Te pożyczki EBI objęte dotacjami na spłatę odsetek zostały już od tego czasu spłacone.
Z tego względu rozporządzenie to stało się bezprzedmiotowe i powinno zostać uchylone,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Rozporządzenia (EWG) nr 3181/78 oraz (EWG) nr 1736/79 zostają uchylone.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 641/2006
z dnia 27 kwietnia 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 28 kwietnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 642/2006
z dnia 27 kwietnia 2006 r.
ustalające ilości zobowiązań dostawy cukru trzcinowego przewidziane do przywozu na mocy Protokołu AKP i Umowy z Indiami na okres dostaw 2006/2007
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1159/2003 z dnia 30 czerwca 2003 r. ustanawiające szczegółowe zasady przywozu cukru trzcinowego w latach gospodarczych 2003/2004, 2004/2005 i 2005/2006 zgodnie z niektórymi kontyngentami taryfowymi i umowami preferencyjnymi oraz zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1464/95 i (WE) nr 779/96 [2], w szczególności jego art. 9, ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 9 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003 przewiduje szczegółowe zasady dotyczące określenia zobowiązań dostawy po zerowej stawce celnej produktów oznaczonych kodem CN 1701, wyrażonych jako ekwiwalent cukru białego, pochodzących z krajów, które podpisały Protokół AKP i Umowę z Indiami.
(2) W następstwie stosowania art. 3 i 7 Protokołu AKP, art. 3 i 7 Umowy z Indiami, jak również art. 11 i 12 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003, Komisja określiła zobowiązania dostawy na okres dostawy 2006/2007 oraz dla każdego kraju wywozu z uwzględnieniem, na podstawie aktualnie dostępnych informacji, salda między ilościami zobowiązań dostawy i ilościami rzeczywiście przywiezionymi w minionych okresach dostaw.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ilości zobowiązań dostawy na przywozy z krajów, które podpisały Protokół AKP i Umowę z Indiami, produktów oznaczonych kodem CN 1701, wyrażonych jako ekwiwalent cukru białego, na okres dostawy 2006/2007 i dla wszystkich krajów wywozu, o których mowa, zostały określone w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 643/2006
z dnia 27 kwietnia 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1622/2000 ustanawiające szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wina oraz ustanawiające wspólnotowy kodeks praktyk i procesów enologicznych oraz rozporządzenie (WE) nr 884/2001 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania dokumentów towarzyszących przewozowi produktów winiarskich i rejestrów prowadzonych w sektorze wina
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [1], w szczególności jego art. 46 ust. 1 oraz jego art. 70 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1622/2000 [2] ustanawia w szczególności ograniczenia i określone warunki stosowania substancji, których użycie jest dozwolone na mocy rozporządzania (WE) nr 1493/1999.
Ograniczenia użycia powyższych substancji określone są w załączniku IV.
W związku z dołączeniem do listy praktyk enologicznych dozwolonych w załączniku IV do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, kwasu L-askorbinowego i dwuwęglanu dimetylu, należy ustalić odpowiednie ograniczenia i warunki dla użycia tych substancji.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 884/2001 [3] ustanawia procedury dotyczące prowadzenia rejestrów przychodu i rozchodu, a w szczególności przewiduje oznaczenie pewnych operacji w rejestrach.
Szczegółowe właściwości związane z dodaniem do win dwuwęglanu dimetylu wymagają odnotowania jego użycia w rejestrach.
(3) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenia (WE) nr 1622/2000 i (WE) nr 884/2001.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wina,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1622/2000 wprowadza się następujące zmiany:
1) dodaje się art. 15a w następującym brzmieniu:
"Artykuł 15a
Dwuwęglan dimetylu
Dodanie dwuwęglanu dimetylu, o którym mowa w załączniku IV ust. 3 lit. zc) do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, może być wykonane tylko w granicach ustalonych w załączniku IV do niniejszego rozporządzenia i jeśli spełnia wymogi określone w załączniku IXa do tego rozporządzenia.";
2) załącznik IV zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku I do niniejszego rozporządzenia;
3) tekst załącznika II do niniejszego rozporządzenia dodaje się jako załącznik IXa.
Artykuł 2
W art. 14 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 884/2001 dodaje się tiret w następującym brzmieniu:
- "— dodanie do win dwuwęglanu dimetylu (DMDC)".
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 644/2006
z dnia 27 kwietnia 2006 r.
ustalające refundacje wywozowe w odniesieniu do mleka i przetworów mlecznych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 31 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 31 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 stanowi, że różnica między cenami produktów wyszczególnionych w art. 1 tego rozporządzenia na rynku światowym a cenami tych produktów wewnątrz Wspólnoty może zostać objęta refundacją wywozową.
(2) Biorąc pod uwagę aktualną sytuację rynku mleka i przetworów mlecznych, refundacje wywozowe powinny zostać ustalone zgodnie z zasadami i niektórymi kryteriami przewidzianymi w art. 31 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999.
(3) Artykuł 31 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 stanowi, że ze względu na sytuację na rynku światowym lub specyficzne wymagania niektórych rynków może zaistnieć konieczność zróżnicowania refundacji w zależności od miejsca przeznaczenia.
(4) Protokół ustaleń pomiędzy Wspólnotą Europejską a Republiką Dominikańską w sprawie ochrony przywozu mleka w proszku w Republice Dominikańskiej [2], zatwierdzony decyzją Rady 98/486/WE [3], stanowi, że określone ilości wspólnotowych przetworów mlecznych wywożonych do Republiki Dominikańskiej mogą być objęte obniżoną stawką celną.
Z powyższych względów należy obniżyć o odpowiednią wartość procentową refundacje wywozowe przyznane produktom eksportowanym w ramach tego systemu.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zgodnie z art. 31 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 refundacje wywozowe udzielane są w odniesieniu do produktów i ilości określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia, pod warunkiem że spełnione są wymogi przewidziane w art. 1 ust. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 174/1999 [4].
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 28 kwietnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 645/2006
z dnia 27 kwietnia 2006 r.
ustalające maksymalny poziom refundacji wywozowej do masła w ramach stałego zaproszenia do składania ofert przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 581/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/99 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 31 ust. 3, akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 581/2004 z dnia 26 marca 2004 r. w sprawie stałego zaproszenia do składania ofert przetargowych odnośnie do refundacji wywozowych do niektórych rodzajów masła [2] przewiduje otwarcie stałego przetargu.
(2) Zgodnie z art. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 580/2004 z dnia 26 marca 2004 r. ustanawiającym procedurę przetargową dotyczącą refundacji wywozowych do niektórych przetworów mlecznych [3] oraz po dokonaniu analizy ofert przedstawionych w odpowiedzi na ten przetarg, stosowne jest ustalenie maksymalnego poziomu refundacji wywozowej w okresie przetargowym kończącym się dnia 25 kwietnia 2006 r.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W ramach stałego przetargu otwartego rozporządzeniem (WE) nr 581/2004 w okresie przetargowym kończącym się dnia 25 kwietnia 2006 r. maksymalne kwoty refundacji dla produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 niniejszego rozporządzenia ustala się w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 28 kwietnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 646/2006
z dnia 27 kwietnia 2006 r.
ustalające maksymalny poziom refundacji wywozowych dla mleka odtłuszczonego w proszku w ramach stałego zaproszenia do składania ofert przetargowych przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 582/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/99 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworόw mlecznych [1], w szczególności jego art. 31 ust. 3 akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 582/2004 z dnia 26 marca 2004 r. w sprawie stałego zaproszenia do składania ofert przetargowych odnośnie do refundacji wywozowych dla mleka odtłuszczonego w proszku [2] przewiduje otwarcie stałego przetargu.
(2) Zgodnie z art. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 580/2004 z dnia 26 marca 2004 r. ustanawiającego procedurę przetargową dotyczącą refundacji wywozowych do niektórych przetworόw mlecznych [3] oraz po dokonaniu analizy ofert przedstawionych w odpowiedzi na ten przetarg stosowne jest ustalenie maksymalnego poziomu refundacji wywozowej w okresie przetargowym kończącym się dnia 25 kwietnia 2006 r.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W ramach stałego przetargu otwartego rozporządzeniem (WE) nr 582/2004 przewiduje się w okresie przetargowym kończącym się dnia 25 kwietnia 2006 r. 7,00 EUR/100 kg jako maksymalną wysokość refundacji dla produktόw i krajόw przeznaczenia wymienionych w art. 1 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 28 kwietnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 647/2006
z dnia 27 kwietnia 2006 r.
dotyczące wydawania pozwoleń na przywóz ryżu w odniesieniu do wniosków złożonych w pierwszych dziesięciu dniach roboczych kwietnia 2006 r. zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 327/98
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1785/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 327/98 z dnia 10 lutego 1998 r. otwierające niektóre kontyngenty celne na przywóz ryżu i ryżu łamanego oraz stanowiące o administrowaniu nimi [2], w szczególności jego art. 5 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
W wyniku analizy ilości, dla których wnioski zostały złożone w ramach transzy z kwietnia 2006 r., należy przewidzieć wydawanie pozwoleń dla ilości zgłoszonych we wnioskach, które podlegają, w stosownych przypadkach, zastosowaniu redukcji wyrażonej w procentach, i ustalić, jakie ilości zostaną przeniesione do następnej transzy,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Wnioski o pozwolenia na przywóz w odniesieniu do kontyngentów taryfowych na ryż otwartych rozporządzeniem (WE) nr 327/98, złożone w pierwszych dziesięciu dniach roboczych kwietnia 2006 r. i przekazane Komisji, podlegają zastosowaniu współczynnika redukcji zgodnie z redukcjami wyrażonymi w procentach określonymi w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
2.
Ilości dostępne w ramach transzy z kwietnia 2006 r., jakie zostaną przeniesione do następnej transzy, określa Załącznik do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 28 kwietnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 648/2006
z dnia 27 kwietnia 2006 r.
ustalające stawki refundacji mające zastosowanie do niektórych przetworów mlecznych wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 15 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 31 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 31 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 przewiduje, że różnice między cenami produktów objętych art. 1 lit. a), b), c), d), e) i g) tego rozporządzenia na światowym rynku a cenami we Wspólnocie mogą być pokryte refundacją wywozową.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1043/2005 z dnia 30 czerwca 2005 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 3448/93 w odniesieniu do systemu przyznawania refundacji wywozowych dla niektórych produktów rolnych wywożonych w postaci towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu oraz kryteriów dla ustalania wysokości kwot takich refundacji [2] określa produkty, w stosunku do których ustala się stawkę refundacji, którą stosuje się dla tych produktów wywożonych jako towary objęte załącznikiem II do rozporządzenia (WE) nr 1255/1999.
(3) Zgodnie z art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1043/2005 stawkę refundacji na 100 kilogramów danych produktów podstawowych ustala się co miesiąc.
(4) Jednakże w przypadku niektórych przetworów mlecznych wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu istnieje niebezpieczeństwo naruszenia podjętych zobowiązań dotyczących wcześniejszego ustalania wysokich stawek refundacji.
Dlatego konieczne jest podjęcie stosownych środków ostrożności, aby zapobiec takiemu niebezpieczeństwu nie wykluczając przy tym zawierania długoterminowych kontraktów.
Ustanowienie konkretnych stawek na wcześniejsze ustalanie refundacji dotyczących tych produktów powinno umożliwić osiągnięcie tych dwóch celów.
(5) Artykuł 15 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1043/2005 przewiduje, że przy ustalaniu stawek refundacji należy uwzględnić w stosownych przypadkach refundacje produkcyjne, pomoc finansową oraz inne środki o skutku równoważnym, stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich zgodnie z rozporządzeniem w sprawie wspólnej organizacji rynku danego produktu w odniesieniu do produktów podstawowych objętych załącznikiem I do rozporządzenia (WE) nr 1043/2005 lub do produktów powiązanych.
(6) Artykuł 12 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 przewiduje wypłatę pomocy w odniesieniu do mleka odtłuszczonego przetworzonego na kazeinę wyprodukowanego na terenie Wspólnoty, pod warunkiem że wymienione mleko i wyprodukowana z niego kazeina spełniają odpowiednie standardy.
(7) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1898/2005 z dnia 9 listopada 2005 r. ustanawiające szczegółowe zasady wprowadzenia w życie rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do środków w zakresie zbytu śmietanki, masła i masła skoncentrowanego na rynku Wspólnoty [3] przewiduje, że masło i śmietana po obniżonych cenach powinny być udostępnione dla przemysłu produkującego niektóre towary.
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Stawki refundacji obowiązujące w odniesieniu do produktów podstawowych objętych załącznikiem I do rozporządzenia (WE) nr 1043/2005 i art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 oraz wywożonych jako towary objęte załącznikiem II do rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 ustala się zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 28 kwietnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 649/2006
z dnia 27 kwietnia 2006 r.
ustalające stawki refundacji do niektórych produktów zbożowych i ryżu wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
Uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1785/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [2], w szczególności jego art. 14 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 13 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 oraz art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003 stanowią, że różnica między notowaniami lub cenami produktów wymienionych w art. 1 każdego z tych rozporządzeń na rynku światowym a cenami wewnątrz Wspólnoty może zostać pokryta refundacją wywozową.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1043/2005 z dnia 30 czerwca 2005 r. wdrażające rozporządzenie Rady (WE) nr 3448/93 w odniesieniu do systemu przyznawania refundacji wywozowych do niektórych produktów rolnych wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu oraz kryteria ustalania wysokości sum takich refundacji [3], określa produkty, dla których należy ustalić stawkę refundacji stosowaną w przypadku, jeśli produkty te są wywożone jako towary wymienione odpowiednio w załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 lub w załączniku IV do rozporządzenia (WE) nr 1785/2003.
(3) Zgodnie z art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1043/2005, stawkę refundacji na 100 kilogramów każdego z omawianych produktów podstawowych ustala się co miesiąc.
(4) Ustalenie z wyprzedzeniem wysokich stawek refundacji może zagrozić zobowiązaniom podjętym w odniesieniu do refundacji, które mogą zostać przyznane do wywozów produktów rolnych należących do towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu.
W takich sytuacjach, niezbędne jest zatem podjęcie środków ostrożności, nie stanowiąc jednak przeszkody dla zawierania umów długoterminowych.
Ustalenie specjalnej stawki refundacji dla celów ustalenia refundacji z wyprzedzeniem jest środkiem, który pozwala na osiągnięcie tych różnych celów.
(5) Uwzględniając porozumienie pomiędzy Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki w sprawie wywozów produktów z ciasta makaronowego ze Wspólnoty do Stanów Zjednoczonych, przyjęte decyzją Rady 87/482/EWG [4], niezbędne jest zróżnicowanie refundacji do produktów objętych kodami CN 19021100 i 190219 ze względu na ich miejsce przeznaczenia.
(6) Zgodnie z art. 15 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 1043/2005, należy ustalić obniżoną stawkę refundacji wywozowej, uwzględniając wysokość mającej zastosowanie refundacji wywozowej, zgodnie z rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 1722/93 [5], dla rozpatrywanych produktów podstawowych, stosowaną w zakładanym okresie wytworzenia towarów.
(7) Napoje alkoholowe uważane są za mniej wrażliwe na cenę zbóż stosowanych do produkcji tych napojów.
Niemniej jednak, Protokół 19 do Aktu Przystąpienia Zjednoczonego Królestwa, Irlandii i Danii stanowi, że należy uchwalić środki niezbędne w celu ułatwienia stosowania zbóż wspólnotowych do produkcji napojów alkoholowych pozyskiwanych ze zbóż.
Konieczne jest zatem dostosowanie stawki refundacji stosowanej odpowiednio do zbóż wywożonych jako napoje alkoholowe.
(8) Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Stawki refundacji stosowane do produktów podstawowych wymienionych w załączniku A do rozporządzenia (WE) nr 1043/2005 i w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 lub w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003 i wywożonych jako towary wymienione odpowiednio w załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 lub w załączniku IV do rozporządzenia (WE) nr 1785/2003, ustala się na poziomie podanym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 28 kwietnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 650/2006
z dnia 27 kwietnia 2006 r.
ustalające refundacje wywozowe dla produktów przetworzonych na bazie zbóż i ryżu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1785/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [2], w szczególności jego art. 14 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W myśl art. 13 rozporządzenia Rady (WE) nr 1784/2003 i art. 14 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003, różnica między notowaniami lub cenami na rynku światowym produktów, o których mowa w art. 1 tych rozporządzeń, a cenami tych produktów we Wspólnocie może być pokryta przez refundacje wywozowe.
(2) Na mocy art. 14 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003 refundacje powinny być ustalane z uwzględnieniem, z jednej strony, istniejącej sytuacji i przyszłych tendencji pod względem cen i dostępności zbóż, ryżu i ryżu łamanego na rynku Wspólnoty, a z drugiej – cen zbóż, ryżu, ryżu łamanego i produktów sektora zbożowego na rynku światowym.
Na mocy tych samych artykułów należy także zapewnić na rynku zbożowym i ryżowym równowagę i naturalny rozwój cen i handlu, a ponadto uwzględniać ekonomiczne aspekty przewidywanych wywozów oraz potrzebę unikania zakłóceń na rynku Wspólnoty.
(3) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1518/95 [3] w sprawie systemu przywozu i wywozu produktów przetworzonych na bazie zbóż i ryżu, określiło w art. 4 szczególne kryteria, jakie należy uwzględnić przy wyliczaniu refundacji dla tych produktów.
(4) Należy różnicować refundacje dla niektórych produktów przetworzonych w zależności od zawartości w tych produktach popiołów, surowego błonnika, łusek, białka, tłuszczu lub skrobi, ponieważ zawartość ta jest szczególnie znaczącym wskaźnikiem ilości produktu podstawowego rzeczywiście obecnego w produkcie przetworzonym.
(5) Jeśli chodzi o maniok i inne korzenie oraz bulwy roślin tropikalnych, jak również wytworzone z nich mąki, ekonomiczny aspekt ich wywozu, jaki można przewidywać, biorąc przede wszystkim pod uwagę charakter i pochodzenie tych produktów, nie uzasadnia aktualnie potrzeby ustalania refundacji wywozowej.
W odniesieniu do niektórych produktów przetworzonych na bazie zbóż, niewielkie znaczenie udziału Wspólnoty w handlu światowym nie wymaga aktualnie ustalania refundacji wywozowej.
(6) Sytuacja na rynku światowym lub szczególne wymagania niektórych rynków mogą spowodować konieczność zróżnicowania refundacji w odniesieniu do niektórych produktów, w zależności od ich miejsca przeznaczenia.
(7) Refundację należy ustalać raz na miesiąc. W tym odstępie czasu może ona zostać zmieniona.
(8) Niektóre produkty przetworzone na bazie kukurydzy mogą być poddane obróbce termicznej, która stwarza ryzyko przyznania refundacji nieodpowiadającej jakości produktu.
Należy uściślić, że produkty te, zawierające wstępnie żelatynizowaną skrobię, nie mogą korzystać z refundacji wywozowej.
(9) Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje wywozowe dla produktów, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1518/95, ustala się w wysokości podanej w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 28 kwietnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 651/2006
z dnia 27 kwietnia 2006 r.
ustalające refundacje wywozowe do mieszanek paszowych pochodzenia zbożowego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W myśl art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 różnica między notowaniami lub cenami produktów, o których mowa w art. 1 wyżej wymienionego rozporządzenia, na rynku światowym a cenami tych produktów we Wspólnocie może być pokryta refundacją wywozową.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1517/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 w odniesieniu do ustaleń dotyczących wywozu i przywozu mieszanek paszowych pochodzenia zbożowego oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1162/95 ustanawiające specjalne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na przywóz i wywóz w sektorze zbóż i ryżu [2] określiło w art. 2 szczególne kryteria, jakie należy uwzględnić przy wyliczaniu refundacji do tych produktów.
(3) Przy wyliczaniu należy także uwzględnić zawartość produktów zbożowych.
Dla uproszczenia, refundacja powinna być wypłacana do dwóch kategorii "produktów zbożowych", a więc po pierwsze – kukurydzy, zboża najpowszechniej używanego do produkcji mieszanek paszowych wywożonych, i produktów na bazie kukurydzy, a po drugie – "innych zbóż", które są produktami zbożowymi kwalifikującymi się do przyznania refundacji, z wyłączeniem kukurydzy i produktów na bazie kukurydzy.
Refundacja powinna być przyznana ze względu na ilość produktu zbożowego zawartego w mieszance paszowej.
(4) Ponadto kwota refundacji powinna także uwzględniać możliwości i warunki sprzedaży tych produktów na rynku światowym, potrzebę uniknięcia zakłóceń na rynku wspólnotowym i ekonomiczny aspekt wywozu.
(5) Obecna sytuacja na rynku zbóż, a w szczególności perspektywy zaopatrzenia, uzasadniają zniesienie wszelkich refundacji dotyczących wywozu.
(6) Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje wywozowe do mieszanek paszowych, objętych rozporządzeniem (WE) nr 1784/2003 i podlegających rozporządzeniu (WE) nr 1517/95, ustala się zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 28 kwietnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 652/2006
z dnia 27 kwietnia 2006 r.
ustalające refundacje produkcyjne w sektorze zbóż
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 8 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1722/93 z dnia 30 czerwca 1993 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzeń Rady (EWG) nr 1766/82 i (EWG) nr 1418/76 dotyczące refundacji produkcyjnych w sektorach zbóż i ryżu, odpowiednio [2], określiło warunki przyznawania refundacji produkcyjnych.
Podstawa wyliczenia została określona w art. 3 tego rozporządzenia.
Tak wyliczona refundacja, zróżnicowana, w razie potrzeby, dla skrobi ziemniaczanej, powinna być ustalana raz w miesiącu i może być zmieniana, jeśli ceny kukurydzy i/lub pszenicy ulegną znaczącej zmianie.
(2) W celu określenia dokładnej kwoty do wypłaty przy wyliczaniu ustalanych przez niniejsze rozporządzenie refundacji produkcyjnych należy użyć współczynników podanych w załączniku II do rozporządzenia (EWG) nr 1722/93.
(3) Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundację produkcyjną wyrażoną na tonę skrobi kukurydzianej o której mowa w art. 3 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1722/93, ustala się w wysokości:
a) 18,08 EUR/t dla skrobi kukurydzianej, pszennej i jęczmiennej;
b) 25,62 EUR/t dla skrobi ziemniaczanej.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 28 kwietnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 653/2006
z dnia 27 kwietnia 2006 r.
ustalające maksymalną refundację wywozową dla jęczmienia w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1058/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na refundację wywozową dla jęczmienia na wywóz do pewnych krajów trzecich został ogłoszony na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1058/2005 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [3], Komisja może, na podstawie zgłoszonych ofert, podjąć decyzję o ustaleniu maksymalnej wysokości refundacji wywozowej, uwzględniając czynniki, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95. W tym wypadku przetarg wygrywa ten oferent lub oferenci, którego lub których oferta odpowiada poziomowi równemu maksymalnej refundacji lub jest od niej niższa.
(3) Zastosowanie powyższych czynników do aktualnej sytuacji na danych rynkach zbóż prowadzi do ustalenia maksymalnej refundacji wywozowej.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 21 do 27 kwietnia 2006 r., w ramach przetargu ogłoszonego na mocy rozporządzenia (WE) nr 1058/2005, ustala się maksymalną refundację wywozową dla jęczmienia w wysokości 5,90 EUR/t.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 28 kwietnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 654/2006
z dnia 27 kwietnia 2006 r.
ustalające maksymalną refundację wywozową dla pszenicy zwyczajnej w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1059/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na refundację wywozową dla pszenicy zwyczajnej na wywóz do pewnych krajów trzecich został ogłoszony na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1059/2005 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [3], Komisja może, na podstawie zgłoszonych ofert, podjąć decyzję o ustaleniu maksymalnej wysokości refundacji wywozowej, uwzględniając czynniki, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95. W tym wypadku przetarg wygrywa ten oferent lub oferenci, którego lub których oferta odpowiada poziomowi równemu maksymalnej refundacji lub jest od niej niższa.
(3) Zastosowanie powyższych czynników do aktualnej sytuacji na danych rynkach zbóż prowadzi do ustalenia maksymalnej refundacji wywozowej.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 21 do 27 kwietnia 2006 r., w ramach przetargu ogłoszonego na mocy rozporządzenia (WE) nr 1059/2005, ustala się maksymalną refundację wywozową dla pszenicy zwyczajnej w wysokości 5,00 EUR/t.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 28 kwietnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 655/2006
z dnia 27 kwietnia 2006 r.
rozszerzające zasięg ostatecznych ceł antydumpingowych nałożonych rozporządzeniem (WE) nr 964/2003 na przywóz żeliwnych lub stalowych łączników rur lub przewodów rurowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej o przywóz żeliwnych lub stalowych łączników rur lub przewodów rurowych wysyłanych z Filipin niezależnie od tego, czy zostały zadeklarowane jako pochodzące z Filipin
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [1] (zwane dalej "rozporządzeniem podstawowym"), w szczególności jego art. 13,
uwzględniając projekt przedstawiony przez Komisję po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. PROCEDURA
1.
Obowiązujące środki
(1) Po dokonaniu przeglądu dotyczącego wygaśnięcia środków, w drodze rozporządzenia (WE) nr 964/2003 [2] (zwanego dalej "rozporządzeniem pierwotnym") Rada nałożyła ostateczne cło antydumpingowe w wysokości 58,6 % na przywóz łączników rur lub przewodów rurowych (innych niż łączniki odlewane, kołnierze i łączniki gwintowane), żeliwnych lub stalowych (z wyłączeniem stali nierdzewnej), o maksymalnej średnicy zewnętrznej nieprzekraczającej 609,6 mm, w rodzaju stosowanych do spawania doczołowo lub w innych celach ("łączniki rur i przewodów rurowych" lub "produkt objęty postępowaniem"), pochodzących między innymi z Chińskiej Republiki Ludowej ("ChRL") oraz rozszerzyła stosowanie tych środków na przywóz wymienionych łączników wysyłanych z Tajwanu, z wyjątkiem łączników produkowanych przez trzy konkretne przedsiębiorstwa z Tajwanu.
(2) W grudniu 2004 r. rozporządzeniami (WE) nr 2052/2004 i nr 2053/2004 Rada rozszerzyła wyżej wymienione ostateczne cła antydumpingowe na przywóz tych samych łączników rur lub przewodów rurowych wysyłanych odpowiednio z Indonezji [3] i Sri Lanki [4].
2.
Wniosek
(3) W dniu 23 czerwca 2005 r.
Komisja otrzymała wniosek zgodnie z art. 13 ust. 3 rozporządzenia podstawowego o przeprowadzenie dochodzenia dotyczącego domniemanego obchodzenia środków antydumpingowych nałożonych na przywóz łączników rur lub przewodów rurowych pochodzących z ChRL poprzez dokonywanie przeładunku na Filipinach oraz przedstawianie niezgodnych z prawdą deklaracji pochodzenia.
Wniosek został złożony przez Komitet Ochrony Przemysłu Łączników Stalowych Używanych w Spawaniu Doczołowym w Unii Europejskiej w imieniu czterech producentów wspólnotowych, reprezentujących znaczącą część wspólnotowej produkcji niektórych łączników rur i przewodów.
(4) Wnioskodawca stwierdził, przedstawiając wystarczające dowody oparte na domniemaniu faktycznym, że nastąpiła zmiana w strukturze handlu po nałożeniu środków antydumpingowych na przywóz łączników rur lub przewodów rurowych pochodzących z ChRL, polegająca na znacznym wzroście przywozu tych samych produktów z Filipin.
(5) Zmiana w strukturze handlu miała wynikać z przeładunku łączników rur lub przewodów rurowych pochodzących z ChRL na Filipinach.
Stwierdzono ponadto, że nie było innej racjonalnej przyczyny ani ekonomicznego uzasadnienia takich praktyk, niż obowiązujące cło antydumpingowe na łączniki rur lub przewodów rurowych pochodzących z ChRL.
(6) Wnioskodawca stwierdził również, przedstawiając dowody oparte na domniemaniu faktycznym, że skutki zaradcze istniejących ceł antydumpingowych na łączniki rur lub przewodów rurowych pochodzących z ChRL zostały osłabione zarówno w odniesieniu do ilości, jak i cen oraz że stosowany był dumping w stosunku do normalnych wartości uprzednio ustalonych dla łączników rur lub przewodów rurowych pochodzących z ChRL.
3.
Wszczęcie postępowania
(7) Komisja wszczęła dochodzenie rozporządzeniem (WE) nr 1288/2005 [5] (zwanym dalej "rozporządzeniem wszczynającym") w sprawie domniemanego obejścia środków antydumpingowych nałożonych na przywóz rur lub łączników rurowych pochodzących z ChRL poprzez przywóz rur lub łączników rurowych wysyłanych z Filipin, niezależnie od tego, czy zostały zadeklarowane jako pochodzące z Filipin czy też nie, oraz, zgodnie z art. 13 ust. 3 i art. 14 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, nakazała organom celnym rejestrowanie, począwszy od dnia 6 sierpnia 2005 r., przywozu łączników rur lub przewodów rurowych wysyłanych z Filipin, niezależnie od tego, czy pochodzą z Filipin, czy też nie.
4.
Postępowanie
(8) Komisja oficjalnie powiadomiła o wszczęciu dochodzenia władze ChRL i Filipin, zainteresowanych producentów/eksporterów, a także znanych importerów we Wspólnocie i przemysł wspólnotowy.
Przesłano kwestionariusze producentom/eksporterom w ChRL i na Filipinach, jak również importerom we Wspólnocie wymienionym we wniosku lub znanym Komisji z dochodzenia, które doprowadziło do nałożenia istniejących środków na przywóz łączników rur lub przewodów rurowych pochodzących z ChRL (zwanego dalej "dochodzeniem pierwotnym").
Zainteresowane strony miały możliwość wyrażenia swoich opinii na piśmie i złożenia wniosku o przesłuchanie w ramach limitu czasowego określonego w rozporządzeniu wszczynającym.
Wszystkie strony poinformowano, że brak współpracy może spowodować zastosowanie art. 18 rozporządzenia podstawowego oraz rozpoznanie sytuacji na podstawie dostępnych faktów.
(9) Nie otrzymano żadnych odpowiedzi na kwestionariusze od eksporterów/producentów z Filipin, pomimo że władze filipińskie skontaktowały się z licznymi przedsiębiorstwami najprawdopodobniej zajmującymi się produkcją łączników rur i przewodów rurowych.
Nie otrzymano również żadnych odpowiedzi na kwestionariusze od eksporterów/producentów z ChRL.
(10) Dwóch importerów we Wspólnocie współpracowało i przesłało odpowiedzi na kwestionariusze.
(11) Wizyty weryfikacyjne odbyły się w zakładach następujących przedsiębiorstw:
Importerzy
- Valvorobica Industriale S.P.A., Włochy,
- General Commercial & Industrial S.A., Grecja.
5.
Okres dochodzenia
(12) Dochodzenie objęło okres od dnia 1 lipca 2004 r. do dnia 30 czerwca 2005 r. (zwany dalej "okresem objętym dochodzeniem" ("OD")).
Zebrano dane od 2001 r. do końca OD celem zbadania rzekomej zmiany w strukturze handlu.
B. WYNIKI DOCHODZENIA
1.
Uwagi ogólne/stopień współpracy
(13) Jak podano w motywie 9, żaden z producentów/eksporterów z ChRL lub Filipin nie współpracował w trakcie dochodzenia.
Trzy przedsiębiorstwa z Filipin zgłosiły się, stwierdzając, że nie produkują ani nie eksportują łączników rur lub przewodów rurowych objętych rozporządzeniem pierwotnym, a jedynie łączniki ze stali nierdzewnej, które nie są objęte obecnym postępowaniem.
Uwzględniając powyższe fakty, ustalenia dotyczące przywozu łączników rur lub przewodów rurowych wysyłanych z Filipin do Wspólnoty należało przeprowadzić częściowo na podstawie dostępnych faktów, zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego.
2.
Produkt objęty postępowaniem oraz produkt podobny
(14) Produktem objętym postępowaniem, którego dotyczy domniemane obejście środków, są – zgodnie z dochodzeniem pierwotnym – łączniki rur lub przewodów rurowych (inne niż łączniki odlewane, kołnierze i łączniki gwintowane), żeliwne lub stalowe (z wyłączeniem stali nierdzewnej), o maksymalnej średnicy zewnętrznej nieprzekraczającej 609,6 mm, w rodzaju stosowanych do spawania doczołowo lub w innych celach, obecnie objętych kodami CN ex73079311 (kod TARIC 7307931195), ex73079319 (kod TARIC 7307931995), ex73079930 (kod TARIC 7307993095) oraz ex73079990 (kod TARIC 7307999095), pochodzących z ChRL.
(15) Na podstawie dostępnych informacji oraz danych dostarczonych przez władze Filipin, a także biorąc pod uwagę zmianę struktury handlu opisaną w kolejnej sekcji, należy przyjąć, że w związku z brakiem dowodów przeciwnych, łączniki rur lub przewodów rurowych wywożone do Wspólnoty z ChRL oraz łączniki wysyłane z Filipin mają te same podstawowe cechy fizyczne i chemiczne oraz te same zastosowania.
Są więc one uważane za produkty podobne w rozumieniu art. 1 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
3.
Zmiana struktury handlu
(16) Jako że żadna filipińska firma nie podjęła współpracy, zaistniała konieczność określenia wielkości i wartości wywozu produktu podobnego z Filipin do Wspólnoty na podstawie faktów dostępnych zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego.
W związku z powyższym wykorzystano dane Eurostatu, będące najwłaściwszymi dostępnymi danymi, w celu ustalenia cen eksportowych i wielkości wywozu z Filipin do Wspólnoty.
Przywóz do Wspólnoty
Źródło: Eurostat
(w tonach) _BAR_
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Filipiny _BAR_ 0 _BAR_ 3 _BAR_ 700 _BAR_ 2445 _BAR_ 2941 _BAR_
ChRL _BAR_ 1324 _BAR_ 772 _BAR_ 677 _BAR_ 1153 _BAR_ 1411 _BAR_
Indonezja _BAR_ 0 _BAR_ 983 _BAR_ 1294 _BAR_ 0 _BAR_ 0 _BAR_
Sri Lanka _BAR_ 0 _BAR_ 332 _BAR_ 302 _BAR_ 39 _BAR_ 0 _BAR_
Przywóz do UE ogółem _BAR_ 17422 _BAR_ 15111 _BAR_ 16085 _BAR_ 16050 _BAR_ 18900 _BAR_
(17) Jak wykazuje powyższa tabela, przywóz łączników rur i przewodów rurowych z Filipin wzrósł z 0 ton w 2001 r. do prawie 3000 ton w OD.
Przywóz z Filipin rozpoczął się w 2002 r. w czasie trwania dochodzenia pierwotnego.
W 2003 r. przywóz z Filipin znacznie wzrósł, osiągając 700 ton.
W 2004 r. przywóz z Filipin do Wspólnoty wzrósł ponadtrzykrotnie, osiągając 2445 ton.
Należy zauważyć, że po rozszerzeniu pierwotnych środków antydumpingowych na przywóz podobnego produktu wysyłanego z Indonezji i Sri Lanki w grudniu 2004 r. przywóz z tych krajów spadł do zera.
To całkowite zatrzymanie przywozu z Indonezji i Sri Lanki do Wspólnoty w 2004 r. zbiegło się z największym wzrostem przywozu z Filipin.
(18) Jednocześnie wywóz z ChRL na Filipiny utrzymał się na niskim, ale stałym poziomie.
Wywóz z ChRL na Filipiny
Źródło: Chińskie statystyki eksportowe
(w tonach) _BAR_
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Filipiny _BAR_ 466 _BAR_ 604 _BAR_ 402 _BAR_ 643 _BAR_ 694 _BAR_
(19) Należy jednak zauważyć, że dane użyte w celu ustalenia zmian w strukturze handlu, a w szczególności dane dotyczące wywozu z ChRL do Filipin, należy oceniać w świetle prawdopodobieństwa niezgodnych z prawdą deklaracji pochodzenia (patrz: motyw 22 poniżej) i z tego względu mogą nie oddawać wiernego obrazu sytuacji.
(20) Powyższe dane prowadzą do wniosku, że zaistniała wyraźna zmiana w strukturze handlu, która rozpoczęła się po zakończeniu dochodzenia pierwotnego i nasiliła się po rozszerzeniu środków na przywóz produktu podobnego z Indonezji i Sri Lanki.
Zmiana polegała na zdecydowanym wzroście przywozu łączników rur i przewodów rurowych z Filipin do Wspólnoty, szczególnie w 2005 r. i w OD, co zbiegło się z zatrzymaniem przywozu z dwóch krajów, na które rozszerzono pierwotne środki.
(21) W związku z powyższym nie ulega wątpliwości, że chiński wywóz, który był przeładowywany w Indonezji i na Sri Lance, został przynajmniej częściowo przekierowany do Filipin po tym jak pierwotne środki antydumpingowe zostały rozszerzone na przywóz z Indonezji i Sri Lanki.
Miało to miejsce w szczególności podczas 2004 r. oraz w trakcie OD.
4.
Racjonalna przyczyna lub ekonomiczne uzasadnienie
(22) Jak już stwierdzono w motywie 9 powyżej, żaden z producentów/eksporterów z Filipin nie współpracował w trakcie dochodzenia.
Podczas dochodzenia nie znaleziono nawet dowodów na istnienie takich producentów.
Co więcej, dowody zebrane w trakcie dochodzenia wykazują, że łączniki rur i przewodów rurowych były w niektórych przypadkach zgłaszane jako wyprodukowane przez filipińskie firmy, które zeznały, iż nie były nigdy zaangażowane w produkcję produktu podobnego.
Potwierdzają to informacje zawarte we wniosku o wszczęcie dochodzenia dotyczącego obchodzenia środków, w tym oferty kierowane do potencjalnych importerów, zawierające propozycję sfałszowania dokumentów pochodzenia.
(23) Z informacji, o których mowa w motywach 17 i 20 powyżej, można wywnioskować, iż wywóz rur i przewodów rurowych wyprodukowanych w ChRL i przesyłanych do Wspólnoty przez Indonezję lub Sri Lankę w latach 2002–2004 został w dużym stopniu przekierowany przez Filipiny, począwszy od 2003 r. aż do końca OD.
(24) Ponadto, pomimo że wolumen przywozu produktu objętego postępowaniem z ChRL na Filipiny tylko w niewielkim stopniu pokrywał się ze wzrostem wywozu wysyłanego z Filipin do Wspólnoty (patrz: motyw 18 powyżej), gwałtowny wzrost przywozu z Filipin do Wspólnoty należy również rozpatrywać w świetle dowodów dotyczących fałszywych deklaracji lub fałszowania świadectw pochodzenia (patrz: motyw 22 powyżej), a także braku rzeczywistych filipińskich producentów łączników rur i przewodów rurowych oraz zmniejszenia się wywozu tego produktu ze Sri Lanki i Indonezji do Wspólnoty.
Całokształt tych elementów świadczy o braku ekonomicznego uzasadnienia dla zaobserwowanej zmianie w strukturze handlu.
(25) Wobec braku współpracy ze strony wszystkich eksportujących producentów z Filipin i ChRL oraz w związku z brakiem dowodów przeciwnych, stwierdza się, że biorąc pod uwagę zbieżność w czasie z dochodzeniem prowadzącym do rozszerzenia pierwotnych środków na przywóz z Indonezji i Sri Lanki, zmiana struktury handlu była spowodowana nałożeniem ceł antydumpingowych, a nie inną racjonalną przyczyną lub ekonomicznym uzasadnieniem w rozumieniu art. 13 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.
5.
Osłabienie skutków zaradczych istniejących ceł w zakresie cen lub ilości produktu podobnego
(26) W oparciu o analizę przepływów handlowych przeprowadzoną w motywie 17 powyżej nastąpiła wyraźna ilościowa zmiana w strukturze przywozu łączników rur i przewodów rurowych do Wspólnoty.
Skala przywozu deklarowanego jako pochodzącego z Filipin na rynek Wspólnoty była nieznaczna do czerwca 2003 r.
Po tej dacie przywóz deklarowany jako pochodzący z Filipin nagle pojawił się i wzrósł znacząco, osiągając wysokość 2941 ton w OD.
Wolumen ten odpowiada 3 % konsumpcji we Wspólnocie obliczonej na podstawie danych liczbowych przedstawionych przez wnioskodawców oraz danych dotyczących przywozu pochodzących z Eurostatu.
Uznaje się zatem, że ta znacząca zmiana kierunku w przepływie handlowym osłabiła skutki naprawcze środków antydumpingowych w zakresie ilości przywożonych na rynek Wspólnoty.
(27) Uwzględniając ceny produktów wysyłanych z Filipin oraz wobec braku współpracy i dowodów przeciwnych, dane Eurostatu wykazują, że średnie ceny eksportowe produktów przywożonych z Filipin w OD były niższe niż średnie ceny eksportowe ustalone dla ChRL w dochodzeniu pierwotnym.
Ustalono, że ceny produktów przywożonych z Filipin były niższe o ponad jedną trzecią od cen produktów przywożonych pochodzących z Chin zarówno w 2004 r., jak i w OD.
Ponadto ustalono, że średnie ceny eksportowe produktów wywożonych z Filipin do Wspólnoty kształtowały się poniżej poziomu usuwającego szkodę w odniesieniu do cen wspólnotowych, ustalonego w dochodzeniu pierwotnym.
W związku z powyższym skutki zaradcze nałożonego cła antydumpingowego zostały osłabione pod względem cen.
Szczegółowe dane zamieszczono w poniższej tabeli:
(EUR/kg) _BAR_
_BAR_ 2004 _BAR_ OD _BAR_
Filipiny _BAR_ 0,97 _BAR_ 1,07 _BAR_
ChRL _BAR_ 1,57 _BAR_ 1,50 _BAR_
Różnica _BAR_ – 38 % _BAR_ – 29 % _BAR_
(28) W związku z powyższym stwierdza się, że zmiana w przepływach handlowych w połączeniu ze znacznym wzrostem przywozu po wyjątkowo niskich cenach z Filipin osłabiła skutki zaradcze środków antydumpingowych pod względem ilości i cen produktu podobnego.
6.
Dowody dumpingu w odniesieniu do normalnych wartości ustalonych wcześniej dla produktu podobnego
(29) W celu określenia, czy możliwe jest znalezienie dowodów dumpingu względem produktu objętego postępowaniem wywożonego do Wspólnoty z Filipin w OD, wykorzystano ceny eksportowe ustalone na podstawie danych Eurostatu zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego.
(30) Zgodnie z art. 13 ust. 1 rozporządzenia podstawowego porównano te ceny eksportowe z wartością normalną ustaloną wcześniej dla produktu podobnego.
W pierwotnym dochodzeniu Tajlandię uznano za odpowiedni kraj o gospodarce rynkowej analogiczny do ChRL na potrzeby ustalenia wartości normalnej.
(31) W celu sprawiedliwego porównania wartości normalnej z ceną eksportową uwzględniono, w postaci dostosowań, różnice mające wpływ na ceny i porównywalność cen.
Dostosowania takie zostały dokonane zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego w odniesieniu do kosztów transportu i ubezpieczenia, na podstawie informacji zawartych we wniosku.
(32) Zgodnie z art. 2 ust. 11 rozporządzenia podstawowego porównanie średniej ważonej wartości normalnej ustalonej w dochodzeniu pierwotnym oraz średniej ważonej cen eksportowych w OD niniejszego dochodzenia, wyrażone jako odsetek ceny cif na granicy Wspólnoty przed ocleniem, wykazało dumping na przywóz łączników rur i przewodów rurowych wysyłanych z Filipin.
Ustalony margines dumpingu, wyrażony jako odsetek ceny cif na granicy Wspólnoty przed ocleniem, przekroczył 60 %.
C. ŚRODKI
(33) W związku z powyższym stwierdzeniem obejścia w rozumieniu art. 13 ust. 1 zdanie trzecie rozporządzenia podstawowego oraz zgodnie z art. 13 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia podstawowego, obowiązujące środki antydumpingowe dotyczące przywozu produktu objętego postępowaniem pochodzącego z ChRL powinny zostać rozszerzone na przywóz tego samego produktu wysyłanego z Filipin, niezależnie od tego, czy został zadeklarowany jako pochodzący z Filipin czy też nie.
(34) Rozszerzone cło powinno być równe cłu ustanowionemu w art. 1 ust. 2 rozporządzenia pierwotnego.
(35) Zgodnie z art. 13 ust. 3 i art. 14 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, które stanowią o tym, że wszelkie rozszerzone środki stosowane są wobec zarejestrowanego przywozu od daty rejestracji, cło antydumpingowe powinno być pobierane od przywozu łączników rur i przewodów rurowych wysyłanych z Filipin, które zostały przywiezione na teren Wspólnoty w ramach procedury rejestracji nałożonej na mocy rozporządzenia wszczynającego.
(36) Pomimo że w trakcie niniejszego dochodzenia nie ustalono istnienia na Filipinach żadnego rzeczywistego eksportującego producenta łączników rur i przewodów rurowych, ani też producent taki nie zgłosił się do Komisji, nowi eksportujący producenci, którzy rozważaliby złożenie wniosku o wyłączenie z zastosowania rozszerzonego cła antydumpingowego zgodnie z art. 13 ust. 4 rozporządzenia podstawowego, będą musieli wypełnić kwestionariusz celem umożliwienia Komisji podjęcia decyzji, czy wyłączenie może być im przyznane.
Tego rodzaju wyłączenie może zostać udzielone po dokonaniu oceny, między innymi, sytuacji rynkowej produktu objętego postępowaniem, mocy produkcyjnych i stopnia wykorzystania mocy produkcyjnych, zakupów, sprzedaży, prawdopodobieństwa stosowania praktyk, w odniesieniu do których nie ma wystarczającej racjonalnej przyczyny ani ekonomicznego uzasadnienia, oraz dowodów na istnienie dumpingu.
W takim przypadku Komisja najprawdopodobniej przeprowadziłaby również wizytę weryfikacyjną na miejscu.
Wniosek należałoby niezwłocznie skierować do Komisji, razem z wszelkimi odnośnymi informacjami, zwłaszcza wszelkimi zmianami w działaniach przedsiębiorstwa związanymi z produkcją i sprzedażą.
(37) Importerzy wciąż mogliby korzystać z wyłączenia z rejestracji lub środków, w takiej mierze, w jakiej ich przywozy pochodzą od eksportujących producentów, którym przyznano tego rodzaju wyłączenie, oraz zgodnie z art. 13 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
(38) W przypadkach, w których udzielono wyłączenia, Komisja, po konsultacji z Komitetem Doradczym, zaproponuje odpowiednio zmianę niniejszego rozporządzenia.
Wszelkie udzielone wyłączenia będą następnie monitorowane celem zapewnienia zgodności z warunkami określonymi w niniejszym rozporządzeniu.
D. PROCEDURA
(39) Zainteresowane strony zostały poinformowane o istotnych faktach i okolicznościach, na podstawie których Rada zamierzała rozszerzyć obowiązujące ostateczne cło antydumpingowe, i miały możliwość przedstawienia swoich uwag.
Nie otrzymano żadnych uwag, których charakter mógłby zmienić wyżej wspomniane wnioski,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Ostateczne cło antydumpingowe nałożone rozporządzeniem (WE) nr 964/2003 na przywóz łączników rur i przewodów rurowych (innych niż łączniki odlewane, kołnierze i łączniki gwintowane), żeliwnych lub stalowych (z wyłączeniem stali nierdzewnej), o maksymalnej średnicy zewnętrznej nieprzekraczającej 609,6 mm, w rodzaju stosowanych do spawania doczołowo lub w innych celach, objętych kodami CN ex73079311 (kod TARIC 7307931199), ex73079319 (kod TARIC 7307931999), ex73079930 (kod TARIC 7307993098) oraz ex73079990 (kod TARIC 7307999098) i pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej zostaje niniejszym rozszerzone na przywóz łączników rur i przewodów rurowych (innych niż łączniki odlewane, kołnierze i łączniki gwintowane), żeliwnych lub stalowych (z wyłączeniem stali nierdzewnej), o maksymalnej średnicy zewnętrznej nieprzekraczającej 609,6 mm, w rodzaju stosowanych do spawania doczołowo lub w innych celach, objętych kodami CN ex73079311 (kod TARIC 7307931195), ex73079319 (kod TARIC 7307931995), ex73079930 (kod TARIC 7307993095) oraz ex73079990 (kod TARIC 7307999095), wysyłanych z Filipin, niezależnie od tego, czy zostały zadeklarowane jako pochodzące z Filipin, czy też nie.
2. Cło rozszerzone na mocy ust. 1 niniejszego artykułu jest pobierane od przywozu zarejestrowanego zgodnie z art. 2 rozporządzenia (WE) nr 1288/2005 oraz art. 13 ust. 3 i art. 14 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 384/96.
3.
Zastosowanie mają obowiązujące przepisy celne.
Artykuł 2
1.
Wnioski o wyłączenie z cła rozszerzonego na mocy art. 1 są sporządzane na piśmie w jednym z języków urzędowych Unii Europejskiej oraz muszą zostać podpisane przez osobę upoważnioną do reprezentowania wnioskodawcy. Wniosek przesyła się na poniższy adres:
Komisja Europejska
Dyrekcja Generalna Handlu
Dyrekcja B
J-79 5/16
B-1049 Bruksela
Faks (32 2) 295 65 05
.
2.
Komisja, po konsultacji z Komitetem Doradczym, może zezwolić w drodze decyzji na wyłączenie przywozu dokonywanego przez przedsiębiorstwa, które nie obchodzą środków antydumpingowych nałożonych rozporządzeniem (WE) nr 964/2003, z cła rozszerzonego na mocy art. 1 oraz zaproponować odpowiednio zmianę niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
Niniejszym nakazuje się władzom celnym zaprzestanie rejestracji przywozów, ustanowionej zgodnie z art. 2 rozporządzenia (WE) nr 1288/2005.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 656/2006
z dnia 28 kwietnia 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 29 kwietnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 657/2006
z dnia 10 kwietnia 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 999/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do Zjednoczonego Królestwa oraz uchylające decyzję Rady 98/256/WE i decyzje 98/351/WE i 1999/514/WE
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 999/2001 z dnia 22 maja 2001 r. ustanawiające przepisy dotyczące zapobiegania, kontroli i zwalczania niektórych pasażowalnych encefalopatii gąbczastych [1], w szczególności jego art. 23,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego [2], w szczególności jej art. 10 ust. 4,
uwzględniając dyrektywę Rady 89/662/EWG z dnia 11 grudnia 1989 r. dotyczącą kontroli weterynaryjnych w handlu wewnątrzwspólnotowym w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego [3], w szczególności jej art. 9 ust. 4,
uwzględniając decyzję Rady 98/256/WE z dnia 16 marca 1998 r. w sprawie środków nadzwyczajnych w celu ochrony przed gąbczastą encefalopatią bydła, zmieniającą decyzję 94/474/WE i uchylającą decyzję 96/239/WE [4], w szczególności jej art. 6 ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzja 98/256/WE zostaje zachowana jako środek przejściowy na mocy załącznika XI do rozporządzenia (WE) nr 999/2001.
(2) Na mocy decyzji 98/256/WE zakazuje się wywozu ze Zjednoczonego Królestwa żywego bydła i produktów otrzymanych z bydła poddanego ubojowi w Zjednoczonym Królestwie, które mogłyby się znaleźć w łańcuchu żywienia ludzi i zwierząt albo byłyby przeznaczone do stosowania w kosmetykach, produktach farmaceutycznych lub wyrobach medycznych.
Ustanawia się pewne odstępstwa, w szczególności w odniesieniu do wywozu wołowiny i produktów z wołowiny w ramach schematu wywozu opartego na datach urodzin (DBES).
(3) Przed rozważeniem możliwości zniesienia embarga dotyczącego Zjednoczonego Królestwa powinny być spełnione dwa warunki: częstotliwość występowania nie może przekroczyć granicy 200 przypadków BSE na milion sztuk dorosłego bydła i Biuro ds. Żywności i Weterynarii (FVO) musi wydać pozytywną opinię na podstawie kontroli przeprowadzanych w Zjednoczonym Królestwie oraz jego stanu gotowości do przestrzegania prawodawstwa wspólnotowego w szczególności w powiązaniu z identyfikacją i rejestracją bydła oraz badania.
(4) Na sesji ogólnej w maju 2003 r. OIE zmieniła kryteria wyznaczające granicę pomiędzy krajami średniego (kategoria 4) i wysokiego ryzyka (kategoria 5).
W odniesieniu do krajów prowadzących czynny nadzór wyznaczono granicę występowania BSE wynoszącą 200 przypadków na milion sztuk bydła w populacji.
(5) W czerwcu 2003 r., w związku z tym, że częstotliwość występowania BSE w Zjednoczonym Królestwie zbliżała się do liczby 200 oraz że z tego powodu nie powinno ono być dłużej uznawane za kraj wysokiego ryzyka według kryteriów OIE, Zjednoczone Królestwo zwróciło się z wnioskiem o wydanie pozwolenia na handel na tych samych zasadach, jakie obowiązują inne państwa członkowskie.
Na poparcie swojego wniosku Zjednoczone Królestwo przedłożyło dokumentację zawierającą oszacowanie bezwzględnego występowania w oparciu o wyniki systemu częściowego badania obowiązującego w Zjednoczonym Królestwie.
(6) Panel Naukowy ds. Zagrożeń Biologicznych Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) stwierdził w swojej opinii z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie naukowego uzasadnienia propozycji wprowadzenia zmian w obowiązującym w Zjednoczonym Królestwie schemacie wywozu opartym na datach urodzin (DBES) oraz w przepisie dotyczącym uboju zwierząt w wieku powyżej 30 miesięcy (OTM), że bydło urodzone lub hodowane w Zjednoczonym Królestwie przed dniem 1 sierpnia 1996 r. nie powinno być wprowadzane do łańcuchów żywienia ludzi i zwierząt ze względu na zwiększone występowanie BSE w tej grupie.
W odniesieniu do bydła urodzonego po tej dacie, zgodnie z tą opinią, zagrożenie, jakie stwarza BSE dla konsumentów, jest porównywalne z zagrożeniem w innych państwach członkowskich.
Od dnia 1 sierpnia 1996 r. w Zjednoczonym Królestwie obowiązywał zakaz stosowania do żywienia zwierząt gospodarskich jakiejkolwiek mączki mięsno-kostnej ze ssaków.
(7) W dniu 12 maja 2004 r. EFSA opublikował opinię dotyczącą statusu umiarkowanego ryzyka.
Zgodnie z tą opinią występowanie BSE w Zjednoczonym Królestwie powinno być mniejsze niż 200 przypadków w okresie między lipcem a grudniem 2004 r.
Na plenarnym posiedzeniu w dniach 9 i 10 marca 2005 r. EFSA uznał, że dane uzyskane z nadzoru przeprowadzonego z drugiej połowy 2004 r. potwierdziły wnioski wynikające z opinii wydanej przez niego w maju 2004 r. oraz że według klasyfikacji OIE można uznać Zjednoczone Królestwo za kraj o statusie umiarkowanego ryzyka w odniesieniu do BSE dla całego pogłowia bydła w tym kraju.
(8) Dnia 19 lipca 2004 r. FVO opublikowało sprawozdanie z misji przeprowadzonej w Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej w dniach 26 kwietnia – 7 maja 2004 r., która dotyczyła ogólnego przeglądu środków ochronnych przeciw BSE.
W sprawozdaniu stwierdzono, że system obowiązujący w Irlandii Północnej w dużej mierze funkcjonuje dobrze, ale w wielu obszarach w Wielkiej Brytanii stwierdzono niedociągnięcia wymagające dalszej poprawy.
(9) Dnia 28 września 2005 r. FVO opublikowało sprawozdanie z misji przeprowadzonej w Wielkiej Brytanii w dniach 6– 15 czerwca 2005 r., która dotyczyła środków ochronnych przeciw BSE.
W wyniku przeprowadzenia misji sprawdzającej stwierdzono, że w większości obszarów osiągnięto zadawalające postępy.
(10) Dnia 7 listopada 2005 r. Zjednoczone Królestwo zastąpiło zasadę OTM zasadą sprzed 1996 r.
Bydło urodzone przed dniem 1 sierpnia 1996 r. będzie na stałe wyłączone z łańcucha żywienia ludzi i zwierząt.
Od października 2004 r., w przypadku pogłowia bydła urodzonego po dniu 31 lipca 1996 r., Zjednoczone Królestwo stosuje taki sam program monitorowania jak inne państwa członkowskie.
Należy zmienić obecny program monitorowania stosowany do zwierząt podlegających programowi wcześniejszego niszczenia ustanowiony na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 716/96 z dnia 19 kwietnia 1996 r. przyjmującego nadzwyczajne środki wspierania rynku wołowiny w Zjednoczonym Królestwie [5].
(11) Ze względu na status umiarkowanego ryzyka pogłowia bydła i korzystne wyniki sprawozdań z misji przeprowadzonych przez FVO, ograniczenia związane z BSE dotyczące handlu bydłem i jego produktami mogą zostać zniesione.
(12) Warunki zniesienia embarga zostały spełnione bez zastrzeżeń w dniu 15 czerwca 2005 r., w którym zakończono misję FVO przeprowadzoną w Wielkiej Brytanii.
W związku z tym wpływ niniejszego rozporządzenia na mięso i inne produkty otrzymane ze zwierząt poddanych ubojowi powinien zostać ograniczony do mięsa i innych produktów otrzymanych ze zwierząt poddanych ubojowi po tej dacie.
(13) Należy zatem uchylić decyzję 98/256/WE, a przepisy ustanowione w rozporządzeniu (WE) nr 999/2001 powinny mieć pełne zastosowanie.
(14) Na mocy decyzji Komisji 2005/598/WE [6] Zjednoczone Królestwo objęte jest zakazem wprowadzania do obrotu przed dniem 1 sierpnia 1996 r. produktów otrzymanych z bydła urodzonego lub hodowanego w Zjednoczonym Królestwie.
Podobnie Zjednoczone Królestwo powinno zagwarantować, że bydło urodzone lub hodowane w Zjednoczonym Królestwie przed dniem 1 sierpnia 1996 r. nie jest wysyłane z jego terytorium do innych państw członkowskich lub państw trzecich.
(15) Na mocy rozporządzenia (WE) nr 999/2001 kręgosłup bydła w wieku powyżej 24 miesięcy uznaje się za materiał szczególnego ryzyka.
Zjednoczone Królestwo korzysta z odstępstwa pozwalającego na wykorzystywanie kręgosłupów otrzymanych ze sztuk bydła w wieku poniżej 30 miesięcy.
Ponadto rozporządzenie to ustanawia dla Zjednoczonego Królestwa rozszerzony wykaz materiałów szczególnego ryzyka.
(16) W następstwie zniesienia obecnych ograniczeń, granica wieku, w którym usuwa się kręgosłup sztukom bydła, oraz wykaz materiałów szczególnego ryzyka, obowiązujące w innych państwach członkowskich, powinny obowiązywać również Zjednoczone Królestwo.
Należy odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 999/2001.
(17) Ze względu na istniejące obecnie w Zjednoczonym Królestwie i innych państwach członkowskich zróżnicowanie granicy wieku, w którym kręgosłup usuwany jest jako materiał szczególnego ryzyka, do celów kontroli, niniejsze rozporządzenie nie powinno być stosowane ze skutkiem natychmiastowym w odniesieniu do kręgosłupów bydła urodzonego lub hodowanego w Zjednoczonym Królestwie po dniu 31 lipca 1996 r. i poddanego ubojowi przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Takie kręgosłupy i produkty otrzymane z tych kręgosłupów nie powinny być wysyłane ze Zjednoczonego Królestwa do innych państw członkowskich lub państw trzecich.
(18) Dla zachowania jasności i spójności prawodawstwa wspólnotowego należy uchylić decyzję Komisji 98/351/WE z dnia 29 maja 1998 r. ustalającą datę rozpoczęcia wysyłania produktów bydlęcych z Irlandii Północnej w ramach systemu kwalifikowania stad do wywozu na mocy art. 6 ust. 5 decyzji Rady 98/256/WE [7] oraz decyzję Komisji 1999/514/WE z dnia 23 lipca 1999 r. wyznaczającą datę, od której na mocy art. 6 ust. 5 decyzji Rady 98/256/WE można rozpocząć wysyłkę ze Zjednoczonego Królestwa produktów z wołowiny, zgodnie ze schematem wywozu opartym na datach urodzin [8].
(19) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załączniki III i XI do rozporządzenia (WE) nr 999/2001 zostają zmienione zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Decyzje 98/256/WE, 98/351/WE oraz 1999/514/WE tracą moc.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 658/2006
z dnia 27 kwietnia 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 795/2004 ustanawiające szczegółowe zasady w celu wdrożenia systemu jednolitych płatności określonego w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001 [1], w szczególności jego art. 60 ust. 2, art. 145 pkt c), d) i pkt d) lit. b) oraz art. 155,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 795/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczegółowe zasady w celu wdrożenia systemu jednolitych płatności określonego w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającym wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającym określone systemy wsparcia dla rolników [2] wprowadza przepisy wykonawcze dla jednolitego systemu płatności, począwszy od 2005 r.
(2) Doświadczenie nabyte przy administracyjnym i operacyjnym wdrażaniu wymienionego systemu na szczeblu krajowym pokazało, że w odniesieniu do niektórych kwestii potrzebne są bardziej szczegółowe zasady, a w odniesieniu do innych kwestii istniejące zasady wymagają wyjaśnienia i dostosowania.
(3) Rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 zmienione rozporządzeniem (WE) nr 319/2006 określa zasady dla systemu pomocy niezwiązanej z wielkością produkcji oraz zasady włączenia wsparcia dla buraka cukrowego, trzciny cukrowej i cykorii do systemu jednolitych płatności.
Należy zatem przyjąć odpowiednie zasady szczegółowe.
Wspomniane zasady szczegółowe powinny opierać się na tych samych wytycznych co zasady ustanowione w rozporządzeniu (WE) nr 795/2004 w odniesieniu do oliwy z oliwek, tytoniu, bawełny i chmielu.
(4) Zastosowanie art. 42 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 do wszystkich sektorów włączonych do systemu jednolitych płatności po pierwszym roku stosowania może prowadzić do sytuacji, w której kwoty pozostałe w rezerwie krajowej po przydzieleniu kwot referencyjnych z tej rezerwy krajowej w przypadkach przewidzianych we wspomnianym artykule nie są potrzebne do pokrycia kolejnych przypadków.
W takiej sytuacji państwom członkowskim powinno się zezwolić na proporcjonalne zwiększenie wszystkich uprawnień do płatności.
(5) Artykuł 21 rozporządzenia (WE) nr 795/2004 przewiduje szczegółowe zasady dla rolników, którzy dokonali inwestycji w celu zwiększenia swojej zdolności produkcyjnej lub którzy wzięli działki w długoterminową dzierżawę.
Wspomniane przepisy muszą zostać dostosowane w celu uwzględnienia szczególnej sytuacji rolników w sektorze cukru, którzy dokonali takich inwestycji lub zawarli długoterminowe umowy dzierżawy przed wejściem w życie rozporządzenia Rady (WE) nr 318/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [3].
(6) Doświadczenie pokazuje, że istnieje potrzeba wyjaśnienia terminów, w których rolnik ubiegający o pomoc w ramach jednolitego systemu płatności musi posiadać uprawnienia do płatności.
(7) Należy wyjaśnić zasady dotyczące przenoszenia uprawnień do płatności w celu umożliwienia dokonywania przeniesienia w terminie przewidzianym na zgłaszanie przeniesienia właściwemu organowi, chyba że właściwy organ jest przeciwny przeniesieniu i powiadamia cedenta o tym fakcie w okresie ustanowionym przez państwo członkowskie.
(8) Należy dostosować art. 48c rozporządzenia (WE) nr 795/2004 w odniesieniu do państw członkowskich, które już rozpoczęły stosowanie systemu jednolitych płatności w 2005 r.
(9) Decyzja o włączeniu kwot referencyjnych dla cukru została zawarta w rozporządzeniu Rady (WE) nr 319/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. zmieniającym rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników.
Stąd też państwa członkowskie mają bardzo krótki termin na podjęcie niezbędnych kroków, by dostosować się do tego włączenia.
Należy przyjąć środki w celu zapewnienia sprawnego przejścia od poprzednich systemów związanych z cukrem do włączenia go w system jednolitych płatności.
W szczególności należy zapewnić, by rolnicy mogli korzystać ze swoich praw w rozsądnych terminach.
W sytuacjach, gdy możliwość ta jest zagrożona, państwa członkowskie będą musiały przewidzieć przedłużenie terminów składania wniosków ustalonych w rozporządzeniu (WE) nr 1782/2003.
(10) Aby uniknąć drugiego liniowego procentowego zmniejszenia kwot referencyjnych w przypadku przekroczenia pułapów krajowych, o których mowa w załączniku VIII do rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, należy wyjaśnić stosowanie art. 41 ust. 2 tego rozporządzenia.
(11) Zgodnie z art. 42 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 rezerwę krajową należy uzupełnić poprzez liniowe procentowe zmniejszenie kwot referencyjnych. Należy ustanowić zasady wyjaśniające, w jaki sposób mają postępować państwa członkowskie, które już zastosowały system jednolitych płatności w 2005 r. w odniesieniu do włączenia kwoty referencyjnej dla buraka cukrowego, trzciny cukrowej i cykorii do uzupełnienia rezerwy krajowej.
(12) Szczegółowe zasady przewidziane w art. 48d rozporządzenia (WE) nr 795/2004 należy rozszerzyć w celu włączenia wsparcia dla buraka cukrowego, trzciny cukrowej i cykorii.
(13) W odniesieniu do włączenia wsparcia dla buraka cukrowego, trzciny cukrowej i cykorii należy przyznać przedłużyć terminy określone w art. 49a rozporządzenia (WE) nr 795/2004, w których państwa członkowskie muszą przekazać Komisji pewne informacje.
(14) Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 795/2004 ustala datę, z którą można zezwolić tymczasowo na uprawy wtórne w regionach, gdzie zbiór zbóż jest wcześniejszy z powodów klimatycznych, jak określono w art. 51 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1782/2003.
Na wniosek Grecji taka data powinna zostać ustalona dla tego państwa członkowskiego.
(15) W załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 795/2004 została ustalona średnia liczba hektarów, o której mowa w art. 60 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, na podstawie danych przedstawionych Komisji przez zainteresowane państwa członkowskie. Finlandia przedstawiła odpowiednie dane. Dlatego właściwe jest ustalenie liczby hektarów również dla tego państwa.
(16) Rozporządzenie (WE) nr 795/2004 powinno zostać odpowiednio zmienione.
(17) Ponieważ przenoszenie uprawnień może rozpocząć się z dniem 1 stycznia 2006 r., właściwym jest, by niniejsze rozporządzenie obowiązywało z mocą wsteczną od tego dnia.
(18) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komisji Zarządzającej Płatnościami Bezpośrednimi,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 795/2004 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 4 dodaje się ustęp w następującym brzmieniu:
"3.
W przypadku gdy kwoty znajdujące się w rezerwie krajowej okazują się być wyższe niż niezbędne do pokrycia przypadków, o których mowa w art. 42 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, państwa członkowskie mogą proporcjonalnie zwiększyć wartość jednostkową wszystkich uprawnień do płatności.
Łączna kwota wykorzystana na to zwiększenie nie powinna być wyższa niż łączna kwota wynikająca ze zmniejszenia liniowego zastosowanego zgodnie z art. 42 ust. 1 i 7 niniejszego rozporządzenia.";
2) w art. 21 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 1 dodaje się akapit w następującym brzmieniu:
"W przypadku inwestycji w sektorze cukru datą, o której mowa w akapicie pierwszym, jest 3 marca 2006 r.";
b) w ust. 2 dodaje akapit w następującym brzmieniu:
"W przypadku inwestycji w sektorze cukru datą, o której mowa w akapicie pierwszym, jest 3 marca 2006 r.";
c) w ust. 4 dodaje się akapit w następującym brzmieniu:
"w przypadku inwestycji w sektorze cukru datą, o której mowa w akapicie pierwszym, jest 3 marca 2006 r.";
3) artykuł 24 ust. 1 otrzymuje następujące brzmienie:
"1.
Uprawnienia do płatności mogą być zgłaszane do celów płatności raz do roku, wyłącznie przez rolnika, który je ma z dniem upływu ostatecznego terminu na złożenie pojedynczego wniosku zgodnie z art. 11 rozporządzenia (WE) nr 796/2004.
Tym niemniej jeżeli rolnik korzysta z możliwości wprowadzenia poprawek do wniosku zgodnie z art. 15 wspomnianego rozporządzenia, może on również zgłosić uprawnienia do płatności, które ma z dniem powiadomienia o zmianach właściwego organu, pod warunkiem że wspomniane uprawnienia do płatności nie zostały zgłoszone przez innego rolnika w tym samym roku.
Jeżeli rolnik nabywa uprawnienia do płatności w drodze przeniesienia z innego rolnika i jeżeli ten drugi rolnik już wykazał te uprawnienia do płatności, dodatkowe zgłoszenie tych uprawnień do płatności jest przyjmowane wyłącznie wtedy, gdy cedent poinformował właściwy organ o przeniesieniu zgodnie z art. 25 ust. 2 niniejszego rozporządzenia i wycofa wspomniane uprawnienia do płatności ze swojego pojedynczego wniosku w terminach określonych w art. 15 rozporządzenia (WE) nr 796/2004.";
4) w art. 25 ust. 3 otrzymuje następujące brzmienie:
"3.
Państwo członkowskie może wymagać, aby cedent podał przeniesienie do wiadomości właściwego organu państwa członkowskiego, w przypadku gdy przeniesienie stanie się skuteczne, w terminie, który zostanie wyznaczony przez to państwo członkowskie, ale nie wcześniej niż na sześć tygodni przed dniem dokonania przeniesienia i biorąc pod uwagę ostateczny termin na złożenie wniosku w ramach systemu jednolitych płatności.
Przeniesienie dokonywane jest w terminie przewidzianym w komunikacie, chyba że właściwy organ sprzeciwi się przeniesieniu i zawiadomi cedenta o tym fakcie w tym okresie.
Właściwy organ może sprzeciwić się przeniesieniu wyłącznie w przypadku gdy przeniesienie nie jest zgodne z przepisami rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 oraz niniejszego rozporządzenia.";
5) tytuł rozdziału 6b otrzymuje następujące brzmienie:
"ROZDZIAŁ 6b
WŁĄCZENIE PŁATNOŚCI ZA TYTOŃ, OLIWĘ Z OLIWEK, BAWEŁNĘ, CHMIEL ORAZ WSPARCIA DLA BURAKA CUKROWEGO, TRZCINY CUKROWEJ I CYKORII DO SYSTEMU JEDNOLITYCH PŁATNOŚCI";
6) w art. 48c wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 1 dodaje się akapit w następującym brzmieniu:
"Jednakże zmniejszenie, o którym mowa w art. 41 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, nie stosuje się do kwoty referencyjnej obliczanej dla wsparcia dla buraka cukrowego, trzciny cukrowej i cykorii zgodnie z pkt K załącznika VII do rozporządzenia (WE) nr 1782/2003.";
b) ustęp 2 otrzymuje następujące brzmienie:
"2. Jeśli państwo członkowskie zastosowało system jednolitych płatności w roku 2005 bez uszczerbku dla przepisów art. 71 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, do celów ustalenia kwoty i określenia uprawnień do płatności w ramach włączenia płatności za tytoń, oliwę z oliwek i bawełnę, a także wsparcia dla buraka cukrowego, trzciny cukrowej i cykorii do systemu jednolitych płatności, art. 37 i 43 wspomnianego rozporządzenia stosują się z zastrzeżeniem przepisów ustanowionych w art. 48d niniejszego rozporządzenia oraz, jeśli państwo członkowskie skorzystało z możliwości określonej w art. 59 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, z zastrzeżeniem przepisów ustanowionych w art. 48e niniejszego rozporządzenia.";
c) ustęp 4 otrzymuje następujące brzmienie:
"4. W razie potrzeby art. 41 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 stosuje się do wartości wszystkich uprawnień do płatności istniejących przed włączeniem płatności za tytoń, oliwę z oliwek, bawełnę i/lub przetwory mleczne, a także wsparcia dla buraka cukrowego, trzciny cukrowej i cykorii oraz do kwot referencyjnych obliczonych dla płatności za tytoń, oliwę z oliwek, bawełnę i/lub przetwory mleczne.";
d) ustęp 5 otrzymuje następujące brzmienie:
"5. Jeśli państwo członkowskie zastosowało system jednolitych płatności w roku 2005, wartość procentowa zmniejszenia, ustalona przez to państwo członkowskie zgodnie z art. 42 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, stosuje się w roku 2006 do kwot referencyjnych dla tytoniu, oliwy z oliwek, bawełny, buraka cukrowego, trzciny cukrowej i cykorii, które mają być włączone do systemu jednolitych płatności.";
e) ustęp 7 otrzymuje następujące brzmienie:
"7.
Jeśli państwo członkowskie zastosowało system jednolitych płatności w roku 2005 do celów określenia uprawnień do płatności w odniesieniu do bawełny, tytoniu, oliwy z oliwek, chmielu, buraka cukrowego, trzciny cukrowej i cykorii, pierwszym rokiem stosowania systemu jednolitych płatności, o którym mowa w art. 7 ust. 1, art. 12–17 i w art. 20, jest rok 2006.
8.
W przypadku gdy włączenie kwot referencyjnych, obliczonych zgodnie z pkt K załącznika VII do rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 do jednolitego systemu płatności, może uniemożliwić zachowanie terminów określonych w art. 34 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 i art. 12 niniejszego rozporządzenia, państwa członkowskie powinny przedłużyć te terminy o miesiąc.";
7) w art. 48d wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 1 akapit pierwszy otrzymuje następujące brzmienie:
"Jeśli rolnikowi nie zostało przyznane uprawnienie do płatności lub nie nabył go przed ostateczną datą składania wniosków o ustanowienie uprawnień do płatności na rok 2006, otrzymuje on uprawnienia do płatności obliczone zgodnie z art. 37 i 43 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 w odniesieniu do płatności za tytoń, oliwę z oliwek i bawełnę, a także wsparcia dla buraka cukrowego, trzciny cukrowej i cykorii.";
b) w ust. 2 lit. a) i b) otrzymują następujące brzmienie:
"a) liczba uprawnień do płatności jest równa liczbie uprawnień do płatności, które posiada, powiększonej o liczbę hektarów ustanowioną zgodnie z art. 43 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 w odniesieniu do płatności za tytoń, oliwę z oliwek i bawełnę, a także za buraka cukrowego, trzcinę cukrową i cykorię;
b) wartość otrzymuje się, dzieląc sumę wartości uprawnień do płatności, które posiada, oraz kwotę referencyjną, obliczoną zgodnie z art. 37 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 w odniesieniu do buraka cukrowego, trzciny cukrowej i cykorii wykorzystywanych do produkcji cukru lub syropu inulinowego oraz w odniesieniu do tytoniu, oliwy z oliwek i bawełny, przez liczbę ustanowioną zgodnie z lit. a) niniejszego ustępu.";
8) w art. 48e wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 1 otrzymuje następujące brzmienie:
"1. Jeżeli państwo członkowskie skorzystało z możliwości, o której mowa w art. 59 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, wszystkie uprawnienia do płatności zostają zwiększone o dodatkową kwotę odpowiadającą zwiększeniu pułapu regionalnego w danym roku, podzieloną przez łączną liczbę uprawnień do płatności ustanowionych w regionie najpóźniej w dniu składania wniosków w ramach systemu jednolitych płatności.";
b) w ust. 2 lit. a) i b) otrzymują brzmienie:
"a) odpowiadająca część zwiększenia pułapu regionalnego podzielona przez łączną liczbę uprawnień do płatności ustanowionych w regionie najpóźniej w dniu składania wniosków w ramach systemu jednolitych płatności;
b) kwota referencyjna odpowiadająca, dla każdego rolnika, części pozostałej z podwyższenia pułapu regionalnego podzielonej przez liczbę uprawnień do płatności, które rolnik posiada, najpóźniej w dniu składania wniosków w ramach systemu jednolitych płatności na rok 2006.";
9) w art. 49a wprowadza się następujące zmiany:
a) tytuł otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 49aWłączenie tytoniu, bawełny, oliwy z oliwek, chmielu, buraka cukrowego, trzciny cukrowej i cykorii";
b) w ust. 1 dodaje się akapit w następującym brzmieniu:
"W odniesieniu do włączenia wsparcia dla buraka cukrowego, trzciny cukrowej i cykorii komunikat, o którym mowa w akapicie pierwszym, należy przesłać Komisji najpóźniej do dnia 15 maja 2006 r.";
c) w ust. 2 dodaje się następujący akapit:
"W drodze odstępstwa od art. 48 ust. 6, w odniesieniu do włączenia wsparcia dla buraka cukrowego, trzciny cukrowej i cykorii, komunikat dotyczący decyzji w sprawie możliwości, o której mowa w art. 69 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, należy przesłać Komisji najpóźniej do dnia 30 kwietnia 2006 r.";
10) Załączniki I i II zastępuje się tekstem Załącznika do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 659/2006
z dnia 27 kwietnia 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 796/2004 ustanawiające szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającym wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001 [1], w szczególności jego art. 145 lit. c), d) pkt a), k), l), m) i p),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W następstwie wprowadzenia systemu wsparcia dla cukru do systemu jednolitych płatności należy zmienić pod kilkoma względami rozporządzenie Komisji (WE) nr 796/2004 [2], w szczególności pod względem procedury składania wniosków oraz środków kontrolnych, które mają zostać zastosowane w odniesieniu do wspomnianego systemu wsparcia.
Ponadto należy dokładnie określić niektóre aspekty przepisów wymienionego rozporządzenia.
(2) Stosowanie niektórych przepisów szczegółowych zasad zintegrowanego systemu określonego w rozporządzeniu (WE) nr 796/2004 do systemów ustanowionych w art. 143b i art. 143c rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 zostało przewidziane odpowiednio w art. 136 i art. 140 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1973/2004 z dnia 29 października 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 w odniesieniu do systemów wsparcia przewidzianych w tytułach IV i IVa tego rozporządzenia oraz wykorzystania gruntów odłogowanych do produkcji surowców [3]. Rozporządzenie (WE) nr 796/2004 powinno zostać wyjaśnione w tym zakresie.
(3) Pewna liczba odesłań do innych rozporządzeń jest przestarzała i powinna zostać uaktualniona właściwym odesłaniem.
(4) O szczegółowe informacje odnośnie do produkcji cukru należy występować w ramach pojedynczego wniosku.
(5) Zgodnie z art. 14 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 796/2004 państwa członkowskie mogą zrezygnować z niektórych przepisów dotyczących pojedynczych wniosków w trakcie pierwszego roku stosowania systemu jednolitych płatności lub w przypadku wprowadzenia nowego elementu do systemu pojedynczych wniosków. Wspomniana rezygnacja powinna również obejmować możliwość zmiany przeznaczenia lub systemu pomocowego w odniesieniu do poszczególnych działek.
(6) Włączenie kwot referencyjnych dla cukru do systemu jednolitych płatności w następstwie reformy sektora cukru, jak przewidziano w rozporządzeniu Rady (WE) nr 319/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. zmieniającym rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 ustanawiające wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników [4] wymaga elastyczności pod względem możliwych uzupełnień lub zmian do pojedynczego wniosku, w przypadku gdy państwo członkowskie stosuje art. 48c ust. 8 rozporządzenia Komisji (WE) nr 795/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady w celu wdrożenia systemu jednolitych płatności określonego w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającym wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającym określone systemy wsparcia dla rolników [5] w 2006 r. Na wspomiane uzupełnienia i zmiany należy zatem zezwolić do dnia 15 czerwca 2006 r. Jednakże należy utrzymać terminy składania pojedynczego wniosku, jak określono w art. 11 rozporządzenia (WE) nr 796/2004, aby umożliwić państwom członkowskim zorganizowanie w odpowiednim czasie własnych programów kontroli.
(7) Rozdział 10e rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 przewiduje przejściową płatność z tytułu cukru dla państw członkowskich stosujących art. 71 tego rozporządzenia.
Artykuł 143ba wspomnianego rozporządzenia przewiduje osobną płatność z tytułu cukru w państwach członkowskich stosujących system jednolitych płatności obszarowych, o których mowa w art. 143b wspomnianego rozporządzenia.
Zarówno przejściowa płatność z tytułu cukru, jak i oddzielna płatność z tytułu cukru są ze względu na swój charakter niezwiązane z obszarem rolnym, dlatego przepisy dotyczące pojedynczego wniosku zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 796/2004 nie stosują się do tych systemów płatności.
Należy zatem podjąć działania w celu ustanowienia odpowiedniej procedury składania wniosków.
(8) W sytuacji gdy wiele nowych sektorów jest włączanych do systemu jednolitych płatności, należy przewidzieć, by zasady określone w art. 21a rozporządzenia (WE) nr 796/2004 w zakresie składania wniosków dotyczących systemu jednolitych płatności po terminie miały również zastosowanie w przypadku wniosków rolników dotyczących tych nowych sektorów.
(9) Kontrole krzyżowe przeprowadzane w związku z pojedynczym wnioskiem należy rozszerzyć o pewne szczegółowe kontrole w odniesieniu do różnych warunków dotyczących informacji dostarczanych przez producentów cukru.
(10) Biorąc pod uwagę charakterystykę systemów pomocy z tytułu cukru, określoną w tytule IV rozdział 10f rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, należy ustanowić specjalne przepisy dotyczące kontroli.
(11) W przypadku gdy właściwy organ zwiększa liczbę kontroli na miejscu, możliwe jest również zwiększenie odsetka rolników wybieranych losowo do tych kontroli.
(12) Jeżeli rolnik zgłosił więcej niż jedno uprawnienie do płatności obszarowej, art. 50 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 796/2004 przewiduje, że podstawą do obliczenia pomocy jest liczba hektarów w powiązaniu z uprawnieniami do płatności.
Jeżeli zgłoszony obszar spełnia inne kryteria kwalifikacji, nie ma potrzeby stosowania zmniejszeń lub wykluczeń zgodnie z art. 51 lub 53 wspomnianego rozporządzenia.
Wspomniane przepisy należy zatem wyjaśnić w tym zakresie.
(13) Zasady dotyczące zmniejszeń stosowanych przez odliczenie od płatności kolejnych trzech lat są możliwe jedynie w przypadku płatności dotyczących zwierząt hodowlanych, w ramach tego samego systemu, w którym powstała nieprawidłowość.
Jest to sprzeczne z systemami pomocy obszarowej, gdzie odliczenie może mieć miejsce w stosunku do każdej płatności objętej tytułami III i IV rozporządzenia (WE) nr 1782/2003.
Należy zatem zharmonizować zasady dla różnych systemów pomocowych.
(14) Przepisy przejściowe dotyczące przypadków, w których mają zostać zastosowane zmniejszenia poprzez odliczenie od płatności z kolejnych trzech lat obejmują wyłącznie decyzje podjęte w stosunku do wniosków za 2004 r.
Biorąc pod uwagę, że płatności dotyczące zwierząt hodowlanych po wprowadzeniu systemu jednolitych płatności zostały włączone do tego systemu, należy umożliwić odliczenie od tego systemu pomocowego.
(15) Wprowadzenie nowych systemów pomocowych do jednolitego systemu płatności wymaga uaktualnienia odesłań do pułapów budżetowych, o których mowa w art. 71a rozporządzenia (WE) nr 796/2004.
(16) W chwili wprowadzania systemu jednolitych płatności i pojedynczego wniosku zharmonizowano ostateczny termin dla płatności obszarowych i płatności dotyczących zwierząt hodowlanych.
Dlatego właściwe jest zharmonizowanie również ostatecznego terminu zgłaszania przez państwa członkowskie informacji dotyczących tych płatności.
(17) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 796/2004.
(18) Zmiany przewidziane w niniejszym rozporządzeniu dotyczą wniosków pomocowych dotyczących lat lub okresów premiowych rozpoczynających się z dniem 1 stycznia 2006 r. Niniejsze rozporządzenie powinno być zatem stosowane od dnia 1 stycznia 2006 r.
(19) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Płatności Bezpośrednich,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 796/2004 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 2 wprowadza się następujące zmiany:
a) punkt 12 otrzymuje następujące brzmienie:
"12) "systemy pomocy obszarowej": oznaczają system jednolitych płatności, płatność z tytułu chmielu dla uznanych grup producentów, o których mowa w art. 68a rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 oraz wszystkie systemy pomocowe ustanowione zgodnie z tytułami IV i IVa rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, z wyjątkiem systemów ustanowionych zgodnie z rozdziałami 7, 10e, 11 i 12 wspomnianego tytułu IV oraz z wyjątkiem oddzielnej płatności z tytułu cukru ustanowionej w art. 143ba tego rozporządzenia;";
b) punkt 20 otrzymuje następujące brzmienie:
"20) "okres przetrzymania": oznacza okres, w czasie którego zwierzę, na które został złożony wniosek o przyznanie pomocy, musi być przetrzymane w gospodarstwie na podstawie następujących warunków:
a) artykuł 90 i 94 rozporządzenia (WE) nr 1973/2004 w odniesieniu do premii specjalnych dla bydła płci męskiej;
b) artykuł 101 rozporządzenia (WE) nr 1973/2004 w odniesieniu do premii dla krów mamek;
c) artykuł 123 rozporządzenia (WE) nr 1973/2004 w odniesieniu do premii ubojowych;
d) artykuł 70 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1973/2004 w odniesieniu do pomocy wypłacanej za owce i kozy;";
2) w art. 13 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 6 otrzymuje następujące brzmienie:
"6.
W przypadku wniosku o przyznanie płatności na uprawę roślin energetycznych przewidzianego w rozdziale 5 tytułu IV rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 pojedynczy wniosek powinien zawierać kopię umowy zawartej przez wnioskodawcę z podmiotem skupującym lub pierwszym przetwórcą zgodnie z art. 26 rozporządzenia (WE) nr 1973/2004.";
b) dodaje się ustęp w następującym brzmieniu:
"13.
W przypadku wniosku o przyznanie płatności na uprawę buraków cukrowych i trzciny cukrowej przewidzianego w rozdziale 10f tytuł IV rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, pojedynczy wniosek powinien zawierać kopię umowy o dostawę, o której mowa w art. 110r wspomnianego rozporządzenia.";
3) w art. 14 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 1 akapit trzeci zastępuje się następującym akapitem:
"Ziemie nieużytkowane w celach ubiegania się o pomoc w ramach systemów pomocowych przewidzianych w tytułach III i IV i VIa rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 oraz nieujęte w załączniku V do tego rozporządzenia są zgłaszane w jednej lub więcej niż jednej pozycji "inne użytkowania".";
b) w ust. 2 akapit drugi otrzymuje następujące brzmienie:
"Państwa członkowskie mogą, na tych samych warunkach, zezwolić na zmiany dotyczące użytkowania ziem lub systemu pomocowego w odniesieniu do poszczególnych działek rolnych zadeklarowanych w pojedynczym wniosku.
Odstępstwa przewidziane w akapicie pierwszym i drugim mają również zastosowanie w odniesieniu do pierwszego roku, w którym nowe sektory zostały wprowadzone do systemu jednolitych płatności, a uprawnienia do płatności nie zostały jeszcze ostatecznie określone w przypadku rolników, których dotyczy powyższe wprowadzenie.";
4) w art. 15 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 1 akapity drugi i trzeci otrzymują następujące brzmienie:
"Zmian dotyczących użytkowania ziem lub systemu pomocowego w odniesieniu do poszczególnych działek rolnych lub w odniesieniu do uprawnień do płatności zadeklarowanych w pojedynczym wniosku można dokonać na tych samych warunkach.
W odniesieniu do 2006 r. wniosek o przyznanie płatności na uprawę dla producentów buraków cukrowych i trzciny cukrowej przewidziany w rozdziale 10f tytułu IV rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 może zostać dodany do pojedynczego wniosku na warunkach, o których mowa w akapicie pierwszym niniejszego ustępu.
Jeśli zmiany, o których mowa w pierwszym, drugim i trzecim akapicie mają związek z jakimikolwiek dokumentami pomocniczymi lub umowami do dostarczenia, stosowne poprawki do tych dokumentów lub umów są również dozwolone.";
b) w ust. 2 dodaje się akapit w następującym brzmieniu:
"Jednakże w odniesieniu do 2006 r. o zmianach dokonanych zgodnie z ust. 1 niniejszego artykułu należy powiadomić właściwy organ nie później niż do dnia 15 czerwca w tych państwach członkowskich, które stosują art. 48c ust. 8 rozporządzenia (WE) nr 795/2004.";
5) w art. 16 ust. 1 lit. f) otrzymuje następujące brzmienie:
"f) w stosownych przypadkach indywidualną ilość referencyjną mleka posiadaną przez rolnika w dniu 31 marca lub, jeśli zainteresowane państwo członkowskie zdecyduje się na zastosowanie odstępstwa przewidzianego w art. 130 rozporządzenia (WE) nr 1973/2004, 1 kwietnia danego roku kalendarzowego; jeżeli ta ilość jest nieznana w dniu złożenia wniosku, to należy o niej powiadomić właściwy organ możliwie jak najwcześniej;";
6) po art. 17 dodaje się rozdział w następującym brzmieniu:
"ROZDZIAŁ IIIA
PŁATNOŚĆ Z TYTUŁU CUKRU I ODDZIELNA PŁATNOŚĆ Z TYTUŁU CUKRU
Artykuł 17a
Wymogi dotyczące wniosków pomocowych o przyznanie płatności z tytułu cukru i oddzielnej płatności z tytułu cukru
1.
Rolnicy ubiegający się o płatność z tytułu cukru przewidzianą w rozdziale 10e rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 oraz rolnicy ubiegający się o oddzielną płatność z tytułu cukru przewidzianą w art. 143ba wspomnianego rozporządzenia składają wniosek o pomoc zawierający wszystkie informacje niezbędne do ustalenia kwalifikacji do otrzymania pomocy, a w szczególności:
a) tożsamość rolnika;
b) oświadczenie rolnika o tym, że zna on warunki odnoszące się do rozpatrywanej pomocy.
2.
Wniosek o płatność z tytułu cukru lub oddzielną płatność z tytułu cukru musi zostać złożony w terminie ustalonym przez państwo członkowskie nie później niż do 15 maja oraz, w przypadku Estonii, Łotwy i Litwy, nie później niż do 15 czerwca.
Jednakże w odniesieniu do 2006 r. termin, o którym mowa w akapicie pierwszym, nie może być późniejszy niż 30 czerwca 2006 r. w przypadku wniosków o oddzielną płatność z tytułu cukru zgodnie z art. 143ba rozporządzenia (WE) nr 1782/2003.";
7) w art. 21a dodaje się ustęp w następującym brzmieniu:
"3.
Ustępy 1 i 2 mają zastosowanie również w pierwszym roku włączenia nowych sektorów do systemu jednolitych płatności w odniesieniu do wniosków rolników dotyczących ich uczestniczenia w tych sektorach.";
8) w art. 24 ust. 1 dodaje się literę w następującym brzmieniu:
"k) dotyczą informacji przedstawionych w umowie o dostawę, o której mowa w art. 110r rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 oraz informacji dotyczących dostaw przedstawionych przez producenta cukru.";
9) w art. 26 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 1 wprowadza się następujące zmiany:
i) w akapicie drugim dodaje się literę w następującym brzmieniu:
"e) 5 % wszystkich rolników ubiegających się o pomoc dla producentów buraków cukrowych i trzciny cukrowej przewidzianej w rozdziale 10f tytułu IV rozporządzenia (WE) nr 1782/2003.";
ii) akapit trzeci otrzymuje następujące brzmienie:
"Jeżeli próba kontrolna wylosowana zgodnie z przepisami pierwszego akapitu już zawiera wnioskodawców ubiegających się o pomoc wymienioną w akapicie drugim lit. a)–e), wnioskodawców tych można zaliczyć do wymaganych w nim wskaźników kontroli.";
b) w ust. 2 dodaje się literę w następującym brzmieniu:
"h) w odniesieniu do wniosków o pomoc dla producentów buraków cukrowych i trzciny cukrowej przewidzianych w rozdziale 10f tytułu IV rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, jeżeli chodzi o kontrole dokonywane u producentów cukru pod względem ilości kwoty cukru otrzymywanych z buraków cukrowych i trzciny cukrowej dostarczanych zgodnie z art. 110r wspomnianego rozporządzenia, co najmniej 5 % wnioskodawców będących dostawcami dla danego producenta.";
10) w art. 27 ust. 1 dodaje się akapit w następującym brzmieniu:
"Jednakże jeżeli liczba rolników, którzy mają zostać poddani kontrolom na miejscu, przekracza minimalną liczbę rolników, którzy mają zostać poddani kontrolom na miejscu przewidzianym w art. 26 ust. 1 i 2, odsetek wybranych losowo rolników w dodatkowej próbie nie powinien przekraczać 25 %.";
11) po art. 31a dodaje się artykuł w następującym brzmieniu:
"Artykuł 31b
Kontrole na miejscu dotyczące producentów cukru
Kontrole na miejscu dotyczące producentów cukru w ramach wniosków o pomoc dla producentów buraków cukrowych i trzciny cukrowej przewidziane w art. 10f tytułu IV rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 sprawdzają:
a) informacje w umowach o dostawę przedstawione przez rolnika;
b) poprawność informacji dotyczących dostaw przedstawionych przez właściwy organ;
c) świadectwo wagi używanej przy dostawach;
d) wyniki oficjalnych badań laboratoryjnych przeprowadzonych w celu ustalenia zawartości procentowej sacharozy w dostarczonych burakach cukrowych i trzcinie cukrowej.";
12) w art. 32 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 3 lit. a) otrzymuje następujące brzmienie:
"a) wszystkie wnioski, dla których przynajmniej 80 % powierzchni objętej wnioskiem o pomoc w ramach systemów ustanowionych w tytułach III, IV i IVa rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 leży w granicach odpowiedniej strefy;";
b) ustęp 4 otrzymuje następujące brzmienie:
"4.
Jeżeli rolnik został wybrany do kontroli na miejscu zgodnie z ust. 3, przynajmniej 80 % powierzchni, której dotyczy wniosek o przyznanie pomocy w ramach systemów ustanowionych w tytułach III, IV i IVa rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, kontroluje się metodą teledetekcji.";
13) w art. 36 ust. 1 akapit drugi otrzymuje następujące brzmienie:
"Kontrole na miejscu przeprowadzane w rzeźniach obejmują dokładną analizę dokumentów a posteriori, porównanie z zapisami w skomputeryzowanej bazie danych bydła oraz kontrole podsumowań dla świadectw ubojowych lub informacji takie podsumowania zastępujących, które wysłano do innych państw członkowskich zgodnie z art. 121 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1973/2004.";
14) w art. 45 ust. 3 akapit pierwszy otrzymuje następujące brzmienie:
"W drodze odstępstwa od ust. 2 organ właściwy dla celów kontroli w zakresie danych wymogów lub norm może wybrać 1 % próbę kontrolną spośród wszystkich rolników, którzy złożyli wniosek o przyznanie pomocy w ramach systemów pomocowych ustanowionych w tytułach III, IV i IVa rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 oraz którzy mają obowiązek przestrzegania co najmniej jednego wymogu lub normy.";
15) w art. 50 ust. 2 otrzymuje następujące brzmienie:
"2.
W przypadku wniosku o pomoc w ramach systemu jednolitych płatności, jeśli istnieje rozbieżność między zadeklarowanymi uprawnieniami do płatności a zadeklarowanym obszarem, płatność będzie obliczana na podstawie mniejszego wymiaru.";
16) w art. 51 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 2 akapit drugi zdanie drugie otrzymuje następujące brzmienie:
"Kwota ta podlegać będzie odliczeniu od płatności pomocowych w ramach jakiegokolwiek systemu pomocowego, o którym mowa w tytułach III, IV i IVa rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, do których dany rolnik jest uprawniony w kontekście wniosków złożonych w ciągu trzech lat kalendarzowych następujących po roku kalendarzowym wykrycia różnicy.";
b) po ust. 2 dodaje się ust. 2a w następującym brzmieniu:
"2a.
Jeżeli rolnik zgłasza więcej niż jedno uprawnienie do płatności, a zgłoszony obszar spełnia wszystkie pozostałe wymogi kwalifikowania, zmniejszenia lub wykluczenia przewidziane w ust. 1 i 2 nie stosują się.
Jeżeli rolnik zgłasza obszar większy niż uprawnienia do płatności, a zgłoszony obszar nie spełnia wszystkich pozostałych kryteriów kwalifikowania, różnica, o której mowa w ust. 1 i 2, jest różnicą pomiędzy obszarem spełniającym wymogi kwalifikowania a kwotą zgłoszonych uprawnień do płatności.";
17) w art. 53 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 2 zdanie drugie otrzymuje następujące brzmienie:
"Kwota ta podlegać będzie odliczeniu od płatności pomocowych w ramach jakiegokolwiek systemu pomocowego, o którym mowa w tytułach III, IV i IVa rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, do których dany rolnik jest uprawniony w kontekście wniosków złożonych w ciągu trzech lat kalendarzowych następujących po roku kalendarzowym wykrycia różnicy.";
b) dodaje się ustępy w następującym brzmieniu:
"Jeżeli rolnik zgłasza więcej niż jedno uprawnienie do płatności, a zgłoszony obszar spełnia wszystkie pozostałe wymogi kwalifikowania, zmniejszenia lub wykluczenia przewidziane w ust. 1 i 2 nie stosują się.
Jeżeli rolnik zgłasza obszar większy niż uprawnienia do płatności, a zgłoszony obszar nie spełnia wszystkich pozostałych kryteriów kwalifikowania, różnica, o której mowa w ust. 1 i 2, jest różnicą pomiędzy obszarem spełniającym wymogi kwalifikowania a kwotą zgłoszonych uprawnień do płatności.";
18) w art. 59 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 2 akapit trzeci zdanie drugie otrzymuje następujące brzmienie:
"Kwota ta podlegać będzie odliczeniu od płatności pomocowych w ramach jakiegokolwiek systemu pomocowego, o którym mowa w tytułach III, IV i IVa rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, do których dany rolnik jest uprawniony w kontekście wniosków złożonych w ciągu trzech lat kalendarzowych następujących po roku kalendarzowym wykrycia różnicy.";
b) w ust. 4 akapit drugi zdanie drugie otrzymuje następujące brzmienie:
"Kwota ta podlegać będzie odliczeniu od płatności pomocowych w ramach jakiegokolwiek systemu pomocowego, o którym mowa w tytułach III, IV i IVa rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, do których dany rolnik jest uprawniony w kontekście wniosków złożonych w ciągu trzech lat kalendarzowych następujących po roku kalendarzowym wykrycia różnicy.";
19) w art. 60 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 4 otrzymuje następujące brzmienie:
"4.
W przypadku stwierdzenia, że odsetek powierzchni gospodarstwa użytkowanej rolniczo i położonej na obszarach wymienionych w załączniku X do rozporządzenia (WE) nr 1973/2004 jest niższy niż 50 %, premia dla kóz nie jest wypłacana.";
b) w ust. 6 akapit drugi zdanie drugie otrzymuje następujące brzmienie:
"Kwota ta podlegać będzie odliczeniu od płatności pomocowych w ramach jakiegokolwiek systemu pomocowego, o którym mowa w tytułach III, IV i IVa rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, do których dany rolnik jest uprawniony w kontekście wniosków złożonych w ciągu trzech lat kalendarzowych następujących po roku kalendarzowym wykrycia różnicy.";
20) w art. 62 zdanie pierwsze otrzymuje następujące brzmienie:
"W zakresie deklaracji lub zaświadczeń wydawanych przez ubojnie w związku z premiami ubojowymi przewidzianymi w art. 121 rozporządzenia (WE) nr 1973/2004, jeżeli stwierdzono, że ubojnia wydała fałszywe zaświadczenia lub deklarację na skutek rażącego zaniedbania lub celowo, dane państwo członkowskie stosuje właściwe krajowe sankcje.";
21) w art. 64 ust. 2 zdanie trzecie otrzymuje następujące brzmienie:
"Kwota równa kwocie objętej odrzuconym wnioskiem podlega odliczeniu od płatności pomocowych w ramach wszystkich systemów pomocy ustanowionych w tytule III, IV i IVa rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, do których osoba ta jest uprawniona w kontekście wniosków składanych przez nią w okresie roku kalendarzowego następującego po roku kalendarzowym, w którym zostały dokonane ustalenia.";
22) w art. 71a ust. 2 lit. d) akapit pierwszy otrzymuje następujące brzmienie:
"w odniesieniu do systemów pomocowych wymienionych w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, dla których ustalono pułap budżetowy zgodnie z art. 64 ust. 2, art. 70 ust. 2, art. 71 ust. 2, art. 110p ust. 1, art. 143b ust. 7 i art. 143ba ust. 2 wspomnianego rozporządzenia, dane państwo członkowskie podsumowuje kwoty wynikające z zastosowania lit. a), b) i c).";
23) w art. 73 ust. 2 zdanie pierwsze otrzymuje następujące brzmienie:
"Państwa członkowskie mogą zdecydować, że zwrot nienależnej płatności dokonuje się przez potrącenie tej kwoty z jakiejkolwiek zaliczki lub płatności w ramach systemów pomocowych, o których mowa w tytule III, IV i IVa rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, dokonywanej na rzecz rolnika po dacie podjęcia decyzji o zwrocie.";
24) w art. 76 ust. 1 wprowadza się następujące zmiany:
a) w akapicie pierwszym wyrazy wprowadzające otrzymują następujące brzmienie:
"Państwa członkowskie przesyłają Komisji najpóźniej do dnia 15 lipca każdego roku, w przypadku systemu jednolitych płatności i innych systemów pomocy obszarowej, a także premii zwierzęcych i oddzielnej płatności z tytułu cukru ustanowionej w rozporządzeniu nr 1782/2003, sprawozdanie odnoszące się do następujących zagadnień:";
b) akapit drugi otrzymuje następujące brzmienie:
"Jednocześnie z przekazaniem Komisji sprawozdania, o którym mowa w akapicie pierwszym, państwa członkowskie zgłaszają całkowitą liczbę beneficjentów, którzy otrzymali pomoc w ramach systemów pomocowych wchodzących w zakres systemu zintegrowanego oraz wyniki kontroli dotyczące wzajemnej zgodności, zgodnie z tytułem III rozdział III.";
25) w art. 80 ust. 1 dodaje się następujący akapit:
"Jeżeli państwo członkowskie wprowadza system jednolitych płatności po 2005 r., w przypadkach gdy nie stosuje się zmniejszeń poprzez odliczenie zgodnie z art. 59 ust. 2 akapit trzeci, a art. 59 ust. 4 akapit drugi nie mógł być jeszcze w pełni odliczony przed dniem zastosowania systemu jednolitych płatności, pozostającą różnicę należy odliczyć od płatności w ramach któregokolwiek systemu objętego niniejszym rozporządzeniem, pod warunkiem że termin określony w tych przepisach jeszcze nie wygasł.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do wniosków o przyznanie pomocy dotyczących lat lub okresów premiowych rozpoczynających się z dniem 1 stycznia 2006 r.
Jednakże art. 1 ust. 16 lit. b) i art. 1 ust. 17 lit. b) stosują się do wniosków o przyznanie pomocy dotyczących lat lub okresów premiowych rozpoczynających się z dniem 1 stycznia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 660/2006
z dnia 27 kwietnia 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1973/2004 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 w odniesieniu do systemów wsparcia przewidzianych w tytułach IV i IVa tego rozporządzenia oraz wykorzystania odłogowanych gruntów do produkcji surowców
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001 [1], w szczególności jego art. 113 ust. 2, art. 145 lit. c), d), d) pkt a) i lit. f) oraz art. 155,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Państwa członkowskie powinny dostarczyć Komisji dostępne dane dotyczące wniosków o przyznanie pomocy na uprawę skrobiowych odmian ziemniaka przewidzianej w art. 93 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 i pomocy dla producentów buraków cukrowych oraz trzciny cukrowej przewidzianej w rozporządzeniu (WE) nr 1782/2003 tytuł IV rozdział 10f. Należy zatem odpowiednio zmienić art. 3 lit. c) rozporządzenia Komisji (WE) nr 1973/2004 [2].
(2) Artykuł 90 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 ostatnio zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 319/2006 przewiduje możliwość przyznawania pomocy z tytułu upraw energetycznych w odniesieniu do powierzchni, których produkcja jest przedmiotem umowy pomiędzy rolnikiem i podmiotem skupującym. Należy zatem odpowiednio dostosować przepisy wykonawcze dotyczące pomocy z tytułu upraw energetycznych określone w rozporządzeniu (WE) nr 1973/2004.
(3) Artykuł 33 rozporządzenia (WE) nr 1973/2004 stanowi, że produkty energetyczne są pozyskiwane w większości przez drugą jednostkę przetwórczą.
Jednakże w przypadku produktów innych niż spożywcze w ramach systemu odłogowania art. 156 wspomnianego rozporządzenia stanowi, że produkty inne niż spożywcze powinny być uzyskiwane w maksymalnym stopniu przez trzecią jednostkę przetwórczą.
Doświadczenie po dwóch latach wdrażania systemu upraw energetycznych pokazuje, że należy dostosować dwa systemy, wprowadzając trzecią jednostkę przetwórczą także do systemu upraw energetycznych.
Należy zatem odpowiednio dostosować art. 33, 37 i 38 rozporządzenia (WE) nr 1973/2004.
(4) Należy przewidzieć szczegółowe zasady dotyczące zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, o których mowa w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającym szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającym wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników [3], które należy stosować w odniesieniu do oddzielnego systemu płatności dotyczącego cukru ustanowionego na mocy art. 143ba rozporządzenia (WE) nr 1782/2003.
(5) Jednym z celów reformy w sektorze cukru, zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 318/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [4], jest poprawa zorientowania na rynek sektora cukru w UE.
Zatem, w celu zwiększenia zbytu na produkty tego sektora, należy uznać buraki cukrowe, karczochy jerozolimskie i korzenie cykorii za kwalifikujące się do pomocy w ramach systemu wsparcia upraw energetycznych oraz wyrazić zgodę na uprawę tych roślin, do celów innych niż produkcja cukru, na obszarach kwalifikujących się do otrzymania uprawnień z tytułu odłogowania.
(6) Artykuł 171cm ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1973/2004 uniemożliwia rolnikom składanie wniosków o wypłacenie zaliczki w ramach pomocy z tytułu tytoniu z chwilą rozpoczęcia dostaw.
Przepis ten nie pozwala na składanie wniosków w przypadku producentów wczesnych odmian tytoniu.
Należy zatem usunąć ten przepis.
(7) Na podstawie art. 71 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 Słowenia zdecydowała się zastosować system jednolitych płatności w roku 2007. Artykuł 71 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia stanowi, że okres przejściowy stosuje się jedynie do dnia 31 grudnia 2005 r. w odniesieniu do chmielu. Słowenia byłaby zatem zobowiązana do zastosowania systemu jednolitych płatności jedynie w tym sektorze i włączenia do systemu wszystkich innych sektorów w roku 2007. W celu ułatwienia przejścia do systemu jednolitych płatności art. 48a ust. 11 rozporządzenia Komisji (WE) nr 795/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady w celu wdrożenia systemu jednolitych płatności określonego w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającym wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników [5] przewiduje dalsze stosowanie poprzedniego systemu w odniesieniu do chmielu w Słowenii do dnia 31 grudnia 2006 r. i w związku z tym wprowadzenie w roku 2007 systemu jednolitych płatności dla wszystkich danych sektorów. Należy zatem dostosować przepisy rozporządzenia (WE) nr 1973/2004 do przepisów znajdujących się w rozporządzeniu (WE) nr 795/2004 i tym samym przewidzieć stosowanie, w Słowenii do dnia 31 grudnia 2006 r., przepisów wykonawczych przewidzianych w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 609/1999 z dnia 19 marca 1999 r. ustanawiającym szczegółowe zasady przyznawania pomocy producentom chmielu [6].
(8) Zgodnie z art. 71 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1973/2004 Hiszpania zaproponowała poprawkę do załącznika X do wspomnianego rozporządzenia w celu dodania obszarów o mniej korzystnych warunkach gospodarowania w prowincjach La Coruña i Lugo położonych w Autonomicznym Regionie Galicji oraz dostarczyła Komisji szczegółowe uzasadnienie tego wniosku wskazując, że kryteria, o których mowa w art. 113 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 są spełnione. Biorąc pod uwagę to uzasadnienie, należy zmienić załącznik X do rozporządzenia (WE) nr 1973/2004 w celu włączenia danych obszarów.
(9) Załącznik II do decyzji Komisji K(2004)1439/3 z dnia 29 kwietnia 2004 r. dotyczącej minimalnej wielkości kwalifikującego się obszaru na gospodarstwo, powierzchni użytków rolnych objętej systemem jednolitych płatności obszarowych i rocznych środków finansowych w odniesieniu do 2004 r. dla Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Polski i Słowacji określa powierzchnie użytków rolnych w ramach systemu jednolitej płatności obszarowej, o którym mowa w art. 143b ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003. Odpowiednie dane dotyczące Polski zostały zmienione decyzją Komisji K(2005)4553 z dnia 25 listopada 2005 r. Kwota ta powinna także być ujęta w załączniku XXI do rozporządzenia (WE) nr 1973/2004.
(10) Załącznik XXI do rozporządzenia (WE) nr 1973/2004 określa powierzchnię użytków rolnych w ramach systemu jednolitej płatności obszarowej dla Słowacji w wysokości 1976 tys. hektarów.
Jednakże właściwa powierzchnia, którą należy uwzględnić wynosi 1955 tys. hektarów, zgodnie z załącznikiem II do decyzji K(2004)1439/3.
Należy ująć tę kwotę w załączniku XXI do rozporządzenia (WE) nr 1973/2004.
(11) W wyniku dalszego przeglądu na Litwie obliczenia powierzchni użytków rolnych w ramach systemu jednolitej płatności obszarowej zgodnie z art. 143b ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, decyzją Komisji K(2006)1691 z dnia 26 kwietnia 2006 r. zwiększono ogólną powierzchnię użytków rolnych z obecnie 2288 tys. hektarów do 2574 tys. hektarów. Należy zatem odpowiednio zmienić załącznik XXI do rozporządzenia (WE) nr 1973/2004.
(12) Nowe odmiany tytoniu zostały wprowadzone na rynek Wspólnoty i muszą być one zawarte w załączniku XXV do rozporządzenia (WE) nr 1973/2004.
(13) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1973/2004.
(14) Ponieważ zmiany, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu odnoszą się do lat gospodarczych począwszy od roku 2006, niniejsze rozporządzenie powinno stosować się z dniem 1 stycznia 2006 r.
Jednakże w odniesieniu do zmian powierzchni użytków rolnych w ramach systemu jednolitej płatności obszarowej odnośnie do Polski, niniejsze rozporządzenie staje się skuteczne od roku 2005, ponieważ prowadzi do zwiększenia wypłat na rzecz wnioskodawców w ramach tego systemu.
(15) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Płatności Bezpośrednich,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1973/2004 wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 3 lit. c) otrzymuje następujące brzmienie:
"c) najpóźniej do dnia 31 lipca następnego roku, po uwzględnieniu redukcji areału, opisanej w tytule IV rozdział 1 rozporządzenia (WE) nr 796/2004, o ile ma to zastosowanie do:
i) areału lub ilości, wymienionych w ust. a), dla których pomoc została rzeczywiście wypłacona w odniesieniu do danego roku;
ii) ilości wyrażonych w ekwiwalencie skrobi w przypadku pomocy na uprawę skrobiowej odmiany ziemniaka przewidzianej w art. 93 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, dla której pomoc została rzeczywiście wypłacona w odniesieniu do danego roku;
iii) ilości cukru w ramach kwoty otrzymanych z buraków cukrowych lub trzciny cukrowej dostarczonych zgodnie z umową w przypadku pomocy dla producentów buraków cukrowych i trzciny cukrowej przewidzianej w rozporządzeniu (WE) nr 1782/2003 tytuł IV rozdział 10f, dla której pomoc została rzeczywiście wypłacona w odniesieniu do danego roku;";
2) w art. 23 dodaje się następujący punkt w następującym brzmieniu:
"c) "podmiot skupujący" oznacza każdą osobę podpisującą umowę z wnioskodawcą określoną w art. 26 i nabywającą na własny rachunek surowce, o których mowa w art. 24 i przeznaczone do wykorzystania zgodnie z art. 88 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1782/2003.";
3) artykuł 24 otrzymuje następujące brzmienie:
a) ustęp 1 akapit pierwszy otrzymuje następujące brzmienie:
"Jakiekolwiek surowce rolnicze mogą być uprawiane na areałach objętych pomocą opisaną w art. 88 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, pod warunkiem że takie areały są przeznaczone przede wszystkim do użytku w produkcji produktów energetycznych wymienionych w drugim ustępie tego artykułu.";
b) w ust. 3 wprowadza się następujące zmiany:
i) akapit pierwszy otrzymuje następujące brzmienie:
"Wnioskodawcy dostarczają wszystkie zebrane surowce do podmiotu skupującego lub pierwszej jednostki przetwórczej, która przejmie od nich dostawę i zagwarantuje, że ekwiwalentna ilość takich surowców zostanie wykorzystana w obrębie Wspólnoty do produkcji jednego lub kilku produktów energetycznych opisanych w art. 88 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1782/2003.";
ii) akapit trzeci otrzymuje następujące brzmienie:
"W przypadku opisanym w akapicie drugim lub jeżeli podmiot skupujący sprzedaje ekwiwalent ilościowy zebranych surowców, jednostka przetwórcza lub podmiot skupujący przekazuje właściwemu organowi, u którego złożono zabezpieczenie, odnośne informacje.
Jeżeli taki ekwiwalent ilościowy jest wykorzystywany w państwie członkowskim innym niż państwo członkowskie, w którym zebrano surowiec, właściwe organy odnośnych państw członkowskich informują się wzajemnie o szczegółach takiej transakcji.";
c) ustęp 4 otrzymuje następujące brzmienie:
"4.
Zgodnie z postanowieniami krajowymi mającymi zastosowanie do stosunków kontraktowych, pierwsza jednostka przetwórcza może zlecić stronie trzeciej odbiór surowca od rolnika wnioskującego o pomoc.
Jednostka przetwórcza ponosi wyłączną odpowiedzialność za wywiązanie się z obowiązków ustalonych w niniejszym rozdziale.";
4) artykuł 26 otrzymuje następujące brzmienie:
a) ustęp 1 otrzymuje następujące brzmienie:
"1.
Jako uzasadnienie wniosków o pomoc wnioskodawcy przedstawiają właściwym organom umowy, jakie zawarli z podmiotem skupującym lub pierwszą jednostką przetwórczą.
Jednakże państwa członkowskie mogą zdecydować, że umowy mogą być zawarte jedynie między wnioskodawcą a pierwszą jednostką przetwórczą.";
b) ustęp 3 otrzymuje następujące brzmienie:
"3.
Wnioskodawcy zapewniają, aby umowy były zawierane w odpowiednim terminie, który umożliwi podmiotowi skupującemu lub pierwszej jednostce przetwórczej złożenie egzemplarza umowy we właściwym organie w terminach ustalonych w art. 34 ust. 1.";
5) artykuł 29 otrzymuje następujące brzmienie:
a) akapit pierwszy otrzymuje następujące brzmienie:
"Bez uszczerbku dla przepisów zawartych w art. 27, podmioty skupujące lub jednostki przetwórcze mogą zmienić zamierzone podstawowe przeznaczenie surowców opisane w art. 26 ust. 2 lit. f) po odbiorze dostawy surowców objętych umową i po spełnieniu warunków ustanowionych w art. 31 ust. 1 oraz w art. 34 ust. 3 akapit pierwszy.";
b) akapit trzeci otrzymuje następujące brzmienie:
"Podmioty skupujące lub pierwsze jednostki przetwórcze wysyłają uprzednio właściwym organom powiadomienie umożliwiające przeprowadzenie wymaganych kontroli.";
6) artykuł 31 ust. 2 akapit pierwszy otrzymuje następujące brzmienie:
"Faktyczne ilości dostarczane przez wnioskodawców podmiotom skupującym lub pierwszym jednostkom przetwórczym odpowiadają co najmniej plonowi reprezentatywnemu.";
7) w art. 32 ust. 1 wprowadza się następujące zmiany:
a) warunki wstępne otrzymują następujące brzmienie:
"Pomoc może być wypłacona wnioskodawcom przed przetworzeniem surowca.
Takie wypłaty są jednak dokonywane tylko wtedy, gdy wymagana ilość surowców zgodnie z niniejszym rozdziałem zostanie dostarczona podmiotowi skupującemu lub pierwszej jednostce przetwórczej i gdy:";
b) litera b) otrzymuje następujące brzmienie:
"b) złożono egzemplarz umowy we właściwym organie podmiotu skupującego lub pierwszej jednostki przetwórczej zgodnie z przepisami art. 34 ust. 1 i spełniono warunki wymienione w art. 24 ust. 1;"
8) w rozdziale 8 część wprowadzająca otrzymuje następujące brzmienie:
"SEKCJA 6
Obowiązki wnioskodawców, podmiotów skupujących i pierwszych jednostek przetwórczych";
9) artykuł 33 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 33
Liczba jednostek przetwórczych
Produkty energetyczne są pozyskiwane w większości przez trzecią jednostkę przetwórczą.";
10) artykuł 34 otrzymuje następujące brzmienie:
a) ustęp 1 otrzymuje następujące brzmienie:
"1.
Podmioty skupujące lub pierwsze jednostki przetwórcze składają egzemplarz umowy we właściwych organach zgodnie z harmonogramem do ustalenia przez dane państwo członkowskie i nie później niż w dniu, w którym upływa końcowy termin składania wniosków o pomoc za dany rok w danym państwie członkowskim.
Jeżeli w danym roku wnioskodawcy i podmioty skupujące lub pierwsze jednostki przetwórcze wprowadzą zmiany w umowie lub wypowiedzą umowę przed terminem podanym w art. 27, podmioty skupujące lub pierwsze jednostki przetwórcze składają we właściwych organach egzemplarz zmienionej lub wypowiedzianej umowy nie później niż w dniu, w którym upływa ten termin końcowy.";
b) ustęp 3 otrzymuje następujące brzmienie:
"3.
Podmioty skupujące lub pierwsze jednostki przetwórcze, które przejęły surowce od wnioskodawców, informują właściwe organy o ilościach surowców otrzymanych, określając gatunki, nazwę i adres strony umowy, która dostarczyła surowce, miejsce realizacji dostawy oraz numer umowy, w terminach ustalonych przez państwo członkowskie umożliwiających dokonanie płatności w okresie określonym w art. 28 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003.
Jeżeli państwo członkowskie podmiotu skupującego lub pierwszej jednostki przetwórczej nie jest tym samym państwem członkowskim, w którym wyprodukowano przedmiotowe surowce, dany właściwy organ podaje właściwemu organowi wnioskodawcy łączną ilość dostarczonych surowców w ciągu 40 dni roboczych od otrzymania informacji opisanej w akapicie pierwszym;";
11) artykuł 35 otrzymuje następujące brzmienie:
a) tytuł otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 35Podmioty skupujące i pierwsi przetwórcy"
b) ustępy 1 i 2 otrzymują następujące brzmienie:
"1.
Podmioty skupujące lub pierwsi przetwórcy wnoszą zabezpieczenie w pełnej wysokości przewidziane w ust. 2 właściwym organom w danym państwie członkowskim, przed końcowym terminem składania wniosków o płatność dla danego roku.
2.
Zabezpieczenia, które należy wnieść w odniesieniu do każdego surowca oblicza się poprzez pomnożenie sumy wszystkich gruntów objętych umową podpisaną przez dany podmiot skupujący lub pierwszego przetwórcę i wykorzystywanych do produkcji tego surowca, przez wskaźnik 60 EUR na hektar.";
c) ustęp 4 otrzymuje następujące brzmienie:
"4.
Zabezpieczenie jest zwalniane częściowo dla każdego surowca, pod warunkiem że właściwy organ podmiotu skupującego lub pierwszej jednostki przetwórczej uzyska dowód na to, iż ilość danego surowca została przetworzona zgodnie z wymogami ustalonymi w art. 26 ust. 2 lit. f), z uwzględnieniem, o ile to konieczne, jakichkolwiek zmian wprowadzonych na mocy art. 29.";
d) dodaje się ustęp w następującym brzmieniu:
"5.
Bez uszczerbku dla przepisów ust. 4, jeżeli zabezpieczenie wystawia podmiot skupujący, to zabezpieczenie zostanie zwolnione po dostarczeniu przedmiotowego surowca pierwszej jednostce przetwórczej, pod warunkiem że właściwy organ, któremu podlega podmiot skupujący dysponuje dowodem na to, że pierwsza jednostka przetwórcza złożyła równorzędną gwarancję w swoim właściwym organie.";
12) w art. 36 ust. 2 warunki początkowe otrzymują następujące brzmienie:
"Poniższe zobowiązania, nałożone na podmioty skupujące lub jednostki przetwórcze, stanowią zobowiązania podporządkowane w rozumieniu art. 20 rozporządzenia (EWG) nr 2220/85:";
13) w art. 37 ust. 1 otrzymuje następujące brzmienie:
"W przypadku gdy pierwsze jednostki przetwórcze sprzedają bądź przenoszą na drugie lub trzecie jednostki przetwórcze w innych państwach członkowskich produkty pośrednie objęte umowami zgodnie z przepisami zawartymi w art. 26, do produktów dołącza się formularze kontrolne T5 wydane zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2454/93.
W przypadku gdy podmiot skupujący dokonuje sprzedaży bądź odstąpienia na rzecz pierwszej jednostki przetwórczej mającej siedzibę w innym państwie członkowskim produktów pośrednich będących przedmiotem umowy zastosowanie ma akapit pierwszy.";
14) artykuł 38 otrzymuje następujące brzmienie:
a) warunki wstępne otrzymują następujące brzmienie:
"Jeżeli na skutek okoliczności, za które podmiot skupujący lub pierwsza jednostka przetwórcza nie może być odpowiedzialna, w terminie dwóch miesięcy po wygaśnięciu ostatecznego terminu przetwarzania surowców, przewidzianego w art. 36 ust. 1 lit. a), formularz kontrolny T5 nie zostanie zwrócony do biura kontaktowego organu odpowiedzialnego za kontrolę w państwie członkowskim, w którym prowadzi działalność pierwsza jednostka przetwórcza, to podane niżej dokumenty mogą być zaakceptowane jako dowody alternatywne zastępujące formularz kontrolny T5:";
b) litery b) i c) otrzymują następujące brzmienie:
"b) oświadczenie drugiej lub trzeciej jednostki przetwórczej sprawdzającej ostateczne przetworzenie surowców na produkty energetyczne, zgodnie z opisem znajdującym się w art. 88 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003;
c) poświadczone fotokopie dokumentów księgowych, sporządzone przez drugą lub trzecią jednostkę przetwórczą, dowodzących, że przeprowadzono proces przetwórczy.";
15) artykuł 39 otrzymuje następujące brzmienie:
a) w ust. 1 wprowadza się następujące zmiany:
i) ustęp 1 otrzymuje następujące brzmienie:
"Właściwy organ państwa członkowskiego opisuje szczegółowo rejestry, które będą prowadziły jednostki przetwórcze oraz wskazuje częstość wpisów, które należy wprowadzać co najmniej raz w miesiącu.";
ii) w ust. 2 zdanie wprowadzające otrzymuje następujące brzmienie:
"W przypadku podmiotów skupujących rejestry takie zawierają następujące informacje:";
iii) dodaje się akapit w następującym brzmieniu:
"W przypadku podmiotów skupujących wpisy takie zawierają następujące informacje:
a) ilości wszystkich surowców zakupionych oraz sprzedanych do przetwarzania w ramach tego systemu;
b) nazwy i adresy pierwszych jednostek przetwórczych.";
b) ustęp 2 otrzymuje następujące brzmienie:
"2.
Właściwy organ podmiotu skupującego lub pierwszej jednostki przetwórczej sprawdza, czy przedstawiona umowa jest zgodna z warunkami ustanowionymi w art. 24 ust. 1.
W przypadku gdy warunki te nie są spełnione, powiadamiane są właściwe organy wnioskodawcy.";
16) w art. 40 ust. 1 otrzymuje następujące brzmienie:
"1.
Właściwe organy państw członkowskich, w których znajdują się podmioty skupujące, przeprowadzają kontrolę co najmniej 25 % podmiotów skupujących mających siedzibę na terytorium tych państw członkowskich, wybranych na podstawie analizy ryzyka.
Takie kontrole obejmują fizyczne sprawdzenie i kontrolę dokumentów handlowych celem sprawdzenia spójności między zakupami surowców a odnośnymi dostawami.
1a.
Właściwe organy państw członkowskich, w których miały miejsce procesy przetwarzania, przeprowadzają kontrolę przestrzegania przepisów art. 24 ust. 1 przez co najmniej 25 % jednostek przetwórczych mających siedzibę na terytorium tych państw członkowskich, wybranych na podstawie analizy ryzyka.
Kontrole te obejmują co najmniej:
a) porównanie sumy wartości wszystkich produktów energetycznych z sumą wartości wszystkich pozostałych produktów przeznaczonych na inne cele i powstałych w wyniku tego samego procesu przetwarzania;
b) analiza systemu produkcji jednostki przetwórczej, obejmująca fizyczne sprawdzenie i badanie dokumentów handlowych celem upewnienia się co do spójności, w przypadku jednostki przetwórczej, między dostawami surowców, produktami końcowymi, produktami równoległymi oraz produktami ubocznymi.
Na potrzeby kontroli opisanej w lit. b) akapit pierwszy, właściwe organy opierają się w szczególności na współczynnikach technicznych procesu przetwarzania przedmiotowych surowców.
W przypadku gdy takie współczynniki dla wywozu zawarte są w prawodawstwie wspólnotowym, to są one stosowane.
W przypadku gdy w prawodawstwie wspólnotowym nie występują takie współczynniki, ale są inne, to należy je stosować.
We wszystkich pozostałych przypadkach kontrola opiera się głównie na współczynnikach ogólnie przyjętych w przemyśle przetwórczym.";
17) po art. 142 dodaje się rozdział w brzmieniu:
"ROZDZIAŁ 15a
ODDZIELNE PŁATNOŚCI Z TYTUŁU CUKRU
Artykuł 142a
Stosowanie rozporządzenia (WE) nr 796/2004
W odniesieniu do oddzielnych płatności z tytułu cukru ustanowionego w art. 143ba rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, stosuje się art. 5, 10, 18 do 22, 65, 66, 67, 70, 71a, 72 i 73 rozporządzenia (WE) nr 796/2004.";
18) w art. 143 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Uprawy buraka cukrowego, karczochów jerozolimskich lub korzeni cykorii na gruntach odłogowanych są dozwolone na następujących warunkach:
a) burak cukrowy nie służy do produkcji cukru, jak określono w rozporządzeniu (WE) nr 314/2002 [7], ani jako produkt pośredni, ani jako produkt równoległy, ani jako produkt uboczny;
b) korzenie cykorii i karczochy jerozolimskie nie są poddawane procesowi hydrolizy, określonemu w rozporządzeniu (WE) nr 314/2002, ani w stanie naturalnym, ani jako produkt pośredni, taki jak inulina, ani jako produkt równoległy, taki jak oligofruktoza, lub jako ewentualny produkt uboczny.
19) w art. 171cm ust. 5 skreśla się ostatnie zdanie;
20) w art. 172 ust. 3 dodaje się zdanie w brzmieniu:
"Ma ono nadal zastosowanie do wniosków o dopłaty w Słowenii w odniesieniu do zbiorów w 2006 r. w odniesieniu do rozporządzeniem (EWG) nr 1696/71 oraz do dnia 31 grudnia 2006 r. w odniesieniu do rozporządzenia Rady (WE) nr 1098/98 [8].
21) w załączniku IX wprowadza się następujące zmiany:
a) w ustępie skreśla się wiersz 23;
b) w tabeli skreśla się wiersz 23;
22) w załączniku X ppkt 3 otrzymuje następujące brzmienie:
"3.
Hiszpania: autonomiczne regiony: Andaluzja, Aragonia, Baleary, Kastylia La Mancha, Kastylia Leon, Katalonia, Estremadura, Galicja (z wyjątkiem prowincji La Coruña i Lugo, których nie uznaje się za obszary o mniej korzystnych warunkach gospodarowania zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1257/1999), Madryt, Murcja, La Rioja, Comunidad Walencja i Wyspy Kanaryjskie [9] oraz wszystkie obszary górskie w rozumieniu art. 18 rozporządzenia (WE) nr 1257/1999, położone poza tymi regionami.
23) w załączniku XXI wprowadza się następujące zmiany:
a) cyfrę dla Litwy zastępuje się cyfrą "2574";
b) cyfrę dla Polski zastępuje się cyfrą "14337";
c) cyfrę dla Słowacji zastępuje się cyfrą "1955";
24) w załączniku XXIII ostatni tiret otrzymuje brzmienie:
- "— wszystkie produkty określone w rozporządzeniu Rady (WE) nr 318/2006 [10], pod warunkiem że nie są uzyskiwane z buraków cukrowych uprawianych na gruntach odłogowanych i nie zawierają produktów otrzymywanych z buraków cukrowych uprawianych na gruntach odłogowanych.
25) załącznik XXV zastępuje się tekstem znajdującym się w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do wniosków o przyznanie pomocy dotyczących lat gospodarczych rozpoczynających się z dniem 1 stycznia 2006 r.
Jednakże lit. b) i c) art. 1 ust. 23 stosuje się do wniosków o przyznanie pomocy dotyczących lat gospodarczych rozpoczynających się z dniem 1 stycznia 2005 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 661/2006
z dnia 28 kwietnia 2006 r.
wprowadzające odstępstwo od rozporządzenia (WE) nr 312/2001 ustanawiającego szczegółowe zasady wnioskowania o przywóz oliwy z oliwek pochodzącej z Tunezji, w odniesieniu do miesięcznego ograniczenia na okres od dnia 1 maja 2006 r. do dnia 31 października 2006 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 2000/822/WE z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Republiką Tunezyjską dotyczącego wzajemnych środków liberalizacyjnych oraz zmiany protokołów rolnych do Układu o Stowarzyszeniu między WE a Tunezją [1],
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 865/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku oliwy z oliwek i oliwek stołowych oraz zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 827/68 [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 1 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 312/2001 [3] przewiduje miesięczne ograniczenie ilości oliwy z oliwek przy wydawaniu pozwoleń na przywóz w ramach kontyngentu przewidzianego w ust. 1 wspomnianego artykułu.
(2) Rok gospodarczy 2005/2006 we Wspólnocie charakteryzuje się niewielką produkcją oliwy z oliwek, co powoduje trudności z zaopatrzeniem.
Aby ułatwić zaopatrzenie rynku wspólnotowego w oliwę z oliwek należy, od dnia 1 maja 2006 r. i w drodze odstępstwa od rozporządzenia (WE) nr 312/2001, zezwolić na wydawanie pozwoleń bez miesięcznego ograniczenia.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Oliwy z Oliwek i Oliwek Stołowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W drodze odstępstwa od art. 1 ust. 2 akapit pierwszy tiret czwarte rozporządzenia (WE) nr 312/2001, w okresie od dnia 1 maja 2006 r. do dnia 31 października 2006 r. zezwala się na wydawanie pozwoleń bez miesięcznego ograniczenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 662/2006
z dnia 28 kwietnia 2006 r.
ustalające minimalne ceny sprzedaży masła w ramach 8. odrębnego zaproszenia do składania ofert w ramach przetargu stałego przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 1898/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1898/2005 z dnia 9 listopada 2005 r. ustanawiającym szczegółowe zasady wprowadzenia w życie rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do środków w zakresie zbytu śmietany, masła i masła skoncentrowanego na rynku Wspólnoty [2] agencje interwencyjne mogą sprzedawać w drodze przetargu pewne ilości masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego, które przechowują, i mogą przyznać pomoc w odniesieniu do śmietany, masła i masła skoncentrowanego.
Artykuł 25 wymienionego rozporządzenia przewiduje, że biorąc pod uwagę otrzymane oferty w ramach każdego odrębnego zaproszenia do składania ofert, ustala się minimalną cenę sprzedaży masła oraz maksymalną wysokość pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i masła skoncentrowanego.
Ustalono dalej, że cena lub pomoc mogą się zmieniać w zależności od planowanego wykorzystania masła, jego zawartości tłuszczu oraz procedury włączania.
Wysokość zabezpieczenia przetwórczego, o którym mowa w art. 28 rozporządzenia (WE) nr 1898/2005, ustala się odpowiednio.
(2) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dla 8. odrębnego zaproszenia do składania ofert w ramach stałego przetargu przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 1898/2005 minimalną cenę sprzedaży masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego oraz wysokość zabezpieczenia przetwórczego, o których mowa odpowiednio w art. 25 i 28 wymienionego rozporządzenia, ustala się, jak podano w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 29 kwietnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 663/2006
z dnia 28 kwietnia 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 343/2006 otwierające skup masła w niektórych państwach członkowskich na okres od dnia 1 marca do dnia 31 sierpnia 2006 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 2771/1999 z dnia 16 grudnia 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania przepisów rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do interwencji na rynku masła i śmietany [2], w szczególności jego art. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 343/2006 [3] ustanawia wykaz państw członkowskich, w których został otwarty skup masła, zgodnie z art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999.
(2) Na podstawie najnowszych informacji przekazanych przez Łotwę, zgodnie z art. 8 rozporządzenia (WE) nr 2771/1999, Komisja zaobserwowała, że ceny rynkowe masła znajdowały się na poziomie poniżej 92 % ceny interwencyjnej w ciągu dwóch następujących po sobie tygodni.
Zatem w Łotwie powinien zostać otwarty skup interwencyjny.
Zatem Łotwę należy dodać do wykazu ustanowionego w rozporządzeniu (WE) nr 343/2006.
(3) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 343/2006,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 1 rozporządzenia (WE) nr 343/2006 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 1
Niniejszym otwiera się skup masła przewidziany w art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 w następujących państwach członkowskich:
- Republika Czeska,
- Niemcy,
- Estonia,
- Hiszpania,
- Francja,
- Włochy,
- Irlandia,
- Łotwa,
- Niderlandy,
- Polska,
- Portugalia,
- Finlandia,
- Szwecja,
- Zjednoczone Królestwo.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 29 kwietnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 664/2006
z dnia 28 kwietnia 2006 r.
ustalające minimalną cenę sprzedaży odtłuszczonego mleka w proszku dla 39. indywidualnego zaproszenia do przetargu wydanego zgodnie ze stałym zaproszeniem do przetargu wymienionym w rozporządzeniu (WE) nr 214/2001
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10 lit. c),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 21 rozporządzenia Komisji (WE) nr 214/2001 z dnia 12 stycznia 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady zastosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w sprawie interwencji na rynku odtłuszczonego mleka [2] agencje interwencyjne oferują do sprzedaży z mocy stałego zaproszenia do przetargu pewne ilości przechowywanego przez nie mleka w proszku.
(2) Na podstawie ofert przetargowych otrzymanych w odpowiedzi na każde indywidualne zaproszenie do przetargu zostanie ustalona minimalna cena sprzedaży lub zostanie podjęta decyzja o nierozstrzygnięciu przetargu, zgodnie z art. 24a rozporządzenia (WE) nr 214/2001.
(3) Na podstawie otrzymanych ofert zostanie ustalona minimalna cena sprzedaży.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dla 39. indywidualnego zaproszenia do przetargu zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 214/2001, odnośnie do których limit czasowy na przedłożenie ofert przetargowych wygasł 25 kwietnia 2006 r. ustala się minimalną cenę sprzedaży odtłuszczonego mleka w proszku na 155,00 EUR/100 kg.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 29 kwietnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 665/2006
z dnia 28 kwietnia 2006 r.
ustalające opłaty przywozowe w sektorze zbóż stosowane od dnia 1 maja 2006 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1249/96 z dnia 28 czerwca 1996 r. w sprawie zasad stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 do opłat przywozowych w sektorze zbóż [2], w szczególności jego art. 2 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 10 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 przewiduje, że przy przywozie produktów, o których mowa w art. 1 wyżej wymienionego rozporządzenia, pobiera się opłaty celne zgodne ze stawkami Wspólnej Taryfy Celnej.
Jednakże w przypadku produktów, o których mowa w ust. 2 tego artykułu, opłaty przywozowe równają się cenie interwencyjnej tych produktów ważnej w czasie przywozu powiększonej o 55 % i pomniejszonej o cenę CIF w przywozie stosowaną do danej wysyłki.
Opłaty celne nie mogą jednak przekroczyć stawek Wspólnej Taryfy Celnej.
(2) Na mocy art. 10 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 ceny CIF w przywozie oblicza się na podstawie cen reprezentatywnych dla danego produktu na rynku światowym.
(3) Rozporządzenie (WE) nr 1249/96 ustala zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 do opłat przywozowych w sektorze zbóż.
(4) Opłaty przywozowe stosuje się aż do chwili ustalenia i wejścia w życie nowych stawek opłat przywozowych.
(5) W celu umożliwienia normalnego funkcjonowania systemu opłat przywozowych należy przyjąć jako podstawę ich wyliczenia stawki reprezentatywne dla rynku, stwierdzone w okresie porównawczym.
(6) Zastosowanie rozporządzenia (WE) nr 1249/96 prowadzi do ustalenia opłat przywozowych w wysokości podanej w załączniku I do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Opłaty przywozowe w sektorze zbóż, o których mowa w art. 10 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, ustala się w kwotach figurujących w załączniku I do niniejszego rozporządzenia, na podstawie informacji znajdujących się w załączniku II.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 maja 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 666/2006
z dnia 28 kwietnia 2006 r.
ustalające kwotę korygującą do refundacji dla zbóż
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 15 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy art. 14 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 refundacje wywozowe dla zbóż mające zastosowanie w dniu, w którym złożono wniosek o wydanie pozwolenia, stosuje się do wywozu, który ma być realizowany w okresie ważności pozwolenia, jeśli wniesie o to wnioskodawca. W tym wypadku do refundacji może być zastosowana kwota korygująca.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiające niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [2], pozwoliło na ustalenie kwoty korygującej dla produktów, o których mowa w art. 1 lit. a), b) i c) rozporządzenia (WE) nr 1784/2003. Ta kwota korygująca powinna być wyliczona z uwzględnieniem czynników wymienionych w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95.
(3) Sytuacja na rynku światowym lub szczególne wymogi niektórych rynków mogą wymóc konieczność zróżnicowania kwoty korygującej w zależności od miejsca przeznaczenia.
(4) Kwota korygująca powinna być ustalona równocześnie z refundacją i według takiej samej procedury. Może ona podlegać zmianom w czasie pomiędzy dwoma ustaleniami.
(5) Z wyżej wymienionych przepisów wynika, że kwota korygująca powinna być ustalona zgodnie z załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Kwotę korygującą do wcześniej ustalonych refundacji wywozowych dla produktów, o których mowa w art. 1 lit. a), b) i c) rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, z wyjątkiem słodu, ustala się w załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 maja 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 667/2006
z dnia 28 kwietnia 2006 r.
ustalające refundacje wywozowe dla słodu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W myśl art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 różnica między notowaniami lub cenami na światowym rynku produktów, o których mowa w art. 1 wyżej wymienionego rozporządzenia, a cenami tych produktów we Wspólnocie może być pokryta przez refundacje wywozowe.
(2) Przy ustalaniu zwrotów należy wziąć pod uwagę elementy, o których mowa w art. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady zastosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych, a także środków, jakie należy podjąć w przypadku zakłóceń w sektorze zbóż [2].
(3) Refundacja stosowana do słodów powinna zostać wyliczona z uwzględnieniem ilości zbóż potrzebnej do wytworzenia danych produktów.
Ilości te zostały ustalone w rozporządzeniu (WE) nr 1501/95.
(4) Sytuacja na światowym rynku lub szczególne wymogi niektórych rynków mogą spowodować konieczność zróżnicowania wysokości refundacji dla niektórych produktów w zależności od ich miejsca przeznaczenia.
(5) Refundację należy ustalać raz na miesiąc. W tym odstępie czasu może ona zostać zmieniona.
(6) Zastosowanie tych zasad w aktualnej sytuacji na rynku zbóż, a w szczególności wobec notowań lub cen tych produktów we Wspólnocie i na rynku światowym, prowadzi do ustalenia refundacji w wysokości podanej w Załączniku.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje wywozowe dla słodu, o którym mowa w art. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, ustala się w wysokościach podanych w załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 maja 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 668/2006
z dnia 28 kwietnia 2006 r.
ustalające kwotę korygującą do refundacji dla słodu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 15 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy art. 14 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 refundacja wywozowa do zbóż mająca zastosowanie w dniu, w którym złożono wniosek o wydanie pozwolenia stosuje się do wywozu, który ma być realizowany w okresie ważności pozwolenia, jeśli wniesie o to wnioskodawca. W tym wypadku do refundacji może być zastosowana kwota korygująca.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiające niektóre szczegółowe zasady zastosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych oraz środków podejmowanych w przypadku zakłóceń na rynku zbóż [2], pozwoliło na ustalenie kwoty korygującej dla słodu, o którym mowa w art. 1 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 1784/2003. Ta kwota korygująca powinna być wyliczona z uwzględnieniem czynników wymienionych w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95.
(3) Z powyższych postanowień wynika, że kwota korygująca powinna być ustalona w wysokości podanej w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Kwota korygująca, o której mowa w art. 15 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, stosowana do wcześniej ustalonych refundacji wywozowych dla słodu, została określona w załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 maja 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 669/2006
z dnia 28 kwietnia 2006 r.
ustalające refundacje do produktów z sektorów zbóż i ryżu, dostarczanych jako wspólnotowa i krajowa pomoc żywnościowa
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], a w szczególności jego art. 13 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3072/95 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [2], a w szczególności jego art. 13 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2681/74 z dnia 21 października 1974 r. w sprawie finansowania przez Wspólnotę wydatków poniesionych w odniesieniu do dostaw produktów rolnych jako pomocy żywnościowej [3] przewiduje, że część wydatków odpowiadająca refundacjom wywozowym ustalonym w tym zakresie zgodnie z regułami wspólnotowymi ponoszona jest przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej.
(2) W celu ułatwienia ustalenia budżetu na wspólnotowe akcje pomocy żywnościowej i zarządzania nim oraz w celu umożliwienia Państwom Członkowskim poznania poziomu wspólnotowego udziału w finansowaniu krajowych akcji pomocy żywnościowej należy określić poziom refundacji przyznanych na te akcje.
(3) Zasady ogólne i warunki zastosowania przewidziane przez art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 i przez art. 13 rozporządzenia (WE) nr 3072/95 w odniesieniu do refundacji wywozowych stosuje się mutatis mutandis do wyżej wymienionych działań.
(4) Szczególne kryteria, jakie należy wziąć pod uwagę przy wyliczaniu refundacji wywozowych do ryżu, są określone w art. 13 rozporządzenia (WE) nr 3072/95.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do wspólnotowych i krajowych akcji pomocy żywnościowej przewidzianych w ramach międzynarodowych konwencji lub innych programów dodatkowych oraz innych wspólnotowych akcji bezpłatnego zaopatrzenia refundacje wywozowe do produktów z sektorów zbóż i ryżu ustala się zgodnie z Załącznikiem.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 maja 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 670/2006
z dnia 28 kwietnia 2006 r.
ustalające refundacje produkcyjne do cukru białego wykorzystywanego w przemyśle chemicznym na okres od 1 do 31 maja 2006 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 7 ust. 5 tiret piąte,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 przewiduje możliwość podjęcia decyzji o przyznaniu refundacji produkcyjnych do produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. a) i f) wymienionego rozporządzenia, do syropów, o których mowa w lit. d) wyminionego ustępu, i do chemicznie czystej fruktozy (lewulozy) określonej kodem CN 17025000 jako produktu pośredniego, wykorzystywanych do wytwarzania niektórych produktów przemysłu chemicznego, o ile podlegają one jednej z sytuacji określonych w art. 23 ust. 2 Traktatu.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1265/2001 z dnia 27 czerwca 2001 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/2001 w odniesieniu do przyznawania refundacji produkcyjnych do niektórych produktów cukrowych stosowanych w przemyśle chemicznym [2] przewiduje określenie tych refundacji w oparciu o refundacje ustalone do cukru białego.
(3) Artykuł 9 rozporządzenia (WE) nr 1265/2001 przewiduje, że refundacja produkcyjna do cukru białego ustalana jest comiesięcznie dla okresów rozpoczynających się pierwszego dnia każdego miesiąca.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundację produkcyjną do cukru białego, o której mowa w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1265/2001, ustala się w wysokości 21,902 EUR/100 kg netto na okres od 1 do 31 maja 2006 r.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 maja 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 671/2006
z dnia 28 kwietnia 2006 r.
wprowadzające sprostowanie do rozporządzenia (WE) nr 299/2006 dotyczącego wydawania pozwoleń na przywóz ryżu pochodzącego z państw AKP oraz krajów i terytoriów zamorskich w odniesieniu do wniosków złożonych w czasie pierwszych pięciu dni roboczych lutego 2006 r. z zastosowaniem rozporządzenia (WE) nr 638/2003
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2286/2002 z dnia 10 grudnia 2002 r. w sprawie uzgodnień dotyczących produktów rolnych oraz towarów uzyskanych dzięki przetworzeniu produktów rolnych pochodzących z państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku (państw AKP) i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1706/98 [1],
uwzględniając decyzję Rady 2001/822/WE z dnia 27 listopada 2001 r. w sprawie stowarzyszenia krajów i terytoriów zamorskich ze Wspólnotą Europejską ("Decyzja o Stowarzyszeniu Zamorskim") [2],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 638/2003 z dnia 9 kwietnia 2003 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2286/2002 i decyzji Rady 2001/822/WE w odniesieniu do uzgodnień mających zastosowanie do przywozu ryżu pochodzącego z państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku (państw AKP) oraz z krajów i terytoriów zamorskich (KTZ) [3], w szczególności jego art. 17 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 299/2006 [4] ustaliło ilości przeniesione do transzy z maja 2006 r., określając wyłącznie kontyngent AKP.
(2) Artykuł 13 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 638/2003 przewiduje, że ilości przeniesione, jak określono w art. 3 ust. 2 wymienionego rozporządzenia, mogą być przedmiotem wniosków o pozwolenia na przywóz w odniesieniu do ryżu pochodzącego z państw AKP określonego kodami CN 10061021, 10061023, 10061025, 10061027, 10061092, 10061094, 10061096, 10061098, 100620 i 100630 oraz w odniesieniu do ryżu pochodzącego z KTZ określonego kodem CN 1006.
(3) Wobec powyższego przyznanie ilości przeniesionych na wyłączną korzyść kontyngentu AKP zostało dokonanie błędnie.
Należy zatem wprowadzić sprostowanie do Załącznika do rozporządzenia (WE) nr 299/2006 w celu ustalenia warunków udostępnienia podmiotom gospodarczym dostępnych ilości,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 299/2006 zastępuje się tekstem znajdującym się w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 29 kwietnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 672/2006
z dnia 28 kwietnia 2006 r.
ustalające maksymalne kwoty pomocy odnośnie do śmietany, masła i masła skoncentrowanego w ramach 8. odrębnego zaproszenia do przetargu przeprowadzonego w ramach przetargu stałego przewidzianego przez rozporządzenie (WE) nr 1898/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1898/2005 z dnia 9 listopada 2005 r. ustanawiającym szczegółowe zasady wprowadzenia w życie rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do środków w zakresie zbytu śmietany, masła i masła skoncentrowanego na rynku Wspólnoty [2] agencje interwencyjne mogą sprzedawać w drodze przetargu pewne ilości masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego, które przechowują, i mogą przyznać pomoc w odniesieniu do śmietany, masła i masła skoncentrowanego.
Artykuł 25 wymienionego rozporządzenia przewiduje, że biorąc pod uwagę otrzymane oferty w ramach każdego odrębnego zaproszenia do przetargu, ustala się minimalną cenę sprzedaży masła oraz maksymalną wysokość pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i masła skoncentrowanego.
Ustalono dalej, że cena lub pomoc mogą się różnić w zależności od planowanego wykorzystania masła, jego zawartości tłuszczu oraz procedury włączania.
Wysokość zabezpieczenia przetwórczego, o którym mowa w art. 28 rozporządzenia (WE) nr 1898/2005, ustala się odpowiednio.
(2) Komitet Zarządzający ds. Mleka i Przetworów Mlecznych nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do 8. odrębnego przetargu w ramach stałego przetargu przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 1898/2005 maksymalną kwotę pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i masła skoncentrowanego oraz wysokość zabezpieczenia przetwórczego, o których mowa odpowiednio w art. 25 i 28 wymienionego rozporządzenia, ustala się, jak podano w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 29 kwietnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 673/2006
z dnia 28 kwietnia 2006 r.
dotyczące 8. rundy przetargu, przeprowadzonej w ramach stałego przetargu przewidzianego przez rozporządzenie (WE) nr 1898/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 47 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1898/2005 z dnia 9 listopada 2005 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wprowadzenia w życie rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do środków w zakresie zbytu śmietany, masła i masła skoncentrowanego na rynku Wspólnoty [2], agencje interwencyjne otwierają stały przetarg na przyznawanie pomocy dla masła skoncentrowanego.
Artykuł 54 wymienionego rozporządzenia stanowi, że maksymalną kwotę pomocy ustala się w świetle ofert przetargowych otrzymanych w odpowiedzi na indywidualny przetarg dla masła skoncentrowanego o minimalnej zawartości tłuszczu w wysokości 96 %.
(2) Należy złożyć zabezpieczenie należytego wykonania umowy, o którym mowa w art. 53 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1898/2005, w celu zapewnienia przejęcia masła skoncentrowanego przez handel detaliczny.
(3) Analiza otrzymanych ofert prowadzi do wstrzymania przetargu.
(4) Komitet Zarządzający ds. Mleka i Przetworów Mlecznych nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W ramach 8. rundy przetargu, przeprowadzonej z tytułu rozporządzenia (EWG) nr 1898/2005 nie podejmuje się dalszych działań.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 29 kwietnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 674/2006
z dnia 28 kwietnia 2006 r.
zmieniające po raz sześćdziesiąty piąty rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 z dnia 27 maja 2002 r. wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001 zakazujące wywozu niektórych towarów i usług do Afganistanu, wzmacniające zakaz lotów oraz rozszerzające zamrożenie funduszy i innych środków finansowych w odniesieniu do talibów w Afganistanie [1], w szczególności jego art. 7 ust. 1 tiret pierwsze,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002 zawiera wykaz osób, grup i podmiotów, w stosunku do których stosuje się zamrożenie funduszy oraz zasobów gospodarczych na mocy tego rozporządzenia.
(2) W dniu 21 marca 2006 r. i w dniach 12, 19 i 21 kwietnia 2006 r. Komitet ds. Sankcji Rady Bezpieczeństwa ONZ postanowił zmienić listę osób, grup i podmiotów, względem których należy stosować zamrożenie funduszy i zasobów gospodarczych.
Należy zatem odpowiednio zmienić załącznik I.
(3) W celu zapewnienia skuteczności środków przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu musi ono wejść w życie w trybie natychmiastowym,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002 zmienia się zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 675/2006
z dnia 2 maja 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 3 maja 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 676/2006
z dnia 2 maja 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1980/2003 wykonujące rozporządzenie (WE) nr 1177/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczące statystyk Wspólnoty w sprawie dochodów i warunków życia (EU-SILC) w odniesieniu do definicji i uaktualnionych definicji
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1177/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 czerwca 2003 r. dotyczące statystyk Wspólnoty w sprawie dochodów i warunków życia (EU-SILC) [1], w szczególności jego art. 15 ust. 2 lit. c),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 1177/2003 ustanawia wspólne ramy dla systematycznego tworzenia statystyk Wspólnoty w sprawie dochodów i warunków życia, zawierających porównywalne i aktualne dane przekrojowe oraz dane dotyczące zmian w czasie dotyczących dochodu oraz poziomu i rozmieszczenia ubóstwa oraz wykluczenia społecznego na poziomie krajowym i Unii Europejskiej.
(2) W konsekwencji przystąpienia nowych państw członkowskich do Unii Europejskiej w dniu 1 maja 2004 r., rozporządzenie (WE) nr 1177/2003 zostało zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1553/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady [2] w celu dostosowania liczebności próby oraz aby zapewnić nowym państwom członkowskim czas na dostosowanie ich odpowiednich systemów do zharmonizowanych metod i definicji wykorzystywanych do zestawienia statystyk Wspólnoty.
(3) Ponadto okazuje się, że niektóre nowe państwa członkowskie oraz kilka dotychczasowych państw członkowskich potrzebują dodatkowego czasu na dostarczenie wszystkich danych dotyczących dochodu brutto, jak wskazano w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1980/2003 [3].
(4) Dlatego rozporządzenie (WE) nr 1980/2003 powinno zostać odpowiednio zmienione.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Programu Statystycznego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ustęp 3 akapit pierwszy w załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 1980/2003 otrzymuje brzmienie:
"W drodze odstępstwa od wymagań pkt 2, Grecja, Hiszpania, Francja, Włochy, Portugalia, Polska i Łotwa mogą nie dostarczać żadnych danych dotyczących dochodu brutto, począwszy od pierwszego roku działania systemu.
Jednakże kraje te dostarczą wymienione dane tak szybko, jak to tylko możliwe i w każdym razie nie później niż w 2007 r.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 677/2006
z dnia 2 maja 2006 r.
określające przyznanie pozwoleń na wywóz dla niektórych przetworów mlecznych przeznaczonych na wywóz do Republiki Dominikańskiej w ramach kontyngentu określonego w art. 20a rozporządzenia (WE) nr 174/1999
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 174/1999 z dnia 26 stycznia 1999 r. ustanawiające specjalne szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 804/68 w odniesieniu do pozwoleń na wywóz i refundacji wywozowych do mleka i przetworów mlecznych [2], w szczególności jego art. 20a ust. 11,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 20a rozporządzenia (WE) nr 174/1999 określa procedurę przyznawania pozwoleń na wywóz dla niektórych przetworów mlecznych przeznaczonych na wywóz do Republiki Dominikańskiej w ramach kontyngentu otwartego przez ten kraj.
Wnioski złożone na rok kontyngentowy 2006/2007 odnoszą się do ilości większych niż ilości dostępne.
Należy więc ustalić współczynniki przyznania dla wnioskowanych ilości,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ilości figurujące we wnioskach na wywóz, odnoszących się do produktów, o których mowa w art. 20a ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 174/1999, złożonych na okres od dnia 1 lipca 2006 r. do dnia 30 czerwca 2007 r., podlegają zastosowaniu następujących współczynników przyznania:
- 0,621034 do wniosków złożonych dla części kwoty określonej w art. 20a ust. 4 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 174/1999,
- 0,063817 do wniosków złożonych dla części kwoty określonej w art. 20a ust. 4 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 174/1999.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 3 maja 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 678/2006
z dnia 2 maja 2006 r.
zmieniające należności przywozowe w sektorze zbóż stosowane od dnia 3 maja 2006 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1249/96 z dnia 28 czerwca 1996 r. w sprawie zasad stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 [2] odnośnie do należności przywozowych w sektorze zbóż, w szczególności jego art. 2 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Należności przywozowe w sektorze zbóż zostały ustalone przez rozporządzenie Komisji (WE) nr 665/2006 [3].
(2) Artykuł 2 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1249/96 przewiduje, że jeśli w okresie ich stosowania wyliczona średnia należności przywozowych różni się o 5 EUR/t od należności ustalonej, dokonuje się odpowiedniego wyrównania.
Wyżej wymieniona różnica nastąpiła. Konieczne jest więc dostosowanie należności przywozowych ustalonych w rozporządzeniu (WE) nr 665/2006,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załączniki I i II do rozporządzenia (WE) nr 665/2006 zastępuje się załącznikami I i II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 3 maja 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 679/2006
z dnia 25 kwietnia 2006 r.
zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 2771/75 i (EWG) nr 2777/75 w zakresie stosowania nadzwyczajnych środków wspierania rynku
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 36 i 37,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 14 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2771/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku jaj [2] oraz art. 14 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2777/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa drobiowego [3] przewidują nadzwyczajne środki wspierania rynku w celu uwzględnienia ograniczeń swobodnego przepływu wynikających ze stosowania środków mających na celu zwalczanie rozprzestrzeniania się chorób zwierząt.
(2) Nadzwyczajne środki wspierania rynku powinny być podejmowane przez Komisję i być bezpośrednio związane lub wynikać ze środków weterynaryjnych i sanitarnych przyjętych przez dane państwa członkowskie w celu walki z rozprzestrzenianiem się chorób zwierząt.
W celu uniknięcia poważnych zakłóceń na przedmiotowych rynkach, środki takie powinny być stosowane na wniosek zainteresowanych państw członkowskich.
(3) Z dotychczasowych doświadczeń wynika, że poważne zakłócenia na rynku, takie jak znaczny spadek spożycia lub cen mogą wynikać bezpośrednio z utraty zaufania konsumentów spowodowanej zagrożeniem dla zdrowia publicznego lub zdrowia zwierząt.
(4) Nadzwyczajne środki wspierania rynku przewidziane w rozporządzeniach (EWG) nr 2771/75 i (EWG) nr 2777/75 powinny zatem umożliwiać uwzględnienie zakłóceń rynku wywołanych zachowaniem konsumentów w związku z tego rodzaju zagrożeniami dla zdrowia publicznego lub zdrowia zwierząt.
(5) Tytułem wyjaśnienia należy dodać, że środki weterynaryjne i sanitarne stosowane przez państwa członkowskie powinny być zgodne z przepisami wspólnotowymi.
(6) Rozporządzenia (EWG) nr 2771/75 oraz (EWG) nr 2777/75 powinny zostać odpowiednio zmienione,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 14 ust. 1 i 2 rozporządzenia (EWG) nr 2771/75 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 14
1.
Nadzwyczajne środki wspierania rynków dotkniętych problemem mogą być przyjmowane zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 17 ust. 2, w celu uwzględnienia:
a) ograniczeń swobodnego przepływu, które mogą wyniknąć z zastosowania środków mających na celu zwalczanie rozprzestrzeniania się chorób zwierząt; lub
b) poważnych zakłóceń na rynku bezpośrednio związanych z utratą zaufania konsumentów wynikającą z istniejących zagrożeń dla zdrowia publicznego lub zdrowia zwierząt.
Środki te stosowane są na wniosek zainteresowanego państwa członkowskiego lub państw członkowskich.
W przypadku ograniczeń swobodnego przepływu, o których mowa w lit. a) niniejszego ustępu, środki nadzwyczajne mogą być stosowane jedynie w przypadku gdy dane państwo członkowskie lub państwa członkowskie zastosowały środki weterynaryjne i sanitarne zgodnie z przepisami wspólnotowymi, umożliwiające szybkie wyeliminowanie choroby, oraz jedynie w takim zakresie i przez taki okres, jakie są absolutnie niezbędne dla wsparcia danego rynku.
2.
Wspólnota współfinansuje nadzwyczajne środki, o których mowa w ust. 1 lit. a), odnoszące się bezpośrednio do środków weterynaryjnych i sanitarnych oraz nadzwyczajne środki, o których mowa w ust. 1 lit. b), w wysokości 50 % wydatków poniesionych przez państwa członkowskie.".
Artykuł 2
Artykuł 14 ust. 1 i 2 rozporządzenia (EWG) nr 2777/75 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 14
1.
Nadzwyczajne środki wspierania rynków dotkniętych problemem mogą być przyjmowane zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 17 ust. 2, w celu uwzględnienia:
a) ograniczeń swobodnego przepływu, które mogą wyniknąć z zastosowania środków mających na celu zwalczanie rozprzestrzeniania się chorób zwierząt; lub
b) poważnych zakłóceń na rynku bezpośrednio związanych z utratą zaufania konsumentów wynikającą z istniejących zagrożeń dla zdrowia publicznego lub zdrowia zwierząt.
Środki te stosowane są na wniosek zainteresowanego państwa członkowskiego lub państw członkowskich.
W przypadku ograniczeń swobodnego przepływu, o których mowa w lit. a) niniejszego ustępu, środki nadzwyczajne mogą być stosowane jedynie w przypadku gdy dane państwo członkowskie lub państwa członkowskie zastosowały środki weterynaryjne i sanitarne zgodnie z przepisami wspólnotowymi, umożliwiające szybkie wyeliminowanie choroby, oraz jedynie w takim zakresie i przez taki okres, jakie są absolutnie niezbędne dla wsparcia danego rynku.
2.
Wspólnota współfinansuje nadzwyczajne środki, o których mowa w ust. 1 lit. a), odnoszące się bezpośrednio do środków weterynaryjnych i sanitarnych oraz nadzwyczajne środki, o których mowa w ust. 1 lit. b), w wysokości 50 % wydatków poniesionych przez państwa członkowskie.".
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 680/2006
z dnia 3 maja 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 4 maja 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 681/2006
z dnia 2 maja 2006 r.
ustanawiające wartości jednostkowe w celu określenia wartości celnej niektórych łatwo psujących się towarów
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 [2] ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92, a w szczególności jego art. 173, ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 173 do 177 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 przewidują, że Komisja okresowo ustala wartości jednostkowe dla produktów wskazanych w klasyfikacji w załączniku 26 do tego rozporządzenia.
(2) Stosowanie zasad i kryteriów określonych w wyżej wymienionych artykułach do elementów przekazanych Komisji zgodnie z art. 173 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 prowadzi do ustanowienia wartości jednostkowych określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia w stosunku do produktów, o których mowa,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wartości jednostkowe określone w art. 173 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 ustanawia się zgodnie z tabelą zawartą w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 5 maja 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 682/2006
z dnia 3 maja 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1375/2005 w zakresie ilości objętej stałym przetargiem na wywóz jęczmienia znajdującego się w posiadaniu czeskiej agencji interwencyjnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2131/93 [2] ustanawia procedury i warunki sprzedaży zbóż znajdujących się w posiadaniu agencji interwencyjnych.
(2) W rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1375/2005 [3] ogłoszono stały przetarg na wywóz 31443 ton jęczmienia znajdującego się w posiadaniu czeskiej agencji interwencyjnej.
(3) Republika Czeska poinformowała Komisję o zamiarze przystąpienia ich agencji interwencyjnej do zwiększenia o 100000 ton ilości zgłoszonej do przetargu na wywóz.
Uwzględniając sytuację na rynku, należy pozytywnie rozpatrzyć wniosek złożony przez Republikę Czeską.
(4) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1375/2005.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 2 rozporządzenia (WE) nr 1375/2005 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 2
Przetarg obejmuje maksymalną ilość 131443 ton jęczmienia do wywozu do wszystkich krajów trzecich, z wyłączeniem Albanii, Bośni i Hercegowiny, Bułgarii, Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii, Chorwacji, Kanady, Liechtensteinu, Meksyku, Rumunii, Serbii i Czarnogóry [4], Stanów Zjednoczonych Ameryki oraz Szwajcarii.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 683/2006
z dnia 27 lutego 2006 r.
dotyczące wprowadzenia w życie Porozumienia w formie wymiany listów pomiędzy Wspólnotą Europejską a Królestwem Tajlandii zgodnie z art. XXIV:6 i art. XXVIII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT) 1994 dotyczącego zmiany koncesji w harmonogramach Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej w trakcie ich przystąpienia do Unii Europejskiej, zmieniające i uzupełniające załącznik I do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87 w sprawie taryfy i nomenklatury statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 [1] ustanowiono nomenklaturę towarów, zwaną dalej "Nomenklaturą Scaloną", i określono konwencyjne stawki celne Wspólnej Taryfy Celnej.
(2) Na mocy decyzji 2006/324/WE z dnia 27 lutego 2006 r. w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów pomiędzy Wspólnotą Europejską a Królestwem Tajlandii zgodnie z art. XXIV:6 i art. XXVIII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT) 1994 dotyczącego zmiany koncesji w harmonogramach Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej w trakcie ich przystąpienia do Unii Europejskiej [2], Rada zatwierdziła, w imieniu Wspólnoty, wyżej wymienione Porozumienie w celu zamknięcia negocjacji wszczętych zgodnie z art. XXIV:6 GATT 1994.
(3) Rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 powinno zatem zostać odpowiednio zmienione i uzupełnione,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 2658/87 w załączniku I część trzecia sekcja III załącznik 7, zatytułowany "Kontyngenty taryfowe WTO, które mają zostać otwarte przez właściwe organy wspólnotowe", wprowadza się następujące zmiany i uzupełnienia:
1) do wyżej wymienionego załącznika 7 dodaje się kody CN 100610, 106020, 100640, 16042050 oraz 16042070, określone w pkt a) załącznika do niniejszego rozporządzenia;
2) kod CN 100630 uzupełnia się o ilości określone w pkt b) załącznika do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie cztery tygodnie po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 684/2006
z dnia 4 maja 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 5 maja 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 685/2006
z dnia 4 maja 2006 r.
ustalające ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności przywozowych na melasę w sektorze cukru, stosowane od dnia 5 maja 2006 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 24 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1422/95 z dnia 23 czerwca 1995 r. ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze dotyczące przywozu melasy w sektorze cukru i zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 785/68 [2], przewiduje, że cenę importową CIF melasy, ustaloną zgodnie z rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 785/68 [3], uważa się za "cenę reprezentatywną". Uważa się, że ta cena została ustalona dla jakości standardowej określonej w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 785/68.
(2) Dla celów ustalania cen reprezentatywnych, należy wziąć pod uwagę wszelkie informacje przewidziane w art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 785/68, z wyjątkiem przypadków przewidzianych w art. 4 wymienionego rozporządzenia, oraz, w przypadku gdy ma to zastosowanie, dla celów takiego ustalenia można zastosować metodę przewidzianą w art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 785/68.
(3) Dla celów dostosowania cen, nieodnoszącego się do jakości standardowej, należy, w zależności od jakości oferowanej melasy, zwiększyć lub zmniejszyć ceny w zależności od wyników otrzymanych w zastosowaniu art. 6 rozporządzenia (EWG) nr 785/68.
(4) Kiedy istnieje różnica między ceną spustową dla rozpatrywanego produktu a ceną reprezentatywną, należy ustalić dodatkowe należności przywozowe zgodnie z warunkami przewidzianymi w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1422/95.
W przypadku zawieszenia stosowania należności przywozowych w zastosowaniu art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1422/95, należy ustalić szczególne kwoty dla tych należności.
(5) Należy ustalić ceny reprezentatywne i dodatkowe należności celne w odniesieniu do przywozu rozpatrywanych produktów, zgodnie z art. 1 ust. 2 i art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1422/95.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ceny reprezentatywne i dodatkowe należności stosowane do przywozu produktów, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1422/95 są wskazane w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 5 maja 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 686/2006
z dnia 4 maja 2006 r.
ustalające refundacje wywozowe do cukru białego i cukru surowego w stanie nieprzetworzonym
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 27 ust. 5 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 27 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, różnica między notowaniami lub cenami na rynku światowym produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. a) wymienionego rozporządzenia a cenami tych produktów we Wspólnocie może być pokryta przez refundacje wywozowe.
(2) Zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, refundacje do cukrów białego i surowego, niedenaturowanych i wywiezionych w stanie nieprzetworzonym muszą zostać ustalone przy uwzględnieniu sytuacji na rynku wspólnotowym i rynku światowym cukru, i w szczególności elementów kalkulacji cen i kosztów, o których mowa w art. 28 wymienionego rozporządzenia.
Zgodnie z tym samym artykułem, należy również uwzględnić gospodarcze aspekty proponowanego wywozu.
(3) W odniesieniu do cukru surowego, refundację należy ustalić dla jakości standardowej, która jest określona w załączniku I, pkt II rozporządzenia (WE) nr 1260/2001. Wymieniona refundacja jest ponadto ustalana zgodnie z art. 28 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001. Cukier krystaliczny został określony w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 2135/95 z dnia 7 września 1995 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania przyznawania refundacji wywozowych w sektorze cukru [2]. Kwotę tak obliczonej refundacji w odniesieniu do cukrów aromatyzowanych lub zawierających substancje barwiące należy zastosować do ich zawartości sacharozy, zatem należy ją ustalać w odniesieniu na 1 % tej zawartości.
(4) W przypadkach szczególnych kwota refundacji może być ustalona w instrumentach prawnych innego typu.
(5) Refundację należy ustalać co dwa tygodnie.
Można ją zmieniać w tym odstępie czasowym.
(6) Art. 27 ust. 5 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 przewiduje, że sytuacja na rynku światowym lub specyficzne wymagania pewnych rynków mogą uczynić koniecznym zróżnicowanie refundacji do produktów określonych w art. 1 wymienionego rozporządzenia w zależności od ich miejsca przeznaczenia.
(7) Znaczący i szybki wzrost preferencyjnego przywozu cukru pochodzącego z zachodnich krajów bałkańskich od początku 2001 r., oraz wywozu cukru ze Wspólnoty do tych krajów wydaje się być istotnie sztuczny.
(8) Aby uniknąć wszelkiego nadużycia w związku z ponownym przywozem do Wspólnoty produktów w sektorze cukru, dla których przyznano refundację wywozową, należy nie ustalać refundacji do produktów, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu w odniesieniu do wszystkich zachodnich krajów bałkańskich.
(9) Biorąc pod uwagę te informacje i aktualną sytuację na rynkach w sektorze cukru, a w szczególności notowania lub ceny cukru we Wspólnocie i na rynku światowym, należy ustalić refundację w odpowiedniej wysokości.
(10) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje, które przyznaje się do wywozu produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, w stanie nieprzetworzonym i niedenaturowanych, ustalone są zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 5 maja 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 687/2006
z dnia 4 maja 2006 r.
ustalające maksymalne kwoty refundacji wywozowej do cukru białego przeznaczonego do niektórych państw trzecich w ramach 25. przetargu częściowego wykonanego w ramach stałego przetargu przewidzianego przez rozporządzenie (WE) nr 1138/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 27 ust. 5 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1138/2005 z dnia 15 lipca 2005 r. w sprawie stałego przetargu ustalającego opłaty wyrównawcze i/lub refundacje wywozowe do cukru białego na rok gospodarczy 2005/2006 [2] przystępuje się do przetargów częściowych w sprawie wywozu wspomnianego cukru do niektórych państw trzecich.
(2) Zgodnie z art. 9 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1138/2005, jeżeli właściwe, ustala się maksymalną kwotę refundacji wywozowej dla rozpatrywanego przetargu częściowego, biorąc pod uwagę w szczególności sytuację i przewidywany rozwój rynku cukru we Wspólnocie i na rynku światowym.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W 25. przetargu częściowym na cukier biały, wykonanym zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1138/2005, maksymalną kwotę refundacji wywozowej ustala się w wysokości 27,802 EUR/100 kg.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 5 maja 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 688/2006
z dnia 4 maja 2006 r.
zmieniające załączniki III oraz XI do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 999/2001 w odniesieniu do monitorowania pasażowalnych encefalopatii gąbczastych oraz materiału szczególnego ryzyka w przypadku bydła w Szwecji
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 999/2001 z dnia 22 maja 2001 r. ustanawiające przepisy dotyczące zapobiegania, kontroli i zwalczania niektórych pasażowalnych encefalopatii gąbczastych [1], w szczególności jego art. 23 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 999/2001 ustanawia zasady monitorowania pasażowalnych encefalopatii gąbczastych (TSE) u bydła, owiec i kóz.
(2) W opinii z dnia 6 lipca 2000 r. Naukowy Komitet Sterujący Komisji Europejskiej (SSC) stwierdził, że wystąpienie gąbczastej encefalopatii bydła (BSE) u bydła krajowego w Szwecji jest mało prawdopodobne, ale nie można go wykluczyć.
Na podstawie powyższej opinii rozporządzenie (WE) nr 999/2001 ustanawia odstępstwo dla Szwecji polegające na badaniu tylko losowo wybranej próbki zdrowego ubitego bydła, które urodziło się i było hodowane na terytorium tego państwa.
W zaktualizowanej opinii przyjętej w lipcu 2004 r. na temat geograficznego ryzyka BSE w Szwecji Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności poparł to stanowisko, zaliczając Szwecję do kategorii GBR II, co oznacza, że zarażenie bydła krajowego czynnikiem chorobotwórczym BSE jest mało prawdopodobne, ale nie można go wykluczyć.
Ponadto Szwecja mogła korzystać z odstępstwa zezwalającego na wykorzystywanie pod pewnymi warunkami kręgosłupa i zwojów nerwowych korzenia grzbietowego pochodzących od bydła.
Jednakże Szwecja nigdy nie skorzystała z powyższego odstępstwa.
(3) Dnia 3 marca 2006 r. Wspólnotowe Laboratorium Referencyjne ds. TSE potwierdziło pierwszy przypadek BSE w Szwecji.
Ze względu na fakt, że wystąpienia BSE u bydła krajowego nie można już uznawać za mało prawdopodobne, Szwecja nie powinna dłużej korzystać z odstępstw w zakresie monitorowania zdrowego bydła rzeźnego oraz limitu wiekowego w przypadku usuwania kręgosłupa u bydła.
(4) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 999/2001.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załącznikach do rozporządzenia (WE) nr 999/2001 wprowadza się następujące zmiany:
a) w załączniku III rozdział A część I skreśla się pkt 2.3;
b) w załączniku XI część A pkt 2 akapit drugi otrzymuje następujące brzmienie:
"Państwa członkowskie mogą wystąpić z wnioskiem o przyznanie takiego odstępstwa, przedstawiając Komisji wiarygodne dowody dotyczące lit. a) albo b), w zależności od przypadku.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 689/2006
z dnia 4 maja 2006 r.
w sprawie wydawania pozwoleń na wywóz w sektorze wina
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 883/2001 z dnia 24 kwietnia 2001 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 w odniesieniu do wymiany handlowej produktów w sektorze wina z państwami trzecimi [1], w szczególności jego art. 7 i art. 9 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 63 ust. 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [2] ograniczył udzielanie refundacji wywozowych do produktów w sektorze wina do ilości i wydatków uzgodnionych w porozumieniu w sprawie rolnictwa zawartym podczas wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej.
(2) Artykuł 9 rozporządzenia (WE) nr 883/2001 ustalił warunki, w których Komisja może podjąć szczególne środki w celu uniknięcia przekroczenia przewidzianej ilości lub dostępnego budżetu w ramach wyżej wymienionego porozumienia.
(3) Na podstawie informacji dotyczących wniosków o pozwolenia na wywóz, będących w dyspozycji Komisji w dniu 3 maja 2006 r., dostępna ilość w okresie do dnia 30 czerwca 2006 r., dla stref przeznaczenia 1) Afryka, 2) Azja, 3) Europa Wschodnia i 4) Europa Zachodnia, określonych w art. 9 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 883/2001, może zostać przekroczona, w przypadku gdy wydawanie pozwoleń na wywóz z wcześniejszym ustaleniem refundacji nie zostanie ograniczone. Należy zatem zastosować jednolity wskaźnik akceptacji wniosków złożonych od 1 do 2 maja 2006 r. i zawiesić dla wymienionych stref do dnia 1 lipca 2006 r. wydawanie wnioskowanych pozwoleń na wywóz, jak również składanie nowych wniosków,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Pozwolenia na wywóz z wcześniejszym ustaleniem refundacji w sektorze wina, o które wnioskowano w okresie od dnia 1 do 2 maja 2006 r. zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 883/2001, są wydawane w ilości wynoszącej 16,20 % ilości wnioskowanej dla strefy 1) Afryka, w ilości wynoszącej 16,81 % ilości wnioskowanej dla strfy 2) Azja, w ilości wynoszącej 18,36 % ilości wnioskowanej dla strfy 3) Europa Wschodnia i w ilości wynoszącej 14,54 % ilości wnioskowanej dla strefy 4) Europa Zachodnia.
2.
Dla produktów w sektorze wina określonych w ust. 1 wydawanie pozwoleń na wywóz, o które wnioskowano od dnia 3 maja 2006 r., jak również składanie wniosków o pozwolenia na wywóz od dnia 5 maja 2006 r., jest zawieszone dla stref przeznaczenia 1) Afryka, 2) Azja, 3) Europa Wschodnia i 4) Europa Zachodnia do dnia 1 lipca 2006 r.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 5 maja 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 690/2006
z dnia 4 maja 2006 r.
ustalające refundacje wywozowe dla zbóż, pszennych i żytnich mąk, kasz oraz grysików
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W myśl art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 różnica między notowaniami lub cenami na rynku światowym produktów, o których mowa w art. 1 wymienionego rozporządzenia, a cenami tych produktów we Wspólnocie, może być pokryta przez refundacje wywozowe.
(2) Refundacje wywozowe powinny być ustalone z uwzględnieniem czynników, o których mowa w art. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż [2].
(3) W odniesieniu do pszennych oraz żytnich mąk, kasz i grysików refundację wywozową stosowaną do tych produktów należy wyliczyć z uwzględnieniem ilości zbóż koniecznych do wytwarzania danych produktów.
Ilości te zostały ustalone w rozporządzeniu (WE) nr 1501/95.
(4) Sytuacja na rynku światowym lub szczególne wymogi niektórych rynków mogą sprawić, że niezbędne stanie się zróżnicowanie refundacji dla niektórych produktów, w zależności od ich miejsca przeznaczenia.
(5) Refundacja powinna być ustalana raz na miesiąc. Zmian można dokonywać w tym odstępie czasowym.
(6) Zastosowanie tych zasad do aktualnej sytuacji na rynkach zbóż, a w szczególności do notowań lub cen na te produkty we Wspólnocie i na rynku światowym, prowadzi do ustalenia refundacji w wysokości podanej w załączniku.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje wywozowe dla produktów, o których mowa w art. 1 lit. a), b) i c) rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, z wyjątkiem słodu, wywiezionych w stanie naturalnym, ustala się w wysokości podanej w załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 5 maja 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 691/2006
z dnia 4 maja 2006 r.
w sprawie przekazanych ofert na wywóz jęczmienia w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1058/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na refundację wywozową do jęczmienia na wywóz do niektórych krajów trzecich został ogłoszony na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1058/2005 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [3], Komisja może, na podstawie zgłoszonych ofert, podjąć decyzję o wstrzymaniu przetargu.
(3) Biorąc pod uwagę czynniki, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95, nie jest wskazane ustalenie maksymalnej wysokości refundacji.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nie podejmuje się dalszych działań w odniesieniu do ofert przekazanych od 28 kwietnia do 4 maja 2006 r., w ramach przetargu na refundację wywozową do jęczmienia, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1058/2005.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 5 maja 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 692/2006
z dnia 4 maja 2006 r.
ustalające maksymalną refundację wywozową dla pszenicy zwyczajnej w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1059/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na refundację wywozową dla pszenicy zwyczajnej na wywóz do pewnych krajów trzecich został ogłoszony na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1059/2005 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [3], Komisja może, na podstawie zgłoszonych ofert, podjąć decyzję o ustaleniu maksymalnej wysokości refundacji wywozowej, uwzględniając czynniki, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95. W tym wypadku przetarg wygrywa ten oferent lub oferenci, którego lub których oferta odpowiada poziomowi równemu maksymalnej refundacji lub jest od niej niższa.
(3) Zastosowanie powyższych czynników do aktualnej sytuacji na danych rynkach zbóż prowadzi do ustalenia maksymalnej refundacji wywozowej.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 28 kwietnia do 4 maja 2006 r., w ramach przetargu ogłoszonego na mocy rozporządzenia (WE) nr 1059/2005, ustala się maksymalną refundację wywozową dla pszenicy zwyczajnej w wysokości 6,20 EUR/t.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 5 maja 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 693/2006
z dnia 4 maja 2006 r.
ustalające maksymalne obniżenie opłat przywozowych na sorgo, w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2094/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 12 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na maksymalne obniżenie opłat przywozowych w odniesieniu do przywozu sorgo pochodzącego z krajów trzecich do Hiszpanii został ogłoszony rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2094/2005 [2],
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1839/95 [3], w myśl procedury przewidzianej w art. 25 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, Komisja może podjąć decyzję o ustaleniu maksymalnego obniżenia opłat przywozowych, uwzględniając w szczególności czynniki przewidziane w art. 6 i 7 rozporządzenia (WE) nr 1839/95. Przetarg wygrywa ten oferent lub oferenci, którego lub których oferta odpowiada poziomowi równemu maksymalnemu obniżeniu opłat przywozowych lub jest od niego niższa.
(3) Zastosowanie powyższych czynników do aktualnej sytuacji na danych rynkach zbóż prowadzi do ustalenia maksymalnego obniżenia opłat przywozowych w wysokości określonej w art. 1.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 28 kwietnia do 4 maja 2006 r. w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2094/2005, ustala się maksymalne obniżenie opłat przywozowych na sorgo w wysokości 51,39 EUR/t dla maksymalnej ilości całkowitej równej 1700 t.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 5 maja 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 694/2006
z dnia 27 kwietnia 2006 r.
zmieniające wykazy postępowań upadłościowych i likwidacyjnych oraz zarządców zawarte w załącznikach A, B i C do rozporządzenia (WE) nr 1346/2000 w sprawie postępowania upadłościowego
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1346/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie postępowania upadłościowego [1], w szczególności jego art. 45,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając inicjatywę Republiki Słowackiej [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W załącznikach do rozporządzenia (WE) nr 1346/2000 wymieniono przyjęte w krajowym prawodawstwie państw członkowskich nazwy postępowań i zarządców, do których rozporządzenie to ma zastosowanie. Załącznik A do tego rozporządzenia zawiera wykaz postępowań upadłościowych, o których mowa w jego art. 2 lit. a). Załącznik B do tego rozporządzenia zawiera wykaz postępowań likwidacyjnych, o których mowa w jego art. 2 lit. c), a załącznik C zawiera wykaz zarządców, o których mowa w jego art. 2 lit. b).
(2) Załączniki A, B i C do rozporządzenia (WE) nr 1346/2000 zostały zmienione aktem przystąpienia z 2003 r., tak aby obejmowały postępowania upadłościowe i likwidacyjne oraz zarządców z nowych państw członkowskich, oraz rozporządzeniem Rady (WE) nr 603/2005 [3] w celu wprowadzenia zmian w wymienionych załącznikach w odniesieniu do kilku państw członkowskich.
(3) W dniu 29 listopada 2005 r.
Republika Francuska, zgodnie z art. 45 rozporządzenia (WE) nr 1346/2000, powiadomiła Komisję o zmianach w wykazach zawartych w załącznikach A i C do tego rozporządzenia.
(4) W dniu 6 marca 2006 r.
Republika Słowacka, zgodnie z art. 45 rozporządzenia (WE) nr 1346/2000, powiadomiła Sekretariat Generalny Rady o zmianach w wykazach zawartych w załącznikach A, B i C do tego rozporządzenia.
(5) Zjednoczone Królestwo i Irlandia powiadomiły o swoim zamiarze uczestniczenia w przyjęciu i stosowaniu niniejszego rozporządzenia zgodnie z art. 3 Protokołu w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej oraz do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską.
(6) Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Danii załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej oraz do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszego rozporządzenia, a zatem nie jest nim związana ani nie podlega jego stosowaniu.
(7) Rozporządzenie (WE) nr 1346/2000 powinno w związku z tym zostać odpowiednio zmienione,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1346/2000 wprowadza się następujące zmiany:
1) załącznik A zostaje zastąpiony tekstem zawartym w załączniku I do niniejszego rozporządzenia;
2) załącznik B zostaje zastąpiony tekstem zawartym w załączniku II do niniejszego rozporządzenia;
3) załącznik C zostaje zastąpiony tekstem zawartym w załączniku III do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 695/2006
z dnia 5 maja 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 397/2004 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz bawełnianej bielizny pościelowej z Pakistanu
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r.
[1] w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej ("rozporządzenie podstawowe"), w szczególności jego art. 11 ust. 3,
uwzględniając wniosek przedstawiony przez Komisję po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. PROCEDURA
1.
Poprzednie dochodzenie
(1) Na mocy rozporządzenia (WE) nr 397/2004 [2] ("rozporządzenie ostateczne") Rada nałożyła ostateczne cło antydumpingowe w wysokości 13,1 % na przywóz bielizny pościelowej z włókien bawełnianych czystych lub z domieszką włókien sztucznych lub lnu (przy czym len nie może być włóknem dominującym), bieloną, farbowaną lub z nadrukiem, pochodzącą z Pakistanu.
(2) Środek ten został nałożony na podstawie dostępnych faktów, z uwagi na to, iż niemożliwe było zweryfikowanie na miejscu wysoce nieprzekonujących danych liczbowych przedstawionych w kwestionariuszu przez sześć przedsiębiorstw objętych kontrolą wyrywkową, z następujących powodów.
Podczas weryfikacji drugiego przedsiębiorstwa Komisja otrzymała list z groźbą pozbawienia życia, zaadresowany osobiście do urzędników przeprowadzających weryfikację.
Biorąc pod uwagę szczególny, osobisty charakter tego listu, Komisja uznała, iż warunki konieczne do przeprowadzenia weryfikacji nie zostały spełnione, a wspomniane okoliczności w znaczący sposób uniemożliwiają prowadzenie dochodzenia.
W rezultacie wizyty weryfikacyjne musiały zostać przerwane.
(3) W okresie po nałożeniu środków antydumpingowych Komisja otrzymała informacje o tym, iż zmieniły się okoliczności związane z bezpieczeństwem, tzn. przeszkody uniemożliwiające przeprowadzenie wizyt weryfikacyjnych zostały usunięte.
W takim przypadku Komisja postanowiła wszcząć przegląd tymczasowy ograniczony do kwestii dumpingowych w celu dokonania przeglądu ustaleń na podstawie w pełni zweryfikowanych danych, które lepiej odzwierciedlają sytuację eksporterów w Pakistanie.
2.
Wszczęcie postępowania
(4) W dniu 3 sierpnia 2004 r. Komisja, po konsultacji z Komitetem Doradczym, ogłosiła [3] wszczęcie z urzędu, zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, częściowego tymczasowego przeglądu ograniczonego do dumpingu środków antydumpingowych nałożonych przez ostateczne rozporządzenie.
(5) Komisja oficjalnie poinformowała o wszczęciu postępowania zainteresowanych producentów eksportujących i ich stowarzyszenia, władze pakistańskie oraz stowarzyszenia producentów wspólnotowych.
Zainteresowane strony otrzymały możliwość przedstawienia swoich opinii na piśmie oraz złożenia wniosku o przesłuchanie w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania.
(6) Pewna liczba producentów eksportujących oraz Pakistańskie Stowarzyszenie Eksporterów Bielizny Pościelowej, będące jednym z kilku stowarzyszeń producentów bielizny pościelowej w Pakistanie, jak również stowarzyszenie producentów wspólnotowych (EUROCOTON), które w pierwotnym dochodzeniu występowało jako skarżący, przedstawiły swoje opinie na piśmie.
Zgodzono się na przesłuchanie stron, które o to wnosiły i które wskazały powody, dla których powinny zostać wysłuchane.
3.
Kontrola wyrywkowa
(7) Ze względu na dużą liczbę producentów eksportujących oraz importerów objętych postępowaniem, zawiadomienie o wszczęciu przeglądu przewidywało kontrolę wyrywkową, zgodnie z art. 17 rozporządzenia podstawowego.
(8) W celu umożliwienia Komisji podjęcia decyzji co do konieczności kontroli wyrywkowej, a w przypadku uznania takiej kontroli za konieczną, wybrania próby, producenci eksportujący, importerzy i przedstawiciele działający w ich imieniu zostali poproszeni o zgłoszenie się i dostarczenie, zgodnie z zawiadomieniem o wszczęciu postępowania, podstawowych informacji dotyczących ich działalności związanej z produktem objętym postępowaniem w terminie 15 dni od daty opublikowania wspomnianego zawiadomienia.
Komisja skonsultowała się również z władzami pakistańskimi i stowarzyszeniem eksporterów/producentów, które się zgłosiło, w sprawie doboru próby spośród eksporterów.
(9) Po rozpatrzeniu przesłanych informacji postanowiono, iż kontrola wyrywkowa jest konieczna wyłącznie w odniesieniu do eksporterów.
Łącznie 110 przedsiębiorstw przesłało odpowiedzi na kwestionariusz w określonym terminie i dostarczyło wymaganych informacji.
Jednakże 11 spośród tych przedsiębiorstw ani nie produkowało, ani nie dokonywało przywozu produktu objętego postępowaniem, w związku z czym nie mogło zostać uznanych za zainteresowane strony w postępowaniu.
Ponadto jedno przedsiębiorstwo współpracowało tylko częściowo, ponieważ nie przedstawiło żadnych informacji na temat wielkości produkcji.
Łącznie za współpracujące uznano 98 przedsiębiorstw.
(10) Próba została dobrana zgodnie z art. 17 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, na podstawie największej reprezentatywnej wielkości wywozu z Pakistanu do Wspólnoty, jaka mogłaby zostać zbadana w dostępnym czasie.
(11) Komisja poinformowała władze pakistańskie i stowarzyszenia producentów/eksporterów o zamiarze wybrania jako próby ośmiu przedsiębiorstw stanowiących 31 % pakistańskiego wywozu do Wspólnoty.
Jednakże władze pakistańskie oraz jedno stowarzyszenie eksporterów sprzeciwiły się tej propozycji i poprosiły o ograniczenie próby do sześciu przedsiębiorstw, czyli do tej samej próby, jaka była w poprzednim dochodzeniu.
(12) Zgodnie z art. 17 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, po wspomnianej konsultacji, Komisja ostatecznie postanowiła, że w celu uzyskania najwyższej możliwej reprezentatywności próby należy do niej włączyć osiem przedsiębiorstw, ponieważ i) pozwalało to na pokrycie większej części wywozu, w tym wywozu przez przedsiębiorstwa sprzedające również na rynku krajowym oraz ii) przeprowadzenie dochodzenia w tych ośmiu przedsiębiorstwach było możliwe do zrealizowania.
4.
Badanie indywidualne
(13) Wnioski o określenie indywidualnego marginesu dumpingu zostały złożone przez 22 przedsiębiorstwa niewłączone do próby.
Jednakże w związku z dużą ilością wniosków i objętością informacji do przeanalizowania (między innymi z powodu dużej ilości rozpatrywanych rodzajów produktu) stwierdzono, że badania indywidualne będą nadmiernie uciążliwe, w rozumieniu art. 17 ust. 3 rozporządzenia podstawowego i że uniemożliwią zakończenie dochodzenia w odpowiednim czasie.
Odrzucono zatem wnioski o określenie indywidualnego marginesu dumpingu.
5.
Dochodzenie
(14) Komisja przesłała przedsiębiorstwom wybranym do próby kwestionariusze.
Odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszach otrzymano od wszystkich ośmiu producentów eksportujących wybranych do próby.
Komisja również zgromadziła i zweryfikowała wszelkie informacje uznane za niezbędne do celów dochodzenia.
Niemniej z uwagi na szczególne ograniczenia dotyczące bezpieczeństwa postanowiono nie przeprowadzać wizyt weryfikacyjnych w siedzibach przedsiębiorstw.
Zamiast tego weryfikacji nadesłanych danych dokonano w państwie trzecim, którym w tym przypadku były Zjednoczone Emiraty Arabskie ("ZEA"), przy użyciu systemu komunikacji z siedzibami przedsiębiorstw, w odniesieniu do których prowadzono dochodzenie.
Pozwoliło to na otrzymywanie bez zwłoki wszelkich żądanych dokumentów.
Zweryfikowano dane otrzymane od następujących przedsiębiorstw:
Gul Ahmed Textile Mills Ltd, Karaczi,
Al-Abid Silk Mills Ltd, Karaczi,
Yunus Textile Mills, Karaczi,
Chenab Limited, Fajsalabad,
Nishat Mills Limited, Fajsalabad,
Fairdeal Textiles (Pvt) Ltd, Karaczi,
Lucky Textile Mills, Karaczi,
Mohammad Farooq Textile Mills Ltd, Karaczi.
(15) Zdaniem przemysłu wspólnotowego dochodzenie powinno było zostać zakończone z uwagi na fakt, iż sytuacja w Pakistanie pod względem bezpieczeństwa nie uległa zmianie.
W związku z tym wizyty weryfikacyjne w ZEA nie powinny się były w ogóle odbyć.
W tej kwestii należy zauważyć, że informacje dostarczone w czasie tych weryfikacji były wystarczające do określenia poziomu dumpingu.
Jednakże uwagi skierowane przez przemysł wspólnotowy zostały uwzględnione w ocenie trwałego charakteru zmiany okoliczności, zgodnie z motywem 64.
(16) Okres objęty dochodzeniem ("OD") obejmował okres od 1 kwietnia 2003 r. do 31 marca 2004 r.
B. PRODUKT OBJĘTY POSTĘPOWANIEM I PRODUKT PODOBNY
1.
Produkt objęty postępowaniem
(17) Produktem objętym przeglądem jest ten sam produkt, co w dochodzeniu pierwotnym, tj. bielizna pościelowa z włókien bawełnianych czystych lub z domieszką włókien sztucznych lub lnu (przy czym len nie może być włóknem dominującym), bielona, farbowana lub z nadrukiem, pochodząca z Pakistanu, obecnie klasyfikowana zgodnie z kodami CN ex63022100 (kody TARIC 6302210081, 6302210089), ex63022290 (kod TARIC 6302229019), 63023100 (kod TARIC 6302310090) oraz ex63023290 (kod TARIC 6302329019) ("produkt objęty postępowaniem").
Bielizna pościelowa obejmuje prześcieradła (wymiarowe lub płaskie), poszwy i poszewki na poduszki, pakowane w celu sprzedaży pojedynczo lub w zestawach.
(18) Tkaniny wykonane z włókien bawełnianych użyte do produkcji bielizny pościelowej są określane dwiema parami cyfr.
Pierwsza z nich wskazuje na ilość (lub wagę) przędzy użytej odpowiednio jako osnowa i wątek.
Druga para cyfr oznacza liczbę nitek na centymetr lub cal odpowiednio osnowy i wątku.
(19) Tkaniny poddaje się bieleniu, farbowaniu lub nadrukowi.
Następnie są one cięte i zszywane w różnej wielkości prześcieradła, prześcieradła dopasowane, poszwy i poszewki.
Produkt końcowy pakuje się do sprzedaży pojedynczo lub w zestawach.
(20) Pomimo istnienia różnych możliwych rodzajów produktu wynikających ze stosowania różnych splotów, wykończenia tkaniny, jej prezentacji i rozmiarów, opakowania itp., wszystkie one stanowią jeden produkt do celów niniejszego postępowania ze względu na identyczne właściwości fizyczne i zasadniczo identyczne zastosowanie.
(21) Wspomniana definicja została zakwestionowana przez kilku współpracujących eksporterów, jednak z uwagi na to, iż nie uzasadnili oni w żaden sposób swych zarzutów, zostały one odrzucone.
2.
Produkt podobny
(22) Podobnie jak w dochodzeniu pierwotnym, ustalono, że produkt objęty postępowaniem oraz bielizna pościelowa produkowana i sprzedawana na rynku krajowym w Pakistanie mają te same podstawowe właściwości fizyczne i techniczne oraz zastosowanie.
Dlatego uznaje się je za produkty podobne w rozumieniu art. 1 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
(23) Kilku współpracujących eksporterów twierdziło, że produkt objęty postępowaniem i bielizna pościelowa sprzedawana na rynku krajowym w Pakistanie to nie te same produkty, ponieważ różnią się od siebie podstawowymi właściwościami fizycznymi i technicznymi oraz zastosowaniem.
Ponieważ jednak nie przedstawiono żadnych dowodów na poparcie tych zarzutów, zostały one odrzucone.
C. DUMPING
1.
Wartość normalna
(24) Wartość normalna została obliczona zgodnie z art. 2 rozporządzenia podstawowego.
Dlatego też w pierwszej kolejności ustalono w odniesieniu do każdego eksportującego producenta włączonego do próby, czy jego łączna sprzedaż na rynku krajowym produktu podobnego była reprezentatywna w porównaniu z jego łączną sprzedażą produktu objętego postępowaniem do Wspólnoty.
Zgodnie z art. 2 ust. 2 zdanie pierwsze rozporządzenia podstawowego reprezentatywność sprzedaży produktu podobnego na rynku krajowym stwierdzono w odniesieniu do jednego z przedsiębiorstw objętych próbą, ponieważ wielkość sprzedaży przez to przedsiębiorstwo na rynku krajowym przekraczała 5 % jego łącznej wielkości sprzedaży na wywóz do Wspólnoty.
(25) Oprócz wspomnianego powyżej eksportera, którego reprezentatywna sprzedaż na rynku krajowym przekroczyła 5 % wielkości dokonywanej przez niego sprzedaży eksportowej do Wspólnoty, trzej inni eksporterzy objęci próbą dokonywali sprzedaży produktu objętego postępowaniem na rynku krajowym, jednakże wielkość tej sprzedaży była niewielka i wynosiła odpowiednio 2,2 %, 0,5 % i 0,2 % wielkości sprzedaży produktu objętego postępowaniem na wywóz do Wspólnoty.
Po uważnym zbadaniu cech rynku krajowego i organizacji sprzedaży we wspomnianych przedsiębiorstwach stwierdzono ostatecznie, że wspomniana sprzedaż jest znikoma i nie można jej uznać za reprezentatywną zgodnie z art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego.
(26) W odniesieniu do eksportującego producenta o ogólnie reprezentatywnej sprzedaży na rynku krajowym zbadano również, czy rodzaje bielizny pościelowej sprzedawanej na rynku krajowym były identyczne lub bezpośrednio porównywalne z rodzajami sprzedawanymi na wywóz do Wspólnoty.
Sprzedaż krajowa danego rodzaju produktu uznawana była za wystarczająco reprezentatywną, jeśli wielkość sprzedaży tego typu produktu odbiorcom niezależnym na rynku krajowym w OD była równa lub większa niż 5 % całkowitej wielkości sprzedaży eksportowej do Wspólnoty identycznego i bezpośrednio porównywalnego typu produktu.
(27) Następnie zbadano, czy sprzedaż prowadzoną przez przedsiębiorstwo na rynku krajowym można uznać za dokonywaną w zwykłym obrocie handlowym.
Jeśli chodzi o te rodzaje produktu, których średnia ważona cena była równa lub większa od kosztu produkcji, wartość normalną określono w oparciu o rzeczywiście zapłaconą średnią ważoną cenę całej sprzedaży na rynku krajowym tego typu, bez względu na to, czy sprzedaż ta była dokonana z zyskiem czy nie.
W przypadku tych rodzajów produktu, których średnia ważona cena była niższa od kosztu produkcji, uznano, iż wartość normalna powinna być konstruowana zgodnie z art. 2 ust. 3 rozporządzenia podstawowego.
(28) Przedsiębiorstwo zakwestionowało to, iż prowadzona przezeń sprzedaż była dokonywana w zwykłym obrocie handlowym, twierdząc, że resztki sprzedawane na rynku krajowym nie były porównywalne z produktem sprzedawanym na wywóz.
W toku dochodzenia ustalono, że resztkami były nadwyżki bielizny pościelowej wyprodukowanej na wywóz, w związku z czym produkt sprzedawany na rynku krajowym i produkt sprzedawany na wywóz są porównywalne.
Dlatego też uznaje się, że sprzedaż na rynku krajowym prowadzona przez przedsiębiorstwo jest reprezentatywna i że jest dokonywana w zwykłym obrocie handlowym.
(29) Wartość normalna została skonstruowana poprzez dodanie do kosztów produkcji wywożonych rodzajów produktu przeciętnych kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych (SG&A) i zysków, zgodnie z art. 2 ust. 6 rozporządzenia podstawowego.
(30) W tym względzie przedsiębiorstwo twierdziło, że SG&A i zysk należy ustalić w oparciu o wszystkie transakcje, ponieważ z uwagi na dużą różnorodność produktu (przedsiębiorstwo przysłało informacje dotyczące 500 różnych rodzajów produktu) nie można w sposób wiarygodny ustalić czy pewne transakcje były dokonywane z zyskiem czy nie.
Prawdą jest, że produkt objęty postępowaniem składa się z szerokiej gamy rodzajów o różnych rozmiarach, wzorach, kolorach, tkaninach itp.
Określając koszty produkcji różnych typów produktu, ogólna alokacja kosztów stosowana przez przedsiębiorstwo charakteryzowała się brakiem precyzji wykraczającym poza trudności, jakie normalnie napotyka się w przypadku produktów złożonych.
Uznano więc, że SG&A i zysk wykorzystane do skonstruowania wartości normalnej powinny zostać określone w oparciu o wszystkie transakcje sprzedaży na rynku krajowym produktu objętego postępowaniem.
(31) Przemysł wspólnotowy zakwestionował podejście prezentowane w stosunku do wspomnianego przedsiębiorstwa, twierdząc, że tylko transakcje dokonywane z zyskiem powinny służyć do określenia wielkości procentowej zysku osiągniętego przez przedsiębiorstwo w zwykłym obrocie handlowym.
Zarzut został odrzucony, ponieważ z przyczyn, o których mowa w motywie 30, nie można w sposób wiarygodny ustalić, czy dane transakcje były dokonywane z zyskiem czy nie.
Ponadto ustalono, że ogólnie transakcje były dokonywane w zwykłym obrocie handlowym.
(32) W odniesieniu do siedmiu innych eksportujących producentów objętych próbą wartość normalna miała być konstruowana zgodnie z art. 2 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, ponieważ żaden z nich nie miał reprezentatywnej sprzedaży. W odniesieniu do wszystkich eksporterów wartość normalną skonstruowano zatem poprzez dodanie do kosztów produkcji każdego z rodzajów produktu wywożonego do Wspólnoty, w odpowiednim przypadku skorygowanych zgodnie z objaśnieniami w motywie 36, przeciętnych wydatków SG&A i zysków. Wydatki SG&A i zyski nie mogły być określone na podstawie art. 2 ust. 6 lit. a) rozporządzenia podstawowego, ponieważ tylko jedno przedsiębiorstwo miało reprezentatywną sprzedaż na rynku krajowym. Nie mogły one również być określone na podstawie art. 2 ust. 6 lit. b), ponieważ sprzedaż tej samej ogólnej kategorii produktów na rynku krajowym dokonywana w zwykłym obrocie handlowym przez zainteresowanych eksporterów nie była reprezentatywna.
(33) Wydatki SG&A i zyski określono więc zgodnie art. 2 ust. 6 lit. c) rozporządzenia podstawowego w oparciu o średnią ważoną poniesionych wydatków SG&A i zysków osiągniętych przez jedyne przedsiębiorstwo o reprezentatywnej sprzedaży na rynku krajowym oraz dwa przedsiębiorstwa o sprzedaży krajowej wynoszącej odpowiednio 2,2 % i 0,2 %. Stwierdzono, że sprzedaż na rynku krajowym dokonywana przez wspomniane dwa przedsiębiorstwa, mimo iż nie była reprezentatywna w celu użycia cen krajowych do obliczenia ich wartości normalnej, była wystarczająca do zapewnienia wiarygodności SG&A i zysków, w celu zastosowania art. 2 ust. 6 lit. c) rozporządzenia podstawowego. SG&A i zyski trzeciego przedsiębiorstwa niemającego na rynku krajowym reprezentatywnej sprzedaży, o której mowa w motywie 25, nie zostały uwzględnione z uwagi na fakt, iż przedsiębiorstwo to wykazało znaczące straty w sprzedaży.
(34) Jedno z przedsiębiorstw twierdziło, że przy określaniu SG&A dla tego przedsiębiorstwa, Komisja powinna zastosować art. 2 ust. 6 lit. b) rozporządzenia podstawowego.
Zdaniem tego przedsiębiorstwa należy posłużyć się SG&A wszystkich produktów sprzedawanych na rynku krajowym, ponieważ produkty te są podobne do produktu objętego postępowaniem z uwagi na fakt, iż należą do tej samej ogólnej kategorii produktów.
Zarzut ten został odrzucony, ponieważ stwierdzono, że produktami, które rzekomo miały należeć do tej samej ogólnej kategorii co bielizna pościelowa, były w większości surową tkaniną, czyli produktem pośrednim, który jest sprzedawany użytkownikom przemysłowym, a nie produktem przeznaczonym dla konsumentów, jakim jest bielizna pościelowa.
(35) Przedsiębiorstwo twierdziło również, że nawet gdyby zastosowanie miał art. 2 ust. 6 lit. c) rozporządzenia podstawowego, należy użyć SG&A oraz zysków samego przedsiębiorstwa.
Ponadto dodało ono, że SG&A i zyski, których użyto przy konstruowaniu wartości normalnej, w dużej mierze odpowiadają wartościom przedsiębiorstwa o innej strukturze, prawdopodobnie porównywalnej z domem towarowym.
Należy jednak zwrócić uwagę, że przedmiotem sprzedaży dokonywanej przez przedsiębiorstwo wnioskodawcę są produkty, które nie należą nawet do tej samej ogólnej kategorii produktów i że wielkość ich sprzedaży jest stosunkowo niewielka.
Dlatego też posłużenie się SG&A oraz zyskami określonymi na podstawie tak nieodpowiednich danych byłoby niewłaściwe.
(36) Pewna liczba przedsiębiorstw objętych próbą uwzględniła w swych SG&A różne elementy, które powinny być zaliczone do kosztów produkcji.
W związku z tym elementy te zostały przeniesione do kosztów produkcji.
Ponadto zgodnie z art. 2 ust. 5 rozporządzenia podstawowego koszty oblicza się zazwyczaj w oparciu o zapisy przechowywane przez stronę będącą przedmiotem dochodzenia, pod warunkiem że zapisy te są zgodne z zasadami rachunkowości powszechnie przyjętymi w danym kraju oraz że zostanie wykazane, iż zapisy te właściwie dokumentują koszty związane z produkcją i sprzedażą rozpatrywanego produktu.
Ponadto należy również wziąć pod uwagę przedłożone dowody właściwej alokacji kosztów, pod warunkiem że wykazane zostanie używanie w przeszłości systemu alokacji.
W przypadku pięciu przedsiębiorstw objętych próbą alokacja kosztów w odpowiedziach na kwestionariusz, dla celów dochodzenia, była dokonana ad hoc i nie można było uznać jej za wiarygodną z uwagi na fakt, iż odpowiedzi nie były zgodne ze zbadanymi księgami rachunkowymi tych przedsiębiorstw.
Poczyniono zatem dostosowania mające na celu określenie kosztów produkcji w sposób bardziej spójny ze zbadanymi księgami rachunkowymi omawianych przedsiębiorstw.
(37) Dla tych pięciu przedsiębiorstw określono różne elementy kosztów zawarte w kosztach produkcji.
Określono wielkość procentową udziału produktu objętego postępowaniem w łącznym obrocie przedsiębiorstwa.
W zależności od tego, czy informacje były dostępne i możliwe do zweryfikowania, wspomniana wielkość procentowa była stosowana albo do wartości każdego z elementów kosztów, albo do łącznej wielkości kosztów wykazanej w zbadanych księgach rachunkowych, w celu określenia kosztów produkcji produktu objętego postępowaniem.
(38) W przypadku jednego przedsiębiorstwa dokonano dostosowania, o którym mowa w motywie 37, w celu uwzględnienia faktu, iż istnieje znacząca różnica między strukturą kosztów produkcji bielizny pościelowej a strukturą kosztów innego głównego produktu przedsiębiorstwa, tj. przędzy.
Fakt, iż w odpowiedzi na kwestionariusz przedsiębiorstwo przedstawiło, w sposób możliwy do zweryfikowania, dane pozwalające na jaśniejszy podział kosztów między dwie kategorie produktów, umożliwił ulepszenie alokacji kosztów w oparciu o obrót, w celu uzyskania należytego podziału kosztów produkcji.
(39) Przemysł wspólnotowy zakwestionował podejście prezentowane w stosunku do tego przedsiębiorstwa, twierdząc, że przedsiębiorstwo to nie stosowało w przeszłości systemu alokacji kosztów.
Zarzut nie został jednak uwzględniony, ponieważ podział kosztów, o którym mowa w motywie 38, nie opierał się na alokacji kosztów przedstawionej przez przedsiębiorstwo, lecz na zweryfikowanych informacjach księgowych przygotowywanych regularnie przez przedsiębiorstwo.
(40) W odniesieniu do jednego przedsiębiorstwa dokonano dodatkowego dostosowania.
Przedsiębiorstwo to posiadało dwa zakłady produkcyjne, jednak bielizna pościelowa była produkowana tylko w jednym z nich.
W związku z powyższym uznano, że najwłaściwszym rozwiązaniem będzie uwzględnienie danych dotyczących zakładu, w którym produkowano bieliznę pościelową.
(41) Kilka innych przedsiębiorstw wnosiło o dodatkowe dostosowanie alokacji kosztów dokonanej przez instytucje wspólnotowe.
Jednakże metoda alokacji kosztów w oparciu o obrót nie pozwala na zastosowanie innej, specyficznej metodologii ograniczonej wyłącznie do kilku elementów kosztów, chyba że zostanie wykazane, iż tego rodzaju specyficzna metodologia może być zastosowana wyłącznie do tych kilku elementów kosztów.
Ponieważ jednak nie wykazano tego i, zgodnie z motywem 32, przedstawione przez te przedsiębiorstwa informacje i dowody dotyczące ich kosztów produkcji uznano za niewiarygodne, wspomniany powyżej zarzut został odrzucony.
(42) W przypadku kolejnego przedsiębiorstwa koszty produkcji uzyskano poprzez odjęcie od obrotu zysku i wydatków SG&A, zgodnie z tym, co ustalono w czasie wizyty weryfikacyjnej.
(43) Jeśli chodzi o dwa pozostałe przedsiębiorstwa koszty produkcji uznano za generalnie wiarygodne, jednak konieczne było dokonanie pewnych poprawek na podstawie informacji zebranych w czasie wizyt weryfikacyjnych.
(44) Niektórzy z producentów eksportujących objętych próbą twierdzili, że koszty surowców (szczególnie surowej tkaniny), które zostały zaksięgowane jako koszty produkcji obejmowały już niektóre koszty SG&A. Ponieważ przedsiębiorstwa te nie były w pełni zintegrowane, z uwagi na fakt, iż niektóre etapy produkcji były zlecane podmiotom zewnętrznym, twierdziły one, iż te wydatki SG&A powinny zostać odliczone od kosztów produkcji w celu uniknięcia podwójnego policzenia wydatków SG&A. Jednakże należy zwrócić uwagę na fakt, iż wartość normalna musiała być konstruowana przy użyciu SG&A i zysków jedynego przedsiębiorstwa o reprezentatywnej sprzedaży na rynku krajowym i dwóch przedsiębiorstw, których sprzedaż na rynku krajowym wynosiła odpowiednio 2,2 % i 0,2 % oraz że tych trzech eksporterów samodzielnie dokonywało kupna przeważającej wielkości surowej tkaniny.
Należy również zauważyć, iż każdy zakup surowca zawiera w zapłaconej cenie pewne koszty SG&A, jednak są to koszty dostawcy, a nie SG&A danego eksportera.
W związku z powyższym wniosek ten został odrzucony.
2.
Cena eksportowa
(45) Siedmiu z producentów eksportujących objętych próbą dokonywało wywozu do Wspólnoty bezpośrednio na rzecz niezależnych klientów.
Zgodnie z art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego ich ceny eksportowe zostały zatem ustalone w oparciu o ceny rzeczywiście zapłacone lub należne od wspomnianych niezależnych klientów we Wspólnocie.
(46) Ósmy eksportujący producent objęty próbą miał we Wspólnocie powiązanego importera.
Ceny eksportowe w tym przypadku zostały skonstruowane w oparciu o ceny, po jakich przywożone produkty były po raz pierwszy odsprzedawane pierwszemu niezależnemu nabywcy, zgodnie z art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego.
(47) Jednakże na wniosek pewnej liczby przedsiębiorstw sprzedaż na wywóz przestarzałych zapasów oraz sprzedaż towarów dostarczanych transportem lotniczym (na podstawie CIF oraz C&F) zostały wyłączone z obliczeń dumpingu, z uwagi na fakt, iż sprzedaż ta nie była dokonywana w zwykłym obrocie handlowym.
Sprzedaż ta stanowiła mało znaczący udział (poniżej 2 %) w całości podanej sprzedaży na wywóz.
(48) Przemysł wspólnotowy zakwestionował podejście dotyczące sprzedaży towarów dostarczanych transportem lotniczym i przestarzałych zapasów, twierdząc że tego, czy sprzedaż była dokonywana w zwykłym obrocie handlowym nie można ustalić na podstawie środka transportu i że sprzedaż tę należy uwzględnić, jeśli występuje ona w omawianym sektorze stosunkowo powszechnie.
Zarzut ten został odrzucony z uwagi na fakt, iż co prawda w większości przedsiębiorstw miała miejsce sprzedaż towarów dostarczanych transportem lotniczym oraz sprzedaż przestarzałych zapasów, to jednak tego rodzaju sprzedaż nie występuje stosunkowo powszechnie w omawianym sektorze, ponieważ ilości dostarczane transportem lotniczym i przestarzałe zapasy są bardzo ograniczone, jak wskazano w motywie 47.
3.
Porównanie
(49) W celu zapewnienia obiektywnego porównania między wartościami normalnymi a cenami eksportowymi uwzględniono, w postaci dostosowań, różnice wpływające na porównywalność cen, zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego.
Właściwe dostosowania dotyczące opłat przywozowych i podatków pośrednich, bonifikat i rabatów, kosztów związanych z transportem, ubezpieczeniem, przeładunkiem, załadunkiem i kosztów dodatkowych, kredytów, prowizji, odsetek oraz różnic kursowych walut były przyznawane, w przypadku gdy było to uzasadnione i poparte dowodami.
Dokonano również dostosowania w odniesieniu do poziomu handlu w celu odzwierciedlenia faktu, iż sprzedaż na rynku krajowym była dokonywana bezpośrednio na rzecz odbiorców końcowych, podczas gdy wywóz był dokonywany na rzecz przedsiębiorstw handlowych, przedsiębiorców detalicznych i dystrybutorów.
(50) Jeden z eksporterów zakwestionował dostosowanie prowizji, twierdząc, że powiązane przedsiębiorstwo handlowe, które, jak stwierdzono, pełniło rolę podobną do pośrednika działającego w zamian za prowizję, było tak naprawdę tylko częścią jego działu ds. eksportu i nie prowadziło ono działalności gospodarczej na własny rachunek.
Dostosowanie zostało potwierdzone, a zarzut odrzucony, ponieważ stwierdzono, iż powiązane przedsiębiorstwo handlowe prowadziło jednak własną działalność w zakresie sprzedaży (np. otrzymując i zarządzając częścią kontyngentu), która nie mogła być prowadzona przez samego eksportera, i ponosiło ono z tego tytułu znaczące wydatki.
Ponadto powiązane przedsiębiorstwo handlowe otrzymywało znaczącą marżę z tytułu sprzedaży produktu objętego postępowaniem wspólnotowym, która niczym nie różni się otrzymywania prowizji.
(51) Kilku eksporterów wniosło o dodatkowe dostosowania z tytułu opłat bankowych i kosztów kredytu.
Twierdzili oni, że użytkownicy końcowi na rynku krajowym, jako formy płatności używali przeważnie kart kredytowych.
Tymczasem dochodzenie wykazało, że w obrocie krajowym w tych przedsiębiorstwach sprzedaż użytkownikom końcowym odbywa się za gotówkę.
Wniosek ten został więc odrzucony.
(52) Jedno z przedsiębiorstw wniosło o dostosowanie z tytułu wzrostu cen bawełny w trakcie OD.
Jednakże wzrost cen bawełny był rezultatem wzrostu na rynkach światowych, nie był więc zjawiskiem występującym tylko w Pakistanie.
Wzrost cen bawełny dotyczył najwyżej 3 miesięcy w trakcie OD, podczas gdy sprzedaż produktu objętego postępowaniem miała miejsce przez cały OD.
Ponadto wzrost cen miał charakter wyłącznie tymczasowy, ponieważ ceny na światowych rynkach są niestabilne, co jest normalnym zjawiskiem dla tego rodzaju surowca.
Takie zmiany cen surowca należy traktować jako naturalny element działalności gospodarczej.
Ponadto informacje przedstawione przez przedsiębiorstwo (ceny kupna bawełny w latach 1997–2005 w PKR) wykazały tendencję spadkową, gdzie najwyższe ceny były w 1997 r.
Jeżeli pojawiają się istotne wahania w zakresie czynników produkcji, problem ten można rozwiązać poprzez miesięczne lub kwartalne porównania wartości normalnej z cenami eksportowymi.
W tej sprawie nie było jednak żadnego wniosku.
Wniosek ten został więc odrzucony.
(53) Wszystkie przedsiębiorstwa wystąpiły z wnioskiem o dostosowanie dotyczące zwrotu należności celnych zgodnie z art. 2 ust. 10 lit. b) rozporządzenia podstawowego.
Wnioski o takie dostosowania zostały przyjęte w pierwotnym dochodzeniu w zakresie, w jakim kwoty, o które wnoszono, zostały rzeczywiście poniesione z tytułu produktu podobnego i jego fizycznych składników, w przypadku gdy był on przeznaczony do zużycia w państwie wywożącym, i zostały zwrócone w odniesieniu do produktu wwiezionego do Wspólnoty.
Stwierdzono, że w obecnym dochodzeniu, kwoty zwrócone przez rząd pakistański daleko przewyższyły kwoty opłat przywozowych lub podatków pośrednich rzeczywiście uiszczonych przez przedsiębiorstwa z tytułu składników produktu objętego postępowaniem.
(54) Eksporterzy objęci próbą twierdzili, że rząd pakistański wprowadził nowy system obliczania zwrotu ceł importowych uiszczonych przez eksportujących producentów.
Nowy system używa pewnych standardów dla określania kwoty podlegającej zwrotowi.
(55) Zbadano nowe uregulowania prawne w celu wyjaśnienia, czy można stwierdzić istnienie związku między cłem zapłaconym przez eksportującego producenta a fizycznym składnikiem produktu podobnego przeznaczonego do zużycia w państwie wywożącym.
Jeżeli eksporterzy objęci próbą mogli wykazać, że cła importowe zostały zwrócone, instytucje wspólnotowe, w odpowiednich przypadkach, przyjmowały wniosek o dostosowanie do wartości normalnej, w zakresie w jakim kwoty, o które wnoszono, zostały rzeczywiście poniesione z tytułu produktu podobnego i jego fizycznych składników, w przypadku gdy był przeznaczony do zużycia w państwie wywożącym, i zostały zwrócone w odniesieniu do produktu wywiezionego do Wspólnoty.
4.
Marginesy dumpingu
(56) Dla producentów eksportujących ustanowiono indywidualny margines dumpingu na podstawie porównania średniej ważonej wartości normalnej oraz średniej ważonej ceny eksportowej, zgodnie z art. 2 ust. 11 rozporządzenia podstawowego.
(57) Ustalone w ten sposób marginesy dumpingu, wyrażone jako procent ceny netto na granicy Wspólnoty, przed ocleniem, wynoszą:
Yunus Textile Mills, Karaczi _BAR_ 8,5 % _BAR_
Lucky Textile Mills, Karaczi _BAR_ 7,2 % _BAR_
Nishat Mills Limited, Fajsalabad _BAR_ 6,1 % _BAR_
Chenab Limited, Fajsalabad _BAR_ 5,7 % _BAR_
Gul Ahmed Textile Mills Ltd, Karaczi _BAR_ 5,6 % _BAR_
Al-Abid Silk Mills Ltd, Karaczi _BAR_ 3,9 % _BAR_
Mohammad Farooq Textile Mills Ltd, Karaczi _BAR_ 3,5 % _BAR_
Fairdeal Textiles (Pvt) Ltd, Karaczi _BAR_ 1,3 % _BAR_
(58) Zgodnie z art. 9 ust. 3 rozporządzenia podstawowego stwierdza się, że margines dumpingu dla Fairdeal Textiles (Pvt) Ltd jest marginesem de minimis, ponieważ jego margines dumpingu jest mniejszy niż 2 %.
(59) Dla przedsiębiorstw współpracujących niewłączonych do próby marginesy dumpingu zostały ustalone na podstawie średniego ważonego marginesu dumpingu przedsiębiorstw włączonych do próby, zgodnie z art. 9 ust. 6 rozporządzenia podstawowego.
Ustalony w ten sposób średni ważony margines dumpingu, wyrażony jako procent ceny netto na granicy Wspólnoty, przed ocleniem, wynosił 5,8 %.
(60) Kilku współpracujących eksporterów niewłączonych do próby twierdziło, że nieotrzymanie najniższego cła zamiast średniego ważonego cła przedsiębiorstw włączonych do próby jest przejawem dyskryminacji.
Należy zwrócić uwagę na fakt, iż w tym przypadku do próby włączono ośmiu eksporterów, zgodnie z art. 17 rozporządzenia podstawowego.
Ustalenia dokonane w oparciu o dane przedstawione przez tych eksporterów uznaje się za reprezentatywne dla całego pakistańskiego przemysłu zajmującego się bielizną pościelową.
Jeśli chodzi o cło stosowane do eksporterów niewłączonych do próby, zastosowanie najniższego cła ustalonego dla jednego z eksporterów włączonych do próby, zamiast średniego ważonego cła, które jest oczywiście bardziej reprezentatywne dla całości przemysłu, byłoby sprzeczne z celem przeprowadzania kontroli wyrywkowej.
W każdym razie art. 9 ust. 6 rozporządzenia podstawowego przewiduje, że cło antydumpingowe mające zastosowanie do przywozu dokonywanego przez eksporterów, którzy się zgłosili, lecz nie zostali włączeni do próby, nie może przekraczać średniego ważonego marginesu dumpingu ustalonego dla podmiotów włączonych do próby, a ponadto stosowanie średniego ważonego marginesu dumpingu jest utrwaloną praktyką instytucji wspólnotowych.
W związku z powyższym zarzut został odrzucony.
(61) W celu ustalenia pozostałych marginesów dumpingu ustalono najpierw poziom współpracy.
Porównanie danych Eurostatu dotyczących przywozu towarów pochodzących z Pakistanu z odpowiedziami na kwestionariusze wykazało wysoki poziom współpracy (ponad 80 %).
W związku z powyższym i z uwagi na fakt, że nic nie wskazywało na to, że pozostałe przedsiębiorstwa stosowały dumping na niższym poziomie, uznano, że należy ustalić margines dumpingu dla pozostałych przedsiębiorstw, które nie współpracowały, na najwyższym, ustalonym dla przedsiębiorstw włączonych do próby poziomie.
Podejście to jest zgodne z utrwaloną praktyką instytucji wspólnotowych i zostało uznane za niezbędne, aby nie powodować unikania współpracy.
W związku z powyższym pozostały margines dumpingu został obliczony w wysokości 8,5 %.
(62) Niektóre przedsiębiorstwa uznane za niewspółpracujące twierdziły, że wysłały odpowiedzi na kwestionariusze w przewidzianym terminie, albo za pośrednictwem odpowiedniego stowarzyszenia, albo bezpośrednio do Komisji.
Poproszono zatem wspomniane przedsiębiorstwa o przedstawienie dowodu przesłania kwestionariuszy w przewidzianym terminie.
Ponieważ jednak nie przesłano wystarczających dowodów na poparcie tego twierdzenia, zostało ono odrzucone.
5.
Trwały charakter zmiany okoliczności
(63) W poprzednim dochodzeniu celem przeglądu było oparcie wniosków na ustaleniach wynikających ze zweryfikowanych danych, co w zasadzie stało się możliwe po zmianie okoliczności związanych z bezpieczeństwem.
Nic nie wskazuje na to, aby nowe zweryfikowane ustalenia nie miały charakteru trwałego.
(64) Jednakże należy przypomnieć, że z uwagi na występujące nadal obawy co do bezpieczeństwa wizyty weryfikacyjne miały miejsce w ZEA.
Mimo wysiłków czynionych przez współpracujących producentów eksportujących weryfikacja dokonywana w państwie trzecim nie jest zgodna z normalną praktyką, ponieważ pracownicy Komisji prowadzący dochodzenie nie mieli nieograniczonego i bezpośredniego dostępu do ksiąg i systemów rachunkowych eksporterów.
W związku z powyższym, choć ustalenia są wystarczająco wiarygodne, aby stanowić uzasadnienie dla zmian poziomu ceł antydumpingowych, instytucje wspólnotowe mogą, z inicjatywy własnej lub na wniosek zainteresowanych stron, dokonać rewizji zmienionych ceł antydumpingowych, w przypadku gdy dostępne źródła informacji wskażą, iż informacje zweryfikowane w państwie trzecim uległy zmianie lub w inny sposób nie są zgodne ze stanem rzeczywistym.
6.
Wnioski
(65) W świetle powyższych rozważań należy zmienić obecne środki antydumpingowe nałożone na przywóz produktu objętego postępowaniem, pochodzącego z Pakistanu, tak aby odzwierciedlały one nowy, ustalony margines dumpingu.
(66) Zgodnie z art. 9 ust. 4 rozporządzenia podstawowego wysokość cła nie powinna przekraczać ustalonego marginesu dumpingu, lecz powinna być niższa od tego marginesu, jeżeli mniejsze cło jest wystarczające, by usunąć szkodę dla przemysłu wspólnotowego.
Mając na uwadze fakt, iż obecny przegląd tymczasowy jest ograniczony jedynie do zbadania aspektów dumpingu, poziom nałożonych ceł nie powinien być wyższy od poziomu szkody, jaki ustalono w pierwotnym dochodzeniu.
(67) Jak wspomniano w motywie 134 rozporządzenia ostatecznego, pierwotny margines dumpingu był niższy od ostatecznie określonego poziomu wykluczenia szkody, dlatego też ostateczne cło antydumpingowe zostało oparte na niższym marginesie dumpingu, tj. 13,1 %.
Ponieważ margines dumpingu ustalony w niniejszym dochodzeniu nadal pozostaje niższy od marginesu szkody, zmienione cło antydumpingowe powinno być oparte na tych niższych marginesach dumpingu.
(68) Dlatego też poziom ceł powinien być ustalony na poziomie określonego marginesu dumpingu, z wyjątkiem cła dla przedsiębiorstwa, w odniesieniu do którego ustalono margines dumpingu de minimis, zgodnie z motywem 58:
a)Dla eksporterów włączonych do próby
Yunus Textile Mills, Karaczi _BAR_ 8,5 % _BAR_
Lucky Textile Mills, Karaczi _BAR_ 7,2 % _BAR_
Nishat Mills Limited, Fajsalabad _BAR_ 6,1 % _BAR_
Chenab Limited, Fajsalabad _BAR_ 5,7 % _BAR_
Gul Ahmed Textile Mills Ltd, Karaczi _BAR_ 5,6 % _BAR_
Al-Abid Silk Mills Ltd, Karaczi _BAR_ 3,9 % _BAR_
Mohammad Farooq Textile Mills Ltd, Karaczi _BAR_ 3,5 % _BAR_
Fairdeal Textiles (Pvt) Ltd, Karaczi _BAR_ 0 % _BAR_
b)Dla współpracujących eksporterów niewłączonych do próby _BAR_ 5,8 % _BAR_
c)Dla wszystkich innych przedsiębiorstw _BAR_ 8,5 % _BAR_
(69) Wszystkie zainteresowane strony zostały poinformowane o podstawowych faktach, na podstawie których zamierzano zalecić zmianę obowiązujących środków, a także umożliwiono im przedstawienie swoich uwag w tej sprawie.
Nadesłane uwagi zostały w odpowiednich przypadkach uwzględnione.
Wyznaczono również termin, w którym strony mogły przedstawić swoje uwagi do ujawnionych informacji.
(70) W celu zapewnienia równego traktowania nowych eksporterów i współpracujących przedsiębiorstw niewłączonych do próby, wymienionych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia, uważa się, że należy wprowadzić przepis przewidujący, iż średnie ważone cło nałożone na tą drugą kategorię przedsiębiorstw będzie miało zastosowanie do nowych eksporterów, którzy w przeciwnym razie byliby uprawnieni do przeglądu zgodnie z art. 11 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
(71) Jeden pakistański eksporter złożył propozycję zobowiązania cenowego.
Jednakże bielizna pościelowa charakteryzuje się tym, iż są setki różnych rodzajów tego produktu, a niektóre ich właściwości nie są łatwo dostrzegalne w czasie dokonywania przywozu.
W rezultacie praktycznie uniemożliwia to ustalenie miarodajnej minimalnej ceny importowej dla każdego rodzaju produktu, która mogłaby być należycie monitorowana przez Komisję i kontrolowana przez organy celne państw członkowskich.
W związku z powyższym uznano, iż zobowiązanie cenowe nie może zostać przyjęte.
D. OKRES OBOWIĄZYWANIA ŚRODKÓW
(72) Przegląd ten nie ma wpływu na datę, z którą wygasa rozporządzenie podstawowe zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 397/2004 wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 1 ust. 2 otrzymuje następujące brzmienie:
"2.
Stawka ostatecznego cła antydumpingowego mająca zastosowanie do ceny netto na granicy Wspólnoty, przed ocleniem, produktów wytwarzanych przez wymienione poniżej przedsiębiorstwa jest następująca:
Producent _BAR_ Stawka celna % _BAR_ Kod dodatkowy TARIC _BAR_
Yunus Textile Mills H-23/1, Landhi Industrial Area, Karaczi _BAR_ 8,5 _BAR_ A698 _BAR_
Lucky Textile Mills L-8, Block 21, F. B Area, Karaczi _BAR_ 7,2 _BAR_ A699 _BAR_
Nishat Mills Limited Nishatabad, Fajsalabad _BAR_ 6,1 _BAR_ A700 _BAR_
Chenab Limited Nishatabad, Fajsalabad _BAR_ 5,7 _BAR_ A701 _BAR_
Gul Ahmed Textile Mills Ltd Plot No.
HT/3A, Landhi Industrial Area, Landhi, Karaczi _BAR_ 5,6 _BAR_ A702 _BAR_
Al.-Abid Silk Mills Ltd A-39, S.I.T.E., Manghopir Road, Karaczi _BAR_ 3,9 _BAR_ A704 _BAR_
Mohammad Farooq Textile Mills Ltd 1st floor, Finlay House, I.I Chundrigar Road, Karaczi _BAR_ 3,5 _BAR_ A703 _BAR_
Fairdeal Textiles (Pvt) Ltd A/15-D, Binoria Chowk, S.I.T.E., Karaczi _BAR_ 0 _BAR_ A705 _BAR_
Producenci wymienieni w Załączniku _BAR_ 5,8 _BAR_ A706 _BAR_
Wszystkie inne przedsiębiorstwa _BAR_ 8,5 _BAR_ A999"; _BAR_
2) Załącznik do niniejszego rozporządzenia dodaje się jako załącznik 1 do rozporządzenia (WE) nr 397/2004;
3) do art. 1 dodaje się ustęp w brzmieniu:
"4.
W przypadku gdy nowy eksporter przedstawi Komisji wystarczające dowody na to, iż:
- nie dokonywał wywozu do Wspólnoty produktu opisanego w ust. 1 w okresie od 1 kwietnia 2003 do 31 marca 2004 r.,
- nie jest powiązany z żadnym eksporterem lub producentem, na którego nałożono środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu, oraz
- rzeczywiście dokonywał wywozu do Wspólnoty produktu objętego postępowaniem po okresie objętym dochodzeniem, na którym oparte są środki, lub stał się stroną nieodwołalnego zobowiązania umownego do wywozu do Wspólnoty znaczącej ilości wspomnianego produktu,
Rada, stanowiąc zwykłą większością głosów, na wniosek Komisji złożony po konsultacji z Komitetem Doradczym, może zmienić ust. 2 poprzez dodanie nowego producenta eksportującego do przedsiębiorstw, w stosunku do których zastosowanie ma średnie ważone cło w wysokości 5,8 %.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 696/2006
z dnia 5 maja 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 6 maja 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 697/2006
z dnia 5 maja 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 343/2006 otwierające skup masła w niektórych państwach członkowskich na okres od dnia 1 marca do dnia 31 sierpnia 2006 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 2771/1999 z dnia 16 grudnia 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania przepisów rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do interwencji na rynku masła i śmietany [2], w szczególności jego art. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 343/2006 [3] ustanawia wykaz państw członkowskich, w których został otwarty skup masła, zgodnie z art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999.
(2) Na podstawie najnowszych informacji przekazanych przez Belgię i Luksemburg, zgodnie z art. 8 rozporządzenia (WE) nr 2771/1999, Komisja zaobserwowała, że ceny rynkowe masła znajdowały się na poziomie poniżej 92 % ceny interwencyjnej w ciągu dwóch następujących po sobie tygodni. Powinien zatem zostać otwarty skup interwencyjny w Belgii i Luksemburgu, które należy dodać do wykazu ustanowionego w rozporządzeniu (WE) nr 343/2006.
(3) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 343/2006,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 1 rozporządzenia (WE) nr 343/2006 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 1
Niniejszym otwiera się skup masła przewidziany w art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 w następujących państwach członkowskich:
- Belgia,
- Republika Czeska,
- Niemcy,
- Estonia,
- Hiszpania,
- Francja,
- Włochy,
- Irlandia,
- Łotwa,
- Luksemburg,
- Niderlandy,
- Polska,
- Portugalia,
- Finlandia,
- Szwecja,
- Zjednoczone Królestwo.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 6 maja 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 698/2006
z dnia 5 maja 2006 r.
wykonujące rozporządzenie Rady (WE) nr 530/1999 w zakresie oceny jakości statystyk strukturalnych dotyczących kosztów pracy i zarobków
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 530/1999 z dnia 9 marca 1999 r. dotyczące statystyk strukturalnych odnoszących się do zarobków i kosztów pracy [1], w szczególności jego art. 11 ppkt (iv),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Środki wykonawcze do rozporządzenia (WE) nr 530/1999 zawarte zostały w rozporządzeniach Komisji (WE) nr 452/2000 [2] i (WE) nr 72/2002 [3], które określiły zawartość i kryteria oceny sprawozdania dotyczącego jakości, przekazywanego Komisji (Eurostatowi) po każdym okresie sprawozdawczym.
(2) Informacje dostarczone w sprawozdaniu dotyczącym jakości muszą odnosić się do pewnych zmiennych.
Zmienne te określono w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1726/1999 [4] i rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1916/2000 [5].
(3) Zmiany w środkach oceny jakości statystyk strukturalnych dotyczących zarobków i kosztów pracy są konieczne w wyniku zmian wprowadzonych do rozporządzeń (WE) nr 1726/1999 i (WE) nr 1916/2000, odpowiednio, przez rozporządzenia (WE) nr 1737/2005 i (WE) nr 1738/2005. Harmonizacja oceny jakości statystyk dotyczących kosztów pracy i zarobków jest również niezbędna dla uzyskania przejrzystości i zmniejszenia obciążeń krajowych urzędów statystycznych.
(4) Należy zatem zastąpić rozporządzenia (WE) nr 452/2000 oraz (WE) nr 72/2002 niniejszym rozporządzeniem.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Programu Statystycznego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Zawartość i kryteria oceny dla sprawozdania dotyczącego jakości, o którym mowa w art. 10 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 530/1999, zostały ustanowione w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Zmienne wymienione w Załączniku do niniejszego rozporządzenia są określone w załącznikach I i II do rozporządzenia (WE) nr 1726/1999 oraz w załącznikach I i II do rozporządzenia (WE) nr 1916/2000.
2.
Informacje określone w Załączniku są dostarczane z zastrzeżeniem odstępstw zawartych w prawodawstwie wspólnotowym dla statystyk strukturalnych dotyczących zarobków i kosztów pracy, badania siły roboczej, statystyk strukturalnych dotyczących przedsiębiorstw i rachunków narodowych.
Artykuł 2
Sprawozdanie dotyczące jakości przesyłane jest do Eurostatu najpóźniej 24 miesiące po zakończeniu okresu sprawozdawczego, dla którego dane były zbierane, o ile nie określono inaczej w Załączniku.
Artykuł 3
Rozporządzenie (WE) nr 452/2000 i rozporządzenie (WE) nr 72/2002 zostają uchylone.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 699/2006
z dnia 5 maja 2006 r.
zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2092/91 w odniesieniu do warunków dostępu drobiu do wybiegów
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2092/91 z dnia 24 czerwca 1991 r. w sprawie produkcji ekologicznej produktów rolnych oraz odnośnego znakowania produktów rolnych i środków spożywczych [1], w szczególności jego art. 13 tiret drugie,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z zasadami produkcji rolnictwa ekologicznego zwierzęta gospodarskie powinny mieć dostęp do wybiegów i terenów wypasu, jeśli pozwalają na to warunki atmosferyczne.
(2) Obowiązujące przepisy dotyczące produkcji ekologicznej przewidują wyjątek od tej zasady w odniesieniu do ssaków, w przypadku których wymogi wspólnotowe lub krajowe związane z określonymi problemami zdrowotnymi zwierząt nie dopuszczają dostępu tych zwierząt do terenów na wolnym powietrzu.
Jednak w przypadku drobiu hodowanego zgodnie z zasadami hodowli ekologicznej nie przewidziano takiego wyjątku.
(3) Z uwagi na istniejące obecnie obawy dotyczące rozprzestrzeniania się grypy ptaków należy uwzględnić środki ostrożności, zgodnie z którymi drób będzie musiał pozostawać w pomieszczeniach zamkniętych.
W celu zapewnienia spójności i jasności oraz w celu zagwarantowania ciągłości systemu produkcji drobiu hodowanego zgodnie z zasadami hodowli ekologicznej, należy również zezwolić hodowcom na trzymanie drobiu w pomieszczeniach zamkniętych, bez narażenia ich na stratę statusu ekologicznego, w przypadkach, w których ograniczenia, w tym ograniczenia weterynaryjne ustanawiane na podstawie wspólnotowego prawodawstwa w celu ochrony zdrowia publicznego lub zdrowia zwierząt, nie dopuszczają dostępu drobiu do wybiegów lub terenów wypasu.
(4) Czasowe ograniczenie dostępu do wybiegów dla drobiu, który jest przyzwyczajony do takiego rodzaju stałego dostępu, może niekorzystnie wpływać na jego dobrostan.
W celu zmniejszenia negatywnego wpływu stosowania takich środków zwierzęta powinny mieć stały dostęp do wystarczającej ilości suchej paszy objętościowej oraz odpowiedniego materiału pozwalającego wszystkim ptakom na spożywanie paszy, grzebanie i kąpiele w piasku, stosownie do ich potrzeb.
(5) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (EWG) nr 2092/91.
(6) Biorąc pod uwagę, że ograniczenia są już stosowane w niektórych państwach członkowskich, istnieje pilna potrzeba wprowadzenia środków przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu.
Niniejsze rozporządzenie powinno zatem wejść w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią komitetu ustanowionego na mocy art. 14 rozporządzenia (EWG) nr 2092/91,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W części B załącznika I do rozporządzenia (EWG) nr 2092/91 dodaje się następujący punkt 8.4.7:
"8.4.7.
Niezależnie od przepisów ustanowionych w pkt 8.4.2 i 8.4.5, drób może być trzymany w pomieszczeniach zamkniętych, w przypadku gdy ograniczenia, w tym ograniczenia weterynaryjne ustanawiane na podstawie wspólnotowego prawodawstwa w celu ochrony zdrowia publicznego lub zdrowia zwierząt, nie dopuszczają dostępu drobiu do wybiegów lub dostęp ten ograniczają.
Jeśli drób trzymany jest w pomieszczeniach zamkniętych, ptaki mają stały dostęp do wystarczającej ilości suchej paszy objętościowej i odpowiedniego materiału pozwalającego ptakom na zaspokojenie swych potrzeb etologicznych.
Do dnia 15 października 2006 r. Komisja zbada stosowanie niniejszego ustępu, w szczególności w odniesieniu do wymogów w zakresie dobrostanu zwierząt.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 700/2006
z dnia 25 kwietnia 2006 r.
uchylające rozporządzenie (WE) nr 3690/93 ustanawiające wspólnotowy system ustalający zasady dotyczące minimum informacji, jakie mają być zawarte w licencjach połowowych
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3690/93 [2] opiera się na rozporządzeniu Rady (EWG) nr 3760/92 z dnia 20 grudnia 1992 r. ustanawiającym wspólnotowy system rybołówstwa i akwakultury [3], które zostało zastąpione rozporządzeniem Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa [4]. Odesłania i przepisy zawarte w rozporządzeniu (WE) nr 3690/93 nie są już zgodne z nowym rozporządzeniem, które ustanawia nowe zasady odnoszące się do zarządzania zdolnościami połowowymi określonymi w licencjach połowowych.
(2) Artykuł 22 ust. 3 oraz art. 13 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002 upoważnia Komisję do ustanowienia przepisów wykonawczych w odniesieniu do zarządzania licencjami połowowymi i zdolnościami połowowymi.
(3) Komisja przyjęła dnia 3 sierpnia 2005 r. rozporządzenie (WE) nr 1281/2005 w sprawie zarządzania licencjami połowowymi i minimum informacji, jakie mają być w nich zawarte [5], które powinno być stosowane od daty uchylenia rozporządzenia (WE) nr 3690/93.
(4) Należy zatem uchylić rozporządzenie (WE) nr 3690/93,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Uchyla się rozporządzenie (WE) nr 3690/93.
2.
Odesłania do uchylonego rozporządzenia rozumiane są jako odesłania do rozporządzenia (WE) nr 1281/2005 odczytywane zgodnie z tabelą korelacji zamieszczoną w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 701/2006
z dnia 25 kwietnia 2006 r.
ustanawiające zasady wykonywania rozporządzenia Rady (WE) nr 2494/95 w odniesieniu do zakresu czasowego zbierania danych dotyczących cen w zharmonizowanym wskaźniku cen konsumpcyjnych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2494/95 z dnia 23 października 1995 r. dotyczące zharmonizowanych wskaźników cen konsumpcyjnych [1], w szczególności jego art. 4 akapit 3 i art. 5 ust. 3,
uwzględniając opinię Europejskiego Banku Centralnego [2], wymaganą na mocy art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2494/95,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zharmonizowane wskaźniki cen konsumpcyjnych (ZWCK) to zharmonizowane dane liczbowe dotyczące inflacji potrzebne Komisji i Europejskiemu Bankowi Centralnemu do wykonania swych funkcji określonych w art. 121 Traktatu.
ZWCK zostały opracowane dla ułatwienia międzynarodowego porównywania inflacji cen konsumpcyjnych.
Są one ważnym wskaźnikiem przy zarządzaniu polityką monetarną.
(2) Na mocy art. 5 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 2494/95 od każdego państwa członkowskiego wymaga się, w ramach wykonywania powyższego rozporządzenia, sporządzenia ZWCK począwszy od wskaźnika za styczeń 1997 r.
(3) W art. 3 rozporządzenia (WE) nr 2494/95 wprowadza się wymóg oparcia ZWCK na cenach towarów i usług, które można zakupić na terytorium gospodarczym państw członkowskich w celu bezpośredniego zaspokojenia potrzeb konsumentów.
(4) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1749/96 z dnia 9 września 1996 r. w sprawie wstępnych środków koniecznych do wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 2494/95 dotyczącego zharmonizowanych wskaźników cen towarów konsumpcyjnych [3], definiuje zakres ZWCK jako obejmujący te towary i usługi, które wchodzą w zakres wydatków pieniężnych gospodarstwa domowego na spożycie ostateczne, do których dochodzi, między innymi, na terytorium gospodarczym państwa członkowskiego w jednym lub dwóch porównywanych okresach czasu.
(5) W art. 8 rozporządzenia (WE) nr 1749/96 wprowadza się wymóg sporządzenia ZWCK na podstawie celowych kontroli wyrywkowych, które zawierają wystarczająco dużo cen w ramach agregatów podstawowych, aby móc przedstawić zróżnicowanie zmian cen w danej populacji.
(6) Różnice w okresach zbierania danych dotyczących cen mogą prowadzić do znacznych różnic w oszacowanych zmianach cen w porównywanych okresach czasu.
(7) Zharmonizowane podejście do zakresu czasowego ZWCK jest konieczne w celu zapewnienia, że otrzymane ZWCK spełniają wymagania pod względem porównywalności, niezawodności i przydatności na mocy art. 4 akapit 3 oraz art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2494/95.
(8) Zestawienie wskaźnika cen konsumpcyjnych Unii Walutowej (ICP–UW) z europejskim wskaźnikiem cen konsumpcyjnych (EICP) wymaga zharmonizowanej definicji zakresu czasowego ZWCK.
Nie powinno to jednakże stanowić przeszkody dla ogłaszania tymczasowych ZWCK lub bieżących szacunków ZWCK dotyczących średniej zmiany cen opartych na częściowych danych o cenach, zaobserwowanych w miesiącu, do którego odnosi się bieżący wskaźnik.
(9) W rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1921/2001 z dnia 28 września 2001 r. ustanawiającym szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 2494/95 odnośnie do minimalnych norm dla korekt zharmonizowanego wskaźnika cen konsumpcyjnych oraz zmieniającym rozporządzenie (WE) nr 2602/2000 [4] stwierdza się, że zmiany w systemie zharmonizowanych zasad nie powinny wymagać korekt, ale, gdzie jest to konieczne, należy dokonywać oszacowania ich wpływu na roczne stopy zmian ZWCK.
(10) Przeprowadzone zostały konsultacje z Komitetem ds. Programu Statystycznego, zgodnie z art. 3 decyzji Rady 89/382/EWG, Euratom z dnia 19 czerwca 1989 r. w sprawie ustanowienia Komitetu ds. Programów Statystycznych Wspólnot Europejskich [5],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Cel
Celem niniejszego rozporządzenia jest ustanowienie minimalnych standardów dla zbierania danych dotyczących cen w celu polepszenia porównywalności, niezawodności i przydatności ZWCK.
Artykuł 2
Definicja
ZWCK to statystyka z próby, która odzwierciedla średnią zmianę cen pomiędzy miesiącem kalendarzowym obecnego wskaźnika i okresem, z którym jest porównywany.
Artykuł 3
Minimalne standardy dla zbierania danych dotyczących cen
1.
Zbieranie danych dotyczących cen odbywa się w ciągu przynajmniej jednego tygodnia roboczego w połowie lub około połowy miesiąca kalendarzowego, do którego wskaźnik ma odniesienie.
2.
W przypadku gdy wiadomo, że towary charakteryzują się ostrymi i nieregularnymi zmianami cen w ciągu tego samego miesiąca, zbieranie danych dotyczących cen odbywa się w okresie dłuższym niż jeden tydzień roboczy.
Zasadę tą stosuje się w szczególności do następujących towarów:
a) produkty energetyczne; i
b) świeża żywność, taka jak warzywa i owoce.
Artykuł 4
Wykonywanie
Przepisy niniejszego rozporządzenia zostaną wykonane w grudniu 2007 r. i staną się skuteczne dla wskaźnika za styczeń 2008 r.
Artykuł 5
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 702/2006
z dnia 8 maja 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 9 maja 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 703/2006
z dnia 8 maja 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1845/2005 w odniesieniu do ilości objętej przetargiem stałym na odsprzedaż na rynku Wspólnoty kukurydzy znajdującej się w posiadaniu czeskiej agencji interwencyjnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na odsprzedaż na rynku wewnętrznym około 31185 ton kukurydzy znajdującej się w posiadaniu czeskiej agencji interwencyjnej został otwarty rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1845/2005 [2].
(2) Ze względu na aktualną sytuację na rynku właściwe jest zwiększenie ilości kukurydzy wystawionej na sprzedaż przez czeską agencję interwencyjną na rynku wewnętrznym poprzez otwarcie przetargu stałego na 131185 ton.
(3) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1845/2005.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1845/2005 wprowadza się następujące zmiany:
w art. 1 zapis "31185 ton" zastępuje się zapisem "131185 ton".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 704/2006
z dnia 8 maja 2006 r.
otwierające i ustalające zarządzanie kontyngentem taryfowym mrożonego mięsa wołowego i cielęcego objętego kodem CN 0202 i produktów objętych kodem CN 02062991 (od dnia 1 lipca 2006 r. do dnia 30 czerwca 2007 r.)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], w szczególności jego art. 32 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z harmonogramem CXL Światowej Organizacji Handlu (WTO) Wspólnota zobowiązana jest otworzyć roczny kontyngent przywozowy wynoszący 53000 ton mrożonej wołowiny objętej kodem CN 0202 i produktów objętych kodem CN 02062991 (numer zlecenia 09.4003).
Należy ustanowić przepisy wykonawcze na rok kontyngentowy 2006/2007, rozpoczynający się dnia 1 lipca 2006 r.
(2) Kontyngentem 2005/2006 zarządzano zgodnie z przepisami rozporządzenia Komisji (WE) nr 715/2005 z dnia 12 maja 2005 r. otwierającego i ustalającego zarządzanie kontyngentem taryfowym mrożonego mięsa wołowego i cielęcego objętego kodem CN 0202 i produktów objętych kodem CN 02062991 (od dnia 1 lipca 2005 r. do dnia 30 czerwca 2006 r.) [2].
Rozporządzenie to wprowadziło metodę zarządzania opartą na kryteriach oceny działalności przywozowej, zapewniających przyznanie kontyngentu profesjonalnym podmiotom gospodarczym będącym w stanie przywozić wołowinę bez uciekania się do niepożądanej spekulacji.
(3) Doświadczenie zdobyte podczas stosowania tej metody wykazuje, że wyniki są pozytywne i właściwe będzie utrzymanie tej samej metody zarządzania kontyngentem na rok kontyngentowy od dnia 1 lipca 2006 r. do dnia 30 czerwca 2007 r.
(4) W związku ze zbliżającym się wejściem w życie traktatu o przystąpieniu Bułgarii i Rumunii do Unii Europejskiej, bez uszczerbku dla art. 39 traktatu, i aby umożliwić podmiotom gospodarczym z tych państw korzystanie z tego kontyngentu z datą ich przystąpienia, okres kontyngentowy należy podzielić na dwa podokresy, a ilość dostępną w ramach tego kontyngentu należy rozłożyć na te okresy, biorąc pod uwagę tradycyjne modele wymiany handlowej między Wspólnotą a krajami dostawcami w ramach tego kontyngentu.
(5) Wskazane jest wyznaczenie okresu referencyjnego dla przywozu objętego rozporządzeniem, który byłby wystarczająco długi, by dać reprezentatywne wyniki, na tyle aktualne, by odzwierciedlały ostatnie tendencje w branży.
(6) Do celów kontrolnych wnioski o uprawnienia do przywozu powinny być składane w państwach członkowskich, w których przedsiębiorstwo figuruje w krajowym rejestrze VAT.
(7) W celu uniknięcia spekulacji należy ustanowić zabezpieczenie uprawnień do przywozu dla każdego wnioskodawcy w ramach kontyngentu.
(8) W celu nałożenia na przedsiębiorstwa obowiązku ubiegania się o pozwolenie na przywóz dla wszystkich przydzielonych uprawnień do przywozu, należy ustalić, aby obowiązek taki stanowił podstawowy wymóg w rozumieniu rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2220/85 z dnia 22 lipca 1985 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu zabezpieczeń w odniesieniu do produktów rolnych [3].
(9) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1291/2000 z dnia 9 czerwca 2000 r. ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na przywóz i wywóz oraz świadectw o wcześniejszym ustaleniu refundacji dla produktów rolnych [4] oraz rozporządzenie Komisji (WE) nr 1445/95 z dnia 26 czerwca 1995 r. w sprawie zasad stosowania pozwoleń na przywóz i na wywóz w sektorze wołowiny i cielęciny oraz uchylające rozporządzenie (EWG) nr 2377/80 [5] powinny stosować się do pozwoleń na przywóz wydawanych zgodnie z niniejszym rozporządzeniem z wyjątkiem przypadków, gdzie mają zastosowanie odstępstwa.
(10) Komitet Zarządzający ds. Wołowiny i Cielęciny nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejszym otwiera się kontyngent taryfowy odpowiadający 53000 ton, wyrażonym jako masa mięsa bez kości, dla mrożonego mięsa wołowego i cielęcego objętego kodem CN 0202 i produktów objętych kodem CN 02062991 na okres od dnia 1 lipca 2006 r. do dnia 30 czerwca 2007 r.
Numer porządkowy kontyngentu to 09.4003.
2.
Cło związane ze wspólną taryfą celną, odnoszące się do kontyngentu wymienionego w ust. 1, wynosi 20 % ad valorem.
3.
Ilość określoną w ust. 1 rozkłada się w następujący sposób:
a) 37000 ton na okres od dnia 1 lipca 2006 r. do dnia 31 grudnia 2006 r.;
b) 16000 ton na okres od dnia 1 stycznia 2007 r. do dnia 30 czerwca 2007 r.
Artykuł 2
Do celów niniejszego rozporządzenia:
a) 100 kilogramów mięsa z kością odpowiada 77 kilogramom mięsa bez kości;
b) "mięso mrożone" oznacza, że jest ono zamrożone i w chwili wprowadzenia do obszaru celnego Wspólnoty jego temperatura wewnętrzna wynosi nie więcej niż – 12 °C.
Artykuł 3
1.
Podmiot gospodarczy ze Wspólnoty może ubiegać się o uprawnienia do przywozu w oparciu o ilość referencyjną, tj. ilość wołowiny objętą kodami CN 0201, 0202, 02061095 lub 02062991 przywożoną przez niego lub w jego imieniu, zgodnie z odpowiednimi przepisami celnymi, pomiędzy dniem 1 maja 2005 r. a dniem 30 kwietnia 2006 r.
Z zastrzeżeniem wejścia w życie traktatu o przystąpieniu Bułgarii i Rumunii w dniu 1 stycznia 2007 r., podmioty gospodarcze z tych państw mogą ubiegać się o uprawnienia do przywozu w odniesieniu do ilości dostępnych w drugim podokresie tego kontyngentu zgodnie z art. 1 ust. 3 lit. b), w oparciu o przywóz w tym okresie produktów, o których mowa w akapicie pierwszym niniejszego ustępu.
2.
Spółka utworzona wskutek fuzji spółek, z których każda wykazuje przywóz referencyjny, może wykorzystać ten przywóz referencyjny jako podstawę wniosku.
3.
Dowód przywozu wymienionego w ust. 1 zostaje dołączony do wniosku o uprawnienia do przywozu i zostaje przedstawiony w postaci właściwie potwierdzonej kopii (dla odbiorcy) deklaracji celnej wprowadzenia towaru do wolnego obrotu.
Jednakże podmioty gospodarcze, które dostarczyły ten dowód wraz wnioskiem o uprawnienia do przywozu w odniesieniu do ilości dostępnych w pierwszym podokresie tego kontyngentu zgodnie z art. 1 ust. 3 lit. a), są zwolnione z obowiązku dostarczenia takiego dowodu w przypadku wniosku o uprawnienia do przywozu w odniesieniu do ilości dostępnych w drugim podokresie tego kontyngentu zgodnie z art. 1 ust. 3 lit. b).
Artykuł 4
1.
Wnioski o uprawnienia do przywozu można składać wyłącznie w tym państwie członkowskim, w którym wnioskodawca jest wpisany do krajowego rejestru VAT:
a) najpóźniej o godzinie 13.00 czasu obowiązującego w Brukseli w drugi piątek po dacie publikacji niniejszego rozporządzenia w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, w odniesieniu do wniosków związanych z podokresem, o którym mowa w art. 1 ust. 3 lit. a);
b) najpóźniej o godzinie 13.00 czasu obowiązującego w Brukseli w dniu 12 stycznia 2007 r., w odniesieniu do wniosków związanych z podokresem, o którym mowa w art. 1 ust. 3 lit. b).
Wszelkie ilości przedstawione jako ilość referencyjna w zastosowaniu art. 3 stanowią uprawnienia do przywozu, o które wnioskodawca się ubiega.
2.
Po sprawdzeniu złożonych dokumentów państwa członkowskie przekazują Komisji, nie później niż w trzeci piątek po zakończeniu odpowiednich terminów składania wniosków określonych w ust. 1, wykaz wnioskodawców o uprawnienia do przywozu w ramach kontyngentu wymienionego w art. 1, obejmujący w szczególności ich nazwy i adresy oraz odpowiednie ilości mięsa przywożonego w danym okresie referencyjnym.
3.
Informacje, o których mowa w ust. 2, także o zerowych obrotach, należy przesyłać faksem lub pocztą elektroniczną przy użyciu formularza zawartego w załączniku I.
Artykuł 5
Komisja podejmuje możliwie jak najszybciej decyzję o zakresie, w jakim mogą zostać udzielone uprawnienia do przywozu w ramach kontyngentu wymienionego w art. 1 ust. 1. Jeśli uprawnienia do przywozu, o które ubiega się wnioskodawca, przekraczają ilość dostępną wymienioną w art. 1 ust. 1, Komisja ustala odpowiedni współczynnik przydziału.
Artykuł 6
1.
Wniosek o uprawnienia do przywozu może zostać dopuszczony tylko wówczas, gdy zostanie zaopatrzony w zabezpieczenie wartości 6 EUR na 100 kilogramów odpowiednika mięsa bez kości.
2.
Jeśli zastosowanie współczynnika przydziału wymienionego w art. 5 powoduje przyznanie mniejszych uprawnień do przywozu niż te, o które ubiega się wnioskodawca, złożone zabezpieczenie w odpowiedniej proporcji zostaje bezzwłocznie zwrócone.
3. Wniosek o jedno lub kilka pozwoleń na przywóz, składających się na sumę przydzielanych uprawnień do przywozu, stanowi wymóg podstawowy w rozumieniu art. 20 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2220/85.
Artykuł 7
1.
Przywóz przydzielonych ilości podlega obowiązkowi przedłożenia jednego lub większej liczby pozwoleń na przywóz.
2.
Wnioski o pozwolenie na przywóz mogą być składane wyłącznie w państwie członkowskim, gdzie wnioskodawca uzyskuje uprawnienia do przywozu w ramach kontyngentu określonego w art. 1 ust. 1.
Każde wydanie pozwolenia na przywóz powoduje odpowiednie zmniejszenie uzyskanych uprawnień do przywozu.
3.
Wnioski o wydanie pozwolenia na przywóz oraz pozwolenia zawierają:
a) w sekcji 16 jedną z poniższych grup kodów CN:
- 02021000, 020220,
- 020230, 02062991;
b) w sekcji 20 jedną z pozycji wymienionych w załączniku II.
Artykuł 8
1.
O ile niniejsze rozporządzenie nie stanowi inaczej, stosuje się rozporządzenia (WE) nr 1291/2000 i (WE) nr 1445/95.
2. Zgodnie z art. 50 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000 od wszelkich ilości przywiezionych ponad ilość wskazaną w pozwoleniu na przywóz pobiera się pełne cło wynikające ze Wspólnej Taryfy Celnej obowiązującej w dniu przyjęcia deklaracji celnej o dopuszczeniu do wolnego obrotu.
3.
Pozwolenia na przywóz tracą ważność z dniem 30 czerwca 2007 r.
Artykuł 9
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 705/2006
z dnia 8 maja 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 22/2006 otwierające przetarg stały na odsprzedaż na rynku wspólnotowym cukru znajdującego się w posiadaniu agencji interwencyjnych w Belgii, Republice Czeskiej, Hiszpanii, Francji, Irlandii, Włoszech, na Węgrzech, w Polsce, Słowacji i Szwecji
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 9 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ilości odsprzedaży ustalone obecnie w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 22/2006 [2] odzwierciedlają sytuację zapasów interwencyjnych na dzień 31 grudnia 2005 r.
Od tej pory agencje interwencyjne niektórych z wyżej wymienionych państw członkowskich oraz Niemiec i Słowenii przyjęły znaczące ilości cukru.
(2) Ilości te powinny zostać włączone do oferty sprzedaży w drodze przetargu stałego na wewnętrznym rynku wspólnotowym.
(3) Należy odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 22/2006.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu Komisji (WE) nr 22/2006 wprowadza się następujące zmiany:
1) tytuł otrzymuje brzmienie:
"Rozporządzenie Komisji (WE) nr 22/2006 z dnia 9 stycznia 2006 r. otwierające przetarg stały na odsprzedaż na rynku wspólnotowym cukru znajdującego się w posiadaniu agencji interwencyjnych w Belgii, Republice Czeskiej, Niemczech, Hiszpanii, Irlandii, Włoszech, na Węgrzech, w Polsce, Słowenii, Słowacji i Szwecji";
2) artykuł 1 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 1
W ramach przetargu stałego na wewnętrznym rynku wspólnotowym agencje interwencyjne w Belgii, Republice Czeskiej, Niemczech, Hiszpanii, Irlandii, Włoszech, na Węgrzech, w Polsce, Słowenii, Słowacji i Szwecji oferują na sprzedaż ogólną ilość 1 493136,672 ton cukru przyjętego do skupu interwencyjnego i dostępnego w sprzedaży na rynku wewnętrznym.
Przedmiotowe państwa członkowskie oraz ilości określono w załączniku I.";
3) załącznik I zastępuje się tekstem Załącznika do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 706/2006
z dnia 8 maja 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1702/2003 w odniesieniu do okresu, w jakim państwa członkowskie mogą wydawać zatwierdzenia o ograniczonym terminie ważności
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1592/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 lipca 2002 r. w sprawie wspólnych zasad w zakresie lotnictwa cywilnego i utworzenia Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego [1], w szczególności jego art. 5 ust. 4 i 6 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 1592/2002 zostało wprowadzone w życie rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1702/2003 z dnia 24 września 2003 r. ustanawiającym zasady wykonawcze dla certyfikacji statków powietrznych i związanych z nimi wyrobów, części i wyposażenia w zakresie zdatności do lotu i ochrony środowiska oraz dla certyfikacji organizacji projektujących i produkujących [2].
(2) Artykuł 5 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1702/2003 stanowi, że w drodze odstępstwa od części 21 pkt 21A.159 jego Załącznika państwa członkowskie mogą wydawać zatwierdzenia o ograniczonym terminie ważności do dnia 28 września 2005 r.
(3) Artykuł 5 ust. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1702/2003 stanowi, iż Europejska Agencja Bezpieczeństwa Lotniczego (dalej zwana "Agencją") powinna dokonać w określonym terminie oceny następstw przepisów tego rozporządzenia na okres ważności zatwierdzeń, w celu wydania opinii dla Komisji zawierającej ewentualne zmiany do tego rozporządzenia.
(4) Agencja przeprowadziła ocenę i doszła do wniosku, że powinien zostać wyznaczony nowy termin, tak by państwa członkowskie mogły dostosować przepisy krajowe do systemu zatwierdzeń o ograniczonym terminie ważności.
(5) Nie ma potrzeby utrzymania postanowienia dotyczącego oceny dokonywanej przez Agencję. To postanowienie zostaje skreślone.
(6) Rozporządzenie (WE) nr 1702/2003 powinno zostać odpowiednio zmienione.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są oparte na opinii wydanej przez Agencję zgodnie z art. 12 ust. 2 lit. b) i art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1592/2002.
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią komitetu ustanowionego na podstawie art. 54 rozporządzenia (WE) nr 1592/2002,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
a) w ust. 2 datę " 28 września 2005 r." zastępuje się datą " 28 września 2007 r.";
b) ustęp 5 zostaje skreślony.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 707/2006
z dnia 8 maja 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2042/2003 w sprawie zezwoleń na czas określony oraz załączników I i III
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1592/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 lipca 2002 r. w sprawie wspólnych zasad w zakresie lotnictwa cywilnego i utworzenia Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego [1], a w szczególności art. 5 ust. 4 i 6 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 1592/2002 zostało wprowadzone w życie rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2042/2003 z dnia 20 listopada 2003 r. w sprawie nieprzerwanej zdatności do lotu statków powietrznych oraz wyrobów lotniczych, części i wyposażenia, a także w sprawie zezwoleń udzielanych instytucjom i personelowi zaangażowanym w takie zadania [2] oraz rozporządzeniem (WE) nr 1702/2003 z dnia 24 września 2003 r. ustanawiającym zasady wykonawcze dla certyfikacji statków powietrznych i związanych z nimi wyrobów, części i wyposażenia w zakresie zdatności do lotu i ochrony środowiska oraz dla certyfikacji organizacji projektujących i produkujących [3].
(2) Artykuł 7 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 2042/2003 stanowi, że państwa członkowskie mogą wydawać zezwolenia na czas określony, w odniesieniu do przepisów załącznika II i IV, do dnia 28 września 2005 r.
(3) Europejska Agencja Bezpieczeństwa Lotniczego (dalej zwana "Agencją") podjęła ocenę następstw przepisów dotyczących okresu ważności zezwoleń i doszła do wniosku, że powinien zostać wyznaczony nowy termin, tak by państwa członkowskie mogły dostosować przepisy krajowe do systemu zezwoleń na czas nieokreślony.
(4) Wyniki zakończenia śledztwa w sprawie zaistniałych wypadków, dotyczącego przestarzałych statków powietrznych i bezpieczeństwa zbiorników paliwa, wskazują na potrzebę uwzględnienia nowych lub zmienionych instrukcji dotyczących obsługi wydawanych przez posiadacza certyfikatu typu i wykonywania okresowych przeglądów programu obsługi.
(5) Konieczne jest wyraźne stwierdzenie, że personel korzystający z przywilejów certyfikacyjnych powinien być w stanie w ciągu 24 godzin okazać licencję na dowód kwalifikacji, jeżeli zażąda tego upoważniona osoba.
(6) Rozporządzenie (WE) nr 2042/2003 powinno zostać odpowiednio zmienione.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są oparte na opiniach wydanych przez Europejską Agencję Bezpieczeństwa Lotniczego zgodnie z art. 12 ust. 2 lit. b) i art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1592/2002.
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią komitetu ustanowionego na podstawie art. 54 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1592/2002,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 2042/2003 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 7 ust. 4 datę " 28 września 2005 r." zastępuje się datą " 28 września 2007 r.";
2) w załączniku I ust.
M.A.302 dodaje się lit. f) i g) w następującym brzmieniu:
"f) Program obsługi technicznej musi podlegać okresowym przeglądom, a w razie konieczności zmianom.
Przeglądy zapewnią kontynuację ważności programu w świetle doświadczenia eksploatacyjnego, biorąc pod uwagę nowe i/lub zmodyfikowane instrukcje obsługi wydane przez posiadacza certyfikatu typu.
g) Program obsługi technicznej musi odzwierciedlać mające zastosowanie obowiązkowe wymagania ustawowe określone w dokumentach wydanych przez posiadacza certyfikatu typu w celu zachowania zgodności z częścią 21A.61.";
3) w załączniku III dodaje się ustęp w następującym brzmieniu:
"66.A.55. Dowód kwalifikacji
Personel korzystający z przywilejów certyfikacyjnych musi okazać w ciągu 24 godzin licencję na dowód kwalifikacji, jeżeli zażąda tego upoważniona osoba.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 708/2006
z dnia 8 maja 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1725/2003 przyjmujące określone międzynarodowe standardy rachunkowości zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1606/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do MSR 21 oraz interpretacji 7 Komitetu ds. Interpretacji Międzynarodowej Sprawozdawczości Finansowej (IFRIC)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1606/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 lipca 2002 r. w sprawie stosowania międzynarodowych standardów rachunkowości [1], w szczególności jego art. 3 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1725/2003 [2] przyjęto określone międzynarodowe standardy i interpretacje istniejące na dzień 14 września 2002 r.
(2) Dnia 24 listopada 2005 r. Komitet ds. Interpretacji Międzynarodowej Sprawozdawczości Finansowej (IFRIC) opublikował interpretację IFRIC 7 Zastosowanie metody przekształcenia w ramach MSR 29 "Sprawozdawczość finansowa w warunkach hiperinflacji", zwaną dalej "IFRIC 7".
IFRIC 7 określa wymagania w ramach MSR 29 Sprawozdawczość finansowa w warunkach hiperinflacji, odnoszące się do kwestii, w jaki sposób spółka powinna przekształcić sprawozdania finansowe zgodnie z MSR 29 w pierwszym roku, w którym stwierdza ona zaistnienie hiperinflacji w gospodarce kraju jej waluty funkcjonalnej.
(3) Dnia 15 grudnia 2005 r. Rada Międzynarodowych Standardów Rachunkowości (RMSR) publikowała zmianę do MSR 21 Skutki zmian kursów wymiany walut obcych – Inwestycje netto w jednostce działającej za granicą, aby wyjaśnić jego wymogi w odniesieniu do inwestycji w jednostce działającej za granicą.
Przedsiębiorstwa wyrażały obawy w odniesieniu do pożyczek stanowiących część inwestycji przedsiębiorstwa w jednostce działającej za granicą, ponieważ MSR 21 zawiera przepisy wymagające wyrażenia pożyczek w walucie funkcjonalnej przedsiębiorstwa lub jednostki działającej za granicą, tak aby powstałe różnice kursowe mogły zostać ujęte w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym w części dotyczącej zmian w kapitale własnym.
W praktyce pożyczki mogą być jednak wyrażane w innej (trzeciej) walucie.
Rada Międzynarodowych Standardów Rachunkowości stwierdziła, że nie zamierzała nakładać takiego obostrzenia; dlatego opublikowała wymienioną wyżej zmianę, aby pozwolić na wyrażanie pożyczek w walucie trzeciej.
(4) Konsultacje z ekspertami w tej dziedzinie potwierdzają, że IFRIC 7 oraz zmiana do MSR 21 spełniają techniczne warunki przyjęcia określone w art. 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1606/2002.
(5) Z tego względu rozporządzenie (WE) nr 1725/2003 należy odpowiednio zmienić.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Regulacyjnego ds. Rachunkowości,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W Załączniku do rozporządzenia (WE) nr 1725/2003 wprowadza się następujące zmiany:
1) Włącza się Interpretację 7 Komitetu ds. Interpretacji Międzynarodowej Sprawozdawczości Finansowej (IFRIC) Zastosowanie metody przekształcenia w ramach MSR 29 "Sprawozdawczość finansowa w warunkach hiperinflacji", zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia;
2) Międzynarodowy Standard Rachunkowości (MSR) 21 zostaje zmieniony zgodnie ze zmianą do MSR 21 Skutki zmian kursów wymiany walut obcych – Inwestycje netto w jednostce działającej za granicą, jak określono w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
1.
Wszystkie przedsiębiorstwa zastosują IFRIC 7 zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia najpóźniej wraz z rozpoczęciem swojego roku obrotowego 2006, z wyłączeniem przedsiębiorstw rozpoczynających rok obrotowy w styczniu lub lutym, które zastosują IFRIC 7 najpóźniej wraz z rozpoczęciem roku obrotowego 2007.
2.
Wszystkie przedsiębiorstwa zastosują zmiany do MSR 21 zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia najpóźniej wraz z rozpoczęciem swojego roku obrotowego 2006.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 709/2006
z dnia 8 maja 2006 r.
zmieniające należności przywozowe w sektorze zbóż stosowane od dnia 9 maja 2006 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1249/96 z dnia 28 czerwca 1996 r. w sprawie zasad stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 [2] odnośnie do należności przywozowych w sektorze zbóż, w szczególności jego art. 2 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Należności przywozowe w sektorze zbóż zostały ustalone przez rozporządzenie Komisji (WE) nr 665/2006 [3].
(2) Artykuł 2 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1249/96 przewiduje, że jeśli w okresie ich stosowania wyliczona średnia należności przywozowych różni się o 5 EUR/t od należności ustalonej, dokonuje się odpowiedniego wyrównania.
Wyżej wymieniona różnica nastąpiła. Konieczne jest więc dostosowanie należności przywozowych ustalonych w rozporządzeniu (WE) nr 665/2006,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załączniki I i II do rozporządzenia (WE) nr 665/2006 zastępuje się załącznikami I i II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 9 maja 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 710/2006
z dnia 8 maja 2006 r.
w sprawie wydawania pozwoleń na wywóz w systemie B w sektorze owoców i warzyw (pomidory)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1961/2001 z dnia 8 października 2001 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 2200/96 w odniesieniu do refundacji wywozowych do owoców i warzyw [2], w szczególności jego art. 6 ust. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 230/2006 [3] ustala ilości indykatywne, dla których mogą zostać wydane pozwolenia na wywóz w systemie B.
(2) Biorąc pod uwagę informacje, którymi dzisiaj dysponuje Komisja, ilości indykatywne przewidziane na bieżący okres wywozu w odniesieniu do pomidorów mogą zostać niedługo przekroczone.
To przekroczenie byłoby naruszeniem prawidłowego funkcjonowania systemu refundacji wywozowych w sektorze owoców i warzyw.
(3) W celu uniknięcia opisanej sytuacji należy odrzucić wnioski o pozwolenia w systemie B dla pomidorów wywiezionych po dniu 8 maja 2006 r., aż do końca bieżącego okresu wywozu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do pomidorów wnioski o pozwolenia na wywóz w systemie B, złożone z tytułu art. 1 rozporządzenia (WE) nr 230/2006, dla których zgłoszenie wywozowe zostało przyjęte po dniu 8 maja i przed dniem 16 maja 2006 r., są odrzucone.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 9 maja 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 711/2006
z dnia 20 marca 2006 r.
dotyczące wprowadzenia w życie Porozumienia w formie wymiany listów pomiędzy Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki zgodnie z art. XXIV:6 i art. XXVIII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT) 1994 dotyczącego zmiany koncesji na listach koncesyjnych Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej w trakcie ich przystąpienia do Unii Europejskiej, zmieniające i uzupełniające załącznik I do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 [1] ustanowiono nomenklaturę towarów, zwaną dalej "Nomenklaturą Scaloną" i określono konwencyjne stawki celne Wspólnej Taryfy Celnej.
(2) Decyzją 2006/333/WE z dnia 20 marca 2006 r. w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów pomiędzy Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki zgodnie z art. XXIV:6 i art. XXVIII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT) 1994 dotyczącego zmiany koncesji na listach koncesyjnych Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej w trakcie ich przystąpienia do Unii Europejskiej [2], Rada zatwierdziła w imieniu Wspólnoty wyżej wymienione Porozumienie w celu zakończenia negocjacji wszczętych zgodnie z art. XXIV:6 GATT 1994.
(3) Rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 powinno zatem zostać odpowiednio zmienione i uzupełnione,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87 wprowadza się następujące zmiany:
a) w części drugiej – Tabela stawek celnych – stawki celne zmienia się zgodnie z lit. a) Załącznika do niniejszego rozporządzenia;
b) część trzecią sekcję III załącznik 7 – Kontyngenty taryfowe WTO, które mają zostać otwarte przez właściwe władze wspólnotowe – zmienia się poprzez zmianę stawek celnych i uzupełnienie ilości kontyngentu zgodnie z warunkami wskazanymi w lit. b) Załącznika do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 712/2006
z dnia 10 maja 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 11 maja 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 713/2006
z dnia 10 maja 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1695/2005 w zakresie ilości objętej stałym przetargiem na wywóz pszenicy zwyczajnej znajdującej się w posiadaniu francuskiej agencji interwencyjnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1695/2005 [2] ogłoszono stały przetarg na wywóz 1700000 ton pszenicy zwyczajnej znajdującej się w posiadaniu francuskiej agencji interwencyjnej.
(2) Dzięki przetargom, które odbyły się od momentu otwarcia stałego przetargu, prawie cała ilość pszenicy udostępniona podmiotom gospodarczym została wyczerpana.
Ze względu na silny popyt stwierdzony w ciągu ostatnich kilku tygodni i sytuację na rynku należy udostępnić nowe ilości pszenicy i zezwolić francuskiej agencji interwencyjnej na zwiększenie o 97250 ton ilości pszenicy zgłoszonej do przetargu na wywóz.
(3) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1695/2005.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 2 rozporządzenia (WE) nr 1695/2005 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 2
Przetarg obejmuje maksymalną ilość 1797250 ton pszenicy zwyczajnej do wywozu do wszystkich państw trzecich, z wyjątkiem Albanii, Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii, Bośni i Hercegowiny, Bułgarii, Chorwacji, Liechtensteinu, Rumunii, Serbii i Czarnogóry [3] oraz Szwajcarii.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 714/2006
z dnia 10 maja 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1164/2005 w odniesieniu do ilości objętej przetargiem stałym na odsprzedaż na rynku Wspólnoty kukurydzy znajdującej się w posiadaniu polskiej agencji interwencyjnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na odsprzedaż na rynku wewnętrznym około 155197 ton kukurydzy znajdującej się w posiadaniu polskiej agencji interwencyjnej został otwarty rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1164/2005 [2].
(2) Ze względu na aktualną sytuację na rynku właściwe jest zwiększenie ilości kukurydzy wystawionej na sprzedaż przez polską agencję interwencyjną na rynku wewnętrznym, otwierając przetarg stały na 246437 tony.
(3) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1164/2005.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1164/2005 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 1 zapis "155197 ton" zastępuje się zapisem "246437 ton";
2) w tytule Załącznika zapis "155197 ton" zastępuje się zapisem "246437 ton".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 715/2006
z dnia 10 maja 2006 r.
w sprawie wydawania pozwoleń na przywóz wysokiej jakości świeżej, chłodzonej i mrożonej wołowiny i cielęciny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 936/97 z dnia 27 maja 1997 r. otwierające i ustalające zarządzanie kontyngentami taryfowymi na wysokiej jakości świeżą, chłodzoną i mrożoną wołowinę oraz mrożone mięso bawole [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuły 4 i 5 rozporządzenia (WE) nr 936/97 określają warunki składania wniosków i wydawania pozwoleń na przywóz mięsa wyszczególnionego w art. 2 lit. f) tego rozporządzenia.
(2) Artykuł 2 lit. f) rozporządzenia (WE) nr 936/97 ustala na 11500 ton ilość wysokiej jakości świeżej, chłodzonej i mrożonej wołowiny, odpowiadającej określeniu podanemu w tym samym postanowieniu, która może być importowana na warunkach specjalnych w okresie od 1 lipca 2005 r. do 30 czerwca 2006 r.
(3) Należy przypomnieć, że z pozwoleń, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu, można korzystać przez cały okres ich ważności jedynie w takim zakresie, na jaki pozwalają przepisy weterynaryjne,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Każdy wniosek o wydanie pozwolenia na przywóz wysokiej jakości świeżej, chłodzonej i mrożonej wołowiny i cielęciny, o której mowa w art. 2 lit. f) rozporządzenia (WE) nr 936/97, złożony w okresie między od 1 do 5 maja 2006 r., jest uwzględniany w całości.
2.
Zgodnie z art. 5 rozporządzenia (WE) nr 936/97 wnioski o wydanie pozwoleń mogą być składane w ciągu pierwszych pięciu dni czerwca 2006 r. na 10283,529 tony.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 11 maja 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 716/2006
z dnia 5 maja 2006 r.
nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz magnezji całkowicie wypalonej (spiekanej) pochodzącej z Chińskiej Republiki Ludowej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [1] (zwane dalej "rozporządzeniem podstawowym"), w szczególności jego art. 9 i art. 11 ust. 2,
uwzględniając projekt przedstawiony przez Komisję po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. PROCEDURA
1.
Obowiązujące środki
(1) W grudniu 1993 r.
Rada w drodze rozporządzenia (WE) nr 3386/93 [2] ("dochodzenie pierwotne") nałożyła ostateczne cło antydumpingowe na przywóz magnezji całkowicie wypalonej (spiekanej) ("produkt objęty postępowaniem") pochodzącej z Chińskiej Republiki Ludowej ("ChRL").
Wspomniane środki miały formę minimalnej ceny przywozowej.
(2) Po przeglądzie wygaśnięcia wspomniane środki antydumpingowe zostały utrzymane na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 360/2000 [3] z lutego 2000 r.
(3) W następstwie przeglądu okresowego Rada, na mocy rozporządzenia (WE) nr 986/2003 [4], zmieniła formę obowiązujących środków antydumpingowych poprzez utrzymanie ceny minimalnej, jednak z zastrzeżeniem szczególnych warunków oraz poprzez nałożenie stawki ad valorem wysokości 63,3 % we wszystkich pozostałych przypadkach.
2.
Wniosek o dokonanie przeglądu
(4) W następstwie publikacji zawiadomienia w sprawie zbliżającego się upływu terminu obowiązywania środków antydumpingowych na przywóz magnezji całkowicie wypalonej pochodzącej z ChRL [5], w listopadzie 2004 r. służby Komisji otrzymały wniosek o przegląd tych środków zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego.
(5) Wniosek został złożony przez stowarzyszenie Eurométaux, działające w imieniu producentów Wspólnoty (zwanych dalej "producentami składającymi wniosek"), reprezentujące znaczny udział, w tym wypadku ponad 50 %, we wspólnotowej produkcji magnezji całkowicie wypalonej.
(6) W uzasadnieniu wniosku podano, że w związku z wygaśnięciem środków istnieje prawdopodobieństwo kontynuacji lub ponowienia dumpingu i zaistnienia szkody dla przemysłu wspólnotowego.
Po konsultacji z Komitetem Doradczym Komisja ustaliła, że istnieją wystarczające dowody uzasadniające przeprowadzenie przeglądu, i rozpoczęła dochodzenie [6] zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego.
3.
Dochodzenie
(7) O rozpoczęciu przeglądu służby Komisji oficjalnie powiadomiły producentów ze Wspólnoty składających wniosek, pozostałych producentów ze Wspólnoty, producentów eksportujących w ChRL (zwanych dalej "chińskimi eksporterami"), importerów, handlowców, zainteresowanych użytkowników i ich zrzeszenia oraz przedstawicieli rządu kraju wywozu.
(8) Służby Komisji przesłały kwestionariusze do wszystkich, którzy zgłosili się w terminie określonym w zawiadomieniu o rozpoczęciu przeglądu, oraz do wymienionych stron.
(9) Służby Komisji dały również stronom bezpośrednio zainteresowanym możliwość przedstawienia swoich poglądów na piśmie i zwrócenia się z prośbą o możliwość ustnego wyjaśnienia w terminie ustalonym w zawiadomieniu o rozpoczęciu przeglądu.
(10) Ze względu na dużą liczbę producentów eksportujących w ChRL oraz importerów produktu objętego postępowaniem, zawiadomienie o wszczęciu przeglądu przewidywało kontrolę wyrywkową zgodnie z art. 17 rozporządzenia podstawowego.
W celu podjęcia decyzji co do konieczności kontroli wyrywkowej, a w przypadku uznania jej za konieczną, wybrania grupy reprezentatywnej, służby Komisji rozesłały formularze, prosząc o szczegółowe informacje na temat średniej wielkości sprzedaży oraz cen każdego z eksportujących producentów i importerów objętych postępowaniem.
Nie otrzymano żadnej odpowiedzi ze strony eksportujących producentów, a tylko trzy odpowiedzi od importerów.
W związku z powyższym postanowiono, iż kontrola wyrywkowa nie jest konieczna.
(11) Ponadto kwestionariusze zostały wysłane do znanych służbom Komisji producentów w potencjalnych państwach analogicznych, czyli w Brazylii, Kanadzie i Turcji.
(12) Wszyscy producenci ze Wspólnoty składający wniosek odpowiedzieli na pytania zawarte w kwestionariuszu.
Komisja nie otrzymała odpowiedzi od żadnego chińskiego producenta eksportującego ani importera.
Jednakże dwaj importerzy przedstawili swoje opinie na piśmie.
Jeden użytkownik przedłożył częściowo wypełniony kwestionariusz.
(13) Służby Komisji prowadziły dalsze badanie i weryfikację informacji uważanych za niezbędne do ustalenia prawdopodobieństwa utrzymania się lub ponownego wystąpienia dumpingu i szkody oraz określenia interesów Wspólnoty.
Dokonano wizyt weryfikacyjnych na terenie zakładów następujących przedsiębiorstw:
a) składający wniosek producenci wspólnotowi:
- Grecian Magnesite SA, Ateny, Grecja,
- Magnesitas Navarras, S.A., Pamplona, Hiszpania,
- Slovenské Magnezitové Závody a.s., Jelšava, Słowacja;
b) producent w kraju analogicznym:
- Kümaş Kütahya Manyezit Işletmeleri Pazarlama A.Ş., Kütahya, Turcja.
4.
Okres objęty dochodzeniem
(14) Badanie w sprawie utrzymania się lub ponownego wystąpienia dumpingu dotyczyło okresu od dnia 1 stycznia 2004 r. do dnia 31 grudnia 2004 r. (zwanego dalej "okresem objętym dochodzeniem" lub "OD").
Badanie tendencji mających znaczenie dla oceny prawdopodobieństwa utrzymania się lub ponownego wystąpienia szkody obejmowało okres od dnia 1 stycznia 2000 r. do końca OD (badany okres).
B. PRODUKT OBJĘTY POSTĘPOWANIEM I PRODUKT PODOBNY
1.
Produkt objęty postępowaniem
(15) Produktem objętym postępowaniem jest ten sam produkt, co w poprzednich dochodzeniach, które prowadziły do nałożenia obowiązujących obecnie środków, tj. naturalna magnezja całkowicie wypalona, pochodząca z ChRL i sklasyfikowana pod kodem CN 25199030.
(16) Magnezja całkowicie wypalona jest otrzymywana z magnezytu, czyli występującego w warunkach naturalnych węglanu magnezu.
Aby wyprodukować magnezję całkowicie wypaloną, należy wydobyć węglan magnezu, a następnie poddać go kruszeniu, sortowaniu i wypalaniu w piecu w temperaturze od 1500 do 2000 °C. Produktem tego procesu jest magnezja całkowicie wypalona o zawartości MgO (tlenku magnezu) od 80 do 98 %.
Głównymi zanieczyszczeniami magnezji całkowicie wypalonej są SiO2, Fe2O3, Al2O3, CaO i B2O3 (odpowiednio: ditlenek krzemu, tlenek żelaza, tlenek glinu, tlenek wapnia i tritlenek diboru).
Magnezja całkowicie wypalona jest stosowana przede wszystkim w przemyśle materiałów ogniotrwałych do produkcji formowanych i nieformowanych materiałów ogniotrwałych.
Choć istnieją różne typy produktu objętego postępowaniem, np. o różnej zawartości MgO, wszystkie one mają te same podstawowe własności chemiczne, fizyczne oraz zastosowania i są wzajemnie wymienne.
W związku z tym, podobnie jak w poprzednim dochodzeniu, do celów niniejszego dochodzenia wszystkie gatunki magnezji całkowicie wypalonej należy traktować jako jeden towar.
2.
Produkt podobny
(17) Zgodnie z ustaleniami poprzedniego dochodzenia, niniejsze dochodzenie przeglądowe potwierdziło, że produkty wywożone przez ChRL oraz produkty wytwarzane i sprzedawane na rynku krajowym ChRL, a także te wytwarzane i sprzedawane przez producentów wspólnotowych na rynku wspólnotowym oraz przez producenta w kraju analogicznym na rynku krajowym kraju analogicznego mają te same podstawowe cechy fizyczne i chemiczne oraz zastosowania końcowe, dlatego też uznaje się je za produkty podobne w rozumieniu art. 1 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
C. PRAWDOPODOBIEŃSTWO UTRZYMYWANIA SIĘ DUMPINGU
(18) Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego zbadano, czy wygaśnięcie środków mogłoby doprowadzić do utrzymywania się dumpingu.
1.
Uwagi wstępne
(19) Wobec braku współpracy zarówno ze strony chińskich producentów eksportujących, jak i importerów wspólnotowych, badanie musiało oprzeć się na informacjach uzyskanych przez służby Komisji z innych źródeł.
W tym zakresie i zgodnie z postanowieniami art. 18 rozporządzenia podstawowego do ustalenia ilości i cen przywozu posłużono się danymi Eurostatu z 8-cyfrowym kodem CN, sprawdzonymi z innymi źródłami.
(20) W oparciu o dane Eurostatu ustalono, że w OD przywieziono z ChRL do Wspólnoty 369079 ton magnezji całkowicie wypalonej, co stanowi ok. 40 % konsumpcji wspólnotowej.
(21) W OD dotyczącym poprzedniego przeglądu wygaśnięcia wielkość przywozu chińskiej magnezji całkowicie wypalonej do Wspólnoty wynosiła 260967 ton, tj. 54 % konsumpcji wspólnotowej.
(22) Należy zauważyć, że ze względu na rozszerzenie Wspólnoty do 25 państw członkowskich nie można dokonać bezpośredniego porównania wielkości wywozu i udziału wywozu w rynku ustalonych w trakcie poprzedniego i obecnego przeglądu wygaśnięcia.
2.
Przywóz dumpingowy w okresie objętym dochodzeniem
(23) Zgodnie z art. 11 ust. 9 rozporządzenia podstawowego, służby Komisji zastosowały tę samą metodologię, co w poprzednim dochodzeniu.
Należy przypomnieć, że w poprzednim dochodzeniu ustanowiono margines dumpingu w wysokości 50 %.
Kraj analogiczny
(24) Przy wyliczaniu wartości normalnej uwzględniono fakt, że na rzecz tego dochodzenia wartość normalna na przywóz z ChRL musi – zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego – opierać się na danych pochodzących z kraju trzeciego o gospodarce rynkowej.
W zawiadomieniu o wszczęciu postępowania za odpowiedni kraj trzeci o gospodarce rynkowej uznano Turcję.
Niepowiązany importer przedłożył uwagę, że Turcja nie jest właściwa, ponieważ dostęp do surowców jest w niej trudniejszy niż w ChRL: kopalnie magnezji w Turcji nie posiadają tych samych naturalnych udogodnień, co w ChRL, koszty wydobycia i obróbki są tam więc wyższe niż w kopalniach chińskich.
Ten sam importer utrzymywał ponadto, że turecki rynek krajowy jest zbyt mały, aby mógł być reprezentatywny dla rynku chińskiego.
Importer ten zaproponował Brazylię lub Kanadę jako bardziej odpowiednie potencjalne kraje trzecie o gospodarce rynkowej.
(25) Służby Komisji zbadały, czy wybór Turcji, która była już wykorzystana jako państwo trzecie o gospodarce rynkowej w poprzednim badaniu, jest nadal racjonalnie uzasadniony.
W szczególności ustalono, że co najmniej trzy przedsiębiorstwa tureckie produkowały i sprzedawały w Turcji znaczne ilości magnezji całkowicie wypalonej, konkurując ze sobą nawzajem oraz z przywozem z innych państw.
Kwestia łatwiejszego dostępu do surowców w ChRL niż w Turcji była już podnoszona w pierwszym badaniu i nie przedstawiono żadnych nowych dowodów pozwalających na zmianę wniosku, że Turcja jest właściwym państwem trzecim o gospodarce rynkowej.
Gdyby wykazano istnienie takich różnic, można by je uwzględnić poprzez dokonanie niezbędnych dostosowań.
Jeden turecki producent wyraził zgodę na współpracę.
(26) Wzięto również pod uwagę propozycję wyznaczenia Brazylii lub Kanady jako potencjalnego kraju analogicznego i wysłano kwestionariusze antydumpingowe do wszystkich znanych producentów magnezji całkowicie wypalonej w tych krajach.
Nie otrzymano jednak odpowiedzi, służby Komisji nie miały więc informacji o cenach sprzedaży i kosztach produkcji magnezji całkowicie wypalonej w Kanadzie i Brazylii.
Nie można zatem dalej rozważać stosowania Brazylii i Kanady jako krajów analogicznych.
(27) W związku z powyższym stwierdzono, że Turcja jest krajem analogicznym właściwym do celów ustalenia normalnej wartości.
Wartość normalna
(28) Zgodnie z art. 2 ust. 4 rozporządzenia podstawowego rozważono, czy turecki producent osiągnął wystarczającą sprzedaż krajową produktu objętego postępowaniem w zwykłym obrocie handlowym.
Ponieważ ilość rentownych transakcji była wyższa niż 80 %, a średnia ważona cen przewyższała koszt produkcji wraz z kosztami sprzedaży, ogólnymi i administracyjnymi, wartość normalna została ustalona na podstawie średniej ważonej cen faktycznie płaconych za sprzedaż produktu objętego postępowaniem na rynku krajowym Turcji.
Zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego i w braku jakiejkolwiek współpracy ze strony chińskich eksporterów, zastosowano średnią ważoną cen sprzedaży producenta tureckiego, ponieważ nie posiadano informacji na temat typów produktu przywożonych z ChRL do Wspólnoty ani informacji sugerujących, że asortyment produktu wywożonego z ChRL do Wspólnoty był znacząco odmienny od asortymentu produktu w sprzedaży krajowej w Turcji.
Cena eksportowa
(29) Ze względu na brak współpracy ze strony chińskich eksporterów, cena eksportowa musiała być ustalona na podstawie dostępnych faktów, zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego.
Za właściwą podstawę do określenia ceny eksportowej przyjęto dane liczbowe uzyskane z Eurostatu.
Podane przez Eurostat średnie poziomy cen zostały potwierdzone poprzez odniesienie ich do informacji uzyskanych od jednego współpracującego użytkownika.
Porównanie
(30) Dokonano porównania średniej ważonej wartości normalnej ze średnią ważoną ceny eksportowej magnezji całkowicie wypalonej, zgodnie z art. 2 ust. 11 rozporządzenia podstawowego, przyjmując obie ceny na poziomie ex-works.
(31) Aby dokonać rzetelnego porównania wartości normalnej z ceną eksportową, wzięto również pod uwagę różnice czynników mających wpływ na porównywalność cen, zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego.
W związku z tym wprowadzono korekty z tytułu frachtu śródlądowego i morskiego, ubezpieczenia, opłat manipulacyjnych, załadunku oraz kosztów ubocznych.
(32) W poprzednim badaniu uznano, że dostęp do surowców był łatwiejszy w ChRL niż w Turcji.
Wobec braku informacji wskazujących na jakiekolwiek zmiany w tym względzie, w celu uwzględnienia różnic w kosztach wydobycia w tych dwóch krajach zostało przyznane odliczenie.
Wartość normalną skorygowano o taką samą wartość, jaką przyjęto podczas poprzedniego dochodzenia, tj. obniżono wartość normalną o wartość odpowiadającą 20 % kosztów wydobycia ustalonych dla współpracującego producenta tureckiego.
(33) Ponadto podobnie jak w poprzednich dochodzeniach stwierdzono, że czystość surowca pochodzącego z ChRL jest wyższa niż surowca tureckiego.
Wobec braku informacji wskazujących na jakiekolwiek zmiany w tym względzie, w celu uwzględnienia tej różnicy przyjęto korektę odpowiadającą 25 % kosztów wytworzenia ustalonych dla współpracującego producenta tureckiego.
Margines dumpingu
(34) Porównanie wartości normalnej z ceną eksportową wykazało istnienie dumpingu z marginesem dumpingu równym wartości, o jaką wartość normalna, ustalona w sposób określony powyżej, przewyższała cenę stosowaną przy wywozie do Wspólnoty.
Stwierdzony margines dumpingu, wyrażony procentowo w stosunku do ceny importowej cif na granicy Wspólnoty, wynosił 35 %.
3.
Zmiany w przywozie w przypadku uchylenia środków
Uwagi wstępne
(35) W nawiązaniu do analizy występowania dumpingu w OD zbadano również prawdopodobieństwo utrzymywania się dumpingu.
Wobec braku współpracy ze strony jakiegokolwiek chińskiego producenta eksportującego, a także mając na uwadze, iż niewiele jest powszechnie dostępnych informacji na temat chińskiego przemysłu magnezji całkowicie wypalonej, wnioski podane poniżej opierają się głównie na dostępnych faktach, a dokładniej na informacjach z badań rynku przedłożonych przez producentów składających wniosek lub uzyskanych podczas dochodzenia i uznanych za wiarygodne, wraz z danymi otrzymanymi z Eurostatu, Japońskich Statystyk Handlu oraz Biura Spisowego USA.
Chińskie moce produkcyjne
(36) Według wniosku o przeprowadzenie przeglądu wygaśnięcia, chińscy producenci posiadają znaczne niewykorzystane moce produkcyjne, ponieważ należą do nich największe na świecie złoża rudy magnezytu, oceniane na ok. 1300 milionów ton.
Łącznie chińskie moce produkcyjne w odniesieniu do produktu objętego postępowaniem ocenia się na ok. 3,5 miliona ton rocznie, podczas gdy konsumpcję krajową ocenia się na ok.
1 milion ton rocznie. Wskazuje to, że chińska produkcja mogłaby w szybkim czasie jeszcze bardziej wzrosnąć dzięki chińskim eksporterom.
Chińskie ceny eksportowe do Wspólnoty
(37) Zgodnie z danymi liczbowymi Eurostatu cena eksportowa chińskiej magnezji całkowicie wypalonej wywożonej do Wspólnoty spadła o 10 % pomiędzy rokiem 2000 a OD, w czasie obowiązywania środków.
Średnia cena eksportowa magnezji całkowicie wypalonej pozostała jednak powyżej ustalonej minimalnej ceny importowej.
Wywóz do państw trzecich
(38) W badanym okresie Japonia i USA były dla Chin dwoma głównymi rynkami eksportowymi magnezji całkowicie wypalonej.
(39) Pomiędzy rokiem 2000 a OD chińskie ceny eksportu do Japonii spadły o ok. 7 %, z 20054 jenów za tonę do 19513 jenów za tonę, przy czym ilości pomiędzy 2000 r. a OD pozostały ogólnie stałe, w wysokości ok.
270000 ton. Ceny eksportowe do Japonii wyrażone w euro wynosiły odpowiednio 202 EUR za tonę w 2000 r. i 145 EUR za tonę podczas OD.
(40) Chociaż wciąż wyższe od cen eksportowych do WE, ceny eksportowe do Japonii były w ten sposób znacznie bliższe cen eksportowych do WE pod koniec badanego okresu niż na jego początku.
W badanym okresie wywóz do WE stał się zatem dla chińskich eksporterów atrakcyjniejszy niż do Japonii i mieli oni bodziec do wywozu do WE większych ilości produktu.
(41) Pomiędzy rokiem 2000 a OD chińskie ceny eksportu do USA znacząco wzrosły, ze 129 USD za tonę do 208 USD za tonę podczas OD, co odpowiada 140 EUR za tonę i 167 EUR za tonę.
(42) W związku z tym ogromnym wzrostem cen eksportowych do USA należy zauważyć, że w badanym okresie wszyscy amerykańscy producenci naturalnej magnezji całkowicie wypalonej stopniowo kończyli działalność oraz że magnezja całkowicie wypalona przywożona z Chin zdominowała rynek USA.
Podczas OD stanowiła ona ok. 82 % konsumpcji magnezji całkowicie wypalonej w USA.
(43) Ze względu na stosunkowo wysokie ceny, zwłaszcza przy wyższym poziomie cen eksportowych do USA niż do WE, rynek amerykański mógł stać się w badanym okresie bardziej atrakcyjny dla chińskich eksporterów magnezji całkowicie wypalonej.
Ilość magnezji całkowicie wypalonej wywożonej do USA nie wzrosła jednak pomiędzy początkiem badanego okresu a OD i pozostała na poziomie 340000 ton rocznie.
Nie wydaje się zatem prawdopodobne, aby w najbliższej przyszłości chińscy eksporterzy znacząco zwiększyli ilość wywożonej do USA magnezji całkowicie wypalonej.
(44) W każdym razie, biorąc pod uwagę znaczące niewykorzystane moce producentów w ChRL, nie jest prawdopodobne, aby państwa trzecie były w stanie przyjąć zwiększony chiński wywóz.
Gdyby dopuszczono do wygaśnięcia środków, stanowiłoby to dla chińskich eksporterów zachętę do zwiększenia wywozu do Wspólnoty.
Prawdopodobna ewolucja chińskiego wywozu do Wspólnoty
(45) Biorąc pod uwagę brak współpracy przy dochodzeniu ze strony jakiegokolwiek chińskiego producenta eksportującego, analizę rozwoju chińskiego wywozu do Wspólnoty oparto na dostępnych faktach zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego.
(46) Zaobserwowane w badanym okresie tendencje wykazują duże wahania roczne średnich wielkości oraz cen jednostkowych chińskiego wywozu do Wspólnoty.
(47) Jak wspomniano powyżej, ogólny spadek cen w badanym okresie wynosił 10 %, ale znaczący spadek (– 24 %) wystąpił w ostatnich latach badanego okresu, czyli pomiędzy rokiem 2001 a 2004.
(48) W kwestii ilości podkreślono, że chińscy eksporterzy mieliby zachętę do dalszego zwiększania wywozu do UE w związku z posiadaniem niewykorzystanych mocy produkcyjnych oraz ograniczonymi możliwościami zwiększenia wywozu do państw trzecich.
Ponadto, choć ogólnie w badanym okresie odnotowano wzrost wysokości 6 %, znaczący wzrost wystąpił w ostatnich latach badanego okresu (+ 36 % pomiędzy rokiem 2001 a 2004).
(49) Ponieważ nic nie wskazuje, aby tendencje zaobserwowane w ostatnich latach badanego okresu nie mogły się utrzymywać, na podstawie dostępnych informacji można się spodziewać dalszej obniżki cen i dalszego wzrostu wielkości przywozu.
Spodziewany dalszy wzrost chińskiego wywozu do WE nastąpiłby zapewne kosztem przemysłu wspólnotowego, czyli po cenach równych lub nawet niższych od poziomu obecnych cen dumpingowych, aby uzyskać udział w rynku.
(50) Należy ponadto podkreślić, że, jak opisano w motywie 73 rozporządzenia (WE) nr 360/2000, na ceny i wielkość chińskiego eksportu ma obecnie wpływ wprowadzony przez chińskie władze system licencji eksportowych; gdyby system ten został zniesiony, chińscy eksporterzy mieliby możliwość zwiększenia wielkości wywozu i obniżenia cen eksportowych.
Wnioski w sprawie prawdopodobieństwa utrzymania się dumpingu
(51) Dochodzenie wykazało, że chińscy eksporterzy w OD nadal stosowali praktyki dumpingowe w znaczącym stopniu.
Biorąc pod uwagę, że ChRL posiada znaczące niewykorzystane moce produkcyjne oraz że Wspólnota mogła obecnie stać się dla chińskich eksporterów rynkiem atrakcyjniejszym w porównaniu z innymi rynkami, istnieje duże prawdopodobieństwo, że w przypadku uchylenia obowiązujących środków dumping zostałby utrzymany na co najmniej dotychczasowym poziomie.
Ponadto w przypadku uchylenia obowiązujących środków istnieje prawdopodobieństwo znacznego zwiększenia ilości przywozu po cenach dumpingowych oraz obniżki jego cen.
D. DEFINICJA PRZEMYSŁU WSPÓLNOTOWEGO
(52) W OD we Wspólnocie działało pięciu producentów magnezji całkowicie wypalonej.
W wyniku dochodzenia ustalono, że trzech składających wniosek i w pełni współpracujących producentów ze Wspólnoty reprezentowało ok. 55 % wspólnotowej produkcji magnezji całkowicie wypalonej i że w związku z tym ci producenci stanowią przemysł Wspólnoty w rozumieniu art. 4 ust. 1 oraz art. 5 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
(53) Jeden producent nie współpracował, ale również nie sprzeciwiał się dochodzeniu.
Wykazano, że producent ten jest producentem w całości zintegrowanym z nabywcami, a produkowana przez niego magnezja całkowicie wypalona jest przeznaczana wyłącznie na potrzeby wewnętrzne.
(54) W ramach postępowania skontaktowano się z jeszcze jednym znanym Komisji producentem.
Przedsiębiorstwo to nie wyraziło poparcia ani protestów względem postępowania.
E. OKREŚLENIE WŁAŚCIWEGO RYNKU WSPÓLNOTY
(55) W celu ustalenia, czy przemysł wspólnotowy doznał szkody oraz w celu wyznaczenia wskaźnika konsumpcji oraz różnorodnych wskaźników ekonomicznych określających sytuację przemysłu wspólnotowego, zbadano, czy i w jakim stopniu późniejsze wykorzystanie wspólnotowej produkcji produktu podobnego musiało być uwzględnione w analizie.
(56) Magnezję całkowicie wypaloną wykorzystuje się w produkcji materiałów ogniotrwałych w tym samym przedsiębiorstwie lub jest ona w tym celu sprzedawana stronie trzeciej, powiązanej lub nie.
(57) Do celów niniejszego dochodzenia użytek własny zdefiniowano jako występujący, kiedy produkt przekazywany jest w obrębie tej samej grupy przedsiębiorstw do dalszego przetwarzania.
W sytuacji użytku własnego sprzedaż lub transfer kosztów dokonywane były według wartości transferu, a nie wyznaczane według warunków rynkowych, lub dokonywane były na rzecz przedsiębiorstwa, które nie miało wolnego wyboru dostawcy.
W związku z tym użytek wewnętrzny należało zanalizować na poziomie wytworzonych ilości oraz jego udziału w całości sprzedaży.
Wszystkie pozostałe sytuacje traktowano jako sprzedaż wolnorynkową.
(58) Podział na użytek własny i wolnorynkowy jest istotny przy analizie szkody, ponieważ produkty przeznaczone na użytek własny nie są narażone na bezpośrednią konkurencję z przywozem.
Natomiast produkcję przeznaczoną na sprzedaż na wolnym rynku uznano za pozostającą w sytuacji bezpośredniej konkurencji z przywozem produktu objętego dochodzeniem.
(59) Aby przedstawić możliwie najpełniejszy obraz sytuacji w przemyśle wspólnotowym, zebrano i przeanalizowano dane dotyczące całej działalności w zakresie magnezji całkowicie wypalonej, a następnie określono, czy produkcja była przeznaczona do użytku własnego, czy na wolny rynek.
(60) Na podstawie dochodzenia ustalono, że pewne wskaźniki ekonomiczne odnoszące się do przemysłu wspólnotowego mogłyby być w sposób uzasadniony zbadane w odniesieniu do całości działalności, tj. zarówno do użytku własnego, jak i do sprzedaży na wolnym rynku.
Produkcja, moce produkcyjne i ich wykorzystanie, przepływ środków pieniężnych, inwestycje i zdolność do podwyższania kapitału, zapasy, zatrudnienie, koszty pracy i produktywność zależą od całości działalności, niezależnie od tego, czy produkt przekazywany jest w obrębie tej samej grupy przedsiębiorstw do dalszego przetwarzania, czy sprzedawany na wolnym rynku.
(61) Pozostałe wskaźniki ekonomiczne odnoszące się do przemysłu wspólnotowego zostały przeanalizowane i ocenione w odniesieniu do sytuacji panującej na wolnym rynku, w szczególności tam, gdzie istnieją wymierne warunki rynkowe i transakcje zawiera się przy normalnych warunkach rynkowych zapewniających wolny wybór dostawców: wielkość i ceny sprzedaży na rynku wspólnotowym, wielkość i ceny wywozu.
Pod tym względem konsumpcja, udział w rynku, wzrost, a także rentowność i zwrot z inwestycji określane były na podstawie sprzedaży wolnorynkowej.
F. SYTUACJA NA RYNKU WSPÓLNOTOWYM
1.
Konsumpcja na rynku wspólnotowym
(62) Konsumpcja we Wspólnocie była oparta na łącznej wielkości sprzedaży przez przemysł wspólnotowy we Wspólnocie, wyłączając użytek własny, przywozu z ChRL i przywozu z innych państw trzecich.
(63) Na tej podstawie konsumpcja wspólnotowa w badanym okresie wzrosła o 32 %, z 693145 ton w 2000 r. do 911672 ton w OD.
Było to częściowo związane z poprawą sytuacji w przemyśle stalowym.
Tabela 1 – Konsumpcja we Wspólnocie
Źródło: Eurostat, zweryfikowane odpowiedzi udzielone w kwestionariuszu przez przemysł wspólnotowy oraz informacje na temat rynku przedłożone przez producentów składających wniosek.
Konsumpcja we Wspólnocie _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Wolny rynek (tony) _BAR_ 693145 _BAR_ 792575 _BAR_ 701723 _BAR_ 817678 _BAR_ 911672 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 114 _BAR_ 101 _BAR_ 118 _BAR_ 132 _BAR_
Tendencje Y/Y _BAR_ _BAR_ 14 _BAR_ –13 _BAR_ 17 _BAR_ 14 _BAR_
(64) W celu uzupełnienia przedłożonych informacji o konsumpcję wspólnotową na wolnym rynku wyliczono również konsumpcję na użytek własny na podstawie zweryfikowanych odpowiedzi udzielonych w kwestionariuszu przez przemysł wspólnotowy oraz informacji na temat rynku przedłożonych przez producentów składających wniosek Stwierdzono, że konsumpcja na użytek własny wzrosła w badanym okresie o 12 %.
Tabela 2 – Użytek własny
Użytek własny _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Ilość (w tonach) _BAR_ 394191 _BAR_ 399839 _BAR_ 404773 _BAR_ 417495 _BAR_ 442131 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 101 _BAR_ 103 _BAR_ 106 _BAR_ 112 _BAR_
Tendencje Y/Y _BAR_ _BAR_ 1 _BAR_ 2 _BAR_ 3 _BAR_ 6 _BAR_
2.
Przywóz z ChRL
Wielkość i udział w rynku
(65) Wielkości przywiezione z ChRL nie zmieniały się w taki sam sposób, jak konsumpcja we Wspólnocie.
Najpierw zmalały o średnio 25 % od 2000 do 2002 r., a następnie pomiędzy rokiem 2002 a OD wzrosły o 41 %.
Ogółem w badanym okresie przywóz z ChRL wzrósł o 6 %, z 349561 ton do 369079 ton.
Tabela 3 – Przywóz z ChRL
Źródło: Eurostat.
Przywóz z ChRL _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Tony _BAR_ 349561 _BAR_ 271147 _BAR_ 261460 _BAR_ 351724 _BAR_ 369079 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 78 _BAR_ 75 _BAR_ 101 _BAR_ 106 _BAR_
Tendencje Y/Y _BAR_ _BAR_ –22 _BAR_ –3 _BAR_ 26 _BAR_ 5 _BAR_
(66) Udział przywozu z Chin w rynku, wyrażony jako procent konsumpcji Wspólnoty na wolnym rynku, spadł z 50 % w 2000 r. do 40 % w OD.
Tabela 4 – Udział przywozu z ChRL w rynku
Źródło: Eurostat oraz zweryfikowane odpowiedzi przemysłu wspólnotowego na kwestionariusz.
Udział przywozu z ChRL w rynku _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Udział procentowy w wolnym rynku _BAR_ 50 % _BAR_ 34 % _BAR_ 37 % _BAR_ 43 % _BAR_ 40 % _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 68 _BAR_ 74 _BAR_ 85 _BAR_ 80 _BAR_
Tendencje Y/Y _BAR_ _BAR_ –32 _BAR_ 6 _BAR_ 11 _BAR_ –5 _BAR_
Zmiany cen przywozu i podcięcie cenowe
(67) Średnia cena importowa z ChRL cif na granicy Wspólnoty pomiędzy rokiem 2000 a 2002 wzrosła o 14 %, lecz między 2002 r. a OD zmalała aż o 22 %.
W całym badanym okresie zmalała o 10 % i w OD osiągnęła poziom 140 EUR za tonę.
Tabela 5 – Średnia cena importowa z ChRL
Źródło: Eurostat.
Średnia cena importowa z ChRL _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
EUR/tonę _BAR_ 156 _BAR_ 184 _BAR_ 179 _BAR_ 138 _BAR_ 140 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 118 _BAR_ 114 _BAR_ 88 _BAR_ 90 _BAR_
Tendencje Y/Y _BAR_ _BAR_ 18 _BAR_ –3 _BAR_ –26 _BAR_ 2 _BAR_
(68) Komisja zbadała, czy producenci eksportujący w kraju, którego dotyczy postępowanie, podcinali ceny przemysłu wspólnotowego podczas OD.
W celu zapewnienia porównywalnej podstawy cen, ceny producentów wspólnotowych zostały dostosowane do poziomu ex-works.
(69) Ustalony na tej podstawie margines podcięcia wynosi 7,6 %.
3.
Sytuacja przemysłu wspólnotowego
a) Analiza czynników istotnych dla całości działalności, włączając w to użytek własny
Produkcja, moce produkcyjne i wykorzystanie mocy produkcyjnych
(70) Produkcja przemysłu wspólnotowego wzrosła o 11 % w badanym okresie, odzwierciedlając do pewnego stopnia tendencje konsumpcji we Wspólnocie.
Zmniejszenie produkcji o 3 punkty procentowe w 2002 r. zbiegło się z obniżeniem konsumpcji magnezji całkowicie wypalonej na rynku wspólnotowym.
Tabela 6 – Wielkość produkcji
Źródło: Zweryfikowane odpowiedzi przemysłu wspólnotowego na kwestionariusz.
Wielkość produkcji _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 101 _BAR_ 98 _BAR_ 108 _BAR_ 111 _BAR_
Tendencje Y/Y _BAR_ _BAR_ 1 _BAR_ –3 _BAR_ 10 _BAR_ 3 _BAR_
(71) W badanym okresie moce produkcyjne przemysłu wspólnotowego najpierw, między rokiem 2000 a 2002, pozostawały na stałym poziomie, a następnie wzrosły o 3 % między 2002 r. a OD.
Tabela 7 – Moce produkcyjne
Źródło: Zweryfikowane odpowiedzi przemysłu wspólnotowego na kwestionariusz.
Moce produkcyjne _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 103 _BAR_ 103 _BAR_
Tendencje Y/Y _BAR_ _BAR_ 0 _BAR_ 0 _BAR_ 3 _BAR_ 0 _BAR_
(72) W badanym okresie wykorzystanie mocy produkcyjnych zmieniało się w taki sam sposób, jak produkcja i konsumpcja we Wspólnocie.
Wykorzystanie mocy produkcyjnych spadło o 2 % pomiędzy rokiem 2000 a 2002, lecz wzrosło po 2002 r., więc w badanym okresie nastąpił wzrost o 7 %.
Tabela 8 – Wykorzystanie mocy produkcyjnych
Źródło: Zweryfikowane odpowiedzi przemysłu wspólnotowego na kwestionariusz.
Wykorzystanie mocy produkcyjnych _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 101 _BAR_ 98 _BAR_ 105 _BAR_ 107 _BAR_
Tendencje Y/Y _BAR_ _BAR_ 1 _BAR_ –3 _BAR_ 7 _BAR_ 2 _BAR_
Przepływy pieniężne
(73) W badanym okresie przepływy pieniężne były zmienne.
Pozostały jednak ogólnie na tym samym poziomie (– 1 %).
Tabela 9 – Przepływ środków pieniężnych
Źródło: Zweryfikowane odpowiedzi przemysłu wspólnotowego na kwestionariusz.
Przepływ środków pieniężnych _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 127 _BAR_ 103 _BAR_ 127 _BAR_ 99 _BAR_
Tendencje Y/Y _BAR_ _BAR_ 27 _BAR_ –25 _BAR_ 25 _BAR_ –28 _BAR_
Inwestycje i zdolność do pozyskiwania kapitału
(74) Inwestycje zmniejszyły się w badanym okresie o 23 %.
Pozostawały jednak na znaczącym poziomie i w OD stanowiły ok. 10 % całkowitych obrotów przemysłu wspólnotowego.
Tabela 10 – Inwestycje
Źródło: Zweryfikowane odpowiedzi przemysłu wspólnotowego na kwestionariusz.
Inwestycje _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 141 _BAR_ 79 _BAR_ 59 _BAR_ 77 _BAR_
Tendencje Y/Y _BAR_ _BAR_ 41 _BAR_ –62 _BAR_ –20 _BAR_ 18 _BAR_
(75) Nie stwierdzono, aby przemysł wspólnotowy miał trudności z pozyskiwaniem kapitału w badanym okresie.
Zapasy
(76) Poniższa tabela pokazuje, iż w badanym okresie zapasy wzrosły aż o 88 %.
Jednakże w wartościach bezwzględnych wzrost ten nie jest znaczący.
(77) Stosunek wielkości zapasów do wielkości produkcji, który w 2000 r. wynosił 4 %, w OD wzrósł do ok. 7 %.
Tabela 11 – Zapasy
Źródło: Zweryfikowane odpowiedzi przemysłu wspólnotowego na kwestionariusz.
Wielkość zapasów _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 137 _BAR_ 137 _BAR_ 146 _BAR_ 188 _BAR_
Tendencje Y/Y _BAR_ _BAR_ 37 _BAR_ 0 _BAR_ 9 _BAR_ 42 _BAR_
Zatrudnienie, wydajność i koszty pracy
(78) Po wzroście o 8 % pomiędzy rokiem 2000 a 2002 zatrudnienie zmalało w 2003 r. i w OD.
Ogółem zmniejszyło się w badanym okresie o 4 %.
Tabela 12 – Zatrudnienie
Źródło: Zweryfikowane odpowiedzi przemysłu wspólnotowego na kwestionariusz.
Liczba zatrudnionych _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 106 _BAR_ 108 _BAR_ 104 _BAR_ 96 _BAR_
Tendencje Y/Y _BAR_ _BAR_ 6 _BAR_ 2 _BAR_ –4 _BAR_ –8 _BAR_
(79) Na tle wzrostu produkcji i zmniejszenia zatrudnienia, wydajność wzrosła w badanym okresie o 15 %.
Tabela 13 – Wydajność
Źródło: Zweryfikowane odpowiedzi przemysłu wspólnotowego na kwestionariusz.
Wydajność (tony/pracownika) _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 96 _BAR_ 91 _BAR_ 104 _BAR_ 115 _BAR_
Tendencje Y/Y _BAR_ _BAR_ –4 _BAR_ –5 _BAR_ 13 _BAR_ 11 _BAR_
(80) W badanym okresie koszty pracy w przemyśle wspólnotowym stopniowo rosły.
Całkowity wzrost między 2000 r. a OD wyniósł 32 %.
Tabela 14 – Wynagrodzenia
Źródło: Zweryfikowane odpowiedzi przemysłu wspólnotowego na kwestionariusz.
Wynagrodzenia _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 106 _BAR_ 111 _BAR_ 118 _BAR_ 132 _BAR_
Tendencje Y/Y _BAR_ _BAR_ 6 _BAR_ 5 _BAR_ 7 _BAR_ 14 _BAR_
b) Analiza czynników istotnych dla działalności wolnorynkowej
Wielkość sprzedaży, użytek własny i ceny sprzedaży
(81) Sprzedaż przez przemysł wspólnotowy klientom niepowiązanym na rynku wspólnotowym spadła o 9 % między 2000 a 2003 r., lecz wzrosła w OD, tak więc w całym badanym okresie wzrosła o 3 %.
Tabela 15 – Sprzedaż przemysłu wspólnotowego stronom niepowiązanym
Źródło: Zweryfikowane odpowiedzi przemysłu wspólnotowego na kwestionariusz.
Sprzedaż przemysłu wspólnotowego stronom niepowiązanym _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 91 _BAR_ 91 _BAR_ 91 _BAR_ 103 _BAR_
Tendencje Y/Y _BAR_ _BAR_ –9 _BAR_ 0 _BAR_ 0 _BAR_ 12 _BAR_
(82) W badanym okresie średnie ceny sprzedaży panujące na wspólnotowym wolnym rynku magnezji całkowicie wypalonej, ustalane przez przemysł wspólnotowy, stopniowo rosły.
Całkowity wzrost między 2000 r. a OD wyniósł 25 %.
Tabela 16 – Ceny sprzedaży przemysłu wspólnotowego
Źródło: Zweryfikowane odpowiedzi przemysłu wspólnotowego na kwestionariusz.
Ceny sprzedaży przemysłu wspólnotowego _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 112 _BAR_ 117 _BAR_ 119 _BAR_ 125 _BAR_
Tendencje Y/Y _BAR_ _BAR_ 12 _BAR_ 5 _BAR_ 2 _BAR_ 6 _BAR_
Udział w rynku
(83) Całkowity udział przemysłu wspólnotowego w rynku zmniejszył się z 26 % w 2000 r. do 20 % w OD.
Tabela 17 – Udział przemysłu wspólnotowego w rynku
Źródło: Eurostat oraz zweryfikowane odpowiedzi przemysłu wspólnotowego na kwestionariusz.
Udział przemysłu wspólnotowego w rynku _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Udział procentowy w wolnym rynku _BAR_ 26 % _BAR_ 21 % _BAR_ 23 % _BAR_ 20 % _BAR_ 20 % _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 80 _BAR_ 90 _BAR_ 77 _BAR_ 78 _BAR_
Tendencje Y/Y _BAR_ _BAR_ –20 _BAR_ 10 _BAR_ –13 _BAR_ 1 _BAR_
Wzrost
(84) Podczas gdy konsumpcja we Wspólnocie wzrosła w badanym okresie o 32 %, wielkość sprzedaży przemysłu wspólnotowego na wolnym rynku wzrosła tylko o 3 %, a udział przemysłu wspólnotowego w wolnym rynku zmniejszył się o 6 %.
Tendencja wzrostowa w konsumpcji wspólnotowej nie pociągnęła zatem za sobą odpowiadającego jej wzrostu sprzedaży przemysłu wspólnotowego.
Rentowność i zwrot z inwestycji
(85) W badanym okresie rentowność wyrażona jako procent wartości sprzedaży netto podmiotom niepowiązanym rozwijała się w sposób następujący:
Tabela 18 – Rentowność
Źródło: Zweryfikowane odpowiedzi przemysłu wspólnotowego na kwestionariusz.
Rentowność _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Udział procentowy w wartości sprzedaży netto _BAR_ –3,1 % _BAR_ 0 % _BAR_ 3,9 % _BAR_ 8,4 % _BAR_ 11,4 % _BAR_
(86) Rentowność przemysłu wspólnotowego wykazywała te same tendencje co ceny sprzedaży przemysłu wspólnotowego.
Po stratach w 2000 r. i roku granicy opłacalności, bez zysków ani strat, w 2001 r., przemysł wspólnotowy osiągał zyski w roku 2002 i następnych latach.
Następnie rentowność wzrosła z 3,9 % w 2002 r. do 11,4 % w OD.
Wiązało się to głównie z przestawieniem na wytwarzanie produktów o większej wartości dodanej.
W badanym okresie średni zysk uzyskiwany przez przemysł wspólnotowy wynosił 4,5 %.
(87) Zwrot z inwestycji, wyrażony jako zyski/straty w odniesieniu do wartości księgowej netto inwestycji, wykazywał te same tendencje co rentowność.
Tabela 19 – Zwrot z inwestycji
Źródło: Zweryfikowane odpowiedzi przemysłu wspólnotowego na kwestionariusz.
Zwrot z inwestycji _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
% _BAR_ –2,9 % _BAR_ 0 % _BAR_ 3,2 % _BAR_ 7,8 % _BAR_ 11,5 % _BAR_
Wskaźnik _BAR_ –100 _BAR_ –1 _BAR_ 114 _BAR_ 275 _BAR_ 403 _BAR_
Tendencje Y/Y _BAR_ _BAR_ 99 _BAR_ 115 _BAR_ 161 _BAR_ 128 _BAR_
4.
Wpływ innych czynników
Działalność wywozowa przemysłu wspólnotowego
(88) Wywóz magnezji całkowicie wypalonej przez przemysł wspólnotowy w badanym okresie był zmienny.
Pozostał on jednak ogólnie w OD na tym samym poziomie co w 2000 r. (lekki spadek o 1 %).
Wywóz ten stanowił w OD w dalszym ciągu ok. 40 % całkowitej produkcji przemysłu wspólnotowego.
Tabela 20 – Wywóz przemysłu wspólnotowego
Źródło: Zweryfikowane odpowiedzi przemysłu wspólnotowego na kwestionariusz.
Wywóz przemysłu wspólnotowego _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 104 _BAR_ 95 _BAR_ 113 _BAR_ 99 _BAR_
Tendencje Y/Y _BAR_ _BAR_ 4 _BAR_ –9 _BAR_ 18 _BAR_ –13 _BAR_
Wielkość i ceny przywozu z państw trzecich
(89) Wielkość przywozu magnezji całkowicie wypalonej do Wspólnoty z państw trzecich innych niż ChRL kształtowała się w sposób następujący:
Tabela 21 – Przywóz z innych państw trzecich
Źródło: Eurostat oraz informacje rynkowe przedłożone przez producentów składających wniosek.
Tony _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Australia _BAR_ 49032 _BAR_ 66582 _BAR_ 42599 _BAR_ 68090 _BAR_ 63043 _BAR_
Korea Północna _BAR_ 26660 _BAR_ 71385 _BAR_ 36614 _BAR_ 38245 _BAR_ 35172 _BAR_
Turcja _BAR_ 43625 _BAR_ 40463 _BAR_ 33446 _BAR_ 22625 _BAR_ 42763 _BAR_
Brazylia _BAR_ 31831 _BAR_ 25916 _BAR_ 25872 _BAR_ 25610 _BAR_ 39017 _BAR_
Rosja _BAR_ 2520 _BAR_ 12928 _BAR_ 8107 _BAR_ 9773 _BAR_ 24380 _BAR_
Korea Południowa _BAR_ 0 _BAR_ 1528 _BAR_ 1202 _BAR_ 1879 _BAR_ 4893 _BAR_
Wszystkie inne państwa _BAR_ 10376 _BAR_ 139240 _BAR_ 129401 _BAR_ 136807 _BAR_ 149284 _BAR_
Ogółem państwa trzecie _BAR_ 164044 _BAR_ 358042 _BAR_ 277240 _BAR_ 303027 _BAR_ 358552 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 218 _BAR_ 169 _BAR_ 185 _BAR_ 219 _BAR_
Tendencje Y/Y _BAR_ _BAR_ 118 _BAR_ –49 _BAR_ 16 _BAR_ 34 _BAR_
(90) Łączna wielkość przywozu magnezji całkowicie wypalonej z państw trzecich innych niż ChRL wzrosła w badanym okresie ponad dwukrotnie, z 164044 ton w 2000 r. do 358552 ton w OD.
Głównymi eksporterami do Wspólnoty są Australia, Korea Północna, Turcja, Brazylia, Rosja i Korea Południowa.
(91) Udział w rynku przywozu pochodzącego z państw trzecich innych niż ChRL wzrósł w badanym okresie o 15,6 punktu procentowego i stanowił 39,3 %.
Tabela 22 – Udział w rynku przywozu z innych państw trzecich
Źródło: Eurostat oraz informacje rynkowe przedłożone przez producentów składających wniosek.
Udział w rynku przywozu z innych państw trzecich _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Udział procentowy w wolnym rynku _BAR_ 23,7 % _BAR_ 45,2 % _BAR_ 39,5 % _BAR_ 37,1 % _BAR_ 39,3 % _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 191 _BAR_ 167 _BAR_ 157 _BAR_ 166 _BAR_
Tendencje Y/Y _BAR_ _BAR_ 91 _BAR_ –24 _BAR_ –10 _BAR_ 9 _BAR_
(92) Średnie ceny przywozu z innych państw trzecich były w OD wyższe niż ceny przemysłu wspólnotowego, z wyjątkiem cen przywozu z Korei Północnej, Rosji i Korei Południowej.
Należy zauważyć, że przywóz produktu objętego postępowaniem z tych trzech państw stanowił jedynie 8,9 % całości przywozu do Wspólnoty w badanym okresie i 7,1 %, łącznego udziału w rynku Wspólnoty, podczas gdy udział w tym rynku ChRL wynosił 40 %.
Tabela 23 – Przywóz do Wspólnoty z innych państw trzecich – ceny
Źródło: Eurostat.
Przywóz do Wspólnoty z innych państw trzecich (EUR) _BAR_ 2000 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Australia _BAR_ 235 _BAR_ 228 _BAR_ 225 _BAR_ 213 _BAR_ 183 _BAR_
Korea Północna _BAR_ 111 _BAR_ 128 _BAR_ 128 _BAR_ 109 _BAR_ 128 _BAR_
Turcja _BAR_ 164 _BAR_ 181 _BAR_ 184 _BAR_ 160 _BAR_ 169 _BAR_
Brazylia _BAR_ 182 _BAR_ 180 _BAR_ 200 _BAR_ 201 _BAR_ 188 _BAR_
Rosja _BAR_ 122 _BAR_ 132 _BAR_ 133 _BAR_ 119 _BAR_ 114 _BAR_
Korea Południowa _BAR_ Nie dotyczy _BAR_ 139 _BAR_ 154 _BAR_ 126 _BAR_ 132 _BAR_
Inne _BAR_ 178 _BAR_ 223 _BAR_ 186 _BAR_ 196 _BAR_ 229 _BAR_
(93) Na podstawie przedstawionych powyżej danych uznaje się, że przywóz produktu objętego postępowaniem z innych państw trzecich nie miał znaczącego wpływu na sytuację ekonomiczną przemysłu wspólnotowego w badanym okresie.
5.
Wnioski na temat sytuacji przemysłu wspólnotowego
(94) Obowiązujące środki doprowadziły do częściowej poprawy sytuacji w przemyśle wspólnotowym od 2000 r.
Równolegle do wzrostu całkowitej konsumpcji Wspólnoty, przemysł wspólnotowy zdołał zwiększyć ilość sprzedaży oraz podnieść ceny.
Czynniki ekonomiczne, takie jak produkcja, moce produkcyjne i ich wykorzystanie, rentowność, zwrot z inwestycji oraz wydajność również wykazały pozytywny rozwój.
Wskaźniki te pokazują, że przemysł wspólnotowy poczynił – uwieńczone pewnym sukcesem – wysiłki na rzecz poprawy swojej konkurencyjności. Sprzedaż przemysłu wspólnotowego we Wspólnocie od 2002 r. przynosi zyski.
(95) Z drugiej strony, inne wskaźniki wykazały rozwój negatywny: udział przemysłu wspólnotowego w wolnym rynku oraz inwestycje zmniejszyły się, natomiast wzrosły zapasy, koszt jednostkowy produkcji oraz koszty pracy.
Można jednak stwierdzić, że ogólna sytuacja przemysłu wspólnotowego znacząco się poprawiła w badanym okresie, nawet jeśli poprawa ta jest częściowa.
Poprawa sytuacji przemysłu wspólnotowego pozostaje nadal podatna, między innymi, na skutki zwiększenia presji cenowej przez przywóz po cenach dumpingowych z ChRL.
(96) Biorąc pod uwagę wstępną poprawę sytuacji przemysłu wspólnotowego, nie można stwierdzić utrzymywania się szkody spowodowanej przywozem po cenach dumpingowych.
Dlatego też zbadano, czy szkoda wystąpiłaby ponownie, gdyby środki wygasły.
G. PRAWDOPODOBIEŃSTWO PONOWNEGO WYSTĄPIENIA SZKODY
(97) W odniesieniu do prawdopodobnego wpływu wygaśnięcia obowiązujących środków na sytuację przemysłu wspólnotowego uwzględniono szereg czynników wraz z elementami opisanymi powyżej.
(98) Porównanie między przywozem z ChRL a przywozem z innych państw trzecich do Wspólnoty wykazało istotne różnice w cenach.
Ceny przywozu z innych państw trzecich, z wyjątkiem Rosji, Korei Północnej i Korei Południowej, były w badanym okresie wyższe od cen sprzedaży przemysłu wspólnotowego, podczas gdy średnie ceny dumpingowe przywozu z Chin zmniejszyły się o 10 %.
(99) W odniesieniu do stosunkowo niskich cen przywozu z Rosji, Korei Północnej i Korei Południowej, ich średnie ceny eksportowe do WE obniżyły się mniej niż chińskie ceny eksportowe do WE.
Ponadto wielkość przywozu z tych państw pozostała bardzo mała w porównaniu z przywozem z Chin.
Łączny udział Rosji, Korei Północnej i Korei Południowej w rynku wynosił w OD 7,1 %, czyli mniej niż jedną piątą chińskiego udziału w rynku.
W OD wpływ gospodarczy przywozu z Chin na wspólnotowy rynek magnezji całkowicie wypalonej przewyższał zatem znacznie wpływ przywozu z Rosji, Korei Północnej i Korei Południowej i nic nie wskazuje, aby miało się to zmienić w przyszłości.
(100) Jak opisano już szczegółowo w motywach 45 do 50, jeżeli zezwolono by na wygaśnięcie środków antydumpingowych, istnieje duże prawdopodobieństwo, że przywóz z ChRL produktu objętego postępowaniem po cenach dumpingowych zwiększyłby się, a ceny zmniejszyłyby się, z następujących powodów:
- ChRL posiada znaczące niewykorzystane moce produkcyjne oraz największe na świecie złoża rudy magnezytu,
- zaobserwowane w badanym okresie tendencje w odniesieniu do cen i ilości już wskazują na prawdopodobieństwo dalszej obniżki cen i zwiększania ilości,
- ceny wyznaczane przez chińskich eksporterów przy braku środków antydumpingowych mogłyby być bardzo niskie, jeśli weźmie się pod uwagę, że zawierają one opłatę za licencję eksportową,
- rynek wspólnotowy jest atrakcyjny pod względem wielkości, a ponieważ znaczący wzrost wywozu do państw trzecich nie jest prawdopodobny, jeżeli zezwolono by na wygaśnięcie obecnych środków, chińscy eksporterzy najprawdopodobniej staraliby się zwiększyć swój udział w rynku WE poprzez dalsze obniżanie cen eksportowych.
(101) Można wywnioskować, że znaczący ilościowo przywóz z Chin po niskich i malejących cenach wywiera na wspólnotowy rynek magnezji całkowicie wypalonej coraz większy nacisk, który najprawdopodobniej dalej by się zwiększał w przypadku wygaśnięcia środków antydumpingowych, ponieważ ceny przywozu z ChRL prawdopodobnie by malały, a wielkość wywozu rosła.
Wzrost przywozu z ChRL prawdopodobnie doprowadziłby do dalszego zmniejszenia udziału w rynku przemysłu wspólnotowego, a uwzględniając równoległą ewolucję w badanym okresie cen sprzedaży przemysłu wspólnotowego oraz rentowności, zwiększona presja na ceny doprowadziłaby prawie na pewno do zmniejszenia zysku przemysłu wspólnotowego.
Pozostałe wskaźniki najprawdopodobniej również rozwinęłyby się negatywnie, gdyby przemysł wspólnotowy stracił możliwości sprzedaży i musiał się zmierzyć ze znacznie malejącymi cenami.
(102) Ponadto nie wygląda na to, aby istniały inne czynniki, które mogłyby spowodować zaistnienie szkody dla przemysłu wspólnotowego.
Przywóz z innych krajów odbywał się albo po cenach wyższych niż z ChRL, albo w dużo mniejszych ilościach i nic nie wskazuje, aby miało się to zmienić w przyszłości.
(103) W związku z powyższym stwierdza się, że dopuszczenie do wygaśnięcia środków najprawdopodobniej doprowadziłoby do ponownego poniesienia przez przemysł wspólnotowy szkody spowodowanej przywozem po cenach dumpingowych.
H. INTERES WSPÓLNOTY
1.
Wprowadzenie
(104) Zgodnie z art. 21 rozporządzenia podstawowego zbadano, czy przedłużenie okresu obowiązywania istniejących środków antydumpingowych nie zaszkodzi interesom Wspólnoty jako całości.
Interes Wspólnoty określono na podstawie szacunkowej oceny różnych interesów cząstkowych, tj. przemysłu Wspólnoty, importerów i podmiotów gospodarczych oraz użytkowników produktu objętego postępowaniem.
(105) Aby ocenić prawdopodobny wpływ utrzymania lub zaprzestania stosowania środków, Komisja zażądała informacji od wszystkich zainteresowanych stron wymienionych powyżej.
Komisja wysłała kwestionariusze do 18 importerów i 17 użytkowników produktu objętego postępowaniem.
Żaden z importerów nie udzielił odpowiedzi na kwestionariusz, chociaż dwóch z nich przedstawiło pisemne uwagi.
Jeden z użytkowników udzielił częściowej odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu.
(106) Należy przypomnieć, że w poprzednim dochodzeniu przyjęcia środków nie uznano za działanie wbrew interesom Wspólnoty.
Ponadto należy zaznaczyć, że obecne dochodzenie jest tylko drugim przeglądem wygaśnięcia mającym na celu przeanalizowanie sytuacji, w której środki antydumpingowe są już stosowane.
Wobec tego czas przeprowadzania niniejszego dochodzenia i jego charakter pozwalają na dokonanie oceny wszelkich przejawów ujemnego wpływu na zainteresowane strony, jaki mogły mieć w przeszłości obecnie stosowane środki.
(107) Na tej podstawie sprawdzono, czy pomimo wniosku w sprawie kontynuacji dumpingu i ponownego wystąpienia szkody istnieją niepodważalne powody mogące prowadzić do wniosku, że utrzymanie w mocy obecnych środków w tym konkretnym przypadku nie leży w interesie Wspólnoty.
2.
Interes przemysłu wspólnotowego
(108) Przypomina się, że zostało ustalone, iż bez utrzymania w mocy środków antydumpingowych dumping najprawdopodobniej utrzyma się, z wysokim i rosnącym marginesem dumpingu, prowadząc do pogorszenia się sytuacji przemysłu wspólnotowego, który ciągle jeszcze nie osiągnął stanu pełnej stabilności.
Z drugiej strony utrzymanie środków w mocy powinno pomóc przemysłowi wspólnotowemu poprawić jego sytuację oraz uniknąć szkód w przyszłości.
Ponadto poczynione przez przemysł wspólnotowy wysiłki mające na celu racjonalizację produkcji oraz zwiększenie konkurencyjności, a także zysk osiągnięty przez przemysł wspólnotowy w ostatnich trzech latach badanego okresu pokazują, że przemysł wspólnotowy jest opłacalny i konkurencyjny.
(109) Biorąc powyższe pod uwagę, przedłużenie czasu obowiązywania istniejących środków wydaje się konieczne w celu uniknięcia niekorzystnego wpływu przywozu po cenach dumpingowych, który mógłby zagrozić poprawie sytuacji, a nawet istnieniu przemysłu Wspólnoty, a w konsekwencji liczbie miejsc pracy.
Należy mieć na względzie, że gdyby przemysł Wspólnoty przestał istnieć, miałoby to ujemny wpływ na gałęzie przemysłu zajmujące się przetwórstwem surowca, którego on dostarcza, a te z kolei miałyby znacznie ograniczony wybór dostawców.
3.
Interes importerów
(110) Jak wspomniano powyżej, żaden z importerów niepowiązanych nie udzielił odpowiedzi na kwestionariusz rozesłany przez Komisję.
Brak współpracy sam w sobie wyraźnie wskazuje na to, że ten sektor nie odczuł istotnego ujemnego wpływu wprowadzenia środków na swoją sytuację ekonomiczną.
Potwierdza to fakt, że importerzy nadal dokonywali znacznego obrotu handlowego produktem objętym postępowaniem, zwiększając nawet wielkość przywozu w badanym okresie.
(111) W związku z tym stwierdza się, że nałożenie aktualnie obowiązujących środków antydumpingowych nie miało znaczącego ujemnego wpływu na sytuację ekonomiczną importerów produktu objętego postępowaniem.
Dlatego też jest mało prawdopodobne, aby utrzymanie tych środków mogło doprowadzić do pogorszenia sytuacji ekonomicznej importerów w przyszłości.
4.
Interes użytkowników
(112) Użytkownikami produktu objętego postępowaniem, czyli przemysłem przetwórczym, są głównie producenci materiałów ogniotrwałych.
Jak wspomniano powyżej, tylko jeden z 17 użytkowników, do których służby Komisji wysłały kwestionariusz, udzielił częściowej odpowiedzi.
Podobnie jak w przypadku importerów, niski poziom współpracy sam w sobie świadczy o tym, że ten sektor nie odczuł istotnego ujemnego wpływu środków na swoją sytuację ekonomiczną.
Choć reprezentatywność współpracującego przedsiębiorstwa dla przemysłu przetwórczego jest ograniczona, ponieważ kupił poniżej 5 % łącznej ilości magnezji całkowicie wypalonej przywiezionej z ChRL w OD, oceniono wpływ obowiązujących środków na jego sytuację.
(113) W tym względzie w dochodzeniu ustalono, że współpracujący użytkownik mimo obowiązujących środków w dalszym ciągu importował magnezję całkowicie wypaloną pochodzącą z ChRL.
Dlatego też te środki dla producentów materiałów ogniotrwałych nie są czynnikiem na tyle odstraszającym, aby skłonić ich do zmiany źródła zaopatrzenia.
Mimo że magnezja całkowicie wypalona stanowi istotną, choć niewielką, część kosztów produkcji materiałów ogniotrwałych, chińskie ceny importowe były wciąż stosunkowo niskie, a w badanym okresie średnio nawet spadły.
Na podstawie powyższego można wykluczyć, jakoby środki antydumpingowe miały znaczący negatywny wpływ na koszty i rentowność dla użytkowników produktu objętego postępowaniem.
(114) Współpracujący użytkownik zadeklarował, że choć krótkoterminowo utrzymanie środków antydumpingowych nie miałoby istotnego wpływu na jego sytuację, w perspektywie średnio- lub długoterminowej mogłoby prowadzić do przeniesienia produkcji większej ilości materiałów ogniotrwałych poza WE, a następnie importowanie ich przez WE zamiast surowca, czyli magnezji całkowicie wypalonej.
(115) Pod tym względem należy przypomnieć, że, jak wykazano powyżej, zamierzonym efektem wprowadzenia obowiązujących środków antydumpingowych nie było zamknięcie rynku Wspólnoty dla przywozu magnezji całkowicie wypalonej, lecz zwalczanie nieuczciwych praktyk handlowych i naprawienie w pewnym stopniu szkodliwych skutków przywozu po cenach dumpingowych.
Zapewnienie równych szans wspólnotowemu sektorowi magnezji całkowicie wypalonej gwarantuje również wyższy poziom konkurencji na rynku WE między różnymi dostawcami tego produktu, włączając w to chińskich eksporterów magnezji całkowicie wypalonej.
(116) Ponadto ustalono, że wywóz z ChRL przeznaczony na niektóre inne duże rynki, m.in. do USA, odbywał się po cenach wyższych niż do Wspólnoty.
Środki nie wydają się zatem powodować zwiększenia cen przywozu do Wspólnoty powyżej poziomu cen przywozu do innych państw trzecich.
Odrzucono zatem stwierdzenie, że utrzymanie środków antydumpingowych wpłynęłoby na konkurencyjność na innych rynkach.
(117) Stwierdzono zatem, że gdyby utrzymano środki na tym samym poziomie, nie pociągnęłoby to za sobą pogorszenia sytuacji użytkowników.
5.
Wnioski dotyczące interesu Wspólnoty
(118) Dochodzenie wykazało, że istniejące środki antydumpingowe pozwoliły na pewną poprawę sytuacji przemysłu wspólnotowego.
Gdyby dopuszczono do wygaśnięcia środków, stanowiłoby to zagrożenie dla poprawy sytuacji i mogłoby prowadzić do zaniknięcia przemysłu wspólnotowego w tym sektorze.
Utrzymanie środków leży zatem w interesie przemysłu wspólnotowego.
(119) Ponadto, jak się wydaje, obowiązujące obecnie środki nie miały w przeszłości istotnego ujemnego wpływu na sytuację ekonomiczną użytkowników i importerów.
Na podstawie informacji zebranych podczas obecnego dochodzenia żadna wynikająca z nałożenia środków antydumpingowych podwyżka cen dla użytkowników nie wydaje się niewspółmierna w porównaniu z korzyścią osiągniętą przez przemysł wspólnotowy dzięki usunięciu zakłóceń handlu powodowanych przez import po cenach dumpingowych, a także z wynikającą dla użytkowników korzyścią dalszej konkurencji pomiędzy różnymi dostawcami magnezji całkowicie wypalonej na rynku WE.
Wobec powyższego stwierdza się, że nie ma powodów, które w sposób przekonujący przemawiałyby przeciwko przedłużeniu okresu obowiązywania istniejących środków antydumpingowych.
I. ŚRODKI ANTYDUMPINGOWE
(120) Wszystkie zainteresowane strony zostały poinformowane o zasadniczych faktach i okolicznościach, na podstawie których wnioskuje się o utrzymanie istniejących środków.
Ponadto stronom przyznano okres, w którym mogą przedstawić uwagi związane z ogłoszeniem tych informacji.
Nie otrzymano żadnych uwag, które mogłyby zmienić przedstawione powyżej wnioski.
(121) Z powyższego wynika, zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, że zmienne cła antydumpingowe w połączeniu z ceną minimalną wynoszącą 120 EUR za tonę, nałożone na przywóz magnezji całkowicie wypalonej pochodzącej z ChRL na mocy rozporządzenia (WE) nr 360/2000, powinny zostać utrzymane,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejszym nakłada się ostateczne cło antydumpingowe na przywóz magnezji całkowicie wypalonej pochodzącej z Chińskiej Republiki Ludowej, oznaczonej kodem CN 25199030.
2.
Wysokość cła:
a) jest równa różnicy między minimalną ceną importową wynoszącą 120 EUR za tonę a ceną netto na granicy Wspólnoty, przed zapłaceniem cła, w każdym przypadku, gdy ta druga wielkość:
- jest mniejsza od minimalnej ceny importowej, oraz
- jest określona na podstawie faktury wydanej przez eksportera mającego siedzibę w Chińskiej Republice Ludowej bezpośrednio niepowiązanemu podmiotowi we Wspólnocie (dodatkowy kod TARIC A439);
b) wynosi zero, jeżeli cena netto na granicy Wspólnoty, przed zapłaceniem cła, jest określona na podstawie faktury wydanej przez eksportera mającego siedzibę w Chińskiej Republice Ludowej bezpośrednio niepowiązanemu podmiotowi we Wspólnocie i jest równa lub wyższa od minimalnej ceny importowej wynoszącej 120 EUR za tonę (dodatkowy kod TARIC A439);
c) jest równa cłu ad valorem wynoszącemu 63,3 % we wszystkich innych przypadkach, do których nie mają zastosowania postanowienia powyższych lit. a) oraz b) (dodatkowy kod TARIC A999).
3. W przypadku gdy cło antydumpingowe jest naliczane zgodnie z art. 1 ust. 2 lit. a), a towary zostały uszkodzone przed wprowadzeniem ich do swobodnego obrotu i przez to cena faktycznie zapłacona bądź należna jest dostosowana w celu określenia wartości celnej zgodnie z art. 145 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [7], minimalna cena importowa, określona powyżej, zostanie zmniejszona o procent odpowiadający dostosowaniu ceny faktycznie zapłaconej lub należnej. Należne cło będzie wtedy równe różnicy między obniżoną minimalną ceną importową a obniżoną ceną netto na granicy Wspólnoty przed odprawą celną.
4.
Stosuje się obowiązujące przepisy dotyczące należności celnych i innych praktyk celnych, chyba że ustalono inaczej.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 717/2006
z dnia 11 maja 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 12 maja 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 718/2006
z dnia 11 maja 2006 r.
ustalające maksymalny poziom refundacji wywozowej do masła w ramach stałego zaproszenia do składania ofert przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 581/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/99 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 31 ust. 3, akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 581/2004 z dnia 26 marca 2004 r. w sprawie stałego zaproszenia do składania ofert przetargowych odnośnie do refundacji wywozowych do niektórych rodzajów masła [2] przewiduje otwarcie stałego przetargu.
(2) Zgodnie z art. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 580/2004 z dnia 26 marca 2004 r. ustanawiającym procedurę przetargową dotyczącą refundacji wywozowych do niektórych przetworów mlecznych [3] oraz po dokonaniu analizy ofert przedstawionych w odpowiedzi na ten przetarg, stosowne jest ustalenie maksymalnego poziomu refundacji wywozowej w okresie przetargowym kończącym się dnia 9 maja 2006 r.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W ramach stałego przetargu otwartego rozporządzeniem (WE) nr 581/2004 w okresie przetargowym kończącym się dnia 9 maja 2006 r. maksymalne kwoty refundacji dla produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 niniejszego rozporządzenia ustala się w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 12 maja 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 719/2006
z dnia 11 maja 2006 r.
ustalające maksymalny poziom refundacji wywozowych dla mleka odtłuszczonego w proszku w ramach stałego zaproszenia do składania ofert przetargowych przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 582/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/99 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworόw mlecznych [1], w szczególności jego art. 31 ust. 3 akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 582/2004 z dnia 26 marca 2004 r. w sprawie stałego zaproszenia do składania ofert przetargowych odnośnie do refundacji wywozowych dla mleka odtłuszczonego w proszku [2] przewiduje otwarcie stałego przetargu.
(2) Zgodnie z art. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 580/2004 z dnia 26 marca 2004 r. ustanawiającego procedurę przetargową dotyczącą refundacji wywozowych do niektórych przetworόw mlecznych [3] oraz po dokonaniu analizy ofert przedstawionych w odpowiedzi na ten przetarg stosowne jest ustalenie maksymalnego poziomu refundacji wywozowej w okresie przetargowym kończącym się dnia 9 maja 2006 r.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W ramach stałego przetargu otwartego rozporządzeniem (WE) nr 582/2004 przewiduje się w okresie przetargowym kończącym się dnia 9 maja 2006 r. 7,00 EUR/100 kg jako maksymalną wysokość refundacji dla produktόw i krajόw przeznaczenia wymienionych w art. 1 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 12 maja 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 720/2006
z dnia 11 maja 2006 r.
ustalające maksymalną refundację wywozową dla jęczmienia w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1058/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na refundację wywozową dla jęczmienia na wywóz do pewnych krajów trzecich został ogłoszony na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1058/2005 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [3], Komisja może, na podstawie zgłoszonych ofert, podjąć decyzję o ustaleniu maksymalnej wysokości refundacji wywozowej, uwzględniając czynniki, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95. W tym wypadku przetarg wygrywa ten oferent lub oferenci, którego lub których oferta odpowiada poziomowi równemu maksymalnej refundacji lub jest od niej niższa.
(3) Zastosowanie powyższych czynników do aktualnej sytuacji na danych rynkach zbóż prowadzi do ustalenia maksymalnej refundacji wywozowej.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 5 do 11 maja 2006 r., w ramach przetargu ogłoszonego na mocy rozporządzenia (WE) nr 1058/2005, ustala się maksymalną refundację wywozową dla jęczmienia w wysokości 5,95 EUR/t.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 12 maja 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 721/2006
z dnia 11 maja 2006 r.
ustalające maksymalną refundację wywozową dla pszenicy zwyczajnej w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1059/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na refundację wywozową dla pszenicy zwyczajnej na wywóz do pewnych krajów trzecich został ogłoszony na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1059/2005 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [3], Komisja może, na podstawie zgłoszonych ofert, podjąć decyzję o ustaleniu maksymalnej wysokości refundacji wywozowej, uwzględniając czynniki, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95. W tym wypadku przetarg wygrywa ten oferent lub oferenci, którego lub których oferta odpowiada poziomowi równemu maksymalnej refundacji lub jest od niej niższa.
(3) Zastosowanie powyższych czynników do aktualnej sytuacji na danych rynkach zbóż prowadzi do ustalenia maksymalnej refundacji wywozowej.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 5 do 11 maja 2006 r., w ramach przetargu ogłoszonego na mocy rozporządzenia (WE) nr 1059/2005, ustala się maksymalną refundację wywozową dla pszenicy zwyczajnej w wysokości 6,20 EUR/t.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 12 maja 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 722/2006
z dnia 12 maja 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 13 maja 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 723/2006
z dnia 12 maja 2006 r.
ustalające minimalne ceny sprzedaży masła w ramach 9. odrębnego zaproszenia do składania ofert w ramach przetargu stałego przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 1898/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1898/2005 z dnia 9 listopada 2005 r. ustanawiającym szczegółowe zasady wprowadzenia w życie rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do środków w zakresie zbytu śmietany, masła i masła skoncentrowanego na rynku Wspólnoty [2] agencje interwencyjne mogą sprzedawać w drodze przetargu pewne ilości masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego, które przechowują, i mogą przyznać pomoc w odniesieniu do śmietany, masła i masła skoncentrowanego.
Artykuł 25 wymienionego rozporządzenia przewiduje, że biorąc pod uwagę otrzymane oferty w ramach każdego odrębnego zaproszenia do składania ofert, ustala się minimalną cenę sprzedaży masła oraz maksymalną wysokość pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i masła skoncentrowanego.
Ustalono dalej, że cena lub pomoc mogą się zmieniać w zależności od planowanego wykorzystania masła, jego zawartości tłuszczu oraz procedury włączania.
Wysokość zabezpieczenia przetwórczego, o którym mowa w art. 28 rozporządzenia (WE) nr 1898/2005, ustala się odpowiednio.
(2) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dla 9. odrębnego zaproszenia do składania ofert w ramach stałego przetargu przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 1898/2005 minimalną cenę sprzedaży masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego oraz wysokość zabezpieczenia przetwórczego, o których mowa odpowiednio w art. 25 i 28 wymienionego rozporządzenia, ustala się, jak podano w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 13 maja 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 724/2006
z dnia 12 maja 2006 r.
ustalające maksymalne kwoty pomocy odnośnie do śmietany, masła i masła skoncentrowanego w ramach 9. odrębnego zaproszenia do przetargu przeprowadzonego w ramach przetargu stałego przewidzianego przez rozporządzenie (WE) nr 1898/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1898/2005 z dnia 9 listopada 2005 r. ustanawiającym szczegółowe zasady wprowadzenia w życie rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do środków w zakresie zbytu śmietany, masła i masła skoncentrowanego na rynku Wspólnoty [2] agencje interwencyjne mogą sprzedawać w drodze przetargu pewne ilości masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego, które przechowują, i mogą przyznać pomoc w odniesieniu do śmietany, masła i masła skoncentrowanego.
Artykuł 25 wymienionego rozporządzenia przewiduje, że biorąc pod uwagę otrzymane oferty w ramach każdego odrębnego zaproszenia do przetargu, ustala się minimalną cenę sprzedaży masła oraz maksymalną wysokość pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i masła skoncentrowanego.
Ustalono dalej, że cena lub pomoc mogą się różnić w zależności od planowanego wykorzystania masła, jego zawartości tłuszczu oraz procedury włączania.
Wysokość zabezpieczenia przetwórczego, o którym mowa w art. 28 rozporządzenia (WE) nr 1898/2005, ustala się odpowiednio.
(2) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do 9. odrębnego przetargu w ramach stałego przetargu przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 1898/2005 maksymalną kwotę pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i masła skoncentrowanego oraz wysokość zabezpieczenia przetwórczego, o których mowa odpowiednio w art. 25 i 28 wymienionego rozporządzenia, ustala się, jak podano w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 13 maja 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 725/2006
z dnia 12 maja 2006 r.
ustalające minimalną cenę sprzedaży masła skoncentrowanego w ramach 9. zaproszenia do składania ofert w ramach stałego przetargu przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 1898/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 47 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1898/2005 z dnia 9 listopada 2005 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wprowadzenia w życie rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do środków w zakresie zbytu śmietany, masła i masła skoncentrowanego na rynku Wspólnoty [2], agencje interwencyjne otwierają stały przetarg na przyznawanie pomocy dla masła skoncentrowanego.
Artykuł 54 wymienionego rozporządzenia stanowi, że maksymalną kwotę pomocy ustala się w świetle ofert przetargowych otrzymanych w odpowiedzi na indywidualny przetarg dla masła skoncentrowanego o minimalnej zawartości tłuszczu w wysokości 96 %.
(2) Należy złożyć zabezpieczenie należytego wykonania umowy, o którym mowa w art. 53 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1898/2005, w celu zapewnienia przejęcia masła skoncentrowanego przez handel detaliczny.
(3) W świetle otrzymanych ofert przetargowych należy ustalić maksymalną kwotę pomocy na odpowiednim poziomie oraz odpowiednio określić zabezpieczenie należytego wykonania umowy.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dla 9. odrębnego zaproszenia do składania ofert w ramach stałego przetargu otwartego zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1898/2005, maksymalną kwotę pomocy w odniesieniu do masła skoncentrowanego o minimalnej zawartości tłuszczu w wysokości 96 %, o którym mowa w art. 47 ust. 1 wymienionego rozporządzenia, ustala się na 32,8 EUR/100 kg.
Zabezpieczenie należytego wykonania umowy, o którym mowa w art. 53 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1898/2005, ustala się na 36 EUR/100 kg.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 13 maja 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 726/2006
z dnia 12 maja 2006 r.
ustalające minimalną cenę sprzedaży masła dla 41. indywidualnego zaproszenia do składania ofert, wydanego w ramach stałego zaproszenia do składania ofert, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2771/1999
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], a w szczególności jego art. 10 lit. c),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy art. 21 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2771/1999 z dnia 16 grudnia 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do interwencji na rynku masła i śmietany [2], agencje interwencyjne wystawiły na sprzedaż w ramach stałego zaproszenia do składania ofert określone ilości składowanego przez nie masła.
(2) W świetle ofert otrzymanych w odpowiedzi na każde indywidualne zaproszenie do składania ofert ustalana jest minimalna cena sprzedaży bądź podejmowana jest decyzja o nieprzyjęciu żadnej oferty, zgodnie z art. 24 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 2771/1999.
(3) W świetle otrzymanych ofert należy określić minimalną cenę sprzedaży.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dla 41. indywidualnego zaproszenia do składania ofert na mocy rozporządzenia (WE) nr 2771/1999, w odniesieniu do którego termin składania ofert upłynął 9 maja 2006 r., minimalną cenę sprzedaży masła ustala się na 255,00 EUR/100 kg.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 13 maja 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 727/2006
z dnia 12 maja 2006 r.
otwierające i ustalające zarządzanie kontyngentem taryfowym na przywóz mrożonej wołowiny przeznaczonej do przetwarzania (od dnia 1 lipca 2006 r. do dnia 30 czerwca 2007 r.)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], w szczególności jego art. 32 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Harmonogram CXL Światowej Organizacji Handlu wymaga otwarcia przez Wspólnotę rocznego kontyngentu taryfowego w wysokości 50700 ton na przywóz mrożonej wołowiny przeznaczonej do przetwarzania.
Ponadto w wyniku negocjacji, które doprowadziły do zawarcia porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Australią zgodnie z art. XXIV:6 i art. XXVIII GATT 1994 dotyczącego zmiany koncesji w harmonogramach Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczpospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej w trakcie ich przystąpienia do Unii Europejskiej [2], zatwierdzonego decyzją Rady (WE) nr 2006/106/WE [3], Wspólnota zobowiązała się do włączenia do swojego harmonogramu w odniesieniu do wszystkich państw członkowskich zwiększenia tego rocznego kontyngentu taryfowego na przywóz o 4003 ton.
(2) Należy ustanowić przepisy wykonawcze na rok kontyngentowy 2006/2007 rozpoczynający się dnia 1 lipca 2006 r.
Jednakże ze względu na zbliżające się wejście w życie traktatu o przystąpieniu Bułgarii i Rumunii do Unii Europejskiej, bez uszczerbku dla art. 39 wspomnianego traktatu, oraz w celu umożliwienia podmiotom gospodarczym z tych państw skorzystania z tego kontyngentu z dniem ich przystąpienia, okres kontyngentu należy podzielić na dwa podokresy, a ilość dostępną w ramach tego kontyngentu rozłożyć na te okresy, biorąc pod uwagę tradycyjne modele wymiany handlowej między Wspólnotą a krajami dostawcami w ramach tego kontyngentu.
(3) Przywóz mrożonej wołowiny objętej kontyngentem taryfowym podlega cłom przywozowym oraz warunkom opisanym pod numerem seryjnym 13 załącznika 7 do części trzeciej załącznika I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [4].
(4) W celu uniknięcia spekulacji dostęp do kontyngentu taryfowego udzielany jest jedynie czynnym podmiotom gospodarczym przeprowadzającym przetwarzanie w zakładzie przetwórczym zatwierdzonym zgodnie z art. 4 rozporządzenia (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego [5], lub, z zastrzeżeniem wejścia w życie traktatu o przystąpieniu Bułgarii i Rumunii do Unii Europejskiej z dniem 1 stycznia 2007 r., zakładów przetwórczych w tych państwach, które uzyskały pozwolenie na wywóz do Wspólnoty przetworzonych produktów mięsnych zgodnie z art. 12 rozporządzenia (WE) nr 854/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczególne przepisy dotyczące organizacji urzędowych kontroli w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi [6].
(5) Przywóz do Wspólnoty objęty kontyngentem taryfowym podlega okazaniu pozwolenia na przywóz zgodnie z art. 29 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999. Wydawanie pozwoleń powinno być możliwe po przyznaniu uprawnień do przywozu na podstawie wniosków od kwalifikujących się podmiotów gospodarczych dokonujących przetwarzania. Przepisy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1291/2000 z dnia 9 czerwca 2000 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na wywóz i przywóz oraz świadectw o wcześniejszym ustaleniu refundacji dla produktów rolnych [7], oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 1445/95 z dnia 26 czerwca 1995 r. w sprawie zasad stosowania pozwoleń na przywóz i na wywóz w sektorze wołowiny i cielęciny oraz uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 2377/80 [8], powinny stosować się do pozwoleń na przywóz wydanych zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
(6) W celu zapobieżenia spekulacjom, pozwolenia na przywóz powinny być wydawane podmiotom gospodarczym dokonującym przetwarzania wyłącznie na ilość, na jaką zostały im przyznane uprawnienia do przywozu.
Ponadto, z tego samego powodu, zabezpieczenie powinno zostać złożone wraz z wnioskiem o uprawnienia do przywozu.
Wniosek o pozwolenie na przywóz odpowiadające przyznanym uprawnieniom powinien być wymogiem pierwotnym w rozumieniu rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2220/85 z dnia 22 lipca 1985 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu zabezpieczeń w odniesieniu do produktów rolnych [9].
(7) Stosowanie kontyngentu taryfowego wymaga ścisłego nadzoru przywozu i skutecznych kontroli jego wykorzystania i przeznaczenia.
Zatem zezwala się na przetwarzanie wyłącznie w zakładzie określonym w pozwoleniu na przywóz.
(8) Należy złożyć zabezpieczenie w celu zapewnienia, iż przewożone mięso jest wykorzystywane zgodnie ze specyfikacjami kontyngentu taryfowego.
Kwota zabezpieczenia powinna być ustalona z uwzględnieniem różnicy między opłatami celnymi stosowanymi w ramach i poza kontyngentem.
(9) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejszym otwiera się kontyngent taryfowy w wysokości 54703 ton na przywóz ekwiwalentu mrożonej wołowiny z kością objętej kodem CN 02022030, 02023010, 02023050, 02023090 lub 02062991 i przeznaczonej do przetwarzania we Wspólnocie (zwany dalej "kontyngentem"), na okres od dnia 1 lipca 2006 r. do dnia 30 czerwca 2007 r., z uwzględnieniem warunków ustanowionych w niniejszym rozporządzeniu.
Artykuł 2
1.
Do celów niniejszego rozporządzenia jako produkt A określa się produkt przetworzony objęty kodem 160210, 16025031, 16025039 lub 16025080, niezawierający mięsa innego niż pochodzące od zwierząt danego gatunku bydła, ze stosunkiem kolagen/białko nie wyższym niż 0,45 oraz zawierający wagowo co najmniej 20 % chudego mięsa z wyłączeniem podrobów i tłuszczu z mięsem i galaretą stanowiących co najmniej 85 % całkowitej wagi netto.
Za zawartość kolagenu uznaje się zawartość hydroksyproliny pomnożonej przez czynnik 8.
Zawartość hydroksyproliny ustala się zgodnie z metodą ISO 3496-1994.
Zawartość chudego mięsa wołowego z wyłączeniem tłuszczu jest ustalana zgodnie z procedurą przewidzianą w Załączniku do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2429/86 [10].
W skład podrobów wchodzą: głowy i ich kawałki (włączając uszy), kopyta, ogony, serca, wymiona, wątroby, nerki, grasice i trzustki, mózgi, płuca, gardła, mięśniowe części przepony, śledziony, języki, otoka, rdzenie kręgowe, jadalna skóra, organy rozrodcze (tj. macice, jajniki i jądra), tarczyce, przysadki mózgowe.
Produkt poddaje się obróbce cieplnej wystarczającej do zapewnienia ścięcia białka mięsa w całości produktu, który nie może wykazywać żadnych śladów różowawej cieczy na odciętej powierzchni w chwili przecięcia wzdłuż linii przebiegającej przez jego najgrubszą część.
2.
Do celów niniejszego rozporządzenia jako produkt B określa się produkt przetworzony zawierający wołowinę, inny niż:
a) produkty określone w art. 1 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1254/1999, lub
b) produkty określone w ust. 1.
Jednakże produkt przetworzony objęty kodem CN 02102090, który został ususzony lub uwędzony w taki sposób, że kolor i konsystencja świeżego mięsa zupełnie zanikły oraz ze stosunkiem woda/białko nieprzekraczającym 3.2 jest uznawany za produkt B.
Artykuł 3
1.
Całkowita ilość określona w art. 1 jest podzielona na dwie ilości i rozłożona w sposób następujący:
a) 43000 ton mrożonej wołowiny przeznaczonej do wytwarzania produktów A, z czego:
i) 30000 ton w okresie od dnia 1 lipca 2006 r. do dnia 31 grudnia 2006 r.,
ii) 13000 ton w okresie od dnia 1 stycznia 2007 r. do dnia 30 czerwca 2007 r.
b) 11703 ton mrożonej wołowiny przeznaczonej do wytwarzania produktów B, z czego:
i) 8200 ton w okresie od dnia 1 lipca 2006 r. do dnia 31 grudnia 2006 r.,
ii) 3503 ton w okresie od dnia 1 stycznia 2007 r. do dnia 30 czerwca 2007 r.
2.
Kontyngent posiada następujące numery porządkowe:
- 09.4057 dla ilości określonych w ust. 1 lit. a),
- 09.4058 dla ilości określonych w ust. 1 lit. b).
3.
Cła przywozowe stosowane w odniesieniu do mrożonej wołowiny w ramach kontyngentu są określone w załączniku I.
Artykuł 4
1.
Wniosek o uprawnienia do przywozu w ramach kontyngentu może zostać złożony tylko przez lub w imieniu zakładów przetwórczych zatwierdzonych na podstawie art. 4 rozporządzenia (WE) 853/2004, które co najmniej od dnia 1 lipca 2005 r. brały udział w wytwarzaniu produktów przetworzonych zawierających wołowinę.
Z zastrzeżeniem wejścia w życie traktatu o przystąpieniu Bułgarii i Rumunii do Unii Europejskiej z dniem 1 stycznia 2007 r., zakłady przetwórcze w tych państwach członkowskich zatwierdzone na mocy art. 12 rozporządzenia (WE) nr 854/2004 do przywozu do Wspólnoty i które co najmniej od dnia 1 lipca 2005 r. brały udział w wytwarzaniu produktów przetworzonych zawierających wołowinę mogą ubiegać się o uprawnienia do przywozu w odniesieniu do ilości dostępnych w trakcie drugiego podokresu tego kontyngentu, określonego w art. 3 ust. 1 lit. a) pkt ii) i lit. b) pkt ii).
W odniesieniu do każdej ilości określonej w art. 3 ust. 1 może zostać zaakceptowany tylko jeden wniosek o uprawnienia do przywozu nieprzekraczający 10 % każdej z dostępnych ilości w odniesieniu do każdego zatwierdzonego zakładu przetwórczego.
Wnioski o uprawnienia do przywozu można składać jedynie w państwie członkowskim, w którym podmiot gospodarczy dokonujący przetwarzania jest zarejestrowany do celów podatku VAT.
2.
Wraz z wnioskiem o uprawnienia do przywozu składa się zabezpieczenie w wysokości 6 EUR na 100 kg.
3.
Dokumenty dowodzące zgodności z warunkami ustanowionymi w ust. 1 akapit pierwszy i drugi należy przedłożyć wraz z wnioskiem o uprawnienia do przywozu.
O uznaniu dokumentów dowodzących zgodności z tymi warunkami decyduje właściwy organ krajowy.
Jednakże podmioty gospodarcze, które dostarczą dowody wraz z wnioskami o uprawnienia do przywozu w odniesieniu do ilości dostępnych w trakcie podokresu tego kontyngentu określonego w art. 3 ust. 1 lit. a) pkt i) i lit. b) pkt i), są zwolnione z obowiązku dostarczenia takich dowodów w przypadku wniosków o uprawnienia do przywozu w odniesieniu do ilości dostępnych w trakcie drugiego podokresu tego kontyngentu, określonego w art. 3 ust. 1 lit. a) pkt ii) i lit. b) pkt ii).
Artykuł 5
1.
Wnioski o uprawnienia do przywozu związane z wytwarzaniem produktów A lub produktów B jest wyrażany w ekwiwalencie mięsa z kością.
Do celów niniejszego ustępu 100 kilogramów wołowiny z kością równe jest 77 kilogramom wołowiny bez kości.
2.
Wnioski o uprawnienia do przywozu związane z wytwarzaniem produktów A lub produktów B wpływają do właściwych organów:
a) nie później niż do drugiego piątku po opublikowaniu niniejszego rozporządzenia w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, najpóźniej do godziny 13.00 czasu obowiązującego w Brukseli, dla wniosków dotyczących pierwszego podokresu, o którym mowa w art. 3 ust. 1 lit. a) pkt i) i lit. b) pkt i),
b) najpóźniej o godzinie 13.00 czasu obowiązującego w Brukseli dnia 12 stycznia 2007 r. dla wniosków dotyczących drugiego podokresu, o którym mowa w art. 3 ust. 1 lit. a) pkt ii) i lit. b) pkt ii).
3.
Państwa członkowskie przesyłają do Komisji, nie później niż do drugiego piątku po upływie odpowiednich terminów składania wniosków wykaz wnioskodawców i wykaz ilości w ramach każdej z dwóch kategorii wraz z numerami zatwierdzenia danych zakładów przetwórczych.
Wszelkie powiadomienia, włączając zwroty zerowe, wysyła się faksem lub pocztą elektroniczną z wykorzystaniem formularzy zawartych w załącznikach II i III.
4.
Komisja w najkrótszym możliwym czasie podejmuje decyzję w sprawie zakresu przyjmowania wniosków, w miarę potrzeby jako procent wnioskowanych ilości.
Artykuł 6
1.
Przywóz mrożonej wołowiny, na którą zostały przyznane uprawnienia do przywozu zgodnie z art. 5 ust. 4, odbywa się pod warunkiem przedstawienia pozwolenia na przywóz.
2. W kwestii zabezpieczenia, o którym mowa w art. 4 ust. 2 wniosek o pozwolenie na przywóz odpowiadający przyznanym uprawnieniom do przywozu jest wymogiem podstawowym w rozumieniu art. 20 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2220/85.
W wypadkach, kiedy przy stosowaniu art. 5 ust. 4 Komisja ustali współczynnik redukcji, wniesione zabezpieczenie zostaje zwolnione zgodnie z wnioskowanymi uprawnieniami do przywozu, które przekraczają przyznane uprawnienia do przywozu.
3.
Uprawnienia do przywozu przyznane przetwórcom upoważniają ich do otrzymania pozwoleń na przywóz ilości odpowiadających przyznanym uprawnieniom.
Wnioski o pozwolenie można składać jedynie:
a) w państwie członkowskim, w którym został złożony wniosek o uprawnienia do przywozu,
b) jako przetwórca lub w imieniu przetwórcy, któremu przyznano uprawnienia do przywozu.
4.
Podczas przywozu we właściwym organie składane jest zabezpieczenie zapewniające przetworzenie przez przetwórcę, któremu przyznano uprawnienia do przywozu, całości przywiezionego mięsa na wymagane produkty końcowe w swoim zakładzie przetwórczym określonym we wniosku o pozwolenie w ciągu trzech miesięcy od daty przywozu.
Kwoty zabezpieczeń wyznacza się w załączniku IV.
Artykuł 7
Jeśli niniejsze rozporządzenie nie stanowi inaczej, zastosowanie mają rozporządzenia (WE) nr 1291/2000 oraz (WE) nr 1445/95.
Artykuł 8
1.
Wniosek o pozwolenie oraz pozwolenie zawierają następujące informacje:
a) w rubryce 8 – kraj pochodzenia,
b) w rubryce 16 – jeden z odpowiednich kodów CN określonych w art. 1,
c) w rubryce 20 – co najmniej jedną z pozycji określonych w załączniku V.
2.
Pozwolenia na przywóz są ważne przez 120 dni od faktycznej daty ich wydania w rozumieniu art. 23 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000.
Jednakże żadne pozwolenia nie zachowują ważności po dniu 30 czerwca 2007 r.
3. Zgodnie z art. 50 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000 w odniesieniu do wszelkich ilości przywożonych ponad ilość wskazaną w pozwoleniu na przywóz pobiera się pełne cło wynikające ze Wspólnej Taryfy Celnej obowiązującej w dniu dopuszczenia do wolnego obrotu.
Artykuł 9
Państwa członkowskie ustanawiają system kontroli fizycznych oraz kontroli dokumentów w celu zapewnienia, aby w ciągu trzech miesięcy od daty przywozu całość mięsa została przetworzona w zakładzie przetwórcy na produkt kategorii określonej w odnośnym pozwoleniu na przywóz.
System obejmuje kontrole bezpośrednie ilości i jakości na początku przetwarzania, podczas przetwarzania oraz po zakończeniu działań przetwórczych.
W tym celu przetwórcy/podmioty dokonujące przetwarzania w dowolnym czasie przedstawiają tożsamość oraz wykorzystanie przywiezionego mięsa, za pomocą właściwej ewidencji produkcji.
Techniczna weryfikacja metod produkcji przez właściwe organy może, w koniecznym stopniu, wziąć pod uwagę odcieki i skrawki.
W celu sprawdzenia jakości produktu końcowego i ustalenia jego zgodności z opracowanym przez producenta przepisem składu produktu państwa członkowskie pobierają próbki i analizują produkt.
Koszty tych działań ponosi dany przetwórca.
Artykuł 10
1.
Zabezpieczenie określone w art. 6 ust. 4 zwalnia się proporcjonalnie do ilości, dla której w ciągu siedmiu miesięcy od dnia przywozu przedstawiono właściwemu organowi dowody przetworzenia w wyznaczonym zakładzie części lub całości przywiezionego mięsa na odpowiednie produkty w ciągu trzech miesięcy od dnia przywozu.
Jednakże jeżeli przetwarzanie ma miejsce po trzymiesięcznym terminie określonym w pierwszym akapicie, zwolnione zabezpieczenie zostaje pomniejszone o 15 % oraz o 2 % pozostałej kwoty za każdy dzień przekroczenia terminu.
Jeśli dowód przetworzenia jest wystawiony w siedmiomiesięcznym terminie określonym w pierwszym akapicie i przedstawiony w ciągu 18 miesięcy po tych siedmiu miesiącach, skonfiskowana kwota, pomniejszona o 15 % kwoty zabezpieczenia, zostanie zwrócona.
2.
Niezwolniona kwota zabezpieczenia określonego w art. 6 ust. 4 zostanie skonfiskowana i zatrzymana jako cło.
Artykuł 11
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 728/2006
z dnia 15 maja 2006 r.
zawieszające i warunkowo uchylające rozporządzenie (WE) nr 2193/2003 ustanawiające dodatkowe cła przywozowe na niektóre produkty pochodzące ze Stanów Zjednoczonych Ameryki
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dnia 7 maja 2003 r. Organ Rozstrzygania Sporów Światowej Organizacji Handlu ("WTO") upoważnił Wspólnotę do nałożenia środków zaradczych do poziomu 4043 milionów USD, w postaci dodatkowych ceł ad valorem w wysokości 100 % na niektóre produkty pochodzące ze Stanów Zjednoczonych Ameryki.
W związku z tym, dnia 8 grudnia 2003 r.
Wspólnota przyjęła rozporządzenie Rady (WE) nr 2193/2003 ustanawiające dodatkowe cła przywozowe na niektóre produkty pochodzące ze Stanów Zjednoczonych Ameryki [1].
(2) Do czasu rozstrzygnięcia w ramach WTO sporu dotyczącego zgodności niektórych przepisów przejściowych i dotyczących zachowania praw nabytych zawartych w "FSC Repeal and Exteritorial Income Act" z 2000 r.
("FSC-ETI Act") oraz w "American Jobs Creation Act" ("JOBS Act") z przepisami WTO, Wspólnota rozporządzeniem (WE) nr 171/2005 zmieniła i zawiesiła stosowanie rozporządzenia (WE) nr 2193/2003.
(3) Rozporządzenie (WE) nr 171/2005 stanowi, że ponowne wprowadzenie dodatkowego cła nastąpi w dniu 1 stycznia 2006 r. albo 60 dni po potwierdzeniu przez Organ Rozstrzygania Sporów niezgodności niektórych aspektów wspomnianego wyżej Aktu z prawem WTO, jeżeli data ta przypada później.
(4) Dnia 14 marca 2006 r. Organ Rozstrzygania Sporów, po podjęciu w tej sprawie decyzji przez panel i Organ Apelacyjny, potwierdził niezgodność kwestionowanych środków stosowanych przez Stany Zjednoczone Ameryki z przepisami WTO.
W dniu 3 maja 2006 r. Komisja opublikowała zawiadomienie informujące o wprowadzeniu dodatkowego cła ad valorem w wysokości 14 % od dnia 16 maja 2006 r.
(5) Kongres Stanów Zjednoczonych przyjął obecnie ustawodawstwo uchylające w następnych latach podatkowych przepisy FSC-ETI Act i JOBS Act dotyczące zachowania praw nabytych, w związku z czym środki zaradcze nałożone na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 2193/2003 zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 171/2005 spełniły swój cel w wystarczającym zakresie, a ponowne wprowadzenie środków zaradczych wprowadziłoby niepotrzebne zakłócenia.
(6) Ponieważ przepisy, dla uzyskania mocy wiążącej, muszą zostać podpisane przez prezydenta Stanów Zjednoczonych, ponowne wprowadzenie sankcji powinno pozostać zawieszone do czasu podpisania przepisów, a uchylenie środków zaradczych nałożonych rozporządzeniem (WE) nr 2193/2003 zmienionym rozporządzeniem Rady (WE) nr 171/2005 powinno stać się skuteczne dopiero po złożeniu podpisu przez prezydenta,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Zawieszenie stosowania dodatkowych ceł zgodnie z art. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 171/2005 przedłuża się niniejszym do dnia 29 maja 2006 r.
2.
W przypadku gdy prezydent Stanów Zjednoczonych podpisze przyjęte przez Kongres Stanów Zjednoczonych przepisy uchylające klauzule zachowania praw nabytych zawarte w FSC-ETI Act oraz w JOBS Act w dniu 26 maja 2006 r. lub przed tą datą, rozporządzenie (WE) nr 2193/2003 zostaje uchylone ze skutkiem od dnia 29 maja 2006 r.
3.
Po złożeniu powyższego podpisu przez prezydenta Komisja niezwłocznie opublikuje w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej zawiadomienie, że takie podpisanie miało miejsce i że rozporządzenie Rady (WE) nr 2193/2003 zostaje uchylone ze skutkiem od dnia 29 maja 2006 r.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 729/2006
z dnia 15 maja 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 16 maja 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 730/2006
z dnia 11 maja 2006 r.
w sprawie klasyfikacji przestrzeni powietrznej i możliwości wykonywania lotów z widocznością w przestrzeni powietrznej powyżej poziomu lotu FL 195
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 551/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 marca 2004 r. w sprawie organizacji i użytkowania przestrzeni powietrznej w Jednolitej Europejskiej Przestrzeni Powietrznej (rozporządzenie w sprawie przestrzeni powietrznej) [1], w szczególności jego art. 4,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 549/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 marca 2004 r. ustanawiające ramy tworzenia Jednolitej Europejskiej Przestrzeni Powietrznej (rozporządzenie ramowe) [2], w szczególności jego art. 8 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z załącznikiem 11 [3] rozdział 2 punkt 6 Konwencji chicagowskiej o międzynarodowym lotnictwie cywilnym z 1944 r. wymagana jest klasyfikacja przestrzeni powietrznej w postaci przestrzeni powietrznych służb ruchu lotniczego o określonych rozmiarach, oznaczonych alfabetycznie od klasy A do klasy G, w ramach których mogą być wykonywane określone rodzaje lotów i dla których wskazano służby ruchu lotniczego oraz przepisy dotyczące wykonywania lotów.
(2) Na mocy art. 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 549/2004 Europejska Organizacja ds. Bezpieczeństwa Żeglugi Powietrznej (Eurocontrol) została wyznaczona do zbadania zharmonizowanej klasyfikacji przestrzeni powietrznej dla Jednolitej Europejskiej Przestrzeni Powietrznej.
W przygotowanych w rezultacie sprawozdaniach z dnia 30 grudnia 2004 r. i dnia 30 kwietnia 2005 r. zaproponowano wprowadzenie przestrzeni powietrznej klasy C jako odpowiedniej klasyfikacji dla części przestrzeni powietrznej powyżej poziomu lotu FL 195. Niniejsze rozporządzenie w pełni uwzględnia te sprawozdania.
Dla zachowania spójności w stosowaniu takiej klasyfikacji przez państwa członkowskie konieczne jest ustanowienie zharmonizowanej klasyfikacji przestrzeni powietrznej oraz zapewnienie możliwości wykonywania lotów z widocznością w takiej przestrzeni.
(3) Pomimo braku określenia w niniejszym rozporządzeniu górnej granicy przestrzeni powietrznej, klasyfikacja przestrzeni powietrznej powyżej poziomu lotu FL 195 powinna być jednolita dla wszystkich lotów wykonywanych w tej części przestrzeni powietrznej.
(4) Załącznik 2 [4] rozdział 4 punkt 5 Konwencji chicagowskiej o międzynarodowym lotnictwie cywilnym z 1944 r. wprowadza ograniczenia dla lotów z widocznością ("loty VFR") powyżej poziomu lotu FL 290 odnoszące się do przestrzeni powietrznej o zredukowanych minimach separacji pionowej, a punkt 4 tego rozdziału wymaga uzyskania zezwolenia na loty VFR powyżej poziomu FL 200.
(5) Procedury występowania o zezwolenie na możliwość wykonywania lotów VFR w przestrzeni powietrznej powyżej poziomu lotu FL 195 aż do poziomu lotu FL 285 włącznie muszą być jawne i przejrzyste we wszystkich państwach członkowskich, bez ograniczania uprawnionych możliwości wykonywania lotów VFR i elastyczności służb ruchu lotniczego.
(6) Państwa członkowskie powinny zapewnić bezpieczne przejście do klasyfikacji przestrzeni powietrznej powyżej poziomu lotu FL 195 jako przestrzeni powietrznej klasy C. Ponieważ państwa członkowskie potrzebują czasu w celu zmiany ich klasyfikacji przestrzeni powietrznej, stosowanie niniejszego rozporządzenia powinno zostać odroczone do dnia 1 lipca 2007 r.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Jednolitej Przestrzeni Powietrznej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Przedmiot i zakres
1.
Niniejsze rozporządzenie ustanawia zharmonizowaną klasyfikację przestrzeni powietrznej, którą stosuje się powyżej poziomu lotu FL 195, i określa zharmonizowane wymogi w zakresie możliwości wykonywania lotów z widocznością w tej przestrzeni powietrznej.
2. Zgodnie z art. 1 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 551/2004 niniejsze rozporządzenie stosuje się do przestrzeni powietrznej w obszarze europejskim (ICAO EUR) i afrykańskim (ICAO AFI) Organizacji Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego, tam gdzie państwa członkowskie odpowiadają za zapewnianie służb ruchu lotniczego.
Artykuł 2
Definicje
Oprócz odpowiednich definicji określonych w art. 2 rozporządzenia (WE) nr 549/2004 zastosowanie mają następujące definicje:
1) "rezerwacja przestrzeni powietrznej" oznacza czasową rezerwację określonej części przestrzeni powietrznej dla wyłącznego lub szczególnego użytku przez określone kategorie użytkowników;
2) "organ służb ruchu lotniczego" oznacza jednostkę cywilną lub wojskową odpowiedzialną za zapewnianie służb ruchu lotniczego;
3) "loty według wskazań przyrządów" ("loty IFR") oznaczają loty wykonywane zgodnie z przepisami dla lotów według wskazań przyrządów pokładowych, określonymi w Załączniku 2 [5] do Konwencji chicagowskiej o międzynarodowym lotnictwie cywilnym z 1944 r.;
4) "loty z widocznością" ("loty VFR") oznaczają loty wykonywane zgodnie z przepisami dla lotów z widocznością, określonymi w załączniku 2 [6] do Konwencji chicagowskiej o międzynarodowym lotnictwie cywilnym z 1944 r.;
5) "klasyfikacja przestrzeni powietrznej" oznacza klasyfikację przestrzeni powietrznej w postaci przestrzeni powietrznych służb ruchu lotniczego o określonych rozmiarach, oznaczonych alfabetycznie, w ramach których mogą być wykonywane określone rodzaje lotów i dla których określono służby ruchu lotniczego oraz przepisy dotyczące wykonywania lotów; części przestrzeni powietrznej przeznaczonej dla ruchu lotniczego oznaczone są klasami od A do G, zgodnie z załącznikiem 11 [7] rozdział 2 punkt 6.1 Konwencji chicagowskiej o międzynarodowym lotnictwie cywilnym z 1944 r.
Artykuł 3
Klasyfikacja przestrzeni powietrznej powyżej poziomu lotu FL 195
1.
Państwa członkowskie dokonują klasyfikacji całej przestrzeni powietrznej powyżej poziomu lotu FL 195 i oznaczają ją jako klasę C.
2.
Z zastrzeżeniem art. 4, państwa członkowskie zapewniają możliwość wykonywania lotów IFR i VFR w przestrzeni powietrznej klasy C, wszystkie te loty mają zapewnioną służbę kontroli ruchu lotniczego, a loty IFR są separowane od innych lotów IFR i od lotów VFR.
Loty VFR są separowane od lotów IFR i otrzymują informacje o innych lotach VFR.
Artykuł 4
Możliwość wykonywania lotów VFR powyżej poziomu lotu FL 195
W przestrzeni powietrznej powyżej poziomu lotu FL 195 państwa członkowskie mogą w razie konieczności wydzielić część przestrzeni powietrznej, w której mogą być wykonywane loty VFR.
W przestrzeni powietrznej powyżej poziomu lotu FL 195, aż do poziomu lotu FL 285 włącznie, właściwy organ służb ruchu lotniczego może też zezwolić na loty VFR zgodnie z procedurami ustalonymi i opublikowanymi przez państwa członkowskie w odpowiednim Zbiorze Informacji Lotniczych.
Artykuł 5
Wejście w życie i stosowanie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 731/2006
z dnia 15 maja 2006 r.
ustalające opłaty przywozowe w sektorze zbóż stosowane od dnia 16 maja 2006 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1249/96 z dnia 28 czerwca 1996 r. w sprawie zasad stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 do opłat przywozowych w sektorze zbóż [2], w szczególności jego art. 2 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 10 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 przewiduje, że przy przywozie produktów, o których mowa w art. 1 wyżej wymienionego rozporządzenia, pobiera się opłaty celne zgodne ze stawkami Wspólnej Taryfy Celnej.
Jednakże w przypadku produktów, o których mowa w ust. 2 tego artykułu, opłaty przywozowe równają się cenie interwencyjnej tych produktów ważnej w czasie przywozu powiększonej o 55 % i pomniejszonej o cenę CIF w przywozie stosowaną do danej wysyłki.
Opłaty celne nie mogą jednak przekroczyć stawek Wspólnej Taryfy Celnej.
(2) Na mocy art. 10 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 ceny CIF w przywozie oblicza się na podstawie cen reprezentatywnych dla danego produktu na rynku światowym.
(3) Rozporządzenie (WE) nr 1249/96 ustala zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 do opłat przywozowych w sektorze zbóż.
(4) Opłaty przywozowe stosuje się aż do chwili ustalenia i wejścia w życie nowych stawek opłat przywozowych.
(5) W celu umożliwienia normalnego funkcjonowania systemu opłat przywozowych należy przyjąć jako podstawę ich wyliczenia stawki reprezentatywne dla rynku, stwierdzone w okresie porównawczym.
(6) Zastosowanie rozporządzenia (WE) nr 1249/96 prowadzi do ustalenia opłat przywozowych w wysokości podanej w załączniku I do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Opłaty przywozowe w sektorze zbóż, o których mowa w art. 10 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, ustala się w kwotach figurujących w załączniku I do niniejszego rozporządzenia, na podstawie informacji znajdujących się w załączniku II.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 16 maja 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 732/2006
z dnia 15 maja 2006 r.
zmieniające ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności przywozowych na niektóre produkty w sektorze cukru, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1011/2005, na rok gospodarczy 2005/2006
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1423/95 z dnia 23 czerwca 1995 r. ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze dotyczące przywozu produktów innych niż melasy w sektorze cukru [2], w szczególności jego art. 1 ust. 2 akapit drugi, zdanie drugie, oraz art. 3 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności stosowanych do przywozu cukru białego, cukru surowego i niektórych syropów w odniesieniu do roku gospodarczego 2005/2006 zostały ustalone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1011/2005 [3].
Ceny te i kwoty zostały ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 639/2006 [4].
(2) Dane, którymi obecnie dysponuje Komisja, prowadzą do zmiany wymienionych kwot, zgodnie z zasadami i szczegółowymi przepisami wykonawczymi przewidzianymi w rozporządzeniu (WE) nr 1423/95,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ceny reprezentatywne i dodatkowe należności stosowane do przywozu produktów, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1423/95, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1011/2005 w odniesieniu do roku gospodarczego 2005/2006, zmienia się zgodnie z kwotami wskazanymi w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 16 maja 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 733/2006
z dnia 16 maja 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 17 maja 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 734/2006
z dnia 16 maja 2006 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w zakresie przyznawania pomocy na prywatne składowanie niektórych serów w okresie składowania 2006/2007
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 9 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 przewiduje, że pomoc na prywatne składowanie może być przyznana w odniesieniu do serów, które mogą być długo przechowywane, oraz serów, które są produkowane z mleka owczego i/lub koziego i wymagają przynajmniej sześciu miesięcy dojrzewania, jeśli rozwój cen i stan zapasów tych serów wskazują na poważne zachwianie rynku, które można zlikwidować lub zredukować przez składowanie sezonowe.
(2) Trudności wynikające z sezonowego charakteru produkcji niektórych serów, które mogą być długo przechowywane oraz serów Pecorino Romano, Kefalo-Tyri i Kasseri, pogłębiane są sezonowością konsumpcji, która stanowi odwrotność tej produkcji.
Rozdrobnienie produkcji takich serów jeszcze bardziej pogłębia omawiane trudności.
Należy zatem przewidzieć możliwość zastosowania sezonowego składowania ilości odpowiadającej różnicy między letnią a zimową produkcją.
(3) Należy określić rodzaje serów kwalifikujące się do uzyskania pomocy oraz maksymalną ilość, w odniesieniu do której ta pomoc może być przyznana, jak również okres trwania umów, który powinien odzwierciedlać rzeczywiste wymagania rynku oraz możliwości przechowywania podmiotowych serów.
(4) Niezbędne jest określenie warunków umowy składu oraz decydujących środków w celu umożliwienia identyfikacji i kontroli serów objętych umową.
Kwoty pomocy powinny być ustalone z uwzględnieniem kosztów składowania oraz równowagi, którą należy utrzymać między serami, do których pomoc się odnosi a pozostałymi serami wprowadzanymi do obrotu.
Biorąc pod uwagę te elementy, jak również dostępne zasoby, należy zmniejszyć kwoty składowania za dzień.
Kwota dla kosztów finansowych musi być liczona na podstawie stopy procentowej w wysokości 2,5 %.
W odniesieniu do kosztów stałych środek pomocy nie powinien już rekompensować innych kosztów niż koszty składowania za dzień i koszty finansowe, ponieważ składowanie nie leży u podstaw dodatkowych kosztów stałych, będących częścią normalnego procesu produkcji tych serów.
(5) Stosowne jest też ustalenie szczegółowych przepisów dotyczących dokumentacji, księgowości oraz częstotliwości i szczegółowych zasad kontroli.
W związku z tym państwa członkowskie powinny mieć możliwość przeniesienia całości lub części kosztów kontroli na wykonawcę.
(6) Należy wyjaśnić, że jedynie sery w całości kwalifikują się do pomocy na prywatne składowanie.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Przedmiot
Na mocy art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 niniejsze rozporządzenie określa szczegółowe zasady przyznawania pomocy wspólnotowej na prywatne składowanie niektórych serów (dalej zwanej "pomocą") w okresie składowania 2006/2007.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:
a) "partia składowana" oznacza ilość serów jednego rodzaju o wadze co najmniej 2 ton, przyjętą na skład do jednego magazynu jednego dnia;
b) "dzień rozpoczęcia składowania objętego umową" oznacza dzień następujący po dniu przyjęcia na skład;
c) "ostatni dzień składowania objętego umową" oznacza dzień poprzedzający dzień odebrania ze składu;
d) "okres składowania" oznacza okres, podczas którego ser może być objęty systemem prywatnego składowania i który został określony w Załączniku w odniesieniu do każdego typu sera.
Artykuł 3
Sery kwalifikujące się do przyznania pomocy
1.
Przyznawana pomoc dotyczy niektórych serów, które mogą być długo przechowywane oraz serów Pecorino Romano, Kefalo-Tyri i Kasseri, według warunków określonych w Załączniku.
Kwalifikują się jedynie te sery.
2.
Sery muszą być wyprodukowane we Wspólnocie i muszą spełniać następujące wymagania:
a) posiadać zamieszczone trwałe oznaczenie przedsiębiorstwa produkującego oraz dzień i miesiąc produkcji; informacje te mogą być podane w formie kodu;
b) pomyślnie przejść badanie jakościowe pozwalające na klasyfikację według kategorii określonych w Załączniku.
Artykuł 4
Umowa składu
1.
Umowy dotyczące prywatnego składowania zawierane są między agencją interwencyjną państwa członkowskiego, na którego terytorium sery są składowane, a osobami fizycznymi lub prawnymi (zwanymi dalej "wykonawcami").
2.
Umowy składu sporządzane są na piśmie na podstawie wniosku o zawarcie umowy.
Wnioski powinny być złożone w agencjach interwencyjnych w ciągu 30 dni od daty przyjęcia na skład i mogą dotyczyć tylko partii serów, których wprowadzanie na skład zostało zakończone.
Agencja interwencyjna rejestruje datę przyjęcia wniosku.
Jeżeli wniosek wpłynie do agencji interwencyjnej w terminie nieprzekraczającym 10 dni roboczych po upływie ostatecznego terminu, umowa składu może wciąż zostać zawarta, jednakże pomoc zostaje zmniejszona o 30 %.
3.
Umowa składu zawierana jest na jedną lub więcej partii i zawiera w szczególności przepisy dotyczące:
a) ilości objętych umową serów;
b) terminów wykonania umowy;
c) kwoty pomocy;
d) określenia magazynów.
4.
Umowa składu zawierana jest w ciągu 30 dni od daty zarejestrowania wniosku o zawarcie umowy.
5.
Środki kontroli, w szczególności środki określone w art. 7, są przedmiotem specyfikacji sporządzonej przez agencję interwencyjną.
W umowie składu znajduje się odniesienie do tej specyfikacji.
Artykuł 5
Przyjęcie na skład i odbiór ze składu
1.
Terminy przyjmowania na skład i odbioru ze składu podane są w Załączniku.
2.
Odbiorem ze składu jest odbiór całej składowanej partii.
3.
Jeżeli na koniec pierwszych 60 dni składowania objętego umową pogorszenie jakości serów jest większe niż podczas normalnego składowania, wykonawcy są uprawnieni, jednorazowo w odniesieniu do partii składowanej, do zastąpienia ilości o gorszej jakości na własny koszt.
W przypadku gdy kontrole podczas składowania lub przy odbiorze ze składu ujawnią ilości o gorszej jakości, pomoc w odniesieniu do tego towaru nie zostaje wypłacona.
Ponadto część partii nadal kwalifikująca się do uzyskania pomocy musi ważyć co najmniej dwie tony.
Przepisy akapitu drugiego stosuje się również w przypadku gdy część partii zostaje odebrana ze składu przed rozpoczęciem okresu odbioru wskazanego w ust. 1 lub przed wygaśnięciem minimalnego okresu składowania wskazanego w art. 8 ust. 2.
4.
Do celów obliczenia pomocy w stosunku do zastąpionych ilości (ust. 3 akapit pierwszy) pierwszym dniem składowania objętego umową jest dzień rozpoczęcia składowania objętego umową.
Artykuł 6
Wymagania dotyczące składowania
1.
Państwa członkowskie zapewniają, że wszystkie wymagania uprawniające do wypłacenia pomocy są spełnione.
2.
Wykonawca lub – na żądanie lub za zezwoleniem państwa członkowskiego – osoba odpowiedzialna za magazyn udostępnia właściwej agencji odpowiedzialnej za przeprowadzenie kontroli całą dokumentację dotyczącą produktów objętych prywatnym składowaniem, niezbędną do sprawdzenia następujących elementów:
a) prawa własności w czasie rozpoczęcia składowania;
b) pochodzenia i daty produkcji serów;
c) daty rozpoczęcia składowania;
d) obecności towaru w magazynie i adresu magazynu;
e) daty odbioru ze składu.
3.
Wykonawca lub – w razie potrzeby – osoba odpowiedzialna za magazyn prowadzi dla każdej umowy ewidencję towarową dostępną w każdym magazynie, podającą:
a) numer identyfikacyjny każdej składowanej partii produktów objętych prywatnym składowaniem;
b) daty przyjęcia na skład i odbioru ze składu;
c) liczbę serów i ich wagę w każdej składowanej partii;
d) umiejscowienie produktów w magazynie.
4.
Składowane produkty muszą być łatwe do zidentyfikowania, łatwo dostępne i identyfikowalne indywidualnie przez umowę.
Do składowanych serów załączane jest szczególne oznakowanie.
Artykuł 7
Kontrole
1.
Wyżej wymieniona agencja przy przyjmowaniu na skład przeprowadza kontrole, w szczególności w celu zapewnienia, że produkty kwalifikują się do przyznania pomocy oraz w celu zapobiegania możliwości zastąpienia produktów podczas okresu składowania objętego umową.
2.
Agencja dokonuje niezapowiedzianych kontroli wyrywkowych w celu sprawdzenia, czy produkty znajdują się w magazynach.
Próbka musi być reprezentatywna i stanowić co najmniej 10 % całkowitej ilości umownej w odniesieniu do prywatnego składowania.
Kontrole powinny obejmować, oprócz badania ewidencji towarowej wskazanej w art. 6 ust. 3, fizyczne sprawdzenie wagi, charakteru i możliwości zidentyfikowania produktów.
Powinno dotyczyć to co najmniej 5 % próbki kontrolnej.
3.
Na koniec okresu składowania objętego umową agencja dokonuje kontroli, aby sprawdzić obecność produktów.
Jeżeli pozostają one w magazynie po upływie maksymalnego okresu składowania objętego umową, kontrola taka może być przeprowadzona po ich odebraniu ze składu.
Do celów powyższej kontroli wykonawca informuje agencję, wskazując właściwe partie składowane, co najmniej pięć dni roboczych przed upływem okresu składowania objętego umową lub zanim okres ten się rozpocznie, czy odbiór odbywa się podczas czy po okresie składowania objętego umową.
Państwa członkowskie mogą ustalić termin krótszy niż pięć dni roboczych.
4.
W sprawie kontroli przeprowadzanych na mocy ust. 1, 2 i 3 sporządzane są sprawozdania określające:
a) datę kontroli;
b) czas jej trwania;
c) przeprowadzone czynności.
Sprawozdania podpisywane są przez inspektora i potwierdzane przez wykonawcę lub, gdy to właściwe, osobę odpowiedzialną za magazyn. Do sprawozdań należy załączyć dokumentację dotyczącą płatności.
5.
W przypadku nieprawidłowości dotyczących 5 % lub większej ilości skontrolowanych produktów, kontrola zostaje rozszerzona na większą ilość próbek ustaloną przez agencję.
Państwa członkowskie powiadamiają Komisję o takich przypadkach w terminie czterech tygodni.
6.
Państwa członkowskie mogą ustalić, że koszty kontroli są w całości lub w części ponoszone przez wykonawcę.
Artykuł 8
Pomoc na składowanie
1.
Wysokość pomocy ustala się następująco:
a) 0,10 EUR na tonę i za dzień składowania objętego umową dla kosztów składowania;
b) dla kosztów finansowych na dzień składowania objętego umową:
i) 0,28 EUR na tonę w przypadku serów, które mogą być długo przechowywane;
ii) 0,35 EUR na tonę w przypadku serów Pecorino Romano;
iii) 0,49 EUR na tonę w przypadku serów Kefalotyri i Kasseri.
2.
Nie przyznaje się pomocy w przypadku gdy składowanie objęte umową jest krótsze niż 60 dni.
Najwyższą pomoc wypłaca się za okres 180 dni składowania objętego umową.
Jeżeli wykonawca nie dotrzyma terminu określonego na mocy art. 7 ust. 3 akapit drugi lub trzeci, pomoc zostaje zmniejszona o 15 % i wypłacana jest tylko w odniesieniu do okresu, w stosunku do którego wykonawca udowodni w sposób dostateczny agencji, że sery pozostawały w tym okresie w składowaniu objętym umową.
3.
Pomoc jest wypłacana na wniosek wykonawcy, na koniec okresu składowania objętego umową, w ciągu 120 dni od wpłynięcia wniosku, pod warunkiem że zostały przeprowadzone kontrole wskazane w art. 7 ust. 3 i że wymagania uprawniające do wypłacenia pomocy zostały spełnione.
Jednakże jeżeli toczy się administracyjne postępowanie wyjaśniające w sprawie prawa do pomocy, pomoc nie jest wypłacana do momentu, gdy prawo to nie zostanie przyznane.
Artykuł 9
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 735/2006
z dnia 16 maja 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2659/94 w sprawie szczegółowych zasad dotyczących udzielania pomocy w odniesieniu do prywatnego składowania serów Grana padano, Parmigiano-Reggiano i Provolone
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10 lit. b),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 6 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2659/94 [2] ustanawia kwoty pomocy w odniesieniu do prywatnego składowania serów Grana padano, Parmigiano-Reggiano i Provolone.
Biorąc pod uwagę dostępne środki finansowe oraz zmiany kosztów składowania i prognozy dotyczące cen rynkowych, należy zmienić przedmiotowe kwoty.
W odniesieniu do kosztów stałych środek pomocy nie powinien rekompensować kosztów innych niż dzienne koszty składowania oraz koszty finansowe, ponieważ składowanie nie powoduje wzrostu dodatkowych kosztów stałych, będąc jednym z etapów normalnego procesu produkcji przedmiotowych serów.
(2) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 2659/94.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2659/94 otrzymuje następujące brzmienie:
"1.
Kwota pomocy w odniesieniu do prywatnego składowania serów wynosi:
a) 0,10 EUR za tonę i za dzień składowania w ramach umowy w przypadku kosztów magazynowania;
b) w przypadku kosztów finansowych za dzień składowania w ramach umowy:
- 0,38 EUR za tonę w przypadku Grana padano,
- 0,46 EUR za tonę w przypadku Parmigiano-Reggiano,
- 0,30 EUR za tonę w przypadku Provolone.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 736/2006
z dnia 16 maja 2006 r.
w sprawie metodyki prowadzenia inspekcji standaryzacyjnych przez Europejską Agencję Bezpieczeństwa Lotniczego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1592/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 lipca 2002 r. w sprawie wspólnych zasad w zakresie lotnictwa cywilnego i utworzenia Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego [1], w szczególności jego art. 16,
po konsultacjach z komitetem, o którym mowa w art. 54 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1592/2002,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 12 ust. 2 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 1592/2002 stanowi, że Europejska Agencja Bezpieczeństwa Lotniczego, dalej zwana "Agencją", prowadzi inspekcje i dochodzenia niezbędne do wypełniania swoich zadań.
(2) Artykuł 16 ust. 1 oraz art. 45 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1592/2002 stanowią, że Agencja udziela pomocy Komisji w kontroli stosowania tego rozporządzenia i przepisów wykonawczych do niego poprzez prowadzenie inspekcji standaryzacyjnych właściwych władz państw członkowskich.
(3) Artykuł 45 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1592/2002 stanowi, że jeśli inspekcja właściwych władz państwa członkowskiego pociąga za sobą konieczność inspekcji przedsiębiorstwa lub grupy przedsiębiorstw, Agencja stosuje przepisy art. 46 tego rozporządzenia.
(4) Agencja przedstawia Komisji sprawozdanie z inspekcji przeprowadzonych w zastosowaniu art. 45 rozporządzenia (WE) nr 1592/2002.
(5) Artykuł 16 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1592/2002 wymaga od Komisji określenia metodyki prowadzenia inspekcji standaryzacyjnych przez Agencję.
(6) Metodyka ta powinna uwzględniać przepisy prawne państw członkowskich dotyczące uprawnień i pełnomocnictw ich urzędników uczestniczących w inspekcjach przeprowadzanych przez Agencję.
(7) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1702/2003 z dnia 24 września 2003 r. ustanawiające zasady wykonawcze dla certyfikacji statków powietrznych i związanych z nimi wyrobów, części i wyposażenia w zakresie zdatności do lotu i ochrony środowiska oraz dla certyfikacji organizacji projektujących i produkujących [2] przewiduje procedury stosowane przez krajowe władze lotnicze podczas stosowania tych przepisów wykonawczych.
(8) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2042/2003 z dnia 20 listopada 2003 r. w sprawie nieprzerwanej zdatności do lotu statków powietrznych oraz wyrobów lotniczych, części i wyposażenia, a także w sprawie zezwoleń udzielanych instytucjom i personelowi zaangażowanym w takie zadania [3] przewiduje procedury stosowane przez krajowe władze lotnicze podczas stosowania tych przepisów wykonawczych.
(9) Metody pracy przewidziane w niniejszym rozporządzeniu nie naruszają uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji przez Traktat,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Przedmiot
Niniejsze rozporządzenie określa metodykę prowadzenia inspekcji standaryzacyjnych krajowych władz lotniczych państw członkowskich w zakresie określonym w art. 1 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1592/2002.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:
a) "inspekcja" oznacza inspekcję standaryzacyjną, o której mowa w art. 16 ust. 1 oraz w art. 45 rozporządzenia (WE) nr 1592/2002, prowadzoną przez Agencję w celu kontrolowania stosowania tego rozporządzenia i jego przepisów wykonawczych przez krajowe władze lotnicze;
b) "krajowe władze lotnicze" oznacza właściwe władze państw członkowskich, o których mowa w art. 45 rozporządzenia (WE) nr 1592/2002;
c) "upoważnieni urzędnicy Agencji" oznacza osoby upoważnione prawnie przez Agencję do prowadzenia inspekcji właściwych władz państw członkowskich oraz inspekcji przedsiębiorstw lub grup przedsiębiorstw, które mają na celu kontrolę stosowania rozporządzenia (WE) nr 1592/2002 przez te władze;
d) "upoważnieni urzędnicy państw członkowskich" oznacza osoby upoważnione prawnie przez właściwe władze państw członkowskich do pomocy Agencji w przeprowadzaniu inspekcji.
Artykuł 3
Zasady prowadzenia inspekcji
1. Celem oceny spełnienia wymagań rozporządzenia (WE) nr 1592/2002 i jego przepisów wykonawczych, Agencja przeprowadza inspekcje krajowych władz lotniczych, podczas których ocenia w szczególności spełnianie przez te władze wymogów zawartych w przepisach załącznika Część 21 do rozporządzenia (WE) nr 1702/2003 oraz załączników I (Część M), II (Część 145), III (Część 66) oraz IV (Część 147) do rozporządzenia (WE) nr 2042/2003 i sporządza sprawozdanie na ten temat.
2.
Inspekcje standaryzacyjne mogą, dla celów ust. 1, obejmować również inspekcje przedsiębiorstw lub grup przedsiębiorstw podlegających nadzorowi krajowych władz lotniczych będących przedmiotem inspekcji.
3.
Inspekcje standaryzacyjne są prowadzone w sposób przejrzysty, skuteczny, zharmonizowany i spójny.
4.
Inspekcje standaryzacyjne są przeprowadzane przez Agencję regularnie oraz, tam gdzie jest to stosowne, na zasadzie inspekcji ad hoc.
5.
Niniejsze rozporządzenie nie narusza stosowania art. 11 i 47 rozporządzenia (WE) nr 1592/2002 oraz decyzji Komisji 2001/844/WE, EWWiS, Euratom [4].
Artykuł 4
Wymiana informacji
1.
Na wniosek Agencji krajowe władze lotnicze udostępniają jej wszystkie informacje niezbędne do przeprowadzenia inspekcji.
2.
Agencja, przedkładając wniosek o informacje krajowym władzom lotniczym państwa członkowskiego i/lub przedsiębiorstwu lub grupie przedsiębiorstw, podaje podstawę prawną oraz cel takiego wniosku, rodzaj żądanych informacji oraz określa termin ich udzielenia.
Artykuł 5
Szkolenia oraz kryteria kwalifikacji zespołów inspekcyjnych i kierowników zespołów
1.
Agencja organizuje programy szkoleniowe dla własnych pracowników, którzy w przyszłości będą pracować jako upoważnieni urzędnicy Agencji, oraz dla upoważnionych urzędników państw członkowskich tak, by posiadali oni właściwe kwalifikacje do udziału w inspekcjach krajowych władz lotniczych oraz, tam gdzie jest to konieczne, w inspekcjach przedsiębiorstw lub grup przedsiębiorstw.
2.
Agencja ustanawia kryteria kwalifikacji dla tych własnych pracowników oraz urzędników państw członkowskich, którzy pracują w zespołach inspekcyjnych.
Kryteria kwalifikacji obejmują wiedzę i doświadczenie w zakresie technik audytu oraz wiedzę teoretyczną i doświadczenie praktyczne w zakresie zagadnień technicznych objętych rozporządzeniem (WE) nr 1592/2002 i jego przepisami wykonawczymi.
3.
Kierownicy zespołów muszą posiadać odpowiednie doświadczenie zawodowe w dziedzinach wchodzących w zakres rozporządzenia (WE) nr 1592/2002 i jego przepisów wykonawczych oraz co najmniej 5 lat doświadczenia zawodowego jako inspektorzy i/lub audytorzy w dziedzinie standaryzacji.
Zarówno kierownik zespołu jak i jego członkowie muszą posiadać znajomość odpowiednich wymagań i procedur w zakresie standaryzacji.
Członkowie zespołu muszą posiadać przynajmniej pięcioletnie praktyczne doświadczenie w odpowiedniej dziedzinie objętej daną inspekcją i być dobrze zaznajomieni z koncepcją badania systemów jakości.
Artykuł 6
Organizacja zespołów inspekcyjnych
1.
Inspekcje są prowadzone przez zespoły utworzone przez Agencję.
Każdy zespół składa się z kierownika zespołu i przynajmniej dwóch członków.
W przypadku inspekcji ad hoc Agencja może odpowiednio dostosować wielkość zespołów inspekcyjnych.
Kierownikiem zespołu musi być upoważniony urzędnik Agencji.
Członkami zespołu mogą być upoważnieni urzędnicy Agencji i/lub państw członkowskich.
2.
Urzędnicy państw członkowskich, którzy zostali odpowiednio przeszkoleni przez Agencję, spełniają kryteria kwalifikacji ustanowione zgodnie z art. 5 oraz uczestniczyli w inspekcjach krajowych władz lotniczych i/lub przedsiębiorstw lub grup przedsiębiorstw podlegających ich nadzorowi, mogą zostać oddelegowani przez swoje władze krajowe do udziału w zespołach inspekcyjnych kierowanych przez Agencję jako upoważnieni urzędnicy państw członkowskich.
Upoważnieni urzędnicy państw członkowskich są wykluczeni z inspekcji właściwych władz państwa członkowskiego, przez które zostali oddelegowani.
3.
Organizując zespoły inspekcyjne Agencja zapewnia, że nie istnieją żadne konflikty interesów zarówno w odniesieniu do władz krajowych będących przedmiotem inspekcji, jak i przedsiębiorstw, względnie grup przedsiębiorstw będących przedmiotem inspekcji.
W przypadku upoważnionych urzędników państw członkowskich, krajowe władze lotnicze dokonujące oddelegowania wydają oświadczenie o braku jakiegokolwiek konfliktu interesów.
4.
Państwa członkowskie wyznaczają krajowego koordynatora wspomagającego Agencję na wszystkich etapach prac oraz zapewniają, że odpowiednie osoby towarzyszą zespołom inspekcyjnym w trakcie całej inspekcji.
5.
Z odpowiednim wyprzedzeniem przed rozpoczęciem inspekcji Agencja prosi krajowe władze lotnicze o informacje, czy dla przeprowadzenia inspekcji dostępni są upoważnieni urzędnicy państw członkowskich.
Przy planowaniu inspekcji Agencja stara się zachować równowagę w zakresie udziału upoważnionych urzędników z różnych państw członkowskich.
6.
Agencja ponosi koszty powstałe w wyniku udziału krajowych koordynatorów zgodnie z art. 9 ust. 1 lit. a) oraz udziału upoważnionych urzędników państw członkowskich w inspekcjach i dochodzeniach prowadzonych przez Agencję, zgodnie z przepisami Wspólnoty i bez naruszenia rocznej procedury budżetowej Wspólnoty.
Artykuł 7
Przeprowadzanie inspekcji oraz sprawozdawczość
Inspekcja standaryzacyjna krajowych władz lotniczych oraz, jeśli zachodzi taka potrzeba, przedsiębiorstwa lub grupy przedsiębiorstw obejmuje następujące fazy:
a) fazę przygotowań, trwającą przynajmniej 10 tygodni;
b) fazę kontroli;
c) fazę sprawozdania, trwającą maksymalnie 12 tygodni;
d) fazę dalszych działań, trwającą maksymalnie 16 tygodni po fazie sprawozdania; oraz
e) fazę końcową, która odbywa się pod koniec fazy dalszych działań.
Artykuł 8
Faza przygotowań
Podczas fazy przygotowań Agencja:
a) powiadamia krajowe władze lotnicze o inspekcji najpóźniej na 10 tygodni przed kontrolą na miejscu, a następnie gromadzi informacje niezbędne do przygotowania kontroli, określa program kontroli i skład zespołu inspekcyjnego, z uwzględnieniem ewentualnych zmian, oraz
b) wraz z powiadomieniem o inspekcji przekazuje krajowym władzom lotniczym kwestionariusz inspekcji, który jest wypełniany, najpóźniej na 6 tygodni przed kontrolą na miejscu, przez przedmiotowe krajowe władze lotnicze oraz, tam gdzie jest to konieczne, przez przedsiębiorstwo lub grupę przedsiębiorstw kontrolowanych w ramach inspekcji krajowych władz lotniczych.
Artykuł 9
Faza kontroli
1.
Podczas fazy kontroli Agencja:
a) organizuje wstępne i końcowe spotkanie zespołu inspekcyjnego z krajowym koordynatorem krajowych władz lotniczych będących przedmiotem inspekcji, w pomieszczeniach tych władz lub w pomieszczeniach Agencji; spotkania te poświęcone są głównie aspektom organizacyjnym oraz ogólnej procedurze kontroli na miejscu;
b) przeprowadza kontrole na miejscu, obejmujące sesję otwierającą i zamykającą, głównych biur oraz, w razie konieczności, regionalnych biur krajowych władz lotniczych; inspekcje krajowych władz lotniczych mogą również obejmować inspekcje przedsiębiorstw lub grup przedsiębiorstw podlegających ich nadzorowi;
c) przeprowadza rozmowy z pracownikami krajowych władz lotniczych będących przedmiotem inspekcji oraz bada dokumentację, dane, procedury i wszystkie inne odnośne materiały przy zastosowaniu mechanizmów, które zostaną ustanowione na podstawie art. 18 niniejszego rozporządzenia, zapewniających przejrzystość i spójność inspekcji;
d) przedstawia na zamykającej sesji przedmiotowym krajowym władzom lotniczym wstępne sprawozdanie z inspekcji; sprawozdanie to powinno zawierać ewentualne uwagi zgłoszone podczas kontroli przez krajowe władze lotnicze będące przedmiotem inspekcji, oraz skierowane do krajowych władz lotniczych żądanie podjęcia natychmiastowych skutecznych czynności zaradczych celem wyeliminowania bezpośredniego zagrożenia dla bezpieczeństwa, jeśli takie zagrożenie zostało stwierdzone podczas inspekcji;
e) wymaga przedstawienia na końcowym spotkaniu, o którym mowa w lit. a) niniejszego ustępu, dowodu podjęcia czynności zaradczych przez przedmiotowe krajowe władze lotnicze.
2.
Wykonując zadania podczas fazy, o której mowa w ust. 1, Agencja może prowadzić rozmowy z wszelkimi osobami fizycznymi lub prawnymi w celu zgromadzenia informacji odnoszących się do przedmiotu inspekcji.
Jeśli rozmowa taka jest prowadzona w pomieszczeniach przedsiębiorstwa, Agencja informuje o tym z dwutygodniowym wyprzedzeniem krajowe władze lotnicze państwa członkowskiego, na którego terytorium rozmowa jest prowadzona, jak również władze lotnicze, które sprawują nadzór nad przedmiotowym przedsiębiorstwem.
Na wniosek krajowych władz lotniczych tego państwa członkowskiego, urzędnicy reprezentujący te władze mogą pomagać upoważnionym urzędnikom Agencji w przeprowadzeniu rozmowy.
Artykuł 10
Faza sprawozdania
Podczas fazy sprawozdania Agencja opracowuje końcowe sprawozdanie z inspekcji, zawierające szczegóły dotyczące przeprowadzonej inspekcji, a w szczególności wyniki inspekcji określone zgodnie z art. 13.
Sprawozdanie to zawiera również ewentualne uwagi krajowych władz lotniczych będących przedmiotem inspekcji.
Końcowe sprawozdanie z inspekcji jest przedstawiane krajowym władzom lotniczym będącym przedmiotem inspekcji, Komisji i przedmiotowemu państwu członkowskiemu.
Komisja może następnie przekazać to sprawozdanie wszystkim krajowym władzom lotniczym.
Jeśli zgodnie z art. 9 ust. 1 lit. d) wstępne sprawozdanie z inspekcji stwierdza, że konieczne jest podjęcie natychmiastowych czynności zaradczych, i jeśli żądanie podjęcia tych czynności nie zostanie w zadowalający sposób spełnione przez przedmiotowe krajowe władze lotnicze, końcowe sprawozdanie z inspekcji musi zawierać dowody niespełnienia tego żądania.
Artykuł 11
Faza dalszych działań
Podczas fazy dalszych działań Agencja:
a) w ciągu 16 tygodni od początku tej fazy uzgadnia z przedmiotowymi krajowymi władzami lotniczymi plan działań, określający czynności zaradcze oraz ramy czasowe, w których muszą one zostać podjęte, dla rozwiązania problemów określonych zgodnie z art. 7;
b) rozpoczyna kontrolowanie postępów w zakresie uzgodnionych czynności zaradczych; przedmiotowe krajowe władze lotnicze informują Agencję o zakończeniu wykonania czynności zaradczych.
Artykuł 12
Faza końcowa
Podczas fazy końcowej Agencja:
a) weryfikuje i potwierdza zadowalającą realizację planu działań; w tym celu przedmiotowe krajowe władze lotnicze informują Agencję o zakończeniu wykonania czynności zaradczych;
b) wydaje oświadczenie dotyczące ostatecznych wyników, jeśli czynności zaradcze podjęte przez przedmiotowe krajowe władze lotnicze przyniosły zadowalające wyniki.
Oświadczenie takie jest przedstawiane krajowym władzom lotniczym będącym przedmiotem inspekcji, Komisji i przedmiotowemu państwu członkowskiemu.
Komisja może następnie przekazać to sprawozdanie wszystkim krajowym władzom lotniczym.
Artykuł 13
Wyniki inspekcji
Podczas oceny spełnienia wymagań rozporządzenia (WE) nr 1592/2002 i jego przepisów wykonawczych stosuje się następującą klasyfikację wyników w odpowiednim końcowym sprawozdaniu:
a) spełnia w pełni;
b) spełnia, ale dla lepszej skuteczności zalecana jest poprawa w obszarach [odniesienie do odpowiednich przepisów wykonawczych];
c) nie spełnia, przy czym stwierdzone obiektywnie niewielkie braki, które potwierdzają niezgodność z obowiązującymi wymaganiami w obszarach [odniesienie do odpowiednich przepisów wykonawczych], mogą budzić obawy w odniesieniu do standaryzacji;
d) nie spełnia, przy czym stwierdzone obiektywnie poważne braki, które potwierdzają niezgodność z obowiązującymi wymaganiami w obszarach [odniesienie do odpowiednich przepisów wykonawczych], budzą obawy nie tylko w odniesieniu do standaryzacji, ale także w odniesieniu do bezpieczeństwa, o ile niezwłocznie nie zostaną podjęte czynności zaradcze;
e) nie dotyczy;
f) niepotwierdzone, jeśli przedmiotowe krajowe władze lotnicze zobowiązują się przedstawić wkrótce po kontroli materialny dowód spełnienia wymagań, który nie był bezpośrednio dostępny w czasie kontroli na miejscu, gdyż w innym przypadku wyniki inspekcji musiałyby zostać zaklasyfikowane zgodnie z lit. c) lub d).
Artykuł 14
Dostęp do informacji zawartych w sprawozdaniach z inspekcji
Jeśli informacje zawarte w sprawozdaniu z inspekcji dotyczą przedsiębiorstwa podlegającego nadzorowi organu regulacyjnego państwa trzeciego oraz wchodzą w zakres stosowania umowy zawartej przez Wspólnotę i przedmiotowe państwo, przewidzianej w art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1592/2002, informacje te są udostępniane państwu trzeciemu jako stronie takiej umowy, zgodnie z jej odpowiednimi postanowieniami.
Artykuł 15
Działania podejmowane w następstwie sprawozdania z inspekcji
1.
Agencja może w dowolnym momencie, lub na wniosek Komisji, przeprowadzać inspekcje krajowych władz lotniczych oraz, jeśli to konieczne, przedsiębiorstw lub grup przedsiębiorstw, w celu dokonania oceny zadowalającego przeprowadzenia czynności zaradczych.
Inspekcje takie muszą zostać zapowiedziane przedmiotowym krajowym władzom lotniczym z dwutygodniowym wyprzedzeniem, ale w ich przypadku nie mają zastosowania terminy i procedury przewidziane w art. 8 do 12, z wyjątkiem obowiązku sporządzenia końcowego sprawozdania z inspekcji.
2. Jeśli podczas fazy sprawozdania w końcowych sprawozdaniach z inspekcji zostały stwierdzone niezgodności z obowiązującymi wymaganiami określone zgodnie z art. 13 lit. c), d) lub f), Agencja kieruje do krajowych władz lotniczych przedmiotowego państwa członkowskiego wniosek o wyjaśnienia i/lub żądanie podjęcia czynności zaradczych, określając odpowiednie terminy, nieprzekraczające 2 tygodni w przypadku wyników określonych zgodnie z art. 13 lit. d) lub f), względnie 10 tygodni w przypadku wyników określonych zgodnie z art. 13 lit. c).
3.
Jeśli wyjaśnienia przekazane przez krajowe władze lotnicze przedmiotowego państwa członkowskiego nie zadowalają Agencji, lub jeśli w odpowiednim terminie krajowe władze lotnicze nie zaproponowały lub nie wykonały właściwie zadowalających czynności zaradczych, Agencja kieruje dodatkowe sprawozdanie do przedmiotowych krajowych władz lotniczych, a także do Komisji i przedmiotowego państwa członkowskiego.
Komisja może następnie przekazać to sprawozdanie wszystkim krajowym władzom lotniczym.
4.
Po przedstawieniu sprawozdania, o którym mowa w ust. 3, i bez uszczerbku dla art. 226 Traktatu, w przypadku wyników określonych zgodnie z art. 13 lit. c) i d) niniejszego rozporządzenia, Komisja może podjąć następujące kroki:
a) przekazać swoje uwagi przedmiotowemu państwu członkowskiemu lub poprosić o dalsze wyjaśnienia dotyczące wszystkich wyników bądź ich części;
b) zlecić Agencji przeprowadzenie wszystkich niezbędnych inspekcji krajowych władz lotniczych w celu kontroli podjęcia czynności zaradczych, przy czym zlecenie to musi zostać dokonane z przynajmniej dwutygodniowym wyprzedzeniem.
Artykuł 16
Inspekcje ad hoc
Agencja może na wniosek Komisji przeprowadzać inspekcje ad hoc krajowych władz lotniczych, jeśli będzie to uważane za konieczne ze względów bezpieczeństwa.
Inspekcje takie muszą zostać zapowiedziane przedmiotowym krajowym władzom lotniczym z dwutygodniowym wyprzedzeniem, ale w ich przypadku nie mają zastosowania terminy i procedury przewidziane w art. 7 do 12, z wyjątkiem obowiązku sporządzenia końcowego sprawozdania z inspekcji.
Artykuł 17
Program inspekcji standaryzacyjnych i sprawozdanie roczne
Agencja określa roczny program inspekcji w każdym obszarze objętym przepisami wykonawczymi rozporządzenia (WE) nr 1592/2002. Ten roczny program jest przekazywany Komisji i pozostałym członkom zarządu Agencji jako część programu prac Agencji zgodnie z przepisami art. 24 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 1592/2002.
Do dnia 31 marca każdego roku Agencja przedkłada Komisji roczne sprawozdanie zawierające analizę inspekcji standaryzacyjnych przeprowadzonych w poprzednim roku.
Artykuł 18
Procedury robocze
Agencja określa właściwe procedury robocze dla realizacji zadań nałożonych na nią na mocy art. 5 do 16 niniejszego rozporządzenia w ciągu najpóźniej dwóch miesięcy po jego wejściu w życie.
Artykuł 19
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po dacie jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 737/2006
z dnia 16 maja 2006 r.
zmieniające należności przywozowe w sektorze zbóż stosowane od dnia 17 maja 2006 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1249/96 z dnia 28 czerwca 1996 r. w sprawie zasad stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 [2] odnośnie do należności przywozowych w sektorze zbóż, w szczególności jego art. 2 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Należności przywozowe w sektorze zbóż zostały ustalone przez rozporządzenie Komisji (WE) nr 731/2006 [3].
(2) Artykuł 2 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1249/96 przewiduje, że jeśli w okresie ich stosowania wyliczona średnia należności przywozowych różni się o 5 EUR/t od należności ustalonej, dokonuje się odpowiedniego wyrównania.
Wyżej wymieniona różnica nastąpiła. Konieczne jest więc dostosowanie należności przywozowych ustalonych w rozporządzeniu (WE) nr 731/2006,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załączniki I i II do rozporządzenia (WE) nr 731/2006 zastępuje się załącznikami I i II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 17 maja 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 738/2006
z dnia 17 maja 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 18 maja 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 739/2006
z dnia 17 maja 2006 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów w Nomenklaturze Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], a w szczególności jego art. 9 ust. 1 lit. a),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87, koniecznym jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
(2) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 ustaliło Ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej.
Reguły te stosuje się także do każdej innej nomenklatury, całkowicie lub częściowo opartej na Nomenklaturze Scalonej, bądź takiej, która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy podpodział, i która jest ustanowiona przez specyficzne postanowienia wspólnotowe w celu stosowania środków taryfowych i innych środków odnoszących się do obrotu towarowego.
(3) Stosownie do wymienionych wyżej ogólnych reguł, towary opisane w kolumnie 1. tabeli zamieszczonej w Załączniku do niniejszego rozporządzenia powinny być klasyfikowane do kodu CN wskazanego w kolumnie 2., na mocy uzasadnień określonych w kolumnie 3.
(4) Właściwym jest zapewnienie, że wiążąca informacja taryfowa wydana przez organy celne państw członkowskich odnośnie klasyfikacji towarów w Nomenklaturze Scalonej, która nie jest zgodna z niniejszym rozporządzeniem, może być nadal przywoływana przez otrzymującego przez okres trzech miesięcy, zgodnie z art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [2].
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJĘŁA NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1. tabeli zamieszczonej w Załączniku muszą być klasyfikowane w Nomenklaturze Scalonej do kodu CN, wskazanego w kolumnie 2.
Artykuł 2
Wiążąca informacja taryfowa wydana przez organy celne państw członkowskich, która nie jest zgodna z niniejszym rozporządzeniem, może być nadal przywoływana przez okres trzech miesięcy, zgodnie z art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po dacie jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 740/2006
z dnia 17 maja 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1063/2005 w zakresie ilości objętej stałym przetargiem na wywóz pszenicy zwyczajnej znajdującej się w posiadaniu czeskiej agencji interwencyjnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1063/2005 [2] ogłoszono stały przetarg na wywóz 395911 ton pszenicy znajdującej się w posiadaniu czeskiej agencji interwencyjnej.
(2) Republika Czeska poinformowała Komisję o zamiarze przystąpienia jej agencji interwencyjnej do zwiększenia o 117358 ton ilości zgłoszonej do przetargu na wywóz.
Mając na uwadze dostępne ilości oraz sytuację na rynku, należy przychylnie ustosunkować się do wniosku Republiki Czeskiej.
(3) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1063/2005.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 2 rozporządzenia (WE) nr 1063/2005 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 2
Przetarg obejmuje maksymalną ilość 513269 ton pszenicy zwyczajnej do wywozu do wszystkich państw trzecich, z wyjątkiem Albanii, Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii, Bośni i Hercegowiny, Bułgarii, Chorwacji, Liechtensteinu, Rumunii, Serbii i Czarnogóry [3] oraz Szwajcarii.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 741/2006
z dnia 17 maja 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1060/2005 w zakresie ilości objętej stałym przetargiem na wywóz pszenicy zwyczajnej znajdującej się w posiadaniu słowackiej agencji interwencyjnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1060/2005 [2] ogłoszono stały przetarg na wywóz 229858 ton pszenicy znajdującej się w posiadaniu słowackiej agencji interwencyjnej.
(2) Słowacja poinformowała Komisję o zamiarze przystąpienia jej agencji interwencyjnej do zwiększenia o 28820 ton ilości zgłoszonej do przetargu na wywóz.
Mając na uwadze dostępne ilości oraz sytuację na rynku, należy przychylnie ustosunkować się do wniosku Słowacji.
(3) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1060/2005.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 2 rozporządzenia (WE) nr 1060/2005 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 2
Przetarg obejmuje maksymalną ilość 258678 ton pszenicy zwyczajnej do wywozu do wszystkich państw trzecich, z wyjątkiem Albanii, Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii, Bośni i Hercegowiny, Bułgarii, Chorwacji, Liechtensteinu, Rumunii, Serbii i Czarnogóry [3] oraz Szwajcarii.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 743/2006
z dnia 17 maja 2006 r.
ustalające ceny reprezentatywne w sektorach mięsa drobiowego i jaj oraz w odniesieniu do albumin jaj i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1484/95
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2771/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku jaj [1], w szczególności jego art. 5 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2777/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa drobiowego [2], w szczególności jego art. 5 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2783/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnego systemu handlu albuminą jaj i albuminą mleka [3], w szczególności jego art. 3 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1484/95 [4], ustanowiło szczegółowe zasady stosowania systemu dodatkowych należności celnych przywozowych oraz ustaliło ceny reprezentatywne w sektorach mięsa drobiowego i jaj oraz w odniesieniu do albumin jaj.
(2) Z regularnych kontroli danych, na podstawie których są określane ceny reprezentatywne dla produktów w sektorach mięsa drobiowego i jaj oraz w odniesieniu do albumin jaj, wynika że należy zmienić ceny reprezentatywne w przywozie niektórych produktów uwzględniając wahania cen zgodnie z pochodzeniem.
W konsekwencji ceny reprezentatywne powinny być opublikowane.
(3) Niezbędnym jest jak najszybsze zastosowanie tej zmiany, uwzględniając sytuację na rynku.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mięsa Drobiowego i Jaj,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 1484/95 zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 18 maja 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 744/2006
z dnia 17 maja 2006 r.
ustalające refundacje wywozowe dla jaj
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2771/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku jaj [1], w szczególności jego art. 8 ust. 3 akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 8 rozporządzenia (EWG) nr 2771/75 stanowi, że różnica między cenami na rynku światowym na produkty wyszczególnione w art. 1 ust. 1 tego rozporządzenia a cenami na te produkty wewnątrz Wspólnoty może być objęta refundacją wywozową.
(2) Biorąc pod uwagę aktualną sytuację rynku jaj, refundacje wywozowe powinny być ustalone zgodnie z zasadami i niektórymi kryteriami przewidzianymi w art. 8 rozporządzenia (EWG) nr 2771/75.
(3) Zgodnie z art. 8 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia (EWG) nr 2771/75 sytuacja na rynku światowym lub specyficzne wymagania niektórych rynków mogą uczynić koniecznym zróżnicowanie refundacji w zależności od ich miejsca przeznaczenia.
(4) Refundacje wywozowe należy przyznawać tylko w odniesieniu do produktów, które są dopuszczone do swobodnego przepływu wewnątrz Wspólnoty i które spełniają wymogi rozporządzenia (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych [2], rozporządzenia (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego [3] oraz wymogi dotyczące oznaczeń określone w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 1907/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie niektórych norm handlowych w odniesieniu do jaj [4].
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mięsa Drobiowego i Jaj,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Refundacje wywozowe przewidziane w art. 8 rozporządzenia (EWG) nr 2771/75 przyznaje się w odniesieniu do produktów i ilości określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia, z zastrzeżeniem warunków, o których mowa w ust. 2 niniejszego artykułu.
2. Produkty kwalifikujące się do objęcia refundacją wywozową na mocy ust. 1 muszą spełniać wymogi rozporządzenia (WE) nr 852/2004 i rozporządzenia (WE) nr 853/2004, w szczególności w zakresie przygotowywania w zatwierdzonym zakładzie i zgodności z wymogami dotyczącymi znaków identyfikacyjnych określonymi w sekcji I załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 853/2004 oraz w rozporządzeniu (EWG) nr 1907/90.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 18 maja 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 745/2006
z dnia 17 maja 2006 r.
ustalające refundacje wywozowe dla mięsa drobiowego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2777/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa drobiowego [1], w szczególności jego art. 8 ust. 3 akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 8 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2777/75 stanowi, że różnica między cenami na rynku światowym na produkty wyszczególnione w art. 1 ust. 1 tego rozporządzenia a cenami na te produkty wewnątrz Wspólnoty może być objęta refundacją wywozową.
(2) Biorąc pod uwagę aktualną sytuację rynku mięsa drobiowego, refundacje wywozowe powinny być ustalone zgodnie z zasadami i kryteriami przewidziani w art. 8 rozporządzenia (EWG) nr 2777/75.
(3) Zgodnie z art. 8 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia (EWG) nr 2777/75 sytuacja na rynku światowym lub specyficzne wymagania niektórych rynków mogą uczynić koniecznym zróżnicowanie refundacji w zależności od ich miejsca przeznaczenia.
(4) Refundacje wywozowe należy przyznawać tylko w odniesieniu do produktów, które są dopuszczone do swobodnego przepływu wewnątrz Wspólnoty i które posiadają znak identyfikacyjny zgodnie z art. 5 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego [2]. Produkty te muszą również spełniać wymogi rozporządzenia (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych [3].
(5) Celem negocjacji prowadzonych w ramach Układów Europejskich między Wspólnotą Europejską a Rumunią i Bułgarią jest w szczególności liberalizacja handlu produktami objętymi wspólną organizacją rynku wołowiny i cielęciny.
W przypadku obu krajów refundacje wywozowe powinny być zatem zniesione.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mięsa Drobiowego i Jaj,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Refundacje wywozowe przewidziane w art. 8 rozporządzenia (EWG) nr 2777/75 przyznaje się w odniesieniu do produktów i ilości określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia, z zastrzeżeniem warunku, o którym mowa w ust. 2 niniejszego artykułu.
2. Produkty kwalifikujące się do objęcia refundacją wywozową na mocy ust. 1 muszą spełniać wymogi rozporządzeń (WE) nr 852/2004 i (WE) nr 853/2004, w szczególności w zakresie przygotowywania w zatwierdzonym zakładzie i zgodności z wymogami dotyczącymi znaków identyfikacyjnych określonymi w sekcji I załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 853/2004.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dnia 18 maja 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 746/2006
z dnia 17 maja 2006 r.
w sprawie pozwoleń na przywóz produktów wołowych i cielęcych pochodzących z Botswany, Kenii, Madagaskaru, Suazi, Zimbabwe i Namibii
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1],
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2286/2002 z dnia 10 grudnia 2002 r. ustalające procedurę mającą zastosowanie do produktów rolnych i towarów uzyskanych dzięki przetworzeniu produktów rolnych pochodzących z państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku (AKP) i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1706/98 [2],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 2247/2003 z dnia 19 grudnia 2003 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania w sektorze wołowiny i cielęciny rozporządzenia Rady (WE) nr 2286/2002 ustalającego procedurę mającą zastosowanie do produktów rolnych oraz towarów uzyskanych dzięki przetworzeniu produktów rolnych pochodzących z państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku (AKP) [3], w szczególności jego art. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 1 rozporządzenia (WE) nr 2247/2003 przewiduje możliwość wydawania pozwoleń na przywóz produktów wołowych i cielęcych pochodzących z Botswany, Kenii, Madagaskaru, Suazi, Zimbabwe i Namibii.
Przywóz jednak musi się zamykać w granicach ilościowych przewidzianych dla każdego z tych eksportujących krajów trzecich.
(2) Złożone między 1 a 10 maja 2006 r. wnioski o wydanie pozwoleń na przywóz produktów pochodzących z Botswany, Kenii, Madagaskaru, Suazi, Zimbabwe i Namibii, zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 2247/2003, wyrażone w ilościach mięsa bez kości, nie przewyższają ilości dostępnych dla tych państw.
Jest zatem możliwe wydanie pozwoleń na przywóz wnioskowanych ilości.
(3) Ilości, na jakie mogą być składane wnioski o wydanie pozwoleń po dniu 1 czerwca 2006 r., należy ustalić w ramach ogólnej ilości 52100 t.
(4) Niniejsze rozporządzenie nie narusza zastosowania dyrektywy Rady 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnych podczas przywozu z państw trzecich bydła, trzody chlewnej, owiec i kóz oraz świeżego mięsa i produktów mięsnych [4],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Z dniem 21 maja 2006 r. niżej wymienione państwa członkowskie wydają pozwolenia, wyrażone w ilościach mięsa bez kości, na przywóz produktów z wołowiny i cielęciny, pochodzących z niektórych państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku, w następującej ilości:
Niemcy:
- 57 t pochodzących z Botswany,
- 121 t pochodzących z Namibii;
Zjednoczone Królestwo:
- 600 t pochodzących z Namibii.
Artykuł 2
Zgodnie z art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2247/2003, wnioski o wydanie pozwoleń mogą być składane w ciągu dziesięciu pierwszych dni maja 2006 r. na następujące ilości wołowiny i cielęciny bez kości:
Botswana: _BAR_ 17729 t, _BAR_
Kenia: _BAR_ 142 t, _BAR_
Madagaskar: _BAR_ 7579 t, _BAR_
Suazi: _BAR_ 3363 t, _BAR_
Zimbabwe: _BAR_ 9100 t, _BAR_
Namibia: _BAR_ 10679 t. _BAR_
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 18 maja 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 747/2006
z dnia 17 maja 2006 r.
ustalające stawki refundacji mające zastosowanie do jaj i żółtek jaj wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2771/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku jaj [1], w szczególności jego art. 8 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 8 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2771/75 przewiduje, że różnica między cenami produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 tego rozporządzenia na światowym rynku a cenami we Wspólnocie może być pokryta refundacją wywozową w przypadku wywozu tych produktów jako towary wymienione w Załączniku do tego rozporządzenia.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1043/2005 z dnia 30 czerwca 2005 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 3448/93 w odniesieniu do systemu przyznawania refundacji wywozowych do niektórych produktów rolnych wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu oraz kryteria ustalania wysokości sum takich refundacji [2], określa produkty, w stosunku do których ustala się stawki refundacji, które stosuje się dla tych produktów wywożonych jako towary wymienione w załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 2771/75.
(3) Zgodnie z art. 14 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1043/2005, stawkę refundacji na 100 kilogramów danych produktów podstawowych ustala się na okres uwzględniony przy ustalaniu refundacji do tych produktów wywożonych w stanie nieprzetworzonym.
(4) Artykuł 11 Porozumienia w sprawie rolnictwa zawartego podczas Rundy Urugwajskiej stanowi, że refundacje wywozowe do produktów zaliczonych do towarów nie mogą przewyższać refundacji mających zastosowanie do produktów wywożonych w stanie nieprzetworzonym.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mięsa Drobiowego i Jaj,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Stawki refundacji mające zastosowanie w odniesieniu do produktów podstawowych objętych załącznikiem I do rozporządzenia (WE) nr 1043/2005 i art. 1 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2771/75 oraz wywożonych jako towary objęte załącznikiem I do rozporządzenia (EWG) nr 2771/75 ustala się zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 18 maja 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 748/2006
z dnia 18 maja 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 19 maja 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 749/2006
z dnia 18 maja 2006 r.
ustalające ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności przywozowych na melasę w sektorze cukru, stosowane od dnia 19 maja 2006 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 24 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1422/95 z dnia 23 czerwca 1995 r. ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze dotyczące przywozu melasy w sektorze cukru i zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 785/68 [2], przewiduje, że cenę importową CIF melasy, ustaloną zgodnie z rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 785/68 [3], uważa się za "cenę reprezentatywną". Uważa się, że ta cena została ustalona dla jakości standardowej określonej w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 785/68.
(2) Dla celów ustalania cen reprezentatywnych, należy wziąć pod uwagę wszelkie informacje przewidziane w art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 785/68, z wyjątkiem przypadków przewidzianych w art. 4 wymienionego rozporządzenia, oraz, w przypadku gdy ma to zastosowanie, dla celów takiego ustalenia można zastosować metodę przewidzianą w art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 785/68.
(3) Dla celów dostosowania cen, nieodnoszącego się do jakości standardowej, należy, w zależności od jakości oferowanej melasy, zwiększyć lub zmniejszyć ceny w zależności od wyników otrzymanych w zastosowaniu art. 6 rozporządzenia (EWG) nr 785/68.
(4) Kiedy istnieje różnica między ceną spustową dla rozpatrywanego produktu a ceną reprezentatywną, należy ustalić dodatkowe należności przywozowe zgodnie z warunkami przewidzianymi w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1422/95.
W przypadku zawieszenia stosowania należności przywozowych w zastosowaniu art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1422/95, należy ustalić szczególne kwoty dla tych należności.
(5) Należy ustalić ceny reprezentatywne i dodatkowe należności celne w odniesieniu do przywozu rozpatrywanych produktów, zgodnie z art. 1 ust. 2 i art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1422/95.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ceny reprezentatywne i dodatkowe należności stosowane do przywozu produktów, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1422/95 są wskazane w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 19 maja 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 750/2006
z dnia 18 maja 2006 r.
ustalające refundacje wywozowe do cukru białego i cukru surowego w stanie nieprzetworzonym
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 27 ust. 5 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 27 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, różnica między notowaniami lub cenami na rynku światowym produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. a) wymienionego rozporządzenia a cenami tych produktów we Wspólnocie może być pokryta przez refundacje wywozowe.
(2) Zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, refundacje do cukrów białego i surowego, niedenaturowanych i wywiezionych w stanie nieprzetworzonym muszą zostać ustalone przy uwzględnieniu sytuacji na rynku wspólnotowym i rynku światowym cukru, i w szczególności elementów kalkulacji cen i kosztów, o których mowa w art. 28 wymienionego rozporządzenia.
Zgodnie z tym samym artykułem, należy również uwzględnić gospodarcze aspekty proponowanego wywozu.
(3) W odniesieniu do cukru surowego, refundację należy ustalić dla jakości standardowej, która jest określona w załączniku I, pkt II rozporządzenia (WE) nr 1260/2001. Wymieniona refundacja jest ponadto ustalana zgodnie z art. 28 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001. Cukier krystaliczny został określony w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 2135/95 z dnia 7 września 1995 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania przyznawania refundacji wywozowych w sektorze cukru [2]. Kwotę tak obliczonej refundacji w odniesieniu do cukrów aromatyzowanych lub zawierających substancje barwiące należy zastosować do ich zawartości sacharozy, zatem należy ją ustalać w odniesieniu na 1 % tej zawartości.
(4) W przypadkach szczególnych kwota refundacji może być ustalona w instrumentach prawnych innego typu.
(5) Refundację należy ustalać co dwa tygodnie.
Można ją zmieniać w tym odstępie czasowym.
(6) Art. 27 ust. 5 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 przewiduje, że sytuacja na rynku światowym lub specyficzne wymagania pewnych rynków mogą uczynić koniecznym zróżnicowanie refundacji do produktów określonych w art. 1 wymienionego rozporządzenia w zależności od ich miejsca przeznaczenia.
(7) Znaczący i szybki wzrost preferencyjnego przywozu cukru pochodzącego z zachodnich krajów bałkańskich od początku 2001 r., oraz wywozu cukru ze Wspólnoty do tych krajów wydaje się być istotnie sztuczny.
(8) Aby uniknąć wszelkiego nadużycia w związku z ponownym przywozem do Wspólnoty produktów w sektorze cukru, dla których przyznano refundację wywozową, należy nie ustalać refundacji do produktów, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu w odniesieniu do wszystkich zachodnich krajów bałkańskich.
(9) Biorąc pod uwagę te informacje i aktualną sytuację na rynkach w sektorze cukru, a w szczególności notowania lub ceny cukru we Wspólnocie i na rynku światowym, należy ustalić refundację w odpowiedniej wysokości.
(10) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje, które przyznaje się do wywozu produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, w stanie nieprzetworzonym i niedenaturowanych, ustalone są zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 19 maja 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 751/2006
z dnia 18 maja 2006 r.
ustalające refundacje wywozowe do syropów i niektórych innych produktów w sektorze cukru, wywożonych w stanie nieprzetworzonym
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 27 ust. 5 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 27 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, różnica między notowaniami lub cenami na rynku światowym produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. d) wymienionego rozporządzenia, a cenami tych produktów we Wspólnocie może być pokryta przez refundacje wywozowe.
(2) Zgodnie z art. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2135/95 z dnia 7 września 1995 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania przyznawania refundacji wywozowych w sektorze cukru [2], refundacja za 100 kg produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, będących przedmiotem wywozu, równa jest kwocie podstawowej pomnożonej przez zawartość sacharozy, powiększoną, jeżeli właściwe, o zawartość innych cukrów przemienionych na sacharozę. Tę zawartość sacharozy, stwierdzoną w odniesieniu do rozpatrywanego produktu, określa się zgodnie z przepisami art. 3 rozporządzenia (WE) nr 2135/95.
(3) Zgodnie z przepisami art. 30 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, podstawowa kwota refundacji w odniesieniu do sorbozy wywożonej w stanie nieprzetworzonym musi być równa podstawowej kwocie refundacji, pomniejszonej o jedną setną refundacji produkcyjnej obowiązującej, zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1265/2001 z dnia 27 czerwca 2001 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/2001 w odniesieniu do przyznawania refundacji produkcyjnych do niektórych produktów cukrowych stosowanych w przemyśle chemicznym [3], w odniesieniu do produktów wymienionych w Załączniku do tego ostatniego rozporządzenia.
(4) Zgodnie z przepisami art. 30 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, w odniesieniu do pozostałych produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. d) wymienionego rozporządzenia, wywożonych w stanie nieprzetworzonym, podstawowa kwota refundacji musi być równa jednej setnej kwoty ustalonej, biorąc pod uwagę różnicę między ceną interwencyjną dla cukru białego, obowiązującą w strefach Wspólnoty bez deficytu w trakcie miesiąca, dla którego została ustalona kwota podstawowa a notowaniami lub cenami cukru białego, stwierdzonymi na rynku światowym, oraz konieczność ustanowienia równowagi między wykorzystaniem produktów podstawowych Wspólnoty w celu wywozu produktów przetworzonych w przeznaczeniu do państw trzecich a wykorzystaniem produktów z tych krajów, dopuszczonych do obrotu na mocy ustaleń o uszlachetnianiu czynnym.
(5) W myśl art. 30 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, stosowanie kwoty podstawowej może być ograniczone do niektórych produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. d) wymienionego rozporządzenia.
(6) W myśl art. 27 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, istnieje możliwość zastosowania refundacji wywozowej do wywozu w stanie nieprzetworzonym produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. f), g) i h) wymienionego rozporządzenia. Poziom refundacji musi być określony dla 100 kg suchej masy, biorąc pod uwagę w szczególności refundację stosowaną do wywozu produktów określonych kodem CN 17023091, refundację stosowaną do wywozu produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 oraz aspekty gospodarcze proponowanego wywozu. W odniesieniu do produktów, o których mowa w lit. f) i g) wymienionego ust. 1, refundacji udziela się tylko produktom odpowiadającym warunkom określonym w art. 5 rozporządzenia (WE) nr 2135/95, a w odniesieniu do produktów, o których mowa w lit. h), refundacji udziela się tylko produktom odpowiadającym warunkom określonym w art. 6 rozporządzenia (WE) nr 2135/95.
(7) Wyżej wymienione refundacje muszą być ustalone raz na miesiąc. Mogą być zmieniane w tym odstępie czasowym.
(8) Artykuł 27 ust. 5 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 przewiduje, że sytuacja na rynku światowym lub specyficzne wymagania pewnych rynków mogą uczynić koniecznym zróżnicowanie refundacji do produktów określonych w art. 1 wymienionego rozporządzenia w zależności od ich miejsca przeznaczenia.
(9) Znaczący i szybki wzrost preferencyjnego przywozu cukru pochodzącego z zachodnich krajów bałkańskich od początku 2001 r., oraz wywozu cukru ze Wspólnoty do tych krajów wydaje się być istotnie sztuczny.
(10) Aby uniknąć wszelkiego nadużycia w związku z ponownym przywozem do Wspólnoty produktów w sektorze cukru, dla których przyznano refundację wywozową, nie należy ustalać refundacji do produktów, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu w odniesieniu do wszystkich zachodnich krajów bałkańskich.
(11) Biorąc pod uwagę te informacje, należy ustalić refundacje do rozpatrywanych produktów w odpowiedniej wysokości.
(12) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje, które przyznaje się do wywozu w stanie nieprzetworzonym produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. d), f), g) i h) rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, ustalone są zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 19 maja 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 752/2006
z dnia 18 maja 2006 r.
ustalające maksymalne kwoty refundacji wywozowej do cukru białego przeznaczonego do niektórych państw trzecich w ramach 26. przetargu częściowego wykonanego w ramach stałego przetargu przewidzianego przez rozporządzenie (WE) nr 1138/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 27 ust. 5 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1138/2005 z dnia 15 lipca 2005 r. w sprawie stałego przetargu ustalającego opłaty wyrównawcze i/lub refundacje wywozowe do cukru białego na rok gospodarczy 2005/2006 [2] przystępuje się do przetargów częściowych w sprawie wywozu wspomnianego cukru do niektórych państw trzecich.
(2) Zgodnie z art. 9 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1138/2005, jeżeli właściwe, ustala się maksymalną kwotę refundacji wywozowej dla rozpatrywanego przetargu częściowego, biorąc pod uwagę w szczególności sytuację i przewidywany rozwój rynku cukru we Wspólnocie i na rynku światowym.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W 26. przetargu częściowym na cukier biały, wykonanym zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1138/2005, maksymalną kwotę refundacji wywozowej ustala się w wysokości 26,963 EUR/100 kg.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 19 maja 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 753/2006
z dnia 18 maja 2006 r.
ustalające stawki refundacji do niektórych produktów zbożowych i ryżu wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
Uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1785/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [2], w szczególności jego art. 14 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 13 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 oraz art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003 stanowią, że różnica między notowaniami lub cenami produktów wymienionych w art. 1 każdego z tych rozporządzeń na rynku światowym a cenami wewnątrz Wspólnoty może zostać pokryta refundacją wywozową.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1043/2005 z dnia 30 czerwca 2005 r. wdrażające rozporządzenie Rady (WE) nr 3448/93 w odniesieniu do systemu przyznawania refundacji wywozowych do niektórych produktów rolnych wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu oraz kryteria ustalania wysokości sum takich refundacji [3], określa produkty, dla których należy ustalić stawkę refundacji stosowaną w przypadku, jeśli produkty te są wywożone jako towary wymienione odpowiednio w załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 lub w załączniku IV do rozporządzenia (WE) nr 1785/2003.
(3) Zgodnie z art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1043/2005, stawkę refundacji na 100 kilogramów każdego z omawianych produktów podstawowych ustala się co miesiąc.
(4) Ustalenie z wyprzedzeniem wysokich stawek refundacji może zagrozić zobowiązaniom podjętym w odniesieniu do refundacji, które mogą zostać przyznane do wywozów produktów rolnych należących do towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu.
W takich sytuacjach, niezbędne jest zatem podjęcie środków ostrożności, nie stanowiąc jednak przeszkody dla zawierania umów długoterminowych.
Ustalenie specjalnej stawki refundacji dla celów ustalenia refundacji z wyprzedzeniem jest środkiem, który pozwala na osiągnięcie tych różnych celów.
(5) Uwzględniając porozumienie pomiędzy Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki w sprawie wywozów produktów z ciasta makaronowego ze Wspólnoty do Stanów Zjednoczonych, przyjęte decyzją Rady 87/482/EWG [4], niezbędne jest zróżnicowanie refundacji do produktów objętych kodami CN 19021100 i 190219 ze względu na ich miejsce przeznaczenia.
(6) Zgodnie z art. 15 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 1043/2005, należy ustalić obniżoną stawkę refundacji wywozowej, uwzględniając wysokość mającej zastosowanie refundacji wywozowej, zgodnie z rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 1722/93 [5], dla rozpatrywanych produktów podstawowych, stosowaną w zakładanym okresie wytworzenia towarów.
(7) Napoje alkoholowe uważane są za mniej wrażliwe na cenę zbóż stosowanych do produkcji tych napojów.
Niemniej jednak, Protokół 19 do Aktu Przystąpienia Zjednoczonego Królestwa, Irlandii i Danii stanowi, że należy uchwalić środki niezbędne w celu ułatwienia stosowania zbóż wspólnotowych do produkcji napojów alkoholowych pozyskiwanych ze zbóż.
Konieczne jest zatem dostosowanie stawki refundacji stosowanej odpowiednio do zbóż wywożonych jako napoje alkoholowe.
(8) Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Stawki refundacji stosowane do produktów podstawowych wymienionych w załączniku A do rozporządzenia (WE) nr 1043/2005 i w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 lub w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003 i wywożonych jako towary wymienione odpowiednio w załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 lub w załączniku IV do rozporządzenia (WE) nr 1785/2003, ustala się na poziomie podanym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 19 maja 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 754/2006
z dnia 18 maja 2006 r.
ustalające stawki refundacji do niektórych produktów sektora cukru wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku cukru [1], w szczególności jego art. 27 ust. 5 lit. a) oraz ust. 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 27 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 stanowi, iż różnica między cenami na rynku światowym produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 lit. a), c), d), f), g) i h) tego rozporządzenia a cenami wewnątrz Wspólnoty może zostać pokryta refundacją wywozową, gdy produkty te są wywożone jako towary wymienione w załączniku V do wymienionego rozporządzenia.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1043/2005 z dnia 30 czerwca 2005 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 3448/93 w odniesieniu do systemu przyznawania refundacji wywozowych dla niektórych produktów rolnych wywożonych w postaci towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu oraz kryteriów dla ustalania wysokości kwot takich refundacji [2], określa produkty, dla których należy ustalić stawkę refundacji, stosowaną w przypadku, gdy produkty te są wywożone jako towary wymienione w załączniku V do rozporządzenia (WE) nr 1260/2001.
(3) Zgodnie z art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1043/2005, stawkę refundacji ustala się co miesiąc na 100 kg każdego z rozpatrywanych produktów podstawowych.
(4) Artykuł 27 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 stanowi, że refundacja wywozowa do produktu będącego składnikiem towaru nie może być wyższa niż ta obowiązująca w stosunku do tego samego produktu wywożonego bez dalszego przetwarzania.
(5) Zważywszy na fakt, iż obecnie niemożliwe jest określenie sytuacji na rynku w ciągu kilku następnych miesięcy, refundacje, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu, mogą być ustalone z wyprzedzeniem.
(6) Ustalenie z wyprzedzeniem wysokich stawek refundacji może zagrozić zobowiązaniom podjętym w odniesieniu do refundacji, które mogą zostać przyznane do wywozów produktów rolnych należących do towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu.
W takich sytuacjach, niezbędne jest zatem zastosowanie środków ostrożności, nie stanowiąc jednak przeszkody dla zawierania umów długoterminowych.
Ustalenie określonej stawki refundacji dla celów ustalenia refundacji z wyprzedzeniem jest środkiem, który pozwala na osiągnięcie tych różnych celów.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Stawki refundacji stosowane do produktów podstawowych wymienionych w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 1043/2005 i w art. 1 ust. 1 oraz ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 i wywożonych jako towary wymienione w załączniku V do rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, ustala się na poziomie podanym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 19 maja 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 755/2006
z dnia 18 maja 2006 r.
zmieniające należności przywozowe w sektorze zbóż stosowane od dnia 19 maja 2006 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1249/96 z dnia 28 czerwca 1996 r. w sprawie zasad stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 [2] odnośnie do należności przywozowych w sektorze zbóż, w szczególności jego art. 2 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Należności przywozowe w sektorze zbóż zostały ustalone przez rozporządzenie Komisji (WE) nr 731/2006 [3].
(2) Artykuł 2 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1249/96 przewiduje, że jeśli w okresie ich stosowania wyliczona średnia należności przywozowych różni się o 5 EUR/t od należności ustalonej, dokonuje się odpowiedniego wyrównania.
Wyżej wymieniona różnica nastąpiła. Konieczne jest więc dostosowanie należności przywozowych ustalonych w rozporządzeniu (WE) nr 731/2006,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załączniki I i II do rozporządzenia (WE) nr 731/2006 zastępuje się załącznikami I i II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 19 maja 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 756/2006
z dnia 18 maja 2006 r.
dotyczące wydawania pozwoleń na przywóz ryżu pochodzącego z państw AKP oraz krajów i terytoriów zamorskich w odniesieniu do wniosków złożonych w pierwszych pięciu dniach roboczych maja 2006 r. zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 638/2003
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1785/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [1],
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2286/2002 z dnia 10 grudnia 2002 r. w sprawie uzgodnień mających zastosowanie do produktów rolnych i towarów uzyskanych w wyniku przetworzenia produktów rolnych pochodzących z państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku (państw AKP) i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1706/98 [2],
uwzględniając decyzję Rady 2001/822/WE z dnia 27 listopada 2001 r. w sprawie stowarzyszenia krajów i terytoriów zamorskich ze Wspólnotą Europejską ("decyzja o Stowarzyszeniu Zamorskim") [3],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 638/2003 z dnia 9 kwietnia 2003 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2286/2002 i decyzji Rady 2001/822/WE w odniesieniu do uzgodnień mających zastosowanie do przywozu ryżu pochodzącego z państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku (państw AKP) oraz z krajów i terytoriów zamorskich (KTZ) [4], w szczególności jego art. 17 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 17 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 638/2003 Komisja podejmuje decyzję, w jakim zakresie mogą zostać przyjęte wnioski o wydanie pozwolenia na przywóz.
(2) Artykuł 3 ust. 2, art. 5 ust. 2 i art. 11 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 638/2003 stanowią, że ilości z danej transzy nieobjęte wnioskami o wydanie pozwolenia przenosi się do następnej transzy. Ilości dostępne mogą zostać wykorzystane, we właściwym przypadku, przy przywozie produktów pochodzących z innych państw trzecich, zgodnie z art. 11 ust. 3 i art. 13 rozporządzenia (WE) nr 638/2003.
(3) W wyniku analizy ilości, dla których wnioski zostały złożone z tytułu transzy z maja 2006 r. należy przewidzieć wydawanie pozwoleń dla ilości zgłoszonych we wnioskach, które podlegają, we właściwym przypadku, zastosowaniu redukcji wyrażonej w procentach i ustalić, jakie całkowite ilości będą dostępne dla różnych kontyngentów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
W odniesieniu do wniosków o pozwolenia na przywóz ryżu, przedłożonych w pierwszych pięciu dniach roboczych maja 2006 r. zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 638/2003 i przekazanych Komisji, pozwolenia wydaje się dla ilości zgłoszonych we wnioskach, które podlegają, we właściwym przypadku, zastosowaniu redukcji wyrażonej w procentach, ustalonej w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
2.
Ilości dostępne z tytułu transzy z maja 2006 r., jakie zostaną przeniesione do następnej transzy i całkowite dostępne ilości dla transzy z września 2006 r. określa się w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 19 maja 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 757/2006
z dnia 18 maja 2006 r.
ustalające refundacje wywozowe dla produktów przetworzonych na bazie zbóż i ryżu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1785/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [2], w szczególności jego art. 14 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W myśl art. 13 rozporządzenia Rady (WE) nr 1784/2003 i art. 14 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003, różnica między notowaniami lub cenami na rynku światowym produktów, o których mowa w art. 1 tych rozporządzeń, a cenami tych produktów we Wspólnocie może być pokryta przez refundacje wywozowe.
(2) Na mocy art. 14 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003 refundacje powinny być ustalane z uwzględnieniem, z jednej strony, istniejącej sytuacji i przyszłych tendencji pod względem cen i dostępności zbóż, ryżu i ryżu łamanego na rynku Wspólnoty, a z drugiej – cen zbóż, ryżu, ryżu łamanego i produktów sektora zbożowego na rynku światowym.
Na mocy tych samych artykułów należy także zapewnić na rynku zbożowym i ryżowym równowagę i naturalny rozwój cen i handlu, a ponadto uwzględniać ekonomiczne aspekty przewidywanych wywozów oraz potrzebę unikania zakłóceń na rynku Wspólnoty.
(3) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1518/95 [3] w sprawie systemu przywozu i wywozu produktów przetworzonych na bazie zbóż i ryżu, określiło w art. 4 szczególne kryteria, jakie należy uwzględnić przy wyliczaniu refundacji dla tych produktów.
(4) Należy różnicować refundacje dla niektórych produktów przetworzonych w zależności od zawartości w tych produktach popiołów, surowego błonnika, łusek, białka, tłuszczu lub skrobi, ponieważ zawartość ta jest szczególnie znaczącym wskaźnikiem ilości produktu podstawowego rzeczywiście obecnego w produkcie przetworzonym.
(5) Jeśli chodzi o maniok i inne korzenie oraz bulwy roślin tropikalnych, jak również wytworzone z nich mąki, ekonomiczny aspekt ich wywozu, jaki można przewidywać, biorąc przede wszystkim pod uwagę charakter i pochodzenie tych produktów, nie uzasadnia aktualnie potrzeby ustalania refundacji wywozowej.
W odniesieniu do niektórych produktów przetworzonych na bazie zbóż, niewielkie znaczenie udziału Wspólnoty w handlu światowym nie wymaga aktualnie ustalania refundacji wywozowej.
(6) Sytuacja na rynku światowym lub szczególne wymagania niektórych rynków mogą spowodować konieczność zróżnicowania refundacji w odniesieniu do niektórych produktów, w zależności od ich miejsca przeznaczenia.
(7) Refundację należy ustalać raz na miesiąc. W tym odstępie czasu może ona zostać zmieniona.
(8) Niektóre produkty przetworzone na bazie kukurydzy mogą być poddane obróbce termicznej, która stwarza ryzyko przyznania refundacji nieodpowiadającej jakości produktu.
Należy uściślić, że produkty te, zawierające wstępnie żelatynizowaną skrobię, nie mogą korzystać z refundacji wywozowej.
(9) Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje wywozowe dla produktów, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1518/95, ustala się w wysokości podanej w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 19 maja 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 758/2006
z dnia 18 maja 2006 r.
ustalające refundacje wywozowe do mieszanek paszowych pochodzenia zbożowego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W myśl art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 różnica między notowaniami lub cenami produktów, o których mowa w art. 1 wyżej wymienionego rozporządzenia, na rynku światowym a cenami tych produktów we Wspólnocie może być pokryta refundacją wywozową.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1517/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 w odniesieniu do ustaleń dotyczących wywozu i przywozu mieszanek paszowych pochodzenia zbożowego oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1162/95 ustanawiające specjalne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na przywóz i wywóz w sektorze zbóż i ryżu [2] określiło w art. 2 szczególne kryteria, jakie należy uwzględnić przy wyliczaniu refundacji do tych produktów.
(3) Przy wyliczaniu należy także uwzględnić zawartość produktów zbożowych.
Dla uproszczenia, refundacja powinna być wypłacana do dwóch kategorii "produktów zbożowych", a więc po pierwsze – kukurydzy, zboża najpowszechniej używanego do produkcji mieszanek paszowych wywożonych, i produktów na bazie kukurydzy, a po drugie – "innych zbóż", które są produktami zbożowymi kwalifikującymi się do przyznania refundacji, z wyłączeniem kukurydzy i produktów na bazie kukurydzy.
Refundacja powinna być przyznana ze względu na ilość produktu zbożowego zawartego w mieszance paszowej.
(4) Ponadto kwota refundacji powinna także uwzględniać możliwości i warunki sprzedaży tych produktów na rynku światowym, potrzebę uniknięcia zakłóceń na rynku wspólnotowym i ekonomiczny aspekt wywozu.
(5) Obecna sytuacja na rynku zbóż, a w szczególności perspektywy zaopatrzenia, uzasadniają zniesienie wszelkich refundacji dotyczących wywozu.
(6) Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje wywozowe do mieszanek paszowych, objętych rozporządzeniem (WE) nr 1784/2003 i podlegających rozporządzeniu (WE) nr 1517/95, ustala się zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 19 maja 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 759/2006
z dnia 18 maja 2006 r.
ustalające refundacje produkcyjne w sektorze zbóż
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 8 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1722/93 z dnia 30 czerwca 1993 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzeń Rady (EWG) nr 1766/82 i (EWG) nr 1418/76 dotyczące refundacji produkcyjnych w sektorach zbóż i ryżu, odpowiednio [2], określiło warunki przyznawania refundacji produkcyjnych.
Podstawa wyliczenia została określona w art. 3 tego rozporządzenia.
Tak wyliczona refundacja, zróżnicowana, w razie potrzeby, dla skrobi ziemniaczanej, powinna być ustalana raz w miesiącu i może być zmieniana, jeśli ceny kukurydzy i/lub pszenicy ulegną znaczącej zmianie.
(2) W celu określenia dokładnej kwoty do wypłaty przy wyliczaniu ustalanych przez niniejsze rozporządzenie refundacji produkcyjnych należy użyć współczynników podanych w załączniku II do rozporządzenia (EWG) nr 1722/93.
(3) Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundację produkcyjną wyrażoną na tonę skrobi kukurydzianej o której mowa w art. 3 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1722/93, ustala się w wysokości:
a) 14,83 EUR/t dla skrobi kukurydzianej, pszennej i jęczmiennej;
b) 22,91 EUR/t dla skrobi ziemniaczanej.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 19 maja 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 760/2006
z dnia 18 maja 2006 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 1184/2005 nakładające pewne szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom utrudniającym proces pokojowy i łamiącym prawo międzynarodowe w konflikcie w regionie Darfur w Sudanie
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1184/2005 nakładające pewne szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom utrudniającym proces pokojowy i łamiącym prawo międzynarodowe w konflikcie w regionie Darfur w Sudanie [1], w szczególności jego art. 9 ust. 1 lit. a),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 1184/2005 zawiera wykaz osób fizycznych i prawnych, podmiotów lub organów objętych zamrożeniem funduszy i zasobów gospodarczych na mocy tego rozporządzenia.
(2) Działając zgodnie z rezolucją Rady Bezpieczeństwa nr 1672 (2006 r.), Komitet ustanowiony na mocy rezolucji nr 1591 (2005 r.) zmienił wykaz osób, podmiotów i organów, których fundusze i zasoby gospodarcze powinny zostać zamrożone.
Należy zatem odpowiednio zmienić załącznik I.
(3) W celu zapewnienia skuteczności środków przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu, musi ono wejść w życie w trybie natychmiastowym,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 1184/2005 zostaje niniejszym zmieniony zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 761/2006
z dnia 18 maja 2006 r.
ustalające refundacje wywozowe dla zbóż, pszennych i żytnich mąk, kasz oraz grysików
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W myśl art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 różnica między notowaniami lub cenami na rynku światowym produktów, o których mowa w art. 1 wymienionego rozporządzenia, a cenami tych produktów we Wspólnocie, może być pokryta przez refundacje wywozowe.
(2) Refundacje wywozowe powinny być ustalone z uwzględnieniem czynników, o których mowa w art. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż [2].
(3) W odniesieniu do pszennych oraz żytnich mąk, kasz i grysików refundację wywozową stosowaną do tych produktów należy wyliczyć z uwzględnieniem ilości zbóż koniecznych do wytwarzania danych produktów.
Ilości te zostały ustalone w rozporządzeniu (WE) nr 1501/95.
(4) Sytuacja na rynku światowym lub szczególne wymogi niektórych rynków mogą sprawić, że niezbędne stanie się zróżnicowanie refundacji dla niektórych produktów, w zależności od ich miejsca przeznaczenia.
(5) Refundacja powinna być ustalana raz na miesiąc. Zmian można dokonywać w tym odstępie czasowym.
(6) Zastosowanie tych zasad do aktualnej sytuacji na rynkach zbóż, a w szczególności do notowań lub cen na te produkty we Wspólnocie i na rynku światowym, prowadzi do ustalenia refundacji w wysokości podanej w załączniku.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje wywozowe dla produktów, o których mowa w art. 1 lit. a), b) i c) rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, z wyjątkiem słodu, wywiezionych w stanie naturalnym, ustala się w wysokości podanej w załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 19 maja 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 762/2006
z dnia 18 maja 2006 r.
ustalające maksymalną refundację wywozową dla jęczmienia w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1058/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na refundację wywozową dla jęczmienia na wywóz do pewnych krajów trzecich został ogłoszony na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1058/2005 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [3], Komisja może, na podstawie zgłoszonych ofert, podjąć decyzję o ustaleniu maksymalnej wysokości refundacji wywozowej, uwzględniając czynniki, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95. W tym wypadku przetarg wygrywa ten oferent lub oferenci, którego lub których oferta odpowiada poziomowi równemu maksymalnej refundacji lub jest od niej niższa.
(3) Zastosowanie powyższych czynników do aktualnej sytuacji na danych rynkach zbóż prowadzi do ustalenia maksymalnej refundacji wywozowej.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 12 do 18 maja 2006 r., w ramach przetargu ogłoszonego na mocy rozporządzenia (WE) nr 1058/2005, ustala się maksymalną refundację wywozową dla jęczmienia w wysokości 6,95 EUR/t.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 19 maja 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 763/2006
z dnia 18 maja 2006 r.
ustalające maksymalną refundację wywozową dla pszenicy zwyczajnej w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1059/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na refundację wywozową dla pszenicy zwyczajnej na wywóz do pewnych krajów trzecich został ogłoszony na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1059/2005 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [3], Komisja może, na podstawie zgłoszonych ofert, podjąć decyzję o ustaleniu maksymalnej wysokości refundacji wywozowej, uwzględniając czynniki, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95. W tym wypadku przetarg wygrywa ten oferent lub oferenci, którego lub których oferta odpowiada poziomowi równemu maksymalnej refundacji lub jest od niej niższa.
(3) Zastosowanie powyższych czynników do aktualnej sytuacji na danych rynkach zbóż prowadzi do ustalenia maksymalnej refundacji wywozowej.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 12 do 18 maja 2006 r., w ramach przetargu ogłoszonego na mocy rozporządzenia (WE) nr 1059/2005, ustala się maksymalną refundację wywozową dla pszenicy zwyczajnej w wysokości 6,25 EUR/t.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 19 maja 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 764/2006
z dnia 22 maja 2006 r.
w sprawie zawarcia Porozumienia o partnerstwie w sektorze rybołówstwa pomiędzy Wspólnotą Europejską a Królestwem Maroka
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37 w związku z art. 300 ust. 2 i art. 300 ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wspólnota i Królestwo Maroka wynegocjowały i parafowały Porozumienie o partnerstwie w sektorze rybołówstwa przyznające rybakom ze Wspólnoty wielkości dopuszczalne połowów na wodach podlegających jurysdykcji Królestwa Maroka lub jego władzy suwerennej.
(2) W interesie Wspólnoty leży zatwierdzenie wspomnianego Porozumienia.
(3) Należy określić metodę przydziału wielkości dopuszczalnych połowów pomiędzy Państwa Członkowskie,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Porozumienie o partnerstwie w sektorze rybołówstwa pomiędzy Wspólnotą Europejską a Królestwem Maroka.
Tekst Porozumienia stanowi Załącznik do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Wielkości dopuszczalne połowów ustalonych w Protokole do Porozumienia zostają przydzielone pomiędzy Państwa Członkowskie zgodnie z następującą metodą przydziału:
Kategoria połowów _BAR_ Rodzaj statku _BAR_ Państwo Członkowskie _BAR_ Licencje lub kwoty _BAR_
Połowy na małą skalę na północy, pelagiczne _BAR_ Sejnery _BAR_ Hiszpania _BAR_ 20 _BAR_
Połowy na małą skalę na północy _BAR_ Taklowce głębinowe, <40 GT _BAR_ Hiszpania _BAR_ 20 _BAR_
Portugalia _BAR_ 7 _BAR_
Taklowce głębinowe, >40 GT<150 GT _BAR_ Portugalia _BAR_ 3 _BAR_
Połowy na małą skalę na południu _BAR_ _BAR_ Hiszpania _BAR_ 20 _BAR_
Połowy gatunków głębinowych _BAR_ Taklowce głębinowe _BAR_ Hiszpania _BAR_ 7 _BAR_
Portugalia _BAR_ 4 _BAR_
Trawlery _BAR_ Hiszpania _BAR_ 10 _BAR_
_BAR_ _BAR_ Italię _BAR_ 1 _BAR_
Połowy tuńczyka _BAR_ Klipry _BAR_ Hiszpania _BAR_ 23 _BAR_
Francja _BAR_ 4 _BAR_
Połowy pelagiczne na skalę przemysłową _BAR_ _BAR_ Niemcy _BAR_ 4850 t _BAR_
Litwa _BAR_ 15520 t _BAR_
Łotwa _BAR_ 8730 t _BAR_
Niderlandy _BAR_ 19400 t _BAR_
Irlandia _BAR_ 2500 t _BAR_
Polska _BAR_ 2500 t _BAR_
Zjednoczone Królestwo _BAR_ 2500 t _BAR_
Hiszpania _BAR_ 400 t _BAR_
_BAR_ _BAR_ Portugalia _BAR_ 1333 t _BAR_
_BAR_ _BAR_ Francja _BAR_ 2267 t _BAR_
Zarządzanie wielkościami dopuszczalnymi połowów odbywa się w pełnej zgodności z art. 20 rozporządzenia Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa [2].
Jeżeli wnioski o wydanie licencji z tych Państw Członkowskich nie wyczerpią wszystkich wielkości dopuszczalnych połowów ustalonych w Protokole do Porozumienia, Komisja może uwzględnić wnioski o wydanie licencji z pozostałych Państw Członkowskich.
Artykuł 3
Państwa Członkowskie, których statki dokonują połowów na mocy Porozumienia, powiadamiają Komisję o ilościach każdego z zasobów złowionego w marokańskiej strefie połowowej zgodnie z zasadami określonymi rozporządzeniem Komisji (WE) nr 500/2001 z dnia 14 marca 2001 r. w sprawie ustanowienia szczegółowych zasad stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2847/93 w odniesieniu do monitorowania połowów statków rybackich Wspólnoty na wodach państw trzecich i na pełnym morzu [3].
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 765/2006
z dnia 18 maja 2006 r.
dotyczące środków ograniczających skierowanych przeciwko prezydentowi Aleksandrowi Łukaszence i niektórym urzędnikom z Białorusi
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 60 i art. 301,
uwzględniając wspólne stanowisko Rady 2006/362/WPZiB z dnia 18 maja 2006 r. zmieniające wspólne stanowisko 2006/276/WPZiB dotyczące środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym urzędnikom z Białorusi [1],
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dnia 24 marca 2006 r. Rada Europejska wyraziła ubolewanie nad niedotrzymaniem przez władze białoruskie zobowiązań podjętych na forum OBWE w zakresie wyborów demokratycznych, uznała, że podczas wyborów prezydenckich na Białorusi w dniu 19 marca 2006 r. doszło do istotnych uchybień; i potępiła działania władz białoruskich podjęte tego samego dnia polegające na aresztowaniu uczestników demonstracji pokojowej korzystających z przysługującego im prawa do wolności zgromadzeń w celu zaprotestowania przeciwko sposobowi przeprowadzenia wyborów prezydenckich.
W związku z tym Rada Europejska zdecydowała, że należy zastosować środki ograniczające wobec osób, które są odpowiedzialne za łamanie międzynarodowych standardów wyborczych.
(2) W dniu 10 kwietnia 2006 r. Rada zdecydowała przyjąć środki ograniczające skierowane przeciwko prezydentowi Aleksandrowi Łukaszence, przywódcom oraz urzędnikom białoruskim odpowiedzialnym za łamanie międzynarodowych standardów wyborczych i prawa międzynarodowego w dziedzinie praw człowieka, jak również za prześladowanie społeczeństwa obywatelskiego i opozycji demokratycznej.
Osoby te należy objąć zakazem wydawania wiz oraz ewentualnymi dalszymi ukierunkowanymi środkami.
(3) Wspólne stanowisko 2006/362/WPZiB stanowi, że należy zamrozić fundusze i zasoby gospodarcze prezydenta Aleksandra Łukaszenki i niektórych białoruskich urzędników wskazanych w tym celu.
(4) Środki te są objęte zakresem Traktatu, a zatem, mając na uwadze przede wszystkim zapewnienie ich jednolitego stosowania przez podmioty gospodarcze we wszystkich państwach członkowskich, do ich realizacji we Wspólnocie niezbędny jest akt prawa wspólnotowego.
Do celów niniejszego rozporządzenia, należy przyjąć, że terytorium Wspólnoty obejmuje terytoria państw członkowskich, do których stosuje się Traktat, na warunkach określonych w Traktacie.
(5) Państwa członkowskie powinny określić zasady dotyczące sankcji mających zastosowanie w przypadku naruszeń przepisów niniejszego rozporządzenia.
Przewidziane sankcje powinny być proporcjonalne, skuteczne i odstraszające.
(6) W celu zapewnienia, że środki przewidziane niniejszym rozporządzeniem są skuteczne, rozporządzenie to powinno wejść w życie w trybie natychmiastowym,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Do celów niniejszego rozporządzenia, stosuje się następujące definicje:
1) "fundusze" oznaczają aktywa finansowe i każdego rodzaju korzyści, w tym między innymi:
a) gotówkę, czeki, roszczenia pieniężne, polecenia zapłaty, przekazy pieniężne i inne instrumenty płatnicze;
b) depozyty złożone w instytucjach finansowych lub innych podmiotach, salda na rachunkach, długi i zobowiązania dłużne;
c) papiery wartościowe i papiery dłużne w obrocie publicznym lub niepublicznym, w tym akcje i udziały, świadectwa papierów wartościowych, obligacje, weksle, warranty, skrypty dłużne, kontrakty pochodne;
d) odsetki, dywidendy lub inne przychody z aktywów oraz wartości narosłe z aktywów lub wygenerowane przez te aktywa;
e) kredyty, prawa do potrącenia, gwarancje, gwarancje właściwego wykonania umowy lub inne zobowiązania finansowe;
f) akredytywy, listy przewozowe (konosamenty), kwity zastawne;
g) dokumenty poświadczające posiadanie udziałów w funduszach lub środkach finansowych.
2) "zamrożenie funduszy" oznacza zapobieganie jakimkolwiek ruchom funduszy, przenoszeniu funduszy, ich zmianom, wykorzystaniu, udostępnianiu lub dokonywaniu nimi transakcji w jakikolwiek sposób, który powodowałby jakąkolwiek zmianę ich wielkości, wartości, lokalizacji, własności, posiadania, charakteru, przeznaczenia lub inną zmianę, która umożliwiłaby korzystanie z tych funduszy, w tym również zarządzanie portfelem.
3) "zasoby gospodarcze" oznaczają aktywa każdego rodzaju, materialne i niematerialne, ruchome i nieruchome, które nie są funduszami, lecz mogą służyć do uzyskiwania funduszy, towarów lub usług.
4) "zamrożenie zasobów gospodarczych" oznacza zapobieganie wykorzystaniu zasobów gospodarczych do uzyskiwania funduszy, towarów lub usług w jakikolwiek sposób, w tym – choć nie tylko – poprzez sprzedaż, wynajem lub ich obciążenie.
5) "terytorium Wspólnoty" oznacza terytoria państw członkowskich, do których stosuje się Traktat, na warunkach określonych w Traktacie.
Artykuł 2
1.
Zamrożeniu ulegają wszystkie fundusze i zasoby gospodarcze należące do, będące własnością, znajdujące się w posiadaniu lub pod kontrolą, prezydenta Aleksandra Łukaszenki, a także należące do, będące własnością, znajdujące się w posiadaniu lub pod kontrolą niektórych innych urzędników białoruskich odpowiedzialnych za łamanie międzynarodowych standardów wyborczych podczas wyborów prezydenckich na Białorusi w dniu 19 marca 2006 r. oraz za prześladowanie społeczeństwa obywatelskiego i opozycji demokratycznej oraz związanych z nimi osób fizycznych lub prawnych, podmiotów lub organów wymienionych w załączniku I.
2.
Nie udostępnia się bezpośrednio ani pośrednio żadnych funduszy ani zasobów gospodarczych osobom fizycznym lub prawnym, podmiotom lub organom określonym w załączniku I lub na ich rzecz.
3.
Zabrania się umyślnego i świadomego udziału w czynnościach, których celem lub skutkiem jest bezpośrednie lub pośrednie obejście środków, o których mowa w ust. 1 i 2.
Artykuł 3
1.
Właściwy organ państwa członkowskiego wymieniony w załączniku II może wyrazić zgodę na odblokowanie niektórych zamrożonych funduszy lub zasobów gospodarczych lub na udostępnienie niektórych funduszy lub zasobów gospodarczych na warunkach, jakie uznaje za stosowne, po ustaleniu, że fundusze lub zasoby gospodarcze, o których mowa, są:
a) niezbędne do zaspokojenia podstawowych potrzeb osób wymienionych w załączniku I i członków ich rodzin pozostających na ich utrzymaniu, w tym płatności za środki żywnościowe, czynsz lub kredyt hipoteczny, lekarstwa i leczenie medyczne, podatki, składki ubezpieczeniowe i opłaty na rzecz przedsiębiorstw użyteczności publicznej,
b) przeznaczone wyłącznie na pokrycie uzasadnionych kosztów honorariów oraz zwrot poniesionych wydatków związanych ze świadczeniem usług prawniczych, lub
c) przeznaczone wyłącznie na pokrycie należności lub opłat za usługi polegające na zwykłym przechowywaniu lub utrzymywaniu zamrożonych funduszy lub zasobów gospodarczych.
2.
Jeżeli właściwy organ państwa członkowskiego wymieniony w załączniku II stwierdzi, że z uwagi na nadzwyczajne wydatki niezbędne jest odblokowanie określonych funduszy lub zasobów gospodarczych lub udostępnienie określonych funduszy lub zasobów gospodarczych, powiadamia on co najmniej dwa tygodnie przed wydaniem zezwolenia pozostałe właściwe organy i Komisję o powodach, dla których uważa on, że dane zezwolenie powinno zostać wydane, tak aby mógł on uzyskać ich uprzednią opinię w sprawie projektu zezwolenia.
Po upływie dwóch tygodni od powiadomienia, organ ten może zezwolić na odblokowanie określonych funduszy lub zasobów gospodarczych lub na udostępnienie określonych funduszy lub zasobów gospodarczych na warunkach, jakie uzna za stosowne.
3.
Właściwy organ informuje właściwe organy innych państw członkowskich i Komisję o wszelkich zezwoleniach wydanych na podstawie niniejszego artykułu.
Artykuł 4
1.
Art. 2 ust. 2 nie stosuje się do księgowania na zamrożonych rachunkach:
a) odsetek lub innych dochodów z tych rachunków; lub
b) płatności należnych z tytułu umów, porozumień lub zobowiązań, które zostały zawarte lub powstały przed datą objęcia tych rachunków przepisami niniejszego rozporządzenia,
pod warunkiem, że wszelkie takie odsetki, inne dochody i płatności podlegają nadal art. 2 ust. 1.
2.
Art. 2 ust. 2 nie stanowi przeszkody do księgowania przez instytucje finansowe lub kredytowe w UE wpływów na zamrożonych rachunkach, jeżeli instytucje te otrzymały fundusze przekazane przez strony trzecie na rachunki osób, podmiotów lub organów wymienionych w wykazie, pod warunkiem że wszelkie dodatkowe wpływy na takie rachunki zostaną również zamrożone.
Instytucja finansowa lub kredytowa niezwłocznie informuje właściwe organy o takich transakcjach.
Artykuł 5
1.
Bez uszczerbku dla zasad obowiązujących w zakresie sprawozdawczości, poufności i tajemnicy zawodowej, osoby fizyczne i prawne, podmioty i organy:
a) dostarczają niezwłocznie wszelkich informacji, które ułatwiłyby przestrzeganie niniejszego rozporządzenia, takich jak informacje dotyczące rachunków lub kwot zamrożonych zgodnie z art. 2, właściwym organom państw członkowskich wymienionym w załączniku II, w których mają miejsce zamieszkania lub siedzibę, oraz przekazują takie informacje Komisji, bezpośrednio lub za pośrednictwem tych właściwych organów;
b) współpracują z właściwymi organami wymienionymi w załączniku II przy weryfikowaniu tych informacji.
2.
Wszelkie dodatkowe informacje uzyskane bezpośrednio przez Komisję są udostępniane właściwym organom danego państwa członkowskiego.
3.
Wszelkie informacje przekazane lub uzyskane zgodnie z niniejszym artykułem są wykorzystywane jedynie w celu, w jakim zostały przekazane lub uzyskane.
Artykuł 6
Zamrożenie funduszy i zasobów gospodarczych lub odmowa udostępnienia funduszy lub zasobów gospodarczych dokonane w dobrej wierze, w oparciu o przekonanie, że działanie takie jest zgodne z niniejszym rozporządzeniem, nie skutkuje odpowiedzialnością osoby fizycznej lub prawnej lub podmiotu lub organu wykonującego je, lub jego dyrektorów lub pracowników, chyba że udowodniono, że fundusze i zasoby gospodarcze zostały zamrożone na skutek niedbalstwa.
Artykuł 7
Komisja oraz państwa członkowskie niezwłocznie informują siebie nawzajem o środkach podjętych na podstawie niniejszego rozporządzenia i dostarczają sobie nawzajem wszelkich innych istotnych informacji, którymi dysponują w związku z niniejszym rozporządzeniem, a w szczególności informacji dotyczących jego naruszenia lub problemów z wykonywaniem jego przepisów oraz informacji dotyczących orzeczeń wydanych przez sądy krajowe.
Artykuł 8
Komisja jest upoważniona do:
a) zmiany załącznika I na podstawie decyzji podjętych w odniesieniu do załącznika IV do wspólnego stanowiska 2006/276/WPZiB; oraz
b) zmiany załącznika II na podstawie informacji dostarczanych przez państwa członkowskie.
Artykuł 9
1.
Państwa członkowskie określają zasady dotyczące sankcji mających zastosowanie w przypadku naruszeń niniejszego rozporządzenia i podejmują wszelkie środki niezbędne w celu zapewnienia ich stosowania.
Przewidziane sankcje są skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
2.
Po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia państwa członkowskie niezwłocznie powiadamiają Komisję o tych przepisach i informują ją o wszelkich późniejszych zmianach.
Artykuł 10
Niniejsze rozporządzenie stosuje się:
- na terytorium Wspólnoty, włącznie z jej przestrzenią powietrzną;
- na pokładzie wszystkich samolotów lub statków podlegających jurysdykcji państw członkowskich;
- do wszelkich osób fizycznych na lub poza terytorium Wspólnoty, będących obywatelami państw członkowskich;
- do wszelkich osób prawnych, podmiotów lub organów zarejestrowanych lub utworzonych na podstawie prawa państwa członkowskiego;
- do wszelkich osób prawnych, podmiotów lub organów w odniesieniu do wszelkich rodzajów działalności gospodarczej prowadzonej, w całości lub w części, w ramach Wspólnoty.
Artykuł 11
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 766/2006
z dnia 19 maja 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 20 maja 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 767/2006
z dnia 19 maja 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1081/1999 otwierające i ustalające zarządzanie kontyngentami taryfowymi na przywóz byków, krów i jałówek niektórych ras alpejskich i górskich, przeznaczonych do innych celów niż ubój
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], w szczególności jego art. 32 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1081/1999 [2] przewiduje otwarcie i zarządzanie w wieloletniej perspektywie kontyngentami taryfowymi na przywóz niektórych żywych zwierząt z gatunku bydła.
(2) Porozumienie w formie wymiany pism pomiędzy Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki zgodnie z art. XXIV:6 oraz art. XXVIII Układu ogólnego w sprawie handlu usługami sektora pocztowego (GATT) 1994 [3], zatwierdzone decyzją Rady (WE) nr 2006/333/WE [4], przewiduje dostosowanie od dnia 1 lipca 2006 r. taryfowego kontyngentu przywozowego zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1081/1999.
(3) Ponadto, mając na uwadze dostępne ilości na przywóz w ramach tego kontyngentu, oraz w celu uproszczenia zarządzania właściwe jest zniesienie drugiej serii przydziału, o którym mowa w art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1081/1999.
(4) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1081/1999.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1081/1999 wprowadza się następujące zmiany:
1) w czwartej kolumnie "Wielkość kontyngentu (pogłowie)" tabeli w art. 1 ust. 1:
a) "5000" zastępuje się przez "710" dla numeru seryjnego 09.0001;
b) "5000" zastępuje się przez "711" dla numeru seryjnego 09.0003;
2) w art. 2 ust. 1 otrzymuje następujące brzmienie:
"1.
Dwie wielkości kontyngentu, o którym mowa w art. 1 ust. 1, powinny zostać podzielone na dwie części po 500 sztuk i 210 sztuk odpowiednio dla numeru seryjnego 09.0001 oraz na dwie części po 500 sztuk i 211 sztuk odpowiednio dla numeru seryjnego 09.0003.
a) Pierwsza część każdej wielkości kontyngentu przeznaczona jest dla importerów ze Wspólnoty, którzy mogą przedstawić dowód, że dokonywali przywozu w ramach kontyngentu zwierząt oznaczonych numerami seryjnymi 09.0001 i/lub 09.0003 przez okres 36 miesięcy poprzedzających dany rok przywozu.
Jednak państwa członkowskie mogą przyjąć jako ilość referencyjną te prawa przywozu na poprzedzający rok przywozu, które na skutek błędu administracyjnego właściwego organu krajowego nie zostały przydzielone.
b) Drugą część każdej wielkości kontyngentu przyznaje się importerom, którzy mogą dostarczyć dowód na to, że dokonywali przywozu z krajów trzecich co najmniej 75 sztuk bydła objętego kodem CN 0102 przez okres 12 miesięcy poprzedzających dany rok przywozu.";
3) skreśla się art. 9.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 768/2006
z dnia 19 maja 2006 r.
wprowadzające w życie dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2004/36/WE w zakresie zbierania i wymiany informacji na temat bezpieczeństwa statków powietrznych korzystających z portów lotniczych Wspólnoty oraz zarządzania systemem informacyjnym
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę 2004/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie bezpieczeństwa statków powietrznych państwa trzeciego korzystających z portów lotniczych Wspólnoty [1], w szczególności jej art. 8 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Dyrektywa 2004/36/WE wprowadza zharmonizowane podejście do skutecznego wykonywania międzynarodowych norm bezpieczeństwa we Wspólnocie poprzez zharmonizowanie reguł i procedur dotyczących kontroli na ziemi statków powietrznych państw trzecich lądujących w portach lotniczych położonych w państwach członkowskich.
Dyrektywa wymaga, aby państwa członkowskie przeprowadzały kontrole na ziemi statków powietrznych państw trzecich, w odniesieniu do których istnieje podejrzenie, że nie spełniają międzynarodowych norm bezpieczeństwa, lądujących w którymkolwiek ze wspólnotowych portów lotniczych otwartych dla międzynarodowego ruchu lotniczego zgodnie ze zharmonizowaną procedurą oraz aby uczestniczyły w zbieraniu i wymianie informacji na temat przeprowadzonych kontroli na ziemi.
(2) Wspólnotowe zobowiązania państw członkowskich wynikające z dyrektywy 2004/36/WE mogą być w znacznym stopniu wykonywane poprzez uczestnictwo w programie SAFA (ocena bezpieczeństwa zagranicznych statków powietrznych) zapoczątkowanym w roku 1996 przez Europejską Konferencję Lotnictwa Cywilnego (ECAC), zarządzanie którym powierzono Wspólnym Władzom Lotniczym (JAA).
W szczególności JAA zarządza bazą danych SAFA, ułatwia zharmonizowane szkolenie inspektorów i personelu biorącego udział w programie, zapewnia opracowywanie procedur i propozycji mających na celu ulepszanie programu i jego narzędzi oraz przekazywanie zgromadzonych informacji.
(3) Należy usprawnić system zbierania i wymiany informacji określony w dyrektywie 2004/36/WE poprzez wyznaczenie jednego wyspecjalizowanego organu ekspertów odpowiedzialnego za zarządzanie systemem SAFA we Wspólnocie.
(4) Rozporządzenie (WE) nr 1592/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady [2] ustanawia Europejską Agencję Bezpieczeństwa Lotniczego jako jeden wyspecjalizowany organ ekspertów odpowiedzialny za udzielanie pomocy Komisji i podejmowanie koniecznych działań na mocy uprawnień przyznanych jej w wymienionym rozporządzeniu lub innym prawodawstwie wspólnotowym.
(5) W kontekście trwającego obecnie procesu przejścia od systemu Wspólnych Władz Lotniczych (JAA) do Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego, należy powierzyć agencji zadania związane z programem SAFA do tej pory prowadzonym przez JAA.
Przesunięcie to powinno przyczynić się do wzmocnienia programu i zapewnienia jego kontynuacji.
(6) W celu kontynuacji programu SAFA i prawidłowej wymiany informacji na temat bezpieczeństwa statków powietrznych korzystających z portów lotniczych Wspólnoty, konieczne jest by wspólnotowy system SAFA zawierał możliwie jak najwięcej informacji, w tym na temat kontroli na ziemi, które nie były wymagane w dyrektywie 2004/36/WE, ale które zostały przeprowadzone zgodnie z procedurą ustanowioną w załączniku II do dyrektywy 2004/36/WE.
(7) Konieczne jest by wspólnotowy system SAFA zapewniał utrzymanie wartości dodanej wynikającej z operacyjnej i technicznej współpracy z międzynarodowymi organizacjami.
(8) Wspólnotowemu systemowi SAFA powinny również towarzyszyć odpowiednie działania, takie jak kontynuacja prac nad podręcznikiem procedur kontroli na ziemi oraz szkolenia przygotowywane przez Wspólne Władze Lotnicze (JAA), mające na celu zapewnienie wspólnych norm dla przeprowadzania kontroli na ziemi.
(9) Uznano, że należy wspierać zaangażowanie krajów trzecich w celu ułatwienia poprawy bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego w całej Europie.
Z tego powodu należy zachęcać kraje trzecie do uczestnictwa we wspólnotowym systemie SAFA i wspierać je w tym przedsięwzięciu zgodnie z odpowiednimi umowami w celu zapewnienia sprawnego dostosowania się.
(10) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią komitetu ustanowionego na mocy art. 12 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3922/1991 [3],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Do celów niniejszego rozporządzenia: "wspólnotowy system SAFA" oznacza system ustanowiony w dyrektywie 2004/36/WE i niniejszym rozporządzeniu służący zbieraniu, wymianie i analizie informacji na temat bezpieczeństwa statków powietrznych oraz przewoźników lotniczych.
Artykuł 2
1.
Europejska Agencja Bezpieczeństwa Lotniczego zarządza oraz stosuje narzędzia i procedury konieczne do zbierania i wymiany:
1) informacji określonych w art. 3, 4 i 5 dyrektywy 2004/36/WE,
2) informacji dostarczanych przez kraje trzecie lub organizacje międzynarodowe, z którymi Wspólnota zawarła odpowiednie umowy, lub organizacje, z którymi EASA zawarła odpowiednie umowy zgodnie z art. 18 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1592/2002.
2.
Zarządzanie obejmuje następujące zadania:
1) zbieranie od państw członkowskich danych odnoszących się do statków powietrznych korzystających z portów lotniczych Wspólnoty;
2) rozwijanie, utrzymywanie i zapewnianie ciągłej aktualizacji scentralizowanej bazy danych zawierającej:
a) wszystkie informacje, które państwa członkowskie są zobowiązane zbierać i udostępniać na mocy art. 3, 4 i 5 dyrektywy 2004/36/WE;
b) wszelkie inne istotne informacje na temat bezpieczeństwa statków powietrznych oraz przewoźników lotniczych.
3) zapewnianie niezbędnych zmian i ulepszeń w programach użytkowych bazy danych;
4) analizę informacji w scentralizowanej bazie danych i innych odpowiednich informacji dotyczących bezpieczeństwa statków powietrznych oraz przewoźników lotniczych i na tej podstawie:
a) udzielanie porad Komisji i właściwym organom w państwach członkowskich w sprawie natychmiastowych działań lub strategii w odniesieniu do dalszych działań;
b) zgłaszanie Komisji i właściwym organom w państwach członkowskich potencjalnych problemów związanych z bezpieczeństwem;
c) proponowanie Komisji i właściwym organom w państwach członkowskich skoordynowanych działań koniecznych ze względów bezpieczeństwa i zapewnianie koordynacji takich działań na poziomie technicznym;
5) podejmowanie współpracy z innymi instytucjami i organami europejskimi, organizacjami międzynarodowymi oraz krajowymi władzami lotniczymi w kwestii wymiany informacji;
6) doradzanie Komisji w sprawie przyszłego rozwoju oraz strategii wspólnotowego systemu SAFA.
Artykuł 3
1.
Państwa członkowskie niezwłocznie wprowadzą do scentralizowanej bazy danych:
1) sprawozdania na temat kontroli na ziemi określone w art. 4 ust. 4 dyrektywy 2004/36/WE;
2) sprawozdania na temat kontroli na ziemi, które nie były wymagane w dyrektywie 2004/36/WE, ale które zostały przeprowadzone zgodnie z procedurą ustanowioną w załączniku II do dyrektywy 2004/36/WE.
2.
Państwa członkowskie przekazują Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego wszelkie informacje przydatne w zakresie stosowania dyrektywy 2004/36/WE oraz realizacji zadań powierzonych Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego na mocy niniejszego rozporządzenia, w tym informacje określone w art. 3 dyrektywy 2004/36/WE.
Artykuł 4
Europejska Agencja Bezpieczeństwa Lotniczego:
1) przedkłada Komisji propozycję podręcznika procedur kontroli na ziemi oraz w razie potrzeby propozycję dalszego rozwijania i uaktualniania podręcznika oraz załączników do dyrektywy 2004/36/WE;
2) opracowuje programy szkoleń i wspiera organizację oraz przeprowadzanie szkoleń i warsztatów dla inspektorów w celu poprawy zrozumienia wspólnotowego systemu SAFA oraz osiągnięcia wspólnych norm dla przeprowadzania kontroli na ziemi;
3) ułatwia i koordynuje program wymiany inspektorów, którego celem jest umożliwienie inspektorom zdobycia praktycznego doświadczenia i przyczynienie się do harmonizacji procedur.
Artykuł 5
1.
Europejska Agencja Bezpieczeństwa Lotniczego przygotowuje raz w roku i przekazuje Komisji:
1) sprawozdanie na temat wspólnotowego systemu SAFA zawierające co najmniej następujące informacje:
a) stan zaawansowania systemu, w tym osiągnięcia w zakresie zbierania i wymiany informacji, bazy danych, podręcznika procedur kontroli na ziemi i działań szkoleniowych;
b) informacje na temat kontroli przeprowadzonych w danym roku;
c) analizę wyników kontroli ze wskazaniem ich kategorii;
d) działania podjęte w danym roku; oraz
e) załączniki zawierające wykazy kontroli uporządkowane według państwa przewoźnika, typu statku powietrznego, przewoźnika oraz częstotliwości występowania danej nieprawidłowości.
2) Propozycję publicznego sprawozdania zawierającego informacje zbiorcze oraz analizę wszystkich informacji otrzymanych zgodnie z art. 5 dyrektywy 2004/36/WE.
2.
Zgodnie z procedurą określoną w art. 10 ust. 5 dyrektywy 2004/36/WE, Komisja skonsultuje się z komitetem ustanowionym na mocy art. 12 rozporządzenia (EWG) nr 3922/1991 w sprawie sprawozdania na temat wspólnotowego systemu SAFA wymienionego w akapicie pierwszym.
Artykuł 6
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 769/2006
z dnia 19 maja 2006 r.
zawieszające składanie wniosków o wydanie pozwoleń na wywóz cukru C od dnia 23 maja 2006 r. i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 493/2006 w odniesieniu do środków przejściowych mających zastosowanie do cukru C
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 318/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 44,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Umowa o rolnictwie zawarta podczas Rundy Urugwajskiej [2], obejmującej wielostronne negocjacje handlowe, zgodnie z art. 300 Traktatu, zawiera ograniczenia dotyczące ilości i wartości wywozu subsydiowanego przez Wspólnotę.
Zgodnie z orzeczeniem Organu Apelacyjnego Światowej Organizacji Handlu (WTO) z dnia 19 maja 2005 r. wywóz cukru C należy uwzględnić we wspomnianych ograniczeniach.
Przyznano Wspólnocie czas do dnia 22 maja 2006 r. na dostosowanie się do zobowiązań w ramach WTO.
(2) Artykuł 13 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [3] ustanawia w szczególności zobowiązanie do wywozu nieprzeniesionego cukru C. Rozporządzenie (WE) nr 318/2006 obowiązujące od dnia 1 lipca 2006 r. nie zawiera już tego obowiązku dla cukru pozakwotowego, wyprodukowanego w roku gospodarczym 2006/2007. Wspomniane rozporządzenie przewiduje w art. 44 możliwość podjęcia środków przejściowych w celu ułatwienia przejścia z sytuacji rynkowej w roku gospodarczym 2005/2006 do sytuacji rynkowej w roku gospodarczym 2006/2007 oraz, z drugiej strony, przepisy stanowiące odstępstwo w celu zapewnienia przez Wspólnotę zgodności z jej międzynarodowymi zobowiązaniami w odniesieniu do cukru C wyprodukowanego w roku gospodarczym 2005/2006.
(3) Zgodnie z art. 44 rozporządzenia (WE) nr 318/2006, art. 2 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 493/2006 z dnia 27 marca 2006 r. ustanawiającego środki przejściowe w ramach reformy wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru i zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1265/2001 i (WE) nr 314/2002 [4], od dnia 1 lipca 2006 r. cukier C wyprodukowany w roku gospodarczym 2005/2006, który nie może być ani przeniesiony, ani wywieziony, uznaje się za cukier pozakwotowy, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 318/2006, wyprodukowany w ramach roku gospodarczego 2006/2007.
(4) Artykuł 27 ust. 14 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 przewiduje, że zgodność z ograniczeniami ilościowymi, wynikającymi z porozumień zawartych na mocy art. 300 Traktatu, zapewnia się za pomocą pozwoleń na wywóz wydanych dla okresów referencyjnych przewidzianych w takich porozumieniach.
(5) W związku z tym, uwzględniając zobowiązania Wspólnoty Europejskiej wynikające z porozumień WTO, należy z jednej strony uchylić zobowiązanie do wywozu cukru C zawieszając składanie wniosków o wydanie pozwoleń na wywóz cukru C od dnia 23 maja 2006 r. i z drugiej strony zastosować w odniesieniu do cukru C niewywiezionego na podstawie pozwolenia na wywóz wydanego przed dniem 23 maja 2006 r. przepisy przejściowe, o których mowa w art. 2 rozporządzenia (WE) nr 493/2006.
(6) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 493/2006.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Od dnia 23 maja 2006 r. zawiesza się składanie wniosków o wydanie pozwoleń na wywóz cukru C, złożonych zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1464/95 [5].
Wnioski o wydanie pozwoleń na wywóz złożone w okresie zawieszenia nie będą dopuszczane.
Pozwolenia na wywóz cukru C wydane i niewykorzystane przed dniem 22 maja 2006 r. mogą w okresie ważności zostać zwrócone organowi wydającemu.
W tym przypadku, w drodze odstępstwa od art. 35 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1291/2000 [6], zabezpieczenia zostaną zwolnione niezwłocznie.
Artykuł 2
W rozporządzeniu (WE) nr 493/2006 wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 2 ust. 1 otrzymuje następujące brzmienie:
"1.
Bez uszczerbku dla decyzji dotyczących przeniesienia podjętych zgodnie z art. 1, cukier C z roku gospodarczego 2005/2006 niewywieziony na podstawie pozwolenia na wywóz wydanego przed dniem 23 maja 2006 r. uznaje się za cukier pozakwotowy, o którym mowa w art. 12 rozporządzenia (WE) nr 318/2006, wyprodukowany w ramach roku gospodarczego 2006/2007.";
2) wart.
13 akapit drugi dodaje się zdanie w brzmieniu:
"Artykuł 2 stosuje się od dnia 23 maja 2006 r.".
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 770/2006
z dnia 19 maja 2006 r.
zmieniające ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności przywozowych na niektóre produkty w sektorze cukru, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1011/2005, na rok gospodarczy 2005/2006
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1423/95 z dnia 23 czerwca 1995 r. ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze dotyczące przywozu produktów innych niż melasy w sektorze cukru [2], w szczególności jego art. 1 ust. 2 akapit drugi, zdanie drugie, oraz art. 3 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności stosowanych do przywozu cukru białego, cukru surowego i niektórych syropów w odniesieniu do roku gospodarczego 2005/2006 zostały ustalone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 732/2005 [3].
Ceny te i kwoty zostały ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 639/2006 [4].
(2) Dane, którymi obecnie dysponuje Komisja, prowadzą do zmiany wymienionych kwot, zgodnie z zasadami i szczegółowymi przepisami wykonawczymi przewidzianymi w rozporządzeniu (WE) nr 1423/95,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ceny reprezentatywne i dodatkowe należności stosowane do przywozu produktów, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1423/95, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1011/2005 w odniesieniu do roku gospodarczego 2005/2006, zmienia się zgodnie z kwotami wskazanymi w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 20 maja 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 772/2006
z dnia 22 maja 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 23 maja 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 773/2006
z dnia 22 maja 2006 r.
w sprawie tymczasowego i stałego zezwolenia na niektóre dodatki paszowe oraz tymczasowego zezwolenia na nowe zastosowanie już dopuszczonego dodatku paszowego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/524/EWG z dnia 23 listopada 1970 r. dotyczącą dodatków paszowych [1], w szczególności jej art. 3 oraz art. 9d ust. 1 i art. 9e ust. 1,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1831/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. w sprawie dodatków paszowych w żywieniu zwierząt [2], w szczególności jego art. 25,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 1831/2003 przewiduje zezwalanie na stosowanie dodatków paszowych w żywieniu zwierząt.
(2) Artykuł 25 rozporządzenia (WE) nr 1831/2003 ustanawia środki przejściowe odnoszące się do wniosków o zezwolenie na dodatki paszowe złożonych zgodnie z dyrektywą 70/524/EWG przed terminem stosowania rozporządzenia (WE) nr 1831/2003.
(3) Wnioski o zezwolenie na dodatki paszowe określone w załącznikach do niniejszego rozporządzenia zostały złożone przed terminem stosowania rozporządzenia (WE) nr 1831/2003.
(4) Wstępne uwagi na temat tych wniosków, zgodnie z art. 4 ust. 4 dyrektywy 70/524/EWG, zostały przekazane Komisji przed terminem stosowania rozporządzenia (WE) nr 1831/2003. Wnioski te powinny zatem być nadal traktowane zgodnie z art. 4 dyrektywy 70/524/EWG.
(5) Przedłożono dane na poparcie wniosku o zezwolenie na stosowanie preparatu zawierającego mikroorganizmy z grupy Kluyveromyces marxianus-fragilis B0399 MUCL 41579 u prosiąt.
Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) wydał opinię na temat stosowania tego preparatu w dniu 28 stycznia 2004 r.
Z przeprowadzonej oceny wynika, że spełnione zostały warunki dopuszczenia określone w art. 9e ust. 1 dyrektywy 70/524/EWG.
Należy zatem zezwolić na stosowanie preparatu zawierającego mikroorganizmy, określonego w załączniku I do niniejszego rozporządzenia, przez okres czterech lat.
(6) Rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1453/2004 [3] zezwolono bez ograniczeń czasowych na stosowanie preparatu enzymatycznego z endo-1,4-beta-ksylanazy i endo-1,4-beta-glukanazy wytwarzanej przez Aspergillus niger (CBS 600.94) jako powlekanej, płynnej i stałej postaci enzymu E1609 u kurcząt przeznaczonych na tucz, indyków przeznaczonych na tucz oraz u prosiąt.
Przedłożono nowe dane na poparcie wniosku o rozszerzenie zezwolenia na ten preparat enzymatyczny w odniesieniu do kaczek oraz o uwzględnienie w zezwoleniu postaci granulatu w odniesieniu do tego gatunku zwierząt.
W dniu 30 listopada 2005 r. EFSA wydał opinię na temat takiego stosowania preparatu, w której stwierdził, że nie stwarza on zagrożenia dla tej dodatkowej kategorii zwierząt.
Z przeprowadzonej oceny wynika, że spełnione zostały warunki zezwolenia na takie zastosowanie preparatu określone w art. 9e ust. 1 dyrektywy 70/524/EWG.
Należy zatem zezwolić na stosowanie preparatu enzymatycznego określonego w załączniku II do niniejszego rozporządzenia przez okres czterech lat.
(7) Przedłożono dane na poparcie wniosku o zezwolenie na stosowanie enzymu E1609 w formie granulatu u kurcząt przeznaczonych na tucz, indyków przeznaczonych na tucz i u prosiąt.
W dniu 30 listopada 2005 r. EFSA wydał opinię na temat takiego stosowania tego preparatu.
Z przeprowadzonej oceny wynika, że spełnione zostały warunki zezwolenia na stosowanie tego preparatu określone w art. 3a dyrektywy 70/524/EWG.
Należy zatem zezwolić na stosowanie preparatu enzymatycznego określonego w załączniku III do niniejszego rozporządzenia bez ograniczeń czasowych.
(8) Z oceny wyżej wymienionych wniosków wynika, że należy wprowadzić wymóg stosowania pewnych procedur, mających na celu ochronę pracowników przed kontaktem z dodatkami określonymi w załącznikach.
Ochronę tę należy zapewnić poprzez zastosowanie dyrektywy Rady 89/391/EWG z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy [4].
(9) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zezwala się na stosowanie przez okres czterech lat preparatu należącego do grupy "mikroorganizmy", opisanego w załączniku I, jako dodatku w żywieniu zwierząt na warunkach określonych w tym załączniku.
Artykuł 2
Zezwala się na stosowanie przez okres czterech lat preparatu należącego do grupy "enzymy", opisanego w załączniku II, jako dodatku w żywieniu zwierząt na warunkach określonych w tym załączniku.
Artykuł 3
Zezwala się na stosowanie bez ograniczeń czasowych preparatu należącego do grupy "enzymy", opisanego w załączniku III, jako dodatku w żywieniu zwierząt na warunkach określonych w tym załączniku.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 774/2006
z dnia 22 maja 2006 r.
ustalające ostateczną stawkę refundacji wywozowych i wartość procentową wydawania pozwoleń na wywóz w systemie B w sektorze owoców i warzyw (pomidory, pomarańcze, cytryny oraz jabłka)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1961/2001 z dnia 8 października 2001 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 2200/96 w odniesieniu do refundacji wywozowych do owoców i warzyw [2], w szczególności jego art. 6 ust. 7,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 230/2006 [3] ustala ilości indykatywne, dla których mogą zostać wydane pozwolenia na wywóz w systemie B.
(2) Należy więc ustalić ostateczną stawkę refundacji na poziomie stawki indykatywnej i wartość procentową wydawania dla wnioskowanych ilości w odniesieniu do pozwoleń w systemie B, o które wnioskowano od 17 marca do 15 maja 2006 r., dla pomidorów, pomarańczy, cytryn oraz jabłek,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do wniosków o pozwolenia na wywóz w systemie B, złożonych z tytułu art. 1 rozporządzenia (WE) nr 230/2006 między 17 marca a 15 maja 2006 r., stosowana wartość procentowa wydawania i stosowana stawka refundacji są określone w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 23 maja 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 775/2006
z dnia 23 maja 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 24 maja 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 776/2006
z dnia 23 maja 2006 r.
zmieniające załącznik VII do rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do wspólnotowych laboratoriów referencyjnych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt [1], w szczególności jego art. 32 ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 882/2004 określa ogólne zadania, obowiązki i wymogi związane ze wspólnotowymi laboratoriami referencyjnymi ds. żywności, pasz i zdrowia zwierząt.
Wspólnotowe laboratoria referencyjne są wymienione w załączniku VII do tego rozporządzenia.
Wykaz ten obejmuje wszystkie wspólnotowe laboratoria referencyjne ds. pasz i żywności, które wcześniej wyznaczono w innych aktach prawnych.
(2) Wyznaczenie wspólnotowych laboratoriów referencyjnych powinno przyczynić się do osiągania wysokiej jakości i jednolitości wyników analitycznych.
(3) Działalność wspólnotowych laboratoriów referencyjnych powinna obejmować wszystkie dziedziny prawa paszowego i żywnościowego oraz zdrowia zwierząt, a zwłaszcza te dziedziny, w których istnieje konieczność otrzymywania dokładnych wyników analitycznych i diagnostycznych.
(4) W szeregu sektorów objętych prawodawstwem wspólnotowym w zakresie żywności, pasz i zdrowia zwierząt należy wyznaczyć dodatkowe wspólnotowe laboratoria referencyjne w zakresie tych dziedzin, dla których jeszcze one nie powstały, a zwłaszcza w odniesieniu do pryszczycy, brucelozy, Listeria monocytogenes, gronkowców koagulazo-dodatnich, Escherichia coli, w tym werotoksycznych szczepów E. coli (VTEC), Campylobacter, pasożytów (zwłaszcza włosienia, tasiemca bąblowcowego i Anisakis), oporności na antybiotyki, białek zwierzęcych w paszach, pozostałości pestycydów, mikotoksyn w żywności i paszach, metali ciężkich w żywności i paszach, dioksyn i PCB w żywności i paszach oraz wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych (WWA).
(5) W lipcu 2005 r. Komisja wezwała do składania wniosków w celu wyboru i wyznaczenia nowych wspólnotowych laboratoriów referencyjnych.
Ocenę wniosków zakończono w grudniu 2005 r., a o wynikach powiadomiono właściwe organy zainteresowanych państw członkowskich.
Po dokonaniu oceny Komisja jest zdania, że kandydatów wybranych w ramach każdej dziedziny należy wyznaczyć jako nowe wspólnotowe laboratoria referencyjne.
(6) Należy zaktualizować pewne szczegółowe informacje dotyczące istniejących wspólnotowych laboratoriów referencyjnych wymienionych w załączniku VII do rozporządzenia (WE) nr 882/2004.
(7) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 882/2004.
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik VII do rozporządzenia (WE) nr 882/2004 zastępuje się tekstem znajdującym się w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 777/2006
z dnia 23 maja 2006 r.
zmieniające załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 304/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącego wywozu i przywozu niebezpiecznych chemikaliów
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 304/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. dotyczące wywozu i przywozu niebezpiecznych chemikaliów [1], w szczególności jego art. 22 ust. 4 i 5,
po konsultacjach z komitetem powołanym na mocy art. 29 dyrektywy Rady 67/548/EWG z dnia 27 czerwca 1967 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawodawczych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych [2] dla środków określonych w art. 22 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 304/2003,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 304/2003 wdraża Konwencję rotterdamską w sprawie procedury zgody po uprzednim poinformowaniu w międzynarodowym handlu niektórymi niebezpiecznymi substancjami chemicznymi i pestycydami (Konwencja PIC), podpisaną w dniu 11 września 1998 r. i zatwierdzoną, w imieniu Wspólnoty, decyzją Rady 2003/106/WE [3].
(2) W świetle rozporządzenia Komisji (WE) nr 2076/2002 z dnia 20 listopada 2002 r. przedłużającego okres wskazany w art. 8 ust. 2 dyrektywy Rady 91/414/EWG i dotyczącego niewłączenia niektórych substancji czynnych do załącznika I do tej dyrektywy i cofnięcia zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające te substancje [4] oraz decyzji Komisji 2004/129/WE z dnia 30 stycznia 2004 r. dotyczącej niewłączania pewnych substancji czynnych do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG oraz cofnięcia zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające te substancje [5], podjętych w ramach dyrektywy Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin [6], do listy chemikaliów zawartej w części 1 załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 304/2003 należy włączyć niektóre chemikalia, o których mowa. Listy powinny również odzwierciedlać fakt, że żadne z chemikaliów, o których mowa, nie zostały zgłoszone w ramach wspólnotowego programu oceny istniejących substancji na mocy dyrektywy 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącej wprowadzania do obrotu produktów biobójczych [7], chociaż niektóre chemikalia zostały zidentyfikowane, i dlatego państwa członkowskie mogą zezwolić na ich użycie w takich produktach najpóźniej do dnia 1 września 2006 r., zgodnie z ustawodawstwem krajowym.
(3) W świetle decyzji Komisji 2005/864/WE z dnia 2 grudnia 2005 r. dotyczącej niewłączenia endosulfanu do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG oraz cofnięcia zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające tę substancję czynną [8] oraz mając na uwadze, że endosulfan został zidentyfikowany, ale nie zgłoszony do oceny na mocy dyrektywy 98/8/WE i w związku z tym może nadal być zatwierdzany przez państwa członkowskie do dnia 1 września 2006 r., jego użycie w pestycydach jest znacznie ograniczone i dlatego powinien zostać dodany do listy chemikaliów zawartej w częściach 1 i 2 załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 304/2003.
(4) Podczas pierwszego spotkania we wrześniu 2004 r. Konferencja Stron Konwencji rotterdamskiej zadecydowała o wprowadzeniu szeregu zmian do załącznika III do Konwencji zawierającego listę chemikaliów podlegających procedurze PIC, z których wszystkie weszły w życie z dniem 1 stycznia 2006 r.
Listy chemikaliów zawarte w częściach 1, 2 i 3 załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 304/2003 powinny zostać zatem odpowiednio zmienione.
(5) Ponadto w przypadku niektórych chemikaliów istniejące pozycje wymagają uaktualnienia, aby wziąć po uwagę zmiany prawne, jakie nastąpiły od czasu ostatniej zmiany załącznika I. Dodatkowo, części 1 i 2 załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 304/2003 zawierają pewne drobne błędy, które wymagają poprawienia.
(6) Z powyższych względów należy odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 304/2003.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu powołanego na podstawie art. 29 dyrektywy 67/548/EWG,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 304/2003 zmienia się zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 778/2006
z dnia 24 maja 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 25 maja 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 779/2006
z dnia 24 maja 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 488/2005 dotyczące honorariów i opłat pobieranych przez Europejską Agencję Bezpieczeństwa Lotniczego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1592/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 lipca 2002 r. w sprawie wspólnych zasad w zakresie lotnictwa cywilnego i utworzenia Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego [1], w szczególności jego art. 53 ust. 1,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 488/2005 z dnia 21 marca 2005 r. dotyczące honorariów i opłat pobieranych przez Europejską Agencję Bezpieczeństwa Lotniczego [2], w szczególności jego art. 6 ust. 5,
po konsultacji z zarządem Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu zapewnienia równowagi między całkowitymi wydatkami poniesionymi przez Europejską Agencję Bezpieczeństwa Lotniczego w związku z realizacją procedur certyfikacyjnych i całkowitymi dochodami z pobieranych przez nią honorariów, poziomy tych honorariów należy poddać przeglądowi na podstawie wyników finansowych i prognoz Agencji.
(2) Procedury administracyjne związane z płatnością honorariów i wdrożone przez Europejską Agencję Bezpieczeństwa Lotniczego i wnioskodawców nie powinny spowolnić procedur certyfikacyjnych.
(3) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 488/2005.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu powołanego na mocy art. 54 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1592/2002,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 488/2005 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 2 lit. g) wprowadza się następujące zmiany:
"g) "koszty pośrednie" oznaczają część kosztów związanych z ogólną infrastrukturą, organizacją i zarządzaniem, poniesionych przez Agencję z tytułu prowadzenia procedur certyfikacyjnych innych niż koszty bezpośrednie i szczególne, w tym tych będących rezultatem rozwoju części materiałów regulaminowych;";
2) artykuł 12 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 12
1.
Opłatę ponosi wnioskodawca.
Jest ona płatna w euro.
2.
Za wydanie, zachowanie lub zmianę certyfikatu lub zezwolenia należna jest całość wymaganej opłaty uiszczonej z góry, chyba że Agencja i wnioskodawca uzgodnili inaczej.
W razie nieuiszczenia opłaty Agencja może cofnąć dany certyfikat lub zezwolenie, po wcześniejszym oficjalnym powiadomieniu wnioskodawcy.
3.
Wykaz opłat stosowany przez Agencję oraz zasady ich płatności są przedstawiane wnioskodawcy w momencie składania wniosku.
4.
W odniesieniu do wszystkich procedur certyfikacyjnych, które stanowią podstawę do zapłaty części zmiennej, Agencja może dostarczyć wnioskodawcy kosztorys na jego wniosek.
Kosztorys ten zostaje zmieniony przez Agencję, jeśli okaże się, że dana procedura jest prostsza i szybsza do przeprowadzenia, niż przewidziano na początku, lub odwrotnie, gdy jej przeprowadzenie jest bardziej złożone i wymaga więcej czasu, niż można to było przewidzieć.
5.
Opłaty związane z zachowaniem istniejących certyfikatów i zezwoleń płatne są według harmonogramu ustalonego przez Agencję i przekazanego posiadaczom tych certyfikatów i zezwoleń.
Harmonogram ten opiera się na inspekcjach przeprowadzonych przez Agencję w celu sprawdzenia ważności tych certyfikatów i zezwoleń.
6.
Jeżeli po pierwszym rozpatrzeniu wniosku Agencja odmówi jego dalszego rozpatrywania, wszelka opłata już pobrana zostanie zwrócona wnioskodawcy, z wyjątkiem kwoty przeznaczonej na pokrycie kosztów administracyjnych związanych z rozpatrywaniem wniosku.
Kwota ta równa jest opłacie stałej D, wskazanej w Załączniku.
7.
Jeżeli procedura certyfikacyjna musi zostać przerwana przez Agencję z powodu braku wystarczających środków ze strony wnioskodawcy lub nieprzestrzegania przez niego zobowiązań na nim ciążących, spłata reszty należnych opłat jest wymagalna w całości w momencie zaprzestania pracy przez Agencję.";
3) do ppkt i), ii), v), vi), x), xii) i xiii) Załącznika wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 780/2006
z dnia 24 maja 2006 r.
zmieniające załącznik VI do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2092/91 w sprawie produkcji ekologicznej produktów rolnych oraz znakowania produktów rolnych i środków spożywczych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2092/91 z dnia 24 czerwca 1991 r. w sprawie produkcji ekologicznej produktów rolnych oraz znakowania produktów rolnych i środków spożywczych [1], w szczególności jego art. 13 tiret drugie,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 5 ust. 8 rozporządzenia (EWG) nr 2092/91 wyczerpujące wykazy składników i substancji określonych w ust. 3 lit. c) i d) oraz w ust. 5a lit. d) i e) tego artykułu ustanawia się w sekcjach A i B załącznika VI do tego rozporządzenia. Można określić warunki używania tych składników i substancji.
(2) W następstwie wprowadzenia zasad w odniesieniu do ekologicznej produkcji zwierzęcej i produktów pochodzenia hodowlanego w rozporządzeniu (EWG) nr 2092/91 należy uaktualnić te wykazy tak, aby obejmowały substancje stosowane w przetwarzaniu produktów przeznaczonych do spożycia przez ludzi, które to substancje zawierają składniki pochodzenia zwierzęcego.
(3) Należy również zdefiniować dodatki, które można stosować w przygotowaniu win owocowych innych niż objęte rozporządzeniem Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [2].
(4) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (EWG) nr 2092/91.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu powołanego zgodnie z art. 14 rozporządzenia (EWG) nr 2092/91,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załączniku VI do rozporządzenia (EWG) nr 2092/91 wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 781/2006
z dnia 24 maja 2006 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów w Nomenklaturze Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], w szczególności jego art. 9 ust. 1 lit. a),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87 koniecznym jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
(2) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 ustaliło Ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej.
Reguły te stosuje się także do każdej innej nomenklatury, całkowicie lub częściowo opartej na Nomenklaturze Scalonej bądź takiej, która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy podpodział i która jest ustanowiona przez specyficzne postanowienia wspólnotowe, w celu stosowania środków taryfowych lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego.
(3) Stosownie do wymienionych wyżej Ogólnych reguł, towary opisane w kolumnie 1 tabeli zamieszczonej w Załączniku powinny być klasyfikowane do kodu CN wskazanego w kolumnie 2, na mocy uzasadnienia określonego w kolumnie 3.
(4) Właściwe jest zapewnienie, że wiążąca informacja taryfowa wydana przez organy celne państw członkowskich odnośnie do klasyfikacji towarów w Nomenklaturze Scalonej, która nie jest zgodna z niniejszym rozporządzeniem, może być nadal przywoływana przez posiadacza przez okres trzech miesięcy, zgodnie z art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [2].
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 tabeli zamieszczonej w Załączniku muszą być klasyfikowane w Nomenklaturze Scalonej do kodu CN, wskazanego w kolumnie 2.
Artykuł 2
Wiążąca informacja taryfowa wydana przez organy celne państw członkowskich, która nie jest zgodna z niniejszym rozporządzeniem, może być nadal przywoływana przez okres trzech miesięcy, zgodnie z art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po dacie jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 782/2006
z dnia 24 maja 2006 r.
ustalające stawki refundacji mające zastosowanie do niektórych przetworów mlecznych wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 15 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 31 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 31 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 przewiduje, że różnice między cenami produktów objętych art. 1 lit. a), b), c), d), e) i g) tego rozporządzenia na światowym rynku a cenami we Wspólnocie mogą być pokryte refundacją wywozową.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1043/2005 z dnia 30 czerwca 2005 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 3448/93 w odniesieniu do systemu przyznawania refundacji wywozowych dla niektórych produktów rolnych wywożonych w postaci towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu oraz kryteriów dla ustalania wysokości kwot takich refundacji [2] określa produkty, w stosunku do których ustala się stawkę refundacji, którą stosuje się dla tych produktów wywożonych jako towary objęte załącznikiem II do rozporządzenia (WE) nr 1255/1999.
(3) Zgodnie z art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1043/2005 stawkę refundacji na 100 kilogramów danych produktów podstawowych ustala się co miesiąc.
(4) Jednakże w przypadku niektórych przetworów mlecznych wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu istnieje niebezpieczeństwo naruszenia podjętych zobowiązań dotyczących wcześniejszego ustalania wysokich stawek refundacji.
Dlatego konieczne jest podjęcie stosownych środków ostrożności, aby zapobiec takiemu niebezpieczeństwu nie wykluczając przy tym zawierania długoterminowych kontraktów.
Ustanowienie konkretnych stawek na wcześniejsze ustalanie refundacji dotyczących tych produktów powinno umożliwić osiągnięcie tych dwóch celów.
(5) Artykuł 15 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1043/2005 przewiduje, że przy ustalaniu stawek refundacji należy uwzględnić w stosownych przypadkach refundacje produkcyjne, pomoc finansową oraz inne środki o skutku równoważnym, stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich zgodnie z rozporządzeniem w sprawie wspólnej organizacji rynku danego produktu w odniesieniu do produktów podstawowych objętych załącznikiem I do rozporządzenia (WE) nr 1043/2005 lub do produktów powiązanych.
(6) Artykuł 12 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 przewiduje wypłatę pomocy w odniesieniu do mleka odtłuszczonego przetworzonego na kazeinę wyprodukowanego na terenie Wspólnoty, pod warunkiem że wymienione mleko i wyprodukowana z niego kazeina spełniają odpowiednie standardy.
(7) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1898/2005 z dnia 9 listopada 2005 r. ustanawiające szczegółowe zasady wprowadzenia w życie rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do środków w zakresie zbytu śmietanki, masła i masła skoncentrowanego na rynku Wspólnoty [3] przewiduje, że masło i śmietana po obniżonych cenach powinny być udostępnione dla przemysłu produkującego niektóre towary.
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Stawki refundacji obowiązujące w odniesieniu do produktów podstawowych objętych załącznikiem I do rozporządzenia (WE) nr 1043/2005 i art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 oraz wywożonych jako towary objęte załącznikiem II do rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 ustala się zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 25 maja 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 783/2006
z dnia 24 maja 2006 r.
w sprawie wydawania pozwoleń na wywóz w systemie A3 w sektorze owoców i warzyw (pomidory, pomarańcze, cytryny i jabłka)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 35 ust. 3 akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 599/2006 [2] otworzyło przetarg, ustalając indykatywne stawki refundacji i indykatywne ilości, dla których mogą być wydane pozwolenia na wywóz w systemie A3.
(2) W zależności od przedstawionych ofert należy ustalić maksymalne stawki refundacji i wartości procentowe przyznawania ilości odnoszące się do ofert przedstawionych na poziomie tych maksymalnych stawek.
(3) W odniesieniu do pomidorów, pomarańczy, cytryn i jabłek maksymalna stawka konieczna do udzielenia pozwoleń w wysokości indykatywnej ilości, w granicach zaoferowanych w przetargu ilości, nie jest wyższa niż półtorej indykatywnej stawki refundacji,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do pomidorów, pomarańczy, cytryn i jabłek maksymalne stawki refundacji i wartości procentowe wydawania, odnoszące się do przetargu ogłoszonego rozporządzeniem (WE) nr 599/2006, ustalone są w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 25 maja 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 784/2006
z dnia 24 maja 2006 r.
zmieniające rozporządzenie Komisji (WE) nr 323/2006 wprowadzające odstępstwo od rozporządzenia (WE) nr 174/1999 w odniesieniu do okresu ważności pozwoleń na wywóz w sektorze mleka i przetworów mlecznych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 31 ust. 14,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 6 rozporządzenia Komisji (WE) nr 174/1999 z dnia 26 stycznia 1999 r. ustanawiającego specjalne szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 804/68 w odniesieniu do pozwoleń na wywóz i refundacji wywozowych do mleka i przetworów mlecznych [2] ustanawia okres ważności pozwoleń na wywóz.
(2) Jako środek zapobiegawczy w celu ochrony budżetu Wspólnoty przed niepotrzebnymi wydatkami i uniknięcia spekulacyjnego stosowania systemu refundacji wywozowych w sektorze produktów mleczarskich, rozporządzenie Komisji (WE) nr 323/2006 [3] stanowi, że w drodze odstępstwa od rozporządzenia (WE) nr 174/1999 okres ważności pozwoleń na wywóz produktów mleczarskich, o których wydanie złożono wnioski po dniu 1 marca 2006 r. należy ograniczyć do dnia 30 czerwca 2006 r.
(3) Uważne monitorowanie zarówno rynku wewnętrznego jak i rynku światowego wykazało, że dłuższy okres ważności pozwoleń może zostać stopniowo przywrócony bez ryzyka destabilizacji właściwego działania wspólnej organizacji rynku.
Należy zatem zmienić rozporządzenie (WE) nr 323/2006.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 1 rozporządzenia (WE) nr 323/2006 otrzymuje następujące brzmienie:
"W drodze odstępstwa od art. 6 rozporządzenia (WE) nr 174/1999, okres ważności pozwoleń na wywóz przy ustalonej z góry kwocie refundacji, o których wydanie złożono wnioski w okresie od dnia 25 maja 2006 r. do dnia 15 czerwca 2006 r. w odniesieniu do produktów określonych w lit. c) tego artykułu, wygasa dnia 30 czerwca 2006 r.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 785/2006
z dnia 23 maja 2006 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 1210/2003 dotyczące niektórych szczególnych ograniczeń w stosunkach gospodarczych i finansowych z Irakiem
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1210/2003 z dnia 7 lipca 2003 r. dotyczące niektórych szczególnych ograniczeń w stosunkach gospodarczych i finansowych z Irakiem [1], w szczególności jego art. 11 lit. b),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik IV do rozporządzenia (WE) nr 1210/2003 zawiera wykaz osób fizycznych i prawnych, organów lub podmiotów związanych z reżimem byłego prezydenta Saddama Husseina objętych zamrożeniem funduszy i zasobów gospodarczych zgodnie z tym rozporządzeniem.
(2) W dniu 12 maja 2006 r. Komitet ds. Sankcji Rady Bezpieczeństwa ONZ postanowił zmienić wykaz obejmujący Saddama Husseina i innych wyższych urzędników byłego irackiego reżimu oraz najbliższych członków ich rodzin, a także podmioty będące w posiadaniu lub kontrolowane przez nich lub przez osoby działające w ich imieniu lub na ich zlecenie, wobec których powinno być stosowane zamrożenie funduszy i zasobów gospodarczych.
W związku z tym załącznik IV powinien zostać odpowiednio zmieniony.
(3) Załącznik III do rozporządzenia (WE) nr 1210/2003 zawiera nazwy niektórych osób prawnych, organów lub podmiotów, które zostały dodane na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 979/2004 [2]. Celem zapewnienia zgodności z wykazem ustalonym przez Komitet ds. Sankcji Rady Bezpieczeństwa ONZ, powinny one obecnie znaleźć się w załączniku IV do rozporządzenia (WE) nr 1210/2003.
(4) W celu zapewnienia skuteczności środków przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu musi ono wejść w życie w trybie natychmiastowym,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Załącznik III do rozporządzenia (WE) nr 1210/2003 zostaje zmieniony zgodnie z załącznikiem I do niniejszego rozporządzenia.
2.
Załącznik IV do rozporządzenia (WE) nr 1210/2003 zostaje zmieniony zgodnie z załącznikiem II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Rozporządzenie wchodzi w życie w dniu jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 786/2006
z dnia 24 maja 2006 r.
ustalające refundacje wywozowe w odniesieniu do mleka i przetworów mlecznych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 31 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 31 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 stanowi, że różnica między cenami produktów wyszczególnionych w art. 1 tego rozporządzenia na rynku światowym a cenami tych produktów wewnątrz Wspólnoty może zostać objęta refundacją wywozową.
(2) Biorąc pod uwagę aktualną sytuację rynku mleka i przetworów mlecznych, refundacje wywozowe powinny zostać ustalone zgodnie z zasadami i niektórymi kryteriami przewidzianymi w art. 31 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999.
(3) Artykuł 31 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 stanowi, że ze względu na sytuację na rynku światowym lub specyficzne wymagania niektórych rynków może zaistnieć konieczność zróżnicowania refundacji w zależności od miejsca przeznaczenia.
(4) Protokół ustaleń pomiędzy Wspólnotą Europejską a Republiką Dominikańską w sprawie ochrony przywozu mleka w proszku w Republice Dominikańskiej [2], zatwierdzony decyzją Rady 98/486/WE [3], stanowi, że określone ilości wspólnotowych przetworów mlecznych wywożonych do Republiki Dominikańskiej mogą być objęte obniżoną stawką celną.
Z powyższych względów należy obniżyć o odpowiednią wartość procentową refundacje wywozowe przyznane produktom eksportowanym w ramach tego systemu.
(5) Celem negocjacji prowadzonych w ramach Układów Europejskich między Wspólnotą Europejską a Rumunią i Bułgarią jest w szczególności liberalizacja handlu produktami objętymi wspólną organizacją rynku wołowiny i cielęciny.
W przypadku obu krajów refundacje wywozowe powinny być zatem zniesione.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zgodnie z art. 31 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 refundacje wywozowe udzielane są w odniesieniu do produktów i ilości określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia, pod warunkiem że spełnione są wymogi przewidziane w art. 1 ust. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 174/1999 [4].
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 25 maja 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 787/2006
z dnia 24 maja 2006 r.
ustalające minimalne ceny sprzedaży masła w ramach 10. odrębnego zaproszenia do składania ofert w ramach przetargu stałego przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 1898/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1898/2005 z dnia 9 listopada 2005 r. ustanawiającym szczegółowe zasady wprowadzenia w życie rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do środków w zakresie zbytu śmietany, masła i masła skoncentrowanego na rynku Wspólnoty [2] agencje interwencyjne mogą sprzedawać w drodze przetargu pewne ilości masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego, które przechowują, i mogą przyznać pomoc w odniesieniu do śmietany, masła i masła skoncentrowanego.
Artykuł 25 wymienionego rozporządzenia przewiduje, że biorąc pod uwagę otrzymane oferty w ramach każdego odrębnego zaproszenia do składania ofert, ustala się minimalną cenę sprzedaży masła oraz maksymalną wysokość pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i masła skoncentrowanego.
Ustalono dalej, że cena lub pomoc mogą się zmieniać w zależności od planowanego wykorzystania masła, jego zawartości tłuszczu oraz procedury włączania.
Wysokość zabezpieczenia przetwórczego, o którym mowa w art. 28 rozporządzenia (WE) nr 1898/2005, ustala się odpowiednio.
(2) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dla 10. odrębnego zaproszenia do składania ofert w ramach stałego przetargu przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 1898/2005 minimalną cenę sprzedaży masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego oraz wysokość zabezpieczenia przetwórczego, o których mowa odpowiednio w art. 25 i 28 wymienionego rozporządzenia, ustala się, jak podano w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 26 maja 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 788/2006
z dnia 24 maja 2006 r.
ustalające maksymalne kwoty pomocy odnośnie do śmietany, masła i masła skoncentrowanego w ramach 10. odrębnego zaproszenia do przetargu przeprowadzonego w ramach przetargu stałego przewidzianego przez rozporządzenie (WE) nr 1898/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1898/2005 z dnia 9 listopada 2005 r. ustanawiającym szczegółowe zasady wprowadzenia w życie rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do środków w zakresie zbytu śmietany, masła i masła skoncentrowanego na rynku Wspólnoty [2] agencje interwencyjne mogą sprzedawać w drodze przetargu pewne ilości masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego, które przechowują, i mogą przyznać pomoc w odniesieniu do śmietany, masła i masła skoncentrowanego.
Artykuł 25 wymienionego rozporządzenia przewiduje, że biorąc pod uwagę otrzymane oferty w ramach każdego odrębnego zaproszenia do przetargu, ustala się minimalną cenę sprzedaży masła oraz maksymalną wysokość pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i masła skoncentrowanego.
Ustalono dalej, że cena lub pomoc mogą się różnić w zależności od planowanego wykorzystania masła, jego zawartości tłuszczu oraz procedury włączania.
Wysokość zabezpieczenia przetwórczego, o którym mowa w art. 28 rozporządzenia (WE) nr 1898/2005, ustala się odpowiednio.
(2) Komitet Zarządzający ds. Mleka i Przetworów Mlecznych nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do 10. odrębnego przetargu w ramach stałego przetargu przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 1898/2005 maksymalną kwotę pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i masła skoncentrowanego oraz wysokość zabezpieczenia przetwórczego, o których mowa odpowiednio w art. 25 i 28 wymienionego rozporządzenia, ustala się, jak podano w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 26 maja 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 789/2006
z dnia 24 maja 2006 r.
ustalające minimalną cenę sprzedaży masła skoncentrowanego w ramach 10. zaproszenia do składania ofert w ramach stałego przetargu przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 1898/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 47 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1898/2005 z dnia 9 listopada 2005 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wprowadzenia w życie rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do środków w zakresie zbytu śmietany, masła i masła skoncentrowanego na rynku Wspólnoty [2], agencje interwencyjne otwierają stały przetarg na przyznawanie pomocy dla masła skoncentrowanego.
Artykuł 54 wymienionego rozporządzenia stanowi, że maksymalną kwotę pomocy ustala się w świetle ofert przetargowych otrzymanych w odpowiedzi na indywidualny przetarg dla masła skoncentrowanego o minimalnej zawartości tłuszczu w wysokości 96 %.
(2) Należy złożyć zabezpieczenie należytego wykonania umowy, o którym mowa w art. 53 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1898/2005, w celu zapewnienia przejęcia masła skoncentrowanego przez handel detaliczny.
(3) W świetle otrzymanych ofert przetargowych należy ustalić maksymalną kwotę pomocy na odpowiednim poziomie oraz odpowiednio określić zabezpieczenie należytego wykonania umowy.
(4) Komitet Zarządzający ds. Mleka i Przetworów Mlecznych nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dla 10. odrębnego zaproszenia do składania ofert w ramach stałego przetargu otwartego zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1898/2005, maksymalną kwotę pomocy w odniesieniu do masła skoncentrowanego o minimalnej zawartości tłuszczu w wysokości 96 %, o którym mowa w art. 47 ust. 1 wymienionego rozporządzenia, ustala się na 26,8 EUR/100 kg.
Zabezpieczenie należytego wykonania umowy, o którym mowa w art. 53 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1898/2005, ustala się na 36 EUR/100 kg.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 26 maja 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 790/2006
z dnia 24 maja 2006 r.
ustalające maksymalny poziom refundacji wywozowej do masła w ramach stałego zaproszenia do składania ofert przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 581/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/99 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 31 ust. 3, akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 581/2004 z dnia 26 marca 2004 r. w sprawie stałego zaproszenia do składania ofert przetargowych odnośnie do refundacji wywozowych do niektórych rodzajów masła [2] przewiduje otwarcie stałego przetargu.
(2) Zgodnie z art. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 580/2004 z dnia 26 marca 2004 r. ustanawiającym procedurę przetargową dotyczącą refundacji wywozowych do niektórych przetworów mlecznych [3] oraz po dokonaniu analizy ofert przedstawionych w odpowiedzi na ten przetarg, stosowne jest ustalenie maksymalnego poziomu refundacji wywozowej w okresie przetargowym kończącym się dnia 23 maja 2006 r.
(3) Komitet Zarządzający ds. Mleka i Przetworów Mlecznych nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W ramach stałego przetargu otwartego rozporządzeniem (WE) nr 581/2004 w okresie przetargowym kończącym się dnia 23 maja 2006 r. maksymalne kwoty refundacji dla produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 niniejszego rozporządzenia ustala się w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 25 maja 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 791/2006
z dnia 24 maja 2006 r.
ustalające maksymalny poziom refundacji wywozowych dla mleka odtłuszczonego w proszku w ramach stałego zaproszenia do składania ofert przetargowych przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 582/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/99 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworόw mlecznych [1], w szczególności jego art. 31 ust. 3 akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 582/2004 z dnia 26 marca 2004 r. w sprawie stałego zaproszenia do składania ofert przetargowych odnośnie do refundacji wywozowych dla mleka odtłuszczonego w proszku [2] przewiduje otwarcie stałego przetargu.
(2) Zgodnie z art. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 580/2004 z dnia 26 marca 2004 r. ustanawiającego procedurę przetargową dotyczącą refundacji wywozowych do niektórych przetworόw mlecznych [3] oraz po dokonaniu analizy ofert przedstawionych w odpowiedzi na ten przetarg stosowne jest ustalenie maksymalnego poziomu refundacji wywozowej w okresie przetargowym kończącym się dnia 23 maja 2006 r.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W ramach stałego przetargu otwartego rozporządzeniem (WE) nr 582/2004 przewiduje się w okresie przetargowym kończącym się dnia 23 maja 2006 r. 7,00 EUR/100 kg jako maksymalną wysokość refundacji dla produktόw i krajόw przeznaczenia wymienionych w art. 1 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 25 maja 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 792/2006
z dnia 24 maja 2006 r.
ustalające minimalną cenę sprzedaży masła dla 42. indywidualnego zaproszenia do składania ofert, wydanego w ramach stałego zaproszenia do składania ofert, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2771/1999
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], a w szczególności jego art. 10 lit. c),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy art. 21 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2771/1999 z dnia 16 grudnia 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do interwencji na rynku masła i śmietany [2], agencje interwencyjne wystawiły na sprzedaż w ramach stałego zaproszenia do składania ofert określone ilości składowanego przez nie masła.
(2) W świetle ofert otrzymanych w odpowiedzi na każde indywidualne zaproszenie do składania ofert ustalana jest minimalna cena sprzedaży bądź podejmowana jest decyzja o nieprzyjęciu żadnej oferty, zgodnie z art. 24 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 2771/1999.
(3) W świetle otrzymanych ofert należy określić minimalną cenę sprzedaży.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dla 42. indywidualnego zaproszenia do składania ofert na mocy rozporządzenia (WE) nr 2771/1999, w odniesieniu do którego termin składania ofert upłynął 23 maja 2006 r., minimalną cenę sprzedaży masła ustala się na 255,00 EUR/100 kg.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 26 maja 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 793/2006
z dnia 12 kwietnia 2006 r.
ustanawiające niektóre szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 247/2006 w sprawie szczególnych działań w dziedzinie rolnictwa na rzecz regionów najbardziej oddalonych Unii Europejskiej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 247/2006 z dnia 30 stycznia 2006 r. w sprawie szczególnych działań w dziedzinie rolnictwa na rzecz regionów najbardziej oddalonych Unii Europejskiej [1], w szczególności jego art. 25,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Uwzględniając zmiany wprowadzone rozporządzeniem (WE) nr 247/2006 oraz zdobyte doświadczenie, należy w trosce o uproszczenie prawodawstwa uchylić rozporządzenia Komisji: (EWG) nr 388/92 [2], (EWG) nr 2174/92 [3], (EWG) nr 2233/92 [4], (EWG) nr 2234/92 [5], (EWG) nr 2235/92 [6], (EWG) nr 2039/93 [7], (EWG) nr 2040/93 [8], (WE) nr 1418/96 [9], (WE) nr 2054/96 [10], (WE) nr 20/2002 [11], (WE) nr 1195/2002 [12],(WE) nr 43/2003 [13], (WE) nr 995/2003 [14], (WE) nr 14/2004 [15], (WE) nr 188/2005 [16] i zastąpić je jednym rozporządzeniem ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 247/2006.
(2) Należy określić szczegółowe zasady stosowania w celu opracowywania i zmiany prognozowanego bilansu dostaw produktów, które mogą zostać objęte szczególnymi uzgodnieniami w sprawie dostaw.
(3) Niektóre produkty rolne zwolnione z należności przywozowych podlegają już obecnie obowiązkowi wydania pozwolenia na przywóz.
Należy zatem w trosce o uproszczenie procedur administracyjnych wykorzystać pozwolenie na przywóz w systemie zwolnień z należności przywozowych.
(4) W odniesieniu do innych produktów rolnych, w stosunku do których nie jest wymagane okazanie pozwolenia na przywóz, konieczne okazuje się przyjęcie dokumentu, który może służyć jako podstawa w systemie zwolnienia z należności przywozowych.
Należy w tym celu używać świadectwa zwolnienia sporządzonego na druku pozwolenia na przywóz.
(5) Konieczne jest ustanowienie szczegółowych zasad ustalania wysokości kwot pomocy w odniesieniu do dostaw produktów objętych szczególnymi uzgodnieniami w sprawie dostaw.
Wyżej wymienione szczegółowe zasady powinny uwzględniać dodatkowe koszty wynikające z oddalenia i wyspiarskiego charakteru regionów najbardziej oddalonych, co stwarza obciążenia, które znacznie utrudniają ich sytuację.
W celu utrzymania konkurencyjności produktów wspólnotowych pomoc ta musi uwzględniać ceny stosowane przy wywozie.
(6) W zarządzaniu programem pomocy przyznawanej produktom wspólnotowym należy posługiwać się świadectwem, zwanym "świadectwem pomocy", używając formularza pozwolenia na przywóz.
(7) Zarządzanie szczególnymi uzgodnieniami w sprawie dostaw wymaga ustanowienia szczegółowych zasad dotyczących wydawania świadectwa pomocy, wprowadzając odstępstwo od zwykłych zasad stosowanych w odniesieniu do pozwoleń na przywóz, ustanowionych rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1291/2000 z dnia 9 czerwca 2000 r. ustanawiającym wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na wywóz i przywóz oraz świadectw o wcześniejszym ustaleniu refundacji dla produktów rolnych [17].
(8) Zarządzanie szczególnymi uzgodnieniami w sprawie dostaw powinno pozwolić na realizację dwóch zadań.
Z jednej strony, ułatwienie szybkiego wydawania pozwolenia, w szczególności dzięki zniesieniu powszechnego obowiązku uprzedniego złożenia zabezpieczenia, jak również sprawne wypłacanie kwot pomocy w przypadku dostawy produktów wspólnotowych.
Z drugiej strony, należy zapewnić kierowanie i monitorowanie działań oraz wyposażyć organy zarządzające w odpowiednie instrumenty niezbędne do osiągnięcia celów określonych w szczególnych uzgodnieniach, a mianowicie zapewnienia regularnych dostaw niektórych produktów rolnych i zrekompensowania negatywnych skutków położenia geograficznego regionów najbardziej oddalonych poprzez rzeczywisty wpływ korzyści przyznanych przed wprowadzeniem do obrotu produktów przeznaczonych dla odbiorcy końcowego.
(9) Rejestracja podmiotów prowadzących działalność gospodarczą w ramach szczegółowych uzgodnień w sprawie dostaw stanowi jeden z takich instrumentów.
Rejestracja ta powinna upoważniać do korzystania ze szczegółowych uzgodnień w sprawie dostaw w zamian za wypełnianie obowiązków wynikających z przepisów wspólnotowych i krajowych.
Rejestracja wnioskującego powinna dokonywać się automatycznie, jeżeli spełnia on pewną liczbę obiektywnych warunków dostosowanych do wymogów związanych z zarządzaniem szczegółowymi uzgodnieniami w sprawie dostaw.
(10) Szczegółowe zasady zarządzania szczególnymi uzgodnieniami w sprawie dostaw powinny zapewnić zarejestrowanemu podmiotowi, w ramach ilości ustanowionych w prognozowanych bilansach dostaw, otrzymanie pozwolenia w odniesieniu do produktów i ilości stanowiących przedmiot operacji handlowej, którą przeprowadza na własne konto, przedstawiając dokumenty zaświadczające o rzeczywistym charakterze operacji i o zgodności z wnioskiem o pozwolenie na przywóz.
(11) Monitorowanie operacji objętych szczególnymi uzgodnieniami w sprawie dostaw wymaga, między innymi, określenia okresu ważności pozwoleń, dostosowanej do uwarunkowań transportu morskiego lub lotniczego, spełnienia obowiązku szybkiego udowodnienia dokonania dostawy, której dotyczy pozwolenie, oraz wprowadzenia zakazu zbywania praw i obowiązków nabytych przez posiadacza pozwolenia.
(12) Świadczenia przyznane w formie zwolnienia z należności przywozowych i pomocy dla produktów wspólnotowych muszą wpływać na koszt produkcji i na poziom cen obowiązujących na etapie odbiorcy końcowego.
Należy zatem kontrolować rzeczywiste skutki wspomnianych świadczeń.
(13) Rozporządzenie (WE) nr 247/2006 stanowi, że produkty korzystające ze szczególnych uzgodnień w zakresie dostaw nie mogą być wywożone do państw trzecich lub ponownie wysyłane do pozostałej części Wspólnoty.
Rozporządzenie to przewiduje jednakże możliwość wprowadzenia ograniczonej liczby odstępstw od tej zasady, różnych w zależności od danego regionu.
Należy przewidzieć szczegółowe zasady dotyczące przyznawania i kontroli wspomnianych odstępstw.
Należy w szczególności ustalić ilości przetworzonych produktów będących przedmiotem tradycyjnego wywozu i wysyłki, jak też ilości produktów i miejsca przeznaczenia produktów wywożonych, pochodzących z przetwórstwa lokalnego, w celu wspierania handlu regionalnego.
(14) W celu ochrony konsumentów i interesów handlowych podmiotów najpóźniej przed pierwszym wprowadzeniem produktów do obrotu należy wykluczyć z objęcia szczególnymi uzgodnieniami w zakresie dostaw produkty nieposiadające solidnej, właściwej jakości handlowej w rozumieniu rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/1999 z dnia 15 kwietnia 1999 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych [18] oraz przewidzieć właściwe środki na wypadek, gdyby wymóg ten nie został spełniony.
(15) W ramach procedury partnerstwa obowiązującej w regionach najbardziej oddalonych odpowiednie organy powinny określić szczegółowe przepisy administracyjne niezbędne do zarządzania i monitorowania szczególnych uzgodnień w sprawie dostaw.
Ponadto w celu zapewnienia właściwego monitorowania wspomnianych uzgodnień należy sprecyzować przepisy dotyczące kontroli, jakie mają być przeprowadzane.
Należy zatem określić rodzaj kar administracyjnych, których zadaniem będzie zapewnienie regularnego funkcjonowania stosowanych mechanizmów.
(16) W celu oceny realizacji wyżej wymienionych szczególnych uzgodnień właściwe organy powinny okresowo przekazywać Komisji informacje.
(17) W odniesieniu do każdego programu pomocy na rzecz lokalnej produkcji należy uzgodnić treść wniosku oraz określić wymagane do dołączenia dokumenty, potrzebne do oceny uzasadnienia wniosku o przyznanie pomocy.
(18) W przypadku gdy wnioski o przyznanie pomocy zawierają oczywiste omyłki, powinny móc podlegać korekcie w dowolnym momencie.
(19) Nieprzekraczalne terminy składania wniosków o przyznanie pomocy i dokonywania w nich zmian muszą być przestrzegane w celu umożliwienia organom krajowym planowania i następnie przeprowadzania skutecznych kontroli poprawności wniosków o przyznanie pomocy na rzecz produkcji lokalnej.
Należy zatem ustalić terminy, poza którymi wnioski nie są przyjmowane.
Ponadto w celu skłonienia podmiotów gospodarczych do przestrzegania terminów należy stosować mechanizm obniżki procentowej.
(20) Podmioty gospodarcze powinny mieć możliwość wycofania swoich wniosków o przyznanie pomocy lub ich części w dowolnym momencie, o ile właściwy organ jeszcze nie powiadomił ich o błędach zawartych we wnioskach o przyznanie pomocy lub przed powiadomieniem o kontroli na miejscu, ujawniającej błędy występujące w części wniosku, której dotyczy wycofanie.
(21) Należy skutecznie kontrolować zgodność z zasadami dotyczącymi programów pomocy zarządzanymi przy pomocy zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli.
W tym celu oraz w celu osiągnięcia zharmonizowanego poziomu kontroli we wszystkich państwach członkowskich, należy w sposób szczegółowy ustalić kryteria i procedury techniczne w zakresie przeprowadzania kontroli administracyjnych i kontroli na miejscu.
W odpowiednim przypadku państwa członkowskie powinny dołożyć starań w celu połączenia różnych kontroli przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu z kontrolami przewidzianymi w innych przepisach wspólnotowych.
(22) Należy ustalić minimalną liczbę producentów rolnych poddawanych kontrolom na miejscu w ramach różnych programów pomocy.
(23) Przy minimalnym poziomie kontroli na miejscu należy określić odpowiadający mu wycinek kontrolowanych podmiotów, częściowo na podstawie analizy ryzyka, a częściowo losowo.
Należy wskazać główne czynniki brane pod uwagę przy analizie ryzyka.
(24) W razie stwierdzenia znacznych nieprawidłowości, w roku bieżącym i następnym, należy zwiększyć poziom kontroli na miejscu, w celu osiągnięcia wystarczającej gwarancji co do poprawności odpowiednich wniosków o przyznanie pomocy.
(25) Aby kontrole na miejscu były skuteczne, ważne jest, aby inspektorzy byli powiadamiani o powodach wyboru danych producentów rolnych do poddania ich kontroli na miejscu.
Państwa członkowskie powinny przechowywać tego rodzaju informacje.
(26) W celu umożliwienia organom krajowym, jak i właściwym organom wspólnotowym prowadzenia monitorowania kontroli dokonanych na miejscu, szczegóły kontroli powinny być umieszczane w sprawozdaniu z kontroli.
Producent rolny lub jego przedstawiciel powinni mieć możliwość podpisania sprawozdania.
Jednakże w przypadku kontroli przy zastosowaniu teledetekcji należy zezwalać, aby państwo członkowskie korzystało z takiej możliwości jedynie w przypadkach gdy kontrola ujawnia nieprawidłowości.
Ponadto niezależnie od rodzaju przeprowadzonej kontroli na miejscu, producent rolny powinien otrzymać kopię sprawozdania, jeżeli stwierdzono nieprawidłowości.
(27) W celu skutecznej ochrony interesów finansowych Wspólnoty należy przyjąć odpowiednie środki zwalczania nieprawidłowości i nadużyć.
(28) Redukcje i wykluczenia należy ustalać z uwzględnieniem zasady proporcjonalności oraz szczególnych problemów powstałych w przypadkach wystąpienia siły wyższej, okoliczności wyjątkowych oraz klęsk żywiołowych.
Rodzaj popełnionej nieprawidłowości decyduje o wspomnianych obniżkach procentowych lub wykluczeniach, włącznie z całkowitym wykluczeniem z jednego lub kilku programów pomocy na rzecz produkcji lokalnej na określony okres.
(29) Z zasady obniżki procentowe i wykluczenia nie powinny być stosowane w przypadku gdy producent rolny przedstawił poprawne, oparte na faktach informacje lub gdy może wykazać, iż nie ponosi winy.
(30) Producenci rolni, którzy złożyli wnioski o przyznanie pomocy uznane przez właściwe organy krajowe za nieprawidłowe, nie powinni podlegać obniżkom procentowym lub wykluczeniom, niezależnie od przyczyny nieprawidłowości, pod warunkiem że dany producent rolny nie został poinformowany o zamiarze przeprowadzenia kontroli na miejscu przez właściwy organ oraz pod warunkiem że organ nie powiadomił producenta o jakiejkolwiek nieprawidłowości we wniosku.
Ta sama zasada powinna obowiązywać w odniesieniu do nieprawidłowych danych zawartych w skomputeryzowanej bazie danych.
(31) W przypadku gdy w stosunku do tego samego producenta rolnego stosowane są różne obniżki procentowe, należy je stosować niezależnie.
Ponadto obniżki procentowe i wykluczenia przewidziane na podstawie niniejszego rozporządzenia należy stosować bez uszczerbku dla kar dodatkowych z tytułu jakichkolwiek innych przepisów wspólnotowych lub ustawodawstwa krajowego.
(32) Jeżeli, w przypadku siły wyższej lub nadzwyczajnych okoliczności, producent rolny nie jest w stanie wypełnić obowiązków przewidzianych w szczegółowych zasadach realizacji programów pomocy, nie powinien on tracić swojego prawa do pomocy.
Należy wskazać przypadki, które mogą być w szczególności uznane przez właściwe organy za okoliczności nadzwyczajne.
(33) W celu zapewnienia jednolitego stosowania zasady działania w dobrej wierze w całej Wspólnocie w przypadku odzyskiwania nienależnie wypłaconych kwot należy określić warunki, w których można się powoływać na tę zasadę, bez uszczerbku dla sposobu traktowania odnośnych wydatków w kontekście rozliczenia rachunków.
(34) Należy określić niezbędne szczegółowe zasady stosowania znaku graficznego, mającego na celu poprawę wiedzy na temat przetworzonych lub nieprzetworzonych produktów rolnych o wysokiej jakości, charakterystycznych dla regionów najbardziej oddalonych Wspólnoty oraz wspieranie ich konsumpcji.
(35) Warunki stosowania znaku graficznego, to znaczy opracowanie wykazu nieprzetworzonych lub przetworzonych produktów rolnych, które mogłyby być nim oznaczone, oraz zdefiniowanie cech dotyczących jakości, sposobu produkcji, opakowania lub wytwarzania w odniesieniu do produktów przetworzonych, powinno zostać zaproponowane przez organizacje zawodowe regionów najbardziej oddalonych.
Należy zauważyć, że wymogi, o których mowa, powinny zostać określone zgodnie z zasadami istniejącymi w przepisach wspólnotowych lub, w razie ich braku, w przepisach międzynarodowych, lub również poprzez odniesienie do tradycyjnych sposobów uprawy i wytwarzania.
(36) W celu jak najpełniejszego wykorzystania tego szczególnego instrumentu promocji, udostępnionego producentom produktów o wysokiej jakości charakterystycznych dla regionów najbardziej oddalonych, oraz w trosce o uproszczenie i skuteczność zarządzania i kontroli wskazane jest przyznawanie prawa używania znaku graficznego podmiotom gospodarczym, które są bezpośrednio odpowiedzialne za produkcję, pakowanie przygotowujące wprowadzenie do obrotu i wytwarzanie omawianych produktów, mają swoją siedzibę w regionach najbardziej oddalonych oraz zobowiązują się do przestrzegania pewnych zobowiązań.
(37) Do obowiązków właściwych organów danego regionu należy ustanowienie uzupełniających przepisów administracyjnych, mających na celu zapewnienie prawidłowego działania wprowadzonych mechanizmów oraz kontrolę przestrzegania wspomnianych zobowiązań.
(38) Należy przewidzieć przekazywanie Komisji informacji niezbędnych do zapewnienia pełniejszej harmonizacji warunków stosowania znaku graficznego w różnych regionach najbardziej oddalonych.
(39) W celu zwolnienia z opłat celnych tytoniu przywożonego na Wyspy Kanaryjskie należy określić okres roczny do obliczenia maksymalnej ilości produktów tytoniowych przewidzianych w art. 22 rozporządzenia (WE) nr 247/2006 oraz określić definicję terminu "lokalne wytwarzanie produktów tytoniowych".
W celu stworzenia bardziej elastycznych warunków należy również dopuścić, aby ilość ogólna surowca tytoniowego odżyłowanego mogła być wykorzystana przy przywozie innych produktów, z zachowaniem współczynnika równoważności zależnego od potrzeb przemysłu lokalnego.
(40) Państwa członkowskie powinny zasadniczo podejmować wszelkie dodatkowe środki niezbędne do zapewnienia należytego wykonania niniejszego rozporządzenia.
(41) W odpowiednich przypadkach Komisja powinna być powiadamiana o wszelkich środkach przyjętych przez państwa członkowskie w celu wprowadzenia w życie programów pomocy przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu.
Aby umożliwić Komisji prowadzenie skutecznej kontroli, państwa członkowskie powinny systematycznie przesyłać jej niektóre dane statystyczne dotyczące programów pomocy.
(42) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Płatności Bezpośrednich,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
TYTUŁ I
PRZEDMIOT I DEFINICJE
Artykuł 1
Przedmiot
Niniejsze rozporządzenie ustanawia szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 247/2006, w szczególności w odniesieniu do programów dotyczących szczególnych uzgodnień w sprawie dostaw do regionów najbardziej oddalonych, środków wspierających produkcję lokalną oraz środków towarzyszących.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:
a) "regiony najbardziej oddalone" oznaczają regiony wymienione w art. 299 ust. 2 Traktatu, przy czym każdy francuski departament zamorski jest traktowany jako oddzielny region najbardziej oddalony;
b) "właściwe organy" oznaczają odpowiedzialne za realizację niniejszego rozporządzenia organy wyznaczone przez państwo członkowskie, do którego należy region najbardziej oddalony;
c) "program" oznacza program ogólny określony w art. 24 rozporządzenia (WE) nr 247/2006.
TYTUŁ II
SZCZEGÓLNE UZGODNIENIA W SPRAWIE DOSTAW
ROZDZIAŁ I
Prognozowany bilans dostaw
Artykuł 3
Przedmiot i zmiany prognozowanego bilansu dostaw
Prognozowane bilanse dostaw przewidziane w art. 2 rozporządzenia (WE) nr 247/2006 określają ilościowo roczne zapotrzebowanie na produkty rolne każdego regionu najbardziej oddalonego.
Mogą one ulec zmianie zgodnie z art. 49 niniejszego rozporządzenia.
ROZDZIAŁ II
Dostawy z przywozu z krajów trzecich
Sekcja 1
Przywóz produktów objętych wymogiem okazania pozwolenia na przywóz
Artykuł 4
Pozwolenie na przywóz
1. W odniesieniu do produktów objętych wymogiem okazania pozwolenia na przywóz, po okazaniu wspomnianego pozwolenia na przywóz stosuje się zwolnienie z należności przywozowych przewidziane w art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 247/2006.
2.
Pozwolenie na przywóz sporządzone jest zgodnie ze wzorem znajdującym się w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 1291/2000.
3.
We wniosku o wydanie pozwolenia na przywóz oraz w pozwoleniu na przywóz, w rubryce 20 znajduje się jeden z zapisów wymienionych w załączniku I część A oraz jeden z zapisów znajdujących się w załączniku I część B.
4.
W rubryce 12 pozwolenia na przywóz znajduje się oznaczenie ostatniego dnia ważności.
5.
Pozwolenie na przywóz wydawane jest przez właściwe organy, w granicach prognozowanych bilansów dostaw, na wniosek zainteresowanych.
6.
Należności przywozowe pobierane są w odniesieniu do ilości przekraczających ilości wskazane w pozwoleniu na przywóz.
Tolerancja 5 %, przewidziana w art. 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000, stosowana jest pod warunkiem uiszczenia odpowiednich należności przywozowych.
Sekcja 2
Przywóz produktów nieobjętych wymogiem okazania pozwolenia na przywóz
Artykuł 5
Świadectwo zwolnienia
1. W odniesieniu do produktów nieobjętych wymogiem okazania pozwolenia na przywóz, po okazaniu świadectwa zwolnienia stosuje się zwolnienie z należności przywozowych przewidziane w art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 247/2006.
2.
Świadectwo zwolnienia należy sporządzić na druku pozwolenia na przywóz określonym w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 1291/2000.
Artykuł 8 ust. 5, art. 13, 15, 17, 18, 21, 23, 26, 27, 29–33 i 36–41 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000 stosuje się, mutatis mutandis, z zastrzeżeniem przepisów niniejszego rozporządzenia.
3.
Jeden z zapisów znajdujących się w załączniku I część C jest wydrukowany lub naniesiony przy pomocy pieczęci w lewej górnej części świadectwa.
4.
We wniosku o wydanie świadectwa zwolnienia oraz w świadectwie zwolnienia, w rubryce 20 znajduje się jeden z zapisów wymienionych w załączniku I część D oraz jeden z zapisów znajdujących się w załączniku I część B.
5.
W rubryce 12 świadectwa zwolnienia znajduje się oznaczenie ostatniego dnia ważności.
6.
Świadectwo zwolnienia wydawane jest przez właściwe organy, w granicach prognozowanych bilansów dostaw, na wniosek zainteresowanych.
ROZDZIAŁ III
Dostawy wspólnotowe
Artykuł 6
Ustalenie kwoty pomocy i przyznanie pomocy
1. Do celów stosowania przepisów art. 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 247/2006 państwa członkowskie w ramach programu pomocy określają kwotę pomocy rekompensującej oddalenie, wyspiarski charakter i peryferyjność, uwzględniając:
a) w odniesieniu do dodatkowych kosztów szczególnych związanych z transportem – przerwanie załadunku w czasie dostawy towarów do danych regionów najbardziej oddalonych;
b) w odniesieniu do kosztów dodatkowych wynikających z przetwórstwa lokalnego – wielkość rynku, konieczność zapewnienia bezpieczeństwa dostaw oraz szczególne wymagania dotyczące jakości produktów niezbędnych w odpowiednich regionach najbardziej oddalonych.
2.
Nie przyznaje się żadnej pomocy dla produktów, które były objęte już szczególnymi uzgodnieniami w sprawie dostaw w innym regionie najbardziej oddalonym.
Nie przyznaje się żadnej pomocy w odniesieniu do dostaw cukru C.
Artykuł 7
Świadectwo pomocy i wypłata kwot pomocy
1.
Kwota pomocy wypłacana jest po przedstawieniu świadectwa, zwanego "świadectwem pomocy", wykorzystanego całkowicie.
Okazanie świadectwa pomocy organom odpowiedzialnym za wypłaty kwot pomocy jest równoznaczne z wnioskiem o przyznanie pomocy i – z wyjątkiem przypadku zaistnienia siły wyższej lub anomalii klimatycznej – musi zostać dokonane w ciągu 30 dni po dacie wydania świadectwa pomocy.
W przypadku przekroczenia wspomnianego terminu kwota pomocy jest zmniejszana o 5 % za dzień spóźnienia.
Właściwe organy dokonują wypłaty kwoty pomocy w terminie dziewięćdziesięciu dni od dnia złożenia wykorzystanego świadectwa pomocy, z wyjątkiem następujących przypadków:
a) siła wyższa lub anomalia klimatyczna;
b) istnienie rozpoczętego postępowania administracyjnego w sprawie uprawnienia do pomocy; w takich przypadkach wypłata ma miejsce dopiero po uznaniu uprawnienia.
2.
Świadectwo pomocy należy sporządzić na druku pozwolenia na przywóz znajdującym się w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 1291/2000.
Artykuł 8 ust. 5, art. 13, 15, 17, 18, 21, 23, 26, 27, 29–33 i 36–41 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000 stosują się, mutatis mutandis, z zastrzeżeniem przepisów niniejszego rozporządzenia.
3.
Jeden z zapisów znajdujących się w załączniku I część E jest wydrukowany lub naniesiony przy pomocy pieczęci w lewej górnej części świadectwa.
Skreśla się rubryki 7 i 8 świadectwa.
4.
We wniosku o wydanie świadectwa pomocy oraz w świadectwie pomocy, w rubryce 20 znajduje się jeden z zapisów wymienionych w załączniku I część F oraz jeden z zapisów znajdujących się w załączniku I część G.
5.
W rubryce 12 świadectwa pomocy znajduje się oznaczenie ostatniego dnia ważności.
6.
Wysokość stosowanej kwoty pomocy jest równa wysokości kwoty pomocy obowiązującej w dniu złożenia wniosku o świadectwo pomocy.
7.
Świadectwo pomocy wydawane jest przez właściwe organy, w granicach prognozowanych bilansów dostaw, na wniosek zainteresowanych.
ROZDZIAŁ IV
Postanowienia wspólne
Artykuł 8
Przeniesienie korzyści na odbiorcę końcowego
1.
Dla celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:
a) "korzyść" określona w art. 3 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 247/2006 oznacza zwolnienie z należności celnych lub przyznanie pomocy wspólnotowej przewidziane w niniejszym rozporządzeniu;
b) "odbiorca końcowy":
i) jeżeli chodzi o produkty przeznaczone do konsumpcji bezpośredniej, oznacza konsumenta;
ii) jeżeli chodzi o produkty przeznaczone do przetwórstwa lub pakowania w celu spożycia ich przez człowieka:
- oznacza końcowy zakład przetwórczy lub pakujący, w odniesieniu do części pomocy mającej zrekompensować oddalenie, charakter wyspiarski lub peryferyjność,
- oznacza konsumenta, w odniesieniu do części dodatkowej pomocy uwzględniającej ceny eksportowe;
iii) jeżeli chodzi o produkty przeznaczone do przetwórstwa lub pakowania w celu spożycia ich przez zwierzęta oraz o produkty przeznaczone do użytku jako nakłady rolnicze, oznacza rolnika.
2.
Właściwe organy podejmują wszelkie niezbędne środki, aby sprawdzić rzeczywisty wpływ przyznanej korzyści na odbiorcę końcowego.
Podczas wykonywania tych czynności mogą oceniać marże handlowe i ceny stosowane przez różne zainteresowane podmioty gospodarcze.
Informacje o środkach, o których mowa w akapicie pierwszym, w szczególności o punktach kontroli służących do określenia wpływu wspomnianych korzyści oraz o ich ewentualnych zmianach, są przekazywane Komisji w ramach sprawozdania przewidzianego w art. 48.
Artykuł 9
Rejestr podmiotów gospodarczych
1.
Pozwolenia na przywóz, świadectwa zwolnienia i świadectwa pomocy są wydawane wyłącznie podmiotom gospodarczym wpisanym do rejestru stworzonego przez właściwe organy (zwanego dalej "rejestrem").
2.
Każdy podmiot gospodarczy mający swoją siedzibę we Wspólnocie może złożyć wniosek o wpisanie go do rejestru.
Wpis do rejestru jest uzależniony od spełnienia następujących warunków:
a) podmiot gospodarczy posiada środki, struktury i pozwolenia prawne wymagane do prowadzania działalności, w szczególności musi należycie wypełniać zobowiązania w odniesieniu do rachunkowości handlowej i podatków;
b) podmiot gospodarczy jest w stanie zapewnić realizację działalności gospodarczej w danym regionie najbardziej oddalonym;
c) w ramach szczególnych uzgodnień w sprawie dostaw dla danego regionu najbardziej oddalonego oraz przy poszanowaniu celów z nich wynikających, podmiot gospodarczy zobowiązuje się do:
i) przekazywania właściwym organom na ich żądanie wszelkich przydatnych informacji dotyczących swojej działalności handlowej, w szczególności w odniesieniu do stosowanych cen i marż zysku;
ii) działania wyłącznie w swoim imieniu i na własne konto;
iii) składania wniosków o pozwolenia lub świadectwa w ilości proporcjonalnej do rzeczywistych możliwości zbytu produktów, o których mowa, przy czym możliwości zbytu powinny być uzasadnione odesłaniem do elementów obiektywnych;
iv) powstrzymania się od wszelkich działań mogących spowodować sztuczne niedobory produktów lub wprowadzanie do obrotu produktów pozostających do dyspozycji po nienormalnie niskich cenach;
v) podczas zbytu produktów rolnych w danym regionie najbardziej oddalonym oraz zgodnie z wymaganiami właściwych organów, zapewnienia na kolejnych poziomach, w tym na poziomie odbiorcy końcowego, wpływu wynikającego z przyznanych korzyści.
3.
Podmiot, który zamierza dokonać wysyłki lub wywozu produktów nieprzetworzonych, na warunkach określonych w art. 16, ma obowiązek, w chwili przedkładania wniosku o wpis do rejestru lub później, zgłosić swój zamiar dalszego prowadzenia takiej działalności i wskazać, tam gdzie to właściwe, lokalizację zakładu pakującego.
4.
Podmiot dokonujący przetwarzania, który zamierza dokonać wysyłki lub wywozu produktów przetworzonych, na warunkach określonych w art. 16 lub 18, ma obowiązek, w chwili składania wniosku o wpis do rejestru lub później, zgłosić swój zamiar dalszego prowadzenia takiej działalności i wskazać lokalizację zakładu przetwórczego oraz dostarczyć, tam gdzie to właściwe, analityczne wykazy przetworzonych produktów.
Artykuł 10
Dokumenty, które muszą być okazane przez podmioty gospodarcze oraz ważność pozwoleń i świadectw
1. Z zastrzeżeniem przepisów art. 4 ust. 5, art. 5 ust. 6, art. 7 ust. 7 oraz art. 14 i 15, właściwe organy przyjmują wniosek o wydanie pozwolenia na przywóz, świadectwa zwolnienia lub świadectwa pomocy, złożonego przez podmiot gospodarczy i dotyczący każdej wysyłki oddzielnie, jeżeli towarzyszy mu oryginał lub uwierzytelniony odpis faktury zakupu, jak również oryginał lub uwierzytelniony odpis następujących dokumentów:
a) konosamentu morskiego lub lotniczego listu przewozowego;
b) świadectwa pochodzenia dla produktów pochodzących z państw trzecich lub dla produktów pochodzących ze Wspólnoty, dokumentu T2L lub dokumentu T2LF, zgodnie z warunkami art. 315 ust. 1 i 2 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 [19].
Faktura zakupu, konosament lub lotniczy list przewozowy muszą być wystawione na nazwisko wnioskującego.
2.
Okres ważności pozwoleń i świadectw ustala się w oparciu o czas transportu.
Czas ten może być wydłużony przez właściwy organ w szczególnych przypadkach, gdy poważne i nieprzewidywalne trudności wpłynęły na czas transportu, nie może jednak przekroczyć dwóch miesięcy od daty wydania pozwolenia lub świadectwa.
Artykuł 11
Okazywanie pozwoleń i świadectw oraz ich niezbywalność
1.
Dla towarów objętych szczególnymi uzgodnieniami w sprawie dostaw pozwolenia na przywóz, świadectwa zwolnienia i świadectwa pomocy muszą być przedstawione organom celnym, w celu dopełnienia formalności celnych, nie później niż w ciągu 15 dni roboczych od daty zezwolenia na wyładunek towarów.
Właściwe organy mogą skrócić ten maksymalny okres.
W przypadku gdy produkty zostały poddane uszlachetnianiu czynnemu lub przebywały w składzie celnym na Azorach, Maderze i Wyspach Kanaryjskich, a następnie zostały tam wprowadzone do swobodnego obrotu, maksymalny okres 15 dni rozpoczyna się w dniu złożenia wniosku o wydanie pozwolenia lub świadectwa, określonych w akapicie pierwszym.
2.
Towary są przedstawiane luzem lub w osobnych partiach, zgodnie z okazywanym pozwoleniem lub świadectwem.
Pozwolenia i świadectwa wykorzystywane są w ramach pojedynczej operacji w momencie dopełniania formalności celnych.
3.
Pozwolenia i świadectwa nie są zbywalne.
Artykuł 12
Jakość produktów
Tylko produkty o solidnej, właściwej jakości handlowej w rozumieniu art. 21 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 800/1999 są objęte szczególnymi uzgodnieniami w sprawie dostaw.
Zgodność produktów z wymogami ustanowionymi w akapicie pierwszym sprawdza się zgodnie z normami lub praktykami obowiązującymi we Wspólnocie, najpóźniej przed pierwszym wprowadzeniem ich do obrotu.
Jeżeli stwierdza się, że produkt nie spełnia wymagań ustanowionych w akapicie pierwszym, traci on wówczas uprawnienia wynikające ze szczególnych uzgodnień w sprawie dostaw, a odpowiednie ilości są z powrotem włączane do prognozowanych bilansów dostaw.
Jeżeli przyznano pomoc zgodnie z art. 7, pomoc ta zostaje zwrócona.
Jeżeli dokonano przywozu zgodnie z art. 4 i 5, uiszcza się należności przywozowe, chyba że zainteresowana strona przedstawi dowód, że produkty zostały ponownie wywiezione lub zniszczone.
Artykuł 13
Wnoszenie zabezpieczenia
W odniesieniu do składania wniosku o wydanie pozwoleń i świadectw zwolnienia lub pomocy nie wymaga się żadnego zabezpieczenia.
Jednakże w szczególnych przypadkach i w zakresie niezbędnym dla właściwego funkcjonowania niniejszego rozporządzenia właściwe organy mogą zażądać wniesienia zabezpieczenia równego kwocie przyznanej korzyści. W takich przypadkach stosuje się art. 35 ust. 1 i 4 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000.
Artykuł 14
Znaczący wzrost liczby wniosków o wydanie pozwoleń lub świadectw
1.
Jeżeli stan realizacji prognozowanego bilansu dostaw wskazuje na znaczny wzrost liczby wniosków o wydanie pozwoleń na przywóz, świadectw zwolnienia lub świadectw pomocy dotyczących danego produktu, co mogłoby zagrozić osiągnięciu jednego lub kilku celów szczególnych uzgodnień w sprawie dostaw, państwo członkowskie przyjmuje wszystkie niezbędne środki w celu zapewnienia dostaw do danego regionu najbardziej oddalonego produktów pierwszej potrzeby, przy uwzględnieniu dostępnych dostaw i potrzeb priorytetowych sektorów.
2.
W razie ograniczenia ilości wydawanych pozwoleń lub świadectw właściwe organy stosują jednolitą obniżkę procentową wobec wszystkich złożonych wniosków.
3.
Ustępy 1 i 2 mają zastosowanie po konsultacji z właściwymi organami.
Artykuł 15
Ustalanie ilości maksymalnej na jeden wniosek o wydanie pozwolenia lub świadectwa
W zakresie ściśle niezbędnym do uniknięcia zakłóceń na rynku w danym regionie najbardziej oddalonym lub przy rozwoju działań spekulacyjnych mogących poważnie zaszkodzić sprawnemu funkcjonowaniu szczególnych uzgodnień w sprawie dostaw, właściwe organy ustalają ilość maksymalną przyznawaną na jeden wniosek o wydanie pozwolenia lub świadectwa.
Właściwe organy powiadamiają niezwłocznie Komisję w przypadku zastosowania niniejszego artykułu.
ROZDZIAŁ V
Wywóz i wysyłka
Artykuł 16
Warunki wywozu lub wysyłki
1.
Wywóz i wysyłka produktów nieprzetworzonych, objętych szczególnymi uzgodnieniami w sprawie dostaw, bądź produktów pakowanych lub przetwarzanych, zawierających produkty objęte szczególnymi uzgodnieniami w sprawie dostaw, odbywają się na warunkach przewidzianych w ust. 2–6.
2.
W odniesieniu do produktów wywiezionych rubryka 44 zgłoszenia wywozowego zawiera jeden z zapisów znajdujących się w załączniku I część H.
3.
Ilości produktów, które zostały zwolnione z należności przywozowych i zostały wywiezione, wprowadza się ponownie do prognozowanego bilansu dostaw.
Produkty te nie kwalifikują się do refundacji wywozowej.
4.
Ilości produktów, które zostały objęte zwolnieniem z należności przywozowych oraz które zostają wywiezione, wprowadza się ponownie do prognozowanego bilansu dostaw, a należności przywozowe erga omnes obowiązujące w dniu przywozu są uiszczone przez podmiot wysyłający najpóźniej podczas dokonywania wysyłki.
Produkty te nie mogą być przedmiotem wysyłki, zanim nie nastąpi uiszczenie opłaty, o której mowa w akapicie pierwszym.
W przypadku jeśli nie jest możliwe określenie dnia przywozu, produkty uważa się za przywiezione w dniu, w którym należności przywozowe erga omnes osiągnęły najwyższy poziom w okresie sześciu miesięcy poprzedzających dzień wysyłki.
5.
Ilości produktów, na które została przyznana pomoc i które zostały następnie wywiezione lub wysłane, wprowadza się ponownie do prognozowanego bilansu dostaw, a przyznana pomoc zostaje zwrócona przez podmiot dokonujący wywozu lub wysyłki, najpóźniej podczas wywozu lub wysyłki.
Produkty te nie mogą być przedmiotem wysyłki, zanim nie nastąpi uiszczenie opłaty, o której mowa w akapicie pierwszym.
W przypadku jeśli nie jest możliwe określenie wysokości kwoty przyznanej pomocy, produkty uważa się za objęte pomocą w maksymalnej wysokości spośród kwot pomocy ustalonych przez Wspólnotę dla wspomnianych produktów w okresie sześciu miesięcy poprzedzających dzień złożenia wniosku o zezwolenie na wywóz lub wysyłkę.
Produkty te kwalifikują się do refundacji wywozowej, o ile spełnione są warunki niezbędne do jej przyznania.
6.
Właściwe władze zezwalają na wywóz lub wysyłkę przetworzonych produktów w ilościach innych niż określone w ust. 3, 4 i 5 niniejszego artykułu oraz w art. 18, wyłącznie w przypadku gdy zaświadcza się, że dane produkty nie zawierają surowców przywiezionych lub wprowadzonych do obrotu w ramach szczególnych uzgodnień w sprawie dostaw.
Właściwe organy wydają pozwolenie na ponowny wywóz lub ponowną wysyłkę produktów nieprzetworzonych lub produktów opakowanych, innych niż określone w ust. 3, 4 i 5 niniejszego artykułu, pod warunkiem że podmiot wywożący zaświadczy, że wspomniane produkty nie były objęte szczególnymi uzgodnieniami w sprawie dostaw.
Właściwe organy przeprowadzają niezbędne kontrole w celu zapewnienia prawidłowości zaświadczeń określonych w akapitach pierwszym i drugim oraz odzyskują, w stosownym przypadku, przyznane korzyści.
Artykuł 17
Pozwolenie na wywóz i znaczący wzrost wywozu
1.
Wywóz następujących produktów nie podlega obowiązkowi okazywania pozwolenia na wywóz:
a) produkty, o których mowa w art. 16 ust. 3;
b) produkty, o których mowa w art. 16 ust. 5 i które nie kwalifikują się do refundacji wywozowej.
2.
Jeżeli istnieje ryzyko, że regularne dostawy do regionów najbardziej oddalonych mogą być zagrożone przez znaczący wzrost wywozu produktów określonych w art. 16 ust. 1, właściwe organy mogą ograniczyć ilości w taki sposób, aby zagwarantować, że priorytetowe potrzeby w danych sektorach zostaną zaspokojone.
Ograniczenia ilościowe nie mogą mieć charakteru dyskryminacyjnego.
Artykuł 18
Tradycyjny wywóz, wywóz w ramach handlu regionalnego oraz tradycyjna wysyłka produktów przetworzonych
1. Podmioty dokonujące przetwarzania, które zadeklarowały, na mocy art. 9 ust. 4, zamiar wywozu w ramach handlu tradycyjnego lub regionalnego bądź wysyłki w ramach tradycyjnego handlu, o którym mowa w art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 247/2006, produktów przetworzonych zawierających surowce, które korzystały ze szczególnych uzgodnień w sprawie dostaw, mogą dokonać tego w granicach ilości rocznych określonych w załącznikach II–V. Właściwe władze wydają niezbędne zezwolenia w celu zagwarantowania, że działania te nie przekraczają ustanowionych ilości rocznych.
"Handel regionalny" oznacza operację handlową dokonaną dla każdego francuskiego terytorium zamorskiego, Azorów, Madery i Wysp Kanaryjskich, z przeznaczeniem do krajów trzecich określonych w załączniku VI.
W odniesieniu do wywozu w ramach handlu regionalnego podmiot dokonujący wywozu okazuje właściwym organom dokumenty przewidziane w art. 16 rozporządzenia (WE) nr 800/1999 w terminie przewidzianym w art. 49 wspomnianego rozporządzenia.
W przypadku nieokazania tych dokumentów w przewidzianym terminie właściwe władze odbierają korzyści przyznane w ramach szczególnych uzgodnień w sprawie dostaw.
Produkty dostarczone do francuskich departamentów zamorskich, na Azory, Maderę i Wyspy Kanaryjskie w ramach szczególnych uzgodnień w sprawie dostaw i wykorzystane do zaopatrzenia statków i samolotów uważa się za spożyte lokalnie.
2.
Procesy przetwórcze, które mogą prowadzić do tradycyjnego wywozu lub handlu regionalnego, bądź do tradycyjnej wysyłki zgodnie z ust. 1 muszą spełniać, mutatis mutandis, warunki regionalnego przetwórstwa stosowane w zakresie uszlachetniania czynnego lub przetwarzania pod kontrolą celną, przewidziane w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2913/92 [20] oraz w rozporządzeniu (EWG) nr 2454/93, z wyjątkiem wszystkich form zabiegów zwyczajowych.
3.
Wywóz produktów określonych w niniejszym artykule nie podlega obowiązkowi okazywania pozwolenia na wywóz.
4.
W odniesieniu do produktów wywożonych określonych w niniejszym artykule rubryka 44 zgłoszenia wywozowego zawiera jeden z zapisów znajdujących się w załączniku I część I.
ROZDZIAŁ VI
Kontrole i kary
Artykuł 19
Kontrole
1.
Kontrole administracyjne przywozu, wprowadzenia do obrotu, wywozu i wysyłki produktów rolnych są wszechstronne i składają się w szczególności z kontroli krzyżowych z dokumentami określonymi w art. 10 ust. 1.
2.
Kontrole fizyczne przeprowadzane w danym regionie najbardziej oddalonym przy przywozie, wprowadzaniu do obrotu, wywozie, wysyłce produktów rolnych, muszą dotyczyć reprezentatywnego wycinka obejmującego co najmniej 5 % pozwoleń i świadectw okazywanych zgodnie z art. 11.
Kontrole fizyczne przeprowadzane są, mutatis mutandis, zgodnie z zasadami ustanowionymi w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 386/90 [21].
W szczególnych przypadkach Komisja może zażądać, aby kontrole fizyczne obejmowały inną wielkość procentową.
Artykuł 20
Kary
1.
Z wyjątkiem przypadków zaistnienia siły wyższej lub anomalii klimatycznej, jeżeli podmiot gospodarczy nie wypełnia zobowiązań nadanych mu zgodnie z art. 9 i bez uszczerbku dla jakichkolwiek kar stosowanych na mocy prawa krajowego, właściwe organy:
a) odzyskują od posiadaczy pozwoleń na przywóz, świadectw zwolnienia lub świadectw pomocy przyznane im korzyści;
b) zależnie od stopnia naruszenia zobowiązań, tymczasowo zawieszają lub unieważniają wpis do rejestru.
Korzyść określona w lit. a) jest równa kwocie zwolnienia z należności przywozowych lub kwocie pomocy określonej zgodnie z art. 16 ust. 4 i 5.
2.
Z wyjątkiem przypadków siły wyższej lub anomalii klimatycznej, jeżeli posiadacz pozwolenia lub świadectwa nie dokonuje przywozu lub przewidzianego wprowadzenia do obrotu, jego prawo do złożenia wniosku o pozwolenia lub świadectwa zostaje zawieszone na okres sześćdziesięciu dni następujących po dniu, w którym wygasa ważność wspomnianego posiadanego pozwolenia lub świadectwa.
Po upływie okresu zawieszenia wydawanie pozwoleń lub świadectw jest uzależnione od wniesienia zabezpieczenia o wysokości równej wysokości korzyści przyznawanych w okresie, który określą właściwe organy.
3.
Właściwe organy przyjmują środki niezbędne do ponownego wykorzystania ilości produktów, które stały się dostępne na skutek niezrealizowania, zrealizowania częściowego lub unieważnienia pozwoleń i świadectw lub odzyskania korzyści.
ROZDZIAŁ VII
Przepisy krajowe
Artykuł 21
Krajowe przepisy dotyczące zarządzania i monitorowania
Właściwe organy przyjmują dodatkowe przepisy niezbędne do zarządzania i monitorowania w czasie rzeczywistym szczególnymi uzgodnieniami w sprawie dostaw.
Właściwe organy informują Komisję o środkach, które zamierzają realizować w zastosowaniu akapitu pierwszego, przed wprowadzeniem ich w życie.
TYTUŁ III
ŚRODKI MAJĄCE NA CELU WSPIERANIE PRODUKCJI LOKALNEJ
ROZDZIAŁ I
Obrót poza regionem produkcji
Artykuł 22
Kwota pomocy
1.
Kwota pomocy, przyznana na mocy tytułu III rozporządzenia (WE) nr 247/2006 z tytułu wprowadzenia do obrotu produktów z regionów najbardziej oddalonych do pozostałej części Wspólnoty, nie może przekraczać 10 % wartości wprowadzonej do obrotu produkcji, dostarczonej do strefy przeznaczenia, określonej zgodnie z ust. 2.
Ograniczenie to może być zwiększone do 13 % wprowadzonej do obrotu produkcji, jeżeli stroną zawierającą umowę z producentem jest związek, stowarzyszenie lub organizacja producentów.
2.
Do celów obliczania wysokości pomocy wartość produkcji stanowiącej przedmiot obrotu, dostarczonej do strefy przeznaczenia, jest oceniana na podstawie umowy rocznej (jeżeli ma to zastosowanie), szczególnych dokumentów przewozowych oraz wszelkich innych uzupełniających dokumentów przedłożonych w celu uzasadnienia wniosku o wypłatę.
Brana pod uwagę wartość produkcji stanowiącej przedmiot obrotu jest wartością dostawy do pierwszego portu morskiego lub portu lotniczego wyładunku.
3. Warunki przyznania pomocy, produkty i odpowiednie ilości są wyszczególnione w zatwierdzonych programach, zgodnie z art. 24 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 247/2006.
Artykuł 23
Pomidory
W odniesieniu do pomidorów z Wysp Kanaryjskich objętych kodem CN 070200 kwota pomocy zgodnie z tytułem III rozporządzenia (WE) nr 247/2006 wynosi 3,6 EUR za 100 kg w granicach 250000 ton rocznie.
Artykuł 24
Ryż
Maksymalna ilość ryżu z Gujany, która może być objęta pomocą wspierającą wprowadzenie do obrotu na terytorium Gwadelupy i Martyniki, jak również w pozostałej części Wspólnoty, na mocy tytułu III rozporządzenia (WE) nr 247/2006, nie powinna przekraczać 12000 ton rocznie ekwiwalentu ryżu bielonego.
Przy wprowadzeniu do obrotu w pozostałej części Wspólnoty, poza Gwadelupą i Martyniką, wspomniana ilość nie powinna przekraczać 4000 ton rocznie.
ROZDZIAŁ II
Wnioski o przyznanie pomocy
Artykuł 25
Składanie wniosków
Wnioski o przyznanie pomocy na dany rok kalendarzowy składa się do urzędu wyznaczonego przez właściwe organy państwa członkowskiego, zgodnie z wzorami ustalonymi przez te organy oraz w okresach przez nie ustanowionych.
Okresy te ustala się w sposób umożliwiający przeprowadzenie niezbędnych kontroli na miejscu i nie mogą one przekraczać dnia 28 lutego następnego roku kalendarzowego.
Artykuł 26
Poprawianie oczywistych błędów
Wniosek o przyznanie pomocy można korygować w każdym czasie po jego złożeniu, w przypadku gdy właściwy organ uznaje wystąpienie oczywistego błędu.
Artykuł 27
Opóźnione złożenie wniosku
Z wyjątkiem przypadków zaistnienia siły wyższej lub anomalii klimatycznej, złożenie wniosku po upływie terminu określonego w art. 25 powoduje obniżenie o 1 % za każdy dzień roboczy spóźnienia kwot, do których producent rolny miałby prawo, gdyby wniosek został złożony w przewidzianym terminie.
Jeżeli opóźnienie wynosi więcej niż 25 dni kalendarzowych, wniosek uznaje się za niedopuszczalny.
Artykuł 28
Wycofanie wniosku o przyznanie pomocy
1.
Wniosek o przyznanie pomocy można wycofać w całości lub w części, w dowolnym momencie.
Jednakże w przypadku gdy właściwy organ powiadomił już producenta rolnego o nieprawidłowościach występujących we wniosku o przyznanie pomocy lub gdy zawiadomił go o swoim zamiarze przeprowadzenia kontroli na miejscu oraz gdy kontrola ta ujawnia nieprawidłowości, wycofania nie są dozwolone w odniesieniu do części wniosku o przyznanie pomocy, których dotyczą nieprawidłowości.
2.
Wycofania na mocy ust. 1 umożliwiają wycofującemu wniosek na powrót do sytuacji poprzedzającej złożenie przez niego wniosku o przyznanie pomocy lub części wniosku o przyznanie danej pomocy.
Artykuł 29
Wypłata kwot pomocy
Po sprawdzeniu wniosków o przyznanie pomocy i dokumentów je uzasadniających oraz po określeniu kwot pomocy w zastosowaniu wspólnotowych programów wsparcia przewidzianych w art. 9 rozporządzenia (WE) nr 247/2006 właściwe organy dokonują wypłaty pomocy z tytułu danego roku kalendarzowego:
- w odniesieniu do szczególnych uzgodnień w sprawie dostaw – przez cały rok,
- w odniesieniu do płatności bezpośrednich – zgodnie z art. 28 rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 [22],
- w odniesieniu do innych płatności – w okresie od dnia 16 października roku bieżącego do dnia 30 czerwca roku następnego.
ROZDZIAŁ III
Kontrole
Artykuł 30
Zasady ogólne
Weryfikacji dokonuje się w drodze kontroli administracyjnych oraz kontroli na miejscu.
Kontrola administracyjna jest wszechstronna i zawiera kontrole krzyżowe, przy użyciu, między innymi, danych ze zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli przewidzianego w rozdziale 4 tytułu II rozporządzenia (WE) nr 1782/2003.
Na podstawie analizy ryzyka zgodnie z art. 32 ust. 1 niniejszego rozporządzenia właściwe organy przeprowadzają wyrywkowe kontrole na miejscu w odniesieniu do przynajmniej 5 % złożonych wniosków o przyznanie pomocy.
Kontrolowany wycinek musi stanowić przynajmniej 5 % ilości wniosków o przyznanie pomocy.
We wszystkich właściwych przypadkach państwa członkowskie wykorzystują zintegrowany system zarządzania i kontroli.
Artykuł 31
Kontrole na miejscu
1.
Kontrole na miejscu nie są zapowiadane.
Jednakże, pod warunkiem że nie zakłóci to celu kontroli, można dokonać uprzedniego powiadomienia ograniczonego do niezbędnego minimum.
Tego rodzaju powiadomienie odbywa się nie wcześniej niż 48 godzin przed kontrolą, z wyjątkiem przypadków należycie uzasadnionych.
2.
W przypadku gdy ma to zastosowanie, kontrole na miejscu przewidziane w niniejszym rozporządzeniu przeprowadza się w tym samym czasie co pozostałe kontrole przewidziane w prawodawstwie wspólnotowym.
3.
Wniosek lub wnioski odrzuca się, jeżeli producent rolny lub jego przedstawiciel uniemożliwiają przeprowadzenie kontroli na miejscu.
Artykuł 32
Wybieranie wniosków objętych kontrolą na miejscu
1.
Podstawą wybierania producentów rolnych do poddania ich kontroli na miejscu przez właściwy organ jest analiza ryzyka oraz reprezentatywność złożonych wniosków o przyznanie pomocy.
Analiza ryzyka uwzględnia:
a) kwotę pomocy;
b) liczbę działek rolnych, obszar i liczbę zwierząt objętych wnioskiem lub ilość wyprodukowaną, przewiezioną, przetworzoną lub wprowadzoną do obrotu;
c) zmiany w porównaniu z rokiem poprzednim;
d) wyniki kontroli przeprowadzonych w ciągu poprzednich lat;
e) inne parametry określone przez państwa członkowskie.
Aby zapewnić reprezentatywność, państwa członkowskie wybierają losowo w granicach 20–25 % minimalnej liczby producentów rolnych, których poddaje się kontrolom na miejscu.
2.
Właściwy organ rejestruje powody wybrania każdego producenta rolnego do kontroli na miejscu.
Inspektor przeprowadzający kontrolę jest o nich należycie poinformowany przed rozpoczęciem kontroli.
Artykuł 33
Sprawozdanie z kontroli
1.
Każda kontrola na miejscu jest przedmiotem sprawozdania z kontroli odnoszącego się do danych szczegółowych dotyczących przeprowadzonych kontroli.
Sprawozdanie to wskazuje w szczególności:
a) kontrolowane programy pomocy oraz wnioski;
b) osoby obecne na miejscu;
c) kontrolowane działki rolne, działki rolne na których dokonano pomiarów, wyniki pomiarów w stosunku do każdej mierzonej działki i zastosowane metody pomiarów;
d) liczbę i rodzaj stwierdzonych zwierząt oraz, w odpowiednim przypadku, numery kolczyków identyfikacyjnych, wpisów do rejestru i skomputeryzowanej bazy danych oraz wszystkie inne skontrolowane dokumenty towarzyszące, wyniki kontroli, a także, w odpowiednim przypadku, uwagi szczegółowe odnoszące się do zwierząt lub ich kodu identyfikacyjnego;
e) skontrolowane ilości wyprodukowane, przewiezione, przetworzone lub wprowadzone do obrotu;
f) czy producent rolny został powiadomiony o kontroli, a jeżeli tak, to na ile wcześniej;
g) wszelkie dodatkowe zastosowane środki kontroli.
2.
Producent rolny lub jego przedstawiciel mają możliwość podpisania sprawozdania, w celu potwierdzenia swojej obecności w czasie kontroli oraz zgłoszenia w nim uwag.
W przypadku gdy stwierdza się nieprawidłowości, producent rolny otrzymuje kopię sprawozdania z kontroli.
W przypadku gdy kontrolę na miejscu przeprowadza się przy zastosowaniu teledetekcji, państwa członkowskie mogą podjąć decyzję o braku możliwości podpisania sprawozdania z kontroli przez producenta rolnego lub jego przedstawiciela, jeżeli nie zostały ujawnione żadne nieprawidłowości w czasie kontroli przy zastosowaniu teledetekcji.
ROZDZIAŁ IV
Obniżki i wykluczenia oraz płatności nienależne
Artykuł 34
Obniżki i wykluczenia
W przypadku zaistnienia różnicy pomiędzy zadeklarowanymi w ramach wniosków o przyznanie pomocy informacjami a stanem stwierdzonym w wyniku kontroli przewidzianych w rozdziale III państwo członkowskie nakłada obniżki i wykluczenia z pomocy.
Muszą one być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
Artykuł 35
Wyjątki w stosowaniu obniżek i wykluczeń
1.
Obniżki i wykluczenia przewidziane w art. 34 nie mają zastosowania w przypadku gdy beneficjent przedłożył poprawne informacje co do stanu faktycznego lub gdy może w inny sposób wykazać, że nie ponosi winy.
2.
Obniżki i wykluczenia nie mają zastosowania w odniesieniu do tych części wniosku o pomoc, odnośnie do których beneficjent informował właściwy organ na piśmie, że wniosek o pomoc jest nieprawidłowy lub zdezaktualizował się od czasu jego złożenia, pod warunkiem że beneficjent nie został powiadomiony przez właściwy organ o zamiarze przeprowadzenia kontroli na miejscu oraz że organ ten nie poinformował beneficjenta o jakichkolwiek nieprawidłowościach w jego wniosku.
Na podstawie informacji podanych przez beneficjenta, określonych w ust. 1, wniosek o przyznanie pomocy jest korygowany w celu odzwierciedlenia stanu faktycznego.
Artykuł 36
Zwrot nienależnych wypłat i kary
1.
W przypadku wypłat nienależnych stosuje się mutatis mutandis art. 73 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 [23].
2. Jeżeli nienależna wypłata dokonana została na skutek fałszywych deklaracji lub przedstawienia fałszywych dokumentów bądź poważnego zaniedbania ze strony beneficjenta, nakładana jest między innymi kara równa kwocie nienależnej wypłaty zwiększonej o odsetki obliczone zgodnie z art. 73 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 796/2004.
Artykuł 37
Siła wyższa i okoliczności nadzwyczajne
Informacja o zaistnieniu siły wyższej lub okoliczności nadzwyczajnych rozumianych zgodnie z art. 40 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 przekazywana jest właściwym organom zgodnie z art. 72 rozporządzenia (WE) nr 796/2004.
TYTUŁ IV
Środki towarzyszące
ROZDZIAŁ I
Znak graficzny
Artykuł 38
Stosowanie znaku graficznego
1.
Znak graficzny przewidziany w art. 14 rozporządzenia (WE) nr 247/2006 stosowany jest w celu wspierania konsumpcji i poprawy wiedzy na temat przetworzonych lub nieprzetworzonych produktów rolnych o wysokiej jakości, charakterystycznych dla regionów najbardziej oddalonych, odpowiadających wymogom określonym przez organizacje zawodowe reprezentujące podmioty gospodarcze ze wspomnianych regionów.
Znak graficzny odpowiada znakowi znajdującemu się w załączniku VII do niniejszego rozporządzenia.
2.
Wymogi, o których mowa w ust. 1 akapit pierwszy, dotyczą definicji norm jakościowych lub poszanowania sposobów i technik uprawy, produkcji lub wytwarzania oraz przestrzegania norm prezentacji i pakowania.
Wymogi te są określone w odesłaniu do przepisów wspólnotowych lub, w razie ich braku, do przepisów międzynarodowych lub też, jeśli jest taka potrzeba, są zdefiniowane specjalnie w odniesieniu do produktów z regionów najbardziej oddalonych, na wniosek reprezentatywnych organizacji zawodowych.
Artykuł 39
Prawo do stosowania znaku graficznego
1.
Prawo do stosowania znaku graficznego przyznawane jest przez właściwe organy państw członkowskich, w których odbywa się produkcja, lub przez instytucje przez nie do tego wyznaczone, w odniesieniu do każdego produktu objętego wymogami określonymi w art. 38, w zależności od rodzaju produktu, podmiotom gospodarczym należącym do jednej z następujących kategorii:
a) producenci indywidualni lub należący do organizacji lub grup;
b) podmioty prowadzące działalność handlową, które dokonują pakowania w celu wprowadzenia produktów do obrotu;
c) przetwórcy, mający swą siedzibę w regionie najbardziej oddalonym.
2.
Prawo przewidziane w ust. 1 jest przyznawane poprzez udzielenie zezwolenia na jeden lub kilka lat gospodarczych.
Artykuł 40
Zezwolenie
1.
Zezwolenie przewidziane w art. 39 ust. 2 jest przyznawane podmiotom określonym w ust. 1 wspomnianego artykułu na ich wniosek, jeżeli posiadają, w razie takiej potrzeby, struktury i wyposażenie techniczne niezbędne do produkcji lub wytwarzania danego produktu, zgodnie z wymogami określonymi w art. 38 oraz jeżeli zobowiązują się:
a) w zależności od przypadku, do produkcji, pakowania lub wytwarzania produktów odpowiadających wspomnianym wymogom;
b) do prowadzenia księgowości pozwalającej na szczególne monitorowanie produkcji, pakowania lub wytwarzania produktu kwalifikującego się do korzystania ze znaku graficznego;
c) do poddawania się wszelkim kontrolom i weryfikacjom wnioskowanym przez właściwe organy.
2.
Zezwolenie zostaje odebrane, jeśli właściwe organy stwierdziły, że posiadający je podmiot nie przestrzegał wymogów dotyczących produktu lub nie wypełnił jednego z obowiązków wynikających ze zobowiązań określonych w ust. 1.
Odebranie zezwolenia ma charakter czasowy lub definitywny, w zależności od rodzaju stwierdzonych naruszeń.
Artykuł 41
Kontrola warunków stosowania znaku graficznego
Właściwe organy sprawdzają okresowo, czy posiadające zezwolenie podmioty przestrzegają warunków stosowania znaku graficznego oraz zobowiązań przewidzianych w art. 40.
Właściwe organy mogą zlecić wykonanie kontroli wyznaczonym do tego instytucjom, posiadającym odpowiednie kompetencje techniczne i wymaganą bezstronność.
W takim przypadku wspomniane instytucje sporządzają okresowo sprawozdanie na temat przeprowadzanych kontroli.
Artykuł 42
Środki krajowe
1.
Właściwe organy podejmują dodatkowe środki administracyjne niezbędne do zarządzania znakiem graficznym.
Środki te mogą dotyczyć między innymi pobierania od podmiotów posiadających zezwolenie opłaty za drukowanie znaku graficznego oraz na pokrycie kosztów administracyjnych związanych z zarządzaniem i przeprowadzanymi działaniami kontrolnymi.
2.
Właściwe organy informują bezzwłocznie Komisję o służbach lub, w zależności od przypadku, o instytucjach odpowiedzialnych za udzielanie zezwolenia przewidzianego w art. 39 ust. 2 i za przeprowadzanie kontroli w zastosowaniu przepisów niniejszego rozdziału.
Informują również o zamierzonych środkach dodatkowych przewidzianych w ust. 1 niniejszego artykułu, zanim zostaną one przyjęte, w terminie trzech miesięcy, począwszy od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 43
Nieprawne stosowanie znaku graficznego i jego reklama
Państwa członkowskie stosują właściwe istniejące przepisy krajowe, aby zapobiegać i, jeśli to konieczne, karać nieprawne posługiwanie się znakiem graficznym lub też ustanawiają w tym celu odpowiednie środki.
Państwa członkowskie informują Komisję o środkach, jakie zamierzają stosować, w terminie sześciu miesięcy od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Państwa członkowskie zapewniają właściwą reklamę znaku graficznego oraz produktów, które mogą z niego korzystać.
Artykuł 44
Warunki powielania i stosowania znaku graficznego
Powielanie i stosowanie znaku graficznego odbywa się zgodnie z wymaganiami technicznymi znajdującymi się w załączniku VII.
ROZDZIAŁ II
Przywóz tytoniu na Wyspy Kanaryjskie
Artykuł 45
Szczegółowe zasady zwolnienia z należności celnych za tytoń
1. Okres roczny do obliczenia maksymalnej ilości produktów tytoniowych określonej w art. 22 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 247/2006 zaczyna się od dnia 1 stycznia każdego roku i kończy dnia 31 grudnia tego samego roku.
2.
W celu stosowania przepisów art. 22 rozporządzenia (WE) nr 247/2006 "lokalna produkcja wyrobów tytoniowych" oznacza każdą operację prowadzoną na Wyspach Kanaryjskich, mającą na celu przetworzenie produktów wymienionych w załączniku VIII do niniejszego rozporządzenia na wyroby przemysłowe gotowe do palenia.
3. Ilości surowca tytoniowego i częściowo przetworzonego tytoniu określone w art. 22 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 247/2006 są przeliczane na ilości surowca tytoniowego odżyłowanego na podstawie współczynnika równoważności podanego w załączniku VIII do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 46
Warunki zwolnienia
1.
Przywóz produktów wymienionych w załączniku VIII wymaga okazania świadectwa zwolnienia.
Rubryka 20 we wniosku o świadectwo i w świadectwie zawiera jeden z zapisów określonych w załączniku I część J.
Jeśli przepisy niniejszego rozporządzenia nie stanowią inaczej, art. 2, 5, 9–13, 15, 19 i 20 stosuje się mutatis mutandis.
2.
Właściwe organy zapewniają, że produkty wymienione w załączniku VIII do niniejszego rozporządzenia są wykorzystywane zgodnie z odpowiednimi przepisami wspólnotowymi, w szczególności z przepisami art. 291–300 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93.
TYTUŁ V
PRZEPISY OGÓLNE I KOŃCOWE
Artykuł 47
Powiadomienia
1.
W odniesieniu do szczególnych uzgodnień w sprawie dostaw właściwe organy przekazują Komisji, najpóźniej piętnastego dnia miesiąca następującego po końcu każdego kwartału, następujące dane dotyczące poprzedzających miesięcy odpowiedniego roku kalendarzowego, uporządkowane w podziale na produkty, kody CN i, w razie potrzeby, miejsce przeznaczenia:
a) ilości, w podziale na miejsce, skąd nastąpił przywóz z krajów trzecich lub dostawę ze Wspólnoty;
b) kwota pomocy oraz poniesione rzeczywiście wydatki w odniesieniu do produktu i, w razie potrzeby, w odniesieniu do konkretnego miejsca przeznaczenia;
c) ilości, w stosunku do których świadectwa nie zostały wykorzystane, z podziałem na kategorię świadectwa;
d) wszelkie ilości wywiezione lub wysłane z powrotem zgodnie z art. 16 oraz ilości jednostkowe i całkowite zwróconych kwot pomocy;
e) ilości ewentualnie wywiezione lub wysłane z powrotem po przetworzeniu, zgodnie z art. 18;
f) przesunięcia w obrębie ilości ogólnej w odniesieniu do jednej kategorii produktów oraz zmiany prognozowanych bilansów dostaw wprowadzone w ciągu okresu;
g) dostępne saldo i procent wykorzystania.
Dane, o których mowa w akapicie pierwszym, są przekazane w oparciu o wykorzystane pozwolenia i świadectwa.
2.
W odniesieniu do wspierania lokalnej produkcji państwa członkowskie informują Komisję o:
a) złożonych wnioskach o przyznanie pomocy i kwocie odpowiadającej poprzedniemu rokowi kalendarzowemu – w terminie do dnia 31 marca każdego roku;
b) ostatecznie zakwalifikowanych wnioskach o przyznanie pomocy i kwocie odpowiadającej poprzedniemu rokowi kalendarzowemu – w terminie do dnia 31 lipca każdego roku.
Artykuł 48
Sprawozdanie
1. Sprawozdanie przewidziane w art. 28 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 247/2006 zawiera w szczególności:
a) informację o ewentualnych znaczących zmianach dotyczących otoczenia społeczno-gospodarczego i rolnego;
b) syntetycznie przedstawione dostępne dane fizyczne i finansowe dotyczące realizacji każdego środka, poparte analizą tych danych, oraz, jeśli to konieczne, przedstawieniem i analizą sektora gospodarki, którego dotyczy dany środek;
c) informację o stanie zaawansowania środków i priorytetów w stosunku do ich celów operacyjnych w dniu przedstawienia sprawozdania, poprzedzoną ilościowym ujęciem wskaźników;
d) syntetyczne przedstawienie ważnych problemów napotkanych podczas zarządzania środkami i ich realizacji;
e) badanie wyników wszystkich środków przy uwzględnieniu ich wzajemnych zależności;
f) w odniesieniu do szczególnych uzgodnień w sprawie dostaw:
- dane i analizę dotyczącą zmiany cen i wpływu na nie przyznanych korzyści, jak również informację o powziętych środkach i kontrolach przeprowadzonych w celu zapewnienia wspomnianego wpływu,
- uwzględniającą inne istniejące rodzaje pomocy analizę proporcjonalności pomocy w stosunku do kosztów dodatkowych związanych z dostawą do regionów najbardziej oddalonych i do cen stosowanych przy wywozie do państw trzecich w odniesieniu do produktów przeznaczonych do przetworzenia lub wykorzystania jako nakłady rolnicze oraz w stosunku do kosztów dodatkowych związanych z wyspiarskim charakterem i peryferyjnością;
g) wskazanie stopnia realizacji celów przydzielonych dla działań zawartych w programie, mierzonego za pomocą obiektywnych wskaźników;
h) dane dotyczące rocznego bilansu dostaw dla danego regionu, w szczególności jeśli chodzi o spożycie, rozwój pogłowia, produkcję i handel;
i) dane dotyczące rzeczywistych przyznanych kwot na realizację działań prowadzonych w ramach programu na podstawie kryteriów określonych przez państwa członkowskie, takich jak np. liczba producentów beneficjentów, liczba zwierząt objętych płatnościami, obszary objęte pomocą lub liczba branych pod uwagę gospodarstw;
j) dane dotyczące kosztów finansowych każdego z działań wchodzących w skład programu;
k) dane statystyczne dotyczące kontroli przeprowadzonych przez właściwe organy i ewentualnych nałożonych kar;
l) uwagi państwa członkowskiego dotyczące realizacji programu.
2.
W odniesieniu do roku 2006 sprawozdanie zawiera ocenę wpływu na hodowlę i gospodarkę rolną danego regionu, ocenę programu pomocy na rzecz tradycyjnej działalności gospodarczej związanej z produkcją mięsa wołowego, baraniego i koziego.
Artykuł 49
Zmiana programów
1. Zmiany programów zatwierdzonych na mocy art. 24 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 247/2006 muszą zostać zatwierdzone przez Komisję.
Jednakże zatwierdzenie to nie jest konieczne w przypadku następujących zmian:
a) w odniesieniu do prognozowanych bilansów dostaw państwa członkowskie mogą zmieniać poziom kwot pomocy i ilości produktów objętych szczególnymi uzgodnieniami w sprawie dostaw;
b) w odniesieniu do wspólnotowych programów wspierania produkcji lokalnej państwa członkowskie mogą zwiększać lub zmniejszać, w granicach 20 %, przydział finansowy przeznaczony na każdy środek i jednostkową kwotę pomocy w stosunku do kwot obowiązujących w momencie złożenia wniosku o zmianę.
2.
Państwa członkowskie informują raz na rok Komisję o zamierzonych zmianach.
Jednakże państwa członkowskie mogą informować o zmianach w dowolnym momencie w przypadku zaistnienia siły wyższej lub nadzwyczajnych okoliczności.
W razie braku sprzeciwu ze strony Komisji zamierzone zmiany stosuje się od pierwszego dnia drugiego miesiąca następującego po przekazaniu informacji.
Artykuł 50
Finansowanie badań, projektów demonstracyjnych, szkoleń i środków pomocy technicznej
Finansowanie badań, projektów demonstracyjnych, szkoleń i środków pomocy technicznej, przewidzianych w ramach programu zatwierdzonego na mocy art. 24 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 247/2006 dla celów jego realizacji, nie może przekraczać 1 % całkowitej sumy finansowania danego programu.
Artykuł 51
Dodatkowe środki krajowe
Państwa członkowskie przyjmują wszelkie odpowiednie środki dodatkowe konieczne do zapewnienia należytego stosowania tego rozporządzenia
Artykuł 52
Zmniejszenie zaliczek
Bez uszczerbku dla zasad ogólnych ustanowionych w zakresie dyscypliny budżetowej, jeżeli informacje przekazane Komisji przez państwa członkowskie na mocy art. 47 i 48 są niekompletne lub jeżeli został przekroczony termin ich przekazania, Komisja może dokonać czasowego i ryczałtowego zmniejszenia zaliczek przekazywanych na konto wydatków rolniczych.
Artykuł 53
Uchylenie
Uchyla się rozporządzenia (EWG) nr 388/92, (EWG) nr 2174/92, (EWG) nr 2233/92, (EWG) nr 2234/92, (EWG) nr 2235/92, (EWG) nr 2039/93, (EWG) nr 2040/93, (WE) nr 1418/96, (WE) nr 2054/96, (WE) nr 20/2002, (WE) nr 1195/2002, (WE) nr 43/2003, (WE) nr 995/2003, (WE) nr 14/2004 i (WE) nr 188/2005.
Odesłania do uchylonych rozporządzeń są interpretowane jako odesłania do niniejszego rozporządzenia oraz należy je odczytywać zgodnie z tabelą korelacji zamieszczoną w załączniku IX.
Artykuł 54
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się w każdym zainteresowanym państwie członkowskim od dnia powiadomienia przez Komisję o zatwierdzeniu przez nią programu danego państwa członkowskiego zgodnie z art. 24 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 247/2006.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 794/2006
z dnia 29 maja 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 30 maja 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 795/2006
z dnia 29 maja 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 27/2006 w zakresie ilości objętej stałym przetargiem na wywóz pszenicy zwyczajnej znajdującej się w posiadaniu niemieckiej agencji interwencyjnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzeniem Komisji (WE) nr 27/2006 [2] ogłoszono stały przetarg na wywóz 1500000 ton pszenicy zwyczajnej znajdującej się w posiadaniu niemieckiej agencji interwencyjnej.
(2) Dzięki przetargom, które odbyły się od momentu otwarcia stałego przetargu, prawie cała ilość pszenicy udostępniona podmiotom gospodarczym została wyczerpana.
Ze względu na silny popyt stwierdzony w ciągu ostatnich kilku tygodni i sytuację na rynku należy udostępnić nowe ilości pszenicy i zezwolić niemieckiej agencji interwencyjnej na zwiększenie o 500000 ton ilości pszenicy zgłoszonej do przetargu na wywóz.
(3) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 27/2006.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 2 rozporządzenia (WE) nr 27/2006 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 2
Przetarg obejmuje maksymalną ilość 2000000 ton pszenicy zwyczajnej do wywozu do wszystkich państw trzecich, z wyjątkiem Albanii, Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii, Bośni i Hercegowiny, Bułgarii, Chorwacji, Liechtensteinu, Rumunii, Serbii i Czarnogóry [3] oraz Szwajcarii.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 796/2006
z dnia 29 maja 2006 r.
zawieszające skup masła za 90 % ceny interwencyjnej i otwierające skup masła w trybie przetargu na okres do dnia 31 sierpnia 2006 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 343/2006 [2] otworzyło skup masła za 90 % ceny interwencyjnej w niektórych państwach członkowskich na okres od dnia 1 marca do dnia 31 sierpnia 2006 r.
(2) Artykuł 6 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 stanowi, że Komisja może zawiesić skup masła za 90 % ceny interwencyjnej, jeżeli ilości oferowane w ramach interwencji w okresie od dnia 1 marca do dnia 31 sierpnia 2006 r. przekraczają 50000 ton.
(3) Ze względu na osiągnięcie progu 50000 ton należy zawiesić skup masła za ustaloną cenę.
Należy zatem uchylić rozporządzenie (WE) nr 343/2006.
(4) W celu dalszego wspierania rynku masła należy zezwolić na skup masła w ramach stałego zaproszenia do przetargu zgodnie z art. 6 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 w tych państwach członkowskich, w których cena rynkowa masła jest na poziomie niższym niż 92 % ceny interwencyjnej.
(5) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2771/1999 z dnia 16 grudnia 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania przepisów rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do interwencji na rynku masła i śmietany [3] ustanawia zasady, których należy przestrzegać w przypadku gdy Komisja zdecyduje, że skup ma przebiegać w ramach stałego zaproszenia do przetargu.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zgodnie z art. 6 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 zawiesza się skup masła we Wspólnocie za 90 % ceny interwencyjnej, otwarty rozporządzeniem (WE) nr 343/2006.
Uchyla się rozporządzenie (WE) nr 343/2006.
Artykuł 2
1. Zgodnie z art. 6 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 niniejszym otwiera się skup masła w trybie przetargu od dnia 30 maja do dnia 31 sierpnia 2006 r. w następujących państwach członkowskich, na warunkach określonych w sekcji 3a rozporządzenia (WE) nr 2771/1999:
- Belgia,
- Republika Czeska,
- Niemcy,
- Estonia,
- Hiszpania,
- Francja,
- Irlandia,
- Włochy,
- Łotwa,
- Luksemburg,
- Niderlandy,
- Polska,
- Portugalia,
- Finlandia,
- Szwecja,
- Zjednoczone Królestwo.
2. Do celów stosowania art. 6 ust. 1 akapit trzeci i czwarty rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 Komisja może zmienić wykaz zamieszczony w ust. 1 na podstawie cen rynkowych z dwóch następujących po sobie tygodni.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 797/2006
z dnia 22 maja 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1785/2003 w odniesieniu do systemu przywozu ryżu
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 36 i art. 37 ust. 2 akapit trzeci,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 10 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1785/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [2] ustanawia wymóg przedstawienia pozwolenia na przywóz do Wspólnoty lub wywóz ze Wspólnoty któregokolwiek z produktów wymienionych w art. 1 tego rozporządzenia.
W trosce o uproszczenie procedur stosowanych w odniesieniu do podmiotów gospodarczych, należy przewidzieć możliwość odstępstwa od obowiązku przedstawienia pozwolenia na przywóz, jeśli nie jest ono niezbędne do zarządzania niektórymi przywozami ryżu.
Należy zatem zezwolić Komisji na odstąpienie od wspomnianego obowiązku.
(2) Porozumienie w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Indiami, na podstawie art. XXVIII GATT z 1994 r., dotyczące zmiany koncesji w odniesieniu do ryżu, przewidzianych na liście koncesyjnej WE CXL załączonej do GATT z 1994 r. [3], zatwierdzone decyzją Rady 2004/617/WE [4] przewiduje, że należności przywozowe stosowane przy przywozie ryżu łuskanego niektórych odmian Basmati pochodzącego z Indii wynoszą zero.
(3) Porozumienie w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Pakistanem, na podstawie art. XXVIII GATT z 1994 r., dotyczące zmiany koncesji w odniesieniu do ryżu, przewidzianych na liście koncesyjnej WE CXL załączonej do GATT z 1994 r. [5], zatwierdzone decyzją Rady 2004/618/WE [6] przewiduje, że należności przywozowe stosowane przy przywozie niektórych odmian ryżu łuskanego Basmati pochodzącego z Pakistanu wynoszą zero.
(4) Porozumienie w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki dotyczące metody obliczania stosowanych ceł na ryż łuskany [7], zatwierdzone decyzją Rady 2005/476/WE [8], ustanawia mechanizm obliczania i okresowego ustalania należności przywozowych na przywóz ryżu łuskanego objętego kodem CN 100620.
(5) Porozumienie w formie wymiany listów pomiędzy Wspólnotą Europejską a Tajlandią na podstawie art. XXVIII GATT 1994 dotyczące zmiany koncesji odnoszących się do ryżu przewidzianych na liście koncesyjnej WE CXL załączonej do GATT 1994 [9], zatwierdzone decyzją Rady 2005/953/WE [10], ustanawia mechanizm obliczania i okresowego ustalania należności przywozowych na przywóz ryżu bielonego i półbielonego objętego kodem CN 100630 oraz przewiduje, że należności przywozowe za przywóz ryżu łamanego, objętego kodem CN 10064000 wynoszą 65 EUR za tonę.
(6) Cztery wymienione wyżej decyzje przewidują możliwość odstąpienia przez Komisję od rozporządzenia (WE) nr 1785/2003 w celu pełnego zastosowania wspomnianych porozumień.
Odstępstwa te można stosować najpóźniej do dnia 30 czerwca 2006 r.
(7) Należy zatem dostosować przepisy rozporządzenia (WE) nr 1785/2003 dotyczące ustalenia należności przywozowych w odniesieniu do różnych rodzajów ryżu stanowiących przedmiot wspomnianych porozumień.
(8) Żeby zastosować zerową stawkę należności przywozowych, ryż Basmati musi należeć do odmiany wymienionej w porozumieniach.
W celu upewnienia się, że ryż Basmati, do którego przywozu zastosowano zerową stawkę należności przywozowej, odpowiada tym cechom, Komisja powinna przyjąć szczególne zasady.
(9) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1785/2003.
W celu zapewnienia podmiotom utrzymania wspomnianego nowego systemu przywozu po wygaśnięciu stosowanych odstępstw, wprowadzone zmiany powinny obowiązywać od dnia 1 lipca 2006 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1785/2003 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 10 dodaje się ust. 1a w brzmieniu:
"1a Jeżeli zarządzanie niektórymi przywozami ryżu nie wymaga przedstawiania pozwolenia na przywóz, Komisja może, zgodnie z procedurą określoną w art. 26 ust. 2, odstąpić od obowiązku określonego w ust. 1 akapit pierwszy niniejszego artykułu.".
2) W art. 11 skreśla się ust. 2.
3) Dodaje się art. 11a do 11d w brzmieniu:
"Artykuł 11a
1.
Na zasadzie odstępstwa od art. 11 ust. 1, należność przywozową za ryż łuskany objęty kodem CN 100620 ustala Komisja, w terminie 10 dni od zakończenia odpowiedniego okresu rozliczeniowego, w wysokości:
a) 30 EUR za tonę w jednym z następujących przypadków:
- jeżeli zostanie stwierdzone, że przywóz ryżu łuskanego realizowany przez cały ubiegły rok gospodarczy nie osiągnął rocznej ilości referencyjnej określonej w ust. 3 akapit pierwszy, zmniejszonej o 15 %,
- jeżeli zostanie stwierdzone, że przywóz ryżu łuskanego realizowany przez pierwszych sześć miesięcy roku gospodarczego nie osiągnął częściowej ilości referencyjnej określonej w ust. 3 akapit drugi, zmniejszonej o 15 %;
b) 42,5 EUR za tonę w jednym z następujących przypadków:
- jeżeli zostanie stwierdzone, że przywóz ryżu łuskanego realizowany przez cały ubiegły rok gospodarczy przekracza roczną ilość referencyjną określoną w ust. 3 akapit pierwszy, zmniejszoną o 15 %, i nie przekracza tej samej rocznej ilości referencyjnej zwiększonej o 15 %,
- jeżeli zostanie stwierdzone, że przywóz ryżu łuskanego realizowany przez pierwszych sześć miesięcy roku gospodarczego przekracza częściową ilość referencyjną określoną w ust. 3 akapit drugi, zmniejszoną o 15 %, i nie przekracza tej samej częściowej ilości referencyjnej zwiększonej o 15 %;
c) 65 EUR za tonę w jednym z następujących przypadków:
- jeżeli zostanie stwierdzone, że przywóz ryżu łuskanego realizowany przez cały ubiegły rok gospodarczy przekracza roczną ilość referencyjną określoną w ust. 3 akapit pierwszy, zwiększoną o 15 %,
- jeżeli zostanie stwierdzone, że przywóz ryżu łuskanego realizowany przez pierwszych sześć miesięcy roku gospodarczego przekracza częściową ilość referencyjną określoną w ust. 3 akapit drugi, zwiększoną o 15 %.
Komisja ustala stawkę należności przywozowych jedynie w przypadku, gdy obliczenia dokonane zgodnie z niniejszym ustępem prowadzą do jej zmiany.
Do czasu ustalenia nowej stawki należności przywozowych stosuje się stawkę ustaloną wcześniej.
2.
W odniesieniu do obliczeń stawki należności przywozowych, o których mowa w ust. 1, uwzględnia się ilości, na które, zgodnie z art. 10 ust. 1, wydano pozwolenia na przywóz, w odniesieniu do ryżu łuskanego objętego kodem CN 100620, w odpowiednim okresie referencyjnym, z wyjątkiem pozwoleń na przywóz ryżu Basmati, o którym mowa w art. 11b.
3.
Roczna ilość referencyjna wynosi 437678 ton na rok gospodarczy 2005–2006.
Ilość ta została zwiększona o 6000 ton rocznie w odniesieniu do lat gospodarczych 2006–2007 i 2007–2008.
Częściowa ilość referencyjna odpowiada, w każdym roku gospodarczym, połowie rocznej ilości referencyjnej, o której mowa w akapicie pierwszym.
Artykuł 11b
Na zasadzie odstępstwa od art. 11 ust. 1, odmiany ryżu łuskanego Basmati, objętego kodami CN 10062017 i CN 10062098 określone w załączniku IIIa korzystają z zerowej stawki należności przywozowych, na warunkach określonych przez Komisję zgodnie z procedurą określoną w art. 26 ust. 2.
Artykuł 11c
1.
Na zasadzie odstępstwa od art. 11 ust. 1, należność przywozową za ryż półbielony lub bielony objęty kodem CN 100630 ustala Komisja w terminie 10 dni od zakończenia odpowiedniego okresu referencyjnego w wysokości:
a) 175 EUR za tonę w jednym z następujących przypadków:
- jeżeli zostanie stwierdzone, że przywóz ryżu półbielonego i bielonego realizowany przez cały ubiegły rok gospodarczy przekracza 387743 ton,
- jeżeli zostanie stwierdzone, że przywóz ryżu półbielonego i bielonego realizowany przez pierwsze sześć miesięcy roku gospodarczego przekracza 182239 ton;
b) 145 EUR za tonę w jednym z następujących przypadków:
- jeżeli zostanie stwierdzone, że przywóz ryżu półbielonego i bielonego realizowany przez cały ubiegły rok gospodarczy nie przekracza 387743 ton,
- jeżeli zostanie stwierdzone, że przywóz ryżu półbielonego i bielonego realizowany przez pierwsze sześć miesięcy roku gospodarczego nie przekracza 182239 ton.
Komisja ustala stawkę należności przywozowych jedynie w przypadku, gdy obliczenia dokonane zgodnie z niniejszym ustępem prowadzą do jej zmiany.
Do czasu ustalenia nowej stawki należności przywozowych stosuje się stawkę ustaloną wcześniej.
2.
W odniesieniu do obliczeń należności przywozowych, o których mowa w ust. 1, uwzględnia się ilości, na które, zgodnie z art. 10 ust. 1, wydano pozwolenia na przywóz ryżu półbielonego lub bielonego objętych kodem CN 100630, w odpowiednim okresie referencyjnym.
Artykuł 11d
Na zasadzie odstępstwa od art. 11 ust. 1, należność przywozowa za ryż łamany objęty kodem CN 10064000 wynosi 65 EUR za tonę.".
4) Dodaje się załącznik IIIa w brzmieniu.
"
"ZAŁĄCZNIK IIIa
Odmiany ryżu łuskanego Basmati, o których mowa w art. 11b
Basmanti 217
Basmanti 370
Basmanti 386
Kernel (Basmanti)
Pusa Basmanti
Ranbir Basmanti
Super Basmanti
Taraori Basmanti (HBC-19)
Type-3 (Dehradun)".
"
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 lipca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 798/2006
z dnia 30 maja 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 31 maja 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 799/2006
z dnia 30 maja 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1168/2005 w odniesieniu do ilości objętej przetargiem stałym na odsprzedaż na rynku Wspólnoty kukurydzy znajdującej się w posiadaniu austriackiej agencji interwencyjnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na odsprzedaż na rynku wewnętrznym około 121525 ton kukurydzy znajdującej się w posiadaniu austriackiej agencji interwencyjnej, został otwarty rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1168/2005 [2].
(2) Ze względu na aktualną sytuację na rynku, właściwym jest zwiększenie ilości kukurydzy wystawionej na sprzedaż przez austriacką agencję interwencyjną na rynku wewnętrznym otwierając przetarg stały na 211705 tony.
(3) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1168/2005.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1168/2005 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 1 zapis "121525 tony" zastępuje się zapisem "211705 tony";
2) W tytule Załącznika zapis "121525 tony" zastępuje się zapisem "211705 tony".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 800/2006
z dnia 30 maja 2006 r.
otwierające i ustalające zarządzanie kontyngentem na przywóz młodych byków opasowych (od dnia 1 lipca 2006 r. do dnia 30 czerwca 2007 r.)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], w szczególności jego art. 32 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Harmonogram CXL Światowej Organizacji Handlu (WTO) wymaga od Wspólnoty otwarcia rocznego kontyngentu taryfowego na przywóz 169000 sztuk młodych byków opasowych.
Jednakże w wyniku negocjacji, które doprowadziły do zawarcia porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki zgodnie z art. XXIV:6 i art. XXVIII GATT 1994 [2], zatwierdzonego decyzją Rady (WE) nr 2006/333/WE [3], Wspólnota zobowiązała się do włączenia do swojego harmonogramu w odniesieniu do wszystkich państw członkowskich zwiększenia tego kontyngentu taryfowego na przywóz.
(2) Właściwym jest ustanowienie w szczegółowych zasadach zarządzania tym kontyngentem taryfowym, iż ilość do wykorzystania w okresie od dnia 1 lipca 2006 r. do dnia 30 czerwca 2007 r. należy rozłożyć na cały rok w sposób odpowiedni w rozumieniu art. 32 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999.
(3) Ze względu na zbliżające się wejście w życie traktatu o przystąpieniu Bułgarii i Rumunii do Unii Europejskiej, bez uszczerbku dla art. 39 wspomnianego traktatu, oraz w celu umożliwienia podmiotom gospodarczym z tych państw skorzystania z tego kontyngentu z dniem ich przystąpienia, okres kontyngentu należy podzielić na dwa podokresy, a ilość do wykorzystania w ramach tego kontyngentu rozłożyć na te okresy, biorąc pod uwagę tradycyjne modele wymiany handlowej między Wspólnotą a krajami dostawcami w ramach tego kontyngentu.
(4) W celu zapewnienia równiejszego dostępu do wymienionego kontyngentu przy jednoczesnym zapewnieniu konkurencyjności liczby zwierząt na wniosek, każdy wniosek o pozwolenie na przywóz powinien uwzględniać maksymalną i minimalną liczbę sztuk.
(5) Aby zapobiec spekulacjom, ilości do wykorzystania w ramach kontyngentu powinny zostać udostępnione podmiotom, które mogą wykazać, że rzeczywiście zajmowały się przywozem z państw trzecich na dużą skalę.
Mając to na uwadze, jak również dbając o zapewnienie skutecznego zarządzania, odnośni handlowcy powinni spełniać wymóg przywozu co najmniej 50 zwierząt w okresie od dnia 1 maja 2005 r. do dnia 30 kwietnia 2006 r., zważywszy na fakt, że partię 50 zwierząt można uznać za partię opłacalną ekonomicznie.
(6) W celu umożliwienia weryfikacji zgodności z kryteriami wnioski należy składać w państwie członkowskim, w którym dany importer jest wpisany do rejestru VAT.
(7) W celu zapobiegania spekulacji należy odmówić dostępu do kontyngentu importerom niezajmującym się już handlem żywym bydłem w dniu 1 stycznia 2006 r., jak również należy uniemożliwić przenoszenie pozwoleń.
(8) Należy ustanowić ilości, na które można składać wnioski o wydanie pozwolenia przyznawane po rozpatrywanym okresie oraz, gdzie to właściwe, po zastosowaniu jednolitego współczynnika przydziału.
(9) Instrumentami tymi powinno zarządzać się za pomocą pozwoleń na przywóz. W tym celu konieczne jest ustanowienie zasad dotyczących składania wniosków oraz informacji podawanych na wnioskach i na pozwoleniach, tam gdzie to konieczne jako uzupełnienie lub odstępstwo od niektórych przepisów rozporządzenia Komisji (WE) nr 1445/95 z dnia 26 czerwca 1995 r. w sprawie zasad stosowania pozwoleń na przywóz i na wywóz w sektorze wołowiny i cielęciny oraz uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 2377/80 [4] oraz przepisów rozporządzenia Komisji (WE) nr 1291/2000 z dnia 9 czerwca 2000 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na wywóz i przywóz oraz świadectw o wcześniejszym ustaleniu refundacji dla produktów rolnych [5].
(10) Z doświadczenia wynika, że odpowiednie zarządzanie kontyngentem wymaga również, aby posiadacz pozwolenia był faktycznym importerem.
Dlatego taki importer powinien aktywnie uczestniczyć w kupnie, transporcie i przywozie omawianych zwierząt.
Udokumentowanie tych czynności powinno zatem również stanowić zasadniczy wymóg w odniesieniu do zabezpieczenia pozwoleń w rozumieniu rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2220/85 z dnia 22 lipca 1985 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu zabezpieczeń w odniesieniu do produktów rolnych [6].
(11) W celu zapewnienia ścisłej kontroli statystycznej zwierząt przywożonych w ramach kontyngentu, nie stosuje się tolerancji, o której mowa w art. 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000.
(12) Stosowanie niniejszego kontyngentu taryfowego wymaga skutecznych kontroli określonych miejsc przeznaczenia przywożonych zwierząt.
Zwierzęta powinny być zatem tuczone w państwie członkowskim, które wystawiło pozwolenie na przywóz.
(13) Zabezpieczenie powinno być wniesione, aby zapewnić, że zwierzęta są tuczone przez przynajmniej 120 dni w wyznaczonych miejscach produkcji.
Kwota zabezpieczenia powinna obejmować różnicę między cłem wynikającym ze Wspólnej Taryfy Celnej a obniżoną stawką celną obowiązującą w dniu dopuszczenia omawianych zwierząt do swobodnego obrotu.
(14) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejszym otwiera się kontyngent taryfowy na 24070 sztuk młodych byków objętych kodami 01029005, 01029029 lub 01029049 i przeznaczonych do tuczenia we Wspólnocie, na okres od dnia 1 lipca 2006 r. do dnia 30 czerwca 2007 r.
Kontyngentowi taryfowemu nadaje się numer zlecenia 09.4005.
2.
Cło przywozowe stosowane w ramach kontyngentu taryfowego, o którym mowa w ust. 1, wynosi 16 % ad valorem plus 582 EUR za tonę netto.
Stawka celna przewidziana w akapicie pierwszym jest stosowana pod warunkiem, że przywożone zwierzęta są tuczone przynajmniej przez 120 dni w państwie członkowskim, które wystawiło pozwolenie na przywóz.
3.
Kontyngenty określone w ust. 1 rozłożone są w następujący sposób:
a) 12035 sztuk żywego bydła w okresie od dnia 1 lipca 2006 r. do dnia 31 grudnia 2006 r.
b) 12035 sztuk żywego bydła w okresie od dnia 1 stycznia 2007 r. do dnia 30 czerwca 2007 r.
4.
Jeśli w ciągu okresu wymienionego w ust. 3 lit. a) ilość objęta złożonymi wnioskami o wydanie pozwolenia jest niższa niż ilość do wykorzystania w tym okresie, różnicę przypadającą na ten okres dodaje się do ilości do wykorzystania w okresie wymienionym w ust. 3 lit. b).
Artykuł 2
1.
Do korzystania z kontyngentu ustanowionego w art. 1 kwalifikują się osoby fizyczne lub prawne, które w momencie składania wniosku o pozwolenie na przywóz udowodnią w stopniu wystarczającym dla właściwych władz danego państwa członkowskiego, że w okresie od dnia 1 maja 2005 r. do dnia 30 kwietnia 2006 r. dokonały przywozu przynajmniej 50 sztuk zwierząt objętych kodem CN 010290.
Z zastrzeżeniem wejścia w życie traktatu o przystąpieniu Bułgarii i Rumunii w dniu 1 stycznia 2007 r., podmioty gospodarcze z tych państw mogą ubiegać się o pozwolenia na przywóz w odniesieniu do ilości do wykorzystania w drugim podokresie tego kontyngentu zgodnie z art. 1 ust. 3 lit. b), pod warunkiem, że w okresie od dnia 1 maja 2005 r. do dnia 30 kwietnia 2006 r. dokonały przywozu przynajmniej 50 sztuk zwierząt objętych kodem CN 010290.
Wnioskodawcy muszą figurować w krajowym rejestrze podatników VAT.
2.
Dowód przywozu jest dostarczany wyłącznie za pośrednictwem dokumentów celnych dopuszczających do swobodnego obrotu, należycie poświadczonych przez władze celne oraz wskazujących na danego wnioskodawcę jako na odbiorcę.
Państwa członkowskie mogą przyjmować kopie dokumentów, o których mowa w akapicie pierwszym, których zgodność z oryginałem potwierdził właściwy organ.
W przypadku przyjmowania takich kopii, państwa członkowskie powiadamiają o tym fakcie każdego z przedmiotowych wnioskodawców w ramach zawiadomienia, o którym mowa w art. 3 ust. 5.
3.
Podmioty, które przed dniem 1 stycznia 2006 r. zaprzestały działalności handlowej z państwami trzecimi w sektorze wołowiny i cielęciny, nie kwalifikują się do składania wniosków.
4.
Spółka utworzona poprzez połączenie spółek, z których każda wykazuje przywozy referencyjne zgodne z minimalną ilością wskazana w ust. 1, może wykorzystać te przywozy referencyjne jako podstawę do składania wniosku.
Artykuł 3
1.
Wnioski o pozwolenia na przywóz można składać jedynie w państwie członkowskim, w którym wnioskodawca jest zarejestrowany dla celów podatku VAT.
2.
Wnioski o pozwolenia na przywóz na każdy z okresów wskazanych w art. 1 ust. 3:
a) muszą obejmować co najmniej 50 sztuk zwierząt,
b) nie mogą obejmować więcej niż 5 % ilości do wykorzystania.
W przypadkach, w których wnioski przewyższają ilość, o której mowa w pierwszym akapicie lit. b), nadwyżka nie jest rozpatrywana.
3.
Wnioski o pozwolenia na przywóz na okres wskazany w art. 1 ust. 3 lit. a) powinny zostać złożone w ciągu 10 dni roboczych następujących po dniu opublikowania niniejszego rozporządzenia w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Wnioski o pozwolenia na przywóz na okres wskazany w art. 1 ust. 3 lit. b) powinny zostać złożone w ciągu pierwszych 10 dni roboczych tego okresu.
4.
Każdy z wnioskodawców może złożyć tylko jeden wniosek na każdy okres wskazany w art. 1 ust. 3.
W przypadku złożenia przez wnioskodawcę więcej niż jednego wniosku żaden złożony przez niego wniosek nie zostanie przyjęty.
5.
Po weryfikacji przedłożonych dokumentów państwa członkowskie przekazują Komisji, najpóźniej do piątego dnia roboczego od terminu składania wniosków, wykaz wnioskodawców i ich adresów oraz ilości, o które wnioskują.
Wszystkie zawiadomienia, w tym również wnioski puste, przekazywane są za pośrednictwem faksu lub e-maila z wykorzystaniem wzoru formularza z załącznika I w przypadkach, w których wnioski zostały faktycznie złożone.
Artykuł 4
1.
Po otrzymaniu zawiadomienia, o którym mowa w art. 3 ust. 5, Komisja decyduje w możliwie najkrótszym terminie, w jakim stopniu możliwa jest pełna realizacja wniosków.
2.
Jeżeli ilości objęte wnioskami, o których mowa w art. 3, przekraczają ilości do wykorzystania w danym okresie, Komisja ustala jednolity współczynnik przydziału, który stosuje się do wnioskowanych ilości.
W przypadkach, w których zastosowanie współczynnika przydziału, o którym mowa w akapicie pierwszym, daje wynik poniżej 50 sztuk na wniosek, ilość do wykorzystania będzie przyznana przez dane państwo członkowskie w drodze losowania uprawnień do przywozu obejmujących 50 sztuk bydła.
W przypadku gdy pozostała ilość jest mniejsza niż 50 sztuk bydła, ilość ta stanowi pojedynczą partię.
3.
Pozwolenia wydaje się możliwie najszybciej, pod warunkiem uzyskania decyzji Komisji o przyjęciu wniosków.
Artykuł 5
1.
Pozwolenia na przywóz wydaje się na podmiot, który złożył wniosek.
2.
Wnioski o wydanie pozwolenia na przywóz zawierają następujące informacje:
a) w polu 8, kraj pochodzenia;
b) w polu 16, jeden lub kilka z następujących kodów Nomenklatury Scalonej: 01029005, 01029029 lub 01029049;
c) w polu 20, numer zlecenia kontyngentu (09.4005) oraz jedną z adnotacji określonych w załączniku II.
Artykuł 6
1. W drodze odstępstwa od przepisów art. 9 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000, pozwolenia na przywóz wystawione zgodnie z niniejszym rozporządzeniem nie podlegają przeniesieniu i nadają prawa w odniesieniu do kontyngentów taryfowych, wyłącznie jeżeli są wystawione na tę samą nazwę lub nazwisko oraz na ten sam adres, które widnieją jako dane odbiorcy w towarzyszących deklaracjach celnych dopuszczających do swobodnego obrotu.
2.
W drodze odstępstwa od przepisów art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1445/95, pozwolenia na przywóz są ważne przez okres 180 dni od dnia ich faktycznego wydania w rozumieniu art. 4 ust. 3 niniejszego rozporządzenia.
Żadne pozwolenia na przywóz nie są ważne po dniu 30 czerwca 2007 r.
3.
Zabezpieczenie w odniesieniu do pozwolenia na przywóz wynosi 15 EUR od sztuki bydła i jest wnoszone przez wnioskodawcę jednocześnie ze złożeniem wniosku o wydanie pozwolenia.
4.
Wydane pozwolenia są ważne w całej Wspólnocie.
5. Zgodnie z art. 50 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000, od wszelkich ilości przywiezionych ponad ilość wskazaną w pozwoleniu na przywóz pobiera się pełne cło wynikające ze Wspólnej Taryfy Celnej obowiązującej w dniu przyjęcia deklaracji celnej o dopuszczeniu do swobodnego obrotu.
6.
W drodze odstępstwa od przepisów sekcji 4 tytułu III rozporządzenia (WE) nr 1291/2000, zabezpieczenie nie jest uwalniane do czasu przedstawienia dowodów na to, że posiadacz pozwolenia był komercyjnie i logistycznie odpowiedzialny za zakup, transport i odprawę dopuszczającą do swobodnego obrotu przedmiotowych zwierząt.
Dowody te składają się co najmniej z:
a) oryginału faktury handlowej lub jej poświadczonej kopii, sporządzonej w imieniu właściciela tytularnego przez sprzedawcę lub jego przedstawiciela, posiadających siedzibę w państwie trzecim wywozu, oraz dowodu płatności dokonanej przez właściciela tytularnego lub otwarcia przez właściciela tytularnego nieodwołalnej akredytywy dokumentowej na rzecz sprzedawcy;
b) konosamentu lub, w stosownych przypadkach, dokumentu przewozu w transporcie drogowym lub powietrznym, wystawionego na posiadacza zezwolenia na przedmiotowe zwierzęta;
c) dowodu, że towar został zgłoszony w celu dopuszczenia go do swobodnego obrotu, z zaznaczeniem nazwiska lub nazwy i adresu posiadacza jako odbiorcy.
Artykuł 7
1.
W momencie przywozu importer dostarcza dowód na to, że:
a) przekazał pisemne zobowiązanie do informowania w terminie jednego miesiąca właściwego organu państwa członkowskiego, który wydał pozwolenie, o gospodarstwie lub gospodarstwach, w których ma być tuczone młode bydło;
b) złożył zabezpieczenie w kwocie ustanowionej dla każdego kwalifikującego się kodu CN z załącznika III do właściwego organu państwa członkowskiego, który wydał pozwolenie. Tuczenie przywożonych zwierząt w tym państwie członkowskim przez okres przynajmniej 120 dni od daty przyjęcia zgłoszenia celnego dopuszczającego do swobodnego obrotu jest wymogiem podstawowym w rozumieniu art. 20 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2220/85.
2.
Z wyjątkiem przypadków działania siły wyższej, zabezpieczenie określone w ust. 1 lit. b) jest uwalniane tylko wtedy, gdy właściwemu organowi państwa członkowskiego dostarczony jest dowód na to, że młode bydło:
a) zostało utuczone w gospodarstwie lub gospodarstwach wymienionych zgodnie z ust. 1
b) nie zostało poddane ubojowi przed upływem terminu 120 dni od daty przywozu; lub
c) zostało poddane ubojowi z powodów zdrowotnych lub padło w wyniku choroby lub wypadku przed upływem tego terminu.
Zabezpieczenie jest zwalniane niezwłocznie po dostarczeniu takiego dowodu.
Jednakże w przypadku, gdy termin określony w ust. 1 lit. a) nie został dotrzymany, zabezpieczenie, które ma być zwolnione, jest obniżane o:
- 15 %, oraz o
- 2 % pozostałej kwoty za każdy dzień, o który został przekroczony ten termin.
Kwoty, które nie są uwolnione, ulegają przepadkowi i są zatrzymywane jako opłaty celne.
3.
Jeżeli dowód określony w ust. 2 nie zostanie dostarczony w terminie 180 dni od daty przywozu, zabezpieczenie ulega przepadkowi i jest zatrzymywane jako opłata celna.
Jednakże jeśli taki dowód nie zostanie dostarczony w terminie 180 dni przewidzianych w akapicie pierwszym, lecz jest wystawiony w terminie sześciu miesięcy po tym okresie, kwota utracona, pomniejszona o 15 % zabezpieczenia, jest wypłacana.
Artykuł 8
O ile niniejsze rozporządzenie nie stanowi inaczej, stosuje się rozporządzenia (WE) nr 1291/2000 i (WE) nr 1445/95.
Artykuł 9
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu następującym po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 801/2006
z dnia 30 maja 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1384/2005 w zakresie ilości objętej stałym przetargiem na wywóz jęczmienia znajdującego się w posiadaniu węgierskiej agencji interwencyjnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2131/93 [2] ustanawia procedury i warunki sprzedaży zbóż znajdujących się w posiadaniu agencji interwencyjnych.
(2) W rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1384/2005 [3] ogłoszono stały przetarg na wywóz 60323 ton jęczmienia znajdującego się w posiadaniu węgierskiej agencji interwencyjnej.
(3) Węgry poinformowały Komisję o zamiarze przystąpienia ich agencji interwencyjnej do zwiększenia o 88652 ton ilości zgłoszonej do przetargu na wywóz.
Uwzględniając sytuację na rynku, należy pozytywnie rozpatrzyć wniosek złożony przez Węgry.
(4) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1384/2005.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 2 rozporządzenia (WE) nr 1384/2005 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 2
Przetarg obejmuje maksymalną ilość 148975 ton jęczmienia do wywozu do wszystkich krajów trzecich, z wyłączeniem Albanii, Bośni i Hercegowiny, Bułgarii, Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii, Chorwacji, Kanady, Liechtensteinu, Meksyku, Rumunii, Serbii i Czarnogóry [4], Stanów Zjednoczonych Ameryki oraz Szwajcarii.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 802/2006
z dnia 30 maja 2006 r.
ustalające współczynniki przeliczeniowe mające zastosowanie do ryb z rodzajów Thunnus i Euthynnus
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 104/2000 z dnia 17 grudnia 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków produktów rybołówstwa i akwakultury [1], w szczególności jego art. 26 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3510/82 z dnia 23 grudnia 1982 r. ustalające współczynniki przeliczeniowe mające zastosowanie do tuńczyka [2] zostało kilkakrotnie i znacząco zmienione [3].
Dla zapewnienia jasności i zrozumiałości powinno więc zostać skodyfikowane.
(2) Wspólnotowa cena producenta jest ustalana corocznie w odniesieniu do ryb z rodzajów Thunnus i Euthynnus przeznaczonych dla przemysłu przetwórczego.
(3) Należy również ustalić współczynniki przeliczeniowe mające zastosowanie do różnych gatunków, rozmiarów i postaci ryb z rodzajów Thunnus i Euthynnus.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Produktów Rybołówstwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Współczynniki przeliczeniowe mające zastosowanie do różnych gatunków, rozmiarów i postaci ryb z rodzajów Thunnus i Euthynnus wymienione są w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Rozporządzenie (EWG) nr 3510/82 zostaje uchylone.
Odesłania do uchylonego rozporządzenia należy odczytywać jako odesłania do niniejszego rozporządzenia, zgodnie z tabelą korelacji w załączniku III.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 803/2006
z dnia 30 maja 2006 r.
wprowadzające odstępstwo od rozporządzenia (EWG) nr 1915/83 w sprawie niektórych szczegółowych reguł wykonawczych dotyczących prowadzenia rachunkowości w celu określenia dochodów gospodarstw rolnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 79/65/EWG z dnia 15 czerwca 1965 r. ustanawiające sieć zbierania danych rachunkowych o dochodach i prowadzonej działalności gospodarczej gospodarstw rolnych w Europejskiej Wspólnocie Gospodarczej [1], w szczególności jego art. 6 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 3 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1915/83 [2] stanowi, że od roku obrachunkowego 2005 agencja łącznikowa przesyła Komisji wszystkie sprawozdania z gospodarstw rolnych nie później niż dwanaście miesięcy po upływie danego roku obrachunkowego.
(2) Właściwe jest, jako środek wyjątkowy za rok obrachunkowy 2005, udzielić Belgii dłuższego okresu na przesyłanie danych w celu zezwolenia temu państwu członkowskiemu na zakończenie uaktualniania systemu komputerowego stosowanego w przetwarzaniu danych rachunkowych zebranych w celu określenia dochodów gospodarstw rolnych.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Wspólnoty ds. Sieci Danych Rachunkowych Gospodarstw Rolnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W drodze odstępstwa od art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 1915/83, za rok obrachunkowy 2005 agencja łącznikowa Belgii przesyła sprawozdania z gospodarstw rolnych nie później niż osiemnaście miesięcy po upływie roku obrachunkowego. Artykuł 2
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 804/2006
z dnia 30 maja 2006 r.
zmieniające ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności przywozowych na niektóre produkty w sektorze cukru, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1011/2005, na rok gospodarczy 2005/2006
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1423/95 z dnia 23 czerwca 1995 r. ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze dotyczące przywozu produktów innych niż melasy w sektorze cukru [2], w szczególności jego art. 1 ust. 2 akapit drugi, zdanie drugie, oraz art. 3 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności stosowanych do przywozu cukru białego, cukru surowego i niektórych syropów w odniesieniu do roku gospodarczego 2005/2006 zostały ustalone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1011/2005 [3].
Ceny te i kwoty zostały ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 770/2006 [4].
(2) Dane, którymi obecnie dysponuje Komisja, prowadzą do zmiany wymienionych kwot, zgodnie z zasadami i szczegółowymi przepisami wykonawczymi przewidzianymi w rozporządzeniu (WE) nr 1423/95,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ceny reprezentatywne i dodatkowe należności stosowane do przywozu produktów, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1423/95, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1011/2005 w odniesieniu do roku gospodarczego 2005/2006, zmienia się zgodnie z kwotami wskazanymi w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 31 maja 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 805/2006
z dnia 25 kwietnia 2006 r.
w sprawie zawarcia Umowy o partnerstwie między Wspólnotą Europejską a Sfederowanymi Stanami Mikronezji w sprawie połowów na wodach przybrzeżnych Sfederowanych Stanów Mikronezji
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37 w związku z jego art. 300 ust. 2 i art. 300 ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wspólnota i Sfederowane Stany Mikronezji (FSM) wynegocjowały i podpisały Umowę o współpracy w zakresie połowów zapewniającą rybakom ze Wspólnoty możliwości połowowe na wodach podlegających jurysdykcji Sfederowanych Stanów Mikronezji lub ich władzy suwerennej.
(2) Umowa określa zakres współpracy gospodarczej, finansowej, technicznej i naukowej w sektorze rybołówstwa z uwzględnieniem zachowania zasobów i ich zrównoważonego wykorzystania oraz współpracy w przedsięwzięciach mających na celu rozwój działań gospodarczych związanych z rybołówstwem i pokrewnych we wspólnym interesie Stron.
(3) Umowa powinna zostać zatwierdzona.
(4) Należy określić przydziały możliwości połowowych dla Państw Członkowskich.
(5) Państwa Członkowskie, których statki prowadzą połowy na mocy niniejszej umowy, powiadamiają Wspólnotę o wielkości każdego połowu dokonanego w strefie połowowej FSM zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 500/2001 z dnia 14 marca 2001 r. w sprawie ustanowienia szczegółowych zasad stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2847/93 w odniesieniu do monitorowania połowów statków rybackich Wspólnoty na wodach państw trzecich i na pełnym morzu [1],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejszym zatwierdza się w imieniu Wspólnoty Umowę o partnerstwie między Wspólnotą Europejską a Sfederowanymi Stanami Mikronezji w sprawie połowów na wodach przybrzeżnych Sfederowanych Stanów Mikronezji (zwaną dalej "Umową").
Tekst Umowy zostaje dołączony do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Możliwości połowowe, określone w Protokole do Umowy, zostają rozdzielone pomiędzy Państwa Członkowskie w sposób następujący:
— _BAR_ sejnery chłodnie do połowu tuńczyków: _BAR_ Hiszpania: _BAR_ 75 % dostępnych możliwości połowowych, _BAR_
Francja: _BAR_ 25 % dostępnych możliwości połowowych, _BAR_
— _BAR_ taklowce powierzchniowe: _BAR_ Hiszpania: _BAR_ 8 statków, _BAR_
Portugalia: _BAR_ 4 statki. _BAR_
Jeżeli wnioski o wydanie licencji z tych Państw Członkowskich nie wyczerpią wszystkich możliwości połowowych ustalonych w Protokole, Komisja może uwzględnić wnioski z pozostałych Państw Członkowskich.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 806/2006
z dnia 31 maja 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 czerwca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 807/2006
z dnia 31 maja 2006 r.
otwierające stały przetarg na wywóz jęczmienia znajdującego się w posiadaniu estońskiej agencji interwencyjnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze zbóż [1], w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2131/93 [2] ustanawia procedury i warunki sprzedaży zbóż znajdujących się w posiadaniu agencji interwencyjnych.
(2) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3002/92 [3] ustanawia wspólne szczegółowe zasady kontroli wykorzystania i przeznaczenia produktów pochodzących z interwencji.
(3) Ze względu na obecną sytuację na rynku uzasadnione jest ogłoszenie stałego przetargu na wywóz 28375 ton jęczmienia znajdującego się w posiadaniu estońskiej agencji interwencyjnej.
(4) Należy ustalić szczególne zasady mające zapewnić właściwe wykonanie operacji i ich kontrolę.
W tym celu należy przewidzieć system zabezpieczeń zapewniających realizację oczekiwanych celów, równocześnie unikając nadmiernych obciążeń dla podmiotów gospodarczych.
Należy więc wprowadzić odstępstwa do niektórych przepisów, a w szczególności od rozporządzenia (EWG) nr 2131/93.
(5) Aby zapobiec ponownemu przywozowi, wywóz w ramach przetargu otwartego niniejszym rozporządzeniem należy ograniczyć do określonych państw trzecich.
(6) W celu modernizacji zarządzania systemem należy przewidzieć przekazywanie wymaganych przez Komisję informacji drogą elektroniczną.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Estońska agencja interwencyjna przystępuje do stałego przetargu na wywóz jęczmienia znajdującego się w jej posiadaniu zgodnie z warunkami określonymi w rozporządzeniu (EWG) nr 2131/93, jeżeli niniejsze rozporządzenie nie stanowi inaczej.
Artykuł 2
Przetarg obejmuje maksymalną ilość 28375 ton jęczmienia do wywozu do państw trzecich, z wyjątkiem Albanii, Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii, Bośni i Hercegowiny, Bułgarii, Kanady, Chorwacji, Stanów Zjednoczonych Ameryki, Liechtensteinu, Meksyku, Rumunii, Serbii i Czarnogóry [4] oraz Szwajcarii.
Artykuł 3
1.
W przypadku wywozów realizowanych z tytułu niniejszego rozporządzenia nie stosuje się żadnych refundacji, podatków eksportowych ani miesięcznych podwyżek.
2. Artykuł 8 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93 nie ma zastosowania.
3.
Na zasadzie odstępstwa od art. 16 akapit trzeci rozporządzenia (EWG) nr 2131/93, cenę podaną w ofercie uważa się za cenę do zapłaty za wywóz, bez podwyżek miesięcznych.
Artykuł 4
1.
Pozwolenia na wywóz są ważne od daty wydania w rozumieniu art. 9 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93 do końca następującego po niej czwartego miesiąca.
2.
Ofertom złożonym w ramach przetargu otwartego niniejszym rozporządzeniem nie mogą towarzyszyć wnioski o wydanie pozwoleń na wywóz, sporządzone w ramach art. 49 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1291/2000 [5].
Artykuł 5
1. Na zasadzie odstępstwa od art. 7 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93, termin zgłaszania ofert w pierwszym przetargu częściowym upływa dnia 1 czerwca 2006 r. o godz. 9.00 (czasu brukselskiego).
Termin zgłaszania ofert w następnym przetargu częściowym upływa w każdy czwartek o godz. 9.00 (czasu brukselskiego).
Termin przedstawienia ofert w ostatnim przetargu częściowym upływa dnia 29 czerwca 2006 r. o godzinie 9.00 (czasu brukselskiego).
2.
Oferty należy złożyć w estońskiej agencji interwencyjnej znajdującej się pod następującym adresem:
Pollumajanduse Registrite ja Informatsiooni Amet
Narva mnt.
3, 51009 Tartu
Tel.: (372-7) 371 200
Faks: (372-7) 371 201
E-mail: pria@pria.ee
Artykuł 6
Agencja interwencyjna, podmiot składujący i oferent, którego ofertę przyjęto, przystępują, na wniosek tego ostatniego, za wspólną zgodą, przed wyprowadzeniem lub w chwili wyprowadzenia z magazynu zgodnie z wyborem oferenta, do pobrania próbek kontrolnych z częstotliwością co najmniej jednej próbki na 500 ton i do ich analizy.
Agencja interwencyjna może być reprezentowana przez pełnomocnika, pod warunkiem że nie jest on sam podmiotem składującym.
Pobieranie próbek kontrolnych i ich analiza wykonywane są w terminie siedmiu dni roboczych od daty wniosku oferenta lub w terminie trzech dni roboczych, jeśli pobranie próbek następuje w chwili wyprowadzenia towaru z magazynu.
Wyniki analiz, w przypadku sporu, przekazuje się drogą elektroniczną Komisji.
Artykuł 7
1.
Oferent, którego ofertę przyjęto, musi przyjąć partię taką, jaka jest, jeśli wynik ostateczny analiz wykonanych na próbkach wykazuje jakość:
a) wyższą od zgłoszonej w ogłoszeniu o przetargu;
b) wyższą od cech minimalnych wymaganych w interwencji, ale niższą od jakości opisanej w ogłoszeniu o przetargu, pozostając jednak w granicach odchylenia mogącego osiągnąć następujące wartości:
- 1 kilogram na hektolitr ciężaru właściwego, który jednak nie może być niższy niż 64 kilogramów na hektolitr,
- jeden punkt procentowy w zakresie zawartości wilgoci,
- pół punktu procentowego na zanieczyszczenia, o których mowa odpowiednio w punktach B.2 i B.4 załącznika I do rozporządzenia Komisji (WE) nr 824/2000 [6],
- pół punktu procentowego na zanieczyszczenia, o których mowa w punkcie B.5 załącznika I do rozporządzenia (EWG) nr 824/2000, jednak bez zmiany dopuszczalnego procentu ziaren szkodliwych i sporyszu.
2.
Jeśli wynik ostateczny analiz wykonanych na próbkach wykazuje jakość wyższą od cech minimalnych wymaganych w interwencji, ale niższą od jakości opisanej w ogłoszeniu o przetargu i wykazuje różnicę wychodzącą poza odchylenie, o którym mowa w ust. 1 lit. b), oferent, którego ofertę przyjęto, może:
a) albo przyjąć partię w takim stanie, w jakim jest;
b) albo odmówić przyjęcia danej partii.
W przypadku wspomnianym w lit. b) akapitu pierwszego oferent, którego ofertę przyjęto, zostaje zwolniony ze wszystkich zobowiązań w stosunku do danej partii, włącznie z zabezpieczeniem, dopiero po bezzwłocznym poinformowaniu Komisji i agencji interwencyjnej przy użyciu formularza figurującego w załączniku I.
3.
Jeśli wynik ostateczny analiz wykonanych na próbkach wykazuje jakość niższą od cech minimalnych wymaganych w interwencji, oferent, którego ofertę przyjęto, nie może przystąpić do odbioru danej partii.
Zostaje on zwolniony ze wszystkich zobowiązań wobec danej partii, włącznie z zabezpieczeniami, dopiero po bezzwłocznym poinformowaniu Komisji i agencji interwencyjnej przy użyciu formularza figurującego w załączniku I.
Artykuł 8
W przypadkach określonych w art. 7 ust. 2 akapit pierwszy lit. b) oraz ust. 3 oferent, którego ofertę przyjęto, może złożyć do agencji interwencyjnej wniosek o dostarczenie innej partii jęczmienia o przewidzianej jakości, bez dodatkowych kosztów.
W takim wypadku zabezpieczenie nie zostaje zniesione.
Zamiana partii powinna nastąpić w maksymalnym terminie trzech dni po złożeniu wniosku przez oferenta, którego ofertę przyjęto.
Oferent informuje o tym bezzwłocznie Komisję przy użyciu formularza figurującego w załączniku I.
Jeśli w okresie nie dłuższym niż jeden miesiąc po dacie złożenia wniosku o wymianę przez oferenta, którego ofertę przyjęto, w wyniku następujących po sobie wymian, oferent, którego ofertę przyjęto, nie otrzymał partii zastępczej o przewidywanej jakości, zostaje on zwolniony ze wszystkich swoich zobowiązań, włącznie z zabezpieczeniami, po bezzwłocznym poinformowaniu Komisji i agencji interwencyjnej przy użyciu formularza figurującego w załączniku I.
Artykuł 9
1.
Jeśli wyprowadzenie jęczmienia z magazynu następuje przed otrzymaniem wyników analiz przewidzianych w art. 6, ryzyko ponosi oferent, którego ofertę przyjęto, od chwili odbioru partii, nie naruszając możliwych dróg odwoławczych oferenta w stosunku do podmiotu składującego.
2.
Koszty związane z pobraniem próbek i analizami przewidzianymi w art. 6, poza tymi, o których mowa w art. 7 ust. 3, ponosi Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) przy ograniczeniu do jednej analizy na każde 500 ton, z wyjątkiem kosztów przesilosowania.
Koszty przesilosowania i ewentualnych dodatkowych analiz wymaganych przez oferenta, którego ofertę przyjęto, obciążają tego ostatniego.
Artykuł 10
Na zasadzie odstępstwa od art. 12 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3002/92, dokumenty związane ze sprzedażą jęczmienia zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, a w szczególności pozwolenie na wywóz, polecenie wycofania, o którym mowa w art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (EWG) nr 3002/92, deklaracja wywozowa i w razie potrzeby formularz T5 powinny zawierać jeden z zapisów figurujących w załączniku II.
Artykuł 11
1. Zabezpieczenie ustanowione stosownie do art. 13 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93 powinno być zwolnione z chwilą wydania pozwoleń na wywóz oferentom, których oferty zostały przyjęte.
2.
Na zasadzie odstępstwa od art. 17 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93, obowiązek wywozu jest objęty zabezpieczeniem, którego wysokość jest równa różnicy między ceną interwencyjną obowiązującą w dniu przetargu a ceną ofertową i nie niższa niż 25 EUR za tonę.
Połowę tej kwoty wpłaca się z chwilą wydania pozwolenia, a pozostałą część przed odbiorem zboża.
Artykuł 12
Estońska agencja interwencyjna powiadamia Komisję drogą elektroniczną o otrzymanych ofertach przetargowych najpóźniej dwie godziny po upływie terminu składania ofert.
Powiadomienia dokonuje się zgodnie ze schematem zamieszczonym w załączniku III.
Artykuł 13
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 808/2006
z dnia 31 maja 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1555/96 w zakresie wartości progowych dla dodatkowych opłat celnych za pomidory, morele, cytryny, śliwki, brzoskwinie włącznie z nektarynami, gruszki i winogrona stołowe
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 33 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1555/96 z dnia 30 lipca 1996 r. w sprawie zasad stosowania dodatkowych należności przywozowych do owoców i warzyw [2] przewiduje stosowanie nadzoru przywozu produktów określonych w jego Załączniku. Nadzór ten jest stosowany zgodnie z zasadami przewidzianymi w art. 308d rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [3].
(2) Do celów stosowania art. 5 ust. 4 Porozumienia w sprawie rolnictwa [4], zawartego podczas wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, i na podstawie ostatnich danych na rok 2003, 2004 i 2005 należy zmienić wartości progowe dodatkowych opłat celnych za pomidory, morele, cytryny, śliwki, brzoskwinie włącznie z nektarynami, gruszki i winogrona stołowe.
(3) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1555/96.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Świeżych Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 1555/96 zastępuje się tekstem Załącznika do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 809/2006
z dnia 31 maja 2006 r.
ustalające kwotę korygującą do refundacji dla zbóż
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 15 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy art. 14 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 refundacje wywozowe dla zbóż mające zastosowanie w dniu, w którym złożono wniosek o wydanie pozwolenia, stosuje się do wywozu, który ma być realizowany w okresie ważności pozwolenia, jeśli wniesie o to wnioskodawca. W tym wypadku do refundacji może być zastosowana kwota korygująca.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiające niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [2], pozwoliło na ustalenie kwoty korygującej dla produktów, o których mowa w art. 1 lit. a), b) i c) rozporządzenia (WE) nr 1784/2003. Ta kwota korygująca powinna być wyliczona z uwzględnieniem czynników wymienionych w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95.
(3) Sytuacja na rynku światowym lub szczególne wymogi niektórych rynków mogą wymóc konieczność zróżnicowania kwoty korygującej w zależności od miejsca przeznaczenia.
(4) Kwota korygująca powinna być ustalona równocześnie z refundacją i według takiej samej procedury. Może ona podlegać zmianom w czasie pomiędzy dwoma ustaleniami.
(5) Z wyżej wymienionych przepisów wynika, że kwota korygująca powinna być ustalona zgodnie z załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Kwotę korygującą do wcześniej ustalonych refundacji wywozowych dla produktów, o których mowa w art. 1 lit. a), b) i c) rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, z wyjątkiem słodu, ustala się w załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 czerwca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 810/2006
z dnia 31 maja 2006 r.
ustalające refundacje wywozowe dla słodu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W myśl art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 różnica między notowaniami lub cenami na światowym rynku produktów, o których mowa w art. 1 wyżej wymienionego rozporządzenia, a cenami tych produktów we Wspólnocie może być pokryta przez refundacje wywozowe.
(2) Przy ustalaniu zwrotów należy wziąć pod uwagę elementy, o których mowa w art. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady zastosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych, a także środków, jakie należy podjąć w przypadku zakłóceń w sektorze zbóż [2].
(3) Refundacja stosowana do słodów powinna zostać wyliczona z uwzględnieniem ilości zbóż potrzebnej do wytworzenia danych produktów.
Ilości te zostały ustalone w rozporządzeniu (WE) nr 1501/95.
(4) Sytuacja na światowym rynku lub szczególne wymogi niektórych rynków mogą spowodować konieczność zróżnicowania wysokości refundacji dla niektórych produktów w zależności od ich miejsca przeznaczenia.
(5) Refundację należy ustalać raz na miesiąc. W tym odstępie czasu może ona zostać zmieniona.
(6) Zastosowanie tych zasad w aktualnej sytuacji na rynku zbóż, a w szczególności wobec notowań lub cen tych produktów we Wspólnocie i na rynku światowym, prowadzi do ustalenia refundacji w wysokości podanej w Załączniku.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje wywozowe dla słodu, o którym mowa w art. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, ustala się w wysokościach podanych w załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 czerwca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 811/2006
z dnia 31 maja 2006 r.
ustalające refundacje do produktów z sektorów zbóż i ryżu, dostarczanych jako wspólnotowa i krajowa pomoc żywnościowa
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], a w szczególności jego art. 13 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 3072/95 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [2], a w szczególności jego art. 13 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2681/74 z dnia 21 października 1974 r. w sprawie finansowania przez Wspólnotę wydatków poniesionych w odniesieniu do dostaw produktów rolnych jako pomocy żywnościowej [3] przewiduje, że część wydatków odpowiadająca refundacjom wywozowym ustalonym w tym zakresie zgodnie z regułami wspólnotowymi ponoszona jest przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej.
(2) W celu ułatwienia ustalenia budżetu na wspólnotowe akcje pomocy żywnościowej i zarządzania nim oraz w celu umożliwienia Państwom Członkowskim poznania poziomu wspólnotowego udziału w finansowaniu krajowych akcji pomocy żywnościowej należy określić poziom refundacji przyznanych na te akcje.
(3) Zasady ogólne i warunki zastosowania przewidziane przez art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 i przez art. 13 rozporządzenia (WE) nr 3072/95 w odniesieniu do refundacji wywozowych stosuje się mutatis mutandis do wyżej wymienionych działań.
(4) Szczególne kryteria, jakie należy wziąć pod uwagę przy wyliczaniu refundacji wywozowych do ryżu, są określone w art. 13 rozporządzenia (WE) nr 3072/95.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do wspólnotowych i krajowych akcji pomocy żywnościowej przewidzianych w ramach międzynarodowych konwencji lub innych programów dodatkowych oraz innych wspólnotowych akcji bezpłatnego zaopatrzenia refundacje wywozowe do produktów z sektorów zbóż i ryżu ustala się zgodnie z Załącznikiem.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 czerwca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 812/2006
z dnia 31 maja 2006 r.
ustalające refundacje produkcyjne do cukru białego wykorzystywanego w przemyśle chemicznym na okres od 1 do 30 czerwca 2006 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 7 ust. 5 tiret piąte,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 przewiduje możliwość podjęcia decyzji o przyznaniu refundacji produkcyjnych do produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. a) i f) wymienionego rozporządzenia, do syropów, o których mowa w lit. d) wyminionego ustępu, i do chemicznie czystej fruktozy (lewulozy) określonej kodem CN 17025000 jako produktu pośredniego, wykorzystywanych do wytwarzania niektórych produktów przemysłu chemicznego, o ile podlegają one jednej z sytuacji określonych w art. 23 ust. 2 Traktatu.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1265/2001 z dnia 27 czerwca 2001 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/2001 w odniesieniu do przyznawania refundacji produkcyjnych do niektórych produktów cukrowych stosowanych w przemyśle chemicznym [2] przewiduje określenie tych refundacji w oparciu o refundacje ustalone do cukru białego.
(3) Artykuł 9 rozporządzenia (WE) nr 1265/2001 przewiduje, że refundacja produkcyjna do cukru białego ustalana jest comiesięcznie dla okresów rozpoczynających się pierwszego dnia każdego miesiąca.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundację produkcyjną do cukru białego, o której mowa w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1265/2001, ustala się w wysokości 21,564 EUR/100 kg netto na okres od 1 do 30 czerwca 2006 r.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 czerwca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 813/2006
z dnia 31 maja 2006 r.
ustalające kwotę korygującą do refundacji dla słodu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 15 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy art. 14 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 refundacja wywozowa do zbóż mająca zastosowanie w dniu, w którym złożono wniosek o wydanie pozwolenia stosuje się do wywozu, który ma być realizowany w okresie ważności pozwolenia, jeśli wniesie o to wnioskodawca. W tym wypadku do refundacji może być zastosowana kwota korygująca.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiające niektóre szczegółowe zasady zastosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych oraz środków podejmowanych w przypadku zakłóceń na rynku zbóż [2], pozwoliło na ustalenie kwoty korygującej dla słodu, o którym mowa w art. 1 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 1784/2003. Ta kwota korygująca powinna być wyliczona z uwzględnieniem czynników wymienionych w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95.
(3) Z powyższych postanowień wynika, że kwota korygująca powinna być ustalona w wysokości podanej w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Kwota korygująca, o której mowa w art. 15 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, stosowana do wcześniej ustalonych refundacji wywozowych dla słodu, została określona w załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 czerwca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 814/2006
z dnia 31 maja 2006 r.
w sprawie wydawania pozwoleń na przywóz cukru trzcinowego w ramach niektórych kontyngentów taryfowych i porozumień preferencyjnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1],
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1095/96 z dnia 18 czerwca 1996 r. w sprawie wprowadzania koncesji określonych na liście koncesyjnej CXL sporządzonej w wyniku zakończenia negocjacji GATT XXIV.6 [2],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1159/2003 z dnia 30 czerwca 2003 r. ustanawiające szczegółowe zasady przywozu cukru trzcinowego w latach gospodarczych 2003/2004, 2004/2005, 2005/2006 w ramach niektórych kontyngentów taryfowych i umów preferencyjnych oraz zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1464/95 i (WE) nr 779/96 [3], w szczególności jego art. 5 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 9 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003 przewiduje szczegółowe zasady dotyczące ustalenia zobowiązań dostawy, po zerowej stawce celnej, produktów oznaczonych kodem CN 1701, wyrażonych jako ekwiwalent cukru białego i pochodzących z krajów, które podpisały Protokół AKP i Umowę z Indiami.
(2) Artykuł 16 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003 przewiduje szczegółowe zasady dotyczące ustalenia kontyngentów taryfowych, po zerowej stawce celnej, w odniesieniu do produktów oznaczonych kodem CN 17011110, wyrażonych jako ekwiwalent cukru białego i pochodzących z krajów, które podpisały Protokół AKP i Umowę z Indiami.
(3) Artykuł 22 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003 otwiera kontyngenty taryfowe, po stawce celnej 98 EUR za tonę, produktów oznaczonych kodem CN 17011110, pochodzących z Brazylii, Kuby i innych państw trzecich.
(4) W okresie od 22 do 26 maja 2006 r., zgodnie z art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003, zostały przedłożone właściwym władzom wnioski o pozwolenie na przywóz dla ilości całkowitej przekraczającej ilość przewidzianą w zobowiązaniu dostawy dla danego kraju, ustaloną na mocy art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003 odnośnie do cukru preferencyjnego z AKP–Indii.
(5) W tych okolicznościach Komisja powinna ustalić współczynnik redukcyjny umożliwiający wydawanie pozwoleń proporcjonalnie do dostępnej ilości oraz zaznaczyć, jeżeli odpowiedni limit został wykorzystany,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W przypadku wniosków złożonych w okresie od 22 do 26 maja 2006 r., zgodnie z art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003, pozwolenia na przywóz wydaje się dla limitów ilościowych określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 czerwca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 815/2006
z dnia 31 maja 2006 r.
ustalające opłaty przywozowe w sektorze zbóż stosowane od dnia 1 czerwca 2006 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1249/96 z dnia 28 czerwca 1996 r. w sprawie zasad stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 do opłat przywozowych w sektorze zbóż [2], w szczególności jego art. 2 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 10 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 przewiduje, że przy przywozie produktów, o których mowa w art. 1 wyżej wymienionego rozporządzenia, pobiera się opłaty celne zgodne ze stawkami Wspólnej Taryfy Celnej.
Jednakże w przypadku produktów, o których mowa w ust. 2 tego artykułu, opłaty przywozowe równają się cenie interwencyjnej tych produktów ważnej w czasie przywozu powiększonej o 55 % i pomniejszonej o cenę CIF w przywozie stosowaną do danej wysyłki.
Opłaty celne nie mogą jednak przekroczyć stawek Wspólnej Taryfy Celnej.
(2) Na mocy art. 10 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 ceny CIF w przywozie oblicza się na podstawie cen reprezentatywnych dla danego produktu na rynku światowym.
(3) Rozporządzenie (WE) nr 1249/96 ustala zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 do opłat przywozowych w sektorze zbóż.
(4) Opłaty przywozowe stosuje się aż do chwili ustalenia i wejścia w życie nowych stawek opłat przywozowych.
(5) W celu umożliwienia normalnego funkcjonowania systemu opłat przywozowych należy przyjąć jako podstawę ich wyliczenia stawki reprezentatywne dla rynku, stwierdzone w okresie porównawczym.
(6) Zastosowanie rozporządzenia (WE) nr 1249/96 prowadzi do ustalenia opłat przywozowych w wysokości podanej w załączniku I do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Opłaty przywozowe w sektorze zbóż, o których mowa w art. 10 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, ustala się w kwotach figurujących w załączniku I do niniejszego rozporządzenia, na podstawie informacji znajdujących się w załączniku II.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 czerwca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie (WE) nr 816/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 17 maja 2006 r.
w sprawie udzielania licencji przymusowych na patenty dotyczące wytwarzania produktów farmaceutycznych przeznaczonych na wywóz do krajów, w których występują problemy związane ze zdrowiem publicznym
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 95 i 133,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-społecznego [1],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 14 listopada 2001 r. Czwarta Konferencja Ministerialna Światowej Organizacji Handlu (WTO) przyjęła Deklarację z Doha w sprawie Porozumienia w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej (Porozumienie TRIPS) i zdrowia publicznego.
Deklaracja uznaje, że każdy członek WTO ma prawo udzielania licencji przymusowych i swobodę określenia podstaw, na jakich ich udziela.
Deklaracja przyznaje również, że członkowie WTO, którzy nie posiadają wystarczających lub żadnych zdolności produkcyjnych w sektorze farmaceutycznym, mogą napotykać na trudności w skutecznym wykorzystaniu licencji przymusowych.
(2) W dniu 30 sierpnia 2003 r. Rada Ogólna WTO, w związku z oświadczeniem wygłoszonym przez jej przewodniczącego, przyjęła decyzję w sprawie wykonania ust. 6 Deklaracji z Doha w sprawie Porozumienia TRIPS i Zdrowia Publicznego, zwaną dalej "decyzją".
Z zastrzeżeniem pewnych warunków, decyzja odstępuje od niektórych zobowiązań dotyczących udzielania licencji przymusowych określonych w Porozumieniu TRIPS w celu uwzględnienia potrzeb członków WTO o niewystarczających zdolnościach produkcyjnych.
(3) Zważywszy na aktywną rolę, jaką Wspólnota odegrała w przyjęciu decyzji, jej zobowiązanie się na forum WTO do uczestniczenia w wykonywaniu decyzji, jak również wezwanie przez niąwszystkich członków WTO do zapewnienia odpowiednich warunków umożliwiających efektywne działanie systemu ustanowionego na mocy decyzji, ważne jest, aby Wspólnota współuczestniczyła w tym systemie poprzez jej wdrożenie do wspólnotowego porządku prawnego.
(4) Jednolite wdrożenie decyzji jest potrzebne, aby zapewnić we wszystkich Państwach Członkowskich takie same warunki udzielania licencji przymusowych na wytwarzanie i sprzedaż produktów farmaceutycznych przeznaczonych na wywóz, w celu uniknięcia zniekształcenia konkurencji między podmiotami gospodarczymi działającymi na jednolitym rynku.
Jednolite zasady powinny być także stosowane dla zapobiegania ponownemu przywozowi na terytorium Wspólnoty produktów farmaceutycznych wytwarzanych na mocy decyzji.
(5) Niniejsze rozporządzenie ma stanowić część szerszych działań podejmowanych w skali europejskiej i międzynarodowej w celu rozwiązania problemów dotyczących zdrowia publicznego, doświadczanych przez kraje najsłabiej rozwinięte i inne kraje rozwijające się, a w szczególności w celu poprawy dostępu do bezpiecznych i skutecznych leków, w tym leków w skojarzeniach ustalonych dawek, po przystępnych cenach i przy zagwarantowanej jakości.
W związku z tym udostępnione będą ustanowione we wspólnotowym prawodawstwie farmaceutycznym procedury służące zagwarantowaniu jakości naukowej takich produktów, w szczególności procedura przewidziana w art. 58 rozporządzenia (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. ustanawiającego wspólnotowe procedury wydawania pozwoleń dla produktów leczniczych stosowanych u ludzi i do celów weterynaryjnych i nadzoru nad nimi oraz ustanawiającego Europejską Agencję Leków [3].
(6) Biorąc pod uwagę, że celem systemu licencji przymusowych ustanowionego niniejszym rozporządzeniem jest podjęcie działań służących rozwiązaniu problemów dotyczących zdrowia publicznego, powinien on być wykorzystywany w dobrej wierze.
System ten nie powinien być wykorzystywany przez kraje do realizacji celów polityki przemysłowej lub handlowej.
Celem niniejszego rozporządzenia jest stworzenie bezpiecznych ram prawnych i zniechęcenie do wszczynania sporów prawnych.
(7) W związku z tym, że niniejsze rozporządzenie stanowi element szerszych działań mających na celu zapewnienie krajom rozwijającym się dostępu do leków po przystępnych cenach, ustanowiono działania uzupełniające w programie działania Komisji: przyspieszenie działań na rzecz zwalczania HIV/AIDS, malarii i gruźlicy w kontekście ograniczania ubóstwa oraz w Komunikacie Komisji w sprawie spójnych ram polityki europejskiej dotyczących działań zewnętrznych w celu zwalczania HIV/AIDS, malarii i gruźlicy.
Niezbędne są stałe i szybkie postępy, w tym działania na rzecz wspierania badań służących opracowaniu metod zwalczania tych chorób, oraz zwiększenia potencjału krajów rozwijających się.
(8) Nadrzędnym jest, aby produkty wytwarzane zgodnie z niniejszym rozporządzeniem docierały wyłącznie do tych, którzy ich potrzebują, i nie były przekazywane osobom innym niż te, dla których zostały przeznaczone.
Udzielanie licencji przymusowych na podstawie niniejszego rozporządzenia musi zatem nakładać na licencjobiorcę jasne wymogi odnośnie do działań objętych licencją, identyfikacji produktów farmaceutycznych wytwarzanych na podstawie licencji oraz krajów, do których te produkty będą wywożone.
(9) Należy ustanowić przepisy dotyczące działań podejmowanych przez służby celne na granicach zewnętrznych dotyczących postępowania z produktami wytwarzanymi i sprzedawanymi w celu wywozu na podstawie licencji przymusowej, które osoba kontrolowana próbuje ponownie wwieźć na terytorium Wspólnoty.
(10) W przypadku gdy produkty farmaceutyczne wytwarzane na podstawie licencji przymusowej zostały zajęte na mocy niniejszego rozporządzenia, właściwy organ może, zgodnie z ustawodawstwem krajowym i w celu zapewnienia, że zajęte produkty farmaceutyczne zostaną wykorzystane zgodnie z przeznaczeniem, zdecydować o wysłaniu tych produktów do właściwego kraju przywozu, zgodnie z udzieloną licencją przymusową.
(11) W celu uniknięcia możliwości nadprodukcji i ewentualnego przekierowania produktów, właściwe organy powinny wziąć pod uwagę obowiązujące licencje przymusowe dotyczące tych samych produktów i krajów, jak również równoległe wnioski wskazane przez wnioskodawcę.
(12) W związku z tym, że cele niniejszego rozporządzenia, w szczególności ustanowienie zharmonizowanych procedur udzielania licencji przymusowych, które przyczyniają się do skutecznego wdrożenia systemu ustanowionego na mocy decyzji, nie mogą być w wystarczającym stopniu osiągnięte przez Państwa Członkowskie z uwagi na wynikające z decyzji opcje dostępne dla krajów wywozu, a w związku z powyższym można je lepiej osiągnąć na poziomie Wspólnoty ze względu na potencjalne skutki dla podmiotów gospodarczych na rynku wewnętrznym, Wspólnota może przyjąć środki, zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności, określoną w tym artykule, niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia tych celów.
(13) Wspólnota uznaje, że promowanie transferu technologii i tworzenia zdolności produkcyjnych w krajach, które nie posiadają zdolności produkcyjnych w sektorze farmaceutycznym lub w których są one niedostateczne, jest w najwyższym stopniu pożądane w celu ułatwienia i zwiększenia produkcji produktów farmaceutycznych przez te kraje.
(14) W celu usprawnienia procesu rozpatrywania wniosków o udzielenie licencji przymusowych, składanych na mocy niniejszego rozporządzenia, Państwa Członkowskie powinny mieć możliwość wprowadzenia wymogów czysto formalnych lub administracyjnych, takich jak zasady dotyczące języka wniosku, właściwego formularza, identyfikacji patentów lub dodatkowych świadectw ochronnych, których dotyczy wniosek o udzielenie licencji przymusowej, oraz zasady składania wniosków w formacie elektronicznym.
(15) Prosty wzór na ustalenie wynagrodzenia ma się przyczynić do przyspieszenia procedury udzielania licencji przymusowych w przypadku sytuacji nadzwyczajnej w kraju lub innych nadzwyczajnych okoliczności wymagających pilnych działań albo w przypadkach publicznego użycia dla celów niehandlowych, zgodnie z art. 31 lit. b) Porozumienia TRIPS.
W okolicznościach innych niż wymienione powyżej jako punkt odniesienia przy ustalaniu odpowiedniego wynagrodzenia można przyjąć stawkę 4 %,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zakres
Niniejsze rozporządzenie ustanawia procedurę udzielania licencji przymusowych w odniesieniu do patentów i dodatkowych świadectw ochronnych dotyczących wytwarzania i sprzedaży produktów farmaceutycznych w przypadku gdy produkty te są przeznaczone na wywóz do kwalifikujących się do ich otrzymania krajów przywozu, potrzebujących takich produktów w celu zaradzenia problemom dotyczącym zdrowia publicznego.
Państwa Członkowskie udzielają licencji przymusowej każdej osobie składającej wniosek zgodnie z art. 6 i z zastrzeżeniem warunków określonych w art. 6–10.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:
1) "produkt farmaceutyczny" oznacza jakikolwiek produkt sektora farmaceutycznego, włącznie z produktami leczniczymi określonymi w art. 1 ust. 2 dyrektywy 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi [4], aktywnymi składnikami i zestawami diagnostycznymi ex vivo;
2) "posiadacz prawa" oznacza posiadacza patentu lub dodatkowego świadectwa ochronnego, w odniesieniu do którego złożono wniosek o licencję przymusową zgodnie z niniejszym rozporządzeniem;
3) "kraj przywozu" oznacza kraj, do którego ma być wywieziony produkt farmaceutyczny;
4) "właściwy organ" do celów art. 1–11, 16 i 17 oznacza jakikolwiek organ krajowy właściwy do udzielania licencji przymusowych na mocy niniejszego rozporządzenia w danym Państwie Członkowskim.
Artykuł 3
Właściwy organ
O ile Państwo Członkowskie nie postanowi inaczej, właściwym organem określonym w art. 2 pkt 4 jest organ właściwy do udzielania licencji przymusowych na mocy krajowego prawa patentowego.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o wyznaczonym właściwym organie, określonym w art. 2 pkt 4.
Powiadomienia są publikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 4
Kwalifikujące się kraje przywozu
Następujące kraje są kwalifikującymi się krajami przywozu:
a) kraje najsłabiej rozwinięte, figurujące jako takie w wykazie Organizacji Narodów Zjednoczonych;
b) każdy członek WTO, inny niż członkowie zaliczający się do krajów najsłabiej rozwiniętych, o których mowa w lit. a), który powiadomił Radę ds. TRIPS o swoim zamiarze korzystania z systemu jako importer, w tym, czy będzie korzystał z systemu w całości czy w ograniczonym zakresie;
c) każdy kraj niebędący członkiem WTO, ale uwzględniony w wykazie krajów o niskich dochodach Komisji Pomocy Rozwojowej OECD, z produktem krajowym brutto per capita wynoszącym poniżej 745 USD, i który powiadomił Komisję o swoim zamiarze korzystania z systemu jako importer, w tym, czy będzie korzystał z systemu w całości czy w ograniczonym zakresie.
Jednakże każdy członek WTO, który złożył oświadczenie do WTO, że nie będzie korzystał z systemu jako importer członek WTO, nie jest kwalifikującym się krajem przywozu.
Artykuł 5
Rozszerzenie na kraje najsłabiej rozwinięte i rozwijające się niebędące członkami WTO
Do krajów przywozu kwalifikujących się zgodnie z art. 4, niebędących członkami WTO, stosuje się następujące przepisy:
a) kraj przywozu dokonuje powiadomienia, o którym mowa w art. 8 ust. 1, bezpośrednio do Komisji;
b) w powiadomieniu, o którym mowa w art. 8 ust. 1, kraj przywozu oświadcza, że będzie korzystał z systemu w celu zaradzenia problemom dotyczącym zdrowia publicznego, a nie jako instrument realizacji celów polityki przemysłowej i handlowej oraz że przyjmie środki, o których mowa w ust. 4 decyzji;
c) właściwy organ może, na wniosek posiadacza praw lub z urzędu, jeżeli prawo krajowe zezwala właściwemu organowi na działanie z urzędu, unieważnić licencję przymusową udzieloną zgodnie z niniejszym artykułem, jeżeli kraj przywozu nie wypełnia swoich zobowiązań, o których mowa w lit. b).
Przed unieważnieniem licencji przymusowej właściwy organ uwzględnia ewentualne opinie podmiotów, o których mowa w art. 6 ust. 3 lit. f).
Artykuł 6
Wnioski o udzielenie licencji przymusowej
1.
Każda osoba może złożyć wniosek o udzielenie licencji przymusowej na mocy niniejszego rozporządzenia do właściwego organu w Państwie Członkowskim lub w Państwach Członkowskich, w których patenty lub dodatkowe świadectwa ochronne są skuteczne i obejmują zamierzone działania tej osoby w zakresie wytwarzania i sprzedaży na wywóz.
2.
Jeżeli osoba występująca o udzielenie licencji przymusowej składa wnioski dotyczące tego samego produktu do organów w więcej niż jednym kraju, zaznacza ona ten fakt w każdym wniosku, podając szczegóły dotyczące ilości i krajów przywozu, których to dotyczy.
3.
Wniosek złożony zgodnie z ust. 1 zawiera:
a) nazwę i dane kontaktowe wnioskodawcy oraz agenta lub przedstawiciela, którego wnioskodawca ustanowił do działania w jego imieniu przed właściwym organem;
b) niezastrzeżoną nazwę produktu farmaceutycznego lub produktów, jakie wnioskodawca zamierza wytwarzać i sprzedawać w celu wywozu na podstawie licencji przymusowej;
c) informację na temat ilości produktu farmaceutycznego, którą wnioskodawca zamierza wytwarzać na podstawie licencji przymusowej;
d) kraj lub kraje przywozu;
e) w odpowiednich przypadkach dowody wcześniejszych negocjacji z posiadaczem prawa zgodnie z art. 9;
f) dowody złożenia szczególnego wniosku przez:
i) upoważnionych przedstawicieli kraju lub krajów przywozu; lub
ii) organizację pozarządową działającą na podstawie formalnego upoważnienia co najmniej jednego kraju przywozu; lub
iii) podmioty ONZ lub inne międzynarodowe organizacje zdrowia działające na podstawie formalnego upoważnienia co najmniej jednego kraju przywozu,
zawierającego wskazanie wymaganej ilości produktu.
4.
W prawie krajowym mogą być ustanowione wymogi czysto formalne lub administracyjne wymogi niezbędne dla skutecznego przeprowadzenia postępowania w sprawie wniosku.
Wymogi takie nie mogą nakładać dodatkowych kosztów i obciążeń dla wnioskodawców oraz nie mogą, w żadnym przypadku, czynić procedury udzielania licencji przymusowych na mocy niniejszego rozporządzenia bardziej uciążliwą niż procedura udzielania innych licencji przymusowych na podstawie prawa krajowego.
Artykuł 7
Prawa przysługujące posiadaczowi praw
Właściwy organ niezwłocznie zawiadamia posiadacza praw o złożonym wniosku o udzielenie licencji przymusowej.
Przed udzieleniem licencji przymusowej właściwy organ umożliwia posiadaczowi prawa zgłoszenie uwag do wniosku i dostarczenie właściwemu organowi wszelkich istotnych informacji dotyczących wniosku.
Artykuł 8
Sprawdzenie
1.
Właściwy organ sprawdza, czy:
a) każdy kraj przywozu podany we wniosku, będący członkiem WTO, dokonał powiadomienia do WTO zgodnie z decyzją;
lub
b) każdy kraj przywozu podany we wniosku, niebędący członkiem WTO, dokonał powiadomienia do Komisji zgodnie z niniejszym rozporządzeniem w odniesieniu do każdego z produktów objętych wnioskiem, które to powiadomienie:
i) wskazuje nazwy i przewidywane ilości potrzebnego produktu lub produktów;
ii) o ile kraj przywozu nie należy do krajów najsłabiej rozwiniętych, potwierdza, że przy wykorzystaniu jednej z metod określonych w załączniku do decyzji kraj ustalił, że nie posiada zdolności produkcyjnych w sektorze farmaceutycznym w zakresie konkretnego produktu lub produktów lub że zdolności te są niedostateczne;
iii) potwierdza, że w przypadku gdy produkt farmaceutyczny został opatentowany na terytorium kraju przywozu, ten kraj przywozu udzielił lub zamierza udzielić licencji przymusowej na przywóz danego produktu zgodnie z art. 31 Porozumienia TRIPS i postanowieniami decyzji.
Niniejszy ustęp pozostaje bez uszczerbku dla elastyczności, jaką posiadają kraje najsłabiej rozwinięte na mocy decyzji Rady ds. TRIPS z dnia 27 czerwca 2002 r.
2.
Właściwy organ sprawdza, czy ilość produktu podana we wniosku nie przekracza ilości zgłoszonej WTO przez kraj przywozu będący członkiem WTO lub zgłoszonej Komisji przez kraj przywozu niebędący członkiem WTO oraz że, biorąc pod uwagę inne licencje przymusowe udzielone gdziekolwiek indziej, całkowita ilość produktu zatwierdzonego do produkcji dla jakiegokolwiek kraju przywozu nie przekracza znacząco ilości zgłoszonej WTO przez ten kraj, w przypadku krajów przywozu będących członkami WTO lub Komisji w przypadku krajów przywozu niebędących członkami WTO.
Artykuł 9
Wcześniejsze negocjacje
1.
Wnioskodawca dostarcza właściwemu organowi przekonywujący dowód, że dołożył starań, aby otrzymać upoważnienie od posiadacza prawa oraz że starania takie nie przyniosły pozytywnych skutków w okresie trzydziestu dni przed złożeniem wniosku.
2.
Wymogu ust. 1 nie stosuje się w sytuacjach krytycznych w kraju lub w innych nadzwyczajnych okolicznościach wymagających podjęcia pilnych działań lub w wypadkach publicznego użycia dla celów niekomercyjnych zgodnie z art. 31 lit. b) Porozumienia TRIPS.
Artykuł 10
Warunki udzielania licencji przymusowych
1.
Udzielona licencja jest nieprzenoszalna, z zastrzeżeniem przeniesienia z tą częścią przedsiębiorstwa lub wartości przedsiębiorstwa, która korzysta z licencji, i ma charakter niewyłączny.
Zawiera ona szczególne warunki określone w ust. 2–9, jakie mają być spełnione przez licencjobiorcę.
2.
Ilość produktu lub produktów wytworzonych na podstawie licencji nie przekracza ilości niezbędnej do zaspokojenia potrzeb kraju lub krajów przywozu wymienionych we wniosku, z uwzględnieniem ilości produktu lub produktów wytworzonych zgodnie z innymi licencjami przymusowymi udzielonymi gdziekolwiek indziej.
3.
Wskazuje się okres ważności licencji.
4.
Licencja jest ściśle ograniczona do wszystkich działań niezbędnych w celu wytworzenia danego produktu na wywóz i jego dystrybucji w kraju lub krajach wymienionych we wniosku.
Żadnego produktu wytworzonego lub sprowadzonego na podstawie licencji przymusowej nie wolno oferować do sprzedaży lub wprowadzenia do obrotu w żadnym innym kraju poza krajami wymienionymi we wniosku, z zastrzeżeniem przypadków gdy kraj przywozu korzysta z możliwości przewidzianej w akapicie 6 ppkt i) decyzji w celu wywozu produktu do innych krajów będących stronami regionalnego porozumienia handlowego, którego kraj przywozu jest również członkiem i w których występuje ten sam problem zdrowotny.
5.
Produkty wytworzone na podstawie licencji są zidentyfikowane w wyraźny sposób, za pomocą specjalnych etykiet lub oznakowań, jako wytworzone zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
Produkty odróżnia się od tych, które zostały wytworzone przez posiadacza praw za pomocą specjalnego opakowania lub poprzez nadanie produktowi specjalnej barwy lub kształtu, pod warunkiem że takie odróżnienie jest wykonalne i nie ma istotnego wpływu na cenę.
Opakowanie oraz wszelka dokumentacja uzupełniająca wskazują, że produkt jest przedmiotem licencji przymusowej na mocy niniejszego rozporządzenia, podając nazwę właściwego organu oraz jakikolwiek numer identyfikacyjny oraz wyraźnie zaznaczając, że produkt jest przeznaczony wyłącznie na wywóz i dystrybucję w danym kraju lub krajach przywozu.
Szczegółowe informacje na temat właściwości produktu są udostępniane organom celnym Państw Członkowskich.
6.
Przed wysyłką produktu do kraju lub krajów wymienionych we wniosku licencjobiorca zamieszcza na stronie internetowej następujące informacje:
a) ilości dostarczane na podstawie licencji oraz kraje przywozu, do których są one dostarczane;
b) cechy odróżniające dany produkt lub dane produkty.
Adres strony internetowej podaje się do wiadomości właściwego organu.
7.
Jeżeli produkt (produkty) objęty(-e) licencją przymusową został(-y) opatentowany(-e) w krajach przywozu wymienionych we wniosku, wywóz produktu (produktów) następuje wyłącznie jeżeli kraje te udzieliły licencji przymusowej na przywóz, sprzedaż lub dystrybucję produktów.
8.
Właściwy organ może, na wniosek posiadacza praw lub z urzędu, jeżeli prawo krajowe zezwala właściwemu organowi na działanie z urzędu, żądać udostępnienia ksiąg i rejestrów prowadzonych przez licencjobiorcę, wyłącznie w celu sprawdzenia, czy warunki licencji, w szczególności warunki dotyczące miejsca przeznaczenia produktów, zostały spełnione.
Księgi i rejestry zawierają dowody wywozu produktów, w postaci zgłoszeń wywozowych poświadczonych przez właściwe organy celne, oraz dowody przywozu wydane przez jeden z podmiotów, o których mowa w art. 6 ust. 3 lit. f).
9.
Licencjobiorca jest odpowiedzialny za wypłatę posiadaczowi prawa stosownego wynagrodzenia ustalonego przez właściwy organ w następujący sposób:
a) w przypadkach, o których mowa w art. 9 ust. 2, wynagrodzenie wynosi maksymalnie 4 % łącznej ceny, która ma być uiszczona przez kraj przywozu lub w jego imieniu;
b) we wszystkich pozostałych przypadkach wysokość wynagrodzenia ustala się przy uwzględnieniu wartości ekonomicznej korzystania dozwolonego zainteresowanemu krajowi lub krajom na podstawie licencji, jak również okoliczności humanitarnych i pozahandlowych związanych z udzieleniem licencji.
10.
Warunki licencji nie naruszają sposobów dystrybucji w kraju przywozu.
Dystrybucja może być prowadzona przykładowo przez podmioty wyszczególnione w art. 6 ust. 3 lit. f) na zasadach handlowych lub niehandlowych, w tym całkowicie nieodpłatnie.
Artykuł 11
Odrzucenie wniosku
Właściwy organ odrzuca wniosek, jeżeli nie został spełniony którykolwiek z warunków określonych w art. 6–9 lub jeżeli wniosek nie zawiera niezbędnych elementów umożliwiających właściwemu organowi udzielenie licencji zgodnie z art. 10.
Przed odrzuceniem wniosku właściwy organ umożliwia wnioskodawcy naprawienie sytuacji i złożenie wyjaśnień.
Artykuł 12
Powiadomienie
W przypadku udzielenia licencji przymusowej Państwo Członkowskie, za pośrednictwem Komisji, powiadamia Radę ds. TRIPS o udzieleniu licencji oraz o jej szczegółowych warunkach.
Dostarczone informacje zawierają następujące szczegóły dotyczące licencji:
a) nazwę i adres licencjobiorcy;
b) produkt lub produkty będące przedmiotem licencji;
c) ilość objętą dostawą;
d) kraj lub kraje, do których produkty mają być wywiezione;
e) okres ważności licencji;
f) adres strony internetowej, o której mowa w art. 10 ust. 6.
Artykuł 13
Zakaz przywozu
1.
Zabrania się przywozu do Wspólnoty produktów wytworzonych na podstawie licencji przymusowej udzielonej zgodnie z decyzją lub niniejszym rozporządzeniem w celach dopuszczenia ich do swobodnego obrotu, ponownego wywozu, objęcia procedurą zawieszającą lub wprowadzenia towarów do wolnych obszarów celnych lub składu wolnocłowego.
2.
Ustępu 1 nie stosuje się w przypadku ponownego wywozu produktu do kraju przywozu wymienionego we wniosku i wskazanego na opakowaniu i w dokumentacji towarzyszącej produktowi lub w przypadku objęcia procedurą tranzytu lub procedurą składu celnego, wprowadzenia do wolnych obszarów celnych lub składu wolnocłowego w celu ponownego wywozu do tego kraju przywozu.
Artykuł 14
Działania organów celnych
1.
Jeżeli zaistnieją dostateczne podstawy, aby podejrzewać, że produkty wytworzone na podstawie licencji przymusowej, udzielonej zgodnie z decyzją lub niniejszym rozporządzeniem, są wywożone do Wspólnoty niezgodnie z przepisami art. 13 ust. 1, organy celne wstrzymują zwolnienie danych produktów lub je zatrzymują przez okres niezbędny dla otrzymania decyzji właściwego organu w sprawie charakteru transakcji handlowej.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby organ taki posiadał odpowiednie uprawnienia do kontroli, czy taki przywóz ma miejsce.
Okres wstrzymania lub zatrzymania nie może przekroczyć 10 dni roboczych, o ile nie mają zastosowania specjalne okoliczności, w których okres ten można przedłużyć maksymalnie o 10 dni roboczych.
Po wygaśnięciu tego okresu produkty zostają zwolnione, pod warunkiem że wszystkie formalności celne zostały dopełnione.
2.
Właściwy organ, posiadacz praw oraz producent lub eksporter danych produktów jest niezwłocznie informowany o wstrzymaniu zwolnienia lub zatrzymaniu produktów i otrzymuje wszelkie dostępne informacje, które ich dotyczą.
Uwzględnia się w należyty sposób przepisy krajowe o ochronie danych osobowych i tajemnicy handlowej i przemysłowej oraz o poufności zawodowej i administracyjnej.
Importerowi, a w stosownych przypadkach eksporterowi zapewnia się dostateczną możliwość dostarczenia właściwemu organowi informacji dotyczących produktu, jakie organ też uważa za stosowne.
3.
Jeżeli potwierdzono, że produkty, których zwolnienie wstrzymano lub które zostały zatrzymane przez organy celne, były przeznaczone na przywóz do Wspólnoty niezgodnie z zakazem zawartym w art. 13 ust. 1, właściwy organ zapewnia zajęcie tych produktów i ich zbycie zgodnie z ustawodawstwem krajowym.
4.
Procedura wstrzymania zwolnienia, zatrzymania lub zajęcia towarów prowadzona jest na koszt importera.
Jeżeli odzyskanie tych kosztów od importera nie jest możliwe, mogą one, zgodnie z ustawodawstwem krajowym, zostać odzyskane od dowolnej innej osoby odpowiedzialnej za usiłowanie dokonania nielegalnego przywozu.
5.
W przypadku późniejszego stwierdzenia, że produkty, których zwolnienie wstrzymano lub które zostały zatrzymane przez organy celne, nie naruszają zakazu zawartego w art. 13 ust. 1, organy celne wydają produkty odbiorcy, pod warunkiem że wszystkie formalności celne zostały dopełnione.
6.
Właściwy organ informuje Komisję o wszelkich decyzjach w sprawie zajęcia lub zniszczenia, podjętych zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
Artykuł 15
Wyłączenie osobistego bagażu podróżnych
Artykułów 13 i 14 nie stosuje się do towarów o charakterze niehandlowym, zawartych w osobistym bagażu podróżnych przeznaczonych do osobistego użytku, w granicach określonych w zwolnieniach z należności celnych.
Artykuł 16
Unieważnienie lub przegląd licencji
1.
Z zastrzeżeniem zapewnienia odpowiedniej ochrony uzasadnionych interesów licencjobiorcy, licencja przymusowa udzielona zgodnie z niniejszym rozporządzeniem może zostać unieważniona decyzją właściwego organu lub przez jeden z podmiotów, o których mowa w art. 17, jeżeli licencjobiorca nie przestrzega warunków licencji.
Właściwy organ jest uprawniony do zbadania, na uzasadniony wniosek posiadacza praw lub licencjobiorcy, czy przestrzegane są warunki licencji.
W odpowiednich przypadkach badanie to opiera się na ocenie dokonanej w kraju przywozu.
2.
O unieważnieniu licencji udzielonej na podstawie niniejszego rozporządzenia zawiadamia się, za pośrednictwem Komisji, Radę ds. TRIPS.
3.
Po unieważnieniu licencji właściwy organ lub jakikolwiek inny organ wyznaczony przez Państwo Członkowskie jest uprawniony do wyznaczenia rozsądnego terminu, w którym licencjobiorca zadba o to, aby produkt będący w jego posiadaniu, pieczy, pod nadzorem lub kontrolą został przekazany na jego koszt do krajów będących w potrzebie, o których mowa w art. 4, lub został rozdysponowany w sposób ustalony przez właściwy organ lub przez inny organ wyznaczony przez Państwo Członkowskie, w porozumieniu z posiadaczem prawa.
4. W przypadku gdy kraj przywozu powiadomi właściwy organ, że ilość określonego produktu farmaceutycznego stała się niewystarczająca do zaspokojenia jego potrzeb, właściwy organ może, na podstawie wniosku złożonego przez licencjobiorcę, zmienić warunki licencji, zezwalając na wytworzenie lub wywóz dodatkowych ilości produktu, w ilości niezbędnej do zaspokojenia potrzeb danego kraju przywozu. W takich przypadkach wniosek licencjobiorcy rozpatrywany jest w ramach uproszczonej i przyspieszonej procedury, w której dostarczenie informacji określonych w art. 6 ust. 3 lit. a) i b) nie jest wymagane, pod warunkiem że licencjobiorca wskaże pierwotnie udzieloną licencję przymusową. W sytuacjach, w których stosuje się art. 9 ust. 1, ale nie stosuje się wyłączenia określonego w art. 9 ust. 2, nie będzie wymagane przedstawienie dalszych dowodów na przeprowadzenie negocjacji z posiadaczem praw, pod warunkiem że dodatkowa ilość będąca przedmiotem wniosku nie przekracza 25 % ilości przyznanej w pierwotnie udzielonej licencji.
W sytuacjach, w których stosuje się art. 9 ust. 2, nie będzie wymagane przedstawienie dowodów na przeprowadzenie negocjacji z posiadaczem praw.
Artykuł 17
Odwołania
1.
Odwołania od decyzji właściwego organu, jak również spory dotyczące zgodności z warunkami licencji, rozpatruje odpowiedni organ właściwy zgodnie z prawem krajowym.
2.
Państwa Członkowskie zapewniają, aby właściwy organ lub organ, o którym mowa w ust. 1, miał prawo orzeczenia, że odwołanie od decyzji o udzieleniu licencji przymusowej ma skutek zawieszający.
Artykuł 18
Bezpieczeństwo i skuteczność produktów medycznych
1.
W przypadku gdy wniosek o licencję przymusową dotyczy produktu leczniczego, wnioskodawca może skorzystać z:
a) procedury uzyskania opinii naukowej przewidzianej w art. 58 rozporządzenia (WE) nr 726/2004; lub
b) jakiejkolwiek podobnej procedury przewidzianej prawem krajowym, takiej jak opinie naukowe lub świadectwa wywozu przeznaczone wyłącznie na rynki poza Wspólnotą.
2. Jeżeli wniosek o skorzystanie z którejkolwiek z powyższych procedur dotyczy produktu generycznego na bazie oryginalnego produktu leczniczego, który został zatwierdzony zgodnie z art. 6 dyrektywy 2001/83/WE, okresy ochrone, określone w art. 14 ust. 11 rozporządzenia (WE) nr 726/2004 oraz w art. 10 ust. 1 i 5 dyrektywy 2001/83/WE, nie mają zastosowania.
Artykuł 19
Przegląd
Trzy lata po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia, a następnie co trzy lata Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu, Radzie oraz Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu sprawozdanie dotyczące funkcjonowania niniejszego rozporządzenia, w tym wszelkie stosowne plany zmian.
Sprawozdanie obejmuje w szczególności:
a) stosowanie art. 10 ust. 9 w sprawie ustalenia wysokości wynagrodzenia posiadaczom praw;
b) stosowanie uproszczonej i przyspieszonej procedury, o której mowa w art. 16 ust. 4;
c) kwestie, czy wymogi obowiązujące na mocy art. 10 ust. 5 wystarczają do zapobieżenia przekierowaniu handlu; oraz
d) wkład niniejszego rozporządzenia we wdrażanie systemu ustanowionego na mocy decyzji.
Artykuł 20
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 817/2006
z dnia 29 maja 2006 r.
odnawiające środki ograniczające skierowane przeciwko Birmie/Związkowi Myanmar i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 798/2004
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 60 i art. 301,
uwzględniając wspólne stanowisko Rady 2006/318/WPZiB z dnia 27 kwietnia 2006 r. w sprawie odnowienia środków ograniczających skierowanych przeciwko Birmie/Związkowi Myanmar [1],
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 28 października 1996 r. Rada, zaniepokojona brakiem postępu w demokratyzacji oraz ciągłym naruszaniem praw człowieka w Birmie/Związku Myanmar, wspólnym stanowiskiem 1996/35/WPZiB [2] nałożyła pewne środki ograniczające przeciwko Birmie/Związkowi Myanmar.
Środki te zostały kilkakrotnie rozszerzone i zmienione wspólnym stanowiskiem 2000/346/WPZiB [3], uchylone wspólnym stanowiskiem 2003/297/WPZiB [4], a następnie odnowione wspólnym stanowiskiem 2004/423/WPZiB [5], wzmocnione wspólnym stanowiskiem 2004/730/WPZiB [6], zmienione wspólnym stanowiskiem 2005/149/WPZiB [7] oraz rozszerzone i zmienione wspólnym stanowiskiem 2005/340/WPZiB [8].
Niektóre ze środków ograniczających nałożonych przeciwko Birmie/Związkowi Myanmar zostały wdrożone na poziomie Wspólnoty rozporządzeniem Rady (WE) nr 798/2004 z dnia 26 kwietnia 2004 r. odnawiającym środki ograniczające w odniesieniu do Birmy/Myanmaru i uchylającym rozporządzenie (WE) nr 1081/2000 [9].
(2) Biorąc pod uwagę obecną sytuację polityczną w Birmie/Związku Myanmar, a mianowicie:
- niepodjęcie przez władze wojskowe zasadniczych rozmów z przedstawicielami ruchu demokratycznego na temat procesu narodowego pojednania oraz na temat poszanowania praw człowieka i demokracji,
- niedopuszczenie do tego, by Konwent Narodowy miał charakter wiarygodny i otwarty,
- dalsze przetrzymywanie w areszcie Daw Aung San Suu Kyi, innych członków Narodowej Ligi na rzecz Demokracji (NLD) oraz pozostałych więźniów politycznych,
- ciągłe prześladowanie NLD i innych zorganizowanych ruchów politycznych,
- powtarzające się poważne przypadki łamania praw człowieka, w tym niepodejmowanie działań mających na celu zniesienie pracy przymusowej, zalecanych przez zespół wysokiego szczebla Międzynarodowej Organizacji Pracy w raporcie z 2001 roku, których podjęcie zalecały i o które występowały także późniejsze misje MOP, oraz
- ostatnie wydarzenia, np. coraz większe ograniczanie możliwości działań organizacji międzynarodowych i pozarządowych,
zgodnie ze wspólnym stanowiskiem 2006/318/WPZiB należy utrzymać środki ograniczające skierowane przeciwko reżimowi wojskowemu w Birmie/Związku Myanmar, przeciwko tym, którzy czerpią największe korzyści ze złych rządów, oraz tym, którzy w aktywny sposób przeciwdziałają procesowi pojednania narodowego oraz poszanowaniu praw człowieka i demokracji.
(3) Środki ograniczające przewidziane wspólnym stanowiskiem 2006/318/WPZiB zawierają zakaz udzielania pomocy technicznej, finansowania i udzielania pomocy finansowej związanych z działaniami wojskowymi, zakaz wywozu sprzętu, który może być używany do wewnętrznych represji, oraz zamrożenie funduszy i zasobów gospodarczych członków rządu Birmy/Związku Myanmar i każdej osoby fizycznej lub prawnej, podmiotów lub organów z nimi związanych oraz zakaz udzielania pożyczek lub kredytów finansowych niektórym birmańskim przedsiębiorstwom państwowym i nabywania lub rozszerzania udziałów w nich.
(4) Środki te wchodzą w zakres Traktatu, w związku z czym przede wszystkim w celu zapewnienia ich jednolitego stosowania przez wszystkie podmioty gospodarcze we wszystkich państwach członkowskich, do wykonania powyższych środków w odniesieniu do Wspólnoty konieczne jest prawodawstwo wspólnotowe.
(5) Dla większej jasności powinien zostać przyjęty nowy tekst zawierający wszystkie odpowiednie przepisy ze zmianami, zastępujący rozporządzenie (WE) nr 798/2004, które powinno zostać uchylone.
(6) W celu zapewnienia skuteczności środków przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu powinno ono wejść w życie z dniem jego publikacji,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:
1) "pomoc techniczna" oznacza wszelkie formy wsparcia technicznego związane z naprawami, rozbudową, produkcją, montażem, testowaniem, konserwacją lub innego rodzaju usługami technicznymi w postaci instrukcji, porad, szkolenia, przekazywania wiedzy praktycznej lub umiejętności lub usług konsultingowych; pomoc techniczna obejmuje także słowne formy pomocy;
2) "fundusze" oznaczają aktywa finansowe i każdego rodzaju świadczenia, w tym między innymi:
a) środki pieniężne, czeki, roszczenia pieniężne, polecenia wypłaty, przekazy pieniężne i inne instrumenty płatnicze;
b) depozyty złożone w instytucjach finansowych lub innych jednostkach, salda na kontach, długi i zobowiązania dłużne;
c) publiczne i prywatne rynkowe papiery wartościowe i papiery dłużne, w tym akcje i udziały, zaświadczenia papierów wartościowych, obligacje, weksle, poręczenia, skrypty dłużne, kontrakty pochodne;
d) odsetki, dywidendy i inne przychody oraz wartości narosłe z aktywów lub spowodowane przez te aktywa;
e) kredyty, prawa do potrącenia, gwarancje, gwarancje właściwego wykonania lub inne zobowiązania finansowe;
f) akredytywy, listy przewozowe (konsonamenty), kwity zastawne;
g) dokumenty poświadczające udział w funduszach lub środkach finansowych;
3) "zamrożenie funduszy" oznacza zapobieganie jakimkolwiek ruchom, przenoszeniu, zmianom, wykorzystaniu lub dokonywaniu transakcji funduszami w jakikolwiek sposób, który powodowałby jakąkolwiek zmianę ich wielkości, wartości, lokalizacji, własności, posiadania, charakteru, przeznaczenia lub inną zmianę, która umożliwiłaby korzystanie z funduszy, w tym również zarządzanie portfelem;
4) "zasoby gospodarcze" oznaczają aktywa każdego rodzaju, materialne i niematerialne, ruchome i nieruchome, które nie są funduszami, lecz mogą służyć do uzyskiwania funduszy, towarów lub usług;
5) "zamrożenie zasobów gospodarczych" oznacza zapobieganie wykorzystywaniu ich do uzyskiwania funduszy, towarów lub usług w jakikolwiek sposób, w tym, ale nie wyłącznie, poprzez sprzedaż, wynajem lub ich obciążanie;
6) "terytorium Wspólnoty" obejmuje terytoria państw członkowskich, do których stosuje się Traktat, na warunkach określonych w Traktacie.
Artykuł 2
Zabrania się:
a) świadczenia pomocy technicznej związanej z działaniami wojskowymi oraz dostarczaniem, produkcją, konserwacją i użytkowaniem broni i pokrewnego sprzętu, w tym broni i amunicji, pojazdów wojskowych i sprzętu, sprzętu paramilitarnego i części zapasowych do wyżej wymienionego wyposażenia, bezpośrednio lub pośrednio, na rzecz jakiejkolwiek osoby fizycznej lub prawnej, podmiotu lub organu w Birmie/Związku Myanmar lub w celu ich wykorzystania w tym kraju;
b) zapewniania finansowania lub pomocy finansowej związanej z działaniami wojskowymi, w tym w szczególności dotacji, pożyczek i ubezpieczeń kredytów eksportowych na sprzedaż, dostawy, przekazywanie lub wywóz broni i pokrewnego sprzętu, bezpośrednio lub pośrednio jakiejkolwiek osobie, podmiotowi lub organowi w Birmie/Związku Myanmar lub w celu ich wykorzystania w tym kraju;
c) świadomego i celowego udziału w działaniach, których celem lub skutkiem jest wspieranie transakcji, o których mowa w lit. a) lub b).
Artykuł 3
Zabrania się:
a) sprzedaży, dostaw, przekazywania lub wywozu, bezpośrednio lub pośrednio, sprzętu, pochodzącego lub niepochodzącego ze Wspólnoty, który może zostać wykorzystany do wewnętrznych represji, zgodnie z wykazem w załączniku I, jakiejkolwiek osobie fizycznej lub prawnej, podmiotowi lub organowi w Birmie/Związku Myanmar lub w celu ich wykorzystania w tym kraju;
b) bezpośredniego lub pośredniego świadczenia pomocy technicznej związanej ze sprzętem określonym w lit. a), jakiejkolwiek osobie fizycznej lub prawnej, podmiotowi lub organowi w Birmie/Związku Myanmar lub w celu ich wykorzystania w tym kraju;
c) bezpośredniego lub pośredniego zapewniania finansowania lub udzielania pomocy finansowej związanej ze sprzętem określonym w lit. a), jakiejkolwiek osobie fizycznej lub prawnej, podmiotowi lub organowi w Birmie/Związku Myanmar lub w celu ich wykorzystania w tym kraju;
d) świadomego i celowego udziału w działaniach, których celem lub skutkiem jest ominięcie zakazów, o których mowa w lit. a), b) lub c).
Artykuł 4
1.
Na zasadzie odstępstwa od art. 2 i 3, właściwe organy państw członkowskich wymienione w załączniku II, na warunkach, jakie uznają za stosowne, mogą zezwolić na:
a) finansowanie oraz udzielanie pomocy finansowej i technicznej związanej z:
i) sprzętem wojskowym o charakterze nieśmiercionośnym, do wykorzystania wyłącznie w celach humanitarnych lub ochronnych w ramach programów rozwoju instytucjonalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych, Unii Europejskiej i Wspólnoty;
ii) materiałami przeznaczonymi do wykorzystania w operacjach zarządzania kryzysowego przeprowadzanych przez Unię Europejską i Organizację Narodów Zjednoczonych;
b) sprzedaż, dostawę, przekazywanie lub wywóz sprzętu, który może zostać użyty do wewnętrznych represji, a jest przeznaczony wyłącznie do wykorzystania w celach humanitarnych lub ochronnych lub w ramach programów rozwoju instytucjonalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych, Unii i Wspólnoty Europejskiej lub w operacjach zarządzania kryzysowego przeprowadzanych przez Unię Europejską i Organizację Narodów Zjednoczonych;
c) sprzedaż, dostawę, przekazywanie lub wywóz sprzętu i materiałów do rozminowywania do wykorzystania w operacjach rozminowywania;
d) zapewnienie finansowania i pomocy finansowej związanej ze sprzętem lub programami i operacjami, o których mowa w lit. b) i c);
e) zapewnienie pomocy technicznej związanej ze sprzętem lub programami i operacjami, o których mowa w lit. b) i c).
2.
Zezwolenia określone w ust. 1 mogą zostać udzielone jedynie przed podjęciem działalności, w odniesieniu do której wniesiono o zezwolenie.
Artykuł 5
Art. 2 i 3 nie mają również zastosowania do odzieży ochronnej, w tym kamizelek kuloodpornych i hełmów wojskowych, czasowo wwożonych do Birmy/Związku Myanmar przez personel Organizacji Narodów Zjednoczonych, personel Unii Europejskiej, Wspólnoty lub jej państw członkowskich, przedstawicieli środków masowego przekazu, pracowników organizacji humanitarnych i działających na rzecz rozwoju oraz personel pomocniczy, i przeznaczonych wyłącznie do ich osobistego użytku.
Artykuł 6
1.
Zamraża się wszystkie fundusze i zasoby gospodarcze będące własnością, pozostające w posiadaniu, we faktycznym władaniu lub pod kontrolą poszczególnych członków rządu Birmy/Związku Myanmar i osób fizycznych lub prawnych, podmiotów lub organów z nimi związanych wymienionych w załączniku III.
2.
Żadnych funduszy ani zasobów gospodarczych nie udostępnia się, bezpośrednio lub pośrednio, osobom fizycznym lub prawnym, podmiotom lub organom wymienionym w załączniku III.
3.
Świadomy i celowy udział w działaniach, których przedmiotem lub celem jest, bezpośrednio lub pośrednio, wspieranie transakcji określonych w ust. 1 i 2, jest zabroniony.
Artykuł 7
1.
Właściwe organy państw członkowskich wymienionych w załączniku II mogą wyrazić zgodę na zwolnienie określonych zamrożonych funduszy lub zasobów gospodarczych lub udostępnienie określonych zamrożonych funduszy lub zasobów gospodarczych na warunkach, jakie uznają za stosowne, po ustaleniu, że fundusze i zasoby gospodarcze, o których mowa, są:
a) niezbędne do zaspokojenia podstawowych potrzeb osób wymienionych w załączniku III i członków ich rodzin pozostających na ich utrzymaniu, w tym na pokrycie płatności związanych z żywnością, czynszem lub kredytem hipotecznym, lekarstwami i leczeniem medycznym, podatkami, składkami ubezpieczeniowymi i opłatami na rzecz przedsiębiorstw użyteczności publicznej;
b) przeznaczone wyłącznie na pokrycie uzasadnionych kosztów honorariów oraz zwrotu poniesionych wydatków związanych ze świadczeniem usług prawniczych;
c) przeznaczone wyłącznie na pokrycie należności lub opłat za obsługę w odniesieniu do rutynowego utrzymywania lub przechowywania zamrożonych środków finansowych lub zasobów gospodarczych;
d) niezbędne do pokrycia wydatków nadzwyczajnych, pod warunkiem że właściwy organ co najmniej dwa tygodnie przed udzieleniem zezwolenia poinformował wszystkie pozostałe właściwe organy i Komisję o powodach stwierdzenia, że specjalne zezwolenie powinno zostać przyznane.
Właściwy organ powiadamia właściwe organy innych państw członkowskich i Komisję o wszelkich zezwoleniach udzielonych na podstawie niniejszego ustępu.
2.
Art. 6 ust. 2 nie ma zastosowania do dodawania do zamrożonych rachunków:
i) odsetek lub innych dochodów należnych od tych rachunków; lub
ii) płatności należnych z tytułu kontraktów, umów lub zobowiązań zawartych lub powstałych przed dniem, w którym rachunki te zostały objęte przepisami rozporządzenia (WE) nr 1081/2000, rozporządzenia (WE) nr 798/2004 lub niniejszego rozporządzenia, zależnie od tego, co nastąpiło wcześniej;
pod warunkiem, że wszelkie takie odsetki, inne dochody i płatności podlegają nadal art. 6 ust. 1.
Artykuł 8
1.
Bez uszczerbku dla odpowiednich zasad dotyczących sprawozdawczości, poufności i tajemnicy zawodowej, osoby fizyczne lub prawne, organy i podmioty:
a) przekazują niezwłocznie wszelkie informacje, które mogłyby ułatwić przestrzeganie niniejszego rozporządzenia, takie jak dane dotyczące rachunków lub kwot zamrożonych zgodnie z art. 6, właściwym organom państw członkowskich wymienionych w załączniku II, w których mają miejsce zamieszkania lub siedzibę, oraz przekazują takie informacje Komisji bezpośrednio lub za pośrednictwem tych właściwych organów;
b) współpracują z właściwymi organami wymienionymi w załączniku II w zakresie weryfikacji tych informacji.
2.
Wszelkie dodatkowe informacje bezpośrednio uzyskane przez Komisję są udostępniane właściwym organom zainteresowanych państw członkowskich.
3.
Wszelkie informacje przekazane lub uzyskane zgodnie z niniejszym artykułem są wykorzystywane jedynie w celu, w jakim zostały przekazane lub uzyskane.
Artykuł 9
1.
Zabrania się:
a) udzielania jakichkolwiek pożyczek lub kredytów finansowych birmańskim przedsiębiorstwom państwowym wymienionym w załączniku IV oraz nabywania obligacji, certyfikatów depozytowych, warrantów lub skryptów dłużnych wystawianych przez te przedsiębiorstwa;
b) nabywania lub rozszerzania udziałów w birmańskich przedsiębiorstwach państwowych wymienionych w załączniku IV, włącznie z nabywaniem w całości tego rodzaju przedsiębiorstw oraz nabywaniem udziałów i papierów wartościowych o charakterze udziałowym.
2.
Zabrania się świadomego i celowego udziału w działaniach, których przedmiotem lub skutkiem jest, bezpośrednio lub pośrednio, ominięcie zakazów określonych w ust. 1.
3.
Ust. 1 pozostaje bez uszczerbku dla realizacji kontraktów handlowych na dostawę towarów i świadczenie usług na zwykłych handlowych warunkach płatności oraz dla realizacji zwykłych porozumień uzupełniających związanych z realizacją tych kontraktów, na przykład ubezpieczeń kredytów eksportowych.
4.
Przepisy ust. 1 lit. a) nie stanowią przeszkody dla wykonania zobowiązania wynikającego z kontraktów lub umów zawartych przed dniem 25 października 2004 r.
5.
Zakaz, o którym mowa w ust. 1 lit. b), nie stanowi przeszkody dla rozszerzenia udziału w birmańskich przedsiębiorstwach państwowych wymienionych w załączniku IV, jeżeli takie rozszerzenie jest obowiązkowe na mocy umowy zawartej z danym birmańskim przedsiębiorstwem państwowym przed dniem 25 października 2004 r.
Odpowiednie właściwe organy wymienione w załączniku II oraz Komisja są informowane przed dojściem do skutku wszelkich tego rodzaju transakcji.
Komisja informuje właściwe organy pozostałych państw członkowskich.
Artykuł 10
Zamrożenie funduszy i zasobów gospodarczych lub odmowa udostępnienia funduszy lub zasobów gospodarczych dokonane w dobrej wierze, w oparciu o przekonanie, że takie działanie jest zgodne z niniejszym rozporządzeniem, nie skutkuje żadnego rodzaju odpowiedzialnością osoby fizycznej lub prawnej lub podmiotu wykonującego je, lub jego dyrektorów lub pracowników, chyba że udowodniono, że fundusze i zasoby gospodarcze zostały zamrożone na skutek zaniedbania.
Artykuł 11
Komisja oraz państwa członkowskie bezzwłocznie powiadamiają się wzajemnie o środkach podjętych na mocy niniejszego rozporządzenia i dostarczają sobie wzajemnie istotnych informacji, którymi dysponują w związku z niniejszym rozporządzeniem, a w szczególności informacji dotyczących naruszenia prawa, problemów z wykonywaniem przepisów prawa oraz informacji dotyczących wyroków wydawanych przez sądy krajowe.
Artykuł 12
Komisja jest upoważniona do:
a) zmiany załącznika II na podstawie informacji przekazanych przez państwa członkowskie;
b) zmiany załączników III i IV na podstawie decyzji podjętych w odniesieniu do załączników I i II do wspólnego stanowiska 2006/318/WPZiB.
Artykuł 13
1.
Państwa członkowskie przyjmują przepisy określające sankcje mające zastosowanie w przypadkach naruszeń przepisów niniejszego rozporządzenia oraz podejmują wszelkie środki niezbędne do zapewnienia ich stosowania.
Przewidziane sankcje muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
2.
Państwa członkowskie powiadamiają Komisję o tych przepisach bezzwłocznie po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia oraz powiadamiają ją o wszelkich późniejszych zmianach.
Artykuł 14
Niniejsze rozporządzenie stosuje się:
a) na terytorium Wspólnoty, wraz z jej przestrzenią powietrzną;
b) na pokładzie wszystkich samolotów lub statków znajdujących się pod jurysdykcją państw członkowskich;
c) do każdej osoby, która jest obywatelem państwa członkowskiego i przebywa na terytorium Wspólnoty lub poza nim;
d) do wszelkich osób prawnych, podmiotów lub organów zarejestrowanych lub utworzonych na mocy prawa państw członkowskich;
e) do wszelkich osób prawnych, podmiotów lub organów w odniesieniu do wszelkich rodzajów działalności gospodarczej prowadzonej, w całości lub częściowo, na terytorium Wspólnoty.
Artykuł 15
Niniejszym uchyla się rozporządzenie (WE) nr 798/2004.
Artykuł 16
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 818/2006
z dnia 1 czerwca 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 2 czerwca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 819/2006
z dnia 1 czerwca 2006 r.
ustalające ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności przywozowych na melasę w sektorze cukru, stosowane od dnia 2 czerwca 2006 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 24 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1422/95 z dnia 23 czerwca 1995 r. ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze dotyczące przywozu melasy w sektorze cukru i zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 785/68 [2], przewiduje, że cenę importową CIF melasy, ustaloną zgodnie z rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 785/68 [3], uważa się za "cenę reprezentatywną". Uważa się, że ta cena została ustalona dla jakości standardowej określonej w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 785/68.
(2) Dla celów ustalania cen reprezentatywnych, należy wziąć pod uwagę wszelkie informacje przewidziane w art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 785/68, z wyjątkiem przypadków przewidzianych w art. 4 wymienionego rozporządzenia, oraz, w przypadku gdy ma to zastosowanie, dla celów takiego ustalenia można zastosować metodę przewidzianą w art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 785/68.
(3) Dla celów dostosowania cen, nieodnoszącego się do jakości standardowej, należy, w zależności od jakości oferowanej melasy, zwiększyć lub zmniejszyć ceny w zależności od wyników otrzymanych w zastosowaniu art. 6 rozporządzenia (EWG) nr 785/68.
(4) Kiedy istnieje różnica między ceną spustową dla rozpatrywanego produktu a ceną reprezentatywną, należy ustalić dodatkowe należności przywozowe zgodnie z warunkami przewidzianymi w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1422/95.
W przypadku zawieszenia stosowania należności przywozowych w zastosowaniu art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1422/95, należy ustalić szczególne kwoty dla tych należności.
(5) Należy ustalić ceny reprezentatywne i dodatkowe należności celne w odniesieniu do przywozu rozpatrywanych produktów, zgodnie z art. 1 ust. 2 i art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1422/95.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ceny reprezentatywne i dodatkowe należności stosowane do przywozu produktów, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1422/95 są wskazane w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 2 czerwca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 820/2006
z dnia 1 czerwca 2006 r.
ustalające refundacje wywozowe do cukru białego i cukru surowego w stanie nieprzetworzonym
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 27 ust. 5 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 27 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, różnica między notowaniami lub cenami na rynku światowym produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. a) wymienionego rozporządzenia a cenami tych produktów we Wspólnocie może być pokryta przez refundacje wywozowe.
(2) Zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, refundacje do cukrów białego i surowego, niedenaturowanych i wywiezionych w stanie nieprzetworzonym muszą zostać ustalone przy uwzględnieniu sytuacji na rynku wspólnotowym i rynku światowym cukru, i w szczególności elementów kalkulacji cen i kosztów, o których mowa w art. 28 wymienionego rozporządzenia.
Zgodnie z tym samym artykułem, należy również uwzględnić gospodarcze aspekty proponowanego wywozu.
(3) W odniesieniu do cukru surowego, refundację należy ustalić dla jakości standardowej, która jest określona w załączniku I, pkt II rozporządzenia (WE) nr 1260/2001. Wymieniona refundacja jest ponadto ustalana zgodnie z art. 28 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001. Cukier krystaliczny został określony w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 2135/95 z dnia 7 września 1995 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania przyznawania refundacji wywozowych w sektorze cukru [2]. Kwotę tak obliczonej refundacji w odniesieniu do cukrów aromatyzowanych lub zawierających substancje barwiące należy zastosować do ich zawartości sacharozy, zatem należy ją ustalać w odniesieniu na 1 % tej zawartości.
(4) W przypadkach szczególnych kwota refundacji może być ustalona w instrumentach prawnych innego typu.
(5) Refundację należy ustalać co dwa tygodnie.
Można ją zmieniać w tym odstępie czasowym.
(6) Art. 27 ust. 5 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 przewiduje, że sytuacja na rynku światowym lub specyficzne wymagania pewnych rynków mogą uczynić koniecznym zróżnicowanie refundacji do produktów określonych w art. 1 wymienionego rozporządzenia w zależności od ich miejsca przeznaczenia.
(7) Znaczący i szybki wzrost preferencyjnego przywozu cukru pochodzącego z zachodnich krajów bałkańskich od początku 2001 r., oraz wywozu cukru ze Wspólnoty do tych krajów wydaje się być istotnie sztuczny.
(8) Aby uniknąć wszelkiego nadużycia w związku z ponownym przywozem do Wspólnoty produktów w sektorze cukru, dla których przyznano refundację wywozową, należy nie ustalać refundacji do produktów, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu w odniesieniu do wszystkich zachodnich krajów bałkańskich.
(9) Biorąc pod uwagę te informacje i aktualną sytuację na rynkach w sektorze cukru, a w szczególności notowania lub ceny cukru we Wspólnocie i na rynku światowym, należy ustalić refundację w odpowiedniej wysokości.
(10) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje, które przyznaje się do wywozu produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, w stanie nieprzetworzonym i niedenaturowanych, ustalone są zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 2 czerwca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 821/2006
z dnia 1 czerwca 2006 r.
ustalające maksymalne kwoty refundacji wywozowej do cukru białego przeznaczonego do niektórych państw trzecich w ramach 27. przetargu częściowego wykonanego w ramach stałego przetargu przewidzianego przez rozporządzenie (WE) nr 1138/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 27 ust. 5 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1138/2005 z dnia 15 lipca 2005 r. w sprawie stałego przetargu ustalającego opłaty wyrównawcze i/lub refundacje wywozowe do cukru białego na rok gospodarczy 2005/2006 [2] przystępuje się do przetargów częściowych w sprawie wywozu wspomnianego cukru do niektórych państw trzecich.
(2) Zgodnie z art. 9 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1138/2005, jeżeli właściwe, ustala się maksymalną kwotę refundacji wywozowej dla rozpatrywanego przetargu częściowego, biorąc pod uwagę w szczególności sytuację i przewidywany rozwój rynku cukru we Wspólnocie i na rynku światowym.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W 27. przetargu częściowym na cukier biały, wykonanym zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1138/2005, maksymalną kwotę refundacji wywozowej ustala się w wysokości 31,523 EUR/100 kg.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 2 czerwca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 822/2006
z dnia 1 czerwca 2006 r.
otwierające procedurę przetargową nr 57/2006 WE sprzedaży alkoholu winnego do nowych zastosowań przemysłowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [1], w szczególności jego art. 33,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1623/2000 z dnia 25 lipca 2000 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wina w odniesieniu do mechanizmów rynkowych [2] ustanawia między innymi szczegółowe zasady dotyczące zbywania zapasów alkoholu uzyskanego z destylacji na mocy art. 27, 28 i 30 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 i będącego w posiadaniu agencji interwencyjnych.
(2) Należy otworzyć, w myśl art. 80 rozporządzenia (WE) nr 1623/2000, procedury przetargowe sprzedaży alkoholu winnego do nowych zastosowań przemysłowych w celu redukowania zapasów alkoholu winnego pochodzenia wspólnotowego oraz umożliwienia realizacji we Wspólnocie programów przemysłowych na małą skalę lub przetwarzania wymienionego alkoholu na towary przeznaczone do wywozu do celów przemysłowych.
Na zapasy alkoholu winnego pochodzenia wspólnotowego magazynowane w państwach członkowskich składają się zasoby uzyskane w wyniku destylacji na mocy art. 27, 28 i 30 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999.
(3) Od dnia 1 stycznia 1999 r., w myśl rozporządzenia Rady (WE) nr 2799/98 z dnia 15 grudnia 1998 r. ustanawiającego porozumienia agromonetarne dotyczące euro [3], cena sprzedaży oraz zabezpieczenia muszą być wyrażane, a wypłaty dokonywane w euro.
(4) Należy ustalić ceny minimalne dla składania ofert, zróżnicowane według kategorii ostatecznego przeznaczenia towaru.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wina,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Otwiera się procedurę przetargową nr 57/2006 WE sprzedaży alkoholu winnego do nowych zastosowań przemysłowych.
Alkohol ten został uzyskany z destylacji według art. 27 i 28 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 i znajduje się w posiadaniu francuskiej agencji interwencyjnej.
Ilość wystawiona do sprzedaży obejmuje 100000 hektolitrów w przeliczeniu na 100 % obj.
Numery kadzi, miejsce składowania i ilość alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj., zawarta w każdej z nich, są określone w Załączniku.
Artykuł 2
Sprzedaż odbywa się zgodnie z art. 79, 81, 82, 83, 84, 85, 95, 96, 97, 100 i 101 rozporządzenia (WE) nr 1623/2000 oraz z art. 2 rozporządzenia (WE) nr 2799/98.
Artykuł 3
1.
Oferty są składane do danej agencji interwencyjnej posiadającej alkohol, o którym mowa:
Viniflhor-Libourne, délégation nationale
17, avenue de la Ballastière, boîte postale 231
F-33505 Libourne Cedex
tel. (33-5) 57 55 20 00
teleks 57 20 25
faks (33-5) 557 55 20 59,
lub wysłane listem poleconym na adres wspomnianej agencji interwencyjnej.
2.
Oferty składane są w zapieczętowanej podwójnej kopercie, przy czym koperta wewnętrzna jest oznaczona: "Oferta na przetarg dotyczący sprzedaży alkoholu do nowych zastosowań przemysłowych, odniesienie 57/2006 WE".
Koperta zewnętrzna zaadresowana jest do zainteresowanej agencji interwencyjnej.
3.
Oferty muszą zostać doręczone do wyżej wymienionej agencji interwencyjnej najpóźniej o godzinie 12.00 czasu obowiązującego w Brukseli w dniu 20 czerwca 2006 r.
4.
Ofertom musi towarzyszyć zaświadczenie o złożeniu wadium na rzecz danej agencji interwencyjnej posiadającej alkohol, o którym mowa, wynoszącego 4 EUR/hektolitr alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj.
Artykuł 4
Minimalne ceny, które można oferować, wynoszą odpowiednio: 11 EUR za hektolitr alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj. przeznaczonego do produkcji drożdży piekarskich, 33,5 EUR za hektolitr alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj. przeznaczonego do produkcji produktów chemicznych typu aminowego i chlorowego przeznaczonych na wywóz, 39,5 EUR za hektolitr alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj. przeznaczonego do produkcji wody kolońskiej przeznaczonej na wywóz oraz 14 EUR za hektolitr alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj. przeznaczonego do innych zastosowań przemysłowych.
Artykuł 5
Formalności związane z pobieraniem próbek określono w art. 98 rozporządzenia (WE) nr 1623/2000.
Cena próbki wynosi 10 EUR za litr.
Agencja interwencyjna dostarcza wszystkich niezbędnych informacji na temat właściwości alkoholu wystawionego do sprzedaży.
Artykuł 6
Zabezpieczenie wykonania wynosi 30 EUR za hektolitr alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj.
Artykuł 7
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 823/2006
z dnia 1 czerwca 2006 r.
zmieniające ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności przywozowych na niektóre produkty w sektorze cukru, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1011/2005, na rok gospodarczy 2005/2006
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1423/95 z dnia 23 czerwca 1995 r. ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze dotyczące przywozu produktów innych niż melasy w sektorze cukru [2], w szczególności jego art. 1 ust. 2 akapit drugi, zdanie drugie, oraz art. 3 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności stosowanych do przywozu cukru białego, cukru surowego i niektórych syropów w odniesieniu do roku gospodarczego 2005/2006 zostały ustalone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1011/2005 [3].
Ceny te i kwoty zostały ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 804/2006 [4].
(2) Dane, którymi obecnie dysponuje Komisja, prowadzą do zmiany wymienionych kwot, zgodnie z zasadami i szczegółowymi przepisami wykonawczymi przewidzianymi w rozporządzeniu (WE) nr 1423/95,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ceny reprezentatywne i dodatkowe należności stosowane do przywozu produktów, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1423/95, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1011/2005 w odniesieniu do roku gospodarczego 2005/2006, zmienia się zgodnie z kwotami wskazanymi w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 2 czerwca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 824/2006
z dnia 1 czerwca 2006 r.
zmieniające stawki refundacji do niektórych produktów z sektora cukru, wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], szczególnie jego art. 27 ust. 5a oraz art. 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Stawki refundacji stosowane od dnia 19 maja 2006 r. do produktów wymienionych w Załączniku, wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu, zostały ustalone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 754/2006 [2].
(2) Z zastosowania reguł i kryteriów zawartych w rozporządzeniu (WE) nr 754/2006 do informacji posiadanych przez Komisję wynika, iż obecnie stosowane stawki refundacji wywozowych powinny zostać zmienione zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Stawki refundacji określone w rozporządzeniu (WE) nr 754/2006 zostają zmienione zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 2 czerwca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 825/2006
z dnia 1 czerwca 2006 r.
zmieniające refundacje wywozowe do syropów i niektórych innych produktów w sektorze cukru, wywożonych z stanie nieprzetworzonym, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 751/2006
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 27 ust. 5 akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Refundacje stosowane do wywozu syropów i niektórych innych produktów w sektorze cukru, wywożonych w stanie nieprzetworzonym, zostały ustalone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 751/2006 [2].
(2) Z uwagi na różnice pomiędzy danymi, którymi obecnie dysponuje Komisja a danymi dostępnymi w chwili przyjęcia rozporządzenia (WE) nr 751/2006, należy zmienić te refundacje,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje, które przyznaje się do wywozu w stanie nieprzetworzonym produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. d), f) i g) rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 751/2006 dla roku gospodarczego 2005/2006, zmienia się zgodnie z kwotami wskazanymi w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 2 czerwca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 826/2006
z dnia 1 czerwca 2006 r.
ustalające maksymalne obniżenie opłat przywozowych na sorgo, w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2094/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 12 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na maksymalne obniżenie opłat przywozowych w odniesieniu do przywozu sorgo pochodzącego z krajów trzecich do Hiszpanii został ogłoszony rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2094/2005 [2],
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1839/95 [3], w myśl procedury przewidzianej w art. 25 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, Komisja może podjąć decyzję o ustaleniu maksymalnego obniżenia opłat przywozowych, uwzględniając w szczególności czynniki przewidziane w art. 6 i 7 rozporządzenia (WE) nr 1839/95. Przetarg wygrywa ten oferent lub oferenci, którego lub których oferta odpowiada poziomowi równemu maksymalnemu obniżeniu opłat przywozowych lub jest od niego niższa.
(3) Zastosowanie powyższych czynników do aktualnej sytuacji na danych rynkach zbóż prowadzi do ustalenia maksymalnego obniżenia opłat przywozowych w wysokości określonej w art. 1.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 26 maja do 1 czerwca 2006 r. w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2094/2005, ustala się maksymalne obniżenie opłat przywozowych na sorgo w wysokości 51,38 EUR/t dla maksymalnej ilości całkowitej równej 27000 t.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 2 czerwca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 827/2006
z dnia 1 czerwca 2006 r.
ustalające refundacje wywozowe dla zbóż, pszennych i żytnich mąk, kasz oraz grysików
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W myśl art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 różnica między notowaniami lub cenami na rynku światowym produktów, o których mowa w art. 1 wymienionego rozporządzenia, a cenami tych produktów we Wspólnocie, może być pokryta przez refundacje wywozowe.
(2) Refundacje wywozowe powinny być ustalone z uwzględnieniem czynników, o których mowa w art. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż [2].
(3) W odniesieniu do pszennych oraz żytnich mąk, kasz i grysików refundację wywozową stosowaną do tych produktów należy wyliczyć z uwzględnieniem ilości zbóż koniecznych do wytwarzania danych produktów.
Ilości te zostały ustalone w rozporządzeniu (WE) nr 1501/95.
(4) Sytuacja na rynku światowym lub szczególne wymogi niektórych rynków mogą sprawić, że niezbędne stanie się zróżnicowanie refundacji dla niektórych produktów, w zależności od ich miejsca przeznaczenia.
(5) Refundacja powinna być ustalana raz na miesiąc. Zmian można dokonywać w tym odstępie czasowym.
(6) Zastosowanie tych zasad do aktualnej sytuacji na rynkach zbóż, a w szczególności do notowań lub cen na te produkty we Wspólnocie i na rynku światowym, prowadzi do ustalenia refundacji w wysokości podanej w załączniku.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje wywozowe dla produktów, o których mowa w art. 1 lit. a), b) i c) rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, z wyjątkiem słodu, wywiezionych w stanie naturalnym, ustala się w wysokości podanej w załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 2 czerwca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 828/2006
z dnia 1 czerwca 2006 r.
ustalające maksymalną refundację wywozową dla pszenicy zwyczajnej w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1059/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na refundację wywozową dla pszenicy zwyczajnej na wywóz do pewnych krajów trzecich został ogłoszony na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1059/2005 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [3], Komisja może, na podstawie zgłoszonych ofert, podjąć decyzję o ustaleniu maksymalnej wysokości refundacji wywozowej, uwzględniając czynniki, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95. W tym wypadku przetarg wygrywa ten oferent lub oferenci, którego lub których oferta odpowiada poziomowi równemu maksymalnej refundacji lub jest od niej niższa.
(3) Zastosowanie powyższych czynników do aktualnej sytuacji na danych rynkach zbóż prowadzi do ustalenia maksymalnej refundacji wywozowej.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 26 maja do 1 czerwca 2006 r., w ramach przetargu ogłoszonego na mocy rozporządzenia (WE) nr 1059/2005, ustala się maksymalną refundację wywozową dla pszenicy zwyczajnej w wysokości 6,00 EUR/t.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 2 czerwca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 829/2006
z dnia 2 czerwca 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 3 czerwca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 830/2006
z dnia 2 czerwca 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1342/2003 w odniesieniu do przywozu zbóż oraz ryżu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 24 akapit drugi,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1785/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [2], w szczególności jego art. 25 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 2007/2000 [3], które wprowadziło nadzwyczajne środki handlowe dla krajów i terytoriów uczestniczących lub powiązanych z procesem stabilizacji i stowarzyszania Unii Europejskiej, zezwala na przywóz zbóż oraz ryżu pochodzących z Albanii, Bośni i Hercegowiny oraz obszarów celnych Czarnogóry, Serbii lub Kosowa, bez ograniczeń ilościowych oraz przy zwolnieniu od opłat celnych.
(2) Artykuł 16 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1342/2003 z dnia 28 lipca 2003 r. ustalającego specjalne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na przywóz i wywóz zbóż i ryżu [4] stanowi, że państwa członkowskie powiadamiają Komisję o wnioskach o wydanie pozwolenia na przywóz lub na wywóz.
Nie wymaga się wskazania w tych powiadomieniach pochodzenia zbóż innych niż pszenica zwyczajna.
(3) W celu zapewnienia ścisłej kontroli nad przywozem zbóż oraz ryżu państwa członkowskie powinny powiadamiać o pochodzeniu określonym na pozwoleniach przywozowych w przypadku wszystkich rodzajów zboża oraz ryżu.
(4) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1342/2003.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 16 rozporządzenia (WE) nr 1342/2003, ust. 2 otrzymuje następujące brzmienie:
"2.
W związku z wydanymi pozwoleniami na przywóz państwa członkowskie przekazują codziennie informację o ilościach objętych pozwoleniami według pochodzenia i kodów produktów, a w odniesieniu do pszenicy zwyczajnej według klasy jakości.
Pochodzenie wskazuje się również w powiadomieniach o pozwoleniach na przywóz ryżu.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 831/2006
z dnia 2 czerwca 2006 r.
zmieniające rozporządzenie Komisji (WE) nr 622/2003 ustanawiające środki w celu wprowadzenia w życie wspólnych podstawowych standardów dotyczących bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 2320/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2002 r. ustanawiające wspólne zasady w dziedzinie bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego [1], w szczególności jego art. 4 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy rozporządzenia (WE) nr 2320/2002 zadaniem Komisji jest przyjęcie środków w celu wprowadzenia w życie wspólnych podstawowych standardów dotyczących bezpieczeństwa lotniczego we Wspólnocie.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 622/2003 z dnia 4 kwietnia 2003 r. ustanawiające środki w celu wprowadzenia w życie wspólnych podstawowych standardów dotyczących bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego [2] było pierwszym aktem określającym takie środki.
(2) Istnieje potrzeba ustanowienia środków, które bardziej precyzyjnie określą wspólne podstawowe standardy.
(3) Jeśli chodzi o środki mające na celu wprowadzenie w życie standardów dotyczących materiałów linii lotniczych oraz przesyłek cargo, kurierskich i ekspresowych, treść rozporządzenia (WE) nr 622/2003 powinna zostać zweryfikowana w świetle zdobytego doświadczenia.
(4) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny [3] przewiduje odpowiednie standardy bezpieczeństwa, które należy spełnić w celu uzyskania statusu upoważnionego podmiotu gospodarczego.
Zatwierdzając agenta lub wpisując go do rejestru jako zarejestrowanego agenta, właściwy organ państwa członkowskiego powinien wziąć pod uwagę stosowne informacje przekazane przez urząd celny.
(5) Zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 2320/2002 oraz w celu zapobieżenia aktom bezprawnej ingerencji środki ustanowione w Załączniku do rozporządzenia (WE) nr 622/2003 powinny pozostać tajne i nie powinny być publikowane.
Taką samą zasadę bezwzględnie stosuje się do wszelkich aktów zmieniających.
(6) Należy odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 622/2003.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Bezpieczeństwa Lotnictwa Cywilnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 622/2003 zmienia się zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3 wspomnianego rozporządzenia stosuje się w odniesieniu do poufnego charakteru Załącznika.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2007 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 832/2006
z dnia 2 czerwca 2006 r.
w sprawie podziału między "dostawy" i "sprzedaż bezpośrednią" krajowych ilości referencyjnych ustalonych na rok 2005/2006 w załączniku I do rozporządzenia Rady (WE) nr 1788/2003
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1788/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiające opłatę wyrównawczą w sektorze mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 6 ust. 4 i art. 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 6 rozporządzenia (WE) nr 1788/2003 stanowi, że państwa członkowskie ustanawiają indywidualne ilości referencyjne producentów.
Producenci mogą otrzymać jedną lub dwie indywidualne ilości referencyjne, jedną dla dostaw, a drugą dla sprzedaży bezpośredniej, i ilości te mogą zostać przeliczone z jednej ilości referencyjnej na inną na należycie uzasadniony wniosek producenta.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 490/2005 z dnia 29 marca 2005 r. w sprawie podziału między "dostawy" i "sprzedaż bezpośrednią" krajowych ilości referencyjnych ustalonych na rok 2004/2005 w załączniku I do rozporządzenia Rady (WE) nr 1788/2003 [2] ustanawia podział między "dostawy" i "sprzedaż bezpośrednią" na okres od dnia 1 kwietnia 2004 r. do dnia 31 marca 2005 r. dla Belgii, Republiki Czeskiej, Danii, Niemiec, Estonii, Grecji, Hiszpanii, Francji, Irlandii, Włoch, Cypru, Łotwy, Litwy, Luksemburga, Węgier, Malty, Niderlandów, Austrii, Portugalii, Słowacji, Finlandii, Szwecji i Zjednoczonego Królestwa.
(3) Dla Polski i Słowenii podstawę dla indywidualnych ilości referencyjnych ustanowiono w tabeli f) załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 1788/2003.
(4) Zgodnie z art. 25 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 595/2004 z dnia 30 marca 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1788/2003 ustanawiającego opłatę wyrównawczą w sektorze mleka i przetworów mlecznych [3] Belgia, Republika Czeska, Dania, Niemcy, Estonia, Grecja, Hiszpania, Francja, Irlandia, Włochy, Cypr, Łotwa, Litwa, Węgry, Niderlandy, Austria, Polska, Portugalia, Słowenia, Słowacja, Finlandia i Zjednoczone Królestwo powiadomiły o ilościach ostatecznie przeliczonych na wniosek producentów między indywidualnymi ilościami referencyjnymi na dostawy i na sprzedaż bezpośrednią.
(5) Artykuł 6 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1788/2003 stanowi, że część fińskiej krajowej ilości referencyjnej przydzielonej dostawom określonym w art. 1 wymienionego rozporządzenia może zostać zwiększona w celu rekompensaty dla producentów SLOM do maksymalnie 200000 ton. Zgodnie z art. 6 rozporządzenia Komisji (WE) nr 671/95 z dnia 29 marca 1995 r. w sprawie przyznania specjalnych ilości referencyjnych dla niektórych producentów mleka i przetworów mlecznych w Austrii i Finlandii [4] Finlandia powiadomiła o wymienionych ilościach dla roku gospodarczego 2005/2006.
(6) Należy zatem ustanowić podział między "dostawy" a "sprzedaż bezpośrednią" krajowych ilości referencyjnych mających zastosowanie w okresie od dnia 1 kwietnia 2005 r. do dnia 31 marca 2006 r. ustalonych w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 1788/2003.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Podział między "dostawy" a "sprzedaż bezpośrednią" krajowych ilości referencyjnych mających zastosowanie w okresie od dnia 1 kwietnia 2005 r. do dnia 31 marca 2006 r., ustalonych w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 1788/2003, ustanawia się w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 833/2006
z dnia 2 czerwca 2006 r.
ustalające kwoty pomocy wyrównawczej w odniesieniu do bananów produkowanych i wprowadzanych do obrotu we Wspólnocie w roku 2005 oraz jednostkową wysokość zaliczek na rok 2006
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 404/93 z dnia 13 lutego 1993 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku bananów [1], w szczególności jego art. 12 ust. 6 akapit pierwszy i art. 14,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 12 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 404/93 pomoc wyrównawcza dla pokrycia straty dochodów na rzecz producentów wspólnotowych obliczana jest na podstawie różnicy między "zryczałtowanym dochodem referencyjnym" a "średnim dochodem z produkcji" dla bananów produkowanych i wprowadzonych do obrotu we Wspólnocie w danym roku.
(2) Artykuł 2 ust. 2 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1858/93 z dnia 9 lipca 1993 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 404/93 w odniesieniu do systemu pomocy w celu wyrównywania strat dochodu wprowadzania do obrotu w sektorze bananów [2] ustala "zryczałtowany dochód referencyjny" na 64,03 EUR/100 kg netto zielonych bananów na etapie pobrania z pakowalni.
(3) Na rok 2005 średni dochód z produkcji, obliczony na podstawie średniej, z jednej strony, cen bananów wprowadzonych do obrotu poza regionami produkcyjnymi, na etapie pierwszego miejsca rozładunku – towar nierozładowany i, z drugiej strony, cen sprzedaży na rynkach lokalnych dla bananów wprowadzonych do obrotu w regionach produkcyjnych i wziąwszy pod uwagę kwoty zryczałtowane ustalone w art. 3 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1858/93, jest niższy od poziomu zryczałtowanego dochodu referencyjnego na rok 2005. W związku z powyższym należy ustalić kwoty pomocy wyrównawczej, która ma zostać przyznana w odniesieniu do roku 2005.
(4) Zgodnie z art. 12 ust. 6 akapit drugi rozporządzenia (EWG) nr 404/93 pomoc dodatkowa jest przyznawana dla jednego lub więcej regionów produkcji, gdy średni dochód z produkcji jest znacznie niższy niż średni dochód wspólnotowy.
(5) Średni roczny dochód z produkcji uzyskany z wprowadzenia do obrotu bananów wyprodukowanych na Martynice, Gwadelupie i w Grecji okazał się znacznie niższy od średniej wspólnotowej w roku 2005.
Z tego powodu należy przyznać dodatkową pomoc regionom produkcyjnym Martyniki, Gwadelupy i Grecji.
Dane dotyczące roku 2005, ukazujące bardzo trudne warunki produkcji i wprowadzania do obrotu, prowadzą do ustalenia dodatkowej pomocy pokrywającej 75 % różnicy pomiędzy średnim dochodem wspólnotowym a dochodem z wprowadzenia do obrotu produktów z tych regionów.
(6) Jednostkowa wysokość zaliczek oraz wysokość zabezpieczeń z nimi związanych są określone zgodnie z art. 4 ust. 2 i 3 rozporządzenia (EWG) nr 1858/93 w zależności od poziomu kwoty pomocy ustalonej za rok poprzedni.
(7) Z powodu braku wszystkich potrzebnych danych kwota pomocy wyrównawczej na rok 2005 nie mogła zostać ustalona wcześniej.
Należy przewidzieć wypłatę salda pomocy na rok 2005 oraz zaliczki w odniesieniu do bananów wprowadzonych do obrotu w styczniu i lutym 2006 r. w terminie dwóch miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Bananów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Kwotę pomocy wyrównawczej, określoną w art. 12 rozporządzenia (EWG) nr 404/93 w odniesieniu do świeżych bananów objętych kodem CN ex0803, z wyjątkiem plantanów, produkowanych i wprowadzanych do obrotu we Wspólnocie w 2005 r., ustala się na 5,90 EUR/100 kg.
2.
Wysokość pomocy określoną w ust. 1 zwiększa się o 11,27 EUR/100 kg dla bananów wyprodukowanych w regionie Martyniki, 12,12 EUR/100 kg dla bananów wyprodukowanych w regionie Gwadelupy oraz 7,76 EUR/100 kg dla bananów wyprodukowanych w Grecji.
Artykuł 2
Wysokość każdej zaliczki na banany wprowadzone do obrotu w okresie od stycznia do grudnia 2006 r. wynosi 4,13 EUR/100 kg.
Wysokość zabezpieczeń z nimi związanych wynosi 2,06 EUR/100 kg.
Artykuł 3
W drodze odstępstwa od art. 10 rozporządzenia (EWG) nr 1858/93, właściwe władze państw członkowskich wypłacają kwotę salda końcowego pomocy wyrównawczej, która ma zostać przyznana w odniesieniu do roku 2005, oraz zaliczkę w odniesieniu do bananów wprowadzonych do obrotu w styczniu i lutym 2006 r., w terminie dwóch miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, po sprawdzeniu wniosków zgodnie z art. 10 rozporządzenia (EWG) nr 1858/93.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 834/2006
z dnia 6 czerwca 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 7 czerwca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 835/2006
z dnia 6 czerwca 2006 r.
otwierające przetarg stały na odsprzedaż na rynku wspólnotowym pszenicy zwyczajnej znajdującej się w posiadaniu polskiej agencji interwencyjnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze zbóż [1], w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2131/93 z dnia 28 lipca 1993 r. ustanawiające procedury i warunki sprzedaży zbóż znajdujących się w posiadaniu agencji interwencyjnych [2] przewiduje w szczególności, że sprzedaży zboża znajdującego się w posiadaniu agencji interwencyjnej dokonuje się w drodze przetargu i na podstawie cen pozwalających uniknąć zakłóceń na rynku.
(2) Polska dysponuje zapasami interwencyjnymi pszenicy zwyczajnej, które należy wykorzystać.
(3) Biorąc pod uwagę warunki rynkowe, szczególnie presję na ceny, należy udostępnić na rynku wewnętrznym zbóż zapasy pszenicy zwyczajnej znajdujące się w posiadaniu polskiej agencji interwencyjnej.
(4) W celu uwzględnienia sytuacji na rynku wspólnotowym należy przewidzieć zarządzanie przetargiem przez Komisję.
Ponadto należy przewidzieć współczynnik redukcji udzielonych zamówień w odniesieniu do zamówień znajdujących się na poziomie minimalnej ceny sprzedaży.
(5) Poza tym ważne jest, aby notyfikacja polskiej agencji interwencyjnej skierowana do Komisji zachowała anonimowość oferentów.
(6) W celu modernizacji zarządzania należy przewidzieć przekazywanie wymaganych przez Komisję informacji drogą elektroniczną.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Drogą przetargu stałego na rynku wewnętrznym Wspólnoty polska agencja interwencyjna przystępuje do sprzedaży 150000 ton pszenicy zwyczajnej znajdującej się w jej posiadaniu.
Artykuł 2
Sprzedaż przewidziana w art. 1 odbywa się zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2131/93.
Jednak w drodze odstępstwa od wymienionego rozporządzenia:
a) oferty ustanawia się w odniesieniu do rzeczywistej jakości partii, której dotyczy oferta;
b) minimalną cenę sprzedaży ustala się na poziomie pozwalającym uniknąć zakłóceń na rynku zbóż; nie może ona w żadnym wypadku być niższa od ceny interwencyjnej obowiązującej w danym miesiącu, z uwzględnieniem zwyżek miesięcznych.
Artykuł 3
W drodze odstępstwa od art. 13 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93 zabezpieczenie oferty ustala się na kwotę 10 EUR za tonę.
Artykuł 4
1.
Termin przedstawiania ofert w pierwszym przetargu częściowym upływa dnia 7 czerwca 2006 r. o godzinie 15.00 (czasu obowiązującego w Brukseli).
Termin zgłaszania ofert w następnym przetargu częściowym wygasa w każdą środę o godz. 15.00 (czasu obowiązującego w Brukseli).
Termin składania ofert w ostatnim przetargu częściowym upływa dnia 28 czerwca 2006 r. o godzinie 15.00 (czasu obowiązującego w Brukseli).
2.
Oferty należy przekazać polskiej agencji interwencyjnej znajdującej się pod następującym adresem:
Agencja Rynku Rolnego
Biuro Produktów Roślinnych
Dział Zbóż
ul. Nowy Świat 6/12
PL-00-400 Warszawa
Telefon: (48) 22 661 78 10
Faks: (48) 22 661 78 26
.
Artykuł 5
Polska agencja interwencyjna powiadamia Komisję o otrzymanych ofertach przetargowych, najpóźniej dwie godziny po upływie terminu składania ofert.
Powiadomienie to odbywa się drogą elektroniczną, zgodnie z formularzem znajdującym się w Załączniku.
Artykuł 6
Zgodnie z procedurą określoną w art. 25 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1784/2003 Komisja ustala minimalną cenę sprzedaży lub podejmuje decyzję o zaniechaniu dalszych działań w odniesieniu do otrzymanych ofert. W przypadku gdy oferty dotyczą tej samej partii oraz ilości całkowitej większej niż ilość dostępna, można dokonać ustaleń oddzielnie dla każdej partii.
W odniesieniu do ofert znajdujących się na poziomie minimalnej ceny sprzedaży oprócz ustalenia tej ceny można zastosować współczynnik redukcji udzielonych zamówień.
Artykuł 7
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 836/2006
z dnia 6 czerwca 2006 r.
otwierające przetarg stały na odsprzedaż na rynku wspólnotowym pszenicy zwyczajnej znajdującej się w posiadaniu niemieckiej agencji interwencyjnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze zbóż [1], w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2131/93 z dnia 28 lipca 1993 r. ustanawiające procedury i warunki sprzedaży zbóż znajdujących się w posiadaniu agencji interwencyjnych [2] przewiduje w szczególności, że sprzedaży zboża znajdującego się w posiadaniu agencji interwencyjnej dokonuje się w drodze przetargu i na podstawie cen pozwalających uniknąć zakłóceń na rynku.
(2) Niemcy dysponują zapasami interwencyjnymi pszenicy zwyczajnej, które należy wykorzystać.
(3) Biorąc pod uwagę warunki rynkowe, szczególnie presję na ceny, należy udostępnić na rynku wewnętrznym zbóż zapasy pszenicy zwyczajnej znajdujące się w posiadaniu niemieckiej agencji interwencyjnej.
(4) W celu uwzględnienia sytuacji na rynku wspólnotowym należy przewidzieć zarządzanie przetargiem przez Komisję.
Ponadto należy przewidzieć współczynnik redukcji udzielonych zamówień w odniesieniu do zamówień znajdujących się na poziomie minimalnej ceny sprzedaży.
(5) Jednocześnie istotne jest, aby powiadomienie skierowane do Komisji przez niemiecką agencję interwencyjną zachowało anonimowość oferentów.
(6) W celu modernizacji zarządzania należy przewidzieć przekazywanie wymaganych przez Komisję informacji drogą elektroniczną.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Drogą przetargu stałego na rynku wewnętrznym Wspólnoty niemiecka agencja interwencyjna przystępuje do sprzedaży 100000 ton pszenicy zwyczajnej znajdującej się w jej posiadaniu.
Artykuł 2
Sprzedaż przewidziana w art. 1 odbywa się zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2131/93.
Jednak w drodze odstępstwa od wymienionego rozporządzenia:
a) oferty ustanawia się w odniesieniu do rzeczywistej jakości partii, której dotyczy oferta;
b) minimalną cenę sprzedaży ustala się na poziomie pozwalającym uniknąć zakłóceń na rynku zbóż; nie może ona w żadnym wypadku być niższa od ceny interwencyjnej obowiązującej w danym miesiącu, z uwzględnieniem zwyżek miesięcznych.
Artykuł 3
W drodze odstępstwa od art. 13 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93 zabezpieczenie oferty ustala się na kwotę 10 EUR za tonę.
Artykuł 4
1.
Termin przedstawiania ofert w pierwszym przetargu częściowym upływa dnia 7 czerwca 2006 r. o godzinie 15.00 (czasu obowiązującego w Brukseli).
Termin zgłaszania ofert w następnym przetargu częściowym wygasa w każdą środę o godz. 15.00 (czasu obowiązującego w Brukseli).
Termin składania ofert w ostatnim przetargu częściowym upływa dnia 28 czerwca 2006 r. o godzinie 15.00 (czasu obowiązującego w Brukseli).
2.
Oferty należy przekazać niemieckiej agencji interwencyjnej, mającej siedzibę pod następującym adresem:
Bundesanstalt für Landwirtschaft und Ernährung (BLE)
Deichmannsaue 29
D-53179 Bonn
Faks 1: 00 49 228 6845 3985
Faks 2: 00 49 228 6845 3276
.
Artykuł 5
Niemiecka agencja interwencyjna powiadomi Komisję o otrzymanych ofertach przetargowych najpóźniej dwie godziny po upływie terminu składania ofert.
Powiadomienie to odbywa się drogą elektroniczną, zgodnie z formularzem znajdującym się w Załączniku.
Artykuł 6
Zgodnie z procedurą określoną w art. 25 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1784/2003 Komisja ustala minimalną cenę sprzedaży lub podejmuje decyzję o zaniechaniu dalszych działań w odniesieniu do otrzymanych ofert. W przypadku gdy oferty dotyczą tej samej partii oraz ilości całkowitej większej niż ilość dostępna, można dokonać ustaleń oddzielnie dla każdej partii
W odniesieniu do ofert znajdujących się na poziomie minimalnej ceny sprzedaży, oprócz ustalenia tej ceny można zastosować współczynnik redukcji udzielonych zamówień.
Artykuł 7
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 837/2006
z dnia 6 czerwca 2006 r.
ustanawiające zakaz połowów halibuta niebieskiego w strefach ICES IIa (wody terytorialne WE), IV, VI (wody terytorialne WE i wody międzynarodowe) przez statki pływające pod banderą Hiszpanii
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
mając na uwadze Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa [1], w szczególności jego art. 26 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiające system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa [2], w szczególności jego art. 21 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 51/2006 z dnia 22 grudnia 2005 r. ustalające wielkości dopuszczalne połowów na 2006 r. i związane z nimi warunki dla niektórych zasobów rybnych i grup zasobów rybnych, stosowane na wodach terytorialnych Wspólnoty oraz w odniesieniu do statków wspólnotowych na wodach, na których wymagane są ograniczenia połowowe [3], określa kwoty na rok 2006.
(2) Według informacji przekazanych Komisji, statki pływające pod banderą państwa członkowskiego określonego w Załączniku do niniejszego rozporządzenia lub zarejestrowane w tym państwie członkowskim, wyczerpały kwotę na połowy zasobu w nim określonego przyznaną na 2006 r.
(3) Należy zatem zakazać połowów tego rodzaju zasobów oraz jego przechowywania na pokładzie, przeładunku i wyładunku,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wyczerpanie kwoty
Kwotę połowową przyznaną na 2006 r. państwu członkowskiemu określonemu w Załączniku do niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do zasobu w nim określonego uznaje się za wyczerpaną z dniem wymienionym w tym Załączniku.
Artykuł 2
Zakazy
Z dniem wymienionym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia zakazuje się połowów zasobu określonego w Załączniku przez statki pływające pod banderą lub zarejestrowane w państwie członkowskim w nim określonym.
Po tej dacie zakazuje się przechowywania na pokładzie, przeładunku lub wyładunku omawianego zasobu złowionego przez te statki.
Artykuł 3
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu następującym po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 838/2006
z dnia 20 marca 2006 r.
dotyczące wprowadzenia w życie Porozumienia w formie wymiany listów pomiędzy Wspólnotą Europejską a Chińską Republiką Ludową zgodnie z art. XXIV:6 i art. XXVIII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT) 1994 dotyczącego zmiany koncesji na listach koncesyjnych Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej w trakcie ich przystąpienia do Unii Europejskiej, zmieniające i uzupełniające załącznik I do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 133,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 [1] ustanowiono nomenklaturę towarów, zwaną dalej "Nomenklaturą Scaloną" i określono konwencyjne stawki celne wspólnej taryfy celnej.
(2) Decyzją 2006/398/WE z dnia 20 marca 2006 r. w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów pomiędzy Wspólnotą Europejską a Chińską Republiką Ludową zgodnie z art. XXIV:6 i art. XXVIII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT) 1994 dotyczącego zmiany koncesji na listach koncesyjnych Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej w trakcie ich przystąpienia do Unii Europejskiej [2] Rada zatwierdziła w imieniu Wspólnoty wyżej wymienione Porozumienie w celu zakończenia negocjacji wszczętych zgodnie z art. XXIV:6 GATT 1994.
(3) Rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 powinno zatem zostać odpowiednio zmienione i uzupełnione,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik I do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87 zmienia się w następujący sposób:
a) w części drugiej – Tabela stawek celnych – stawki celne zmienia się zgodnie z lit. a) Załącznika do niniejszego rozporządzenia;
b) część trzecią sekcja III załącznik 7 – Kontyngenty taryfowe WTO, które mają zostać otwarte przez właściwe władze wspólnotowe – zmienia się poprzez zmianę stawek celnych i uzupełnienie ilości kontyngentu zgodnie z innymi warunkami wskazanymi w lit. b) Załącznika do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 839/2006
z dnia 7 czerwca 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 8 czerwca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 840/2006
z dnia 7 czerwca 2006 r.
ustalające pomoc na rok gospodarczy 2006/2007 w odniesieniu do brzoskwiń przeznaczonych do przetworzenia w oparciu o rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/96
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków przetworów owocowych i warzywnych [1], szczególnie jego art. 6 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 3 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1535/2003 z dnia 29 sierpnia 2003 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/96 w zakresie systemu pomocy dla przetworów owocowych i warzywnych [2] stanowi, iż Komisja publikuje kwoty stosowanej pomocy, w tym dla brzoskwiń, po sprawdzeniu zgodności z progami ustalonymi w załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 2201/96.
(2) Średnia ilość brzoskwiń przetworzonych w ramach systemu pomocy w ostatnich trzech latach jest niższa od wyznaczonego progu wspólnotowego. Wysokość pomocy, przyznanej na rok gospodarczy 2006/2007 w każdym z zainteresowanych państw członkowskich, powinna być zgodna z ustaleniami art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2201/96.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Przetworów Owocowych i Warzywnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Na rok gospodarczy 2006/2007 pomoc dla brzoskwiń w ramach art. 2 rozporządzenia (WE) nr 2201/96 ustala się na 47,70 EUR za tonę.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 841/2006
z dnia 7 czerwca 2006 r.
w sprawie wydawania pozwoleń na przywóz cukru trzcinowego w ramach niektórych kontyngentów taryfowych i porozumień preferencyjnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1],
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1095/96 z dnia 18 czerwca 1996 r. w sprawie wprowadzania koncesji określonych na liście koncesyjnej CXL sporządzonej w wyniku zakończenia negocjacji GATT XXIV.6 [2],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1159/2003 z dnia 30 czerwca 2003 r. ustanawiające szczegółowe zasady przywozu cukru trzcinowego w latach gospodarczych 2003/2004, 2004/2005, 2005/2006 w ramach niektórych kontyngentów taryfowych i umów preferencyjnych oraz zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1464/95 i (WE) nr 779/96 [3], w szczególności jego art. 5 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 9 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003 przewiduje szczegółowe zasady dotyczące ustalenia zobowiązań dostawy, po zerowej stawce celnej, produktów oznaczonych kodem CN 1701, wyrażonych jako ekwiwalent cukru białego i pochodzących z krajów, które podpisały Protokół AKP i Umowę z Indiami.
(2) Artykuł 16 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003 przewiduje szczegółowe zasady dotyczące ustalenia kontyngentów taryfowych, po zerowej stawce celnej, w odniesieniu do produktów oznaczonych kodem CN 17011110, wyrażonych jako ekwiwalent cukru białego i pochodzących z krajów, które podpisały Protokół AKP i Umowę z Indiami.
(3) Artykuł 22 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003 otwiera kontyngenty taryfowe, po stawce celnej 98 EUR za tonę, produktów oznaczonych kodem CN 17011110, pochodzących z Brazylii, Kuby i innych państw trzecich.
(4) W okresie od 29 maja do 2 czerwca 2006 r., zgodnie z art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003, zostały przedłożone właściwym władzom wnioski o pozwolenie na przywóz dla ilości całkowitej przekraczającej ilość przewidzianą w zobowiązaniu dostawy dla danego kraju, ustaloną na mocy art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003 odnośnie do cukru preferencyjnego z AKP–Indii.
(5) W tych okolicznościach Komisja powinna ustalić współczynnik redukcyjny umożliwiający wydawanie pozwoleń proporcjonalnie do dostępnej ilości oraz zaznaczyć, jeżeli odpowiedni limit został wykorzystany,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W przypadku wniosków złożonych w okresie od 29 maja do 2 czerwca 2006 r., zgodnie z art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003, pozwolenia na przywóz wydaje się dla limitów ilościowych określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 8 czerwca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie (WE) nr 842/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 17 maja 2006 r.
w sprawie niektórych fluorowanych gazów cieplarnianych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 175 ust. 1 oraz art. 95 w odniesieniu do art. 7, 8 i 9 niniejszego rozporządzenia,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno- Społecznego [1],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [2], uwzględniając wspólny projekt zatwierdzony przez komitet pojednawczy w dniu 14 marca 2006 r.,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Szósty wspólnotowy program działań w zakresie ochrony środowiska naturalnego [3] określa zmiany klimatyczne jako objęte działaniem priorytetowym.
Program ten stwierdza, że Wspólnota ma na celu osiągnięcie w okresie od 2008 r. do 2012 r. redukcji o 8 % emisji gazów cieplarnianych w porównaniu z poziomami z 1990 r. oraz że w perspektywie długoterminowej konieczna będzie redukcja emisji gazów cieplarnianych o około 70 % w porównaniu z poziomami z 1990 r.
(2) Podstawowym celem Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu, która została zatwierdzona decyzją Rady 94/69/WE z dnia 15 grudnia 1993 r. dotyczącą zawarcia Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu [4], jest doprowadzenie do stabilizacji koncentracji gazów cieplarnianych w atmosferze na poziomie pozwalającym zapobiegać niebezpiecznemu antropogenicznemu oddziaływaniu na system klimatyczny.
(3) Decyzja Rady 2002/358/WE z dnia 25 kwietnia 2002 r. dotycząca zatwierdzenia w imieniu Wspólnoty Europejskiej Protokołu z Kioto do Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu i wspólnej realizacji wynikających z niego zobowiązań [5] zobowiązuje Wspólnotę i jej Państwa Członkowskie do redukcji, w latach 2008–2012, ich zagregowanych antropogenicznych emisji gazów cieplarnianych wymienionych w załączniku A do Protokołu z Kioto o 8 % w porównaniu z poziomami z 1990 r.
(4) Większość fluorowanych gazów cieplarnianych podlegających kontroli na podstawie Protokołu z Kioto oraz niniejszego rozporządzenia odznacza się wysokim współczynnikiem ocieplenia globalnego.
(5) Powinno się ustanowić przepisy dotyczące zapobiegania emisjom fluorowanych gazów cieplarnianych i ich minimalizacji, bez uszczerbku dla dyrektywy Rady 75/442/EWG z dnia 15 lipca 1975 r. w sprawie odpadów [6], dyrektywy Rady 96/61/WE z dnia 24 września 1996 r. dotyczącej zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli [7], dyrektywy 2000/53/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 września 2000 r. w sprawie pojazdów wycofanych z eksploatacji [8] oraz dyrektywy 2002/96/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 stycznia 2003 r. w sprawie zużytego sprzętu elektrotechnicznego i elektronicznego (WEEE) [9].
(6) Podstawowym celem niniejszego rozporządzenia jest redukcja emisji fluorowanych gazów cieplarnianych objętych Protokołem z Kioto, a przez to ochrona środowiska.
W związku z tym podstawę prawną powinien stanowić art. 175 ust. 1 Traktatu.
(7) Niemniej jednak właściwe jest podjęcie środków na poziomie Wspólnoty na podstawie art. 95 Traktatu w celu harmonizacji wymogów dotyczących stosowania fluorowanych gazów cieplarnianych oraz wprowadzania do obrotu i etykietowania produktów i urządzeń zawierających fluorowane gazy cieplarniane.
Restrykcje dotyczące obrotu i stosowania w odniesieniu do niektórych zastosowań, w których wykorzystywane są fluorowane gazy cieplarniane, uważa się za odpowiednie, gdy istnieją możliwe do zastosowania alternatywne rozwiązania, a podniesienie poziomu ograniczania i odzysku nie jest wykonalne.
Powinno się również wziąć pod uwagę dobrowolne inicjatywy podejmowane przez niektóre sektory przemysłu, jak również fakt, że opracowywanie rozwiązań alternatywnych jest nadal w toku.
(8) Stosowanie i wykonanie niniejszego rozporządzenia powinno pobudzić innowacje technologiczne poprzez wspieranie stałego rozwoju alternatywnych rozwiązań technologicznych i przejścia do stosowania istniejących już technologii, które są bardziej przyjazne dla środowiska.
(9) Państwa Członkowskie powinny ułatwiać transgraniczny transport odzyskanych fluorowanych gazów cieplarnianych wewnątrz Wspólnoty w celu ich zniszczenia lub regeneracji zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie przemieszczania odpadów.
(10) Wprowadzanie do obrotu produktów i urządzeń, w których wykorzystywane są fluorowane gazy cieplarniane, wyszczególnionych w załączniku II, jest niekorzystne dla osiągnięcia celów i wykonania zobowiązań Wspólnoty i jej Państw Członkowskich w odniesieniu do zmian klimatu i dlatego też koniecznym jest ograniczenie wprowadzania do obrotu tych produktów i urządzeń w odniesieniu do Wspólnoty.
To samo może również dotyczyć innych zastosowań, w których wykorzystywane są fluorowane gazy cieplarniane i dlatego powinno się ponownie rozważyć potrzebę rozszerzenia załącznika II, biorąc pod uwagę korzyści dla środowiska naturalnego, techniczną wykonalność oraz opłacalność.
(11) W załączniku II do decyzji 2002/358/WE ustanowione zostały różne cele redukcji emisji dla poszczególnych Państw Członkowskich, a Państwa Członkowskie wybrały różne strategie zmierzające do osiągnięcia tych celów.
Państwa Członkowskie powinny mieć możliwość utrzymania przez określony czas istniejących środków krajowych przyjętych do osiągnięcia tych celów zgodnie z art. 95 Traktatu.
(12) W celu przyczynienia się do wykonania zobowiązań Wspólnoty i jej Państw Członkowskich wynikających z Ramowej konwencji NZ w sprawie zmian klimatu, Protokołu z Kioto i decyzji 2002/358/WE, powinno się przyjąć i opublikować w tym samym czasie w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej dyrektywę 2006/40/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 maja 2006 r. dotyczącą emisji z systemów klimatyzacji w pojazdach silnikowych oraz zmieniającą dyrektywę Rady 70/156/EWG [10] oraz niniejsze rozporządzenie, które wspólnie przyczyniają się do zapobiegania i minimalizacji emisji fluorowanych gazów cieplarnianych.
(13) Powinno się ustanowić przepisy dotyczące monitorowania, oceny i przeglądu przepisów zawartych w niniejszym rozporządzeniu.
(14) Państwa Członkowskie powinny ustanowić przepisy w sprawie sankcji mających zastosowanie do naruszeń niniejszego rozporządzenia i zapewnić, aby przepisy te zostały wprowadzone w życie.
Sankcje te muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
(15) Niniejsze rozporządzenie nie narusza praw podstawowych i przestrzega zasad uznanych w szczególności w Karcie Praw Podstawowych Unii Europejskiej.
(16) Ze względu na fakt, że cele niniejszego rozporządzenia, zmierzające do ochrony środowiska i utrzymania rynku wewnętrznego, a mianowicie ograniczanie emisji i składanie sprawozdań dotyczących niektórych fluorowanych gazów cieplarnianych oraz kontrola użytkowania i wprowadzania do obrotu produktów i urządzeń zawierających niektóre fluorowane gazy cieplarniane nie mogą zostać osiągnięte w wystarczający sposób przez Państwa Członkowskie, a ze względu na skalę i skutki niniejszego rozporządzenia mogą zostać lepiej osiągnięte na poziomie Wspólnoty, Wspólnota może przyjąć środki, zgodnie z zasadą pomocniczości, jak określono w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów.
(17) Środki niezbędne do wykonania niniejszego rozporządzenia powinny być przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [11],
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zakres
Celem niniejszego rozporządzenia jest ograniczenie, zapobieganie, a tym samym redukcja emisji fluorowanych gazów cieplarnianych objętych Protokołem z Kioto.
Stosuje się je do fluorowanych gazów cieplarnianych wyszczególnionych w załączniku A do tego Protokołu.
Załącznik I do niniejszego rozporządzenia zawiera wykaz fluorowanych gazów cieplarnianych obecnie objętych niniejszym rozporządzeniem, wraz z ich współczynnikami ocieplenia globalnego.
W świetle weryfikacji przewidzianych w art. 5 ust. 3 Protokołu z Kioto i przyjętych przez Wspólnotę i jej Państwa Członkowskie załącznik I może zostać poddany przeglądowi oraz, w stosownych przypadkach, może następnie zostać uaktualniony.
Niniejsze rozporządzenie dotyczy kwestii ograniczania, stosowania, odzysku i niszczenia fluorowanych gazów cieplarnianych wyszczególnionych w załączniku I; etykietowania i unieszkodliwiania produktów i urządzeń zawierających te gazy; przekazywania informacji dotyczących tych gazów; kontroli sposobów ich stosowania, określonych w art. 8 i zakazów wprowadzania do obrotu produktów i urządzeń określonych w art. 9 i załączniku II, a także szkolenia i certyfikacji personelu oraz przedsiębiorstw zaangażowanych w działania przewidziane w niniejszym rozporządzeniu.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się bez uszczerbku dla dyrektyw 75/442/EWG, 96/61/WE, 2000/53/WE i 2002/96/WE.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:
1) "fluorowane gazy cieplarniane" oznaczają wodorofluorowęglowodory (HFC), perfluorowęglowodory (PFC) i heksafluorek siarki (SF6), wyszczególnione w załączniku I, oraz preparaty zawierające te substancje, z wyłączeniem substancji kontrolowanych na podstawie rozporządzenia (WE) nr 2037/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 czerwca 2000 r. w sprawie substancji zubożających warstwę ozonową [12];
2) "wodorofluorowęglowodór" oznacza związek organiczny złożony z węgla, wodoru i fluoru, którego cząsteczka zawiera nie więcej niż sześć atomów węgla;
3) "perfluorowęglowodór" oznacza związek organiczny składający się jedynie z węgla i fluoru, którego cząsteczka zawiera nie więcej niż sześć atomów węgla;
4) "współczynnik ocieplenia globalnego" oznacza wskaźnik porównujący siłę oddziaływania fluorowanego gazu cieplarnianego na ocieplenie klimatu do siły oddziaływania dwutlenku węgla.
Współczynnik ocieplenia globalnego (GWP) obliczany jest na podstawie skutków oddziaływania jednego kilograma danego gazu na ocieplenie klimatu w ciągu 100 lat w porównaniu do oddziaływania jednego kilograma CO2.
Wielkości GWP wyszczególnione w załączniku I są tymi opublikowanymi w trzecim sprawozdaniu z oceny (TAR) przyjętego przez Międzyrządowy Zespół do spraw Zmian Klimatu ("wartości GWP 2001, IPCC" [13];
5) "preparat" oznacza do celów realizacji zobowiązań na mocy niniejszego rozporządzenia, z wyłączeniem niszczenia, mieszaninę złożoną z dwóch lub więcej substancji, z których przynajmniej jedna jest fluorowanym gazem cieplarnianym, z wyjątkiem przypadków, w których całkowity współczynnik ocieplenia globalnego preparatu wynosi mniej niż 150.
Całkowity współczynnik ocieplenia globalnego [14] dla danego preparatu określany jest zgodnie z częścią 2 załącznika I;
6) "operator" oznacza osobę fizyczną lub prawną sprawującą faktyczną kontrolę nad technicznym działaniem urządzeń i systemów objętych niniejszym rozporządzeniem; w określonych szczególnych sytuacjach Państwo Członkowskie może wyznaczyć właściciela jako podmiot odpowiedzialny za zobowiązania operatora;
7) "wprowadzanie do obrotu" oznacza dostarczanie lub udostępnianie stronie trzeciej w obrębie Wspólnoty, po raz pierwszy, za opłatą lub nieodpłatnie, produktów i urządzeń zawierających fluorowane gazy cieplarniane lub których działanie jest od nich uzależnione i obejmuje przywóz na obszar celny Wspólnoty;
8) "stosowanie" oznacza wykorzystywanie fluorowanych gazów cieplarnianych w produkcji, ponownym napełnianiu, serwisowaniu lub konserwacji produktów i urządzeń objętych niniejszym rozporządzeniem;
9) "pompa ciepła" oznacza urządzenie lub instalację, która pobiera ciepło w niskiej temperaturze z powietrza, wody lub ziemi i oddaje ciepło;
10) "system wykrywania wycieków" oznacza skalibrowane mechaniczne, elektryczne lub elektroniczne urządzenie do wykrywania wycieków fluorowanych gazów cieplarnianych, które w momencie wykrycia alarmuje operatora;
11) "hermetycznie zamknięty system" oznacza system, w którym wszystkie części zawierające czynnik chłodniczy są szczelnie zamknięte za pomocą spawania, lutowania twardego lub innej podobnej metody trwałego łączenia, które może obejmować także zabezpieczone zawory i zabezpieczone miejsca dostępu dla celów konserwacji, które umożliwiają prawidłową naprawę lub unieszkodliwianie i których zbadany poziom wycieków jest mniejszy niż 3 gramy na rok przy ciśnieniu wynoszącym co najmniej jedną czwartą najwyższego dopuszczalnego ciśnienia;
12) "pojemnik" oznacza produkt, który został zaprojektowany docelowo do transportowania lub magazynowania fluorowanych gazów cieplarnianych;
13) "pojemnik nienadający się do ponownego napełnienia" oznacza pojemnik, który został tak zaprojektowany, że nie może być ponownie napełniany i jest stosowany do: serwisowania, konserwacji lub napełniania urządzeń chłodniczych, klimatyzacyjnych lub pomp ciepła, systemów ochrony przeciwpożarowej lub rozdzielnic wysokiego napięcia lub do magazynowania lub transportowania rozpuszczalników na bazie fluorowanych gazów cieplarnianych;
14) "odzysk" oznacza zbiórkę i magazynowanie fluorowanych gazów cieplarnianych pochodzących, na przykład, z maszyn, urządzeń i pojemników;
15) "recykling" oznacza ponowne wykorzystanie odzyskanych fluorowanych gazów cieplarnianych po przeprowadzeniu podstawowego procesu oczyszczania;
16) "regeneracja" oznacza ponowne przetwarzanie odzyskanych fluorowanych gazów cieplarnianych w celu osiągnięcia określonych standardowych właściwości;
17) "zniszczenie" oznacza proces, za pomocą którego całość lub większość fluorowanych gazów cieplarnianych zostaje trwale przekształcona lub rozłożona na jedną lub więcej stabilnych substancji, które nie są fluorowanymi gazami cieplarnianymi;
18) "stacjonarne zastosowanie lub urządzenie" oznacza zastosowanie lub urządzenie, które zwykle nie przemieszcza się podczas eksploatacji;
19) "nowatorski aerozol" oznacza generatory aerozolu znajdujące się w obrocie i przeznaczone do sprzedaży dla ogółu społeczeństwa do celów rozrywkowych i dekoracyjnych, jak wyszczególniono w załączniku do dyrektywy 94/48/WE [15].
Artykuł 3
Ograniczanie emisji
1.
Operatorzy następujących zastosowań stacjonarnych: urządzeń chłodniczych, klimatyzacyjnych i pomp ciepła, w tym ich obiegów, oraz systemów ochrony przeciwpożarowej, w których wykorzystywane są fluorowane gazy cieplarniane wyszczególnione w załączniku I, z wykorzystaniem wszystkich środków, które są technicznie dostępne i nie powodują powstania nieproporcjonalnie wysokich kosztów:
a) zapobiegają wyciekom tych gazów; i
b) dokonują tak szybko, jak jest to możliwe, naprawy wszelkich wykrytych wycieków.
2.
Operatorzy zastosowań, o których mowa w ust. 1, zapewniają, aby były one kontrolowane pod względem wycieków przez personel posiadający odpowiednie certyfikaty, który spełnia wymogi art. 5, zgodnie z następującym harmonogramem:
a) zastosowania, w których jest wykorzystywane 3 kg lub więcej fluorowanych gazów cieplarnianych, podlegają kontroli pod względem wycieków przynajmniej raz na dwanaście miesięcy; przepis ten nie ma zastosowania do urządzeń z hermetycznie zamkniętymi systemami, które są oznakowane jako takie i zawierają mniej niż 6 kg fluorowanych gazów cieplarnianych;
b) zastosowania, w których jest wykorzystywane 30 kg lub więcej fluorowanych gazów cieplarnianych, podlegają kontroli pod względem wycieków przynajmniej raz na sześć miesięcy;
c) zastosowania, w których jest wykorzystywane 300 kg lub więcej fluorowanych gazów cieplarnianych, podlegają kontroli pod względem wycieków przynajmniej raz na trzy miesiące.
Zastosowania te podlegają kontroli pod względem wycieków w terminie jednego miesiąca po tym, jak wyciek został naprawiony, w celu zapewnienia, że naprawa była skuteczna.
Do celów niniejszego ustępu "podlegają kontroli pod względem wycieków" oznacza, że urządzenie lub system są sprawdzane w celu wykrycia wycieków z zastosowaniem bezpośrednich lub pośrednich metod pomiarowych, z położeniem największego nacisku na te części urządzenia lub systemu, w których występuje największe prawdopodobieństwo wystąpienia wycieku. bezpośrednie i pośrednie pomiarowe metody kontroli pod względem wycieków określa się w standardowych wymaganiach dotyczących kontroli pod względem wycieków, o których mowa w ust. 7.
3.
Operatorzy zastosowań, o których mowa w ust. 1, w których jest wykorzystywane 300 kg lub więcej fluorowanych gazów cieplarnianych instalują systemy wykrywania wycieków.
Takie systemy wykrywania wycieków podlegają kontroli co najmniej raz na dwanaście miesięcy w celu zapewnienia ich właściwego działania.
W przypadku takich systemów ochrony przeciwpożarowej zainstalowanych przed dniem 4 lipca 2007 r., systemy wykrywania wycieków zostają zainstalowane do dnia 4 lipca 2010 r.
4.
Jeżeli odpowiedni system wykrywania wycieków został zainstalowany i działa poprawnie, częstotliwość przeprowadzania działań kontrolnych wymaganych zgodnie z ust. 2 lit. b) i c) zmniejsza się dwukrotnie.
5.
W przypadku systemów ochrony przeciwpożarowej, w odniesieniu do których ustanowiono system kontroli w celu spełnienia wymogów normy ISO 14520, kontrole te mogą także odpowiadać wymogom niniejszego rozporządzenia, pod warunkiem że przeprowadzane są przynajmniej z taką samą częstotliwością.
6.
Operatorzy zastosowań, o których mowa w ust. 1, w których jest wykorzystywane 3 kg lub więcej fluorowanych gazów cieplarnianych, prowadzą dokumentację dotyczącą ilości i typu zainstalowanych fluorowanych gazów cieplarnianych, wszelkich ilości dodanych i ilości odzyskanych podczas serwisowania, konserwacji i końcowego unieszkodliwienia.
Prowadzą oni również dokumentację innych istotnych informacji, zawierającą nazwę przedsiębiorstwa, które przeprowadziło serwis lub konserwację, lub konserwatora, który przeprowadził serwis lub konserwację, jak również daty i wyniki działań kontrolnych przeprowadzonych na podstawie ust. 2, 3 i 4 oraz właściwe informacje dotyczące zwłaszcza identyfikacji poszczególnych urządzeń stacjonarnych, o których mowa w ust. 2 lit. b) i c).
Dokumentacja ta jest udostępniana właściwemu organowi i Komisji na ich wniosek.
7.
Do dnia 4 lipca 2007 r.
Komisja ustala, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 12 ust. 2, standardowe wymagania dotyczące kontroli dla każdego z zastosowań, o których mowa ust. 1 niniejszego artykułu.
Artykuł 4
Odzysk
1.
Operatorzy następujących typów urządzeń stacjonarnych są odpowiedzialni za wprowadzanie w życie uzgodnień dotyczących właściwego odzysku fluorowanych gazów cieplarnianych przez personel posiadający odpowiednie certyfikaty, który spełnia wymogi art. 5 w celu zapewnienia ich recyklingu, regeneracji lub zniszczenia:
a) obiegi chłodzenia urządzeń chłodniczych, klimatyzacyjnych i pomp ciepła;
b) urządzenia zawierające rozpuszczalniki na bazie fluorowanych gazów cieplarnianych;
c) systemy ochrony przeciwpożarowej i gaśnice; oraz
d) rozdzielnice wysokiego napięcia.
2.
Gdy okres użytkowania pojemnika zawierającego fluorowane gazy cieplarniane nadającego się lub nienadającego się do ponownego napełnienia dobiega końca, osoba wykorzystująca pojemnik do celów transportu lub magazynowania jest odpowiedzialna za wprowadzenie w życie uzgodnień w celu poprawnego odzysku wszelkich pozostałości gazów, jakie on zawiera, w celu zapewnienia ich recyklingu, regeneracji lub zniszczenia.
3.
Fluorowane gazy cieplarniane zawarte w innych produktach i urządzeniach, z uwzględnieniem sprzętu ruchomego, o ile nie służy on celom operacji wojskowych, w zakresie, w jakim jest to technicznie wykonalne i nie powoduje nieproporcjonalnie wysokich kosztów, są odzyskiwane przez odpowiednio wykwalifikowany personel, w celu zapewnienia ich recyklingu, regeneracji lub zniszczenia.
4.
Odzysk do celów recyklingu, regeneracji lub zniszczenia fluorowanych gazów cieplarnianych, zgodnie z ust. 1–3, odbywa się przed końcowym unieszkodliwianiem tych urządzeń oraz, w stosownych przypadkach, podczas ich serwisowania i konserwacji.
Artykuł 5
Szkolenie i certyfikacja
1. Do dnia 4 lipca 2007 r. na podstawie informacji otrzymanych od Państw Członkowskich oraz w porozumieniu z odpowiednimi sektorami, ustanawia się, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 12 ust. 2, minimalne wymagania i warunki wzajemnego uznawania w odniesieniu do programów szkoleniowych i certyfikacji zarówno dla przedsiębiorstw, jak i odpowiedniego personelu, zaangażowanych w instalację, konserwację i serwisowanie urządzeń i systemów objętych art. 3 ust. 1 oraz dla personelu zaangażowanego w działania, o których mowa w art. 3 i 4.
2.
Do dnia 4 lipca 2008 r. Państwa Członkowskie ustalają lub dostosowują swoje wymagania dotyczące szkoleń i certyfikacji, na podstawie minimalnych wymagań, o których mowa w ust. 1.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o swoich programach szkoleń i certyfikacji.
Państwa Członkowskie uznają certyfikaty wystawione w innym Państwie Członkowskim i nie ograniczają swobody świadczenia usług lub swobody przedsiębiorczości z powodów związanych z certyfikatami wystawionymi w innym Państwie Członkowskim.
3.
Operator właściwego zastosowania zapewnia, aby odpowiedni personel otrzymał niezbędny certyfikat, o którym mowa w ust. 2, z którego wynika właściwa znajomość obowiązujących przepisów i norm, jak również niezbędne kwalifikacje dotyczące zapobiegania emisji i odzysku fluorowanych gazów cieplarnianych oraz bezpiecznej obsługi urządzeń odpowiedniego typu i wielkości.
4.
Do dnia 4 lipca 2009 r. Państwa Członkowskie zapewniają, aby przedsiębiorstwa zaangażowane w realizację działań, o których mowa w art. 3 i 4, przyjmowały dostawy fluorowanych gazów cieplarnianych tylko w przypadkach, gdy ich odpowiedni personel posiada certyfikat, o którym mowa w ust. 2 niniejszego artykułu.
5.
Do dnia 4 lipca 2007 r.
Komisja ustala, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 12 ust. 2, formę powiadomienia, o którym mowa w ust. 2 niniejszego artykułu.
Artykuł 6
Sprawozdawczość
1.
Do dnia 31 marca 2008 r. oraz każdego następnego roku producent, importer i eksporter fluorowanych gazów cieplarnianych przekazują w formie sprawozdania do wiadomości Komisji, przesyłając te same informacje właściwemu organowi zainteresowanego Państwa Członkowskiego, następujące dane w odniesieniu do poprzedniego roku kalendarzowego:
a) każdy producent, który produkuje więcej niż jedną tonę fluorowanych gazów cieplarnianych rocznie, informuje o:
- swojej całkowitej produkcji każdego fluorowanego gazu cieplarnianego we Wspólnocie, z określeniem głównych kategorii zastosowań (np. klimatyzacja ruchoma, chłodnictwo, klimatyzacja, pianki, aerozole, urządzenia elektryczne, produkcja półprzewodników, rozpuszczalniki i ochrona przeciwpożarowa), w których przewiduje się stosowanie tej substancji,
- ilości każdego fluorowanego gazu cieplarnianego wprowadzonego przez niego do obrotu we Wspólnocie,
- wszelkiej ilości fluorowanych gazów cieplarnianych poddanych recyklingowi, regeneracji lub zniszczeniu;
b) każdy importer, który przywozi więcej niż jedną tonę fluorowanych gazów cieplarnianych rocznie, z uwzględnieniem wszelkich producentów, którzy także zajmują się przywozem, informuje o:
- ilości każdego fluorowanego gazu cieplarnianego przywiezionego lub wprowadzonego przez niego do obrotu we Wspólnocie, oddzielnie określając główne kategorie zastosowań (np. klimatyzacja ruchoma, chłodnictwo, klimatyzacja, pianki, aerozole, urządzenia elektryczne, produkcja półprzewodników), w których przewiduje się wykorzystanie tej substancji,
- wszelkiej ilości pochodzącego z odzysku fluorowanego gazu cieplarnianego przywiezionego przez niego w celu recyklingu, regeneracji lub zniszczenia;
c) każdy eksporter, który wywozi więcej niż jedną tonę fluorowanych gazów cieplarnianych rocznie, z uwzględnieniem wszelkich producentów, którzy także zajmują się wywozem, informuje o:
- ilości każdego fluorowanego gazu cieplarnianego wywiezionego przez niego ze Wspólnoty,
- wszelkiej ilości każdego pochodzącego z odzysku fluorowanego gazu cieplarnianego wywiezionego przez niego w celu recyklingu, regeneracji lub zniszczenia.
2.
Komisja do dnia 4 lipca 2007 r. ustala formę sprawozdań, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 12 ust. 2.
3.
Komisja podejmuje właściwe działania w celu ochrony poufności przedłożonych jej informacji.
4.
Państwa Członkowskie ustalają system składania sprawozdań dla odpowiednich sektorów, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu, w celu uzyskania, w możliwym zakresie, danych o emisji.
Artykuł 7
Etykietowanie
1.
Bez uszczerbku dla przepisów dyrektywy 67/548/EWG [16] i dyrektywy 1999/45/WE [17] w odniesieniu do etykietowania niebezpiecznych substancji i preparatów, produkty i urządzenia wyszczególnione w ust. 2, zawierające fluorowane gazy cieplarnie, nie są wprowadzane do obrotu, o ile nazwy chemiczne fluorowanych gazów cieplarnianych nie są określone w formie etykiety z zastosowaniem przyjętej nomenklatury branżowej.
Etykieta taka wyraźnie wskazuje, że produkt lub urządzenie zawiera fluorowane gazy cieplarniane objęte Protokołem z Kioto, co jest w widoczny i niemożliwy do usunięcia sposób oznaczone na produkcie lub urządzeniu, w pobliżu punktów serwisowych przeznaczonych do ładowania lub odzysku fluorowanego gazu cieplarnianego lub na tej części produktu lub urządzenia, która zawiera fluorowany gaz cieplarniany.
Hermetycznie zamknięte systemy są oznakowane jako takie.
Informację dotyczącą fluorowanych gazów cieplarnianych, w tym ich współczynnika ocieplenia globalnego, zawiera się w instrukcjach obsługi dotyczących takich produktów i urządzeń.
2.
Ustęp 1 ma zastosowanie do następujących typów urządzeń i produktów:
a) produkty i urządzenia chłodnicze, które zawierają perfluorowęglowodory lub preparaty zawierające perfluorowęglowodory;
b) produkty i urządzenia chłodnicze i klimatyzacyjne (inne niż te w pojazdach silnikowych), pompy ciepła, systemy ochrony przeciwpożarowej i gaśnice, jeżeli dany typ produktów lub urządzeń zawiera wodorofluorowęglowodory lub preparaty zawierające wodorofluorowęglowodory;
c) rozdzielnice, które zawierają heksafluorek siarki lub preparaty zawierające heksafluorek siarki; oraz
d) wszystkie pojemniki fluorowanych gazów cieplarnianych.
3.
Formę etykiety, którą należy stosować, ustala się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 12 ust. 2.
Dodatkowe wymogi dotyczące etykietowania, inne niż te wyszczególnione w ust. 1, ustala się zgodnie z tą samą procedurą, jeśli będzie to potrzebne.
Przed przedłożeniem wniosku komitetowi, o którym mowa w art. 12 ust. 1, Komisja bada potrzebę zamieszczenia na etykietach dodatkowej informacji dotyczącej wpływu na środowisko, w tym informacji na temat współczynnika ocieplenia globalnego, biorąc pod uwagę istniejące modele etykietowania stosowane już do produktów i urządzeń, o których mowa w ust. 2.
Artykuł 8
Kontrola stosowania
1.
Od dnia 1 stycznia 2008 r. zabrania się stosowania heksafluorku siarki lub jego preparatów w procesie odlewania magnezu, z wyjątkiem przypadków, w których ilość zastosowanego heksafluorku siarki nie przekracza 850 kg rocznie.
2.
Od dnia 4 lipca 2007 r. zabrania się stosowania heksafluorku siarki lub jego preparatów do napełniania opon pojazdów.
Artykuł 9
Wprowadzenie do obrotu
1.
Wprowadzenie do obrotu produktów i urządzeń wyszczególnionych w załączniku II, zawierających fluorowane gazy cieplarniane lub których działanie jest uzależnione od tych gazów, jest zabronione zgodnie z przepisami zawartymi w tym załączniku.
2.
Ustęp 1 nie ma zastosowania do produktów i urządzeń, co do których wykazano, że zostały wyprodukowane przed dniem wejścia w życie odpowiedniego zakazu dotyczącego wprowadzania do obrotu.
3. a) Jeżeli Państwo Członkowskie do dnia 31 grudnia 2005 r. wprowadziło środki krajowe, które są bardziej restrykcyjne niż te zawarte w niniejszym artykule i które są objęte zakresem zastosowania niniejszego rozporządzenia oraz które dotyczą wprowadzania do obrotu produktów i urządzeń zawierających fluorowane gazy cieplarniane lub których działanie jest uzależnione od fluorowanych gazów cieplarnianych, Państwo Członkowskie może utrzymać te środki krajowe do dnia 31 grudnia 2012 r. z zastrzeżeniem lit. b).
b) Zainteresowane Państwo Członkowskie informuje Komisję do dnia 4 lipca 2007 r. o środkach krajowych wraz z uzasadnieniem.
Środki takie muszą być zgodne z Traktatem.
Komisja przekazuje komitetowi, o którym mowa w art. 12 ust. 1, odpowiednie informacje o takich środkach.
Artykuł 10
Przegląd
1.
Na podstawie postępów w potencjalnym ograniczaniu emisji lub zastępowaniu fluorowanych gazów cieplarnianych w systemach klimatyzacji, innych niż te zainstalowane w pojazdach silnikowych, o których mowa w dyrektywie Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep [18], oraz w systemach chłodniczych zawartych w środkach transportu Komisja dokonuje przeglądu niniejszego rozporządzenia i publikuje sprawozdanie najpóźniej do dnia 31 grudnia 2007 r.
W razie potrzeby Komisja dołącza do tego sprawozdania do dnia 31 grudnia 2008 r. wnioski legislacyjne w celu zastosowania przepisów art. 3 do systemów klimatyzacji innych niż te zainstalowane w pojazdach silnikowych, o których mowa w dyrektywie 70/156/EWG, oraz do systemów chłodniczych zawartych w środkach transportu.
2.
Do dnia 4 lipca 2011 r. Komisja publikuje sprawozdanie na podstawie doświadczeń w stosowaniu niniejszego rozporządzenia.
Sprawozdanie w szczególności:
a) zawiera ocenę skutków odpowiednich przepisów dotyczących emisji i przewidywanych poziomów emisji fluorowanych gazów cieplarnianych oraz wyniki badania opłacalności tych przepisów;
b) w świetle przyszłych sprawozdań z oceny IPCC, przedstawia ocenę, czy dodatkowe fluorowane gazy cieplarniane powinny zostać dodane do załącznika I;
c) przedstawia ocenę programów szkoleń i certyfikacji ustanowionych przez Państwa Członkowskie na podstawie art. 5 ust. 2;
d) przedstawia ocenę potrzeby wprowadzenia norm na poziomie Wspólnoty Europejskiej dotyczących kontroli emisji fluorowanych gazów cieplarnianych z produktów i urządzeń, w szczególności w odniesieniu do pianek, z uwzględnieniem wymagań technicznych dotyczących projektowania produktów i urządzeń;
e) zawiera ocenę skuteczności środków związanych z ograniczaniem emisji realizowanych przez operatorów na podstawie art. 3, jak również ocenę możliwości ustanowienia maksymalnych poziomów wycieków dla instalacji;
f) zawiera ocenę oraz, w stosownych przypadkach, propozycje zmian w odniesieniu do wymogów dotyczących sprawozdań wyszczególnionych w art. 6 ust. 1, w szczególności ograniczenie ilościowe do jednej tony, oraz zawiera ocenę tego, czy istnieje potrzeba przekazywania Komisji przez właściwe organy systematycznych sprawozdań na temat szacowanych emisji na podstawie reprezentacyjnych próbek, w celu usprawnienia praktycznego zastosowania tych wymogów dotyczących sprawozdań;
g) zawiera ocenę potrzeby opracowywania i upowszechniania materiałów określających najlepsze dostępne techniki oraz najlepsze praktyki w dziedzinie środowiska naturalnego dotyczące zapobiegania i minimalizowania emisji fluorowanych gazów cieplarnianych;
h) zawiera ogólne podsumowanie rozwoju technologii, w szczególności w odniesieniu do pianek, zarówno w ramach Wspólnoty, jak i na poziomie międzynarodowym, w zakresie zdobytego doświadczenia, wymogów środowiskowych i wszelkich oddziaływań na funkcjonowanie rynku wewnętrznego;
i) zawiera ocenę tego, czy zastąpienie heksafluorku siarki w procesach odlewania w formach piaskowych, odlewania kokilowego oraz odlewania wysokociśnieniowego jest technicznie wykonalne i opłacalne oraz, w razie potrzeby, zawiera propozycję zmiany art. 8 ust. 1 do dnia 1 stycznia 2009 r.; zawiera również przegląd dotyczący zwolnienia zawartego w art. 8 ust. 1 w świetle dalszej oceny dostępnych rozwiązań alternatywnych do dnia 1 stycznia 2010 r.;
j) zawiera ocenę tego, czy uwzględnienie dalszych produktów i urządzeń zawierających fluorowane gazy cieplarniane w załączniku II jest technicznie wykonalne i opłacalne, biorąc pod uwagę efektywność energetyczną, oraz, w razie potrzeby, przedstawia wnioski dotyczące zmiany załącznika II w celu uwzględnienia takich dalszych produktów i urządzeń;
k) zawiera ocenę tego, czy przepisy Wspólnoty dotyczące współczynnika ocieplenia globalnego fluorowanych gazów cieplarnianych powinny zostać zmienione; wszelkie zmiany powinny uwzględniać rozwój technologii i nauki oraz potrzebę przestrzegania ram czasowych planowania produkcji przemysłowej;
l) zawiera ocenę tego, czy w świetle istniejących i nowych międzynarodowych zobowiązań dotyczących redukcji emisji gazów cieplarnianych istnieje potrzeba podejmowania dalszych działań Wspólnoty i jej Państw Członkowskich.
3.
Tam gdzie jest to konieczne, Komisja przedstawia odpowiednie propozycje zmian odpowiednich przepisów niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 11
Bez uszczerbku dla właściwego prawa wspólnotowego, a w szczególności przepisów prawnych Wspólnoty dotyczących pomocy państwa oraz przepisów dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego [19], Państwa Członkowskie mogą promować wprowadzanie do obrotu produktów i urządzeń, które wykorzystują rozwiązania alternatywne wobec gazów o wysokim współczynniku ocieplenia globalnego i które są efektywne, innowacyjne i powodują dalszą redukcję oddziaływania na klimat.
Artykuł 12
Komitet
1.
Komisję wspiera komitet utworzony na podstawie art. 18 rozporządzenia (WE) nr 2037/2000.
2.
W przypadku odesłań do niniejszego ustępu stosuje się art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem jej art. 8.
Okres ustalony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE wynosi trzy miesiące.
3.
Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 13
Sankcje
1.
Państwa Członkowskie ustanawiają przepisy dotyczące sankcji mających zastosowanie w przypadku naruszenia przepisów niniejszego rozporządzenia oraz podejmują wszelkie niezbędne środki, aby przepisy te zostały wprowadzone w życie.
Przewidziane sankcje muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
2.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję do dnia 4 lipca 2008 r. o przepisach dotyczących sankcji oraz niezwłocznie informują ją o wszelkich późniejszych zmianach dotyczących tych przepisów.
Artykuł 14
Bez uszczerbku dla art. 9 ust. 3, Państwa Członkowskie mogą utrzymywać lub wprowadzać bardziej restrykcyjne środki ochronne zgodnie z procedurami ustanowionymi w art. 95 Traktatu w odniesieniu do art. 7, 8 i 9 niniejszego rozporządzenia lub w art. 176 Traktatu w odniesieniu do innych artykułów niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 15
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwadzieścia dni po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 4 lipca 2007 r., z wyjątkiem art. 9 i załącznika II, które stosuje się od dnia 4 lipca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 843/2006
z dnia 8 czerwca 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 9 czerwca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 844/2006
z dnia 8 czerwca 2006 r.
zmieniające refundacje wywozowe do cukru białego i cukru surowego w stanie nieprzetworzonym, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 820/2006
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 27 ust. 5 akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Refundacje stosowane do wywozu cukru białego i cukru surowego w stanie nieprzetworzonym zostały ustalone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 820/2006 [2].
(2) Z uwagi na różnice pomiędzy danymi, którymi obecnie dysponuje Komisja, a danymi dostępnymi w chwili przyjęcia rozporządzenia (WE) nr 820/2006, należy zmienić te refundacje,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje, które przyznaje się do wywozu produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, w stanie nieprzetworzonym i niedenaturowanych, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 820/2006, zmienia się i przedstawia w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 9 czerwca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 845/2006
z dnia 8 czerwca 2006 r.
ustalające maksymalne kwoty refundacji wywozowej do cukru białego przeznaczonego do niektórych państw trzecich w ramach 28. przetargu częściowego wykonanego w ramach stałego przetargu przewidzianego przez rozporządzenie (WE) nr 1138/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 27 ust. 5 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1138/2005 z dnia 15 lipca 2005 r. w sprawie stałego przetargu ustalającego opłaty wyrównawcze i/lub refundacje wywozowe do cukru białego na rok gospodarczy 2005/2006 [2] przystępuje się do przetargów częściowych w sprawie wywozu wspomnianego cukru do niektórych państw trzecich.
(2) Zgodnie z art. 9 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1138/2005, jeżeli właściwe, ustala się maksymalną kwotę refundacji wywozowej dla rozpatrywanego przetargu częściowego, biorąc pod uwagę w szczególności sytuację i przewidywany rozwój rynku cukru we Wspólnocie i na rynku światowym.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W 28. przetargu częściowym na cukier biały, wykonanym zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1138/2005, maksymalną kwotę refundacji wywozowej ustala się w wysokości 31,159 EUR/100 kg.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 9 czerwca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 846/2006
z dnia 7 czerwca 2006 r.
ustanawiające zakaz połowów dorsza w strefach ICES I i II (wody terytorialne Norwegii) przez statki pływające pod banderą Portugalii
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa [1], w szczególności jego art. 26 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiające system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa [2], w szczególności jego art. 21 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 51/2006 z dnia 22 grudnia 2005 r. ustalające wielkości dopuszczalnych połowów na 2006 r. i związane z nimi warunki dla niektórych zasobów rybnych i grup zasobów rybnych, stosowane na wodach terytorialnych Wspólnoty oraz w odniesieniu do statków wspólnotowych na wodach, na których wymagane są ograniczenia połowowe [3], określa kwoty na rok 2006.
(2) Według informacji przekazanych Komisji, statki pływające pod banderą państwa członkowskiego określonego w Załączniku do niniejszego rozporządzenia lub zarejestrowane w tym państwie członkowskim wyczerpały kwotę na połowy zasobu w nim określonego przyznaną na 2006 r.
(3) Należy zatem zakazać połowów tego zasobu oraz jego przechowywania na pokładzie, przeładunku i wyładunku,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wyczerpanie kwoty
Kwotę połowową przyznaną na 2006 r. państwu członkowskiemu określonemu w Załączniku do niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do zasobu w nim określonego uznaje się za wyczerpaną z dniem wymienionym w tym Załączniku.
Artykuł 2
Zakazy
Z dniem wymienionym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia zakazuje się połowów zasobu określonego w Załączniku przez statki pływające pod banderą państwa członkowskiego w nim określonego lub zarejestrowane w tym państwie członkowskim.
Po tej dacie zakazuje się przechowywania na pokładzie, przeładunku lub wyładunku omawianego zasobu złowionego przez te statki.
Artykuł 3
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu następującym po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 847/2006
z dnia 8 czerwca 2006 r.
otwierające i ustalające zarządzanie wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi na niektóre przetworzone lub zakonserwowane ryby
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 2006/324/WE z dnia 27 lutego 2006 r. w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Królestwem Tajlandii zgodnie z art. XXIV:6 i art. XXVIII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT) 1994 dotyczącego zmiany koncesji w harmonogramach Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej w trakcie ich przystąpienia do Unii Europejskiej [1], w szczególności jej art. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W ramach porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Królestwem Tajlandii, zatwierdzonego przez Radę na mocy jej decyzji 2006/324/WE, przewiduje się otwarcie dwóch nowych rocznych kontyngentów taryfowych na niektóre przetworzone lub zakonserwowane ryby.
(2) W wymienionym porozumieniu przewidziano, że należy przyznać pewną wielkość każdego kontyngentu taryfowego Królestwu Tajlandii, a pozostała część każdego kontyngentu powinna być otwarta na przywóz ze wszystkich krajów.
(3) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [2] skodyfikowało zasady zarządzania kontyngentami taryfowymi przeznaczonymi do stosowania zgodnie z porządkiem chronologicznym dat zgłoszeń celnych.
(4) Rozporządzenie Rady (WE) nr 683/2006 z dnia 27 lutego 2006 r. dotyczące wprowadzenia w życie Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Królestwem Tajlandii zgodnie z art. XXIV:6 i art. XXVIII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT) 1994 dotyczącego zmiany koncesji w harmonogramach Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej w trakcie ich przystąpienia do Unii Europejskiej, zmieniające i uzupełniające załącznik I do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87 w sprawie taryfy i nomenklatury statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [3] przewiduje wejście w życie nowych kontyngentów taryfowych cztery tygodnie po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, dlatego też niniejsze rozporządzenie wykonawcze Komisji powinno mieć zastosowanie od tego samego dnia.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Otwiera się roczny kontyngent taryfowy, obejmujący zwolnienie z należności celnych, wynoszący 2558 ton na wspólnotowy przywóz przetworzonych lub zakonserwowanych tuńczyków, bonito lub pozostałych ryb z rodzaju Euthynnus, innych niż całe lub w kawałkach, objętych kodem CN 16042070.
2.
Otwiera się roczny kontyngent taryfowy, obejmujący zwolnienie z należności celnych, wynoszący 2275 ton na wspólnotowy przywóz przetworzonych lub zakonserwowanych sardynek, bonito, makreli z gatunków Scomber scombrus i Scomber japonicus, ryb z gatunku Orcynopsis unicolor, innych niż całe lub w kawałkach, objętych kodem CN 16042050.
Artykuł 2
Kontyngenty taryfowe ustalone w art. 1 stosują się w sposób następujący:
1) w przypadku kontyngentu taryfowego wynoszącego 2558 ton i wskazanego w art. 1 ust. 1, 1816 ton ma zastosowanie w ramach numeru kontyngentu 09.0704 do przywozu pochodzącego z Tajlandii, pozostała część, mianowicie 742 tony, ma zastosowanie w ramach numeru kontyngentu 09.0705 do przywozu pochodzącego z innych krajów;
2) w przypadku kontyngentu taryfowego wynoszącego 2275 ton i wskazanego w art. 1 ust. 2, 1410 ton ma zastosowanie w ramach numeru kontyngentu 09.0706 do przywozu pochodzącego z Tajlandii, pozostała część, mianowicie 865 tony, ma zastosowanie w ramach numeru kontyngentu 09.0707 do przywozu pochodzącego z innych krajów.
Artykuł 3
1.
Pochodzenie produktów ustala się zgodnie z przepisami obowiązującymi we Wspólnocie.
2.
Zakwalifikowanie do udziału w kontyngentach taryfowych przyznanych Tajlandii jest uwarunkowane przedstawieniem świadectwa pochodzenia spełniającego wymogi ustanowione w art. 47 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93.
Artykuł 4
Komisja zarządza kontyngentami taryfowymi, ustalonymi w niniejszym rozporządzeniu, zgodnie z art. 308a, 308b, 308c rozporządzenia (EWG) nr 2454/93.
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 848/2006
z dnia 8 czerwca 2006 r.
w sprawie przekazanych ofert na wywóz jęczmienia w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1058/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na refundację wywozową do jęczmienia na wywóz do niektórych krajów trzecich został ogłoszony na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1058/2005 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [3], Komisja może, na podstawie zgłoszonych ofert, podjąć decyzję o wstrzymaniu przetargu.
(3) Biorąc pod uwagę czynniki, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95, nie jest wskazane ustalenie maksymalnej wysokości refundacji.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nie podejmuje się dalszych działań w odniesieniu do ofert przekazanych od 2 do 8 czerwca 2006 r., w ramach przetargu na refundację wywozową do jęczmienia, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1058/2005.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 9 czerwca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 849/2006
z dnia 8 czerwca 2006 r.
ustalające maksymalną refundację wywozową dla pszenicy zwyczajnej w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1059/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na refundację wywozową dla pszenicy zwyczajnej na wywóz do pewnych krajów trzecich został ogłoszony na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1059/2005 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [3], Komisja może, na podstawie zgłoszonych ofert, podjąć decyzję o ustaleniu maksymalnej wysokości refundacji wywozowej, uwzględniając czynniki, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95. W tym wypadku przetarg wygrywa ten oferent lub oferenci, którego lub których oferta odpowiada poziomowi równemu maksymalnej refundacji lub jest od niej niższa.
(3) Zastosowanie powyższych czynników do aktualnej sytuacji na danych rynkach zbóż prowadzi do ustalenia maksymalnej refundacji wywozowej.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 2 do 8 czerwca 2006 r., w ramach przetargu ogłoszonego na mocy rozporządzenia (WE) nr 1059/2005, ustala się maksymalną refundację wywozową dla pszenicy zwyczajnej w wysokości 6,00 EUR/t.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 9 czerwca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 850/2006
z dnia 9 czerwca 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 10 czerwca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 851/2006
z dnia 9 czerwca 2006 r.
określające pozycje, które należy uwzględnić pod poszczególnymi nazwami w planach kont, stanowiące załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 1108/70
(Wersja skodyfikowana)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1108/70 z dnia 4 czerwca 1970 r. wprowadzające system księgowy dla wydatków na infrastrukturę w transporcie kolejowym, drogowym i w żegludze śródlądowej [1], w szczególności jego art. 9 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2598/70 z dnia 18 grudnia 1970 r. określające pozycje, które należy uwzględnić pod poszczególnymi nazwami w planach kont, stanowiące załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 1108/70 z dnia 4 czerwca 1970 r.
[2] zostało kilkakrotnie znacząco zmienione [3].
Dla zapewnienia jasności i zrozumiałości powinno więc zostać skodyfikowane.
(2) Komisja jest odpowiedzialna za koordynowanie prac wynikających z rozporządzenia (EWG) nr 1108/70.
Komisja jest odpowiedzialna w szczególności za określenie pozycji, które należy uwzględnić pod poszczególnymi nazwami w planach kont przedstawionych w załączniku I do tego rozporządzenia.
Należy przyjąć odpowiednie przepisy, aby zapewnić jednakowe stosowanie planów kont przez poszczególne państwa członkowskie oraz w odniesieniu do poszczególnych form transportu.
(3) Kolejne czynności, które należy podjąć, powinny obejmować zdefiniowanie terminu "infrastruktura" poprzez określenie dla każdej formy transportu urządzeń, budowli i sprzętu objętego tym terminem oraz wskazanie rodzajów wydatków, jakie należy zapisywać pod poszczególnymi nazwami w planach kont,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Pozycje, które należy uwzględnić pod poszczególnymi nazwami w planach kont przedstawionych w załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 1108/70, zostaną ustalone zgodnie z załącznikami I i II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Rozporządzenie (EWG) nr 2598/70 zostaje uchylone.
Odesłania do uchylonego rozporządzenia należy odczytywać jako odesłania do niniejszego rozporządzenia, zgodnie z tabelą korelacji w załączniku IV.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 852/2006
z dnia 9 czerwca 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 793/2006 ustanawiające niektóre szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 247/2006 w sprawie szczególnych działań w dziedzinie rolnictwa na rzecz regionów najbardziej oddalonych Unii Europejskiej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 247/2006 z dnia 30 stycznia 2006 r. w sprawie szczególnych działań w dziedzinie rolnictwa na rzecz regionów najbardziej oddalonych Unii Europejskiej [1], w szczególności jego art. 30,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 247/2006 zastępuje obecny system na rzecz regionów najbardziej oddalonych, przewidziany rozporządzeniami Rady (WE) nr 1452/2001 [2], (WE) nr 1453/2001 [3] i (WE) nr 1454/2001 [4], oraz uchyla te rozporządzenia. Zgodnie z art. 33 wspomniane rozporządzenie stosuje się do każdego danego państwa członkowskiego począwszy od dnia powiadomienia przez Komisję o zatwierdzeniu całościowego programu, o którym mowa w art. 24 ust. 1.
(2) Zgodnie z art. 33 rozporządzenia (WE) nr 247/2006 przepisy rozporządzeń (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001 i (WE) nr 1454/2001 mają nadal zastosowanie do danego państwa członkowskiego do dnia powiadomienia przez Komisję o zatwierdzeniu całościowego programu, o którym mowa w art. 24 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 247/2006. Właściwe jest wyjaśnienie, że środki przyjęte w celu realizacji rozporządzeń (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001 i (WE) nr 1454/2001 będą miały zastosowanie jedynie do tej daty.
(3) W tym kontekście należy przewidzieć, że wnioski złożone w ramach środków przyjętych w celu wykonania rozporządzeń (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001 i (WE) nr 1454/2001, będące w toku w dniu powiadomienia o całościowym programie, o którym mowa w art. 24 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 247/2006, będą traktowane w ramach systemu ustanowionego wspomnianym rozporządzeniem, a dokładniej w ramach programu całościowego, o którym mowa w jego art. 24 ust. 1.
(4) Należy zatem zmienić rozporządzenie Komisji (WE) nr 793/2006 [5] w celu wprowadzenia środków przejściowych niezbędnych do zapewnienia płynnego przejścia od systemu obowiązującego na 2005 r. do środków ustanowionych rozporządzeniem (WE) nr 247/2006.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Dopłat Bezpośrednich,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 793/2006 dodaje się art. 52a:
"Artykuł 52a
Środki przejściowe
1. Środki przyjęte w celu wykonania rozporządzeń (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001 i (WE) nr 1454/2001 i które ważne są po dniu 31 grudnia 2005 r. mają nadal zastosowanie do danego państwa członkowskiego do dnia powiadomienia przez Komisję o zatwierdzeniu całościowego programu, o którym mowa w art. 24 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 247/2006.
2. Przepisy niniejszego rozporządzenia stosuje się do wniosków złożonych w ramach środków przejściowych przyjętych w celu wykonania, w odniesieniu do roku 2006, rozporządzeń (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001 i (WE) nr 1454/2001, które są w toku w dniu powiadomienia, o którym mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, lub które zostały złożone po tej dacie.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 853/2006
z dnia 9 czerwca 2006 r.
w sprawie wydawania pozwoleń na przywóz wysokiej jakości świeżej, chłodzonej i mrożonej wołowiny i cielęciny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 936/97 z dnia 27 maja 1997 r. otwierające i ustalające zarządzanie kontyngentami taryfowymi na wysokiej jakości świeżą, chłodzoną i mrożoną wołowinę oraz mrożone mięso bawole [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuły 4 i 5 rozporządzenia (WE) nr 936/97 określają warunki składania wniosków i wydawania pozwoleń na przywóz mięsa wyszczególnionego w art. 2 lit. f) tego rozporządzenia.
(2) Artykuł 2 lit. f) rozporządzenia (WE) nr 936/97 ustala na 11500 ton ilość wysokiej jakości świeżej, chłodzonej i mrożonej wołowiny, odpowiadającej określeniu podanemu w tym samym postanowieniu, która może być importowana na warunkach specjalnych w okresie od 1 lipca 2005 r. do 30 czerwca 2006 r.
(3) Należy przypomnieć, że z pozwoleń, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu, można korzystać przez cały okres ich ważności jedynie w takim zakresie, na jaki pozwalają przepisy weterynaryjne,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Każdy wniosek o wydanie pozwolenia na przywóz wysokiej jakości świeżej, chłodzonej i mrożonej wołowiny i cielęciny, o której mowa w art. 2 lit. f) rozporządzenia (WE) nr 936/97, złożony w okresie między od 1 do 5 czerwca 2006 r., jest uwzględniany w całości.
2.
Zgodnie z art. 5 rozporządzenia (WE) nr 936/97 wnioski o wydanie pozwoleń mogą być składane w ciągu pierwszych pięciu dni lipca 2006 r. na 958,333 tony.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 10 czerwca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 854/2006
z dnia 9 czerwca 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 796/2006 w odniesieniu do wykazu państw członkowskich, w których skup masła w trybie przetargu jest otwarty na okres do dnia 31 sierpnia 2006 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 796/2006 z dnia 29 maja 2006 r. zawieszające skup masła za 90 % ceny interwencyjnej i otwierające skup masła w trybie przetargu na okres do dnia 31 sierpnia 2006 r.
[2], w szczególności jego art. 2 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 796/2006 otworzyło skup masła w trybie przetargu na okres do dnia 31 sierpnia 2006 r. zgodnie z art. 6 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia (WE) nr 1255/1999.
(2) Na podstawie najnowszych informacji przekazanych przez Łotwę Komisja stwierdziła, że ceny rynkowe masła znajdowały się na poziomie równym lub wyższym niż 92 % ceny interwencyjnej w ciągu dwóch następujących po sobie tygodni.
Należy zatem zawiesić skup interwencyjny w trybie przetargu w tych państwach członkowskich.
Wymienione wyżej państwa członkowskie należy zatem usunąć z wykazu zamieszczonego w rozporządzeniu (WE) nr 796/2006.
(3) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 796/2006,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 2 rozporządzenia (WE) nr 796/2006 ustęp 1 otrzymuje następujące brzmienie:
"1. Zgodnie z art. 6 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 niniejszym otwiera się skup masła w trybie przetargu od dnia 10 czerwca do dnia 31 sierpnia 2006 r. w następujących państwach członkowskich, na warunkach określonych w sekcji 3a rozporządzenia (WE) nr 2771/1999: Belgia, Republika Czeska, Niemcy, Estonia, Hiszpania, Francja, Irlandia, Włochy, Luksemburg, Niderlandy, Polska, Portugalia, Finlandia, Szwecja oraz Zjednoczone Królestwo.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 855/2006
z dnia 9 czerwca 2006 r.
w sprawie wydawania pozwoleń na wywóz w systemie B w sektorze owoców i warzyw (cytryny)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1961/2001 z dnia 8 października 2001 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 2200/96 w odniesieniu do refundacji wywozowych do owoców i warzyw [2], w szczególności jego art. 6 ust. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 557/2006 [3] ustala ilości indykatywne, dla których mogą zostać wydane pozwolenia na wywóz w systemie B.
(2) Biorąc pod uwagę informacje, którymi dzisiaj dysponuje Komisja, ilości indykatywne przewidziane na bieżący okres wywozu w odniesieniu do cytryn mogą zostać niedługo przekroczone.
To przekroczenie byłoby naruszeniem prawidłowego funkcjonowania systemu refundacji wywozowych w sektorze owoców i warzyw.
(3) W celu uniknięcia opisanej sytuacji należy odrzucić wnioski o pozwolenia w systemie B dla cytryn wywiezionych po dniu 9 czerwca 2006 r., aż do końca bieżącego okresu wywozu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do cytryn wnioski o pozwolenia na wywóz w systemie B, złożone z tytułu art. 1 rozporządzenia (WE) nr 557/2006, dla których zgłoszenie wywozowe zostało przyjęte po dniu 9 czerwca i przed dniem 1 lipca 2006 r., są odrzucone.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 10 czerwca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 856/2006
z dnia 12 czerwca 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 13 czerwca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 857/2006
z dnia 12 czerwca 2006 r.
ustalające refundacje wywozowe w ramach systemu A1 do orzechów (migdały łuskane, orzechy laskowe w łupinach, orzechy laskowe łuskane, orzechy włoskie w łupinach)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 35 ust. 3 akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1961/2001 [2] ustanowiło zasady stosowania refundacji wywozowych w sektorze owoców i warzyw.
(2) Na mocy art. 35 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2200/96, w zakresie niezbędnym dla umożliwienia wywozów znaczących pod względem gospodarczym, eksportowane przez Wspólnotę produkty mogą stanowić przedmiot refundacji wywozowej, przy uwzględnieniu ograniczeń wynikających z umów zawartych zgodnie z art. 300 Traktatu.
(3) Zgodnie z art. 35 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 należy uważać, aby przepływy handlowe, wywołane wcześniej przez system refundacji, nie zostały zakłócone. Z tego powodu oraz ze względu na sezonowość wywozu owoców i warzyw należy ustalić przewidziane ilości na każdy produkt na podstawie spisu produktów rolnych dla refundacji wywozowych określonego w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 3846/87 [3]. Ilości te powinny zostać podzielone z uwzględnieniem stopnia, w jakim rozpatrywane produkty są łatwo psujące się.
(4) W myśl postanowień art. 35 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 przy ustalaniu refundacji uwzględnia się istniejącą sytuację i tendencje w odniesieniu do cen i dostępności owoców i warzyw na rynku Wspólnoty oraz w odniesieniu do cen stosowanych w handlu międzynarodowym. Należy również uwzględnić koszty wprowadzenia do obrotu i koszty transportu oraz gospodarcze aspekty proponowanego wywozu.
(5) Zgodnie z art. 35 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 ceny rynkowe Wspólnoty są ustalane z uwzględnieniem cen najbardziej korzystnych z punktu widzenia wywozu.
(6) Sytuacja na rynku międzynarodowym lub specyficzne wymogi niektórych rynków mogą wymóc konieczność zróżnicowania refundacji do określonego produktu, w zależności od jego miejsca przeznaczenia.
(7) Migdały łuskane i orzechy laskowe oraz orzechy włoskie w łupinie mogą obecnie stanowić przedmiot wywozu znaczącego pod względem gospodarczym.
(8) Z uwagi na fakt, że orzechy są produktami, które można stosunkowo łatwo magazynować, refundacje wywozowe mogą być ustalane dla dłuższych odstępów czasowych.
(9) W celu umożliwienia jak najbardziej efektywnego wykorzystania dostępnych zasobów, przy równoczesnym uwzględnieniu struktury wywozowej Wspólnoty, należy ustalić refundacje wywozowe do orzechów zgodnie z systemem A1.
(10) Celem negocjacji prowadzonych w ramach Układów Europejskich między Wspólnotą Europejską a Rumunią i Bułgarią jest w szczególności liberalizacja handlu produktami objętymi wspólną organizacją danego rynku.
W przypadku obu krajów refundacje wywozowe powinny być zatem zniesione.
(11) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Świeżych Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Stawki refundacji wywozowych do orzechów, okres składania wniosków o pozwolenie oraz przewidziane ilości są ustalone w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
2.
Pozwolenia wydane z tytułu pomocy żywnościowej, określone w art. 16 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1291/2000 [4], nie są wliczane do ilości określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
3. Bez uszczerbku dla art. 5 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 1961/2001, pozwolenia rodzaju A1 zachowują ważność przez trzy miesiące.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 24 czerwca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 858/2006
z dnia 12 czerwca 2006 r.
ustalające refundacje wywozowe w ramach systemów A1 i B w sektorze owoców i warzyw (pomidory, pomarańcze, cytryny, winogrona stołowe, jabłka i brzoskwinie)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 35 ust. 3 akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1961/2001 [2] ustanawia zasady stosowania refundacji wywozowych w sektorze owoców i warzyw.
(2) W myśl art. 35 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2200/96, w zakresie niezbędnym dla umożliwienia znaczącego gospodarczo wywozu, produkty wywożone przez Wspólnotę mogą podlegać refundacji wywozowej, uwzględniającej granice wynikające z porozumień zawartych zgodnie z art. 300 Traktatu.
(3) Zgodnie z art. 35 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 należy dbać, aby przepływy handlowe wywołane wcześniej przez system refundacji nie zostały zakłócone. Z tego powodu i z powodu sezonowości wywozów owoców i warzyw należy ustalić ilości przewidziane dla każdego produktu, na podstawie nomenklatury produktów rolnych dla refundacji wywozowych ustanowionej rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 3846/87 [3]. Ilości te powinny zostać podzielone z uwzględnieniem stopnia, w jakim rozpatrywane produkty łatwo się psują.
(4) W myśl postanowień art. 35 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 przy ustalaniu refundacji uwzględnia się istniejącą sytuację lub tendencje w odniesieniu do cen i dostępności owoców i warzyw na rynku Wspólnoty oraz do cen stosowanych w handlu międzynarodowym. Należy również uwzględnić koszty wprowadzenia do obrotu i koszty transportu oraz gospodarcze aspekty proponowanego wywozu.
(5) Zgodnie z art. 35 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 ceny rynkowe Wspólnoty są ustalane z uwzględnieniem cen, które są najbardziej korzystne z punktu widzenia wywozu.
(6) Sytuacja na rynkach światowych lub specyficzne wymogi niektórych rynków mogą wymóc konieczność zróżnicowania refundacji do określonego produktu, w zależności od jego miejsca przeznaczenia.
(7) Pomidory, pomarańcze, cytryny, winogrona stołowe, jabłka i brzoskwinie klasy ekstra I i II według wspólnych norm jakości mogą obecnie podlegać znaczącym gospodarczo wywozom.
(8) Aby umożliwić najbardziej efektywne wykorzystanie dostępnych zasobów i uwzględniając strukturę wywozów ze Wspólnoty, należy ustalić refundacje wywozowe zgodnie z systemami A1 i B.
(9) Celem negocjacji prowadzonych w ramach Układów Europejskich między Wspólnotą Europejską a Rumunią i Bułgarią jest w szczególności liberalizacja handlu produktami objętymi wspólną organizacją danego rynku.
W przypadku obu krajów refundacje wywozowe powinny być zatem zniesione.
(10) Komitet Zarządzający ds. Świeżych Owoców i Warzyw nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
W odniesieniu do systemu A1 – stawki refundacji, okres składania wniosków o refundację i przewidziane ilości dla rozpatrywanych produktów są ustalone w Załączniku.
W odniesieniu do systemu B – indykatywne stawki refundacji, okres składania wniosków o pozwolenia i przewidziane ilości dla rozpatrywanych produktów są ustalone w Załączniku.
2.
Pozwolenia wydane z tytułu pomocy żywnościowej, określone w art. 16 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1291/2000 [4], nie są wliczane do kwalifikujących się ilości, określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 24 czerwca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 859/2006
z dnia 12 czerwca 2006 r.
ustalające refundacje wywozowe w sektorze przetworów owocowych i warzywnych, inne niż te przyznawane w przypadku dodawanego cukru (tymczasowo konserwowane wiśnie i czereśnie, pomidory bez skórek, konserwowane wiśnie i czereśnie, przetworzone orzechy, niektóre soki pomarańczowe)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków przetworów owocowych i warzywnych [1], w szczególności jego art. 16 ust. 3 akapit 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1429/95 [2] ustanowiło zasady stosowania refundacji wywozowych w sektorze przetworów owocowych i warzywnych, innych niż te przyznawane w przypadku dodawanego cukru.
(2) Na mocy art. 16 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2201/96, w zakresie niezbędnym do zapewnienia wywozów znaczących pod względem gospodarczym, produkty określone w art. 1 ust. 2 lit. a) wymienionego rozporządzenia mogą być przedmiotem refundacji wywozowej, przy uwzględnieniu ograniczeń wynikających z umów zawartych zgodnie z art. 300 Traktatu. Artykuł 18 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 2201/96 przewiduje, że w przypadku gdy refundacja do cukru dodanego do produktów wymienionych w art. 1 ust. 2 lit. b) nie jest wystarczająca, aby umożliwić wywóz tych produktów, stosuje się refundację ustaloną zgodnie z art. 17 wymienionego rozporządzenia.
(3) Zgodnie z art. 16 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2201/96 należy uważać, aby przepływy handlowe, wywołane wcześniej przez system refundacji, nie zostały zakłócone. Z tego powodu należy ustalić przewidziane ilości na każdy produkt na podstawie spisu produktów rolnych dla refundacji wywozowych, określonego w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 3846/87 [3].
(4) Na mocy art. 17 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2201/96 przy ustalaniu refundacji uwzględnia się istniejącą sytuację i tendencje w odniesieniu do cen i dostępności owoców i warzyw na rynku Wspólnoty oraz w odniesieniu do cen stosowanych w handlu międzynarodowym. Należy również uwzględnić koszty wprowadzenia do obrotu i koszty transportu, jak również gospodarcze aspekty proponowanego wywozu.
(5) Zgodnie z art. 17 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2201/96 ceny rynkowe Wspólnoty są ustalane z uwzględnieniem cen najbardziej korzystnych z punktu widzenia wywozu.
(6) Sytuacja na rynku międzynarodowym lub specyficzne wymogi niektórych rynków mogą wymóc konieczność zróżnicowania refundacji do określonego produktu, w zależności od jego miejsca przeznaczenia.
(7) Tymczasowo konserwowane wiśnie i czereśnie, pomidory bez skórek, wiśnie i czereśnie konserwowane, przetworzone orzechy i niektóre soki pomarańczowe mogą obecnie stanowić przedmiot wywozu znaczącego pod względem gospodarczym.
(8) Należy ustalić stawkę refundacji oraz przewidziane w konsekwencji ilości.
(9) Celem negocjacji prowadzonych w ramach Układów Europejskich między Wspólnotą Europejską a Rumunią i Bulgarią jest w szczególnosci liberalizacja handlu produktami objetymi wspólną organizacją danego rynku.
W przypadku obu krajów refundacje wywozowe powinny byc zatem zniesione.
(10) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Przetworów Owocówych i Warzywnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Stawki refundacji wywozowych w sektorze przetworów owocowych i warzywnych, okres składania wniosków o pozwolenie, okres wydawania pozwoleń oraz przewidziane ilości ustalone są w Załączniku.
2.
Pozwolenia wydane z tytułu pomocy żywnościowej, określone w art. 16 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1291/2000 [4], nie są wliczane do ilości określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 24 czerwca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 860/2006
z dnia 12 czerwca 2006 r.
zmieniające należności przywozowe w sektorze zbóż stosowane od dnia 13 czerwca 2006 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1249/96 z dnia 28 czerwca 1996 r. w sprawie zasad stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 [2] odnośnie do należności przywozowych w sektorze zbóż, w szczególności jego art. 2 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Należności przywozowe w sektorze zbóż zostały ustalone przez rozporządzenie Komisji (WE) nr 731/2006 [3].
(2) Artykuł 2 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1249/96 przewiduje, że jeśli w okresie ich stosowania wyliczona średnia należności przywozowych różni się o 5 EUR/t od należności ustalonej, dokonuje się odpowiedniego wyrównania.
Wyżej wymieniona różnica nastąpiła. Konieczne jest więc dostosowanie należności przywozowych ustalonych w rozporządzeniu (WE) nr 731/2006,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załączniki I i II do rozporządzenia (WE) nr 731/2006 zastępuje się załącznikami I i II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 13 czerwca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 861/2006
z dnia 22 maja 2006 r.
ustanawiające wspólnotowe środki finansowe na rzecz wdrażania wspólnej polityki rybołówstwa oraz w obszarze prawa morza
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa [2] stanowi, że wspólna polityka rybołówstwa ("WPRyb") gwarantuje taką eksploatację żywych zasobów wodnych, która zapewnia zrównoważone warunki ekonomiczne, środowiskowe i społeczne.
(2) Zasadniczym celem we wdrażaniu WPRyb zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 2371/2002 i z przepisami wykonawczymi do niego jest podniesienie skuteczności interwencji finansowej Wspólnoty w tym sektorze.
Większa komplementarność, sprawniejsze, bardziej ujednolicone i skoordynowane procedury, zarówno we Wspólnocie, jak i w stosunkach z krajami trzecimi i organizacjami międzynarodowymi, są głównymi elementami gwarantującymi spójność i zasadność takiej interwencji finansowej.
(3) Konieczne jest uwzględnienie celów wyznaczonych wcześniej w ramach reformy WPRyb z roku 2002, które zostały uzupełnione prawnymi i politycznymi instrumentami sektorowymi.
(4) Ponadto należy dostosować przepisy wspólnotowe do tych celów i wytycznych ram finansowych na lata 2007–2013, zapewniając jednocześnie zgodność z rozporządzeniem Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich [3] oraz z rozporządzeniem Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiającym szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 [4] oraz z wymogami uproszczenia i lepszego stanowienia prawa.
(5) Wydatki wspólnotowe mogą między innymi przyjmować postać decyzji w sprawie finansowania, umowy w sprawie dotacji wspólnotowej, zamówienia publicznego, protokołów ustaleń i uzgodnień administracyjnych, zgodnie z procedurami ustanowionymi w rozporządzeniu Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002.
(6) Ponadto należy uwzględnić konkluzje Rady ds. Rolnictwa i Rybołówstwa z dnia 19 lipca 2004 r. dotyczące porozumień partnerskich w sprawie połowów.
(7) Należy jasno określić cele, obszary działań i oczekiwane rezultaty finansowania wspólnotowego.
(8) Należy określić zasady dotyczące kwalifikowalności wydatków, poziomu finansowego wkładu wspólnotowego i warunków, na jakich powinien być on udostępniany.
(9) We wspólnym interesie leży posiadanie przez państwa członkowskie takiego wyposażenia, które pozwoli na zapewnienie wysokiego poziomu przeprowadzanych kontroli.
Aby państwa członkowskie mogły wywiązywać się ze swoich zobowiązań zgodnie z zasadami WPRyb, Wspólnota powinna wspierać ich inwestycje w obszarze kontroli.
(10) Należy zapewnić dostępność środków finansowych niezbędnych Komisji do monitorowania wdrażania WPRyb.
(11) Wspólnota powinna także wnieść wkład do budżetu Europejskiej Agencji Kontroli Rybołówstwa na rzecz realizacji rocznego programu pracy Agencji, łącznie z pokryciem kosztów związanych z wyposażeniem, kosztów działalności i wydatków niezbędnych do wypełniania jej zadań.
(12) Zarządzanie rybołówstwem zależy od dostępności danych dotyczących stanu biologicznego zasobów rybnych i od działalności flot rybackich.
Gromadzenie danych przez państwa członkowskie, niezbędne do prowadzenia WPRyb, oraz dodatkowe badania i projekty pilotażowe realizowane przez Komisję powinny być wspierane poprzez wkład finansowy Wspólnoty.
(13) Zasoby finansowe powinny być udostępniane w celu uzyskania regularnego doradztwa naukowego ze strony międzynarodowych organizacji naukowych odpowiedzialnych za koordynację badań nad rybołówstwem na wodach, na których działają floty wspólnotowe.
(14) Reforma WPRyb spowodowała powstanie nowych wymagań w zakresie doradztwa naukowego, w szczególności dotyczących przyjęcia podejścia ekosystemowego oraz zarządzania mieszanymi zasobami rybnymi.
Powinny zostać udostępnione środki finansowe umożliwiające uznanym ekspertom w tych dziedzinach lub instytucjom, dla których oni pracują sprostanie nowym wymaganiom.
(15) W celu wspierania dialogu i komunikacji między sektorem rybołówstwa a innymi grupami interesów należy zagwarantować, aby przemysł i inne zainteresowane strony były informowane we wczesnym etapie planowanych inicjatyw oraz aby cele WPRyb i środki z nią związane były jasno przedstawione i zrozumiale wytłumaczone.
(16) W związku z zadaniami Komitetu Doradczego ds. Rybołówstwa i Akwakultury (ACFA), uaktualnionymi decyzją Komisji 1999/478/WE z dnia 14 lipca 1999 r. [5], europejskie organizacje zawodowe reprezentowane w ACFA powinny otrzymywać wsparcie finansowe na rzecz przygotowywania posiedzeń ACFA w celu polepszenia koordynacji krajowych organizacji na poziomie europejskim oraz w celu zapewnienia spójności przemysłu w kwestiach ważnych dla Wspólnoty.
(17) W celu poprawy zarządzania w ramach WPRyb oraz w celu zapewnienia rzeczywistego powołania Regionalnych Komitetów Doradczych (RKD), zgodnie z decyzją Rady 2004/585/WE z dnia 19 lipca 2004 r. [6], konieczne jest wsparcie finansowe RKD w początkowym etapie ich działalności i pokrycie kosztów związanych z tłumaczeniami ustnymi i pisemnymi.
(18) W celu zapewnienia koordynacji pracy RKD z pracami ACFA należy uwzględnić uczestnictwo przedstawicieli ACFA w posiedzeniach RKD.
(19) W celu osiągnięcia celów WPRyb Wspólnota odgrywa kluczową rolę w pracach organizacji międzynarodowych oraz zawiera umowy połowowe, łącznie z umowami o partnerstwie w sektorze rybołówstwa.
(20) Istotne jest, aby Wspólnota uczestniczyła w finansowaniu środków przeznaczonych na zapewnienie długotrwałej ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa na pełnym morzu i na wodach krajów trzecich.
(21) W ramach środków finansowych na pomoc techniczną uwzględnione powinny być wydatki związane z przygotowaniem, monitorowaniem, audytem i oceną, konieczne do realizacji i oceny środków wchodzących w zakres niniejszego rozporządzenia oraz osiągnięcia jego celów.
(22) Należy ustanowić procedury dotyczące zawartości wspólnotowych i krajowych programów odnoszące się do różnych środków zgodnie z odpowiednimi obszarami WPRyb.
(23) Właściwe jest ustanowienie poziomu udziału finansowego Wspólnoty w odniesieniu do wydatków państw członkowskich.
(24) Powinny zostać ustanowione ramy finansowe na lata 2007–2013 zgodnie z komunikatem Komisji do Rady i Parlamentu Europejskiego zatytułowanym "Budowanie naszej wspólnej przyszłości – Wyzwania polityczne i środki budżetowe rozszerzonej Unii na lata 2007–2013".
(25) W odniesieniu do działań finansowanych na podstawie niniejszego rozporządzenia należy zapewnić ochronę interesów finansowych Wspólnoty poprzez prawidłowe stosowanie prawodawstwa dotyczącego ochrony tych interesów oraz zapewnić odpowiednie kontrole przeprowadzane przez państwa członkowskie i Komisję.
(26) W celu zapewnienia skuteczności finansowania wspólnotowego działania finansowane na podstawie niniejszego rozporządzenia powinny być przedmiotem regularnych ocen.
(27) Środki niezbędne do wykonywania niniejszego rozporządzenia powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [7].
(28) Rozporządzenie Rady (WE) nr 657/2000 z dnia 27 marca 2000 r. w sprawie bliższego dialogu z sektorem rybołówstwa i innymi grupami, na które ma wpływ wspólna polityka rybołówstwa [8], decyzja Rady 2000/439/WE z dnia 29 czerwca 2000 r. w sprawie finansowego udziału Wspólnoty w wydatkach ponoszonych przez państwa członkowskie na gromadzenie danych oraz na finansowanie badań i projektów pilotażowych związanych z prowadzeniem wspólnej polityki rybołówstwa [9] i decyzja Rady 2004/465/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie wkładu finansowego Wspólnoty w programach kontroli rybołówstwa państw członkowskich [10] powinny zostać uchylone ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2007 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
PRZEDMIOT I ZAKRES ZASTOSOWANIA
Artykuł 1
Przedmiot
Niniejsze rozporządzenie ustanawia ramy dla wspólnotowych środków finansowych na rzecz wdrażania wspólnej polityki rybołówstwa ("WPRyb") oraz prawa morza (zwane dalej "wspólnotowymi środkami finansowymi").
Artykuł 2
Zakres zastosowania
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do wspólnotowych środków finansowych w następujących obszarach:
a) kontrola i egzekwowanie zasad WPRyb;
b) środki ochronne, gromadzenie danych i rozwój doradztwa naukowego dotyczącego zrównoważonego zarządzania zasobami rybołówstwa w ramach WPRyb;
c) zarządzanie WPRyb;
d) stosunki międzynarodowe w obszarze WPRyb i prawa morza.
ROZDZIAŁ II
CELE
Artykuł 3
Cele ogólne
Wspólnotowe środki finansowe określone w rozdziale III przyczyniają się w szczególności do osiągnięcia następujących celów ogólnych:
a) poprawa zdolności administracyjnych oraz środków kontroli i egzekwowania zasad WPRyb;
b) poprawa gromadzenia danych niezbędnych do celów WPRyb;
c) poprawa jakości doradztwa naukowego do celów WPRyb;
d) poprawa wsparcia technicznego usprawniającego zarządzanie flotą rybacką Wspólnoty do celów WPRyb;
e) większe zaangażowanie sektora rybołówstwa i innych grup interesów w tworzenie WPRyb oraz promowanie dialogu i komunikacji między nimi a Komisją;
f) wdrażanie środków związanych z porozumieniami partnerskimi w sprawie połowów i z innymi dwustronnymi i wielostronnymi umowami do celów WPRyb, w szczególności zapewnienie zrównoważonego rozwoju zasobów rybołówstwa w krajach trzecich i na pełnym morzu;
g) wdrożenie środków związanych z prawem morza.
Artykuł 4
Szczegółowe cele dotyczące obszaru kontroli i egzekwowania przepisów
Wspólnotowe środki finansowe określone w art. 8 przyczyniają się do osiągnięcia celu polegającego na poprawie kontroli działalności połowowej w celu zapewnienia skutecznego wdrażania WPRyb na wodach wspólnotowych i poza nimi poprzez finansowanie:
a) działań podejmowanych przez państwa członkowskie w celu wzmocnienia ich zdolności lub ograniczania słabych stron ich działań w zakresie kontroli rybołówstwa;
b) działań związanych z przeprowadzaną przez służby Komisji oceną i kontrolą stosowania przez państwa członkowskie zasad WPRyb;
c) koordynacji środków kontroli, w szczególności poprzez plany wspólnego rozmieszczenia jednostek krajowych inspekcji i monitorowania przy pomocy Europejskiej Agencji Kontroli Rybołówstwa (CFCA).
Artykuł 5
Szczegółowe cele dotyczące obszaru gromadzenia danych i doradztwa naukowego
Wspólnotowe środki finansowe określone w art. 9, 10 i 11 przyczyniają się do osiągnięcia celu, jakim jest poprawa gromadzenia i zarządzania danymi i wiedzą naukową niezbędnymi do oceny stanu zasobów, poziomu połowów oraz oddziaływania rybołówstwa na zasoby i ekosystem morski oraz wyniki sektora rybołówstwa, na wodach wspólnotowych i poza nimi, dostarczając państwom członkowskim wsparcia finansowego na rzecz ustanowienia wieloletnich sumarycznych zbiorów danych, opartych na podstawach naukowych, obejmujących informacje biologiczne, techniczne, środowiskowe i gospodarcze.
Artykuł 6
Szczegółowe cele dotyczące obszaru zarządzania
Wspólnotowe środki finansowe określone w art. 12 przyczyniają się do osiągnięcia celu związanego z zaangażowaniem zainteresowanych stron na wszystkich etapach WPRyb, począwszy od koncepcji do wdrożenia, oraz z informowaniem ich o celach i środkach związanych z WPRyb, w tym, w odpowiednich przypadkach, o ich wpływie społeczno-gospodarczym.
Artykuł 7
Szczegółowe cele dotyczące obszaru stosunków międzynarodowych
1.
W obszarze negocjacji i zawierania umów połowowych, łącznie z porozumieniami partnerskimi, wspólnotowe środki finansowe określone w art. 13 przyczyniają się do osiągnięcia następujących celów:
a) ochrony zatrudnienia w regionach Wspólnoty uzależnionych od rybołówstwa;
b) zapewnienia utrzymania i konkurencyjności wspólnotowego sektora rybołówstwa;
c) rozwoju, poprzez partnerstwo, zdolności krajów trzecich w zakresie zarządzania i kontroli zasobów rybołówstwa w celu zagwarantowania zrównoważonego rybołówstwa i popierania rozwoju gospodarczego sektora rybołówstwa w tych krajach poprzez poprawę oceny naukowej i technicznej połowów, o których mowa, monitorowanie i kontrolę działalności połowowej, warunków zdrowotnych oraz otoczenia gospodarczego w sektorze;
d) zapewnienia odpowiednich dostaw na rynek wspólnotowy.
2.
W obszarze udziału Wspólnoty w organizacjach regionalnych i międzynarodowych, wspólnotowe środki finansowe określone w art. 13 przyczyniają się do ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa na poziomie międzynarodowym poprzez określanie odpowiednich sposobów zarządzania tymi zasobami.
ROZDZIAŁ III
WSPÓLNOTOWE ŚRODKI FINANSOWE
Artykuł 8
Środki dotyczące obszaru kontroli i egzekwowania przepisów
W obszarze kontroli i egzekwowania zasad WPRyb do wsparcia w ramach wspólnotowych środków finansowych kwalifikują się następujące wydatki:
a) wydatki ponoszone przez państwa członkowskie w związku z wdrażaniem systemów monitorowania i kontroli mających zastosowanie do WPRyb na rzecz:
i) inwestycji dotyczących działań kontrolnych przeprowadzanych przez organy administracyjne lub przez sektor prywatny, łącznie z wdrażaniem nowych technologii w zakresie kontroli oraz zakupem i modernizacją środków kontroli;
ii) szkoleń i programów wymiany urzędników państwowych odpowiedzialnych za zadania polegające na monitorowaniu oraz sprawowaniu kontroli i nadzoru w obszarze rybołówstwa;
iii) wdrażania pilotażowych inspekcji i systemów obserwacji;
iv) analizy kosztów i korzyści, a także oceny poniesionych wydatków i audytów dokonanych przez właściwe władze w ramach monitorowania, kontroli i nadzoru;
v) inicjatyw, łącznie z seminariami i narzędziami medialnymi, skierowanych zarówno do rybaków, jak i innych uczestników, takich jak inspektorzy, prokuratorzy i sędziowie, a także do ogółu społeczeństwa, podejmowanych w celu większego uświadomienia im konieczności zwalczania nieodpowiedzialnego i nielegalnego rybołówstwa oraz stosowania zasad WPRyb;
b) wydatki związane z ustaleniami administracyjnymi ze Wspólnym Centrum Badawczym lub innym organem konsultacyjnym Wspólnoty przeznaczone na analizę wdrażania nowych technologii;
c) wszystkie wydatki operacyjne związane z inspekcjami przeprowadzanymi przez inspektorów Komisji dotyczącymi wdrażania WPRyb przez państwa członkowskie, a w szczególności z misjami kontrolnymi, wyposażeniem ochronnym i szkoleniami inspektorów, spotkaniami oraz wynajmem lub nabyciem przez Komisję środków służących do przeprowadzania inspekcji;
d) wkład do budżetu Europejskiej Agencji Kontroli Rybołówstwa (CFCA) w celu pokrycia kosztów personelu i kosztów administracyjnych oraz wydatków operacyjnych związanych z rocznym planem pracy CFCA, łącznie z kosztami związanymi z komunikacją i wydatkami związanymi z technologią przestrzeni kosmicznej.
Artykuł 9
Środki dotyczące obszaru gromadzenia podstawowych danych
1.
W obszarze gromadzenia podstawowych danych wspólnotowe środki finansowe stosuje się do wydatków ponoszonych przez państwa członkowskie w zakresie gromadzenia i zarządzania podstawowymi danymi o rybołówstwie do celów:
i) oceny działalności różnych flot rybackich oraz zmian zdolności połowowej;
ii) sporządzania podsumowań przy wykorzystaniu danych gromadzonych w ramach innych przepisów dotyczących WPRyb oraz zebrania dodatkowych informacji w celu:
- ustanowienia, w miarę potrzeby na podstawie prób, programów gromadzenia danych, uzupełniających takie obowiązki zgodnie z innymi przepisami lub odnoszącymi się do sfer działalności nieobjętych takimi obowiązkami,
- opracowania procedur, które umożliwią tworzenie danych sumarycznych,
- zapewnienia, że dane wykorzystane do tworzenia danych sumarycznych będą dostępne w celu dokonania wszelkich ponownych obliczeń, jeśli zajdzie taka potrzeba;
iii) oszacowania łącznej wielkości połowów w odniesieniu do poszczególnych zasobów i grup statków, w odpowiednich przypadkach łącznie z odrzutami, oraz – w miarę potrzeb – sklasyfikowanie połowów według obszaru geograficznego i okresu czasu;
iv) oceny wielkości i rozmieszczenia zasobów.
Szacunki takie mogą się opierać na danych rybołówstwa handlowego, jak również na danych gromadzonych przy wykorzystaniu badań naukowych na morzu;
v) oceny oddziaływania działalności połowowej na środowisko;
vi) oceny sytuacji gospodarczej i społecznej sektora połowów;
vii) umożliwienia monitorowania cen związanych z różnymi wyładunkami oraz odzwierciedlających wszystkie wyładunki w portach na terenie Wspólnoty i poza nią, jak również przywozu;
viii) oceny sytuacji gospodarczej i społecznej przemysłu przetwórczego i sektora akwakultury na podstawie badań i dostatecznie dużych próbek zapewniających wiarygodność oszacowania.
2.
Podstawowe dane, określone w ust. 1 pkt viii), obejmują w szczególności następujące dane:
a) w odniesieniu do flot rybackich:
i) przychód ze sprzedaży i inne wpływy;
ii) koszty produkcji;
iii) dane umożliwiające obliczanie ilości i sklasyfikowanie miejsc pracy na morzu;
b) w odniesieniu do sektora przetwórstwa rybnego:
i) produkcja według wielkości i wartości w odniesieniu do kategorii produktów, które zostaną ustalone zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 30 ust. 2;
ii) liczba przedsiębiorstw i liczba miejsc pracy;
iii) zmiany w kosztach produkcji oraz ich składniki.
Artykuł 10
Środki dotyczące obszaru gromadzenia dodatkowych danych
1.
W obszarze gromadzenia dodatkowych danych, Komisja może przeprowadzać prace badawcze i projekty pilotażowe.
Obszary działalności, które mogą kwalifikować się do wspólnotowych środków finansowych, obejmują:
a) badania metodologiczne i projekty ukierunkowane na optymalizację i standaryzację metod gromadzenia danych określonych w art. 9;
b) projekty badawcze dotyczące gromadzenia danych, w szczególności w obszarach akwakultury, powiązań między rybołówstwem i akwakulturą a środowiskiem oraz zdolnością tworzenia miejsc pracy w sektorach rybołówstwa i akwakultury;
c) analizy i symulacje ekonomiczne i bioekonomiczne związane z planowanymi decyzjami w ramach WPRyb, włączając w to plany odnowy zasobów i zarządzania nimi oraz oceny oddziaływania WPRyb;
d) selektywność technik połowowych, łącznie z selektywnością związaną z konstrukcją narzędzi połowowych i technikami połowu, oraz badanie związków między zdolnością połowową, nakładem połowowym i śmiertelnością w każdym łowisku;
e) poprawę egzekwowania WPRyb, w szczególności w zakresie opłacalności;
f) ocenę i zarządzanie powiązaniami między działalnością połowową a akwakulturą i ekosystemami wodnymi.
2.
Finansowanie wszystkich badań i projektów pilotażowych realizowanych zgodnie z ust. 1 nie może przekroczyć 15 % rocznych środków zatwierdzonych na działania finansowane zgodnie z art. 9 i niniejszym artykułem.
Artykuł 11
Środki dotyczące obszaru doradztwa naukowego
W obszarze doradztwa naukowego do finansowania ze środków wspólnotowych kwalifikują się następujące wydatki:
a) wydatki związane z umowami partnerskimi z krajowymi instytucjami badawczymi w sprawie zapewnienia doradztwa naukowego;
b) wydatki związane z ustaleniami administracyjnymi ze Wspólnym Centrum Badawczym lub jakimkolwiek innym organem konsultacyjnym Wspólnoty w celu zapewnienia sekretariatu Komitetu Naukowego, Technicznego i Ekonomicznego (STECF) oraz przeprowadzania wstępnej analizy danych i przygotowania danych oraz oceny sytuacji zasobów rybołówstwa;
c) wynagrodzenia wypłacane członkom STECF lub ekspertom zaproszonym przez STECF do udziału w pracach w ramach grup roboczych i sesji plenarnych;
d) wynagrodzenia wypłacane niezależnym ekspertom przekazującym Komisji informacje naukowe lub prowadzącym szkolenia dla administratorów i zainteresowanych stron dotyczące interpretacji wiedzy naukowej;
e) składki na rzecz organów międzynarodowych odpowiedzialnych za ocenę stanu zasobów.
Artykuł 12
Środki dotyczące obszaru zarządzania
W obszarze zarządzania do finansowania ze środków wspólnotowych kwalifikują się następujące wydatki:
a) koszty podróży i zakwaterowania członków europejskich organizacji handlowych, podróżujących w zwiazku z przygotowaniami posiedzeń Doradczego Komitetu ds. Rybołówstwa i Akwakultury (ACFA);
b) koszt uczestnictwa przedstawicieli wyznaczonych przez ACFA do reprezentowania go na posiedzeniach regionalnych komitetów doradczych (RKD);
c) koszty operacyjne w początkowym etapie działalności (5 lat) i koszty tłumaczeń pisemnych i ustnych na rzecz RKD zgodnie z decyzją 2004/585/WE;
d) koszty związane z podejmowanym z inicjatywy Komisji objaśnianiem celów i środków WPRyb, w szczególności wniosków Komisji, oraz rozpowszechnianiem odpowiednich informacji w tej dziedzinie skierowanych do sektora rybołówstwa i innych zainteresowanych grup, łącznie z następującymi działaniami:
i) tworzenie i rozpowszechnianie materiałów dokumentacyjnych dostosowanych do szczególnych potrzeb zainteresowanych grup (materiały drukowane, audiowizualne i elektroniczne);
ii) zapewnienie bardzo szerokiego dostępu do danych i materiałów wyjaśniających, dotyczących w szczególności wniosków Komisji, poprzez rozwinięcie strony internetowej DG ds. Rybołówstwa, przygotowywanie i zamieszczanie na niej systematycznych publikacji, jak również poprzez organizowanie seminariów informacyjnych i szkoleniowych dla środowisk opiniotwórczych.
Artykuł 13
Środki dotyczące obszaru stosunków międzynarodowych
1.
W obszarze stosunków międzynarodowych do finansowania ze środków wspólnotowych kwalifikują się następujące wydatki:
a) wydatki wynikające z umów połowowych i porozumień partnerskich w sprawie połowów, które Komisja wynegocjowała lub zamierza odnowić lub negocjować z krajami trzecimi;
b) wydatki wynikające z obowiązkowych składek Wspólnoty do budżetów organizacji międzynarodowych;
c) wydatki poniesione z tytułu członkostwa Wspólnoty w organizacjach w ramach ONZ oraz udzielanego im dobrowolnego finansowania, jak również wydatki związane z członkostwem Wspólnoty w dowolnej organizacji międzynarodowej aktywnie działającej w dziedzinie prawa morza i udzielanego jej dobrowolnego finansowania;
d) dobrowolny wkład finansowy na przygotowanie powstania nowych organizacji międzynarodowych lub sporządzania traktatów międzynarodowych będących przedmiotem zainteresowania Wspólnoty;
e) dobrowolny wkład finansowy na rzecz prac lub programów naukowych, będących przedmiotem zainteresowania Wspólnoty, przeprowadzanych przez organizacje międzynarodowe;
f) wkład finansowy na działania (spotkania robocze, nieformalne i nadzwyczajne posiedzenia zainteresowanych stron), które wspierają interesy Wspólnoty w organizacjach międzynarodowych i wzmacniają współpracę z jej partnerami w ramach tych organizacji.
W związku z tym ponoszone są także koszty uczestnictwa przedstawicieli z krajów trzecich w negocjacjach i posiedzeniach forów i organizacji międzynarodowych, gdy ich obecność jest niezbędna w interesie Wspólnoty.
2.
Środki finansowane zgodnie z ust. 1 lit. a) i b) są wdrażane w szczególności na podstawie rozporządzeń i decyzji związanych z zawarciem umów lub protokołów połowowych między Wspólnotą a krajami trzecimi oraz na podstawie rozporządzeń i decyzji związanych z podpisaniem przez Wspólnotę umów dotyczących organizacji międzynarodowych w sektorze rybołówstwa.
Artykuł 14
Pomoc techniczna
Wspólnotowe środki finansowe mogą pokrywać wydatki związane z działaniami w zakresie przygotowania, nadzoru, monitorowania, audytu i oceny niezbędnymi do wdrożenia i oceny środków w ramach niniejszego rozporządzenia oraz do osiągnięcia jego celów, np. badaniami, spotkaniami, ekspertami, informacjami, podnoszeniem świadomości, działaniami szkoleniowymi i publikacjami, wydatki związane z technologiami informatycznymi, w tym przeznaczonymi na sieci komputerowe służące wymianie informacji, wydatki związane z zatrudnieniem pracowników czasowych lub jakąkolwiek pomocą administracyjną lub techniczną ponoszone przez Komisję.
ROZDZIAŁ IV
STAWKI WSPÓŁFINANSOWANIA
Artykuł 15
Stawki współfinansowania w obszarze systemu monitorowania i kontroli
W odniesieniu do wspólnotowych środków finansowych określonych w art. 8 lit. a) stawki współfinansowania nie przekraczają 50 % kwalifikujących się wydatków.
Jednakże w odniesieniu do działań określonych w art. 8 lit. a) pkt i), z wyjątkiem zakupu statków rybackich i statków powietrznych, pkt iii) oraz v), Komisja może podjąć decyzję o przekroczeniu stawki 50 % kwalifikujących się wydatków.
Artykuł 16
Stawki współfinansowania w obszarze gromadzenia podstawowych danych
W odniesieniu do wspólnotowych środków finansowych określonych w art. 9 stawki współfinansowania nie przekraczają 50 % kosztów kwalifikujących się wydatków publicznych, ponoszonych w związku z realizacją programu zgodnie z art. 23 ust. 1.
Artykuł 17
Stawki współfinansowania w obszarze gromadzenia dodatkowych danych
W odniesieniu do wspólnotowych środków finansowych określonych w art. 10 stawki współfinansowania nie przekraczają 50 % kosztów kwalifikujących się w przypadku środków podjętych w wyniku konkursu.
Uniwersytety i publiczne instytucje badawcze, od których na mocy przepisów krajowych, którym podlegają, wymaga się potrącania kosztów stałych, mogą przedkładać wnioski obejmujące do 100 % kosztów krańcowych zaistniałych w związku z realizacją projektu.
Artykuł 18
Poziom finansowania kosztów podróży i zakwaterowania członków ACFA
1.
W odniesieniu do wspólnotowych środków finansowych określonych w art. 12 lit. a) i b) stawka finansowania jest określana zgodnie z ust. 2 i 3 niniejszego artykułu.
2.
Proporcjonalnie do reprezentacji w ramach plenarnego Komitetu ACFA, każdej organizacji handlowej będącej członkiem plenum ACFA będą przyznawane prawa ciągnienia, w ramach porozumienia finansowego z Komisją oraz w zależności od dostępnych zasobów finansowych.
3.
Te prawa ciągnienia i średni koszt podróży członka organizacji handlowej decydują o ilości podróży, za które każda organizacja może być odpowiedzialna finansowo w związku z przygotowaniami do posiedzeń.
Każda organizacja zatrzymuje w formie stawki ryczałtowej 20 % kwoty prawa ciągnienia na pokrycie swych kosztów organizacyjnych i administracyjnych związanych bezpośrednio z organizacją spotkań przygotowawczych.
ROZDZIAŁ V
PROCEDURY FINANSOWE
SEKCJA 1
Procedury stosowane w obszarze systemów monitorowania i kontroli
Artykuł 19
Przepis wstępny
Wspólnotowy wkład finansowy do krajowych programów przyjętych przez państwa członkowskie przy wdrażaniu systemów monitorowania i kontroli stosowanych do WPRyb jest przyznawany zgodnie z procedurami określonymi w przepisach niniejszej sekcji.
Artykuł 20
Programowanie
1.
Państwa członkowskie składają do dnia 31 stycznia każdego roku wnioski o przyznanie wspólnotowych środków finansowych.
Do takich wniosków dołączany jest roczny program kontroli rybołówstwa zawierający następujące informacje:
a) cele rocznego programu kontroli rybołówstwa;
b) dostępne zasoby ludzkie;
c) dostępne zasoby finansowe;
d) liczba dostępnych statków rybackich i statków powietrznych;
e) wykaz projektów, w odniesieniu do których wnioskowano o wkład finansowy;
f) ogólne przewidywane wydatki na realizację projektów;
g) harmonogram wykonania każdego projektu wymienionego w rocznym programie kontroli rybołówstwa;
h) wykaz wskaźników, które zostaną wykorzystane do oceny skuteczności programu.
2.
Program kontroli rybołówstwa określa dla każdego projektu działania wymienione w art. 8 lit. a) oraz cel, opis, właściciela, miejsce, szacowany koszt, procedurę administracyjną, której należy przestrzegać, oraz harmonogram wykonania projektu.
3.
W odniesieniu do statków morskich i powietrznych program kontroli rybołówstwa określa także:
a) w jakim stopniu będą one wykorzystywane przez właściwe organy do celów kontroli, tzn. ich procentowe wykorzystanie w ramach ogólnej rocznej działalności;
b) ile godzin lub dni w roku będą one najprawdopodobniej wykorzystywane do celów kontroli rybołówstwa;
c) w przypadku modernizacji, ich oczekiwany okres użytkowania.
Artykuł 21
Decyzja Komisji
1.
Decyzje dotyczące wspólnotowego wkładu finansowego do programów krajowych są podejmowane każdego roku zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 30 ust. 2, na podstawie programów kontroli rybołówstwa przedłożonych przez państwa członkowskie.
2.
Decyzje, o których mowa w ust. 1, dają pierwszeństwo działaniom, które są najbardziej odpowiednie do poprawy skuteczności działań w zakresie monitorowania, kontroli i nadzoru, z uwzględnieniem także wyników państw członkowskich we wdrażaniu programów już zatwierdzonych.
3.
Decyzje określone w ust. 1 określają:
a) całkowitą wysokość wkładu finansowego, jaki ma zostać przyznany poszczególnym państwom członkowskim na rzecz działań określonych w art. 8 lit. a);
b) poziom wkładu finansowego;
c) warunki mające zastosowanie do wkładu finansowego wynikające z przepisów wspólnotowych.
SEKCJA 2
Procedury stosowane w obszarze gromadzenia danych
Artykuł 22
Przepis wstępny
Wspólnotowy wkład finansowy do wydatków ponoszonych przez państwa członkowskie na rzecz gromadzenia i zarządzania podstawowymi danymi dotyczącymi rybołówstwa określonymi w art. 9 jest przyznawany zgodnie z procedurami określonymi w przepisach niniejszej sekcji.
Artykuł 23
Programowanie
1.
Program Wspólnoty jest określany zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 30 ust. 2, i obejmuje informacje niezbędne do dokonania ocen naukowych.
2.
Każde państwo członkowskie opracowuje krajowy program gromadzenia i zarządzania danymi.
Program opisuje gromadzenie danych szczegółowych i ich przetwarzanie niezbędne do uzyskania danych sumarycznych zgodnie z celami określonymi w art. 5.
3.
Każde państwo członkowskie włącza do swojego programu krajowego związane z nim elementy, jak jest to przewidziane w programie Wspólnoty, o którym mowa w ust. 1.
4.
Państwa członkowskie mogą zwracać się do Wspólnoty o udzielenie pomocy finansowej w zakresie tych części swoich programów krajowych, które odpowiadają dotyczącym ich składnikom programu Wspólnoty.
Artykuł 24
Decyzja Komisji
1.
Decyzje dotyczące wspólnotowego wkładu finansowego do programów krajowych są podejmowane każdego roku zgodnie z procedurą określoną w art. 30 ust. 2, na podstawie programów przedłożonych przez państwa członkowskie.
2.
Decyzje określone w ust. 1 dają pierwszeństwo działaniom, które są najbardziej odpowiednie do poprawy gromadzenia danych koniecznych dla WPRyb.
3.
Decyzje, o których mowa w ust. 1, określają:
a) całkowitą wysokość wkładu finansowego, jaki ma zostać przyznany poszczególnym państwom członkowskim na rzecz działań określonych w art. 9;
b) poziom wkładu finansowego;
c) warunki mające zastosowanie do wkładu finansowego wynikające z przepisów wspólnotowych.
ROZDZIAŁ VI
PRZYZNAWANIE FUNDUSZY
Artykuł 25
Środki budżetowe
Wysokość rocznych środków zatwierdzana jest przez władzę budżetową w ramach ograniczeń wynikających z ram finansowych.
Artykuł 26
Łączenie wsparcia wspólnotowego
Na działania finansowane na podstawie niniejszego rozporządzenia nie udziela się pomocy finansowej z innych instrumentów finansowych Wspólnoty.
Beneficjenci niniejszego rozporządzenia przekazują Komisji informacje dotyczące innego otrzymanego finansowania, jak również wszystkich rozpatrywanych wniosków o przyznanie finansowania.
ROZDZIAŁ VII
KONTROLA I OCENA
Artykuł 27
Ochrona interesów finansowych Wspólnoty
1. W przypadku realizacji działań finansowanych na podstawie niniejszej decyzji Komisja zapewnia ochronę interesów finansowych Wspólnoty poprzez zastosowanie środków zapobiegających oszustwom, korupcji i wszelkim innym działaniom niezgodnym z prawem, poprzez skuteczne kontrole oraz odzyskiwanie nienależnie wypłaconych kwot, a w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości – poprzez zastosowanie skutecznych, proporcjonalnych i odstraszających kar, zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich [11] oraz rozporządzeniem Rady (Euratom, WE) nr 2185/96 z dnia 11 listopada 1996 r. w sprawie kontroli na miejscu oraz inspekcji przeprowadzanych przez Komisję w celu ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich przed nadużyciami finansowymi i innymi nieprawidłowościami [12], a także z rozporządzeniem (WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 maja 1999 r. dotyczącym dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) [13].
2.
W odniesieniu do działań Wspólnoty finansowanych na mocy niniejszego rozporządzenia, w przypadku naruszeń przepisów prawa wspólnotowego, w tym naruszenia zobowiązań umownych na podstawie programu, wynikających z działania lub zaniechania ze strony podmiotu gospodarczego, które skutkują lub mogłyby skutkować szkodą dla ogólnego budżetu Wspólnot lub budżetów zarządzanych przez nie w związku z nieuzasadnionymi wydatkami, zastosowanie ma rozporządzenie (WE, Euratom) nr 2988/95 oraz rozporządzenie (WE, Euratom) nr 2185/96.
3.
Komisja zmniejsza, zawiesza lub odzyskuje kwotę pomocy finansowej przydzielonej na dane działanie w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości, w tym także przypadków nieprzestrzegania niniejszego rozporządzenia, indywidualnej decyzji lub umowy albo porozumienia przyznającego dane wsparcie finansowe, lub jeśli okaże się, że w działaniu wprowadzono zmiany pozostające w sprzeczności z charakterem lub warunkami realizacji, bez wystąpienia do Komisji o zatwierdzenie tych zmian.
Artykuł 28
Audyty i korekty finansowe
1.
Bez uszczerbku dla audytów przeprowadzanych przez państwa członkowskie zgodnie z krajowymi przepisami ustawowymi, wykonawczymi i administracyjnymi, urzędnicy lub przedstawiciele Komisji i Trybunału Obrachunkowego mogą, w okresie do trzech lat po dokonaniu przez Komisję końcowej płatności, w każdej chwili przeprowadzić audyt na miejscu w zakresie działań finansowanych na podstawie niniejszego rozporządzenia po uprzednim zawiadomieniu, z wyjątkiem pilnych przypadków, na 10 dni roboczych wcześniej.
Urzędnicy lub przedstawiciele Komisji i Trybunału Obrachunkowego, posiadający odpowiednie upoważnienie do wykonywania audytów na miejscu, mają dostęp do ksiąg i wszelkich innych dokumentów, w tym dokumentów i metadanych sporządzonych lub otrzymanych i zapisanych na nośnikach elektronicznych, dotyczących wydatków finansowanych na mocy niniejszego rozporządzenia.
Powyższe uprawnienia do przeprowadzania audytów nie naruszają stosowania przepisów prawa krajowego, które zastrzegają dostęp do niektórych aktów dla osób specjalnie wyznaczonych na mocy prawa krajowego.
Urzędnicy lub przedstawiciele Komisji i Trybunału Obrachunkowego nie uczestniczą między innymi w przeszukaniach pomieszczeń lub w przesłuchaniach osób przeprowadzanych na mocy prawa krajowego danego państwa członkowskiego.
Mają oni jednak dostęp do uzyskanych w ten sposób informacji.
Jeżeli jakiekolwiek wsparcie finansowe przyznane na podstawie niniejszego rozporządzenia jest następnie przyznawane stronie trzeciej jako końcowemu beneficjentowi, pierwotny beneficjent otrzymujący wspólnotowe wsparcie finansowe przekazuje Komisji wszystkie istotne informacje dotyczące tożsamości tego końcowego beneficjenta.
Beneficjenci udostępniają w tym celu wszystkie odpowiednie dokumenty w okresie do trzech lat od dokonania przez Komisję końcowej płatności.
Komisja może także zażądać od zainteresowanego państwa członkowskiego, aby przeprowadziło ono audyty na miejscu w zakresie działań finansowanych na podstawie art. 8 i 9.
Urzędnicy lub przedstawiciele Komisji i Trybunału Obrachunkowego mogą uczestniczyć w takich audytach.
2.
Jeżeli Komisja uzna, że fundusze nie zostały wykorzystane zgodnie z warunkami określonymi w niniejszym rozporządzeniu lub w jakimkolwiek innym akcie prawnym Wspólnoty, powiadamia beneficjentów, łącznie z beneficjentami końcowymi w rozumieniu ust. 1, którzy w terminie jednego miesiąca od daty takiego powiadomienia przekazują swoje uwagi Komisji.
Jeżeli beneficjenci nie odpowiedzą w określonym terminie lub jeżeli uwagi nie wpłyną na zmianę opinii Komisji, Komisja zmniejsza lub cofa przyznany wkład finansowy lub zawiesza płatności.
Każda kwota nienależnie wypłacona jest zwracana Komisji.
Do wszelkich kwot, które nie zostaną zwrócone we właściwym czasie, doliczone są odsetki zgodnie z warunkami określonymi w rozporządzeniu (WE, Euratom) nr 1605/2002.
3. Komisja zapewnia, aby istniały odpowiednie uzgodnienia dotyczące kontroli i audytu finansowanych działań zgodnie z art. 53 ust 7 i art. 165 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1605/2002.
4.
Zgodnie z zasadą suwerenności narodowej, jedynie w drodze porozumienia z krajem trzecim Komisja może przeprowadzać lub zlecić przeprowadzenie audytów finansowych funduszy wypłaconych krajom trzecim na działania finansowane na podstawie art. 13 lit. a).
Artykuł 29
Ocena i sprawozdawczość
1.
Działania finansowane w ramach niniejszego rozporządzenia będą regularnie monitorowane w celu śledzenia ich wdrażania.
2.
Komisja zapewnia regularną, niezależną i zewnętrzną ocenę finansowanych działań.
3.
Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie:
a) sprawozdanie z tymczasowej oceny osiągniętych wyników oraz ilościowych i jakościowych aspektów wdrożenia działań finansowanych na podstawie niniejszego rozporządzenia nie później niż do dnia 31 marca 2011 r.;
b) komunikat na temat ciągłości działań finansowanych na podstawie niniejszego rozporządzenia nie później niż do dnia 30 sierpnia 2012 r.;
c) sprawozdanie z oceny ex post nie później niż do dnia 31 grudnia 2014 r.
ROZDZIAŁ VIII
POSTANOWIENIA KOŃCOWE
Artykuł 30
Komitet
1. Komisja jest wspomagana przez Komitet ds. Rybołówstwa i Akwakultury ustanowiony zgodnie z art. 30 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002 (zwany dalej "Komitetem").
2.
W przypadku odesłania do niniejszego ustępu zastosowanie mają art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres ustanowiony w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE ustala się na 20 dni roboczych.
3.
Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 31
Przepisy wykonawcze
Szczegółowe zasady stosowania przepisów niniejszego rozporządzenia mogą być określone zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 30 ust. 2, w odniesieniu do środków określonych w art. 8 lit. a) oraz w art. 9.
Artykuł 32
Uchylenie zdezaktualizowanych aktów prawnych
Niniejszym uchyla się ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2007 r. rozporządzenie (WE) nr 657/2000 oraz decyzje 2000/439/WE i 2004/465/WE.
Artykuł 33
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 2007 r. do dnia 31 grudnia 2013 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 862/2006
z dnia 13 czerwca 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 14 czerwca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 863/2006
z dnia 13 czerwca 2006 r.
ustalające ilości zobowiązań dostawy cukru trzcinowego przewidzianego do przywozu na mocy Protokołu AKP i Umowy z Indiami na okres dostaw 2005/2006
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 39 ust. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 9 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1159/2003 z dnia 30 czerwca 2003 r. ustanawiającego szczegółowe zasady przywozu cukru trzcinowego w latach gospodarczych 2003/2004, 2004/2005, 2005/2006 zgodnie z niektórymi kontyngentami taryfowymi i umowami preferencyjnymi oraz zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1464/95 i (WE) nr 779/96 [2] przewiduje szczegółowe zasady dotyczące określenia zobowiązań dostawy, po zerowej stawce celnej, produktów objętych kodem CN 1701, wyrażonych jako ekwiwalent cukru białego i pochodzących z krajów, które podpisały Protokół AKP i Umowę z Indiami.
(2) Ilości te zostały ustalone na okres dostaw 2005/2006 w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 180/2006 [3].
(3) Artykuł 7 ust. 1 i 2 Protokołu AKP przewiduje zasady dotyczące braku dostawy ilości uzgodnionej przez kraj AKP.
(4) Właściwe władze Saint Kitts i Nevis oraz Trinidadu i Tobago poinformowały Komisję, że nie będą one w stanie dostarczyć całej uzgodnionej ilości i nie chcą skorzystać z dodatkowego okresu dostawy.
(5) Po konsultacji z przedmiotowymi krajami AKP należy dokonać ponownego przydziału niedostarczonej ilości w celu jej dostarczenia w trakcie okresu dostaw 2005/2006.
(6) Należy zatem uchylić rozporządzenie (WE) nr 180/2006 oraz ustalić ilości zobowiązań dostawy na okres 2005/2006, zgodnie z art. 9 ust. 1 i ust. 2 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 1159/2003.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ilości zobowiązań dostawy odnośnie do przywozów z krajów, które podpisały Protokół AKP i Umowę z Indiami, produktów objętych kodem CN 1701, wyrażone jako ekwiwalent cukru białego na okres dostaw 2005/2006 oraz odnośnie do każdego zainteresowanego kraju wywozu, określone w Załączniku do rozporządzenia (WE) nr 180/2006, ustala się w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Uchyla się rozporządzenie (WE) nr 180/2006.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 864/2006
z dnia 13 czerwca 2006 r.
w sprawie wstrzymania połowów beryksowatych w strefach ICES III, IV, V, VI, VII, VIII, IX, X i XII (wody terytorialne Wspólnoty i wody międzynarodowe) przez statki pływające pod banderą Francji
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa [1], w szczególności jego art. 26 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiające system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa [2], w szczególności jego art. 21 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 2270/2004 z dnia 22 grudnia 2004 r. ustalające możliwości połowowe wspólnotowych statków rybackich w odniesieniu do niektórych głębinowych zasobów rybnych na lata 2005 i 2006 [3] ustanawia kwoty na lata 2005 i 2006.
(2) Według informacji przekazanych Komisji, statki pływające pod banderą państwa członkowskiego wymienionego w Załączniku do niniejszego rozporządzenia lub zarejestrowane w tym państwie członkowskim wyczerpały kwotę na połowy zasobu w nim określonego przyznaną na rok 2006.
(3) Należy zatem zakazać połowów tego rodzaju zasobów oraz jego przechowywania na pokładzie, przeładunku i wyładunku,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wyczerpanie kwoty
Kwotę połowową przyznaną na 2006 r. państwu członkowskiemu określonemu w Załączniku do niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do zasobu w nim określonego uznaje się za wyczerpaną z dniem wymienionym w tym Załączniku.
Artykuł 2
Zakazy
Z dniem wymienionym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia zakazuje się połowów zasobu określonego w Załączniku przez statki pływające pod banderą państwa członkowskiego w nim określonego lub zarejestrowane w tym państwie członkowskim.
Po tej dacie zakazuje się przechowywania na pokładzie, przeładunku i wyładunku omawianego zasobu złowionego przez te statki.
Artykuł 3
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) Nr 865/2006
z dnia 4 maja 2006 r.
ustanawiające przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (WE) nr 338/97 w sprawie ochrony gatunków dzikiej fauny i flory w drodze regulacji handlu nimi
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 338/97 z dnia 9 grudnia 1996 r. w sprawie ochrony gatunków dzikiej fauny i flory w drodze regulacji handlu nimi [1], w szczególności jego art. 19 ust. 1, 2 i 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Należy ustanowić przepisy wykonawcze do rozporządzenia (WE) nr 338/97 oraz zapewnić pełną zgodność z postanowieniami Konwencji o międzynarodowym handlu dzikimi zwierzętami i roślinami gatunków zagrożonych wyginięciem (CITES), zwanej dalej "Konwencją".
(2) W celu zapewnienia jednolitego wykonywania rozporządzenia (WE) nr 338/97 niezbędne jest określenie szczegółowych warunków i kryteriów rozpatrywania wniosków o zezwolenia i świadectwa oraz wydawania, ważności i stosowania tych dokumentów.
Właściwym jest zatem opracowanie wzorów, którym powinny odpowiadać te dokumenty.
(3) Konieczne jest również określenie szczegółowych przepisów dotyczących warunków i kryteriów obchodzenia się z okazami zwierząt urodzonych i hodowanych w niewoli oraz sztucznie rozmnażanymi okazami roślin, w celu zapewnienia jednolitego stosowania odstępstw dotyczących tych okazów.
(4) Odstępstwa dotyczące okazów stanowiących majątek osobisty lub majątek gospodarstwa domowego, określone w art. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 338/97, wymagają wprowadzenia przepisów zapewniających zgodność z art. VII ust. 3 Konwencji.
(5) W celu zapewnienia jednolitego stosowania ogólnych odstępstw od zakazów obowiązujących w handlu wewnętrznym, określonych w art. 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 338/97, niezbędne jest określenie warunków i kryteriów w zakresie ich definiowania.
(6) Należy ustalić procedury znakowania niektórych okazów gatunków w celu ułatwienia ich identyfikacji oraz zapewnienia egzekwowania przepisów rozporządzenia (WE) nr 338/97.
(7) Należy ustanowić przepisy dotyczące treści, formy i trybu składania okresowych sprawozdań określonych w rozporządzeniu (WE) nr 338/97.
(8) Przewidując przyszłe zmiany załączników do rozporządzenia (WE) nr 338/97, wszelkie istotne informacje powinny być dostępne, w szczególności na temat biologicznego i handlowego statusu gatunków, ich wykorzystania oraz metod kontroli handlu.
(9) Na dwunastej sesji Konferencji Stron Konwencji, która odbyła się w Santiago (Chile) w dniach od 3. do 15. listopada 2002 r., Strony Konwencji przyjęły rezolucje dotyczące między innymi uproszczonych procedur wydawania zezwoleń i świadectw, specjalnych świadectw ułatwiających przemieszczanie pewnych kategorii okazów będących częścią wystaw objazdowych, dodatkowych odstępstw w zakresie majątku osobistego, uaktualnionych wymagań dotyczących znakowania opakowań kawioru oraz innych rutynowych i technicznych środków, w tym zmiany kodów stosowanych w zezwoleniach i świadectwach oraz poprawek do wykazu standardowych materiałów źródłowych wykorzystywanych do określania nazw gatunków wymienionych w załącznikach do Konwencji, koniecznym jest więc uwzględnienie tych rezolucji.
(10) Ze względu na obciążenia administracyjne związane z przepisami dotyczącymi wywozu i przywozu żywych zwierząt urodzonych i hodowanych w niewoli, będących własnością prywatną, oraz zwierząt będących własnością prywatną wwiezionych na terytorium Wspólnoty przed datą stosowania rozporządzenia (WE) nr 338/97, rozporządzenia Rady (EWG) nr 3626/82 z dnia 3 grudnia 1982 r. w sprawie wprowadzenia w życie we Wspólnocie Konwencji o międzynarodowym handlu dzikimi zwierzętami i roślinami gatunków zagrożonych wyginięciem [2] lub krajowego ustawodawstwa wykonującego postanowienia Konwencji oraz ze względu na fakt, że taki wywóz lub przywóz nie stanowią zagrożenia dla ochrony gatunków żyjących na wolności, należy opracować specjalne świadectwo.
(11) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1808/2001 z dnia 30 sierpnia 2001 r. ustanawiające szczegółowe zasady dotyczące wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 338/97 w sprawie ochrony gatunków dzikiej fauny i flory w drodze regulacji handlu nimi [3] wymaga zatem znacznych zmian.
Ze względu na zakres tych zmian oraz w celu zapewnienia przejrzystości rozporządzenie to powinno zostać w całości zastąpione.
(12) Środki określone w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Handlu Dziką Fauną i Florą,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
DEFINICJE
Artykuł 1
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia poza definicjami określonymi w art. 2 rozporządzenia (WE) nr 338/97 stosuje się również następujące definicje:
1) "data pozyskania" oznacza dzień, w którym okaz został schwytany w środowisku naturalnym, przyszedł na świat w niewoli lub został sztucznie rozmnożony;
2) "drugie pokolenie potomstwa (F2)" oraz "kolejne pokolenia potomstwa (F3, F4, itd.)" oznaczają okazy wyhodowane w kontrolowanym środowisku z rodziców, którzy również zostali wyhodowani w kontrolowanym środowisku, w przeciwieństwie do okazów, które zostały wyhodowane w kontrolowanym środowisku, ale których przynajmniej jeden rodzic został poczęty lub schwytany w środowisku naturalnym (pierwsze pokolenie potomstwa (F1));
3) "stado hodowlane" oznacza wszystkie zwierzęta w hodowli wykorzystywane do reprodukcji;
4) "kontrolowane środowisko" oznacza środowisko, na które oddziałuje się w celu wyhodowania zwierząt określonych gatunków, posiadające granice stworzone w celu uniemożliwienia zwierzętom, jajom lub gametom tych gatunków wchodzenie lub opuszczanie danej strefy oraz mogące obejmować, między innymi, następujące elementy: sztuczne pomieszczenia, usuwanie odchodów, opiekę zdrowotną, ochronę przed drapieżnikami oraz sztuczne karmienie;
5) "osoba zwykle zamieszkująca na terytorium Wspólnoty" oznacza osobę mieszkającą na terytorium Wspólnoty przez co najmniej 185 dni w każdym roku kalendarzowym ze względu na powiązania zawodowe lub, w przypadku osób bez powiązań zawodowych, ze względu na powiązania osobiste, które wskazują na silne więzi pomiędzy tą osobą a miejscem jej zamieszkania;
6) "wystawa objazdowa" oznacza kolekcję próbek, cyrk objazdowy, menażerię lub wystawę roślin przeznaczone do wystawiania na widok publiczny w celach zarobkowych;
7) "świadectwa dotyczące określonej transakcji" oznacza świadectwa wydane zgodnie z art. 48, ważne wyłącznie w odniesieniu do określonej transakcji na terytorium państwa członkowskiego wydającego świadectwo;
8) "świadectwa dotyczące określonego okazu" oznacza świadectwa wydane zgodnie z art. 48, inne niż świadectwa dotyczące określonej transakcji.
ROZDZIAŁ II
FORMULARZE I WYMOGI TECHNICZNE
Artykuł 2
Formularze
1.
Formularze, na których sporządza się zezwolenia na przywóz, zezwolenia na wywóz, świadectwa powrotnego wywozu, świadectwa własności prywatnej oraz wnioski o wydanie takich dokumentów, są zgodne ze wzorem zamieszczonym w załączniku I, za wyjątkiem pól zastrzeżonych do użytku krajowego.
2.
Formularze, na których sporządza się powiadomienia o przywozie, są zgodne z wzorem zamieszczonym w załączniku II, za wyjątkiem pól zastrzeżonych do użytku krajowego.
Formularze te mogą zawierać numer seryjny.
3.
Formularze, na których sporządza się świadectwa dla wystaw objazdowych oraz wnioski o wydanie takich dokumentów, są zgodne z wzorem zamieszczonymi w załączniku III, za wyjątkiem pól zastrzeżonych do użytku krajowego.
4.
Formularze, na których sporządza się załączniki do świadectw własności prywatnej oraz świadectw dla wystawy objazdowej, są zgodne ze wzorem zamieszczonym w załączniku IV.
5. Formularze, na których sporządza się świadectwa określone w art. 5 ust. 2 lit. b), art. 5 ust. 3 i 4, art. 8 ust. 3 oraz art. 9 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 338/97 oraz wnioski o wydanie takich świadectw, są zgodne ze wzorem zamieszczonym w załączniku V do niniejszego rozporządzenia, z wyjątkiem pól zastrzeżonych do użytku krajowego.
Państwa członkowskie mogą jednak postanowić, że zamiast wcześniej wydrukowanego tekstu, pola 18 i 19 zawierają wyłącznie stosowne poświadczenie i/lub upoważnienie.
6. Forma etykiet, o których mowa w art. 7 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 338/97, jest zgodna ze wzorem zamieszczonym w załączniku VI do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
Specyfikacje techniczne dotyczące formularzy
1.
Papier wykorzystywany w formularzach, o których mowa w art. 2, nie zawiera ścieru drzewnego, nadaje się do zapisania, a jego gramatura nie może być mniejsza niż 55 g/m2.
2.
Rozmiar formularzy, o których mowa w art. 2 ust. 1–5, wynosi 210 x 297 mm (A4), dopuszczalne są maksymalne odchylenia w odniesieniu do długości do 18 mm mniej oraz 8 mm więcej.
3.
Kolor papieru formularzy, o których mowa w art. 2 ust. 1, jest następujący:
a) biały dla formularza 1, oryginału, z tłem giloszowym, drukowanym na szaro na pierwszej stronie, w celu wykrycia wszelkich prób podrobienia metodami mechanicznymi lub chemicznymi;
b) żółty dla formularza 2, kopii dla posiadacza;
c) jasnozielony dla formularza 3, kopii dla kraju wywozu lub powrotnego wywozu w przypadku zezwolenia na przywóz, lub kopii do zwrotu przez służby celne organowi wydającemu w przypadku zezwolenia na wywóz lub świadectwa powrotnego wywozu;
d) różowy dla formularza 4, kopii dla wydającego organu zarządzającego;
e) biały dla formularza 5, wniosku.
4.
Kolor papieru formularzy, o których mowa w art. 2 ust. 2, jest następujący:
a) biały dla formularza 1, oryginału;
b) żółty dla formularza 2, kopii dla importera.
5. Kolor papieru formularzy, o których mowa w art. 2 ust. 3 i 5, jest następujący:
a) żółty dla formularza 1, oryginału, z tłem giloszowym, drukowanym na szaro na pierwszej stronie, w celu wykrycia wszelkich prób podrobienia metodami mechanicznymi lub chemicznymi;
b) różowy dla formularza 2, kopii dla wydającego organu zarządzającego;
c) biały dla formularza 3, wniosku.
6. Kolor papieru do załączników i etykiet, o których mowa odpowiednio w art. 2 ust. 4 i 6, jest biały.
7.
Formularze, o których mowa w art. 2, są drukowane i wypełniane w jednym z urzędowych języków Wspólnoty określonym przez organy zarządzające poszczególnych państw członkowskich.
Tam gdzie to konieczne formularze zawierają tłumaczenie treści na jeden z urzędowych języków roboczych Konwencji.
8.
Państwa członkowskie są odpowiedzialne za druk formularzy, o których mowa w art. 2, mogących stanowić, w przypadku formularzy określonych w art. 2 ust. 1–5, część skomputeryzowanego procesu wydawania zezwoleń/świadectw.
Artykuł 4
Wypełnianie formularzy
1.
Formularze należy wypełnić pismem maszynowym.
Jednakże wnioski o wydanie zezwoleń na przywóz i wywóz, świadectw powrotnego wywozu, świadectw, o których mowa w art. 5 ust. 2 lit. b), art. 5 ust. 3 i 4, art. 8 ust. 3 i art. 9 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 338/97, świadectw własności prywatnej oraz świadectw dla wystaw objazdowych, jak również powiadomienia o przywozie, załączniki do formularzy oraz etykiety mogą być wypełniane pismem ręcznym czytelnie, atramentem i drukowanymi literami.
2. Formularze 1–4 z załącznika I, formularze 1 i 2 z załącznika II, formularze 1 i 2 z załącznika III oraz formularze 1 i 2 z załącznika V, załączniki do formularzy, o których mowa w art. 2 ust. 4, oraz etykiety, o których mowa w art. 2 ust. 6, nie mogą zawierać żadnych wymazań ani zmian, chyba że zostały one poświadczone pieczęcią i podpisem organu zarządzającego wydającego dokument. Również w przypadku powiadomień o przywozie, o których mowa w art. 2 ust. 2, oraz załączników do formularzy, o których mowa w art. 2 ust. 4, wymazania i zmiany mogą być poświadczone pieczęcią i podpisem urzędu celnego, w którym towar jest wprowadzany.
Artykuł 5
Treść zezwoleń, świadectw i wniosków o wydanie takich dokumentów
Informacje i odniesienia w zezwoleniach i świadectwach, jak również wnioski o wydanie takich dokumentów spełniają następujące wymagania:
1) opis okazów zawiera, tam gdzie jest to przewidziane, jeden z kodów określonych w załączniku VII;
2) do oznaczenia ilości i masy netto stosuje się jednostki określone w załączniku VII;
3) taksony, do których należą okazy, wskazują na gatunek, za wyjątkiem przypadków, gdzie gatunek odróżniany jest od podgatunku zgodnie z załącznikami do rozporządzenia (WE) nr 338/97 lub gdzie Konferencja Stron Konwencji uznała, że rozróżnienie na wyższym poziomie taksonomicznym jest wystarczające;
4) do wskazania naukowych nazw taksonów stosuje się standardowe źródła nomenklatury zawarte w załączniku VIII do niniejszego rozporządzenia;
5) tam gdzie jest to wymagane wskazuje się cel transakcji za pomocą jednego z kodów określonych w pkt 1 załącznika IX do niniejszego rozporządzenia;
6) źródło okazów wskazuje się przy pomocy jednego z kodów określonych w pkt 2 załącznika IX do niniejszego rozporządzenia.
Tam gdzie zastosowanie kodów, o których mowa w pkt 6), podlega kryteriom określonym w rozporządzeniu (WE) nr 338/97 lub w niniejszym rozporządzeniu, kody te muszą być zgodne z tymi kryteriami.
Artykuł 6
Załączniki do formularzy
1.
Jeżeli załącznik dodany do jednego z formularzy, o których mowa w art. 2, stanowi jego integralną część, fakt ten oraz liczba stron są wyraźnie wskazane na odpowiednim zezwoleniu lub świadectwie, a każda strona załącznika zawiera:
a) numer zezwolenia lub świadectwa oraz datę jego wydania;
b) podpis i stempel lub suchą pieczęć organu zarządzającego, który wydał zezwolenie lub świadectwo.
2.
W przypadku gdy formularze określone w art. 2 ust. 1 są wykorzystywane dla więcej niż jednego gatunku w przesyłce, dodawany jest załącznik, który oprócz informacji wymaganych w ust. 1 niniejszego artykułu dla każdego gatunku w przesyłce powtarza pola 8–22 odpowiedniego formularza, jak również jego pole 27, zawierające "ilości/masy netto rzeczywiście przywiezione lub (ponownie) wywiezione" oraz, tam gdzie właściwe, "liczbę martwych zwierząt w chwili przybycia".
3.
W przypadku gdy formularze określone w art. 2 ust. 3 są stosowane dla więcej niż jednego gatunku, dodawany jest załącznik, który oprócz informacji wymaganych w ust. 1 niniejszego artykułu dla każdego gatunku powtarza pola 8–18 danego formularza.
4.
W przypadku gdy formularze określone w art. 2 ust. 5 są stosowane dla więcej niż jednego gatunku, dodawany jest załącznik, który oprócz informacji wymaganych w ust. 1 niniejszego artykułu dla każdego gatunku powtarza pola 4–18 danego formularza.
Artykuł 7
Zezwolenia i świadectwa wystawiane przez państwa trzecie
1. Przepisy art. 4 ust. 1 i 2, art. 5 pkt 3), 4) i 5) oraz art. 6 stosuje się w przypadku decyzji w sprawie akceptowalności zezwoleń i świadectw wydanych przez państwa trzecie dla okazów, które mają być wprowadzone do Wspólnoty.
2.
Jeżeli zezwolenia i świadectwa, o których mowa w ust. 1, dotyczą okazów, które są objęte dobrowolnie ustalonymi kontyngentami eksportowymi lub kontyngentami eksportowymi wyznaczonymi przez Konferencję Stron Konwencji, są one akceptowane wyłącznie jeśli określają całkowitą liczbę okazów już wywiezionych w bieżącym roku, wraz z okazami objętymi danym zezwoleniem, oraz kontyngent dla danego gatunku.
3.
Świadectwa powrotnego wywozu wydawane przez państwa trzecie są akceptowane wyłącznie jeśli zawierają określenie kraju pochodzenia oraz numer i datę wydania odpowiedniego zezwolenia na wywóz oraz, tam gdzie to właściwe, kraj ostatniego powrotnego wywozu oraz numer i datę wydania odpowiedniego świadectwa powrotnego wywozu lub jeśli zawierają wystarczające uzasadnienie pominięcia takich informacji.
ROZDZIAŁ III
WYDANIE, KORZYSTANIE ORAZ WAŻNOŚĆ DOKUMENTÓW
Artykuł 8
Wydawanie i korzystanie z dokumentów
1. Dokumenty są wydawane i wykorzystywane zgodnie z przepisami oraz na warunkach określonych w niniejszym rozporządzeniu oraz w rozporządzeniu (WE) nr 338/97, w szczególności w jego art. 11 ust. 1–4.
W celu zapewnienia zgodności z tymi rozporządzeniami oraz z ich przepisami wykonawczymi w prawie krajowym wydający organ zarządzający może ustanowić zastrzeżenia, warunki i wymagania, które zostają zawarte w wymienionych dokumentach.
2.
Korzystanie z tych dokumentów nie ma wpływu na inne formalności dotyczące przepływu towarów wewnątrz Wspólnoty, wprowadzania towarów na terytorium Wspólnoty i ich wywozu lub powrotnego wywozu z Wspólnoty ani na wydawanie dokumentów używanych przy tych formalnościach.
3.
Organy zarządzające decydują o wydaniu zezwoleń i świadectw w terminie jednego miesiąca od daty złożenia kompletnego wniosku.
Jednakże gdy wydający organ zarządzający przeprowadza konsultacje z innymi organami, taka decyzja może zostać podjęta dopiero po zadawalającym zakończeniu takich konsultacji.
Wnioskodawcy są powiadamiani o znacznych opóźnieniach w rozpatrywaniu ich wniosków.
Artykuł 9
Przesyłki okazów
Odrębne zezwolenie na przywóz, powiadomienie o przywozie, zezwolenie na wywóz i świadectwo powrotnego wywozu wydawane są dla każdej przesyłki okazów stanowiących część jednego ładunku.
Artykuł 10
Ważność zezwoleń na przywóz i na wywóz, świadectw powrotnego wywozu, świadectw dla wystaw objazdowych oraz świadectw własności prywatnej
1.
Okres ważności zezwoleń na przywóz wydawanych zgodnie z art. 20 i 21 nie może przekraczać 12 miesięcy.
Jednakże zezwolenie na przywóz nie jest ważne w przypadku braku ważnego odpowiadającego mu dokumentu z kraju wywozu lub powrotnego wywozu.
2.
Okres ważności zezwoleń na wywóz i świadectw powrotnego wywozu, wydawanych zgodnie z art. 26, nie może przekraczać 6 miesięcy.
3.
Okres ważności świadectw dla wystaw objazdowych i świadectw własności prywatnej, wydawanych odpowiednio zgodnie z art. 30 i 37, nie może przekraczać 3 lat.
4.
Po wygaśnięciu zezwolenia i świadectwa, o których mowa w ust. 1, 2 i 3, tracą ważność.
5.
Świadectwa dla wystawy objazdowej lub świadectwa własności prywatnej tracą ważność, jeśli okaz jest sprzedany, zgubiony, zniszczony lub skradziony, jeśli okaz w jakikolwiek inny sposób zmienił właściciela lub w przypadku śmierci, ucieczki lub wypuszczenia do środowiska naturalnego żywych okazów.
6.
Posiadacz, bez nieuzasadnionej zwłoki, zwraca wydającemu organowi zarządzającemu oryginał oraz wszelkie kopie wygasłego, niewykorzystanego lub nieważnego zezwolenia na przywóz, zezwolenia na wywóz, świadectwa powrotnego wywozu, świadectwa dla wystawy objazdowej lub świadectwa własności prywatnej.
Artykuł 11
Ważność wykorzystywanych zezwoleń na przywóz oraz świadectw, o których mowa w art. 47, 48, 49, 60 i 63
1.
Kopie dla posiadacza wykorzystanych zezwoleń na przywóz tracą ważność w następujących przypadkach:
a) w przypadku śmierci określonych w nich żywych okazów;
b) w przypadku ucieczki lub wypuszczenia na wolność określonych w nich żywych zwierząt;
c) w przypadku zniszczenia określonych w nich okazów;
d) w przypadku gdy dane w polach 3, 6 i 8 nie odzwierciedlają już stanu faktycznego.
2.
Świadectwa określone w art. 47, 48, 49, 60 i 63 tracą ważność w następujących przypadkach:
a) w przypadku śmierci określonych w nich żywych okazów;
b) w przypadku ucieczki lub wypuszczenia na wolność określonych w nich żywych zwierząt;
c) w przypadku zniszczenia określonych w nich okazów;
d) w przypadku gdy dane w polach 2 i 4 nie odzwierciedlają dłużej stanu faktycznego.
3.
Świadectwa wydane zgodnie z art. 48 i 63 są świadectwami dotyczącymi określonej transakcji, o ile okazy objęte takim świadectwem nie są trwale oznakowane w unikatowy sposób.
Organ zarządzający państwa członkowskiego, na którego terytorium znajduje się okaz, może również, w porozumieniu z odpowiednim organem naukowym, zdecydować o wydaniu świadectw dotyczących określonej transakcji, gdy istnieją inne czynniki związane z ochroną gatunków uniemożliwiające wydanie świadectwa dotyczącego określonego okazu.
4.
Świadectwa, o których mowa w art. 48 ust. 1 lit. d) oraz w art. 60, tracą ważność, gdy dane zawarte w polu 1 nie odzwierciedlają dłużej stanu faktycznego.
Takie dokumenty są zwracane bez nadmiernej zwłoki wydającemu organowi zarządzającemu, który w stosownych przypadkach może wydać świadectwo uwzględniające wymagane zmiany zgodnie z art. 51.
Artykuł 12
Dokumenty unieważnione, utracone, skradzione, zniszczone, po wygaśnięciu
1.
Jeśli zezwolenie lub świadectwo jest wydawane w celu zastąpienia unieważnionego, utraconego, skradzionego, zniszczonego dokumentu lub w przypadku wygaśnięcia zezwolenia lub świadectwa powrotnego wywozu, numer zastąpionego dokumentu oraz przyczynę zastąpienia wskazuje się w polu "warunki szczególne".
2.
W przypadku unieważnienia, utraty, kradzieży lub zniszczenia zezwolenia na wywóz lub świadectwa powrotnego wywozu organ zarządzający wydający dokument informuje o tym organ zarządzający kraju przeznaczenia oraz Sekretariat Konwencji.
Artykuł 13
Termin składania wniosków o wydanie zezwoleń na przywóz i (powrotny) wywóz oraz objęcia procedurą celną
1.
Wnioski o wydanie zezwoleń na przywóz, zezwoleń na wywóz oraz świadectw ponownego wywozu są, uwzględniając art. 8 ust. 3, składane z odpowiednim wyprzedzeniem umożliwiającym wydanie dokumentów przed wprowadzeniem okazów do Wspólnoty lub przed ich wywozem, lub powrotnym wywozem z terytorium Wspólnoty.
2.
Okazy mogą być objęte procedurą celną dopiero po okazaniu wymaganych dokumentów.
Artykuł 14
Ważność dokumentów wydanych w państwach trzecich
W przypadku wprowadzenia okazów na terytorium Wspólnoty wymagane dokumenty wydane w państwach trzecich zostają uznane za ważne, wyłącznie jeśli zostały wydane do wywozu lub ponownego wywozu z tego kraju i zostały wykorzystane przed upływem ważności oraz jeśli są wykorzystane do wprowadzenia okazów na terytorium Wspólnoty nie później niż 6 miesięcy od daty ich wydania.
Jednakże świadectwa pochodzenia okazów gatunków wymienionych w załączniku C do rozporządzenia (WE) nr 338/97 mogą być wykorzystywane do wprowadzenia okazów na terytorium Wspólnoty w terminie nieprzekraczającym 12 miesięcy od daty ich wydania, a świadectwa dla wystaw objazdowych oraz świadectwa własności prywatnej mogą być wykorzystywane do wwozu okazów na terytorium Wspólnoty oraz w celu wnioskowania o odpowiednie świadectwa zgodnie z art. 30 i 37 niniejszego rozporządzenia w terminie 3 lat od daty wydania.
Artykuł 15
Wydanie niektórych dokumentów z mocą wsteczną
1. W drodze odstępstwa od art. 13 ust. 1 i art. 14 niniejszego rozporządzenia oraz pod warunkiem że importer lub (re-)eksporter poinformuje właściwy organ zarządzający w momencie dotarcia lub przed wywozem przesyłki o przyczynach braku wymaganych dokumentów, dokumenty dla okazów gatunków wymienionych w załączniku B i C do rozporządzenia (WE) nr 338/97, jak również dla okazów gatunków wymienionych w załączniku A do tego rozporządzenia i równocześnie w jego art. 4 ust. 5 mogą być w drodze wyjątku wydane z mocą wsteczną.
2.
Odstępstwo określone w ust. 1 obowiązuje, jeśli właściwy organ zarządzający państwa członkowskiego w porozumieniu z właściwymi organami państwa trzeciego, gdzie stosowne, jest przekonany, że powstałe nieprawidłowości nie zostały zawinione przez importera lub (re-)eksportera oraz że przywóz lub (powrotny) wywóz danych okazów jest zgodny w pozostałych aspektach z przepisami rozporządzenia (WE) nr 338/97, Konwencją oraz odpowiednim ustawodawstwem państwa trzeciego.
3.
Dokumenty wydane zgodnie z ust. 1 wyraźnie wskazują, że zostały wydane z mocą wsteczną oraz określają przyczyny takiego wydania.
W przypadku wspólnotowych zezwoleń na przywóz, wspólnotowych zezwoleń na wywóz oraz wspólnotowych świadectw powrotnego wywozu uwagę tę należy zamieścić w polu 23.
4.
Sekretariat Konwencji jest informowany o zezwoleniach na wywóz i świadectwach powrotnego wywozu wydanych zgodnie z przepisami ust. 1, 2 i 3.
Artykuł 16
Okazy w tranzycie przez terytorium Wspólnoty
Przepisy art. 14 i 15 stosuje się z uwzględnieniem niezbędnych zmian do okazów gatunków wymienionych w załącznikach A i B do rozporządzenia (WE) nr 338/97, które są przewożone tranzytem przez terytorium Wspólnoty, jeśli taki tranzyt jest w pozostałych aspektach zgodny z przepisami tego rozporządzenia.
Artykuł 17
Świadectwa fitosanitarne
1.
W przypadku sztucznie rozmnażanych roślin gatunków wymienionych w załącznikach B i C do rozporządzenia (WE) nr 338/97 oraz sztucznie rozmnażanych hybryd otrzymanych z nieopisanych gatunków wymienionych w załączniku A do tego rozporządzenia:
a) państwa członkowskie mogą zdecydować o wydaniu świadectwa fitosanitarnego zamiast zezwolenia na wywóz;
b) świadectwa fitosanitarne wydane przez państwa trzecie są akceptowane zamiast zezwolenia na wywóz.
2.
W przypadku wydania świadectwa fitosanitarnego, o którym mowa w ust. 1, zawiera ono nazwę naukową na poziomie gatunku lub, jeśli nie jest to możliwe dla danego taksonu ujętego według rodziny w załącznikach do rozporządzenia (WE) nr 338/97, na poziomie rodzaju.
Natomiast sztucznie rozmnażane orchidee i kaktusy, wymienione w załączniku B do rozporządzenia (WE) nr 338/97, mogą być określane jako takie.
Świadectwa fitosanitarne zawierają również rodzaj i liczbę okazów i są opatrzone stemplem, suchą pieczęcią lub innym szczególnym znakiem stwierdzającym, że "okazy zostały sztucznie rozmnożone zgodnie z definicją CITES".
Artykuł 18
Uproszczona procedura dla handlu próbkami biologicznymi
1.
W przypadku handlu, który nie będzie miał wpływu na ochronę danych gatunków lub wyłącznie nieistotny wpływ, uproszczona procedura na podstawie wstępnie wydawanych zezwoleń i świadectw może zostać zastosowana dla próbek biologicznych o rodzaju i rozmiarach określonych w załączniku XI, jeżeli te próbki są pilnie potrzebne do wykorzystania w sposób określony w tym załączniku i jeżeli spełnione są następujące warunki:
a) każde państwo członkowskie musi utworzyć i prowadzić rejestr podmiotów, które mogą korzystać z uproszczonych procedur, zwanych dalej "zarejestrowanymi podmiotami", jak również gatunków, którymi mogą one handlować w ramach takich procedur, a także musi zapewnić weryfikację takiego rejestru przez organ zarządzający co pięć lat;
b) państwa członkowskie muszą dostarczyć zarejestrowanym podmiotom częściowo wypełnione zezwolenia i świadectwa;
c) państwa członkowskie muszą upoważnić zarejestrowane podmioty do wprowadzania określonych informacji na pierwszej stronie zezwolenia lub świadectwa, gdy organ zarządzający odpowiedniego państwa członkowskiego wskazał w polu 23 lub w równoważnym miejscu, lub w załączniku do zezwolenia lub świadectwa:
i) listę pól, które mają prawo wypełnić zarejestrowane podmioty dla każdej dostawy;
ii) miejsce na podpis osoby wypełniającej dokument.
Jeśli lista, o której mowa w lit. c) ppkt i), zawiera nazwy naukowe, organ zarządzający zamieszcza wykaz zatwierdzonych gatunków na pierwszej stronie zezwolenia lub świadectwa, lub w ich załączniku.
2. Podmioty można zarejestrować dla określonego gatunku wyłącznie jeżeli właściwy organ naukowy, zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. a), art. 4 ust. 2 lit. a), art. 5 ust. 2 lit. a) oraz art. 5 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 338/97, orzekł, że wielokrotne transakcje obejmujące próbki biologiczne wymienione w załączniku XI do niniejszego rozporządzenia nie będą miały szkodliwego wpływu na ochronę danych gatunków.
3.
Pojemnik, w którym przewożone są próbki biologiczne wymienione w ust. 1, jest oznaczony etykietą z określeniem "Muestras biológicas CITES" lub "CITES Biological Samples", lub "Échantillons biologiques CITES" oraz z numerem dokumentu wydanego zgodnie z Konwencją.
Artykuł 19
Uproszczona procedura dla wywozu i powrotnego wywozu martwych okazów
1.
W przypadku wywozu lub powrotnego wywozu martwych okazów, w tym ich części lub wytworów z nich, z gatunków wymienionych w załącznikach B i C do rozporządzenia (WE) nr 338/97, państwa członkowskie mogą umożliwić zastosowanie uproszczonej procedury na podstawie wstępnie wydawanych zezwoleń na wywóz lub świadectw powrotnego wywozu, jeżeli spełnione są następujące warunki:
a) właściwy organ naukowy musi stwierdzić, że taki wywóz lub powrotny wywóz nie będzie mieć szkodliwego wpływu na ochronę danych gatunków;
b) każde państwo członkowskie musi utworzyć i prowadzić rejestr podmiotów, które mogą korzystać z uproszczonych procedur, zwanych dalej "zarejestrowanymi podmiotami", jak również gatunków, którymi mogą one handlować w ramach takich procedur, a także musi zapewnić weryfikację takiego rejestru przez organ zarządzający co pięć lat;
c) państwa członkowskie muszą dostarczyć zarejestrowanym podmiotom częściowo wypełnione zezwolenia na wywóz i świadectwa powrotnego wywozu;
d) państwa członkowskie muszą upoważnić zarejestrowane podmioty do wprowadzania określonych informacji w polach 3, 5, 8 i 9 lub 10 zezwolenia lub świadectwa, z zastrzeżeniem, że te podmioty spełnią następujące wymagania:
i) podpiszą wypełnione zezwolenie lub świadectwo w polu 23;
ii) niezwłocznie prześlą kopię zezwolenia lub świadectwa do organu zarządzającego wydającego dokument;
iii) prowadzą rejestr, który przedstawiają właściwemu organowi zarządzającemu na jego wniosek i który zawiera szczegółowe dane sprzedanych okazów, w tym nazwę gatunku, rodzaj okazu, źródło pochodzenia okazu, daty sprzedaży oraz nazwiska i adresy nabywców.
2. Wywóz i powrotny wywóz, o których mowa w ust. 1, spełniają ponadto przepisy art. 5 ust. 4 i 5 rozporządzenia (WE) nr 338/97.
ROZDZIAŁ IV
ZEZWOLENIA NA PRZYWÓZ
Artykuł 20
Wnioski
1.
Wnioskodawca składający wniosek o udzielenie zezwolenia na przywóz, w stosownych przypadkach wypełnia pola 1, 3 do 6 oraz 8–23 formularza wniosku oraz pola 1, 3, 4, 5 oraz 8–22 oryginału i wszystkich kopii.
Państwa członkowskie mogą jednakże postanowić, że wyłącznie formularz wniosku będzie wypełniany. W takim przypadku wniosek może dotyczyć więcej niż jednej przesyłki.
2.
Odpowiednio wypełniony formularz jest składany do organu zarządzającego państwa członkowskiego miejsca przeznaczenia i zawiera informacje oraz załączone dokumenty dowodowe, które organ uzna za niezbędne w celu stwierdzenia, czy na podstawie art. 4 rozporządzenia (WE) nr 338/97 zezwolenie powinno zostać wydane.
Pominięcie informacji we wniosku musi być uzasadnione.
3.
Przy składaniu wniosku o wydanie zezwolenia na przywóz dotyczącego okazów, dla których taki wniosek został wcześniej odrzucony, wnioskodawca informuje organ zarządzający o takim fakcie.
4.
W przypadku zezwoleń na przywóz dotyczących okazów, o których mowa w art. 64 ust. 1 lit. a)–f), wnioskodawca wykazuje organowi zarządzającemu, że wymogi w zakresie znakowania, określone w art. 66, są spełnione.
Artykuł 21
Zezwolenia na przywóz wydawane dla okazów gatunków wymienionych w załączniku I do Konwencji oraz wymienione w załączniku A do rozporządzenia (WE) nr 338/97
W przypadku zezwoleń na przywóz, wydanych dla okazów gatunków wymienionych w załączniku I do Konwencji oraz wymienionych w załączniku A do rozporządzenia (WE) nr 338/97, kopia dla kraju wywozu lub powrotnego wywozu może zostać zwrócona do wnioskodawcy celem jej przedłożenia organowi zarządzającemu kraju wywozu lub powrotnego wywozu w celu wydania zezwolenia na wywóz lub świadectwa powrotnego wywozu. Oryginał tego zezwolenia na przywóz, zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. b) ppkt ii) wymienionego rozporządzenia, zostanie zatrzymany do czasu przedstawienia zgodnego z nim zezwolenia na wywóz lub świadectwa powrotnego wywozu.
W przypadku gdy kopia dla kraju wywozu lub powrotnego wywozu nie zostanie zwrócona do wnioskodawcy, otrzymuje on zaświadczenie, że zezwolenie na przywóz zostanie wydane i na jakich warunkach.
Artykuł 22
Dokumenty składane przez importera w urzędzie celnym
Bez uszczerbku dla art. 53, importer lub jego upoważniony przedstawiciel dostarcza granicznemu urzędowi celnemu w miejscu wprowadzenia na terytorium Wspólnoty, określonemu zgodnie z art. 12 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 338/97, wszystkie następujące dokumenty:
1) oryginał zezwolenia na przywóz (formularz 1);
2) "kopię dla posiadacza" (formularz 2);
3) jeśli zezwolenie na przywóz tak stanowi, wszelkie dokumenty z kraju wywozu lub powrotnego wywozu.
Tam gdzie to stosowne, importer lub jego upoważniony przedstawiciel wskazuje w polu 26 numer konosamentu lub lotniczego listu przewozowego.
Artykuł 23
Działania urzędu celnego
Urząd celny, o którym mowa w art. 22, lub, w stosownym przypadku, w art. 53 ust. 1, po wypełnieniu pola 27 oryginału zezwolenia na przywóz (formularz 1) oraz "kopii dla posiadacza" (formularz 2) zwraca kopię importerowi lub jego upoważnionemu przedstawicielowi.
Oryginał zezwolenia na przywóz (formularz 1) oraz wszelka dokumentacja pochodząca z kraju wywozu lub powrotnego wywozu zostają przesłane zgodnie z art. 45.
ROZDZIAŁ V
POWIADOMIENIA O PRZYWOZIE
Artykuł 24
Dokumenty składane przez importera w urzędzie celnym
1. Importer lub jego upoważniony przedstawiciel, gdzie stosowne, wypełnia pola 1–13 oryginału powiadomienia o przywozie (formularz 1) oraz "kopię dla importera" (formularz 2) oraz, bez uszczerbku dla art. 25, składa je razem z dokumentacją pochodzącą z kraju wywozu lub powrotnego wywozu w granicznym urzędzie celnym w miejscu wprowadzenia na terytorium Wspólnoty określonym zgodnie z art. 12 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 338/97.
2. W przypadku powiadomień o przywozie, dotyczących okazów gatunków wymienionych w załączniku C do rozporządzenia (WE) nr 338/97, urzędy celne mogą, jeśli konieczne, zatrzymać takie okazy na czas weryfikacji ważności towarzyszących dokumentów, o których mowa w art. 4 ust. 3 lit. a) i b) tego rozporządzenia.
Artykuł 25
Działania urzędu celnego
Urząd celny, o którym mowa w art. 24, lub, gdzie to stosowne, w art. 53 ust. 1, po wypełnieniu pola 14 oryginału powiadomienia o przywozie (formularz 1) oraz "kopii dla posiadacza" (formularz 2) zwraca kopię importerowi lub jego upoważnionemu przedstawicielowi.
Oryginał zezwolenia na przywóz (formularz 1) oraz wszelka dokumentacja pochodząca z kraju wywozu lub powrotnego wywozu zostają przesłane zgodnie z art. 45.
ROZDZIAŁ VI
ZEZWOLENIA NA WYWÓZ I ŚWIADECTWA POWROTNEGO WYWOZU
Artykuł 26
Wnioski
1.
Wnioskujący o udzielenie zezwolenia na wywóz lub świadectwa powrotnego wywozu, gdzie stosowne, wypełnia pola 1, 3, 4, 5 oraz 8–23 formularza wniosku oraz pola 1, 3, 4 i 5 oraz 8–22 oryginału i wszystkich kopii.
Państwa członkowskie mogą jednakże postanowić, że wyłącznie formularz wniosku będzie wypełniany. W takim przypadku wniosek może dotyczyć więcej niż jednej przesyłki.
2.
Odpowiednio wypełniony formularz jest składany do organu zarządzającego państwa członkowskiego, na którego terytorium znajdują się okazy, i zawiera informacje oraz dokumenty towarzyszące, które organ uzna za niezbędne w celu stwierdzenia, czy na podstawie art. 5 rozporządzenia (WE) nr 338/97 zezwolenie/świadectwo powinno zostać wydane.
Pominięcie informacji we wniosku należy uzasadnić.
3.
W przypadku składania wniosku o wydanie zezwolenia na wywóz lub świadectwa powrotnego wywozu dotyczącego okazów, dla których taki wniosek został wcześniej odrzucony, wnioskodawca informuje organ zarządzający o takim fakcie.
4.
W przypadku zezwoleń na wywóz oraz świadectw powrotnego wywozu dotyczących okazów, o których mowa w art. 65, wnioskodawca wykazuje organowi zarządzającemu, że wymogi w zakresie oznakowania, określone w art. 66, są spełnione.
5.
W przypadku gdy w celu uzupełnienia wniosku o wydanie świadectwa powrotnego wywozu zostaje przedstawiona "kopia dla posiadacza" zezwolenia na przywóz, "kopia dla importera" powiadomienia o przywozie lub świadectwo wystawione na ich podstawie.
Takie dokumenty są zwracane wnioskodawcy wyłącznie po sprostowaniu liczby okazów, dla których dokument pozostaje ważny. Taki dokument nie zostanie zwrócony wnioskodawcy, jeśli świadectwo powrotnego wywozu jest udzielone na wszystkie okazy, dla których dokument pozostaje ważny, lub jeśli zostaje on zastąpiony zgodnie z art. 51.
6.
Organ zarządzający ustala ważność wszelkich dokumentów uzupełniających, jeśli to konieczne w porozumieniu z organem zarządzającym innego państwa członkowskiego.
7.
Przepisy ust. 5 i 6 stosuje się również, jeśli świadectwo jest przedstawione jako uzupełnienie wniosku o zezwolenie na wywóz.
8.
W przypadku gdy pod nadzorem organu zarządzającego państwa członkowskiego okazy zostały indywidualnie oznaczone, umożliwiając łatwe odniesienie do dokumentów, o których mowa w ust. 5 i 7, nie jest wymagane fizyczne przedłożenie tych dokumentów razem z wnioskiem, pod warunkiem że liczba okazów jest podana we wniosku.
9.
W przypadku braku dokumentów uzupełniających, o których mowa w ust. 5–8, organ zarządzający ustala legalność wprowadzenia do Wspólnoty lub nabycia na terytorium Wspólnoty okazów, które mają być (z powrotem) wywiezione, jeśli to konieczne w porozumieniu z organem zarządzającym innego państwa członkowskiego.
10.
W przypadku gdy dla celów ust. 3–9 organ zarządzający konsultuje się z organem zarządzającym innego państwa członkowskiego, ten drugi udziela odpowiedzi w ciągu jednego tygodnia.
Artykuł 27
Dokumenty składane przez (re-)eksportera w urzędzie celnym
(Re-)eksporter lub jego upoważniony przedstawiciel składa oryginał zezwolenia na wywóz lub świadectwa powrotnego wywozu (formularz 1), "kopię dla posiadacza" (formularz 2) oraz "kopię do zwrotu organowi wydającemu" (formularz 3) w urzędzie celnym określonym zgodnie z art. 12 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 338/97.
Tam gdzie to stosowne, (re-)eksporter lub jego upoważniony przedstawiciel podaje w polu 26 numer konosamentu lub lotniczego listu przewozowego.
Artykuł 28
Działania urzędu celnego
Urząd celny, o którym mowa w art. 27, po wypełnieniu pola 27 zwraca oryginał zezwolenia na wywóz lub świadectwa powrotnego wywozu (formularz 1) oraz "kopię posiadacza" (formularz 2) (re-)eksporterowi lub jego upoważnionemu przedstawicielowi.
"Kopia do zwrotu organowi wydającemu" (formularz 3) zezwolenia na wywóz lub świadectwa powrotnego wywozu jest przesyłana zgodnie z art. 45.
Artykuł 29
Wstępnie wydawane zezwolenia dla szkółek
W przypadku gdy państwo członkowskie, zgodnie z wytycznymi przyjętymi przez Konferencję Stron Konwencji, zarejestruje szkółki dokonujące wywozu sztucznie rozmnażanych okazów gatunków wymienionych w załączniku A do rozporządzenia (WE) nr 338/97, może ono wstępnie wydać dla tych szkółek zezwolenia na wywóz dla gatunków określonych w załączniku A lub B tego rozporządzenia.
W polu 23 tego wstępnie wydanego zezwolenia na wywóz wpisuje się numer rejestracyjny szkółki oraz następujące stwierdzenie:
"Zezwolenie jest ważne wyłącznie w odniesieniu do sztucznie rozmnażanych roślin zgodnie z definicją z rezolucji Konferencji CITES 11.11 (Rev.CoP 13).
Dotyczy wyłącznie poniższych taksonów: . . . . . . . . . . .".
ROZDZIAŁ VII
ŚWIADECTWA DLA WYSTAW OBJAZDOWYCH
Artykuł 30
Wydawanie
1.
Państwa członkowskie mogą wydać świadectwa dla wystaw objazdowych w przypadku legalnie nabytych okazów stanowiących część wystawy objazdowej i spełniających jeden z następujących warunków:
a) urodziły się i były hodowane w niewoli zgodnie z art. 54 i 55 lub sztucznie rozmnażane zgodnie z art. 56;
b) zostały nabyte lub wprowadzone na terytorium Wspólnoty, zanim przepisy dotyczące okazów wymienionych w załącznikach I, II lub III do Konwencji lub załącznika C do rozporządzenia (EWG) nr 3626/82 lub załączników A, B i C do rozporządzenia (WE) nr 338/97 zaczęły być względem nich stosowane.
2.
W przypadku żywych zwierząt świadectwo dla wystawy objazdowej obejmuje wyłącznie jeden okaz.
3.
Dodatkowa strona jest dołączana do świadectwa dla wystawy objazdowej w celu zastosowania zgodnie z art. 35.
4.
W przypadku okazów innych niż żywe zwierzęta organ zarządzający załącza do świadectwa dla wystawy objazdowej arkusz inwentarzowy zawierający dla każdego okazu wszystkie informacje wymagane w polach 8–18 wzoru formularza określonego w załączniku III.
Artykuł 31
Użycie
Świadectwo dla wystawy objazdowej może być wykorzystywane jako:
1) zezwolenie na przywóz zgodnie z art. 4 rozporządzenia (WE) nr 338/97;
2) zezwolenie na wywóz lub świadectwo powrotnego wywozu zgodnie z art. 5 rozporządzenia (WE) nr 338/97;
3) świadectwo zgodnie z art. 8 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 338/97 wyłącznie w celu umożliwienia wystawiania okazów na widok publiczny.
Artykuł 32
Organ wydający
1.
W przypadku gdy miejscem pochodzenia wystawy objazdowej jest terytorium Wspólnoty, organem wydającym świadectwo dla wystawy objazdowej jest organ zarządzający państwa członkowskiego, z którego pochodzi wystawa objazdowa.
2.
W przypadku gdy wystawa objazdowa pochodzi z państwa trzeciego, organem wydającym świadectwo dla wystawy objazdowej jest organ zarządzający państwa członkowskiego pierwszego przeznaczenia, a takie świadectwo zostaje wydane na podstawie dostarczonego równoważnego świadectwa wydanego w państwie trzecim.
3.
W przypadku gdy podczas pobytu w państwie członkowskim zwierzę objęte świadectwem dla wystawy objazdowej wyda na świat potomstwo, organ zarządzający tego państwa jest informowany o tym fakcie i wydaje odpowiednie zezwolenie lub świadectwo.
Artykuł 33
Wymagania wobec okazów
1.
Aby okaz został objęty świadectwem dla wystawy objazdowej, wszystkie poniższe wymagania muszą zostać spełnione:
a) okaz musi być zarejestrowany przez wydający organ zarządzający;
b) okaz musi powrócić do państwa członkowskiego, w którym jest zarejestrowany, przed datą upływu ważności świadectwa;
c) okaz musi być trwale i unikatowo oznakowany zgodnie z art. 66 w przypadku żywych zwierząt lub zidentyfikowany w inny sposób, umożliwiający władzom każdego państwa członkowskiego, na którego terytorium okaz zostanie wprowadzony sprawdzenie, czy świadectwo dotyczy przywożonego lub wywożonego okazu.
2.
W przypadku świadectw dla wystawy objazdowej, wydawanych zgodnie z art. 32 ust. 2, przepisów ust. 1 lit. a) i b) niniejszego artykułu nie stosuje się.
W takich przypadkach świadectwo zawiera poniższy tekst w polu 20:
"Niniejsze świadectwo jest nieważne bez załączonego oryginału świadectwa dla wystawy objazdowej wydanego przez władze państwa trzeciego."
Artykuł 34
Wniosek
1.
Wnioskodawca ubiegający się o świadectwo dla wystawy objazdowej, w stosownym przypadku, wypełnia pola 3 i 9–18 formularza wniosku (formularz 3) oraz pola 3 i 9–18 oryginału oraz wszystkich kopii.
Państwa członkowskie mogą jednakże postanowić, że będzie wypełniany wyłącznie formularz wniosku. W takim przypadku taki wniosek może dotyczyć więcej niż jednego świadectwa.
2.
Prawidłowo wypełniony formularz jest składany do organu zarządzającego państwa członkowskiego, w którym znajdują się okazy, lub w przypadku określonym w art. 32 ust. 2 organowi zarządzającemu państwa członkowskiego pierwszego przeznaczenia wraz z niezbędnymi informacjami i dokumentacją uzupełniającą, które organ uzna za konieczne do stwierdzenia, czy świadectwo powinno zostać wydane.
Pominięcie informacji we wniosku należy uzasadnić.
3.
W przypadku składania wniosku o wydanie świadectwa dotyczącego okazów, dla których taki wniosek został wcześniej odrzucony, wnioskodawca informuje organ zarządzający o takim fakcie.
Artykuł 35
Dokumenty składane przez posiadacza w urzędzie celnym
1. W przypadku świadectwa dla wystawy objazdowej, wydanego zgodnie z art. 32 ust. 1, posiadacz lub jego upoważniony przedstawiciel składa oryginał świadectwa (formularz 1) oraz oryginał i kopię załączników do celów weryfikacji w urzędzie celnym wyznaczonym zgodnie z art. 12 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 338/97.
Urząd celny po wypełnieniu załączników zwraca oryginał dokumentów posiadaczowi lub jego upoważnionemu przedstawicielowi, poświadcza kopię załączników i przesyła taką poświadczoną kopię odpowiedniemu organowi zarządzającemu zgodnie z art. 45.
2.
W przypadku świadectwa dla wystawy objazdowej, wydanego zgodnie z art. 32 ust. 2, stosuje się postanowienia ust. 1 niniejszego artykułu, jednakże posiadacz lub jego upoważniony przedstawiciel muszą również złożyć oryginał świadectwa i załączników wydanych przez państwo trzecie do celów weryfikacji.
Urząd celny po wypełnieniu obu załączników zwraca oryginał świadectwa dla wystawy objazdowej i załączniki importerowi lub jego upoważnionemu przedstawicielowi i przesyła poświadczoną kopię załączników do świadectwa wydanego przez organ określonego państwa członkowskiego do tego organu, zgodnie z art. 45.
Artykuł 36
Wymiana
Utracone, skradzione lub zniszczone świadectwo dla wystawy objazdowej jest wymieniane jedynie przez organ, który wydał świadectwo.
Świadectwo zastępcze ma, jeśli to możliwe, taką samą datę ważności jak oryginał oraz zawiera w polu 20 następujące sformułowanie:
"Niniejsze świadectwo jest uwierzytelnioną kopią oryginału."
ROZDZIAŁ VIII
ŚWIADECTWO WŁASNOŚCI PRYWATNEJ
Artykuł 37
Wydawanie
1.
Państwa członkowskie mogą wydawać świadectwa własności prywatnej prawnemu właścicielowi legalnie nabytych żywych zwierząt przetrzymywanych do osobistych niehandlowych celów i spełniających jeden z następujących warunków:
a) urodziły się i były hodowane w niewoli zgodnie z art. 54 i 55;
b) zostały nabyte lub wprowadzone na terytorium Wspólnoty, zanim przepisy dotyczące okazów wymienionych w załącznikach I, II lub III do Konwencji lub załączniku C do rozporządzenia (EWG) nr 3626/82 lub załącznikach A, B i C do rozporządzenia (WE) nr 338/97 zaczęły być w stosunku do nich stosowane.
2.
Świadectwo własności prywatnej obejmuje tylko jeden okaz.
3.
Dodatkowa strona jest dołączana do świadectwa w celu zastosowania zgodnie z art. 42.
Artykuł 38
Użycie
Pod warunkiem że okazowi objętemu świadectwem własności prywatnej towarzyszy jego prawny właściciel, świadectwo może być wykorzystywane jako:
1) zezwolenie na przywóz, zgodnie z art. 4 rozporządzenia (WE) nr 338/97;
2) zezwolenie na wywóz lub świadectwo powrotnego wywozu, zgodnie z art. 5 rozporządzenia (WE) nr 338/97, jeśli kraj przeznaczenia wyrazi na to zgodę.
Artykuł 39
Organ wydający
1.
W przypadku gdy okaz pochodzi z terytorium Wspólnoty, organem wydającym świadectwa własności prywatnej jest organ zarządzający państwa członkowskiego, na którego terytorium znajduje się okaz.
2.
W przypadku gdy okaz jest sprowadzony z państwa trzeciego, organem wydającym świadectwo własności prywatnej jest organ zarządzający z państwa członkowskiego, do którego jako pierwszego przybywa okaz, a takie świadectwo zostanie wydane na podstawie dostarczonego równoważnego dokumentu wydanego w tym państwie trzecim.
3.
Świadectwo własności prywatnej zawiera poniższy tekst w polu 23 lub w odpowiednim załączniku do świadectwa:
"Świadectwo ważne dla wielokrotnego przekroczenia granicy, gdy okazowi towarzyszy jego właściciel.
Prawny właściciel zatrzymuje oryginał świadectwa.
Okaz objęty niniejszym świadectwem nie może zostać sprzedany lub w inny sposób przekazany, chyba że jest to zgodne z art. 43 rozporządzenia Komisji (WE) nr 865/2006.
Niniejsze świadectwo jest niezbywalne.
Jeśli okaz umrze, zostanie skradziony, zniszczony lub utracony, lub jeśli zostanie sprzedany lub własność okazu zostanie przeniesiona w inny sposób, niniejsze świadectwo należy natychmiast zwrócić organowi zarządzającemu, który je wydał.
Niniejsze świadectwo jest nieważne bez załączników, które muszą być podstemplowane i podpisane przez urzędnika służb celnych przy każdym przekraczaniu granicy.
Niniejsze świadectwo nie ma wpływu na uprawnienia państwa do przyjęcia bardziej surowych środków w zakresie ograniczeń lub warunków posiadania/przetrzymywania żywych zwierząt."
4.
Jeśli podczas pobytu w państwie członkowskim zwierzę objęte świadectwem własności prywatnej wyda na świat potomstwo, organ zarządzający tego kraju jest informowany o tym fakcie i wydaje odpowiednie zezwolenie lub świadectwo.
Artykuł 40
Wymagania wobec okazów
1.
W przypadku gdy okazy są objęte świadectwem własności prywatnej, muszą spełniać następujące wymagania:
a) okazy muszą być zarejestrowane przez organ zarządzający państwa członkowskiego, w którym właściciel ma swoje zwykłe miejsce zamieszkania;
b) okazy muszą powrócić do państwa członkowskiego, w którym są zarejestrowane, przed datą upływu ważności świadectw;
c) okazy nie mogą być wykorzystywane do celów handlowych, chyba że na warunkach określonych w art. 43;
d) okazy muszą być trwale i unikatowo oznakowane, zgodnie z art. 66.
2. W przypadku świadectw własności prywatnej, wydawanych zgodnie z art. 39 ust. 2, przepisów ust. 1 lit. a) i b) niniejszego artykułu nie stosuje się.
W takich przypadkach świadectwo zawiera w polu 23 następujący tekst:
"Niniejsze świadectwo jest nieważne bez załączonego oryginalnego świadectwa własności prywatnej wydanego przez państwo trzecie oraz jeśli okazowi objętemu świadectwem nie towarzyszy właściciel."
Artykuł 41
Wniosek
1.
Wnioskujący o wydanie świadectwa własności prywatnej, w stosownym przypadku, wypełnia pola 1, 4 oraz 6–23 formularza wniosku oraz pola 1, 4, oraz 6–22 oryginału i wszystkich kopii.
Państwa członkowskie mogą jednakże postanowić, że będzie wypełniany wyłącznie formularz wniosku. W takim przypadku wniosek może dotyczyć więcej niż jednego świadectwa.
2.
Prawidłowo wypełniony formularz jest składany do organu zarządzającego państwa członkowskiego, w którym znajdują się okazy, lub w przypadku określonym w art. 39 ust. 2 organowi zarządzającemu państwa członkowskiego pierwszego przeznaczenia wraz z niezbędnymi informacjami i dokumentacją uzupełniającą, które organ uzna za konieczne do stwierdzenia, czy świadectwo powinno zostać wydane.
Pominięcie informacji we wniosku musi zostać uzasadnione.
W przypadku składania wniosku o wydanie świadectwa dotyczącego okazów, dla których taki wniosek został wcześniej odrzucony, wnioskodawca informuje organ zarządzający o takim fakcie.
Artykuł 42
Dokumenty składane przez posiadacza w urzędzie celnym
1. W przypadku przywozu, wywozu lub powrotnego wywozu okazu objętego świadectwem własności prywatnej, wydanym zgodnie z art. 39 ust. 1, posiadacz świadectwa składa do weryfikacji oryginał świadectwa (formularz 1) oraz oryginał i kopię załączników w urzędzie celnym wyznaczonym zgodnie z art. 12 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 338/97.
Urząd celny po wypełnieniu załączników zwraca oryginały dokumentów posiadaczowi, poświadcza kopię załączników i przesyła tę poświadczoną kopię właściwemu organowi zarządzającemu, zgodnie z art. 45 niniejszego rozporządzenia.
2.
W przypadku świadectwa własności prywatnej, wydanego zgodnie z art. 39 ust. 2, stosuje się przepisy ust. 1 niniejszego artykułu, z zastrzeżeniem, że posiadacz składa do weryfikacji również oryginał świadectwa wydanego przez organ państwa trzeciego.
Urząd celny po wypełnieniu obu załączników zwraca oryginały dokumentów posiadaczowi i przesyła poświadczoną kopię załączników do świadectwa organowi zarządzającemu państwa członkowskiego, który wydał świadectwo, zgodnie z art. 45.
Artykuł 43
Sprzedaż okazów
W przypadku gdy posiadacz świadectwa własności prywatnej, wydanego zgodnie z art. 39 ust. 1 niniejszego rozporządzenia, pragnie sprzedać okaz, musi najpierw złożyć świadectwo wydającemu organowi zarządzającemu, a jeśli okaz należy do gatunków wymienionych w załączniku A do rozporządzenia (WE) nr 338/97, złożyć wniosek do właściwych organów o wydanie świadectwa zgodnie z art. 8 ust. 3 tego rozporządzenia.
Artykuł 44
Wymiana
Utracone, ukradzione lub zniszczone świadectwo własności prywatnej jest zastępowane przez świadectwo wydane jedynie przez organ, który wydał świadectwo.
Świadectwo zastępcze ma, jeśli to możliwe, taką samą datę ważności jak oryginał, a w polu 20 należy umieścić następujący tekst:
"Niniejsze świadectwo jest uwierzytelnioną kopią oryginału."
ROZDZIAŁ IX
PROCEDURA CELNA
Artykuł 45
Przekazywanie dokumentów złożonych w urzędzie celnym
1.
Urzędy celne niezwłocznie przekazują właściwemu organowi zarządzającemu ich państwa wszystkie dokumenty złożone w urzędach, zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 338/97 oraz niniejszego rozporządzenia.
Organy zarządzające otrzymujące takie dokumenty niezwłocznie przesyłają dokumenty, które zostały wydane przez inne państwa członkowskie do właściwych organów zarządzających, wraz z wszelkimi dokumentami uzupełniającymi wydanymi zgodnie z Konwencją.
2.
W drodze odstępstwa od ust. 1, urzędy celne mogą potwierdzić złożenie dokumentów wydanych przez organ zarządzający ich państwa członkowskiego w formie elektronicznej.
ROZDZIAŁ X
ŚWIADECTWA OKREŚLONE W ART.
5 UST. 2 LIT.
B), ART. 5 UST.
3 I 4, ART.
8 UST.
3 ORAZ ART.
9 UST.
2 LIT. B) ROZPORZĄDZENIA (WE) NR 338/97
Artykuł 46
Organ wydający
Świadectwa określone w art. 5 ust. 2 lit. b), art. 5 ust. 3 i 4, art. 8 ust. 3 oraz art. 9 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 338/97 mogą być wydawane przez organ zarządzający państwa członkowskiego, na którego terytorium znajdują się okazy, po otrzymaniu wniosku zgodnie z art. 50 niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 47
Świadectwa określone w art. 5 ust. 2 lit. b), art. 5 ust. 3 i 4 rozporządzenia (WE) nr 338/97 (świadectwa wymagane do wywozu lub powrotnego wywozu)
Świadectwa określone w art. 5 ust. 2 lit. b), art. 5 ust. 3 i 4 rozporządzenia (WE) nr 338/97 wskazują, które z następujących określeń odnoszą się do danych okazów:
1) zostały schwytane w środowisku naturalnym zgodnie z ustawodawstwem państwa członkowskiego pochodzenia;
2) zostały porzucone lub uciekły i zostały odzyskane zgodnie z ustawodawstwem państwa członkowskiego, w którym odzyskanie miało miejsce;
3) zostały nabyte lub wprowadzone na terytorium Wspólnoty zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 338/97;
4) zostały nabyte lub wprowadzone na terytorium Wspólnoty przed dniem 1 czerwca 1997 r. zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3626/82;
5) zostały nabyte lub wprowadzone na terytorium Wspólnoty przed dniem 1 stycznia 1984 r. zgodnie z postanowieniami Konwencji;
6) zostały nabyte lub wprowadzone na terytorium państwa członkowskiego, zanim przepisy rozporządzeń, o których mowa w ust. 3 lub 4, lub Konwencji zaczęły być stosowane w stosunku do nich lub w tym państwie członkowskim.
Artykuł 48
Świadectwo określone w art. 8 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 338/97 (świadectwo do użytku handlowego)
1. Świadectwo dla celów art. 8 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 338/97 stwierdza, że okazy gatunków wymienionych w jego załączniku A nie są objęte zakazami określonymi w art. 8 ust. 1 tego rozporządzenia z jednego z następujących powodów:
a) zostały nabyte lub wprowadzone na terytorium Wspólnoty, zanim przepisy dotyczące gatunków wymienionych w załączniku A do rozporządzenia (WE) nr 338/97 lub w dodatku I do Konwencji lub w załączniku C1 do rozporządzenia (EWG) nr 3626/82 zaczęły być do nich stosowane;
b) pochodzą z państwa członkowskiego i zostały schwytane w środowisku naturalnym zgodnie z ustawodawstwem tego państwa;
c) są lub pochodzą od zwierząt, które urodziły się i były hodowane w niewoli;
d) istnieje upoważnienie do ich wykorzystania do celów, o których mowa w art. 8 ust. 3 lit. c) oraz e)–g) rozporządzenia (WE) nr 338/97.
2. Właściwy organ zarządzający państwa członkowskiego może przyjąć zezwolenie na przywóz zamiast świadectwa dla celów art. 8 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 338/97 po przedłożeniu "kopii dla posiadacza" (formularz 2), jeśli stwierdza on, że, zgodnie z art. 8 ust. 3 tego rozporządzenia, okazy nie są objęte zakazami określonymi w art. 8 ust. 1 tego rozporządzenia.
Artykuł 49
Świadectwo określone w art. 9 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 338/97 (świadectwo przewozu żywych okazów)
Świadectwo dla celów art. 9 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 338/97 stwierdza, że przemieszczanie żywych okazów gatunków wymienionych w jego załączniku A z określonego miejsca podanego na zezwoleniu na przywóz lub na wcześniej wydanym świadectwie jest dozwolone.
Artykuł 50
Wniosek o wydanie świadectw określonych w art. 5 ust. 2 lit. b), art. 5 ust. 3 i 4, art. 8 ust. 3 oraz art. 9 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 338/97
1. Wnioskujący o świadectwa określone w art. 5 ust. 2 lit. b), art. 5 ust. 3 i 4, art. 8 ust. 3 oraz art. 9 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 338/97, tam gdzie to stosowne, wypełnia pola 1, 2 i 4–19 formularza wniosku oraz pola 1 i 4–18 oryginału i wszystkich kopii.
Państwa członkowskie mogą jednakże postanowić, że wypełniany będzie wyłącznie formularz wniosku. W takim przypadku wniosek może dotyczyć więcej niż jednego świadectwa.
2.
Prawidłowo wypełniony formularz jest składany do organu zarządzającego państwa członkowskiego, w którym znajdują się okazy, wraz z niezbędnymi informacjami i dokumentacją uzupełniającą, które organ uzna za konieczne do stwierdzenia, czy świadectwo powinno zostać wydane.
Pominięcie informacji we wniosku musi zostać uzasadnione.
Przy składaniu wniosku o wydanie świadectwa dotyczącego okazów, dla których taki wniosek został wcześniej odrzucony, wnioskodawca informuje organ zarządzający o takim fakcie.
Artykuł 51
Zmiany w zezwoleniach, powiadomieniach i świadectwach
1.
W przypadku gdy przesyłka objęta "kopią dla posiadacza" (formularz 2) zezwolenia na przywóz, "kopią dla importera" (formularz 2) powiadomienia o przywozie lub świadectwem zostanie podzielona lub gdy z innych przyczyn zapisy w takim dokumencie nie odzwierciedlają dłużej stanu faktycznego, organ zarządzający może podjąć jedną z następujących czynności:
a) dokonać niezbędnych zmian w dokumencie zgodnie z art. 4 ust. 2
b) wydać jedno lub więcej odpowiednich świadectw dla celów określonych w art. 47 i 48.
Dla potrzeb przepisów lit. b) organ zarządzający musi najpierw stwierdzić ważność wymienianego dokumentu, jeśli to koniecznie, w porozumieniu z organem zarządzającym innego państwa członkowskiego.
2.
W przypadku wydania świadectw w celu zastąpienia "kopii dla posiadacza" (formularz 2) zezwolenia na przywóz, "kopii dla importera" (formularz 2) powiadomienia o przywozie lub wcześniej wydanego świadectwa, taki dokument zostanie zatrzymany przez organ zarządzający wydający świadectwo.
3.
Utracone, skradzione lub zniszczone zezwolenie, powiadomienie lub świadectwo jest wymieniane jedynie przez organ, który je wydał.
4.
Gdy dla celów ust. 1 organ zarządzający konsultuje się z organem zarządzającym innego państwa członkowskiego, ten ostatni udziela odpowiedzi w terminie jednego tygodnia.
ROZDZIAŁ XI
ETYKIETY
Artykuł 52
Stosowanie etykiet
1.
Etykiety, o których mowa w art. 2 ust. 6, są wykorzystywane wyłącznie do przemieszczania pomiędzy należycie zarejestrowanymi naukowcami lub instytucjami naukowymi w ramach niekomercyjnych pożyczek, darowizn lub wymiany okazów zielnikowych, zakonserwowanych, suszonych lub zatopionych okazów oraz żywego materiału roślinnego do badań naukowych.
2.
Naukowcom i instytucjom naukowym, o których mowa w ust. 1, organ zarządzający państwa członkowskiego, w którym się oni znajdują, przypisuje numer rejestracyjny.
Numer ten składa się z pięciu cyfr, z czego dwie pierwsze stanowią 2-literowy kod ISO państwa członkowskiego, a ostatnie trzy – unikalny numer przypisany każdej instytucji przez właściwy organ zarządzający.
3.
Naukowcy i instytucje naukowe, których to dotyczy, wypełniają pola 1–5 etykiety i zwracając część etykiety przeznaczonej do tego celu, niezwłocznie przekazują organowi zarządzającemu, w którym są zarejestrowane, szczegółowe informacje na temat wykorzystania każdej etykiety.
ROZDZIAŁ XII
ODSTĘPSTWA OD PROCEDUR CELNYCH, O KTÓRYCH MOWA W ART.
4 UST.
7 ROZPORZĄDZENIA (WE) NR 338/97
Artykuł 53
Urzędy celne inne niż graniczne urzędy celne w miejscu wprowadzenia
1. Gdy przesyłka, która ma być wprowadzona na terytorium Wspólnoty, dociera do granicznego urzędu celnego drogą morską, powietrzną lub kolejową w celu jej wysłania tym samym środkiem transportu do innego urzędu celnego we Wspólnocie wyznaczonego zgodnie z art. 12 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 338/97, bez przejściowego składowania, kontrola i przedłożenie dokumentów przywozowych dokonuje się w tym ostatnim urzędzie.
2. Gdy przesyłka została poddana kontroli w urzędzie celnym określonym zgodnie z art. 12 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 338/97 i wysłana do innego urzędu celnego w celu przeprowadzenia dalszych procedur celnych, urząd, któremu przekazano przesyłkę, wymaga przedłożenia "kopii dla posiadacza" (formularz 2) zezwolenia na przywóz wypełnionego zgodnie z art. 23 niniejszego rozporządzenia lub "kopii dla importera" (formularz 2) powiadomienia o przywozie wypełnionego zgodnie z art. 24 niniejszego rozporządzenia i może dokonać wszelkiej kontroli, którą uzna za konieczną w celu stwierdzenia zgodności z przepisami rozporządzenia (WE) Nr 338/97 oraz niniejszego rozporządzenia.
ROZDZIAŁ XIII
OKAZY URODZONE I HODOWANE W NIEWOLI ORAZ OKAZY SZTUCZNIE ROZMNAŻANE
Artykuł 54
Okazy zwierząt urodzone i hodowane w niewoli
Bez uszczerbku dla przepisów art. 55, w przypadku zwierząt okaz jest uznawany za urodzony i hodowany w niewoli, wyłącznie jeśli właściwy organ zarządzający w porozumieniu z właściwym organem naukowym państwa członkowskiego jest przekonany, że:
1) okaz jest potomstwem lub pochodzi z potomstwa urodzonego lub w inny sposób otrzymanego w kontrolowanym środowisku:
a) z rodziców, którzy byli sparowani lub których gamety zostały przeniesione w inny sposób do kontrolowanego środowiska, w przypadku rozmnażania płciowego;
b) z rodziców, którzy znajdowali się w kontrolowanym środowisku, gdy rozpoczął się proces rozwoju potomstwa, w przypadku rozmnażania bezpłciowego;
2) stado hodowlane zostało utworzone zgodnie przepisami prawa stosowanymi wobec tego stada w momencie jego nabycia i jest utrzymywane w sposób niewywierający negatywnego wpływu na przetrwanie danych gatunków żyjących w środowisku naturalnym;
3) stado hodowlane jest utrzymywane bez wprowadzania okazów żyjących w środowisku naturalnym, za wyjątkiem sporadycznego dodawania zwierząt, jaj lub gamet, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa oraz w sposób niewywierający negatywnego wpływu na przetrwanie danych gatunków żyjących w środowisku naturalnym, w jednym z następujących celów:
a) aby zapobiec lub ograniczyć szkodliwą endogamię (chów wsobny), przy czym zakres takiego dodawania jest określany przez zapotrzebowanie na nowy materiał genetyczny;
b) aby rozdysponować skonfiskowane zwierzęta, zgodnie z art. 16 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 338/97;
c) w wyjątkowo, w celu wykorzystania jako stado hodowlane;
4) stado hodowlane samodzielnie wydało na świat drugie lub kolejne pokolenie (F2, F3 itd.) w kontrolowanym środowisku lub jest zarządzane w sposób, który gwarantuje wydanie, w kontrolowanym środowisku, potomstwa drugiego pokolenia.
Artykuł 55
Określenie rodowodu
W przypadku gdy dla celów art. 54, art. 62 ust. 1 lub art. 63 ust. 1 właściwe organy uznają za konieczne określenie rodowodu zwierzęcia poprzez analizę krwi lub innych tkanek, taka analiza lub niezbędne próbki są udostępniane w sposób określony przez te organy.
Artykuł 56
Sztucznie rozmnażane okazy roślin
1.
Okaz gatunku zaliczonego do roślin jest uznawany za sztucznie rozmnożony, wyłącznie jeśli właściwy organ zarządzający w porozumieniu z właściwym organem naukowym państwa członkowskiego jest przekonany, że spełnione są następujące warunki:
a) okaz jest lub pochodzi od roślin wyhodowanych z nasion, sadzonek, poprzez podziały, z tkanek przyrannych (kallus) lub innych tkanek roślinnych, zarodników lub innych propagul w kontrolowanych warunkach;
b) uprawowy matecznik został utworzony zgodnie z przepisami, które miały do niego zastosowanie w momencie jego nabycia, i jest utrzymywany w sposób niewywierający negatywnego wpływu na przetrwanie gatunku w środowisku naturalnym;
c) uprawowy matecznik jest prowadzony w sposób gwarantujący jego długoterminowe utrzymanie;
d) w przypadku szczepionych roślin zarówno podkładka, jak i zraz zostały sztucznie rozmnożone, zgodnie z lit. a), b) i c).
Dla celów lit. a) kontrolowane warunki oznaczają nienaturalne środowisko, które podlega intensywnej manipulacji na skutek interwencji człowieka, co może obejmować między innymi: uprawę ziemi, nawożenie, zwalczanie chwastów, nawadnianie lub zabiegi ogrodnicze, takie jak: sadzenie w doniczkach, uprawę na zagonach i ochronę przed niekorzystnymi warunkami pogodowymi.
2.
Drewno pozyskane z drzew wyrosłych na jednogatunkowych plantacjach uznawane jest za sztucznie rozmnożone zgodnie z przepisami ust. 1.
ROZDZIAŁ XIV
DOBRA OSOBISTE I MAJĄTEK GOSPODARSTWA DOMOWEGO
Artykuł 57
Wprowadzenie i ponowne wprowadzenie dóbr osobistych i majątku gospodarstwa domowego na terytorium Wspólnoty
1. Odstępstwo od art. 4 rozporządzenia (WE) nr 338/97, dotyczące dóbr osobistych oraz majątku gospodarstwa domowego, określone w art. 7 ust. 3 tego rozporządzenia nie ma zastosowania do okazów wykorzystywanych w celu uzyskania korzyści handlowych, sprzedawanych, wystawianych do celów handlowych, posiadanych w celu sprzedaży, oferowanych na sprzedaż lub transportowanych w celu sprzedaży.
Odstępstwo to ma zastosowanie wyłącznie do okazów, włączając w to trofea myśliwskie, jeśli spełniają one jeden z następujących warunków:
a) stanowią część bagażu osobistego podróżnych przybywających z państwa trzeciego;
b) stanowią własność prywatną osoby fizycznej zmieniającej swoje miejsce zamieszkania z państwa trzeciego na Wspólnotę;
c) stanowią trofea myśliwskie pozyskane przez podróżnego i przywożone w późniejszym terminie.
2. Odstępstwo od art. 4 rozporządzenia (WE) nr 338/97 w odniesieniu do dóbr osobistych oraz majątku gospodarstwa domowego, ustanowione w art. 7 ust. 3 tego rozporządzenia, nie ma zastosowania do okazów wymienionych załączniku A do tego rozporządzenia, jeśli są one wprowadzane na terytorium Wspólnoty po raz pierwszy przez osobę zwykle zamieszkującą we Wspólnocie lub osiedlającą się na terytorium Wspólnoty.
3.
Pierwsze wprowadzenie na terytorium Wspólnoty dóbr osobistych lub majątku gospodarstwa domowego, włączając w to trofea myśliwskie, przez osobę zwykle zamieszkującą na terytorium Wspólnoty, w skład których wchodzą okazy gatunków wymienionych w załączniku B do rozporządzenia (WE) nr 338/97, nie wymaga okazania służbom celnym zezwolenia na przywóz w przypadku gdy przedstawiono oryginał lub kopię dokumentu wywozu lub powrotnego wywozu.
Służby celne przekazują oryginał zgodnie z art. 45 niniejszego rozporządzenia i zwracają posiadaczowi podstemplowaną kopię.
4.
Ponowne wprowadzenie na terytorium Wspólnoty dóbr osobistych lub majątku gospodarstwa domowego na terytorium Wspólnoty, włączając w to trofea myśliwskie, przez osobę zwykle zamieszkującą na terytorium Wspólnoty, w skład których wchodzą okazy gatunków wymienionych w załączniku A lub B do rozporządzenia (WE) nr 338/97, nie wymaga okazania służbom celnym zezwolenia na przywóz, jeżeli przedstawiono jeden z następujących dokumentów:
a) poświadczoną przez służby celne "kopię dla posiadacza" (formularz 2) uprzednio wykorzystanego wspólnotowego zezwolenia na przywóz lub wywóz;
b) kopię dokumentu wywozu lub powrotnego wywozu, o którym mowa w ust. 3;
c) dowód nabycia okazów na terytorium Wspólnoty.
5.
W drodze odstępstwa od ust. 3 i 4 wprowadzenie lub ponowne wprowadzenie na terytorium Wspólnoty następujących pozycji wymienionych w załączniku B do rozporządzenia (WE) nr 338/97 nie wymaga okazania zezwolenia na przywóz lub dokumentu (powrotnego) wywozu:
a) kawioru gatunków jesiotra (Acipenseriformes spp.) do 250 gramów na osobę;
b) "pałeczkek deszczowych" z Cactaceae spp., do trzech sztuk na osobę;
c) martwych przetworzonych okazów Crocodylia spp. (za wyjątkiem mięsa i trofeów myśliwskich), do czterech na osobę;
d) muszli Strombus gigas do trzech sztuk na osobę.
Artykuł 58
Wywóz i powrotny wywóz dóbr osobistych oraz majątku gospodarstwa domowego z terytorium Wspólnoty
1. Odstępstwo od art. 5 rozporządzenia (WE) nr 338/97 w przypadku dóbr osobistych lub majątku gospodarstwa domowego, ustanowione w art. 7 ust. 3 tego rozporządzenia, nie ma zastosowania do okazów wykorzystywanych w celu uzyskania korzyści handlowych, sprzedawanych, wystawianych do celów handlowych, posiadanych w celu sprzedaży, oferowanych na sprzedaż lub transportowanych w celu sprzedaży.
Odstępstwo to ma zastosowanie wyłącznie do okazów, które stanowią część:
a) bagażu osobistego podróżnych udających się do państwa trzeciego;
b) osobistego majątku osoby fizycznej zmieniającej zwykłe miejsce zamieszkania z terytorium Wspólnoty na państwo trzecie.
2. W przypadku wywozu odstępstwo od art. 5 rozporządzenia (WE) nr 338/97 w odniesieniu do dóbr osobistych lub majątku gospodarstwa domowego, ustanowione w art. 7 ust. 3 tego rozporządzenia, nie ma zastosowania do okazów gatunków wymienionych w załączniku A lub B do tego rozporządzenia.
3.
Powrotny wywóz przez osoby zwykle zamieszkujące na terytorium Wspólnoty dóbr osobistych lub majątku gospodarstwa domowego, włączając w to osobiste trofea myśliwskie, w skład których wchodzą okazy gatunków wymienionych w załączniku A lub B do rozporządzenia (WE) nr 338/97, nie wymaga okazania służbom celnym świadectwa powrotnego wywozu, jeżeli przedstawiono jeden z następujących dokumentów:
a) poświadczoną przez służby celne "kopię dla posiadacza" (formularz 2) uprzednio wykorzystanego wspólnotowego zezwolenia na przywóz lub na wywóz;
b) kopię dokumentu wywozu lub powrotnego wywozu, o której mowa w art. 57 ust. 3 niniejszego rozporządzenia;
c) dowód nabycia okazów na terytorium Wspólnoty.
4.
W drodze odstępstwa od ust. 2 i 3, wywóz lub powrotny wywóz pozycji wymienionych w art. 57 ust. 5 lit. a)–d) nie wymaga okazania dokumentu (powrotnego) wywozu.
ROZDZIAŁ XV
ZWOLNIENIA I ODSTĘPSTWA
Artykuł 59
Zwolnienia w odniesieniu do art. 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 338/97 ustanowione w jego art. 8 ust. 3
1. Zwolnienie dotyczące okazów, o których mowa w art. 8 ust. 3 lit. a), b) i c) rozporządzenia (WE) nr 338/97, jest przyznawane wyłącznie jeśli wnioskodawca wykaże przed właściwym organem zarządzającym, że warunki określone w powyższym artykule oraz w art. 48 niniejszego rozporządzenia są spełnione.
2. Zwolnienie dotyczące okazów, o których mowa w art. 8 ust. 3 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 338/97, jest przyznawane wyłącznie jeśli wnioskodawca wykaże przed właściwym organem zarządzającym, który skonsultuje się z właściwym organem naukowym, że warunki określone w art. 48 niniejszego rozporządzenia zostały spełnione oraz że dane okazy urodziły się i były hodowane w niewoli lub zostały sztucznie rozmnożone zgodnie z art. 54, 55 i 56 niniejszego rozporządzenia.
3. Zwolnienie dotyczące okazów, o których mowa w art. 8 ust. 3 lit. e), f) i g) rozporządzenia (WE) nr 338/97, jest przyznawane wyłącznie jeśli wnioskodawca wykaże przed właściwym organem zarządzającym, który skonsultuje się z właściwym organem naukowym, że warunki określone w powyższym artykule oraz w art. 48 niniejszego rozporządzenia są spełnione.
4. Zwolnienie dotyczące okazów, o których mowa w art. 8 ust. 3 lit. h) rozporządzenia (WE) nr 338/97, jest przyznawane wyłącznie jeśli wnioskodawca wykaże przed właściwym organem zarządzającym, że okazy zostały schwytane w środowisku naturalnym w państwie członkowskim zgodnie z ustawodawstwem tego państwa.
5. Zwolnienie określone w art. 8 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 338/97 jest przyznawane w odniesieniu do żywych kręgowców, wyłącznie jeśli wnioskodawca wykaże przed właściwym organem zarządzającym, że odpowiednie przepisy art. 66 niniejszego rozporządzenia zostały spełnione.
Artykuł 60
Odstępstwo od art. 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 338/97 na korzyść instytucji naukowych
Bez uszczerbku dla art. 9 rozporządzenia (WE) nr 338/97, odstępstwo od zakazu ustanowionego w jego art. 8 ust. 1 może zostać przyznane instytucjom naukowym, zatwierdzonym przez organ zarządzający w porozumieniu z organem naukowym, poprzez wydanie świadectwa obejmującego wszystkie należące do kolekcji okazy gatunków wymienionych w załączniku A do tego rozporządzenia, które są przeznaczone do:
1) hodowli w niewoli lub sztucznego rozmnażania, co pozwoli na uzyskanie korzyści w zakresie ochrony danego gatunku;
2) celów badawczych bądź edukacyjnych, służących ochronie lub zachowaniu danego gatunku.
Sprzedaż okazów objętych takim świadectwem może być dokonywana jedynie na rzecz innych instytucji naukowych posiadających takie świadectwo.
Artykuł 61
Zwolnienia w odniesieniu do art. 8 ust. 1 i 3 rozporządzenia (WE) nr 338/97
Bez uszczerbku dla art. 9 rozporządzenia (WE) nr 338/97, ani zakaz ustanowiony w jego art. 8 ust. 1 dotyczący zakupu, oferty zakupu i nabycia okazów gatunków wymienionych w jego załączniku A w celach handlowych, ani przepis art. 8 ust. 3 tego rozporządzenia stanowiący, że zwolnienia od tych zakazów przyznaje się, wydając świadectwa w indywidualnych przypadkach, nie mają zastosowania, jeżeli dane okazy spełniają jeden z następujących warunków:
1) są objęte jednym ze świadectw dotyczących określonych okazów, o czym mowa w art. 48 niniejszego rozporządzenia;
2) podlegają jednemu z ogólnych zwolnień określonych w art. 62 niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 62
Ogólne zwolnienia w odniesieniu do art. 8 ust. 1 i 3 rozporządzenia (WE) nr 338/97
Przepisy art. 8 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 338/97, stanowiące, że zwolnienia od zakazów określonych w art. 8 ust. 1 są przyznawane poprzez wydanie świadectwa dla indywidualnych przypadków, nie mają zastosowania i świadectwo nie jest wymagane w następujących przypadkach:
1) okazy urodzone i hodowane w niewoli zwierząt gatunków wymienionych w załączniku X niniejszego rozporządzenia oraz ich hybrydy, pod warunkiem że okaz zaopatrzonego w opis gatunku jest oznakowany zgodnie z art. 66 ust. 1 niniejszego rozporządzenia;
2) sztucznie rozmnażane okazy gatunków roślin;
3) przetworzone okazy nabyte ponad 50 lat temu zgodnie z definicją art. 2 lit. w) rozporządzenia (WE) nr 338/97.
Artykuł 63
Wstępnie wydawane świadectwa na podstawie art. 8 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 338/97
1. Dla celów art. 8 ust. 3 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 338/97 państwo członkowskie może udostępnić wstępnie wydawane świadectwa hodowcom zatwierdzonym w tym celu przez organ zarządzający, pod warunkiem że prowadzą oni rejestry hodowlane i udostępniają je, na wniosek, właściwemu organowi zarządzającemu.
Takie świadectwa w polu 20 zawierają następujące sformułowanie:
"Świadectwo ważne wyłącznie dla następujących taksonów:… … …"
2. Dla celów art. 8 ust. 3 lit. d) i h) rozporządzenia (WE) nr 338/97, państwo członkowskie może udostępnić wstępnie wydawane świadectwa osobom zatwierdzonym przez organ zarządzający w celu sprzedaży na podstawie takich świadectw martwych okazów wyhodowanych w niewoli lub niewielkiej liczby martwych okazów legalnie schwytanych w środowisku naturalnym na terytorium Wspólnoty, pod warunkiem że taka osoba spełnia następujące warunki:
a) prowadzi rejestr, który na wniosek jest udostępniany właściwemu organowi zarządzającemu i który zawiera szczegółowe informacje na temat sprzedawanych okazów/gatunków, przyczyny śmierci, jeśli jest znana, dane osób, od których okazy zostały nabyte oraz którym są sprzedawane;
b) przedstawia właściwemu organowi zarządzającemu roczne sprawozdanie, które zawiera szczegółowe informacje na temat sprzedaży dokonanej w ciągu roku, rodzaju oraz liczby okazów, gatunków oraz sposobu nabycia okazów.
ROZDZIAŁ XVI
WYMOGI W ZAKRESIE ZNAKOWANIA
Artykuł 64
Znakowanie okazów w celach przywozu i działalności handlowej we Wspólnocie
1.
Zezwolenia na przywóz dla następujących okazów są wydawane wyłącznie jeśli wnioskodawca wykaże przed właściwym organem zarządzającym, że każdy okaz został oznakowany zgodnie z art. 66 ust. 6:
a) okazy pochodzące z hodowli w niewoli zatwierdzonej przez Konferencję Stron Konwencji;
b) okazy pochodzące z działalności ranczerskiej zatwierdzonej przez Konferencję Stron Konwencji;
c) okazy z populacji gatunków wymienionych w załączniku I do Konwencji, dla których Konferencja Stron Konwencji zatwierdziła kontyngenty eksportowe;
d) surowe kły słoni afrykańskich oraz ich pocięte kawałki o długości 20 cm lub większej oraz o masie 1 kg lub więcej;
e) surowe, garbowane i wykończone krokodyle skóry, boki, ogony, gardła, łapy, pasy grzbietowe i inne ich części wywożone do Wspólnoty oraz całe surowe, garbowane lub wykończone krokodyle skóry i boki, które są powrotnie wywożone do Wspólnoty;
f) żywe kręgowce gatunków wymienionych w załączniku A do rozporządzenia (WE) nr 338/97 należące do wystawy objazdowej;
g) wszelkie opakowania kawioru Acipenseriformes spp., łącznie z puszkami, słoikami i pudełkami, w które taki kawior jest bezpośrednio pakowany.
2. Dla celów art. 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 338/97 wszystkie opakowania kawioru, o których mowa w ust. 1 lit. g) niniejszego artykułu, są oznakowane zgodnie z art. 66 ust. 6 niniejszego rozporządzenia, z zastrzeżeniem dodatkowych warunków określonych w art. 66 ust. 7.
Artykuł 65
Znakowanie okazów dla potrzeb wywozu i powrotnego wywozu
1.
Świadectwa powrotnego wywozu dla okazów, o których mowa w art. 64 ust. 1 lit. a)–d) oraz f), które nie zostały w znacznym stopniu zmodyfikowane, są wydawane wyłącznie jeśli wnioskodawca wykaże przed organem zarządzającym, że oryginalne oznakowanie pozostało nienaruszone.
2.
Świadectwa powrotnego wywozu dla całych surowych, garbowanych i wykończonych krokodylich skór i boków są wydawane wyłącznie jeśli wnioskodawca wykaże przed organem zarządzającym, że oryginalne metki pozostały nienaruszone lub – jeśli zostały one zgubione lub usunięte – że okazy oznakowano etykietą powrotnego wywozu.
3. Zezwolenia na wywóz i świadectwa powrotnego wywozu dla każdego opakowania kawioru, o którym mowa w art. 64 ust. 1 lit. g) niniejszego artykułu, są wydawane wyłącznie jeżeli opakowanie jest oznakowane zgodnie z art. 66 ust. 6.
4.
Zezwolenia na wywóz są wydawane dla żywych kręgowców należących do gatunków wymienionych w załączniku A do rozporządzenia (WE) nr 338/97 wyłącznie jeśli wnioskodawca wykaże przed właściwym organem zarządzającym, że stosowne wymagania określone w art. 66 niniejszego rozporządzenia są spełnione.
Artykuł 66
Metody znakowania
1. Dla celów art. 33 ust. 1, art. 40 ust. 1, art. 59 ust. 5 oraz art. 65 ust. 4 zastosowanie mają przepisy ust. 2 i 3 niniejszego artykułu.
2.
Ptaki urodzone i hodowane w niewoli są znakowane zgodnie z przepisami ust. 8 lub jeśli właściwy organ zarządzający jest przekonany, że ta metoda jest niewłaściwa ze względu na fizyczne właściwości lub zachowanie ptaka, przy pomocy urządzenia posiadającego niepowtarzalny numer niezmienialnego mikroczipowego transpondera, odpowiadającego normom ISO 11784: 1996 (E) oraz 11785: 1996 (E).
3.
Żywe kręgowce inne niż ptaki urodzone i hodowane w niewoli są znakowane za pomocą urządzenia posiadającego niepowtarzalny numer niezmienialnego mikroczipowego transpondera, odpowiadającego normom ISO 11784: 1996 (E) i 11785: 1996 (E) lub jeśli właściwy organ zarządzający uzna, że metoda ta jest niewłaściwa ze względu na fizyczne właściwości lub zachowanie okazu/gatunków, okazy te zostaną oznakowane za pomocą niepowtarzalnych numerowanych obrączek, opasek, metek, tatuaży i podobnych środków lub w inny odpowiedni sposób, tak by była możliwa ich identyfikacja.
4. Artykuły 33 ust. 1, art. 40 ust. 1, art. 48 ust. 2, art. 59 ust. 5 i art. 65 ust. 4 nie mają zastosowania, jeśli właściwy organ zarządzający uzna, że fizyczne właściwości danych okazów w momencie wydania stosownego świadectwa nie pozwalają na bezpieczne zastosowanie jakiejkolwiek metody znakowania.
W takich okolicznościach organ zarządzający wydaje świadectwo dotyczące określonej transakcji i odnotowuje ten fakt w polu 20 świadectwa lub – jeśli metoda znakowania może być bezpiecznie zastosowana w późniejszym terminie – umieszcza w tym polu odpowiednie zastrzeżenie.
Świadectwa dotyczące określonych okazów, świadectwa dla wystaw objazdowych oraz świadectwa własności prywatnej nie są wydawane w odniesieniu do takich okazów.
5.
Okazy, które zostały oznaczone za pomocą mikroczipowego transpondera innego niż zgodny z normami ISO 11784: 1996 (E) i 11785: 1996 (E) przed dniem 1 stycznia 2002 r. lub przy pomocy jednej z metod, o których mowa w ust. 3 przed dniem 1 czerwca 1997 r., lub zgodnie z ust. 6 przed ich wprowadzeniem na terytorium Wspólnoty, są uznawane za oznakowane zgodnie z przepisem ust. 2 i 3.
6. Okazy, o których mowa w art. 64 ust. 1 oraz art. 65, są znakowane zgodnie z metodą zatwierdzoną lub zalecaną przez Konferencję Stron Konwencji dla danych okazów, natomiast opakowania kawioru, o których mowa w art. 64 ust. 1 lit. g), art. 64 ust. 2 i art. 65 ust. 3, znakowane są indywidualnie za pomocą jednorazowych etykiet mocowanych na każdym głównym opakowaniu.
7.
Wyłącznie te zakłady zajmujące się pakowaniem i przepakowywaniem, które uzyskały licencję organu zarządzającego państwa członkowskiego, są uprawnione do przetwarzania i pakowania lub przepakowywania kawioru przeznaczonego do wywozu, powrotnego wywozu lub handlu wewnątrzwspólnotowego.
Od licencjonowanych zakładów zajmujących się pakowaniem i przepakowywaniem wymaga się prowadzenia odpowiednich rejestrów ilości przywożonego, wywożonego, wywożonego z powrotem, produkowanego na miejscu i przechowywanego kawioru.
Rejestry te muszą być udostępniane do kontroli organowi zarządzającemu odpowiedniego państwa członkowskiego.
Unikatowy kod rejestracyjny jest przypisany przez organ zarządzający każdemu takiemu zakładowi zajmującemu się pakowaniem i przepakowywaniem.
8.
Urodzone i hodowane w niewoli ptaki oraz inne ptaki urodzone w kontrolowanym środowisku znakuje się za pomocą posiadającej unikatowe oznakowanie bezszwowo zamkniętej obrączki zakładanej na nogę.
Jest to obrączka lub opaska o nieprzerwanym obwodzie, bez żadnych przerw lub spoiw, w którą w żaden sposób nie ingerowano, o rozmiarze uniemożliwiającym jej zdjęcie z dorosłego okazu po tym jak została nałożona w pierwszych dniach życia oraz która została wyprodukowana specjalnie w tym celu.
Artykuł 67
Humanitarne metody znakowania
W przypadku gdy na terytorium Wspólnoty znakowanie żywych zwierząt wymaga przyczepienia przywieszki, założenia opaski, obrączki lub innego przedmiotu, oznakowania anatomicznej części zwierzęcia lub wszczepienia mikroczipowego transpondera, znakowanie jest wykonywane w sposób humanitarny, z uwzględnieniem dobra i naturalnych zachowań znakowanego okazu.
Artykuł 68
Wzajemne uznanie metod znakowania
1.
Właściwe organy państw członkowskich uznają metody znakowania zatwierdzone przez właściwe organy innych państw członkowskich i zgodne z art. 66.
2.
W przypadku gdy zezwolenie lub świadectwo jest wymagane zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia, szczegółowe informacje na temat znakowania okazu są w nim zamieszczone.
ROZDZIAŁ XVII
SPRAWOZDANIA I INFORMACJE
Artykuł 69
Sprawozdania na temat przywozu, wywozu i powrotnego wywozu
1.
Państwa członkowskie gromadzą dane na temat przywozu oraz wywozu i powrotnego wywozu z terytorium Wspólnoty, który ma miejsce na podstawie zezwoleń i świadectw wydawanych przez ich organ zarządzający, niezależnie od rzeczywistego miejsca wwozu lub (powrotnego) wywozu.
Państwa członkowskie, zgodnie z art. 15 ust. 4 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 338/97, przekazują Komisji informacje za dany rok kalendarzowy w terminie określonym w ust. 4 niniejszego artykułu dla gatunków wymienionych w załączniku A, B i C do wymienionego rozporządzenia w formie elektronicznej oraz zgodnie z wytycznymi w sprawie przygotowania i składania rocznych sprawozdań CITES wydanymi przez Sekretariat Konwencji.
Sprawozdania zawierają informacje na temat zatrzymanych i skonfiskowanych ładunków.
2.
Informacje, o których mowa w ust. 1, są przedstawiane w dwóch odrębnych częściach:
a) części dotyczącej przywozu, wywozu i powrotnego wywozu okazów gatunków wymienionych w załącznikach do Konwencji;
b) części dotyczącej przywozu, wywozu i powrotnego wywozu okazów innych gatunków wymienionych w załącznikach A, B i C do rozporządzenia (WE) nr 338/97 oraz dotyczącej wprowadzania na terytorium Wspólnoty okazów gatunków wymienionych w jego załączniku D.
3.
W odniesieniu do przywozu przesyłek zawierających żywe zwierzęta państwa członkowskie, tam gdzie to możliwe, prowadzą rejestry procentowej ilości okazów gatunków wymienionych w załącznikach A i B do rozporządzenia (WE) nr 338/97, które były martwe w momencie wprowadzenia na terytorium Wspólnoty.
4.
Informacje, o których mowa w ust. 1, 2 i 3, są przekazywane Komisji za każdy rok kalendarzowy do dnia 15 czerwca następnego roku w podziale na poszczególne gatunki oraz kraje (powrotnego) wywozu.
5. Informacje, o których mowa w art. 15 ust. 4 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 338/97, obejmują szczegóły dotyczące środków ustawodawczych, wykonawczych i administracyjnych podjętych w celu wdrożenia i wykonania rozporządzenia (WE) nr 338/97 oraz niniejszego rozporządzenia.
Dodatkowo, państwa członkowskie przedstawiają sprawozdania na temat:
a) zarejestrowanych podmiotów zgodnie z art. 18 i 19 niniejszego rozporządzenia;
b) zarejestrowanych instytucji zgodnie z art. 60 niniejszego rozporządzenia;
c) zatwierdzonych hodowców zgodnie z art. 63 niniejszego rozporządzenia;
d) licencjonowanych zakładów zajmujących się przepakowywaniem kawioru zgodnie z art. 66 ust. 7 niniejszego rozporządzenia;
e) stosowania przez nie świadectw fitosanitarnych zgodnie z art. 17 niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 70
Zmiany załączników do rozporządzenia (WE) nr 338/97
1. Mając na uwadze przygotowanie zmian do rozporządzenia (WE) nr 338/97 zgodnie z art. 15 ust. 5 tego rozporządzenia, państwa członkowskie w odniesieniu do gatunków już wymienionych w załącznikach do tego rozporządzenia oraz kwalifikujących się do uwzględnienia w wykazie przesyłają Komisji wszystkie istotne informacje dotyczące:
a) statusu biologicznego i handlowego tych gatunków;
b) sposobów wykorzystania okazów takich gatunków; oraz
c) metod kontrolowania handlu tymi okazami.
2. Wszelkie projekty zmian załączników B i D do rozporządzenia (WE) nr 338/97, zgodnie z art. 3 ust. 2 lit. c) lub d) lub art. 3 ust. 4 lit. a) tego rozporządzenia, są przedstawiane przez Komisję Grupie ds. Przeglądu Naukowego, o której mowa w art. 17 tego rozporządzenia, w celu zasięgnięcia opinii przed ich przedłożeniem Komitetowi.
ROZDZIAŁ XVIII
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 71
Odrzucenie wniosków o wydanie zezwolenia na przywóz
1. Niezwłocznie po wprowadzeniu ograniczenia zgodnie z art. 4 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 338/97 i do momentu jego zniesienia państwa członkowskie odrzucają wnioski o wydanie zezwoleń na przywóz dotyczące okazów wywożonych z kraju pochodzenia objętego ograniczeniem.
2.
W drodze odstępstwa od ust. 1, zezwolenie na przywóz może zostać wydane, jeśli wniosek o wydanie zezwolenia na przywóz został złożony przed ustanowieniem ograniczenia, a właściwy organ zarządzający państwa członkowskiego jest przekonany, że istnieje umowa lub zamówienie, za które dokonano płatności lub w wyniku której okazy zostały już wysłane.
3.
Okres ważności zezwolenia na przywóz wydanego na mocy odstępstwa określonego w ust. 2 nie przekracza jednego miesiąca.
4.
Ograniczenia, o których mowa w ust. 1, o ile nie postanowiono inaczej, nie mają zastosowania do:
a) okazów urodzonych i hodowanych w niewoli zgodnie z art. 54 i 55 lub sztucznie rozmnażanych zgodnie z art. 56;
b) okazów przywożonych do celów określonych w art. 8 ust. 3 lit. e), f) lub g) rozporządzenia (WE) nr 338/97;
c) okazów, żywych lub martwych, będących częścią majątku gospodarstwa domowego osób przeprowadzających się na terytorium Wspólnoty w celu zamieszkania na jej terytorium.
Artykuł 72
Przepisy przejściowe
1. Świadectwa wydawane zgodnie z art. 11 rozporządzenia (EWG) nr 3626/82 oraz art. 22 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3418/83 [4] mogą nadal być wykorzystywane dla celów art. 5 ust. 2 lit. b), art. 5 ust. 3 lit. b), c) i d), art. 5 ust. 4 oraz art. 8 ust. 3 lit. a) oraz d)–h) rozporządzenia (WE) nr 338/97.
2. Przyznane zwolnienia od zakazów określonych w art. 6 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3626/82 pozostają w mocy do ostatniego dnia ich ważności, o ile go określono.
3.
Państwa członkowskie mogą nadal wydawać zezwolenia na przywóz i wywóz, świadectwa powrotnego wywozu, świadectwa dla wystawy objazdowej oraz świadectwa własności prywatnej w formie określonej w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 1808/2001 przez okres do jednego roku od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 73
Powiadomienie o przepisach wykonawczych do rozporządzenia
Każde państwo członkowskie powiadamia Komisję oraz Sekretariat Konwencji o przepisach przyjętych w celu wprowadzenia w życie niniejszego rozporządzenia oraz o wszelkich użytych instrumentach prawnych oraz podjętych środkach w celu wprowadzenia go w życie i wykonania.
Komisja przekazuje te informacje pozostałym państwom członkowskim.
Artykuł 74
Uchylenie
Uchyla się rozporządzenie (WE) nr 1808/2001.
Odesłania do uchylonego rozporządzenia należy traktować jako odesłania do niniejszego rozporządzenia i odczytywać zgodnie z tabelą korelacji przedstawioną w załączniku XII.
Artykuł 75
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 866/2006
z dnia 14 czerwca 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 15 czerwca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 867/2006
z dnia 13 czerwca 2006 r.
ustanawiające zakaz połowów śledzia w strefie ICES III d w podobszarach 25–27, 28.2, 29 i 32 przez statki pływające pod banderą Niemiec
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa [1], w szczególności jego art. 26 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiające system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa [2], w szczególności jego art. 21 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 52/2006 z dnia 22 grudnia 2005 r. ustalające możliwości połowowe i inne związane z nimi warunki dla niektórych zasobów rybnych i grup zasobów rybnych, mające zastosowanie do Morza Bałtyckiego na 2006 r. [3] ustanawia kwoty na 2006 r.
(2) Według informacji przekazanych Komisji, statki pływające pod banderą państwa członkowskiego określonego w Załączniku do niniejszego rozporządzenia lub zarejestrowane w tym państwie członkowskim, wyczerpały kwotę na połowy zasobu w nim określonego przyznaną na 2006 r.
(3) Należy zatem zakazać połowów tego rodzaju zasobów oraz jego przechowywania na pokładzie, przeładunku i wyładunku,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wyczerpanie kwoty
Kwotę połowową przyznaną na 2006 r. państwu członkowskiemu określonemu w Załączniku do niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do zasobu w nim określonego uznaje się za wyczerpaną z dniem wymienionym w tym Załączniku.
Artykuł 2
Zakazy
Z dniem wymienionym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia zakazuje się połowów zasobu określonego w Załączniku przez statki pływające pod banderą lub zarejestrowane w państwie członkowskim w nim określonym.
Po tej dacie zakazuje się przechowywania na pokładzie, przeładunku lub wyładunku omawianego zasobu złowionego przez te statki.
Artykuł 3
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu następującym po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 868/2006
z dnia 14 czerwca 2006 r.
w sprawie wydawania pozwoleń na przywóz cukru trzcinowego w ramach niektórych kontyngentów taryfowych i porozumień preferencyjnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1],
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1095/96 z dnia 18 czerwca 1996 r. w sprawie wprowadzania koncesji określonych na liście koncesyjnej CXL sporządzonej w wyniku zakończenia negocjacji GATT XXIV.6 [2],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1159/2003 z dnia 30 czerwca 2003 r. ustanawiające szczegółowe zasady przywozu cukru trzcinowego w latach gospodarczych 2003/2004, 2004/2005, 2005/2006 zgodnie z niektórymi kontyngentai taryfowymi i umowami preferencyjnymi oraz zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1464/95 i (WE) nr 779/96 [3], w szczególności jego art. 5 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 9 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003 przewiduje szczegółowe zasady dotyczące ustalenia zobowiązań dostawy, po zerowej stawce celnej, produktów oznaczonych kodem CN 1701, wyrażonych jako ekwiwalent cukru białego i pochodzących z krajów, które podpisały Protokół AKP i Umowę z Indiami.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 863/2006 z dnia 13 czerwca 2006 r. ustalające ilości zobowiązań dostawy cukru trzcinowego przewidzianego do przywozu na mocy Protokołu AKP i Umowy z Indiami na okres dostaw 2005/2006 [4] ustaliło zobowiązanie dostaw dla Belize, Fidżi, Kenii, Malawi, Mauritiusa i Suazi na poziomie przewyższającym łączną ilość, na którą dotychczas złożono wnioski o pozwolenie na przywóz na okres dostawy 2005/2006.
(3) W wyżej wymienionych okolicznościach i w trosce o przejrzystość należy zaznaczyć, że limity, o których mowa, nie zostały wykorzystane,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zgodnie z art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003 pozwolenia na przywóz zostają wydane w odniesieniu do wniosków złożonych od dnia 5 do dnia 9 czerwca 2006 r., w limitach ilości wskazanych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 15 czerwca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 869/2006
z dnia 14 czerwca 2006 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 560/2005 nakładające określone szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Republice Wybrzeża Kości Słoniowej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 560/2005 nakładające określone szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Republice Wybrzeża Kości Słoniowej [1], w szczególności jego art. 11 lit. a),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 560/2005 wymienia osoby fizyczne i prawne oraz jednostki objęte zamrożeniem funduszy i środków ekonomicznych zgodnie z tym rozporządzeniem.
(2) Dnia 30 maja 2006 r. Komitet ds. Sankcji Rady Bezpieczeństwa ONZ podjął decyzję dokonania zmiany na liście trzech osób fizycznych, względem których należy stosować zamrożenie funduszy i zasobów gospodarczych.
Należy zatem odpowiednio zmienić załącznik I,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 560/2005 zostaje niniejszym zmieniony zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie jeden dzień po jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 870/2006
z dnia 15 czerwca 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 16 czerwca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 871/2006
z dnia 15 czerwca 2006 r.
ustalające rzeczywistą produkcję bawełny nieodziarnionej i związaną z tym obniżkę cen orientacyjnych na rok gospodarczy 2005/2006
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Akt przystąpienia Grecji, w szczególności jego protokół nr 4 dotyczący bawełny [1],
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1051/2001 z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie pomocy produkcyjnej dla bawełny [2], w szczególności jego art. 19 ust. 2 tiret trzecie,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 16 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1591/2001 z dnia 2 sierpnia 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania systemu pomocy dla bawełny [3] stanowi, że rzeczywista produkcja w bieżącym roku gospodarczym jest ustalana przed dniem 15 czerwca danego roku gospodarczego.
(2) Artykuł 16 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1591/2001 szczegółowo określa warunki, które należy spełnić, by ilość wyprodukowanej bawełny nieodziarnionej została uznana za rzeczywistą produkcję.
(3) Po uwzględnieniu kryterium jakości, jakim jest wydajność włókien, władze Grecji uznały, iż do otrzymania pomocy kwalifikuje się 1122445 ton bawełny nieodziarnionej.
(4) Władze Grecji poinformowały Komisję, że na dzień 15 maja 2006 r. nie uznały za kwalifikującą się do pomocy ilości 2844 ton nieodziarnionej bawełny, na którą składają się: 603 tony zebrane z obszarów, które zostały nieprawidłowo określone w IASC i zidentyfikowane przez kontrole na miejscu i kontrole krzyżowe, 41 ton, które wykazały nadmierną wilgotność i które nie wykazują właściwej solidnej jakości handlowej zgodnie z art. 15 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1051/2001, oraz 2200 ton, które uległy zniszczeniu w wyniku pożarów.
(5) Wyłączenie z rzeczywistej produkcji 2200 ton nieodziarnionej bawełny, które uległy zniszczeniu w wyniku pożarów, nie jest uzasadnione. Ponadto wymieniona ilość odpowiada kryteriom, o których mowa w art. 16 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1591/2001, i dlatego musi zostać dodana do ilości 1122445 ton.
(6) Należy zatem, przy uwzględnieniu kryterium jakości, jakim jest wydajność włókien, uznać ilość 1124714 ton za rzeczywistą produkcję bawełny nieodziarnionej w Grecji w odniesieniu do roku gospodarczego 2005/2006.
(7) Po uwzględnieniu kryterium jakości, jakim jest wydajność włókien, władze Hiszpanii uznały, iż do otrzymania pomocy kwalifikuje się 355348 ton bawełny nieodziarnionej.
(8) Władze Hiszpanii poinformowały Komisję, że na dzień 15 maja 2006 r. nie uznały za kwalifikującą się do pomocy ilości 1708 ton nieodziarnionej bawełny, na którą składają się: 1482 tony, ze względu na nieprzestrzeganie przepisów krajowych dotyczących zmniejszania powierzchni na mocy art. 17 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1051/2001, 21 ton, które nie wykazują właściwej solidnej jakości handlowej zgodnie z art. 15 ust. 1 wyżej wymienionego rozporządzenia, 75 ton, które nie zostały zgłoszone zgodnie z art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1591/2001, 120 ton, które uległy zniszczeniu w wyniku pożarów, i 10 ton ze względu na nieprzestrzeganie zasad dotyczących umów, o których mowa w art. 11 wyżej wymienionego rozporządzenia.
(9) Wyłączenie 10 ton bawełny nieodziarnionej z rzeczywistej produkcji z powodu niespełniania wymogów dotyczących umowy, a także 120 ton, które uległy zniszczeniu w wyniku pożarów, nie jest uzasadnione. Ponadto ilość ta odpowiada kryteriom, o których mowa w art. 16 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1591/2001 i dlatego musi zostać dodana do ilości 355348 ton.
(10) Należy zatem, przy uwzględnieniu kryterium jakości, jakim jest wydajność włókien, uznać ilość 355482 ton za rzeczywistą produkcję bawełny nieodziarnionej w Hiszpanii w odniesieniu do roku gospodarczego 2005/2006.
(11) Po uwzględnieniu kryterium jakości, jakim jest wydajność włókien, władze Hiszpanii uznały, iż do otrzymania pomocy kwalifikuje się 440 ton bawełny nieodziarnionej, pochodzącej z obszarów zasiewów w Portugalii. Ilość ta odpowiada kryteriom przewidzianym w art. 16 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1591/2001 i dlatego musi zostać uznana za rzeczywistą produkcję nieodziarnionej bawełny uzyskaną przez Portugalię w roku gospodarczym 2005/2006.
(12) Artykuł 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1051/2001 stanowi, że w wypadku gdy suma rzeczywistej produkcji ustalonej dla Hiszpanii i Grecji przekroczy 1031000 ton, cena orientacyjna określona w art. 3 ust. 1 tego rozporządzenia zostanie obniżona w każdym państwie członkowskim, w którym rzeczywista produkcja przekracza gwarantowaną ilość krajową.
(13) Ponadto w przypadku, gdy całkowita suma rzeczywistej produkcji Hiszpanii i Grecji zmniejszona o 1031000 ton jest wyższa niż 469000 ton, obniżka ceny orientacyjnej o 50 % jest stopniowo zwiększana według zasad przewidzianych w art. 7 ust. 4 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1051/2001.
(14) W odniesieniu do roku gospodarczego 2005/2006 przekroczenie gwarantowanej ilości krajowej ma miejsce w Hiszpanii i Grecji.
W odniesieniu do roku gospodarczego 2005/2006 rzeczywista produkcja jest niższa od gwarantowanej ilości krajowej powiększonej o 113000 ton.
W rezultacie obniżka ceny orientacyjnej w Hiszpanii powinna być równa 50 % wskaźnika przekroczenia.
W odniesieniu do Grecji rzeczywista produkcja jest niższa od gwarantowanej ilości krajowej powiększonej o 356000 ton.
W rezultacie obniżka ceny orientacyjnej w Grecji powinna być równa 50 % wskaźnika przekroczenia.
(15) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Włókien Naturalnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
W odniesieniu do roku gospodarczego 2005/2006 rzeczywistą produkcję bawełny nieodziarnionej ustala się następująco:
- 1124714 ton dla Grecji,
- 355482 ton dla Hiszpanii,
- 440 ton dla Portugalii.
2.
Kwotę, o jaką zostaje obniżona cena orientacyjna dla roku gospodarczego 2005/2006, ustala się następująco:
- 23,280 EUR na 100 kg bawełny nieodziarnionej dla Grecji,
- 22,748 EUR na 100 kg bawełny nieodziarnionej dla Hiszpanii,
- 0 EUR na 100 kg bawełny nieodziarnionej dla Portugalii.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 872/2006
z dnia 15 czerwca 2006 r.
ustalające opłaty przywozowe w sektorze zbóż stosowane od dnia 16 czerwca 2006 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1249/96 z dnia 28 czerwca 1996 r. w sprawie zasad stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 do opłat przywozowych w sektorze zbóż [2], w szczególności jego art. 2 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 10 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 przewiduje, że przy przywozie produktów, o których mowa w art. 1 wyżej wymienionego rozporządzenia, pobiera się opłaty celne zgodne ze stawkami Wspólnej Taryfy Celnej.
Jednakże w przypadku produktów, o których mowa w ust. 2 tego artykułu, opłaty przywozowe równają się cenie interwencyjnej tych produktów ważnej w czasie przywozu powiększonej o 55 % i pomniejszonej o cenę CIF w przywozie stosowaną do danej wysyłki.
Opłaty celne nie mogą jednak przekroczyć stawek Wspólnej Taryfy Celnej.
(2) Na mocy art. 10 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 ceny CIF w przywozie oblicza się na podstawie cen reprezentatywnych dla danego produktu na rynku światowym.
(3) Rozporządzenie (WE) nr 1249/96 ustala zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 do opłat przywozowych w sektorze zbóż.
(4) Opłaty przywozowe stosuje się aż do chwili ustalenia i wejścia w życie nowych stawek opłat przywozowych.
(5) W celu umożliwienia normalnego funkcjonowania systemu opłat przywozowych należy przyjąć jako podstawę ich wyliczenia stawki reprezentatywne dla rynku, stwierdzone w okresie porównawczym.
(6) Zastosowanie rozporządzenia (WE) nr 1249/96 prowadzi do ustalenia opłat przywozowych w wysokości podanej w załączniku I do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Opłaty przywozowe w sektorze zbóż, o których mowa w art. 10 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, ustala się w kwotach figurujących w załączniku I do niniejszego rozporządzenia, na podstawie informacji znajdujących się w załączniku II.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 16 czerwca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 873/2006
z dnia 15 czerwca 2006 r.
ustalające ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności przywozowych na melasę w sektorze cukru, stosowane od dnia 16 czerwca 2006 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 24 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1422/95 z dnia 23 czerwca 1995 r. ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze dotyczące przywozu melasy w sektorze cukru i zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 785/68 [2], przewiduje, że cenę importową CIF melasy, ustaloną zgodnie z rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 785/68 [3], uważa się za "cenę reprezentatywną". Uważa się, że ta cena została ustalona dla jakości standardowej określonej w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 785/68.
(2) Dla celów ustalania cen reprezentatywnych, należy wziąć pod uwagę wszelkie informacje przewidziane w art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 785/68, z wyjątkiem przypadków przewidzianych w art. 4 wymienionego rozporządzenia, oraz, w przypadku gdy ma to zastosowanie, dla celów takiego ustalenia można zastosować metodę przewidzianą w art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 785/68.
(3) Dla celów dostosowania cen, nieodnoszącego się do jakości standardowej, należy, w zależności od jakości oferowanej melasy, zwiększyć lub zmniejszyć ceny w zależności od wyników otrzymanych w zastosowaniu art. 6 rozporządzenia (EWG) nr 785/68.
(4) Kiedy istnieje różnica między ceną spustową dla rozpatrywanego produktu a ceną reprezentatywną, należy ustalić dodatkowe należności przywozowe zgodnie z warunkami przewidzianymi w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1422/95.
W przypadku zawieszenia stosowania należności przywozowych w zastosowaniu art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1422/95, należy ustalić szczególne kwoty dla tych należności.
(5) Należy ustalić ceny reprezentatywne i dodatkowe należności celne w odniesieniu do przywozu rozpatrywanych produktów, zgodnie z art. 1 ust. 2 i art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1422/95.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ceny reprezentatywne i dodatkowe należności stosowane do przywozu produktów, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1422/95 są wskazane w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 16 czerwca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 874/2006
z dnia 15 czerwca 2006 r.
ustalające refundacje wywozowe do cukru białego i cukru surowego w stanie nieprzetworzonym
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 27 ust. 5 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 27 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, różnica między notowaniami lub cenami na rynku światowym produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. a) wymienionego rozporządzenia a cenami tych produktów we Wspólnocie może być pokryta przez refundacje wywozowe.
(2) Zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, refundacje do cukrów białego i surowego, niedenaturowanych i wywiezionych w stanie nieprzetworzonym muszą zostać ustalone przy uwzględnieniu sytuacji na rynku wspólnotowym i rynku światowym cukru, i w szczególności elementów kalkulacji cen i kosztów, o których mowa w art. 28 wymienionego rozporządzenia.
Zgodnie z tym samym artykułem, należy również uwzględnić gospodarcze aspekty proponowanego wywozu.
(3) W odniesieniu do cukru surowego, refundację należy ustalić dla jakości standardowej, która jest określona w załączniku I, pkt II rozporządzenia (WE) nr 1260/2001. Wymieniona refundacja jest ponadto ustalana zgodnie z art. 28 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001. Cukier krystaliczny został określony w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 2135/95 z dnia 7 września 1995 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania przyznawania refundacji wywozowych w sektorze cukru [2]. Kwotę tak obliczonej refundacji w odniesieniu do cukrów aromatyzowanych lub zawierających substancje barwiące należy zastosować do ich zawartości sacharozy, zatem należy ją ustalać w odniesieniu na 1 % tej zawartości.
(4) W przypadkach szczególnych kwota refundacji może być ustalona w instrumentach prawnych innego typu.
(5) Refundację należy ustalać co dwa tygodnie.
Można ją zmieniać w tym odstępie czasowym.
(6) Art. 27 ust. 5 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 przewiduje, że sytuacja na rynku światowym lub specyficzne wymagania pewnych rynków mogą uczynić koniecznym zróżnicowanie refundacji do produktów określonych w art. 1 wymienionego rozporządzenia w zależności od ich miejsca przeznaczenia.
(7) Znaczący i szybki wzrost preferencyjnego przywozu cukru pochodzącego z zachodnich krajów bałkańskich od początku 2001 r., oraz wywozu cukru ze Wspólnoty do tych krajów wydaje się być istotnie sztuczny.
(8) Aby uniknąć wszelkiego nadużycia w związku z ponownym przywozem do Wspólnoty produktów w sektorze cukru, dla których przyznano refundację wywozową, należy nie ustalać refundacji do produktów, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu w odniesieniu do wszystkich zachodnich krajów bałkańskich.
(9) Biorąc pod uwagę te informacje i aktualną sytuację na rynkach w sektorze cukru, a w szczególności notowania lub ceny cukru we Wspólnocie i na rynku światowym, należy ustalić refundację w odpowiedniej wysokości.
(10) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje, które przyznaje się do wywozu produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, w stanie nieprzetworzonym i niedenaturowanych, ustalone są zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 16 czerwca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 875/2006
z dnia 15 czerwca 2006 r.
ustalające maksymalne kwoty refundacji wywozowej do cukru białego przeznaczonego do niektórych państw trzecich w ramach 29. przetargu częściowego wykonanego w ramach stałego przetargu przewidzianego przez rozporządzenie (WE) nr 1138/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 27 ust. 5 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1138/2005 z dnia 15 lipca 2005 r. w sprawie stałego przetargu ustalającego opłaty wyrównawcze i/lub refundacje wywozowe do cukru białego na rok gospodarczy 2005/2006 [2] przystępuje się do przetargów częściowych w sprawie wywozu wspomnianego cukru do niektórych państw trzecich.
(2) Zgodnie z art. 9 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1138/2005, jeżeli właściwe, ustala się maksymalną kwotę refundacji wywozowej dla rozpatrywanego przetargu częściowego, biorąc pod uwagę w szczególności sytuację i przewidywany rozwój rynku cukru we Wspólnocie i na rynku światowym.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W 29. przetargu częściowym na cukier biały, wykonanym zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1138/2005, maksymalną kwotę refundacji wywozowej ustala się w wysokości 31,288 EUR/100 kg.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 16 czerwca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 876/2006
z dnia 15 czerwca 2006 r.
ustalające refundacje wywozowe w odniesieniu do mleka i przetworów mlecznych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 31 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 31 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 stanowi, że różnica między cenami produktów wyszczególnionych w art. 1 tego rozporządzenia na rynku światowym a cenami tych produktów wewnątrz Wspólnoty może zostać objęta refundacją wywozową.
(2) Biorąc pod uwagę aktualną sytuację rynku mleka i przetworów mlecznych, refundacje wywozowe powinny zostać ustalone zgodnie z zasadami i niektórymi kryteriami przewidzianymi w art. 31 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999.
(3) Artykuł 31 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 stanowi, że ze względu na sytuację na rynku światowym lub specyficzne wymagania niektórych rynków może zaistnieć konieczność zróżnicowania refundacji w zależności od miejsca przeznaczenia.
(4) Protokół ustaleń pomiędzy Wspólnotą Europejską a Republiką Dominikańską w sprawie ochrony przywozu mleka w proszku w Republice Dominikańskiej [2], zatwierdzony decyzją Rady 98/486/WE [3], stanowi, że określone ilości wspólnotowych przetworów mlecznych wywożonych do Republiki Dominikańskiej mogą być objęte obniżoną stawką celną.
Z powyższych względów należy obniżyć o odpowiednią wartość procentową refundacje wywozowe przyznane produktom eksportowanym w ramach tego systemu.
(5) Celem negocjacji prowadzonych w ramach Układów Europejskich między Wspólnotą Europejską a Rumunią i Bułgarią jest w szczególności liberalizacja handlu produktami objętymi wspólną organizacją rynku wołowiny i cielęciny.
W przypadku obu krajów refundacje wywozowe powinny być zatem zniesione.
(6) Komitet Zarządzający ds. Mleka i Przetworów Mlecznych nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zgodnie z art. 31 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 refundacje wywozowe udzielane są w odniesieniu do produktów i ilości określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia, pod warunkiem że spełnione są wymogi przewidziane w art. 1 ust. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 174/1999 [4].
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 16 czerwca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 877/2006
z dnia 15 czerwca 2006 r.
ustalające maksymalny poziom refundacji wywozowej do masła w ramach stałego zaproszenia do składania ofert przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 581/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/99 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 31 ust. 3, akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 581/2004 z dnia 26 marca 2004 r. w sprawie stałego zaproszenia do składania ofert przetargowych odnośnie do refundacji wywozowych do niektórych rodzajów masła [2] przewiduje otwarcie stałego przetargu.
(2) Zgodnie z art. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 580/2004 z dnia 26 marca 2004 r. ustanawiającym procedurę przetargową dotyczącą refundacji wywozowych do niektórych przetworów mlecznych [3] oraz po dokonaniu analizy ofert przedstawionych w odpowiedzi na ten przetarg, stosowne jest ustalenie maksymalnego poziomu refundacji wywozowej w okresie przetargowym kończącym się dnia 13 czerwca 2006 r.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W ramach stałego przetargu otwartego rozporządzeniem (WE) nr 581/2004 w okresie przetargowym kończącym się dnia 13 czerwca 2006 r. maksymalne kwoty refundacji dla produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 niniejszego rozporządzenia ustala się w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 16 czerwca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 878/2006
z dnia 15 czerwca 2006 r.
ustalające maksymalny poziom refundacji wywozowych dla mleka odtłuszczonego w proszku w ramach stałego zaproszenia do składania ofert przetargowych przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 582/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/99 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworόw mlecznych [1], w szczególności jego art. 31 ust. 3 akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 582/2004 z dnia 26 marca 2004 r. w sprawie stałego zaproszenia do składania ofert przetargowych odnośnie do refundacji wywozowych dla mleka odtłuszczonego w proszku [2] przewiduje otwarcie stałego przetargu.
(2) Zgodnie z art. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 580/2004 z dnia 26 marca 2004 r. ustanawiającego procedurę przetargową dotyczącą refundacji wywozowych do niektórych przetworόw mlecznych [3] oraz po dokonaniu analizy ofert przedstawionych w odpowiedzi na ten przetarg stosowne jest ustalenie maksymalnego poziomu refundacji wywozowej w okresie przetargowym kończącym się dnia 13 czerwca 2006 r.
(3) Komitet Zarządzający ds. Mleka i Przetworów Mlecznych nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W ramach stałego przetargu otwartego rozporządzeniem (WE) nr 582/2004 przewiduje się w okresie przetargowym kończącym się dnia 13 czerwca 2006 r. 5,00 EUR/100 kg jako maksymalną wysokość refundacji dla produktόw i krajόw przeznaczenia wymienionych w art. 1 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 16 czerwca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 879/2006
z dnia 15 czerwca 2006 r.
zmieniające stawki refundacji do niektórych przetworów mlecznych, wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], a w szczególności jego art. 31 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Stawki refundacji stosowane od dnia 25 maja 2006 r. do produktów wymienionych w Załączniku, wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu, zostały ustalone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 782/2006 [2].
(2) Z zastosowania reguł i kryteriów zawartych w rozporządzeniu (WE) nr 782/2006 do informacji posiadanych przez Komisję wynika, iż obecnie stosowane stawki refundacji wywozowych powinny zostać zmienione zgodnie z załącznikiem do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Stawki refundacji określone w rozporządzeniu (WE) nr 782/2006 zostają zmienione zgodnie z załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 16 czerwca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 880/2006
z dnia 15 czerwca 2006 r.
ustalające refundacje wywozowe dla zbóż, pszennych i żytnich mąk, kasz oraz grysików
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W myśl art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 różnica między notowaniami lub cenami na rynku światowym produktów, o których mowa w art. 1 wymienionego rozporządzenia, a cenami tych produktów we Wspólnocie, może być pokryta przez refundacje wywozowe.
(2) Refundacje wywozowe powinny być ustalone z uwzględnieniem czynników, o których mowa w art. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż [2].
(3) W odniesieniu do pszennych oraz żytnich mąk, kasz i grysików refundację wywozową stosowaną do tych produktów należy wyliczyć z uwzględnieniem ilości zbóż koniecznych do wytwarzania danych produktów.
Ilości te zostały ustalone w rozporządzeniu (WE) nr 1501/95.
(4) Sytuacja na rynku światowym lub szczególne wymogi niektórych rynków mogą sprawić, że niezbędne stanie się zróżnicowanie refundacji dla niektórych produktów, w zależności od ich miejsca przeznaczenia.
(5) Refundacja powinna być ustalana raz na miesiąc. Zmian można dokonywać w tym odstępie czasowym.
(6) Zastosowanie tych zasad do aktualnej sytuacji na rynkach zbóż, a w szczególności do notowań lub cen na te produkty we Wspólnocie i na rynku światowym, prowadzi do ustalenia refundacji w wysokości podanej w załączniku.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje wywozowe dla produktów, o których mowa w art. 1 lit. a), b) i c) rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, z wyjątkiem słodu, wywiezionych w stanie naturalnym, ustala się w wysokości podanej w załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 16 czerwca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 881/2006
z dnia 15 czerwca 2006 r.
ustalające maksymalną refundację wywozową dla jęczmienia w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1058/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na refundację wywozową dla jęczmienia na wywóz do pewnych krajów trzecich został ogłoszony na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1058/2005 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [3], Komisja może, na podstawie zgłoszonych ofert, podjąć decyzję o ustaleniu maksymalnej wysokości refundacji wywozowej, uwzględniając czynniki, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95. W tym wypadku przetarg wygrywa ten oferent lub oferenci, którego lub których oferta odpowiada poziomowi równemu maksymalnej refundacji lub jest od niej niższa.
(3) Zastosowanie powyższych czynników do aktualnej sytuacji na danych rynkach zbóż prowadzi do ustalenia maksymalnej refundacji wywozowej.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 9 do 15 czerwca 2006 r., w ramach przetargu ogłoszonego na mocy rozporządzenia (WE) nr 1058/2005, ustala się maksymalną refundację wywozową dla jęczmienia w wysokości 6,00 EUR/t.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 16 czerwca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 882/2006
z dnia 15 czerwca 2006 r.
w sprawie przekazanych ofert na wywóz pszenicy zwyczajnej w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1059/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na refundację wywozową do pszenicy zwyczajnej na wywóz do niektórych krajów trzecich został ogłoszony na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1059/2005 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [3], Komisja może, na podstawie zgłoszonych ofert, podjąć decyzję o wstrzymaniu przetargu.
(3) Biorąc pod uwagę czynniki, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95, nie jest wskazane ustalenie maksymalnej wysokości refundacji,
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nie podejmuje się dalszych działań w odniesieniu do ofert przekazanych od 9 do 15 czerwca 2006 r., w ramach przetargu na refundację wywozową do pszenicy zwyczajnej, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1059/2005.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 16 czerwca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 883/2006
z dnia 21 czerwca 2006 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005 w odniesieniu do prowadzenia kont przez agencje płatnicze, deklaracji wydatków i dochodów oraz warunków zwrotu wydatków w ramach EFRG i EFRROW
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1290/2005 z dnia 21 czerwca 2005 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [1], w szczególności jego art. 42,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 utworzono Europejski Fundusz Rolniczy Gwarancji (EFRG) i Europejski Fundusz Rolniczy Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) działające w ramach podziału zarządzania wydatkami i dochodami przeznaczonymi na określony cel z budżetu wspólnotowego.
Wspomniane rozporządzenie ustanawia ogólne warunki i zasady mające zastosowanie do prowadzenia kont, deklaracji wydatków i dochodów przez agencje płatnicze, jak również określa zwrot tych wydatków przez Komisję.
Wspomniane zasady i warunki muszą być określone z rozróżnieniem na szczegółowe wspólne zasady stosowania dwóch Funduszy oraz na szczegółowe wspólne zasady dotyczące każdego z nich.
(2) W celu zapewnienia prawidłowego zarządzania środkami przeznaczonymi w budżecie Wspólnot Europejskich na dwa Fundusze, każda agencja płatnicza musi prowadzić księgowość, która obejmowałaby wyłącznie wydatki finansowane przez EFRG z jednej strony i EFRROW z drugiej. W związku z tym księgowość prowadzona przez agencje płatnicze musi wyraźnie odzwierciedlać, w odniesieniu do każdego z dwóch Funduszy, poniesione wydatki i osiągnięte dochody odpowiednio na mocy art. 3 ust. 1 i art. 4 i 34 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 oraz umożliwić połączenie tych wydatków i dochodów ze środkami finansowymi, które zostały im udostępnione w budżecie wspólnotowym.
(3) Finansowanie wspólnej polityki rolnej odbywa się w EUR umożliwiając jednocześnie państwom członkowskim nienależącym do strefy euro dokonywanie płatności na rzecz beneficjentów w ich walucie krajowej.
W celu umożliwienia konsolidacji całości wydatków i dochodów, należy przewidzieć, że agencje płatnicze będą w stanie dostarczyć dane odnoszące się do wydatków i dochodów wyrażonych zarówno w EUR, jak i w walucie, w jakiej zostały one dokonane lub otrzymane.
(4) Aby zapewnić prawidłowe zarządzanie przepływami pieniężnymi, w szczególności z powodu gromadzenia przez państwa członkowskie środków finansowych na pokrycie wydatków, określonych w art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, lub otrzymywania zaliczek przeznaczonych na wydatki określone w art. 4 wspomnianego rozporządzenia przed sfinansowaniem tych wydatków przez Komisję w formie zwrotów poniesionych wydatków, należy przewidzieć, że państwa członkowskie gromadzą informacje niezbędne do dokonania tych zwrotów oraz przechowują je do dyspozycji Komisji w miarę jak dokonywane są wydatki i osiągane są dochody lub w regularnych odstępach czasu przekazują je Komisji. Należy uwzględnić w tym względzie szczególne sposoby zarządzania EFRG i EFRROW oraz należy zorganizować dostęp do informacji i przekazywanie Komisji informacji przez państwa członkowskie w terminach dostosowanych do sposobu zarządzania każdego z Funduszy, bez uszczerbku dla wymogu państw członkowskich dotyczącego przechowywania do dyspozycji Komisji informacji zebranych w celu odpowiedniego nadzoru zmian wydatków.
(5) Ogólne wymogi dotyczące prowadzenia księgowości przez agencje płatnicze obejmują szczegółowe dane wymagane do zarządzania funduszami wspólnotowymi i ich kontroli; ponieważ w celu dokonania zwrotów wydatków nie wymaga się szczegółowych informacji.
Należy w związku z tym wyszczególnić niektóre informacje i dane dotyczące wydatków, które będą finansowane przez EFRG i EFRROW, i które należy przekazywać Komisji w regularnych odstępach czasu.
(6) Przesyłanie informacji przez państwa członkowskie Komisji musi jej pozwolić na bezpośrednie wykorzystanie przekazywanych informacji, i w możliwie najskuteczniejszy sposób, w celu zarządzania księgowością EFRG i EFRROW, jak również związanych z tym płatności.
Aby osiągnąć ten cel, informacje są udostępniane i przekazywane między państwami członkowskimi a Komisją drogą elektroniczną lub cyfrową.
Jednakże w przypadku przekazywania informacji innymi sposobami, które mogą być uznane za konieczne, należy określić przypadki uzasadniające ten wymóg.
(7) Artykuł 8 ust. 1 lit. c) pkt i) rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 stanowi, że w przypadku działań związanych z operacjami finansowanymi przez EFRG i EFRROW, deklaracje wydatków, które mają także charakter wniosku o przyznanie płatności, muszą być przekazane Komisji wraz z wymaganymi informacjami. Aby umożliwić państwom członkowskim i agencjom płatniczym sporządzenie deklaracji wydatków, zgodnie ze zharmonizowanymi przepisami, oraz aby umożliwić Komisji uwzględnienie wniosków o przyznanie płatności, należy ustanowić warunki, na jakich te wydatki mogą być zaksięgowane zgodnie z odpowiednimi budżetami EFRG i EFRROW, oraz przepisy mające zastosowanie do zaksięgowanych wydatków i dochodów, w szczególności dochodów przeznaczonych na określony cel i ewentualnych korekt, których należałoby dokonać, jak również ich deklaracji rzeczywistych wydatków.
(8) Artykuł 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1883/78 z dnia 2 sierpnia 1978 r. ustanawiającego ogólne reguły finansowania interwencji przez Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej, Sekcja Gwarancji [2] stanowi że, kwota do sfinansowania w ramach środka interwencyjnego, jest określona na podstawie rocznych zestawień rachunkowych sporządzanych przez agencje płatnicze.
Rozporządzenie to ustanawia również zasady i warunki regulujące wspomniane zestawienia.
W związku ze zlikwidowaniem Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) rozporządzeniem (WE) nr 1290/2005 oraz jego zastąpieniem przez EFRG w odniesieniu do tych środków, należy jasno określić szczegółowe zasady, zgodnie z którymi finansowanie takich środków przez EFRG mieści się w systemie deklaracji wydatków i płatności miesięcznych.
(9) Artykuł 15 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 przewiduje, że wydatki z października są przypisane do października, jeżeli są one dokonane w okresie od dnia 1 do dnia 15 października i do miesiąca listopada, jeżeli są one dokonane w okresie od dnia 16 do dnia 31 października.
Jednakże w odniesieniu do wydatków dotyczących składowania w magazynach państwowych, wydatki księgowane w październiku są w całości uwzględnione w ramach roku budżetowego n+1.
Należy zatem przewidzieć, że wydatki finansowane przez EFRG oraz wynikające z operacji składowania w magazynach państwowych przeprowadzonych we wrześniu są księgowane najpóźniej dnia 15 października.
(10) Kursy wymiany walut, które należy zastosować zależą od tego, czy w prawodawstwie rolnym określono lub nie termin operacyjny.
Aby uniknąć stosowania przez państwa członkowskie nienależące do strefy euro różnych kursów wymiany walut po pierwsze podczas księgowania w walucie innej niż EUR dochodów otrzymanych i pomocy przekazanej beneficjentom i, po drugie, podczas sporządzania przez agencję płatniczą deklaracji wydatków, należy przewidzieć, że państwa członkowskie, o których mowa, stosują w odniesieniu do swoich deklaracji wydatków, dotyczących EFRG, ten sam kurs wymiany walut, który został zastosowany przy otrzymaniu tych dochodów lub dokonywaniu płatności na rzecz beneficjenta.
Ponadto w celu uproszczenia formalności administracyjnych dotyczących zwrotu w odniesieniu do wielu operacji, należy przewidzieć jeden kurs wymiany walut podczas księgowania tych zwrotów.
Tymczasem środek ten musi być ograniczony do operacji przeprowadzonych przed dniem zastosowania niniejszego rozporządzenia.
(11) Komisja dokonuje na rzecz państw członkowskich płatności miesięcznych lub okresowych na podstawie deklaracji wydatków przekazanych przez państwa członkowskie.
Jednakże Komisja musi uwzględnić dochody otrzymane przez agencje płatnicze, na konto budżetu wspólnotowego. Należy zatem ustalić warunki, na których dokonuje się niektórych wyrównań między dokonanymi wydatkami a dochodami w ramach EFRG i EFRROW.
(12) Po zatwierdzeniu płatności miesięcznych, Komisja przekazuje państwom członkowskim do dyspozycji środki finansowe konieczne na pokrycie wydatków finansowanych przez EFRG i EFRROW, zgodnie z praktycznymi uzgodnieniami i warunkami, które należy określić na podstawie przekazanych przez państwa członkowskie do Komisji informacji oraz systemów informatycznych wprowadzonych przez Komisję.
(13) W przypadku gdy budżet Wspólnoty nie został ostatecznie zatwierdzony na początku nowego roku budżetowego, art. 13 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia Rady (WE, EURATOM) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich [3] przewiduje, że płatności można dokonywać miesięcznie w ramach każdego rozdziału do wysokości jednej dwunastej całości środków zatwierdzonych w ramach tego rozdziału za poprzedni rok budżetowy. W celu sprawiedliwego podziału środków między państwa członkowskie, należy przewidzieć, że przy powyższym założeniu płatności miesięczne w ramach EFRG i płatności okresowe w ramach EFRROW dokonuje się do wysokości wielkości procentowej deklaracji wydatków przekazanych przez każde państwo członkowskie ustanowionej w ramach każdego rozdziału oraz że saldo niewypłacone w danym miesiącu zostaje przeniesione w decyzjach Komisji dotyczących płatności miesięcznych lub okresowych realizowanych w terminie późniejszym.
(14) W przypadku gdy na podstawie deklaracji wydatków otrzymanej od państw członkowskich w ramach EFRG, całkowita kwota przewidzianych zobowiązań, które mogłyby być zatwierdzone zgodnie z art. 150 ust. 3 rozporządzenia (WE, EURATOM) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich, przewyższa połowę wszystkich środków przeznaczonych na bieżący rok budżetowy, Komisja zobowiązana jest dokonać redukcji tych kwot.
Mając na względzie prawidłowe zarządzanie, redukcje te muszą zostać rozłożone w sposób proporcjonalny pomiędzy wszystkie państwa członkowskie, na podstawie otrzymanych od tych państw deklaracji wydatków.
W celu dokonania sprawiedliwego podziału środków między państwa członkowskie należy przewidzieć, że przy powyższym założeniu płatności miesięczne w ramach EFRG zostają przyznane do wysokości wielkości procentowej deklaracji wydatków przekazanych przez każde państwo członkowskie ustanowionej w ramach każdego rozdziału oraz że saldo niewypłacone w danym miesiącu zostaje przeniesione w decyzjach Komisji dotyczących płatności miesięcznych realizowanych w terminie późniejszym.
(15) Wspólnotowe przepisy w zakresie rolnictwa przewidują w ramach EFRG terminy wypłacania pomocy finansowej na rzecz beneficjentów, które muszą być przestrzegane przez państwa członkowskie.
Wszystkie płatności dokonane po upływie tych terminów oraz których zwłoka byłaby nieuzasadniona, muszą być traktowane jako niespełniające wymaganych warunków, a zatem Komisja nie powinna ich zwracać.
Jednakże, aby dostosować konsekwencje finansowe proporcjonalnie do stwierdzonego opóźnienia płatności, należy przewidzieć zastosowanie przez Komisję stopniowego zmniejszania płatności w zależności od wielkości stwierdzonego opóźnienia.
Ponadto należy przewidzieć stałą marżę w szczególności, aby umożliwić niestosowanie redukcji, jeżeli zwłoka w płatności wynika ze sporów prawnych.
(16) W ramach reformy wspólnej polityki rolnej i wprowadzenia systemu jednolitych płatności, przestrzeganie przez państwa członkowskie terminów płatności jest decydujące dla prawidłowego stosowania zasad dyscypliny finansowej.
W związku z tym należy ustanowić szczególne zasady umożliwiające uniknięcie, w miarę możliwości, ryzyka przekroczenia środków rocznych dostępnych w budżecie wspólnotowym.
(17) Zgodnie z art. 17 i 27 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 Komisja może zredukować lub zawiesić płatności na rzecz państw członkowskich, w przypadku nieprzestrzegania przez państwa członkowskie wyznaczonych terminów dokonywania płatności lub nieprzekazania danych dotyczących wydatków lub informacji przewidzianych wspomnianym rozporządzeniem w celu sprawdzenia spójności z tymi danymi.
To samo dotyczy, w odniesieniu do EFRROW przypadku, gdy państwa członkowskie nie przekazałyby informacji wymaganych na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) [4] i jego zasad stosowania, w tym raportu z oceny śródokresowej programów.
W tym kontekście należy określić zasady wykonania odnośnie do tych redukcji i zawieszeń, odpowiednio do wydatków EFRG i EFRROW.
(18) Artykuł 180 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1605/2002 przewiduje, że ujemne wydatki na rolnictwo zastępuje się od dnia 1 stycznia 2007 r. dochodami przeznaczonymi na określony cel, zapisanymi na konto EFRG lub EFRROW według pochodzenia. Artykuł 32 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 przewiduje, że kwoty odzyskane przez agencje płatnicze w wyniku nieprawidłowości lub zaniedbań są księgowane przez nie jako dochody przeznaczone na określony cel. Niektóre kwoty ustanowione w wyniku nieprawidłowości lub redukcji zastosowanej w przypadku braku zgodności z warunkami mającymi zastosowanie w zakresie poszanowania środowiska są porównywalne z dochodami dotyczącymi nieprawidłowości lub zaniedbań, o których mowa w art. 32 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 i zatem muszą być traktowane podobnie jak te dochody. Należy zatem przewidzieć księgowanie odpowiednich kwot na tych samych warunkach, co dochody przeznaczone na określony cel powstałe bezpośrednio w wyniku nieprawidłowości lub zaniedbań, o których mowa we wspomnianym art. 32.
(19) Wydatki z budżetu Wspólnoty i budżetów krajowych współfinansowane w celu wsparcia rozwoju obszarów wiejskich w ramach EFRROW są oparte na szczegółowych programach z rozbiciem na środki.
Zatem na tej podstawie wydatki muszą być nadzorowane i księgowane w celu umożliwienia identyfikacji wszystkich operacji według każdego programu i środka oraz w celu sprawdzenia adekwatności poniesionych wydatków do środków finansowych pozostawionych do dyspozycji.
W tym kontekście należy określić elementy, które agencje płatnicze muszą uwzględnić, a w szczególności przewidzieć, że pochodzenie funduszy publicznych i wspólnotowych musi być wyraźnie ujęte w księgowości w powiązaniu z przeprowadzonym finansowaniem oraz że kwoty do odzyskania od beneficjentów, jak kwoty i odzyskane, muszą być szczegółowo określone i zidentyfikowane w powiązaniu z operacjami początkowymi.
(20) Jeżeli operacja płatności lub odzyskania zostaje dokonana w walucie krajowej innej niż EUR, w ramach programów rozwoju obszarów wiejskich finansowanych przez EFRROW, konieczne jest przeliczenie odpowiednich kwot na EUR. Należy zatem przewidzieć stosowanie jednolitego kursu wymiany walut dla wszystkich operacji księgowanych z danego miesiąca, który należy zastosować przy sporządzaniu deklaracji wydatków.
(21) Prognozy kwot, które mają być sfinansowane z EFRROW w roku kalendarzowym i rozpatrzenie wniosków o finansowanie na kolejny rok kalendarzowy są niezbędne dla Komisji ze względu na zarządzanie budżetowe i finansowe.
W celu umożliwienia Komisji wywiązania się z jej obowiązków, odpowiednie informacje muszą jej być przekazywane w odpowiednich terminach, a w każdym razie dwa razy do roku, najpóźniej dnia 31 stycznia i 31 lipca każdego roku.
(22) Aby umożliwić Komisji zatwierdzenie planu finansowania każdego programu rozwoju obszarów wiejskich, by określić ewentualne jego dostosowania i przeprowadzić konieczne kontrole, należy zgłosić jej niektóre informacje.
Z tego względu każda instytucja zarządzająca programami wprowadza wymagane informacje do wspólnego systemu informatycznego EFRROW, aby umożliwić Komisji określenie w szczególności maksymalnej kwoty wkładu EFRROW, jej rocznego podziału, podziału według priorytetu i według środka oraz współczynnika współfinansowania stosowanego do każdego priorytetu.
Jednocześnie należy ustalić warunki, na jakich dokonuje się wpisu kwot skumulowanych we wspólnym systemie informatycznym.
(23) Terminy sporządzania deklaracji wydatków dotyczących operacji przeprowadzanych w ramach EFRROW muszą zostać określone przez Komisję zgodnie z art. 26 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005. Biorąc pod uwagę specyfikę przepisów w zakresie rachunkowości stosowanych w odniesieniu do EFRROW oraz wykorzystanie finansowania wstępnego i finansowania środków na rok kalendarzowy, należy przewidzieć, że wydatki te muszą być deklarowane zgodnie z terminami dostosowanymi do tych szczególnych warunków.
(24) Wymiana informacji i dokumentów między Komisją a państwami członkowskimi, jak również udostępnianie i przekazywanie informacji przez państwa członkowskie Komisji odbywają się na ogół drogą elektroniczną lub cyfrową.
W celu lepszego zrozumienia tej wymiany informacji w ramach EFRG i EFRROW oraz w celu rozpowszechnienia jej użycia, okazuje się konieczne dostosowanie istniejących systemów informatycznych lub wprowadzenie nowych systemów informatycznych.
Należy przewidzieć, że działania te będą realizowane przez Komisję i realizowane po przekazaniu informacji państw członkowskich za pośrednictwem Komitetu ds. Funduszy Rolniczych.
(25) Warunki przetwarzania informacji przez te systemy informatyczne, jak również forma i treść dokumentów, które należy przekazywać zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1290/2005 wymagają częstych dostosowań wskutek zmian w stosowanych przepisach lub wymogach zarządzania.
Pojawia się również konieczność przedkładania dokumentów w jednolitej formie.
Aby osiągnąć te cele oraz w celu uproszczenia procedur i umożliwienia uczynienia natychmiast operacyjnymi dane systemy informatyczne, należy określić formę i treść dokumentów w oparciu o wzory oraz przewidzieć ich dostosowanie i uaktualnianie przez Komisję na podstawie informacji przekazanej przez Komitet ds. Funduszy Rolniczych.
(26) Zarządzanie i kontrola legalności wydatków EFRG i EFRROW podlegają kompetencjom agencji płatniczych.
Dane dotyczące transakcji finansowych muszą zatem być przekazywane, czy wprowadzane do systemów informatycznych i aktualizowane pod nadzorem agencji płatniczej, przez samą agencję płatniczą lub przez organ, któremu powierzono wykonanie tego zadania, w stosownym przypadku za pośrednictwem akredytowanych jednostek koordynujących.
(27) Niektóre dokumenty lub procedury, przewidziane rozporządzeniem (WE) nr 1290/2005 i jego zasady stosowania, wymagają podpisu osoby upoważnionej lub zgody osoby na jednym lub kilku etapach danej procedury. Systemy informatyczne wprowadzone w celu przekazywania tych dokumentów powinny w tych przypadkach identyfikować w sposób niebudzący wątpliwości każdą osobę i w sposób odpowiedni zapewnić zgodność treści dokumentów, w tym na wszystkich etapach procedury. Musi to dotyczyć w szczególności deklaracji wydatków i poświadczeń wiarygodności załączonej do rozliczeń rocznych, określonych w art. 8 ust. 1 lit. c) pkt i) i lit, c) pkt iii) rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 oraz dokumentów przekazanych drogą elektroniczną w ramach tych procedur.
(28) Przepisy dotyczące przekazywania dokumentów elektronicznych i cyfrowych zostały ustanowione na poziomie Wspólnoty, w odniesieniu do sposobów ich przekazywania, warunków, na jakich są one zatwierdzane dla celów Komisji, warunków przechowywania, spójności i czytelności.
O ile podział zarządzania budżetu wspólnotowego w ramach EFRG i EFRROW dotyczy dokumentów sporządzonych lub otrzymanych przez Komisję lub agencje płatnicze, jak również procedur wprowadzonych do celów finansowania wspólnej polityki rolnej, należy przewidzieć stosowanie prawodawstwa wspólnotowego w celu przekazywania dokumentów elektronicznych i cyfrowych odbywającego się na mocy niniejszego rozporządzenia i ustalenie terminów przechowywania dokumentów elektronicznych i cyfrowych.
(29) W niektórych sytuacjach przekazywanie informacji drogą elektroniczną może okazać się niemożliwe.
Aby zapobiec ewentualnym nieprawidłowościom w działaniu systemu informatycznego lub brakowi stałego połączenia, państwo członkowskie musi mieć możliwość wysyłania dokumentów w innej formie na warunkach, które należy określić.
(30) Zgodnie z art. 39 ust. 1 lit. d) i e) rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 środki finansowe dostępne w państwie członkowskim w dniu 1 stycznia 2007 r. w następstwie redukcji lub unieważnienia kwot płatności dokonanych dobrowolnie przez to państwo członkowskie, zgodnie z art. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1655/2004 z dnia 22 września 2004 r. ustanawiającego zasady przejścia z opcjonalnego systemu modulacji ustanowionego art. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1259/1999 na obowiązkowy system modulacji ustanowiony rozporządzeniem Rady (WE) nr 1782/2003 [5] lub w ramach sankcji zgodnie z art. 3, 4 i 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 1259/1999 z dnia 17 maja 1999 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej [6] muszą być wykorzystane przez to państwo członkowskie na finansowanie środków rozwoju obszarów wiejskich. Jeżeli państwa członkowskie nie wykorzystają tych środków finansowych w terminie ustalonym, odpowiadające im kwoty są zwracane do budżetu EFRG. W celu określenia warunków stosowania tych środków, należy ustanowić szczegółowe zasady księgowania i zarządzania kwotami, o których mowa, przez agencje płatnicze, jak również ich uwzględnienie w oparciu o decyzje Komisji dotyczących płatności.
(31) Zgodnie z art. 39 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, w uzasadnionych przypadkach i pod pewnymi warunkami przewidzianymi we wspomnianej literze, Komisja może udzielić państwom członkowskim będącym członkami Unii Europejskiej do dnia 1 maja 2004 r. zgody na dalsze płatności do dnia 31 grudnia 2006 r. dotyczące programów rozwoju obszarów wiejskich na okres 2000-2006. Aby umożliwić zastosowanie takiego odstępstwa, należy określić procedurę, której należy przestrzegać oraz terminy, których państwa członkowskie zobowiązane są przestrzegać, jak również warunki jej wprowadzenia.
(32) Należy zatem uchylić rozporządzenie Komisji (WE) nr 296/96 [7] z dnia 16 lutego 1996 r. w sprawie danych przekazywanych przez państwa członkowskie oraz miesięcznego księgowania wydatków finansowanych przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) i uchylające rozporządzenie (EWG) nr 2776/88 i decyzję Komisji C/2004/1723 z dnia 26 kwietnia 2004 r. określającą formę dokumentów, które państwa członkowskie zobowiązane są przekazać w celu uwzględnienia wydatków finansowanych przez sekcję Gwarancji EFOGR [8].
(33) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Funduszy Rolniczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ 1
WSPÓLNE WSTĘPNE PRZEPISY DOTYCZĄCE EFRG I EFRROW
Artykuł 1
Cel
Niniejsze rozporządzenie określa szczegółowe warunki i zasady mające zastosowanie do podziału zarządzania wydatkami i dochodami Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) i Europejskiego Funduszu Rolniczego Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW), do prowadzenia kont i deklaracji wydatków i dochodów przez agencje płatnicze, jak również zwrotu przez Komisję wydatków na mocy rozporządzenia (WE) nr 1290/2005.
Artykuł 2
Księgowość agencji płatniczych
1.
Każda agencja płatnicza prowadzi księgowość obejmującą wyłącznie wydatki i dochody określone w art. 3 ust. 1 oraz w art. 4 i 34 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 i wykorzystanie środków finansowych udostępnionych w celu pokrycia odpowiednich wydatków.
Księgowość ta musi rozróżniać i dostarczać osobno danych finansowych EFRG i EFRROW.
2.
Agencje płatnicze państw członkowskich nienależących do strefy euro prowadzą księgowość obejmującą kwoty wyrażone w walucie, w której wydatki i dochody zostały poniesione lub otrzymane.
Tymczasem, w celu umożliwienia konsolidacji całości ich dochodów i wydatków, agencje płatnicze są w stanie dostarczyć odpowiednie dane w walucie krajowej lub EUR.
Tymczasem w odniesieniu do wydatków i dochodów EFRG innych niż wydatki i dochody, o których mowa w art. 45 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, państwa członkowskie, które nie byłyby w stanie wprowadzić księgowości do dnia 16 października 2006 r. spełniającej te kryteria, mogą, po powiadomieniu o tym najpóźniej dnia 15 września 2006 r. Komisji, przesunąć tę datę do dnia 16 października 2007 r.
ROZDZIAŁ 2
KSIĘGOWOŚĆ EFRROW
Artykuł 3
Udostępnianie informacji przez państwa członkowskie
Państwa członkowskie zbierają i zachowują do wglądu Komisji informacje dotyczące całkowitej kwoty poniesionych wydatków i dochodów przeznaczonych na określony cel, otrzymywanych w każdym tygodniu na następujących warunkach:
a) najpóźniej w trzecim dniu roboczym każdego tygodnia, informacje dotyczące całkowitej kwoty poniesionych wydatków i dochodów przeznaczonych na określony cel otrzymanych od początku miesiąca do końca poprzedniego tygodnia;
b) jeśli dany tydzień wypada na przełomie dwóch miesięcy, najpóźniej w trzecim dniu roboczym miesiąca, informacje dotyczące całkowitej kwoty poniesionych wydatków i dochodów przeznaczonych na określony cel otrzymanych w ciągu poprzedniego miesiąca.
Artykuł 4
Przekazywanie informacji przez państwa członkowskie
1. Zgodnie z art. 8 ust. 1 lit. c) pkt i) i ii) rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 państwa członkowskie przekazują Komisji drogą elektroniczną następujące informacje i dokumenty, na warunkach określonych w art. 5 i 6 niniejszego rozporządzenia:
a) najpóźniej w trzecim dniu roboczym każdego miesiąca, informacje dotyczące całkowitej kwoty poniesionych wydatków i dochodów przeznaczonych na określony cel otrzymanych w ciągu poprzedniego miesiąca, na podstawie wzoru znajdującego się w załączniku I, oraz wszystkie informacje wyjaśniające drobne różnice między prognozami sporządzonymi zgodnie z ust. 2 lit a) pkt iii) niniejszego artykułu a poniesionymi wydatkami lub otrzymanymi dochodami przeznaczonymi na określony cel;
b) najpóźniej 10. każdego miesiąca, deklarację wydatków, o których mowa w art. 15 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 zawierającą całkowitą kwotę poniesionych wydatków i dochodów przeznaczonych na określony cel otrzymanych w ciągu poprzedniego miesiąca oraz całkowitą kwotę poniesionych wydatków i dochodów przeznaczonych na określony cel związanych ze składowaniem w magazynach państwowych, na podstawie wzoru znajdującego się w załączniku II do niniejszego rozporządzenia. Jednakże informacje dotyczące poniesionych wydatków i dochodów przeznaczonych na określony cel otrzymanych między 1 a 15 października są przekazywane najpóźniej 25. tego samego miesiąca.
Deklaracje wydatków obejmują podział wydatków i dochodów przeznaczonych na określony cel według artykułów nomenklatury budżetu Wspólnot Europejskich i, w odniesieniu do rozdziałów dotyczących audytu wydatków rolnych i do dochodów przeznaczonych na określony cel dodatkowy podział według pozycji.
Jednakże w sytuacji, w której monitorowanie budżetowe podlega wyjątkowym warunkom, Komisja może zażądać bardziej szczegółowego podziału;
c) najpóźniej 20. każdego miesiąca, dokumenty do księgowania w budżecie Wspólnoty wydatków poniesionych i dochodów przeznaczonych na określony cel otrzymanych przez agencję płatniczą w ciągu poprzedniego miesiąca, z wyjątkiem dokumentów do księgowania dochodów przeznaczonych na określony cel otrzymanych między 1 a 15 października, które przesyła się najpóźniej 10 listopada;
d) najpóźniej dnia 20 maja i 10 listopada każdego roku, w uzupełnieniu dokumentów, o których mowa w lit. c) kwot wstrzymanych i wykorzystanych zgodnie z art. 5 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1259/1999 i art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1655/2004.
2.
Na dokumenty określone w ust. 1 lit. c) składają się:
a) oświadczenie (T 104 znajdujące się w załączniku V), sporządzone przez każdą agencję płatniczą, dotyczące podziału danych zgodnie z nomenklaturą budżetu Wspólnot Europejskich, według rodzaju wydatków i dochodów, zgodnie ze szczegółową nomenklaturą, udostępnioną państwom członkowskim, obejmującą:
i) poniesione wydatki i dochody przeznaczone na określony cel otrzymane w ciągu poprzedniego miesiąca,
ii) poniesione wydatki i skumulowane dochody przyznane na określony cel otrzymane od roku budżetowego do końca poprzedniego miesiąca,
iii) prognozy wydatków i dochodów przeznaczonych na określony cel obejmujące odpowiednio:
- jedynie bieżący miesiąc i dwa kolejne miesiące,
lub
- bieżący miesiąc, dwa kolejne miesiące, i do końca roku budżetowego;
b) skrócone zestawienie (T103 znajdujące się w załączniku IV) danych określonych przez państwo członkowskie w lit. a), w odniesieniu do wszystkich agencji płatniczych tego państwa członkowskiego;
c) stan ewentualnej różnicy (T 101 znajdujący się w załączniku III) między zadeklarowanymi wydatkami zgodnie z ust. 1 lit. b) a wydatkami zadeklarowanymi zgodnie z lit. a) niniejszego ustępu wraz z, w stosownym przypadku, uzasadnieniem tej różnicy;
d) rachunki dokumentujące wydatki związane ze składowaniem w magazynach państwowych określone w art. 10 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 884/2006 [9], przedstawione w formie tabeli (Tabele e.faudit), zgodnie z załącznikiem III do wspomnianego rozporządzenia;
e) tabele (T 106 do T 109 znajdujące się w załącznikach VI, VII, VIII i IX) uzupełniające do tabel określonych w lit. a) i b) dla informacji przekazywanych dnia 20 maja i 10 listopada, określonych w ust. 1 lit. d), które opisują stan kont pod koniec kwietnia i pod koniec roku budżetowego oraz obejmują:
- informacje dotyczące wstrzymanych kwot przez każdą agencję płatniczą zgodnie z art. 3 i 4 rozporządzenia (WE) nr 1259/1999 lub art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1655/2004, łącznie z ewentualnymi odsetkami (T 106 et T 107),
- stopień wykorzystania przez każdą agencję płatniczą, odpowiednich kwot zgodnie z art. 5 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1259/1999 lub art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1655/2004 (T 108),
- skrócone zestawienie ogólne na poziomie każdego państwa członkowskiego, danych określonych w tiret pierwsze i drugie niniejszej litery i odsetek z tytułu niewykorzystanych funduszy (T 109).
3.
Streszczenie danych (T103) przewidziane w ust. 2 lit. b) jest przekazywane Komisji również w wersji papierowej.
4.
Wszystkie informacje finansowe wymagane zgodnie z niniejszym artykułem są przekazywane w EUR.
Jednakże:
- w odniesieniu do tabel, o których mowa w ust. 2 lit. e) państwa członkowskie stosują tę samą walutę, co waluta zastosowana w odniesieniu do roku budżetowego, w którym wstrzymano kwoty;
- w odniesieniu do deklaracji wydatków i odliczeń, o których mowa w art. 39 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, państwa członkowskie stosują walutę krajową.
Ponadto w odniesieniu do informacji finansowych dotyczących roku budżetowego 2007, innych niż informacje, o których mowa w art. 45 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, państwa członkowskie, o których mowa w art. 2 ust. 2 akapit drugi niniejszego rozporządzenia przekazują dane wyrażone w walucie krajowej.
Artykuł 5
Ogólne zasady dotyczące deklaracji wydatków i dochodów przeznaczonych na określony cel
1.
Bez uszczerbku dla przepisów szczególnych w zakresie deklaracji wydatków i dochodów dotyczących składowania w magazynach publicznych, o których mowa w art. 6, wydatki i dochody przeznaczone na określony cel, zadeklarowane przez agencje płatnicze w odniesieniu do miesiąca odpowiadającego płatnościom i pobraniom rzeczywiście dokonanym w ciągu tego miesiąca, bez uszczerbku dla przepisów szczególnych dotyczących deklaracji wydatków i dochodów w zakresie składowania w magazynach państwowych, określonych w art. 6.
Te wydatki i dochody są księgowane w budżecie EFRG w ramach roku budżetowego "n" zaczynającego się dnia 16 października roku "n-1" i trwającego do dnia 15 października roku "n".
Jednakże:
a) wydatki, które mogą zostać poniesione przed wprowadzeniem w życie przepisu zezwalającego na ich pełne lub częściowe pokrycie przez EFRG, mogą być tylko zadeklarowane:
- w miesiącu, w ciągu którego wprowadzono w życie wspomniany przepis
lub
- w miesiącu następującym po zastosowaniu wspomnianego przepisu;
b) dochody przeznaczone na określony cel, za które państwo członkowskie odpowiada przed Komisją, są zadeklarowane w miesiącu, w którym termin przekazania odpowiednich kwot, przewidziany w prawodawstwie wspólnotowym, upływa;
c) korekty, o których zadecydowała Komisja, w ramach rozliczenia rachunków i rozliczenia zgodności rachunków, są odliczone lub dodane przez Komisję bezpośrednio do płatności miesięcznych, o których mowa, w zależności od przypadku, w art. 10 ust. 2 lub art. 11 ust. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 885/2006 [10]. Jednakże państwa członkowskie zawierają kwoty odpowiadające korektom w deklaracji sporządzonej w odniesieniu do miesiąca, dla którego korekty zostały sporządzone.
2.
Wydatki i dochody przeznaczone na określony cel księguje się z datą, z którą konto agencji zostało obciążone lub uznane.
Jednakże, w odniesieniu do płatności, data do zaksięgowania może być datą, z jaką dana agencja wystawiła i wysłała dokument do instytucji finansowej lub do beneficjanta.
Każda agencja płatnicza wykorzystuje tę samą metodę podczas całego roku budżetowego.
3.
Wydatki, które należy zgłosić, nie uwzględniają redukcji dokonanych zgodnie z art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1655/2004.
4.
Wydatki i dochody przeznaczone na określony cel zadeklarowane zgodnie z ust. 1 mogą obejmować poprawki danych zadeklarowanych dla poprzednich miesięcy tego samego roku budżetowego.
Jeżeli korekty dochodów przeznaczonych na określony cel prowadzą, na poziomie agencji płatniczej, do deklaracji ujemnych dochodów przeznaczonych na określony cel dla pozycji budżetu, korekty nadwyżek przenosi się na kolejny miesiąc.
Są one, w razie potrzeby, rozliczane podczas rozliczania rachunków danego roku.
5.
Niewykonane polecenia płatności i płatności obciążające rachunek, następnie ponownie zaksięgowane są wykazywane w rachunkach jako pomniejszenia wydatków w odniesieniu do miesiąca, w trakcie którego powiadomienie o niewykonaniu lub anulowaniu zostaje przekazane agencji płatniczej.
6.
W przypadku gdy płatności należne na mocy EFRG są obciążone roszczeniami, uważa się je za dokonane w całości do celów wykonania ust. 1:
a) w dniu płatności sumy nadal należnej beneficjantowi, o ile roszczenie jest mniejsze niż ustalone wydatki,
b) w dniu wyrównania, jeśli wydatek jest mniejszy lub równy roszczeniu.
7. Skumulowane dane odnoszące się do zaksięgowanych wydatków i dochodów przeznaczonych na określony cel podlegających zaliczeniu do danego roku budżetowego przedstawione Komisji najpóźniej dnia 10 listopada, mogą być poprawione tylko w rocznym sprawozdaniu finansowym przekazywanym Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 lit. c) pkt iii) rozporządzenia (EWG) nr 1290/2005.
Artykuł 6
Szczegółowe zasady dotyczące deklaracji wydatków związanych ze składowaniem w magazynach państwowych
Operacje, które należy uwzględnić przy sporządzaniu deklaracji wydatków dotyczącej składowania w magazynach państwowych są operacjami, które miały miejsce na początku roku obrachunkowego, określonego w art. 2 ust. 3 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 884/2006, wykazanymi pod koniec miesiąca na rachunkach agencji płatniczych, do końca wspomnianego miesiąca.
Wspomniana deklaracja wydatków obejmuje wartości i kwoty, określone w art. 6, 7 i 9 rozporządzenia (WE) nr 884/2006, które zostały zaksięgowane przez agencje płatnicze w ciągu miesiąca następującego po tym, do którego odnoszą się działania.
Jednakże:
a) w przypadku działań przeprowadzonych we wrześniu wartości i kwoty zostają zaksięgowane przez agencje płatnicze najpóźniej do dnia 15 października.
b) w przypadku ogólnych kwot amortyzacji, określonej w art. 4 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 884/2006 kwoty zostają zaksięgowane w terminach, określonych przez decyzję, która je przewiduje.
Artykuł 7
Kurs wymiany waluty mający zastosowanie przy sporządzaniu deklaracji wydatków
1.
W celu sporządzenia deklaracji wydatków, państwa członkowskie nienależące do strefy euro, stosują ten sam kurs wymiany, co kurs, który zastosowały w chwili dokonywania płatności na rzecz beneficjentów lub otrzymały dochody, zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2808/98 [11] i z sektorowymi przepisami rolnymi.
2.
W innych przypadkach niż przypadki określone w ust. 1, w szczególności w odniesieniu do operacji, dla których nie jest określony termin operacyjny w sektorowych przepisach rolnych, stosowany kurs wymiany walut jest przedostatnim kursem wymiany walut ustanowionym przez Europejski Bank Centralny przed miesiącem, w odniesieniu do którego wydatki i dochody przeznaczone na określony cel zostają zadeklarowane.
3.
Kurs wymiany walut, o którym mowa w ust. 2 stosuje się również do zwrotów dokonywanych łącznie w odniesieniu do wielu operacji przeprowadzonych przed dniem 16 października 2006 r. lub dniem 16 października 2007, w przypadku zastosowania art. 2 ust. 2 akapit drugi.
Artykuł 8
Decyzja o płatnościach podjęta przez Komisję
1. Na podstawie danych przekazanych zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. b), Komisja podejmuje decyzję i przekazuje miesięczne płatności, bez uszczerbku dla korekt dokonanych, które należy uwzględnić w kolejnych decyzjach i stosowania art. 17 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005.
2.
Jeżeli budżet nie zostanie ostatecznie przyjęty na początku nowego roku budżetowego, płatności miesięczne są przydzielane jako ilości odpowiadające wysokości wartości procentowej deklaracji wydatków otrzymanych państw członkowskich, ustanowionej dla każdego rozdziału wydatków i zgodnie z limitami wyznaczonymi w art. 13 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1605/2002.
Komisja bierze pod uwagę należności niezwrócone państwom członkowskim w chwili podejmowania decyzji dotyczących późniejszych zwrotów.
3.
Jeśli zaciągnięte zobowiązania, określone w art. 150 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE, EURATOM) nr 1605/2002, przekraczają połowę całości odpowiednich środków przewidzianych na dany rok budżetowy, płatności miesięczne przyznaje się zgodnie z wielkością wartości procentowej deklaracji wydatków otrzymanych z państw członkowskich.
Komisja bierze pod uwagę należności niezwrócone państwom członkowskim w chwili podejmowania decyzji dotyczących późniejszych zwrotów.
Artykuł 9
Redukowanie płatności przez Komisję
1.
Wszelkie wydatki dokonane z opóźnieniem lub poza wyznaczonymi terminami zostają zredukowane w ramach płatności miesięcznych, zgodnie z następującymi zasadami:
a) jeżeli wydatki dokonane po upływie terminów są równe lub mniejsze od 4 % wydatków dokonanych w terminie, nie zostaje dokonana żadna redukcja;
b) po przekroczeniu progu 4 % wszystkie kolejne wydatki dokonane z opóźnieniem wydatki zostają zredukowane zgodnie z następującymi zasadami:
- w odniesieniu do zwłoki wynoszącej jeden miesiąc, wydatek jest zredukowany o 10 %,
- w odniesieniu do zwłoki wynoszącej dwa miesiące, wydatek jest zredukowany o 25 %,
- w odniesieniu do zwłoki wynoszącej trzy miesiące, wydatek jest zredukowany o 45 %,
- w odniesieniu do zwłoki wynoszącej cztery miesiące, wydatek jest zredukowany o 70 %,
- w odniesieniu do zwłoki dłuższej niż cztery miesiące, wydatek jest zredukowany o 100 %.
2.
Nie naruszając ust. 1, w stosownym przypadku, w odniesieniu do płatności bezpośrednich, o których mowa w art. 12, w tytule III lub w tytule IV A rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 [12], dokonanych w roku n, których płatność z opóźnieniem lub poza wyznaczonymi terminami nastąpiła po dniu 15 października roku n+1, stosuje się następujące warunki:
a) w przypadku gdy pułap 4 % przewidziany w lit. a) nie został w pełni wykorzystany w odniesieniu do płatności dokonanych najpóźniej w dniu 15 października roku n+1 i pozostała część tego pułapu wynosi ponad 2 %, pułap zostaje zredukowany do 2 %;
b) w każdym przypadku, płatności dokonane w ciągu lat budżetowych n+2 i kolejnych kwalifikują się dla zainteresowanych państw członkowskich jedynie w granicach krajowego pułapu przewidzianego w załącznikach VIII lub VIII A do rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 lub w rocznych ramach finansowych ustanowionych zgodnie z art. 143b ust. 3 wymienionego rozporządzenia na rok poprzedzający bieżący rok budżetowy, w którym dokonana została płatność – w zależności od przypadku - powiększona o kwoty związane z premią mleczną i płatnościami dodatkowymi przewidzianymi w art. 95 i 96 wymienionego rozporządzenia oraz o dodatkową kwotę pomocy przewidzianą w art. 12 wspomnianego rozporządzenia, pomniejszona, o wielkość procentową, o której mowa w art. 10 wspomnianego rozporządzenia i skorygowana, zgodnie z dostosowaniem przewidzianym w art. 11 wspomnianego rozporządzenia przy uwzględnieniu art. 12a tego rozporządzenia oraz kwot ustanowionych w art. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 188/2005 [13]
c) po wykorzystaniu pułapów, o których mowa w ust. a) wydatki przewidziane w niniejszym ustępie zostają zredukowane o 100 %.
3.
Komisja stosuje inną skalę od skali przewidzianych w ust. 1 i 2 i/lub niższą redukcję lub brak redukcji, o ile występują szczególne warunki w zarządzaniu przy niektórych środkach lub jeśli państwa członkowskie przedstawią należyte uzasadnienia.
Jednakże w odniesieniu do płatności określonych w ust. 2, akapit pierwszy niniejszego ustępu stosuje się w granicach pułapów określonych w lit. b) wspomnianego ustępu.
4.
Kontrole przestrzegania terminów dotyczących płatności miesięcznych na księgowanie wydatków są dokonywane dwukrotnie każdego roku budżetowego:
- dla wydatków dokonywanych do dnia 31 marca,
- dla wydatków dokonywanych do dnia 31 lipca.
Wszelkie przekroczenia terminów w sierpniu, wrześniu oraz październiku są brane pod uwagę w decyzji w sprawie rozliczenia rachunków, o którym mowa w art. 30 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005.
5. Komisja może odroczyć, po uprzednim zawiadomieniu zainteresowanych państw członkowskich, płatności miesięczne dla państw członkowskich zgodnie z art. 15 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, jeśli informacje, określone w art. 4 niniejszego rozporządzenia, zostaną dostarczone z opóźnieniem lub zawierają rozbieżności wymagające dodatkowej weryfikacji.
6.
Redukcje określone w niniejszym artykule i ewentualne inne redukcje dokonane zgodnie z art. 17 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 są dokonywane bez uszczerbku dla wcześniejszej decyzji w sprawie rozliczenia rachunków, o którym mowa w art. 31 wspomnianego rozporządzenia.
Artykuł 10
Księgowanie i otrzymywanie dochodów przeznaczonych na określony cel
1.
Artykuły 150 i 151 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1605/2002 stosują się mutatis mutandis do księgowości dochodów przeznaczonych na określony cel określonych w niniejszym rozporządzeniu.
2.
W związku ze swoją decyzją dotyczącą płatności miesięcznych podjętą zgodnie z art. 15 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, Komisja przekazuje płatności salda wydatków zadeklarowanych przez każde państwo członkowskie, pomniejszone o kwotę dochodów przeznaczonych na określony cel, włączonych przez wspomniane państwo członkowskie do tej samej deklaracji wydatków.
Kompensatę tę traktuje się jako odpowiednie dochody.
3.
Środki na zobowiązania i środki na płatności wynikające z dochodów przeznaczonych na określony cel są otwarte od chwili przypisania do odpowiednich pozycji budżetu.
Przyznawanie dokonuje się w chwili księgowania dochodów przeznaczonych na określony cel, dwa miesiące po otrzymaniu oświadczeń przekazanych przez państwa członkowskie, zgodnie z zasadami określonymi w ust. 1.
Artykuł 11
Udostępnianie państwom członkowskim środków finansowych
1.
Po zatwierdzeniu płatności miesięcznych, Komisja przekazuje państwom członkowskim do dyspozycji, w ramach środków budżetowych, środki finansowe niezbędne do pokrycia wydatków na sfinansowanie przez EFRG, pomniejszone o kwotę odpowiadającą dochodom przeznaczonym na określony cel na konto otwarte przez każde państwo członkowskie.
Jeżeli płatności, których Komisja ma dokonać, pomniejszone o dochody przeznaczone na określony cel, prowadzą na poziomie państwa członkowskiego do kwoty ujemnej, dodatkowe odliczenia są przenoszone na kolejny miesiąc.
2.
Państwa członkowskie przekazują Komisji nazwę i numer rachunku określonego w ust. 1, zgodnie z formatem udostępnionym im przez Komisję.
3.
Jeżeli państwo członkowskie, o którym mowa w art. 2 ust. 2 akapit drugi sporządza nadal deklaracje wydatków w walucie krajowej w odniesieniu do roku budżetowego 2007, kurs wymiany walut, który Komisja zastosuje w odniesieniu do odpowiednich płatności jest kursem z dziesiątego dnia miesiąca następującego po miesiącu, dla którego sporządzono deklarację lub jeżeli kurs nie istnieje dla tej daty, kurs pierwszego dnia poprzedzającego wspomnianą datę, dla której istnieje kurs.
Artykuł 12
Kwoty uznane za dochody przeznaczone na określony cel
1. Za dochody przeznaczone na określony cel tak, jak w przypadku kwot odzyskanych w następstwie wystąpienia nieprawidłowości i zaniedbań określonych w art. 32 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 uznaje się:
a) kwoty płacone do budżetu wspólnotowego, które wpłynęły w wyniku zastosowania kar i sankcji zgodnie ze szczegółowymi przepisami przewidzianymi przez sektorowe przepisy z zakresu rolnictwa;
b) kwoty odpowiadające redukcjom lub stosowanym wykluczeniom płatności zgodnie z zasadami współzależności przewidzianymi w tytule II rozdział 1 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003.
2.
Zasady przewidziane dla dochodów przeznaczonych na określony cel innych niż dochody, o których mowa w ust. 1 stosuje się mutatis mutandis.
Jednakże jeżeli kwoty określone w ust. 1 lit. a) zostały wstrzymane przed płatnością danej pomocy w wyniku nieprawidłowości lub zaniedbań, to są one odliczone od odpowiedniej kwoty.
ROZDZIAŁ 3
KSIĘGOWOŚĆ EFRROW
Artykuł 13
Księgowość programów rozwoju obszarów wiejskich
1.
Każda agencja płatnicza wyznaczona do programu obszarów wiejskich prowadzi księgowość umożliwiającą identyfikację wszystkich operacji dotyczących programu i środka.
Księgowość ta obejmuje w szczególności:
a) kwotę wydatków publicznych i kwotę wkładu wspólnotowego wniesionego do każdej operacji;
b) kwoty odzyskane od beneficjentów z powodu stwierdzonych nieprawidłowości lub zaniedbań;
c) odzyskane kwoty, ze wskazaniem operacji początkowych.
2.
W celu sporządzenia deklaracji wydatków w EUR, agencje płatnicze państw członkowskich nienależących do strefy euro stosują w odniesieniu do każdej operacji płatności lub odzyskania, przedostatni kurs wymiany ustalony przez Europejski Bank Centralny sprzed miesiąca, w którym operacje zapisuje się na kontach agencji płatniczej.
Artykuł 14
Prognozy potrzeb finansowych
W odniesieniu do każdego programu rozwoju obszarów wiejskich, państwa członkowskie przekazują Komisji, zgodnie z art. 8 ust. 1 lit. c) pkt ii) rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 i zgodnie ze wzorem znajdującym się w załączniku X do niniejszego rozporządzenia, dwa razy w roku, wraz z deklaracjami wydatków, które należy przekazać najpóźniej dnia 31 stycznia i 31 lipca, ich prognozy odnośnie do kwot, które należy sfinansować z EFRROW w odniesieniu do bieżącego roku, jak również uaktualniane rozpatrywanie ich wniosków o finansowanie na następny rok.
Artykuł 15
Plan finansowania programów rozwoju obszarów wiejskich
Plan finansowania każdego programu rozwoju obszarów wiejskich określa w szczególności maksymalną kwotę wkładu EFRROW, jego roczny podział, podział według priorytetu i środka oraz współczynnik współfinansowania stosowany do każdego priorytetu.
Plan finansowania wchodzi w życie po przyjęciu przez Komisję programu rozwoju obszarów wiejskich.
Dalsze zmiany planu finansowania, które wymagają przyjęcia nowej decyzji przez Komisję wchodzą w życie, po zatwierdzeniu danych dostosowań, za pomocą bezpiecznego systemu wymiany informacji i dokumentów między Komisją a państwami członkowskimi wprowadzonego do celów stosowania rozporządzenia (WE) nr 1698/2005.
Zmiany planu finansowania, które wymagają przyjęcia nowej decyzji przez Komisję, wchodzą w życie po przyjęciu nowej decyzji.
Plan finansowania każdego programu rozwoju obszarów wiejskich i wszelkie jego dostosowania instytucja zarządzająca wspomnianego programu wprowadza do bezpiecznego systemu wymiany informacji, o którym mowa w akapicie drugim.
Artykuł 16
Deklaracje wydatków
1.
Agencje płatnicze sporządzają deklaracje wydatków dla każdego programu rozwoju obszarów wiejskich.
Deklaracje te obejmują, w odniesieniu do każdego środka rozwoju obszarów wiejskich kwalifikujące się kwoty wydatków publicznych, w odniesieniu do których agencja płatnicza rzeczywiście przekazała odpowiadający wkład EFRROW w danym okresie referencyjnym.
2. Po zatwierdzeniu programu państwa członkowskie przekazują Komisji, zgodnie z art. 8 ust. 1 lit. c) pkt i) rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, drogą elektroniczną swoje deklaracje wydatków, na warunkach określonych w art. 18 niniejszego rozporządzenia w następujących terminach:
a) najpóźniej w dniu 30 kwietnia w przypadku wydatków w okresie rozpoczynającym się dnia 1 stycznia do dnia 31 marca;
b) najpóźniej w dniu 31 lipca w przypadku wydatków w okresie rozpoczynającym się dnia 1 kwietnia do dnia 30 czerwca;
c) najpóźniej w dniu 10 listopada w przypadku wydatków w okresie rozpoczynającym się dnia 1 lipca do dnia 15 października;
d) najpóźniej w dniu 31 stycznia w przypadku wydatków w okresie rozpoczynającym się dnia 16 października do dnia 31 grudnia.
Wydatki zadeklarowane zgodnie z okresem mogą obejmować zmiany danych zadeklarowanych zgodnie z poprzednimi okresami deklaracji tego samego roku budżetowego.
Jednakże, jeżeli program rozwoju obszarów wiejskich nie zostanie zatwierdzony przez Komisję do dnia 31 marca 2007 r., wydatki poniesione przed tym terminem przez agencję płatniczą na jej własną odpowiedzialność, w okresach poprzedzających przyjęcie tego programu, są przedstawione Komisji łącznie w pierwszej deklaracji wydatków po przyjęciu programu.
3.
Deklaracje wydatków sporządza się na podstawie wzoru znajdującego się w załączniku XI.
W przypadku programów rozwoju obszarów wiejskich obejmujących regiony objęte różnymi współczynnikami współfinansowania, zgodnie z art. 70 ust. 3 i art. 70 ust. 3 i 4 rozporządzenia (WE) nr 1698/2005, wniosek zawiera osobną tabelę wydatków dla każdego rodzaju regionu.
4.
Jeżeli stwierdza się rozbieżności, różnice w interpretacji lub niespójności dotyczące deklaracji wydatków dla danego okresu referencyjnego, wynikające w szczególności z nieprzekazywania informacji wymaganych zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1698/2005 i jego zasad stosowania oraz wymagają one dodatkowej weryfikacji, dane państwo członkowskie jest zobowiązane do dostarczenia dodatkowych informacji.
Informacje te dostarcza się za pomocą bezpiecznego systemu wymiany informacji, o którym mowa w art. 15 akapit drugi niniejszego rozporządzenia.
Termin płatności ustanowiony w art. 26 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 może w tym przypadku być zawieszony, w odniesieniu do całości lub części kwoty, dla której wystąpiono o przyznanie płatności, począwszy od daty przekazania wniosku o przekazanie informacji do chwili otrzymania żądanych informacji lub najpóźniej do chwili złożenia deklaracji wydatków dla następnego okresu.
Jeżeli nie znaleziono rozwiązania w tym terminie, Komisja może zawiesić lub zredukować płatności zgodnie z art. 27 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005.
5. Skumulowane dane odnoszące się do zaksięgowanych wydatków i dochodów przeznaczonych na określony cel danego roku budżetowego przedstawione Komisji najpóźniej do dnia 10 listopada mogą być poprawione tylko w rocznym sprawozdaniu finansowym przekazywanym Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 lit. c) pkt iii) rozporządzenia (WE) nr 1290/2005.
Artykuł 17
Obliczanie kwoty do wypłacenia
1.
Wkład wspólnotowy do wypłacenia w odniesieniu do kwalifikujących się wydatków publicznych zadeklarowanych zgodnie z każdym priorytetem dla każdego okresu referencyjnego jest obliczany na podstawie planu finansowania obowiązującego pierwszego dnia tego okresu.
2.
Kwoty wkładu EFRROW odzyskane od beneficjentów, w ramach programu rozwoju obszarów wiejskich, w każdym okresie referencyjnym, są pomniejszone z kwoty do wypłacenia przez EFRROW w deklaracji wydatków dla wspomnianego okresu.
3. Większe lub mniejsze kwoty, które wynikają, w stosownym przypadku, z rozliczenia rachunków, przeprowadzanego zgodnie z art. 10 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia (WE) nr 885/2006 oraz które mogą być powtórnie wykorzystane zgodnie z programem rozwoju obszarów wiejskich, dodaje się do kwoty wkładu EFRROW lub odejmuje od niej w chwili sporządzenia pierwszej deklaracji po podjęciu decyzji o rozliczeniu.
4.
Bez uszczerbku dla pułapu przewidzianego w art. 24 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, jeżeli połączone deklaracje wydatków przekraczają zaprogramowaną całość na rzecz priorytetu programu rozwoju obszarów wiejskich, kwota do wypłacenia jest równa kwocie zaplanowanej dla tego priorytetu.
Wydatki publiczne wyłączone w ten sposób mogą być zaksięgowane w następnej deklaracji wydatków pod warunkiem, że przyjęty plan finansowania został przedstawiony przez państwo członkowskie i zaakceptowany przez Komisję.
5.
Komisja wnosi wkład finansowy, pod warunkiem dostępności środków, na konto(a) otwarte przez każde państwo członkowskie.
Każde państwo członkowskie przekazuje Komisji nazwę lub numer(y) rachunku zgodnie z formatem udostępnionym mu przez Komisję.
ROZDZIAŁ; 4
PRZEPISY WSPÓLNE DLA EFRG I EFRROW
Artykuł 18
Elektroniczna wymiana informacji i dokumentów
1.
Komisja wprowadza systemy informatyczne umożliwiające wymianę dokumentów i informacji drogą elektroniczną między nią a państwami członkowskimi, odnośnie do informacji i konsultacji informacji przewidzianych w rozporządzeniu (WE) nr 1290/2005 i zasady jego stosowania.
Komisja informuje państwa członkowskie o zasadach ogólnych dotyczących wprowadzenia tych systemów za pośrednictwem Komitetu ds. Funduszy Rolniczych.
2.
Systemy informatyczne przewidziane w ust. 1, mogą w szczególności przetwarzać:
a) dane niezbędne do transakcji finansowych, w szczególności dane dotyczące sprawozdań miesięcznych i rocznych agencji płatniczych, deklaracji wydatków i dochodów i przekazywania informacji i dokumentów określonych w art. 5, 11, 15 i 17 niniejszego rozporządzenia, w art. 6 rozporządzenia (WE) nr 885/2006 i w art. 2, 10 i 11 rozporządzenia (WE) nr 884/2006;
b) dokumenty będące przedmiotem wspólnego zainteresowania umożliwiające monitorowanie rachunków i konsultowanie informacji i dokumentów, które agencje płatnicze muszą udostępnić Komisji;
c) dokumenty Wspólnoty i wytyczne Komisji w zakresie finansowania wspólnej polityki rolnej przez akredytowane lub wyznaczone organy na mocy rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, jak również wytyczne dotyczące zharmonizowanego stosowania danego prawodawstwa.
3. Forma i treść dokumentów, o których mowa w art. 4, 14 i 17 niniejszego rozporządzenia, w art. 7 ust. 1 lit. a), b) i d) rozporządzenia (WE) nr 885/2006 i w art. 10 i 11 rozporządzenia (WE) nr 884/2006 są określone przez Komisję na podstawie wzorów znajdujących się w załącznikach od II do XI do niniejszego rozporządzenia, załącznikach II i III do rozporządzenia (WE) nr 885/2006 i załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 884/2006.
Wzory te są dostosowywane i aktualizowane przez Komisję, na podstawie informacji przekazanych przez Komitet ds. Funduszy Rolniczych.
4.
Systemy informatyczne, przewidziane w ust. 1, mogą zawierać narzędzia potrzebne do przechowywania danych i zarządzania rachunkami EFRG i EFRROW przez Komisję, jak również danych niezbędnych do obliczania wydatków ryczałtowych lub wydatków wymagających wykorzystania jednolitych metod, w szczególności w zakresie kosztów finansowych i amortyzacji.
5. Dane dotyczące transakcji finansowych są przekazywane, wprowadzane do systemów informatycznych i aktualizowane w tych systemach, określonych w ust. 1, pod nadzorem agencji płatniczej, przez samą agencję płatniczą lub organ, któremu powierzono wykonanie tego zadania, w stosownym przypadku za pośrednictwem akredytowanych jednostek koordynujących, zgodnie z art. 6 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1290/2005.
6. Jeżeli dokument lub procedura, przewidziane w rozporządzeniu (WE) nr 1290/2005 lub zasady jego stosowania, wymagają podpisu osoby upoważnionej lub zgody osoby na jednym lub kilku etapach wspomnianej procedury, systemy informatyczne wprowadzone w celu przekazywania tych dokumentów muszą umożliwić w sposób niebudzący wątpliwości identyfikację każdej osoby i odpowiednio zapewnić zgodność treści dokumentów, w tym na wszystkich etapach procedury, zgodnie z prawodawstwem wspólnotowym. W odniesieniu do deklaracji wydatków i poświadczeń wiarygodności załączonej do rozliczeń rocznych, określonych w art. 8 ust. 1 lit. c) pkt i) i iii) rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, dokumenty przekazywane drogą elektroniczną są również przechowywane, w wersji oryginalnej przez agencje płatnicze lub, w stosownych przypadkach, przez akredytowane jednostki koordynujące, zgodnie z art. 6 ust. 2 i 3 wspomnianego rozporządzenia.
7.
Przechowywanie dokumentów elektronicznych i cyfrowych musi być zapewnione przez cały wymagany okres na mocy art. 9 rozporządzenia (WE) nr 885/2006.
8.
W przypadku nieprawidłowego działania systemu informatycznego lub braku stałego połączenia, państwo członkowskie może przekazać dokumenty w innej formie, za uprzednią zgodą Komisji, na warunkach przez nią określonych.
ROZDZIAŁ V
ŚRODKI PRZEJŚCIOWE I PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 19
Księgowanie funduszy pochodzących z modulacji lub przestrzegania warunków w zakresie środowiska
1.
Kwoty wstrzymane zgodnie z art. 3 i 4 rozporządzenia (WE) nr 1259/1999 lub zgodnie z art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1655/2004 są zapisane przez państwo członkowskie na specjalne konto otwarte przez każdą agencję płatniczą lub na specjalne konto otwarte na poziomie państwa członkowskiego.
Księgowanie musi pozwalać na identyfikację pochodzenia tego zapisu w odniesieniu do wypłaty danej pomocy na rzecz beneficjenta.
2. Państwa członkowskie mogą ponownie rozdzielać zebrane w ten sposób kwoty, o których mowa w ust. 1, wybranym agencjom płatniczym w celu ich wykorzystania. Kwoty te są zapisywane na rachunku(-ach) określonych w ust. 1 oraz są wykorzystywane wyłącznie do finansowania wsparcia wspólnotowego określonego w art. 5 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1259/1999 lub w odniesieniu do środków towarzyszących określonych w art. 1 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1655/2004.
W przypadku odsetek z niewykorzystanych funduszy, należy je dodać do salda dostępnego na koniec każdego roku budżetowego i wykorzystać do finansowania tych samych środków.
3.
Agencje płatnicze prowadzą odrębną księgowość dla wydatków dotyczących środków, o których mowa w ust. 2, i dla innych wydatków związanych z rozwojem obszarów wiejskich i, w przypadku każdej płatności, księgowość wprowadza rozróżnienie między finansowaniem krajowym a finansowaniem wynikającym z zastosowania art. 3 i 4 rozporządzenia (WE) nr 1259/1999 lub art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1655/2004.
4. Kwoty wstrzymane zgodnie z art. 3 i 4 rozporządzenia (WE) nr 1259/1999 lub zgodnie z art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1655/2004 i odsetki, które mogłyby z nich powstać, które nie zostały wypłacone zgodnie z art. 1 rozporządzenia Komisji (WE) 963/2001 [14] lub zgodnie z art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1655/2004 są odjęte od płatności miesięcznych w momencie przyjęcia decyzji przez Komisję, zgodnie z art. 15 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, dotyczącej wydatków miesiąca października danego roku budżetowego. W danym przypadku, kurs wymiany walut, który należy zastosować jest kursem, o którym mowa w art. 7 ust. 2 niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 20
Wydatki na rozwój obszarów wiejskich EFOGR — Sekcja Gwarancji między 16 października a 31 grudnia 2006 r.
W przypadku gdy, zgodnie z art. 39 ust. 1 lit. a) zdanie drugie rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, państwo członkowskie planuje w ramach programów rozwoju obszarów wiejskich w okresie 2000-2006 płatności do 31 grudnia 2006 r. z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji, to państwo członkowskie zwraca się do Komisji z prośbą o wydanie zgody przedstawiając odpowiednie uzasadnienie, najpóźniej dnia 1 lipca 2006 r. W prośbie tej należy dokładnie podać program lub programy i dane środki.
W przypadku zastosowania akapitu pierwszego niniejszego artykułu, najpóźniej dnia 31 stycznia 2007 r. państwa członkowskie przekazują Komisji dla każdego programu i każdego środka, datę dokonania płatności w ramach Sekcji Gwarancji EFOGR.
Artykuł 21
Uchylenie
Z dniem 16 października 2006 r uchyla się rozporządzenie (WE) nr 296/96 i decyzję C/2004/1723 z dnia 26 kwietnia 2004 r.
Jednakże rozporządzenie (WE) nr 296/96, z wyjątkiem art. 3 ust. 6a lit. a) i decyzję C/2004/1723 nadal stosuje się w odniesieniu do wszystkich wydatków dokonanych przez państwa członkowskie w ramach Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) do dnia 15 października 2006 r.
Odesłania do uchylonego rozporządzenia i uchylonej decyzji są interpretowane jako odesłania do niniejszego rozporządzenia oraz należy je odczytywać zgodnie z tabelą korelacji zamieszczoną w załączniku XII.
Artykuł 22
Wejście w życie
1.
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
2.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 16 października 2006 r. w odniesieniu do dochodów otrzymanych i wydatków dokonanych przez państwa członkowskie w ramach EFRG i EFRROW, na rok 2007 i następne lata budżetowe.
Jednakże art. 20 stosuje się od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 884/2006
z dnia 21 czerwca 2006 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005 w odniesieniu do finansowania przez EFRG środków interwencyjnych w postaci składowania w magazynach państwowych i księgowania transakcji składowania w magazynach państwowych przez agencje płatnicze państw członkowskich
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 1883/78 z dnia 2 sierpnia 1978 r. ustanawiające ogólne reguły finansowania interwencji przez Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej, Sekcja Gwarancji [1], w szczególności jego art. 9,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1290/2005 z dnia 21 czerwca 2005 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [2], w szczególności jego art. 42,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Finansowanie środków interwencyjnych w zakresie regulacji rynków rolnych zgodnie z art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 zapewnia Wspólnota, na warunkach ustalonych przez prawodawstwo rolne. W odniesieniu do środków interwencyjnych w postaci składowania w magazynach państwowych, art. 4 rozporządzenia (EWG) nr 1883/78 przewiduje, że kwota finansowania jest określona w rocznych sprawozdaniach finansowych sporządzanych przez agencje płatnicze. Wspomniane rozporządzenie określiło również zasady i warunki regulujące wyżej wymienione sprawozdania finansowe. W następstwie ustanowienia na mocy rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG), który zastąpił Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) Sekcja Gwarancji należy przewidzieć odpowiednie szczegółowe zasady stosowania.
(2) Środki interwencyjne w postaci składowania w magazynach państwowych mogą podlegać finansowaniu wyłącznie, gdy odnoszące się do nich wydatki zostały poniesione przez agencje płatnicze wyznaczone przez państwa członkowskie zgodnie z art. 10 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005.
Wykonanie zadań odnoszących się zwłaszcza do zarządzania lub kontroli środków interwencyjnych, z wyjątkiem wypłat pomocy, może być delegowane zgodnie z art. 6 ust. 1 akapit drugi wspomnianego rozporządzenia.
Zadania te mogą być również wykonywane za pośrednictwem kilku agencji płatniczych.
Należy ponadto przewidzieć powierzenie zarządzania określonymi środkami składowania w magazynach państwowych jednostkom państwowym lub zewnętrznym jednostkom prywatnym, za które odpowiedzialna będzie agencja płatnicza.
W związku z tym, należy przypomnieć zakres odpowiedzialności agencji płatniczych w tej dziedzinie, wyznaczając dokładnie ich obowiązki oraz określając, w jakich okolicznościach i na jakich zasadach można powierzać jednostkom państwowym lub zewnętrznym jednostkom prywatnym zarządzanie określonymi środkami składowania w magazynach państwowych.
W ostatnim przypadku należy również ustalić, że zainteresowane jednostki będą działały w ramach umów, na podstawie zobowiązań i ogólnych zasad określonych w niniejszym rozporządzeniu.
(3) Wydatki odnoszące się do środków interwencyjnych w postaci składowania w magazynach państwowych mogą mieć różnoraki charakter.
Konieczne jest zatem określenie dla każdej kategorii transakcji, które wydatki mogą korzystać z finansowania wspólnotowego, a zwłaszcza na jakich warunkach wydatki te można pokryć, ustalając warunki ich kwalifikowalności i obliczania.
W ramach tego należy przede wszystkim określić, czy wydatki te należy uwzględnić na podstawie pozycji rzeczywiście udokumentowanych przez agencje płatnicze, czy na podstawie kwot standardowych określonych przez Komisję.
(4) W celu umożliwienia państwom członkowskim nienależącym do strefy euro konsolidacji wydatków i kosztów w walucie krajowej i w euro w sposób zharmonizowany, konieczne jest określenie, na jakich warunkach transakcje związane ze składowaniem w magazynach państwowych byłyby rejestrowane na ich rachunkach oraz ustalenie, który kurs przeliczeniowy ma zastosowanie.
(5) W celu określenia kwoty finansowania wspólnotowego wydatków związanych ze składowaniem w magazynach państwowych, uwzględniając zróżnicowany charakter środków, o których mowa oraz brak jednolitych terminów operacyjnych, należy określić jeden termin operacyjny oparty na rachunkach założonych i prowadzonych przez agencje płatnicze, w których różne pozycje wydatków i dochodów stwierdzonych przez agencje płatnicze są odpowiednio zapisane po stronach ma i winien.
(6) Zgodnie z art. 6 rozporządzenia Komisji (WE) nr 883/2006 z dnia 21 czerwca 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady nr 1290/2005 w odniesieniu do prowadzenia rachunków przez agencje płatnicze, deklarowania wydatków i dochodów oraz w odniesieniu do warunków zwrotu wydatków w ramach EFRG i EFRROW [3] w celu uzyskania płatności za wydatki związane ze składowaniem w magazynach państwowych, agencje płatnicze są zobowiązane uwzględnić w deklaracjach wydatków wartości i kwoty, które zaksięgowały w miesiącu następującym po okresie, którego dotyczą transakcje składowania w magazynach państwowych.
W celu zapewnienia właściwego przebiegu powyższej procedury, należy ustalić warunki przekazywania Komisji informacji niezbędnych do obliczenia kosztów i wydatków.
(7) Księgowanie zapasów w magazynach państwowych utrzymywanych w ramach interwencji powinno umożliwić określenie kwoty finansowania wspólnotowego, a jednocześnie pozwolić na rozpoznanie sytuacji zapasów produktów objętych systemem pomocy interwencyjnej.
W celu właściwej realizacji należy domagać się od agencji płatniczych prowadzenia oddzielnej ewidencji zapasów i oddzielnych rachunków finansowych, zawierających pozycje niezbędne do monitorowania zapasów i do zarządzania finansowaniem wydatków i dochodów generowanych przez środki interwencyjne związane ze składowaniem w magazynach państwowych.
(8) Agencje płatnicze mają obowiązek księgowania pozycji dotyczących ilości, wartości i niektórych średnich.
Jednakże niektórych transakcji lub wydatków nie należy uwzględniać z powodu niektórych okoliczności, bądź też należy brać je pod uwagę zgodnie z zasadami szczególnymi.
Aby uniknąć rozbieżności w księgowaniu oraz zapewnić ochronę interesów finansowych Wspólnoty, należy dokładnie określić takie przypadki i okoliczności, jak również warunki ich księgowania.
(9) Dzień księgowania poszczególnych pozycji wydatków i dochodów właściwych dla środków interwencyjnych związanych ze składowaniem w magazynach państwowych zależy od charakteru transakcji i może być określony w ramach obowiązującego prawodawstwa rolnego.
W tej sytuacji, należy ustanowić ogólną zasadę, zgodnie z którą księgowanie ma miejsce w dniu przeprowadzenia czynności fizycznej wynikającej z zastosowania środka interwencyjnego oraz przewidzieć przypadki szczególne, które należy wziąć pod uwagę.
(10) W ramach ponoszonej przez siebie odpowiedzialności ogólnej, agencje płatnicze muszą dokonywać w sposób okresowy i systematyczny kontroli zapasów produktów podlegających systemowi pomocy interwencyjnej.
Aby zapewnić wypełnianie w sposób spójny przez wszystkie agencje płatnicze powyższego obowiązku, należy przewidzieć wprowadzenie okresowości i zasad ogólnych kontroli i inwentaryzacji.
(11) Wycena operacji składowania w magazynach państwowych zależy także od charakteru transakcji i może być określona w stosowanym prawodawstwie rolnym.
Należy ustanowić zasadę ogólną, zgodnie z którą wartość zakupów i sprzedaży równa jest sumie wypłat lub wpłat, zrealizowanych lub do zrealizowania, za czynności fizyczne oraz zasad szczególnych lub przypadków szczególnych, które należy uwzględnić.
(12) Należy ustalić formę i treść dokumentów obowiązkowo przekazywanych dotyczących środków interwencyjnych związanych ze składowaniem w magazynach państwowych, jak również warunki i zasady przekazywania lub przechowywania wspomnianych dokumentów przez państwa członkowskie.
Ze względu na spójność z zasadami ustanowionymi w pozostałych dziedzinach, których dotyczy finansowanie wspólnej polityki rolnej, przekazywanie i wymiana informacji zawartych w niniejszym rozporządzeniu będą dokonywane na warunkach i zasadach określonych w art. 18 rozporządzenia (WE) nr 883/2006.
(13) Środki podjęte na podstawie niniejszego rozporządzenia zastępują przepisy rozporządzenia Komisji (EWG) nr 411/88 z dnia 12 lutego 1988 r. w sprawie metody i stopy procentowej stosowanych przy obliczaniu kosztów finansowania środków interwencyjnych obejmujących skup, składowanie i zbyt [4], rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1643/89 z dnia 12 czerwca 1989 r. określającego standardowe kwoty wykorzystywane dla finansowania czynności fizycznych powstających przy publicznym składowaniu produktów rolnych [5], rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2734/89 z dnia 8 września 1989 r. w sprawie czynników, które należy uwzględnić przy określaniu wydatków na podstawie art. 37 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 822/87, które mają być finansowane przez Sekcję Gwarancji EFOGR [6], rozporządzenia Rady (EWG) nr 3492/90 z dnia 27 listopada 1990 r. ustanawiającego czynniki, które należy uwzględnić w rocznych sprawozdaniach finansowych w odniesieniu do finansowania środków interwencyjnych w postaci składowania w magazynach publicznych przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej [7], rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3597/90 z dnia 12 grudnia 1990 r. w sprawie zasad rachunkowości dla środków interwencyjnych obejmujących skup, składowanie i sprzedaż produktów rolnych przez agencje interwencyjne [8], rozporządzenia Komisji (EWG) nr 147/91 z dnia 22 stycznia 1991 r. określającego i ustalającego dopuszczalną tolerancję dla ubytków ilościowych produktów rolnych składowanych w ramach interwencji publicznej [9], rozporządzenia Komisji (WE) nr 2148/96 z dnia 8 listopada 1996 r. ustanawiającego zasady oceny i monitorowania publicznych zapasów interwencyjnych produktów rolnych [10].
(14) Należy zatem uchylić rozporządzenia (EWG) nr 411/88, (EWG) nr 1643/89, (EWG) nr 2734/89, (EWG) nr 3492/90, (EWG) nr 3597/90, (EWG) nr 147/91 i (WE) nr 2148/96.
(15) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Funduszy Rolniczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ 1
ŚRODKI INTERWENCYJNE W FORMIE TRANSAKCJI SKŁADOWANIA W MAGAZYNACH PAŃSTWOWYCH
Artykuł 1
Przedmiot
Niniejsze rozporządzenie określa warunki i zasady stosowane w finansowaniu z Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFGR) wydatków związanych ze środkami interwencyjnymi dotyczącymi składowania w magazynach państwowych, z zarządzaniem i kontrolą odpowiadających im transakcji dokonywanych przez agencje płatnicze, o których mowa w art. 6 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, z księgowaniem odpowiadających im wydatków i dochodów z Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz z przekazywaniem wymaganych informacji i dokumentów.
Artykuł 2
Odpowiedzialność i obowiązki agencji płatniczej
1.
Agencje płatnicze zapewniają zarządzanie i kontrolę transakcji związanych ze środkami interwencyjnymi dotyczącymi składowania w magazynach państwowych, za które są odpowiedzialne, na warunkach określonych w załączniku I oraz, w odpowiednim przypadku, określonych przez prawodawstwo rolne, zwłaszcza na podstawie minimalnego odsetka kontroli określonego we wspomnianym załączniku
Agencje płatnicze mogą delegować swoje kompetencje na rzecz agencji interwencyjnych zgodnie z warunkami akredytacji określonymi w załączniku I pkt 1.C) rozporządzenia Komisji (WE) nr 885/2006 [11], bądź działać za pośrednictwem innych agencji płatniczych.
2.
Agencje płatnicze lub agencje interwencyjne, bez uszczerbku dla ich ogólnej odpowiedzialności w zakresie składowania w magazynach państwowych, mogą:
a) powierzyć zarządzanie określonymi środkami składowania w magazynach państwowych osobom fizycznym lub prawnym zajmującym się składowaniem interwencyjnych produktów rolnych, zwanymi dalej "podmiotami składującymi".
W tym przypadku zarządzanie odbywa się obowiązkowo w ramach umów składu, na podstawie obowiązków i zasad ogólnych określonych w załączniku II,
b) delegować osoby fizyczne lub prawne do wykonania niektórych szczególnych zadań określonych w prawodawstwie rolnym.
3.
Obowiązki agencji płatniczych w zakresie składowania w magazynach państwowych są przede wszystkim następujące:
a) prowadzenie ewidencji zapasów i rachunków finansowych dla każdego z produktów podlegających środkowi interwencyjnemu związanemu ze składowaniem w magazynach państwowych na podstawie transakcji zrealizowanych w okresie od dnia 1 października danego roku do dnia 30 września roku następnego, zwanym dalej "rokiem budżetowym";
b) uaktualnianie wykazu podmiotów składujących, z którymi agencje płatnicze podpisały umowy w zakresie składowania w magazynach państwowych.
Wykaz ten zawiera wyczerpujące dane umożliwiające dokładną identyfikację wszystkich miejsc składowania, ich pojemności, liczby magazynów, chłodni lub silosów, ich planów i schematów;
c) udostępnianie Komisji typowych umów stosowanych przy składowaniu w magazynach państwowych, zasad dotyczących przejmowania produktów, ich składowania i wydawania z magazynów podmiotów składujących, jak również zasad dotyczących odpowiedzialności podmiotów składujących;
d) prowadzenie centralnej skomputeryzowanej ewidencji towarowej zapasów, obejmującej wszystkie miejsca składowania, produkty, wszystkie ilości i jakość poszczególnych produktów oraz masę (w stosownych przypadkach, masę netto lub brutto) lub wielkość;
e) dokonywanie, zgodnie z przepisami wspólnotowymi i krajowymi, wszystkich transakcji związanych ze składowaniem, konserwacją, transportem lub transferem produktów interwencyjnych, bez uszczerbku dla odpowiedzialności własnej kupujących, innych organizacji płatniczych biorących udział w transakcji lub osób upoważnionych z tego tytułu;
f) przeprowadzanie w ciągu całego roku kontroli na miejscu w magazynach, w których składowane są produkty objęte interwencją. Kontrole te przeprowadzane są w nieregularnych odstępach czasu i bez zapowiedzi.
Jednakże możliwe jest powiadomienie, ściśle ograniczone do minimalnego koniecznego terminu, o ile nie zaszkodzi ono celowi kontroli.
Tego rodzaju powiadomienie nie wykracza poza 24 godziny, z wyjątkiem przypadków należycie uzasadnionych;
g) przeprowadzanie corocznej inwentaryzacji, na warunkach określonych w art. 8.
Jeżeli w danym państwie członkowskim zarządzanie rachunkami składowania w magazynach państwowych w odniesieniu do jednego lub kilku produktów zapewnione jest przez kilka agencji płatniczych, ewidencja zapasów i rachunki finansowe, o których mowa w lit. a) i d) są konsolidowane na poziomie państwa członkowskiego przed przekazaniem odpowiednich informacji do Komisji.
4.
Agencje płatnicze podejmują wszelkie środki, aby zagwarantować:
a) właściwe przechowanie produktów podlegających interwencji Wspólnoty.
Agencje płatnicze sprawdzają jakość składowanych produktów co najmniej raz w roku;
b) kompletność zapasów interwencyjnych.
5.
Agencje płatnicze informują niezwłocznie Komisję:
a) jeśli wydłużenie okresu składowania produktu mogłoby spowodować obniżenie jego jakości;
b) o stratach ilościowych lub obniżeniu jakości produktu na skutek klęsk żywiołowych.
Jeżeli Komisja zostanie powiadomiona o sytuacjach określonych w akapicie pierwszym lit. a) i b), przyjmowane są odpowiednie decyzje:
a) w odniesieniu do sytuacji określonych we wspomnianej wyżej lit. a), zgodnie z procedurą określoną w art. 25 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1784/2003 [12] lub, w zależności od przypadku, zgodnie z procedurą określoną w odpowiednim artykule innych rozporządzeń w sprawie wspólnej organizacji rynków rolnych;
b) w odniesieniu do sytuacji określonych we wspomnianej wyżej lit. b), zgodnie z procedurą określoną w art. 41 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005.
6.
Agencje płatnicze ponoszą skutki finansowe wynikające ze złego przechowywania produktu podlegającego interwencji Wspólnoty, w szczególności z powodu niedostosowania metod składowania.
Agencje ponoszą odpowiedzialność finansową w przypadku niedopełnienia swoich zobowiązań lub obowiązków, bez uszczerbku dla możliwości podjęcia działań przeciwko podmiotowi składującemu.
7.
Agencja płatnicza w sposób ciągły udostępnia przedstawicielom Komisji oraz upoważnionym przez nią osobom, drogą elektroniczną lub w miejscu jej siedziby, rachunki związane ze składowaniem w magazynach państwowych oraz wszelkie dokumenty, umowy i pliki utworzone, bądź otrzymane w ramach interwencji.
8.
Agencje płatnicze przekazują:
a) na wniosek Komisji, dokumenty i informacje, o których mowa w ust. 7 oraz uzupełniające je krajowe przepisy administracyjne przyjęte w celu zastosowania środków interwencyjnych i zarządzania nimi;
b) z częstotliwością przewidzianą w art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 883/2006 informacje dotyczące składowania w magazynach państwowych, na podstawie wzorów określonych w załączniku III do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
Wykaz środków interwencyjnych w postaci składowania w magazynach państwowych
Środki interwencyjne w postaci składowania w magazynach państwowych mogą obejmować transakcje zakupu, składowanie, transport i transfer zapasów, jak również sprzedaż i inne formy zbytu produktów rolnych, na warunkach przewidzianych przez stosowane prawodawstwo rolne i niniejsze rozporządzenie.
Artykuł 4
Finansowanie wydatków interwencyjnych dokonywanych w ramach transakcji składowania w magazynach państwowych
1.
W ramach transakcji związanych ze składowaniem w magazynach państwowych, o których mowa w art. 3, EFRG finansuje w ramach interwencji, o ile odpowiednie wydatki nie zostały ustalone w ramach prawodawstwa rolnego, następujące wydatki:
a) koszty finansowe związane z funduszami uruchomionymi przez państwa członkowskie na zakup produktów, zgodnie z warunkami rozliczeń określonymi w załączniku IV;
b) wydatki na czynności fizyczne wynikające z zakupu, sprzedaży, bądź każdej innej formy przekazania produktów (przyjęcie, przechowywanie i odbiór produktów znajdujących się w magazynach państwowych), o których mowa w załączniku V, na podstawie kwot standardowych jednolitych w całej Wspólnocie obliczanych zgodnie z warunkami określonymi w załączniku VI;
c) wydatki na czynności fizyczne niekoniecznie związane z zakupem, sprzedażą czy jakąkolwiek inną formą przekazania produktów, na podstawie kwot standardowych lub kwot niestandardowych, zgodnie z przepisami ustanowionymi przez Komisję w ramach prawodawstwa rolnego dotyczących tych produktów oraz w ramach załącznika VII;
d) amortyzację składowanych produktów, zgodnie z warunkami rozliczeń określonymi w załączniku VIII;
e) różnice (zyski i straty) między wartością księgową a ceną zbytu produktów lub różnice wynikające z innych czynników.
2. W przypadku państw członkowskich nienależących do strefy euro, bez uszczerbku dla zasad i terminów operacyjnych przewidzianych w załącznikach do niniejszego rozporządzenia lub w prawodawstwie rolnym, w szczególności w art. 3 ust. 1 i art. 5 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2808/98 [13], wydatki, o których mowa w ust. 1 lit. b) i c) niniejszego artykułu, obliczane na podstawie kwot ustalonych w EUR oraz wydatki i dochody realizowane w walucie krajowej w ramach niniejszego rozporządzenia, są przeliczane odpowiednio na walutę krajową lub na EUR na podstawie ostatniego kursu przeliczeniowego walut ustalonego przez Europejski Bank Centralny przed rokiem budżetowym, w którym transakcje zostały zarejestrowane w księgowości agencji płatniczej. Wspomniany kurs przeliczeniowy walut stosuje się również w przypadku księgowania odnoszącego się do różnych szczególnych przypadków, o których mowa w art. 7 ust. 1 niniejszego rozporządzenia.
Jednakże w odniesieniu do roku budżetowego 2007, państwa członkowskie wymienione w art. 2 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 883/2006 stosują kurs przeliczeniowy, o którym mowa w art. 13 niniejszego rozporządzenia.
ROZDZIAŁ 2
KSIĘGOWANIE TRANSAKCJI ZWIĄZANYCH ZE SKŁADOWANIEM W MAGAZYNACH PAŃSTWOWYCH
Artykuł 5
Zawartość ewidencji zapasów w magazynach państwowych prowadzonej przez agencje płatnicze
1.
Ewidencja towarowa określona w art. 2 ust. 3 lit. a) obejmuje w sposób odrębny następujące kategorie pozycji:
a) ilości produktów zarejestrowane przy przyjmowaniu i wydawaniu z zapasów z fizycznym przesunięciem lub bez fizycznego przesunięcia;
b) ilości wykorzystane z tytułu stosowania systemu bezpłatnej dystrybucji dla osób najbardziej poszkodowanych przewidzianego w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 3730/87 [14] i zaksięgowane zgodnie z przepisami art. 5 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3149/92 [15], z rozróżnieniem ilości, które były przedmiotem transferu do innego państwa członkowskiego;
c) ilości pobrane jako próbki, z wyszczególnieniem próbek pobranych przez kupujących;
d) ilości, których nie można byłoby ponownie zapakować po kontroli wizualnej w ramach sporządzania corocznej inwentaryzacji lub w trakcie kontroli po przejęciu interwencyjnym, a które pozostają w zapasach i są przedmiotem sprzedaży z wolnej ręki;
e) ilości brakujące z przyczyn możliwych i niemożliwych do określenia, w tym ilości brakujące odpowiadające ustalonym prawnie granicom tolerancji;
f) ilości, których jakość uległa obniżeniu;
g) nadwyżki;
h) ilości brakujące przekraczające granicę tolerancji;
i) ilości przyjęte do magazynu i niespełniające wymaganych warunków, w wyniku czego odrzucono ich przejęcie;
j) ilości netto znajdujące się w zapasach na koniec każdego miesiąca lub roku budżetowego, które zostają przeniesione na następny miesiąc lub rok budżetowy.
2.
Rachunki finansowe, o których mowa w art. 2 ust. 3 lit. a) zawierają:
a) wartość ilości, o których mowa w ust. 1 lit. a) niniejszego artykułu, uwzględniając oddzielnie wartość ilości sprzedanych i wartość ilości kupionych;
b) wartość księgową ilości wykorzystanych lub uwzględnionych z tytułu stosowania systemu bezpłatnej dystrybucji, o której mowa w ust. 1 lit. b) niniejszego artykułu;
c) koszty finansowe, o których mowa w art. 4 ust. 1 lit. a);
d) wydatki odnoszące się do czynności fizycznych, o których mowa w art. 4 ust. 1 lit. b) i c);
e) kwoty wynikające z amortyzacji, o których mowa w art. 4 ust. 1 lit. d);
f) kwoty pobrane lub odzyskane od sprzedających, nabywców i podmiotów składujących, inne niż określone w art. 11 ust. 2;
g) kwotę dochodów pochodzących ze sprzedaży z wolnej ręki zrealizowanych po dokonaniu corocznej inwentaryzacji lub kontroli następujących po przejęciu produktów do zapasów interwencyjnych;
h) straty i zyski z wydanych produktów z uwzględnieniem amortyzacji, o której mowa w lit. e) niniejszego ustępu;
i) pozostałe pozycje winien i ma, w szczególności elementy odpowiadające ilościom, których dotyczy ust. 1 lit. c) do g) niniejszego artykułu,
j) średnią wartość księgową, wyrażoną, w zależności od przypadku, na tonę lub na hektolitr.
Artykuł 6
Sposób księgowania
1.
Pozycje, o których mowa w art. 5 księguje się pod względem ilości, wartości, kwot oraz średnich faktycznie stwierdzonych przez agencje płatnicze lub też pod względem wartości i kwot obliczonych na podstawie ustanowionych przez Komisję standardów.
2.
Powyższe zapisy i obliczenia określone w ust. 1 są dokonywane pod warunkiem stosowania następujących zasad:
a) koszty wydania z magazynu odnoszące się do ilości, w przypadku których stwierdzono braki lub których jakość uległa obniżeniu, zgodnie z zasadami, o których mowa w załącznikach X i XII, zostają uwzględnione wyłącznie w stosunku do ilości rzeczywiście sprzedanych lub wydanych z magazynu;
b) ilości uznane za brakujące podczas transferu między państwami członkowskimi nie są uwzględnione jako przyjęte do magazynu państwa członkowskiego miejsca przeznaczenia, przez co nie korzystają one z przypisanych im kosztów standardowych przyjęcia do magazynu;
c) w przypadku transportu lub transferu uwzględnia się ustalone standardowo koszty przyjęcia i wydania jeśli, według przepisów wspólnotowych, koszty te nie zostały uznane za integralną część kosztów transportu;
d) o ile przepisy szczegółowe prawodawstwa wspólnotowego nie stanowią inaczej, nie uwzględnia się w rachunkach EFRG ewentualnych kwot pochodzących ze sprzedaży produktów, których jakość uległa obniżeniu ani innych ewentualnych kwot otrzymanych w podobny sposób;
e) ewentualne nadwyżki ilościowe księguje się po stronie ujemnej w stanie i przesunięciach zapasów w ilościach brakujących.
Są one uwzględniane przy określaniu ilości przekraczających granicę tolerancji;
f) próbki inne niż pobierane przez kupujących księguje się zgodnie z przepisami załącznika XII pkt 2 lit. a).
3.
O dokonanych przez Komisję poprawkach w danych z bieżącego roku budżetowego, o których mowa w art. 5 informowany jest Komitet ds. Funduszy Rolniczych.
Państwa członkowskie mogą zostać poinformowane o poprawkach za pośrednictwem decyzji o płatności miesięcznej lub, w przypadku jej braku, decyzji dotyczącej rozliczenia rachunków.
Agencje płatnicze wprowadzają poprawki do ewidencji księgowej na warunkach przewidzianych we wspomnianej decyzji.
Artykuł 7
Dni księgowania wydatków i dochodów oraz przesunięć produktów
1.
Poszczególne pozycje wydatków i dochodów księguje się w dniu, w którym ma miejsce czynność fizyczna wynikająca z zastosowania środka interwencyjnego.
Jednakże w wyszczególnionych poniżej przypadkach mają zastosowanie następujące daty:
a) dzień, w którym wchodzi w życie umowa składu, o której mowa w art. 9 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1262/2001 [16], w odniesieniu do cukru białego i surowego w przypadku ilości przejętych na podstawie umowy składu podpisanej przez oferenta i agencję płatniczą przed transferem zapasów;
b) dzień inkasa, w przypadku kwot otrzymanych i odzyskanych, o których mowa w art. 5 ust. 2 lit. f) i g);
c) dzień faktycznej płatności kosztów związanych z czynnościami fizycznymi, o ile kosztów tych nie pokrywają kwoty standardowe.
2.
Poszczególne pozycje dotyczące przesunięć fizycznych produktów i zarządzania zapasami księguje się w dniu, w którym ma miejsce czynność fizyczna wynikająca z zastosowania środka interwencyjnego.
Jednakże w wyszczególnionych poniżej przypadkach mają zastosowanie następujące daty:
a) dzień przejęcia produktów przez agencję płatniczą zgodnie z rozporządzeniem w sprawie wspólnej organizacji rynków danego produktu, w przypadku ilości przyjmowanych do magazynów państwowych bez zmiany miejsca składowania;
b) dzień stwierdzenia stanu faktycznego w przypadku ilości brakujących lub których jakość uległa obniżeniu oraz nadwyżek ilościowych;
c) dzień faktycznego wydania produktów z magazynu, w przypadku sprzedaży z wolnej ręki produktów, których nie można byłoby ponownie zapakować po kontroli wizualnej w ramach sporządzania corocznej inwentaryzacji lub w trakcie kontroli po przejęciu interwencyjnym, a które pozostają w zapasach;
d) koniec roku budżetowego, w przypadku ewentualnych strat przekraczających granicę tolerancji.
Artykuł 8
Inwentaryzacja
1.
Agencje płatnicze w trakcie każdego roku budżetowego przeprowadzają inwentaryzację wszystkich produktów podlegających interwencji Wspólnoty.
Następnie porównują wyniki tej inwentaryzacji z danymi księgowymi.
Księgowanie stwierdzonych różnic w ilościach oraz kwot wynikających z różnic jakościowych stwierdzonych w trakcie weryfikacji, odbywa się zgodnie z art. 9 ust. 1 lit. b) i c).
2.
Brakujące ilości wynikające z transakcji standardowych związanych ze składowaniem podlegają granicom tolerancji przedstawionym w załączniku XI i odpowiadają różnicy między, z jednej strony, zapasem teoretycznym wynikającym z remanentu księgowego a, z drugiej strony, zapasem rzeczywistym sporządzonym na podstawie inwentaryzacji przewidzianej w ust. 1 lub zapasem wykazanym jako pozostający po wyczerpaniu rzeczywistego zapasu w magazynie.
ROZDZIAŁ 3
WYCENA RACHUNKÓW
Artykuł 9
Wycena transakcji składowania w magazynach państwowych
1.
Wartość zakupów i sprzedaży stanowi równowartość sumy płatności lub wpłat dokonanych lub które mają być dokonane, związanych z czynnościami fizycznymi, z wyjątkiem przepisów szczególnych, o których mowa w niniejszym artykule i z zastrzeżeniem przepisów przewidzianych:
a) w załączniku IX, dla produktów destylacji (alkohol mieszany),
b) w załączniku X, dla brakujących ilości,
c) w załączniku XII, dla produktów, których jakość uległa obniżeniu lub zniszczonych,
d) w załączniku XIII, dla produktów przyjętych do magazynu, których przejęcie odrzucono.
2.
Wartość zakupów w przypadku produktów wprowadzanych do zapasów określa się na podstawie ceny interwencyjnej uwzględniając podwyżki, bonifikaty, rabaty, stawki procentowe i współczynniki, które należy zastosować do ceny interwencyjnej podczas zakupu produktu, zgodnie z kryteriami określonymi w prawodawstwie rolnym.
Podwyżki, bonifikaty, rabaty, stawki procentowe i współczynniki nie są jednakże brane pod uwagę w przypadkach i sytuacjach, o których mowa w załącznikach X i XII pkt 2 lit.a) i pkt 2 lit.c).
3.
Koszty poniesione lub kwoty otrzymane w związku z czynnościami fizycznymi, o których mowa w art. 4 ust. 1 lit. c), zgodnie z przepisami wspólnotowymi podczas zakupu produktów są zapisywane na rachunku jako wydatki lub dochody związane z kosztami technicznymi, w sposób różny od ceny zakupu.
4.
W rachunkach finansowych, o których mowa w art. 5 ust. 2, ilości produktów, które znajdują się w zapasie na koniec roku budżetowego i które pozostają do przeniesienia na następny rok budżetowy wycenia się według ich średniej wartości księgowej (cena z przeniesienia) wynikającej z rozliczenia z ostatniego miesiąca w roku budżetowym.
5.
Ilości przyjęte do magazynu niespełniające wymagań związanych ze składowaniem księguje się jako sprzedaż w chwili wydania z magazynu, po cenie, po której zostały zakupione.
Tym niemniej, jeżeli w chwili fizycznego wydania produktu spełnia on wymagania załącznika X lit. b), odbiór towaru należy wcześniej skonsultować z Komisją.
6.
W przypadku, gdy rachunek wykazuje saldo dodatnie, zostaje ono pomniejszone o wydatki z bieżącego roku budżetowego.
7.
W przypadku zmiany kwot standardowych, terminów płatności, stóp procentowych lub pozostałych elementów rozliczeniowych po pierwszym dniu danego miesiąca, nowe elementy rozliczeniowe mają zastosowanie do czynności fizycznych w następnym miesiącu.
ROZDZIAŁ 4
FINANSOWANE KWOTY ORAZ DEKLARACJE WYDATKÓW I DOCHODÓW
Artykuł 10
Finansowana kwota
1.
Kwota finansowana z tytułu środków interwencyjnych określonych w art. 3 ustalana jest na podstawie zestawień rachunkowych sporządzanych przez agencje płatnicze zgodnie z art. 2 ust. 3 lit a), w których różne pozycje wydatków i dochodów określone w art. 5 zostały odpowiednio zapisane po stronach ma i winien, przy czym, w stosownych przypadkach, uwzględnia się kwoty wydatków ustalonych bezpośrednio w prawodawstwie rolnym.
2. Agencja płatnicza przekazuje Komisji drogą elektroniczną, co miesiąc i co roku, informacje niezbędne do finansowania wydatków związanych ze składowaniem w magazynach państwowych oraz odnoszących się do niego rozliczeń potwierdzających wydatki i dochody w postaci tabel (Tabele e.FAUDIT), których wzory przedstawiono w załączniku III do niniejszego rozporządzenia, w terminach określonych w art. 4 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 883/2006 i art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 883/2006.
Artykuł 11
Deklaracje wydatków i dochodów
1.
Pomoc finansowa EFRG stanowi równowartość wydatków obliczonych na podstawie przekazanych pozycji, za które odpowiedzialność ponosi agencja płatnicza, pomniejszonych o ewentualne dochody wynikające z zastosowania środka interwencyjnego, zatwierdzonych za pomocą wprowadzonego w życie przez Komisję systemu informatycznego i ujętych przez agencję płatniczą w deklaracji wydatków, sporządzonej zgodnie z art. 6 rozporządzenia nr 883/2006.
2. Sumy odzyskane w wyniku nieprawidłowości lub zaniedbań, o których mowa w art. 32 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, oraz kwoty pobrane lub odzyskane od sprzedających, nabywców i podmiotów składujących, które spełniają kryteria określone w art. 12 rozporządzenia (WE) nr 883/2006 są deklarowane w budżecie EFRG zgodnie z warunkami przewidzianymi w art. 4 ust. 2 lit. a) wspomnianego rozporządzenia.
ROZDZIAŁ 5
WYMIANA INFORMACJI I DOKUMENTACJA
Artykuł 12
Systemy informatyczne
Przekazywanie i wymiana informacji przewidziane w niniejszym rozporządzeniu, jak również sporządzanie dokumentów o odpowiedniej formie i treści, których wzory przedstawiono w załączniku III, odbywa się za pośrednictwem systemów informatycznych umożliwiających bezpieczną wymianę danych elektronicznych zgodnie z zasadami określonymi w art. 18 rozporządzenia (WE) nr 883/2006.
ROZDZIAŁ 6
ŚRODKI PRZEJŚCIOWE I PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 13
Przejście
1.
W odniesieniu do państw członkowskich nienależących do strefy euro, wartość ilości netto przeniesionych z roku budżetowego 2006 na rok budżetowy 2007 pomniejszonej o drugi odpis amortyzacyjny na koniec roku budżetowego 2006, zostaje przeliczona na EUR na podstawie ostatniego kursu przeliczeniowego walut ustalonego przez Europejski Bank Centralny przed rokiem budżetowym 2007.
2. Jeżeli państwo członkowskie nienależące do strefy euro prowadzi nadal swoje rachunki w walucie krajowej w roku budżetowym 2007, zgodnie z art. 2 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 883/2006 kurs przeliczeniowy, który należy stosować w trakcie i na końcu tego roku budżetowego jest następujący:
a) ostatni kurs przeliczeniowy walut ustalony przez Europejski Bank Centralny przed rokiem budżetowym 2007 w odniesieniu do przeliczenia na walutę krajową:
- kwot standardowych odnoszących się do wydatków, o których mowa w art. 4 ust. 1 lit. b) i c) niniejszego rozporządzenia,
- wartości ilości brakujących przekraczających granicę tolerancji, konserwacji i przetworzenia, o której mowa w załączniku X lit. a) do niniejszego rozporządzenia,
- wartość ilości, których jakość uległa obniżeniu lub zniszczonych wskutek klęsk żywiołowych, o których mowa w załączniku XII pkt 2.lit. a) niniejszego rozporządzenia,
- wartości próbek innych niż próbki pobrane przez kupujących, o których mowa w art. 6 ust. 2 lit. f) niniejszego rozporządzenia,
- kwot standardowych odnoszących się do ilości, których przejęcia odmówiono, o których mowa jest w załączniku XIII pkt 1.lit. a) i b) niniejszego rozporządzenia;
b) ostatni kurs przeliczeniowy walut ustalony przez Europejski Bank Centralny przed pierwszym dniem każdego kwartału w roku budżetowym 2007, począwszy od dnia 1 października 2006 r. w odniesieniu do przeliczenia na walutę krajową:
- wartości brakujących ilości wskutek kradzieży lub innych, możliwych do określenia przyczyn, o których mowa w załączniku X lit. a) niniejszego rozporządzenia,
- wartości ilości brakujących wskutek transferu lub transportu, o których mowa w załączniku X lit. c) niniejszego rozporządzenia,
- wartość ilości, których jakość uległa obniżeniu lub zniszczonych wskutek złych warunków przechowywania, o której mowa w załączniku XII pkt 2. lit. c) niniejszego rozporządzenia;
c) ostatni kurs przeliczeniowy walut ustalony przez Europejski Bank Centralny przed rokiem budżetowym 2008 w odniesieniu do przeliczenia na EUR wartości ilości netto, które mają zostać przeniesione z roku budżetowego 2007 na rok budżetowy 2008 pomniejszonej o drugi odpis amortyzacyjny na koniec 2007 r.
Artykuł 14
Uchylenia
Rozporządzenia (EWG) nr 411/88, (EWG) nr 1643/89, (EWG) nr 2734/89, (EWG) nr 3492/90, (EWG) nr 3597/90, (EWG) nr 147/91 i (WE) nr 2148/96 zostają uchylone z dniem 1 października 2006 r..
Odesłania do uchylonych rozporządzeń uznaje się za odesłania do niniejszego rozporządzenia i odczytuje zgodnie z tabelą korelacji zamieszczoną w załączniku XVI.
Artykuł 15
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 października 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 885/2006
z dnia 21 czerwca 2006 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005 w zakresie akredytacji agencji płatniczych i innych jednostek, jak również rozliczenia rachunków EFGR i EFRROW
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1290/2005 z dnia 21 czerwca 2005 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [1], w szczególności jego art. 42,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W następstwie przyjęcia rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 powinny zostać ustalone nowe szczegółowe zasady w zakresie akredytacji agencji płatniczych i innych jednostek, jak również rozliczenia rachunków Europejskiego Funduszu Gwarancji Rolnej (EFGR) i Europejskiego Funduszu Rolnego Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW). Należy zatem uchylić rozporządzenie Komisji (WE) nr 1663/95 z dnia 7 lipca 1995 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 729/70 w odniesieniu do procedury rozliczania rachunków Sekcji Gwarancji EFOGR [2] i zastąpić je nowym rozporządzeniem
(2) Agencje płatnicze powinny być akredytowane przez państwa członkowskie, pod warunkiem że spełniają one minimalne kryteria ustanowione na poziomie Wspólnoty.
Te kryteria powinny obejmować cztery podstawowe obszary: środowisko wewnętrzne, działania kontrolne, informację i komunikację oraz monitorowanie.
Państwa członkowskie powinny mieć swobodę ustanawiania dodatkowych kryteriów akredytacyjnych w celu uwzględnienia, w danym przypadku, specyfiki agencji płatniczej.
(3) Państwa członkowskie powinny zostać zobowiązane do poddawania swoich agencji płatniczych stałemu nadzorowi oraz do ustanowienia systemu wymiany informacji o ewentualnych przypadkach stwierdzenia braku zgodności z kryteriami.
Należy wprowadzić procedurę w celu zajęcia się takimi przypadkami, łącznie z obowiązkiem sporządzenia planu uzupełnienia wszystkich stwierdzonych braków w terminie, który zostanie określony.
Wydatki dokonane przez agencje płatnicze, których akredytacja została utrzymana przez ich państwo członkowskie, chociaż nie udało im się wprowadzić takiego planu naprawczego w określonym terminie, powinny zostać poddane procedurze rozliczenia zgodności rachunków przewidzianej w art. 31 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005.
(4) Należy określić szczegółowe zasady odnoszące się do treści i formy poświadczenia wiarygodności rachunków, o którym mowa w art. 8 ust. 1 lit. c) ppkt iii) rozporządzenia (WE) nr 1290/2005.
(5) Należy jasno określić rolę jednostki koordynującej, o której mowa w art. 6 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, i ustanowić kryteria jej akredytacji.
(6) W celu zagwarantowania, że sprawozdania i pozwolenia, które mają być wypełniane przez jednostki certyfikujące określone w art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, będą przydatne Komisji w ramach procedury rozliczania rachunków, należy wskazać, co mają one zawierać.
(7) Aby umożliwić Komisji rozliczanie rachunków zgodnie z art. 30 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, konieczne jest określenie informacji, jakie mają się znajdować w sprawozdaniach rocznych agencji płatniczych, oraz ustanowienie daty przekazywania Komisji tych sprawozdań i innych istotnych dokumentów.
Ponadto należy jasno wskazać okres, w jakim agencje płatnicze są zobowiązane do przechowywania dokumentów potwierdzających wszystkie wydatki i dochody przeznaczone na określony cel do udostępnienia Komisji.
(8) Ponadto należy wskazać, że ustanowienie formy i treści informacji rachunkowych, jakie mają być przekazywane Komisji przez agencje płatnicze, pozostaje w gestii Komisji.
W tym kontekście właściwym jest również włączenie do niniejszego rozporządzenia zasad dotyczących wykorzystania takich informacji rachunkowych, określonych obecnie w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 2390/1999 z dnia 25 października 1999 r. ustanawiającym formę i treść informacji rachunkowych, które mają być przekazane Komisji do celów rozliczania rachunków Sekcji Gwarancji EFOGR, jak również do celów monitorowania i prognozowania [3].
Należy zatem uchylić rozporządzenie (WE) nr 2390/1999.
(9) Należy ustanowić szczegółowe przepisy zarówno w odniesieniu do procedury rozliczenia finansowego przewidzianej w art. 30 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, jak i do procedury rozliczenia zgodności rachunków przewidzianej w art. 31 wspomnianego rozporządzenia, łącznie z mechanizmem umożliwiającym, w zależności od przypadku, odejmowanie lub dodawanie wynikających kwot do jednej z następnych płatności dokonanych na rzecz państw członkowskich.
(10) Do celów procedury rozliczenia zgodności rachunków decyzja Komisji 94/442/WE z dnia 1 lipca 1994 r. ustanawiająca procedurę pojednawczą w kontekście rozliczania rachunków Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) [4] powołała organ pojednawczy i ustanowiła zasady określające jego skład i funkcjonowanie.
W celu uproszczenia zasady te powinny zostać włączone do niniejszego rozporządzenia i, w razie potrzeby, dostosowane.
Należy zatem uchylić decyzję 94/442/WE.
(11) Jeśli agencja płatnicza akredytowana w ramach rozporządzenia (WE) nr 1663/95 po dniu 16 października 2006 r. ponosi odpowiedzialność za to, za co nie była odpowiedzialna przed tą datą, zgodnie z kryteriami ustanowionymi w niniejszym rozporządzeniu, konieczna jest nowa akredytacja obejmująca ten zakres odpowiedzialności.
W ramach środka przejściowego do dnia 16 października 2007 r. powinna istnieć możliwość dostosowania akredytacji.
(12) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Funduszy Rolniczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ 1
AGENCJE PłATNICZE I INNE ORGANY
Artykuł 1
Akredytacja agencji płatniczych
1. Aby agencja płatnicza określona w art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 mogła zostać akredytowana, powinna dysponować strukturą administracyjną i systemem wewnętrznej kontroli, które spełniają kryteria określone w załączniku I do niniejszego rozporządzenia (dalej zwane "kryteriami akredytacyjnymi") w zakresie:
a) środowiska wewnętrznego;
b) działań kontrolnych;
c) informacji i komunikacji;
d) monitorowania.
Państwa członkowskie mogą ustanowić dodatkowe kryteria w celu uwzględniania wielkości, zakresu odpowiedzialności i innych szczególnych cech agencji płatniczej.
2.
W odniesieniu do każdej agencji płatniczej państwo członkowskie wyznacza organ na poziomie ministerialnym, który jest właściwy do przyznawania i wycofywania akredytacji agencji płatniczej i który jest odpowiedzialny za wykonywanie zadań powierzonych mu na mocy niniejszego rozporządzenia (dalej zwany "właściwym organem").
Państwo członkowskie powiadamia o tym Komisję.
3.
Właściwy organ podejmuje decyzję w formie aktu prawnego o akredytacji agencji płatniczej w oparciu o badanie kryteriów akredytacyjnych.
Badanie przeprowadzane jest przez organ niezależny od agencji płatniczej, która wnioskowała o akredytację i obejmuje, w szczególności, badanie ustaleń dotyczących realizacji płatności, zabezpieczenia budżetu Wspólnoty, bezpieczeństwa systemu komputerowego, prowadzenia rejestrów rachunkowych, podziału obowiązków oraz odpowiedniość kontroli wewnętrznych i zewnętrznych, w związku z transakcjami finansowanymi przez Europejski Fundusz Gwarancji Rolnej (EFGR) i Europejski Fundusz Rolny Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW).
4.
Jeśli właściwy organ nie jest przekonany o spełnieniu przez agencję płatniczą kryteriów akredytacyjnych, przekazuje on agencji płatniczej zalecenia dotyczące warunków, które powinna spełnić przed udzieleniem jej akredytacji.
Do czasu wprowadzenia wszelkich wymaganych zmian akredytacja może zostać udzielona tymczasowo na okres, którego długość wyznacza się w zależności od wagi stwierdzonego problemu, nieprzekraczający 12 miesięcy.
W należycie uzasadnionych przypadkach Komisja może, na wniosek zainteresowanego państwa członkowskiego, zdecydować o przedłużeniu tego terminu.
5.
Powiadomienia przewidziane na mocy art. 8 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 składane są natychmiast po akredytowaniu agencji płatniczej po raz pierwszy, i w każdym przypadku przed obciążeniem EFGR lub EFRROW każdym wydatkiem dokonanym przez tę agencję.
Dołączane są do nich deklaracje i dokumenty dotyczące:
a) zakresu odpowiedzialności nałożonego na agencję płatniczą;
b) podziału odpowiedzialności pomiędzy jej służbami;
c) jej związków z innymi organami, publicznymi lub prywatnymi, które są odpowiedzialne w zakresie realizacji środków, w ramach których agencja obciąża wydatkami EFGR i EFRROW;
d) procedur, zgodnie z którymi przyjmowane i weryfikowane są wnioski beneficjentów i stwierdzana jest ich ważność, oraz według których wydaje się zezwolenia na dokonywanie wydatków oraz ich pokrywanie i księgowanie;
e) przepisów dotyczących bezpieczeństwa systemów informacyjnych.
6.
Komisja informuje Komitet ds. Funduszy Rolniczych o agencjach płatniczych akredytowanych w każdym państwie członkowskim.
Artykuł 2
Przegląd akredytacji
1.
Właściwy organ zapewnia stały nadzór nad agencjami płatniczymi, za które jest odpowiedzialny, w szczególności na podstawie świadectw oraz sprawozdań sporządzanych przez jednostkę certyfikującą w ramach art. 5 ust. 3 i art. 4, i podejmuje działania w następstwie stwierdzonych niedociągnięć.
Co trzy lata właściwy organ powiadamia Komisję na piśmie o wynikach swojego nadzoru i określa, czy agencje płatnicze cały czas spełniają kryteria akredytacyjne.
2.
Państwa członkowskie ustanawiają system, który zapewnia niezwłoczne przekazywanie właściwemu organowi wszystkich informacji sugerujących, że agencja płatnicza nie spełnia kryteriów akredytacyjnych.
3.
Jeżeli akredytowana agencja płatnicza nie spełnia już jednego lub kilku kryteriów akredytacyjnych lub przedstawia w tym zakresie poważne niedociągnięcia, które wpływają na zdolność agencji do wypełniania zadań określonych w art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, właściwy organ poddaje akredytację agencji okresowi próbnemu i opracowuje plan zmierzający do usunięcia stwierdzonych niedociągnięć w terminie wyznaczonym w zależności od wagi problemu nieprzekraczającym 12 miesięcy od dnia, w którym akredytacja zostaje poddana okresowi próbnemu.
W należycie uzasadnionych przypadkach Komisja może, na wniosek zainteresowanego państwa członkowskiego, zdecydować o przedłużeniu tego terminu.
4.
Właściwy organ informuje Komisję o każdym planie opracowanym na mocy ust. 3, jak również o jego realizacji.
5. W przypadku wycofania akredytacji właściwy organ niezwłocznie przystępuje do akredytowania innej agencji płatniczej zgodnie z art. 6 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 oraz art. 1 niniejszego rozporządzenia, aby zagwarantować, że realizacja płatności dla beneficjentów nie zostanie przerwana.
6.
Jeżeli Komisja stwierdza, że właściwy organ nie wypełnił swojego obowiązku opracowania planu naprawczego na podstawie ust. 3 albo że agencja płatnicza zachowuje swoją akredytację w przypadku niepełnej realizacji takiego planu w wyznaczonym terminie, postępuje ona wobec pozostałych niedociągnięć zgodnie z rozliczeniem zgodności rachunków przewidzianym w art. 31 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005.
Artykuł 3
Poświadczenie wiarygodności
1. Poświadczenie wiarygodności rachunków, o którym mowa w art. 8 ust. 1 lit. c) ppkt iii) rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, zostaje opracowane w stosownym czasie, aby jednostka certyfikująca mogła wydać opinię, o której mowa w art. 5 ust. 4 lit. b) akapit drugi niniejszego rozporządzenia.
Poświadczenie wiarygodności rachunków powinno być zgodne z załącznikiem II i może zawierać zastrzeżenia określające ilościowo potencjalny wpływ finansowy.
W takim przypadku zawiera ono plan naprawczy, jak również szczegółowy harmonogram jego realizacji.
2.
Poświadczenie wiarygodności rachunków opiera się na skutecznym nadzorze systemu zarządzania i kontroli stosowanego w ciągu całego roku.
Artykuł 4
Jednostka koordynująca
1. Jednostka koordynująca określona w art. 6 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 występuje w charakterze jedynego przedstawiciela państwa członkowskiego przed Komisją w zakresie wszystkich kwestii związanych z EFGR i EFRROW dotyczących:
a) przekazywania dokumentów Wspólnoty oraz związanych z nimi wytycznych agencjom płatniczym oraz tym organom, które są odpowiedzialne za ich wdrażanie, jak również organizowania jednolitego stosowania tych dokumentów;
b) przekazywania Komisji informacji przewidzianych w art. 6 i 8 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005;
c) dostępu Komisji do pełnego rejestru wszystkich informacji rachunkowych wymaganych do celów statystycznych oraz kontrolnych.
2.
Agencja płatnicza może pełnić rolę jednostki koordynującej, pod warunkiem że obydwie funkcje są rozdzielone.
3.
W celu wykonania swych zadań jednostka koordynująca może, zgodnie z procedurami krajowymi, zwracać się do innych organów administracyjnych lub służb, w szczególności do tych, które dysponują fachową wiedzą z zakresu rachunkowości oraz wiedzą techniczną.
4. Dane państwo członkowskie przyznaje swoją akredytację jednostce koordynującej, w drodze aktu prawnego na poziomie ministerialnym, po upewnieniu się, że uregulowania administracyjne, jakie przyjęła wspomniana jednostka, stanowią wystarczającą gwarancję jego zdolności wywiązania się z zadań określonych w art. 6 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1290/2005.
Aby zdobyć akredytację, jednostka koordynująca musi posiadać procedury gwarantujące, że:
a) wszystkie deklaracje skierowane do Komisji opierają się na informacjach z należycie sprawdzonych źródeł;
b) deklaracje skierowane do Komisji zostały należycie sprawdzone przed ich przekazaniem;
c) istnieje stosowny ślad rewizyjny na wsparcie informacji przekazywanych Komisji;
d) zapis informacji otrzymanych i przekazanych jest przechowywany w bezpieczny sposób, bądź na papierze, bądź w formacie elektronicznym.
5.
Poufność, integralność i dostępność wszystkich danych informatycznych posiadanych przez jednostkę koordynującą jest zapewniona za pomocą środków przystosowanych do struktury administracyjnej, personelu oraz środowiska technologicznego każdej pojedynczej jednostki koordynującej.
Finansowy i technologiczny wysiłek jest proporcjonalny do faktycznie ponoszonego ryzyka.
6. Powiadomienia przewidziane na mocy art. 6 ust. 3 akapit pierwszy oraz art. 8 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 składane są natychmiast po akredytowaniu jednostki koordynującej po raz pierwszy, i w każdym przypadku przed obciążeniem EFGR lub EFRROW każdym wydatkiem dokonanym przez tę jednostkę. Dołączane są do nich dokumenty ustanawiające akredytację jednostki, jak również informacje o warunkach administracyjnych, rachunkowych oraz kontroli wewnętrznej dotyczących jego funkcjonowania.
Artykuł 5
Certyfikacja
1.
Jednostka certyfikująca określona w art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 jest wyznaczana przez właściwy organ.
Jest ona operacyjnie niezależna od przedmiotowej agencji płatniczej i jednostki koordynującej i dysponuje konieczną techniczną wiedzą fachową.
2.
Jednostka certyfikująca przeprowadza badanie przedmiotowej agencji płatniczej zgodnie z przyjętymi na poziomie międzynarodowym normami prowadzenia audytu z uwzględnieniem wytycznych w sprawie stosowania tych norm ustanowionych przez Komisję.
Jednostka certyfikująca przeprowadza kontrole zarówno podczas, jak i po zakończeniu każdego roku budżetowego.
3.
Jednostka certyfikująca sporządza świadectwo, które stwierdza, czy organ ten uzyskał wystarczające zapewnienie, że rachunki, które mają być przekazane Komisji, są autentyczne, kompletne i dokładne oraz że procedury kontroli wewnętrznej działały w sposób zadowalający.
Świadectwo oparte jest na badaniu procedur oraz przykładowych transakcji.
Badanie to obejmuje strukturę administracyjną agencji płatniczej tylko w odniesieniu do zagadnienia, czy ta struktura jest zdolna zagwarantować, że zgodność z zasadami Wspólnoty jest sprawdzana przed dokonaniem płatności.
4.
Jednostka certyfikująca sporządza sprawozdanie w sprawie swoich ustaleń.
Sprawozdanie obejmuje funkcje delegowane bądź wykonywane przez krajowe organy celne.
To sprawozdanie stwierdza, czy:
a) agencja płatnicza spełnia kryteria akredytacyjne;
b) procedury agencji płatniczej dają wystarczającą pewność, że wydatki, którymi obciążane są EFGR i EFRROW, są zgodne z zasadami wspólnotowymi, oraz jakie zalecenia zostały ewentualnie wydane w celu ulepszenia i monitorowania tych procedur;
c) roczne sprawozdania finansowe, określone w art. 6 ust. 1, są zgodne z księgami i rejestrami agencji płatniczej;
d) deklaracje wydatków i operacji interwencyjnych są materialnie prawdziwym, kompletnym oraz dokładnym zapisem operacji, którymi zostały obciążone EFGR i EFRROW;
e) interesy finansowe Wspólnoty są należycie chronione odnośnie do wypłaconych zaliczek, uzyskanych gwarancji, zapasów interwencyjnych oraz kwot do odebrania.
Do sprawozdania dołączana jest:
a) informacja na temat liczby oraz kwalifikacji personelu przeprowadzającego audyt, na temat wykonanej pracy, liczby zbadanych transakcji, stwierdzonego stopnia ważności oraz uzyskanego stopnia pewności, ujawnionych słabości oraz zaleceń przedstawionych w celu usprawnienia systemu oraz działalności zarówno jednostki certyfikującej, jak i innych organów audytowych, wewnętrznych oraz zewnętrznych względem agencji płatniczych, od których jednostka certyfikująca uzyskała całkowite lub częściowe poświadczenie w zakresie spraw stanowiących przedmiot sprawozdania;
b) opinia o poświadczeniu wiarygodności rachunków określona w art. 8 ust. 1 lit. c) ppkt iii) rozporządzenia (WE) nr 1290/2005.
ROZDZIAŁ 2
ROZLICZENIE RACHUNKÓW
Artykuł 6
Treść rocznych sprawozdań finansowych
1.
Roczne sprawozdania finansowe określone w art. 8 ust. 1 lit. c) ppkt iii) rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 zawierają:
a) przekazane dochody określone w art. 34 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005;
b) wydatki EFGR zsumowane według pozycji i podpozycji budżetu Wspólnoty;
c) wydatki EFRROW, w podziale według programu i zastosowanego środka;
d) informacje dotyczące wydatków i przekazanych dochodów lub potwierdzenie, że szczegółowe dane dotyczące każdej transakcji znajdują się w pliku komputerowym do dyspozycji Komisji;
e) tabelę różnic, według pozycji i podpozycji lub, w przypadku EFRROW, w podziale według programu i zastosowanego środka, między wydatkami i przekazanymi dochodami zadeklarowanymi w rocznym sprawozdaniu finansowym a wydatkami zadeklarowanymi dla tego samego okresu w dokumencie, o którym mowa w art. 4 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Komisji (WE) nr 883/2006 z dnia 21 czerwca 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005 w zakresie prowadzenia rachunkowości przez agencje płatnicze, deklaracji wydatków i dochodów oraz warunków zwrotu wydatków w ramach EFGR i EFRROW [5] w odniesieniu do EFGR, i art. 16 ust. 2 tego rozporządzenia w odniesieniu do EFRROW, wraz z wyjaśnieniem każdej różnicy;
f) tabelę kwot do odzyskania na koniec roku budżetowego, sporządzoną zgodnie ze wzorem przedstawionym w załączniku III;
g) podsumowanie działań interwencyjnych oraz deklarację ilości i lokalizacji zapasów na koniec roku budżetowego;
h) potwierdzenie, że szczegółowe dane dotyczące każdego przemieszczenia zapasu interwencyjnego znajdują się w aktach agencji płatniczej.
Artykuł 7
Przekazywanie informacji
1.
W celu rozliczenia rachunków na podstawie art. 30 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 państwa członkowskie przesyłają Komisji:
a) pozycje zawarte w rocznych sprawozdaniach finansowych, o których mowa w art. 6 niniejszego rozporządzenia;
b) certyfikaty i sprawozdania sporządzone przez jednostki certyfikujące, o których mowa w art. 5 ust. 3 i 4 niniejszego rozporządzenia;
c) kompletny zapis wszystkich informacji księgowych wymaganych do celów statystycznych i kontrolnych;
d) poświadczenie lub poświadczenia wiarygodności rachunków określone w art. 3 niniejszego rozporządzenia;
2.
Dokumenty i informacje księgowe, o których mowa w ust. 1, należy przesłać Komisji najpóźniej do dnia 1 lutego roku następującego po zakończeniu roku budżetowego, którego dotyczą.
Dokumenty, o których mowa w lit. a), b) i d) tego ustępu, powinny zostać przesłane w jednym egzemplarzu wraz z kopią elektroniczną zgodnie z formatem i warunkami ustanowionymi przez Komisję na mocy art. 18 rozporządzenia (WE) nr 883/2006.
3.
Na wniosek Komisji lub z inicjatywy państwa członkowskiego dodatkowe informacje dotyczące rozliczenia rachunków mogą zostać przekazane do Komisji w terminie przez nią ustalonym, z uwzględnieniem ilości pracy wymaganej do przekazania takich informacji.
W razie braku takich informacji Komisja może przeprowadzić rozliczenie rachunków na podstawie informacji, które znajdują się w jej posiadaniu.
4.
W należycie uzasadnionych przypadkach Komisja może przyjąć wniosek o pozwolenie na późniejsze przesłanie informacji, o ile wniosek ten zostanie skierowany do niej przed upływem terminu.
5.
Jeśli państwo członkowskie akredytowało więcej niż jedną agencję płatniczą, dodatkowo przesyła Komisji, do dnia 15 lutego roku następującego po zakończeniu roku budżetowego, którego to dotyczy, syntezę sporządzoną przez jednostkę koordynującą przedstawiającą przegląd poświadczeń wiarygodności rachunków określonych w art. 3, jak również pozwoleń określonych w art. 5 ust. 3.
Artykuł 8
Forma i treść informacji rachunkowych
1. Forma i treść informacji rachunkowych określonych w art. 7 ust. 1 lit. c) oraz sposób przekazywania ich Komisji zostały ustanowione zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 41 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005.
2.
Informacje rachunkowe są wykorzystywane przez Komisję jedynie w celach:
a) wykonywania zadań, które zostały jej powierzone na mocy rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 w zakresie rozliczania rachunków;
b) monitorowania rozwoju i opracowywania prognoz w sektorze rolniczym.
Europejski Trybunał Obrachunkowy oraz Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) mają dostęp do tych informacji do celów wykonywania powierzonych im funkcji.
3.
Wszelkie dane osobowe znajdujące się w zebranych informacjach rachunkowych będą przetwarzane jedynie w celach określonych w ust. 2.
W szczególności, jeżeli Komisja wykorzystuje informacje księgowe do celów określonych w ust. 2 lit. b), Komisja czyni te dane anonimowymi i przetwarza je tylko w formie zbiorczej.
4.
Wszystkie wątpliwości dotyczące przetwarzania danych osobowych powinny być kierowane przez zainteresowane osoby do Komisji zgodnie z procedurą określoną w załączniku IV.
5.
Komisja powinna zagwarantować, że informacje księgowe są zabezpieczone i przechowywane z zachowaniem ich poufności.
Artykuł 9
Przechowywanie informacji księgowych
1.
Na mocy art. 30 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 dokumenty towarzyszące, dotyczące wydatków finansowanych oraz przekazanych dochodów do pobrania przez EFGR, są przechowywane do dyspozycji Komisji przez okres co najmniej trzech lat następujących po roku, w którym Komisja dokonuje rozliczenia rachunków za dany rok budżetowy.
2.
Dokumenty towarzyszące, dotyczące wydatków finansowanych oraz przekazanych dochodów do pobrania przez EFRROW, są przechowywane do dyspozycji Komisji przez okres co najmniej trzech lat następujących po roku, w którym ostateczna płatność dokonana przez agencję płatniczą miała miejsce.
3. W przypadku nieprawidłowości lub zaniedbań dokumenty towarzyszące, określone w ust. 1 i 2, są przechowywane do dyspozycji Komisji przez okres co najmniej trzech lat następujących po roku, w którym przedmiotowe kwoty zostały całkowicie pobrane od beneficjenta i przekazane na rzecz EFGR lub EFRROW, bądź też po roku, w którym konsekwencje finansowe wynikające z nieodzyskania kwot zostały określone w art. 32 ust. 5 lub w art. 33 ust. 8 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005.
4.
W przypadku procedury rozliczenia zgodności rachunków przewidzianej w art. 31 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 dokumenty towarzyszące określone w ust. 1 i 2 są przechowywane do dyspozycji Komisji przez okres co najmniej jednego roku następującego po roku, w którym ta procedura została zakończona, lub, jeżeli decyzja o zgodności jest przedmiotem postępowania sądowego przed Trybunałem Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich, przez okres co najmniej jednego roku następującego po roku, w którym takie postępowanie zostało zakończone.
Artykuł 10
Rozliczenie finansowe
1.
W decyzji w sprawie rozliczenia rachunków, o której mowa w art. 30 rozporządzenia (EWG) nr 1290/2005, ustalone zostały kwoty wydatków poniesionych w każdym państwie członkowskim w ciągu danego roku budżetowego, które są uznawane za zapisane w ciężar EFGR i EFRROW na podstawie rocznych sprawozdań finansowych, określonych w art. 6 niniejszego rozporządzenia, oraz wszelkie redukcje i odroczenia na mocy art. 17 i 27 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005.
W przypadku EFGR należy także ustalić kwoty, jakimi ma być obciążona Wspólnota i dane państwo członkowskie zgodnie z art. 32 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005.
W przypadku EFRROW kwota ustalona decyzją w sprawie rozliczenia rachunków zawiera fundusze, które mogą zostać wykorzystane ponownie przez dane państwo członkowskie na mocy art. 33 ust. 3 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 1290/2005.
2.
W przypadku EFGR kwota, która na mocy decyzji w sprawie rozliczenia rachunków jest możliwa do odzyskania od każdego państwa członkowskiego lub która jest wpłacana na rzecz każdego państwa członkowskiego, ustalana jest poprzez potrącanie płatności miesięcznych w danym roku finansowym z wydatków uznanych dla tego samego roku budżetowego zgodnie z ust. 1.
Komisja potrąca tę kwotę od płatności miesięcznej odnoszącej się do wydatku poniesionego w drugim miesiącu następującym po decyzji w sprawie rozliczenia rachunków lub ją do niej dodaje.
W przypadku EFRROW kwota, która na mocy decyzji w sprawie rozliczenia rachunków jest możliwa do odzyskania od każdego państwa członkowskiego lub która jest wpłacana na rzecz każdego państwa członkowskiego, ustalana jest poprzez potrącanie płatności pośrednich w danym roku finansowym z wydatków uznanych dla tego samego roku budżetowego zgodnie z ust. 1.
Komisja potrąca tę kwotę od następnej płatności pośredniej lub płatności ostatecznej, bądź ją do niej dodaje.
3.
Komisja powiadamia zainteresowane państwo członkowskie o wynikach weryfikacji dostarczonych informacji wraz ze wszystkimi proponowanymi przez nią zmianami najpóźniej do dnia 31 marca następującego po upływie roku budżetowego.
4.
Jeżeli, z powodów zależnych od danego państwa członkowskiego, Komisja nie może rozliczyć rachunków państwa członkowskiego do dnia 30 kwietnia następnego roku, Komisja powiadamia takie państwo członkowskie o dalszym dochodzeniu, które proponuje przeprowadzić na podstawie art. 37 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005.
5.
Niniejszy artykuł stosuje się, z uwzględnieniem niezbędnych zmian, do przekazanych dochodów w rozumieniu art. 34 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005.
Artykuł 11
Rozliczenie zgodności rachunków
1.
W przypadku gdy w wyniku dochodzenia Komisja uznaje, że wydatki nie zostały dokonane zgodnie z zasadami wspólnotowymi, powiadamia ona państwo członkowskie o wynikach kontroli, środkach naprawczych, które mają zostać podjęte w celu zapewnienia zgodności ze wspomnianymi zasadami.
Takie powiadomienie zawiera odesłanie do niniejszego artykułu.
Państwo członkowskie przekazuje swoją odpowiedź w terminie dwóch miesięcy od otrzymania tego powiadomienia, a Komisja może odpowiednio zmienić swoje stanowisko.
W uzasadnionych przypadkach Komisja może wyrazić zgodę na przedłużenie terminu udzielenia odpowiedzi.
Po upływie terminu na udzielenie odpowiedzi Komisja zwołuje spotkanie dwustronne, podczas którego obydwie strony usiłują doprowadzić do porozumienia, w sprawie środków, które mają zostać podjęte, jak również oceny naruszenia oraz straty finansowej poniesionej przez budżet Wspólnoty.
2.
W terminie dwóch miesięcy od daty otrzymania protokołu ze spotkania dwustronnego, o którym mowa w ust. 1 akapit trzeci, państwo członkowskie przekazuje wszystkie informacje wymagane na tym spotkaniu, jak również wszystkie inne informacje, które uważa za użyteczne w ramach prowadzonego badania.
W uzasadnionych przypadkach Komisja może, na podstawie uzasadnionego wniosku państwa członkowskiego, zezwolić na przedłużenie okresu, o którym mowa w akapicie pierwszym.
Wniosek należy kierować do Komisji przed upływem tego okresu.
Po upływie okresu, o którym mowa w akapicie pierwszym, Komisja formalnie przekazuje państwu członkowskiemu wnioski, do których doszła na podstawie informacji otrzymanych w ramach procedury rozliczenia zgodności rachunków. Takie powiadomienie zawiera ocenę wydatku, który Komisja zamierza wyłączyć z finansowania wspólnotowego na mocy art. 31 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, i zawiera odesłanie do art. 16 ust. 1 niniejszego rozporządzenia.
3.
Państwo członkowskie powiadamia Komisję o środkach naprawczych, jakie zobowiązało się przyjąć w celu zapewnienia zgodności z zasadami wspólnotowymi i o dacie ich wprowadzenia.
Po zbadaniu wszystkich sprawozdań sporządzonych przez organ pojednawczy zgodnie z rozdziałem 3 niniejszego rozporządzenia Komisja przyjmuje, jeśli to konieczne, jedną lub więcej decyzji na mocy art. 31 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 w celu wykluczenia z finansowania wspólnotowego wydatków dokonanych niezgodnie z zasadami wspólnotowymi aż do skutecznego wprowadzenia środków naprawczych.
Podczas oceny wydatków, które mają być wykluczone z finansowania wspólnotowego, Komisja może wziąć pod uwagę wszelkie informacje przekazane przez państwo członkowskie po upływie terminu, o którym mowa w ust. 2, jeżeli jest to konieczne dla lepszej oceny straty finansowej poniesionej przez budżet Wspólnoty, pod warunkiem że spóźnienie w przekazaniu wspomnianych informacji jest uzasadnione wyjątkowymi okolicznościami.
4.
W przypadku EFGR potrącenia z finansowania wspólnotowego dokonywane są przez Komisję z płatności miesięcznych dotyczących wydatków poniesionych w drugim miesiącu następującym po decyzji wydanej na podstawie art. 31 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005.
W przypadku EFRROW potrącenia z finansowania wspólnotowego dokonywane są przez Komisję z następnej płatności pośredniej lub płatności ostatecznej.
Jednakże, na wniosek państwa członkowskiego oraz w przypadku gdy jest to zagwarantowane znaczną wagą potrąceń, oraz po konsultacjach z Komitetem ds. Funduszy Rolniczych, Komisja może wskazać inny termin dokonywania potrąceń.
5.
Niniejszy artykuł stosuje się, z uwzględnieniem niezbędnych zmian, do przekazanych dochodów w rozumieniu art. 34 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005.
ROZDZIAŁ 3
PROCEDURA POJEDNAWCZA
Artykuł 12
Organ pojednawczy
Do celów procedury rozliczenia zgodności rachunków przewidzianej w art. 31 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 organ pojednawczy zostaje ustanowiony za zgodą Komisji.
Do jego zadań należy:
a) badanie każdej sprawy skierowanej do niego przez państwo członkowskie, które otrzymuje z Komisji formalne powiadomienie na mocy art. 11 ust. 2 akapit trzeci niniejszego rozporządzenia, łącznie z oceną wydatku, jaki Komisja zamierza wyłączyć z finansowania wspólnotowego;
b) podejmowanie prób pogodzenia rozbieżnych stanowisk Komisji oraz zainteresowanego państwa członkowskiego;
c) na zakończenie przeprowadzonych przez siebie kontroli – opracowanie sprawozdania dotyczącego wyniku podjętych przez niego prób pojednania, zawierając ewentualne uwagi, które uważa za użyteczne w przypadku, gdyby wszystkie lub niektóre kwestie sporne pozostały nierozwiązane.
Artykuł 13
Skład organu pojednawczego
1.
Organ pojednawczy składa się z pięciu członków wybranych spośród wybitnych osobistości dających gwarancję niezależności i posiadających wysokie kwalifikacje w dziedzinie finansowania wydatków na wspólną politykę rolną oraz rozwoju obszarów wiejskich, lub posiadających praktykę w zakresie audytu finansowego.
Osoby te muszą być obywatelami różnych państw członkowskich.
2.
Przewodniczący, członkowie oraz zastępcy członków są mianowani przez Komisję na pierwszą trzyletnią kadencję po konsultacjach z Komitetem ds. Funduszy Rolniczych.
Ten mandat jest odnawialny, ale wyłącznie na okres roku, o czym informowany jest Komitet ds. Funduszy Rolniczych.
Jednakże jeżeli przewodniczący, który ma być mianowany, jest już członkiem organu pojednawczego, jego pierwszy mandat jako przewodniczącego trwa trzy lata.
Nazwiska przewodniczącego, członków i zastępców członków publikuje się w serii C Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
3.
Wynagrodzenie członków organu pojednawczego zależy od ilości czasu, który będą musieli przeznaczyć na wykonanie danego zadania.
Koszty połączeń i transportu będą rekompensowane zgodnie z obowiązującymi zasadami.
4.
Po upływie mandatu przewodniczący i członkowie organu dalej pełnią swoje funkcje aż do ich zastąpienia lub odnowienia mandatu.
5.
Komisja, po konsultacjach z Komitetem ds. Funduszy Rolniczych, może odebrać mandat każdemu członkowi, który nie spełnia warunków przewidzianych w ramach wykonywania funkcji w organie pojednawczym lub który z jakichkolwiek powodów stwierdza brak dyspozycyjności przez czas nieokreślony.
W tym przypadku członek jest zastępowany na pozostałą część okresu, na który został on mianowany, przez swojego zastępcę, o czym informowany jest Komitet ds. Funduszy Rolniczych.
Jeśli mandat przewodniczącego został zakończony, Komisja mianuje członka wezwanego do pełnienia obowiązków przewodniczącego na pozostałą część okresu, na który przewodniczący został mianowany, po konsultacjach z Komitetem ds. Funduszy Rolniczych.
Artykuł 14
Niezależność organu pojednawczego
1.
Członkowie organu pojednawczego wykonują swoje obowiązki w sposób w pełni niezależny, nie wnosząc o instrukcję ani nie przyjmując instrukcji od żadnego rządu lub organu.
Żaden członek nie może brać udziału w pracy organu pojednawczego ani podpisywać sprawozdania, jeżeli w czasie pełnienia poprzedniej funkcji był osobiście zaangażowany w rozpatrywaną sprawę.
2.
Bez uszczerbku dla art. 287 traktatu, członkowie nie mogą ujawniać żadnych informacji zdobytych w trakcie ich pracy w organie pojednawczym.
Informacje te są poufne oraz objęte tajemnicą zawodową.
Artykuł 15
Organizacja pracy
1.
Organ pojednawczy zbiera się w głównej siedzibie Komisji.
Przewodniczący przygotowuje i organizuje pracę.
W przypadku jego nieobecności, i bez uszczerbku dla art. 13 ust. 5 akapit pierwszy, funkcje przewodniczącego są wykonywane przez najwyższego rangą członka.
Sekretariat organu pojednawczego jest prowadzony przez Komisję.
2.
Bez uszczerbku dla art. 14 ust. 1 akapit drugi, sprawozdania przyjmowane są bezwzględną większością głosów obecnych członków, przy wymaganym kworum trzech członków.
Sprawozdania podpisuje przewodniczący i członkowie uczestniczący w obradach.
Są one rejestrowane przez sekretariat.
Artykuł 16
Procedura pojednawcza
1.
Państwo członkowskie może przekazać sprawę do organu pojednawczego w terminie trzydziestu dni roboczych od daty otrzymania formalnego powiadomienia od Komisji określonego w art. 11 ust. 2 akapit trzeci, wysyłając uzasadniony wniosek o polubowne załatwienie sprawy do sekretariatu organu pojednawczego.
Procedura i adres sekretariatu przekazywane są państwom członkowskim w ramach Komitetu ds. Funduszy Rolniczych.
2.
Wniosek o polubowne załatwienie sprawy jest przyjmowany tylko wtedy, gdy kwota, która ma zostać wyłączona z finansowania wspólnotowego zgodnie z powiadomieniem Komisji:
a) przekracza 1 milion EUR; lub
b) stanowi więcej niż 25 % łącznych rocznych wydatków państwa członkowskiego w ramach danej pozycji budżetowej.
Ponadto w przypadku gdy podczas dwustronnych rozmów państwo członkowskie twierdzi i wykazuje, że sprawa dotyczy jednej z reguł stosowania zasad wspólnotowych, przewodniczący organu pojednawczego może uznać wniosek o polubowne załatwienie sprawy za dopuszczalny.
Jednakże taki wniosek nie jest dopuszczalny, jeżeli odnosi się on wyłącznie do kwestii interpretacji prawa.
3.
Organ pojednawczy prowadzi swoje postępowania w sposób jak najmniej sformalizowany i tak szybko, jak to jest możliwe, opierając się na materiale dowodowym znajdującym się w dokumentacji oraz na rzetelnym wysłuchaniu pracowników Komisji i zainteresowanych władz krajowych.
4.
W przypadku gdy w terminie czterech miesięcy od daty skierowania do niego sprawy organ pojednawczy nie zdoła uzgodnić stanowisk Komisji i państwa członkowskiego, uznaje się, że procedura pojednawcza nie powiodła się.
Sprawozdanie określone w art. 12 lit. c) podaje powody, dla których nie można było uzgodnić stanowisk.
Wskazuje ono, czy w trakcie posiedzenia osiągnięto częściowe porozumienie.
Sprawozdanie przekazuje się:
a) zainteresowanemu państwu członkowskiemu;
b) Komisji,
c) pozostałym państwom członkowskim w ramach Komitetu ds. Funduszy Rolniczych.
ROZDZIAŁ 4
PRZEPISY PRZEJŚCIOWE I KOŃCOWE
Artykuł 17
Przepisy przejściowe
1. W przypadku gdy agencja płatnicza, która została akredytowana zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1663/95, ponosi odpowiedzialność za wydatek, za który wcześniej nie była odpowiedzialna, badanie przewidziane w art. 1 ust. 3 niniejszego rozporządzenia i nowa akredytacja wymagana w wyniku nowego zakresu odpowiedzialności zostaną dokonane najpóźniej do dnia 16 października 2007 r.
2.
W roku budżetowym 2007 sprawozdanie jednostki certyfikującej określone w art. 5 ust. 4, jeśli chodzi o bezpieczeństwa systemów informacyjnych, powinno zawierać jedynie komentarze i wstępne wnioski, wykorzystując w tym celu mechanizm oceny dotyczący środków wprowadzonych przez agencję płatniczą.
Te uwagi również opierają się na normach bezpieczeństwa przyjętych na poziomie międzynarodowym, o których mowa w załączniku I pkt 3.B), i wskazują, w jakim zakresie podjęto skuteczne środki bezpieczeństwa.
Artykuł 18
Uchylenie
1. Rozporządzenie (WE) nr 1663/95, rozporządzenie (WE) 2390/1999 oraz decyzję 94/442/WE uchyla się z dniem 16 października 2006 r. Rozporządzenie (WE) nr 1663/95 jest jednak nadal stosowane w odniesieniu do rozliczania rachunków zgodnie z art. 7 ust 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1258/1999 [6] w roku budżetowym 2006.
Przewodniczący, członkowie oraz zastępcy członków organu pojednawczego, mianowani na mocy decyzji 94/442/WE, pełnią swoje funkcje do czasu upłynięcia ich mandatu lub do czasu, gdy zostaną zastąpieni.
2.
Odesłania do aktów uchylonych w ust. 1 traktowane są tak jak odesłania do niniejszego rozporządzenia i należy je odczytywać zgodnie z tabelą korelacji zamieszczoną w załączniku V.
Artykuł 19
Wejście w życie i stosowanie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 16 października 2006 r.
Jednakże art. 3, 5, art. 6 lit. a)–e), g) i h), art. 7 i 10 stosują się tylko w odniesieniu do wydatków i przekazanych dochodów z tytułu roku finansowego 2007 i lat następnych.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 886/2006
z dnia 16 czerwca 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 17 czerwca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 887/2006
z dnia 16 czerwca 2006 r.
otwierające przetarg na przyznanie pozwoleń na wywóz w systemie A3 w sektorze owoców i warzyw (pomidory, pomarańcze, cytryny, winogrona stołowe, jabłka i brzoskwinie)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 35 ust. 3 akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1961/2001 [2] ustanowiło zasady stosowania refundacji wywozowych w sektorze owoców i warzyw.
(2) W myśl art. 35 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 w zakresie niezbędnym dla umożliwienia znaczącego gospodarczo wywozu, produkty wywożone przez Wspólnotę mogą podlegać refundacji wywozowej, uwzględniając granice wynikające z porozumień zawartych zgodnie z art. 300 Traktatu.
(3) Zgodnie z art. 35 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 należy dbać, aby przepływy handlowe wywołane wcześniej przez system refundacji nie zostały zakłócone. Z tego powodu i ze względu na sezonowość wywozów owoców i warzyw należy ustalić ilości przewidziane na każdy produkt, na podstawie nomenklatury produktów rolnych dla refundacji wywozowych ustanowionych rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 3846/87 [3]. Ilości te powinny zostać podzielone z uwzględnieniem stopnia, w jakim rozpatrywane produkty są łatwo psujące się.
(4) W myśl postanowień art. 35 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 przy ustalaniu refundacji uwzględnia się istniejącą sytuację lub tendencje w odniesieniu do cen i dostępności owoców i warzyw na rynku Wspólnoty oraz do cen stosowanych w handlu międzynarodowym. Należy również uwzględnić koszty wprowadzania do obrotu i koszty transportu oraz gospodarcze aspekty proponowanego wywozu.
(5) Zgodnie z art. 35 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 ceny rynkowe Wspólnoty są ustalane z uwzględnieniem cen, które są najbardziej korzystne z punktu widzenia wywozu.
(6) Sytuacja na rynkach światowych lub specyficzne wymogi niektórych rynków mogą wymóc konieczność zróżnicowania refundacji dla określonego produktu, w zależności od jego miejsca przeznaczenia.
(7) Pomidory, pomarańcze, cytryny, winogrona stołowe, jabłka i brzoskwinie klasy Ekstra, I i II według wspólnych norm jakości mogą obecnie podlegać znaczącym gospodarczo wywozom.
(8) Aby umożliwić jak najbardziej efektywne wykorzystanie dostępnych zasobów i uwzględniając strukturę wywozów ze Wspólnoty, należy postępować drogą przetargu i ustalić indykatywną wysokość refundacji oraz ilości przewidziane dla rozpatrywanego okresu.
(9) Celem negocjacji prowadzonych w ramach Układów Europejskich między Wspólnotą Europejską a Rumunią i Bułgarią jest w szczególności liberalizacja handlu produktami objętymi wspólną organizacją rynku.
W przypadku obu krajów refundacje wywozowe powinny być zatem zniesione.
(10) Komitet Zarządzający ds. Świeżych Owoców i Warzyw nie wydał opinii w terminie ustalonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Ogłasza się przetarg na przyznanie pozwoleń na wywóz w systemie A3.
Produkty objęte procedurą przetargową, okres składania ofert, indykatywne stawki refundacji i przewidziane ilości ustalone są w Załączniku.
2.
Pozwolenia wydane z tytułu pomocy żywnościowej, określone w art. 16 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1291/2000 [4], nie są wliczane do kwalifikujących się ilości, określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
3. Bez uszczerbku dla stosowania postanowień art. 5 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 1961/2001, pozwolenia rodzaju A3 zachowują ważność przez 4 miesiące.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 3 lipca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 888/2006
z dnia 16 czerwca 2006 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów w Nomenklaturze Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], w szczególności jego art. 9 ust. 1 lit. a),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87, konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
(2) Rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 ustaliło Ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej.
Reguły te stosuje się także do każdej innej nomenklatury, całkowicie lub częściowo opartej na Nomenklaturze Scalonej, bądź takiej, która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy podpodział i która jest ustanowiona przez specyficzne postanowienia wspólnotowe, w celu stosowania środków taryfowych i innych środków odnoszących się do obrotu towarowego.
(3) Stosownie do wymienionych wyżej ogólnych reguł, towar opisany w kolumnie 1 tabeli zamieszczonej w Załączniku do niniejszego rozporządzenia powinien być klasyfikowany do kodu CN wskazanego w kolumnie 2, na mocy uzasadnienia określonego w kolumnie 3.
(4) Właściwe jest zapewnienie, że wiążąca informacja taryfowa wydana przez organy celne państw członkowskich odnośnie klasyfikacji towarów w Nomenklaturze Scalonej, która nie jest zgodna z niniejszym rozporządzeniem, może być nadal przywoływana przez otrzymującego przez okres trzech miesięcy, zgodnie z art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [2].
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJĘŁA NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towar opisany w kolumnie 1 tabeli zamieszczonej w Załączniku musi być klasyfikowany w Nomenklaturze Scalonej do kodu CN wskazanego w kolumnie 2 tej tabeli.
Artykuł 2
Wiążąca informacja taryfowa wydana przez organy celne państw członkowskich, która nie jest zgodna z niniejszym rozporządzeniem, może być nadal przywoływana przez okres trzech miesięcy, zgodnie z art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 889/2006
z dnia 16 czerwca 2006 r.
ustalające minimalne ceny sprzedaży masła w ramach 11. odrębnego zaproszenia do składania ofert w ramach przetargu stałego przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 1898/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1898/2005 z dnia 9 listopada 2005 r. ustanawiającym szczegółowe zasady wprowadzenia w życie rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do środków w zakresie zbytu śmietany, masła i masła skoncentrowanego na rynku Wspólnoty [2] agencje interwencyjne mogą sprzedawać w drodze przetargu pewne ilości masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego, które przechowują, i mogą przyznać pomoc w odniesieniu do śmietany, masła i masła skoncentrowanego.
Artykuł 25 wymienionego rozporządzenia przewiduje, że biorąc pod uwagę otrzymane oferty w ramach każdego odrębnego zaproszenia do składania ofert, ustala się minimalną cenę sprzedaży masła oraz maksymalną wysokość pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i masła skoncentrowanego.
Ustalono dalej, że cena lub pomoc mogą się zmieniać w zależności od planowanego wykorzystania masła, jego zawartości tłuszczu oraz procedury włączania.
Wysokość zabezpieczenia przetwórczego, o którym mowa w art. 28 rozporządzenia (WE) nr 1898/2005, ustala się odpowiednio.
(2) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dla 11. odrębnego zaproszenia do składania ofert w ramach stałego przetargu przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 1898/2005 minimalną cenę sprzedaży masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego oraz wysokość zabezpieczenia przetwórczego, o których mowa odpowiednio w art. 25 i 28 wymienionego rozporządzenia, ustala się, jak podano w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 17 czerwca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 890/2006
z dnia 16 czerwca 2006 r.
ustalające maksymalne kwoty pomocy odnośnie do śmietany, masła i masła skoncentrowanego w ramach 11. odrębnego zaproszenia do przetargu przeprowadzonego w ramach przetargu stałego przewidzianego przez rozporządzenie (WE) nr 1898/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1898/2005 z dnia 9 listopada 2005 r. ustanawiającym szczegółowe zasady wprowadzenia w życie rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do środków w zakresie zbytu śmietany, masła i masła skoncentrowanego na rynku Wspólnoty [2] agencje interwencyjne mogą sprzedawać w drodze przetargu pewne ilości masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego, które przechowują, i mogą przyznać pomoc w odniesieniu do śmietany, masła i masła skoncentrowanego.
Artykuł 25 wymienionego rozporządzenia przewiduje, że biorąc pod uwagę otrzymane oferty w ramach każdego odrębnego zaproszenia do przetargu, ustala się minimalną cenę sprzedaży masła oraz maksymalną wysokość pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i masła skoncentrowanego.
Ustalono dalej, że cena lub pomoc mogą się różnić w zależności od planowanego wykorzystania masła, jego zawartości tłuszczu oraz procedury włączania.
Wysokość zabezpieczenia przetwórczego, o którym mowa w art. 28 rozporządzenia (WE) nr 1898/2005, ustala się odpowiednio.
(2) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do 11. odrębnego przetargu w ramach stałego przetargu przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 1898/2005 maksymalną kwotę pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i masła skoncentrowanego oraz wysokość zabezpieczenia przetwórczego, o których mowa odpowiednio w art. 25 i 28 wymienionego rozporządzenia, ustala się, jak podano w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 17 czerwca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 891/2006
z dnia 16 czerwca 2006 r.
ustalające maksymalne ceny skupu masła w ramach pierwszego odrębnego zaproszenia do składania ofert w ramach przetargu stałego otwartego rozporządzeniem (WE) nr 796/2006
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy art. 16 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2771/1999 z dnia 16 grudnia 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania przepisów rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do interwencji na rynku masła i śmietany [2] ogłoszenie o przetargu zostało opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w celu skupu masła w drodze stałego przetargu, otwartego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 796/2006 [3].
(2) W świetle ofert przetargowych, otrzymanych w odpowiedzi na odrębne zaproszenia do składania ofert, należy ustalić maksymalną cenę skupu lub należy podjąć decyzję o wstrzymaniu przetargu, zgodnie z art. 17a rozporządzenia (WE) nr 2771/1999.
(3) W świetle ofert otrzymanych w ramach pierwszego odrębnego zaproszenia do składania ofert, należy ustalić maksymalną cenę skupu.
(4) Komitet Zarządzający ds. Mleka i Przetworów Mlecznych nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do pierwszego odrębnego zaproszenia do składania ofert w ramach przetargu stałego otwartego rozporządzeniem (WE) nr 796/2006, zgodnie z którym termin składania ofert wygasa dnia 13 czerwca 2006 r., maksymalną cenę skupu masła ustala się na 246,19 EUR/100 kg.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 17 czerwca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 892/2006
z dnia 16 czerwca 2006 r.
ustalające maksymalna kwotę pomocy do masła skoncentrowanego w ramach 11. zaproszenia do składania ofert w ramach stałego przetargu przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 1898/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 47 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1898/2005 z dnia 9 listopada 2005 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wprowadzenia w życie rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do środków w zakresie zbytu śmietany, masła i masła skoncentrowanego na rynku Wspólnoty [2], agencje interwencyjne otwierają stały przetarg na przyznawanie pomocy dla masła skoncentrowanego.
Artykuł 54 wymienionego rozporządzenia stanowi, że maksymalną kwotę pomocy ustala się w świetle ofert przetargowych otrzymanych w odpowiedzi na indywidualny przetarg dla masła skoncentrowanego o minimalnej zawartości tłuszczu w wysokości 96 %.
(2) Należy złożyć zabezpieczenie należytego wykonania umowy, o którym mowa w art. 53 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1898/2005, w celu zapewnienia przejęcia masła skoncentrowanego przez handel detaliczny.
(3) W świetle otrzymanych ofert przetargowych należy ustalić maksymalną kwotę pomocy na odpowiednim poziomie oraz odpowiednio określić zabezpieczenie należytego wykonania umowy.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dla 11. odrębnego zaproszenia do składania ofert w ramach stałego przetargu otwartego zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1898/2005, maksymalną kwotę pomocy w odniesieniu do masła skoncentrowanego o minimalnej zawartości tłuszczu w wysokości 96 %, o którym mowa w art. 47 ust. 1 wymienionego rozporządzenia, ustala się na 26,8 EUR/100 kg.
Zabezpieczenie należytego wykonania umowy, o którym mowa w art. 53 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1898/2005, ustala się na 36 EUR/100 kg.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 17 czerwca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 893/2006
z dnia 16 czerwca 2006 r.
ustalające minimalną cenę sprzedaży masła dla 43. indywidualnego zaproszenia do składania ofert, wydanego w ramach stałego zaproszenia do składania ofert, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2771/1999
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], a w szczególności jego art. 10 lit. c),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy art. 21 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2771/1999 z dnia 16 grudnia 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do interwencji na rynku masła i śmietany [2], agencje interwencyjne wystawiły na sprzedaż w ramach stałego zaproszenia do składania ofert określone ilości składowanego przez nie masła.
(2) W świetle ofert otrzymanych w odpowiedzi na każde indywidualne zaproszenie do składania ofert ustalana jest minimalna cena sprzedaży bądź podejmowana jest decyzja o nieprzyjęciu żadnej oferty, zgodnie z art. 24 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 2771/1999.
(3) W świetle otrzymanych ofert należy określić minimalną cenę sprzedaży.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dla 43. indywidualnego zaproszenia do składania ofert na mocy rozporządzenia (WE) nr 2771/1999, w odniesieniu do którego termin składania ofert upłynął 13 czerwca 2006 r., minimalną cenę sprzedaży masła ustala się na 250,00 EUR/100 kg.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 17 czerwca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 894/2006
z dnia 16 czerwca 2006 r.
zmieniające ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności przywozowych na niektóre produkty w sektorze cukru, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1011/2005, na rok gospodarczy 2005/2006
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1423/95 z dnia 23 czerwca 1995 r. ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze dotyczące przywozu produktów innych niż melasy w sektorze cukru [2], w szczególności jego art. 1 ust. 2 akapit drugi, zdanie drugie, oraz art. 3 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności stosowanych do przywozu cukru białego, cukru surowego i niektórych syropów w odniesieniu do roku gospodarczego 2005/2006 zostały ustalone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1011/2005 [3].
Ceny te i kwoty zostały ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 823/2006 [4].
(2) Dane, którymi obecnie dysponuje Komisja, prowadzą do zmiany wymienionych kwot, zgodnie z zasadami i szczegółowymi przepisami wykonawczymi przewidzianymi w rozporządzeniu (WE) nr 1423/95,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ceny reprezentatywne i dodatkowe należności stosowane do przywozu produktów, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1423/95, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1011/2005 w odniesieniu do roku gospodarczego 2005/2006, zmienia się zgodnie z kwotami wskazanymi w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 17 czerwca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 897/2006
z dnia 19 czerwca 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 20 czerwca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 898/2006
z dnia 19 czerwca 2006 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 51/2006 w odniesieniu do limitów połowowych i ograniczeń nakładu połowowego dla dobijakowatych w strefach ICES IIa (wody terytorialne Wspólnoty), IIIa i IV (wody terytorialne Wspólnoty)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 51/2006 z dnia 22 grudnia 2005 r. ustalające wielkości dopuszczalnych połowów na 2006 r. i związane z nimi warunki dla niektórych zasobów rybnych i grup zasobów rybnych, stosowane na wodach terytorialnych Wspólnoty oraz w odniesieniu do statków wspólnotowych na wodach, na których wymagane są ograniczenia połowowe [1], w szczególności jego art. 5 ust. 4 i art. 7 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Limity połowowe i ograniczenia nakładu połowowego dla dobijakowatych w strefach ICES IIa (wody terytorialne Wspólnoty), IIIa i IV (wody terytorialne Wspólnoty) są tymczasowo określone w załącznikach IA i IID do rozporządzenia (WE) nr 51/2006.
(2) Zgodnie z pkt 6 załącznika IID do rozporządzenia (WE) nr 51/2006 Komisja dokonuje przeglądu limitów połowowych i ograniczeń nakładu połowowego na 2006 r. na podstawie opinii Komitetu Naukowo-Technicznego i Gospodarczego ds. Rybołówstwa (STECF) na temat liczebności dobijakowatych w Morzu Północnym w 2005 r.
W przypadku gdy STECF oszacował liczebność dobijakowatych w Morzu Północnym na 300000 milionów do 500000 milionów osobników w wieku 0, liczba kilowatodni nie przekracza poziomu z 2003 r., obliczonego jako kilowatodni w odniesieniu do każdego roku, a całkowite dopuszczalne połowy (TAC) na 2006 r. ustala się na 300000 ton.
Całkowita liczba kilowatodni w odniesieniu do każdego roku obliczona jest jako iloczyn liczby dni przebywania na obszarze i mocy zainstalowanego silnika w kilowatach.
(3) STECF oszacował liczebność dobijakowatych w 2005 r. na nie mniej niż 324000 milionów osobników w wieku 0.
(4) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 51/2006.
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 51/2006 wprowadza się następujące zmiany:
1) w załączniku IA wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszego rozporządzenia;
2) w załączniku IID pkt 5 otrzymuje następujące brzmienie:
"5.
Każde państwo członkowskie gwarantuje, że liczba kilowatodni w 2006 r. w odniesieniu do statków pływających pod jego banderą lub zarejestrowanych we Wspólnocie nie przekroczy poziomu z 2003 r., obliczonego zgodnie z pkt 4 lit. a).".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 899/2006
z dnia 19 czerwca 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2133/2001 otwierające i ustalające zarządzanie niektórymi wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi i pułapami taryfowymi w sektorze zbóż, w odniesieniu do otwarcia wspólnotowego kontyngentu taryfowego na niektóre karmy dla psów lub kotów objęte kodem CN 230910
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 12 ust. 1,
uwzględniając decyzję Rady 2006/333/WE z dnia 20 marca 2006 r. w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów pomiędzy Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki zgodnie z art. XXIV ust. 6 i art. XXVIII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT) z 1994 r. dotyczącego zmiany koncesji na listach koncesyjnych Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej w ramach ich przystąpienia do Unii Europejskiej [2] i w szczególności jej art. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Porozumienie zawarte pomiędzy Wspólnotą a Stanami Zjednoczonymi Ameryki [3], przyjęte decyzją Rady 2006/333/WE, przewiduje na każdy rok kalendarzowy począwszy od 2006 r., kontyngent taryfowy na przywóz niektórych karm dla psów lub kotów, objętych kodem CN 230910, z obowiązującą stawką celną w wysokości 7 % ad valorem.
(2) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/1992 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [4] zawiera zasady zarządzania kontyngentami taryfowymi przeznaczonymi do wykorzystania zgodnie z porządkiem chronologicznym według dat zgłoszeń celnych oraz do monitorowania przywozu w ramach systemu preferencyjnego.
Aby zharmonizować zarządzanie tym nowym kontyngentem taryfowym z podobnymi kontyngentami, zarządzanie to powinno być włączone do odpowiednich przepisów.
(3) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie Komisji (WE) nr 2133/2001 [5].
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 2133/2001 dodaje się następujący wiersz:
Numer porządkowy _BAR_ Kod CN _BAR_ Opis towarów _BAR_ Wielkość kontyngentu (waga netto w tonach) _BAR_ Stawka celna _BAR_ Pochodzenie _BAR_
"09.0089 _BAR_ 23091013 23091015 23091019 23091033 23091039 23091051 23091053 23091059 23091070 _BAR_ Karma dla psów lub kotów, pakowana do sprzedaży detalicznej _BAR_ 2058 _BAR_ 7 % ad valorem _BAR_ Wszystkie państwa trzecie (erga omnes)" _BAR_
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 900/2006
z dnia 19 czerwca 2006 r.
określające zakres, w jakim mogą zostać przyjęte wnioski złożone w czerwcu 2006 r. o pozwolenia na przywóz niektórych produktów z wieprzowiny w systemie przewidzianym w umowach zawartych przez Wspólnotę z Bułgarią i Rumunią
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 2040/2005 z dnia 14 grudnia 2005 r. ustanawiające zasady stosowania w sektorze wieprzowiny systemu przewidzianego w Układach europejskich z Bułgarią i Rumunią [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ilości objęte wnioskami o pozwolenia na przywóz złożonymi na trzeci kwartał 2006 r. są mniejsze lub równe dostępnym ilościom i mogą w związku z tym zostać w całości uwzględnione.
(2) Należy określić nadwyżkę dodawaną do ilości dostępnej w następnym okresie.
(3) Należy zwrócić uwagę podmiotów gospodarczych na to, że pozwolenia mogą być wykorzystane tylko dla produktów spełniających wszystkie wymagania przepisów weterynaryjnych aktualnie obowiązujących we Wspólnocie,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Uwzględnia się wnioski o pozwolenie na przywóz złożone na okres od dnia 1 lipca do dnia 30 września 2006 r. na mocy rozporządzenia (WE) nr 2040/2005 w stopniu określonym w załączniku I.
2.
Na okres od dnia 1 października do dnia 31 grudnia 2006 r. można składać wnioski o pozwolenia na przywóz odnośnie do całkowitej ilości określonej w załączniku II, zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 2040/2005.
3.
Pozwolenia mogą być wykorzystane tylko dla produktów spełniających wszystkie wymagania przepisów weterynaryjnych aktualnie obowiązujących we Wspólnocie.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 901/2006
z dnia 19 czerwca 2006 r.
określające zakres, w jakim mogą zostać przyjęte wnioski złożone w czerwcu 2006 r. o pozwolenia na przywóz niektórych produktów z wieprzowiny w systemie przewidzianym rozporządzeniem Rady (WE) nr 774/94 otwierającym i ustalającym zarządzanie niektórymi wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi na wieprzowinę i niektóre inne produkty rolne
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1432/94 z dnia 22 czerwca 1994 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania w sektorze wieprzowiny uzgodnień dotyczących przywozu przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 774/94, otwierającym i ustalającym zarządzanie niektórymi wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi na wieprzowinę i inne produkty rolne [1], w szczególności jego art. 4 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ilości objęte wnioskami o pozwolenia na przywóz złożonymi na 3. kwartał 2006 r. są mniejsze od dostępnych ilości i mogą w związku z tym zostać w całości uwzględnione.
(2) Należy określić ilość dostępną w następnym okresie.
(3) Należy zwrócić uwagę podmiotów gospodarczych na to, że pozwolenia mogą być wykorzystane tylko dla produktów spełniających wszystkie wymagania przepisów weterynaryjnych aktualnie obowiązujących we Wspólnocie,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Uwzględnia się wnioski o pozwolenie na przywóz złożone na okres od 1 lipca do 30 września 2006 r. na mocy rozporządzenia (WE) nr 1432/94 w stopniu określonym w załączniku I.
2.
Na okres od 1 października do 31 grudnia 2006 r. można składać wnioski o pozwolenie na przywóz odnośnie do ilości określonej w załączniku II, na mocy rozporządzenia (WE) nr 1432/94.
3.
Pozwolenia mogą być wykorzystane tylko dla produktów spełniających wszystkie wymagania przepisów weterynaryjnych aktualnie obowiązujących we Wspólnocie.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 902/2006
z dnia 19 czerwca 2006 r.
określające zakres, w jakim mogą zostać przyjęte wnioski złożone w czerwcu 2006 r. o pozwolenia na przywóz w ramach kontyngentów taryfowych na przywóz niektórych produktów w sektorze wieprzowiny w okresie od dnia 1 lipca do 30 września 2006 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1458/2003 z dnia 18 sierpnia 2003 r. otwierające i ustalające zarządzanie kontyngentami taryfowymi na przywóz w sektorze wieprzowiny [1], w szczególności jego art. 5 ust. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ilości objęte wnioskami o pozwolenia na przywóz złożonymi na trzeci kwartał 2006 r. są mniejsze od dostępnych ilości i mogą w związku z tym zostać w całości uwzględnione.
(2) Należy określić nadwyżkę dodawaną do ilości dostępnej w następnym okresie,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Uwzględnia się wnioski o pozwolenie na przywóz złożone na okres od dnia 1 lipca do dnia 30 września 2006 r. na mocy rozporządzenia (WE) nr 1458/2003 w stopniu określonym w załączniku I.
2.
Na okres od dnia 1 października do dnia 31 grudnia 2006 r. można składać wnioski o pozwolenie na przywóz odnośnie do całkowitej ilości określonej w załączniku II, zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 1458/2003.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 903/2006
z dnia 19 czerwca 2006 r.
zmieniające należności przywozowe w sektorze zbóż stosowane od dnia 20 czerwca 2006 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1249/96 z dnia 28 czerwca 1996 r. w sprawie zasad stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 [2] odnośnie do należności przywozowych w sektorze zbóż, w szczególności jego art. 2 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Należności przywozowe w sektorze zbóż zostały ustalone przez rozporządzenie Komisji (WE) nr 731/2006 [3].
(2) Artykuł 2 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1249/96 przewiduje, że jeśli w okresie ich stosowania wyliczona średnia należności przywozowych różni się o 5 EUR/t od należności ustalonej, dokonuje się odpowiedniego wyrównania.
Wyżej wymieniona różnica nastąpiła. Konieczne jest więc dostosowanie należności przywozowych ustalonych w rozporządzeniu (WE) nr 731/2006,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załączniki I i II do rozporządzenia (WE) nr 731/2006 zastępuje się załącznikami I i II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 20 czerwca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 904/2006
z dnia 20 czerwca 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 21 czerwca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 905/2006
z dnia 20 czerwca 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 835/2006 w odniesieniu do ilości objętej przetargiem stałym na odsprzedaż na rynku Wspólnoty pszenicy zwyczajnej znajdującej się w posiadaniu polskiej agencji interwencyjnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na odsprzedaż na rynku wewnętrznym około 150000 ton pszenicy zwyczajnej, znajdującej się w posiadaniu polskiej agencji interwencyjnej, został otwarty rozporządzeniem Komisji (WE) nr 835/2006 [2].
(2) Ze względu na aktualną sytuację na rynku właściwym jest zwiększenie ilości pszenicy zwyczajnej, wystawionej na sprzedaż przez polską agencję interwencyjną na rynku wewnętrznym, poprzez otwarcie przetargu stałego na 250000 ton.
(3) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 835/2006.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 835/2006 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 1 zapis "150000 ton" zastępuje się zapisem "250000 ton";
2) w tytule Załącznika zapis "150000 ton" zastępuje się zapisem "250000 ton".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 906/2006
z dnia 20 czerwca 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 836/2006 otwierające przetarg stały na odsprzedaż na rynku wspólnotowym pszenicy zwyczajnej znajdującej się w posiadaniu niemieckiej agencji interwencyjnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 836/2006 [2] otworzyło przetarg stały na odsprzedaż na rynku wspólnotowym pszenicy zwyczajnej znajdującej się w posiadaniu niemieckiej agencji interwencyjnej.
(2) Z uwagi na potrzeby rynków oraz na ilości, którymi dysponuje niemiecka agencja interwencyjna, Niemcy poinformowały Komisję o zamiarze zwiększenia za pośrednictwem swojej agencji interwencyjnej ilości wystawionej do przetargu o 50000 ton.
Uwzględniając sytuację na rynku, należy pozytywnie rozpatrzyć wniosek złożony przez Niemcy.
(3) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 836/2006.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 836/2006 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 1 ilość "100000" ton zastępuje się ilością "150000" ton;
2) w tytule Załącznika zapis "100000 tony" zastępuje się zapisem "150000 tony".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 907/2006
z dnia 20 czerwca 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 648/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie detergentów w celu dostosowania jego załączników III i VII
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 648/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie detergentów [1], w szczególności jego art. 13 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 648/2004 w sprawie detergentów zapewnia swobodny obrót detergentami na rynku wewnętrznym przy jednoczesnym zapewnieniu wysokiego poziomu ochrony środowiska naturalnego i zdrowia ludzi, poprzez ustanowienie przepisów dotyczących całkowitej biodegradacji środków powierzchniowo czynnych stosowanych w detergentach oraz przepisów dotyczących oznakowania składników detergentów.
(2) Niektóre z metod określonych w załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 648/2004, np. referencyjna metoda ISO 14593, nadają się również do badania substancji, które są słabo rozpuszczalne w wodzie, jeżeli zapewnione jest właściwe rozpraszanie substancji.
Więcej wskazówek na temat badania substancji, które słabo rozpuszczają się w wodzie, zawarto w normie ISO 10634.
Jednakże należy wprowadzić dodatkową metodę badania, która znajduje zastosowanie w przypadku środków powierzchniowo czynnych, które słabo rozpuszczają się w wodzie.
Proponowana dodatkowa metoda badania to norma ISO 10708:1997 "Jakość wody. Oznaczanie całkowitej tlenowej biodegradacji związków organicznych w środowisku wodnym".
Komitet Naukowy ds. Zagrożeń dla Zdrowia i Środowiska (SCHER) wydał opinię, zgodnie z którą norma ISO 10708 charakteryzuje się standardem równoważnym ze standardem metod już zawartych w załączniku III do wymienionego rozporządzenia i opowiedział się za jej stosowaniem.
(3) Aby zapewnić wysoki poziom ochrony zdrowia, ogół społeczeństwa powinien uzyskać łatwiejszy dostęp do informacji dotyczących składu detergentu.
Na opakowaniu detergentu powinien zatem być umieszczany adres strony internetowej, na której łatwo można zapoznać się z wykazem składników, o którym mowa w części D załącznika VII do rozporządzenia (WE) nr 648/2004.
(4) Istnieje wymóg wymieniania substancji zapachowych mogących powodować alergie, jeżeli zostały one dodane w czystej formie.
Nie ma jednak wymogu ich podawania, jeżeli zostały one dodane jako część składowa złożonych składników, takich jak olejki aromatyczne lub kompozycje zapachowe.
W celu zapewnienia większej przejrzystości dla konsumentów substancje zapachowe mogące powodować alergie powinny być wymieniane niezależnie od sposobu, w jaki zostały one dodane do detergentu.
(5) Wykaz składników przeznaczony dla ogółu społeczeństwa określony w części D załącznika VII do rozporządzenia (WE) nr 648/2004 wymaga stosowania specjalistycznego nazewnictwa naukowego, co stanowi raczej utrudnienie niż pomoc dla ogółu społeczeństwa.
Ponadto istnieją pewne niewielkie różnice pomiędzy informacjami dostępnymi dla ogółu społeczeństwa a informacjami dostępnymi dla personelu medycznego na mocy części C tego załącznika.
Informacje dla ogółu społeczeństwa dotyczące składników powinny być bardziej zrozumiałe poprzez stosowanie nazewnictwa INCI, które już jest stosowane w odniesieniu do składników kosmetycznych, a części C i D powinny zostać ujednolicone.
(6) Zawarta w rozporządzeniu definicja "detergentu" wyraźnie świadczy o tym, że zasady dotyczące oznakowania mają zastosowanie do wszystkich detergentów, niezależnie od tego, czy zawierają one środki powierzchniowo czynne, czy też nie.
Część D załącznika VII do rozporządzenia (WE) nr 648/2004 ustanawia jednak inne zasady dla detergentów przemysłowych i instytucjonalnych, które zawierają środki powierzchniowo czynne, a inne dla tych, które takich środków nie zawierają.
Różnica w wymaganiach dotyczących oznakowania niczemu nie służy i powinna zostać zlikwidowana.
(7) Należy zatem odpowiednio zmienić załączniki III i VII do rozporządzenia (WE) nr 648/2004.
W celu zachowania jasności należy zastąpić te załączniki.
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Detergentów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 648/2004 wprowadza się następujące zmiany:
1) załącznik III zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku I do niniejszego rozporządzenia;
2) załącznik VII zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 908/2006
z dnia 20 czerwca 2006 r.
ustalające wykaz reprezentatywnych rynków wieprzowiny we Wspólnocie
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2759/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wieprzowiny [1], w szczególności jego art. 4 ust. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2123/89 z dnia 14 lipca 1989 r. ustalające wykaz reprezentatywnych rynków wieprzowiny we Wspólnocie [2] zostało kilkakrotnie znacząco zmienione [3].
Dla zapewnienia jasności i zrozumiałości powinno więc zostać skodyfikowane.
(2) Rozporządzenie (EWG) nr 2759/75 przewiduje określanie wspólnotowej ceny rynkowej bitych świń w oparciu o ceny notowane na rynkach reprezentatywnych.
(3) W celu umożliwienia stosowania art. 4 ust. 2 wymienionego rozporządzenia należy sporządzić wykaz rynków reprezentatywnych.
Przy określaniu cen tusz wieprzowych należy nawiązać do notowań cenowych uzyskanych bezpośrednio z rynków lub ubojni, jak również do notowań cenowych ustalonych w ośrodkach notowań, które to notowania w swojej całości tworzą reprezentatywny rynek dla każdego państwa członkowskiego.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wieprzowiny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Rynkami reprezentatywnymi według art. 4 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2759/75 są rynki wymienione w załączniku I niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Rozporządzenie (EWG) nr 2123/89 zostaje uchylone.
Odesłania do uchylonego rozporządzenia należy odczytywać jako odesłania do niniejszego rozporządzenia, zgodnie z tabelą korelacji w załączniku III.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 909/2006
z dnia 20 czerwca 2006 r.
zmieniające załączniki I i II do rozporządzenia (WE) nr 138/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącego rachunków gospodarczych dla rolnictwa we Wspólnocie
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 138/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 grudnia 2003 r. dotyczące rachunków gospodarczych dla rolnictwa we Wspólnocie [1], w szczególności jego art. 2 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załączniki I i II do rozporządzenia (WE) nr 138/2004 ustanawiają metodologię oraz program przekazywania danych dotyczących rachunków gospodarczych dla rolnictwa we Wspólnocie (EAA).
W związku ze zmianami europejskiego systemu rachunków (ESA 95) w kwestii zapisywania usług pośrednictwa finansowego mierzonych pośrednio (FISIM) należy uaktualnić metodologię EAA, aby utrzymać ich spójność z ESA, centralnymi ramami rachunków narodowych.
(2) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 138/2004.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Statystyk Rolniczych ustanowionego decyzją Rady 72/279/EWG [2],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 138/2004 wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem I do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
W załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 138/2004 wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 910/2006
z dnia 20 czerwca 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 474/2006 ustanawiające wspólnotowy wykaz przewoźników lotniczych podlegających zakazowi wykonywania przewozów w ramach Wspólnoty określonemu w rozdziale II rozporządzenia (WE) nr 2111/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 2111/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 grudnia 2005 r. w sprawie ustanowienia wspólnotowego wykazu przewoźników lotniczych podlegających zakazowi wykonywania przewozów w ramach Wspólnoty i informowania pasażerów korzystających z transportu lotniczego o tożsamości przewoźnika lotniczego wykonującego przewóz oraz uchylające art. 9 dyrektywy 2004/36/WE [1] (w dalszej części zwane "rozporządzeniem podstawowym"), w szczególności jego art. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Komisja przyjęła rozporządzenie (WE) nr 474/2006 z dnia 22 marca 2006 r. ustanawiające wspólnotowy wykaz przewoźników lotniczych podlegających zakazowi wykonywania przewozów w ramach Wspólnoty określonemu w rozdziale II rozporządzenia (WE) nr 2111/2005 [2] Parlamentu Europejskiego i Rady.
(2) Zgodnie z art. 4 ust. 2 rozporządzenia podstawowego i art. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 473/2006 z dnia 22 marca 2006 r. ustanawiającego przepisy wykonawcze dotyczące wspólnotowego wykazu przewoźników lotniczych podlegających zakazowi wykonywania przewozów w ramach Wspólnoty określonemu w rozdziale II rozporządzenia (WE) nr 2111/2005 [3] Parlamentu Europejskiego i Rady, niektóre państwa członkowskie przekazały Komisji informacje o tożsamości dodatkowych przewoźników lotniczych, podlegających zakazowi wykonywania przewozów na ich terytorium, wraz z uzasadnieniem wprowadzenia takich zakazów oraz wszelkimi innymi odpowiednimi informacjami.
(3) Zgodnie z art. 4 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, państwa członkowskie przekazały Komisji Europejskiej informacje istotne w kontekście uaktualniania wspólnotowego wykazu.
Na tej podstawie Komisja powinna zadecydować o uaktualnieniu wspólnotowego wykazu z własnej inicjatywy lub na wniosek państw członkowskich.
(4) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia podstawowego oraz art. 4 rozporządzenia (WE) nr 473/2006, Komisja poinformowała wszystkich zainteresowanych przewoźników lotniczych bezpośrednio lub, gdy było to niemożliwe, poprzez organy odpowiedzialne za nadzór regulacyjny, określając istotne fakty i względy, które stanowiłyby podstawę decyzji o nałożeniu zakazu wykonywania przewozów w ramach Wspólnoty.
(5) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia podstawowego i art. 4 rozporządzenia (WE) nr 473/2006, Komisja zapewniła zainteresowanym przewoźnikom lotniczym możliwość zapoznania się z dokumentami dostarczonymi przez państwa członkowskie, przedstawienia pisemnych komentarzy oraz dokonania ustnej prezentacji przed Komisją w terminie 10 dni roboczych oraz przed Komitetem ds. Bezpieczeństwa Lotniczego [4].
(6) Zgodnie z art. 3 rozporządzenia (WE) nr 473/2006 Komisja przeprowadziła konsultacje z organami odpowiedzialnymi za nadzór regulacyjny nad zainteresowanymi przewoźnikami lotniczymi oraz, w szczególnych przypadkach, konsultacje przeprowadziły niektóre państwa członkowskie.
Buraq Air
(7) Buraq Air dostarczyły dowody zaprzestania przewozów towarowych, które doprowadziły do ujęcia ich w załączniku B do rozporządzenia (WE) nr 474/2006.
(8) Organy Libii odpowiedzialne za nadzór regulacyjny nad Buraq Air zapewniły o spełnieniu przez Buraq Air stosownych norm bezpieczeństwa w zakresie przewozów.
(9) W związku z powyższym, w oparciu o wspólne kryteria oraz bez uszczerbku dla weryfikacji skutecznej zgodności w drodze odpowiednich kontroli na ziemi, ocenia się, że liniom Buraq Air należy zezwolić na wykonywanie przewozów we Wspólnocie i w konsekwencji powinny one zostać usunięte z załącznika B.
Przewoźnicy lotniczy z Demokratycznej Republiki Konga, Gwinei Równikowej, Liberii, Sierra Leone i Suazi
(10) Najnowsza wersja rejestru kodeksu ICAO (Międzynarodowej Organizacji Lotnictwa Cywilnego) odwołuje się do przewoźników lotniczych certyfikowanych przez organy Demokratycznej Republiki Konga, Gwinei Równikowej, Liberii, Sierra Leone i Suazi odpowiedzialne za nadzór regulacyjny, którzy nie pojawiają się indywidualnie w wykazie wspólnotowym.
(11) Organy Demokratycznej Republiki Konga, Liberii, Sierra Leone i Suazi odpowiedzialne za nadzór regulacyjny nad tymi przewoźnikami nie przedstawiły dowodów wskazujących, że przewoźnicy ci zaprzestali swojej działalności w momencie, kiedy zwróciła się o to Komisja.
(12) Organy Gwinei Równikowej poinformowały Komisję o dokonaniu znacznego postępu w cofnięciu certyfikatów przewoźnika lotniczego przewoźnikom niespełniającym stosownych norm bezpieczeństwa.
Jednak w celu umożliwienia Komisji usunięcia tych przewoźników lotniczych z załącznika A niezbędne będzie dostarczenie przez organy Gwinei Równikowej dodatkowych materiałów technicznych.
(13) Organy Gwinei Równikowej poinformowały również Komisję, że opracowano plan działań naprawczych w celu wdrożenia i egzekwowania stosownych norm bezpieczeństwa zgodnie z zobowiązaniami na mocy konwencji chicagowskiej oraz w celu przeprowadzenia stosownego nadzoru bezpieczeństwa nad przewoźnikami certyfikowanymi w Gwinei Równikowej.
Organy Gwinei Równikowej stwierdziły jednak, że pełne wdrożenie planu działań naprawczych wymaga dodatkowego czasu.
(14) W związku z powyższym, w celu poprawy przejrzystości i spójności, wszyscy przewoźnicy certyfikowani w Demokratycznej Republice Konga, Gwinei Równikowej, Liberii, Sierra Leone i Suazi, których istnienie odnotowane jest w najnowszej wersji rejestru kodeksu ICAO, powinni zostać ujęci w załączniku A.
Air West Co.
Ltd
(15) Istnieją potwierdzone dowody istnienia poważnych braków w zakresie bezpieczeństwa po stronie Air West Co.
Ltd certyfikowanych w Sudanie w odniesieniu do określonych operacji.
Braki te zostały zidentyfikowane przez Niemcy podczas kontroli na ziemi przeprowadzonych w ramach programu SAFA [5].
(16) Air West Co. Ltd odpowiedziały na zapytanie ze strony niemieckiego urzędu lotnictwa cywilnego, wskazując, że opracowano plan działań mający na celu wyeliminowanie braków wykrytych w trakcie kontroli na ziemi.
Jednakże nadal nie ma żadnych dowodów na wdrożenie stosownego planu działań w odniesieniu do określonych przewozów, w stosunku do których wykryto braki bezpieczeństwa.
(17) Organy Sudanu odpowiedzialne za nadzór regulacyjny nad Air West Co. Ltd nie dostarczyły wystarczających informacji na temat bezpieczeństwa określonych przewozów dokonywanych przez Air West Co. Ltd w momencie zgłoszenia obaw przez Niemcy i Komisję.
(18) Niedawna kontrola samolotu IL-76 nr rejestracyjny ST-EWX przeprowadzona przez Niemcy nie wykazała znaczących naruszeń [6].
(19) W związku z powyższym, w oparciu o wspólne kryteria, ocenia się, że Air West Co.
Ltd nie spełniają odpowiednich norm bezpieczeństwa, z wyjątkiem przewozów dokonywanych samolotem IL-76 nr rejestracyjny ST-EWX, i powinny być ujęte w załączniku B w odniesieniu do wszystkich pozostałych przewozów.
Blue Wing Airlines
(20) Istnieją potwierdzone dowody niespełnienia określonych norm bezpieczeństwa ustanowionych przez konwencję chicagowską.
Braki te wskazała Francja w trakcie kontroli na ziemi przeprowadzonej w ramach programu SAFA [7].
(21) Blue Wing Airlines nie udzieliły adekwatnej odpowiedzi na zapytanie ze strony francuskiego urzędu lotnictwa cywilnego i Komisji dotyczące bezpieczeństwa wykonywanych przez nie przewozów.
(22) W związku z powyższym, w oparciu o wspólne kryteria, ocenia się, że Blue Wing Airlines nie spełniają odpowiednich norm bezpieczeństwa.
Sky Gate International Aviation
(23) Certyfikat przewoźnika lotniczego Sky Gate International Aviation został wydany przez Republikę Kirgiską, natomiast istnieją dowody wskazujące na fakt, że głównym miejscem prowadzenia działalności tych linii lotniczych nie jest Kirgistan, jak wskazał urząd lotnictwa cywilnego Kirgistanu, co przeczy wymaganiom załącznika nr 6 do konwencji chicagowskiej.
(24) Sky Gate International Aviation nie udzieliły adekwatnej odpowiedzi na zapytania ze strony brytyjskiego urzędu lotnictwa cywilnego i Komisji dotyczące ich głównego miejsca prowadzenia działalności.
(25) Organy Republiki Kirgiskiej odpowiedzialne za nadzór regulacyjny nad Sky Gate International Aviation nie dostarczyły dowodów na zdolność nadzoru nad bezpieczeństwem przewozów wykonywanych przez tego przewoźnika.
(26) W związku z powyższym, w oparciu o wspólne kryteria, ocenia się, że Sky Gate International Aviation nie spełniają odpowiednich norm bezpieczeństwa.
Star Jet
(27) Certyfikat przewoźnika lotniczego Star Jet został wydany przez Republikę Kirgiską, natomiast istnieją dowody wskazujące na fakt, że głównym miejscem prowadzenia działalności tych linii lotniczych nie jest Kirgistan, co przeczy wymaganiom załącznika nr 6 do konwencji chicagowskiej.
(28) Star Jet wykonują przewozy za pomocą trzech samolotów Lockheed L-1011 Tristar, których numery seryjne odpowiadają numerom seryjnym trzech samolotów wykorzystywanych w przewozach przez linie Star Air certyfikowane przez organy Sierra Leone odpowiedzialne za nadzór regulacyjny i podlegające zakazowi wykonywania przewozów w ramach Wspólnoty.
(29) Star Jet nie udzieliły adekwatnej odpowiedzi na zapytania ze strony brytyjskiego urzędu lotnictwa cywilnego i Komisji Europejskiej dotyczące ich głównego miejsca prowadzenia działalności.
(30) Organy Republiki Kirgiskiej odpowiedzialne za nadzór regulacyjny nad Star Jet nie dostarczyły dowodów swojej zdolności do sprawowania nadzoru nad bezpieczeństwem przewozów wykonywanych przez tego przewoźnika.
(31) W związku z powyższym, w oparciu o wspólne kryteria ocenia się, że Star Jet nie spełniają odpowiednich norm bezpieczeństwa.
GST Aero Air Company
(32) Organy Kazachstanu odpowiedzialne za nadzór regulacyjny nad GST Aero Air Company przedstawiły organom Włoch listę trzech samolotów posiadających ważne świadectwa zdatności do lotu i wyposażonych w odpowiedni sprzęt bezpieczeństwa.
Dodatkowo poinformowały Włochy o opracowaniu planu działań naprawczych w celu wyeliminowania braków w zakresie bezpieczeństwa zidentyfikowanych w trakcie kontroli na ziemi przeprowadzonych przez Włochy w stosunku do GST Aero Company [8].
(33) Jednak w dalszym ciągu nie istnieją dowody na wdrożenie stosownego planu działań w stosunku do braków dotyczących procedur operacyjnych GST Aero Air Company.
(34) W związku z powyższym, w oparciu o wspólne kryteria ocenia się, że GST Aero Air Company nie spełniają stosownych norm bezpieczeństwa i w konsekwencji powinny w dalszym ciągu być ujęte w załączniku A.
Przewoźnicy lotniczy z Mauretanii
(35) Jak przewiduje motyw 99 rozporządzenia (WE) nr 474/2006, ocena organów mauretańskich odpowiedzialnych za nadzór regulacyjny nad Air Mauretanie oraz przedsiębiorstwami, za które są one odpowiedzialne powinna zostać przeprowadzona do dnia 23 maja 2006 r.
Zespół ekspertów europejskich poleciał do Mauretanii w dniu 22 maja 2006 r. w celu dokonania oceny.
Sprawozdanie zespołu ekspertów wskazuje, że nie spełniono wspólnych kryteriów określonych w Załączniku do rozporządzenia podstawowego.
W związku z tym Air Mauretanie nie powinny zostać ujęte w wykazie przewoźników lotniczych podlegających zakazowi wykonywania przewozów w ramach Wspólnoty.
(36) Sektor lotnictwa cywilnego Mauretanii przechodzi znaczne zmiany, przede wszystkim w związku z przyjęciem pełnego prawodawstwa dotyczącego lotnictwa cywilnego.
W pierwszej połowie 2007 r. powinna zostać dokonana dalsza ocena postępu we wdrażaniu nowych przepisów, wymogów i procedur.
Ogólne uwagi dotyczące pozostałych przewoźników ujętych w wykazie
(37) Komisja nie otrzymała żadnych dowodów pełnego wdrożenia odpowiednich działań naprawczych przez pozostałych przewoźników ujętych w wykazie opracowanym w dniu 24 marca 2006 r., ani też przez organy odpowiedzialne za nadzór regulacyjny nad tymi przewoźnikami lotniczymi, pomimo konkretnych żądań wystosowanych przez Komisję.
W związku z powyższym, w oparciu o wspólne kryteria ocenia się, że ci przewoźnicy lotniczy powinni w dalszym ciągu podlegać zakazowi wykonywania przewozów.
(38) Środki ustanowione w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Bezpieczeństwa Lotniczego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 474/2006 wprowadza się następujące zmiany:
1) załącznik A zastępuje się załącznikiem A do niniejszego rozporządzenia;
2) załącznik B zastępuje się załącznikiem B do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 911/2006
z dnia 20 czerwca 2006 r.
w sprawie pozwoleń na przywóz produktów wołowych i cielęcych pochodzących z Botswany, Kenii, Madagaskaru, Suazi, Zimbabwe i Namibii
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1],
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2286/2002 z dnia 10 grudnia 2002 r. ustalające procedurę mającą zastosowanie do produktów rolnych i towarów uzyskanych dzięki przetworzeniu produktów rolnych pochodzących z państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku (AKP) i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1706/98 [2],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 2247/2003 z dnia 19 grudnia 2003 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania w sektorze wołowiny i cielęciny rozporządzenia Rady (WE) nr 2286/2002 ustalającego procedurę mającą zastosowanie do produktów rolnych oraz towarów uzyskanych dzięki przetworzeniu produktów rolnych pochodzących z państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku (AKP) [3], w szczególności jego art. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 1 rozporządzenia (WE) nr 2247/2003 przewiduje możliwość wydawania pozwoleń na przywóz produktów wołowych i cielęcych pochodzących z Botswany, Kenii, Madagaskaru, Suazi, Zimbabwe i Namibii.
Przywóz jednak musi się zamykać w granicach ilościowych przewidzianych dla każdego z tych eksportujących krajów trzecich.
(2) Złożone między 1 a 10 czerwca 2006 r. wnioski o wydanie pozwoleń na przywóz produktów pochodzących z Botswany, Kenii, Madagaskaru, Suazi, Zimbabwe i Namibii, zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 2247/2003, wyrażone w ilościach mięsa bez kości, nie przewyższają ilości dostępnych dla tych państw.
Jest zatem możliwe wydanie pozwoleń na przywóz wnioskowanych ilości.
(3) Ilości, na jakie mogą być składane wnioski o wydanie pozwoleń po dniu 1 lipca 2006 r., należy ustalić w ramach ogólnej ilości 52100 t.
(4) Niniejsze rozporządzenie nie narusza zastosowania dyrektywy Rady 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnych podczas przywozu z państw trzecich bydła, trzody chlewnej, owiec i kóz oraz świeżego mięsa i produktów mięsnych [4],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Z dniem 21 czerwca 2006 r. niżej wymienione państwa członkowskie wydają pozwolenia, wyrażone w ilościach mięsa bez kości, na przywóz produktów z wołowiny i cielęciny, pochodzących z niektórych państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku, w następującej ilości:
Niemcy:
- 120 t pochodzących z Botswany,
- 450 t pochodzących z Namibii;
Zjednoczone Królestwo:
- 422 t pochodzących z Namibii.
Artykuł 2
Zgodnie z art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2247/2003, wnioski o wydanie pozwoleń mogą być składane w ciągu dziesięciu pierwszych dni lipca 2006 r. na następujące ilości wołowiny i cielęciny bez kości:
Botswana: _BAR_ 17609 t, _BAR_
Kenia: _BAR_ 142 t, _BAR_
Madagaskar: _BAR_ 7579 t, _BAR_
Suazi: _BAR_ 3363 t, _BAR_
Zimbabwe: _BAR_ 9100 t, _BAR_
Namibia: _BAR_ 9807 t. _BAR_
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 21 czerwca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 913/2006
z dnia 19 czerwca 2006 r.
zmieniające Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 2042/2000 nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz systemów kamer telewizyjnych pochodzących z Japonii
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebedących członkami Wspólnoty Europejskiej [1] ("rozporządzenie podstawowe"),
uwzględniając projekt przedstawiony przez Komisję po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. POPRZEDNIE PROCEDURY
(1) Rada nałożyła, rozporządzeniem (WE) nr 1015/94 [2], ostateczne cło antydumpingowe na przywóz systemów kamer telewizyjnych ("SKT") pochodzących z Japonii.
(2) We wrześniu 2000 r. Rada, rozporządzeniem (WE) nr 2042/2000 [3], potwierdziła ostateczne cła antydumpingowe nałożone rozporządzeniem (WE) nr 1015/94 (wraz z późniejszymi zmianami), zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego.
(3) W art. 1 ust. 3 lit. e) rozporządzenia (WE) nr 2042/2000 Rada wyraźnie wyłączyła z zakresu cła antydumpingowego systemy kamer wymienione w Załączniku do tego rozporządzenia ("Załącznik"), którymi są profesjonalne systemy kamer o najwyższej jakości, objęte pod względem technicznym definicją produktu zawartąw art. 1 ust. 2 wspomnianego rozporządzenia, lecz których nie można traktować jako systemów kamer telewizyjnych.
(4) Komisja, zawiadomieniem z dnia 29 września 2005 r.
[4], wszczęła, zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, przegląd środków antydumpingowych stosowanych do SKT pochodzących z Japonii.
B. BADANIE DOTYCZĄCE NOWYCH MODELI PROFESJONALNYCH SYSTEMÓW KAMER
1.
PROCEDURA
(5) Dwóch japońskich producentów eksportujących, Matsushita oraz Hitachi Denshi (Europa) GmbH ("Hitachi"), poinformowało Komisję, że zamierzają wprowadzić na rynek Wspólnoty nowe modele profesjonalnych systemów kamer i złożyło wniosek do Komisji o dodanie tych nowych modeli profesjonalnych systemów kamer, łącznie z akcesoriami do nich, do Załącznika do rozporządzenia (WE) nr 2042/2000, wyłączając je w ten sposób z zakresu ceł antydumpingowych.
(6) Komisja poinformowała o tym przemysł wspólnotowy i rozpoczęła dochodzenie ograniczone do określenia, czy produkty objęte postępowaniem wchodzą w zakres ceł antydumpingowych i czy normatywna część rozporządzenia (WE) nr 2042/2000 powinna zostać odpowiednio zmieniona.
2.
MODELE OBJĘTE DOCHODZENIEM
(7) Otrzymano wnioski o wyłączenie następujących modeli systemów kamer, do których dołączono odpowiednią informację techniczną:
Matsushita:
- głowica kamery AK-HC910L,
- głowica kamery AK-HC1500G,
- zespół sterujący kamery AK-HRP900,
- zespół sterujący kamery AK-HRP150.
Wszystkie modele zaprezentowano jako nowsze wersje modeli wcześniej wyłączonych z zakresu obowiązujących środków antydumpingowych.
Hitachi:
- głowica kamery DK-H31,
- panel zdalnego sterowania RU-3300N.
Oba modele zaprezentowano jako modele w dużej mierze podobne do modeli wyłączonych z zakresu obowiązujących środków antydumpingowych.
Nie są one sprzedawane w połączeniu z systemem triax lub pośrednim złączem potrójnym i są stosowane do monitorowania za pomocą kamery i telekonferencji, jak również w laboratoriach i bibliotekach.
3.
USTALENIA
a) Głowice kamer AK-HC910L i AK-HC1500G, zespoły sterujące kamery AK-HRP900 i AK-HRP150
(8) Głowice kamer AK-HC910L i AK-HC1500G oraz zespoły sterujące kamer AK-HRP900 i AK-HRP150 wchodzą w zakres opisu produktu w zawartego w art. 1 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 2042/2000. Ponieważ modele te są jednak używane przede wszystkim w urządzeniach profesjonalnych, stwierdzono, że są to profesjonalne systemy kamer w rozumieniu art. 1 ust. 3 lit. e) rozporządzenia (WE) nr 2042/2000. W rezultacie powinny one zostać wyłączone z zakresu obowiązujących środków antydumpingowych i dodane do Załącznika do rozporządzenia (WE) nr 2042/2000.
(9) Zgodnie z ustaloną praktyką instytucji Wspólnoty wymienione systemy kamer telewizyjnych powinny zostać zwolnione z cła antydumpingowego z dniem otrzymania przez służby Komisji odpowiedniego wniosku o zwolnienie.
W związku z tym, począwszy od dnia 5 września 2005 r., cały przywóz następujących kamer powinien zostać zwolniony z cła antydumpingowego:
Matsushita:
- głowica kamery AK-HC910L,
- głowica kamery AK-HC1500G,
- zespół sterujący kamery AK-HRP900,
- zespół sterujący kamery AK-HRP150.
b) Głowice kamer DK-H31 oraz zdalny panel sterowania RU-3300N
(10) Głowice kamer DK-H31 oraz zdalny panel sterowania RU-3300N wchodzą w zakres opisu produktu w zawartego w art. 1 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 2042/2000. Modele te są jednak używane przede wszystkim w urządzeniach profesjonalnych i nie są sprzedawane z odpowiednim systemem triax lub pośrednim złączem potrójnym na rynku wspólnotowym. Dlatego też stwierdzono, że powinny one być uznane za profesjonalne systemy kamer w rozumieniu art. 1 ust. 3 lit. e) rozporządzenia Rady (WE) nr 2042/2000. W rezultacie powinny one zostać wyłączone z zakresu obowiązujących środków antydumpingowych i dodane do Załącznika do rozporządzenia (WE) nr 2042/2000.
(11) Zgodnie z ustaloną praktyką instytucji Wspólnoty wymienione systemy kamer telewizyjnych powinny zostać zwolnione z cła antydumpingowego z dniem otrzymania przez służby Komisji odpowiedniego wniosku o zwolnienie.
W związku z tym, począwszy od dnia 3 listopada 2005 r., cały przywóz następujących kamer powinien zostać zwolniony z cła antydumpingowego:
Hitachi:
- głowica kamery DK-H31,
- panel zdalnego sterowania RU-3300N.
4.
POINFORMOWANIE ZAINTERESOWANYCH STRON ORAZ WNIOSKI
(12) Komisja przekazała przemysłowi wspólnotowemu i eksporterom SKT informacje o swoich ustaleniach oraz stworzyła im możliwość przedstawienia ich opinii.
Żadna ze stron nie zgłosiła zastrzeżeń do ustaleń Komisji.
(13) W związku z powyższym rozporządzenie (WE) nr 2042/2000 powinno zostać odpowiednio zmienione,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 2042/2000 zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
1.
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
2.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do przywozu następujących modeli produkowanych i wywożonych do Wspólnoty przez następujących producentów-eksporterów:
a) Matsushita od dnia 5 września 2005 r.
- głowica kamery AK-HC910L,
- głowica kamery AK-HC1500G,
- zespół sterujący kamery AK-HRP900,
- zespół sterujący kamery AK-HRP150;
b) Hitachi od dnia 3 listopada 2005 r.
- głowica kamery DK-H31,
- panel zdalnego sterowania RU-3300N.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 914/2006
z dnia 21 czerwca 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 22 czerwca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 915/2006
z dnia 21 czerwca 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2148/96 ustanawiające zasady oceny i monitorowania publicznych zapasów interwencyjnych produktów rolnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3492/90 z dnia 27 listopada 1990 r. ustanawiające czynniki, które należy uwzględnić w rocznych sprawozdaniach finansowych w odniesieniu do finansowania środków interwencyjnych w postaci składowania w magazynach publicznych przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej [1], w szczególności jego art. 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik III do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2148/96 [2] ustanawia zasady procedury kontroli fizycznej produktów rolnych składowanych w magazynach państwowych.
(2) Składowanie cukru w magazynach państwowych rozpoczęło się w 2005 r. zgodnie z zasadami ustalonymi w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [3] oraz w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1262/2001 z dnia 27 czerwca 2001 r. ustanawiającym szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/2001 w odniesieniu do zakupu i sprzedaży cukru przez agencje interwencyjne [4]. Należy zatem ustalić nowe szczegółowe zasady w rozporządzeniu (WE) nr 2148/96 dotyczące procedury kontroli fizycznej magazynów w odniesieniu do cukru.
(3) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 2148/96.
(4) Ponieważ interwencja w sektorze cukru rozpoczęła się w roku gospodarczym 2004/2005 przed ustanowieniem szczegółowych zasad inwentaryzacji, sposób organizowania zapasów cukru przez niektóre państwa członkowskie powoduje, że niezwykle trudno jest przeprowadzać inwentaryzację zgodnie z normalnymi procedurami.
Zatem do zapasów cukru należy ustanowić przepisy przejściowe, począwszy od roku gospodarczego 2004/2005 i 2005/2006.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu EFOGR,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 2148/96 wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 916/2006
z dnia 21 czerwca 2006 r.
ustalające, w jakiej mierze mogą być uwzględnione wnioski o prawa przywozowe złożone dla kwoty taryfowej mrożonej wołowiny i cielęciny, przewidzianej w rozporządzeniu (WE) nr 704/2006
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. dotyczące wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 704/2006 z dnia 8 maja 2006 r. w sprawie otwierania i administrowania kwotą taryfową mrożonego mięsa wołowego i cielęcego objętego kodem CN 0202 i produktów objętych kodem 02062991 (od 1 lipca 2006 r. do 30 czerwca 2007 r.) [2], w szczególności jego art. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
artykuł 1 rozporządzenia (WE) nr 704/2006 ustalił na 53000 ton kwotę taryfową, na jaką operatorzy Wspólnoty mogą składać wnioski o prawa przywozowe, opierając się na ilości wołowiny objętej kodami CN 0201, 0202, 02061095 lub 02062991 przywożonej przez niego samego lub w jego imieniu, zgodnie z odpowiednimi postanowieniami celnymi, między 1 maja 2005 r. a 30 kwietnia 2006 r. Z uwagi na to, że wnioski o prawa przywozowe przekraczają dostępną ilość, należy ustalić współczynnik redukcji, zgodnie z przepisami art. 5 rozporządzenia (WE) nr 704/2006,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Każdy wniosek o prawa przywozowe złożony zgodnie z przepisami art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 704/2006 uwzględnia się do wysokości 13,474095 % wnioskowanych praw przywozowych.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 22 czerwca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 917/2006
z dnia 21 czerwca 2006 r.
ustalające w jakiej mierze mogą być uwzględnione wnioski o prawa do przywozu mrożonej wołowiny przeznaczonej do przetworzenia, składane w czerwcu 2006 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 727/2006 z dnia 12 maja 2006 r. otwierające i ustalające zarządzanie kontyngentem taryfowym na przywóz mrożonej wołowiny przeznaczonej do przetworzenia (od 1 lipca 2006 r. do 30 czerwca 2007 r.) [2], w szczególności jego art. 5 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 727/2006 ustalił ilości mrożonej wołowiny przeznaczonej do przetworzenia, jakie mogą zostać przywiezione na specjalnych warunkach w okresie od 1 lipca 2006 r. do 31 grudnia 2006 r.
(2) Artykuł 5 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 727/2006 przewiduje, że wnioskowane ilości mogą być zmniejszone.
Wnioski, które zostały złożone, dotyczą ilości globalnej, przekraczającej dostępny limit.
W tej sytuacji i w trosce o zapewnienie sprawiedliwego podziału dostępnych ilości, należy zmniejszyć proporcjonalnie wnioskowane ilości,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Każdy wniosek o prawa do przywozu, złożony zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 727/2006 w odniesieniu do okresu od 1 lipca 2006 r. do 31 grudnia 2006 r. uwzględnia się do następujących ilości mięsa z kością:
a) 4,733354 % wnioskowanej ilości mięsa przeznaczonego na wyrób konserw, o których mowa w art. 3 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 727/2006;
b) 32,656312 % wnioskowanej ilości mięsa przeznaczonego na wyrób produktów, o których mowa w art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 727/2006.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 22 czerwca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie obowiązuje w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 918/2006
z dnia 21 czerwca 2006 r.
zmieniające ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności przywozowych na niektóre produkty w sektorze cukru, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1011/2005, na rok gospodarczy 2005/2006
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1423/95 z dnia 23 czerwca 1995 r. ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze dotyczące przywozu produktów innych niż melasy w sektorze cukru [2], w szczególności jego art. 1 ust. 2 akapit drugi, zdanie drugie, oraz art. 3 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności stosowanych do przywozu cukru białego, cukru surowego i niektórych syropów w odniesieniu do roku gospodarczego 2005/2006 zostały ustalone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1011/2005 [3].
Ceny te i kwoty zostały ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 894/2006 [4].
(2) Dane, którymi obecnie dysponuje Komisja, prowadzą do zmiany wymienionych kwot, zgodnie z zasadami i szczegółowymi przepisami wykonawczymi przewidzianymi w rozporządzeniu (WE) nr 1423/95,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ceny reprezentatywne i dodatkowe należności stosowane do przywozu produktów, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1423/95, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1011/2005 w odniesieniu do roku gospodarczego 2005/2006, zmienia się zgodnie z kwotami wskazanymi w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 22 czerwca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 919/2006
z dnia 21 czerwca 2006 r.
ustalające ceny reprezentatywne w sektorach mięsa drobiowego i jaj oraz w odniesieniu do albumin jaj i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1484/95
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2771/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku jaj [1], w szczególności jego art. 5 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2777/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa drobiowego [2], w szczególności jego art. 5 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2783/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnego systemu handlu albuminą jaj i albuminą mleka [3], w szczególności jego art. 3 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1484/95 [4], ustanowiło szczegółowe zasady stosowania systemu dodatkowych należności celnych przywozowych oraz ustaliło ceny reprezentatywne w sektorach mięsa drobiowego i jaj oraz w odniesieniu do albumin jaj.
(2) Z regularnych kontroli danych, na podstawie których są określane ceny reprezentatywne dla produktów w sektorach mięsa drobiowego i jaj oraz w odniesieniu do albumin jaj, wynika że należy zmienić ceny reprezentatywne w przywozie niektórych produktów uwzględniając wahania cen zgodnie z pochodzeniem.
W konsekwencji ceny reprezentatywne powinny być opublikowane.
(3) Niezbędnym jest jak najszybsze zastosowanie tej zmiany, uwzględniając sytuację na rynku.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mięsa Drobiowego i Jaj,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 1484/95 zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 22 czerwca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 920/2006
z dnia 21 czerwca 2006 r.
ustalające refundacje wywozowe dla wieprzowiny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2759/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wieprzowiny [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 13 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2759/75 stanowi, że różnica między cenami na rynku światowym na produkty wyszczególnione w art. 1 tego rozporządzenia a cenami na te produkty wewnątrz Wspólnoty może być objęta refundacją wywozową.
(2) Biorąc pod uwagę aktualną sytuację rynku wieprzowiny, refundacje wywozowe powinny być ustalone zgodnie z zasadami i kryteriami przewidzianymi w art. 13 rozporządzenia (EWG) nr 2759/75.
(3) Zgodnie z art. 13 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2759/75 sytuacja na rynku światowym lub specyficzne wymagania niektórych rynków mogą uczynić koniecznym zróżnicowanie refundacji dla produktów wymienionych w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2759/75 w zależności od ich miejsca przeznaczenia.
(4) Refundacje wywozowe należy przyznawać tylko w odniesieniu do produktów, które są dopuszczone do swobodnego przepływu wewnątrz Wspólnoty i które posiadają znak jakości zdrowotnej zgodnie z art. 5 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego [2]. Produkty te powinny również spełniać wymogi rozporządzenia (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych [3] oraz rozporządzenia (WE) nr 854/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczególne przepisy dotyczące organizacji urzędowych kontroli w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi [4].
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wieprzowiny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Refundacje wywozowe przewidziane w art. 13 rozporządzenia (EWG) nr 2759/75 przyznaje się w odniesieniu do produktów i ilości określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia, z zastrzeżeniem warunku, o którym mowa w ust. 2 niniejszego artykułu.
2. Produkty kwalifikujące się do objęcia refundacją wywozową na mocy ust. 1 muszą spełniać wymogi rozporządzeń (WE) nr 852/2004 i (WE) nr 853/2004, w szczególności w zakresie przygotowywania w zatwierdzonym zakładzie i zgodności z wymogami dotyczącymi znaku jakości zdrowotnej określonymi w sekcji I rozdział III załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 854/2004.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 22 czerwca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 921/2006
z dnia 21 czerwca 2006 r.
ustalające refundacje wywozowe w odniesieniu do wołowiny i cielęciny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], w szczególności jego art. 33 ust. 3 akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 33 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999 stanowi, że różnica między cenami na rynku światowym na produkty wyszczególnione w art. 1 ust. 1 tego rozporządzenia a cenami na te produkty na terenie Wspólnoty może być objęta refundacją wywozową.
(2) Biorąc pod uwagę aktualną sytuację na rynku wołowiny i cielęciny, refundacje wywozowe powinny być ustalone zgodnie z zasadami i kryteriami przewidzianymi w art. 33 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999.
(3) Artykuł 33 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1254/1999 stanowi, że ze względu na sytuację na rynku światowym lub specyficzne wymagania niektórych rynków może zaistnieć konieczność zróżnicowania refundacji w zależności od miejsca przeznaczenia.
(4) Refundacje wywozowe należy przyznawać tylko w odniesieniu do produktów, które są dopuszczone do swobodnego przepływu wewnątrz Wspólnoty i które posiadają znak jakości zdrowotnej zgodnie z art. 5 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego [2]. Produkty te powinny również spełniać wymogi rozporządzenia (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych [3], oraz rozporządzenia (WE) nr 854/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczególne przepisy dotyczące organizacji urzędowych kontroli w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi [4].
(5) Zgodnie z art. 6 ust. 2 akapit trzeci rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1964/82 z dnia 20 lipca 1982 r. ustanawiającego warunki udzielania specjalnych refundacji wywozowych niektórych rodzajów wołowiny bez kości [5] specjalna refundacja wywozowa może ulec obniżeniu, jeśli wywożona ilość mięsa bez kości wynosi mniej niż 95 %, ale nie mniej niż 85 % całkowitej masy mięsa otrzymanej przez odkostnianie.
(6) Należy zatem uchylić i zastąpić nowym rozporządzeniem rozporządzenie Komisji (WE) nr 403/2006 [6].
(7) Komitet Zarządzający ds. Wołowiny i Cielęciny nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Refundacje wywozowe przewidziane w art. 33 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999 przyznaje się w odniesieniu do produktów i ilości określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia, z zastrzeżeniem warunków, o których mowa w ust. 2 niniejszego artykułu.
2. Produkty kwalifikujące się do objęcia refundacją wywozową na mocy ust. 1 muszą spełniać wymogi rozporządzeń (WE) nr 852/2004 i (WE) nr 853/2004, w szczególności w zakresie przygotowywania w zatwierdzonym zakładzie i zgodności z wymogami dotyczącymi znaku jakości zdrowotnej określonymi w sekcji I rozdział III załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 854/2004.
Artykuł 2
W przypadku, o którym mowa w art. 6 ust. 2 akapit trzeci rozporządzenia (EWG) nr 1964/82, stawka refundacji wywozowej w odniesieniu do produktów oznaczonych kodem 0201 30 00 9100 ulega zmniejszeniu o 10 EUR/100 kg.
Artykuł 3
Uchyla się rozporządzenie (WE) nr 403/2006.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dnia 22 czerwca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 922/2006
z dnia 22 czerwca 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 23 czerwca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 923/2006
z dnia 22 czerwca 2006 r.
zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1164/2005, (WE) nr 1165/2005, (WE) nr 1168/2005, (WE) nr 1700/2005 i (WE) nr 1845/2005 otwierające stałe przetargi na odsprzedaż na rynku wspólnotowym kukurydzy znajdującej się w posiadaniu polskiej, węgierskiej, austriackiej, słowackiej i czeskiej agencji interwencyjnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze zbóż [1], w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1164/2005 [2], (WE) nr 1165/2005 [3], (WE) nr 1168/2005 [4], (WE) nr 1700/2005 [5] i (WE) nr 1845/2005 [6] otworzyły stałe przetargi na odsprzedaż na rynku wspólnotowym kukurydzy znajdującej się w posiadaniu polskiej, węgierskiej, austriackiej, słowackiej i czeskiej agencji interwencyjnej. Przetargi te wygasają z dniem 28 czerwca 2006 r.
(2) W celu zapewnienia hodowcom, jak również przemysłowi produkującemu paszę dla zwierząt gospodarskich zaopatrzenia po cenach konkurencyjnych na początek roku gospodarczego 2006/2007, należy kontynuować udostępnianie na rynku zbóż zapasów kukurydzy znajdującej się w posiadaniu polskiej, węgierskiej, austriackiej, słowackiej i czeskiej agencji interwencyjnej.
(3) W ramach przedłużenia ważności tygodnie przypadające na okres od dnia 28 czerwca 2006 r., w czasie których nie dokonuje się przetargu, nie zostały dokładnie określone.
Podmioty mogłyby zatem złożyć wtedy w dobrej wierze oferty, chociaż nie przewiduje się w tym okresie żadnego zebrania Komitetu Zarządzającego.
(4) Należy zatem zmienić rozporządzenia (WE) nr 1164/2005, (WE) nr 1165/2005, (WE) nr 1168/2005, (WE) nr 1700/2005 i (WE) nr 1845/2005.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. W art. 4 ust. 1 rozporządzeń (WE) nr 1164/2005, (WE) nr 1165/2005, (WE) nr 1168/2005, (WE) nr 1700/2005 i (WE) nr 1845/2005 akapit drugi otrzymuje następujące brzmienie:
"Termin składania ofert w następnych przetargach częściowych upływa w każdą środę o godzinie 15.00 (czasu obowiązującego w Brukseli), z wyjątkiem dni: 2 sierpnia 2006 r., 16 sierpnia 2006 r. i 23 sierpnia 2006 r., przypadających w tygodniach, w których nie prowadzi się żadnych przetargów.".
2. W art. 4 ust. 1 akapit trzeci rozporządzeń (WE) nr 1164/2005, (WE) nr 1165/2005, (WE) nr 1168/2005, (WE) nr 1700/2005 i (WE) nr 1845/2005 datę " 28 czerwca 2006 r." zastępuje się datą " 13 września 2006 r.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 924/2006
z dnia 22 czerwca 2006 r.
zmieniające refundacje wywozowe do cukru białego i cukru surowego w stanie nieprzetworzonym, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 874/2006
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 27 ust. 5 akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Refundacje stosowane do wywozu cukru białego i cukru surowego w stanie nieprzetworzonym zostały ustalone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 874/2006 [2].
(2) Z uwagi na różnice pomiędzy danymi, którymi obecnie dysponuje Komisja, a danymi dostępnymi w chwili przyjęcia rozporządzenia (WE) nr 874/2006, należy zmienić te refundacje,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje, które przyznaje się do wywozu produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, w stanie nieprzetworzonym i niedenaturowanych, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 874/2006, zmienia się i przedstawia w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 23 czerwca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 925/2006
z dnia 22 czerwca 2006 r.
ustalające maksymalne kwoty refundacji wywozowej do cukru białego przeznaczonego do niektórych państw trzecich w ramach 30. przetargu częściowego wykonanego w ramach stałego przetargu przewidzianego przez rozporządzenie (WE) nr 1138/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 27 ust. 5 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1138/2005 z dnia 15 lipca 2005 r. w sprawie stałego przetargu ustalającego opłaty wyrównawcze i/lub refundacje wywozowe do cukru białego na rok gospodarczy 2005/2006 [2] przystępuje się do przetargów częściowych w sprawie wywozu wspomnianego cukru do niektórych państw trzecich.
(2) Zgodnie z art. 9 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1138/2005, jeżeli właściwe, ustala się maksymalną kwotę refundacji wywozowej dla rozpatrywanego przetargu częściowego, biorąc pod uwagę w szczególności sytuację i przewidywany rozwój rynku cukru we Wspólnocie i na rynku światowym.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W 30. przetargu częściowym na cukier biały, wykonanym zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1138/2005, maksymalną kwotę refundacji wywozowej ustala się w wysokości 29,359 EUR/100 kg.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 23 czerwca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 926/2006
z dnia 22 czerwca 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2535/2001 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 odnośnie do ustaleń dotyczących przywozu mleka i przetworów mlecznych i otwarcia kontyngentów taryfowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 29 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W załączniku I.A do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2535/2001 [2] wyznacza się kontyngenty taryfowe bez wyszczególnienia według kraju pochodzenia, które można przywozić w danych okresie kontyngentowym.
(2) Rozporządzenie Rady (WE) nr 267/2006 z dnia 30 stycznia 2006 r. dotyczące wprowadzenia w życie Porozumienia w formie wymiany listów pomiędzy Wspólnotą Europejską a Australią zgodnie z art. XXIV:6 i art. XXVIII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT) z 1994 r. dotyczącego zmiany koncesji na listach koncesyjnych Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej w trakcie ich przystąpienia do Unii Europejskiej, uzupełniające załącznik I do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [3] stanowi o przyznaniu dodatkowych ilości masła i innych tłuszczów i olejów otrzymanych z mleka w ramach rocznego kontyngentu taryfowego na ich przywóz.
(3) Rozporządzenie Rady (WE) nr 711/2006 z dnia 20 marca 2006 r. dotyczące wprowadzenia w życie Porozumienia w formie wymiany listów pomiędzy Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki zgodnie z art. XXIV:6 i art. XXVIII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT) z 1994 r. dotyczącego zmiany koncesji na listach koncesyjnych Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej w trakcie ich przystąpienia do Unii Europejskiej, zmieniające i uzupełniające załącznik I do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [4] stanowi o przyznaniu dodatkowych ilości serów w ramach rocznego kontyngentu taryfowego na ich przywóz.
(4) Należy zatem dostosować ilości w ramach odpowiednich kontyngentów, o których mowa w załączniku I.A do rozporządzenia (WE) nr 2535/2001.
(5) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 2535/2001.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik I.A do rozporządzenia (WE) nr 2535/2001 zastępuje się tekstem Załącznika do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 927/2006
z dnia 22 czerwca 2006 r.
w sprawie udostępnienia specjalnej rezerwy restrukturyzacyjnej ustanowionej w art. 1 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1788/2003
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1788/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiające opłatę wyrównawczą w sektorze mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 1 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 1 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1788/2003 przewiduje udostępnienie od dnia 1 kwietnia 2006 r. specjalnej rezerwy restrukturyzacyjnej dla Republiki Czeskiej, Estonii, Łotwy, Litwy, Węgier, Polski, Słowenii i Słowacji w zakresie, w jakim spożycie mleka i przetworów mlecznych na potrzeby własne gospodarstw w każdym z tych krajów spadło w latach 1998–2000, w zależności od kraju.
(2) Zgodnie z art. 1 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1788/2003 Republika Czeska, Estonia, Łotwa, Litwa, Węgry, Polska, Słowenia i Słowacja przedłożyły Komisji sprawozdanie szczegółowo przedstawiające skutki i tendencje procesu restrukturyzacji krajowego sektora mleczarskiego i w szczególności przejście z produkcji na cele spożycia w gospodarstwach na produkcję na potrzeby rynku.
(3) Jak wynika z wymienionych sprawozdań we wszystkich wymienionych państwach członkowskich nastąpiło zmniejszenie spożycia mleka i przetworów mlecznych w gospodarstwach.
(4) Dostępne statystyki produkcji wskazują na wzrost ilości sprzedaży przetworów mlecznych dostarczanych skupującym oraz spadek sprzedaży bezpośredniej.
(5) Właściwe jest zatem udostępnienie specjalnej rezerwy restrukturyzacyjnej dla Republiki Czeskiej, Estonii, Łotwy, Litwy, Węgier, Polski, Słowenii i Słowacji oraz określenie przydziału wynikających ilości do części dostaw krajowej ilości referencyjnej.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Udostępnia się specjalną rezerwę restrukturyzacyjną dla Republiki Czeskiej, Estonii, Łotwy, Litwy, Węgier, Polski, Słowenii i Słowacji przewidzianą w art. 1 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1788/2003. Udostępnione ilości przedstawione są w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Ilości określone w Załączniku zostaną włączone do rezerwy krajowej zgodnie z art. 14 rozporządzenia (WE) nr 1788/2003 i są przeznaczone na dostawy.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 928/2006
z dnia 22 czerwca 2006 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 32/2000 w odniesieniu do niektórych nowych wspólnotowych kontyngentów taryfowych przyjętych w ramach GATT
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 32/2000 z dnia 17 grudnia 1999 r. otwierające i ustalające zarządzanie wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi przyjętymi w ramach GATT oraz niektórymi innymi wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi, ustanawiające szczegółowe zasady dostosowywania kontyngentów i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1808/95 [1], w szczególności jego art. 9 ust. 1 lit. b),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Decyzją 2006/333/WE [2] Rada zatwierdziła porozumienie w formie wymiany listów pomiędzy Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki zgodnie z art. XXIV ust. 6 i art. XXVIII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu z 1994 r., dotyczące modyfikacji koncesji na listach koncesyjnych Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej w związku z ich przystąpieniem do Unii Europejskiej.
(2) Porozumienie w formie wymiany listów pomiędzy Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki przewiduje nowe roczne kontyngenty taryfowe na niektóre towary.
(3) Rozporządzenie (WE) nr 32/2000 otworzyło i ustaliło zarządzanie przyjętymi w ramach GATT wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi przeznaczonymi do stosowania zgodnie z porządkiem chronologicznym dat zgłoszeń celnych.
(4) Aby wprowadzić w życie niektóre nowe kontyngenty taryfowe przewidziane w porozumieniu w formie wymiany listów, konieczna jest zmiana rozporządzenia (WE) nr 32/2000.
(5) Rozporządzenie Rady (WE) nr 711/2006 z dnia 20 marca 2006 r. dotyczące wprowadzenia w życie Porozumienia w formie wymiany listów pomiędzy Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki zgodnie z art. XXIV ust. 6 i art. XXVIII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu z 1994 r., dotyczącego modyfikacji koncesji na listach koncesyjnych Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej w związku z ich przystąpieniem do Unii Europejskiej, zmieniające i uzupełniające załącznik I do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [3], przewiduje rozpoczęcie stosowania nowych kontyngentów taryfowych po upływie sześciu tygodni od daty jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, zatem niniejsze rozporządzenie wykonawcze Komisji powinno mieć zastosowanie od tego samego dnia. (6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
Artykuł 1 Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 32/2000 zostaje zmieniony zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 22 czerwca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 929/2006
z dnia 22 czerwca 2006 r.
określające stopień, w jakim mogą zostać przyjęte wnioski złożone w czerwcu 2006 r. o pozwolenia na przywóz niektórych produktów z sektorów jaj i mięsa drobiowego w ramach rozporządzeń (WE) nr 593/2004 i (WE) nr 1251/96
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 593/2004 z dnia 30 marca 2004 r. otwierające i ustalające zarządzanie kontyngentami taryfowymi w sektorze jaj i albumin jaj [1], w szczególności jego art. 5 ust. 5,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1251/96 z dnia 28 czerwca 1996 r. otwierające i ustalające zarządzanie kontyngentami taryfowymi w sektorze mięsa drobiowego [2], w szczególności jego art. 5 ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
ilości figurujące we wnioskach o pozwolenia na przywóz, złożonych na okres od 1 lipca do 30 września 2006 r. są dla niektórych produktów niższe lub równe dostępnym ilościom i mogą tym samym zostać całkowicie uwzględnione; dla innych produktów ilości te są wyższe od dostępnych ilości i muszą zostać zmniejszone o stały współczynnik w ujęciu procentowym w celu zapewnienia sprawiedliwego podziału,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Uwzględnia się, jak określono w Załączniku do niniejszego rozporządzenia, wnioski o pozwolenia na przywóz złożone na okres od 1 lipca do 30 września 2006 r. zgodnie z rozporządzeniami (WE) nr 593/2004 i (WE) nr 1251/96.
2.
Wnioski o pozwolenia na przywóz w okresie od 1 października do 31 grudnia 2006 r. mogą zostać złożone w odniesieniu do ilości określonej w Załączniku do niniejszego rozporządzenia, zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 593/2004 i (WE) nr 1251/96.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 930/2006
z dnia 22 czerwca 2006 r.
określające stopień, w jakim mogą zostać przyjęte wnioski złożone w czerwcu 2006 r. o pozwolenia na przywóz niektórych przetworów z mięsa drobiowego w ramach rozporządzenia Rady (WE) nr 774/94 otwierającego i ustalającego zarządzanie niektórymi wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi na mięso drobiowe i inne produkty rolne
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1431/94 z dnia 22 czerwca 1994 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania w sektorze mięsa drobiowego ustaleń dotyczących przywozu, przewidziane w rozporządzeniu Rady (WE) nr 774/94 otwierającym i ustalającym zarządzanie niektórymi wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi na mięso drobiowe i niektóre inne produkty rolne [1], w szczególności jego art. 4 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
ilości figurujące we wnioskach o pozwolenia na przywóz, złożonych na okres od 1 lipca do 30 września 2006 r. są wyższe od dostępnych ilości i muszą zostać zmniejszone o stały współczynnik w ujęciu procentowym w celu zapewnienia sprawiedliwego podziału,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Uwzględnia się, jak określono w Załączniku do niniejszego rozporządzenia, wnioski o pozwolenia na przywóz złożone na okres od 1 lipca do 30 września 2006 r. zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1431/94.
2.
Wnioski o pozwolenia na przywóz na okres od 1 października do 31 grudnia 2006 r. mogą zostać złożone w odniesieniu do ilości określonej w Załączniku do niniejszego rozporządzenia, zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 1431/94.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 931/2006
z dnia 22 czerwca 2006 r.
określające zakres, w jakim mogą zostać przyjęte wnioski złożone w czerwcu 2006 r. o pozwolenia na przywóz niektórych produktów sektora mięsa drobiowego w ramach rozporządzenia (WE) nr 2497/96
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 2497/96 z dnia 18 grudnia 1996 r. ustanawiające procedury stosowania w sektorze mięsa drobiowego uzgodnień przewidzianych w Układzie o Stowarzyszeniu i Umowie przejściowej między Wspólnotą Europejską a Państwem Izrael [1], w szczególności jego art. 4 ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
ilości figurujące we wnioskach o pozwolenia na przywóz, złożonych za okres od 1 lipca do 30 września 2006 r., niższe od dostępnych ilości i mogą zostać caĩkowicie uwzględnione,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Uwzględnia się, jak określono w Załączniku do niniejszego rozporządzenia, wnioski o pozwolenia na przywóz, złożone w okresie od 1 lipca do 30 września 2006 r., zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 2497/96.
2.
Wnioski o pozwolenia na przywóz w okresie od 1 października do 31 grudnia 2006 r. mogą zostać złożone w odniesieniu do ilości określonej w Załączniku do niniejszego rozporządzenia, zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 2497/96.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 932/2006
z dnia 22 czerwca 2006 r.
ustalające ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności przywozowych na melasę w sektorze cukru, stosowane od dnia 23 czerwca 2006 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 24 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1422/95 z dnia 23 czerwca 1995 r. ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze dotyczące przywozu melasy w sektorze cukru i zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 785/68 [2], przewiduje, że cenę importową CIF melasy, ustaloną zgodnie z rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 785/68 [3], uważa się za "cenę reprezentatywną". Uważa się, że ta cena została ustalona dla jakości standardowej określonej w art. 1 rozporządzenia (EWG) nr 785/68.
(2) Dla celów ustalania cen reprezentatywnych, należy wziąć pod uwagę wszelkie informacje przewidziane w art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 785/68, z wyjątkiem przypadków przewidzianych w art. 4 wymienionego rozporządzenia, oraz, w przypadku gdy ma to zastosowanie, dla celów takiego ustalenia można zastosować metodę przewidzianą w art. 7 rozporządzenia (EWG) nr 785/68.
(3) Dla celów dostosowania cen, nieodnoszącego się do jakości standardowej, należy, w zależności od jakości oferowanej melasy, zwiększyć lub zmniejszyć ceny w zależności od wyników otrzymanych w zastosowaniu art. 6 rozporządzenia (EWG) nr 785/68.
(4) Kiedy istnieje różnica między ceną spustową dla rozpatrywanego produktu a ceną reprezentatywną, należy ustalić dodatkowe należności przywozowe zgodnie z warunkami przewidzianymi w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1422/95.
W przypadku zawieszenia stosowania należności przywozowych w zastosowaniu art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1422/95, należy ustalić szczególne kwoty dla tych należności.
(5) Należy ustalić ceny reprezentatywne i dodatkowe należności celne w odniesieniu do przywozu rozpatrywanych produktów, zgodnie z art. 1 ust. 2 i art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1422/95.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ceny reprezentatywne i dodatkowe należności stosowane do przywozu produktów, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1422/95 są wskazane w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 23 czerwca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 933/2006
z dnia 22 czerwca 2006 r.
w sprawie przekazanych ofert na wywóz pszenicy zwyczajnej w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1059/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na refundację wywozową do pszenicy zwyczajnej na wywóz do niektórych krajów trzecich został ogłoszony na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1059/2005 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [3], Komisja może, na podstawie zgłoszonych ofert, podjąć decyzję o wstrzymaniu przetargu.
(3) Biorąc pod uwagę czynniki, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95, nie jest wskazane ustalenie maksymalnej wysokości refundacji,
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nie podejmuje się dalszych działań w odniesieniu do ofert przekazanych od 16 do 22 czerwca 2006 r., w ramach przetargu na refundację wywozową do pszenicy zwyczajnej, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1059/2005.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 23 czerwca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 934/2006
z dnia 23 czerwca 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 24 czerwca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 935/2006
z dnia 23 czerwca 2006 r.
ogłaszające przetarg na refundację wywozową do jęczmienia na wywóz do niektórych państw trzecich
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Biorąc pod uwagę aktualną sytuację na rynku zbóż, wskazane jest ogłoszenie przetargu na refundację wywozową do jęczmienia, zgodnie z art. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w zakresie przyznawania refundacji wywozowych oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [2].
(2) Zasady zastosowania procedury przetargowej przy ustalaniu refundacji wywozowej zostały ustalone w rozporządzeniu (WE) nr 1501/95.
Wśród zobowiązań związanych z przetargiem znajduje się obowiązek złożenia wniosku o wydanie pozwolenia na wywóz i wniesienia zabezpieczenia.
Wysokość zabezpieczenia powinna zostać ustalona.
(3) Należy określić szczególny okres ważności pozwoleń wydanych w ramach niniejszego przetargu.
Ważność ta powinna odpowiadać potrzebom rynku światowego w roku gospodarczym 2006/2007.
(4) W celu zapewnienia jednakowego traktowania wszystkich zainteresowanych stron należy przewidzieć jednakowy okres ważności wydanych pozwoleń.
(5) Właściwy przebieg procedury przetargowej w odniesieniu do wywozu nakazuje przewidzieć minimalną ilość, a także termin i formę przekazania ofert złożonych w siedzibach właściwych instytucji.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Zgodnie z art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1501/95 przystępuje się do przetargu na refundację wywozową.
2.
Przetarg odnosi się do jęczmienia przeznaczonego na wywóz do Algierii, Arabii Saudyjskiej, Bahrajnu, Egiptu, Emiratów Arabskich, Iranu, Iraku, Izraela, Jordanii, Kuwejtu, Libanu, Libii, Maroka, Mauretanii, Omanu, Kataru, Syrii, Tunezji i Jemenu.
3.
Przetarg otwarty jest do dnia 28 czerwca 2007 r.
W okresie jego trwania przeprowadza się przetargi cotygodniowe, dla których ilości i terminy składania ofert określone są w ogłoszeniu o przetargu.
Na zasadzie odstępstwa od art. 4 ust. 4 akapitu drugiego rozporządzenia (WE) nr 1501/95, termin składania ofert w pierwszym przetargu częściowym wygasa dnia 6 lipca 2006 r.
Artykuł 2
Oferta jest ważna tylko wtedy, kiedy obejmuje ilość wynoszącą co najmniej 1000 ton.
Artykuł 3
Zabezpieczenie, o którym mowa w art. 5 ust. 3 lit a) rozporządzenia (WE) nr 1501/95, wynosi 12 euro za tonę.
Artykuł 4
1. Na zasadzie odstępstwa od art. 23 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1291/2000 [3], pozwolenia na wywóz, wydane zgodnie z art. 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95, w celu określenia okresu ich ważności uznaje się za wydane w dniu złożenia oferty.
2.
Pozwolenia na wywóz wydane w ramach przetargu przewidzianego w niniejszym rozporządzeniu zachowują ważność od daty ich wydania, w rozumieniu ust. 1, do końca czwartego miesiąca następującego po tej dacie.
Artykuł 5
Państwa członkowskie drogą elektroniczną przekazują Komisji złożone oferty najpóźniej w półtorej godziny po wygaśnięciu terminu cotygodniowego składania ofert, przewidzianego w ogłoszeniu o przetargu, wykorzystując do tego formularz zamieszczony w Załączniku.
W przypadku braku ofert państwa członkowskie informują o tym Komisję w terminie wyznaczonym w poprzednim akapicie.
Godziny składania ofert ustala się zgodnie z czasem belgijskim.
Artykuł 6
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 936/2006
z dnia 23 czerwca 2006 r.
ogłaszające przetarg na refundację wywozową do pszenicy zwyczajnej na wywóz do niektórych państw trzecich
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Biorąc pod uwagę aktualną sytuację na rynku zbóż, wskazane jest ogłoszenie przetargu na refundację wywozową do pszenicy zwyczajnej, zgodnie z art. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1501/95 z 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w zakresie przyznawania refundacji wywozowych oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [2].
(2) Zasady zastosowania procedury przetargowej przy ustalaniu refundacji wywozowej zostały ustalone w rozporządzeniu (WE) nr 1501/95.
Wśród zobowiązań związanych z przetargiem znajduje się obowiązek złożenia wniosku o wydanie pozwolenia na wywóz i wniesienia zabezpieczenia.
Wysokość zabezpieczenia powinna zostać ustalona.
(3) Należy określić szczególny okres ważności pozwoleń wydanych w ramach niniejszego przetargu.
Ważność ta powinna odpowiadać potrzebom rynku światowego w roku gospodarczym 2006/2007.
(4) W celu zapewnienia jednakowego traktowania wszystkich zainteresowanych stron należy przewidzieć jednakowy okres ważności wydanych pozwoleń.
(5) By zapobiec ponownemu przywozowi, refundacje należy ustalać wyłącznie do wywozu do niektórych państw trzecich.
(6) Właściwy przebieg procedury przetargowej w odniesieniu do wywozu nakazuje przewidzieć minimalną ilość, a także termin i formę przekazania ofert złożonych w siedzibach właściwych instytucji.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Zgodnie z art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1501/95, przystępuje się do przetargu na refundację wywozową.
2.
Przetarg odnosi się do pszenicy zwyczajnej przeznaczonej na wywóz do państw trzecich z wyjątkiem Albanii, Bułgarii, Chorwacji, Bośni i Hercegowiny, Serbii i Czarnogóry [3] a także Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii, Lichtensteinu, Rumunii oraz Szwajcarii.
3.
Przetarg otwarty jest do 28 czerwca 2007 r.
W okresie jego trwania przeprowadza się przetargi cotygodniowe, dla których ilości i terminy składania ofert określone są w ogłoszeniu o przetargu.
Na zasadzie odstępstwa od art. 4 ust. 4 akapitu drugiego rozporządzenia (WE) nr 1501/95 termin składania ofert w pierwszym przetargu częściowym wygasa 6 lipca 2006 r.
Artykuł 2
Oferta jest ważna tylko wtedy, kiedy obejmuje ilość wynoszącą co najmniej 1000 ton.
Artykuł 3
Zabezpieczenie, o którym mowa w art. 5 ust. 3 lit a) rozporządzenia (WE) nr 1501/95, wynosi 12 EUR za tonę.
Artykuł 4
1. Na zasadzie odstępstwa od art. 23 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1291/2000 [4] pozwolenia na wywóz, wydane zgodnie z art. 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95, w celu określenia okresu ich ważności uznaje się za wydane w dniu złożenia oferty.
2.
Pozwolenia na wywóz wydane w ramach przetargu przewidzianego w niniejszym rozporządzeniu zachowują ważność od daty ich wydania, w rozumieniu ust. 1, do końca czwartego miesiąca następującego po tej dacie.
Artykuł 5
Państwa członkowskie drogą elektroniczną przekazują Komisji złożone oferty najpóźniej w półtorej godziny po wygaśnięciu terminu cotygodniowego składania ofert, przewidzianego w ogłoszeniu o przetargu, wykorzystując do tego formularz zamieszczony w Załączniku.
W przypadku braku ofert państwa członkowskie informują o tym Komisję w terminie wyznaczonym w poprzednim akapicie.
Godziny składania ofert ustala się zgodnie z czasem belgijskim.
Artykuł 6
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 937/2006
z dnia 23 czerwca 2006 r.
otwierające i ustalające sposób zarządzania wspólnotowym kontyngentem taryfowym w odniesieniu do glutenu kukurydzianego pochodzącego ze Stanów Zjednoczonych Ameryki
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 12 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy porozumienia w formie wymiany listów pomiędzy Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki zgodnie z art. XXIV: 6 i art. XXVIII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT) z 1994 r.
[2], przyjętego decyzją Rady nr 2006/333/WE [3], Wspólnota zobowiązała się do ustanowienia na każdy rok kalendarzowy kontyngentu taryfowego z zastosowaniem stawek celnych obniżonych w stosunku do wspólnej taryfy zewnętrznej, w wysokości 16 % ad valorem w odniesieniu do glutenu kukurydzianego pochodzącego ze Stanów Zjednoczonych Ameryki, objętego podpozycją CN ex23031011 nomenklatury celnej i statystycznej oraz wspólnej taryfy celnej.
(2) W celu zapewnienia właściwego zarządzania wyżej wymienionym kontyngentem taryfowym należy przewidzieć możliwość skorzystania z niego przez podmioty gospodarcze zgodnie z zasadami ustalonymi w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającym przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [4], pozwalając na jego stosowanie według dat przyjęcia zgłoszeń celnych.
(3) Pochodzenie produktów jest określane zgodnie z przepisami obowiązującymi we Wspólnocie.
Aby stwierdzić, skąd pochodzi produkt, należy wziąć pod uwagę środki kontroli wprowadzone przez właściwe organy Stanów Zjednoczonych Ameryki oraz upewnić się, że wymóg posiadania przy przywozie świadectwa pochodzenia wydanego przez te ostatnie został spełniony zgodnie z prawodawstwem wspólnotowym.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do przywozu glutenu kukurydzianego objętego podpozycją CN ex23031011 (poddział TARIC 10), pochodzącego ze Stanów Zjednoczonych Ameryki, obowiązuje stawka celna w wysokości 16 % ad valorem w ramach kontyngentu taryfowego 10000 ton netto w każdym roku kalendarzowym począwszy od 2006 roku.
Zarządzany kontyngent taryfowy posiada numer porządkowy 09.0090.
Artykuł 2
1.
Kontyngentem taryfowym, o którym mowa w art. 1, zarządza Komisja zgodnie z art. 308a–308c rozporządzenia (EWG) nr 2454/93.
2.
Korzystanie z kontyngentu taryfowego, o którym mowa w art. 1, jest uzależnione od przedłożenia świadectwa pochodzenia wydanego przez właściwe organy Stanów Zjednoczonych Ameryki zgodnie z przepisami art. 55–65 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93.
Pochodzenie produktów objętych niniejszym rozporządzeniem określa się zgodnie z przepisami obowiązującymi we Wspólnocie.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 938/2006
z dnia 23 czerwca 2006 r.
otwierające destylację w sytuacji kryzysowej, o której mowa w art. 30 rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999, w odniesieniu do niektórych win we Francji
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [1], w szczególności jego art. 33 ust. 1 lit. f),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 30 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 przewiduje możliwość otwarcia destylacji w sytuacji kryzysowej w przypadku powstania na rynku zakłóceń spowodowanych poważnymi nadwyżkami.
Środek ten można ograniczyć do niektórych kategorii wina lub niektórych obszarów produkcji oraz można go stosować na wniosek państwa członkowskiego w odniesieniu do win gatunkowych produkowanych w określonych regionach (psr.).
(2) W liście z dnia 8 marca 2006 r. rząd Francji wystąpił z wnioskiem o otwarcie destylacji w sytuacji kryzysowej w odniesieniu do win stołowych produkowanych na jego terytorium, jak też i w odniesieniu do win gatunkowych produkowanych w określonych regionach (psr.).
(3) Stwierdzono poważne nadwyżki na rynku win stołowych i na rynku win gatunkowych produkowanych w określonych regionach (psr.) we Francji, które znajdują wyraz w spadku cen i niepokojącym wzroście poziomu zapasów na koniec bieżącego roku gospodarczego.
W celu odwrócenia tego niekorzystnego trendu i naprawienia w ten sposób trudnej sytuacji na rynku zapasy win francuskich powinny zostać doprowadzone do poziomu, jaki można uznać za normalny pod względem pokrycia zapotrzebowania rynkowego.
(4) Ponieważ warunki ustanowione w art. 30 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 zostały spełnione, należy wprowadzić destylację w sytuacji kryzysowej wina stołowego w ilości nieprzekraczającej 1,5 mln hektolitrów oraz win gatunkowych produkowanych w określonych regionach (psr.) w ilości nieprzekraczającej 1,5 mln hektolitrów.
(5) Destylacja w sytuacji kryzysowej otwarta na mocy niniejszego rozporządzenia powinna być zgodna z warunkami określonymi w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1623/2000 z dnia 25 lipca 2000 r. ustanawiającym szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wina w odniesieniu do mechanizmów rynkowych [2], które odnoszą się do destylacji ustanowionej w art. 30 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999. Ponadto stosuje się także inne przepisy rozporządzenia (WE) nr 1623/2000, w szczególności te, które dotyczą dostawy alkoholu do agencji interwencyjnej oraz wypłaty zaliczki.
(6) Cena, jaką destylatorzy są zobowiązani zapłacić producentom, powinna być ustalona na poziomie pozwalającym na przezwyciężenie zakłóceń na rynku, poprzez umożliwienie producentom skorzystania z możliwości, jakie daje ten środek.
(7) W celu uniknięcia zakłóceń na rynku alkoholu spożywczego, który otrzymywany jest przede wszystkim w wyniku destylacji przewidzianej w art. 29 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, produktem destylacji w sytuacji kryzysowej może być jedynie alkohol surowy lub neutralny, podlegający obowiązkowej dostawie do agencji interwencyjnej.
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wina,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Destylacja w sytuacji kryzysowej przewidziana w art. 30 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 zostaje niniejszym otwarta dla maksimum 1,5 mln hektolitrów win stołowych oraz dla maksimum 1,5 mln hektolitrów win gatunkowych we Francji, zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 1623/2000 odnoszącymi się do tego typu destylacji.
Artykuł 2
Każdy producent może zawrzeć umowę na dostawę określoną w art. 65 rozporządzenia (WE) nr 1623/2000 (dalej zwaną "umową") począwszy od dnia 29 czerwca do dnia 28 lipca 2006 r.
Do umów dołącza się dowód wniesienia zabezpieczenia w wysokości 5 EUR za hektolitr.
Umowy nie podlegają cesji.
Artykuł 3
1.
W przypadku gdy całkowita ilość wina, objęta umowami przedstawionymi w agencji interwencyjnej, przekracza ilość ustaloną w art. 1, państwo członkowskie ustala stopę obniżki, jaką stosuje się do powyższych umów.
2.
Państwo członkowskie podejmuje niezbędne kroki administracyjne dla zatwierdzenia powyższych umów najpóźniej dnia 22 sierpnia 2006 r.
W zatwierdzeniu określa się stosowaną stopę obniżki oraz dopuszczalną ilość wina na umowę i zastrzega, że producent może odstąpić od umowy w przypadku zastosowania stopy obniżki.
Państwo członkowskie powiadamia Komisję o ilości wina objętej zatwierdzonymi umowami do dnia 29 sierpnia 2006 r.
3.
Państwo członkowskie może ograniczyć liczbę umów, jakie poszczególni producenci mogą zawrzeć w ramach niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 4
1.
Ilości wina stanowiące przedmiot zatwierdzonych umów muszą zostać dostarczone do destylarni najpóźniej dnia 28 lutego 2007 r.
Zgodnie z art. 6 ust. 1 uzyskany alkohol musi zostać dostarczony do agencji interwencyjnej najpóźniej dnia 31 maja 2007 r.
2.
Zabezpieczenie zwraca się proporcjonalnie do dostarczonych ilości na podstawie przedstawionego przez producenta dowodu dostawy do destylarni.
Zabezpieczenie ulega przepadkowi, jeżeli dostawa nie nastąpiła w terminie ustalonym w ust. 1.
Artykuł 5
Minimalna cena skupu wina dostarczonego do destylacji na podstawie niniejszego rozporządzenia wynosi 1,914 EUR za % obj. na hektolitr w odniesieniu do win stołowych oraz 3,000 EUR za % obj. na hektolitr w odniesieniu do win gatunkowych produkowanych w określonych regionach (psr.).
Artykuł 6
1.
Destylatorzy dostarczają do agencji interwencyjnej produkt uzyskany w wyniku destylacji.
Produkt ten ma rzeczywistą objętościową zawartość alkoholu co najmniej 92 %.
2.
Cena, którą agencja interwencyjna jest zobowiązana zapłacić destylatorom za dostarczony alkohol surowy, wynosi 2,281 EUR za % obj. na hektolitr, jeśli wyprodukowany jest on z win stołowych, oraz 3,367 EUR za % obj. na hektolitr, jeśli wyprodukowany jest on z win gatunkowych produkowanych w określonych regionach (psr.).
Płatność dokonywana jest zgodnie z art. 62 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1623/2000.
Destylatorzy mogą otrzymać zaliczkę na poczet tej kwoty w wysokości 1,122 EUR za % obj. na hektolitr za alkohol wyprodukowany z win stołowych oraz 2,208 EUR za % obj. na hektolitr za alkohol wyprodukowany z win gatunkowych produkowanych w określonych regionach (psr.).
W takim przypadku zaliczkę odejmuje się od ceny faktycznie zapłaconej.
Mają zastosowanie art. 66 i 67 rozporządzenia (WE) nr 1623/2000.
Artykuł 7
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 939/2006
z dnia 23 czerwca 2006 r.
ustalające na rok gospodarczy 2006/2007 kwotę pomocy w odniesieniu do gruszek przeznaczonych do przetworzenia
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynków przetworów owocowych i warzywnych [1], w szczególności jego art. 6 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 3 ust. 3 lit. c) rozporządzenia Komisji (WE) nr 1535/2003 z dnia 29 sierpnia 2003 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/96 w zakresie systemu pomocy dla przetworów owocowych i warzywnych [2] przewiduje opublikowanie przez Komisję nie później niż do dnia 15 czerwca kwoty pomocy mającej zastosowanie do gruszek przeznaczonych do przetworzenia.
(2) Średnia ilość gruszek przetworzonych w ciągu ostatnich trzech lat gospodarczych w ramach systemu pomocy jest wyższa o 8574 ton od progu wspólnotowego.
(3) W przypadku państw członkowskich, które przekroczyły próg przetworzenia, kwota pomocy w odniesieniu do gruszek przeznaczonych do przetworzenia w roku gospodarczym 2006/2007 powinna zostać zmieniona w stosunku do poziomu ustalonego w art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2201/96, zgodnie z art. 5 ust. 2 tego rozporządzenia.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Przetworów Owocowych i Warzywnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Na rok gospodarczy 2006/2007 kwota pomocy w odniesieniu do gruszek na mocy art. 2 rozporządzenia (WE) nr 2201/96 wynosi: - 161,70 EUR za tonę w Czechach,
- 161,70 EUR za tonę na Węgrzech, - 41,99 EUR za tonę w Niderlandach,
- 161,70 EUR za tonę w Austrii,
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 940/2006
z dnia 23 czerwca 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 796/2006 w odniesieniu do wykazu państw członkowskich, w których skup masła w trybie przetargu jest otwarty na okres do dnia 31 sierpnia 2006 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 796/2006 z dnia 29 maja 2006 r. zawieszające skup masła za 90 % ceny interwencyjnej i otwierające skup masła w trybie przetargu na okres do dnia 31 sierpnia 2006 r.
[2], w szczególności jego art. 2 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 796/2006 otworzyło skup masła w trybie przetargu na okres do dnia 31 sierpnia 2006 r. zgodnie z art. 6 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia (WE) nr 1255/1999.
(2) Na podstawie najnowszych informacji przekazanych przez Łotwę, Komisja stwierdziła, że ceny rynkowe masła znajdowały się na poziomie niższym niż 92 % ceny interwencyjnej w ciągu dwóch następujących po sobie tygodni.
Należy zatem otworzyć skup interwencyjny w trybie przetargu w tym paristwie członkowskim.
Wymienione wyżej państwo członkowskie należy zatem dodać do wykazu zamieszczonego w rozporządzeniu (WE) nr 796/2006.
(3) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 796/2006,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 2 rozporządzenia (WE) nr 796/2006 ustęp 1 otrzymuje następujące brzmienie:
"1. Zgodnie z art. 6 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 niniejszym otwiera się skup masła w trybie przetargu od dnia 24 czerwca do dnia 31 sierpnia 2006 r. w następujących państwach członkowskich, na warunkach określonych w sekcji 3a rozporządzenia (WE) nr 2771/1999: Belgia, Republika Czeska, Niemcy, Estonia, Hiszpania, Francja, Irlandia, Włochy, Łotwa, Luksemburg, Niderlandy, Polska, Portugalia, Finlandia, Szwecja oraz Zjednoczone Królestwo.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 941/2006
z dnia 1 czerwca 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 51/2006 w odniesieniu do błękitka i śledzia
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa [1], w szczególności jego art. 20,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 51/2006 [2] określa dopuszczalne wielkości połowów na 2006 r. i inne związane z nimi warunki dla pewnych zasobów rybnych i grup zasobów rybnych, stosowane na wodach terytorialnych Wspólnoty oraz w odniesieniu do statków wspólnotowych na wodach gdzie wymagane są ograniczenia połowowe.
(2) W wyniku konsultacji przeprowadzonych dnia 23 lutego 2006 r. między Wspólnotą a Wyspami Owczymi osiągnięto porozumienie dotyczące wzajemnego dostępu do zasobów błękitka i śledzia w strefach połowowych każdej ze Stron.
To porozumienie powinno zostać wprowadzone w życie.
(3) Ponieważ statki dokonujące połowu morszczuka sieciami skrzelowymi w rejonach ICES VIa, b i VIIb, c, j, k oraz w podobszarze XII nie uczestniczyły w działaniach połowowych, które doprowadziły do zakazu korzystania z sieci skrzelowych na tych obszarach, należy zezwolić na kontynuowanie tych połowów w drodze odstępstwa od tego zakazu.
(4) Wspólnota odbyła konsultacje z Norwegią w sprawie zarządzania zasobami połowowymi śledzia norweskiego (atlantycko-skandynawskiego) o tarle wiosennym w północno-wschodniej części Oceanu Atlantyckiego, w szczególności w odniesieniu do uzgodnień w zakresie licencji, które należy wprowadzić w życie.
(5) Rozporządzenie (WE) nr 51/2006 powinno w związku z tym zostać odpowiednio zmienione,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załącznikach IA, IB i IV do rozporządzenia (WE) nr 51/2006 wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 942/2006
z dnia 26 czerwca 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 27 czerwca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 943/2006
z dnia 26 czerwca 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2707/2000 ustanawiające zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do pomocy wspólnotowej do dostarczania mleka i niektórych przetworów mlecznych dla uczniów w instytucjach edukacyjnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 15 i 47 tiret drugie,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 14 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 określa kwoty pomocy, która ma zostać przyznana na dostarczanie przetworów mlecznych uczniom w okresie od dnia 1 lipca 2005 r. do dnia 30 czerwca 2006 r.
(2) W celu ułatwienia zarządzania płatnościami pomocowymi krajowym administracjom i organom odpowiedzialnym za realizację programu dostarczania mleka, w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 2707/2000 [2] wprowadzono przepis przejściowy stosowany w przypadku zmiany stawki pomocy w końcu roku szkolnego 2004/2005.
(3) W państwach członkowskich, w których rok szkolny 2005/2006 kończy się w lipcu, zarządzanie płatnościami pomocowymi będzie utrudnione z powodu zmiany stawki pomocy.
Właściwe jest więc objęcie tym przepisem roku szkolnego 2005/2006.
(4) Z powyższych względów rozporządzenie (WE) nr 2707/2000 powinno zostać odpowiednio zmienione.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 4 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2707/2000 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Jednakże w roku szkolnym 2005/2006 stawka pomocy obowiązująca dnia pierwszego czerwca może zostać zastosowana w miesiącu lipcu, jeśli rok szkolny w państwie członkowskim kończy się w lipcu.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 944/2006
z dnia 26 czerwca 2006 r.
otwierające destylację w sytuacji kryzysowej, o której mowa w art. 30 rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 w odniesieniu do niektórych win we Włoszech
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [1], w szczególności jego art. 33 ust. 1 lit. f),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 30 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 przewiduje możliwość otwarcia destylacji w sytuacji kryzysowej w przypadku powstania na rynku zakłóceń spowodowanych poważnymi nadwyżkami.
Środek ten można ograniczyć do niektórych kategorii wina lub niektórych obszarów produkcji oraz można go stosować na wniosek państwa członkowskiego w odniesieniu do win gatunkowych produkowanych w określonych regionach (psr.).
(2) W liście z dnia 14 kwietnia 2006 r. rząd Włoch wystąpił z wnioskiem o otwarcie destylacji w sytuacji kryzysowej w odniesieniu do win stołowych produkowanych na jego terytorium, a także w odniesieniu do niektórych win gatunkowych produkowanych w określonych regionach (psr.).
(3) Stwierdzono poważne nadwyżki na rynku win stołowych i na rynku niektórych win gatunkowych produkowanych w określonych regionach (psr.) we Włoszech, które znajdują wyraz w spadku cen i niepokojącym wzroście poziomu zapasów na koniec bieżącego roku gospodarczego.
W celu odwrócenia tego niekorzystnego trendu i naprawienia w ten sposób trudnej sytuacji na rynku zapasy win włoskich powinny zostać zmniejszone do poziomu, jaki można uznać za normalny pod względem pokrycia zapotrzebowania rynkowego.
(4) Ponieważ warunki ustanowione w art. 30 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 zostały spełnione, należy wprowadzić destylację w sytuacji kryzysowej wina stołowego w ilości nieprzekraczającej 2,5 mln hektolitrów oraz niektórych win gatunkowych produkowanych w określonych regionach (psr.) w ilości nieprzekraczającej 100000 hektolitrów.
(5) Destylacja w sytuacji kryzysowej otwarta na mocy niniejszego rozporządzenia powinna być zgodna z warunkami określonymi w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1623/2000 z dnia 25 lipca 2000 r. ustanawiającym szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wina w odniesieniu do mechanizmów rynkowych [2], które odnoszą się do destylacji ustanowionej w art. 30 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999. Ponadto stosuje się także inne przepisy rozporządzenia (WE) nr 1623/2000, w szczególności te, które dotyczą dostawy alkoholu do agencji interwencyjnej oraz wypłaty zaliczki.
(6) Cena, jaką destylatorzy są zobowiązani zapłacić producentom, powinna być ustalona na poziomie pozwalającym na przezwyciężenie zakłóceń na rynku, poprzez umożliwienie producentom skorzystania z możliwości, jakie daje ten środek.
(7) W celu uniknięcia zakłóceń na rynku alkoholu spożywczego, który otrzymywany jest przede wszystkim w wyniku destylacji przewidzianej w art. 29 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, produktem destylacji w sytuacji kryzysowej może być jedynie alkohol surowy lub neutralny, podlegający obowiązkowej dostawie do agencji interwencyjnej.
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wina,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Destylacja w sytuacji kryzysowej przewidziana w art. 30 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 zostaje niniejszym otwarta dla maksimum 2,5 mln hektolitrów win stołowych oraz dla maksimum 100000 hektolitrów win gatunkowych produkowanych w określonych regionach (psr.) o nazwach Barbera d'Asti, Barbera Monferrato, Piemonte Barbera, Dolcetto d'Ovada, Dolcetto d'Acqui, Dolcetto d'Asti, Monferrato Dolcetto, Grignolino d'Asti i Piemonte Grignolino, zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 1623/2000 odnoszącymi się do tego typu destylacji.
Artykuł 2
Każdy producent może zawrzeć umowę na dostawę określoną w art. 65 rozporządzenia (WE) nr 1623/1623 (dalej zwaną "umową"), począwszy od dnia 3 lipca do dnia 24 lipca 2006 r. w odniesieniu do win stołowych oraz od dnia 3 lipca do dnia 14 lipca 2006 r. w odniesieniu do win gatunkowych produkowanych w określonych regionach (psr.).
Do umów dołącza się dowód wniesienia zabezpieczenia w wysokości 5 EUR za hektolitr.
Umowy nie podlegają cesji.
Artykuł 3
1.
W przypadku gdy całkowita ilość wina, objęta umowami przedstawionymi w agencji interwencyjnej, przekracza ilość ustaloną w art. 1, państwo członkowskie ustala stopę obniżki, jaką stosuje się do powyższych umów.
2.
Państwo członkowskie podejmuje niezbędne kroki administracyjne dla zatwierdzenia powyższych umów najpóźniej dnia 13 września 2006 r. w odniesieniu do win stołowych oraz 28 lipca 2006 r. w odniesieniu do win gatunkowych produkowanych w określonych regionach (psr.).
W zatwierdzeniu określa się stosowaną stopę obniżki oraz dopuszczalną ilość wina na umowę i zastrzega, że producent może odstąpić od umowy w przypadku zastosowania stopy obniżki.
Państwo członkowskie powiadamia Komisję o ilości wina objętej zatwierdzonymi umowami do dnia 20 września 2006 r. w odniesieniu do win stołowych oraz do dnia 25 sierpnia 2006 r. w odniesieniu do win gatunkowych produkowanych w określonych regionach (psr.).
3.
Państwo członkowskie może ograniczyć liczbę umów, jakie poszczególni producenci mogą zawrzeć w ramach niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 4
1.
Ilości wina stanowiące przedmiot zatwierdzonych umów muszą zostać dostarczone do destylarni najpóźniej dnia 15 grudnia 2006 r. w odniesieniu do win stołowych oraz dnia 31 sierpnia 2006 r. w odniesieniu do win gatunkowych produkowanych w określonych regionach (psr.).
Zgodnie z art. 6 ust. 1 uzyskany alkohol musi zostać dostarczony do agencji interwencyjnej najpóźniej dnia 31 marca 2007 r. w odniesieniu do win stołowych oraz dnia 30 września 2006 r. w odniesieniu do win gatunkowych produkowanych w określonych regionach (psr.).
2.
Zabezpieczenie zwraca się proporcjonalnie do dostarczonych ilości na podstawie przedstawionego przez producenta dowodu dostawy do destylarni.
Zabezpieczenie ulega przepadkowi, jeżeli dostawa nie nastąpiła w terminie ustalonym w ust. 1.
Artykuł 5
Minimalna cena skupu wina dostarczonego do destylacji na podstawie niniejszego rozporządzenia wynosi 1,914 EUR za % obj. na hektolitr w odniesieniu do win stołowych oraz 3,000 EUR za % obj. na hektolitr w odniesieniu do win gatunkowych produkowanych w określonych regionach (psr.).
Artykuł 6
1.
Destylatorzy dostarczają do agencji interwencyjnej produkt uzyskany w wyniku destylacji.
Produkt ten ma rzeczywistą objętościową zawartość alkoholu co najmniej 92 %.
2.
Cena, którą agencja interwencyjna jest zobowiązana zapłacić destylatorom za dostarczony alkohol surowy, wynosi 2,281 EUR za % obj. na hektolitr, jeśli wyprodukowany jest on z win stołowych oraz 3,367 EUR za % obj. na hektolitr, jeśli wyprodukowany jest on z win gatunkowych produkowanych w określonych regionach (psr.).
Płatność dokonywana jest zgodnie z art. 62 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1623/2000.
Destylatorzy mogą otrzymać zaliczkę na poczet tej kwoty w wysokości 1,122 EUR za % obj. na hektolitr za alkohol wyprodukowany z win stołowych oraz 2,208 EUR za % obj. na hektolitr za alkohol wyprodukowany z win gatunkowych produkowanych w określonych regionach (psr.).
W takim przypadku zaliczkę odejmuje się od ceny faktycznie zapłaconej.
Mają zastosowanie art. 66 i 67 rozporządzenia (WE) nr 1623/2000.
Artykuł 7
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 945/2006
z dnia 26 czerwca 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1342/2003 ustalające specjalne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na przywóz i wywóz zbóż i ryżu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1785/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [1], w szczególności jego art. 10 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuły 11a i 11c rozporządzenia (WE) nr 1785/2003 ustanawiają mechanizmy obliczania i okresowego ustalania należności przywozowych na przywóz ryżu łuskanego objętego kodem CN 100620 oraz ryżu bielonego i półbielonego objętego kodem CN 100630.
(2) W celu uniknięcia zakłócenia funkcjonowania tych mechanizmów przez niewłaściwe wnioski o pozwolenie na przywóz, w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1342/2003 [2] należy ustalić stawkę gwarancji dotyczącą pozwoleń na przywóz ryżu łuskanego, ryżu bielonego i półbielonego na wystarczająco wysokim poziomie.
(3) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1342/2003.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 12 rozporządzenia (WE) nr 1342/2003 dodaje się lit. aa) w następującym brzmieniu:
"aa) 30 EUR za tonę, w drodze odstępstwa od lit. a), w odniesieniu do produktów objętych kodami CN 100620 i 100630 w przypadku pozwoleń na przywóz.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 946/2006
z dnia 23 czerwca 2006 r.
ustanawiające zakaz połowów szprota w strefie ICES IIIb, c, d (wody terytorialne WE) przez statki pływające pod banderą Niemiec
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa [1], w szczególności jego art. 26 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiające system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa [2], w szczególności jego art. 21 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 52/2006 z dnia 22 grudnia 2005 r. ustalające możliwości połowowe i inne związane z nimi warunki dla niektórych zasobów rybnych i grup zasobów rybnych, mające zastosowanie do Morza Bałtyckiego na 2006 r. [3] ustanawia kwoty na 2006 r.
(2) Według informacji przekazanych Komisji, statki pływające pod banderą państwa członkowskiego określonego w Załączniku do niniejszego rozporządzenia lub zarejestrowane w tym państwie członkowskim, wyczerpały kwotę na połowy zasobu w nim określonego przyznaną na 2006 r.
(3) Należy zatem zakazać połowów tego rodzaju zasobów oraz jego przechowywania na pokładzie, przeładunku i wyładunku,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wyczerpanie kwoty
Kwotę połowową przyznaną na 2006 r. państwu członkowskiemu określonemu w Załączniku do niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do zasobu w nim określonego uznaje się za wyczerpaną z dniem wymienionym w tym Załączniku.
Artykuł 2
Zakazy
Z dniem wymienionym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia zakazuje się połowów zasobu określonego w Załączniku przez statki pływające pod banderą lub zarejestrowane w państwie członkowskim w nim określonym.
Po tej dacie zakazuje się przechowywania na pokładzie, przeładunku lub wyładunku omawianego zasobu złowionego przez te statki.
Artykuł 3
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu następującym po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 947/2006
z dnia 26 czerwca 2006 r.
ustalające, w jakiej mierze mogą być uwzględnione wnioski o pozwolenia na przywóz młodych byków opasowych, składane w czerwcu 2006 r. w ramach kontyngentu taryfowego przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 800/2006
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacij rynku wołowiny i cielęciny [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 800/2006 z dnia 30 maja 2006 r. otwierające i ustalające zarządzanie kontyngentami taryfowymi na przywóz młodych byków opasowych (od dnia 1 lipca 2006 r. do dnia 30 czerwca 2007 r.) [2], w szczególności jego art. 1 ust. 4 oraz art. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
Artykuł 1 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 800/2006 ustalił liczbę młodych byków, jakie można przywozić na warunkach specjalnych w okresie od dnia 1 lipca 2006 r. do dnia 30 czerwca 2007 r. Ilości, o jakie występowano we wnioskach o wydanie pozwolenia na przywóz, mogą być uwzględnione w całości.
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Każdy wniosek o pozwolenie na przywóz, złożony w czerwca 2006 r. zgodnie z przepisami art. 3 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 800/2006, zostaje uwzględniony w całości.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 27 czerwca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 948/2006
z dnia 27 czerwca 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 28 czerwca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 949/2006
z dnia 27 czerwca 2006 r.
zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], w szczególności jego art. 9 ust. 1 lit. a),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 535/94 z dnia 9 marca 1994 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [2] wprowadziło dodatkową uwagę 8 do działu 2 Nomenklatury Scalonej w celu wyjaśnienia klasyfikacji solonego mięsa i podrobów jadalnych objętych kodem CN 0210 ("mięso i podroby jadalne, solone, w solance, suszone lub wędzone; jadalne mąki i mączki, z mięsa lub podrobów").
W 1995 r. nastąpiła zmiana numeru tej uwagi dodatkowej na uwagę dodatkową 7.
(2) Uwaga dodatkowa 7 została zmieniona rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1871/2003 z dnia 23 października 2003 r. zmieniającym załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [3] w celu wyjaśnienia, w świetle orzecznictwa Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, że solenie w rozumieniu pozycji 0210 ma zapewnić długoterminową konserwację.
(3) Komisja przyjęła w 2002 r. rozporządzenie (WE) nr 1223/2002 z dnia 8 lipca 2002 r. dotyczące klasyfikacji niektórych towarów w Nomenklaturze Scalonej [4], zgodnie z którym kawałki drobiowe, mrożone i nasycone solą we wszystkich częściach, w których zawartość soli jest nie mniejsza niż 1,2–1,9 % masy, są objęte kodem CN 02071410.
(4) W następstwie uwag do rozporządzenia (WE) nr 1223/2002, zgłoszonych przez niektóre kraje wywozu w ramach Światowej Organizacji Handlu (WTO), panel WTO i Organ Apelacyjny WTO zadecydowały, że mrożone kawałki drobiowe o zawartości soli 1,2–3 % masy objęte są w ramach porozumienia taryfowego pozycją 0210 planu taryfowego Wspólnoty.
(5) Zagadnienia ogólnego zakresu interpretacji pozycji 0210 oraz klasyfikacji tych towarów były podejmowane przez Wspólnotę Europejską w odpowiednich organach Światowej Organizacji Celnej.
(6) W celu dostosowania prawa wspólnotowego do obecnych zobowiązań międzynarodowych Wspólnoty, zgodnie z interpretacją odpowiednich organów WTO, należy zmienić uwagę dodatkową 7 do działu 2 w odniesieniu do mięsa i podrobów objętych podpozycją 021099.
Powyższe pozostaje bez uszczerbku dla ostatecznych skutków wszelkich decyzji podjętych w związku z powyższym przez odpowiednie organy Światowej Organizacji Celnej.
(7) Należy zatem wprowadzić odpowiednie zmiany do załącznika I do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87.
(8) Rozporządzenie (WE) nr 1223/2002 klasyfikujące kawałki drobiowe bez kości, mrożone i nasycone solą we wszystkich częściach, w których zawartość soli wynosi 1,2–1,9 % masy, objęte kodem CN 02071410, wygasa z dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia i w związku z powyższym należy je uchylić.
(9) Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 27 czerwca 2006 r., z końcem racjonalnie uzasadnionego terminu przyznanego Wspólnocie przez WTO na dostosowanie się.
Odwołanie się do DSU nie podlega ograniczeniom czasowym.
Zalecenia w sprawozdaniach przyjętych przez Organ Rozstrzygania Sporów obowiązują od chwili przyjęcia.
W związku z powyższym niniejsze rozporządzenie nie ma mocy wstecznej ani nie stanowi wytycznych interpretacyjnych z mocą wsteczną.
W związku z tym, że nie stanowi wytycznych interpretacyjnych dla klasyfikacji towarów, które zostały dopuszczone do swobodnego obrotu przed dniem 27 czerwca 2006 r., nie może służyć za podstawę do zwrotu jakichkolwiek należności wypłaconych przed tą datą.
(10) Komitet Kodeksu Celnego nie wydał opinii w terminie ustalonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Uwaga dodatkowa 7 do działu 2 Nomenklatury Scalonej, znajdująca się w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 2658/87, otrzymuje następujące brzmienie:
"W podpozycjach od 021011 do 021093 terminy "mięso i podroby jadalne, solone, w solance" oznaczają mięso i podroby jadalne, głęboko i jednorodnie nasycone solą we wszystkich częściach, w których zawartość soli jest nie mniejsza niż 1,2 % masy, pod warunkiem że jest to solenie, które zapewnia długoterminową konserwację.
W podpozycji 021099 terminy "mięso i podroby jadalne, solone, w solance" oznaczają mięso i podroby jadalne, głęboko i jednorodnie nasycone solą we wszystkich częściach, w których zawartość soli jest nie mniejsza niż 1,2 % masy.".
Artykuł 2
Rozporządzenie (WE) nr 1223/2002 traci moc z dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 27 czerwca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie nie ma mocy wstecznej ani nie stanowi wytycznych interpretacyjnych z mocą wsteczną.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 950/2006
z dnia 28 czerwca 2006 r.
ustanawiające szczegółowe zasady przywozu i rafinacji produktów cukrowniczych w latach gospodarczych 2006/2007, 2007/2008 i 2008/2009 zgodnie z niektórymi kontyngentami taryfowymi i umowami preferencyjnymi
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 318/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 40 ust. 1 lit. e) ppkt iii) i lit. f) oraz art. 44,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 1 ust. 1 Protokołu 3 o cukrze z AKP (zwanego dalej "Protokołem AKP"), załączonego do załącznika V do Umowy o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, podpisanej w Cotonou dnia 23 czerwca 2000 r. [2] (zwanej dalej "Umową o partnerstwie AKP-WE"), i art. 1 ust. 1 Umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Indii w sprawie cukru trzcinowego [3] (zwanej dalej "Umową z Indiami") stanowią, że Wspólnota zobowiązuje się do kupna i przywozu po gwarantowanych cenach określonych ilości cukru trzcinowego, pochodzącego odpowiednio z państw AKP oraz Indii, które to ilości te państwa podejmują się dostarczyć.
(2) Artykuł 29 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 318/2006 stanowi, że w celu zapewnienia odpowiednich dostaw do wspólnotowych zakładów rafineryjnych w latach gospodarczych 2006/2007, 2007/2008 i 2008/2009 zawiesza się stosowanie należności przywozowych na cukier trzcinowy przeznaczony do rafinacji, objęty kodem CN 17011110 i pochodzący z państw, o których mowa w załączniku VI, w odniesieniu do ilości uzupełniającej.
(3) Artykuł 4 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 2007/2000 z dnia 18 września 2000 r. wprowadzającego nadzwyczajne środki handlowe dla krajów i terytoriów uczestniczących lub powiązanych z procesem stabilizacji i stowarzyszania Unii Europejskiej, zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 2820/98 oraz uchylającego rozporządzenia (WE) nr 1763/1999 i (WE) nr 6/2000 [4], stanowi, że przywóz produktów cukrowniczych objętych kodami CN 1701 i 1702 pochodzących z Albanii, Bośni i Hercegowiny oraz obszarów celnych Czarnogóry, Serbii lub Kosowa [5] podlega rocznym bezcłowym kontyngentom taryfowym. Szczegółowe zasady dotyczące otwierania i zarządzania tymi kontyngentami zostały ustanowione w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1004/2005 z dnia 30 czerwca 2005 r. ustanawiającym szczegółowe zasady otwierania i zarządzania kontyngentami taryfowymi na produkty cukrownicze pochodzące z Albanii, Bośni i Hercegowiny oraz Serbii, Czarnogóry i Kosowa zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 2007/2000 [6]. W celu zachowania racjonalnego porządku rozporządzenie (WE) nr 1004/2005 należy uchylić, a szczegółowe zasady przywozu i rafinacji produktów cukrowniczych zebrać w jednym dokumencie.
(4) Zgodnie z art. 27 ust. 2 Układu o Stabilizacji i Stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii, z drugiej strony [7], który wszedł w życie dnia 1 stycznia 2006 r., Wspólnota zezwala na stosowanie bezcłowego dostępu do przywozu do Wspólnoty produktów pochodzących z Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii objętych pozycjami 1701 oraz 1702 Nomenklatury Scalonej w granicach rocznego kontyngentu taryfowego wynoszącego 7000 ton (waga netto).
Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2151/2005 z dnia 23 grudnia 2005 r. ustanawiającym szczegółowe zasady otwierania i zarządzania kontyngentami taryfowymi na produkty cukrownicze pochodzące z Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii zgodnie z Układem o Stabilizacji i Stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii, z drugiej strony [8] kontyngent ten został otwarty, począwszy od dnia 1 stycznia 2006 r.
W celu zachowania racjonalnego porządku należy w niniejszym rozporządzeniu ustalić szczegółowe zasady otwierania i zarządzania tym kontyngentem, począwszy od dnia 1 stycznia 2007 r.
Należy zatem uchylić rozporządzenie (WE) nr 2151/2005, począwszy od tej daty.
(5) Zarządzanie tradycyjnymi zapotrzebowaniami rynku przemysłu rafineryjnego, przewidziane w art. 29 rozporządzenia (WE) nr 318/2006, wymaga szczegółowych zasad wykonawczych w latach gospodarczych 2006/2007, 2007/2008 i 2008/2009.
Zaleca się więc ograniczenie stosowania niniejszego rozporządzenia do tych lat gospodarczych.
(6) O ile w niniejszym rozporządzeniu nie przewidziano inaczej w odniesieniu do pozwoleń na przywóz wydanych w ramach niniejszego rozporządzenia, należy stosować rozporządzenia Komisji (WE) nr 1291/2000 z dnia 9 czerwca 2000 r. ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na przywóz oraz świadectw o wcześniejszym wyznaczeniu zwrotów dla produktów rolnych [9], a także specjalne zasady mające zastosowanie w sektorze cukru, ustanowione w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 951/2006 z dnia 30 czerwca 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady zastosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 318/2006 w odniesieniu do handlu z państwami trzecimi w sektorze cukru [10] (nowe rozporządzenie "zarządzanie państwami trzecimi"). Ponadto w celu ułatwienia zarządzania przywozem na podstawie niniejszego rozporządzenia i zapewnienia przestrzegania rocznych limitów należy ustanowić szczegółowe zasady dotyczące wydawania pozwoleń na przywóz cukru surowego wyrażonego jako ekwiwalent cukru białego.
(7) Artykuł 30 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 318/2006 stanowi, że wnioskom o wydanie pozwolenia na przywóz cukru, któremu przysługują ceny gwarantowane, towarzyszy pozwolenie na wywóz wydane przez władze kraju wywozu, gwarantujące zgodność cukru z postanowieniami przewidzianymi w odnośnych umowach.
W odniesieniu do Serbii, Czarnogóry i Kosowa, w celu zapewnienia zrównoważonego rozwoju gospodarczego sektorów cukru na tych terytoriach i biorąc pod uwagę względnie dużą ilość kontyngentu taryfowego, przywóz cukru w ramach kontyngentów powinien podlegać wymogowi przedstawienia pozwolenia na wywóz.
Należy zatem określić wzór i kształt tego pozwolenia oraz procedury dotyczące ich stosowania.
(8) Ponieważ nie przewidziano możliwości przekroczenia ilości ogólnych kontyngentów taryfowych, o których mowa w art. 28 rozporządzenia (WE) nr 318/2006, pełna stawka celna określona we Wspólnej Taryfie Celnej musi być stosowana do wszystkich ilości, wyrażonych jako ekwiwalent cukru białego, przywożonych poza ilościami wyszczególnionymi w pozwoleniu na przywóz.
(9) W art. 29 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 318/2006 ustala się potrzeby tradycyjnego zapotrzebowania rynku przemysłu rafineryjnego dla każdego państwa członkowskiego. W celu zagwarantowania rafineriom przemysłowym zainteresowanych państw członkowskich, że pozwolenia na przywóz cukru przeznaczonego do rafinacji będą dostępne dla ilości określonej w wyżej wymienionych ustępach, jak również uniknięcia nadużyć umożliwiających handel pozwoleniami, należy przewidzieć ograniczenie wniosków o pozwolenia na przywóz cukru przeznaczonego do rafinacji dla rafinerii przemysłowych zainteresowanego państwa członkowskiego do daty ustalonej w zależności od typu cukru preferencyjnego.
(10) W przypadku cukru preferencyjnego, o którym mowa w Protokole AKP i w Umowie z Indiami, zakładając możliwość zaistnienia nieprzewidzianych opóźnień między załadowaniem przesyłki cukru a jej dostarczeniem, należy dopuścić możliwość pewnej tolerancji w zastosowaniu okresów dostaw, aby uwzględnić opóźnienia.
Ponadto, biorąc pod uwagę fakt, że zgodnie z odpowiednimi umowami cukier ten jest przedmiotem zobowiązań dostawy, a nie kontyngentów taryfowych, należy przyjąć zgodnie z bieżącą praktyką handlową możliwość pewnej tolerancji, która dotyczy całkowitych ilości dostarczonych w okresie dostawy, a także w dniu rozpoczęcia tego okresu.
(11) Artykuł 7 Protokołu AKP oraz art. 7 Umowy z Indiami ustanawiają przepisy, które stosowane są w przypadku gdy państwo nie dostarczy umówionej ilości podczas okresu dostawy.
W celu wdrożenia odnośnych przepisów należy ustalić metody określania daty dostawy przesyłki cukru preferencyjnego.
(12) Przepisy dotyczące dowodu pochodzenia, wspomniane w art. 14 protokołu 1 załączonego do załącznika V do Umowy o partnerstwie AKP-WE, w art. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2007/2000 lub w art. 47 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [11], stosowane są odpowiednio do produktów przywożonych na mocy niniejszego rozporządzenia.
(13) Po przystąpieniu Austrii, Finlandii, Szwecji, Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji do Unii Europejskiej i w ramach zakończenia negocjacji na mocy art. XXIV Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT) Wspólnota zobowiązała się do przywozu z państw trzecich pewnej ilości surowego cukru trzcinowego do rafinacji po stawce celnej 98 EUR za tonę.
(14) W celu zachowania tradycyjnej struktury przywozu ilości objętych kontyngentem taryfowym, stanowiącej część koncesji określonych na liście koncesyjnej "CXL (Wspólnoty Europejskie)", o której mowa w art. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1095/96 z dnia 18 czerwca 1996 r. w sprawie wprowadzenia koncesji określonych na liście CXL sporządzonej w wyniku zakończenia negocjacji GATT XXIV.6 [12], począwszy od dnia 1 lipca 2006 r. należy dokonać podziału kontyngentu w wysokości 96801 ton między kraje pochodzenia, stosując te same kryteria podziału jak dotychczas.
(15) Aby uwzględnić rok gospodarczy 2006/2007 trwający piętnaście miesięcy, należy dostosować roczne kontyngenty taryfowe na ten rok gospodarczy.
(16) Aby zapewnić skuteczne zarządzanie przywozem preferencyjnym na mocy niniejszego rozporządzenia, należy przyjąć środki umożliwiające państwom członkowskim prowadzenie dokumentacji na temat właściwych danych i dokonać podziału przekazywania jej Komisji.
W celu ulepszenia kontroli należy przewidzieć, aby przywozy produktów w ramach rocznego kontyngentu taryfowego lub umowy preferencyjnej podlegały monitorowaniu zgodnie z art. 308d rozporządzenia (EWG) nr 2454/93.
(17) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
ZAKRES I DEFINICJE
Artykuł 1
1.
Niniejsze rozporządzenie ustanawia w odniesieniu do lat gospodarczych 2006/2007, 2007/2008 i 2008/2009 szczegółowe zasady stosowania dotyczące przywozu produktów cukrowniczych, o których mowa w:
a) artykule 1 ust. 1 Protokołu AKP;
b) artykule 1 ust. 1 Umowy z Indiami;
c) artykule 26 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 318/2006;
d) artykule 29 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 318/2006;
e) liście koncesyjnej "CXL (Wspólnoty Europejskie)", o której mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1095/96;
f) artykule 4 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 2007/2000;
g) artykule 27 ust. 2 Układu o Stabilizacji i Stowarzyszeniu z Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii.
2.
Ilości przywożone na mocy przepisów, o których mowa w ust. 1 lit. c)–g) (zwane dalej "kontyngentem taryfowym") oraz przepisy, o których mowa w lit. a) i b) wyżej wymienionego ustępu (zwane dalej "zobowiązaniem dostawy"), na lata gospodarcze 2006/2007, 2007/2008 i 2008/2009, posiadają numery porządkowe, o których mowa w załączniku I.
Artykuł 2
Do celów niniejszego rozporządzenia:
a) "cukier z AKP/Indii" oznacza cukier objęty kodem CN 1701, pochodzący z państw określonych w załączniku VI do rozporządzenia (WE) nr 318/2006 i przywieziony do Wspólnoty na mocy Protokołu AKP lub Umowy z Indiami;
b) "cukier uzupełniający" oznacza ilość uzupełniającą, o której mowa w art. 29 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 318/2006, dla której zastosowanie należności przywozowych nakładanych na cukier trzcinowy przeznaczony do rafinacji objęty kodem CN 17011110 i pochodzący z państw, o których mowa w załączniku VI do wyżej wymienionego rozporządzenia, jest zawieszony;
c) "cukier wymieniony w koncesji CXL" oznacza surowy cukier trzcinowy wymieniony na liście koncesyjnej "CXL (Wspólnoty Europejskie)", o której mowa w art. 1 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1095/96;
d) "cukier z krajów bałkańskich" oznacza produkty cukrownicze objęte kodem CN 1701 i 1702 pochodzące z Albanii, Bośni i Hercegowiny, Serbii, Czarnogóry, Kosowa lub Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii i przywiezione do Wspólnoty na mocy rozporządzenia (WE) nr 2007/2000 oraz Układu o Stabilizacji i Stowarzyszeniu z Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii;
e) "cukier pozakwotowy z przywozu" oznacza produkty określone w art. 26 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 318/2006;
f) "cukier przemysłowy z przywozu" oznacza produkty określone w art. 26 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 318/2006;
g) "Protokół AKP" oznacza protokół 3 o cukrze z AKP załączony do załącznika V do Umowy o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, podpisanej w Cotonou dnia 23 czerwca 2000 r. (zwanej dalej "Umową o partnerstwie AKP-WE");
h) "Umowa z Indiami" oznacza Umowę między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Indiami w sprawie cukru trzcinowego;
i) "okres dostawy" oznacza okres, o którym mowa w art. 4 Protokołu AKP i art. 4 Umowy z Indiami;
j) "przesyłka" oznacza ilość cukru znajdującą się na określonym statku, która jest faktycznie wyładowana w porcie europejskim we Wspólnocie;
k) waga "tel quel" oznacza wagę cukru w stanie naturalnym;
l) "wykazany stopień polaryzacji" oznacza faktyczny odczyt polarymetryczny przywożonego cukru surowego, w miarę potrzeby sprawdzony przez właściwe organy przy użyciu metody polarymetrycznej i wyrażony w ułamkach dziesiętnych do szóstego miejsca dziesiętnego;
m) "dzień roboczy" oznacza dzień roboczy Komisji zgodnie z art. 2 rozporządzenia Rady (EWG, Euratom) nr 1182/71 [13];
n) "rafinacja" oznacza proces przetwarzania cukru surowego na cukier biały, określony w art. 2 rozporządzenia (WE) nr 318/2006, a także wszystkie równoznaczne procesy techniczne, którym poddany jest cukier biały luzem;
o) "rafinerie przemysłowe" oznacza rafinerie, o których mowa w art. 2 pkt 13 rozporządzenia (WE) nr 318/2006.
ROZDZIAŁ II
POZWOLENIA NA PRZYWÓZ
Artykuł 3
Przywóz dokonany na mocy przepisów, o których mowa w art. 1, wymaga pozwolenia na przywóz wydanego zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1291/2000 i rozporządzeniem (WE) nr 951/2006, o ile w wyżej wymienionym rozporządzeniu nie określono inaczej.
Artykuł 4
1.
Wnioski o wydanie pozwolenia na przywóz przedstawiane są przez zainteresowane strony właściwym organom państw członkowskich.
2.
Wnioski o wydanie pozwolenia na przywóz mogą być składane każdego tygodnia, od poniedziałku do piątku, począwszy od daty, o której mowa w ust. 5 niniejszego artykułu, do momentu przerwania wydawania pozwoleń, o którym mowa w art. 5 ust 3 akapit drugi.
Wnioskodawca przedkłada swój wniosek właściwemu organowi państwa członkowskiego, w którym jest zarejestrowany do celów podatku VAT.
Wnioskodawca może złożyć tylko jeden wniosek o wydanie pozwolenia w ciągu jednego tygodnia, który odpowiada danemu numerowi porządkowemu.
Jeżeli w ciągu danego tygodnia wnioskodawca złoży więcej niż jeden wniosek odpowiadający danemu numerowi porządkowemu, wszystkie wnioski złożone w ciągu tego tygodnia i odpowiadające danemu numerowi porządkowemu są odrzucone, a zabezpieczenia wniesione w dniu złożenia wniosków przejęte przez zainteresowane państwo członkowskie.
3.
Wniosek o wydanie pozwolenia na przywóz oraz pozwolenie zawierają w rubryce 20 jeden z następujących wpisów: "cukier do rafinacji" lub "cukier nieprzeznaczony do rafinacji".
Wpis nie jest objęty kodem CN, na który został złożony wniosek lub pod którym cukier zostanie przywieziony.
4.
Do wniosków o wydanie pozwoleń na przywóz należy załączyć:
a) dowód, że składający wniosek wniósł zabezpieczenie w wysokości 20 EUR na tonę ilości cukru wskazanej w rubryce 17 pozwolenia;
b) w przypadku cukru do rafinacji, zgodnie z art. 17 rozporządzenia (WE) nr 318/2006, producent cukru posiadający uprawnienia jest zobowiązany zapewnić rafinację danej ilości cukru przed końcem trzeciego miesiąca następującego po miesiącu, w którym kończy się ważność danego pozwolenia na przywóz.
5.
W przypadku kontyngentów taryfowych pierwszy termin składania wniosków o wydanie pozwolenia na przywóz rozpoczyna się w dniu otwarcia danego kontyngentu.
W przypadku cukru z AKP/Indii pierwszy termin składania wniosków o wydanie pozwolenia na przywóz rozpoczyna się w poniedziałek poprzedzający dzień 10 czerwca okresu poprzedniej dostawy.
Jednakże w przypadku gdy limit ilości cukru, który musi być dostarczony w danym okresie dostawy, został osiągnięty przez jeden z krajów wywozu, pierwszy termin składania wniosków na kolejną dostawę dla tego kraju rozpoczyna się w poniedziałek poprzedzający dzień 6 maja.
Artykuł 5
1.
Najpóźniej w pierwszym dniu roboczym każdego tygodnia państwa członkowskie przedstawiają Komisji informacje na temat ilości cukru białego lub cukru surowego, odpowiednio wyrażonych w ekwiwalencie cukru białego, objętego wnioskami o wydanie pozwolenia na przywóz, złożonymi w poprzednim tygodniu i rozpatrywanymi po zastosowaniu w razie potrzeby współczynnika akceptacji przewidzianego w art. 10 ust. 2.
Wnioskowane ilości są podzielone według ośmioznakowego kodu CN i określają dany rok gospodarczy lub okres dostawy, ilości dla każdego kraju pochodzenia oraz wskazują, czy dotyczą wydania pozwolenia na cukier do rafinacji czy też na cukier nieprzeznaczony do rafinacji.
W przypadku gdy żaden wniosek o wydanie pozwolenia na przywóz nie został złożony, państwa członkowskie informują o tym również Komisję.
2.
Co tydzień Komisja dokonuje obliczenia ilości, na które złożono wnioski o wydanie pozwolenia.
3.
Jeżeli wnioski o wydanie pozwolenia osiągają lub przekraczają ilość jednego ze zobowiązań dostawy dla każdego państwa, określoną zgodnie z art. 12 w przypadku cukru z AKP/Indii, lub jednego z kontyngentów taryfowych w przypadku innych cukrów, Komisja określa współczynnik przydziału proporcjonalnie do dostępnej ilości, stosowany przez państwa członkowskie w odniesieniu do każdego wniosku.
Komisja informuje również państwa członkowskie o tym, że gdy dostępna ilość została wyczerpana, wnioski o wydanie pozwolenia nie są przyjmowane w odniesieniu do danego zobowiązania do dostawy lub danego kontyngentu taryfowego.
W przypadku gdy przekroczenie zobowiązania do dostawy cukru z AKP/Indii dla danego kraju jest mniejsze lub równe 5 % zobowiązania do dostawy i wynosi 5000 ton, współczynnik przydziału dla tego kraju wynosi 100 %.
4.
W przypadku gdy Komisja poinformowała państwa członkowskie, że limit przyjmowania wniosków o pozwolenia został wyczerpany i że obliczenia, o których mowa w ust. 2, wykazują, że ilości cukru są jeszcze dostępne w ramach zobowiązania do dostawy cukru z AKP/Indii lub w ramach kontyngentów taryfowych na inne cukry, Komisja informuje państwa członkowskie o tym, że dany limit nie został wyczerpany.
Artykuł 6
1.
Pozwolenia wydawane są w trzecim dniu roboczym od dnia przedstawienia informacji, o których mowa w art. 5 ust 1.
W przypadku ilości, które mają być dostarczone, państwa członkowskie uwzględniają współczynnik przydziału ustalony w stosownych przypadkach, w tym terminie przez Komisję zgodnie z ust. 3 wymienionego artykułu.
2.
W przypadku kontyngentów taryfowych pozwolenia ważne są do końca roku gospodarczego, do którego się odnoszą.
3.
W pierwszym dniu roboczym każdego tygodnia państwa członkowskie informują Komisję, oddzielnie w przypadku każdego kontyngentu taryfowego lub zobowiązania do dostawy i oddzielnie w przypadku każdego kraju pochodzenia, o ilościach, na które zostały wydane pozwolenia na przywóz w ciągu poprzedniego tygodnia, wprowadzając rozróżnienie pomiędzy cukrem do rafinacji a cukrem nieprzeznaczonym do rafinacji.
4.
W przypadku odstąpienia pozwolenia na przywóz, zgodnie z art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000, nabywca niezwłocznie powiadamia właściwy organ w państwie członkowskim, które wydało pozwolenie.
Zobowiązania przywozowe i rafinacyjne nie mogą być przekazywane.
5. W przypadku pozwoleń na przywóz cukru nieprzeznaczonego do rafinacji i w drodze odstępstwa od art. 35 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000:
a) jeśli pozwolenie zostaje zwrócone organowi wydającemu w ciągu pierwszych sześćdziesięciu dni jego ważności, nabyte zabezpieczenie zostaje obniżone o 80 %;
b) jeśli pozwolenie zostaje zwrócone organowi wydającemu nie wcześniej niż w sześćdziesiątym pierwszym dniu ważności i przed dniem wygaśnięcia jego ważności, nabyte zabezpieczenie zostaje obniżone o 50 %.
6.
Najpóźniej w pierwszym dniu roboczym każdego tygodnia państwa członkowskie informują Komisję o ilościach, na które pozwolenia zostały zwrócone w ciągu poprzedniego tygodnia, zgodnie z ust. 5 niniejszego artykułu.
W granicach ilości zobowiązań dostawy ustalonych na mocy art. 12 i kontyngentów taryfowych, o których mowa w art. 19, 24 i 28, ilości określone w pozwoleniach zwróconych zgodnie z ust. 5 niniejszego artykułu są dodane do ilości zobowiązań dostawy lub danego kontyngentu taryfowego.
Artykuł 7
1. Każde państwo członkowskie dokonuje obliczenia ilości cukru białego i cukru surowego faktycznie przywiezionego na podstawie pozwoleń na przywóz, o których mowa w art. 6 ust. 1, w odpowiednich przypadkach przeliczając ilości cukru surowego na ekwiwalent cukru białego na podstawie wskazanego stopnia polaryzacji, stosując metodę określoną w pkt III.3 załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 318/2006.
2.
W przypadku gdy dopuszczenie do swobodnego obrotu nie ma miejsca w państwie członkowskim, które wydało pozwolenie na przywóz, państwo członkowskie, w którym nastąpi dopuszczenie do swobodnego obrotu, zachowuje oryginał pozwolenia na przywóz i w odpowiednim przypadku dokument dodatkowy, wypełniony zgodnie z art. 22 i 23, i przekazuje jego kopię państwu członkowskiemu, które wydało pozwolenie na przywóz.
3. Zgodnie z art. 50 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000 pełna stawka celna Wspólnej Taryfy Celnej, obowiązująca w dniu dopuszczenia do swobodnego obrotu, ma zastosowanie, z wyjątkiem przypadków określonych w art. 15 ust. 3 niniejszego rozporządzenia, do wszystkich ilości cukru białego według wagi tel quel, cukru surowego przeliczonego na ekwiwalent cukru białego lub cukru wymienionego w koncesji CXL i cukru surowego według wagi tel quel przywiezionych w ilościach większych niż ilości wykazane w danym pozwoleniu na przywóz.
Artykuł 8
Państwa członkowskie, oddzielnie w przypadku każdego kontyngentu taryfowego lub zobowiązania dostawy oraz każdego kraju pochodzenia, przekazują Komisji:
a) przed końcem każdego miesiąca informacje na temat ilości cukru według wagi tel quel oraz w ekwiwalencie cukru białego faktycznie przywiezionego w okresie trzech poprzednich miesięcy;
b) przed dniem 1 marca w odniesieniu do poprzedniego roku gospodarczego lub poprzedniego okresu dostawy, w zależności od przypadku:
i) informacje na temat całkowitej, faktycznie przywiezionej ilości:
- w postaci cukru do rafinacji, według wagi tel quel i wyrażonej w ekwiwalencie cukru białego,
- w postaci cukru nieprzeznaczonego do rafinacji, według wagi tel quel i wyrażonej w ekwiwalencie cukru białego;
ii) informacje na temat ilości cukru według wagi tel quel i w ekwiwalencie cukru białego, który został faktycznie poddany rafinacji.
Artykuł 9
1. Informacje, o których mowa w art. 5 ust. 1, art. 6 ust. 3 i 6 oraz art. 8, przekazywane są drogą elektroniczną, zgodnie z formularzami udostępnionymi w tym celu państwom członkowskim przez Komisję.
2.
Na prośbę Komisji państwa członkowskie przekazują jej szczegółowe informacje dotyczące ilości produktów dopuszczonych do swobodnego obrotu w ramach rocznych kontyngentów taryfowych i umów preferencyjnych w ciągu niektórych miesięcy, które mają być określone zgodnie z art. 308d rozporządzenia (EWG) nr 2454/93.
ROZDZIAŁ III
TRADYCYJNE ZAPOTRZEBOWANIE
Artykuł 10
1. Na zasadzie odstępstwa od art. 4 ust. 1 i w granicach ilości przypadającej na każde państwo członkowskie, na które pozwolenia na przywóz cukru do rafinacji mogą być wydane w ramach tradycyjnego zapotrzebowania, o którym mowa w art. 29 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) 318/2006, wnioski o wydanie pozwolenia na przywóz cukru do rafinacji przedłożone właściwemu organowi w danym państwie członkowskim mogą być składane wyłącznie przez:
a) rafinerie przemysłowe w tym państwie członkowskim, które zaczęły działalność do dnia 30 czerwca roku gospodarczego;
b) wszystkie rafinerie przemysłowe Wspólnoty, począwszy od dnia 30 czerwca do końca roku gospodarczego.
2.
Dane państwa członkowskie dokonują każdego tygodnia obliczenia ilości wniosków o wydanie pozwolenia na przywóz cukru do rafinacji, z wyjątkiem wniosków nieobjętych obniżeniem pełnej stawki celnej stosowanej do przywozu.
Bez uszczerbku dla zastosowania ust. 3 niniejszego artykułu i art. 5 ust. 3, w przypadku gdy w państwie członkowskim wnioski o wydanie pozwolenia na przywóz cukru do rafinacji w ramach roku gospodarczego, z wyjątkiem wniosków nieobjętych obniżeniem pełnej stawki celnej stosowanej do przywozu, osiągają lub przekraczają wysokość, o której mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, państwo członkowskie informuje Komisję o tym, że limit jego tradycyjnego zapotrzebowania dla przywozu został osiągnięty, i w stosownym przypadku ustala współczynnik przydziału proporcjonalnie do ilości dostępnej, który należy stosować do każdego wniosku o wydanie pozwolenia na cukier przeznaczony do rafinacji.
3.
Bez uszczerbku dla art. 5 ust. 3, w przypadku gdy wnioski o wydanie pozwolenia na przywóz cukru do rafinacji są równe całkowitej ilości określonej w ust. 2 niniejszego artykułu, z wyjątkiem wniosków nieobjętych obniżeniem pełnej stawki celnej stosowanej do przywozu w ramach roku gospodarczego, Komisja informuje państwa członkowskie o tym, że limit zapotrzebowania tradycyjnego dla przywozu został osiągnięty na szczeblu wspólnotowym.
Począwszy od daty przedstawienia informacji, o których mowa w akapicie pierwszym, i do końca danego roku gospodarczego, każda zainteresowana osoba może ubiegać się o pozwolenia na przywóz cukru do rafinacji, z wyjątkiem cukru z AKP/Indii w okresie dostawy rozpoczynającej się w tym roku gospodarczym.
W tym przypadku wnioski o wydanie pozwoleń na przywóz cukru z AKP/Indii do rafinacji przedstawia się zgodnie z ust. 1 lit. a) i rejestruje w ramach zapotrzebowania tradycyjnego na kolejny rok gospodarczy.
Artykuł 11
1.
W ciągu sześciu miesięcy po upływie terminu ważności danego pozwolenia na przywóz, każdy posiadacz pozwolenia na przywóz cukru do rafinacji dostarcza państwu członkowskiemu, które wydało to pozwolenie, dowód przeprowadzenia takiej rafinacji zgodnie z wymogami państwa członkowskiego.
W przypadku gdy cukier nie jest poddany rafinacji w terminie ustalonym w art. 4 ust. 4 lit. b), przed dniem 1 czerwca następującym po danym roku gospodarczym wnioskodawca uiszcza opłatę w wysokości 500 EUR za tonę za ilości cukru, które nie zostały poddane rafinacji, z wyjątkiem przypadków działania siły wyższej lub z wyjątkowych powodów technicznych.
2.
Przed dniem 1 marca następującym po danym roku gospodarczym każdy producent cukru zatwierdzony zgodnie z art. 17 rozporządzenia (WE) nr 318/2006 zgłasza właściwemu organowi ilość cukru poddaną rafinacji we wspomnianym roku gospodarczym, określając:
a) ilości cukru odpowiadające pozwoleniom na przywóz cukru do rafinacji, wskazując numery referencyjne danych pozwoleń;
b) ilości cukru wyprodukowane we Wspólnocie, wskazując dane zatwierdzonego przedsiębiorstwa, które wyprodukowało ten cukier;
c) inne ilości cukru, wskazując jego pochodzenie.
3.
Przed dniem 1 czerwca następującym po danym roku gospodarczym każdy zatwierdzony producent cukru uiszcza opłatę w wysokości 500 EUR za tonę za ilości cukru, w przypadku których:
a) nie został dotrzymany termin, o którym mowa w art. 4 ust. 1 lit. b);
b) nie jest on w stanie dostarczyć dowodów zgodnych z wymogami państwa członkowskiego na to, że cukier, o którym mowa w ust. 2. lit. c) niniejszego artykułu, nie jest cukrem z przywozu nieprzeznaczonym do rafinacji lub — jeśli chodzi o cukier do rafinacji — nie został on poddany rafinacji z wyjątkowych powodów technicznych lub z powodu działania siły wyższej.
ROZDZIAŁ IV
CUKIER Z AKP/INDII
Artykuł 12
1. Ilości zobowiązań dostawy dla każdego zainteresowanego kraju wywozu ustalone są zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 39 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 318/2006, zgodnie z art. 3 i art. 7 Protokołu AKP, art. 3 i art. 7 Umowy z Indiami oraz art. 14 i 15 niniejszego rozporządzenia.
2.
Określenia ilości zobowiązań dostawy w okresie dostawy:
a) dokonuje się tymczasowo do dnia 1 maja poprzedzającego wymieniony okres;
b) przyjmuje się do dnia 1 lutego wymienionego okresu;
c) niekiedy dostosowuje się w trakcie trwania wymienionego okresu, jeśli wymagają tego nowe informacje, w szczególności w celu rozwiązania należycie uzasadnionych szczególnych przypadków.
Zobowiązania dostawy uwzględnione przy wydawaniu pozwoleń określonych w art. 5 są równe ilościom ustalonym na mocy ust. 1 niniejszego artykułu, i w stosownych przypadkach dostosowane zgodnie z decyzjami wydanymi na podstawie art. 3 i art. 7 Protokołu AKP oraz art. 3 i art. 7 Umowy z Indiami.
3.
Ilości zobowiązań dostawy określa się przy uwzględnieniu:
a) faktycznych dostaw dokonanych w trakcie poprzednich okresów dostawy;
b) ilości zadeklarowanych jako ilości, których nie można było dostarczyć, zgodnie z art. 7 Protokołu AKP i art.7 Umowy z Indiami.
W przypadku gdy ilości, dla których wydane zostały pozwolenia na przywóz, przekraczają faktyczne ilości dostaw dokonanych w poprzednich okresach dostawy, bez uszczerbku dla wyników dochodzenia podejmowanego przez właściwe organy, ilości nominalne pozwoleń, których faktyczny przywóz do Wspólnoty nie mógł zostać dokonany, dodaje się do ilości, o których mowa w akapicie pierwszym lit. a).
4.
Dostosowania, o których mowa w ust. 2 lit. c), mogą obejmować przeniesienie ilości między dwoma następującymi po sobie okresami dostawy, pod warunkiem że nie narusza to uzgodnień w sprawie dostaw określonych w art. 29 rozporządzenia (WE) nr 318/2006.
5.
Dla każdego okresu dostawy całkowitą ilość zobowiązań dostawy dla poszczególnych zainteresowanych krajów wywozu przywozi się jako cukier z AKP-Indii w ramach zobowiązań dostawy, przy zerowej stawce celnej.
Artykuł 13
1.
Formalną datą dostawy przesyłki cukru z AKP/Indii jest data zgłoszenia organom celnym przesyłki, o której mowa w art. 40 rozporządzenia Rady (WE) nr 2913/92 [14].
Zgłoszenie formalnej daty dostawy dostarcza się poprzez przedstawienie kopii dodatkowego dokumentu, o którym mowa, w zależności od przypadku w art. 17 ust. 1 lub art. 18 ust. 2 niniejszego rozporządzenia.
2.
W drodze odstępstwa od ust. 1, w przypadku dostarczenia przez importera deklaracji dowódcy danego statku poświadczonej przez właściwe organy portowe, w której wykazano, że przesyłka jest gotowa do wyładunku w danym porcie, formalną datą dostawy jest wskazany w deklaracji dzień, w którym przesyłka jest gotowa do rozładunku.
Artykuł 14
1.
W przypadku gdy ilość cukru z AKP/Indii stanowiąca całość lub część zobowiązań dostawy jest dostarczona po zakończeniu danego okresu dostawy, dostawa jest wliczana do tego okresu, jeżeli dana ilość została załadowana w porcie wywozu w terminie, przy uwzględnieniu normalnego czasu trwania transportu.
Normalny czas trwania transportu to ilość dni otrzymana po podzieleniu przez 480 odległości w milach morskich zwykłej trasy oddzielającej dwa przedmiotowe porty.
2. Ustępu 1 nie stosuje się do ilości, która była przedmiotem decyzji Komisji zgodnie z art. 7 ust. 1 lub ust. 2 Protokołu AKP bądź z art. 7 ust. 1 lub ust. 2 Umowy z Indiami.
Artykuł 15
1.
W przypadku, gdy dla danego kraju wywozu całkowita ilość cukru z AKP/Indii wliczana do danego okresu dostawy jest mniejsza niż ilość zobowiązania dostawy, stosuje się przepisy art. 7 Protokołu AKP lub art. 7 Umowy z Indiami.
2.
Ustępu 1 nie stosuje się w przypadkach gdy różnica między ilością zobowiązań dostawy a całkowitą wliczoną ilością cukru z AKP/Indii wynosi 5 % lub mniej niż ilość zobowiązania dostawy i 5000 lub mniej ton cukru wyrażonego jako cukier biały.
3. Nie naruszając art. 50 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000, ilości przywożone w granicach dodatniego odchylenia przewidzianego w art. 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000 kwalifikują się na mocy uzgodnień dotyczących cukru z AKP/Indii pod warunkiem że są one objęte świadectwem pochodzenia określonym w zależności od przypadku w art. 16 lub 17 niniejszego rozporządzenia.
4.
W przypadku zastosowania ust. 2 i 3 saldo różnic jest w zależności od przypadku dodawane przez Komisję do ilości zobowiązań dostawy na kolejny okres dostawy lub od tej ilości odejmowane.
Artykuł 16
1.
Wniosek o wydanie pozwolenia na przywóz i pozwolenie zawierają następujące wpisy:
a) w rubryce 8: kraj pochodzenia (kraje objęte Protokołem AKP lub Indie);
b) w rubrykach 17 i 18: ilość cukru określona w ekwiwalencie cukru białego, która nie powinna przekroczyć zobowiązania dostawy dla danego kraju, ustalona zgodnie z art. 12;
c) w rubryce 20: okres dostawy do której się odnoszą i co najmniej jeden z wpisów wymienionych w części A załącznika III.
2.
Do wniosku o wydanie pozwolenia na przywóz należy dołączyć oryginał pozwolenia na wywóz ilości równej ilości wymienionej we wniosku o wydanie pozwolenia, wydany przez właściwe organy kraju wywozu zgodnie ze wzorem zamieszczonym w załączniku II.
To pozwolenie na wywóz może zostać zastąpione kopią dowodu pochodzenia uwierzytelnioną przez właściwe organy kraju wywozu, przewidzianą w art. 17 dla krajów objętych Protokołem AKP lub art. 18 dla Indii.
3.
Pozwolenia są ważne do końca trzeciego miesiąca następującego po dniu faktycznego wydania w przypadku cukru z AKP-Indii nieprzeznaczonego do rafinacji.
W przypadku cukru z AKP/Indii przeznaczonego do rafinacji pozwolenia są ważne do końca okresu dostawy, do której się odnoszą, lub — w przypadku pozwoleń wydawanych od dnia 1 kwietnia — do końca trzeciego miesiąca następującego po dniu faktycznego wydania.
4. W drodze odstępstwa od art. 18 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000, pozwolenie na przywóz zawierające w rubrykach 15 i 16 opis i kod CN 17019910 może być używane przy przywozie:
a) cukru objętego kodem CN 17011110 w przypadku pozwolenia na cukier do rafinacji;
b) cukru objętego kodem CN 17011190 w przypadku pozwolenia na cukier nieprzeznaczony do rafinacji.
Artykuł 17
1.
Wraz ze świadectwem pochodzenia kreślonym w art. 14 protokołu 1 załączonego do załącznika V do Umowy o partnerstwie AKP-WE przy przywozie należy przedstawić dokument dodatkowy zawierający:
a) co najmniej jeden z wpisów wymienionych w części A załącznika III do niniejszego rozporządzenia;
b) datę załadunku towarów oraz dany okres dostawy;
c) podpozycję Nomenklatury Scalonej CN dla danego produktu.
Dowód pochodzenia jest ważny niezależnie od okresu dostawy określonego w lit b).
2.
Dowód pochodzenia i dokument dodatkowy zawierający opis cukru objęty kodem CN 170199 może w odpowiednich przypadkach być wykorzystany przy przywozie cukru objętego kodem CN 170111.
3.
Zainteresowana strona dostarcza właściwemu organowi w państwie członkowskim dopuszczającym do swobodnego obrotu, do celów kontroli okresu dostawy i ilości, kopię dokumentu dodatkowego, określonego w ust. 1, zawierającą:
a) datę zakończenia załadunku w porcie wywozu, ustanowioną na podstawie odpowiedniego dokumentu przewozowego;
b) datę, o której mowa w art. 13 ust. 1;
c) informacje dotyczące operacji przywozu, w szczególności wskazany stopień polaryzacji oraz faktycznie sprowadzoną ilość według wagi tel quel.
Artykuł 18
1.
Do celów niniejszego rozdziału cukier, którego pochodzenie zostało określone zgodnie z przepisami obowiązującymi we Wspólnocie i dla którego dostarczony został dowód podchodzenia w postaci świadectwa pozwolenia wydanego zgodnie z art. 47 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93, uważa się za cukier pochodzący z Indii.
2.
Podczas przywozu organom celnym przedstawia się dokument dodatkowy zawierający:
a) co najmniej jeden z wpisów wymieniony w części A załącznika III;
b) datę załadunku towarów oraz dany okres dostawy; przy czym wskazany okres nie ma wpływu na ważność świadectwa pochodzenia w momencie przywozu;
c) podpozycję Nomenklatury Scalonej CN dla danego produktu.
3.
Świadectwo przywozu i dokument dodatkowy zawierający opis cukru objęty kodem CN 170199 może w odpowiednich przypadkach być wykorzystany przy przywozie cukru objętego kodem CN 170111.
4.
Strona zainteresowana dostarcza właściwemu organowi w państwie członkowskim dopuszczającym do swobodnego obrotu, w ramach kontroli okresu dostawy i ilości, kopię dokumentu dodatkowego, określonego w ust. 2, zawierającą:
a) datę zakończenia załadunku w porcie wywozu Indii, ustanowioną na podstawie odpowiedniego dokumentu przewozowego;
b) datę, o której mowa w art. 13 ust. 1;
c) informacje odnoszące się do czynności przywozowych, w szczególności wskazany stopień polaryzacji oraz faktycznie przywiezioną ilość cukru surowego według wagi tel quel.
ROZDZIAŁ V
CUKIER UZUPEŁNIAJĄCY
Artykuł 19
1. Ilości brakujące, o których mowa w art. 29 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 318/2006, ustala się zgodnie z procedurą określoną w art. 39 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 318/2006 dla każdego roku gospodarczego lub części roku gospodarczego na podstawie wyczerpującej prognozy bilansu dostaw cukru surowego do Wspólnoty. Ilości te przywożone są jako cukier uzupełniający.
Do celów określenia takich ilości każdego roku na podstawie przekazanych Komisji przez państwa członkowskie danych dotyczących ostatnich lat gospodarczych szacuje się ilości cukru z francuskich departamentów zamorskich i ilości cukru preferencyjnego przeznaczonego do bezpośredniego spożycia, które powinny być uwzględnione w każdym bilansie.
2.
Określenie ilości, o których mowa w ust. 1, po raz pierwszy odbywa się przed dniem 31 października i jest poddawane przeglądowi przed dniem 31 maja.
Jeżeli nowe informacje tego wymagają, określenie ilości może być poddane przeglądowi w innym terminie w trakcie roku gospodarczego.
Artykuł 20
1.
Minimalna cena nabycia cukru surowego standardowej jakości (wolna od cif, w europejskich portach Wspólnoty) płacona przez zakłady rafinacyjne ma zastosowanie do przywozu objętego ilościami, o których mowa w art. 19.
2.
Minimalna cena zakupu dla każdego roku gospodarczego odpowiada cenie gwarantowanej, o której mowa w art. 30 rozporządzenia (WE) nr 318/2006.
Artykuł 21
1.
Wniosek o wydanie pozwolenia na przywóz i pozwolenie zawierają następujące wpisy:
a) w rubryce 8: kraj lub kraje pochodzenia (kraje, o których mowa w załączniku VI do rozporządzenia (WE) nr 318/2006);
b) w rubrykach 17 i 18: ilość cukru surowego wyrażona jako ekwiwalent cukru białego, która nie może przekroczyć początkowej ilości określonej zgodnie z art. 19;
c) w rubryce 20: rok gospodarczy, do którego się odnoszą, i co najmniej jeden z wpisów wymienionych w części B załącznika III.
2.
Do wniosku o wydanie pozwolenia na przywóz załącza się:
a) oryginał pozwolenia na wywóz wydany przez właściwe organy kraju wywozu lub jeden z krajów wywozu, zgodnie ze wzorem zamieszczonym w załączniku II dla ilości równej ilości wymienionej w pozwoleniu.
To pozwolenie na wywóz może zostać zastąpione kopią świadectwa pochodzenia uwierzytelnioną przez właściwe organy kraju wywozu, przewidzianą w art. 22 dla krajów objętych Protokołem AKP lub art. 23 dla Indii;
b) zobowiązanie rafinerii zatwierdzonej zgodnie z art. 17 rozporządzenia (WE) nr 318/2006 do zagwarantowania, że zapłacona cena jest co najmniej równa minimalnej cenie zakupu, o której mowa w art. 20 niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 22
1.
Wraz ze świadectwem pochodzenia, określonym w art. 14 protokołu 1 załączonego do załącznika V do Umowy o partnerstwie AKP-WE, przy przywozie należy przedstawić organom celnym dokument dodatkowy zawierający:
a) co najmniej jeden z wpisów wymienionych w części C załącznika III do niniejszego rozporządzenia;
b) kod CN 17011110.
2.
Zainteresowana strona przedstawia właściwym organom państwa członkowskiego przywozu, do celów kontroli okresu dostawy i ilości, kopię dokumentu dodatkowego, o którym mowa w ust. 1, zawierającą informacje dotyczące czynności przywozowych, w szczególności wskazany stopień polaryzacji i ilości według wagi tel quel faktycznie dopuszczone do swobodnego obrotu.
Artykuł 23
1.
Do celów niniejszego rozdziału cukier uzupełniający, którego pochodzenie zostało określone zgodnie z przepisami obowiązującymi we Wspólnocie i dla którego dostarczone zostało świadectwo podchodzenia w postaci świadectwa pochodzenia wydanego zgodnie z art. 47 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93, uważa się za cukier pochodzący z Indii.
2.
Podczas przywozu organom celnym przedstawia się dokument dodatkowy zawierający co najmniej jeden z wpisów wymienionych w części C załącznika III do niniejszego rozporządzenia.
3.
Zainteresowana strona dostarcza właściwym organom państwa członkowskiego przywozu, w szczególności do celów kontroli ilości, kopię dokumentu dodatkowego, określonego w ust. 2, zawierającą informacje odnoszące się do operacji przywozu, w szczególności wskazany stopień polaryzacji oraz rzeczywiście sprowadzone ilości cukru surowego.
ROZDZIAŁ VI
CUKIER WYMIENIONY W KONCESJI CXL
Artykuł 24
1.
W każdym roku gospodarczym ilość 96801 ton surowego cukru trzcinowego do rafinacji, objętego kodem CN 17011110, przywożona jest jako cukier wymieniony w koncesji CXL w ramach kontyngentów taryfowych po stawce celnej w wysokości 98 EUR za tonę.
Jednakże w roku gospodarczym 2006/2007 ilość ta wynosi 126671 ton surowego cukru trzcinowego.
2.
Ilości, o których mowa w ust. 1, rozdziela się w zależności od kraju pochodzenia, jak następuje:
–Kuba _BAR_ 58969 ton, _BAR_
–Brazylia _BAR_ 23930 ton, _BAR_
–Australia _BAR_ 9925 ton, _BAR_
–Pozostałe państwa trzecie _BAR_ 3977 ton. _BAR_
Jednakże na rok gospodarczy 2006/2007 podział w zależności od kraju pochodzenia jest następujący:
–Kuba _BAR_ 73711 ton, _BAR_
–Brazylia _BAR_ 29913 ton, _BAR_
–Australia _BAR_ 17369 ton, _BAR_
–Pozostałe państwa trzecie _BAR_ 5678 ton. _BAR_
3.
Stawka celna w wysokości 98 EUR za tonę dotyczy cukru surowego jakości standardowej określonej w pkt III załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 318/2006.
W przypadku gdy ustalenie polaryzacji przywożonego cukru surowego odstępuje od 96 stopni, stawkę w wysokości 98 EUR za tonę zwiększa się lub zmniejsza w zależności od przypadku o 0,14 % za każdą jedną dziesiątą stopnia ustalonej różnicy.
Artykuł 25
Wniosek o wydanie pozwolenia na przywóz i pozwolenie zawierają następujące wpisy:
a) w rubryce 8: kraj pochodzenia (jeden z krajów, o którym mowa w art. 24 ust. 2);
b) w rubrykach 17 i 18: ilość cukru wyrażona jako ekwiwalent tel quel nie może przekroczyć początkowej ilości przewidzianej w art. 24 ust. 2;
c) w rubryce 20: okres roku gospodarczego, do którego się odnoszą, i co najmniej jeden z wpisów wymienionych w części D załącznika III;
d) w rubryce 24: co najmniej jeden z wpisów wymienionych w części E załącznika III.
Artykuł 26
1.
Do celów niniejszego rozdziału cukier wymieniony w koncesji CXL, którego pochodzenie określone jest zgodnie z przepisami obowiązującymi we Wspólnocie, a którego dowód pochodzenia dostarczony jest w postaci świadectwa pochodzenia, wydanego zgodnie z art. 47 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93, uważa się za cukier pochodzący z Australii, Kuby i Brazylii.
2.
Podczas przywozu organom celnym przedstawia się dokument dodatkowy, zawierający co najmniej jeden z wpisów wymienionych w części C załącznika III do niniejszego rozporządzenia.
3.
Zainteresowana strona dostarcza właściwym organom państwa członkowskiego przywozu, w szczególności do celów kontroli ilości, kopię dokumentu dodatkowego, określonego w ust. 2, zawierającą informacje odnoszące się do operacji przywozu, w szczególności wskazany stopień polaryzacji oraz rzeczywiście sprowadzone ilości cukru surowego.
Artykuł 27
W odniesieniu do ilości dotyczących Kuby, wskazanych w art. 24 ust. 2, i ilości 23930 ton pochodzących z Brazylii, dla których pozwolenia na przywóz nie zostały wydane przed dniem 1 lipca bieżącego roku gospodarczego, Komisja może postanowić, biorąc pod uwagę programy dostaw, że w granicach wyżej wymienionych ilości pozwolenia mogą być przyznawane innym państwom trzecim, o których mowa w tym artykule.
ROZDZIAŁ VII
CUKIER Z KRAJÓW BAŁKAŃSKICH
Artykuł 28
1.
W każdym roku gospodarczym bezcłowe kontyngenty taryfowe, wynoszące łącznie 200000 ton produktów cukrowniczych objętych kodami CN 1701 i 1702, otwarte są jako bezcłowe kontyngenty cukru z krajów bałkańskich.
Jednakże na rok gospodarczy 2006/2007 ilość produktów cukrowniczych objętych kodami CN 1701 i 1702 wynosi 246500 ton.
2.
Ilości, o których mowa w ust. 1, rozdziela się w zależności od kraju pochodzenia, jak następuje:
–Albania _BAR_ 1000 ton, _BAR_
–Bośnia i Hercegowina _BAR_ 12000 ton, _BAR_
–Serbia i Czarnogóra _BAR_ 180000 ton, _BAR_
–Była Jugosłowiańska Republika Macedonii _BAR_ 7000 ton. _BAR_
Jednakże na rok gospodarczy 2006/2007 podział w zależności od kraju pochodzenia jest następujący:
–Albania _BAR_ 1250 ton, _BAR_
–Bośnia i Hercegowina _BAR_ 15000 ton, _BAR_
–Serbia i Czarnogóra _BAR_ 225000 ton, _BAR_
–Była Jugosłowiańska Republika Macedonii _BAR_ 5250 ton. _BAR_
Kontyngent dla Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii na rok gospodarczy 2006/2007 zostaje otwarty dopiero, począwszy od dnia 1 stycznia 2007 r.
Artykuł 29
1.
Wniosek o wydanie pozwolenia na przywóz i pozwolenie zawierają następujące wpisy:
a) w rubryce 8: kraj pochodzenia (jeden z krajów, o którym mowa w art. 28 ust. 2);
b) w rubrykach 17 i 18: ilość cukru według wagi tel quel nie może przekroczyć początkowej ilości przewidzianej w art. 28 ust. 2;
c) w rubryce 20: rok gospodarczy, do którego się odnoszą, i co najmniej jeden z wpisów wymienionych w części G załącznika III.
2.
Do wniosku o wydanie pozwolenia na przywóz cukru z krajów bałkańskich, pochodzącego z obszarów celnych Czarnogóry, Serbii lub Kosowa, należy dołączyć oryginał pozwolenia na wywóz wydanego przez właściwe organy obszarów celnych Czarnogóry, Serbii lub Kosowa zgodnie ze wzorem zamieszczonym w załączniku II dla ilości równej ilości określonej w pozwoleniu.
ROZDZIAŁ VIII
CUKIER POZAKWOTOWYOWY I PRZEMYSŁOWY Z PRZYWOZU
Artykuł 30
1. Ilości cukru pozakwotowego z przywozu i/lub cukru przemysłowego z przywozu, dla których całość lub część należności przywozowych zostanie zawieszona, ustala się zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 39 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 318/2006, dla każdego roku gospodarczego lub części roku gospodarczego.
2. Do celów ustalenia ilości cukru przemysłowego z przywozu, o którym mowa w ust. 1, sporządza się wyczerpującą prognozę bilansu dostaw cukru do Wspólnoty niezbędnego do wytwarzania produktów określonych w art. 13 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 318/2006. Ten bilans dostaw uwzględnia w szczególności ilości i cenę cukru pozakwotowego dostępnego na rynku Wspólnoty i przewidzianą w art. 19 ust. 3 wymienionego rozporządzenia możliwość uwzględnienia cukru wycofanego z rynku jako nadwyżki cukru, który może być zaklasyfikowany jako cukier przemysłowy.
Artykuł 31
Wniosek o wydanie pozwolenia na przywóz i pozwolenie zawierają następujące wpisy:
a) w rubryce 8: kraj lub kraje pochodzenia;
b) w rubrykach 17 i 18: ilość cukru według wagi tel quel nie może przekroczyć początkowej ilości określonej zgodnie z art. 30;
c) w rubryce 20:
i) rok gospodarczy, do którego się odnoszą;
ii) co najmniej jeden z następujących wpisów:
- w części H załącznika III w przypadku cukru pozakwotowego z przywozu,
- w części I załącznika III w przypadku cukru przemysłowego z przywozu.
ROZDZIAŁ IX
PRZEPISY UCHYLAJĄCE I KOŃCOWE
Artykuł 32
Rozporządzenie (WE) nr 1004/2005 traci moc ze skutkiem od dnia 1 lipca 2006 r.
Rozporządzenie (WE) nr 2151/2005 traci moc ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2007 r.
Artykuł 33
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 lipca 2006 r.
Jednakże do kontyngentu, o którym mowa w art. 1 lit. g), niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 2007 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 951/2006
z dnia 30 czerwca 2006 r.
ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 318/2006 w odniesieniu do handlu z państwami trzecimi w sektorze cukru
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 318/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 23 ust. 4 i art. 40 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 318/2006 ustanawia przepisy mające zastosowanie do pozwoleń na przywóz i wywóz, przyznawania refundacji wywozowych i zarządzania przywozami w sektorze cukru.
W celu poprawy przejrzystości zasad mających zastosowanie do handlu z państwami trzecimi w sektorze cukru szczegółowe zasady stosowania tych przepisów powinny zostać zebrane w jednym rozporządzeniu.
(2) Artykuł 32 rozporządzenia (WE) nr 318/2006 przewiduje możliwość przyznania refundacji na wywóz do państw trzecich w celu pokrycia różnicy między cenami na rynku światowym a cenami we Wspólnocie.
(3) W celu zapewnienia równego traktowania w zakresie określania kwoty refundacji wywozowej powinna zostać ustanowiona standardowa metoda ustalania zawartości sacharozy w niektórych produktach.
Należy ustanowić szczególne kryteria obejmujące przypadki, w których ta standardowa metoda nie pozwala na ustalenie całkowitej zawartości sacharozy.
W przypadku syropów o stosunkowo niskim stopniu czystości zawartość sacharozy powinna być ustalana według jednolitej stawki na podstawie zawartości cukru ekstraktywnego.
(4) Cukier kandyzowany, wytwarzany z cukru białego lub rafinowanego cukru surowego, bardzo często wykazuje stopień polaryzacji niższy niż 99,5 %.
Uwzględniając wysoki stopień czystości używanego surowca, refundacja do cukru kandyzowanego powinna być możliwie jak najbardziej zbliżona do refundacji do cukru białego.
W związku z tym należy ustanowić ścisłą definicję cukru kandyzowanego.
(5) W przypadku podjęcia decyzji o przyznawaniu refundacji wywozowych do izoglukozy powinny zostać ustanowione limity w odniesieniu do zawartości fruktozy i wielocukrów celem zapewnienia, że refundacja przyznawana jest wyłącznie do prawdziwego produktu w stanie nieprzetworzonym.
(6) Artykuł 23 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 318/2006 stanowi, że przywóz do Wspólnoty lub wywóz ze Wspólnoty produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 tego rozporządzenia, z wyjątkiem produktów wymienionych w lit. h) tego artykułu, jest objęty wymogiem przedstawienia pozwolenia na przywóz lub wywóz. Powinny zostać ustanowione szczegółowe zasady w celu określenia w szczególności informacji, które należy wskazać we wnioskach o pozwolenie i w pozwoleniach, warunków mających zastosowanie do wydawania pozwoleń, w tym składanych zabezpieczeń, a także okresów ważności wydanych pozwoleń.
(7) Zgodnie z art. 34 rozporządzenia (WE) nr 318/2006 gwarancję przestrzegania zobowiązań dotyczących wielkości wywozu, wynikających z umów zawartych zgodnie z art. 300 Traktatu, powinien stanowić system pozwoleń na wywóz.
W tym celu pozwolenia, o które złożono wnioski, powinny być wydawane po terminie umożliwiającym Komisji ocenę ilości, na które złożono wnioski, oraz podjęcie środków w przypadkach, gdy przyjęcie przedmiotowych wniosków spowodowałoby przekroczenie lub niebezpieczeństwo przekroczenia wielkości i/lub środków ustalonych w tych umowach na przedmiotowy rok gospodarczy.
W tym celu państwa członkowskie powinny być zobowiązane do bezzwłocznego powiadamiania o wszystkich wnioskach o pozwolenia dotyczących refundacji ustalanych okresowo.
Jeżeli zostanie ustalony procentowy współczynnik akceptacji, składający wnioski o refundacje wywozowe powinni mieć możliwość wycofania swojego wniosku na określonych warunkach.
(8) Dokładne i regularne monitorowanie handlu z państwami trzecimi jest jedynym sposobem umożliwiającym dokładne monitorowanie tendencji rozwojowych w świetle ograniczeń wynikających ze zobowiązań Wspólnoty w ramach umów zawartych zgodnie z art. 300 Traktatu, oraz podejmowanie w miarę potrzeb koniecznych działań, w szczególności w celu realizacji art. 19 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 318/2006. Z tego powodu Komisja powinna regularnie otrzymywać odpowiednie informacje, nie tylko na temat przywozu i wywozu produktów, w odniesieniu do których zostały ustalone refundacje, zgodnie z art. 32 i 33 rozporządzenia (WE) nr 318/2006, ale także na temat przywozu i wywozu produktów wywożonych bez refundacji, z pozwoleniem lub bez, znajdujących się w swobodnym obrocie na wspólnotowym rynku, a także produktów objętych uregulowaniami dotyczącymi uszlachetniania czynnego.
(9) W celu zapewnienia stabilności wspólnotowych rynków cukru i uniknięcia spadku cen rynkowych poniżej cen referencyjnych cukru uważa się za konieczne przewidzieć możliwość stosowania dodatkowych ceł przywozowych.
(10) Artykuł 27 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 318/2006 stanowi, że przywozy po cenie niższej niż cena progowa przekazana Światowej Organizacji Handlu mogą podlegać dodatkowemu cłu przywozowemu.
(11) Przy nakładaniu dodatkowego cła przywozowego trzeba uwzględnić cenę przywozową cif dla danej przesyłki.
Cenę przywozową cif należy porównać z cenami reprezentatywnymi dla danego produktu na rynku światowym lub na wspólnotowym rynku przywozowym tego produktu.
W tym celu niezbędne jest ustanowienie kryteriów stosowanych przy określaniu reprezentatywnych cen przywozową cif dla produktów, na które może być nałożone dodatkowe cło przywozowe.
Przy określaniu reprezentatywnych cen przywozowych cif Komisja powinna uwzględnić wszystkie informacje, do których ma dostęp bezpośrednio lub które są jej przekazywane przez państwa członkowskie.
(12) Rozporządzenie Rady (WE) nr 2286/2002 z dnia 10 grudnia 2002 r. w sprawie uzgodnień mających zastosowanie do produktów rolnych i towarów uzyskanych w wyniku przetworzenia produktów rolnych pochodzących z państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku (państw AKP) i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1706/98 [2] otwiera roczny kontyngent taryfowy na przywóz 600000 ton melasy pochodzącej z państw AKP, w ramach którego cła przywozowe są zmniejszone o 100 %.
W tym kontekście — ponieważ mało prawdopodobne jest, że przywóz melasy w takiej ograniczonej ilości doprowadzi do zakłóceń na wspólnotowym rynku — nie uważa się za stosowne nakładania dodatkowego cła na taki przywóz, gdyż byłoby to sprzeczne z zasadniczym celem, jakim jest ułatwienie przywozu do Wspólnoty produktów rolnych z państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku (państw AKP).
Całkowite cło przywozowe obowiązujące w odniesieniu do melasy trzcinowej pochodzącej z tych państw należy zatem zmniejszyć do zera.
(13) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [3] skodyfikowało zasady zarządzania kontyngentami taryfowymi przeznaczonymi do stosowania zgodnie z porządkiem chronologicznym dat zgłoszeń celnych.
(14) Szczegółowe zasady ustanowione w niniejszym rozporządzeniu zastępują zasady ustanowione w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 784/68 z dnia 26 czerwca 1968 r. ustanawiającym szczegółowe zasady obliczania cen cif dla cukru białego i cukru nierafinowanego [4], rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 785/68 z dnia 26 czerwca 1968 r. określającym jakość standardową oraz ustanawiającym szczegółowe zasady obliczania ceny cif dla melasy [5], rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1422/95 [6], rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1423/95 z dnia 23 czerwca 1995 r. ustanawiającym szczegółowe przepisy wykonawcze dotyczące przywozu produktów innych niż melasy w sektorze cukru [7], rozporządzeniu (WE) nr 1464/95 z dnia 27 czerwca 1995 r. w sprawie specjalnych szczegółowych zasad stosowania systemu pozwoleń na przywóz i wywóz w sektorze cukru [8] i rozporządzeniu (WE) nr 2135/95 z dnia 7 września 1995 r. ustanawiającym przepisy wykonawcze dla przyznawania refundacji wywozowych w sektorze cukru [9]. Rozporządzenia te należy zatem uchylić dla zachowania przejrzystości i jasności prawnej.
(15) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
ZAKRES I DEFINICJE
Artykuł 1
Zakres
Niniejsze rozporządzenie ustanawia — zgodnie z tytułem III rozporządzenia (WE) nr 318/2006 — szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na wywóz i przywóz, przyznawania refundacji wywozowych oraz zarządzania przywozami, w tym nakładania dodatkowych ceł przywozowych w sektorze cukru.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia:
1) "refundacja ustalana okresowo" oznacza refundację wywozową ustalaną w regularnych odstępach czasu, jak określono w art. 33 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 318/2006;
2) "cukier kandyzowany" oznacza cukier, który:
a) zawiera duże kryształy o długości co najmniej 5 mm, otrzymane poprzez chłodzenie i powolną krystalizację roztworu cukru o wystarczającym stężeniu; oraz
b) zawiera wagowo w stanie suchym 96 % lub więcej sacharozy, ustalonej według metody polarymetrycznej.
ROZDZIAŁ II
REFUNDACJE WYWOZOWE
Artykuł 3
Określenie zawartości sacharozy w różnych rodzajach syropów cukrowych podlegających refundacji wywozowej
1. Wysokość refundacji wywozowej dla 100 kilogramów wyrobów wymienionych w art. 1 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 318/2006 równa jest kwocie podstawowej pomnożonej przez stwierdzoną zawartość sacharozy w danym produkcie plus, jeżeli dotyczy, zawartość innych cukrów przeliczona na ekwiwalent sacharozy.
2.
Bez uszczerbku dla ust. 3 i 4, zawartość sacharozy plus, gdzie stosowne, zawartość innych cukrów wyrażona jako sacharoza jest całkowitą zawartością cukru, wynikającą z zastosowania metody Lane'a i Eynona (metody redukcji miedzi) do roztworu inwertowanego według Clergeta-Herzfelda.
Zawartość całkowitą cukru ustaloną zgodnie z tą metodą przelicza się na sacharozę przez przemnożenie jej przez współczynnik 0,95.
3.
W przypadku syropów o czystości co najmniej 85 %, ale mniejszej niż 94,5 %, zawartość sacharozy plus, gdzie stosowne, zawartość innych cukrów wyrażona jako sacharoza ustalana jest według stałej stawki 73 % wagowo w stanie suchym.
Procent czystości syropów oblicza się, dzieląc zawartość całkowitą cukru przez zawartość suchej masy i mnożąc wynik przez 100.
Zawartość całkowitą cukru ustala się według metody określonej w ust. 2, a zawartość suchej masy według metody areometrycznej.
4.
W przypadku karmelu otrzymanego wyłącznie z cukru niedenaturowanego, objętego kodem CN 1701, zawartość sacharozy plus, gdzie stosowne, zawartość innych cukrów wyrażona jako sacharoza ustala się na podstawie zawartości suchej masy.
Zawartość suchej masy ustala się na podstawie gęstości roztworu rozcieńczonego w proporcji wagowej 1:1.
Wynik ustalenia zawartości suchej masy wyraża się jako sacharozę poprzez przemnożenie go przez współczynnik 1.
Jednakże na wniosek, uwzględniając karmel określony w akapicie pierwszym, możliwe jest ustalenie rzeczywistej ilości wykorzystanej sacharozy plus, gdzie stosowne, zawartości innych cukrów wyrażonych jako sacharoza, jeśli karmel został wyprodukowany zgodnie z procedurą składu celnego lub strefy wolnocłowej, zapewniających równoważne gwarancje.
5.
Kwota podstawowa, o której mowa w ust. 1, nie ma zastosowania do syropów o czystości niższej niż 85 %.
Artykuł 4
Refundacje wywozowe w odniesieniu do izoglukozy
Refundacje wywozowe mogą być przyznane do produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 lit. d) i g) rozporządzenia (WE) nr 318/2006 wyłącznie w przypadku produktów:
a) otrzymanych bezpośrednio poprzez izomeryzację glukozy;
b) zawierających wagowo w stanie suchym co najmniej 41 % fruktozy; oraz
c) których całkowita zawartość wagowa w stanie suchym wielocukrów i oligosacharydów, włącznie z zawartością di- i trisacharydów, nie jest większa niż 8,5 %.
Zawartość suchej masy izoglukozy ustala się na podstawie gęstości roztworu rozcieńczonego w proporcji wagowej 1:1 lub, w przypadku produktów o bardzo wysokiej konsystencji, poprzez suszenie.
ROZDZIAŁ III
POZWOLENIA NA WYWÓZ
Artykuł 5
Wymóg pozwolenia
1.
Pozwolenie na wywóz wymagane jest we wszystkich przypadkach wywozu produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 318/2006, z wyjątkiem produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 lit. h) tego rozporządzenia.
2. Do celów stosowania art. 4 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/1999 [10] tworzy się następujące grupy produktów:
a) grupa produktów I: produkty wymienione w art. 1 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 318/2006;
b) grupa produktów II: produkty wymienione w art. 1 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 318/2006;
c) grupa produktów III: produkty wymienione w art. 1 ust. 1 lit. d) i g) rozporządzenia (WE) nr 318/2006.
Artykuł 6
Pozwolenia na wywóz z refundacją
1.
W przypadku gdy refundacja jest ustalana przy zastosowaniu przetargu organizowanego we Wspólnocie, wniosek o pozwolenie na wywóz składa się we właściwym organie państwa członkowskiego, w którym zostało wydane ogłoszenie o rozstrzygnięciu przetargu.
2.
Sekcja 20 pozwolenia oraz wniosku o pozwolenie zawiera następujący zapis:
"Rozporządzenie (WE) nr 951/2006 (Dz.U. L 178 z 1.7.2006, str. 24), termin składania ofert:…".
3.
Pozwolenie na wywóz wydawane jest na ilość zawartą w odpowiednim ogłoszeniu o rozstrzygnięciu przetargu.
W sekcji 22 pozwolenia wskazuje się stawkę refundacji wywozowej ustalonej w tym ogłoszeniu, wyrażoną w EUR.
Sekcja zawiera następujący zapis:
"Stawka stosowanej refundacji: …".
4.
Artykuł 49 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1291/2000 [11] nie ma zastosowania.
Artykuł 7
Pozwolenie na wywóz cukru, izoglukozy lub syropu inulinowego bez refundacji
Jeżeli cukier, izoglukoza lub syrop inulinowy, znajdujące się w swobodnym obrocie na rynku wspólnotowym i nie traktowane jako produkty "pozakwotowe", mają być objęte wywozem bez refundacji, sekcja 22 pozwolenia i wniosku o pozwolenie zawiera następujący zapis, stosownie do produktu w danym przypadku:
"[Cukier] lub [Izoglukoza] lub [Syrop inulinowy] niezaliczany/-a do produktów "pozakwotowych", przeznaczony/-a na wywóz bez refundacji.".
Artykuł 8
Ważność pozwoleń na wywóz
1. Pozwolenia na wywóz produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 318/2006 w ilościach przekraczających 10 ton są ważne od dnia ich rzeczywistego wydania do końca trzeciego miesiąca następującego po miesiącu, w którym pozwolenie zostało wydane.
2. Pozwolenia na wywóz ilości produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 318/2006 nieprzekraczających 10 ton są ważne od dnia ich wydania w rozumieniu art. 23 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000 do końca trzeciego miesiąca następującego po miesiącu, w którym pozwolenie zostało wydane.
W przypadku określonym w akapicie pierwszym zainteresowana strona nie może używać więcej niż jednego takiego pozwolenia na ten sam wywóz.
3. Pozwolenia na wywóz produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 lit. a), d), e), f) i g) rozporządzenia (WE) nr 318/2006 są ważne od dnia ich wydania w rozumieniu art. 23 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000 do końca trzeciego miesiąca następującego po miesiącu, w którym pozwolenie zostało wydane.
Artykuł 9
Zawieszenie wydawania pozwoleń na wywóz
1.
W przypadku gdy istnieje ryzyko, że wydanie pozwoleń na wywóz spowoduje przekroczenie dostępnych środków budżetowych lub maksymalnych ilości i/lub zobowiązań w zakresie nakładów finansowych ustalonych w Porozumieniu w sprawie rolnictwa [12] na dany okres, Komisja może:
a) ustalić procentowy współczynnik akceptacji dla ilości wnioskowanych, na które nie wydano jeszcze pozwoleń;
b) odrzucić wnioski, dla których jeszcze nie wydano pozwoleń na wywóz;
c) zawiesić składanie wniosków o pozwolenie na maksymalnie pięć dni roboczych; Komisja może wyznaczyć dłuższy okres zawieszenia, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 39 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 318/2006.
2.
Środki przewidziane w ust. 1 mogą być również przyjęte w przypadku gdy wnioski o pozwolenie na wywóz dotyczą ilości, które przekraczają lub mogą przekraczać normalną wielkość wymiany handlowej z jednym miejscem przeznaczenia lub grupą miejsc przeznaczenia, a wydawanie pozwoleń, o które wnioskowano, pociągałoby za sobą ryzyko spekulacji, zakłócenia konkurencji między podmiotami gospodarczymi lub zakłócenia handlu lub rynku wspólnotowego.
3.
W przypadku zmniejszenia lub odrzucenia wnioskowanych ilości zabezpieczenia pozwolenia zostają niezwłocznie zwolnione na nieprzyznane ilości.
4.
Składający wnioski mogą je wycofać w ciągu 10 dni roboczych po opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej procentowego współczynnika akceptacji, jak określono w ust. 1 lit. a), jeżeli jest on niższy niż 80 %.
W wyniku tego państwa członkowskie zwalniają zabezpieczenie.
ROZDZIAŁ IV
POZWOLENIA NA PRZYWÓZ
Artykuł 10
Pozwolenia na przywóz i ich ważność
1. Cały przywóz do Wspólnoty produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 318/2006, z wyjątkiem produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 lit. h) tego rozporządzenia, podlega okazaniu pozwolenia na przywóz.
2. Pozwolenia na przywóz produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 318/2006 w ilościach przekraczających 10 ton są ważne od dnia ich rzeczywistego wydania do końca miesiąca następującego po miesiącu, w którym pozwolenie zostało wydane.
Pozwolenia na przywóz produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 318/2006 w ilościach nieprzekraczających 10 ton oraz pozwolenia na przywóz produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 lit. a), c), d), e), f) i g) tego rozporządzenia, są ważne od dnia wydania w rozumieniu art. 23 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000 do końca miesiąca następującego po miesiącu, w którym pozwolenie zostało wydane.
ROZDZIAŁ V
WSPÓLNE ZASADY DOTYCZĄCE POZWOLEŃ NA WYWÓZ I PRZYWÓZ
SEKCJA 1
Wydawanie pozwoleń i zabezpieczenie
Artykuł 11
Wniosek o pozwolenie na przywóz i wywóz i wydawanie takich pozwoleń
1.
Pozwolenia na cukier objęty kodem CN 1701 dla ilości przekraczających 10 ton wydaje się:
a) w przypadku pozwoleń na przywóz — trzeciego dnia roboczego po dniu złożenia wniosku;
b) w przypadku pozwoleń na wywóz — piątego dnia roboczego po dniu złożenia wniosku;
c) w przypadku pozwoleń na wywóz przy ustalonej z góry kwocie refundacji — piątego dnia roboczego po dniu złożenia wniosku, pod warunkiem że w międzyczasie Komisja nie podjęła działań szczególnych, określonych w art. 9 ust. 1 niniejszego rozporządzenia.
Akapitu pierwszego nie stosuje się do:
a) cukru kandyzowanego;
b) cukru zawierającego środki aromatyzujące; cukru z dodatkiem środków barwiących;
c) cukru preferencyjnego do przywozu do Wspólnoty zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 950/2006 [13].
2.
Jeżeli w odniesieniu do produktów, do których stosuje się ust. 1 akapit pierwszy, wniosek o pozwolenie dotyczy ilości nieprzekraczających 10 ton, zainteresowana strona może składać w tym samym dniu i do tego samego właściwego organu władzy najwyżej jeden wniosek.
Artykuł 12
Zabezpieczenie
1. Zabezpieczenie pozwolenia na produkty wymienione w art. 1 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 318/2006, z wyjątkiem produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 lit. h) tego rozporządzenia, na 100 kilogramów produktu netto lub na 100 kilogramów izoglukozy w postaci suchej masy netto, lub na 100 kilogramów suchej masy netto syropu inulinowego wyrażonej w ekwiwalencie cukru/izoglukozy wynosi:
a) w przypadku pozwolenia na przywóz:
- 0,30 EUR w odniesieniu do produktów objętych kodami CN 1701, 1702 i 2106, z wyjątkiem kodów CN 17025000 i 17029010 oraz syropu inulinowego,
- 0,06 EUR w odniesieniu do produktów objętych kodami CN 121291, 12129920 i 1703,
- 0,60 EUR w odniesieniu do syropu inulinowego objętego kodami CN ex17026080 i 17029080;
b) w przypadku pozwolenia na wywóz:
- 11,00 EUR w odniesieniu do produktów objętych kodem CN 1701,
- 0,90 EUR w odniesieniu do produktów objętych kodami CN 121291, 12129920 i 1703,
- 4,20 EUR w odniesieniu produktów objętych kodami CN 170220, 17026095, 17029060, 17029071, 17029099 oraz 21069059, z wyjątkiem syropu inulinowego,
- 4,20 EUR w odniesieniu do produktów objętych kodami CN 17023010, 17024010, 17026010 i 17029030 oraz 21069030,
- 8,00 EUR w odniesieniu do syropu inulinowego objętego kodem CN 17026080 oraz 0,60 EUR w odniesieniu do syropu inulinowego objętego kodem CN 17029080.
2.
W odniesieniu do produktów objętych kodem CN 1701 posiadacz pozwolenia składa dodatkowe zabezpieczenie w przypadku gdy:
a) nie zostało wypełnione zobowiązanie wynikające z pozwoleń na wywóz, niezwiązanych z przetargiem zorganizowanym we Wspólnocie, z wyjątkiem przypadków siły wyższej; oraz
b) po zmniejszeniu refundacji podanej w pozwoleniu kwota zabezpieczenia, o której mowa w ust. 1 lit. b) tiret pierwsze i drugie, jest niższa od kwoty refundacji wywozowej obowiązującej w ostatnim dniu ważności pozwolenia.
Wysokość dodatkowego zabezpieczenia jest równa różnicy kwot, o których mowa w akapicie pierwszym lit. b).
SEKCJA 2
Pozwolenia na szczególne działania rafinacyjne ("EX/IM")
Artykuł 13
Zasady ogólne
1.
W drodze odstępstwa od art. 2 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000, w przypadku gdy na podstawie pozwolenia na mocy art. 116 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 [14] ma miejsce wywóz cukru białego objętego kodem CN 17019910, po którym następuje przywóz cukru surowego objętego kodami CN 17011110, 17011190, 17011210, 17011290, wymagane jest pozwolenie na wywóz cukru białego i przywóz cukru surowego.
2.
W drodze odstępstwa od art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000, prawa wynikające z pozwoleń na wywóz i przywóz, o których mowa w ust. 1, są niezbywalne.
Artykuł 14
Wnioski o wydanie pozwolenia
1.
Wniosek o wydanie pozwolenia na wywóz cukru białego jest przyjmowany pod warunkiem przedłożenia pozwolenia, o którym mowa w art. 13 ust. 1, i jednocześnie złożenia wniosku o pozwolenie na przywóz cukru surowego.
2.
Wniosek o pozwolenie na przywóz odnosi się do ilości cukru surowego o jakości standardowej, która — z uwzględnieniem uzysku — odpowiada ilości cukru białego wykazanego we wniosku o pozwolenie na wywóz.
Uzysk cukru surowego oblicza się przez odjęcie 100 od kwoty uzyskanej przez pomnożenie stopnia polaryzacji cukru przez dwa.
W przypadku gdy przywożony cukier surowy nie odpowiada normie jakości, ilość cukru surowego, który ma zostać przywieziony na podstawie pozwolenia, oblicza się przez pomnożenie ilości cukru surowego o jakości standardowej określonej w pozwoleniu, przez wskaźnik korygujący.
Wskaźnik korygujący uzyskuje się, dzieląc liczbę 92 przez procentowy uzysk cukru surowego rzeczywiście przywiezionego.
3.
Sekcja 20 pozwolenia i wniosku o pozwolenie na wywóz cukru białego oraz pozwolenia i wniosku o pozwolenie na przywóz cukru surowego zawiera następujący zapis:
"EX/IM, art. 116 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 — pozwolenie ważne w … (państwo członkowskie wydające pozwolenie)."
Sekcja 20 pozwolenia na wywóz zawiera również numer odpowiedniego pozwolenia na przywóz oraz — w odpowiedniej sekcji pozwolenia na przywóz — numer odpowiedniego pozwolenia na wywóz.
4. Wycofanie na mocy art. 13 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000 stosuje się równocześnie do pozwolenia na przywóz oraz pozwolenia na wywóz, o których mowa w ust. 1.
Artykuł 15
Ważność pozwoleń
1.
W drodze odstępstwa od art. 9 i art. 11, pozwolenie na wywóz cukru białego oraz pozwolenie na przywóz cukru surowego są ważne:
a) do dnia 30 czerwca w przypadku gdy wniosek został złożony — w rozumieniu art. 17 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000 — w dniu lub po dniu 1 października danego roku gospodarczego;
b) do dnia 30 września w przypadku gdy wniosek został złożony — w rozumieniu art. 17 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000 — w dniu lub po dniu 1 lipca danego roku gospodarczego.
2.
Na podstawie art. 561 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93, termin, w którym musi zostać dokonany przywóz cukru surowego, odpowiadający uprzedniemu wywozowi cukru białego, jest taki sam jak okres ważności pozwolenia na przywóz dla cukru surowego.
Artykuł 16
Zabezpieczenie
1. W drodze odstępstwa od art. 12 ust. 1, oraz bez uszczerbku dla poniższych ustępów, zabezpieczenie pozwoleń na przywóz, o których mowa w art. 13 ust. 1, wynosi 11,50 EUR na 100 kilogramów netto.
2. Artykuł 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000 nie ma zastosowania do pozwoleń na wywóz, o których mowa w art. 13 ust. 1 niniejszego rozporządzenia. Artykuł 35 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000 nie ma zastosowania do pozwoleń na przywóz, o których mowa w art. 13 ust. 1 niniejszego rozporządzenia.
3. W drodze odstępstwa od art. 8 ust. 5 oraz art. 35 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000:
a) całość zabezpieczenia w odniesieniu do pozwolenia na przywóz zwracana jest jedynie w przypadku gdy ilość cukru surowego rzeczywiście przywieziona jest równa lub wyższa od rzeczywiście wywiezionej ilości cukru białego, z uwzględnieniem uzysku cukru surowego;
b) w przypadku gdy rzeczywiście przywieziona ilość cukru surowego jest mniejsza niż rzeczywiście wywieziona ilość cukru białego, zabezpieczenie ulega przepadkowi w kwocie odpowiadającej różnicy między ilością cukru białego rzeczywiście wywiezionego, a ilością rzeczywiście przywiezionego cukru surowego.
Akapit pierwszy lit. b) stosuje się z uwzględnieniem uzysku cukru surowego.
ROZDZIAŁ VI
INFORMACJE PRZEKAZYWANE PRZEZ PAŃSTWA CZŁONKOWSKIE
Artykuł 17
Informacje dotyczące wydanych pozwoleń na wywóz
W odniesieniu do wywozu do państw trzecich każde państwo członkowskie informuje Komisję do 15 dnia każdego miesiąca odnośnie do poprzedniego miesiąca:
a) o ilościach, na które zostały faktycznie wydane pozwolenia, wraz z kwotami refundacji wywozowych ustalonych na podstawie art. 33 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 318/2006, z podziałem na:
- cukier biały objęty kodami CN 17019100, 17019910 oraz 17019990,
- cukier surowy w stanie naturalnym (tel quel) objęty kodami CN 17011190 oraz 17011290,
- syropy sacharozowe, wyrażone jako cukier biały, objęte kodami CN 17026090, 17029060, 17029071, 17029099 oraz 21069059,
- izoglukozę, wyrażoną jako sucha masa, objętą kodami CN 17024010, 17026010, 17029030 oraz 21069030,
- syrop inulinowy, wyrażony jako sucha masa ekwiwalentu cukru/izoglukozy, objęty kodem CN ex17026090;
b) o ilościach cukru białego objętego kodem CN nr 17019910, na które zostały faktycznie wydane pozwolenia wraz z kwotami refundacji wywozowych ustalonych zgodnie z art. 33 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 318/2006;
c) o ilościach, z odpowiadającymi kwotami refundacji wywozowych ustalonych na podstawie art. 33 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 318/2006, cukru białego, ilościach cukru surowego i syropu sacharozowego, wyrażonego jako cukier biały, oraz ilościach izoglukozy, wyrażonej jako sucha masa, na które zostały faktycznie wydane pozwolenia na wywóz w celu wywozu w postaci produktów określonych w art. 1 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 2201/96 [15].
Artykuł 18
Informacje na temat wywiezionych ilości
Każde państwo członkowskie informuje Komisję:
1) nie później niż do końca każdego miesiąca kalendarzowego odnośnie do poprzedniego miesiąca kalendarzowego, o ilościach cukru białego, o którym mowa w art. 17 lit. b), wywiezionego zgodnie z art. 8 ust. 4 i 5 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000;
2) dla każdego miesiąca kalendarzowego, lecz nie później niż do końca trzeciego miesiąca kalendarzowego następującego po danym miesiącu kalendarzowym:
a) o ilościach, z odpowiadającymi kwotami refundacji wywozowych, cukru i syropu wyrażonych jako cukier biały, określonych w art. 5 ust. 1 tiret czwarte rozporządzenia (WE) nr 1291/2000, wywiezionych bez dalszego przetwarzania i bez pozwolenia na wywóz;
b) o objętych kwotami ilościach cukru, wywiezionych jako cukier biały lub w postaci produktów przetworzonych wyrażonych jako cukier biały, na które zostały wydane pozwolenia na wywóz w celu zrealizowania wspólnotowej lub krajowej pomocy żywnościowej w ramach konwencji międzynarodowych lub innych programów uzupełniających oraz w celu zrealizowania innych wspólnotowych środków w zakresie bezpłatnych dostaw żywności;
c) w przypadku wywozu, o którym mowa w art. 4 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 800/1999, o ilościach cukru i syropów sacharozowych wyrażonych jako cukier biały oraz izoglukozy wyrażonej jako sucha masa, wywiezionych bez dalszego przetwarzania, wraz z podaniem kwot odpowiadających refundacji;
d) o ilościach cukru białego wraz z odpowiednimi kwotami refundacji wywozowych, ustalonych zgodnie z art. 33 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 318/2006, o ilościach cukru surowego i syropu sacharozowego wyrażonych jako cukier biały oraz o ilościach izoglukozy, wyrażonej jako sucha masa, wywiezionych w postaci produktów, o których mowa w załączniku II do rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 [16], oraz w postaci produktów, o których mowa w załączniku II do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1043/2005 [17];
e) w przypadku wywozu, o którym mowa w art. 17 lit. c) i d), tego artykułu o ilościach wywiezionych bez refundacji.
Notyfikacje, o których mowa w lit. d) oraz e), są przekazywane Komisji oddzielnie dla każdego rozporządzenia mającego zastosowanie do danego produktu przetworzonego.
Artykuł 19
Informacje dotyczące pozwoleń na przywóz
Każde państwo członkowskie informuje Komisję:
1) każdego miesiąca odnośnie do poprzedniego miesiąca, o ilościach tel quel cukru białego oraz surowego, innego niż cukier preferencyjny, syropów cukrowych, izoglukozy i syropu inulinowego, na które zostały faktycznie wydane pozwolenia na przywóz;
(2) każdego tygodnia odnośnie do poprzedniego tygodnia, o ilościach cukru białego oraz ilościach tel quel cukru surowego, na które zostały wydane pozwolenia na przywóz lub pozwolenia na wywóz zgodnie z art. 13;
(3) dla każdego kwartału, lecz nie później niż do końca drugiego miesiąca kalendarzowego następującego po danym kwartale, oddzielnie, o ilościach cukru przywiezionego z państw trzecich i wywiezionych jako produkty kompensacyjne w ramach ustaleń dotyczących uszlachetniania czynnego, o którym mowa w art. 116 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
Artykuł 20
Doraźne przekazywanie informacji dotyczących pozwoleń na wywóz bez refundacji
Na wniosek Komisji i we wskazanym okresie państwa członkowskie bezzwłocznie przystępują do codziennego powiadamiania Komisji:
a) o wszystkich wnioskach o pozwolenia na wywóz produktów podlegających refundacji ustalanej okresowo w ilościach przekraczających 10 ton;
b) ilościach, na które wpływ miały działania podjęte na mocy art. 9 ust. 1.
Artykuł 21
Środki komunikacji
Informacje od państw członkowskich, przewidziane w niniejszym rozdziale, przekazuje się w postaci elektronicznej, z użyciem formularzy dostarczonych państwom członkowskim przez Komisję.
ROZDZIAŁ VII
ZARZĄDZANIE PRZYWOZEM
SEKCJA 1
Obliczanie cen cif dla cukru białego i cukru surowego
Artykuł 22
Określanie cen cif
Komisja ustala ceny cif dla cukru białego i cukru surowego w oparciu o najkorzystniejsze możliwości zakupu na rynku światowym.
Ceny te są obliczane zgodnie z art. 23–26.
Artykuł 23
Uwzględniane informacje
Przy ustalaniu najkorzystniejszych możliwości zakupu na rynku światowym uwzględniane są wszystkie informacje, do których Komisja ma dostęp bezpośrednio lub które są jej przekazywane przez właściwe agencje państw członkowskich, odnoszące się do:
a) ofert składanych na rynku światowym;
b) cen notowanych na najważniejszych giełdach w zakresie międzynarodowego obrotu cukrem;
c) cen odnotowywanych na najważniejszych rynkach państw trzecich;
d) transakcji sprzedaży zawieranych w ramach międzynarodowej wymiany handlowej.
Artykuł 24
Informacje nieuwzględniane
Przy ustalaniu najkorzystniejszych możliwości zakupu informacje nie są uwzględniane, gdy:
a) towar nie posiada dobrej i właściwej jakości handlowej; lub
b) możliwość zakupu po cenie zamieszczonej w ofercie dotyczy tylko niewielkiej ilości towaru nieodzwierciedlającej sytuacji rynkowej; lub
c) ogólny rozwój cen lub informacje posiadane przez Komisję nasuwają przypuszczenie, że rozważana cena ofertowa nie odzwierciedla faktycznych tendencji rynkowych.
Artykuł 25
Korekta do poziomu cen portu w Rotterdamie
1.
Ceny, które nie obowiązują dla dostaw masowych cif Rotterdam, podlegają dostosowaniu.
Przy korekcie uwzględniane są w szczególności różnice kosztów transportu towaru między portem załadunku i portem przeznaczenia z jednej strony oraz portem załadunku i Rotterdamem z drugiej strony.
2.
Jeżeli cena odnosi się do towaru pakowanego w worki, zostaje zmniejszona o 0,88 EUR na 100 kilogramów.
Artykuł 26
Korekta do jakości standardowej
1.
Przy dostosowywaniu cen obowiązujących w przypadku niestandardowej jakości:
a) w odniesieniu do cukru białego stosuje się premie lub obniżki ustalone stosownie do art. 18 rozporządzenia (WE) nr 318/2006/EWG;
b) w odniesieniu do cukru surowego stosuje się współczynniki korygujące uzyskane w wyniku podzielenia liczby 92 przez procentowy uzysk cukru, do którego odnosi się cena.
2.
Uzysk jest obliczany metodą opisaną w pkt III ust. 3 załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 318/2006.
SEKCJA 2
Określenie jakości standardowej i obliczanie ceny cif dla melasy
Artykuł 27
Jakość standardowa melasy
Melasa jakości standardowej posiada:
a) dobrą i właściwą jakość rynkową;
b) całkowitą zawartość cukru na poziomie 48 %.
Artykuł 28
Określanie cen cif
Komisja ustala ceny cif dla melasy na podstawie najkorzystniejszych możliwości zakupu na rynku światowym.
Ceny te są obliczane zgodnie z art. 29–33.
Artykuł 29
Uwzględniane informacje
Przy ustalaniu najkorzystniejszych możliwości zakupu na rynku światowym uwzględniane są wszystkie informacje odnoszące się do:
a) ofert składanych na rynku światowym;
b) cen odnotowywanych na najważniejszych rynkach państw trzecich;
c) transakcji sprzedaży zawieranych w ramach międzynarodowej wymiany handlowej, do których Komisja ma dostęp bezpośrednio lub które są jej przekazywane przez właściwe agencje państw członkowskich.
Artykuł 30
Informacje nieuwzględniane
Przy ustalaniu najkorzystniejszych możliwości zakupu informacje nie są uwzględniane, gdy:
a) towar nie posiada dobrej i właściwej jakości handlowej; lub
b) możliwość zakupu po cenie zamieszczonej w ofercie dotyczy tylko niewielkiej ilości towaru nie odzwierciedlającej sytuacji rynkowej; lub
c) ogólny rozwój cen lub informacje posiadane przez Komisję nasuwają przypuszczenie, że rozważana cena ofertowa nie odzwierciedla faktycznych tendencji rynkowych.
Artykuł 31
Korekta do poziomu cen portu w Amsterdamie
Ceny, które nie obowiązują dla dostaw masowych cif Amsterdam, podlegają dostosowaniu.
Przy korekcie uwzględniane są w szczególności różnice kosztów transportu towaru między portem załadunku i portem przeznaczenia z jednej strony oraz portem załadunku i Amsterdamem z drugiej strony.
Artykuł 32
Korekta do jakości standardowej
Ceny określone podczas ustalania najkorzystniejszych możliwości zakupu oraz nieodnoszące się do jakości standardowej zostają:
a) zwiększone o jedną czterdziestą ósmą za każdy punkt procentowy całkowitej zawartości cukru, w przypadku gdy zawartość cukru w danej melasie wynosi mniej niż 48 %;
b) pomniejszone o jedną czterdziestą ósmą za każdy punkt procentowy całkowitej zawartości cukru, w przypadku gdy zawartość cukru w danej melasie wynosi więcej niż 48 %.
Artykuł 33
Cena średnia
Podczas ustalania najkorzystniejszych możliwości zakupu na rynku światowym istnieje możliwość przyjęcia za podstawę wartości średniej z kilku cen, o ile taką średnią można uznać za reprezentatywną dla rzeczywistych tendencji rynkowych.
SEKCJA 3
Dodatkowe cło przywozowe
Artykuł 34
Dodatkowe cło na melasę
1. Dodatkowe cła przywozowe, o których mowa w art. 27 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 318/2006, mają zastosowanie w odniesieniu do melasy objętej kodami CN 17031000 oraz 17039000.
2. Do celów niniejszego rozporządzenia reprezentatywne ceny melasy na rynku światowym lub na rynku przywozowym Wspólnoty, o których mowa w art. 27 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 318/2006, oznaczają ceny cif dla tego rodzaju produktów, określone przez Komisję zgodnie z przepisami sekcji 2, zwane dalej "cenami reprezentatywnymi melasy".
Ceny te są ustalane na każdy rok gospodarczy zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 39 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 318/2006. Komisja może je zmieniać w tym okresie, jeżeli posiadane przez nią informacje wskazują na zmianę o co najmniej 0,5 EUR na 100 kilogramów w stosunku do ustalonych wcześniej cen reprezentatywnych.
3.
Do 15 dnia każdego miesiąca państwa członkowskie przekazują Komisji posiadane przez siebie informacje, o których mowa w art. 29.
Artykuł 35
Ceny progowe melasy
Za 100 kilogramów melasy o jakości standardowej, o której mowa w art. 27 niniejszego rozporządzenia, cena progowa, o której mowa w art. 27 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 318/2006, stanowi równowartość:
a) 7,90 EUR w odniesieniu do melasy objętej kodem CN 17031000;
b) 8,20 EUR w odniesieniu do melasy objętej kodem CN 17039000.
Artykuł 36
Dodatkowe cło na produkty cukrownicze
1. Dodatkowe cła przywozowe, o których mowa w art. 27 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 318/2006, mają zastosowanie w odniesieniu do produktów oznaczanych kodami 17011110, 17011190, 17011210, 17011290, 17019100, 17019910, 17019990 oraz 17029099.
2. Do celów niniejszego rozporządzenia reprezentatywne ceny cukru białego i surowego na rynku światowym lub na rynku przywozowym Wspólnoty, o których mowa w art. 27 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 318/2006, oznaczają ceny cif dla tego rodzaju produktów ustanowione zgodnie z przepisami sekcji 1, zwane dalej "cenami reprezentatywnymi cukru".
Ceny te są ustalane na każdy rok gospodarczy zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 39 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 318/2006. Komisja może je zmieniać w tym okresie, jeżeli wahania wartości składników obliczenia powodują wzrost lub spadek o 1,20 EUR lub więcej na 100 kilogramów w stosunku do ustalonych wcześniej cen reprezentatywnych.
3.
Cena reprezentatywna cukru w przypadku produktów objętych kodem CN 17029099 jest ceną reprezentatywną ustaloną dla cukru białego, stosowaną na 1 % zawartości sacharozy na 100 kilogramów netto danego produktu.
Artykuł 37
Ceny progowe produktów cukrowniczych
Cena progowa za 100 kilogramów produktu netto, o której mowa w art. 27 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 318/2006, stanowi równowartość:
a) 53,10 EUR w odniesieniu do cukru białego objętego kodami CN 17019910 i 17019990, o jakości standardowej określonej w pkt II załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 318/2006;
b) 64,70 EUR w odniesieniu do cukru objętego kodem CN 17019100;
c) 54,10 EUR w odniesieniu do surowego cukru buraczanego objętego kodem CN 17011290, o jakości standardowej określonej w pkt III załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 318/2006;
d) 41,30 EUR w odniesieniu do surowego cukru buraczanego objętego kodem CN 17011210, o jakości standardowej określonej w pkt III załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 318/2006;
e) 55,20 EUR w odniesieniu do surowego cukru trzcinowego objętego kodem CN 17011190, o jakości standardowej określonej w pkt III załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 318/2006;
f) 41,80 EUR w odniesieniu do surowego cukru trzcinowego objętego kodem CN 17011110, o jakości standardowej określonej w pkt III załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 318/2006;
g) 1,184 EUR w odniesieniu do produktów objętych kodem CN 17029099 na 1 % zawartości sacharozy.
Artykuł 38
Dowody
1. Wysokość dodatkowych ceł przywozowych dla każdego z rodzajów melasy, o których mowa w art. 34 ust. 1, oraz produktów cukrowniczych, o których mowa w art. 36 ust. 1, ustala się na podstawie ceny importowej cif danej przesyłki, zgodnie z art. 39.
W przypadku melasy cena importowa cif danej przesyłki jest przeliczana na cenę melasy o jakości standardowej poprzez korektę, o której mowa w art. 32.
W przypadku cukru białego lub surowego cena importowa cif danej przesyłki jest przeliczana odpowiednio na cenę cukru o jakości standardowej, określonej odpowiednio w pkt II oraz pkt III załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 318/2006, lub cenę równoważną dla produktu objętego kodem CN 17029099.
2. Jeżeli cena importowa cif na 100 kilogramów przesyłki przekracza stosowną cenę reprezentatywną melasy, o której mowa w art. 34 ust. 2, lub cenę reprezentatywną cukru, o której mowa w art. 36 ust. 2, importer przedstawia właściwym organom importującego państwa członkowskiego przynajmniej następujące dowody:
a) umowę kupna lub dokument równoważny;
b) umowę ubezpieczenia;
c) fakturę;
d) świadectwo pochodzenia (gdzie jest to stosowne);
e) umowę przewozu;
f) konosament — w przypadku transportu morskiego.
W celu zweryfikowania ceny importowej cif danej przesyłki organy importującego państwa członkowskiego mogą zażądać dodatkowych informacji lub dokumentów uznanych za niezbędne.
3. W przypadku, o którym mowa w ust. 2, importer wnosi zabezpieczenie, o którym mowa w art. 248 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93, równe różnicy między wysokością dodatkowego cła przywozowego, obliczonego na podstawie ceny reprezentatywnej mającej zastosowanie w odniesieniu do danego produktu, a wysokością dodatkowego cła przywozowego obliczonego na podstawie ceny importowej cif danej przesyłki.
4.
Złożone zabezpieczenie jest zwalniane w stopniu, w jakim zostały udowodnione, w sposób zgodny z wymogami właściwych organów, warunki rozdysponowania towaru.
W przeciwnym wypadku zabezpieczenie przepada w drodze zapłaty dodatkowych ceł przywozowych.
5.
Jeżeli przy weryfikacji właściwe organy stwierdzą, że wymogi niniejszego artykułu nie zostały spełnione, ściągają należne cło zgodnie z art. 220 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
Kwota cła, która ma zostać odzyskana lub pozostaje do odzyskania, obejmuje odsetki narosłe od daty dopuszczenia do swobodnego obrotu do daty ściągnięcia cła.
Stosowana jest stopa procentowa obowiązująca w odniesieniu do ściągania należności na mocy prawa krajowego
Artykuł 39
Obliczanie dodatkowego cła przywozowego
Jeżeli różnica między daną ceną progową melasy, o której mowa w art. 34, lub ceną progową produktów cukrowniczych, cukrowniczych której mowa w art. 36, a ceną importową cif danej przesyłki:
a) wynosi 10 % lub mniej niż 10 % ceny progowej, dodatkowe cło wynosi zero;
b) wynosi powyżej 10 %, ale nie więcej niż 40 % ceny progowej, dodatkowe cło wynosi 30 % kwoty przekraczającej 10 %;
c) wynosi powyżej 40 %, ale nie więcej niż 60 % ceny progowej, dodatkowe cło wynosi 50 % kwoty przekraczającej 40 %, do której dodawane jest dodatkowe cło, o którym mowa w lit. b);
d) wynosi powyżej 60 %, ale nie więcej niż 75 % ceny progowej, dodatkowe cło wynosi 70 % kwoty przekraczającej 60 %, do której dodawane są dodatkowe cła, o których mowa w lit. b) i c);
e) wynosi powyżej 75 % ceny progowej, dodatkowe cło wynosi 90 % kwoty przekraczającej 75 %, do której dodawane są dodatkowe cła, o których mowa w lit. b), c) i d).
SEKCJA 4
Zawieszenie lub zmniejszenie ceł przywozowych na melasę
Artykuł 40
Zawieszenie ceł przywozowych na melasę
Jeżeli cena reprezentatywna melasy, o której mowa w art. 34 ust. 2, plus cło przywozowe obowiązujące w odniesieniu do melasy z trzciny cukrowej objętej kodem CN 17031000 lub w odniesieniu do melasy z buraków cukrowych objętej kodem CN 17039000, dla danego produktu przekraczają cenę 8,21 EUR/100 kg, wówczas cła przywozowe są zawieszane i zastępowane kwotą stanowiącą różnicę stwierdzoną przez Komisję. Kwota ta jest ustalana jednocześnie z cenami reprezentatywnymi, o których mowa w art. 34 ust. 2.
Jeżeli jednak istnieje ryzyko, że zawieszenie ceł przywozowych może być niekorzystne dla wspólnotowego rynku melasy, można ustanowić przepis dotyczący niestosowania zawieszenia przez określony okres zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 39 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 318/2006.
Artykuł 41
Preferencyjny przywóz melasy
1.
Łączne cło przywozowe obowiązujące w odniesieniu do melasy trzcinowej objętej kodem CN 17031000 lub w odniesieniu do melasy buraczanej objętej kodem CN 17039000 pochodzącej z państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku (państw AKP) zostaje zmniejszone do zera dla ilości nieprzekraczajacej kontyngentu w wysokości 600000 ton na rok gospodarczy.
Jednakże w roku gospodarczym 2006/2007 kontyngent ten wyniesie 750000 ton.
2.
Do celów niniejszego artykułu pojęcie "produkt pochodzący" i metody współpracy administracyjnej są określone w protokole nr 1 załączonym do Porozumienia z Cotonou.
3.
Komisja zarządza kontyngentem taryfowym, o którym mowa w ust. 1, zgodnie z art. 308a, 308b i 308c rozporządzenia (EWG) nr 2454/93.
SEKCJA 5
Obliczanie zawartości sacharozy w cukrze surowym i niektórych syropach
Artykuł 42
Metody obliczeń
1.
Jeśli uzysk z przywożonego cukru surowego, jak określono zgodnie z pkt III załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 318/2006, różni się od uzysku ustalonego dla jakości standardowej, stawki celne według taryfy celnej na produkty objęte kodami CN 17011110 i 17021210 oraz dodatkowe cło na produkty objęte kodami CN 17011110, 17011190, 17011210 i 17021290, nakładane na 100 kilogramów wymienionego cukru surowego, obliczane są przez pomnożenie odpowiedniej stawki celnej ustalonej dla cukru surowego o jakości standardowej przez współczynnik korygujący.
Współczynnik korygujący jest wynikiem podzielenia procentu uzysku z przywożonego cukru surowego przez 92.
2.
W odniesieniu do produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 318/2006, zawartość sacharozy z uwzględnieniem innych cukrów wyrażonych w postaci sacharozy jest określana metodą Landa i Eynona (metody redukcji miedzi) w roztworze inwertowanym według Clergeta-Herzfelda.
Określona w ten sposób całkowita zawartość cukru jest wyrażana jako sacharoza przez pomnożenie jej przez 0,95.
Niemniej jednak zawartość sacharozy, w tym innych cukrów wyrażonych jako sacharoza, w produktach zawierających poniżej 85 % sacharozy lub innych cukrów wyrażonych jako sacharoza oraz cukru inwertowanego wyrażonego jako sacharoza, jest określana poprzez ustalenie zawartości suchej masy.
Zawartość suchej masy określa się zgodnie z ciężarem właściwym roztworu rozcieńczonego w proporcji 1:1 wagowo, a dla produktów w formie stałej przez suszenie.
Zawartość suchej masy jest wyrażana jako sacharoza pomnożona przez współczynnik 1.
3. W odniesieniu do produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. d) oraz g) rozporządzenia (WE) nr 318/2006, zawartość suchej masy określa się zgodnie z drugim akapitem ust. 2 niniejszego artykułu.
4. W odniesieniu do produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. e) rozporządzenia (WE) nr 318/2006, przeliczenia na ekwiwalent sacharozy dokonuje się poprzez pomnożenie zawartości suchej masy określonej zgodnie z drugim akapitem ust. 2 niniejszego artykułu przez współczynnik 1,9.
ROZDZIAŁ VIII
UCHYLENIE I PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 43
Uchylenie
Niniejszym uchyla się rozporządzenie (EWG) nr 784/68, rozporządzenie (EWG) nr 785/68, rozporządzenie (WE) nr 1422/95, rozporządzenie (WE) nr 1423/95, rozporządzenie (WE) nr 1464/95 oraz rozporządzenie (WE) nr 2135/95.
Jednakże rozporządzenie (WE) nr 1464/95 nadal ma zastosowanie w odniesieniu do pozwoleń wydanych na mocy jego przepisów przed dniem 1 lipca 2006 r.
Artykuł 44
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 lipca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 952/2006
z dnia 29 czerwca 2006 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 318/2006 w odniesieniu do zarządzania rynkiem wewnętrznym cukru oraz systemu kwot
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 318/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 40,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Stosowanie systemu kwot w sektorze cukru wymaga dokładnego zdefiniowania pojęć produkcji przez przedsiębiorstwo cukru, izoglukozy lub syropu inulinowego.
Należy ograniczyć do szczególnych przypadków możliwość zaliczenia części produkcji jednego przedsiębiorstwa innemu przedsiębiorstwu, które wyprodukowało cukier w ramach umowy kontraktacji.
(2) Artykuł 17 rozporządzenia (WE) nr 318/2006 przewiduje, że państwa członkowskie wydają zatwierdzenie na wniosek przedsiębiorstwa produkującego cukier, izoglukozę lub syrop inulinowy, a także na wniosek zakładów przetwarzających te produkty na jeden z produktów określonych w art. 13 wspomnianego rozporządzenia.
Należy doprecyzować treść wniosku o zatwierdzenie, który producenci cukru, izoglukozy lub syropu inulinowego, a także zakłady rafinacyjne powinny przedłożyć właściwym organom państw członkowskich.
Niezbędne jest zdefiniowanie zobowiązań, które przedsiębiorstwo musi podjąć w następstwie dokonanego zatwierdzenia, a w szczególności obowiązku prowadzenia ewidencji ilości surowców przyjętych, przetworzonych i wywiezionych w postaci produktu końcowego.
(3) Należy ustalić zobowiązania państw członkowskich w zakresie kontroli zatwierdzonych przedsiębiorstw i określić wystarczająco odstraszający system kar.
(4) Artykuł 4 rozporządzenia (WE) nr 318/2006 przewiduje system informacji o cenach stosowanych na rynku cukru.
Artykuł 17 wspomnianego rozporządzenia przewiduje dostarczenie przez zatwierdzone przedsiębiorstwa informacji o ilości sprzedanego cukru białego oraz cenach i warunkach sprzedaży.
Należy określić częstotliwość i treść informacji o ustalonych cenach, które producenci cukru i zakłady rafinacyjne muszą sporządzić i przekazać Komisji.
W celu uzyskania krótkoterminowej prognozy istotne jest, aby przedsiębiorstwa sporządzały i przekazywały również średnie prognozowane ceny sprzedaży na trzy kolejne miesiące.
Zatwierdzone przedsiębiorstwa, które wykorzystują cukier do jego przetworzenia na jeden z produktów wymienionych w art. 13 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 318/2006, również powinny sporządzić i przekazać Komisji informację o cenach zakupionego cukru, na tych samych zasadach i z taką samą częstotliwością jak producenci cukru.
(5) W celu zapewnienia publikacji danych o poziomie cen zgodnie z art. 4 rozporządzenia (WE) nr 318/2006, przy jednoczesnym zachowaniu poufności danych, należy przewidzieć, aby Komisja informowała Komitet Zarządzający ds. Cukru dwa razy w roku o średnich cenach cukru białego wprowadzonego do obrotu na rynku wspólnotowym w ciągu poprzedniego półrocza, przy zachowaniu rozróżnienia na cukier kwotowy i cukier pozakwotowy.
(6) Przewiduje się sprawozdanie na temat oceny działania systemu rejestrowania cen i informowania o nich, przewidziane w niniejszym rozporządzeniu, aby zaproponować istotne ulepszenia, jak rónież wprowadzenie informatycznego systemu informowania o cenach.
W oczekiwaniu na te ulepszenia, jako środek przejściowy w latach 2006 i 2007, ceny ustalone przez przedsiębiorstwa muszą być przekazywane bezpośrednio Komisji, dla celów informacyjnych w ramach Komitetu Zarządzającego ds. Cukru.
(7) W przypadku gdy stosowane są przepisy art. 14 lub art. 19 rozporządzenia (WE) nr 318/2006, producent może przenieść część swojej produkcji na kolejny rok gospodarczy, tak aby była ona traktowana jako część produkcji z tego roku.
W konsekwencji dla tego roku gospodarczego producent zobligowany jest zawrzeć umowy na dostawy buraków po cenie minimalnej wyłącznie w odniesieniu do ilości cukru mieszczącej się w ramach jego podstawowej kwoty, której jeszcze nie wykorzystał.
(8) W celu zapewnienia prawidłowego działania systemu kwot należy zdefiniować pojęcia "przedsiewne" oraz "cena minimalna", o których mowa w art. 6 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 318/2006. Ustalając inną datę zakończenia zasiewów, należy uwzględnić warunki rolnicze i środowiskowe specyficzne dla uprawy buraków w niektórych regionach Włoch.
(9) Artykuł 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 318/2006 przewiduje, że cena minimalna jest korygowana poprzez podwyższenie lub obniżenie ceny, aby umożliwić uwzględnienie odchyleń od jakości standardowej.
Jakość, a w związku z tym wartość buraków cukrowych, w znacznym stopniu zależy od zawartości cukru.
Najbardziej odpowiednią metodą ustalenia wartości buraków o jakości odbiegającej od jakości standardowej jest ustanowienie skali wzrostów i obniżek cen wyrażonych jako procent ceny minimalnej.
(10) Artykuł 8 rozporządzenia (WE) nr 318/2006 przewiduje przydzielenie dodatkowych kwot cukru.
Przydział ten, który ma na celu ułatwienie przejścia z poprzedniego systemu kwot do systemu obecnego, powinien zostać zarezerwowany dla przedsiębiorstw, które korzystały z kwot w latach 2005/2006.
Należy ponadto uściślić, w jakich warunkach przydział jest możliwy dla roku gospodarczego 2006/2007.
(11) Artykuł 9 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 318/2006 przewiduje przydzielenie dodatkowych kwot izoglukozy. Dane państwa członkowskie powinny przydzielać te kwoty przedsiębiorstwom proporcjonalnie do kwoty izoglukozy, jaka została im przyznana, w poszanowaniu zasady niedyskryminacji. Niezbędne jest ustalenie daty końcowej dokonania jednorazowej opłaty przewidzianej w art. 9 ust. 3 wspomnianego rozporządzenia.
(12) Artykuł 2 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 318/2006 definiuje produkcję cukru kwotowego jako produkcję ilości cukru przypisaną do danego roku gospodarczego w ramach kwoty danego przedsiębiorstwa. W ust. 9 wspomnianego artykułu zdefiniowano pojęcie buraka cukrowego jako buraka przetwarzanego na cukier kwotowy.
Niezbędne jest zatem ustanowienie przepisów w sprawie przyznania produkcji cukru do danego roku gospodarczego, przy jednoczesnym pozostawieniu państwom członkowskim marginesu elastyczności przewidzianego dla sytuacji specyficznych związanych z produkcją cukru z buraków jesiennych oraz produkcją cukru trzcinowego.
(13) W celu zapewnienia skutecznego zarządzania systemem kwotowym, określenia miesięcznego spożycia cukru oraz sporządzenia bilansu zaopatrzenia należy ustanowić przepisy w sprawie powiadomień przekazywanych z jednej strony pomiędzy zatwierdzonymi przedsiębiorstwami a państwami członkowskimi, a z drugiej strony między państwami członkowskimi a Komisją.
Powiadomienia te powinny dotyczyć zapasów, wielkości produkcji i obszarów zasiewu.
(14) Artykuł 18 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 318/2006 przewiduje środki interwencji w postaci interwencyjnego skupu cukru.
Wdrażanie wspólnotowych środków interwencyjnych wymaga, aby cukier był przejmowany przez agencje interwencyjne w określonym miejscu.
Stosownie do tego przejmowany może być tylko cukier znajdujący się w miejscu składowania zatwierdzonym w chwili przedstawiania oferty.
(15) W celu umożliwienia dostępu do skupu interwencyjnego na obszarach, gdzie jest to szczególnie niezbędne z uwagi na znaczenie produkcji na tych obszarach, maksymalna ilość ustalona w art. 18 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 318/2006 powinna początkowo zostać rozdzielona między wszystkie produkujące państwa członkowskie w zależności od ich kwot produkcji cukru. Należy wprowadzić możliwość dostosowania tego podziału z jednej strony przed każdym nowym rokiem gospodarczym, uwzględniając zmiany wynikłe przy przyznaniu kwot państwom członkowskim, a z drugiej strony w trakcie każdego roku w celu dokonania ewentualnego przesunięcia niewykorzystanych kwot.
(16) W odniesieniu do warunków przyznawania i wycofywania zatwierdzenia miejsc składowania należy wziąć pod uwagę wymogi przechowywania cukru w dobrym stanie oraz jego łatwo dostępny odbiór, jak również zdolności wyładunkowe
(17) Nie należy dopuszczać do interwencji cukru posiadającego właściwości, które będą stanowić przeszkodę w późniejszym jego zbywaniu i prawdopodobnie powodować utratę jego właściwości podczas składowania, oraz określić jego minimalną wymaganą jakość.
Ponadto należy zapewnić, aby umowa składu, od której uzależnia się zakup cukru interwencyjnego, była zawarta między agencją interwencyjną a sprzedawcą.
(18) Aby ułatwić zarządzanie mechanizmami interwencji, cukier powinien być oferowany partiami; należy dlatego określić, co to jest partia, w szczególności ustalając wielkość partii.
(19) Agencja interwencyjna musi znać wszelkie fakty potrzebne do ustalenia, czy oferta odpowiada wszystkim wymaganym warunkom.
W tym celu strona składająca ofertę musi przedstawić jej wszystkie niezbędne informacje.
(20) Rozporządzenie (WE) nr 318/2006 przewiduje w art. 18 ust. 2, że ceny skupu są dostosowywane, gdy jakość cukru odbiega od jakości standardowej.
Należy zatem sporządzić tabele wzrostu i obniżek cen uwzględniające jakość oferowanego cukru i stosowane do cen skupu.
Tabele i obniżki, jakie z nich wynikają, można ustalić na podstawie obiektywnych danych zwykle wykorzystywanych w transakcjach handlowych.
(21) Cukier będący w posiadaniu agencji interwencyjnych musi być sprzedawany między odbiorcami wspólnotowymi w sposób niedyskryminujący oraz na możliwie jak najlepszych warunkach ekonomicznych.
Z zasady cele te mogą być osiągnięte przy wykorzystaniu systemu przetargów.
Aby uniemożliwić zbyt cukru na niekorzystnych warunkach rynkowych, zaproszenia do składania ofert powinny być uzależnione od uzyskania uprzedniego zezwolenia.
W pewnych okolicznościach preferowane jest zastosowanie innych procedur niż przetargi.
(22) Aby zapewnić, że wszystkie zainteresowane strony we Wspólnocie są równo traktowane, zaproszenia do składania ofert, wydane przez agencje interwencyjne, muszą odpowiadać jednolitym regułom.
W związku z tym konieczne jest zapewnienie, że cukier jest rzeczywiście przekazany do zamierzonego wykorzystania.
(23) Kryteria stosowane do ustalania kategorii sprzedanego cukru białego oraz wydajności sprzedanego cukru surowego powinny być takie same jak kryteria stosowane, gdy cukier jest skupowany przez agencje interwencyjne.
Równość traktowania wszystkich zainteresowanych stron może być zapewniona tylko przez wprowadzenie jednolitych i dokładnie określonych przepisów w celu dostosowania, w zależności od przypadku, ceny sprzedaży lub refundacji eksportowych, a także korygujących pozwoleń na wywóz, w przypadku gdy stwierdza się, że cukier ma inną jakość niż podana w zaproszeniu do składania ofert.
(24) Dla jasności należy uchylić rozporządzenie Komisji (WE) nr 1261/2001 z dnia 27 czerwca 2001 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/2001 w odniesieniu do umów na dostawy buraków oraz wzrostów i obniżek cen mających zastosowanie do ceny buraków [2], rozporządzenie Komisji (WE) nr 1262/2001 z dnia 27 czerwca 2001 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/2001 w odniesieniu do zakupu i sprzedaży cukru przez agencje interwencyjne [3] oraz rozporządzenie Komisji (WE) nr 314/2002 z dnia 20 lutego 2002 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania systemu kwot w sektorze cukru [4] i zastąpić je nowym rozporządzeniem.
(25) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
PRZEPISY WSTĘPNE
Artykuł 1
Przedmiot
Niniejsze rozporządzenie ustanawia szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 318/2006, w szczególności w odniesieniu do określenia produkcji, zatwierdzania producentów i zakładów rafinacyjnych, systemu cen i kwot, jak również warunków zakupu i sprzedaży cukru interwencyjnego.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:
a) "surowiec": buraki cukrowe, trzcina cukrowa, cykoria, zboża, cukier do rafinacji lub każda inna postać pośrednia tych produktów z przeznaczeniem do przetworzenia na produkt końcowy;
b) "produkt końcowy": cukier, syrop inulinowy lub izoglukoza;
c) "producent": przedsiębiorstwo produkujące produkty końcowe, z wyjątkiem zakładów rafinacyjnych, określone w art. 2 ust. 13 rozporządzenia (WE) nr 318/2206;
d) "miejsce składowania": silos lub magazyn.
ROZDZIAŁ II
OKREŚLENIE PRODUKCJI
Artykuł 3
Produkcja cukru
1.
Do celów stosowania tytułu II rozporządzenia (WE) nr 318/2006 "produkcja cukru" oznacza łączną ilość wyrażoną jako cukier biały:
a) cukru białego;
b) cukru surowego;
c) cukru inwertowanego;
d) syropów należących do jednej z następujących kategorii, zwanych dalej "syropami":
i) syropy sacharozy lub cukru inwertowanego, o stopniu czystości co najmniej 70 % i produkowane z buraków cukrowych;
ii) syropy sacharozy lub cukru inwertowanego, o czystości co najmniej 75 % i produkowane z trzciny cukrowej.
2.
W zakres produkcji cukru nie wchodzą:
a) ilości cukru białego wyprodukowane z cukru surowego lub syropów, które nie zostały wyprodukowane w przedsiębiorstwie, w którym wytworzono cukier biały;
b) ilości cukru białego wyprodukowane z cukru surowego, syropów i okruszyn cukru, które nie zostały wyprodukowane podczas tego samego roku gospodarczego; w którym został wytworzony dany cukier biały;
c) ilości cukru surowego wyprodukowane z syropów, które nie zostały wyprodukowane w przedsiębiorstwie wytwarzającym cukier surowy;
d) ilości cukru surowego wyprodukowane z syropów, które nie zostały wyprodukowane w tym samym roku gospodarczym, w którym dany cukier surowy został wytworzony;
e) ilości cukru surowego przetworzone na cukier biały w czasie danego roku gospodarczego w przedsiębiorstwie, które je wyprodukowało;
f) ilości syropów przetworzone na cukier lub cukier inwertowany w czasie danego roku gospodarczego w przedsiębiorstwie, w którym je wyprodukowano;
g) ilości cukru, cukru inwertowanego oraz syropów wyprodukowanych na mocy ustaleń o czynnym uszlachetnieniu;
h) ilości cukru inwertowanego wyprodukowane z syropów, które nie zostały wyprodukowane w przedsiębiorstwie wytwarzającym ten cukier inwertowany;
i) ilości cukru surowego wyprodukowane z syropów, które nie zostały wyprodukowane w tym samym roku gospodarczym, w którym dany cukier surowy został wytworzony.
3.
Produkcja cukru jest wyrażana w cukrze białym w następujący sposób:
a) w przypadku cukru białego, z pominięciem różnic jakości;
b) w przypadku cukru surowego, na podstawie uzysku określonego zgodnie z załącznikiem I pkt III rozporządzenia (WE) nr 318/2006;
c) w przypadku cukru inwertowanego, przez pomnożenie produkcji przez współczynnik 1;
d) w przypadku syropów uznanych za półprodukty, na podstawie zawartości cukru ekstraktywnego, określonej zgodnie z ust. 5 niniejszego artykułu;
e) w przypadku syropów, które nie są uznane za półprodukty, na podstawie zawartości cukru wyrażonej jako sacharoza, zgodnie z art. 3 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2135/95 [5].
4.
Okruszyny cukru z poprzedniego roku gospodarczego wyraża się jako cukier biały w stosunku do zawartości sacharozy.
5.
Stopień czystości syropów oblicza się przez dzielenie łącznej zawartości cukru przez zawartość suchej masy.
Zawartość cukru ekstraktywnego oblicza się przez odjęcie różnicy między zawartością suchej masy a stopniem polaryzacji tego syropu, pomnożonej przez 1,70, od stopnia polaryzacji syropu, o którym mowa.
Zawartość suchej masy określa się zgodnie z metodą areometryczną lub metodą refraktometrii.
Jednakże zawartość cukru powstałego z ekstrakcji może być ustalona, na cały rok gospodarczy, na podstawie rzeczywistego uzysku syropów.
Artykuł 4
Produkcja izoglukozy
1.
Do celów stosowania tytułu II rozporządzenia (WE) nr 318/2006, "produkcja izoglukozy" oznacza łączną ilość produktu otrzymanego z glukozy lub jej polimerów, zawierającego w stanie suchym 10 % fruktozy w masie, niezależnie od zawartości fruktozy w nadwyżce ponad ten limit.
Produkcja izoglukozy jest wyrażona jako sucha masa i zarejestrowana zgodnie z ust. 2.
2.
Rejestracja produkcji izoglukozy następuje niezwłocznie po zakończeniu procesu izomeryzacji, ale przed jakimkolwiek działaniem mającym na celu wyodrębnienie składników glukozy i fruktozy lub mającym na celu wytwarzanie mieszanin, poprzez fizyczne odmierzenie objętości produktu jako takiego i określenie zawartości suchej masy przy pomocy refraktometrii.
3.
Każdego producenta izoglukozy zobowiązuje się do bezzwłocznego zgłaszania wszelkich urządzeń mogących służyć izomeryzacji glukozy lub jej polimerów.
Zgłoszenia dokonuje się państwu członkowskiemu, na którego terytorium znajduje się każde urządzenie.
Państwo członkowskie może zażądać od producenta dostarczenia dodatkowych informacji w tej sprawie.
Artykuł 5
Produkcja syropu inulinowego
1.
Do celów stosowania tytułu II rozporządzenia (WE) nr 318/2006 "produkcja syropu inulinowego" oznacza łączną ilość produktu otrzymanego po procesie hydrolizy inuliny lub oligofruktozy, zawierającego w stanie suchym 10 % fruktozy w masie w wolnej postaci lub w postaci sacharozy, niezależnie od zawartości fruktozy w nadwyżce ponad ten limit, o czystości co najmniej 70 %.
Produkcja syropu inulinowego jest wyrażona jako sucha masa odpowiednika cukru/izoglukozy.
Przez "czystość" należy rozumieć procent cukrów prostych i złożonych w suchej masie, ustalony za pomocą metody International Commission for Uniform Methods of Sugar Analysis, dalej zwaną "metodą Icumsa" (ICUMSA method GS7/8/4-24).
2.
Rejestracja produkcji syropu inulinowego odbywa się za pomocą połączenia następujących czynności:
a) fizyczne odmierzenie objętości produktu jako takiego, niezwłocznie po opuszczeniu pierwszego parownika po każdej hydrolizie, ale przed jakąkolwiek czynnością mającą na celu wyodrębnianie składników glukozy i fruktozy lub mającą na celu wytwarzanie mieszanin;
b) określenie zawartości suchej masy przy pomocy refraktometrii i obliczenie zawartości fruktozy w masie w stanie suchym, na podstawie codziennego reprezentatywnego pobierania próbek;
c) przetworzenie zawartości fruktozy na 80 % masy w stanie suchym poprzez pomnożenie ilości określonej w suchej masie przez współczynnik stanowiący stosunek mierzonej zawartości fruktozy w ilości syropu i 80 %;
d) wyrażenie jako odpowiednik cukru/izoglukozy przez zastosowanie współczynnika 1,9.
3.
Każde przedsiębiorstwo niezwłocznie zawiadamia o wszystkich urządzeniach służących do hydrolizy inuliny, a także o rocznej ilości i użyciu produktów wymienionych w ust. 1, których czystość jest jednak niższa niż 70 %.
Informacje te są przedstawiane państwu członkowskiemu, na którego terytorium znajdują się takie urządzenia.
Państwo to może domagać się od przedsiębiorstw wszelkich dodatkowych informacji, w szczególności w celu upewnienia się, że produkty uboczne, o których mowa w pierwszym akapicie, nie są wykorzystywane na rynku wspólnotowym jako substancje słodzące przeznaczone do spożycia przez ludzi.
Najpóźniej do dnia 31 stycznia każdego roku dane państwo członkowskie przekazuje Komisji szczegółowe sprawozdanie zawierające informacje dotyczące poprzedniego roku.
Pierwsze sprawozdanie przekazuje się najpóźniej do dnia 31 stycznia 2007 r.
Artykuł 6
Produkcja realizowana przez przedsiębiorstwo
1.
Do celów stosowania tytułu II rozporządzenia (WE) nr 318/2006 "produkcja cukru, izoglukozy lub syropu inulinowego realizowana przez przedsiębiorstwo" oznacza produkcję cukru, izoglukozy lub syropu inulinowego, określonych w art. 3, 4 i 5 niniejszego rozporządzenia, faktycznie wytworzoną przez to przedsiębiorstwo.
2.
Dla danego roku gospodarczego łączną produkcją cukru, izoglukozy lub syropu inulinowego przedsiębiorstwa jest produkcja, o której mowa w ust. 1:
- zwiększona o ilość cukru, izoglukozy lub syropu inulinowego przeniesioną na ten rok gospodarczy i pomniejszona o ilość cukru, izoglukozy lub syropu inulinowego przeniesioną na następny rok gospodarczy, na podstawie odpowiednio art. 14 i 19 rozporządzenia (WE) nr 318/2006,
- zwiększona o ilość wyprodukowaną przez przetwórców w ramach umów kontraktacji zgodnie z ust. 3 i zmniejszona o ilość wyprodukowaną przez przedsiębiorstwo na rachunek zleceniodawców w ramach umowy kontraktacji zgodnie z ust. 3.
3.
Jeśli dwa przedsiębiorstwa przedłożą zainteresowanemu państwu członkowskiemu podpisane pisemne wnioski, ilość cukru wyprodukowaną przez przedsiębiorstwo (zwane dalej "przetwórcą") w ramach umowy kontraktacji uważa się za część produkcji przedsiębiorstwa (zwanego dalej "zleceniodawcą"), które miało wyprodukować cukier w ramach tej umowy, pod warunkiem że spełniony jest jeden z poniższych warunków:
a) łączna produkcja cukru przetwórcy jest mniejsza od jego kwoty;
b) łączna produkcja cukru przetwórcy i zleceniodawcy jest większa od sumy ich odpowiednich kwot.
Łączną produkcją cukru, określoną w pierwszym akapicie lit. b), realizowaną przez przedsiębiorstwo, jest produkcja, o której mowa w ust. 1, do której dodaje się ilość przeniesioną z poprzedniego roku gospodarczego i ilość wyprodukowaną przez przetwórców na rzecz wspomnianego przedsiębiorstwa w ramach umowy kontraktacji i od której odejmuje się ilość wyprodukowaną przez przedsiębiorstwo na rachunek zleceniodawców w ramach umowy kontraktacji.
Zamiast faktycznie wyprodukowanych ilości, o których mowa w akapicie drugim, właściwe organy państw członkowskich mogą, w przypadku gdy łączna produkcja jest wyższa, wykorzystać produkcję oszacowaną na podstawie umów dostawy zawartych przez przedsiębiorstwa.
4.
Jeżeli zakłady zleceniodawcy i przetwórcy leżą na terytorium różnych państw członkowskich, wniosek określony w ust. 3 zostaje skierowany do dwóch zainteresowanych państw członkowskich.
W takiej sytuacji zainteresowane państwa członkowskie porozumiewają się w kwestii odpowiedzi, której udzielą i podejmują niezbędne kroki w celu sprawdzenia, czy spełniane są warunki określone we wspomnianym ustępie.
5.
Ilość cukru wyprodukowana przez przetwórcę może być uważana za wyprodukowaną przez zleceniodawcę, jeżeli w przypadkach działania siły wyższej, uznanych przez państwo członkowskie, buraki, trzcina lub melasa muszą zostać przetworzone na cukier w przedsiębiorstwie innym niż przedsiębiorstwo zleceniodawcy.
ROZDZIAŁ III
ZATWIERDZANIE PRODUCENTÓW I ZAKŁADÓW RAFINACYJNYCH
Artykuł 7
Wnioski o przyznanie zatwierdzenia
1.
Zatwierdzenie mogą otrzymać przedsiębiorstwa, które składają wniosek o zatwierdzenie i prowadzą działalność jako:
a) producent cukru;
b) producent izoglukozy;
c) producent syropu inulinowego;
d) rafineria przemysłowa w rozumieniu art. 13 pkt 318 rozporządzenia (WE) nr 2006/2.
Wniosek określony w akapicie pierwszym zostaje złożony do właściwego organu państwa członkowskiego lub państw członkowskich, na których terytorium dane przedsiębiorstwo prowadzi swoją działalność.
Przedsiębiorstwo może złożyć wniosek o zatwierdzenie dotyczący jednego bądź kilku rodzajów działalności wymienionych w akapicie pierwszym.
2.
We wniosku o zatwierdzenie przedsiębiorstwo podaje swoją nazwę, adres, zdolności produkcyjne cukru, izoglukozy lub syropu inulinowego, a w odpowiednim przypadku — liczbę zakładów produkcyjnych działających w państwie członkowskim, podając adres i zdolność produkcyjną każdego z tych zakładów.
3. Przedsiębiorstwo, które składa wniosek o zatwierdzenie działalności z tytułu ust. 1 akapit pierwszy lit. d), przedstawia dowód na to, że działalność ta odpowiada definicji podanej w art. 2 ust. 13 rozporządzenia (WE) nr 318/2006.
Artykuł 8
Zobowiązania
1.
W celu otrzymania zatwierdzenia, przedsiębiorstwo zobowiązuje się na piśmie, że będzie:
a) niezwłocznie zgłaszać właściwym organom państwa członkowskiego wszelkie zmiany dotyczące danych określonych w art. 7 ust.2;
b) prowadzić i udostępniać właściwemu organowi państwa członkowskiego ewidencję zgodnie z art. 9 oraz ustalone ceny sprzedaży zgodnie z art. 13;
c) przekazywać informacje państwu członkowskiemu zgodnie art. 21;
d) dostarczać, na wniosek właściwego organu państwa członkowskiego, wszelkich informacji i dokumentów niezbędnych do zarządzania i kontroli.
2.
Zatwierdzenie przyjmuje formę aktu wydanego przez właściwy organ, wraz z dokumentem podpisanym przez przedsiębiorstwo podejmujące zobowiązania określone w ust. 1.
3.
Zatwierdzenie zostaje cofnięte, jeśli stwierdzono, że jeden z warunków przewidzianych w ust. 1 nie jest spełniany.
Wycofanie zatwierdzenia może nastąpić w roku gospodarczym.
Wycofanie nie działa wstecz.
Artykuł 9
Rejestry
Właściwy organ państwa członkowskiego określa ewidencję, jaką prowadzić musi każde przedsiębiorstwo zatwierdzone zgodnie z art. 7 i 8, w każdym z zakładów produkcyjnych, a także okresowość prowadzonych rejestrów, które należy prowadzić w cyklu miesięcznym.
Rejestry przechowywane są przez przedsiębiorstwo przez okres co najmniej trzech lat następujących po roku bieżącym i zawierają co najmniej następujące elementy:
1) ilości otrzymanego surowca, a w przypadku buraka i trzciny cukrowej zawartość cukru, określoną przy dostawie do przedsiębiorstwa;
2) w stosownych przypadkach, otrzymane produkty końcowe lub półprodukty;
3) ilość otrzymanych produktów końcowych, a także ilość produktów ubocznych;
4) straty podczas procesu przetwarzania;
5) ilości zniszczone wraz z uzasadnieniem ich zniszczenia;
6) ilości wysłanych produktów końcowych.
Artykuł 10
Przeprowadzanie kontroli
1.
W trakcie każdego roku gospodarczego właściwy organ państwa członkowskiego dokonuje kontroli każdego zatwierdzonego producenta i zatwierdzonego zakładu rafinacyjnego.
2.
Kontrole mają na celu stwierdzenie dokładności i kompletności danych w ewidencjach, o których mowa w art. 9, oraz powiadomień, o których mowa w art. 21, w szczególności z zastosowaniem analizy zbieżności pomiędzy ilością dostarczonego surowca a ilością otrzymanych produktów końcowych, a także analizy zgodności dokumentów handlowych lub innych istotnych dokumentów.
Kontrole obejmują sprawdzenie dokładności przyrządów do ważenia oraz analiz laboratoryjnych wykorzystywanych do określenia dostaw surowców i przekazania ich do produkcji oraz oszacowania otrzymanych produktów i zmian stanu zapasów.
Kontrole obejmują dokładność i kompletność danych wykorzystywanych do ustalenia średnich miesięcznych cen sprzedaży przez przedsiębiorstwo określonych w art. 13 ust. 2.
Odnośnie do producentów cukru, kontrole dotyczą również przestrzegania obowiązku zapłaty minimalnej ceny producentom buraków.
Co najmniej raz na dwa lata kontrole obejmują bezpośrednie kontrole zapasów.
3.
Jeśli właściwe organy państwa członkowskiego przewidziały, że niektóre elementy kontroli mogą być realizowane na podstawie próbki, musi ona zapewniać rzetelny i reprezentatywny poziom kontroli.
4.
Państwo członkowskie może zażądać od zatwierdzonych przedsiębiorstw, by zwróciły się do uznanych w państwie członkowskim służb zatwierdzających rachunki w celu wystawienia przez nie zaświadczenia dotyczącego danych w zakresie cen, o których mowa w art.13.
5.
Po każdej kontroli sporządzane jest sprawozdanie z kontroli podpisane przez inspektora, w którym szczegółowo opisane są poszczególne elementy kontroli.
Sprawozdanie to zawiera w szczególności:
a) datę kontroli i obecne osoby;
b) okres i ilości objęte kontrolą;
c) zastosowane techniki kontroli, w tym — o ile dotyczy — odnośniki do metod pobierania próbek;
d) wyniki kontroli i ewentualnie wymagane środki naprawcze;
e) ocenę wagi, skali, stopnia trwałości i czasu trwania ewentualnie stwierdzonych błędów i nieprawidłowości, wraz ze wszystkimi innymi elementami, które należy uwzględnić przy zastosowaniu sankcji.
Każde sprawozdanie z kontroli jest archiwizowane i przechowywane przez co najmniej trzy lata następujące po roku, w którym przeprowadzono kontrolę, w sposób ułatwiający dostęp do niego służbom kontrolnym Komisji.
Artykuł 11
Kary
1.
Jeżeli właściwy organ państwa członkowskiego stwierdzi rozbieżność między posiadanymi zapasami a zapasami odnotowanymi w ewidencjach określonych w art. 9 lub niespójności pomiędzy ilością surowca a produktami końcowymi bądź między istotnymi dokumentami a zadeklarowanymi lub zewidencjonowanymi ilościami, określa lub, w stosownym przypadku, szacuje rzeczywiste ilości produkcji i zapasów dla bieżącego roku gospodarczego i ewentualnie poprzednich lat gospodarczych.
Każda ilość produkcji, na podstawie której sporządzono nieprawidłową deklarację i która spowodowała nienależne korzyści finansowe, podlega opłacie 500 EUR za tonę danej ilości.
2.
Jeżeli właściwy organ państwa członkowskiego stwierdza, że przedsiębiorstwo nie wypełniło zobowiązań przewidzianych w art. 8 i że brakuje odpowiednich dokumentów wystarczających do osiągnięcia celów kontroli przewidzianej w art. 10 ust. 2, właściwy organ nakłada karę 500 EUR za tonę, stosowaną do ilości ryczałtowej produktu końcowego określonej przez państwo członkowskie w zależności od wagi naruszenia.
3.
Ustępy 1 i 2 nie znajdują zastosowania w przypadku, gdy stwierdzone błędy i nieprawidłowości nie przekraczają 5 % wagi ilości produktów końcowych zadeklarowanych lub zarejestrowanych i poddanych kontroli, lub jeżeli wynikły one z powodu przeoczenia lub zwykłego błędu administracyjnego, pod warunkiem że podjęte zostaną środki naprawcze w celu uniknięcia podobnych uchybień w przyszłości.
4.
Kary przewidziane w ust. 1 i 2 nie mają zastosowania w przypadkach działania siły wyższej.
Artykuł 12
Przekazywanie informacji Komisji
1.
Każde państwo członkowskie przekazuje Komisji:
a) listę zatwierdzonych przedsiębiorstw;
b) kwotę przyznaną każdemu z zatwierdzonych producentów.
Powiadomienie dokonywane jest najpóźniej do dnia 31 stycznia każdego roku gospodarczego.
Dla roku gospodarczego 2006/2007 pierwszego powiadomienia dokonuje się najpóźniej do dnia 31 lipca 2006 r.
W przypadku cofnięcia zatwierdzenia państwo członkowskie niezwłocznie powiadamia o tym Komisję.
2.
Najpóźniej do dnia 31 marca następującego po danym roku gospodarczym państwo członkowskie przedstawia Komisji roczne sprawozdanie zawierające informacje dotyczące liczby kontroli przeprowadzonych zgodnie z art. 10 oraz nieprawidłowości stwierdzonych podczas każdej kontroli, podjętych działań i zastosowanych kar.
ROZDZIAŁ IV
CENY
Artykuł 13
Ustalenie średnich cen
1.
Każdego miesiąca przedsiębiorstwa zatwierdzone zgodnie z art. 7 i 8 niniejszego rozporządzenia, a także przetwórcy zatwierdzeni zgodnie z art. 17 rozporządzenia (WE) nr 318/2006 ustalają, odpowiednio dla cukru białego kwotowego i cukru białego pozakwotowego, następujące średnie ceny:
a) za poprzedni miesiąc, średnie ceny sprzedaży lub odpowiednio cenę zakupu, a także odpowiadającą im ilość sprzedaną lub odpowiednio ilość zakupioną;
b) dla bieżącego miesiąca i dwóch następnych miesięcy, średnie prognozowane ceny sprzedaży, lub odpowiednio cenę zakupu, i odpowiadającą im ilość przewidziane w ramach umów lub innych transakcji.
Cena dotyczy białego cukru w hurcie, luzem, po opuszczeniu fabryki, o standardowej jakości zgodnie z załącznikiem I pkt II do rozporządzenia Rady (WE) nr 318/2006.
2.
Aby umożliwić kontrole przewidziane w art. 10, zatwierdzone przedsiębiorstwa zachowują dane dotyczące ustalania cen i ilości, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, przez co najmniej trzy kolejne lata po ich ustaleniu.
Artykuł 14
Informacje dotyczące cen
W czerwcu i grudniu każdego roku Komisja informuje Komitet Zarządzający ds. Cukru odpowiednio o średniej cenie białego cukru w pierwszym półroczu bieżącego roku gospodarczego i drugim półroczu poprzedniego roku gospodarczego.
Jednak pierwsze informacje przekazuje się w czerwcu 2007 r. i obejmują one okres od dnia 1 lipca 2006 r. do dnia 31 marca 2007 r.
Cena jest zróżnicowana w zależności od białego cukru kwotowego i pozakwotowego
Informacje oparte są na średniej ważonej cen ustalonych przez przedsiębiorstwa na podstawie art. 13 ust.1 lit. a) i zgłoszonych zgodnie z art. 15.
Artykuł 15
Postanowienia przejściowe w sprawie przekazania danych dotyczących cen
Najpóźniej do dnia 20 października 2006 r., 20 stycznia 2007 r., 20 kwietnia 2007 r. i 20 lipca 2007 r. przedsiębiorstwa zatwierdzone zgodnie z art. 7 i 8 niniejszego rozporządzenia oraz przetwórcy zatwierdzeni zgodnie z art. 17 ust. 1 rozporządzenia (WE) 318/2006 przekazują Komisji informacje o cenach ustalonych w ciągu poprzednich trzech miesięcy zgodnie z art. 13 ust. 1 niniejszego rozporządzenia.
Odbiór, przetwarzanie i przechowywanie danych są zapewnione przez Komisję w sposób gwarantujący ich poufność.
Inne podmioty działające na rynku cukru, w szczególności kupujący, mogą informować Komisję o średniej cenie cukru, ustalonej przy zachowaniu zasad wymienionych w art. 13.
Podmioty te podają swoje nazwisko, adres i nazwę przedsiębiorstwa.
Artykuł 16
Umowa dostawy
1. Do celów art. 6 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 318/2006 umowa zawarta między producentem cukru a sprzedawcą buraków uprawiającym buraki uważana jest za umowę dostawy.
2. W przypadku gdy producent przenosi część swojej produkcji na kolejny rok gospodarczy na mocy art. 14 lub art. 19 rozporządzenia (WE) nr 318/2006, kwota tego producenta jest uważana za zmniejszoną w odniesieniu do tego roku o ilość przeniesioną do celów art. 6 ust. 5 tego rozporządzenia.
3.
Wyłącznie umowy zawarte przed wszystkimi zasiewami i w każdym przypadku:
- przed dniem 1 kwietnia we Włoszech,
- przed dniem 1 maja w pozostałych państwach członkowskich
Artykuł 17
Zwiększanie i zmniejszanie cen
1. Do celów zwiększania lub zmniejszania cen przewidzianego w art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 318/2006 cena minimalna kuraka kwotowego, o której mowa w ust. 1 tego artykułu, zostaje za każde 0,1 % zawartości sacharozy:
a) zwiększona o nie mniej niż:
i) 0,9 % za zawartość przekraczającą 16 %, lecz nieprzekraczającą 18 %;
ii) 0,7 % za zawartość przekraczającą 18 %, lecz nieprzekraczającą 19 %;
iii) 0,5 % za zawartość przekraczającą 19 %, lecz nieprzekraczającą 20 %;
b) zmniejszona o nie więcej niż:
i) 0,9 % za zawartość poniżej 16 %, lecz nie poniżej 15,5 %;
ii) 1 % za zawartość poniżej 15,5 %, lecz nie poniżej 14,5 %.
Cena za buraki o zawartości sacharozy przekraczającej 20 % nie może być niższa niż cena minimalna skorygowana zgodnie z lit. a) ppkt iii).
2.
Umowy na dostawy oraz porozumienia handlowe w rozumieniu art. 6 rozporządzenia (WE) nr 318/2006 mogą przewidywać, w odniesieniu do zwiększania lub zmniejszania cen, o którym mowa w ust. 1 niniejszego artykułu:
a) dalsze zwiększanie cen za zawartość sacharozy przekraczającej 20 %;
b) dalsze zmniejszanie cen za zawartość sacharozy nieprzekraczającej 14,5 %.
Takie umowy oraz porozumienia mogą definiować, w przypadku buraków o zawartości sacharozy nieprzekraczającej 14,5 %, buraki nadające się do przetworzenia na cukier, jeżeli dalsze zmniejszanie cen za zawartość sacharozy nieprzekraczającej 14,5 %, ale przekraczającej minimalną zawartość sacharozy określoną w takiej definicji, jest ustalone we wspomnianych umowach i porozumieniach.
Jeżeli definicja, o której mowa w akapicie drugim, nie została zawarta w umowach oraz porozumieniach, dane państwo członkowskie może ustanowić taką definicję.
W takim przypadku ustala ono równocześnie dalsze zmniejszanie cen, o którym mowa w tym akapicie.
ROZDZIAŁ V
KWOTY
Artykuł 18
Dodatkowe kwoty cukru
1.
Dodatkowe kwoty cukru, o których mowa w art. 8 rozporządzenia (WE) nr 318/2006, mogą zostać przyznane wyłącznie tym producentom cukru, którym przyznano kwoty w roku gospodarczym 2005/2006.
2.
We wniosku o dodatkowe kwoty cukru przedsiębiorstwo określa, czy chciałoby otrzymać dodatkową kwotę w roku gospodarczym 2006/2007 lub 2007/2008.
W przypadku przyznania dodatkowej kwoty przedsiębiorstwu państwo członkowskie podaje rok gospodarczy, od którego decyzja o przyznaniu staje się skuteczna.
Jednakże decyzje o przyznaniu podjęte po dniu 1 stycznia 2007 r. stają się skuteczne od roku gospodarczego 2007/2008.
Artykuł 19
Dodatkowe kwoty izoglukozy
1. Włochy, Litwa i Szwecja przyznają dodatkowe kwoty izoglukozy, o których mowa w art. 9 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 318/2006 w jednym lub kilku z czterech lat gospodarczych od 2006/2007 do 2009/2010 w taki sposób, aby uniknąć dyskryminacji między zainteresowanymi przedsiębiorstwami.
2. Każde przedsiębiorstwo musi wnieść jednorazową opłatę, o której mowa w art. 9 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 318/2006, przed terminem wyznaczonym przez państwo członkowskie, lecz nie później niż do dnia 31 grudnia roku gospodarczego, od którego dodatkowa kwota izoglukozy jest przyznawana.
Jeżeli jednorazowa opłata nie zostaje wniesiona najpóźniej przed data końcową określoną w akapicie pierwszym, uznaje się, że dodatkowe kwoty izoglukozy nie zostały przyznane danemu przedsiębiorstwu.
Artykuł 20
Przypisanie zbiorów buraków
Cukier otrzymany z buraków zasianych podczas danego roku gospodarczego jest przypisywany następnemu rokowi gospodarczemu.
Jednakże Hiszpania, Włochy i Portugalia, z zastrzeżeniem odpowiedniego systemu kontroli, mogą postanowić, że cukier uzyskany z buraków zasianych jesienią w danym roku gospodarczym jest przypisywany bieżącemu rokowi gospodarczemu.
Hiszpania, Włochy i Portugalia informują Komisję o ich decyzji podjętej zgodnie z niniejszym artykułem najpóźniej do dnia 30 września 2006 r.
Artykuł 21
Informacje dotyczące produkcji i zapasów
1.
Do 20 dnia każdego miesiąca każdy producent cukru lub każdy zatwierdzony zakład rafinacyjny powiadamia właściwy organ państwa członkowskiego, w którym odbywa się produkcja lub rafinacja, o ogólnej ilości syropu, o którym mowa w art. 2 ust. 1 lit. a), b), c) i d), wyrażonej jako cukier biały:
- posiadanej lub objętej gwarancją,
- składowanej w swobodnym obrocie na terytorium Wspólnoty pod koniec poprzedniego miesiąca.
Powyższe ilości są podawane w odniesieniu do składującego państwa członkowskiego, w rozbiciu na:
- cukier wyprodukowany przez dane przedsiębiorstwo, z podaniem ilości w ramach kwoty, poza kwotą lub przeniesionych, zgodnie z art. 14 lub art. 19 rozporządzenia (WE) nr 318/2006,
- inne rodzaje cukru.
2.
Przed końcem drugiego miesiąca następującego po danym miesiącu każde państwo członkowskie powiadamia Komisję o ilościach cukru składowanych pod koniec każdego miesiąca przez przedsiębiorstwo, o którym mowa w ust. 1, w podziale na rodzaj cukru zgodnie z akapitem drugim tego ustępu.
W przypadku składowania w państwach członkowskich innych niż państwo, które powiadamia Komisję, przed końcem następnego miesiąca musi ono powiadomić zainteresowane państwa członkowskie o składowanych ilościach i miejscach składowania na ich terytorium.
3.
Przed dniem 30 listopada każdy zatwierdzony producent izoglukozy lub syropu inulinowego powiadamia właściwy organ państwa członkowskiego, w którym odbywa się produkcja, o ilościach izoglukozy wyrażonych w suchej masie lub odpowiednio syropu inulinowego wyrażonych jako cukier biały, należących lub składowanych w swobodnym obrocie na terytorium Wspólnoty pod koniec poprzedniego roku gospodarczego, w rozbiciu na:
a) izoglukozę lub syrop inulinowy wyprodukowane przez dane przedsiębiorstwo, z podaniem ilości w ramach kwoty, poza kwotą lub przeniesionych zgodnie z art. 14 lub art. 19 rozporządzenia nr (WE) 318/2006;
b) inne.
Przed dniem 31 grudnia każde państwo członkowskie powiadamia Komisję o ilościach izoglukozy i syropu inulinowego składowanych pod koniec poprzedniego roku gospodarczego, według podziału w akapicie pierwszym.
4.
Przed dniem 15 dniem każdego miesiąca każde przedsiębiorstwo produkujące izoglukozę powiadamia państwo członkowskie, na którego terytorium odbywa się produkcja, o ilościach izoglukozy wyrażonych w suchej masie, rzeczywiście wyprodukowanych w poprzednim miesiącu.
W odniesieniu do każdego miesiąca i przed końcem drugiego miesiąca państwa członkowskie powiadamiają Komisję o produkcji izoglukozy w każdym zainteresowanym przedsiębiorstwie.
Informacje o ilościach wyprodukowanych w ramach systemu uszlachetniania czynnego są podawane oddzielnie.
Artykuł 22
Bilans dostaw
1.
Dla każdego roku gospodarczego sporządza się wspólnotowy bilanse dostaw cukru, izoglukozy i syropu inulinowego.
Bilanse są konsolidowane pod koniec następnego roku gospodarczego.
2.
Przed dniem 1 marca państwa członkowskie sporządzają informacje o przybliżonej wielkości produkcji cukru i syropu inulinowego z bieżącego roku gospodarczego w odniesieniu do każdego przedsiębiorstwa znajdującego się na jego terytorium i przekazują je Komisji.
Produkcję cukru przedstawia się w podziale na poszczególne miesiące.
W przypadku departamentów francuskich na Gwadelupie i Martynice oraz Hiszpanii w odniesieniu do cukru wyprodukowanego z trzciny cukrowej informacje o przybliżonej wielkości produkcji sporządza się i przekazuje przed dniem 1 lipca.
3.
Przed dniem 1 czerwca państwa członkowskie powiadamiają Komisję o powierzchni upraw i produkcji buraków przeznaczonych do produkcji odpowiednio cukru, bioetanolu lub innych produktów oraz o cykorii przeznaczonej do produkcji syropu inulinowego w bieżącym roku gospodarczym i w następnym roku gospodarczym (na podstawie prognoz).
4.
Przed dniem 30 listopada państwa członkowskie sporządzają informacje o przybliżonej wielkości produkcji cukru i syropu inulinowego z bieżącego roku gospodarczego w odniesieniu do każdego przedsiębiorstwa znajdującego się na jego terytorium i przekazują je Komisji.
Całkowitą produkcję cukru przedstawia się w podziale na poszczególne miesiące.
5.
Jeżeli występuje konieczność zmiany ostatecznej wielkości produkcji cukru na podstawie przekazanych informacji, o których mowa w ust. 4, różnica, która z niej wypływa, jest uwzględniana podczas określania ostatecznej produkcji w roku gospodarczym, w którym różnica została stwierdzona.
ROZDZIAŁ VI
PUBLICZNY SKUP INTERWENCYJNY
SEKCJA 1
Oferty dla agencji interwencyjnych
Artykuł 23
Oferta
1.
Oferta w ramach interwencji jest przedstawiana na piśmie agencji interwencyjnej państwa członkowskiego, na którego terytorium znajduje się oferowany cukier w momencie składania oferty.
2.
Oferta jest ważna jedynie wtedy, gdy jest składana przez zatwierdzonego producenta w rozumieniu art. 7 i 8, w odniesieniu do cukru wyprodukowanego przez niego w ramach kwoty w bieżącym roku gospodarczym, składowanego w momencie składania oferty oddzielnie w zatwierdzonym miejscu składowania zgodnie z art. 24.
3.
W jednym roku gospodarczym państwa członkowskie mogą przyjąć w ramach interwencji maksymalną ilość określoną dla każdego w nich w Załączniku.
W przypadku gdy oferty przekraczają ilości maksymalne, właściwy organ państwa członkowskiego stosuje w odniesieniu do ofert jednolity współczynnik redukcji w taki sposób, aby całkowita zaakceptowana ilość była równa dostępnej ilości.
4. Przed rozpoczęciem każdego roku gospodarczego Komisja zmienia ilości ustalone w Załączniku do niniejszego rozporządzenia w zależności od dostosowań, o których mowa w art. 10 rozporządzenia (WE) nr 318/2006, i w ramach całkowitej ilości ustalonej w art. 18 ust. 2 tego rozporządzenia.
Ilości ustalone w Załączniku do niniejszego rozporządzenia są zmieniane, w stosownych przypadkach, w ciągu ostatniego kwartału każdego roku gospodarczego w zależności od niewykorzystanych ilości, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 39 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 318/2006 i w ramach całkowitej ilości ustalonej w art. 18 ust. 2 tego rozporządzenia.
Artykuł 24
Zatwierdzenie miejsca składowania
1.
Na wniosek producenta do agencji interwencyjnej zatwierdzenie jest wydawane wyłącznie na miejsce składowania, które spełnia następujące warunki
a) jest dostosowane do przechowywania cukru;
b) jest usytuowane w miejscu umożliwiającym transport odbieranego cukru;
c) umożliwia oddzielne składowanie ilości objętych skupem interwencyjnym.
Agencje interwencyjne mogą określić dodatkowe warunki.
2.
Zatwierdzenie miejsca składowania jest wydawane w odniesieniu do składowania luzem lub składowania w opakowaniach.
Określa ono całkowitą ilość składowanego cukru nieprzekraczającą pięćdziesięciokrotnej dziennej zdolności wydania cukru, którą wnioskodawca zobowiązuje się udostępnić agencji interwencyjnej.
Zatwierdzenie określa całkowitą ilość, na którą jest wydawane, i dzienną zdolność wydania cukru.
3.
Cukier musi być składowany w taki sposób, aby był dostępny i możliwy do zidentyfikowania.
W przypadku cukru w opakowaniach musi on znajdować się na paletach, z wyjątkiem "dużych opakowań".
4.
Agencja interwencyjna cofa zatwierdzenie, jeżeli stwierdzi, że jeden z warunków, o których mowa w ust. 1, 2 i 3, nie jest spełniony.
Cofnięcie zatwierdzenia może nastąpić w ciągu roku gospodarczego.
Wycofanie nie działa wstecz.
Artykuł 25
Minimalna wymagana jakość cukru
1.
Cukier oferowany w ramach interwencji musi odpowiadać następującym wymogom:
a) musi być wyprodukowany w ramach kwoty w roku gospodarczym, w którym oferta jest składana;
b) mieć postać krystaliczną.
2.
Cukier biały oferowany w ramach interwencji musi być cukrem solidnej i dobrej jakości handlowej, w stanie sypkim, o wilgotności nieprzekraczającej 0,06 %.
3.
Cukier surowy oferowany w ramach interwencji musi być cukrem solidnej i dobrej jakości handlowej, którego uzysk, obliczony zgodnie z przepisami załącznika I pkt III do rozporządzenia (WE) nr 318/2006, nie jest niższy niż 89 %.
Surowy cukier trzcinowy ma współczynnik bezpieczeństwa nieprzekraczający 0,30.
Surowy cukier buraczany posiada:
- wartość pH, która nie jest niższa od 7,9 w chwili przyjęcia oferty,
- zawartość cukru inwertowanego nieprzekraczającą 0,07 %,
- temperaturę, która nie pociąga za sobą żadnego ryzyka zepsucia,
- współczynnik bezpieczeństwa, który nie jest wyższy niż 0,45, w przypadku gdy stopień polaryzacji wynosi 97 lub więcej, lub zawartość wilgoci nieprzekraczającą 1,4 %, w przypadku gdy stopień polaryzacji jest niższy niż 97.
Współczynnik bezpieczeństwa określa się, dzieląc procentową zawartość wilgoci w danym cukrze przez różnicę między wartością 100 a stopniem polaryzacji tego cukru.
Artykuł 26
Partia
Każda oferta cukru w ramach interwencji jest przedstawiana w partiach.
Do celów niniejszej sekcji określenie "partia" oznacza przynajmniej 2000 ton cukru jednolitego pod względem jakościowym i opakowania, który znajduje się w tym samym miejscu składowania.
Artykuł 27
Treść oferty
1.
Oferta składana agencji interwencyjnej zawiera:
a) nazwisko/nazwę i adres oferenta;
b) miejsce składowania, w którym cukier znajduje się w chwili składania oferty;
c) zdolność wydania cukru gwarantowaną przy odbiorze oferowanego cukru;
d) ilość netto oferowanego cukru;
e) rodzaj, jakość oferowanego cukru i rok gospodarczy, w którym został wyprodukowany;
f) rodzaj opakowania.
2.
Agencja interwencyjna może wymagać dodatkowych informacji.
3.
Do oferty dołączona jest deklaracja stron zaświadczająca, że dany cukier nie był uprzednio zakupiony w ramach interwencji, że są one jego właścicielami oraz że cukier odpowiada wymogom ustalonym w art. 25 ust. 1 lit. a).
Artykuł 28
Rozpatrywanie ofert
1.
Oferta pozostaje ważna przez okres trzech tygodni od daty jej złożenia.
Jednakże może zostać wycofana w ciągu tego okresu za zgodą agencji interwencyjnej.
2.
Agencja interwencyjna rozpatruje ofertę.
Zatwierdza ją nie później niż do końca okresu, o którym mowa w ust. 1.
Jednakże agencja interwencyjna odrzuca ofertę, jeżeli podczas rozpatrywania okazuje się, że jeden z warunków nie został spełniony
SEKCJA 2
Składowanie
Artykuł 29
Umowy składu
1.
Umowy składu, które mają być zawarte między oferentami a agencją interwencyjną przed przyjęciem oferty, są zawierane na czas nieokreślony.
Umowy składu stają się skuteczne pięć tygodni od dnia zatwierdzenia oferty i wygasają z końcem dziesięciodniowego okresu, w trakcie którego odbiór ilości danego cukru zostaje zakończony.
Do celów niniejszego artykułu "okres dziesięciodniowy" oznacza jeden z następujących okresów każdego miesiąca kalendarzowego: od pierwszego do dziesiątego, od jedenastego do dwudziestego, lub od dwudziestego pierwszego do końca miesiąca.
2.
Umowy składu określają w szczególności:
a) że umowa wygasa zgodnie z warunkami wymienionymi w niniejszym rozporządzeniu, z co najmniej dziesięciodniowym okresem wypowiedzenia;
b) wysokość kosztów składowania ponoszonych przez agencję interwencyjną.
3.
Agencja interwencyjna pokrywa koszty składowania, począwszy od dziesięciodniowego okresu, w którym umowa określona w ust. 2 staje się skuteczna, do wygaśnięcia umowy.
4.
Koszty składowania nie mogą przekroczyć kwoty 0,48 EUR za tonę i za dziesięciodniowy okres.
5.
Umowa składu wygasa po zakończeniu odbioru, o którym mowa w art. 50.
Artykuł 30
Przeniesie własności
1.
Przeniesienie prawa własności cukru stanowiącego przedmiot umowy składu następuje podczas płatności za cukier.
2.
Do chwili odbioru sprzedający pozostaje odpowiedzialny za jakość cukru, o którym mowa w ust. 1, oraz za opakowanie, w którym cukier został przyjęty przez agencję interwencyjną.
Artykuł 31
Dostosowanie norm jakości lub opakowania
1.
W przypadku stwierdzenia, że ilość cukru nie odpowiada wymaganiom, o których mowa w art. 25, sprzedający niezwłocznie zastępuje tę ilość równoważną ilością cukru spełniającego te wymagania, znajdującą się albo w tym samym miejscu składowania, albo w innym miejscu składowania zatwierdzonym zgodnie z art. 24.
2.
Jeżeli cukier jest składowany w opakowaniu i stwierdza się, że dane opakowanie nie odpowiada przewidzianym warunkom, agencja interwencyjna wymaga, aby sprzedający zastąpił je opakowaniem zgodnym z normą.
SEKCJA 3
Warunki skupu interwencyjnego
Artykuł 32
Cena skupu i jakość cukru białego
1.
Cena skupu interwencyjnego cukru białego wynosi:
- 505,52 EUR za tonę w roku gospodarczym 2006/2007;
- 433,20 EUR za tonę w roku gospodarczym 2007/2008;
- 323,52 EUR za tonę w latach gospodarczych 2008/2009 i 2009/2010.
2.
Cukier biały dzieli się na cztery następujące kategorie:
a) kategoria 1: cukier o jakości wyższej niż standardowa;
b) kategoria 2: cukier o jakości określonej w pkt II załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 318/2006;
c) kategorie 3 i 4: cukier o jakości niższej niż standardowa.
3.
Cukier kategorii 1 posiada następujące właściwości:
a) solidna i dobra jakość handlowa, suchy, jednolicie granulowany, o sypkich kryształkach;
b) maksymalna zawartość wilgoci: 0,06 %;
c) maksymalna zawartość cukru inwertowanego: 0,04 %;
d) liczba punktów nie przekracza łącznie ośmiu, ani:
- sześciu w odniesieniu do zawartości popiołów,
- czterech pod względem typu barwnego określonego zgodnie z metodą Instytutu Technologii Rolniczej i Cukrownictwa w Brunszwiku (zwaną dalej "metodą Brunszwik"),
- 3 jednostki barwy roztworu ustalonej zgodnie z metodą ICUMSA.
Jeden punkt odpowiada:
a) 0,0018 % zawartości popiołu ustalonej zgodnie z metodą Icumsa przy 28° Brix;
b) 0,5 jednostki typu barwnego określonego zgodnie z metodą Brunszwik;
c) 7,5 jednostki barwy roztworu określonej zgodnie z metodą Icumsa.
4.
Cukier kategorii 3 posiada następujące właściwości:
a) solidna i dobra jakość handlowa, suchy, jednolicie granulowany, o sypkich kryształkach;
b) minimalna polaryzacja: 99,7° S;
c) maksymalna zawartość wilgoci: 0,06 %:
d) maksymalna zawartość cukru inwertowanego: 0,04 %;
e) typ barwny: maksymalnie nr 6, określony zgodnie z metodą Brunszwik.
5.
Cukier kategorii 4 obejmuje cukier, który nie mieści się w kategoriach 1, 2 i 3.
6.
Cena skupu wyznaczona w ust. 1 jest obniżana:
a) o 7,30 EUR za tonę w odniesieniu do cukru kategorii 3;
b) o 13,10 EUR za tonę w odniesieniu do cukru kategorii 4.
Artykuł 33
Cena skupu cukru surowego
1.
Cena skupu interwencyjnego cukru surowego wynosi:
- 397,44 EUR za tonę w roku gospodarczym 2006/2007;
- 359,04 EUR za tonę w roku gospodarczym 2007/2008;
- 268,16 EUR za tonę w latach gospodarczych 2008/2009 i 2009/2010.
2.
Cena skupu ustalona w ust. 1 jest:
a) podwyższana, gdy wydajność cukru jest wyższa niż 92 %;
b) obniżana, gdy wydajność cukru jest niższa od 92 %.
3.
Kwota zwiększania i zmniejszania ceny, wyrażona w euro za tonę, jest równa różnicy między ceną interwencyjną za cukier surowy a tą samą ceną pomnożoną przez współczynnik.
Współczynnik otrzymuje się przez podzielenie uzysku danego cukru surowego przez 92 %.
4.
Uzysk cukru surowego oblicza się zgodnie z załącznikiem I pkt III do rozporządzenia (WE) nr 318/2006.
Artykuł 34
Termin płatności
Agencja interwencyjna dokonuje płatności najwcześniej w sto dwudziestym dniu od daty przyjęcia oferty, o ile zgodnie z sekcją 4 zostaną przeprowadzone kontrole dotyczące wag i właściwości jakościowych oferowanych partii.
SEKCJA 4
Przeprowadzanie kontroli
Artykuł 35
Próbki do celów kontroli jakości
Eksperci zatwierdzeni przez właściwe organy danego państwa członkowskiego lub eksperci wyznaczeni w drodze porozumienia przez agencję interwencyjną i sprzedającego pobierają cztery reprezentatywne próbki do celów analizy w terminie, o którym mowa w art. 34.
Jedna próbka jest przekazywana każdej umawiającej się stronie.
Dwie pozostałe próbki są przechowywane przez eksperta lub laboratorium zatwierdzone przez właściwe organy.
Każda z próbek jest analizowana dwukrotnie, a średnia z obydwu wyników jest uważana za wynik analizy danej próbki.
Artykuł 36
Spory dotyczące jakości
1.
W przypadku stwierdzenia różnicy między wynikami analiz, które zgodnie z art. 35 zlecili sprzedający i kupujący, średnia arytmetyczna z dwóch otrzymanych wyników jest określana w celu określenia kategorii danego cukru, jeśli różnica wynosi:
- w odniesieniu do cukru kategorii 1, nie więcej niż jeden punkt dla każdej z właściwości, o których mowa w art. 32 ust. 3 lit. d);
- w odniesieniu do cukru kategorii 2, nie więcej niż dwa punkty dla każdej z właściwości przyjętych do określenia tej kategorii, jeżeli chodzi o właściwości określane za pomocą punktów.
Jednakże na wniosek jednej z umawiających się stron laboratorium, o którym mowa w art. 35 akapit pierwszy, przeprowadza analizę arbitrażową.
W tym przypadku wyciąga się średnią arytmetyczną z wyniku analizy arbitrażowej i z wyników analizy dokonanej przez sprzedającego i przez kupującego, który najbliższy jest wynikowi analizy arbitrażowej.
Średnia ta ma decydujące znaczenie dla stwierdzenia kategorii cukru.
Jeżeli wartość wyniku analizy arbitrażowej leży pośrodku wyników analiz zleconych przez sprzedającego i przez kupującego, to analiza arbitrażowa jest jedyną, która posiada znaczenie decydujące dla stwierdzenia kategorii cukru.
2.
Jeżeli różnica stwierdzona między wynikami analiz, które zgodnie z art. 35 zlecili sprzedający i kupujący, jest większa od różnicy określonej w ust. 1 akapit pierwszy tiret pierwsze lub drugie niniejszego artykułu, w zależności od przypadku przeprowadza się analizę w laboratorium zatwierdzonym przez właściwe organy.
W tym przypadku stosuje się procedurę przewidzianą w ust. 1 akapit drugi niniejszego artykułu.
3.
W przypadku sporów dotyczących górnej granicy typu barwy cukru w odniesieniu do kategorii 3, polaryzacji, wilgotności lub zawartości cukru inwertowanego stosuje się procedurę przewidzianą w ust. 1 i 2.
Jednakże różnice, określone w ust. 1, zastępuje się przez:
- 1,0 jednostkę typu barwnego w przypadku cukru kategorii 3,
- 0,2oS w przypadku polaryzacji,
- 0,02 % w przypadku zawartości wilgoci,
- 0,01 % w przypadku zawartości cukru inwertowanego.
4.
Jeżeli powstaje spór w odniesieniu do uzysku zakupionego cukru surowego w związku z zastosowaniem art. 35, wówczas analiza arbitrażowa jest przeprowadzana przez laboratorium, o którym mowa w akapicie pierwszym tego artykułu.
W tym przypadku wyciąga się średnią arytmetyczną z wyniku analizy arbitrażowej i z wyników analizy dokonanej przez sprzedającego i przez kupującego, który najbliższy jest wynikowi analizy arbitrażowej.
Średnia ta ma decydujące znaczenie dla stwierdzenia uzysku cukru surowego.
Jeżeli wartość wyniku analizy arbitrażowej leży pośrodku wyników analiz zleconych przez sprzedającego i przez kupującego, analiza arbitrażowa jest jedyną, która posiada znaczenie decydujące dla stwierdzenia uzysku cukru surowego.
5.
Koszty związane z analizą arbitrażową określoną w ust. 1 ponoszone są przez umawiającą się stronę zgłaszającą wniosek o przeprowadzenie analizy.
Koszty związane z analizą arbitrażową określoną w ust. 1 ponosi w równych częściach agencja interwencyjna i sprzedający.
Koszty związane z analizą arbitrażową określoną w ust. 3 ponosi umawiająca się strona, która nie zgadza się z wynikiem analizy przeprowadzonej zgodnie z ust. 35.
Artykuł 37
Kontrola miejsc składowania
Właściwy organ odpowiedzialny za kontrolę przeprowadza niezapowiedzianą kontrolę miejsc składowania, o której mowa w art. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2148/96 [6].
Artykuł 38
Kontrola wagi i powiązanych kosztów
1.
Eksperci, o których mowa w art. 35, przystępują do sprawdzenia wagi sprzedanego cukru.
Sprzedający podejmuje wszelkie konieczne środki pozwalające ekspertom sprawdzić wagę i pobranie próbek.
2.
Koszty związane ze sprawdzeniem wagi ponosi sprzedający.
3.
Koszty dotyczące ekspertów, którzy sprawdzają wagę i pobranie próbek, ponosi agencja interwencyjna.
4.
Ilość może zostać stwierdzona na podstawie księgowości materiałowej, która musi odpowiadać wymogom zawodowym oraz wymogom określonym przez agencję interwencyjną, o ile:
a) księgowość materiałowa wykazuje wagę ustaloną w wyniku ważenia i fizyczne właściwości jakościowe w momencie ważenia, przy czym ważenie nie może być przeprowadzone więcej niż dziesięć miesięcy wcześniej;
b) składujący oświadczy, że wszystkie elementy oferowanej partii odpowiadają informacjom znajdującym się w księgowości materiałowej;
c) właściwości jakościowe stwierdzone w momencie ważenia są zbieżne z właściwościami próbek reprezentatywnych.
SEKCJA 5
Sprzedaż interwencyjna
Artykuł 39
Sprzedaż
1. Agencje interwencyjne mogą sprzedawać cukier wyłącznie po podjęciu decyzji w tej sprawie zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 39 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 318/2006.
2. Sprzedaż cukru zgodnie z warunkami, o których mowa w art. 18 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 318/2006, odbywa się w drodze przetargu lub innej procedury sprzedaży.
3.
Podczas podejmowania decyzji dotyczącej otwarcia przetargu ustalane są warunki przetargu, w tym zamierzone przeznaczenie cukru, który ma być sprzedany.
Dla celów niniejszej sekcji "przeznaczenie" oznacza:
a) żywienie zwierząt;
b) wywóz;
c) inne cele, które w razie potrzeby są określane.
Celem przetargu jest ustalenie, w zależności od przypadku, ceny sprzedaży, kwoty premii denaturacyjnej lub kwoty refundacji wywozowej.
4.
Warunki przetargu muszą gwarantować równy dostęp i równe traktowanie wszystkim zainteresowanym stronom, bez względu na miejsce prowadzenia działalności we Wspólnocie.
Artykuł 40
Ogłoszenie o przetargu
1.
Przetarg jest organizowany przez zainteresowaną agencję interwencyjną i dotyczy ilości posiadanego przez nią cukru.
2.
Każda agencja interwencyjna sporządza ogłoszenie o przetargu, które jest publikowane co najmniej osiem dni przed rozpoczęciem okresu wyznaczonego na składanie ofert.
Agencja interwencyjna przekazuje Komisji przed jego publikacją ogłoszenie o przetargu wraz z naniesionymi przez siebie zmianami.
3.
Ogłoszenie o przetargu zawiera następujące informacje:
a) nazwę i adres agencji interwencyjnej organizującej przetarg;
b) warunki przetargu;
c) termin składania ofert;
d) partie cukru oferowane do przetargu oraz, w odniesieniu do każdej partii:
- numer referencyjny,
- ilość,
- jakość cukru,
- rodzaj opakowania,
- lokalizację miejsca składowania, w którym dany cukier jest składowany,
- etap dostawy,
- w razie potrzeby, wszelkie urządzenia znajdujące się w magazynie, służące do ładowania na środki transportu rzecznego, morskiego lub kolejowego.
Do celów niniejszej sekcji "partia" oznacza pewną ilość towaru o jednolitej jakości, opakowaną w taki sam sposób i składowaną w tym samym miejscu składowania.
Minimalna oferta dla każdego przetargu częściowego wynosi 250 ton.
4.
Agencja interwencyjna wprowadza mechanizmy, które uznają za konieczne, aby umożliwić zainteresowanym stronom, które o to wnioskują, zbadanie cukru oferowanego do sprzedaży.
Artykuł 41
Przetarg
1.
Udzielenie zamówienia wybranemu oferentowi jest równoznaczne z zawarciem umowy sprzedaży na daną ilość przyznanego cukru.
W zależności od przypadku, udzielenia zamówienia dokonuje się na podstawie następujących elementów zawartych w ofercie:
a) ceny do zapłacenia przez wybranego oferenta;
b) kwoty premii denaturacyjnej;
c) kwoty refundacji wywozowej.
2.
Cena do zapłacenia przez wybranego oferenta jest:
a) ceną wskazaną w ofercie przetargowej, w przypadku ust. 1 lit. a);
b) ceną wskazaną w warunkach zaproszenia do przetargu, w przypadku ust. 1 lit. b) i c).
Artykuł 42
Warunki przetargu
1.
Do celów procedury przetargowej w decyzji o otwarciu przetargu określane są następujące warunki:
a) całkowita ilość lub ilości oferowane do przetargu;
b) przeznaczenie;
c) termin składania ofert;
d) cena do zapłacenia przez wybranego oferenta, jeżeli cukier jest przeznaczony do żywienia zwierząt lub do wywozu.
2.
W decyzji o otwarciu przetargu mogą zostać określone dodatkowe warunki, w szczególności:
a) minimalna cena za cukier oferowany do sprzedaży w innym celu niż żywienie zwierząt lub wywóz;
b) maksymalna kwota premii denaturacyjnej lub refundacji wywozowej;
c) minimalna ilość na oferenta lub na partię;
d) maksymalna ilość na oferenta lub na partię;
e) szczególny okres ważności certyfikatu na premię denaturacyjną lub pozwolenia na wywóz.
Artykuł 43
Stały przetarg
1.
Istnieje możliwość ogłoszenia stałego przetargu, jeżeli sytuacja na rynku cukru we Wspólnocie na to pozwala.
W okresie ważności stałego przetargu przeprowadzane są przetargi częściowe.
2.
Ogłoszenie o stałym przetargu jest publikowane dopiero przed otwarciem przetargu.
Ogłoszenie może zostać zmienione lub zastąpione w okresie ważności stałego przetargu.
Jest ono zmieniane lub zastępowane, jeżeli zmieniają się warunki procedury przetargowej podczas jego okresu ważności.
Artykuł 44
Składanie ofert
1.
Przedłożone oferty przekazywane są agencji interwencyjnej w formie elektronicznej.
2.
Oferta określa:
a) numer referencyjny przetargu;
b) nazwisko/nazwę i adres oferenta;
c) numer referencyjny partii;
d) ilość objętą ofertą;
e) następujące dane na tonę, wyrażone w euro z dokładnością do dwóch miejsc po przecinku:
- proponowaną cenę, z wyłączeniem opłat wewnętrznych,
- proponowaną kwotę premii denaturacyjnej,
- proponowaną kwotę refundacji wywozowej.
Agencja interwencyjna może wymagać dodatkowych informacji.
3.
Uznaje się, że oferta przetargowa dotycząca kilku partii zawiera tyle ofert przetargowych, ilu partii dotyczy.
4.
Oferta jest ważna tylko, jeśli:
a) przed wygaśnięciem terminu na złożenie ofert zostanie dostarczony dowód potwierdzający, że zostało złożone zabezpieczenie przetargowe w wysokości 200 EUR za tonę cukru;
b) w odniesieniu do ilości cukru przyznanego albo do premii czy refundacji wywozowej zawiera oświadczenie oferenta zobowiązujące do:
- ubiegania się o premię denaturacyjną i złożenia wymaganego w związku z tym zabezpieczenia, jeżeli procedura przetargowa odnosi się do cukru przeznaczonego do żywienia zwierząt,
- ubiegania się o pozwolenie na wywóz i złożenia wymaganego w związku z tym zabezpieczenia, jeżeli procedura przetargowa odnosi się do cukru przeznaczonego na wywóz.
5.
W ofercie przetargowej może być zawarte zastrzeżenie, że jest ona traktowana jako złożona jedynie, jeżeli udzielone zamówienie:
a) dotyczy całości lub określonej części ilości wskazanej w ofercie;
b) zostało dokonane nie później niż w określonym czasie i terminie.
6.
Oferta przetargowa niezgodna z ust. 1–5 lub zawierająca warunki inne niż podane w ogłoszeniu o przetargu nie jest rozpatrywana.
7.
Złożona oferta nie może być wycofana.
Artykuł 45
Rozpatrywanie ofert przetargowych
1.
Oferty są rozpatrywane przez agencję interwencyjną na sesjach niepublicznych.
Osoby obecne podczas rozpatrywania ofert zobowiązują się do zachowania tajemnicy.
2.
Komisja jest niezwłocznie informowana o złożonych ofertach.
Artykuł 46
Ustalanie wysokości kwot
Jeżeli warunki przetargu nie określają ceny minimalnej ani maksymalnej kwoty premii denaturacyjnej lub refundacji wywozowej, to są one ustalane na podstawie procedury, o której mowa w art. 39 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 318/2006, po rozpatrzeniu ofert, z uwzględnieniem koniunktury rynkowej i potencjalnego rynku zbytu. Jednakże może zostać podjęta decyzja o wstrzymaniu przetargu.
Artykuł 47
Udzielenie zamówienia
1.
Z wyjątkiem przypadków podjęcia decyzji o wstrzymaniu przetargu w ramach procedury przetargowej lub procedury przetargu częściowego, a także z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, zamówienie zostaje udzielone oferentowi, którego oferta nie jest niższa niż cena minimalna lub nie jest wyższa niż maksymalna kwota premii denaturacyjnej lub refundacji wywozowej.
2.
W odniesieniu do tej samej partii zamówienie zostaje udzielone oferentowi, którego oferta określa albo najwyższą cenę, albo najniższą kwotę premii denaturacyjnej lub refundacji wywozowej.
Jeżeli dana partia nie jest w pełni wyczerpana w ramach przetargu, pozostała jej część jest przyznawana pozostałym oferentom w zależności od kwoty podanej w ofertach, poczynając od kolejnej najwyższej ceny albo kolejnej najniższej premii denaturacyjnej lub refundacji wywozowej.
3.
Jeżeli kilku oferentów proponuje taką samą cenę albo taką samą kwotę premii denaturacyjnej lub refundacji wywozowej za jedną partię lub część partii, agencja interwencyjna przyznaje daną ilość według jednego z poniższych sposobów:
a) proporcjonalnie do ilości wskazanych w danych ofertach;
b) dzieląc tę ilość między oferentów w porozumieniu z nimi;
c) w drodze losowania.
Artykuł 48
Prawa i obowiązki wynikające z udzieleniem zamówienia
1.
Jeżeli cukier jest przeznaczony do żywienia zwierząt, wówczas udzielenie zamówienia:
a) przyznaje prawo do wydania certyfikatu w odniesieniu do ilości, na jaką przyznana jest premia denaturacyjna, w szczególności ze wskazaniem premii określonej w ofercie przetargowej;
b) pociąga za sobą obowiązek ubiegania się o taki certyfikat na daną ilość w agencji interwencyjnej, w której została złożona oferta.
2.
Jeżeli cukier jest przeznaczony do wywozu, udzielenie zamówienia:
a) przyznaje prawo do wydania pozwolenia na wywóz w odniesieniu do ilości, na jaką przyznana jest refundacja wywozowa, w szczególności ze wskazaniem refundacji wywozowej oraz, w przypadku cukru białego, kategorii określonej w ogłoszeniu o przetargu;
b) pociąga za sobą obowiązek ubiegania się o takie pozwolenie na daną ilość oraz, w przypadku cukru białego, na daną kategorię w agencji interwencyjnej, w której została złożona oferta.
3.
Korzystanie z prawa i spełnienie obowiązku następuje w ciągu osiemnastu dni po wygaśnięciu terminu składania ofert.
4.
Prawa i obowiązki wynikające z udzielenia zamówienia nie podlegają przeniesieniu.
Artykuł 49
Oświadczenie o udzieleniu zamówienia
1.
Agencja interwencyjna niezwłocznie przesyła oświadczenie o udzieleniu zamówienia wyłonionym oferentom i powiadamia wszystkich oferentów o wynikach przetargu.
2.
Oświadczenie o udzieleniu zamówienia zawiera co najmniej:
a) numer referencyjny przetargu;
b) numer referencyjny partii oraz przyznaną ilość;
c) w zależności od przypadku cenę, kwotę premii denaturacyjnej lub kwotę refundacji wywozowej, zaakceptowane w odniesieniu do przyznanej ilości.
Artykuł 50
Odbiór zakupionego cukru
1.
Z wyjątkiem przypadków siły wyższej odbiór zakupionego cukru następuje ze nie później niż cztery tygodnie po dniu, w którym oświadczenie określone w art. 49 zostało otrzymane.
Zamiast odbioru cukru, wybrany oferent może uzgodnić z agencją interwencyjną, że w tym terminie zostanie zawarta umowa składu z podmiotem zajmującym się składowaniem danego cukru.
Jednakże jeżeli pojawiają się techniczne problemy z odbiorem, agencja interwencyjna może w razie potrzeby zezwolić na dłuższy okres odbioru określonych partii ze składu.
2.
W przypadku działania siły wyższej agencja interwencyjna określa niezbędne środki w związku z okolicznościami wskazanymi przez wybranego oferenta.
Artykuł 51
Zamówienie odbioru
1.
Wybrany oferent nie może odebrać zakupionego cukru ze składu ani zawrzeć umowy składu na mocy art. 50 ust. 1 do chwili wystawienia zamówienia odbioru na przyznaną ilość.
Jednakże zamówienia odbioru mogą być wystawiane na części tej ilości.
Zamówienia odbioru są wystawiane przez daną agencję interwencyjną na wniosek zainteresowanej strony.
2.
Agencja interwencyjna nie wystawia zamówienia odbioru do chwili potwierdzenia, że wybrany oferent albo złożył zabezpieczenie w celu zagwarantowania płatności ceny za przyznany cukier w ustalonym terminie albo dostarczył instrument przenaszalny.
Zabezpieczenie i zbywalny instrument płatniczy odpowiadają cenie, która ma być zapłacona przez wybranego oferenta za ilość cukru, o którą wnioskował w zamówieniu odbioru.
Artykuł 52
Płatność
1.
Należność za przyznany cukier musi być wpłacona na konto agencji interwencyjnej nie później niż trzydziestego dnia po wystawieniu zamówienia odbioru.
2.
Z wyjątkiem przypadków siły wyższej, zabezpieczenie, określone w art. 51 ust. 2 jest zwracane tylko w odniesieniu do ilości, za którą wybrany oferent wpłacił należność na konto agencji interwencyjnej w terminie określonym w ust. 1 niniejszego artykułu.
Zabezpieczenie jest zwracane niezwłocznie.
3.
W przypadku działania siły wyższej agencja interwencyjna określa niezbędne środki w związku z okolicznościami wskazanymi przez wybranego oferenta.
Artykuł 53
Przeniesienie prawa własności
1.
Prawo własności cukru przyznanego w ramach procedury przetargowej jest przenoszone w chwili odbierania cukru ze składu.
2.
Jednakże agencja interwencyjna i wybrany oferent mogą uzgodnić, że prawo własności jest przenoszone na innym etapie.
Jeżeli agencja interwencyjna i wybrany oferent osiągnęli porozumienie na mocy art. 50 ust. 1, wówczas mogą wspólnie ustalić, na jakim etapie ma się odbyć przeniesienie prawa własności.
3.
Porozumienie w sprawie przeniesienia prawa własności jest ważne tylko wtedy, gdy jest zawarte na piśmie.
Artykuł 54
Ustalenie kategorii lub uzysku
Do celów ustalenia kategorii lub uzysku danego cukru w chwili jego odbierania ze składu stosuje się przepisy art. 35 i 36.
Jednakże po udzieleniu zamówienia umawiające się strony mogą uzgodnić, że kategoria lub uzysk, stwierdzone przez agencję interwencyjną w chwili skupu cukru, mają zastosowanie do cukru sprzedanego w ramach procedury przetargowej.
Artykuł 55
Dostosowanie ceny cukru
1. Jeżeli zastosowanie art. 35 i 36 prowadzi do stwierdzenia, że cukier biały ma kategorię niższą niż kategoria wskazana w ogłoszeniu o przetargu, cena za cukier, którego przeznaczenie zostało określone w art. 39 ust. 3 akapit drugi lit. b) i c), zostaje dostosowana zgodnie z przepisami art. 32 ust. 6.
2.
Jeżeli zostaje ustalone, że cukier biały przeznaczony na wywóz ma kategorię inną niż kategoria wskazana w zaproszeniu do przetargu, wówczas kategoria wymieniona w pozwoleniu na wywóz jest korygowana.
3.
Jeżeli zastosowanie przepisów art. 35 i 36 prowadzi do stwierdzenia, że uzysk cukru surowego jest inny niż wskazany w ogłoszeniu o przetargu:
a) cena za ten cukier jest dostosowywana zgodnie z art. 33;
b) kwota premii denaturacyjnej lub refundacji wywozowej jest dostosowywana poprzez pomnożenie jej przez współczynnik równy ustalonemu uzyskowi, podzielony przez uzysk wskazany w ogłoszeniu o przetargu.
Artykuł 56
Zwolnienie zabezpieczenia
1.
Z wyjątkiem przypadków siły wyższej zabezpieczenie przetargowe jest zwracane tylko w odniesieniu do ilości, na które:
a) albo wybrany oferent:
- spełniwszy wymagania, złożył wniosek o wydanie certyfikatu na premię denaturacyjną lub pozwolenia na wywóz,
- wniósł zabezpieczenie określone w art. 51 ust. 2 lub przedstawił zbywalny instrument płatniczy, o których mowa w art. 51 ust. 2,
- odebrał cukier ze składu w ustalonym terminie;
b) albo nie wybrano żadnej oferty.
2.
Zabezpieczenie niezwłocznie jest zwalniane.
3.
W przypadku działania siły wyższej agencja interwencyjna określa niezbędne środki w związku z okolicznościami wskazanymi przez wybranego oferenta.
Artykuł 57
Powiadomienie o ilościach
Natychmiast po uzyskaniu odpowiednich informacji państwa członkowskie powiadamiają Komisję o ilościach cukru białego i cukru surowego:
- oferowanych, lecz dotychczas niezaakceptowanych przez agencję interwencyjną,
- zaakceptowanych przez agencję interwencyjną,
- sprzedanych przez agencję interwencyjną.
ROZDZIAŁ VII
PRZEPISY OGÓLNE I KOŃCOWE
Artykuł 58
Przekazywanie informacji
Informacje, o których mowa w art. 12, 21, 22 i 57 niniejszego rozporządzenia, są przekazywane Komisji drogą elektroniczną za pomocą formularzy udostępnionych państwom członkowskim przez Komisję.
Artykuł 59
Uchylenia
Rozporządzenia (WE) nr 1261/2001, (WE) nr 1262/2001 oraz (WE) nr 314/2002 tracą moc.
Jednak rozporządzenia (WE) nr 1262/2001 i (WE) nr 314/2002 w dalszym ciągu stosuje się w odniesieniu do produkcji w roku gospodarczym 2005/2006, a rozporządzenie (WE) nr 1262/2001 w dalszym ciągu stosuje się w odniesieniu do cukru przyjętego do skupu interwencyjnego przed dniem 10 lutego 2006 r.
Artykuł 60
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 953/2006
z dnia 19 czerwca 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1673/2000 w odniesieniu do dotacji dla przetwórstwa lnu i konopi uprawianych na włókno, oraz rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 w odniesieniu do konopi kwalifikujących się do objęcia systemem płatności jednolitych
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37 ust. 2 akapit trzeci,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Art. 15 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1673/2000 z dnia 27 lipca 2000 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków lnu i konopi uprawianych na włókno [2] zobowiązuje Komisję do przedstawienia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie raport dotyczący dotacji dla przetwórstwa wraz z ewentualnymi propozycjami. Zgodnie z tym raportem właściwe jest utrzymanie obecnie obowiązującego systemu wsparcia do roku gospodarczego 2007/2008 włącznie.
(2) Dotacje dla przetwórstwa krótkiego włókna lnianego i włókna konopnego zawierających nie więcej niż 7,5 % zanieczyszczeń i łusek obowiązują do końca roku gospodarczego 2005/2006.
Tym niemniej, w świetle pozytywnych trendów na rynku w zakresie tego rodzaju włókien objętych obowiązującym systemem wsparcia oraz aby przyczynić się do wspierania produktów innowacyjnych oraz ich rynków zbytu, stosowanie wspomnianego wsparcia powinno zostać przedłużone do roku gospodarczego 2007/2008.
(3) Rozporządzenie (WE) nr 1673/2000 przewiduje zwiększenie poziomu dotacji dla przetwórstwa długich włókien lnianych począwszy od roku gospodarczego 2006/2007.
Ponieważ do roku gospodarczego 2007/2008 utrzymane zostały dotacje dla przetwórstwa krótkich włókien, dotacje dla przetwórstwa długich włókien lnianych powinny do roku gospodarczego 2007/2008 zostać ograniczone do obecnie obowiązującego poziomu.
(4) W celu promowania produkcji wysokiej jakości krótkich włókien lnianych i konopnych, dotacje przyznaje się w odniesieniu do włókien zawierających maksymalnie 7,5 % zanieczyszczeń i łusek.
Jednakże państwa członkowskie mogą odstąpić od stosowania powyższego limitu i udzielać dotacji dla przetwórstwa krótkich włókien lnianych zawierających między 7,5 % a 15 % zanieczyszczeń i łusek oraz dotacji dla przetwórstwa włókien konopnych zawierających między 7,5 % a 25 % zanieczyszczeń i łusek.
Ponieważ możliwość ta obowiązuje jedynie do roku gospodarczego 2005/2006, niezbędne jest umożliwienie państwom członkowskim odstąpienia od stosowania wspomnianego limitu w kolejnych dwóch latach gospodarczych.
(5) W celu dalszego zapewniania racjonalnych poziomów produkcji w poszczególnych państwach członkowskich, konieczne jest przedłużenie okresu obowiązywania krajowych ilości gwarantowanych.
(6) Udzielane jest dodatkowe wsparcie dla dalszej tradycyjnej produkcji lnu w niektórych regionach Królestwa Niderlandów, Belgii i Francji.
Aby umożliwić dalsze stopniowe przystosowywanie struktur gospodarstw rolnych do nowych warunków rynkowych, konieczne jest przedłużenie wspomnianego wsparcia tymczasowego do roku gospodarczego 2007/2008.
(7) Komisja powinna przedstawić Parlamentowi Europejskiemu i Radzie raport w odpowiednim terminie przed rozpoczęciem roku gospodarczego 2008/2009 w celu oceny, czy obecny system wymaga dostosowania czy też powinien nadal obowiązywać.
(8) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników [3] przewiduje, że jedynie konopie uprawiane na włókno kwalifikują się do pomocy w ramach systemu płatności jednolitych ustanowionych na mocy tytułu III wspomnianego rozporządzenia.
Właściwe jest, by uprawa lnu do innych zastosowań przemysłowych również kwalifikowała się do wspomnianego wsparcia.
(9) Biorąc pod uwagę zarządzanie roczne płatnościami bezpośrednimi, zmiany dotyczące warunków kwalifikujących w ramach systemu płatności jednolitych powinny obowiązywać od dnia 1 stycznia 2007 r.
(10) Rozporządzenie (WE) nr 1673/2000 i rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 powinny zostać odpowiednio zmienione,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1673/2000 wprowadza się następujące zmiany:
1) Art. 2 ust. 3 otrzymuje następujące brzmienie:
"3.
Kwota dotacji z tytułu przetwarzania w przeliczeniu na tonę włókna jest ustalana w następujący sposób:
a) w przypadku długiego włókna lnianego:
- 100 EUR w roku gospodarczym 2001/2002,
- 160 EUR w latach gospodarczych 2002/2003 do 2007/2008,
- 200 EUR począwszy od roku gospodarczego 2008/2009,
b) w przypadku krótkiego włókna lnianego i konopnego zawierającego nie więcej niż 7,5 % zanieczyszczeń i łusek: 90 EUR w latach gospodarczych od 2001/2002 do 2007/2008.
Jednakże w odniesieniu do lat gospodarczych od 2001/2002 do 2007/2008, państwa członkowskie mogą podjąć decyzję o przyznaniu dotacji w nawiązaniu do tradycyjnych rynków zbytu:
- w odniesieniu do krótkiego włókna lnianego zawierającego między 7,5 % a 15 % zanieczyszczeń i łusek,
- w odniesieniu do włókna konopnego zawierającego między 7,5 % a 25 % zanieczyszczeń i łusek.
W przypadkach przewidzianych w akapicie drugim, państwa członkowskie przyznają dotację na podstawie ilości, która nie przekracza ilości wyprodukowanej, przy zawartości zanieczyszczeń i łusek wynoszącej 7,5 %.";
2) W art. 3 ust. 2 akapit drugi otrzymuje następujące brzmienie:
"Krajowe gwarantowane ilości dotyczące krótkiego włókna lnianego i konopnego przestają obowiązywać od roku gospodarczego 2008/2009.";
3) W pierwszym ustępie art. 4, rok gospodarczy "2005/2006" zastępuje się rokiem gospodarczym "2007/2008";
4) Skreśla się art. 12;
5) W art. 15 dodaje się następujący ustęp:
"3.
Komisja przedstawi Parlamentowi Europejskiemu i Radzie raport, w razie potrzeby wraz z wnioskami, w odpowiednim terminie umożliwiającym wdrożenie wnioskowanych środków w roku gospodarczym 2008/2009.
Raport zawiera ocenę wpływu dotacji dla przetwórstwa na producentów, przemysł przetwórczy oraz rynek włókien tekstylnych.
Zawiera także analizę możliwości utrzymania, po roku gospodarczym 2007/2008, dotacji dla przetwórstwa krótkiego włókna lnianego i włókna konopnego oraz dodatkowej dotacji, jak również możliwość włączenia tego systemu wsparcia do ogólnych ram wsparcia dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej ustanowionej rozporządzeniem Rady (WE) nr 1782/2003.".
Artykuł 2
Art. 52 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 52
Produkcja konopi
1.
W przypadku produkcji konopi, w wykorzystywanych odmianach zawartość tetrahydrokanabinolu nie może przekraczać 0,2 %.
Państwa członkowskie ustanawiają system pozwalający sprawdzić zawartość tetrahydrokanabinolu w roślinach uprawianych na co najmniej 30 % powierzchni upraw konopi.
Jednakże jeżeli państwo członkowskie wprowadzi system wcześniejszego zatwierdzania takich upraw, wówczas minimalna powierzchnia wynosi 20 %.
2.
Zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 144 ust. 2, przyznawanie płatności jest uzależnione od wykorzystania nasion kwalifikowanych niektórych odmian.".
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) Nr 954/2006
z dnia 27 czerwca 2006 r.
nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych rur i przewodów bez szwu z żelaza lub stali pochodzących z Chorwacji, Rumunii, Rosji i Ukrainy, uchylające rozporządzenia Rady (WE) nr 2320/97 i (WE) nr 348/2000, kończące przeglądy okresowe i przeglądy wygaśnięcia ceł antydumpingowych na przywóz niektórych rur i przewodów bez szwu z żelaza lub stali niestopowej, pochodzących, między innymi, z Rosji i Rumunii oraz kończące przeglądy okresowe ceł antydumpingowych na przywóz niektórych rur i przewodów bez szwu z żelaza lub stali niestopowej pochodzących, między innymi, z Rosji i Rumunii oraz z Chorwacji i Ukrainy
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [1] ("rozporządzenie podstawowe"), w szczególności jego art. 8, 9, art. 11 ust. 2 i ust. 3,
uwzględniając projekt przedstawiony przez Komisję po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
1.
POSTĘPOWANIE
1.1.
Wszczęcie
(1) W dniu 31 marca 2005 r. Komisja ogłosiła w zawiadomieniu ("zawiadomienie o wszczęciu postępowania"), opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej [2], wszczęcie postępowania antydumpingowego dotyczącego przywozu do Wspólnoty niektórych rur i przewodów bez szwu ("SPT") z żelaza lub stali ("rozszerzony zakres produktu") pochodzących z Chorwacji, Rumunii, Rosji i Ukrainy oraz wszczęcie dwóch przeglądów okresowych ceł antydumpingowych na przywóz SPT z żelaza lub stali niestopowej ("pierwotny zakres produktu") pochodzących, między innymi, z Chorwacji i Ukrainy.
(2) Postępowanie antydumpingowe wszczęto w następstwie skargi złożonej w dniu 14 lutego 2005 r. przez Komitet Ochrony Przemysłu Stalowych Rur Bez Szwu Unii Europejskiej ("skarżący"), działający w imieniu producentów reprezentujących znaczną część, w tym przypadku ponad 50 %, całkowitej wspólnotowej produkcji rozszerzonego zakresu produktu.
Skarga zawierała dowody świadczące o praktykach dumpingowych w odniesieniu do wymienionego produktu oraz o wynikającej z nich istotnej szkodzie. Zostały one uznane za wystarczające, by uzasadnić wszczęcie postępowania antydympingowego.
(3) Przeglądy okresowe zostały wszczęte przez Komisję z jej własnej inicjatywy, zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego (WE) nr 384/96, aby umożliwić wszelkie niezbędne zmiany lub uchylenie ostatecznych środków antydumpingowych nałożonych rozporządzeniem Rady (WE) nr 2320/97 [3] i rozporządzeniem Rady (WE) nr 348/2000 [4] w sprawie przywozu pierwotnego zakresu produktu z, między innymi, Chorwacji, Rumunii, Rosji i Ukrainy ("środki ostateczne"). Niezbędna zmiana lub uchylenie może wynikać – jeżeli zostanie określone, że środki mają zostać nałożone na rozszerzony zakres produktu – z faktu, że produkty, na które nałożono środki rozporządzeniami (WE) nr 2320/97 i rozporządzeniem (WE) nr 348/2000 należą do rozszerzonego zakresu produktu.
1.2.
Obowiązujące środki w odniesieniu do początkowego zakresu produktu
(4) Rozporządzeniem (WE) nr 2320/97 nałożono cła antydumpingowe na przywóz pierwotnego zakresu produktu pochodzącego, między innymi, z Rumunii i Rosji.
Decyzjami Komisji 97/790/WE [5] oraz 2000/70/WE [6], przyjęto zobowiązania od eksporterów, między innymi z Rumunii i Rosji.
Rozporządzeniem Rady (WE) nr 1322/2004 [7] postanowiono o zaprzestaniu stosowania obowiązujących środków nałożonych na przywóz początkowego zakresu produktu z Rumunii i Rosji jako środek ostrożności w związku z antykonkurencyjnym zachowaniem w przeszłości niektórych producentów wspólnotowych (Patrz motywy (9) i nn. rozporządzenia (WE) nr 1322/2004).
Motyw 20 tego rozporządzenia potwierdza, że przeglądy okresowe i przeglądy wygaśnięcia rozpoczęte zawiadomieniem o rozpoczęciu w listopadzie 2002 r. [8] były wciąż prowadzone do czasu udostępnienia nowych ustaleń pozwalających na dokonanie w przyszłości oceny w oparciu o nowe dane i w żadnym wypadku nie mogło im zaszkodzić antykonkurencyjne zachowanie.
(5) W następstwie postępowania przeglądowego przeprowadzonego zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, rozporządzeniem (WE) nr 258/2005 [9] Rada zmieniła ostateczne środki nałożone rozporządzeniem (WE) nr 348/2000, uchyliła możliwość zwolnienia z ceł przewidzianych w art. 2 wspomnianego rozporządzenia i nałożyła cło antydumpingowe w wysokości 38,8 % na przywóz pierwotnego zakresu produktu z Chorwacji oraz cło antydumpingowe w wysokości 64,1 % na przywóz pierwotnego zakresu produktu z Ukrainy z wyjątkiem przywozu z Dnepropetrovsk Tube Works ("DTW"), który podlega cłu antydumpingowemu w wysokości 51,9 %.
(6) Decyzją 2005/133/WE [10] Komisja częściowo zawiesiła ostateczne cła antydumpingowe na okres dziewięciu miesięcy, z mocą od dnia 18 lutego 2005 r.
Wspomniane częściowe zawieszenie zostało rozszerzone o kolejny okres jednego roku rozporządzeniem Rady (WE) nr 1866/2005 [11].
Stąd też obowiązującymi cłami są cła ustanowione rozporządzeniem (WE) nr 348/2000, tj. 23 % dla Chorwacji i 38,5 % dla Ukrainy.
1.3.
Środki tymczasowe
(7) Mając na uwadze potrzebę dalszego zbadania niektórych aspektów dochodzenia, a także ze względu na wzajemne powiązania z przeglądem okresowym i przeglądem wygaśnięcia, o których mowa w sekcji 1.2, podjęto decyzję o kontynuowaniu dochodzenia bez nakładania środków tymczasowych.
1.4.
Strony, których dotyczy postępowanie
(8) Komisja oficjalnie powiadomiła o wszczęciu postępowania producentów eksportujących w Chorwacji, Rumunii, Rosji i na Ukrainie, importerów/przedsiębiorstwa handlowe, użytkowników, zainteresowanych dostawców i stowarzyszenia, przedstawicieli krajów wywozu objętych postępowaniem oraz skarżących producentów wspólnotowych i innych znanych producentów wspólnotowych, których to dotyczy, o wszczęciu postępowania.
Zainteresowane strony otrzymały możliwość przedstawienia swoich opinii na piśmie oraz złożenia wniosku o przesłuchanie w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania.
(9) Ze względu na dużą liczbę producentów-eksporterów z Rosji i Ukrainy wymienionych w skardze, dużą liczbę importerów do Wspólnoty produktu objętego postępowaniem i producentów wspólnotowych popierających skargę, zawiadomienie o wszczęciu postępowania przewiduje wykorzystanie kontroli wyrywkowej do ustalenia, czy doszło do dumpingu i szkody, zgodnie z art. 17 rozporządzenia podstawowego.
(10) Aby umożliwić Komisji podjęcie decyzji o konieczności kontroli wyrywkowej, a jeżeli konieczność taka zostanie stwierdzona – by umożliwić dobór próby, wszyscy rosyjscy i ukraińscy producenci eksportujący, importerzy wspólnotowi i producenci wspólnotowi zostali poproszeni o zgłoszenie się do Komisji i dostarczenie podstawowych informacji określonych w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania, dotyczących ich działalności związanej z produktem objętym postępowaniem w okresie objętym dochodzeniem (od 1 stycznia 2004 r. do 31 grudnia 2004 r.).
1.4.1.
Kontrole wyrywkowe eksporterów/producentów
(11) Po dokonaniu oceny informacji przedstawionych przez rosyjskich i ukraińskich producentów eksportujących oraz ze względu na fakt, iż w obu krajach większość przedsiębiorstw należy do dużych grup producentów, uznano że kontrola wyrywkowa w odniesieniu do Rosji i Ukrainy nie jest konieczna.
1.4.2.
Kontrola wyrywkowa przemysłu wspólnotowego i producentów
(12) W odniesieniu do producentów wspólnotowych, zgodnie z art. 17 rozporządzenia podstawowego, dokonano doboru próby przyjmując za kryterium największą reprezentatywną wielkość produkcji i sprzedaży producentów Wspólnoty, która może zostać objęta dochodzeniem w dostępnym czasie.
Na podstawie odpowiedzi uzyskanych od producentów wspólnotowych Komisja wybrała pięć przedsiębiorstw z czterech różnych państw członkowskich.
Jeden z początkowo objętych próbą producentów wspólnotowych następnie nie współpracował i został zastąpiony przez innego producenta wspólnotowego.
Pod względem wielkości produkcji, wspomnianych pięć objętych próbą przedsiębiorstw reprezentowało 49 % ogółu produkcji wspólnotowej.
Zgodnie z art. 17 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, zainteresowane strony zapytano o zgodę na kontrole i nie wniosły one sprzeciwu.
Ponadto pozostałych producentów wspólnotowych poproszono o dostarczenie pewnych ogólnych danych w celu analizy szkody.
Ze względu na małą liczbę odpowiedzi otrzymanych od importerów uznano, że przeprowadzanie kontroli wyrywkowych wśród importerów nie jest konieczne.
1.5.
Formularze wniosków o traktowanie na zasadach rynkowych/traktowanie indywidualne
(13) Aby umożliwić zainteresowanym producentom eksportującym na Ukrainie złożenie wniosku o traktowanie ich jako podmiotu gospodarki rynkowej ("MET") lub o traktowanie indywidualne ("IT"), Komisja przesłała im formularze wniosków.
Wnioski o MET lub IT w przypadku, gdyby dochodzenie wykazało, że nie spełniają oni warunków MET, otrzymano od trzech grup producentów eksportujących i powiązanych z nimi przedsiębiorstw.
1.6.
Kwestionariusze
(14) Komisja przesłała kwestionariusze do wszystkich zainteresowanych stron oraz do wszystkich przedsiębiorstw, które zgłosiły się w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania.
Otrzymano odpowiedzi od trzech rumuńskich producentów eksportujących oraz dwóch powiązanych z nimi przedsiębiorstw, dwóch grup rosyjskich producentów eksportujących oraz pięciu powiązanych z nimi przedsiębiorstw, z których trzy znajdowały się we Wspólnocie, oraz trzech grup ukraińskich producentów eksportujących i powiązanych z nimi przedsiębiorstw.
Odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu otrzymano również od pięciu producentów wspólnotowych.
Pomimo, iż na formularz dotyczący kontroli wyrywkowej odpowiedziało sześciu importerów, jedynie trzech z nich współpracowało udzielając pełnej odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu.
Inny importer zgodził się na przeprowadzenie na terenie jego zakładu wizyty weryfikacyjnej, chociaż nie udzielił odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu.
(15) Komisja zgromadziła i zweryfikowała wszelkie informacje uznane za niezbędne do celów określenia dumpingu, wynikającej z niego szkody oraz interesu Wspólnoty.
Dokonano wizyt weryfikacyjnych na terenie zakładów następujących przedsiębiorstw:
Producenci wspólnotowi
- Dalmine S.p.A., Bergamo, Włochy
- Rohrwerk Maxhütte GmbH, Sulzbach-Rosenberg, Niemcy
- Tubos Reunidos S.A., Amurrio, Hiszpania
- Vallourec & Mannesmann France S.A., Boulogne Billancourt, Francja
- V & M Deutschland GmbH, Düsseldorf, Niemcy
Producenci eksportujący w Rumunii
- S.C. T.M.K. – Artrom S.A., Slatina
- S.C. Silcotub S.A., Zalau
- S.C. Mittal Steel Roman S.A., Roman
Producenci eksportujący w Rosji
- Volzhsky Pipe Works Open Joint Stock Company ("Volzhsky"), Wołżski
- Joint Stock Company Taganrog Metallurgical Works ("Tagmet"), Taganrog
- Joint Stock Company Pervouralsky Novotrubny Works ("Pervouralsky"), Perwouralsk
- Joint Stock Company Chelyabinsk Tube Rolling Plant ("Chelyabinsk"), Cheljabinsk
Powiązane przedsiębiorstwo w Rosji
- CJSC Trade House TMK, Moskwa
Producenci eksportujący na Ukrainie
- CJSC Nikopolsky Seamless Tubes Plant Niko Tube, Nikopol
- CJSC Nikopol Steel Pipe Plant Yutist (Yutist), Nikopol
- OJSC Dnepropetrovsk Tube Works (DTW), Dniepropietrowsk
- OJSC Nizhnedneprovsky Tube Rolling Plant (NTRP), Dniepropietrowsk
Powiązane przedsiębiorstwo handlowe na Ukrainie
- SPIG Interpipe, Dniepropietrowsk, powiązane z NTRP i Niko Tube
Powiązane przedsiębiorstwo handlowe w Szwajcarii
- SEPCO S.A., Lugano, powiązane z NTRP i Niko Tube
Powiązany importer
- Sinara Handel GmbH, Köln, powiązany z Artrom
Niepowiązani importerzy
- Thyssen Krupp Energostal S.A., Toruń, Polska
- Assotubi S.P.A., Cesena, Włochy
- Bandini Sider S.R.L., Imola, Włochy
1.7.
Okres objęty dochodzeniem
(16) Dochodzenie dotyczące dumpingu i szkody obejmowało okres od 1 stycznia 2004 r. do 31 grudnia 2004 r. ("okres objęty dochodzeniem" lub "OD").
Badanie tendencji właściwych dla oceny szkody obejmowało okres od 1 stycznia 2001 r. do końca OD ("okres badany").
2.
PRODUKT OBJĘTY POSTĘPOWANIEM I PRODUKT PODOBNY
2.1.
Produkt objęty postępowaniem
(17) Produktem objętym postępowaniem są niektóre rury i przewody bez szwu ("SPT"), z żelaza lub stali, o okrągłym przekroju poprzecznym, o średnicy zewnętrznej nieprzekraczającej 406,4 mm, gdzie wartość ekwiwalentu węgla (Carbon Equivalent Value – CEV) nie przekracza 0,86 zgodnie ze wzorem oraz analizą chemiczną Międzynarodowego Instytutu Spawalnictwa (International Institute of Welding).
Produkt objęty postępowaniem jest obecnie sklasyfikowany w ramach kodów CN ex73041010, ex73041030, ex73042100, ex73042911, ex73043180, ex73043958, ex73043992, ex73043993, ex73045189, ex73045992 i ex73045993 [12] (kody TARIC 7304101020, 7304103020, 7304210020, 7304291120, 7304318030, 7304395830, 7304399230, 7304399320, 7304518930, 7304599230 i 7304599320).
(18) Produkt objęty postępowaniem posiada szeroki zakres zastosowań, takich jak rury przewodowe do transportu cieczy, w przemyśle budowlanym do palowania, zastosowanie w mechanice, jako rury gazowe, kotłowe oraz przewody i rury głębinowe ("OCTG") do wiercenia, rurowania i tubingu w przemyśle naftowym.
(19) W momencie dostarczenia do użytkowników SPT posiadają bardzo różne kształty.
Mogą być one np. galwanizowane, gwintowane, dostarczane jako "green tubes" (tj. bez obróbki cieplnej), ze specjalnymi zakończeniami, o różnych przekrojach, przycięte na wymiar lub nie.
Nie istnieją ogólnie przyjęte standardowe rozmiary rur, stąd też większość SPT jest wykonywana na zamówienie klientów.
SPT są zazwyczaj łączone poprzez spawanie.
Jednakże, w szczególnych przypadkach mogą być połączone gwintem lub wykorzystywane oddzielnie, chociaż pozostają spawalne.
Dochodzenie wykazało, że wszystkie SPT posiadają jednakowe podstawowe właściwości fizyczne, chemiczne i techniczne i jednakowe zastosowania podstawowe.
(20) Definicja zakresu produktu objętego niniejszym postępowaniem została zakwestionowana przez pewną liczbę zainteresowanych stron.
Po pierwsze, niektóre strony utrzymywały, że niektóre rodzaje produktu włączone do opisu produktu posiadały inne podstawowe właściwości mechaniczne i chemiczne (patrz motywy (21) do (26)).
Po drugie, w kilku wnioskach kwestionowano użycie kryterium spawalności i progu wartości ekwiwalentu węgla (CEV), które są ze sobą powiązane (patrz motywy (27) do (36)).
Ponadto jedna ze stron zażądała wyłączenia tzw. "certyfikowanych SPT" z zakresu produktu (patrz motyw (37)).
Inne podstawowe właściwości fizyczne, chemiczne i techniczne oraz zastosowania końcowe
(21) Utrzymywano, że niektóre rodzaje produktu włączone do opisu produktu, w szczególności OCTG i rury gazowe posiadają inne podstawowe właściwości mechaniczne i chemiczne oraz zastosowania końcowe niż pozostałe SPT i są niezamienne.
(22) Zdefiniowany produkt składa się z różnych rodzajów produktów.
Tym niemniej, rodzaje produktu należące do różnych segmentów (w tym część dolna i górna) będą rozpatrywane jako stanowiące jeden produkt, jeżeli nie ma wyraźnych linii podziału pomiędzy segmentami, np. jeżeli segmenty zachodzą na siebie lub stanowią konkurencję dla siebie.
Dotyczy to niniejszego postępowania, ponieważ przedłożono dowody, że objęte dochodzeniem rury stopowe i niestopowe mogą być wykorzystywane do tych samych zastosowań końcowych oraz, że nie ma wyraźnych linii podziału wewnątrz kategorii rur niestopowych oraz kategorii rur stopowych.
(23) Jeżeli chodzi o OCTG i rury gazowe, dochodzenie wykazało, że posiadają one, między innymi, porównywalne właściwości chemiczne jak pozostałe rodzaje SPT, ponieważ zaliczają się do progu 0,86 CEV.
Ponadto posiadają one inne właściwości podstawowe wspólne z pozostałymi rodzajami produktu, takie jak średnica zewnętrzna i grubość ścian.
(24) Jeżeli chodzi o zastosowania końcowe OCTG i rur gazowych, niektórzy producenci eksportujący twierdzili, że OCTG i rury gazowe wykorzystywane są w innych urządzeniach i są niezamienne z pozostałymi rodzajami SPT.
W tym względzie stwierdzono, że gładkie OCTG sklasyfikowane obecnie w ramach kodu CN 73042100 i wykorzystywane w sektorze budownictwa są zamienne z innymi rodzajami stalowych rur niestopowych sklasyfikowanych obecnie w ramach kodu CN 73043958.
Dlatego też zastosowania końcowe różnych SPT przynajmniej częściowo się pokrywają.
(25) Na podstawie powyższych argumentów odrzuca się wniosek, że z jednej strony OCTG, a z drugiej strony rury gazowe nie są niezamienne.
CEV jako właściwość chemiczna produktu
(26) Inny z producentów eksportujących twierdził, że CEV nie jest właściwością chemiczną produktu, ponieważ nie jest ona bezpośrednio powiązana ze składem chemicznym danego SPT, lecz jest od niego zależna.
Prawdą jest, że CEV wynika ze wzoru, a wzór jest bezpośrednio związany ze składem chemicznym produktu i pozwala na porównanie różnych gatunków stali pod względem spawalności.
CEV nie jest związany z żadną z właściwości technicznych ani mechanicznych stali i zależy jedynie od jej składu chemicznego.
Na tej podstawie uważa się, że CEV jest właściwością chemiczną produktu i dlatego wniosek został odrzucony.
Spawalność jako niewłaściwe kryterium określania zakresu produktu
(27) Niektóre strony twierdziły, że kryterium spawalności samo w sobie jest nieodpowiednią właściwością produktu objętego postępowaniem, ponieważ według nich znaczna część produktów włączonych w zakres produktu (rury gwintowane i rury OCTG) nigdy nie jest spawana.
Uzasadniano więc, że poprzez użycie kryterium spawalności różne produkty w sposób sztuczny zostały uznane za jeden produkt.
(28) Należy przede wszystkim zauważyć, że spawalność jest rzeczywiście właściwością chemiczną i techniczną (gdyż zależy ona od składu chemicznego stali i określa jej spawalność) wspólną dla wszystkich SPT.
Ponieważ większość SPT jest łączonych spawaniem, jest to zasadnicza cecha definicji produktu.
Poza tym, w odniesieniu do rur gwintowanych i OCTG, które mogą nie być zazwyczaj spawane, dochodzenie wykazało, że mimo to pozostają one spawalne i dlatego posiadają te same podstawowe właściwości chemiczne i techniczne.
Ponadto, nie można wykluczyć, że gwintowane lub gwintowalne SPT oraz OCTG nie zostaną przekształcone w spawalne SPT poprzez ich zwykłe usunięcie.
W szczególności w odniesieniu do OCTG istnieją dowody, że ta sama rura może zostać sklasyfikowana w ramach dwóch różnych kategorii (a nawet kodów CN), co zależy wyłącznie od jej końcowego zastosowania, np. wykorzystania w budownictwie lub w przemyśle wiertniczym.
Stwierdzono wreszcie, że niektóre przywozy z krajów, których dotyczy postępowanie zostały sklasyfikowane jako OCTG i nie były wykorzystywane w sektorze naftowym/gazowym.
(29) Jeden z eksporterów twierdził że, zgodnie z normami europejskimi, wyłącznie jeden gatunek stali nadaje się na rury gwintowane i że zatem produkty te można wyodrębnić spośród pozostałych SPT.
Jednakże analiza różnych norm istniejących w szczególności dla OCTG wykazała, że nie istnieje jedyny gatunek stali, który może być wykorzystywany do produkcji rur gwintowanych.
(30) Uwzględniając powyższe argumenty, spawalność SPT uznaje się za odpowiednie kryterium w celu określenia zakresu produktu.
Dlatego też odrzuca się argument, że proponowana definicja produktu jest sztucznym włączeniem różnych produktów do jednej grupy.
Nieodpowiedniość progu CEV do określania spawalności SPT
(31) Twierdzono, że użycie progu CEV nie jest kryterium pozwalającym na zdefiniowanie zakresu produktu i nie stanowi on odpowiedniego kryterium pozwalającego na określenie spawalności różnych typów SPT.
(32) Dochodzenie wykazało, że CEV jest w rzeczywistości wskaźnikiem powiązanym bezpośrednio zarówno ze składem chemicznym stali, jak i z jej spawalnością.
Wysoki CEV oznacza nie tylko, że stal zawiera więcej węgla i/lub stopów, ale również, ze jest ona trudniejsza w spawaniu.
Z drugiej strony, niższa wartość CEV oznacza, że stal jest mniej bogata w węgiel i/lub stopy i dlatego łatwiejsza w spawaniu.
Innymi słowy, różne poziomy CEV wymagają różnych warunków spawania.
Stal o poziomie CEV wynoszącym 0,86 będzie wymagała szczególnych warunków spawania i nie będzie spawana w zwykły sposób.
Stąd też, ponieważ CEV jest wskaźnikiem spawalności, próg CEV został uznany za właściwe kryterium dla określenia zakresu produktu.
(33) Jeden z producentów eksportujących twierdził, że CEV jest tylko jedną z wielu właściwości chemicznych, technicznych i mechanicznych stali i dlatego jako taki nie może być wykorzystywany do zdefiniowania zakresu produktu.
Zauważa się w związku z tym, że CEV jest uważany za odpowiednie kryterium do określenia zakresu produktu.
Ponadto, jak wskazuje definicja produktu, CEV nie jest jedynym z zastosowanych kryteriów.
Wreszcie, porównanie rodzajów produktu zostało przeprowadzone w oparciu o większą liczbę szczegółów, biorąc pod uwagę różne właściwości produktu (np. rozmiary i obróbkę cieplną).
Próg CEV wynoszący 0,86 został określony w sposób arbitralny
(34) Niektóre z zainteresowanych stron utrzymywały również, że próg CEV wynoszący 0,86 został ustalony w sposób arbitralny, gdyż granica łatwej spawalności byłaby niższa niż 0,86.
Tym niemniej, wartość CEV wynosząca 0,86 nie jest powiązana z pojęciem łatwej spawalności.
Istotnie, skarżący przedstawiciel przemysłu wspólnotowego uzasadniał i przedstawił dowody, że wspomniana wartość stanowi maksymalną wartość CEV dla stali niestopowej, która może być wykorzystywana do produkcji SPT według norm europejskich.
(35) Dlatego stwierdza się, że zarówno użycie CEV jak i zdefiniowanego progu wynoszącego 0,86 obejmuje wachlarz produktów, które mogą być uważane za jeden produkt, chociaż wyłącza to z definicji na przykład stal nierdzewną lub rury z łożyskami kulowymi, dla których wartość CEV jest niższa niż 0,86.
(36) Na podstawie powyższych argumentów, pułap CEV proponowany przez wnioskodawcę został utrzymany w definicji produktu objętego postępowaniem.
"Certyfikowane SPT"
(37) Jeden z importerów Wspólnoty twierdził, że tzw. "certyfikowane SPT" nie powinny wchodzić w zakres produktu.
Wspomniane SPT są produkowane zgodnie z procedurą objętą certyfikatem, zatwierdzoną przez włoskie Ministerstwo Robót Publicznych i wykorzystywane w pracach umocnieniowych w projektach budowlanych we Włoszech.
Ustalono jednak, że wszystkie rodzaje produktu objętego postępowaniem, w tym certyfikowane SPT, posiadały jednakowe właściwości fizyczne, chemiczne i techniczne oraz zastosowania końcowe.
Nie znaleziono dowodów, które pozwoliłyby stwierdzić, że wspomniane rury posiadające certyfikat są innym produktem i dlatego powinny zostać wyłączone z zakresu środków (przedsiębiorstwo również nie dostarczyło takich dowodów).
Z tego względu wniosek musiał zostać odrzucony.
(38) Na podstawie powyższych argumentów uznano, że wszystkie SPT, bez względu na różne możliwe typy produktu stanowią jeden produkt do celów niniejszego postępowania, ponieważ posiadają jednakowe podstawowe właściwości fizyczne, chemiczne i techniczne oraz tych samych podstawowych użytkowników.
2.2.
Produkt podobny
(39) Produkt wywożony do Wspólnoty z Chorwacji, Rumunii, Rosji i Ukrainy, produkt wytwarzany i sprzedawany na rynku krajowym w tych krajach, jak również produkt, który jest wytwarzany i sprzedawany we Wspólnocie przez producentów wspólnotowych zostały uznane za posiadające takie same podstawowe właściwości techniczne i fizyczne oraz takie same podstawowe wykorzystanie i dlatego też uważa się je za produkty podobne w rozumieniu art. 1 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
3.
DUMPING
3.1.
Ogólna metodologia
(40) Ustaloną poniżej ogólną metodologię zastosowano do wszystkich współpracujących producentów eksportujących w Chorwacji, Rumunii, Rosji, a także do współpracujących ukraińskich producentów eksportujących, którym przyznano MET.
Zatem przedstawione poniżej ustalenia dotyczące dumpingu dla każdego z krajów objętych postępowaniem opisują jedynie elementy specyficzne dla każdego kraju wywozu.
3.1.1.
Wartość normalna
(41) Zgodnie z art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, Komisja zbadała w pierwszej kolejności czy wielkość sprzedaży na rynku krajowym produktu objętego postępowaniem poszczególnych producentów eksportujących była reprezentatywna, tzn. czy całkowita wartość takiej sprzedaży stanowiła przynajmniej 5 % całkowitej wielkości sprzedaży eksportowej producenta do Wspólnoty.
Komisja następnie wyróżniła te typy produktu objętego postępowaniem, które sprzedawane są na rynku krajowym przez przedsiębiorstwa posiadające całościową reprezentatywną sprzedaż krajową i które są identyczne lub bezpośrednio porównywalne z rodzajami sprzedawanymi na wywóz do Wspólnoty.
(42) Ustalono, w odniesieniu do każdego typu produktu sprzedawanego przez producentów eksportujących na ich rynku krajowym i bezpośrednio porównywalnego z typem produktu objętego postępowaniem sprzedawanego z przeznaczeniem na wywóz do Wspólnoty, czy sprzedaż krajowa była wystarczająco reprezentatywna do celów art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego.
Sprzedaż krajową określonego typu produktu objętego postępowaniem uznano za wystarczająco reprezentatywną wtedy, gdy ogólna wielkość sprzedaży krajowej tego typu w OD stanowiła 5 % lub więcej ogólnej wielkości sprzedaży porównywalnego rodzaju produktu objętego postępowaniem wywożonego do Wspólnoty.
(43) Następnie zbadano, czy sprzedaż krajowa każdego typu produktu objętego postępowaniem w reprezentatywnej ilości mogła być uważana za dokonaną w zwykłym obrocie handlowym zgodnie z art. 2 ust. 4 rozporządzenia podstawowego, poprzez ustalenie proporcji sprzedaży rozpatrywanego typu produktu z zyskiem niezależnym odbiorcom na rynku krajowym.
(44) W przypadkach, gdy wielkość sprzedaży odpowiedniego typu produktu sprzedawanego po cenie sprzedaży netto równej lub wyższej niż obliczone koszty produkcji, przekraczała 80 % ogólnej wielkości sprzedaży dla tego typu, a średnia ważona ceny tego typu była równa lub wyższa niż koszty produkcji, wartość normalna oparta była na rzeczywistej cenie krajowej, obliczonej jako średnia ważona cen sprzedaży krajowej ogółem, zrealizowanej podczas OD, bez względu na to, czy była to sprzedaż z zyskiem, czy nie.
W przypadkach, gdy wielkość sprzedaży z zyskiem danego typu produktu stanowiła 80 % lub mniej łącznej wielkości sprzedaży danego typu, lub gdy średnia ważona ceny danego typu była niższa niż koszty produkcji, wartość normalna oparta była na rzeczywistej cenie krajowej, obliczonej jako średnia ważona sprzedaży z zyskiem wyłącznie dla danego typu, pod warunkiem, że sprzedaż ta stanowiła przynajmniej 10 % lub więcej łącznej wielkości sprzedaży danego typu.
W przypadkach, gdy wielkość sprzedaży z zyskiem jakiegokolwiek typu produktu stanowiła mniej niż 10 % ogólnej wielkości sprzedaży uznano, że ten określony typ sprzedany został w ilościach niewystarczających, aby cenę krajową potraktować jako podstawę do ustalenia wartości normalnej.
(45) Gdy ceny krajowe określonego typu produktu sprzedawanego przez producenta eksportującego nie mogły być zastosowane w celu ustalenia wartości normalnej, konieczne było zastosowanie innej metody.
W tym zakresie Komisja wykorzystała konstruowaną wartość normalną.
Zgodnie z art. 2 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, konstruowanie wartości normalnej nastąpiło poprzez dodanie do kosztów wytworzenia wywożonych rodzajów, dostosowanych w razie potrzeby, rozsądnej wartości procentowej na wydatki związane ze sprzedażą, wydatki ogólne i administracyjne ("SG&A") oraz odpowiedniej marży zysku.
Zgodnie z art. 2 ust. 6 rozporządzenia podstawowego, wartość procentowa SG&A i marży zysku została oparta na średniej SG&A i marży zysku w zwykłym obrocie handlowym produktem podobnym.
3.1.2.
Cena eksportowa
(46) We wszystkich przypadkach, kiedy produkt objęty postępowaniem był wywożony do niezależnych odbiorców we Wspólnocie, cena eksportowa ustalana była zgodnie z art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego, tzn. na podstawie cen eksportowych faktycznie płaconych lub należnych.
(47) W przypadku gdy sprzedaż eksportową dokonano za pośrednictwem powiązanych importerów, cena eksportowa została skonstruowana, zgodnie z art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego, na podstawie ceny, po której przywiezione produkty zostały w pierwszej kolejności odsprzedane niezależnemu nabywcy, z właściwym uwzględnieniem wszystkich kosztów poniesionych między przywozem a odsprzedażą oraz zysków, a także na rozsądnej marży za SG&A i zyskach.
W tym zakresie wykorzystano koszty własne SG&A powiązanych importerów.
Marża zysku została ustalona na podstawie informacji udostępnionych od współpracujących niepowiązanych importerów.
3.1.3.
Porównanie
(48) Porównania wartości normalnej i cen eksportowych dokonano na bazie ex-works.
W celu zapewnienia sprawiedliwego porównania wartości normalnej i ceny eksportowej, uwzględniono w formie dostosowania różnice mające wpływ na ceny i porównywalność cen zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego.
Odpowiednie dostosowanie przyznano we wszystkich przypadkach, w których uznano je za rozsądne, prawidłowe i poparte potwierdzonymi dowodami.
3.1.4.
Margines dumpingu w odniesieniu do przedsiębiorstw objętych dochodzeniem
(49) Zgodnie z art. 2 ust. 11 i 12 rozporządzenia podstawowego, dla każdego eksportującego producenta średnią ważoną wartość normalną porównywano ze średnią ważoną ceną eksportową każdego typu produktu.
(50) W przypadku producentów eksportujących będących powiązanymi przedsiębiorstwami średnią ważoną marginesu dumpingu ustalono zgodnie ze standardową praktyką Komisji w odniesieniu do producentów eksportujących.
3.1.5.
Pozostały margines dumpingu
(51) Pozostały margines dumpingu w przypadku przedsiębiorstw niewspółpracujących określono na podstawie dostępnych faktów zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego.
3.2.
Chorwacja
3.2.1.
Brak współpracy ze strony chorwackiego eksportera
(52) Jedyny producent w Chorwacji, Mechel Željezara Ltd, został postawiony w stan likwidacji jesienią 2004 r.
W jego miejsce powstał nowy podmiot prawny, Valjaonica Cijevi Sisak d.o.o. ("VCS") stworzony przez Chorwacką Fundację Prywatyzacyjną – instytucję rządową odpowiedzialną za proces prywatyzacji w Chorwacji.
(53) VCS poinformował Komisję, że nie mógł współpracować w bieżącym dochodzeniu, ponieważ jego poprzednik prawny oficjalnie przestał istnieć, a produkcja SPT została wstrzymana w lipcu 2004 r.
Według przedsiębiorstwa, nie było ono uprawnione do ujawnienia jakichkolwiek informacji handlowych, księgowych lub związanych z produkcją, będących w posiadaniu jego poprzednich właścicieli.
Stąd też, ponieważ nie było możliwe ustalenie marginesu dumpingu w oparciu o dane własne przedsiębiorstwa, został on ustalony na podstawie dostępnych faktów, zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego.
(54) Z przedstawionych informacji wynika, że VCS ograniczyło produkcję SPT w czerwcu 2005 r.
Przedsiębiorstwo może złożyć wniosek o przegląd okresowy zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego.
3.2.2.
Wartość normalna
(55) Wobec braku wszelkich innych informacji, wartość normalna została ustalona na podstawie dostępnych faktów, tzn. informacji zawartych w skardze.
3.2.3.
Cena eksportowa
(56) Cenę eksportową ustalono na podstawie danych Eurostatu za OD.
3.2.4.
Porównanie
(57) Zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego, dokonano dostosowań ceny eksportowej w odniesieniu do kosztów transportu i ubezpieczenia oraz prowizji, w oparciu o informacje zawarte w skardze.
3.2.5.
Margines dumpingu
(58) Margines dumpingu wyrażony jako wartość procentowa ceny importowej CIF na granicy Wspólnoty przed ocleniem jest następujący:
Przedsiębiorstwo _BAR_ Margines dumpingu _BAR_
Valjaonica Cijevi Sisak d.o.o. _BAR_ 29,8 % _BAR_
(59) Ponieważ VCS jest jedynym producentem produktu objętego postępowaniem w Chorwacji, pozostały margines dumpingu ustalono na tym samym poziomie.
3.3.
Rumunia
(60) Otrzymano odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu od trzech producentów eksportujących, z których dwaj byli powiązani z importerami produktu objętego postępowaniem we Wspólnocie.
3.3.1.
Wartość normalna
(61) W przypadku wszystkich trzech producentów eksportujących całkowita wielkość sprzedaży na rynku krajowym produktu podobnego była reprezentatywna, jak określono powyżej w motywie (41).
Dla większości typów produktu wartość normalna została oparta o ceny zapłacone lub należne w zwykłym obrocie handlowym przez niezależnych odbiorców w Rumunii.
Jednakże, w przypadku niektórych typów produktu sprzedaż na rynku krajowym była niewystarczająca, by można ją było uznać za reprezentatywną w zwykłym obrocie handlowym i dlatego wartość normalna została skonstruowana zgodnie z opisem w motywie (45).
3.3.2.
Cena eksportowa
(62) Większość sprzedaży eksportowej jednego eksportującego producenta wspólnotowego w czasie OD odbywała się do dwóch powiązanych importerów.
Cena eksportowa została więc skonstruowana zgodnie z opisem w motywie (46).
(63) Eksporter ten zakwestionował cenę ustaloną przez Komisję i twierdził, że użyta do celów obliczenia marża zysku była wygórowana.
Stwierdził on, że średnia marża zysku obliczona w oparciu o dane dostarczone przez trzech współpracujących niepowiązanych importerów we Wspólnocie nie była reprezentatywna, gdyż nigdy nie sprzedawał on produktów tym przedsiębiorstwom.
Ponadto uzasadniał on, że wspomniane trzy przedsiębiorstwa były większe niż importerzy, którym sprzedawał swoje produkty, że w ostatnim dochodzeniu użyto niższej marży zysku, oraz że rzeczywisty zysk wymienionych dwóch powiązanych importerów był niższy niż średnia stopa zysku użyta przez Komisję.
(64) W odniesieniu do powyższych argumentów należy zauważyć, że wykorzystywanie średniej ważonej zysku niepowiązanych importerów jest stałą praktyką Instytucji, gdy ma to uzasadnienie, w celu dokonania dostosowania, o którym mowa w art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego.
To czy dany eksporter rzeczywiście sprzedał swoje produkty wspomnianym przedsiębiorstwom nie ma znaczenia dla określenia odpowiedniej marży zysku zgodnie z art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego.
Ponadto nie przedstawiono dowodów na to, w jaki sposób wielkość importerów mogłaby wpłynąć na ich stopę zysku.
Wreszcie, ze względu na stosunek pomiędzy eksporterami i powiązanymi z nimi importerami zysk powiązanych importerów nie może zostać użyty jako podstawa lub punkt odniesienia w tym kontekście, ponieważ poziom zysku powiązanego importera będzie zależał od ceny transferowej pomiędzy powiązanymi stronami.
Wniosek ten został więc odrzucony.
(65) Zasadnicza część sprzedaży eksportowej innego producenta eksportującego do Wspólnoty była skierowana do dwóch przedsiębiorstw, z których jedno było z nim powiązane przez część OD.
Przedsiębiorstwo to nie współpracowało w śledztwie i z tego powodu jego cena odsprzedaży dla niezależnych odbiorców we Wspólnocie nie została przekazana Komisji.
Jedynymi dostępnymi cenami eksportowymi za wspomniane transakcje dla powiązanego importera powiązanego z wymienionym eksporterem w czasie części OD były ceny ustalone pomiędzy eksporterem i powiązanym z nim importerem.
Ustalono, że ceny te odpowiadały cenom, jakie byłyby ustalone między niezależnymi podmiotami.
Istotnie, porównanie cen pomiędzy okresem, w którym wspomniane dwa przedsiębiorstwa były powiązane i okresem, w którymi nie były powiązane nie wykazało znaczących różnic w stosowanych cenach jednostkowych.
Ponadto ceny zastosowane w odniesieniu do tego powiązanego importera zostały powiązane z cenami zastosowanymi w odniesieniu do niepowiązanych odbiorców w WE i okazały się one być zgodne.
Cenę eksportową oparto więc, w odniesieniu do tych transakcji, na cenie sprzedaży rumuńskiego producenta eksportującego dla powiązanego z nim przedsiębiorstwa handlowego.
(66) Jeżeli chodzi o transakcje z drugim z powiązanych przedsiębiorstw, które współpracowało w dochodzeniu, stwierdzono, że produkt objęty postępowaniem był dalej przetwarzany w powiązanym przedsiębiorstwie zanim został odsprzedany we Wspólnocie.
W tym przypadku niemożliwe było określenie ceny odsprzedaży produktu objętego postępowaniem niezależnemu odbiorcy we Wspólnocie.
Znaleziono jednak wystarczające dowody, że cena transferowa pomiędzy rumuńskim producentem eksportującym i powiązanym z nim przedsiębiorstwem we Wspólnocie mogła być uważana za odpowiadającą cenie, jaka zostałaby ustalona między niezależnymi podmiotami pod warunkiem, że – zgodnie z art. 2 ust. 10 lit. d) pkt i) rozporządzenia podstawowego – dokonano by dostosowania do poziomu handlu dla sprzedaży OEM (original equipment manufacturer).
Istotnie, dokonano porównania cen zastosowanych dla wszystkich modeli w odniesieniu do powiązanego importera i niepowiązanych importerów.
Stąd też, cenę eksportową oparto na cenie transferowej.
(67) Dochodzenie wykazało, że sprzedaż eksportowa trzeciego producenta eksportującego była skierowana bezpośrednio do niepowiązanych odbiorców we Wspólnocie.
Dlatego cenę eksportową ustalono na podstawie cen eksportowych rzeczywiście płaconych lub należnych za produkt objęty postępowaniem sprzedawany pierwszemu niezależnemu odbiorcy we Wspólnocie, zgodnie z opisem w motywie 0.
(68) Wspomniany producent eksportujący wnioskował, że część sprzedaży produktu objętego postępowaniem do Wspólnoty powinna być wyłączona z obliczeń dotyczących dumpingu, ponieważ produkcja niektórych modeli SPT została wstrzymana w pewnym momencie trwania OD.
Tym niemniej, jak wspomniano powyżej, stałą praktyką Instytucji jest branie pod uwagę całości sprzedaży produktu objętego postępowaniem niepowiązanym stronom w średniej ważonej cenie eksportowej.
Należy również zauważyć, że sprzedaż wspomnianych typów produktu objętego postępowaniem odbywała się w czasie OD w znaczących ilościach, a ponadto ustalono, że linie produkcyjne tych rodzajów SPT nie zostały rozebrane i mogą zostać w przyszłości ponownie uruchomione.
W związku z powyższym, wniosek ten został odrzucony.
3.3.3.
Porównanie
(69) Dokonano dostosowań, w odpowiednich przypadkach, zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego, w odniesieniu do bonifikat za różnice w ilości, transporcie, ubezpieczeniu, przeładunku, załadunku i kosztach dodatkowych, kredyt, prowizje i różnice w poziomie handlu.
(70) Jeden producent eksportujący domagał się dostosowań w odniesieniu do różnic w poziomie handlu, dodatkowych kosztów logistycznych, które rzekomo poniósł w sprzedaży krajowej, a nie w sprzedaży eksportowej oraz w odniesieniu do różnic w ilości.
Eksporter ten nie umotywował jednak swoich wniosków, dochodzenie nie wykazało również że wspomniane wnioski były uzasadnione.
Dlatego też musiały one zostać odrzucone.
Wniosek dotyczący różnic w ilości został częściowo odrzucony, gdyż wnioskowana kwota nie mogła być uzasadniona dowodami zebranymi na miejscu oraz informacjami przedstawionymi przez producenta eksportującego w odpowiedzi na kwestionariusz.
(71) Inny producent eksportujący domagał się dostosowań za różnice w inflacji, przeliczaniu walut, poziomie handlu i różnice w kosztach sprzedaży bezpośredniej.
(72) Jeżeli chodzi o wniosek dotyczący dostosowania za inflację, należy zauważyć, że stopa inflacji w Rumunii znajdowała się na poziomie 10,8 % w okresie objętym dochodzeniem, co znacznie odbiega od poziomu hiperinflacji.
Ponieważ nie stwierdzono, że wpłynęło to na porównywalność cen, wniosek odrzucono.
Eksporter sprzeciwił się temu ustaleniu i wycofał swój wniosek o dodatek.
Nie przedłożył on jednak nowych argumentów ani dowodów obalających początkowe ustalenie, dlatego potwierdza się, że wniosek został odrzucony.
Należy również zauważyć, że rozpatrywano możliwość oceny kwartalnej, lecz została ona oddalona przez eksportera.
(73) Jeżeli chodzi o przeliczanie walut, wspomniany producent eksportujący twierdził, że przysługuje mu okres 60 dni na odzwierciedlenie kursów wymiany walut, jak przewiduje art. 2 ust. 10 lit. j) rozporządzenia podstawowego. Stwierdzono, że przepis ten nie może być zastosowany w tym przypadku, ponieważ znaleziono dowody, że nie było utrzymującego się wahania odpowiednich kursów wymiany w czasie OD, lecz jedynie zmienność o niewielkiej amplitudzie. Stąd też, wniosek ten musiał zostać odrzucony, a przeliczanie walut oparto we wszystkich przypadkach na kursie z dnia wystawienia faktury, jak przewiduje art. 2 ust. 10 lit. j) rozporządzenia podstawowego.
(74) W odniesieniu do wniosku dotyczącego poziomu handlu, dochodzenie wykazało, że w przypadku niektórych kategorii konsumentów, w stosunku do których sporządzono wniosek, istniały stałe i wyraźne różnice w cenach na poziomie, którego domagał się wspomniany producent eksportujący.
Wniosek został zatem przyjęty w odniesieniu do tych kategorii odbiorców, dla których można było wykazać różnice, a jedynie częściowo przyjęty w odniesieniu do pozostałych kategorii odbiorców, dla których różnica okazała się być niższa niż wnioskowana przez eksportującego producenta.
W ostatnim z przypadków, obliczenie dostosowania oparto na dowodach zebranych na terenie zakładów eksportującego producenta.
(75) Jeżeli chodzi o wniosek dotyczący różnicy w kosztach sprzedaży bezpośredniej, okazał się on pokrywać z dostosowaniami przyznanymi za różnice w poziomie handlu i dlatego został odrzucony.
(76) Ponadto dzięki uwagom otrzymanym od eksporterów poprawiono kilka błędów rachunkowych i odpowiednio przeliczono marginesy dumpingu.
3.3.4.
Margines dumpingu
(77) Porównanie wartości normalnej z ceną eksportową wykazało istnienie dumpingu.
Marginesy dumpingu wyrażone jako wartość procentowa ceny importowej CIF na granicy Wspólnoty przed ocleniem są następujące:
Przedsiębiorstwo _BAR_ Margines dumpingu _BAR_
S.C. T.M.K. – Artrom S.A. _BAR_ 17,8 % _BAR_
S.C. Mittal Steel Roman S.A. _BAR_ 17,7 % _BAR_
S.C. Silcotub S.A. _BAR_ 11,7 % _BAR_
(78) Ponieważ poziom współpracy był wysoki (ponad 80 % wywozu produktu objętego postępowaniem z Rumunii do Wspólnoty) i nie było podstaw, by przypuszczać że któryś z producentów eksportujących celowo powstrzymał się od współpracy, pozostały margines dumpingu mający zastosowanie do wszystkich pozostałych eksporterów w Rumunii został ustalony na tym samym poziomie co margines dla współpracującego producenta eksportującego S.C. T.M.K. Artrom S.A., tj. 17,8 %.
3.4.
Rosja
(79) Otrzymano odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu od dwóch grup eksportujących producentów, z których jedna składa się z czterech producentów i pięciu powiązanych przedsiębiorstw ("grupa TMK"), a druga z dwóch producentów ("Pervouralsky i Chelyabinsk").
3.4.1.
Brak współpracy ze strony grupy TMK
(80) Odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu wszystkich czterech producentów i pięciu powiązanych przedsiębiorstw były w znacznym stopniu niedostateczne i niespójne, a z wyjątkiem dwóch powiązanych przedsiębiorstw, żadne z przedsiębiorstw nie dostarczyło odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu w przewidzianym terminie.
(81) Kontrole na miejscu przeprowadzono u dwóch spośród czterech producentów i jednego przedsiębiorstwa w Rosji, lecz wykazały one dalsze niedoskonałości odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu.
Jeżeli chodzi o dwóch skontrolowanych producentów, nie można było ustalić wiarygodnej wartości normalnej ani cen eksportowych, ponieważ zarówno wykazy sprzedaży krajowej jak i eksportowej były w przeważającej mierze niedostateczne; wartości i ilości nie odpowiadały fakturom, niewłaściwe były też numery kontrolne produktu (PCN).
Ponadto nie można było uzyskać wiarygodnych danych dotyczących kosztu produkcji.
(82) Biorąc pod uwagę całkowicie niezadowalającą współpracę dwóch skontrolowanych producentów, wysoce niedostateczne odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu udzielone przez dwóch pozostałych producentów z grupy, w szczególności fakt, że jeden z producentów nie dostarczył w ogóle wykazów sprzedaży, oraz fakt, że nie otrzymano odpowiedzi w terminie na listy Komisji wzywające do uzupełnienia braków, postanowiono nie przeprowadzać wizyt kontrolnych u dwóch pozostałych producentów z grupy.
(83) Jedynie dwóch z trzech powiązanych importerów dostarczyło bardziej obszerne odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu, z czego tylko jedna była możliwa do zweryfikowania, podczas gdy wykaz odsprzedaży drugiego powiązanego importera był w dużej mierze niedostateczny.
Dlatego nawet powiązani importerzy współpracowali jedynie częściowo i to w bardzo niewielkim stopniu.
(84) Grupa TMK twierdziła, że nie mogła współpracować we właściwy sposób ze względu na wybór PCN, który jej zdaniem był niestosowny, biorąc pod uwagę zróżnicowany zakres produkcji wspomnianych czterech producentów.
Należy jednak zauważyć, że sklasyfikowanie produktu objętego postępowaniem w zaproponowanej strukturze PCN nie przysporzyło kłopotów żadnemu z producentów wspólnotowych, ani innych producentów eksportujących, z których niektórzy również produkują szeroką gamę SPT.
Wobec tego żądanie zostało odrzucone.
(85) W świetle powyższego uznano, iż niemożliwe jest ustalenie marginesu dumpingu grupy TMK na podstawie jej własnych danych.
W rezultacie margines dumpingu obliczono na podstawie dostępnych faktów, zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego.
3.4.1.1.
Wartość normalna
(86) W tym przypadku stwierdzono, że informacje dotyczące wartości normalnej ustalonej dla Pervouralsky i Chelyabinsk będą stanowiły najwłaściwsze dostępne fakty, zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego.
Istotnie, informacje te wydawały się w najlepszy sposób odzwierciedlać sytuację na rynku rosyjskim.
(87) Zgodnie z art. 2 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, cenę gazu użytą do obliczenia kosztu produkcji we wniosku dostosowano w ten sam sposób jak w przypadku dwóch producentów współpracujących, jak opisano poniżej w motywach (94) do (99), w celu odzwierciedlenia cen rynkowych gazu w czasie OD.
3.4.1.2.
Cena eksportowa
(88) Cenę eksportową obliczono na podstawie danych Eurostatu za OD pomniejszoną o ilości i wartości otrzymane od dwóch współpracujących producentów wymienionych poniżej w motywie (91).
3.4.1.3.
Porównanie
(89) Zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego, dokonano dostosowań ceny eksportowej w odniesieniu do kosztów transportu i ubezpieczenia oraz prowizji, w oparciu o informacje zawarte w skardze.
3.4.1.4.
Margines dumpingu
(90) Porównanie wartości normalnej z ceną eksportową wykazało istnienie dumpingu.
Margines dumpingu wyrażony jako wartość procentowa ceny importowej CIF na granicy Wspólnoty przed ocleniem jest następujący:
Przedsiębiorstwo _BAR_ Margines dumpingu _BAR_
Volzhsky Pipe Works Open Joint Stock Company, Joint Stock Company Taganrog Metallurgical Works, Sinarsky Pipe Works Open Joint Stock Company and Seversky Tube Works Open Joint Stock Company _BAR_ 35,8 % _BAR_
3.4.2.
Pervouralsky i Chelyabinsk
(91) Chelyabinsk i Pervouralsky były oddzielnymi podmiotami prawnymi w czasie OD, ale od końca 2004 r. są one powiązane, gdyż Chelyabinsk posiada większość udziałów w Pervouralsky i bezpośrednio kontroluje to przedsiębiorstwo.
Stąd też na grupę tę należało nałożyć tylko jedno cło.
3.4.2.1.
Wartość normalna
(92) W przypadku obu eksportujących producentów sprzedaż na rynku krajowym była reprezentatywna, jak określono w motywie (41).
Zgodnie z metodologią opisaną w motywach (42) do (45), ustalono wartości normalne, w zależności od wysyłanego rodzaju produktu, na podstawie cen sprzedaży wszystkich sprzedaży, wyłącznie cen sprzedaży z zyskiem lub na podstawie skonstruowanych wartości normalnych.
(93) Stwierdzono, że rozdzielenie kosztów przedsiębiorstwa na niektóre specyficzne rodzaje produktów nie odzwierciedlało ani dużego zróżnicowana krajowych cen sprzedaży, ani ważnych czynników kosztów.
Stąd też należało uznać je za niewiarygodne.
Z tego powodu wykorzystano dostępne fakty, jak określono w art. 18 rozporządzenia podstawowego.
W tym przypadku zysk całej grupy należało obliczyć w oparciu o wszystkie sprzedaże produktu objętego postępowaniem i został on następnie użyty do określenia wartości normalnych.
(94) W odniesieniu do kosztów produkcji, a w szczególności kosztów energii, podczas dochodzenia stwierdzono, że ceny energii elektrycznej zapłacone przez oba przedsiębiorstwa w wiarygodny sposób odzwierciedlały rzeczywiste koszty produkcji zakupionej energii elektrycznej.
W tym przypadku świadczył o tym fakt, że ceny energii elektrycznej były zgodne z międzynarodowymi cenami rynkowymi w porównaniu do państw takich jak Norwegia i Kanada, które również bazują na energii elektrycznej uzyskiwanej w hydroelektrowniach.
Nie można było jednak stwierdzić tego samego w odniesieniu do cen gazu.
Istotnie, stwierdzono że ceny gazu zapłacone przez obydwa przedsiębiorstwa nie odzwierciedlały wiarygodnie kosztów gazu.
(95) Na podstawie danych znalezionych w opublikowanym sprawozdaniu rocznym za 2004 r. rosyjskiego dostawcy gazu OAO Gazprom, że krajowa cena za gaz zapłacona przez dwóch producentów rosyjskich była znacznie niższa niż średnie ceny wywozu z Rosji zarówno do Europy Wschodniej jak i Zachodniej.
To samo sprawozdanie stwierdza: "Od grupy Gazprom wymaga się, by dostarczała gaz ziemny rosyjskim odbiorcom po cenach regulowanych przez Federalną Służbę ds. Taryf.
W chwili obecnej ceny te są niższe niż międzynarodowe ceny gazu ziemnego."
I dalej: "OAO Gazprom, wspólnie z Federacją Rosyjską wkłada wiele pracy w optymalizację ustalonych urzędowo cen hurtowych gazu".
Ponadto, cena gazu zapłacona przez dwóch producentów rosyjskich była znacząco niższa niż cena zapłacona przez producentów rumuńskich i wspólnotowych.
(96) W świetle powyższego uznano, że ceny gazu zapłacone przez wspomnianych dwóch rosyjskich producentów SPT w okresie objętym dochodzeniem nie mogły w sposób wiarygodny odzwierciedlać kosztów związanych z produkcją i dystrybucją gazu.
(97) Dlatego, jak przewidziano w art. 2 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, koszty gazu dwóch rosyjskich producentów eksportujących zostały dostosowane, by odzwierciedlić ceny rynkowe gazu w czasie OD w oparciu o cenę gazu wysyłanego do Zachodniej Europy, koszty transportu netto i podatek akcyzowy.
(98) Obydwaj producenci utrzymywali, że koszty gazu zostały odpowiednio odzwierciedlone w ich dokumentacji księgowej i że dostosowanie zgodnie z art. 2 ust. 5 rozporządzenia podstawowego nie było uzasadnione.
Pod tym względem nie kwestionuje się, że przedsiębiorstwa poprawnie zaksięgowały ceny zapłacone dostawcy gazu.
Dostosowanie jest jednak uzasadnione faktem, że cena zakupionego gazu nie odzwierciedla w sposób wiarygodny kosztów produkcji i dystrybucji gazu.
(99) Wspomniani dwaj producenci utrzymywali ponadto, że nie zostało udowodnione, iż ceny zastosowane przez Gazprom w odnienieniu do odbiorców przemysłowych znajdują się poniżej poziomu zwrotu kosztów.
Tym niemniej, kilka dostępnych publicznie źródeł potwierdza podejście Komisji – wśród nich informator polityczny "Badanie Gospodarcze Federacji Rosyjskiej, 2004" opublikowane przez OECD w lipcu 2004 r.
3.4.2.2.
Cena eksportowa
(100) Cała sprzedaż eksportowa do Wspólnoty dotyczyła bezpośrednio niezależnych odbiorców i dlatego cena eksportowa została ustalona jak określono w motywie 0.
3.4.2.3.
Porównanie
(101) Dokonano dostosowań, zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego, w odniesieniu do kosztów transportu, przeładunku, załadunku i kosztów dodatkowych, pakowania i prowizji.
3.4.2.4.
Margines dumpingu
(102) Porównanie wartości normalnej z ceną eksportową wykazało istnienie dumpingu.
Margines dumpingu wyrażony jako wartość procentowa ceny importowej CIF na granicy Wspólnoty przed ocleniem jest następujący:
Przedsiębiorstwo _BAR_ Margines dumpingu _BAR_
Joint Stock Company Chelyabinsk Tube Rolling Plant and Joint Stock Company Pervouralsky Novotrubny Works _BAR_ 24,1 % _BAR_
3.4.3.
Wniosek dotyczący dumpingu w odniesieniu do Rosji
(103) Ponieważ przedsiębiorstwa wymienione w motywie 0 stanowią całość sprzedaży eksportowej z Rosji do Wspólnoty, pozostały margines dumpingu został ustalony na tym samym poziomie co margines ustalony dla niewspółpracującej grupy producentów eksportujących, tj. 35,8 %.
3.5.
Ukraina
3.5.1.
MET
(104) W momencie wszczęcia niniejszego dochodzenia, art. 2 ust. 7 lit. b) rozporządzenia podstawowego stosował się do Ukrainy. Artykuł ten stwierdzał, że według procedury stosowanej w dochodzeniach antydumpingowych dotyczących przywozu pochodzącego z Ukrainy wartość normalna dla tych producentów, co do których ustalono, że spełniają kryteria określone w art. 2 ust. 7 lit. c), jest ustalana zgodnie z ust. 1 do 6 wspomnianego artykułu.
(105) Skrótowo i wyłącznie w celu konsultacji, poniżej streszczono te kryteria, których spełnienie muszą wykazać wnioskujące przedsiębiorstwa:
- decyzje biznesowe podejmuje się w odpowiedzi na sygnały dochodzące z rynku, bez znacznego wpływu państwa, zaś koszty odzwierciedlają wartości rynkowe;
- przedsiębiorstwa posiadają jeden wyraźny zestaw podstawowej dokumentacji księgowej, która jest niezależnie kontrolowana zgodnie z międzynarodowymi standardami księgowości oraz jest stosowana do wszystkich celów;
- nie występują znaczne zniekształcenia przeniesione z poprzedniego systemu gospodarki nierynkowej;
- pewność i stabilność prawna gwarantowane są przez prawo upadłościowe i prawo własności;
- przeliczenie kursów walutowych dokonywane jest według kursów rynkowych.
(106) Trzy grupy ukraińskich producentów eksportujących zwróciło się z wnioskiem o MET na podstawie art. 2 ust. 7 lit. b) rozporządzenia podstawowego i wypełniło formularz wniosku o MET dla producentów eksportujących.
(107) Komisja uzyskała i zweryfikowała w zakładach tych trzech przedsiębiorstw wszystkie niezbędne informacje przedstawione we wnioskach o MET.
(108) Dochodzenie wykazało, że wymienione powyżej trzy grupy ukraińskich producentów eksportujących spełniły wszystkie wymagane kryteria i dlatego zostało im przyznane traktowanie MET.
(109) Przemysł wspólnotowy miał możliwość wyrażenia opinii i zaprotestował twierdząc, że kilka z pięciu kryteriów określonych w art. 2 ust. 7 lit. c) nie zostało spełnionych przez wszystkich eksportujących producentów.
W szczególności przemysł wspólnotowy twierdził, że i) państwo może cofnąć kontrolę niektórych sprywatyzowanych eksportujących producentów; ii) państwo interweniowało w ich codzienne decyzje; iii) rozporządzenia i ustawy obowiązujące na Ukrainie w czasie OD w odniesieniu do pracy, upadłości i własności nie gwarantowały właściwych warunków gospodarki rynkowej; oraz iv) nastąpiła interwencja państwa w odniesieniu do cen sprzedaży eksportowej i kosztów nakładów.
Uwagi przemysłu wspólnotowego zostały należycie uwzględnione.
(110) Uwagi te nie dostarczyły jednak wystarczających dowodów, że którekolwiek z pięciu kryteriów według których rozpatrywano wnioski o MET ukraińskich producentów eksportujących zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego, jak opisano powyżej, nie zostały spełnione.
Istotnie, dochodzenie wykazało, że znacząca ingerencja państwa w decyzje biznesowe przedsiębiorstw nie miało miejsca.
(111) Pod tym względem należy przypomnieć, że częściowa własność państwa nie jest sama w sobie, zgodnie z praktykami Komisji, wystarczającą podstawą do uznania, że kryterium 1 art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego nie jest spełnione.
(112) Stwierdzono również, że koszty głównych nakładów odzwierciedlały wartości rynkowe.
(113) Jeżeli chodzi o ceny gazu i energii elektrycznej, okazały się być one zgodne ze średnimi cenami na Ukrainie, chociaż niższe niż ceny w Europie i na innych rynkach.
Nie zostało to jednak uznane za wystarczające podstawy by sądzić, że kryterium 1 nie zostało spełnione, gdyż ceny gazu i energii elektrycznej stanowią stosunkowo niewielką część kosztów produkcji SPT i ponieważ ceny te ze względu na to, że zostały zakłócone dostosowano do cen rynkowych w celu obliczenia dumpingu (patrz motywy (119) do (127)).
(114) Ponadto dochodzenie wykazało, że ustawy obowiązujące na Ukrainie odnoszące się do warunków zatrudnienia i pracy były zgodne z zasadami gospodarki rynkowej.
W szczególności stwierdzono, że wspomniane trzy grupy eksportujących producentów mogły same zatrudniać i zwalniać pracowników.
(115) Podobnie, żaden z argumentów przytoczonych przez przemysł wspólnotowy nie był w stanie obalić wniosku Komisji, że ustawy o upadłości i własności gwarantują właściwe warunki gospodarki rynkowej wspomnianym trzem grupom eksporterów.
(116) Nie było zatem powodu, by nie przyznawać MET wspomnianym trzem grupom ukraińskich producentów eksportujących.
Odbyły się również konsultacje z Komitetem Doradczym, który nie wniósł sprzeciwu wobec wniosków Komisji.
3.5.2.
Obliczenie dumpingu
(117) Odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu otrzymano od trzech grup eksportujących producentów.
Jedna z grup składa się z dwóch producentów i dwóch powiązanych przedsiębiorstw handlowych, natomiast druga grupa składa się z jednego producenta i dwóch powiązanych przedsiębiorstw handlowych, zaś ostatni z eksportujących producentów nie jest powiązany z przedsiębiorstwem zajmującym się produkcją lub sprzedażą produktu objętego postępowaniem.
3.5.3.
Wartość normalna
(118) W przypadku wszystkich trzech grup producentów eksportujących całkowita wielkość sprzedaży na rynku krajowym produktu podobnego była reprezentatywna, jak określono w motywie 0.
Dla niektórych rodzajów produktu wartość normalna została oparta na cenach zapłaconych lub należnych w zwykłym obrocie handlowym przez niezależnych odbiorców na Ukrainie, natomiast w przypadku rodzajów produktów, których sprzedaż na rynku krajowym była niewystarczająca, by uznać ją za reprezentatywną lub też nie nastąpiła ona w zwykłym obrocie handlowym, wartość normalna została skonstruowana zgodnie z opisem w motywie (45).
(119) W odniesieniu do kosztów produkcji, a w szczególności kosztów energii, podczas dochodzenia stwierdzono, że ceny energii zapłacone przez wspomniane trzy grupy przedsiębiorstw były regulowane przez państwo i znacznie niższe od cen międzynarodowych.
(120) Ceny zastosowane przez ukraińskich dostawców energii elektrycznej będących własnością państwa lub zarządzanych przez państwo w odniesieniu do wspomnianych trzech grup eksportujących producentów zostały porównane do cen w Rumunii oraz do cen we Wspólnocie dla takiej samej ogólnej kategorii odbiorców energii elektrycznej.
We wszystkich przypadkach ceny te okazały się być znacznie niższe niż ceny w Rumunii i we Wspólnocie i stwierdzono, że ceny energii elektrycznej zapłacone przez ukraińskich eksporterów nie odzwierciedlały w wiarygodny sposób rzeczywistych kosztów produkcji i sprzedaży nabytej energii elektrycznej.
(121) Trzej współpracujący ukraińscy eksporterzy sprzeciwili się tym wnioskom i twierdzili, że koszty wykazane w ich ewidencji księgowej odzwierciedlały cenę rzeczywiście zapłaconą dostawcom energii elektrycznej.
Jednakże żaden z wysuniętych argumentów nie mógł wytłumaczyć stwierdzonych różnic w cenach w Rumunii i średnich cenach we Wspólnocie i powyższe wnioski zostały potwierdzone.
(122) To samo podejście zostało zastosowane w odniesieniu do cen gazu.
Porównanie wykazało, że ceny gazu zastosowane wobec ukraińskich eksporterów przez dostawców gazu będących własnością państwa lub zarządzanych przez państwo stanowiły około połowy cen w Rumunii, były też znacznie niższe niż średnie ceny gazu stosowane we Wspólnocie w stosunku do odbiorców tej samej kategorii.
(123) W czasie OD większość dostaw gazu dla Ukrainy pochodziła z Rosji.
OAO Gazprom stwierdził w swoim sprawozdaniu rocznym z 2004 r., że: "Dostarczając gaz do państw WNP, OAO Gazprom kontynuował swój podstawowy cel strategiczny polegający na tworzeniu środowiska dla niezakłóconego tranzytu rosyjskiego gazu do Europy przez i na jej terytorium". I dalej: "W roku sprawozdawczym 84,9 % całkowitej ilości gazu dostarczonej na Ukrainę […] potraktowano jako płatność za usługi tranzytowe".
Cena eksportowa gazu z Rosji na Ukrainę nie mogła więc stanowić właściwej podstawy dla porównania służącemu określeniu, czy ceny gazu zapłacone przez ukraińskich eksporterów odzwierciedlały koszt związany z produkcją i sprzedażą zakupionego gazu, ponieważ na cenę eksportową mogła wpłynąć umowa barterowa.
(124) Ponadto ceny zapłacone przez ukraińskich producentów eksportujących porównano ze średnią ceną eksportową z Rosji do Zachodniej i Wschodniej Europy, jak określono powyżej, a także do średnich cen gazu w Ameryce Północnej, które zostały określone przy użyciu wskaźnika Nymex Henry Hub.
W obu przypadkach ceny te okazały się być znacznie niższe.
(125) W związku z powyższym wywnioskowano, że ceny gazu zapłacone przez ukraińskich producentów eksportujących – mające bezpośredni związek z ceną eksportową zadeklarowaną przez OAO Gazprom za wywóz na Ukrainę i na które najprawdopodobniej miała wpływ istniejąca umowa barterowa – nie odzwierciedlały w sposób wiarygodny kosztów związanych z produkcją i sprzedażą zakupionego gazu.
(126) Trzej współpracujący ukraińscy eksporterzy po raz kolejny sprzeciwili się tym wnioskom i twierdzili, że koszty wykazane w ich ewidencji księgowej odzwierciedlały cenę rzeczywiście zapłaconą dostawcom energii elektrycznej.
Tym niemniej, wysunięte argumenty nie były w stanie obalić powyższych wniosków, gdyż na cenę gazu dostarczonego przez Rosję na Ukrainę znacznie wpłynęła umowa obowiązująca w czasie OD dotycząca tranzytu gazu przez Ukrainę, co potwierdziło sprawozdanie roczne OAO Gazprom za 2004 r.
(127) Dlatego, jak przewidziano w art. 2 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, koszty energii elektrycznej i gazu ukraińskich producentów eksportujących zostały dostosowane tak, by odzwierciedlały koszty związane z produkcją i sprzedażą energii elektrycznej i gazu w czasie OD.
Dostosowanie to zostało oparte o średnie ceny odnotowane w czasie OD w Rumunii – kraju o gospodarce rynkowej, który również przywozi gaz z Rosji – i znajduje się mniej więcej w tej samej odległości od rosyjskich złóż gazu.
Średnia cena dla Rumunii została oparta o sprawdzone dane zebrane od rumuńskich producentów eksportujących produkt objęty postępowaniem.
Należy zauważyć, że średnia cena nie jest znacząco wyższa od średniej ceny eksportowej gazu określonej powyżej dla Rosji.
(128) Jeden z eksporterów twierdził, że marża zysku zastosowana do skonstruowania wartości normalnej była różna od średniego zysku osiągniętego przez tego eksportera na rynku krajowym – i zbyt wysoka.
Wniosek ten musiał zostać odrzucony, ponieważ zysk użyty do skonstruowania wartości normalnej został obliczony zgodnie z mającym zastosowanie przepisem, tj. pierwszym zdaniem art. 2 ust. 6 rozporządzenia podstawowego.
Innymi słowy, zastosowana marża zysku była równa marży zysku odnoszącej się do produkcji i sprzedaży w zwykłym obrocie handlowym produktu podobnego na ukraińskim rynku krajowym.
Została ona obliczona w oparciu o informacje przedstawione przez przedsiębiorstwo w odpowiedzi na kwestionariusz i mogła zostać sprawdzona.
3.5.4.
Cena eksportowa
(129) Dwie grupy producentów eksportujących dokonały ogromnej większości swojej sprzedaży eksportowej poprzez powiązane z nimi przedsiębiorstwo handlowe mające siedzibę w kraju trzecim.
Cena eksportowa tych dwóch grup producentów eksportujących została ustalona na podstawie cen odsprzedaży powiązanych przedsiębiorstw handlowych pierwszym niezależnym odbiorcom we Wspólnocie, z wyjątkiem kilku transakcji odpowiadających bezpośredniej sprzedaży tych producentów eksportujących niezależnym odbiorcom we Wspólnocie.
W ostatnim z przypadków cenę eksportową określono jako cenę zapłaconą lub należną produktu sprzedawanego z Ukrainy do Wspólnoty.
(130) Inny producent eksportujący dokonał całej sprzedaży niezależnym odbiorcom we Wspólnocie, cena eksportowa została więc ustalona, jak określono w motywie 0, na podstawie ceny rzeczywiście zapłaconej lub należnej za produkt sprzedawany na wywóz z Ukrainy do Wspólnoty.
3.5.5.
Porównanie
(131) Dokonano dostosowań, w odpowiednich przypadkach, zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego, w odniesieniu do kosztów transportu, przeładunku, załadunku i kosztów dodatkowych, pakowania i prowizji.
(132) W przypadku dwóch grup producentów eksportujących, którzy prowadzili większość sprzedaży za pośrednictwem powiązanych przedsiębiorstw handlowych dokonano dostosowania ceny eksportowej za prowizję, zgodnie z art. 2 ust. 10 lit. i) rozporządzenia podstawowego w przypadkach, gdy sprzedaży dokonano przez te powiązane przedsiębiorstwa handlowe, gdyż spełniały one funkcję podobną do przedstawiciela pracującego na zasadzie prowizji.
Poziom prowizji obliczono na podstawie bezpośrednich dowodów wskazujących na istnienie tego rodzaju funkcji.
W tym kontekście, w obliczeniu prowizji uwzględniono wydatki SGA poniesione przez powiązanych handlowców na sprzedaż produktu objętego postępowaniem wytwarzanego przez powiązanych producentów ukraińskich, a także odpowiednią marżę zysku.
Ten ostatni element został oparty na średniej ważonej marży zysku za sprzedaż produktów podobnych niepowiązanym konsumentom trzech niepowiązanych importerów we Wspólnocie, którzy współpracowali w dochodzeniu i przedstawili informacje, które zostały sprawdzone.
(133) Wspomniane dwie grupy eksporterów zakwestionowały cenę ustaloną przez Komisję i twierdziły, że marża zysku zastosowana w tym dostosowaniu była wygórowana.
Jedna grupa eksporterów utrzymywała, że jeden z niepowiązanych importerów przywoził i sprzedawał tylko jeden rodzaj rur, który nie był sprzedawany w WE przez ukraińskiego eksportera.
Ponadto obie grupy eksporterów stwierdziły, że średnia marża zysku obliczona w oparciu o dane liczbowe dostarczone przez trzech współpracujących niepowiązanych importerów we Wspólnocie była niewiarygodna, gdyż stwierdzona średnia marża zysku była wyższa niż docelowy zysk przemysłu wspólnotowego.
(134) W związku z tym należy zauważyć, iż zapewnienie że marża zysku użyta zastosowana jako podstawa tego dostosowania była wyższa niż docelowy zysk przemysłu wspólnotowego jest nieistotne.
Obie marże zysku ustalono w różnych kontekstach i służą one do różnych celów.
Ponadto nie dowodzi to, że użyta zastosowana marża zysku jest nieracjonalna.
W niniejszym przypadku należy przypomnieć, że użyta zastosowana marża zysku została oparta o sprawdzone informacje przedstawione przez współpracujące przedsiębiorstwa i zawierające się w OD.
Ponadto nie dostarczono dowodów świadczących o tym, w jaki sposób rodzaje produktów podobnych sprzedawanych przez te przedsiębiorstwa mogły wpłynąć na obliczenie marży zysku.
W tych okolicznościach dostosowanie za sprzedaż dokonaną poprzez powiązane przedsiębiorstwa handlowe zostaje utrzymane.
(135) Ponadto dzięki uwagom otrzymanym od eksporterów poprawiono kilka błędów rachunkowych i odpowiednio przeliczono marginesy dumpingu.
3.5.6.
Margines dumpingu
(136) Porównanie wartości normalnej z ceną eksportową wykazało istnienie dumpingu.
Marginesy dumpingu wyrażone jako wartość procentowa ceny importowej CIF na granicy Wspólnoty przed ocleniem są następujące:
Przedsiębiorstwo _BAR_ Margines dumpingu _BAR_
OJSC Dnepropetrovsk Tube Works _BAR_ 12,3 % _BAR_
CJSC Nikopolsky Seamless Tubes Plant Niko Tube and OJSC Nizhnedneprovsky Tube Rolling Plant _BAR_ 25,1 % _BAR_
CJSC Nikopol Steel Pipe Plant Yutist _BAR_ 25,7 % _BAR_
(137) Ze względu na wysoki poziom współpracy (ponad 80 % wywozu produktu objętego postępowaniem z Ukrainy do Wspólnoty) i nie było podstaw, by przypuszczać że któryś z producentów eksportujących celowo powstrzymał się od współpracy, pozostały margines dumpingu mający zastosowanie do wszystkich pozostałych eksporterów na Ukrainie został ustalony na tym samym poziomie co margines dla współpracującego producenta eksportującego CJSC Nikopol Steel Pipe Plant Yutist, tj. 25,7 %.
4.
SZKODA
4.1.
Produkcja wspólnotowa
(138) Wiadomo, że we Wspólnocie produkt objęty postępowaniem jest produkowany przez ośmiu producentów, w których imieniu złożono skargę.
Mają oni siedziby w Niemczech, Włoszech, Hiszpanii, Francji i Austrii i reprezentują 62 % produkcji Wspólnoty, która osiągnęła 2618771 ton w czasie OD.
(139) Ponadto w momencie wszczęcia postępowania wiedziano o dwunastu producentach wspólnotowych, którzy nie byli skarżącymi, posiadających siedziby w Zjednoczonym Królestwie, Polsce, Republice Czeskiej, Szwecji, Włoszech i Słowacji.
Nawiązano kontakt również z innymi producentami wspólnotowymi, o których nie wiedziano na etapie wszczęcia postępowania, mającymi siedziby w nowych państwach członkowskich.
Jedynie dwaj z tych producentów przedstawili podstawowe informacje dotyczące produkcji i sprzedaży produktu podobnego w okresie badanym.
Na tej podstawie produkcja wspólnotowa produktu podobnego osiągnęła 2618771 ton w OD.
4.2.
Przemysł wspólnotowy
(140) Następujący producenci wspólnotowi poparli skargę:
- Dalmine S.p.A., Bergamo, Włochy
- Rohrwerk Maxhütte GmbH, Sulzbach-Rosenberg, Niemcy
- Tubos Reunidos S.A., Amurrio, Hiszpania
- Vallourec & Mannesmann France S.A., Boulogne Billancourt, Francja
- V&M Deutschland GmbH, Düsseldorf, Niemcy
- Voest Alpine Tubulars GmbH, Kinderberg-Aumuehl, Austria
(141) Ponieważ sześciu skarżących współpracujących producentów wspólnotowych reprezentuje 57 % produkcji Wspólnoty produktu objętego postępowaniem, stanowią oni przemysł wspólnotowy w rozumieniu art. 4 ust. 1 i art. 5 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
(142) Zwraca się uwagę, że jeden ze skarżących producentów (Dalmine) jest powiązany ze współpracującymi rumuńskimi producentami eksportującymi (Silcotub) i dokonywał przywozu od tego ostatniego przedsiębiorstwa produktu objętego postępowaniem.
Sprawdzono jednak, że przywozy te były ograniczone w porównaniu z wielkością produkcji Dalmine i służyły głównie uzupełnieniu gamy jego produktów.
Wywnioskowano zatem, że nie było to powiązanie powodujące wykluczenia tego producenta wspólnotowego z definicji przemysłu wspólnotowego.
4.3.
Konsumpcja we Wspólnocie
(143) Konsumpcję we Wspólnocie ustalono na podstawie wielkości sprzedaży na rynku wspólnotowym pięciu objętych próbą producentów wspólnotowych oraz sprzedaży dokonanej przez wszystkich pozostałych producentów wspólnotowych, którzy przedstawili takie informacje, a także przywozu ze wszystkich krajów trzecich w ramach odpowiednich kodów CN według Eurostatu.
(144) Na podstawie tych danych stwierdzono, że w okresie badanym konsumpcja spadła o 8 % z 2149024 ton w 2001 r. do 1985361 ton w 2004 r.
Początkowo, konsumpcja spadła znacząco o 14 % w 2002 r. w porównaniu do 2001 r., pozostała na stałym poziomie w 2003 r., po czym znowu wzrosła w 2004 r., osiągając 1985361 ton.
Konsumpcja SPT jest powiązana z całym cyklem gospodarczym, a w szczególności z wydarzeniami w sektorze naftowym i gazowym.
Wzrost konsumpcji w OD można wytłumaczyć faktem, że wysokie ceny ropy i gazu w 2004 r. sprzyjały inwestycjom w tych sektorach i dlatego wzrósł popyt na niektóre SPT.
Tabela 1
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 (OD) _BAR_
Konsumpcja we Wspólnocie (w tonach) _BAR_ 2149024 _BAR_ 1855723 _BAR_ 1851502 _BAR_ 1985361 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 86 _BAR_ 86 _BAR_ 92 _BAR_
4.4.
Przywóz SPT z krajów objętych postępowaniem
Kumulacja
(145) Komisja rozważała, czy skutki przywozu SPT pochodzących z Chorwacji, Ukrainy, Rumunii i Rosji ("kraje objęte postępowaniem") powinny być oceniane łącznie zgodnie z art. 3 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
Margines dumpingu i wielkość przywozu
(146) Jak wskazano powyżej, niniejsze dochodzenie wykazało, że średnie marginesy dumpingu ustalone dla każdego z czterech krajów objętych postępowaniem przekraczają próg de minimis określony w art. 9 ust. 3 rozporządzenia podstawowego oraz że wielkość przywozu z każdego z tych krajów jest nie bez znaczenia w rozumieniu art. 5 ust. 7 rozporządzenia podstawowego (ich udziały w rynku wynoszą odpowiednio 1,3 % w przypadku Chorwacji, 4,3 % w przypadku Rumunii, 4,6 % w przypadku Ukrainy i 11,3 % w przypadku Rosji w OD).
Warunki konkurencji
(147) Wielkość przywozu ze wszystkich krajów objętych postępowaniem wzrosła, z wyjątkiem Ukrainy, która utrzymała przywóz na wysokim poziomie w czasie badanego okresu.
Tendencje cenowe przywozu są podobne dla wszystkich krajów objętych postępowaniem, podcinając znacząco ceny przemysłu wspólnotowego.
Średnie poziomy cen przywozu z krajów objętych postępowaniem znajdowały się we wszystkich przypadkach znacznie poniżej poziomu cen przemysłu wspólnotowego.
Ceny przywozu z Chorwacji, Ukrainy i Rumunii były zasadniczo na tym samym poziomie.
Rosja posiadała ceny na znacznie niższym poziomie, co może jednak być wynikiem różnego zestawu produktów wywożonych do Wspólnoty.
Jak wspomniano powyżej, ustalono, że produkt objęty postępowaniem przywożony z wymienionych czterech krajów i produkt podobny sprzedawany przez przemysł wspólnotowy posiadają te same podstawowe właściwości fizyczne, chemiczne i techniczne i zastosowania końcowe.
Ponadto wszystkie produkty były sprzedawane za pośrednictwem podobnych kanałów sprzedaży tym samym odbiorcom i okazały się ze sobą konkurować.
(148) Na podstawie powyższych faktów ustalono, że wszystkie warunki uzasadniające kumulację przywozu SPT pochodzących z czterech krajów objętych postępowaniem zostały spełnione.
(149) Niektórzy producenci eksportujący na Ukrainie i w Rumunii twierdzili, że przywóz z ich krajów nie powinien być kumulowany z przywozem z innych krajów w ramach dochodzenia dotyczącego analizy szkody i związku przyczynowego, ponieważ tendencje w wielkości przywozu były różne.
W związku z tym należy zauważyć, że tendencje przywozowe są jedynie jednym z wielu parametrów rozpatrywanych w tym kontekście.
Fakt, że poziomy przywozu z różnych państw nie są identyczne nie jest wystarczającym powodem dla niekumulowania.
Istotnie, w motywie (147) opisano podobieństwa przywozu z czterech krajów objętych postępowaniem.
Na tej podstawie oraz wobec braku jakichkolwiek dalszych wskazówek dotyczących braku konkurencji niemożliwe jest rozróżnienie wpływu przywozu z wymienionych czterech państw jedynie na podstawie odpowiednich tendencji ilościowych.
Przeciwnie, opisane powyżej podobieństwa uzasadniają ocenę kumulatywną.
(150) W niniejszym przypadku stwierdzono w odniesieniu do wszystkich państw członkowskich, w tym Ukrainy i Rumunii, że przywożone produkty z jednej strony i produkowane produkty z drugiej strony posiadały takie same właściwości fizyczne i/lub chemiczne (patrz motyw 39 dotyczący produktu podobnego).
Ponadto przywóz z każdego z wymienionych czterech państw był znaczący, tj. przekraczał próg nieistotności określony w art. 5 ust. 7 rozporządzenia podstawowego.
W związku z tym, należy zauważyć, że przywozy z Ukrainy i Rumunii reprezentowały udział w rynku wynoszący, odpowiednio, ponad 4,5 % i 4,3 %.
Obok przytoczonych powyżej argumentów, przywóz ze wszystkich czterech państw znacząco podcinał ceny przemysłu wspólnotowego (od 22 do 43 %), przywóz z Ukrainy i Rumunii podcinał ceny przemysłu wspólnotowego o 36 % i 22 % (patrz poniżej).
Na podstawie powyższych ustaleń stwierdza się, że zostały spełnione wszystkie warunki kumulacji przywozu ze wszystkich czterech krajów objętych dochodzeniem do celów analizy szkody i związku przyczynowego.
Wniosek o niekumulowanie musiał zatem zostać odrzucony.
Skumulowana wielkość i udział w rynku
(151) Przywóz z czterech krajów objętych postępowaniem wzrósł z 304268 ton w 2001 r. do 426186 ton w OD.
Połączony udział w rynku wzrósł z 14,2 % w 2001 r. do 21,5 % w OD.
Zostało to zestawione z malejącą konsumpcją.
Tabela 2
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 (OD) _BAR_
Przywóz (w tonach) _BAR_ 304268 _BAR_ 307441 _BAR_ 342626 _BAR_ 426186 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 101 _BAR_ 113 _BAR_ 140 _BAR_
Udział w rynku _BAR_ 14,2 % _BAR_ 16,6 % _BAR_ 18,5 % _BAR_ 21,5 % _BAR_
Ceny
(152) Średnia ważona cena przywozu SPT pochodzących z wymienionych czterech krajów wzrosła o 16 %, tj. z 433 EUR za tonę do 501 EUR za tonę pomiędzy 2001 r. w OD.
Pomiędzy 2001 r. a 2002 r. ceny początkowo nieco spadły o 3 % z 433 EUR do 418 EUR, a potem dalej spadły w 2003 r. do 397 EUR, po czym gwałtownie wzrosły do 501 EUR, tj. do znacznie wyższego poziomu niż w 2001 r.
Wzrost cen w OD można wiązać głównie ze wzrostem kosztów surowców w OD.
Tabela 3
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 (OD) _BAR_
Średnia ważona ceny CIF na granicy Wspólnoty (EUR/tona) _BAR_ 433 _BAR_ 418 _BAR_ 397 _BAR_ 501 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 97 _BAR_ 92 _BAR_ 116 _BAR_
Podcięcie cenowe
(153) W celu ustalenia wielkości podcięć cenowych Komisja dokonała analizy danych cenowych odnoszących się do OD.
Stosowne ceny sprzedaży przemysłu wspólnotowego to ceny dla niezależnych klientów, dostosowane w razie konieczności do poziomu ex-works, tzn. wyłączając koszty transportu do Wspólnoty i po odliczeniu obniżek i rabatów.
Ceny różnych rodzajów SPT określonych w kwestionariuszu zostały porównane z cenami sprzedaży stosowanymi przez eksporterów, po odliczeniu obniżek i dostosowane, w odpowiednich przypadkach, do ceny CIF na granicy Wspólnoty z odpowiednim dostosowaniem do ceł antydumpingowych i kosztów ponoszonych po przywozie.
(154) Do celów obliczenia średniej ważonej marginesu podcięcia cenowego, wzięto pod uwagę ceny eksportowe współpracujących producentów i dane Eurostatu.
W czasie OD średnia ważona marginesu podcięcia cenowego wynosiła 43 % w przypadku Rosji, 36 % w przypadku Ukrainy, 22 % w przypadku Rumunii i 26 % w przypadku Chorwacji.
4.5.
Sytuacja przemysłu wspólnotowego
(155) Zgodnie z art. 3 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, badanie wpływu przywozu dumpingowego na przemysł Wspólnoty zawierało ocenę wszystkich czynników gospodarczych, które wywierają wpływ na stan przemysłu Wspólnoty w okresie badanym.
Produkcja
(156) Wielkość produkcji wykazała podobne tendencje jak konsumpcja, chociaż bardziej widoczny był spadek w latach 2002 i 2003 i podźwignięcie się w czasie OD w kategoriach względnych niż spadek i podźwignięcie się konsumpcji w tych samych okresach.
Gwałtownie spadła ona o 21 % z 1495278 ton w 2001 r. do 1174414 ton w 2002 r.
W 2003 r. wielkość produkcji osiągnęła jedynie trzy czwarte wielkości wyprodukowanej w 2001 r.
Tym niemniej, odpowiednio do sytuacji wzmożonego popytu wynikającej z działalności inwestycyjnych w przemyśle naftowym i gazowym w czasie OD, wielkość produkcji znowu wzrosła i osiągnęła 1290258 ton w OD.
Tabela 4
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 (OD) _BAR_
Produkcja (w tonach) _BAR_ 1495278 _BAR_ 1174414 _BAR_ 1126188 _BAR_ 1290258 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 79 _BAR_ 75 _BAR_ 86 _BAR_
Moce produkcyjne i wskaźniki wykorzystania mocy produkcyjnych
(157) Moce produkcyjne zostały ustalone na podstawie nominalnej mocy jednostek produkcyjnych będących w posiadaniu przemysłu wspólnotowego biorąc pod uwagę przerwy w produkcji, a także fakt, że w niektórych przypadkach część mocy była wykorzystywana do wytwarzania innych produktów na tych samych liniach produkcyjnych.
(158) Moce produkcyjne SPT były stabilne w czasie okresu badanego.
Jednak wskaźniki wykorzystania mocy produkcyjnych spadły o 12 punktów procentowych z 87 % do 75 % w wyniku spadku wielkości produkcji.
Wzrost wykorzystania mocy produkcyjnych w czasie OD jest wynikiem zwiększonej wielkości produkcji w OD na tle stabilnych mocy produkcyjnych.
Tabela 5
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 (OD) _BAR_
Moce produkcyjne (w tonach) _BAR_ 1722350 _BAR_ 1717919 _BAR_ 1709605 _BAR_ 1709078 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 99 _BAR_ 99 _BAR_
Wykorzystanie mocy produkcyjnych _BAR_ 87 % _BAR_ 68 % _BAR_ 66 % _BAR_ 75 % _BAR_
Zapasy
(159) Jeżeli chodzi o zapasy, znaczna większość produkcji robiona jest na zamówienia.
Wobec tego, ponieważ w okresie badanym zanotowano wzrost zapasów o 13 %, uważa się, że w tym przypadku zapasy nie stanowią właściwego wskaźnika szkody.
Tabela 6
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 (OD) _BAR_
Zapasy (tony) _BAR_ 95032 _BAR_ 100471 _BAR_ 90979 _BAR_ 107521 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 106 _BAR_ 96 _BAR_ 113 _BAR_
Inwestycje
(160) Pomiędzy 2001 r. a OD inwestycje w produkcję produktu podobnego spadły z 66852644 EUR do 26101700 EUR i czyniono je wyłącznie w celu utrzymania mocy produkcyjnych na bieżącym poziomie, a nie w celu zwiększenia wielkości produkcji.
Tabela 7
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Inwestycje (w EUR) _BAR_ 66852644 _BAR_ 56581829 _BAR_ 45518515 _BAR_ 26101700 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 85 _BAR_ 68 _BAR_ 39 _BAR_
Sprzedaż i udział w rynku
(161) Stwierdzono, że sprzedaży przemysłu wspólnotowego do powiązanych odbiorców dokonywano po cenach rynkowych i dlatego została ona również wzięta pod uwagę w analizie sprzedaży i udziału w rynku przemysłu wspólnotowego.
(162) Wielkość sprzedaży SPT na rynku wspólnotowym spadła z 862054 ton w 2001 r. do 725145 ton w 2002 r., tj. o 16 %, a następnie do 683985 ton w 2003 r., kiedy to według przemysłu wspólnotowego sprzedaż była wyjątkowo niska.
W czasie OD sprzedaż ponownie wzrosła i osiągnęła 729555 ton, co w dalszym ciągu jest wartością znacznie niższą niż poziom z 2001 r.
(163) O ile wielkość sprzedaży SPT ogółem na rynku wspólnotowym spadła o 15 % od 2001 r. do OD, jednocześnie konsumpcja we Wspólnocie spadła jedynie o 8 % i dlatego przemysł wspólnotowy utracił udział w rynku wynoszący 3 punkty procentowe.
Udział w rynku spadł z 40,1 % w 2001 r. do 36,7 % w OD.
Tabela 8
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Sprzedaż w WE (w tonach) _BAR_ 862054 _BAR_ 725145 _BAR_ 683985 _BAR_ 729555 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 84 _BAR_ 79 _BAR_ 85 _BAR_
Udział w rynku _BAR_ 40,1 % _BAR_ 39,1 % _BAR_ 36,9 % _BAR_ 36,7 % _BAR_
Ceny
(164) Średnia cena sprzedaży za jednostkę przemysłu wspólnotowego wzrosła o 10 % podczas okresu badanego w wyniku wzrostu kosztu surowca, który miał wpływ na cały przemysł.
(165) Po czteroprocentowym wzroście cen z 672 EUR w 2001 r. do 701 EUR w 2002 r. ceny drastycznie spadły w 2003 r. do 651 EUR, po czym znowu znacznie wzrosły w OD osiągając poziom 736 EUR.
(166) W zależności od procesu produkcji przemysł wspólnotowy wykorzystywał bądź złom bądź kęsy i bloki metalu jako surowiec do produkcji SPT.
Surowiec jest najbardziej kosztotwórczym składnikiem kosztów produkcji SPT i ma bezpośredni wpływ na zmiany cen sprzedaży.
O ile w latach 2001 i 2002 surowiec stanowił 35 % całkowitych kosztów produkcji SPT przemysłu wspólnotowego oraz 38 % w 2003 r., w czasie OD koszt surowca wynosił już 47 % całkowitych kosztów.
(167) Istotnie, stwierdzono, że średnie ceny surowców gwałtownie wzrosły w czasie 2004 r., co miało odzwierciedlenie w wyższych cenach sprzedaży przemysłu wspólnotowego i podobnie w wyższych cenach importowych.
Tabela 9
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Średnia cena ważona (EUR/tona) _BAR_ 672 _BAR_ 701 _BAR_ 651 _BAR_ 736 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 104 _BAR_ 97 _BAR_ 110 _BAR_
Zysk i przepływ środków pieniężnych
(168) W czasie okresu badanego średnia ważona zysku na obrotach netto przemysłu wspólnotowego spadła gwałtownie z 3 % w 2001 r. do – 10 % w OD.
Tendencja zysku nie kształtuje się zgodnie z tendencją wartości sprzedaży.
Zysk z produktu objętego postępowaniem był istotnie bardziej ujemny w czasie OD niż w którymkolwiek z trzech poprzednich lat, podczas gdy sprzedaż rzeczywiście wzrosła w OD w porównaniu z poziomem w 2002 i 2003 r.
Było to spowodowane faktem, że wzrost cen surowca nie mógł być w całości odzwierciedlony w cenach sprzedaży.
Istotnie, wzrost cen surowców nie mógł zostać przerzucony na odbiorców końcowych ze względu na niski poziom cen przywozu z krajów objętych postępowaniem.
Tabela 10
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Marża zysku przed opodatkowaniem _BAR_ 3 % _BAR_ –9 % _BAR_ –5 % _BAR_ –10 % _BAR_
(169) Przemysł wspólnotowy wytworzył ujemny przepływ środków pieniężnych w wysokości –16735140 EUR w czasie OD.
Wypłacalność przemysłu wspólnotowego sięgnęła wysokich wartości ujemnych w 2003 r., po czym sytuacja związana z przepływem środków pieniężnych nieco się poprawiła, lecz wciąż było jej daleko do odzyskania poziomu dodatniego.
Przepływ środków pieniężnych musiał zostać obliczony na podstawie zysku netto przed opodatkowaniem produktu sprzedawanego w i poza Wspólnotą, który był dodatni w 2002 r. (26 mln EUR), lecz odnotował większą stratę netto w 2003 r. (minus 86 mln), co tłumaczy ogromny spadek przepływu środków pieniężnych pomiędzy 2002 r. a 2003 r.
Tendencja przepływu środków pieniężnych nie kształtowała się zgodnie z tendencją zysku, gdyż spadek wartości – który jest typowo wysoki dla tego kapitałochłonnego przemysłu – spadł pomiędzy 2002 r. a 2003 r. z 51795853 EUR do 48276850 EUR, lecz wzrósł ponownie w OD do 58820712 EUR.
Ujemna wartość przepływu środków pieniężnych utrzymała się jednak w czasie OD.
Tabela 11
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Przepływy pieniężne (EUR) _BAR_ 68221405 _BAR_ 83464355 _BAR_ –35612924 _BAR_ –16735140 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 122 _BAR_ –52 _BAR_ –25 _BAR_
Zwrot z aktywów netto
(170) Zwrot z aktywów netto obliczono wyrażając marżę zysku netto przed opodatkowaniem produktu sprzedawanego w i poza Wspólnotą jako wartość procentową wartości księgowej netto aktywów trwałych przyporządkowanych produktowi podobnemu sprzedawany w WE i poza nią.
Kształtowanie się tego wskaźnika w wartościach ujemnych do 2001 r. było spowodowane z jednej strony spadkiem inwestycji w produkt podobny od 2001 r. do OD, a z drugiej strony marżą zysku netto przed opodatkowaniem produktu sprzedawanego we Wspólnocie i poza nią, który był jeszcze dodatni w latach 2001 i 2002, ale osiągnął wartość negatywną w 2003 r.
Zwrot z aktywów, chociaż poprawiał się w OD w porównaniu z 2003 r., osiągnął jedynie – 11 % w czasie OD.
Wartość liczbową zysku użytą do określenia tego czynnika stanowił zysk osiągnięty przez przemysł wspólnotowy zarówno ze sprzedaży na rynku krajowym, jak i ze sprzedaży eksportowej.
Było to konieczne, ponieważ aktywa były używane w obydwu kanałach sprzedaży i przyporządkowanie ich do aktywów było niemożliwe.
Tabela 12
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Zwrot z aktywów netto _BAR_ 10 % _BAR_ 6 % _BAR_ –18 % _BAR_ –11 % _BAR_
Zdolność do podwyższenia kapitału
(171) Z wyjątkiem jednego przedsiębiorstwa, nie było skarg od przemysłu wspólnotowego ani wskazówek świadczących o tym, że przemysł wspólnotowy napotyka na problemy z podnoszeniem kapitału, uznano więc, że przemysł wspólnotowy jako całość był w stanie podnieść kapitał w czasie badanego okresu.
Zatrudnienie i płace
(172) Zatrudnienie w przemyśle wspólnotowym spadło o 13 %, a koszty pracy spadły o 9 % w czasie badanego okresu.
Tabela 13
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Pracownicy _BAR_ 6058 _BAR_ 5424 _BAR_ 5276 _BAR_ 5245 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 90 _BAR_ 87 _BAR_ 87 _BAR_
Koszty pracy (EUR/rok) _BAR_ 275296896 _BAR_ 251059144 _BAR_ 244153692 _BAR_ 249190971 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 91 _BAR_ 89 _BAR_ 91 _BAR_
Wydajność
(173) Wydajność mierzona jako wynik (produkcja) przypadająca na pracownika w ciągu roku osiągnęła taki sam poziom w OD jak w 2001 r., po spadku w latach 2002 i 2003.
Tabela 14
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Wydajność (tony/pracownik) _BAR_ 247 _BAR_ 217 _BAR_ 213 _BAR_ 246 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 88 _BAR_ 86 _BAR_ 100 _BAR_
Wzrost
(174) Podczas gdy zużycie we Wspólnocie wzrosło o 8 % pomiędzy 2001 r. a OD, wielkość sprzedaży przemysłu wspólnotowego niezależnym i powiązanym odbiorcom spadła o 15 %.
Z drugiej strony, udział w rynku przywozu z czterech krajów objętych postępowaniem wzrosła o 7,3 punktów procentowych.
Stąd też sprzedaż przemysłu wspólnotowego spadła znacznie bardziej gwałtownie niż popyt w badanym okresie.
Wielkość marginesu dumpingu i poprawa sytuacji po wcześniejszym dumpingu
(175) Jeżeli chodzi o wpływ wielkości rzeczywistych marginesów dumpingu na przemysł wspólnotowy, to, biorąc pod uwagę wielkość i ceny przywozu z czterech krajów objętych postępowaniem, wpływ ten nie może być uważany za nieistotny.
(176) Jak wykazano na podstawie powyższych wskaźników szkody, sytuacja gospodarcza i finansowa przemysłu wspólnotowego nie uległa dalszej poprawie po nałożeniu środków antydumpingowych na przywóz części produktu objętego postępowaniem z Rosji i Rumunii w 1997 r. oraz z Chorwacji i Ukrainy w lutym 2000 r.
Stanowią one również dowody, że Wspólnota jest wciąż w delikatnej i niepewnej sytuacji.
4.6.
Wnioski dotyczące szkody
(177) Analiza wskaźników szkody wykazała, że sytuacja przemysłu wspólnotowego uległa znacznemu pogorszeniu po 2001 r. i osiągnęła drastyczny spadek w 2003 r.
W czasie OD wskaźniki szkody wykazały poprawę w stosunku do skrajnie złej sytuacji w 2003 r.
Poprawa sytuacji w OD może się wiązać z ogólnie lepszą sytuacją na rynku w OD, a w szczególności z wyższym popytem na produkty SPT w przemyśle naftowym i gazowym.
Tym niemniej, przemysł wspólnotowy nie był w stanie powrócić do poziomu z 2001 r., tj. przed zwiększeniem przywozu po cenach dumpingowych.
W związku z tym należy zauważyć, że zaobserwowany w czasie OD wzrost cen sprzedaży nie był nawet wystarczający, by w pełni odzwierciedlić koszty surowców, nie mówiąc już o poprawie sytuacji przemysłu wspólnotowego.
(178) Prawdą jest, że pozornie niektóre wskaźniki wykazały stabilny (zdolność do podwyższenia kapitału, zatrudnienie), lub nawet pozytywny (średnie ceny sprzedaży) rozwój.
Jednak większość innych wskaźników szkody (np. zysk, inwestycje, wielkość produkcji i sprzedaży) kształtowały się w sposób wyraźnie negatywny w czasie badanego okresu, chociaż nieznacznie się poprawiały w czasie OD w porównaniu z rokiem ubiegłym.
Poprawa ta nie zmienia jednak obrazu, gdyż najbardziej istotne wskaźniki szkody pozostają ujemne.
(179) Jeżeli chodzi o pozytywny rozwój cen, wzrost cen podczas OD nie może być przypisywany poprawie sytuacji przemysłu wspólnotowego, lecz był on zwykłym następstwem wzrostu cen surowców.
Ponadto powyższe czynniki wskazujące stabilny rozwój nie określają ogólnego stanu przemysłu wspólnotowego.
Istotnie, ze względu na negatywny w szerokiej mierze rozwój wskaźników związanych z zyskiem, waży się nawet rentowność przemysłu, jeżeli sytuacja ta – w perspektywie długoterminowej lub nawet krótszej – nie zostanie naprawiona.
(180) Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń niektórzy z producentów eksportujących utrzymywali, że przemysł wspólnotowy nie poniósł istotnej szkody w czasie OD.
Twierdzono, że dostępne publiczne dane wskazywały, że przemysł wspólnotowy był w doskonałej sytuacji finansowej oraz że sprzedaż i zysk przemysłu wspólnotowego wykazywały tendencję dodatnią w czasie OD.
(181) Należy zauważyć, że wyniki finansowe niektórych producentów wspólnotowych były rzeczywiście dodatnie w czasie OD, zwiększyła się wielkość sprzedaży i osiągnięto zysk.
Jednak pomimo iż ogólna sytuacja finansowa niektórych producentów wspólnotowych w OD była dobra, właściwa analiza musi być oparta o wyniki finansowe przemysłu wspólnotowego w odniesieniu do produkcji i sprzedaży na rynku wspólnotowym produktu podobnego.
Ponieważ produkt wspólnotowy nie obejmuje całej wielkości produkcji przemysłu wspólnotowego, ani całości jego sprzedaży we Wspólnocie stwierdzono, że pomimo ogólnie dobrych wyników niektórych wspólnotowych producentów SPT, zaistniała istotna szkoda jeżeli chodzi o produkt podobny sprzedawany we Wspólnocie.
(182) W świetle powyższych faktów stwierdza się, iż przemysł wspólnotowy poniósł istotną szkodę w rozumieniu art. 3 ust. 6 rozporządzenia podstawowego.
5.
ZWIĄZEK PRZYCZYNOWY
5.1.
Wstęp
(183) Zgodnie z art. 3 ust. 6 i 7 rozporządzenia podstawowego, Komisja zbadała, czy przywóz po cenach dumpingowych produktu objętego postępowaniem pochodzącego z krajów, których dotyczy postępowanie wyrządził szkodę przemysłowi wspólnotowemu w takim stopniu, iż można ją sklasyfikować jako istotną. Oprócz przywozu dumpingowego zbadano również inne znane czynniki, które w tym samym czasie mogły działać na szkodę przemysłu wspólnotowego, aby sprawdzić, czy niesłusznie nie przypisano przywozowi dumpingowemu ewentualnej szkody spowodowanej tymi innymi czynnikami.
5.2.
Skutki przywozu po cenach dumpingowych
(184) Przywóz z czterech państw objętych postępowaniem wzrósł znacząco w badanym okresie, tj. o 40 % pod względem wielkości i 7,3 punktów procentowych udziału w rynku.
Jednocześnie, średnie ceny przywozów pochodzących z czterech krajów objętych postępowaniem spowodowały podcięcie średnich cen przemysłu wspólnotowego o 32 % w OD.
Zaobserwowany w czasie OD wzrost cen przywozu po cenach dumpingowych odzwierciedlał jedynie wzrost kosztów surowców.
Zasadniczy wzrost wielkości przywozów z czterech krajów objętych postępowaniem po cenach, które utrzymywały się znacznie poniżej cen przemysłu wspólnotowego i wzrost ich udziału w rynku w okresie objętym postępowaniem zbiegły się w czasie z widocznym pogorszeniem się ogólnej sytuacji finansowej przemysłu wspólnotowego w tym samym okresie.
(185) Ceny jednostkowe przemysłu wspólnotowego również wzrosły w okresie objętym postępowaniem o 10 %.
Ceny te były jednak obniżone i nie były w stanie pokryć nawet potężnego wzrostu kosztów surowców, co potwierdził znaczny poziom strat poniesionych przez przemysł wspólnotowy.
(186) Na podstawie powyższych ustaleń wydaje się, że tanie przywozy z czterech krajów objętych postępowaniem miały decydujący wpływ na pogorszenie się sytuacji przemysłu wspólnotowego, co odzwierciedla w szczególności niewystarczający rozwój cen sprzedaży, a także spadek produkcji, wielkości sprzedaży, udziału w rynku oraz gwałtowny spadek rentowności oraz spadek liczby inwestycji.
5.3.
Wpływ innych czynników
Spadek konsumpcji w WE
(187) Konsumpcja we Wspólnocie spadła w badanym okresie o 8 %.
Tym niemniej jako taki spadek konsumpcji nie może być uważany za zdecydowany powód szkodliwej sytuacji dla przemysłu wspólnotowego, ponieważ sprzedaż przemysłu wspólnotowego spadła w wartościach względnych bardziej niż konsumpcja w badanym okresie (odpowiednio – 16 % i – 14 % pomiędzy 2001 r. a końcem OD).
Ponadto wykazano, że przywóz z krajów objętych postępowaniem wzrósł w okresie badanym i tym samym przewyższył stracony udział w rynku przemysłu wspólnotowego.
Z tych powodów stwierdzono, że spadek konsumpcji nie mógł być zasadniczym powodem szkody, jaką poniósł przemysł wspólnotowy.
Przywóz pochodzący z krajów trzecich, innych niż cztery kraje objęte postępowaniem
(188) Według Eurostatu oraz informacji zebranych w czasie dochodzenia, podstawowymi krajami z których przywozi się SPT są Japonia, Argentyna i USA.
(189) Przywóz z Japonii wyniósł 52960 ton 2001 r. i spadł o 34 % do 34857 ton w podczas badanego okresu.
Udział w rynku przywozów z Japonii produktu objętego postępowaniem wyniósł 2,5 % w 2001 r., a wartość ta spadła do 1,8 % w OD.
Przywozu z Japonii dokonywano po cenach co najmniej podwojonych w stosunku do cen przemysłu wspólnotowego.
Stąd też przywozu z Japonii nie uznano za mający negatywny wpływ na sytuację przemysłu wspólnotowego.
(190) Przywóz z Argentyny wzrósł o 52 %, z 30962 ton w 2001 r. do 46918 ton w OD.
Odpowiada to udziałowi w rynku, który podniósł się o jeden punkt procentowy, z 1,4 % w 2001 r. do 2,4 % w OD.
Poziom cen przywozów z Argentyny pozostawał podczas całego badanego okresu znacznie powyżej poziomu cen czterech krajów objętych postępowaniem, np. w OD średnia cena CIF za tonę przywozu z Argentyny wyniosła 660 EUR, gdy tymczasem średnia ważona cena CIF czterech krajów objętych postępowaniem wyniosła 501 EUR za tonę.
Podczas przeprowadzania analizy wzięto pod uwagę fakt, iż jeden z producentów wspólnotowych jest powiązany z producentem eksportującym mającym siedzibę w Argentynie.
Wykazano jednak, że SPT przywożone przez tego producenta wspólnotowego z jego spółki powiązanej działającej w Argentynie ani pod względem ilości, ani pod względem cen nie były zasadniczym powodem szkodliwej sytuacji tego konkretnego producenta wspólnotowego ani całego przemysłu wspólnotowego.
(191) W przypadku USA dane statystyczne Eurostatu wykazują, że udział w rynku przywozów SPT z USA wzrósł z 0,6 % w 2001 r. do 1,8 % w OD.
Średnie ceny sprzedaży USA z początku badanego okresu wynosiły 2414 EUR za tonę, tj. były prawie cztery razy wyższe niż ceny przemysłu wspólnotowego, a następnie znacznie spadły – o 77 % do 797 EUR za tonę w OD, nadal jednak przewyższając ceny przemysłu wspólnotowego o 8 %.
Zatem pomimo zwiększonych przywozów z USA, biorąc pod uwagę ich poziom cenowy, nie mogą być one uznawane za istotny powód powstania szkody ponoszonej przez przemysł wspólnotowy.
(192) Utrzymywano, że od 2001 r. przywozy z Argentyny oraz Stanów Zjednoczonych regularnie się powiększały i że ich łączny udział w rynku przekroczył 4 % w OD oraz że ceny amerykańskie pozostawały niższe niż ceny stosowane przez producentów eksportujących w trzech spośród czterech krajów objętych postępowaniem.
(193) Zarzut, iż ceny amerykańskie były niższe niż ceny stosowane przez trzy spośród czterech krajów objętych postępowaniem, nie ma potwierdzenia w faktach.
W ujęciu bardziej ogólnym stwierdzono, że przywozy te nie mogą zostać uznane za zasadniczą przyczynę powstania szkody, szczególnie z uwagi na ich wysoki poziom cen.
(194) Jeden z producentów eksportujących utrzymywał, że przemysł wspólnotowy jest aktywny szczególnie w dziedzinie produkcji i sprzedaży produktów najwyższej klasy (OCTG), które będą konkurowały z przywozami z Japonii, Argentyny i Stanów Zjednoczonych.
Argumentowano, że łączne przywozy z tych trzech krajów wykazały wzrost udziału w rynku o 1,5 punktu procentowego między rokiem 2001 a OD oraz że to raczej przywozy z tych trzech krajów wypierają SPT produkowane przez przemysł wspólnotowy, a nie SPT przywożone z Rosji czy Ukrainy.
(195) Zwraca się uwagę na fakt, iż pomimo przywiązywania przez przemysł wspólnotowy większej wagi do wytwarzania najwyższej klasy produktów o wartości dodanej, nadal wytwarza on wszelkie rodzaje SPT, w tym znaczne ilości produktów najniższej klasy.
W rzeczywistości OCTG stanowią jedynie niewielką część działalności przemysłu wspólnotowego, tj. 5 % całej wielkości sprzedaży i 7 % łącznej wartości sprzedaży produktu podobnego sprzedanego na rynku wspólnotowym w OD.
Wzrost łącznego udziału w rynku Japonii, Argentyny i Stanów Zjednoczonych o 1,5 punktu procentowego, z 4,5 % w 2001 r. do 6,0 % w OD, jeżeli w jakikolwiek sposób może być łączony z bardziej wyraźną utratą udziału w rynku przez przemysł wspólnotowy w tym samym okresie, tj. z 40,1 % do 36,7 %, to jedynie w niewielkim stopniu.
Zatem twierdzenie, że przywozy z tych trzech krajów spowodowały poniesienie przez przemysł wspólnotowy znacznej szkody musi zostać odrzucone.
(196) Jeden z producentów eksportujących utrzymywał, że służby Komisji nie wzięły pod uwagę wpływu przywozów SPT z nowych państw członkowskich.
Głównie w przypadku Słowacji argumentowano, że przywozy te były uprzednio traktowane jako przywozy do WE po szkodliwych, dumpingowych cenach.
Przywozy te podlegały cłom antydumpingowym, które wygasły w wyniku rozszerzenia UE w połowie OD.
Twierdzono również, że przywozy te były powodem utraty udziału w rynku przez przemysł wspólnotowy.
(197) Zauważa się jednak, że wielkość sprzedaży przemysłu wspólnotowego i innych producentów europejskich (w tym Słowacji) zmniejszyła się w okresie od 2001 r. do 2004 r. odpowiednio o około 133000 ton i 112000 ton. Tymczasem przywozy z czterech krajów objętych postępowaniem wzrosły w tym samym okresie o około 120000 ton [13].
(198) W przypadku przywozów ze Słowacji przed rozszerzeniem UE, nie można twierdzić, że przywozy te mogły spowodować szkodliwy dumping wobec przemysłu wspólnotowego w okresie od 2001 r. do rozszerzenia (tj. 1 maja 2004 r.), gdyż podlegały one cłom antydumpingowym przywracającym przemysłowi wspólnotowemu równe szanse działalności.
Jakikolwiek ewentualny skutek tej sprzedaży wewnątrz UE-25 od 1 maja nie jest uznawany za mogący spowodować odwrócenie ustaleń dotyczących szkody czy zlikwidowanie istnienia związku przyczynowego między dumpingowymi przywozami z czterech krajów objętych postępowaniem a szkodą poniesioną przez przemysł wspólnotowy.
W rzeczywistości analiza dotycząca przywozów na rynek wspólnotowy ze Słowacji produktów objętych postępowaniem, przed i po rozszerzeniu, oparta na danych Eurostatu, wykazała, że w roku akcesji przywozy tych produktów na pozostałą część rynku wspólnotowego (UE-24), w porównaniu z rokiem przed akcesją, wzrosły o 7 % lub 5911 ton.
Taki wzrost wielkości jest wzrostem bardzo niskim w porównaniu z rozwojem przywozów z czterech krajów objętych postępowaniem.
(199) W świetle powyższego uznaje się, iż udział w rynku przemysłu wspólnotowego nie został zmniejszony w wyniku konkurencji wewnątrzwspólnotowej.
(200) Zatem twierdzenie, że konkurencja wewnątrzwspólnotowa mogła być powodem zmniejszenia utraty udziału w rynku przemysłu wspólnotowego zostaje niniejszym odrzucone.
Cykliczność rynku i kursy walutowe
(201) W odpowiedzi na ujawnienie ostatecznych ustaleń jeden z producentów eksportujących twierdził, że – wbrew art. 3 ust. 7 rozporządzenia podstawowego – nie został wzięty pod uwagę czynnik cykliczności rynku stali.
(202) W odniesieniu do tej kwestii należy zauważyć, iż producent eksportujący nie przedstawił żadnego dowodu potwierdzającego twierdzenie, że cykliczność rynku stali spowodowała szkodliwą sytuację przemysłu wspólnotowego.
Ponadto zauważa się, iż cykliczność rynku stali powinna mieć wpływ tak na przemysł wspólnotowy, jak i na producentów eksportujących.
Zatem cykl spadkowy na rynku SPT, który rzekomo miał negatywny wpływ na stan przemysłu wspólnotowego, powinien również negatywnie wpłynąć na wielkość przywozów SPT, tj. wielkość przywozów z czterech krajów objętych postępowaniem powinna była się zmniejszyć.
Jednak zgodnie z treścią motywu (151) łączne wielkości przywozów czterech krajów objętych postępowaniem zwiększały się co roku, w okresie od 2001 r. do 2004 r.
Dlatego stwierdza się, że cykliczność rynku stali nie może zostać uznana za powód powstania straty poniesionej przez przemysł wspólnotowy.
(203) Jedno z przedsiębiorstw utrzymywało, że na sytuację przemysłu wspólnotowego wpływ miał spadek wartości USD wobec EUR, który nastąpił w okresie od 2001 r. do OD. Przedsiębiorstwo to nie przedstawiło jednak żadnych dowodów na to, że wspomniane wahania kursów walutowych w rzeczywistości miały negatywny wpływ na wyniki osiągnięte przez przemysł wspólnotowy.
Z uwagi na brak potwierdzonych informacji wykazujących, że na szkodliwą sytuację przemysłu wspólnotowego wpływ miał wzrost wartości EUR względem USD, stwierdza się, że wahania kursów wymiany walutowej nie zlikwidowały istnienia związku przyczynowego między dumpingowymi przywozami a szkodliwą sytuacją przemysłu wspólnotowego.
Ponadto analiza przemysłu wspólnotowego opierała się na wynikach finansowych dotyczących produktu podobnego wytwarzanego i sprzedawanego na rynku wspólnotowym.
Ponieważ znaczna większość sprzedaży produktu podobnego na rynku wspólnotowym była fakturowana w EUR i ponieważ wszelkie główne koszty produkcji również były pierwotnie ponoszone w EUR, wahania kursów walutowych w żadnym wypadku nie miały zasadniczego wpływu na szkodliwą sytuację przemysłu wspólnotowego.
(204) W świetle przedstawionego powyżej rozwoju wielkości, ceny i udziałów w rynku przywozów pochodzących z innych państw trzecich, stwierdza się, że znaczna szkoda poniesiona przez przemysł wspólnotowy nie może zostać przypisana tym przywozom.
Wzrost cen surowców
(205) Dwóch producentów eksportujących utrzymywało, że obniżenie dochodowości powstało w wyniku wzrostu kosztów surowców, a zatem nie może być łączone z dumpingowymi przywozami z krajów objętych postępowaniem.
Rzeczywiście koszt złomu czy kęsów, które są głównymi surowcami do produkcji SPT, znacznie wzrósł w trakcie badanego okresu.
Dwóch producentów wspólnotowych udowodniło, że cena złomu podniosła się między ostatnim kwartałem 2003 r. a ostatnim kwartałem OD odpowiednio o 66 % i 77 %.
Jeden z producentów wspólnotowych wykazał, że w trakcie całego badanego okresu, od 2001 r. do OD, cena złomu wzrosła ponad dwukrotnie, z 99 EUR za tonę w 2001 r. do 253 EUR za tonę w OD.
Podobne trendy cenowe dało się zaobserwować w odniesieniu do średnich cen kęsów.
(206) Jednak znaczna szkoda przemysłu wspólnotowego nie została spowodowana jako takimi podwyższonymi cenami surowców, ale, jak opisano w motywie (168), faktem, iż przemysł wspólnotowy nie był w stanie przenieść tych wyższych kosztów na odbiorców.
W rzeczywistości z uwagi na dumpingowe przywozy z krajów objętych postępowaniem, które znacznie podcięły ceny przemysłu wspólnotowego, przemysł wspólnotowy nie mógł podnieść cen sprzedaży do kwoty, która w faktyczny sposób odzwierciedliłaby wzrost cen surowców.
(207) Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń jeden z producentów eksportujących utrzymywał, że nie jest poprawne twierdzenie, iż dochodowość w OD spadła, gdyż producenci wspólnotowi, z uwagi na presję cenową dumpingowych przywozów, nie mogli podnieść cen do poziomów, które pokryłyby wyższe koszty surowców.
Według tego przedsiębiorstwa, cena surowców (złomu) w OD podniosła się o 15,8 %.
Argumentowano, że ceny dumpingowych przywozów wzrosły ponad podwyżkę kosztów surowców.
(208) Jak jednak przedstawiono powyżej, dowody uzyskane w trakcie postępowania wykazały, że wzrost kosztu surowców dla producentów wspólnotowych był w OD znacznie wyższy niż rzekome 15,8 %.
Na podstawie informacji przekazanych przez kilku producentów wspólnotowych okazało się, że podwyżka cen surowców przekroczyła podwyżkę średniej ważonej ceny SPT z czterech krajów objętych postępowaniem, w całym badanym okresie.
Zatem zachowany zostaje argument mówiący, że z uwagi na presję cenową przywozów dumpingowych producenci wspólnotowi nie mieli możliwości podwyższenia cen i prowadzenia dochodowej sprzedaży.
Antykonkurencyjne zachowanie niektórych producentów wspólnotowych
(209) Obowiązujące od 1997 r. środki antydumpingowe nałożone na początkowy zakres produktu w odniesieniu do Rumunii i Rosji nie są stosowane od lipca 2004 r. jako środek ostrożności w związku z antykonkurencyjnym zachowaniem w przeszłości niektórych producentów wspólnotowych.
(210) Niektórzy producenci eksportujący i importerzy złożyli wniosek o przeprowadzenie postępowania w sprawie wskazania zakresu, w jakim kartel utworzony przez niektórych producentów wspólnotowych mógł mieć wpływ na wyniki osiągnięte przez cały przemysł wspólnotowy.
(211) W odniesieniu do tej kwestii stwierdzono, że nie nastąpiło pokrywanie się w czasie między okresem naruszenia ze strony niektórych producentów wspólnotowych (od 1990 r. do 1995 r., a w przypadku niektórych produktów do 1999 r.) a okresem badanym (od 2001 r. do 2004 r.) niniejszego postępowania antydumpingowego.
Ponadto podczas prowadzenia postępowania nie stwierdzono, by zachowanie antykonkurencyjne miało wpływ na ceny przemysłu wspólnotowego czy inne wskaźniki szkody.
W świetle powyższego oraz przy braku przeciwnych informacji bądź ustaleń można stwierdzić, że kartel utworzony przez niektórych producentów wspólnotowych przed 2001 r. nie miał wpływu na szkodliwą sytuację przemysłu wspólnotowego w okresie badanym.
(212) Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń jeden z producentów eksportujących utrzymywał, że służby Komisji nie przeprowadziły analizy prawdopodobnych skutków powrotu przemysłu wspólnotowego do zwykłych warunków konkurencji po zakończeniu zachowania kartelowego w 1999 r.
Argumentowano, że pokrywanie się w czasie okresu zachowania kartelowego z badanym okresem niniejszego postępowania jest nieistotne i że służby Komisji popełniły błąd w swojej ocenie odnoszącej się do analizy szkody i związku przyczynowego oraz że mogły naruszyć art. 3 ust. 7 rozporządzenia podstawowego.
(213) Po pierwsze podkreśla się, że jedynie niewielka część produktu objętego postępowaniem, tj. OCTG (sklasyfikowanych w ramach kodów CN 7304210020 oraz CN 7304291120), była objęta działaniami kartelowymi.
Podczas OD wielkość OCTG sprzedanych na rynku wspólnotowym stanowiła jedynie 5 % łącznej wielkości sprzedaży przemysłu wspólnotowego.
(214) Ponadto uznaje się, że dwuletni okres następujący między zakończeniem zachowania kartelowego a rozpoczęciem okresu przyjętego do określenia szkody jest wystarczający do powrotu zwykłych warunków konkurencji dla przemysłu wspólnotowego.
Jednakże sytuacja podczas OD była szkodliwa.
(215) W świetle powyższego twierdzenie to zostaje odrzucone.
5.4 Wniosek dotyczący związku przyczynowego
(216) Zbieżność czasowa między wzrostem przywozów dumpingowych z państw objętych postępowaniem, wzrostem udziałów w rynku oraz stwierdzonym podcięciem cenowym z jednej strony a wyraźnym pogorszeniem sytuacji przemysłu wspólnotowego z drugiej strony prowadzi do wniosku, że dumpingowy przywóz spowodował znaczne szkody poniesione przez przemysł wspólnotowy w rozumieniu art. 3 ust. 6 rozporządzenia podstawowego.
6.
INTERES WSPÓLNOTY
(217) Zgodnie z art. 21 rozporządzenia podstawowego należy zbadać, czy pomimo wniosku dotyczącego szkodliwego dumpingu istnieją przekonujące powody dla stwierdzenia, że nie leży w interesie Wspólnoty przyjmowanie środków w tym szczególnym przypadku.
W odniesieniu do tej kwestii należy rozważyć prawdopodobny wpływ potencjalnych środków na wszystkie strony zaangażowane w postępowanie oraz konsekwencje niepodjęcia środków.
6.1.
Przemysł wspólnotowy
(218) Szkodliwa sytuacja przemysłu wspólnotowego wynikła z trudności tego przemysłu w konkurowaniu z dumpingowym przywozem o niskich cenach.
(219) Uważa się, że nałożenie środków pozwoli przemysłowi wspólnotowemu podwyższyć wielkość jego sprzedaży i udziału w rynku, w ten sposób generując lepszy efekt skali, a zatem także poziom zysku konieczny dla uzasadnienia dalszego inwestowania w infrastrukturę produkcyjną przemysłu wspólnotowego.
(220) Jeżeli środki nie zostaną nałożone, pogarszanie się sytuacji przemysłu wspólnotowego będzie postępowało.
Przemysł ten nie będzie mógł inwestować w nowe moce produkcyjne ani skutecznie konkurować z przywozami z państw trzecich.
Niektóre przedsiębiorstwa będą zmuszone zakończyć wytwarzanie produktu podobnego i zwolnić swoich pracowników.
Stwierdza się zatem, że nałożenie środków antydumpingowych leży w interesie przemysłu wspólnotowego.
(221) Jeden z producentów wspólnotowych, który nie złożył skargi i który jest powiązany z producentem eksportującym z Rumunii, utrzymywał, że producenci wspólnotowi wykorzystywać już będą pełne moce produkcyjne i nie będą zdolni sprostać wysokiemu popytowi na SPT na rynku wspólnotowym i w państwach trzecich.
Spółka ta uzasadniała, że nałożenie ceł doprowadzi w konsekwencji do niedoborów podaży na rynku wspólnotowym.
Jak jednak przedstawiono powyżej, postępowanie wykazało, że w ciągu całego okresu badanego przemysł wspólnotowy dysponował znacznymi wolnymi mocami produkcyjnymi, które w przyszłości mogą zostać wykorzystane do wytwarzania produktu objętego postępowaniem w celu zaspokojenia popytu na SPT na rynku wspólnotowym.
(222) Utrzymywano również, że nałożenie środków spowoduje ograniczenie konkurencji na rynku wspólnotowym.
Zauważono, że oprócz producentów składających skargę, w nowych państwach członkowskich istnieje kilku innych znaczących producentów produktu objętego postępowaniem, jak wskazano w motywie (139).
Liczba producentów we Wspólnocie jest uważana za odpowiednią, by zapewnić konkurencję na tym rynku, nawet przy nałożeniu środków antydumpingowych.
Co więcej, jak określono w motywach od (188) do (195), producenci z innych państw trzecich (np. USA) również konkurują z przemysłem wspólnotowym, stosując podobne produkty i ceny.
Uznaje się zatem, że nałożenie środków nie zagrozi podaży SPT ani nie ograniczy konkurencji na rynku wspólnotowym.
6.2.
Interes importerów niepowiązanych
(223) W przypadku importerów jedynie trzech importerów niepowiązanych odpowiedziało na kwestionariusz, a wizyty weryfikacyjne przeprowadzono następnie w dwóch z nich.
Czwarty importer niepowiązany wyraził zgodę na wizytę weryfikacyjną na późnym etapie postępowania.
Wielkości produktu objętego postępowaniem przywożone przez tych czterech importerów odpowiadały 8 % łącznych przywozów we Wspólnocie i 3 % konsumpcji Wspólnoty.
(224) Biorąc pod uwagę fakt, że większość wszystkich przywozów SPT do Wspólnoty jest przeprowadzana przez importerów, którzy powiązani są z producentami eksportującymi, a mniej niż połowa wszystkich przywozów przybywa na rynek wspólnotowy przez importerów niepowiązanych, przywozy czterech niepowiązanych importerów mogą zostać uznane za reprezentatywne dla wszystkich innych niepowiązanych importerów.
(225) W przypadku jednego z tych importerów przywozy produktu objętego postępowaniem odpowiadały 22 % jego całkowitego przywozu SPT, a odpowiednia wartość sprzedaży wyniosła 3 % całkowitego obrotu tego importera w OD.
Podczas OD sprzedaż ta była bardzo dochodowa.
Biorąc pod uwagę, że większość dostawców tej spółki ma siedzibę we Wspólnocie lub w krajach, których nie dotyczy nałożenie ceł antydumpingowych, skutek nałożenia środków antydumpingowych nie może zostać uznany za znaczący.
(226) Drugi z tych importerów, którego główna działalność obejmuje przywóz i przerób SPT, przywozi całość SPT z krajów objętych postępowaniem, w szczególności z Rosji.
Niewielka część tych przywozów składa się z tzw. "rur posiadających certyfikat".
Uznaje się zatem, że nałożenie ceł na przywozy z Rosji będzie miało negatywny wpływ na ogólną działalność tego przedsiębiorstwa, a w szczególności na jej dochodowość.
Jednak biorąc pod uwagę fakt, że obecnie oprócz tego importera we Wspólnocie działa jedynie jeden inny dostawca certyfikowanego SPT bardzo prawdopodobne jest, że wszelki wzrost cen z uwagi na cło antydumpingowe na ten produkt może zostać przeniesiony na ostatecznego odbiorcę.
Ponadto spółka mogłaby także nabywać przynajmniej część swoich zakupów u dostawców lokalnych we Wspólnocie lub wymienić część swoich zakupów na produkty inne niż produkt objęty postępowaniem.
(227) Pozostali dwaj współpracujący importerzy, których wielkości przywozu podczas OD stanowiły jedyne niewielką część ogólnej wielkości przywozu produktu objętego postępowaniem, uznali, że nałożenie ceł nie będzie miało na nich wpływu.
(228) W świetle powyższego uznaje się, że nałożenie środków antydumpingowych dotknęłoby importerów w różny sposób, w zależności od ich sytuacji indywidualnej.
Można zatem stwierdzić, że nałożenie środków może mieć potencjalnie znaczny, negatywny wpływ na sytuację finansową jednego z importerów.
Jednakże w ujęciu ogólnym nie przewiduje się, by środki miały znaczący wpływ finansowy na ogólną sytuację importerów.
6.3.
Interes użytkowników
(229) Żaden z użytkowników produktu objętego postępowaniem nie odpowiedział na kwestionariusz przesłany przez Komisję.
Jednakże postępowanie wykazało, że SPT wykorzystywane są głównie przez spółki budowlane i naftowe.
Zgodnie z dostępnymi informacjami SPT są elementem większych projektów (kotły, rurociągi, budownictwo), stanowiąc jedynie ich ograniczoną część.
Stwierdzono zatem, że wpływ na koszty wynikający z nałożenia na SPT środków antydumpingowych najprawdopodobniej nie odbije się znacząco na kosztach ponoszonych przez takich użytkowników, co może być potencjalnym wytłumaczeniem braku współpracy użytkowników przy niniejszym postępowaniu.
(230) Na podstawie powyższych ustaleń i przy braku jakichkolwiek innych elementów czy reakcji ze strony organizacji konsumenckich stwierdza się, że wpływ proponowanych środków na konsumentów będzie prawdopodobnie marginalny.
(231) Stwierdza się zatem, że z perspektywy interesu Wspólnoty nie istnieją przekonujące powody, by nie wprowadzać ceł antydumpingowych.
7.
OSTATECZNE ŚRODKI ANTYDUMPINGOWE
7.1.
Poziom usuwający szkodę
(232) Celem przeciwdziałania dalszej szkodzie powodowanej przez dumpingowy przywóz za właściwe uznaje się przyjęcie środków antydumpingowych.
(233) Środki te powinny być nałożone na poziomie wystarczającym, by usunąć szkodę powodowaną przez te przywozy, bez poszerzania wykazanego marginesu dumpingu.
Przy ustalaniu kwoty cła koniecznej dla usunięcia efektów szkodliwego dumpingu uznano, że wszelkie środki powinny pozwolić przemysłowi wspólnotowemu na pokrycie jego kosztów produkcji i uzyskanie powszechnie, ze sprzedaży we Wspólnocie produktu podobnego, zysku przed opodatkowaniem, który mógłby być słusznie uzyskany przez tego rodzaju przemysł sektora przy zwykłych warunkach konkurencji, tj. przy nieobecności dumpingowego przywozu.
Biorąc pod uwagę średni poziom dochodowości uzyskany przez przemysł wspólnotowy w 2001 r., określono, że marża zysku w wysokości 3 % obrotu może zostać uznana za odpowiednie minimum, którego przemysł wspólnotowy mógł oczekiwać, gdyby nie istniał przywóz dumpingowy.
Konieczny wzrost cen został zatem ustalony na podstawie porównania średniej ważonej ceny przywozu, określonej dla obliczenia podcięcia cenowego, z niepowodującą szkody ceną produktów sprzedawanych przez przemysł wspólnotowy na rynku wspólnotowym.
Cena niepowodująca szkody została uzyskana przez skorygowanie ceny sprzedaży przemysłu wspólnotowego o rzeczywistą stratę/zysk odnotowaną/odnotowany w OD oraz przez dodanie wspomnianej powyżej marży zysku.
Różnica uzyskana z tego porównania została następnie wyrażona jako wartość procentowa łącznej wartości importowej CIF.
7.2.
Ostateczne środki
(234) W świetle powyższego uznaje się, że zgodnie z art. 9 rozporządzenia podstawowego należy nałożyć ostateczne środki antydumpingowe na przywóz produktów objętych postępowaniem, na poziomie najniższego ze stwierdzonych marginesów dumpingu i szkody, zgodnie z zasadą mniejszego cła.
(235) Z uwagi na fakt, że poziomy usuwania szkody są wyższe niż ustalone marginesy dumpingu, ostateczne środki powinny zostać oparte na tych ostatnich.
Pozostałe marginesy dumpingu zostały określone na poziomie wartości pochodzących od przedsiębiorstwa, które stosuje najwyższy indywidualny margines w każdym z państw.
(236) Następujące stawki celne, wyrażone w wartości procentowej ceny CIF na granicy Wspólnoty, przed ocleniem, są następujące:
Kraj _BAR_ Przedsiębiorstwo _BAR_ Stawka celna (%) _BAR_
Chorwacja _BAR_ Wszystkie przedsiębiorstwa _BAR_ 29,8 % _BAR_
Rumunia _BAR_ S.C. T.M.K. – Artrom S.A. _BAR_ 17,8 % _BAR_
S.C. Mittal Steel Roman S.A _BAR_ 17,7 % _BAR_
S.C. Silcotub S.A. _BAR_ 11,7 % _BAR_
Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa _BAR_ 17,8 % _BAR_
Rosja _BAR_ Joint Stock Company Chelyabinsk Tube Rolling Plant and Joint Stock Company Pervouralsky Novotrubny Works _BAR_ 24,1 % _BAR_
Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa _BAR_ 35,8 % _BAR_
Ukraina _BAR_ OJSC Dnepropetrovsk Tube Works _BAR_ 12,3 % _BAR_
CJSC Nikopolsky Seamless Tubes Plant Niko Tube and OJSC Nizhnedneprovsky Tube Rolling Plant _BAR_ 25,1 % _BAR_
CJSC Nikopol Steel Pipe Plant Yutist _BAR_ 25,7 % _BAR_
Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa _BAR_ 25,7 % _BAR_
(237) Cła antydumpingowe przypisane każdemu z przedsiębiorstw z osobna, określone w niniejszym rozporządzeniu, zostały ustanowione na podstawie ustaleń niniejszego postępowania.
Odzwierciedlają one zatem sytuację stwierdzoną podczas postępowania w odniesieniu do tych przedsiębiorstw.
Wymienione cła (w odróżnieniu od ogólnokrajowego cła stosowanego wobec "wszystkich pozostałych przedsiębiorstw") mają zatem zastosowanie wyłącznie do przywozów produktów pochodzących z państwa objętego postępowaniem, wytworzonych przez te przedsiębiorstwa, a zatem przez konkretne, wymienione podmioty prawne.
Produkty przywożone wytworzone przez jakiekolwiek inne przedsiębiorstwo, które nie zostało wymienione z nazwy w normatywnej części niniejszego rozporządzenia, w tym jednostki powiązane z przedsiębiorstwami konkretnie wymienionymi, nie mogą korzystać z tych stawek celnych i podlegają stawkom mającym zastosowanie wobec "wszystkich pozostałych przedsiębiorstw".
(238) Wszelkie wnioski o stosowanie tych antydumpingowych stawek celnych przypisanych poszczególnym przedsiębiorstwom (np. w wyniku zmiany nazwy podmiotu prawnego lub utworzenia nowych jednostek produkcyjnych czy handlowych) powinny być kierowane do Komisji [14] niezwłoczne wraz z wszystkimi odpowiednimi informacjami, w szczególności o wszelkich zmianach działalności przedsiębiorstwa związanych z produkcją, sprzedażą krajową i eksportową powiązaną np. z tą zmianą nazwy czy tą zmianą jednostek produkcyjnych i handlowych.
Jeżeli wnioski te będą uzasadnione, zostaną przyjęte odpowiednie ustalenia, w tym uaktualnienie wykazu przedsiębiorstw korzystających z indywidualnych stawek celnych.
W celu zapewnienia właściwego egzekwowania cła antydumpingowego ogólnokrajowy poziom cła nie powinien odnosić się jedynie do niewspółpracujących eksporterów, ale również do przedsiębiorstw, które nie wykazały wywozów w OD.
Te ostatnie są jednakże zachęcane, gdy spełnią wymagania określone w art. 11 ust. 4 akapit drugi rozporządzenia podstawowego, do przedstawienia wniosku o przegląd zgodnie z tym artykułem celem przeprowadzenia indywidualnej analizy ich sytuacji.
(239) W odniesieniu do kwestii określania progu CEV przez organy celne na granicy Wspólnoty, określenie CEV może zostać przeprowadzone pośrednio, przez sprawdzenie 11 kodów CN, w ramach których sklasyfikowany jest produkt objęty postępowaniem.
W ciągu badanego okresu 99,9 % całego przywozu produktu objętego postępowaniem dotyczyło SPT o CEV poniżej progu 0,86.
Stwierdzono zatem, że wszelki przywóz SPT z krajów objętych postępowaniem sklasyfikowany w ramach 11 kodów CN powinien być uznawany za produkt objęty postępowaniem, poza tymi rzadkimi przypadkami, gdy importer może wykazać, że CEV przywożonych przez niego towarów przewyższa próg 0,86.
7.3.
Wniosek o zwolnienie
(240) Jeden z importerów, który przywoził do Wspólnoty, tzw. "certyfikowane SPT", sugerował, że jego przedsiębiorstwo powinno zostać wyłączone ze stosowania cła antydumpingowego.
Przedsiębiorstwo to nie odwołało się jednak do żadnych powodów, na których podstawie uzasadnione byłoby wydanie takiego indywidualnego zwolnienia.
Należy zauważyć, że importer ten przywoził dumpingowe SPT, które powodowały szkodę dla przemysłu wspólnotowego, a zatem nie było powodu do przyznania temu przedsiębiorstwu jakiegokolwiek indywidualnego zwolnienia.
Co więcej, uznano, że zwolnienie tego importera z cła antydumpingowego spowodowałoby powstanie nieodpowiednio wysokiego ryzyka obejścia środków.
W rzeczywistości, ponieważ rury posiadające certyfikat mogą być wykorzystywane w wielu zastosowaniach, nie można by w wystarczającym stopniu zagwarantować, że wymienione przewozy byłyby wykorzystane jedynie przy pracach budowlanych we Włoszech.
7.4.
Wniosek o częściowe zawieszenie
(241) Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń jeden z importerów złożył wniosek o dziewięciomiesięczne (z możliwością przedłużenia o dalsze 12 miesięcy), częściowe zawieszenie cła wobec niektórych przywozów produktu objętego postępowaniem, wytworzonego przez rosyjskiego producenta eksportującego TMK, sklasyfikowanego w ramach kodów CN jako 73043992 oraz posiadającego zaświadczenie włoskiego Ministerstwa Pracy o wykorzystaniu w publicznych pracach budowlanych we Włoszech.
(242) Importer argumentował, że częściowe zawieszenie byłoby uzasadnione z perspektywy interesu Wspólnoty, zgodnie z art. 14 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
Utrzymywano, że bez częściowego zawieszenia środków importer zaprzestałby przywozu rur posiadających certyfikat, co doprowadziłoby do sytuacji, w której we Włoszech pozostałaby tylko jedna spółka produkująca certyfikowane SPT co z kolei stworzyłoby monopol.
(243) Importer utrzymywał, że częściowe zawieszenie środków nie spowodowałoby żadnej szkody wobec rzekomo jedynego producenta wspólnotowego, którego wielkość produkcji certyfikowanego SPT rzekomo pokrywa jedynie około dwóch trzecich rocznego popytu na certyfikowanego SPT we Włoszech.
Importer uzasadniał dalej, że częściowe zawieszenie środków mogłoby być z łatwością monitorowane przez włoskie organy celne przez prostą kontrolę dokumentów poświadczających, które muszą zostać okazane organom celnym przy każdej transakcji przywozu.
(244) W odniesieniu do argumentu twierdzącego, że brak częściowego zawieszenia środków doprowadziłby do stworzenia monopolu na rynku wspólnotowym, zauważono, że chociaż podczas OD we Włoszech działało dwóch producentów wytwarzających certyfikowanego SPT, od końca 2005 r. rzeczywiście pozostaje tylko jedno przedsiębiorstwo.
Można jednakże wykazać, że podczas OD przywozy dumpingowe rur posiadających certyfikat z Rosji podcinały ceny certyfikowanych rur wytwarzanych przez przemysł wspólnotowy do takiego stopnia, że producenci wspólnotowi nie mogli konkurować z tymi przywozami dumpingowymi i w rezultacie byli zmuszeni do zamknięcia lub poważnego ograniczenia produkcji certyfikowanych SPT.
Sytuacja, w której na rynku wspólnotowym pozostał tylko jeden producent wspólnotowy certyfikowanych SPT. w rzeczywistości była wynikiem przywozów dumpingowych certyfikowanych SPT z Rosji, zatem argument twierdzący, że częściowe zawieszenie cła nie spowodowałoby szkody dla przemysłu wspólnotowego musi zostać odrzucony.
Przeciwnie, przewiduje się, że nałożenie cła doprowadzi do wzrostu konkurencji i powrotu na rynek wspólnotowy innych producentów wspólnotowych wytwarzających rury posiadające certyfikat.
(245) Chociaż uznaje się, że monitorowanie częściowego zawieszenia mogłoby być w zasadzie możliwe do przeprowadzenia przez włoskie organy celne, wnioskowane częściowe zawieszenie musi zostać także odrzucone z powodów, z których odrzucono wniosek o zwolnienie opisany wcześniej w motywie (240).
Przyznanie częściowego zawieszenia środków jednemu importerowi indywidualnemu stworzyłoby nieodpowiednio wysokie ryzyko obejścia środków, gdyż certyfikowane SPT przywożone przez to przedsiębiorstwo mogłyby również zostać wykorzystane do innych celów niż prace budowlane we Włoszech.
7.5.
Zobowiązania
(246) Ten sam importer sugerował, że powinno zostać przyjęte zobowiązanie od jego dostawcy, rosyjskiego producenta eksportującego.
Zobowiązanie to powinno określić wielkość przywozu zwolnionego z cła z limitem ilościowym.
Importer argumentował, że przywozy do tej wysokości będą wykorzystane wyłącznie do celów projektów publicznych prac budowlanych we Włoszech.
Zatem przywozy te nie spowodują szkody dla przemysłu wspólnotowego.
Ponadto we Wspólnocie wystąpi niedobór certyfikowanych SPT.
Należy jednak zauważyć, że zgodnie z art. 8 ust. 1 rozporządzenia podstawowego zobowiązania mogą być przedstawiane jedynie przez producentów eksportujących, a nie przez importerów.
Wniosek ten został zatem odrzucony.
(247) Po ujawnieniu zasadniczych faktów i ustaleń, na podstawie których zamierzano zalecić nałożenie ostatecznego cła antydumpingowego, większość producentów eksportujących z krajów objętych postępowaniem przedstawiła zobowiązania cenowe, zgodnie z art. 8 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.
(248) Jednakże produkt objęty postępowaniem charakteryzuje się znaczną liczbą rodzajów, posiadających cechy charakterystyczne, które ciężko wyodrębnić podczas przywozu.
Z uwagi na ten fakt ustalenie minimalnych cen dla każdego rodzaju produktu, które byłyby znaczące i mogłyby być właściwie monitorowane przez Komisję oraz przez organy celne państw członkowskich podczas przywozu, jest praktycznie niemożliwe.
Ponadto produkt objęty postępowaniem wykazywał w ostatnich latach znaczne wahania cenowe, a zatem nie jest produktem odpowiednim dla ustalania zobowiązań w zakresie stałych cen obowiązujących przez dłuższy czas.
Wahania cenowe są wynikiem wahań cen surowców, tj. kęsów i bloków metalu czy złomu stali, które stanowią znaczny, lecz zmienny element kosztów produkcji.
Gdyby minimalne ceny importowe były waloryzowane do ceny jednego z surowców, należałoby ustalić różne wzory waloryzacji dla grup podproduktów, powodując tym samym sytuację, w której określenie parametrów wzorów waloryzacji oraz monitorowanie zobowiązań stałoby się niezmiernie skomplikowane.
(249) Ponadto należy przypomnieć, że w przeszłości przyjmowano zobowiązania dotyczące niektórych produktów znajdujących się w zakresie produktów podlegających niniejszemu postępowaniu.
Zobowiązania, które były oparte na zasadzie zgodnie z którą ceny dla grup produktów są zgodne ze strukturą cen stosowaną we Wspólnocie, okazały się bardzo trudne do monitorowania przez Komisję lub nie spowodowały podniesienia cen do poziomów niepowodujących szkody, które przywróciłyby sprawiedliwy handel na rynku wspólnotowym [15].
(250) Ponadto w pewnej liczbie przypadków proponowana klasyfikacja produktu nie była wystarczająco szczegółowa, by pozwolić na właściwe monitorowanie, bądź proponowany poziom cen nie pozwalał na usunięcie szkodliwego dumpingu.
(251) W świetle powyższego, a w szczególności w świetle trudności przy monitorowaniu poszczególnych minimalnych cen importowych, uznaje się, że zobowiązania z zasady nie są wykonalne.
Biorąc jednak pod uwagę zbliżające się przystąpienie Rumunii do Wspólnoty, czas stosowania środków wobec Rumunii będzie ograniczony w czasie.
Zatem ryzyko obejścia minimalnych cen importowych przez eksporterów rumuńskich jest ograniczone, ograniczone są również potencjalne znaczące zmiany cen.
W związku z powyższym Komisja decyzją 2006/441/WE z dnia 23 czerwca 2006 r. [16] akceptującą zobowiązania przyjęte w związku z postępowaniem antydumpingowym dotyczącym przywozu niektórych rur i przewodów bez szwu z żelaza lub stali pochodzących, między innymi, z Rumunii, przyjęła zobowiązania rumuńskich producentów eksportujących.
Powody, dla których przyjęto te zobowiązania, przedstawione są bardziej szczegółowo w niniejszej decyzji.
Komisja uznaje, że wymienione zobowiązania usuwają szkodliwy efekt dumpingu i w znacznym stopniu ograniczają ryzyko obejścia środków.
(252) Aby Komisja i organy celne nadal mogły skutecznie monitorować stosowanie się przedsiębiorstw do zobowiązań, gdy odpowiednim organom celnym składany jest wniosek o dopuszczenie do swobodnego obrotu, zwolnienie z cła antydumpingowego uzależnione jest od i) przedstawienia faktury w ramach zobowiązania, która jest fakturą handlową zawierającą co najmniej informacje i oświadczenie przewidziane w Załączniku; ii) warunku, że zostały wytworzone, dostarczone i zafakturowane bezpośrednio przez wspomniane przedsiębiorstwa do pierwszego, niezależnego odbiorcy we Wspólnocie; oraz iii) warunku, że towary zgłoszone i przedstawione do oclenia odpowiadają dokładnie opisowi zawartemu w fakturze w ramach zobowiązania.
W przypadku gdy warunki przedstawione powyżej nie są spełnione, odpowiednie cło antydumpingowe jest należne w chwili przyjęcia zgłoszenia o dopuszczenie do swobodnego obrotu.
(253) W przypadku gdy Komisja wycofa, na mocy art. 8 ust. 9 rozporządzenia podstawowego, swoją zgodę na zobowiązanie z uwagi na naruszenie, odnosząc się do konkretnych transakcji, oraz oświadczy, że odpowiednie faktury w ramach zobowiązania są nieważne, powstanie długu celnego ma miejsce w chwili przyjęcia zgłoszenia o dopuszczeniu do swobodnego obrotu.
(254) Importerzy powinni być świadomi w chwili przyjęcia zgłoszenia o dopuszczeniu do swobodnego obrotu, że istnieje możliwość powstania długu celnego co stanowi zwykłe ryzyko handlowe, jak opisano w motywach (252) i (253) nawet jeżeli zobowiązanie przedstawione przez wytwórcę, od którego, bezpośrednio lub pośrednio, nabywają towary, zostało przyjęte przez Komisję.
(255) Zgodnie z art. 14 ust. 7 rozporządzenia podstawowego organy celne powinny niezwłocznie informować Komisję za każdym razem, gdy stwierdzą oznaki naruszenia zobowiązania.
(256) Z powodów określonych powyżej zobowiązania przedstawione przez rumuńskich producentów eksportujących zostają uznane za możliwe do przyjęcia przez Komisję, a zainteresowane przedsiębiorstwa zostały poinformowane o podstawowych faktach, ustaleniach i zobowiązaniach, na których oparta jest zgoda.
Jednak z powodów określonych powyżej zobowiązania przedstawione przez rosyjskich i ukraińskich producentów eksportujących nie mogą zostać przyjęte.
(257) Należy zauważyć, że w przypadku naruszenia lub wycofania zobowiązania bądź podejrzenia naruszenia, cło antydumpingowe może zostać nałożone, zgodnie z art. 8 ust. 9 i 10 rozporządzenia podstawowego.
7.6.
Wniosek dotyczący dwóch przeglądów okresowych oraz istniejących środków
(258) Należy przypomnieć, że – jak określono w motywie (3) – Komisja rozpoczęła z jej własnej inicjatywy dwa przeglądy okresowe, by umożliwić wszelkie zmiany bądź uchylenie istniejących ostatecznych środków antydumpingowych, obowiązujących w odniesieniu do przywozów początkowego zakresu produktu z Chorwacji, Rumunii, Rosji i Ukrainy.
(259) Na podstawie ustaleń niniejszego postępowania należy nałożyć środki na przywozy SPT określone w motywie (17), pochodzące z Chorwacji, Rumunii, Rosji i Ukrainy.
Ponieważ produkt objęty postępowaniem, określony w sekcji 2.1, obejmuje również zakres produktu już istniejących środków, dalsze stosowanie środków nałożonych na początkowy zakres produktu rozporządzeniem (WE) nr 2320/97 i rozporządzeniem (WE) nr 348/2000 nie jest już właściwe, a zatem wymienione rozporządzenia, ze zmianami, powinny zostać uchylone.
(260) Jednocześnie dwa wspomniane wcześniej przeglądy okresowe oraz przeglądy okresowe i przeglądy wygaśnięcia wszczęte w listopadzie 2002 r., o których mowa w sekcji 1.2, powinny zostać zakończone.
(261) Ponadto rozporządzenie (WE) nr 1866/2005 rozszerzające częściowe zawieszenie środków wobec początkowego zakresu produktu z Chorwacji i Ukrainy staje się nieaktualne z uwagi na uchylenie rozporządzenia (WE) nr 348/2000.
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejszym nakłada się ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych rur i przewodów bez szwu, z żelaza lub stali, o okrągłym przekroju poprzecznym, o średnicy zewnętrznej nieprzekraczającej 406,4 mm, w których wartość ekwiwalentu węgla (Carbon Equivalent Value, CEV) nie przekracza 0,86 zgodnie ze wzorem [17] oraz analizą chemiczną Międzynarodowego Instytutu Spawalnictwa (International Institute of Welding, IIW), sklasyfikowanych w ramach kodów CN ex73041010, ex73041030, ex73042100, ex73042911, ex73043180, ex73043958, ex73043992, ex73043993, ex73045189, ex73045992 i ex73045993 [18] (kody TARIC 7304101020, 7304103020, 7304210020, 7304291120, 7304318030, 7304395830, 7304399230, 7304399320, 7304518930, 7304599230 i 7304599320) i pochodzących z Chorwacji, Rumunii, Rosji oraz Ukrainy.
Stawka ostatecznego cła antydumpingowego stosowana do ceny netto na granicy Wspólnoty przed ocleniem produktów określonych powyżej i wytworzonych przez przedsiębiorstwa przedstawione poniżej, zostaje ustalona następująco:
Kraj _BAR_ Przedsiębiorstwo _BAR_ Cło antydumpingowe _BAR_ Dodatkowy kod TARIC _BAR_
Chorwacja _BAR_ Wszystkie przedsiębiorstwa _BAR_ 29,8 % _BAR_ _BAR_
Rumunia _BAR_ S.C. T.M.K. – Artrom S.A. _BAR_ 17,8 % _BAR_ A738 _BAR_
S.C. Mittal Steel Roman S.A. _BAR_ 17,7 % _BAR_ A739 _BAR_
S.C. Silcotub S.A. _BAR_ 11,7 % _BAR_ A740 _BAR_
Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa _BAR_ 17,8 % _BAR_ A999 _BAR_
Rosja _BAR_ Joint Stock Company Chelyabinsk Tube Rolling Plant and Joint Stock Company Pervouralsky Novotrubny Works _BAR_ 24,1 % _BAR_ A741 _BAR_
Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa _BAR_ 35,8 % _BAR_ A999 _BAR_
Ukraina _BAR_ OJSC Dnepropetrovsk Tube Works _BAR_ 12,3 % _BAR_ A742 _BAR_
CJSC Nikopolsky Seamless Tubes Plant Niko Tube and OJSC Nizhnedneprovsky Tube Rolling Plant _BAR_ 25,1 % _BAR_ A743 _BAR_
CJSC Nikopol Steel Pipe Plant Yutist _BAR_ 25,7 % _BAR_ A744 _BAR_
Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa _BAR_ 25,7 % _BAR_ A999 _BAR_
Bez względu na przepisy akapitu pierwszego ostateczne cło antydumpingowe nie ma zastosowania wobec przywozów dopuszczonych do swobodnego obrotu zgodnie z art. 2.
O ile nie określono inaczej, zastosowanie mają obowiązujące przepisy dotyczące należności celnych.
Artykuł 2
1.
Przywozy zgłoszone do dopuszczenia do swobodnego obrotu, zafakturowane przez przedsiębiorstwa, których zobowiązania zostały przyjęte przez Komisję i których nazwy zostały ujęte w decyzji Komisji 2006/441/WE z dnia 23 czerwca 2006 r. [19] z każdorazowymi zmianami, są zwolnione z cła antydumpingowego nałożonego przez art. 1, pod warunkiem że:
- zostały wytworzone, dostarczone i zafakturowane bezpośrednio przez wspomniane przedsiębiorstwa do pierwszego, niezależnego odbiorcy we Wspólnocie; oraz
- przywozom tym towarzyszy faktura w ramach zobowiązania, która jest fakturą handlową zawierającą co najmniej informacje i oświadczenie przewidziane w Załączniku do niniejszego rozporządzenia; oraz
- towary zgłoszone i przedstawione do oclenia odpowiadają dokładnie opisowi zawartemu w fakturze w ramach zobowiązania.
2.
Dług celny powstaje w chwili przyjęcia zgłoszenia o dopuszczeniu do swobodnego obrotu:
- zawsze, gdy w odniesieniu do przywozów określonych w ust. 1 zostanie ustalone, że nie jest spełniony jeden lub więcej warunków wymienionych w tym ustępie; lub
- gdy Komisja wycofa swoją zgodę na zobowiązanie, zgodnie z art. 8 ust. 9 rozporządzenia podstawowego, rozporządzeniem lub decyzją, która odnosi się do konkretnej transakcji i stwierdzi, że odpowiednie faktury w ramach zobowiązania są nieważne.
Artykuł 3
Rozporządzenie (WE) nr 2320/97 oraz rozporządzenie (WE) nr 348/2000 zostają niniejszym uchylone.
Artykuł 4
Przeglądy okresowe ceł antydumpingowych na przywozy SPT z żelaza lub stali niestopowej, pochodzące, między innymi, z Rosji i Rumunii oraz z Chorwacji i Ukrainy, rozpoczęte w marcu 2005 r. zostają niniejszym zakończone.
Przeglądy okresowe i przeglądy wygaśnięcia wszczęte w listopadzie 2002 r. i potwierdzone przez motyw 20 rozporządzenia (WE) nr 1322/2004 jako będące w toku zostają niniejszym zakończone.
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 955/2006
z dnia 28 czerwca 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 29 czerwca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 956/2006
z dnia 28 czerwca 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 94/92 w odniesieniu do wykazu państw trzecich, z których muszą pochodzić niektóre produkty rolne, uzyskane metodą produkcji ekologicznej w celu wprowadzenia do obrotu we Wspólnocie
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2092/91 z dnia 24 czerwca 1991 r. w sprawie produkcji ekologicznej produktów rolnych oraz znakowania produktów rolnych i środków spożywczych [1], w szczególności jego art. 11 ust. 1 lit. a),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wykaz państw trzecich, z których muszą pochodzić niektóre produkty rolne, uzyskane metodą produkcji ekologicznej w celu wprowadzenia do obrotu we Wspólnocie, przewidziane w art. 11 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2092/91 (zwany dalej "wykazem"), jest wymieniony w Załączniku do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 94/92 z dnia 14 stycznia 1992 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wprowadzenia w życie uzgodnień dotyczących przywozu z państw trzecich przewidzianych w rozporządzeniu (EWG) nr 2092/91 w sprawie produkcji ekologicznej produktów rolnych oraz odnośnego znakowania produktów rolnych i środków spożywczych [2].
(2) Niektóre produkty rolne przywożone z Indii są obecnie wprowadzane do obrotu we Wspólnocie na mocy przedmiotowego odstępstwa określonego w art. 11 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2092/91.
(3) Indie przedstawiły Komisji wniosek o włączenie ich do wykazu. Przedłożyły informacje wymagane zgodnie z art. 2 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 94/92.
(4) Sprawdzenie informacji i następnie dyskusja z władzami Indii doprowadziły do wniosku, że w tym kraju zasady regulujące produkcję i kontrolę produktów rolnych są równoważne do zasad ustanowionych w rozporządzeniu (EWG) nr 2092/91.
(5) Komisja przeprowadziła kontrolę na miejscu zasad produkcji i środków kontroli obecnie stosowanych w Indiach, przewidzianych w art. 11 ust. 5 rozporządzenia (EWG) nr 2092/91.
(6) Okres włączenia Kostaryki i Nowej Zelandii do wykazu wygasa dnia 30 czerwca 2006 r.
W celu uniknięcia zakłóceń handlowych należy przedłużyć włączenie tych państw na dalszy okres.
(7) Australia poinformowała Komisję, że jedna jednostka kontrolująca zmieniła nazwę oraz poprawiła nazwę innej jednostki kontrolującej.
(8) Szwajcaria zwróciła się do Komisji z wnioskiem o zmianę warunków włączenia jej do wykazu zgodnie z Umową między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie handlu produktami rolnymi [3], zatwierdzoną decyzją Rady i Komisji 2002/309/WE [4], w szczególności załącznikiem 9 do wspomnianej umowy w sprawie produkcji ekologicznej produktów rolnych i środków spożywczych.
(9) Szwajcaria przedstawiła wymagane informacje zgodnie z art. 2 ust. 5 rozporządzenia (EWG) nr 94/92. Po zbadaniu tych informacji stwierdzono, że wymagania są równoważne z tymi, które wynikają z prawodawstwa wspólnotowego.
(10) Nowa Zelandia poinformowała Komisję, że jedna jednostka kontrolująca zmieniła nazwę.
(11) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (EWG) nr 94/92.
(12) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią komitetu ustanowionego na mocy art. 14 rozporządzenia (EWG) nr 2092/91,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik do rozporządzenia (EWG) nr 94/92 zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 957/2006
z dnia 28 czerwca 2006 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów w Nomenklaturze Scalonej i zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 48/90
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], w szczególności jego art. 9 ust. 1 lit. a),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87 konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
(2) Rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 ustaliło Ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej.
Reguły te stosuje się także do każdej innej nomenklatury, całkowicie lub częściowo opartej na Nomenklaturze Scalonej, bądź takiej, która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy poddział i która jest ustanowiona przez specyficzne postanowienia wspólnotowe, w celu stosowania środków taryfowych i innych środków odnoszących się do obrotu towarowego.
(3) Stosownie do wymienionych wyżej ogólnych reguł, towary opisane w kolumnie 1. tabeli zamieszczonej w Załączniku do niniejszego rozporządzenia powinny być klasyfikowane do kodów CN wskazanych w kolumnie 2., na mocy uzasadnień określonych w kolumnie 3.
(4) Właściwe jest zapewnienie, że wiążąca informacja taryfowa wydana przez organy celne państw członkowskich odnośnie do klasyfikacji towarów w Nomenklaturze Scalonej, która nie jest zgodna z niniejszym rozporządzeniem, może być nadal przywoływana przez otrzymującego przez okres trzech miesięcy, zgodnie z art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [2].
(5) Klasyfikacja "wyświetlaczy z matrycą punktową" w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 48/90 z dnia 9 stycznia 1990 r. dotyczącym klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej [3] doprowadziła do nieprawidłowych klasyfikacji, a zatem punkt 2 w Załączniku do tego rozporządzenia powinien zostać usunięty.
(6) Komitet Kodeksu Celnego w czasie wyznaczonym przez jego przewodniczącego nie wydał opinii odnośnie do produktu nr 3 w załączonej tabeli.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego odnośnie do produktów nr 1 i 2 w załączonej tabeli,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1. tabeli zamieszczonej w Załączniku muszą być klasyfikowane w Nomenklaturze Scalonej do kodów CN wskazanych w kolumnie 2. tej tabeli.
Artykuł 2
Wiążąca informacja taryfowa wydana przez organy celne państw członkowskich, która nie jest zgodna z niniejszym rozporządzeniem, może być nadal przywoływana przez okres trzech miesięcy, zgodnie z art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
Artykuł 3
Punkt 2 w Załączniku do rozporządzenia (EWG) nr 48/90 zostaje usunięty.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 958/2006
z dnia 28 czerwca 2006 r.
dotyczące stałego przetargu na ustalenie refundacji wywozowych na cukier biały w odniesieniu do roku gospodarczego 2006/2007
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 318/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 23 ust. 4 oraz art. 40 ust. 1 lit g),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Biorąc pod uwagę sytuację na rynku cukru we Wspólnocie i na rynku światowym, wydaje się uzasadnione, aby jak najszybciej ogłosić stały przetarg na wywóz cukru białego w odniesieniu do roku gospodarczego 2006/2007, który, biorąc pod uwagę możliwe wahania cen na rynku światowym, umożliwi ustalenie refundacji wywozowych.
(2) Należy zatem zastosować ogólne zasady procedury przetargowej celem określenia refundacji wywozowych na cukier biały, zgodnie z art. 32 rozporządzenia (WE) nr 318/2006.
(3) W handlu między Wspólnotą, z jednej strony, a Bułgarią i Rumunią, z drugiej strony, należności przywozowe i refundacje wywozowe mają nadal zastosowanie na niektóre produkty cukrownicze, przy czym poziom refundacji wywozowych jest znacznie wyższy od należności przywozowych.
W związku z planowanym przystąpieniem wymienionych krajów do Unii Europejskiej różnica ta może doprowadzić do handlowych przedsięwzięć spekulacyjnych.
(4) Aby uniknąć wszelkich nadużyć w związku z ponownym przywozem do Wspólnoty produktów cukrowniczych, korzystających z refundacji wywozowej, nie należy ustalać refundacji wywozowej w odniesieniu do wszystkich zachodnich krajów bałkańskich.
(5) Biorąc pod uwagę specyfikę działania, konieczne jest przyjęcie odpowiednich przepisów w sprawie pozwoleń na wywóz wydanych zgodnie ze stałym przetargiem, w szczególności w odniesieniu do terminu wydawania pozwoleń, ich okresu ważności, wysokości zabezpieczenia oraz ilości, dla której obowiązek wywozu wynikający z pozwolenia jest spełniony.
Jednakże przepisy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1291/2000 z dnia 9 czerwca 2000 r. ustalającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na wywóz i przywóz oraz świadectw o wcześniejszym ustaleniu refundacji dla produktów rolnych [2] oraz przepisy rozporządzenia Komisji (EWG) nr 120/89 z dnia 19 stycznia 1989 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania wywozowych opłat wyrównawczych i opłat wywozowych na produkty rolne [3] nadal obowiązują.
(6) Przepisy niniejszego rozporządzenia zastępują, w odniesieniu do przetargów częściowych z lipca 2006 r., przepisy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1138/2005 z dnia 15 lipca 2005 r., dotyczącego stałego przetargu na ustalenie opłat i/lub refundacji wywozowych na cukier biały [4] w odniesieniu do roku gospodarczego 2005/2006.
Dlatego też, ze względu na przejrzystość oraz jasność prawną, należy uchylić to rozporządzenie ze skutkiem od dnia 1 lipca 2006 r.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Przeprowadza się stały przetarg w celu określenia refundacji wywozowych na cukier biały podlegający kodowi CN 17019910 do wszystkich miejsc przeznaczenia, z wyjątkiem Albanii, Bułgarii, Chorwacji, Bośni i Hercegowiny, Serbii i Czarnogóry [5], Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii oraz Rumunii.
Podczas trwania stałego przetargu prowadzone są przetargi częściowe.
2.
Stały przetarg pozostaje otwarty aż do dnia 27 września 2007 r.
Artykuł 2
1.
Ogłoszenie o przetargu jest publikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Na tej podstawie państwa członkowskie sporządzają ogłoszenie o przetargu, które mogą opublikować lub zlecić taką publikację gdzie indziej.
2.
Ogłoszenie o przetargu określa w szczególności warunki przetargu.
3.
Ogłoszenie o przetargu może być zmieniane podczas trwania stałego przetargu.
Podlega zmianie, jeżeli w tym czasie nastąpi zmiana warunków przetargu.
Artykuł 3
1.
Termin przedstawienia ofert dla pierwszego przetargu częściowego:
a) zaczyna się od dnia 5 lipca 2006 r.;
b) wygasa w czwartek dnia 13 lipca 2006 r. o godzinie 10 (czasu obowiązującego w Brukseli).
2.
Termin przedstawienia ofert dla każdego następnego przetargu częściowego:
a) rozpoczyna się pierwszego dnia roboczego następującego po dniu, w którym upływa termin poprzedniego przetargu częściowego;
b) wygasa w następujących datach o godzinie 10 (czasu obowiązującego w Brukseli):
- dnia 27 lipca 2006 r.,
- dnia 10 i 31 sierpnia 2006 r.,
- dnia 14 i 28 września 2006 r.,
- dnia 5 i 19 października 2006 r.,
- dnia 9 i 23 listopada 2006 r.,
- dnia 7 i 21 grudnia 2006 r.,
- dnia 11 i 25 stycznia 2007 r.,
- dnia 8 i 22 lutego 2007 r.,
- dnia 8 i 29 marca 2007 r.,
- dnia 19 i 26 kwietnia 2007 r.,
- dnia 10 i 24 maja 2007 r.,
- dnia 14 i 28 czerwca 2007 r.,
- dnia 12 i 19 lipca 2007 r.,
- dnia 9 i 30 sierpnia 2007 r.,
- dnia 13 i 27 września 2007 r.
Artykuł 4
1.
Oferenci przekazują oferty przetargowe zgodnie z poniższymi zasadami:
a) poprzez złożenie oferty w formie pisemnej do właściwego organu państwa członkowskiego, za potwierdzeniem odbioru;
b) poprzez złożenie oferty listem poleconym lub telegramem do wyżej wymienionego organu;
c) poprzez złożenie oferty za pośrednictwem teleksu, faksu lub poczty elektronicznej do wyżej wymienionego organu, pod warunkiem że akceptuje ona takie formy przekazu.
2.
Oferta jest ważna tylko wtedy, gdy spełnione są łącznie następujące warunki:
a) oferta określa:
i) odniesienie do przetargu i do przetargu częściowego;
ii) nazwisko i adres oferenta a także numer rejestracyjny VAT;
iii) ilość cukru białego do wywozu;
iv) stawkę opłaty wywozowej na 100 kilogramów cukru białego, wyrażoną w euro, do trzeciego miejsca po przecinku;
v) kwotę zabezpieczenia, zgodnie z art. 5 ust. 1, którą należy wnieść dla ilości cukru, o której mowa w ppkt iii), wyrażoną w walucie państwa członkowskiego, w którym złożono ofertę;
b) ilość przeznaczona na wywóz jest nie mniejsza niż 250 ton cukru białego;
c) przed upływem terminu przewidzianego na składanie ofert dostarczony zostanie dowód, że oferent złożył zabezpieczenie wskazane w ofercie;
d) oferta zawiera oświadczenie oferenta, w którym zobowiązuje się, że w przypadku wygrania przetargu złoży w terminie, o którym mowa w art. 11 ust. 2 akapit drugi, wniosek o pozwolenie lub pozwolenia na wywóz danej ilości cukru białego;
e) oferta zawiera oświadczenie oferenta, w którym zobowiązuje się on, że w przypadku wygrania przetargu:
i) uzupełni zabezpieczenie, poprzez zapłacenie kwoty, o której mowa w art. 12 ust. 3, jeżeli zobowiązanie do wywozu wynikające z pozwolenia na wywóz, o którym mowa w art. 11 ust. 2, nie zostanie spełnione;
ii) w okresie 30 dni następujących po upływie okresu ważności pozwolenia poinformuje organ, który wydał pozwolenie na wywóz, o ilości lub ilościach, w odniesieniu do których pozwolenie na wywóz nie zostało wykorzystane.
3.
Oferta może zawierać zastrzeżenie, że należy uważać ją za złożoną tylko wówczas, gdy zostanie spełniony jeden lub obydwa z poniższych warunków:
a) zostanie podjęta decyzja o maksymalnej stawce refundacji wywozowej, w dniu upływu terminu składania ofert;
b) udzielenie zamówienia dotyczy całości lub określonej części oferowanej ilości.
4.
Nie przyjmuje się oferty, która nie została przedstawiona zgodnie z ust. 1 i 2 lub która zawiera warunki inne niż te, które zostały przewidziane dla niniejszego przetargu.
5.
Po złożeniu oferta nie może być wycofana.
Artykuł 5
1.
Każdy oferent musi wnieść zabezpieczenie wynoszące 11 EUR na 100 kg cukru białego, przeznaczonego na wywóz w ramach niniejszego przetargu.
W przypadku wygrania przetargu zabezpieczenie to staje się, bez uszczerbku dla art. 12 ust. 3, zabezpieczeniem dla pozwolenia na wywóz w momencie złożenia wniosku, o którym mowa w art. 11 ust 2.
2.
Oferenci mogą składać zabezpieczenie, o którym mowa w ust. 1, w gotówce lub w formie gwarancji udzielanej przez instytucję spełniającą kryteria ustalone przez państwo członkowskie, w którym złożono ofertę.
3.
Zabezpieczenie, o którym mowa w ust. 1, jest zwracane:
a) w przypadku oferentów, w odniesieniu do ilości, która nie została przyjęta;
b) w przypadku zwycięzców przetargu, którzy nie złożyli wniosku o pozwolenie na wywóz w terminie, o którym mowa w art. 11 ust. 2 akapit drugi, w wymiarze 10 EUR na 100 kg cukru białego;
c) w przypadku zwycięzców przetargu, w odniesieniu do ilości, dla której spełnili, w rozumieniu art. 31 lit. b) i art. 32 ust. 1 lit. b) ppkt i) rozporządzenia (WE) nr 1291/2000, obowiązek wywozu wynikający z pozwolenia, o którym mowa w art. 11 ust. 2 niniejszego rozporządzenia, w warunkach określonych w art. 35 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000.
W przypadku określonym w akapicie pierwszym lit. b) część zabezpieczenia podlegająca zwolnieniu zostaje, w razie potrzeby, zredukowana o różnicę pomiędzy maksymalną stawką refundacji wywozowej, ustaloną dla danego przetargu częściowego, a maksymalną stawką refundacji wywozowej, ustaloną dla następnego przetargu częściowego, w przypadku gdy ta druga stawka jest wyższa od pierwszej.
Poza przypadkami siły wyższej część zabezpieczenia lub zabezpieczenie, które nie zostało zwolnione, ulega przepadkowi w odniesieniu do ilości cukru, dla których odpowiednie zobowiązania nie zostały wypełnione.
4.
W przypadku wystąpienia siły wyższej właściwy organ danego państwa członkowskiego podejmuje działania, które uważa za konieczne w celu zwolnienia zabezpieczenia, mając na uwadze okoliczności, na które powołuje się strona zainteresowana.
Artykuł 6
1.
Otwarcie ofert dokonywane jest przez właściwy organ bez udziału osób trzecich.
Osoby obecne przy otwieraniu ofert zobowiązane są do zachowania tajemnicy.
2.
Oferty złożone zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia są anonimowe i powinny zostać dostarczone do Komisji za pośrednictwem państw członkowskich, najpóźniej półtorej godziny po upływie terminu tygodniowego składania ofert, zgodnie z postanowieniami ogłoszenia o przetargu.
W przypadku braku ofert państwa członkowskie informują o tym Komisję w tym samym terminie.
Artykuł 7
1.
Po ocenie otrzymanych ofert można ustalić maksymalną ilość drogą przetargu częściowego.
2.
Może zostać podjęta decyzja o nieprzyznaniu zamówień w ramach określonego przetargu częściowego.
Artykuł 8
1.
Jeżeli Komisja podejmie decyzję o uwzględnieniu oferty w ramach przetargu częściowego, ustala ona, zgodnie z procedurą określoną w art. 39 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 318/2006, maksymalną kwotę refundacji wywozowych.
Kwota ta jest ustalona, biorąc pod uwagę w szczególności sytuację i przewidywany rozwój na rynku cukru we Wspólnocie i na rynku światowym.
2.
Bez uszczerbku dla stosowania art. 9 przetarg rozstrzygany jest na korzyść oferenta lub oferentów, którego lub których wartość oferty sytuuje się na poziomie maksymalnej kwoty refundacji wywozowej lub jest od niego niższa.
Artykuł 9
1.
W przypadku gdy dla przetargu częściowego ustalona została maksymalna ilość, przetarg jest rozstrzygany na korzyść oferenta, którego oferta wskazuje najniższą refundację wywozową.
W przypadku gdy maksymalna ilość nie została całkowicie wykorzystana przez tę ofertę, przetarg jest rozstrzygany aż do wyczerpania wyżej wymienionej ilości na podstawie wysokości kwoty refundacji, zaczynając od najniższej.
2.
Jednakże w przypadku gdy zasada udzielenia przewidziana w ust. 1 prowadziłaby, poprzez uwzględnienie oferty, do przekroczenia maksymalnej ilości, przetarg jest rozstrzygany na korzyść danego oferenta tylko w odniesieniu do ilości pozwalającej na wyczerpanie maksymalnej ilości.
W przypadku gdy oferty wskazują tę samą kwotę refundacji i prowadziłoby to, w przypadku zaakceptowania wszystkich ilości, do których się odnoszą, do przekroczenia maksymalnej ilości, są one brane pod uwagę zgodnie z poniższymi zasadami:
a) proporcjonalnie do ilości całkowitej, o której mowa w każdej z ofert;
b) w drodze przetargu, aż do osiągnięcia maksymalnej ilości tonażu pozostającego do określenia;
c) w drodze losowania.
Artykuł 10
1.
Właściwy organ danego państwa członkowskiego powiadamia niezwłocznie wszystkich oferentów o wyniku ich uczestnictwa w przetargu.
Ponadto, wymieniony organ wysyła oferentom, którzy wygrali przetarg, oświadczenie o udzieleniu zamówienia.
2.
Oświadczenie o udzieleniu zamówienia określa co najmniej:
a) numer referencyjny przetargu;
b) ilość cukru białego do wywozu;
c) kwotę opłaty wywozowej do pobrania, wyrażoną w euro, w przeliczeniu na 100 kg cukru białego dla ilości, o której mowa w lit. b).
Artykuł 11
1.
Na warunkach, o których mowa w ust. 2, zwycięzca przetargu ma prawo do uzyskania pozwolenia na wywóz w odniesieniu do przyznanej ilości, wskazującego refundację wywozową określoną w ofercie.
2.
Zwycięzca przetargu ma obowiązek złożyć, zgodnie z odpowiednimi przepisami rozporządzenia (WE) nr 1291/2000, wniosek o wydanie pozwolenia na wywóz dla przyznanej ilości, który nie może być wycofany na zasadzie odstępstwa od art. 12 rozporządzenia (EWG) nr 120/89.
Złożenia wniosku dokonuje się najpóźniej w jednym z następujących terminów:
a) ostatniego dnia roboczego poprzedzającego przetarg częściowy planowany na kolejny tydzień;
b) ostatniego dnia roboczego następnego tygodnia, jeżeli żaden przetarg częściowy nie jest planowany w ciągu tego tygodnia.
3.
Zwycięzca przetargu zobowiązany jest dokonać wywozu ilości wskazanej w ofercie i wnieść opłatę, o której mowa w art. 12 ust. 3, w przypadku gdy obowiązek ten nie został spełniony.
4.
Prawa i obowiązki, o których mowa w art. 1, 2 i 3, są niezbywalne.
Artykuł 12
1. W celu określenia ważności pozwoleń należy stosować art. 23 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000.
2.
Pozwolenia na wywóz wydane zgodnie z przetargiem częściowym obowiązują od dnia ich wydania do końca piątego miesiąca następującego po miesiącu, w którym przetarg częściowy miał miejsce.
Jednakże pozwolenia na wywóz wydane z tytułu przetargów częściowych, które miały miejsce od dnia 1 maja 2007 r., zachowują ważność tylko do dnia 30 września 2007 r.
3. Z wyjątkiem przypadków siły wyższej, posiadacz pozwolenia uiszcza na rzecz właściwej instytucji określoną kwotę dla ilości, dla której obowiązek wywozu wynikający z pozwolenia na wywóz, o którym mowa w art. 11 ust. 2, nie został spełniony i kiedy zabezpieczenie, o którym mowa w art. 5 ust. 1, jest niższe od różnicy pomiędzy kwotą opłat wywozowych, o której mowa w art. 33 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 318/2006, w brzmieniu obowiązującym w ostatnim dniu ważności tego pozwolenia, a refundacją wskazaną w tym pozwoleniu.
Kwota podlegająca uiszczeniu, o której mowa w akapicie pierwszym, jest równa różnicy pomiędzy różnicą, o której mowa w akapicie pierwszym, i zabezpieczeniem, o którym mowa w art. 5 ust. 1.
Artykuł 13
Uchyla się rozporządzenie (WE) nr 1138/2005.
Artykuł 14
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 959/2006
z dnia 28 czerwca 2006 r.
zawierające sprostowanie rozporządzenia (WE) nr 647/2006 dotyczącego wydawania pozwoleń na przywóz ryżu w odniesieniu do wniosków złożonych w czasie pierwszych dziesięciu dni roboczych kwietnia 2006 r. w zastosowaniu rozporządzenia (WE) nr 327/98
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1785/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 327/98 z dnia 10 lutego 1998 r. otwierające i ustalające zarządzanie kontyngentami taryfowymi na przywóz ryżu i ryżu łamanego [2], w szczególności jego art. 5 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 647/2006 [3] ustala redukcje, wyrażone w procentach, którym podlegają ilości wnioskowane z tytułu transzy z kwietnia 2006 r. i ilości przeniesione do transzy z lipca 2006 r. w odniesieniu do kontyngentu na ryż bielony lub półbielony objęty kodem CN 100630.
(2) W wyniku błędu administracyjnego jednego z państw członkowskich ilość w ramach kontyngentu 09.4128 przeniesiona do transzy na lipiec 2006 r. nie odpowiada ilości rzeczywistej.
(3) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 647/2006,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Punkt a) Załącznika do rozporządzenia (WE) nr 647/2006 zastępuje się tabelą z Załącznika do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 29 czerwca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 960/2006
z dnia 28 czerwca 2006 r.
określające ilości dostępne w drugim półroczu 2006 r. odnośnie do niektórych produktów w sektorze mleka i przetworów mlecznych w ramach kontyngentów otwartych przez Wspólnotę wyłącznie na podstawie pozwolenia
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 2535/2001 z dnia 14 grudnia 2001 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 odnośnie do ustaleń dotyczących przywozu mleka i przetworów mlecznych oraz otwarcia kontyngentów taryfowych [2], w szczególności jego art. 16 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
w ramach udzielenia pozwoleń na przywóz na pierwsze półrocze 2006 r. odnośnie do niektórych kontyngentów, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2535/2001, wnioski o pozwolenia objęły ilości mniejsze niż ilości dostępne dla rozpatrywanych produktów. Należy więc określić dla każdego rozpatrywanego kontyngentu ilość dostępną w okresie od 1 lipca 2006 do 31 grudnia 2006 r., uwzględniając ilości nieudzielone, w wyniku rozporządzenia Komisji (WE) nr 160/2006 [3], określającego stopień, w jakim mogą zostać przyjęte wnioski złożone w stycznia 2006 r. w ramach niektórych kontyngentów taryfowych otwartych rozporządzeniem (WE) nr 2535/2001,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ilości dostępne w okresie od 1 lipca 2006 do 31 grudnia 2006 r. na drugie półrocze roku przywozu niektórych kontyngentów, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2535/2001, są określone w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 29 czerwca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 961/2006
z dnia 28 czerwca 2006 r.
w sprawie wydawania pozwoleń na przywóz cukru trzcinowego w ramach niektórych kontyngentów taryfowych i porozumień preferencyjnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1],
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1095/96 z dnia 18 czerwca 1996 r. w sprawie wprowadzania koncesji określonych na liście koncesyjnej CXL sporządzonej w wyniku zakończenia negocjacji GATT XXIV.6 [2],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1159/2003 z dnia 30 czerwca 2003 r. ustanawiające szczegółowe zasady przywozu cukru trzcinowego w latach gospodarczych 2003/2004, 2004/2005, 2005/2006 w ramach niektórych kontyngentów taryfowych i umów preferencyjnych oraz zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1464/95 i (WE) nr 779/96 [3], w szczególności jego art. 5 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 9 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003 przewiduje szczegółowe zasady dotyczące ustalenia zobowiązań dostawy, po zerowej stawce celnej, produktów oznaczonych kodem CN 1701, wyrażonych jako ekwiwalent cukru białego i pochodzących z krajów, które podpisały Protokół AKP i Umowę z Indiami.
(2) Artykuł 16 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003 przewiduje szczegółowe zasady dotyczące ustalenia kontyngentów taryfowych, po zerowej stawce celnej, w odniesieniu do produktów oznaczonych kodem CN 17011110, wyrażonych jako ekwiwalent cukru białego i pochodzących z krajów, które podpisały Protokół AKP i Umowę z Indiami.
(3) Artykuł 22 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003 otwiera kontyngenty taryfowe, po stawce celnej 98 EUR za tonę, produktów oznaczonych kodem CN 17011110, pochodzących z Brazylii, Kuby i innych państw trzecich.
(4) W okresie od 19 do 23 czerwca 2006 r., zgodnie z art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003, zostały przedłożone właściwym władzom wnioski o pozwolenie na przywóz dla ilości całkowitej przekraczającej ilość przewidzianą w zobowiązaniu dostawy dla danego kraju, ustaloną na mocy art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003 odnośnie do cukru preferencyjnego z AKP–Indii.
(5) W tych okolicznościach Komisja powinna ustalić współczynnik redukcyjny umożliwiający wydawanie pozwoleń proporcjonalnie do dostępnej ilości oraz zaznaczyć, jeżeli odpowiedni limit został wykorzystany,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W przypadku wniosków złożonych w okresie od 19 do 23 czerwca 2006 r., zgodnie z art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1159/2003, pozwolenia na przywóz wydaje się dla limitów ilościowych określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 29 czerwca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 962/2006
z dnia 27 czerwca 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2505/96 otwierające i ustalające zarządzanie autonomicznymi wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi na niektóre produkty rolne i przemysłowe
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 26,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W dniu 20 grudnia 1996 r.
Rada przyjęła rozporządzenie (WE) nr 2505/96 otwierające i ustalające zarządzanie autonomicznymi wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi na niektóre produkty rolne i przemysłowe [1].
Wspólnotowy popyt na te produkty powinien być zaspokojony na jak najkorzystniejszych warunkach.
W tym celu nowe wspólnotowe kontyngenty taryfowe powinny być otwierane z zastosowaniem obniżonych lub zerowych stawek celnych dla właściwych wielkości, unikając zakłócenia rynków tych produktów.
(2) Wielkość kontyngentu w przypadku niektórych autonomicznych wspólnotowych kontyngentów taryfowych jest niewystarczająca, aby zaspokoić potrzeby przemysłu wspólnotowego w obecnym okresie obowiązywania kontyngentu, a zatem powinna zostać zwiększona.
(3) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 2505/96,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Kontyngenty taryfowe wymienione w Załączniku do niniejszego rozporządzenia dodaje się do załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 2505/96.
Artykuł 2
Dla okresu obowiązywania kontyngentu od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2006 r. w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 2505/96 wielkość kontyngentu taryfowego dla numeru porządkowego 09.2986 ustala się na 14315 ton.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 963/2006
z dnia 27 czerwca 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1255/96 zawieszające czasowo cła autonomiczne Wspólnej Taryfy Celnej na niektóre produkty przemysłowe, rolne i rybne
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 26,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W interesie Wspólnoty leży częściowe lub całkowite zawieszenie ceł autonomicznych Wspólnej Taryfy Celnej dla szeregu nowych produktów niewymienionych w Załączniku do rozporządzenia (WE) nr 1255/96 [1].
(2) Szereg produktów, o których mowa w powyższym rozporządzeniu, powinno zostać wykreślonych z wykazu w Załączniku, ponieważ utrzymanie zawieszeń ceł autonomicznych Wspólnej Taryfy Celnej nie leży już w interesie Wspólnoty lub opis wymaga modyfikacji w celu uwzględnienia zmian technicznych dotyczących produktów oraz tendencji gospodarczych na rynku.
(3) Odpowiednio zatem, produkty, których opis wymaga zmiany, powinny zostać uznane za nowe produkty.
(4) Środek powinien obowiązywać od dnia 1 lipca 2006 r. do dnia 31 grudnia 2008 r., aby umożliwić przeprowadzenie w tym okresie analiz ekonomicznych poszczególnych zawieszeń.
Z ośmioletnich doświadczeń wynika, że konieczne jest ustanowienie daty wygaśnięcia zawieszeń wymienionych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia, aby zapewnić uwzględnienie zmian technicznych i gospodarczych.
Nie powinno to wykluczać przedterminowego wycofania niektórych środków lub ich utrzymania po zakończeniu okresu obowiązywania, jeżeli przedstawione zostanie uzasadnienie ekonomiczne, zgodnie z zasadami określonymi w komunikacie Komisji dotyczącym autonomicznych zawieszeń i kontyngentów taryfowych [2].
(5) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1255/96,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W Załączniku do rozporządzenia (WE) nr 1255/96 wprowadza się niniejszym następujące zmiany:
1) dodaje się produkty wymienione w załączniku I do niniejszego rozporządzenia;
2) skreśla się produkty, których kody CN wymieniono w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 964/2006
z dnia 29 czerwca 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 30 czerwca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 965/2006
z dnia 29 czerwca 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 327/98 otwierające niektóre kontyngenty celne na przywóz ryżu i ryżu łamanego oraz stanowiące o administrowaniu nimi
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1785/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [1], w szczególności jego art. 10 ust. 2 oraz art. 11 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Porozumienie w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Królestwem Tajlandii zgodnie z art. XXIV:6 i art. XXVIII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT) 1994 dotyczące zmiany koncesji w harmonogramach Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej w trakcie ich przystąpienia do Unii Europejskiej [2], przyjęte decyzją Rady 2006/324/WE [3], przewiduje zwiększenie rocznego całościowego kontyngentu taryfowego na ryż bielony lub półbielony objęty kodem CN 100630 o zerowej stawce celnej; w odniesieniu do 25516 ton ryżu pochodzącego ze wszystkich krajów i 1200 ton ryżu pochodzącego z Tajlandii.
Przewiduje również otwarcie nowego rocznego kontyngentu taryfowego o zerowej stawce celnej w wysokości 31788 ton ryżu łamanego objętego kodem CN 100640, pochodzącego ze wszystkich krajów.
(2) Ponadto wyżej wymienione Porozumienie przewiduje otwarcie nowych kontyngentów o stawce celnej w wysokości 15 %, stosowanej do ryżu pochodzącego ze wszystkich krajów, odpowiednio w odniesieniu do 7 ton ryżu niełuskanego objętego kodem CN 100610 i 1634 ton ryżu łuskanego objętego kodem CN 100620.
(3) W celu uproszczenia i ze względu na małe ilości wyżej wymienionego kontyngentu (7 ton ryżu niełuskanego) należy zarządzać tym kontyngentem taryfowym zgodnie z przepisami rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [4].
(4) Kontyngent 20000 ton ryżu łuskanego objętego kodem CN 100620 o należności celnej w wysokości 88 EUR za tonę, przewidziany w art. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 327/98 [5], stał się nieaktualny w wyniku zmiany należności celnej mającej zastosowanie do przywozu ryżu łuskanego, przewidzianej w art. 11a rozporządzenia (WE) nr 1785/2003.
Właściwe jest zatem zamknięcie tego kontyngentu.
(5) Aby nie powodować zakłóceń w normalnym wprowadzaniu do obrotu ryżu wyprodukowanego we Wspólnocie, należy przewidzieć otwarcie kontyngentów w taki sposób, aby przywóz mógł być lepiej wchłonięty przez rynek wspólnotowy.
W szczególności w przypadku, gdyby stosowanie procentu redukcji prowadziło do przyznawania pozwoleń w odniesieniu do ilości mniejszych niż dwadzieścia ton oraz gdyby państwa członkowskie przystąpiły do wspomnianego przyznawania w drodze losowania, należy przewidzieć rozdzielenie pozostałych ilości przez właściwe organy krajowe w celu maksymalnego wykorzystania kontyngentu i uniknięcia przyznania bardzo niskich ilości.
Z tych samych względów należy również przewidzieć rozdzielenie w przypadku, gdyby zastosowanie procentu redukcji nie pozwalało na stworzenie partii 20 ton.
(6) W celu zapewnienia właściwego zarządzania tymi kontyngentami należy przewidzieć obowiązek przedstawienia świadectwa pochodzenia, w przypadku gdy kontyngent otwierany jest dla określonego państwa; pozwolenie na wywóz wydane przez to państwo nie jest wymagane.
(7) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 327/98.
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 327/1998 wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 1 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 1
1. Każdego roku w dniu 1 stycznia otwierane są następujące roczne całościowe kontyngenty taryfowe na przywóz:
a) 63000 ton ryżu bielonego lub półbielonego objętego kodem CN 100630 o zerowej stawce celnej;
b) 1634 ton ryżu łuskanego objętego kodem CN 100620 o stałej stawce celnej wynoszącej 15 % ad valorem;
c) 100000 ton ryżu łamanego objętego kodem CN 10064000 o stawce celnej obniżonej o 30,77 % wobec ustalonej w art. 11d rozporządzenia Rady (WE) nr 1785/2003 [6];
d) 40216 ton ryżu bielonego lub półbielonego objętego kodem CN 100630 o zerowej stawce celnej;
e) 31788 ton ryżu łamanego objętego kodem CN 10064000 o zerowej stawce celnej.
Kontyngenty te są zarządzane zgodnie z niniejszym rozporządzeniem i rozdzielone na kraj pochodzenia i okresowe transze zgodnie z załącznikiem IX.
Jednakże w odniesieniu do roku 2006 są one rozdzielone zgodnie z załącznikiem X.
2.
Roczny kontyngent taryfowy w wysokości 7 ton ryżu paddy objętego kodem CN 100610 o stawce celnej w wysokości 15 % ad valorem otwiera się w dniu 1 stycznia każdego roku z numerem porządkowym 09.0083.
Kontyngent ten jest zarządzany przez Komisję zgodnie z art. 308a do 308c rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 [7].
2) w art. 3 zapis "art. 1 ust. 1 lit. a), b) i c)" zastępuje się zapisem "art. 1 ust. 1 lit. a) i c)";
3) w art. 4 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 2 tiret trzecie zapis "w art. 1 ust. 1 lit. c)" zastępuje się zapisem "w art. 1 ust. 1 lit. c) i e)";
b) w ust. 4 dodaje się następującą lit. e):
"e) w przypadku kontyngentu, o którym mowa w art. 1 ust. 1 lit. e), jeden z zapisów wymienionych w załączniku XI.";
c) w ust. 5, tiret trzecie otrzymuje następujące brzmienie:
- "— jeżeli nie jest wymagane żadne pozwolenie na wywóz, wnioskodawcy muszą złożyć tylko jeden wniosek w granicach maksymalnej ilości przewidzianej w odniesieniu do każdej transzy i każdego numeru porządkowego.";
4) w art. 5, ust. 3 otrzymuje następujące brzmienie:
"3.
Jeżeli redukcja, o której mowa w ust. 2 tiret pierwsze, spowoduje, że jeden lub więcej wniosków dotyczy ilości mniejszych niż 20 ton na jeden wniosek, państwo członkowskie rozdzieli sumę tych ilości poprzez rozlosowanie 20-tonowych partii zwiększonych o pozostałą ilość rozdzieloną w równy sposób pomiędzy 20-tonowe partie.
Jednak w przypadku gdy dodanie ilości mniejszych niż 20 ton nie pozwoli na utworzenie 20-tonowych partii, przyznaną pozostałą ilość państwa członkowskie rozdzielają w równy sposób pomiędzy podmioty posiadające pozwolenie na ilość równą lub wyższą niż 20 ton.";
5) w art. 6 ust. 1 akapit pierwszy zapis "art. 5 ust. 2" zastępuje się zapisem "art. 5 ust. 2 i 3";
6) w art. 7 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 4 otrzymuje następujące brzmienie:
"4. W drodze odstępstwa od przepisów art. 6 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1342/2003 [8] i na podstawie art. 23 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1291/2000 [9], pozwolenia na przywóz ryżu łuskanego, bielonego i półbielonego oraz ryżu łamanego są ważne od dnia ich faktycznego wystawienia do końca trzeciego miesiąca następującego od tej daty.
Jednak pozwolenia na przywóz są ważne do dnia 31 grudnia roku wydania.
b) dodaje się ust. 5 w brzmieniu:
"5. W ramach kontyngentów, o których mowa w art. 1 ust. 1, dopuszczenie produktów do swobodnego obrotu we Wspólnocie podlega obowiązkowi przedstawienia świadectwa pochodzenia wystawionego przez właściwe organy krajowe danego państwa, zgodnie z przepisami art. 47 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93.
Jednakże w odniesieniu do części wyżej wymienionych kontyngentów dotyczących państw, względem których wymagane jest pozwolenie na wywóz na mocy art. 3 niniejszego rozporządzenia lub w odniesieniu do których pochodzenie jest określone jako "wszystkie państwa", świadectwo pochodzenia nie jest wymagane.";
7) załącznik VI zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku I do niniejszego rozporządzenia;
8) załączniki IX i X zastępuje się tekstem załącznika II do niniejszego rozporządzenia;
9) tekst w załączniku III do niniejszego rozporządzenia dodaje się jako załącznik XI.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie obowiązuje od dnia 1 lipca 2006 r., z wyjątkiem art. 1 pkt 6, który stosuje się od dnia 1 stycznia 2007 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 966/2006
z dnia 29 czerwca 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 219/2006 otwierające kontyngent taryfowy na przywóz bananów objętych kodem CN 08030019 pochodzących z krajów AKP i ustalające zasady zarządzania nim w okresie od dnia 1 marca do dnia 31 grudnia 2006 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1964/2005 z dnia 29 listopada 2005 r. w sprawie stawek celnych w odniesieniu do bananów [1], w szczególności jego art. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Pozwolenia na przywóz, wydawane zgodnie z art. 6 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2015/2005 z dnia 9 grudnia 2005 r. w sprawie przywozu bananów pochodzących z krajów AKP w ramach kontyngentu taryfowego otwartego rozporządzeniem Rady (WE) nr 1964/2005 w sprawie stawek celnych mających zastosowanie do bananów w styczniu i lutym 2006 r [2]., były ważne od dnia 1 stycznia 2006 r. do dnia 7 kwietnia 2006 r. W celu zapewnienia odpowiedniego nadzoru obejmującego cały ten przywóz bananów państwa członkowskie powinny informować Komisję nie tylko o ilości bananów wprowadzonych do swobodnego obrotu na podstawie pozwoleń używanych w styczniu i lutym, lecz także o ilości bananów wprowadzonych do swobodnego obrotu na podstawie pozwoleń na marzec i kwiecień 2006 r.
(2) Należy zatem odpowiednio zmienić art. 6 ust. 2 lit. b) rozporządzenia Komisji (WE) nr 219/2006 [3] przewidujący te notyfikacje.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Bananów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 6 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 219/2006 otrzymuje następujące brzmienie:
"b) Jak najwcześniej, jednak najpóźniej dnia 30 czerwca 2006 r., ilości bananów wprowadzanych do swobodnego obrotu na podstawie pozwoleń wydanych zgodnie z art. 6 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2015/2005".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 967/2006
z dnia 29 czerwca 2006 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 318/2006 w odniesieniu do pozakwotowej produkcji cukru
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 318/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 13 ust. 2, art. 15 ust. 2 oraz art. 40 ust. 1 lit. c) i ust. 2 lit. d),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 12 rozporządzenia (WE) nr 318/2006 przewiduje, że produkcja w ilości przekraczającej kwotę może zostać użyta do wytworzenia pewnych produktów, przeniesiona na kolejny rok gospodarczy, wykorzystana w ramach szczególnego systemu dostaw dla regionów najbardziej oddalonych zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 247/2006 z dnia 30 stycznia 2006 r. w sprawie szczególnych działań w dziedzinie rolnictwa na rzecz regionów peryferyjnych Unii Europejskiej [2] lub wywieziona w ramach limitu ilościowego.
(2) Artykuł 15 rozporządzenia (WE) nr 318/2006 przewiduje pobieranie opłat naliczanych w stosunku do ilości nadwyżek cukru, nadwyżek izoglukozy i nadwyżek syropu inulinowego nieprzeniesionych, niewywiezionych ani niewykorzystanych w ramach szczególnego systemu dostaw dla regionów najbardziej oddalonych, jak również w stosunku do ilości cukru przemysłowego, izoglukozy przemysłowej oraz przemysłowego syropu inulinowego, w stosunku do których w terminie, który zostanie ustalony, nie dostarczono dowodu, że zostały przetworzone na jeden z produktów określonych w art. 13 ust. 2 tego rozporządzenia, oraz w stosunku do ilości cukru, izoglukozy i syropu inulinowego wycofanych z rynku zgodnie z art. 19 tego rozporządzenia, w stosunku do których nie zostały spełnione zobowiązania określone w art. 19 ust. 3.
(3) Stawkę powyższej opłaty należy ustalić na wysokim poziomie w celu uniknięcia kumulacji produkcji w ilości przekraczającej kwotę, która mogłaby spowodować zakłócenie rynku.
Wydaje się stosowne ustalenie stałej opłaty na poziomie należności przywozowych za przywóz cukru białego.
(4) W odniesieniu do cukru, izoglukozy lub syropu inulinowego produkowanych w ilości przekraczającej kwotę należy ustanowić pewne przepisy na wypadek zniszczenia i/lub niemożności odzyskania produktu oraz na wypadek zaistnienia siły wyższej uniemożliwiającej użycie produktów, jak przewidziano w art. 12 rozporządzenia (WE) nr 318/2006.
(5) Artykuł 17 rozporządzenia (WE) nr 318/2006 przewiduje zatwierdzanie przedsiębiorstw przetwarzających cukier, izoglukozę lub syrop inulinowy na jeden z produktów zawartych w art. 13 ust. 2 tego rozporządzenia.
Należy sprecyzować treść wniosku o zatwierdzenie, który przedsiębiorstwa przetwarzające muszą przedstawić właściwym organom państw członkowskich.
Należy określić zobowiązania, które przedsiębiorstwa te powinny podjąć w zamian za przyznanie zatwierdzenia, w szczególności obowiązek prowadzenia aktualnego rejestru surowców wchodzących, przetwarzanych i wychodzących w formie przetworzonych produktów.
W celu zapewnienia poprawnego funkcjonowania zarządzania cukrem przemysłowym, izoglukozą przemysłową i przemysłowym syropem inulinowym należy przewidzieć kary wobec tych przedsiębiorstw przetwarzających, które nie wypełniają swoich obowiązków lub zobowiązań.
(6) Należy określić warunki użycia cukru przemysłowego, izoglukozy przemysłowej i przemysłowego syropu inulinowego, o których mowa w art. 12 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 318/2006, w szczególności w zakresie umów na dostawy surowców, zawieranych pomiędzy przedsiębiorstwami produkującymi i przedsiębiorstwami przetwarzającymi, jak również ustanowić listę produktów, określonych w tej literze, zgodnie z art. 13 ust. 2 tego rozporządzenia, biorąc pod uwagę doświadczenia zdobyte w dziedzinie dostaw cukru dla przemysłu chemicznego i farmaceutycznego.
(7) W celu zwiększenia efektywności systemu kontroli należy ograniczyć użycie cukru przemysłowego, izoglukozy przemysłowej i przemysłowego syropu inulinowego do sprzedaży bezpośredniej pomiędzy zatwierdzonym przedsiębiorstwem produkującym i zatwierdzonym przedsiębiorstwem przetwarzającym.
(8) W celu ułatwienia użycia cukru przemysłowego oraz dostępu do tego surowca potencjalnym użytkownikom, należy zezwolić producentom na zastąpienie danej ilości jego cukru przemysłowego cukrem wyprodukowanym przez innego producenta mającego siedzibę, w danym przypadku, w innym państwie członkowskim.
Jednakże możliwość ta może zostać przyznana jedynie pod warunkiem, że w sposób właściwy zagwarantowane zostaną dodatkowe kontrole ilości produktu dostarczonego i faktycznie użytego przez przemysł.
Decyzja o przyznaniu takiej możliwości musi zostać pozostawiona do uznania właściwych organów państw członkowskich, których ta sytuacja dotyczy.
(9) W celu zagwarantowania odpowiedniego użycia cukru, izoglukozy lub syropu inulinowego należy przewidzieć odpowiednio wysokie kary dla przedsiębiorstwa przetwarzającego w celu uniknięcia ryzyka wykorzystania surowców do innych celów.
(10) Artykuł 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 318/2006 przewiduje, że każde przedsiębiorstwo może podjąć decyzję o przeniesieniu całości lub części nadwyżki swojej produkcji wykraczającej poza posiadaną kwotę cukru, izoglukozy lub syropu inulinowego, tak aby nadwyżki te były traktowane jako część produkcji z następnego roku gospodarczego. Skutkiem możliwości przeniesienia przez przedsiębiorstwo produkujące cukier całej produkcji cukru wykraczającej poza posiadaną kwotę jest bezpośrednie włączenie producentów buraków w podejmowanie decyzji o przeniesieniu, poprzez porozumienie międzybranżowe, o którym mowa w art. 6 tego rozporządzenia.
(11) Produkcja izoglukozy odbywa się stale przez cały rok i jest to produkt, który nie nadaje się do przechowywania.
Z uwagi na te cechy decyzje o przeniesieniu mogą być podejmowane a posteriori przez przedsiębiorstwa produkujące izoglukozę.
(12) Ze względu na kontrolę ilości i miejsca przeznaczenia, w odniesieniu do cukru wykorzystywanego w ramach szczególnego systemu dostaw dla regionów najbardziej oddalonych, należy przewidzieć jego bezpośrednią sprzedaż przez przedsiębiorstwo produkujące przedsiębiorstwu z regionu najbardziej oddalonego, zgodnie z warunkami ustanowionymi w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 793/2006 z dnia 12 kwietnia 2006 r. w sprawie szczegółowych zasad wykonawczych do rozporządzenia Rady (WE) 247/2006 w sprawie szczególnych działań w dziedzinie rolnictwa na rzecz regionów peryferyjnych Unii Europejskiej [3].
Poprawne zastosowanie obydwu systemów wymaga bliskiej współpracy pomiędzy organami państw członkowskich odpowiedzialnymi za produkcję cukru, w kompetencjach których znajduje się zarządzanie nadwyżkami cukru oraz władzami regionów najbardziej oddalonych, w kompetencjach których znajduje się zarządzanie szczególnym systemem dostaw.
(13) Wywóz musi być prowadzony w oparciu o pozwolenia na wywóz bez refundacji, wydawane zgodnie z art. 23 rozporządzenia (WE) nr 318/2006, oraz, w przypadku cukru, w ramach kontyngentów otwieranych przez Komisję przy uwzględnieniu zobowiązań Wspólnoty w ramach Światowej Organizacji Handlu. Ze względów administracyjnych jako dowodu wywozu należy używać dokumentów przewidzianych dla wywozu w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1291/2000 z dnia 9 czerwca 2000 r. ustanawiającym wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na wywóz i przywóz oraz świadectw o wcześniejszym ustaleniu refundacji dla produktów rolnych [4]. Państwa członkowskie muszą przeprowadzać kontrole bezpośrednie zgodnie z zasadami przewidzianymi w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 2090/2002 z dnia 26 listopada 2002 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 386/90 w sprawie kontroli bezpośrednich przy wywozie produktów rolnych kwalifikujących się do refundacji [5].
(14) W celu zapewnienia przejrzystości i jasności prawnej należy uchylić z dniem 1 lipca 2006 r. rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2670/81 z dnia 14 września 1981 r. ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze dotyczące produkcji cukru przewyższającej kwotę [6], rozporządzenie Komisji (EWG) nr 65/82 z dnia 13 stycznia 1982 r. ustanawiające szczegółowe zasady przenoszenia cukru na następny rok gospodarczy [7] i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1265/2001 z dnia 27 czerwca 2001 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/2001 w odniesieniu do przyznawania refundacji produkcyjnych do niektórych produktów cukrowych stosowanych w przemyśle chemicznym [8].
(15) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
ZAKRES I DEFINICJE
Artykuł 1
Zakres
Niniejsze rozporządzenie ustanawia warunki użycia lub przeniesienia produkcji cukru, izoglukozy i syropu inulinowego przewyższającej kwotę, jak również zasady dotyczące opłaty za nadwyżki zgodnie z tytułem II, rozdział 3 rozporządzenia (WE) nr 318/2006.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:
a) "surowiec" oznacza cukier, izoglukozę lub syrop inulinowy;
b) "surowiec przemysłowy" oznacza cukier przemysłowy, izoglukozę przemysłową lub przemysłowy syrop inulinowy w rozumieniu art. 2 ust. 6 i 7 rozporządzenia (WE) nr 318/2006;
c) "producent" oznacza przedsiębiorstwo produkujące surowce, zatwierdzone zgodnie z art. 17 rozporządzenia (WE) nr 318/2006;
d) "przetwórca" oznacza przedsiębiorstwo przetwarzające surowce na jeden lub kilka produktów wymienionych w Załączniku, zatwierdzone zgodnie z art. 5 niniejszego rozporządzenia.
Ilości surowców i surowców przemysłowych wyrażane są w tonach odpowiadających tonom cukru białego lub, w przypadku izoglukozy, w tonach substancji suchej.
ROZDZIAŁ II
OPŁATA
Artykuł 3
Wysokość
1.
Opłata przewidziana w art. 15 rozporządzenia (WE) nr 318/2006 zostaje ustalona na kwotę 500 EUR za tonę.
2.
Przed dniem 1 maja następującym po roku gospodarczym, w którym wyprodukowano nadwyżkę, państwo członkowskie informuje producentów o całkowitej kwocie opłaty do uiszczenia.
Opłata ta jest płacona przez tychże producentów przed dniem 1 czerwca tego samego roku.
3.
Ilość produktu, której dotyczyła uiszczona opłata, uważa się za sprzedaną na rynku wspólnotowym.
Artykuł 4
Nadwyżka podlegająca opłatom
1.
Opłata pobierana jest od producentów od ilości produkcji przewyższającej wartość posiadanej kwoty produkcyjnej na dany rok gospodarczy.
Opłata nie jest jednak pobierana od nadwyżek produkcji, o których mowa w ust. 1, które zostały:
a) dostarczone do przetwórcy przed dniem 30 listopada następnego roku gospodarczego w celu przetworzenia ich na produkty wymienione w Załączniku;
b) przeniesione zgodnie z art. 14 rozporządzenia (WE) nr 318/2006 i, w przypadku cukru, magazynowane przez producenta do ostatniego dnia danego roku gospodarczego;
c) dostarczone przed dniem 31 grudnia następnego roku gospodarczego w ramach szczególnego systemu dostaw dla regionów najbardziej oddalonych przewidzianym w tytule II rozporządzenia (WE) nr 247/2006;
d) wywiezione przed dniem 31 grudnia następnego roku gospodarczego na podstawie pozwolenia na wywóz;
e) zniszczone lub uszkodzone bez możliwości ich odzyskania w warunkach uznanych przez właściwe organy danego państwa członkowskiego.
2.
Każdy producent cukru przekazuje właściwym organom państwa członkowskiego, przez które został zatwierdzony, do dnia 1 lutego danego roku gospodarczego, informacje dotyczące ilości wyprodukowanego cukru przewyższającego jego kwotę produkcyjną.
Każdy producent cukru przekazuje również, w stosownych przypadkach, przed końcem każdego następnego miesiąca roku gospodarczego, korekty tej produkcji, zaistniałe w miesiącu poprzedzającym ten rok.
3.
Państwa członkowskie określają i przekazują Komisji, najpóźniej do dnia 30 czerwca, informacje na temat ilości, o których mowa w ust. 1 akapit drugi, całości nadwyżek oraz opłat pobranych za poprzedni rok gospodarczy.
4.
Jeśli w przypadku zaistnienia siły wyższej działania, o których mowa w ust. 1 lit. a), c) i d), nie mogą zostać zrealizowane w przewidzianym terminie, właściwe organy państwa członkowskiego, na terytorium którego wyprodukowano nadwyżki cukru, izoglukozy lub syropu inulinowego, podejmują stosowne środki konieczne ze względu na okoliczności, na które powołuje się zainteresowany.
ROZDZIAŁ III
UŻYCIE PRZEMYSŁOWE
Artykuł 5
Zatwierdzanie
1.
Właściwe organy państw członkowskich zatwierdzają, na ich wniosek, przedsiębiorstwa dysponujące możliwościami użycia surowców przemysłowych do produkcji jednego z produktów wymienionych w Załączniku i które zobowiązują się w szczególności do:
a) prowadzenia rejestrów zgodnie z art. 11;
b) przedstawienia, na żądanie tych organów, wszelkich informacji lub dokumentów zaświadczających dotyczących zarządzania oraz kontroli pochodzenia i użycia wymienionych surowców;
c) poddania się odpowiednim kontrolom administracyjnym i bezpośrednim ze strony tych organów.
2.
Wniosek o zatwierdzenie zawiera informacje dotyczące zdolności produkcyjnej, techniczne współczynniki przetwarzania surowców oraz precyzyjny opis produktu, który ma być wytwarzany.
Dane są szacowane dla jednej fabryki.
Właściwe organy państw członkowskich podejmują środki konieczne dla upewnienia się o wiarygodności technicznych współczynników przetwarzania surowców.
Współczynniki te są określane na podstawie testów przeprowadzanych w przedsiębiorstwie przetwarzającym.
Wobec braku współczynników właściwych danemu przedsiębiorstwu weryfikacja opiera się na współczynnikach określonych w prawodawstwie wspólnotowym lub, w przypadku ich braku, na współczynnikach ogólnie przyjętych przez dany sektor przemysłu przetwórczego.
3.
Zatwierdzenie jest przyznawane w odniesieniu do produkcji jednego lub kilku produktów gatunkowych.
Zostaje ono cofnięte, jeśli stwierdzono, że jeden z warunków przewidzianych w ust. 1 nie jest spełniany.
Cofnięcie zatwierdzenia może nastąpić w roku gospodarczym, jednak nie działa ono z mocą wsteczną.
Artykuł 6
Umowy dostawy
1. Surowce przemysłowe są objęte umową dostawy, o której mowa w art. 13 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 318/2006, podpisywaną pomiędzy producentem i przetwórcą, który gwarantuje ich użycie na obszarze Wspólnoty w celu wytwarzania produktów wymienionych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
2.
Umowa dostawy surowców przemysłowych zawiera co najmniej następujące informacje:
a) nazwy, adresy i numery zatwierdzenia stron umawiających się;
b) czas trwania umowy i ilości każdego surowca, który ma zostać dostarczany w danym okresie dostawy;
c) ceny, informacje dotyczące jakości i wszelkie warunki mające zastosowanie przy dostawach surowców;
d) zobowiązanie producenta do dostarczania surowców pochodzących z jego produkcji pozakwotowej oraz zobowiązanie przetwórcy do używania dostarczonych ilości wyłącznie do wytwarzania jednego lub więcej produktów, których dotyczy posiadane przez niego zatwierdzenie.
3.
Jeśli producent i przetwórca stanowią część tego samego przedsiębiorstwa, przedsiębiorstwo to sporządza umowę dostawy pro forma zawierającą wszystkie informacje wymienione w ust. 2 z wyłączeniem ceny.
4.
Producent przekazuje kopie wszystkich umów właściwym organom państwa członkowskiego, które dokonały jego zatwierdzenia, oraz właściwym organom państwa członkowskiego, które zatwierdziły przetwórcę, przed pierwszą dostawą zrealizowaną w ramach danej umowy.
Kopia nie musi określać ceny, o których mowa w ust. 2 lit. c).
Artykuł 7
Równoważność
1.
Od początku każdego roku gospodarczego do momentu, w którym produkcja osiągnie kwotę, producent może, w ramach umów dostawy, o których mowa w art. 6, zastąpić surowiec przemysłowy przez surowiec wyprodukowany przez niego w ramach kwoty.
2.
Na wniosek danego producenta surowiec wyprodukowany w ramach kwoty i dostarczony zgodnie z ust. 1 zostaje ujęty w księgach rachunkowych jako surowiec przemysłowy, dostarczony przetwórcy, jak przewidziano w art. 4 ust. 1 akapit drugi lit. a), dla tego samego roku gospodarczego.
3.
Właściwe organy państw członkowskich mogą przyjąć, na wniosek zainteresowanych, że ilość cukru wyprodukowana we Wspólnocie przez innego producenta może zostać dostarczona w zastępstwie cukru przemysłowego.
W takim przypadku cukier dostarczony przetwórcy, jak przewidziano w art. 4 ust. 1 akapit drugi lit. a), zostaje ujęty w księgach rachunkowych jako surowiec przemysłowy, dostarczony dla tego samego roku gospodarczego.
Właściwe organy danych państw członkowskich zapewniają koordynację czynności kontrolnych i nadzór nad tymi działaniami.
Artykuł 8
Dostawa surowców
Na podstawie dokumentacji dotyczącej dostaw, o której mowa w art. 9 ust. 1, producent podaje co miesiąc właściwym organom państwa członkowskiego, które go zatwierdziły, ilości surowców dostarczone w poprzednim miesiącu z tytułu każdej z umów dostawy, podając, w razie potrzeby, ilości dostarczone zgodnie z art. 7 ust. 1 lub 3.
Ilości, o których mowa w akapicie pierwszym, są uznawane za dostarczone w rozumieniu art. 4 ust. 1 akapit drugi lit. a).
Artykuł 9
Obowiązki przetwórcy
1.
W momencie każdej dostawy przetwórca przekazuje danemu producentowi dokumentację dotyczącą dostaw surowców przemysłowych z tytułu umowy dostawy, o której mowa w art. 6, potwierdzającą dostarczoną ilość.
2.
Przed końcem piątego miesiąca następującego po każdej dostawie przetwórca przedstawia właściwym organom państwa członkowskiego dowód na użycie surowców przemysłowych do wytwarzania produktów zgodnie z zatwierdzeniem, o którym mowa w art. 5, i umową dostawy, o której mowa w art. 6.
Dowód ten obejmuje przede wszystkim wpisanie do rejestrów ilości danych produktów, który to wpis następuje automatycznie w trakcie lub po zakończeniu procesu produkcji.
3.
Jeśli przetwórca nie przedstawił dowodu zgodnie z ust. 2, płaci on kwotę w wysokości 5 EUR za tonę danej dostawy i dzień spóźnienia, które naliczane jest od końca piątego miesiąca następującego po dostawie.
4.
Jeśli przetwórca nie przedstawił dowodu, o którym mowa w ust. 2, przed końcem siódmego miesiąca następującego po każdej dostawie, dana ilość uznawana jest za zawyżoną do celów zastosowania art. 13.
Zatwierdzenie przetwórcy jest wycofywane na okres od trzech do sześciu miesięcy, w zależności od powagi sytuacji.
Artykuł 10
Informacje przekazywane przez państwa członkowskie
Państwa członkowskie informują Komisję:
a) najpóźniej pod koniec drugiego miesiąca następującego po danym miesiącu o ilości dostarczonego surowca przemysłowego;
b) najpóźniej pod koniec miesiąca listopada w odniesieniu do poprzedniego roku gospodarczego:
- o ilości dostarczonego surowca przemysłowego, szacowanej w ilości cukru białego, cukru surowego, syropu cukrowego i izoglukozy,
- o ilości użytego surowca przemysłowego, szacowanej po pierwsze w ilości cukru białego, cukru surowego, syropu cukrowego i izoglukozy oraz po drugie – stosownie do produktów wymienionych w Załączniku,
- o ilości produktów dostarczonych zgodnie z art. 7 ust. 3.
Artykuł 11
Rejestr prowadzony przez przetwórcę
Właściwe organy państwa członkowskiego określają rejestry, które musi prowadzić przetwórca, oraz częstotliwość dokonywania wpisów, które powinno odbywać się co najmniej raz na miesiąc.
Rejestry te, przechowywane przez przetwórcę co najmniej przez 3 lata następujące po roku bieżącym, muszą zawierać co najmniej następujące informacje:
a) ilości różnych surowców zakupionych w celu przetworzenia;
b) ilości surowców przetworzonych oraz ilości i rodzaj produktów gotowych, produktów podobnych i produktów ubocznych z nich otrzymanych;
c) straty spowodowane przetworzeniem;
d) ilości zniszczone oraz uzasadnienie ich zniszczenia;
e) ilości i rodzaj produktów sprzedanych lub cedowanych przez przetwórcę.
Artykuł 12
Kontrole przetwórcy
1.
W każdym roku gospodarczym właściwe organy państw członkowskich przeprowadzają kontrolę u co najmniej 50 % zatwierdzonych przedsiębiorstw przetwarzających, wybranych na podstawie analizy ryzyka.
2.
Kontrole obejmują analizę procesu przetwarzania, sprawdzenie dokumentów handlowych i bezpośrednią weryfikację stanów magazynowych, w celu upewnienia się co do zgodności pomiędzy dostawami surowca z ilością produktów gotowych, produktów podobnych i produktów ubocznych.
Kontrole mają na celu upewnienie się co do dokładności instrumentów pomiarowych i analiz laboratoryjnych używanych do określania dostaw surowców, ich wejścia do produkcji, produktów otrzymanych i zmian stanu magazynowego.
Jeśli właściwe organy państwa członkowskiego przewidziały, że niektóre elementy kontroli mogą być realizowane na podstawie próbki, musi ona zapewniać rzetelny i reprezentatywny poziom kontroli.
3.
Każda kontrola stanowi przedmiot sprawozdania z kontroli podpisanego przez kontrolera, zawierającego dokładny opis różnych elementów kontroli.
Sprawozdanie to zawiera w szczególności:
a) datę kontroli i obecne przy niej osoby;
b) okres i ilości objęte kontrolą;
c) techniki kontroli, włączając w to, w miarę potrzeby, odniesienie do metod pobierania próbek;
d) wyniki kontroli i podane zalecenia;
e) ocenę znaczenia, rozmiaru, stopnia trwałości i czasu trwania ewentualnie stwierdzonych braków i niezgodności, jak również wszelkie elementy, które należy uwzględnić przy podejmowaniu decyzji o zastosowaniu kary.
Każde sprawozdanie z kontroli jest archiwizowane i przechowywane przez co najmniej 3 lata następujące po roku, w którym przeprowadzono kontrolę, w sposób ułatwiający dostęp do niego służbom kontrolnym Komisji.
Artykuł 13
Kary
1.
W przypadku stwierdzenia niezgodności pomiędzy rzeczywistym stanem magazynowym, stanem magazynowym wpisanym do rejestru i dostawami surowców lub w przypadku braku dokumentów pozwalających na ustalenie zgodności pomiędzy tymi elementami zatwierdzenie przetwórcy jest wycofywane na okres ustalany przez państwa członkowskie, nie krótszy jednak niż trzy miesiące, licząc od daty stwierdzenia niezgodności.
W okresie wycofania zatwierdzenia przetwórca nie może przyjmować dostaw surowców przemysłowych, może jednak wykorzystywać surowce przemysłowe dostarczone przed dniem wycofania zatwierdzenia.
W przypadku zadeklarowania zawyżonej ilości użytych surowców, przetwórca jest zobowiązany do uiszczenia opłaty w kwocie 500 EUR za tonę zawyżonej ilości.
2.
Zatwierdzenie nie jest cofane zgodnie z ust. 1, jeśli niezgodność pomiędzy rzeczywistym stanem magazynowym i stanem magazynowym wpisanym do rejestrów magazynowych wynika z zaistnienia siły wyższej lub jest mniejsza niż 5 % wagi skontrolowanych surowców lub wynika z przeoczenia bądź zwykłych błędów administracyjnych, pod warunkiem że przedsięwzięto kroki mające zapobiec podobnym pomyłkom w przyszłości.
ROZDZIAŁ IV
PRZENIESIENIE NADWYŻEK
Artykuł 14
Ilości przeniesione
Na mocy art. 14 rozporządzenia (WE) nr 318/2006 producent może przenieść na następny rok gospodarczy ilość surowca niższą lub równą nadwyżce całości produkcji z bieżącego roku gospodarczego w porównaniu z przydzieloną kwotą, włączając w to ilości uprzednio przeniesione na ten rok gospodarczy zgodnie z tym artykułem lub wycofane z rynku zgodnie z art. 19 tego rozporządzenia.
Artykuł 15
Przeniesienie nadwyżek cukru
1.
Warunki przeniesienia nadwyżek cukru na mocy art. 14 rozporządzenia (WE) nr 318/2006 są określone porozumieniem międzybranżowym, o którym mowa w art. 6 tego rozporządzenia, i dotyczą w szczególności ilości buraków, która odpowiada ilości cukru do przeniesienia oraz rozdzielenia tej ilości pomiędzy producentów buraków.
2.
Buraki odpowiadające ilości przeniesionego cukru są kupowane przez dane przedsiębiorstwo po cenie co najmniej równej cenie minimalnej i na warunkach mających zastosowanie w odniesieniu do buraków dostarczonych na poczet produkcji w ramach kwoty danego roku gospodarczego, na który cukier jest przeniesiony.
Artykuł 16
Przeniesienie nadwyżek izoglukozy
Producent izoglukozy, który podejmuje decyzję o przeniesieniu z tytułu roku gospodarczego, informuje o swojej decyzji właściwe organy państwa członkowskiego, które go zatwierdziły, przed dniem 31 października następnego roku gospodarczego.
Artykuł 17
Informacje przekazywane przez państwa członkowskie
Państwa członkowskie informują Komisję:
a) najpóźniej do dnia 1 maja o ilościach cukru buraczanego i syropu inulinowego z bieżącego roku gospodarczego, które mają zostać przeniesione na następny rok gospodarczy;
b) najpóźniej do dnia 15 lipca o ilościach cukru trzcinowego z bieżącego roku gospodarczego, które mają zostać przeniesione na następny rok gospodarczy;
c) najpóźniej do dnia 15 listopada o ilościach izoglukozy przeniesionych z poprzedniego roku gospodarczego.
ROZDZIAŁ V
SZCZEGÓLNY SYSTEM DOSTAW I WYWOZU
Artykuł 18
Regiony najbardziej oddalone
1. Nadwyżki surowca używane do celów szczególnego systemu dostaw zgodnie z art. 12 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 318/2006 i w ramach ograniczeń ilościowych ustanowionych przez programy, o których mowa w art. 24 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 247/2006, są objęte umową sprzedaży bezpośredniej pomiędzy producentem, który je wyprodukował, i operatorem wpisanym w jeden z rejestrów, o których mowa w art. 9 rozporządzenia (WE) nr 793/2006.
2.
Umowa, o której mowa w ust. 1, przewiduje w szczególności przekazanie między stronami:
a) deklaracji producenta potwierdzającej ilość nadwyżek surowca, dostarczoną z tytułu umowy;
b) deklarację danego operatora, potwierdzającą dostawę owych nadwyżek w ramach szczególnego systemu dostaw.
W przypadku nadwyżek surowców wnioskowi o zezwolenie na pomoc, o którym mowa w art. 7 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 793/2006, towarzyszy deklaracja producenta, o której mowa w ust. 2 lit. a) niniejszego artykułu. W polu 20 zezwolenia na pomoc umieszcza się zapis "cukier C: nieobjęty pomocą", o którym mowa w części F załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 793/2006.
Właściwe organy, które wystawiły zezwolenie na pomoc, przekazują kopię tego zezwolenia właściwym organom państwa członkowskiego, w którym został zatwierdzony producent.
Ilości surowców, w odniesieniu do których producent przedstawia deklarację, o której mowa w ust. 2 lit. b), i w odniesieniu do których dane państwo członkowskie dysponuje kopiami zezwolenia na pomoc, są uznawane za dostarczone w ramach szczególnego systemu dostaw, jak przewidziano w art. 4 ust. 1 akapit drugi lit. c).
Artykuł 19
Wywóz
1. Pozwolenia na wywóz, o których mowa w art. 4 ust. 1 akapit drugi lit. d), są wydawane stosownie do limitów ilościowych wywozu bez refundacji, które ustala Komisja zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 39 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 318/2006.
2.
Nadwyżki są uznawane za wywiezione, jak przewidziano w art. 4 ust. 1 akapit drugi lit. d), jeśli:
a) produkt został wywieziony bez refundacji jako cukier biały, izoglukoza nieprzetworzona lub syrop inulinowy nieprzetworzony;
b) dane zgłoszenie wywozowe zostało zaakceptowane przez państwo członkowskie do wywozu przed dniem 1 stycznia następującym po końcu roku gospodarczego, w którym wyprodukowano nadwyżki surowca;
c) producent przedstawił właściwym organom państwa członkowskiego, do dnia 1 kwietnia następującego po roku gospodarczym, w którym wyprodukowano nadwyżkę:
i) pozwolenie na wywóz wydane mu zgodnie z art. 23 rozporządzenia (WE) nr 318/2006;
ii) dokumenty, o których mowa w art. 32 i 33 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000, konieczne do zwolnienia zabezpieczenia;
iii) deklarację poświadczającą, że wywożone ilości są zaksięgowane z tytułu nadwyżek, o których mowa w art. 4 ust. 1 akapit drugi lit. d) niniejszego rozporządzenia.
ROZDZIAŁ VI
POSTANOWIENIA OGÓLNE I KOŃCOWE
Artykuł 20
Kurs przeliczeniowy
W państwach członkowskich, które nie przyjęły euro, obowiązującym kursem przeliczeniowym jest kurs stosowany:
a) w odniesieniu do opłaty, o której mowa w art. 3, pierwszego dnia roku gospodarczego, w którym wyprodukowano nadwyżkę;
b) w odniesieniu do kwot do zapłaty, o których mowa w art. 9 ust. 3 oraz w art. 13 ust. 1, pierwszego dnia miesiąca, w którym należy je uiścić.
Artykuł 21
Kontrole i krajowe środki wykonawcze
1.
Państwo członkowskie przeprowadza bezpośrednie kontrole co najmniej pięciu procent:
a) przeniesionych ilości cukru, o których mowa w art. 14;
b) ilości surowców dostarczonych w ramach szczególnego systemu dostaw dla regionów najbardziej oddalonych, o których mowa w art. 18;
c) zgłoszeń wywozowych, o których mowa w art. 19, zgodnie z zasadami przewidzianymi w rozporządzeniu (WE) nr 2090/2002.
2.
Państwo członkowskie przekazuje Komisji, najpóźniej do dnia 30 marca następującego po danym roku gospodarczym, roczne sprawozdanie dotyczące przeprowadzonych kontroli, w szczególności kontroli, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu oraz w art. 12, określające w odniesieniu do każdej kontroli stwierdzone znaczące i nieznaczące niezgodności oraz przedsięwzięte środki i zastosowane kary.
3.
Państwa członkowskie podejmują wszelkie działania konieczne dla prawidłowego stosowania niniejszego rozporządzenia i mogą stosować odpowiednie kary na poziomie krajowym w stosunku do operatorów biorących udział w procedurze.
4.
Państwa członkowskie udzielają sobie wzajemnej pomocy w celu zapewnienia skuteczności kontroli oraz weryfikacji autentyczności przedstawianych dokumentów i wiarygodności wymienianych danych.
Artykuł 22
Uchylenie
Rozporządzenia (EWG) nr 65/82, (EWG) nr 2670/81 i (WE) nr 1265/2001 uchyla się z dniem 1 lipca 2006 r.
Rozporządzenia (EWG) nr 2670/81 i (WE) nr 1265/2001 pozostają w mocy w odniesieniu do produkcji z roku gospodarczego 2005/2006.
Artykuł 23
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 lipca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 968/2006
z dnia 27 czerwca 2006 r.
ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 320/2006 ustanawiającego tymczasowy system restrukturyzacji przemysłu cukrowniczego we Wspólnocie
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 320/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. ustanawiające tymczasowy system restrukturyzacji przemysłu cukrowniczego we Wspólnocie i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1290/2005 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej [1] i w szczególności jego art. 12,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 320/2006 przewiduje pomoc restrukturyzacyjną dla tych przedsiębiorstw, które zrezygnują z produkcji kwotowej, przy czym część pomocy przewidziano dla plantatorów buraków cukrowych, trzciny cukrowej i cykorii, a także dla podmiotów świadczących usługi przy użyciu maszyn rolniczych, aby zrekompensować straty powstające wskutek zamknięcia cukrowni.
Przewiduje także pomoc na rzecz dywersyfikacji dla państw członkowskich przeznaczoną na wdrażanie środków do dywersyfikacji w regionach dotkniętych zamknięciem fabryk, pomoc przejściową na rzecz rafinerii przemysłowych oraz pomoc przejściową dla określonych państw członkowskich.
(2) Przed złożeniem wniosku o pomoc na restrukturyzację przedsiębiorstwa zobowiązane są przeprowadzić konsultacje z plantatorami buraków cukrowych, trzciny cukrowej i cykorii zgodnie z art. 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 320/2006. Aby zapewnić należytą możliwość wyrażenia opinii plantatorom oraz innym zainteresowanym stronom, należy ustanowić szczegółowe zasady konsultacji.
(3) Pomoc restrukturyzacyjną przyznaje się na rok gospodarczy, w którym zaprzestano kwotowania produkcji.
W przypadku wycofania z produkcji cukru, izoglukozy lub syropu inulinowego lub przeniesienia z poprzedniego roku gospodarczego i ustanowienia jako pierwszej kwoty produkcji w roku gospodarczym, w którym dane przedsiębiorstwo zamierza zaprzestać produkcji w ramach swojej kwoty, przedsiębiorstwu należy zapewnić możliwość złożenia jednego wniosku o rezygnację z kwoty w dwóch kolejnych latach gospodarczych i uzyskania za każdą część kwoty pomocy restrukturyzacyjnej, przysługującej za rok gospodarczy, w którym zrezygnowano z kwoty.
(4) Artykuł 3 rozporządzenia (WE) nr 320/2006 określa, w powiązaniu z rezygnacją z przyznanych kwot, możliwości całkowitego lub częściowego demontażu urządzeń produkcyjnych, skutkujące zróżnicowaniem wysokości pomocy restrukturyzacyjnej.
Warunki obowiązujące w przypadku wspomnianych dwóch możliwości powinny uwzględniać przyznanie wyższej kwoty pomocy restrukturyzacyjnej na rzecz całkowitego demontażu ze względu na wyższe koszty z tym związane. Uważa się za właściwe dopuszczenie możliwości utrzymania części fabryki, które nie stanowią części linii produkcyjnej, jeśli możliwe jest zastosowanie ich do innych celów, które przewiduje plan restrukturyzacji, szczególnie gdy takie zastosowanie przyczyni się do powstania miejsc pracy.
Z drugiej strony, urządzenia niepowiązanie bezpośrednio z produkcją cukru należy zdemontować, jeżeli w rozsądnym terminie nie mogą zostać wykorzystane w alternatywny sposób, a utrzymanie ich stwarzałoby zagrożenie dla środowiska.
(5) Po otrzymaniu pierwszej raty pomocy restrukturyzacyjnej przedsiębiorstwa powinny zostać zobowiązane do wypłacenia, zgodnie z kryteriami ustalonymi przez państwo członkowskie i w rozsądnym terminie, części pomocy restrukturyzacyjnej na rzecz plantatorów i podmiotów świadczących usługi przy użyciu maszyn rolniczych, w celu ochrony ich interesów.
(6) Z powodu finansowych limitów tymczasowych funduszy restrukturyzacyjnych przyznanie pomocy powinno być uzależnione od porządku chronologicznego składania wniosków.
Konieczne jest zatem ustanowienie kryteriów określenia tego porządku chronologicznego.
(7) Decyzja państwa członkowskiego dotycząca dopuszczalności wniosku o pomoc restrukturyzacyjną uzależniona jest od przyjęcia planu restrukturyzacji, przedkładanego razem z wnioskiem.
Stąd konieczne jest zdefiniowanie kryteriów i procedury akceptacji planu restrukturyzacji, a także kolejnych zmian takiego planu.
(8) Jeśli z powodu limitów finansowych tymczasowego funduszu restrukturyzacyjnego zasoby funduszu chwilowo nie wystarczą do przyznania pomocy restrukturyzacyjnej na rzecz wnioskodawcy, którego wniosek został zakwalifikowany, wnioskodawca ten powinien mieć możliwość wycofania swojego wniosku w określonym terminie.
W przypadku braku wycofania wniosek powinien zachować ważność z pierwotną datą złożenia i zostać uznany za wniosek na kolejny rok gospodarczy.
(9) Komisja powinna obliczyć kwotę pomocy na rzecz dywersyfikacji, dodatkowej pomocy na rzecz dywersyfikacji oraz pomocy przejściowej na rzecz określonych państw członkowskich i poinformować każde państwo członkowskie o dostępnej kwocie.
Państwo członkowskie powinno poinformować Komisję o jego krajowych programach restrukturyzacji i szczegółowo przedstawić działania, jakie należy podjąć.
(10) Aby ułatwić rafineriom przemysłowym, które utraciły pewne korzyści, z których korzystały na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [2], przystosowanie się do nowej sytuacji w następstwie wejścia w życie rozporządzenia Rady (WE) nr 318/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [3], rozporządzenie (WE) nr 320/2006 przewiduje przyznanie pomocy przejściowej państwom członkowskim, w których znajdowały się w przeszłości rafinerie w rozumieniu rozporządzenia (WE) nr 1260/2001. Dane państwa członkowskie powinny przyznać pomoc na rzecz rafinerii przemysłowych znajdujących się na ich terytorium na podstawie biznesplanu przygotowanego przez dane przedsiębiorstwo.
(11) Aby umożliwić państwom członkowskim kontrolowanie procesu restrukturyzacji, przedsiębiorstwa otrzymujące pomoc powinny przedkładać roczne sprawozdania.
Państwa członkowskie powinny przedkładać Komisji sprawozdania z postępów w realizacji planów restrukturyzacji tych przedsiębiorstw, biznesplany rafinerii przemysłowych oraz krajowe programy restrukturyzacji.
(12) Należy określić zasady kontroli, przeprowadzanych przez państwa członkowskie, w celu zapewnienia w szczególności zgodności planu restrukturyzacji dotyczącego przyznania pomocy restrukturyzacyjnej oraz biznesplanu dotyczącego przyznania pomocy dla rafinerii przemysłowych.
(13) Należy przewidzieć kary mające zastosowanie w stosunku do przedsiębiorstwa, które nie spełnia zobowiązań wynikających z planu restrukturyzacji lub biznesplanu.
(14) Komitet Funduszu nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
PRZEPISY WSTĘPNE
Artykuł 1
Zakres i definicje
1.
Niniejsze rozporządzenie ustanawia szczegółowe zasady stosowania środków przewidzianych w art. 3, 6, 7, 8 i 9 rozporządzenia (WE) nr 320/2006 i finansowanych przez fundusz restrukturyzacji ustanowiony w art. 1 wyżej wymienionego rozporządzenia.
2.
Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się definicje przewidziane w art. 2 rozporządzenia (WE) nr 320/2006.
Stosuje się również definicję "dnia roboczego" przewidzianą w art. 2 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG, Euratom) nr 1182/71 [4].
ROZDZIAŁ II
WARUNKI PRZYZNANIA POMOCY RESTRUKTURYZACYJNEJ
Artykuł 2
Konsultacje w ramach porozumień branżowych
1. Konsultacje przeprowadzane w ramach odpowiednich porozumień branżowych, o których mowa w art. 3 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 320/2006, opierają się na szczegółowym harmonogramie oraz projekcie planu restrukturyzacji, który opracowało dane przedsiębiorstwo.
Odpowiednie porozumienie branżowe to porozumienie zawarte na rok gospodarczy, w którym przeprowadza się konsultacje.
Przedsiębiorstwo może zaprosić przedstawicieli pracowników oraz inne strony, których dotyczy plan restrukturyzacji, a które nie są stroną odpowiedniego porozumienia branżowego, do wzięcia udziału w konsultacjach w charakterze obserwatorów.
2. Konsultacje obejmą wszystkie części planu restrukturyzacji, o którym mowa w art. 4 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 320/2006.
3.
Zaproszenie do udziału w konsultacjach powinno być przesłane przez dane przedsiębiorstwo.
Należy do niego dołączyć projekt planu restrukturyzacji oraz szczegółowy program spotkania, które ma się odbyć.
Należy przesłać kopię zaproszenia oraz dokumenty towarzyszące w tym samym czasie do właściwego organu państwa członkowskiego.
4.
Konsultacje powinny składać się z co najmniej dwóch spotkań oraz trwać do 30 dni od dnia wysłania zaproszenia do udziału w konsultacjach, chyba że porozumienie można osiągnąć wcześniej.
5. Podstawą potwierdzenia, że plan restrukturyzacji został opracowany w ramach konsultacji, o których mowa w art. 4 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 320/2006, są:
a) zaproszenie wysłane przez dane przedsiębiorstwo i otrzymane przez pozostałe strony;
b) podpisy osób biorących udział w spotkaniach lub oświadczenie o ewentualnym wstrzymaniu się od udziału przez którąkolwiek z zaproszonych stron;
c) projekt planu restrukturyzacji zmieniony przez dane przedsiębiorstwo po konsultacjach, określający elementy uzgodnione przez strony oraz elementy nieuzgodnione;
d) jeśli istnieją, pisemne stanowiska stron porozumienia branżowego, opinia przedstawicieli pracowników oraz opinie innych zaproszonych stron.
6.
W roku gospodarczym 2006/2007 państwa członkowskie mogą uwzględnić konsultacje prowadzone w ramach danych porozumień branżowych, które odbyły się przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia, nawet jeśli nie spełniają wymagań niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
Rezygnacja z kwoty
Od roku gospodarczego, dla którego zrezygnowano z kwoty, zgodnie z art. 3 rozporządzenia (WE) nr 320/2006, nie można uznać za produkcję w ramach tej kwoty, w odniesieniu do danych fabryk, żadnej produkcji cukru, izoglukozy lub syropu inulinowego ani żadnych ilości cukru, izoglukozy lub syropu inulinowego, przeniesionych lub wycofanych z poprzedniego roku gospodarczego.
Artykuł 4
Demontaż urządzeń produkcyjnych
1. W przypadku całkowitego demontażu, o którym mowa w art. 3 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 320/2006, wymogi demontażu urządzeń produkcyjnych dotyczą:
a) wszystkich urządzeń, które są konieczne do produkcji cukru, izoglukozy lub syropu inulinowego, jak na przykład: urządzenia do magazynowania, badania, mycia i krojenia buraków cukrowych, trzciny cukrowej, zbóż lub cykorii; wszystkie urządzenia niezbędne do ekstrakcji i przetwórstwa lub koncentracji cukru z buraków cukrowych lub trzciny, skrobi ze zbóż, glukozy ze skrobi lub inuliny z cykorii;
b) części urządzeń, innych niż te, o których mowa w lit. a), bezpośrednio związanych z produkcją cukru, izoglukozy lub syropu inulinowego oraz koniecznych do produkcji w ramach kwoty, z której zrezygnowano, nawet jeśli mogłyby one zostać zastosowane do wytwarzania innych produktów, takich jak: urządzenia do ogrzewania lub przetwarzania wody, lub do produkcji energii; urządzenia do przetwarzania pulpy z buraków cukrowych lub melasy; urządzenia do transportu wewnętrznego;
c) wszystkich pozostałych urządzeń, takich jak urządzenia do pakowania, niewykorzystywane oraz przeznaczone do demontażu i usunięcia ze względu na ochronę środowiska.
2. W przypadku częściowego demontażu zgodnie z art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 320/2006, wymóg demontażu urządzeń produkcyjnych dotyczy urządzeń, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, a które nie służą do innej produkcji lub innego zastosowania fabryki zgodnie z planem restrukturyzacji.
Artykuł 5
Spójność między różnymi źródłami finansowania
Państwa członkowskie zapewniają spójność i kompletność środków lub działań finansowanych z funduszu restrukturyzacji oraz z innych funduszy Wspólnoty na poziomie regionalnym lub krajowym, a także brak wzajemnego powielania środków.
ROZDZIAŁ III
WNIOSEK O POMOC RESTRUKTURYZACYJNĄ I JEJ PRZYZNANIE
Artykuł 6
Zobowiązania państw członkowskich
1.
Najpóźniej czterdzieści pięć dni od otrzymania kopii zaproszenia do udziału w konsultacjach, o których mowa w art. 2 ust. 3, państwo członkowskie informuje strony biorące udział w planie restrukturyzacji o swojej decyzji dotyczącej:
a) procentu pomocy restrukturyzacyjnej, który zostanie przyznany plantatorom buraków cukrowych, trzciny cukrowej i cykorii oraz podmiotom świadczącym usługi przy użyciu maszyn rolniczych, obiektywnych kryteriów podziału tej części pomocy między dwie grupy oraz w ramach każdej grupy, zgodnie z ustaleniami po konsultacji zainteresowanych stron, oraz okresu, o którym mowa w art. 3 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 320/2006;
b) okresu demontażu urządzeń produkcyjnych, wygasającego najpóźniej w dniu 30 września 2010 r., oraz spełnienia zobowiązań społecznych lub wymogów środowiskowych, o których mowa w art. 3 ust. 3 lit. c) oraz art. 3 ust. 4 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 320/2006;
c) w stosownych przypadkach – szczególnych krajowych wymogów dotyczących zobowiązań społecznych i środowiskowych planu restrukturyzacji, które wykraczają poza minimalne wymogi ustawowe nałożone przez prawo wspólnotowe, zgodnie z art. 3 ust. 3 lit. c) oraz art. 3 ust. 4 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 320/2006.
2.
Na zasadzie odstępstwa od ust. 1, państwo członkowskie, w przypadku gdy zastosowanie ma art. 2 ust. 6, informuje strony o swojej decyzji najpóźniej do dnia 15 lipca 2006 r.
3.
Podmioty świadczące usługi przy użyciu maszyn rolniczych uzyskają rekompensatę za stratę powstałą wskutek utraty wartości ich maszyn specjalistycznych, których nie można zastosować do innych celów.
Artykuł 7
Wniosek o pomoc restrukturyzacyjną
1.
Każdy wniosek o pomoc restrukturyzacyjną dotyczy jednego produktu i jednego roku gospodarczego.
2.
Na zasadzie odstępstwa od ust. 1, jeśli kwotę, z której zrezygnowano, uzupełniono częściowo produkcją przeniesioną lub wycofaną z poprzedniego roku gospodarczego, przedsiębiorstwo może zrezygnować z całkowitej kwoty dla danej fabryki lub fabryk pod warunkiem całkowitego lub częściowego demontażu urządzeń produkcyjnych, przeprowadzonego w następujących dwóch etapach:
a) od pierwszego roku gospodarczego, którego dotyczy wniosek, należy zrezygnować z części kwoty, w ramach której brak jest produkcji przy jednoczesnym złożeniu wniosku o pomoc restrukturyzacyjną na częściowy lub całkowity demontaż, mającą zastosowanie w danym roku gospodarczym;
b) pozostała część odnośnej kwoty podlegać będzie tymczasowej składce restrukturyzacyjnej, o której mowa w art. 11 rozporządzenia (WE) nr 320/2006, oraz rezygnacja z niej nastąpi od kolejnego roku gospodarczego przy jednoczesnym złożeniu wniosku o pomoc restrukturyzacyjną na całkowity lub częściowy demontaż urządzeń produkcyjnych, mającą zastosowanie w danym roku gospodarczym.
W przypadku stosowania niniejszego ustępu przedsiębiorstwo może przedłożyć jeden wniosek dotyczący dwóch danych lat gospodarczych.
3.
Wniosek o pomoc restrukturyzacyjną określa część przyznanej kwoty, z której należy zrezygnować, w odniesieniu do każdej fabryki danego przedsiębiorstwa oraz jest spójny z właściwymi wspólnymi porozumieniami, w tym porozumieniami zawartymi między partnerami społecznymi na poziomie sektora lub przedsiębiorstwa dotyczącymi restrukturyzacji przemysłu cukrowniczego.
Artykuł 8
Otrzymanie wniosku o pomoc restrukturyzacyjną
1. Przyznanie pomocy restrukturyzacyjnej w ramach limitów finansowych, o których mowa w art. 10 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 320/2006, odbywa się według porządku chronologicznego składania kompletnych wniosków o pomoc restrukturyzacyjną, w oparciu o daty i godziny czasu lokalnego, zgodnie z potwierdzeniami odbioru danych państw członkowskich, zgodnie z ust. 3 niniejszego artykułu.
2. Wniosek o pomoc restrukturyzacyjną uznaje się za kompletny po otrzymaniu przez właściwy organ państwa członkowskiego wszystkich elementów, o których mowa w art. 4 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 320/2006.
3.
W terminie pięciu dni roboczych od uznania wniosku za kompletny, właściwy organ państwa członkowskiego wysyła do danego przedsiębiorstwa potwierdzenie odbioru wniosku, które zawiera datę i godzinę złożenia kompletnego wniosku o pomoc restrukturyzacyjną.
4.
Jeśli wniosek nie jest kompletny, właściwy organ państwa członkowskiego zwraca wnioskodawcy, w terminie pięciu dni roboczych od jego otrzymania, wniosek i określa warunki, które nie zostały spełnione.
5. Wniosek, którego nie uznano za kompletny do dnia, o którym mowa w art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 320/2006, nie jest uwzględniany w danym roku gospodarczym.
6.
W terminie dwóch dni roboczych po wydaniu potwierdzenia odbioru wniosku właściwy organ państwa członkowskiego informuje Komisję o tym fakcie, stosując w tym celu wzór tabeli z załącznika.
W razie konieczności, stosuje się odrębną tabelę dla każdego produktu i każdego roku gospodarczego.
Artykuł 9
Kwalifikowalność do pomocy restrukturyzacyjnej
1. Bez uszczerbku dla przepisów art. 10, właściwy organ państwa członkowskiego podejmuje decyzję o kwalifikowalności wniosku o pomoc restrukturyzacyjną oraz informuje wnioskodawcę o swojej decyzji w terminie 30 dni roboczych od otrzymania kompletnego wniosku, jednakże co najmniej w ciągu 10 dni roboczych przed terminem, o którym mowa w art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 320/2006.
2.
Aby wniosek został zakwalifikowany, plan restrukturyzacji powinien:
a) zawierać podsumowanie najważniejszych celów, środków, działań, a także szacunkowe koszty tych środków i działań, plan finansowy oraz terminarz;
b) określać dla każdej fabryki części kwoty, z której się rezygnuje, która powinna być niższa lub równa zdolności produkcyjnej, która ma zostać całkowicie lub częściowo zdemontowana;
c) zawierać zaświadczenie, że urządzenia produkcyjne zostaną częściowo lub w całości zdemontowane oraz usunięte z terenu fabryki;
d) uwzględniać straty lub poniesione koszty między pomocą, o której mowa w art. 4 ust. 3 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 320/2006, zamknięciem i demontażem urządzeń produkcyjnych, o których mowa w lit. c) tego ustępu, inwestycjami, o których mowa w lit. e) tego ustępu, planem socjalnym, o którym mowa w lit. f) tego ustępu oraz planem środowiskowym, o którym mowa w lit. g) tego ustępu;
e) wyraźnie ustalać wszystkie działania i koszty finansowane przez fundusz restrukturyzacji oraz, w stosownych przypadkach, pozostałe powiązane elementy, które mają być finansowane przez inne fundusze Wspólnoty.
3. Jeśli warunki określone w ust. 2 nie zostały spełnione, państwo członkowskie informuje wnioskodawcę o powodach powyższego oraz określa termin odpowiedniego dostosowania planu restrukturyzacji w granicach czasowych, o których mowa w art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 320/2006.
Państwo członkowskie podejmuje decyzję o kwalifikowalności dostosowanego wniosku w ciągu 15 dni roboczych od terminu, o którym mowa w akapicie pierwszym, jednakże co najmniej 10 dni roboczych przed terminem, o którym mowa w art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 320/2006.
Jeśli dostosowany wniosek o pomoc restrukturyzacyjną nie zostanie przedłożony w odpowiednim czasie lub zostanie uznany za niespełniający wymogów, wniosek jest odrzucany, a państwo członkowskie informuje o tym wnioskodawcę oraz Komisję w terminie pięciu dni roboczych.
Nowy wniosek złożony przez tego samego wnioskodawcę rozpatruje się według porządku chronologicznego, o którym mowa w art. 8.
4.
W przypadku gdy wnioski uznane są za kwalifikujące się, państwo członkowskie informuje o tym Komisję w ciągu dwóch dni roboczych po podjęciu przez nią decyzji, stosując w tym celu tabelę z Załącznika.
5. Na zasadzie odstępstwa od ust. 1, 3 i 4, państwo członkowskie decyduje o kwalifikowalności wniosku lub dostosowanego wniosku, na rok gospodarczy 2006/2007, co najmniej osiem dni roboczych przed terminem, o którym mowa w art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 320/2006, oraz powiadamia Komisję o swojej decyzji tego samego dnia.
Artykuł 10
Przyznanie pomocy restrukturyzacyjnej
1.
Komisja sporządza listę kompletnych wniosków o pomoc restrukturyzacyjną w porządku chronologicznym ich złożenia, zgodnie z potwierdzeniami odbioru od zainteresowanych państw członkowskich.
2. W terminie ustalonym w art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 320/2006 Komisja określa szacowaną dostępność środków finansowych w ramach funduszu restrukturyzacyjnego odnośnie do wszystkich wniosków dotyczących kolejnego roku gospodarczego, lub w przypadku wniosków na rok gospodarczy 2006/2007, odnośnie do wniosków dotyczących tego roku gospodarczego, otrzymanych w terminie, o którym mowa w art. 4 ust. 1 wyżej wymienionego rozporządzenia oraz zakwalifikowanych przez państwa członkowskie, a także ocenia wszelką związaną z nimi pomoc.
3. Komisja informuje Komitet ds. Funduszy Rolniczych, o którym mowa w art. 41 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005 [5] o decyzjach podjętych zgodnie z ust. 1 niniejszego artykułu. Na rok gospodarczy 2006/2007 Komisja informuje Komitet ds. Funduszy Rolniczych, o którym mowa w art. 13 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1258/1999 [6].
4.
Państwa członkowskie informują wnioskodawców o przyznaniu pomocy restrukturyzacyjnej na rzecz kwalifikującego się planu restrukturyzacji w terminie, o którym mowa w art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 320/2006.
Właściwy organ państwa członkowskiego przesyła Komisji kompletną kopię zaakceptowanego planu restrukturyzacji.
Artykuł 11
Zmiany w planie restrukturyzacji
1.
Po przyznaniu pomocy restrukturyzacyjnej wnioskodawca jest zobowiązany do wykonania wszystkich działań określonych w zaakceptowanym planie restrukturyzacji oraz do przestrzegania zobowiązań zawartych we wniosku o pomoc restrukturyzacyjną.
2.
Jakiekolwiek zmiany w zaakceptowanym planie restrukturyzacji wymagają uzgodnienia z państwem członkowskim na podstawie wniosku danego przedsiębiorstwa:
a) wyjaśniającego powody i problemy wynikłe w trakcie wdrażania;
b) przedstawiającego proponowane dostosowania lub nowe działania oraz oczekiwane wyniki;
c) przedstawiającego szczegółowo skutki finansowe i czasowe.
Dostosowania nie mogą zmienić pełnej kwoty pomocy restrukturyzacyjnej, która zostanie przyznana lub kwoty pomocy tymczasowej, którą należy wypłacić zgodnie z art. 11 rozporządzenia (WE) nr 320/2006.
Państwo członkowskie powiadamia Komisję o dostosowanym planie restrukturyzacji.
Artykuł 12
Wycofanie lub odroczenie wniosku o pomoc restrukturyzacyjną
1. W ciągu dwóch miesięcy po terminie, o którym mowa w art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 320/2006, wnioskodawca może wycofać kwalifikujące się wnioski, w stosunku do których nie można przyznać pomocy restrukturyzacyjnej na rok gospodarczy, odnośnie do którego zgłoszono wniosek o rezygnację z kwoty.
2. Jeśli dane przedsiębiorstwo nie wycofa swojego wniosku zgodnie z ust. 1, dostosowuje dany plan restrukturyzacji w ciągu okresu, o którym mowa w tym ustępie, biorąc pod uwagę wysokość dostępnej pomocy restrukturyzacyjnej na kolejny rok gospodarczy, zgodnie z art. 3 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 320/2006.
Dla celów art. 8 ust. 1 należy uwzględnić datę złożenia pierwotnego wniosku.
W przypadku, o którym mowa w akapicie pierwszym, wnioskodawca odracza rezygnację ze swojej kwoty na jeden rok gospodarczy i nadal ma obowiązek zapłaty tymczasowej składki restrukturyzacyjnej, o której mowa w art. 11 rozporządzenia (WE) nr 320/2006.
ROZDZIAŁ IV
INNA POMOC Z FUNDUSZU RESTRUKTURYZACJI
Artykuł 13
Wysokość pomocy na państwo członkowskie
1.
Do dnia 31 października 2006 r. na rok gospodarczy 2006/2007, do dnia 31 marca 2007 r. na rok gospodarczy 2007/2008, do dnia 31 marca 2008 r. na rok gospodarczy 2008/2009 oraz do dnia 31 marca 2009 r. na rok gospodarczy 2009/2010 Komisja ustala kwoty przyznane każdemu państwu członkowskiemu w ramach funduszu restrukturyzacji na:
a) pomoc na rzecz dywersyfikacji, o której mowa w art. 6 rozporządzenia (WE) nr 320/2006;
b) dodatkową pomoc na rzecz dywersyfikacji, o której mowa w art. 7 rozporządzenia (WE) nr 320/2006;
c) pomoc przejściową dla niektórych państw członkowskich, o której mowa w art. 9 rozporządzenia (WE) nr 320/2006.
2.
Kwoty, o których mowa w ust. 1 lit. a) i b), oblicza się na podstawie:
a) kwoty pomocy na rzecz dywersyfikacji, zgodnie z art. 6 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 320/2006, pomnożonej przez całościową kwotę cukru, z której zrezygnowało dane państwo członkowskie, któremu należy przyznać pomoc restrukturyzacyjną od:
- roku gospodarczego 2006/2007, jeśli kwotę określono w październiku 2006 r.,
- roku gospodarczego 2007/2008, jeśli kwotę określono w marcu 2007 r.,
- roku gospodarczego 2008/2009, jeśli kwotę określono w marcu 2008 r.,
- roku gospodarczego 2009/2010, jeśli kwotę określono w marcu 2009 r.;
b) kwoty pomocy dodatkowej na rzecz dywersyfikacji, odpowiadającej najwyższemu oprocentowaniu uzyskanemu zgodnie z art. 7 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 320/2006 oraz pomnożonej przez całościową kwotę cukru, o której mowa w lit. a) niniejszego ustępu, do:
- roku gospodarczego 2006/2007, jeśli kwotę określono w październiku 2006 r.,
- roku gospodarczego 2007/2008, jeśli kwotę określono w marcu 2007 r.,
- roku gospodarczego 2008/2009, jeśli kwotę określono w marcu 2008 r.,
- roku gospodarczego 2009/2010, jeśli kwotę określono w marcu 2009 r.
Kwoty wynikające z obliczeń, o których mowa w akapicie pierwszym, zostaną pomniejszone w stosownych przypadkach, o wszystkie kwoty dodatkowej pomocy na rzecz dywersyfikacji, wcześniej określone według metody przedstawionej w niniejszym literze;
c) w stosownych przypadkach – kwoty pomocy przejściowej na rzecz określonych państw członkowskich, o których mowa w art. 9 rozporządzenia (WE) nr 320/2006.
3.
Kwoty wynikające z metody, o której mowa w ust. 2, należy dodać do odpowiednich kwot, określonych zgodnie z ust. 1 za lata poprzednie.
Artykuł 14
Krajowe programy restrukturyzacji
1. Dane państwa członkowskie zgłaszają Komisji do dnia 30 września 2007, 2008 i 2009 r. krajowe programy restrukturyzacji, szczegółowo opisując działania, które należy podjąć w ramach limitów kwot pomocy na rzecz dywersyfikacji, określonych zgodnie z art. 13 ust. 2 lit. a) kwot pomocy dodatkowej na rzecz dywersyfikacji, określonej zgodnie z art. 13 ust. 2 lit. b), oraz kwoty pomocy przejściowej dla niektórych państw członkowskich, określonej zgodnie z art. 13 ust. 2 lit. c).
2.
Krajowe programy restrukturyzacji uwzględniają co najmniej następujące elementy:
a) podsumowanie najważniejszych celów, środków, działań, kosztów, interwencji finansowych oraz terminarz dla każdego właściwego regionu;
b) opis właściwych regionów oraz analizę problemów związanych z restrukturyzacją sektora cukru;
c) prezentację przewidzianych celów i działań lub środków, uwzględniając ich spójność z zakwalifikowanymi planami restrukturyzacji, o których mowa w art. 9, politykę rozwoju wsi w danych regionach oraz inne środki, podejmowane lub przewidziane w tych regionach, szczególnie w ramach innych funduszy Wspólnoty;
d) terminarz wszystkich przewidzianych działań lub środków oraz stosowanych kryteriów, w celu odróżnienia ich od podobnych działań lub środków finansowanych w ramach innych funduszy Wspólnoty;
e) w stosownych przypadkach – kwotę dodatkowej pomocy na rzecz dywersyfikacji, która zostanie przyznana plantatorom buraków cukrowych lub trzciny cukrowej, którzy zdecydują się zrezygnować z dalszej produkcji oraz kryteria obiektywne i niedyskryminujące, którymi należy się kierować przy rozdzielaniu tej pomocy;
f) plan finansowy ze szczegółowymi danymi na temat kosztów przypadających na działanie lub środek oraz przewidywany terminarz płatności.
3.
Działania lub środki przewidziane w krajowym programie restrukturyzacji należy wprowadzić do dnia 30 września 2010 r.
Artykuł 15
Pomoc przejściowa na rzecz rafinerii przemysłowych
1. Rafineria przemysłowa, która dnia 30 czerwca 2006 r. była rafinerią przemysłową w rozumieniu art. 7 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, może złożyć wniosek o pomoc przejściową przewidzianą art. 8 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 320/2006, którą przyznaje państwo członkowskie, na którego terytorium znajduje się rafineria.
2. Rafineria przemysłowa składa wniosek o pomoc oraz biznes plan, o którym mowa w art. 8 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 320/2006, w terminie ustalonym przez zainteresowane państwo członkowskie, najpóźniej do dnia 30 września 2007 r.
3. Biznesplan, o którym mowa w art. 8 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 320/2006, uwzględnia przynajmniej następujące elementy:
a) podsumowanie najważniejszych celów, środków, działań, kosztów, interwencji finansowych oraz terminarz;
b) opis oraz analizę problemów napotkanych w trakcie dostosowywania do reformy wspólnotowej organizacji rynku cukru;
c) prezentację przewidzianych działań lub środków, uwzględniając ich spójność z innymi działaniami, podjętymi lub przewidzianymi w ramach innych funduszy Wspólnoty w danym regionie, których wnioskodawca jest beneficjentem;
d) terminarz wszystkich przewidzianych działań lub środków oraz stosowanych kryteriów w celu odróżnienia ich od podobnych działań lub środków, które mają zostać sfinansowane z innych funduszy Wspólnoty, których wnioskodawca jest beneficjentem;
e) plan finansowy ze szczegółowymi danymi na temat kosztów przypadających na działanie lub środek oraz przewidywany terminarz płatności.
4.
Przewidziane działania lub środki w biznes planie uwzględniają jeden lub więcej następujących elementów: inwestycje, demontaż urządzeń produkcyjnych, wkłady do kosztów operacyjnych, przepisy dotyczące amortyzacji wyposażenia oraz inne przepisy uznane za konieczne w celu dostosowania do nowej sytuacji.
5. Państwo członkowskie decyduje o kwalifikowalności biznesplanu w ramach limitów finansowych określonych w art. 8 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 320/2006 i informują wnioskodawcę oraz Komisję o swojej decyzji w ciągu 30 dni roboczych po terminie, o którym mowa w ust. 2. niniejszego artykułu.
Państwo członkowskie informuje Komisję w ciągu tego samego czasu o kwotach, które należy przyznać każdej rafinerii przemysłowej oraz, jeśli stosowne, o kryteriach obiektywnych i niedyskryminujących, które zastosowano przy rozdzielaniu pomocy między poszczególne rafinerie przemysłowe znajdujące się na ich terytorium.
6.
Działania lub środki przewidziane w biznesplanie należy wprowadzić do dnia 30 września 2010 r.
ROZDZIAŁ V
WYPŁATA POMOCY
Artykuł 16
Wypłata pomocy restrukturyzacyjnej
1. Wypłata każdej raty pomocy restrukturyzacyjnej, zgodnie z art. 10 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 320/2006, podlega wniesieniu zabezpieczenia w kwocie równej 120 % wysokości danej raty.
2.
W przypadku gdy płatności na rzecz plantatorów i podmiotów świadczących usługi przy użyciu maszyn rolniczych są dokonanywane bezpośrednio przez państwo członkowskie zgodnie z art. 19 ust. 2, kwota danej raty zostaje pomniejszona o kwoty, które zostaną wypłacone na rzecz plantatorów i podmiotów świadczących usługi przy użyciu maszyn rolniczych.
3.
Pomoc restrukturyzacyjna jest wypłacana najpóźniej do dnia 30 września 2011 r.
4. W stosownych przypadkach Komisja ustala, do dnia 31 stycznia 2008, 2009, 2010 i 2011 r., procent pierwszej i drugiej wypłaty, przewidzianych w art. 10 ust. 4 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 320/2006 oraz przewidywaną datę drugiej wypłaty.
Artykuł 17
Wypłata pomocy na rzecz dywersyfikacji, dodatkowej pomocy na rzecz dywersyfikacji oraz pomocy przejściowej dla niektórych państw członkowskich
1.
W ramach limitów kwot, określanych zgodnie z art. 13 ust. 3, państwa członkowskie wypłacają beneficjentom pomoc na rzecz dywersyfikacji, dodatkową pomoc na rzecz dywersyfikacji i pomoc przejściową dla niektórych państw członkowskich dwa razy w roku w marcu i wrześniu na wydatki kwalifikowane, rzeczywiście poniesione, udokumentowane i skontrolowane.
W przypadku gdy część dodatkowej pomocy na rzecz dywersyfikacji zostanie przyznana plantatorom buraków cukrowych lub trzciny cukrowej, którzy zdecydują się zrezygnować z produkcji zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 320/2006, państwo członkowskie zagwarantuje, że plantatorzy, o których mowa, definitywnie zrezygnowali z produkcji buraków lub trzciny.
2.
Pierwsza wypłata może nastąpić we wrześniu 2007 r.
Pomoc na rzecz dywersyfikacji, dodatkowa pomoc na rzecz dywersyfikacji oraz pomoc przejściowa dla niektórych państw członkowskich jest wypłacana najpóźniej do dnia 30 września 2011 r.
Artykuł 18
Wypłata pomocy przejściowej dla rafinerii przemysłowych
1. W ramach limitów określonych w art. 8 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 320/2006 państwo członkowskie wypłaca beneficjentom pomoc przejściową dla rafinerii przemysłowych, w przypadku wydatków kwalifikowanych na podstawie biznesplanu w dwóch ratach:
a) 40 % we wrześniu 2007 r.;
b) 60 % w marcu 2008 r.
Wypłata każdej raty podlega wniesieniu zabezpieczenia w kwocie równej 120 % wysokości danej raty.
2.
Na zasadzie odstępstwa od ust. 1, całość wydatków może zostać pokryta przez jednorazową płatność we wrześniu 2007 r., pod warunkiem że przed dniem 15 września 2007 r.:
a) wszystkie środki i działania przewidziane w biznesplanie zostały zrealizowane;
b) przedłożono sprawozdanie końcowe, o którym mowa w art. 24 ust. 2;
c) państwo członkowskie przeprowadziło kontrole, o których mowa w art. 25.
Wypłata w tym przypadku nie podlega wniesieniu kwoty zabezpieczenia.
Artykuł 19
Wypłata na rzecz plantatorów i podmiotów świadczących usługi przy użyciu maszyn rolniczych
1.
Przedsiębiorstwa dokonują płatności plantatorom buraków cukrowych, trzciny cukrowej oraz cykorii, a także podmiotom świadczącym usługi przy użyciu maszyn rolniczych, nie później niż dwa miesiące po otrzymaniu pierwszej raty pomocy restrukturyzacyjnej oraz na podstawie informacji przekazanych przez państwo członkowskie zgodnie z art. 6 ust. 1.
2.
Wypłaty na rzecz plantatorów i podmiotów świadczących usługi przy użyciu maszyn rolniczych mogą być dokonane bezpośrednio przez państwo członkowskie, poprzez odpowiednią redukcję wypłacanej kwoty pomocy restrukturyzacyjnej, zgodnie z art. 16 ust. 2, w ramach limitów określonych w ust. 3 niniejszego artykułu.
W takim przypadku wypłaty są dokonywane równocześnie z wypłatami części pomocy restrukturyzacyjnej należnej przedsiębiorstwu.
3.
Kwota wypłaty, o której mowa w ust. 1 i 2, nie może przewyższać 50 % pierwszej raty.
Jeśli kwota ta nie pokryje całej sumy podlegającej wypłacie, pozostałą część należy wypłacić:
a) nie później niż dwa miesiące po otrzymaniu przez przedsiębiorstwo drugiej raty pomocy, w przypadku gdy wypłata dokonywana jest przez przedsiębiorstwo;
b) razem z wypłatą dla przedsiębiorstwa drugiej raty pomocy restrukturyzacyjnej, w przypadku gdy wypłata dokonywana jest bezpośrednio przez państwo członkowskie.
Artykuł 20
Decyzja o odroczeniu płatności
Jeżeli Komisja zdecyduje o odroczeniu wypłat pomocy na rzecz dywersyfikacji, dodatkowej pomocy na rzecz dywersyfikacji, pomocy przejściowej dla rafinerii przemysłowych oraz pomocy przejściowej dla określonych państw członkowskich zgodnie z art. 10 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 320/2006, informuje ona państwa członkowskie o swojej decyzji przed dniem 31 maja i 31 stycznia.
Artykuł 21
Waluta
1.
W przypadku tymczasowego funduszu restrukturyzacji kwoty zobowiązań oraz płatności Komisji oraz kwoty tymczasowej opłaty restrukturyzacyjnej, jak również kwoty wydatków w deklaracjach wydatków sporządzanych przez państwa członkowskie należy wyrażać i wypłacać w euro.
2.
W przypadku jakichkolwiek płatności dokonywanych w walucie innej niż euro, za kurs wymiany należy przyjąć ostatni kurs wymiany określony przez Europejski Bank Centralny przed pierwszym dniem miesiąca danego terminu operacyjnego z którym związana jest płatność.
Dany termin operacyjny jest dniem płatności.
Artykuł 22
Zwolnienie zabezpieczeń
1. Zabezpieczenia, o których mowa w art. 16 ust. 1 i art. 18 ust. 2, ulegają zwolnieniu, pod warunkiem że:
a) wszystkie środki i działania przewidziane odpowiednio w planie restrukturyzacji, krajowych programach restrukturyzacji oraz biznesplanie, zostały wprowadzone;
b) przedłożono sprawozdanie końcowe, o którym mowa w art. 23 ust. 2;
c) państwa członkowskie przeprowadziły kontrole, o których mowa w art. 25;
d) przedsiębiorstwo wypłaca pomoc restrukturyzacyjną na rzecz plantatorów buraków cukrowych, trzciny cukrowej oraz cykorii, a także podmiotów świadczących usługi przy użyciu maszyn rolniczych, chyba że wypłaty te dokonywane są bezpośrednio przez państwo członkowskie zgodnie z art. 19 ust. 2.
e) w stosownych przypadkach wniesiona została opłata z tytułu nadwyżki związana z pozakwotowym cukrem, izoglukozą lub syropem inulinowym magazynowanym na początku roku gospodarczego, którego dotyczy rezygnacja z kwoty.
2. W drodze odstępstwa od ust. 1, na życzenie beneficjenta zabezpieczenie może być częściowo zwolnione w odniesieniu do kwoty wydatków rzeczywiście poniesionych dotyczących działań i środków w ramach planu restrukturyzacji lub biznesplanu, pod warunkiem że kontrola, o której mowa w art. 25 ust. 1, została odpowiednio przeprowadzona i że zostało przygotowane sprawozdanie z kontroli, o którym mowa w art. 25 ust. 3.
3.
Z wyjątkiem przypadków siły wyższej, zabezpieczenie nie zostaje zwrócone, jeżeli warunki określone w ust. 1 nie zostały spełnione najpóźniej do dnia 30 września 2011 r.
ROZDZIAŁ VI
SPRAWOZDANIA, KONTROLE I KARY
Artykuł 23
Sprawozdania przedsiębiorstw
1.
Przedsiębiorstwa, które składają wniosek o pomoc restrukturyzacyjną, informują strony biorące udział w procesie konsultacji, o którym mowa w art. 1, o:
a) decyzjach podjętych przez państwo członkowskie zgodnie z art. 8, 9, 10 i 11;
b) o tym, co było faktycznie zrealizowane każdego roku w ramach zaakceptowanego planu restrukturyzacji.
2.
Przedsiębiorstwa otrzymujące pomoc w ramach funduszu restrukturyzacyjnego przedkładają roczne sprawozdanie właściwemu organowi państwa członkowskiego, które przyznało pomoc, nie później niż trzy miesiące po zakończeniu roku gospodarczego, w trakcie którego odpowiednie środki zostały wprowadzone.
W sprawozdaniu tym wymienia się przeprowadzone działania lub środki oraz poniesione podczas poprzedniego roku gospodarczego wydatki oraz porównuje się je ze środkami i wydatkami, które wyszczególniono w planie restrukturyzacji lub w biznes planie.
Nie później niż trzy miesiące po wykonaniu wszystkich działań i środków przewidzianych w ramach odnośnego planu restrukturyzacji lub biznesplanu przedsiębiorstwo przedkłada właściwemu organowi państwa członkowskiego sprawozdanie podsumowujące te działania oraz środki i poniesione wydatki.
Artykuł 24
Sprawozdania państw członkowskich
1.
Państwa członkowskie przedkładają Komisji roczne sprawozdania dotyczące planów restrukturyzacji, krajowych programów restrukturyzacji oraz biznesplanów nie później niż sześć miesięcy po zakończeniu danego roku gospodarczego.
Sprawozdania te zawierają:
a) opis przyjętych działań lub środków oraz przestrzeganie terminu;
b) zestawienie faktów na podstawie co najmniej jednej kontroli przeprowadzonej na miejscu w fabryce, w odniesieniu do każdego planu restrukturyzacji lub biznesplanu;
c) porównanie planowanych i faktycznych wydatków;
d) analizę udziału innych funduszy Wspólnoty oraz ich zgodności z pomocą finansowaną z funduszy restrukturyzacyjnych;
e) w stosownych przypadkach wszelkie zmiany w planie restrukturyzacji, powody oraz skutki na przyszłość.
2.
Państwo członkowskie przedkłada Komisji do dnia 30 czerwca 2011 r. ostateczne sprawozdanie porównujące wprowadzone działania, środki oraz poniesione wydatki z działaniami, środkami oraz wydatkami przewidywanymi w planach restrukturyzacji, krajowych programach restrukturyzacji i biznes planach oraz wyjaśniające powody rozbieżności.
Sprawozdanie końcowe uwzględnia także listę kar stosowanych podczas całego okresu oraz oświadczenie, że zostały zapłacone wszystkie opłaty, kary lub kwoty związane z cukrem, izoglukozą lub syropem inulinowym, wcześniej wyprodukowanymi przez fabryki częściowo lub w całości zdemontowane.
Artykuł 25
Kontrole
1.
W każdym przedsiębiorstwie i fabryce, która otrzymuje pomoc w ramach funduszu restrukturyzacyjnego, kontrolę przeprowadza właściwy organ państwa członkowskiego w ciągu trzech miesięcy od terminu, o którym mowa w art. 23 ust. 2.
W ramach kontroli sprawdza się zgodność z planem restrukturyzacji lub biznesplanem oraz dokładność i kompletność informacji podanych przez przedsiębiorstwo w sprawozdaniu. Przy pierwszej kontroli w ramach planu restrukturyzacji należy także sprawdzić każdą dodatkową informację, podaną przez przedsiębiorstwo we wniosku o pomoc restrukturyzacyjną, w szczególności należy sprawdzić potwierdzenie, o którym mowa w art. 4 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 320/2006.
2.
Kontrola obejmie we wszystkich przypadkach elementy planu restrukturyzacji, o których mowa w art. 4 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 320/2006.
W odniesieniu do kontroli sporządzane jest sprawozdanie w pełni opisujące przeprowadzone prace, najważniejsze wyniki oraz konieczne działania następcze.
3.
Sprawozdanie z kontroli powinno składać się z następujących części:
a) części ogólnej zawierającej, w szczególności, następujące informacje:
i) beneficjent oraz fabryka objęta kontrolą;
ii) osoby uczestniczące w kontroli;
iii) czy przekazano beneficjentowi wiadomość o kontroli oraz – jeśli tak się stało – z jakim wyprzedzeniem;
b) dla każdego elementu planu restrukturyzacji, wymienionego w art. 4 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 320/2006 oraz dla każdego biznesplanu części odzwierciedlającej oddzielnie przeprowadzone kontrole i zawierającej w szczególności, następujące informacje:
i) wymagania i normy podlegające kontroli;
ii) charakter i zakres przeprowadzanych kontroli;
iii) wyniki kontroli;
iv) elementy planu restrukturyzacji lub biznes planu, w stosunku do których stwierdzono brak zgodności;
c) części oceniającej w odniesieniu do każdego elementu znaczenie stwierdzonej niezgodności na podstawie jej powagi, zakresu, stopnia utrzymywania się oraz wcześniejszej sytuacji, ze wskazaniem wszelkiej niezgodności, która doprowadzi lub powinna doprowadzić do przyjęcia środków zgodnie z art. 26 lub 27.
4.
Beneficjenta informuje się o każdej stwierdzonej niezgodności.
5.
Sprawozdanie z kontroli należy sporządzić w ciągu miesiąca po przeprowadzeniu kontroli.
Artykuł 26
Zwrot
1.
Bez uszczerbku dla ust. 3, w przypadku nieprzestrzegania przez beneficjenta jednego lub więcej zobowiązań w ramach planu restrukturyzacji, biznesplanu lub krajowego programu restrukturyzacji, należy zwrócić część pomocy przyznaną odpowiednio zgodnie z przedmiotowym zobowiązaniem, za wyjątkiem przypadków siły wyższej.
2.
Odsetki obliczane są od 60 dnia następującego po dniu poinformowania beneficjenta o obowiązku zwrotu pomocy, do dnia, w którym pomoc jest faktycznie spłacona.
Stopa oprocentowania równa jest stopie stosowanej przez Europejski Bank Centralny w odniesieniu do jego głównych operacji refinansowania, opublikowanej w serii C Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, obowiązującej w pierwszym dniu kalendarzowym miesiąca, na który przypada data rozliczenia, powiększone o trzy i pół punktu procentowego.
3.
Państwo członkowskie może przyznać beneficjentowi dodatkowy, dwumiesięczny okres na osiągnięcie zgodności ze zobowiązaniem w ramach planu restrukturyzacji lub biznes planu.
Artykuł 27
Kary
1.
Jeżeli beneficjent nie przestrzega odpowiednio jednego lub więcej zobowiązań w ramach planu restrukturyzacji, biznesplanu, krajowego programu restrukturyzacji, zostaje obciążony opłatą w wysokości 10 % kwoty, którą należy zwrócić na mocy art. 26.
2.
Kary, nakładane zgodnie z ust. 1, nie zostają nałożone, jeśli przedsiębiorstwo w zadawalający sposób udowodni właściwemu organowi, że niezgodność wynika z przypadków siły wyższej oraz jeżeli jednoznacznie wskaże niezgodność w sprawozdaniu przedłożonym zgodnie z art. 23 ust. 2.
3.
Jeśli do niezgodności doszło celowo lub wskutek poważnego zaniedbania, beneficjent ma obowiązek zapłaty kwoty wynoszącej 30 % kwoty do pokrycia zgodnie z art. 26.
ROZDZIAŁ VII
POSTANOWIENIE KOŃCOWE
Artykuł 28
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 969/2006
z dnia 29 czerwca 2006 r.
otwierające i ustalające sposób zarządzania kontyngentem taryfowym w odniesieniu do przywozu kukurydzy pochodzącej z państw trzecich
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 12 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Porozumienie w formie wymiany listów pomiędzy Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki zgodnie z art. XXIV:6 i art. XXVIII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT) z 1994 r. [2], przyjęte decyzją Rady 2006/333/WE [3] przewiduje otwarcie wspólnotowego kontyngentu taryfowego na przywóz maksymalnej rocznej ilości 242074 ton kukurydzy.
(2) W celu zapewnienia, że przywóz kukurydzy objętej tym kontyngentem taryfowym ma charakter uporządkowany i niespekulacyjny, powinien on podlegać wydawaniu pozwoleń na przywóz.
Pozwolenia wydaje się w ramach ustalonych ilości, na prośbę zainteresowanej strony, pod warunkiem, tam, gdzie to właściwe, ustalenia współczynnika przydziału dotyczącego wnioskowanych ilości.
(3) W celu zapewnienia właściwego zarządzania tym kontyngentem należy ustalić terminy składania wniosków o wydanie pozwolenia oraz określić informacje, które powinny zostać zawarte we wnioskach i pozwoleniach.
(4) W celu upewnienia się co do rzeczywistych ilości wnioskowanych przez ten sam podmiot gospodarczy należy określić obowiązek podmiotu do złożenia tylko jednego wniosku o wydanie pozwolenia na przywóz w ciągu tygodnia i przewidzieć zarazem sankcje w przypadku nieprzestrzegania tego obowiązku.
(5) Uwzględniając warunki dostawy, należy ustanowić odstępstwo dotyczące okresu ważności pozwoleń.
(6) W celu zapewnienia skutecznego zarządzania tym kontyngentem należy wprowadzić odstępstwo od rozporządzenia Komisji (WE) nr 1291/2000 z dnia 9 czerwca 2000 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na przywóz i wywóz oraz świadectw o wcześniejszym ustaleniu refundacji dla produktów rolnych [4], w odniesieniu do zbywalnego charakteru pozwoleń oraz tolerancji dotyczącej ilości dopuszczonych do swobodnego obrotu.
(7) W celu zapewnienia właściwego zarządzania kontyngentem i w drodze odstępstwa od art. 12 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1342/2003 z dnia 28 lipca 2003 r. ustanawiającego specjalne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na przywóz i wywóz zbóż i ryżu [5] należy określić stosunkowo wysokie zabezpieczenie dla pozwoleń na przywóz.
(8) W odniesieniu do wnioskowanych i przywożonych ilości między Komisją a państwami członkowskimi należy zapewnić szybkie wzajemne przekazywanie informacji.
(9) Pochodzenie produktów objętych niniejszym rozporządzeniem określa się zgodnie z przepisami obowiązującymi we Wspólnocie.
W celu upewnienia się co do pochodzenia produktów należy nałożyć obowiązek przedstawienia świadectwa pochodzenia wydanego przez władze państw trzecich, z których pochodzi kukurydza, zgodnie z prawodawstwem wspólnotowym.
(10) Wdrożenie porozumienia przyjętego decyzją 2006/333/WE przewidziane jest na dzień 1 lipca 2006 r., należy zatem przewidzieć wejście w życie niniejszego rozporządzenia w dniu jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
(11) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Otwiera się kontyngent taryfowy w wysokości 242074 ton kukurydzy objętej kodami CN 10051090 i 10059000 (numer porządkowy 09.4131).
2.
Kontyngent taryfowy otwiera się dnia 1 stycznia każdego roku.
Stawka cła przywozowego w obrębie kontyngentu taryfowego wynosi 0 %.
Artykuł 2
1.
Kontyngent podzielony jest na dwie półroczne transze po 121037 ton każda dla następujących okresów:
a) transza nr 1: od dnia 1 stycznia do dnia 30 czerwca;
b) transza nr 2: od dnia 1 lipca do dnia 31 grudnia.
2. Niewykorzystane ilości przypadające na transzę nr 1 zostaną automatycznie przyznane w ramach transzy nr 2. W przypadku wyczerpania się transzy nr 1 Komisja przewiduje wcześniejsze otwarcie kolejnej transzy, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 25 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003.
Artykuł 3
Cały przywóz w ramach kontyngentu przewidzianego w art. 1 ust. 1 podlega obowiązkowi przedstawienia pozwolenia na przywóz wydanego zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1291/2000, z zastrzeżeniem przepisów niniejszego rozporządzenia.
Zgodnie z art. 4 ust. 1 podmiot może złożyć tylko jeden wniosek o pozwolenie w ciągu jednego tygodnia.
Jeżeli podmiot gospodarczy składa więcej niż jeden wniosek, wszystkie wnioski zostają odrzucone, a zabezpieczenia wniesione w chwili złożenia wniosków zostają przejęte przez zainteresowane państwo członkowskie.
Artykuł 4
1.
Wnioski o pozwolenie na przywóz składa się u odpowiednich organów państw członkowskich, najpóźniej w każdy poniedziałek o godz. 13.00 czasu obowiązującego w Brukseli.
Wnioskodawca składa swój wniosek o pozwolenie we właściwym organie państwa członkowskiego, w którym jest on zarejestrowany do celów podatku VAT.
Zgodnie z art. 15 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000 wnioskodawca wnosi zabezpieczenie na sumę ustaloną w art. 9 niniejszego rozporządzenia.
Każdy wniosek o wydanie pozwolenia wskazuje ilość, która nie może przekroczyć ilości dostępnej w przedmiotowej transzy.
Wniosek o wydanie pozwolenia na przywóz i same pozwolenia na przywóz wskazują jeden kraj pochodzenia.
2.
Nie później niż do godziny 18.00 czasu obowiązującego w Brukseli, w ostatnim dniu składania wniosków o pozwolenie, właściwe organy przekazują Komisji drogą elektroniczną zawiadomienie zgodnie ze wzorem ustanowionym w załączniku I oraz całkowitą ilość będącą sumą wszystkich ilości wskazanych we wnioskach o pozwolenie na przywóz.
Powiadomień należy dokonywać nawet wtedy, kiedy nie złożono żadnych wniosków w danym państwie członkowskim.
Informacja ta jest przekazywana oddzielnie od informacji dotyczącej innych wniosków o pozwolenia na przywóz zbóż.
Jeżeli państwo członkowskie zaniecha wysłania powiadomienia Komisji o wnioskach w wyznaczonym terminie, Komisja uzna, że nie złożono żadnych wniosków w tym państwie członkowskim.
3.
W przypadku gdy całkowita ilość przyznana od początku okresu i ilość określona w ust. 2 przekraczają stosowny subkontyngent na dany okres, Komisja ustala współczynniki przydziału mające zastosowanie do wnioskowanych ilości, nie później niż w trzecim dniu roboczym następującym po ostatnim dniu składania wniosków.
4.
Po ewentualnym zastosowaniu współczynników przydziału ustalonych zgodnie z ust. 3 właściwe organy państw członkowskich wydają, w czwartym dniu roboczym następującym po ostatnim dniu składania wniosków, pozwolenia na przywóz odpowiadające wnioskom przesłanym Komisji zgodnie z ust. 2.
Najpóźniej do godziny 18.00 czasu obowiązującego w Brukseli w dniu wydawania pozwoleń na przywóz właściwe organy państw członkowskich przekazują Komisji drogą elektroniczną, w oparciu o wzór wskazany w załączniku I, całkowitą ilość wynikającą z sumowania ilości, na które tego samego dnia wydano pozwolenia na przywóz.
Artykuł 5
Pozwolenia na przywóz są ważne przez 45 dni od daty ich wydania. Zgodnie z art. 23 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000, okres ważności pozwolenia liczy się od daty faktycznego wydania.
Artykuł 6
W drodze odstępstwa od art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000 nie przenosi się uprawnień wynikających z pozwolenia na przywóz.
Artykuł 7
W drodze odstępstwa od art. 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000 ilość dopuszczona do swobodnego obrotu nie może przekroczyć ilości wskazanej w polach 17 i 18 pozwolenia na przywóz. W tym celu w polu 19 pozwolenia wpisuje się "0".
Artykuł 8
Wniosek o pozwolenie na przywóz i pozwolenie na przywóz zawierają następujące informacje:
a) w polu 8 nazwę kraju pochodzenia produktu, a w polu "tak" krzyżyk;
b) w polu 20 jedną z pozycji wymienionych w załączniku II;
c) w polu 24 zapis "zerowa stawka należności przywozowej".
Pozwolenia są ważne tylko w odniesieniu do produktów pochodzących z państwa wymienionego w polu 8.
Artykuł 9
W drodze odstępstwa od art. 12 lit. a) i b) rozporządzenia (WE) nr 1342/2003, zabezpieczenie w odniesieniu do pozwolenia na przywóz przewidziane w niniejszym rozporządzeniu wynosi 30 EUR za tonę.
Artykuł 10
Korzystanie z kontyngentu taryfowego, o którym mowa w art. 1 uzależnione jest od przedstawienia świadectwa pochodzenia wystawionego przez właściwe organy państwa trzeciego, z którego pochodzi kukurydza, zgodnie z przepisami art. 47 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 [6].
Pochodzenie produktów objętych niniejszym rozporządzeniem jest określone zgodnie z przepisami obowiązującymi we Wspólnocie.
Artykuł 11
W odniesieniu do roku 2006 całkowita ilość wynosząca 242074 tony zostaje otwarta w ramach jednej transzy od dnia 1 lipca do dnia 31 grudnia.
Artykuł 12
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 970/2006
z dnia 29 czerwca 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2305/2003 otwierające i ustalające zarządzanie kontyngentem taryfowym Wspólnoty na przywóz jęczmienia z państw trzecich
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 12 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Porozumienie w formie wymiany listów pomiędzy Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki zgodnie z art. XXIV ust. 6 i art. XXVIII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT) 1994 [2], przyjęte decyzją Rady 2006/333/WE [3], przewiduje w szczególności zwiększenie o 6215 ton ilości jęczmienia podlegającego kontyngentom taryfowym.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2305/2003 [4] otworzyło wspólnotowy kontyngent taryfowy na jęczmień.
Należy wdrożyć porozumienie przyjęte decyzją 2006/333/WE, zwiększając ilości objęte tym kontyngentem.
(3) W celu uproszczenia należy skreślić nieaktualne przepisy rozporządzenia (WE) nr 2305/2003 dotyczące roku 2004.
(4) W celu zapewnienia przejrzystości należy określić, że wnioski o pozwolenia na przywóz muszą być składane najpóźniej w poniedziałek lub wcześniej.
(5) W celu zmodernizowania zarządzania systemem należy przewidzieć przekazywanie wymaganych przez Komisję informacji drogą elektroniczną.
(6) W celu zapewnienia przejrzystości należy także zastąpić pojęcie współczynnika redukcji przez współczynnik przydziału.
(7) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 2305/2003.
(8) Wdrożenie porozumienia przyjętego decyzją 2006/333/WE przewidziane jest na dzień 1 lipca 2006 r., należy zatem przewidzieć wejście w życie niniejszego rozporządzenia z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
(9) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 2305/2003 wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 1 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 1
1.
Niniejszym zostaje otwarty kontyngent taryfowy na przywóz 306215 ton jęczmienia objętego kodem CN 100300 (numer porządkowy 09.4126).
2.
Kontyngent taryfowy otwierany jest dnia 1 stycznia każdego roku.
Należności przywozowe w ramach kontyngentu taryfowego zostają ustalone na poziomie 16 EUR za tonę.
Artykuł 10 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 stosuje się do przywozu produktów określonych w niniejszym rozporządzeniu w ilościach przekraczających ilość przewidzianą w ust. 1 niniejszego artykułu.";
2) w art. 3 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 1 wprowadza się następujące zmiany:
i) akapit pierwszy otrzymuje następujące brzmienie:
"1.
Wnioski o pozwolenia na przywóz składa się właściwym organom państw członkowskich każdego tygodnia, najpóźniej w poniedziałek do godziny 13.00 (czasu obowiązującego w Brukseli).";
ii) skreśla się akapit trzeci;
b) w ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze otrzymuje następujące brzmienie:
"Nie później niż o godzinie 18.00 (czasu obowiązującego w Brukseli) w ostatnim dniu składania wniosków o pozwolenia właściwe organy przekazują Komisji drogą elektroniczną zawiadomienie zgodne ze wzorem zawartym w załączniku oraz całkowitą ilość będącą sumą wszystkich ilości wskazanych we wnioskach o pozwolenia na przywóz.";
c) ustęp 3 otrzymuje następujące brzmienie:
"3.
W przypadku gdy całkowita ilość przyznana od początku roku i ilość określona w ust. 2 przekracza kontyngent na dany rok, Komisja ustanawia, nie później niż trzeciego dnia roboczego po ostatnim dniu składania wniosków, współczynnik przydziału mający zastosowanie do wnioskowanych ilości.";
d) w ust. 4 zdanie pierwsze otrzymuje następujące brzmienie:
"Bez uszczerbku dla zastosowania ust. 3, pozwolenia wydawane są w czwartym dniu roboczym następującym po ostatnim dniu składania wniosków.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 971/2006
z dnia 29 czerwca 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2375/2002 otwierające i ustalające zarządzanie wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi na pszenicę zwyczajną o jakości innej niż wysoka pochodzącą z państw trzecich
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 12 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Porozumienie w formie wymiany listów pomiędzy Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki zgodnie z art. XXIV:6 i art. XXVIII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT) z 1994 r. [2], przyjęte decyzją Rady 2006/333/WE [3], przewiduje w szczególności zwiększenie ilości pszenicy zwyczajnej podlegającej kontyngentom taryfowym.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2375/2002 [4] otworzyło wspólnotowy kontyngent taryfowy na pszenicę zwyczajną o jakości innej niż wysoka.
Należy wdrożyć porozumienie przyjęte decyzją 2006/333/WE, zwiększając o 6787 ton ilości objęte subkontyngentem III dla państw trzecich innych niż Stany Zjednoczone i Kanada.
(3) W celu zapewnienia przejrzystości należy określić, że wnioski o pozwolenia na przywóz muszą być składane najpóźniej w poniedziałek lub wcześniej.
(4) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 2375/2002.
(5) Wdrożenie porozumienia, przyjętego decyzją 2006/333/WE, przewidziane jest na dzień 1 lipca 2006 r., należy zatem przewidzieć wejście w życie niniejszego rozporządzenia z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 2375/2002 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 2 ust. 1 otrzymuje następujące brzmienie:
"1.
Kontyngent taryfowy wynoszący 2988387 ton pszenicy zwyczajnej objętej kodem 10019099 o jakości innej niż wysoka zostaje otwarty.";
2) w art. 3 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 1 otrzymuje następujące brzmienie:
"1.
Całościowy kontyngent taryfowy na przywóz podzielony jest na trzy subkontyngenty:
- subkontyngent I (numer porządkowy 09.4123): 572000 ton dla Stanów Zjednoczonych;
- subkontyngent II (numer porządkowy 09.4124): 38000 ton dla Kanady;
- subkontyngent III (numer porządkowy 09.4125): 2378387 ton dla pozostałych państw trzecich.";
b) ustęp 3 otrzymuje następujące brzmienie:
"3.
Subkontyngent III podzielony jest na cztery kwartalne transze dla następujących okresów i ilości:
a) transza nr 1: od dnia 1 stycznia do dnia 31 marca –594597 ton;
b) transza nr 2: od dnia 1 kwietnia do dnia 30 czerwca –594597 ton;
c) transza nr 3: od dnia 1 lipca do dnia 30 września –594597 ton;
d) transza nr 4: od dnia 1 października do dnia 31 grudnia –594596 ton.
Transza nr 3 na rok 2006 wynosi 597991 ton.";
3) w art. 5 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 1 zdanie pierwsze otrzymuje następujące brzmienie:
"Wnioski o pozwolenie na przywóz składa się właściwym organom państw członkowskich każdego tygodnia, najpóźniej w poniedziałek do godziny 13.00 (czasu obowiązującego w Brukseli).";
b) w ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze otrzymuje następujące brzmienie:
"Nie później niż o godzinie 18 (czasu obowiązującego w Brukseli) w ostatnim dniu składania wniosków o pozwolenia właściwe organy przekazują Komisji drogą elektroniczną zawiadomienie zgodne z wzorem zawartym w załączniku oraz całkowitą ilość będącą sumą wszystkich ilości wskazanych we wnioskach o pozwolenie na przywóz.";
c) ustęp 3 otrzymuje następujące brzmienie:
"3.
W przypadku gdy całkowita ilość przyznana od początku okresu i ilość określona w ust. 2 przekraczają stosowny subkontyngent lub daną transzę, Komisja ustanawia, nie później niż trzeciego dnia roboczego po ostatnim dniu składania wniosków, współczynniki przydziału mające zastosowanie do wnioskowanych ilości.";
d) w ust. 4 akapit pierwszy zdanie pierwsze otrzymuje następujące brzmienie:
"Po ewentualnym zastosowaniu współczynników przydziału ustalonych zgodnie z ust. 3 właściwe organy państw członkowskich wydają, w czwartym dniu roboczym następującym po ostatnim dniu składania wniosków, pozwolenia na przywóz odpowiadające wnioskom przesłanym Komisji zgodnie z ust. 2.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 972/2006
z dnia 29 czerwca 2006 r.
ustanawiające szczegółowe zasady mające zastosowanie do przywozu ryżu Basmati oraz przejściowego systemu kontroli w celu określenia jego pochodzenia
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1785/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [1], w szczególności jego art. 10 ust. 2 oraz art. 11b,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Porozumienie w formie wymiany listów pomiędzy Wspólnotą Europejską a Indiami, na podstawie art. XXVIII GATT z 1994 r., dotyczące zmiany koncesji w odniesieniu do ryżu, przewidzianych na liście koncesyjnej WE CXL załączonej do GATT z 1994 r. [2], zatwierdzone decyzją Rady 2004/617/WE [3], przewiduje, że należności przywozowe stosowane przy przywozie niektórych odmian ryżu łuskanego Basmati wynoszą zero.
(2) Porozumienie w formie wymiany listów pomiędzy Wspólnotą Europejską a Pakistanem, na podstawie art. XXVIII GATT z 1994 r., dotyczące zmiany koncesji w odniesieniu do ryżu, przewidzianych na liście koncesyjnej WE CXL załączonej do GATT z 1994 r. [4], zatwierdzone decyzją Rady 2004/618/WE [5], przewiduje, że należności przywozowe stosowane przy przywozie niektórych odmian ryżu łuskanego Basmati wynoszą zero.
(3) Zgodnie z art. 2 ust. 1 decyzji 2004/617/WE i art. 2 ust. 1 decyzji 2004/618/WE Komisja przyjęła rozporządzenie (WE) nr 1549/2004 [6], które do chwili zmiany rozporządzenia (WE) nr 1785/2003 wprowadza odstępstwa od wspomnianego rozporządzenia w odniesieniu do systemu przywozu ryżu i ustanawia szczegółowe przejściowe zasady mające zastosowanie do przywozu ryżu Basmati. Ponieważ rozporządzenie (WE) nr 1785/2003 zostało zmienione w tym kierunku, należy w trosce o zachowanie jasności zastąpić rozporządzenie (WE) nr 1549/2004 nowym rozporządzeniem.
(4) Umowy przyjęte na mocy decyzji 2004/617/WE i 2004/618/WE przewidują wprowadzenie systemu kontroli wspólnotowej opartego na analizie DNA na granicy oraz tymczasowego systemu przywozu ryżu Basmati do dnia wejścia w życie tego systemu kontroli.
Ponieważ wspomniany ostateczny system kontroli nie został jeszcze wprowadzony, należy ustanowić szczegółowe zasady przejściowe.
(5) Aby zastosować zerową stawkę należności przywozowych, ryż Basmati musi należeć do odmiany wymienionej w porozumieniach.
W celu upewnienia się, że ryż Basmati, do którego przywiezienia zastosowano zerową stawkę celną, odpowiada tym cechom, należy to poświadczyć za pomocą certyfikatu autentyczności wydanego przez odpowiednie władze.
(6) W celu uniknięcia nadużyć należy przewidzieć mechanizmy weryfikacji zadeklarowanej odmiany ryżu Basmati.
W tym celu należy zastosować przepisy odnoszące się do pobierania próbek przewidziane w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającym przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [7].
(7) W przypadku zakłóceń rynku tymczasowy system przywozu ryżu Basmati przewiduje procedurę konsultacji z krajem wywozu oraz ewentualne zastosowanie pełnej stawki, w przypadku nieznalezienia podczas konsultacji satysfakcjonującego rozwiązania.
Należy określić, co rozumie się przez zakłócenia rynku.
(8) W celu zapewnienia prawidłowego zarządzania administracyjnego przywozami ryżu Basmati należy określić szczegółowe zasady w sprawie składania wniosków, wydawania pozwoleń i ich wykorzystywania, uzupełniające lub uchylające przepisy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1291/2000 z dnia 9 czerwca 2000 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na wywóz i przywóz oraz świadectw o wcześniejszym ustaleniu refundacji dla produktów rolnych [8] oraz przepisy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1342/2003 z dnia 28 lipca 2003 r. ustalającego specjalne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na przywóz i wywóz zbóż i ryżu [9].
(9) W celu uniknięcia zakłócenia ciągłości przywozu ryżu Basmati należy ustalić, że certyfikaty autentyczności i pozwolenia na przywóz, wydane przed dniem 1 lipca 2006 r. zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1549/2004, zachowują ważność w trakcie całego okresu ważności, na który zostały wydane, oraz że do produktów przywiezionych w ramach tych pozwoleń stosuje się zerową stawkę należności przywozowych.
(10) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie do łuskanego "ryżu Basmati" należącego do jednej z odmian objętych kodami CN 10062017 i CN 10062098 określonych w załączniku IIIa rozporządzenia (WE) nr 1785/2003.
Artykuł 2
1. Wniosek o pozwolenie na przywóz ryżu Basmati, o którym mowa w art. 10 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003, zawiera:
a) w rubryce 8 – wskazanie kraju pochodzenia i zapis "tak" zaznaczony krzyżykiem;
b) w rubryce 20 – jeden z zapisów znajdujących się w załączniku I.
2.
Do wniosku o pozwolenie na przywóz ryżu Basmati dołączony jest:
a) dowód, że wnioskodawca jest osobą fizyczną lub prawną prowadzącą od co najmniej dwunastu miesięcy działalność gospodarczą w sektorze ryżu i zarejestrowaną w państwie członkowskim, w którym złożył wniosek;
b) certyfikat autentyczności produktu wydany przez właściwy organ kraju wywozu wskazany w załączniku II.
Artykuł 3
1.
Certyfikat autentyczności sporządzany jest na formularzu, którego wzór znajduje się w załączniku III.
Rozmiary formularza wynoszą około 210 × 297 milimetrów.
Oryginał sporządzony jest na papierze, na którym za pomocą środków mechanicznych lub chemicznych można wykryć każde fałszerstwo.
Formularze drukuje się i wypełnia w języku angielskim.
Oryginał i kopie wypełnia się na maszynie do pisania lub ręcznie.
W ostatnim przypadku należy je wypełnić atramentem i drukowanymi literami.
Na każdym certyfikacie autentyczności w prawej górnej rubryce podany jest numer serii.
Kopie mają ten sam numer, co oryginał.
Treść formularza w pozostałych językach wspólnotowych opublikowana jest w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej seria C.
2.
Organ wydający pozwolenie na przywóz zachowuje oryginał certyfikatu autentyczności, a jego kopię przekazuje wnioskodawcy.
Certyfikat autentyczności zachowuje ważność przez dziewięćdziesiąt dni od daty jego wydania.
Ważny jest tylko wtedy, kiedy rubryki są właściwie wypełnione i kiedy jest podpisany.
Artykuł 4
1.
Wniosek o pozwolenie na przywóz ryżu Basmati zawiera:
a) w rubryce 8 – wskazanie kraju pochodzenia i zapis "tak" zaznaczony krzyżykiem;
b) w rubryce 20 – jeden z zapisów znajdujących się w załączniku IV.
Kopię certyfikatu autentyczności, o której mowa w art. 3 ust. 2, załącza się do pozwolenia na przywóz.
2.
W drodze odstępstwa od art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000, uprawnienia wynikające z pozwolenia na przywóz ryżu Basmati nie mogą zostać przeniesione.
3.
W drodze odstępstwa od art. 12 rozporządzenia (WE) nr 1342/2003, kwota gwarancji w przypadku pozwoleń na przywóz ryżu Basmati wynosi 70 EUR na tonę.
Artykuł 5
Państwa członkowskie drogą elektroniczną przekazują Komisji następujące informacje:
a) najpóźniej w ciągu dwóch dni roboczych po odmowie wydania pozwolenia na przywóz ryżu Basmati należy podać ilości, o które wystąpiono we wnioskach, z zaznaczeniem daty i powodu odmowy, kodu CN, kraju pochodzenia, organu wydającego pozwolenia i numeru certyfikatu autentyczności, a także nazwiska i adresu wnioskodawcy;
b) najpóźniej w ciągu dwóch dni roboczych po wydaniu pozwoleń na przywóz ryżu Basmati należy podać ilości, o które wystąpiono we wnioskach, z zaznaczeniem daty, kodu CN, kraju pochodzenia, organu wydającego pozwolenia i numeru certyfikatu autentyczności, a także nazwiska i adresu wnioskodawcy;
c) w przypadku unieważnienia pozwolenia najpóźniej w ciągu dwóch dni roboczych po unieważnieniu należy podać ilości, dla których pozwolenia unieważniono, jak również nazwiska i adresy wnioskodawców unieważnionych pozwoleń;
d) ostatniego dnia roboczego każdego miesiąca po upływie miesiąca, w którym nastąpiło dopuszczenie do swobodnego obrotu, należy podać ilości rzeczywiście dopuszczone do swobodnego obrotu z zaznaczeniem kodu CN, kraju pochodzenia, organu wydającego pozwolenia i numeru certyfikatu autentyczności.
Informacje, o których mowa w akapicie pierwszym, przekazuje się oddzielnie od informacji dotyczących innych wniosków o pozwolenia na przywóz w sektorze ryżu.
Artykuł 6
1.
W ramach kontroli wybiórczych lub kontroli zamierzonych w odniesieniu do działań stanowiących ryzyko fałszerstwa, państwa członkowskie pobierają, na warunkach określonych w art. 242 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93, próbki przywiezionego ryżu Basmati.
Wysyła się je do właściwego organu kraju pochodzenia, określonego w załączniku V, w celu wykonania testu na odmianę na podstawie DNA.
Państwa członkowskie mogą również wykonać test na odmianę na podstawie tej samej próbki w laboratorium wspólnotowym.
2.
Jeżeli wyniki jednego z testów, o którym mowa w ust. 1, wykażą, że analizowany produkt nie odpowiada temu, co wskazane jest w certyfikacie autentyczności, stosuje się należność przywozową dla ryżu łuskanego objętego kodem CN 100620 przewidzianą w art. 11a rozporządzenia (WE) nr 1785/2003.
3.
W przypadku gdy testy, o których mowa w ust. 1, lub inne informacje znajdujące się w posiadaniu Komisji wskazują na istnienie poważnego i trwałego problemu dotyczącego procedur kontroli przeprowadzanych przez właściwy organ kraju pochodzenia, Komisja może skontaktować się z właściwymi organami zainteresowanego kraju pochodzenia.
Jeżeli kontakty te nie przyniosą satysfakcjonującego rozwiązania, Komisja może podjąć decyzję o zastosowaniu należności przywozowej za ryż łuskany objęty kodem CN 100620 przewidzianej w art. 11a rozporządzenia (WE) nr 1785/2003 w stosunku do przywozów kontrolowanych przez wspomniany organ na podstawie art. 11b wymienionego rozporządzenia i na warunkach określonych we wskazanym artykule.
Artykuł 7
1.
Za zakłócenia na rynku ryżu uznaje się szczególnie sytuację, w której bez satysfakcjonującego wyjaśnienia stwierdza się znaczny wzrost przywozów ryżu Basmati w jednym z czterech kwartałów roku w stosunku do poprzedniego kwartału.
2.
W przypadku utrzymywania się zakłóceń na rynku ryżu oraz jeśli konsultacje Komisji z władzami zainteresowanych krajów wywozu nie doprowadzą do znalezienia odpowiedniego rozwiązania, należność przywozowa za ryż łuskany objęty kodem CN 100620, przewidziana w art. 11a rozporządzenia (WE) nr 1785/2003, może być zastosowana do przywozu ryżu Basmati, na podstawie art. 11b wymienionego rozporządzenia i na warunkach określonych we wskazanym artykule.
Artykuł 8
Komisja aktualizuje załączniki II i V.
Artykuł 9
Certyfikaty autentyczności i pozwolenia na przywóz ryżu Basmati, wydane przed dniem 1 lipca 2006 r. zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1549/2004, zachowują ważność, a w odniesieniu do produktów przywiezionych w ramach tych pozwoleń stosuje się należność przywozową przewidzianą w art. 1b rozporządzenia (WE) nr 1785/2003.
Artykuł 10
Uchyla się rozporządzenie (WE) nr 1549/2004.
Wszelkie odesłania do art. 2–8 i do załączników II–VI rozporządzenia (WE) nr 1549/2004 rozumiane są jako odesłania do art. 2–8 i do załączników I–V do niniejszego rozporządzenia.
Wszelkie odesłania do załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 1549/2004 rozumiane są jako odesłania do załącznika IIIa do rozporządzenia (WE) nr 1785/2003.
Artykuł 11
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 lipca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 973/2006
z dnia 29 czerwca 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1831/96 otwierające i ustalające zarządzanie wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi w ramach GATT na niektóre owoce i warzywa oraz przetwory owocowe i warzywne od 1996 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 34 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Porozumienie w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Chińską Republiką Ludową zgodnie z art. XXIV:6 i art. XXVIII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT) z 1994 r. [2], zatwierdzone decyzją Rady 2006/398/WE [3], oraz porozumienie w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki zgodnie z art. XXIV:6 i art. XXVIII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT) 1994 [4], zatwierdzone decyzją Rady 2006/333/WE [5], przewidują zwiększenie kontyngentów taryfowych obowiązujących w ramach GATT oraz uruchomienie nowych kontyngentów dla pewnych owoców i warzyw oraz przetworów owocowych i warzywnych.
(2) Od czasu przyjęcia rozporządzenia Komisji (WE) nr 1831/96 [6] kilka z kodów CN wymienionych w załącznikach I–III do przedmiotowego rozporządzenia zostało zmienionych.
(3) W celu uwzględnienia zmienionych i nowych kontyngentów taryfowych oraz zapewnienia jasności należy zastąpić załączniki do rozporządzenia (WE) nr 1831/96.
(4) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1831/96.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetów Zarządzających ds. Świeżych Owoców i Warzyw oraz ds. Przetworów Owocowych i Warzywnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1831/96 wprowadza się następujące zmiany:
1) załącznik I zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku I do niniejszego rozporządzenia;
2) załącznik II zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku II do niniejszego rozporządzenia;
3) załącznik III zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku III do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 974/2006
z dnia 29 czerwca 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 877/2004 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2200/96 w odniesieniu do powiadamiania o cenach odnotowanych na rynkach niektórych świeżych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 28 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik do rozporządzenia Komisji (WE) nr 877/2004 [2] zawiera wykaz reprezentatywnych rynków, na które wprowadzana jest zasadnicza część krajowej produkcji danego produktu w roku gospodarczym lub w jednym z okresów, na jakie rok jest podzielony.
(2) W Niemczech nastąpiło przeniesienie reprezentatywnego rynku marchwi z regionu Schleswig-Holstein do Północnej Nadrenii-Westfalii.
(3) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 877/2004.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Świeżych Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W Załączniku do rozporządzenia (WE) nr 877/2004, w odniesieniu do produktu "Marchew" rynek "Schleswig-Holstein (DE)" zastępuje się rynkiem "Północna Nadrenia-Westfalia (DE)".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 975/2006
z dnia 29 czerwca 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 581/2004 otwierające stały przetarg na refundacje wywozowe dotyczące określonych rodzajów masła oraz rozporządzenie (WE) nr 582/2004 otwierające stały przetarg na refundacje wywozowe dotyczące odtłuszczonego mleka w proszku
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 31 ust. 3 lit. b) i ust. 14,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 1 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 581/2004 [2] i art. 1 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 582/2004 [3] niektóre miejsca przeznaczenia nie zostały objęte możliwością przyznania refundacji wywozowych.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 786/2006 z dnia 24 maja 2006 r. ustalające refundacje wywozowe w odniesieniu do mleka i przetworów mlecznych [4] włączyło od dnia 25 maja 2006 r. Bułgarię i Rumunię do stref przeznaczenia L 20 oraz L 21, obejmujących miejsca przeznaczenia niekwalifikujące się do przyznania refundacji wywozowych.
Należy zatem wyłączyć Bułgarię i Rumunię z możliwości przyznania refundacji wywozowych określonych rozporządzeniem (WE) nr 581/2004 oraz rozporządzeniem (WE) nr 582/2004.
(3) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 581/2004 i rozporządzenie (WE) nr 582/2004.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 1 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 581/2004 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
"Produkty określone w akapicie pierwszym są przeznaczone na wywóz do wszystkich miejsc przeznaczenia z wyłączeniem Andory, Bułgarii, Ceuty i Melilli, Gibraltaru, Rumunii, Stanów Zjednoczonych Ameryki oraz Watykanu.".
Artykuł 2
W art. 1 rozporządzenia (WE) nr 582/2004 ust. 1 otrzymuje następujące brzmienie:
"1.
Stały przetarg został ogłoszony w celu określenia refundacji wywozowych, o których mowa w sekcji 9 załącznika I do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3846/87 [5] na odtłuszczone mleko w proszku w opakowaniach o wadze netto przynajmniej 25 kilogramów i zawierające w tej wadze nie więcej niż 0,5 % substancji niemlecznej objętej kodem produktu ex 0402 10 19 9000 z przeznaczeniem na wywóz do wszystkich miejsc przeznaczenia z wyłączeniem Andory, Bułgarii, Ceuty i Melilli, Gibraltaru, Rumunii, Stanów Zjednoczonych Ameryki oraz Watykanu.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 976/2006
z dnia 29 czerwca 2006 r.
przyjmujące nadzwyczajne środki wspierania rynku wieprzowiny w Niemczech
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2759/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wieprzowiny [1], w szczególności jego art. 20 ust. 1 oraz art. 22 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Z powodu pojawienia się ognisk klasycznego pomoru świń w niektórych regionach produkcji w Niemczech władze Niemiec ustanowiły obszary zapowietrzone i zagrożone zgodnie z art. 9, 10 i 11 dyrektywy Rady 2001/89/WE z dnia 23 października 2001 r. w sprawie wspólnotowych środków zwalczania klasycznego pomoru świń [2].
W związku z powyższym obrót prosiętami i ich transport do tuczarni jest na tych obszarach tymczasowo zakazany.
(2) Ograniczenia swobodnego przepływu towarów wynikające z zastosowania tych środków weterynaryjnych mogą poważnie zagrozić rynkowi wieprzowiny w Niemczech.
W związku z tym należy w ściśle koniecznym okresie przyjąć wyjątkowe środki wsparcia rynku mające zastosowanie jedynie wobec prosiąt pochodzących z bezpośrednio dotkniętych obszarów.
(3) Aby zapobiec dalszemu rozprzestrzenianiu się choroby prosięta hodowane na przedmiotowych obszarach należy wyłączyć z normalnego obrotu i przystąpić do ich przetworzenia na produkty przeznaczone do celów innych niż spożycie przez ludzi zgodnie z art. 3 dyrektywy Rady 90/667/WE z dnia 27 listopada 1990 r. ustanawiającej przepisy weterynaryjne w zakresie usuwania i przetwarzania odpadów zwierzęcych, wprowadzania ich do obrotu oraz zapobiegania obecności czynników chorobotwórczych w paszach wytwarzanych ze zwierząt lub ryb i zmieniającej dyrektywę 90/425/EWG [3] lub usunąć przez spalenie.
(4) Właściwym organom Niemiec należy przyznać pomoc na dostawę prosiąt pochodzących z przedmiotowych obszarów.
(5) Należy przewidzieć, żeby właściwe organy Niemiec zastosowały wszelkie wymagane środki kontroli i nadzoru i odpowiednio poinformowały o tym Komisję.
(6) Ograniczenia w zakresie swobodnego przepływu prosiąt na przedmiotowych obszarach istnieją od kilku tygodni i sytuacja ta prowadzi do znacznego wzrostu wagi zwierząt i, w związku z tym, do sytuacji niedopuszczalnej dla dobrostanu zwierząt.
Niniejsze rozporządzenie powinno być zatem stosowane od dnia 12 czerwca 2006 r.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wieprzowiny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Począwszy od dnia 12 czerwca 2006 r. producenci wieprzowiny mogą korzystać, na swój wniosek, z pomocy przyznawanej przez właściwe organy Niemiec w trakcie dostarczania im:
a) prosiąt objętych kodem CN 01039110 o średniej wadze na partię nie mniejszej niż 8 kg (dalej zwanych "prosiętami odstawionymi od maciory");
b) prosiąt objętych kodem CN 01039110 o średniej wadze na partię nie mniejszej niż 25 kg.
2.
50 % wydatków związanych z pomocą, o której mowa w ust. 1, obejmujących całkowitą maksymalną liczbę 65000 prosiąt, w tym maksymalnie 13000 prosiąt odstawionych od maciory, jest finansowanych z budżetu Wspólnoty.
Artykuł 2
Jedynie zwierzęta hodowane na obszarach zagrożonych znajdujących się w regionach określonych w załączniku I mogą być dostarczane właściwym organom Niemiec, pod warunkiem że środki weterynaryjne ustanowione przez właściwe organy Niemiec mają zastosowanie na tych obszarach w dniu dostawy zwierząt.
Artykuł 3
1.
W dniu dostarczenia właściwym organom Niemiec zwierzęta są przewożone do rzeźni, ważone i poddawane ubojowi w taki sposób, aby zapobiec rozprzestrzenianiu się choroby.
Transport i ubój powinien odbywać się zgodnie z warunkami przewidzianymi w załączniku II.
2.
Zwierzęta są transportowane do zakładu utylizacyjnego i przetwarzane na produkty objęte kodami CN 15010011, 15060000 lub 23011000 zgodnie z art. 3 dyrektywy 90/667/EWG lub usunięte przez spalenie.
3.
Transport zwierząt do rzeźni, ubój i transport do zakładu utylizacyjnego odbywa się pod stałą kontrolą właściwych organów Niemiec.
Artykuł 4
1.
Pomoc określona w art. 1 ust. 1 w odniesieniu do "prosiąt odstawionych od maciory" o średniej wadze na partię nie mniejszej niż 8 kg, ale nieprzekraczającej 12 kg i prosiąt o średniej wadze na partię nie mniejszej niż 25 kg, ale nieprzekraczającej 32 kg, jest obliczana na podstawie ceny za kilogram wskazanej przez niemiecką agencję sporządzającą sprawozdania dotyczące cen (ZMP) w odniesieniu do tygodnia poprzedzającego dostawę prosiąt właściwym organom.
2.
Pomoc dla "prosiąt odstawionych od maciory" o średniej wadze na partię nie mniejszej niż 12 kg nie może przekroczyć pomocy ustalonej zgodnie z ust. 1 niniejszego artykułu w odniesieniu do "prosiąt odstawionych od maciory" o średniej wadze na partię wynoszącej 12 kg.
3.
Pomoc dla prosiąt o średniej wadze na partię nie mniejszej niż 32 kg nie może przekroczyć pomocy ustalonej zgodnie z ust. 1 niniejszego artykułu w odniesieniu do prosiąt o średniej wadze na partię wynoszącej 32 kg.
Artykuł 5
Właściwe organy Niemiec podejmują wszelkie środki konieczne do zapewnienia zgodności z niniejszym rozporządzeniem, a w szczególności z art. 2.
Możliwie jak najwcześniej informują o tym Komisję.
Artykuł 6
Właściwe organy Niemiec w każdą środę przekazują Komisji dotyczącą poprzedniego tygodnia liczbę i całkowitą masę prosiąt odstawionych od maciory i pozostałych prosiąt dostarczonych zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
Artykuł 7
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 977/2006
z dnia 29 czerwca 2006 r.
ustalające maksymalny poziom refundacji wywozowej do masła w ramach stałego zaproszenia do składania ofert przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 581/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/99 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 31 ust. 3, akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 581/2004 z dnia 26 marca 2004 r. w sprawie stałego zaproszenia do składania ofert przetargowych odnośnie do refundacji wywozowych do niektórych rodzajów masła [2] przewiduje otwarcie stałego przetargu.
(2) Zgodnie z art. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 580/2004 z dnia 26 marca 2004 r. ustanawiającym procedurę przetargową dotyczącą refundacji wywozowych do niektórych przetworów mlecznych [3] oraz po dokonaniu analizy ofert przedstawionych w odpowiedzi na ten przetarg, stosowne jest ustalenie maksymalnego poziomu refundacji wywozowej w okresie przetargowym kończącym się dnia 27 czerwca 2006 r.
(3) Komitet Zarządzający ds. Mleka i Przetworów Mlecznych nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W ramach stałego przetargu otwartego rozporządzeniem (WE) nr 581/2004 w okresie przetargowym kończącym się dnia 27 czerwca 2006 r. maksymalne kwoty refundacji dla produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 niniejszego rozporządzenia ustala się w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 30 czerwca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 978/2006
z dnia 29 czerwca 2006 r.
w sprawie nieprzyznawania refundacji wywozowych dla mleka odtłuszczonego w proszku w ramach stałego zaproszenia do składania ofert przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 582/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/99 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności trzeci akapit jego art. 31 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 582/2004 z dnia 26 marca 2004 r., otwierające stałe zaproszenie do składania ofert w celu uzyskania refundacji wywozowych do niektórych rodzajów masła [2] przewiduje, iż powyższy przetarg będzie miał stały charakter.
(2) Zgodnie z art. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 580/2004 z dnia 26 marca 2004 r. ustanawiającym procedurę przetargową dotyczącą refundacji wywozowych do niektórych przetworów mlecznych [3] oraz po dokonaniu analizy ofert przedstawionych w odpowiedzi na ten przetarg, stosowne jest nieprzyznawanie żadnych refundacji w okresie przetargowym kończącym się dnia 27 czerwca 2006 r.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W ramach stałego przetargu otwartego rozporządzeniem (WE) nr 582/2004, nie przewiduje się w okresie przetargowym kończącym się dnia 27 czerwca 2006 r. żadnej refundacji dla produktów i krajów przeznaczenia wymienionych w art. 1 ust. 1 niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 979/2006
z dnia 29 czerwca 2006 r.
ustalające refundacje wywozowe do cukru białego i cukru surowego w stanie nieprzetworzonym
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 27 ust. 5 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 27 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, różnica między notowaniami lub cenami na rynku światowym produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. a) wymienionego rozporządzenia a cenami tych produktów we Wspólnocie może być pokryta przez refundacje wywozowe.
(2) Zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, refundacje do cukrów białego i surowego, niedenaturowanych i wywiezionych w stanie nieprzetworzonym muszą zostać ustalone przy uwzględnieniu sytuacji na rynku wspólnotowym i rynku światowym cukru, i w szczególności elementów kalkulacji cen i kosztów, o których mowa w art. 28 wymienionego rozporządzenia.
Zgodnie z tym samym artykułem, należy również uwzględnić gospodarcze aspekty proponowanego wywozu.
(3) W odniesieniu do cukru surowego, refundację należy ustalić dla jakości standardowej, która jest określona w załączniku I, pkt II rozporządzenia (WE) nr 1260/2001. Wymieniona refundacja jest ponadto ustalana zgodnie z art. 28 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001. Cukier krystaliczny został określony w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 2135/95 z dnia 7 września 1995 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania przyznawania refundacji wywozowych w sektorze cukru [2]. Kwotę tak obliczonej refundacji w odniesieniu do cukrów aromatyzowanych lub zawierających substancje barwiące należy zastosować do ich zawartości sacharozy, zatem należy ją ustalać w odniesieniu na 1 % tej zawartości.
(4) W przypadkach szczególnych kwota refundacji może być ustalona w instrumentach prawnych innego typu.
(5) Refundację należy ustalać co dwa tygodnie.
Można ją zmieniać w tym odstępie czasowym.
(6) Art. 27 ust. 5 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 przewiduje, że sytuacja na rynku światowym lub specyficzne wymagania pewnych rynków mogą uczynić koniecznym zróżnicowanie refundacji do produktów określonych w art. 1 wymienionego rozporządzenia w zależności od ich miejsca przeznaczenia.
(7) Znaczący i szybki wzrost preferencyjnego przywozu cukru pochodzącego z zachodnich krajów bałkańskich od początku 2001 r., oraz wywozu cukru ze Wspólnoty do tych krajów wydaje się być istotnie sztuczny.
(8) Aby uniknąć wszelkiego nadużycia w związku z ponownym przywozem do Wspólnoty produktów w sektorze cukru, dla których przyznano refundację wywozową, należy nie ustalać refundacji do produktów, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu w odniesieniu do wszystkich zachodnich krajów bałkańskich.
(9) Biorąc pod uwagę te informacje i aktualną sytuację na rynkach w sektorze cukru, a w szczególności notowania lub ceny cukru we Wspólnocie i na rynku światowym, należy ustalić refundację w odpowiedniej wysokości.
(10) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje, które przyznaje się do wywozu produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, w stanie nieprzetworzonym i niedenaturowanych, ustalone są zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 30 czerwca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 980/2006
z dnia 29 czerwca 2006 r.
ustalające refundacje wywozowe do syropów i niektórych innych produktów w sektorze cukru, wywożonych w stanie nieprzetworzonym
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 27 ust. 5 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 27 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, różnica między notowaniami lub cenami na rynku światowym produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. d) wymienionego rozporządzenia, a cenami tych produktów we Wspólnocie może być pokryta przez refundacje wywozowe.
(2) Zgodnie z art. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2135/95 z dnia 7 września 1995 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania przyznawania refundacji wywozowych w sektorze cukru [2], refundacja za 100 kg produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, będących przedmiotem wywozu, równa jest kwocie podstawowej pomnożonej przez zawartość sacharozy, powiększoną, jeżeli właściwe, o zawartość innych cukrów przemienionych na sacharozę. Tę zawartość sacharozy, stwierdzoną w odniesieniu do rozpatrywanego produktu, określa się zgodnie z przepisami art. 3 rozporządzenia (WE) nr 2135/95.
(3) Zgodnie z przepisami art. 30 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, podstawowa kwota refundacji w odniesieniu do sorbozy wywożonej w stanie nieprzetworzonym musi być równa podstawowej kwocie refundacji, pomniejszonej o jedną setną refundacji produkcyjnej obowiązującej, zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1265/2001 z dnia 27 czerwca 2001 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/2001 w odniesieniu do przyznawania refundacji produkcyjnych do niektórych produktów cukrowych stosowanych w przemyśle chemicznym [3], w odniesieniu do produktów wymienionych w Załączniku do tego ostatniego rozporządzenia.
(4) Zgodnie z przepisami art. 30 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, w odniesieniu do pozostałych produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. d) wymienionego rozporządzenia, wywożonych w stanie nieprzetworzonym, podstawowa kwota refundacji musi być równa jednej setnej kwoty ustalonej, biorąc pod uwagę różnicę między ceną interwencyjną dla cukru białego, obowiązującą w strefach Wspólnoty bez deficytu w trakcie miesiąca, dla którego została ustalona kwota podstawowa a notowaniami lub cenami cukru białego, stwierdzonymi na rynku światowym, oraz konieczność ustanowienia równowagi między wykorzystaniem produktów podstawowych Wspólnoty w celu wywozu produktów przetworzonych w przeznaczeniu do państw trzecich a wykorzystaniem produktów z tych krajów, dopuszczonych do obrotu na mocy ustaleń o uszlachetnianiu czynnym.
(5) W myśl art. 30 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, stosowanie kwoty podstawowej może być ograniczone do niektórych produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. d) wymienionego rozporządzenia.
(6) W myśl art. 27 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, istnieje możliwość zastosowania refundacji wywozowej do wywozu w stanie nieprzetworzonym produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. f), g) i h) wymienionego rozporządzenia. Poziom refundacji musi być określony dla 100 kg suchej masy, biorąc pod uwagę w szczególności refundację stosowaną do wywozu produktów określonych kodem CN 17023091, refundację stosowaną do wywozu produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 oraz aspekty gospodarcze proponowanego wywozu. W odniesieniu do produktów, o których mowa w lit. f) i g) wymienionego ust. 1, refundacji udziela się tylko produktom odpowiadającym warunkom określonym w art. 5 rozporządzenia (WE) nr 2135/95, a w odniesieniu do produktów, o których mowa w lit. h), refundacji udziela się tylko produktom odpowiadającym warunkom określonym w art. 6 rozporządzenia (WE) nr 2135/95.
(7) Wyżej wymienione refundacje muszą być ustalone raz na miesiąc. Mogą być zmieniane w tym odstępie czasowym.
(8) Artykuł 27 ust. 5 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 przewiduje, że sytuacja na rynku światowym lub specyficzne wymagania pewnych rynków mogą uczynić koniecznym zróżnicowanie refundacji do produktów określonych w art. 1 wymienionego rozporządzenia w zależności od ich miejsca przeznaczenia.
(9) Znaczący i szybki wzrost preferencyjnego przywozu cukru pochodzącego z zachodnich krajów bałkańskich od początku 2001 r., oraz wywozu cukru ze Wspólnoty do tych krajów wydaje się być istotnie sztuczny.
(10) Aby uniknąć wszelkiego nadużycia w związku z ponownym przywozem do Wspólnoty produktów w sektorze cukru, dla których przyznano refundację wywozową, nie należy ustalać refundacji do produktów, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu w odniesieniu do wszystkich zachodnich krajów bałkańskich.
(11) Biorąc pod uwagę te informacje, należy ustalić refundacje do rozpatrywanych produktów w odpowiedniej wysokości.
(12) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje, które przyznaje się do wywozu w stanie nieprzetworzonym produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. d), f), g) i h) rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, ustalone są zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 30 czerwca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 981/2006
z dnia 29 czerwca 2006 r.
ustalające maksymalne kwoty refundacji wywozowej do cukru białego przeznaczonego do niektórych państw trzecich w ramach 31. przetargu częściowego wykonanego w ramach stałego przetargu przewidzianego przez rozporządzenie (WE) nr 1138/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 27 ust. 5 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1138/2005 z dnia 15 lipca 2005 r. w sprawie stałego przetargu ustalającego opłaty wyrównawcze i/lub refundacje wywozowe do cukru białego na rok gospodarczy 2005/2006 [2] przystępuje się do przetargów częściowych w sprawie wywozu wspomnianego cukru do niektórych państw trzecich.
(2) Zgodnie z art. 9 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1138/2005, jeżeli właściwe, ustala się maksymalną kwotę refundacji wywozowej dla rozpatrywanego przetargu częściowego, biorąc pod uwagę w szczególności sytuację i przewidywany rozwój rynku cukru we Wspólnocie i na rynku światowym.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W 31. przetargu częściowym na cukier biały, wykonanym zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1138/2005, maksymalną kwotę refundacji wywozowej ustala się w wysokości 29,877 EUR/100 kg.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 30 czerwca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 982/2006
z dnia 29 czerwca 2006 r.
ustalające stawki refundacji do niektórych produktów zbożowych i ryżu wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
Uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1785/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [2], w szczególności jego art. 14 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 13 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 oraz art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003 stanowią, że różnica między notowaniami lub cenami produktów wymienionych w art. 1 każdego z tych rozporządzeń na rynku światowym a cenami wewnątrz Wspólnoty może zostać pokryta refundacją wywozową.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1043/2005 z dnia 30 czerwca 2005 r. wdrażające rozporządzenie Rady (WE) nr 3448/93 w odniesieniu do systemu przyznawania refundacji wywozowych do niektórych produktów rolnych wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu oraz kryteria ustalania wysokości sum takich refundacji [3], określa produkty, dla których należy ustalić stawkę refundacji stosowaną w przypadku, jeśli produkty te są wywożone jako towary wymienione odpowiednio w załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 lub w załączniku IV do rozporządzenia (WE) nr 1785/2003.
(3) Zgodnie z art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1043/2005, stawkę refundacji na 100 kilogramów każdego z omawianych produktów podstawowych ustala się co miesiąc.
(4) Ustalenie z wyprzedzeniem wysokich stawek refundacji może zagrozić zobowiązaniom podjętym w odniesieniu do refundacji, które mogą zostać przyznane do wywozów produktów rolnych należących do towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu.
W takich sytuacjach, niezbędne jest zatem podjęcie środków ostrożności, nie stanowiąc jednak przeszkody dla zawierania umów długoterminowych.
Ustalenie specjalnej stawki refundacji dla celów ustalenia refundacji z wyprzedzeniem jest środkiem, który pozwala na osiągnięcie tych różnych celów.
(5) Uwzględniając porozumienie pomiędzy Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki w sprawie wywozów produktów z ciasta makaronowego ze Wspólnoty do Stanów Zjednoczonych, przyjęte decyzją Rady 87/482/EWG [4], niezbędne jest zróżnicowanie refundacji do produktów objętych kodami CN 19021100 i 190219 ze względu na ich miejsce przeznaczenia.
(6) Zgodnie z art. 15 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 1043/2005, należy ustalić obniżoną stawkę refundacji wywozowej, uwzględniając wysokość mającej zastosowanie refundacji wywozowej, zgodnie z rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 1722/93 [5], dla rozpatrywanych produktów podstawowych, stosowaną w zakładanym okresie wytworzenia towarów.
(7) Napoje alkoholowe uważane są za mniej wrażliwe na cenę zbóż stosowanych do produkcji tych napojów.
Niemniej jednak, Protokół 19 do Aktu Przystąpienia Zjednoczonego Królestwa, Irlandii i Danii stanowi, że należy uchwalić środki niezbędne w celu ułatwienia stosowania zbóż wspólnotowych do produkcji napojów alkoholowych pozyskiwanych ze zbóż.
Konieczne jest zatem dostosowanie stawki refundacji stosowanej odpowiednio do zbóż wywożonych jako napoje alkoholowe.
(8) Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Stawki refundacji stosowane do produktów podstawowych wymienionych w załączniku A do rozporządzenia (WE) nr 1043/2005 i w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 lub w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003 i wywożonych jako towary wymienione odpowiednio w załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 lub w załączniku IV do rozporządzenia (WE) nr 1785/2003, ustala się na poziomie podanym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 30 czerwca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 983/2006
z dnia 29 czerwca 2006 r.
ustalające stawki refundacji mające zastosowanie do niektórych przetworów mlecznych wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 15 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 31 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 31 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 przewiduje, że różnice między cenami produktów objętych art. 1 lit. a), b), c), d), e) i g) tego rozporządzenia na światowym rynku a cenami we Wspólnocie mogą być pokryte refundacją wywozową.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1043/2005 z dnia 30 czerwca 2005 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 3448/93 w odniesieniu do systemu przyznawania refundacji wywozowych dla niektórych produktów rolnych wywożonych w postaci towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu oraz kryteriów dla ustalania wysokości kwot takich refundacji [2] określa produkty, w stosunku do których ustala się stawkę refundacji, którą stosuje się dla tych produktów wywożonych jako towary objęte załącznikiem II do rozporządzenia (WE) nr 1255/1999.
(3) Zgodnie z art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1043/2005 stawkę refundacji na 100 kilogramów danych produktów podstawowych ustala się co miesiąc.
(4) Jednakże w przypadku niektórych przetworów mlecznych wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu istnieje niebezpieczeństwo naruszenia podjętych zobowiązań dotyczących wcześniejszego ustalania wysokich stawek refundacji.
Dlatego konieczne jest podjęcie stosownych środków ostrożności, aby zapobiec takiemu niebezpieczeństwu nie wykluczając przy tym zawierania długoterminowych kontraktów.
Ustanowienie konkretnych stawek na wcześniejsze ustalanie refundacji dotyczących tych produktów powinno umożliwić osiągnięcie tych dwóch celów.
(5) Artykuł 15 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1043/2005 przewiduje, że przy ustalaniu stawek refundacji należy uwzględnić w stosownych przypadkach refundacje produkcyjne, pomoc finansową oraz inne środki o skutku równoważnym, stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich zgodnie z rozporządzeniem w sprawie wspólnej organizacji rynku danego produktu w odniesieniu do produktów podstawowych objętych załącznikiem I do rozporządzenia (WE) nr 1043/2005 lub do produktów powiązanych.
(6) Artykuł 12 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 przewiduje wypłatę pomocy w odniesieniu do mleka odtłuszczonego przetworzonego na kazeinę wyprodukowanego na terenie Wspólnoty, pod warunkiem że wymienione mleko i wyprodukowana z niego kazeina spełniają odpowiednie standardy.
(7) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1898/2005 z dnia 9 listopada 2005 r. ustanawiające szczegółowe zasady wprowadzenia w życie rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do środków w zakresie zbytu śmietanki, masła i masła skoncentrowanego na rynku Wspólnoty [3] przewiduje, że masło i śmietana po obniżonych cenach powinny być udostępnione dla przemysłu produkującego niektóre towary.
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Stawki refundacji obowiązujące w odniesieniu do produktów podstawowych objętych załącznikiem I do rozporządzenia (WE) nr 1043/2005 i art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 oraz wywożonych jako towary objęte załącznikiem II do rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 ustala się zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 30 czerwca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 984/2006
z dnia 29 czerwca 2006 r.
ustalające stawki refundacji do niektórych produktów sektora cukru wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku cukru [1], w szczególności jego art. 27 ust. 5 lit. a) oraz ust. 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 27 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 stanowi, iż różnica między cenami na rynku światowym produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 lit. a), c), d), f), g) i h) tego rozporządzenia a cenami wewnątrz Wspólnoty może zostać pokryta refundacją wywozową, gdy produkty te są wywożone jako towary wymienione w załączniku V do wymienionego rozporządzenia.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1043/2005 z dnia 30 czerwca 2005 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 3448/93 w odniesieniu do systemu przyznawania refundacji wywozowych dla niektórych produktów rolnych wywożonych w postaci towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu oraz kryteriów dla ustalania wysokości kwot takich refundacji [2], określa produkty, dla których należy ustalić stawkę refundacji, stosowaną w przypadku, gdy produkty te są wywożone jako towary wymienione w załączniku V do rozporządzenia (WE) nr 1260/2001.
(3) Zgodnie z art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1043/2005, stawkę refundacji ustala się co miesiąc na 100 kg każdego z rozpatrywanych produktów podstawowych.
(4) Artykuł 27 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 stanowi, że refundacja wywozowa do produktu będącego składnikiem towaru nie może być wyższa niż ta obowiązująca w stosunku do tego samego produktu wywożonego bez dalszego przetwarzania.
(5) Zważywszy na fakt, iż obecnie niemożliwe jest określenie sytuacji na rynku w ciągu kilku następnych miesięcy, refundacje, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu, mogą być ustalone z wyprzedzeniem.
(6) Ustalenie z wyprzedzeniem wysokich stawek refundacji może zagrozić zobowiązaniom podjętym w odniesieniu do refundacji, które mogą zostać przyznane do wywozów produktów rolnych należących do towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu.
W takich sytuacjach, niezbędne jest zatem zastosowanie środków ostrożności, nie stanowiąc jednak przeszkody dla zawierania umów długoterminowych.
Ustalenie określonej stawki refundacji dla celów ustalenia refundacji z wyprzedzeniem jest środkiem, który pozwala na osiągnięcie tych różnych celów.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Stawki refundacji stosowane do produktów podstawowych wymienionych w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 1043/2005 i w art. 1 ust. 1 oraz ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 i wywożonych jako towary wymienione w załączniku V do rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, ustala się na poziomie podanym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 30 czerwca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 985/2006
z dnia 29 czerwca 2006 r.
ustalające refundacje wywozowe dla produktów przetworzonych na bazie zbóż i ryżu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1785/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [2], w szczególności jego art. 14 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W myśl art. 13 rozporządzenia Rady (WE) nr 1784/2003 i art. 14 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003, różnica między notowaniami lub cenami na rynku światowym produktów, o których mowa w art. 1 tych rozporządzeń, a cenami tych produktów we Wspólnocie może być pokryta przez refundacje wywozowe.
(2) Na mocy art. 14 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003 refundacje powinny być ustalane z uwzględnieniem, z jednej strony, istniejącej sytuacji i przyszłych tendencji pod względem cen i dostępności zbóż, ryżu i ryżu łamanego na rynku Wspólnoty, a z drugiej – cen zbóż, ryżu, ryżu łamanego i produktów sektora zbożowego na rynku światowym.
Na mocy tych samych artykułów należy także zapewnić na rynku zbożowym i ryżowym równowagę i naturalny rozwój cen i handlu, a ponadto uwzględniać ekonomiczne aspekty przewidywanych wywozów oraz potrzebę unikania zakłóceń na rynku Wspólnoty.
(3) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1518/95 [3] w sprawie systemu przywozu i wywozu produktów przetworzonych na bazie zbóż i ryżu, określiło w art. 4 szczególne kryteria, jakie należy uwzględnić przy wyliczaniu refundacji dla tych produktów.
(4) Należy różnicować refundacje dla niektórych produktów przetworzonych w zależności od zawartości w tych produktach popiołów, surowego błonnika, łusek, białka, tłuszczu lub skrobi, ponieważ zawartość ta jest szczególnie znaczącym wskaźnikiem ilości produktu podstawowego rzeczywiście obecnego w produkcie przetworzonym.
(5) Jeśli chodzi o maniok i inne korzenie oraz bulwy roślin tropikalnych, jak również wytworzone z nich mąki, ekonomiczny aspekt ich wywozu, jaki można przewidywać, biorąc przede wszystkim pod uwagę charakter i pochodzenie tych produktów, nie uzasadnia aktualnie potrzeby ustalania refundacji wywozowej.
W odniesieniu do niektórych produktów przetworzonych na bazie zbóż, niewielkie znaczenie udziału Wspólnoty w handlu światowym nie wymaga aktualnie ustalania refundacji wywozowej.
(6) Sytuacja na rynku światowym lub szczególne wymagania niektórych rynków mogą spowodować konieczność zróżnicowania refundacji w odniesieniu do niektórych produktów, w zależności od ich miejsca przeznaczenia.
(7) Refundację należy ustalać raz na miesiąc. W tym odstępie czasu może ona zostać zmieniona.
(8) Niektóre produkty przetworzone na bazie kukurydzy mogą być poddane obróbce termicznej, która stwarza ryzyko przyznania refundacji nieodpowiadającej jakości produktu.
Należy uściślić, że produkty te, zawierające wstępnie żelatynizowaną skrobię, nie mogą korzystać z refundacji wywozowej.
(9) Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje wywozowe dla produktów, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1518/95, ustala się w wysokości podanej w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 30 czerwca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 986/2006
z dnia 29 czerwca 2006 r.
ustalające refundacje wywozowe do mieszanek paszowych pochodzenia zbożowego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W myśl art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 różnica między notowaniami lub cenami produktów, o których mowa w art. 1 wyżej wymienionego rozporządzenia, na rynku światowym a cenami tych produktów we Wspólnocie może być pokryta refundacją wywozową.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1517/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 w odniesieniu do ustaleń dotyczących wywozu i przywozu mieszanek paszowych pochodzenia zbożowego oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1162/95 ustanawiające specjalne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na przywóz i wywóz w sektorze zbóż i ryżu [2] określiło w art. 2 szczególne kryteria, jakie należy uwzględnić przy wyliczaniu refundacji do tych produktów.
(3) Przy wyliczaniu należy także uwzględnić zawartość produktów zbożowych.
Dla uproszczenia, refundacja powinna być wypłacana do dwóch kategorii "produktów zbożowych", a więc po pierwsze – kukurydzy, zboża najpowszechniej używanego do produkcji mieszanek paszowych wywożonych, i produktów na bazie kukurydzy, a po drugie – "innych zbóż", które są produktami zbożowymi kwalifikującymi się do przyznania refundacji, z wyłączeniem kukurydzy i produktów na bazie kukurydzy.
Refundacja powinna być przyznana ze względu na ilość produktu zbożowego zawartego w mieszance paszowej.
(4) Ponadto kwota refundacji powinna także uwzględniać możliwości i warunki sprzedaży tych produktów na rynku światowym, potrzebę uniknięcia zakłóceń na rynku wspólnotowym i ekonomiczny aspekt wywozu.
(5) Obecna sytuacja na rynku zbóż, a w szczególności perspektywy zaopatrzenia, uzasadniają zniesienie wszelkich refundacji dotyczących wywozu.
(6) Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje wywozowe do mieszanek paszowych, objętych rozporządzeniem (WE) nr 1784/2003 i podlegających rozporządzeniu (WE) nr 1517/95, ustala się zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 30 czerwca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 987/2006
z dnia 29 czerwca 2006 r.
ustalające refundacje produkcyjne w sektorze zbóż
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 8 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1722/93 z dnia 30 czerwca 1993 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzeń Rady (EWG) nr 1766/82 i (EWG) nr 1418/76 dotyczące refundacji produkcyjnych w sektorach zbóż i ryżu, odpowiednio [2], określiło warunki przyznawania refundacji produkcyjnych.
Podstawa wyliczenia została określona w art. 3 tego rozporządzenia.
Tak wyliczona refundacja, zróżnicowana, w razie potrzeby, dla skrobi ziemniaczanej, powinna być ustalana raz w miesiącu i może być zmieniana, jeśli ceny kukurydzy i/lub pszenicy ulegną znaczącej zmianie.
(2) W celu określenia dokładnej kwoty do wypłaty przy wyliczaniu ustalanych przez niniejsze rozporządzenie refundacji produkcyjnych należy użyć współczynników podanych w załączniku II do rozporządzenia (EWG) nr 1722/93.
(3) Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundację produkcyjną wyrażoną na tonę skrobi kukurydzianej o której mowa w art. 3 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1722/93, ustala się w wysokości:
a) 15,82 EUR/t dla skrobi kukurydzianej, pszennej i jęczmiennej;
b) 22,08 EUR/t dla skrobi ziemniaczanej.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 30 czerwca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 988/2006
z dnia 29 czerwca 2006 r.
ograniczające okres ważności pozwoleń na wywóz niektórych produktów przetworzonych na bazie zbóż
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 9,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1342/2003 z dnia 28 lipca 2003 r. ustanawiające specjalne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na przywóz i wywóz w sektorze zbóż i ryżu [2], w szczególności jego art. 7 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 7 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1342/2003 ustala okres ważności pozwoleń na wywóz, w szczególności dla produktów przetworzonych na bazie kukurydzy. Ten okres ważności jest ustalony do końca czwartego miesiąca, licząc od miesiąca wydania pozwolenia, a ustala się go w zależności od potrzeb rynku i konieczności właściwego zarządzania.
(2) Aktualna sytuacja na rynku kukurydzy sprawia, że pożądane jest ograniczenie wydawania pozwoleń w celu niewykorzystywania ilości przeznaczonych na następny sezon.
Pozwolenia, które zostaną wydane w najbliższych miesiącach, powinny być zarezerwowane dla wywozów dokonywanych przed dniem 8 września 2006 r.
W tym celu konieczne jest czasowe ograniczenie okresu ważności pozwoleń na wywóz, jakie będą wydane do realizacji przed dniem 7 września 2006 r.; należy więc zastosować czasowe odstępstwo od postanowień art. 7 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1342/2003.
(3) W celu zapewnienia dobrego zarządzania rynkiem i uniknięcia spekulacji należy przewidzieć, że odnośnie do niektórych pozwoleń na wywóz produktów przetworzonych na bazie kukurydzy powinno się wypełnić celne formalności wywozowe najpóźniej do dnia 7 września 2006 r., tak w ramach wywozu bezpośredniego, jak i wywozu realizowanego w ramach systemu przewidzianego przez art. 4 i 5 rozporządzenia Rady (EWG) nr 565/80 z dnia 4 marca 1980 r. w sprawie zaliczek na poczet refundacji wywozowych produktów rolnych [3]. Ograniczenie to wprowadza odstępstwo od postanowień art. 28 ust. 6 i art. 29 ust. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/1999 z dnia 15 kwietnia 1999 r., ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych [4].
(4) Dla uniknięcia ryzyka zakłóceń na rynku zastosowanie środków przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu powinno zbiec się z jego wejściem w życie.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Niezależnie od postanowień art. 7 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1342/2003, okres ważności pozwoleń na wywóz produktów wymienionych w załączniku I, o których wydanie występowano w okresie od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia do dnia 31 sierpnia 2006 r., ogranicza się do dnia 7 września 2006 r.
2.
Formalności celne wywozowe dla wyżej wymienionych pozwoleń powinny być dokonane najpóźniej dnia 7 września 2006 r.
Tę graniczną datę stosuje się także wobec formalności, o których mowa w art. 32 rozporządzenia (WE) nr 800/1999, w odniesieniu do produktów objętych systemem rozporządzenia (EWG) nr 565/80, w oparciu o te pozwolenia.
W rubryce 22. tych pozwoleń wnosi się jedną z uwag wymienionych w załączniku II.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 30 czerwca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 989/2006
z dnia 30 czerwca 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 990/2006
z dnia 30 czerwca 2006 r.
otwierające stałe przetargi na wywóz zbóż znajdujących się w posiadaniu agencji interwencyjnych państw członkowskich
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze zbóż [1], w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2131/93 [2] ustanawia procedury i warunki sprzedaży zbóż znajdujących się w posiadaniu agencji interwencyjnych.
(2) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3002/92 [3] ustanawia wspólne szczegółowe zasady przeprowadzania kontroli wykorzystania i/lub przeznaczenia produktów pochodzących z interwencji.
(3) Ze względu na obecną sytuację na rynku zbóż, uwzględniając ilości zbóż dostępne w agencjach interwencyjnych oraz perspektywy dla wywozu wspomnianych zbóż do państw trzecich, uzasadnione jest ogłoszenie stałych przetargów na wywóz zbóż znajdujących się w posiadaniu agencji interwencyjnych państw członkowskich.
Każdy z nich należy traktować jako osobny przetarg.
(4) Konieczne jest ustalenie szczególnych zasad nadzoru dostosowanych do sektora zbóż, aby zapewnić prawidłowe wykonanie operacji i kontrolę nad nimi.
W tym celu należy przewidzieć system zabezpieczeń zapewniających realizację celów określonych w prawodawstwie, równocześnie unikając nadmiernych obciążeń dla podmiotów gospodarczych.
(5) Należy również ustalić odstępstwa od niektórych przepisów, w szczególności od przepisów rozporządzenia (EWG) nr 2131/93 dotyczących cen do zapłaty, terminów składania ofert przetargowych oraz wysokości zabezpieczenia, oraz od przepisów rozporządzenia (EWG) nr 3002/92 dotyczących adnotacji wymaganych na pozwoleniu wywozowym, poleceń wycofania oraz w stosownym wypadku, formularza T5.
(6) Aby zapobiec ponownemu przywozowi, wywóz w ramach przetargu otwartego zgodnie z niniejszym rozporządzeniem należy ograniczyć do określonych państw trzecich.
(7) W art. 7 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93 określono, że agencja interwencyjna zwraca oferentowi koszty najtańszego transportu między miejscem składowania i miejscem załadunku w porcie lub miejscem wyjścia, do którego można dotrzeć przy najmniejszych kosztach transportu. W przypadku państw członkowskich, które nie mają portów morskich, w art. 7 ust. 2a tego samego rozporządzenia przewidziano możliwość zwrotu przez agencję interwencyjną najniższych kosztów transportu między miejscem składowania a faktycznym miejscem wyjścia znajdującym się poza ich terytorium, do określonego pułapu. Należy zastosować ten przepis do odpowiednich państw członkowskich oraz określić warunki jego stosowania.
(8) W celu skutecznego zarządzania systemem należy przewidzieć przekazywanie wymaganych przez Komisję informacji drogą elektroniczną.
(9) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Agencje interwencyjne państw członkowskich wymienione w załączniku I przystępują do stałych przetargów na wywóz wszystkich rodzajów zbóż, znajdujących się w ich posiadaniu, zgodnie z warunkami określonymi w rozporządzeniu (EWG) nr 2131/93, jeżeli niniejsze rozporządzenie nie stanowi inaczej.
Maksymalne ilości różnych rodzajów zbóż objęte przedmiotowymi przetargami znajdują się w załączniku I.
2.
W przypadku pszenicy zwyczajnej i żyta, każdy przetarg obejmuje maksymalną ilość wywożoną do wszystkich państw trzecich, z wyjątkiem Albanii, Bośni i Hercegowiny, Bułgarii, Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii, Czarnogóry, Chorwacji, Liechtensteinu, Rumunii, Serbii [4] oraz Szwajcarii.
W przypadku jęczmienia, każdy przetarg obejmuje maksymalną ilość do wywozu do państw trzecich, z wyjątkiem Albanii, Bośni i Hercegowiny, Bułgarii, Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii, Chorwacji, Czarnogóry, Kanady, Liechtensteinu, Meksyku, Rumunii, Serbii [4], Stanów Zjednoczonych oraz Szwajcarii.
Artykuł 2
1.
W przypadku wywozów realizowanych z tytułu niniejszego rozporządzenia nie stosuje się żadnych refundacji, podatków eksportowych ani miesięcznych podwyżek.
2. Artykuł 8 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93 nie ma zastosowania.
3.
Na zasadzie odstępstwa od art. 16 akapit trzeci rozporządzenia (EWG) nr 2131/93, cenę podaną w ofercie uważa się za cenę do zapłaty za wywóz, bez podwyżek miesięcznych.
4. W przypadku Republiki Czeskiej, Luksemburga, Węgier, Austrii i Słowacji najniższe koszty transportu między miejscem składowania a faktycznym miejscem wyjścia znajdującym się poza ich terytorium są zwracane przez agencję interwencyjną zgodnie z art. 7 ust. 2a rozporządzenia (EWG) nr 2131/93, do limitu określonego w ogłoszeniu o przetargu.
Artykuł 3
1.
Pozwolenia na wywóz są ważne od daty wydania w rozumieniu art. 9 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93 do końca następującego po niej czwartego miesiąca.
2.
Ofertom złożonym w ramach każdego przetargu otwartego niniejszym rozporządzeniem nie muszą towarzyszyć wnioski o wydanie pozwoleń na wywóz, sporządzane zgodnie z art. 49 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1291/2000 [5].
Artykuł 4
1. Na zasadzie odstępstwa od art. 7 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93, termin składania ofert w pierwszym przetargu częściowym wygasa dnia 6 lipca 2006 r. o godz. 9.00 (czasu lokalnego obowiązującego w Brukseli).
Termin przedstawienia ofert w odniesieniu do przetargów częściowych upływa w każdy czwartek o godzinie 9.00 (czasu lokalnego obowiązującego w Brukseli), z wyjątkiem dnia 3 sierpnia 2006 r., 17 sierpnia 2006 r., 24 sierpnia 2006 r., 2 listopada 2006 r., 28 grudnia 2006 r., 5 kwietnia 2007 r. i 17 maja 2007 r., przypadających w tygodniach, w których nie prowadzi się żadnych przetargów.
Termin składania ofert w ostatnim przetargu częściowym upływa dnia 28 czerwca 2007 r. o godzinie 9.00 (czasu lokalnego obowiązującego w Brukseli).
2.
Oferty należy przekazać zainteresowanym agencjom interwencyjnym, których dane kontaktowe umieszczone są w załączniku I.
Artykuł 5
Zainteresowana agencja interwencyjna, podmiot składujący i oferent, którego ofertę przyjęto, przystępują, na wniosek tego ostatniego, za wspólną zgodą, przed wyprowadzeniem lub w chwili wyprowadzenia z magazynu zgodnie z wyborem oferenta, do pobrania próbek kontrolnych z częstotliwością co najmniej jednej próbki na 500 ton, i do ich analizy.
Każda agencja interwencyjna może być reprezentowana przez pełnomocnika, pod warunkiem że on sam nie jest podmiotem składującym.
Pobieranie próbek kontrolnych i ich analiza wykonywane są w terminie siedmiu dni roboczych od daty złożenia wniosku oferenta lub w terminie trzech dni roboczych, jeśli pobranie próbek następuje w chwili wyprowadzenia towaru z magazynu.
W przypadku sporu wyniki analiz przekazuje się Komisji drogą elektroniczną.
Artykuł 6
1.
Oferent, którego ofertę przyjęto, musi przyjąć partię taką, jaka jest, jeśli wynik ostateczny analiz wykonanych na próbkach wykazuje jakość:
a) wyższą od zgłoszonej w ogłoszeniu o przetargu;
b) wyższą od cech minimalnych wymaganych w interwencji, ale niższą od jakości opisanej w ogłoszeniu o przetargu, pozostając jednak w granicach odchylenia nie przekraczającego następujących wartości:
- 1 kilogram na hektolitr ciężaru właściwego, który jednak nie może być niższy niż 75 kilogramów na hektolitr pszenicy zwyczajnej, 64 kilogramy na hektolitr jęczmienia i 68 kilogramów na hektolitr żyta,
- jeden punkt procentowy w zakresie zawartości wilgoci,
- pół punktu procentowego na zanieczyszczenia, o których mowa odpowiednio w punktach B.2 i B.4 załącznika I do rozporządzenia Komisji (WE) nr 824/2000 [6],
- pół punktu procentowego na zanieczyszczenia, o których mowa w punkcie B.5 załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 824/2000, jednak bez zmiany dopuszczalnego procentu ziaren szkodliwych i sporyszu.
2.
Jeśli wynik ostateczny analiz wykonanych na próbkach wykazuje jakość wyższą od cech minimalnych wymaganych w interwencji, ale niższą od jakości opisanej w ogłoszeniu o przetargu i wykazującą różnicę wychodzącą poza odchylenie, o którym mowa w ust. 1 lit. b), oferent, którego ofertę przyjęto, może:
a) albo przyjąć partię w takim stanie, w jakim jest;
b) albo odmówić przyjęcia danej partii.
W przypadku wspomnianym w lit. b) akapitu pierwszego oferent, którego ofertę przyjęto, zostaje zwolniony ze wszystkich zobowiązań w stosunku do danej partii, włącznie z zabezpieczeniem, dopiero po bezzwłocznym poinformowaniu Komisji i zainteresowanej agencji interwencyjnej przy użyciu formularza znajdującego się w załączniku II.
3.
Jeśli wynik ostateczny analiz wykonanych na próbkach wykazuje jakość niższą od cech minimalnych wymaganych w interwencji, oferent, którego ofertę przyjęto, nie może przystąpić do odbioru danej partii.
Zostaje on zwolniony ze wszystkich zobowiązań wobec danej partii, włącznie z zabezpieczeniami, dopiero po bezzwłocznym poinformowaniu Komisji i zainteresowanej agencji interwencyjnej przy użyciu formularza znajdującego się w załączniku II.
Artykuł 7
W przypadkach określonych w art. 6 ust. 2 akapit pierwszy lit. b) oraz art. 6 ust. 3 oferent, którego ofertę przyjęto, może zażądać od zainteresowanej agencji interwencyjnej dostarczenia innej partii zbóż o przewidzianej jakości, bez dodatkowych kosztów.
W takim wypadku zabezpieczenie nie zostaje zwolnione.
Zamiana partii powinna nastąpić w maksymalnym terminie trzech dni po złożeniu wniosku przez oferenta, którego ofertę przyjęto.
Oferent informuje o tym bezzwłocznie Komisję drogą elektroniczną przy użyciu formularza znajdującego się w załączniku II.
Jeśli w okresie nie dłuższym niż jeden miesiąc po dacie złożenia wniosku o wymianę przez oferenta, którego ofertę przyjęto, w wyniku następujących po sobie wymian, oferent, którego ofertę przyjęto, nie otrzymał partii zastępczej o przewidywanej jakości, zostaje on zwolniony ze wszystkich swoich zobowiązań, włącznie z zabezpieczeniami, po bezzwłocznym poinformowaniu Komisji i zainteresowanej agencji interwencyjnej drogą elektroniczną przy użyciu formularza znajdującego się w załączniku II.
Artykuł 8
1.
Jeśli wyprowadzenie zbóż z magazynu następuje przed otrzymaniem wyników analiz przewidzianych w art. 5, ryzyko ponosi oferent, którego ofertę przyjęto, od chwili odbioru partii, nie naruszając możliwych dróg odwoławczych oferenta w stosunku do podmiotu składującego.
2.
Koszty związane z pobraniem próbek i analizami przewidzianymi w art. 5, poza tymi, o których mowa w art. 6 ust. 3, ponosi Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) przy ograniczeniu do jednej analizy na każde 500 ton, z wyjątkiem kosztów przesilosowania.
Koszty przesilosowania i ewentualnych dodatkowych analiz wymaganych przez oferenta, którego ofertę przyjęto, obciążają tego ostatniego.
Artykuł 9
W drodze odstępstwa od art. 12 rozporządzenia (EWG) nr 3002/92, dokumenty dotyczące sprzedaży zbóż zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, a w szczególności pozwolenie na wywóz, polecenie wycofania, o którym mowa w art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (EWG) nr 3002/92, deklaracja wywozowa i, w razie potrzeby, formularz T5 zawierają:
a) w przypadku pszenicy zwyczajnej jeden z zapisów znajdujących się w załączniku III część A niniejszego rozporządzenia;
b) w przypadku jęczmienia jeden z zapisów znajdujących się w załączniku III część B niniejszego rozporządzenia;
c) w przypadku żyta jeden z zapisów znajdujących się w załączniku III część C niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 10
1. Zabezpieczenie ustanowione stosownie do art. 13 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93 powinno być zwolnione z chwilą wydania pozwoleń na wywóz oferentom, których oferty przyjęto.
2.
Na zasadzie odstępstwa od art. 17 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93 obowiązek wywozu jest objęty zabezpieczeniem, którego wysokość jest równa różnicy między ceną interwencyjną obowiązującą w dniu przetargu a ceną ofertową i nie niższa niż 25 EUR za tonę.
Połowę kwoty stanowiącej zabezpieczenie wpłaca się z chwilą wydania pozwolenia na wywóz, a pozostałą część przed odbiorem zboża z miejsca składowania.
Artykuł 11
W ciągu dwóch godzin po upływie terminu składania ofert określonego w art. 4 ust. 1 zainteresowane agencje interwencyjne informują Komisję o złożonych ofertach.
Jeśli nie złożono żadnych ofert, zainteresowane państwo członkowskie informuje o tym Komisję w takim samym terminie.
Jeśli państwo członkowskie nie wyśle Komisji żadnego powiadomienia w wyznaczonym terminie, Komisja uznaje, że w zainteresowanym państwie członkowskim nie złożono żadnych ofert.
Przekazywanie informacji, o których mowa w pierwszym akapicie, odbywa się drogą elektroniczną zgodnie ze wzorem podanym w załączniku IV.
Dla każdego otwartego przetargu należy dostarczyć Komisji osobne formularze dla każdego rodzaju zbóż.
Oferenci pozostają anonimowi.
Artykuł 12
1. Zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 25 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, Komisja ustala dla każdego rodzaju zbóż i państwa członkowskiego minimalną cenę sprzedaży lub podejmuje decyzję o zaniechaniu dalszych działań w odniesieniu do otrzymanych ofert zgodnie z art. 10 rozporządzenia (EWG) nr 2131/93.
2.
W przypadku gdy ustalenie ceny minimalnej zgodnie z ust. 1 doprowadziłoby do przekroczenia maksymalnej ilości dostępnej dla państwa członkowskiego, oprócz ustalenia tej ceny można zastosować współczynnik redukcji udzielonych zamówień na poziomie ceny minimalnej, tak aby nie przekroczyć maksymalnej ilości dostępnej w danym państwie członkowskim.
Artykuł 13
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 991/2006
z dnia 30 czerwca 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1870/2005 otwierające i ustanawiające zarządzanie kontyngentami taryfowymi i wprowadzające system pozwoleń na przywóz i świadectw pochodzenia czosnku przywożonego z państw trzecich
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 31 ust. 2 oraz art. 34 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Porozumienie w formie wymiany listów pomiędzy Wspólnotą Europejską a Chińską Republiką Ludową zgodnie z art. XXIV:6 oraz art. XXVIII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT) z 1994 r. [2] zatwierdzone decyzją Rady 2006/398/WE [3] przewiduje w odniesieniu do Chin zwiększenie o 20500 ton kontyngentu taryfowego na czosnek objęty kodem CN 07032000.
(2) Wzrost ten powinien zostać uwzględniony w załączniku I do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1870/2005 [4].
(3) Z dotychczasowych doświadczeń wynika, że niektóre przepisy rozporządzenia (WE) nr 1870/2005 dotyczące ilości referencyjnej, definicji importera, wniosków o wydanie pozwolenia na przywóz oraz informacji przekazywanych przez Komisję powinny zostać poprawione w celu zapewnienia ich większej przejrzystości.
(4) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1870/2005.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Świeżych Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1870/2005 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 2 ust. 5 lit. c) otrzymuje następujące brzmienie:
"c) w odniesieniu do tradycyjnych importerów, którzy nie podlegają pod lit. a) lub b), maksymalną ilość przywozu czosnku w trakcie jednego z pierwszych trzech zakończonych okresów przywozu, podczas którego otrzymali pozwolenia na przywóz zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 565/2002 lub zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.";
2) w art. 3 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 1 otrzymuje następujące brzmienie:
"1.
"Tradycyjni importerzy" oznaczają importerów będących osobami fizycznymi lub prawnymi, pojedynczymi osobami lub grupami podmiotów ustanowionymi zgodnie z prawem krajowym, którzy według państwa członkowskiego spełnili następujące warunki:
a) otrzymali pozwolenia na przywóz na mocy rozporządzenia (WE) nr 565/2002 lub niniejszego rozporządzenia na każdy z poprzednich trzech zakończonych okresów przywozu;
b) przywozili do Wspólnoty czosnek co najmniej przez dwa z poprzednich trzech zakończonych okresów przywozu;
c) w ostatnim zakończonym okresie przywozu poprzedzającym ich wniosek przywieźli do Wspólnoty co najmniej 50 ton owoców i warzyw określonych w art. 1 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2200/96.";
b) w ust. 3 lit. a) pkt i) otrzymuje następujące brzmienie:
"i) przywozili czosnek z krajów pochodzenia innych niż nowe państwa członkowskie lub Wspólnota według stanu na dzień 30 kwietnia 2004 r. co najmniej przez dwa z poprzednich trzech zakończonych okresów przywozu;";
3) w art. 7 ust. 2 otrzymuje następujące brzmienie:
"2.
Całkowita ilość objęta wnioskami o pozwolenie typu "A", złożonymi przez nowego importera w jakimkolwiek kwartale, nie może przekraczać o 10 % całkowitej ilości określonej w załączniku I dla tego kwartału i tego pochodzenia. Wnioski, które nie są zgodne z tą zasadą, są odrzucane przez właściwe organy.";
4) w art. 8 ust. 2 akapit trzeci otrzymuje następujące brzmienie:
"W przypadku gdy nowi importerzy uzyskali pozwolenia na przywóz na podstawie niniejszego rozporządzenia lub rozporządzenia (WE) nr 565/2002 w trakcie poprzedniego zakończonego okresu przywozu, przedkładają oni dowód, że co najmniej 90 % ilości im przyznanych zostało dopuszczone do swobodnego obrotu.";
5) w art. 17 wprowadza się następujące zmiany:
a) skreśla się akapit drugi;
b) akapit trzeci otrzymuje następujące brzmienie:
"Komisja regularnie informuje państwa członkowskie, w odpowiednim czasie i we właściwy sposób, o stanie wykorzystanych kontyngentów oraz na temat informacji otrzymanych na mocy art. 12 i art. 16 ust. 2."
6) załącznik I zastępuje się tekstem Załącznika do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 992/2006
z dnia 30 czerwca 2006 r.
ustalające kwotę korygującą do refundacji dla zbóż
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 15 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy art. 14 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 refundacje wywozowe dla zbóż mające zastosowanie w dniu, w którym złożono wniosek o wydanie pozwolenia, stosuje się do wywozu, który ma być realizowany w okresie ważności pozwolenia, jeśli wniesie o to wnioskodawca. W tym wypadku do refundacji może być zastosowana kwota korygująca.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiające niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [2], pozwoliło na ustalenie kwoty korygującej dla produktów, o których mowa w art. 1 lit. a), b) i c) rozporządzenia (WE) nr 1784/2003. Ta kwota korygująca powinna być wyliczona z uwzględnieniem czynników wymienionych w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95.
(3) Sytuacja na rynku światowym lub szczególne wymogi niektórych rynków mogą wymóc konieczność zróżnicowania kwoty korygującej w zależności od miejsca przeznaczenia.
(4) Kwota korygująca powinna być ustalona równocześnie z refundacją i według takiej samej procedury. Może ona podlegać zmianom w czasie pomiędzy dwoma ustaleniami.
(5) Z wyżej wymienionych przepisów wynika, że kwota korygująca powinna być ustalona zgodnie z załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Kwotę korygującą do wcześniej ustalonych refundacji wywozowych dla produktów, o których mowa w art. 1 lit. a), b) i c) rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, z wyjątkiem słodu, ustala się w załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 993/2006
z dnia 30 czerwca 2006 r.
ustalające refundacje wywozowe dla słodu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W myśl art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 różnica między notowaniami lub cenami na światowym rynku produktów, o których mowa w art. 1 wyżej wymienionego rozporządzenia, a cenami tych produktów we Wspólnocie może być pokryta przez refundacje wywozowe.
(2) Przy ustalaniu zwrotów należy wziąć pod uwagę elementy, o których mowa w art. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady zastosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych, a także środków, jakie należy podjąć w przypadku zakłóceń w sektorze zbóż [2].
(3) Refundacja stosowana do słodów powinna zostać wyliczona z uwzględnieniem ilości zbóż potrzebnej do wytworzenia danych produktów.
Ilości te zostały ustalone w rozporządzeniu (WE) nr 1501/95.
(4) Sytuacja na światowym rynku lub szczególne wymogi niektórych rynków mogą spowodować konieczność zróżnicowania wysokości refundacji dla niektórych produktów w zależności od ich miejsca przeznaczenia.
(5) Refundację należy ustalać raz na miesiąc. W tym odstępie czasu może ona zostać zmieniona.
(6) Zastosowanie tych zasad w aktualnej sytuacji na rynku zbóż, a w szczególności wobec notowań lub cen tych produktów we Wspólnocie i na rynku światowym, prowadzi do ustalenia refundacji w wysokości podanej w Załączniku.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje wywozowe dla słodu, o którym mowa w art. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, ustala się w wysokościach podanych w załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 994/2006
z dnia 30 czerwca 2006 r.
ustalające kwotę korygującą do refundacji dla słodu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 15 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy art. 14 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 refundacja wywozowa do zbóż mająca zastosowanie w dniu, w którym złożono wniosek o wydanie pozwolenia stosuje się do wywozu, który ma być realizowany w okresie ważności pozwolenia, jeśli wniesie o to wnioskodawca. W tym wypadku do refundacji może być zastosowana kwota korygująca.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiające niektóre szczegółowe zasady zastosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych oraz środków podejmowanych w przypadku zakłóceń na rynku zbóż [2], pozwoliło na ustalenie kwoty korygującej dla słodu, o którym mowa w art. 1 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 1784/2003. Ta kwota korygująca powinna być wyliczona z uwzględnieniem czynników wymienionych w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95.
(3) Z powyższych postanowień wynika, że kwota korygująca powinna być ustalona w wysokości podanej w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Kwota korygująca, o której mowa w art. 15 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, stosowana do wcześniej ustalonych refundacji wywozowych dla słodu, została określona w załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 995/2006
z dnia 30 czerwca 2006 r.
ustalające refundacje do produktów z sektorów zbóż i ryżu, dostarczanych jako wspólnotowa i krajowa pomoc żywnościowa
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], a w szczególności jego art. 13 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1785/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [2], a w szczególności jego art. 14 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2681/74 z dnia 21 października 1974 r. w sprawie finansowania przez Wspólnotę wydatków poniesionych w odniesieniu do dostaw produktów rolnych jako pomocy żywnościowej [3] przewiduje, że część wydatków odpowiadająca refundacjom wywozowym ustalonym w tym zakresie zgodnie z regułami wspólnotowymi ponoszona jest przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej.
(2) W celu ułatwienia ustalenia budżetu na wspólnotowe akcje pomocy żywnościowej i zarządzania nim oraz w celu umożliwienia Państwom Członkowskim poznania poziomu wspólnotowego udziału w finansowaniu krajowych akcji pomocy żywnościowej należy określić poziom refundacji przyznanych na te akcje.
(3) Zasady ogólne i warunki zastosowania przewidziane przez art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 i przez art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003 w odniesieniu do refundacji wywozowych stosuje się mutatis mutandis do wyżej wymienionych działań.
(4) Szczególne kryteria, jakie należy wziąć pod uwagę przy wyliczaniu refundacji wywozowych do ryżu, są określone w art. 14 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do wspólnotowych i krajowych akcji pomocy żywnościowej przewidzianych w ramach międzynarodowych konwencji lub innych programów dodatkowych oraz innych wspólnotowych akcji bezpłatnego zaopatrzenia refundacje wywozowe do produktów z sektorów zbóż i ryżu ustala się zgodnie z Załącznikiem.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 996/2006
z dnia 29 czerwca 2006 r.
zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], w szczególności jego art. 9 ust. 1 lit. a),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu stabilizacji rynków oraz zapewnienia odpowiedniego poziomu życia ludności wiejskiej działającej w sektorze cukru, dokonano zasadniczej zmiany wspólnej organizacji rynku cukru.
(2) W świetle powyższego, uchylono rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 [2] w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru i zastąpiono je rozporządzeniem Rady (WE) nr 318/2006 [3].
(3) Z rozporządzenia (WE) nr 318/2006 wynika konieczność zmiany uwagi dodatkowej 2 do działu 17 Nomenklatury Scalonej ustanowionej w załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87.
(4) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (EWG) nr 2658/87.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik I do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87 zmienia się zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 997/2006
z dnia 30 czerwca 2006 r.
ustalające stawki refundacji do niektórych produktów sektora cukru wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 318/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku cukru [1], w szczególności jego art. 33 ust. 2 lit. a) oraz ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 33 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 318/2006 stanowi, iż różnica między cenami na rynku światowym produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 lit. b), c), d) i g) tego rozporządzenia a cenami wewnątrz Wspólnoty może zostać pokryta refundacją wywozową, gdy produkty te są wywożone jako towary wymienione w załączniku VII do wymienionego rozporządzenia.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1043/2005 z dnia 30 czerwca 2005 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 3448/93 w odniesieniu do systemu przyznawania refundacji wywozowych dla niektórych produktów rolnych wywożonych w postaci towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu oraz kryteriów dla ustalania wysokości kwot takich refundacji [2] określa produkty, dla których należy ustalić stawkę refundacji, stosowaną w przypadku, gdy produkty te są wywożone jako towary wymienione w załączniku VII do rozporządzenia (WE) nr 318/2006.
(3) Zgodnie z art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1043/2005 stawkę refundacji ustala się co miesiąc na 100 kg każdego z rozpatrywanych produktów podstawowych.
(4) Artykuł 33 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 318/2006 stanowi, że refundacja wywozowa do produktu będącego składnikiem towaru nie może być wyższa niż ta obowiązująca w stosunku do tego samego produktu wywożonego bez dalszego przetwarzania.
(5) Zważywszy na fakt, iż obecnie niemożliwe jest określenie sytuacji na rynku w ciągu kilku następnych miesięcy, refundacje, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu, mogą być ustalone z wyprzedzeniem.
(6) Ustalenie z wyprzedzeniem wysokich stawek refundacji może zagrozić zobowiązaniom podjętym w odniesieniu do refundacji, które mogą zostać przyznane do wywozów produktów rolnych należących do towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu.
W takich sytuacjach niezbędne jest zatem zastosowanie środków ostrożności, nie stanowiąc jednak przeszkody dla zawierania umów długoterminowych.
Ustalenie określonej stawki refundacji dla celów ustalenia refundacji z wyprzedzeniem jest środkiem, który pozwala na osiągnięcie tych różnych celów.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Stawki refundacji stosowane do produktów podstawowych wymienionych w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 1043/2005 oraz par. 1 art. 1 i art. 2 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 318/2006 i wywożonych jako towary wymienione w załączniku VII do rozporządzenia (WE) nr 318/2006 ustala się na poziomie podanym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 998/2006
z dnia 30 czerwca 2006 r.
ustalające minimalne ceny sprzedaży masła w ramach 12. odrębnego zaproszenia do składania ofert w ramach przetargu stałego przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 1898/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1898/2005 z dnia 9 listopada 2005 r. ustanawiającym szczegółowe zasady wprowadzenia w życie rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do środków w zakresie zbytu śmietany, masła i masła skoncentrowanego na rynku Wspólnoty [2] agencje interwencyjne mogą sprzedawać w drodze przetargu pewne ilości masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego, które przechowują, i mogą przyznać pomoc w odniesieniu do śmietany, masła i masła skoncentrowanego.
Artykuł 25 wymienionego rozporządzenia przewiduje, że biorąc pod uwagę otrzymane oferty w ramach każdego odrębnego zaproszenia do składania ofert, ustala się minimalną cenę sprzedaży masła oraz maksymalną wysokość pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i masła skoncentrowanego.
Ustalono dalej, że cena lub pomoc mogą się zmieniać w zależności od planowanego wykorzystania masła, jego zawartości tłuszczu oraz procedury włączania.
Wysokość zabezpieczenia przetwórczego, o którym mowa w art. 28 rozporządzenia (WE) nr 1898/2005, ustala się odpowiednio.
(2) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dla 12. odrębnego zaproszenia do składania ofert w ramach stałego przetargu przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 1898/2005 minimalną cenę sprzedaży masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego oraz wysokość zabezpieczenia przetwórczego, o których mowa odpowiednio w art. 25 i 28 wymienionego rozporządzenia, ustala się, jak podano w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 999/2006
z dnia 30 czerwca 2006 r.
ustalające maksymalne kwoty pomocy odnośnie do śmietany, masła i masła skoncentrowanego w ramach 12. odrębnego zaproszenia do przetargu przeprowadzonego w ramach przetargu stałego przewidzianego przez rozporządzenie (WE) nr 1898/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1898/2005 z dnia 9 listopada 2005 r. ustanawiającym szczegółowe zasady wprowadzenia w życie rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do środków w zakresie zbytu śmietany, masła i masła skoncentrowanego na rynku Wspólnoty [2] agencje interwencyjne mogą sprzedawać w drodze przetargu pewne ilości masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego, które przechowują, i mogą przyznać pomoc w odniesieniu do śmietany, masła i masła skoncentrowanego.
Artykuł 25 wymienionego rozporządzenia przewiduje, że biorąc pod uwagę otrzymane oferty w ramach każdego odrębnego zaproszenia do przetargu, ustala się minimalną cenę sprzedaży masła oraz maksymalną wysokość pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i masła skoncentrowanego.
Ustalono dalej, że cena lub pomoc mogą się różnić w zależności od planowanego wykorzystania masła, jego zawartości tłuszczu oraz procedury włączania.
Wysokość zabezpieczenia przetwórczego, o którym mowa w art. 28 rozporządzenia (WE) nr 1898/2005, ustala się odpowiednio.
(2) Komitet Zarządzający ds. Mleka i Przetworów Mlecznych nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do 12. odrębnego przetargu w ramach stałego przetargu przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 1898/2005 maksymalną kwotę pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i masła skoncentrowanego oraz wysokość zabezpieczenia przetwórczego, o których mowa odpowiednio w art. 25 i 28 wymienionego rozporządzenia, ustala się, jak podano w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1000/2006
z dnia 30 czerwca 2006 r.
ustalające maksymalne ceny skupu masła w ramach 2 odrębnego zaproszenia do składania ofert w ramach przetargu stałego otwartego rozporządzeniem (WE) nr 796/2006
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy art. 16 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2771/1999 z dnia 16 grudnia 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania przepisów rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do interwencji na rynku masła i śmietany [2] ogłoszenie o przetargu zostało opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w celu skupu masła w drodze stałego przetargu, otwartego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 796/2006 [3].
(2) W świetle ofert przetargowych, otrzymanych w odpowiedzi na odrębne zaproszenia do składania ofert, należy ustalić maksymalną cenę skupu lub należy podjąć decyzję o wstrzymaniu przetargu, zgodnie z art. 17a rozporządzenia (WE) nr 2771/1999.
(3) W świetle ofert otrzymanych w ramach 1 odrębnego zaproszenia do składania ofert, należy ustalić maksymalną cenę skupu.
(4) Komitet Zarządzający ds. Mleka i Przetworów Mlecznych nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do 2 odrębnego zaproszenia do składania ofert w ramach przetargu stałego otwartego rozporządzeniem (WE) nr 796/2006, zgodnie z którym termin składania ofert wygasa dnia 27 czerwca 2006 r., maksymalną cenę skupu masła ustala się na 238,00 EUR/100 kg.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1001/2006
z dnia 30 czerwca 2006 r.
ustalające maksymalna kwotę pomocy do masła skoncentrowanego w ramach 12. zaproszenia do składania ofert w ramach stałego przetargu przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 1898/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 47 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1898/2005 z dnia 9 listopada 2005 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wprowadzenia w życie rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do środków w zakresie zbytu śmietany, masła i masła skoncentrowanego na rynku Wspólnoty [2], agencje interwencyjne otwierają stały przetarg na przyznawanie pomocy dla masła skoncentrowanego.
Artykuł 54 wymienionego rozporządzenia stanowi, że maksymalną kwotę pomocy ustala się w świetle ofert przetargowych otrzymanych w odpowiedzi na indywidualny przetarg dla masła skoncentrowanego o minimalnej zawartości tłuszczu w wysokości 96 %.
(2) Należy złożyć zabezpieczenie należytego wykonania umowy, o którym mowa w art. 53 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1898/2005, w celu zapewnienia przejęcia masła skoncentrowanego przez handel detaliczny.
(3) W świetle otrzymanych ofert przetargowych należy ustalić maksymalną kwotę pomocy na odpowiednim poziomie oraz odpowiednio określić zabezpieczenie należytego wykonania umowy.
(4) Komitet Zarządzający ds. Mleka i Przetworów Mlecznych nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dla 12. odrębnego zaproszenia do składania ofert w ramach stałego przetargu otwartego zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1898/2005, maksymalną kwotę pomocy w odniesieniu do masła skoncentrowanego o minimalnej zawartości tłuszczu w wysokości 96 %, o którym mowa w art. 47 ust. 1 wymienionego rozporządzenia, ustala się na 19,8 EUR/100 kg.
Zabezpieczenie należytego wykonania umowy, o którym mowa w art. 53 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1898/2005, ustala się na 36 EUR/100 kg.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1002/2006
z dnia 30 czerwca 2006 r.
ustalające ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności przywozowych na niektóre produkty w sektorze cukru na rok gospodarczy 2006/2007
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 318/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 27 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 951/2006 z dnia 30 czerwca 2006 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 318/2006 w odniesieniu do handlu z państwami trzecimi w sektorze cukru [2] przewiduje, że ceny importowe CIF cukru białego i cukru surowego, ustalone zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 951/2006, uważa się za "ceny reprezentatywne". Uważa się, że te ceny zostały ustalone dla jakości standardowej określonej odpowiednio w załączniku I punkt II i punkt III do rozporządzenia (WE) nr 318/2006.
(2) W ramach ustalania tych cen reprezentatywnych należy uwzględnić wszystkie informacje przewidziane w art. 23 rozporządzenia (WE) nr 951/2006, z wyjątkiem przypadków przewidzianych w art. 24 wspomnianego rozporządzenia.
(3) W ramach dostosowania cen, które nie zostały ustalone dla jakości standardowej, należy w odniesieniu do cukru białego zastosować do wybranych ofert podwyżki lub odliczenia, o których mowa w art. 26 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 951/2006. W odniesieniu do cukru surowego należy zastosować metodę współczynników korygujących określoną w lit. b wymieniego ustępu.
(4) Kiedy istnieje różnica między ceną spustową rozpatrywanego produktu a ceną reprezentatywną, należy ustalić dodatkowe należności przywozowe, jeżeli warunki, o których mowa w art. 39 rozporządzenia (WE) nr 951/2006, są spełnione.
(5) Należy ustalić ceny reprezentatywne i dodatkowe należności przywozowe dla rozpatrywanych produktów, zgodnie z akapitem drugim rozporządzenia (WE) nr 951/2006.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ceny reprezentatywne i dodatkowe należności mające zastosowanie w ramach przywozu produktów, o których mowa w art. 36 rozporządzenia (WE) nr 951/2006, ustala się zgodnie z Załącznikiem.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1003/2006
z dnia 30 czerwca 2006 r.
ustalające ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności przywozowych na melasę w sektorze cukru, stosowane od dnia 1 lipca 2006 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 318/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 27 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 951/2006 z dnia 30 czerwca 2006 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 318/2006 w odniesieniu do handlu z państwami trzecimi w sektorze cukru [2], przewiduje, że cenę importową CIF melasy, uważa się za "cenę reprezentatywną". Uważa się, że ta cena została ustalona dla jakości standardowej określonej w art. 27 rozporządzenia (WE) nr 951/2006.
(2) Dla celów ustalania cen reprezentatywnych, należy wziąć pod uwagę wszelkie informacje przewidziane w art. 29 rozporządzenia (WE) nr 951/2006, z wyjątkiem przypadków przewidzianych w art. 30 wymienionego rozporządzenia, oraz, w przypadku gdy ma to zastosowanie, dla celów takiego ustalenia można zastosować metodę przewidzianą w art. 33 rozporządzenia (WE) nr 951/2006.
(3) Dla celów dostosowania cen, nieodnoszącego się do jakości standardowej, należy, w zależności od jakości oferowanej melasy, zwiększyć lub zmniejszyć ceny w zależności od wyników otrzymanych w zastosowaniu art. 32 rozporządzenia (WE) nr 951/2006.
(4) Kiedy istnieje różnica między ceną spustową dla rozpatrywanego produktu a ceną reprezentatywną, należy ustalić dodatkowe należności przywozowe zgodnie z warunkami przewidzianymi w art. 39 rozporządzenia (WE) nr 951/2006.
W przypadku zawieszenia stosowania należności przywozowych w zastosowaniu art. 40 rozporządzenia (WE) nr 951/2006, należy ustalić szczególne kwoty dla tych należności.
(5) Należy ustalić ceny reprezentatywne i dodatkowe należności celne w odniesieniu do przywozu rozpatrywanych produktów, zgodnie z art. 34 rozporządzenia (WE) nr 951/2006.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ceny reprezentatywne i dodatkowe należności stosowane do przywozu produktów, o których mowa w art. 34 rozporządzenia (WE) nr 951/2006 są wskazane w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1004/2006
z dnia 30 czerwca 2006 r.
ustalające refundacje wywozowe dla cukru białego i cukru surowego wywożonych w stanie nieprzetworzonym
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 318/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 33 ust. 2 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 32 rozporządzenia (WE) nr 318/2006 stanowi, że różnica między cenami na rynku światowym na produkty wyszczególnione w art. 1 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia a cenami na te produkty na rynku wspólnotowym może być objęta refundacją wywozową.
(2) Biorąc pod uwagę aktualną sytuację na rynku cukru, refundacje wywozowe powinny być ustalone zgodnie z zasadami i niektórymi kryteriami przewidzianymi w art. 32 i 33 rozporządzenia (WE) nr 318/2006.
(3) Artykuł 33 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 318/2006 stanowi, że ze względu na sytuację na rynku światowym lub szczególne wymagania niektórych rynków może zaistnieć konieczność zróżnicowania refundacji w zależności od miejsca przeznaczenia.
(4) Refundacją mogą być objęte jedynie te produkty, które są dopuszczone do swobodnego przepływu wewnątrz Wspólnoty i które spełniają wymogi rozporządzenia (WE) nr 318/2006.
(5) Celem negocjacji prowadzonych w ramach Układów Europejskich między Wspólnotą Europejską a Rumunią i Bułgarią jest w szczególności liberalizacja handlu produktami objętymi wspólną organizacją danego rynku.
W przypadku obu krajów refundacje wywozowe powinny być zatem zniesione.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje wywozowe przewidziane w art. 32 rozporządzenia (WE) nr 318/2006 przyznaje się w odniesieniu do produktów i ilości określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1005/2006
z dnia 30 czerwca 2006 r.
ustanawiające refundacje wywozowe dla syropów i niektórych innych produktów w sektorze cukru wywożonych w stanie nieprzetworzonym
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 318/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 33 ust. 2 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 32 rozporządzenia (WE) nr 318/2006 stanowi, że różnica między cenami na rynku światowym na produkty wyszczególnione w art. 1 ust. 1 lit. c), d) i g) tego rozporządzenia a cenami na te produkty na rynku wspólnotowym może być objęta refundacją wywozową.
(2) Biorąc pod uwagę aktualną sytuację na rynku cukru, refundacje wywozowe powinny być ustalone zgodnie z zasadami i kryteriami przewidzianymi w art. 32 i 33 rozporządzenia (WE) nr 318/2006.
(3) Artykuł 33 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 318/2006 stanowi, że ze względu na sytuację na rynku światowym lub szczególne wymagania niektórych rynków może zaistnieć konieczność zróżnicowania refundacji w zależności od miejsca przeznaczenia.
(4) Refundacją mogą być objęte jedynie te produkty, które są dopuszczone do swobodnego przepływu wewnątrz Wspólnoty i które spełniają wymogi rozporządzenia (WE) nr 951/2006 z dnia 30 czerwca 2006 r. ustalającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 318/2006 w odniesieniu do handlu z państwami trzecimi w sektorze cukru [2].
(5) Celem negocjacji prowadzonych w ramach Układów Europejskich między Wspólnotą Europejską a Rumunią i Bułgarią jest w szczególności liberalizacja handlu produktami objętymi wspólną organizacją danego rynku.
W przypadku obu krajów refundacje wywozowe powinny być zatem zniesione.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Refundacje wywozowe przewidziane w art. 32 rozporządzenia (WE) nr 318/2006 przyznaje się w odniesieniu do produktów i ilości określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia, z zastrzeżeniem warunków, o których mowa w ust. 2 niniejszego artykułu.
2.
Produkty kwalifikujące się do objęcia refundacją na mocy ust. 1 muszą spełniać wymogi określone w art. 3 i 4 rozporządzenia (WE) nr 951/2006.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1006/2006
z dnia 30 czerwca 2006 r.
ustalające na okres od dnia 1 lipca 2005 r. do dnia 31 marca 2006 r. kwotę pomocy dla nieodziarnionej bawełny na rok gospodarczy 2005/2006
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Akt Przystąpienia Grecji, w szczególności jego protokół nr 4 dotyczący bawełny [1],
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1051/2001 z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie pomocy produkcyjnej dla bawełny [2], w szczególności jego art. 2 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 4 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1591/2001 z dnia 2 sierpnia 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania systemu pomocy dla bawełny [3] przewiduje ustalenie nie później niż dnia 30 czerwca danego roku gospodarczego kwoty pomocy dla nieodziarnionej bawełny mającej zastosowanie do każdego okresu, na który została ustalona cena tego produktu na rynku światowym.
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1051/2001, rozporządzeniem Komisji (WE) nr 871/2006 [4] ustalono na rok gospodarczy 2005/2006 rzeczywistą produkcję nieodziarnionej bawełny oraz wynikającą z tego obniżkę ceny orientacyjnej.
(3) Zgodnie z art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1051/2001 cena nieodziarnionej bawełny na rynku światowym była ustalana okresowo w trakcie roku gospodarczego 2005/2006.
(4) Należy zatem ustalić na rok gospodarczy 2005/2006 kwoty pomocy dla każdego okresu, na który ustalona została cena nieodziarnionej bawełny na rynku światowym,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Na okres od dnia 1 lipca 2005 r. do dnia 31 marca 2006 r. kwoty pomocy dla nieodziarnionej bawełny odpowiadające cenom na rynku światowym ustalonym w rozporządzeniach wymienionych w załączniku są ustalone w wymienionym załączniku począwszy od dnia wejścia w życie odpowiednich rozporządzeń.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1007/2006
z dnia 30 czerwca 2006 r.
ustalające ceny rynku światowego nieodziarnionej bawełny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Protokół 4 w sprawie bawełny, załączony do Aktu Przystąpienia Grecji, ostatnio zmieniony rozporządzeniem Rady (WE) nr 1050/2001 [1],
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1051/2001 z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie pomocy produkcyjnej dla bawełny [2], w szczególności jego art. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1051/2001 cena rynku światowego bawełny nieodziarnionej jest ustalana okresowo na podstawie ceny rynku światowego bawełny odziarnionej przy uwzględnieniu historycznych związków między ceną bawełny odziarnionej a wyliczoną ceną bawełny nieodziarnionej. Te historyczne związki zostały ustanowione w art. 2 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1591/2001 z dnia 2 sierpnia 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania systemu pomocy dla bawełny [3]. W przypadku gdy cena rynku światowego nie może być ustalona w powyższy sposób, zostaje ona określona na podstawie ostatniej ustalonej ceny.
(2) Zgodnie z art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1051/2001 cena rynku światowego bawełny nieodziarnionej jest ustalana dla produktu odpowiadającego pewnym cechom charakterystycznym i uwzględniając najkorzystniejsze oferty i notowania na rynku światowym pomiędzy tymi, które są uważane za reprezentatywne dla rzeczywistych tendencji rynkowych.
Do celów takiego ustalenia ceny uwzględnia się średnią z ofert i notowań otrzymaną na jednej lub więcej giełdach europejskich reprezentatywnych dla produktu dostarczonego na bazie cif do portu wspólnotowego i pochodzącego z różnych krajów dostarczających, uważanych za reprezentatywne dla handlu międzynarodowego.
Jednakże aby uwzględnić różnice wynikające z jakości dostarczonego produktu lub z charakteru wspomnianych ofert i notowań, przewidziano dostosowania kryteriów do celów ustalenia ceny rynku światowego bawełny odziarnionej.
Dostosowania te są określone w art. 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1591/2001.
(3) Stosowanie wyżej wymienionych kryteriów prowadzi do ustalenia ceny rynku światowego bawełny nieodziarnionej na poziomie wskazanym poniżej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Cena rynku światowego bawełny nieodziarnionej określona w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1051/2001 jest ustalona na 21,259 EUR/100 kg.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1008/2006
z dnia 30 czerwca 2006 r.
ustalające opłaty przywozowe w sektorze zbóż stosowane od dnia 1 lipca 2006 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1249/96 z dnia 28 czerwca 1996 r. w sprawie zasad stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 do opłat przywozowych w sektorze zbóż [2], w szczególności jego art. 2 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 10 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 przewiduje, że przy przywozie produktów, o których mowa w art. 1 wyżej wymienionego rozporządzenia, pobiera się opłaty celne zgodne ze stawkami Wspólnej Taryfy Celnej.
Jednakże w przypadku produktów, o których mowa w ust. 2 tego artykułu, opłaty przywozowe równają się cenie interwencyjnej tych produktów ważnej w czasie przywozu powiększonej o 55 % i pomniejszonej o cenę CIF w przywozie stosowaną do danej wysyłki.
Opłaty celne nie mogą jednak przekroczyć stawek Wspólnej Taryfy Celnej.
(2) Na mocy art. 10 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 ceny CIF w przywozie oblicza się na podstawie cen reprezentatywnych dla danego produktu na rynku światowym.
(3) Rozporządzenie (WE) nr 1249/96 ustala zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 do opłat przywozowych w sektorze zbóż.
(4) Opłaty przywozowe stosuje się aż do chwili ustalenia i wejścia w życie nowych stawek opłat przywozowych.
(5) W celu umożliwienia normalnego funkcjonowania systemu opłat przywozowych należy przyjąć jako podstawę ich wyliczenia stawki reprezentatywne dla rynku, stwierdzone w okresie porównawczym.
(6) Zastosowanie rozporządzenia (WE) nr 1249/96 prowadzi do ustalenia opłat przywozowych w wysokości podanej w załączniku I do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Opłaty przywozowe w sektorze zbóż, o których mowa w art. 10 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, ustala się w kwotach figurujących w załączniku I do niniejszego rozporządzenia, na podstawie informacji znajdujących się w załączniku II.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1009/2006
z dnia 3 lipca 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 4 lipca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1010/2006
z dnia 3 lipca 2006 r.
dotyczące niektórych nadzwyczajnych środków wsparcia rynku w sektorze jaj i drobiu w niektórych państwach członkowskich
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2771/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze jaj [1], w szczególności jego art. 14 ust. 1 akapit pierwszy lit. b),
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2777/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze mięsa drobiowego [2], w szczególności jego art. 14 ust. 1 akapit pierwszy lit. b),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W wyniku zaistnienia przypadków wysoce zjadliwej ptasiej grypy (H5N1), które występowały od 2005 r. na obszarach znajdujących się w pobliżu terytorium Wspólnoty i od lutego 2006 r. na terenie kilku państw członkowskich, spożycie mięsa drobiowego i, w mniejszym stopniu, jaj znacznie spadło w niektórych państwach członkowskich.
(2) Znaczny i szybki spadek spożycia mięsa drobiowego spowodował spadek cen.
Rynek mięsa drobiowego jest z tego powodu poważnie zakłócony.
(3) Ponieważ poważne zakłócenia rynku związane są z utratą zaufania konsumenta wynikającą z istnienia zagrożeń dla zdrowia zwierząt, właściwe jest zatem podjęcie, na wniosek zainteresowanych państw członkowskich, nadzwyczajnych środków wsparcia rynku w rozumieniu art. 14 rozporządzenia (EWG) nr 2771/75 i art. 14 rozporządzenia (EWG) nr 2777/75 i przyznanie pomocy mogącej zrekompensować część strat finansowych spowodowanych zniszczeniem jaj wylęgowych lub likwidacją piskląt, przedwczesnym ubojem części stad hodowlanych, czasowym zmniejszeniem produkcji lub ubojem młodych kur niosek, wziąwszy pod uwagę środki bezpieczeństwa biologicznego wymagane zapobiegawczo przez niektóre państwa członkowskie.
(4) Wyprodukowane jaja wylęgowe przetworzone na przetwory jajeczne muszą podlegać rekompensacie niższej niż rekompensata, którą objęte są zniszczone jaja wylęgowe.
(5) Maksymalne ilości, które mogą zostać objęte rekompensatą finansową w odniesieniu do każdego z nadzwyczajnych środków wsparcia rynku, są ustalane przez Komisję po rozpatrzeniu wniosków państw członkowskich.
(6) Przepisy art. 14 rozporządzenia (EWG) nr 2771/75 i art. 14 rozporządzenia (EWG) nr 2777/75 przewidujące przyjęcie przedmiotowych środków obowiązują od dnia 11 maja 2006 r.
Należy zatem także przewidzieć stosowanie niniejszego rozporządzenia od tego dnia.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mięsa Drobiowego i Jaj,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Zniszczenie jaj wylęgowych objętych kodami CN 04070011 i 04070019 jest uznane za nadzwyczajny środek wsparcia rynku zgodnie z art. 14 rozporządzenia (EWG) nr 2771/75.
2.
Rekompensata za zniszczenie przewidziane w ust. 1 przyznawana jest każdemu zainteresowanemu państwu członkowskiemu, w granicach maksymalnej liczby sztuk określonej w załączniku I i w okresie ustalonym we wspomnianym załączniku.
Maksymalna kwota rekompensaty jest ustalona ryczałtowo w wysokości:
a) 0,15 EUR za jajo wylęgowe "kurcząt standardowych" objęte kodem CN 04070019;
b) 0,23 EUR za jajo wylęgowe "kurcząt z chowu z wolnym wybiegiem" objęte kodem CN 04070019;
c) 0,23 EUR za jajo wylęgowe "perliczki" objęte kodem CN 04070019;
d) 0,35 EUR za jajo wylęgowe "kaczki" objęte kodem CN 04070019;
e) 0,66 EUR za jajo wylęgowe "indyczki" objęte kodem CN 04070011;
f) 1,20 EUR za jajo wylęgowe "gęsi" objęte kodem CN 04070011.
Artykuł 2
1.
Przetworzenie jaj wylęgowych objętych kodem CN 04070019 jest uznane za nadzwyczajny środek wsparcia rynku zgodnie z art. 14 rozporządzenia (EWG) nr 2771/75.
2.
Rekompensata za przetworzenie przewidziane w ust. 1 przyznawana jest każdemu zainteresowanemu państwu członkowskiemu, w granicach maksymalnej liczby sztuk określonej w załączniku II i w okresie ustalonym we wspomnianym załączniku.
Maksymalna kwota rekompensaty równa jest kwocie, o której mowa w art. 1 ust. 2, pomniejszonej przynajmniej o 0,03 EUR za jajo wylęgowe lub o cenę sprzedaży, jeśli przekracza ona 0,03 EUR.
Artykuł 3
1.
Likwidacja piskląt objętych kodami CN 010511, 010512 i 010519 jest uznana za nadzwyczajny środek wsparcia rynku zgodnie z art. 14 rozporządzenia (EWG) nr 2777/75.
2.
Rekompensata za likwidację przewidzianą w ust. 1 przyznawana jest każdemu zainteresowanemu państwu członkowskiemu, w granicach maksymalnej liczby sztuk określonej w załączniku III i w okresie ustalonym we wspomnianym załączniku.
Maksymalna kwota rekompensaty jest ustalona ryczałtowo w wysokości:
a) 0,24 EUR za pisklę "kurczaka";
b) 0,40 EUR za pisklę "perliczki";
c) 0,54 EUR za pisklę "kaczki";
d) 0,85 EUR za pisklę "indyczki";
e) 1,50 EUR za pisklę "gęsi".
Artykuł 4
1.
Przedwczesny ubój przyśpieszony o 6 tygodni, obejmujący przynajmniej część stada hodowlanego i mający na celu zmniejszenie produkcji jaj wylęgowych objętych kodami CN 01059200, 01059300, 01059910, 01059920, 01059930 i 01059950, jest uznany za nadzwyczajny środek wsparcia rynku zgodnie z art. 14 rozporządzenia (EWG) nr 2777/75, pod warunkiem jednak, że przez ten okres żaden ptak nie zostanie wprowadzony ponownie do produkcji w objętych środkiem obiektach.
2.
Rekompensata za przedwczesny ubój przewidziany w ust. 1 przyznawana jest każdemu zainteresowanemu państwu członkowskiemu, w granicach maksymalnej liczby sztuk określonej w załączniku IV i w okresie ustalonym we wspomnianym załączniku.
Maksymalna kwota rekompensaty jest ustalona ryczałtowo w wysokości:
a) 3,2 EUR za kurę hodowlaną objętą kodami CN 01059200 i 01059300;
b) 3,2 EUR za kaczkę hodowlaną objętą kodem CN 01059910;
c) 30 EUR za gęś reprodukcyjną objętą kodem CN 01059920;
d) 15 EUR za indyczkę hodowlaną objętą kodem CN 01059930;
e) 5 EUR za perliczkę hodowlaną objętą kodem CN 01059950.
Artykuł 5
1.
Dobrowolne przedłużenie trzytygodniowego okresu przerwy sanitarnej jest uznawane za nadzwyczajny środek wsparcia rynku zgodnie z art. 14 rozporządzenia (EWG) nr 2777/75, pod warunkiem jednak, że przez ten okres żaden ptak nie zostanie wprowadzony ponownie do produkcji.
2.
Rekompensata za wspomniane przedłużenie przewidziane w ust. 1, w zależności od liczby m2 i tygodni trwania przerwy sanitarnej przekraczającej trzytygodniowy okres standardowy ustalony dla hodowli drobiu, jest przyznawana zainteresowanemu państwu członkowskiemu w granicach powierzchni maksymalnej określonej w załączniku V i w okresie ustalonym we wspomnianym załączniku.
Maksymalna kwota rekompensaty jest ustalona ryczałtowo w wysokości:
a) 0,46 EUR za m2 i za tydzień dla hodowli brojlerów;
b) 0,41 EUR za m2 i za tydzień dla hodowli indyków;
c) 0,62 EUR za m2 i za tydzień dla hodowli kaczek;
d) 0,41 EUR za m2 i za tydzień dla hodowli perliczek.
3.
Państwa członkowskie, które przyznały już rekompensatę odpowiadającą określonej powierzchni, czuwają, aby kwoty przekazane już na poziomie krajowym zostały odliczone od rekompensat przewidzianych w ust. 2.
Artykuł 6
1.
Dobrowolne obniżenie produkcji polegające na zmniejszeniu liczby wprowadzonych do hodowli piskląt w celu zmniejszenia gęstości obsady jest uznawane za nadzwyczajny środek wsparcia rynku zgodnie z art. 14 rozporządzenia (EWG) nr 2777/75.
2.
Przewidziana w ust. 1 rekompensata za zmniejszenie produkcji, o każdego ptaka mniej w stosunku do normalnego cyklu produkcji w każdym specjalistycznym zakładzie produkcyjnym, przyznawana jest każdemu zainteresowanemu państwu członkowskiemu, w granicach maksymalnej liczby ptaków określonej w załączniku VI i w okresie ustalonym we wspomnianym załączniku.
Maksymalna kwota rekompensaty jest ustalona ryczałtowo w wysokości:
a) 0,20 EUR za ptaka dla hodowli bojlerów;
b) 1,24 EUR za ptaka dla hodowli indyków;
c) 0,75 EUR za ptaka dla hodowli kaczek;
d) 0,40 EUR za ptaka dla hodowli perliczek.
Artykuł 7
1.
Przedwczesny ubój "młodych kur niosek" uznawany jest za nadzwyczajny środek wsparcia rynku zgodnie z art. 14 rozporządzenia (EWG) nr 2777/75.
2.
Rekompensata za ubój przewidziany w ust. 1 przyznawana jest każdemu zainteresowanemu państwu członkowskiemu, w granicach maksymalnej liczby ptaków określonej w załączniku VII i w okresie ustalonym we wspomnianym załączniku.
Maksymalna kwota rekompensaty jest ustalona ryczałtowo w wysokości 3,2 EUR za "młodą kurę nioskę".
Artykuł 8
Ponieważ państwa członkowskie przekazały Komisji informację o kwotach rekompensat częściowych, których wysokość była niższa od maksymalnych kwot przewidzianych w art. 1 do 7, powinny ograniczyć się do wysokości kwot, które były przedmiotem informacji.
Artykuł 9
Terminem operacyjnym dla kursu wymiany w odniesieniu do pomocy, o której mowa w niniejszym rozporządzeniu, jest pierwszy roboczy dzień maja 2006 r.
Kurs przeliczeniowy, który należy zastosować, to ostatni kurs przeliczeniowy ustalony przez Europejski Bank Centralny przed dniem terminu operacyjnego.
Artykuł 10
Wydatki poniesione przez państwo członkowskie z tytułu płatności, o których mowa w art. 1 do 7, są kwalifikowane do finansowania wspólnotowego na warunkach przewidzianych w art. 14 rozporządzenia (EWG) nr 2771/75 i w art. 14 rozporządzenia (EWG) nr 2777/75 wyłącznie, jeśli państwa członkowskie dokonają płatności na rzecz beneficjentów przed dniem 31 grudnia 2006 r.
Artykuł 11
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1011/2006
z dnia 3 lipca 2006 r.
zawierające sprostowanie do rozporządzenia (WE) nr 1008/2006 w sprawie skorygowania opłat przywozowych w sektorze zbóż
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1249/96 z dnia 28 czerwca 1996 r. w sprawie zasad stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 do opłat przywozowych w sektorze zbóż [2], w szczególności jego art. 2 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Opłaty przywozowe w sektorze zbóż zostały ustalone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1008/2006 [3].
(2) Kontrola wykazała, że w załącznikach do rozporządzenia (WE) nr 1008/2006 znalazł się błąd rachunkowy.
Należy więc sprostować dane rozporządzenie.
Korekta powinna mieć zastosowanie z mocą wsteczną,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załączniki I i II do rozporządzenia (WE) nr 1008/2006 zastępuje się tekstem znajdującym się w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1012/2006
z dnia 3 lipca 2006 r.
zmieniające należności przywozowe w sektorze zbóż stosowane od dnia 4 lipca 2006 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1249/96 z dnia 28 czerwca 1996 r. w sprawie zasad stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 [2] odnośnie do należności przywozowych w sektorze zbóż, w szczególności jego art. 2 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Należności przywozowe w sektorze zbóż zostały ustalone przez rozporządzenie Komisji (WE) nr 1008/2006 [3].
(2) Artykuł 2 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1249/96 przewiduje, że jeśli w okresie ich stosowania wyliczona średnia należności przywozowych różni się o 5 EUR/t od należności ustalonej, dokonuje się odpowiedniego wyrównania.
Wyżej wymieniona różnica nastąpiła. Konieczne jest więc dostosowanie należności przywozowych ustalonych w rozporządzeniu (WE) nr 1008/2006,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załączniki I i II do rozporządzenia (WE) nr 1008/2006 zastępuje się załącznikami I i II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 4 lipca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 14 czerwca 2006 r.
w sprawie przemieszczania odpadów
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 175 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [1],
po konsultacji z Komitetem Regionów,
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Głównym i najważniejszym celem i przedmiotem niniejszego rozporządzenia jest ochrona środowiska, a jego wpływ na handel międzynarodowy ma jedynie uboczny charakter.
(2) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 259/93 z dnia 1 lutego 1993 r. w sprawie nadzoru i kontroli przemieszczania odpadów w obrębie, do Wspólnoty Europejskiej oraz poza jej obszar [3] zostało już kilkakrotnie w znaczącym stopniu zmienione i wymaga dalszych zmian. Konieczne jest w szczególności włączenie do tego rozporządzenia treści decyzji Komisji 94/774/WE z dnia 24 listopada 1994 r. dotyczącej standardowego listu przewozowego określonego w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 259/93 [4] oraz decyzji Komisji 1999/412/WE z dnia 3 czerwca 1999 r. dotyczącej kwestionariusza w związku z obowiązkiem sprawozdawczym Państw Członkowskich zgodnie z art. 41 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 259/93 [5]. Dlatego też dla zapewnienia większej jasności przepisów rozporządzenie (EWG) nr 259/93 powinno zostać zastąpione.
(3) Decyzja Rady 93/98/EWG [6] dotyczyła zawarcia, w imieniu Wspólnoty, Konwencji bazylejskiej z dnia 22 marca 1989 r. o kontroli transgranicznego przemieszczania i usuwania odpadów niebezpiecznych [7], której Wspólnota jest stroną od 1994 r.
Przyjmując rozporządzenie (EWG) nr 259/93, Rada ustanowiła przepisy dotyczące ograniczania i kontroli takiego przemieszczania, między innymi w celu dostosowania istniejącego wspólnotowego systemu nadzoru i kontroli przemieszczania odpadów do wymogów Konwencji bazylejskiej.
(4) Decyzja Rady 97/640/WE [8] dotyczyła zatwierdzenia w imieniu Wspólnoty zmiany do Konwencji bazylejskiej, ustanowionej w decyzji III/1 Konferencji Stron.
Na mocy tej zmiany wszelki wywóz z państw wymienionych w aneksie VII do Konwencji odpadów niebezpiecznych przeznaczonych do unieszkodliwiania do państw niewymienionych w tym aneksie został zakazany, podobnie jak, ze skutkiem od dnia 1 stycznia 1998 r., wywóz odpadów niebezpiecznych, określonych w art. 1 ust. 1 lit. a) Konwencji, które są przeznaczone do odzysku.
Rozporządzenie (EWG) nr 259/93 zostało odpowiednio zmienione rozporządzeniem Rady (WE) nr 120/97 [9].
(5) Mając na względzie fakt, że Wspólnota zatwierdziła decyzję C(2001)107/Final Rady OECD dotyczącą zmiany decyzji OECD C(92)39/Final w sprawie kontroli transgranicznego przemieszczania odpadów przeznaczonych do odzysku (decyzja OECD), w celu ujednolicenia wykazów odpadów z Konwencją bazylejską i zmiany niektórych innych wymagań, konieczne jest włączenie treści tej decyzji do prawa wspólnotowego.
(6) Wspólnota podpisała Konwencję sztokholmską z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie trwałych zanieczyszczeń organicznych.
(7) Istotne jest zorganizowanie i uregulowanie nadzoru i kontroli przemieszczania odpadów w sposób, który uwzględnia potrzebę zachowania, ochrony i poprawy jakości środowiska i zdrowia ludzi oraz który sprzyja bardziej jednolitemu stosowaniu tego rozporządzenia na całym obszarze Wspólnoty.
(8) Istotne jest również uwzględnienie wymogu określonego w art. 4 ust. 2 lit. d) Konwencji bazylejskiej stanowiącego, że przemieszczanie odpadów niebezpiecznych będzie ograniczone do minimum zgodnego z bezpieczną dla środowiska i skuteczną gospodarką takimi odpadami.
(9) Ponadto istotne jest uwzględnienie prawa każdej ze stron Konwencji bazylejskiej, wynikające z jej art. 4 ust. 1, do wprowadzenia zakazu przywozu odpadów niebezpiecznych lub odpadów wymienionych w aneksie II do tej Konwencji.
(10) Przemieszczanie odpadów wytworzonych przez siły zbrojne lub organizacje pomocowe powinno zostać wyłączone z zakresu niniejszego rozporządzenia w przypadku przywozu na obszar Wspólnoty w określonych sytuacjach (w tym w razie tranzytu wewnątrz Wspólnoty, kiedy odpady są wprowadzane do Wspólnoty).
W odniesieniu do przemieszczania takich odpadów powinny być przestrzegane wymogi wynikające z prawa międzynarodowego oraz z umów międzynarodowych.
W takich przypadkach właściwy organ tranzytu i właściwy organ miejsca przeznaczenia na terytorium Wspólnoty powinny zostać z wyprzedzeniem poinformowane o przemieszczeniu odpadów i ich przeznaczeniu.
(11) Konieczne jest uniknięcie powielania rozporządzenia (WE) nr 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 października 2002 r. ustanawiającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi [10], które już zawiera przepisy dotyczące wszystkich aspektów dotyczących przesyłki, wyboru trasy i przesyłania (gromadzenia, transportu, przeładunku, przetwarzania, wykorzystywania, odzyskiwania i unieszkodliwiania, prowadzenia dokumentacji, dokumentów towarzyszących oraz możliwości śledzenia) produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego w obrębie Wspólnoty, do Wspólnoty oraz poza jej obszar.
(12) Do dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia Komisja powinna złożyć sprawozdanie na temat związku pomiędzy istniejącymi przepisami sektorowymi dotyczącymi zdrowia zwierząt i zdrowia publicznego oraz przepisami niniejszego rozporządzenia oraz przedłożyć do tego dnia wszelkie propozycje konieczne do dostosowania tych przepisów do niniejszego rozporządzenia w celu osiągnięcia równoważnego poziomu kontroli.
(13) Pomimo iż nadzór i kontrola przemieszczania odpadów w obrębie Państwa Członkowskiego jest sprawą tego Państwa Członkowskiego, krajowe uregulowania dotyczące przemieszczania odpadów powinny uwzględniać potrzebę spójności z przepisami wspólnotowymi w celu zapewnienia wysokiego poziomu ochrony środowiska i zdrowia ludzi.
(14) W przypadku przemieszczania odpadów przeznaczonych do unieszkodliwiania oraz przeznaczonych do odzysku odpadów, niewymienionych w załączniku III, IIIA lub IIIB, właściwe jest zapewnienie optymalnego nadzoru i kontroli poprzez wymóg uzyskania uprzedniej pisemnej zgody na takie przemieszczenie.
Taka procedura powinna z kolei wiązać się z uprzednim zgłoszeniem, które umożliwi właściwym organom uzyskanie odpowiednich informacji i podjęcie wszelkich koniecznych środków dla ochrony zdrowia ludzi i środowiska.
Powinno to również umożliwić tym organom wnoszenie uzasadnionych sprzeciwów wobec takiego przemieszczenia.
(15) W przypadku przemieszczania odpadów przeznaczonych do odzysku, wymienionych w załączniku III, IIIA lub IIIB, właściwe jest zapewnienie minimalnego poziomu nadzoru i kontroli poprzez wymóg, aby takim przemieszczeniom towarzyszyły określone informacje.
(16) Mając na względzie potrzebę jednolitego stosowania niniejszego rozporządzenia i prawidłowego funkcjonowania rynku wewnętrznego, w celu zapewnienia skuteczności konieczne jest wymaganie, aby zgłoszenia były rozpatrywane przez właściwy organ przemieszczenia.
(17) Istotne jest również uproszczenie systemu gwarancji finansowych lub równoważnego ubezpieczenia.
(18) Uwzględniając odpowiedzialność wytwórców odpadów za racjonalne ekologicznie gospodarowanie odpadami, dokumenty zgłoszenia oraz przesyłania przy przemieszczaniu odpadów powinny być, jeśli to możliwe, wypełniane przez wytwórców odpadów.
(19) Konieczne jest stworzenie proceduralnych środków ochronnych dla zgłaszającego, zarówno w interesie pewności prawnej, jak i w celu zapewnienia jednolitego stosowania niniejszego rozporządzenia oraz prawidłowego funkcjonowania rynku wewnętrznego.
(20) W przypadku przemieszczeń odpadów do unieszkodliwienia Państwa Członkowskie powinny przestrzegać zasad bliskości, priorytetu dla odzysku odpadów i samowystarczalności na poziomie wspólnotowym i krajowym, zgodnie z dyrektywą 2006/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 kwietnia 2006 r. w sprawie odpadów [11], poprzez stosowanie zgodnie z Traktatem środków polegających na całkowitym lub częściowym zakazie takiego przemieszczania odpadów albo systematycznym zgłaszaniu wobec niego sprzeciwu.
Należy również wziąć pod uwagę wymóg określony w dyrektywie 2006/12/WE, zgodnie z którą Państwa Członkowskie mają stworzyć odpowiednią zintegrowaną sieć instalacji unieszkodliwiania odpadów w celu umożliwienia Wspólnocie jako całości osiągnięcia samowystarczalności w zakresie unieszkodliwiania odpadów, a Państwom Członkowskim indywidualne zmierzanie do tego celu, z uwzględnieniem warunków geograficznych lub potrzeby stworzenia specjalistycznych instalacji dla określonych rodzajów odpadów.
Państwa Członkowskie powinny być również w stanie zapewnić, by w instalacjach zagospodarowania odpadów objętych dyrektywą Rady 96/61/WE z dnia 24 września 1996 r. dotyczącą zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli [12] stosowane były najlepsze dostępne techniki określone w tej dyrektywie, zgodnie z warunkami pozwolenia dla instalacji, a odpady były przetwarzane zgodnie z obowiązującymi normami ochrony środowiska dotyczącymi unieszkodliwiania odpadów, określonymi w przepisach wspólnotowych.
(21) W przypadku przemieszczania odpadów przeznaczonych do odzysku Państwa Członkowskie powinny być w stanie zapewnić, by w instalacjach zagospodarowania odpadów objętych dyrektywą 96/61/WE stosowane były najlepsze dostępne techniki określone w tej dyrektywie, zgodnie z warunkami pozwolenia dla instalacji.
Państwa Członkowskie powinny również być w stanie zapewnić, by odpady były przetwarzane zgodnie z obowiązującymi normami ochrony środowiska dotyczącymi odzysku odpadów określonymi w przepisach wspólnotowych oraz by przy uwzględnieniu art. 7 ust. 4 dyrektywy 2006/12/WE odpady były przetwarzane zgodnie z planami gospodarki odpadami ustanowionymi zgodnie z tą dyrektywą w celu zapewnienia wykonania wiążących zobowiązań w zakresie odzysku lub recyklingu, przewidzianych w przepisach wspólnotowych.
(22) Opracowanie na poziomie Wspólnoty obowiązkowych wymogów dotyczących instalacji unieszkodliwiania lub odzysku odpadów oraz przetwarzania określonych materiałów odpadowych, w uzupełnieniu istniejących przepisów prawa wspólnotowego, może przyczynić się do zapewnienia wysokiego poziomu ochrony środowiska w całej Wspólnocie, wspomóc tworzenie równych warunków prowadzenia działalności w zakresie recyklingu i pomóc w zapewnieniu, by rozwój żywotnego ekonomicznie rynku wewnętrznego w zakresie recyklingu nie był utrudniony.
Istnieje w związku z tym potrzeba opracowania wspólnotowych równych warunków prowadzenia działalności w zakresie recyklingu poprzez zastosowanie, w odpowiednich przypadkach, wspólnych norm w niektórych obszarach, w tym w odniesieniu do surowców wtórnych, w celu poprawienia jakości recyklingu.
Komisja powinna przedstawić, w odpowiednich przypadkach, wnioski w sprawie takich norm dla niektórych rodzajów odpadów i niektórych instalacji prowadzących recykling, tak szybko, jak jest to wykonalne, w oparciu o dalszą analizę strategii gospodarowania odpadami oraz przy uwzględnieniu istniejących przepisów wspólnotowych oraz przepisów obowiązujących w Państwach Członkowskich.
W tym czasie powinno być możliwe, pod pewnymi warunkami, zgłaszanie sprzeciwów wobec planowanego przemieszczania odpadów, jeśli związany z nimi odzysk nie byłby zgodny z przepisami państwa wysyłki dotyczącymi odzysku odpadów.
W tym czasie Komisja powinna również monitorować sytuację, zwracając uwagę na możliwe niepożądane przemieszczenia odpadów do nowych Państw Członkowskich oraz, w razie konieczności, zgłaszać odpowiednie wnioski dotyczące postępowania w takich sytuacjach.
(23) Od Państw Członkowskich powinno wymagać się zapewnienia, by zgodnie z Konwencją Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych (UNECE) o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska z dnia 25 czerwca 1998 r. (Konwencja z Aarhus) odpowiednie właściwe organy podawały we właściwy sposób do wiadomości publicznej informacje dotyczące zgłoszeń przemieszczeń, jeżeli informacje takie nie są poufne zgodnie z przepisami wspólnotowymi i krajowymi.
(24) Należy ustanowić obowiązek, aby odpady, których przemieszczanie nie może zostać zakończone zgodnie z planem, były zabierane z powrotem do państwa przemieszczenia bądź odzyskiwane albo unieszkodliwiane w inny sposób.
(25) Należy również wprowadzić obowiązek wobec osoby, której działanie leży u źródła nielegalnego przemieszczania odpadów, zapewnienia powrotu przedmiotowych odpadów lub dokonania innych uzgodnień w celu odzysku lub unieszkodliwienia tych odpadów.
W przypadku niedopełnienia tego obowiązku odpowiednio właściwe organy wysyłki lub właściwe organy miejsca przeznaczenia powinny interweniować samodzielnie.
(26) W celu ochrony środowiska w objętych nim państwach konieczne jest wyjaśnienie zakresu obowiązywania zakazu wywozu ze Wspólnoty wszelkich odpadów przeznaczonych do unieszkodliwiania w państwach trzecich, innych niż państwa EFTA (Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu), ustanowionego zgodnie z Konwencją bazylejską.
(27) Państwa, które są stronami Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym, mogą przyjąć procedury kontrolne przewidziane w odniesieniu do przemieszczania odpadów w obrębie Wspólnoty.
(28) W celu ochrony środowiska w objętych nim państwach konieczne jest również wyjaśnienie zakresu obowiązywania zakazu wywozu ze Wspólnoty odpadów niebezpiecznych przeznaczonych do odzysku w państwie, którego nie obowiązuje decyzja OECD, ustanowionego zgodnie z Konwencją bazylejską.
W szczególności konieczne jest usunięcie wątpliwości dotyczących wykazu odpadów, do których ten zakaz ma zastosowanie, oraz zapewnienie, że wykaz ten obejmuje również odpady wymienione w aneksie II do Konwencji bazylejskiej, to jest odpady z gospodarstw domowych oraz pozostałości ze spopielania odpadów z gospodarstw domowych.
(29) Szczególne uzgodnienia dotyczące wywozu odpadów, innych niż odpady niebezpieczne, przeznaczonych do odzysku w państwach, do których decyzja OECD nie ma zastosowania, powinny zostać utrzymane oraz powinny zostać uproszczone w późniejszym terminie.
(30) Przywóz do Wspólnoty odpadów do unieszkodliwienia powinien być dozwolony, jeśli państwo wywozu jest Stroną Konwencji bazylejskiej.
Przywóz do Wspólnoty odpadów do odzysku powinien być dozwolony, jeśli państwo wywozu jest jednym z państw, do których ma zastosowanie decyzja OECD lub jest Stroną Konwencji bazylejskiej.
W innych przypadkach przywóz powinien być jednak możliwy tylko wtedy, gdy państwo wywozu jest związane dwustronną lub wielostronną umową albo porozumieniem zgodnym z przepisami wspólnotowymi oraz zgodnym z art. 11 Konwencji bazylejskiej, poza przypadkami, gdy nie jest to możliwe w sytuacjach kryzysów, przywracania pokoju, utrzymywania pokoju lub podczas wojny.
(31) Niniejsze rozporządzenie powinno być stosowane zgodnie z międzynarodowym prawem morza.
(32) Niniejsze rozporządzenie powinno odzwierciedlać zasady dotyczące wywozu i przywozu odpadów z i do krajów i terytoriów zamorskich, określone w decyzji Rady 2001/822/WE z dnia 27 listopada 2001 r. w sprawie stowarzyszenia krajów i terytoriów zamorskich ze Wspólnotą Europejską ("Decyzja o Stowarzyszeniu Zamorskim") [13].
(33) Powinny zostać podjęte niezbędne kroki w celu zapewnienia, zgodnego z dyrektywą 2006/12/WE i innymi przepisami wspólnotowymi w sprawie odpadów, gospodarowania odpadami przesyłanymi w obrębie Wspólnoty oraz przywożonymi do Wspólnoty bez powodowania niebezpieczeństwa dla zdrowia ludzi i bez stosowania procesów albo metod, które mogą szkodzić środowisku przez cały okres przemieszczania, w tym odzysku lub unieszkodliwienia w państwie przeznaczenia.
W przypadku wywozu z obszaru Wspólnoty odpadów nieobjętych zakazem powinny zostać podjęte wysiłki w celu zapewnienia, by odpadami gospodarowano w sposób racjonalny ekologicznie przez cały okres przemieszczania, w tym odzysku lub unieszkodliwiania w państwie trzecim będącym państwem przeznaczenia.
Instalacje, do których kierowane są odpady, powinny działać zgodnie z normami ochrony zdrowia ludzi i środowiska, które w szerokim zakresie są równoważne z ustanowionymi w przepisach wspólnotowych.
Należy sporządzić wykaz niewiążących wytycznych zawierających wskazówki dotyczące racjonalnego ekologicznie gospodarowania odpadami.
(34) Państwa Członkowskie powinny przekazywać Komisji informacje dotyczące wdrażania niniejszego rozporządzenia, zarówno w drodze sprawozdań składanych do Sekretariatu Konwencji bazylejskiej, jak i na podstawie oddzielnego kwestionariusza.
(35) Konieczne jest zapewnienie bezpiecznej i dostosowanej do potrzeb środowiska rozbiórki statków w celu ochrony zdrowia ludzkiego i środowiska.
Ponadto należy odnotować, że statek może zostać uznany za odpad zgodnie z art. 2 Konwencji bazylejskiej, a jednocześnie według innych przepisów prawa międzynarodowego – może być uważany za statek.
Należy przypomnieć, że trwają prace obejmujące współpracę międzyagencyjną pomiędzy Międzynarodową Organizacją Pracy (MOP), Międzynarodową Organizacją Morską (IMO) i Sekretariatem Konwencji bazylejskiej nad wprowadzeniem na poziomie światowym obowiązkowych zapewniających efektywne i skuteczne rozwiązanie problemu demontażu statków.
(36) Skuteczna współpraca międzynarodowa w zakresie kontroli przemieszczania odpadów ma kluczowe znaczenie dla zapewnienia, że takie przemieszczania odpadów niebezpiecznych podlegają kontroli.
Mając na celu zapewnienie racjonalnego ekologicznie gospodarowania odpadami, należy promować wymianę informacji, wspólną odpowiedzialność oraz współdziałanie między Wspólnotą oraz jej Państwami Członkowskimi i państwami trzecimi.
(37) Niektóre załączniki do niniejszego rozporządzenia powinny zostać przyjęte przez Komisję zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 18 ust. 3 dyrektywy 2006/12/WE.
Procedura ta powinna również mieć zastosowanie w przypadku zmian załączników wynikających z postępu naukowo-technicznego, do zmian w odpowiednich przepisach wspólnotowych lub w przypadkach zdarzeń związanych z decyzją OECD lub Konwencją bazylejską oraz innymi podobnymi konwencjami i umowami międzynarodowymi.
(38) Przygotowując instrukcje dotyczące wypełniania dokumentów zgłoszenia oraz przesyłania, które zostaną określone w załączniku IC, Komisja, uwzględniając decyzję OECD i Konwencję bazylejską, powinna wskazać między innymi, że – o ile to możliwe – dokumenty zgłoszenia oraz przesyłania powinny liczyć dwie strony oraz powinna wskazać dokładne terminy składania dokumentów zgłoszenia oraz przesyłania, określonych w załącznikach IA i IB, uwzględniając załącznik II.
Dodatkowo, jeśli terminologia i wymagania zawarte w decyzji OECD, Konwencji bazylejskiej oraz w niniejszym rozporządzeniu są różne, poszczególne wymagania należy wyjaśnić.
(39) Przy rozpatrywaniu, które mieszaniny odpadów należy dodać do załącznika IIIA, powinny zostać uwzględnione między innymi następujące informacje: właściwości odpadów, takie jak ewentualne cechy niebezpieczne, zdolność zanieczyszczania oraz ich stan skupienia; aspekty gospodarowania odpadami, takie jak technologiczne możliwości odzysku odpadów oraz korzyści środowiskowe wynikające z odzysku, w tym rozważenie, czy nie zostanie zagrożone racjonalne ekologiczne gospodarowanie odpadami.
Komisja podejmuje działania w celu zakończenia prac nad tym załącznikiem, o ile to możliwe—przed datą wejścia w życie niniejszego rozporządzenia i wykona to zadanie najpóźniej w terminie sześciu miesięcy od tej daty.
(40) Dodatkowe środki związane z wdrożeniem niniejszego rozporządzenia powinny również zostać przyjęte przez Komisję zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 18 ust. 3 dyrektywy 2006/12/WE.
Powinny one obejmować sposób obliczania wysokości gwarancji finansowej lub równoważnego ubezpieczenia, nad którym Komisja powinna zakończyć prace w miarę możliwości przed datą rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia.
(41) Środki konieczne do wdrożenia niniejszego rozporządzenia powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [14].
(42) Zważywszy, że cel niniejszego rozporządzenia, to jest zapewnienie ochrony środowiska podczas przemieszczania odpadów, nie może zostać w sposób wystarczający osiągnięty przez Państwa Członkowskie, natomiast z uwagi na jego rozmiary i skutki możliwe jest lepsze jego osiągnięcie na poziomie Wspólnoty, Wspólnota może podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule, niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
TYTUŁ I
ZAKRES STOSOWANIA I DEFINICJE
Artykuł 1
Zakres stosowania
1.
Niniejsze rozporządzenie określa procedury i systemy kontroli w zakresie przemieszczania odpadów, w zależności od pochodzenia, przeznaczenia i trasy przemieszczania odpadów, rodzaju przesyłanych odpadów oraz przewidzianego trybu postępowania z odpadami w miejscu przeznaczenia.
2.
Niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie do przemieszczania odpadów:
a) pomiędzy Państwami Członkowskimi, na terytorium Wspólnoty lub z tranzytem przez państwa trzecie;
b) przywożonych do Wspólnoty z państw trzecich;
c) wywożonych ze Wspólnoty do państw trzecich;
d) przewożonych w ramach tranzytu przez terytorium Wspólnoty, na trasie z oraz do państw trzecich.
3.
Z zakresu stosowania niniejszego rozporządzenia wyłącza się:
a) wyładowywanie na wybrzeżu odpadów, w tym ścieków i pozostałości, wytworzonych w trakcie normalnej eksploatacji statków i platform przybrzeżnych, pod warunkiem że odpady te podlegają wymogom określonym w Międzynarodowej konwencji o zapobieganiu zanieczyszczaniu morza przez statki z 1973 r., zmodyfikowanej przez protokół z 1978 r. do tej konwencji (Marpol 73/78) lub wymogom określonym w innych wiążących dokumentach międzynarodowych;
b) odpady wytwarzane na pokładach pojazdów, pociągów, statków powietrznych i pływających, chyba że odpady takie są wyładowywane w celu ich odzysku lub unieszkodliwienia;
c) przemieszczanie odpadów radioaktywnych, określonych w art. 2 dyrektywy Rady 92/3/Euratom z dnia 3 lutego 1992 r. w sprawie nadzoru i kontroli przesyłania odpadów radioaktywnych między Państwami Członkowskimi oraz do Wspólnoty i poza jej obszar [15];
d) przemieszczenia, które podlegają wymogom w zakresie zezwoleń wynikającym z rozporządzenia (WE) nr 1774/2002;
e) przemieszczanie odpadów, o których mowa w art. 2 ust. 1 lit. b) pkt ii), iv) i v) dyrektywy 2006/12/WE, jeżeli przemieszczenia takie są już objęte innym wspólnotowym aktem prawnym zawierającym podobne przepisy;
f) przemieszczanie odpadów z Antarktydy do Wspólnoty zgodnie z wymogami Protokołu w sprawie ochrony środowiska naturalnego do Układu w sprawie Antarktydy z roku 1991;
g) przywóz do Wspólnoty odpadów wytwarzanych przez siły zbrojne lub organizacje pomocowe podczas sytuacji kryzysowych oraz operacji przywracania i utrzymywania pokoju, jeżeli odpady te przesyłane są przez dane siły zbrojne lub organizacje pomocowe lub w ich imieniu, bezpośrednio lub pośrednio do państwa przeznaczenia.
W takich przypadkach wszystkie właściwe organy tranzytu oraz właściwe organy miejsca przeznaczenia na terytorium Wspólnoty są z wyprzedzeniem zawiadamiane o przemieszczaniu oraz o miejscu przeznaczenia odpadów.
Przemieszczanie tranzytem przez obszar Wspólnoty odpadów z Antarktydy do państw nienależących do Wspólnoty podlega przepisom art. 36 i 49.
Przemieszczanie odpadów wyłącznie w granicach Państwa Członkowskiego podlega jedynie przepisom art. 33.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia:
1) "odpady" są zdefiniowane zgodnie z art. 1 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2006/12/WE;
2) "odpady niebezpieczne" są zdefiniowane zgodnie z art. 1 ust. 4 dyrektywy Rady 91/689/EWG z dnia 12 grudnia 1991 r. w sprawie odpadów niebezpiecznych [16];
3) "mieszanina odpadów" oznacza odpady powstałe w wyniku celowego lub przypadkowego wymieszania dwóch lub więcej rodzajów odpadów, która to mieszanina nie została zaliczona do żadnej z kategorii w załącznikach III, IIIB, IV i IVA.
Odpady w pojedynczym przemieszczeniu, obejmującym dwa lub więcej rodzajów odpadów transportowanych osobno, nie są uważane za mieszaninę odpadów;
4) "unieszkodliwianie" jest zdefiniowane zgodnie z art. 1 ust. 1 lit. e) dyrektywy 2006/12/WE;
5) "unieszkodliwianie przejściowe" oznacza procesy unieszkodliwiania D 13 do D 15 określone w załączniku IIA do dyrektywy 2006/12/WE;
6) "odzysk" jest zdefiniowany zgodnie z art. 1 ust. 1 lit. f) dyrektywy 2006/12/WE;
7) "odzysk przejściowy" oznacza procesy odzysku R 12 i R 13 określone w załączniku II B do dyrektywy 2006/12/WE;
8) "racjonalne ekologicznie gospodarowanie" oznacza podejmowanie wszystkich racjonalnych działań w celu zapewnienia, że gospodarowanie odpadami odbywa się w sposób, który uchroni zdrowie ludzkie i środowisko przed niekorzystnym oddziaływaniem takich odpadów;
9) "wytwórca" oznacza każdy podmiot, którego działalność prowadzi do powstania odpadów (wytwórca pierwotny) lub zajmujący się wstępnym przetwarzaniem, mieszaniem odpadów lub innymi działaniami, w wyniku których zmienia się charakter lub skład tych odpadów (nowy wytwórca), (zgodnie z definicją zawartą w art. 1 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2006/12/WE);
10) "posiadacz" oznacza producenta odpadów lub osobę fizyczną lub prawną, w której posiadaniu znajdują się odpady, zgodnie z definicją zawartą w art. 1 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2006/12/WE;
11) "podmiot zbierający" oznacza każdego, kto zajmuje się zbieraniem odpadów, zdefiniowanym w art. 1 ust. 1 lit. g) dyrektywy 2006/12/WE;
12) "sprzedawca" oznacza każdego, kto kieruje nabywaniem, a następnie sprzedażą odpadów, w tym także sprzedawców, którzy nie obejmują faktycznego władania odpadami, zgodnie z art. 12 dyrektywy 2006/12/WE;
13) "pośrednik" oznacza każdego, kto organizuje odzysk lub unieszkodliwianie odpadów w imieniu osób trzecich, w tym także pośredników, którzy nie obejmują faktycznego władania odpadami, zgodnie z art. 12 dyrektywy 2006/12/WE;
14) "odbiorca" oznacza każdą osobę lub przedsiębiorstwo podlegające jurysdykcji państwa przeznaczenia, do których odpady są przesyłane w celu ich odzysku lub unieszkodliwienia;
15) "zgłaszający" oznacza:
a) w przypadku przemieszczeń pochodzących z Państwa Członkowskiego – każdą osobę fizyczną lub prawną podlegającą jurysdykcji tego Państwa Członkowskiego, która zamierza dokonać przemieszczenia odpadów lub zlecić takie przemieszczanie i na której ciąży obowiązek zgłoszenia.
Zgłaszającym jest jedna z osób lub jeden z podmiotów wyszczególnionych poniżej, w kolejności przyjętej w tym wykazie:
i) wytwórca pierwotny; lub
ii) posiadający zezwolenie nowy wytwórca, który wykonuje działania poprzedzające przemieszczanie; lub
iii) posiadający zezwolenie podmiot zbierający, który w wyniku połączenia niewielkich ilości jednego rodzaju odpadów zebranych z różnych źródeł utworzył wysyłkę, która ma się rozpocząć z jednego miejsca wskazanego w zgłoszeniu; lub
iv) zarejestrowany sprzedawca, który został upoważniony na piśmie przez wytwórcę pierwotnego, nowego wytwórcę lub posiadający zezwolenie podmiot zbierający, określonych w pkt i), ii) oraz iii), do działania w ich imieniu w charakterze zgłaszającego;
v) zarejestrowany pośrednik, który został upoważniony na piśmie przez wytwórcę pierwotnego, nowego wytwórcę lub posiadający zezwolenie podmiot zbierający, określonych w pkt i), ii) oraz iii), do działania w ich imieniu w charakterze zgłaszającego;
vi) posiadacz, jeżeli wszystkie osoby określone w pkt i), ii), iii), iv) oraz w odpowiednich przypadkach w pkt v) są nieznane lub niewypłacalne.
W przypadku gdy zgłaszający określony w pkt iv) lub v) nie dopełnia obowiązków w zakresie odbioru, określonych w art. 22–25, wytwórca pierwotny, nowy wytwórca lub upoważniony podmiot zbierający określeni odpowiednio w pkt i), ii) lub iii), którzy upoważnili sprzedawcę lub pośrednika do działania w ich imieniu, są uznawani za zgłaszającego do celów wymienionych przepisów dotyczących obowiązku odbioru.
W przypadku nielegalnego przemieszczenia zgłoszonego przez sprzedawcę lub pośrednika określonych w pkt iv) lub v), osobę określoną w pkt i), ii) lub iii), która upoważniła tego sprzedawcę lub pośrednika do działania w jej imieniu, uznaje się do celów niniejszego rozporządzenia za zgłaszającego;
b) w przypadku przywozu do Wspólnoty lub tranzytu przez terytorium Wspólnoty odpadów niepochodzących z Państwa Członkowskiego każdą spośród następujących osób fizycznych lub prawnych podlegających jurysdykcji państwa wysyłki odpadów, która zamierza zrealizować przemieszczanie odpadów albo doprowadziła do przemieszczenia odpadów:
i) osobę określoną w przepisach państwa wysyłki albo też gdy nie określają one takiej osoby;
ii) osobę będącą posiadaczem odpadów w momencie wywozu;
16) "Konwencja bazylejska" oznacza Konwencję z dnia 22 marca 1989 r. o kontroli transgranicznego przemieszczania i usuwania odpadów niebezpiecznych;
17) "decyzja OECD" oznacza decyzję Rady OECD C(2001)107/Final w sprawie kontroli transgranicznego przemieszczania odpadów przeznaczonych do odzysku, zmieniającą decyzję OECD C(92)39/Final;
18) "właściwy organ" oznacza:
a) w przypadku Państw Członkowskich – organ wyznaczony przez zainteresowane Państwo Członkowskie zgodnie z art. 53; lub
b) w przypadku państwa trzeciego będącego stroną Konwencji bazylejskiej – organ wyznaczony przez to państwo jako kompetentna władza do celów Konwencji, zgodnie z jej art. 5; lub
c) w przypadku państw innych niż określone pod lit. a) lub b) powyżej – organ, który został wyznaczony jako organ właściwy przez dane państwo lub region lub w przypadku gdy nie dokonano wyznaczenia, organ odpowiednio państwa lub regionu, właściwy w sprawach przemieszczania odpadów przeznaczonych do unieszkodliwienia lub odzysku albo tranzytu, w zależności od sytuacji;
19) "właściwy organ wysyłki" oznacza właściwy organ dla obszaru, z którego przemieszczanie rozpoczęło się lub ma się rozpocząć;
20) "właściwy organ miejsca przeznaczenia" oznacza właściwy organ dla miejsca, do którego przemieszczanie jest planowane lub w którym się ono odbywa, albo dla miejsca, w którym dokonuje się załadunku odpadów przed ich odzyskiem lub unieszkodliwieniem na obszarze niepodlegającym jurysdykcji żadnego państwa;
21) "właściwy organ tranzytu" oznacza właściwy organ każdego państwa, z wyjątkiem państwa właściwego organu wysyłki lub przeznaczenia, przez które następuje lub planowane jest dokonanie przemieszczenia;
22) "państwo wysyłki" oznacza każde państwo, z którego przemieszczanie rozpoczęło się lub ma się rozpocząć;
23) "państwo przeznaczenia" oznacza każde państwo, do którego planowane lub dokonywane jest przemieszczanie odpadów w celu ich odzysku lub unieszkodliwienia albo w celu ich załadunku przed poddaniem ich odzyskowi lub unieszkodliwieniu na obszarze niepodlegającym jurysdykcji żadnego państwa;
24) "państwo tranzytu" oznacza każde państwo, inne niż państwo wysyłki lub przeznaczenia, przez którego terytorium planowane jest lub odbywa się przemieszczanie odpadów;
25) "obszar objęty jurysdykcją państwa" oznacza wszystkie obszary lądowe lub obszary morskie, na których dane państwo sprawuje, zgodnie z prawem międzynarodowym, funkcje administracyjne i kontrolne w zakresie ochrony zdrowia ludzkiego i środowiska;
26) "kraje i terytoria zamorskie" oznaczają kraje i terytoria zamorskie wyszczególnione w załączniku IA do decyzji 2001/822/WE;
27) "urząd celny wywozu ze Wspólnoty" oznacza urząd celny określony w art. 161 ust. 5 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [17];
28) "urząd celny wyprowadzenia ze Wspólnoty" oznacza urząd celny określony w art. 793 ust. 2 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [18];
29) "urząd celny wprowadzenia do Wspólnoty" oznacza urząd celny, przez który przewozi się odpady wprowadzone na obszar celny Wspólnoty, zgodnie z art. 38 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92;
30) "przywóz" oznacza każde wprowadzenie odpadów na terytorium Wspólnoty, z wyłączeniem tranzytu przez Wspólnotę;
31) "wywóz" oznacza wyprowadzenie odpadów poza terytorium Wspólnoty, z wyłączeniem tranzytu przez Wspólnotę;
32) "tranzyt" oznacza przemieszczenie odpadów lub planowane przemieszczanie odpadów przez jedno lub więcej państw, innych niż państwo wysyłki lub przeznaczenia;
33) "transport" oznacza przewóz odpadów w transporcie drogowym, kolejowym, powietrznym, morskim lub wodnym śródlądowym;
34) "przemieszczanie" oznacza transport odpadów przeznaczonych do odzysku lub unieszkodliwienia, który jest planowany lub odbywa się:
a) z jednego państwa do drugiego; lub
b) z państwa do krajów i terytoriów zamorskich lub innych obszarów podlegających ochronie tego państwa; lub
c) z państwa na dowolny obszar lądowy, który zgodnie z prawem międzynarodowym nie stanowi terytorium żadnego państwa; lub
d) z państwa na obszar Antarktydy; lub
e) z jednego państwa przez jeden z powyższych obszarów; lub
f) w obrębie państwa przez jeden z powyższych obszarów, i który to transport rozpoczyna się i kończy w tym samym państwie; albo
g) z obszaru geograficznego nie podlegającego jurysdykcji żadnego państwa, skierowany do jednego z państw;
35) "nielegalne przemieszczanie" oznacza przemieszczanie odpadów dokonane:
a) bez zgłoszenia go wszystkim zainteresowanym właściwym organom, zgodnie z niniejszym rozporządzeniem; lub
b) bez zgody zainteresowanych właściwych organów, zgodnie z niniejszym rozporządzeniem; lub
c) w przypadku gdy zgoda zainteresowanych właściwych organów została uzyskana w wyniku fałszerstwa, wprowadzenia w błąd albo oszustwa; lub
d) w sposób, który nie jest zgodny z określonym w dokumencie zgłoszeniowym lub w dokumentach przesyłania; lub
e) w sposób, który prowadzi do odzysku lub unieszkodliwiania niezgodnego z przepisami wspólnotowymi lub międzynarodowymi; lub
f) z naruszeniem art. 34, 36, 39, 40, 41 i 43; lub
g) zgodnie z art. 3 ust. 2 i 4, w odniesieniu do którego stwierdzono, że:
i) zawiera odpady, które nie zostały wyszczególnione w załącznikach III, IIIA lub IIIB; lub
ii) został naruszony art. 3 ust. 4;
iii) przemieszczanie jest realizowane w sposób, który nie został konkretnie określony w dokumencie, o którym mowa w załączniku VII.
TYTUŁ II
PRZEMIESZCZANIE ODPADÓW NA TERYTORIUM WSPÓLNOTY Z TRANZYTEM LUB BEZ TRANZYTU PRZEZ PAŃSTWA TRZECIE
Artykuł 3
Ogólne przepisy proceduralne
1.
Procedurze uprzedniego pisemnego zgłoszenia i zgody określonej w przepisach niniejszego tytułu podlegają przemieszczenia następujących odpadów:
a) jeżeli mają być poddane procesom unieszkodliwiania:
wszystkich odpadów;
b) jeżeli mają być poddane procesom odzysku:
i) odpadów wyszczególnionych w załączniku IV, który obejmuje między innymi odpady wyszczególnione w aneksach II i VIII Konwencji bazylejskiej;
ii) odpadów wyszczególnionych w załączniku IVA;
iii) odpadów niesklasyfikowanych pod żadnym kodem w załączniku III, IIIB, IV lub IVA;
iv) mieszanin odpadów niesklasyfikowanych pod żadnym kodem w załączniku III, IIIB, IV lub IVA, chyba że zostały wyszczególnione w załączniku IIIA.
2.
Ogólnym obowiązkom w zakresie informowania, określonym w art. 18, podlegają przemieszczenia następujących odpadów przeznaczonych do odzysku, jeżeli ilość przemieszczanych odpadów przekracza 20 kg:
a) odpadów wyszczególnionych w załączniku III lub IIIB;
b) mieszanin, niesklasyfikowanych pod żadnym kodem w załączniku III lub składających się z dwóch lub więcej rodzajów odpadów wymienionych w załączniku III, jeżeli skład tych mieszanin nie utrudnia poddania ich racjonalnemu ekologicznie odzyskowi i mieszaniny te zostały wyszczególnione w załączniku IIIA, zgodnie z art. 58.
3.
Odpady wyszczególnione w załączniku III, w wyjątkowych przypadkach, jeżeli wykazują one którekolwiek z niebezpiecznych właściwości określonych w załączniku III do dyrektywy 91/689/EWG traktuje się tak jak odpady wyszczególnione w załączniku IV.
Przypadki te traktuje się zgodnie z art. 58.
4.
Przemieszczanie odpadów przeznaczonych wyraźnie do badań laboratoryjnych, służących ocenie właściwości fizycznych lub chemicznych tych odpadów albo ustaleniu, czy nadają się one do odzysku lub unieszkodliwienia, nie podlega procedurze uprzedniego pisemnego zgłoszenia i zgody, o której mowa w ust. 1.
Zamiast tego obowiązują wymogi proceduralne określone w art. 18.
Ilość odpadów objętych wyłączeniem w przypadku wyraźnego przeznaczenia ich do badań laboratoryjnych odpowiada minimalnej ilości racjonalnie potrzebnej do prawidłowego przeprowadzenia badań w konkretnym przypadku i nie może przekraczać 25 kg.
5.
Przemieszczanie zmieszanych odpadów komunalnych (kod odpadów 20 03 01) zebranych z gospodarstw domowych, także gdy odpady te zebrano również od innych wytwórców, do instalacji odzysku lub unieszkodliwiania podlega, zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, tym samym przepisom, co przemieszczanie odpadów przeznaczonych do unieszkodliwienia.
Rozdział 1
Uprzednie pisemne zgłoszenie i zgoda
Artykuł 4
Zgłoszenie
Zgłaszający, który zamierza dokonać przemieszczenia odpadów określonego w art. 3 ust. 1 lit. a) lub b), dokonuje uprzedniego pisemnego zgłoszenia właściwemu organowi wysyłki i za pośrednictwem tego organu, a w przypadku zgłoszenia ogólnego postępuje zgodnie z postanowieniami art. 13.
Przy dokonywaniu zgłoszenia należy dopełnić następujących wymogów:
1) Dokumenty zgłoszeniowe i przesyłania:
Zgłoszenie dokonywane jest przy użyciu następujących dokumentów:
a) dokumentu zgłoszeniowego określonego w załączniku IA; oraz
b) dokumentu przesyłania określonego w załączniku IB.
Przy dokonywaniu zgłoszenia zgłaszający zobowiązany jest wypełnić dokument zgłoszeniowy oraz, w stosownych przypadkach, dokument przesyłania.
Jeśli zgłaszający nie jest wytwórcą pierwotnym w rozumieniu art. 2 pkt 15 lit. a) pkt i), zobowiązany jest zapewnić, że wytwórca pierwotny lub jedna z osób wskazanych w art. 2 pkt 15 lit. a) pkt ii) lub iii), jeżeli jest to możliwe, również podpisze dokument zgłoszeniowy określony w załączniku IA.
Właściwe organy wysyłki wydają zgłaszającemu formularze dokumentu zgłoszeniowego i dokumentu przesyłania.
2) Informacje i dokumentacja zawarte w dokumentach zgłoszeniowym i przesyłania:
Zgłaszający podaje w dokumencie zgłoszeniowym lub dołącza do niego informacje i dokumentację wyszczególnione w załączniku II część 1.
Zgłaszający podaje w dokumencie przesyłania lub dołącza do niego informacje i dokumentację wyszczególnione w załączniku II część 2 w zakresie, w jakim jest to możliwe w momencie dokonywania zgłoszenia.
Uznaje się, że zgłoszenie zostało dokonane prawidłowo, jeżeli właściwy organ wysyłki stwierdzi, że dokumenty zgłoszenia i przesyłania zostały wypełnione zgodnie z akapitem pierwszym.
3) Dodatkowe informacje i dokumentacja:
Na żądanie każdego z zainteresowanych właściwych organów zgłaszający dostarcza dodatkowych informacji i dokumentację.
Wykaz dodatkowych informacje i dokumentacji, które mogą być wymagane, jest zawarty w załączniku II część 3.
Zgłoszenie uznawane jest za dokonane prawidłowo, jeżeli właściwy organ miejsca przeznaczenia stwierdzi, że dokumenty zgłoszeniowy i przesyłania zostały wypełnione, a zgłaszający dostarczył informacje i dokumentację wyszczególnione w załączniku II części 1 i 2, jak również wszelkie dodatkowe informacje i dokumentację, wyszczególnione w załączniku II część 3, do których dostarczenia został wezwany zgodnie z niniejszym ustępem.
4) Zawarcie umowy pomiędzy zgłaszającym a odbiorcą:
Zgłaszający zobowiązany jest do zawarcia z odbiorcą umowy, o której mowa w art. 5, w sprawie odzysku lub unieszkodliwienia zgłaszanych odpadów.
Dowód zawarcia powyższej umowy lub oświadczenie potwierdzające jej istnienie, zgodnie z załącznikiem IA, należy przedstawić zainteresowanym właściwym organom przy dokonywaniu zgłoszenia.
Na żądanie zainteresowanego właściwego organu zgłaszający lub odbiorca zobowiązany jest do dostarczenia odpisu umowy lub innego dowodu wymaganego przez właściwy organ.
5) Ustanowienie gwarancji finansowej lub równoważnego ubezpieczenia:
Zgłaszający zobowiązany jest do ustanowienia gwarancji finansowej lub równoważnego ubezpieczenia zgodnie z art. 6.
Zgłaszający zobowiązany jest do złożenia oświadczenia w tym zakresie poprzez wypełnienie odpowiedniej części dokumentu zgłoszenia określonego w załączniku IA.
Gwarancja finansowa lub równoważne ubezpieczenie (lub – jeżeli właściwy organ na to zezwala – dowód ustanowienia gwarancji lub ubezpieczenia albo oświadczenie o ich ustanowieniu) przekazywane są jako element dokumentu zgłoszenia przy dokonywaniu zgłoszenia lub – jeżeli właściwy organ zezwolił na to na podstawie przepisów krajowych – w określonym terminie przed rozpoczęciem przemieszczenia.
6) Zakres zgłoszenia:
Zgłoszenie obejmuje przemieszczanie odpadów od pierwszego miejsca wysyłki, w tym ich przejściowy lub ostateczny odzysk albo unieszkodliwianie.
Jeżeli dalsze procesy przejściowe lub ostateczne mają miejsce w państwie innym niż pierwsze państwo przeznaczenia, ostateczny proces i miejsce, w którym się on odbędzie, wymieniane są w zgłoszeniu oraz stosuje się art. 15 lit. f).
Każde zgłoszenie obejmuje tylko jeden kod identyfikacyjny odpadów, z wyłączeniem:
a) odpadów niesklasyfikowanych pod żadnym kodem w załącznikach III, IIIB, IV ani IVA.
W takim przypadku podaje się tylko jeden rodzaj odpadów;
b) mieszanin odpadów niesklasyfikowanych pod żadnym kodem w załącznikach III, IIIB, IV ani IVA, chyba że zostały wyszczególnione w załączniku IIIA.
W takim przypadku należy podać kod każdego ze zmieszanych rodzajów odpadów w kolejności odpowiadającej ich udziałowi.
Artykuł 5
Umowa
1.
W przypadku wszystkich przemieszczeń odpadów, które podlegają obowiązkowi zgłoszenia, konieczne jest zawarcie przez zgłaszającego i odbiorcę umowy w sprawie odzysku lub unieszkodliwiania zgłaszanych odpadów.
2. Umowa powinna być zawarta i obowiązywać od momentu zgłoszenia przez cały okres trwania przemieszczenia do wydania zaświadczenia zgodnie z art. 15 lit. e), art. 16 lit. e) lub, w odpowiednich przypadkach, art. 15 lit. d).
3.
Umowa zawiera:
a) zobowiązanie zgłaszającego do odebrania odpadów, zgodnie z art. 22 i art. 24 ust. 2, jeśli przemieszczanie, odzysk lub unieszkodliwienie odpadów nie zostaną zrealizowanie zgodnie z planem lub przemieszczanie będzie nielegalne; oraz
b) zobowiązanie odbiorcy do odzysku lub unieszkodliwienia odpadów, zgodnie z art. 24 ust. 3, jeżeli przemieszczanie będzie nielegalne; oraz
c) zobowiązanie prowadzącego instalację do wydania zgodnie z art. 16 lit. e) zaświadczenia potwierdzającego odzysk lub unieszkodliwienie odpadów zgodnie z treścią zgłoszenia i określonymi w nim warunkami oraz wymogami niniejszego rozporządzenia.
4.
Jeżeli przemieszczane odpady przeznaczone są do operacji przejściowego odzysku lub unieszkodliwiania, umowa obejmuje następujące dodatkowe zobowiązania:
a) zobowiązanie prowadzącego instalację przeznaczenia do wydania, zgodnie z art. 15 lit. d) oraz, w odpowiednich przypadkach, art. 15 lit. e), zaświadczeń potwierdzających dokonanie odzysku lub unieszkodliwienia odpadów zgodnie ze zgłoszeniem i określonymi w nim warunkami oraz wymogami niniejszego rozporządzenia; oraz
b) zobowiązanie odbiorcy do przedstawienia, w odpowiednich przypadkach, zaświadczenia właściwemu organowi początkowego państwa wysyłki, zgodnie z art. 15 lit. f) pkt ii).
5.
Jeśli odpady wysyłane są między dwoma zakładami kontrolowanymi przez tę samą osobę prawną, umowa może zostać zastąpiona oświadczeniem danego podmiotu o zobowiązaniu się do odzysku lub unieszkodliwienia zgłaszanych odpadów.
Artykuł 6
Gwarancja finansowa
1.
W przypadku wszystkich przemieszczeń odpadów, które wymagają zgłoszenia, wymagane jest ustanowienie gwarancji finansowej lub równoważnego ubezpieczenia pokrywającego:
a) koszty transportu;
b) koszty odzysku lub unieszkodliwienia, w tym koszty niezbędnych procesów przejściowych; oraz
c) koszty składowania przez okres 90 dni.
2.
Gwarancja finansowa lub równoważne ubezpieczenie służy pokryciu kosztów powstałych w przypadku gdy:
a) przemieszczanie, odzysk lub unieszkodliwienie odpadów nie mogą zostać zrealizowane zgodnie z planem, jak określono w art. 22; oraz
b) przemieszczanie albo odzysk lub unieszkodliwianie jest nielegalne, jak określono w art. 24.
3.
Gwarancja finansowa lub równoważne ubezpieczenie jest ustanawiane przez zgłaszającego albo w jego imieniu przez inną osobę fizyczną lub prawną i obowiązuje w momencie dokonania zgłoszenia albo, jeżeli wyrazi na to zgodę właściwy organ zatwierdzający gwarancję finansową lub równoważne ubezpieczenie, najpóźniej w momencie rozpoczęcia przemieszczenia oraz obowiązuje w stosunku do zgłaszanego przemieszczenia najpóźniej od momentu jego rozpoczęcia.
4.
Gwarancja finansowa lub równoważne ubezpieczenie, ich forma, postanowienia oraz objęta nimi kwota podlegają zatwierdzeniu przez właściwy organ wysyłki.
W przypadku przywozu do Wspólnoty, właściwy organ miejsca przeznaczenia we Wspólnocie dokonuje jednakże oceny wysokości kwoty zabezpieczenia oraz w razie potrzeby nakłada obowiązek ustanowienia dodatkowej gwarancji finansowej lub równoważnego ubezpieczenia.
5.
Gwarancja finansowa lub równoważne ubezpieczenie obowiązuje w stosunku do zgłoszonego przemieszczania oraz realizacji odzysku lub unieszkodliwienia zgłoszonych odpadów oraz zabezpiecza je.
Gwarancja finansowa lub równoważne ubezpieczenie podlegają zwolnieniu po otrzymaniu przez zainteresowany właściwy organ zaświadczenia, o którym mowa w art. 16 lit. e) lub, w odpowiednich przypadkach, w art. 15 lit. e) w odniesieniu od operacji przejściowego odzysku lub unieszkodliwiania.
6.
Na zasadzie odstępstwa od ust. 5, jeżeli przemieszczane odpady są przeznaczone do przejściowego odzysku lub unieszkodliwiania, a dalszy odzysk lub unieszkodliwianie odbywa się w państwie przeznaczenia, gwarancja finansowa lub równoważne ubezpieczenie mogą zostać zwolnione po opuszczeniu przez odpady instalacji przejściowej i otrzymaniu przez zainteresowany właściwy organ zaświadczenia, o którym mowa w art. 15 lit. d).
W takim przypadku dalsze przemieszczanie do instalacji odzysku lub unieszkodliwiania musi zostać zabezpieczone nową gwarancją finansową lub równoważnym ubezpieczeniem, chyba że właściwy organ miejsca przeznaczenia odstąpi od tego wymogu.
W takich okolicznościach właściwy organ miejsca przeznaczenia odpowiada za zobowiązania powstałe w przypadku nielegalnego przemieszczania lub za odbiór odpadów, jeżeli przemieszczanie albo proces odzysku lub unieszkodliwienia nie mogą zostać zrealizowane zgodnie z planem.
7.
Właściwy organ w obrębie Wspólnoty, który zatwierdził gwarancję finansową lub równoważne ubezpieczenie, posiada do nich dostęp i wykorzystuje je na pokrycie zobowiązań powstałych zgodnie z art. 23 i 25, w tym na płatności na rzecz innych zainteresowanych organów.
8.
W przypadku zgłoszenia ogólnego, zgodnie z art. 13, możliwe jest ustanowienie gwarancji lub równoważnego ubezpieczenia obejmującego poszczególne części zgłoszenia ogólnego, w miejsce gwarancji lub równoważnego ubezpieczenia obejmujących całość zgłoszenia ogólnego.
W takich przypadkach gwarancja lub równoważne ubezpieczenie obowiązuje w stosunku do przemieszczenia najpóźniej od momentu rozpoczęcia zgłoszonego przemieszczenia, którego dotyczy.
Gwarancja lub równoważne ubezpieczenie podlega zwolnieniu po otrzymaniu przez zainteresowany właściwy organ zaświadczenia, o którym mowa w art. 16 lit. e) lub, w odpowiednich przypadkach, w art. 15 lit. e) w odniesieniu do procesu przejściowego odzysku lub unieszkodliwiania danych odpadów.
Ustęp 6 stosuje się odpowiednio.
9.
Państwa Członkowskie informują Komisję o przepisach prawa krajowego przyjętych na podstawie niniejszego artykułu.
Artykuł 7
Przekazanie zgłoszenia przez właściwy organ wysyłki
1.
Po otrzymaniu prawidłowo dokonanego zgłoszenia, zgodnie z art. 4 akapit drugi pkt 2, właściwy organ wysyłki zachowuje jego kopię oraz przekazuje zgłoszenie właściwemu organowi miejsca przeznaczenia wraz z kopiami dla każdego właściwego organu tranzytu i powiadamia zgłaszającego, że dokonał przekazania.
Przekazanie następuje w terminie trzech dni roboczych od otrzymania zgłoszenia.
2.
Jeżeli zgłoszenia nie dokonano prawidłowo, właściwy organ wysyłki wzywa zgłaszającego do dostarczenia informacji i dokumentacji, zgodnie z art. 4 akapit drugi pkt 2.
Wezwania należy dokonać w terminie trzech dni roboczych od otrzymania zgłoszenia.
W takich przypadkach właściwy organ wysyłki zobowiązany jest postąpić zgodnie z ust. 1 w terminie trzech dni roboczych od otrzymania żądanych informacji lub dokumentacji.
3.
W terminie trzech dni roboczych od prawidłowego dokonania zgłoszenia zgodnie z art. 4 akapit drugi pkt 2 właściwy organ wysyłki może podjąć decyzję o nienadawaniu zgłoszeniu dalszego biegu, jeżeli sprzeciwia się przemieszczeniu zgodnie z art. 11 i 12.
W takim przypadku niezwłocznie informuje on zgłaszającego o swojej decyzji i o przyczynach sprzeciwu.
4.
Jeżeli w terminie 30 dni od otrzymania zgłoszenia właściwy organ wysyłki nie przekaże zgłoszenia zgodnie z ust. 1, ma on obowiązek przedstawić zgłaszającemu na jego wniosek wyjaśnienie zawierające uzasadnienie.
Przepis ten nie stosuje się w przypadkach, gdy zgłaszający nie zastosował się do wezwania o dostarczenie informacji, o którym mowa w ust. 2.
Artykuł 8
Wezwanie przez właściwe zainteresowane organy do dostarczenia informacji i dokumentacji oraz potwierdzenie przyjęcia przez właściwy organ miejsca przeznaczenia
1.
Jeżeli po przekazaniu zgłoszenia przez właściwy organ wysyłki jeden z zainteresowanych organów uzna, że niezbędne są dodatkowe informacje i dokumentacja, o których mowa w art. 4 akapit drugi pkt 3, wzywa zgłaszającego do dostarczenia takich informacji i dokumentacji oraz informuje o tym inne właściwe organy.
Wezwania dokonuje się w terminie trzech dni roboczych od otrzymania zgłoszenia.
W takich przypadkach zainteresowane właściwe organy zobowiązane są w terminie trzech dni roboczych od otrzymania żądanych informacji i dokumentacji poinformować o tym właściwy organ miejsca przeznaczenia.
2.
Jeżeli właściwy organ miejsca przeznaczenia uznaje, że zgłoszenie zostało dokonane prawidłowo, zgodnie z wymogami art. 4 akapit drugi pkt 3, przekazuje potwierdzenie przyjęcia zgłaszającemu oraz kopie pozostałym zainteresowanym właściwym organom.
Przekazanie następuje w terminie trzech dni roboczych od otrzymania dokonanego prawidłowo zgłoszenia.
3.
Jeżeli w terminie 30 dni od otrzymania zgłoszenia właściwy organ miejsca przeznaczenia nie potwierdza zgłoszenia zgodnie z postanowieniami ust. 2, ma on obowiązek przedstawić zgłaszającemu na jego wniosek uzasadnione wyjaśnienie.
Artykuł 9
Wyrażenie zgody przez właściwe organy miejsca przeznaczenia, wysyłki i tranzytu oraz terminy dla transportu, odzysku lub unieszkodliwienia
1.
Właściwe organy miejsca przeznaczenia, wysyłki i tranzytu mogą w terminie 30 dni od daty wysłania potwierdzenia przyjęcia przez właściwy organ miejsca przeznaczenia zgodnie z art. 8 wydać w odniesieniu do zgłoszonego przemieszczenia jedną z następujących należycie uzasadnionych pisemnych decyzji:
a) o wyrażeniu bezwarunkowej zgody;
b) o wyrażeniu zgody z określonymi warunkami na podstawie art. 10; lub
c) o wyrażeniu sprzeciwu, zgodnie z art. 11 i 12.
Jeżeli w powyższym terminie 30 dni nie wyrażono sprzeciwu, możliwe jest przyjęcie, że właściwy organ tranzytu wydał zgodę milczącą.
2.
Właściwe organy miejsca przeznaczenia, wysyłki oraz, w odpowiednich przypadkach, tranzytu przekazują zgłaszającemu swoje decyzje wraz z uzasadnieniem na piśmie w terminie 30 dni, o którym mowa w ust. 1, oraz przekazują kopie decyzji pozostałym zainteresowanym właściwym organom.
3.
Właściwe organy miejsca przeznaczenia, wysyłki oraz, w odpowiednich przypadkach, tranzytu potwierdzają swoją pisemną zgodę poprzez opatrzenie dokumentu zgłoszenia lub jego kopii odpowiednimi pieczęciami, podpisami i datą.
4.
Pisemna zgoda na planowane przemieszczanie traci ważność po upływie roku kalendarzowego od jej wydania lub w terminie późniejszym wskazanym w dokumencie zgłoszenia.
Powyższy przepis nie obowiązuje w przypadku gdy zainteresowane organy wyznaczyły krótszy okres ważności.
5.
Milcząca zgoda na planowane przemieszczanie traci ważność po upływie roku kalendarzowego od upływu trzydziestodniowego terminu, o którym mowa w ust. 1.
6.
Planowane przemieszczanie może zostać zrealizowane wyłącznie po spełnieniu wymogów określonych w art. 16 lit. a) i b) oraz wyłącznie w okresie ważności milczących lub pisemnych zgód wyrażonych przez wszystkie właściwe organy.
7.
Odzysk lub unieszkodliwienie odpadów związane z planowanym przemieszczaniem muszą zostać zrealizowane w terminie roku kalendarzowego od otrzymania odpadów przez prowadzącego instalację, chyba że zainteresowane właściwe organy wyznaczyły krótszy termin.
8.
Zainteresowane właściwe organy cofają zgodę w przypadku uzyskania informacji o tym, że:
a) skład odpadów jest niezgodny z określonym w zgłoszeniu; lub
b) nie spełniono warunków określonych w decyzji o wyrażeniu zgody na przemieszczanie; lub
c) odpady nie zostały poddane odzyskowi lub unieszkodliwieniu zgodnie z zezwoleniem wydanym dla instalacji, w której wykonywane są te operacje; lub
d) odpady mają zostać lub zostały wysłane, poddane odzyskowi lub unieszkodliwieniu w sposób niezgodny z informacjami zawartymi w zgłoszeniu i dokumentach przesyłania lub dołączonymi do nich.
9.
W każdym przypadku wycofania zgody informacja o tym jest przekazywana zgłaszającemu w drodze oficjalnego zawiadomienia, z przekazaniem kopii pozostałym zainteresowanym właściwym organom oraz odbiorcy.
Artykuł 10
Warunki dokonania przemieszczenia
1.
Właściwe organy wysyłki, miejsca przeznaczenia i tranzytu mogą, w terminie 30 dni od wysłania potwierdzenia przyjęcia przez właściwy organ miejsca przeznaczenia, zgodnie z art. 8, określić warunki, na jakich wyrażają zgodę na zgłaszane przemieszczanie.
Warunki takie mogą opierać się na jednej lub wielu podstawach określonych w art. 11 lub 12.
2.
Właściwe organy wysyłki, miejsca przeznaczenia i tranzytu mogą także, w terminie 30 dni, o którym mowa w ust. 1, określić warunki transportu odpadów przez obszar podlegający ich właściwości.
Warunki te nie mogą być bardziej rygorystyczne niż określone w stosunku do podobnych przemieszczeń odbywających się w całości na obszarze podlegającym ich właściwości oraz muszą należycie uwzględniać obowiązujące porozumienia, w szczególności właściwe umowy międzynarodowe.
3.
Właściwe organy wysyłki, miejsca przeznaczenia i tranzytu mogą także, w terminie 30 dni, o którym mowa w ust. 1, nałożyć warunek, że ich zgoda zostanie uznana za wycofaną, jeżeli najpóźniej do momentu rozpoczęcia zgłoszonego przemieszczenia wbrew postanowieniom art. 6 ust. 3 nie zostanie ustanowiona gwarancja finansowa lub równoważne ubezpieczenie.
4.
Właściwy organ zawiadamia zgłaszającego na piśmie o określonych przez niego warunkach oraz przekazuje kopie zawiadomienia zainteresowanym właściwym organom.
Odpowiedni właściwy organ odnotowuje zastrzeżone warunki w dokumencie zgłoszenia lub załącza je do niego.
5.
Właściwy organ miejsca przeznaczenia może również w ciągu trzydziestodniowego okresu, o którym mowa w ust. 1, zastrzec warunek, że zakład, który odbiera odpady, prowadzi w okresie ważności zgłoszenia stały rejestr otrzymanych i wysłanych odpadów lub ilości odpadów i związanych z nimi operacji odzysku lub unieszkodliwienia wymienionych w zgłoszeniu.
Rejestr ten, podpisany przez osobę prawnie odpowiedzialną za zakład, wysyła się właściwemu organowi miejsca przeznaczenia w ciągu miesiąca od zakończenia zgłoszonej operacji odzysku lub unieszkodliwienia.
Artykuł 11
Zgłoszenie sprzeciwu wobec przemieszczenia odpadów przeznaczonych do unieszkodliwienia
1.
W przypadku zgłoszenia dotyczącego planowanego przemieszczenia odpadów przeznaczonych do unieszkodliwienia, właściwe organy miejsca przeznaczenia i wysyłki mogą, w terminie 30 dni od przekazania potwierdzenia przyjęcia przez właściwy organ miejsca przeznaczenia zgodnie z art. 8 oraz zgodnie z Traktatem, zgłosić sprzeciw wobec przemieszczenia, oparty na jednej lub kilku spośród następujących podstaw:
a) planowane przemieszczanie lub unieszkodliwienie nie byłyby zgodne ze środkami przyjętymi w celu realizacji zasad bliskości, priorytetu dla odzysku odpadów i samowystarczalności na poziomie wspólnotowym i krajowym, zgodnie z dyrektywą 2006/12/WE, w celu wprowadzenia całkowitego lub częściowego zakazu lub systematycznego sprzeciwiania się przemieszczeniom; lub
b) planowane przemieszczanie lub unieszkodliwienie odpadów nie byłyby zgodne z przepisami krajowymi w zakresie ochrony środowiska, porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego lub ochrony zdrowia i dotyczącymi działań podejmowanych w państwie zgłaszającym sprzeciw; lub
c) zgłaszający lub odbiorca został uprzednio pociągnięty do odpowiedzialności za nielegalne przemieszczanie lub inne naruszenie przepisów w zakresie ochrony środowiska.
W powyższym przypadku właściwe organy wysyłki oraz miejsca przeznaczenia mogą, zgodnie z przepisami krajowymi, odrzucić wszelkie przemieszczenia, w które zaangażowana jest dana osoba; lub
d) zgłaszający lub prowadzący instalację przy okazji poprzednich przemieszczeń wielokrotnie postępował w sposób niezgodny z art. 15 i 16; lub
e) Państwo Członkowskie zamierza skorzystać z uprawnienia przewidzianego w art. 4 ust. 1 Konwencji bazylejskiej i zakazać przywozu odpadów niebezpiecznych lub opadów wyszczególnionych w aneksie II do tej Konwencji; lub
f) planowane przemieszczanie lub unieszkodliwienie stoi w sprzeczności ze zobowiązaniami wynikającymi z umów międzynarodowych zawartych przez dane Państwo Członkowskie lub Państwa Członkowskie albo Wspólnotę; lub
g) planowane przemieszczanie lub unieszkodliwienie, uwzględniając czynniki geograficzne lub potrzebę zastosowania specjalistycznych instalacji do niektórych rodzajów odpadów, jest niezgodne z dyrektywą 2006/12/WE, w szczególności z jej art. 5 i 7:
i) ze względu na niezgodność z zasadą samowystarczalności na poziomie wspólnotowym i krajowym; lub
ii) w przypadkach gdy specjalistyczna instalacja powinna służyć unieszkodliwianiu odpadów z bliżej położonego źródła i właściwy organ daje pierwszeństwo tym odpadom; lub
iii) z uwagi na konieczność zapewnienia, by przemieszczenia były zgodne z planami zarządzania odpadami; lub
h) odpady będą przetwarzane w instalacji, która podlega dyrektywie 96/61/WE, lecz nie stosuje najlepszych dostępnych technik w rozumieniu art. 9 ust. 4 tej dyrektywy zgodnie z wydanym dla niej zezwoleniem; lub
i) odpady są zmieszanymi odpadami komunalnymi zebranymi z gospodarstw domowych (kod odpadów 20 03 01); lub
j) dane odpady nie zostaną zagospodarowane zgodnie z obowiązującymi w zakresie procesów unieszkodliwiania odpadów normami ochrony środowiska określonymi w przepisach wspólnotowych (także w przypadku gdy zezwolono na tymczasowe odstępstwa).
2.
Właściwy organ lub organy tranzytu mogą przed upływem trzydziestodniowego terminu, o którym mowa w ust. 1, zgłosić uzasadniony sprzeciw wyłącznie w oparciu o podstawy określone w ust. 1 lit. b), c), d) i f).
3.
Przepis ust. 1 lit. a) nie ma zastosowania do odpadów niebezpiecznych, których łączna produkcja roczna w Państwie Członkowskim wysyłki jest na tyle niewielka, że stworzenie nowych specjalistycznych instalacji unieszkodliwiania w tym Państwie Członkowskim byłoby nieopłacalne.
Właściwy organ miejsca przeznaczenia współpracuje z właściwym organem wysyłki, który uznaje, że przepis niniejszego ustępu stosuje się w miejsce ust. 1 lit. a), w celu wspólnego rozstrzygnięcia tej kwestii.
W przypadku niemożności znalezienia zadawalającego rozwiązania, każde z Państw Członkowskich może skierować sprawę do Komisji.
Komisja rozstrzyga sprawę zgodnie z procedurą określoną w art. 18 ust. 3 dyrektywy 2006/12/WE.
4.
Jeżeli w terminie 30 dni, o którym mowa w ust. 1, właściwe organy uznają, że przyczyny zgłoszenia przez nie sprzeciwu zostały usunięte, niezwłocznie informują o tym zgłaszającego na piśmie oraz przekazują kopie informacji odbiorcy oraz pozostałym zainteresowanym właściwym organom.
5.
Jeżeli przyczyny zgłoszenia sprzeciwu nie zostały usunięte w terminie 30 dni, o którym mowa w ust. 1, zgłoszenie traci ważność.
Jeżeli zgłaszający nadal zamierza zrealizować przemieszczanie, jest on zobowiązany do dokonania nowego zgłoszenia, chyba że wszystkie zainteresowane właściwe organy i zgłaszający uzgodnią inaczej.
6.
Środki podjęte przez Państwo Członkowskie zgodnie z ust. 1 lit. a) lub zgodnie z ust. 1 lit. e), przewidujące całkowity lub częściowy zakaz lub systematyczne sprzeciwianie się przemieszczeniom odpadów przeznaczonych do unieszkodliwienia, są niezwłocznie zgłaszane Komisji, która zawiadamia o nich pozostałe Państwa Członkowskie.
Artykuł 12
Zgłoszenie sprzeciwu wobec przemieszczenia odpadów przeznaczonych do odzysku
1.
W przypadku zgłoszenia dotyczącego planowanego przemieszczenia odpadów przeznaczonych do odzysku właściwe organy miejsca przeznaczenia i wysyłki mogą, w terminie 30 dni od wysłania potwierdzenia przyjęcia przez właściwy organ miejsca przeznaczenia zgodnie z art. 8 oraz zgodnie z Traktatem, zgłosić sprzeciw wobec przemieszczenia oparty na jednej lub kilku spośród następujących podstaw:
a) planowane przemieszczanie lub odzysk byłyby niezgodne z dyrektywą 2006/12/WE, w szczególności z jej art. 3, 4, 7 i 10; lub
b) planowane przemieszczanie lub odzysk odpadów nie byłyby zgodne z przepisami krajowymi w zakresie ochrony środowiska, porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego lub ochrony zdrowia i dotyczącymi działań podejmowanych w państwie zgłaszającym sprzeciw; lub
c) planowane przemieszczanie lub odzysk odpadów byłyby niezgodne z przepisami krajowymi obowiązującymi w państwie wysyłki w zakresie odzysku odpadów, co obejmuje przypadki gdy planowane przemieszczanie obejmowałoby odpady przeznaczone do odzysku w instalacji, stosującej mniej rygorystyczne normy przetwarzania takich odpadów niż instalacja położona w państwie wysyłki, przy poszanowaniu potrzeby zapewnienia właściwego funkcjonowania rynku wewnętrznego.
Powyższego przepisu nie stosuje się, jeżeli:
i) istnieją w tej dziedzinie przepisy wspólnotowe, w szczególności dotyczące odpadów i w przepisach krajowych przyjętych w celu transpozycji tych przepisów określono wymogi co najmniej równie rygorystyczne jak te, które zawarte są w przepisach wspólnotowych;
ii) operacja odzysku w państwie przeznaczenia jest przeprowadzana z zachowaniem wymogów w znacznym stopniu równoważnych z tymi, jakie określono w przepisach krajowych państwa wysyłki;
iii) przepisy krajowe państwa wysyłki, inne niż objęte zakresem pkt i), nie zostały zgłoszone zgodnie z dyrektywą 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającą procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego [19], w przypadkach, w których dyrektywa ta nakłada taki obowiązek; lub
d) zgłaszający lub odbiorca został uprzednio pociągnięty do odpowiedzialności za nielegalne przemieszczanie lub inne naruszenie przepisów w zakresie ochrony środowiska.
W powyższym przypadku właściwe organy wysyłki oraz miejsca przeznaczenia mogą, zgodnie z przepisami krajowymi, odrzucić wszelkie przemieszczenia, w które zaangażowana jest dana osoba; lub
e) zgłaszający lub prowadzący instalację przy okazji poprzednich przemieszczeń wielokrotnie postępował w sposób niezgodny z art. 15 i 16; lub
f) planowane przemieszczanie lub odzysk stoi w sprzeczności z zobowiązaniami wynikającymi z umów międzynarodowych zawartych przez dane Państwo Członkowskie lub Państwa Członkowskie albo Wspólnotę; lub
g) jeśli stosunek odpadów odzyskiwalnych i nieodzyskiwalnych, wartość szacunkowa uzyskanych w wyniku odzysku surowców lub koszt odzysku i unieszkodliwienia części nieodzyskiwalnej nie uzasadnia odzysku ze względów ekonomicznych lub środowiskowych; lub
h) przemieszczane odpady przeznaczone są do unieszkodliwienia, a nie do odzysku; lub
i) odpady będą przetwarzane w instalacji, która podlega dyrektywie 96/61/WE, lecz nie stosuje najlepszych dostępnych technik w rozumieniu art. 9 ust. 4 tej dyrektywy zgodnie z wydanym dla niej zezwoleniem; lub
j) dane odpady nie zostaną zagospodarowane zgodnie z obowiązującymi w zakresie unieszkodliwiania odpadów normami ochrony środowiska, określonymi w przepisach wspólnotowych (także w przypadku gdy zezwolono na tymczasowe odstępstwa); lub
k) odpady nie zostaną zagospodarowane zgodnie z planami gospodarowania odpadami sporządzonymi zgodnie z art. 7 dyrektywy 2006/12/WE, w celu zapewnienia wykonania prawnie wiążących obowiązków w zakresie odzysku i recyklingu, określonych w przepisach wspólnotowych.
2.
Właściwy organ lub organy tranzytu mogą przed upływem trzydziestodniowego terminu, o którym mowa w ust. 1, zgłosić uzasadniony sprzeciw wobec planowanego przemieszczenia, wyłącznie w oparciu o podstawy określone w ust. 1 lit. b), d), e) i f).
3.
Jeżeli w terminie 30 dni, o którym mowa w ust. 1, właściwe organy uznają, że przyczyny zgłoszenia przez nie sprzeciwu zostały usunięte, niezwłocznie informują o tym zgłaszającego na piśmie oraz przekazują kopie informacji odbiorcy oraz pozostałym zainteresowanym właściwym organom.
4.
Jeżeli przyczyny zgłoszenia sprzeciwu nie zostały usunięte w terminie 30 dni, o którym mowa w ust. 1, zgłoszenie traci ważność.
Jeżeli zgłaszający nadal zamierza zrealizować przemieszczanie, jest on zobowiązany do dokonania nowego zgłoszenia, chyba że wszystkie zainteresowane właściwe organy i zgłaszający uzgodnią inaczej.
5.
O sprzeciwach zgłoszonych przez właściwe organy zgodnie z ust. 1 lit. c) Państwa Członkowskie zawiadamiają Komisję, zgodnie z art. 51.
6.
Państwo Członkowskie wysyłki zawiadamia Komisję i pozostałe Państwa Członkowskie o przepisach krajowych, na których mogą opierać się sprzeciwy zgłaszane przez właściwe organy zgodnie z ust. 1 lit. c), wskazując, do jakich rodzajów odpadów i operacji odzysku odpadów sprzeciwy te mają zastosowanie, przed powołaniem się na takie przepisy przy zgłaszaniu uzasadnionych sprzeciwów.
Artykuł 13
Zgłoszenie ogólne
1.
Zgłaszający może dokonać zgłoszenia ogólnego obejmującego więcej niż jedno przemieszczanie, jeżeli w przypadku każdego z nich:
a) odpady mają zasadniczo podobne właściwości fizyczne i chemiczne; oraz
b) odpady przesyłane są do tego samego odbiorcy i do tej samej instalacji; oraz
c) trasa przemieszczania podana w zgłoszeniu jest taka sama.
2.
Jeżeli wskutek nieprzewidzianych okoliczności nie można wysłać odpadów tą samą trasą, zgłaszający zawiadamia o tym jak najszybciej zainteresowane właściwe organy, jeżeli to możliwe przed rozpoczęciem przemieszczania, o ile już wtedy wiadomo, że konieczna jest zmiana trasy.
Jeżeli konieczność zmiany trasy jest znana przed rozpoczęciem przemieszczenia i pociąga za sobą obowiązek uwzględnienia innych właściwych organów niż te, których dotyczy zgłoszenie ogólne, zgłoszenie to nie może zostać wykorzystane i należy dokonać nowego zgłoszenia.
3.
Zainteresowane właściwe organy mogą uzależnić swoją zgodę na skorzystanie ze zgłoszenia ogólnego od późniejszego dostarczenia im dodatkowych informacji i dokumentacji, zgodnie z art. 4 akapit drugi pkt 2 i 3.
Artykuł 14
Instalacje odzysku objęte zezwoleniami wstępnymi
1.
Właściwe organy miejsca przeznaczenia, których właściwości podlegają określone instalacje odzysku, mogą wydać takim instalacjom zezwolenia wstępne.
Zezwolenia takie wydawane są na czas określony i mogą zostać w dowolnym momencie cofnięte.
2.
W przypadku zgłoszenia ogólnego na podstawie art. 13, okres ważności zezwolenia, o którym mowa w art. 9 ust. 4 i 5, może zostać przedłużony do trzech lat przez właściwy organ miejsca przeznaczenia w porozumieniu z pozostałymi zainteresowanymi właściwymi organami.
3.
Właściwe organy, które podjęły decyzję o wydaniu zezwolenia wstępnego dla instalacji zgodnie z ust. 1 i 2, przekazują Komisji oraz, w odpowiednich przypadkach, Sekretariatowi OECD:
a) nazwę, numer rejestracji i adres instalacji, w której prowadzony jest odzysk;
b) opis technologii wykorzystywanych w instalacji, w tym ich kod R;
c) rodzaje odpadów wyszczególnionych w załączniku IV i IVA lub rodzaje odpadów, których dotyczy decyzja;
d) łączną ilość, jaką obejmuje wstępne zezwolenie;
e) okres ważności;
f) wszelkie zmiany w zezwoleniu wstępnym;
g) wszelkie zmiany zgłaszanych danych; oraz
h) informację o cofnięciu zezwolenia wstępnego.
Powyższe informacje przekazywane są przy użyciu formularza określonego w załączniku VI.
4.
Na zasadzie odstępstwa od art. 9, 10 i 12, zezwolenia wydanie zgodnie z art. 9, określenie warunków zgodnie z art. 10 lub zgłoszenie sprzeciwu zgodnie z art. 12 przez zainteresowane właściwe organy następuje w terminie siedmiu dni roboczych od wysłania potwierdzenia przyjęcia przez właściwy organ miejsca przeznaczenia, zgodnie z art. 8.
5.
Niezależnie od postanowień ust. 4, właściwy organ wysyłki może zdecydować, że niezbędny jest dłuższy termin w celu uzyskania od zgłaszającego dalszych informacji lub dokumentacji.
W takim przypadku właściwy organ zawiadamia o tym na piśmie zgłaszającego w terminie siedmiu dni roboczych oraz przekazuje kopie tego zawiadomienia pozostałym zainteresowanym właściwym organom.
Łączny okres niezbędny do uzyskania informacji lub dokumentacji nie może przekroczyć 30 dni od wysłania potwierdzenia przyjęcia przez właściwy organ miejsca przeznaczenia zgodnie z art. 8.
Artykuł 15
Dodatkowe przepisy dotyczące procesów przejściowego odzysku i unieszkodliwiania
Do przemieszczania odpadów przeznaczonych do procesów przejściowego odzysku lub unieszkodliwiania stosuje następujące przepisy dodatkowe:
a) w przypadku przemieszczania odpadów przeznaczonych do przejściowego odzysku lub unieszkodliwiania, obok początkowej operacji odzysku lub unieszkodliwiania należy oznaczyć w dokumencie zgłoszenia wszystkie instalacje, w których przewidziana jest realizacja dalszych procesów przejściowego oraz ostatecznego odzysku lub unieszkodliwiania;
b) właściwe organy wysyłki i miejsca przeznaczenia mogą wydać zgodę na przemieszczanie odpadów przeznaczonych do przejściowego odzysku lub unieszkodliwiania tylko w przypadku gdy brak jest podstaw do zgłoszenia zgodnie z art. 11 lub 12 sprzeciwu wobec przemieszczenia odpadów do instalacji realizujących dalsze operacje przejściowego lub ostatecznego odzysku albo unieszkodliwiania;
c) prowadzący instalację, w której realizowana jest operacja przejściowego odzysku lub unieszkodliwiania odpadów, zobowiązany jest przekazać, w terminie trzech dni od otrzymania odpadów, pisemne potwierdzenie, że odpady zostały dostarczone.
Powyższe potwierdzenie jest wpisywane lub dołączane do dokumentu przesyłania.
Prowadzący wymienioną instalację przesyła podpisane kopie dokumentu przesyłania zawierające powyższe potwierdzenie do zgłaszającego oraz zainteresowanych właściwych organów;
d) najszybciej jak to możliwe i nie później niż w terminie 30 dni od zrealizowania operacji przejściowego odzysku lub unieszkodliwiania oraz nie później niż w terminie jednego roku kalendarzowego od otrzymania odpadów lub w krótszym terminie, zgodnie z art. 9 ust. 7, prowadzący instalację, w której przeprowadzono tę operację, wydaje na własną odpowiedzialność zaświadczenie potwierdzające wykonanie operacji przejściowego odzysku lub unieszkodliwienia.
Powyższe zaświadczenie jest wpisywane lub dołączane do dokumentu przesyłania.
Prowadzący wymienioną instalację przesyła podpisane kopie dokumentu przesyłania zawierające powyższe zaświadczenie do zgłaszającego oraz zainteresowanych właściwych organów;
e) jeżeli prowadzący instalację odzysku lub unieszkodliwiania, w której zrealizowano operację przejściowego odzysku lub unieszkodliwienia, dostarczy odpady w celu poddania ich dalszym przejściowym lub trwałym procesom odzysku lub unieszkodliwiania do instalacji zlokalizowanej w państwie przeznaczenia, jest on zobowiązany, najszybciej jak to możliwe, jednak nie później niżwterminie jednego roku od dostarczenia odpadów lub w krótszym terminie zgodnie z art. 9 ust. 7, uzyskać zaświadczenie z tej instalacji, że dalsze procesy ostatecznego odzysku lub unieszkodliwienia zostały wykonane.
Prowadzący wymienioną instalację, w której realizowana jest operacja przejściowego odzysku lub unieszkodliwiania, niezwłocznie przesyła odpowiednie zaświadczenie zgłaszającemu i zainteresowanym właściwym organom, wskazując przemieszczanie, którego dotyczy zaświadczenie;
f) jeżeli dostarczenie odpadów, o którym mowa w lit. e), następuje do instalacji zlokalizowanej odpowiednio:
i) w początkowym państwie wysyłki lub w innym Państwie Członkowskim, wymagane jest nowe zgłoszenie, zgodnie z przepisami niniejszego tytułu; lub
ii) w państwie trzecim, wymagane jest nowe zgłoszenie, zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia, z zastrzeżeniem, że postanowienia dotyczące zainteresowanych właściwych organów stosuje się także do początkowego właściwego organu początkowego państwa wysyłki.
Artykuł 16
Wymogi mające zastosowanie po uzyskaniu zgody na przemieszczanie
Po wyrażeniu przez zainteresowane właściwe organy zgody na zgłoszone przemieszczanie, wszystkie uczestniczące w nim przedsiębiorstwa wypełniają dokument przesyłania lub—w przypadku zgłoszenia ogólnego – dokumenty przesyłania, w odpowiednich punktach, podpisują i zachowują kopię lub kopie.
Należy dopełnić następujących obowiązków:
a) wypełnienie dokumentu przesyłania przez zgłaszającego: po uzyskaniu przez zgłaszającego zgody od właściwych organów wysyłki miejsca przeznaczenia i tranzytu lub jeżeli w odniesieniu do właściwego organu tranzytu możliwe jest przyjęcie, że wyraził on zgodę milczącą, zgłaszający wpisuje faktyczną datę przemieszczenia oraz wypełnia w możliwym zakresie pozostałe punkty dokumentu przesyłania;
b) uprzednie zawiadomienie o faktycznym rozpoczęciu przemieszczenia: zgłaszający przesyła podpisane kopie dokumentu przesyłania wypełnionego zgodnie z lit. a) zainteresowanym właściwym organom oraz odbiorcy przynajmniej na trzy dni robocze przed rozpoczęciem przemieszczenia;
c) dokumenty dołączane do każdego transportu: zgłaszający zachowuje kopię dokumentu przesyłania.
Każdemu transportowi towarzyszy dokument przesyłania oraz dokument zgłoszeniowy zawierający pisemne zgody oraz warunki określone przez zainteresowane właściwe organy.
Dokument przesyłania zachowuje prowadzący instalację odbierającą odpady;
d) pisemne potwierdzenie otrzymania odpadów przez prowadzącego instalację: prowadzący instalację zobowiązany jest do przekazania pisemnego potwierdzenia otrzymania odpadów w terminie trzech dni od ich odbioru.
Powyższe potwierdzenie jest wpisywane lub dołączane do dokumentu przesyłania.
Prowadzący instalację przesyła podpisane kopie dokumentu przesyłania zawierające powyższe potwierdzenie zgłaszającemu oraz zainteresowanym właściwym organom;
e) zaświadczenie prowadzącego instalację o ostatecznym odzysku lub unieszkodliwieniu: najszybciej jak to możliwe, ale nie później niż w terminie 30 dni od zakończenia operacji ostatecznego odzysku lub unieszkodliwienia oraz nie później niż w terminie roku kalendarzowego od otrzymania odpadów lub w krótszym terminie zgodnie z art. 9 ust. 7, prowadzący instalację, w której dokonano tej operacji, wystawia na własną odpowiedzialność zaświadczenie potwierdzające, że został wykonany ostateczny odzysk lub unieszkodliwienie odpadów.
Powyższe zaświadczenie jest wypisywane lub dołączane do dokumentu przesyłania.
Prowadzący instalację przesyła podpisane kopie dokumentu przesyłania zawierające powyższe zaświadczenie zgłaszającemu oraz zainteresowanym właściwym organom.
Artykuł 17
Zmiany w przemieszczaniu po uzyskaniu zgody
1.
W przypadku gdy w przemieszczaniu, na które wydano zgodę, zaszły istotne zmiany w zakresie jego charakterystyki lub warunków, w tym planowanej ilości odpadów, trasy, środków transportu, daty przemieszczania lub przewoźnika, zgłaszający zobowiązany jest niezwłocznie, a w miarę możliwości przed rozpoczęciem przemieszczania, zawiadomić o tym zainteresowane właściwe organy i odbiorcę.
2.
W takich przypadkach wymagane jest dokonanie nowego zgłoszenia, chyba że zainteresowane właściwe organy uznają, że proponowane zmiany nie wymagają nowego zgłoszenia.
3.
Jeżeli wprowadzenie takich zmian pociąga za sobą obowiązek uwzględnienia innych właściwych organów niż te, które były objęte pierwotnym zgłoszeniem, wymagane jest dokonanie nowego zgłoszenia.
Rozdział 2
Ogólne obowiązki w zakresie informowania
Artykuł 18
Odpady, do których dołączane są określone informacje
1.
W przypadku odpadów określonych w art. 3 ust. 2 i 4, które mają zostać przesłane, należy dopełnić następujących wymogów proceduralnych:
a) dla ułatwienia śledzenia przemieszczania takich odpadów osoba podlegająca jurysdykcji państwa wysyłki, która organizuje przemieszczanie, zobowiązana jest zapewnić, by do przemieszczenia dołączony był dokument określony w załączniku VII;
b) dokument określony w załączniku VII jest podpisywany przed dokonaniem przemieszczenia przez osobę, która je organizuje, oraz przez prowadzącego instalację odzysku lub laboratorium i przez odbiorcę po otrzymaniu danych odpadów.
2.
Umowa, o której mowa w załączniku VII, zawarta pomiędzy osobą, która organizuje przemieszczanie, oraz odbiorcą odpadów przeznaczonych do odzysku musi obowiązywać w momencie rozpoczęcia przemieszczania odpadów i obejmować zobowiązanie, że w przypadku gdy przemieszczanie odpadów lub ich odzysk nie zostaną zrealizowane zgodnie z planem albo też w przypadku gdy przemieszczanie będzie nielegalne, osoba, która organizuje przemieszczanie, lub odbiorca – w przypadku gdy osoba ta nie ma możliwości zakończenia przemieszczenia odpadów lub ich odzysku (np. z powodu niewypłacalności):
a) odbierze odpady z powrotem lub zapewni ich odzysk w inny sposób; oraz
b) w razie potrzeby zapewni ich składowanie w tym czasie.
Osoba, która organizuje przemieszczanie, lub odbiorca przedstawia kopię powyższej umowy na żądanie zainteresowanego właściwego organu.
3.
Na potrzeby kontroli, egzekwowania przepisów, planowania i statystyki Państwo Członkowskie może zgodnie z przepisami krajowymi żądać informacji, o których mowa w ust. 1, dotyczących przemieszczeń podlegających przepisom niniejszego artykułu.
4.
Informacje, o których mowa w ust. 1, są traktowane jako poufne zgodnie z przepisami wspólnotowymi i krajowymi, jeśli przepisy tego wymagają.
Rozdział 3
Wymogi ogólne
Artykuł 19
Zakaz mieszania odpadów podczas przemieszczania
W okresie od rozpoczęcia przemieszczania do dostarczenia odpadów do instalacji odzysku lub unieszkodliwiania odpady określone w dokumencie zgłoszeniowym lub w art. 18 nie mogą być mieszane z innymi odpadami.
Artykuł 20
Przechowywanie dokumentów i informacji
1.
Wszystkie dokumenty przesłane do właściwych organów lub przez te organy są przechowywane przez właściwe organy, zgłaszającego, odbiorcę i prowadzącego instalację odbierającą odpady na terytorium Wspólnoty przez okres przynajmniej trzech lat od daty rozpoczęcia przemieszczania.
2.
Osoba, która zorganizowała przemieszczanie, odbiorca oraz prowadzący instalację odbierającą odpady przechowują na terytorium Wspólnoty informacje przekazane zgodnie z art. 18 ust. 1 przez okres przynajmniej trzech lat od daty rozpoczęcia przemieszczania.
Artykuł 21
Publiczny dostęp do informacji o zgłoszeniach
Właściwe organy miejsca wysyłki lub przeznaczenia mogą podać do wiadomości publicznej przy zastosowaniu właściwych środków, takich jak Internet, informacje o zgłoszeniach przemieszczenia, na które wydały zgodę, jeśli informacja taka nie jest poufna zgodnie z przepisami krajowymi lub wspólnotowymi.
Rozdział 4
Obowiązek odbioru odpadów
Artykuł 22
Odbiór w przypadku braku możliwości realizacji przemieszczenia zgodnie z planem
1.
Jeżeli którykolwiek z zainteresowanych właściwych organów uzyska informację, że przemieszczanie odpadów, w tym ich odzysk lub unieszkodliwienie, nie może zostać zrealizowane w zamierzony sposób, zgodnie z warunkami określonymi w dokumencie zgłoszenia i przesyłania oraz w umowie, o której mowa w art. 4 akapit drugi pkt 4 i art. 5, niezwłocznie zawiadamia o tym właściwy organ wysyłki.
Jeżeli instalacja odzysku lub unieszkodliwiania odmawia przyjęcia przemieszczanych odpadów, prowadzący tę instalację zobowiązany jest niezwłocznie powiadomić o tym właściwy organ miejsca przeznaczenia.
2.
Właściwy organ wysyłki zapewnia, że z wyjątkiem przypadków, o których mowa w ust. 3, dane odpady zostaną przez zgłaszającego, określonego według kolejności przewidzianej w art. 2 pkt 15 lub, jeżeli nie jest to możliwe, przez sam właściwy organ albo osobę fizyczną lub prawną działającą w jego imieniu, przetransportowane z powrotem na obszar podlegający jego właściwości lub na inny dowolny obszar na terytorium państwa wysyłki.
Powyższy obowiązek jest realizowany w terminie 90 dni od dnia, w którym zainteresowany właściwy organ wysyłki dowiedział się lub został powiadomiony na piśmie przez właściwe organy miejsca przeznaczenia lub tranzytu, że przemieszczanie odpadów, na które wydano zgodę, albo ich odzysk lub unieszkodliwienie nie mogą zostać zrealizowane, z podaniem przyczyn takiej sytuacji lub innym terminie uzgodnionym przez zainteresowane właściwe organy.
Podstawą powyższego zawiadomienia mogą być informacje przekazane właściwym organom miejsca przeznaczenia lub tranzytu między innymi przez inne właściwe organy.
3.
Obowiązek odbioru określony w ust. 2 nie ma zastosowania, jeżeli właściwe organy wysyłki, tranzytu i miejsca przeznaczenia zainteresowane unieszkodliwieniem lub odzyskiem odpadów uznają, że odpady mogą zostać poddane odzyskowi lub unieszkodliwianiu w inny sposób w państwie przeznaczenia lub w innym miejscu przez zgłaszającego lub, jeżeli jest to niewykonalne, przez właściwy organ wysyłki albo osobę fizyczną lub prawną działającą w jego imieniu.
Obowiązek odbioru określony w ust. 2 nie ma zastosowania, jeżeli przesłane odpady zostały w trakcie operacji realizowanych w danej instalacji nieodwracalnie zmieszane z innymi odpadami, zanim właściwy organ uzyskał zgodnie z ust. 1 informację o tym, że zgłoszone przemieszczanie nie może zostać zrealizowane.
Powyższa mieszanina podlega odzyskowi lub unieszkodliwieniu w inny sposób, zgodnie z akapitem pierwszym.
4.
W przypadku odbioru określonego w ust. 2 należy sporządzić nowe zgłoszenie, chyba że właściwe organy zgodnie uznają za wystarczający należycie uzasadniony wniosek początkowego właściwego organu wysyłki.
Nowe zgłoszenie, w odpowiednich przypadkach, jest dokonywane przez początkowego zgłaszającego lub, jeżeli jest to niewykonalne, przez inną osobę fizyczną lub prawą określoną zgodnie z art. 2 pkt 15, lub, jeżeli jest to niewykonalne, przez początkowy właściwy organ wysyłki albo osobę fizyczną lub prawną działającą w jego imieniu.
Żaden właściwy organ nie może sprzeciwić się zwrotowi odpadów pochodzących z przemieszczenia, które nie może zostać zrealizowane, albo związanym z tym operacjom odzysku i unieszkodliwienia.
5.
W przypadku realizacji określonych w ust. 3 rozwiązań alternatywnych poza początkowym państwem przeznaczenia nowe zgłoszenie jest dokonywane w odpowiednich przypadkach przez początkowego zgłaszającego lub, jeżeli jest to niewykonalne, przez inną osobę fizyczną lub prawną, określoną zgodnie z art. 2 pkt 15, lub, jeżeli jest to niewykonalne, przez początkowy właściwy organ wysyłki lub osobę fizyczną lub prawną działającą w jego imieniu.
Jeżeli takie nowe zgłoszenie jest dokonywane przez zgłaszającego, należy złożyć je także właściwemu organowi początkowego państwa wysyłki.
6.
W przypadku realizacji określonych w ust. 3 rozwiązań alternatywnych w początkowym państwie przeznaczenia nowe zgłoszenie nie jest wymagane i wystarcza należycie uzasadniony wniosek.
Taki należycie uzasadniony wniosek o aprobatę realizacji rozwiązań alternatywnych jest przesyłany właściwemu organowi miejsca przeznaczenia i wysyłki przez początkowego zgłaszającego lub, jeżeli jest to niewykonalne, przez właściwy organ wysyłki właściwemu organowi miejsca przeznaczenia.
7.
Jeżeli zgodnie z ust. 4 lub 6 nowe zgłoszenie nie jest wymagane, początkowy zgłaszający lub, jeżeli jest to niewykonalne, inna osoba fizyczna lub prawna, określona zgodnie z art. 2 pkt 15, lub, jeżeli jest to niewykonalne, początkowy właściwy organ wysyłki albo osoba fizyczna lub prawna działająca w jego imieniu zobowiązana jest sporządzić nowy dokument przesyłania, zgodnie z art. 15 lub 16.
Jeżeli zgłoszenia zgodnie z ust. 4 lub 5 dokonuje początkowy właściwy organ wysyłki, nie zachodzi obowiązek ustanowienia gwarancji finansowej lub równoważnego ubezpieczenia.
8. Obowiązek zgłaszającego oraz subsydiarny obowiązek państwa wysyłki dotyczący odbioru odpadów z powrotem lub zorganizowania alternatywnego odzysku lub unieszkodliwienia odpadów wygasa w momencie wystawienia przez prowadzącego instalację zaświadczenia, o którym mowa w art. 16 lit. e) lub, w odpowiednich przypadkach, w art. 15 lit. e), potwierdzającego, że odpady zostały poddane ostatecznemu odzyskowi lub unieszkodliwieniu. W przypadku przejściowego odzysku lub unieszkodliwienia, o których mowa w art. 6, ust. 6, subsydiarny obowiązek państwa wysyłki wygasa w momencie, w którym prowadzący instalację wystawił zaświadczenie, o którym mowa w art. 15 lit. d).
Jeżeli prowadzący instalację wystawił zaświadczenie o odzysku lub unieszkodliwieniu odpadów w sposób, który spowodował, że przemieszczanie zostało uznane za nielegalne, czego konsekwencją jest zwolnienie gwarancji finansowej, stosuje się przepisy art. 24 ust. 3 i art. 25 ust. 2.
9.
Jeżeli odpady pochodzące z przemieszczenia, które nie mogło zostać zrealizowane, co obejmuje także ich odzysk lub unieszkodliwienie, zostaną ujawnione na terytorium jednego z Państw Członkowskich, właściwy organ, którego właściwości podlega obszar, na którym znaleziono odpady, odpowiada za zorganizowanie bezpiecznego składowania odpadów do czasu ich zwrotu albo ostatecznego odzysku lub unieszkodliwienia w alternatywny sposób.
Artykuł 23
Koszty odbioru odpadów w przypadku niemożności realizacji przemieszczenia
1. Koszty wynikające ze zwrotu odpadów pochodzących z przemieszczenia, które nie może zostać zrealizowane, co obejmuje koszty ich transportu, odzysku lub unieszkodliwienia zgodnie z art. 22 ust. 2 lub 3 oraz, od dnia, w którym właściwy organ wysyłki uzyskał informację o tym, że przemieszczanie odpadów albo ich odzysk lub unieszkodliwienie nie mogą zostać zrealizowane, koszty składowania na podstawie art. 22 ust. 9, są ponoszone:
a) przez zgłaszającego, określonego według kolejności przewidzianej w art. 2 pkt 15; lub, jeżeli jest to niewykonalne,
b) przez inne odpowiednie osoby fizyczne lub prawne; lub, jeżeli jest to niewykonalne,
c) przez właściwy organ wysyłki; lub, jeżeli jest to niewykonalne,
d) zgodnie z odmiennymi ustaleniami zainteresowanych właściwych organów.
2.
Niniejszy artykuł nie narusza przepisów wspólnotowych oraz krajowych dotyczących odpowiedzialności.
Artykuł 24
Odbiór w przypadku gdy przemieszczanie jest nielegalne
1.
Jeżeli właściwy organ ujawnił przemieszczanie, które uważa za nielegalne, niezwłocznie powiadamia o tym pozostałe zainteresowane właściwe organy.
2.
Jeżeli odpowiedzialność za nielegalne przemieszczanie ponosi zgłaszający, właściwy organ wysyłki zapewnia, że przedmiotowe odpady zostaną:
a) odebrane przez podmiot, który faktycznie dokonał zgłoszenia; lub, jeżeli nie dokonano zgłoszenia,
b) odebrane przez podmiot zobowiązany do dokonania zgłoszenia; lub, jeżeli jest to niewykonalne,
c) odebrane przez właściwy organ wysyłki albo przez osobę fizyczną lub prawną działającą w jego imieniu; lub, jeżeli to niewykonalne,
d) poddane odzyskowi lub unieszkodliwieniu w inny sposób w państwie przeznaczenia lub wysyłki przez właściwy organ wysyłki albo przez osobę fizyczną lub prawną działającą w jego imieniu; lub, jeżeli jest to niewykonalne,
e) poddane odzyskowi lub unieszkodliwieniu w inny sposób w innym państwie przez właściwy organ wysyłki albo przez osobę fizyczną lub prawną działającą w jego imieniu, jeżeli wszystkie zainteresowane właściwe organy wyrażą na to zgodę.
Powyższy obowiązek odbioru, odzysku lub unieszkodliwienia jest realizowany w terminie 30 dni od dnia, w którym zainteresowany właściwy organ wysyłki dowiedział się lub został powiadomiony na piśmie przez właściwe organy miejsca przeznaczenia lub tranzytu o nielegalnym przemieszczaniu oraz o przyczynach jego zaistnienia, lub w innym terminie uzgodnionym przez zainteresowane właściwe organy.
Podstawą powyższego zgłoszenia mogą być informacje przekazane właściwym organom miejsca przeznaczenia lub tranzytu między innymi przez inne właściwe organy.
W przypadku odbioru określonego w lit. a), b) i c) należy sporządzić nowe zgłoszenie, chyba że właściwe organy zgodnie uznają za wystarczający uzasadniony wniosek początkowego właściwego organu wysyłki.
Nowe zgłoszenie sporządza podmiot lub organ określony w lit. a), b), c) według określonego tam porządku.
Żaden właściwy organ nie może zgłosić sprzeciwu wobec odbioru odpadów pochodzących z nielegalnego przemieszczania.
W przypadku przyjęcia przez właściwy organ wysyłki rozwiązań alternatywnych określonych w lit. d) i e) nowego zgłoszenia dokonuje początkowy właściwy organ wysyłki lub osoba fizyczna lub prawna działająca w jego imieniu, chyba że właściwe organy zgodnie uznają za wystarczający należycie uzasadniony wniosek tego organu.
3.
Jeżeli odpowiedzialność za nielegalne przemieszczanie ponosi odbiorca, właściwy organ miejsca przeznaczenia zapewnia, że przedmiotowe odpady zostaną poddane odzyskowi lub unieszkodliwianiu w sposób racjonalny ekologicznie:
a) przez odbiorcę; lub, jeżeli jest to niewykonalne,
b) przez właściwy organ albo osobę fizyczną lub prawną działającą w jego imieniu.
Powyższy obowiązek odzysku lub unieszkodliwienia jest realizowany w terminie 30 dni od dnia, w którym zainteresowany właściwy organ miejsca przeznaczenia dowiedział się lub został powiadomiony na piśmie przez właściwe organy miejsca wysyłki lub tranzytu o nielegalnym przemieszczaniu i przyczynach jego zaistnienia lub w innym terminie uzgodnionym przez zainteresowane właściwe organy.
Podstawą powyższego zgłoszenia mogą być informacje przekazane właściwym organom wysyłki lub tranzytu między innymi przez inne właściwe organy.
W tym celu zainteresowane właściwe organy współpracują ze sobą w niezbędnym zakresie przy odzysku lub unieszkodliwianiu odpadów.
4.
Jeżeli nie jest wymagane nowe zgłoszenie, osoba odpowiedzialna za odbiór lub, jeżeli jest to niewykonalne, początkowy właściwy organ wysyłki zobowiązany jest sporządzić nowy dokument przesyłania, zgodnie z art. 15 lub 16.
W przypadku dokonania nowego zgłoszenia przez początkowy właściwy organ wysyłki nie zachodzi obowiązek ustanowienia nowej gwarancji finansowej lub równoważnego ubezpieczenia.
5.
Jeżeli odpowiedzialnością za nielegalne przemieszczanie nie można obciążyć ani zgłaszającego, ani odbiorcy, zainteresowane właściwe organy współpracują w celu zapewnienia, by dane odpady zostały poddane odzyskowi lub unieszkodliwieniu.
6. W przypadkach przejściowego odzysku lub unieszkodliwienia, o których mowa w art. 6 ust. 6, jeżeli nielegalne przemieszczanie zostało ujawnione po dokonaniu przejściowego odzysku lub unieszkodliwienia, ciążący na państwie wysyłki subsydiarny obowiązek odbioru odpadów lub zorganizowania ich innego odzysku lub unieszkodliwienia wygasa w momencie, w którym prowadzący instalację wystawił zaświadczenie, o którym mowa w art. 15 lit. d).
Jeżeli prowadzący instalację wystawił zaświadczenie o dokonaniu odzysku lub unieszkodliwienia odpadów w sposób, który spowodował, że przemieszczanie zostało uznane za nielegalne, czego konsekwencją było zwolnienie gwarancji finansowej, stosuje się postanowienia ust. 3 i art. 25 ust. 2.
7.
Jeżeli na terytorium jednego z Państw Członkowskich ujawnione zostanie nielegalne przemieszczanie, właściwy organ, którego właściwości podlega obszar, na którym odpady ujawniono, odpowiada za zorganizowanie bezpiecznego składowania odpadów do czasu ich zwrotu albo ostatecznego unieszkodliwienia lub odzysku w inny sposób.
8.
Przepisów art. 34 i 36 nie stosuje się, jeżeli nielegalne przemieszczane odpady zwracane są do państwa wysyłki, którego dotyczą zakazy zawarte w tych artykułach.
9.
W przypadku nielegalnego przemieszczania w rozumieniu art. 2 pkt 35 lit. g) osoba, która zorganizowała przemieszczanie, podlega takim samym obowiązkom określonym w niniejszym artykule, jakie dotyczą zgłaszającego.
10.
Niniejszy artykuł nie narusza przepisów wspólnotowych ani krajowych dotyczących odpowiedzialności.
Artykuł 25
Koszty zwrotu w przypadku gdy przemieszczanie jest nielegalne
1. Koszty wynikające z odbioru odpadów pochodzących z nielegalnego przemieszczania, obejmujące koszty ich transportu, odzysku lub unieszkodliwienia zgodnie z art. 24 ust. 2 oraz, od dnia, w którym właściwy organ wysyłki uzyskał informację o tym, że przemieszczanie jest nielegalne, także koszty składowania zgodnie z art. 24 ust. 7, są ponoszone przez:
a) podmiot, który faktycznie dokonał zgłoszenia, określony według kolejności przewidzianej w art. 2 pkt 15; lub, jeżeli nie dokonano zgłoszenia,
b) podmiot zobowiązany do dokonania zgłoszenia lub odpowiednio inne osoby fizyczne lub prawne; lub, jeżeli jest to niewykonalne,
c) właściwy organ wysyłki.
2. Koszty wynikające z odzysku lub unieszkodliwienia odpadów na podstawie art. 24 ust. 3, w tym ewentualne koszty transportu i składowania na podstawie art. 24 ust. 7 są ponoszone przez:
a) odbiorcę; lub, jeżeli jest to niewykonalne,
b) właściwy organ miejsca przeznaczenia.
3. Koszty wynikające z odzysku lub unieszkodliwienia odpadów na podstawie art. 24 ust. 5, w tym ewentualne koszty transportu i składowania na podstawie art. 24 ust. 7 są ponoszone przez:
a) zgłaszającego, określonego według kolejności przewidzianej w art. 2 pkt 15, lub odbiorcę, w zależności od decyzji zainteresowanych właściwych organów; lub, jeżeli jest to niewykonalne,
b) odpowiednio inne osoby fizyczne lub prawne; lub, jeżeli jest to niewykonalne,
c) właściwe organy wysyłki i miejsca przeznaczenia.
4.
W przypadku nielegalnego przemieszczania w rozumieniu art. 2 pkt 35 lit. g) osoba, która zorganizowała przemieszczanie, podlega takim samym obowiązkom określonym w niniejszym artykule, jakie dotyczą zgłaszającego.
5.
Niniejszy artykuł nie narusza przepisów wspólnotowych ani krajowych dotyczących odpowiedzialności.
Rozdział 5
Ogólne przepisy administracyjne
Artykuł 26
Sposoby przekazywania korespondencji
1.
Następujące informacje i dokumenty mogą być przesyłane pocztą:
a) zgłoszenie planowanego przemieszczenia, zgodnie z art. 4 i 13;
b) wezwanie do dostarczenia informacji i dokumentacji, zgodnie z art. 4, 7 i 8;
c) dostarczenie informacji i dokumentacji, zgodnie z art. 4, 7 i 8;
d) pisemna zgoda na zgłoszone przemieszczanie, zgodnie z art. 9;
e) warunki dokonania przemieszczenia, zgodnie z art. 10;
f) sprzeciw wobec przemieszczenia, zgodnie z art. 11 i 12;
g) informacje o decyzjach dotyczących udzielenia zezwolenia wstępnego określonym zakładom odzysku, zgodnie z art. 14 ust. 3;
h) pisemne potwierdzenie odbioru odpadów zgodnie z art. 15 i 16;
i) zaświadczenie o dokonaniu odzysku lub unieszkodliwienia odpadów, zgodnie z art. 15 i 16;
j) uprzednie zawiadomienie o faktycznym rozpoczęciu przemieszczenia zgodnie z art. 16;
k) informacje o zmianach w przemieszczaniu po uzyskaniu zgody, zgodnie z art. 17; oraz
l) pisemne zgody i dokumenty przesyłania, wysyłane zgodnie z przepisami tytułów IV, V i VI.
2.
Zainteresowane organy i zgłaszający mogą także uzgodnić, że dokumenty wymienione w ust. 1 mogą również zostać przesyłane przy użyciu jednego z następujących środków komunikacji:
a) telefaksem; lub
b) telefaksem, a następnie przesyłką pocztową;
c) pocztą elektroniczną z podpisem elektronicznym.
Podpis elektroniczny zastępuje w tym przypadku wszelkie wymagane podpisy i pieczęci; lub
d) pocztą elektroniczną bez podpisu elektronicznego, a następnie przesyłką pocztową.
3.
Dokumenty, które zgodnie z art. 16 lit. c) i art. 18 mają towarzyszyć każdemu transportowi, mogą mieć formę elektroniczną z podpisami elektronicznymi, jeżeli możliwe jest ich odczytanie w każdym czasie w trakcie transportu oraz jeżeli taka forma jest akceptowana przez zainteresowane właściwe organy.
4.
Za porozumieniem zainteresowanych właściwych organów i zgłaszającego wymiana informacji i dokumentów określonych w ust. 1 może następować w drodze elektronicznej wymiany danych opatrzonych podpisem elektronicznym lub elektronicznie uwierzytelnionych, zgodnie z dyrektywą 1999/93/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 grudnia 1999 r. w sprawie wspólnotowych ram w zakresie podpisów elektronicznych [20], albo przy użyciu innego porównywalnego systemu autentyfikacji elektronicznej, zapewniającego taki sam poziom bezpieczeństwa.
W takich przypadkach można dokonać ustaleń organizacyjnych dotyczących przepływu wymienianych danych elektronicznych.
Artykuł 27
Język
1.
Wszelkie zgłoszenia, informacje, dokumentacja i inna korespondencja przekazywana zgodnie z przepisami niniejszego tytułu przekazywane są w języku akceptowanym przez zainteresowane właściwe organy.
2.
Na żądanie zainteresowanych właściwych organów zgłaszający przekazuje uwierzytelnione tłumaczenie lub tłumaczenia na język akceptowany przez te organy.
Artykuł 28
Spory dotyczące klasyfikacji
1.
Jeżeli właściwe organy wysyłki i miejsca przeznaczenia nie mogą dojść do porozumienia w zakresie zaklasyfikowania przedmiotu przemieszczenia jako odpadów lub nie, traktuje się go tak, jakby stanowił odpady.
Przepis ten nie narusza uprawnień państwa przeznaczenia do traktowania przedmiotu przemieszczenia po jego dotarciu na miejsce zgodnie z przepisami krajowymi, pod warunkiem ich zgodności z prawem wspólnotowym i międzynarodowym.
2.
Jeżeli właściwe organy wysyłki i miejsca przeznaczenia nie mogą dojść do porozumienia w zakresie zaklasyfikowania zgłoszonych odpadów do kategorii określonych w załączniku III, IIIA, IIIB lub IV, odpady traktuje się jako należące do kategorii określonych w załączniku IV.
3.
Jeżeli właściwe organy wysyłki i miejsca przeznaczenia nie mogą dojść do porozumienia w zakresie zaklasyfikowania zgłoszonej operacji przetwarzania odpadów jako odzysku lub unieszkodliwienia, stosuje się przepisy dotyczące unieszkodliwiania.
4.
Przepisy ust. 1–3 mają zastosowanie wyłącznie do celów niniejszego rozporządzenia i nie naruszają prawa zainteresowanych stron do rozstrzygania wszelkich sporów dotyczących powyższych kwestii przed sądami.
Artykuł 29
Koszty administracyjne
Zgłaszającego można obciążyć odpowiednimi i proporcjonalnymi kosztami administracyjnymi realizacji procedur związanych ze zgłoszeniem i nadzorem oraz zwykłymi kosztami odpowiednich analiz i inspekcji.
Artykuł 30
Porozumienia dotyczące obszarów przygranicznych
1.
W wyjątkowych przypadkach, jeżeli jest to uzasadnione szczególną sytuacją geograficzną lub demograficzną, Państwa Członkowskie mogą zawierać dwustronne umowy dotyczące złagodzenia procedury zgłaszania przemieszczania określonych strumieni odpadów, w odniesieniu do transgranicznych przemieszczeń kierowanych do najbliższej odpowiedniej instalacji położonej na obszarze przy granicy pomiędzy danymi Państwami Członkowskimi.
2.
Powyższe umowy dwustronne mogą być zawierane także w przypadku, gdy zarówno przemieszczanie, jak przetwarzanie odpadów ma miejsce w państwie wysyłki, jednakże trasa ich transportu przebiega przez terytorium innego Państwa Członkowskiego.
3.
Państwa Członkowskie mogą zawierać takie umowy także z państwami, które są stronami Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym.
4.
Umowy takie są notyfikowane Komisji przed ich wejściem w życie.
Rozdział 6
Przemieszczenia wewnątrzwspólnotowe z tranzytem przez państwa trzecie
Artykuł 31
Przemieszczenia odpadów przeznaczonych do unieszkodliwienia
Jeżeli przemieszczanie odpadów przeznaczonych do unieszkodliwienia ma miejsce w obrębie Wspólnoty, z tranzytem przez jedno lub kilka państw trzecich, właściwy organ wysyłki, obok realizacji innych obowiązków wynikających z niniejszego tytułu, zobowiązany jest skierować do właściwych organów w państwach trzecich zapytanie, czy zamierzają one przesłać swoją pisemną zgodę na planowane przemieszczanie:
a) w przypadku stron Konwencji bazylejskiej – w terminie 60 dni, chyba że dane państwo zrezygnowało z tego prawa zgodnie z postanowieniami Konwencji; lub
b) w przypadku państw niebędących stronami Konwencji bazylejskiej – w terminie uzgodnionym między właściwymi organami.
Artykuł 32
Przemieszczenia odpadów przeznaczonych do odzysku
1.
Jeżeli przemieszczanie odpadów przeznaczonych do odzysku ma miejsce w granicach Wspólnoty, z tranzytem przez jedno lub kilka państw trzecich, których nie obowiązuje decyzja OECD, stosuje się art. 31.
2.
Jeżeli przemieszczanie odpadów przeznaczonych do odzysku ma miejsce w granicach Wspólnoty, co obejmuje także przemieszczenia pomiędzy dwiema miejscowościami w tym samym Państwie Członkowskim, z tranzytem przez jedno lub kilka państw trzecich, które obowiązuje decyzja OECD, zgoda, o której mowa w art. 9, może być wyrażona w sposób milczący i w przypadku gdy nie został zgłoszony sprzeciw ani zastrzeżone warunki, przemieszczanie może rozpocząć się po upływie 30 dni od wysłania potwierdzenia przyjęcia przez właściwy organ miejsca przeznaczenia zgodnie z art. 8.
TYTUŁ III
Przemieszczenia odpadów wyłącznie w obrębie Państw Członkowskich
Artykuł 33
Zastosowanie niniejszego rozporządzenia do przemieszczania odpadów odbywających się wyłącznie w obrębie Państw Członkowskich
1.
Państwa Członkowskie ustanawiają odpowiedni system nadzoru i kontroli przemieszczeń odpadów odbywających się wyłącznie w granicach ich jurysdykcji.
System ten uwzględnia potrzebę zapewnienia spójności z systemem wspólnotowym, ustanowionym w tytułach II i VII.
2.
Państwa Członkowskie zawiadamiają Komisję o przyjętym systemie nadzoru i kontroli przemieszczania odpadów.
Komisja zawiadamia o powyższych systemach pozostałe Państwa Członkowskie.
3.
Państwa Członkowskie mogą stosować w granicach swojej jurysdykcji system przewidziany w tytułach II i VII.
TYTUŁ IV
WYWÓZ ODPADÓW ZE WSPÓLNOTY DO PAŃSTW TRZECICH
Rozdział 1
Wywóz odpadów od unieszkodliwienia
Artykuł 34
Zakaz wywozu do państw trzecich, z wyjątkiem państw EFTA
1.
Wywóz ze Wspólnoty odpadów przeznaczonych do unieszkodliwienia jest zakazany.
2.
Zakaz określony w ust. 1 nie dotyczy wywozu odpadów przeznaczonych do unieszkodliwienia w państwach EFTA, będących równocześnie stronami Konwencji bazylejskiej.
3.
Jednakże wywóz odpadów przeznaczonych do unieszkodliwienia do państwa EFTA będącego stroną Konwencji bazylejskiej jest również zakazany, jeżeli:
a) dane państwo EFTA zakazuje przywozu takich odpadów; lub
b) właściwy organ wysyłki ma podstawy by przypuszczać, że odpady nie zostaną w danym państwie przeznaczenia zagospodarowane w sposób racjonalny ekologicznie, w rozumieniu art. 49.
4.
Powyższy przepis nie narusza obowiązków związanych z odbiorem odpadów, określonych w art. 22 i 24.
Artykuł 35
Procedury stosowane w przypadku wywozu do państw EFTA
1.
Jeżeli odpady są wywożone ze Wspólnoty z przeznaczeniem do unieszkodliwienia w państwach EFTA, które są stronami Konwencji bazylejskiej, przepisy tytułu II stosowane są odpowiednio, przy uwzględnieniu dostosowań i przepisów dodatkowych określonych w ust. 2 i 3.
2.
Stosuje się następujące dostosowania:
a) właściwy organ tranzytu poza Wspólnotą dysponuje terminem 60 dni od wysłania potwierdzenia otrzymania zgłoszenia na wezwanie do dostarczenia dodatkowych informacji dotyczących zgłoszonego przemieszczenia oraz wydanie milczącej lub pisemnej zgody, z ewentualnym zastrzeżeniem warunków, jeżeli dane państwo podjęło decyzję, że nie będzie wymagało uprzedniej pisemnej zgody, oraz poinformowało o tym inne strony Konwencji bazylejskiej, zgodnie z jej art. 6 ust. 4; oraz
b) właściwy organ wysyłki we Wspólnocie podejmuje decyzję o wyrażeniu zgody na przemieszczanie zgodnie z art. 9 wyłącznie po otrzymaniu pisemnej zgody właściwego organu miejsca przeznaczenia oraz, w odpowiednich przypadkach, milczącej lub pisemnej zgody właściwego organu tranzytu poza Wspólnotą i nie wcześniej niż po upływie 61 dni od wysłania potwierdzenia przyjęcia przez właściwy organ tranzytu.
Właściwy organ wysyłki może wydać decyzję przed upływem terminu 61 dni, jeżeli otrzymał pisemną zgodę pozostałych zainteresowanych właściwych organów.
3.
Stosuje się następujące przepisy dodatkowe:
a) właściwy organ tranzytu we Wspólnocie potwierdza zgłaszającemu otrzymanie zgłoszenia;
b) właściwe organy wysyłki oraz, w odpowiednich przypadkach, tranzytu we Wspólnocie przesyłają do urzędu celnego wywozu i urzędu celnego wyprowadzenia ze Wspólnoty opieczętowane kopie decyzji o wyrażeniu zgody na przemieszczanie;
c) przewoźnik dostarcza kopię dokumentu przesyłania do urzędu celnego wywozu i urzędu celnego wyprowadzenia ze Wspólnoty;
d) niezwłocznie po opuszczeniu przez odpady terytorium Wspólnoty urząd celny wyprowadzenia ze Wspólnoty przesyła opieczętowaną kopię dokumentu przesyłania właściwemu organowi przemieszczenia we Wspólnocie, zaznaczając, że odpady opuściły terytorium Wspólnoty;
e) jeżeli w terminie 42 dni od daty, w której odpady opuściły terytorium Wspólnoty, właściwy organ wysyłki we Wspólnocie nie otrzyma informacji od prowadzącego instalację o przyjęciu odpadów, niezwłocznie zawiadamia o tym właściwy organ miejsca przeznaczenia; oraz
f) umowa określona w art. 4 akapit drugi pkt 4 i w art. 5 stanowi, że:
i) jeżeli prowadzący instalację wyda nieprawidłowe zaświadczenie o unieszkodliwieniu, którego skutkiem będzie zwolnienie gwarancji finansowej, odbiorca poniesie koszty wynikające z obowiązku zwrócenia odpadów na obszar podlegający właściwości właściwego organu wysyłki oraz ich odzysku lub unieszkodliwienia w inny, racjonalny ekologicznie sposób;
ii) w terminie trzech dni od przyjęcia odpadów do unieszkodliwienia, prowadzący instalację wysyła zgłaszającemu i zainteresowanym właściwym organom podpisane kopie wypełnionego dokumentu przesyłania, z wyjątkiem zaświadczenia o unieszkodliwieniu, określonego w ppkt iii); oraz
iii) możliwie najszybciej i przed upływem 30 dni od dokonania unieszkodliwienia oraz nie później niż w terminie roku kalendarzowego od przyjęcia odpadów prowadzący instalację na własną odpowiedzialność zaświadcza o dokonaniu unieszkodliwienia i przesyła zgłaszającemu oraz zainteresowanym właściwym organom podpisane kopie dokumentu przesyłania zawierającego to zaświadczenie.
4.
Przemieszczanie może nastąpić wyłącznie w przypadku gdy:
a) zgłaszający otrzymał pisemną zgodę właściwych organów wysyłki, miejsca przeznaczenia oraz, w odpowiednich przypadkach, właściwych organów tranzytu poza Wspólnotą oraz zostały spełnione zastrzeżone warunki;
b) została zawarta i obowiązuje umowa pomiędzy zgłaszającym i odbiorcą, zgodnie z wymogami art. 4 akapit drugi pkt 4 i art. 5;
c) ustanowiona została i obowiązuje gwarancja finansowa lub równoważne ubezpieczenie zgodnie z wymogami art. 4 akapit drugi pkt 5 i art. 6; oraz
d) zapewniono racjonalne ekologicznie zagospodarowanie, zgodnie z art. 49.
5.
W przypadku wywozu odpadów są one kierowane w celu poddania ich unieszkodliwieniu do instalacji, która prowadzi działalność zgodnie z obowiązującym prawem krajowym lub dla której wydano pozwolenie na prowadzenie działalności w państwie przeznaczenia.
6.
Urząd celny wywozu lub urząd celny wyprowadzenia ze Wspólnoty, który ujawnił nielegalne przemieszczanie, zobowiązany jest niezwłocznie zawiadomić o tym właściwy organ w państwie urzędu celnego, który:
a) niezwłocznie zawiadamia właściwy organ wysyłki we Wspólnocie; oraz
b) zapewnia zatrzymanie odpadów do czasu podjęcia przez właściwy organ wysyłki innej decyzji i przekazania jej na piśmie właściwemu organowi w państwie urzędu celnego, w którym odpady zostały zatrzymane.
Rozdział 2
Wywóz odpadów przeznaczonych do odzysku
SEKCJA 1
Wywóz do państw, których nie obowiązuje decyzja OECD
Artykuł 36
Zakaz wywozu
1.
Zakazany jest wywóz ze Wspólnoty następujących rodzajów odpadów przeznaczonych do odzysku w państwach, których nie obowiązuje decyzja OECD:
a) odpadów wyszczególnionych jako niebezpieczne w załączniku V;
b) odpadów wyszczególnionych w załączniku V część 3;
c) odpadów niebezpiecznych, które nie zostały zaliczone do żadnej z kategorii w załączniku V;
d) mieszanin odpadów niebezpiecznych oraz mieszanin odpadów niebezpiecznych z odpadami innymi niż niebezpieczne, które nie zostały zaliczone do żadnej z kategorii w załączniku V;
e) odpadów, które państwo przeznaczenia notyfikowało jako niebezpieczne, zgodnie z art. 3 Konwencji bazylejskiej;
f) odpadów, których przywóz został zakazany przez państwo przeznaczenia; lub
g) odpadów, co do których właściwy organ wysyłki ma podstawy, by przypuszczać, że nie zostaną one w danym państwie przeznaczenia zagospodarowane w sposób racjonalny ekologicznie w rozumieniu art. 49.
2.
Powyższy przepis nie narusza obowiązków związanych z odbiorem odpadów określonych w art. 22 i 24.
3. Państwa Członkowskie mogą w przypadkach wyjątkowych przyjąć przepisy umożliwiające uznanie, na podstawie dokumentacji przedstawionej w odpowiedni sposób przez zgłaszającego, że w stosunku do określonych rodzajów odpadów niebezpiecznych wymienionych w załączniku V zakaz wywozu nie obowiązuje, jeżeli nie wykazują one żadnej z właściwości wyszczególnionych w załączniku III do dyrektywy 91/689/EWG, uwzględniając, w zakresie właściwości H3–H8, H10 i H11 zdefiniowanych w tym załączniku, wartości dopuszczalne określone w decyzji Komisji 2000/532/WE z dnia 3 maja 2000 r. zastępującej decyzję 94/3/WE ustanawiającą wykaz odpadów zgodnie z art. 1 lit. a) dyrektywy Rady 75/442/EWG w sprawie odpadów oraz decyzję Rady 94/904/WE ustanawiającą wykaz odpadów niebezpiecznych zgodnie z art. 1 ust. 4 dyrektywy Rady 91/689/EWG w sprawie odpadów niebezpiecznych [21].
4.
Okoliczność, że dane odpady nie zostały wyszczególnione jako niebezpieczne w załączniku V lub że zostały wyszczególnione w załączniku V, część 1, wykaz B, nie wyklucza zaliczenia takich odpadów, w sytuacjach wyjątkowych, do odpadów niebezpiecznych i tym samym objęcia ich zakazem wywozu, jeżeli wykazują one przynajmniej jedną z właściwości wyszczególnionych w załączniku III do dyrektywy 91/689/EWG, uwzględniając, w zakresie właściwości H3 do H8, H10 i H11 zdefiniowanych w tym załączniku, wartości dopuszczalne określone w decyzji 2000/532/WE, zgodnie z art. 1 ust. 4 akapit drugi dyrektywy 91/689/EWG oraz w ustępie wprowadzającym załącznika III do niniejszego rozporządzenia.
5.
W przypadkach określonych w ust. 3 i 4 zainteresowane Państwo Członkowskie zawiadamia państwo przeznaczenia przed podjęciem decyzji.
Państwa Członkowskie notyfikują powyższe przypadki Komisji przed końcem każdego roku kalendarzowego.
Komisja przekazuje otrzymane informacje wszystkim Państwom Członkowskim oraz Sekretariatowi Konwencji bazylejskiej.
Komisja może na podstawie otrzymanych informacji sformułować komentarze oraz, w odpowiednich przypadkach, dostosować załącznik V zgodnie z art. 58.
Artykuł 37
Procedury obowiązujące w przypadku wywozu odpadów wyszczególnionych w załączniku III lub IIIA
1.
W przypadku odpadów wyszczególnionych w załączniku III lub IIIA, których wywóz nie został objęty zakazem na podstawie art. 36, Komisja, w terminie 20 dni od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, prześle do każdego państwa, którego nie obowiązuje decyzja OECD, pisemny wniosek o:
i) potwierdzenie na piśmie, że przedmiotowe odpady mogą być wywożone ze Wspólnoty w celu poddania ich odzyskowi w danym państwie; oraz
ii) informację, jakim ewentualnym procedurom kontrolnym zostaną one poddane w państwie przeznaczenia.
Każde państwo, którego nie obowiązuje decyzja OECD, ma następujące możliwości:
a) wprowadzenie zakazu; lub
b) stosowanie procedury uprzedniego zgłoszenia na piśmie i zgody określonej w art. 35; lub
c) odstąpienia od kontroli w państwie przeznaczenia.
2.
Przed datą rozpoczęcia obowiązywania niniejszego rozporządzenia Komisja przyjmuje rozporządzenie uwzględniające treść odpowiedzi otrzymanych zgodnie z ust. 1 i zawiadamia komitet powołany zgodnie z art. 18 dyrektywy 2006/12/WE.
W przypadku gdy dane państwo nie przekazało potwierdzenia określonego w ust. 1 lub z jakichkolwiek przyczyn nie nawiązano z nim kontaktu, stosuje się ust. 1 lit. b).
Komisja regularnie aktualizuje przyjęte rozporządzenie.
3.
Jeżeli w odpowiedzi na pytanie Komisji dane państwo stwierdzi, że określone przemieszczenia odpadów nie podlegają jakiejkolwiek kontroli, do takich przemieszczeń stosuje się odpowiednio art. 18.
4.
W przypadku wywozu odpadów są one kierowane w celu poddania ich odzyskowi do instalacji, która prowadzi działalność zgodnie z obowiązującym prawem krajowym lub dla której wydano pozwolenie na prowadzenie działalności w państwie przeznaczenia.
5.
W przypadku przemieszczenia odpadów, które nie zostały zaliczone do żadnej z kategorii w załączniku III, lub przemieszczenia mieszanin odpadów, które nie zostały zaliczone do żadnej z kategorii w załączniku III lub IIIA, albo przemieszczenia odpadów wyszczególnionych w załączniku IIIB, o ile wywóz nie jest zakazany na podstawie art. 36, stosuje się ust. 1 lit. b) niniejszego artykułu.
Sekcja 2
Wywóz do państw, które obowiązuje decyzja OECD
Artykuł 38
Wywóz odpadów wyszczególnionych w załącznikach III, IIIA, IIIB, IV i IVA
1.
Jeżeli odpady wyszczególnione w załącznikach III, IIIA, IIIB i IVA, odpady, które nie zostały sklasyfikowane, lub mieszaniny odpadów niezaliczone do żadnej z kategorii w załącznikach III, IV ani IVA są wywożone ze Wspólnoty z przeznaczeniem do odzysku w państwach, które obowiązuje decyzja OECD, z tranzytem lub bez tranzytu przez państwa, które obowiązuje decyzja OECD, przepisy tytułu II stosuje się odpowiednio, przy uwzględnieniu dostosowań i przepisów dodatkowych zawartych w ust. 2, 3 i 5.
2.
Stosuje się następujące dostosowania:
a) mieszaniny odpadów wyszczególnionych w załączniku IIIA przeznaczone do procesów przejściowych podlegają procedurze uprzedniego pisemnego zgłoszenia i zgody, jeżeli dalsze procesy przejściowego lub ostatecznego odzysku lub unieszkodliwiania mają być realizowane w państwie, którego nie obowiązuje decyzja OECD;
b) odpady wyszczególnione w załączniku IIIB podlegają procedurze uprzedniego pisemnego zgłoszenia i zgody;
c) zgoda wymagana zgodnie z art. 9 może zostać wyrażona przez właściwy organ miejsca przeznaczenia spoza Wspólnoty w sposób milczący.
3.
W odniesieniu do wywozu odpadów wyszczególnionych w załączniku IV i IVA stosuje się następujące przepisy dodatkowe:
a) właściwe organy wysyłki oraz, w odpowiednich przypadkach, tranzytu we Wspólnocie przesyłają do urzędu celnego wywozu i urzędu celnego wyprowadzenia ze Wspólnoty opieczętowane kopie ich decyzji o wyrażeniu zgody na przemieszczanie;
b) przewoźnik dostarcza kopię dokumentu przesyłania do urzędu celnego wywozu i urzędu celnego wyprowadzenia ze Wspólnoty;
c) niezwłocznie po tym, jak odpady opuszczą terytorium Wspólnoty, urząd celny wyprowadzenia ze Wspólnoty przesyła opieczętowaną kopię dokumentu przesyłania właściwemu organowi wysyłki we Wspólnocie, zaznaczając, że odpady opuściły terytorium Wspólnoty;
d) jeżeli w terminie 42 dni od daty, w której odpady opuściły terytorium Wspólnoty, właściwy organ wysyłki we Wspólnocie nie otrzyma informacji od prowadzącego instalację o przyjęciu odpadów, niezwłocznie zawiadamia on o tym właściwy organ miejsca przeznaczenia; oraz
e) umowa określona w art. 4 akapit drugi pkt 4 i art. 5 stanowi, że:
i) jeżeli prowadzący instalację wyda nieprawidłowe zaświadczenie o unieszkodliwieniu, którego skutkiem będzie zwolnienie gwarancji finansowej, odbiorca ponosi koszty wynikające z obowiązku zwrócenia odpadów na obszar podlegający właściwości właściwego organu wysyłki oraz ich odzysku lub unieszkodliwienia w inny, racjonalny ekologicznie sposób;
ii) w terminie trzech dni od przyjęcia odpadów do unieszkodliwienia, prowadzący instalację wysyła zgłaszającemu i zainteresowanym właściwym organom podpisane kopie wypełnionego dokumentu przesyłania, z wyjątkiem zaświadczenia o unieszkodliwieniu, określonego w ppkt iii); oraz
iii) możliwie najszybciej, przed upływem 30 dni od dokonania odzysku i nie później niż w terminie roku kalendarzowego od przyjęcia odpadów, prowadzący instalację na własną odpowiedzialność zaświadcza o dokonaniu odzysku i przesyła zgłaszającemu oraz zainteresowanym właściwym organom podpisane kopie dokumentu przesyłania zawierające to zaświadczenie.
4.
Przemieszczanie może nastąpić wyłącznie w przypadku gdy:
a) zgłaszający otrzymał pisemną zgodę właściwych organów wysyłki, miejsca przeznaczenia oraz, w odpowiednich przypadkach, tranzytu lub możliwe jest przyjęcie, że właściwe organy miejsca przeznaczenia i tranzytu wyraziły zgodę milczącą oraz zostały spełnione wszystkie zastrzeżone warunki;
b) spełnione są wymogi określone w art. 35 ust. 4 lit. b), c) i d).
5.
Jeżeli określony w ust. 1 wywóz odpadów wyszczególnionych w załącznikach IV i IVA odbywa się tranzytem przez państwo, którego nie obowiązuje decyzja OECD, stosuje się następujące dostosowania:
a) właściwy organ tranzytu, którego nie obowiązuje decyzja OECD, ma 60 dni od wysłania potwierdzenia otrzymania zgłoszenia na wezwanie do dostarczenia dodatkowych informacji dotyczących zgłoszonego przemieszczenia, wydanie milczącej lub pisemnej zgody, z ewentualnym zastrzeżeniem warunków, jeżeli dane państwo podjęło decyzję, że nie będzie wymagało uprzedniej pisemnej zgody oraz poinformowało o tym inne strony Konwencji bazylejskiej, zgodnie z jej art. 6 ust. 4; oraz
b) właściwy organ wysyłki we Wspólnocie podejmuje decyzję o wyrażeniu zgody na przemieszczanie zgodnie z art. 9 wyłącznie po otrzymaniu milczącej lub pisemnej zgody właściwego organu tranzytu, którego nie obowiązuje decyzja OECD i nie wcześniej niż po upływie 61 dni od wysłania potwierdzenia przyjęcia przez właściwy organ tranzytu.
Właściwy organ wysyłki może wydać decyzję przez upływem terminu 61 dni, jeżeli otrzymał pisemną zgodę pozostałych zainteresowanych właściwych organów.
6.
W przypadku wywozu odpadów są one kierowane w celu poddania ich odzyskowi do instalacji, która prowadzi działalność zgodnie z obowiązującym prawem krajowym lub dla której zostało wydane pozwolenie na prowadzenie działalności w państwie przeznaczenia.
7.
Urząd celny wywozu lub urząd celny wyprowadzenia ze Wspólnoty, który ujawnił nielegalne przemieszczanie, zobowiązany jest niezwłocznie zawiadomić o tym właściwy organ w państwie urzędu celnego, który:
a) niezwłocznie zawiadamia właściwy organ wysyłki we Wspólnocie; oraz
b) zapewnia zatrzymanie odpadów do czasu podjęcia przez właściwy organ wysyłki innej decyzji i przekazania jej na piśmie właściwemu organowi w państwie urzędu celnego, w którym odpady zostały zatrzymane.
Rozdział 3
Przepisy ogólne
Artykuł 39
Wywóz na Antarktydę
Wywóz odpadów ze Wspólnoty na Antarktydę jest zakazany.
Artykuł 40
Wywóz do krajów lub terytoriów zamorskich
1.
Wywóz ze Wspólnoty odpadów przeznaczonych do unieszkodliwienia do krajów i terytoriów zamorskich jest zakazany.
2.
W odniesieniu do wywozu odpadów przeznaczonych do odzysku w krajach i terytoriach zamorskich zakaz określony w art. 36 stosuje się odpowiednio.
3.
W odniesieniu do wywozu odpadów przeznaczonych do odzysku w krajach i terytoriach zamorskich, które nie są objęte zakazem, o którym mowa w ust. 2, przepisy tytułu II stosuje się odpowiednio.
TYTUŁ V
PRZYWÓZ DO WSPÓLNOTY ODPADÓW Z PAŃSTW TRZECICH
Rozdział 1
Przywóz odpadów przeznaczonych do unieszkodliwienia
Artykuł 41
Zakaz przywozu z wyjątkiem przemieszczania z państwa będącego stroną Konwencji bazylejskiej lub państwa, z którym została zawarta umowa, albo z innych obszarów w sytuacjach kryzysowych lub podczas wojny
1.
Przywóz do Wspólnoty odpadów przeznaczonych do unieszkodliwienia jest zakazany, z wyjątkiem przywozu z:
a) państw, które są stronami Konwencji bazylejskiej; lub
b) innych państw, z którymi Wspólnota albo Wspólnota i jej Państwa Członkowskie zawarły dwustronne lub wielostronne umowy lub porozumienia zgodne z przepisami wspólnotowymi i z art. 11 Konwencji bazylejskiej; lub
c) innych państw, z którymi dane Państwo Członkowskie zawarło dwustronne umowy lub porozumienia zgodnie z ust. 2; lub
d) innych obszarów, jeżeli ze względu na szczególne okoliczności w sytuacjach kryzysu, przywracania pokoju, utrzymywania pokoju lub podczas wojny nie jest możliwe zawarcie umów lub porozumień określonych w lit. b) lub c), albo w państwie wysyłki właściwy organ nie został wyznaczony lub jest niezdolny do działania.
2.
W wyjątkowych przypadkach poszczególne Państwa Członkowskie mogą zawierać dwustronne umowy lub porozumienia dotyczące unieszkodliwiania określonych odpadów w tych Państwach Członkowskich, jeżeli odpady te nie zostaną w państwie wysyłki zagospodarowane w sposób racjonalny ekologicznie określony w art. 49.
Powyższe umowy i porozumienia muszą być zgodne z przepisami wspólnotowym oraz art. 11 Konwencji bazylejskiej.
Wymienione umowy i porozumienia gwarantują, że operacje unieszkodliwiania odpadów zostaną przeprowadzone w instalacji, dla której zostało wydane pozwolenie, i będą zgodne z wymogami racjonalnego ekologicznie gospodarowania.
Wymienione umowy i porozumienia gwarantują także, że odpady są wytworzone wyłącznie w państwie wysyłki oraz że ich unieszkodliwianie zostanie przeprowadzone wyłącznie w Państwie Członkowskim, które zawarło daną umowę lub porozumienie.
Wymienione umowy i porozumienia notyfikowane są Komisji przed ich zawarciem.
Jednakże w sytuacjach kryzysowych notyfikacja może być dokonana w terminie miesiąca od ich zawarcia.
3.
Umowy lub porozumienia dwustronne albo wielostronne zawarte zgodnie z ust. 1 lit. b) i c) opierają się na wymogach proceduralnych określonych w art. 42.
4.
Państwa określone w ust. 1 lit. a), b) i c) zobowiązane są do uprzedniego złożenia właściwym organom Państwa Członkowskiego przeznaczenia należycie uzasadnionych wniosków stwierdzających, że nie posiadają one i nie mają realnych możliwości uzyskania potencjału technicznego oraz niezbędnych instalacji do unieszkodliwiania odpadów w sposób racjonalny ekologicznie.
Artykuł 42
Wymogi proceduralne w przypadku przywozu z państwa będącego stroną Konwencji bazylejskiej lub z innych obszarów w sytuacjach kryzysowych lub podczas wojny
1.
Jeżeli odpady są przywożone do Wspólnoty z przeznaczeniem do unieszkodliwienia z państw, które są stronami Konwencji bazylejskiej, przepisy tytułu II stosuje się odpowiednio przy uwzględnieniu dostosowań i przepisów dodatkowych zawartych w ust. 2 i 3.
2.
Stosuje się następujące dostosowania:
a) właściwy organ tranzytu poza Wspólnotą ma 60 dni od wysłania potwierdzenia otrzymania zgłoszenia na wezwanie do dostarczenia dodatkowych informacji dotyczących zgłoszonego przemieszczenia oraz na wydanie milczącej lub pisemnej zgody, z ewentualnym zastrzeżeniem warunków, jeżeli dane państwo podjęło decyzję, że nie będzie wymagało uprzedniej pisemnej zgody oraz poinformowało o tym inne strony Konwencji bazylejskiej, zgodnie z jej art. 6 ust. 4; oraz
b) w przypadkach, o których mowa w art. 41 ust. 1 lit. d), dotyczących sytuacji kryzysowych, przywracania pokoju, utrzymywania pokoju lub podczas wojny, zgoda właściwych organów wysyłki nie jest wymagana.
3.
Stosuje się następujące przepisy dodatkowe:
a) właściwy organ tranzytu we Wspólnocie potwierdza zgłaszającemu otrzymanie zgłoszenia oraz przekazuje kopie zainteresowanym właściwym organom;
b) właściwe organy miejsca przeznaczenia oraz, w odpowiednich przypadkach, tranzytu we Wspólnocie przesyłają do urzędu celnego wprowadzenia do Wspólnoty opieczętowane kopie decyzji o wyrażeniu zgody na przemieszczanie;
c) przewoźnik dostarcza kopię dokumentu przesyłania do urzędu celnego wprowadzenia do Wspólnoty; oraz
d) po dopełnieniu wymaganych formalności celnych urząd celny wprowadzenia do Wspólnoty przesyła opieczętowane kopie dokumentu przesyłania do właściwych organów miejsca przeznaczenia oraz tranzytu we Wspólnocie, potwierdzając, że odpady zostały wprowadzone na terytorium Wspólnoty.
4.
Przemieszczanie może nastąpić wyłącznie w przypadku gdy:
a) zgłaszający otrzymał pisemną zgodę właściwych organów wysyłki, miejsca przeznaczenia oraz, w odpowiednich przypadkach, właściwego organu tranzytu i zostały spełnione zastrzeżone warunki;
b) została zawarta i obowiązuje umowa pomiędzy zgłaszającym i odbiorcą, zgodnie z wymogami art. 4 akapit drugi pkt 4 i art. 5;
c) ustanowiona została i obowiązuje gwarancja finansowa lub równoważne ubezpieczenie zgodnie z wymogami art. 4 akapit drugi pkt 5 i art. 6; oraz
d) zagwarantowano racjonalne ekologicznie gospodarowanie zgodnie z art. 49.
5.
Urząd celny wejścia do Wspólnoty, który ujawnił nielegalne przemieszczanie, zobowiązany jest niezwłocznie zawiadomić o tym właściwy organ w państwie urzędu celnego, który:
a) zawiadamia niezwłocznie właściwy organ miejsca przeznaczenia we Wspólnocie, który zawiadamia właściwy organ wysyłki spoza Wspólnoty; oraz
b) zapewnia zatrzymanie odpadów do czasu podjęcia przez właściwy organ wysyłki spoza Wspólnoty innej decyzji i przekazania jej na piśmie właściwemu organowi w państwie urzędu celnego, w którym odpady zostały zatrzymane.
Rozdział 2
Przywóz odpadów przeznaczonych do odzysku
Artykuł 43
Zakaz przywozu, z wyjątkiem przemieszczania z państw, które obowiązuje decyzja OECD, państw będących stroną Konwencji bazylejskiej lub państw, z którymi została zawarta umowa, albo z innych obszarów w sytuacjach kryzysowych lub podczas wojny
1.
Przywóz do Wspólnoty odpadów przeznaczonych do odzysku jest zakazany, z wyjątkiem przywozów z:
a) państw, które obowiązuje decyzja OECD; lub
b) innych państw, które są stronami Konwencji bazylejskiej; lub
c) innych państw, z którymi Wspólnota lub Wspólnota i jej Państwa Członkowskie zawarły dwustronne lub wielostronne umowy albo porozumienia zgodne z przepisami wspólnotowymi oraz z art. 11 Konwencji bazylejskiej; lub
d) innych państw, z którymi dane Państwo Członkowskie zawarło dwustronne umowy lub porozumienia zgodnie z ust. 2; lub
e) innych obszarów, jeżeli ze względu na szczególne okoliczności w sytuacjach kryzysowych, przywracania pokoju, utrzymywania pokoju lub podczas wojny nie jest możliwe zawarcie umów lub porozumień określonych w lit. b) lub c), albo właściwy organ w państwie wysyłki nie został wyznaczony lub jest niezdolny do działania.
2.
W wyjątkowych przypadkach poszczególne Państwa Członkowskie mogą zawierać dwustronne umowy lub porozumienia dotyczące odzysku w tych Państwach Członkowskich określonych odpadów, które w państwie wysyłki nie zostałyby zagospodarowane w sposób racjonalny ekologicznie określony w art. 49.
W powyższych przypadkach stosuje się art. 41 ust. 2.
3.
Umowy lub porozumienia dwustronne albo wielostronne zawarte zgodnie z ust. 1 lit. c) i d) są oparte na wymogach proceduralnych określonych w art. 42 w zakresie, w jakim mają one zastosowanie.
Artykuł 44
Wymogi proceduralne w przypadku przywozu z państwa, które obowiązuje decyzja OECD, lub z innych obszarów w sytuacjach kryzysowych lub podczas wojny
1.
Jeżeli odpady przeznaczone do odzysku są przywożone do Wspólnoty z państw, które obowiązuje decyzja OECD, lub z tranzytem przez te państwa, przepisy tytułu II stosowane są odpowiednio, przy uwzględnieniu dostosowań i przepisów dodatkowych zawartych w ust. 2 i 3.
2.
Stosuje się następujące dostosowania:
a) zgoda wymagana na podstawie art. 9 może zostać wyrażona przez właściwy organ wysyłki spoza Wspólnoty w sposób milczący;
b) uprzednie pisemne zgłoszenie określone w art. 4 może zostać dokonane przez zgłaszającego; oraz
c) w przypadkach, o których mowa w art. 43 ust. 1 lit. e), obejmujących sytuacje kryzysowe, przywracania pokoju, utrzymywania pokoju lub podczas wojny, zgoda właściwych organów wysyłki nie jest wymagana.
3.
Ponadto muszą być spełnione wymogi określone w art. 42 ust. 3 lit. b), c) i d).
4.
Przemieszczanie może nastąpić wyłącznie w przypadku gdy:
a) zgłaszający otrzymał pisemną zgodę właściwych organów wysyłki, miejsca przeznaczenia oraz, w odpowiednich przypadkach, właściwych organów tranzytu lub możliwe jest przyjęcie, że organ wysyłki spoza Wspólnoty wyraził zgodę milczącą i spełnione zostały zastrzeżone warunki;
b) została zawarta i obowiązuje umowa pomiędzy zgłaszającym i odbiorcą, zgodnie z wymogami art. 4 akapit drugi pkt 4 i art. 5;
c) została ustanowiona i obowiązuje gwarancja finansowa lub równoważne ubezpieczenie zgodnie z wymogami art. 4 akapit drugi pkt 5 i art. 6; oraz
d) zagwarantowano racjonalne ekologicznie gospodarowanie zgodnie z art. 49.
5.
Urząd celny wprowadzenia do Wspólnoty, który ujawnił nielegalne przemieszczanie, zobowiązany jest niezwłocznie zawiadomić o tym właściwy organ w państwie urzędu celnego, który:
a) zawiadamia niezwłocznie właściwy organ miejsca przeznaczenia we Wspólnocie, który zawiadamia właściwy organ wysyłki spoza Wspólnoty; oraz
b) zapewnia zatrzymanie odpadów do czasu podjęcia przez właściwy organ wysyłki poza Wspólnotą innej decyzji i przekazania jej na piśmie właściwemu organowi w państwie urzędu celnego, w którym odpady zostały zatrzymane.
Artykuł 45
Wymogi proceduralne w przypadku przywozu z państwa, którego nie obowiązuje decyzja OECD, będącego stroną Konwencji bazylejskiej lub z innych obszarów w sytuacjach kryzysowych lub podczas wojny
Jeżeli odpady są przywożone do Wspólnoty z przeznaczeniem od odzysku:
a) z państwa, którego nie obowiązuje decyzja OECD; lub
b) przez państwo, którego nie obowiązuje decyzja OECD, będące równocześnie stroną Konwencji bazylejskiej,
przepisy art. 42 stosuje się odpowiednio.
Rozdział 3
Postanowienia ogólne
Artykuł 46
Przywóz z krajów lub terytoriów zamorskich
1.
Jeżeli odpady są przywożone do Wspólnoty z krajów lub terytoriów zamorskich, przepisy tytułu II stosuje się odpowiednio.
2.
Jedno lub więcej państw i terytoriów zamorskich oraz Państwo Członkowskie, z którym są one związane, mogą stosować do przemieszczania z krajów lub terytoriów zamorskich to tego Państwa Członkowskiego procedury krajowe.
3.
Państwa Członkowskie, które stosują ust. 2, notyfikują Komisji stosowane procedury krajowe.
TYTUŁ VI
TRANZYT PRZEZ WSPÓLNOTĘ PRZEMIESZCZEŃ Z PAŃSTW TRZECICH ORAZ DO PAŃSTW TRZECICH
Rozdział 1
Tranzyt odpadów przeznaczonych do unieszkodliwienia
Artykuł 47
Tranzyt przez Wspólnotę odpadów przeznaczonych do unieszkodliwienia
Jeżeli odpady przeznaczone do unieszkodliwienia przemieszczane z państw trzecich i przeznaczone do państw trzecich transportowane są przez terytorium Państw Członkowskich, przepisy art. 42 stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem poniższych dostosowań i przepisów dodatkowych:
a) pierwszy i ostatni właściwy organ tranzytu we Wspólnocie przesyłają w odpowiednich przypadkach opieczętowane kopie decyzji o wyrażeniu zgody na przemieszczanie lub, jeżeli wyraziły zgodę w sposób milczący, kopię potwierdzenia otrzymania zgłoszenia, zgodnie z art. 42 ust. 3 lit. a), odpowiednio urzędom celnym wprowadzenia i wyprowadzenia ze Wspólnoty; oraz
b) niezwłocznie po tym, jak odpady opuszczą terytorium Wspólnoty, urząd celny wyprowadzenia ze Wspólnoty przesyła opieczętowaną kopię dokumentu przesyłania właściwym organom tranzytu we Wspólnocie, zaznaczając, że odpady opuściły terytorium Wspólnoty.
Rozdział 2
Tranzyt odpadów przeznaczonych do odzysku
Artykuł 48
Tranzyt przez Wspólnotę odpadów przeznaczonych do odzysku
1.
Jeżeli odpady przeznaczone do odzysku przesyłane są z państwa, którego nie obowiązuje decyzja OECD, lub do takiego państwa przez terytorium Państw Członkowskich, przepisy art. 47 stosuje się odpowiednio.
2.
Jeżeli odpady przeznaczone do odzysku przesyłane są z państwa, które obowiązuje decyzja OECD, i do takiego państwa przez terytorium Państw Członkowskich, przepisy art. 44 stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem poniższych dostosowań i przepisów dodatkowych:
a) pierwszy i ostatni właściwy organ tranzytu we Wspólnocie przesyłają w odpowiednich przypadkach opieczętowane kopie decyzji o wyrażeniu zgody na przemieszczanie lub, jeżeli wyraziły zgodę w sposób milczący, kopię potwierdzenia otrzymania zgłoszenia, zgodnie z art. 42 ust. 3 lit. a) odpowiednio urzędom celnym wprowadzenia i wyprowadzenia ze Wspólnoty; oraz
b) niezwłocznie po tym, jak odpady opuszczą terytorium Wspólnoty, urząd celny wyprowadzenia ze Wspólnoty przesyła opieczętowaną kopię dokumentu przesyłania właściwemu organowi lub właściwym organom tranzytu we Wspólnocie, zaznaczając, że odpady opuściły terytorium Wspólnoty.
3.
Jeżeli odpady przeznaczone do odzysku przesyłane są przez terytorium Państw Członkowskich z państwa, którego nie obowiązuje decyzja OECD, do państwa, które decyzja ta obowiązuje, lub odwrotnie, ust. 1 stosuje się w odniesieniu do państwa, którego nie obowiązuje decyzja OECD, natomiast ust. 2 do państwa, które decyzja ta obowiązuje.
TYTUŁ VII
INNE PRZEPISY
Rozdział 1
Obowiązki dodatkowe
Artykuł 49
Ochrona środowiska
1.
Wytwórca, zgłaszający i inne przedsiębiorstwa zaangażowane w przemieszczanie odpadów lub ich odzysk albo unieszkodliwienie podejmują działania niezbędne dla zapewnienia, że wszelkie odpady, które przesyłają, są zagospodarowane bez narażania zdrowia ludzkiego oraz w sposób racjonalny ekologicznie przez cały okres przemieszczania oraz odzysku i unieszkodliwiania.
Jeżeli przemieszczanie ma miejsce we Wspólnocie, muszą być spełnione wymogi określone w art. 4 dyrektywy 2006/12/WE oraz w innych przepisach wspólnotowych dotyczących odpadów.
2.
W przypadku wywozu ze Wspólnoty właściwy organ miejsca przeznaczenia we Wspólnocie:
a) wymaga i podejmuje starania w celu zapewnienia, by wszelkie wywożone odpady były zagospodarowane w sposób racjonalny ekologicznie przez cały okres trwania przemieszczenia, w tym ich odzysku, określonego w art. 36 i 38, lub unieszkodliwienia, określonego w art. 34, w państwie trzecim miejsca przeznaczenia;
b) zakazuje wywozu odpadów do państw trzecich, jeżeli ma podstawy, by przypuszczać, że nie zostaną one zagospodarowane z zachowaniem wymogów określonych w lit. a).
Dana operacja odzysku lub unieszkodliwiania odpadów może zostać uznana za dokonaną zgodnie z zasadami racjonalnego ekologicznie gospodarowania, między innymi w przypadku gdy zgłaszający lub właściwy organ w państwie przeznaczenia będą w stanie wykazać, że instalacja, która odbiera odpady, będzie zarządzana zgodnie z normami ochrony zdrowia ludzkiego i środowiska naturalnego, zasadniczo równoważnymi z normami określonymi w przepisach wspólnotowych.
Domniemanie to nie wpływa jednak na ogólną ocenę, czy zapewniono racjonalne ekologicznie gospodarowanie przez cały okres przemieszczania, w tym odzysku lub unieszkodliwiania w państwie trzecim przeznaczenia.
Jako wskazówki dotyczące gospodarowania racjonalnego ekologicznie mogą służyć wytyczne wyszczególnione w załączniku VIII.
3.
W przypadku przywozu do Wspólnoty właściwy organ miejsca przeznaczenia we Wspólnocie:
a) wymaga i podejmuje niezbędne działania dla zapewnienia, by wszelkie odpady dostarczone na obszar podlegający jego właściwości zagospodarowywane były bez narażania zdrowia ludzkiego i bez stosowania procesów lub metod, które mogłyby być szkodliwe dla środowiska, oraz zgodnie z art. 4 dyrektywy 2006/12/WE i innymi przepisami wspólnotowymi dotyczącymi odpadów przez cały okres przemieszczania, w tym odzysku lub unieszkodliwienia odpadów w państwie miejsca przeznaczenia;
b) zakazuje przywozu odpadów z państw trzecich, jeżeli ma podstawy, by przypuszczać, że nie zostaną one zagospodarowane z zachowaniem wymogów określonych pod lit. a).
Artykuł 50
Egzekwowanie przepisów w Państwach Członkowskich
1.
Państwa Członkowskie ustanawiają przepisy przewidujące sankcje za naruszanie przepisów niniejszego rozporządzenia oraz podejmują wszelkie niezbędne środki, by zapewnić ich stosowanie.
Ustanowione sankcje muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
Państwa Członkowskie zawiadamiają Komisję o ich krajowych przepisach w zakresie zapobiegania nielegalnym przemieszczaniom i wykrywania ich, a także sankcji za nielegalne przemieszczenia.
2.
Państwa Członkowskie w ramach środków wykonawczych do niniejszego rozporządzenia przewidują między innymi inspekcje w instalacjach i przedsiębiorstwach zgodnie z art. 13 dyrektywy 2006/12/WE oraz kontrole na miejscu w zakresie przemieszczania odpadów lub związanego z nim odzysku albo unieszkodliwiania.
3.
Kontrole przemieszczania mogą odbywać się w szczególności:
a) w miejscu pochodzenia, z udziałem wytwórcy, posiadacza lub zgłaszającego;
b) w miejscu przeznaczenia, z udziałem odbiorcy lub prowadzącego instalację;
c) na granicach Wspólnoty; lub
d) podczas przemieszczania przez terytorium Wspólnoty.
4.
Kontrole przemieszczeń obejmują sprawdzanie dokumentów, potwierdzenie tożsamości oraz, w odpowiednich przypadkach, bezpośrednią kontrolę odpadów.
5.
Państwa Członkowskie współpracują, na szczeblu bilateralnym lub multilateralnym, z innymi państwami w celu ułatwienia zapobiegania nielegalnym przemieszczeniom i wykrywania ich.
6.
Państwa Członkowskie wyznaczają osoby spośród ich stałego personelu odpowiedzialne za współpracę, o której mowa w ust. 5, oraz ośrodek lub ośrodki bezpośredniej kontroli, o której mowa w ust. 4.
Stosowne informacje przekazywane są Komisji, która przesyła kompletną listę korespondentom, o których mowa w art. 54.
7.
Państwo Członkowskie może, na wniosek innego Państwa Członkowskiego, podjąć działania przeciwko przebywającym na terytorium tego Państwa Członkowskiego osobom podejrzanym o udział w nielegalnym przemieszczaniu odpadów.
Artykuł 51
Sprawozdania Państw Członkowskich
1.
Przed końcem każdego roku kalendarzowego każde Państwo Członkowskie przekazuje Komisji kopię sprawozdania za poprzedni rok kalendarzowy, które sporządziło i przesłało zgodnie z art. 13 ust. 3 Konwencji bazylejskiej do Sekretariatu Konwencji.
2.
Przed końcem każdego roku kalendarzowego Państwa Członkowskie sporządzają także i przesyłają Komisji sprawozdanie za poprzedni rok, oparte na dodatkowym kwestionariuszu sprawozdawczym zawartym w załączniku IX.
3.
Sprawozdania sporządzone przez Państwa Członkowskie zgodnie z ust. 1 i 2 są przesyłane Komisji w wersji elektronicznej.
4.
W oparciu o powyższe sprawozdania Komisja sporządza co trzy lata sprawozdanie dotyczące wykonywania niniejszego rozporządzenia przez Wspólnotę i jej Państwa Członkowskie.
Artykuł 52
Współpraca międzynarodowa
Państwa Członkowskie, w razie potrzeby przy współudziale Komisji, współpracują z innymi stronami Konwencji bazylejskiej i organizacjami międzypaństwowymi, między innymi poprzez wymianę informacji, wspieranie racjonalnych ekologicznie technologii i opracowanie właściwych kodeksów dobrej praktyki.
Artykuł 53
Wyznaczenie właściwych organów
Państwa Członkowskie wyznaczają właściwy organ lub organy odpowiedzialne za wykonywanie niniejszego rozporządzenia.
Każde Państwo Członkowskie wyznacza jeden właściwy organ tranzytu.
Artykuł 54
Wyznaczenie korespondentów
Państwa Członkowskie i Komisja wyznaczają jednego lub więcej korespondentów odpowiedzialnych za udzielanie informacji i wskazówek osobom lub przedsiębiorstwom zwracającym się z zapytaniami.
Korespondent Komisji przekazuje korespondentom Państw Członkowskich wszystkie przedstawione mu zapytania, które dotyczą Państw Członkowskich; to samo obowiązuje w drugą stronę.
Artykuł 55
Wyznaczenie urzędów celnych wprowadzenia i wyprowadzenia ze Wspólnoty
Państwa Członkowskie mogą wyznaczyć określone urzędy celne wprowadzenia i wyprowadzenia ze Wspólnoty dla przemieszczania odpadów przywożonych i wywożonych ze Wspólnoty.
W przypadku wyznaczenia takich urzędów celnych przez Państwa Członkowskie żadne przemieszczanie odpadów nie może zostać zrealizowane przez inne punkty graniczne w obrębie danego Państwa Członkowskiego.
Artykuł 56
Zgłoszenia i informacje dotyczące wyznaczenia
1.
Państwa Członkowskie zgłaszają Komisji wyznaczenie:
a) właściwych organów zgodnie z art. 53;
b) korespondentów zgodnie z art. 54; oraz
c) w odpowiednich przypadkach – urzędów celnych wprowadzenia i wyprowadzenia ze Wspólnoty zgodnie z art. 55.
2.
Państwa Członkowskie zgłaszają Komisji następujące informacje o wyznaczonych podmiotach:
a) nazwę(-y);
b) adres(-y) do korespondencji;
c) adres(-y) poczty elektronicznej;
d) numer(-y) telefonu;
e) numer(-y) telefaksu; oraz
f) języki akceptowane przez właściwe organy.
3.
Państwa Członkowskie niezwłocznie zgłaszają Komisji wszelkie zmiany powyższych danych.
4.
Powyższe dane oraz informacje o ich zmianie są przekazywane Komisji zarówno w wersji elektronicznej, jak i papierowej, jeżeli istnieje taka potrzeba.
5.
Komisja publikuje na swojej stronie internetowej listy wyznaczonych właściwych organów, korespondentów oraz urzędów celnych wprowadzenia i wyprowadzenia ze Wspólnoty oraz w razie potrzeby aktualizuje je.
Rozdział 2
Inne przepisy
Artykuł 57
Posiedzenia korespondentów
Na żądanie Państw Członkowskich lub w razie potrzeby Komisja odbywa okresowo spotkania z korespondentami w celu wspólnego przeanalizowania kwestii powstałych w związku ze stosowaniem niniejszego rozporządzenia.
Zainteresowane strony zapraszane są na te spotkania lub ich części, jeżeli wszystkie Państwa Członkowskie i Komisja uznają to za wskazane.
Artykuł 58
Zmiana załączników
1.
Komisja może wprowadzać zmiany w załącznikach w drodze rozporządzeń oraz zgodnie z procedurą określoną w art. 18 ust. 3 dyrektywy 2006/12/WE, w celu uwzględnienia postępu naukowo-technicznego.
Ponadto:
a) załączniki I, II, III, IIIA, IV i V podlegają zmianom w celu uwzględnienia poprawek uzgodnionych w ramach Konwencji bazylejskiej i decyzji OECD; ponadto załącznik IC dotyczący szczegółowych wskazówek w zakresie wypełniania dokumentów zgłoszenia i przesyłania podlega uzupełnieniu do dnia rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia, przy uwzględnieniu wskazówek OECD;
b) niesklasyfikowane rodzaje odpadów mogą być na zasadach tymczasowych włączane do załączników IIIB, IV lub V do czasu podjęcia decyzji w sprawie włączenia ich do odpowiednich aneksów Konwencji bazylejskiej lub do decyzji OECD;
c) na wniosek Państwa Członkowskiego w przypadkach, o których mowa w art. 3 ust. 2, możliwe jest rozważenie włączenia do załącznika IIIA na zasadach tymczasowych mieszaniny dwóch lub większej ilości rodzajów odpadów wyszczególnionych w załączniku III, do czasu wydania decyzji w sprawie włączenia ich do odpowiednich aneksów do Konwencji bazylejskiej lub do decyzji OECD.
Początkowe pozycje, które mają zostać włączone do załącznika IIIA, są zamieszczane, jeżeli jest to wykonalne, do daty rozpoczęcia obowiązywania niniejszego rozporządzenia i nie później niż w terminie sześciu miesięcy od tej daty.
Załącznik IIIA może zawierać zastrzeżenie, że w przypadku wywozu do państw, których nie obowiązuje decyzja OECD, nie uwzględnia się jednej lub kilku zawartych w nim pozycji;
d) określane są wyjątkowe przypadki, o których mowa w art. 3 ust. 3, i, w odpowiednich przypadkach, odpady takie są wykreślane z załącznika III i włączane do załączników IVA i V;
e) załącznik V podlega zmianom w celu uwzględnienia uzgodnionych zmian w wykazie odpadów niebezpiecznych przyjętym zgodnie z art. 1 ust. 4 dyrektywy 91/689/EWG;
f) załącznik VIII podlega zmianom w celu uwzględnienia odpowiednich umów i konwencji międzynarodowych.
2.
Komitet ustanowiony w dyrektywie Rady 91/692/EWG z dnia 23 grudnia 1991 r. normalizującej i racjonalizującej sprawozdania dotyczące wykonywania niektórych dyrektyw odnoszących się do środowiska [22] bierze pełny udział w debacie dotyczącej wprowadzania zmian w załączniku IX.
3.
Okres, o którym mowa w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE, ustala się na trzy miesiące.
Artykuł 59
Środki dodatkowe
1.
W związku z wykonywaniem niniejszego rozporządzenia Komisja może przyjąć następujące środki dodatkowe:
a) metodę obliczania gwarancji finansowej lub równoważnego ubezpieczenia, przewidzianych w art. 6;
b) wytyczne dotyczące stosowania art. 12 ust. 1 lit. g);
c) dalsze warunki i wymogi dotyczące instalacji, dla których udzielane jest wstępne zezwolenie określone w art. 14;
d) wytyczne dotyczące stosowania art. 15 w zakresie identyfikacji i śledzenia odpadów podlegających poważnym zmianom w ramach operacji przejściowego odzysku lub unieszkodliwiania;
e) wytyczne dotyczące współpracy właściwych organów w zakresie nielegalnego przemieszczania zgodnie z art. 24;
f) wymogi techniczne i organizacyjne w zakresie praktycznego wprowadzenia w życie elektronicznej wymiany danych w celu przekazywania dokumentów i informacji zgodnie z art. 26 ust. 4;
g) dalsze wskazówki w zakresie używania języków, o którym mowa w art. 27;
h) dalsze wyjaśnienie wymogów proceduralnych określonych w przepisach tytułu II w zakresie ich stosowania do wywozu, przywozu i tranzytu odpadów ze Wspólnoty, do Wspólnoty i przez Wspólnotę;
i) dalsze wskazówki w zakresie niezdefiniowanych pojęć prawnych.
2.
Decyzja o przyjęciu powyższych środków podejmowana jest zgodnie z procedurą określoną w art. 18 ust. 3 dyrektywy 2006/12/WE.
3.
Okres, o którym mowa w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE, ustala się na trzy miesiące.
Artykuł 60
Przegląd
1.
Komisja zobowiązana jest zakończyć przed dniem 15 lipca 2006 r. przegląd związku obowiązujących przepisów sektorowych w dziedzinie zdrowia zwierząt i ludzi, w tym dotyczących przemieszczania odpadów podlegających rozporządzeniu (WE) nr 1774/2002 z przepisami niniejszego rozporządzenia.
W niezbędnych przypadkach przeglądowi towarzyszy przedstawienie odpowiednich propozycji mających na celu zapewnienie równoważnego poziomu procedur i systemu kontroli w zakresie przemieszczeń takich odpadów.
2.
W terminie pięciu lat od dnia 12 lipca 2007 r.
Komisja dokona przeglądu stosowania art. 12 ust. 1 lit. c), obejmującego jego wpływ na ochronę środowiska oraz funkcjonowanie rynku wewnętrznego.
W razie potrzeby przeglądowi towarzyszyć będzie przedstawienie odpowiednich propozycji zmiany tego przepisu.
Artykuł 61
Uchylenia
1.
Niniejszym uchyla się rozporządzenie (EWG) nr 259/93 oraz decyzję 94/774/WE ze skutkiem od dnia 12 lipca 2007 r.
2.
Odesłania do uchylonego rozporządzenia (EWG) nr 259/93 uważa się za odesłania do niniejszego rozporządzenia.
3.
Decyzja 1999/412/WE zostaje uchylona ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2008 r.
Artykuł 62
Przepisy przejściowe
1.
Przemieszczenia odpadów, które zostały zgłoszone i których przyjęcie zostało potwierdzone przez właściwy organ miejsca przeznaczenia przed dniem 12 lipca 2007 r., podlegają przepisom rozporządzenia (EWG) nr 259/93.
2.
Wszelkie przemieszczenia, na które zainteresowane właściwe organy wyraziły zgodę zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 259/93, podlegają realizacji w terminie roku od dnia 12 lipca 2007 r.
3. Sprawozdania przekazywane zgodnie z art. 41 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 259/93 i art. 51 niniejszego rozporządzenia za rok 2007 będą oparte na kwestionariuszu zawartym w decyzji 1999/412/WE.
Artykuł 63
Przepisy przejściowe dotyczące niektórych Państw Członkowskich
1.
Do dnia 31 grudnia 2010 r. wszelkie przemieszczenia na Łotwę wyszczególnionych w załącznikach III i IV odpadów przeznaczonych do odzysku oraz przemieszczenia niewyszczególnionych w tych załącznikach odpadów przeznaczonych do odzysku podlegają procedurze uprzedniego pisemnego zgłoszenia i zgody, przewidzianej w przepisach tytułu II.
Na zasadzie odstępstwa od art. 12, właściwe organy sprzeciwiają się przemieszczeniom wyszczególnionych w załącznikach III i IV odpadów przeznaczonych do odzysku oraz przemieszczeniom niewyszczególnionych w tych załącznikach odpadów przeznaczonych do odzysku, kierowanym do instalacji, która korzysta z tymczasowego odstępstwa od określonych postanowień dyrektywy 96/61/WE, przez okres stosowania tymczasowego odstępstwa wobec instalacji przeznaczenia.
2.
Do dnia 31 grudnia 2012 r. wszelkie przemieszczenia wyszczególnionych w załączniku III odpadów przeznaczonych do odzysku, kierowane do Polski, podlegają procedurze uprzedniego, pisemnego zgłoszenia i zgody, przewidzianej w przepisach tytułu II.
B2020 i GE020 (odpady szkła)
B2070
B2080
B2100
B2120
B3010 i GH013 (stałe odpady tworzyw sztucznych)
B3020 (odpady papieru)
B3140 (odpady opon pneumatycznych)
Y46
Y47
A1010 i A1030 (wyłącznie pozycje dotyczące arsenu i rtęci)
A1060
A1140
A2010
A2020
A2030
A2040
A3030
A3040
A3070
A3120
A3130
A3160
A3170
A3180 (ma zastosowanie wyłącznie wobec polichlorowanych naftalenów – PCN)
A4010
A4050
A4060
A4070
A4090
AB030
AB070
AB120
AB130
AB150
AC060
AC070
AC080
AC150
AC160
AC260
AD150
Z wyjątkiem odpadów szkła, papieru i opon, okres ten może zostać przedłużony zgodnie z procedurą określoną w art. 18 ust. 3 dyrektywy 2006/12/WE maksymalnie do dnia 31 grudnia 2012 r.
Na zasadzie odstępstwa od art. 12, do dnia 31 grudnia 2012 r. właściwe organy mogą zgłaszać sprzeciw w oparciu o podstawy sprzeciwu określone w art. 11 wobec przemieszczania do Polski:
a) następujących rodzajów odpadów przeznaczonych do odzysku, wyszczególnionych w załączniku IV:
A2050
A3030
A3180, z wyjątkiem polichlorowanych naftalenów – PCN
A3190
A4110
A4120
RB020;
jak również
b) odpadów przeznaczonych do odzysku, niewyszczególnionych w załącznikach.
Na zasadzie odstępstwa od art. 12, właściwe organy sprzeciwiają się przemieszczeniom wyszczególnionych w załącznikach III i IV odpadów przeznaczonych do odzysku oraz przemieszczeniom niewyszczególnionych w tych załącznikach odpadów przeznaczonych do odzysku, kierowanym do instalacji, która korzysta z tymczasowego odstępstwa od określonych postanowień dyrektywy 96/61/WE, przez okres stosowania tymczasowego odstępstwa wobec instalacji przeznaczenia.
3.
Do dnia 31 grudnia 2011 r. wszelkie przemieszczenia na Słowację wyszczególnionych w załączniku III i IV odpadów przeznaczonych do odzysku oraz przemieszczenia niewyszczególnionych w tych załącznikach odpadów przeznaczonych do odzysku podlegają procedurze uprzedniego pisemnego zgłoszenia i zgody, przewidzianej w przepisach tytułu II.
Na zasadzie odstępstwa od art. 12, właściwe organy sprzeciwiają się przemieszczeniom wyszczególnionych w załącznikach III i IV odpadów przeznaczonych do odzysku oraz przemieszczeniom niewyszczególnionych w tych załącznikach odpadów przeznaczonych do odzysku, kierowanym do instalacji, która korzysta z tymczasowego odstępstwa od określonych postanowień dyrektyw 94/67/WE [23] i 96/61/WE, dyrektywy 2000/76/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 grudnia 2000 r. w sprawie spalania odpadów [24] oraz dyrektywy 2001/80/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2001 r. w sprawie ograniczenia emisji niektórych zanieczyszczeń do powietrza z dużych obiektów energetycznego spalania, przez okres stosowania tymczasowego odstępstwa wobec instalacji przeznaczenia [25].
4.
Do dnia 31 grudnia 2014 r. wszystkie skierowane do Bułgarii przemieszczenia odpadów przeznaczonych do odzysku, które zostały wyszczególnione w załączniku, III podlegają procedurze uprzedniego pisemnego zgłoszenia i zgody, przewidzianej w przepisach tytułu II.
B2070
B2080
B2100
B2120
Y46
Y47
A1010 i A1030 (wyłącznie pozycje dotyczące arsenu i rtęci)
A1060
A1140
A2010
A2020
A2030
A2040
A3030
A3040
A3070
A3120
A3130
A3160
A3170
A3180 (ma zastosowanie wyłącznie wobec polichlorowanych naftalenów – PCN)
A4010
A4050
A4060
A4070
A4090
AB030
AB070
AB120
AB130
AB150
AC060
AC070
AC080
AC150
AC160
AC260
AD150
Okres ten może zostać przedłużony nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2012 r. na podstawie procedury określonej w art. 18 ust. 3 dyrektywy 2006/12/WE.
Na zasadzie odstępstwa od art. 12, do dnia 31 grudnia 2009 r. właściwe organy bułgarskie mogą w oparciu o podstawy określone w art. 11 wnosić sprzeciw wobec przemieszczania do Bułgarii:
a) A2050
A3030
A3180, z wyjątkiem polichlorowanych naftalenów – PCN
A3190
A4110
A4120
RB020;
jak również
b) odpadów przeznaczonych do odzysku, niewyszczególnionych w załącznikach.
Na zasadzie odstępstwa od art. 12, właściwe organy bułgarskie sprzeciwiają się przemieszczeniom wyszczególnionych w załącznikach III i IV odpadów przeznaczonych do odzysku oraz przemieszczeniom niewyszczególnionych w tych załącznikach odpadów przeznaczonych do odzysku, kierowanym do instalacji, która korzysta z tymczasowego odstępstwa od określonych postanowień dyrektywy 96/61/WE lub dyrektywy 2001/80/WE, przez okres stosowania tymczasowego odstępstwa wobec instalacji przeznaczenia.
5.
Do dnia 31 grudnia 2015 r. wszystkie skierowane do Rumunii przemieszczenia odpadów przeznaczonych do odzysku, które zostały wyszczególnione w załączniku III, podlegają procedurze uprzedniego pisemnego zgłoszenia i zgody, przewidzianej w przepisach tytułu II.
B2070
B2100, z wyjątkiem odpadów tlenku glinowego
B2120
B4030
Y46
Y47
A1010 i A1030 (wyłącznie pozycje dotyczące arsenu i rtęci)
A1060
A1140
A2010
A2020
A2030
A3030
A3040
A3050
A3060
A3070
A3120
A3130
A3140
A3150
A3160
A3170
A3180 (ma zastosowanie wyłącznie wobec polichlorowanych naftalenów – PCN)
A4010
A4030
A4040
A4050
A4080
A4090
A4100
A4160
AA060
AB030
AB120
AC060
AC070
AC080
AC150
AC160
AC260
AC270
AD120
AD150
Okres ten może zostać przedłużony nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2015 r. na podstawie procedury określonej w art. 18 ust. 3 dyrektywy 2006/12/WE.
Na zasadzie odstępstwa od art. 12, do dnia 31 grudnia 2011 r. właściwe organy rumuńskie mogą w oparciu o podstawy określone w art. 11 wnosić sprzeciw wobec przemieszczania do Rumunii:
a) A2050
A3030
A3180, z wyjątkiem polichlorowanych naftalenów – PCN
A3190
A4110
A4120
RB020;
jak również
b) odpadów przeznaczonych do odzysku, niewyszczególnionych w załącznikach.
Okres ten może zostać przedłużony nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2015 r. na podstawie procedury określonej w art. 18 ust. 3 dyrektywy 2006/12/WE.
Na zasadzie odstępstwa od art. 12 właściwe organy rumuńskie sprzeciwiają się przemieszczeniom wyszczególnionych w załącznikach III i IV odpadów przeznaczonych do odzysku oraz przemieszczeniom niewyszczególnionych w tych załącznikach odpadów przeznaczonych do odzysku, kierowanym do instalacji, która korzysta z tymczasowego odstępstwa od określonych postanowień dyrektywy 96/61/WE, dyrektywy 2000/76/WE lub dyrektywy 2001/80/WE przez okres stosowania tymczasowego odstępstwa wobec instalacji przeznaczenia.
W przypadku gdy niniejszy artykuł zawiera odesłanie do przepisów tytułu II w związku z odpadami wyszczególnionymi w załączniku III, nie stosuje się przepisów art. 3 ust. 2, art. 4 akapit drugi pkt 5 oraz art. 6, 11, 22, 23, 24, 25 i 31.
Artykuł 64
Wejście w życie i obowiązywanie
1.
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 12 lipca 2007 r.
2.
Jeżeli data przystąpienia Bułgarii i Rumunii będzie późniejsza niż data wejścia w życie określona w ust. 1, przepisy art. 63 ust. 4 i 5 stosuje się, na zasadzie odstępstwa, od daty przystąpienia.
3.
Za porozumieniem zainteresowanych Państw Członkowskich art. 26 ust. 4 może być stosowany przed dniem 12 lipca 2007 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1014/2006
z dnia 4 lipca 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 5 lipca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1015/2006
z dnia 4 lipca 2006 r.
otwierające procedurę przetargową sprzedaży alkoholu winnego przeznaczonego do wykorzystania jako bioetanol we Wspólnocie
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [1], w szczególności jego art. 33,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1623/2000 z dnia 25 lipca 2000 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wina w odniesieniu do mechanizmów rynkowych [2] ustanawia, między innymi, szczegółowe zasady dotyczące zbywania zapasów alkoholu uzyskanego z destylacji na mocy art. 35, 36 i 39 rozporządzenia Rady (EWG) nr 822/87 z dnia 16 marca 1987 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [3] oraz na mocy art. 27, 28 i 30 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 i będącego w posiadaniu agencji interwencyjnych.
(2) Zgodnie z art. 92 rozporządzenia (WE) nr 1623/2000 procedura przetargowa sprzedaży alkoholu winnego, przeznaczonego wyłącznie do wykorzystania w sektorze paliwowym we Wspólnocie jako bioetanol, powinna być otwarta w celu redukowania zapasów alkoholu winnego pochodzenia wspólnotowego oraz w celu zapewnienia ciągłości dostaw zakładom zatwierdzonym na mocy art. 92 rozporządzenia (WE) nr 1623/2000.
(3) Od dnia 1 stycznia 1999 r. oraz zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 2799/98 z dnia 15 grudnia 1998 r. ustanawiającym porozumienia agromonetarne dotyczące euro [4] cena sprzedaży oraz zabezpieczenia muszą być wyrażane w euro, a wypłaty dokonywane w euro.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wina,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Procedura przetargowa nr 6/2006 WE sprzedaży alkoholu winnego przeznaczonego do wykorzystania jako bioetanol we Wspólnocie zostaje otwarta.
Alkohol ten został uzyskany z destylacji, jak ustanowiono w art. 27, 28 i 30 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, i znajduje się w posiadaniu agencji interwencyjnych państw członkowskich.
2.
Całkowita oferowana ilość wystawiona do sprzedaży obejmuje 700000 hektolitrów alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj., jak podano poniżej:
a) partia nr 54/2006 WE obejmująca 50000 hektolitrów alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj.;
b) partia nr 55/2006 WE obejmująca 50000 hektolitrów alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj.;
c) partia nr 56/2006 WE obejmująca 50000 hektolitrów alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj.;
d) partia nr 57/2006 WE obejmująca 50000 hektolitrów alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj.;
e) partia nr 58/2006 WE obejmująca 50000 hektolitrów alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj.;
f) partia nr 59/2006 WE obejmująca 50000 hektolitrów alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj.;
g) partia nr 60/2006 WE obejmująca 50000 hektolitrów alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj.;
h) partia nr 61/2006 WE obejmująca 50000 hektolitrów alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj.;
i) partia nr 62/2006 WE obejmująca 50000 hektolitrów alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj.;
j) partia nr 63/2006 WE obejmująca 50000 hektolitrów alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj.;
k) partia nr 64/2006 WE obejmująca 50000 hektolitrów alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj.;
l) partia nr 65/2006 WE obejmująca 50000 hektolitrów alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj.;
m) partia nr 66/2006 WE obejmująca 50000 hektolitrów alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj.;
n) partia nr 67/2006 WE obejmująca 50000 hektolitrów alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj.
3.
Umiejscowienie i numery kadzi składających się na partie, ilość alkoholu w każdej kadzi, zawartość alkoholu oraz jego właściwości określono w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.
4.
Jedynie zakłady zatwierdzone na mocy art. 92 rozporządzenia (WE) nr 1623/2000 mogą uczestniczyć w przetargu.
Artykuł 2
Sprzedaż odbywa się zgodnie z art. 93, 94, 94b, 94c, 94d, 95–98, 100 i 101 rozporządzenia (WE) nr 1623/2000 oraz art. 2 rozporządzenia (WE) nr 2799/98.
Artykuł 3
1.
Oferty należy składać w agencjach interwencyjnych posiadających alkohol, o których mowa w załączniku II, lub przesyłać listem poleconym na adres tych agencji.
2.
Oferty składane są w zapieczętowanej kopercie oznaczonej "Procedura przetargowa nr 6/2006 WE sprzedaży alkoholu winnego przeznaczonego do wykorzystania jako bioetanol we Wspólnocie". Koperta zewnętrzna zaadresowana jest do danej agencji interwencyjnej.
3.
Oferty muszą zostać doręczone do wyżej wymienionej agencji interwencyjnej najpóźniej do godziny 12.00 czasu obowiązującego w Brukseli w dniu 26 lipca 2006 r.
Artykuł 4
1.
Aby oferta mogła zostać uwzględniona, musi być zgodna z art. 94 i 97 rozporządzenia (WE) nr 1623/2000.
2.
Aby oferta mogła zostać uwzględniona, w momencie złożenia musi jej towarzyszyć:
a) zaświadczenie o złożeniu wadium na rzecz danej agencji interwencyjnej posiadającej alkohol, o którym mowa, wynoszącym 4 EUR za hektolitr alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj.;
b) nazwa i adres oferenta, numer referencyjny ogłoszenia o przetargu oraz oferowana cena, wyrażona w euro za hektolitr alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj.;
c) zobowiązanie oferenta do przestrzegania wszystkich przepisów stosowanych w odniesieniu do danej procedury przetargowej;
d) oświadczenie oferenta, w którym:
i) zrzeka się on wszelkich roszczeń w odniesieniu do jakości i właściwości przyznanego alkoholu;
ii) wyraża zgodę na poddanie się wszelkim kontrolom dotyczącym miejsca przeznaczenia i wykorzystania alkoholu;
iii) przyjmuje odpowiedzialność za dostarczenie dowodu, że alkohol jest wykorzystywany zgodnie z warunkami określonymi w danym ogłoszeniu o przetargu.
Artykuł 5
Powiadomienia przewidziane w art. 94a rozporządzenia (WE) nr 1623/2000, dotyczące przetargu ogłoszonego niniejszym rozporządzeniem, zostają przekazane Komisji na adres podany w załączniku III do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 6
Formalności związane z pobieraniem próbek określono w art. 98 rozporządzenia (WE) nr 1623/2000.
Agencja interwencyjna dostarcza wszystkich niezbędnych informacji na temat właściwości alkoholu wystawionego na sprzedaż.
Zwracając się do danej agencji interwencyjnej, zainteresowane strony mogą otrzymać próbki alkoholu wystawionego na sprzedaż, pobrane przez przedstawiciela danej agencji interwencyjnej.
Artykuł 7
1.
Agencje interwencyjne w państwach członkowskich, w których wystawiony na sprzedaż alkohol jest składowany, przeprowadzają właściwe kontrole w celu sprawdzenia właściwości alkoholu w momencie jego końcowego wykorzystania.
W tym celu mogą:
a) zastosować, mutatis mutandis, przepisy art. 102 rozporządzenia (WE) nr 1623/2000;
b) przeprowadzić kontrole próbek za pomocą jądrowego rezonansu magnetycznego w celu sprawdzenia właściwości alkoholu w momencie jego końcowego wykorzystania.
2.
Koszty ponoszą zakłady, którym sprzedano alkohol.
Artykuł 8
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1016/2006
z dnia 4 lipca 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1615/2001 ustanawiające normy handlowe dla melonów
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 2 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1615/2001 [2] ustanowiło normy handlowe dla melonów, w szczególności w zakresie oznakowania.
(2) W trosce o zachowanie jasności i przejrzystości na poziomie międzynarodowym należy uwzględnić zmiany wprowadzone ostatnio w normie FFV-23 dotyczącej obrotu i kontroli jakości handlowej melonów przez Grupę Roboczą ds. Normalizacji Produktów Łatwo Psujących się i Rozwoju Jakości Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych (EKG ONZ).
(3) Melony są identyfikowane i wprowadzane do obrotu w zależności od ich rodzaju handlowego.
Główne rodzaje handlowe zostały wymienione w opublikowanej przez Organizację Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (OECD) broszurze, która zawiera wykaz głównych rodzajów handlowych melonów, uzupełniony komentarzami i ilustracjami.
Broszura ta ma na celu ułatwienie wspólnej interpretacji obowiązujących norm, w szczególności normy FFV-23 EKG ONZ, na której opiera się rozporządzenie (WE) nr 1615/2001.
(4) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1615/2001.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Świeżych Owoców i Warzyw,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W Załączniku do rozporządzenia (WE) nr 1651/2001 wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po dniu jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1017/2006
z dnia 4 lipca 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1472/2003 otwierające i ustalające zarządzanie wspólnotowym kontyngentem taryfowym na sok winogronowy i moszcz gronowy od roku gospodarczego 2003/2004 w odniesieniu do kontyngentu taryfowego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [1], w szczególności jego art. 62 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1472/2003 [2] otwiera kontyngent taryfowy na przywóz 14000 ton soku winogronowego i moszczu gronowego objętych kodami CN 20096190, 20096911, 20096919, 20096951 i 20096990.
(2) Porozumienie w formie wymiany listów pomiędzy Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki zgodnie z art. XXIV:6 i art. XXVIII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT) 1994, przyjęte decyzją Rady 2006/333/WE [3], przewiduje od dnia 15 czerwca 2006 r. zwiększenie rocznego kontyngentu taryfowego na sok winogronowy o 29 ton.
Należy zatem dodać tę ilość soku winogronowego i moszczu gronowego do kontyngentu taryfowego 09.0067, o którym mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1472/2003.
(3) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1472/2003.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wina,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 1 ust. 1 akapicie pierwszym rozporządzenia (WE) nr 1472/2003 "14000 ton" zastępuje się "14029 ton".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1018/2006
z dnia 4 lipca 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2799/1999 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w zakresie przyznawania pomocy w odniesieniu do mleka odtłuszczonego i mleka odtłuszczonego w proszku przeznaczonych na paszę oraz sprzedaży mleka odtłuszczonego w proszku o takim przeznaczeniu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 15,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 7 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2799/1999 [2] stala kwotę pomocy związanej z mlekiem odtłuszczonym i odtłuszczonym mlekiem w proszku przeznaczonym do sporządzania karmy zwierzęcej z uwzględnieniem czynników podanych w art. 11 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999. Mając na uwadze zmniejszenie ceny interwencyjnej odtłuszczonego mleka w proszku z dniem 1 lipca 2006 r., należy zmniejszyć kwotę pomocy.
(2) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 2799/1999.
(3) Komitet Zarządzający ds. Mleka i Przetworów Mlecznych nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 7 rozporządzenia (WE) nr 2799/1999 ust. 1 otrzymuje następujące brzmienie:
"1.
Pomoc ustala się na poziomie:
a) 0,81 EUR na 100 kg mleka odtłuszczonego o zawartości białka nie mniejszej niż 35,6 % suchego ekstraktu beztłuszczowego;
b) 0,71 EUR na 100 kilogramów mleka odtłuszczonego o zawartości białka nie mniejszej niż 31,4 %, ale mniejszej niż 35,6 % suchego ekstraktu beztłuszczowego;
c) 10,00 EUR na 100 kilogramów mleka odtłuszczonego w proszku o zawartości białka nie mniejszej niż 35,6 % suchego ekstraktu beztłuszczowego;
d) 8,82 EUR na 100 kilogramów mleka odtłuszczonego w proszku o zawartości białka nie mniejszej niż 31,4 %, ale mniejszej niż 35,6 % suchego ekstraktu beztłuszczowego.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1019/2006
z dnia 4 lipca 2006 r.
ustanawiające zakaz połowów widłaka białego w strefach ICES VIII i IX (wody terytorialne Wspólnoty i wody międzynarodowe) przez statki pływające pod banderą Francji
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa [1], w szczególności jego art. 26 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiające system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa [2], w szczególności jego art. 21 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 2270/2004 z dnia 22 grudnia 2004 r. ustalające możliwości połowowe wspólnotowych statków rybackich w odniesieniu do niektórych głębinowych zasobów rybnych na lata 2005 i 2006 [3] ustanawia kwoty na lata 2005 i 2006.
(2) Według informacji przekazanych Komisji, statki pływające pod banderą państwa członkowskiego wymienionego w Załączniku do niniejszego rozporządzenia lub zarejestrowane w tym państwie członkowskim wyczerpały kwotę na połowy zasobu w nim określonego przyznaną na rok 2006.
(3) Należy zatem zakazać połowów tego rodzaju zasobów oraz jego przechowywania na pokładzie, przeładunku i wyładunku,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wyczerpanie kwoty
Kwotę połowową przyznaną na 2006 r. państwu członkowskiemu określonemu w Załączniku do niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do zasobu w nim określonego uznaje się za wyczerpaną z dniem wymienionym w tym Załączniku.
Artykuł 2
Zakazy
Z dniem wymienionym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia zakazuje się połowów zasobu określonego w Załączniku przez statki pływające pod banderą państwa członkowskiego w nim określonego lub zarejestrowane w tym państwie członkowskim.
Po tej dacie zakazuje się przechowywania na pokładzie, przeładunku i wyładunku omawianego zasobu złowionego przez te statki.
Artykuł 3
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1020/2006
z dnia 4 lipca 2006 r.
ustanawiające zakaz połowów molwy niebieskiej w strefach ICES VI i VII (wody terytorialne Wspólnoty i wody międzynarodowe) przez statki pływające pod banderą Hiszpanii
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa [1], szczególności jego art. 26 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiające system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa [2], w szczególności jego art. 21 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 2270/2004 z dnia 22 grudnia 2004 r. ustalające możliwości połowowe wspólnotowych statków rybackich w odniesieniu do niektórych głębinowych zasobów rybnych na lata 2005 i 2006 [3] ustanawia kwoty na lata 2005 i 2006.
(2) Według informacji przekazanych Komisji, statki pływające pod banderą państwa członkowskiego wymienionego w Załączniku do niniejszego rozporządzenia lub zarejestrowane w tym państwie członkowskim wyczerpały kwotę na połowy zasobu w nim określonego przyznaną na rok 2006.
(3) Należy zatem zakazać połowów tego rodzaju zasobów oraz jego przechowywania na pokładzie, przeładunku i wyładunku,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wyczerpanie kwoty
Kwotę połowową przyznaną na 2006 r. państwu członkowskiemu określonemu w Załączniku do niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do zasobu w nim określonego uznaje się za wyczerpaną z dniem wymienionym w tym Załączniku.
Artykuł 2
Zakazy
Z dniem wymienionym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia zakazuje się połowów zasobu określonego w Załączniku przez statki pływające pod banderą państwa członkowskiego w nim określonego lub zarejestrowane w tym państwie członkowskim.
Po tej dacie zakazuje się przechowywania na pokładzie, przeładunku i wyładunku omawianego zasobu złowionego przez te statki.
Artykuł 3
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1021/2006
z dnia 5 lipca 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 6 lipca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1022/2006
z dnia 5 lipca 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1071/2005 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2826/2000 w sprawie działań informacyjnych i promocyjnych dotyczących produktów rolnych na rynku wewnętrznym
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2826/2000 z dnia 19 grudnia 2000 r. w sprawie działań informacyjnych i promocyjnych dotyczących produktów rolnych na rynku wewnętrznym [1], w szczególności jego art. 4, art. 5 ust. 1 i art. 12,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 3 rozporządzenia (WE) nr 2826/2000 ustanawia kryteria wyboru tematów i produktów, których mogą dotyczyć prowadzone działania informacyjne i/lub promocyjne na rynku wewnętrznym.
Tematy i produkty, o których mowa, są wymienione w załączniku I do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1071/2005 [2].
(2) Zgodnie z art. 15 rozporządzenia (WE) nr 2826/2000 dla każdego wyodrębnionego sektora i produktu należy ustanowić wytyczne określające główne kierunki kampanii, które będą przeprowadzone w tych sektorach.
Wytyczne dotyczące wyodrębnionych sektorów i produktów znajdują się w załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 1071/2005.
(3) Niedawny kryzys spowodowany ptasią grypą doprowadził do destabilizacji sektora mięsa drobiowego, powodując znaczny spadek konsumpcji, będący wynikiem załamania zaufania konsumentów.
Dlatego należy przewidzieć możliwość przeprowadzania działań informacyjnych i/lub promocyjnych w tym sektorze w celu odzyskania trwałego zaufania konsumentów w szczególności poprzez przekazywanie właściwych informacji.
(4) Należy zatem włączyć do wykazu produktów objętych promocją mięso drobiowe oraz ustanowić wytyczne określające główne kierunki kampanii, które będą przeprowadzone w tym sektorze.
(5) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1071/2005.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Wspólnego Komitetu Zarządzającego ds. Promocji Produktów Rolnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1071/2005 wprowadza się następujące zmiany:
1) w załączniku I dodaje się tiret w następujacym brzmieniu:
- "— mięso drobiowe";
2) w załączniku II dodaje się tekst ustanowiony w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1023/2006
z dnia 5 lipca 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 958/2003 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania decyzji Rady 2003/286/WE w zakresie koncesji w formie wspólnotowych kontyngentów taryfowych na niektóre produkty zbożowe pochodzące z Republiki Bułgarii i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2809/2000
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 2003/286/WE z dnia 8 kwietnia 2003 r. dotyczącą sfinalizowania Protokołu dostosowania handlowych aspektów Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Bułgarii, z drugiej strony, w celu uwzględnienia wyników negocjacji między stronami w sprawie nowych wzajemnych koncesji rolnych [1], w szczególności jej art. 3 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z decyzją 2003/286/WE Wspólnota podejmuje środki w celu ustanowienia na każdy rok gospodarczy przywozowych kontyngentów taryfowych o zerowej stawce celnej na pszenicę, mieszankę żyta z pszenicą, gluten pszenny oraz kukurydzę pochodzące z Republiki Bułgarii.
(2) W świetle dotychczasowych doświadczeń zdobytych podczas stosowania rozporządzenia Komisji (WE) nr 958/2003 [2] należy wyjaśnić i uprościć niektóre przepisy wspomnianego rozporządzenia.
(3) W celu upewnienia się co do autentyczności ilości wnioskowanych przez sam podmiot gospodarczy należy jasno określić wymóg podmiotu do złożenia tylko jednego wniosku o wydanie pozwolenia na przywóz obejmującego dany okres, przewidując zarazem sankcje w przypadku nieprzestrzegania tego wymogu.
(4) Dlatego też rozporządzenie (WE) nr 958/2003 należy odpowiednio zmienić.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 958/2003 wprowadza się następujące zmiany:
1) dodaje się art. 1a w następującym brzmieniu:
"Artykuł 1a
Zgodnie z art. 2 ust. 1 podmiot gospodarczy może złożyć tylko jeden wniosek o wydanie pozwolenia na import obejmującego dany okres.
Jeżeli podmiot gospodarczy składa więcej niż jeden wniosek, wszystkie wnioski zostają odrzucone, a zabezpieczenia wniesione w dniu złożenia wniosków zostają przejęte przez zainteresowane państwo członkowskie.";
2) w art. 2 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 1 otrzymuje następujące brzmienie:
"1.
Wnioski o pozwolenia na przywóz składane są właściwym organom państw członkowskich najpóźniej do godziny 13.00 czasu brukselskiego w drugi poniedziałek każdego miesiąca.
Wnioskodawca składa swój wniosek we właściwym organie państwa członkowskiego, w którym jest on zarejestrowany do celów podatku VAT.
Każdy wniosek o pozwolenie odnosi się do ilości nieprzekraczającej ilości dostępnej na przywóz właściwego produktu w ciągu danego roku gospodarczego.";
b) ustęp 3 otrzymuje następujące brzmienie:
"3.
Jeżeli całkowite ilości dla każdego z danych produktów od początku roku gospodarczego oraz ilość określona w ust. 2 przekraczają limit kontyngentu na dany rok gospodarczy, Komisja ustala, nie później niż trzeciego dnia roboczego od daty złożenia wniosków, pojedynczy wskaźnik przydziału, który stosuje się do ilości, o jakie wnioskowano.";
c) ustęp 4 otrzymuje następujące brzmienie:
"4.
Po ewentualnym zastosowaniu współczynników przydziału, ustalonych zgodnie z ust. 3, właściwe władze państw członkowskich wydają, czwartego dnia roboczego po dniu złożenia wniosku, pozwolenia na przywóz odpowiadające wnioskom przesłanym Komisji zgodnie z ust. 2.
Najpóźniej do godziny 18.00 czasu brukselskiego w dniu wydawania pozwoleń na przywóz właściwe władze przekazują Komisji drogą elektroniczną, w oparciu o wzór wskazany w Załączniku, całkowitą ilość wynikającą z sumowania ilości, na które tego samego dnia wydano pozwolenia na przywóz.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1024/2006
z dnia 5 lipca 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 573/2003 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania decyzji Rady 2003/18/WE w zakresie koncesji w formie wspólnotowych kontyngentów taryfowych na niektóre produkty zbożowe pochodzące z Rumunii i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2809/2000
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając decyzję Rady 2003/18/WE z dnia 19 grudnia 2002 r. dotyczącą sfinalizowania Protokołu dostosowania handlowych aspektów Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Rumunią, z drugiej strony, w celu uwzględnienia wyników negocjacji między stronami w sprawie nowych wzajemnych koncesji rolnych [1], w szczególności jej art. 3 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z decyzją 2003/18/WE Wspólnota podejmuje środki w celu ustanowienia na każdy rok gospodarczy przywozowych kontyngentów taryfowych o zerowej stawce celnej na pszenicę, mieszankę żyta z pszenicą oraz kukurydzę pochodzące z Rumunii.
(2) W świetle dotychczasowych doświadczeń zdobytych podczas stosowania rozporządzenia Komisji (WE) nr 573/2003 [2] należy wyjaśnić i uprościć niektóre przepisy wspomnianego rozporządzenia.
(3) W celu upewnienia się co do autentyczności ilości wnioskowanych przez sam podmiot gospodarczy należy jasno określić wymóg podmiotu do złożenia tylko jednego wniosku o wydanie pozwolenia na przywóz obejmującego dany okres, przewidując zarazem sankcje w przypadku nieprzestrzegania tego wymogu.
(4) Dlatego też rozporządzenie (WE) nr 573/2003 należy odpowiednio zmienić.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 573/2003 wprowadza się następujące zmiany:
1) dodaje się art. 1a w następującym brzmieniu:
"Artykuł 1a
Zgodnie z art. 2 ust. 1 podmiot gospodarczy może złożyć tylko jeden wniosek o wydanie pozwolenia na import obejmującego dany okres.
Jeżeli podmiot gospodarczy składa więcej niż jeden wniosek, wszystkie wnioski zostają odrzucone, a zabezpieczenia wniesione w dniu złożenia wniosków zostają przejęte przez zainteresowane państwo członkowskie.";
2) w art. 2 wprowadza się następujące zmiany:
a) ustęp 1 otrzymuje następujące brzmienie:
"1.
Wnioski o pozwolenia na przywóz składane są właściwym organom państw członkowskich najpóźniej do godziny 13.00 czasu brukselskiego w drugi poniedziałek każdego miesiąca.
Wnioskodawca składa swój wniosek we właściwym organie państwa członkowskiego, w którym jest on zarejestrowany do celów podatku VAT.
Każdy wniosek o pozwolenie odnosi się do ilości nieprzekraczającej ilości dostępnej na przywóz właściwego produktu w ciągu danego roku gospodarczego.";
b) ustęp 3 otrzymuje następujące brzmienie:
"3.
Jeżeli całkowite ilości dla każdego z danych produktów od początku roku gospodarczego oraz ilość określona w ust. 2 przekraczają limit kontyngentu na dany rok gospodarczy, Komisja ustala, nie później niż trzeciego dnia roboczego od daty złożenia wniosków, pojedynczy wskaźnik przydziału, który stosuje się do ilości, o jakie wnioskowano.";
c) ustęp 4 otrzymuje następujące brzmienie:
"4.
Po ewentualnym zastosowaniu współczynników przydziału, ustalonych zgodnie z ust. 3, właściwe władze państw członkowskich wydają, czwartego dnia roboczego po dniu złożenia wniosku, pozwolenia na przywóz odpowiadające wnioskom przesłanym Komisji zgodnie z ust. 2.
Najpóźniej do godziny 18.00 czasu brukselskiego w dniu wydawania pozwoleń na przywóz właściwe władze przekazują Komisji drogą elektroniczną, w oparciu o wzór wskazany w Załączniku, całkowitą ilość wynikającą z sumowania ilości, na które tego samego dnia wydano pozwolenia na przywóz.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1025/2006
z dnia 5 lipca 2006 r.
ustalające ostateczną stawkę refundacji wywozowych i wartość procentową wydawania pozwoleń na wywóz w systemie B w sektorze owoców i warzyw (pomidory, pomarańcze, cytryny oraz jabłka)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1961/2001 z dnia 8 października 2001 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 2200/96 w odniesieniu do refundacji wywozowych do owoców i warzyw [2], w szczególności jego art. 6 ust. 7,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 557/2006 [3] ustala ilości indykatywne, dla których mogą zostać wydane pozwolenia na wywóz w systemie B.
(2) Należy więc ustalić ostateczną stawkę refundacji na poziomie stawki indykatywnej i wartość procentową wydawania dla wnioskowanych ilości w odniesieniu do pozwoleń w systemie B, o które wnioskowano od 16 maja do 30 czerwca 2006 r., dla pomidorów, pomarańczy, cytryn oraz jabłek,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do wniosków o pozwolenia na wywóz w systemie B, złożonych z tytułu art. 1 rozporządzenia (WE) nr 557/2006 między 16 maja a 30 czerwca 2006 r., stosowana wartość procentowa wydawania i stosowana stawka refundacji są określone w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 6 lipca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1026/2006
z dnia 5 lipca 2006 r.
ustalające współczynnik przydziału, który stosuje się w ramach kontyngentu taryfowego do przywozu kukurydzy z państw trzecich, przewidziany w rozporządzeniu (WE) nr 969/2006
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 969/2006 z dnia 29 czerwca 2006 r. otwierające i określające zarządzanie kontyngentem taryfowym Wspólnoty na przywóz kukurydzy z państw trzecich [2], w szczególności jego art. 4 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 969/2006 otworzyło roczny kontyngent taryfowy na 242074 tony kukurydzy (numer porządkowy 09.4131).
(2) Artykuł 11 rozporządzenia (WE) nr 969/2006 ustalił na 242074 tony ilość transzy nr 2 na okres od dnia 1 lipca do dnia 31 grudnia 2006 r.
(3) Ilości objęte wnioskami złożonymi do poniedziałku 3 lipca 2006 r. do godz. 13.00 (czasu obowiązującego w Brukseli), zgodnie z art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 969/2006, przekraczają dostępne ilości. Należy zatem określić, w jakiej mierze pozwolenia mogą być wydawane, poprzez ustalenie współczynnika przydziału, jaki należy zastosować do ilości objętych wnioskami,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Każdy wniosek o wydanie pozwolenia na przywóz w ramach kontyngentu na kukurydzę, złożony do poniedziałku 3 lipca 2006 r. do godz. 13.00 (czasu obowiązującego w Brukseli) i przekazany Komisji zgodnie z art. 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 969/2006, zostaje uwzględniony do wysokości 0,46439 % ilości objętych wnioskami.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 6 lipca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Europejskiego Banku Centralnego (WE) nr 1027/2006
z dnia 14 czerwca 2006 r.
w sprawie wymogów sprawozdawczości statystycznej w odniesieniu do instytucji pocztowych przyjmujących depozyty od rezydentów obszaru euro innych niż monetarne instytucje finansowe
(EBC/2006/8)
RADA PREZESÓW EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2533/98 z dnia 23 listopada 1998 r. dotyczące zbierania informacji statystycznych przez Europejski Bank Centralny [1], w szczególności jego art. 5 ust. 1 i art. 6 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 2 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2533/98 stanowi, iż w celu realizacji wymogów sprawozdawczości statystycznej Europejski Bank Centralny (EBC), wspomagany przez krajowe banki centralne (KBC), posiada prawo do zbierania informacji statystycznych od populacji sprawozdającej w zakresie niezbędnym do realizacji zadań Europejskiego Systemu Banków Centralnych. Artykuł 2 ust. 2 lit. b) stanowi ponadto, że instytucje pocztowe są częścią populacji sprawozdającej w zakresie niezbędnym do realizacji wymogów sprawozdawczości statystycznej EBC między innymi w obszarze statystyki pieniężnej i bankowej.
(2) Rozporządzenie (WE) nr 2423/2001 Europejskiego Banku Centralnego z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie bilansu skonsolidowanego sektora monetarnych instytucji finansowych (ECB/2001/13) [2] przyjęto w oparciu o rozporządzenie (WE) nr 2533/98. Na mocy art. 2 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2423/2001 (EBC/2001/13) rzeczywista populacja sprawozdająca obejmuje monetarne instytucje finansowe (MIF) będące rezydentami uczestniczących państw członkowskich.
(3) Agregaty monetarne obszaru euro oraz czynniki ich kreacji wyliczane są głównie z danych bilansowych MIF zbieranych na mocy rozporządzenia (WE) nr 2423/2001 (EBC/2001/13).
Jednakże agregaty monetarne obszaru euro obejmują nie tylko zobowiązania pieniężne MIF wobec rezydentów obszaru euro innych niż MIF, z wyjątkiem instytucji rządowych szczebla centralnego, ale również zobowiązania pieniężne instytucji rządowych szczebla centralnego wobec rezydentów obszaru euro innych niż MIF, z wyjątkiem instytucji rządowych szczebla centralnego.
Dlatego też uzupełniające informacje statystyczne dotyczące zobowiązań depozytowych instytucji rządowych szczebla centralnego oraz gotówki i papierów wartościowych wyemitowanych przez MIF w posiadaniu instytucji rządowych szczebla centralnego zbierane są obecnie na mocy wytycznych EBC/2003/2 z dnia 6 lutego 2003 r. w sprawie niektórych wymogów sprawozdawczości statystycznej Europejskiego Banku Centralnego oraz procedur przekazywania przez krajowe banki centralne informacji statystycznych z obszaru statystyki pieniężnej i bankowej [3].
(4) W niektórych uczestniczących państwach członkowskich poczty nie są zaliczane do sektora instytucji rządowych szczebla centralnego, na mocy Europejskiego Systemu Rachunków Narodowych i Regionalnych we Wspólnocie (ESA 95) [4], a ich działalność nie ogranicza się do przyjmowania depozytów jedynie w imieniu ich krajowego Skarbu Państwa, przy czym mogą one przyjmować depozyty na własny rachunek.
Dlatego też niemożliwe jest obecnie zbieranie informacji statystycznych o takich depozytach w ramach wytycznych EBC/2003/2.
(5) Instytucje pocztowe przyjmujące depozyty prowadzą w tym zakresie działalność podobną do tej realizowanej przez MIF.
Dlatego też oba rodzaje jednostek powinny podlegać podobnym wymogom sprawozdawczości statystycznej w zakresie, w jakim wymogi te są istotne dla ich działalności.
(6) Aby zapewnić takie zharmonizowane traktowanie oraz dostępność informacji statystycznych o depozytach przyjmowanych przez instytucje pocztowe, niezbędne jest przyjęcie nowego rozporządzenia nakładającego wymogi sprawozdawcze na te jednostki,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia:
- określenia "uczestniczące państwo członkowskie", "instytucje sprawozdające" i "rezydent" mają takie samo znaczenie jak zdefiniowane w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 2533/98;
- określenie "instytucja pocztowa" oznacza pocztę zaliczaną do sektora "przedsiębiorstwa niefinansowe" (sektor 11 ESA 95) i, poza świadczeniem usług pocztowych, przyjmującą depozyty od rezydentów obszaru euro innych niż MIF w celu świadczenia dla swoich deponentów usług w zakresie przelewów pieniężnych.
Artykuł 2
Rzeczywista populacja sprawozdająca
1.
Rzeczywista populacja sprawozdająca obejmuje instytucje pocztowe będące rezydentami uczestniczących państw członkowskich.
2.
Zarząd EBC może stworzyć i prowadzić listę instytucji pocztowych podlegających niniejszemu rozporządzeniu.
KBC oraz EBC udostępnią wskazaną listę zamieszczonym na niej instytucjom pocztowym w odpowiedni sposób, co może obejmować przekaz za pomocą środków elektronicznych, przez Internet, bądź też, na wniosek zainteresowanej instytucji pocztowej, w formie papierowej.
Lista będzie mieć wyłącznie informacyjny charakter.
Tym niemniej, w przypadku gdy ostatnia udostępniona wersja listy jest nieprawidłowa, EBC nie nałoży sankcji na żadną instytucję pocztową, która nie wykonała w sposób odpowiedni swoich obowiązków sprawozdawczych w zakresie, w jakim wynikało to z jej zaufania do nieprawidłowej listy.
3.
KBC mogą zwolnić instytucje pocztowe z wymogów przekazywania informacji statystycznych określonych w niniejszym rozporządzeniu, pod warunkiem że takie wymagane informacje statystyczne są już uzyskiwane z innych źródeł.
KBC sprawdzają wypełnienie tego warunku w odpowiednim czasie w celu udzielenia lub wycofania, gdy to konieczne, zwolnienia z mocą obowiązującą od początku każdego roku, za zgodą EBC.
Artykuł 3
Wymogi sprawozdawczości statystycznej
1.
Rzeczywista populacja sprawozdająca przekazuje miesięczne informacje statystyczne dotyczące stanów pozycji bilansowych na koniec miesiąca na rzecz KBC uczestniczącego państwa członkowskiego, którego rezydentem jest instytucja pocztowa.
2.
Informacje statystyczne wymagane na mocy niniejszego rozporządzenia odnoszą się do działalności prowadzonej na rachunek własny instytucji pocztowych i zostały określone w załącznikach I i II.
3.
Informacje statystyczne wymagane na mocy niniejszego rozporządzenia przekazywane są zgodnie z minimalnymi standardami dotyczącymi przekazywania danych, rzetelności, zgodności pojęciowej i trybu przekazywania korekt określonymi w załączniku III.
4.
KBC określają i wdrażają postanowienia dotyczące sprawozdawczości obowiązujące rzeczywistą populację sprawozdającą, z uwzględnieniem rozwiązań przyjętych w danym kraju.
KBC zapewniają, że postanowienia te pozwalają na pozyskanie informacji statystycznych wymaganych na mocy niniejszego rozporządzenia oraz na rzetelne sprawdzenie ich zgodności z minimalnymi standardami dotyczącymi przekazywania danych, rzetelności, zgodności pojęciowej i trybu przekazywania korekt określonymi w załączniku III.
5.
W przypadku połączenia, podziału czy innego rodzaju reorganizacji mogącej wpływać na wywiązanie się z obowiązków statystycznych, instytucja sprawozdająca uczestnicząca w tym procesie informuje odpowiedni KBC, gdy zamiar przeprowadzenia takiej operacji zostaje podany do wiadomości publicznej oraz we właściwym czasie przed połączeniem, podziałem czy reorganizacją, o planowanych procedurach mających na celu wypełnienie wymogów sprawozdawczości statystycznej określonych w niniejszym rozporządzeniu.
Artykuł 4
Termin przekazywania danych
KBC przesyłają informacje statystyczne przekazane zgodnie z art. 3 ust. 1 i 2 do EBC do końca każdego 15. dnia roboczego po zakończeniu miesiąca, którego informacje dotyczą. KBC decydują o terminie otrzymania danych od instytucji sprawozdających w celu dotrzymania tego terminu.
Artykuł 5
Zasady rachunkowości
1.
Z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, zasadami rachunkowości stosowanymi przez instytucje pocztowe do celów sprawozdawczości określonej w niniejszym rozporządzeniu są te ustanowione w drodze przeniesienia do prawa krajowego dyrektywy Rady 86/635/EWG z dnia 8 grudnia 1986 r. w sprawie rocznych i skonsolidowanych bilansów banków i innych instytucji finansowych [5], jak również te określone w innych międzynarodowych standardach rachunkowości, w każdym przypadku w zakresie, w jakim odnoszą się do instytucji pocztowych.
Z zastrzeżeniem praktyk rachunkowości oraz zasad saldowania obowiązujących w uczestniczących państwach członkowskich, do celów statystycznych wszystkie aktywa i pasywa finansowe wykazywane są w ujęciu brutto.
2.
Depozyty i kredyty wykazywane są według wartości nominalnej jako stan na koniec miesiąca w ujęciu brutto.
Wartość nominalna oznacza kwotę kapitału, którą dłużnik jest zgodnie z umową zobowiązany spłacić wierzycielowi.
3.
KBC mogą zezwolić na wykazywanie kredytów, na które utworzono rezerwę, w ujęciu netto oraz wykazywanie skupionych wierzytelności według ceny uzgodnionej w chwili ich nabycia, pod warunkiem że praktyki takie są stosowane przez wszystkie rezydenckie instytucje sprawozdające i są niezbędne do zachowania ciągłości wyceny statystycznej kredytów w stosunku do danych przekazywanych przed styczniem 2005 r.
Artykuł 6
Weryfikacja i obowiązkowe gromadzenie danych
Prawo do weryfikacji lub obowiązkowego gromadzenia informacji, które instytucje sprawozdające dostarczają zgodnie z wymogami sprawozdawczości statystycznej określonymi w niniejszym rozporządzeniu, jest wykonywane przez KBC bez uszczerbku dla prawa EBC do samodzielnego wykonania powyższego prawa.
Prawo to jest wykonywane w szczególności wówczas, gdy instytucja pocztowa zaliczona do rzeczywistej populacji sprawozdającej nie przestrzega minimalnych standardów przekazywania danych, rzetelności, zgodności pojęciowej oraz trybu przesyłania korekt określonych w załączniku III.
Artykuł 7
Postanowienia końcowe
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1028/2006
z dnia 19 czerwca 2006 r.
w sprawie norm handlowych w odniesieniu do jaj
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2771/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku jaj [1], w szczególności jego art. 2 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Normy handlowe w odniesieniu do jaj mogą przyczynić się do poprawy jakości jaj oraz, w konsekwencji, do ułatwienia ich sprzedaży.
Dlatego stosowanie norm handlowych w odniesieniu do jaj pozostaje w interesie producentów, handlowców i konsumentów.
(2) Doświadczenie zdobyte w trakcie stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1907/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie niektórych norm handlowych w odniesieniu do jaj [2] ujawniło potrzebę wprowadzenia dalszych zmian oraz uproszczeń.
Rozporządzenie (EWG) nr 1907/90 powinno zatem zostać uchylone i zastąpione nowym rozporządzeniem.
(3) Normy powinny być z zasady stosowane do wszystkich jaj kur z gatunku Gallus gallus wprowadzonych do obrotu we Wspólnocie.
Niemniej jednak, wydaje się wskazane, aby państwa członkowskie miały możliwość dokonywania zwolnień ze stosowania tych norm w odniesieniu do jaj sprzedawanych przez producenta konsumentowi końcowemu poprzez niektóre formy sprzedaży bezpośredniej, jeżeli sprzedaż dotyczy niewielkiej ilości jaj.
(4) Należy wprowadzić jasne rozróżnienie pomiędzy jajami nadającymi się do bezpośredniego spożycia przez ludzi, a jajami nienadającymi się do bezpośredniego spożycia przez ludzi, które są stosowane w przemyśle spożywczym lub niespożywczym.
Należy zatem rozróżnić dwie klasy jakości jaj, klasę A i klasę B.
(5) Konsument powinien mieć możliwość rozróżnienia jaj różnej klasy jakości i klasy wagowej oraz zidentyfikowania stosowanego sposobu hodowli zgodnie z dyrektywą Komisji 2002/4/WE z dnia 30 stycznia 2002 r. w sprawie rejestracji zakładów hodujących kury nioski, objętych dyrektywą Rady 1999/74/WE [3].
Wymóg ten powinien zostać spełniony poprzez znakowanie jaj i opakowań.
(6) Jaja klasy A powinny być oznakowane numerem wyróżniającym producenta zgodnie z dyrektywą 2002/4/WE w celu umożliwienia identyfikacji jaj wprowadzonych do obrotu z przeznaczeniem do spożycia przez ludzi.
Jaja klasy B również powinny być znakowane w celu zapobieżenia nieuczciwym praktykom.
W odniesieniu do jaj klasy B powinna jednak istnieć również możliwość znakowania innymi oznaczeniami niż kod producenta, jeżeli tylko oznaczenie takie umożliwia rozróżnienie klas jakości.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności należy zezwolić państwom członkowskim na ustanowienie odstępstw w przypadku gdy jaja klasy B są wprowadzane do obrotu wyłącznie na terytorium tych państw.
(7) W celu zapobieżenia nieuczciwym praktykom, jaja powinny być znakowane jak najszybciej po ich zniesieniu.
(8) Zakłady pakowania zatwierdzone zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającym szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego [4] powinny klasyfikować jaja według jakości i wagi.
Zakłady pakowania pracujące wyłącznie dla przemysłu spożywczego i niespożywczego nie powinny być zobowiązane do dokonywania klasyfikacji jaj według wagi.
(9) W celu zapewnienia, że zakłady pakowania mają odpowiednie wyposażenie do klasyfikowania jaj i pakowania jaj klasy A, powinny one być również zatwierdzone przez właściwe organy oraz otrzymać kod zakładu pakowania ułatwiający identyfikację jaj wprowadzonych do obrotu.
(10) W interesie zarówno producentów, jak i konsumentów istotne jest, aby jaja przywożone z państw trzecich spełniały normy wspólnotowe.
Jednakże specjalne przepisy obowiązujące w pewnych państwach trzecich mogą uzasadniać odstępstwa od tych norm, jeżeli zapewniona jest równoważność prawodawstwa.
(11) Państwa członkowskie powinny wyznaczyć służby inspekcyjne odpowiedzialne za nadzór nad przestrzeganiem niniejszego rozporządzenia.
Procedury takiego nadzoru powinny być jednolite.
(12) Państwa członkowskie powinny ustanowić zasady dotyczące sankcji mających zastosowanie w przypadku naruszenia przepisów niniejszego rozporządzenia.
(13) Środki niezbędne do wprowadzenia w życie niniejszego rozporządzenia powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [5],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Przedmiot i zakres stosowania
1.
Niniejsze rozporządzenie ustanawia warunki wprowadzania do obrotu we Wspólnocie jaj produkowanych we Wspólnocie lub przywożonych z państw trzecich.
Warunki wprowadzania do obrotu stosuje się również do jaj przeznaczonych do wywozu poza Wspólnotę.
2.
Państwa członkowskie mogą dokonywać zwolnień ze spełnienia wymogów niniejszego rozporządzenia, z wyjątkiem art. 4 ust. 3, w przypadku jaj sprzedawanych bezpośrednio konsumentowi końcowemu przez producenta:
a) w miejscu produkcji, lub
b) na lokalnym rynku publicznym lub w handlu obwoźnym w regionie produkcji danego państwa członkowskiego.
W przypadku przyznania takiego zwolnienia, każdy producent ma możliwość zdecydowania o stosowaniu lub niestosowaniu takiego zwolnienia.
W przypadku stosowania takiego zwolnienia, nie można dokonywać żadnej klasyfikacji jakościowej ani wagowej.
Państwa członkowskie mogą określić, zgodnie z prawem krajowym, definicje terminów: lokalny rynek publiczny, handel obwoźny oraz region produkcji.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:
1) "jaja" oznaczają jaja w skorupkach – inne niż jaja wylewki, jaja inkubowane lub jaja gotowane – od kur z gatunku Gallus gallus i nadające się do bezpośredniego spożycia przez ludzi lub do przygotowania produktów jajecznych;
2) "jaja wylewki" oznaczają jaja z uszkodzoną zarówno skorupką, jak i błoną podskorupową, co powoduje, że zawartość jaj jest widoczna;
3) "jaja inkubowane" oznaczają jaja od chwili wstawienia do inkubatora;
4) "wprowadzanie do obrotu" oznacza posiadanie jaj do celów sprzedaży, w tym oferowanie na sprzedaż, przechowywanie, pakowanie, etykietowanie, dostawę lub jakąkolwiek inną formę przekazania, zarówno bezpłatnie, jak i za opłatą;
5) "podmiot gospodarczy" oznacza producenta lub jakąkolwiek inną osobę fizyczną lub prawną zaangażowaną we wprowadzanie jaj do obrotu;
6) "miejsce produkcji" oznacza zakład utrzymujący kury nioski zarejestrowany zgodnie z dyrektywą 2002/4/WE;
7) "zakład pakowania" oznacza zakład pakowania w rozumieniu rozporządzenia (WE) nr 853/2004, który zatwierdzono zgodnie z art. 5 ust. 2 tego rozporządzenia oraz w którym jaja są klasyfikowane według jakości i wagi;
8) "konsument końcowy" oznacza ostatecznego konsumenta środka spożywczego, który nie wykorzystuje żywności w ramach działalności przedsiębiorstwa sektora żywnościowego;
9) "kod producenta" oznacza numer wyróżniający miejsca produkcji zgodnie z pkt 2 załącznika do dyrektywy 2002/4/WE.
Artykuł 3
Klasyfikacja według jakości i wagi
1.
Jaja są klasyfikowane według jakości w następujący sposób:
- klasa A lub "świeże",
- klasa B.
2.
Jaja klasy A klasyfikuje się także według wagi.
Klasyfikacja według wagi nie jest jednak wymagana w przypadku jaj dostarczanych przemysłowi spożywczemu i niespożywczemu.
3.
Jaja klasy B są dostarczane wyłącznie przemysłowi spożywczemu i niespożywczemu.
Artykuł 4
Znakowanie jaj
1.
Jaja klasy A są znakowane kodem producenta.
Jaja klasy B są znakowane kodem producenta lub innym oznaczeniem.
Państwa członkowskie mogą jednak zwolnić z tego wymogu jaja klasy B w przypadku gdy jaja te są wprowadzane do obrotu wyłącznie na ich terytorium.
2.
Znakowanie jaj zgodnie z ust. 1 odbywa się w miejscu produkcji lub w pierwszym zakładzie pakowania, do którego dostarcza się jaja.
3.
Jaja sprzedawane przez producenta konsumentowi końcowemu na lokalnym rynku publicznym w regionie produkcji danego państwa członkowskiego są znakowane zgodnie z ust. 1 niniejszego artykułu.
Państwo członkowskie może jednak zwolnić z tego wymogu producentów posiadających nie więcej niż 50 kur niosek, pod warunkiem że nazwa i adres producenta są podane w punkcie sprzedaży.
Artykuł 5
Zakłady pakowania
1.
Zakłady pakowania klasyfikują i pakują jaja oraz etykietują ich opakowania.
2.
Właściwy organ pozwala zakładom pakowania na dokonywanie klasyfikacji jaj i przydziela kod zakładu pakowania wszelkim podmiotom gospodarczym dysponującym odpowiednimi pomieszczeniami i wyposażeniem technicznym do dokonywania klasyfikacji jaj według jakości i wagi.
Żadne odpowiednie wyposażenie służące do klasyfikacji jaj według wagi nie jest wymagane w przypadku zakładów pakowania pracujących wyłącznie dla przemysłu spożywczego i niespożywczego.
3.
Takie pozwolenie może zostać wycofane, jeżeli wymagane warunki określone w przepisach wykonawczych przyjętych zgodnie z art. 11 nie są już spełniane.
Artykuł 6
Przywóz jaj
1.
Komisja ocenia normy handlowe w odniesieniu do jaj obowiązujące w wywożących państwach trzecich na wniosek zainteresowanego państwa.
Ocena ta obejmuje zasady znakowania i etykietowania, sposoby hodowli i kontroli oraz stosowanie tych zasad.
Jeżeli okaże się, że stosowane zasady dają wystarczające gwarancje w odniesieniu do równoważności z prawodawstwem wspólnotowym, jaja przywożone z zainteresowanych państw są znakowane numerem wyróżniającym odpowiadającym numerowi kodu producenta.
2.
W razie potrzeby Komisja prowadzi negocjacje z państwami trzecimi w celu znalezienia właściwych sposobów udzielania gwarancji, o których mowa w ust. 1, oraz w celu zawarcia porozumień odnoszących się do takich gwarancji.
3.
Jeżeli nie zostaną udzielone wystarczające gwarancje w odniesieniu do równoważności przepisów, jaja przywożone z danego państwa trzeciego zostają oznaczone kodem pozwalającym zidentyfikować kraj pochodzenia oraz oznaczenie, że sposób hodowli jest "nieokreślony".
Artykuł 7
Kontrole
1.
Państwa członkowskie wyznaczają służby inspekcyjne, które kontrolują przestrzeganie niniejszego rozporządzenia.
2.
Służby inspekcyjne, o których mowa w ust. 1, kontrolują produkty objęte niniejszym rozporządzeniem na wszystkich etapach wprowadzania do obrotu.
Oprócz losowego pobierania próbek kontrole są przeprowadzane na podstawie analizy ryzyka, z uwzględnieniem rodzaju i wydajności danego zakładu, jak również historii podmiotu gospodarczego w zakresie zgodności z normami handlowymi w odniesieniu do jaj.
3.
W przypadku jaj klasy A przywożonych z państw trzecich kontrole określone w ust. 2 przeprowadzane są w momencie odprawy celnej przed dopuszczeniem jaj do swobodnego obrotu.
Jaja klasy B przywożone z państw trzecich są dopuszczane do swobodnego obrotu wyłącznie po sprawdzeniu w momencie odprawy celnej, że są one ostatecznie przeznaczone dla przemysłu przetwórczego.
Artykuł 8
Sankcje
Państwa członkowskie ustanawiają zasady dotyczące sankcji mających zastosowanie w przypadkach naruszeń przepisów niniejszego rozporządzenia i podejmują wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia ich stosowania.
Przewidziane sankcje są skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
Artykuł 9
Przekazywanie informacji
Państwa członkowskie i Komisja przekazują sobie informacje niezbędne do stosowania niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 10
Komitet
1.
Komisję wspiera Komitet Zarządzający ds. Mięsa Drobiowego i Jaj.
2.
W przypadku odniesienia do niniejszego artykułu stosuje się art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres określony w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE wynosi jeden miesiąc.
3.
Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 11
Przepisy wykonawcze
Szczegółowe przepisy wykonawcze do niniejszego rozporządzenia zostają przyjęte zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 10 ust. 2, w szczególności w odniesieniu do:
1) częstotliwości odbioru, dostawy, przechowywania i przenoszenia jaj;
2) kryteriów jakości, w szczególności wyglądu skorupki, konsystencji białka i żółtka oraz wysokości komory powietrznej;
3) klasyfikacji wagowej, w tym wyjątków;
4) znakowania jaj i oznaczeń na opakowaniach, a także innych wyjątków;
5) kontroli;
6) wymiany handlowej z państwami trzecimi;
7) informacji, o których mowa w art. 9;
8) sposobów hodowli;
9) zapisów i przechowywania rejestrów.
Artykuł 12
Uchylenie
1.
Rozporządzenie (EWG) nr 1907/90 zostaje uchylone ze skutkiem od dnia 1 lipca 2007 r.
2.
Odniesienia do uchylonego rozporządzenia rozumiane są jako odniesienia do niniejszego rozporządzenia i odczytywane zgodnie z tabelą korelacji zamieszczoną w załączniku.
Artykuł 13
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1029/2006
z dnia 19 czerwca 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1906/90 w sprawie niektórych norm handlowych w odniesieniu do mięsa drobiowego
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2777/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa drobiowego [1], w szczególności jego art. 2 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2006 r. dyrektywa Rady 71/118/EWG z dnia 15 lutego 1971 r. w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na handel świeżym mięsem drobiowym [2] została uchylona dyrektywą 2004/41/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [3] oraz zastąpiona rozporządzeniem (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych [4] oraz rozporządzeniem (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającym szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego [5].
(2) Dyrektywa Rady 79/112/EWG z dnia 18 grudnia 1978 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do etykietowania, prezentacji i reklamowania środków spożywczych przeznaczonych na sprzedaż konsumentowi końcowemu [6] została uchylona oraz zastąpiona dyrektywą 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 marca 2000 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich w zakresie etykietowania, prezentacji i reklamy środków spożywczych [7].
(3) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1906/90 [8] zawiera kilka odesłań do dyrektywy 71/118/EWG oraz do dyrektywy 79/112/EWG.
W celu zapewnienia jasności właściwym jest dostosowanie tych odesłań.
Podobnie definicja terminu "tusza" powinna być dostosowana do załącznika III sekcja II rozdział IV ust. 7 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 853/2004.
(4) Art. 1 ust. 3 tiret drugie rozporządzenia (EWG) nr 1906/90 wyłącza z zakresu zastosowania tego rozporządzenia rodzaje sprzedaży, o którym mowa w rozdziale II art. 3 pkt II dyrektywy 71/118/EWG. Ten ostatni przepis dotyczy fakultatywnego odstępstwa dla państw członkowskich dotyczącego drobnej produkcji poniżej 10000 sztuk drobiu. Choć rozporządzenia (WE) nr 852/2004 i (WE) 853/2004 zawierają odstępstwo, które nie jest ani fakultatywne, ani ograniczone do konkretnej liczby sztuk drobiu, takie fakultatywne odstępstwo jak to, o którym mowa w rozdziale II art. 3 pkt II dyrektywy 71/118/EWG, ograniczone do konkretnej liczby sztuk drobiu, powinno zostać utrzymane na potrzeby rozporządzenia (EWG) nr 1906/90.
(5) Art. 6 rozporządzenia (EWG) nr 1906/90 zawiera odesłanie do dyrektywy Komisji 80/879/EWG z dnia 3 września 1980 r. w sprawie oznakowań sanitarnych dużych opakowań świeżego mięsa drobiowego [9].
Dyrektywa ta została uchylona dyrektywą Rady 92/116/EWG z dnia 17 grudnia 1992 r. zmieniającą i aktualizującą dyrektywę 71/118/EWG w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na handel świeżym mięsem drobiowym [10].
Odesłanie to jest zbędne i powinno zostać usunięte.
(6) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (EWG) nr 1906/90,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 1906/90 wprowadza się następujące zmiany:
1) W art. 1 wprowadza się następujące zmiany:
a) ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
Niniejszego rozporządzenia nie stosuje się w odniesieniu do:
a) mięsa drobiowego przeznaczonego na wywóz ze Wspólnoty,
b) drobiu patroszonego z opóźnieniem, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającym szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego [11].
b) dodaje się ust. 3a w brzmieniu:
"3a. Państwa członkowskie mogą odstąpić od wymogów niniejszego rozporządzenia w przypadkach bezpośrednich dostaw małych ilości mięsa drobiowego, o których mowa w art. 1 ust. 3 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 853/2004, dokonywanych przez producenta, którego roczna produkcja wynosi poniżej 10000 sztuk drobiu.";
2) W art. 2 wprowadza się następujące zmiany:
a) pkt 2 otrzymuje brzmienie:
"2. "tusza": oznacza całą tuszę ptaka gatunków określonych w art. 1 ust. 1 po wykrwawieniu, oskubaniu z piór i wypatroszeniu; jednak usunięcie nerek nie jest obowiązkowe; wypatroszoną tuszę można oferować do sprzedaży bez podrobów lub z podrobami, tj. sercem, wątrobą, żołądkiem i szyją, umieszczonymi w jamie brzusznej;";
b) pkt 4 otrzymuje brzmienie:
"4. "paczkowane mięso drobiowe": oznacza mięso drobiowe prezentowane zgodnie z warunkami ustanowionymi w art. 1 ust. 3 lit. b) dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 marca 2000 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich w zakresie etykietowania, prezentacji i reklamy środków spożywczych [12].
3) W art. 4 zdanie wprowadzające otrzymuje brzmienie:
"Niezależnie od przestrzegania ustawodawstwa krajowego przyjętego zgodnie z dyrektywą 2000/13/WE, w towarzyszących dokumentach handlowych w rozumieniu art. 13 ust. 1 lit. b) tej dyrektywy zamieszcza się następujące dodatkowe oznaczenia:";
4) W art. 5 wprowadza się następujące zmiany:
a) w ust. 1 wyrazy: "dyrektywą 79/112/EWG" zastępuje się wyrazami "dyrektywą 2000/13/WE";
b) ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
W przypadku świeżego mięsa drobiowego datę minimalnej trwałości zastępuje się wyrażeniem "spożyć przed", zgodnie z art. 10 dyrektywy 2000/13/WE.";
c) ust. 3 lit. d) otrzymuje brzmienie:
"d) numer identyfikacyjny ubojni lub zakładu rozbioru nadany zgodnie z art. 4 rozporządzenia (WE) nr 853/2004, z wyjątkiem przypadku gdy rozbiór i odkostnianie odbywają się w miejscu sprzedaży przewidzianym w art. 4 ust. 2 lit. d) tego rozporządzenia;";
d) ust. 4 i 5 otrzymują brzmienie:
"4. Jeżeli mięso drobiowe jest oferowane do sprzedaży bez opakowania, z wyjątkiem przypadku, gdy rozbiór i odkostnianie odbywają się w miejscu sprzedaży przewidzianym w art. 4 ust. 2 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 853/2004, pod warunkiem, że taki rozbiór i odkostnianie odbywają się na życzenie i w obecności konsumenta, stosuje się art. 14 dyrektywy 2000/13/WE w odniesieniu do oznaczeń, o których mowa w ust. 3.
5. Szczegółowe zasady wskazywania nazwy, pod którą produkt jest sprzedawany w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 dyrektywy 2000/13/WE, można ustalić zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 17 rozporządzenia (EWG) nr 2777/75.".
5) Art. 6 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 6
Na zasadzie odstępstwa od art. 3, 4 i 5 w przypadku dostaw do zakładów rozbioru lub przetwórstwa nie jest konieczne klasyfikowanie mięsa drobiowego lub wskazywanie dodatkowych danych szczegółowych, o których mowa w tych artykułach.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1030/2006
z dnia 6 lipca 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 7 lipca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1031/2006
z dnia 4 lipca 2006 r.
wykonujące rozporządzenie (WE) nr 808/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczące statystyk Wspólnoty w sprawie społeczeństwa informacyjnego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 808/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. dotyczące statystyk Wspólnoty w sprawie społeczeństwa informacyjnego, w szczególności jego art. 8 [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 808/2004 ustanowiło jednolite ramy systematycznego tworzenia statystyk Wspólnoty dotyczących społeczeństwa informacyjnego.
(2) Na mocy art. 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 808/2004, konieczne są środki wykonawcze w celu określenia danych, których należy dostarczyć, aby stworzyć statystyki określone w art. 3 i 4 tego rozporządzenia oraz w celu ustalenia terminów ich przesyłania.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Programów Statystycznych ustanowionego decyzją Rady 89/382/EWG, Euratom [2],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dane, które należy przekazać w celu stworzenia statystyki Wspólnoty, dotyczące społeczeństwa informacyjnego zgodnie z art. 3 ust. 2 i art. 4 rozporządzenia (WE) nr 808/2004, są określone w załącznikach I i II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1032/2006
z dnia 6 lipca 2006 r.
ustanawiające wymagania dla automatycznych systemów wymiany danych lotniczych dla celów powiadamiania, koordynacji i przekazywania kontroli nad lotem pomiędzy organami kontroli ruchu lotniczego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 552/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 marca 2004 r. w sprawie interoperacyjności Europejskiej Sieci Zarządzania Ruchem Lotniczym (Rozporządzenie w sprawie interoperacyjności) [1], w szczególności jego art. 3 ust. 1,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 549/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 marca 2004 r. ustanawiające ramy tworzenia Jednolitej Europejskiej Przestrzeni Powietrznej (rozporządzenie ramowe) [2], w szczególności jego art. 8 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Działalność w zakresie zarządzania ruchem lotniczym wymaga bezpiecznych i skutecznych mechanizmów powiadamiania, koordynacji i przekazywania kontroli nad lotem pomiędzy organami kontroli ruchu lotniczego.
Zapewnienie takich mechanizmów w ramach europejskiej sieci zarządzania ruchem lotniczym wymaga automatycznej wymiany danych o locie pomiędzy systemami przetwarzania danych (planu lotu).
Ocena aktualnej sytuacji we Wspólnocie wykazała, że w niektórych państwach członkowskich mechanizmy te nie działają na zadowalającym poziomie i wymagają dalszej poprawy.
Konieczne jest zatem ustanowienie wymagań dla systemów przetwarzania danych planu lotu, uwzględniając interoperacyjność, sprawność i jakość usługi wymiany danych o locie.
(2) Na mocy art. 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 549/2004 Europejska Organizacja ds. Bezpieczeństwa Żeglugi Powietrznej (Eurocontrol) została upoważniona do opracowania wymagań dla automatycznych systemów wymiany danych o locie dla celów powiadamiania, koordynacji i przekazywania kontroli nad lotem. Niniejsze rozporządzenie oparte jest na sprawozdaniu z dnia 31 marca 2005 r. wynikającym z tego zlecenia.
(3) Norma Eurocontrol dotycząca wymiany danych on-line została dołączona w postaci załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2082/2000 z dnia 6 września 2000 r. przyjmującego normy Eurocontrol i zmieniającego dyrektywę 97/15/WE przyjmującą normy Eurocontrol oraz zmieniającą dyrektywę Rady 93/65/EWG [3], wprowadzając obowiązek jej stosowania na terenie Wspólnoty w przypadku dostaw nowych systemów przetwarzania danych o locie.
Ze względu na uchylenie z dniem 20 października 2005 r. rozporządzenia (WE) nr 2082/2000 konieczna jest aktualizacja prawodawstwa wspólnotowego dla zapewnienia spójności odpowiednich przepisów wykonawczych.
(4) Niniejsze rozporządzenie nie obejmuje wojskowej działalności operacyjnej i szkolenia, o których mowa w art. 1 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 549/2004.
(5) W oświadczeniu państw członkowskich na temat kwestii wojskowych odnoszących się do Jednolitej Europejskiej Przestrzeni Powietrznej [4] państwa członkowskie zobowiązały się do wzajemnej współpracy, przy uwzględnieniu krajowych wymagań wojskowych, w celu pełnego i jednolitego stosowania koncepcji elastycznego wykorzystania przestrzeni powietrznej we wszystkich państwach członkowskich przez wszystkich użytkowników przestrzeni powietrznej.
(6) Stosowanie koncepcji elastycznego wykorzystania przestrzeni powietrznej, określonej w art. 2 ust. 22 rozporządzenia (WE) nr 549/2004, wymaga utworzenia systemów bieżącej wymiany danych lotniczych pomiędzy organami służb ruchu lotniczego a wojskowymi organami kontroli.
(7) Zautomatyzowane procesy odnoszące się do powiadamiania i wstępnej koordynacji powinny być wdrażane w centrach kontroli obszaru celem dostarczenia spójnych informacji dotyczących lotu organom przekazującym i przejmującym oraz wspomagania procesu koordynacji planowanego transferu lotów.
Stanowiły one część norm ustanowionych na mocy rozporządzenia (WE) nr 2082/2000, a zatem powinny być stosowane od dnia wejścia w życie tego rozporządzenia.
(8) Informacje dotyczące lotu przesyłane we wstępnej fazie procedury koordynacji powinny być stale aktualizowane.
W związku z tym zautomatyzowane procedury powinny być wdrażane stopniowo, aby możliwa była weryfikacja informacji dotyczących lotów będących uprzednio przedmiotem wstępnej koordynacji lub uchylenie procedury koordynacji, w przypadku gdy lot już nie dotyczy organu przejmującego.
(9) Organy kontroli ruchu lotniczego, inne niż centra kontroli obszaru, mogłyby skorzystać na wdrożeniu zautomatyzowanych procedur powiadomienia, wstępnej koordynacji, korekty koordynacji i uchylenia koordynacji lotów.
Jeśli tak zdecydują, interoperacyjność europejskiej sieci zarządzania ruchem lotniczym (dalej nazywanej "EATMN") oznacza, że muszą one stosować te same wymagania, co centra kontroli obszaru.
(10) Bieżąca wymiana danych lotniczych pomiędzy organami służb ruchu lotniczego a wojskowymi organami kontroli powinna opierać się na stopniowym wdrażaniu zautomatyzowanych procedur.
Pierwszym krokiem powinno być wprowadzenie systemu przesyłania podstawowych danych lotniczych pomiędzy cywilnymi i wojskowymi organami, wraz z możliwością ich aktualizowania w razie konieczności.
(11) Opracowano dodatkowe zautomatyzowane procedury, które w jeszcze większym stopniu uprościłyby koordynację pomiędzy organami kontroli ruchu lotniczego lub organami służb ruchu lotniczego i wojskowymi organami kontroli.
Jeśli zdecydują się one wykorzystać dodatkowe zautomatyzowane procedury, interoperacyjność EATMN oznacza, że muszą one stosować jednolite wymagania w odniesieniu do tych procedur.
(12) Wdrożenie niniejszego rozporządzenia powinno umożliwić dalszy postęp w osiąganiu wyższego poziomu interoperacyjności.
(13) Ze względu na utrzymanie lub poprawienie istniejących poziomów bezpieczeństwa operacji państwa członkowskie powinny być zobowiązane do zapewnienia przeprowadzenia przez właściwe podmioty oceny bezpieczeństwa, w tym procesów identyfikacji zagrożeń oraz oceny i ograniczania ryzyka.
Zharmonizowane włączenie tych procedur do systemów objętych niniejszym rozporządzeniem wymaga opracowania szczegółowych wymagań bezpieczeństwa w ramach obowiązujących wymagań w zakresie interoperacyjności, sprawności i jakości usługi.
(14) Na mocy art. 3 ust. 3 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 552/2004 przepisy wykonawcze dotyczące interoperacyjności powinny opisywać określone procedury oceny zgodności stosowane do oceny zgodności lub przydatności do wykorzystania części składowych jak również weryfikacji systemów.
(15) Na mocy art. 10 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 552/2004, terminy stosowania ustaleń przejściowych mogą zostać określone przez odpowiednie przepisy wykonawcze dotyczące interoperacyjności.
(16) Producentom i instytucjom zapewniającym służby żeglugi powietrznej powinno się pozostawić czas na opracowanie nowych elementów i systemów zgodnie z nowymi wymaganiami technicznymi.
(17) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Jednolitej Europejskiej Przestrzeni Powietrznej, ustanowionego w art. 5 rozporządzenia (WE) nr 549/2004,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Przedmiot i zakres
1.
Niniejsze rozporządzenie ustanawia wymagania w zakresie automatycznej wymiany danych lotniczych dla celów powiadamiania, koordynacji i przekazywania kontroli nad lotem pomiędzy służbami kontroli ruchu lotniczego oraz dla celów cywilno-wojskowej koordynacji lotów.
2.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do:
a) systemów przetwarzania danych lotniczych (FDPS) wykorzystywanych przez organy kontroli ruchu lotniczego zapewniające służby w stosunku do ogólnego ruchu lotniczego (GAT);
b) systemów wymiany danych lotniczych wspomagających procedury koordynacyjne pomiędzy cywilnymi organami służb ruchu lotniczego i wojskowymi organami kontroli.
3.
Niniejsze rozporządzenie nie stosuje się do wymiany danych lotniczych pomiędzy organami kontroli ruchu lotniczego wykorzystującymi systemy przetwarzania danych lotniczych, określone w pkt 2, dla których dane lotnicze objęte niniejszym rozporządzeniem są zsynchronizowane poprzez wspólny system.
Artykuł 2
Definicje
1.
Dla celów niniejszego rozporządzenia stosuje się definicje zawarte w rozporządzeniu (WE) nr 549/2004.
2.
Oprócz definicji, o których mowa w ust. 1, stosuje się następujące definicje:
1) "powiadomienie" oznacza przesłanie przez organ przekazujący danych aktualizujących system organu przejmującego w celu przygotowania do koordynacji lotniczej;
2) "koordynacja" oznacza koordynację pomiędzy organami kontroli ruchu lotniczego planowanego postępu lotu przecinającego wspólną granicę, w celu zapewnienia bezpieczeństwa lotu;
3) "organ kontroli ruchu lotniczego" (dalej zwany "organem ATC"), w zależności od przypadku oznacza centrum kontroli obszaru, organ kontroli zbliżania lub organ kontroli lotniska;
4) "koordynacja cywilno-wojskowa" oznacza koordynację pomiędzy cywilnymi i wojskowymi podmiotami uprawnionymi do podejmowania decyzji i ustalania kierunku działań;
5) "system przetwarzania danych lotniczych" oznacza część systemu zarządzania ruchem lotniczym, który odbiera, automatycznie przetwarza i przekazuje na stanowiska robocze organów kontroli ruchu lotniczego dane planu lotu oraz związane z nimi informacje;
6) "organ służby ruchu lotniczego" (dalej zwany "organem ATS") oznacza cywilny lub wojskowy organ odpowiedzialny za zapewnienie służb ruchu lotniczego;
7) "wojskowy organ kontroli" oznacza każdy stacjonarny lub mobilny organ wojskowy kontrolujący wojskowy ruch lotniczy i/lub wykonujący inną działalność, która ze względu na swój szczególny charakter może wymagać rezerwacji lub wprowadzenia ograniczeń w przestrzeni powietrznej;
8) "organ przekazujący" oznacza organ kontroli ruchu lotniczego w procesie przekazywania kolejnemu organowi ATC odpowiedzialności za zapewnienie służby kontroli ruchu lotniczego dla statków powietrznych na trasie lotu;
9) "organ przejmujący" oznacza organ kontroli ruchu lotniczego, który otrzymuje dane;
10) "granica" oznacza płaszczyznę w poziomie lub pionie wytyczającą przestrzeń powietrzną, w którym organ ATC zapewnia służby ruchu lotniczego;
11) "centrum kontroli obszaru" (dalej zwane "ACC") oznacza organ ustanowiony w celu zapewniania służby kontroli ruchu lotniczego w obszarze jego odpowiedzialności;
12) "stanowisko robocze" oznacza wyposażenie i sprzęt techniczny wykorzystywany przez członka personelu służb ruchu lotniczego do wykonywania zadań związanych z jego pracą;
13) "plan lotu" oznacza określone informacje przekazane organom służb ruchu lotniczego, dotyczące planowanego całego lub części lotu statku powietrznego;
14) "ostrzeżenie" oznacza wiadomość wyświetlaną na stanowisku roboczym w przypadku awarii automatycznego systemu koordynacji;
15) "dane o przewidywanym czasie" oznaczają spodziewany czas przybycia statku powietrznego nad punktem koordynacji oraz spodziewany poziom lotu statku powietrznego nad tym punktem;
16) "wtórny radar dozorowania" (dalej zwany "SSR") oznacza system radarowego nadzoru, który wykorzystuje nadajniki lub odbiorniki i transpondery;
17) "porozumienie o współpracy" oznacza porozumienie pomiędzy dwoma sąsiadującymi ze sobą organami ATC, które określa sposoby koordynowania zakresu odpowiedzialności poszczególnych ATC;
18) "punkt przekazania kontroli" oznacza punkt na torze lotu statku powietrznego, w którym odpowiedzialność za zapewnienie służb ruchu lotniczego dla statku powietrznego jest przekazywana z jednego organu ATC do drugiego;
19) "dane koordynacyjne" oznaczają dane istotne dla personelu operacyjnego w związku z procedurą powiadomienia, koordynacji i przekazywania lotów oraz procedurą koordynacji cywilno-wojskowej;
20) "poziom przekazania kontroli lotu" oznacza poziom lotu uzgodniony w trakcie procedury koordynacji, gdy poziom lotu, na którym statek powietrzny wykonuje lot, lub poziom lotu, na który wydano zezwolenie i do którego statek powietrzny wykonuje lot w czasie wznoszenia lub zniżania nad punktem koordynacji;
21) "organ przyjmujący" oznacza następny w kolejności organ kontroli ruchu lotniczego przejmujący kontrolę nad statkiem powietrznym;
22) "punkt koordynacyjny" (dalej zwany COP) oznacza punkt na granicy lub w jej pobliżu wykorzystywany przez organy ATC i do którego odnoszą się procedury koordynacyjne;
23) "organ powiadamiany" oznacza organ ATC, który został powiadomiony o locie;
24) "korelacja" oznacza proces przypisania danych z planu lotu do echa (tracku) radarowego tego samego lotu;
25) "zwolnienie" oznacza upoważnienie kontrolera przekazującego statek powietrzny wydane dla kontrolera organu przyjmującego do wydawania instrukcji załodze statku powietrznego zanim przekroczy on punkt przekazania kontroli;
26) "dostępność" oznacza stopień, w jakim system lub jego element są sprawne i dostępne w razie konieczności ich użycia;
27) "niezawodność" oznacza prawdopodobieństwo funkcjonowania urządzeń naziemnych w granicach określonych tolerancji.
Artykuł 3
Wymagania w zakresie interoperacyjności i sprawności
1.
Instytucje zapewniające służby żeglugi powietrznej zapewniają spełnianie przez systemy, o których mowa w art. 1 ust. 2 lit. a) i obsługujące ACC, wymagań w zakresie interoperacyjności i sprawności, określonych w załączniku I części A i B.
2.
Instytucje zapewniające służby żeglugi powietrznej, które w porozumieniu o współpracy zgodziły się na wprowadzenie systemu powiadamiania, wstępnej koordynacji, korekty koordynacji, uchylania koordynacji, przekazywania podstawowych danych lotniczych lub zmiany podstawowych danych lotniczych pomiędzy organami ATC, innymi niż ACC, zapewniają spełnianie przez systemy, o których mowa w art. 1 ust. 2 lit. a), wymagań w zakresie interoperacyjności i eksploatacji, określonych w załączniku I części A i B.
3.
Instytucje zapewniające służby żeglugi powietrznej, które w porozumieniu o współpracy zgodziły się na wprowadzenie procedur powiadomienia poprzedzającego start statku powietrznego oraz koordynacji, zmiany częstotliwości lub ręcznego przejęcia łączności, zapewniają spełnianie przez systemy, o których mowa w art. 1 ust. 2 lit. a), wymagań w zakresie interoperacyjności i sprawności, określonych w załączniku I części A i C.
4.
Państwa członkowskie zapewniają spełnianie przez systemy, o których mowa w art. 1 ust. 2 lit. b), wymagań w zakresie interoperacyjności i sprawności, określonych w załączniku I części A i B, w odniesieniu do podstawowych danych lotniczych oraz zmian w przetwarzaniu podstawowych danych lotniczych.
5.
W przypadku gdy organy służb ruchu lotniczego i wojskowe organy kontroli wdrożyły w swoich systemach, o których mowa w art. 1 ust. 2 lit. b), procedury powiadomienia o zamiarze przekroczenia, wnioskowania o zezwolenie na przekroczenie, kontrpropozycji dotyczącej przekroczenia lub anulowania zezwolenia na przekroczenie, państwa członkowskie zapewniają spełnianie przez te systemy wymagań w zakresie interoperacyjności i sprawności, określonych w załączniku I części A i C.
Artykuł 4
Wymagania w zakresie jakości obsługi
1.
Instytucje zapewniające służby żeglugi powietrznej zapewniają spełnianie przez systemy, o których mowa w art. 1 ust. 2 lit. a), wymagań w zakresie jakości usługi, określonych w załączniku II.
2.
Państwa członkowskie zapewniają spełnianie przez systemy, o których mowa w art. 1 ust. 2 lit. b), wymagań w zakresie jakości usługi, określonych w załączniku II.
Artykuł 5
Procedury towarzyszące
1.
W odniesieniu do lotu będącego przedmiotem wstępnej koordynacji uzgodnione warunki przekazania są wiążące z punktu widzenia operacyjnego dla obydwu organów ATC, chyba że koordynacja została uchylona lub skorygowana.
2.
W odniesieniu do lotu będącego przedmiotem korekty koordynacji uzgodnione warunki przekazania są wiążące z punktu widzenia operacyjnego dla obydwu organów ATC, chyba że koordynacja została uchylona lub dodatkowo skorygowana.
3.
W przypadku niepotwierdzenia korekty koordynacji lub uchylenia procedur koordynacji zgodnie z obowiązującymi wymaganiami w zakresie jakości usługi organ przekazujący uruchamia procedurę wstępnej koordynacji ustnej.
Artykuł 6
Wymogi bezpieczeństwa
Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki, aby przed wszelkimi zmianami do objętych niniejszym rozporządzeniem istniejących automatycznych systemów wymiany danych lotniczych lub przed wprowadzeniem nowych systemów zapewnić przeprowadzenie przez podmioty zainteresowane procedur oceny bezpieczeństwa, w tym identyfikacji zagrożeń oraz oceny i ograniczania ryzyka.
W trakcie oceny bezpieczeństwa uwzględnione zostaną przynajmniej wymagania bezpieczeństwa określone w załączniku III.
Artykuł 7
Zgodność lub przydatność do wykorzystania elementów systemów
Przed wydaniem deklaracji WE zgodności lub przydatności do użytku, o której mowa w art. 5 rozporządzenia (WE) nr 549/2004, producenci elementów systemów, określonych w art. 1 ust. 2 lit. a) i b) oceniają zgodność lub przydatność do użytku tych elementów zgodnie z wymaganiami podanymi w załączniku IV część A.
Artykuł 8
Weryfikacja systemów
1.
Instytucje zapewniające służby żeglugi powietrznej, które mogą wykazać, iż spełniają warunki określone w załączniku V, przeprowadzają weryfikację systemów, o których mowa w art. 1 ust. 2 lit. a) zgodnie z wymaganiami podanymi w załączniku IV część B.
2.
Instytucje zapewniające służby żeglugi powietrznej, które nie mogą wykazać, iż spełniają warunki określone w załączniku V, zlecają wyznaczonemu organowi weryfikację systemów, o których mowa w art. 1 ust. 2 lit. a).
Weryfikację należy przeprowadzić zgodnie z wymaganiami podanymi w załączniku IV część C.
3.
Państwa członkowskie wykazują poprzez weryfikację systemów, o których mowa w art. 1 ust. 2 lit. b), zgodność tych systemów z wymaganiami bezpieczeństwa oraz wymaganiami w zakresie interoperacyjności i sprawności oraz jakości usługi, określonymi niniejszym rozporządzeniem.
Artykuł 9
Zgodność
Państwa członkowskie podejmują środki konieczne do zapewnienia zgodności z niniejszym rozporządzeniem.
Artykuł 10
Przepisy przejściowe
1. Przepisy przejściowe określone w art. 10 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 552/2004 stosuje się do systemów europejskiej sieci zarządzania ruchem lotniczym (dalej nazywanej "EATMN"), o których mowa w art. 1 ust. 2, od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do procedur powiadomienia i wstępnej koordynacji.
Przepisy te stosuje się do systemów EATMN od dnia 1 stycznia 2009 r. w odniesieniu do procedur korekty koordynacji, uchylenia koordynacji, podstawowych danych lotniczych i zmiany podstawowych danych lotniczych.
2. Przepisy przejściowe określone w art. 10 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 552/2004 stosuje się w odniesieniu do systemów, o których mowa w art. 1 ust. 2, od dnia 31 grudnia 2012 r.
Artykuł 11
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1033/2006
z dnia 4 lipca 2006 r.
ustanawiające wymogi dla procedur w zakresie przetwarzania planów lotu w fazie poprzedzającej lot dla Jednolitej Europejskiej Przestrzeni Powietrznej
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 552/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 marca 2004 r. w sprawie interoperacyjności europejskiej sieci zarządzania ruchem lotniczym ("rozporządzenie w sprawie interoperacyjności") [1], w szczególności jego art. 3 ust. 1,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 549/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 marca 2004 r. ustanawiające ramy tworzenia Jednolitej Europejskiej Przestrzeni Powietrznej (rozporządzenie ramowe) [2], w szczególności jego art. 8 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Szereg analiz przeprowadzonych przez Komisję i Europejską Organizację ds. Bezpieczeństwa Żeglugi Powietrznej (Eurocontrol) wykazało istotne nieścisłości pomiędzy danymi planu lotu będącymi w posiadaniu podmiotów odpowiedzialnych za bezpieczny przebieg lotu (a mianowicie organów służb ruchu lotniczego, użytkowników i pilotów).
Nieścisłości te mogą mieć wpływ na bezpieczeństwo i skuteczność europejskiego systemu zarządzania ruchem lotniczym.
Ponadto, większa spójność danych planu lotu przyczyniłaby się do usprawnienia operacji lotniczych i pozwoliłaby na opracowanie nowych koncepcji operacji, szczególnie w zakresie zarządzania przepływem ruchu lotniczego, a także spowodowałaby podniesienie poziomu bezpieczeństwa.
Należy zatem podjąć stosowne działania dla ograniczenia przypadków niespójności pomiędzy danymi planu lotu.
(2) Na mocy art. 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 549/2004 Eurocontrol została upoważniona do opracowania wymogów w zakresie przetwarzania planów lotu w fazie poprzedzającej lot dla celów Jednolitej Europejskiej Przestrzeni Powietrznej. Niniejsze rozporządzenie oparte jest na wynikającym z tego upoważnienia sprawozdaniu z dnia 17 marca 2005 r.
(3) Zakres terytorialny niniejszego rozporządzenia powinien zostać wyraźnie określony poprzez odniesienie do rozporządzenia (WE) nr 551/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 marca 2004 r. w sprawie organizacji i użytkowania przestrzeni powietrznej w Jednolitej Europejskiej Przestrzeni Powietrznej [3].
(4) Organizacja Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego (dalej zwana "ICAO") opracowała procedury w zakresie składania, przyjmowania i dystrybucji planów lotu, które powinny zostać wprowadzone w życie do spójnego stosowania w Jednolitej Europejskiej Przestrzeni Powietrznej.
Procedury te powinny zostać wdrożone w formie przepisów zobowiązujących użytkowników, pilotów, organy służb ruchu lotniczego oraz poszczególnych nadawców planów lotu do zapewnienia spójności kluczowych elementów planów lotu aż do zakończenia fazy poprzedzającej lot dla rejsów odlatujących z przestrzeni powietrznej podlegającej niniejszemu rozporządzeniu.
Te kluczowe elementy powinny zostać jasno określone.
(5) Na polecenie Eurocontrolu wdrożono scentralizowany system przetwarzania i dystrybucji planów lotu w ramach zintegrowanego systemu wstępnego przetwarzania planów lotu (dalej zwanego "IFPS").
Państwa członkowskie powinny podjąć niezbędne działania gwarantujące, że IFPS dostarczać będzie informacje zapewniające spójność kluczowych elementów planów lotu.
(6) Jeśli IFPS nie otrzyma planu lotu dla lotów wchodzących w przestrzeń powietrzną podlegającą niniejszemu rozporządzeniu z sąsiednich przestrzeni powietrznych, pojawić się mogą podobne zagrożenia do tych wynikających z niespójności pomiędzy danymi planu lotu w posiadaniu organów służb ruchu lotniczego, użytkowników i pilotów dla rejsów odlatujących z przestrzeni powietrznej podlegającej niniejszemu rozporządzeniu.
Aby zapobiec zagrożeniom, w takich przypadkach organy służb ruchu lotniczego powinny dostarczyć do IFPS odpowiednie dane dotyczące lotu.
(7) Ze względu na utrzymanie lub poprawienie istniejących poziomów bezpieczeństwa operacji państwa członkowskie powinny być zobowiązane do zapewnienia przeprowadzenia przez właściwe podmioty oceny bezpieczeństwa, w tym procesów identyfikacji zagrożeń oraz oceny i ograniczania ryzyka.
(8) Działania przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Jednolitej Przestrzeni Powietrznej ustanowionego na mocy art. 5 rozporządzenia (WE) nr 549/2004,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Przedmiot i zakres
1.
Niniejsze rozporządzenie określa wymogi w zakresie procedur dotyczących planów lotu w fazie poprzedzającej lot w celu zapewnienia spójności planów lotu, powtarzalnych planów lotu i związanych z nimi depesz aktualizujących wymienianych pomiędzy użytkownikami, pilotami a organami służb ruchu lotniczego za pośrednictwem zintegrowanego systemu wstępnego przetwarzania planów lotu, albo w okresie poprzedzającym wydanie pierwszego zezwolenia kontroli ruchu lotniczego dla lotów z przestrzeni powietrznej podlegającej niniejszemu rozporządzeniu, albo w okresie poprzedzającym wejście w tą przestrzeń powietrzną dla innych lotów.
2. Niniejsze rozporządzenie stosuje się do wszystkich operacji lotniczych w ramach ogólnego ruchu lotniczego zgodnie z przepisami wykonywania lotów według wskazań przyrządów w przestrzeni powietrznej, określonej w art. 1 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 551/2004.
3.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do każdej z poniższych stron, zaangażowanych w proces składania, przyjmowania i dystrybucji planów lotu:
a) użytkownicy i przedstawiciele działający w ich imieniu;
b) piloci i przedstawiciele działający w ich imieniu;
c) organy służb ruchu lotniczego zapewniające służby na rzecz ogólnego ruchu lotniczego wykonywanego zgodnie z przepisami wykonywania lotów według wskazań przyrządów.
Artykuł 2
Definicje
1.
Dla celów niniejszego rozporządzenia stosuje się definicje określone w rozporządzeniu (WE) nr 549/2004.
2.
Oprócz definicji, o których mowa w ust. 1, zastosowanie mają następujące definicje:
1) "plan lotu" oznacza określone informacje przekazane organom służb ruchu lotniczego, dotyczące zamierzonego lotu lub części lotu statku powietrznego;
2) "faza poprzedzająca lot" oznacza okres od momentu pierwszego złożenia planu lotu do momentu wydania pierwszego zezwolenia kontroli ruchu lotniczego;
3) "powtarzalny plan lotu" oznacza plan lotu dotyczący serii często powtarzających się, regularnie odbywanych pojedynczych lotów o identycznych danych podstawowych, przekazywany przez użytkownika organom służb ruchu lotniczego do przechowania i do powtarzalnego wykorzystania;
4) "użytkownik" oznacza osobę, organizację lub przedsiębiorstwo zajmujące się lub zamierzające się zajmować operacjami statków powietrznych;
5) "organy służb ruchu lotniczego" (dalej zwane "organami ATS") oznaczają organ cywilny lub wojskowy odpowiedzialny za zapewnianie służb ruchu lotniczego;
6) "zintegrowany system wstępnego przetwarzania planu lotu" (dalej zwany "IFPS") oznacza system będący częścią europejskiej sieci zarządzania ruchem lotniczym, poprzez który w ramach przestrzeni powietrznej podlegającej niniejszemu rozporządzeniu działa scentralizowany system przetwarzania i dystrybucji planów lotu, do którego zadań należy odbieranie, zatwierdzanie i dystrybucja planów lotu;
7) "zezwolenie kontroli ruchu lotniczego" (dalej zwane "zezwoleniem ATC") oznacza zezwolenie dla statku powietrznego na kontynuowanie lotu na warunkach określonych przez organ kontroli ruchu lotniczego;
8) "przepisy wykonywania lotów według wskazań przyrządów" oznaczają przepisy wykonywania lotów według wskazań przyrządów, określone w załączniku 2 [4] do Konwencji chicagowskiej o międzynarodowym lotnictwie cywilnym z 1944 r.;
9) "organ kontroli ruchu lotniczego" (dalej zwany "organem ATC"), w zależności od przypadku oznacza centrum kontroli obszaru, organ kontroli zbliżania lub organ kontroli lotniska;
10) "kluczowe elementy planu lotu" oznaczają następujące elementy planu lotu:
a) znak rozpoznawczy statku powietrznego;
b) lotnisko odlotu;
c) przewidywana data odblokowania;
d) przewidywany czas odblokowania;
e) lotnisko docelowe;
f) trasa z wyłączeniem procedur lotniskowych;
g) prędkość przelotowa lub prędkości przelotowe oraz żądany poziom lub poziomy lotu;
h) typ statku powietrznego i kategoria turbulencji w śladzie aerodynamicznym;
i) przepisy wykonywania lotu i rodzaj lotu;
j) wyposażenie statku powietrznego i jego właściwości;
11) "nadawca" oznacza osobę lub organizację składającą do IFPS plany lotu oraz związane z nimi depesze aktualizujące, w tym piloci, przewoźnicy i przedstawiciele działający w ich imieniu oraz służby ATS;
12) "wstępny plan lotu" oznacza plan lotu wstępnie przedłożony przez nadawcę, zawierający zmiany, jeśli występują, zapoczątkowany lub przyjęty przez właściwe strony (pilot, użytkownik, organ ATS lub scentralizowany system przetwarzania i dystrybucji planów lotu) w fazie poprzedzającej lot;
13) "znak rozpoznawczy statku powietrznego" oznacza zespół liter, cyfr lub kombinację obydwu, która jest identyczna ze znakiem wywoławczym dla statku powietrznego używanym w łączności ziemia-powietrze (lub zakodowanym odpowiednikiem) używanym do identyfikacji statku powietrznego w łączności ziemia-ziemia organów służb ruchu lotniczego;
14) "przewidywana data odblokowania" oznacza przewidywaną datę, kiedy statek powietrzny rozpocznie ruch związany z odlotem;
15) "przewidywany czas odblokowania" oznacza przewidywany czas, kiedy statek powietrzny rozpocznie ruch związany z odlotem;
16) "procedury lotniskowe" oznaczają standardowe odloty według wskazań przyrządów oraz standardowe przyloty według wskazań przyrządów, określone procedurami ICAO w zakresie ruchu lotniczego (PANS-OPS, Doc 8168 – tom 1 – wydanie czwarte – 1993 r., zawierające poprawkę nr 13).
Artykuł 3
Wymogi interoperacyjności i eksploatacyjne
1.
Przepisy ICAO wskazane w Załączniku stosuje się do składania, przyjmowania i dystrybucji planów lotu dla każdego lotu podlegającego niniejszemu rozporządzeniu oraz wszelkich zmian w kluczowych elementach planu lotu w fazie poprzedzającej lot zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
2.
Państwa członkowskie podejmują wszelkie działania, aby zapewnić, że po otrzymaniu planu lotu lub zmiany do planu IFPS:
a) sprawdza jego zgodność z ustaleniami dotyczącymi formatu i zawartych danych;
b) sprawdza go pod względem kompletności i w miarę możliwości dokładności;
c) w razie konieczności podejmuje działania w celu jego dostosowania do potrzeb służb ruchu lotniczego; oraz
d) informuje nadawcę o przyjęciu planu lotu lub wprowadzonych zmianach.
3.
Państwa członkowskie podejmują działania, aby zapewnić, że IFPS przekazuje wszystkim zainteresowanym organom ATS przyjęty plan lotu oraz przyjęte w planie lotu zmiany kluczowych elementów dla fazy poprzedzającej lot, a także związane z nimi depesze aktualizujące.
4.
Nadawca, w przypadku gdy nie jest użytkownikiem lub pilotem, zapewnia, że warunki przyjęcia planu lotu i wszelkie konieczne zmiany tych warunków, zgłoszone przez IFPS, są dostępne dla użytkownika lub pilota, który złożył plan lotu.
5.
Użytkownik zapewnia, że warunki przyjęcia planu lotu i wszelkie konieczne zmiany tych warunków, zgłoszone nadawcy przez IFPS, są włączone do zaplanowanej operacji lotniczej i przekazane pilotowi.
6.
Użytkownik zapewnia przed operacją lotniczą, że treść wstępnego planu lotu prawidłowo oddaje zamiary użytkownika.
7.
W fazie poprzedzającej lot organ ATC udostępnia poprzez IFPS wszelkie konieczne zmiany kluczowych elementów planu lotu, dotyczące trasy lotu lub poziomu lotu, mogące mieć wpływ na bezpieczeństwo lotu, w odniesieniu do planów lotu i związanych z nimi depesz aktualizujących poprzednio otrzymanych od IFPS.
Plan lotu nie podlega żadnym innym zmianom ani odwołaniu przez organ ATC w fazie poprzedzającej lot bez uzgodnienia z użytkownikiem.
8.
Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki, aby zapewnić przekazywanie przez IFPS nadawcy planu lotu wszelkie konieczne zmiany dla fazy poprzedzającej lot, o których mowa w ust. 7 akapit pierwszy.
9.
W przypadku gdy organy ATS nie otrzymają planu lotu z IFPS dla lotu wchodzącego w przestrzeń podlegającą ich kompetencji, udostępniają one poprzez IFPS przynajmniej dane odnoszące się do znaków rozpoznawczych statku powietrznego, typu statku powietrznego, miejsca przekroczenia przestrzeni powietrznej podlegającej ich kompetencji, czasu i poziomu lotu w danym miejscu, trasę oraz lotnisko docelowe dla tych lotów.
Artykuł 4
Wymogi bezpieczeństwa
Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki, aby przed wszelkimi zmianami do istniejących, objętych niniejszym rozporządzeniem procedur planu lotów w fazie poprzedzającej lot, a także przed wprowadzeniem nowych procedur zapewnić przeprowadzenie przez podmioty zainteresowane procedur oceny bezpieczeństwa, w tym identyfikacji zagrożeń oraz oceny i ograniczania ryzyka.
Artykuł 5
Dodatkowe wymogi
1.
Organy ATS gwarantują, aby ich pracownicy zaangażowani w planowanie lotu zapoznali się z odpowiednimi przepisami niniejszego rozporządzenia oraz zostali odpowiednio przeszkoleni w zakresie wykonywanych zadań.
2.
Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki, aby zagwarantować, że pracownicy obsługujący IFPS i zaangażowani w planowanie lotu zapoznali się z odpowiednimi przepisami niniejszego rozporządzenia oraz zostali odpowiednio przeszkoleni w zakresie wykonywanych zadań.
3.
Organy ATS:
a) opracowują i przechowują podręczniki obsługi zawierające konieczne instrukcje i informacje umożliwiające ich pracownikom stosowanie przepisów niniejszego rozporządzenia;
b) zapewniają dostępność i aktualizację podręczników, o których mowa w lit. a), są dostępne i aktualizowane, a ich aktualizacja i dystrybucja podlegają odpowiedniemu zarządzaniu w zakresie jakości i konfiguracji dokumentów;
c) zapewniają zgodność metod pracy i procedur operacyjnych z odpowiednimi przepisami niniejszego rozporządzenia.
4.
Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki, aby scentralizowany system przetwarzania i dystrybucji planów lotu:
a) opracowywał i przechowywał podręczniki obsługi zawierające konieczne instrukcje i informacje umożliwiające pracownikom obsługi stosowanie przepisów niniejszego rozporządzenia;
b) zapewniał dostępność i aktualizację podręczników, o których mowa w lit. a), a ich aktualizacja i dystrybucja podlegały odpowiedniemu zarządzaniu w zakresie jakości i konfiguracji dokumentów;
c) zapewniał zgodność metod pracy i procedur operacyjnych z odpowiednimi przepisami niniejszego rozporządzenia.
5.
Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki dla zapewnienia wykonywania niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 6
Wejście w życie i stosowanie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1034/2006
z dnia 6 lipca 2006 r.
ustalające refundacje wywozowe dla zbóż, pszennych i żytnich mąk, kasz oraz grysików
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W myśl art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 różnica między notowaniami lub cenami na rynku światowym produktów, o których mowa w art. 1 wymienionego rozporządzenia, a cenami tych produktów we Wspólnocie, może być pokryta przez refundacje wywozowe.
(2) Refundacje wywozowe powinny być ustalone z uwzględnieniem czynników, o których mowa w art. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż [2].
(3) W odniesieniu do pszennych oraz żytnich mąk, kasz i grysików refundację wywozową stosowaną do tych produktów należy wyliczyć z uwzględnieniem ilości zbóż koniecznych do wytwarzania danych produktów.
Ilości te zostały ustalone w rozporządzeniu (WE) nr 1501/95.
(4) Sytuacja na rynku światowym lub szczególne wymogi niektórych rynków mogą sprawić, że niezbędne stanie się zróżnicowanie refundacji dla niektórych produktów, w zależności od ich miejsca przeznaczenia.
(5) Refundacja powinna być ustalana raz na miesiąc. Zmian można dokonywać w tym odstępie czasowym.
(6) Zastosowanie tych zasad do aktualnej sytuacji na rynkach zbóż, a w szczególności do notowań lub cen na te produkty we Wspólnocie i na rynku światowym, prowadzi do ustalenia refundacji w wysokości podanej w załączniku.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje wywozowe dla produktów, o których mowa w art. 1 lit. a), b) i c) rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, z wyjątkiem słodu, wywiezionych w stanie naturalnym, ustala się w wysokości podanej w załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 7 lipca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1035/2006
z dnia 6 lipca 2006 r.
w sprawie przekazanych ofert na wywóz jęczmienia w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 935/2006
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na refundację wywozową do jęczmienia na wywóz do niektórych krajów trzecich został ogłoszony na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 935/2006 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [3], Komisja może, na podstawie zgłoszonych ofert, podjąć decyzję o wstrzymaniu przetargu.
(3) Biorąc pod uwagę czynniki, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95, nie jest wskazane ustalenie maksymalnej wysokości refundacji.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nie podejmuje się dalszych działań w odniesieniu do ofert przekazanych od 30 czerwca do 6 lipca 2006 r., w ramach przetargu na refundację wywozową do jęczmienia, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 935/2006.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 7 lipca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1036/2006
z dnia 6 lipca 2006 r.
ustalające maksymalną refundację wywozową dla pszenicy zwyczajnej w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 936/2006
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na refundację wywozową dla pszenicy zwyczajnej na wywóz do pewnych krajów trzecich został ogłoszony na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 936/2006 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [3], Komisja może, na podstawie zgłoszonych ofert, podjąć decyzję o ustaleniu maksymalnej wysokości refundacji wywozowej, uwzględniając czynniki, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95. W tym wypadku przetarg wygrywa ten oferent lub oferenci, którego lub których oferta odpowiada poziomowi równemu maksymalnej refundacji lub jest od niej niższa.
(3) Zastosowanie powyższych czynników do aktualnej sytuacji na danych rynkach zbóż prowadzi do ustalenia maksymalnej refundacji wywozowej.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 30 czerwca do 7 lipca 2006 r., w ramach przetargu ogłoszonego na mocy rozporządzenia (WE) nr 936/2006, ustala się maksymalną refundację wywozową dla pszenicy zwyczajnej w wysokości 2,00 EUR/t.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 7 lipca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1037/2006
z dnia 6 lipca 2006 r.
zmieniające należności przywozowe w sektorze zbóż stosowane od dnia 7 lipca 2006 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1249/96 z dnia 28 czerwca 1996 r. w sprawie zasad stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 [2] odnośnie do należności przywozowych w sektorze zbóż, w szczególności jego art. 2 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Należności przywozowe w sektorze zbóż zostały ustalone przez rozporządzenie Komisji (WE) nr 1008/2006 [3].
(2) Artykuł 2 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1249/96 przewiduje, że jeśli w okresie ich stosowania wyliczona średnia należności przywozowych różni się o 5 EUR/t od należności ustalonej, dokonuje się odpowiedniego wyrównania.
Wyżej wymieniona różnica nastąpiła. Konieczne jest więc dostosowanie należności przywozowych ustalonych w rozporządzeniu (WE) nr 1008/2006,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załączniki I i II do rozporządzenia (WE) nr 1008/2006 zastępuje się załącznikami I i II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 7 lipca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1038/2006
z dnia 7 lipca 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 8 lipca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1039/2006
z dnia 7 lipca 2006 r.
otwierające przetarg stały na odsprzedaż na rynku wspólnotowym cukru znajdującego się w posiadaniu agencji interwencyjnych w Belgii, Republice Czeskiej, Niemczech, Hiszpanii, Irlandii, we Włoszech, na Węgrzech, w Polsce, Słowenii, Słowacji i Szwecji
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 318/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 40 ust. 2 lit. b),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 39 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 952/2006 z dnia 29 czerwca 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 318/2006 w odniesieniu do zarządzania rynkiem wewnętrznym cukru oraz systemu kwot [2] przewiduje, że agencje interwencyjne mogą sprzedawać cukier jedynie po przyjęciu przez Komisję decyzji w tej sprawie.
(2) Belgia, Republika Czeska, Niemcy, Hiszpania, Irlandia, Włochy, Węgry, Polska, Słowenia, Słowacja i Szwecja posiadają zapasy cukru pochodzące ze skupu interwencyjnego.
W celu zaspokojenia potrzeb rynkowych należy udostępnić te zapasy na rynku wewnętrznym.
(3) W celu uwzględnienia sytuacji na rynku wspólnotowym należy przewidzieć ustalenie przez Komisję minimalnej ceny sprzedaży dla każdego przetargu częściowego.
(4) Agencje interwencyjne w Belgii, Republice Czeskiej, Niemczech, Hiszpanii, Irlandii, we Włoszech, na Węgrzech, w Polsce, Słowenii, Słowacji i Szwecji powinny powiadomić Komisję o złożonych ofertach.
Oferenci pozostają anonimowi.
(5) Artykuł 59 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 952/2006 przewiduje, że rozporządzenie Komisji (WE) nr 1262/2001 z dnia 27 czerwca 2001 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/2001 w odniesieniu do zakupu i sprzedaży cukru przez agencje interwencyjne [3] w dalszym ciągu stosuje się w odniesieniu do cukru przyjętego do skupu interwencyjnego przed dniem 10 lutego 2006 r. Jednakże w odniesieniu do odsprzedaży cukru pochodzącego ze skupu interwencyjnego rozróżnienie to jest zbędne, a jego wprowadzenie mogłoby spowodować utrudnienia administracyjne w państwach członkowskich. Należy zatem wykluczyć stosowanie rozporządzenia (WE) nr 1262/2001 w odniesieniu do odsprzedaży cukru pochodzącego ze skupu interwencyjnego.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W ramach przetargu stałego na wewnętrznym rynku wspólnotowym agencje interwencyjne w Belgii, Republice Czeskiej, Niemczech, Hiszpanii, Irlandii, we Włoszech, na Węgrzech, w Polsce, Słowenii, Słowacji i Szwecji oferują do sprzedaży całkowitą ilość 1370636,672 ton cukru przyjętego do skupu interwencyjnego i dostępnego w sprzedaży na rynku wewnętrznym.
Ilości, o których mowa, są podane w załączniku I w rozbiciu na państwa członkowskie.
Artykuł 2
1.
Okres składania ofert w odpowiedzi na pierwszy przetarg częściowy rozpoczyna się dnia 19 lipca 2006 r. i upływa dnia 26 lipca 2006 r. o godzinie 15.00 czasu obowiązującego w Brukseli.
Okresy składania ofert w odpowiedzi na drugi przetarg częściowy i kolejne przetargi częściowe rozpoczynają się w pierwszym dniu roboczym po upływie poprzedniego okresu.
Okresy te upływają o godzinie 15.00 czasu obowiązującego w Brukseli:
- dnia 9 i 30 sierpnia 2006 r.,
- dnia 13 i 27 września 2006 r.,
- dnia 4 i 18 października 2006 r.,
- dnia 8 i 22 listopada 2006 r.,
- dnia 6 i 20 grudnia 2006 r.,
- dnia 10 i 24 stycznia 2007 r.,
- dnia 7 i 21 lutego 2007 r.,
- dnia 7 i 28 marca 2007 r.,
- dnia 18 i 25 kwietnia 2007 r.,
- dnia 9 i 23 maja 2007 r.,
- dnia 13 i 27 czerwca 2007 r.,
- dnia 11 i 18 lipca 2007 r.,
- dnia 8 i 29 sierpnia 2007 r.,
- dnia 12 i 26 września 2007 r.
2.
Oferty składa się w agencji interwencyjnej, w której posiadaniu znajduje się cukier, zgodnie z załącznikiem I.
Artykuł 3
Zainteresowane agencje interwencyjne informują Komisję o ofertach złożonych w ciągu dwóch godzin po upływie terminu składania ofert określonego w art. 2 ust. 1.
Oferenci pozostają anonimowi.
Informacje o złożonych ofertach przekazuje się w formie elektronicznej zgodnie ze wzorem określonym w załączniku II.
Jeśli nie złożono żadnych ofert, państwo członkowskie informuje o tym Komisję w takim samym terminie.
Artykuł 4
1. Komisja ustala minimalną cenę sprzedaży dla danego państwa członkowskiego lub podejmuje decyzję o nieprzyjęciu ofert zgodnie z procedurą określoną w art. 39 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 318/2006.
2.
Jeżeli przyjęcie ofert po minimalnej cenie sprzedaży ustalonej zgodnie z ust. 1 powoduje przekroczenie ilości dostępnej dla danego państwa członkowskiego, przyjęcie ofert należy ograniczyć do ilości, która jest nadal dostępna.
Jeżeli przyjęcie ofert wszystkich oferentów w danym państwie członkowskim, proponujących tę samą cenę, powoduje przekroczenie ilości dla tego państwa członkowskiego, wówczas dostępną ilość przyznaje się oferentom w następujący sposób:
a) proporcjonalnie do całkowitych ilości określonych w ofertach; lub
b) poprzez podział w odniesieniu do maksymalnej wagi ustalonej dla każdego z oferentów; lub
c) w drodze losowania.
Artykuł 5
W drodze odstępstwa od art. 59 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 952/2006, niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie do odsprzedaży, o której mowa w art. 1 niniejszego rozporządzenia, cukru przyjętego do skupu interwencyjnego przed dniem 10 lutego 2006 r.
Artykuł 6
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1041/2006
z dnia 7 lipca 2006 r.
zmieniające załącznik III do rozporządzenia (WE) nr 999/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady w zakresie monitorowania pasażowalnych encefalopatii gąbczastych u owiec
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 999/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. ustanawiające przepisy dotyczące zapobiegania, kontroli i zwalczania niektórych przenośnych gąbczastych encefalopatii [1], w szczególności jego art. 23 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 999/2001 ustanawia zasady monitorowania pasażowalnych encefalopatii gąbczastych (TSE) u owiec.
(2) W dniu 8 marca 2006 r. grupa ekspertów w dziedzinie TSE u małych przeżuwaczy pod przewodnictwem wspólnotowego laboratorium referencyjnego dla TSE potwierdziła, że nie można wykluczyć występowania encefalopatii gąbczastej bydła (BSE) u tych zwierząt w obliczu wyników drugiego etapu badań odróżniających próbek mózgu dwóch owiec z Francji i jednej z Cypru.
Dla wykluczenia obecności BSE u tego rodzaju zwierząt konieczne są dalsze badania.
(3) W kwietniu 2002 r. dawny Naukowy Komitet Sterujący (SSC) Komisji Europejskiej przyjął opinię w sprawie bezpiecznego pozyskiwania materiałów pochodzących od małych przeżuwaczy na wypadek prawdopodobieństwa występowania u nich BSE.
W opinii z listopada 2003 r. panel naukowy ds. zagrożeń biologicznych Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) potwierdził zalecenia zawarte w opinii SSC dotyczące bezpieczeństwa niektórych produktów pochodzących od małych przeżuwaczy w związku z TSE.
(4) Należy ocenić znaczenie wspomnianych przypadków TSE stwierdzonych we Francji i na Cyprze, w których nie można wykluczyć BSE.
Dla przeprowadzenia tej oceny niezbędne są wyniki wzmożonego monitorowania TSE u owiec.
W związku z tym, a także zgodnie ze wspomnianymi opiniami wydanymi przez SSC i EFSA, należy rozszerzyć monitorowanie owiec w celu poprawy wspólnotowych programów zwalczania chorób.
Ponadto programy te zwiększają poziom ochrony konsumentów, stanowiąc uzupełnienie obecnych środków zapewniających bezpieczne pozyskiwanie produktów z owiec, w szczególności przepisów rozporządzenia (WE) nr 999/2001 dotyczących usuwania określonych materiałów szczególnego ryzyka.
(5) Rozszerzone monitorowanie powinno odbywać się w oparciu o potwierdzone statystycznie badania w celu jak najwcześniejszego określenia prawdopodobieństwa wystąpienia BSE u owiec, a także poszerzenia wiedzy na temat rozmieszczenia geograficznego choroby.
(6) Z uwagi na wysoki poziom TSE w populacji owiec i kóz na Cyprze rozszerzone monitorowanie owiec może zostać ograniczone do stad niezakażonych.
(7) Program monitorowania owiec powinien zostać poddany przeglądowi po upływie co najmniej sześciu miesięcy efektywnego monitorowania.
(8) W związku z powyższym rozporządzenie (WE) nr 999/2001 powinno zostać odpowiednio zmienione.
(9) W celu zapewnienia najwyższego możliwego poziomu ochrony konsumentów poprzez ocenę występowania BSE u owiec zmiany wprowadzone w niniejszym rozporządzeniu powinny bezzwłocznie wejść w życie.
(10) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 999/2001 wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1042/2006
z dnia 7 lipca 2006 r.
ustanawiające szczegółowe zasady wykonania art. 28 ust. 3 i 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 2371/2002 w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2371/2002 w sprawie ochrony i zrównoważonego wykorzystania zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa [1], w szczególności jego art. 28 ust. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 28 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002 przewiduje, że należy przyjąć szczegółowe zasady wykonania art. 28 ust. 3 i 4 tego rozporządzenia.
(2) Zgodnie z art. 28 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002 konieczne jest określenie warunków, na jakich państwa członkowskie mogą przeprowadzać inspekcje statków rybackich na wszystkich wodach Wspólnoty poza wodami będącymi pod ich zwierzchnictwem i na wodach międzynarodowych.
(3) Artykuł 28 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002 przewiduje, że Komisja ma obowiązek stworzenia wykazu inspektorów wspólnotowych, statków i samolotów inspekcyjnych oraz innych środków inspekcji uprawnionych do przeprowadzania inspekcji na mocy rozdziału V tego rozporządzenia na wodach Wspólnoty oraz na wspólnotowych statkach rybackich. Właściwe jest, aby ci inspektorzy wspólnotowi mogli zostać przydzieleni do wdrażania programów specjalnych środków kontrolnych i inspekcji przyjętych zgodnie z art. 34c rozporządzenia Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiającego system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa [2].
(4) Zgodnie z art. 28 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002 konieczne jest określenie warunków, na jakich inspektorzy wspólnotowi mogą przeprowadzać inspekcje na wodach Wspólnoty oraz na wspólnotowych statkach rybackich.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Rybołówstwa i Akwakultury,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
INSPEKCJE PRZEPROWADZANE PRZEZ PAŃSTWA CZŁONKOWSKIE
Artykuł 1
Inspekcje statków pływających pod banderą państwa członkowskiego przeprowadzającego inspekcję
1. Państwo członkowskie, które zamierza przeprowadzić inspekcję statków rybackich Wspólnoty pływających pod jego banderą ("państwo członkowskie przeprowadzające inspekcję") na wodach Wspólnoty objętych jurysdykcją innego państwa członkowskiego ("nadbrzeżne państwo członkowskie") zgodnie z art. 28 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 2371/2002, powiadamia o tym zamiarze nadbrzeżne państwo członkowskie.
2.
Uprzednie powiadomienie wymienione w ust. 1 zawiera następujące informacje:
a) nazwę i sygnał wywoławczy statku inspekcyjnego;
b) szacowane miejsce i termin wejścia na wody objęte jurysdykcją nadbrzeżnego państwa członkowskiego.
3.
Po uprzednim powiadomieniu wymienionym w ust. 1 nadbrzeżne państwo członkowskie, do celów koordynacji operacyjnej, informuje państwo członkowskie przeprowadzające inspekcję o wszelkich działaniach inspekcyjnych przeprowadzanych obecnie na przedmiotowym obszarze.
Artykuł 2
Inspekcja statków pływających pod banderą innego państwa członkowskiego lub państwa trzeciego
1. Państwo członkowskie, które zamierza przeprowadzić inspekcję statków rybackich pływających pod banderą innego państwa członkowskiego lub państwa trzeciego na wodach Wspólnoty objętych jurysdykcją innego państwa członkowskiego zgodnie z art. 28 ust. 3 lit. a) akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 2371/2002, zwraca się do zainteresowanego nadbrzeżnego państwa członkowskiego z wnioskiem o pozwolenie. Wniosek zawiera informacje wymienione w art. 1 ust. 2 niniejszego rozporządzenia.
2.
Zainteresowane nadbrzeżne państwo członkowskie podejmuje decyzję o zezwoleniu na przeprowadzenie inspekcji w ciągu 24 godzin od złożenia wniosku i informuje o tym państwo członkowskie przeprowadzające inspekcję.
Decyzje są również przekazywane Komisji lub organowi wyznaczonemu do tego celu przez Komisję.
3. Warunki, na jakich państwo członkowskie może przeprowadzać inspekcje statków rybackich pływających pod banderą innego państwa członkowskiego lub państwa trzeciego na wodach Wspólnoty objętych jurysdykcją innego państwa członkowskiego, zgodnie z art. 28 ust. 3 lit. b) akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 2371/2002, są określone w przepisach przyjmujących przedmiotowy specjalny program kontroli i inspekcji.
Artykuł 3
Punkty kontaktowe
1.
Państwa członkowskie wyznaczają właściwy organ działający jako punkt kontaktowy do następujących celów:
a) wydawania i otrzymywania uprzednich powiadomień zgodnie z art. 1;
b) wydawania i otrzymywania wniosków i decyzji zgodnie z art. 2.
2.
Punkt kontaktowy określony w ust. 1 jest dostępny 24 godziny na dobę.
3.
Dane kontaktowe wyznaczonego właściwego organu są przekazywane Komisji i innym państwom członkowskim.
4.
Komisja wyznacza swój punkt kontaktowy do celów przekazywania informacji zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
Artykuł 4
Obowiązki sprawozdawcze
1.
W następstwie inspekcji przeprowadzonych przez państwo członkowskie na wodach Wspólnoty objętych jurysdykcją innego państwa członkowskiego zgodnie z art. 1 i 2 państwo członkowskie przeprowadzające inspekcję przedstawia raport dzienny na temat swojej działalności zainteresowanemu nadbrzeżnemu państwu członkowskiemu.
2.
Jeśli w następstwie inspekcji przeprowadzonej zgodnie z art. 1 i 2 wykryto naruszenie, państwo członkowskie przeprowadzające inspekcję niezwłocznie przedstawia skrócone sprawozdanie z inspekcji nadbrzeżnemu państwu członkowskiemu.
Pełne sprawozdanie z inspekcji zostaje przedstawione nadbrzeżnemu państwu członkowskiemu i państwu członkowskiemu bandery w ciągu 7 dni od dnia przeprowadzenia inspekcji.
3.
Sprawozdanie z inspekcji sporządzone po inspekcji statku rybackiego Wspólnoty na wodach międzynarodowych, zgodnie z art. 28 ust. 3 akapit trzeci rozporządzenia (WE) nr 2371/2002, zostaje przedstawione państwu członkowskiemu bandery w ciągu 7 dni od dnia przeprowadzenia inspekcji.
Jeśli w następstwie przeprowadzonej inspekcji wykryto naruszenie, państwo członkowskie przeprowadzające inspekcję niezwłocznie przedstawia skrócone sprawozdanie z inspekcji państwu członkowskiemu bandery statku poddawanego inspekcji.
4.
Ustęp 3 stosuje się bez uszczerbku dla postanowień ustanowionych przez międzynarodowe umowy w dziedzinie rybołówstwa.
5.
Raporty dzienne, o których mowa w ust. 1, oraz sprawozdania z inspekcji określone w ust. 2 i 3, są przedstawiane na żądanie Komisji lub innemu organowi wyznaczonemu do tego celu przez Komisję.
ROZDZIAŁ II
INSPEKTORZY WSPÓLNOTOWI I ŚRODKI INSPEKCJI
Artykuł 5
Wybór inspektorów wspólnotowych oraz środków inspekcji
1. Państwa członkowskie wybierają inspektorów wspólnotowych, statki i samoloty inspekcyjne oraz inne środki inspekcji, które mają być włączone do wykazu ustanowionego przez Komisję zgodnie z art. 28 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002.
2.
Państwa członkowskie gwarantują, że wybrani inspektorzy wspólnotowi:
a) są inspektorami ds. rybołówstwa w państwie członkowskim;
b) mają duże doświadczenie w dziedzinie kontroli i inspekcji w zakresie rybołówstwa;
c) posiadają dogłębną znajomość wspólnotowych przepisów z zakresu rybołówstwa;
d) doskonale władają jednym z języków urzędowych Wspólnoty, a drugim z tych języków w sposób zadawalający;
e) są odpowiednio sprawni fizycznie, by wykonywać swoje obowiązki;
f) przeszli niezbędne szkolenia dotyczące bezpieczeństwa na morzu.
Artykuł 6
Wykaz inspektorów wspólnotowych i środków inspekcji
1.
Do dnia 31 października 2006 r. państwa członkowskie drogą elektroniczną przekazują Komisji dane wybranych inspektorów, statków i samolotów inspekcyjnych oraz innych środków inspekcji.
2.
Na podstawie informacji przekazanych przez państwa członkowskie do dnia 31 grudnia 2006 r. Komisja przyjmuje wykaz inspektorów wspólnotowych, statków i samolotów inspekcyjnych oraz innych środków inspekcji dopuszczonych do przeprowadzania inspekcji zgodnie z art. 28 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002.
3.
Po sporządzeniu wstępnego wykazu państwa członkowskie corocznie przekazują Komisji, do dnia 31 października, wszystkie zmiany, jakie pragną do niego wprowadzić na następny rok kalendarzowy.
Komisja wprowadza odpowiednie zmiany do wykazu do dnia 31 grudnia każdego roku.
4.
Wykaz i zmiany do niego wprowadzone opublikowane są na stronie urzędowej Komisji lub organu wyznaczonego do tego celu przez Komisję.
Artykuł 7
Zadania inspektorów wspólnotowych
1.
Bez uszczerbku dla głównej odpowiedzialności nadbrzeżnego państwa członkowskiego inspektorzy wspólnotowi przeprowadzają inspekcje zgodnie z rozdziałem V rozporządzenia (WE) nr 2371/2002 na wodach Wspólnoty i na wspólnotowych statkach rybackich.
2.
Inspektorzy wspólnotowi mogli zostać przydzieleni do:
a) wdrażania programów specjalnych środków kontrolnych i inspekcji przyjętych zgodnie z art. 34c rozporządzenia (EWG) nr 2847/93;
b) realizacji międzynarodowych programów kontroli i inspekcji, w ramach których Wspólnota jest zobowiązana do przeprowadzania inspekcji i kontroli; lub
c) realizacji programów inspekcji rozwijanych między państwami członkowskimi zgodnie z art. 34b ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2847/93.
Artykuł 8
Uprawnienia i obowiązki inspektorów wspólnotowych
1.
W ramach wykonywania swoich zadań i z zastrzeżeniem ust. 2, inspektorzy wspólnotowi dysponują takimi samymi uprawnieniami jak inspektorzy ds. rybołówstwa państwa członkowskiego, w którym inspekcja się odbywa, w szczególności w zakresie dostępu do wszystkich miejsc na pokładzie wspólnotowych statków rybackich oraz każdego statku prowadzącego działalność związaną ze wspólną polityką rybołówstwa.
2.
Inspektorzy wspólnotowi nie mają żadnych uprawnień policyjnych i wykonawczych poza terytorium bądź poza wodami Wspólnoty będącymi pod zwierzchnictwem lub jurysdykcją państwa członkowskiego, z którego pochodzą.
3.
Inspektorzy wspólnotowi przedstawiają pisemne upoważnienie.
W związku z tym posiadają oni dokument identyfikacyjny, wydany przez Komisję lub przez organ wyznaczony do tego celu przez Komisję, potwierdzające ich tożsamość i uprawnienia.
4.
Państwa członkowskie udzielają inspektorom wspólnotowym wszelkiej pomocy niezbędnej do wypełniania ich zadań.
Artykuł 9
Sprawozdania z inspekcji i nadzoru
1.
Inspektorzy wspólnotowi składają zainteresowanemu nadbrzeżnemu państwu członkowskiemu dzienny raport na temat swojej działalności, wraz z nazwą i numerem identyfikacyjnym każdego statku poddawanego inspekcji, jak również typem przeprowadzanej inspekcji.
2.
Jeśli inspektorzy wspólnotowi wykryją naruszenie podczas przeprowadzania inspekcji, niezwłocznie przedstawiają skrócone sprawozdanie z inspekcji nadbrzeżnemu państwu członkowskiemu lub – jeśli inspekcja została przeprowadzona poza wodami Wspólnoty – państwu bandery statku poddawanego inspekcji.
W ciągu 7 dni od dnia przeprowadzenia inspekcji przedstawiają oni pełne sprawozdanie z inspekcji.
3.
W ciągu 7 dni od dnia przeprowadzenia inspekcji inspektorzy wspólnotowi przedstawiają państwu bandery kopię pełnego sprawozdania z inspekcji statku poddawanego inspekcji.
4.
Raport dzienny i sprawozdanie z inspekcji określone w ust. 1 i 2 są, na żądanie, przekazywane Komisji lub organowi wyznaczonemu do tego celu przez Komisję.
Artykuł 10
Dalsze działania wynikające ze sprawozdań
1.
Państwa członkowskie oceniają i rozpatrują sprawozdania przedstawione przez inspektorów wspólnotowych zgodnie z art. 9 ust. 2 w taki sam sposób jak sprawozdania swoich własnych inspektorów.
2.
Państwo członkowskie, z którego pochodzi inspektor wspólnotowy, współpracuje z państwem członkowskim rozpatrującym sprawozdanie przedstawione przez inspektora wspólnotowego, aby ułatwić postępowania sądowe lub administracyjne.
3.
Na wyraźne żądanie inspektor wspólnotowy uczestniczy i składa zeznania w postępowaniu w sprawie naruszenia, prowadzonym przez dane państwo członkowskie.
ROZDZIAŁ III
DOSTĘP DO INFORMACJI
Artykuł 11
Dostęp do informacji
1. W ramach inspekcji przeprowadzanych w ramach art. 28 ust. 3 i 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 2371/2002 inspektorzy państwa członkowskiego i inspektorzy wspólnotowi mają natychmiastowy dostęp do wszystkich informacji i dokumentów, w szczególności do danych dotyczących nadzoru, łącznie z danymi generowanymi przez system kontroli satelitarnej, które są niezbędne do wypełnienia ich zadań w tym samym zakresie i na takich samych warunkach jak w przypadku inspektorów państwa członkowskiego, w którym inspekcja ma miejsce.
2.
Dostęp do informacji przewidziany w ust. 1 jest ograniczony do przedmiotu, okresu i obszaru geograficznego przedmiotowej inspekcji.
3.
Dane otrzymane w ramach niniejszego artykułu są traktowane w sposób poufny i mogą być wykorzystane wyłącznie w celu, w jakim zostały one dostarczone.
ROZDZIAŁ IV
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 12
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1043/2006
z dnia 7 lipca 2006 r.
ustalające rzeczywistą produkcję oliwy z oliwek na rok gospodarczy 2004/2005 oraz wysokość zaliczki wypłaconej z tytułu jednostkowej kwoty pomocy produkcyjnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady nr 136/66/EWG z dnia 22 września 1966 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku w sektorze olejów i tłuszczów [1], w szczególności jego art. 5,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2261/84 z dnia 17 lipca 1984 r. ustanawiające ogólne zasady przyznawania pomocy na produkcję oliwy z oliwek oraz organizacjom producentów [2], w szczególności jego art. 17a ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 5 rozporządzenia nr 136/66/EWG jednostkowa pomoc produkcyjna jest dostosowana w każdym państwie członkowskim, w którym rzeczywista produkcja przekracza właściwą krajową ilość gwarantowaną, o której mowa w ust. 3 wymienionego artykułu.
Aby ocenić stopień, w jakim ilość ta została przekroczona, należy uwzględnić w odniesieniu do Grecji, Hiszpanii, Francji, Włoch i Portugalii, szacowaną wysokość produkcji oliwek stołowych wyrażoną jako ilość oliwy z oliwek na podstawie związanych z tym współczynników określonych odpowiednio dla Grecji w decyzji Komisji nr 2001/649/WE [3], dla Hiszpanii w decyzji Komisji nr 2001/650/WE [4], dla Francji w decyzji Komisji nr 2001/648/WE [5], dla Włoch w decyzji Komisji nr 2001/658/WE [6] i dla Portugalii w decyzji Komisji nr 2001/670/WE [7].
(2) Artykuł 17a ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2261/84 stanowi, że w celu określenia wysokości zaliczki w ramach jednostkowej kwoty pomocy produkcyjnej w odniesieniu do oliwy z oliwek należy ustalić szacowaną produkcję dla danego roku gospodarczego.
Wysokość ta jest ustalana na poziomie, który umożliwi uniknięcie wszelkiego ryzyka nienależnego wypłacania pomocy plantatorom oliwek.
Wysokość, o której mowa, dotyczy również oliwek stołowych i wyrażona jest ilością oliwy z oliwek.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1709/2005 [8] ustala szacunkową produkcję oliwy z oliwek na rok gospodarczy 2004/2005 oraz wysokość zaliczki wypłacanej z tytułu jednostkowej kwoty pomocy produkcyjnej.
(3) W celu określenia rzeczywistej produkcji, dla której prawo do pomocy zostało uznane, najpóźniej do dnia 15 maja po upływie każdego roku gospodarczego, dane państwa członkowskie powiadamiają Komisję o dopuszczalnej ilości, w odniesieniu do której pomoc jest wypłacana w każdym państwie członkowskim zgodnie z przepisami art. 14 ust. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2366/98 [9]. Według tych powiadomień dopuszczalna ilość, w odniesieniu do której wypłacana jest pomoc na rok gospodarczy 2004/2005, wynosi: dla Grecji 484598 ton, dla Hiszpanii 1107906 ton, dla Francji 3107 ton, dla Włoch 951528 ton, dla Portugalii 45296 ton i dla Słowenii 26 ton.
(4) Dopuszczenie do pomocy tych ilości przez państwa członkowskie oznacza, że przeprowadzono kontrole, o których mowa w rozporządzeniach (EWG) nr 2261/84 i (WE) nr 2366/98.
Jednakże ustalenie rzeczywistej produkcji na podstawie informacji przekazywanych przez państwa członkowskie na temat dopuszczalnych ilości, w odniesieniu do których pomoc jest wypłacana, nie przesądza o wnioskach, które mogą być wyciągnięte z weryfikacji dokładności tych danych w ramach procedury rozliczeń rachunków.
(5) Mając na uwadze rzeczywistą produkcję, należy również ustalić jednostkową kwotę pomocy na produkcję przewidzianą w art. 5 ust. 1 rozporządzenia nr 136/66/EWG i wypłacaną dla ilości kwalifikujących się do rzeczywistej produkcji.
(6) W przypadku Słowenii wysokość zaliczki wypłacanej z tytułu jednostkowej kwoty pomocy produkcyjnej określonej w niniejszym rozporządzeniu wynika z zastosowania w 2005 r. procentu, o którym mowa w art. 143a rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 [10] ustanawiającym wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającym określone systemy wsparcia dla rolników.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Oliwy z Oliwek i Oliwek Stołowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
W odniesieniu do roku gospodarczego 2004/2005 rzeczywista produkcja oliwy z oliwek kwalifikująca się do pomocy, o której mowa w art. 5 rozporządzenia nr 136/66/EWG, wynosi:
- 484598 ton dla Grecji,
- 1107906 ton dla Hiszpanii,
- 3107 ton dla Francji,
- 951528 ton dla Włoch,
- 45296 ton dla Portugalii,
- 26 ton dla Słowenii.
2.
W odniesieniu do roku gospodarczego 2004/2005 jednostkowa kwota pomocy na produkcję, o której mowa w art. 5 rozporządzenia nr 136/66/EWG, wypłacona dla ilości kwalifikujących się do rzeczywistej produkcji, wynosi:
- 130,27 EUR/100 kg dla Grecji,
- 90,53 EUR/100 kg dla Hiszpanii,
- 132,25 EUR/100 kg dla Francji,
- 73,93 EUR/100 kg dla Włoch,
- 132,25 EUR/100 kg dla Portugalii,
- 39,68 EUR/100 kg dla Słowenii.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1044/2006
z dnia 7 lipca 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1019/2002 w sprawie norm handlowych w odniesieniu do oliwy z oliwek
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 865/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku oliwy z oliwek i oliwek stołowych oraz zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 827/68 [1], w szczególności jego art. 5 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1019/2002 [2] przewiduje system określający pewne oznaczenia zastępcze dla oliwy z oliwek. Zgodnie z art. 5 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 1019/2002 oznaczenia właściwości organoleptycznych oliwy z oliwek z pierwszego tłoczenia mogą znajdować się na etykietach tylko w przypadku, gdy opierają się na wynikach metody analizy przewidzianej w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 2568/91 z dnia 11 lipca 1991 r. w sprawie właściwości oliwy z oliwek i oliwy z wytłoczyn oliwek oraz w sprawie odpowiednich metod analizy [3].
(2) Zgodnie z art. 2 ust. 1 tiret dziesiąte rozporządzenia (EWG) nr 2568/91 ocena właściwości organoleptycznych przeprowadzana jest za pomocą metody opisanej w załączniku XII do wspomnianego rozporządzenia.
Wykorzystane mogą być jedynie pozytywne właściwości opisane we wspomnianym załączniku.
Okazuje się jednak, że z powodu ograniczonej liczby właściwości organoleptycznych wyszczególnionych we wspomnianym załączniku podmioty gospodarcze mają trudności z opisem właściwości organoleptycznych na etykietach swojej oliwy z oliwek z pierwszego tłoczenia.
(3) Poszukiwania nowych metod oceny organoleptycznej umożliwiających poszerzenie gamy pozytywnych cech oliw z oliwek z pierwszego tłoczenia podjęte przez Międzynarodową Radę ds. Oliwy z Oliwek zostały zakończone w odniesieniu do oliwy z oliwek z pierwszego tłoczenia ekstra objętej chronioną nazwą pochodzenia.
Jednocześnie nadal prowadzi się prace w odniesieniu do oliwy z oliwek z pierwszego tłoczenia bez chronionej nazwy pochodzenia.
(4) W celu zapewnienia, aby oliwa z oliwek z pierwszego tłoczenia bez chronionej nazwy pochodzenia mogła również korzystać z wyczerpującego słownictwa niezbędnego do lepszego opisania szerokiego wachlarza odmian i smaków wspomnianej oliwy, należy ustanowić nowy termin, wystarczający do wprowadzenia metody oceny organoleptycznej umożliwiającej poszerzenie gamy pozytywnych cech oliw z oliwek z pierwszego tłoczenia, z wyłączeniem tych, które są objęte chronioną nazwą pochodzenia.
(5) Należy zatem przenieść datę obowiązywania art. 5 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 1019/2002 na datę późniejszą, która zbiega się z datą rozpoczęcia roku gospodarczego 2008/2009.
(6) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1019/2002.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Oliwy z Oliwek i Oliwek Stołowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 12 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1019/2002 akapit trzeci otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 5 lit. c) ma zastosowanie od dnia 1 lipca 2008 r.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1045/2006
z dnia 7 lipca 2006 r.
zmieniające ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności przywozowych na niektóre produkty w sektorze cukru, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1002/2006, na rok gospodarczy 2006/2007
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 318/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 951/2006 z dnia 30 czerwca 2006 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 318/2006 w odniesieniu do handlu z państwami trzecimi w sektorze cukru [2], w szczególności jego art. 36,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności stosowanych do przywozu cukru białego, cukru surowego i niektórych syropów w odniesieniu do roku gospodarczego 2006/2007 zostały ustalone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1002/2006 [3].
(2) Dane, którymi obecnie dysponuje Komisja, prowadzą do zmiany wymienionych kwot, zgodnie z zasadami i szczegółowymi przepisami wykonawczymi przewidzianymi w rozporządzeniu (WE) nr 951/2006,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ceny reprezentatywne i dodatkowe należności stosowane do przywozu produktów, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 951/2006, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1002/2006 w odniesieniu do roku gospodarczego 2006/2007, zmienia się zgodnie z kwotami wskazanymi w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 8 lipca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1046/2006
z dnia 7 lipca 2006 r.
w sprawie wydawania pozwoleń na wywóz w sektorze wina
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 883/2001 z dnia 24 kwietnia 2001 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 w odniesieniu do wymiany handlowej produktów w sektorze wina z państwami trzecimi [1], w szczególności jego art. 7 i art. 9 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 63 ust. 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [2] ograniczył udzielanie refundacji wywozowych do produktów w sektorze wina do ilości i wydatków uzgodnionych w porozumieniu w sprawie rolnictwa zawartym podczas wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej.
(2) Artykuł 9 rozporządzenia (WE) nr 883/2001 ustalił warunki, w których Komisja może podjąć szczególne środki w celu uniknięcia przekroczenia przewidzianej ilości lub dostępnego budżetu w ramach wyżej wymienionego porozumienia.
(3) Na podstawie informacji dotyczących wniosków o pozwolenia na wywóz, będących w dyspozycji Komisji w dniu 5 lipca 2006 r., dostępna ilość w okresie do dnia 31 sierpnia 2006 r., dla stref przeznaczenia 1) Afryka, 2) Azja, 3) Europa Wschodnia i 4) Europa Zachodnia, określonych w art. 9 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 883/2001, może zostać przekroczona, w przypadku gdy wydawanie pozwoleń na wywóz z wcześniejszym ustaleniem refundacji nie zostanie ograniczone. Należy zatem zastosować jednolity wskaźnik akceptacji wniosków złożonych od 1 do 4 lipca 2006 r. i zawiesić dla wymienionych stref do dnia 16 września 2006 r. wydawanie wnioskowanych pozwoleń na wywóz, jak również składanie nowych wniosków,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Pozwolenia na wywóz z wcześniejszym ustaleniem refundacji w sektorze wina, o które wnioskowano w okresie od dnia 1 do 4 lipca 2006 r. zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 883/2001, są wydawane w ilości wynoszącej 9,19 % ilości wnioskowanej dla strefy 1) Afryka, w ilości wynoszącej 12,52 % ilości wnioskowanej dla strfy 2) Azja, w ilości wynoszącej 13,48 % ilości wnioskowanej dla strfy 3) Europa Wschodnia i w ilości wynoszącej 8,76 % ilości wnioskowanej dla strefy 4) Europa Zachodnia.
2.
Dla produktów w sektorze wina określonych w ust. 1 wydawanie pozwoleń na wywóz, o które wnioskowano od dnia 5 lipca 2006 r., jak również składanie wniosków o pozwolenia na wywóz od dnia 8 lipca 2006 r., jest zawieszone dla stref przeznaczenia 1) Afryka, 2) Azja, 3) Europa Wschodnia i 4) Europa Zachodnia do dnia 16 września 2006 r.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 8 lipca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1047/2006
z dnia 10 lipca 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 11 lipca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1048/2006
z dnia 10 lipca 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2185/2005 otwierające wspólnotowe kontyngenty taryfowe na 2006 r. w odniesieniu do owiec, kóz, mięsa baraniego i koziego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2529/2001 z dnia 19 grudnia 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa baraniego i koziego [1], w szczególności jego art. 16 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2185/2005 [2] otwiera wspólnotowe kontyngenty taryfowe w odniesieniu do owiec, kóz, mięsa baraniego i koziego na okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2006 r.
(2) Porozumienie w formie wymiany listów pomiędzy Wspólnotą Europejską a Australią zgodnie z art. XXIV:6 i art. XXVIII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT) 1994 [3], przyjęte decyzją Komisji 2006/106/WE [4], stanowi o przyznaniu dodatkowego kontyngentu taryfowego w ilości 136 ton (waga tusz) dla Australii od dnia 1 stycznia 2006 r., który należy dodać do ilości dostępnych na 2006 r.
(3) W wyniku negocjacji, które doprowadziły do Porozumienia w formie wymiany listów pomiędzy Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki zgodnie z art. XXIV:6 i art. XXVIII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT) 1994 [5], przyjętego decyzją Rady 2006/333/WE [6], Wspólnota zobowiązała się do włączenia do swojego wykazu rocznego kontyngentu taryfowego erga omnes na przywóz żywych owiec innych niż zwierzęta hodowlane czystej krwi w wysokości 91 ton żywej wagi (43 tony wagi tusz).
Kontyngent taryfowy na przywóz żywych zwierząt w wysokości 49 ton wagi tusz uprzednio przyznany "innym" otwiera się dla wszystkich.
Oba kontyngenty taryfowe na przywóz żywych zwierząt powinny zostać dodane, dając sumę 92 ton wagi tusz.
Numer porządkowy kontyngentu taryfowego pozostaje niezmieniony.
(4) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 2185/2005.
(5) Ponieważ kontyngenty taryfowe są otwarte od dnia 1 stycznia 2006 r., niniejsze rozporządzenia stosuje się wstecznie od wymienionej daty.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mięsa Baraniego i Koziego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 2185/2005 zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1049/2006
z dnia 10 lipca 2006 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów w Nomenklaturze Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], w szczególności jego art. 9 ust. 1 lit. a),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87 koniecznym jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
(2) Rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 ustaliło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej.
Reguły te stosuje się także do każdej innej nomenklatury, całkowicie lub częściowo opartej na Nomenklaturze Scalonej, bądź takiej, która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy podpodział i która jest ustanowiona przez specyficzne postanowienia wspólnotowe w celu stosowania środków taryfowych lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego.
(3) Stosownie do wymienionych wyżej ogólnych reguł, towary opisane w kolumnie 1 tabeli zamieszczonej w Załączniku powinny być klasyfikowane do kodu CN wskazanego w kolumnie 2, na mocy uzasadnienia podanego w kolumnie 3.
(4) Właściwe jest zapewnienie, że wiążąca informacja taryfowa wydana przez organy celne państw członkowskich odnośnie do klasyfikacji towarów w Nomenklaturze Scalonej, która nie jest zgodna z niniejszym rozporządzeniem, może być nadal przywoływana przez otrzymującego przez okres trzech miesięcy, zgodnie z art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [2].
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJĘŁA NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 tabeli zamieszczonej w Załączniku muszą być klasyfikowane w Nomenklaturze Scalonej do kodu CN, wskazanego w kolumnie 2 tej tabeli.
Artykuł 2
Wiążąca informacja taryfowa wydana przez organy celne państw członkowskich, która nie jest zgodna z niniejszym rozporządzeniem, może być nadal przywoływana przez okres trzech miesięcy, zgodnie z art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1050/2006
z dnia 11 lipca 2006 r.
nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz chlorku potasu pochodzącego z Białorusi i z Rosji
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [1] ("rozporządzenie podstawowe"), w szczególności jego art. 11 ust. 2 oraz art. 11 ust. 3,
uwzględniając projekt przedstawiony przez Komisję po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. PROCEDURA
1.
Obowiązujące środki
(1) Rada rozporządzeniem (EWG) nr 3068/92 [2] ("rozporządzenie pierwotne") nałożyła ostateczne cła antydumpingowe na przywóz chlorku potasu ("potaż" lub "produkt objęty postępowaniem"), pochodzącego między innymi z Białorusi i z Rosji ("kraje, których dotyczy postępowanie").
(2) Po dokonaniu przeglądu wygaśnięcia na mocy art. 11 ust. 2 i przeglądu okresowego na mocy art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego ("poprzednie dochodzenie") Rada rozporządzeniem nr 969/2000 [3] postanowiła, że wyżej wymienione środki powinny zostać utrzymane, i zmieniła formę środków. Środki zostały nałożone w formie stałej kwoty w euro za tonę dla różnych kategorii i gatunków potażu.
(3) Rozporządzeniem (WE) 992/2004 [4] Rada przewidziała zwolnienie z ceł antydumpingowych przywozu do nowych państw członkowskich, które w dniu 1 maja 2004 r. przystąpiły do Unii Europejskiej ("UE-10"), ustalone w oparciu o warunki szczególnych zobowiązań ("zobowiązania związane z rozszerzeniem"), i upoważniła Komisję do przyjęcia tych zobowiązań związanych z rozszerzeniem.
Na tej podstawie rozporządzeniem (WE) nr 1002/2004 [5] Komisja przyjęła zobowiązania związane z rozszerzeniem ze strony: i) producenta eksportującego z Białorusi wspólnie z przedsiębiorstwami mającymi siedziby w Austrii, na Litwie i w Rosji; ii) ze strony eksportującego producenta w Rosji wspólnie ze przedsiębiorstwami mającymi siedziby w Rosji i w Austrii; oraz iii) ze strony producenta eksportującego z Rosji wspólnie z przedsiębiorstwem, które w momencie przyjęcia zobowiązań miało siedzibę na Cyprze.
(4) Rozporządzeniem (WE) nr 858/2005 [6] Komisja przyjęła nowe zobowiązania związane z rozszerzeniem ze strony tych producentów eksportujących, na następny okres upływający z dniem 13 kwietnia 2006 r.
(5) Po przeprowadzeniu dwóch oddzielnych dochodzeń w sprawie częściowego przeglądu wygaśnięcia na mocy art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, o które wnosili rosyjscy producenci eksportujący, JSC Silvinit i JSC Uralkali, Rada rozporządzeniem (WE) nr 1891/2005 [7] zmieniła rozporządzenie (EWG) nr 3068/92, zastępując stałe stawki celne indywidualną stawką ad valorem na wszystkie rodzaje potażu produkowane przez te przedsiębiorstwa rosyjskie. Decyzją Komisji nr 2005/802/WE [8] przyjęto zobowiązania ze strony dwóch przedsiębiorstw, które złożyły wniosek.
(6) Po opublikowaniu zawiadomienia dotyczącego przyszłego wygaśnięcia obowiązujących środków antydumpingowych [9] środki odnoszące się do przywozu produktów pochodzących z Ukrainy wygasły w dniu 12 maja 2005 r., ponieważ nie złożono żadnego wniosku o dokonanie przeglądu wygaśnięcia.
2.
Wnioski o dokonanie przeglądu
2.1. Wniosek o dokonanie przeglądu wygaśnięcia
(7) Po opublikowaniu powyższego zawiadomienia dotyczącego przyszłego wygaśnięcia Komisja otrzymała wniosek o dokonanie przeglądu tych środków w odniesieniu do Rosji i Białorusi na mocy art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego.
(8) Wniosek został złożony dnia 10 lutego 2005 r. przez Europejskie Stowarzyszenie Producentów Potażu (European Potash Producers Association) ("wnioskodawca") w imieniu producentów, których łączny udział w produkcji wspólnotowej potażu wynosi około 99 %, co stanowi znaczny udział w ogólnej produkcji wspólnotowej.
(9) W uzasadnieniu wniosku stwierdzono, że w związku z wygaśnięciem środków istnieje prawdopodobieństwo kontynuacji lub ponowienia dumpingu i szkody dla przemysłu wspólnotowego.
W istocie wnioskodawca zarzucał, że potaż z krajów, których dotyczy postępowanie, jest nadal sprzedawany we Wspólnocie po cenach dumpingowych.
Wnioskodawca twierdził również, że nastąpił wzrost przywozu produktu objętego postępowaniem z Białorusi i Rosji oraz że ilości i ceny przywożonego produktu miały nadal negatywny wpływ na udział w rynku, sprzedawane ilości oraz poziom cen stosowanych przez producentów wspólnotowych, skutkiem czego miały w znacznym stopniu negatywny wpływ na ogólne wyniki i sytuację finansową przemysłu wspólnotowego.
Ponadto wnioskodawca przypuszczał, że istnieje prawdopodobieństwo dalszego dumpingu wyrządzającego szkodę i przedstawił dowody na to, że zezwolenie na wygaśnięcie środków doprowadziłoby do dalszego pogarszania się niestabilnej sytuacji przemysłu wspólnotowego.
(10) Stwierdziwszy, po konsultacji z Komitetem Doradczym, że istniały wystarczające dowody do wszczęcia przeglądu wygaśnięcia, Komisja wszczęła dochodzenie w drodze publikacji zawiadomienia o wszczęciu postępowania [10], zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego.
2.2. Wniosek o dokonanie częściowego przeglądu okresowego
(11) Jedyny producent eksportujący z Białorusi, Republican Unitary Enterprise Production Amalgamation Belaruskali ("Belaruskali"), złożył wniosek o dochodzenie w sprawie częściowego przeglądu okresowego dotyczącego dumpingu.
(12) Belaruskali przedstawiło dowody w odniesieniu do swojej sytuacji na to, że w jego przypadku okoliczności, na podstawie których ustanowiono środki, zmieniły się i że są to zmiany o trwałym charakterze.
(13) Belaruskali wykazało, że porównanie normalnych wartości w odpowiednim kraju trzecim o gospodarce rynkowej i jego cen eksportowych do UE w dłuższym okresie prowadziłoby do zmniejszenia dumpingu znacznie poniżej poziomu obecnych środków.
W związku z powyższym dalsze nakładanie środków na istniejącym poziomie, których podstawą był poziom dumpingu ustalony poprzednio, nie jest już konieczne w celu skompensowania dumpingu.
(14) Stwierdziwszy, po konsultacji z Komitetem Doradczym, że istnieją wystarczające dowody, aby wszcząć częściowy przegląd okresowy, Komisja wszczęła dochodzenie w drodze publikacji zawiadomienia o wszczęciu postępowania [11], na mocy art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego.
3.
Dochodzenie
3.1. Okres dochodzenia
(15) Dochodzenie dotyczące prawdopodobieństwa utrzymania się lub ponownego wystąpienia dumpingu na potrzeby przeglądu wygaśnięcia na mocy art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, w odniesieniu do Białorusi i Rosji, obejmowało okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2004 r.
("OD" lub "okres objęty dochodzeniem"). Badanie tendencji mających znaczenie dla oceny prawdopodobieństwa utrzymania się lub ponownego wystąpienia szkody obejmowało okres od dnia 1 stycznia 2001 r. do końca OD ("okres badany").
(16) Okres objęty dochodzeniem na potrzeby częściowego przeglądu okresowego na mocy art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego w odniesieniu do Białorusi jest taki sam jak w przypadku przeglądu wygaśnięcia.
3.2. Strony objęte dochodzeniem
(17) Komisja oficjalnie powiadomiła producentów ze Wspólnoty, eksporterów i producentów w krajów wywozu, zainteresowanych importerów/użytkowników i reprezentujące ich stowarzyszenia oraz przedstawicieli krajów wywozu o wszczęciu wspomnianych dwóch przeglądów.
Komisja przesłała kwestionariusze do wszystkich wymienionych stron i do tych, którzy zgłosili się w terminie określonym w zawiadomieniach o rozpoczęciu przeglądu.
Ponadto skontaktowano się i przesłano kwestionariusze znanym producentom z Kanady, która została wybrana jako potencjalny kraj analogiczny.
Strony, których ta sprawa dotyczy bezpośrednio, otrzymały również możliwość przedstawienia swoich opinii na piśmie i zwrócenia się z prośbą o możliwość złożenia ustnego wyjaśnienia.
(18) Trzech producentów wspólnotowych odpowiedziało na kwestionariusz.
Czternastu niepowiązanych importerów lub użytkowników również udzieliło wyczerpujących odpowiedzi na kwestionariusz i przedstawiło swoje stanowisko na piśmie.
(19) Otrzymano odpowiedzi na kwestionariusz od trzech producentów eksportujących z krajów, których dotyczy postępowanie, oraz od pięciu importerów ze Wspólnoty i jednego eksportującego przedsiębiorstwa handlowego z Rosji, powiązanych z producentami eksportującymi.
(20) Jeden producent z kraju analogicznego udzielił pełnej odpowiedzi na kwestionariusz, a inny producent z kraju analogicznego udzielił szczegółowych informacji dotyczących swoich kosztów produkcji produktu podobnego.
3.3. Zainteresowane strony i wizyty weryfikacyjne
(21) Komisja zasięgnęła informacji i zweryfikowała wszystkie informacje uznane za konieczne do stwierdzenia, czy istnieje prawdopodobieństwo utrzymywania się lub ponowienia dumpingu i szkody i czy dalsze nakładanie środków leży w interesie Wspólnoty.
Komisja zasięgnęła również informacji i zweryfikowała wszystkie informacje uznane za konieczne do określenia poziomu dumpingu w przypadku jedynego producenta eksportującego z Białorusi.
Wizyt weryfikacyjnych dokonano na terenie następujących przedsiębiorstw:
a) producenci wspólnotowi:
- Cleveland Potash Limited, Saltburn, Zjednoczone Królestwo,
- Iberpotash, S.A., Suria (Barcelona), Hiszpania,
- K+S Kali GmbH, Kassel, Niemcy;
b) producenci eksportujący w Rosji:
- JSC Silvinit ("Silvinit"), Solikamsk, region Perm, Rosja,
- JSC Uralkali ("Uralkali"), Berezniki, region Perm, Rosja;
c) eksporter powiązany z JSC Silvinit i Belaruskali:
- International Potash Company ("IPC"), Moskwa, Rosja;
d) importer powiązany z JSC Silvinit i Belaruskali:
- Belurs GmbH ("Belurs"), Wiedeń, Austria;
e) producenci z państwa analogicznego:
- Agrium, Inc.
("Agrium"), Calgary, Alberta, Kanada,
- PCS Potash Corp, Inc ("PCS"), Saskatoon, Saskatchewan, Kanada;
f) niepowiązani importerzy ze Wspólnoty:
- Aurepio Sp. z o.o., Warszawa, Polska;
g) niepowiązani użytkownicy we Wspólnocie:
- Zakłady Chemiczne "Police" S.A., Police, Polska,
- Fosfan S.A., Szczecin, Polska,
- Tessenderlo Chemie NV/SA, Bruksela, Belgia,
- Yara SA, Bruksela, Belgia.
B. PRODUKT OBJĘTY POSTĘPOWANIEM I PRODUKT PODOBNY
1.
Produkt objęty postępowaniem
(22) Produkt objęty postępowaniem jest taki sam jak w poprzednim dochodzeniu, tj. chlorek potasu ("potaż").
Jest on zazwyczaj stosowany jako nawóz rolniczy, bezpośrednio, zmieszany z innymi nawozami lub po przekształceniu w złożony nawóz znany pod nazwą NPK (azot, fosfor, potaż).
Zawartość potasu jest zmienna i wyrażana jako wartość procentowa masy tlenku potasu (K2O) w suchym bezwodnym produkcie.
(23) Potaż jest zazwyczaj wprowadzany do obrotu w postaci standardowej/sproszkowanej ("potaż standardowy") lub "innej niż postać standardowa", która obejmuje postać granulowaną ("granulowany potaż"), ale nie ogranicza się do niej.
Produkt dzieli się na trzy podstawowe kategorie według zawartości K2O, a mianowicie:
- zawartość potasu przekraczająca 40 % K2O – produkt objęty kodem CN 31042010,
- zawartość potasu przekraczająca 40 % K2O, ale niższa lub równa 62 % – produkt objęty kodem CN 31042050,
- zawartość potasu ponad 62 % K2O – produkt objęty kodem CN 31042090
i niektóre specjalne mieszaniny lub mieszanki o wysokiej zawartości potażu, a mianowicie:
- zawartość potasu równa lub przekraczająca 35 % K2O, ale nieprzekraczająca 40 % – produkt objęty kodami CN ex31052010, ex31052090, ex31056090, ex31059091 i ex31059099,
- zawartość potasu przekraczająca 40 % K2O, ale nieprzekraczająca 62 % – produkt objęty kodami CN ex31052010, ex31052090, ex31056090, ex31059091 i ex31059099.
Podobnie jak we wcześniejszych dochodzeniach stwierdzono, że wszystkie rozmaite typy i gatunki jakościowe potażu mają te same podstawowe cechy fizyczne i chemiczne i w zasadzie to samo zastosowanie podstawowe.
W związku z tym należy je uznać za jeden i ten sam produkt.
2.
Produkt podobny
(24) Dochodzenie potwierdziło, że produkt objęty postępowaniem oraz potaż produkowany i sprzedawany przez producentów wspólnotowych na rynku wspólnotowym, jak i potaż produkowany i sprzedawany na rynku wewnętrznym krajów, których dotyczy postępowanie i potaż produkowany i sprzedawany przez producentów kanadyjskich na rynku kanadyjskim mają te same podstawowe właściwości fizyczne i chemiczne i te same zastosowania.
Dlatego uznaje się je za produkt podobny w rozumieniu art. 1 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
(25) Jeden eksporter z Rosji złożył wniosek o wyłączenie standardowego potażu o zawartości K2O ponad 62 %, który, jak twierdził, jest wykorzystywany wyłącznie do celów farmaceutycznych, ma inne ceny i jest dostarczany zapakowany (w odróżnieniu od potażu dostarczanego luzem wykorzystywanego jako nawóz).
Tym niemniej, zgodnie z powyższymi objaśnieniami, produkt, którego dotyczy postępowanie, ma te same podstawowe cechy fizyczne i ten sam podstawowy skład chemiczny jak inne gatunki potażu.
W odniesieniu do twierdzenia o różnicy w cenach dochodzenie wykazało, że produkt ten jest często sprzedawany po cenach porównywalnych z cenami potażu o zawartości K2O 60–62 %.
Ponadto fakt, że taki potaż posiada nieznacznie wyższą zawartość K2O lub że jest pakowany, nie oznacza, że nie może być stosowany jako nawóz.
Z tego względu wniosek musiał zostać odrzucony.
C. DUMPING
1.
Przywóz dumpingowy w okresie objętym dochodzeniem
1.1. Białoruś
1.1.1. Kraj analogiczny
(26) Białoruś nie jest uznawana za kraj o gospodarce rynkowej, dlatego w tym przypadku Komisja musiała określić normalną wartość na podstawie danych otrzymanych od producentów z kraju trzeciego o gospodarce rynkowej, zgodnie z art. 2 ust. 7 rozporządzenia podstawowego.
W zawiadomieniu o wszczęciu postępowania jako odpowiedni kraj analogiczny rozważano Kanadę.
Kanada była również wykorzystana jako kraj analogiczny we wszystkich poprzednich dochodzeniach podczas tego postępowania.
(27) Wszystkie zainteresowane strony miały możliwość przedstawienia uwag dotyczących wyboru kraju analogicznego.
(28) Białoruskie władze twierdziły, że Rosja byłaby bardziej odpowiednim krajem analogicznym niż Kanada, ponieważ po poprzednim dochodzeniu Rosja została uznana przez Wspólnotę za kraj o gospodarce rynkowej.
Ponadto pojawiło się twierdzenie, że konkurencja na rynku wewnętrznym w Kanadzie nie jest większa niż w Rosji.
Władze Białorusi twierdziły wreszcie, że jeden z głównych kanadyjskich producentów jest powiązany z niektórymi producentami ze Wspólnoty poprzez trzecie przedsiębiorstwo, w związku z czym niestosowne byłoby obliczanie normalnej wartości dla Białorusi na podstawie informacji dostarczonych przez przedsiębiorstwa kanadyjskie.
(29) Białoruskie władze sugerowały również wybór Rosji jako kraju analogicznego ze względu na to, że: i) białoruscy i rosyjscy producenci w czasie istnienia ZSRR reprezentowali jeden przemysł; ii) poziom rozwoju rosyjskiego przemysłu potażu jest najbardziej porównywalny do poziomu rozwoju białoruskiego przemysłu, a także iii) wielkość produkcji w Rosji jest bardziej porównywalna do wielkości produkcji w Białorusi niż w Kanadzie.
Ponadto wybór Rosji jako kraju analogicznego byłaby odpowiedniejszy ze względu na to, że dostęp do surowców i koszty pracy w Rosji są porównywalne do warunków panujących na Białorusi.
Argumentowano wreszcie, że Rosja powinna zostać wybrana, ponieważ rosyjscy producenci eksportujący uczestniczą w przeglądzie wygaśnięcia, więc ryzyko braku współpracy rosyjskich przedsiębiorstw jest niewielkie.
(30) Belaruskali zarzucało, że porównywalność dostępu do surowców i procesu produkcyjnego w Kanadzie i na Białorusi nie została dostatecznie uzasadniona.
Ponadto Belaruskali zarzucało, że fakt, iż Kanada jest największym producentem potażu, nie ma bezpośredniego znaczenia dla wyboru kraju analogicznego; wybór Rosji byłby w tym celu bardziej odpowiedni.
(31) Przemysł wspólnotowy utrzymywał, że białoruskie i kanadyjskie kopalnie są porównywalne pod względem struktury kosztów i wydajności, a także że dostęp do surowców jest w znacznym stopniu porównywalny w obu krajach.
Ponadto przemysł wspólnotowy utrzymywał, że ceny potażu w Kanadzie są regulowane przez normalne siły rynkowe i nie mają miejsca zakłócenia wynikające z izolacji rynku czy innych czynników.
Ponadto przemysł wspólnotowy twierdził, że istnieją wyraźne przesłanki wskazujące, że niektóre czynniki cenowe w Rosji nie odzwierciedlają prawidłowo rzeczywistej sytuacji cenowej i w każdym wypadku powinny być dostosowane.
Wskazywano również na istnienie ścisłego związku między przynajmniej jednym z rosyjskich producentów potażu a producentem białoruskim poprzez przedsiębiorstwo prowadzące wspólną sprzedaż, w związku z czym przedsiębiorstwo to miałoby interes w wykazaniu niskiej normalnej wartości na rynku rosyjskim.
(32) W odniesieniu do twierdzeń dotyczących odpowiedniości wykorzystania Kanady jako kraju analogicznego należy przypomnieć, że w poprzednich dochodzeniach podczas postępowania normalne wartości dla Białorusi zostały ustalone przy wykorzystaniu Kanady jako odpowiedniego kraju analogicznego i nie ma dowodów, które wskazywałyby na to, że ten wybór jest obecnie niestosowny.
Ponadto przypomina się, że Kanada jest głównym producentem i eksporterem potażu na świecie, przed Białorusią i Rosją.
W odniesieniu do konkurencji na rynku kanadyjskim i rosyjskim stwierdzono, że rynek kanadyjski jest co najmniej w równym stopniu konkurencyjny jak rynek rosyjski zarówno pod względem produkcji, jak i pod względem liczby podmiotów.
Dochodzenie wykazało też, że do przywozu potażu do Kanady nie mają zastosowania cła ani inne ograniczenia.
W odniesieniu do procesu produkcji i dostępu do surowców przypomniano, że już podczas poprzednich dochodzeń ustalono, że proces produkcyjny i dostęp do surowców są w dużym stopniu podobne w Kanadzie i na Białorusi i że nie przedstawiono żadnych dowodów wskazujących na zmianę tej sytuacji.
(33) W odniesieniu do odpowiedniości wykorzystania Rosji jako kraju analogicznego wywnioskowano, że strony nie przestawiły istotnych powodów, dla których przy ustalaniu normalnej wartości potażu na Białorusi powinno się wykorzystać informacje otrzymane z rynku rosyjskiego zamiast informacji z rynku kanadyjskiego.
W tym kontekście należy przypomnieć, że niektóre składniki kosztów w Rosji nie były należycie odzwierciedlone w kosztach produkcji rosyjskich producentów i trzeba było je w znacznej części dostosować, jak wyjaśniono w motywie 54.
Jednakże stwierdzono, że powiązania jednego producenta rosyjskiego z producentem białoruskim niekoniecznie wykluczałyby wybór Rosji jako kraju analogicznego.
We wniosku twierdzącym, że rosyjskie przedsiębiorstwo miało interes w wykazaniu niskiej wartości normalnej, nie wzięto pod uwagę faktu, iż dane wykorzystane do celów obliczenia tej wartości, m.in. kraje analogiczne, podlegają surowej kontroli przed ich zastosowaniem.
(34) Instytucje uwzględniły zarzuty przedstawione przez białoruskie władze dotyczące powiązania między co najmniej jednym producentem w kraju analogicznym a producentami wspólnotowymi.
W konsekwencji zbadano, czy istniało takie powiązanie między przedsiębiorstwami udzielającymi informacji z Kanady a producentami wspólnotowymi.
W tym zakresie dochodzenie wykazało, że jeden producent kanadyjski, który dostarczył niezbędnych informacji, był pośrednio powiązany z niektórym producentami we Wspólnocie.
Informacje przedstawione przez to przedsiębiorstwo zostały zweryfikowane na terenie wymienionego przedsiębiorstwa, po czym stwierdzono, że były one prawidłowe i wiarygodne oraz że stanowią dobrą podstawę do ustalenia wartości normalnej.
Stwierdzono, że powiązania jednego przedsiębiorstwa w kraju analogicznym z niektórymi producentami wspólnotowymi nie wykluczało wyboru Kanady jako kraju analogicznego.
Ponadto stwierdzono, że fakt, iż białoruscy i rosyjscy producenci w czasie istnienia ZSRR stanowili jeden przemysł, nie przesądza o większej odpowiedniości Rosji jako kraju analogicznego niż Kanady, ponieważ nie uzasadniono, w jaki sposób wskazany fakt mógłby przyczynić się do wyboru Rosji jako odpowiedniejszego kraju analogicznego.
W odniesieniu do wielkości produkcji w Kanadzie należy przypomnieć, że Kanada jest największym w skali światowej producentem potażu, dokonującym sprzedaży tego produktu w znaczących ilościach zarówno na rynku krajowym, jak i zagranicę.
Poszczególni producenci kanadyjscy różnią się pod względem wielkości produkcji i sprzedaży.
Fakt ten sprawia, iż dostępne informacje na temat rynku Kanady są wyważone i obiektywne.
Należy również przypomnieć, że wielkość rynku nie jest czynnikiem decydującym o wyborze kraju analogicznego oraz że – uwzględniając korzyści skali – wybór większego rynku może tylko przynieść korzyści producentowi białoruskiemu.
Wniosek ten został zatem również odrzucony.
Ze względu na brak uzasadnienia wniosek dotyczący poziomu rozwoju został również odrzucony.
(35) W związku z tym w dochodzeniu potwierdzono, że Kanada powinna być wykorzystana jako odpowiedni kraj analogiczny.
(36) W konsekwencji obliczenia zostały oparte na zweryfikowanych informacjach od dwóch kanadyjskich producentów.
1.1.2. Wartość normalna
(37) Uznano, że sprzedaż produktu podobnego na rynek wewnętrzny kanadyjskiego producenta (który w pełni odpowiedział na kwestionariusz) jest reprezentatywna, ponieważ jej wielkość stanowiła znaczny procent w stosunku do wielkości wywozu produktu objętego postępowaniem, dokonanego do Wspólnoty przez producenta eksportującego z Białorusi.
(38) Zbadano również, czy krajowa sprzedaż każdego typu produktu, dokonywana w ilościach reprezentatywnych, może być uważana z dokonana w zwykłym obrocie handlowym poprzez ustalenie proporcji rentownej sprzedaży danego typu produktu niezależnym klientom.
W przypadkach gdy wielkość sprzedaży danego typu produktu, sprzedawanego po cenie sprzedaży netto równej lub wyższej od wyliczonego kosztu produkcji, stanowiła ponad 80 % łącznej wielkości sprzedaży tego typu, a średnia cena ważona tego typu była równa lub wyższa od kosztów produkcji, wartość normalna ustalana była w oparciu o rzeczywistą cenę krajową, obliczoną jako średnia ważona cen łącznej sprzedaży krajowej danego typu zrealizowanej w OD, bez względu na to, czy była to sprzedaż z zyskiem czy nie.
Ustalono, że miało to miejsce w przypadku jednego typu produktu produkowanego przez Agrium, który był sprzedawany na rynku kanadyjskim, a także wywożony do Wspólnoty przez Belaruskali.
(39) W przypadku trzech typów produktów, które nie były sprzedawane na rynku krajowym w ilościach reprezentatywnych, zastosowano konstruowaną wartość normalną zgodnie z art. 2 ust. 3 rozporządzenia podstawowego.
Wartości normalne zostały wyliczone poprzez dodanie do kosztów wytwarzania wywożonych typów towarów uzasadnionej wartości procentowej na koszty sprzedaży oraz koszty ogólne i administracyjne (SG&A) i odpowiedniej marży zysku.
W odniesieniu do powyższego i zgodnie z art. 2 ust. 6 rozporządzenia podstawowego wielkość kosztów SG&A i kwot zysku ustalono na podstawie faktycznych danych dotyczących produkcji i sprzedaży produktu podobnego na rynku krajowym w zwykłym obrocie handlowym.
Informacje dotyczące kosztów produkcji opierały się na odpowiedziach otrzymanych od dwóch współpracujących kanadyjskich producentów.
1.1.3. Cena eksportowa
(40) Uwzględniwszy, że sprzedaż eksportowa współpracującego eksportera stanowiła całość przywozu do Wspólnoty produktu objętego postępowaniem, pochodzącego z Białorusi w OD, cena eksportowa została określona w oparciu o informacje dostarczone przez współpracującego producenta eksportującego z Białorusi.
Ustalono, że Belaruskali sprzedawało potaż do Wspólnoty podczas okresu objętego dochodzeniem: 1) bezpośrednio niezależnym klientom we Wspólnocie; 2) za pośrednictwem powiązanych importerów we Wspólnocie; lub 3) za pośrednictwem powiązanego przedsiębiorstwa handlowego z siedzibą w Rosji (IPC).
Powiązane przedsiębiorstwo handlowe z Rosji sprzedawało produkt albo klientom niepowiązanym we Wspólnocie albo powiązanym importerom we Wspólnocie.
(41) W odniesieniu do sprzedaży dokonywanej bezpośrednio dla klientów niezależnych we Wspólnocie ceny, które ci klienci faktycznie zapłacili lub powinni zapłacić Belaruskali lub IPC, posłużyły jako podstawa do wyliczenia ceny eksportowej.
(42) W odniesieniu do sprzedaży powiązanym importerom we Wspólnocie, dokonywanej przez Belaruskali lub IPC, cena eksportowa została skonstruowana na podstawie ceny, po której przywożone produkty zostały w pierwszej kolejności odsprzedane niezależnemu nabywcy.
Dokonano dostosowań w odniesieniu do wszystkich kosztów poniesionych przez powiązanych importerów między przywozem a odsprzedażą, włącznie z kosztami SG&A i cłami oraz przyjmując uzasadnioną marżę zysku.
Uznano, że marża zysku w wysokości 7,9 % jest uzasadniona dla tego rodzaju rynku i ustalono, że odpowiadała ona zyskowi niepowiązanych importerów.
1.1.4. Porównanie
(43) W celu zapewnienia sprawiedliwego porównania między wartością normalną i ceną eksportową uwzględniono w formie dostosowania różnice mające wpływ na porównywalność cen zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego.
Na tej podstawie w stosownych przypadkach dokonano dostosowań w odniesieniu do transportu (łącznie z kosztami przeładunku), frachtu morskiego i kosztów ubezpieczenia, kosztów pakowania i kredytu.
Dostosowania cen eksportowych w odniesieniu do frachtu śródlądowego w kraju eksportującym oraz dostosowania kosztów kredytu zostały dokonane w oparciu o koszty ustalone w kraju analogicznym.
W przypadku sprzedaży eksportowej za pośrednictwem powiązanego przedsiębiorstwa handlowego z Rosji dostosowano również cenę eksportową, na mocy art. 2 ust. 10 lit. i) rozporządzenia podstawowego.
Dostosowanie, zgodnie z tym artykułem, wprowadzono na poziomie 3 %, jako że poziom ten uznano za właściwy dla odzwierciedlenia prowizji płaconych niezależnym agentom zaangażowanym w handel produktem objętym postępowaniem.
1.1.5. Margines dumpingu
(44) Zgodnie z art. 2 ust. 11 rozporządzenia podstawowego margines dumpingu został ustalony na podstawie porównania średniej ważonej wartości normalnej ze średnimi ważonymi cenami eksportowymi poszczególnych typów produktów.
Porównanie wartości normalnej i ceny eksportowej Belaruskali wykazało, że w OD margines dumpingu wynosił 27,5 %.
(45) Porównanie danych dotyczących wywozu do Wspólnoty, dostarczonych przez Belaruskali, i łącznej wielkości przywozu określonej w oparciu o statystyki Eurostatu dotyczące przywozu wykazało, że poziom współpracy był wysoki, ponieważ, jak wyżej wspomniano, wywóz Belaruskali reprezentował ogół przywozu do Wspólnoty z Białorusi w OD.
1.2. Rosja
1.2.1. Wartość normalna
(46) Na początku ustalono, w odniesieniu do obu współpracujących producentów eksportujących, czy ich łączna sprzedaż krajowa produktu podobnego była reprezentatywna, tj. czy łączna wielkość takiej sprzedaży wynosiła co najmniej 5 % ich łącznej wielkości sprzedaży eksportowej do Wspólnoty, zgodnie z art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego.
W przypadku obu producentów eksportujących stwierdzono, że ich łączna sprzedaż krajowa produktu podobnego była reprezentatywna.
(47) Następnie, poprzez określenie typów produktu zgodnie z kodami TARIC, pod którymi zaklasyfikowano produkt (tj. ze względu na gatunki standardowe lub inne niż standardowe, w tym granulowane) oraz opakowania lub postaci, w której produkt jest wysyłany (tj. luzem, w workach lub kontenerach), dokonano analizy, czy sprzedaż krajowa każdego typu produktu była wystarczająco reprezentatywna w rozumieniu art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego.
Sprzedaż krajową określonego typu produktu uznawano za wystarczająco reprezentatywną, jeżeli ogólna wielkość sprzedaży krajowej tego typu w OD stanowiła 5 % lub więcej ogólnej wielkości sprzedaży porównywalnego typu produktu wywożonego do Wspólnoty.
Ustalono, że miało to miejsce w przypadku 3 spośród 4 typów produktu wywożonych do Wspólnoty przez Uralkali i 2 spośród 3 typów produktu wywożonych do Wspólnoty przez Silvinit.
(48) Zbadano również, czy krajowa sprzedaż każdego typu produktu, dokonywana w ilościach reprezentatywnych, może być uważana za dokonaną w zwykłym obrocie handlowym, poprzez ustalenie proporcji rentownej sprzedaży danego typu produktu niezależnym klientom.
W przypadkach gdy wielkość sprzedaży danego typu produktu, sprzedawanego po cenie sprzedaży netto równej lub wyższej od dostosowanego kosztu jednostkowego, stanowiła ponad 80 % łącznej wielkości sprzedaży tego typu, a średnia cena ważona tego typu była równa lub wyższa od dostosowanego kosztu jednostkowego, wartość normalna ustalana była w oparciu o rzeczywistą cenę krajową, obliczoną jako średnia ważona cen całości sprzedaży krajowej danego typu dokonanej w OD, bez względu na to, czy była to sprzedaż z zyskiem czy nie.
Ustalono, że miało to miejsce w przypadku wszystkich typów produktu produkowanych przez Silvinit i Uralkali, które były sprzedawane na rynku krajowym i wywożone do Wspólnoty.
(49) W sytuacjach, gdy ceny krajowe określonego typu produktu sprzedawanego przez producenta eksportującego nie mogły być stosowane w celu ustalenia wartości normalnej, ponieważ nie był on sprzedawany na rynku krajowym w ilościach reprezentatywnych, konieczne było zastosowanie innej metody.
Wobec braku jakiejkolwiek innej uzasadnionej metody zastosowano skonstruowaną wartość normalną.
(50) We wszystkich przypadkach, w których użyto skonstruowanej wartości normalnej, oraz zgodnie z art. 2 ust. 3 rozporządzenia podstawowego konstruowanie wartości normalnej następowało poprzez dodanie do kosztów wytworzenia wywożonych typów produktu uzasadnionej wartości procentowej na koszty sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne (SG&A) oraz odpowiedniej marży zysku. W odniesieniu do powyższego i zgodnie z art. 2 ust. 6 rozporządzenia podstawowego wielkość kosztów SG&A i kwot zysku ustalono na podstawie faktycznych danych dotyczących produkcji i sprzedaży produktu podobnego na rynku krajowym w zwykłym obrocie handlowym.
(51) W odniesieniu do kosztów energii, takich jak elektryczność i gaz wykorzystywane w górnictwie i procesach wytwarzania produktu objętego postępowaniem, ustalono, że te koszty składają się na znaczącą część całkowitego kosztu wytwarzania producentów potażu, nie tylko w Rosji, ale również w innych krajach produkujących.
W danym przypadku uznano również za odpowiednie porównanie jednostkowych kosztów zakupu energii ponoszonych przez producentów rosyjskich z kosztami innych głównych producentów potażu stosujących podobne metody produkcji, osiągających podobny poziom produkcji i korzystających z podobnej naturalnej przewagi, aby ustalić, czy płacone ceny nie były rażąco niskie i czy w sposób uzasadniony odzwierciedlały normalne koszty.
W związku z tym, że w Rosji nie ma innych producentów potażu, informacji zasięgnięto od dwóch producentów kanadyjskich.
(52) Dostarczone dane wykazały, że potrzeby energetyczne dwóch producentów kanadyjskich były zbliżone do potrzeb producentów rosyjskich oraz że energia elektryczna i gaz zakupione przez te przedsiębiorstwa pochodziły z krajowej energii hydroelektrycznej oraz dużych pól gazowych, podobnie jak energia elektryczna i gaz wykorzystywane przez przedsiębiorstwa rosyjskie.
Porównanie wykazało, że koszt jednostkowy w przypadku energii elektrycznej, poniesiony przez producentów kanadyjskich, był podobny do kosztu poniesionego przez producentów rosyjskich.
(53) W odniesieniu do dostaw gazu ustalono na podstawie danych pochodzących z opublikowanego sprawozdania rocznego za 2004 r. rosyjskiego przedsiębiorstwa dostarczającego gaz OAO Gazprom (którego dystrybutor regionalny był dostawcą dla wspomnianych producentów eksportujących), że cena krajowa gazu zapłacona przez dwóch producentów rosyjskich wynosiła około jednej piątej ceny eksportowej rosyjskiego gazu ziemnego.
W tym samym sprawozdaniu stwierdzono, że "OAO Gazprom i rząd Federacji Rosyjskiej podejmują wiele działań, aby zoptymalizować regulowane ceny hurtowe gazu".
Zgodnie z analizami przedstawionymi w wymienionym sprawozdaniu istnieje "ryzyko sprzedaży gazu ziemnego po niskich cenach na rynku krajowym", a "grupa Gazprom jest zobowiązana dostarczać gaz ziemny konsumentom rosyjskim po cenach regulowanych przez Federalną Służbę ds. Taryf.
Obecnie ceny te są znacznie niższe niż międzynarodowe ceny gazu ziemnego".
Ponadto, jak ustalono podczas poprzedniego dochodzenia przeglądowego zakończonego w listopadzie 2005 r. na mocy rozporządzenia (WE) nr 1891/2005, w rocznym sprawozdaniu za 2003 r. stwierdzono, że "OAO Gazprom nie odnotował zysku na rynku krajowym".
Mając na uwadze brak wzrostu cen gazu zapłaconych przez przedsiębiorstwa, nic nie wskazuje na to, że sytuacja ta zmieniła się w OD.
W związku z tym wszystkie dostępne dane wskazują, że ceny gazu stosowane wobec klientów krajowych były cenami regulowanymi, dalekimi od poziomu zapewniającego zwrot kosztów.
Ponadto w trakcie dochodzenia wykazano, że ceny gazu płacone przez dwóch producentów rosyjskich były znacznie niższe od cen gazu płaconych przez dwóch producentów kanadyjskich.
(54) W świetle powyższego uznano, że ceny stosowane przez rosyjskiego regionalnego dostawcę gazu wobec rosyjskich producentów potażu w okresie objętym dochodzeniem nie mogły w sposób uzasadniony odzwierciedlać kosztów związanych z wytwarzaniem gazu w porównaniu do ceny eksportowej gazu z Rosji i ceny stosowanej przez kanadyjskiego dostawcę gazu wobec dużych użytkowników przemysłowych w Kanadzie.
Dlatego też, zgodnie z art. 2 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, dokonano dostosowania kosztu produkcji w przypadku każdego rosyjskiego przedsiębiorstwa.
Z powodu braku jakiejkolwiek innej uzasadnionej podstawy dokonano takiego dostosowania z wykorzystaniem informacji dotyczących ceny gazu przeznaczonego na wywóz bez uwzględniania kosztów transportu, podatku od wartości dodanej i akcyzy.
Metoda ta była już wykorzystana w poprzednim dochodzeniu przeglądowym zakończonym w listopadzie 2005 r. na mocy rozporządzenia (WE) 1891/2005.
(55) W odniesieniu do dostosowań dotyczących cen gazu ziemnego władze rosyjskie stwierdziły, że przewaga komparatywna lub konkurencyjna musi zostać należycie uwzględniona w trakcie postępowań antydumpingowych.
Ponadto władze rosyjskie stwierdziły, iż metodologia zastosowana w celu ustalenia zysków podczas konstruowania wartości normalnej była niezgodna z prawem i niedopuszczalna.
Należy przypomnieć, że nie dokonano żadnego dostosowania dotyczącego wymienionej przewagi komparatywnej lub konkurencyjnej.
Jednakże wprowadzono dostosowanie dotyczące kosztów gazu, związanych z produkcją chlorku potasu, zgodnie z art. 2 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, i – jak wytłumaczono w powyższych motywach 51–54 – ponieważ wskazane koszty nie były w sposób uzasadniony odzwierciedlone w rejestrach księgowych stron, których dotyczy postępowanie.
W odniesieniu do konstruowania wartości normalnej dokonano tego zgodnie z art. 2 ust. 6 rozporządzenia podstawowego, jak wyjaśniono w powyższym motywie 50.
Wskutek tego powyższe argumenty zostały odrzucone.
(56) W odniesieniu do kosztów produkcji przemysł wspólnotowy stwierdził, że amortyzacja oparta tradycyjnie na wartości nabycia (historycznej) aktywów majątkowych nie odzwierciedlałaby, zgodnie z art. 2 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, w sposób uzasadniony kosztów związanych z wytwarzaniem produktu objętego postępowaniem.
Stwierdzono zatem, że wymagane było dostosowanie w górę kosztów producentów rosyjskich.
(57) W tej kwestii wizyty weryfikacyjne przeprowadzone w zakładach producentów rosyjskich wykazały, że początkowa wartość ich aktywów została określona na podstawie wycen przeprowadzonych w trakcie procesu prywatyzacji, który miał miejsce w 1993 r.
Te wartości aktywów zostały następnie skorygowane między 1993 i 1997 r., w wyniku zastosowania "współczynników aktualizacji wyceny" wydanych przez rząd rosyjski w celu uwzględnienia hiperinflacji.
Pod koniec 1997 r. w następstwie dekretu rządu rosyjskiego przeprowadzono niezależną wycenę środków przez niezależnych biegłych rewidentów.
Przyjęto trzy podstawowe kryteria przy ustalaniu wartości aktywów, przy czym jednym z nich była wartość odtworzenia tych środków.
Wyniki wymienionych niezależnych ocen są zawarte w bilansie otwarcia przedsiębiorstw z 1998 r.
(58) Zatem, z powodu braku jakichkolwiek rzeczowych dowodów wykazujących, że amortyzacja nie została właściwie ujęta w księgach rachunkowych producentów eksportujących, nie uważa się obecnie za uzasadnione dokonanie jakichkolwiek dostosowań w kosztach amortyzacji w odniesieniu do danych dotyczących kosztów produkcji wykorzystanych podczas ustalania wartości normalnej przedsiębiorstw.
1.2.2. Cena eksportowa
(59) W odniesieniu do Silvinit ustalono, że przedsiębiorstwo to sprzedawało potaż do Wspólnoty podczas okresu objętego dochodzeniem: 1) bezpośrednio niezależnym klientom we Wspólnocie; 2) za pośrednictwem powiązanych importerów we Wspólnocie; lub 3) za pośrednictwem niepowiązanego przedsiębiorstwa handlowego z siedzibą w Szwajcarii.
W przypadku Uralkali cała sprzedaż potażu do Wspólnoty była dokonywana za pośrednictwem niepowiązanych przedsiębiorstw handlowych z siedzibą na Cyprze i w Szwajcarii.
(60) We wszystkich przypadkach, gdy potaż był sprzedawany na wywóz niezależnym klientom we Wspólnocie, cena eksportowa ustalana była zgodnie z art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego, tj. na podstawie cen eksportowych rzeczywiście płaconych lub należnych.
W odniesieniu do sprzedaży powiązanym importerom we Wspólnocie, dokonywanej przez powiązane przedsiębiorstwo handlowe, cena eksportowa została skonstruowana na podstawie ceny, po której przywożone produkty zostały w pierwszej kolejności odsprzedane niezależnemu nabywcy.
Dokonano dostosowań w odniesieniu do wszystkich kosztów poniesionych między przywozem i odsprzedażą przez tych importerów, włączając SG&A i cła oraz przyjmując uzasadnioną marżę zysku, zgodnie z art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego.
Uznano, że marża zysku w wysokości 7,9 % jest uzasadniona dla tego rodzaju rynku i ustalono, że odpowiadała ona zyskowi niepowiązanych importerów.
1.2.3. Porównanie
(61) W celu zapewnienia sprawiedliwego porównania między wartością normalną i ceną eksportową uwzględniono w formie dostosowania różnice mające wpływ na porównywalność cen zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego.
Na tej podstawie dokonano, tam gdzie to stosowne, dostosowania w odniesieniu do podatków pośrednich, transportu (łącznie z kosztami przeładunku), frachtu morskiego i kosztów ubezpieczenia, kosztów pakowania i kredytu.
Wprowadzono również dostosowania w przypadku gdy sprzedaży eksportowej dokonano za pośrednictwem powiązanego przedsiębiorstwa z siedzibą w kraju nienależącym do Wspólnoty, zgodnie z art. 2 ust. 10 lit. i) rozporządzenia podstawowego.
Dostosowanie, zgodnie z tym artykułem, wprowadzono na poziomie 3 %, jako że poziom ten uznano za właściwy dla odzwierciedlenia prowizji płaconych niezależnym agentom zaangażowanym w handel produktem objętym postępowaniem.
1.2.4. Margines dumpingu
(62) Zgodnie z art. 2 ust. 11 rozporządzenia podstawowego margines dumpingu został ustalony na podstawie porównania średniej ważonej wartości normalnej ze średnimi ważonymi cenami eksportowymi poszczególnych typów produktów.
Porównanie to wykazało, że przywóz produktu objętego postępowaniem, pochodzący od współpracujących eksporterów, był przedmiotem znaczącego dumpingu na poziomie przekraczającym 8 % w przypadku Uralkali i 14 % w przypadku Silvinit.
(63) Porównanie danych dotyczących wywozu do Wspólnoty, dostarczonych przez producentów eksportujących, i łącznej wielkości przywozu określonej w oparciu o statystyki Eurostatu dotyczące przywozu wykazało, że poziom współpracy był wysoki, ponieważ producenci eksportujący reprezentowali ogół przywozu do Wspólnoty z Rosji w OD.
2.
Prawdopodobieństwo kontynuacji dumpingu
2.1. Wstęp
(64) Trzech współpracujących producentów reprezentuje ogół przywozu z krajów, których dotyczy postępowanie.
Badanie dotyczące prawdopodobieństwa kontynuacji dumpingu w przypadku uchylenia środków opierało się zatem w dużej mierze na informacjach dostarczonych przez tych współpracujących producentów eksportujących.
2.1.1. Obecny dumping
(65) W celu ustalenia, czy istnieje prawdopodobieństwo kontynuacji dumpingu, Komisja przeanalizowała obecny dumping przy wywozie do Wspólnoty z krajów, których dotyczy postępowanie, na podstawie założenia, że jeśli stwierdzono istnienie dumpingu, to można racjonalnie przyjąć, że będzie on prawdopodobnie trwał w przyszłości, o ile nie ma informacji przeczących temu.
W tym zakresie należy przypomnieć, że poziom dumpingu w odniesieniu do potażu pochodzącego z obu krajów, których dotyczy postępowanie, nadal był znaczący (patrz: motywy 26–62).
2.1.2. Zależność między cenami eksportowymi stosowanymi w wywozie do krajów trzecich a cenami sprzedaży we Wspólnocie
(66) Należy również zauważyć, iż ustalono, że ceny eksportowe stosowane w wywozie do krajów trzecich przez wszystkich producentów objętych postępowaniem były średnio niższe od cen sprzedaży przemysłu wspólnotowego we Wspólnocie.
Oznacza to, że ze względu na dominujący poziom cen produktu objętego postępowaniem na rynku wspólnotowym rynek ten jest bardzo atrakcyjny dla eksporterów w krajach, których dotyczy postępowanie.
Na tej podstawie uznano, że w przypadku uchylenia obowiązujących środków pojawiłaby się zachęta ekonomiczna do przesunięcia wywozu z krajów niebędących członkami UE na bardziej opłacalny rynek wspólnotowy.
2.2. Białoruś
2.2.1. Produkcja, moce produkcyjne i inwestycje na Białorusi
(67) Belaruskali zdołał zwiększyć swoją produkcję o 25 % w badanym okresie.
Jak wynika z tabeli wielkość produkcji wzrosła głównie w 2003 r. i w OD.
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Rzeczywista produkcja na Białorusi _BAR_ 100 _BAR_ 102 _BAR_ 114 _BAR_ 125 _BAR_
(68) W badanym okresie Belaruskali zwiększył moce produkcyjne o 3 %.
Do 2006 r. przewidywano dalszy wzrost mocy produkcyjnych o 12 punktów procentowych.
Ponadto należy zauważyć, że podczas gdy Belaruskali produkował potaż, wykorzystując niemal całkowicie moce produkcyjne w OD, przedsiębiorstwo to zadeklarowało znaczny dalszy wzrost swoich mocy i łącznych inwestycji w latach 2005 i 2006.
Poniżej przedstawiono w zindeksowanej formie moce produkcyjne i inwestycje wyrażone w euro:
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 (OD) _BAR_ 2005 [12] _BAR_ 2006 [12] _BAR_
Moce produkcyjne _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 103 _BAR_ 114 _BAR_ 115 _BAR_
Inwestycje _BAR_ 100 _BAR_ 132 _BAR_ 111 _BAR_ 128 _BAR_ 175 _BAR_ 175 _BAR_
(69) W oparciu o powyższe fakty można wywnioskować, że Belaruskali, który zadeklarował znaczny dalszy wzrost swoich mocy produkcyjnych i nakładów inwestycyjnych, dysponuje możliwościami koniecznymi do zwiększenia wywozu na rynek wspólnotowy w przypadku uchylenia środków.
2.2.2. Rynek krajowy na Białorusi
(70) Sprzedaż krajowa potażu na Białorusi utrzymywała się w badanym okresie na niskim poziomie, stanowiąc mniej niż 10 % łącznej sprzedaży Belaruskali.
W rzeczywistości wielkość sprzedaży krajowej na Białorusi zmniejszyła się o 3 % między 2001 r. a OD.
Kurczący się rynek krajowy nie mógł wchłonąć wzrostu produkcji, a sytuacja ta prawdopodobnie nie zmieni się w przyszłości.
Dlatego też przedsiębiorstwo musi wywozić większą cześć swojej produkcji.
2.2.3. Sprzedaż eksportowa Białorusi do innych krajów
(71) Informacje dostarczone przez jedynego producenta eksportującego na Białorusi wskazały, że sprzedaż do krajów niebędących członkami UE była dokonywana w znaczących ilościach, stanowiąc 82 % łącznego wywozu (głównymi rynkami eksportowymi była Chińska Republika Ludowa, Brazylia i Indie).
Ponadto wielkość wywozu do krajów trzecich wzrosła o 25 % między 2001 r. a OD.
Dochodzenie potwierdziło zatem, że większość produkcji potażu na Białorusi była kierowana w rosnących ilościach na rynki eksportowe.
(72) Ustalono, że ceny rodzajów potażu sprzedawanego do Wspólnoty przez Belaruskali były średnio wyższe od cen odpowiadających im rodzajów potażu sprzedawanego na rynki krajów trzecich.
Ponieważ, jak stwierdzono w motywie 44, sprzedaż eksportowa z Białorusi do Wspólnoty była dokonywana po cenach dumpingowych, wynika z tego, że wywóz na rynki krajów trzecich był przedmiotem dumpingu o nieznacznie wyższym poziomie niż w przypadku sprzedaży eksportowej do Wspólnoty.
Ponadto rynek wspólnotowy jest bardziej atrakcyjny dla wywozu potażu dokonywanego po cenach dumpingowych przez przedsiębiorstwo objęte postępowaniem, ze względu na nieco wyższy poziom cen, jego bliskość, mniejsze ryzyko związane z płatnościami uzasadnione wypłacalnością klientów oraz korzystne warunki płatności.
2.3. Rosja
2.3.1. Produkcja, moce produkcyjne i inwestycje w Rosji
(73) Producenci rosyjscy zdołali zwiększyć swoją produkcję w badanym okresie o 29 %.
Jak wynika z tabeli, wielkość produkcji wzrosła głównie w OD.
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Rzeczywista produkcja w Rosji _BAR_ 100 _BAR_ 104 _BAR_ 112 _BAR_ 129 _BAR_
(74) Podczas gdy w badanym okresie moce produkcyjne dwóch przedsiębiorstw rosyjskich utrzymywały się na niezmienionym poziomie, przedsiębiorstwa zadeklarowały wzrost o 6 % do 2006 r.
Ponadto, zgodnie z informacjami przedłożonymi przez producentów rosyjskich, nadal dysponują oni możliwościami zwiększenia produkcji potażu.
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 (OD) _BAR_ 2005 [13] _BAR_ 2006 [13] _BAR_
Moce produkcyjne w Rosji _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 102 _BAR_ 106 _BAR_
(75) Zadeklarowali oni również znaczny wzrost inwestycji w latach 2005 i 2006.
Poniżej przedstawiono w zindeksowanej formie nakłady inwestycyjne wyrażone w euro:
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 (OD) _BAR_ 2005 [14] _BAR_ 2006 [14] _BAR_
Inwestycje w Rosji _BAR_ 100 _BAR_ 64 _BAR_ 71 _BAR_ 84 _BAR_ 103 _BAR_ 261 _BAR_
(76) W oparciu o powyższe fakty można wywnioskować, że producenci eksportujący w Rosji dysponują możliwościami koniecznymi do zwiększenia wywozu na rynek wspólnotowy w przypadku uchylenia środków.
Ponadto oba przedsiębiorstwa zadeklarowały znaczne zwiększenie nakładów inwestycyjnych wskazując na potencjalny dalszy wzrost mocy produkcyjnych.
2.3.2. Rynek krajowy w Rosji
(77) Sprzedaż krajowa potażu w Rosji utrzymywała się w badanym okresie na niskim poziomie, stanowiąc mniej niż 15 % łącznej sprzedaży obu przedsiębiorstw.
Wielkość sprzedaży krajowej w Rosji zwiększyła się o 5 % między 2001 r. a OD.
Powiększający się rynek krajowy nie mógł wchłonąć wzrostu produkcji (29 %), dlatego też oba przedsiębiorstwa muszą wywozić większą część swojej produkcji.
2.3.3. Sprzedaż eksportowa Rosji do innych krajów
(78) Informacje dostarczone przez producentów eksportujących wskazały, że sprzedaż do krajów niebędących członkami UE była dokonywana w znaczących ilościach, stanowiąc 95 % łącznego wywozu (głównymi rynkami eksportowymi była Chińska Republika Ludowa i Brazylia).
Ponadto wielkość wywozu rosyjskiego do krajów trzecich wzrosła o 46 % między 2001 r. a OD.
Dochodzenie potwierdziło zatem, że większość produkcji potażu w Rosji była kierowana w rosnących ilościach na rynki eksportowe.
(79) Ustalono, że ceny rodzajów potażu sprzedawanego do Wspólnoty przez przedsiębiorstwa objęte postępowaniem były niższe od cen rodzajów potażu sprzedawanego na rynki krajów trzecich.
Jednakże rynek wspólnotowy jest nadal atrakcyjny dla wywozu potażu dokonywanego po cenach dumpingowych przez przedsiębiorstwa objęte postępowaniem ze względu na jego bliskość, mniejsze ryzyko związane z płatnościami uzasadnione wypłacalnością klientów oraz korzystne warunki płatności.
2.4. Wnioski dotyczące prawdopodobieństwa kontynuacji dumpingu
(80) Fakt, że dominujący poziom cen producentów wspólnotowych we Wspólnocie jest wyższy niż średni poziom cen eksportowych producentów eksportujących na Białorusi i w Rosji stosowany w wywozie na rynki krajów trzecich, musi być uważany za zachętę do zwiększania wywozu do Wspólnoty po cenach dumpingowych.
(81) Ponieważ producenci eksportujący na Białorusi i w Rosji dysponują niewykorzystanymi mocami produkcyjnymi, a także mając na uwadze, że wszystkie przedsiębiorstwa objęte postępowaniem zwiększyły łączne nakłady inwestycyjne i moce produkcyjne, można stwierdzić, że w przypadku uchylenia środków dodatkowa produkcja będzie wywożona do Wspólnoty lub że obecny wywóz do krajów trzecich zostanie skierowany w znaczących ilościach na rynek wspólnotowy.
(82) Ponadto dochodzenie wykazało, że pozawspólnotowy rynek potażu charakteryzował się w OD pewną zmiennością przyjmującą formę znaczących wahań cen eksportowych.
Uważa się, że zmienność ta wynika z wyjątkowego wzrostu popytu na niektórych rynkach wschodzących, m.in. w Azji i Ameryce Południowej.
W takich okolicznościach prawdopodobnym jest, że w przypadku gdy nastąpi nasycenie tych rynków eksportowych, powodujące stagnację popytu lub jego spadek, znaczące ilości potażu z Białorusi i Rosji zostaną skierowane raczej na stabilny rynek wspólnotowy.
W tym zakresie należy również zauważyć, że wywóz na rynki zamorskie wiąże się z wyższymi kosztami transportu niż ma to miejsce w przypadku rynku wspólnotowego, który ze względu na jego bliskość jest dostępny drogą wodną lub kolejową przy niższych nakładach.
(83) W odniesieniu do cen dochodzenie wykazało, że przywóz do Wspólnoty pochodzący z Białorusi i Rosji odbywa się wciąż po cenach dumpingowych.
Dlatego też w obliczu braku informacji zaprzeczających tej tezie należy przyjąć, że dumping ten będzie prawdopodobnie kontynuowany w przyszłości.
(84) Z tych powodów uznaje się, że istnieje prawdopodobieństwo kontynuacji przywozu po cenach dumpingowych z krajów, których dotyczy postępowanie, i że przywóz po cenach dumpingowych zwiększy się znacznie w przypadku gdy środki zostaną uchylone.
D. PRAWDOPODOBIEŃSTWO KONTYNUACJI LUB PONOWNEGO WYSTĄPIENIA SZKODY
1.
Definicja przemysłu wspólnotowego
(85) Dochodzenie potwierdziło, że trzech skarżących producentów wspólnotowych reprezentowało 99 % produkcji wspólnotowej potażu.
Stanowili oni zatem przemysł wspólnotowy w rozumieniu art. 4 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.
(86) Ponieważ dwóch producentów wspólnotowych ma status przedsiębiorstw powiązanych (Cleveland Potash Ltd. i Iberpotash S.A. należące do grupy ICL, Israel Chemicals Ltd, Tel-Aviv), przemysł wspólnotowy składa się wyłącznie z dwóch niezależnych grup producentów – grupy ICL oraz K+S Kali GmbH.
(87) Mając na uwadze to, że przemysł wspólnotowy obejmuje wyłącznie dwie grupy producentów, informacje dotyczące przemysłu wspólnotowego mogą być podane ze względów poufności wyłącznie w formie zindeksowanej.
Do celów badania szkody uwzględniony został wyłącznie potaż produkowany przez przemysł wspólnotowy, podczas gdy odsprzedaż zakupionego potażu (głównie potażu wyprodukowanego przez grupę ICL Group w Izraelu) została wyłączona.
(88) Analiza wskaźników szkody została przeprowadzona na podstawie danych Eurostatu i informacji dostarczonych w odpowiedziach na kwestionariusze przez współpracujących producentów eksportujących i przemysł wspólnotowy.
2.
Analiza sytuacji przemysłu wspólnotowego i wspólnotowego rynku potażu
2.1. Konsumpcja we Wspólnocie
(89) Łączna konsumpcja potażu we Wspólnocie została obliczona poprzez dodanie do sprzedaży przemysłu wspólnotowego dokonanej na rynku wspólnotowym przywozu do Wspólnoty potażu pochodzącego z krajów, których dotyczy postępowanie, i ze wszystkich innych krajów trzecich.
(90) Na tej podstawie ustalono, że konsumpcja we Wspólnocie wzrosła z 7231000 ton w 2001 r. do prawie 8030000 ton w OD, co oznacza wzrost o około 11 %.
Konsumpcja we Wspólnocie w 1000 ton _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 (OD) _BAR_
UE-10 _BAR_ 1053 _BAR_ 1055 _BAR_ 1154 _BAR_ 1381 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 110 _BAR_ 131 _BAR_
UE-15 _BAR_ 6177 _BAR_ 6206 _BAR_ 6568 _BAR_ 6649 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 106 _BAR_ 108 _BAR_
UE-25 _BAR_ 7231 _BAR_ 7262 _BAR_ 7722 _BAR_ 8030 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 107 _BAR_ 111 _BAR_
(91) W badanym okresie praktycznie cały przywóz z Białorusi i Rosji do UE-15 był dokonywany w ramach procedury uszlachetniania czynnego, w przeciwieństwie do przywozu do UE-10.
Przywóz w ramach procedury uszlachetniania czynnego stanowi konkurencję dla produktu podobnego wytwarzanego przez przemysł wspólnotowy, ponieważ jest przetwarzany we Wspólnocie przez producentów nawozów, którzy kupują od przemysłu wspólnotowego część surowców wykorzystywanych w produkcji nawozów kompleksowych, które również są przeznaczone do wywozu.
Zgodnie ze stałą praktyką instytucji wspólnotowych, podczas ustalania konsumpcji we Wspólnocie i badania przywozu z krajów, których dotyczy postępowanie, uwzględniono przywóz w ramach procedury uszlachetniania czynnego.
2.2. Przywóz z krajów, których dotyczy postępowanie
2.2.1. Wielkość przywozu
(92) W OD producenci eksportujący w krajach, których dotyczy postępowanie, sprzedawali potaż na rynek UE-10 zgodnie z warunkami zawartymi w szczególnych zobowiązaniach dotyczących rozszerzenia, o których mowa w motywie 3 powyżej.
Ilości sprzedane zgodnie z warunkami wynikającymi z tych zobowiązań zostały uwzględnione, aby odzwierciedlić obecność krajów, których dotyczy postępowanie, na rynku UE.
(93) Wielkość przywozu potażu pochodzącego z Rosji do UE-25 wzrosła podczas badanego okresu o 19 %.
Wielkość przywozu pochodzącego z Białorusi wzrosła podczas tego samego okresu o 44 %.
Łączny przywóz z krajów, których dotyczy postępowanie, obliczony w odniesieniu do UE-25, wzrósł o 37 % w badanym okresie.
Po nieznacznym spadku odnotowanym w 2002 r., spowodowanym obniżeniem sprzedaży z Białorusi głównie do Hiszpanii, sprzedaż z krajów, których dotyczy postępowanie, znacznie wzrosła w latach 2003 i 2004, osiągając przyrost wynoszący około 20 % rocznie.
Wielkość przywozu _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 (OD) _BAR_
Białoruś – UE-15 _BAR_ 100 _BAR_ 58 _BAR_ 104 _BAR_ 154 _BAR_
Białoruś – UE-10 _BAR_ 100 _BAR_ 105 _BAR_ 127 _BAR_ 140 _BAR_
Białoruś – UE-25 _BAR_ 100 _BAR_ 94 _BAR_ 122 _BAR_ 144 _BAR_
Rosja – UE-15 _BAR_ 100 _BAR_ 88 _BAR_ 95 _BAR_ 105 _BAR_
Rosja – UE-10 _BAR_ 100 _BAR_ 112 _BAR_ 98 _BAR_ 131 _BAR_
Rosja – UE-25 _BAR_ 100 _BAR_ 101 _BAR_ 97 _BAR_ 119 _BAR_
Kraje, których dotyczy postępowanie – UE-25 _BAR_ 100 _BAR_ 96 _BAR_ 115 _BAR_ 137 _BAR_
2.2.2. Udział w rynku
(94) Udział w rynku przywozu z krajów, których dotyczy postępowanie, do Wspólnoty wzrósł o 23 % w badanym okresie.
Jednakże wzrost ten nie był stały – udział w rynku pozostawał prawie na niezmiennym poziomie do 2003 r. i potem nagle wzrósł w 2004 r.
Udział w rynku krajów, których dotyczy postępowanie _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Białoruś – UE-15 _BAR_ 100 _BAR_ 57 _BAR_ 98 _BAR_ 143 _BAR_
Białoruś – UE-10 _BAR_ 100 _BAR_ 105 _BAR_ 116 _BAR_ 107 _BAR_
Białoruś – UE-25 _BAR_ 100 _BAR_ 94 _BAR_ 114 _BAR_ 129 _BAR_
Rosja – UE-15 _BAR_ 100 _BAR_ 88 _BAR_ 90 _BAR_ 97 _BAR_
Rosja – UE-10 _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 90 _BAR_ 107 _BAR_
Rosja – UE-25 _BAR_ 100 _BAR_ 112 _BAR_ 89 _BAR_ 100 _BAR_
Kraje, których dotyczy postępowanie – UE-25 _BAR_ 100 _BAR_ 95 _BAR_ 108 _BAR_ 123 _BAR_
2.2.3. Zmiany cen i polityka cenowa
2.2.3.1. Zmiany cen przywozu objętego postępowaniem
(95) Jak wskazano w poniższej tabeli, ceny przywozu objętego dochodzeniem w badanym okresie wykazywały tendencję spadkową.
Odnotowano umiarkowany wzrost cen w OD będący wynikiem wzrostu popytu w innych krajach trzecich, głównie w Chinach.
Jednakże wzrost ten był znacznie mniejszy niż spadek cen w poprzednich latach.
Średnie ceny potażu w EUR/tonę (UE-25) _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Białoruś (wskaźnik) _BAR_ 100 _BAR_ 95 _BAR_ 82 _BAR_ 95 _BAR_
Rosja (wskaźnik) _BAR_ 100 _BAR_ 97 _BAR_ 78 _BAR_ 84 _BAR_
Razem (wskaźnik) _BAR_ 100 _BAR_ 95 _BAR_ 82 _BAR_ 93 _BAR_
(96) Średni spadek cen potażu pochodzącego z krajów, których dotyczy postępowanie, wyniósł 7 % w badanym okresie.
2.2.3.2. Polityka cenowa
(97) Aby ustalić podcięcie cenowe, ceny eksportowe potażu pochodzącego z Białorusi i Rosji, przeznaczone na sprzedaż niezależnym klientom, zostały porównane z cenami fakturowanymi przez przemysł wspólnotowy za jego sprzedaż na rynek wspólnotowy.
Ustalono zatem, że margines podcięcia cenowego dotyczący potażu pochodzącego z Białorusi wynosił 18 %, podczas gdy margines podcięcia cenowego dotyczący potażu pochodzącego z Rosji wahał się między 17 % i 23 %.
2.3. Sytuacja gospodarcza przemysłu wspólnotowego
2.3.1. Produkcja
(98) W badanym okresie łączna produkcja potażu we Wspólnocie wzrastała nieznacznie, z wyjątkiem 2002 r., kiedy produkcja nieznacznie spadła z powodu niedoboru minerałów wydobywanych z kopalni, w przypadku jednego producenta wspólnotowego.
Dane dotyczące łącznej produkcji wspólnotowej potażu przedstawiono poniżej:
Produkcja _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 95 _BAR_ 102 _BAR_ 104 _BAR_
2.3.2. Moce produkcyjne
(99) Moce produkcyjne przemysłu wspólnotowego utrzymywały się na niezmienionym poziomie w badanym okresie.
Dane dotyczące łącznych mocy produkcyjnych w odniesieniu do potażu przedstawiono poniżej:
Moce produkcyjne _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_
2.3.3. Wykorzystanie mocy produkcyjnych
(100) Wykorzystanie mocy produkcyjnych przemysłu wspólnotowego zmniejszyło się w 2002 r., a następnie zaczęło zwiększać się w 2003 r.
W badanym okresie wykorzystanie mocy produkcyjnych przemysłu wspólnotowego w odniesieniu do potażu wzrosło o 3 %.
Wykorzystanie mocy produkcyjnych _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 96 _BAR_ 102 _BAR_ 103 _BAR_
2.3.4. Wielkość sprzedaży UE
(101) Jak wskazano poniżej, łączna sprzedaż przemysłu wspólnotowego na rzecz niepowiązanych klientów w UE obniżyła się nieznacznie o 1 % w badanym okresie.
Wielkość sprzedaży UE _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 98 _BAR_ 102 _BAR_ 101 _BAR_
2.3.5. Udział w rynku
(102) Jak przedstawiono poniżej, udział w rynku przemysłu wspólnotowego stale zmniejszał się w badanym okresie.
Udział w rynku UE _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 97 _BAR_ 95 _BAR_ 91 _BAR_
2.3.6. Wzrost
(103) Mimo że wspólnotowy rynek potażu powiększył się o 11 % w badanym okresie, przemysł wspólnotowy nie był w stanie z tego skorzystać.
Mógł on jedynie zwiększyć swoją wielkość sprzedaży w UE o 1 %, a więc wzrost ten był znacznie mniejszy niż zmiany w wielkości rynku.
2.3.7. Kształtowanie się cen
(104) Dochodzenie wykazało, że średnia cena sprzedaży producentów wspólnotowych wzrosła w badanym okresie o 6 %.
Na początku utrzymywała się na niezmienionym poziomie między 2001 i 2003 r., a następnie wzrosła o 6 % między 2003 r. a OD.
Wzrost cen zbiega się ze znaczącym wzrostem popytu w innych krajach trzecich, głównie w Chińskiej Republice Ludowej.
Fakt ten wskazuje, że popyt istniejący na innych rynkach ma wpływ na ceny na wspólnotowym rynku potażu.
Średnie ceny sprzedaży potażu stosowane przez przemysł wspólnotowy na rynku wspólnotowym kształtowały się następująco:
Średnia cena sprzedaży w EUR/tonę _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 99 _BAR_ 100 _BAR_ 106 _BAR_
2.3.8. Rentowność
(105) Rentowność sprzedaży krajowej przemysłu wspólnotowego, wyrażona jako wartość procentowa sprzedaży netto, wzrosła w badanym okresie.
Po poniesionych w 2001 r. i w 2002 r. stratach, w latach 2003 i 2004 przemysł wspólnotowy ponownie stał się rentowny.
Rentowność przemysłu wspólnotowego na wspólnotowym rynku potażu kształtowała się w sposób następujący:
Stopa zysku _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Wskaźnik _BAR_ –100 _BAR_ –497 _BAR_ 51 _BAR_ 412 _BAR_
2.3.9. Zatrudnienie, wydajność i płace
(106) Zatrudnienie w przemyśle wspólnotowym utrzymywało się zasadniczo na niezmienionym poziomie:
Pracownicy zatrudnieni przy produkcji potażu _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 101 _BAR_ 100 _BAR_
2.3.10. Zapasy
(107) Wartość zapasów wspólnotowych producentów potażu na koniec okresu sprawozdawczego zmniejszyła się o około 27 % w badanym okresie.
Średnia wartość zapasów przemysłu wspólnotowego na koniec okresu sprawozdawczego wynosiła w średnim okresie około 500000 ton.
Na końcu OD wartość ta wynosiła poniżej średniej, ze względu na zwiększoną sprzedaż, spowodowaną w szczególności wzrostem wywozu, i kwestie logistyczne.
Wartość zapasów wspólnotowych producentów potażu na koniec okresu sprawozdawczego kształtowała się w sposób następujący:
Wartość zapasów na koniec okresu sprawozdawczego _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 93 _BAR_ 84 _BAR_ 73 _BAR_
2.3.11. Inwestycje
(108) Łączne inwestycje przemysłu wspólnotowego początkowo znacznie wzrosły między 2001 i 2002 r., lecz następnie zmniejszyły się do poziomu niższego o 22 % od wartości odnotowanych w 2002 r., głównie ze względu na planowane obniżenie inwestycji odtworzeniowych przewidziane przez jednego producenta wspólnotowego.
Inwestycje przemysłu wspólnotowego kształtowały się w sposób następujący:
Inwestycje _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 147 _BAR_ 98 _BAR_ 78 _BAR_
2.3.12. Zwrot z inwestycji
(109) Ponieważ wartość księgowa netto aktywów wykorzystanych przy produkcji produktu podobnego prawie nie zmieniła się w okresie badanym, zwrot z inwestycji kształtował się podobnie jak rentowność.
Zwrot z inwestycji _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Wskaźnik _BAR_ –100 _BAR_ –477 _BAR_ 48 _BAR_ 412 _BAR_
2.3.13. Przepływy środków pieniężnych i zdolność do pozyskiwania kapitału
(110) Łączne przepływy środków pieniężnych przemysłu wspólnotowego początkowo znacznie obniżyły się między 2001 r. i 2002 r., ale następnie wzrosły w 2003 r. i w OD.
W badanym okresie przepływy środków pieniężnych wzrosły o 64 %.
Przepływy pieniężne _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 56 _BAR_ 127 _BAR_ 164 _BAR_
(111) Wszyscy producenci wspólnotowi należą do dużych grup przedsiębiorstw, których akcje notowane są na giełdzie, i fakt ten umożliwia im pozyskiwanie kapitału wewnątrz grupy.
2.3.14. Rozmiary dumpingu i poprawa sytuacji po wcześniejszym dumpingu
(112) Jeżeli chodzi o wpływ rzeczywistego marginesu dumpingu ustalonego w OD na przemysł wspólnotowy, to z uwagi na wielkość przywozu i ceny towarów przywożonych z tych dwóch krajów, wpływ ten nie może być uważany za nieznaczny.
Należy jednak zauważyć, że margines dla Białorusi jest niższy od tego, który został ustalony w poprzednim dochodzeniu.
Należy również zaznaczyć, że wielkość przywozu po cenach dumpingowych z Białorusi i Rosji wzrosła od czasu poprzedniego dochodzenia.
2.3.15. Wnioski dotyczące sytuacji przemysłu wspólnotowego
(113) Sytuacja przemysłu wspólnotowego wciąż powraca do normy po wcześniejszym dumpingu.
W badanym okresie poprawa ta przyjęła w pewnym stopniu formę wzrostu cen sprzedaży i korzystnych zmian wskaźników takich jak produkcja, wykorzystanie mocy produkcyjnych, wielkość sprzedaży i zapasy.
Taki rozwój sytuacji umożliwił przemysłowi wspólnotowemu osiągnięcie rentowności w OD.
Jednakże udział w rynku zmniejszył się i – jak wspomniano powyżej – przemysł wspólnotowy musiał obniżyć poziom inwestycji.
Ponadto poziom osiągniętego zysku jest wciąż znacznie niższy od zysku, jakiego przemysł wspólnotowy mógł się spodziewać, gdyby przywóz po cenach dumpingowych nie miał miejsca, tj. wynoszącego 9 %.
Dlatego też można stwierdzić, że sytuacja przemysłu wspólnotowego uległa częściowej poprawie po dumpingu wyrządzającym szkodę, lecz wciąż jest niestabilna.
(114) Po ujawnieniu tych ustaleń jeden eksporter i zainteresowana strona stwierdziły, że fakt, iż jeden producent wspólnotowy z siedzibą we Francji zaprzestał produkcji potażu w okresie poddanym analizie, wpłynął na niekorzystne zmiany niektórych wskaźników szkody.
W tym zakresie należy zauważyć, że z uwagi na to, iż producent francuski zaprzestał produkcji potażu w 2001 r., a jego włączenie do analizy szkody za ten rok mogłoby tylko zakłócić porównywalność danych, informacje na temat tego producenta wspólnotowego nie zostały uwzględnione we wskaźnikach szkody.
2.4. Wielkości przywozu i ceny towarów przywożonych z innych krajów trzecich
(115) Wielkość przywozu potażu z innych krajów trzecich wzrosła w badanym okresie z 1016000 ton w 2001 r. do 1255000 ton w OD.
Oznacza to wzrost o 24 %.
Wzrost ten spowodowany jest głównie przywozem pochodzącym z Izraela i Jordanii.
Należy zauważyć, że przywóz z Izraela był w większości przypadków dokonywany przez przedsiębiorstwa powiązane z przemysłem wspólnotowym.
Przywóz z innych krajów trzecich (w tysiącach ton) _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_ Zmiana 2001-OD _BAR_
Izrael _BAR_ 552 _BAR_ 745 _BAR_ 740 _BAR_ 643 _BAR_ +17 % _BAR_
Jordania _BAR_ 140 _BAR_ 180 _BAR_ 210 _BAR_ 278 _BAR_ +99 % _BAR_
Kanada _BAR_ 225 _BAR_ 184 _BAR_ 174 _BAR_ 203 _BAR_ –10 % _BAR_
Inne kraje _BAR_ 91 _BAR_ 96 _BAR_ 95 _BAR_ 128 _BAR_ –55 % _BAR_
Razem _BAR_ 1016 _BAR_ 1209 _BAR_ 1223 _BAR_ 1255 _BAR_ +24 % _BAR_
(116) Udział w rynku przywozu z innych krajów trzecich nieznacznie wzrósł z 14 % w 2001 r. do 15 % w 2004 r.
Przywóz z tych krajów trzecich był w większości przypadków dokonywany do UE-15.
(117) Zgodnie z danymi Eurostatu średnie ceny sprzedaży tych przywożonych towarów spadły z 134,94 EUR za tonę w 2001 r. do 127,24 EUR za tonę w OD, jednakże w dalszym ciągu były one wyższe od cen przemysłu wspólnotowego i znacznie wyższe od cen potażu pochodzącego z Rosji i Białorusi.
Zmiany te przedstawiono poniżej w ujęciu szczegółowym:
Średnie ceny importowe z innych krajów trzecich (euro/tonę) _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_ Zmiana 2001-OD _BAR_
Izrael _BAR_ 119,80 _BAR_ 126,25 _BAR_ 127,17 _BAR_ 125,16 _BAR_ +4 % _BAR_
Jordania _BAR_ 170,55 _BAR_ 145,41 _BAR_ 123,69 _BAR_ 117,02 _BAR_ –31 % _BAR_
Kanada _BAR_ 139,83 _BAR_ 137,12 _BAR_ 120,46 _BAR_ 127,51 _BAR_ –9 % _BAR_
Inne kraje _BAR_ 159,95 _BAR_ 142,94 _BAR_ 158,24 _BAR_ 157,76 _BAR_ –1 % _BAR_
Razem _BAR_ 134,94 _BAR_ 132,10 _BAR_ 128,03 _BAR_ 127,24 _BAR_ –6 % _BAR_
(118) Z faktów przedstawionych powyżej wynika, że towary przywożone z krajów trzecich, w szczególności ze względu na ich wyższy poziom cen i raczej stabilny udział w rynku, nie wpłynęły na obecną sytuację przemysłu wspólnotowego.
2.5. Działalność wywozowa przemysłu wspólnotowego
(119) Wywóz potażu dokonywany przez przemysł wspólnotowy do krajów trzecich cechował się tendencją wzrostową.
Ogólny wzrost wywozu wyniósł 23 % w badanym okresie.
Dlatego też wywóz nie wywarł negatywnego wpływu na sytuację przemysłu wspólnotowego.
Zmiany odnotowane w badanym okresie przedstawiono poniżej w ujęciu szczegółowym:
Wielkość wywozu dokonanego przez przemysł wspólnotowy _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 107 _BAR_ 127 _BAR_ 123 _BAR_
3.
Wnioski dotyczące kontynuacji lub ponownego wystąpienia szkody
3.1. Obecna sytuacja przemysłu wspólnotowego
(120) Jak wskazano w motywie 90 powyżej, konsumpcja potażu we Wspólnocie wzrosła o 11 % w badanym okresie, osiągając najwyższy poziom w 2004 r.
(121) Podczas gdy udział przemysłu wspólnotowego w rynku zmniejszył się o 9 %, udział krajów, których dotyczy postępowanie, w rynku powiększył się o 23 % w badanym okresie.
(122) Udział innych krajów trzecich w rynku powiększył się o 1 punkt procentowy do poziomu wynoszącego 15 % przy zastosowaniu cen niepowodujących podcięcia cen sprzedaży przemysłu wspólnotowego.
Dlatego też stwierdzono, że przywóz z innych krajów trzecich nie wywarł znaczącego wpływu na sytuację gospodarczą przemysłu wspólnotowego w OD.
(123) Jednocześnie zmiany sytuacji gospodarczej przemysły wspólnotowego były zróżnicowane – niektóre wskaźniki szkody, takie jak udział w rynku i inwestycje, wykazały tendencję spadkową, podczas gdy inne, takie jak produkcja, wielkość sprzedaży, ceny sprzedaży i rentowność, poprawiły się.
(124) Dochodzenie wykazało istnienie rażąco niskich cen importowych, które były przedmiotem dalszego dumpingu i wywierały negatywny wpływ na wielkość sprzedaży, udział w rynku i w konsekwencji na rentowność przemysłu wspólnotowego.
Fakt, że wzrost wielkości sprzedaży przemysłu wspólnotowego był niewielki (+1 %) w porównaniu ze wzrostem konsumpcji na rynku wspólnotowym (+11 %) w badanym okresie, wskazuje na negatywny wpływ na wielkość sprzedaży.
Jedynie podczas ostatnich sześciu miesięcy OD sytuacja w zakresie cen importowych uległa pewnej poprawie, ponieważ podniesiono je w związku z obowiązującym zobowiązaniem.
(125) W ogólnym ujęciu przemysł wspólnotowy pozostałby narażony na kontynuację dumpingu wyrządzającego szkodę w przypadku dopuszczenia do wygaśnięcia środków.
(126) Na podstawie wyżej wymienionych elementów ustalono, że niemożliwym jest wyraźne stwierdzenie kontynuacji szkody.
Zbadano zatem, czy istnieje prawdopodobieństwo ponownego wystąpienia szkody.
3.2. Prawdopodobieństwo ponownego wystąpienia szkody
(127) Ustalono powyżej (patrz: motyw 84), że przywóz po cenach dumpingowych z krajów, których dotyczy postępowanie, zwiększyłby się znacząco, jeżeli środki zostałyby uchylone.
Istotnie rynek wspólnotowy jest atrakcyjny z uwagi na jego bliskość geograficzną w porównaniu z innymi rynkami eksportowymi (Brazylia, Chiny i Indie) oraz korzystniejsze warunki płatności.
Ponadto rynki krajowe producentów eksportujących mogą wchłonąć jedynie ograniczoną część ich produkcji.
(128) Moce produkcyjne na Białorusi i w Rosji utrzymały się na niezmienionym poziomie w badanym okresie, wynosząc łącznie 20 milionów ton potażu, co stanowi około 33 % światowych mocy produkcyjnych i około 250 % konsumpcji we Wspólnocie.
Planowane są dalsze poważne inwestycje w celu zwiększenia mocy produkcyjnych.
Ponadto Rosja dysponuje niewykorzystanymi mocami produkcyjnymi.
(129) Dodatkowo, częściowa poprawa sytuacji w przemyśle wspólnotowym, opisana w motywie 113, wynika w dużym stopniu z istnienia środków antydumpingowych.
W przypadku uchylenia środków poprawa ta zostałaby zagrożona.
Uchylenie środków doprowadziłoby do sprzedaży zwiększonych ilości potażu z krajów, których dotyczy postępowanie, na wspólnotowym rynku potażu.
Taki wzrost sprzedaży może zostać dokonany wyłącznie poprzez zaniżanie obowiązujących cen.
Wskazane podcięcie cenowe spowodowałoby nieuchronnie spadek cen sprzedaży i rentowności przemysłu wspólnotowego, prowadząc do powstania szkody.
3.3. Wnioski dotyczące ponownego wystąpienia szkody
(130) Jak wskazano powyżej, sytuacja przemysłu wspólnotowego jest nadal narażona na zagrożenie i niestabilna.
W motywie 81 stwierdzono, że jeżeli środki wygasną, dodatkowa produkcja będzie prawdopodobnie wywożona do Wspólnoty z Białorusi i Rosji.
Ponieważ wywóz ten byłby prawdopodobnie dokonywany po cenach dumpingowych, spowodowałoby to spadek sprzedaży, udziałów w rynku i cen sprzedaży przemysłu wspólnotowego, a w konsekwencji pogorszenie się jego sytuacji finansowej.
Na tej podstawie stwierdza się, że uchylenie środków najprawdopodobniej wywołałoby pogorszenie wciąż niestabilnej sytuacji przemysłu wspólnotowego i ponowne wystąpienie szkody.
W związku z tym proponuje się utrzymanie obowiązujących środków antydumpingowych.
E. INTERES WSPÓLNOTY
1.
Wprowadzenie
(131) Zgodnie z art. 21 rozporządzenia podstawowego zbadano, czy przedłużenie okresu obowiązywania istniejących środków antydumpingowych nie zaszkodzi interesom Wspólnoty jako całości.
Interes Wspólnoty określono na podstawie oceny wszystkich zróżnicowanych interesów, tj. interesu przemysłu wspólnotowego, importerów oraz użytkowników produktu objętego postępowaniem.
Aby ocenić prawdopodobny wpływ dalszego stosowania środków, służby Komisji zwróciły się o informacje do wszystkich zainteresowanych stron wymienionych powyżej.
(132) Należy przypomnieć, że w poprzednim dochodzeniu nie uznano przyjęcia i utrzymania środków za działanie wbrew interesom Wspólnoty.
(133) Ze względu na dużą liczbę importerów podjęto decyzję o zastosowaniu kontroli wyrywkowej.
Kwestionariusze dotyczące kontroli wyrywkowej zostały przesłane do 21 importerów/użytkowników i od wszystkich otrzymano odpowiedzi.
Wybrana próba obejmowała 5 importerów ze Wspólnoty.
Zgodnie z art. 17 rozporządzenia podstawowego próba ta objęła ponad 80 % łącznego przywozu i stanowiła największą reprezentatywną wielkość przywozu, która mogła być przedmiotem dochodzenia w danym okresie.
Każdy z pięciu importerów objętych próbą przedstawił pełne odpowiedzi na kwestionariusz.
(134) Ogółem przesłano 23 kwestionariusze do użytkowników, z których 7 dostarczyło odpowiedzi na kwestionariusz.
Ponadto przesłano kwestionariusze do organizacji importerów/użytkowników. Europejskie Stowarzyszenie Importerów Nawozów (European Fertilizer Import Association – EFIA) oraz wiele stowarzyszeń użytkowników w różnych państwach członkowskich udzieliło odpowiedzi na kwestionariusz.
(135) Na tej podstawie zbadano, czy pomimo ustaleń dotyczących kontynuacji dumpingu i ponownego wystąpienia szkody istnieją istotne powody, które doprowadziłyby do wniosku, że utrzymanie środków w tym konkretnym przypadku nie leży w interesie Wspólnoty.
2.
Interes przemysłu wspólnotowego
(136) Podczas niniejszego dochodzenia ustalono, że przemysł wspólnotowy jest rentowny i konkurencyjny, lecz jego sytuacja pozostaje niestabilna.
Jest to częściowo spowodowane jego zmniejszającym się udziałem w rynku wspólnotowym, a także niezadowalającymi zyskami, które nadal nie osiągnęły normalnego i stabilnego poziomu umożliwiającego realizację dużych inwestycji, niezbędnych, aby przywrócić przemysłowi długookresową zdolność do prowadzenia działalności gospodarczej.
(137) Związki zawodowe górników we Wspólnocie oraz General Workers Union w Zjednoczonym Królestwie stwierdziły, że przemysł wspólnotowy jest ważnym pracodawcą we Wspólnocie, a wygaśnięcie środków naraziłoby go na zagrożenie.
(138) Mając na uwadze trudności gospodarcze, przez które przemysł wspólnotowy przechodził w przeszłości, oraz niestabilną sytuację na rynku, zgodnie z ustaleniami dokonanymi w OD, uważa się, że w wypadku wygaśnięcia środków sytuacja przemysłu wspólnotowego zostałby narażona na ryzyko.
Wysoce prawdopodobnym jest, że sytuacja przemysłu wspólnotowego uległaby znowu pogorszeniu ze szkodą dla jego obecnej umiarkowanej rentowności. Pociągnęłoby to za sobą znaczny spadek inwestycji oraz liczby zatrudnionych.
(139) Utrzymanie środków umożliwi natomiast przemysłowi wspólnotowemu dalszą poprawę sytuacji, a w szczególności zwiększenie nakładów inwestycyjnych koniecznych do zapewnienia mu długotrwałej rentowności i konkurencyjności.
Dlatego też dalsze stosowanie środków leży w interesie przemysłu wspólnotowego.
3.
Interes importerów (przedsiębiorstw handlowych)
(140) Współpracujący importerzy potażu sprzeciwiali się ogólnie przedłużeniu obowiązywania środków antydumpingowych.
Twierdzili, że dalsze stosowanie środków wywarłoby negatywny wpływ, przerywając powiązania z ich tradycyjnymi dostawcami, w szczególności jeżeli zobowiązania zostałyby zniesione.
Przekonywali również, że producenci wspólnotowi mogliby w przypadku utrzymania środków osiągnąć pozycję dominującą na rynku wspólnotowym, ograniczając tym samym do minimum wolną konkurencję we Wspólnocie i powodując w przyszłości dalszy wzrost cen.
Jeden importer stwierdził natomiast, że obecna sytuacja wraz z obowiązującymi środkami gwarantuje prawidłowy rozwój rynku.
W konsekwencji wymieniony importer wnosił o utrzymanie środków antydumpingowych.
(141) Podczas gdy w UE-15 większość potażu z krajów, których dotyczy postępowanie, była przywożona w ramach procedury uszlachetniania czynnego, zobowiązania dotyczące rozszerzenia umożliwiały pod pewnymi warunkami bezcłowy przywóz z krajów, których dotyczy postępowanie.
Ponadto przywóz z innych krajów trzecich utrzymywał się na niezmienionym poziomie wynoszącym 15 % udziału w rynku.
Istniała zatem znaczna konkurencja na rynku wspólnotowym i nie ma powodów, by spodziewać się, że sytuacja ta ulegnie zmianie.
Dlatego też argument dotyczący domniemanej pozycji dominującej przemysłu wspólnotowego musi zostać odrzucony.
(142) Po ujawnieniu ustaleń, kilka zainteresowanych stron podkreślało, że utrzymanie środków zakłóci konkurencję wywołując sytuację, w której przemysł wspólnotowy osiągnie pozycję dominującą.
W tym zakresie należy zauważyć, że podczas dochodzenia nie ustalono, aby istnienie środków, oprócz zmniejszenia wpływu dumpingu wyrządzającego szkodę, wpłynęło w istotny sposób na sytuację konkurencji na rynku, zmieniając ją na korzyść przemysłu wspólnotowego.
Przeciwnie, przywóz z krajów, których dotyczy postępowanie, wzrósł, a przywóz z innych krajów trzecich nadal stanowi znaczący udział w rynku wspólnotowym.
Dlatego też nie ma informacji wskazujących, że utrzymanie środków mogłoby wywołać pogorszenie sytuacji konkurencji na rynku wspólnotowym.
(143) Jeśli chodzi o rzekomy trudny dostęp przedsiębiorstw handlowych do przywożonego potażu, z uwagi na brak uzasadnienia tego stwierdzenia zarzut ten musi zostać odrzucony.
(144) Należy także zauważyć, że importerzy potażu (przedsiębiorstwa handlowe) dokonują często przywozu również innych produktów.
Mimo że niektórzy importerzy koncentrują swoją działalność na potażu, w przypadku innych importerów udział tego produktu w całej działalności stanowi jedynie 10 %.
Ponadto importerzy obecnie skupiający się na potażu wskazali, że mogą przenieść swój przedmiot zainteresowania na inne produkty (głównie inne nawozy), na które istnieje zapotrzebowanie klientów.
Jednakże po ujawnieniu ustaleń jeden importer i jedno stowarzyszenie importerów stwierdzili, że niektórzy importerzy są bardzo uzależnieni od przywozu potażu z Białorusi i będzie im trudno przestawić się na inne źródła dostaw w przypadku utrzymania środków.
Ustalono jednakże, że przestawienie się na inne źródła dostaw, np. przemysł wspólnotowy lub przywóz z innych krajów niż Białoruś, jest możliwym dla importerów rozwiązaniem.
Chociaż takie przestawienie się może wpłynąć na ekonomiczne i finansowe wyniki importerów, stwierdzono, że nie będzie to dotyczyć ich poziomu rentowności w taki sposób, aby zagrozić długotrwałej rentowności.
Zważywszy na wszystkie argumenty przedstawione przez importerów, stwierdza się, że wpływ środków antydumpingowych na sytuację finansową importerów jest stosunkowo ograniczony.
Na podstawie sprawdzonych odpowiedzi na kwestionariusz ustalono, że istniejące środki antydumpingowe nie wywarły do tej pory negatywnego wpływu na rentowność importerów.
Nie ma powodów, aby sądzić, że sytuacja ta ulegnie znacznej zmianie, jeżeli środki zostaną utrzymane.
(145) Stwierdza się zatem, że dalsze stosowanie środków nie będzie miało znaczącego wpływu na sytuację importerów (przedsiębiorstw handlowych).
4.
Interes użytkowników
4.1. Rolnicy
(146) Nie udało się nawiązać żadnej współpracy z bezpośrednimi użytkownikami potażu jako nawozu (rolnicy), chociaż reprezentujące ich organizacje otrzymały kwestionariusze.
Jednakże jedno stowarzyszenie rolników z państwa członkowskiego stwierdziło, że cła antydumpingowe zagrożą pozycji rolników na konkurencyjnym rynku, gdzie ceny importowe takich surowców jak nawozy są regulowane w przeciwieństwie do cen przywożonych środków spożywczych.
(147) Argument ten musi zostać odrzucony, ponieważ środki antydumpingowe nie odnoszą się do ogólnych kwestii związanych z polityką rolną.
Dochodzenia antydumpingowe mają wyłącznie na celu przywrócenie uczciwego handlu po sytuacji, w której miał miejsce dumping wyrządzający szkodę.
Wobec braku innych istotnych argumentów i informacji na temat negatywnego wpływu, jaki zostałby wywarty na rolników przez istniejące środki antydumpingowe, należy stwierdzić, że dalsze stosowanie ceł antydumpingowych nie będzie miało większego negatywnego wpływu na działalność rolników.
4.2. Producenci nawozów
(148) Wszyscy użytkownicy, którzy udzielili odpowiedzi na kwestionariusz, byli producentami nawozów, którzy nabywają potaż od przemysłu wspólnotowego, a także przywożą go z krajów, których dotyczy postępowanie, lub z krajów trzecich.
W ich przypadku potaż stanowi surowiec do produkcji nawozów, które często składają się z trzech różnych składników odżywczych: azotu, fosforu i potażu (nawozy NPK lub mieszanka nawozowa).
Oznacza to, że potaż jest jednym ze składników kosztu produktów końcowych, stanowiącym między 15 a 30 % kosztów produkcji.
W badanym okresie koszty produkcji nawozów zawierających potaż znacznie spadły w latach 2002 i 2003, po czym umiarkowanie wzrosły w OD, nie osiągając poziomu z 2001 r.
Można zatem stwierdzić, że środki antydumpingowe nałożone na potaż nie miały znaczącego wpływu na strukturę kosztów producentów nawozu.
(149) Większość użytkowników przedstawiło podobne argumenty przeciwko dalszemu stosowaniu środków, jak importerzy.
Jednakże jeden producent nawozów podkreślił, że w jego interesie byłoby, gdyby producenci potażu znajdowali się w przyszłości zarówno wewnątrz Wspólnoty, jak i poza nią.
(150) Ponieważ konkurencyjni producenci nawozów w krajach trzecich nie płacą ceł antydumpingowych od nabywanego potażu, wspólnotowi producenci nawozów stwierdzili również, iż nie są w stanie konkurować z cenami produktów końcowych oferowanych przez ich zagranicznych konkurentów.
W tym zakresie należy jednak zauważyć, że wspólnotowi producenci nawozów mogą dokonywać przywozu w ramach procedury uszlachetniania czynnego, tj. bez płacenia ceł antydumpingowych.
Ponadto należy przypomnieć, że istnieją inne źródła dostaw, zarówno w krajach trzecich nieobjętych środkami antydumpingowymi, jak i we Wspólnocie.
Oprócz tego dochodzenie nie wykazało, aby wskazani użytkownicy nie byli w stanie konkurować z przywożonymi mieszankami nawozowymi na rynku wspólnotowym.
(151) Mając na uwadze powyższe, stwierdza się, że środki nie miały znaczącego wpływu na sytuację użytkowników.
Wpływ środków na rentowność producentów nawozów podczas badanego okresu był minimalny i nie przedstawiono żadnych informacji wskazujących, że sytuacja ta uległaby zmianie, gdyby utrzymano środki.
Należy zatem stwierdzić, że interes użytkowników nie wymaga zaprzestania stosowania środków.
5.
Wpływ na konkurencję na rynku wspólnotowym
(152) Środki w ich obecnej formie wywarły wyraźnie stabilizujący wpływ na przemysł wspólnotowy, który przestał ponosić straty i odzyskał umiarkowaną rentowność.
Sytuacja ta nie byłaby możliwa bez wprowadzenia środków.
Jednakże nie zapobiegło to dalszej koncentracji rynku, jak wskazuje przykład przejęcia dwóch producentów wspólnotowych przez grupę ICL z Izraela.
Ponadto w 2001 r. francuski przemysł potażu zaprzestał swojej działalności z powodu wyczerpania złóż.
Importerzy i użytkownicy twierdzili, iż sytuacja ta doprowadziła w praktyce do pojawienia się na rynku UE duopolu, skupiającego udziały w rynku przekraczające łącznie 70 %, a w UE-15 nawet 80 %.
Stwierdzono zatem, że obecne środki wpłynęły na rynek w sposób ograniczający konkurencję.
(153) Argument ten musi zostać odrzucony, ponieważ obecne środki umożliwiły przemysłowi wspólnotowemu dalsze prowadzenie działalności i częściową poprawę sytuacji po skutkach dumpingu wyrządzającego szkodę.
W przypadku braku środków prawdopodobnym jest, że konkurencja zostałaby ograniczona w jeszcze większym stopniu, gdyż producenci wspólnotowi zostaliby zmuszeni do wstrzymania produkcji potażu.
Dlatego też utrzymanie środków zapobiega dalszemu ograniczaniu konkurencji, umożliwiając przemysłowi wspólnotowemu przetrwanie i pozostanie konkurencyjnym.
(154) Ponadto należy przypomnieć, że istnienie wielu innych konkurentów na rynku wspólnotowym pochodzących z krajów trzecich oraz z krajów, których dotyczy postępowanie, zapewniło konkurencję na rynku wspólnotowym i nie ma podstaw, by sądzić, że sytuacja ta ulegnie zmianie, jeżeli środki zostaną utrzymane.
6.
Wnioski dotyczące interesu Wspólnoty
(155) Po przeanalizowaniu różnych interesów wchodzących w grę stwierdza się, że dalsze stosowanie środków antydumpingowych prawdopodobnie doprowadzi do stabilnego i przewidywalnego rozwoju wspólnotowego rynku potażu, co pozwoli przemysłowi wspólnotowemu na dalszą poprawę sytuacji i zachowanie konkurencyjności w uczciwych warunkach konkurencji.
Z drugiej strony, przemysł wspólnotowy pozostawiony bez odpowiedniej ochrony przed przywozem po cenach dumpingowych prawdopodobnie utraci swoją niedawno odzyskaną słabą rentowność, a jego sytuacja ulegnie poważnemu pogorszeniu.
W przypadku wygaśnięcia środków przemysł wspólnotowy byłby najprawdopodobniej zmuszony do stopniowego wycofania się z rynku, na którym coraz większe udziały zostałyby przejęte przez eksporterów z Białorusi i Rosji, pozostawiając coraz bardziej ograniczony wybór źródeł potażu dla importerów, rolników i użytkowników we Wspólnocie.
Dlatego też korzyści cenowe osiągane przez importerów, które byłyby rezultatem wygaśnięcia środków antydumpingowych, są o wiele mniejsze niż korzyści dla przemysłu wspólnotowego wynikające z dalszego stosowania środków przeciwko dumpingowi wyrządzającemu szkodę.
(156) Niekorzystna sytuacja dotycząca użytkowników i użytkowników końcowych, związana z utrzymaniem środków, jest uważana za bardzo mało znaczącą w porównaniu z perspektywą zapewnienia stabilności i rentowności przemysłowi wspólnotowemu.
W rzeczywistości przedłużenie obowiązywania środków nie zmienia obecnych warunków rynkowych, które nie wpływają w istotny sposób na użytkowników.
Prawdopodobny negatywny wpływ na sytuację przemysłu wspólnotowego jest większy od możliwych obciążeń dla użytkowników i użytkowników końcowych, które nie będą różne od obecnych.
Wobec powyższego stwierdza się, że nie ma powodów, które w sposób przekonujący przemawiałyby przeciwko przedłużeniu okresu obowiązywania dotychczasowych środków antydumpingowych.
F. TRWAŁY CHARAKTER ZMIAN OKOLICZNOŚCI
(157) W ramach przeglądu okresowego dotyczącego przywozu potażu pochodzącego z Białorusi zbadano również, czy zmiany okoliczności w stosunku do pierwotnego dochodzenia dotyczącego dumpingu mogłyby być w sposób uzasadniony uznane za zmiany o trwałym charakterze zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego.
(158) Porównując wartości normalne i ceny eksportowe ustalone między poprzednim i obecnym dochodzeniem, ustalono, biorąc pod uwagę porównywalne typy produktu, że wartość normalna znacznie wzrosła, lecz średnia cena eksportowa zwiększyła się jeszcze bardziej, prowadząc do mniejszego poziomu dumpingu.
W przypadku białoruskich cen eksportowych stosowanych na innych rynkach ustalono, że na ogół odpowiadają one cenom eksportowym dla rynku UE.
Nie znaleziono dowodów na to, że wywóz z Białorusi nie byłby nadal dokonywany po cenach dumpingowych, mimo że ich poziom byłby niższy niż w przeszłości.
Mając na uwadze powyższe, można racjonalnie stwierdzić, że nowy niższy poziom dumpingu ma trwały charakter.
(159) W świetle wszystkich wymienionych czynników uznaje się za odpowiednie dokonanie zmiany obowiązujących środków dotyczących Białorusi poprzez obniżenie marginesu dumpingu do poziomu ustalonego w obecnym dochodzeniu.
(160) Zgodnie z art. 9 ust. 4 rozporządzenia podstawowego kwota cła antydumpingowego nie powinna przekraczać ustalonego marginesu dumpingu, ale powinna być niższa od tego marginesu, jeżeli mniejsze cło jest wystarczające, by usunąć szkodę wyrządzoną przemysłowi wspólnotowemu.
Ponieważ obwiązujące cła dla Białorusi zostały obliczone na podstawie marginesu dumpingu, a także ze względu na to, że nowy margines dumpingu jest niższy od obliczonego poprzednio, cło powinno zostać dostosowane do niższego marginesu dumpingu ustalonego w obecnym dochodzeniu, a mianowicie do poziomu wynoszącego 27,5 %.
G. ZOBOWIĄZANIE
(161) Po przedstawieniu ostatecznych ustaleń producent eksportujący z Białorusi złożył zobowiązanie cenowe.
(162) Zgodnie z powszechną praktyką Komisji zobowiązania przedsiębiorstw niespełniających kryteriów dotyczących statusu podmiotu traktowanego na zasadach rynkowych lub indywidualnego traktowania nie są przyjmowane, ponieważ zobowiązania takich przedsiębiorstw są uważane za niewykonalne.
Jednakże w szczególnych okolicznościach możliwe jest przyjęcie zobowiązania złożonego przez takie przedsiębiorstwo.
Okoliczności takie wymagałyby, w szczególności, zaangażowania ze strony władz państwowych kraju eksportującego w zagwarantowanie przestrzegania warunków zobowiązania.
(163) Podstawowym czynnikiem przyjęcia jakiegokolwiek zobowiązania jest wytworzenie więzów zaufania między Wspólnotą a stronami zobowiązania.
W tym zakresie należy przypomnieć, że Rada nałożyła pewne środki ograniczające skierowane przeciwko prezydentowi Aleksandrowi Łukaszence i niektórym urzędnikom z Białorusi w drodze wspólnego stanowiska 2006/276/WPZiB [15] i rozporządzenia Rady (WE) nr 765/2006 [16].
Należy również przypomnieć, że Belaruskali jest przedsiębiorstwem będącym w całości własnością państwa, a zatem obecne władze mają bezpośredni i decydujący wpływ na działalność tego przedsiębiorstwa.
Zatem z uwagi na to, że Komisja nie była w stanie uznać, że istnieją więzy zaufania między Wspólnotą a wszystkimi stronami zobowiązania, stwierdzono, że zobowiązanie złożone przez Belaruskali było niewykonalne.
W konsekwencji zobowiązanie zostało odrzucone.
H. PROPONOWANE CŁA
(164) Mając na uwadze wnioski dotyczące kontynuacji dumpingu, prawdopodobnego ponownego wystąpienia szkody oraz interesu Wspólnoty, należy nałożyć środki względem przywozu z Białorusi i Rosji, aby zapobiec ponownemu wystąpieniu szkody wyrządzonej przemysłowi wspólnotowemu przez przywóz po cenach dumpingowych.
1.
Rosja
(165) Mając na uwadze powyższe ustalenia i zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego należy utrzymać środki względem przywozu chlorku potasu pochodzącego z Rosji nałożone rozporządzeniem (EWG) nr 3068/92, ostatnio zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 1891/2005.
(166) Zobowiązania złożone przez dwóch rosyjskich producentów zostały przyjęte w ramach częściowych przeglądów okresowych, które zakończono rozporządzeniem (WE) nr 1891/2005.
2.
Białoruś
(167) Uwzględniając powyższe ustalenia i zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego należy zmienić środki względem przywozu chlorku potasu pochodzącego z Białorusi.
Obowiązujące środki dotyczące Białorusi obejmują stałą stawkę wahająca się od 19,51 EUR za tonę do 48,19 EUR za tonę, w zależności od typu produktu.
Podczas obecnego okresu objętego dochodzeniem ustalono, że cały wywóz dokonany przez Belaruskali do Wspólnoty był ograniczony do typów produktu objętych dwoma kodami CN.
W związku z powyższym, w świetle informacji na temat innych typów produktu oraz jako że te konkretne rodzaje potażu, których dotyczy postępowanie, okazują się być najczęściej wprowadzane do obrotu, za najbardziej uzasadnione podejście w odniesieniu do wprowadzenia zmienionych ceł uważa się zastąpienie wszystkich stałych stawek cłem ad valorem lub minimalną ceną importową, obliczoną na podstawie warunków rynkowych panujących na rynku potażu w OD.
(168) Ponieważ ustalony poziom dumpingu jest niższy od marginesu szkody określonego w poprzednim dochodzeniu, stawka cła ad valorem powinna zostać ustalona na poziomie dumpingu wynoszącym 27,5 %.
(169) Mając na uwadze specjalne warunki panujące na rynku potażu, mianowicie wzrost cen eksportowych produktu objętego postępowaniem między 2003 r. a OD, który występował nadal w 2005 i 2006 r., uznano za stosowne nałożenie środków w formie minimalnej ceny importowej (MCI): i) która na podstawie ustaleń dotyczących okresu dochodzenia usunie wpływ dumpingu wyrządzającego szkodę stwierdzony w odniesieniu do typów produktu objętych kodami CN 31042050 (kody TARIC 3104205010 i 3104205090) oraz 31042090 (kod TARIC 3104209000) przywożonych do Wspólnoty w OD i stanowiących najliczniejszą grupę typów produktu, które mogą być również przywiezione do Wspólnoty w okresie objętym rozszerzonymi środkami; oraz ii) której, mając na uwadze ryzyko obejścia środków związane ze szczególnymi okolicznościami opisanymi w powyższym motywie 163, towarzyszy pułap ilościowy, powyżej którego zastosowanie będzie miało cło ad valorem w wysokości 27,5 %.
Takie samo cło ad valorem powinno być stosowane względem przywozu objętego pułapem ilościowym, jeżeli minimalna cena importowa nie jest przestrzegana lub gdy podlegające środkom przywożone produkty, które zostały zgłoszone do procedury dopuszczenia do swobodnego obrotu, są objęte kodami CN, do których nie ma zastosowania żadna minimalna cena importowa (tj. kody CN 31042010, ex31052010 (kody TARIC 3105201010 i 3105201020), ex31052090 (kody TARIC 3105209010 i 3105209020), ex31056090 (kody TARIC 3105609010 i 3105609020), ex31059091 (kody TARIC 3105909110 i 3105909120), ex31059099 (kody TARIC 3105909910 i 3105909920).
W konsekwencji pułap ilościowy powinien zostać ustalony na podstawie wywozu dokonanego przez eksportera z Białorusi do Wspólnoty w 2005 r., przyjąwszy że reprezentuje on wielkość wywozu, który może zostać dokonany przez tego eksportera bez obchodzenia MCI.
Na tej podstawie pułap ilościowy związany z zastosowaniem minimalnej ceny importowej powinien zostać ustalony na 700000 ton produktów dopuszczonych do swobodnego obrotu rocznie.
(170) Aby uwzględnić fakt, że produkty są dostarczane w oparciu o określone w Incoterms 2000 formuły DAF i CIF (port Wspólnoty) oraz że koszty transportu, przeładunku i załadunku zawarte w fakturowanych cenach różnią się znacznie w zależności od tego, czy transport przyjmuje formę transportu lądowego do granicy lądowej (na podstawie formuły DAF) lub transportu morskiego za pośrednictwem portów morskich w krajach trzecich do portu Wspólnoty (CIF – port Wspólnoty), MCI odnoszące się do tych dwóch formuł dostawy powinny zostać zróżnicowane.
(171) Rada uznaje, że wprowadzenie pułapu ilościowego wymaga ustanowienia systemu zarządzania, który nie mógł zostać wdrożony przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia.
Mając na uwadze złożoność tej kwestii, Rada uważa, że właściwe jest, by Komisja w drodze rozporządzenia ustanowiła zasady wdrożenia systemu zarządzania pułapami ilościowymi najszybciej jak to możliwe z technicznego punku widzenia.
(172) Rada uznaje również, że mając na uwadze fakt, iż rozporządzenie zmieniające obowiązującą formę i poziom środków wejdzie w życie dopiero w drugiej połowie 2006 r. oraz że zwiększenie w krótkim czasie wywozu produktu objętego postępowaniem sprawia logistyczne trudności, ryzyko obejścia środków wskazane w motywie 169 jest ograniczone w perspektywie krótkoterminowej.
Dlatego też, biorąc pod uwagę techniczne trudności określone w motywie 171 i ograniczone ryzyko obejścia środków, uznaje się za stosowne niewprowadzanie pułapu ilościowego na tym etapie.
MCI i cło ad valorem, zgodnie z wyjaśnieniem w motywie 169, będą zatem miały zastosowanie od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
(173) Jednakże jeżeli ilości dopuszczone do swobodnego obrotu, zgodnie z ustaleniami Komisji na podstawie danych zgromadzonych na mocy art. 14 ust. 6 rozporządzenia podstawowego, w jakimkolwiek roku kalendarzowym lub w pozostałej części 2006 r. na podstawie pro rata temporis, przekroczą znacznie wielkość 700000 ton odpowiadającą zwykłej ilości ustalonej w powyższym motywie 169 i z powodów określonych w tym motywie oraz w odniesieniu do szczególnych okoliczności wskazanych w powyższym motywie 163, Komisja powinna przedstawić Radzie wniosek dotyczący nałożenia cła ad valorem względem wszystkich produktów wchodzących w zakres definicji produktu ustalonej na potrzeby niniejszego dochodzenia.
(174) Aby zapewnić skuteczne przestrzeganie MCI, importerzy powinni być świadomi, że jeżeli w następstwie kontroli przeprowadzonej po przywozie stwierdzi się, że: i) cena netto na granicy Wspólnoty (tj. bez uwzględniania ceł, kosztów poniesionych po przywozie, takich jak koszty przeładunku, załadunku i transportu) rzeczywiście zapłacona przez pierwszego niezależnego klienta we Wspólnocie (cena po przywozie) jest niższa od ceny netto na granicy Wspólnoty przed ocleniem, zgodnie ze zgłoszeniem celnym; oraz ii) cena po przywozie jest niższa od MCI, cło ad valorem stosowane jest z mocą wsteczną względem odpowiednich transakcji.
Organy celne powinny natychmiast poinformować Komisję o wszelkich podejrzeniach nieprawidłowego zgłoszenia wartości celnej towarów.
(175) W tym kontekście dokonano odesłania do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [17], między innymi do art. 78, zgodnie z którym organy celne mogą dokonywać kontroli dokumentów handlowych i danych związanych z operacjami przywozu lub wywozu towarów objętych zgłoszeniem lub z późniejszymi operacjami handlowymi dotyczącymi tych towarów.
Kontrole te mogą być przeprowadzone u zgłaszającego bądź u każdej osoby bezpośrednio lub pośrednio zainteresowanej zawodowo tymi operacjami, jak również u każdej innej osoby posiadającej dla potrzeb zawodowych wymienione dokumenty i dane,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejszym nakłada się ostateczne cło antydumpingowe na przywóz chlorku potasu objętego kodami CN 31042010, 31042050, 31042090 oraz na specjalne mieszanki (tj. chlorek potasu zawierający dodatkowe pierwiastki nawozowe, o zawartości potasu, w przeliczeniu na K2O, równej lub przekraczającej 35 %, ale nieprzekraczającej 62 % masy suchego bezwodnego produktu) objęte kodami CN ex31052010 (kody TARIC 3105201010 oraz 3105201020), ex31052090 (kody TARIC 3105209010 oraz 3105209020), ex31056090 (kody TARIC 3105609010 oraz 3105609020), ex31059091 (kody TARIC 3105909110 oraz 3105909120), ex31059099 (kody TARIC 3105909910 oraz 3105909920) pochodzące z Białorusi i Rosji.
Artykuł 2
1.
Stawka cła antydumpingowego stosowana w odniesieniu do ceny netto na granicy Wspólnoty, przed ocleniem, produktu opisanego w art. 1 i pochodzącego z Białorusi wynosi 27,5 %.
Ma ona zastosowanie zgodnie z następującymi warunkami:
a) cło pobierane jest od produktów objętych kodami CN 31042050 oraz 31042090 (dodatkowy kod TARIC A999), z wyjątkiem przypadku gdy:
- cena netto na granicy Wspólnoty, przed ocleniem, produktu jest równa lub przekracza odpowiednią minimalną cenę importową określoną w załączniku I,
oraz
- całkowita ilość przywiezionych produktów określonych w załączniku I i dopuszczonych do swobodnego obrotu nie wyniosła w ujęciu skumulowanym 700000 ton w roku kalendarzowym.
Komisja określi w drodze rozporządzenia, tak szybko jak to możliwe, zasady wdrożenia systemu zarządzania niniejszym pułapem ilościowym;
b) cło pobierane jest od produktów objętych kodami CN 31042010, ex31052010 (kody TARIC 3105201010 oraz 3105201020), ex31052090 (kody TARIC 3105209010 oraz 3105209020), ex31056090 (kody TARIC 3105609010 oraz 3105609020), ex31059091 (kody TARIC 3105909110 oraz 3105909120), ex31059099 (kody TARIC 3105909910 oraz 3105909920).
2.
Na zasadzie odstępstwa od art. 2 ust. 1, do czasu wejścia w życie rozporządzenia Komisji wskazanego w ust. 1 cło jest stosowane w następujący sposób:
a) cło pobierane jest od produktów objętych kodami CN 31042050 oraz 31042090 (dodatkowy kod TARIC A999), z wyjątkiem przypadku gdy cena netto na granicy Wspólnoty, przed ocleniem, produktu jest równa lub przekracza odpowiednią minimalną cenę importową określoną w załączniku I;
b) cło pobierane jest od produktów objętych kodami CN 31042010, ex31052010 (kody TARIC 3105201010 oraz 3105201020), ex31052090 (kody TARIC 3105209010 oraz 3105209020), ex31056090 (kody TARIC 3105609010 oraz 3105609020), ex31059091 (kody TARIC 3105909110 oraz 3105909120), ex31059099 (kody TARIC 3105909910 oraz 3105909920).
3.
O ile nie określono inaczej, stosuje się obowiązujące przepisy celne.
Artykuł 3
1.
Stawka ostatecznego cła antydumpingowego mająca zastosowanie do ceny netto na granicy Wspólnoty, przed ocleniem, produktu opisanego w art. 1, pochodzącego z Federacji Rosyjskiej i wytworzonego przez poniższe przedsiębiorstwa, jest następująca:
Kraj _BAR_ Przedsiębiorstwo _BAR_ Stawka celna _BAR_ Dodatkowy kod Taric _BAR_
Rosja _BAR_ JSC Silvinit, Solikamsk _BAR_ 23,0 % _BAR_ A665 _BAR_
JSC Uralkali, Berezniki _BAR_ 12,3 % _BAR_ A666 _BAR_
2.
Stawka cła antydumpingowego mająca zastosowanie do ceny netto na granicy Wspólnoty, przed ocleniem, produktu opisanego w art. 1, pochodzącego z Federacji Rosyjskiej i wytworzonego przez wszystkie przedsiębiorstwa inne niż wskazane w ust. 1 (dodatkowy kod TARIC A999) jest równa stałej kwocie wyrażonej w euro za tonę chlorku potasu określonego poniżej w podziale na kategorię i gatunek (potaż standardowy należy rozumieć jako potaż w formie sproszkowanej):
Chlorek potasu niezawierający dodatkowych pierwiastków nawozowych
Kategoria _BAR_ o zawartości potasu, w przeliczeniu na K2O, nieprzekraczającej 40 % masy suchego bezwodnego produktu _BAR_ o zawartości potasu, w przeliczeniu na K2O, przekraczającej 40 % masy, ale nieprzekraczającej 62 % masy suchego bezwodnego produktu _BAR_ o zawartości potasu, w przeliczeniu na K2O, przekraczającej 62 % masy suchego bezwodnego produktu _BAR_
Gatunek _BAR_ Standardowy _BAR_ Inny niż standardowy (w tym granulowany) _BAR_ Standardowy _BAR_ Inny niż standardowy (w tym granulowany) _BAR_ _BAR_
Kod TARIC _BAR_ 3104201010 _BAR_ 3104201090 _BAR_ 3104205010 _BAR_ 3104205090 _BAR_ 3104209000 _BAR_
Stała kwota (EUR/tonę) _BAR_ 19,61 _BAR_ 26,01 _BAR_ 29,65 _BAR_ 39,33 _BAR_ 40,63 _BAR_
Chlorek potasu zawierający dodatkowe pierwiastki nawozowe w specjalnych mieszankach
_BAR_ O zawartości potasu, w przeliczeniu na K2O, równej lub przekraczającej 35 % masy, ale nieprzekraczającej 40 % masy suchego bezwodnego produktu _BAR_ O zawartości potasu, w przeliczeniu na K2O, przekraczającej 40 % masy, ale równej lub nieprzekraczającej 62 % masy suchego bezwodnego produktu _BAR_
Kod TARIC _BAR_ 3105201010, 3105209010, 3105609010, 3105909110, 3105909910 _BAR_ 3105201020, 3105209020, 3105609020, 3105909120, 3105909920 _BAR_
Stała kwota (EUR/tonę) _BAR_ 26,01 _BAR_ 39,33 _BAR_
3.
Nie naruszając przepisów powyższego art. 1, ostatecznego cła antydumpingowego nie stosuje się do przywozu dopuszczonego do swobodnego obrotu zgodnie z art. 4.
4.
O ile nie określono inaczej, stosuje się obowiązujące przepisy celne.
Artykuł 4
1.
Przywóz zgłoszony do dopuszczenia do swobodnego obrotu jest zwolniony z ceł antydumpingowych nałożonych na podstawie art. 1, pod warunkiem że przywożone towary zostały wyprodukowane przez przedsiębiorstwa, od których Komisja przyjęła zobowiązania i których nazwy są wymienione w decyzji 2005/802/WE ze zmianami, oraz że zostały one przywiezione zgodnie z przepisami wymienionej decyzji Komisji.
2.
Przywóz, o którym mowa w ust. 1, jest zwolniony z cła antydumpingowego, pod warunkiem że:
a) zgłoszone i przedstawione organom celnym towary dokładnie odpowiadają produktowi opisanemu w art. 1;
b) faktura handlowa zawierająca co najmniej te elementy, które są wymienione w załączniku II, jest przedstawiona organom celnym państw członkowskich po przedstawieniu zgłoszenia o dopuszczeniu do swobodnego obrotu;
oraz
c) towary zgłoszone i przedstawione organom celnym odpowiadają dokładnie opisowi na fakturze handlowej.
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1051/2006
z dnia 11 lipca 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 12 lipca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1052/2006
z dnia 11 lipca 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2222/2000 ustanawiające zasady finansowe dla stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1268/1999 w sprawie wspólnotowych środków pomocowych na rzecz działań przedakcesyjnych w dziedzinie rolnictwa i rozwoju obszarów wiejskich w państwach Europy Środkowej i Wschodniej ubiegających się o członkostwo w Unii Europejskiej w okresie przedakcesyjnym (Sapard)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1268/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. w sprawie wspólnotowych środków pomocowych na rzecz działań przedakcesyjnych w dziedzinie rolnictwa oraz rozwoju obszarów wiejskich w państwach Europy Środkowej i Wschodniej ubiegających się o członkostwo w Unii Europejskiej w okresie przedakcesyjnym [1], w szczególności jego art. 12 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2222/2000 [2] ustanawia zasady dotyczące automatycznego umorzenia niewykorzystanych środków, a w szczególności stanowi, że w latach 2004-2005 nastąpi to dnia 31 grudnia drugiego roku następującego po roku przedmiotowego zobowiązania ("zasada n + 2" dla automatycznego umorzenia), odzwierciedlając tym art. 31 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. ustanawiającego przepisy ogólne w sprawie funduszy strukturalnych [3].
(2) W 2005 r. w Bułgarii i w szczególności w Rumunii miały miejsce powodzie, które utrudniły wdrażanie instrumentu, co może mieć wpływ na wykorzystanie środków przewidzianych na lata 2004 i 2005.
(3) Jest zatem uzasadnione zastosowanie względem Bułgarii i Rumunii zasady "n + 3" w odniesieniu do automatycznego umarzania środków w latach 2004 i 2005.
(4) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 2222/2000.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR),
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2222/2000 otrzymuje następujące brzmienie:
"3.
Uwzględniając wymogi art. 10, Komisja zrzeka się jakiejkolwiek części zobowiązania, która nie została uregulowana w postaci wpłaty na rachunek lub dla której nie otrzymano nadającego się do przyjęcia wniosku, najpóźniej do:
a) dla środków odpowiadających rocznemu przydziałowi na 2000 r.: dnia 31 grudnia 2004 r.;
b) dla środków odpowiadających rocznemu przydziałowi na 2001 r.: dnia 31 grudnia 2005 r.;
c) dla środków odpowiadających rocznemu przydziałowi na 2002 r.: dnia 31 grudnia 2006 r.;
d) dla środków odpowiadających rocznemu przydziałowi na 2003 r.: dnia 31 grudnia 2006 r.;
e) dla środków odpowiadających rocznemu przydziałowi na 2004 r.: dnia 31 grudnia 2007 r.;
f) dla środków odpowiadających rocznemu przydziałowi na 2005 r.: dnia 31 grudnia 2008 r.;
g) dla środków odpowiadających rocznemu przydziałowi na 2006 r.: dnia 31 grudnia 2008 r.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1053/2006
z dnia 11 lipca 2006 r.
zmieniające po raz dziesiąty rozporządzenie Rady (WE) nr 1763/2004 nakładające określone środki ograniczające dla wsparcia skutecznego wykonania mandatu Międzynarodowego Trybunału Karnego dla byłej Jugosławii (MTKJ)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1763/2004 z dnia 11 października 2004 r. nakładające określone środki ograniczające dla wsparcia skutecznego wykonania mandatu Międzynarodowego Trybunału Karnego dla byłej Jugosławii (MTKJ) [1], w szczególności jego art. 10 lit. a),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 1763/2004 zawiera listę osób, w stosunku do których, na mocy tego rozporządzenia, stosuje się zamrożenie funduszy oraz zasobów ekonomicznych.
(2) Komisja jest upoważniona do zmiany tego załącznika, uwzględniając decyzje Rady wprowadzające wspólne stanowisko Rady 2004/694/CFSP z dnia 11 października 2004 r. w sprawie dalszych środków dla wsparcia skutecznego wykonania mandatu MTKJ [2].
Decyzja Rady 2006/484/CFSP wprowadza wyżej wspomniane wspólne stanowisko.
Należy zatem wprowadzić odpowiednie zmiany do załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 1763/2004,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 1763/2004 zmienia się zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1054/2006
z dnia 12 lipca 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 13 lipca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1055/2006
z dnia 12 lipca 2006 r.
zmieniające załączniki I i III do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 ustanawiającego wspólnotową procedurę określania maksymalnego limitu pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego w odniesieniu do flubendazolu i lasalocidu
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. ustanawiające wspólnotową procedurę określania maksymalnego limitu pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego [1], w szczególności jego art. 2 i art. 4 akapit trzeci,
uwzględniając opinie Europejskiej Agencji Leków wydane przez Komitet ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Wszystkie substancje czynne farmakologicznie, stosowane we Wspólnocie w weterynaryjnych produktach leczniczych przeznaczonych do podawania zwierzętom hodowanym w celu produkcji żywności, powinny być oceniane zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2377/90.
(2) Substancja flubendazol jest obecnie ujęta w załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 w odniesieniu do mięśni, skóry, tłuszczu, wątroby i nerek kurcząt, indyków, ptactwa łownego i świń, jak również w odniesieniu do kur, których jaja są przeznaczone do spożycia przez ludzi.
Wpis dotyczący flubendazolu w wymienionym załączniku należy uzupełnić o mięśnie, skórę, tłuszcz, wątrobę, nerki i jaja wszystkich gatunków drobiu.
(3) Substancja lasalocid jest obecnie ujęta w załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 w odniesieniu do mięśni, skóry, tłuszczu, wątroby i nerek drobiu, z wyjątkiem zwierząt, których jaja są przeznaczone do spożycia przez ludzi.
Substancja lasalocid powinna zostać włączona do załącznika III do wymienionego rozporządzenia w odniesieniu do drobiu, którego jaja są przeznaczone do spożycia przez ludzi, w oczekiwaniu na zatwierdzenie metod analitycznych.
W konsekwencji obecny przepis wyłączający zwierzęta, których jaja są przeznaczone do spożycia przez ludzi, powinien zostać skreślony z wpisu dotyczącego lasalocidu w załączniku I rozporządzenia (EWG) nr 2377/90.
(4) W związku z powyższym należy odpowiednio zmienić rozporządzenie (EWG) nr 2377/90.
(5) Przed rozpoczęciem stosowania niniejszego rozporządzenia należy przewidzieć odpowiedni okres w celu umożliwienia państwom członkowskim dostosowania zezwoleń na wprowadzenie do obrotu omawianych weterynaryjnych produktów leczniczych wydanych zgodnie z dyrektywą 2001/82/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do weterynaryjnych produktów leczniczych [2], które może okazać się konieczne w świetle niniejszego rozporządzenia.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załączniki I i III do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 zmienia się zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1056/2006
z dnia 12 lipca 2006 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów w Nomenklaturze Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], w szczególności jego art. 9 ust. 1 lit. a),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej, załączonej do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87, konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
(2) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 ustaliło Ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej.
Reguły te stosuje się także do każdej innej nomenklatury, całkowicie lub częściowo opartej na Nomenklaturze Scalonej, bądź takiej, która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy podpodział i która jest ustanowiona przez specyficzne postanowienia wspólnotowe w celu stosowania środków taryfowych i innych środków odnoszących się do obrotu towarowego.
(3) Stosownie do wymienionych wyżej Ogólnych reguł, towary opisane w kolumnie 1. tabeli zamieszczonej w Załączniku do niniejszego rozporządzenia powinny być klasyfikowane do kodów CN wskazanych w kolumnie 2., na mocy uzasadnień określonych w kolumnie 3.
(4) Właściwe jest zapewnienie, że wiążąca informacja taryfowa wydana przez organy celne państw członkowskich odnośnie do klasyfikacji towarów w Nomenklaturze Scalonej, która nie jest zgodna z niniejszym rozporządzeniem, może być nadal przywoływana przez otrzymującego przez okres trzech miesięcy, zgodnie z art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [2].
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1. tabeli zamieszczonej w Załączniku muszą być klasyfikowane w Nomenklaturze Scalonej do kodów CN wskazanych w kolumnie 2. tej tabeli.
Artykuł 2
Wiążąca informacja taryfowa wydana przez organy celne państw członkowskich, która nie jest zgodna z niniejszym rozporządzeniem, może być nadal przywoływana przez okres trzech miesięcy, zgodnie z art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1057/2006
z dnia 12 lipca 2006 r.
otwierające przetarg na obniżenie opłat przywozowych na przywóz do Portugalii kukurydzy pochodzącej z krajów trzecich
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 12 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ze względu na międzynarodowe zobowiązania Wspólnoty wynikające z wielostronnych negocjacji Rundy Urugwajskiej [2], należy stworzyć warunki do przywozu do Portugalii pewnej ilości kukurydzy.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1839/95 z 26 lipca 1995 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania kontyngentów taryfowych na przywóz kukurydzy i sorgo do Hiszpanii oraz na przywóz kukurydzy do Portugalii [3] określa szczególne warunki konieczne do przeprowadzenia przetargów.
(3) Mając na względzie aktualne potrzeby rynku w Portugalii, należy ogłosić przetarg na obniżenie opłat przywozowych na kukurydzę.
(4) Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Przystępuje się do przetargu na obniżenie opłat przywozowych, o których mowa w art. 10 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, na kukurydzę przywiezioną do Portugalii.
2.
Przepisy rozporządzenia (WE) nr 1839/95 mają zastosowanie, o ile postanowienia niniejszego rozporządzenia nie stanowią inaczej.
Artykuł 2
Przetarg otwarty jest do 31 sierpnia 2006 r.
W okresie jego trwania przeprowadza się przetargi cotygodniowe, dla których ilości i terminy składania ofert określone są w ogłoszeniu o przetargu.
Artykuł 3
Pozwolenia na przywóz wydane w ramach niniejszego przetargu są ważne przez pięćdziesiąt dni od daty ich wydania, w rozumieniu art. 10 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1839/95.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1058/2006
z dnia 12 lipca 2006 r.
otwierające przetarg na obniżenie opłat przywozowych na przywóz do Hiszpanii kukurydzy pochodzącej z krajów trzecich
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 12 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ze względu na międzynarodowe zobowiązania Wspólnoty wynikające z wielostronnych negocjacji Rundy Urugwajskiej [2], należy stworzyć warunki do przywozu do Hiszpanii pewnej ilości kukurydzy.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1839/95 z dnia 26 lipca 1995 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania kontyngentów taryfowych na przywóz kukurydzy i sorgo do Hiszpanii oraz na przywóz kukurydzy do Portugalii [3] określa szczególne warunki konieczne do przeprowadzenia przetargów.
(3) Mając na względzie aktualne potrzeby rynku w Hiszpanii, należy ogłosić przetarg na obniżenie opłat przywozowych na kukurydzę.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Przystępuje się do przetargu na obniżenie opłat przywozowych, o których mowa w art. 10 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, na kukurydzę przywiezioną do Hiszpanii.
2.
Przepisy rozporządzenia (WE) nr 1839/95 mają zastosowanie, o ile postanowienia niniejszego rozporządzenia nie stanowią inaczej.
Artykuł 2
Przetarg otwarty jest do 31 sierpnia 2006 r.
W okresie jego trwania przeprowadza się przetargi cotygodniowe, dla których ilości i terminy składania ofert określone są w ogłoszeniu o przetargu.
Artykuł 3
Pozwolenia na przywóz wydane w ramach niniejszego przetargu są ważne przez pięćdziesiąt dni od daty ich wydania, w rozumieniu art. 10 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1839/95.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1059/2006
z dnia 12 lipca 2006 r.
otwierające przetarg na obniżenie należności przywozowych na przywóz do Hiszpanii sorgo pochodzącego z państw trzecich
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 12 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy międzynarodowych zobowiązań Wspólnoty w kontekście wielostronnych negocjacji handlowych podczas Rundy Urugwajskiej [2] Wspólnota zobowiązała się do przywozu do Hiszpanii pewnej ilości sorgo.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1839/95 z dnia 26 lipca 1995 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania kontyngentów taryfowych w zakresie przywozu kukurydzy i sorgo do Hiszpanii oraz przywozu kukurydzy do Portugalii [3] określa szczególne warunki konieczne do przeprowadzenia przetargów.
(3) Biorąc pod uwagę obecne zapotrzebowanie rynku w Hiszpanii, należy otworzyć przetarg na obniżenie należności przywozowych w odniesieniu do sorgo.
(4) Rozporządzenie Rady (WE) nr 2286/2002 z dnia 10 grudnia 2002 r. w sprawie uzgodnień mających zastosowanie do produktów rolnych i towarów uzyskanych w wyniku przetworzenia produktów rolnych pochodzących z Państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku (Państw AKP) [4] przewiduje w szczególności zmniejszenie o 60 % należności przywozowych w odniesieniu do sorgo w granicach kontyngentu ustalonego na 100000 ton w ciągu roku kalendarzowego i o 50 % powyżej tego kontyngentu.
Połączenie tych korzyści i korzyści będących wynikiem przetargu na obniżenie należności przywozowych może spowodować zakłócenia na hiszpańskim rynku zbóż.
Należy więc wykluczyć to połączenie.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Przystępuje się do przetargu, o którym mowa w art. 10 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, na obniżenie należności przywozowych w odniesieniu do sorgo przywożonego do Hiszpanii.
2.
Przepisy rozporządzenia (WE) nr 1839/95 mają zastosowanie.
3.
W ramach przetargu obniżenie należności przywozowych w odniesieniu do sorgo, przewidziane w załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 2886/2002, nie ma zastosowania.
Artykuł 2
Przetarg otwarty jest do dnia 21 grudnia 2006 r.
W okresie jego trwania przeprowadza się przetargi cotygodniowe, dla których ilości i terminy składania ofert określone są w zawiadomieniu.
Artykuł 3
Pozwolenia na przywóz wydane w ramach przetargu są ważne przez pięćdziesiąt dni od daty ich wydania w rozumieniu art. 10 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1839/95.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1060/2006
z dnia 12 lipca 2006 r.
zmieniające kwotę korygującą do refundacji dla zbóż
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) kwota korygująca do refundacji dla zbóż została ustalona rozporządzeniem Komisji (WE) nr 992/2006 [2];
(2) w zależności od cen CIF i cen CIF kupno w dniu dzisiejszym i po uwzględnieniu przewidywanego rozwoju na rynku, konieczna jest zmiana aktualnie obowiązującej kwoty korygującej do refundacji dla zbóż;
(3) kwota korygująca powinna być ustalona według takiej samej procedury jak refundacja. Może ona podlegać zmianom w czasie pomiędzy dwoma ustaleniami,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Kwotę korygującą do wcześniej ustalonych refundacji wywozowych dla produktów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. a), b) i c) rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, z wyjątkiem słodu, zmienia się zgodnie z załącznikiem.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 13 lipca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1061/2006
z dnia 12 lipca 2006 r.
ustalające jednolity współczynnik przydziału, jaki należy zastosować w ramach kontyngentu taryfowego na kukurydzę, przewidzianego rozporządzeniem (WE) nr 958/2003
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 958/2003 z dnia 3 czerwca 2003 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania decyzji Rady 2003/286/WE w odniesieniu do koncesji w formie wspólnotowych kontyngentów taryfowych na niektóre produkty zbożowe pochodzące z Republiki Bułgarii oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2809/2000 [2], w szczególności jego art. 2 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 958/2003 otworzyło roczny kontyngent taryfowy na 104000 ton kukurydzy (numer porządkowy 09.4677) na rok gospodarczy 2006/2007.
(2) Ilości wnioskowane w poniedziałek, 10 lipca 2006 r., zgodnie z art. 2 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 958/2003, przekraczają ilości pozostające w dyspozycji. Należy zatem określić, w jakiej mierze pozwolenia mogą być wydawane, poprzez ustalenie jednolitego współczynnika przydziału, jaki należy zastosować do wnioskowanych ilości,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Każdy wniosek o wydanie pozwolenia na przywóz kukurydzy w ramach kontyngentu "Republika Bułgarii", złożony i przekazany Komisji w poniedziałek, 10 lipca 2006 r., zgodnie z art. 2 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 958/2003, zostaje uwzględniony do wysokości 1,612903 % wnioskowanych ilości.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 13 lipca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1062/2006
z dnia 12 lipca 2006 r.
ustalające jednolity współczynnik przydziału, jaki należy zastosować w ramach kontyngentu taryfowego na pszenicę, przewidzianego rozporządzeniem (WE) nr 958/2003
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 958/2003 z dnia 3 czerwca 2003 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania decyzji Rady 2003/286/WE w odniesieniu do koncesji w formie wspólnotowych kontyngentów taryfowych na niektóre produkty zbożowe pochodzące z Republiki Bułgarii oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2809/2000 [2], w szczególności jego art. 2 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 958/2003 otworzyło roczny kontyngent taryfowy na 384000 ton pszenicy (numer porządkowy 09.4676) na rok gospodarczy 2006/2007.
(2) Ilości wnioskowane w poniedziałek, 10 lipca 2006 r., zgodnie z art. 2 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 958/2003, przekraczają ilości pozostające w dyspozycji. Należy zatem określić, w jakiej mierze pozwolenia mogą być wydawane, poprzez ustalenie jednolitego współczynnika przydziału, jaki należy zastosować do wnioskowanych ilości,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Każdy wniosek o wydanie pozwolenia na przywóz pszenicy w ramach kontyngentu "Republika Bułgarii", złożony i przekazany Komisji w poniedziałek, 10 lipca 2006 r., zgodnie z art. 2 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 958/2003, zostaje uwzględniony do wysokości 12,610837 % wnioskowanych ilości.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 13 lipca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1063/2006
z dnia 12 lipca 2006 r.
w sprawie wydawania pozwoleń na przywóz wysokiej jakości świeżej, chłodzonej i mrożonej wołowiny i cielęciny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 936/97 z dnia 27 maja 1997 r. otwierające i ustalające zarządzanie kontyngentami taryfowymi na wysokiej jakości świeżą, chłodzoną i mrożoną wołowinę oraz mrożone mięso bawole [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuły 4 i 5 rozporządzenia (WE) nr 936/97 określają warunki składania wniosków i wydawania pozwoleń na przywóz mięsa wyszczególnionego w art. 2 lit. f) tego rozporządzenia.
(2) Artykuł 2 lit. f) rozporządzenia (WE) nr 936/97 ustala na 11500 ton ilość wysokiej jakości świeżej, chłodzonej i mrożonej wołowiny, odpowiadającej określeniu podanemu w tym samym postanowieniu, która może być importowana na warunkach specjalnych w okresie od 1 lipca 2006 r. do 30 czerwca 2007 r.
(3) Należy przypomnieć, że z pozwoleń, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu, można korzystać przez cały okres ich ważności jedynie w takim zakresie, na jaki pozwalają przepisy weterynaryjne,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Każdy wniosek o wydanie pozwolenia na przywóz wysokiej jakości świeżej, chłodzonej i mrożonej wołowiny i cielęciny, o której mowa w art. 2 lit. f) rozporządzenia (WE) nr 936/97, złożony w okresie między od 1 do 5 lipca 2006 r., jest uwzględniany w całości.
2.
Zgodnie z art. 5 rozporządzenia (WE) nr 936/97 wnioski o wydanie pozwoleń mogą być składane w ciągu pierwszych pięciu dni sierpnia 2006 r. na 1701,414 tony.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 13 lipca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1064/2006
z dnia 12 lipca 2006 r.
ustalające, w jakiej mierze mogą być uwzględnione wnioski o wydanie uprawnień na przywóz byków, krów i jałówek niektórych ras alpejskich i górskich, składane z tytułu rozporządzenia (WE) nr 1081/1999
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1081/1999 z dnia 26 maja 1999 r. otwierające i ustalające zarządzanie kontyngentami taryfowymi na przywóz byków, krów i jałówek niektórych ras alpejskich i górskich, przeznaczonych do celów innych niż ubój, uchylające rozporządzenie (WE) nr 1012/98 i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1143/98 [2], w szczególności jego art. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 2 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1081/1999 przewiduje, że ilości zarezerwowane dla importerów tradycyjnych w ramach obydwóch kontyngentów taryfowych przydziela się proporcjonalnie do importu zrealizowanego w okresie od dnia 1 lipca 2003 r. do dnia 30 czerwca 2006 r.
(2) Podział ilości przeznaczonych w ramach obydwóch kontyngentów taryfowych dla podmiotów, o których mowa w art. 2 ust. 3 wymienionego rozporządzenia, realizuje się proporcjonalnie do ilości przez nich wnioskowanych. Z uwagi na to, że wnioskowane ilości w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1081/1999 dla numeru seryjnego 09.0003, przekraczają dostępny limit, należy ustalić jednakowy procent, o jaki się je obniża,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Każdy wniosek o wydanie uprawnień importowych, złożony zgodnie z postanowieniami rozporządzenia (WE) nr 1081/1999 dla numeru seryjnego 09.0001 uwzględnia się w następujących wysokościach:
a) 100 % ilości importowanych na podstawie art. 2 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1081/1999;
b) 12,352941 % ilości wnioskowanych na podstawie art. 2 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1081/1999.
2.
Każdy wniosek o wydanie uprawnień importowych, złożony zgodnie z postanowieniami rozporządzenia (WE) nr 1081/1999 dla numeru seryjnego 09.0003 uwzględnia się w następujących wysokościach:
a) 100 % ilości importowanych zgodnie z art. 2 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1081/1999;
b) 4,906976 % ilości wnioskowanych zgodnie z art. 2 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1081/1999.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 13 lipca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1066/2006
z dnia 27 czerwca 2006 r.
dostosowujące od dnia 1 lipca 2006 r. wysokość diet dziennych w przypadku podróży służbowych urzędników i innych pracowników Wspólnot Europejskich w państwach członkowskich
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając regulamin pracowniczy urzędników i warunki zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich, określone w rozporządzeniu Rady (EWG, Euratom, EWWiS) nr 259/68 [1], i w szczególności art. 13 załącznika VII do tego regulaminu,
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 13 ust. 3 załącznika do regulaminu, Komisja przedstawiła sprawozdanie dotyczące zmian cen hoteli, restauracji i usług gastronomicznych.
(2) Na podstawie tego sprawozdania należy dostosować wysokość diet dziennych w przypadku podróży służbowych i pułapy cen hoteli aby uwzględnić zmiany cen,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Tabelę wysokości diet dziennych w przypadku podróży służbowych określoną w art. 13 ust. 2 załącznika VII do regulaminu zastępuje się niniejszą tabelą:
(w EUR) _BAR_
Cel podróży _BAR_ Opłata hotelowa (hotel) _BAR_ Dieta dzienna _BAR_
"Belgia _BAR_ 140 _BAR_ 92 _BAR_
Republika Czeska _BAR_ 155 _BAR_ 75 _BAR_
Dania _BAR_ 150 _BAR_ 120 _BAR_
Niemcy _BAR_ 115 _BAR_ 93 _BAR_
Estonia _BAR_ 110 _BAR_ 71 _BAR_
Grecja _BAR_ 140 _BAR_ 82 _BAR_
Hiszpania _BAR_ 125 _BAR_ 87 _BAR_
Francja _BAR_ 150 _BAR_ 95 _BAR_
Irlandia _BAR_ 150 _BAR_ 104 _BAR_
Włochy _BAR_ 135 _BAR_ 95 _BAR_
Cypr _BAR_ 145 _BAR_ 93 _BAR_
Łotwa _BAR_ 145 _BAR_ 66 _BAR_
Litwa _BAR_ 115 _BAR_ 68 _BAR_
Luksemburg _BAR_ 145 _BAR_ 92 _BAR_
Węgry _BAR_ 150 _BAR_ 72 _BAR_
Malta _BAR_ 115 _BAR_ 90 _BAR_
Niderlandy _BAR_ 170 _BAR_ 93 _BAR_
Austria _BAR_ 130 _BAR_ 95 _BAR_
Polska _BAR_ 145 _BAR_ 72 _BAR_
Portugalia _BAR_ 120 _BAR_ 84 _BAR_
Słowenia _BAR_ 110 _BAR_ 70 _BAR_
Słowacja _BAR_ 125 _BAR_ 80 _BAR_
Finlandia _BAR_ 140 _BAR_ 104 _BAR_
Szwecja _BAR_ 160 _BAR_ 97 _BAR_
Zjednoczone Królestwo _BAR_ 175 _BAR_ 101" _BAR_
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1067/2006
z dnia 27 czerwca 2006 r.
dostosowujące współczynniki korygujące mające zastosowanie do wynagrodzeń i emerytur urzędników i innych pracowników Wspólnot Europejskich
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Protokół w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich, w szczególności jego art. 13,
uwzględniając regulamin pracowniczy urzędników i warunki zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich, określone w rozporządzeniu Rady (EWG, Euratom, EWWiS) nr 259/68 [1], w szczególności art. 63, 64, 65, 82 i załączniki VII, XI i XIII wyżej wymienionego regulaminu, a także art. 20 ust. 1, art. 64 i art. 92 omawianego systemu,
uwzględniając wniosek Komisji,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1068/2006
z dnia 13 lipca 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 14 lipca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1069/2006
z dnia 13 lipca 2006 r.
ustalające refundacje wywozowe w odniesieniu do mleka i przetworów mlecznych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 31 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 31 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 stanowi, że różnica między cenami produktów wyszczególnionych w art. 1 tego rozporządzenia na rynku światowym a cenami tych produktów wewnątrz Wspólnoty może zostać objęta refundacją wywozową.
(2) Biorąc pod uwagę aktualną sytuację rynku mleka i przetworów mlecznych, refundacje wywozowe powinny zostać ustalone zgodnie z zasadami i niektórymi kryteriami przewidzianymi w art. 31 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999.
(3) Artykuł 31 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 stanowi, że ze względu na sytuację na rynku światowym lub specyficzne wymagania niektórych rynków może zaistnieć konieczność zróżnicowania refundacji w zależności od miejsca przeznaczenia.
(4) Protokół ustaleń pomiędzy Wspólnotą Europejską a Republiką Dominikańską w sprawie ochrony przywozu mleka w proszku w Republice Dominikańskiej [2], zatwierdzony decyzją Rady 98/486/WE [3], stanowi, że określone ilości wspólnotowych przetworów mlecznych wywożonych do Republiki Dominikańskiej mogą być objęte obniżoną stawką celną.
Z powyższych względów należy obniżyć o odpowiednią wartość procentową refundacje wywozowe przyznane produktom eksportowanym w ramach tego systemu.
(5) Celem negocjacji prowadzonych w ramach Układów Europejskich między Wspólnotą Europejską a Rumunią i Bułgarią jest w szczególności liberalizacja handlu produktami objętymi wspólną organizacją rynku wołowiny i cielęciny.
W przypadku obu krajów refundacje wywozowe powinny być zatem zniesione.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zgodnie z art. 31 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 refundacje wywozowe udzielane są w odniesieniu do produktów i ilości określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia, pod warunkiem że spełnione są wymogi przewidziane w art. 1 ust. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 174/1999 [4].
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 14 lipca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1070/2006
z dnia 13 lipca 2006 r.
ustalające maksymalny poziom refundacji wywozowej do masła w ramach stałego zaproszenia do składania ofert przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 581/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/99 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 31 ust. 3, akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 581/2004 z dnia 26 marca 2004 r. w sprawie stałego zaproszenia do składania ofert przetargowych odnośnie do refundacji wywozowych do niektórych rodzajów masła [2] przewiduje otwarcie stałego przetargu.
(2) Zgodnie z art. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 580/2004 z dnia 26 marca 2004 r. ustanawiającym procedurę przetargową dotyczącą refundacji wywozowych do niektórych przetworów mlecznych [3] oraz po dokonaniu analizy ofert przedstawionych w odpowiedzi na ten przetarg, stosowne jest ustalenie maksymalnego poziomu refundacji wywozowej w okresie przetargowym kończącym się dnia 11 lipca 2006 r.
(3) Komitet Zarządzający ds. Mleka i Przetworów Mlecznych nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W ramach stałego przetargu otwartego rozporządzeniem (WE) nr 581/2004 w okresie przetargowym kończącym się dnia 11 lipca 2006 r. maksymalne kwoty refundacji dla produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 niniejszego rozporządzenia ustala się w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 14 lipca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1071/2006
z dnia 13 lipca 2006 r.
w sprawie nieprzyznawania refundacji wywozowych dla mleka odtłuszczonego w proszku w ramach stałego zaproszenia do składania ofert przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 582/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/99 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności trzeci akapit jego art. 31 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 582/2004 z dnia 26 marca 2004 r., otwierające stałe zaproszenie do składania ofert w celu uzyskania refundacji wywozowych do niektórych rodzajów masła [2] przewiduje, iż powyższy przetarg będzie miał stały charakter.
(2) Zgodnie z art. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 580/2004 z dnia 26 marca 2004 r. ustanawiającym procedurę przetargową dotyczącą refundacji wywozowych do niektórych przetworów mlecznych [3] oraz po dokonaniu analizy ofert przedstawionych w odpowiedzi na ten przetarg, stosowne jest nieprzyznawanie żadnych refundacji w okresie przetargowym kończącym się dnia 11 lipca 2006 r.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W ramach stałego przetargu otwartego rozporządzeniem (WE) nr 582/2004, nie przewiduje się w okresie przetargowym kończącym się dnia 11 lipca 2006 r. żadnej refundacji dla produktów i krajów przeznaczenia wymienionych w art. 1 ust. 1 niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1072/2006
z dnia 13 lipca 2006 r.
ustalające stawki refundacji do niektórych produktów zbożowych i ryżu wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
Uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1785/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [2], w szczególności jego art. 14 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 13 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 oraz art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003 stanowią, że różnica między notowaniami lub cenami produktów wymienionych w art. 1 każdego z tych rozporządzeń na rynku światowym a cenami wewnątrz Wspólnoty może zostać pokryta refundacją wywozową.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1043/2005 z dnia 30 czerwca 2005 r. wdrażające rozporządzenie Rady (WE) nr 3448/93 w odniesieniu do systemu przyznawania refundacji wywozowych do niektórych produktów rolnych wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu oraz kryteria ustalania wysokości sum takich refundacji [3], określa produkty, dla których należy ustalić stawkę refundacji stosowaną w przypadku, jeśli produkty te są wywożone jako towary wymienione odpowiednio w załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 lub w załączniku IV do rozporządzenia (WE) nr 1785/2003.
(3) Zgodnie z art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1043/2005, stawkę refundacji na 100 kilogramów każdego z omawianych produktów podstawowych ustala się co miesiąc.
(4) Ustalenie z wyprzedzeniem wysokich stawek refundacji może zagrozić zobowiązaniom podjętym w odniesieniu do refundacji, które mogą zostać przyznane do wywozów produktów rolnych należących do towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu.
W takich sytuacjach, niezbędne jest zatem podjęcie środków ostrożności, nie stanowiąc jednak przeszkody dla zawierania umów długoterminowych.
Ustalenie specjalnej stawki refundacji dla celów ustalenia refundacji z wyprzedzeniem jest środkiem, który pozwala na osiągnięcie tych różnych celów.
(5) Uwzględniając porozumienie pomiędzy Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki w sprawie wywozów produktów z ciasta makaronowego ze Wspólnoty do Stanów Zjednoczonych, przyjęte decyzją Rady 87/482/EWG [4], niezbędne jest zróżnicowanie refundacji do produktów objętych kodami CN 19021100 i 190219 ze względu na ich miejsce przeznaczenia.
(6) Zgodnie z art. 15 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 1043/2005, należy ustalić obniżoną stawkę refundacji wywozowej, uwzględniając wysokość mającej zastosowanie refundacji wywozowej, zgodnie z rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 1722/93 [5], dla rozpatrywanych produktów podstawowych, stosowaną w zakładanym okresie wytworzenia towarów.
(7) Napoje alkoholowe uważane są za mniej wrażliwe na cenę zbóż stosowanych do produkcji tych napojów.
Niemniej jednak, Protokół 19 do Aktu Przystąpienia Zjednoczonego Królestwa, Irlandii i Danii stanowi, że należy uchwalić środki niezbędne w celu ułatwienia stosowania zbóż wspólnotowych do produkcji napojów alkoholowych pozyskiwanych ze zbóż.
Konieczne jest zatem dostosowanie stawki refundacji stosowanej odpowiednio do zbóż wywożonych jako napoje alkoholowe.
(8) Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Stawki refundacji stosowane do produktów podstawowych wymienionych w załączniku A do rozporządzenia (WE) nr 1043/2005 i w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 lub w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003 i wywożonych jako towary wymienione odpowiednio w załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 lub w załączniku IV do rozporządzenia (WE) nr 1785/2003, ustala się na poziomie podanym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 14 lipca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1073/2006
z dnia 13 lipca 2006 r.
ustalające refundacje wywozowe dla cukru białego i cukru surowego wywożonych w stanie nieprzetworzonym
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 318/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 33 ust. 2 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 32 rozporządzenia (WE) nr 318/2006 stanowi, że różnica między cenami na rynku światowym na produkty wyszczególnione w art. 1 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia a cenami na te produkty na rynku wspólnotowym może być objęta refundacją wywozową.
(2) Biorąc pod uwagę aktualną sytuację na rynku cukru, refundacje wywozowe powinny być ustalone zgodnie z zasadami i niektórymi kryteriami przewidzianymi w art. 32 i 33 rozporządzenia (WE) nr 318/2006.
(3) Artykuł 33 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 318/2006 stanowi, że ze względu na sytuację na rynku światowym lub szczególne wymagania niektórych rynków może zaistnieć konieczność zróżnicowania refundacji w zależności od miejsca przeznaczenia.
(4) Refundacją mogą być objęte jedynie te produkty, które są dopuszczone do swobodnego przepływu wewnątrz Wspólnoty i które spełniają wymogi rozporządzenia (WE) nr 318/2006.
(5) Celem negocjacji prowadzonych w ramach Układów Europejskich między Wspólnotą Europejską a Rumunią i Bułgarią jest w szczególności liberalizacja handlu produktami objętymi wspólną organizacją danego rynku.
W przypadku obu krajów refundacje wywozowe powinny być zatem zniesione.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje wywozowe przewidziane w art. 32 rozporządzenia (WE) nr 318/2006 przyznaje się w odniesieniu do produktów i ilości określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 14 lipca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1074/2006
z dnia 13 lipca 2006 r.
ustalające maksymalną refundację wywozową dla cukru białego w ramach stałego przetargu przewidzianego na mocy rozporządzenia (WE) nr 958/2006
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 318/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 33 ust. 2 akapit drugi oraz akapit trzeci lit. b),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 958/2006 z dnia 28 czerwca 2006 r. w sprawie stałego przetargu w celu ustalenia refundacji wywozowej na cukier biały w roku gospodarczym 2006/2007 [2] wymaga, by ogłaszano częściowe przetargi.
(2) Zgodnie z art. 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 958/2006 oraz po dokonaniu analizy ofert przedstawionych w odpowiedzi na przetarg częściowy, zakończony w dniu 13 lipca 2006 r., właściwym będzie ustalenie maksymalnych refundacji wywozowych dla tego przetargu.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dla częściowego przetargu, który zakończył się w dniu 13 lipca 2006 r., maksymalna refundacja wywozowa dla produktu wymienionego w art. 1 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 958/2006 wynosi 28,424 EUR/100 kg.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 14 lipca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1075/2006
z dnia 13 lipca 2006 r.
ustalające refundacje wywozowe dla produktów przetworzonych na bazie zbóż i ryżu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1785/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [2], w szczególności jego art. 14 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W myśl art. 13 rozporządzenia Rady (WE) nr 1784/2003 i art. 14 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003, różnica między notowaniami lub cenami na rynku światowym produktów, o których mowa w art. 1 tych rozporządzeń, a cenami tych produktów we Wspólnocie może być pokryta przez refundacje wywozowe.
(2) Na mocy art. 14 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003 refundacje powinny być ustalane z uwzględnieniem, z jednej strony, istniejącej sytuacji i przyszłych tendencji pod względem cen i dostępności zbóż, ryżu i ryżu łamanego na rynku Wspólnoty, a z drugiej – cen zbóż, ryżu, ryżu łamanego i produktów sektora zbożowego na rynku światowym.
Na mocy tych samych artykułów należy także zapewnić na rynku zbożowym i ryżowym równowagę i naturalny rozwój cen i handlu, a ponadto uwzględniać ekonomiczne aspekty przewidywanych wywozów oraz potrzebę unikania zakłóceń na rynku Wspólnoty.
(3) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1518/95 [3] w sprawie systemu przywozu i wywozu produktów przetworzonych na bazie zbóż i ryżu, określiło w art. 4 szczególne kryteria, jakie należy uwzględnić przy wyliczaniu refundacji dla tych produktów.
(4) Należy różnicować refundacje dla niektórych produktów przetworzonych w zależności od zawartości w tych produktach popiołów, surowego błonnika, łusek, białka, tłuszczu lub skrobi, ponieważ zawartość ta jest szczególnie znaczącym wskaźnikiem ilości produktu podstawowego rzeczywiście obecnego w produkcie przetworzonym.
(5) Jeśli chodzi o maniok i inne korzenie oraz bulwy roślin tropikalnych, jak również wytworzone z nich mąki, ekonomiczny aspekt ich wywozu, jaki można przewidywać, biorąc przede wszystkim pod uwagę charakter i pochodzenie tych produktów, nie uzasadnia aktualnie potrzeby ustalania refundacji wywozowej.
W odniesieniu do niektórych produktów przetworzonych na bazie zbóż, niewielkie znaczenie udziału Wspólnoty w handlu światowym nie wymaga aktualnie ustalania refundacji wywozowej.
(6) Sytuacja na rynku światowym lub szczególne wymagania niektórych rynków mogą spowodować konieczność zróżnicowania refundacji w odniesieniu do niektórych produktów, w zależności od ich miejsca przeznaczenia.
(7) Refundację należy ustalać raz na miesiąc. W tym odstępie czasu może ona zostać zmieniona.
(8) Niektóre produkty przetworzone na bazie kukurydzy mogą być poddane obróbce termicznej, która stwarza ryzyko przyznania refundacji nieodpowiadającej jakości produktu.
Należy uściślić, że produkty te, zawierające wstępnie żelatynizowaną skrobię, nie mogą korzystać z refundacji wywozowej.
(9) Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje wywozowe dla produktów, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1518/95, ustala się w wysokości podanej w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 14 lipca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1076/2006
z dnia 13 lipca 2006 r.
ustalające refundacje produkcyjne w sektorze zbóż
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 8 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1722/93 z dnia 30 czerwca 1993 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzeń Rady (EWG) nr 1766/82 i (EWG) nr 1418/76 dotyczące refundacji produkcyjnych w sektorach zbóż i ryżu, odpowiednio [2], określiło warunki przyznawania refundacji produkcyjnych.
Podstawa wyliczenia została określona w art. 3 tego rozporządzenia.
Tak wyliczona refundacja, zróżnicowana, w razie potrzeby, dla skrobi ziemniaczanej, powinna być ustalana raz w miesiącu i może być zmieniana, jeśli ceny kukurydzy i/lub pszenicy ulegną znaczącej zmianie.
(2) W celu określenia dokładnej kwoty do wypłaty przy wyliczaniu ustalanych przez niniejsze rozporządzenie refundacji produkcyjnych należy użyć współczynników podanych w załączniku II do rozporządzenia (EWG) nr 1722/93.
(3) Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundację produkcyjną wyrażoną na tonę skrobi kukurydzianej o której mowa w art. 3 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1722/93, ustala się w wysokości:
a) 0,00 EUR/t dla skrobi kukurydzianej, pszennej i jęczmiennej;
b) 12,02 EUR/t dla skrobi ziemniaczanej.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 14 lipca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1077/2006
z dnia 13 lipca 2006 r.
ustalające refundacje wywozowe dla zbóż, pszennych i żytnich mąk, kasz oraz grysików
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W myśl art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 różnica między notowaniami lub cenami na rynku światowym produktów, o których mowa w art. 1 wymienionego rozporządzenia, a cenami tych produktów we Wspólnocie, może być pokryta przez refundacje wywozowe.
(2) Refundacje wywozowe powinny być ustalone z uwzględnieniem czynników, o których mowa w art. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż [2].
(3) W odniesieniu do pszennych oraz żytnich mąk, kasz i grysików refundację wywozową stosowaną do tych produktów należy wyliczyć z uwzględnieniem ilości zbóż koniecznych do wytwarzania danych produktów.
Ilości te zostały ustalone w rozporządzeniu (WE) nr 1501/95.
(4) Sytuacja na rynku światowym lub szczególne wymogi niektórych rynków mogą sprawić, że niezbędne stanie się zróżnicowanie refundacji dla niektórych produktów, w zależności od ich miejsca przeznaczenia.
(5) Refundacja powinna być ustalana raz na miesiąc. Zmian można dokonywać w tym odstępie czasowym.
(6) Zastosowanie tych zasad do aktualnej sytuacji na rynkach zbóż, a w szczególności do notowań lub cen na te produkty we Wspólnocie i na rynku światowym, prowadzi do ustalenia refundacji w wysokości podanej w załączniku.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje wywozowe dla produktów, o których mowa w art. 1 lit. a), b) i c) rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, z wyjątkiem słodu, wywiezionych w stanie naturalnym, ustala się w wysokości podanej w załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 14 lipca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1078/2006
z dnia 13 lipca 2006 r.
w sprawie przekazanych ofert na wywóz jęczmienia w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 935/2006
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na refundację wywozową do jęczmienia na wywóz do niektórych krajów trzecich został ogłoszony na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 935/2006 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [3], Komisja może, na podstawie zgłoszonych ofert, podjąć decyzję o wstrzymaniu przetargu.
(3) Biorąc pod uwagę czynniki, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95, nie jest wskazane ustalenie maksymalnej wysokości refundacji.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nie podejmuje się dalszych działań w odniesieniu do ofert przekazanych od 7 do 13 lipca 2006 r., w ramach przetargu na refundację wywozową do jęczmienia, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 935/2006.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 14 lipca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1079/2006
z dnia 13 lipca 2006 r.
ustalające maksymalną refundację wywozową dla pszenicy zwyczajnej w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 936/2006
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na refundację wywozową dla pszenicy zwyczajnej na wywóz do pewnych krajów trzecich został ogłoszony na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 936/2006 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [3], Komisja może, na podstawie zgłoszonych ofert, podjąć decyzję o ustaleniu maksymalnej wysokości refundacji wywozowej, uwzględniając czynniki, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95. W tym wypadku przetarg wygrywa ten oferent lub oferenci, którego lub których oferta odpowiada poziomowi równemu maksymalnej refundacji lub jest od niej niższa.
(3) Zastosowanie powyższych czynników do aktualnej sytuacji na danych rynkach zbóż prowadzi do ustalenia maksymalnej refundacji wywozowej.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 7 do 13 lipca 2006 r., w ramach przetargu ogłoszonego na mocy rozporządzenia (WE) nr 936/2006, ustala się maksymalną refundację wywozową dla pszenicy zwyczajnej w wysokości 1,99 EUR/t.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 14 lipca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie (WE) nr 1080/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 5 lipca 2006 r.
w sprawie Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1783/1999
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 162 ust. 1 i art. 299 ust. 2 akapit drugi,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 160 Traktatu stanowi, że Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego (EFRR) ma na celu przyczynianie się do korygowania podstawowych dysproporcji regionalnych we Wspólnocie.
EFRR przyczynia się tym samym do zmniejszania różnic w poziomie rozwoju poszczególnych regionów oraz zmniejszania stopnia, w jakim regiony najmniej uprzywilejowane, w tym obszary wiejskie i miejskie, upadające regiony przemysłowe, obszary o niekorzystnym położeniu geograficznym i warunkach przyrodniczych, takie jak wyspy, obszary górskie, obszary słabo zaludnione i regiony przygraniczne, są opóźnione w rozwoju.
(2) Przepisy wspólne dla funduszy strukturalnych i Funduszu Spójności znajdują się w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającym przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności [4].
Należy ustanowić przepisy szczególne dotyczące rodzajów działań, które mogą być finansowane z EFRR w ramach celów określonych w tym rozporządzeniu.
(3) EFRR powinien udzielać pomocy w ramach ogólnej strategii na rzecz polityki spójności, co zapewni większą koncentrację pomocy na priorytetach Wspólnoty.
(4) Rozporządzenie (WE) nr 1083/2006 stanowi, że zasady kwalifikowalności wydatków należy ustalać na poziomie krajowym z pewnymi wyjątkami, dla których niezbędne jest ustanowienie przepisów szczególnych.
Należy więc ustanowić przepisy szczególne w odniesieniu do wyjątków dotyczących EFRR.
(5) W ramach zintegrowanego planu rozwoju obszarów miejskich za konieczne uznaje się wspieranie ograniczonych działań mających na celu renowację mieszkalnictwa na obszarach dotkniętych lub zagrożonych degradacją fizyczną i wykluczeniem społecznym w państwach członkowskich, które przystąpiły do Unii Europejskiej w dniu 1 maja 2004 r. lub po tej dacie.
(6) Konieczne jest postanowienie, że wkład EFRR przeznaczony na wydatki związane z mieszkalnictwem powinien dotyczyć zapewnienia grupom o niższych dochodach mieszkań o dobrym standardzie, łącznie z ostatnio sprywatyzowanymi zasobami mieszkaniowymi, jak również zapewnienia mieszkań wrażliwym grupom społecznym.
(7) Sprawne i skuteczne wdrożenie działań wspieranych z EFRR zależy od dobrego zarządzania i partnerstwa pomiędzy wszystkimi właściwymi partnerami szczebla terytorialnego i sfery społeczno-gospodarczej, a zwłaszcza władzami regionalnymi i lokalnymi, jak również wszelkimi innymi właściwymi podmiotami na kolejnych etapach wdrażania programów operacyjnych współfinansowanych z EFRR.
(8) Na kolejnych etapach wdrażania programów operacyjnych współfinansowanych z EFRR państwa członkowskie i Komisja powinny zagwarantować niedyskryminację ze względu na płeć, rasę lub pochodzenie etniczne, religię lub światopogląd, niepełnosprawność, wiek lub orientację seksualną.
(9) Wykorzystując doświadczenie i potencjał związany z inicjatywą wspólnotową URBAN, przewidzianą w art. 20 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. ustanawiającego przepisy ogólne w sprawie funduszy strukturalnych [5], należy wzmacniać zrównoważony rozwój obszarów miejskich poprzez pełną integrację działań w tym obszarze w ramach programów operacyjnych współfinansowanych z EFRR, zwracając szczególną uwagę na inicjatywy dotyczące rozwoju lokalnego i zatrudnienia wraz z towarzyszącym im potencjałem innowacyjnym.
(10) Szczególną uwagę należy zwrócić na zapewnienie komplementarności i spójności z pozostałymi politykami Wspólnoty, w szczególności z Siódmym programem ramowym w dziedzinie badań, rozwoju technologicznego i prezentacji oraz Programem ramowym na rzecz konkurencyjności i innowacji. Ponadto powinna istnieć synergia pomiędzy, z jednej strony, wsparciem udzielanym z EFRR, z drugiej – wsparciem udzielanym z Europejskiego Funduszu Społecznego zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1081/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Społecznego [6], Funduszu Spójności zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 1084/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającym Fundusz Spójności [7], Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) [8] oraz Europejskiego Funduszu Rybołówstwa.
(11) Konieczne jest zapewnienie, aby działania na rzecz małych i średnich przedsiębiorstw, wspierane z EFRR, uwzględniały i wspierały wdrażanie Europejskiej karty małych przedsiębiorstw, przyjętej podczas posiedzenia Rady Europejskiej w Santa Maria da Feira w dniach 19. i 20. czerwca 2000 r.
(12) Szczególną uwagę należy zwrócić na regiony najbardziej oddalone, głównie przez rozszerzenie, w drodze wyjątku, zakresu pomocy EFRR na finansowanie pomocy operacyjnej związanej z rekompensowaniem dodatkowych kosztów wynikających z ich szczególnej sytuacji ekonomicznej i społecznej, która jest spowodowana ich oddaleniem, charakterem wyspiarskim, niewielkimi rozmiarami, trudną topografią i klimatem oraz ich zależnością gospodarczą od niewielkiej liczby produktów, podczas gdy trwałość i łączne występowanie tych czynników poważnie szkodzą ich rozwojowi.
Takie działania szczególne wymagają zastosowania jako podstawy prawnej art. 299 ust. 2 Traktatu.
(13) EFRR powinien także zająć się problemami związanymi z dostępem obszarów najsłabiej zaludnionych do największych rynków oraz ich oddaleniem od tych rynków, o których mowa w Protokole nr 6 w sprawie szczegółowych postanowień dotyczących Celu 6 w ramach Funduszy Strukturalnych w Finlandii i Szwecji do Aktu przystąpienia z 1994 r.
Aby wesprzeć zrównoważony rozwój niektórych wysp, obszarów górskich, regionów przygranicznych i obszarów słabo zaludnionych, spowolniony ich położeniem geograficznym, EFRR powinien także zająć się szczególnymi trudnościami, z jakimi muszą się one zmierzyć.
(14) Konieczne jest ustanowienie przepisów szczególnych dotyczących programowania, zarządzania, monitorowania oraz kontroli programów operacyjnych w ramach celu Europejska współpraca terytorialna.
(15) Należy wspierać skuteczną transgraniczną, transnarodową i międzyregionalną współpracę z państwami sąsiadującymi ze Wspólnotą, w przypadku gdy jest to konieczne dla zapewnienia regionom państw członkowskich graniczącym z państwami trzecimi skutecznej pomocy w ich rozwoju.
Zatem właściwe jest zezwolenie, w drodze wyjątku, na finansowanie z EFRR wsparcia projektów realizowanych na terytorium państw trzecich, jeżeli korzyści z takich projektów odnoszą regiony Wspólnoty.
(16) Dla zachowania jasności należy zatem uchylić rozporządzenie (WE) nr 1783/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lipca 1999 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego [9],
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 1
Przedmiot
1. Niniejsze rozporządzenie określa zadania Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR), zakres udzielanego z niego wsparcia w ramach celów: Konwergencja, Konkurencyjność regionalna i zatrudnienie oraz Europejska współpraca terytorialna, określonych w art. 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1083/2006, a także zasady dotyczące kwalifikowalności do wsparcia.
2.
Do EFRR stosuje się przepisy rozporządzenia (WE) nr 1083/2006 oraz przepisy niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Cel
Zgodnie z art. 160 Traktatu i rozporządzeniem (WE) nr 1083/2006 EFRR przyczynia się do finansowania pomocy mającej na celu wzmocnienie spójności gospodarczej i społecznej w drodze korygowania podstawowych dysproporcji regionalnych poprzez wspieranie rozwoju oraz dostosowania strukturalnego gospodarek regionalnych, w tym przekształcania upadających regionów przemysłowych i regionów opóźnionych w rozwoju, jak również wspieranie współpracy transgranicznej, transnarodowej i międzyregionalnej.
W działaniach tych EFRR kieruje się priorytetami Wspólnoty, a szczególnie potrzebą zwiększenia konkurencyjności i innowacyjności, utworzenia i ochrony trwałych miejsc pracy oraz zapewnienia zrównoważonego rozwoju.
Artykuł 3
Zakres pomocy
1.
EFRR koncentruje swoją pomoc na priorytetach tematycznych.
Rodzaj i zakres działań finansowanych w ramach każdego z priorytetów odzwierciedlają odmienny charakter celów: Konwergencja, Konkurencyjność regionalna i zatrudnienie oraz Europejska współpraca terytorialna zgodnie z art. 4, 5 i 6.
2.
EFRR współfinansuje:
a) inwestycje produkcyjne przyczyniające się do tworzenia i ochrony trwałych miejsc pracy, przede wszystkim poprzez bezpośrednie wspieranie inwestycji zwłaszcza w małe i średnie przedsiębiorstwa (MŚP);
b) inwestycje w infrastrukturę;
c) rozwój potencjału endogenicznego poprzez działania wspierające rozwój regionalny i lokalny.
Działania te obejmują wsparcie i usługi dla przedsiębiorstw, w szczególności MŚP, tworzenie i rozwój instrumentów finansowania, takich jak kapitał podwyższonego ryzyka, fundusze pożyczkowe i gwarancyjne, fundusze rozwoju lokalnego, dotacje na spłatę odsetek, tworzenie sieci, współpracę i wymianę doświadczeń pomiędzy regionami, miastami oraz stosownymi podmiotami sfery społeczno-gospodarczej i środowiskowej;
d) pomoc techniczną, o której mowa w art. 45 i 46 rozporządzenia (WE) nr 1083/2006.
Zakres inwestycji i działań wymienionych w lit. a)–d) jest dostępny w celu realizacji priorytetów tematycznych zgodnie z art. 4, 5 i 6.
Artykuł 4
Konwergencja
W ramach celu Konwergencja EFRR koncentruje swoją pomoc na wspieraniu zrównoważonego, zintegrowanego rozwoju gospodarczego oraz zatrudnienia na poziomie regionalnym i lokalnym poprzez mobilizowanie i wzmacnianie zdolności endogenicznych w ramach programów operacyjnych, których celem jest modernizacja i zróżnicowanie struktur gospodarczych, jak również tworzenie i ochrona trwałych miejsc pracy.
Jest to osiągane przede wszystkim poprzez następujące priorytety, przy czym poszczególne elementy polityki będą zależały od specyfiki każdego państwa członkowskiego:
1) badania i rozwój technologiczny (BRT), innowacyjność i przedsiębiorczość, w tym zwiększanie zdolności w zakresie badań i rozwoju technologicznego, oraz ich włączenie do Europejskiej Przestrzeni Badawczej, w tym infrastruktury; pomoc na rzecz BRT, zwłaszcza w MŚP, oraz na rzecz transferu technologii; poprawę powiązań pomiędzy MŚP a placówkami szkolnictwa wyższego, instytucjami badawczymi i centrami badawczo-technologicznymi; rozwój sieci powiązań gospodarczych; partnerstwa publiczno-prywatne i klastry; wspieranie świadczenia usług dla biznesu i technologii grupom MŚP; oraz stymulowanie finansowania przedsiębiorczości i innowacji w MŚP za pomocą instrumentów inżynierii finansowej;
2) społeczeństwo informacyjne, w tym rozwój infrastruktury łączności elektronicznej, opracowanie zawartości, usług i aplikacji na poziomie lokalnym, poprawa bezpieczeństwa dostępności do publicznych usług on-line i ich rozwój; wsparcie i usługi na rzecz MŚP w procesie wdrażania i skutecznego wykorzystywania technologii informacyjnych i komunikacyjnych (TIK) lub wykorzystywania nowych pomysłów;
3) inicjatywy lokalne w zakresie rozwoju oraz wsparcie dla struktur świadczących usługi lokalne w tworzeniu nowych miejsc pracy, w przypadku gdy takie działania nie są objęte zakresem rozporządzenia (WE) nr 1081/2006;
4) środowisko, w tym inwestycje związane z zaopatrzeniem w wodę oraz z gospodarką wodną i odpadami; oczyszczanie ścieków oraz jakość powietrza; zapobieganie pustynnieniu, kontrola tego zjawiska i walka z nim; zintegrowany system zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli; pomoc w celu minimalizacji skutków zmian klimatu; rekultywacja środowiska naturalnego, w tym skażonych terenów i gruntów, oraz rewitalizacja terenów poprzemysłowych; propagowanie różnorodności biologicznej i ochrony przyrody, w tym inwestycje w tereny NATURA 2000; pomoc dla MŚP w zakresie propagowania zrównoważonych wzorców produkcji poprzez wdrażanie wydajnych systemów zarządzania środowiskiem oraz wdrażanie i stosowanie technologii zapobiegania zanieczyszczaniu środowiska;
5) zapobieganie zagrożeniom, w tym opracowanie i wdrożenie planów zapobiegania i stawiania czoła zagrożeniom naturalnym i technologicznym;
6) turystyka, w tym promowanie walorów przyrodniczych jako potencjału dla rozwoju zrównoważonej turystyki; ochrona i poprawa jakości dziedzictwa przyrodniczego w ramach wspierania rozwoju społeczno-gospodarczego; pomoc na rzecz zwiększenia podaży usług turystycznych poprzez wprowadzanie nowych usług o wyższej wartości dodanej oraz wspieranie nowych, zrównoważonych rodzajów turystyki;
7) inwestowanie w kulturę, w tym ochrona, promowanie i zachowanie dziedzictwa kulturowego; rozwój infrastruktury kulturalnej wspierającej rozwój społeczno-gospodarczy, zrównoważoną turystykę i zwiększoną atrakcyjność regionu; oraz pomoc na rzecz zwiększenia podaży usług kulturalnych poprzez wprowadzanie nowych usług o wyższej wartości dodanej;
8) inwestycje transportowe, w tym poprawę sieci transeuropejskich i połączeń z siecią TEN-T; zintegrowane strategie promocji ekologicznego transportu, które przyczyniają się do poprawy dostępności i jakości usług transportu pasażerskiego i towarowego, z myślą o uzyskaniu bardziej zrównoważonego podziału na różne rodzaje środków transportu oraz o promocji systemów intermodalnych i ograniczaniu oddziaływania na środowisko;
9) inwestycje energetyczne, w tym poprawę sieci transeuropejskich, które przyczyniają się do poprawy bezpieczeństwa dostaw, integracji kwestii środowiska naturalnego, zwiększenia efektywności energetycznej oraz rozwoju energii odnawialnych;
10) inwestycje w edukację, w tym w kształcenie zawodowe, przyczyniające się do podwyższenia atrakcyjności i jakości życia;
11) inwestycje w infrastrukturę ochrony zdrowia i infrastrukturę społeczną, które przyczyniają się do rozwoju regionalnego i lokalnego oraz podwyższenia jakości życia.
Artykuł 5
Konkurencyjność regionalna i zatrudnienie
Wspierając zatrudnienie, w kontekście strategii zrównoważonego rozwoju, EFRR kieruje swoją pomoc w ramach celu Konkurencyjność regionalna i zatrudnienie przede wszystkim na następujące trzy priorytety:
1) innowacje i gospodarkę opartą na wiedzy, w tym poprzez tworzenie i umacnianie sprawnych regionalnych gospodarek opartych na innowacyjności, powiązania systemowe między sektorem prywatnym i publicznym, uczelniami i ośrodkami technologicznymi, z uwzględnieniem lokalnych potrzeb, w szczególności:
a) zwiększanie zdolności regionalnych w dziedzinie BRT i innowacyjności, związanych bezpośrednio z realizacją celów regionalnych w zakresie rozwoju gospodarczego poprzez wspieranie centrów kompetencji przemysłowych lub ukierunkowanych na wybrane technologie, propagowanie BRT w dziedzinach związanych z przemysłem, MŚP i transferu technologii, rozwój badań prognostycznych w zakresie technologii i międzynarodowych badań porównawczych w zakresie polityk promujących innowacyjność, a także wspieranie współpracy pomiędzy przedsiębiorstwami oraz wspólnej polityki w zakresie BRT i innowacyjności;
b) stymulowanie innowacji i przedsiębiorczości we wszystkich sektorach gospodarczych na poziomie regionalnym i lokalnym, poprzez wspieranie wprowadzania na rynek przez MŚP nowych lub udoskonalonych produktów, procesów i usług, wspieranie sieci powiązań gospodarczych i klastrów, poprawę dostępu MŚP do środków finansowych, propagowanie sieci współpracy między przedsiębiorstwami oraz właściwymi placówkami szkolnictwa wyższego i instytucjami badawczymi; ułatwianie dostępu MŚP do usług wspierających przedsiębiorstwa oraz wspieranie wdrażania w MŚP przyjaznych środowisku i innowacyjnych technologii;
c) propagowanie przedsiębiorczości, w szczególności poprzez ułatwianie gospodarczego wykorzystywania nowych pomysłów oraz popieranie tworzenia nowych firm przez odpowiednie placówki szkolnictwa wyższego i instytucje badawcze oraz istniejące firmy;
d) tworzenie instrumentów inżynierii finansowej oraz udogodnień inkubacyjnych sprzyjających badaniom i rozwojowi technologicznemu w MŚP oraz przedsiębiorczości i zakładaniu nowych przedsiębiorstw, szczególnie MŚP ukierunkowanych na wiedzę;
2) działania prewencyjne w zakresie ochrony środowiska i zapobiegania zagrożeniom, w szczególności:
a) stymulowanie inwestycji w celu rekultywacji środowiska naturalnego, w tym terenów i gruntów skażonych, dotkniętych procesem pustynnienia oraz poprzemysłowych;
b) propagowanie rozwoju infrastruktury związanej z różnorodnością biologiczną oraz inwestycji w tereny NATURA 2000, w przypadku gdy przyczynia się to do zrównoważonego rozwoju gospodarczego lub dywersyfikacji obszarów wiejskich;
c) stymulowanie efektywności energetycznej oraz produkcji energii odnawialnych, jak również rozwój efektywnych systemów zarządzania energią;
d) propagowanie ekologicznego i zrównoważonego transportu publicznego, zwłaszcza w obszarach miejskich;
e) opracowywanie planów i działań na rzecz zapobiegania i przeciwdziałania zagrożeniom naturalnym (np.: pustynnieniu, suszom, pożarom i powodziom) i technologicznym;
f) ochrona i poprawa jakości dziedzictwa przyrodniczego i kulturowego w celu wspierania rozwoju społeczno-gospodarczego oraz promowanie walorów przyrodniczych i kulturowych jako potencjału dla rozwoju zrównoważonej turystyki;
3) dostęp do usług transportowych i telekomunikacyjnych pożytku ogólnego o charakterze gospodarczym, a w szczególności:
a) rozbudowa drugorzędnych sieci transportowych przez usprawnianie połączeń z sieciami TEN-T, regionalnymi węzłami kolejowymi, lotniskami i portami lub platformami multimodalnymi, tworzenie bezpośrednich połączeń z głównymi liniami kolejowymi, a także promowanie regionalnych i lokalnych śródlądowych dróg wodnych i żeglugi morskiej bliskiego zasięgu;
b) propagowanie dostępu MŚP do technologii informacyjnych i komunikacyjnych oraz ich wdrażania i skutecznego wykorzystywania poprzez wspieranie dostępu do sieci; tworzenie publicznych punktów dostępu do Internetu; zapewnianie wyposażenia; oraz rozwój usług i aplikacji, w tym w szczególności opracowywanie planów działania dla bardzo małych przedsiębiorstw i zakładów rzemieślniczych.
Ponadto w odniesieniu do programów operacyjnych wspieranych z EFRR w regionach kwalifikujących się do finansowania szczególnego i przejściowego, o którym mowa w art. 8 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1083/2006, państwa członkowskie i Komisja mogą postanowić o rozszerzeniu wsparcia na priorytety, o których mowa w art. 4 niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 6
Europejska współpraca terytorialna
W ramach celu Europejska współpraca terytorialna EFRR skupia swoją pomoc na następujących priorytetach:
1) rozwoju transgranicznej działalności o wymiarze gospodarczym, społecznym i środowiskowym poprzez wspólne strategie na rzecz zrównoważonego rozwoju terytorialnego, a przede wszystkim poprzez:
a) wspieranie przedsiębiorczości, w szczególności rozwoju MŚP, turystyki, kultury oraz handlu transgranicznego;
b) wspieranie i poprawę wspólnej ochrony zasobów naturalnych i kulturowych i wspólnego zarządzania nimi, jak również zapobieganie zagrożeniom naturalnym i technologicznym;
c) wspieranie powiązań pomiędzy obszarami miejskimi i wiejskimi;
d) zmniejszanie izolacji poprzez poprawę dostępu do usług i sieci transportowych, informacyjnych i komunikacyjnych, a także transgranicznych systemów i urządzeń dostaw wody i energii oraz zagospodarowania odpadów;
e) rozwój współpracy, zdolności oraz wspólnego wykorzystywania infrastruktur, w szczególności w sektorach takich jak ochrona zdrowia, kultura, turystyka i edukacja.
Ponadto EFRR może przyczyniać się do propagowania współpracy prawnej i administracyjnej, integracji transgranicznych rynków pracy, lokalnych inicjatyw na rzecz zatrudnienia, równości płci i równości szans, szkoleń i integracji społecznej, a także do wspólnego wykorzystywania zasobów ludzkich i infrastruktury na potrzeby BRT.
W odniesieniu do programu PEACE pomiędzy Irlandią Północną a przygranicznymi hrabstwami Irlandii, przewidzianego na podstawie ust. 22 załącznika II do rozporządzenia 1083/2006, EFRR, poza wyżej wymienionymi działaniami, przyczynia się do propagowania stabilności społecznej i gospodarczej we wspomnianych regionach, zwłaszcza poprzez działania wspierające spójność pomiędzy społecznościami;
2) ustanowieniu i rozwoju współpracy transnarodowej, w tym współpracy dwustronnej między regionami nadmorskimi nieobjętymi pkt 1, poprzez finansowanie sieci i działań sprzyjających zintegrowanemu rozwojowi terytorialnemu, koncentrując się przede wszystkim na następujących obszarach priorytetowych:
a) innowacje: tworzenie i rozwój sieci naukowych i technologicznych oraz zwiększanie BRT i zdolności innowacyjnych na poziomie regionalnym, jeżeli mają one bezpośredni wkład w zrównoważony rozwój gospodarczy obszarów transnarodowych.
Działania mogą obejmować: tworzenie sieci pomiędzy odpowiednimi placówkami szkolnictwa wyższego, instytucjami badawczymi i MŚP; powiązania ułatwiające dostęp do wiedzy naukowej i transfer technologii pomiędzy ośrodkami BRT a międzynarodowymi centrami doskonałości w dziedzinie BRT; współpracę bliźniaczą instytucji zajmujących się transferem technologii; oraz opracowywanie wspólnych instrumentów inżynierii finansowej przeznaczonych do wsparcia BRT w MŚP;
b) środowisko: gospodarka wodna, wydajność energetyczna, zapobieganie zagrożeniom i działalność mająca na celu ochronę środowiska w wyraźnym wymiarze transnarodowym.
Działania mogą obejmować: ochronę i gospodarowanie dorzeczami rzek, strefami przybrzeżnymi, zasobami morskimi, usługami wodnymi oraz mokradłami; zapobieganie pożarom, suszom i powodziom; propagowanie bezpieczeństwa morskiego i ochronę przed zagrożeniami naturalnymi i technologicznymi; oraz ochronę i wzmocnienie dziedzictwa przyrodniczego wspierającego rozwój społeczno-gospodarczy i zrównoważoną turystykę;
c) dostępność: działania mające na celu poprawę dostępu do usług transportowych i telekomunikacyjnych oraz ich jakości, w przypadku gdy mają one wyraźny wymiar transnarodowy.
Działania mogą obejmować: inwestycje w transgraniczne sektory sieci transeuropejskich; poprawę dostępu na poziomie lokalnym i regionalnym do sieci krajowych i transnarodowych; poprawę interoperacyjności systemów krajowych i regionalnych; oraz propagowanie zaawansowanych technologii informacyjnych i komunikacyjnych;
d) zrównoważony rozwój obszarów miejskich: wzmocnienie rozwoju policentrycznego na poziomie transnarodowym, krajowym i regionalnym, mającego wyraźne skutki transnarodowe.
Działania mogą obejmować: tworzenie i ulepszanie sieci miast i powiązań między miastem a wsią; strategie rozwiązywania problemów wspólnych dla miasta i wsi; ochronę i promowanie dziedzictwa kulturowego oraz strategiczną integrację stref rozwoju w skali transnarodowej.
Pomoc na rzecz współpracy dwustronnej między regionami nadmorskimi może być rozszerzona o priorytety, o których mowa w pkt 1;
3) wzmocnieniu skuteczności polityki regionalnej przez wspieranie:
a) współpracy międzyregionalnej skupiającej się na innowacyjności i gospodarce opartej na wiedzy oraz na działaniach prewencyjnych w odniesieniu do środowiska i zapobieganiu zagrożeniom w rozumieniu art. 5 pkt 1 i 2;
b) wymiany doświadczeń dotyczących rozpoznawania, transferu i rozpowszechniania najlepszych praktyk, w tym dotyczących zrównoważonego rozwoju obszarów miejskich, o którym mowa w art. 8; oraz
c) działań obejmujących badania, gromadzenie danych, jak również obserwację i analizę tendencji rozwojowych we Wspólnocie.
Artykuł 7
Kwalifikowalność wydatków
1.
Następujące wydatki nie są kwalifikowalne do wsparcia EFRR:
a) odsetki od zadłużenia;
b) zakup gruntów za kwotę przekraczającą 10 % całkowitych wydatków kwalifikowalnych w ramach danej operacji.
W wyjątkowych i należycie uzasadnionych przypadkach wyższe oprocentowanie może zostać dozwolone przez instytucję zarządzającą dla operacji dotyczących ochrony środowiska;
c) likwidacja elektrowni jądrowych;
d) podlegający zwrotowi podatek od towarów i usług (VAT).
2.
Wydatki na mieszkalnictwo są kwalifikowalne wyłącznie w tych państwach członkowskich, które przystąpiły do Unii Europejskiej w dniu 1 maja 2004 r. lub po tej dacie, w następujących okolicznościach:
a) wydatki są programowane w ramach operacji dotyczącej zintegrowanego rozwoju obszarów miejskich lub osi priorytetowej dla obszarów dotkniętych lub zagrożonych degradacją fizyczną i wykluczeniem społecznym;
b) środki przyznane na mieszkalnictwo wynoszą nie więcej niż 3 % alokacji EFRR na dane programy operacyjne albo 2 % całkowitej alokacji EFRR;
c) wydatki są ograniczone do:
- budownictwa mieszkaniowego wielorodzinnego, lub
- budynków stanowiących własność publiczną lub własność podmiotów o celach niezarobkowych wykorzystywanych na cele mieszkaniowe dla gospodarstw domowych o niskich dochodach lub osób o szczególnych potrzebach.
Komisja przyjmuje wykaz kryteriów wymaganych do określenia obszarów, o których mowa w lit. a), oraz wykaz kwalifikowalnych interwencji zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 103 ust. 3 rozporządzenia 1083/2006.
3.
Do działań współfinansowanych ze środków EFRR, objętych zakresem art. 3 rozporządzenia nr 1081/2006, mają zastosowanie przepisy dotyczące zasad kwalifikowalności zawarte w art. 11 tego rozporządzenia.
ROZDZIAŁ II
PRZEPISY SZCZEGÓLNE DOTYCZĄCE TRAKTOWANIA SZCZEGÓLNYCH UWARUNKOWAŃ TERYTORIALNYCH
Artykuł 8
Zrównoważony rozwój obszarów miejskich
Oprócz działań wymienionych w art. 4 i 5 niniejszego rozporządzenia, w przypadku działań obejmujących zrównoważony rozwój obszarów miejskich, o którym mowa w art. 37 ust. 4 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1083/2006, w stosownych przypadkach EFRR może wspierać rozwój wspólnych, zintegrowanych i zrównoważonych strategii mających na celu ograniczenie wysokiej koncentracji problemów gospodarczych, ekologicznych oraz społecznych w obszarach miejskich.
Strategie te propagują zrównoważony rozwój obszarów miejskich poprzez działania takie jak: przyspieszenie wzrostu gospodarczego, rekultywacja środowiska fizycznego, rewitalizacja obszarów poprzemysłowych, zachowanie i waloryzacja dziedzictwa przyrodniczego i kulturowego, propagowanie przedsiębiorczości, rozwój lokalnego zatrudnienia oraz społeczności lokalnych, a także świadczenie usług na rzecz ludności z uwzględnieniem zmian struktur demograficznych.
Na zasadzie odstępstwa od art. 34 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1083/2006 oraz jeżeli działania takie są realizowane poprzez szczegółowe programy operacyjne lub osie priorytetowe w ramach programu operacyjnego, finansowanie z EFRR działań przewidzianych w ramach celu Konkurencyjność regionalna i zatrudnienie, objętego zakresem rozporządzenia (WE) nr 1081/2006, może zostać zwiększone do 15 % danego programu lub danej osi priorytetowej.
Artykuł 9
Koordynacja z EFRROW i EFR
W przypadku gdy program operacyjny wspierany ze środków EFRR obejmuje operacje kwalifikujące się także do finansowania w ramach innego wspólnotowego instrumentu wsparcia, w tym osi 3 EFRROW oraz zrównoważonego rozwoju obszarów zależnych od rybołówstwa w ramach EFR, państwa członkowskie ustanawiają w każdym programie operacyjnym kryteria rozgraniczające zakres operacji wspieranych przez EFRR oraz działań wspieranych przez pozostałe wspólnotowe instrumenty wsparcia.
Artykuł 10
Obszary o niekorzystnym położeniu geograficznym i warunkach przyrodniczych
Programy regionalne współfinansowane ze środków EFRR, obejmujące obszary o niekorzystnym położeniu geograficznym i warunkach przyrodniczych, określone w art. 52 lit. f) rozporządzenia (WE) nr 1083/2006 szczególnie uwzględniają specyficzne trudności występujące na tych obszarach.
Bez uszczerbku dla art. 4 i 5, EFRR może przyczyniać się w szczególności do finansowania inwestycji, których celem jest poprawa dostępności, promowanie i rozwój działalności gospodarczej związanej z dziedzictwem kulturowym i przyrodniczym, promowanie zrównoważonego wykorzystania zasobów naturalnych i wspieranie zrównoważonej turystyki.
Artykuł 11
Regiony najbardziej oddalone
1. Dodatkowa alokacja o specjalnym przeznaczeniu, o której mowa w ust. 20 załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 1083/2006, jest wykorzystywana do zrekompensowania dodatkowych kosztów związanych z niedogodnościami określonymi w art. 299 ust. 2 Traktatu, poniesionych w regionach najbardziej oddalonych na wsparcie:
a) priorytetów, o których mowa odpowiednio w art. 4 lub 5;
b) usług transportu towarowego i pomocy na rzecz uruchamiania usług transportowych;
c) operacji związanych z ograniczeniami w składowaniu, z nadmiernym rozmiarem i konserwacją narzędzi produkcyjnych oraz niedostatkiem kapitału ludzkiego na lokalnym rynku pracy.
2.
W ramach zakresu art. 3 dodatkowa alokacja o specjalnym przeznaczeniu może finansować koszty inwestycji.
Ponadto dodatkowa alokacja o specjalnym przeznaczeniu jest wykorzystywana do wartości wynoszącej co najmniej 50 % jako wsparcie finansowania pomocy operacyjnej i wydatków obejmujących zobowiązania z tytułu świadczenia usług publicznych oraz kontrakty na usługi publiczne w regionach najbardziej oddalonych.
3.
Kwota, do której stosuje się wskaźnik interwencji, jest proporcjonalna do dodatkowych kosztów, o których mowa w ust. 1, poniesionych przez beneficjenta wyłącznie w przypadku pomocy operacyjnej i wydatków obejmujących zobowiązania z tytułu świadczenia usług publicznych oraz kontrakty na usługi publiczne i może pokryć koszty kwalifikowalne ogółem w przypadku wydatków na inwestycje.
4.
Finansowanie na podstawie niniejszego artykułu nie może być stosowane do wspierania:
a) operacji dotyczących produktów objętych zakresem zastosowania załącznika I do Traktatu;
b) pomocy na rzecz przewozu osób dopuszczalnej zgodnie z art. 87 ust. 2 lit. a) Traktatu;
c) zwolnień podatkowych i zwolnień ze świadczeń socjalnych.
ROZDZIAŁ III
PRZEPISY SZCZEGÓLNE DOTYCZĄCE CELU EUROPEJSKA WSPÓŁPRACA TERYTORIALNA
SEKCJA 1
Programy operacyjne
Artykuł 12
Treść
Każdy program operacyjny realizowany w ramach celu Europejska współpraca terytorialna zawiera następujące informacje:
1) analizę sytuacji w zakresie współpracy pod kątem jej mocnych i słabych stron oraz przyjętej w odpowiedzi na nią strategii;
2) wykaz kwalifikowalnych obszarów objętych obszarem programu, w tym w zakresie programów współpracy transgranicznej, obszary elastyczności, o których mowa w art. 21 ust. 1;
3) uzasadnienie wyboru priorytetów w odniesieniu do strategicznych wytycznych Wspólnoty dla spójności, narodowe strategiczne ramy odniesienia, jeżeli państwa członkowskie postanowiły włączyć do nich działania finansowane w ramach celu Europejska współpraca terytorialna, jak również oczekiwane wyniki oceny ex ante, o której mowa w art. 48 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1083/2006;
4) informacje o osiach priorytetowych i ich celach szczegółowych.
Cele te określa się ilościowo, z wykorzystaniem ograniczonej liczby wskaźników produktu i rezultatu z uwzględnieniem zasady proporcjonalności.
Wskaźniki te muszą umożliwiać pomiar postępów w stosunku do sytuacji wyjściowej oraz pomiar stopnia osiągnięcia celów osi priorytetowych;
5) wyłącznie do celów informacyjnych – indykatywny podział, według kategorii, zaprogramowanego wykorzystania wkładu EFRR w program operacyjny, zgodnie z przepisami wykonawczymi przyjętymi przez Komisję zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 103 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1083/2006;
6) jednolity plan finansowy, bez podziału na państwa członkowskie, obejmujący dwie tabele:
a) tabelę przedstawiającą podział na każdy rok, zgodnie z art. 52, 53 i 54 rozporządzenia (WE) nr 1083/2006, kwoty całkowitych środków finansowych przewidzianych na wkład EFRR.
Całkowity roczny wkład EFRR jest zgodny z mającymi zastosowanie ramami finansowymi;
b) tabelę określającą, dla całego okresu programowania, dla programu operacyjnego i dla każdej osi priorytetowej, kwotę całkowitych środków finansowych stanowiących wkład Wspólnoty i wkład krajowy oraz wskaźnik wkładu EFRR.
W przypadku gdy zgodnie z art. 53 rozporządzenia (WE) nr 1083/2006 wkład krajowy stanowią wydatki publiczne i prywatne, tabela przedstawia indykatywny podział na komponenty publiczne i prywatne.
W przypadku gdy zgodnie z tym artykułem wkład krajowy stanowią wydatki publiczne, tabela przedstawia kwotę krajowego wkładu publicznego;
7) w odpowiednich przypadkach, informacje dotyczące komplementarności z działaniami finansowanymi z EFRROW i działaniami finansowanymi z EFR;
8) przepisy wykonawcze dla programu operacyjnego, obejmujące:
a) wyznaczenie przez państwo członkowskie wszystkich instytucji, o których mowa w art. 14;
b) opis systemów monitorowania i oceny;
c) informacje o instytucji właściwej do otrzymywania płatności dokonywanych przez Komisję oraz o instytucji lub instytucjach odpowiedzialnych za dokonywanie płatności na rzecz beneficjentów;
d) opis procedur uruchamiania i obiegu przepływów finansowych w celu zapewnienia ich przejrzystości;
e) rozwiązania gwarantujące promocję programu operacyjnego, o której mowa w art. 69 rozporządzenia (WE) nr 1083/2006, i informowanie o nim;
f) opis procedur uzgodnionych pomiędzy Komisją a państwami członkowskimi dotyczących wymiany danych informatycznych w celu spełnienia wymogów w zakresie płatności, monitorowania i oceny określonych w rozporządzeniu (WE) nr 1083/2006;
9) indykatywny wykaz dużych projektów, w rozumieniu art. 39 rozporządzenia (WE) nr 1083/2006, zaplanowanych do przedłożenia Komisji w okresie programowania w celu ich zatwierdzenia.
SEKCJA 2
Kwalifikowalność
Artykuł 13
Zasady kwalifikowalności wydatków
Do określenia kwalifikowalności wydatków stosuje się, o ile nie są ustanowione przepisy wspólnotowe, odpowiednie przepisy krajowe uzgodnione przez państwa członkowskie uczestniczące w programie operacyjnym w ramach celu Europejska współpraca terytorialna.
Komisja ustanawia, zgodnie z art. 56 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1083/2006 i bez uszczerbku dla art. 7 niniejszego rozporządzenia, wspólne przepisy dotyczące kwalifikowalności wydatków, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 103 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1083/2006.
Jeżeli art. 7 przewiduje różne zasady kwalifikowalności wydatków w różnych państwach członkowskich biorących udział w programie operacyjnym w ramach celu Europejska współpraca terytorialna, do obszaru objętego programem stosuje się jak najszersze zasady kwalifikowalności.
SEKCJA 3
Zarządzanie, monitorowanie i kontrola
Artykuł 14
Powoływanie instytucji
1.
Państwa członkowskie uczestniczące w programie operacyjnym powołują jedną instytucję zarządzającą, jedną instytucję certyfikującą oraz jedną instytucję audytową; ta ostatnia ma swoją siedzibę w państwie członkowskim instytucji zarządzającej.
Instytucja certyfikująca otrzymuje płatności dokonane przez Komisję oraz, co do zasady, dokonuje płatności na rzecz beneficjenta wiodącego.
Instytucja zarządzająca, po konsultacji z państwami członkowskimi reprezentowanymi na obszarze objętym działaniem programu, tworzy wspólny sekretariat techniczny.
Zadaniem sekretariatu jest wspomaganie instytucji zarządzającej i komitetu monitorującego oraz, w stosownych przypadkach, instytucji audytowej w realizacji ich zadań.
2.
Instytucja audytowa programu operacyjnego jest wspomagana przez grupę audytorów, w której skład wchodzi po jednym przedstawicielu każdego państwa członkowskiego uczestniczącego w programie operacyjnym, pełniącym obowiązki przewidziane w art. 62 rozporządzenia (WE) nr 1083/2006.
Grupa audytorów zostaje utworzona najpóźniej w ciągu trzech miesięcy od decyzji o zatwierdzeniu programu operacyjnego.
Grupa opracowuje swój regulamin wewnętrzny.
Przewodniczy jej instytucja audytowa programu operacyjnego.
Państwa członkowskie uczestniczące w programie operacyjnym mogą jednogłośnie postanowić, że instytucja audytowa jest uprawniona do bezpośredniego pełnienia obowiązków przewidzianych w art. 62 rozporządzenia (WE) nr 1083/2006 na całym terytorium objętym programem, bez potrzeby powoływania grupy audytorów określonej w pierwszym akapicie.
Audytorzy są niezależni od systemu kontroli, o którym mowa w art. 16 ust. 1.
3.
Każde z państw członkowskich uczestniczących w programie operacyjnym powołuje swoich przedstawicieli do komitetu monitorującego, o którym mowa w art. 63 rozporządzenia (WE) nr 1083/2006.
Artykuł 15
Rola instytucji zarządzającej
1.
Instytucja zarządzająca wykonuje zadania określone w art. 60 rozporządzenia (WE) nr 1083/2006, z wyjątkiem zadań dotyczących prawidłowości operacji i wydatków w odniesieniu do przepisów krajowych i wspólnotowych, wyszczególnionych w lit. b) tego artykułu.
W związku z tym zapewnia zatwierdzenie wydatków każdego beneficjenta uczestniczącego w operacji przez kontrolera, o którym mowa w art. 16 ust. 1 niniejszego rozporządzenia.
2.
Instytucja zarządzająca ustanawia, w razie potrzeby w porozumieniu z beneficjentem wiodącym, zasady wdrażania każdej operacji.
Artykuł 16
System kontroli
1.
W celu zatwierdzenia wydatków każde państwo członkowskie ustanawia system kontroli umożliwiający weryfikację dostarczenia produktów i usług stanowiących przedmiot dofinansowania, zasadności wydatków zadeklarowanych dla działań lub ich części wdrażanych na terytorium danego państwa, jak również zgodności tych wydatków i związanych z nimi operacji lub ich części z przepisami wspólnotowymi i krajowymi.
W tym celu każde państwo członkowskie wyznacza kontrolerów odpowiedzialnych za weryfikację legalności i prawidłowości wydatków zadeklarowanych przez każdego beneficjenta uczestniczącego w operacji.
Państwa członkowskie mogą postanowić o wyznaczeniu jednego kontrolera na cały obszar objęty programem.
W przypadku gdy dostarczenie produktów i usług stanowiących przedmiot dofinansowania może zostać zweryfikowane wyłącznie w odniesieniu do całej operacji, weryfikacja przeprowadzana jest przez kontrolera z państwa członkowskiego, w którym ma swoją siedzibę beneficjent wiodący, lub przez instytucję zarządzającą.
2.
Każde państwo członkowskie zapewnia zatwierdzenie wydatków przez kontrolerów w terminie trzech miesięcy.
Artykuł 17
Zarządzanie finansowe
1.
Wypłata wkładu EFRR jest dokonywana na jedno konto bez subkont krajowych.
2.
Bez uszczerbku dla odpowiedzialności państw członkowskich za wykrywanie i korygowanie nieprawidłowości oraz za odzyskiwanie kwot nienależnie wypłaconych, instytucja certyfikująca zapewnia odzyskanie od beneficjenta wiodącego wszelkich kwot wypłaconych w wyniku nieprawidłowości.
Beneficjenci zwracają beneficjentowi wiodącemu kwoty nienależnie wypłacone, zgodnie z umową zawartą między nimi.
3.
Jeśli beneficjent wiodący nie zdoła zapewnić sobie zwrotu kwot od beneficjenta, państwo członkowskie, na którego terytorium znajduje się dany beneficjent, zwróci instytucji certyfikującej kwotę nienależnie wypłaconą temu beneficjentowi.
Artykuł 18
Europejskie ugrupowanie współpracy terytorialnej
Państwa członkowskie uczestniczące w programie operacyjnym w ramach celu Europejska współpraca terytorialna mogą wykorzystywać europejskie ugrupowanie współpracy terytorialnej na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1082/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie europejskiego ugrupowania współpracy terytorialnej [10], w celu uczynienia tego ugrupowania odpowiedzialnym za zarządzanie programem operacyjnym poprzez nałożenie na niego obowiązków instytucji zarządzającej i wspólnego sekretariatu technicznego.
W tym kontekście odpowiedzialność finansowa nadal spoczywa na każdym państwie członkowskim.
SEKCJA 4
Operacje
Artykuł 19
Wybór operacji
1.
Operacje wybrane do programów operacyjnych mających na celu rozwój działalności transgranicznej, określone w art. 6 pkt 1, oraz do programów operacyjnych mających na celu ustanowienie i rozwój współpracy transnarodowej, określone w art. 6 pkt 2, obejmują beneficjentów z co najmniej dwóch państw, z których przynajmniej jedno jest państwem członkowskim, którzy współpracują przy każdej operacji na co najmniej dwa z poniższych sposobów: wspólne przygotowanie, wspólna realizacja, wspólny personel i wspólne finansowanie.
Wybrane operacje spełniające wyżej wymienione warunki mogą zostać zrealizowane w jednym państwie, pod warunkiem że zostały przedstawione przez podmioty należące co najmniej do dwóch państw.
Powyższe warunki nie mają zastosowania do operacji objętych programem PEACE, o którym mowa w art. 6 pkt 1 akapit trzeci.
2.
Operacje wybrane w ramach programów operacyjnych obejmujących współpracę międzyregionalną, o których mowa w art. 6 pkt 3 lit. a), obejmują beneficjentów, na poziomie regionalnym lub lokalnym, z co najmniej:
a) trzech państw członkowskich; lub
b) trzech państw, z których co najmniej dwa muszą być państwami członkowskimi, jeżeli zaangażowany jest beneficjent z państwa trzeciego.
W operacjach wybranych do programów operacyjnych, o których mowa w art. 6 pkt 3 lit. b), stosuje się warunki określone w akapicie pierwszym niniejszego ustępu, o ile jest to możliwe według typu operacji.
Beneficjenci współpracują przy każdej operacji w następujący sposób: wspólne przygotowanie, wspólna realizacja, wspólny personel i wspólne finansowanie.
3.
Poza zadaniami określonymi w art. 65 rozporządzenia (WE) nr 1083/2006 komitet monitorujący lub podlegający mu komitet sterujący odpowiada za wybór operacji.
Artykuł 20
Obowiązki beneficjenta wiodącego i pozostałych beneficjentów
1.
Beneficjenci wyznaczają spośród siebie beneficjenta wiodącego dla każdej operacji.
Beneficjent wiodący przyjmuje następujące obowiązki:
a) dokonuje ustaleń dotyczących jego relacji z beneficjentami uczestniczącymi w operacji w formie umowy zawierającej między innymi postanowienia gwarantujące należyte zarządzanie funduszami przeznaczonymi na daną operację, włącznie z warunkami odzyskania kwot nienależnie wypłaconych;
b) odpowiada za zapewnienie realizacji całej operacji;
c) dopilnowuje, by wydatki przedstawione przez beneficjentów uczestniczących w operacji zostały poniesione na realizację operacji i odpowiadały czynnościom uzgodnionym między tymi beneficjentami;
d) weryfikuje, czy wydatki przedstawione przez beneficjentów uczestniczących w operacji zostały zatwierdzone przez kontrolerów;
e) odpowiada za przekazanie wkładu EFRR beneficjentom uczestniczącym w operacji.
2.
Każdy beneficjent uczestniczący w operacji:
a) przyjmuje na siebie odpowiedzialność w przypadku wystąpienia nieprawidłowości w zakresie zadeklarowanych przez siebie wydatków;
b) informuje państwo członkowskie, w którym się znajduje, o swoim uczestnictwie w operacji, jeżeli to państwo członkowskie nie bierze udziału w danym programie operacyjnym.
Artykuł 21
Specjalne warunki dotyczące lokalizacji operacji
1. W kontekście współpracy transgranicznej i w odpowiednio uzasadnionych przypadkach EFRR może finansować wydatki poniesione przy realizacji operacji lub części operacji do wysokości 20 % kwoty jego wkładu do danego programu operacyjnego w obszarach NUTS 3 przylegających do obszarów kwalifikujących się do tego programu, o których mowa w art. 7 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1083/2006, lub otoczonych przez takie przylegające obszary. W wyjątkowych przypadkach uzgodnionych między Komisją i państwami członkowskimi pułap elastyczności może być rozszerzony na obszary NUTS 2, w których znajdują się obszary, o których mowa w art. 7 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1083/2006.
Na poziomie projektu wydatki poniesione przez partnerów znajdujących się poza obszarem objętym programem określonym w akapicie pierwszym mogą być kwalifikowalne, jeżeli trudno byłoby osiągnąć cele projektu bez udziału tego partnera.
2.
W kontekście współpracy transnarodowej i w odpowiednio uzasadnionych przypadkach EFRR może finansować do wysokości 20 % kwoty swojego wkładu do danego programu operacyjnego wydatki poniesione przez partnerów znajdujących się poza tym obszarem, a uczestniczących w operacjach, w przypadku gdy wydatki takie przynoszą korzyści regionom w obszarze stanowiącym cel współpracy.
3.
W kontekście współpracy transgranicznej, transnarodowej i międzyregionalnej EFRR może finansować wydatki poniesione w trakcie realizacji operacji lub ich części na terytorium państw spoza Wspólnoty Europejskiej do wysokości 10 % kwoty swojego wkładu do danego programu operacyjnego, jeśli operacje te przynoszą korzyści regionom Wspólnoty.
4.
Państwa członkowskie zapewniają zgodność z prawem i prawidłowość tych wydatków.
Instytucja zarządzająca potwierdza wybór operacji poza obszarami kwalifikującymi się do pomocy, o których mowa w ust. 1, 2 i 3.
ROZDZIAŁ IV
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 22
Przepisy przejściowe
1.
Niniejsze rozporządzenie nie ma wpływu na kontynuację albo modyfikację, w tym całkowite lub częściowe anulowanie, pomocy zatwierdzonej przez Komisję na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1783/1999 lub wszelkich innych przepisów prawa mających zastosowanie do tej pomocy na dzień 31 grudnia 2006 r., które w związku z tym stosuje się po tym terminie do tej pomocy lub do danych projektów aż do ich zamknięcia.
2.
Wnioski złożone zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 1783/1999 zachowują ważność.
Artykuł 23
Uchylenie
1.
Bez uszczerbku dla przepisów ustanowionych w art. 22 niniejszego rozporządzenia, niniejszym uchyla się rozporządzenie (WE) nr 1783/1999 ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2007 r.
2.
Odniesienia do uchylonego rozporządzenia są rozumiane jako odniesienia do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 24
Klauzula przeglądowa
Parlament Europejski i Rada dokonują przeglądu niniejszego rozporządzenia do dnia 31 grudnia 2013 r., zgodnie z procedurą określoną w art. 162 Traktatu.
Artykuł 25
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie (WE) nr 1081/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 5 lipca 2006 r.
w sprawie Europejskiego Funduszu Społecznego i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1784/1999
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 148,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [2],
działając zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności [4] wyznacza ramy działań funduszy strukturalnych i Funduszu Spójności oraz określa w szczególności cele, zasady i reguły dotyczące partnerstwa, programowania, oceny i zarządzania.
Niezbędne jest zatem zdefiniowanie misji Europejskiego Funduszu Społecznego (EFS) w odniesieniu do zadań przewidzianych w art. 146 Traktatu oraz w kontekście działań państw członkowskich i Wspólnoty w celu wypracowania skoordynowanej strategii dla zatrudnienia w ramach art. 125 Traktatu.
(2) Należy ustanowić szczególne przepisy dotyczące rodzaju działalności, która może być finansowana z EFS w ramach celów określonych w rozporządzeniu (WE) nr 1083/2006.
(3) EFS powinien wzmacniać spójność gospodarczą i społeczną przez poprawę możliwości zatrudnienia w ramach zadań powierzonych EFS na podstawie art. 146 Traktatu oraz zadań powierzonych funduszom strukturalnym na podstawie art. 159 Traktatu, zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 1083/2006.
(4) Ma to tym większe znaczenie w świetle wyzwań wynikających z rozszerzenia Unii oraz zjawiska globalizacji gospodarczej.
W tym kontekście należy uznać znaczenie europejskiego modelu społecznego oraz jego modernizacji.
(5) Zgodnie z art. 99 i 128 Traktatu oraz mając na uwadze zmianę ukierunkowania Strategii lizbońskiej na wzrost i zatrudnienie, Rada przyjęła zintegrowany pakiet obejmujący ogólne wytyczne polityki gospodarczej oraz wytyczne w sprawie zatrudnienia, przy czym te drugie określają cele, priorytety i zadania dotyczące zatrudnienia.
W tej kwestii Rada Europejska na posiedzeniu w Brukseli w dniach 22. i 23. marca 2005 r. wezwała do mobilizacji wszystkich właściwych zasobów krajowych i wspólnotowych, w tym w ramach polityki spójności.
(6) Wyciągnięto nowe wnioski z inicjatywy wspólnotowej EQUAL, szczególnie w odniesieniu do połączenia działań na poziomie lokalnym, regionalnym, krajowym i europejskim.
Wnioski te powinny zostać uwzględnione w ramach wsparcia z EFS.
Szczególną uwagę należy zwrócić na udział grup docelowych, integrację migrantów, w tym osób ubiegających się o azyl; zidentyfikowanie kwestii z zakresu polityki oraz ich późniejsze włączenie do głównego nurtu działań, innowację i techniki eksperymentalne, metodologię współpracy transnarodowej, pomoc dla grup zajmujących względem rynku pracy pozycję zmarginalizowaną, wpływ kwestii społecznych na rynek wewnętrzny oraz dostęp do projektów realizowanych przez organizacje pozarządowe i zarządzanie tymi projektami.
(7) EFS powinien wspierać te polityki państw członkowskich, które są zbieżne z wytycznymi i zaleceniami przedstawionymi w ramach Europejskiej Strategii Zatrudnienia oraz stosownymi celami Wspólnoty w odniesieniu do integracji społecznej, niedyskryminacji, wspierania równości, edukacji i szkoleń, tak aby wnieść większy wkład w realizację celów i zadań uzgodnionych podczas posiedzenia Rady Europejskiej w Lizbonie w dniach 23 i 24 marca 2000 r. oraz posiedzenia Rady Europejskiej w Göteborgu w dniach 15 i 16 czerwca 2001 r.
(8) EFS powinien również podejmować działania w celu zajęcia się odpowiednimi aspektami i konsekwencjami zmian demograficznych wśród aktywnej zawodowo ludności Wspólnoty, w szczególności poprzez kształcenie zawodowe przez całe życie.
(9) Mając na uwadze lepsze przewidywanie zmian i zarządzanie nimi oraz zwiększanie wzrostu gospodarczego, możliwości zatrudnienia zarówno dla kobiet, jak i mężczyzn oraz jakość i wydajność pracy w ramach celów: Konkurencyjność regionalna i zatrudnienie oraz Konwergencja, pomoc z EFS powinna koncentrować się w szczególności na: poprawie zdolności adaptacyjnych pracowników i przedsiębiorstw, wzmacnianiu kapitału ludzkiego oraz zwiększaniu dostępu do zatrudnienia i udziału w rynku pracy, wzmacnianiu integracji społecznej osób znajdujących się w niekorzystnej sytuacji, zwalczaniu dyskryminacji, zachęcaniu osób nieaktywnych zawodowo do wejścia na rynek pracy, a także wspieraniu partnerstw na rzecz reform.
(10) Oprócz tych priorytetów, w najsłabiej rozwiniętych regionach i państwach członkowskich, w ramach celu Konwergencja i w celu zwiększenia wzrostu gospodarczego, możliwości zatrudnienia zarówno dla kobiet, jak i mężczyzn oraz jakości i wydajności pracy, niezbędne jest zwiększenie i poprawa inwestycji w kapitał ludzki oraz poprawa zdolności instytucjonalnych, administracyjnych i sądowniczych, przede wszystkim w celu przygotowania i wdrożenia reform oraz egzekwowania dorobku prawnego.
(11) W ramach tych priorytetów wybór interwencji EFS powinien być elastyczny w celu sprostania szczególnym wyzwaniom w każdym państwie członkowskim, a rodzaje działań priorytetowych finansowanych z EFS powinny pozostawiać margines elastyczności umożliwiający reakcję na te wyzwania.
(12) Wspieranie innowacyjnej działalności transnarodowej i międzyregionalnej stanowi ważny aspekt, który powinien zostać włączony w zakres EFS.
W celu wzmacniania współpracy państwa członkowskie powinny programować działania transnarodowe i międzyregionalne przy zastosowaniu podejścia horyzontalnego lub poprzez konkretną oś priorytetową.
(13) Niezbędne jest zapewnienie spójności działań EFS z politykami określonymi w ramach Europejskiej Strategii Zatrudnienia oraz skoncentrowanie wsparcia z EFS na wprowadzaniu w życie wytycznych i zaleceń w ramach tej Strategii.
(14) Sprawna i skuteczna realizacja działań wspieranych z EFS zależy od dobrego zarządzania i partnerstwa między wszystkimi właściwymi podmiotami szczebla terytorialnego i podmiotami sfery społeczno-gospodarczej, a w szczególności partnerami społecznymi oraz innymi zainteresowanymi stronami, w tym na poziomie krajowym, regionalnym i lokalnym.
Partnerzy społeczni odgrywają zasadniczą rolę w szerokim partnerstwie na rzecz zmian, a ich zaangażowanie we wzmacnianie spójności gospodarczej i społecznej przez poprawę możliwości zatrudnienia i pracy jest nieodzowne.
W tym kontekście, w przypadkach gdy pracodawcy i pracownicy wspólnie przyczyniają się do finansowego wspierania działań EFS, ten wkład finansowy, mimo że jest wydatkiem prywatnym, byłby uwzględniany w celu obliczania współfinansowania z EFS.
(15) EFS powinno wspierać działania zgodne z wytycznymi i stosownymi zaleceniami w ramach Europejskiej Strategii Zatrudnienia.
Jednakże zmiany wytycznych i zaleceń wymagałyby dokonania przeglądu programu operacyjnego jedynie w przypadku, gdy państwo członkowskie lub Komisja w porozumieniu z państwem członkowskim uznały, że program operacyjny powinien brać pod uwagę znaczące zmiany społeczno-gospodarcze lub też w większym stopniu lub w inny sposób uwzględniać istotne zmiany w priorytetach wspólnotowych, krajowych lub regionalnych, lub w świetle ocen, lub w następstwie trudności w realizacji.
(16) Państwa członkowskie i Komisja mają zapewnić, że wprowadzanie w życie priorytetów finansowanych z EFS w ramach celów: Konwergencja oraz Konkurencyjność regionalna i zatrudnienie przyczynia się do wspierania równości oraz zniesienia nierówności między kobietami a mężczyznami.
Podejściu polegającemu na włączaniu problematyki równości płci do głównego nurtu polityki (gender mainstreaming) powinny towarzyszyć konkretne działania w celu zwiększenia trwałego udziału kobiet w zatrudnianiu oraz rozwoju ich kariery.
(17) EFS powinien również wspierać pomoc techniczną, ze szczególnym ukierunkowaniem na zachęcanie do uczenia się od siebie nawzajem poprzez wymianę doświadczeń i upowszechnianie dobrych praktyk oraz podkreślanie wkładu EFS w realizację celów i priorytetów polityki Wspólnoty w odniesieniu do zatrudnienia oraz integracji społecznej.
(18) Rozporządzenie (WE) nr 1083/2006 stanowi, że zasady kwalifikowalności wydatków należy ustalić na poziomie krajowym z pewnymi wyjątkami, dla których niezbędne jest ustanowienie przepisów szczególnych.
Należy więc ustanowić przepisy szczególne w odniesieniu do wyjątków dotyczących EFS.
(19) Dla zachowania jasności należy zatem uchylić rozporządzenie (WE) nr 1784/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lipca 1999 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Społecznego [5],
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Przedmiot
1.
Niniejsze rozporządzenie określa zadania Europejskiego Funduszu Społecznego (EFS), zakres udzielanego z niego wsparcia, przepisy szczególne i rodzaje wydatków kwalifikowalnych do wsparcia.
2.
Do EFS stosuje się przepisy rozporządzenia (WE) nr 1083/2006 oraz przepisy niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Zadania
1.
EFS przyczynia się do realizacji priorytetów Wspólnoty w zakresie wzmacniania spójności gospodarczej i społecznej przez poprawę możliwości zatrudnienia i pracy, stymulowanie wysokiego poziomu zatrudnienia oraz tworzenia liczniejszych i lepszych miejsc pracy.
Realizuje to przez wspieranie polityki państw członkowskich zmierzającej do osiągnięcia pełnego zatrudnienia oraz jakości i wydajności pracy, wspierania integracji społecznej, w tym poprawy dostępu do zatrudnienia osób znajdujących się w niekorzystnej sytuacji, oraz zmniejszenia dysproporcji w zatrudnieniu na poziomie krajowym, regionalnym i lokalnym.
EFS w szczególności wspiera działania zgodne z działaniami podjętymi przez państwa członkowskie na podstawie wytycznych przyjętych w ramach Europejskiej Strategii Zatrudnienia i włączonych do pakietu Wzrost i zatrudnienie – zintegrowane wytyczne oraz towarzyszących im zaleceń.
2.
W realizacji zadań określonych w ust. 1 EFS wspiera priorytety Wspólnoty w zakresie potrzeby wzmocnienia spójności społecznej, zwiększenia wydajności i konkurencyjności oraz promowania wzrostu gospodarczego i trwałego rozwoju.
W ten sposób EFS uwzględnia odpowiednie priorytety i cele Wspólnoty w dziedzinach edukacji i szkolenia, zwiększania udziału osób nieaktywnych zawodowo w rynku pracy, zwalczania wykluczenia społecznego, zwłaszcza grup znajdujących się w niekorzystnej sytuacji, takich jak osoby niepełnosprawne, wspierania równości kobiet i mężczyzn oraz niedyskryminacji.
Artykuł 3
Zakres pomocy
1.
W ramach celów: Konwergencja oraz Konkurencyjność regionalna i zatrudnienie EFS wspiera działania w państwach członkowskich objęte wymienionymi poniżej priorytetami:
a) zwiększanie zdolności adaptacyjnych pracowników, przedsiębiorstw i przedsiębiorców w celu lepszego przewidywania zmian gospodarczych i pozytywnego zarządzania nimi, w szczególności poprzez promowanie:
(i) kształcenia przez całe życie oraz większego inwestowania w zasoby ludzkie przez przedsiębiorstwa, zwłaszcza małe i średnie przedsiębiorstwa (MŚP), oraz pracowników, poprzez opracowywanie i wdrażanie systemów i strategii, w tym praktyk zawodowych, które zapewniają lepszy dostęp do szkoleń, w szczególności pracownikom o niskich kwalifikacjach i w starszym wieku, rozwój kwalifikacji i kompetencji, upowszechnianie technologii informacyjnych i komunikacyjnych, e-kształcenie, technologie przyjazne środowisku i umiejętności zarządzania oraz promowanie przedsiębiorczości i innowacyjności, a także rozpoczynanie działalności gospodarczej;
(ii) opracowywania i rozpowszechniania innowacyjnych i bardziej wydajnych form organizacji pracy, w tym poprawę poziomu bezpieczeństwa i higieny pracy, identyfikacji przyszłych wymogów związanych z zawodem i umiejętnościami, a także rozwoju szczególnych usług w zakresie zatrudnienia, szkoleń oraz wsparcia dla pracowników, w tym zwolnień monitorowanych (outplacement), w kontekście restrukturyzacji przedsiębiorstw i sektorów;
b) zwiększanie dostępu do zatrudnienia oraz trwała integracja na rynku pracy osób poszukujących pracy i nieaktywnych zawodowo, zapobieganie bezrobociu, zwłaszcza bezrobociu długoterminowemu i bezrobociu wśród młodzieży, zachęcanie do aktywności w starszym wieku i dłuższej aktywności zawodowej oraz zwiększanie uczestnictwa w rynku pracy, w szczególności przez wspieranie:
(i) modernizacji i wzmacniania instytucji rynku pracy, w szczególności służb zatrudnienia oraz innych odnośnych inicjatyw z kontekście strategii Unii Europejskiej i państw członkowskich zmierzających do pełnego zatrudnienia;
(ii) wdrażania czynnych i zapobiegawczych działań zapewniających wczesne rozpoznawanie potrzeb w ramach indywidualnych planów działania i zindywidualizowanego wsparcia, takich jak indywidualnie dobrane szkolenia, poszukiwanie pracy, zwolnienia monitorowane i mobilność, samozatrudnienie i tworzenie przedsiębiorstw, w tym przedsiębiorstw spółdzielczych, zachęty do uczestnictwa w rynku pracy, elastyczne działania mające na celu przedłużanie aktywności zawodowej pracowników w starszym wieku oraz działania ułatwiające pogodzenie życia zawodowego z prywatnym, takie jak ułatwianie dostępu do opieki nad dziećmi i osobami będącymi na utrzymaniu;
(iii) włączania do głównego nurtu polityki oraz podejmowania konkretnych działań mających na celu poprawę dostępu do zatrudnienia, zwiększanie trwałego uczestnictwa kobiet w zatrudnieniu i rozwoju ich kariery oraz zmniejszenie segregacji ze względu na płeć na rynku pracy, w tym poprzez oddziaływanie na bezpośrednie i pośrednie przyczyny różnic w wynagrodzeniu kobiet i mężczyzn;
(iv) konkretnych działań mających na celu zwiększanie udziału migrantów w zatrudnieniu i wzmacnianie tym samym ich integracji społecznej; ułatwienia geograficznej i zawodowej mobilności pracowników oraz integracji transgranicznych rynków pracy, w tym poprzez doradztwo, szkolenia językowe oraz uznawanie kompetencji i uzyskanych kwalifikacji;
c) zwiększanie integracji społecznej osób znajdujących się w niekorzystnej sytuacji w celu ich trwałej integracji na rynku pracy oraz zwalczanie wszelkich form dyskryminacji na rynku pracy, w szczególności poprzez wspieranie:
(i) metod integracji z rynkiem pracy oraz ponownego wejścia na rynek pracy osób znajdujących się w niekorzystnej sytuacji, takich jak osoby doświadczające wykluczenia społecznego, osoby wypadające z systemu edukacji, przedstawiciele mniejszości, osoby niepełnosprawne i osoby opiekujące się osobami będącymi na ich utrzymaniu, poprzez działania służące poprawie zdolności do zatrudnienia, w tym w dziedzinie gospodarki społecznej, dostęp do kształcenia zawodowego i szkolenia zawodowego, oraz działania towarzyszące i odpowiednie wsparcie, usługi na rzecz społeczności lokalnej i usługi w zakresie opieki służące poprawie możliwości zatrudnienia;
(ii) akceptacji różnorodności w miejscu pracy i zwalczania dyskryminacji w dostępie do rynku pracy i rozwoju kariery, w tym poprzez podnoszenie świadomości, angażowanie lokalnych społeczności i przedsiębiorstw oraz promowanie lokalnych inicjatyw na rzecz zatrudnienia;
d) wzmacnianie kapitału ludzkiego, w szczególności poprzez wspieranie:
(i) opracowywania i wprowadzania reform systemów edukacji i szkoleń w celu rozwijania zdolności do zatrudnienia, lepszego dopasowania kształcenia ogólnego i zawodowego oraz szkoleń do potrzeb rynku pracy oraz stałego podnoszenia kwalifikacji personelu szkoleniowego w celu rozwijania innowacyjności i gospodarki opartej na wiedzy;
(ii) tworzenia sieci obejmujących instytucje szkolnictwa wyższego, centra badawczo-technologiczne oraz przedsiębiorstwa;
e) wspieranie partnerstw, paktów i inicjatyw poprzez tworzenie sieci obejmujących odnośne zainteresowane strony, takie jak partnerzy społeczni i organizacje pozarządowe, na poziomie transnarodowym, krajowym, regionalnym i lokalnym w celu mobilizacji na rzecz reform w obszarze zatrudnienia i integracji na rynku pracy.
2.
W ramach celu Konwergencja EFS wspiera działania w państwach członkowskich w ramach wymienionych poniżej priorytetów:
a) zwiększenie i poprawa inwestycji w kapitał ludzki, w szczególności poprzez wspieranie:
(i) realizacji reform systemów edukacji i szkoleń, zwłaszcza w celu zwiększania zdolności ludzi do reagowania na potrzeby społeczeństwa opartego na wiedzy i potrzebę kształcenia przez całe życie;
(ii) większego uczestnictwa w edukacji i szkoleniu przez całe życie, w tym poprzez działania mające na celu osiągnięcie zmniejszenia liczby osób wypadających z systemu edukacji i zmniejszenia różnic w programach kształcenia dla obojga płci, oraz zwiększenie dostępu do edukacji i szkoleń na poziomie ogólnym, zawodowym i wyższym i poprawę ich jakości;
(iii) rozwoju potencjału ludzkiego w dziedzinie badań i innowacji, przede wszystkim poprzez studia podyplomowe i szkolenia pracowników naukowych;
b) wzmacnianie zdolności instytucjonalnej i skuteczności administracji publicznej oraz służb publicznych na poziomie krajowym, regionalnym i lokalnym oraz, w stosownym przypadku, partnerów społecznych i organizacji pozarządowych, w celu przeprowadzenia reform, lepszych uregulowań prawnych i dobrego zarządzania, zwłaszcza w dziedzinie gospodarki, zatrudnienia, edukacji, spraw społecznych, środowiska i sądownictwa, w szczególności poprzez wspieranie:
(i) mechanizmów pozwalających na lepsze opracowywanie, monitorowanie oraz ocenę dobrej polityki i programów, w tym poprzez analizy, statystyki i porady ekspertów, wspieranie koordynacji międzyresortowej i dialogu między odpowiednimi podmiotami publicznymi i prywatnymi;
(ii) budowania zdolności w zakresie realizacji polityk i programów w odpowiednich dziedzinach, w tym w odniesieniu do egzekwowania prawa, w szczególności poprzez stałe szkolenie kadry kierowniczej i personelu oraz konkretne wsparcie kluczowych służb, inspektoratów i podmiotów sfery społeczno-gospodarczej, w tym partnerów społecznych i środowiskowych, odpowiednich organizacji pozarządowych oraz przedstawicielskich organizacji zawodowych.
3.
W ramach priorytetów, o których mowa w ust. 1 i 2, państwa członkowskie mogą koncentrować się na priorytetach, które są najwłaściwsze ze względu na specyfikę stojących przed nimi wyzwań.
4. EFS może wspierać działania określone w art. 3 ust. 2 niniejszego rozporządzenia na całym terytorium państw członkowskich kwalifikujących się do wsparcia lub wsparcia przejściowego z Funduszu Spójności, określonych odpowiednio w art. 5 ust. 2 i art. 8 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1083/2006.
5.
W realizacji celów i priorytetów, o których mowa w ust. 1 i 2, EFS wspiera promowanie i włączanie do głównego nurtu polityki działalności innowacyjnej w państwach członkowskich.
6.
EFS wspiera także działania transnarodowe i międzyregionalne, w szczególności przez wymianę informacji, doświadczeń, wyników oraz dobrych praktyk, a także przez opracowywanie komplementarnych podejść i skoordynowanych lub wspólnych działań.
7. Na zasadzie odstępstwa od art. 34 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1083/2006, finansowanie działań w ramach priorytetu dotyczącego integracji społecznej, o którym mowa w ust. 1 lit. c) pkt (i) niniejszego artykułu i objętych zakresem rozporządzenia (WE) nr 1080/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego [6] może zostać zwiększone do 15 % danej osi priorytetowej.
Artykuł 4
Spójność i koncentracja wsparcia
1.
Państwa członkowskie zapewniają spójność działań wspieranych z EFS z działaniami podejmowanymi w celu realizacji Europejskiej Strategii Zatrudnienia oraz przyczynianie się działań wspieranych z EFS do jej realizacji.
W szczególności zapewniają one wspieranie przez strategię określoną w narodowych strategicznych ramach odniesienia i przez działania określone w programach operacyjnych, celów, priorytetów i zadań strategii w każdym państwie członkowskim w ramach krajowych programów reform i krajowych planów działania na rzecz integracji społecznej.
W przypadkach gdy EFS może przyczynić się do realizacji polityk, państwa członkowskie koncentrują wsparcie również na wdrażaniu odnośnych zaleceń dotyczących zatrudnienia określonych w art. 128 ust. 4 Traktatu, a także odnośnych, związanych z zatrudnieniem, celów Wspólnoty w dziedzinie integracji społecznej, edukacji i szkoleń.
Państwa członkowskie realizują ten cel w stabilnym środowisku programowania.
2.
W ramach programów operacyjnych zasoby są wykorzystywane w celu zaspokojenia najważniejszych potrzeb i koncentrują się na tych obszarach polityki, w przypadku których wsparcie z EFS może mieć istotne efekty dla osiągnięcia celów programu.
W celu maksymalizacji efektywności wsparcia z EFS programy operacyjne uwzględniają, w stosownych przypadkach, w szczególności regiony i miejsca stojące przed najpoważniejszymi problemami, takie jak zdegradowane regiony miejskie oraz regiony najbardziej oddalone, podupadające obszary wiejskie oraz obszary zależne od rybołówstwa, a także obszary szczególnie poszkodowane z powodu przeniesienia przedsiębiorstw.
3.
W stosownych przypadkach do krajowych sprawozdań państw członkowskich w ramach otwartej metody koordynacji w sprawie ochrony socjalnej i integracji społecznej włączana jest krótka część dotycząca wkładu EFS we wspieranie stosownych aspektów integracji społecznej związanych z rynkiem pracy.
4.
Wskaźniki zawarte w programach operacyjnych współfinansowanych z EFS mają charakter strategiczny, ich liczba jest ograniczona oraz odzwierciedlają one wskaźniki stosowane przy wdrażaniu Europejskiej Strategii Zatrudnienia oraz w kontekście stosownych celów Wspólnoty w dziedzinach integracji społecznej oraz edukacji i szkoleń.
5.
Oceny przeprowadzane w odniesieniu do działań EFS obejmują również ocenę wkładu działania wspieranego z EFS we wdrażanie Europejskiej Strategii Zatrudnienia oraz celów Wspólnoty w dziedzinie integracji społecznej, niedyskryminacji, równości kobiet i mężczyzn oraz edukacji i szkoleń w danym państwie członkowskim.
Artykuł 5
Dobre zarządzanie i partnerstwo
1.
EFS promuje dobre zarządzanie i partnerstwo.
Wsparcie z funduszu jest opracowywane i wdrażane na odpowiednim szczeblu terytorialnym z uwzględnieniem poziomu krajowego, regionalnego i lokalnego, zgodnie z uregulowaniami instytucjonalnymi właściwymi dla każdego państwa członkowskiego.
2.
Państwa członkowskie zapewniają, na odpowiednim szczeblu terytorialnym, włączenie partnerów społecznych w przygotowywanie, wdrażanie i monitorowanie wsparcia z EFS, przy zapewnieniu odpowiednich konsultacji i udziału innych zainteresowanych stron.
3.
Instytucja zarządzająca każdym programem operacyjnym zachęca do odpowiedniego udziału partnerów społecznych w działaniach finansowanych na podstawie art. 3.
W ramach celu Konwergencja z zasobów EFS przydzielana jest odpowiednia kwota na budowę zdolności, w tym na szkolenia, działania mające na celu tworzenie sieci współpracy, wzmacnianie dialogu społecznego oraz działalność podejmowaną wspólnie przez partnerów społecznych, w szczególności w odniesieniu do zdolności adaptacyjnych pracowników i przedsiębiorstw, o których mowa w art. 3 ust. 1 lit. a).
4.
Instytucja zarządzająca każdym programem operacyjnym zachęca organizacje pozarządowe do odpowiedniego udziału w finansowanej działalności i umożliwia im dostęp do niej, w szczególności w dziedzinie integracji społecznej, równości płci i równości szans.
Artykuł 6
Równość płci i równość szans
Państwa członkowskie zapewniają włączenie do programów operacyjnych opisu sposobu, w jaki równość płci i równość szans są wspierane w ramach przygotowywania, realizacji, monitorowania i oceny programów operacyjnych.
Państwa członkowskie wspierają zrównoważony udział kobiet i mężczyzn w zarządzaniu programami operacyjnymi i w ich realizacji na poziomie lokalnym, regionalnym i krajowym, stosownie do okoliczności.
Artykuł 7
Innowacyjność
W ramach każdego programu operacyjnego szczególną uwagę zwraca się na wspieranie działalności innowacyjnej i włączanie jej do głównego nurtu polityki.
Instytucja zarządzająca wybiera tematy finansowania innowacji w kontekście partnerstwa i ustanawia odpowiednie ustalenia dotyczące realizacji.
O wybranych tematach informuje ona komitet monitorujący, o którym mowa w art. 63 rozporządzenia (WE) nr 1083/2006.
Artykuł 8
Działania transnarodowe i międzyregionalne
1.
W przypadku gdy państwa członkowskie wspierają działania na rzecz inicjatyw transnarodowych lub międzyregionalnych, określonych w art. 3 ust. 6 niniejszego rozporządzenia, jako szczególną oś priorytetową w ramach programu operacyjnego, wkład EFS może zostać zwiększony o 10 % na poziomie osi priorytetowej.
Ten zwiększony wkład nie jest brany pod uwagę przy obliczaniu pułapów określonych w art. 53 rozporządzenia (WE) nr 1083/2006.
2.
Państwa członkowskie, w stosownych przypadkach przy wsparciu Komisji, zapewniają, by EFS nie był wykorzystywany do wspierania konkretnych operacji wspieranych jednocześnie w ramach innych transnarodowych programów wspólnotowych, zwłaszcza w dziedzinie edukacji i szkoleń.
Artykuł 9
Pomoc techniczna
Komisja wspiera, w szczególności, wymianę doświadczeń, działalność mającą na celu podnoszenie świadomości, seminaria, tworzenie sieci oraz oceny porównawcze służące określaniu i rozpowszechnianiu dobrych praktyk oraz zachęcaniu do wzajemnego uczenia się, oraz transnarodowej i międzyregionalnej współpracy w celu wzmocnienia aspektu związanego z polityką i wkładu EFS w cele Wspólnoty związane z zatrudnieniem i integracją społeczną.
Artykuł 10
Sprawozdania
Roczne i końcowe sprawozdania z realizacji, o których mowa w art. 67 rozporządzenia (WE) nr 1083/2006, zawierają, w stosownych przypadkach, podsumowanie realizacji takich elementów, jak:
a) włączanie problematyki równości płci do głównego nurtu polityki, a także realizacja wszelkich konkretnych działań związanych z równouprawnieniem;
b) działania mające na celu zwiększenie udziału migrantów w zatrudnieniu, a tym samym wzmacnianie ich integracji społecznej;
c) działania mające na celu zwiększenie integracji w dziedzinie zatrudnienia, a tym samym poprawę integracji społecznej mniejszości;
d) działania mające na celu zwiększenie integracji w dziedzinie zatrudnienia i integracji społecznej innych grup znajdujących się w niekorzystnej sytuacji, w tym osób niepełnosprawnych;
e) działalność innowacyjna, w tym prezentacja tematów i ich wyników, rozpowszechnianie oraz włączanie do głównego nurtu polityki;
f) działania transnarodowe lub międzyregionalne.
Artykuł 11
Kwalifikowalność wydatków
1.
EFS zapewnia wsparcie wydatków kwalifikowalnych, które nie naruszając art. 53 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1083/2006, mogą obejmować wszelkie zasoby finansowe będące przedmiotem wspólnego wkładu pracodawców i pracowników.
Pomoc przybiera formę bezzwrotnych dotacji indywidualnych lub grantów globalnych, dotacji podlegających zwrotowi, obniżek oprocentowania pożyczek, mikrokredytów, funduszy gwarancyjnych oraz zakupu towarów i usług zgodnie z zasadami dotyczącymi zamówień publicznych.
2.
Następujące wydatki nie są kwalifikowalne do wsparcia z EFS:
a) podlegający zwrotowi podatek od towarów i usług (VAT);
b) odsetki od zadłużenia;
c) zakup mebli, wyposażenia, pojazdów, infrastruktury, nieruchomości i gruntów.
3.
Następujące koszty stanowią wydatki kwalifikowalne do wsparcia z EFS określonego w ust. 1, pod warunkiem że zostały one poniesione zgodnie z przepisami krajowymi, w tym zasadami dotyczącymi rachunkowości, i z zachowaniem szczególnych warunków przedstawionych poniżej:
a) dodatki lub wynagrodzenia wypłacane przez stronę trzecią na rzecz uczestników danej operacji i poświadczone beneficjentowi;
b) w przypadku dotacji i grantów – koszty pośrednie zadeklarowane ryczałtowo do wysokości 20 % bezpośrednich kosztów operacji;
c) koszty amortyzacji aktywów podlegających amortyzacji, wyszczególnionych w ust. 2 lit. c), przydzielonych wyłącznie na czas trwania operacji, w zakresie, w którym na nabycie tych aktywów nie zostały wykorzystane dotacje publiczne.
4.
Do działań współfinansowanych z EFS, które są objęte zakresem art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1080/2006, stosuje się przepisy dotyczące zasad kwalifikowalności określone w art. 7 tego rozporządzenia.
Artykuł 12
Przepisy przejściowe
1.
Niniejsze rozporządzenie nie ma wpływu na kontynuację albo modyfikację, w tym całkowite lub częściowe anulowanie, pomocy zatwierdzonej przez Komisję na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1784/1999 lub wszelkich innych przepisów prawa mających zastosowanie do tej pomocy na dzień 31 grudnia 2006 r., które w związku z tym stosuje się po tym terminie do tej pomocy lub do danych projektów aż do ich zamknięcia.
2.
Wnioski złożone zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1784/1999 zachowują ważność.
Artykuł 13
Uchylenie
1.
Bez uszczerbku dla przepisów ustanowionych w art. 12 niniejszego rozporządzenia, niniejszym uchyla się rozporządzenie (WE) nr 1784/1999 ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2007 r.
2.
Odniesienia do uchylonego rozporządzenia są rozumiane jako odniesienia do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 14
Klauzula przeglądowa
Parlament Europejski i Rada dokonują przeglądu niniejszego rozporządzenia do dnia 31 grudnia 2013 r., zgodnie z procedurą określoną w art. 148 Traktatu.
Artykuł 15
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie (WE) nr 1082/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 5 lipca 2006 r.
w sprawie europejskiego ugrupowania współpracy terytorialnej (EUWT)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 159 akapit trzeci,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [2],
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 159 akapit trzeci Traktatu przewiduje podjęcie szczególnych działań poza funduszami, o których mowa w akapicie pierwszym tego artykułu, dla osiągnięcia celu spójności społecznej i gospodarczej, przewidzianego w Traktacie.
Harmonijny rozwój całej Wspólnoty oraz większa spójność gospodarcza, społeczna i terytorialna wymagają wzmocnienia współpracy terytorialnej.
W tym celu właściwe jest podjęcie środków niezbędnych do poprawy warunków, w których realizowane są działania związane ze współpracą terytorialną.
(2) Niezbędne jest podjęcie środków w celu zmniejszenia istotnych trudności napotykanych przez państwa członkowskie, a w szczególności przez władze regionalne i lokalne, podczas realizacji działań związanych ze współpracą terytorialną, a także w trakcie zarządzania tymi działaniami, w ramach różnych praw i procedur krajowych.
(3) Mając na uwadze przede wszystkim wzrost ilości granic lądowych i morskich Wspólnoty w wyniku jej rozszerzenia, niezbędne jest ułatwienie wzmacniania współpracy terytorialnej we Wspólnocie.
(4) Istniejące instrumenty, takie jak europejskie ugrupowanie interesów gospodarczych, okazały się słabo przystosowane do kształtowania zorganizowanej współpracy w ramach inicjatywy INTERREG w okresie programowania 2000–2006.
(5) Dorobek prawny Rady Europy przewiduje różne możliwości i ramy ponadgranicznej współpracy władz regionalnych i lokalnych.
Niniejszy instrument nie ma na celu obejścia tych ram ani ustanowienia zbioru szczególnych wspólnych zasad, którym podlegałyby jednakowo wszystkie tego typu porozumienia w całej Wspólnocie.
(6) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności [4] zwiększa środki na rzecz wsparcia europejskiej współpracy terytorialnej.
(7) Konieczne jest również ułatwienie i kontrolowanie realizacji działań związanych ze współpracą terytorialną, do których Wspólnota nie wnosi wkładu finansowego.
(8) W celu pokonania przeszkód utrudniających współpracę terytorialną konieczne jest ustanowienie na poziomie wspólnotowym instrumentu współpracy pozwalającego na tworzenie na terytorium Wspólnoty ugrupowań zajmujących się współpracą, wyposażonych w osobowość prawną, zwanych "europejskimi ugrupowaniami współpracy terytorialnej" (EUWT).
Przystępowanie do EUWT powinno być dobrowolne.
(9) Właściwe jest wyposażenie EUWT w zdolność do działania w imieniu swoich członków, a w szczególności tworzących ją władz regionalnych i lokalnych.
(10) Zadania i kompetencje EUWT mają być określane w konwencji.
(11) EUWT powinno mieć możliwość podejmowania działań w celu realizacji programów lub projektów współpracy terytorialnej współfinansowanych przez Wspólnotę, w szczególności w ramach funduszy strukturalnych zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1083/2006 i z rozporządzeniem (WE) nr 1080/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego [5], albo w celu podejmowania działań w zakresie współpracy terytorialnej będących wyłączną inicjatywą państw członkowskich i ich władz regionalnych i lokalnych, niezależnie od tego, czy Wspólnota wnosi do nich wkład finansowy.
(12) Należy podkreślić, że utworzenie EUWT nie wpływa na odpowiedzialność finansową władz regionalnych i lokalnych, a także państw członkowskich, zarówno w odniesieniu do zarządzania funduszami wspólnotowymi, jak i funduszami krajowymi.
(13) Należy podkreślić, że uprawnienia władz regionalnych i lokalnych jako władz publicznych, a w szczególności uprawnienia policyjne i regulacyjne, nie mogą być przedmiotem konwencji.
(14) Konieczne jest ustanowienie przez EUWT własnego statutu i ustanowienie własnych organów, a także zasad dotyczących budżetu i ponoszenia odpowiedzialności finansowej EUWT.
(15) Warunki współpracy terytorialnej powinny być tworzone zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia jego celów, przy dobrowolnym charakterze powoływania EUWT, zgodnie z porządkiem konstytucyjnym każdego z państw członkowskich.
(16) Artykuł 159 akapit trzeci Traktatu nie pozwala na objęcie podmiotów z państw trzecich przepisami prawa, dla których stanowi on podstawę prawną.
Przyjęcie środka wspólnotowego pozwalającego na utworzenie EUWT nie powinno jednak wykluczać możliwości uczestniczenia podmiotów z państw trzecich w EUWT utworzonych zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, w przypadku gdy pozwala na to ustawodawstwo państwa trzeciego lub umowy między państwami członkowskimi a państwami trzecimi.
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Charakter EUWT
1.
Europejskie ugrupowanie współpracy terytorialnej, zwane dalej "EUWT", może zostać utworzone na terytorium Wspólnoty na warunkach i z zastrzeżeniem ustaleń przewidzianych niniejszym rozporządzeniem.
2.
Celem EUWT jest ułatwianie i upowszechnianie współpracy transgranicznej, transnarodowej lub międzyregionalnej, zwanych dalej "współpracą terytorialną", między jej członkami określonymi w art. 3 ust. 1, wyłącznie w celu wzmocnienia spójności ekonomicznej i społecznej.
3.
EUWT posiada osobowość prawną.
4.
W każdym z państw członkowskich EUWT posiada zdolność prawną i zdolność do czynności prawnych o najszerszym zakresie przyznawanym osobom prawnym na mocy prawa krajowego tego państwa członkowskiego. Może ono, w szczególności, nabywać lub zbywać mienie ruchome i nieruchome oraz zatrudniać pracowników i występować jako strona w postępowaniu sądowym.
Artykuł 2
Prawo właściwe
1.
EUWT podlega następującym przepisom:
a) niniejszemu rozporządzeniu;
b) w przypadkach wyraźnie określonych niniejszym rozporządzeniem – przepisom konwencji i statutu, o których mowa w art. 8 i 9;
c) w przypadku spraw nieuregulowanych niniejszym rozporządzeniem lub uregulowanych nim tylko częściowo – prawu państwa członkowskiego, w którym znajduje się siedziba statutowa EUWT.
W przypadku gdy zgodnie z prawem Wspólnoty lub międzynarodowym prawem prywatnym konieczne jest dokonanie wyboru prawa, któremu podlegają działania EUWT, EUWT traktowane jest jako podmiot państwa członkowskiego, w którym znajduje się jego siedziba statutowa.
2.
W przypadku gdy państwo członkowskie składa się z kilku jednostek terytorialnych, z których każda posiada własne przepisy prawa mającego zastosowanie, odniesienie do prawa mającego zastosowanie na podstawie ust. 1 lit. c) uwzględnia prawo tych jednostek, z uwzględnieniem struktury danego państwa członkowskiego określonej konstytucją.
Artykuł 3
Skład EUWT
1.
EUWT składa się z członków, w granicach kompetencji przyznanych im na mocy prawa krajowego, należących do jednej lub kilku z następujących kategorii:
a) państwa członkowskie;
b) władze regionalne;
c) władze lokalne;
d) podmioty prawa publicznego w rozumieniu art. 1 ust. 9 akapit drugi dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi [6].
Członkami mogą być także stowarzyszenia składające się z podmiotów należących do jednej lub kilku z tych kategorii.
2.
EUWT składa się z członków położonych na terytorium przynajmniej dwóch państw członkowskich.
Artykuł 4
Utworzenie EUWT
1.
Decyzja o utworzeniu EUWT podejmowana jest z inicjatywy jej przyszłych członków.
2.
Każdy z przyszłych członków:
a) powiadamia państwo członkowskie, zgodnie z prawem którego został utworzony, o swoim zamiarze uczestnictwa w EUWT; oraz
b) przesyła temu państwu członkowskiemu kopię proponowanej konwencji i statutu, o których mowa w art. 8 i 9.
3.
Po powiadomieniu przez przyszłego członka zgodnie z ust. 2, dane państwo członkowskie udziela zgody – z uwzględnieniem swojej struktury określonej konstytucją – na uczestnictwo przyszłego członka w EUWT, chyba że uważa ono, że takie uczestnictwo, w tym uprawnienia i obowiązki przyszłego członka, nie jest zgodne z niniejszym rozporządzeniem lub z prawem krajowym, lub że uczestnictwo to nie jest uzasadnione ze względu na interes publiczny lub porządek publiczny tego państwa członkowskiego.
W takim przypadku państwo członkowskie uzasadnia powody nieudzielenia zgody.
Co do zasady, państwo członkowskie podejmuje decyzję w nieprzekraczalnym terminie trzech miesięcy od daty otrzymania dopuszczalnego wniosku zgodnie z ust. 2.
Przy podejmowaniu decyzji o uczestnictwie przyszłego członka w EUWT państwo członkowskie może stosować przepisy krajowe.
4.
Państwa członkowskie wskazują organy właściwe do otrzymywania powiadomień i dokumentów określonych w ust. 2.
5.
Członkowie uzgadniają zapisy konwencji, o której mowa w art. 8, i statutu, o którym mowa w art. 9, zapewniając ich spójność ze zgodą państw członkowskich udzieloną zgodnie z ust. 3 niniejszego artykułu.
6.
Wszelkie zmiany konwencji oraz wszelkie istotne zmiany statutu podlegają zatwierdzeniu przez państwa członkowskie zgodnie z procedurą określoną w niniejszym artykule.
Istotne zmiany statutu to zmiany, które skutkują bezpośrednio lub pośrednio wprowadzeniem zmian do konwencji.
Artykuł 5
Uzyskanie osobowości prawnej oraz publikacja w Dzienniku Urzędowym
1.
Statut, o którym mowa w art. 9, i wszelkie jego późniejsze zmiany podlegają rejestracji lub publikacji zgodnie z właściwym prawem krajowym w państwie członkowskim, w którym znajduje się siedziba statutowa danego EUWT.
EUWT uzyskuje osobowość prawną w dniu rejestracji lub publikacji, zależnie od tego, która z nich nastąpi wcześniej.
Członkowie informują zainteresowane państwa członkowskie oraz Komitet Regionów o konwencji oraz o rejestracji lub opublikowaniu statutu.
2.
W terminie dziesięciu dni roboczych od rejestracji lub opublikowania statutu EUWT zapewnia wysłanie do Urzędu Oficjalnych Publikacji Wspólnot Europejskich wniosku o opublikowanie w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej ogłoszenia informującego o utworzeniu EUWT, zawierającego szczegółowe dane dotyczące jego nazwy, celów, członków oraz siedziby statutowej.
Artykuł 6
Kontrola zarządzania funduszami publicznymi
1.
Właściwe organy państwa członkowskiego, w którym znajduje się siedziba statutowa EUWT, organizują przeprowadzanie kontroli zarządzania funduszami publicznymi przez EUWT.
Państwo członkowskie, w którym znajduje się siedziba statutowa EUWT, wyznacza organ właściwy do realizacji tego zadania przed udzieleniem zgody na uczestnictwo w EUWT zgodnie z art. 4.
2.
W przypadku gdy wymaga tego ustawodawstwo krajowe innych zainteresowanych państw członkowskich, organy państwa członkowskiego, w którym znajduje się siedziba statutowa EUWT, dokonują uzgodnień z odpowiednimi organami innych zainteresowanych państw członkowskich w celu przeprowadzenia przez nie kontroli na ich terytorium w odniesieniu do działań EUWT wykonywanych w tych państwach członkowskich oraz w celu wymiany wszystkich właściwych informacji.
3.
Wszystkie kontrole przeprowadza się zgodnie z uznanymi w skali międzynarodowej standardami audytu.
4.
Nie naruszając ust. 1, 2 i 3, w przypadku gdy zadania EUWT wymienione w art. 7 ust. 3 akapit pierwszy i drugi obejmują działania, które są współfinansowane przez Wspólnotę, stosuje się odpowiednie przepisy dotyczące kontroli funduszy udostępnionych przez Wspólnotę.
5.
Państwo członkowskie, w którym znajduje się siedziba statutowa EUWT, informuje inne zainteresowane państwa członkowskie o wszelkich trudnościach zaistniałych podczas kontroli.
Artykuł 7
Zadania
1.
EUWT wykonuje zadania powierzane mu przez członków zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
Zadania te określone są w konwencji uzgodnionej przez członków EUWT zgodnie z art. 4 i 8.
2.
EUWT działa w ramach powierzonych mu zadań, które są ograniczone do ułatwiania i upowszechniania współpracy terytorialnej w celu wzmocnienia spójności gospodarczej i społecznej i które są określane przez członków EUWT w oparciu o zasadę, zgodnie z którą wszystkie zadania mieszczą się w zakresie kompetencji każdego z członków na mocy jego prawa krajowego.
3.
Zadania EUWT są ograniczone przede wszystkim do realizacji programów lub projektów współpracy terytorialnej współfinansowanych przez Wspólnotę za pomocą Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego lub Funduszu Spójności.
EUWT może prowadzić inne określone działania związane ze współpracą terytorialną ich członków dla realizacji celu, o którym mowa w art. 1 ust. 2, niezależnie od tego, czy Wspólnota wnosi do nich wkład finansowy.
Państwa członkowskie mogą ograniczać zadania, które EUWT mogą wykonywać bez finansowego wkładu ze strony Wspólnoty.
Zadania te obejmują jednak przynajmniej działania związane ze współpracą wymienione w art. 6 rozporządzenia (WE) nr 1080/2006.
4.
Zadania powierzone EUWT przez jego członków nie mogą dotyczyć wykonywania uprawnień przyznanych na mocy prawa publicznego lub obowiązków, których celem jest ochrona ogólnych interesów państwa lub ochrona ogólnych interesów innych organów publicznych, takich jak uprawnienia policyjne i regulacyjne, wymiar sprawiedliwości i polityka zagraniczna.
5.
Członkowie EUWT mogą jednogłośnie podjąć decyzję o upoważnieniu jednego z członków do wykonywania zadań EUWT.
Artykuł 8
Konwencja
1.
EUWT podlega konwencji zawartej jednogłośnie przez jego członków zgodnie z art. 4.
2.
Konwencja określa:
a) nazwę EUWT oraz jego siedzibę statutową, znajdującą się w państwie członkowskim, zgodnie z prawem którego został utworzony przynajmniej jeden z jego członków;
b) zasięg terytorialny, na którym EUWT może wykonywać swoje zadania;
c) szczególny cel i zadania EUWT, czas jego funkcjonowania oraz warunki jego rozwiązania;
d) listę członków EUWT;
e) prawo właściwe do celów interpretacji i stosowania konwencji, którym jest prawo państwa członkowskiego, w którym znajduje się siedziba statutowa EUWT;
f) odpowiednie uzgodnienia dotyczące wzajemnego uznawania, w tym w zakresie kontroli finansowej; oraz
g) procedury wprowadzania zmian do konwencji, które są zgodne z obowiązkami określonymi w art. 4 i 5.
Artykuł 9
Statut
1.
Statut EUWT przyjmowany jest na podstawie konwencji przez członków EUWT działających jednogłośnie.
2.
Statut EUWT zawiera, jako minimum, wszystkie postanowienia konwencji oraz następujące elementy:
a) postanowienia dotyczące sposobu działania organów EUWT i ich kompetencji, jak również liczby przedstawicieli członków w odpowiednich organach;
b) procedury decyzyjne EUWT;
c) język lub języki robocze;
d) uzgodnienia dotyczące funkcjonowania EUWT, szczególnie w zakresie zarządzania personelem, procedur rekrutacji i charakteru umów z personelem;
e) uzgodnienia dotyczące wkładów finansowych członków oraz zasad rachunkowych i budżetowych – w tym dotyczących kwestii finansowych – stosowanych przez każdego z członków w odniesieniu do EUWT;
f) uzgodnienia dotyczące odpowiedzialności finansowej członków zgodnie z art. 12 ust. 2;
g) organy odpowiedzialne za wyznaczenie niezależnych audytorów zewnętrznych; oraz
h) procedury wprowadzania zmian do statutu, które są zgodne z obowiązkami określonymi w art. 4 i 5.
Artykuł 10
Struktura EUWT
1.
EUWT posiada przynajmniej następujące organy:
a) zgromadzenie, składające się z przedstawicieli członków;
b) dyrektora, reprezentującego EUWT i działającego w jego imieniu.
2.
Statut może przewidywać dodatkowe organy o wyraźnie określonych uprawnieniach.
3.
EUWT odpowiada za działania swoich organów wobec stron trzecich, nawet w przypadku gdy działania takie nie są objęte zakresem zadań EUWT.
Artykuł 11
Budżet
1.
EUWT ustanawia roczny budżet, który jest przyjmowany przez zgromadzenie, zawierający w szczególności komponent dotyczący kosztów bieżących oraz, jeżeli jest to konieczne, komponent operacyjny.
2.
Sporządzanie sprawozdania finansowego – w tym, jeżeli jest to wymagane, towarzyszącego mu sprawozdania rocznego – oraz przeprowadzenie audytu i publikacja tego sprawozdania podlegają przepisom określonym w art. 2 ust. 1 lit. c).
Artykuł 12
Likwidacja, upadłość, zaprzestanie płatności i odpowiedzialność
1.
W odniesieniu do likwidacji, upadłości, zaprzestania płatności oraz podobnych procedur, EUWT podlega przepisom prawa państwa członkowskiego, w którym znajduje się jego siedziba statutowa, o ile ust. 2 i 3 nie stanowią inaczej.
2.
EUWT ponosi odpowiedzialność za swoje zobowiązania niezależnie od ich charakteru.
W zakresie, w jakim aktywa EUWT nie są wystarczające do pokrycia jego zobowiązań, jego członkowie odpowiadają za zobowiązania EUWT niezależnie od ich charakteru, przy czym udział każdego członka zostaje ustalony proporcjonalnie do jego wkładu, chyba że prawo krajowe, zgodnie z którym członek został utworzony, wyłącza lub ogranicza odpowiedzialność tego członka.
Uzgodnienia dotyczące wkładów są ustalane w statucie.
Jeżeli odpowiedzialność przynajmniej jednego członka EUWT jest ograniczona na mocy prawa krajowego, zgodnie z którym został on utworzony, pozostali członkowie mogą także ograniczyć swoją odpowiedzialność w statucie.
Członkowie mogą przewidzieć w statucie, że po ustaniu ich członkostwa w EUWT będą ponosić odpowiedzialność za zobowiązania powstałe w związku z działaniami EUWT podejmowanymi w okresie ich członkostwa.
Nazwa EUWT, którego członkowie ponoszą ograniczoną odpowiedzialność, zawiera słowa "z ograniczoną odpowiedzialnością".
Ogłoszenia konwencji, statutu oraz sprawozdania EUWT, którego członkowie ponoszą ograniczoną odpowiedzialność, dokonuje się w sposób co najmniej równy sposobowi ogłoszenia wymaganemu w odniesieniu do innych rodzajów podmiotów prawnych, których członkowie ponoszą ograniczoną odpowiedzialność, tworzonych zgodnie z prawem państwa członkowskiego, w którym znajduje się siedziba statutowa tego EUWT.
Państwo członkowskie może zakazać rejestracji na jego terytorium EUWT, którego członkowie ponoszą ograniczoną odpowiedzialność.
3.
Bez uszczerbku dla odpowiedzialności finansowej państw członkowskich w odniesieniu do wszelkiego finansowania pochodzącego z funduszy strukturalnych lub Funduszu Spójności przekazanego EUWT, w odniesieniu do państw członkowskich nie powstaje żadna odpowiedzialność finansowa na podstawie niniejszego rozporządzenia w stosunku do EUWT, którego nie są członkiem.
Artykuł 13
Interes publiczny
W przypadku gdy EUWT prowadzi jakąkolwiek działalność naruszającą przepisy państwa członkowskiego dotyczące porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego, zdrowia publicznego lub moralności publicznej lub naruszającą interes publiczny państwa członkowskiego, właściwy organ tego państwa członkowskiego może zakazać prowadzenia tej działalności na jego terytorium lub zażądać wystąpienia z EUWT tych członków, którzy zostali utworzeni zgodnie z jego prawem, chyba że EUWT zaprzestanie prowadzenia wspomnianej działalności.
Zakazy takie nie mogą stanowić środka arbitralnego lub ukrytego ograniczania współpracy terytorialnej członków EUWT.
Umożliwia się kontrolę decyzji właściwego organu przez organ sądowy.
Artykuł 14
Rozwiązanie
1.
Nie naruszając przepisów dotyczących rozwiązania EUWT zawartych w konwencji, właściwy sąd lub organ państwa członkowskiego, w którym znajduje się siedziba statutowa EUWT, nakazuje – na wniosek jakiegokolwiek właściwego organu posiadającego uzasadniony interes – rozwiązanie EUWT, jeżeli uzna, że EUWT nie spełnia już wymogów ustanowionych w art. 1 ust. 2 lub art. 7 lub jeżeli uzna, w szczególności, że EUWT działa poza zakresem powierzonych zadań określonych w art. 7.
Właściwy sąd lub organ informuje wszystkie państwa członkowskie, zgodnie z prawem których zostali utworzeni członkowie EUWT, o wszelkich wnioskach o rozwiązanie EUWT.
2.
Właściwy sąd lub organ mogą wyznaczyć EUWT termin na naprawienie sytuacji.
W przypadku gdy EUWT nie dokona tego w wyznaczonym terminie, właściwy sąd lub organ nakazuje jego rozwiązanie.
Artykuł 15
Jurysdykcja
1.
Osoby trzecie, które uważają się za pokrzywdzone w wyniku działań lub zaniechań EUWT, są uprawnione do dochodzenia swoich roszczeń w drodze procesu sądowego.
2.
O ile niniejsze rozporządzenie nie stanowi inaczej, do sporów z udziałem EUWT stosuje się prawodawstwo wspólnotowe dotyczące jurysdykcji.
We wszelkich przypadkach nieprzewidzianych takim prawodawstwem wspólnotowym sądami właściwymi do rozwiązywania sporów są sądy państwa członkowskiego, w którym znajduje się siedziba statutowa EUWT.
Sądami właściwymi do rozwiązywania sporów wynikających z art. 4 ust. 3 lub 6 oraz wynikających z art. 13 są sądy państwa członkowskiego, którego decyzja jest kwestionowana.
3.
Niniejsze rozporządzenie w żadnym stopniu nie pozbawia obywateli korzystania z ich krajowego konstytucyjnego prawa do odwołania przeciwko organom publicznym, które są członkami EUWT, w odniesieniu do:
a) decyzji administracyjnych dotyczących działalności prowadzonej przez EUWT;
b) dostępu do usług we własnym języku; oraz
c) dostępu do informacji.
W tych przypadkach sądami właściwymi są sądy państwa członkowskiego, z którego konstytucji wynika prawo do odwołania.
Artykuł 16
Przepisy końcowe
1.
Państwa członkowskie ustanawiają takie przepisy, jakie są właściwe do zapewnienia skutecznego stosowania niniejszego rozporządzenia.
W przypadku gdy wymaga tego prawo krajowe państwa członkowskiego, to państwo członkowskie może stworzyć ogólny wykaz zadań już przypisanych członkom EUWT w rozumieniu art. 3 ust. 1, którzy powstali w oparciu o prawo tego państwa, w zakresie współpracy terytorialnej w tym państwie członkowskim.
Państwo członkowskie informuje odpowiednio Komisję i inne państwa członkowskie o wszelkich przepisach przyjętych na podstawie niniejszego artykułu.
2.
Państwa członkowskie mogą przewidzieć wnoszenie opłat związanych z rejestracją konwencji i statutu. Opłaty te nie mogą jednak przekraczać jej kosztów administracyjnych.
Artykuł 17
Sprawozdanie i klauzula przeglądowa
Do dnia 1 sierpnia 2011 r. Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie w sprawie stosowania niniejszego rozporządzenia oraz, w razie potrzeby, propozycje zmian.
Artykuł 18
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 sierpnia 2007 r., z wyjątkiem art. 16, który stosuje się od dnia 1 sierpnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006
z dnia 11 lipca 2006 r.
ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1260/1999
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 161,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [3],
uwzględniając opinię Trybunału Obrachunkowego [4],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 158 Traktatu stanowi, że w celu wzmocnienia jej spójności gospodarczej i społecznej Wspólnota zmierza do zmniejszenia dysproporcji w poziomach rozwoju różnych regionów oraz zacofania regionów lub wysp najmniej uprzywilejowanych, w tym obszarów wiejskich.
Artykuł 159 Traktatu stawia wymóg wspierania tych działań za pośrednictwem funduszy strukturalnych, Europejskiego Banku Inwestycyjnego (EBI) oraz innych istniejących instrumentów finansowych.
(2) Polityka spójności powinna przyczyniać się do wzrostu gospodarczego, zwiększania konkurencyjności i zatrudnienia poprzez włączenie priorytetów Wspólnoty dotyczących trwałego rozwoju określonych na posiedzeniu Rady Europejskiej w Lizbonie w dniach 23 i 24 marca 2000 r. i na posiedzeniu Rady Europejskiej w Göteborgu w dniach 15 i 16 czerwca 2001 r.
(3) W rozszerzonej Unii Europejskiej zwiększyły się dysproporcje gospodarcze, społeczne i terytorialne zarówno na poziomie regionalnym, jak i krajowym.
Należy zatem zintensyfikować działania na rzecz konwergencji, konkurencyjności i zatrudnienia w całej Wspólnocie.
(4) Zwiększenie liczby granic lądowych i morskich Wspólnoty oraz poszerzenie jej terytorium oznacza, że wartość dodana współpracy transgranicznej, transnarodowej i międzyregionalnej we Wspólnocie powinna zostać zwiększona.
(5) Fundusz Spójności powinien zostać zintegrowany z programowaniem pomocy strukturalnej w celu zapewnienia lepszej spójności interwencji poszczególnych funduszy.
(6) Powinna zostać określona rola instrumentów udzielających pomocy na rzecz rozwoju obszarów wiejskich, mianowicie Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich, zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) [5], oraz udzielających pomocy na rzecz sektoru rybołówstwa, mianowicie Europejskiego Funduszu Rybołówstwa (EFR).
Instrumenty te powinny zostać zintegrowane z instrumentami w ramach wspólnej polityki rolnej oraz wspólnej polityki rybołówstwa oraz skoordynowane z instrumentami w ramach polityki spójności.
(7) Fundusze udzielające pomocy w ramach polityki spójności ograniczają się zatem do Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR), Europejskiego Funduszu Społecznego (EFS) i Funduszu Spójności.
Zasady mające zastosowanie do każdego z funduszy zostaną określone w rozporządzeniach wykonawczych przyjętych na podstawie art. 148, 161 i 162 Traktatu.
(8) Na podstawie art. 55 rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. ustanawiającego przepisy ogólne w sprawie funduszy strukturalnych [6] Rada ma zamiar dokonać rewizji tego rozporządzenia na podstawie wniosku Komisji najpóźniej do dnia 31 grudnia 2006 r.
W celu realizacji reform funduszy proponowanych niniejszym rozporządzeniem, rozporządzenie (WE) nr 1260/99 powinno zostać uchylone.
(9) W celu zwiększenia wartości dodanej polityki spójności Wspólnoty działanie funduszy strukturalnych i Funduszu Spójności powinno zostać skoncentrowane i uproszczone, a cele określone w rozporządzeniu (WE) nr 1260/1999 zdefiniowane ponownie odpowiednio jako dążenie do konwergencji państw członkowskich i regionów, konkurencyjności regionalnej i zwiększania zatrudnienia oraz europejskiej współpracy terytorialnej.
(10) W ramach tych trzech celów powinny zostać uwzględnione w odpowieni sposób zarówno aspekty gospodarcze i społeczne, jak i aspekty terytorialne.
(11) Regiony najbardziej oddalone powinny skorzystać ze szczególnych środków oraz dodatkowego finansowania w celu zniwelowania niekorzystnych skutków czynników, o których mowa w art. 299 ust. 2 Traktatu.
(12) Problemy związane z dostępnością i oddaleniem od dużych rynków, przed którymi stają obszary najsłabiej zaludnione, o których mowa w Protokole nr 6 w sprawie szczegółowych postanowień dotyczących Celu 6 w ramach Funduszy Strukturalnych w Finlandii i Szwecji do Aktu przystąpienia z 1994 r., wymagają stosownych działań finansowych zmierzających do zniwelowania skutków tych trudności.
(13) Biorąc pod uwagę znaczenie zrównoważonego rozwoju obszarów miejskich oraz wkład miast, w szczególności miast średniej wielkości, w rozwój regionalny, powinno uwzględnić się je w większym stopniu poprzez zwiększenie ich roli w programowaniu działań popierających regenerację obszarów miejskich.
(14) Fundusze powinny podejmować szczególne i uzupełniające działania wykraczające poza działalność EFRROW oraz EFR w celu popierania dywersyfikacji gospodarczej obszarów wiejskich i obszarów zależnych od rybołówstwa.
(15) Działania na rzecz obszarów znajdujących się w niekorzystnym położeniu ze względu na warunki przyrodnicze, tzn. określonych wysp, obszarów górskich i obszarów o niskiej gęstości zaludnienia, a także niektórych obszarów nadgranicznych Wspólnoty po jej rozszerzeniu, powinny zostać wzmocnione w celu umożliwienia im pokonywania szczególnych trudności rozwojowych.
(16) Powinny zostać ustanowine obiektywne kryteria wyznaczania kwalifikowalnych regionów i obszarów.
W tym celu identyfikacja regionów i obszarów priorytetowych na poziomie Wspólnoty powinna być oparta na wspólnym systemie klasyfikacji regionów ustanowionym rozporządzeniem (WE) nr 1059/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. w sprawie ustalenia wspólnej klasyfikacji jednostek terytorialnych do celów statystycznych (NUTS) [7].
(17) Cel Konwergencja ma obejmować państwa członkowskie i regiony opóźnione w rozwoju.
Regionami, na których koncentruje się cel Konwergencja, są regiony, w których produkt krajowy brutto (PKB) na mieszkańca mierzony parytetem siły nabywczej wynosi mniej niż 75 % średniej wspólnotowej.
Regiony poszkodowane przez efekt statystyczny związany z obniżeniem średniej wspólnotowej po rozszerzeniu Unii Europejskiej mają z tego powodu korzystać ze znacznego wsparcia przejściowego w celu zakończenia procesu ich konwergencji.
Udzielanie tej pomocy ma zakończyć się w 2013 r. i nie być przedłużone o kolejny okres przejściowy.
Państwa członkowskie, na których koncentruje się cel Konwergencja, w których dochód narodowy brutto (DNB) na mieszkańca jest niższy niż 90 % średniej wspólnotowej, mają korzystać z pomocy w ramach Funduszu Spójności.
(18) Cel Konkurencyjność regionalna i zatrudnienie ma obejmować terytorium Wspólnoty poza obszarem objętym celem Konwergencja.
Kwalifikowalnymi regionami są regiony objęte Celem 1 w okresie programowania 2000–2006, które nie spełniają już regionalnych kryteriów kwalifikowalności do celu Konwergencja i które korzystają zatem ze wsparcia przejściowego, jak również wszystkie inne regiony Wspólnoty.
(19) Cel Europejska współpraca terytorialna ma obejmować regiony położone przy granicach lądowych lub morskich, obszary współpracy transnarodowej zdefiniowane w związku z działaniami popierającymi zintegrowany rozwój terytorialny i wspieranie współpracy międzyregionalnej oraz wymianę doświadczeń.
(20) Poprawa i uproszczenie współpracy wzdłuż granic zewnętrznych Wspólnoty pociąga za sobą korzystanie z instrumentów wspólnotowej pomocy zewnętrznej, w szczególności z Europejskiego Instrumentu Sąsiedztwa i Partnerstwa oraz z Instrumentu Pomocy Przedakcesyjnej ustanowionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 1085/2006 [8].
(21) Wkład EFRR w taką współpracę wzdłuż granic zewnętrznych Wspólnoty wspomaga skorygowanie podstawowych przejawów nierównowagi regionalnej we Wspólnocie, wzmacniając w ten sposób jej spójność gospodarczą i społeczną.
(22) Działalność funduszy oraz operacje, które pomagają one sfinansować, powinny być spójne z innymi politykami Wspólnoty oraz przestrzegać prawodawstwa Wspólnoty.
(23) Działania Wspólnoty powinny uzupełniać działania państw członkowskich lub dążyć do ich wspierania.
Partnerstwo powinno być wzmacniane poprzez ustalenia dotyczące udziału różnego rodzaju partnerów, w szczególności władz regionalnych i lokalnych, z pełnym poszanowaniem porządku instytucjonalnego państw członkowskich.
(24) Wieloletnie programowanie powinno być ukierunkowane na osiąganie celów funduszy poprzez zapewnienie dostępności niezbędnych zasobów finansowych oraz spójności i ciągłości wspólnych działań Wspólnoty i państw członkowskich.
(25) W związku z tym, że cele Konwergencja, Konkurencyjność regionalna i zatrudnienie oraz Europejska współpraca terytorialna nie mogą być osiągnięte w sposób wystarczający przez państwa członkowskie z powodu skali dysproporcji i ograniczonych zasobów finansowych państw członkowskich oraz regionów kwalifikowalnych w ramach celu Konwergencja, a mogą zatem być one osiągnięte w lepszy sposób na poziomie Wspólnoty poprzez wieloletnie gwarancje finansowania przez Wspólnotę, co umożliwi koncentrację polityki spójności na priorytetach Wspólnoty, Wspólnota może przyjmować środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia tych celów.
(26) Właściwe jest ustalenie mierzalnych celów dla państw członkowskich Unii Europejskiej wchodzących w jej skład przed dniem 1 maja 2004 r., do których osiągnięcia mają zmierzać poprzez wydatki w ramach celów Konwergencja i Konkurencyjność regionalna i zatrudnienie, mając na uwadze promowanie konkurencyjności i tworzenie nowych miejsc pracy.
Niezbędne jest określenie odpowiednich metod służących pomiarowi i składaniu sprawozdań z realizacji tych celów.
(27) Właściwe jest, aby interwencja funduszy strukturalnych i Funduszu Spójności w większym stopniu realizowała zasady pomocniczości i proporcjonalności.
(28) Zgodnie z art. 274 Traktatu, w kontekście podziału zarządzania, powinny zostać określone warunki umożliwiające Komisji wykonywanie jej obowiązków związanych z wykonywaniem budżetu ogólnego Unii Europejskiej oraz powinno zostać sprecyzowane zobowiązanie do współpracy z państwami członkowskimi.
Zastosowanie tych warunków powinno umożliwić Komisji upewnienie się, że państwa członkowskie korzystają z funduszy w sposób zgodny z prawem i prawidłowy oraz zgodnie z zasadą należytego zarządzania finansami w rozumieniu rozporządzenia finansowego.
(29) W celu zapewnienia rzeczywistego wpływu na gospodarkę wkład funduszy strukturalnych nie powinien zastępować wydatków publicznych państw członkowskich na podstawie przepisów niniejszego rozporządzenia.
Weryfikacja, poprzez partnerstwo, zasady dodatkowości, powinna koncentrować się na regionach objętych celem Konwergencja ze względu na wielkość alokowanych im zasobów finansowych i może prowadzić do korekty finansowej jeżeli zasada dodatkowości nie jest przestrzegana.
(30) W kontekście podejmowanych przez nią wysiłków na rzecz osiągnięcia spójności gospodarczej i społecznej Wspólnota stawia jako swoje cele, na wszystkich etapach wdrażania funduszy, zniesienie nierówności oraz wspieranie równości mężczyzn i kobiet zapisanych w art. 2 i 3 Traktatu, jak również zwalczanie dyskryminacji ze względu na płeć, rasę lub pochodzenie etniczne, religię lub światopogląd, niepełnosprawność, wiek lub orientację seksualną.
(31) Komisja powinna ustalić indykatywny podział roczny dostępnych środków finansowych przy zastosowaniu obiektywnej i przejrzystej metody, uwzględniając wniosek Komisji, konkluzje z posiedzenia Rady Europejskiej w dniach 15. i 16. grudnia 2005 r. oraz Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami [9], mając na uwadze osiągnięcie znacznej koncentracji w regionach opóźnionych w rozwoju, w tym regionach otrzymujących wsparcie przejściowe z powodu efektu statystycznego.
(32) Koncentracja finansowa na celu Konwergencja powinna zostać zwiększona z powodu większych dysproporcji występujących w ramach rozszerzonej Unii Europejskiej, podejmowanie wysiłku na rzecz celu Konkurencyjność regionalna i zatrudnienie dla zwiększenia konkurencyjności i zatrudnienia na pozostałych obszarach Wspólnoty powinno być utrzymane, a zasoby przeznaczone na cel Europejska współpraca terytorialna powinny zostać zwiększone, mając na względzie jego szczególną wartość dodaną.
(33) Roczna alokacja środków dla państwa członkowskiego w ramach funduszy powinna być ograniczona do pułapu ustalonego w odniesieniu do jego zdolności absorpcyjnych.
(34) 3 % środków z funduszy strukturalnych alokowanych dla państw członkowskich w ramach celów Konwergencja oraz Konkurencyjność regionalna i zatrudnienie może zostać umieszczonych w krajowej rezerwie dla wynagradzania za wykonanie.
(35) Środki dostępne w ramach funduszy powinny być indeksowane do celów programowania na podstawie stawki ryczałtowej.
(36) W celu wzmocnienia strategicznego charakteru i popierania przejrzystości polityki spójności poprzez zintegrowanie z priorytetami Wspólnoty Rada, na wniosek Komisji, powinna przyjąć wytyczne strategiczne.
Rada powinna analizować wdrożenie tych wytycznych przez państwa członkowskie w oparciu o sprawozdawczość strategiczną Komisji.
(37) Na podstawie wytycznych strategicznych przyjętych przez Radę właściwe jest, aby każde państwo członkowskie przygotowało, we współpracy z Komisją, krajowy dokument referencyjny na temat własnej strategii rozwoju, który powinien stanowić ramy dla przygotowywania programów operacyjnych.
Na podstawie strategii krajowej Komisja powinna przyjmować do wiadomości krajowe strategiczne ramy odniesienia i podejmować decyzję w sprawie niektórych ich elementów.
(38) Programowanie i zarządzanie funduszami strukturalnymi powinny zostać uproszczone, uwzględniając ich specyficzne cechy, poprzez zapewnienie finansowania programów operacyjnych ze środków EFRR albo EFS, przy czym każdy z tych funduszy może finansować w sposób komplementarny i ograniczony działania objęte zakresem drugiego z funduszy.
(39) W celu zwiększenia komplementarności i uproszczenia wykonywania pomoc z Funduszu Spójności i EFRR powinna być wspólnie programowana w przypadku programów operacyjnych w dziedzinie transportu i środowiska, a jej zasięg geograficzny powinien obejmować cały kraj.
(40) Programowanie powinno zapewniać wzajemną koordynację zarówno między funduszami, jak i między funduszami a innymi istniejącymi instrumentami finansowymi, EBI i Europejskim Funduszem Inwestycyjnym (EFI).
Taka koordynacja powinna obejmować również przygotowywanie złożonych planów finansowych i partnerstwa publiczno-prywatne.
(41) Właściwe jest zapewnienie lepszego dostępu do finansowania i innowacyjnych technik inżynierii finansowej przede wszystkim dla mikroprzedsiębiorstw, małych i średnich przedsiębiorstw oraz do celów inwestowania w partnerstwa publiczno-prywatne i inne projekty objęte zintegrowanym planem zrównoważonego rozwoju obszarów miejskich.
W drodze przyznania zamówień publicznych państwa członkowskie mogą podjąć decyzję o utworzeniu funduszu powierniczego zgodnie z prawem zamówień publicznych, w tym wszelkimi odstępstwami przewidzianymi prawem krajowym zgodnymi z prawem wspólnotowym.
W innych przypadkach, gdy państwa członkowskie są przekonane, że prawo zamówień publicznych nie ma zastosowania, definicja zadań EFI i EBI uzasadnia przyznanie im przez państwa członkowskie dotacji, to jest bezpośredniego wkładu finansowego z programów operacyjnych w formie darowizny.
Na takich samych warunkach prawo krajowe może przewidzieć możliwość przyznania dotacji innym instytucjom finansowym bez zaproszenia do składania wniosków.
(42) Dokonując oceny dużych projektów w zakresie inwestycji produkcyjnych, Komisja powinna dysponować wszelkimi informacjami niezbędnymi do stwierdzenia, czy wkład finansowy funduszy nie powoduje znacznego ubytku liczby miejsc pracy w istniejących ośrodkach na terytorium Unii Europejskiej, w celu zapewnienia, że finansowanie wspólnotowe nie przyczynia się do przenoszenia miejsc pracy na terytorium Unii Europejskiej.
(43) Okres programowania ma obejmować pojedynczy okres siedmiu lat, w celu zachowania uproszczonego systemu zarządzania określonego w rozporządzeniu (WE) nr 1260/1999.
(44) Państwa członkowskie i instytucje zarządzające mogą opracować w ramach programów operacyjnych współfinansowanych z EFRR uzgodnienia dotyczące współpracy międzyregionalnej i mogą uwzględnić cechy szczególne obszarów znajdujących się w niekorzystnym położeniu ze względu na warunki przyrodnicze.
(45) W celu zaspokojenia potrzeby uproszczenia i decentralizacji programowanie i zarządzanie finansowe powinno być prowadzone jedynie na poziomie programów operacyjnych i osi priorytetowych; powinno zrezygnować się ze wspólnotowych ram wsparcia i uzupełnienia programu, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1260/1999.
(46) Państwa członkowskie, regiony i instytucje zarządzające mogą dokonać, w ramach programów operacyjnych współfinansowanych przez EFRR na mocy celów Konwergencja i Konkurencyjność regionalna i zatrudnienie, subdelegacji na rzecz władz miejskich w odniesieniu do priorytetów dotyczących regeneracji miast.
(47) Dodatkowa alokacja dla skompensowania dodatkowych kosztów ponoszonych przez regiony najbardziej oddalone powinna zostać włączona do programów operacyjnych finansowanych z EFRR w tych regionach.
(48) Należy przyjąć odrębne uzgodnienia do realizacji celu Europejska współpraca terytorialna finansowanego z EFRR.
(49) Komisja powinna mieć możliwość zatwierdzenia dużych projektów zawartych w programach operacyjnych, w razie potrzeby w porozumieniu z EBI, w celu przeprowadzenia oceny ich celu i oddziaływania, a także uzgodnień odnoszących się do planowanego wykorzystania zasobów Wspólnoty.
(50) Użyteczne jest określenie rodzajów działań, które fundusze powinny wspierać w ramach pomocy technicznej.
(51) Zachodzi potrzeba zapewnienia, aby na pomoc państwom członkowskim w przygotowywaniu i ocenie projektów przeznaczone były wystarczające zasoby.
EBI odgrywa rolę w zapewnianiu takiej pomocy, w związku z czym Komisja mogłaby przyznać mu dotację na ten cel.
(52) Podobnie właściwe jest określenie, że Komisja mogłaby przyznać EFI dotację w celu przeprowadzenia oceny potrzeb innowacyjnych instrumentów inżynierii finansowej dostępnych dla mikroprzedsiębiorstw oraz małych i średnich przedsiębiorstw.
(53) Z tych samych powodów Komisja mogłaby przydzielić EBI i EFI dotację w celu podjęcia działań związanych z udzielaniem pomocy technicznej w dziedzinie zrównoważonego rozwoju obszarów miejskich lub wsparcia działań restrukturyzacyjnych na rzecz trwałej działalności gospodarczej w regionach znacząco dotkniętych kryzysem gospodarczym.
(54) Skuteczność pomocy z funduszy zależy także od stosowania rzetelnej oceny w programowaniu i monitorowaniu.
Obowiązki państw członkowskich i Komisji w tym zakresie powinny zostać określone.
(55) W ramach własnej krajowej puli środków przeznaczonych na cele Konwergencja i Konkurencyjność regionalna i zatrudnienie państwa członkowskie mogą przewidzieć niewielką rezerwę na wypadek konieczności szybkiej reakcji na nieoczekiwane wstrząsy sektorowe lub lokalne wynikające z restrukturyzacji społeczno-gospodarczej lub skutków umów handlowych.
(56) Właściwe jest określenie, jakie wydatki w państwie członkowskim można uznać za wydatki publiczne do celów obliczenia całkowitego krajowego wkładu publicznego do danego programu operacyjnego; w tym celu właściwe jest odwołanie się do wkładu "podmiotów prawa publicznego" w rozumieniu wspólnotowych dyrektyw w sprawie zamówień publicznych, gdyż jednostki takie obejmują kilka rodzajów publicznych lub prywatnych podmiotów ustanowionych w konkretnym celu zaspokojenia potrzeb w interesie ogólnym, niemających charakteru przemysłowego ani handlowego i które są kontrolowane przez państwo lub władze regionalne i lokalne.
(57) Konieczne jest określenie elementów mających wpływ na ustalanie wkładu funduszy do programów operacyjnych, w szczególności zwiększenie efektu mnożnikowego zasobów Wspólnoty.
Właściwe jest również ustanowienie maksymalnych pułapów, których wkłady funduszy nie mogą przekraczać, w zależności od rodzaju funduszu i celu.
(58) Konieczne jest również zdefiniowanie pojęcia projektu generującego dochody oraz określenie wspólnotowych zasad i przepisów niezbędnych do obliczania wkładu funduszy; dla niektórych inwestycji oszacowanie dochodów z wyprzedzeniem jest obiektywnie niemożliwe, konieczne jest zatem określenie metodologii w celu zapewnienia, że dochody te zostaną wyłączone z finansowania publicznego.
(59) Powinna zostać określona początkowa i końcowa data kwalifikowalności wydatków, tak aby zapewnić jednolitą i sprawiedliwą zasadę mającą zastosowanie do wdrażania funduszy w całej Wspólnocie.
W celu ułatwienia realizację programów operacyjnych właściwe jest ustalenie, że początkowa data kwalifikowalności wydatków może być wcześniejsza niż dzień 1 stycznia 2007 r., jeżeli dane państwo członkowskie przedłoży program operacyjny przed tą datą.
(60) Zgodnie z zasadą pomocniczości i z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych w rozporządzeniu (WE) nr 1080/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego [10], rozporządzeniu (WE) nr 1081/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Społecznego [11] i rozporządzeniu (WE) nr 1084/2006 Rady z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającym Fundusz Spójności [12], powinny istnieć krajowe zasady kwalifikowalności wydatków.
(61) W celu zapewnienia skuteczności, sprawiedliwości i zrównoważonego oddziaływania interwencji funduszy powinny istnieć przepisy gwarantujące trwałość inwestycji w działalność gospodarczą i pozwalające unikać wykorzystania funduszy do osiągania nienależnych korzyści.
Konieczne jest zapewnienie, że inwestycje korzystające z pomocy z funduszy mogą być amortyzowane w wystarczająco długim okresie.
(62) Państwa członkowskie powinny przyjąć odpowiednie środki gwarantujące właściwe funkcjonowanie ich systemów zarządzania i kontroli.
W tym celu konieczne jest ustanowienie ogólnych zasad i niezbędnych funkcji, które mają spełniać systemy kontroli wszystkich programów operacyjnych, na podstawie całości prawa wspólnotowego obowiązującego w okresie programowania 2000–2006.
(63) Konieczne jest zatem wyznaczenie jednej instytucji zarządzającej dla każdego programu operacyjnego i sprecyzowanie zakresu jej obowiązków, jak również funkcji instytucji audytowej.
Konieczne jest również zagwarantowanie jednolitych standardów jakości dotyczących poświadczania wydatków i wniosków o płatność przed ich przesłaniem Komisji.
Niezbędne jest sprecyzowanie charakteru i jakości informacji, na których oparto takie wnioski, i określenie w tym celu funkcji instytucji certyfikującej.
(64) Monitorowanie programów operacyjnych jest konieczne dla zapewnienia jakości ich realizacji.
W tym celu powinny zostać utworzone komitety monitorujące i określony zakres ich obowiązków, wraz z informacjami, które należy przekazywać Komisji, oraz ramami analizy tych informacji.
W celu usprawnienia wymiany informacji na temat realizacji programów operacyjnych powinna zostać ustanowiona zasada wymiany danych drogą elektroniczną.
(65) Zgodnie z zasadami pomocniczości i proporcjonalności za sposoby i kontrolę wykorzystania środków powinny odpowiadać w pierwszym rzędzie państwa członkowskie.
(66) Powinno się określić zobowiązania państw członkowskich odnośnie do systemów zarządzania i kontroli, poświadczania wydatków oraz zapobiegania, wykrywania i korygowania nieprawidłowości i naruszeń prawa Wspólnoty, w celu zagwarantowania wydajnej i prawidłowej realizacji programów operacyjnych.
W szczególności w odniesieniu do zarządzania i kontroli konieczne jest ustanowienie procedur, zgodnie z którymi państwa członkowskie udzielają gwarancji, że systemy zostały ustanowione i działają w sposób zadowalający.
(67) Bez uszczerbku dla uprawnień Komisji w zakresie kontroli finansowej, współpraca w tej dziedzinie między państwami członkowskimi a Komisją powinna zostać poszerzona oraz powinny zostać ustalone kryteria, które pozwolą Komisji określić poziom gwarancji, które może otrzymać ze strony krajowych organów audytowych w kontekście przyjętej przez nią strategii kontroli systemów krajowych.
(68) Zakres i intensywność kontroli prowadzonych przez Wspólnotę powinny być proporcjonalne do wielkości jej wkładu.
W przypadku gdy państwo członkowskie jest głównym źródłem finansowania programu, właściwe jest przyznanie temu państwu członkowskiemu możliwości zorganizowania pewnych elementów systemu kontroli zgodnie z zasadami krajowymi.
W tych samych okolicznościach konieczne jest ustalenie, że Komisja dokonuje zróżnicowania środków, za pomocą których państwo członkowskie powinno wypełniać funkcje poświadczania wydatków i weryfikacji systemu zarządzania i kontroli, oraz określenie warunków, w jakich Komisja jest uprawniona do ograniczenia własnego audytu i oparcia się na gwarancjach przekazanych przez organy krajowe.
(69) Płatność zaliczkowa przy uruchamianiu programów operacyjnych zapewnia regularne przepływy pieniężne, które ułatwiają dokonywanie płatności na rzecz beneficjentów podczas realizacji programu operacyjnego.
W związku z tym, należy ustanowić przepisy dotyczące płatności zaliczkowej, wynoszącej dla funduszy strukturalnych 5 % (dla państw członkowskich Unii Europejskiej wchodzących w jej skład przed dniem 1 maja 2004 r.) i 7 % (dla państw członkowskich, które przystąpiły do Unii Europejskiej w dniu 1 maja 2004 r. lub po tej dacie), oraz dla Funduszu Spójności 7,5 % (dla państw członkowskich Unii Europejskiej wchodzących w jej skład przed dniem 1 maja 2004 r.) i 10,5 % (dla państw członkowskich, które przystąpiły do Unii Europejskiej w dniu 1 maja 2004 r. lub po tej dacie) w celu pomocy w przyspieszeniu realizacji programów operacyjnych.
(70) Oprócz zawieszenia płatności w przypadku stwierdzenia poważnych braków w systemach zarządzania i kontroli, powinny istnieć środki umożliwiające delegowanemu intendentowi wstrzymać płatności, w przypadku gdy istnieją dowody sugerujące istotne braki w należytym funkcjonowaniu tych systemów.
(71) Zasada automatycznego anulowania zobowiązań przyspieszy realizację programów.
W tym celu właściwe jest zdefiniowanie warunków jej stosowania, jak również części zobowiązania budżetowego, które można z niej wyłączyć, szczególnie gdy opóźnienia w realizacji wynikają z okoliczności niezależnych od danej strony, okoliczności nietypowych lub niemożliwych do przewidzenia i których skutków nie można było uniknąć pomimo zachowywania staranności.
(72) Procedury zamknięcia powinny zostać uproszczone poprzez danie państwom członkowskim, które sobie tego życzą, zgodnie z wybranym przez siebie harmonogramem, możliwości częściowego zamknięcia programu operacyjnego w odniesieniu do zakończonych operacji; należy stworzyć odpowiednie ramy w tym celu.
(73) Środki wymagane do wykonania niniejszego rozporządzenia powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady nr 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [13].
Komisja ma przyjąć środki wykonawcze do niniejszego rozporządzenia w celu zapewnienia przejrzystości i sprecyzowania przepisów mających zastosowanie do zarządzania programami operacyjnymi w odniesieniu do kategoryzacji wydatków, inżynierii finansowej, zarządzania i kontroli, elektronicznej wymiany danych i promocji po otrzymaniu opinii komitetu koordynującego fundusze, działającego jako komitet zarządzający.
Właściwe jest, aby Komisja opublikowała wykaz obszarów kwalifikowalnych do celu Europejska współpraca terytorialna przy zastosowaniu kryteriów określonych w niniejszym rozporządzeniu, indykatywne wytyczne dotyczące analizy kosztów i korzyści niezbędne do przygotowywania i przedkładania dużych projektów oraz dla projektów generujących dochód, indykatywne wytyczne dotyczące oceny i wykazu działań kwalifikowalnych w ramach pomocy technicznej z inicjatywy Komisji po konsultacji z komitetem koordynującym fundusze, działającym jako komitet konsultacyjny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
TYTUŁ I CELE I OGÓLNE ZASADY POMOCY
ROZDZIAŁ I ZAKRES STOSOWANIA I DEFINICJE
Artykuł 1 Przedmiot
Artykuł 2 Definicje
ROZDZIAŁ II CELE I MISJE
Artykuł 3 Cele
Artykuł 4 Instrumenty i misje
ROZDZIAŁ III KWALIFIKOWALNOŚĆ GEOGRAFICZNA
Artykuł 5 Konwergencja
Artykuł 6 Konkurencyjność regionalna i zatrudnienie
Artykuł 7 Europejska współpraca terytorialna
Artykuł 8 Wsparcie przejściowe
ROZDZIAŁ IV ZASADY POMOCY
Artykuł 9 Komplementarność, spójność, koordynacja i zgodność
Artykuł 10 Programowanie
Artykuł 11 Partnerstwo
Artykuł 12 Terytorialny szczebel realizacji
Artykuł 13 Interwencja proporcjonalna
Artykuł 14 Podział zarządzania
Artykuł 15 Zasada dodatkowości
Artykuł 16 Równość mężczyzn i kobiet oraz niedyskryminacja
Artykuł 17 Zrównoważony rozwój
ROZDZIAŁ V RAMY FINANSOWE
Artykuł 18 Zasoby ogólne
Artykuł 19 Zasoby na cel Konwergencja
Artykuł 20 Zasoby na cel Konkurencyjność regionalna i zatrudnienie
Artykuł 21 Zasoby na cel Europejska współpraca terytorialna
Artykuł 22 Brak możliwości przenoszenia zasobów
Artykuł 23 Zasoby przeznaczone na rezerwę wykonania
Artykuł 24 Zasoby przeznaczone na pomoc techniczną
TYTUŁ II STRATEGICZNE PODEJŚCIE DO SPÓJNOŚCI
ROZDZIAŁ I STRATEGICZNE WYTYCZNE WSPÓLNOTY DLA SPÓJNOŚCI
Artykuł 25 Przedmiot
Artykuł 26 Przyjęcie i przegląd
ROZDZIAŁ II NARODOWE STRATEGICZNE RAMY ODNIESIENIA
Artykuł 27 Przedmiot
Artykuł 28 Przygotowanie i przyjęcie
ROZDZIAŁ III MONITOROWANIE STRATEGICZNE
Artykuł 29 Sprawozdawczość strategiczna państw członkowskich
Artykuł 30 Sprawozdawczość strategiczna Komisji Europejskiej i debata na temat polityki spójności
Artykuł 31 Sprawozdanie na temat spójności
TYTUŁ III PROGRAMOWANIE
ROZDZIAŁ I PRZEPISY OGÓLNE DOTYCZĄCE FUNDUSZY STRUKTURALNYCH I FUNDUSZU SPÓJNOŚCI
Artykuł 32 Przygotowywanie i zatwierdzanie programów operacyjnych
Artykuł 33 Przegląd programów operacyjnych
Artykuł 34 Szczególny charakter funduszy
Artykuł 35 Zakres geograficzny
Artykuł 36 Udział Europejskiego Banku Inwestycyjnego i Europejskiego Funduszu Inwestycyjnego
ROZDZIAŁ II PRZEDMIOT PROGRAMOWANIA
SEKCJA 1 PROGRAMY OPERACYJNE
Artykuł 37 Programy operacyjne dla celów Konwergencja oraz Konkurencyjność regionalna i zatrudnienie
Artykuł 38 Programy operacyjne dla celu Europejska współpraca terytorialna
SEKCJA 2 DUŻE PROJEKTY
Artykuł 39 Przedmiot
Artykuł 40 Informacje przedkładane Komisji
Artykuł 41 Decyzja Komisji
SEKCJA 3 GRANTY GLOBALNE
Artykuł 42 Przepisy ogólne
Artykuł 43 Przepisy wykonawcze
SEKCJA 4 INŻYNIERIA FINANSOWA
Artykuł 44 Instumenty inżynierii finansowej
SEKCJA 5 POMOC TECHNICZNA
Artykuł 45 Pomoc techniczna z inicjatywy Komisji
Artykuł 46 Pomoc techniczna państw członkowskich
TYTUŁ IV SKUTECZNOŚĆ
ROZDZIAŁ I OCENA
Artykuł 47 Przepisy ogólne
Artykuł 4 Obowiązki państw członkowskich
Artykuł 49 Obowiązki Komisji
ROZDZIAŁ II REZERWY
Artykuł 50 Krajowa rezerwa wykonania
Artykuł 51 Krajowa rezerwa interwencyjna
TYTUŁ V WKŁAD FINANSOWY FUNDUSZY
ROZDZIAŁ I WKŁAD FUNDUSZY
Artykuł 52 Kształtowanie wskaźników wkładu
Artykuł 53 Wkład funduszy
Artykuł 54 Pozostałe przepisy
ROZDZIAŁ II PROJEKTY GENERUJĄCE DOCHODY
Artykuł 55 Projekty generujące dochody
ROZDZIAŁ III KWALIFIKOWALNOŚĆ WYDATKÓW
Artykuł 56 Kwalifikowalność wydatków
ROZDZIAŁ IV TRWAŁOŚĆ OPERACJI
Artykuł 57 Trwałość operacji
TYTUŁ VI ZARZĄDZANIE, MONITOROWANIE I KONTROLA
ROZDZIAŁ I SYSTEMY ZARZĄDZANIA I KONTROLI
Artykuł 58 Ogólne zasady systemów zarządzania i kontroli
Artykuł 59 Wyznaczanie instytucji
Artykuł 60 Funkcje instytucji zarządzającej
Artykuł 61 Funkcje instytucji certyfikującej
Artykuł 62 Funkcje instytucji audytu
ROZDZIAŁ II MONITOROWANIE
Artykuł 63 Komitet monitorujący
Artykuł 64 Skład
Artykuł 65 Zadania
Artykuł 66 Ustalenia w zakresie monitorowania
Artykuł 67 Roczne i końcowe sprawozdania z wykonania
Artykuł 68 Analiza roczna programów
ROZDZIAŁ III INFORMACJA I PROMOCJA
Artykuł 69 Informacja i promocja
ROZDZIAŁ IV OBOWIĄZKI PAŃSTW CZŁONKOWSKICH I KOMISJI
SEKCJA 1 OBOWIĄZKI PAŃSTW CZŁONKOWSKICH
Artykuł 70 Zarządzanie i kontrola
Artykuł 71 Tworzenie systemów zarządzania i kontroli
SEKCJA 2 OBOWIĄZKI KOMISJI
Artykuł 72 Obowiązki Komisji
Artykuł 73 Współpraca z instytucjami audytowymi państw członkowskich
SEKCJA 3 ZASADA PROPORCJONALNOŚCI W KONTROLI PROGRAMÓW OPERACYJNYCH
Artykuł 74 Zasada proporcjonalności w zakresie kontroli
TYTUŁ VII ZARZĄDZANIE FINANSOWE
ROZDZIAŁ I ZARZĄDZANIE FINANSOWE
SEKCJA 1 ZOBOWIĄZANIA BUDŻETOWE
Artykuł 75 Zobowiązania budżetowe
SEKCJA 2 WSPÓLNE ZASADY DOTYCZĄCE PŁATNOŚCI
Artykuł 76 Wspólne zasady dotyczące płatności
Artykuł 77 Wspólne zasady obliczania płatności okresowych oraz wypłaty salda końcowego
Artykuł 78 Deklaracja wydatków
Artykuł 79 Kumulacja płatności zaliczkowej i płatności okresowych
Artykuł 80 Niepodzielność płatności na rzecz beneficjentów
Artykuł 81 Stosowanie euro
SEKCJA 3 PŁATNOŚĆ ZALICZKOWA
Artykuł 82 Płatność 138
Artykuł 83 Odsetki 140
Artykuł 84 Wyksięgowanie
SEKCJA 4 PŁATNOŚCI OKRESOWE
Artykuł 85 Płatności okresowe
Artykuł 86 Warunki dopuszczalności wniosków o płatność
Artykuł 87 Data przedstawienia wniosku o płatność i terminy płatności
SEKCJA 5 ZAMKNIĘCIE PROGRAMU I PŁATNOŚĆ SALDA KOŃCOWEGO
Artykuł 88 Zamknięcie częściowe
Artykuł 89 Warunki płatności salda końcowego
Artykuł 90 Dostępność dokumentów
SEKCJA 6 WSTRZYMANIE BIEGU TERMINU PŁATNOŚCI I ZAWIESZENIE PŁATNOŚCI 147
Artykuł 91 Wstrzymanie biegu terminu płatności
Artykuł 92 Zawieszenie płatności
SEKCJA 7 AUTOMATYCZNE ANULOWANIE ZOBOWIĄZAŃ
Artykuł 93 Zasady 149
Artykuł 94 Okres wstrzymania płatności dotyczących dużych projektów i programów pomocy
Artykuł 95 Okres wstrzymania na czas trwania postępowań prawnych i odwołań administracyjnych 151
Artykuł 96 Wyjątki od automatycznego anulowania zobowiązań
Artykuł 97 Procedura
ROZDZIAŁ II KOREKTY FINANSOWE
SEKCJA 1 KOREKTA FINANSOWA DOKONYWANA PRZEZ PAŃSTWA CZŁONKOWSKIE
Artykuł 98 Korekty finansowe dokonywane przez państwa członkowskie
SEKCJA 2 KOREKTY FINANSOWE DOKONYWANE PRZEZ KOMISJĘ
Artykuł 99 Kryteria dokonywania korekt
Artykuł 100 Procedura
Artykuł 101 Obowiązki państw członkowskich
Artykuł 102 Zwrot środków
TYTUŁ VIII KOMITETY
ROZDZIAŁ I KOMITET KOORDYNUJĄCY FUNDUSZE
Artykuł 103 Procedura komitetu
ROZDZIAŁ II KOMITET USTANOWIONY NA PODSTAWIE ART. 147 TRAKTATU
Artykuł 104 Komitet ustanowiony na mocy art. 147 Traktatu
TYTUŁ IX PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 105 Przepisy przejściowe
Artykuł 106 Klauzula przeglądowa
Artykuł 107 Uchylenie
Artykuł 108 Wejście w życie
ZAŁĄCZNIK I Roczny podział środków na zobowiązania w latach 2007–2013
ZAŁĄCZNIK II Ramy finansowe
ZAŁĄCZNIK III Pułapy mające zastosowanie do poziomu współfinansowania
ZAŁĄCZNIK IV Kategorie wydatków
TYTUŁ I
CELE I OGÓLNE ZASADY POMOCY
ROZDZIAŁ I
Zakres stosowania i definicje
Artykuł 1
Przedmiot
Niniejsze rozporządzenie ustanawia ogólne zasady dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR), Europejskiego Funduszu Społecznego (EFS) (zwanych dalej "funduszami strukturalnymi") oraz Funduszu Spójności, bez uszczerbku dla szczególnych przepisów ustanowionych w rozporządzeniach (WE) nr 1080/2006, (WE) nr 1081/2006 oraz (WE) nr 1084/2006.
Niniejsze rozporządzenie określa cele, do których realizacji mają przyczyniać się fundusze strukturalne i Fundusz Spójności (zwane dalej "funduszami"), kryteria kwalifikowalności państw członkowskich i regionów w ramach tych funduszy, dostępne zasoby finansowe oraz kryteria ich alokacji.
Niniejsze rozporządzenie określa ramy polityki spójności, w tym metodę ustalania strategicznych wytycznych Wspólnoty dla spójności, narodowych strategicznych ram odniesienia oraz procesu analizy na poziomie Wspólnoty.
W tym celu niniejsze rozporządzenie ustanawia zasady partnerstwa, programowania, oceny, zarządzania, w tym zarządzania finansowego, monitorowania i kontroli, oparte na podziale obowiązków między państwa członkowskie a Komisję.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia poniższym terminom przypisuje się następujące znaczenie:
1) "program operacyjny": dokument przedłożony przez państwo członkowskie i przyjęty przez Komisję, określający strategię rozwoju wraz ze spójnym zestawem priorytetów, które mają być osiągnięte z pomocą funduszu lub, w przypadku celu Konwergencja, z pomocą Funduszu Spójności i EFRR;
2) "oś priorytetowa": jeden z priorytetów strategii zawarty w programie operacyjnym, obejmujący grupę powiązanych ze sobą operacji posiadających określone mierzalne cele;
3) "operacja": projekt lub grupa projektów wybranych przez instytucję zarządzającą danym programem operacyjnym lub na jej odpowiedzialność, zgodnie z kryteriami ustanowionymi przez komitet monitorujący, i realizowanych przez jednego lub więcej beneficjentów, pozwalające na osiągnięcie celów osi priorytetowej, do której odnosi się ta operacja;
4) "beneficjent": podmiot gospodarczy, podmiot lub przedsiębiorstwo, publiczne lub prywatne, odpowiedzialne za inicjowanie lub inicjujące i realizujące operacje.
W ramach programów pomocy objętych art. 87 Traktatu beneficjentami są przedsiębiorstwa publiczne lub prywatne, realizujące indywidualny projekt i otrzymujące pomoc publiczną;
5) "wydatki publiczne": publiczny wkład w finansowanie operacji, pochodzący z budżetu państwa, władz regionalnych lub lokalnych, Wspólnot Europejskich, związany z funduszami strukturalnymi i Funduszem Spójności oraz wszelkie wydatki o podobnym charakterze.
Za wydatek o podobnym charakterze uważany jest każdy wkład w finansowanie operacji, pochodzący z budżetu podmiotów prawa publicznego lub stowarzyszeń lub związków jednej lub więcej władz regionalnych lub lokalnych, lub podmiotów prawa publicznego działających zgodnie z dyrektywą 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi [14];
6) "instytucja pośrednicząca": każdy podmiot lub instytucja publiczna lub prywatna, za której działalność instytucja zarządzająca lub instytucja certyfikująca ponosi odpowiedzialność, lub wykonująca obowiązki w imieniu takiej instytucji w odniesieniu do beneficjentów realizujących operacje;
7) "nieprawidłowość": jakiekolwiek naruszenie przepisu prawa wspólnotowego wynikające z działania lub zaniechania podmiotu gospodarczego, które powoduje lub mogłoby spowodować szkodę w budżecie ogólnym Unii Europejskiej w drodze finansowania nieuzasadnionego wydatku z budżetu ogólnego.
ROZDZIAŁ II
Cele i misje
Artykuł 3
Cele
1.
Działanie podejmowane przez Wspólnotę na podstawie art. 158 Traktatu ma na celu wzmocnienie spójności gospodarczej i społecznej w rozszerzonej Unii Europejskiej w celu wsparcia harmonijnego, zrównoważonego i trwałego rozwoju Wspólnoty.
Działanie to podejmowane jest z pomocą funduszy, Europejskiego Banku Inwestycyjnego (EBI) i innych istniejących instrumentów finansowych.
Jego celem jest zmniejszenie dysproporcji gospodarczych, społecznych i terytorialnych, które powstają zwłaszcza w państwach i regionach opóźnionych w rozwoju i w związku z restrukturyzacją gospodarczą i społeczną oraz z procesem starzenia się ludności.
Działanie podejmowane w ramach funduszy obejmuje, na poziomie krajowym i regionalnym, priorytety Wspólnoty sprzyjające trwałemu rozwojowi poprzez wzmacnianie wzrostu, konkurencyjności, zatrudnienia i integracji społecznej oraz poprzez ochronę i poprawę jakości środowiska naturalnego.
2.
W tym celu EFRR, EFS, Fundusz Spójności, EBI oraz inne istniejące wspólnotowe instrumenty finansowe przyczyniają się, każdy we właściwy dla siebie sposób, do osiągnięcia następujących trzech celów:
a) celu Konwergencja, który jest ukierunkowany na przyspieszenie konwergencji najsłabiej rozwiniętych państw członkowskich i regionów poprzez poprawę warunków wzrostu i zatrudnienia dzięki zwiększaniu ilości i poprawie jakości inwestycji w kapitał rzeczowy i ludzki, rozwojowi innowacyjności i społeczeństwa opartego na wiedzy, zdolnościom adaptacyjnym do zmian gospodarczych i społecznych, ochronie i poprawie jakości środowiska naturalnego oraz zwiększaniu wydajności administracji.
Cel ten stanowi priorytet funduszy;
b) celu Konkurencyjność regionalna i zatrudnienie, który, poza najsłabiej rozwiniętymi regionami, jest ukierunkowany na zwiększanie konkurencyjności i atrakcyjności regionów, jak również zatrudnienia poprzez przewidywanie zmian gospodarczych i społecznych, w tym związanych z liberalizacją handlu, poprzez zwiększenie i poprawę jakości inwestycji w kapitał ludzki, innowacyjność i promowanie społeczeństwa opartego na wiedzy, przedsiębiorczość, ochronę i poprawę jakości środowiska naturalnego oraz poprawę dostępności, zdolności adaptacyjnych pracowników i podmiotów gospodarczych, jak również rozwój rynków pracy sprzyjających integracji społecznej; oraz
c) celu Europejska współpraca terytorialna, który jest ukierunkowany na umacnianie współpracy transgranicznej poprzez wspólne inicjatywy lokalne i regionalne, umacnianie współpracy transnarodowej za pomocą działań sprzyjających zintegrowanemu rozwojowi terytorialnemu powiązanemu z priorytetami Wspólnoty oraz umacnianie współpracy międzyregionalnej i wymiany doświadczeń na właściwym szczeblu terytorialnym.
3.
Pomoc funduszy w ramach trzech celów, o których mowa w ust. 2, uwzględnia, zgodnie z ich charakterem, z jednej strony szczególne uwarunkowania gospodarcze i społeczne, a z drugiej – szczególne uwarunkowania terytorialne.
Pomoc służy wspieraniu, w odpowiedni sposób, zrównoważonego rozwoju obszarów miejskich, w szczególności jako elementu rozwoju regionalnego, oraz odnowy obszarów wiejskich i obszarów zależnych od rybołówstwa poprzez dywersyfikację gospodarczą.
Pomoc służy również wspieraniu obszarów o niekorzystnym położeniu geograficznym lub warunkach przyrodniczych, które pogłębiają ich problemy rozwojowe, w szczególności regionów najbardziej oddalonych, o których mowa w art. 299 ust. 2 Traktatu, jak również obszarów północnych o bardzo niskiej gęstości zaludnienia, określonych wysp i państw członkowskich będących wyspami oraz obszarów górskich.
Artykuł 4
Instrumenty i misje
1.
Fundusze wnoszą wkład, każdy zgodnie z mającymi do niego zastosowanie przepisami szczególnymi, w osiąganie następujących trzech celów, o których mowa w art. 3 ust. 2:
a) celu Konwergencja: EFRR, EFS i Fundusz Spójności;
b) celu Konkurencyjność regionalna i zatrudnienie: EFRR i EFS;
c) celu Europejska współpraca terytorialna: EFRR.
2.
Fundusz Spójności udziela także wsparcia w tych regionach niekwalifikujących się do wsparcia z celu Konwergencja na podstawie kryteriów określonych w art. 5 ust. 1, które należą do:
a) państwa członkowskiego kwalifikującego się do wsparcia z Funduszu Spójności na podstawie kryteriów określonych w art. 5 ust. 2; oraz
b) państwa członkowskiego kwalifikującego się do wsparcia z Funduszu Spójności na podstawie kryteriów określonych w art. 8 ust. 3.
3.
Fundusze wnoszą wkład w finansowanie pomocy technicznej z inicjatywy państw członkowskich i Komisji.
ROZDZIAŁ III
Kwalifikowalność geograficzna
Artykuł 5
Konwergencja
1.
Regionami kwalifikującymi się do finansowania z funduszy strukturalnych w ramach celu Konwergencja są regiony odpowiadające poziomowi 2 wspólnej klasyfikacji jednostek terytorialnych (zwanemu dalej "poziomem NUTS 2") w rozumieniu rozporządzenia (WE) nr 1059/2003, których produkt krajowy brutto (PKB) na mieszkańca, mierzony parytetem siły nabywczej i obliczony na podstawie danych Wspólnoty za okres 2000–2002, wynosi mniej niż 75 % średniego PKB UE w składzie 25 państw członkowskich (UE-25) w tym samym okresie odniesienia.
2.
Państwami członkowskimi kwalifikującymi się do finansowania z Funduszu Spójności są państwa członkowskie, których dochód narodowy brutto (DNB) na mieszkańca, mierzony parytetem siły nabywczej i obliczony na podstawie danych Wspólnoty za okres 2001–2003, wynosi mniej niż 90 % średniego DNB UE-25 i które mają program zmierzający do spełnienia warunków konwergencji gospodarczej, o których mowa w art. 104 Traktatu.
3.
Niezwłocznie po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia Komisja przyjmuje wykaz regionów spełniających kryteria na podstawie ust. 1 oraz państw członkowskich spełniających kryteria na podstawie ust. 2.
Wykaz ten obowiązuje od dnia 1 stycznia 2007 r. do dnia 31 grudnia 2013 r.
W roku 2010 zostanie dokonany przegląd kwalifikowalności państw członkowskich do Funduszu Spójności na podstawie danych Wspólnoty dotyczących DNB w UE-25.
Artykuł 6
Konkurencyjność regionalna i zatrudnienie
Regionami kwalifikującymi się do finansowania z funduszy strukturalnych w ramach celu Konkurencyjność regionalna i zatrudnienie są regiony nieobjęte zakresem art. 5 ust. 1 i art. 8 ust. 1 i 2.
Przy przedstawianiu narodowych strategicznych ram odniesienia, o których mowa w art. 27, każde zainteresowane państwo członkowskie określa regiony poziomu NUTS 1 lub poziomu NUTS 2, dla których przedstawi program finansowania przez EFRR.
Artykuł 7
Europejska współpraca terytorialna
1.
Do celów współpracy transgranicznej, do finansowania kwalifikują się regiony Wspólnoty poziomu NUTS 3 położone wzdłuż jej wszystkich wewnętrznych i niektórych zewnętrznych granic lądowych oraz wszystkie regiony Wspólnoty poziomu NUTS 3 położone wzdłuż granic morskich, które dzieli, co do zasady, odległość do 150 kilometrów, z uwzględnieniem możliwych dostosowań niezbędnych dla zapewnienia spójności i ciągłości współpracy.
Niezwłocznie po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia Komisja przyjmuje, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 103 ust. 2, wykaz kwalifikowalnych regionów.
Wykaz ten obowiązuje od dnia 1 stycznia 2007 r. do dnia 31 grudnia 2013 r.
2.
Do celów współpracy transnarodowej, Komisja przyjmuje, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 103 ust. 2, wykaz kwalifikowalnych obszarów transnarodowych z podziałem na programy.
Wykaz ten obowiązuje od dnia 1 stycznia 2007 r. do dnia 31 grudnia 2013 r.
3.
Do celów współpracy międzyregionalnej, sieci współpracy i wymiany doświadczeń kwalifikuje się całe terytorium Wspólnoty.
Artykuł 8
Wsparcie przejściowe
1. Regiony poziomu NUTS 2, które kwalifikowałyby się do pomocy w ramach celu konwergencja na podstawie art. 5 ust. 1, gdyby próg kwalifikowalności pozostał na poziomie 75 % średniego PKB piętnastu państw członkowskich UE (UE-15), ale które tracą status kwalifikowalności, ponieważ ich nominalny PKB na mieszkańca przekroczy 75 % średniego PKB w UE-25, mierzonego i obliczonego zgodnie z art. 5 ust. 1, kwalifikują się, na zasadzie przejściowej i szczególnej, do finansowania z funduszy strukturalnych w ramach celu Konwergencja.
2. Regiony poziomu NUTS 2 objęte w całości celem 1 w 2006 r. na podstawie art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999, których nominalny PKB na mieszkańca, mierzony i obliczony zgodnie z art. 5 ust. 1, przekroczy 75 % średniego PKB w UE-15, kwalifikują się, na zasadzie przejściowej i szczególnej, do finansowania z funduszy strukturalnych w ramach celu Konkurencyjność regionalna i zatrudnienie.
Uznając, że na podstawie poprawionych danych za okres 1997–1999 Cypr powinien był kwalifikować się do pomocy w ramach celu 1 w okresie 2004–2006, Cypr korzysta w latach 2007–2013 z finansowania przejściowego stosowanego do regionów, o których mowa w akapicie pierwszym.
3.
Państwa członkowskie kwalifikowalne do finansowania z Funduszu Spójności w 2006 roku, które utrzymałyby ten status, gdyby próg kwalifikowalności pozostał na poziomie 90 % średniego DNB w UE-15, ale które tracą status kwalifikowalności, ponieważ ich nominalny DNB na mieszkańca przekroczy 90 % średniego DNB w UE-25, mierzonego i obliczonego zgodnie z art. 5 ust. 2, kwalifikują się, na zasadzie przejściowej i szczególnej, do finansowania z Funduszu Spójności w ramach celu Konwergencja.
4.
Niezwłocznie po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia Komisja przyjmuje wykaz regionów spełniających kryteria na podstawie ust. 1 i 2 oraz państw członkowskich spełniających kryteria na podstawie ust. 3.
Wykaz ten obowiązuje od dnia 1 stycznia 2007 r. do dnia 31 grudnia 2013 r.
ROZDZIAŁ IV
Zasady pomocy
Artykuł 9
Komplementarność, spójność, koordynacja i zgodność
1.
Fundusze zapewniają pomoc, która uzupełnia działania krajowe, w tym działania na poziomie regionalnym i lokalnym, włączając do nich priorytety Wspólnoty.
2.
Komisja i państwa członkowskie zapewniają zachowanie spójności pomocy funduszy z działaniami, politykami i priorytetami Wspólnoty oraz jej komplementarności z innymi wspólnotowymi instrumentami finansowymi.
Ta spójność i komplementarność jest przede wszystkim wskazana w strategicznych wytycznych Wspólnoty dla spójności, w narodowych strategicznych ramach odniesienia i w programach operacyjnych.
3.
Pomoc współfinansowana z funduszy jest ukierunkowana na priorytety Unii Europejskiej obejmujące promowanie konkurencyjności i tworzenia miejsc pracy, w tym osiąganie celów wyznaczonych w pakiecie Wzrost i zatrudnienie – zintegrowane wytyczne na lata 2005–2008 określonych decyzją Rady 2005/600/WE [15].
W tym celu, zgodnie ze swoim zakresem obowiązków, Komisja i państwa członkowskie zapewniają, że 60 % wydatków na cel konwergencja oraz 75 % wydatków na cel konkurencyjność regionalna i zatrudnienie dla wszystkich państw członkowskich Unii Europejskiej wchodzących w jej skład przed dniem 1 maja 2004 r. zostaje przeznaczone na określone wyżej priorytety.
Powyższe wartości docelowe, oparte na kategoriach wydatków określonych w załączniku IV, mają zastosowanie jako średnia w całym okresie programowania.
W celu zapewnienia, że szczególne okoliczności krajowe, w tym priorytety ustalone w krajowym programie reform każdego zainteresowanego państwa członkowskiego, są uwzględnione Komisja i to państwo członkowskie mogą podjąć decyzję o uzupełnieniu w stosowny sposób wykazu kategorii zamieszczonego w załączniku IV.
Każde zainteresowane państwo członkowskie uczestniczy w osiąganiu powyższych wartości docelowych.
Z własnej inicjatywy państwa członkowskie, które przystąpiły do Unii w dniu 1 maja 2004 r. lub po tej dacie, mogą podjąć decyzję o stosowaniu tych przepisów.
4.
Zgodnie ze swoim zakresem obowiązków Komisja i państwa członkowskie zapewniają koordynację pomocy z funduszy, EFRROW, EFR oraz interwencji EBI i innych istniejących instrumentów finansowych.
5.
Operacje finansowane z funduszy są zgodne z postanowieniami Traktatu i aktów przyjętych na jego podstawie.
Artykuł 10
Programowanie
Cele funduszy realizowane są w ramach systemu wieloletniego programowania zorganizowanego w kilku etapach składających się z określenia priorytetów, finansowania oraz systemu zarządzania i kontroli.
Artykuł 11
Partnerstwo
1.
Cele funduszy realizowane są w ramach ścisłej współpracy (zwanej dalej "partnerstwem") pomiędzy Komisją a każdym państwem członkowskim.
W zależności od potrzeb i zgodnie z obowiązującymi przepisami krajowymi i praktyką krajową, każde państwo członkowskie organizuje partnerstwo z władzami i podmiotami, takimi jak:
a) właściwe władze regionalne, lokalne, miejskie i inne władze publiczne;
b) partnerzy gospodarczy i społeczni;
c) inne odpowiednie podmioty reprezentujące społeczeństwo obywatelskie, partnerów zajmujących się zagadnieniami z zakresu środowiska naturalnego, organizacje pozarządowe oraz podmioty odpowiedzialne za wspieranie równości mężczyzn i kobiet.
Każde państwo członkowskie wyznacza najbardziej reprezentatywnych partnerów na poziomie krajowym, regionalnym i lokalnym oraz w sferze gospodarczej, społecznej, środowiska naturalnego lub w innej sferze (zwanych dalej "partnerami"), zgodnie z przepisami krajowymi i praktyką krajową, biorąc pod uwagę potrzebę wspierania równości mężczyzn i kobiet oraz zrównoważonego rozwoju poprzez integrację wymogów w zakresie ochrony i poprawy jakości środowiska naturalnego.
2.
Partnerstwo realizowane jest z pełnym poszanowaniem odpowiednich kompetencji instytucjonalnych, prawnych i finansowych każdej kategorii partnerów, o których mowa w ust. 1.
Partnerstwo obejmuje przygotowanie, realizację, monitorowanie i ocenę programów operacyjnych.
Państwa członkowskie angażują, w zależności od potrzeb, każdego z właściwych partnerów, w szczególności regiony, na różnych etapach programowania w ramach czasowych przewidzianych dla każdego etapu.
3.
Co roku Komisja konsultuje się z organizacjami reprezentującymi partnerów gospodarczych i społecznych na poziomie europejskim w sprawie pomocy funduszy.
Artykuł 12
Terytorialny szczebel realizacji
Realizacja programów operacyjnych, o których mowa w art. 32, należy do obowiązków państw członkowskich na właściwym szczeblu terytorialnym, zgodnie z systemem instytucjonalnym właściwym dla każdego państwa członkowskiego.
Obowiązki te są wykonywane zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
Artykuł 13
Interwencja proporcjonalna
1.
Zasoby finansowe i administracyjne wykorzystywane przez Komisję i państwa członkowskie dla wdrażania funduszy w odniesieniu do:
a) wyboru wskaźników przewidzianych w art. 37 ust. 1 lit. c);
b) oceny na podstawie art. 47 i 48;
c) ogólnych zasad dotyczących systemów zarządzania i kontroli, o których mowa w art. 58 lit. e) i f);
d) sprawozdawczości, o której mowa w art. 67,
są proporcjonalne do całkowitej kwoty wydatków alokowanej na program operacyjny.
2.
Ponadto szczególne przepisy dotyczące proporcjonalności w zakresie kontroli są określone w art. 74 niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 14
Podział zarządzania
1. Budżet Unii Europejskiej alokowany na fundusze jest wykonywany w ramach podziału zarządzania między państwa członkowskie i Komisję, zgodnie z art. 53 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich [16], z wyjątkiem pomocy technicznej, o której mowa w art. 45 niniejszego rozporządzenia.
Stosuje się zasadę należytego zarządzania finansami zgodnie z art. 48 ust. 2 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1605/2002.
2.
Komisja wykonuje swoje obowiązki związane z wykonywaniem budżetu ogólnego Unii Europejskiej w następujący sposób:
a) Komisja sprawdza istnienie i prawidłowe funkcjonowanie systemów zarządzania i kontroli w państwach członkowskich, zgodnie z procedurami opisanymi w art. 71, 72 i 73;
b) Komisja wstrzymuje bieg terminu płatności lub zawiesza płatności w całości lub w części, zgodnie z art. 91 i 92, jeżeli krajowe systemy zarządzania i kontroli zawodzą, oraz stosuje wszelkie inne wymagane korekty finansowe, zgodnie z procedurami opisanymi w art. 100 i 101;
c) Komisja sprawdza zwroty płatności i automatycznie anuluje zobowiązania budżetowe, zgodnie z procedurami ustanowionymi w art. 82 ust. 2 i art. 93–97.
Artykuł 15
Zasada dodatkowości
1.
Wkłady funduszy strukturalnych nie zastępują publicznych lub równoważnych wydatków strukturalnych ponoszonych przez państwo członkowskie.
2.
Dla regionów objętych celem Konwergencja Komisja i państwa członkowskie określają poziom publicznych lub równoważnych wydatków strukturalnych, jaki państwo członkowskie utrzymuje we wszystkich właściwych regionach w okresie programowania.
Poziom wydatków ponoszonych przez państwo członkowskie stanowi jedną z pozycji objętych decyzją Komisji w sprawie narodowych strategicznych ram odniesienia, o której mowa w art. 28 ust. 3. Dokument metodologiczny Komisji, przyjęty zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 103 ust. 3, zawiera stosowne wytyczne.
3.
Co do zasady, poziom wydatków, o którym mowa w ust. 2, jest co najmniej równy kwocie średniorocznych wydatków realnych poniesionych w poprzednim okresie programowania.
Ponadto poziom wydatków określa się w odniesieniu do ogólnych warunków makroekonomicznych, w których realizowane jest finansowanie, oraz z uwzględnieniem określonych szczególnych lub wyjątkowych okoliczności gospodarczych, takich jak procesy prywatyzacyjne, jak również wyjątkowy poziom publicznych lub równoważnych wydatków strukturalnych poniesionych przez państwo członkowskie w poprzednim okresie programowania.
4.
W roku 2011 Komisja, we współpracy z każdym państwem członkowskim, przeprowadza weryfikację zasady dodatkowości dla celu Konwergencja w połowie okresu programowania.
W ramach powyższej weryfikacji w połowie okresu programowania Komisja, w konsultacji z państwem członkowskim, może zadecydować o modyfikacji wymaganego poziomu wydatków strukturalnych, jeżeli sytuacja gospodarcza w państwie członkowskim uległa znaczącej zmianie w stosunku do sytuacji istniejącej w chwili ustalania poziomu publicznych lub równoważnych wydatków strukturalnych, o których mowa w ust. 2.
Decyzja Komisji, o której mowa w art. 28 ust. 3, ulega zmianie w celu odzwierciedlenia tego dostosowania.
Komisja we współpracy z każdym państwem członkowskim przeprowadza dla celu Konwergencja weryfikację zasady dodatkowości ex post na dzień 31 grudnia 2016 r.
Państwo członkowskie przekazuje Komisji informacje wymagane w celu umożliwienia przeprowadzenia weryfikacji zgodności z ustalonym ex ante poziomem publicznych lub równoważnych wydatków strukturalnych.
W przypadku gdy jest to konieczne, powinny być stosowane metody szacowania statystycznego.
Po zakończeniu każdego z trzech etapów weryfikacji Komisja publikuje wyniki weryfikacji zasady dodatkowości w odniesieniu do każdego państwa członkowskiego, w tym metodologię i źródła informacji.
Artykuł 16
Równość mężczyzn i kobiet oraz niedyskryminacja
Państwa członkowskie i Komisja zapewniają wsparcie zasady równości mężczyzn i kobiet oraz uwzględniania problematyki płci na poszczególnych etapach wdrażania funduszy.
Państwa członkowskie i Komisja podejmują odpowiednie kroki w celu zapobiegania wszelkiej dyskryminacji ze względu na płeć, rasę lub pochodzenie etniczne, religię lub światopogląd, niepełnosprawność, wiek lub orientację seksualną na poszczególnych etapach wdrażania funduszy, a w szczególności – w dostępie do nich.
W szczególności dostępność dla osób niepełnosprawnych jest jednym z kryteriów, których należy przestrzegać podczas określania operacji współfinansowanych z funduszy oraz które należy uwzględniać na poszczególnych etapach wdrażania.
Artykuł 17
Zrównoważony rozwój
Cele funduszy osiągane są w ramach zrównoważonego rozwoju oraz propagowania na poziomie Wspólnoty celu, jakim jest ochrona i poprawa jakości środowiska naturalnego określonego w art. 6 Traktatu.
ROZDZIAŁ V
Ramy finansowe
Artykuł 18
Zasoby ogólne
1.
Dostępne zasoby przeznaczone na zobowiązania funduszy w okresie 2007–2013 wynoszą 308041000000 EUR według cen z 2004 r., zgodnie z rocznym podziałem przedstawionym w załączniku I.
Na potrzeby programowania, a następnie włączenia do budżetu ogólnego Unii Europejskiej, kwota, o której mowa w akapicie pierwszym, podlega indeksacji o 2 % rocznie.
Podziału zasobów budżetowych według celów określonych w art. 3 ust. 2 dokonuje się w taki sposób, aby osiągnąć znaczącą koncentrację na regionach objętych celem Konwergencja.
2.
Komisja dokonuje indykatywnego podziału rocznego zasobów według państw członkowskich zgodnie z kryteriami i metodologią określonymi w załączniku II, bez uszczerbku dla przepisów, o których mowa w art. 23 i 24.
3.
Kwoty, o których mowa w ust. 12–30 załącznika II, zawarte są w kwotach, o których mowa w art. 19, 20 i 21, i są wyraźnie określone w dokumentach programowych.
Artykuł 19
Zasoby na cel Konwergencja
Całkowite zasoby na cel konwergencja wynoszą 81,54 % zasobów, o których mowa w art. 18 ust. 1 (tzn.: kwota 251163134221 EUR) i zostają rozdzielone między różne komponenty w następujący sposób:
a) 70,51 % (tzn.: kwota 177083601004 EUR) na finansowanie, o którym mowa w art. 5 ust. 1, z zastosowaniem do celów obliczenia indykatywnego podziału według państw członkowskich kryteriów: wielkości kwalifikowalnej ludności, zamożności regionu, zamożności kraju oraz stopy bezrobocia;
b) 4,99 % (tzn.: kwota 12521289405 EUR) na wsparcie przejściowe i specjalnego przeznaczenia, o którym mowa w art. 8 ust. 1, z zastosowaniem do celów obliczenia indykatywnego podziału według państw członkowskich kryteriów: wielkości kwalifikowalnej ludności, zamożności regionu, zamożności kraju oraz stopy bezrobocia;
c) 23,22 % (tzn.: kwota 58308243811 EUR) na finansowanie, o którym mowa w art. 5 ust. 2, z zastosowaniem do celów obliczenia indykatywnego podziału według państw członkowskich kryteriów: wielkości ludności, zamożności kraju oraz powierzchni;
d) 1,29 % (tzn.: kwota 3250000000 EUR) na wsparcie przejściowe i specjalnego przeznaczenia, o którym mowa w art. 8 ust. 3.
Artykuł 20
Zasoby na cel Konkurencyjność regionalna i zatrudnienie
Całkowite zasoby na cel Konkurencyjność regionalna i zatrudnienie wynoszą 15,95 % zasobów, o których mowa art. 18 ust. 1 (tzn.: kwota 49127784318 EUR), i zostają rozdzielone między różne komponenty w następujący sposób:
a) 78,86 % (tzn.: kwota 38742477688 EUR) na finansowanie, o którym mowa w art. 6, z zastosowaniem do celów obliczenia indykatywnego podziału według państw członkowskich kryteriów: wielkości kwalifikowalnej ludności, zamożności regionu, stopy bezrobocia, wskaźnika zatrudnienia i gęstości zaludnienia; i
b) 21,14 % (tzn.: kwota 10385306630 EUR) na wsparcie przejściowe i specjalnego przeznaczenia, o którym mowa w art. 8 ust. 2, z zastosowaniem do celów obliczenia indykatywnego podziału według państw członkowskich kryteriów: wielkości kwalifikowalnej ludności, zamożności regionu, zamożności kraju oraz stopy bezrobocia.
Artykuł 21
Zasoby na cel Europejska współpraca terytorialna
1. Całkowite zasoby na cel Europejska współpraca terytorialna wynoszą 2,52 % zasobów, o których mowa w art. 18 ust. 1 (tzn.: kwota 7750081461 EUR), i – z wyłączeniem kwoty, o której mowa w ust. 22 załącznika II – zostają rozdzielone między poszczególne komponenty w następujący sposób:
a) 73,86 % (tzn.: kwota 5576358149 EUR) na finansowanie współpracy transgranicznej, o której mowa w art. 7 ust. 1, z zastosowaniem do celów obliczenia indykatywnego podziału według państw członkowskich kryterium wielkości kwalifikowalnej ludności;
b) 20,95 % (tzn.: kwota 1581720322 EUR) na finansowanie współpracy transnarodowej, o której mowa w art. 7 ust. 2, z zastosowaniem do celów obliczenia indykatywnego podziału według państw członkowskich kryterium wielkości kwalifikowalnej ludności;
c) 5,19 % (tzn.: kwota 392002991 EUR) na finansowanie współpracy międzyregionalnej, sieci współpracy i wymiany doświadczeń, o których mowa w art. 7 ust. 3.
2.
Wkład EFRR w programy transgraniczne i programy dotyczące basenów morskich w ramach Europejskiego Instrumentu Sąsiedztwa i Partnerstwa, jak również w programy transgraniczne w ramach Instrumentu Pomocy Przedakcesyjnej zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1085/2006 wynosi 813966000 EUR według wskazań każdego zainteresowanego państwa członkowskiego, która to kwota zostaje odliczona od ich alokacji na podstawie ust. 1 lit. a).
Te wkłady EFRR nie podlegają realokacji między zainteresowane państwa członkowskie.
3.
Wkład EFRR w każdy z programów transgranicznych i programów dotyczących basenów morskich w ramach instrumentów, o których mowa w ust. 2, zostaje przyznany, pod warunkiem że wkład takich instrumentów w każdy z takich programów jest co najmniej równoważny wkładowi EFRR.
Równoważność ta nie może jednak przekroczyć kwoty 465690000 EUR w ramach Europejskiego Instrumentu Sąsiedztwa i Partnerstwa oraz 243782000 EUR w ramach Instrumentu Pomocy Przedakcesyjnej.
4.
Roczne środki odpowiadające wkładowi EFRR, o których mowa w ust. 2, zapisywane są we właściwych pozycjach budżetu komponentu transgranicznego instrumentów, o których mowa w ust. 2, dla roku budżetowego 2007.
5.
W 2008 i 2009 r. roczny wkład EFRR, o którym mowa w ust. 2, dla którego nie przedłożono Komisji do dnia 30 czerwca żadnego programu operacyjnego w ramach komponentu transgranicznego i komponentu dotyczącego basenów morskich w ramach instrumentów, o których mowa w ust. 2, zostaje udostępniony zainteresowanemu państwu członkowskiemu na cele finansowania współpracy transgranicznej na podstawie ust. 1 lit. a), w tym współpracy na granicach zewnętrznych.
Jeżeli do dnia 30 czerwca 2010 r. nadal będą istnieć programy operacyjne w ramach komponentu transgranicznego i komponentu dotyczącego basenów morskich w ramach instrumentów, o których mowa w ust. 2, które nie zostały przedłożone Komisji, cały wkład EFRR, o którym mowa w ust. 2, na pozostałe lata do roku 2013 zostaje udostępniony zainteresowanym państwom członkowskim na cele finansowania współpracy transgranicznej na podstawie ust. 1 lit. a), w tym współpracy na granicach zewnętrznych.
6.
Jeżeli, po przyjęciu przez Komisję programów transgranicznych i programów dotyczących basenów morskich, o których mowa w ust. 2, realizacja takich programów musi zostać wstrzymana, ponieważ:
a) kraj partnerski nie podpisał porozumienia o finansowaniu do końca roku następującego po przyjęciu programu; lub
b) program nie może zostać zrealizowany z uwagi na problemy powstające w stosunkach między krajami uczestniczącymi;
wkład EFRR, o którym mowa w ust. 2, odpowiadający transzom rocznym, jeszcze niezatwierdzonym jako zobowiązania, zostaje udostępniony zainteresowanym państwom członkowskim, na ich wniosek, na cele finansowania współpracy transgranicznej, o której mowa w ust. 1 lit. a), w tym współpracy na granicach zewnętrznych.
Artykuł 22
Brak możliwości przenoszenia zasobów
Całkowite środki finansowe alokowane na poszczególne państwa członkowskie w ramach każdego z celów funduszy oraz ich komponentów nie jest przenoszalna między nimi.
Na zasadzie odstępstwa od akapitu pierwszego, każde państwo członkowskie w ramach celu Europejska współpraca terytorialna może przenieść do 15 % alokacji finansowej jednego z komponentów, o których mowa w art. 21 ust. 1 lit. a) i b), do innego komponentu.
Artykuł 23
Zasoby przeznaczone na rezerwę wykonania
3 % zasobów, o których mowa w art. 19 lit. a) i b) i art. 20, może zostać alokowane zgodnie z art. 50.
Artykuł 24
Zasoby przeznaczone na pomoc techniczną
0,25 % zasobów, o których mowa w art. 18 ust. 1, przeznacza się na pomoc techniczną dla Komisji określoną w art. 45.
TYTUŁ II
STRATEGICZNE PODEJŚCIE DO SPÓJNOŚCI
ROZDZIAŁ I
Strategicze wytyczne Wspólnoty dla spójnośći
Artykuł 25
Przedmiot
Rada ustanawia na poziomie Wspólnoty zwięzłe strategiczne wytyczne dla spójności gospodarczej, społecznej i terytorialnej, określające indykatywne ramy interwencji funduszy, z uwzględnieniem innych stosownych polityk Wspólnoty.
Dla każdego z celów funduszy wytyczne te nadają w szczególności moc priorytetom Wspólnoty w celu promowania harmonijnego, zrównoważonego i trwałego rozwoju Wspólnoty, o którym mowa w art. 3 ust. 1.
Wytyczne te są ustanawiane z uwzględnieniem zintegrowanych wytycznych, składających się z ogólnych wytycznych polityki gospodarczej oraz wytycznych dotyczących zatrudnienia, przyjmowanych przez Radę zgodnie z procedurami określonymi w art. 99 i 128 Traktatu.
Artykuł 26
Przyjęcie i przegląd
Komisja proponuje, w ścisłej współpracy z państwami członkowskimi, strategiczne wytyczne Wspólnoty dla spójności, o których mowa w art. 25 niniejszego rozporządzenia.
Strategiczne wytyczne Wspólnoty dla spójności przyjmowane są zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 161 Traktatu do dnia 1 lutego 2007 r.
Strategiczne wytyczne Wspólnoty dla spójności są publikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Strategiczne wytyczne Wspólnoty dla spójności mogą podlegać przeglądowi w połowie okresie programowania, dokonywanemu w ścisłej współpracy z państwami członkowskimi, zgodnie z procedurą ustanowioną w akapicie pierwszym, jeżeli jest to wymagane w celu uwzględnienia wszelkich istotnych zmian w priorytetach Wspólnoty.
Przegląd w połowie okresu programowania strategicznych wytycznych Wspólnoty dla spójności nie nakłada na państwa członkowskie obowiązku przeglądu programów operacyjnych ani ich odpowiednich narodowych strategicznych ram odniesienia.
ROZDZIAŁ II
Narodowe strategiczne ramy odniesienia
Artykuł 27
Przedmiot
1.
Państwo członkowskie przedstawia narodowe strategiczne ramy odniesienia, które zapewniają, aby pomocy funduszy była zgodnaze strategicznymi wytycznymi Wspólnoty dla spójności i które określają związek pomiędzy priorytetami Wspólnoty, z jednej strony, a krajowym programem reform, z drugiej strony.
2.
Każde narodowe strategiczne ramy odniesienia stanowią instrument odniesienia dla przygotowywania programowania funduszy.
3.
Narodowe strategiczne ramy odniesienia stosuje się do celu Konwergencja oraz celu Konkurencyjność regionalna i zatrudnienie.
Mogą one również, jeżeli państwo członkowskie tak zdecyduje, stosować się do celu Europejska współpraca terytorialna, bez uszczerbku dla przyszłych wyborów innych zainteresowanych państw członkowskich.
4.
Narodowe strategiczne ramy odniesienia zawierają następujące elementy:
a) analizę dysproporcji, słabości i potencjału rozwojowego, z uwzględnieniem tendencji w gospodarce europejskiej i światowej;
b) strategię wybraną na podstawie tej analizy, w tym priorytety tematyczne i terytorialne.
W stosownych przypadkach priorytety te obejmują działania związane z trwałym rozwojem obszarów miejskich, różnicowaniem gospodarek wiejskich i obszarów zależnych od rybołówstwa;
c) wykaz programów operacyjnych dla celów Konwergencja oraz Konkurencyjność regionalna i zatrudnienie;
d) opis sposobu, w jaki wydatki w ramach celów Konwergencja i Konkurencyjność regionalna i zatrudnienie przyczynią się do realizacji priorytetów Unii Europejskiej w zakresie promowania konkurencyjności i tworzenia miejsc pracy, w tym do osiągania celów pakietu Wzrost i zatrudnienie – zintegrowane wytyczne na lata 2005–2008, jak określono w art. 9 ust. 3;
e) indykatywną roczną alokację z każdego funduszu na poszczególne programy;
f) wyłącznie w odniesieniu do regionów objętych celem Konwergencja:
(i) przewidywane działania na rzecz zwiększenia wydajności administracji państwa członkowskiego;
(ii) kwotę całkowitych rocznych środków przewidzianą w ramach EFRROW oraz EFR;
(iii) informacje wymagane dla potrzeb weryfikacji ex ante przestrzegania zasady dodatkowości, o której mowa w art. 15.
g) w odniesieniu do państw członkowskich kwalifikujących się w ramach Funduszu Spólności na podstawie art. 5 ust. 2 i art. 8 ust. 3, informacje na temat mechanizmów mających na celu zapewnienie koordynacji między samymi programami operacyjnymi oraz między tymi programami a EFRROW, EFR i – w stosownych przypadkach – interwencjami EBI i innych istniejących instrumentów finansowych.
5.
Ponadto narodowe strategiczne ramy odniesienia mogą zawierać również, w stosownych przypadkach, następujące elementy:
a) procedurę koordynacji polityki spójności Wspólnoty ze stosownymi politykami krajowymi, sektorowymi i regionalnymi zainteresowanego państwa członkowskiego;
b) w odniesieniu do państw członkowskich innych niż te, o których mowa w ust. 4 lit. g), informacje na temat mechanizmów mających na celu zapewnienie koordynacji między samymi programami operacyjnymi oraz między tymi programami a EFRROW, EFR oraz interwencjami EBI i innych istniejących instrumentów finansowych.
6.
Informacje zawarte w narodowych strategicznych ramach odniesienia uwzględniają specyfikę uregulowań instytucjonalnych każdego państwa członkowskiego.
Artykuł 28
Przygotowanie i przyjęcie
1.
Narodowe strategiczne ramy odniesienia przygotowywane są przez państwo członkowskie, po przeprowadzeniu konsultacji z właściwymi partnerami, o których mowa w art. 11, zgodnie z procedurą, jaką uważa ono za najbardziej odpowiednią i zgodnie z jego strukturą instytucjonalną.
Obejmują one okres od dnia 1 stycznia 2007 r. do dnia 31 grudnia 2013 r.
Państwo członkowskie przygotowuje narodowe strategiczne ramy odniesienia we współpracy z Komisją, w celu zapewnienia wspólnego podejścia.
2.
Każde państwo członkowskie przekazuje Komisji narodowe strategiczne ramy odniesienia w terminie pięciu miesięcy od przyjęcia strategicznych wytycznych Wspólnoty dla spójności.
Komisja przyjmuje do wiadomości narodową strategię oraz priorytetowe obszary tematyczne wybrane do wsparcia funduszy i wyraża uwagi, które uważa za stosowne, w terminie trzech miesięcy od daty otrzymania ram.
Państwo członkowskie może przedstawić równolegle narodowe strategiczne ramy odniesienia oraz programy operacyjne, o których mowa w art. 32.
3.
Przed lub jednocześnie z przyjęciem programów operacyjnych, o których mowa w art. 32 ust. 5, Komisja, po konsultacji z państwem członkowskim, podejmuje decyzję obejmującą:
a) wykaz programów operacyjnych, o których mowa w art. 27 ust. 4 lit. c);
b) indykatywną roczną alokację z każdego funduszu na poszczególne programy, o których mowa w art. 27 ust. 4 lit. e); i
c) wyłącznie dla celu Konwergencja, poziom wydatków gwarantujący przestrzeganie zasady dodatkowości, o której mowa w art. 15, oraz działań przewidywanych w celu zwiększenia wydajności administracji, o których mowa w art. 25 ust. 4 lit. f) pkt (i).
ROZDZIAŁ III
Monitorowanie strategiczne
Artykuł 29
Sprawozdawczość strategiczna państw członkowskich
1.
Po raz pierwszy w 2007 r. każde państwo członkowskie umieszcza w rocznym sprawozdaniu z realizacji krajowego programu reform zwięzłą sekcję poświęconą wkładowi programów operacyjnych współfinansowanych z funduszy w realizację krajowego programu reform.
2.
Nie później niż do końca 2009 r. i 2012 r. państwa członkowskie składają zwięzłe sprawozdanie zawierające informacje na temat wkładu programów współfinansowanych przez fundusze w:
a) realizację celów polityki spójności określonych w Traktacie;
b) realizację zadań funduszy określonych w niniejszym rozporządzeniu;
c) realizację priorytetów wyszczególnionych w strategicznych wytycznych Wspólnoty dla spójności, o których mowa w art. 25, i określonych w ramach priorytetów ustanowionych w narodowych strategicznych ramach odniesienia, o których mowa w art. 27; oraz
d) osiąganie celu polegającego na promowaniu konkurencyjności i tworzeniu miejsc pracy oraz działaniu na rzecz osiągnięcia celów wyznaczonych w pakiecie Wzrost i zatrudnienie – zintegrowane wytyczne dla wzrostu i zatrudnienia na lata 2005–2008, określonych w art. 9 ust.3.
3.
Każde państwo członkowskie ustala treść sprawozdania, o którym mowa w ust. 2, w celu wskazania:
a) sytuacji społeczno-gospodarczej i tendencji jej rozwoju;
b) osiągnięć, wyzwań i perspektyw w związku z realizacją uzgodnionej strategii; i
c) przykładów dobrych praktyk.
4.
Odniesienia do krajowego programu reform w niniejszym artykule dotyczą pakietu Wzrost i zatrudnienie – zintegrowane wytyczne dla wzrostu i zatrudnienia na lata 2005–2008 i stosują się w równym stopniu do wszelkich równoważnych wytycznych określonych przez Radę Europejską.
Artykuł 30
Sprawozdawczość strategiczna Komisji Europejskiej i debata na temat polityki spójności
1. Po raz pierwszy w 2008 r., a następnie każdego roku, Komisja umieszcza w swoim rocznym sprawozdaniu z postępu prac, przedstawianym na wiosennym posiedzeniu Rady Europejskiej, sekcję podsumowującą sprawozdania państw członkowskich, o których mowa w art. 29 ust. 1, w szczególności postępy w osiąganiu priorytetów Unii Europejskiej polegających na promowaniu konkurencyjności i tworzeniu miejsc pracy, w tym osiąganiu celów wyznaczonych w pakiecie Wzrost i zatrudnienie – zintegrowane wytyczne dla wzrostu i zatrudnienia na lata 2005–2008, określonych w art. 9 ust. 3.
2.
W roku 2010 i w roku 2013, nie później niż do dnia 1 kwietnia, Komisja przygotowuje sprawozdanie strategiczne podsumowujące sprawozdania państw członkowskich, o których mowa w art. 29 ust. 2.
W stosownych przypadkach sprawozdanie to jest włączane jako osobna sekcja do sprawozdania, o którym mowa w art. 159 Traktatu.
3.
Rada analizuje sprawozdanie strategiczne, o którym mowa w ust. 2, w najkrótszym możliwym terminie po jego publikacji.
Sprawozdanie jest przedkładane Parlamentowi Europejskiemu, Europejskiemu Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu i Komitetowi Regionów, przy czym wzywa się te instytucje do jego omówienia.
Artykuł 31
Sprawozdanie na temat spójności
1.
Sprawozdanie Komisji, o którym mowa w art. 159 Traktatu, zawiera w szczególności:
a) rejestr postępów w urzeczywistnianiu spójności gospodarczej i społecznej, w tym sytuacji społeczno-gospodarczej i rozwoju regionów, jak również uwzględnienia priorytetów Wspólnoty;
b) rejestr roli funduszy, EBI i innych instrumentów finansowych, jak również wpływu innych wspólnotowych i krajowych polityk na osiągnięte postępy.
2.
Sprawozdanie zawiera również, w razie potrzeby:
a) wszelkie wnioski w sprawie środków i polityk wspólnotowych, które powinny zostać przyjęte w celu wzmocnienia spójności gospodarczej i społecznej;
b) wszelkie proponowane dostosowania strategicznych wytycznych Wspólnoty dla spójności konieczne dla odzwierciedlenia zmian w polityce Wspólnoty.
TYTUŁ III
PROGRAMOWANIE
ROZDZIAŁ I
Przepisy ogólne dotyczące funduszy strukturalnych i funduszu spójności
Artykuł 32
Przygotowywanie i zatwierdzanie programów operacyjnych
1.
Działalność funduszy w państwach członkowskich przyjmuje formę programów operacyjnych w ramach narodowych strategicznych ram odniesienia.
Każdy program operacyjny obejmuje okres pomiędzy dniem 1 stycznia 2007 r. a dniem 31 grudnia 2013 r.
Program operacyjny obejmuje wyłącznie jeden z trzech celów, o których mowa w art. 3, chyba że Komisja i państwo członkowskie uzgodniły inaczej.
2.
Każdy program operacyjny jest opracowywany przez państwo członkowskie lub jakikolwiek inny organ wyznaczony przez państwo członkowskie, we współpracy z partnerami, o których mowa w art. 11.
3.
Państwo członkowskie przedkłada Komisji projekt programu operacyjnego, zawierający wszystkie komponenty, o których mowa w art. 37, możliwie najszybciej, ale nie później niż pięć miesięcy po przyjęciu strategicznych wytycznych Wspólnoty dla spójności, o których mowa w art. 26.
4.
Komisja dokonuje oceny projektu programu operacyjnego w celu stwierdzenia, czy wnosi on wkład w realizację celów i priorytetów narodowych strategicznych ram odniesienia i strategicznych wytycznych Wspólnoty dla spójności.
W przypadku gdy Komisja, w terminie dwóch miesięcy od otrzymania programu operacyjnego, uzna, że dany program operacyjny nie przyczynia się do osiągnięcia celów narodowych strategicznych ram odniesienia i strategicznych wytycznych Wspólnoty dla spójności, może wezwać dane państwo członkowskie do przedstawienia wszystkich niezbędnych dodatkowych informacji i, w stosownych przypadkach, dokonania odpowiednio przeglądu projektu programu.
5.
Komisja przyjmuje każdy program operacyjny możliwie najszybciej, ale nie później niż cztery miesiące po jego formalnym przedłożeniu przez państwo członkowskie i nie wcześniej niż dnia 1 stycznia 2007 r.
Artykuł 33
Przegląd programów operacyjnych
1.
Z inicjatywy państwa członkowskiego lub Komisji działającej w porozumieniu z zainteresowanym państwem członkowskim programy operacyjne mogą być poddane powtórnej analizie, a pozostała część programu może, jeżeli jest to konieczne, zostać poddana przeglądowi w co najmniej jednym z następujących przypadków:
a) po zajściu znaczących zmian społeczno-gospodarczych;
b) w celu pełniejszego uwzględnienia lub zmiany podejścia do istotnych zmian w priorytetach wspólnotowych, krajowych lub regionalnych;
c) w świetle oceny, o której mowa w art. 48 ust. 3; lub
d) w wyniku trudności w realizacji.
Programy operacyjne są, w razie potrzeby, zmieniane po dokonaniu alokacji rezerw, o których mowa w art. 50 i 51.
2.
Komisja przyjmuje decyzję w sprawie wniosku o przegląd programów operacyjnych możliwie najszybciej, ale nie później niż trzy miesiące po jego formalnym przedłożeniu przez państwo członkowskie.
3.
Przegląd programów operacyjnych nie wymaga zmiany decyzji Komisji, o której mowa w art. 28 ust. 3.
Artykuł 34
Szczególny charakter funduszy
1.
Programy operacyjne otrzymują finansowanie wyłącznie z jednego funduszu, o ile ust. 3 nie stanowi inaczej.
2.
Bez uszczerbku dla odstępstw ustanowionych w rozporządzeniach szczególnych w sprawie funduszy, EFRR i EFS mogą finansować, w sposób komplementarny i z zastrzeżeniem pułapu 10 % finansowania wspólnotowego każdej osi priorytetowej programu operacyjnego, działania objęte zakresem pomocy z innego funduszu, pod warunkiem że są one konieczne do odpowiedniej realizacji operacji i są bezpośrednio z nią powiązane.
3.
W państwach członkowskich otrzymujących wsparcie Funduszu Spójności, EFRR i Fundusz Spójności przekazują wspólnie pomoc na rzecz programów operacyjnych z zakresu infrastruktury transportowej i środowiska naturalnego, w tym na rzecz dużych projektów.
Artykuł 35
Zakres geograficzny
1.
Programy operacyjne przedstawiane w ramach celu Konwergencja są opracowywane na odpowiednim poziomie geograficznym oraz co najmniej na poziomie NUTS 2.
Programy operacyjne przedstawiane w ramach celu Konwergencja otrzymujące wkład Funduszu Spójności są opracowywane na poziomie krajowym.
2.
Programy operacyjne przedstawiane w ramach celu Konkurencyjność regionalna i zatrudnienie są opracowywane na poziomie NUTS 1 lub NUTS 2, zgodnie z systemem instytucjonalnym właściwym dla danego państwa członkowskiego, w odniesieniu do regionów korzystających z finansowania z EFRR, chyba że Komisja i państwo członkowskie uzgodniły inaczej.
Są one opracowywane przez państwo członkowskie na odpowiednim poziomie w przypadku ich finansowania z EFS.
3.
Programy operacyjne przedstawiane w ramach celu Europejska współpraca terytorialna dotyczące współpracy transgranicznej są opracowywane, co do zasady, dla każdej granicy lub grupy granic przez odpowiednią grupę podmiotów na poziomie NUTS 3, w tym enklaw.
Programy operacyjne przedstawiane w ramach celu Europejska współpraca terytorialna dotyczące współpracy transnarodowej są opracowywane na poziomie każdego obszaru współpracy transnarodowej.
Programy współpracy międzyregionalnej i wymiany doświadczeń odnoszą się do całego terytorium Wspólnoty.
Artykuł 36
Udział Europejskiego Banku Inwestycyjnego i Europejskiego Funduszu Inwestycyjnego
1.
EBI i EFI mogą uczestniczyć, zgodnie z warunkami określonymi w ich statutach, w programowaniu pomocy funduszy.
2.
EBI i EFI mogą, na wniosek państw członkowskich, uczestniczyć w przygotowywaniu narodowych strategicznych ram odniesienia oraz programów operacyjnych, jak również w działaniach związanych z przygotowywaniem projektów, w szczególności dużych projektów, w działaniach związanych z montażem finansowym oraz partnerstwach publiczno-prywatnych.
Państwo członkowskie, w porozumieniu z EBI i EFI, może skoncentrować przyznane pożyczki na jednym lub kilku priorytetach programu operacyjnego, w szczególności w zakresie innowacji i gospodarki opartej na wiedzy, kapitału ludzkiego, środowiska naturalnego i projektów dotyczących infrastruktury podstawowej.
3.
Komisja może konsultować się z EBI i EFI przed przyjęciem decyzji, o której mowa w art. 28 ust. 3, oraz programów operacyjnych.
Konsultacja ta dotyczy w szczególności programów operacyjnych zawierających indykatywny wykaz dużych projektów lub programów, które ze względu na charakter ich priorytetów są odpowiednie do uruchomienia pożyczek lub innego rodzaju rynkowych źródeł finansowania.
4.
Komisja może, jeśli uzna to za stosowne dla oceny dużych projektów, zwrócić się do EBI o zbadanie jakości technicznej oraz zasadności ekonomicznej i finansowej danych projektów, w szczególności w odniesieniu do instrumentów inżynierii finansowej, które mają zostać wdrożone lub opracowane.
5.
Wykonując przepisy niniejszego artykułu, Komisja może przyznać dotację na rzecz EBI lub EFI.
ROZDZIAŁ II
Przedmiot programowania
Sekcja 1
Programy operacyjne
Artykuł 37
Programy operacyjne dla celów Konwergencja oraz Konkurencyjność regionalna i zatrudnienie
1.
Programy operacyjne dla celów Konwergencja oraz Konkurencyjność regionalna i zatrudnienie zawierają:
a) analizę sytuacji kwalifikowalnego obszaru lub sektora pod kątem mocnych i słabych stron oraz wybraną w odpowiedzi strategię;
b) uzasadnienie wybranych priorytetów, mając na uwadze strategiczne wytyczne Wspólnoty dla spójności, narodowe strategiczne ramy odniesienia oraz wyniki oceny ex ante, o której mowa w art. 48;
c) informacje o osiach priorytetowych i ich konkretnych celach.
Cele te określa się ilościowo, z wykorzystaniem ograniczonej liczby wskaźników produktu i rezultatu, z uwzględnieniem zasady proporcjonalności.
Wskaźniki muszą umożliwiać pomiar postępów w stosunku do sytuacji wyjściowej oraz pomiar osiągnięcia celów osi priorytetowej;
d) do celów informacyjnych, indykatywny podział, według kategorii, zaprogramowanego wykorzystania wkładu funduszy w program operacyjny, zgodnie z przepisami wykonawczymi do niniejszego rozporządzenia przyjętymi przez Komisję zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 103 ust. 3;
e) plan finansowy zawierający dwie tabele:
(i) tabelę przedstawiającą podział na każdy rok, zgodnie z art. 52, 53 i 54, kwotę całkowitych środków finansowych przewidzianych na wkład każdego z funduszy.
W ramach całkowitej rocznej kwoty wkładu funduszy strukturalnych plan finansowy wykazuje osobno środki przeznaczone dla regionów otrzymujących wsparcie przejściowe.
Całkowity roczny wkład funduszy jest zgodny z mającymi zastosowanie ramami finansowymi, z uwzględnieniem metody alokacji degresywnych ustanowionych w załączniku II ust. 6;
(ii) tabelę określającą, dla całego okresu programowania, dla każdego programu operacyjnego i dla każdej osi priorytetowej kwotę całkowitych środków finansowych stanowiących wkład Wspólnoty i wkłady krajowe oraz wskaźnik wkładu funduszy.
W przypadku gdy zgodnie z art. 53 wkład krajowy stanowią wydatki publiczne i prywatne, tabela przedstawia indykatywny podział na komponenty publiczne i prywatne.
W przypadku gdy zgodnie z art. 53 wkład krajowy stanowią wydatki publiczne, tabela przedstawia kwotę krajowego wkładu publicznego.
Przedstawia ona, do celów informacyjnych, wkład EBI i innych istniejących instrumentów finansowych;
f) informacje o komplementarności ze środkami finansowanymi z EFRROW i działaniami finansowanymi z EFR, we właściwych przypadkach;
g) przepisy wykonawcze dla programu operacyjnego, w tym:
(i) wyznaczenie przez państwo członkowskie wszystkich jednostek, o których mowa w art. 59, lub, jeżeli państwo członkowskie korzysta z rozwiązania, o którym mowa w art. 74, wyznaczenie innych organów i ustanowienie innych procedur zgodnie z zasadami ustanowionymi w art. 74;
(ii) opis systemów monitorowania i oceny;
(iii) informacje o instytucji właściwej dla otrzymywania płatności dokonywanych przez Komisję oraz o instytucji lub instytucjach odpowiedzialnych za dokonywanie płatności na rzecz beneficjentów;
(iv) definicję procedur uruchamiania i przepływów finansowych w celu zapewnienia ich przejrzystości;
(v) elementy mające na celu zapewnienie promocji programu operacyjnego i upowszechniania informacji na jego temat zgodnie z art. 69;
(vi) opis procedur uzgodnionych przez Komisję i państwo członkowskie w celu wymiany danych informatycznych umożliwiających wypełnienie wymogów w zakresie płatności, monitorowania i oceny ustanowionych niniejszym rozporządzeniem;
h) indykatywny wykaz dużych projektów w rozumieniu art. 39, których przekazanie Komisji do zatwierdzenia jest oczekiwane w trakcie okresu programowania.
2.
Programy operacyjne finansowane wspólnie z EFRR i Funduszu Spójności w odniesieniu do transportu i środowiska naturalnego zawierają oś priorytetową właściwą dla każdego funduszu i zobowiązania właściwe dla każdego funduszu.
3. Bez uszczerbku dla art. 5 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1080/2006, każdy program operacyjny w ramach celu Konkurencyjność regionalna i zatrudnienie zawiera uzasadnienie koncentracji, w aspekcie tematycznym, geograficznym i finansowym, na priorytetach ustanowionych odpowiednio w art. 5 tego rozporządzenia oraz w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1081/2006.
4.
Oprócz celów Konwergencja oraz Konkurencyjność regionalna i zatrudnienie, programy operacyjne finansowane z EFRR zawierają:
a) we właściwych przypadkach – informacje na temat podejścia do trwałego rozwoju obszarów miejskich;
b) oś priorytetową właściwą dla działań finansowanych w ramach dodatkowej alokacji, o której mowa w załączniku II ust. 20, w programach operacyjnych zapewniających pomoc w regionach najbardziej oddalonych.
5.
Programy operacyjne, objęte jedną lub kilkoma odrębnymi alokacjami, o których mowa w przepisach dodatkowych w załączniku II, zawierają informacje na temat procedur przewidzianych do celów alokacji i zapewnienia monitorowania tych odrębnych alokacji.
6.
Z inicjatywy państwa członkowskiego programy operacyjne finansowane z EFRR mogą także zawierać dla celów Konwergencja oraz Konkurencyjność regionalna i zatrudnienie:
a) wykaz miast wybranych do objęcia działaniami ukierunkowanymi na problemy środowiska miejskiego i procedur subdelegacji na rzecz władz miejskich, możliwie za pomocą grantu globalnego;
b) działania w zakresie współpracy międzyregionalnej z udziałem przynajmniej jednych władz regionalnych lub lokalnych innego państwa członkowskiego.
7.
Z inicjatywy zainteresowanego państwa członkowskiego programy operacyjne finansowane z EFS mogą również obejmować dla celów Konwergencja oraz Konkurencyjność regionalna i zatrudnienie podejście horyzontalne lub odrębną oś priorytetową dla działań międzyregionalnych i transnarodowych z udziałem władz krajowych, regionalnych lub lokalnych przynajmniej jednego innego państwa członkowskiego.
Artykuł 38
Programy operacyjne dla celu Europejska współpraca terytorialna
Szczególne zasady dotyczące programów operacyjnych, w odniesieniu do programów operacyjnych w ramach celu Europejska współpraca terytorialna, ustanawia rozporządzenie (WE) nr 1080/2006.
Sekcja 2
Duże projekty
Artykuł 39
Przedmiot
W ramach programu operacyjnego, EFRR i Fundusz Spójności mogą finansować wydatki związane z operacją składającą się z szeregu robót, działań lub usług, której celem samym w sobie jest ukończenie niepodzielnego zadania o sprecyzowanym charakterze gospodarczym lub technicznym, która posiada jasno określone cele i której całkowity koszt przekracza kwotę 25 mln EUR w przypadku środowiska naturalnego oraz 50 mln EUR w przypadku innych dziedzin (zwane dalej "dużymi projektami").
Artykuł 40
Informacje przedkładane Komisji
Państwo członkowskie lub instytucja zarządzająca dostarcza Komisji następujące informacje o dużych projektach:
a) informacje o podmiocie odpowiedzialnym za ich wdrażanie;
b) informacje o charakterze inwestycji oraz jej opis, wartość finansową i lokalizację;
c) wyniki studiów wykonalności;
d) harmonogram realizacji projektu oraz, jeżeli spodziewany okres wdrażania danej operacji wykracza poza okres programowania, etapy, dla których wnioskuje się w okresie programowania 2007–2013 o współfinansowanie wspólnotowe;
e) analizę kosztów i korzyści, obejmującą ocenę ryzyka i przewidywalne oddziaływanie na dany sektor oraz na sytuację społeczno-gospodarczą państwa członkowskiego lub regionu oraz, jeżeli to możliwe i w odpowiednich przypadkach, innych regionów Wspólnoty;
f) analizę oddziaływania na środowisko;
g) uzasadnienie wkładu publicznego;
h) plan finansowy wykazujący kwotę całkowitą przewidywanych zasobów finansowych i przewidywany wkład funduszy, EBI, EFI i wszystkich innych źródeł finansowania wspólnotowego, w tym roczny indykatywny harmonogram dla wkładu finansowego EFRR lub Funduszu Spójności na duży projekt.
Komisja udziela indykatywnych wskazówek dotyczących metodologii do wykorzystania w trakcie przeprowadzania analizy kosztów i korzyści, o której mowa w lit. e) powyżej, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 103 ust. 2.
Artykuł 41
Decyzja Komisji
1.
Komisja dokonuje oceny dużego projektu, w razie potrzeby konsultując się z ekspertami zewnętrznymi, w tym z EBI, w świetle informacji, o których mowa w art. 40, jego spójności z priorytetami programu operacyjnego, jego wkładu w osiągnięcie celów tych priorytetów oraz jego spójności z innymi politykami Wspólnoty.
2.
Komisja przyjmuje decyzję możliwie najszybciej, ale nie później niż w terminie trzech miesięcy po złożeniu przez państwo członkowskie lub instytucję zarządzającą dużego projektu, pod warunkiem że złożenie jest zgodne z art. 40.
Decyzja ta określa aspekt fizyczny, podstawę ustalania poziomu współfinansowania osi priorytetowej oraz roczny harmonogram dla wkładu finansowego EFRR lub Funduszu Spójności.
3.
W przypadku gdy Komisja odmawia wniesienia wkładu finansowego funduszy w duży projekt, powiadamia ona państwo członkowskie o powodach tej decyzji w terminie i na warunkach określonych w ust. 2.
Sekcja 3
granty globalne
Artykuł 42
Przepisy ogólne
1.
Państwo członkowskie lub instytucja zarządzająca może powierzyć zarządzanie i realizację części programu operacyjnego jednej lub kilku instytucjom pośredniczącym wyznaczonym przez państwo członkowskie lub instytucję zarządzającą, w tym władzom lokalnym, podmiotom odpowiedzialnym za rozwój regionalny lub organizacjom pozarządowym, zgodnie z postanowieniami umowy zawartej między państwem członkowskim lub instytucją zarządzającą a stosowną instytucją.
Taka delegacja pozostaje bez uszczerbku dla odpowiedzialności finansowej instytucji zarządzającej oraz państw członkowskich.
2.
Instytucja pośrednicząca odpowiedzialna za zarządzanie grantem globalnym przedstawia gwarancje swojej płynności finansowej i kompetencji w przedmiotowej dziedzinie, jak również w zarządzaniu administracyjnym i finansowym.
Co do zasady, w chwili jej wyznaczenia, jest ona ustanowiona lub posiada przedstawicielstwo w regionie lub regionach objętych programem operacyjnym.
Artykuł 43
Przepisy wykonawcze
Umowa, o której mowa w art. 42 ust. 1, określa w szczególności:
a) rodzaje operacji, które zostaną objęte grantem globalnym;
b) kryteria wyboru beneficjentów;
c) wskaźniki pomocy funduszy oraz zasady regulujące taką pomoc, w tym w odniesieniu do wykorzystania ewentualnej kapitalizacji odsetek;
d) ustalenia dotyczące monitorowania, oceny i zapewnienia kontroli finansowej grantu globalnego, o którym mowa w art. 59 ust. 1, względem instytucji zarządzającej, w tym ustalenia dotyczące odzyskiwania kwot nienależnie wypłaconych oraz przedstawiania rozliczeń;
e) w stosownych przypadkach, wszelkie przypadki korzystania z gwarancji finansowej lub równoważnego instrumentu, chyba że państwo członkowskie lub instytucja zarządzająca przedstawią taką gwarancję zgodnie z porządkiem instytucjonalnym każdego państwa członkowskiego.
Sekcja 4
Inżynieria finansowa
Artykuł 44
Instrumenty inżynierii finansowej
W ramach programu operacyjnego fundusze strukturalne mogą finansować wydatki dotyczące operacji składające się z wkładów we wsparcie instrumentów inżynierii finansowej dla przedsiębiorstw, przede wszystkim małych i średnich przedsiębiorstw, takich jak: fundusze kapitału podwyższonego ryzyka (venture capital funds), fundusze gwarancyjne i fundusze pożyczkowe oraz fundusze na rzecz rozwoju obszarów miejskich, czyli fundusze inwestujące w partnerstwa publiczno-prywatne i inne projekty ujęte w zintegrowanym planie na rzecz trwałego rozwoju obszarów miejskich.
W przypadku gdy takie operacje są organizowane za pomocą funduszy powierniczych, czyli funduszy ustanowionych w celu inwestowania w kilka funduszy kapitału podwyższonego ryzyka, fundusze gwarancyjne i fundusze pożyczkowe oraz fundusze na rzecz rozwoju obszarów miejskich, państwo członkowskie lub instytucja zarządzająca realizują je poprzez zastosowanie jednej lub kilku z następujących form:
a) udzielenie zamówienia publicznego zgodnie z obowiązującym prawem zamówień publicznych;
b) w innych przypadkach, gdy umowa nie stanowi kontraktu na usługi publiczne w rozumieniu prawa zamówień publicznych, przyznanie dotacji rozumianej w tym celu jako bezpośredni wkład finansowy w formie darowizny:
(i) na rzecz EIB lub EFI; lub
(ii) na rzecz instytucji finansowej bez zaproszenia do składania wniosków, jeżeli zgodnie z prawem krajowym odbywa się to zgodnie z Traktatem.
Przepisy wykonawcze do niniejszego artykułu przyjmowane są przez Komisję zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 103 ust. 3.
Sekcja 5
Pomoc techniczna
Artykuł 45
Pomoc techniczna z inicjatywy Komisji
1.
Z inicjatywy lub w imieniu Komisji fundusze mogą finansować, do pułapu 0,25 % ich odnośnych rocznych alokacji, działania przygotowawcze, monitorowania, wsparcia administracyjnego i technicznego, oceny, audytowe i kontroli niezbędne do wykonania niniejszego rozporządzenia.
Działania te obejmują w szczególności:
a) pomoc w przygotowaniu i dokonaniu oceny projektów, w tym wraz z EBI poprzez dotację lub inne formy współpracy, zależnie od przypadku;
b) badania związane z opracowywaniem strategicznych wytycznych Wspólnoty dla spójności, sprawozdawczości Komisji w zakresie polityki spójności oraz przygotowywanego co trzy lata sprawozdania na temat spójności;
c) oceny, ekspertyzy, opracowania statystyczne i badania, także o charakterze ogólnym, dotyczące funkcjonowania funduszy, które mogą być przeprowadzane, w stosownych przypadkach, przez EBI lub EFI poprzez dotację lub inne formy współpracy;
d) działania na rzecz partnerów, beneficjentów pomocy funduszy oraz społeczeństwa, w tym działania informacyjne;
e) działania w zakresie upowszechniania informacji, tworzenia sieci, podnoszenia świadomości, promocji współpracy i wymiany doświadczeń na terytorium całej Wspólnoty;
f) wdrożenie, użytkowanie i integrację systemów komputerowych służących do zarządzania, monitorowania, kontroli i oceny;
g) doskonalenie metod oceny i wymiany informacji o praktykach w tym zakresie.
2.
Komisja przyjmuje decyzję dotyczącą rodzajów działań wymienionych w ust. 1 niniejszego artykułu zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 103 ust. 2, jeżeli przewiduje się wkład EFRR lub Funduszu Spójności.
3.
Komisja przyjmuje decyzję dotyczącą rodzajów działań wymienionych w ust. 1 niniejszego artykułu, po konsultacji z komitetem, o którym mowa w art. 104, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 103 ust. 2, jeżeli przewiduje się wkład EFS.
Artykuł 46
Pomoc techniczna państw członkowskich
1.
Z inicjatywy państwa członkowskiego fundusze mogą finansować działania z zakresu przygotowania, zarządzania, monitorowania, oceny, informacji i kontroli działalności programów operacyjnych oraz działania mające na celu zwiększenie zdolności administracyjnych do wdrażania funduszy, w ramach następujących pułapów:
a) 4 % całkowitej kwoty alokowanej w ramach celów Konwergencja oraz Konkurencyjność regionalna i zatrudnienie;
b) 6 % całkowitej kwoty alokowanej w ramach celu Europejska współpraca terytorialna.
2.
Dla każdego z trzech celów działania związane z pomocą techniczną w granicach pułapów określonych w ust. 1 są, co do zasady, podejmowane w granicach ram każdego programu operacyjnego.
Jednak, na zasadzie komplementarności, takie działania mogą być podejmowane, częściowo i z zastrzeżeniem ogólnych pułapów na pomoc techniczną ustalonych w ust. 1, w formie oddzielnego programu operacyjnego.
3.
Jeżeli państwo członkowskie decyduje się na podjęcie działań związanych z pomocą techniczną w granicach ram każdego programu operacyjnego, stosunek całkowitej kwoty wydatków na pomoc techniczną w odniesieniu do każdego programu operacyjnego nie przekracza pułapów ustalonych w ust. 1.
W takim przypadku, gdy działania związane z pomocą techniczną są również podejmowane w formie oddzielnego programu operacyjnego, całkowita kwota wydatków na pomoc techniczną w ramach takiego oddzielnego programu nie powoduje przekroczenia pułapów ustalonych w ust. 1 przez całkowity udział funduszy alokowanych na pomoc techniczną.
TYTUŁ IV
SKUTECZNOŚĆ
ROZDZIAŁ I
Ocena
Artykuł 47
Przepisy ogólne
1.
Oceny mają na celu poprawę jakości, skuteczności i spójności pomocy funduszy oraz strategii i realizacji programów operacyjnych w odniesieniu do konkretnych problemów strukturalnych dotykających dane państwa członkowskie i regiony, z jednoczesnym uwzględnieniem celu w postaci trwałego rozwoju i właściwego prawodawstwa wspólnotowego dotyczącego oddziaływania na środowisko oraz strategicznej oceny oddziaływania na środowisko.
2.
Ocena może mieć charakter strategiczny, kiedy jej celem jest analiza ewolucji programu lub grupy programów w odniesieniu do priorytetów wspólnotowych i krajowych, lub charakter operacyjny, kiedy jej celem jest wspieranie monitorowania programu operacyjnego.
Oceny prowadzone są przed, podczas i po zakończeniu okresu programowania.
3.
Za przeprowadzenie ocen odpowiedzialne jest państwo członkowskie lub Komisja, w zależności od przypadku, zgodnie z zasadą proporcjonalności ustanowioną w art. 13.
Oceny przeprowadzają eksperci lub podmioty, wewnętrzne lub zewnętrzne, funkcjonalnie niezależnie od instytucji, o których mowa w art. 59 lit. b) i c).
Wyniki są publikowane zgodnie z mającymi zastosowanie zasadami dostępu do dokumentów.
4.
Oceny są finansowane z budżetu pomocy technicznej.
5.
Komisja udziela indykatywnych wskazówek dotyczących metodologii dokonywania oceny, w tym w zakresie norm jakościowych, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 103 ust. 2.
Artykuł 48
Obowiązki państw członkowskich
1.
Państwa członkowskie zapewniają zasoby niezbędne do przeprowadzenia oceny, organizują pozyskiwanie i gromadzenie niezbędnych danych oraz korzystają z różnych rodzajów informacji dostarczonych przez system monitorowania.
Mogą one również opracowywać, w stosownych przypadkach, w ramach celu Konwergencja, zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w art. 13, plan oceny, przedstawiający w sposób indykatywny działania oceniające, jakie dane państwo członkowskie zamierza przeprowadzić na różnych etapach wdrażania.
2.
Państwa członkowskie przeprowadzają oceny ex ante każdego programu operacyjnego oddzielnie w ramach celu Konwergencja.
W należycie uzasadnionych przypadkach, uwzględniając zasadę proporcjonalności określoną w art. 13, oraz zgodnie z uzgodnieniami pomiędzy Komisją a państwem członkowskim państwa członkowskie mogą przeprowadzać jedną ocenę ex ante obejmującą więcej niż jeden program operacyjny.
W ramach celu Konkurencyjność regionalna i zatrudnienie państwa członkowskie przeprowadzają ocenę ex ante obejmującą wszystkie programy operacyjne albo oceny każdego funduszu, albo oceny każdego priorytetu, albo oceny każdego programu operacyjnego.
W ramach celu Europejska współpraca terytorialna państwa członkowskie wspólnie przeprowadzają ocenę ex ante obejmującą każdy program operacyjny albo kilka programów operacyjnych.
Oceny ex ante pozostają w gestii instytucji odpowiedzialnych za przygotowanie dokumentów programowych.
Oceny ex ante mają na celu optymalizację alokacji zasobów budżetowych w ramach programów operacyjnych i poprawę jakości programowania.
Służą identyfikacji i ocenie dysproporcji, luk i potencjału rozwojowego, zakładanych celów, przewidywanych rezultatów, ujętych ilościowo wartości docelowych, w razie potrzeby spójności strategii proponowanej dla regionu, wspólnotowej wartości dodanej, zakresu, w jakim uwzględniono priorytety Wspólnoty, wniosków z poprzedniego procesu programowania oraz jakości procedur wdrażania, monitorowania, oceny i zarządzania finansowego.
3.
Podczas okresu programowania państwa członkowskie dokonują oceny związanej z monitorowaniem programów operacyjnych, w szczególności w przypadkach, gdy monitorowanie ujawniło znaczące odchylenia od założonych pierwotnie celów lub gdy zgłaszane są wnioski o dokonanie przeglądu programów operacyjnych, o których mowa art. 33.
Wyniki są przesyłane komitetowi monitorującemu program operacyjny oraz Komisji.
Artykuł 49
Obowiązki Komisji
1.
Komisja może przeprowadzać oceny strategiczne.
2.
Komisja może przeprowadzać, z własnej inicjatywy oraz we współpracy z zainteresowanym państwem członkowskim, oceny związane z monitorowaniem programów operacyjnych w przypadkach, gdy monitorowanie programów ujawnia znaczące odchylenia od założonych pierwotnie celów.
Wyniki są przesyłane komitetowi monitorującemu program operacyjny.
3.
Komisja przeprowadza ocenę ex post każdego celu w ścisłej współpracy z państwem członkowskim i instytucjami zarządzającymi.
Ocena ex post obejmuje wszystkie programy operacyjne w ramach każdego celu i bada stopień wykorzystania zasobów, skuteczność i efektywność programowania funduszy oraz wpływ społeczno-gospodarczy.
Przeprowadza się ją dla każdego z celów, a jej celem jest wyciągnięcie wniosków dla polityki spójności gospodarczej i społecznej.
Ocena dokonuje identyfikacji czynników przyczyniających się do sukcesu lub niepowodzenia procesu realizacji programów operacyjnych oraz wskazuje dobre praktyki.
Ocena ex post zostaje zakończona do dnia 31 grudnia 2015 r.
ROZDZIAŁ II
Rezerwy
Artykuł 50
Krajowa rezerwa wykonania
1.
Państwo członkowskie może z własnej inicjatywy zadecydować o stworzeniu krajowej rezerwy wykonania dla celu Konwergencja lub celu Konkurencyjność regionalna i zatrudnienie, wynoszącej 3 % jego całkowitej alokacji na każdy z tych celów.
2.
W przypadku gdy państwo członkowskie zadecydowało o stworzeniu takiej rezerwy, dokonuje ono oceny wykonania swoich programów operacyjnych w ramach każdego z celów nie później niż dnia 30 czerwca 2011 r.
3.
Nie później niż dnia 31 grudnia 2011 r., na podstawie wniosków każdego zainteresowanego państwa członkowskiego i w ścisłej z nim współpracy, Komisja dokonuje alokacji krajowej rezerwy wykonania.
Artykuł 51
Krajowa rezerwa interwencyjna
Państwo członkowskie może z własnej inicjatywy zarezerwować kwotę 1 % rocznego wkładu funduszy strukturalnych na cel Konwergencja i 3 % rocznego wkładu funduszy strukturalnych na cel Konkurencyjność regionalna i zatrudnienie na pokrycie nieprzewidzianych kryzysów lokalnych lub sektorowych powiązanych z restrukturyzacją gospodarczą i społeczną lub skutkami liberalizacji handlu.
Państwo członkowskie może dokonać alokacji rezerwy dla każdego celu na konkretny program krajowy lub w obrębie programów operacyjnych.
TYTUŁ V
WKŁAD FINANSOWY FUNDUSZY
ROZDZIAŁ I
Wkład funduszy
Artykuł 52
Kształtowanie wskaźników wkładu
Wkład funduszy może być kształtowany w świetle:
a) wagi konkretnych problemów, w szczególności o charakterze gospodarczym, społecznym lub terytorialnym;
b) znaczenia każdej osi priorytetowej dla priorytetów Wspólnoty ustanowionych w strategicznych wytycznych Wspólnoty dla spójności, a także dla priorytetów krajowych i regionalnych;
c) ochrony i poprawy jakości środowiska naturalnego, przede wszystkim poprzez stosowanie zasady ostrożności, zasady działania zapobiegawczego oraz zasady "zanieczyszczający płaci";
d) wskaźnika udziału prywatnych źródeł finansowania, w szczególności w ramach partnerstw publiczno-prywatnych w danych dziedzinach;
e) włączenia współpracy międzyregionalnej, o której mowa w art. 37 ust. 6 lit. b), do celów Konwergencja oraz Konkurencyjność regionalna i zatrudnienie;
f) w ramach celu Konkurencyjność regionalna i zatrudnienie, objęcia obszarów o niekorzystnym położeniu geograficznym i warunkach przyrodniczych, określonych następująco:
(i) państwa członkowskie będące wyspami, kwalifikujące się do wsparcia z Funduszu Spójności, oraz inne wyspy, z wyjątkiem wysp, na których znajduje się stolica państwa członkowskiego lub które posiadają stałe połączenie z kontynentem;
(ii) obszary górskie w rozumieniu ustawodawstwa krajowego państwa członkowskiego;
(iii) obszary o niskiej (poniżej 50 osób na kilometr kwadratowy) i bardzo niskiej (poniżej 8 osób na kilometr kwadratowy) gęstości zaludnienia;
(iv) obszary, które dnia 30 kwietnia 2004 r. były położone przy zewnętrznych granicach Wspólnoty, a które przestały spełniać ten warunek po tej dacie.
Artykuł 53
Wkład funduszy
1.
Wkład funduszy na poziomie programów operacyjnych oblicza się w odniesieniu do:
a) całkowitej kwoty wydatków kwalifikowalnych, w tym wydatków publicznych i prywatnych; albo
b) publicznych wydatków kwalifikowalnych.
2.
Wkład funduszy na poziomie programów operacyjnych w ramach celów Konwergencja oraz Konkurencyjność regionalna i zatrudnienie podlega pułapom określonym w załączniku III.
3.
Dla programów operacyjnych w ramach celu Europejska współpraca terytorialna, w których co najmniej jeden uczestnik należy do państwa członkowskiego, którego średni PKB na mieszkańca w okresie 2001–2003 wynosił poniżej 85 % średniej UE-25 w tym samym okresie, wkład EFRR nie przekracza 85 % kwalifikowalnych wydatków.
Dla wszystkich innych programów operacyjnych wkład EFRR nie przekracza 75 % kwalifikowalnych wydatków publicznych współfinansowanych z EFRR.
4.
Wkład funduszy na poziomie osi priorytetowej nie podlega pułapom określonym w ust. 3 i w załączniku III.
Jest on jednak ustalony w sposób zapewniający zgodność z maksymalną kwotą wkładu funduszy oraz maksymalnym wskaźnikiem wkładu poszczególnych funduszy ustalonych na poziomie programu operacyjnego.
5.
Dla programów operacyjnych współfinansowanych wspólnie przez:
a) EFRR i Fundusz Spójności; lub
b) dodatkowe alokacje na regiony najbardziej oddalone przewidziane w załączniku II, EFRR lub Fundusz Spójności,
decyzja o przyjęciu program operacyjny ustala maksymalny wskaźnik wkładu i maksymalną kwotę wkładu oddzielnie dla każdego funduszu i każdej alokacji.
6.
Decyzja Komisji o przyjęciu programu operacyjnego ustala maksymalny wskaźnik wkładu i maksymalną kwotę wkładu funduszu w każdy program operacyjny i w każdą oś priorytetową.
Decyzja określa odrębnie środki dla regionów otrzymujących wsparcie przejściowe.
Artykuł 54
Pozostałe przepisy
1.
Wkład funduszy dla każdej osi priorytetowej nie jest niższy niż 20 % kwalifikowalnych wydatków publicznych.
2.
Działania pomocy technicznej realizowane z inicjatywy lub w imieniu Komisji mogą być finansowane w 100 %.
3.
Podczas okresu kwalifikowalności, o którym mowa w art. 56 ust. 1:
a) oś priorytetowa może w danym momencie otrzymywać pomoc wyłącznie z jednego funduszu oraz w ramach jednego celu;
b) operacja może w danym momencie otrzymywać pomoc funduszu wyłącznie w ramach jednego programu operacyjnego;
c) operacja nie może otrzymywać pomocy funduszu, która jest wyższa niż całkowita kwota alokowanych wydatków publicznych.
4.
W odniesieniu do pomocy publicznej dla przedsiębiorstw w rozumieniu art. 87 Traktatu pomoc publiczna przyznana w ramach programów operacyjnych podlega pułapom określonym dla pomocy publicznej.
5.
Wydatki współfinansowane z funduszy nie otrzymują pomocy z innego wspólnotowego instrumentu finansowego.
ROZDZIAŁ II
Projekty generujące dochód
Artykuł 55
Projekty generujące dochód
1.
Do celów niniejszego rozporządzenia projekt generujący dochód oznacza jakąkolwiek operację obejmującą inwestycję w infrastrukturę, korzystanie z której podlega opłatom ponoszonym bezpośrednio przez korzystających lub jakąkolwiek operację pociągającą za sobą sprzedaż gruntu lub budynków lub dzierżawę gruntu lub najem budynków, lub jakiekolwiek inne odpłatne świadczenie usług.
2.
Kwalifikowalne wydatki na projekty generujące dochód nie przekraczają bieżącej wartości kosztu inwestycji pomniejszonej o bieżącą wartość dochodu netto z inwestycji w danym okresie odniesienia dla:
a) inwestycji w infrastrukturę; lub
b) innych projektów, w przypadku gdy możliwe jest obiektywne oszacowanie dochodu z wyprzedzeniem.
W przypadku gdy nie wszystkiekoszty inwestycji są kwalifikowalne do współfinansowania, dochód netto zostaje przyporządkowany pro rata do kwalifikowalnych i niekwalifikowalnych części kosztu inwestycji.
Przy obliczeniach instytucja zarządzająca uwzględnia okres odniesienia właściwy dla danej kategorii inwestycji, kategorię projektu, zwykle oczekiwaną rentowność dla danej kategorii inwestycji, zastosowanie zasady "zanieczyszczający płaci" oraz, w stosownych przypadkach, zasadę sprawiedliwości w powiązaniu ze względną zamożnością danego państwa członkowskiego.
3.
W przypadku gdy nie ma możliwości obiektywnego oszacowania dochodu z wyprzedzeniem, dochód wygenerowany w okresie pięciu lat od zakończenia operacji jest odliczany od wydatków zadeklarowanych Komisji.
Odliczenia dokonuje instytucja certyfikująca nie później niż w dniu częściowego lub końcowego zamknięcia programu operacyjnego.
Wniosek o płatność salda końcowego koryguje się odpowiednio.
4.
W przypadku gdy, nie później niż trzy lata po zamknięciu programu operacyjnego, stwierdza się, że operacja wygenerowała dochód, który nie został uwzględniony zgodnie z ust. 2 i 3, dochód taki zwraca się do budżetu ogólnego Unii Europejskiej proporcjonalnie do wkładu funduszy.
5.
Bez uszczerbku dla ich zobowiązań wynikających z art. 70 ust. 1, państwa członkowskie mogą przyjmować do odnośnych kwot proporcjonalne procedury monitorowania dochodu generowanego przez operacje, których całkowity koszt wynosi mniej niż 200000 EUR.
6.
Niniejszego artykułu nie stosuje się do projektów podlegających zasadom dotyczącym pomocy publicznej w rozumieniu art. 87 Traktatu.
ROZDZIAŁ III
Kwalifikowalność wydatków
Artykuł 56
Kwalifikowalność wydatków
1.
Wydatki, w tym wydatki na duże projekty, są kwalifikowalne do wsparcia z funduszy, jeżeli zostały faktycznie poniesione pomiędzy datą przedłożenia Komisji programów operacyjnych lub od dnia 1 stycznia 2007 r., w zależności od tego, który z tych terminów jest wcześniejszy, a dniem 31 grudnia 2015 r.
Operacje nie mogły zostać zakończone przed początkową datą kwalifikowalności.
2.
Na zasadzie odstępstwa od ust. 1, w przypadku wkładu niepieniężnego, koszty amortyzacji i koszty ogólne mogą być traktowane jako wydatki poniesione przez beneficjentów w procesie realizacji operacji, na następujących warunkach:
a) zasady kwalifikowalności ustanowione w ust. 4 przewidują kwalifikowalność takich wydatków;
b) kwota wydatków jest potwierdzona dokumentami księgowymi o wartości dowodowej równoważnej fakturom;
c) w przypadku wkładów niepieniężnych, współfinansowanie z funduszy nie przekracza całkowitej kwoty kwalifikowalnych wydatków z wyłączeniem wartości takich wkładów.
3.
Wydatki są kwalifikowalne do wkładu funduszy wyłącznie wtedy, gdy zostały poniesione w związku z operacjami podjętymi na mocy decyzji instytucji zarządzającej odnośnego programu operacyjnego lub na jej odpowiedzialność, zgodnie z kryteriami ustalonymi przez komitet monitorujący.
Nowe wydatki, dodane w chwili przeglądu programu operacyjnego, o której mowa w art. 33, kwalifikują się od daty przedłożenia Komisji wniosku o przegląd programu operacyjnego.
4.
Zasady kwalifikowalności wydatków ustanawia się na poziomie krajowym, z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych w rozporządzeniach szczególnych dotyczących poszczególnych funduszy.
Obejmują one całość wydatków zadeklarowanych w ramach programu operacyjnego.
5.
Niniejszy artykuł pozostaje bez uszczerbku dla wydatków, o których mowa w art. 45.
ROZDZIAŁ IV
Trwałość operacji
Artykuł 57
Trwałość operacji
1.
Państwo członkowskie lub instytucja zarządzająca zapewniają, że operacja zachowuje wkład funduszy, wyłącznie jeżeli operacja ta, w terminie pięciu lat od zakończenia operacji lub trzech lat od zakończenia operacji w państwach członkowskich, które skorzystały z możliwości skrócenia tego terminu w celu utrzymania inwestycji lub miejsc pracy stworzonych przez MŚP, nie zostanie poddana zasadniczym modyfikacjom:
a) mającym wpływ na jej charakter lub warunki jej realizacji lub powodującym uzyskanie nieuzasadnionej korzyści przez przedsiębiorstwo lub podmiot publiczny; oraz
b) wynikającym ze zmiany charakteru własności elementu infrastruktury albo z zaprzestania działalności produkcyjnej.
2.
Państwo członkowskie i instytucja zarządzająca informują Komisję o wszelkich zmianach, o których mowa w ust. 1, w rocznym sprawozdaniu z realizacji, o którym mowa w art. 66.
Komisja informuje pozostałe państwa członkowskie.
3.
Kwoty nienależnie wypłacone podlegają procedurze odzyskiwania zgodnie z art. 98–102.
4.
Państwa członkowskie i Komisja zapewniają, że przedsiębiorstwa, które są lub zostały objęte procedurą odzyskiwania zgodnie z ust. 3 w następstwie przeniesienia działalności produkcyjnej w obrębie państwa członkowskiego lub do innego państwa członkowskiego, nie korzystają z wkładu funduszy.
TYTUŁ VI
ZARZĄDZANIE, MONITOROWANIE I KONTROLA
ROZDZIAŁ I
Systemy zarządzania i kontroli
Artykuł 58
Ogólne zasady systemów zarządzania i kontroli
Ustanowione przez państwa członkowskie systemy zarządzania i kontroli programów operacyjnych zapewniają:
a) określenie funkcji podmiotów związanych z zarządzaniem i kontrolą oraz przydziału funkcji w obrębie każdego podmiotu;
b) zgodność z zasadą rozdzielenia funkcji pomiędzy tymi podmiotami i w ich obrębie;
c) procedury dla zapewnienia zasadności i prawidłowości wydatków zadeklarowanych w ramach programu operacyjnego;
d) wiarygodne, skomputeryzowane systemy rachunkowości i księgowości, monitorowania i sprawozdawczości finansowej;
e) system sprawozdawczości i monitorowania, w przypadku gdy podmiot odpowiedzialny powierza wykonanie zadań innemu podmiotowi;
f) ustalenia dotyczące audytu funkcjonowania systemów;
g) systemy i procedury w celu zapewnienia stosowania właściwej ścieżki audytu;
h) procedury sprawozdawczości i monitorowania nieprawidłowości oraz odzyskiwania kwot nienależnie wypłaconych.
Artykuł 59
Wyznaczanie instytucji
1.
Dla każdego programu operacyjnego państwo członkowskie wyznacza:
a) instytucję zarządzającą: krajowy, regionalny lub lokalny organ władzy publicznej lub podmiot publiczny lub prywatny, wyznaczone przez państwo członkowskie do zarządzania programem operacyjnym;
b) instytucję certyfikującą: krajowy, regionalny lub lokalny organ władzy publicznej lub podmiot publiczny, wyznaczone przez państwo członkowskie do poświadczenia deklaracji wydatków i wniosków o płatność przed ich przesłaniem Komisji;
c) instytucję audytową: krajowy, regionalny lub lokalny organ władzy publicznej lub podmiot publiczny, funkcjonalnie niezależne od instytucji zarządzającej i instytucji certyfikującej, wyznaczone przez państwo członkowskie dla każdego programu operacyjnego i odpowiedzialne za weryfikację skutecznego działania systemu zarządzania i kontroli.
Jedna instytucja może zostać wyznaczona dla więcej niż jednego programu operacyjnego.
2.
Państwo członkowskie może wyznaczyć jedną lub kilka instytucji pośredniczących w celu wykonania części lub całości zadań instytucji zarządzającej lub instytucji certyfikującej, za które instytucja zarządzająca lub instytucja certyfikująca ponoszą odpowiedzialność.
3.
Państwo członkowskie ustanawia zasady regulujące jego relacje z instytucjami, o których mowa w ust. 1, a także ich relacje z Komisją.
Bez uszczerbku dla niniejszego rozporządzenia, państwo członkowskie określa wzajemne relacje instytucji, o których mowa w ust. 1, które wykonują swoje zadania w pełnej zgodności z systemem instytucjonalnym, prawnym i finansowym danego państwa członkowskiego.
4.
Z zastrzeżeniem art. 58 lit. b), niektóre lub wszystkie instytucje, o których mowa w ust. 1, mogą stanowić część tego samego podmiotu.
5.
Szczegółowe zasady dotyczące zarządzania programami operacyjnymi i ich kontrolą w ramach celu Europejska współpraca terytorialna ustanawia rozporządzenie (WE) nr 1080/2006.
6.
Komisja przyjmuje przepisy wykonawcze dla art. 60, 61 i 62 zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 103 ust. 3.
Artykuł 60
Funkcje instytucji zarządzającej
Instytucja zarządzająca odpowiada za zarządzanie programami operacyjnymi i ich realizację zgodnie z zasadą należytego zarządzania finansami, a w szczególności za:
a) zapewnienie, że operacje są wybierane do finansowania zgodnie z kryteriami mającymi zastosowanie do programu operacyjnego oraz że spełniają one mające zastosowanie zasady wspólnotowe i krajowe przez cały okres ich realizacji;
b) weryfikację, że współfinansowane towary i usługi są dostarczone oraz że wydatki zadeklarowane przez beneficjentów na operacje zostały rzeczywiście poniesione i są zgodne z zasadami wspólnotowymi i krajowymi; weryfikacje na miejscu poszczególnych operacji mogą być dokonywane na podstawie badania próby zgodnie ze szczegółowymi zasadami, które zostaną przyjęte przez Komisję zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 103 ust. 3;
c) zapewnienie istnienia informatycznego systemu rejestracji i przechowywania zapisów księgowych dla każdej operacji w ramach programu operacyjnego oraz zapewnienie, że dane na temat realizacji, niezbędne do celów zarządzania finansowego, monitorowania, weryfikacji, audytu i oceny są gromadzone;
d) zapewnienie utrzymywania przez beneficjentów i inne podmioty uczestniczące w realizacji operacji odrębnego systemu księgowego albo odpowiedniego kodu księgowego dla wszystkich transakcji związanych z operacją, bez uszczerbku dla krajowych zasad księgowych;
e) zapewnienie, że oceny programów operacyjnych, o których mowa w art. 48 ust. 3, są przeprowadzane zgodnie z art. 47;
f) ustanawianie procedur dla zapewnienia, że wszystkie dokumenty dotyczące wydatków i audytów, wymagane do zapewnienia właściwej ścieżki audytu, są przechowywane zgodnie z wymogami art. 90;
g) zapewnianie otrzymywania przez instytucję certyfikującą wszystkich niezbędnych informacji o procedurach i weryfikacjach prowadzonych w odniesieniu do wydatków na potrzeby poświadczania;
h) kierowanie pracą komitetu monitorującego i dostarczanie mu dokumentacji wymaganej w celu umożliwienia monitorowania jakościowego realizacji programu operacyjnego w świetle jego szczegółowych celów;
i) opracowywanie i przedkładanie Komisji rocznych i końcowych sprawozdań z realizacji, po ich uprzednim zatwierdzeniu przez komitet monitorujący;
j) zapewnianie przestrzegania wymogów w zakresie informacji i promocji ustanowionych w art. 69;
k) dostarczanie Komisji informacji umożliwiających jej dokonanie oceny dużych projektów.
Artykuł 61
Funkcje instytucji certyfikującej
Instytucja certyfikująca programu operacyjnego odpowiada w szczególności za:
a) opracowanie i przedłożenie Komisji poświadczonych deklaracji wydatków i wniosków o płatność;
b) poświadczenie, że:
(i) deklaracja wydatków jest dokładna, wynika wiarygodnych systemów księgowych i jest oparta na weryfikowalnej dokumentacji uzupełniającej;
(ii) zadeklarowane wydatki są zgodne z mającymi zastosowanie zasadami wspólnotowymi i krajowymi oraz zostały poniesione w związku z operacjami wybranymi do finansowania zgodnie z kryteriami mającymi zastosowanie do programu i spełniają zasady wspólnotowe i krajowe;
c) zapewnienie, do celów poświadczenia, że otrzymała od instytucji zarządzającej odpowiednie informacje na temat procedur i weryfikacji prowadzonych w związku z wydatkami zawartymi w deklaracjach wydatków;
d) uwzględnienie, do celów poświadczenia, wyników wszystkich audytów przeprowadzanych przez instytucję audytową lub na jej odpowiedzialność;
e) utrzymywanie w formie elektronicznej zapisów księgowych dotyczących wydatków zadeklarowanych Komisji;
f) prowadzenie ewidencji kwot podlegających procedurze odzyskiwania i kwot wycofanych po anulowaniu całości lub części wkładu dla operacji.
Kwoty odzyskane są zwracane do budżetu ogólnego Unii Europejskiej przed zamknięciem programu operacyjnego poprzez potrącenie ich z następnej deklaracji wydatków.
Artykuł 62
Funkcje instytucji audytowej
1.
Instytucja audytowa programu operacyjnego odpowiada w szczególności za:
a) zapewnienie prowadzenia audytów w celu weryfikacji skutecznego funkcjonowania systemu zarządzania i kontroli programu operacyjnego;
b) zapewnienie prowadzenia audytów operacji na podstawie stosownej próby w celu weryfikacji zadeklarowanych wydatków;
c) przedstawianie Komisji, w terminie dziewięciu miesięcy od zatwierdzenia programu operacyjnego, strategii audytu obejmującej podmioty, które będą przeprowadzać audyty, o których mowa w lit. a) i b), metodologię, która zostanie zastosowana, metody doboru próbek danych dla potrzeb audytu operacji oraz indykatywny rozplanowanie audytów w celu zapewnienia przeprowadzenia audytu głównych podmiotów oraz równomiernego rozkładu audytów w całym okresie programowania.
W przypadku gdy wspólny system stosuje się do kilku programów operacyjnych, można przedstawić jedną strategię audytu;
d) do dnia 31 grudnia każdego roku w latach 2008–2015:
(i) przedłożenie Komisji rocznego sprawozdania audytowego, przedstawiającego wyniki audytów przeprowadzonych w okresie poprzednich 12 miesięcy, zakończonym dnia 30 czerwca danego roku, zgodnie ze strategią audytu dla programu operacyjnego oraz informującego o wszelkich brakach wykrytych w systemach zarządzania i kontroli programu.
Pierwsze sprawozdanie, które należy złożyć do dnia 31 grudnia 2008 r., obejmuje okres od dnia 1 stycznia 2007 r. do dnia 30 czerwca 2008 r.
Informacje dotyczące audytów przeprowadzonych po dniu 1 lipca 2015 r. zostają włączone do końcowego sprawozdania audytowego, stanowiącego uzupełnienie deklaracji zamknięcia, o której mowa w lit. e);
(ii) wydawanie opinii, na podstawie kontroli i audytów przeprowadzonych na jej odpowiedzialność, w kwestii tego, czy system zarządzania i kontroli funkcjonuje skutecznie, tak aby dawać racjonalne zapewnienie, że deklaracje wydatków przedstawione Komisji są prawidłowe, oraz aby dawać tym samym racjonalne zapewnienie, że transakcje będące ich podstawą są zgodne z prawem i prawidłowe;
(iii) przedkładanie, w stosownych przypadkach zgodnie z art. 88, deklaracji częściowego zamknięcia zawierającej ocenę zgodności z prawem i prawidłowości danych wydatków.
Jeżeli do kilku programów operacyjnych stosuje się wspólny system, informacje, o których mowa w pkt (i), mogą zostać zebrane w jednym sprawozdaniu, a opinie i deklaracje wydane zgodnie z pkt (ii) i (iii) mogą obejmować wszystkie stosowne programy operacyjne;
e) przedłożenie Komisji, nie później niż dnia 31 marca 2017 r., deklaracji zamknięcia, zawierającej ocenę zasadności wniosku o wypłatę salda końcowego oraz zgodności z prawem i prawidłowości transakcji będących podstawą wydatków objętych końcową deklaracją wydatków, do której dołącza się końcowe sprawozdanie audytowe.
2.
Instytucja audytowa zapewnia, że czynności audytowe uwzględniają uznane w skali międzynarodowej standardy audytu.
3.
W przypadku gdy audyty i kontrole, o których mowa w ust. 1 lit. a) i b), są przeprowadzane przez podmiot inny niż instytucja audytowa, instytucja audytowa zapewnia takim podmiotom niezbędną niezależność funkcjonalną.
4.
Komisja przedstawia uwagi odnośnie do strategii audytu, przedstawionej na podstawie ust. 1 lit. c) nie później niż w terminie trzech miesięcy od jej otrzymania.
W przypadku braku uwag w tym terminie strategię uznaje się za przyjętą.
ROZDZIAŁ II
Monitorowanie
Artykuł 63
Komitet monitorujący
1.
Państwo członkowskie ustanawia, w porozumieniu z instytucją zarządzającą, komitet monitorujący dla każdego programu operacyjnego w terminie trzech miesięcy od daty powiadomienia państwa członkowskiego o decyzji zatwierdzającej program operacyjny.
Możliwe jest ustanowienie jednego komitetu monitorującego dla kilku programów operacyjnych.
2.
Każdy komitet monitorujący sporządza swój regulamin wewnętrzny w ramach instytucjonalnego, prawnego i finansowego porządku danego państwa członkowskiego oraz przyjmuje go w porozumieniu z instytucją zarządzającą w celu wykonywania swoich zadań zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
Artykuł 64
Skład
1.
Komitetowi monitorującemu przewodniczy przedstawiciel państwa członkowskiego lub instytucji zarządzającej.
O jego składzie decyduje państwo członkowskie w porozumieniu z instytucją zarządzającą.
2.
Z inicjatywy własnej lub na wniosek komitetu monitorującego przedstawiciel Komisji uczestniczy w pracach komitetu monitorującego z głosem doradczym.
Przedstawiciel EBI i EFI może uczestniczyć z głosem doradczym w pracach związanych z tymi programami operacyjnymi, w finansowanie których EBI lub EFI wnoszą wkład.
Artykuł 65
Zadania
Komitet monitorujący upewnia się co do skuteczności i jakości realizacji programu operacyjnego, zgodnie z następującymi przepisami:
a) analizuje i zatwierdza kryteria wyboru finansowanych operacji w terminie sześciu miesięcy od zatwierdzenia programu operacyjnego i zatwierdza wszelkie zmiany tych kryteriów zgodnie z potrzebami programowania;
b) dokonuje okresowego przeglądu postępów na drodze do osiągnięcia konkretnych celów programu operacyjnego na podstawie dokumentów przedkładanych przez instytucję zarządzającą;
c) analizuje wyniki wdrażania, w szczególności osiągnięcie celów określonych dla każdej osi priorytetowej oraz oceny, o której mowa w art. 48 ust. 3;
d) analizuje i zatwierdza roczne i końcowe sprawozdania z realizacji, o których mowa w art. 67;
e) jest informowany o treści rocznego sprawozdania audytowego lub jego części odnoszącej się do danego programu operacyjnego i o wszelkich istotnych uwagach, jakie Komisja może przedstawić po przeanalizowaniu tego sprawozdania lub odnoszących się do tej części sprawozdania;
f) może występować do instytucji zarządzającej z wnioskiem o przeprowadzanie wszelkiego rodzaju przeglądów lub analizy programu operacyjnego mogących prawdopodobnie przyczynić się do osiągnięcia celów funduszy, o których mowa w art. 3, lub do usprawnienia jego zarządzania programem, w tym zarządzania finansowego;
g) analizuje i zatwierdza wszelkie wnioski o zmianę treści decyzji Komisji w sprawie wkładu funduszy.
Artykuł 66
Ustalenia w zakresie monitorowania
1.
Instytucja zarządzająca i komitet monitorujący zapewniają jakość realizacji programu operacyjnego.
2.
Instytucja zarządzająca i komitet monitorujący prowadzą monitorowanie poprzez odniesienie do wskaźników finansowych i wskaźników, o których mowa w art. 37 ust. 1 lit. c), określonych w programie operacyjnym.
W przypadku gdy pozwala na to charakter pomocy, dane statystyczne przedstawia się w podziale na płeć i w podziale na wielkość przedsiębiorstw korzystających z pomocy.
3.
Wymiana danych między Komisją a państwami członkowskimi do tego celu odbywa się drogą elektroniczną, zgodnie z przepisami wykonawczymi do niniejszego rozporządzenia, przyjętymi przez Komisję zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 103 ust. 3.
Artykuł 67
Roczne i końcowe sprawozdania z realizacji
1.
Po raz pierwszy w roku 2008, a następnie do dnia 30 czerwca każdego roku, instytucja zarządzająca przesyła Komisji sprawozdanie roczne, a do dnia 31 marca 2017 r. końcowe sprawozdanie z realizacji programu operacyjnego.
2.
Sprawozdania, o których mowa w ust. 1, zawierają następujące informacje, pozwalające uzyskać jasny obraz procesu realizacji programu operacyjnego:
a) postęp osiągnięty w realizacji programu operacyjnego i osi priorytetowych w odniesieniu do ich konkretnych, weryfikowalnych celów, z podaniem danych ilościowych wszędzie tam, gdzie jest to możliwe, i z wykorzystaniem wskaźników, o których mowa w art. 37 ust. 1 lit. c), na poziomie osi priorytetowej;
b) informacje o wykonaniu finansowym programu operacyjnego, z wyszczególnieniem dla każdej osi priorytetowej:
(i) wydatków poniesionych przez beneficjentów, zawartych we wnioskach o płatność przesłanych instytucji zarządzającej i odnośnego wkładu publicznego;
(ii) całkowitej kwoty płatności otrzymanych od Komisji i danych ilościowych dotyczących wskaźników finansowych, o których mowa w art. 66 ust. 2; i
(iii) wydatków poniesionych przez podmiot odpowiedzialny za dokonywanie płatności na rzecz beneficjentów,
w stosownych przypadkach, informacje o wykonaniu finansowym na obszarach otrzymujących wsparcie przejściowe przedstawia się oddzielnie dla każdego programu operacyjnego;
c) wyłącznie do celów informacyjnych, indykatywny podział alokacji funduszy według kategorii, zgodnie z przepisami wykonawczymi przyjętymi przez Komisję zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 103 ust. 3;
d) kroki podjęte przez instytucję zarządzającą lub komitet monitorujący w celu zapewnienia jakości i skuteczności realizacji, w szczególności:
(i) działania w zakresie monitorowania i oceny, w tym sposoby gromadzenia danych;
(ii) zestawienie wszelkich istotnych problemów napotkanych w trakcie realizacji programu operacyjnego oraz wszelkich podjętych środków, w tym, w stosownych przypadkach, w odpowiedzi na uwagi zgłoszone na mocy art. 68 ust. 2;
(iii) wykorzystanie pomocy technicznej;
e) środki podjęte w zakresie przekazywania informacji o programie operacyjnym i jego promocji;
f) informacje o znaczących problemach związanych z przestrzeganiem prawa wspólnotowego napotkanych podczas realizacji programu operacyjnego oraz podjęte środki zaradcze;
g) w stosownych przypadkach, postęp i finansowanie dużych projektów;
h) wykorzystanie pomocy uwolnionej w wyniku anulowania, o którym mowa w art. 98 ust. 2, na rzecz instytucji zarządzającej lub innego organu władzy publicznej w okresie wdrażania programu operacyjnego;
i) informacje na temat przypadków wykrycia zasadniczych modyfikacji na podstawie art. 57.
Zakres informacji przekazywanych Komisji jest proporcjonalny do całkowitej kwoty wydatków w ramach danego programu operacyjnego.
W stosownych przypadkach informacje takie mogą być przekazywane w formie skróconej.
Informacje, o których mowa w lit. d), g), h) oraz i), nie są włączane, jeżeli nie zaszły żadne zasadnicze modyfikacje w stosunku do poprzedniego sprawozdania.
3.
Sprawozdania, o których mowa w ust. 1, uznaje się za spełniające warunek dopuszczalności w przypadku gdy zawierają wszystkie odpowiednie informacje wymienione w ust. 2.
Komisja informuje państwo członkowskie o dopuszczalności sprawozdania rocznego w terminie 10 dni roboczych od daty jego otrzymania.
4.
Komisja informuje państwo członkowskie o swojej opinii w sprawie treści dopuszczalnego rocznego sprawozdania z realizacji przedłożonego przez instytucję zarządzającą w terminie dwóch miesięcy od daty otrzymania.
W przypadku sprawozdania końcowego dotyczącego programu operacyjnego termin ten wynosi maksymalnie pięć miesięcy od daty otrzymania dopuszczalnego sprawozdania.
W przypadku braku odpowiedzi ze strony Komisji w przewidzianym terminie sprawozdanie uznaje się za przyjęte.
Artykuł 68
Analiza roczna programów
1.
Każdego roku, po przedłożeniu rocznego sprawozdania z realizacji, o którym mowa w art. 67, Komisja i instytucja zarządzająca dokonują analizy postępu osiągniętego w realizacji programu operacyjnego, najważniejszych wyników osiągniętych w poprzednim roku, wykonania finansowego oraz innych czynników pod kątem usprawnienia realizacji.
Analizie mogą również zostać poddane wszelkie aspekty działania systemu zarządzania i kontroli wymienione w ostatnim rocznym sprawozdaniu audytowym, o którym mowa w art. 62 ust. 1 lit. d) pkt i).
2.
Po dokonaniu analizy, o której mowa w ust. 1, Komisja może przekazać państwu członkowskiemu i instytucji zarządzającej uwagi, o których ich adresaci informują komitet monitorujący.
Państwo członkowskie informuje Komisję o działaniach podjętych w odpowiedzi na te uwagi.
3.
Kiedy dostępne są oceny ex post pomocy udzielonej w okresie programowania 2000–2006 w stosownych przypadkach, ogólne wyniki mogą zostać poddane analizie podczas następnej analizy rocznej.
ROZDZIAŁ III
Informacja i promocja
Artykuł 69
Informacja i promocja
1.
Państwo członkowskie i instytucja zarządzająca programem operacyjnym dostarczają informacji na temat operacji i współfinansowanych programów oraz zapewniają ich promocję.
Informacje takie kieruje się do obywateli Unii Europejskiej i beneficjentów w celu podkreślenia roli Wspólnoty i zapewnienia przejrzystości pomocy funduszy.
Komisja przyjmuje przepisy wykonawcze do niniejszego artykułu zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 103 ust. 3.
2.
Instytucja zarządzająca programem operacyjnym jest odpowiedzialna za promocję zgodnie z przepisami wykonawczymi do niniejszego rozporządzenia, przyjętymi przez Komisję zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 103 ust. 3.
ROZDZIAŁ IV
Obowiązki państw członkowskich i Komisji
Sekcja 1
Obowiązki państw członkowskich
Artykuł 70
Zarządzanie i kontrola
1.
Państwa członkowskie są odpowiedzialne za zarządzanie programami operacyjnymi i ich kontrolę, w szczególności za pomocą następujących działań:
a) zapewnienia, że systemy zarządzania i kontroli programów operacyjnych są ustanowione zgodnie z art. 58–62 i że funkcjonują skutecznie;
b) zapobiegania, wykrywania i korygowania nieprawidłowości oraz odzyskiwania kwot nienależnie wypłaconych wraz z odsetkami z tytułu zaległych płatności w stosownych przypadkach.
Państwa członkowskie zgłaszają te nieprawidłowości Komisji i informują Komisję na bieżąco o przebiegu postępowań administracyjnych i prawnych.
2.
W przypadku braku możliwości odzyskania kwot nienależnie wypłaconych beneficjentowi państwo członkowskie odpowiada za zwrot utraconych kwot do budżetu ogólnego Unii Europejskiej, jeśli zostanie stwierdzone, że straty powstały z jego winy lub w wyniku niedbalstwa z jego strony.
3.
Przepisy wykonawcze do ust. 1 i 2 są przyjmowane przez Komisję zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 103 ust. 3.
Artykuł 71
Tworzenie systemów zarządzania i kontroli
1.
Przed złożeniem pierwszego wniosku o płatność okresową lub nie później niż w terminie dwunastu miesięcy od zatwierdzenia każdego programu operacyjnego państwa członkowskie przedkładają Komisji opis systemów, obejmujący w szczególności organizację i procedury:
a) instytucji zarządzającej i instytucji certyfikującej oraz instytucji pośredniczących;
b) instytucji audytowej i wszelkich innych podmiotów przeprowadzających audyty na jej odpowiedzialność.
2.
Do opisu, o którym mowa w ust. 1, dołącza się sprawozdanie zawierające wyniki oceny utworzenia systemów i opinię na temat ich zgodności z art. 58–62.
Jeżeli opinia zawiera zastrzeżenia, sprawozdanie wskazuje wagę niedociągnięć i, w przypadku gdy nie dotyczą one całości programu, daną oś lub osie priorytetowe.
Państwo członkowskie informuje Komisję o środkach naprawczych, jakie zamierza podjąć, i harmonogramie ich wdrożenia, a następnie potwierdza, że środki zostały wdrożone, a odnośne zastrzeżenia wycofane.
Sprawozdanie, o którym mowa w akapicie pierwszym, uznaje się za przyjęte i dokonuje się pierwszej płatności okresowej w następujących okolicznościach:
a) w terminie dwóch miesięcy od daty otrzymania sprawozdania, jeżeli opinia, o której mowa w akapicie pierwszym, nie zawiera zastrzeżeń i w braku uwag ze strony Komisji;
b) jeżeli opinia zawiera zastrzeżenia, po przedstawieniu Komisji potwierdzenia, że środki naprawcze dotyczące kluczowych elementów systemów zostały wdrożone, i wycofaniu odnośnych zastrzeżeń, oraz w braku uwag ze strony Komisji w terminie dwóch miesięcy od daty potwierdzenia.
W przypadku gdy zastrzeżenia dotyczą wyłącznie jednej osi priorytetowej, pierwszej płatności okresowej dokonuje się w odniesieniu do pozostałych osi priorytetowych programu operacyjnego, co do których nie ma żadnych zastrzeżeń.
3.
Sprawozdanie i opinia, o których mowa w ust. 2, są sporządzane przez instytucję audytową lub przez podmiot publiczny lub prywatny funkcjonalnie niezależny od instytucji zarządzającej i instytucji certyfikującej, które wykonują swoje zadania z uwzględnieniem uznanych w skali międzynarodowej standardów audytu.
4.
W przypadku gdy do kilku programów operacyjnych stosuje się wspólny system, opis wspólnego systemu może zostać zgłoszony zgodnie z ust. 1 wraz z jednym sprawozdaniem i opinią zgodnie z ust. 2.
5.
Przepisy wykonawcze do ust. 1–4 są przyjmowane przez Komisję zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 103 ust. 3.
Sekcja 2
Obowiązki Komisji
Artykuł 72
Obowiązki Komisji
1.
Komisja upewnia się, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 71, że państwa członkowskie utworzyły systemy zarządzania i kontroli zgodne z art. 58–62 oraz, na podstawie rocznych sprawozdań audytowych i rocznej opinii instytucji audytowej oraz jej własnych audytów, że systemy te funkcjonują skutecznie w okresach wdrażania programów operacyjnych.
2.
Bez uszczerbku dla audytów przeprowadzonych przez państwa członkowskie, urzędnicy Komisji lub jej upoważnieni przedstawiciele mogą przeprowadzać, w celu weryfikacji skutecznego działania systemów zarządzania i kontroli, audyty na miejscu, które mogą obejmować audyty operacji ujętych w programach operacyjnych, za powiadomieniem z wyprzedzeniem co najmniej dziesięciu dni roboczych, z wyjątkiem pilnych przypadków.
W audytach takich mogą uczestniczyć urzędnicy lub upoważnieni przedstawiciele państwa członkowskiego.
Przepisy wykonawcze do niniejszego rozporządzenia dotyczące wykorzystania danych zebranych podczas audytów są przyjmowane przez Komisję zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 103 ust. 3.
Urzędnicy Komisji lub jej upoważnieni przedstawiciele, należycie umocowani do przeprowadzania audytów na miejscu, mają dostęp do ksiąg i wszelkich innych dokumentów, w tym dokumentów i metadanych sporządzonych lub otrzymanych i zapisanych na nośnikach elektronicznych, dotyczących wydatków finansowanych przez fundusze.
Powyższe uprawnienia audytowe nie naruszają stosowania przepisów prawa krajowego, które zastrzegają niektóre działania dla podmiotów specjalnie wyznaczonych na mocy ustawodawstwa krajowego.
Upoważnieni przedstawiciele Komisji nie uczestniczą, między innymi, w rewizjach domowych ani w formalnych przesłuchaniach osób w ramach ustawodawstwa krajowego danego państwa członkowskiego.
Mają oni jednak dostęp do uzyskanych w ten sposób informacji.
3.
Komisja może zażądać od danego państwa członkowskiego przeprowadzenia audytu na miejscu w celu weryfikacji skuteczności funkcjonowania systemów lub prawidłowości jednej lub większej liczby transakcji.
Urzędnicy Komisji lub jej upoważnieni przedstawiciele mogą brać udział w takich audytach.
Artykuł 73
Współpraca z instytucjami audytowymi państw członkowskich
1.
Komisja współpracuje z instytucjami audytowymi programów operacyjnych w celu koordynowania ich odnośnych planów i metodologii audytów oraz dokonuje niezwłocznej wymiany wyników przeprowadzonych audytów systemów zarządzania i kontroli w celu możliwie najlepszego wykorzystania zasobów i uniknięcia nieuzasadnionego powielania prac.
W celu ułatwienia tej współpracy w przypadkach, gdy państwo członkowskie wyznacza kilka instytucji audytowych, państwo członkowskie może wyznaczyć podmiot koordynujący.
Komisja i instytucje audytowe oraz podmiot koordynujący, jeżeli został wyznaczony, odbywają regularne spotkania, a co najmniej raz w roku, chyba że uzgodniono inaczej, w celu wspólnej analizy rocznego sprawozdania audytowego i opinii, przedstawianych na podstawie art. 62, oraz wymiany poglądów w innych kwestiach dotyczących usprawniania zarządzania programami operacyjnymi i ich kontroli.
2.
Ustalając własną strategię audytu, Komisja identyfikuje te programy operacyjne, w przypadku których opinia na temat zgodności systemów wydana na mocy art. 71 ust. 2 nie zawiera zastrzeżeń lub zastrzeżenia takie zostały wycofane w następstwie środków naprawczych, w przypadku gdy strategia audytu przyjęta przez instytucję audytową jest zadowalająca i gdy uzyskano, na podstawie wyników audytów przeprowadzonych przez Komisję i państwo członkowskie, racjonalne zapewnienie dotyczące skutecznego funkcjonowania systemów zarządzania i kontroli.
3. W odniesieniu do tych programów Komisja może stwierdzić, że może polegać głównie na opinii, o której mowa w art. 62 ust. 1 lit. d) pkt (ii), odnośnie do skutecznego funkcjonowania systemów oraz że będzie przeprowadzać własne audyty na miejscu tylko w przypadku istnienia dowodów sugerujących braki w systemie wpływające na wydatki poświadczone Komisji w roku, dla którego przedstawiono, na podstawie art. 62 ust. 1 lit. d) pkt (ii), opinię niezawierającą zastrzeżeń w odniesieniu do takich braków.
W przypadku gdy Komisja dojdzie do takiego wniosku, odpowiednio informuje o tym dane państwo członkowskie. W przypadku istnienia dowodów sugerujących braki Komisja może zażądać od państwa członkowskiego przeprowadzenia audytów zgodnie z art. 72 ust. 3 lub może przeprowadzić własne audyty zgodnie z art. 72 ust. 2.
Sekcja 3
Zasada proporcjonalności w kontroli programów operacyjnych
Artykuł 74
Zasada proporcjonalności w zakresie kontroli
1.
Dla programów operacyjnych, dla których całkowita kwota kwalifikowalnych wydatków publicznych nie przekracza 750 mln EUR i dla których poziom współfinansowania przez Wspólnotę nie przekracza 40 % całkowitej kwoty wydatków publicznych:
a) od instytucji audytowej nie wymaga się przedstawienia Komisji strategii audytu na podstawie art. 62 ust. 1 lit. c);
b) w przypadku gdy opinia na temat zgodności systemów, wydana na mocy art. 71 ust. 2, nie zawiera zastrzeżeń lub zastrzeżenia takie zostały wycofane po w następstwie środków naprawczych, Komisja może stwierdzić, że może polegać głównie na opinii, o której mowa w art. 62 ust. 1 lit. d) pkt (ii), odnośnie do skutecznego funkcjonowania systemów oraz że będzie przeprowadzać własne audyty na miejscu tylko w przypadku istnienia dowodów sugerujących braki w systemie wpływające na wydatki poświadczone Komisji w roku, za który przedstawiono na podstawie art. 62 ust. 1 lit. d) pkt (ii) opinię niezawierającą zastrzeżeń dotyczących takich braków.
W przypadku gdy Komisja dojdzie do takiego wniosku, odpowiednio informuje o tym dane państwo członkowskie. W przypadku istnienia dowodów sugerujących braki Komisja może zażądać od państwa członkowskiego przeprowadzenia audytów zgodnie z art. 72 ust. 3 lub może przeprowadzić własne audyty zgodnie z art. 72 ust. 2.
2.
Dla programów operacyjnych, o których mowa w ust. 1, państwo członkowskie może ponadto skorzystać z możliwości ustanowienia zgodnie z zasadami krajowymi podmiotów i procedur do celów wykonywania:
a) funkcji instytucji zarządzającej w związku z weryfikacją dostarczenia współfinansowanych towarów i usług oraz wydatków zadeklarowanych na podstawie art. 60 lit. b);
b) funkcji instytucji certyfikującej na mocy art. 61; i
c) funkcji instytucji audytowej na mocy art. 62.
W przypadku gdy państwo członkowskie korzysta z tej możliwości, nie musi ono wyznaczać instytucji certyfikującej ani instytucji audytowej na podstawie art. 59 ust. 1 lit. b) i c).
Artykuł 71 stosuje się mutatis mutandis.
Przyjmując przepisy wykonawcze do art. 60, 61 i 62, Komisja określa, które przepisy nie mają zastosowania do programów operacyjnych, dla których zainteresowane państwo członkowskie skorzystało z możliwości, o której mowa w niniejszym ustępie.
TYTUŁ VII
ZARZĄDZANIE FINANSOWE
ROZDZIAŁ I
Zarządzanie finansowe
Sekcja 1
Zobowiązania budżetowe
Artykuł 75
Zobowiązania budżetowe
1.
Zobowiązania budżetowe Wspólnoty w związku z programami operacyjnymi (zwane dalej "zobowiązaniami budżetowymi") są realizowane corocznie dla każdego funduszu i dla każdego celu, w okresie od dnia 1 stycznia 2007 r. do dnia 31 grudnia 2013 r.
Pierwsze zobowiązanie budżetowe zostaje podjęte przed przyjęciem przez Komisję decyzji o zatwierdzeniu programu operacyjnego.
Każde następne zobowiązanie jest podejmowane przez Komisję, co do zasady, do dnia 30 kwietnia każdego roku, na podstawie decyzji o przyznaniu wkładu funduszy, o której mowa w art. 32.
2.
W przypadku gdy nie zostały dokonane żadne płatności, państwo członkowskie może zwrócić się z wnioskiem, najpóźniej do dnia 30 września roku n, o przesunięcie wszelkich zobowiązań w związku z programami operacyjnymi w części związanej z krajową rezerwą interwencyjną, o której mowa w art. 51, na inne programy operacyjne.
Państwo członkowskie określa w swoim wniosku programy operacyjne korzystające z takiego przesunięcia.
Sekcja 2
Wspólne zasady dotyczące płatności
Artykuł 76
Wspólne zasady dotyczące płatności
1.
Komisja dokonuje płatności wkładu funduszy zgodnie ze środkami budżetowymi.
Każdą płatność księguje się na koncie najwcześniej otwartego zobowiązania budżetowego odpowiedniego funduszu.
2.
Płatności dokonuje się w formie płatności zaliczkowej, płatności okresowych oraz płatności salda końcowego.
Płatności dokonuje się na rzecz instytucji wyznaczonej przez państwo członkowskie.
3.
Nie później niż do dnia 30 kwietnia każdego roku państwa członkowskie przesyłają Komisji tymczasową prognozę dotyczącą ich prawdopodobnych wniosków o płatność na bieżący rok budżetowy i kolejny rok budżetowy.
4.
Wszelka wymiana informacji dotyczących transakcji finansowych pomiędzy Komisją a instytucjami oraz podmiotami wyznaczonymi przez państwa członkowskie odbywa się drogą elektroniczną, zgodnie z przepisami wykonawczymi do niniejszego rozporządzenia przyjętymi przez Komisję zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 103 ust. 3.
W przypadkach działania siły wyższej, a w szczególności nieprawidłowego funkcjonowania wspólnego systemu komputerowego lub braku trwałego połączenia, państwa członkowskie mogą przekazać deklaracje wydatków oraz wnioski o płatność w formie wydruku.
Artykuł 77
Wspólne zasady obliczania płatności okresowych oraz wypłaty salda końcowego
Płatności okresowe oraz płatności salda końcowego obliczane są przy zastosowaniu poziomu współfinansowania, określonego w decyzji dotyczącej danego programu operacyjnego dla każdej osi priorytetowej, do kwalifikowalnych wydatków wskazanych w ramach tej osi priorytetowej w każdej deklaracji wydatków poświadczonej przez instytucję certyfikującą.
Wkład Wspólnoty realizowany poprzez płatności okresowe oraz płatności salda końcowego nie jest jednak wyższy niż wkład publiczny i maksymalna kwota pomocy funduszy dla każdej osi priorytetowej ustanowione w decyzji Komisji o zatwierdzeniu programu operacyjnego.
Artykuł 78
Deklaracja wydatków
1.
Wszystkie deklaracje wydatków zawierają, dla każdej osi priorytetowej, całkowitą kwotę kwalifikowalnych wydatków, zgodnie z art. 56, opłaconych przez beneficjentów w trakcie realizacji operacji oraz odpowiadający im wkład publiczny wypłacony, lub należny do wypłaty, na rzecz beneficjentów zgodnie z warunkami regulującymi stosowanie wkładu publicznego.
Wydatki opłacone przez beneficjentów są uzasadnione opłaconymi fakturami lub dokumentami księgowymi o równorzędnej wartości dowodowej.
Jednak, wyłącznie w odniesieniu do programów pomocy w rozumieniu art. 87 Traktatu, w uzupełnieniu warunków określonych w poprzednim akapicie, wkład publiczny odpowiadający wydatkom wyszczególnionym w deklaracji wydatków musiał zostać uprzednio wypłacony beneficjentom przez podmiot przyznający pomoc.
2.
Na zasadzie odstępstwa od ust. 1, w odniesieniu do pomocy publicznej w rozumieniu art. 87 Traktatu, deklaracja wydatków może obejmować zaliczki wypłacone beneficjentom przez podmiot przyznający pomoc na następujących warunkach kumulatywnych:
a) zaliczki podlegają gwarancji bankowej lub finansowego instrumentu publicznego o równoważnym skutku,
b) zaliczki nie przekraczają 35 % całkowitej kwoty pomocy, która ma zostać przyznana beneficjentowi na dany projekt,
c) zaliczki pokrywane są przez wydatki opłacone przez beneficjentów podczas realizacji projektu i są uzasadnione opłaconymi fakturami lub dokumentami księgowymi o równorzędnej wartości dowodowej nie później niż trzy lata po roku dokonania płatności zaliczki lub w dniu 31 grudnia 2015 r., w zależności od tego, który z tych terminów jest wcześniejszy; w przeciwnym przypadku następna deklaracja wydatków zostaje odpowiednio skorygowana.
3.
Deklaracje wydatków określają, dla każdego programu operacyjnego, elementy, o których mowa w ust. 1, odnoszące się do regionów otrzymujących wsparcie przejściowe.
4.
W przypadku dużych projektów określonych w art. 39 deklaracja wydatków może obejmować wyłącznie wydatki związane z dużymi projektami uprzednio przyjętymi przez Komisję.
5.
W przypadku gdy wkład funduszy jest obliczany w odniesieniu do wydatków publicznych określonych w art. 53 ust. 1, żadne informacje dotyczące wydatków innych niż wydatki publiczne nie wpływają na należną kwotę obliczaną na podstawie wniosku o płatność.
6.
Na zasadzie odstępstwa od ust. 1, odnośnie do instrumentów inżynierii finansowej określonych w art. 44, deklaracja wydatków zawiera całkowite wydatki opłacone na utworzenie takich funduszy lub funduszy powierniczych lub na wniesienie do nich wkładu.
Jednakże podczas częściowego lub całkowitego zamknięcia programu operacyjnego wydatki kwalifikowalne określa się jako sumę:
a) wszelkich płatności dokonanych z funduszy na rozwój obszarów miejskich do celów inwestycji w partnerstwa publiczno-prywatne lub inne projekty objęte zintegrowanym planem rozwoju obszarów miejskich; lub
b) wszelkich płatności na inwestycje w przedsiębiorstwa dokonanych z każdego z powyższych funduszy; lub
c) wszelkich udzielonych gwarancji, w tym kwot przeznaczonych na gwarancje przez fundusze gwarancyjne; i
d) kwalifikowalnych kosztów zarządzania.
Poziom współfinansowania stosuje się do kwalifikowalnych wydatków opłaconych przez beneficjenta.
Stosowna deklaracja wydatków jest odpowiednio korygowana.
7.
Odsetki uzyskane z tytułu płatności z programów operacyjnych do funduszy określone w art. 44 wykorzystywane są na finansowanie projektów z zakresu rozwoju obszarów miejskich w przypadku funduszy na rzecz rozwoju obszarów miejskich lub na instrumenty inżynierii finansowej dla małych i średnich przedsiębiorstw w pozostałych przypadkach.
Zasoby zwrócone na rzecz operacji z inwestycji dokonanych z funduszy, określonych w art. 44, lub pozostałe po uwzględnieniu wszystkich gwarancji zostają powtórnie wykorzystane przez właściwe organy państwa członkowskiego na rzecz projektów z zakresu rozwoju obszarów miejskich lub na rzecz małych i średnich przedsiębiorstw.
Artykuł 79
Kumulacja płatności zaliczkowej i płatności okresowych
1.
Skumulowana suma dokonanych: płatności zaliczkowej i płatności okresowych nie przekracza 95 % wkładu funduszy w program operacyjny.
2.
Po osiągnięciu tego pułapu instytucja certyfikująca nadal przekazuje Komisji wszelkie deklaracje wydatków poświadczone na dzień 31 grudnia roku n, jak również kwoty odzyskane w trakcie roku na rzecz każdego z funduszy, nie później niż do końca lutego roku n+1.
Artykuł 80
Niepodzielność płatności na rzecz beneficjentów
Państwa członkowskie upewniają się, że instytucje odpowiedzialne za dokonywanie płatności zapewniają, aby beneficjenci otrzymali pełną kwotę wkładu ze środków publicznych możliwie najszybciej i w całości.
Nie potrąca się ani nie wstrzymuje żadnych kwot, ani też nie nakłada się żadnych opłat szczególnych lub innych opłat o równoważnym skutku, które powodowałyby zmniejszenie kwot wypłacanych beneficjentom.
Artykuł 81
Stosowanie euro
1.
Kwoty określone w programach operacyjnych przedstawianych przez państwa członkowskie, poświadczone deklaracje wydatków, wnioski o płatność oraz wydatki wymieniane w rocznym i końcowym sprawozdaniu z realizacji są denominowane w euro.
2.
Decyzje Komisji dotyczące programów operacyjnych oraz zobowiązania Komisji i płatności przez nią dokonywane są denominowane i dokonywane w euro.
3.
Państwa członkowskie, które nie stosują euro jako swojego środka płatniczego, w dacie wniosku o płatność przeliczają na euro kwoty wydatków poniesionych w walucie krajowej.
Kwota ta jest przeliczana na euro z wykorzystaniem miesięcznego obrachunkowego kursu wymiany stosowanego przez Komisję w miesiącu, w którym wydatki zostały zaksięgowane przez instytucję certyfikującą danego programu operacyjnego.
Kurs ten jest publikowany co miesiąc przez Komisję w mediach elektronicznych.
4.
Kiedy dane państwo członkowskie przyjmuje euro jako swój środek płatniczy, procedura przeliczania określona w ust. 3 stosuje się nadal do wszystkich wydatków zaksięgowanych przez instytucję certyfikującą przed datą wejścia w życie stałego kursu wymiany waluty krajowej na euro.
Sekcja 3
Płatność zaliczkowa
Artykuł 82
Płatność
1.
Po podjęciu przez Komisję decyzji zatwierdzającej wkład funduszy w każdy program operacyjny Komisja dokonuje wypłaty jednorazowej płatności zaliczkowej na okres 2007–2013 na rzecz podmiotu wyznaczonego przez państwo członkowskie.
Płatność zaliczkowa jest realizowana w różnych ratach w następujący sposób:
a) dla państw członkowskich Unii Europejskiej wchodzących w jej skład przed dniem 1 maja 2004 r., 2 % wkładu funduszy strukturalnych w program operacyjny w 2007 r. i 3 % wkładu funduszy strukturalnych w program operacyjny w 2008 r.;
b) dla państw członkowskich, które przystąpiły do Unii Europejskiej w dniu 1 maja 2004 r. lub po tej dacie, 2 % wkładu funduszy strukturalnych w program operacyjny w 2007 r., 3 % wkładu funduszy strukturalnych w program operacyjny w 2008 r. i 2 % wkładu funduszy strukturalnych w program operacyjny w 2009 r.;
c) jeżeli program operacyjny jest objęty celem Europejska współpraca terytorialna i co najmniej jednym z uczestników jest państwo członkowskie, które przystąpiło do Unii Europejskiej w dniu 1 maja 2004 r. lub po tej dacie, 2 % wkładu EFRR w program operacyjny w 2007 r., 3 % wkładu EFRR w program operacyjny w 2008 r. i 2 % wkładu EFRR w program operacyjny w 2009 r.;
d) dla państw członkowskich Unii Europejskiej wchodzących w jej skład przed dniem 1 maja 2004 r., 2 % wkładu Funduszu Spójności w program operacyjny w 2007 r., 3 % wkładu Funduszu Spójności w program operacyjny w 2008 r. i 2,5 % wkładu Funduszu Spójności w program operacyjny w 2009 r.;
e) dla państw członkowskich, które przystąpiły do Unii Europejskiej w dniu 1 maja 2004 r. lub po tej dacie, 2,5 % wkładu Funduszu Spójności w program operacyjny w 2007 r., 4 % wkładu Funduszu Spójności w program operacyjny w 2008 r. i 4 % wkładu Funduszu Spójności w program operacyjny w 2009 r.
2.
Całkowita kwota wypłacona w ramach płatności zaliczkowej jest zwracana Komisji przez podmiot wyznaczony przez państwo członkowskie, jeżeli w terminie dwudziestu czterech miesięcy od daty wypłacenia przez Komisję pierwszej raty kwoty płatności zaliczkowej nie zostanie wysłany żaden wniosek o płatność w ramach programu operacyjnego.
Zwrot taki nie wpływa na całkowitą kwotę wkładu funduszy w program operacyjny.
Artykuł 83
Odsetki
Wszelkie odsetki uzyskane z tytułu płatności zaliczkowej księguje się na koncie danego programu operacyjnego, uznając je za zasoby danego państwa członkowskiego w formie krajowego wkładu publicznego, i deklaruje Komisji w chwili końcowego zamknięcia programu operacyjnego.
Artykuł 84
Wyksięgowanie
Kwota wypłacona w ramach płatności zaliczkowej zostaje w pełni wyksięgowana z ksiąg Komisji przy zamknięciu programu operacyjnego zgodnie z art. 89.
Sekcja 4
Płatności okresowe
Artykuł 85
Płatności okresowe
Płatności okresowych dokonuje się dla każdego programu operacyjnego.
Pierwszej płatności okresowej dokonuje się zgodnie z art. 71 ust. 2.
Artykuł 86
Warunki dopuszczalności wniosków o płatność
1.
Każda płatność okresowa dokonywana przez Komisję uzależniona jest od spełnienia następujących warunków:
a) Komisji przesłano wniosek o płatność oraz deklarację wydatków zgodnie z art. 78;
b) w całym okresie dla każdej osi priorytetowej Komisja nie wypłaciła kwoty wyższej niż maksymalna kwota pomocy funduszy określona w decyzji Komisji o przyjęciu programu operacyjnego;
c) instytucja zarządzająca przesłała Komisji najbardziej aktualne sprawozdanie roczne z realizacji zgodnie z art. 67 ust. 1 i 3;
d) nie została wydana uzasadniona opinia Komisji na mocy art. 226 Traktatu w sprawie naruszenia odnoszącego się do jednej lub kilku operacji, dla których zadeklarowano wydatki w odnośnym wniosku o płatność.
2.
Jeżeli jeden lub więcej spośród warunków, o których mowa w ust. 1, nie został spełniony, państwo członkowskie i instytucja certyfikująca są informowane o tym fakcie przez Komisję w terminie jednego miesiąca w celu umożliwienia podjęcia kroków niezbędnych do zaradzenia tej sytuacji.
Artykuł 87
Data przedstawienia wniosku o płatność i terminy płatności
1.
Instytucja certyfikująca upewnia się, że wnioski o płatności okresowe dla każdego programu operacyjnego są zgrupowane łącznie i przesyłane Komisji, w miarę możliwości, trzy razy w ciągu roku.
Aby Komisja mogła dokonać płatności w bieżącym roku, wniosek o płatność składa się nie później niż dnia 31 października.
2.
Z zastrzeżeniem dostępności środków, oraz niezawieszenia płatności zgodnie z art. 92, Komisja dokonuje płatności okresowej nie później niż dwa miesięce od daty zarejestrowania przez Komisję wniosku o płatność spełniającego warunki, o których mowa w art. 86.
Sekcja 5
Zamknięcie programu i płatność salda końcowego
Artykuł 88
Zamknięcie częściowe
1.
Częściowego zamknięcia programów operacyjnych można dokonać w terminach określanych przez państwo członkowskie.
Częściowe zamknięcie odnosi się do operacji zakończonych w okresie do dnia 31 grudnia poprzedniego roku.
Do celów niniejszego rozporządzenia, operację uznaje się za zakończoną w przypadku, gdy działania podjęte w jej ramach zostały faktycznie przeprowadzone i w odniesieniu do której wszystkie wydatki beneficjentów oraz odnośnego wkładu publicznego zostały opłacone.
2.
Częściowe zamknięcie dokonywane jest pod warunkiem przesłania Komisji przez państwo członkowskie do dnia 31 grudnia danego roku:
a) deklaracji wydatków dotyczącej operacji, o których mowa w ust. 1;
b) deklaracji częściowego zamknięcia zgodnie z art. 62 ust. 1 lit. d) pkt (iii).
3.
Wszelkie korekty finansowe dokonane zgodnie z art. 98 i 99 w odniesieniu do operacji podlegających częściowemu zamknięciu mają charakter korekt finansowych netto.
Artykuł 89
Warunki platności salda końcowego
1.
Komisja dokonuje płatności salda końcowego pod warunkiem:
a) otrzymania od państwa członkowskiego do dnia 31 marca 2017 r. wniosku o płatność, zawierającego następujące dokumenty:
(i) wniosek o płatności salda końcowego i deklarację wydatków zgodnie z art. 78;
(ii) końcowe sprawozdanie z realizacji programu operacyjnego, w tym informacje określone w art. 67;
(iii) deklarację zamknięcia, o której mowa w art. 62 ust. 1 lit. e); i
b) nie wydania przez Komisję uzasadnionej opinii na mocy art. 226 Traktatu w sprawie naruszenia odnoszącego się do jednej lub kilku operacji, dla których zadeklarowano wydatki w odnośnym wniosku o płatność.
2.
Nieprzesłanie Komisji któregokolwiek z dokumentów, o których mowa w ust. 1, skutkuje automatycznie anulowaniem salda końcowego zgodnie z art. 93.
3.
Komisja informuje państwo członkowskie o swojej opinii na temat treści deklaracji zamknięcia, o której mowa w ust. 1 lit. a) pkt (iii), w terminie 5 miesięcy od daty jej otrzymania.
Deklarację zamknięcia uznaje się za przyjętą w braku uwag ze strony Komisji we wspomnianym terminie pięciu miesięcy.
4.
Z zastrzeżeniem dostępności środków, Komisja dokonuje wypłaty salda końcowego w terminie nieprzekraczającym czterdziestu pięciu dni od późniejszej z następujących dat:
a) daty przyjęcia przez nią sprawozdania końcowego zgodnie z art. 67 ust. 4; i
b) daty przyjęcia przez nią deklaracji zamknięcia, o której mowa w ust. 1 lit. a) pkt (iii) niniejszego artykułu.
5.
Bez uszczerbku dla ust. 6, saldo zobowiązań budżetowych ulega anulowaniu po upływie dwunastu miesięcy od dokonania płatności.
Zamknięcie programu operacyjnego następuje w dacie wcześniejszego spośród następujących trzech wydarzeń:
a) płatności salda końcowego określonego przez Komisję na podstawie dokumentów, o których mowa w ust. 1;
b) przesłania noty debetowej na kwoty nienależnie wypłacone państwu członkowskiemu przez Komisję w odniesieniu do danego programu operacyjnego;
c) anulowania salda końcowego zobowiązania budżetowego.
Komisja informuje państwo członkowskie o dacie zamknięcia programu operacyjnego w nieprzekraczalnym terminie dwóch miesięcy.
6.
Niezależnie od wyników jakichkolwiek audytów przeprowadzanych przez Komisję lub Europejski Trybunał Obrachunkowy, saldo końcowe programu operacyjnego wypłacone przez Komisję może zostać skorygowane w ciągu dziewięciu miesięcy od daty jego wypłaty lub, w przypadku gdy zachodzi konieczność zwrotu ujemnego salda przez państwo członkowskie, w ciągu dziewięciu miesięcy od daty wystawienia noty debetowej.
Taka korekta salda nie ma wpływu na datę zamknięcia programu operacyjnego, o której mowa w ust. 5.
Artykuł 90
Dostępność dokumentów
1.
Bez uszczerbku dla zasad regulujących pomoc publiczną na mocy art. 87 Traktatu, instytucja zarządzająca zapewnia, że wszystkie dokumenty uzupełniające dotyczące wydatków i audytów danego programu operacyjnego są przechowywane do wglądu Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu przez:
a) okres trzech lat od zamknięcia programu operacyjnego określonego w art. 89 ust. 3,
b) okres trzech lat następujących po roku, w którym dokonano częściowego zamknięcia, w przypadku dokumentów dotyczących wydatków i audytów dotyczących operacji, o których mowa w ust. 2.
Bieg tych terminów zawiesza się w przypadku toczącego się postępowania prawnego albo na należycie umotywowany wniosek Komisji.
2.
Instytucja zarządzająca udostępnia Komisji, na jej wniosek, wykaz zakończonych operacji, które podlegały częściowemu zamknięciu na podstawie art. 88.
3.
Dokumenty przechowuje się w formie oryginałów albo kopii poświadczonych za zgodność z oryginałem na powszechnie uznawanych nośnikach danych.
Sekcja 6
Wstrzymanie biegu terminu płatności i zawieszenie płatności
Artykuł 91
Wstrzymanie biegu terminu płatności
1.
Bieg terminu płatności może zostać wstrzymany przez delegowanego intendenta w rozumieniu rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1605/2002 na okres nieprzekraczający sześciu miesięcy, jeżeli:
a) w sprawozdaniu krajowego lub wspólnotowego podmiotu przeprowadzającego audyt znajdują się dowody sugerujące znaczące wady funkcjonowania systemów zarządzania i kontroli;
b) delegowany intendent musi przeprowadzić dodatkową weryfikację po dowiedzeniu się przez niego o informacjach sugerujących mu, że wydatek ujęty w poświadczonej deklaracji wydatków związany jest z poważną nieprawidłowością, która nie została naprawiona.
2.
Państwo członkowskie i instytucja certyfikująca są niezwłocznie informowane o przyczynach wstrzymania.
Wstrzymanie ustaje po podjęciu przez państwo członkowskie niezbędnych środków.
Artykuł 92
Zawieszenie płatności
1.
Komisja może zawiesić całość lub część płatności okresowych na poziomie osi priorytetowych lub programów, w przypadku gdy:
a) w systemie zarządzania i kontroli programu istnieje poważna wada mająca wpływ na rzetelność procedury poświadczania płatności, a w odniesieniu do której nie podjęto środków naprawczych; lub
b) wydatek ujęty w poświadczonej deklaracji wydatków związany jest z poważną nieprawidłowością, która nie została poprawiona; lub
c) zachodzi poważne naruszenie przez państwo członkowskie zobowiązań wynikających z art. 70 ust. 1 i 2.
2.
Komisja może podjąć decyzję o zawieszeniu całości lub części płatności okresowych po umożliwieniu państwu członkowskiemu przedstawienia uwag w terminie dwóch miesięcy.
3.
Komisja znosi zawieszenie całości lub części płatności okresowych w przypadku, gdy państwo członkowskie podjęło niezbędne środki umożliwiające zniesienie zawieszenia.
W przypadku niepodjęcia przez państwo członkowskie wymaganych środków Komisja może przyjąć decyzję o anulowaniu całości lub części wkładu Wspólnoty w program operacyjny zgodnie z art. 99.
Sekcja 7
Automatyczne anulowanie zobowiązań
Artykuł 93
Zasady
1.
Komisja automatycznie anuluje każdą część zobowiązania budżetowego w ramach programu operacyjnego, która nie została wykorzystana na płatność zaliczkową lub płatności okresowe, lub też w odniesieniu do której nie przesłano wniosku o płatność, zgodnie z art. 86, do dnia 31 grudnia drugiego roku następującego po roku podjęcia zobowiązania budżetowego w ramach programu, z wyjątkiem określonym w ust. 2.
2.
Dla państw członkowskich, których PKB w latach 2001–2003 pozostawał poniżej 85 % średniego PKB UE-25 w tym samym okresie, zgodnie z wykazem w załączniku II, ostateczny termin, o którym mowa w ust. 1, oznacza dzień 31 grudnia trzeciego roku następującego po roku podjęcia rocznego zobowiązania budżetowego na lata 2007–2010 w ramach ich programów operacyjnych.
Ten termin ostateczny stosuje się również do rocznego zobowiązania budżetowego na lata 2007–2010 na program operacyjny objęty celem Europejska współpraca terytorialna, jeżeli przynajmniej jednym z jego uczestników jest państwo członkowskie, o którym mowa w akapicie pierwszym.
3.
Ta część zobowiązań, która pozostaje w dalszym ciągu otwarta na dzień 31 grudnia 2015 r., ulega automatycznemu anulowaniu, jeżeli Komisja nie otrzymała dopuszczalnego wniosku o płatność z tytułu tych zobowiązań do dnia 31 marca 2017 r.
4.
Jeżeli niniejsze rozporządzenie wejdzie w życie po dniu 1 stycznia 2007 r., okres, z którego upływem może nastąpić pierwsze automatyczne anulowanie zobowiązań, o którym mowa w ust. 1, ulega przedłużeniu – w odniesieniu do pierwszego zobowiązania – o liczbę miesięcy, jakie upłynęły od dnia 1 stycznia 2007 r. do daty pierwszego zobowiązania budżetowego.
Artykuł 94
Okres wstrzymania płatności dotyczących dużych projektów i programów pomocy
Gdy Komisja podejmuje decyzję o zatwierdzeniu dużych projektów lub programów pomocy, kwoty potencjalnie objęte automatycznym anulowaniem zmniejsza się o odnośne roczne kwoty przeznaczone na takie duże projekty lub programy pomocy.
Dla tych rocznych kwot datę początkową obliczania ostatecznych terminów automatycznego anulowania, o których mowa w art. 93, stanowi data kolejnej decyzji koniecznej do zatwierdzenia takich dużych projektów lub programów pomocy.
Artykuł 95
Okres wstrzymania na czas trwania postępowań prawnych i odwołań administracyjnych
Kwotę, której może dotyczyć automatyczne anulowanie zobowiązań, pomniejsza się o kwoty, których instytucja certyfikująca nie była w stanie zadeklarować Komisji z powodu operacji zawieszonych w wyniku postępowania prawnego lub odwołania administracyjnego o skutku zawieszającym, pod warunkiem że państwo członkowskie prześle Komisji informacje o przyczynach do dnia 31 grudnia drugiego lub trzeciego roku następującego po roku zobowiązania budżetowego zgodnie z art. 93.
W stosunku do zobowiązań nadal otwartych na dzień 31 grudnia 2015 r. bieg terminu, o którym mowa w art. 93 ust. 2, ulega wstrzymaniu na tych samych warunkach jak w stosunku do kwoty dotyczącej odnośnych operacji.
O wspomniane wyżej zmniejszenie można wystąpić z wnioskiem jeden raz, jeżeli zawieszenie trwało do jednego roku, lub większą ilość razy odpowiadającą liczbie lat, jakie upłynęły między decyzją prawną lub administracyjną zawieszającą realizację operacji a datą ostatecznej decyzji prawnej lub administracyjnej.
Artykuł 96
Wyjątki od automatycznego anulowania zobowiązań
Przy obliczaniu kwot zobowiązań podlegających automatycznemu anulowaniu nie uwzględnia się:
a) tej części zobowiązania budżetowego, dla której złożono wniosek o płatność, ale której zwrot został wstrzymany lub zawieszony przez Komisję dnia 31 grudnia drugiego lub trzeciego roku następującego po roku zobowiązania budżetowego zgodnie z art. 93 oraz zgodnie z art. 91 i 92.
Po rozwiązaniu problemu skutkującego wstrzymaniem lub zawieszeniem zasadę automatycznego anulowania stosuje się do tej odnośnej części zobowiązania budżetowego;
b) tej części zobowiązania budżetowego, dla której złożono wniosek o płatność, ale której zwrot został ograniczony, w szczególności z uwagi na brak zasobów budżetowych;
c) tej części zobowiązania budżetowego, dla której nie było możliwości złożenia dopuszczalnego wniosku o płatność z powodu działania siły wyższej mającej poważny wpływ na realizację programu operacyjnego.
Władze krajowe powołujące się na działanie siły wyższej wykazują jej bezpośrednie skutki dla realizacji całości lub części programu operacyjnego.
Artykuł 97
Procedura
1.
Komisja informuje państwo członkowskie i odnośne władze w odpowiednim terminie o każdorazowym wystąpieniu ryzyka zastosowania procedury automatycznego anulowania zobowiązań na podstawie art. 93.
Komisja informuje państwo członkowskie i odnośne władze o kwocie automatycznego anulowania wynikającego z posiadanych przez nią informacji.
2.
Państwo członkowskie dysponuje okresem dwóch miesięcy, licząc od daty otrzymania tej informacji, na wyrażenie zgody na kwotę lub zgłoszenie uwag.
Komisja dokonuje automatycznego anulowania nie później niż dziewięć miesięcy po upływie ostatecznego terminu, o którym mowa w art. 93.
3.
Wkład funduszu w program operacyjny ulega zmniejszeniu, na dany rok, o automatycznie anulowaną kwotę.
Państwo członkowskie opracowuje, w terminie dwóch miesięcy od daty anulowania, zmieniony plan finansowy odzwierciedlający podział zmniejszonej kwoty pomocy pomiędzy jedną lub kilka osi priorytetowych programu operacyjnego.
W przypadku nieopracowania takiego planu Komisja dokonuje proporcjonalnego zmniejszenia kwot alokowanych na każdą oś priorytetową.
ROZDZIAŁ II
Korekty finansowe
Sekcja 1
Korekta finansowa dokonywana przez państwa członkowskie
Artykuł 98
Korekty finansowe dokonywane przez państwa członkowskie
1.
Państwa członkowskie w pierwszej kolejności ponoszą odpowiedzialność za śledzenie nieprawidłowości, działając na podstawie dowodów świadczących o wszelkich większych zmianach mających wpływ na charakter lub warunki realizacji lub kontroli operacji, lub programów operacyjnych oraz dokonując wymaganych korekt finansowych.
2.
Państwo członkowskie dokonuje korekt finansowych wymaganych w związku z pojedynczymi lub systemowymi nieprawidłowościami stwierdzonymi w operacjach lub programach operacyjnych.
Korekty dokonywane przez państwo członkowskie polegają na anulowaniu całości lub części wkładu publicznego w ramach programu operacyjnego.
Państwo członkowskie bierze pod uwagę charakter i wagę nieprawidłowości oraz straty finansowe poniesione przez fundusze.
Uwolnione w ten sposób zasoby funduszy mogą być ponownie wykorzystane przez państwo członkowskie do dnia 31 grudnia 2015 r. na dany program operacyjny zgodnie z przepisami, o których mowa w ust. 3.
3.
Wkład anulowany zgodnie z ust. 2 nie może być ponownie wykorzystany na operację lub operacje, które były poddane korekcie, ani też, w przypadku gdy korekta finansowa dotyczy nieprawidłowości systemowej, na istniejące operacje w ramach całości lub części osi priorytetowej, w obrębie której wystąpiła nieprawidłowość systemowa.
4.
W przypadku nieprawidłowości systemowej państwo członkowskie rozszerza zakres swego dochodzenia w celu objęcia nim wszystkich operacji, których nieprawidłowości te mogą dotyczyć.
Sekcja 2
Korekty finansowe dokonywane przez Komisję
Artykuł 99
Kryteria dokonywania korekt
1.
Komisja może dokonywać korekt finansowych w drodze anulowania całości lub części wkładu wspólnotowego na rzecz programu operacyjnego, jeżeli w wyniku niezbędnego badania stwierdzi, że:
a) w systemie zarządzania i kontroli programu istnieje poważna wada stanowiąca zagrożenie dla już wypłaconego wkładu Wspólnoty na rzecz programu;
b) wydatek ujęty w poświadczonej deklaracji wydatków jest nieprawidłowy i nie został skorygowany przez państwo członkowskie przed wszczęciem procedury korekty na mocy niniejszego ustępu;
c) państwo członkowskie nie przestrzega obowiązków wynikających z art. 98 przed wszczęciem procedury korekty na mocy niniejszego ustępu.
2.
Ustalając, czy za podstawę korekty finansowej przyjąć wartość ryczałtową czy ekstrapolowaną, Komisja opiera się na stwierdzonych, indywidualnych przypadkach nieprawidłowości, biorąc pod uwagę systemowy charakter danej nieprawidłowości.
3.
Podejmując decyzję odnośnie kwoty korekty, Komisja uwzględnia charakter i wagę nieprawidłowości oraz zakres i skutki finansowe wad stwierdzonych w danym programie operacyjnym.
4. W przypadku gdy Komisja opiera swoje stanowisko na faktach stwierdzonych przez audytorów spoza jej służb, wyciąga własne wnioski dotyczące konsekwencji finansowych po przeanalizowaniu środków podjętych przez dane państwo członkowskie na podstawie art. 98 ust. 2, sprawozdań przedłożonych na podstawie art. 70 ust. 1 lit. b) oraz wszelkich odpowiedzi udzielonych przez państwo członkowskie.
5.
Jeżeli państwo członkowskie nie przestrzega obowiązków, o których mowa w art. 15 ust. 4, Komisja może, odpowiednio do stopnia nieprzestrzegania tych obowiązków, dokonać korekty finansowej poprzez anulowanie całości lub części wkładu funduszy strukturalnych przeznaczonego dla danego państwa członkowskiego.
Wskaźnik mający zastosowanie do korekty finansowej, o której mowa w niniejszym ustępie, określany jest w przepisach wykonawczych do niniejszego rozporządzenia, przyjętych przez Komisję zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 103 ust. 3.
Artykuł 100
Procedura
1.
Przed podjęciem decyzji o dokonaniu korekty finansowej Komisja wszczyna procedurę, informując państwo członkowskie o swych tymczasowych wnioskach i wzywając państwo członkowskie do zgłoszenia uwag w terminie dwóch miesięcy.
W przypadku gdy Komisja zaproponuje korektę finansową na podstawie ekstrapolacji lub ryczałtu, państwo członkowskie otrzymuje możliwość wykazania, poprzez analizę odnośnych dokumentów, że rzeczywisty zakres nieprawidłowości był mniejszy niż w ocenie Komisji.
W porozumieniu z Komisją państwo członkowskie może ograniczyć zakres takiej analizy do stosownej części odnośnych dokumentów lub ich próbki.
Z wyjątkiem należycie uzasadnionych przypadków, termin przeznaczony na taką analizę nie przekracza kolejnego okresu dwóch miesięcy po dwumiesięcznym okresie, o którym mowa w akapicie pierwszym.
2.
Komisja uwzględnia wszelkie dowody przedstawione przez państwo członkowskie w terminach, o których mowa w ust. 1.
3.
W przypadku gdy państwo członkowskie nie akceptuje tymczasowych wniosków Komisji, państwo członkowskie jest wzywane do wzięcia udziału w przesłuchaniu przez Komisję, podczas którego obie strony, na zasadzie współpracy opartej na partnerstwie, podejmują wysiłki w celu osiągnięcia porozumienia dotyczącego poczynionych uwag i wynikających z nich wniosków.
4.
W przypadku osiągnięcia porozumienia państwo członkowskie może powtórnie wykorzystać dane fundusze wspólnotowe zgodnie z art. 98 ust. 2 akapit drugi.
5.
W przypadku braku porozumienia Komisja podejmuje decyzję w sprawie korekty finansowej w terminie sześciu miesięcy od daty przesłuchania, uwzględniając wszystkie informacje i uwagi przedłożone w trakcie trwania procedury.
Jeśli przesłuchanie nie ma miejsca, sześciomiesięczny okres rozpoczyna bieg dwa miesiące po dacie zaproszenia wysłanego przez Komisję.
Artykuł 101
Obowiązki państw członkowskich
Korekta finansowa dokonana przez Komisję nie narusza obowiązku państwa członkowskiego przeprowadzania procedury odzyskiwania środków na podstawie art. 98 ust. 2 niniejszego rozporządzenia oraz windykacji pomocy publicznej na podstawie art. 87 Traktatu i art. 14 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego zasady szczegółowe stosowania art. 88 Traktatu WE [17].
Artykuł 102
Zwrot środków
1.
Zwrotu wszelkich środków należnych budżetowi ogólnemu Unii Europejskiej dokonuje się przed terminem płatności wymienionym w zleceniu windykacji sporządzonym zgodnie z art. 72 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1605/2002.
Termin płatności przypada na ostatni dzień drugiego miesiąca po dacie wydania nakazu.
2.
Wszelkie opóźnienia w dokonywaniu zwrotu środków powodują naliczanie odsetek z tytułu zaległych płatności, począwszy od terminu płatności do dnia faktycznego dokonania płatności.
Stopa takich odsetek wynosi półtora punktu procentowego powyżej stopy stosowanej przez Europejski Bank Centralny w jego głównych operacjach refinansowych w pierwszym dniu roboczym miesiąca, w którym przypada termin płatności.
TYTUŁ VIII
KOMITETY
ROZDZIAŁ I
Komitet koordynujący fundusze
Artykuł 103
Procedura komitetu
1.
Komisja jest wspierana przez komitet koordynujący fundusze (zwany dalej "komitetem koordynującym fundusze").
2.
W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 3 i 7 decyzji 1999/468/WE.
3.
W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres, o którym mowa w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE, wynosi trzy miesiące.
4.
Komitet koordynujący fundusze sporządza swój regulamin wewnętrzny.
5.
EBI i EFI wyznaczają po jednym swoim przedstawicielu bez prawa głosu.
ROZDZIAŁ II
Komitet ustanowiony na podstawie art. 147 traktatu
Artykuł 104
Komitet ustanowiony na podstawie art. 147 Traktatu
1.
Komisja jest wspierana przez komitet ustanowiony na podstawie art. 147 Traktatu (zwany dalej "komitetem").
W skład komitetu wchodzi jeden przedstawiciel rządu, jeden przedstawiciel organizacji pracowników i jeden przedstawiciel organizacji pracodawców z każdego państwa członkowskiego.
Członek Komisji odpowiedzialny za przewodniczenie komitetowi może delegować ten obowiązek na wysokiego urzędnika Komisji.
2.
Każde państwo członkowskie mianuje przedstawiciela i zastępcę każdego przedstawiciela we wszystkich kategoriach, o których mowa w ust. 1.
Pod nieobecność jednego członka jego zastępca jest automatycznie uprawniony do uczestnictwa w pracach komitetu.
3.
Członków i ich zastępców mianuje Rada, działając na wniosek Komisji, na okres trzech lat.
Mogą oni zostać mianowani ponownie.
Rada podejmuje starania dla zapewnienia sprawiedliwej reprezentacji poszczególnych kategorii w składzie komitetu.
W sprawach tych pozycji porządku obrad, które ich dotyczą, EBI i EFI mogą wyznaczać przedstawiciela bez prawa głosu.
4.
Komitet:
a) wydaje opinię na temat przepisów wykonawczych do niniejszego rozporządzenia;
b) wydaje opinie na temat projektów decyzji Komisji odnoszących się do programowania w przypadku wsparcia z EFS;
c) jest konsultowany, kiedy zajmuje się kategoriami środków pomocy technicznej, o których mowa w art. 45, w przypadku wsparcia z EFS, oraz innymi istotnymi kwestiami, które mają wpływ na wdrażanie strategii zatrudnienia, szkolenia i integracji społecznej na poziomie UE, istotnymi w kontekście EFS.
5.
Komisja może konsultować się z komitetem w kwestiach innych niż te, o których mowa w ust. 4.
6.
Dla ich przyjęcia, opinie komitetu wymagają bezwzględnej większości ważnie oddanych głosów.
Komisja informuje komitet o sposobie, w jaki uwzględniła ona jego opinie.
TYTUŁ IX
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 105
Przepisy przejściowe
1. Niniejsze rozporządzenie nie ma wpływu na kontynuację lub modyfikację, łącznie z całkowitym lub częściowym anulowaniem, pomocy współfinansowanej z funduszy strukturalnych lub projektu współfinansowanego z Funduszu Spójności zatwierdzonych przez Komisję na podstawie rozporządzeń (EWG) nr 2052/88 [18], (EWG) nr 4253/88 [19], (WE) nr 1164/94 [20] i (WE) nr 1260/1999 lub wszelkich innych przepisów prawa mających zastosowanie do tej pomocy na dzień 31 grudnia 2006 r., które w związku z tym będą miały zastosowanie po tym terminie do tej pomocy lub danych projektów aż do momentu ich zamknięcia.
2.
Przy podejmowaniu decyzji w sprawie programów operacyjnych Komisja uwzględnia wszelką pomoc współfinansowaną z funduszy strukturalnych lub wszelkie projekty współfinansowane z Funduszu Spójności zatwierdzone przez Radę lub przez Komisję przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia, a mające skutki finansowe w okresie objętym tymi programami operacyjnymi.
3. Na zasadzie odstępstwa od art. 31 ust. 2, art. 32 ust. 4 i art. 37 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999, częściowe kwoty przeznaczone na pomoc współfinansowaną z EFRR lub EFS zatwierdzone przez Komisję między dniem 1 stycznia 2000 r. a dniem 31 grudnia 2006 r., dla których poświadczone deklaracje faktycznie poniesionych wydatków, sprawozdanie końcowe z realizacji i zestawienie, o którym mowa w art. 38 ust. 1 lit. f) tego rozporządzenia, nie zostały przesłane Komisji w terminie 15 miesięcy po ostatecznej dacie kwalifikowalności wydatków określonej w decyzji przyznającej wkład funduszy, są automatycznie anulowane przez Komisję nie później niż 6 miesięcy po tym terminie ostatecznym, skutkując zwrotem nienależnie wypłaconych kwot.
Kwoty dotyczące operacji lub programów zawieszonych ze względu na postępowania prawne lub odwołania administracyjne o skutku zawieszającym nie są uwzględniane przy obliczaniu kwoty podlegającej automatycznemu anulowaniu.
Artykuł 106
Klauzula przeglądowa
Rada dokonuje przeglądu niniejszego rozporządzenia najpóźniej do dnia 31 grudnia 2013 r., zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 161 Traktatu.
Artykuł 107
Uchylenie
Bez uszczerbku dla przepisów art. 105 ust. 1 niniejszego rozporządzenia, niniejszym uchyla się rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 z dniem 1 stycznia 2007 r.
Odesłania do uchylonego rozporządzenia są rozumiane jako odesłania do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 108
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Przepisy ustanowione w art. 1–16, 25–28, 32–40, 47–49, 52–54, 56, 58–62, 69–74, 103–105 oraz 108 stosuje się od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia wyłącznie dla programów na lata 2007–2013.
Pozostałe przepisy stosuje się od dnia 1 stycznia 2007 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1084/2006
z dnia 11 lipca 2006 r.
ustanawiające Fundusz Spójności i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1164/94
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 161 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności [4] ustanawia nowe ramy działania funduszy strukturalnych i Funduszu Spójności.
Określa też w szczególności cele, zasady i przepisy dotyczące partnerstwa, programowania, oceny i zarządzania.
Z tego względu konieczne jest określenie misji Funduszu Spójności w związku z nowymi ramami jego działania i w związku z celem przyznanym mu w Traktacie oraz uchylenie, w trosce o przejrzystość, rozporządzenia Rady (WE) nr 1164/94 z dnia 16 maja 1994 r. ustanawiającego Fundusz Spójności [5].
(2) Projekty dotyczące transeuropejskiej sieci transportowej finansowane z Funduszu Spójności mają być zgodne z wytycznymi odnoszącymi się do transeuropejskich sieci transportowych, przyjętymi przez Radę i Parlament Europejski.
W celu skoncentrowania starań znaczenie priorytetowe powinno zostać nadane projektom stanowiącym przedmiot wspólnego zainteresowania określonym w decyzji nr 1692/96/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 lipca 1996 r. w sprawie wspólnotowych wytycznych dotyczących rozwoju transeuropejskiej sieci transportowej [6].
(3) Wspólnota, za pośrednictwem Funduszu Spójności, może udzielić wsparcia działaniom przyczyniającym się do realizacji celów polityki Wspólnoty w dziedzinie środowiska naturalnego, określonych w art. 6 oraz 174 Traktatu.
(4) Rozporządzenie (WE) nr 1083/2006 stanowi, że zasady kwalifikowalności wydatków należy ustalać na poziomie krajowym z pewnymi wyjątkami, dla których niezbędne jest ustanowienie przepisów szczególnych.
Należy więc ustanowić przepisy szczególne w odniesieniu do wyjątków dotyczących Funduszu Spójności.
(5) Przepisy dotyczące warunkowości przyznawania wsparcia finansowego powinny być dalej stosowane w powiązaniu ze spełnianiem warunków konwergencji gospodarczej, określonych w art. 99 Traktatu, oraz potrzeb zdrowych finansów publicznych.
W tym zakresie państwa członkowskie, które przyjęły euro jako środek płatniczy, mają wdrożyć programy stabilności, a państwa członkowskie, które nie przyjęły euro jako środka płatniczego, mają wdrożyć programy konwergencji, zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 1466/97 z dnia 7 lipca 1997 r. w sprawie wzmocnienia nadzoru pozycji budżetowych oraz nadzoru i koordynacji polityk gospodarczych [7], mając na celu uniknięcie nadmiernych deficytów budżetowych, o czym mowa w art. 104 Traktatu.
Przepisy dotyczące warunkowości nie powinny się jednak stosować w odniesieniu do zobowiązań już podjętych w momencie wstrzymania,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ustanowienie i cel Funduszu Spójności
1.
Niniejszym ustanawia się Fundusz Spójności (zwany dalej "funduszem") w celu wzmocnienia spójności ekonomicznej i społecznej Wspólnoty na rzecz promowania trwałego rozwoju.
2.
Do funduszu stosuje się przepisy rozporządzenia (WE) nr 1083/2006 oraz niniejsze rozporządzenie.
Artykuł 2
Zakres pomocy
1.
Pomoc z funduszu jest udzielana na działania w następujących dziedzinach, z zapewnieniem właściwej równowagi i zgodnie z potrzebami inwestycyjnymi oraz infrastrukturalnymi właściwymi dla każdego państwa członkowskiego otrzymującego pomoc:
a) transeuropejskich sieci transportowych, w szczególności priorytetowych projektów, stanowiących przedmiot wspólnego zainteresowania, określonych w decyzji nr 1692/96/WE;
b) środowiska w ramach priorytetów wspólnotowej polityki ochrony środowiska zgodnie z polityką i programem działania w zakresie środowiska naturalnego.
W tym kontekście Fundusz może także udzielać wsparcia w dziedzinach związanych ze zrównoważonym rozwojem, które przedstawiają wyraźne korzyści w wymiarze środowiskowym, czyli efektywności energetycznej i energii odnawialnej, a w sektorze transportowym, poza sieciami transeuropejskimi, kolei, transportu rzecznego i morskiego intermodalnych systemów transportowych i ich interoperacyjności, zarządzania ruchem drogowym, morskim i lotniczym, ekologicznego transportu miejskiego i transportu publicznego.
2.
Właściwą równowagę pomocy uzgadnia się we współpracy między państwami członkowskimi a Komisją.
Artykuł 3
Kwalifikowalność wydatków
Następujące wydatki nie są kwalifikowalne do wsparcia funduszu:
a) odsetki od zadłużenia;
b) zakup gruntów za kwotę przekraczającą 10 % całkowitych wydatków kwalifikowalnych w ramach danej operacji;
c) mieszkalnictwo;
d) likwidacja elektrowni jądrowych; i
e) podlegający zwrotowi podatek od towarów i usług (VAT).
Artykuł 4
Warunki dostępności pomocy z funduszu
1.
Pomoc z funduszu jest uzależniona od następujących zasad:
a) jeżeli Rada podjęła, zgodnie z art. 104 ust. 6 Traktatu, decyzję o istnieniu nadmiernego deficytu w państwie członkowskim beneficjencie; oraz
b) stwierdziła, zgodnie z art. 104 ust. 8 Traktatu, że dane państwo członkowskie nie podjęło skutecznego działania w odpowiedzi na zalecenie Rady wydane na podstawie art. 104 ust. 7 Traktatu,
może podjąć decyzję o wstrzymaniu całości albo części zobowiązań z funduszu wobec danego państwa członkowskiego ze skutkiem od dnia 1 stycznia roku następującego po podjęciu decyzji o wstrzymaniu.
2.
Jeżeli Rada stwierdzi, że dane państwo członkowskie podjęło konieczne działanie korekcyjne, podejmuje niezwłocznie decyzję o zniesieniu wstrzymania przedmiotowych zobowiązań.
Jednocześnie Rada na wniosek Komisji podejmuje decyzję o ponownym ujęciu w budżecie wstrzymanego zobowiązania zgodnie z procedurą określoną w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami [8].
3.
Decyzje, o których mowa w ust. 1 i 2, Rada podejmuje kwalifikowaną większością głosów na wniosek Komisji.
Artykuł 5
Przepisy przejściowe
1.
Niniejsze rozporządzenie nie ma wpływu na kontynuację albo modyfikację, w tym całkowite lub częściowe anulowanie, projektów lub innych form pomocy zatwierdzonych przez Komisję na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1164/94, które w związku z tym stosuje się po tym terminie do tej pomocy lub danych projektów aż do ich zamknięcia.
2.
Wnioski dotyczące dużych projektów, w rozumieniu art. 39, 40 i 41 rozporządzenia (WE) nr 1083/2006, złożone do Komisji na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1164/94, pozostają ważne pod warunkiem ich uzupełnienia, w razie potrzeby, w celu zapewnienia zgodności z wymogami niniejszego rozporządzenia i wyżej wymienionymi artykułami rozporządzenia (WE) nr 1083/2006, w terminie nie dłuższym niż dwa miesiące od dnia 1 stycznia 2007 r.
Artykuł 6
Uchylenie
1. Bez uszczerbku dla przepisów art. 105 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1083/2006 oraz art. 5 niniejszego rozporządzenia, niniejszym uchyla się rozporządzenie (WE) nr 1164/94 ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2007 r.
2.
Odniesienia do uchylonego rozporządzenia są rozumiane jako odniesienia do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 7
Przegląd
Rada dokonuje przeglądu niniejszego rozporządzenia najpóźniej do dnia 31 grudnia 2013 r., zgodnie z art. 161 Traktatu.
Artykuł 8
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1085/2006
z dnia 17 lipca 2006 r.
ustanawiające instrument pomocy przedakcesyjnej (IPA)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 181a,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu zwiększenia skuteczności pomocy zewnętrznej Wspólnoty przewidziano nowe ramy planowania i dostarczania pomocy.
Obecny instrument stanowi jeden z ogólnych instrumentów bezpośrednio wspierających europejską politykę w zakresie pomocy zewnętrznej.
(2) Artykuł 49 Traktatu o Unii Europejskiej stanowi, że każde państwo europejskie, które przestrzega zasad wolności, demokracji, poszanowania praw człowieka i podstawowych wolności oraz zasad państwa prawnego może się ubiegać o członkostwo w Unii.
(3) Wniosek Republiki Turcji o członkostwo w Unii Europejskiej został przyjęty na posiedzeniu Rady Europejskiej w Helsinkach w 1999 r.
Pomoc przedakcesyjna została udostępniona Republice Turcji od 2002 r.
Na posiedzeniu w Brukseli w dniach 16– 17 grudnia 2004 r. Rada Europejska zaleciła rozpoczęcie negocjacji akcesyjnych z Turcją.
(4) Na posiedzeniu w Santa Maria da Feira w dniu 20 czerwca 2000 r. Rada Europejska podkreśliła, że kraje Bałkanów Zachodnich są potencjalnymi kandydatami do członkostwa w Unii Europejskiej.
(5) Na posiedzeniu w Salonikach w dniach 19– 20 czerwca 2003 r. Rada Europejska odwołała się do swoich konkluzji z posiedzeń w Kopenhadze (w grudniu 2002 r.) i Brukseli (w marcu 2003 r.) oraz ponownie potwierdziła swoje zdecydowanie co do pełnego i skutecznego wsparcia europejskiej perspektywy dla krajów Bałkanów Zachodnich, wskazując, że po spełnieniu określonych kryteriów staną się one integralną częścią Unii Europejskiej.
(6) Na posiedzeniu w Salonikach w 2003 r. Rada Europejska wskazała również, że proces stabilizacji i stowarzyszenia powinien wyznaczyć ogólne ramy określające europejską drogę krajów Bałkanów Zachodnich do przyszłego przystąpienia.
(7) Parlament Europejski w rezolucji w sprawie konkluzji Rady Europejskiej w Salonikach stwierdził, że każdy z krajów Bałkanów Zachodnich podąża drogą zmierzającą do przystąpienia, przy czym jednocześnie położył nacisk na fakt, że każdy z krajów należy oceniać na podstawie jego własnych zasług.
(8) Wszystkie kraje Bałkanów Zachodnich mogą zatem być uważane za potencjalne kraje kandydujące; jednakże należy dokonać wyraźnego rozróżnienia pomiędzy krajami kandydującymi a potencjalnymi krajami kandydującymi.
(9) Na posiedzeniu Rady Europejskiej w Brukseli w dniach 17– 18 czerwca 2004 r. zaleciła ona rozpoczęcie negocjacji z Chorwacją.
(10) Na posiedzeniu Rady Europejskiej w Brukseli w dniach 15– 16 grudnia 2005 r. podjęła ona decyzję o przyznaniu Byłej Jugosłowiańskiej Republice Macedonii statusu kraju kandydującego.
(11) Ponadto na posiedzeniu Rady Europejskiej w Brukseli w dniach 16– 17 grudnia 2004 r. zaleciła ona, aby Unia Europejska, równolegle do prowadzonych negocjacji akcesyjnych, zaangażowała się w pogłębiony dialog polityczny i kulturowy z każdym z krajów kandydujących.
(12) Dla zachowania spójności i jednolitości pomocy wspólnotowej pomoc dla krajów kandydujących, jak również dla potencjalnych krajów kandydujących, powinna zostać przyznana w kontekście spójnych ram, z wykorzystaniem doświadczenia zdobytego przy stosowaniu wcześniejszych instrumentów przedakcesyjnych, a także rozporządzenia Rady (WE) nr 2666/2000 z dnia 5 grudnia 2000 r. w sprawie pomocy dla Albanii, Bośni i Hercegowiny, Chorwacji, Republiki Federalnej Jugosławii i Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii [3].
Pomoc taka powinna również być spójna z polityką Wspólnoty na rzecz rozwoju zgodnie z art. 181a Traktatu WE.
(13) Pomoc dla krajów kandydujących, jak również dla potencjalnych krajów kandydujących, ma służyć dalszemu wspieraniu wysiłków tych krajów zmierzających do wzmocnienia instytucji demokratycznych i państwa prawnego, reformy administracji publicznej, przeprowadzenia reform gospodarczych, przestrzegania praw człowieka i praw mniejszości, propagowania równouprawnienia płci, wspierania rozwoju społeczeństwa obywatelskiego, współpracy regionalnej oraz pojednania i odbudowy, a także przyczyniać się do stałego rozwoju i ograniczania ubóstwa w tych krajach; wobec powyższego pomoc ta powinna mieć na celu wsparcie szerokiej gamy środków rozwoju instytucjonalnego.
(14) Pomoc dla krajów kandydujących powinna również koncentrować się na przyjęciu i wprowadzeniu w życie całości dorobku prawnego Wspólnoty, a w szczególności na przygotowaniu krajów kandydujących do wdrożenia wspólnotowej polityki rolnej i polityki spójności.
(15) Pomoc dla potencjalnych krajów kandydujących może również obejmować dostosowanie prawa do dorobku prawnego Wspólnoty oraz wsparcie projektów inwestycyjnych mających na celu w szczególności kształtowanie umiejętności zarządzania w dziedzinach, takich jak: rozwój regionalny, rozwój zasobów ludzkich i rozwój obszarów wiejskich.
(16) Pomoc powinna być dostarczana na podstawie kompleksowej wieloletniej strategii odzwierciedlającej priorytety procesu stabilizacji i stowarzyszenia, a także priorytety strategiczne procesu przedakcesyjnego.
(17) W celu wsparcia omawianej strategii od strony finansowej, bez uszczerbku dla uprawnień władzy budżetowej, Komisja powinna przedstawić swoje plany w zakresie przydziałów środków finansowych, które zostaną zaproponowane na trzy kolejne lata w formie wieloletnich orientacyjnych ram finansowych stanowiących integralną część tzw. pakietu rozszerzenia przygotowywanego przez Komisję.
(18) Poszczególne komponenty dotyczące pomocy w okresie przejściowym i rozwoju instytucjonalnego i współpracy transgranicznej powinny być dostępne dla wszystkich krajów beneficjentów, aby pomóc im w okresie przejściowym i w procesie zbliżania do UE, a także wesprzeć współpracę regionalną pomiędzy nimi.
(19) Komponent dotyczący rozwoju regionalnego, komponent dotyczący rozwoju zasobów ludzkich oraz komponent dotyczący rozwoju obszarów wiejskich powinny być udostępnione jedynie krajom kandydującym uznanym za zdolne do zarządzania funduszami w sposób zdecentralizowany, aby pomóc im w przygotowaniu się do okresu następującego po przystąpieniu, w szczególności do wdrożenia wspólnotowej polityki spójności i polityki rozwoju obszarów wiejskich.
(20) Potencjalne kraje kandydujące oraz kraje kandydujące, które nie zostały uznane za zdolne do zarządzania funduszami w sposób zdecentralizowany, powinny jednak kwalifikować się – w ramach komponentu dotyczącego pomocy w okresie przejściowym i rozwoju instytucjonalnego – do objęcia środkami i działaniami o charakterze zbliżonym do środków i działań, które będą dostępne w ramach poszczególnych komponentów dotyczących odpowiednio rozwoju regionalnego, rozwoju zasobów ludzkich i rozwoju obszarów wiejskich.
(21) Pomocą należy zarządzać zgodnie z zasadami dotyczącymi pomocy zewnętrznej zawartymi w rozporządzeniu Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich [4], z wykorzystaniem struktur, których wartość została dowiedziona w procesie przedakcesyjnym, takich jak zarządzanie zdecentralizowane, twinning i TAIEX (Instrument Wymiany Informacji o Pomocy Techniczne), niemniej jednak pomoc powinna również uwzględniać podejścia innowacyjne, takie jak wdrażanie za pośrednictwem państw członkowskich w drodze wspólnego zarządzania w przypadku programów transgranicznych dotyczących zewnętrznych granic Unii Europejskiej.
W tym kontekście szczególnie pozytywne skutki powinien przynosić transfer wiedzy ogólnej i specjalistycznej z zakresu wprowadzania w życie dorobku prawnego Wspólnoty dokonywany z państw członkowskich mających odpowiednie doświadczenie do beneficjentów niniejszego rozporządzenia.
(22) Działania niezbędne do wykonania niniejszego rozporządzenia są środkami zarządzania dotyczącymi wdrożenia programów stanowiących istotne implikacje dla budżetu.
Działania te powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji, poprzez przedłożenie wieloletnich dokumentów stanowiących wskazujące plany Komitetowi Zarządzającemu [5].
(23) Zgodnie z decyzją 1999/468/WE komitetowi powinny również zostać przedstawione roczne lub wieloletnie programy dotyczące realizacji pomocy w ramach komponentów dotyczących pomocy w okresie przejściowym, rozwoju instytucjonalnego i współpracy transgranicznej, opracowywane przy zastosowaniu podejścia horyzontalnego oraz dla poszczególnych krajów.
(24) Zgodnie z decyzją 1999/468/WE Komitetowi Zarzadzającemu powinny również zostać przedstawione programy wieloletnie służące wykonaniu komponentów dotyczących rozwoju regionalnego, rozwoju zasobów ludzkich i rozwoju obszarów wiejskich.
Jako że działania te będą ściśle powiązane z działaniami prowadzonymi w ramach funduszy strukturalnych i Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich, powinny one w jak najszerszym zakresie wykorzystywać komitety ustanowione dla funduszy strukturalnych i Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich.
(25) W przypadku, w którym Komisja wykonywać będzie niniejsze rozporządzenie poprzez zarządzanie scentralizowane, powinna ona dołożyć wszelkich starań w celu ochrony interesów finansowych Wspólnoty, w szczególności poprzez zastosowanie w tym względzie przepisów i norm dorobku prawnego Wspólnoty, natomiast w przypadku, w którym Komisja wykonywać będzie niniejsze rozporządzenie poprzez inne formy zarządzania, interesy finansowe Wspólnoty Europejskiej powinny być chronione poprzez zawieranie stosownych umów przewidujących odpowiednie gwarancje w tym zakresie.
(26) Zasady określające kwalifikowanie się do uczestnictwa w przetargach i przydzielaniu dotacji, a także zasady dotyczące pochodzenia dostaw powinny zostać ustanowione zgodnie z najnowszymi ustaleniami w ramach Unii Europejskiej, dotyczącymi odejścia od wiązania pomocy, przy czym powinny pozostawiać margines elastyczności pozwalający reagować na nowe ustalenia w tym obszarze.
(27) W przypadku gdy kraj beneficjent narusza zasady, na których opiera się Unia Europejska, lub nie dokonuje wystarczającego postępu w zakresie kryteriów kopenhaskich oraz priorytetów ustanowionych w partnerstwie europejskim lub partnerstwie dla członkostwa, Rada musi, na podstawie wniosku Komisji, być w stanie podjąć niezbędne środki; należy zapewnić pełne i niezwłoczne informowanie Parlamentu Europejskiego.
(28) Należy uchwalić przepisy umożliwiające Radzie zmianę niniejszego rozporządzenia za pomocą uproszczonej procedury w poszanowaniu statusu kraju beneficjenta, jak określono w niniejszym rozporządzeniu .
(29) Kraje, które są beneficjentami dwóch pozostałych regionalnych instrumentów pomocy zewnętrznej, powinny, na zasadzie wzajemności, móc uczestniczyć w działaniach prowadzonych na mocy niniejszego rozporządzenia, w przypadku, w którym przynosi to korzyści ze względu na regionalny, transgraniczny, transnarodowy lub globalny charakter danego działania.
(30) Jako że cel niniejszego rozporządzenia, mianowicie stopniowe dostosowywanie się kraju-beneficjenta do norm i dziedzin polityki Unii Europejskiej, a w stosownych przypadkach – do dorobku prawnego Wspólnoty, i mające na względzie przyszłe członkostwo, nie mogą zostać w wystarczający sposób osiągnięte na poziomie państw członkowskich, a może, w związku z tym, zostać lepiej osiągnięte na poziomie Wspólnoty, Wspólnota może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości zawartą w art. 5 Traktatu WE.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności, określoną w tym artykule, niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne dla osiągnięcia tego celu.
(31) Zważywszy że art. 181a Traktatu WE przewiduje, iż działania w dziedzinie współpracy gospodarczej, finansowej i technicznej prowadzonej z krajami trzecimi stanowią uzupełnienie działań prowadzonych przez państwa członkowskie, Komisja i państwa członkowskie są zobowiązane do zapewnienia koordynacji, spójności i komplementarności świadczonej przez nie pomocy, zgodnie z ustalonymi w 2001 r. wytycznymi dotyczącymi wzmocnienia koordynacji działań w dziedzinie pomocy zewnętrznej, zwłaszcza poprzez regularne konsultacje i częste wymiany potrzebnych informacji na kolejnych etapach udzielania pomocy.
(32) Finansowa kwota referencyjna, w rozumieniu pkt 38 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. między Parlamentem Europejskim, Radą oraz Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i właściwego zarządzania finansami [6], została zawarta w niniejszym rozporządzeniu na cały okres jego obowiązywania, pozostając tym samym bez wpływu na uprawnienia władzy budżetowej określone w Traktacie WE.
(33) Ustanowienie nowego systemu wspólnotowej pomocy przedakcesyjnej powoduje konieczność uchylenia rozporządzenia Rady (EWG) nr 3906/89 z dnia 18 grudnia 1989 r. w sprawie pomocy gospodarczej dla Republiki Węgierskiej i Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej [7], rozporządzenia Komisji (WE) nr 2760/98 z dnia 18 grudnia 1998 r. dotyczącego wykonania programu współpracy transgranicznej w ramach programu PHARE [8], rozporządzenia Rady (WE) nr 1266/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. w sprawie koordynacji pomocy dla państw ubiegających się o członkostwo w Unii Europejskiej w ramach strategii przedakcesyjnej [9], rozporządzenia Rady (WE) nr 1267/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. ustanawiającego Instrument Przedakcesyjnej Polityki Strukturalnej [10], rozporządzenia (WE) nr 1268/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. w sprawie wspólnotowych środków pomocowych na rzecz działań przedakcesyjnych w dziedzinie rolnictwa oraz rozwoju obszarów wiejskich w państwach Europy Środkowej i Wschodniej ubiegających się o członkostwo w Unii Europejskiej w okresie przedakcesyjnym [11], rozporządzenia Rady (WE) nr 555/2000 z dnia 13 marca 2000 r. w sprawie wykonania działań w ramach strategii przedakcesyjnej dla Republiki Cypryjskiej i Republiki Malty [12], rozporządzenia Rady (WE) nr 2500/2001 z dnia 17 grudnia 2001 r. dotyczącego przedakcesyjnej pomocy finansowej dla Turcji [13] oraz rozporządzenia Rady (WE) nr 2112/2005 z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie dostępu do pomocy zagranicznej Wspólnoty. Ponadto niniejsze rozporządzenie powinno zastąpić rozporządzenie Rady (WE) nr 2666/2000, którego termin obowiązywania upływa dnia 31 grudnia 2006 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
TYTUŁ I
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 1
Beneficjenci i cel ogólny
Wspólnota pomaga krajom wymienionym w załącznikach I i II w ich stopniowym dostosowywaniu się do norm i polityki Unii Europejskiej, a w stosownych przypadkach – do dorobku prawnego Wspólnoty, mając na względzie przyszłe członkostwo tych krajów.
Artykuł 2
Zakres zastosowania
1.
W stosownych przypadkach pomoc wykorzystywana jest przez kraje beneficjentów wymienione w załącznikach I i II do wspierania następujących dziedzin:
a) wzmacniania instytucji demokratycznych, jak również państwa prawnego, w tym także egzekwowania prawa;
b) wspierania i ochrony praw człowieka i podstawowych wolności oraz zwiększania poszanowania praw mniejszości, wspierania równości płci i niedyskryminacji;
c) reformy administracji publicznej, w tym ustanowienia systemu umożliwiającego decentralizację zarządzania pomocą w kraju będącym beneficjentem zgodnie z zasadami określonymi w rozporządzeniu (WE, Euratom) nr 1605/2002,
d) reformy gospodarczej;
e) rozwoju społeczeństwa obywatelskiego;
f) integracji społecznej;
g) pojednania, działań na rzecz budowy zaufania i odbudowy;
h) współpracy regionalnej i transgranicznej.
2.
W przypadku krajów wymienionych w załączniku I pomoc wykorzystywana jest również do wspierania następujących dziedzin:
a) przyjęcia i wprowadzania w życie dorobku prawnego Wspólnoty;
b) wspierania opracowania kierunków polityki, jak również przygotowania do wdrażania wspólnej polityki rolnej i polityki spójności Wspólnoty oraz do zarządzania tymi politykami.
3.
W przypadku krajów wymienionych w załączniku II pomoc wykorzystywana jest również do wspierania następujących dziedzin:
a) stopniowego dostosowywanie prawa do dorobku prawnego Wspólnoty;
b) rozwoju społecznego, gospodarczego i terytorialnego obejmującego, między innymi, działania związane z infrastrukturą i inwestycjami, zwłaszcza w dziedzinach rozwoju regionalnego, rozwoju zasobów ludzkich i rozwoju obszarów wiejskich.
Artykuł 3
Komponenty
1.
Pomoc jest planowana i realizowana zgodnie z następującymi komponentami:
a) pomoc w okresie przejściowym oraz rozwój instytucjonalny;
b) współpraca transgraniczna;
c) rozwój regionalny;
d) rozwój zasobów ludzkich;
e) rozwój obszarów wiejskich.
2.
Komisja zapewnia koordynację i spójność pomiędzy pomocą przyznawaną w ramach różnych komponentów.
3.
Działając zgodnie z procedurą określoną w art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE, Komisja przyjmuje zasady wykonania niniejszego rozporządzenia.
W tym celu Komisję wspiera komitet IPA, o którym mowa w art. 14 ust. 1.
Długość okresu, o którym mowa w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE, ustala się na dwa miesiące.
Artykuł 4
Polityczne ramy pomocy
Pomoc przewidziana w niniejszym rozporządzeniu udzielana jest zgodnie z ogólnymi ramami polityki przedakcesyjnej, określonymi w partnerstwie europejskim i partnerstwie dla członkostwa; uwzględnia ona w należytym stopniu sprawozdania i dokumenty strategiczne zawarte w sporządzanym co roku przez Komisję tzw. pakiecie rozszerzenia.
Artykuł 5
Informacje na temat proponowanych orientacyjnych przydziałów środków finansowych
1.
W celu wspierania planowania strategicznego, o którym mowa w art. 6, Komisja co roku przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie plany w zakresie przydziałów środków finansowych, które zostaną zaproponowane na trzy kolejne lata, w formie wieloletnich orientacyjnych ram finansowych, uwzględniając zarówno ramy finansowe, jak i partnerstwo europejskie, partnerstwo dla członkostwa, sprawozdania i dokument strategiczny.
2.
Te wieloletnie orientacyjne ramy finansowe odzwierciedlają plany Komisji w zakresie przydziału środków finansowych, z rozbiciem na komponenty, kraje i działania prowadzone w kilku krajach.
Są one opracowywane na podstawie zestawu obiektywnych i przejrzystych kryteriów, obejmujących ocenę potrzeb, możliwości absorpcji, poszanowanie uwarunkowań i umiejętności zarządzania.
Należy również uwzględnić środki pomocy o charakterze nadzwyczajnym lub tymczasowe programy reagowania przyjęte na mocy rozporządzenia ustanawiającego instrument stabilności.
3.
Wieloletnie orientacyjne ramy finansowe zamieszczane są w przygotowywanym co roku przez Komisję tzw. pakiecie rozszerzenia, z jednoczesnym zachowaniem zasady planowania w trzyletniej perspektywie.
Artykuł 6
Planowanie pomocy
1.
Na mocy niniejszego rozporządzenia pomoc udzielana jest na podstawie dokumentów dotyczących wieloletniego orientacyjnego planowania opracowywanych dla poszczególnych krajów w ścisłej współpracy z władzami państwowymi, co służyć ma wsparciu strategii krajowych i zapewnieniu zaangażowania i udziału danego kraju.
Społeczeństwo obywatelskie i inne zainteresowane podmioty w stosownych przypadkach biorą udział w prowadzonych działaniach.
Zostaną również uwzględnione inne programy pomocowe.
2.
W przypadku krajów wymienionych w załączniku I pomoc opiera się na partnerstwie dla członkostwa.
Pomoc obejmuje priorytety oraz ogólną strategię wynikające z regularnie przeprowadzanych analiz sytuacji w poszczególnych krajach, na których muszą się koncentrować przygotowania do przystąpienia.
Pomoc jest planowana z uwzględnieniem kryteriów określonych podczas posiedzenia Rady Europejskiej w Kopenhadze w czerwcu 1993 r., postępów poczynionych w procesie przyjmowania i wprowadzania w życie dorobku prawnego Wspólnoty, jak również współpracy regionalnej.
3.
W przypadku krajów wymienionych w załączniku II pomoc opiera się w szczególności na partnerstwie europejskim.
Pomoc obejmuje priorytety oraz ogólną strategię wynikające z regularnie przeprowadzanych analiz sytuacji w poszczególnych krajach, na których muszą się koncentrować przygotowania do dalszej integracji z Unią Europejską.
Pomoc jest planowana z uwzględnieniem kryteriów określonych podczas posiedzenia Rady Europejskiej w Kopenhadze w czerwcu 1993 r. oraz postępów poczynionych w zakresie przyjmowania i wykonywania układów o stabilizacji i stowarzyszeniu, w tym także współpracy regionalnej.
4.
Dokumenty dotyczące wieloletniego orientacyjnego planowania zawierają orientacyjny przydział środków dla głównych priorytetów w ramach każdego komponentu, przy uwzględnieniu orientacyjnego rozbicia na kraje i komponenty zaproponowanego w wieloletnich orientacyjnych ramach finansowych.
W stosownych przypadkach dokumenty te ustalają również zasady dotyczące finansowania programów obejmujących kilka krajów i inicjatyw horyzontalnych.
5.
Dokumenty dotyczące wieloletniego orientacyjnego planowania sporządzane są z uwzględnieniem trzyletniej perspektywy.
Co roku są one poddawane przeglądowi.
6.
Komisja przyjmuje dokumenty dotyczące wieloletniego orientacyjnego planowania oraz dokonuje co roku ich przeglądu zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 14 ust. 2 lit. a).
Artykuł 7
Planowanie
1.
Na mocy niniejszego rozporządzenia pomoc udzielana jest za pośrednictwem programów wieloletnich lub rocznych opracowywanych dla poszczególnych krajów i poszczególnych komponentów lub, w stosownych przypadkach, dla grup krajów lub dla poszczególnych zagadnień, zgodnie z priorytetami określonymi w dokumentach dotyczących wieloletniego orientacyjnego planowania.
2.
Programy określają wyznaczone cele, dziedziny interwencji, oczekiwane wyniki, procedury zarządzania oraz całkowitą kwotę planowanego finansowania.
Obejmują one zwięzły opis rodzaju działań, które mają być finansowane, wskazanie kwot przeznaczonych na każdy rodzaj działania oraz orientacyjny harmonogram wdrażania.
W stosownych przypadkach obejmują one wyniki doświadczeń nabytych w związku z wcześniejszą pomocą.
Cele powinny być konkretne, istotne i wymierne, a ich osiągnięcie powinno być ograniczone określonym terminem.
3.
Komisja przyjmuje programy wieloletnie i roczne oraz dokonuje ich przeglądu zgodnie z procedurami ustanowionymi w art. 14 ust. 2.
TYTUŁ II
ZASADY DOTYCZĄCE POSZCZEGÓLNYCH KOMPONENTÓW
Artykuł 8
Komponent: pomoc w okresie przejściowym i rozwój instytucjonalny
1.
Komponent dotyczący pomocy w okresie przejściowym oraz rozwoju instytucjonalnego odnosi się do pomocy udzielanej krajom wymienionym w załączniku I i II w osiągnięciu celów określonych w art. 2.
2.
Może on być wykorzystywany, między innymi, do finansowania rozwoju zdolności i rozwoju instytucjonalnego, jak również inwestycji, o ile te ostatnie nie są objęte art. 9–12.
3.
W ramach tego komponentu możliwe jest również wspieranie uczestnictwa krajów wymienionych w załącznikach I i II we wspólnotowych programach i agencjach.
Ponadto pomoc może być udzielana na programy regionalne i horyzontalne.
Artykuł 9
Komponent: współpraca transgraniczna
1.
Komponent dotyczący współpracy transgranicznej może odnosić się do wspierania krajów wymienionych w załączniku I i II w zakresie współpracy transgranicznej oraz, w stosownych przypadkach, także współpracy transnarodowej i międzyregionalnej prowadzonej pomiędzy tymi krajami oraz pomiędzy nimi a państwami członkowskimi.
2.
Taka współpraca ma na celu wspieranie stosunków dobrosąsiedzkich, zwiększanie stabilności, bezpieczeństwa i dobrobytu we wzajemnym interesie wszystkich zainteresowanych krajów, a także wspieranie ich harmonijnego, zrównoważonego i trwałego rozwoju.
3.
W przypadku współpracy transgranicznej z państwami członkowskimi zasady rządzące wkładami finansowymi z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego oraz niniejsze rozporządzenie są właściwymi przepisami art. 21 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego i Funduszu Spójności [14].
4.
Współpraca zostanie skoordynowana z pozostałymi wspólnotowymi instrumentami służącymi współpracy transgranicznej, transnarodowej i międzyregionalnej.
W przypadku współpracy transgranicznej z państwami członkowskimi komponent ten obejmuje regiony po obydwu stronach danej granicy lub granic, zarówno lądowych, jak i morskich.
5.
W ramach celów określonych w niniejszym artykule komponent ten może, między innymi, być wykorzystywany do finansowania rozwoju zdolności i rozwoju instytucjonalnego oraz do finansowania inwestycji.
Artykuł 10
Komponent: rozwój regionalny
1.
Komponent dotyczący rozwoju regionalnego odnosi się do wspierania krajów wymienionych w załączniku I w zakresie opracowywania polityki oraz przygotowywania do wdrażania wspólnotowej polityki spójności i do zarządzania nią, w szczególności w zakresie przygotowywania tych krajów do uczestnictwa w Europejskim Funduszu Rozwoju Regionalnego i Funduszu Spójności.
2.
W szczególności może przyczynić się on do finansowania działań określonych w rozporządzeniu (WE) nr 1080/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego [15] i rozporządzeniu (WE) 1084/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającym Fundusz Spójności [16].
Artykuł 11
Komponent: rozwój zasobów ludzkich
1.
Komponent dotyczący rozwoju zasobów ludzkich odnosi się do wspierania krajów wymienionych w załączniku I w zakresie opracowywania polityki oraz przygotowywania do wdrażania wspólnotowej polityki spójności i do zarządzania nią, w szczególności w zakresie przygotowywania tych krajów do uczestnictwa w Europejskim Funduszu Społecznym.
2.
W szczególności może przyczynić się on do finansowania działań określonych w rozporządzeniu (WE) nr 1081/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Społecznego [17].
Artykuł 12
Komponent: rozwój obszarów wiejskich
1.
Komponent dotyczący rozwoju obszarów wiejskich odnosi się do wspierania krajów wymienionych w załączniku I w zakresie opracowywania oraz przygotowywania do wdrażania wspólnej polityki rolnej Wspólnoty i do zarządzania nią.
W szczególności przyczynia się do trwałego dostosowania sektora rolnego i obszarów wiejskich oraz do przygotowania krajów kandydujących do wprowadzenia w życie dorobku prawnego Wspólnoty dotyczącego wspólnej polityki rolnej i związanych z nią dziedzin polityki.
2.
W szczególności może przyczynić się do finansowania działań określonych w rozporządzeniu (WE) 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) [18]
TYTUŁ III
ZARZĄDZANIE I WYKONANIE
Artykuł 13
Zarządzanie pomocą, sprawozdawczość
1.
Komisja, działając zgodnie z procedurą określoną w art. 14 i z zasadami wykonania określonymi w art. 3 ust. 3, odpowiada za wykonanie niniejszego rozporządzenia.
2.
Działania prowadzone na mocy niniejszego rozporządzenia są zarządzane, monitorowane, oceniane i poddawane wymogom sprawozdawczości zgodnie z rozporządzeniem (WE, Euratom) nr 1605/2002.
Finansowanie wspólnotowe może w szczególności przyjąć postać umów finansowych pomiędzy Komisją i krajem beneficjentem, zamówień publicznych lub dotacji zawartych z krajowymi lub międzynarodowymi organami sektora publicznego, osobami fizycznymi lub prawnymi odpowiedzialnymi za prowadzenie działań, bądź też umów o pracę.
W przypadku programów transgranicznych wdrażanych wspólnie z państwami członkowskimi zgodnie z art. 9 niniejszego rozporządzenia zadania związane z wdrażaniem mogą być delegowane do państw członkowskich, w którym to przypadku są wykonywane za pośrednictwem wspólnego zarządzania zgodnie z odpowiednimi przepisami rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1605/2002.
W przypadku wspólnego zarządzania organ zarządzający działa zgodnie z zasadami i przepisami określonymi w rozporządzeniu (WE) 1083/2006.
3.
Komisja może również otrzymywać środki finansowe – stanowiące dochód przeznaczony na określony cel zgodnie z art. 18 rozporządzenia (WE) nr1605/2002 – od innych darczyńców i zarządzać nimi w celu wykonywania działań wspólnie z tymi darczyńcami.
4. W uzasadnionych przypadkach Komisja może, zgodnie z art. 54 rozporządzenia (WE, Euratom) 1605/2002, podjąć decyzję o powierzeniu zadań władzy publicznej, w szczególności zadań związanych z wykonaniem budżetu, organom określonym w art. 54 ust. 2 tego rozporządzenia. Organom określonym w art. 54 ust. 2 lit. c) tego rozporządzenia można powierzyć zadania władzy publicznej, jeżeli posiadają uznaną międzynarodową pozycję, stosują się do uznanych międzynarodowych systemów zarządzania i kontroli oraz są nadzorowane przez władzę publiczną.
5.
Zobowiązania budżetowe z tytułu działań trwających dłużej niż jeden rok budżetowy można rozłożyć na kilka lat na roczne raty.
6.
Każdego roku Komisja przesyła Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie w sprawie realizacji pomocy wspólnotowej na podstawie niniejszego rozporządzenia.
Sprawozdanie zawiera informacje dotyczące działań sfinansowanych w ciągu roku i ustaleń wynikających z monitorowania oraz przedstawia ocenę wyników osiągniętych w związku z realizacją pomocy.
Artykuł 14
Komitety
1.
Ustanawia się Komitet IPA złożony z przedstawicieli państw członkowskich pod przewodnictwem przedstawiciela Komisji.
Wspiera on Komisję zwłaszcza przy wykonywaniu jej zadań związanych z zapewnieniem przewidzianej w art. 3 ust. 2 koordynacji i spójności pomiędzy pomocą udzielaną w ramach różnych komponentów.
Komitet IPA uchwala swój regulamin.
2. a) Działając zgodnie z procedurą określoną w art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE Komisja przyjmuje dokumenty dotyczącego wieloletniego orientacyjnego planowania oraz dokonuje co roku ich przeglądów zgodnie z art. 6 niniejszego rozporządzenia, jak również przyjmuje programy dotyczące pomocy udzielanej na mocy art. 8 i 9 niniejszego rozporządzenia. W tym celu Komisję wspiera Komitet IPA.
Okres przewidziany w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE ustala się na jeden miesiąc.
b) Działając zgodnie z procedurą określoną w art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE, Komisja przyjmuje programy dotyczące pomocy udzielanej na mocy art. 10 niniejszego rozporządzenia.
W tym celu Komisję wspiera Komitet ds. Koordynacji Funduszów, o którym mowa w art. 103 rozporządzenia (WE) nr 1083/2006.
Okres przewidziany w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE ustala się na jeden miesiąc.
c) Działając zgodnie z procedurą określoną w art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE, Komisja, po zasięgnięciu opinii komitetu, o którym mowa w art. 147 Traktatu WE, przyjmuje programy dotyczące pomocy udzielanej na mocy art. 11 niniejszego rozporządzenia.
W tym celu Komisję wspiera Komitet ds. Koordynacji Funduszów, o którym mowa w art. 103 rozporządzenia (WE) nr 1083/2006.
Okres przewidziany w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE ustala się na jeden miesiąc.
d) Działając zgodnie z procedurą określoną w art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE, Komisja przyjmuje programy dotyczące pomocy udzielanej na mocy art. 12 niniejszego rozporządzenia.
W tym celu Komisję wspiera Komitet ds. Rozwoju Obszarów Wiejskich ustanowiony na mocy art. 90 rozporządzenia (WE) 1698/2005.
Okres przewidziany w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE ustala się na jeden miesiąc.
3.
Decyzje dotyczące finansowania nieobjęte programem wieloletnim lub programem rocznym podejmowane są przez Komisję zgodnie z procedurą określoną w ust. 2 lit. a) niniejszego rozporządzenia.
4.
Komisja przyjmuje zmiany do programów wieloletnich i programów rocznych, jak również do decyzji, o których mowa w ust. 3, jeżeli zmiany te nie naruszają w poważnym stopniu charakteru pierwotnych programów i działań, a w odniesieniu do aspektu finansowego – nie przekraczają 20 % całkowitej kwoty przyznanej na dany program lub działanie, przy górnej granicy 4 mln EUR.
Komitet, który wydał opinię w sprawie pierwotnego programu lub działania, jest informowany o wszelkich decyzjach wprowadzających takie zmiany.
5.
W obradach komitetów uczestniczy obserwator będący przedstawicielem Europejskiego Banku Inwestycyjnego, w zakresie, w jakim omawiane są zagadnienia dotyczące banku.
Artykuł 15
Rodzaje pomocy
1.
Pomoc w ramach niniejszego rozporządzenia może, między innymi, być przeznaczona na finansowanie inwestycji, zamówień publicznych, dotacji, w tym dotacji na spłatę odsetek, pożyczek na specjalnych warunkach, gwarancji kredytowych i pomocy finansowej, wsparcia budżetowego i innych szczególnych postaci pomocy budżetowej oraz wkładu do kapitału międzynarodowych instytucji finansowych lub banków rozwoju regionalnego w zakresie, w jakim ryzyko finansowe ponoszone przez Wspólnotę ograniczone jest wysokością tych środków finansowania.
Wsparcie budżetowe udzielane jest w wyjątkowych sytuacjach, w precyzyjnie określonych celach i z określeniem punktów odniesienia; uzależnione jest ono od odpowiedniej przejrzystości, rzetelności i wydajności administrowania finansami publicznymi kraju beneficjenta, a także od wdrożenia jasno zdefiniowanych sektorowych lub makroekonomicznych dziedzin polityki zatwierdzonych co do zasady przez międzynarodowe instytucje finansowe.
Przydział środków pochodzących ze wsparcia budżetowego jest uzależniony od zadowalających postępów w osiąganiu celów pod względem oddziaływania i wyników.
2.
Pomoc może być również realizowana poprzez administracyjne środki współpracy przewidujące udział ekspertów z sektora publicznego oddelegowanych przez państwa członkowskie.
Projekty takie są wykonywane zgodnie z przepisami wykonawczymi ustanowionymi przez Komisję.
3.
Pomoc może również być wykorzystywana do pokrywania kosztów, włącznie z kosztami administracyjnymi, wynikających z udziału Komisji w międzynarodowych misjach, inicjatywach lub organizacjach działających na rzecz kraju beneficjenta.
4.
Finansowanie wspólnotowe z zasady nie jest wykorzystywane do płacenia podatków, ceł i uiszczania opłat w krajach będących beneficjentami wymienionych w załącznikach I i II.
Artykuł 16
Środki wsparcia
Pomoc można również wykorzystać na pokrycie kosztów działań związanych z przygotowaniem, kontynuacją, kontrolą, audytem i oceną bezwzględnie koniecznych do zarządzania programem i osiągnięcia jego celów, na przykład badań, spotkań, informacji i promocji, wydatków związanych z sieciami komputerowymi służącymi wymianie informacji, jak również wszelkich innych wydatków na pomoc administracyjną i techniczną, które może ponosić Komisja w związku z zarządzaniem programem.
Obejmuje ona również koszty wsparcia administracyjnego do celów zdecentralizowanego zarządzania programem w przedstawicielstwach Komisji w krajach trzecich.
Artykuł 17
Realizacja pomocy
1.
Komisja i kraje beneficjenci zawierają umowy ramowe dotyczące realizacji pomocy.
2.
Jeżeli zaistnieje taka konieczność, Komisja i kraj beneficjent lub jego władze wykonawcze zawierają dodatkowe umowy dotyczące realizacji pomocy.
Artykuł 18
Ochrona interesów finansowych Wspólnoty
1. Wszelkie umowy wynikające z niniejszego rozporządzenia zawierają postanowienia zapewniające ochronę interesów finansowych Wspólnoty, w szczególności w odniesieniu do nadużyć finansowych, korupcji i wszelkich innych nieprawidłowości, zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich [19], rozporządzeniem Rady (WE, Euratom) nr 2185/96 z dnia 11 listopada 1996 r. w sprawie kontroli na miejscu oraz inspekcji przeprowadzanych przez Komisję w celu ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich przed nadużyciami finansowymi i innymi nieprawidłowościami [20] oraz (WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 maja 1999 r. dotyczące dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) [21].
2.
Umowy wyraźnie stanowią, że Komisja i Trybunał Obrachunkowy są uprawnione do przeprowadzania audytu, zarówno na podstawie dokumentów, jak i na miejscu, u wszystkich wykonawców i podwykonawców, którzy otrzymali wspólnotowe środki finansowe.
Umowy te muszą również wyraźnie upoważniać Komisję do przeprowadzenia kontroli na miejscu oraz inspekcji określonych w rozporządzeniu (WE, Euratom) nr 2185/96.
3.
Wszelkie umowy wynikające z realizacji pomocy zabezpieczają prawa Komisji i Trybunału Obrachunkowego, o których mowa w ust. 2, podczas i po zakończeniu wykonywania umów.
Artykuł 19
Zasady uczestnictwa i pochodzenia, kwalifikowalność do korzystania z dotacji
1.
W przyznawaniu zamówień publicznych lub dotacji finansowanych na mocy niniejszego rozporządzenia mogą brać udział wszystkie osoby fizyczne, które są obywatelami państwa członkowskiego, kraju będącego beneficjentem niniejszego rozporządzenia, kraju będącego beneficjentem europejskiego instrumentu sąsiedztwa i partnerstwa lub państwa członkowskiego Europejskiego Obszaru Gospodarczego, oraz osoby prawne, które mają siedzibę w wyżej wymienionych państwach.
2.
W przyznawaniu zamówień publicznych lub dotacji finansowanych na mocy niniejszego rozporządzenia mogą brać również udział wszystkie osoby fizyczne, które są obywatelami każdego innego państwa niż to, o którym mowa w ust. 1, w przypadkach gdy został ustanowiony wzajemny dostęp do ich pomocy zagranicznej, oraz osoby prawne mające siedzibę w takim państwie.
Wzajemny dostęp do pomocy zagranicznej Wspólnoty ustala się na podstawie konkretnej decyzji dotyczącej danego kraju lub danej regionalnej grupy krajów.
Komisja przyjmuje taką decyzję zgodnie z procedurą określoną w art. 14 ust. 2 lit. a); decyzja ta obowiązuje przez co najmniej jeden rok.
Zapewnienie wzajemnego dostępu do pomocy zagranicznej Wspólnoty opiera się na porównaniu między Wspólnotą a innymi darczyńcami i ma miejsce na poziomie sektorowym lub całego kraju, zarówno w kraju darczyńcy, jak też odbiorcy pomocy.
Decyzja o zapewnieniu takiej wzajemności krajowi darczyńcy opiera się na przejrzystości, spójności i proporcjonalności pomocy przyznawanej przez tego darczyńcę, zarówno pod względem jakości, jak i wielkości pomocy.
Podczas procedury opisanej w niniejszym ustępie odbywane są konsultacje z krajami beneficjentami.
3.
Uczestnictwo w przyznawaniu zamówień publicznych lub dotacji finansowanych na mocy niniejszego rozporządzenia jest otwarte dla organizacji międzynarodowych.
4.
Eksperci zaproponowani w kontekście procedur przydzielania umów nie muszą stosować się do zasad dotyczących przynależności państwowej zawartych w ust. 1 i 2.
5.
Wszystkie dostawy i materiały zakupione w ramach kontraktu finansowanego na mocy niniejszego rozporządzenia muszą pochodzić ze Wspólnoty lub z kraju kwalifikującego się zgodnie z ust. 1 lub 2.
Do celów niniejszego rozporządzenia pojęcie "pochodzenie" jest określone w odpowiednich przepisach Wspólnoty dotyczących pochodzenia dla potrzeb celnych.
6.
Komisja może, w należycie uzasadnionych przypadkach, zezwolić na uczestnictwo osób fizycznych, które są obywatelami innych krajów niż te, o których mowa w ust. 1 i 2, i osób prawnych, które mają siedzibę w takich krajach, lub na zakup dostaw i materiałów o innym pochodzeniu niż to wymienione w ust. 5.
Odstępstwa mogą być uzasadnione niedostępnością produktów i usług na rynkach krajów, o których jest mowa, koniecznością natychmiastowego działania lub tym, że stosowanie kryteriów kwalifikacji uniemożliwiłoby realizację projektu, programu lub działania, lub znacznie utrudniłoby ich realizację.
7.
Zgodnie z art. 114 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1605/2002 dotacje mogą być przyznawane osobom fizycznym.
8.
We wszystkich przypadkach, gdy fundusze Wspólnoty są wykorzystywane w operacjach przeprowadzanych przez organizacje międzynarodowe, uczestnictwo w odpowiednich procedurach umownych jest otwarte dla wszystkich osób fizycznych lub prawnych, które kwalifikują się na podstawie ust. 1 i 2, a także dla wszystkich osób fizycznych lub prawnych, które kwalifikują się zgodnie z regulaminem takiej organizacji; należy zwrócić szczególną uwagę na zapewnienie równego dostępu wszystkim darczyńcom.
Takie same reguły dotyczą dostaw, materiałów i ekspertów.
We wszystkich przypadkach, gdy fundusze Wspólnoty są wykorzystywane w operacjach współfinansowanych przez państwo członkowskie, państwo trzecie, pod warunkiem zapewnienia wzajemności zgodnie z ust. 2, lub przez organizację regionalną, uczestnictwo w odpowiednich procedurach umownych jest otwarte dla wszystkich osób fizycznych lub prawnych, które kwalifikują się na podstawie art. 1, 2 i 3, a także dla wszystkich osób fizycznych lub prawnych, które kwalifikują się na mocy przepisów tego państwa członkowskiego, państwa trzeciego lub organizacji regionalnej.
Takie same reguły dotyczą dostaw, materiałów i ekspertów.
Artykuł 20
Spójność, zgodność i koordynacja
1.
Programy i projekty finansowane na mocy niniejszego rozporządzenia są spójne z kierunkami polityki Unii Europejskiej.
Są one zgodne z umowami zawieranymi przez Wspólnotę i jej państwa członkowskie z krajami beneficjentami i nie naruszają zobowiązań wynikających z umów wielostronnych, których są one stronami.
2.
Komisja i państwa członkowskie zapewniają spójność pomiędzy pomocą wspólnotową udzielaną na mocy niniejszego rozporządzenia a pomocą finansową udzielaną przez Wspólnotę i państwa członkowskie za pośrednictwem innych instrumentów finansowych, zarówno wewnętrznych, jak i zewnętrznych oraz przez Europejski Bank Inwestycyjny.
3.
Komisja i państwa członkowskie zapewniają koordynację swoich odpowiednich programów pomocowych celem zwiększenia skuteczności i wydajności udzielanej pomocy zgodnie z ustalonymi wytycznymi w sprawie zwiększenia koordynacji działań w dziedzinie pomocy zewnętrznej oraz harmonizacji polityk i procedur.
Koordynacja obejmuje prowadzone regularnie konsultacje i częstą wymianę istotnych informacji na kolejnych etapach udzielania pomocy, zwłaszcza w ramach działań w terenie, jak również stanowi kluczowy element procesu planowania przebiegającego w państwach członkowskich i we Wspólnocie.
4.
Współdziałając z państwami członkowskimi, Komisja podejmie niezbędne kroki w celu zapewnienia właściwej koordynacji, harmonizacji i współpracy z wielostronnymi i regionalnymi organizacjami i podmiotami, takimi jak międzynarodowe instytucje finansowe oraz działające w ramach ONZ agencje, fundusze i programy, a także darczyńcy spoza UE.
Artykuł 21
Zawieszenie pomocy
1.
Poszanowanie zasad demokracji, państwa prawnego, praw człowieka i praw mniejszości oraz podstawowych wolności stanowi zasadniczy element stosowania niniejszego rozporządzenia oraz przyznawania pomocy na jego podstawie.
Pomoc wspólnotowa dla Albanii, Bośni i Hercegowiny, Chorwacji, Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii oraz Czarnogóry i Serbii wraz z Kosowem podlega również warunkom określonym przez Radę w konkluzjach z dnia 29 kwietnia 1997 r., zwłaszcza w zakresie zobowiązania odbiorców pomocy do przeprowadzenia reform o charakterze demokratycznym, gospodarczym i instytucjonalnym.
2.
W przypadku gdy kraj beneficjent nie przestrzega tych zasad lub zobowiązań zawartych w odpowiednich partnerstwach z UE bądź też gdy postępy w wypełnianiu kryteriów dotyczących przystąpienia są niewystarczające, Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może, na wniosek Komisji, podjąć odpowiednie działania w odniesieniu do każdego rodzaju pomocy przyznanej na mocy niniejszego rozporządzenia.
Parlament Europejski jest w pełni i bezzwłocznie informowany o każdej decyzji podjętej w tym zakresie.
Artykuł 22
Ocena
Komisja regularnie ocenia wyniki i funkcjonowanie polityk i programów oraz skuteczność planowania w celu ustalenia, czy osiągnięte zostały zaplanowane cele oraz opracowania zaleceń służących udoskonaleniu przyszłych działań.
Komisja wysyła odpowiednie sprawozdania oceniające do komitetów, o których mowa w art. 14, celem przeprowadzenia na ich temat dyskusji.
Wyniki te znajdują odbicie podczas przygotowywania kolejnych programów i przydzielania zasobów.
TYTUŁ IV
PRZEPISY PRZEJŚCIOWE I KOŃCOWE
Artykuł 23
Status kraju beneficjenta
Jeżeli kraj beneficjent wymieniony w załączniku II otrzyma status kraju kandydującego do przystąpienia do UE, Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, na wniosek Komisji, przeniesie ten kraj z załącznika II do załącznika I.
Artykuł 24
Rozszerzenie zakresu zastosowania instrumentu
W celu zapewnienia spójności i wydajności pomocy wspólnotowej Komisja może zadecydować, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 14 ust. 2 lit. a), że inne kraje trzecie, terytoria i regiony mogą korzystać z działań podejmowanych na mocy niniejszego rozporządzenia, jeżeli dany projekt lub program posiada charakter regionalny, transgraniczny, transnarodowy lub globalny.
Podejmując takie decyzje, Komisja stara się unikać powielania innych instrumentów dotyczących zewnętrznej pomocy finansowej.
Artykuł 25
Przepisy przejściowe
1. Rozporządzenia (EWG) nr 3906/89, (WE) nr 2760/98, (WE) nr 1266/1999, (WE) nr 1267/1999, (WE) nr 1268/1999, (WE) nr 555/2000, (WE) nr 2500/2001, (WE) nr 2112/2005 uchyla się ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2007 r..
Uchylone rozporządzenia, podobnie jak rozporządzenie (WE) nr 2666/2000, mają nadal zastosowanie do aktów prawnych i zobowiązań realizujących budżet na lata poprzedzające rok 2007, jak również do wykonania art. 31 aktu dotyczącego warunków przystąpienia Republiki Bułgarii i Rumunii oraz dostosowań w traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej [22].
2. Jeżeli w celu ułatwienia przejścia z systemu ustanowionego rozporządzeniami: (EWG) nr 3906/1989, (WE)nr 2760/1998, (WE) nr 1266/1999, (WE) nr 1267/1999, (WE) nr 1268/1999, (WE) nr 555/2000, (WE) nr 2666/2000 lub (WE) nr 2500/2001 do systemu ustanowionego niniejszym rozporządzeniem okaże się niezbędne przyjęcie środków szczególnych, to takie środki przyjmowane są przez Komisję zgodnie z procedurami, o których mowa w art. 14 niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 26
Finansowa kwota referencyjna
Finansowa kwota referencyjna przeznaczona na wykonanie rozporządzenia na lata 2007–2013 wynosi 11468 mln EUR.
Władza budżetowa zatwierdza roczne przydziały środków finansowych w ramach limitów określonych w ramach finansowych.
Artykuł 27
Przegląd
Do dnia 31 grudnia 2010 r. Komisja przedłoży Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie oceniające wykonanie niniejszego rozporządzenia w pierwszych trzech latach jego obowiązywania, w stosownych przypadkach dołączając do niego wniosek legislacyjny proponujący konieczne zmiany do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 28
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 2007 r. do dnia 31 grudnia 2013 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1086/2006
z dnia 11 lipca 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2866/98 w sprawie kursów wymiany między euro a walutami państw członkowskich przyjmujących euro
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 123 ust. 5,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Europejskiego Banku Centralnego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 2866/98 z dnia 31 grudnia 1998 r. w sprawie kursów wymiany między euro a walutami państw członkowskich przyjmujących euro [2] określa kursy wymiany walut obowiązujące od dnia 1 stycznia 1999 r.
(2) Zgodnie z art. 4 aktu dotyczącego warunków przystąpienia z 2003 r. Słowenia jest państwem członkowskim objętym derogacją w rozumieniu art. 122 traktatu WE.
(3) Na mocy decyzji Rady 2006/495/WE z dnia 11 lipca 2006 r. zgodnie z art. 122 ust. 2 traktatu WE w sprawie przyjęcia jednej waluty przez Słowenię z dniem 1 stycznia 2007 r.
[3], Słowenia spełnia warunki konieczne do przyjęcia jednej waluty i derogacja w stosunku do Słowenii zostaje uchylona ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2007 r.
(4) Wprowadzenie euro w Słowenii wymaga ustalenia kursu wymiany między euro a słoweńskim tolarem.
Kurs wymiany powinien zostać ustalony na 239,640 tolarów słoweńskich za 1 euro, co odpowiada obecnemu kursowi centralnemu tolara w mechanizmie kursów walut (ERM II).
(6) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 2866/98,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W wykazie kursów wymiany walut zamieszczonym w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 2866/98 dodaje się kursy wymiany dla portugalskiego escudo i fińskiej marki:
"= 239,640 tolarów słoweńskich".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2007 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1087/2006
z dnia 14 lipca 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 15 lipca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1088/2006
z dnia 14 lipca 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1164/2005 w odniesieniu do ilości objętej przetargiem stałym na odsprzedaż na rynku Wspólnoty kukurydzy znajdującej się w posiadaniu polskiej agencji interwencyjnej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na odsprzedaż na rynku wewnętrznym około 246437 ton kukurydzy, znajdującej się w posiadaniu polskiej agencji interwencyjnej, został otwarty rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1164/2005 [2].
(2) Ze względu na aktualną sytuację na rynku właściwe jest zwiększenie ilości kukurydzy wystawionej na sprzedaż przez polską agencję interwencyjną na rynku wewnętrznym poprzez otwarcie przetargu stałego na 253437 ton.
(3) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1164/2005.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1164/2005 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 1 zapis "246437 ton" zastępuje się zapisem "253437 ton";
2) w tytule Załącznika zapis "246437 ton" zastępuje się zapisem "253437 ton".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1089/2006
z dnia 14 lipca 2006 r.
otwierające destylację w sytuacji kryzysowej, o której mowa w art. 30 rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 w odniesieniu do niektórych win w Hiszpanii
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [1], w szczególności jego art. 33 ust. 1 lit. f),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 30 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 przewiduje możliwość otwarcia destylacji w sytuacji kryzysowej w przypadku powstania na rynku zakłóceń spowodowanych poważnymi nadwyżkami.
Środek ten można ograniczyć do niektórych kategorii wina lub niektórych obszarów produkcji oraz można go stosować na wniosek państwa członkowskiego w odniesieniu do win gatunkowych produkowanych w określonych regionach (psr.).
(2) Rząd Hiszpanii wystąpił z wnioskiem o otwarcie destylacji w sytuacji kryzysowej w odniesieniu do czerwonych i różowych win gatunkowych produkowanych w określonych regionach (psr.) na jego terytorium, a zwłaszcza w regionie upraw winorośli Navarra.
(3) Stwierdzono poważne nadwyżki na rynku czerwonych i różowych win gatunkowych produkowanych w określonym regionie (psr.) Navarra, które znajdują wyraz w spadku cen i niepokojącym wzroście poziomu zapasów na koniec bieżącego roku gospodarczego.
W celu odwrócenia tego niekorzystnego trendu i naprawienia w ten sposób trudnej sytuacji na rynku zapasy win gatunkowych produkowanych w określonych regionach (psr.) powinny zostać zmniejszone do poziomu, jaki można uznać za normalny pod względem pokrycia zapotrzebowania rynkowego.
(4) Ponieważ warunki ustanowione w art. 30 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 zostały spełnione, należy otworzyć destylację w sytuacji kryzysowej czerwonych i różowych win gatunkowych produkowanych w regionie Navarra w ilości nieprzekraczającej 300000 hektolitrów.
(5) Destylacja w sytuacji kryzysowej, otwarta na mocy niniejszego rozporządzenia, powinna być zgodna z warunkami określonymi w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1623/2000 z dnia 25 lipca 2000 r. ustanawiającym szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wina w odniesieniu do mechanizmów rynkowych [2], które odnoszą się do destylacji ustanowionej w art. 30 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999. Ponadto stosuje się także inne przepisy rozporządzenia (WE) nr 1623/2000, w szczególności te, które dotyczą dostawy alkoholu do agencji interwencyjnej oraz wypłaty zaliczki.
(6) Cena, jaką destylatorzy są zobowiązani zapłacić producentom, powinna być ustalona na poziomie pozwalającym na przezwyciężenie zakłóceń na rynku, poprzez umożliwienie producentom skorzystania z możliwości, jakie daje ten środek.
(7) W celu uniknięcia zakłóceń na rynku alkoholu spożywczego, który otrzymywany jest przede wszystkim w wyniku destylacji przewidzianej w art. 29 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, produktem destylacji w sytuacji kryzysowej może być jedynie alkohol surowy lub neutralny, podlegający obowiązkowej dostawie do agencji interwencyjnej.
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wina,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Destylacja w sytuacji kryzysowej, przewidziana w art. 30 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, zostaje niniejszym otwarta dla czerwonych i różowych win gatunkowych produkowanych w określonym regionie (psr.)
Navarra w ilości nieprzekraczającej 300000 hektolitrów zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 1623/2000 odnoszącymi się do tego typu destylacji.
Artykuł 2
Każdy producent może zawrzeć umowę na dostawę określoną w art. 65 rozporządzenia (WE) nr 1623/2000 (dalej zwaną "umową"), począwszy od dnia 18 lipca 2006 r. do dnia 31 sierpnia 2006 r.
Do umów dołącza się dowód wniesienia zabezpieczenia w wysokości 5 EUR za hektolitr.
Umowy nie podlegają cesji.
Artykuł 3
1.
W przypadku gdy całkowita ilość wina, objęta umowami przedstawionymi w agencji interwencyjnej, przekracza ilość ustaloną w art. 1, państwo członkowskie ustala stopę obniżki, jaką stosuje się do powyższych umów.
2.
Państwo członkowskie podejmuje niezbędne kroki administracyjne dla zatwierdzenia powyższych umów najpóźniej dnia 15 września 2006 r.
W zatwierdzeniu określa się stosowaną stopę obniżki oraz dopuszczalną ilość wina na umowę i zastrzega, że producent może odstąpić od umowy w przypadku zastosowania stopy obniżki.
Państwo członkowskie powiadamia Komisję o ilości wina objętej zatwierdzonymi umowami do dnia 20 września 2006 r.
3.
Państwo członkowskie może ograniczyć liczbę umów, jakie poszczególni producenci mogą zawrzeć w ramach niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 4
1.
Ilości wina stanowiące przedmiot zatwierdzonych umów muszą zostać dostarczone do destylarni najpóźniej dnia 28 lutego 2007 r.
Zgodnie z art. 6 ust. 1 uzyskany alkohol musi zostać dostarczony do agencji interwencyjnej najpóźniej dnia 31 maja 2007 r.
2.
Zabezpieczenie zwraca się proporcjonalnie do dostarczonych ilości na podstawie przedstawionego przez producenta dowodu dostawy do destylarni.
Zabezpieczenie ulega przepadkowi, jeżeli dostawa nie nastąpiła w terminie ustalonym w ust. 1.
Artykuł 5
Minimalna cena skupu wina dostarczonego do destylacji na podstawie niniejszego rozporządzenia wynosi 3,00 EUR za % obj. na hektolitr.
Artykuł 6
1.
Destylatorzy dostarczają do agencji interwencyjnej produkt uzyskany w wyniku destylacji.
Produkt ten ma rzeczywistą objętościową zawartość alkoholu co najmniej 92 %.
2.
Cena, którą agencja interwencyjna jest zobowiązana zapłacić destylatorom za dostarczony alkohol surowy, wynosi 3,367 EUR za % obj. na hektolitr.
Płatność dokonywana jest zgodnie z art. 62 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1623/2000.
Destylatorzy mogą otrzymać zaliczkę na poczet tej kwoty w wysokości 2,208 EUR za % obj. na hektolitr.
W takim przypadku zaliczkę odejmuje się od ceny faktycznie zapłaconej.
Mają zastosowanie art. 66 i 67 rozporządzenia (WE) nr 1623/2000.
Artykuł 7
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1090/2006
z dnia 14 lipca 2006 r.
otwierające destylację w sytuacji kryzysowej, o której mowa w art. 30 rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 w odniesieniu do niektórych win w Grecji
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [1], w szczególności jego art. 33 ust. 1 lit. f),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 30 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 przewiduje możliwość otwarcia destylacji w sytuacji kryzysowej w przypadku powstania na rynku zakłóceń spowodowanych poważnymi nadwyżkami.
Środek ten można ograniczyć do niektórych kategorii wina lub niektórych obszarów produkcji oraz można go stosować na wniosek zainteresowanego państwa członkowskiego w odniesieniu do win gatunkowych produkowanych w określonych regionach (psr.).
(2) Rząd Grecji wystąpił z wnioskiem o otwarcie destylacji w sytuacji kryzysowej w odniesieniu do win stołowych produkowanych na jego terytorium, jak też i w odniesieniu do win gatunkowych produkowanych w określonych regionach (psr.).
(3) Stwierdzono poważne nadwyżki na rynku win stołowych i na rynku win gatunkowych produkowanych w określonych regionach (psr.) w Grecji, które znajdują wyraz w spadku cen i niepokojącym wzroście poziomu zapasów na koniec bieżącego roku gospodarczego.
W celu odwrócenia tego niekorzystnego trendu i naprawienia w ten sposób trudnej sytuacji na rynku zapasy win greckich powinny zostać doprowadzone do poziomu, jaki można uznać za normalny pod względem pokrycia zapotrzebowania rynkowego.
(4) Ponieważ warunki ustanowione w art. 30 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 zostały spełnione, należy otworzyć destylację w sytuacji kryzysowej wina stołowego w ilości nieprzekraczającej 370000 hektolitrów oraz win gatunkowych produkowanych w określonych regionach (psr.) w ilości nieprzekraczającej 130000 hektolitrów.
(5) Destylacja w sytuacji kryzysowej, otwarta na mocy niniejszego rozporządzenia, powinna być zgodna z warunkami określonymi w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1623/2000 z dnia 25 lipca 2000 r. ustanawiającym szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wina w odniesieniu do mechanizmów rynkowych [2], które odnoszą się do destylacji ustanowionej w art. 30 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999. Ponadto stosuje się także inne przepisy rozporządzenia (WE) nr 1623/2000, w szczególności te, które dotyczą dostawy alkoholu do agencji interwencyjnej oraz wypłaty zaliczki.
(6) Cena, jaką destylatorzy są zobowiązani zapłacić producentom, powinna być ustalona na poziomie pozwalającym na przezwyciężenie zakłóceń na rynku, poprzez umożliwienie producentom skorzystania z możliwości, jakie daje ten środek.
(7) W celu uniknięcia zakłóceń na rynku alkoholu surowego, który otrzymywany jest przede wszystkim w wyniku destylacji przewidzianej w art. 29 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, produktem destylacji w sytuacji kryzysowej może być jedynie alkohol surowy lub neutralny, podlegający obowiązkowej dostawie do agencji interwencyjnej.
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wina,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Destylacja w sytuacji kryzysowej, przewidziana w art. 30 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, zostaje niniejszym otwarta dla ilości nieprzekraczającej 370000 hektolitrów win stołowych oraz dla ilości nieprzekraczającej 130000 hektolitrów win gatunkowych produkowanych w określonych regionach (psr.) w Grecji, zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 1623/2000 odnoszącymi się do tego typu destylacji.
Artykuł 2
Każdy producent może zawrzeć umowę na dostawę określoną w art. 65 rozporządzenia (WE) nr 1623/2000 (dalej zwaną "umową"), począwszy od dnia 18 lipca 2006 r. do dnia 31 sierpnia 2006 r.
Do umów dołącza się dowód wniesienia zabezpieczenia w wysokości 5 EUR za hektolitr.
Umowy nie podlegają cesji.
Artykuł 3
1.
W przypadku gdy całkowita ilość wina, objęta umowami przedstawionymi w agencji interwencyjnej, przekracza ilość ustaloną w art. 1, państwo członkowskie ustala stopę obniżki, jaką stosuje się do powyższych umów.
2.
Państwo członkowskie podejmuje niezbędne kroki administracyjne dla zatwierdzenia powyższych umów najpóźniej dnia 15 września 2006 r.
W zatwierdzeniu określa się stosowaną stopę obniżki oraz dopuszczalną ilość wina na umowę i zastrzega, że producent może odstąpić od umowy w przypadku zastosowania stopy obniżki.
Państwo członkowskie powiadamia Komisję o ilości wina objętej zatwierdzonymi umowami do dnia 20 września 2006 r.
3.
Państwo członkowskie może ograniczyć liczbę umów, jakie poszczególni producenci mogą zawrzeć w ramach niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 4
1.
Ilości wina stanowiące przedmiot zatwierdzonych umów muszą zostać dostarczone do destylarni najpóźniej dnia 28 lutego 2007 r.
Zgodnie z art. 6 ust. 1 uzyskany alkohol musi zostać dostarczony do agencji interwencyjnej najpóźniej dnia 31 maja 2007 r.
2.
Zabezpieczenie zwraca się proporcjonalnie do dostarczonych ilości na podstawie przedstawionego przez producenta dowodu dostawy do destylarni.
Zabezpieczenie ulega przepadkowi, jeżeli dostawa nie nastąpiła w terminie ustalonym w ust. 1.
Artykuł 5
Minimalna cena skupu wina dostarczonego do destylacji na podstawie niniejszego rozporządzenia wynosi 1,914 EUR za % obj. na hektolitr w odniesieniu do win stołowych oraz 3,00 EUR za % obj. na hektolitr w odniesieniu do win gatunkowych produkowanych w określonych regionach (psr.).
Artykuł 6
1.
Destylatorzy dostarczają do agencji interwencyjnej produkt uzyskany w wyniku destylacji.
Produkt ten ma rzeczywistą objętościową zawartość alkoholu co najmniej 92 %.
2.
Cena, którą agencja interwencyjna jest zobowiązana zapłacić destylatorom za dostarczony alkohol surowy, wynosi 2,281 EUR za % obj. na hektolitr, jeśli wyprodukowany jest on z win stołowych oraz 3,367 EUR za % obj. na hektolitr, jeśli wyprodukowany jest on z win gatunkowych produkowanych w określonych regionach (psr.).
Płatność dokonywana jest zgodnie z art. 62 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1623/2000.
Destylatorzy mogą otrzymać zaliczkę na poczet tej kwoty w wysokości 1,122 EUR za % obj. na hektolitr za alkohol wyprodukowany z win stołowych oraz 2,208 EUR za % obj. na hektolitr za alkohol wyprodukowany z win gatunkowych produkowanych w określonych regionach (psr.).
W takim przypadku zaliczkę odejmuje się od ceny faktycznie zapłaconej.
Mają zastosowanie art. 66 i 67 rozporządzenia (WE) nr 1623/2000.
Artykuł 7
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1091/2006
z dnia 13 lipca 2006 r.
ustanawiające zakaz połowów dobijakowatych w strefach ICES IIa (wody terytorialne WE), IIIa i IV (wody terytorialne WE) przez statki pływające pod banderą państwa członkowskiego innego niż Dania i Zjednoczone Królestwo
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa [1], w szczególności jego art. 26 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiające system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa [2], w szczególności jego art. 21 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 51/2006 z dnia 22 grudnia 2005 r. ustalające wielkości dopuszczalne połowów na 2006 r. i związane z nimi warunki dla niektórych zasobów rybnych i grup zasobów rybnych, stosowane na wodach terytorialnych Wspólnoty oraz w odniesieniu do statków wspólnotowych na wodach, na których wymagane są ograniczenia połowowe [3] ustanawia kwoty na 2006 r.
(2) Według informacji przekazanych Komisji, statki pływające pod banderą państw członkowskich określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia lub zarejestrowane w tych państwach członkowskich, wyczerpały kwotę na połowy zasobu w nim określonego przyznaną na 2006 r.
(3) Należy zatem zakazać połowów tego rodzaju zasobów oraz jego przechowywania na pokładzie, przeładunku i wyładunku,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wyczerpanie kwoty
Kwotę połowową przyznaną na 2006 r. państwom członkowskim określonym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do zasobu w nim określonego uznaje się za wyczerpaną z dniem wymienionym w tym Załączniku.
Artykuł 2
Zakazy
Z dniem wymienionym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia zakazuje się połowów zasobu określonego w Załączniku przez statki pływające pod banderą lub zarejestrowane w państwach członkowskich w nim określonych.
Po tej dacie zakazuje się przechowywania na pokładzie, przeładunku lub wyładunku omawianego zasobu złowionego przez te statki.
Artykuł 3
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu następującym po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1092/2006
z dnia 14 lipca 2006 r.
ustalające minimalne ceny sprzedaży masła w ramach 13. odrębnego zaproszenia do składania ofert w ramach przetargu stałego przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 1898/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1898/2005 z dnia 9 listopada 2005 r. ustanawiającym szczegółowe zasady wprowadzenia w życie rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do środków w zakresie zbytu śmietany, masła i masła skoncentrowanego na rynku Wspólnoty [2] agencje interwencyjne mogą sprzedawać w drodze przetargu pewne ilości masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego, które przechowują, i mogą przyznać pomoc w odniesieniu do śmietany, masła i masła skoncentrowanego.
Artykuł 25 wymienionego rozporządzenia przewiduje, że biorąc pod uwagę otrzymane oferty w ramach każdego odrębnego zaproszenia do składania ofert, ustala się minimalną cenę sprzedaży masła oraz maksymalną wysokość pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i masła skoncentrowanego.
Ustalono dalej, że cena lub pomoc mogą się zmieniać w zależności od planowanego wykorzystania masła, jego zawartości tłuszczu oraz procedury włączania.
Wysokość zabezpieczenia przetwórczego, o którym mowa w art. 28 rozporządzenia (WE) nr 1898/2005, ustala się odpowiednio.
(2) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dla 13. odrębnego zaproszenia do składania ofert w ramach stałego przetargu przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 1898/2005 minimalną cenę sprzedaży masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego oraz wysokość zabezpieczenia przetwórczego, o których mowa odpowiednio w art. 25 i 28 wymienionego rozporządzenia, ustala się, jak podano w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 15 lipca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1093/2006
z dnia 14 lipca 2006 r.
ustalające maksymalne kwoty pomocy odnośnie do śmietany, masła i masła skoncentrowanego w ramach 13. odrębnego zaproszenia do przetargu przeprowadzonego w ramach przetargu stałego przewidzianego przez rozporządzenie (WE) nr 1898/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1898/2005 z dnia 9 listopada 2005 r. ustanawiającym szczegółowe zasady wprowadzenia w życie rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do środków w zakresie zbytu śmietany, masła i masła skoncentrowanego na rynku Wspólnoty [2] agencje interwencyjne mogą sprzedawać w drodze przetargu pewne ilości masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego, które przechowują, i mogą przyznać pomoc w odniesieniu do śmietany, masła i masła skoncentrowanego.
Artykuł 25 wymienionego rozporządzenia przewiduje, że biorąc pod uwagę otrzymane oferty w ramach każdego odrębnego zaproszenia do przetargu, ustala się minimalną cenę sprzedaży masła oraz maksymalną wysokość pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i masła skoncentrowanego.
Ustalono dalej, że cena lub pomoc mogą się różnić w zależności od planowanego wykorzystania masła, jego zawartości tłuszczu oraz procedury włączania.
Wysokość zabezpieczenia przetwórczego, o którym mowa w art. 28 rozporządzenia (WE) nr 1898/2005, ustala się odpowiednio.
(2) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do 13. odrębnego przetargu w ramach stałego przetargu przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 1898/2005 maksymalną kwotę pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i masła skoncentrowanego oraz wysokość zabezpieczenia przetwórczego, o których mowa odpowiednio w art. 25 i 28 wymienionego rozporządzenia, ustala się, jak podano w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 15 lipca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1094/2006
z dnia 14 lipca 2006 r.
ustalające maksymalne ceny skupu masła w ramach 3. odrębnego zaproszenia do składania ofert w ramach przetargu stałego otwartego rozporządzeniem (WE) nr 796/2006
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy art. 16 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2771/1999 z dnia 16 grudnia 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania przepisów rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do interwencji na rynku masła i śmietany [2] ogłoszenie o przetargu zostało opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w celu skupu masła w drodze stałego przetargu, otwartego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 796/2006 [3].
(2) W świetle ofert przetargowych, otrzymanych w odpowiedzi na odrębne zaproszenia do składania ofert, należy ustalić maksymalną cenę skupu lub należy podjąć decyzję o wstrzymaniu przetargu, zgodnie z art. 17a rozporządzenia (WE) nr 2771/1999.
(3) W świetle ofert otrzymanych w ramach 3. odrębnego zaproszenia do składania ofert, należy ustalić maksymalną cenę skupu.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do 3. odrębnego zaproszenia do składania ofert w ramach przetargu stałego otwartego rozporządzeniem (WE) nr 796/2006, zgodnie z którym termin składania ofert wygasa dnia 11 lipca 2006 r., maksymalną cenę skupu masła ustala się na 233,00 EUR/100 kg.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 15 lipca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1095/2006
z dnia 14 lipca 2006 r.
ustalające maksymalna kwotę pomocy do masła skoncentrowanego w ramach 13. zaproszenia do składania ofert w ramach stałego przetargu przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 1898/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 47 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1898/2005 z dnia 9 listopada 2005 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wprowadzenia w życie rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do środków w zakresie zbytu śmietany, masła i masła skoncentrowanego na rynku Wspólnoty [2], agencje interwencyjne otwierają stały przetarg na przyznawanie pomocy dla masła skoncentrowanego.
Artykuł 54 wymienionego rozporządzenia stanowi, że maksymalną kwotę pomocy ustala się w świetle ofert przetargowych otrzymanych w odpowiedzi na indywidualny przetarg dla masła skoncentrowanego o minimalnej zawartości tłuszczu w wysokości 96 %.
(2) Należy złożyć zabezpieczenie należytego wykonania umowy, o którym mowa w art. 53 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1898/2005, w celu zapewnienia przejęcia masła skoncentrowanego przez handel detaliczny.
(3) W świetle otrzymanych ofert przetargowych należy ustalić maksymalną kwotę pomocy na odpowiednim poziomie oraz odpowiednio określić zabezpieczenie należytego wykonania umowy.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dla 13. odrębnego zaproszenia do składania ofert w ramach stałego przetargu otwartego zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1898/2005, maksymalną kwotę pomocy w odniesieniu do masła skoncentrowanego o minimalnej zawartości tłuszczu w wysokości 96 %, o którym mowa w art. 47 ust. 1 wymienionego rozporządzenia, ustala się na 19,8 EUR/100 kg.
Zabezpieczenie należytego wykonania umowy, o którym mowa w art. 53 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1898/2005, ustala się na 22 EUR/100 kg.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 15 lipca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1096/2006
z dnia 14 lipca 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 796/2006 w odniesieniu do wykazu państw członkowskich, w których skup masła w trybie przetargu jest otwarty na okres do dnia 31 sierpnia 2006 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 796/2006 z dnia 29 maja 2006 r. zawieszające skup masła za 90 % ceny interwencyjnej i otwierające skup masła w trybie przetargu na okres do dnia 31 sierpnia 2006 r.
[2], w szczególności jego art. 2 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 796/2006 otworzyło skup masła w trybie przetargu na okres do dnia 31 sierpnia 2006 r. zgodnie z art. 6 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia (WE) nr 1255/1999.
(2) Na podstawie najnowszych informacji przekazanych przez Belgię, Republikę Czeską, Francję, Włochy, Łotwę, Luksemburg, Niderlandy, Finlandię, Szwecję i Zjednoczone Królęstwo Komisja stwierdziła, że ceny rynkowe masła znajdowały się na poziomie równym lub wyższym niż 92 % ceny interwencyjnej w ciągu dwóch następujących po sobie tygodni.
Należy zatem zawiesić skup interwencyjny w trybie przetargu w tych państwach członkowskich.
Wymienione wyżej państwa członkowskie należy zatem usunąć z wykazu zamieszczonego w rozporządzeniu (WE) nr 796/2006.
(3) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 796/2006,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 2 rozporządzenia (WE) nr 796/2006 ustęp 1 otrzymuje następujące brzmienie:
"1. Zgodnie z art. 6 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 niniejszym otwiera się skup masła w trybie przetargu od dnia 15 lipca do dnia 31 sierpnia 2006 r. w następujących państwach członkowskich, na warunkach określonych w sekcji 3a rozporządzenia (WE) nr 2771/1999: Estonia, Hiszpania, Irlandia, Polska oraz Portugalia.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1097/2006
z dnia 14 lipca 2006 r.
ustalające minimalną cenę sprzedaży masła dla 45. indywidualnego zaproszenia do składania ofert, wydanego w ramach stałego zaproszenia do składania ofert, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2771/1999
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], a w szczególności jego art. 10 lit. c),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy art. 21 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2771/1999 z dnia 16 grudnia 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do interwencji na rynku masła i śmietany [2], agencje interwencyjne wystawiły na sprzedaż w ramach stałego zaproszenia do składania ofert określone ilości składowanego przez nie masła.
(2) W świetle ofert otrzymanych w odpowiedzi na każde indywidualne zaproszenie do składania ofert ustalana jest minimalna cena sprzedaży bądź podejmowana jest decyzja o nieprzyjęciu żadnej oferty, zgodnie z art. 24 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 2771/1999.
(3) W świetle otrzymanych ofert należy określić minimalną cenę sprzedaży.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dla 45. indywidualnego zaproszenia do składania ofert na mocy rozporządzenia (WE) nr 2771/1999, w odniesieniu do którego termin składania ofert upłynął 11 lipca 2006 r., minimalną cenę sprzedaży masła ustala się na 250,00 EUR/100 kg.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 15 lipca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1098/2006
z dnia 14 lipca 2006 r.
ustalające opłaty przywozowe w sektorze zbóż stosowane od dnia 16 lipca 2006 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1249/96 z dnia 28 czerwca 1996 r. w sprawie zasad stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 do opłat przywozowych w sektorze zbóż [2], w szczególności jego art. 2 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 10 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 przewiduje, że przy przywozie produktów, o których mowa w art. 1 wyżej wymienionego rozporządzenia, pobiera się opłaty celne zgodne ze stawkami Wspólnej Taryfy Celnej.
Jednakże w przypadku produktów, o których mowa w ust. 2 tego artykułu, opłaty przywozowe równają się cenie interwencyjnej tych produktów ważnej w czasie przywozu powiększonej o 55 % i pomniejszonej o cenę CIF w przywozie stosowaną do danej wysyłki.
Opłaty celne nie mogą jednak przekroczyć stawek Wspólnej Taryfy Celnej.
(2) Na mocy art. 10 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 ceny CIF w przywozie oblicza się na podstawie cen reprezentatywnych dla danego produktu na rynku światowym.
(3) Rozporządzenie (WE) nr 1249/96 ustala zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 do opłat przywozowych w sektorze zbóż.
(4) Opłaty przywozowe stosuje się aż do chwili ustalenia i wejścia w życie nowych stawek opłat przywozowych.
(5) W celu umożliwienia normalnego funkcjonowania systemu opłat przywozowych należy przyjąć jako podstawę ich wyliczenia stawki reprezentatywne dla rynku, stwierdzone w okresie porównawczym.
(6) Zastosowanie rozporządzenia (WE) nr 1249/96 prowadzi do ustalenia opłat przywozowych w wysokości podanej w załączniku I do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Opłaty przywozowe w sektorze zbóż, o których mowa w art. 10 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, ustala się w kwotach figurujących w załączniku I do niniejszego rozporządzenia, na podstawie informacji znajdujących się w załączniku II.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 15 lipca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1099/2006
z dnia 17 lipca 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 18 lipca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1100/2006
z dnia 17 lipca 2006 r.
ustanawiające szczegółowe zasady otwierania kontyngentów taryfowych na surowy cukier trzcinowy przeznaczony do rafinacji pochodzący z krajów najsłabiej rozwiniętych oraz zarządzania tymi kontyngentami w latach gospodarczych 2006/2007, 2007/2008 oraz 2008/2009, a także szczegółowe zasady mające zastosowanie do przywozu produktów objętych pozycją taryfową 1701 pochodzących z krajów najsłabiej rozwiniętych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 980/2005 z dnia 27 czerwca 2005 r. wprowadzające plan ogólnych preferencji taryfowych [1], w szczególności jego art. 12 ust. 6,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 318/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [2], w szczególności jego art. 23 ust. 4, art. 40 ust. 1 oraz art. 40 ust. 2 lit. f),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 12 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 980/2005 przewiduje, że stawki celne określone we Wspólnej Taryfie Celnej na przywóz towarów objętych pozycją taryfową 1701, pochodzących z krajów, które zgodnie z załącznikiem I do niniejszego rozporządzenia korzystają ze szczególnych ustaleń dotyczących krajów najsłabiej rozwiniętych, zostaną obniżone kolejno o 20 % z dniem 1 lipca 2006 r., o 50 % z dniem 1 lipca 2007 r., o 80 % z dniem 1 lipca 2008 r. i o 100 % z dniem 1 lipca 2009 r.
(2) Na mocy art. 27 rozporządzenia (WE) nr 318/2006 oraz art. 36 rozporządzenia Komisji (WE) nr 951/2006 z dnia 30 czerwca 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 318/2006 w odniesieniu do handlu z państwami trzecimi w sektorze cukru [3] mogą zostać nałożone dodatkowe opłaty celne na przywóz przy spełnieniu określonych warunków. W ramach reformy wspólnego rynku w sektorze cukru przeprowadzono analizy określające prawdopodobne ilości przywozu cukru z krajów najsłabiej rozwiniętych na mocy art. 12 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 980/2005. W ramach tych ograniczeń ilościowych nie jest prawdopodobne, aby przywóz ten zakłócił rynek Wspólnoty. Dlatego też pełne stosowanie dodatkowych opłat celnych do takiego przywozu byłoby nieproporcjonalne i wszelkie dodatkowe opłaty celne powinny zostać obniżone proporcjonalnie do obniżek stawek celnych określonych we Wspólnej Taryfie Celnej przewidziane w tym samym artykule, zważywszy w szczególności na cel, jakim jest zapewnienie bezcłowego i bezkontyngentowego dostępu do rynku dla takiego przywozu zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 980/2005. Przywóz na mocy art. 12 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 980/2005 nie podlega dodatkowym opłatom celnym.
(3) Artykuł 12 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 980/2005 stanowi, że do czasu całkowitego zawieszenia stosowania tych stawek Wspólnej Taryfy Celnej w każdym kolejnym roku gospodarczym otwarty zostanie ogólny bezcłowy kontyngent taryfowy na surowy cukier trzcinowy przeznaczony do rafinacji, objęty kodem CN 17011100, pochodzący z krajów najsłabiej rozwiniętych.
Podstawy dla takiego kontyngentu bezcłowego zapewnia rozporządzenie Komisji (WE) nr 1381/2002 z dnia 29 lipca 2002 r. ustanawiające szczegółowe zasady otwierania kontyngentów taryfowych na surowy cukier trzcinowy przeznaczony do rafinacji, pochodzący z krajów najmniej rozwiniętych, oraz zarządzania nimi na lata gospodarcze 2002/2003–2005/2006 [4]; kontyngent będzie udostępniany do dnia 30 czerwca 2009 r.
Kontyngent taryfowy na towary objęte kodem CN 17011110 na rok gospodarczy 2006/2007 wynosi 149214 ton ekwiwalentu cukru białego.
W każdym następnym roku gospodarczym kontyngent ten będzie zwiększany o 15 % w stosunku do kontyngentu na poprzedni rok gospodarczy.
(4) Otwieranie tych kontyngentów i zarządzanie nimi powinno być wykonywane w ramach wspólnego systemu wymiany handlowej ustanowionego na mocy rozporządzenia (WE) nr 318/2006, w szczególności w odniesieniu do systemu składania wniosków o wydanie pozwolenia na przywóz.
(5) Ilości cukru surowego korzystającego z obniżonych stawek Wspólnej Taryfy Celnej lub z ogólnego bezcłowego kontyngentu taryfowego powinny być przywożone na warunkach zgodności z tradycyjnym zapotrzebowaniem państw członkowskich w zakresie rafinacji określonym w art. 29 rozporządzenia (WE) nr 318/2006.
(6) W celu zapewnienia odpowiednich cen surowego cukru trzcinowego wywożonego z krajów najmniej rozwiniętych do Wspólnoty, powinna zostać ustalona cena minimalna płacona przez rafinerie. Cena zakupu powinna odpowiadać przynajmniej cenie gwarantowanej, o której mowa w art. 30 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 318/2006.
(7) Mają tu zastosowanie zasady ogólne dotyczące pozwoleń na przywóz, które zostały ustanowione w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1291/2000 z dnia 9 czerwca 2000 r. ustanawiającym wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na przywóz oraz świadectw o wcześniejszym wyznaczeniu zwrotów dla produktów rolnych [5], a także specjalne zasady szczegółowe mające zastosowanie w sektorze cukru ustanowione rozporządzeniem (WE) nr 951/2006.
W celu zarządzania przywozem i dla zapewnienia przestrzegania rocznych limitów, należy ustanowić szczegółowe zasady dotyczące wydawania pozwoleń na przywóz cukru surowego.
(8) Ponieważ ogólne bezcłowe kontyngenty taryfowe nie przewidują żadnego marginesu przekraczającego te ilości, stawka celna Wspólnej Taryfy Celnej obniżona na mocy art. 12 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 980/2005 powinna obejmować wszystkie ilości przywozu przekraczające ilość, na którą opiewa pozwolenie na przywóz. W celu uniknięcia nadmiaru cukru przywożonego do Wspólnoty z krajów najsłabiej rozwiniętych konieczne są przepisy zapewniające faktyczne wykorzystanie przywożonego cukru do rafinacji przed końcem danego roku gospodarczego lub przed upływem określonego przez państwo członkowskie terminu.
(9) Z uwagi na określone dla każdego z państw członkowskich tradycyjne zapotrzebowanie sektora rafinacji cukru oraz na potrzebę zachowania ścisłej kontroli nad przydzielaniem ilości przywożonego cukru, pożądane byłoby ograniczenie możliwości udzielania oraz przekazywania pozwoleń na przywóz wyłącznie do rafinerii przemysłowych.
(10) Ponieważ rok gospodarczy 2006/2007 potrwa piętnaście miesięcy, a lata gospodarcze 2007/2008 i 2008/2009 potrwają od października danego roku do września następnego, należy odpowiednio dostosować wielkości rocznych kontyngentów taryfowych przewidzianych w art. 12 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 980/2005.
(11) W celu przestrzegania ilości kontyngentów rocznych określonych w rozporządzeniu (WE) nr 980/2005 państwa członkowskie powinny powiadamiać Komisję o ilościach przywożonego cukru surowego wyrażonych w ekwiwalencie cukru białego.
(12) W celu skutecznego zarządzania przywozem państwa członkowskie powinny dokumentować odpowiednie dane i powiadamiać o nich Komisję.
(13) Do celów kontroli wymagane jest sprawowanie nad przywozem dozoru przewidzianego w art. 308d rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [6].
(14) Przepisy dotyczące dowodu pochodzenia ustanowione w art. 67–97 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 wprowadzają definicję pojęcia pochodzenia produktów do celów ogólnych preferencji taryfowych.
(15) Komitet Zarządzający ds. Cukru nie wydał opinii w terminie ustalonym przez jego przewodniczącego.
(16) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Ogólnych Preferencji Taryfowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie ustanawia, na lata gospodarcze 2006/2007, 2007/2008 oraz 2008/2009:
- zasady otwierania ogólnych bezcłowych kontyngentów taryfowych na surowy cukier trzcinowy przeznaczony do rafinacji, objęty kodem CN 17011110, oraz zarządzania tymi kontyngentami przewidzianymi w art. 12 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 980/2005, a także
- zasady przywozu towarów objętych pozycją taryfową 1701 do celów art. 12 ust. 4 i 5 rozporządzenia (WE) nr 980/2005.
Artykuł 2
Dla celów niniejszego rozporządzenia:
- "rok gospodarczy" oznacza rok gospodarczy, określony w art. 1 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 318/2006, który rozpoczyna się 1 października i kończy 30 września następnego roku, z wyjątkiem roku gospodarczego 2006/2007 rozpoczynającego się dnia 1 lipca 2006 r. i trwającego do dnia 30 września 2007 r.;
- "rafineria przemysłowa" oznacza zakład produkcyjny:
- którego wyłączną działalnością jest rafinacja surowego cukru trzcinowego pochodzącego z importu,
lub
- który dokonał w roku gospodarczym 2004/2005 rafinacji surowego cukru trzcinowego pochodzącego z importu w ilości co najmniej 15000 t;
- waga "tel quel" oznacza wagę cukru w stanie naturalnym.
Artykuł 3
1.
Następujące ogólne bezcłowe kontyngenty taryfowe wyrażone jako ekwiwalent cukru białego zostają otwarte na przywóz surowego cukru trzcinowego przeznaczonego do rafinacji, objętego kodem CN 17011110, pochodzącego z krajów korzystających zgodnie z załącznikiem I do rozporządzenia (WE) nr 980/2005 ze szczególnych ustaleń dla krajów najsłabiej rozwiniętych:
- 192113 ton w roku gospodarczym od dnia 1 lipca 2006 r. do dnia 30 września 2007 r.;
- 178030,75 ton w roku gospodarczym od dnia 1 października 2007 r. do dnia 30 września 2008 r.;
- 148001,25 ton w roku gospodarczym od dnia 1 października 2008 r. do dnia 30 czerwca 2009 r.;
Kontyngenty są oznaczone, odpowiednio, numerami porządkowymi 09.4360, 09.4361 oraz 09.4362.
Kontyngenty te zostają otwarte w pierwszym dniu danego roku gospodarczego i pozostają otwarte do ostatniego dnia tego roku gospodarczego.
Przywóz w ramach powyższych kontyngentów nie podlega żadnym cłom Wspólnej Taryfy Celnej ani żadnym dodatkowym opłatom celnym określonym w art. 27 rozporządzenia (WE) nr 318/2006 i podlegającym art. 36 rozporządzenia (WE) nr 951/2006.
2. Dla wykraczającego poza kontyngent określony w ust. 1 przywozu towarów objętych pozycją taryfową 1701 pochodzących z krajów najsłabiej rozwiniętych, stawki celne Wspólnej Taryfy Celnej oraz dodatkowe opłaty celne określone w art. 27 rozporządzenia (WE) nr 318/2006 i podlegające art. 36 rozporządzenia (WE) nr 951/2006 zostaną obniżone zgodnie z art. 12 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 980/2005 o 20 % z dniem 1 lipca 2006 r., o 50 % z dniem 1 lipca 2007 r., o 80 % z dniem 1 lipca 2008 r., a z dniem 1 lipca 2009 r. – całkowicie zniesione.
Przywozom takim zostanie za każdym razem przypisany odpowiedni numer referencyjny zgodnie z okresem przywozu oraz wysokością zastosowanej obniżki.
Numery referencyjne i stawki celne WTC oraz dodatkowe opłaty celne są następujące:
a) dla okresu przywozu od dnia 1 lipca 2006 r. do dnia 30 czerwca 2007 r. właściwy jest numer referencyjny 09.4370, zaś należna stawka celna wynosi 80 % stawek WTC i dodatkowych opłat celnych;
b) dla okresu przywozu od dnia 1 lipca 2007 r. do dnia 30 czerwca 2008 r. właściwy jest numer referencyjny 09.4371, zaś należna stawka celna wynosi 50 % stawek WTC i dodatkowych opłat celnych;
c) dla okresu przywozu od dnia 1 lipca 2008 r. do dnia 30 czerwca 2009 r. właściwy jest numer referencyjny 09.4372, zaś należna stawka celna wynosi 20 % stawek WTC i dodatkowych opłat celnych;
d) dla okresu przywozu od dnia 1 lipca 2009 r. do dnia 30 września 2009 r. właściwy jest numer referencyjny 09.4373, zaś należna stawka celna wynosi 0 % stawek WTC i dodatkowych opłat celnych;
Powyższe numery referencyjne mają zastosowanie dla przywozu o nieograniczonej wielkości.
Artykuł 4
Przywóz określony w art. 3 ust. 1 i 2 wymaga pozwolenia na przywóz wydanego zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1291/2000 i rozporządzeniem (WE) nr 951/2006, z zastrzeżeniem przepisów niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 5
1.
Wnioski o pozwolenie na przywóz przedkładane są właściwemu organowi w zainteresowanym państwie członkowskim przywozu.
2. W granicach, o których mowa w art. 6 ust. 2, wnioski o wydanie pozwolenia na przywóz cukru do rafinacji w ramach tradycyjnego zapotrzebowania, o którym mowa w art. 29 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 318/2006, mogą być w danym roku gospodarczym przedkładane wyłącznie właściwym organom państw członkowskich, przez:
- rafinerie przemysłowe zainteresowanego państwa członkowskiego – do dnia 30 czerwca danego roku gospodarczego;
- rafinerie przemysłowe dowolnego państwa członkowskiego – począwszy od dnia 30 czerwca do końca danego roku gospodarczego.
3. W przypadku przywozu określonego w art. 3 ust. 1 wnioski o wydanie pozwolenia na przywóz mogą być składane począwszy od pierwszego dnia roku gospodarczego do dnia ograniczenia wydawania pozwoleń na przywóz, o którym mowa w art. 6 ust. 2.
W przypadku przywozu określonego w art. 3 ust. 2 wnioski o wydanie pozwolenia na przywóz mogą być składane począwszy od pierwszego dnia okresu przywozu, do którego się odnoszą.
4.
Wnioski o pozwolenia na przywóz należy przedkładać jedynie właściwemu organowi w państwie członkowskim, w którym wnioskodawca jest zarejestrowany doa celów podatku VAT.
5.
Każdy wnioskodawca może złożyć tylko jeden wniosek o wydanie pozwolenia na przywóz odpowiadający danemu numerowi porządkowemu w ciągu jednego tygodnia.
Jeżeli w ciągu danego tygodnia wnioskodawca złoży więcej niż jeden wniosek odpowiadający danemu numerowi porządkowemu, wszystkie wnioski tego wnioskodawcy złożone w ciągu tego tygodnia i odpowiadające danemu numerowi porządkowemu zostają odrzucone, a wniesione w dniu złożenia wniosków zabezpieczenia zostają przejęte przez zainteresowane państwo członkowskie.
6.
Wnioski o pozwolenie na przywóz muszą określać rok gospodarczy, do którego się odnoszą, oraz wyraźnie wskazywać, czy cukier jest przeznaczony do rafinacji czy też nie.
7.
Do wniosków o wydanie pozwoleń na przywóz należy załączyć:
a) dowód, że składający wniosek wniósł zabezpieczenie w wysokości 20 EUR na każdą tonę ilości cukru wskazanej w polu 17 wniosku o wydanie pozwolenia na przywóz;
b) oryginał pozwolenia na wywóz (zgodnego z modelem zamieszczonym w Załączniku) wydanego przez władze kraju wywozu korzystającego z preferencji, opiewające na ilość równą ilości wskazanej we wniosku o wydanie pozwolenia na przywóz;
c) w przypadku cukru do rafinacji, zatwierdzony podmiot gospodarczy zgodnie z art. 17 rozporządzenia (WE) nr 318/2006 zobowiązany jest złożyć deklarację dokonania rafinacji danej ilości cukru przed końcem trzymiesięcznego okresu następującego po okresie, w którym kończy się ważność danego pozwolenia na przywóz;
d) zobowiązanie zatwierdzonego podmiotu gospodarczego do zapewnienia ceny zakupu nie niższej od ceny gwarantowanej, o której mowa w art. 30 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 318/2006, a także kopię wiążącego dokumentu transakcji podpisanego przez nabywcę i przez dostawcę.
Pozwolenie na wywóz wymienione w lit. b) można zastąpić kopią formularza A świadectwa pochodzenia uwierzytelnioną przez właściwe organy kraju wywozu korzystającego z preferencji, przewidzianą w art. 9 ust. 1.
8.
Wniosek o pozwolenie na przywóz, a także wystawione pozwolenie, zawierają następujące elementy:
a) w polu 8: kraj lub kraje pochodzenia (kraj lub kraje objęte szczególnymi ustaleniami dla krajów najsłabiej rozwiniętych, zgodnie z kolumną D załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 980/2005);
b) w polach 17 i 18: ilość cukru wyrażona w ekwiwalencie cukru białego;
c) w polu 20:
- w przypadku przywozu, o którym mowa w art. 3 ust. 1:
"Surowy cukier trzcinowy przeznaczony do rafinacji, przywożony na podstawie art. 12 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 980/2005. Zamówienie nr …"
(numer porządkowy właściwy dla danego roku gospodarczego, wskazany w art. 3 ust. 1)
(lub co najmniej jedna z równoznacznych formuł w jednym z języków urzędowych Wspólnoty),
- w przypadku przywozu, o którym mowa w art. 3 ust. 2:
"Cukier przywożony na podstawie art. 12 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 980/2005. Numer referencyjny …"
(numer referencyjny właściwy dla danego okresu przywozu, wskazany w art. 3 ust. 2)
(lub co najmniej jedna z równoznacznych formuł w jednym z języków urzędowych Wspólnoty).
Artykuł 6
1.
Państwa członkowskie rejestrują składane wnioski o wydanie pozwolenia na przywóz cukru do rafinacji.
2.
W przypadku gdy wnioski o wydanie pozwolenia na przywóz cukru do rafinacji złożone w danym roku gospodarczym w danym państwie członkowskim osiągną lub przekroczą poziom, o którym mowa w art. 29 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 318/2006, państwo członkowskie powiadamia Komisję o osiągnięciu poziomu tradycyjnego zapotrzebowania.
W razie potrzeby państwo członkowskie określa wartość procentową przydziału proporcjonalnie do pozostałych ilości do podziału pomiędzy wszystkie wnioski o wydanie pozwolenia na przywóz cukru do rafinacji.
3. W przypadku gdy wnioski o wydanie pozwolenia na przywóz cukru do rafinacji złożone w danym roku gospodarczym w danym państwie członkowskim osiągną łączną ilość, o której mowa w art. 29 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 318/2006, państwa członkowskie są powiadamiane przez Komisję o wyczerpaniu limitu tradycyjnego zapotrzebowania na poziomie całej Wspólnoty.
Począwszy od daty powiadomienia, o którym mowa w akapicie pierwszym, do końca danego roku gospodarczego, ograniczenie przewidziane w art. 5 ust. 2 przestaje mieć zastosowanie.
Artykuł 7
1.
Najpóźniej w pierwszym dniu roboczym każdego tygodnia państwa członkowskie powiadamiają Komisję o ilościach cukru surowego lub cukru białego (w razie potrzeby wyrażonych w ekwiwalencie cukru białego) objętych złożonymi w poprzednim tygodniu wnioskami o wydanie pozwolenia na przywóz po zastosowaniu wielkości procentowej przydziału przewidzianej w art. 6 ust. 2.
Państwa członkowskie określają rok gospodarczy, do którego odnoszą się wnioski o pozwolenie na przywóz, ilości cukru według kraju pochodzenia i ośmiocyfrowego kodu CN oraz wyraźnie wskazane przeznaczenie cukru – do rafinacji lub inne. Podobnie Komisja jest również powiadamiana przez państwa członkowskie w przypadku, gdy nie złożono żadnych wniosków o wydanie pozwolenia na przywóz.
W przypadku ilości, o których Komisja nie została uprzednio poinformowana, pozwolenie na przywóz nie może być wydane.
2.
Co tydzień Komisja opracowuje podsumowanie ilości, w odniesieniu do których przedłożono wnioski o pozwolenie na przywóz.
3.
W odniesieniu do ogólnych bezcłowych kontyngentów taryfowych, o których mowa w art. 3 ust. 1, kiedy złożone wnioski o pozwolenie na przywóz przekraczają łącznie kontyngent bieżącego roku gospodarczego, Komisja określa wartość procentową przydziału proporcjonalnie do pozostałych ilości do podziału pomiędzy państwa członkowskie z uwzględnieniem wszystkich wniosków o wydanie pozwolenia na przywóz, powiadamiając państwa członkowskie o osiągnięciu maksymalnej ilości danego kontyngentu i o wstrzymaniu rozpatrywania kolejnych wniosków o pozwolenie na przywóz.
4.
W przypadku gdy tygodniowe podsumowanie, o którym mowa w ust. 2, wykaże pozostałe dostępne ilości cukru, dla których poprzednio osiągnięta została maksymalna ilość, Komisja powiadomi państwa członkowskie, że maksymalna ilość nie została w dalszym ciągu osiągnięta.
Artykuł 8
1. Pozwolenia wydaje się w trzecim dniu roboczym następującym po powiadomieniu, o którym mowa w art. 7 ust. 1. Przy określaniu ilości zostanie uwzględnione ograniczenie ustalone przez Komisję zgodnie z art. 7 ust. 3.
2.
W przypadku przywozu, o którym mowa w art. 3 ust. 1, pozwolenia na przywóz ważne są do końca roku gospodarczego, do którego się odnoszą.
W przypadku przywozu, o którym mowa w art. 3 ust. 2, pozwolenia na przywóz ważne są do końca okresu przywozu, do którego się odnoszą.
3.
Państwa członkowskie powiadamiają Komisję o ilościach cukru, na jakie opiewają pozwolenia na przywóz wystawione w minionym tygodniu, z uwzględnieniem kraju pochodzenia oraz wyraźnie wskazanym przeznaczeniem cukru – do rafinacji lub innym.
4.
W przypadku przekazania pozwolenia na przywóz zgodnie z art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000 posiadacz pozwolenia w trybie natychmiastowym powiadamia właściwy organ w państwie członkowskim, które wydało oryginał pozwolenia.
5. W przypadku zwrócenia organowi wydającemu pozwolenia na przywóz cukru nieprzeznaczonego do rafinacji, w drodze odstępstwa od art. 35 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000:
a) jeśli zwrot nastąpi w ciągu pierwszych sześćdziesięciu dni jego ważności, nabyte zabezpieczenie zostaje obniżone o 80 %;
b) jeśli zwrot pozwolenia nastąpi między sześćdziesiątym pierwszym dniem jego ważności a piętnastym dniem od wygaśnięcia jego ważności zgodnie z ust. 2, nabyte zabezpieczenie zostaje obniżone o 50 %.
6.
Państwa członkowskie informują jednocześnie Komisję o ilościach, na które pozwolenia zostały zwrócone od dnia poprzedniego przekazania informacji w tej sprawie.
Ilości, na które opiewały pozwolenia zwrócone zgodnie z ust. 5, mogą być przyznane ponownie.
Artykuł 9
1. W celu udowodnienia statusu pochodzenia przywozu objętego kontyngentem określonym w art. 3 ust. 1 i 2 przedstawia się formularz A świadectwa pochodzenia wydany zgodnie z art. 67–97 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93.
2.
Niezależnie od dowodu pochodzenia, o którym mowa w ust. 1, podczas przywozu organom celnym przedłożony zostanie dodatkowy dokument, zawierający:
a) numer seryjny formularza A świadectwa pochodzenia, o którym mowa w ust. 1, oraz nazwę kraju korzystającego z preferencji, w którym został on wydany;
b) odpowiednio:
zdanie "Nr porządkowy … – rozporządzenie (WE) nr 1100/2006"
(tzn. numer porządkowy właściwy dla danego roku gospodarczego, wskazany w art. 3 ust. 1)
lub
zdanie "Nr referencyjny … – rozporządzenie (WE) nr 1100/2006"
(tzn. numer referencyjny właściwy dla danego okresu przywozu, wskazany w art. 3 ust. 2)
(lub co najmniej jedna z równoznacznych formuł w jednym z języków urzędowych Wspólnoty);
c) datę załadunku cukru w kraju wywozu korzystającym z preferencji i rok gospodarczy, do którego odnosi się dokonywana dostawa;
d) ośmiocyfrowy kod CN cukru.
3.
Strona zainteresowana przedstawia właściwemu organowi w państwie członkowskim dopuszczającym do swobodnego obrotu, gdy jest to wymagane do celów przynajmniej ilościowej kontroli, kopię dokumentu dodatkowego określonego w ust. 2 zawierającą informacje dotyczące operacji przywozu, w szczególności wskazany stopień polaryzacji i faktycznie przywiezione ilości według wagi tel quel.
4.
W przypadkach przekazania pozwoleń na przywóz zgodnie z art. 8 ust. 4, państwo członkowskie zbiera wypełnione formularze A świadectw pochodzenia i przesyła kopie tych świadectw państwu członkowskiemu, które pierwotnie wydało pozwolenie na przywóz.
Artykuł 10
1. Każde państwo członkowskie prowadzi dokumentację ilości cukru surowego i cukru białego faktycznie przywiezionego na podstawie pozwoleń na przywóz, o których mowa w art. 9 ust. 1, w odpowiednich przypadkach przeliczając ilości cukru surowego na ekwiwalent cukru białego na podstawie wskazanego stopnia polaryzacji, stosując metodę określoną w pkt III załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 318/2006.
2. Zgodnie z art. 50 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1291/2000 stawka celna Wspólnej Taryfy Celnej obniżona zgodnie z art. 12 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 980/2005 i stosowana w dniu dopuszczenia do swobodnego obrotu ma zastosowanie do wszystkich ilości przywozu cukru białego według wagi tel quel lub cukru surowego przeliczonego na ekwiwalent cukru białego po przekroczeniu ilości wykazanych w pozwoleniu na przywóz określonym w art. 5.
3.
Przedsiębiorstwo, które występowało o pozwolenie na przywóz cukru przeznaczonego do rafinacji, przedstawi, przed upływem trzech miesięcy od terminu dokonania rafinacji zgodnie z art. 5 ust. 7 lit. c), zadowalające dowody dokonania rafinacji państwu członkowskiemu, które wystawiło pozwolenie.
4.
Z wyjątkiem wystąpienia siły wyższej, w przypadku niedokonania rafinacji w wyznaczonym terminie przedsiębiorstwo występujące o pozwolenie musi zapłacić kwotę 500 EUR za każdą niepoddaną rafinacji tonę cukru.
Artykuł 11
Państwa członkowskie określone w art. 29 rozporządzenia (WE) nr 318/2006 przekazują Komisji:
a) przed końcem każdego miesiąca, ilości przywiezionego w ciągu trzech poprzednich miesięcy cukru według wagi tel quel oraz w ekwiwalencie cukru białego;
b) przed 1 marca, za poprzedni rok gospodarczy:
i) całkowitą ilość rzeczywiście przywiezionego w ciągu roku gospodarczego cukru:
- w postaci cukru do rafinacji, według wagi tel quel i wyrażonej w ekwiwalencie cukru białego,
- w postaci cukru nieprzeznaczonego do rafinacji, według wagi tel quel i wyrażonej w ekwiwalencie cukru białego;
ii) ilości cukru rzeczywiście poddanego rafinacji, według wagi tel quel i wyrażone w ekwiwalencie cukru białego.
Artykuł 12
1. Powiadomienia, o których mowa w art. 7 ust. 1, art. 8 ust. 6 oraz art. 11, przekazywane są drogą elektroniczną, zgodnie z formatem przewidzianym przez Komisję dla państw członkowskich.
2.
Na prośbę Komisji państwa członkowskie przekazują jej szczegółowe informacje dotyczące ilości cukru dopuszczonych do swobodnego obrotu w ramach preferencyjnych ustaleń taryfowych w ciągu poszczególnych miesięcy, zgodnie z art. 308d rozporządzenia (EWG) nr 2454/93.
Artykuł 13
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 lipca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1101/2006
z dnia 17 lipca 2006 r.
zmieniające ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności przywozowych na niektóre produkty w sektorze cukru, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1002/2006, na rok gospodarczy 2006/2007
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 318/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 951/2006 z dnia 30 czerwca 2006 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 318/2006 w odniesieniu do handlu z państwami trzecimi w sektorze cukru [2], w szczególności jego art. 36,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności stosowanych do przywozu cukru białego, cukru surowego i niektórych syropów w odniesieniu do roku gospodarczego 2006/2007 zostały ustalone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1002/2006 [3].
(2) Dane, którymi obecnie dysponuje Komisja, prowadzą do zmiany wymienionych kwot, zgodnie z zasadami i szczegółowymi przepisami wykonawczymi przewidzianymi w rozporządzeniu (WE) nr 951/2006,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ceny reprezentatywne i dodatkowe należności stosowane do przywozu produktów, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 951/2006, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1002/2006 w odniesieniu do roku gospodarczego 2006/2007, zmienia się zgodnie z kwotami wskazanymi w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 18 lipca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1102/2006
z dnia 17 lipca 2006 r.
ustalające, w jakiej mierze mogą być uwzględnione wnioski o wydanie pozwoleń na przywóz w miesiącu czerwcu 2006 r. niektórych sztuk żywego bydła w ramach kontyngentu taryfowego przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 1241/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1241/2005 z dnia 29 lipca 2005 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania kontyngentu taryfowego na niektóre sztuki żywego bydła pochodzącego z Rumunii, przewidzianego w decyzji Rady 2003/18/WE [2], w szczególności jego art. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 1 rozporządzenia (WE) nr 1241/2005 ustalił na 46000 liczbę pogłowia żywego bydła, pochodzącego z Rumunii, jaką można importować na warunkach specjalnych w okresie od dnia 1 lipca 2006 r. do dnia 30 czerwca 2007 r.
(2) Artykuł 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1241/2005 przewiduje możliwość zmniejszenia wnioskowanych ilości.
Złożone wnioski dotyczą ilości globalnych, przekraczających ilości, jakie są dostępne.
Wtych warunkach i w trosce o zapewnienie sprawiedliwego podziału dostępnej ilości należy proporcjonalnie zmniejszyć wnioskowane ilości,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Każdy wniosek o wydanie pozwoleń na przywóz, złożony z tytułu art. 3 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1241/2005, uwzględnia się do wysokości 7,664 % wnioskowanych ilości.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 18 lipca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1103/2006
z dnia 18 lipca 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 19 lipca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1104/2006
z dnia 18 lipca 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 831/2002 wykonujące rozporządzenie Rady (WE) nr 322/97 w sprawie statystyki Wspólnoty, dotyczące dostępu do poufnych danych do celów naukowych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 322/97 z dnia 17 lutego 1997 r. w sprawie statystyk Wspólnoty [1], w szczególności jego art. 17 ust. 2 i art. 20 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 831/2002 [2] określa, w celu umożliwienia opracowywania wniosków statystycznych do celów naukowych, warunki, na których może zostać przyznany dostęp do poufnych danych przekazywanych organom Wspólnoty.
W rozporządzeniu tym wymienione są różne badania i źródła danych, do których rozporządzenie to ma zastosowanie.
(2) Rośnie zapotrzebowanie ze strony naukowców i środowiska naukowego jako całości na dostęp w celach naukowych także do poufnych danych z badania struktury zarobków.
Badanie struktury zarobków zawiera zharmonizowane i uporządkowane dane dotyczące zarobków brutto, płatnych godzin i liczby dni płatnego urlopu na rok w całej UE, gromadzone co cztery lata na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 530/1999 z dnia 9 marca 1999 r. dotyczącego statystyk strukturalnych odnoszących się do zarobków i kosztów pracy [3].
Dostęp do tych poufnych danych przyniósłby korzyści dla prac badawczych dotyczących zarobków osób fizycznych i ich związków z cechami charakterystycznymi pracodawcy.
W związku z tym badanie to powinno zostać włączone do wykazu znajdującego się w rozporządzeniu (WE) nr 831/2002.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Poufności Danych Statystycznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 831/2002 wprowadza się następujące zmiany:
1) artykuł 5 ust. 1 otrzymuje następujące brzmienie:
"1.
Organ Wspólnoty może udostępniać w swoich pomieszczeniach dane poufne uzyskane z następujących badań lub źródeł danych statystycznych:
- europejskie badanie panelowe budżetów gospodarstw domowych (ECHP),
- badanie na temat siły roboczej,
- badanie wspólnotowe na temat innowacji,
- badanie na temat ustawicznego szkolenia zawodowego,
- badanie struktury zarobków.
Jednakże na wniosek organu krajowego, który dostarczył danych, dostęp do danych uzyskanych od tego organu krajowego nie zostanie przyznany dla danego programu badawczego.";
2) artykuł 6 ust. 1 otrzymuje następujące brzmienie:
"1.
Organ wspólnotowy może udostępniać zestawy danych cząstkowych, przetworzonych w celu zachowania anonimowości, uzyskanych z następujących badań lub źródeł danych statystycznych:
- europejskie badanie panelowe budżetów gospodarstw domowych (ECHP),
- badanie na temat siły roboczej,
- badanie wspólnotowe na temat innowacji,
- badanie na temat ustawicznego szkolenia zawodowego,
- badanie struktury zarobków.
Jednakże na wniosek organu krajowego, który dostarczył danych, dostęp do danych uzyskanych od tego organu krajowego nie zostanie przyznany dla danego programu badawczego.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1105/2006
z dnia 18 lipca 2006 r.
ustalające kwoty pomocy w odniesieniu do suszu paszowego na rok gospodarczy 2005/2006
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1786/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku suszu paszowego [1], w szczególności jego art. 20,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1786/2003 ustala kwoty pomocy dla zakładów przetwórczych w odniesieniu do suszu paszowego w ramach maksymalnych ilości gwarantowanych określonych w art. 5 ust. 1 wymienionego rozporządzenia.
(2) Ilości na rok gospodarczy 2005/2006, o których państwa członkowskie poinformowały Komisję zgodnie z art. 33 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia Komisji (WE) nr 382/2005 z dnia 7 marca 2005 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1786/2003 w sprawie wspólnej organizacji rynku suszu paszowego [2], obejmują ilości zapasów na dzień 31 marca 2006 r., które mogłyby zgodnie z art. 34a wyżej wymienionego rozporządzenia kwalifikować się do pomocy przewidzianej na rok gospodarczy 2005/2006.
(3) Zgodnie z art. 6 ust. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 785/95 z dnia 6 kwietnia 1995 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 603/95 w sprawie wspólnej organizacji rynku suszu paszowego [3], w powiązaniu z art. 36 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 382/2005, w roku gospodarczym 2005/2006 należy przydzielić również ilości, które nie mogły zostać uwzględnione w roku gospodarczym 2004/2005 ze względu na późne powiadomienie państwa członkowskiego.
(4) Z przekazanych informacji wynika, że w odniesieniu do suszu paszowego maksymalna ilość gwarantowana została przekroczona.
(5) Zgodnie z art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1786/2003 wysokość pomocy w odniesieniu do suszu paszowego wynosi 33 EUR za tonę.
(6) W odniesieniu do państw członkowskich stosujących fakultatywny okres przejściowy zgodnie z art. 71 rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 [4] należy ustalić wysokość pomocy, o której mowa w art. 71 ust. 2 akapit drugi, zgodnie z przepisami art. 35 rozporządzenia (WE) nr 382/2005.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do roku gospodarczego 2005/2006 wysokość pomocy dla suszu paszowego ustala się zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1106/2006
z dnia 18 lipca 2006 r.
ustalające refundacje wywozowe dla cukru białego i cukru surowego wywożonych w stanie nieprzetworzonym
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 318/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 33 ust. 2 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 32 rozporządzenia (WE) nr 318/2006 stanowi, że różnica między cenami na rynku światowym na produkty wyszczególnione w art. 1 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia a cenami na te produkty na rynku wspólnotowym może być objęta refundacją wywozową.
(2) Biorąc pod uwagę aktualną sytuację na rynku cukru, refundacje wywozowe powinny być ustalone zgodnie z zasadami i niektórymi kryteriami przewidzianymi w art. 32 i 33 rozporządzenia (WE) nr 318/2006.
(3) Artykuł 33 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 318/2006 stanowi, że ze względu na sytuację na rynku światowym lub szczególne wymagania niektórych rynków może zaistnieć konieczność zróżnicowania refundacji w zależności od miejsca przeznaczenia.
(4) Refundacją mogą być objęte jedynie te produkty, które są dopuszczone do swobodnego przepływu wewnątrz Wspólnoty i które spełniają wymogi rozporządzenia (WE) nr 318/2006.
(5) Celem negocjacji prowadzonych w ramach Układów Europejskich między Wspólnotą Europejską a Rumunią i Bułgarią jest w szczególności liberalizacja handlu produktami objętymi wspólną organizacją danego rynku.
W przypadku obu krajów refundacje wywozowe powinny być zatem zniesione.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje wywozowe przewidziane w art. 32 rozporządzenia (WE) nr 318/2006 przyznaje się w odniesieniu do produktów i ilości określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 19 lipca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie (WE) nr 1107/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady
z dnia 5 lipca 2006 r.
w sprawie praw osób niepełnosprawnych oraz osób o ograniczonej sprawności ruchowej podróżujących drogą lotniczą
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 80 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [1],
po konsultacji z Komitetem Regionów,
działając zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Jednolity rynek usług lotniczych powinien przynosić korzyść ogółowi obywateli.
Dlatego też osoby niepełnosprawne oraz osoby o ograniczonej sprawności ruchowej, spowodowanej niepełnosprawnością, wiekiem lub jakimkolwiek innym czynnikiem, powinny mieć możliwości podróżowania drogą lotniczą porównywalne z możliwościami innych obywateli.
Osoby niepełnosprawne oraz osoby o ograniczonej sprawności ruchowej mają takie samo jak wszyscy inni obywatele prawo do swobodnego przemieszczania się, do wolności wyboru oraz do niedyskryminacji.
Dotyczy to podróży lotniczych, podobnie jak i innych dziedzin życia.
(2) Osoby niepełnosprawne oraz osoby o ograniczonej sprawności ruchowej powinny zatem mieć dostęp do przewozu i nie powinno się odmawiać im prawa do przewozu na podstawie ich niepełnosprawności lub braku sprawności ruchowej, z wyjątkiem przypadków uzasadnionych względami bezpieczeństwa i określonych przepisami prawa.
Przed przyjęciem rezerwacji osób niepełnosprawnych lub osób o ograniczonej sprawności ruchowej, przewoźnicy lotniczy, ich przedstawiciele oraz organizatorzy wycieczek powinni dołożyć wszelkich należytych starań w celu sprawdzenia, czy istnieje jakikolwiek powód uzasadniony względami bezpieczeństwa, który uniemożliwiałby przyjęcie takich osób na pokład na dany lot.
(3) Niniejsze rozporządzenie nie powinno wpływać na inne prawa pasażerów ustanowione prawodawstwem wspólnotowym, a w szczególności dyrektywą Rady 90/314/EWG z dnia 13 czerwca 1990 r. w sprawie zorganizowanych podróży, wakacji i wycieczek [3] oraz rozporządzeniem (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającym wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów [4].
Jeżeli to samo zdarzenie stanowiłoby podstawę do skorzystania z takiego samego prawa do zwrotu kosztów lub zmiany rezerwacji na podstawie jednego z powyższych aktów prawnych oraz na mocy niniejszego rozporządzenia, to osoba w ten sposób uprawniona powinna mieć możliwość skorzystania ze swego prawa wyłącznie jeden raz, zgodnie z własnym uznaniem.
(4) Aby osoby niepełnosprawne oraz osoby o ograniczonej sprawności ruchowej miały takie same możliwości podróżowania drogą lotniczą jak inni obywatele, powinno zapewnić im się pomoc, odpowiadającą ich szczególnym potrzebom, w portach lotniczych, jak również na pokładzie samolotu poprzez zatrudnienie niezbędnego personelu i zapewnienie niezbędnego sprzętu.
Mając na względzie integrację społeczną, zainteresowane osoby powinny otrzymać taką pomoc bez dodatkowych opłat.
(5) Pomoc udzielana w portach lotniczych znajdujących się na terytorium Państwa Członkowskiego, do którego stosują się postanowienia Traktatu, powinna, między innymi, umożliwić osobom niepełnosprawnym oraz osobom o ograniczonej sprawności ruchowej przemieszczenie się z wyznaczonego punktu przylotu w porcie lotniczym do samolotu oraz z samolotu do wyznaczonego punktu odlotu z portu lotniczego, wraz z wejściem na pokład i zejściem z pokładu samolotu.
Powyższe punkty powinny być oznaczone przynajmniej przy wejściach głównych do budynków terminalu, w strefach ze stoiskami odprawy, w pociągu, w kolejce naziemnej, na przystankach metra i autobusu, na postojach taksówek i w innych punktach dojazdowych oraz na parkingach samochodowych w portach lotniczych.
Pomoc powinna być zorganizowana w sposób pozwalający uniknąć zakłóceń i opóźnień, przy jednoczesnym zapewnieniu wysokich i jednakowych standardów w całej Wspólnocie i przy wykorzystaniu w najlepszy sposób zasobów, bez względu na port lotniczy lub przewoźnika lotniczego.
(6) Aby osiągnąć te cele, zapewnianie wysokiej jakości pomocy w portach lotniczych powinno leżeć w zakresie odpowiedzialności centralnego organu.
Ponieważ organy zarządzające portami lotniczymi odgrywają główną rolę w świadczeniu usług we wszystkich ich portach lotniczych, ogólna odpowiedzialność w tym zakresie powinna zostać powierzona właśnie im.
(7) Organy zarządzające portami lotniczymi mogą samodzielnie udzielać pomocy osobom niepełnosprawnym oraz osobom o ograniczonej sprawności ruchowej.
Alternatywnie, mając na uwadze pozytywną rolę, jaką odgrywali w przeszłości niektórzy operatorzy i przewoźnicy lotniczy, organy zarządzające mogą zawierać z osobami trzecimi umowy o udzielaniu tej pomocy, bez uszczerbku dla stosowania właściwych przepisów prawa wspólnotowego, w tym przepisów dotyczących zamówień publicznych.
(8) Pomoc powinna być finansowana w taki sposób, aby sprawiedliwie rozłożyć ciężar na wszystkich pasażerów korzystających z portu lotniczego i uniknąć czynników zniechęcających do przewozu osób niepełnosprawnych oraz osób o ograniczonej sprawności ruchowej.
Najskuteczniejszym sposobem finansowania wydaje się być nałożenie na każdego przewoźnika lotniczego, korzystającego z portu lotniczego, opłaty proporcjonalnej do liczby pasażerów przewożonych przez niego do lub z portu lotniczego.
(9) W celu zapewnienia, w szczególności, że opłaty nałożone na przewoźnika lotniczego są współmierne do pomocy udzielanej osobom niepełnosprawnym i osobom o ograniczonej sprawności ruchowej, oraz że opłaty te nie służą finansowaniu działalności organu zarządzającego, innej niż działalność związana z udzielaniem takiej pomocy, opłaty powinny być zatwierdzane i stosowane przy zachowaniu pełnej przejrzystości.
Dyrektywa Rady 96/67/WE z dnia 15 października 1996 r. w sprawie dostępu do rynku usług obsługi naziemnej w portach lotniczych Wspólnoty [5], a w szczególności zawarte w niej przepisy w sprawie rozdzielenia księgowości, powinna w związku z tym mieć zastosowanie, o ile nie pozostaje to w sprzeczności z niniejszym rozporządzeniem.
(10) Przy organizowaniu pomocy dla osób niepełnosprawnych i osób o ograniczonej sprawności ruchowej oraz szkolenia swoich pracowników porty lotnicze oraz przewoźnicy lotniczy powinni mieć na uwadze Dokument 30 część I sekcja 5, wraz z załącznikami, Europejskiej Konferencji Lotnictwa Cywilnego (ECAC), w szczególności Kodeks dobrego postępowania w obsłudze naziemnej osób o ograniczonej sprawności ruchowej przedstawiony w załączniku J do tego dokumentu, w chwili przyjęcia niniejszego rozporządzenia.
(11) Przy podejmowaniu decyzji w sprawie projektów nowych portów lotniczych i terminali, oraz jako element większych prac remontowych, organy zarządzające portami lotniczymi powinny, tam gdzie jest to możliwe, uwzględnić potrzeby osób niepełnosprawnych i osób o ograniczonej sprawności ruchowej.
Podobnie przewoźnicy lotniczy powinni, tam gdzie jest to możliwe, uwzględnić tego rodzaju potrzeby przy podejmowaniu decyzji w sprawie projektów nowych statków powietrznych lub remontowania statków używanych.
(12) Dyrektywa 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych [6] powinna być ściśle egzekwowana w celu zagwarantowania poszanowania prywatności osób niepełnosprawnych i osób o ograniczonej sprawności ruchowej oraz zapewnienia, że wymagane informacje służą jedynie do wypełnienia obowiązków w zakresie udzielania pomocy określonych w niniejszym rozporządzeniu i nie są wykorzystywane przeciwko pasażerom ubiegającym się o przedmiotowe usługi.
(13) Wszystkie istotne informacje dostarczane pasażerom lotniczym powinny być dostarczane w alternatywnych formach dostępnych dla osób niepełnosprawnych i osób o ograniczonej sprawności ruchowej oraz powinny być przynajmniej w tych samych językach, co informacje dostępne dla pozostałych pasażerów.
(14) W przypadku gdy, przy obsłudze w porcie lotniczym lub podczas transportu na pokładzie samolotu, dojdzie do zgubienia lub uszkodzenia wózka inwalidzkiego lub innego sprzętu służącego poruszaniu się lub urządzeń do udzielania pomocy, pasażer, do którego ten sprzęt należał, powinien uzyskać odszkodowanie, zgodnie z zasadami prawa międzynarodowego, wspólnotowego i krajowego.
(15) Państwa Członkowskie powinny nadzorować i zapewniać przestrzeganie niniejszego rozporządzenia oraz wyznaczyć właściwy organ odpowiedzialny za stosowanie jego przepisów.
Nadzór ten nie wpływa na prawa osób niepełnosprawnych i osób o ograniczonej sprawności ruchowej do dochodzenia odszkodowania przed sądami zgodnie z prawem krajowym.
(16) Istotne jest, aby osoba niepełnosprawna lub osoba o ograniczonej sprawności ruchowej, która uzna, że doszło do naruszenia niniejszego rozporządzenia, mogła zgłosić to organowi zarządzającemu portem lotniczym lub danemu przewoźnikowi lotniczemu, zależnie od okoliczności.
Jeżeli osoba niepełnosprawna lub osoba o ograniczonej sprawności ruchowej nie uzyska w ten sposób zadośćuczynienia, powinna ona mieć możliwość złożenia zażalenia do organu lub organów wyznaczonych w tym celu przez właściwe Państwo Członkowskie.
(17) Skargi dotyczące pomocy udzielanej w porcie lotniczym powinny być wnoszone do organu lub organów wyznaczonych do stosowania niniejszego rozporządzenia przez Państwo Członkowskie, na którego terytorium znajduje się port lotniczy.
Skargi dotyczące pomocy udzielanej przez przewoźnika lotniczego powinny być wnoszone do organu lub organów wyznaczonych do stosowania niniejszego rozporządzenia przez Państwo Członkowskie, które wydało przewoźnikowi lotniczemu licencję na prowadzenie działalności.
(18) Państwa Członkowskie powinny ustanowić sankcje za naruszenie niniejszego rozporządzenia i zapewnić stosowanie tych sankcji.
Sankcje, które mogłyby obejmować nakazanie wypłat odszkodowań dla osób poszkodowanych, powinny być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
(19) W związku z tym, że cele niniejszego rozporządzenia, mianowicie zapewnienie wysokiego i jednakowego poziomu ochrony i pomocy we wszystkich Państwach Członkowskich oraz zapewnienie, aby podmioty gospodarcze działały zgodnie ze zharmonizowanymi warunkami obowiązującymi na jednolitym rynku, nie mogą zostać osiągnięte w wystarczający sposób przez Państwa Członkowskie, a ze względu na skalę lub skutki działania mogą być lepiej osiągnięte na poziomie Wspólnoty, Wspólnota może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsze rozporządzenie nie wychodzi poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia tych celów.
(20) Niniejsze rozporządzenie nie narusza praw podstawowych i przestrzega zasad uznanych w szczególności przez Kartę Praw Podstawowych Unii Europejskiej.
(21) Ustalenia dotyczące szerszej współpracy w zakresie wykorzystania portu lotniczego w Gibraltarze zostały uzgodnione w Londynie w dniu 2 grudnia 1987 r. przez Królestwo Hiszpanii i Zjednoczone Królestwo we wspólnej deklaracji ministrów spraw zagranicznych obu państw.
Ustalenia te nie weszły jeszcze w życie,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Cel i zakres
1.
Niniejsze rozporządzenie ustanawia zasady ochrony i udzielania pomocy osobom niepełnosprawnym oraz osobom o ograniczonej sprawności ruchowej, podróżującym drogą lotniczą, zarówno w celu zapewnienia im ochrony przed dyskryminacją, jak i w celu zapewnienia, że zostanie im udzielona pomoc.
2.
Przepisy niniejszego rozporządzenia stosuje się do osób niepełnosprawnych oraz do osób o ograniczonej sprawności ruchowej, korzystających lub zamierzających skorzystać z handlowych przewozów pasażerskich rozpoczynających się, kończących się lub z przesiadką w porcie lotniczym znajdującym się na terytorium Państwa Członkowskiego, do którego stosują się postanowienia Traktatu.
3.
Artykuły 3, 4 i 10 stosują się również do pasażerów rozpoczynających lot w porcie lotniczym znajdującym się w państwie trzecim do portu lotniczego znajdującego się na terytorium Państwa Członkowskiego, do którego stosuje się postanowienia Traktatu, jeżeli faktyczny przewoźnik lotniczy jest wspólnotowym przewoźnikiem lotniczym.
4.
Niniejsze rozporządzenie nie ma wpływu na prawa pasażerów ustanowione dyrektywą 90/314/EWG oraz na podstawie rozporządzenia (WE) nr 261/2004.
5.
W przypadku sprzeczności przepisów niniejszego rozporządzenia z przepisami dyrektywy 96/67/WE stosuje się niniejsze rozporządzenie.
6.
Stosowanie niniejszego rozporządzenia w stosunku do portu lotniczego w Gibraltarze uważa się za niestanowiące uszczerbku dla odpowiednich stanowisk prawnych Królestwa Hiszpanii oraz Zjednoczonego Królestwa w odniesieniu do sporu dotyczącego władzy nad terytorium, na którym znajduje się port lotniczy.
7.
Stosowanie niniejszego rozporządzenia w stosunku do portu lotniczego w Gibraltarze zawiesza się do czasu wejścia w życie ustaleń zawartych we wspólnej deklaracji ministrów spraw zagranicznych Królestwa Hiszpanii i Zjednoczonego Królestwa z dnia 2 grudnia 1987 r.
Rządy Hiszpanii i Zjednoczonego Królestwa informują Radę o dacie ich wejścia w życie.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:
a) "osoba niepełnosprawna" lub "osoba o ograniczonej sprawności ruchowej" oznacza każdą osobę, której możliwość poruszania się jest ograniczona podczas korzystania z transportu na skutek jakiejkolwiek niesprawności fizycznej (zmysłowej lub ruchowej, trwałej lub przejściowej), upośledzenia lub niesprawności umysłowej, lub każdej innej przyczyny niepełnosprawności, lub wieku, i której sytuacja wymaga specjalnej uwagi oraz dostosowania usług dostępnych dla wszystkich pasażerów do szczególnych potrzeb takiej osoby;
b) "przewoźnik lotniczy" oznacza przedsiębiorstwo transportu lotniczego posiadające ważną licencję na prowadzenie działalności;
c) "faktyczny przewoźnik lotniczy" oznacza przewoźnika lotniczego wykonującego lub zamierzającego wykonać lot zgodnie z umową zawartą z pasażerem lub działającego w imieniu innej osoby prawnej lub fizycznej, mającej umowę z tym pasażerem;
d) "wspólnotowy przewoźnik lotniczy" oznacza przewoźnika lotniczego posiadającego ważną licencję na prowadzenie działalności przyznaną przez Państwo Członkowskie zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2407/92 z dnia 23 lipca 1992 r. w sprawie przyznawania licencji przewoźnikom lotniczym [7];
e) "organizator wycieczek" oznacza organizatora lub punkt sprzedaży detalicznej w rozumieniu art. 2 ust. 2 i 3 dyrektywy 90/314/EWG, z wyjątkiem przewoźnika lotniczego;
f) "organ zarządzający portem lotniczym" lub "organ zarządzający" oznacza organ, którego celem zgodnie z ustawodawstwem krajowym jest w szczególności administrowanie i zarządzanie infrastrukturą portu lotniczego oraz koordynowanie i kontrolowanie działalności różnych podmiotów gospodarczych działających w porcie lotniczym lub w systemie portu lotniczego;
g) "użytkownik portu lotniczego" oznacza jakąkolwiek osobę fizyczną lub prawną odpowiedzialną za przewóz pasażerów drogą lotniczą z lub do danego portu lotniczego;
h) "komitet użytkowników portu lotniczego" oznacza komitet przedstawicieli użytkowników portu lotniczego lub reprezentujących ich organizacji;
i) "rezerwacja" oznacza fakt posiadania przez pasażera biletu lub innego dowodu potwierdzającego, że rezerwacja została przyjęta i zarejestrowana przez przewoźnika lotniczego lub organizatora wycieczek;
j) "port lotniczy" oznacza teren przystosowany do lądowania, startowania i manewrów statków powietrznych, łącznie z urządzeniami pomocniczymi niezbędnymi do wykonywania tych manewrów w warunkach ruchu lotniczego oraz świadczenia usług lotniczych, w tym urządzenia pomocnicze potrzebne do świadczenia handlowych przewozów pasażerskich;
k) "parking samochodowy w porcie lotniczym" oznacza parking samochodowy znajdujący się w granicach portu lotniczego lub pod bezpośrednią kontrolą organu zarządzającego portem lotniczym, który służy bezpośrednio pasażerom korzystającym z tego portu lotniczego;
l) "handlowe przewozy pasażerskie" oznaczają usługi transportu pasażerów drogą lotniczą świadczone przez przewoźnika lotniczego w ramach lotów rozkładowych lub nierozkładowych, oferowanych ogółowi społeczeństwa za stosowną opłatą, oddzielnie lub jako część pakietu usług.
Artykuł 3
Zapobieganie odmowie przewozu
Przewoźnik lotniczy lub jego przedstawiciel lub organizator wycieczek nie mogą, ze względu na niepełnosprawność lub ograniczoną sprawność ruchową, odmówić:
a) przyjęcia rezerwacji na lot rozpoczynający lub kończący się w porcie lotniczym, do którego stosuje się niniejsze rozporządzenie;
b) zabrania na pokład osoby niepełnosprawnej lub osoby o ograniczonej sprawności ruchowej w takim porcie lotniczym, pod warunkiem że osoba ta posiada ważny bilet i rezerwację.
Artykuł 4
Odstępstwa, specjalne warunki i informacje
1.
Nie naruszając przepisów art. 3, przewoźnik lotniczy lub jego przedstawiciel lub organizator wycieczek mogą, ze względu na niepełnosprawność lub ograniczoną sprawność ruchową, odmówić przyjęcia rezerwacji lub zabrania na pokład osoby niepełnosprawnej lub osoby o ograniczonej sprawności ruchowej:
a) w celu spełnienia mających zastosowanie wymogów bezpieczeństwa ustanowionych prawem międzynarodowym, wspólnotowym lub krajowym lub w celu spełnienia wymogów bezpieczeństwa ustanowionych przez organ, który wydał danemu przewoźnikowi lotniczemu certyfikat przewoźnika lotniczego;
b) jeśli rozmiar samolotu lub jego drzwi czynią fizycznie niemożliwym wprowadzenie na pokład lub przewóz tej osoby niepełnosprawnej lub osoby o ograniczonej sprawności ruchowej.
W przypadku odmowy przyjęcia rezerwacji z przyczyn, o których mowa w akapicie 1 lit. a) lub b), przewoźnik lotniczy, jego przedstawiciel lub organizator wycieczek podejmują należyte starania w celu zaproponowania danej osobie możliwego do zaakceptowania rozwiązania alternatywnego.
Osoba niepełnosprawna lub osoba o ograniczonej sprawności ruchowej, której odmówiono wstępu na pokład ze względu na jej niepełnosprawność lub ograniczoną sprawność ruchową, a także osoba jej towarzysząca zgodnie z ust. 2 niniejszego artykułu, mają prawo do zwrotu kosztów lub zmiany planu podróży zgodnie z art. 8 rozporządzenia (WE) nr 261/2004.
Prawo do skorzystania z możliwości lotu powrotnego lub zmiany planu podróży uzależnione jest od spełnienia wszystkich wymogów bezpieczeństwa.
2.
Na takich samych warunkach, o których mowa w ust. 1 akapit 1 lit. a), przewoźnik lotniczy, jego przedstawiciel lub organizator wycieczek mogą wymagać, aby osobie niepełnosprawnej lub osobie o ograniczonej sprawności ruchowej towarzyszyła inna osoba zdolna do udzielenia niezbędnej pomocy tej osobie.
3.
Przewoźnik lotniczy lub jego przedstawiciel udostępnia publicznie, w dostępnych formach i przynajmniej w tych samych językach, co informacje udostępnione innym pasażerom, zasady bezpieczeństwa, które stosuje do przewozu osób niepełnosprawnych i osób o ograniczonej sprawności ruchowej, jak również wszelkie ograniczenia dotyczące ich przewozu lub przewozu sprzętu do poruszania się ze względu na rozmiary samolotu.
Organizator wycieczek udostępnia takie zasady bezpieczeństwa i ograniczenia dotyczące lotów objętych zorganizowanymi podróżami, wakacjami i wycieczkami, które organizuje, sprzedaje lub oferuje do sprzedaży.
4.
W przypadku gdy przewoźnik lotniczy lub jego przedstawiciel, lub organizator wycieczek dokonują odstępstwa zgodnie z ust. 1 lub 2, powiadamiają oni niezwłocznie osobę niepełnosprawną lub osobę o ograniczonej sprawności ruchowej o przyczynach tego odstępstwa.
Na żądanie przewoźnik lotniczy, jego przedstawiciel lub organizator wycieczek przedstawiają osobie niepełnosprawnej lub osobie o ograniczonej sprawności ruchowej na piśmie wspomniane przyczyny w terminie pięciu dni roboczych od daty żądania.
Artykuł 5
Wyznaczenie punktów przylotu i wylotu
1.
We współpracy z użytkownikami portu lotniczego, za pośrednictwem komitetu użytkowników portu lotniczego, jeżeli taki istnieje, oraz odpowiednich organizacji reprezentujących osoby niepełnosprawne i osoby o ograniczonej sprawności ruchowej, organ zarządzający portem lotniczym, uwzględniając warunki lokalne, wyznacza punkty przylotu i wylotu w granicach portu lotniczego lub w punkcie znajdującym się pod bezpośrednią kontrolą organu zarządzającego, zarówno wewnątrz, jak i na zewnątrz budynków terminalu, w których osoby niepełnosprawne lub osoby o ograniczonej sprawności ruchowej mogą z łatwością powiadomić o swoim przybyciu do portu lotniczego i zwrócić się o pomoc.
2.
Punkty przylotu i wylotu, o których mowa w ust. 1, są oznaczone w wyraźny sposób i oferują w dostępnych formach podstawowe informacje o porcie lotniczym.
Artykuł 6
Przekazywanie informacji
1.
Przewoźnicy lotniczy, ich przedstawiciele i organizatorzy wycieczek podejmują wszelkie niezbędne środki w celu przyjmowania zgłoszeń potrzeby pomocy od osób niepełnosprawnych lub osób o ograniczonej sprawności ruchowej, we wszystkich ich punktach sprzedaży na terytorium Państwa Członkowskiego, do którego stosuje się postanowienia Traktatu, łącznie ze sprzedażą telefoniczną lub za pośrednictwem Internetu.
2.
W przypadku gdy przewoźnik lotniczy lub jego przedstawiciel, lub organizator wycieczek otrzyma zgłoszenie potrzeby pomocy, w terminie przynajmniej czterdziestu ośmiu godzin przed opublikowaną godziną odlotu przekazuje tę informację przynajmniej na trzydzieści sześć godzin przed opublikowaną godziną odlotu:
a) organom zarządzającym portami lotniczymi stanowiącymi miejsce wylotu, przylotu i tranzytu; oraz
b) faktycznemu przewoźnikowi lotniczemu, jeśli rezerwacja nie została dokonana u tego przewoźnika, chyba że tożsamość faktycznego przewoźnika lotniczego jest nieznana w chwili zgłoszenia; w tym przypadku informacja zostaje przekazana tak szybko, jak jest to wykonalne.
3.
We wszelkich innych przypadkach niż wspomniane w ust. 2 przewoźnik lotniczy lub jego przedstawiciel, lub organizator wycieczek przekazuje informację tak szybko, jak to możliwe.
4.
Tak szybko, jak to możliwe po odlocie, faktyczny przewoźnik lotniczy informuje organ zarządzający docelowym portem lotniczym, jeżeli znajduje się on na terytorium Państwa Członkowskiego, do którego stosuje się postanowienia Traktatu, o liczbie osób niepełnosprawnych i osób o ograniczonej sprawności ruchowej korzystających z tego lotu, które wymagają pomocy określonej w załączniku I oraz o charakterze tej pomocy.
Artykuł 7
Prawo do pomocy w portach lotniczych
1.
Po przybyciu osoby niepełnosprawnej lub osoby o ograniczonej sprawności ruchowej do portu lotniczego, z którego osoba ta odbędzie podróż drogą lotniczą, organ zarządzający portem lotniczym jest odpowiedzialny za zapewnienie udzielenia pomocy określonej w załączniku I w taki sposób, aby ta osoba mogła skorzystać z lotu, na który ma rezerwację, pod warunkiem że szczególne potrzeby tej osoby w zakresie pomocy zostaną zgłoszone danemu przewoźnikowi lotniczemu, jego przedstawicielowi lub organizatorowi wycieczek, co najmniej czterdzieści osiem godzin przed opublikowaną godziną odlotu.
Zgłoszenie dotyczy również lotu powrotnego, jeżeli na dalszy lot i lot powrotny została zawarta umowa z tym samym przewoźnikiem lotniczym.
2.
W przypadku gdy wymagane jest użycie certyfikowanego psa przewodnika, należy to uwzględnić, pod warunkiem że takie zgłoszenie zostało przedstawione przewoźnikowi lotniczemu lub jego przedstawicielowi lub organizatorowi wycieczek, zgodnie z mającymi zastosowanie przepisami krajowymi dotyczącymi przewożenia psów przewodników na pokładzie samolotu, w przypadku gdy przepisy takie istnieją.
3.
Jeżeli nie dokonano żadnego zgłoszenia zgodnie z ust. 1, organ zarządzający podejmuje wszelkie należyte starania w celu udzielenia pomocy określonej w załączniku I w taki sposób, aby dana osoba mogła skorzystać z lotu, na który ma rezerwację.
4.
Przepisy ust. 1 stosuje się, pod warunkiem, ze:
a) dana osoba stawi się do odprawy:
i) o godzinie określonej z góry na piśmie (w tym również za pomocą środków elektronicznych) przez przewoźnika lotniczego lub jego przedstawiciela lub organizatora wycieczek; lub
ii) jeżeli nie jest określona godzina, nie później niż jedną godzinę przed opublikowaną godziną odlotu; lub
b) dana osoba dotrze do punktu w granicach portu lotniczego wyznaczonego zgodnie z art. 5:
i) o godzinie określonej z góry na piśmie (w tym również za pomocą środków elektronicznych) przez przewoźnika lotniczego lub jego przedstawiciela lub organizatora wycieczek; lub
ii) jeżeli nie jest określona godzina, nie później niż dwie godziny przed opublikowaną godziną odlotu.
5.
W przypadku gdy osoba niepełnosprawna lub osoba o ograniczonej sprawności ruchowej przemieszcza się tranzytem przez port lotniczy, do którego stosuje się niniejsze rozporządzenie lub jeżeli dla tej osoby przewoźnik lotniczy lub organizator wycieczek dokonał zmiany rezerwacji na inny lot, organ zarządzający jest odpowiedzialny za zapewnienie udzielenia pomocy określonej w załączniku I w taki sposób, aby zainteresowana osoba mogła skorzystać z lotu, na który ma rezerwację.
6.
Po przybyciu drogą lotniczą osoby niepełnosprawnej lub osoby o ograniczonej sprawności ruchowej do portu lotniczego, do którego stosuje się niniejsze rozporządzenie, organ zarządzający portem lotniczym jest odpowiedzialny za zapewnienie udzielenia pomocy określonej w załączniku I w taki sposób, aby osoba ta mogła dotrzeć do punktu swojego wylotu z portu lotniczego, o którym mowa w art. 5.
7.
Udzielana pomoc jest w miarę możliwości dostosowana do szczególnych potrzeb poszczególnych pasażerów.
Artykuł 8
Odpowiedzialność za udzielenie pomocy w portach lotniczych
1.
Organ zarządzający portem lotniczym jest odpowiedzialny za zapewnienie udzielenia osobom niepełnosprawnym i osobom o ograniczonej sprawności ruchowej, bez dodatkowych opłat, pomocy określonej w załączniku I.
2.
Organ zarządzający może sam udzielać takiej pomocy.
Ewentualnie, zgodnie ze spoczywającą na nim odpowiedzialnością i zawsze pod warunkiem zgodności z normami jakości, o których mowa w art. 9 ust. 1, organ zarządzający może zawrzeć z jedną lub kilkoma stronami trzecimi umowę o dostarczeniu pomocy.
We współpracy z użytkownikami portu lotniczego, za pośrednictwem komitetu użytkowników portu lotniczego, jeżeli taki istnieje, organ zarządzający zawiera taką umowę lub umowy z własnej inicjatywy lub na wniosek, w tym na wniosek pochodzący od przewoźnika lotniczego, przy uwzględnieniu usług oferowanych w danym porcie lotniczym.
W przypadku odrzucenia takiego wniosku organ zarządzający przedstawia uzasadnienie na piśmie.
3.
Organ zarządzający portem lotniczym może, na zasadzie braku dyskryminacji, nałożyć specjalną opłatę na użytkowników portu lotniczego w celu sfinansowania tej pomocy.
4.
Wysokość tej specjalnej opłaty jest rozsądna, powiązana z kosztami, przejrzysta i ustanowiona przez organ zarządzający portem lotniczym we współpracy z użytkownikami portu lotniczego, za pośrednictwem komitetu użytkowników portu lotniczego, jeżeli taki istnieje, lub jakiegokolwiek innego odpowiedniego podmiotu.
Opłata jest dzielona pomiędzy użytkowników portu lotniczego proporcjonalnie do całkowitej liczby wszystkich pasażerów, jaką każdy z nich przewozi do i z tego portu lotniczego.
5.
Organ zarządzający portem lotniczym prowadzi oddzielną księgowość dla działalności związanej z udzielaniem pomocy osobom niepełnosprawnym i osobom o ograniczonej sprawności ruchowej od księgowości związanej z innym rodzajem działalności, zgodnie z bieżącą praktyką handlową.
6.
Organ zarządzający portem lotniczym za pośrednictwem komitetu użytkowników portu lotniczego, jeżeli taki istnieje, lub innego odpowiedniego podmiotu, udostępnia użytkownikom lotniska, a także organowi lub organom wykonawczym, o których mowa w art. 14, zweryfikowany roczny przegląd pobranych opłat i dokonanych wydatków z przeznaczeniem na pomoc udzielaną osobom niepełnosprawnym i osobom o ograniczonej sprawności ruchowej.
Artykuł 9
Jakość norm w zakresie pomocy
1.
Z wyjątkiem portów lotniczych, w których roczna wielkość ruchu handlowego wynosi mniej niż 150000 pasażerów, organ zarządzający ustala normy jakości w zakresie pomocy określonej w załączniku I i określa wymagania w zakresie środków dla ich spełnienia, we współpracy z użytkownikami portu lotniczego, za pośrednictwem komitetu użytkowników portu lotniczego, jeżeli taki istnieje, oraz organizacjami reprezentującymi pasażerów niepełnosprawnych i pasażerów o ograniczonej sprawności ruchowej.
2.
Przy ustalaniu takich norm należy w pełni uwzględnić uznane na arenie międzynarodowej polityki i kodeksy postępowania dotyczące ułatwienia przewozu osób niepełnosprawnych lub osób o ograniczonej sprawności ruchowej, w szczególności Kodeks dobrego postępowania w obsłudze naziemnej osób o ograniczonej sprawności ruchowej Europejskiej Konferencji Lotnictwa Cywilnego (ECAC).
3.
Organ zarządzający portem lotniczym publikuje swoje normy jakości.
4.
Przewoźnik lotniczy oraz organ zarządzający portem lotniczym mogą uzgodnić, że organ zarządzający portem lotniczym udziela pomocy o wyższym standardzie niż standard wymieniony w ust. 1 lub świadczy usługi dodatkowe w stosunku do określonych w załączniku I, dla pasażerów, których ten przewoźnik lotniczy przewozi do i z portu lotniczego.
5.
W celu finansowania jednego lub drugiego, organ zarządzający portem lotniczym może nałożyć na przewoźnika lotniczego opłatę dodatkową oprócz opłaty wymienionej w art. 8 ust. 3, która jest przejrzysta, powiązana z kosztami i ustanowiona po konsultacji z danym przewoźnikiem lotniczym.
Artykuł 10
Pomoc udzielana przez przewoźników lotniczych
Przewoźnik lotniczy udziela bez dodatkowych opłat pomocy określonej w załączniku II osobie niepełnosprawnej lub osobie o ograniczonej sprawności ruchowej odlatującej, przylatującej lub przemieszczającej się tranzytem przez port lotniczy, do którego stosuje się niniejsze rozporządzenie, pod warunkiem że osoba ta spełnia warunki określone w art. 7 ust. 1, 2 i 4.
Artykuł 11
Szkolenie
Przewoźnicy lotniczy i organy zarządzające portami lotniczymi:
a) zapewniają, aby zatrudniony przez nich, jak również przez podwykonawców personel udzielający bezpośredniej pomocy osobom niepełnosprawnym i osobom o ograniczonej sprawności ruchowej posiadał wiedzę w zakresie zaspokajania potrzeb osób o różnych rodzajach niepełnosprawności lub upośledzenia ruchowego;
b) zapewniają wszystkim swoim pracownikom pracującym w porcie lotniczym, którzy mają bezpośredni kontakt z pasażerami, szkolenie w zakresie równego traktowania osób niepełnosprawnych i świadomości niepełnosprawności;
c) zapewniają, aby przy zatrudnieniu wszyscy nowi pracownicy otrzymali szkolenie na temat niepełnosprawności, a także, jeżeli okaże się to potrzebne, aby zatrudniony personel otrzymał szkolenia odświeżające wiedzę.
Artykuł 12
Odszkodowanie za zagubione lub uszkodzone wózki inwalidzkie, inny sprzęt do poruszania się i urządzenia do udzielania pomocy
W przypadku gdy wózek inwalidzki lub inny sprzęt do poruszania się lub urządzenia do udzielania pomocy zostały zagubione lub uszkodzone podczas obsługi na lotnisku lub w czasie przewozu na pokładzie samolotu, pasażer, do którego należy ten sprzęt, otrzymuje odszkodowanie zgodnie z przepisami prawa międzynarodowego, wspólnotowego i krajowego.
Artykuł 13
Niedopuszczalność wyłączeń
Nie można ograniczyć ani uchylić obowiązków wobec osób niepełnosprawnych oraz osób o ograniczonej sprawności ruchowej przewidzianych na podstawie niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 14
Organ wykonawczy i jego zadania
1.
Każde Państwo Członkowskie wyznacza organ lub organy odpowiedzialne za wykonanie niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do odlotów z lub przylotów do portów lotniczych znajdujących się na jego terytorium.
W stosownych przypadkach organ ten lub organy podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia przestrzegania praw osób niepełnosprawnych i osób o ograniczonej sprawności ruchowej, w tym przestrzegania norm jakości wymienionych w art. 9 ust. 1.
Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o organie lub organach, które zostały wyznaczone.
2.
W stosownych przypadkach Państwa Członkowskie zapewniają, aby organ lub organy wykonawcze wyznaczone na podstawie ust. 1 zapewniły także zadowalające wdrożenie art. 8, w tym w odniesieniu do przepisów dotyczących opłat, w celu uniknięcia nieuczciwej konkurencji.
Mogą one również wyznaczyć do tego celu specjalny organ.
Artykuł 15
Procedura dotycząca skarg
1.
Osoba niepełnosprawna lub osoba o ograniczonej sprawności ruchowej, która uzna, że doszło do naruszenia niniejszego rozporządzenia, może zgłosić to organowi zarządzającemu portem lotniczym lub danemu przewoźnikowi lotniczemu, w zależności od przypadku.
2.
Jeżeli osoba niepełnosprawna lub osoba o ograniczonej sprawności ruchowej nie może uzyskać w ten sposób zadośćuczynienia, skargi w sprawie domniemanego naruszenia niniejszego rozporządzenia mogą być wnoszone do organu lub organów wyznaczonych na podstawie art. 14 ust. 1 lub do jakiegokolwiek innego właściwego organu wyznaczonego przez Państwo Członkowskie.
3.
Organ Państwa Członkowskiego, do którego wniesiono skargę dotyczącą sprawy, za której rozpatrzenie odpowiedzialny jest wyznaczony organ innego Państwa Członkowskiego, przekazuje tę skargę organowi tego Państwa Członkowskiego.
4.
Państwa Członkowskie podejmują środki w celu poinformowania osób niepełnosprawnych i osób o ograniczonej sprawności ruchowej o przysługujących im na mocy niniejszego rozporządzenia prawach i o możliwości wniesienia skargi do wyznaczonego organu lub organów.
Artykuł 16
Sankcje
Państwa Członkowskie określają przepisy dotyczące sankcji mających zastosowanie do naruszeń niniejszego rozporządzenia i podejmują wszelkie środki niezbędne do zapewnienia wprowadzenia tych przepisów w życie.
Przewidziane sankcje muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
Państwa Członkowskie zgłaszają te przepisy Komisji i niezwłocznie powiadamiają ją o każdej kolejnej zmianie ich dotyczącej.
Artykuł 17
Sprawozdanie
Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie w sprawie funkcjonowania i skutków niniejszego rozporządzenia najpóźniej do dnia 1 stycznia 2010 r.
Do sprawozdania dołączone są, jeżeli jest to konieczne, wnioski legislacyjne w sprawie dalszego szczegółowego wykonania przepisów niniejszego rozporządzenia lub jego przeglądu.
Artykuł 18
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się ze skutkiem od dnia 26 lipca 2008 r., z wyjątkiem art. 3 i 4, które stosuje się ze skutkiem od dnia 26 lipca 2007 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1108/2006
z dnia 19 lipca 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 20 lipca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1109/2006
z dnia 19 lipca 2006 r.
wprowadzające, dla roku gospodarczego 2005/2006, odstępstwo od rozporządzenia (WE) nr 1623/2000 w odniesieniu do ostatecznych terminów dostaw wina do gorzelni destylujących i do destylacji wina
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [1], w szczególności jego art. 33,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W ramach destylacji wina na alkohol spożywczy, przewidzianej w art. 29 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 i otwieranej w każdym roku gospodarczym zgodnie z rozdziałem II rozporządzenia Komisji (WE) nr 1623/2000 z dnia 25 lipca 2000 r. ustanawiającym szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wina w odniesieniu do mechanizmów rynkowych [2], producenci są zobowiązani dostarczyć wino do gorzelni destylujących, a gorzelnicy wino to destylować przed upływem określonych terminów.
(2) Z uwagi na otwarcie wielu destylacji kryzysowych pod koniec roku gospodarczego 2004/2005 oraz na znaczące ilości objęte umowami na destylację alkoholu spożywczego, okazuje się, że możliwości destylacji niektórych państw członkowskich nie są wystarczające, aby przyjąć wino i przeprowadzić destylację w terminie ustalonym w rozporządzeniu (WE) nr 1623/2000.
(3) Aby przezwyciężyć tę trudność należy zatem przesunąć o dwa tygodnie ostateczny termin dostawy wina do gorzelni destylujących, jak również termin destylacji wina.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wina,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W drodze odstępstwa od art. 63a ust. 8 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1623/2000, w odniesieniu do roku gospodarczego 2005/2006 ilości wina objęte umową powinny zostać dostarczone do gorzelni destylującej do dnia 31 lipca przedmiotowego roku gospodarczego.
W drodze odstępstwa od art. 63a ust. 10 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1623/2000, w odniesieniu do roku gospodarczego 2005/2006 ilości wina objęte umową dostarczone do gorzelni destylującej powinny zostać poddane destylacji najpóźniej dnia 15 października następnego roku gospodarczego.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1110/2006
z dnia 19 lipca 2006 r.
w sprawie pozwoleń na przywóz produktów wołowych i cielęcych pochodzących z Botswany, Kenii, Madagaskaru, Suazi, Zimbabwe i Namibii
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1],
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2286/2002 z dnia 10 grudnia 2002 r. ustalające procedurę mającą zastosowanie do produktów rolnych i towarów uzyskanych dzięki przetworzeniu produktów rolnych pochodzących z państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku (AKP) i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1706/98 [2],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 2247/2003 z dnia 19 grudnia 2003 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania w sektorze wołowiny i cielęciny rozporządzenia Rady (WE) nr 2286/2002 ustalającego procedurę mającą zastosowanie do produktów rolnych oraz towarów uzyskanych dzięki przetworzeniu produktów rolnych pochodzących z państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku (AKP) [3], w szczególności jego art. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 1 rozporządzenia (WE) nr 2247/2003 przewiduje możliwość wydawania pozwoleń na przywóz produktów wołowych i cielęcych pochodzących z Botswany, Kenii, Madagaskaru, Suazi, Zimbabwe i Namibii.
Przywóz jednak musi się zamykać w granicach ilościowych przewidzianych dla każdego z tych eksportujących krajów trzecich.
(2) Złożone między 1 a 10 lipca 2006 r. wnioski o wydanie pozwoleń na przywóz produktów pochodzących z Botswany, Kenii, Madagaskaru, Suazi, Zimbabwe i Namibii, zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 2247/2003, wyrażone w ilościach mięsa bez kości, nie przewyższają ilości dostępnych dla tych państw.
Jest zatem możliwe wydanie pozwoleń na przywóz wnioskowanych ilości.
(3) Ilości, na jakie mogą być składane wnioski o wydanie pozwoleń po dniu 1 sierpnia 2006 r., należy ustalić w ramach ogólnej ilości 52100 t.
(4) Niniejsze rozporządzenie nie narusza zastosowania dyrektywy Rady 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnych podczas przywozu z państw trzecich bydła, trzody chlewnej, owiec i kóz oraz świeżego mięsa i produktów mięsnych [4],
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Z dniem 21 lipca 2006 r. niżej wymienione państwa członkowskie wydają pozwolenia, wyrażone w ilościach mięsa bez kości, na przywóz produktów z wołowiny i cielęciny, pochodzących z niektórych państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku, w następującej ilości:
Niemcy:
- 450 t pochodzących z Botswany,
- 435 t pochodzących z Namibii;
Zjednoczone Królestwo:
- 400 t pochodzących z Botswany,
- 570 t pochodzących z Namibii.
Artykuł 2
Zgodnie z art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2247/2003, wnioski o wydanie pozwoleń mogą być składane w ciągu dziesięciu pierwszych dni sierpnia 2006 r. na następujące ilości wołowiny i cielęciny bez kości:
Botswana: _BAR_ 16759 t, _BAR_
Kenia: _BAR_ 142 t, _BAR_
Madagaskar: _BAR_ 7579 t, _BAR_
Suazi: _BAR_ 3363 t, _BAR_
Zimbabwe: _BAR_ 9100 t, _BAR_
Namibia: _BAR_ 8802 t. _BAR_
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 20 lipca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1111/2006
z dnia 19 lipca 2006 r.
ustalające współczynnik przydziału dotyczący wydawania pozwoleń na przywóz produktów cukrowniczych w ramach kontyngentów taryfowych i umów preferencyjnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 318/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 950/2006 z dnia 28 czerwca 2006 r. ustanawiające szczegółowe zasady przywozu i rafinacji produktów cukrowniczych w latach gospodarczych 2006/2007, 2007/2008 i 2008/2009 w ramach niektórych kontyngentów taryfowych i umów preferencyjnych [2], w szczególności jego art. 5 ust. 3,
uwzględniając decyzję Rady 2005/914/WE z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie zawarcia Protokołu zmieniającego Układ o Stabilizacji i Stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii, z drugiej strony, dotyczącego kontyngentu taryfowego na przywóz do Wspólnoty cukru i produktów cukrowniczych pochodzących z Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii [3],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 2151/2005 z dnia 23 grudnia 2005 r. ustanawiające szczegółowe zasady otwierania i zarządzania kontyngentem taryfowym na produkty cukrownicze pochodzące z Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii zgodnie z Układem o Stabilizacji i Stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii, z drugiej strony [4], w szczególności jego art. 6 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 950/2006 w tygodniu od dnia 10 do dnia 14 lipca 2006 r. odpowiednim organom zostały złożone wnioski o wydanie pozwoleń na przywóz ogółem ilości równej lub przekraczającej ilość dostępną dla numeru porządkowego 09.4341 (2005–2006); 09.4317; 09.4319.
(2) W tej sytuacji Komisja musi ustalić współczynnik przydziału umożliwiający wydawanie pozwoleń proporcjonalnie do ilości dostępnej oraz, tam gdzie to właściwe, poinformować państwa członkowskie o tym, że limit, o którym mowa, został wykorzystany,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zgodnie z art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 950/2006 pozwolenia na przywóz zostają wydane w odniesieniu do wniosków złożonych od dnia 10 do dnia 14 lipca 2006 r., w limitach ilości wskazanych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 20 lipca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1112/2006
z dnia 19 lipca 2006 r.
w sprawie wydawania pozwoleń na przywóz czosnku na kwartał od dnia 1 września do dnia 30 listopada 2006 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1870/2005 z dnia 16 listopada 2005 r. otwierające i ustanawiające zarządzanie kontyngentami taryfowymi i wprowadzające system pozwoleń i świadectw pochodzenia czosnku przywożonego z krajów trzecich [2], w szczególności jego art. 10 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ilości określone we wnioskach o pozwolenie złożonych w ciągu pierwszych pięciu dni roboczych lipca 2006 r., na mocy art. 8 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1870/2005, przez tradycyjnych i nowych importerów, przekroczyły ilości przewidziane dla produktów pochodzących z Chin i wszystkich krajów trzecich innych niż Chiny i Argentyna.
(2) Należy więc określić, w jakiej mierze możliwe jest uwzględnienie wniosków o pozwolenia przekazanych Komisji do dnia 17 lipca 2006 r. oraz ustalenie, dla każdej kategorii importerów i pochodzenia produktów, dat, przed upływem których wydawanie pozwoleń powinno być zawieszone,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wnioski o pozwolenia na przywóz złożone na mocy art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1870/2005 w ciągu pierwszych pięciu dni roboczych lipca 2006 r. i przekazane Komisji do dnia 17 lipca 2006 r. są uwzględnione zgodnie z wartością procentową wnioskowanych ilości, określoną w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Dla danej kategorii importerów i danego pochodzenia wnioski o pozwolenia na przywóz, na mocy art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1870/2005, dotyczące kwartału od dnia 1 września do dnia 30 listopada 2006 r. oraz złożone po pierwszych pięciu dniach roboczych lipca i przed datą określoną w załączniku II do niniejszego rozporządzenia, są odrzucone.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 20 lipca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1113/2006
z dnia 20 lipca 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 21 lipca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1114/2006
z dnia 20 lipca 2006 r.
dotyczące klasyfikacji niektórych towarów w Nomenklaturze Scalonej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], w szczególności jego art. 9 ust. 1 lit. a),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej załączonej do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87 konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji towarów, określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
(2) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 ustaliło ogólne reguły interpretacji Nomenklatury Scalonej.
Reguły te stosuje się także do każdej innej nomenklatury, całkowicie lub częściowo opartej na Nomenklaturze Scalonej, bądź takiej, która dodaje do niej jakikolwiek dodatkowy podpodział i która jest ustanowiona przez specyficzne postanowienia wspólnotowe w celu stosowania środków taryfowych lub innych środków odnoszących się do obrotu towarowego.
(3) Stosownie do wymienionych wyżej ogólnych reguł towary opisane w kolumnie 1 tabeli zamieszczonej w Załączniku powinny być klasyfikowane do kodu CN wskazanego w kolumnie 2, na mocy uzasadnienia określonego w kolumnie 3.
(4) Właściwe jest zapewnienie, że wiążąca informacja taryfowa wydana przez organy celne państw członkowskich odnośnie do klasyfikacji towarów w Nomenklaturze Scalonej, która nie jest zgodna z niniejszym rozporządzeniem, może być nadal przywoływana przez otrzymującego przez okres trzech miesięcy, zgodnie z art. 12 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [2].
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Towary opisane w kolumnie 1 tabeli zamieszczonej w Załączniku muszą być klasyfikowane w Nomenklaturze Scalonej do kodu CN wskazanego w kolumnie 2 tej tabeli.
Artykuł 2
Wiążąca informacja taryfowa wydana przez organy celne państw członkowskich, która nie jest zgodna z niniejszym rozporządzeniem, może być nadal przywoływana przez okres trzech miesięcy, zgodnie z art. 12 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1115/2006
z dnia 20 lipca 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 3703/85 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania wspólnych norm handlowych w odniesieniu do niektórych świeżych lub schłodzonych ryb
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 104/2000 z dnia 17 grudnia 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków produktów rybołówstwa i akwakultury [1], w szczególności jego art. 2 ust. 3 i art. 3 ust. 4,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2406/96 z dnia 26 listopada 1996 r. ustanawiające wspólne normy handlowe w odniesieniu do niektórych produktów rybołówstwa [2], w szczególności jego art. 8 ust. 4 i art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 2406/96 ustanawia wspólne normy handlowe w odniesieniu do niektórych produktów rybołówstwa.
Szczegółowe zasady dotyczące stosowania tych norm zostały ustanowione w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 3703/85 [3].
(2) Artykuł 9 rozporządzenia (WE) nr 2406/96 przewiduje, że klasyfikacja gatunków pelagicznych może odbywać się na podstawie systemu polegającego na pobieraniu próbek w celu zapewnienia zgodności ze wspólnymi normami handlowymi dla tych gatunków.
(3) W następstwie zmiany rozporządzenia (WE) nr 2406/96 rozporządzeniem Komisji (WE) nr 790/2005 [4] ustalone zostały również wspólne normy handlowe dla szprota.
(4) Szczegółowe zasady dotyczące klasyfikacji i ważenia gatunków pelagicznych, ustanowione w rozporządzeniu (EWG) nr 3703/85, obecnie nie mają zastosowania do szprota.
Należy zatem zmienić wspomniane rozporządzenie w celu objęcia również tego gatunku.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Produktów Rybołówstwa,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 3703/85 wprowadza się następujące zmiany:
1) w załączniku I dodaje się wpis znajdujący się w Załączniku do niniejszego rozporządzenia;
2) w załączniku II dodaje się następujący wpis:
"8) Szprot z gatunku Sprattus sprattus".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1116/2006
z dnia 20 lipca 2006 r.
w sprawie wstrzymania połowów sardeli w podobszarze ICES VIII
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 51/2006 z dnia 22 grudnia 2005 r. ustalające wielkości dopuszczalne połowów na 2006 r. i inne związane z nimi warunki dla niektórych zasobów rybnych i grup zasobów rybnych, stosowane na wodach terytorialnych Wspólnoty, oraz w odniesieniu do statków wspólnotowych na wodach, gdzie wymagane są ograniczenia połowowe [1], w szczególności jego art. 5 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Nakład połowowy Wspólnoty dla statków dokonujących połowów sardeli w Zatoce Biskajskiej w podobszarze ICES VIII (Zatoka Biskajska) jest tymczasowo określony w załączniku IA do rozporządzenia (WE) nr 51/2006.
(2) Na mocy art. 5 ust. 3 tego rozporządzenia Komisja natychmiast ogłasza wstrzymanie działalności połowowej w zakresie sardeli w podobszarze ICES VIII, jeśli STECF poinformuje, że biomasa stad rozrodczych w okresie rozrodczym w roku 2006 r. wynosi mniej niż 28000 ton.
(3) STECF oszacował, że biomasa stad rozrodczych w okresie rozrodczym w 2006 r. wynosi 18640 ton.
(4) Ze względu na to, że biomasa stad rozrodczych sardeli w okresie rozrodczym w 2006 r. jest niższa niż próg 28000 ton, należy wstrzymać połowy do końca 2006 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zakazuje się połowów sardeli w podobszarze ICES VIII od dnia wejścia w życie określonego w art. 2 do dnia 31 grudnia 2006 r.
W podobszarze ICES VIII zakazuje się również zatrzymywania na pokładzie, przeładunku i wyładunku sardeli po dniu wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1117/2006
z dnia 20 lipca 2006 r.
w sprawie wypłaty premii ubojowej i płatności dodatkowych w ramach środków weterynaryjnych nakazujących ubój zwierząt w Holandii
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1], w szczególności jego art. 50 tiret drugie,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W kontekście epidemii pryszczycy w 2001 r. i encefalopatii gąbczastej bydła w latach 2000–2003 w Holandii bydło kierowane było do ubojni w celu uboju.
(2) Władze holenderskie zawiesiły przyznawanie premii ubojowej za zwierzęta ubite w ubojni przewidzianej w art. 11 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999 oraz płatności dodatkowych z nią związanych przewidzianych w art. 14 wspomnianego rozporządzenia.
Producenci tych zwierząt mogliby jednak korzystać z przedmiotowych płatności bezpośrednich, o ile dane zwierzęta spełniałyby warunki kwalifikowania.
(3) W odpowiedzi na uzasadnione oczekiwania producentów należy uznać, że wypłaty premii ubojowej i płatności dodatkowych można dokonywać do dnia 15 października 2006 r. w odniesieniu do zwierząt ubitych w czasie 2001 r. w kontekście epidemii pryszczycy, zgodnie z dyrektywą Rady 85/511/EWG z dnia 18 listopada 1985 r. wprowadzającej środki wspólnotowe w sprawie zwalczania pryszczycy [2].
(4) Z tych samych przyczyn należy również przewidzieć tę możliwość w odniesieniu do zwierząt ubitych w ubojni w latach 2000, 2001, 2002 i 2003 w ramach środków kontrolnych dotyczących encefalopatii gąbczastej bydła przyjętych na mocy dyrektywy Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotyczącej kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego [3] oraz rozporządzenia (WE) nr 999/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. ustanawiającego zasady dotyczące zapobiegania, kontroli i zwalczania niektórych przenośnych gąbczastych encefalopatii [4].
(5) Przepisy rozporządzenia (WE) nr 1254/1999 regulującego płatności bezpośrednie zostały uchylone rozporządzeniem Rady (WE) nr 1782/2003 [5] od dnia 1 stycznia 2005 r.
W związku z powyższym środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu nie mogą być dozwolone zgodnie ze wspomnianymi przepisami, co w praktyce stwarza szczególny problem.
(6) Należy przewidzieć, że płatności dokonane na mocy niniejszego rozporządzenia przyznaje się w granicach maksymalnych kwot i kwot całkowitych.
(7) Wysokość premii ubojowej i płatności dodatkowych mogłaby być uwzględniona w wartości zwierzęcia branej pod uwagę przy ustalaniu odszkodowania przyznanego na mocy decyzji Rady 90/424/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii [6] oraz decyzji Komisji 2001/652/WE z dnia 16 sierpnia 2001 r. w sprawie pomocy finansowej na rzecz zwalczania pryszczycy w Holandii w 2001 r. [7].
Wypłata premii ubojowej i płatności dodatkowych stanowiłaby w tym przypadku nadmierną rekompensatę dla beneficjentów.
Właściwe organy Holandii powinny zatem upewnić się, że nie ma to miejsca, zanim przyznają premię ubojową i płatność dodatkową.
(8) Ponieważ niniejsze rozporządzenie ma regulować sytuacje odnoszące się do lat 2000–2003, należy przewidzieć jego natychmiastowe wejście w życie.
(9) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wołowiny i Cielęciny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Premia ubojowa i płatności dodatkowe mogą być przyznane w Holandii do dnia 15 października 2006 r. w odniesieniu do zwierząt ubitych w ubojni w 2001 r. w kontekście epidemii pryszczycy zgodnie z dyrektywą 85/511/EWG.
2.
Premia ubojowa i płatności dodatkowe mogą być również przyznane w odniesieniu do zwierząt ubitych w ubojni w ramach środków kontrolnych dotyczących encefalopatii gąbczastej bydła zgodnie z dyrektywą 90/425/EWG i rozporządzeniem (WE) nr 999/2001 podczas okresu ich obowiązywania, najwcześniej od dnia 1 stycznia 2000 r. i najpóźniej do dnia 31 grudnia 2003 r.
Artykuł 2
1.
Przy przyznawaniu premii ubojowej właściwy organ Holandii upewni się, że w momencie uboju zwierzęta spełniają następujące warunki kwalifikowania:
a) byki, woły, krowy i jałówki ukończyły co najmniej osiem miesięcy życia;
b) cielęta ukończyły co najmniej miesiąc życia i nie więcej niż siedem miesięcy życia.
Premię wypłaca się na rzecz producenta, który hodował zwierzę przez minimalny okres chowu wynoszący dwa miesiące, kończący się wcześniej niż miesiąc przed ubojem.
2.
Premia ubojowa przyznawana jest w granicach niewykorzystanej części maksymalnej kwoty krajowej wynoszącej rocznie 1207849 dorosłego bydła i 1198113 cieląt.
Wysokość premii ustala się na 27 EUR za zwierzę kwalifikujące się określone w ust. 1 lit. a) na rok kalendarzowy 2000 oraz na 53 EUR na rok kalendarzowy 2001 i na 80 EUR na lata kalendarzowe 2002 i 2003.
Wysokość premii ustala się na 17 EUR za zwierzę kwalifikujące się określone w ust. 1 lit. b) na rok kalendarzowy 2000 oraz na 33 EUR na rok kalendarzowy 2001 i na 50 EUR na lata kalendarzowe 2002 i 2003.
Artykuł 3
Właściwy organ Holandii dokonuje płatności dodatkowych za sztukę i za jednostkę premii ubojowej w oparciu o obiektywne kryteria obejmujące w szczególności struktury i warunki produkcji w sposób zapewniający równe traktowanie producentów i mający na celu unikanie zakłóceń rynku i konkurencji.
Płatności takie nie są uzależnione od wahań cen rynkowych.
Płatności dodatkowe przyznaje się w granicach niewykorzystanej części kwoty całkowitej wynoszącej 8,4 mln EUR na rok 2000, 16,9 mln EUR na rok 2001 i po 25,3 mln EUR na lata 2002 i 2003.
Artykuł 4
Kwoty premii ubojowej i płatności dodatkowych przyznawane są, pod warunkiem że nie zostały uwzględnione w wartości branej pod uwagę przy ustalaniu odszkodowania wypłacanego w odniesieniu do zwierząt, których dotyczy decyzja 90/424/EWG i decyzja 2001/652/WE, ani że nie zostały faktycznie wypłacone z tego tytułu.
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1118/2006
z dnia 20 lipca 2006 r.
w sprawie zawieszenia wydawania pozwoleń na przywóz masła nowozelandzkiego w ramach kontyngentu taryfowego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 29 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2535/2001 z dnia 14 grudnia 2001 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 odnośnie do ustaleń dotyczących przywozu mleka i przetworów mlecznych i otwarcia kontyngentów taryfowych [2] określa te szczegółowe zasady między innymi dla "masła nowozelandzkiego" zdefiniowanego w art. 25 ust. 1 tego rozporządzenia.
(2) Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich stwierdził w wyroku z dnia 11 lipca 2006 r. wydanym w sprawie Case C-313/04 Franz Egenberger GmbH Molkerei und Trockenwerk przeciwko Bundesanstalt für Landwirtschaft und Ernährung, że: "Artykuł 35 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2535/2001 z dnia 14 grudnia 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 odnośnie do ustaleń dotyczących przywozu mleka i przetworów mlecznych i otwarcia kontyngentów taryfowych jest nieważny w części, w której stanowi, że wnioski o wydanie pozwolenia na przywóz masła nowozelandzkiego mogą być składane jedynie do właściwych władz Zjednoczonego Królestwa", podobnie "artykuły 25 i 32 rozporządzenia (WE) nr 2535/2001, w powiązaniu z załącznikami III, IV i XII do tego rozporządzenia, są nieważne, ponieważ zezwalają na dyskryminację w zakresie wydawania pozwoleń na przywóz masła nowozelandzkiego z obniżonym cłem.".
(3) Wskutek wyroku Trybunału Sprawiedliwości nie jest możliwe skuteczne stosowanie ustaleń dotyczących przywozu masła nowozelandzkiego w ramach omawianego kontyngentu taryfowego, przede wszystkim dlatego, że przepisy rozporządzenia (WE) nr 2535/2001 nieobjęte wyrokiem są niewystarczające dla zagwarantowania, że produkty określane jako przywożone w ramach kontyngentu taryfowego rzeczywiście spełniają wymogi kontyngentu dotyczące jakości i pochodzenia; ponadto przepisy te są również niewystarczające dla zapewnienia właściwego zarządzania kontyngentem, a zwłaszcza kontroli jego wykorzystania.
(4) Z tego powodu konieczna jest zmiana rozporządzenia (WE) nr 2535/2001 w celu wprowadzenia wspomnianych wymogów przy jednoczesnym zapewnieniu zgodności zmian z wymogami zawartymi w wyroku Trybunału Sprawiedliwości.
Omawianych zmian nie można jednak dokonać natychmiast, między innymi dlatego, że najpierw należy przeprowadzić konsultacje z zainteresowanymi stronami.
(5) Aby zapobiec spekulacjom oraz uniemożliwić dalszą dyskryminację, o której mowa w wyroku Trybunału Sprawiedliwości, a także aby zapobiec ryzyku niekontrolowanego wykorzystywania kontyngentu i przywozu w ramach kontyngentu produktów niespełniających wymogów w zakresie jakości i pochodzenia dotyczących produktów kwalifikujących się w ramach kontyngentu, konieczne jest zawieszenie wydawania pozwoleń na przywóz masła nowozelandzkiego do czasu przyjęcia omawianych wyżej zmian do rozporządzenia (WE) nr 2535/2001.
Z tych samych powodów konieczne jest wprowadzenie tego zawieszenia ze skutkiem od dnia następującego po dniu wydania wyroku przez Trybunał Sprawiedliwości, tj. od dnia 12 lipca 2006 r.
(6) Jednak w odniesieniu do masła nowozelandzkiego, dla którego wystawiono świadectwo IMA 1 przed dniem 12 lipca 2006 r. i które fizycznie opuściło Nową Zelandię przed tym dniem, konieczne jest umożliwienie dalszego wydawania pozwoleń na przywóz w celu ochrony uzasadnionych oczekiwań podmiotów, których to dotyczy, oraz uniknięcia zakłóceń przepływów handlowych przy jednoczesnym respektowaniu wyroku Trybunału Sprawiedliwości.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W drodze odstępstwa od przepisów rozporządzenia (WE) nr 2535/2001, państwa członkowskie zawieszają wydawanie pozwoleń na przywóz masła nowozelandzkiego zdefiniowanego w art. 25 ust. 1 tego rozporządzenia. Odstępstwo to nie ma zastosowania do masła nowozelandzkiego, dla którego wystawiono świadectwo IMA 1 przed dniem 12 lipca 2006 r. i które fizycznie opuściło Nową Zelandię przed tym dniem.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1119/2006
z dnia 20 lipca 2006 r.
ustalające maksymalne obniżenie opłat przywozowych na kukurydzę, w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1058/2006
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 12 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na maksymalne obniżenie opłat przywozowych w odniesieniu do przywozu kukurydzy pochodzącej z krajów trzecich do Hiszpanii został ogłoszony rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1058/2006 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1839/95 [3], w myśl procedury przewidzianej w art. 25 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, Komisja może podjąć decyzję o ustaleniu maksymalnego obniżenia opłat przywozowych, uwzględniając w szczególności czynniki przewidziane w art. 6 i 7 rozporządzenia (WE) nr 1839/95. Przetarg wygrywa ten oferent lub oferenci, którego lub których oferta odpowiada poziomowi równemu maksymalnemu obniżeniu opłat przywozowych lub jest od niego niższa.
(3) Zastosowanie powyższych czynników do aktualnej sytuacji na danych rynkach zbóż prowadzi do ustalenia maksymalnego obniżenia opłat przywozowych w wysokości określonej w art. 1.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 14 do 20 lipca 2006 r. w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1058/2006, ustala się maksymalne obniżenie opłat przywozowych na kukurydzę w wysokości 30,87 EUR/t dla ogólnej maksymalnej ilości całkowitej równej 80911 t.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 21 lipca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1120/2006
z dnia 20 lipca 2006 r.
ustalające maksymalne obniżenie opłat przywozowych na kukurydzę w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1057/2006
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 12 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na maksymalne obniżenie opłat przywozowych w odniesieniu do przywozu kukurydzy pochodzącej z krajów trzecich do Portugalii został ogłoszony rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1057/2006 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1839/95 [3], w myśl procedury przewidzianej w art. 25 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, Komisja może podjąć decyzję o ustaleniu maksymalnego obniżenia opłat przywozowych, uwzględniając w szczególności czynniki przewidziane w art. 6 i 7 rozporządzenia (WE) nr 1839/95. Przetarg wygrywa ten oferent lub oferenci, którego lub których oferta odpowiada poziomowi równemu maksymalnemu obniżeniu opłat przywozowych lub jest od niego niższa.
(3) Zastosowanie powyższych czynników do aktualnej sytuacji na danych rynkach zbóż, prowadzi do ustalenia maksymalnego obniżenia opłat przywozowych w wysokości określonej w art. 1.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 14 do 20 lipca 2006 r. w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1057/2006, ustala się maksymalne obniżenie opłat przywozowych na kukurydzę w wysokości 31,97 EUR/t dla maksymalnej ilości całkowitej równej 100000 t.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 21 lipca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1121/2006
z dnia 20 lipca 2006 r.
ustalające refundacje wywozowe dla zbóż, pszennych i żytnich mąk, kasz oraz grysików
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W myśl art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 różnica między notowaniami lub cenami na rynku światowym produktów, o których mowa w art. 1 wymienionego rozporządzenia, a cenami tych produktów we Wspólnocie, może być pokryta przez refundacje wywozowe.
(2) Refundacje wywozowe powinny być ustalone z uwzględnieniem czynników, o których mowa w art. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż [2].
(3) W odniesieniu do pszennych oraz żytnich mąk, kasz i grysików refundację wywozową stosowaną do tych produktów należy wyliczyć z uwzględnieniem ilości zbóż koniecznych do wytwarzania danych produktów.
Ilości te zostały ustalone w rozporządzeniu (WE) nr 1501/95.
(4) Sytuacja na rynku światowym lub szczególne wymogi niektórych rynków mogą sprawić, że niezbędne stanie się zróżnicowanie refundacji dla niektórych produktów, w zależności od ich miejsca przeznaczenia.
(5) Refundacja powinna być ustalana raz na miesiąc. Zmian można dokonywać w tym odstępie czasowym.
(6) Zastosowanie tych zasad do aktualnej sytuacji na rynkach zbóż, a w szczególności do notowań lub cen na te produkty we Wspólnocie i na rynku światowym, prowadzi do ustalenia refundacji w wysokości podanej w załączniku.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje wywozowe dla produktów, o których mowa w art. 1 lit. a), b) i c) rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, z wyjątkiem słodu, wywiezionych w stanie naturalnym, ustala się w wysokości podanej w załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 21 lipca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1122/2006
z dnia 20 lipca 2006 r.
w sprawie przekazanych ofert na wywóz jęczmienia w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 935/2006
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na refundację wywozową do jęczmienia na wywóz do niektórych krajów trzecich został ogłoszony na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 935/2006 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [3], Komisja może, na podstawie zgłoszonych ofert, podjąć decyzję o wstrzymaniu przetargu.
(3) Biorąc pod uwagę czynniki, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95, nie jest wskazane ustalenie maksymalnej wysokości refundacji.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nie podejmuje się dalszych działań w odniesieniu do ofert przekazanych od 14 do 20 lipca 2006 r., w ramach przetargu na refundację wywozową do jęczmienia, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 935/2006.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 21 lipca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1123/2006
z dnia 20 lipca 2006 r.
w sprawie przekazanych ofert na wywóz pszenicy zwyczajnej w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 936/2006
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na refundację wywozową do pszenicy zwyczajnej na wywóz do niektórych krajów trzecich został ogłoszony na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 936/2006 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [3], Komisja może, na podstawie zgłoszonych ofert, podjąć decyzję o wstrzymaniu przetargu.
(3) Biorąc pod uwagę czynniki, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95, nie jest wskazane ustalenie maksymalnej wysokości refundacji,
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nie podejmuje się dalszych działań w odniesieniu do ofert przekazanych od 14 do 20 lipca 2006 r., w ramach przetargu na refundację wywozową do pszenicy zwyczajnej, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 936/2006.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 21 lipca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1126/2006
z dnia 24 lipca 2006 r.
zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 234/2004 dotyczące niektórych środków ograniczających w odniesieniu do Liberii oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1030/2003 oraz zawieszające niektóre środki ograniczające w odniesieniu do Liberii
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 60 oraz 301,
uwzględniając wspólne stanowisko 2006/31/WPZiB z dnia 23 stycznia 2006 r., przedłużające środki ograniczające skierowane przeciwko Liberii [1] raz wspólne stanowisko 2006/518/WPZiB z dnia 24 lipca 2006 r. modyfikujące i przedłużające niektóre środki ograniczające zastosowane wobec Liberii [2],
uwzględniając wniosek Komisji,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W celu wdrożenia środków nałożonych na Liberię na mocy rezolucji nr 1521 (2003) Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych we wspólnym stanowisku 2004/137/WPZiB z dnia 10 lutego 2004 r., dotyczącym środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko Liberii [3] przewidziano wdrożenie środków określonych w rezolucji nr 1521 (2003) Rady Bezpieczeństwa ONZ w sprawie Liberii, jak również zakaz świadczenia wobec Liberii pomocy finansowej związanej z działaniami wojskowymi.
W dniu 23 stycznia 2006 r. we wspólnym stanowisku 2006/31/WPZiB potwierdzono przedłużenie środków nałożonych na mocy wspólnego stanowiska 2004/137/WPZiB na kolejny okres, zgodnie z rezolucją nr 1647 (2005) Rady Bezpieczeństwa ONZ.
(2) Rozporządzenie Rady (WE) nr 234/2004 [4] zabrania świadczenia wobec Liberii pomocy technicznej i finansowej związanej z działaniami wojskowymi, przywozu z tego kraju surowca diamentowego oraz przywozu pni drzewnych i wyrobów z drewna pochodzących z tego kraju.
(3) W związku z rozwojem sytuacji w Liberii Rada Bezpieczeństwa ONZ w dniu 13 czerwca 2006 r. przyjęła rezolucję nr 1683 (2006) wprowadzającą pewne zwolnienia z zakazu świadczenia pomocy technicznej związanej z działaniami wojskowymi nałożonego na mocy pkt 2 lit. b) rezolucji nr 1521 (2003) Rady Bezpieczeństwa ONZ.
(4) W dniu 20 czerwca 2006 r. Rada Bezpieczeństwa ONZ przyjęła rezolucję nr 1689 (2006).
Postanowiła w niej o przedłużeniu zakazu przywozu diamentów, zrezygnowała jednak z przedłużenia zakazu przywozu wszelkiego rodzaju pni drzewnych i wyrobów z drewna pochodzących z Liberii; zakaz ten został nałożony na mocy pkt 10 rezolucji nr 1521 (2003), następnie kilka razy przedłużony, aż wreszcie wygasł w dniu 20 czerwca 2006 r.
Rada Bezpieczeństwa zdecydowanie opowiedziała się za przywróceniem tego zakazu, jeśli w terminie dziewięćdziesięciu dni Liberia nie zdoła przyjąć przepisów w dziedzinie leśnictwa zaproponowanych przez komisję nadzorującą reformę leśnictwa, która to komisja została utworzona przez rząd Liberii.
(5) Biorąc pod uwagę wspomniane rezolucje oraz wspólne stanowiska 2006/31/WPZiB oraz 2006/518/WPZiB, należy z dniem 23 czerwca 2006 r. zawiesić zakaz przywozu pni drzewnych i wyrobów z drewna pochodzących z Liberii, o którym mowa w art. 6 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 234/2004, a z dniem 13 czerwca 2006 r. wprowadzić zmiany do art. 3 i 4 tego rozporządzenia, w szczególności po to, by na określonych warunkach umożliwić świadczenie pomocy wobec policji i służb specjalnych rządu Liberii.
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Do rozporządzenia (WE) nr 234/2004 wprowadza się następujące zmiany:
1) Artykuł 3 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 3
1.
W drodze odstępstwa od art. 2 właściwe organy państwa członkowskiego, na obszarze którego dostawca usług ma siedzibę, wymienione w załączniku I, mogą zezwolić na udzielenie:
a) pomocy technicznej, finansowania i pomoc finansowej związanych z:
i) bronią i sprzętem pokrewnym, jeśli tego rodzaju pomoc bądź usługi przeznaczone są wyłącznie na wsparcie misji ONZ w Liberii i przeznaczone do jej celów, lub
ii) bronią i amunicją, które pozostają pod nadzorem służb specjalnych do nieograniczonego użytku operacyjnego i które zostały dostarczone członkom wspomnianych służb do celów szkoleniowych przed dniem 13 czerwca 2006 r. za zgodą komitetu ustanowionego na mocy pkt 21 rezolucji nr 1521 (2003) Rady Bezpieczeństwa ONZ;
b) finansowania i pomocy finansowej związanej z:
i) bronią i sprzętem pokrewnym przeznaczonymi wyłącznie na wsparcie i do celów międzynarodowego programu szkoleń i reform sił zbrojnych i policji w Liberii, pod warunkiem że komitet ustanowiony na mocy pkt 21 rezolucji nr 1521 (2003) Rady Bezpieczeństwa ONZ zezwolił na wywóz, sprzedaż, dostawę bądź przekazanie broni bądź danych zapasów materiałowych,
ii) nieśmiercionośnym sprzętem wojskowym przeznaczonym wyłącznie do celów humanitarnych bądź ochronnych, pod warunkiem że komitet ustanowiony na mocy pkt 21 rezolucji nr 1521 (2003) Rady Bezpieczeństwa ONZ zezwolił na wywóz, sprzedaż, dostawę bądź przekazanie odnośnego sprzętu, lub
iii) bronią i amunicją przeznaczoną do użytku członków policji i sił bezpieczeństwa rządu Liberii, którzy od momentu rozpoczęcia misji ONZ w Liberii w październiku 2003 r. poddani zostali weryfikacji oraz przeszli szkolenia, pod warunkiem że komitet ustanowiony na mocy pkt 21 rezolucji nr 1521 (2003) Rady Bezpieczeństwa ONZ zezwolił na wywóz, sprzedaż, dostawę bądź przekazanie odnośnej broni lub amunicji.
2.
Nie udziela się zezwoleń na działania, które już miały miejsce.";
2) Artykuł 4 otrzymuje brzmienie:
"Artykuł 4
1.
Jeśli komitet ustanowiony na mocy pkt 21 rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 1521 (2003) zezwolił na tego rodzaju działania oraz w drodze odstępstwa od art. 2 niniejszego rozporządzenia, właściwe organy państwa członkowskiego, na obszarze którego dostawca usług ma siedzibę, wymienione w załączniku I, mogą zezwolić na świadczenie pomocy technicznej związanej z:
a) bronią i sprzętem pokrewnym przeznaczonymi wyłącznie na wsparcie i do celów międzynarodowego programu szkoleń i reform sił zbrojnych i policji w Liberii,
b) nieśmiercionośnym sprzętem wojskowym przeznaczonym wyłącznie do celów humanitarnych bądź ochronnych, lub
c) bronią i amunicją przeznaczoną do użytku członków policji i sił bezpieczeństwa rządu Liberii, którzy od momentu rozpoczęcia misji ONZ w Liberii w październiku 2003 r. poddani zostali weryfikacji oraz przeszli szkolenia.
Z wnioskiem o zgodę komitetu ustanowionego na mocy pkt 21 rezolucji nr 1521 (2003) Rady Bezpieczeństwa ONZ występuje się za pośrednictwem właściwych organów państwa członkowskiego, na obszarze którego dostawca usług ma siedzibę, wymienionych w załączniku I.
Rząd danego państwa członkowskiego oraz rząd Liberii wspólnie występują do komitetu ustanowionego na mocy pkt 21 rezolucji nr 1521 (2003) Rady Bezpieczeństwa ONZ o zgodę na świadczenie pomocy technicznej związanej z bronią i amunicją, o których mowa w lit. c).
2.
Nie udziela się zezwoleń na działania, które już miały miejsce.".
Artykuł 2
Artykuł 6 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 234/2004 zostaje zawieszony do dnia 18 września 2006 r.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1127/2006
z dnia 24 lipca 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 25 lipca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1128/2006
z dnia 24 lipca 2006 r.
w sprawie etapu handlu, do którego odnosi się przeciętna cena tusz wieprzowych
(Wersja skodyfikowana)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2759/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wieprzowiny [1], w szczególności jego art. 4 ust. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3537/89 z dnia 27 listopada 1989 r. w sprawie etapu handlu, do którego odnosi się przeciętna cena tusz wieprzowych [2], zostało znacząco zmienione [3].
Dla zapewnienia jasności i zrozumiałości powinno więc zostać skodyfikowane.
(2) Dla każdego państwa rynki reprezentatywne obejmują wszystkie rynki wyszczególnione w załączniku I do rozporządzenia Komisji (WE) nr 908/2006 [4].
(3) Zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2759/75 do oceny, czy sytuacja na rynku uzasadnia użycie środków interwencyjnych, należy ustalić średnią ważoną cenę tusz wieprzowych na rynkach reprezentatywnych Wspólnoty.
(4) Dla potrzeb ustalenia takiej przeciętnej ceny tusz wieprzowych potrzebne są porównywalne ceny we Wspólnocie. Przy takim ustalaniu należy posługiwać się jednakową jakością tusz wieprzowych, zgodną z normą jakości określoną w art. 4 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2759/75 i jednoznacznie zdefiniowanym etapem handlu.
Jako że tusze wieprzowe zwykle sprzedaje się na etapie zakładu ubojowego, należy przyjąć właśnie ten etap.
(5) Odtąd notowania tusz wieprzowych należy ustalać w całej Wspólnocie, posługując się wspólnotową poubojową klasyfikacją tusz wieprzowych, ustanowioną w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 3220/84 [5], i szczegółowymi zasadami stosowania, ustanowionymi w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 2967/85 [6].
(6) Należy przyjąć rozporządzenie zawierające wszystkie zasady dotyczące etapu handlu, do którego odnosi się przeciętna cena tusz wieprzowych.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wieprzowiny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Wspólnotową cenę rynkową tusz wieprzowych, o której mowa w art. 4 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2759/75, ustala się na podstawie cen skupu do zakładu ubojowego, bez podatku od wartości dodanej, płaconych dostawcom żywca.
2.
Ceny określone w ust. 1 zawierają wartość nieprzetworzonych odpadów i pozostałości zwierzęcych, a podaje się je dla 100 kg zimnych tusz wieprzowych:
- prezentowanych zgodnie z wymaganiami referencyjnymi określonymi w art. 2 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3220/84,
oraz
- ważonych i klasyfikowanych na haku w zakładzie ubojowym, zarejestrowana waga przeliczona jest na wagę zimnej tuszy metodami określonymi w art. 2 rozporządzenia (EWG) nr 2967/85.
Artykuł 2
1.
Cena rynkowa tusz wieprzowych w państwie członkowskim równa się średniej z notowań cen dla tusz wieprzowych zarejestrowanych na rynkach lub w agencjach notowań tego państwa członkowskiego, wyszczególnionych w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 908/2006.
2.
Cenę określoną w ust. 1 ustala się na podstawie notowań zarejestrowanych dla tusz ważących od:
- 60 do mniej niż 120 kg dla klasy E,
- 120 do mniej niż 180 kg dla klasy R.
Wybór kategorii wagowych i wagi dla nich pozostawia się zainteresowanemu państwu członkowskiemu, które zawiadamia Komisję o swoich ustaleniach.
Artykuł 3
Rozporządzenie (EWG) nr 3537/89 zostaje uchylone.
Odesłania do uchylonego rozporządzenia należy odczytywać jako odesłania do niniejszego rozporządzenia, zgodnie z tabelą korelacji w załączniku II.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1129/2006
z dnia 24 lipca 2006 r.
określające procentowo miarę, w jakiej mogą zostać uwzględnione wnioski o pozwolenie na przywóz, złożone w lipcu 2006 r. w ramach kontyngentów taryfowych na wołowinę i cielęcinę, przewidzianych w rozporządzeniu (WE) nr 1279/98 dla Bułgarii i Rumunii
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1279/98 z dnia 19 czerwca 1998 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania kontyngentów taryfowych na wołowinę i cielęcinę, przewidzianych w decyzjach Rady 2003/286/WE i 2003/18/WE dla Bułgarii i Rumunii [2], w szczególności jego art. 4 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
Artykuł 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1279/98 ustalił ilości produktów wołowych i cielęcych, pochodzących z Rumunii i Bułgarii, jakie można importować na warunkach specjalnych w okresie od 1 lipca 2006 r. do 30 czerwca 2007 r.
Ilości produktów wołowych i cielęcych, pochodzących z Rumunii i Bułgarii, o jakie występowano we wnioskach o wydanie pozwolenia na przywóz, mogą być uwzględnione w całości,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Każdy wniosek o wydanie pozwolenia na przywóz w ramach kontyngentów, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1279/98, złożony dla okresu od 1 lipca do 31 grudnia 2006 r., jest uwzględniany w całości.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 25 lipca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie obowiązuje w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1130/2006
z dnia 24 lipca 2006 r.
określające stopień, w jakim mogą zostać przyjęte wnioski złożone w lipca 2006 r. o pozwolenia na przywóz dla niektórych przetworów mlecznych w ramach niektórych kontyngentów taryfowych otwartych rozporządzeniem (WE) nr 2535/2001
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 2535/2001 z dnia 14 grudnia 2001 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 odnośnie do ustaleń dotyczących przywozu mleka i przetworów mlecznych oraz otwarcia kontyngentów taryfowych [2], w szczególności jego art. 16 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
Wnioski złożone w okresie od 1 do 10 lipca 2006 r. w odniesieniu do niektórych produktów, o których mowa w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 2535/2001, odnoszą się do ilości wyższych niż ilości dostępne.
Należy więc ustalić współczynniki przyznania dla wnioskowanych ilości,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ilości figurujące we wnioskach o pozwolenia na przywóz odnoszących się do produktów objętych kontyngentami, o których mowa w załącznikach I.A, I.B (punkt 1 i 2), I.C, I.D, I.E oraz zatącznikach I.F, I.G i I.H do rozporządzenia (WE) nr 2535/2001, złożonych na okres od 1 do 10 lipca 2006 r., podlegają zastosowaniu współczynników przyznania znajdujących się w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 25 lipca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1131/2006
z dnia 24 lipca 2006 r.
zmieniające ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności przywozowych na niektóre produkty w sektorze cukru, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1002/2006, na rok gospodarczy 2006/2007
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 318/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 951/2006 z dnia 30 czerwca 2006 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 318/2006 w odniesieniu do handlu z państwami trzecimi w sektorze cukru [2], w szczególności jego art. 36,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności stosowanych do przywozu cukru białego, cukru surowego i niektórych syropów w odniesieniu do roku gospodarczego 2006/2007 zostały ustalone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1002/2006 [3].
(2) Dane, którymi obecnie dysponuje Komisja, prowadzą do zmiany wymienionych kwot, zgodnie z zasadami i szczegółowymi przepisami wykonawczymi przewidzianymi w rozporządzeniu (WE) nr 951/2006,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ceny reprezentatywne i dodatkowe należności stosowane do przywozu produktów, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 951/2006, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1002/2006 w odniesieniu do roku gospodarczego 2006/2007, zmienia się zgodnie z kwotami wskazanymi w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 25 lipca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1132/2006
z dnia 25 lipca 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 26 lipca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1133/2006
z dnia 25 lipca 2006 r.
ustalające, w jakiej mierze mogą być uwzględnione wnioski o uprawnienia do przywozu w miesiącu czerwcu 2006 r. niektórych sztuk żywego bydła w ramach kontyngentu taryfowego przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 1217/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1217/2005 z dnia 28 lipca 2005 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania kontyngentu taryfowego na niektóre sztuki żywego bydła pochodzącego z Bułgarii, przewidzianego w decyzji Rady 2003/286/WE [2], w szczególności jego art. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 1 rozporządzenia (WE) nr 1217/2005 ustalił na 7200 liczbę pogłowia żywego bydła, pochodzącego z Bułgarii, jaką można importować na warunkach specjalnych w okresie od dnia 1 lipca 2006 r. do dnia 30 czerwca 2007 r.
(2) Artykuł 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1217/2005 przewiduje możliwość zmniejszenia wnioskowanych ilości.
Złożone wnioski dotyczą ilości globalnych, przekraczających ilości, jakie są dostępne.
W tych warunkach i w trosce o zapewnienie sprawiedliwego podziału dostępnej ilości należy proporcjonalnie zmniejszyć wnioskowane ilości,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Każdy wniosek o uprawnienia do przywozu, złożony z tytułu art. 3 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1217/2005, uwzględnia się do wysokości 23,5448 % wnioskowanych ilości.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 26 lipca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1134/2006
z dnia 25 lipca 2006 r.
zmieniające i poprawiające rozporządzenie (WE) nr 795/2004 ustanawiające szczegółowe zasady w celu wdrożenia systemu jednolitych płatności określonego w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 oraz (WE) nr 2529/2001 [1], w szczególności jego art. 145 lit. d) i art. 155,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 795/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczegółowe zasady w celu wdrożenia systemu jednolitych płatności określonego w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającym wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającym określone systemy wsparcia dla rolników [2] wprowadza przepisy wykonawcze dla systemu jednolitych płatności, począwszy od 2005 r.
(2) Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 795/2004 ustala datę, z którą można zezwolić tymczasowo na uprawy wtórne w regionach, gdzie zbiór zbóż jest wcześniejszy ze względu na klimat, jak określono w art. 51 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1782/2003. Na wniosek Hiszpanii i Francji taka data powinna zostać ustalona dla tych państw członkowskich.
(3) Przy dodawaniu nowych ustępów do artykułu 48a rozporządzenia (WE) nr 795/2004 popełniono błąd.
Zarówno do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1701/2005 [3], jak i do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2183/2005 [4] dodano dwa ustępy opatrzone numerem 10.
W celu zachowania przejrzystości ustępy o mylnej numeracji, która mogłaby prowadzić do pomyłek, powinny zostać zastąpione ustępami o odpowiedniej numeracji.
(4) Popełniono również błąd w treści ustępu 10 dodanego do rozporządzenia (WE) nr 2183/2005, który zezwala Malcie i Słowenii na przyznawanie pomocy dla gajów oliwnych na 2006 r.
Maksymalne kwoty przewidziane w tym ustępie nie są właściwe, ponieważ powinny to być kwoty przewidziane dla jednolitej płatności.
Powinny one zatem odpowiadać wysokości pułapu oliwy z oliwek dla tych państw członkowskich na rok 2006 określonego w załączniku VIIIa do rozporządzenia (WE) nr 1782/2003.
Należy zatem dokonać sprostowania powyższych przepisów.
(5) Rozporządzenie (WE) nr 795/2004 powinno zostać odpowiednio zmienione.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komisji Zarządzającej Płatnościami Bezpośrednimi,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 795/2004 zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Ustęp 10 dodany do rozporządzenia (WE) nr 2183/2005 oraz art. 48a ust. 11 rozporządzenia (WE) nr 795/2004 otrzymują następujące brzmienie:
"11. Malta i Słowenia mogą przyznać w 2006 r. pomoc dla gajów oliwnych objętych systemem GIS-ha dla oliwek dla każdej z pięciu kategorii powierzchni obsadzonych drzewami oliwnymi w wysokości minimalnej 47000 EUR i maksymalnej 120000 EUR, zgodnie z art. 110 i ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003.
12.
W przypadku Słowenii nadal stosuje się art. 12 i 13 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1696/71 [5] i rozporządzenie Rady (WE) nr 1098/98 [6] odpowiednio w odniesieniu do zbioru z roku 2006 i do dnia 31 grudnia 2006 r.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1135/2006
z dnia 25 lipca 2006 r.
zmieniające należności przywozowe w sektorze zbóż stosowane od dnia 26 lipca 2006 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1249/96 z dnia 28 czerwca 1996 r. w sprawie zasad stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 [2] odnośnie do należności przywozowych w sektorze zbóż, w szczególności jego art. 2 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Należności przywozowe w sektorze zbóż zostały ustalone przez rozporządzenie Komisji (WE) nr 1098/2006 [3].
(2) Artykuł 2 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1249/96 przewiduje, że jeśli w okresie ich stosowania wyliczona średnia należności przywozowych różni się o 5 EUR/t od należności ustalonej, dokonuje się odpowiedniego wyrównania.
Wyżej wymieniona różnica nastąpiła. Konieczne jest więc dostosowanie należności przywozowych ustalonych w rozporządzeniu (WE) nr 1098/2006,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załączniki I i II do rozporządzenia (WE) nr 1098/2006 zastępuje się załącznikami I i II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 26 lipca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1136/2006
z dnia 24 lipca 2006 r.
nakładające ostateczne cło antydumpingowe i stanowiące o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz mechanizmów dźwigniowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej [1] ("rozporządzenie podstawowe"), w szczególności jego art. 9,
uwzględniając wniosek przedstawiony przez Komisję po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
1.
POSTĘPOWANIE
1.1.
Środki tymczasowe
(1) Dnia 28 stycznia 2006 r. Komisja nałożyła, rozporządzeniem (WE) nr 134/2006 [2] ("rozporządzenie w sprawie ceł tymczasowych"), tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz do Wspólnoty mechanizmów dźwigniowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej ("ChRL").
(2) Należy przypomnieć, że okres objęty dochodzeniem ("OD") w odniesieniu do dumpingu i szkody obejmował okres od dnia 1 stycznia 2004 r. do dnia 31 grudnia 2004 r.
Badanie trendów istotnych dla przeprowadzenia analizy szkody obejmowało okres od dnia 1 stycznia 2001 r. do końca OD ("okres badany").
1.2.
Dalsze postępowanie
(3) Po nałożeniu tymczasowego cła antydumpingowego na przywóz mechanizmów dźwigniowych pochodzących z ChRL, niektóre z zainteresowanych stron przedłożyły pisemne uwagi.
Stronom, które wystąpiły z odpowiednim wnioskiem, umożliwiono także wypowiedzenie się w formie ustnej.
(4) Komisja kontynuowała poszukiwanie i weryfikowanie wszelkich informacji uznanych za konieczne do sformułowania ostatecznych ustaleń.
Uwagi w formie pisemnej i ustnej złożone przez strony zostały rozpatrzone i, w stosownych przypadkach, ustalenia tymczasowe zostały odpowiednio zmienione.
2.
PRODUKT OBJĘTY POSTĘPOWANIEM I PRODUKT PODOBNY
(5) Należy przypomnieć, że w motywie 12 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych produkt objęty postępowaniem został zdefiniowany jako mechanizmy dźwigniowe (MD) stosowane zwykle do archiwizacji arkuszy papieru i dokumentów w segregatorach lub skoroszytach.
Mechanizmy składają się ze sztywnych zaokrąglonych metalowych elementów (zwykle dwóch) zamocowanych na płytce i posiadających co najmniej jedną dźwignię otwierającą, umożliwiającą wkładanie arkuszy papieru i innych dokumentów, pochodzą z ChRL ("produkt objęty postępowaniem") i zwykle są objęte kodem CN ex83051000.
(6) Jedna z zainteresowanych stron stwierdziła, że specjalne rodzaje MD powinny być wyłączone z definicji produktu objętego postępowaniem, ponieważ: i) wskazany rodzaj jest produkowany w oparciu o opatentowany wzór, będący własnością tej zainteresowanej strony, który nie jest dostępny u innych producentów, ii) zawarta została z chińskim producentem umowa na wyłączność dotycząca dostaw, iii) wskazany rodzaj jest używany wyłącznie w wysokiej jakości segregatorach z mechanizmem dźwigniowym ("SMD"), których jakość i projekt są bardziej zaawansowane niż ma to miejsce w przypadku standardowych MD, a zatem nie stanowią one dla nich konkurencji oraz iv) rodzaj ten nie stanowi ekonomicznego substytutu dla standardowych MD ze względu na znacznie wyższe koszty produkcji.
(7) Jednakże inna zainteresowana strona stwierdziła, że wszystkie MD wykazują identyczne cechy charakterystyczne, a także mają te same końcowe zastosowanie i korzystają z tych samych kanałów dystrybucji.
Ponadto stwierdziła, że proces i koszty produkcji nie mają znaczenia dla określenia produktu objętego postępowaniem.
Stwierdziła również, że jakiekolwiek preferencyjne traktowanie jednego rodzaju MD stosowanego przez jednego producenta SMD wywołałoby zakłócenia nie tylko na wspólnotowym rynku MD, ale również na wspólnotowym rynku SMD.
(8) Stwierdza się, że sam opatentowany wzór lub umowa na wyłączność zawarta między producentem eksportującym i europejskim użytkownikiem pewnego rodzaju produktu nie uzasadniają wyłączenia tego rodzaju z definicji produktu objętego postępowaniem lub produktu podobnego.
Każdy MD ze wszystkimi swoimi cechami charakterystycznymi pozostaje produktem objętym postępowaniem, niezależnie od tego czy został opatentowany lub czy jest kupowany w ramach umowy na wyłączność.
Należy również wskazać, że sam proces wytwarzania, koszty produkcji oraz różnice jakości nie mają znaczenia dla określenia produktu podobnego.
(9) Dochodzenie potwierdziło, że wszystkie rodzaje produktów, w tym specjalny rodzaj MD objęty wnioskiem o wyłączenie w powyższym motywie 6, wykazują identyczne techniczne i fizyczne cechy charakterystyczne i mają takie samo zastosowanie, oraz że na rynku MD nie rozróżnia się konkretnych segmentów rynkowych.
Wszystkie MD są zatem substytutami i stanowią dla siebie konkurencję na rynku wspólnotowym.
Dlatego też wszystkie rodzaje MD wchodzą w zakres definicji produktu objętego postępowaniem i produktu podobnego.
W konsekwencji wniosek wskazany w motywie 6 musiał zostać odrzucony.
(10) Z uwagi na powyższe ustalenia dokonane w motywach 11–16 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostają niniejszym potwierdzone.
3.
DUMPING
3.1.
Ogólna metodologia
(11) Ogólna metodologia wykorzystana przy ustalaniu dumpingu przywozu MD na rynek wspólnotowy została opisana w rozporządzeniu w sprawie ceł tymczasowych w motywach 17–50.
Niniejszym potwierdza się wskazaną metodologię, którą określono w rozporządzeniu w sprawie ceł tymczasowych, z należytym uwzględnieniem zmian wskazanych poniżej.
3.2.
Status podmiotu traktowanego na zasadach rynkowych ("MET")
(12) Jedno z przedsiębiorstw, którym przyznano indywidualne traktowanie stwierdziło, że powinno otrzymać MET oraz że jego sytuacja dotycząca w szczególności kryterium drugiego (rachunkowość i audyt) i trzeciego (zniekształcenia przeniesione z poprzedniego systemu gospodarki nierynkowej) nie zostały prawidłowo ocenione podczas dochodzenia.
Przedsiębiorstwo, nie dostarczyło jednak żadnych nowych dowodów potwierdzających ten wniosek.
(13) Wobec braku innych nowych faktów i uwag ustalenia dotyczące MET zawarte w motywach od 17–25 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostają niniejszym potwierdzone.
3.3.
Traktowanie indywidualne ("TI")
(14) Ustalenia zawarte w motywie 29 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych w odniesieniu do pierwszego przedsiębiorstwa, któremu przyznano TI, tj. Dongguan Nanzha Leco Stationery zostają niniejszym potwierdzone.
(15) Jak wskazano w motywie 30 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, inne przedsiębiorstwo, któremu przyznano TI zostało na późniejszym etapie wyłączone z dochodzenia, ponieważ nie współpracowało.
Wobec braku reakcji ze strony tego przedsiębiorstwa ustalenia zawarte w motywach 30 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostają niniejszym potwierdzone.
3.4.
Wartość normalna
(16) Poniższe ustalenia dotyczą określenia wartości normalnej wszystkich eksportujących producentów, którym nie przyznano MET.
a) Kraj analogiczny
(17) Po dalszej analizie wszystkich informacji udostępnionych przez producentów w Iranie, stwierdzono, że informacje nie były pełne i/lub spójne, w wyniku czego nie mogły być wykorzystane jako podstawa do obliczenia wartości normalnej na ostatecznym poziomie.
Dlatego też wykorzystano inną uzasadnioną podstawę w celu obliczenia wartości normalnej zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego.
b) Określenie wartości normalnej
(18) Z powodu braku informacji z innych krajów trzecich, w których produkowane są MD, stwierdzono, że dane udostępnione przez skarżącego i przez przemysł wspólnotowy stanowią najbardziej uzasadnioną podstawę do określenia wartości normalnej na ostatecznym poziomie.
Dostosowania zostały dokonane, aby odzwierciedlić konkretne zweryfikowane dane, które uzyskano podczas dochodzenia, w szczególności dane dotyczące cen surowców i frachtu.
3.5.
Cena eksportowa
(19) Producent eksportujący, któremu przyznano TI, stwierdził, iż popełniono błędy w obliczaniu poziomu kosztów ogólnych i administracyjnych (SG&A) i zysku powiązanego importera, oraz że doszło do podwójnego naliczenia kosztów SG&A zastosowanych przy ustalaniu ceny eksportowej ex-works.
Ponadto wymieniony eksporter stwierdził, że dane dotyczące kosztów SG&A i zysków powiązanego importera powinny zostać zweryfikowane w następstwie nowych obliczeń przedstawionych przez przedsiębiorstwo po wizytach na terenie zakładu.
(20) Analiza powyższych wniosków potwierdziła wystąpienie błędu pisarskiego podczas obliczania kosztów SG&A. Błąd ten został odpowiednio skorygowany.
Jednakże nowe dane przedstawione przez to przedsiębiorstwo musiały zostać odrzucone, ponieważ nie mogły już być zweryfikowane podczas dochodzenia.
(21) Ogólna metodologia określona w motywach 41 i 42 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostaje niniejszym potwierdzona.
3.6.
Porównanie
(22) Wartość normalna ustalona, zgodnie z opisem w powyższych motywach 16–18 i cena eksportowa, zweryfikowana zgodnie z wyjaśnieniem w motywach 19–21, zostały porównane na podstawie ex-factory i na tym samym poziomie handlu.
W celu zapewnienia sprawiedliwego porównania między wartością normalną a ceną eksportową uwzględniono, zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego, różnice w czynnikach, co do których wykazano, że mogą mieć wpływ na ceny i ich porównanie.
Czynniki, w odniesieniu do których zaakceptowano wprowadzenie dostosowań to: prowizje, koszty transportu, ubezpieczenia, przeładunku, załadunku, koszty dodatkowe i koszty kredytu.
3.7.
Margines dumpingu
(23) Po wprowadzeniu dostosowań do wartości normalnej i ceny eksportowej ostateczny margines dumpingu wyrażony jako wartość procentowa ceny importowej CIF na granicy Wspólnoty, przed ocleniem, mający zastosowanie do eksportera, któremu przyznano TI, powinien wynosić:
Przedsiębiorstwo _BAR_ Ostateczny margines dumpingu _BAR_
Dongguan Nanzha Leco Stationery _BAR_ 27,1 % _BAR_
(24) Po tymczasowym ujawnieniu wniosków nie otrzymano żadnych uwag dotyczących metody obliczania marginesu dumpingu dla wszystkich pozostałych producentów eksportujących.
Jednakże wprowadzone do wartości normalnej dostosowania spowodowały zmianę ostatecznego marginesu dumpingu, który wyniósł 47,4 % ceny CIF na granicy wspólnoty, dla wszystkich pozostałych producentów eksportujących.
4.
SZKODA
4.1.
Produkcja wspólnotowa
(25) Niektóre zainteresowane strony stwierdziły, że jeden producent tymczasowo objęty definicją produkcji wspólnotowej i przemysłu wspólnotowego powinien zostać wyłączony ze względu na domniemane powiązania z chińskim producentem eksportującym oraz z uwagi na znaczną wielkość przywozu chińskich MD, w szczególności podczas OD.
Dlatego też stwierdziły one, że wskazane przedsiębiorstwo powinno być wyłączone z produkcji wspólnotowej oraz w kontekście oceny szkody.
(26) Należy przypomnieć, że sytuacja wymienionego producenta została opisana szczegółowo w motywach 55–57 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
Podczas ponownej analizy tej sytuacji w świetle przepisów art. 4 rozporządzenia podstawowego przypomniano, że producent ten nie zachowywał się inaczej niż inni producenci niepowiązani ze Wspólnotą, którzy złożyli skargę.
Ponadto ustalono, że producent wspólnotowy nie był w stanie, z prawnego lub faktycznego punktu widzenia, kontrolować producenta eksportującego, od którego przywoził produkty.
Wobec tego wniosek został odrzucony.
(27) Wobec braku nowych uwag dotyczących wspólnotowej produkcji, ustalenia tymczasowe dotyczące całkowitej wspólnotowej produkcji, przedstawione w motywach 51–58 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, zostają niniejszym potwierdzone.
4.2.
Definicja przemysłu wspólnotowego
(28) Jedna zainteresowana strona stwierdziła, że kolejny producent wspólnotowy powinien zostać wyłączony z definicji przemysłu wspólnotowego.
Po pierwsze dlatego, że rzekomo sprzedaje duże ilości MD powiązanym klientom, a także wykorzystuje te mechanizmy do własnych celów.
Po drugie dlatego że wymieniony producent nie współpracował w pełni podczas dochodzenia, a w szczególności nie złożył w terminie kompletnej dokumentacji dostępnej dla wszystkich zainteresowanych stron.
(29) Po zbadaniu tego wniosku potwierdzono, że współpraca wymienionego producenta podczas dochodzenia nie była satysfakcjonująca.
Producent ten powinien zatem zostać wyłączony z definicji przemysłu wspólnotowego, a jego produkcja powinna również zostać wyłączona z produkcji wspólnotowej.
(30) Produkcja czterech pozostałych producentów wspólnotowych, którzy w pełni współpracowali podczas dochodzenia i popierali skargę, została ustalona na poziomie wynoszącym około 205 milionów sztuk MD w OD.
(31) Czterej wyżej wskazani producenci wspólnotowi reprezentują około 75 % całkowitej produkcji wspólnotowej. Dlatego też uznaje się te przedsiębiorstwa za wystarczająco reprezentatywne, by stanowiły przemysł wspólnotowy w rozumieniu art. 4 ust. 1 i art. 5 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
(32) W niniejszym rozporządzeniu przedstawienie liczb bezwzględnych w poniższych tabelach nie zawsze było możliwe.
Wymienione dane nie mogą być ujawnione, ponieważ jeden producent wspólnotowy został wyłączony między etapem tymczasowym i ostatecznym, dlatego też jego dane nie mogły być oddzielone poprzez porównanie.
4.3.
Konsumpcja we Wspólnocie
(33) Niektóre zainteresowane strony stwierdziły, że wielkość konsumpcji we Wspólnocie została nieprawidłowo obliczona.
W szczególności wskazali oni, że dane dotyczące przywozu z kraju objętego postępowaniem były oparte na skardze.
Stwierdzili, że strony, które uczestniczyły w dochodzeniu, w szczególności producenci SMD i importerzy MD, dostarczyły Komisji bardziej wiarygodne dane służące ustaleniu konsumpcji.
(34) Wielkość konsumpcji została zatem ponownie obliczona na podstawie danych dostarczonych przez strony współpracujące w dochodzeniu.
Liczby wskazane w poniższej tabeli są oparte na zweryfikowanych danych dotyczących sprzedaży producentów europejskich, przywozu z ChRL i na innych źródłach udostępnionych przez tych użytkowników i importerów, którzy uczestniczyli w dochodzeniu.
Mając na uwadze wysoki poziom współpracy producentów wspólnotowych, importerów i użytkowników, wymienione dane są uważane za najbardziej wiarygodne, chociaż nie można wykluczyć istnienia niewielkiej liczby innych użytkowników/importerów, co sprawia, że wielkość przywozu jest nieznacznie zaniżona.
Tabela 1
Wielkość konsumpcji (miliony sztuk) _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ 2004 (OD) _BAR_
Wspólnota Europejska _BAR_ 271 _BAR_ 313 _BAR_ 327 _BAR_ 381 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 116 _BAR_ 121 _BAR_ 141 _BAR_
(35) Porównanie wskazuje, że zmiany wielkości konsumpcji są podobne do tych opisanych w motywie 63 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, aczkolwiek wydają się bardziej dokładne.
W szczególności okazuje się, że znaczny wzrost konsumpcji wystąpił między 2003 r. a OD i wyniósł 17 %.
W tym samym okresie przemysł wspólnotowy zwiększył swoją sprzedaż jedynie o 3 % (por. tabela 6), a przywóz z ChRL zwiększył się o 28 % lub o ponad 42 miliony sztuk (por. tabela 2).
4.4.
Przywóz do Wspólnoty z ChRL i udział w rynku
(36) Na podstawie wniosku z powyższego motywu 33 wielkość przywozu MD pochodzącego z ChRL została również zweryfikowana.
Ustalono istnienie podobnych tendencji do tych wskazanych w motywie 65 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
Tendencje te są przedstawione w poniższej tabeli 2.
Tabela 2
Wielkość przywozu (miliony sztuk) _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
ChRL _BAR_ 98,47 _BAR_ 135,38 _BAR_ 152,73 _BAR_ 195,59 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 137 _BAR_ 155 _BAR_ 199 _BAR_
(37) Podstawową różnicą w porównaniu z wielkością przywozu ustaloną w rozporządzeniu w sprawie ceł tymczasowych są dane dla 2001 r., w przypadku których zaproponowana metoda wskazuje, że przywóz chińskich MD wynosił poniżej 100 milionów sztuk.
Jednakże należy podkreślić, że istnieją inni importerzy i użytkownicy, którzy dokonywali przywozu MD na rynek wspólnotowy, lecz nie dostarczyli żadnych danych podczas dochodzenia; dlatego też jak stwierdzono w motywie 34 nie można wykluczyć, że dane na temat przywozu są nieznacznie zaniżone.
(38) W każdym razie wymienieni producenci stwierdzili, że zweryfikowane dane na temat konsumpcji i przywozu wskazałyby, iż udział chińskiego przywozu w rynku pozostał względnie stały do 2002 r.
Zmiany udziału w rynku oparte na zweryfikowanych danych są następujące:
Tabela 3
Udział przywozu w rynku _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
ChRL _BAR_ 36 % _BAR_ 43 % _BAR_ 47 % _BAR_ 51 % _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 119 _BAR_ 128 _BAR_ 141 _BAR_
(39) Zweryfikowane dane na temat udziału w rynku wskazują, że chiński przywóz stale powiększał swoje udziały w rynku wspólnotowym podczas okresu badanego: o 7 punktów procentowych w 2002 r., o 4 punkty procentowe w 2003 r. i znowu o 4 punkty procentowe w OD.
Tendencje te są podobne do tych odnotowanych w motywie 65 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
(40) Podsumowując, dane dostarczone przez strony wskazują, że konsumpcja MD we Wspólnocie znacznie wzrosła o 41 % lub o 110 milionów sztuk podczas okresu badanego.
W międzyczasie przywóz z ChRL znacznie i stale powiększał się, przekraczając wyraźnie poziom wzrostu konsumpcji.
Zweryfikowane dane wskazują wzrost o ponad 97 milionów sztuk i powiększenie się udziału w rynku z 36 % do 51 %.
(41) Chociaż niektóre obliczenia dotyczące przywozu zostały zweryfikowane, ustalenia i wnioski dokonane w motywie 66 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, w szczególności te dotyczące tendencji między 2002 r. a OD, nie są sprzeczne z powyższą analizą i mogą zatem zostać potwierdzone.
4.5.
Ceny przywozu i podcięcie cenowe
(42) W następstwie wniosków otrzymanych od zainteresowanych stron dostępne dane na temat cen importowych zostały również ponownie zbadane.
Jednakże ustalono, że strony, które uczestniczyły w dochodzeniu nie mogły dostarczyć pełnych, wiarygodnych i spójnych danych na temat cen i wartości przywozu z ChRL.
Dostępne były wyłącznie częściowe informacje, które opierały się na różnych warunkach sprzedaży.
Dlatego też te częściowe dane nie mogły być wykorzystane w celu wiarygodnego ustalenia wartości przywozu i cen CIF chińskiego przywozu.
W związku z tym dane dostępne w tabeli 3 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, oparte na cenach Eurostatu, zostają niniejszym potwierdzone.
(43) Po wprowadzeniu zmian do składu przemysłu wspólnotowego, jak wskazano w powyższym motywie 29, ponownie obliczono podcięcie cenowe dokonywane przez wszystkich chińskich producentów eksportujących MD.
Margines podcięcia ustalony w motywie 69 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych musi zostać zwiększony do 38 %, w przypadku gdy jest wyrażony jako wartość procentowa ceny przemysłu wspólnotowego.
(44) Na tej podstawie metodologia i wnioski wskazane w motywach 67–69 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostają niniejszym potwierdzone.
4.6.
Sytuacja gospodarcza przemysłu wspólnotowego
(45) Po wprowadzeniu zmian do składu przemysłu wspólnotowego, które omówiono w motywie 29, przeanalizowano wpływ przywozu po cenach dumpingowych na nowo zdefiniowany przemysł wspólnotowy zgodnie z metodologią wskazaną w motywie 70 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
(46) Niżej przedstawione wnioski oparte są na zagregowanych i zweryfikowanych danych przemysłu wspólnotowego dotyczących czterech pozostałych współpracujących producentów wspólnotowych.
Ze względu na wyłączenie jednego producenta wspólnotowego i fakt, że w rozporządzeniu w sprawie ceł tymczasowych dane otrzymane od pięciu producentów zostały zawarte w ocenie szkody, poufne dane wyłączonego producenta wspólnotowego mogły być oddzielone poprzez porównanie danych z rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych i tych z rozporządzenia w sprawie ceł ostatecznych.
Dlatego też na tym etapie zweryfikowane dane przedstawione są w formie zindeksowanej.
Należy jednakże podkreślić, że wskaźniki szkody dotyczące czterech pozostałych współpracujących producentów wspólnotowych nie różnią się znacząco od wskaźników ustalonych poprzednio dla pięciu producentów w rozporządzeniu w sprawie ceł tymczasowych.
4.7.
Moce produkcyjne
(47) Niektóre zainteresowane strony stwierdziły i uzasadniły, że obliczenie mocy produkcyjnych w rozporządzeniu w sprawie ceł tymczasowych nie odzwierciedlało rzeczywistości.
Stwierdzono, że moce produkcyjne powinny uwzględnić faktyczną sytuację rynkową każdego producenta włączonego do przemysłu wspólnotowego oraz jego rzeczywiste możliwości produkcyjne.
Wniosek ten został przyjęty mając na uwadze, że przemysł wspólnotowy składa się wyłącznie z małych i średnich przedsiębiorstw, a niektóre z nich są przedsiębiorstwami rodzinnymi, które prowadzą zwykle działalność tylko przez pięć dni w tygodniu.
(48) Na podstawie powyższych uwag nowe obliczenie dotyczące mocy produkcyjnych przedstawiono poniżej.
Do danych dotyczących mocy produkcyjnych wprowadzono dostosowania, aby ustalić je na podstawie pięciodniowego zamiast pierwotnego siedmiodniowego harmonogramu pracy.
Tabela 4
Wskaźnik 2001 = 100 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Wskaźnik produkcji (2001 = 100) _BAR_ 100 _BAR_ 96 _BAR_ 97 _BAR_ 98 _BAR_
Wskaźnik mocy produkcyjnych _BAR_ 100 _BAR_ 95 _BAR_ 105 _BAR_ 106 _BAR_
Wskaźnik wykorzystania mocy produkcyjnych _BAR_ 100 _BAR_ 102 _BAR_ 92 _BAR_ 92 _BAR_
(49) Jak wskazano powyżej, zmiana składu przemysłu wspólnotowego określona w motywie 29 nie wpłynęła na wnioski zawarte w motywie 73 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
4.8.
Zapasy
(50) Poniższe liczby dotyczą wielkości zapasów pod koniec każdego okresu.
Tabela 5
Wskaźnik 2001 = 100 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Wskaźnik zapasów _BAR_ 100 _BAR_ 51 _BAR_ 95 _BAR_ 131 _BAR_
(51) Jednakże, jak już wyjaśniono w motywie 75 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, uważa się, że wielkość zapasów utrzymywanych przez przemysł wspólnotowy nie jest właściwym wskaźnikiem dla oceny sytuacji gospodarczej przemysłu wspólnotowego.
4.9.
Wielkość sprzedaży, udział w rynku, wzrost i średnie ceny jednostkowe we Wspólnocie
(52) Poniższe liczby przedstawiają wielkość sprzedaży przemysłu wspólnotowego niezależnym klientom na rynku wspólnotowym.
Tabela 6
Wskaźnik 2001 = 100 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Wskaźnik wielkości sprzedaży _BAR_ 100 _BAR_ 103 _BAR_ 103 _BAR_ 106 _BAR_
Wskaźnik udziału w rynku _BAR_ 100 _BAR_ 89 _BAR_ 85 _BAR_ 75 _BAR_
Wskaźnik średnich cen sprzedaży (EUR/tysiąc sztuk) _BAR_ 100 _BAR_ 93 _BAR_ 90 _BAR_ 86 _BAR_
(53) Analiza zweryfikowanych danych potwierdza wnioski zawarte w motywach 77–80 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
Wskazuje ona, że przemysł wspólnotowy mógł nieznacznie zwiększyć wielkość sprzedaży w okresie badanym o 6 %.
W tym samym okresie konsumpcja we Wspólnocie wzrosła o 41 % lub o 110 milionów sztuk, jak wskazano w powyższej tabeli 1.
(54) Przemysł wspólnotowy poniósł również szkodę związaną ze znacznie obniżającymi się średnimi cenami sprzedaży (o 14 %), w okresie gdy tani przywóz po cenach dumpingowych był dokonywany na rynek wspólnotowy.
Jego udział w rynku także zmniejszył się.
4.10.
Rentowność
(55) Marże rentowności przedstawione poniżej są ustalone zgodnie ze wskazówkami w motywie 81 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
W OD zmiany marż były nieznaczne:
Tabela 7
Rentowność sprzedaży we wspólnocie (RoT) _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Wskaźnik rentowność sprzedaży we WE _BAR_ _BAR_ –4 % _BAR_ –6 % _BAR_ –14 % _BAR_
(56) Rentowność była ujemna podczas okresu badanego.
Wnioski zawarte w motywie 82 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostają niniejszym potwierdzone.
4.11.
Zwrot z inwestycji, przepływ środków pieniężnych, inwestycje i zdolność do pozyskania kapitału
(57) Zweryfikowane tendencje dotyczące zwrotów z inwestycji, przepływ środków pieniężnych i inwestycji wyszczególniono w poniższej tabeli.
Tabela 8
Wskaźnik 2001 = 100 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Wskaźnik zwrotu z inwestycji (łącznie dla przedsiębiorstw) _BAR_ 100 _BAR_ –191 _BAR_ –45 _BAR_ –364 _BAR_
Wskaźnik przepływu środków pieniężnych (łącznie dla przedsiębiorstw) _BAR_ 100 _BAR_ 39 _BAR_ 56 _BAR_ –79 _BAR_
Wskaźnik inwestycji (produkt objęty postępowaniem) w EUR _BAR_ 100 _BAR_ 136 _BAR_ 130 _BAR_ 105 _BAR_
(58) Jak już wskazano w motywach 84–86 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, tendencja spadkowa cen sprzedaży przemysłu wspólnotowego znacznie wpłynęła na jego rentowność.
Co za tym idzie, miała także negatywny wpływ na wskaźniki szkody powiązane z poziomem rentowności.
Można zauważyć, że dane dotyczące negatywnej tendencji w zakresie zwrotu z inwestycji i przepływów środków pieniężnych w dużej mierze odzwierciedlają dane związane z rentownością przedstawione w tabeli 7 powyżej.
(59) Przemysł wspólnotowy zwiększył inwestycje jedynie o 5 %.
Można również odnotować, że inwestycje uległy znacznemu zmniejszeniu w okresie między 2003 r. a OD.
(60) W zakresie zdolności do pozyskania kapitału ustalenia wskazane w motywie 86 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostają niniejszym potwierdzone.
4.12.
Zatrudnienie, wydajność i płace
Tabela 9
Wskaźnik 2001 = 100 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Wskaźnik liczby pracowników _BAR_ 100 _BAR_ 97 _BAR_ 94 _BAR_ 90 _BAR_
Wskaźnik wydajności (tysiąc jednostek/pracownik) _BAR_ 100 _BAR_ 99 _BAR_ 104 _BAR_ 108 _BAR_
Wskaźnik płac (średnio na pracownika, na rok w EUR) _BAR_ 100 _BAR_ 100 _BAR_ 97 _BAR_ 100 _BAR_
(61) Wskazano, że również te wskaźniki, z uwzględnieniem nowego składu przemysłu wspólnotowego, potwierdzają wnioski zawarte w motywach 87 i 88 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
4.13.
Wielkość rzeczywistego marginesu dumpingu
(62) Wobec braku innych uwag dotyczących wielkości rzeczywistego marginesu dumpingu, niniejszym potwierdzone zostają wnioski zawarte w motywie 89 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
4.14.
Skutki wcześniejszego dumpingu lub subsydiowania
(63) Jak wskazano w motywie 90 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, w przemyśle wspólnotowym nie następuje poprawa po wcześniejszym dumpingu lub subsydiowaniu.
4.15.
Wnioski w sprawie szkody
(64) Dochodzenie wykazało, że przywóz z ChRL znacznie wzrósł zarówno w wartościach bezwzględnych, jak i względnych podczas okresu badanego.
Zweryfikowane dane wskazują, że przywiezione wielkości wzrosły o 97 milionów sztuk i że udział w rynku powiększył się o 15 punktów procentowych w tym okresie.
Zgodnie ze zweryfikowanymi obliczeniami, jak wskazano w powyższym motywie 43, ceny MD przywożonych z ChRL zaniżały ceny przemysłu wspólnotowego o 38 %.
(65) W badanym okresie przemysł wspólnotowy, ze względu na znaczny wzrost konsumpcji, z którego nie mógł skorzystać, zwiększył sprzedaż o 6 %, lecz utracił znaczne udziały w rynku.
Stawiając czoła taniemu przywozowi po cenach dumpingowych poniósł również szkodę związaną ze spadkiem średnich cen o 14 %.
Analiza zmian niektórych wskaźników szkody, takich jak przepływ środków pieniężnych i zwrot z inwestycji, również potwierdza tendencje przedstawione w motywie 92 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
(66) Ponadto wnioski zawarte w motywach od 93–94 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostają również potwierdzone.
(67) W świetle powyższego stwierdza się, iż przemysł wspólnotowy poniósł istotną szkodę w rozumieniu art. 3 rozporządzenia podstawowego.
5.
ZWIĄZEK PRZYCZYNOWY
5.1.
Wpływ przywozu z ChRL
(68) Jak wskazano w powyższej tabeli 2, dane dostarczone przez współpracujące strony wykazały, że podczas okresu badanego wielkość przywozu z ChRL znacznie wzrosła o 99 %, podczas gdy jego udział w rynku powiększył się o 15 punktów procentowych.
W tym samym okresie ceny importowe MD pochodzących z ChRL spadły o 11 %, a łączne podcięcie cenowe ustalone w odniesieniu do wszystkich chińskich producentów eksportujących na rynek wspólnotowy w OD wyniosło 38 %.
(69) Jak wskazano w motywie 97 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, dochodzenie potwierdziło, że zaistniała zbieżność w czasie między pojawieniem się taniego przywozu po cenach dumpingowych a pogorszeniem się sytuacji przemysłu wspólnotowego.
W szczególności między 2003 r. a OD chiński przywóz wzrósł o około 42 miliony sztuk, w tym okresie ustalono również występowanie znacznego podcięcia cenowego.
Chiński przywóz zdobył 4 punkty procentowe wyrażone w udziałach w rynku.
W tym samym okresie przemysł wspólnotowy stracił 12 % swoich udziałów w rynku, chociaż obniżył ceny o około 4 % i zwiększył wielkość sprzedaży.
Mając na uwadze te ustalenia, wnioski wskazane w motywie 97 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostają potwierdzone.
(70) Potwierdza się, jak wspomniano w motywie 98 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, że chińscy eksporterzy stosujący praktyki dumpingowe powiększyli udział w rynku i stali się głównymi aktorami na rynku wspólnotowym, zajmując miejsce przemysłu wspólnotowego w OD.
5.2.
Wpływ przywozu z krajów trzecich
(71) Na podstawie danych dostarczonych przez współpracujące strony i jak wskazano w powyższym motywie 34, wielkość przywozu z innych krajów trzecich kształtuje się w następujący sposób:
Tabela 10
_BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Przywóz z krajów innych niż ChRL (miliony sztuk) _BAR_ 5,63 _BAR_ 5,31 _BAR_ 2,53 _BAR_ 0 _BAR_
Wskaźnik _BAR_ 100 _BAR_ 94 _BAR_ 45 _BAR_ — _BAR_
Udział w rynku _BAR_ 2,1 % _BAR_ 1,7 % _BAR_ 0,8 % _BAR_ 0 _BAR_
(72) Na podstawie powyższych danych stwierdzono, że niewielkie ilości produktów przywożonych z innych krajów trzecich stanowiące około 2 % rynku w 2001 r., których udział w rynku podczas OD spadł do zera, nie mogły wyrządzić szkody poniesionej przez przemysł wspólnotowy.
(73) Dlatego też wnioski zawarte w motywach od 99–101 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostają niniejszym potwierdzone.
5.3.
Wpływ chińskiego przywozu dokonanego przez przemysł wspólnotowy
(74) Z uwagi na brak nowych informacji wnioski zawarte w motywach 102–105 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostają niniejszym potwierdzone.
5.4.
Wpływ wyników eksportowych przemysłu wspólnotowego
(75) Zważywszy, że definicja przemysłu wspólnotowego została zweryfikowana, ponownie zbadano wyniki eksportowe przemysłu wspólnotowego i to czy wyniki eksportowe przemysłu wspólnotowego w zakresie MD mogły być przyczyną szkody poniesionej podczas OD.
Ilości wywożone przez przemysł wspólnotowy są przedstawione w poniższej tabeli:
Tabela 11
Wskaźnik 2001 = 100 _BAR_ 2001 _BAR_ 2002 _BAR_ 2003 _BAR_ OD _BAR_
Wskaźnik wywozu _BAR_ 100 _BAR_ 66 _BAR_ 59 _BAR_ 46 _BAR_
(76) To ponowne badanie potwierdziło, że podstawowym rynkiem dla przemysłu wspólnotowego był rynek wspólnotowy.
Wywóz poza Wspólnotę stanowił 17 % łącznej sprzedaży w 2001 r. i jedynie 7 % podczas OD.
Największy spadek sprzedaży eksportowej wystąpił między 2001 i 2002 r., kiedy sprzedaż ta zmniejszyła się o 34 %.
W późniejszym okresie wielkość wywozu stale obniżała się aż do końca OD.
Dostępne informacje wskazują, że sytuacja ta podobna jest do sytuacji opisanej w motywach 107–109 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
(77) Jedna ze stron stwierdziła, że spadek sprzedaży na rynkach eksportowych, którego doznał przemysł wspólnotowy podczas OD, był powodem poniesionej szkody.
Strona ta stwierdziła również, że w obliczu konkurencji na swoim podstawowym rynku można by oczekiwać, że zdrowy przemysł skieruje swoją sprzedaż eksportową na rynki krajów trzecich.
Jednakże dochodzenie wykazało, że przemysł wspólnotowy, stawiając czoła dumpingowi wyrządzającemu szkodę na rynku wspólnotowym, nie był w stanie zrównoważyć strat poprzez rozszerzenie wywozu na kraje trzecie.
(78) Należy również wskazać, że Wspólnota jest głównym światowym rynkiem w odniesieniu do MD i jego produktów przetworzonych, tj. segregatorów z mechanizmem dźwigniowym (SMD).
Ponadto dochodzenie skupiło się na sytuacji gospodarczej przemysłu wspólnotowego na rynku wspólnotowym.
W związku z tym analiza przeprowadzona w zakresie wielu wskaźników szkody, takich jak wielkość sprzedaży, ceny sprzedaży i rentowność, jest oparta wyłącznie na sytuacji przemysłu wspólnotowego na rynku wspólnotowym i nie mają na nią wpływu wyniki eksportowe.
(79) Ponadto, nawet jeżeli spadek wielkości sprzedaży eksportowej przyczynił się do pogorszenia niektórych wskaźników szkody, takich jak produkcja i wpłynął na sytuację przemysłu wspólnotowego jako całości, nie może on stanowić wyjaśnienia dla znaczącego spadku cen przemysłu wspólnotowego, strat udziałów w rynku i spadku rentowności poniesionych przez przemysł wspólnotowy podczas OD w odniesieniu do MD sprzedanych na rynku WE.
Dlatego też wyniki eksportowe nie mogły naruszyć związku przyczynowego między szkodą poniesioną przez przemysł wspólnotowy i przywozem po cenach dumpingowych MD pochodzących z ChRL.
(80) Wnioski zawarte w motywie 110 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostają zatem potwierdzone.
5.5.
Kurs wymiany
(81) Niektóre zainteresowane strony wskazały, że zmiany kursu wymiany EUR/USD, które wyniosły około 40 % między 2001 r. i 2004 r., były główną przyczyną szkody poniesionej przez przemysł wspólnotowy.
Stwierdzono, że wahania kursu wymiany były jednym z głównych czynników wyboru stosowanego przez użytkowników między producentami wspólnotowymi a chińskimi.
Stwierdzono również, że chińscy eksporterzy fakturują zwykle w USD swoją sprzedaż do klientów z siedzibą w UE lub w przypadku fakturowania w EUR cena jest powiązana z kursem wymiany EUR/USD, uzgodnionym zwykle w momencie składania zamówienia.
Wpływało to rzekomo na kompensowanie wzrostu cen w USD, które były stosowane przez chińskich eksporterów w danym okresie.
Dlatego też wszelkie ustalenia dotyczące szkody zostały uznane za niepowiązane z dumpingiem z ChRL, którego dotyczy zarzut.
(82) Potwierdza się, że zmiana kursu wymiany USD/EUR była znaczna podczas badanego okresu.
Ustalono jednakże, że między 2003 r. i OD wahania były ograniczone do 10 %.
W każdym razie jasne jest, że zmiana kursu wymiany nie może stanowić wytłumaczenia dla znacznego marginesu dumpingu odnotowanego w ChRL podczas OD, ponieważ zmiana ta nie miała wpływu na obliczenia dotyczące dumpingu.
(83) Przeprowadzona symulacja wpływu kursu wymiany na ceny sprzedaży stosowane na rynku wspólnotowym wskazuje, że nawet przy wykluczeniu wahań walutowych wciąż występowałoby w OD znaczne podcięcie cenowe praktykowane przez chińskich eksporterów.
Co ważniejsze rzekomy wpływ wahań kursy wymiany nie może być "innym czynnikiem" w rozumieniu art. 3 ust. 7 rozporządzenia podstawowego.
Inne czynniki w rozumieniu wyżej wymienionych przepisów rozporządzenia podstawowego odnoszą się wyłącznie do czynników innych niż przywóz po cenach dumpingowych.
Tymczasem obowiązujący kurs wymiany określa cenę eksportową przywozu po cenach dumpingowych, tj. dotyczy samego przywozu po cenach dumpingowych, a nie innych elementów, które mogłyby wyrządzić szkodę przemysłowi wspólnotowemu.
(84) W świetle powyższego uważa się, że strony nie dostarczyły żadnych dowodów wskazujących, iż wahania kursu wymiany mogłyby naruszyć związek przyczynowy ustalony między istotną szkodą poniesioną przez przemysł wspólnotowy i przywozem po cenach dumpingowych.
5.6.
Wzrost cen stali
(85) Jeden użytkownik stwierdził, że w okresie badanym miał miejsce poważny kryzys przemysłu stalowego, który spowodował wzrost cen głównych surowców stosowanych w produkcji MD.
Użytkownik ten twierdził, że wzrost cen stali wyniósł 25–40 % w pierwszym kwartale 2004 r.
(86) Wzrost cen w sektorze stalowym był ogólnoświatowy i powinien wywrzeć wpływ na wszystkich użytkowników stali, w szczególności podczas OD.
W związku z tym normalną reakcją użytkowników stali byłoby odzwierciedlenie wzrostu kosztów w cenach sprzedaży swoich przetworzonych produktów.
Jednakże dostępne dane wskazują, że ogólne ceny chińskiego wywozu wzrosły jedynie o 5 % między 2003 r. i OD, tj. podczas kryzysu przemysłu stalowego.
Ustalenie to wskazuje, że pomimo wzrostu cen stali o 40 % chińscy producenci eksportujący nie dostosowali swoich cen eksportowych i dokonywali wywozu po niskich i dumpingowych cenach do Wspólnoty podczas OD.
(87) Dochodzenie wykazało, że koszty surowców przemysłu wspólnotowego znacznie wzrosły, w szczególności podczas OD, jednakże nie mógł on dostosować swoich cen sprzedaży ze względu na znaczne podcięcie cenowe spowodowane tanim przywozem po cenach dumpingowych z ChRL na rynek wspólnotowy.
(88) Niniejszym potwierdza się, że szkoda poniesiona przez przemysł wspólnotowy nie była w rzeczywistości spowodowana wzrostem cen stali.
5.7.
Wnioski dotyczące związku przyczynowego
(89) Na podstawie powyższej analizy, wnioski zawarte w motywie 111 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostają niniejszym potwierdzone.
6.
INTERES WSPÓLNOTY
6.1.
Interes przemysłu wspólnotowego i dostawców
(90) Wobec braku jakichkolwiek informacji dotyczących interesu przemysłu wspólnotowego i dostawców, ustalenia określone w motywach 114–121 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostają niniejszym potwierdzone.
6.2.
Interes użytkowników i importerów
(91) Przypomina się, że otrzymano odpowiedzi od ośmiu użytkowników i dwóch importerów zlokalizowanych na rynku wspólnotowym, którzy reprezentują 51 % łącznej konsumpcji we Wspólnocie.
Użytkownicy są zazwyczaj także importerami, ponieważ dokonują przywozu MD i produkują produkty przetworzone, czyli segregatory z mechanizmem dźwigniowym (SMD).
Strony te ogółem prowadzą działalność na dużą skalę, lecz produkcja SMD stanowi jedynie 22 % ich ogólnej działalności.
6.2.1.
Niedobór dostaw
(92) Niektórzy użytkownicy powtórzyli swoje wnioski, w których stwierdzono, że nałożone środki antydumpingowe powodują niedobór dostaw we Wspólnocie ze względu na niewystarczające moce produkcyjne przemysłu wspólnotowego.
Stwierdzili, że niedobór europejskich mocy produkcyjnych w stosunku do poziomu popytu wynosi aż 40–50 %.
Ich zdaniem są oni zmuszeni do dokonywania przywozu, a tym samym do płacenia wysokich ceł, aby utrzymać poziom działalności.
(93) Należy zauważyć, że użytkownicy nie dostarczyli żadnych uzasadnionych dowodów, wskazujących, iż na rynku wspólnotowym występował niedobór MD przed nałożeniem środków tymczasowych lub po ich nałożeniu.
Ponadto, przemysł wspólnotowy i inni producenci obecni na rynku wspólnotowym posiadają wolne moce produkcyjne.
W razie konieczności możliwe byłoby dokonanie dodatkowych inwestycji i zwiększenie siły roboczej przez producentów wspólnotowych, aby sprostać popytowi na rynku, na którym nie dochodzi do zakłóceń w wyniku praktyk dumpingowych.
Ponadto rynek wspólnotowy nie jest zamknięty na przywóz z ChRL i wymienione produkty nadal będą dostępne dla wszystkich użytkowników po cenach niedumpingowych.
Uważa się, że wniosek ten opiera się na obawie związanej ze zmniejszeniem konkurencyjności przemysłu użytkowników, o której mowa w poniższych motywach 94–97.
6.2.2.
Konkurencyjność przemysłu użytkowników
(94) Nałożenie środków nie powinno wpłynąć na ogólną konkurencyjność przemysłu użytkowników zważywszy, że wszyscy użytkownicy we Wspólnocie mieliby dostęp do alternatywnych źródeł dostaw.
Środki antydumpingowe nie powinny zasadniczo wywierać wpływu na działalności eksportową tego przemysłu, a wzrost kosztów produkcji nie byłby znaczący.
(95) W odniesieniu do prawdopodobnego wzrostu kosztów mogą one wpłynąć na przedsiębiorstwa kupujące tanie produkty po cenach dumpingowych z Chin.
Zgodnie z najkorzystniejszym rozwojem sytuacji, mając na uwadze obecny udział przemysłu wspólnotowego w rynku, proponowane środki mogą doprowadzić do średniego wzrostu kosztów produktu przetworzonego o około 2,0 %.
W najgorszym przypadku wzrost kosztów wyniósłby 3 %.
Jednakże wskazany wzrost kosztów mógłby zostać obniżony, jeżeli użytkownicy byliby w stanie, czego nie można wykluczyć, przenieść część tego wzrostu kosztów na swoich klientów.
(96) Jak wyjaśniono w motywie 128 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, nałożenie środków antydumpingowych powinno doprowadzić do wzrostu efektywnej konkurencji na rynku wspólnotowym i do odzyskania udziałów w rynku i poprawy sytuacji gospodarczej przemysłu wspólnotowego.
Powinno to w krótkim okresie wzmocnić efektywną konkurencję i ograniczyć nieuzasadniony wzrost cen na rynku wspólnotowym.
(97) Reasumując, potwierdza się, że jakikolwiek negatywny wpływ wywierany na koszty niektórych użytkowników nie powstrzymuje nałożenia środków.
6.3.
Wnioski w sprawie interesu Wspólnoty
(98) Dochodzenie wykazało, że prawdopodobne jest, iż brak jakichkolwiek środków nałożonych względem przywozu po cenach dumpingowych, spowodowałby upadek przemysłu wspólnotowego, ponieważ już teraz jego sytuacja finansowa jest bardzo niekorzystna.
Doprowadzi to bez wątpienia do uzależnienia producentów MD od zewnętrznych źródeł i znacznie obniży konkurencj.
Nałożenie środków antydumpingowych powinno przywrócić efektywne warunki handlu, bez nakładania nieuzasadnionego obciążenia lub przyznawania korzyści, dla wszystkich stron dokonujących sprzedaży i zakupu MD na rynku wspólnotowym.
(99) Stwierdza się zatem, że ostateczne środki nie naruszają interesu Wspólnoty.
7.
OSTATECZNE CŁA ANTYDUMPINGOWE
7.1.
Poziom usuwający szkodę
(100) W oparciu o metodologię objaśnioną w motywach 133–136 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych poziom usuwający szkodę został obliczony do celów ustanowienia poziomu środków, które należy nałożyć.
(101) Przy obliczaniu marginesu szkody w rozporządzeniu w sprawie ceł tymczasowych, docelowy zysk dla przemysłu wspólnotowego był ustalony na poziomie 5 %, uznanym za zachowawczy i którego, racjonalnie rozumując, można się było spodziewać przy braku dumpingu wyrządzającego szkodę.
(102) Jedna ze stron stwierdziła, że margines szkody nie powinien opierać się na kosztach produkcji przemysłu wspólnotowego powiększonych o uzasadniony zysk, zważywszy, że przemysł wspólnotowy nie jest efektywny, a jego koszty produkcji są wyższe niż powinny.
Strona ta nie przedłożyła jednakże żadnych dowodów uzasadniających ten wniosek.
Dochodzenie nie wskazało żadnych powodów, aby odstąpić od metodologii przedstawionej w motywie 134 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
(103) Z powodu braku innych uwag w tym zakresie metodologia zawarta w motywach 133–136 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostaje niniejszym potwierdzona.
7.2.
Ostateczne środki
(104) W świetle powyższego oraz zgodnie z art. 9 ust. 4 rozporządzenia podstawowego ostateczne cło antydumpingowe powinno być nałożone na poziomie marginesu dumpingu obliczonego względem przywozu MD pochodzących z ChRL, ponieważ potwierdzono, że we wszystkich przypadkach marginesy szkody były wyższe od ustalonych marginesów dumpingu.
(105) Na podstawie powyższych wniosków ostateczne cła są ustalone w sposób następujący:
Przedsiębiorstwo _BAR_ Margines dumpingu _BAR_
Dongguan Nanzha Leco Stationery _BAR_ 27,1 % _BAR_
Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa _BAR_ 47,4 % _BAR_
(106) Indywidualne stawki cła antydumpingowego, określone w niniejszym rozporządzeniu, zostały ustanowione na podstawie ustaleń dokonanych w ramach obecnego dochodzenia.
W związku z tym odzwierciedlają one sytuację ustaloną podczas dochodzenia w odniesieniu do danego przedsiębiorstwa.
Stawka cła (w przeciwieństwie do stawki cła obowiązującej dla całego kraju i stosowanej dla "wszystkich pozostałych przedsiębiorstw") odnosi się wyłącznie do przywozu towarów pochodzących z kraju, którego dotyczy postępowanie i wytwarzanych przez dane przedsiębiorstwo, czyli przez wymienioną osobę prawną.
Przywożone produkty wytworzone przez inne przedsiębiorstwa, których nazwa i adres nie zostały wymienione w części normatywnej niniejszego rozporządzenia, włącznie z podmiotami powiązanymi z przedsiębiorstwami konkretnie wymienionymi, nie mogą korzystać z tych stawek i do ich produktów stosowane są stawki dla "wszystkich pozostałych przedsiębiorstw".
(107) Wszelkie wnioski dotyczące zastosowania indywidualnych stawek cła antydumpingowego (np. po zmianie nazwy podmiotu lub po ustanowieniu nowych podmiotów zajmujących się produkcją lub sprzedażą) powinny być niezwłocznie skierowane do Komisji [3] łącznie ze wszystkimi właściwymi informacjami, w szczególności dotyczącymi zmiany działalności przedsiębiorstwa w zakresie produkcji, sprzedaży krajowej i eksportowej, związanej np. z wymienioną zmianą nazwy lub podmiotów zajmujących się produkcją lub sprzedażą.
W razie potrzeby rozporządzenie zostanie odpowiednio zmienione poprzez aktualizację wykazu przedsiębiorstw korzystających z indywidualnych stawek cła.
(108) Aby zapewnić prawidłowe stosowanie ceł antydumpingowych, poziom cła rezydualnego nie powinien mieć zastosowania wyłącznie do eksporterów niewspółpracujących, lecz także do tych przedsiębiorstw, które nie dokonywały wywozu podczas OD.
Jednakże te ostatnie przedsiębiorstwa, jeżeli spełniają wymagania art. 11 ust. 4 akapit drugi rozporządzenia podstawowego, są proszone o złożenie wniosku o dokonanie przeglądu, zgodnie z przepisami tego artykułu, w celu indywidualnego zbadania ich sytuacji.
8.
POBRANIE CEŁ TYMCZASOWYCH
(109) W związku z zakresem ustalonych marginesów dumpingu oraz w świetle poziomu istotnej szkody wyrządzonej przemysłowi wspólnotowemu, uznaje się za niezbędne, by kwoty zabezpieczone w formie tymczasowego cła antydumpingowego, nałożonego rozporządzeniem (WE) nr 134/2006, zostały pobrane w wysokości odpowiadającej stawce cła nałożonego ostatecznie.
W przypadku gdy cła ostateczne są niższe od ceł tymczasowych, tylko kwoty zabezpieczone na poziomie ceł ostatecznych powinny zostać ostatecznie pobrane,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Niniejszym nakłada się ostateczne cło antydumpingowe na przywóz mechanizmów dźwigniowych, przeznaczonych do archiwizowania arkuszy papieru i innych dokumentów w segregatorach i skoroszytach, objętych kodem CN ex83051000 (kod TARIC 8305100050), pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej.
2.
Stawka ostatecznego cła antydumpingowego mająca zastosowanie do ceny netto franco na granicy Wspólnoty, przed ocleniem, jest następująca dla produktów opisanych w ust. 1 i wytworzonych przez poniższe przedsiębiorstwa:
Producent _BAR_ Cło antydumpingowe _BAR_ Dodatkowy kod TARIC _BAR_
Dongguan Nanzha Leco Stationery The First Industrial Camp, Nanzha, Humen, Dongguan, Chiny _BAR_ 27,1 % _BAR_ A729 _BAR_
Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa _BAR_ 47,4 % _BAR_ A999 _BAR_
3.
O ile nie określono inaczej, stosowane są obowiązujące przepisy celne.
Artykuł 2
Kwoty zabezpieczone tymczasowym cłem antydumpingowym zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 134/2006 w sprawie przywozu mechanizmów dźwigniowych przeznaczonych do archiwizowania arkuszy papieru i innych dokumentów w segregatorach i skoroszytach objętych kodem CN ex83051000 (kod TARIC 8305100050), pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, są ostatecznie pobierane w wysokości odpowiadającej stawce nałożonej ostatecznie niniejszym rozporządzeniem.
Zabezpieczone kwoty, w zakresie, w którym przekraczają ostateczną stawkę ceł antydumpingowych, zostają zwolnione.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu następującym po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1137/2006
z dnia 26 lipca 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 27 lipca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1138/2006
z dnia 26 lipca 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 990/2006 w odniesieniu do ilości objętych stałymi przetargami na wywóz zbóż znajdujących się w posiadaniu agencji interwencyjnych państw członkowskich
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 990/2006 [2] otworzyło stałe przetargi na wywóz zbóż znajdujących się w posiadaniu agencji interwencyjnych państw członkowskich.
(2) W przypadku niektórych przetargów przyjęte oferty spowodowały w niektórych państwach członkowskich wyczerpanie prawie całej ilości zbóż udostępnionej podmiotom gospodarczym. Ze względu na silny popyt stwierdzony w ciągu ostatnich kilku tygodni oraz sytuację na rynku należy udostępnić nowe ilości zbóż w danych państwach członkowskich, zezwalając danym agencjom interwencyjnym na zwiększenie wiążącej się z tym ilości zgłoszonej do przetargu na wywóz.
Wyżej wymienione zwiększenia ilości odnoszą się do pszenicy zwyczajnej do wysokości 500000 ton na Węgrzech, 36487 ton w Słowacji oraz 15863 ton w Republice Czeskiej. (3) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 990/2006.
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1139/2006
z dnia 26 lipca 2006 r.
w sprawie wydawania pozwoleń na wywóz w systemie A3 w sektorze owoców i warzyw (pomidory, pomarańcze, cytryny, winogrona stołowe, jabłka i brzoskwinie)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 35 ust. 3 akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 887/2006 [2] otworzyło przetarg, ustalając indykatywne stawki refundacji i indykatywne ilości, dla których mogą być wydane pozwolenia na wywóz w systemie A3.
(2) W zależności od przedstawionych ofert należy ustalić maksymalne stawki refundacji i wartości procentowe przyznawania ilości odnoszące się do ofert przedstawionych na poziomie tych maksymalnych stawek.
(3) W odniesieniu do pomidorów, pomarańczy, cytryn, winogron stołowych, jabłek i brzoskwiń maksymalna stawka konieczna do udzielenia pozwoleń w wysokości indykatywnej ilości, w granicach zaoferowanych w przetargu ilości, nie jest wyższa niż półtorej indykatywnej stawki refundacji,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do pomidorów, pomarańczy, cytryn, winogron stołowych, jabłek i broszkwiń maksymalne stawki refundacji i wartości procentowe wydawania, odnoszące się do przetargu ogłoszonego rozporządzeniem (WE) nr 887/2006, ustalone są w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 27 lipca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1140/2006
z dnia 26 lipca 2006 r.
ustalające współczynnik przydziału dotyczący wydawania pozwoleń na przywóz produktów cukrowniczych w ramach kontyngentów taryfowych i umów preferencyjnych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 318/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 950/2006 z dnia 28 czerwca 2006 r. ustanawiające szczegółowe zasady przywozu i rafinacji produktów cukrowniczych w latach gospodarczych 2006/2007, 2007/2008 i 2008/2009 w ramach niektórych kontyngentów taryfowych i umów preferencyjnych [2], w szczególności jego art. 5 ust. 3,
uwzględniając decyzję Rady 2005/914/WE z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie zawarcia Protokołu zmieniającego Układ o Stabilizacji i Stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii, z drugiej strony, dotyczącego kontyngentu taryfowego na przywóz do Wspólnoty cukru i produktów cukrowniczych pochodzących z Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii [3],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 2151/2005 z dnia 23 grudnia 2005 r. ustanawiające szczegółowe zasady otwierania i zarządzania kontyngentem taryfowym na produkty cukrownicze pochodzące z Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii zgodnie z Układem o Stabilizacji i Stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii, z drugiej strony [4], w szczególności jego art. 6 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 950/2006 w tygodniu od 17 do 21 lipca 2006 r. odpowiednim organom zostały złożone wnioski o wydanie pozwoleń na przywóz ogółem ilości równej lub przekraczającej ilość dostępną dla numeru porządkowego 09.4351.
(2) W tej sytuacji Komisja musi ustalić współczynnik przydziału umożliwiający wydawanie pozwoleń proporcjonalnie do ilości dostępnej oraz, tam gdzie to właściwe, poinformować państwa członkowskie o tym, że limit, o którym mowa, został wykorzystany,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zgodnie z art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 950/2006 pozwolenia na przywóz zostają wydane w odniesieniu do wniosków złożonych od 17 do 21 lipca 2006 r., w limitach ilości wskazanych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 27 lipca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1141/2006
z dnia 27 lipca 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 28 lipca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1142/2006
z dnia 27 lipca 2006 r.
ustalające refundacje wywozowe dla cukru białego i cukru surowego wywożonych w stanie nieprzetworzonym
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 318/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 33 ust. 2 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 32 rozporządzenia (WE) nr 318/2006 stanowi, że różnica między cenami na rynku światowym na produkty wyszczególnione w art. 1 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia a cenami na te produkty na rynku wspólnotowym może być objęta refundacją wywozową.
(2) Biorąc pod uwagę aktualną sytuację na rynku cukru, refundacje wywozowe powinny być ustalone zgodnie z zasadami i niektórymi kryteriami przewidzianymi w art. 32 i 33 rozporządzenia (WE) nr 318/2006.
(3) Artykuł 33 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 318/2006 stanowi, że ze względu na sytuację na rynku światowym lub szczególne wymagania niektórych rynków może zaistnieć konieczność zróżnicowania refundacji w zależności od miejsca przeznaczenia.
(4) Refundacją mogą być objęte jedynie te produkty, które są dopuszczone do swobodnego przepływu wewnątrz Wspólnoty i które spełniają wymogi rozporządzenia (WE) nr 318/2006.
(5) Celem negocjacji prowadzonych w ramach Układów Europejskich między Wspólnotą Europejską a Rumunią i Bułgarią jest w szczególności liberalizacja handlu produktami objętymi wspólną organizacją danego rynku.
W przypadku obu krajów refundacje wywozowe powinny być zatem zniesione.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje wywozowe przewidziane w art. 32 rozporządzenia (WE) nr 318/2006 przyznaje się w odniesieniu do produktów i ilości określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 28 lipca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1143/2006
z dnia 27 lipca 2006 r.
ustanawiające refundacje wywozowe dla syropów i niektórych innych produktów w sektorze cukru wywożonych w stanie nieprzetworzonym
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 318/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 33 ust. 2 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 32 rozporządzenia (WE) nr 318/2006 stanowi, że różnica między cenami na rynku światowym na produkty wyszczególnione w art. 1 ust. 1 lit. c), d) i g) tego rozporządzenia a cenami na te produkty na rynku wspólnotowym może być objęta refundacją wywozową.
(2) Biorąc pod uwagę aktualną sytuację na rynku cukru, refundacje wywozowe powinny być ustalone zgodnie z zasadami i kryteriami przewidzianymi w art. 32 i 33 rozporządzenia (WE) nr 318/2006.
(3) Artykuł 33 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 318/2006 stanowi, że ze względu na sytuację na rynku światowym lub szczególne wymagania niektórych rynków może zaistnieć konieczność zróżnicowania refundacji w zależności od miejsca przeznaczenia.
(4) Refundacją mogą być objęte jedynie te produkty, które są dopuszczone do swobodnego przepływu wewnątrz Wspólnoty i które spełniają wymogi rozporządzenia (WE) nr 951/2006 z dnia 30 czerwca 2006 r. ustalającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 318/2006 w odniesieniu do handlu z państwami trzecimi w sektorze cukru [2].
(5) Celem negocjacji prowadzonych w ramach Układów Europejskich między Wspólnotą Europejską a Rumunią i Bułgarią jest w szczególności liberalizacja handlu produktami objętymi wspólną organizacją danego rynku.
W przypadku obu krajów refundacje wywozowe powinny być zatem zniesione.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Refundacje wywozowe przewidziane w art. 32 rozporządzenia (WE) nr 318/2006 przyznaje się w odniesieniu do produktów i ilości określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia, z zastrzeżeniem warunków, o których mowa w ust. 2 niniejszego artykułu.
2.
Produkty kwalifikujące się do objęcia refundacją na mocy ust. 1 muszą spełniać wymogi określone w art. 3 i 4 rozporządzenia (WE) nr 951/2006.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 28 lipca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1144/2006
z dnia 27 lipca 2006 r.
ustalające maksymalną refundację wywozową dla cukru białego w ramach stałego przetargu przewidzianego na mocy rozporządzenia (WE) nr 958/2006
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 318/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1], w szczególności jego art. 33 ust. 2 akapit drugi oraz akapit trzeci lit. b),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 958/2006 z dnia 28 czerwca 2006 r. w sprawie stałego przetargu w celu ustalenia refundacji wywozowej na cukier biały w roku gospodarczym 2006/2007 [2] wymaga, by ogłaszano częściowe przetargi.
(2) Zgodnie z art. 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 958/2006 oraz po dokonaniu analizy ofert przedstawionych w odpowiedzi na przetarg częściowy, zakończony w dniu 27 lipca 2006 r., właściwym będzie ustalenie maksymalnych refundacji wywozowych dla tego przetargu.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dla częściowego przetargu, który zakończył się w dniu 27 lipca 2006 r., maksymalna refundacja wywozowa dla produktu wymienionego w art. 1 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 958/2006 wynosi 31,090 EUR/100 kg.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 28 lipca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1145/2006
z dnia 27 lipca 2006 r.
ustalające refundacje wywozowe w odniesieniu do mleka i przetworów mlecznych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 31 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 31 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 stanowi, że różnica między cenami produktów wyszczególnionych w art. 1 tego rozporządzenia na rynku światowym a cenami tych produktów wewnątrz Wspólnoty może zostać objęta refundacją wywozową.
(2) Biorąc pod uwagę aktualną sytuację rynku mleka i przetworów mlecznych, refundacje wywozowe powinny zostać ustalone zgodnie z zasadami i niektórymi kryteriami przewidzianymi w art. 31 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999.
(3) Artykuł 31 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 stanowi, że ze względu na sytuację na rynku światowym lub specyficzne wymagania niektórych rynków może zaistnieć konieczność zróżnicowania refundacji w zależności od miejsca przeznaczenia.
(4) Protokół ustaleń pomiędzy Wspólnotą Europejską a Republiką Dominikańską w sprawie ochrony przywozu mleka w proszku w Republice Dominikańskiej [2], zatwierdzony decyzją Rady 98/486/WE [3], stanowi, że określone ilości wspólnotowych przetworów mlecznych wywożonych do Republiki Dominikańskiej mogą być objęte obniżoną stawką celną.
Z powyższych względów należy obniżyć o odpowiednią wartość procentową refundacje wywozowe przyznane produktom eksportowanym w ramach tego systemu.
(5) Stosowanie refundacji wywozowych w odniesieniu do niektórych produktów wydaje się nieistotne.
W odniesieniu do takich produktów refundacje wywozowe nie powinny być dłużej ustalane.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zgodnie z art. 31 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 refundacje wywozowe udzielane są w odniesieniu do produktów i ilości określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia, pod warunkiem że spełnione są wymogi przewidziane w art. 1 ust. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 174/1999 [4].
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 28 lipca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1146/2006
z dnia 27 lipca 2006 r.
ustalające maksymalny poziom refundacji wywozowej do masła w ramach stałego zaproszenia do składania ofert przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 581/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/99 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 31 ust. 3, akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 581/2004 z dnia 26 marca 2004 r. w sprawie stałego zaproszenia do składania ofert przetargowych odnośnie do refundacji wywozowych do niektórych rodzajów masła [2] przewiduje otwarcie stałego przetargu.
(2) Zgodnie z art. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 580/2004 z dnia 26 marca 2004 r. ustanawiającym procedurę przetargową dotyczącą refundacji wywozowych do niektórych przetworów mlecznych [3] oraz po dokonaniu analizy ofert przedstawionych w odpowiedzi na ten przetarg, stosowne jest ustalenie maksymalnego poziomu refundacji wywozowej w okresie przetargowym kończącym się dnia 25 lipca 2006 r.
(3) Komitet Zarządzający ds. Mleka i Przetworów Mlecznych nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W ramach stałego przetargu otwartego rozporządzeniem (WE) nr 581/2004 w okresie przetargowym kończącym się dnia 25 lipca 2006 r. maksymalne kwoty refundacji dla produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 niniejszego rozporządzenia ustala się w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 28 lipca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1147/2006
z dnia 27 lipca 2006 r.
w sprawie nieprzyznawania refundacji wywozowych dla mleka odtłuszczonego w proszku w ramach stałego zaproszenia do składania ofert przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 582/2004
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/99 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności trzeci akapit jego art. 31 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 582/2004 z dnia 26 marca 2004 r., otwierające stałe zaproszenie do składania ofert w celu uzyskania refundacji wywozowych do niektórych rodzajów masła [2] przewiduje, iż powyższy przetarg będzie miał stały charakter.
(2) Zgodnie z art. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 580/2004 z dnia 26 marca 2004 r. ustanawiającym procedurę przetargową dotyczącą refundacji wywozowych do niektórych przetworów mlecznych [3] oraz po dokonaniu analizy ofert przedstawionych w odpowiedzi na ten przetarg, stosowne jest nieprzyznawanie żadnych refundacji w okresie przetargowym kończącym się dnia 25 lipca 2006 r.
(3) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W ramach stałego przetargu otwartego rozporządzeniem (WE) nr 582/2004, nie przewiduje się w okresie przetargowym kończącym się dnia 25 lipca 2006 r. żadnej refundacji dla produktów i krajów przeznaczenia wymienionych w art. 1 ust. 1 niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1148/2006
z dnia 27 lipca 2006 r.
ustalające refundacje produkcyjne w sektorze zbóż
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 8 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1722/93 z dnia 30 czerwca 1993 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzeń Rady (EWG) nr 1766/82 i (EWG) nr 1418/76 dotyczące refundacji produkcyjnych w sektorach zbóż i ryżu, odpowiednio [2], określiło warunki przyznawania refundacji produkcyjnych.
Podstawa wyliczenia została określona w art. 3 tego rozporządzenia.
Tak wyliczona refundacja, zróżnicowana, w razie potrzeby, dla skrobi ziemniaczanej, powinna być ustalana raz w miesiącu i może być zmieniana, jeśli ceny kukurydzy i/lub pszenicy ulegną znaczącej zmianie.
(2) W celu określenia dokładnej kwoty do wypłaty przy wyliczaniu ustalanych przez niniejsze rozporządzenie refundacji produkcyjnych należy użyć współczynników podanych w załączniku II do rozporządzenia (EWG) nr 1722/93.
(3) Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundację produkcyjną wyrażoną na tonę skrobi kukurydzianej o której mowa w art. 3 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1722/93, ustala się w wysokości:
a) 10,86 EUR/t dla skrobi kukurydzianej, pszennej i jęczmiennej;
b) 15,33 EUR/t dla skrobi ziemniaczanej.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 28 lipca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1149/2006
z dnia 27 lipca 2006 r.
ustalające stawki refundacji mające zastosowanie do niektórych przetworów mlecznych wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 15 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 31 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 31 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 przewiduje, że różnice między cenami produktów objętych art. 1 lit. a), b), c), d), e) i g) tego rozporządzenia na światowym rynku a cenami we Wspólnocie mogą być pokryte refundacją wywozową.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1043/2005 z dnia 30 czerwca 2005 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 3448/93 w odniesieniu do systemu przyznawania refundacji wywozowych dla niektórych produktów rolnych wywożonych w postaci towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu oraz kryteriów dla ustalania wysokości kwot takich refundacji [2] określa produkty, w stosunku do których ustala się stawkę refundacji, którą stosuje się dla tych produktów wywożonych jako towary objęte załącznikiem II do rozporządzenia (WE) nr 1255/1999.
(3) Zgodnie z art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1043/2005 stawkę refundacji na 100 kilogramów danych produktów podstawowych ustala się co miesiąc.
(4) Jednakże w przypadku niektórych przetworów mlecznych wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu istnieje niebezpieczeństwo naruszenia podjętych zobowiązań dotyczących wcześniejszego ustalania wysokich stawek refundacji.
Dlatego konieczne jest podjęcie stosownych środków ostrożności, aby zapobiec takiemu niebezpieczeństwu nie wykluczając przy tym zawierania długoterminowych kontraktów.
Ustanowienie konkretnych stawek na wcześniejsze ustalanie refundacji dotyczących tych produktów powinno umożliwić osiągnięcie tych dwóch celów.
(5) Artykuł 15 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1043/2005 przewiduje, że przy ustalaniu stawek refundacji należy uwzględnić w stosownych przypadkach refundacje produkcyjne, pomoc finansową oraz inne środki o skutku równoważnym, stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich zgodnie z rozporządzeniem w sprawie wspólnej organizacji rynku danego produktu w odniesieniu do produktów podstawowych objętych załącznikiem I do rozporządzenia (WE) nr 1043/2005 lub do produktów powiązanych.
(6) Artykuł 12 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 przewiduje wypłatę pomocy w odniesieniu do mleka odtłuszczonego przetworzonego na kazeinę wyprodukowanego na terenie Wspólnoty, pod warunkiem że wymienione mleko i wyprodukowana z niego kazeina spełniają odpowiednie standardy.
(7) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1898/2005 z dnia 9 listopada 2005 r. ustanawiające szczegółowe zasady wprowadzenia w życie rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do środków w zakresie zbytu śmietanki, masła i masła skoncentrowanego na rynku Wspólnoty [3] przewiduje, że masło i śmietana po obniżonych cenach powinny być udostępnione dla przemysłu produkującego niektóre towary.
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Stawki refundacji obowiązujące w odniesieniu do produktów podstawowych objętych załącznikiem I do rozporządzenia (WE) nr 1043/2005 i art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 oraz wywożonych jako towary objęte załącznikiem II do rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 ustala się zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 28 lipca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1150/2006
z dnia 27 lipca 2006 r.
ustalające stawki refundacji do niektórych produktów zbożowych i ryżu wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
Uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1785/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [2], w szczególności jego art. 14 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 13 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 oraz art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003 stanowią, że różnica między notowaniami lub cenami produktów wymienionych w art. 1 każdego z tych rozporządzeń na rynku światowym a cenami wewnątrz Wspólnoty może zostać pokryta refundacją wywozową.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1043/2005 z dnia 30 czerwca 2005 r. wdrażające rozporządzenie Rady (WE) nr 3448/93 w odniesieniu do systemu przyznawania refundacji wywozowych do niektórych produktów rolnych wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu oraz kryteria ustalania wysokości sum takich refundacji [3], określa produkty, dla których należy ustalić stawkę refundacji stosowaną w przypadku, jeśli produkty te są wywożone jako towary wymienione odpowiednio w załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 lub w załączniku IV do rozporządzenia (WE) nr 1785/2003.
(3) Zgodnie z art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1043/2005, stawkę refundacji na 100 kilogramów każdego z omawianych produktów podstawowych ustala się co miesiąc.
(4) Ustalenie z wyprzedzeniem wysokich stawek refundacji może zagrozić zobowiązaniom podjętym w odniesieniu do refundacji, które mogą zostać przyznane do wywozów produktów rolnych należących do towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu.
W takich sytuacjach, niezbędne jest zatem podjęcie środków ostrożności, nie stanowiąc jednak przeszkody dla zawierania umów długoterminowych.
Ustalenie specjalnej stawki refundacji dla celów ustalenia refundacji z wyprzedzeniem jest środkiem, który pozwala na osiągnięcie tych różnych celów.
(5) Uwzględniając porozumienie pomiędzy Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki w sprawie wywozów produktów z ciasta makaronowego ze Wspólnoty do Stanów Zjednoczonych, przyjęte decyzją Rady 87/482/EWG [4], niezbędne jest zróżnicowanie refundacji do produktów objętych kodami CN 19021100 i 190219 ze względu na ich miejsce przeznaczenia.
(6) Zgodnie z art. 15 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 1043/2005, należy ustalić obniżoną stawkę refundacji wywozowej, uwzględniając wysokość mającej zastosowanie refundacji wywozowej, zgodnie z rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 1722/93 [5], dla rozpatrywanych produktów podstawowych, stosowaną w zakładanym okresie wytworzenia towarów.
(7) Napoje alkoholowe uważane są za mniej wrażliwe na cenę zbóż stosowanych do produkcji tych napojów.
Niemniej jednak, Protokół 19 do Aktu Przystąpienia Zjednoczonego Królestwa, Irlandii i Danii stanowi, że należy uchwalić środki niezbędne w celu ułatwienia stosowania zbóż wspólnotowych do produkcji napojów alkoholowych pozyskiwanych ze zbóż.
Konieczne jest zatem dostosowanie stawki refundacji stosowanej odpowiednio do zbóż wywożonych jako napoje alkoholowe.
(8) Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Stawki refundacji stosowane do produktów podstawowych wymienionych w załączniku A do rozporządzenia (WE) nr 1043/2005 i w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 lub w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003 i wywożonych jako towary wymienione odpowiednio w załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 lub w załączniku IV do rozporządzenia (WE) nr 1785/2003, ustala się na poziomie podanym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 28 lipca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1151/2006
z dnia 27 lipca 2006 r.
ustalające stawki refundacji do niektórych produktów sektora cukru wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem I do Traktatu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 318/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku cukru [1], w szczególności jego art. 33 ust. 2 lit. a) oraz ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 33 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 318/2006 stanowi, iż różnica między cenami na rynku światowym produktów wymienionych w art. 1 ust. 1 lit. b), c), d) i g) tego rozporządzenia a cenami wewnątrz Wspólnoty może zostać pokryta refundacją wywozową, gdy produkty te są wywożone jako towary wymienione w załączniku VII do wymienionego rozporządzenia.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1043/2005 z dnia 30 czerwca 2005 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 3448/93 w odniesieniu do systemu przyznawania refundacji wywozowych dla niektórych produktów rolnych wywożonych w postaci towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu oraz kryteriów dla ustalania wysokości kwot takich refundacji [2] określa produkty, dla których należy ustalić stawkę refundacji, stosowaną w przypadku, gdy produkty te są wywożone jako towary wymienione w załączniku VII do rozporządzenia (WE) nr 318/2006.
(3) Zgodnie z art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1043/2005 stawkę refundacji ustala się co miesiąc na 100 kg każdego z rozpatrywanych produktów podstawowych.
(4) Artykuł 33 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 318/2006 stanowi, że refundacja wywozowa do produktu będącego składnikiem towaru nie może być wyższa niż ta obowiązująca w stosunku do tego samego produktu wywożonego bez dalszego przetwarzania.
(5) Zważywszy na fakt, iż obecnie niemożliwe jest określenie sytuacji na rynku w ciągu kilku następnych miesięcy, refundacje, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu, mogą być ustalone z wyprzedzeniem.
(6) Ustalenie z wyprzedzeniem wysokich stawek refundacji może zagrozić zobowiązaniom podjętym w odniesieniu do refundacji, które mogą zostać przyznane do wywozów produktów rolnych należących do towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu.
W takich sytuacjach niezbędne jest zatem zastosowanie środków ostrożności, nie stanowiąc jednak przeszkody dla zawierania umów długoterminowych.
Ustalenie określonej stawki refundacji dla celów ustalenia refundacji z wyprzedzeniem jest środkiem, który pozwala na osiągnięcie tych różnych celów.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Cukru,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Stawki refundacji stosowane do produktów podstawowych wymienionych w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 1043/2005 oraz par. 1 art. 1 i art. 2 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 318/2006 i wywożonych jako towary wymienione w załączniku VII do rozporządzenia (WE) nr 318/2006 ustala się na poziomie podanym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 28 lipca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1152/2006
z dnia 27 lipca 2006 r.
ustalające maksymalne obniżenie opłat przywozowych na kukurydzę, w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1058/2006
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 12 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na maksymalne obniżenie opłat przywozowych w odniesieniu do przywozu kukurydzy pochodzącej z krajów trzecich do Hiszpanii został ogłoszony rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1058/2006 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1839/95 [3], w myśl procedury przewidzianej w art. 25 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, Komisja może podjąć decyzję o ustaleniu maksymalnego obniżenia opłat przywozowych, uwzględniając w szczególności czynniki przewidziane w art. 6 i 7 rozporządzenia (WE) nr 1839/95. Przetarg wygrywa ten oferent lub oferenci, którego lub których oferta odpowiada poziomowi równemu maksymalnemu obniżeniu opłat przywozowych lub jest od niego niższa.
(3) Zastosowanie powyższych czynników do aktualnej sytuacji na danych rynkach zbóż prowadzi do ustalenia maksymalnego obniżenia opłat przywozowych w wysokości określonej w art. 1.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do ofert przekazanych w dniach od 21 do 27 lipca 2006 r. w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1058/2006, ustala się maksymalne obniżenie opłat przywozowych na kukurydzę w wysokości 30,75 EUR/t dla ogólnej maksymalnej ilości całkowitej równej 169089 t.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 28 lipca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1153/2006
z dnia 27 lipca 2006 r.
w sprawie przekazanych ofert na wywóz pszenicy zwyczajnej w ramach przetargu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 936/2006
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Przetarg na refundację wywozową do pszenicy zwyczajnej na wywóz do niektórych krajów trzecich został ogłoszony na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 936/2006 [2].
(2) Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [3], Komisja może, na podstawie zgłoszonych ofert, podjąć decyzję o wstrzymaniu przetargu.
(3) Biorąc pod uwagę czynniki, o których mowa w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95, nie jest wskazane ustalenie maksymalnej wysokości refundacji,
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nie podejmuje się dalszych działań w odniesieniu do ofert przekazanych od 21 do 27 lipca 2006 r., w ramach przetargu na refundację wywozową do pszenicy zwyczajnej, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 936/2006.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 28 lipca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1154/2006
z dnia 27 lipca 2006 r.
dotyczące wydawania pozwoleń na przywóz ryżu w odniesieniu do wniosków złożonych w pierwszych dziesięciu dniach roboczych lipca 2006 r. zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 327/98
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1785/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 327/98 z dnia 10 lutego 1998 r. otwierające i ustalające zarządzanie kontyngentami taryfowymi na przywóz ryżu i ryżu łamanego [2], w szczególności jego art. 5 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
W wyniku analizy ilości, o które zostały złożone wnioski w ramach transzy z lipca 2006 r., należy przewidzieć wydawanie pozwoleń dla ilości zgłoszonych we wnioskach, które podlegają, w stosownych przypadkach, zastosowaniu redukcji wyrażonej w procentach, i ustalić, jakie ilości zostaną przeniesione do następnej transzy oraz ustalić, jakie całkowite ilości będą dostępne w odniesieniu do różnych kontyngentów,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Wnioski o pozwolenia na przywóz w odniesieniu do kontyngentów taryfowych na ryż otwartych rozporządzeniem (WE) nr 327/98, złożone w pierwszych dziesięciu dniach roboczych lipca 2006 r. i przekazane Komisji, podlegają zastosowaniu współczynników redukcji wyrażonych w procentach, określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
2.
Ilości dostępne z tytułu transzy z lipca 2006 r., jakie zostaną przeniesione do następnej transzy, i całkowite dostępne ilości dla transzy z września 2006 r. określa się w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 28 lipca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1155/2006
z dnia 28 lipca 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 29 lipca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1156/2006
z dnia 28 lipca 2006 r.
ustanawiające pułapy budżetowe na rok 2006 dla częściowo lub fakultatywnie wdrożonego systemu jednolitej płatności, rocznych kopert finansowych dla systemu jednolitej płatności obszarowej oraz kwot maksymalnych na osobne płatności z tytułu cukru, przewidziane w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 i zmieniające to rozporządzenie
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 oraz (WE) nr 2529/2001 [1], w szczególności jego art. 41 ust. 1 i 1a, art. 64 ust. 2, art. 70 ust. 2, art. 71 ust. 2, art. 110i ust. 3 i 4, art. 110l ust. 1, art. 143b ust. 3 i art. 145 lit. i) oraz art. 155,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W przypadku państw członkowskich korzystających z możliwości przewidzianej w art. 62 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 oraz w zależności od przekazanych informacji określonych w art. 145 lit. i) tego rozporządzenia należy zmienić pułapy krajowe wyszczególnione w załączniku VIII do wspomnianego rozporządzenia.
(2) Artykuł 23 rozporządzenia Rady (WE) nr 247/2006 z dnia 30 stycznia 2006 r. w sprawie szczególnych działań w dziedzinie rolnictwa na rzecz regionów peryferyjnych Unii Europejskiej przewiduje począwszy od 2006 r. wkład Wspólnoty w finansowanie programów wspierania szczególnych środków na rzecz produkcji zwierzęcej w regionach peryferyjnych [2].
W związku z tym należy, w odniesieniu do danych państw członkowskich, dokonać odliczenia od pułapów krajowych określonych w załączniku VIII do rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 kwot wspomnianego wkładu odpowiadających szczególnym środkom początkowo ujętym we wspomnianym załączniku VIII.
(3) Należy dostosować pułapy krajowe określone w pkt 2 lit.
K załącznika VII do rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, biorąc pod uwagę najnowsze dane dotyczące cykorii, i zmienić odpowiednio pułapy krajowe ustalone w załączniku VIII do wspomnianego rozporządzenia, nie zmieniając jednak kwoty całkowitej.
(4) Należy również dostosować pułapy krajowe ustalone w pkt 2 lit. K załącznika VII do rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, biorąc pod uwagę zawarte w kwocie cukru i kwocie syropu inulinowego ilości, które zostały wyprodukowane w państwie członkowskim z buraków cukrowych i cykorii uprawianych w innym państwie członkowskim w latach gospodarczych 2000/2001–2005/2006.
Należy zatem dostosować pułapy krajowe ustalone w załącznikach VIII i VIIIa do wspomnianego rozporządzenia.
(5) W przypadku państw członkowskich wdrażających w 2006 r. system płatności jednolitych przewidziany w tytule III rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, należy ustalić pułapy budżetowe na 2006 r. w odniesieniu do każdej płatności określonej w art. 66–69 do wymienionego rozporządzenia, na warunkach ustalonych w sekcji 2 wspomnianego tytułu.
(6) W przypadku państw członkowskich korzystających w 2006 r. z możliwości przewidzianej w art. 70 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 należy ustalić na rok 2006 pułapy budżetowe mające zastosowanie do płatności bezpośrednich wykluczonych z systemu płatności jednolitych.
(7) W przypadku państw członkowskich korzystających z okresu przejściowego określonego w art. 71 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 należy ustalić na rok 2006 pułapy budżetowe mające zastosowanie do płatności bezpośrednich wymienionych w załączniku VI do wymienionego rozporządzenia.
(8) Należy ustalić maksymalną kwotę pomocy w odniesieniu do gajów oliwnych, określoną w art. 110i ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 na podstawie wartości współczynnika określonego w załączniku VII lit.
H do tego rozporządzenia, jak również odliczenia dokonanego zgodnie z ust. 4 wymienionego artykułu, zgłoszoną przez dane państwa członkowskie i odpowiednio dostosować pułapy krajowe ustalone w załączniku VIII.
W przypadku państw członkowskich, które zdecydowały ustalić współczynnik określony w załączniku VII lit.
H na poziomie 1, nie ustala się żadnych kwot.
(9) Należy ustalić maksymalną kwotę wkładu Wspólnoty w finansowanie programów prac przygotowanych przez zatwierdzone organizacje podmiotów gospodarczych w sektorze oleju z oliwek na podstawie współczynnika w art. 110i ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 zgłoszonego przez dane państwa członkowskie.
(10) Należy ustalić maksymalną kwotę całkowitej pomocy z tytułu tytoniu określoną w art. 110l ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 na podstawie wartości współczynnika określonego w załączniku VII lit.
I zgłoszoną przez dane państwa członkowskie i odpowiednio dostosować pułapy krajowe ustalone w załączniku VIII do wspomnianego rozporządzenia.
W przypadku państw członkowskich, które zdecydowały ustalić współczynnik określony w załączniku VII lit. I na poziomie 1, nie należy ustalać żadnych kwot.
(11) W trosce o przejrzystość należy opublikować pułapy budżetowe systemu płatności jednolitej na 2006 r. po dokonaniu odliczeń od pułapów płatności określonej w art. 66–70 do rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 uaktualnionych pułapów z załącznika VIII do wspomnianego rozporządzenia.
(12) Należy ustalić maksymalne kwoty funduszy udostępnionych państwom członkowskim, które przystąpiły do Unii Europejskiej w 2004 r. i które zastosują jednolity system płatności obszarowej w celu przyznania oddzielnych płatności z tytułu cukru zgodnie z art. 143ba na podstawie przekazanych przez nie informacji.
(13) Należy ustalić roczne koperty finansowe na rok 2006 zgodnie z art. 143b ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 dla państw członkowskich, które przystąpiły do Unii Europejskiej w 2004 r. i które wprowadzą w roku 2006 system jednolitych płatności obszarowych przewidziany w tytule IVa wspomnianego rozporządzenia.
(14) Należy zatem zmienić rozporządzenie (WE) nr 1782/2003.
(15) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Dopłat Bezpośrednich,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1.
Pułapy budżetowe na rok 2006 określone w art. 66–69 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 przedstawia załącznik I do niniejszego rozporządzenia.
2. Pułapy budżetowe na rok 2006 określone w art. 70 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 przedstawia załącznik II do niniejszego rozporządzenia.
3. Pułapy budżetowe na rok 2006 określone w art. 71 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 przedstawia załącznik III do niniejszego rozporządzenia.
4.
Pułapy budżetowe dla systemu płatności jednolitej określone w tytule III rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 przedstawia załącznik IV do niniejszego rozporządzenia.
5. Roczne koperty finansowe przewidziane na rok 2006 określone w art. 143b ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 przedstawia załącznik V do niniejszego rozporządzenia.
6. Maksymalne kwoty funduszy udostępnionych Republice Czeskiej, Łotwie, Litwie, Węgrom, Polsce i Słowacji w celu przyznania oddzielnych płatności z tytułu cukru w 2006 r. zgodnie z art. 143ba ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 przedstawia załącznik VI do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Maksymalna kwota wkładu Wspólnoty w finansowanie programów prac przygotowanych przez zatwierdzone organizacje podmiotów gospodarczych w sektorze oliwy z oliwek na mocy art. 110i ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 jest następująca:
(mln EUR) _BAR_
Grecja _BAR_ 11,098 _BAR_
Francja _BAR_ 0,576 _BAR_
Włochy _BAR_ 35,991 _BAR_
Artykuł 3
W rozporządzeniu (WE) nr 1782/2003 wprowadza się następujące zmiany:
1) tabela w art. 110i ust. 3 akapit pierwszy otrzymuje następujące brzmienie:
(mln EUR) _BAR_
"Hiszpania _BAR_ 103,14 _BAR_
Cypr _BAR_ 2,93 _BAR_
Malta _BAR_ 0,07 _BAR_
Słowenia _BAR_ 0,17" _BAR_
2) tabela w art. 110l ust. 1 otrzymuje następujące brzmienie:
(mln EUR) _BAR_
_BAR_ 2006–2009 _BAR_
"Niemcy _BAR_ 21,287 _BAR_
Hiszpania _BAR_ 70,599 _BAR_
Francja _BAR_ 48,217 _BAR_
Włochy (bez Puglii) _BAR_ 189,366 _BAR_
Portugalia _BAR_ 8,468"; _BAR_
3) tabelę 1 w załączniku VII lit.
K pkt 2 zastępuje się tabelą w załączniku VII do niniejszego rozporządzenia;
4) załącznik VIII zastępuje się tekstem załącznika VIII do niniejszego rozporządzenia;
5) załącznik VIIIa zastępuje się tekstem załącznika IX do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1157/2006
z dnia 28 lipca 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 188/2005 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania systemu pomocy dla sektora mięsnego w regionach najbardziej oddalonych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1452/2001 z dnia 28 czerwca 2001 r. wprowadzające szczególne środki dla niektórych produktów rolnych z francuskich departamentów zamorskich, zmieniające dyrektywę 72/462/EWG oraz uchylające rozporządzenia (EWG) nr 525/77 i (EWG) nr 3763/91 (Poseidom) [1], w szczególności jego art. 9 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1453/2001 z dnia 28 czerwca 2001 r. wprowadzające szczególne środki dla niektórych produktów rolnych z Azorów i Madery oraz uchylające rozporządzenie (EWG) nr 1600/92 (Poseima) [2], w szczególności jego art. 13 ust. 3 i art. 22 ust. 4 i 10,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1454/2001 z dnia 28 czerwca 2001 r. wprowadzające szczególne środki dla niektórych produktów rolnych z Wysp Kanaryjskich oraz uchylające rozporządzenie (EWG) nr 1601/92 (Poseican) [3], w szczególności jego art. 5 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 188/2005 [4] ustanawia roczną kwotę przeznaczoną na finansowanie, w roku kalendarzowym 2005, programu wsparcia tradycyjnej działalności w sektorze mięsnym we francuskich departamentach zamorskich, zgodnie z art. 9 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1452/2001.
(2) Artykuł 9 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1452/2001 stanowi, że Komisja zwiększa tę roczną kwotę, w zależności od maksimum przewidzianego w tym przepisie, w celu uwzględnienia rozwoju lokalnej produkcji.
(3) Rozwój lokalnej produkcji we francuskich departamentach zamorskich zgodnie z art. 5 rozporządzenia (WE) nr 188/2005 przebiega w taki sposób, że odnośną roczną kwotę, ustaloną w art. 4 wymienionego rozporządzenia, należy odpowiednio zwiększyć w zależności od maksimum przewidzianego w art. 9 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1452/2001.
(4) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 188/2005.
(5) Ponieważ przewidziany program pomocy stosuje się od dnia 1 stycznia 2006 r., niniejsze rozporządzenie powinno również stosować się od tej daty.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Płatności Bezpośrednich,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuł 4 rozporządzenia (WE) nr 188/2005 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 4
Finansowanie programu
Począwszy od roku kalendarzowego 2006 wysokość wkładu finansowego Wspólnoty do programu przedstawia się następująco (w milionach EUR):
Hiszpania 7,00;
Francja 14,255;
Portugalia 16,91.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1158/2006
z dnia 28 lipca 2006 r.
ustalające minimalne ceny sprzedaży masła w ramach 14. odrębnego zaproszenia do składania ofert w ramach przetargu stałego przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 1898/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1898/2005 z dnia 9 listopada 2005 r. ustanawiającym szczegółowe zasady wprowadzenia w życie rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do środków w zakresie zbytu śmietany, masła i masła skoncentrowanego na rynku Wspólnoty [2] agencje interwencyjne mogą sprzedawać w drodze przetargu pewne ilości masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego, które przechowują, i mogą przyznać pomoc w odniesieniu do śmietany, masła i masła skoncentrowanego.
Artykuł 25 wymienionego rozporządzenia przewiduje, że biorąc pod uwagę otrzymane oferty w ramach każdego odrębnego zaproszenia do składania ofert, ustala się minimalną cenę sprzedaży masła oraz maksymalną wysokość pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i masła skoncentrowanego.
Ustalono dalej, że cena lub pomoc mogą się zmieniać w zależności od planowanego wykorzystania masła, jego zawartości tłuszczu oraz procedury włączania.
Wysokość zabezpieczenia przetwórczego, o którym mowa w art. 28 rozporządzenia (WE) nr 1898/2005, ustala się odpowiednio.
(2) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dla 14. odrębnego zaproszenia do składania ofert w ramach stałego przetargu przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 1898/2005 minimalną cenę sprzedaży masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego oraz wysokość zabezpieczenia przetwórczego, o których mowa odpowiednio w art. 25 i 28 wymienionego rozporządzenia, ustala się, jak podano w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 29 lipca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1159/2006
z dnia 28 lipca 2006 r.
ustalające maksymalne kwoty pomocy odnośnie do śmietany, masła i masła skoncentrowanego w ramach 14. odrębnego zaproszenia do przetargu przeprowadzonego w ramach przetargu stałego przewidzianego przez rozporządzenie (WE) nr 1898/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1898/2005 z dnia 9 listopada 2005 r. ustanawiającym szczegółowe zasady wprowadzenia w życie rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do środków w zakresie zbytu śmietany, masła i masła skoncentrowanego na rynku Wspólnoty [2] agencje interwencyjne mogą sprzedawać w drodze przetargu pewne ilości masła pochodzącego ze skupu interwencyjnego, które przechowują, i mogą przyznać pomoc w odniesieniu do śmietany, masła i masła skoncentrowanego.
Artykuł 25 wymienionego rozporządzenia przewiduje, że biorąc pod uwagę otrzymane oferty w ramach każdego odrębnego zaproszenia do przetargu, ustala się minimalną cenę sprzedaży masła oraz maksymalną wysokość pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i masła skoncentrowanego.
Ustalono dalej, że cena lub pomoc mogą się różnić w zależności od planowanego wykorzystania masła, jego zawartości tłuszczu oraz procedury włączania.
Wysokość zabezpieczenia przetwórczego, o którym mowa w art. 28 rozporządzenia (WE) nr 1898/2005, ustala się odpowiednio.
(2) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do 14. odrębnego przetargu w ramach stałego przetargu przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 1898/2005 maksymalną kwotę pomocy w odniesieniu do śmietany, masła i masła skoncentrowanego oraz wysokość zabezpieczenia przetwórczego, o których mowa odpowiednio w art. 25 i 28 wymienionego rozporządzenia, ustala się, jak podano w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 29 lipca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1160/2006
z dnia 28 lipca 2006 r.
ustalające maksymalne ceny skupu masła w ramach 4. odrębnego zaproszenia do składania ofert w ramach przetargu stałego otwartego rozporządzeniem (WE) nr 796/2006
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy art. 16 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2771/1999 z dnia 16 grudnia 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania przepisów rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do interwencji na rynku masła i śmietany [2] ogłoszenie o przetargu zostało opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w celu skupu masła w drodze stałego przetargu, otwartego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 796/2006 [3].
(2) W świetle ofert przetargowych, otrzymanych w odpowiedzi na odrębne zaproszenia do składania ofert, należy ustalić maksymalną cenę skupu lub należy podjąć decyzję o wstrzymaniu przetargu, zgodnie z art. 17a rozporządzenia (WE) nr 2771/1999.
(3) W świetle ofert otrzymanych w ramach 4. odrębnego zaproszenia do składania ofert, należy ustalić maksymalną cenę skupu.
(4) Komitet Zarządzający ds. Mleka i Przetworów Mlecznych nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do 4. odrębnego zaproszenia do składania ofert w ramach przetargu stałego otwartego rozporządzeniem (WE) nr 796/2006, zgodnie z którym termin składania ofert wygasa dnia 25 lipca 2006 r., maksymalną cenę skupu masła ustala się na 232,00 EUR/100 kg.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 29 lipca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1161/2006
z dnia 28 lipca 2006 r.
ustalające maksymalna kwotę pomocy do masła skoncentrowanego w ramach 14. zaproszenia do składania ofert w ramach stałego przetargu przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 1898/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Zgodnie z art. 47 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1898/2005 z dnia 9 listopada 2005 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wprowadzenia w życie rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do środków w zakresie zbytu śmietany, masła i masła skoncentrowanego na rynku Wspólnoty [2], agencje interwencyjne otwierają stały przetarg na przyznawanie pomocy dla masła skoncentrowanego.
Artykuł 54 wymienionego rozporządzenia stanowi, że maksymalną kwotę pomocy ustala się w świetle ofert przetargowych otrzymanych w odpowiedzi na indywidualny przetarg dla masła skoncentrowanego o minimalnej zawartości tłuszczu w wysokości 96 %.
(2) Należy złożyć zabezpieczenie należytego wykonania umowy, o którym mowa w art. 53 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1898/2005, w celu zapewnienia przejęcia masła skoncentrowanego przez handel detaliczny.
(3) W świetle otrzymanych ofert przetargowych należy ustalić maksymalną kwotę pomocy na odpowiednim poziomie oraz odpowiednio określić zabezpieczenie należytego wykonania umowy.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dla 14. odrębnego zaproszenia do składania ofert w ramach stałego przetargu otwartego zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1898/2005, maksymalną kwotę pomocy w odniesieniu do masła skoncentrowanego o minimalnej zawartości tłuszczu w wysokości 96 %, o którym mowa w art. 47 ust. 1 wymienionego rozporządzenia, ustala się na 19,8 EUR/100 kg.
Zabezpieczenie należytego wykonania umowy, o którym mowa w art. 53 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1898/2005, ustala się na 22 EUR/100 kg.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 29 lipca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1162/2006
z dnia 28 lipca 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 796/2006 w odniesieniu do wykazu państw członkowskich, w których skup masła w trybie przetargu jest otwarty na okres do dnia 31 sierpnia 2006 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 796/2006 z dnia 29 maja 2006 r. zawieszające skup masła za 90 % ceny interwencyjnej i otwierające skup masła w trybie przetargu na okres do dnia 31 sierpnia 2006 r.
[2], w szczególności jego art. 2 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 796/2006 otworzyło skup masła w trybie przetargu na okres do dnia 31 sierpnia 2006 r. zgodnie z art. 6 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia (WE) nr 1255/1999.
(2) Na podstawie najnowszych informacji przekazanych przez Estonię Komisja stwierdziła, że ceny rynkowe masła znajdowały się na poziomie równym lub wyższym niż 92 % ceny interwencyjnej w ciągu dwóch następujących po sobie tygodni.
Należy zatem zawiesić skup interwencyjny w trybie przetargu w tym państwie członkowskim.
Wymienione wyżej państwo członkowskie należy zatem usunąć z wykazu zamieszczonego w rozporządzeniu (WE) nr 796/2006.
(3) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 796/2006,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 2 rozporządzenia (WE) nr 796/2006 ustęp 1 otrzymuje następujące brzmienie:
"1. Zgodnie z art. 6 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 niniejszym otwiera się skup masła w trybie przetargu od dnia 29 lipca do dnia 31 sierpnia 2006 r. w następujących państwach członkowskich, na warunkach określonych w sekcji 3a rozporządzenia (WE) nr 2771/1999: Hiszpania, Irlandia, Polska oraz Portugalia.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1163/2006
z dnia 28 lipca 2006 r.
ustalające minimalną cenę sprzedaży masła dla 46. indywidualnego zaproszenia do składania ofert, wydanego w ramach stałego zaproszenia do składania ofert, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2771/1999
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], a w szczególności jego art. 10 lit. c),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy art. 21 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2771/1999 z dnia 16 grudnia 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do interwencji na rynku masła i śmietany [2], agencje interwencyjne wystawiły na sprzedaż w ramach stałego zaproszenia do składania ofert określone ilości składowanego przez nie masła.
(2) W świetle ofert otrzymanych w odpowiedzi na każde indywidualne zaproszenie do składania ofert ustalana jest minimalna cena sprzedaży bądź podejmowana jest decyzja o nieprzyjęciu żadnej oferty, zgodnie z art. 24 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 2771/1999.
(3) W świetle otrzymanych ofert należy określić minimalną cenę sprzedaży.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mleka i Przetworów Mlecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dla 46. indywidualnego zaproszenia do składania ofert na mocy rozporządzenia (WE) nr 2771/1999, w odniesieniu do którego termin składania ofert upłynął 25 lipca 2006 r., minimalną cenę sprzedaży masła ustala się na 235,00 EUR/100 kg.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 29 lipca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1164/2006
z dnia 28 lipca 2006 r.
ustalające refundacje wywozowe do mieszanek paszowych pochodzenia zbożowego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W myśl art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 różnica między notowaniami lub cenami produktów, o których mowa w art. 1 wyżej wymienionego rozporządzenia, na rynku światowym a cenami tych produktów we Wspólnocie może być pokryta refundacją wywozową.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1517/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 w odniesieniu do ustaleń dotyczących wywozu i przywozu mieszanek paszowych pochodzenia zbożowego oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1162/95 ustanawiające specjalne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na przywóz i wywóz w sektorze zbóż i ryżu [2] określiło w art. 2 szczególne kryteria, jakie należy uwzględnić przy wyliczaniu refundacji do tych produktów.
(3) Przy wyliczaniu należy także uwzględnić zawartość produktów zbożowych.
Dla uproszczenia, refundacja powinna być wypłacana do dwóch kategorii "produktów zbożowych", a więc po pierwsze – kukurydzy, zboża najpowszechniej używanego do produkcji mieszanek paszowych wywożonych, i produktów na bazie kukurydzy, a po drugie – "innych zbóż", które są produktami zbożowymi kwalifikującymi się do przyznania refundacji, z wyłączeniem kukurydzy i produktów na bazie kukurydzy.
Refundacja powinna być przyznana ze względu na ilość produktu zbożowego zawartego w mieszance paszowej.
(4) Ponadto kwota refundacji powinna także uwzględniać możliwości i warunki sprzedaży tych produktów na rynku światowym, potrzebę uniknięcia zakłóceń na rynku wspólnotowym i ekonomiczny aspekt wywozu.
(5) Obecna sytuacja na rynku zbóż, a w szczególności perspektywy zaopatrzenia, uzasadniają zniesienie wszelkich refundacji dotyczących wywozu.
(6) Komitet Zarządzający ds. Zbóż nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje wywozowe do mieszanek paszowych, objętych rozporządzeniem (WE) nr 1784/2003 i podlegających rozporządzeniu (WE) nr 1517/95, ustala się zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 29 lipca 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1165/2006
z dnia 28 lipca 2006 r.
zawierające sprostowanie do rozporządzenia (WE) nr 1001/2006 ustalającego maksymalną kwotę pomocy do masła skoncentrowanego w ramach 12. zaproszenia do składania ofert w ramach stałego przetargu przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 1898/2005
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych [1], w szczególności jego art. 10,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1898/2005 z dnia 9 listopada 2005 r. ustanawiające szczegółowe zasady wprowadzenia w życie rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do środków w zakresie zbytu śmietanki, masła i masła skoncentrowanego na rynku Wspólnoty [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1001/2006 [3] określiło kwotę zabezpieczenia należytego wykonania umowy przewidzianego w art. 53 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1898/2005 w ramach 12. zaproszenia do składania ofert w ramach stałego przetargu przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 1898/2005.
(2) W wyniku błędu administracyjnego kwota zabezpieczenia należytego wykonania umowy określona w art. 1 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1001/2006 nie odpowiada rzeczywistej kwocie, która powinna zostać określona.
(3) Należy zatem wprowadzić sprostowanie do rozporządzenia (WE) nr 1001/2006.
Ponieważ prawidłowa kwota zabezpieczenia jest niższa niż wstępnie przewidziana kwota, sprostowane rozporządzenie powinno obowiązywać od dnia wejścia w życie rozporządzenia (WE) nr 1001/2006,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1001/2006 akapit drugi otrzymuje następujące brzmienie:
"Zabezpieczenie należytego wykonania umowy, o którym mowa w art. 53 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1898/2005, ustala się na 22 EUR/100 kg.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1166/2006
z dnia 31 lipca 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 sierpnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1167/2006
z dnia 31 lipca 2006 r.
w sprawie wydawania pozwoleń na przywóz mrożonych cienkich przepon wołowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 996/97 z dnia 3 czerwca 1997 r. w sprawie otwarcia kontyngentu taryfowego na przywóz mrożonych cienkich przepon wołowych, objętych kodem CN 02062991, i zarządzania nim [2], w szczególności jego art. 8 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 996/97 w art. 1 ust. 3 lit. b) ustala na 800 ton ilość mrożonych cienkich przepon, jaka może być importowana na warunkach specjalnych w okresie 2006–2007.
(2) Artykuł 8 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 996/97 przewiduje możliwość zmniejszenia wnioskowanych ilości.
Złożone wnioski dotyczą ilości globalnych, przekraczających ilości, jakie są dostępne.
W tych warunkach i w trosce o zapewnienie sprawiedliwego podziału dostępnej ilości należy proporcjonalnie zmniejszyć wnioskowane ilości,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Każdy wniosek o wydanie pozwolenia przywozowego, złożony zgodnie z art. 8 rozporządzenia (WE) nr 996/97, jest uwzględniony do wysokości 0,57372 % wnioskowanej ilości.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 sierpnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1168/2006
z dnia 31 lipca 2006 r.
w sprawie wykonania rozporządzenia (WE) nr 2160/2003 w odniesieniu do wspólnotowego celu ograniczenia częstości występowania niektórych serotypów salmonelli w stadach kur niosek gatunku Gallus gallus oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1003/2005
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 2160/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie zwalczania salmonelli i innych określonych odzwierzęcych czynników chorobotwórczych przenoszonych przez żywność [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1 i art. 13,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Celem rozporządzenia (WE) nr 2160/2003 jest zapewnienie podjęcia właściwych i skutecznych środków w zakresie wykrywania i zwalczania salmonelli oraz innych odzwierzęcych czynników chorobotwórczych na wszystkich stosownych etapach produkcji, przetwarzania i dystrybucji, w szczególności na etapie produkcji pierwotnej, w celu ograniczenia częstości ich występowania i zmniejszenia zagrożenia, jakie stanowią one dla zdrowia publicznego.
(2) Rozporządzenie (WE) nr 2160/2003 przewiduje ustanowienie wspólnotowego celu dotyczącego ograniczenia częstości występowania wszystkich serotypów salmonelli mających znaczenie dla zdrowia publicznego w stadach kur niosek gatunku Gallus gallus na etapie produkcji pierwotnej.
Ograniczenie to jest ważne ze względu na rygorystyczne środki, które mają zastosowanie do zakażonych stad zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 2160/2003 począwszy od grudnia 2009 r.
W szczególności jaja pochodzące ze stad o nieznanym statusie w zakresie salmonelli, w odniesieniu do których istnieje podejrzenie zakażenia lub pochodzenia ze stad zakażonych, mogą zostać przeznaczone do spożycia przez ludzi tylko w przypadku poddania ich obróbce w sposób gwarantujący wyeliminowanie wszystkich serotypów salmonelli o znaczeniu dla zdrowia publicznego, zgodnie z prawodawstwem wspólnotowym dotyczącym higieny żywności.
(3) Rozporządzenie (WE) nr 2160/2003 stanowi, że wspólnotowy cel ma obejmować liczbowe wyrażenie maksymalnej wartości procentowej jednostek epidemiologicznych z wynikiem pozytywnym i/lub minimalnej wartości procentowej ograniczenia liczby jednostek epidemiologicznych z wynikiem pozytywnym, maksymalny termin, w jakim cel musi zostać osiągnięty oraz określenie systemów badawczych koniecznych do zweryfikowania, czy cel został osiągnięty.
W stosownych przypadkach ma ono również obejmować określenie serotypów o znaczeniu dla zdrowia publicznego.
(4) Mając na uwadze ustanowienie tego wspólnotowego celu, zgodnie z decyzją Komisji 2004/665/WE z dnia 22 września 2004 r. dotyczącą badań podstawowych nad występowaniem bakterii salmonella w stadach kur niosek gatunku Gallus gallus [2] w państwach członkowskich zgromadzono porównywalne dane dotyczące częstości występowania omawianych serotypów salmonelli u kur niosek gatunku Gallus gallus.
(5) Rozporządzenie (WE) nr 2160/2003 przewiduje, że w okresie przejściowym trwającym trzy lata wspólnotowy cel w odniesieniu do stad kur niosek gatunku Gallus gallus ma objąć Salmonellę enteritidis i Salmonellę typhimurium.
(6) Aby zweryfikować, czy wspólnotowy cel został osiągnięty, pobieranie próbek w stadach należy powtarzać.
(7) Zgodnie z art. 15 rozporządzenia (WE) nr 2160/2003 w sprawie ustanowienia wspólnotowego celu dla kur niosek gatunku Gallus gallus skonsultowano się z Europejskim Urzędem ds. Bezpieczeństwa Żywności.
(8) Od momentu przyjęcia rozporządzenia Komisji (WE) nr 1003/2005 z dnia 30 czerwca 2005 r. wdrażającego rozporządzenie (WE) nr 2160/2003 w odniesieniu do celu wspólnotowego ograniczenia powszechnego występowania niektórych serotypów salmonelli w stadach hodowlanych gatunku Gallus gallus oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 2160/2003 opracowano i zatwierdzono nowe metody analityczne. Ponadto szczepy salmonelli wykryte w stadach hodowlanych powinny być przechowywane do celów przeprowadzenia w przyszłości fagotypowania i oznaczania wrażliwości na substancje antybakteryjne. W związku z tym rozporządzenie (WE) nr 1003/2005 powinno zostać odpowiednio zmienione.
(9) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Cel wspólnotowy
1. Cel wspólnotowy, o którym mowa w art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2160/2003, dotyczący ograniczenia występowania Salmonelli enteritidis i Salmonelli typhimurium u dorosłych kur niosek gatunku Gallus gallus ("cel wspólnotowy"), jest następujący:
a) roczna minimalna wartość procentowa ograniczenia liczby stad dorosłych kur niosek o wyniku pozytywnym jest równa co najmniej:
i) 10 %, jeżeli chorobowość w poprzednim roku była mniejsza niż 10 %;
ii) 20 %, jeżeli chorobowość w poprzednim roku wyniosła od 10 do 19 %;
iii) 30 %, jeżeli chorobowość w poprzednim roku wyniosła od 20 do 39 %;
iv) 40 %, jeżeli chorobowość w poprzednim roku była równa 40 % lub większa;
lub
b) ograniczenie maksymalnej wartości procentowej do 2 % lub poniżej tej wartości; jednak w przypadku państw członkowskich posiadających mniej niż 50 stad dorosłych kur niosek nie więcej niż jedno dorosłe stado ma wynik pozytywny.
Pierwszy cel należy osiągnąć w 2008 r. w oparciu o monitoring, który rozpocznie się na początku wymienionego roku.
W odniesieniu do celu w 2008 r. wyniki badania podstawowego przeprowadzonego zgodnie z art. 1 ust. 1 decyzji 2004/665/WE są wykorzystywane jako odniesienie, o którym mowa w niniejszym artykule.
2.
System badawczy, za pomocą którego dokonywana jest weryfikacja postępów w realizacji celu wspólnotowego, jest określony w Załączniku.
Przy ocenie realizacji uwzględnia się wyniki z trzech kolejnych lat.
Jeżeli w Załączniku nie zamieszczono ich opisu, to specyfikacje techniczne, o których mowa w art. 5 decyzji Komisji 2004/665/WE, są uznawane za zalecenia dotyczące realizacji tego punktu narodowych programów kontroli.
3. Komisja bierze pod uwagę przegląd systemu badawczego opisanego w Załączniku w oparciu o doświadczenia zdobyte w ciągu pierwszego roku kontroli programu, jak określono w art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2160/2003 ("narodowy program kontroli").
Artykuł 2
Zmiana rozporządzenia (WE) nr 1003/2005
W Załączniku do rozporządzenia (WE) nr 1003/2005 dodaje się pkt 3.4 i 3.5 w następującym brzmieniu:
"3.4.
Metody alternatywne
W odniesieniu do próbek pobieranych z inicjatywy przedsiębiorcy, zamiast metod przygotowywania próbek, wykrywania i określania serotypów przewidzianych w pkt 3 niniejszego Załącznika, można zastosować metody analizy przewidziane w art. 11 rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady [3], jeżeli zostały one zatwierdzone zgodnie z EN ISO 16140:2003.
3.5.
Przechowywanie szczepów
Przynajmniej szczepy wyizolowane w ramach urzędowych kontroli są przechowywane do celów przeprowadzenia w przyszłości fagotypowania lub oznaczania wrażliwości na substancje antybakteryjne, z zastosowaniem zwykłych metod zbioru kultury, które muszą zapewniać integralność szczepów przez co najmniej dwa lata.
Artykuł 3
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1169/2006
z dnia 31 lipca 2006 r.
ustalające kwotę korygującą do refundacji dla zbóż
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 15 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy art. 14 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 refundacje wywozowe dla zbóż mające zastosowanie w dniu, w którym złożono wniosek o wydanie pozwolenia, stosuje się do wywozu, który ma być realizowany w okresie ważności pozwolenia, jeśli wniesie o to wnioskodawca. W tym wypadku do refundacji może być zastosowana kwota korygująca.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiające niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych dla zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż [2], pozwoliło na ustalenie kwoty korygującej dla produktów, o których mowa w art. 1 lit. a), b) i c) rozporządzenia (WE) nr 1784/2003. Ta kwota korygująca powinna być wyliczona z uwzględnieniem czynników wymienionych w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95.
(3) Sytuacja na rynku światowym lub szczególne wymogi niektórych rynków mogą wymóc konieczność zróżnicowania kwoty korygującej w zależności od miejsca przeznaczenia.
(4) Kwota korygująca powinna być ustalona równocześnie z refundacją i według takiej samej procedury. Może ona podlegać zmianom w czasie pomiędzy dwoma ustaleniami.
(5) Z wyżej wymienionych przepisów wynika, że kwota korygująca powinna być ustalona zgodnie z załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Kwotę korygującą do wcześniej ustalonych refundacji wywozowych dla produktów, o których mowa w art. 1 lit. a), b) i c) rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, z wyjątkiem słodu, ustala się w załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 sierpnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1170/2006
z dnia 31 lipca 2006 r.
ustalające refundacje wywozowe dla słodu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 13 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W myśl art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 różnica między notowaniami lub cenami na światowym rynku produktów, o których mowa w art. 1 wyżej wymienionego rozporządzenia, a cenami tych produktów we Wspólnocie może być pokryta przez refundacje wywozowe.
(2) Przy ustalaniu zwrotów należy wziąć pod uwagę elementy, o których mowa w art. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady zastosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych, a także środków, jakie należy podjąć w przypadku zakłóceń w sektorze zbóż [2].
(3) Refundacja stosowana do słodów powinna zostać wyliczona z uwzględnieniem ilości zbóż potrzebnej do wytworzenia danych produktów.
Ilości te zostały ustalone w rozporządzeniu (WE) nr 1501/95.
(4) Sytuacja na światowym rynku lub szczególne wymogi niektórych rynków mogą spowodować konieczność zróżnicowania wysokości refundacji dla niektórych produktów w zależności od ich miejsca przeznaczenia.
(5) Refundację należy ustalać raz na miesiąc. W tym odstępie czasu może ona zostać zmieniona.
(6) Zastosowanie tych zasad w aktualnej sytuacji na rynku zbóż, a w szczególności wobec notowań lub cen tych produktów we Wspólnocie i na rynku światowym, prowadzi do ustalenia refundacji w wysokości podanej w Załączniku.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Refundacje wywozowe dla słodu, o którym mowa w art. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, ustala się w wysokościach podanych w załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 sierpnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1171/2006
z dnia 31 lipca 2006 r.
ustalające kwotę korygującą do refundacji dla słodu
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], w szczególności jego art. 15 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Na mocy art. 14 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 refundacja wywozowa do zbóż mająca zastosowanie w dniu, w którym złożono wniosek o wydanie pozwolenia stosuje się do wywozu, który ma być realizowany w okresie ważności pozwolenia, jeśli wniesie o to wnioskodawca. W tym wypadku do refundacji może być zastosowana kwota korygująca.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiające niektóre szczegółowe zasady zastosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych oraz środków podejmowanych w przypadku zakłóceń na rynku zbóż [2], pozwoliło na ustalenie kwoty korygującej dla słodu, o którym mowa w art. 1 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 1784/2003. Ta kwota korygująca powinna być wyliczona z uwzględnieniem czynników wymienionych w art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1501/95.
(3) Z powyższych postanowień wynika, że kwota korygująca powinna być ustalona w wysokości podanej w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Kwota korygująca, o której mowa w art. 15 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, stosowana do wcześniej ustalonych refundacji wywozowych dla słodu, została określona w załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 sierpnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1172/2006
z dnia 31 lipca 2006 r.
ustalające refundacje do produktów z sektorów zbóż i ryżu, dostarczanych jako wspólnotowa i krajowa pomoc żywnościowa
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1], a w szczególności jego art. 13 ust. 3,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1785/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku ryżu [2], a w szczególności jego art. 14 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2681/74 z dnia 21 października 1974 r. w sprawie finansowania przez Wspólnotę wydatków poniesionych w odniesieniu do dostaw produktów rolnych jako pomocy żywnościowej [3] przewiduje, że część wydatków odpowiadająca refundacjom wywozowym ustalonym w tym zakresie zgodnie z regułami wspólnotowymi ponoszona jest przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej.
(2) W celu ułatwienia ustalenia budżetu na wspólnotowe akcje pomocy żywnościowej i zarządzania nim oraz w celu umożliwienia Państwom Członkowskim poznania poziomu wspólnotowego udziału w finansowaniu krajowych akcji pomocy żywnościowej należy określić poziom refundacji przyznanych na te akcje.
(3) Zasady ogólne i warunki zastosowania przewidziane przez art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 i przez art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003 w odniesieniu do refundacji wywozowych stosuje się mutatis mutandis do wyżej wymienionych działań.
(4) Szczególne kryteria, jakie należy wziąć pod uwagę przy wyliczaniu refundacji wywozowych do ryżu, są określone w art. 14 rozporządzenia (WE) nr 1785/2003.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do wspólnotowych i krajowych akcji pomocy żywnościowej przewidzianych w ramach międzynarodowych konwencji lub innych programów dodatkowych oraz innych wspólnotowych akcji bezpłatnego zaopatrzenia refundacje wywozowe do produktów z sektorów zbóż i ryżu ustala się zgodnie z Załącznikiem.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 sierpnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1173/2006
z dnia 31 lipca 2006 r.
ustalające opłaty przywozowe w sektorze zbóż stosowane od dnia 1 sierpnia 2006 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1249/96 z dnia 28 czerwca 1996 r. w sprawie zasad stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 do opłat przywozowych w sektorze zbóż [2], w szczególności jego art. 2 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 10 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 przewiduje, że przy przywozie produktów, o których mowa w art. 1 wyżej wymienionego rozporządzenia, pobiera się opłaty celne zgodne ze stawkami Wspólnej Taryfy Celnej.
Jednakże w przypadku produktów, o których mowa w ust. 2 tego artykułu, opłaty przywozowe równają się cenie interwencyjnej tych produktów ważnej w czasie przywozu powiększonej o 55 % i pomniejszonej o cenę CIF w przywozie stosowaną do danej wysyłki.
Opłaty celne nie mogą jednak przekroczyć stawek Wspólnej Taryfy Celnej.
(2) Na mocy art. 10 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 ceny CIF w przywozie oblicza się na podstawie cen reprezentatywnych dla danego produktu na rynku światowym.
(3) Rozporządzenie (WE) nr 1249/96 ustala zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 1784/2003 do opłat przywozowych w sektorze zbóż.
(4) Opłaty przywozowe stosuje się aż do chwili ustalenia i wejścia w życie nowych stawek opłat przywozowych.
(5) W celu umożliwienia normalnego funkcjonowania systemu opłat przywozowych należy przyjąć jako podstawę ich wyliczenia stawki reprezentatywne dla rynku, stwierdzone w okresie porównawczym.
(6) Zastosowanie rozporządzenia (WE) nr 1249/96 prowadzi do ustalenia opłat przywozowych w wysokości podanej w załączniku I do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Opłaty przywozowe w sektorze zbóż, o których mowa w art. 10 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1784/2003, ustala się w kwotach figurujących w załączniku I do niniejszego rozporządzenia, na podstawie informacji znajdujących się w załączniku II.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 sierpnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1174/2006
z dnia 31 lipca 2006 r.
zmieniające ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności przywozowych na niektóre produkty w sektorze cukru, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1002/2006, na rok gospodarczy 2006/2007
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 318/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 951/2006 z dnia 30 czerwca 2006 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 318/2006 w odniesieniu do handlu z państwami trzecimi w sektorze cukru [2], w szczególności jego art. 36,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności stosowanych do przywozu cukru białego, cukru surowego i niektórych syropów w odniesieniu do roku gospodarczego 2006/2007 zostały ustalone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1002/2006 [3].
Te ceny i kwoty zostały ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1131/2006 [4].
(2) Dane, którymi obecnie dysponuje Komisja, prowadzą do zmiany wymienionych kwot, zgodnie z zasadami i szczegółowymi przepisami wykonawczymi przewidzianymi w rozporządzeniu (WE) nr 951/2006,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ceny reprezentatywne i dodatkowe należności stosowane do przywozu produktów, o których mowa w art. 36 rozporządzenia (WE) nr 951/2006, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1002/2006 w odniesieniu do roku gospodarczego 2006/2007, zmienia się zgodnie z kwotami wskazanymi w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 sierpnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1175/2006
z dnia 31 lipca 2006 r.
w sprawie wydawania pozwoleń na wywóz w systemie B w sektorze owoców i warzyw (cytryny)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1961/2001 z dnia 8 października 2001 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 2200/96 w odniesieniu do refundacji wywozowych do owoców i warzyw [2], w szczególności jego art. 6 ust. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 858/2006 [3] ustala ilości indykatywne, dla których mogą zostać wydane pozwolenia na wywóz w systemie B.
(2) Biorąc pod uwagę informacje, którymi dzisiaj dysponuje Komisja, ilości indykatywne przewidziane na bieżący okres wywozu w odniesieniu do cytryn mogą zostać niedługo przekroczone.
To przekroczenie byłoby naruszeniem prawidłowego funkcjonowania systemu refundacji wywozowych w sektorze owoców i warzyw.
(3) W celu uniknięcia opisanej sytuacji należy odrzucić wnioski o pozwolenia w systemie B dla cytryn wywiezionych po dniu 31 lipca 2006 r., aż do końca bieżącego okresu wywozu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W odniesieniu do cytryn wnioski o pozwolenia na wywóz w systemie B, złożone z tytułu art. 1 rozporządzenia (WE) nr 858/2006, dla których zgłoszenie wywozowe zostało przyjęte po dniu 31 lipca i przed dniem 1 listopada 2006 r., są odrzucone.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 sierpnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1176/2006
z dnia 1 sierpnia 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 2 sierpnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1177/2006
z dnia 1 sierpnia 2006 r.
w sprawie wykonania rozporządzenia (WE) nr 2160/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do wymogów dotyczących stosowania szczególnych metod kontroli w ramach krajowych programów zwalczania salmonelli u drobiu
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 2160/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie zwalczania salmonelli i innych określonych odzwierzęcych czynników chorobotwórczych przenoszonych przez żywność [1], w szczególności jego art. 8 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 2160/2003 ustanawia przepisy dotyczące wykrywania i zwalczania salmonelli u drobiu. Zgodnie z art. 8 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 2160/2003 można podjąć decyzję o niestosowaniu szczególnych metod kontroli w ramach narodowych programów kontroli ustalonych przez państwa członkowskie dla osiągnięcia celów wspólnotowych ustanowionych zgodnie z tym rozporządzeniem.
(2) Zgodnie z art. 8 ust. 1 lit. a) i lit. b) rozporządzenia (WE) nr 2160/2003 można podjąć decyzję o stosowaniu szczególnych metod kontroli w celu ograniczenia występowania chorób odzwierzęcych i odzwierzęcych czynników chorobotwórczych na poziomie produkcji podstawowej zwierząt oraz na innych etapach łańcucha żywnościowego, jak również można przyjąć zasady dotyczące warunków stosowania takich metod.
(3) Zgodnie z art. 15 rozporządzenia (WE) nr 2160/2003 przed przedstawieniem zasad dotyczących szczególnych metod kontroli Komisja zasięga opinii Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA).
(4) Komisja zasięgnęła opinii EFSA w sprawie stosowania środków zwalczających drobnoustroje oraz szczepionek w zwalczaniu salmonelli u drobiu.
Dnia 21 października 2004 r. EFSA wydał dwie oddzielne opinie w sprawie powyższych kwestii.
(5) W opinii dotyczącej stosowania środków zwalczających drobnoustroje w zwalczaniu salmonelli u drobiu EFSA zalecił zaniechanie stosowania środków zwalczających drobnoustroje ze względu na zagrożenie dla zdrowia publicznego związane z rozwojem, selekcją i rozprzestrzenianiem się oporności bakterii na te środki.
Stosowanie środków zwalczających drobnoustroje powinno podlegać oficjalnie określonym warunkom, które zapewniałyby ochronę zdrowia publicznego, oraz musi zostać wcześniej w pełni uzasadnione i zarejestrowane przez właściwy organ.
(6) W związku z tym, na podstawie opinii EFSA, należy zakazać stosowania środków zwalczających drobnoustroje w ramach krajowych programów kontroli przyjmowanych zgodnie z art. 6 rozporządzenia (WE) nr 2160/2003 w przypadkach innych niż wyjątkowe sytuacje, o których mowa w opinii EFSA.
(7) We wszystkich przypadkach należy stosować jedynie weterynaryjne produkty lecznicze dopuszczone zgodnie z dyrektywą 2001/82/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do weterynaryjnych produktów leczniczych [2] lub z rozporządzeniem (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. ustanawiającym wspólnotowe procedury wydawania pozwoleń dla produktów leczniczych stosowanych u ludzi i do celów weterynaryjnych i nadzoru nad nimi oraz ustanawiającym Europejską Agencję Leków [3].
(8) W niniejszym rozporządzeniu weterynaryjne produkty lecznicze zwalczające drobnoustroje określane są jako środki zwalczające drobnoustroje.
Jednak produkty dopuszczone jako dodatki paszowe zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1831/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. w sprawie dodatków stosowanych w żywieniu zwierząt [4] również są uznawane za środki zwalczające drobnoustroje.
Powinny one być wyłączone z zakresu niniejszego rozporządzenia, ponieważ stosowanie tych dodatków może być narzędziem ograniczania zakażania salmonellą poprzez pasze, a jednocześnie nie wiąże się z rozwojem, selekcją i rozprzestrzenianiem się oporności bakterii.
(9) W opinii dotyczącej stosowania szczepionek w zwalczaniu salmonelli u drobiu EFSA stwierdził, że szczepienie drobiu uważane jest za dodatkowy środek służący podnoszeniu odporności ptaków na zakażenie salmonellą oraz redukcji wydalania bakterii.
(10) W swojej opinii EFSA stwierdził również w szczególności, iż dostępne obecnie szczepionki, zarówno żywe, jak i inaktywowane, mogą być bezpiecznie stosowane przez całe życie ptaków, z wyjątkiem okresu wycofania przed ubojem oraz – w przypadku szczepionek żywych – z wyjątkiem kur niosek w okresie produkcji, pod warunkiem że metody wykrywania umożliwiają rozróżnienie szczepów szczepionki od szczepów dzikich.
W sytuacji, kiedy celem jest zmniejeszenie wysokiej chorobowości, szczepienie kur niosek jest uważane za przydatne jako środek ograniczający wydalanie bakterii i skażenie jaj.
Salmonella enteritidis jest główną przyczyną zachorowań u ludzi w wyniku spożycia jaj.
(11) W związku z tym, na podstawie opinii EFSA, należy zakazać stosowania dostępnych obecnie żywych szczepionek w ramach narodowych programów kontroli przyjmowanych zgodnie z art. 6 rozporządzenia (WE) nr 2160/2003 u kur niosek w okresie produkcji.
Żywe szczepionki nie powinny być stosowane, o ile producent nie przedstawi właściwej metody rozróżniania bakteriologicznie dzikich szczepów salmonelli od szczepów szczepionki.
(12) Na podstawie obecnych dowodów naukowych stosowanie żywych lub inaktywowanych szczepionek przeciwko Salmonella enteritidis powinno być obowiązkowe w państwach członkowskich charakteryzujących się wysoką chorobowością w celu poprawy ochrony zdrowia publicznego. Progiem wskazującym na konieczność obowiązkowego szczepienia powinna być chorobowość Salmonella enteritidis wykazana w czasie badań podstawowych zgodnie z decyzją Komisji 2004/665/WE [5] oraz w ramach systemów badawczych zgodnie z art. 4 ust. 2 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 2160/2003.
(13) W odniesieniu do stad hodowlanych rozporządzenie Komisji (WE) nr 1091/2005 z dnia 12 lipca 2005 r. wdrażające rozporządzenie (WE) nr 2160/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do wymogów dotyczących stosowania szczególnych metod kontroli w ramach krajowych programów na rzecz zwalczania salmonelli [6] określa przepisy dotyczące stosowania środków zwalczających drobnoustroje oraz szczepionek w ramach krajowych programów zwalczania salmonelli w stadach hodowlanych gatunku Gallus gallus.
(14) W celu zapewnienia jasności przepisów należy uchylić rozporządzenie (WE) nr 1091/2005 i zastąpić je niniejszym rozporządzeniem.
(15) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie ustanawia niektóre zasady stosowania środków zwalczających drobnoustroje i szczepionek w ramach narodowych programów kontroli przyjętych zgodnie z art. 6 rozporządzenia (WE) nr 2160/2003 (narodowe programy kontroli).
Artykuł 2
Stosowanie środków zwalczających drobnoustroje
1.
Nie stosuje się środków zwalczających drobnoustroje jako szczególnej metody zwalczania salmonelli u drobiu.
2.
W drodze odstępstwa od ust. 1 oraz z zastrzeżeniem spełnienia warunków określonych w lit. a), b) i c) oraz w ust. 3 niniejszego artykułu, środki zwalczające drobnoustroje, dopuszczone zgodnie z art. 5 dyrektywy 2001/82/WE lub art. 3 rozporządzenia 726/2004/WE, mogą być stosowane w następujących wyjątkowych przypadkach:
a) drób z klinicznymi objawami zakażenia salmonellą mogącymi powodować niepotrzebne cierpienie; zakażone stada hodowlane, w przypadku których stosuje się środki zwalczające drobnoustroje, w dalszym ciągu uważa się za zakażone salmonellą; należy podjąć stosowne środki w celu ograniczenia w możliwie najwyższym stopniu ryzyka rozprzestrzenienia się salmonelli w pozostałej części piramidy hodowlanej;
b) ocalenie cennego materiału genetycznego w stadach hodowlanych w celu stworzenia nowych stad wolnych od salmonelli, w tym "stad elitarnych", stad zagrożonych ras oraz stad hodowanych w celach badawczych; od piskląt wyklutych z jaj wylęgowych zebranych od drobiu leczonego środkami zwalczającymi drobnoustroje należy w okresie hodowli co dwa tygodnie pobierać próbki przy użyciu systemu mającego na celu wykrycie danej odmiany salmonelli na poziomie ufności 95 % przy chorobowości wynoszącej 1 %;
c) zezwolenie wydawane indywidualnie przez właściwy organ w celach innych niż zwalczanie salmonelli w stadach podejrzanych o zakażenie salmonellą, w szczególności w następstwie dochodzenia epidemiologicznego dotyczącego wybuchu choroby wskutek przenoszenia przez żywność lub w następstwie wykrycia salmonelli w wylęgarni lub na terenie gospodarstwa; państwa członkowskie mogą jednak dopuścić leczenie bez uprzedniego uzyskania zezwolenia w sytuacjach nagłych, pod warunkiem pobrania próbek przez zatwierdzonego lekarza weterynarii zgodnie z jego definicją w art. 2 lit. g) rozporządzenia (WE) nr 854/2004 [7] oraz natychmiastowego zgłoszenia leczenia do właściwego organu; jeśli nie pobrano próbek zgodnie z przepisami niniejszego ustępu, stado uznaje się za zakażone salmonellą.
3.
Stosowanie środków zwalczających drobnoustroje podlega zgłoszeniu właściwemu organowi oraz jest nadzorowane przez ten organ.
Stosowanie tych środków powinno w miarę możliwości zawsze być oparte na wynikach pobierania próbek bakteriologicznych oraz badania podatności.
4.
Przepisów, o których mowa w niniejszym artykule, nie stosuje się do substancji, mikroorganizmów ani preparatów dopuszczonych do stosowania jako dodatki paszowe zgodnie z art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1831/2003.
Artykuł 3
Stosowanie szczepionek
1.
W ramach narodowych programów kontroli nie stosuje się żywych szczepionek przeciwko salmonelli, o ile producent nie przedstawi właściwej metody rozróżniania bakteriologicznie dzikich szczepów salmonelli od szczepów szczepionki.
2.
W ramach narodowych programów kontroli nie stosuje się żywych szczepionek przeciwko salmonelli u kur niosek w okresie produkcji, o ile nie zostanie wykazane, że ich stosowanie jest bezpieczne i o ile nie zostaną one dopuszczone do tego celu zgodnie z dyrektywą 2001/82/WE.
3. Programy szczepienia przeciwko Salmonella enteritidis, zmniejszające wydalanie bakterii i skażenie jaj, stosuje się w państwach członkowskich przynajmniej w okresie hodowli u wszystkich kur niosek najpóźniej od dnia 1 stycznia 2008 r., o ile państwa członkowskie nie wykażą chorobowości wynoszącej poniżej 10 % na podstawie wyników badania podstawowego zgodnie z art. 1 decyzji Komisji 2004/665/WE lub na podstawie monitorowania realizacji celów wspólnotowych ustanowionych zgodnie z art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2160/2003.
Właściwy organ może udzielić gospodarstwu odstępstwa od tego przepisu, o ile:
- jest przekonany o skuteczności środków zapobiegawczych podjętych w gospodarstwie hodowlanym i w gospodarstwie produkującym jaja, oraz
- w gospodarstwie hodowlanym i produkcyjnym wykazano brak obecności Salmonella enteritidis w okresie 12 miesięcy poprzedzających przybycie zwierząt.
Artykuł 4
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1178/2006
z dnia 1 sierpnia 2006 r.
ustalające na rok gospodarczy 2006/2007 cenę minimalną wypłacaną producentom nieprzetworzonych suszonych fig oraz kwotę pomocy produkcyjnej dla suszonych fig
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków przetworów owocowych i warzywnych [1], w szczególności jego art. 6b ust. 3 oraz art. 6c ust. 7,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) W art. 3 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Komisji (WE) nr 1535/2003 z dnia 29 sierpnia 2003 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/96 w zakresie systemu pomocy dla przetworów owocowych i warzywnych [2] ustalono daty lat gospodarczych dla suszonych fig.
(2) Artykuł 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1573/1999 z dnia 19 lipca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/96 w zakresie cech charakterystycznych suszonych fig kwalifikujących się do pomocy w ramach systemu pomocy produkcyjnej [3] ustanawia kryteria, które muszą spełniać produkty w celu kwalifikowania się do ceny minimalnej oraz wypłaty pomocy.
(3) Należy zatem ustalić cenę minimalną i pomoc produkcyjną na rok gospodarczy 2006/2007, zgodnie z kryteriami określonymi odpowiednio w art. 6b i 6c rozporządzenia (WE) nr 2201/96.
(4) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Przetworów Owocowych i Warzywnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Na rok gospodarczy 2006/2007, cenę minimalną dla nieprzetworzonych suszonych fig, o której mowa w art. 6a ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2201/96, ustala się na 967,69 EUR za tonę netto od producenta.
Na rok gospodarczy 2006/2007, pomoc produkcyjną dla suszonych fig na mocy art. 6a ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2201/96 ustala się na 258,57 EUR za tonę netto.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1179/2006
z dnia 1 sierpnia 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1251/96 otwierające i ustalające zarządzanie kontyngentami taryfowymi w sektorze mięsa drobiowego
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2777/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa drobiowego [1], w szczególności jego art. 3 ust. 2 i art. 6 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1251/96 [2] przewiduje otwarcie i zarządzanie kontyngentami taryfowymi w sektorze mięsa drobiowego.
(2) Porozumienie w formie wymiany pism pomiędzy Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki zgodnie z art. XXIV:6 oraz art. XXVIII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT) 1994 [3], zatwierdzone decyzją Rady 2006/333/WE [4], przewiduje zwiększenie rocznego kontyngentu taryfowego na przywóz mięsa drobiowego, erga omnes, w wysokości 49 ton w odniesieniu do niektórych świeżych, chłodzonych lub mrożonych tusz kurczaków, w wysokości 4070 ton w odniesieniu do świeżych, chłodzonych lub mrożonych kawałków kurczaków, w wysokości 1605 ton w odniesieniu do kawałków z ptactwa oraz w wysokości 201 ton w odniesieniu do świeżego, chłodzonego lub mrożonego mięsa z indyka.
(3) Zwiększenie kontyngentu w odniesieniu do kawałków z ptactwa sprawia, że środek przewidziany w art. 2 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1251/96 nie jest konieczny.
(4) W związku z możliwym przystąpieniem Bułgarii i Rumunii do Unii Europejskiej w dniu 1 stycznia 2007 r. zaleca się ustalenie innego okresu składania wniosków o wydanie pozwolenia na pierwszy kwartał roku 2007.
(5) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1251/96.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Mięsa Drobiowego i Jaj,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1251/96 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 2 skreśla się akapit drugi;
2) w art. 5 ust. 1 dodaje się następujący akapit:
"Na okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 marca 2007 r. wnioski o pozwolenie należy składać przez pierwszych piętnaście dni stycznia 2007 r.";
3) załączniki zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1180/2006
z dnia 1 sierpnia 2006 r.
zmieniające należności przywozowe w sektorze zbóż stosowane od dnia 2 sierpnia 2006 r.
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 1249/96 z dnia 28 czerwca 1996 r. w sprawie zasad stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 [2] odnośnie do należności przywozowych w sektorze zbóż, w szczególności jego art. 2 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Należności przywozowe w sektorze zbóż zostały ustalone przez rozporządzenie Komisji (WE) nr 1173/2006 [3].
(2) Artykuł 2 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1249/96 przewiduje, że jeśli w okresie ich stosowania wyliczona średnia należności przywozowych różni się o 5 EUR/t od należności ustalonej, dokonuje się odpowiedniego wyrównania.
Wyżej wymieniona różnica nastąpiła. Konieczne jest więc dostosowanie należności przywozowych ustalonych w rozporządzeniu (WE) nr 1173/2006,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załączniki I i II do rozporządzenia (WE) nr 1173/2006 zastępuje się załącznikami I i II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 2 sierpnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1181/2006
z dnia 2 sierpnia 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 3 sierpnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1182/2006
z dnia 2 sierpnia 2006 r.
ustanawiające współczynnik przydziału stosowany w ramach subkontyngentu taryfowego II na pszenicę zwyczajną o jakości innej niż jakość wysoka, przewidziany przez rozporządzenie (WE) nr 2375/2002
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1784/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 2375/2002 z dnia 27 grudnia 2002 r. otwierające oraz ustalające zarządzanie wspólnotowymi kontyngentami taryfowymi na pszenicę zwyczajną o jakości innej niż wysoka pochodzącą z państw trzecich i wprowadzające odstępstwo od rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 [2], w szczególności jego art. 5 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 2375/2002 otworzyło roczny kontyngent taryfowy na 2988387 ton pszenicy zwyczajnej o jakości innej niż jakość wysoka.
Kontyngent ten został podzielony na trzy subkontyngenty.
(2) Artykuł 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2375/2002 ustalił wielkość subkontyngentu II (numer porządkowy 09.4124) na 38000 ton w odniesieniu do roku 2006.
(3) Ilości objęte wnioskami złożonymi do poniedziałku 31 lipca 2006 r. do godz. 13.00 (czasu obowiązującego w Brukseli), zgodnie z art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2375/2002, przekraczają dostępne ilości. Należy zatem określić, w jakiej mierze pozwolenia mogą być wydawane, poprzez ustalenie współczynnika przydziału, jaki należy zastosować do ilości objętych wnioskami,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Każdy wniosek o wydanie pozwolenia na przywóz w ramach subkontyngentu II dla pszenicy zwyczajnej o jakości innej niż jakość wysoka, złożony do poniedziałku 31 lipca 2006 r. do godz. 13.00 (czasu obowiązującego w Brukseli) i przekazany Komisji zgodnie z art. 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 2375/2002, zostaje uwzględniony do wysokości 6,6787 % ilości objętych wnioskami.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 3 sierpnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1183/2006
z dnia 24 lipca 2006 r.
dotyczące wspólnotowej skali klasyfikacji tusz dojrzałego bydła
(Wersja ujednolicona)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1208/81 z dnia 28 kwietnia 1981 r. ustalające wspólnotową skalę klasyfikacji tusz dojrzałego bydła [3] zostało znacząco zmienione [4].
Dla zapewnienia jasności i zrozumiałości powinno zostać skodyfikowane.
(2) Wspólnotową skalę klasyfikacji tusz dojrzałego bydła stosuje się do celów notowania cen i środków interwencyjnych w sektorze wołowiny i cielęciny.
(3) Klasyfikacja tusz bydła dojrzałego musi być dokonana na podstawie uformowania oraz otłuszczenia.
Łączne użycie tych dwóch kryteriów umożliwia podział tusz na klasy.
Tak sklasyfikowane tusze muszą być zidentyfikowane.
(4) W celu zapewnienia jednolitego stosowania niniejszego rozporządzenia we Wspólnocie należy określić przepisy w sprawie kontroli na miejscu dokonywanych przez wspólnotowy komitet kontrolny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie określa wspólnotową skalę klasyfikacji tusz bydła dojrzałego.
Artykuł 2
Do celów niniejszego rozporządzenia mają zastosowanie następujące definicje:
a) "tusza": ciało ubitego zwierzęcia po wykrwawieniu, wytrzewieniu i oskórowaniu, prezentowana:
- bez głowy i stóp, głowa jest oddzielona od tuszy w stawie szczytowo-potylicznym, a stopy oddzielone w stawie nadgarstkowo-śródręcznym lub stępowo-śródstopowym,
- bez narządów wewnętrznych jamy klatki piersiowej i jamy brzusznej, z nerkami, tłuszczem okołonerkowym i tłuszczem miedniczym lub bez,
- bez narządów rozrodczych i przylegających mięśni, a w przypadku samic – bez wymienia i tłuszczu gruczołu mlecznego;
b) "półtusza": produkt otrzymany poprzez podzielenie tuszy określonej w lit. a) symetrycznie przez środek każdego kręgu szyjnego, piersiowego, lędźwiowego i krzyżowego oraz przez środek mostka i spojenia miednicznego.
Artykuł 3
W celu ustalenia cen rynkowych tusza jest prezentowana bez usunięcia tłuszczu zewnętrznego, po odcięciu szyi zgodnie z wymaganiami weterynaryjnymi, oraz:
- bez nerek, tłuszczu okołonerkowego i tłuszczu miednicznego,
- bez cienkiego mięśnia przepony lub grubego mięśnia przepony,
- bez ogona,
- bez rdzenia kręgowego,
- bez tłuszczu mosznowego,
- bez tłuszczu na zrazowej części wewnętrznej,
- bez żyły szyjnej z przyległym tłuszczem.
Jednakże państwa członkowskie są uprawnione do akceptowania odmiennych prezentacji, kiedy ta prezentacja wzorcowa nie jest stosowana.
W takich przypadkach, w celu przejścia od tych prezentacji do prezentacji wzorcowej, konieczne dostosowania określa się zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 43 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny [5].
Artykuł 4
1.
Bez uszczerbku dla obowiązujących przepisów interwencyjnych, tusze wołowe dzielą się na następujące kategorie:
A. tusze niekastrowanych młodych samców w wieku poniżej 2 lat;
B. tusze innych niekastrowanych samców;
C. tusze kastrowanych samców;
D. tusze samic, które się cieliły;
E. tusze innych samic.
W celu rozróżnienia kategorii tusz ustala się kryteria zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 43 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999.
2.
Tusze bydła dojrzałego są klasyfikowane przez oszacowanie kolejno:
a) uformowania, jak określono w załączniku I;
b) otłuszczenia, jak określono w załączniku II.
3.
Klasa uformowania oznaczona w załączniku I literą S może być stosowana w państwach członkowskich w celu uwzględnienia, poprzez fakultatywne wprowadzenie klasy uformowania wyższej od klas istniejących (tusze o "podwójnym" umięśnieniu), właściwości lub oczekiwanego rozwoju określonych form produkcji.
Państwa członkowskie, które zamierzają skorzystać z tej możliwości, powiadamiają o tym Komisję i inne państwa członkowskie.
4.
Państwa członkowskie są uprawnione do dokonania dalszego podziału każdej z klas przedstawionych w załącznikach I i II na maksymalnie trzy podklasy.
Artykuł 5
1.
Tusze lub półtusze klasyfikuje się jak najszybciej po uboju, a klasyfikacja powinna być wykonana w zakładzie ubojowym.
2.
Sklasyfikowane tusze lub półtusze są identyfikowane.
3.
Państwa członkowskie przed identyfikacją poprzez znakowanie są upoważnione do usuwania tłuszczu zewnętrznego z tuszy lub półtuszy, jeżeli jest to uzasadnione okrywą tłuszczową.
Warunki, w których usunięcie zewnętrznego tłuszczu jest stosowane, są określane zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 43 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999.
Artykuł 6
1.
Wspólnotowy komitet kontrolny, składający się z ekspertów Komisji i ekspertów wyznaczonych przez państwa członkowskie, przeprowadza kontrole na miejscu.
Komitet przedkłada Komisji raport o przeprowadzonych kontrolach.
Komisja, w odpowiednim przypadku, podejmuje środki konieczne do zapewnienia, aby klasyfikacja została przeprowadzona w sposób jednolity.
Kontrole są przeprowadzane w imieniu Wspólnoty, która ponosi wynikające z tego koszty.
2. Szczegółowe zasady stosowania ust. 1 są określane zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 43 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999.
Artykuł 7
Dodatkowe przepisy określające definicję klas uformowania i otłuszczenia są przyjmowane zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 43 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1254/1999.
Artykuł 8
Rozporządzenie (EWG) nr 1208/81 zostaje uchylone.
Odesłania do uchylonego rozporządzenia należy odczytywać jako odesłania do niniejszego rozporządzenia, zgodnie z tabelą korelacji w załączniku IV.
Artykuł 9
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1184/2006
z dnia 24 lipca 2006 r.
dotyczące stosowania niektórych reguł konkurencji w odniesieniu do produkcji rolnej i handlu produktami rolnymi
(wersja ujednolicona)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, a w szczególności jego art. 36 i 37,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1].
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Rady nr 26 z dnia 4 kwietnia 1962 r. dotyczące stosowania niektórych reguł konkurencji w odniesieniu do produkcji rolnej i handlu produktami rolnymi [2] zostało zasadniczo zmienione [3].
Dla zapewnienia jasności i zrozumiałości powinno zostać skodyfikowane.
(2) Na mocy art. 36 Traktatu jedną z kwestii, w odniesieniu do których należy podjąć decyzję w ramach wspólnej polityki rolnej, jest to, czy reguły konkurencji ustanowione w Traktacie należy stosować do produkcji rolnej i handlu produktami rolnymi.
Przepisy niniejszego rozporządzenia będą musiały zostać uzupełnione w świetle zmian w tej polityce.
(3) Reguły konkurencji odnoszące się do porozumień, decyzji i praktyk, o których mowa w art. 81 Traktatu, oraz odnoszące się do nadużywania pozycji dominującej muszą mieć zastosowanie do produkcji rolnej i handlu produktami rolnymi w zakresie, w jakim ich stosowanie nie utrudnia funkcjonowania krajowych organizacji rynków rolnych czy też nie zagraża osiągnięciu celów wspólnej polityki rolnej.
(4) Szczególna uwaga została zapewniona w przypadku organizacji rolników, które zajmują się głównie wspólną produkcją lub sprzedażą produktów rolnych czy też korzystaniem ze wspólnych urządzeń, o ile takie wspólne działanie nie wyklucza konkurencji czy też nie zagraża osiągnięciu celów art. 33 Traktatu.
(5) W celu zarówno uniknięcia zahamowania rozwoju wspólnej polityki rolnej, jak i zagwarantowania pewności prawa, a także niedyskryminacyjnego traktowania zainteresowanych przedsiębiorstw, Komisja musi mieć wyłączne uprawnienia, z zastrzeżeniem kontroli ze strony Trybunału Sprawiedliwości, do określania, czy warunki przewidziane w dwóch poprzednich motywach zostały spełnione w odniesieniu do porozumień, decyzji i praktyk, o których mowa w art. 81 Traktatu.
(6) W celu zastosowania, w ramach rozwoju wspólnej polityki rolnej, reguł pomocy dla produkcji rolnej lub handlu produktami rolnymi Komisja powinna być w stanie opracować listę istniejących, nowych czy też proponowanych form pomocy, udzielić właściwych uwag państwom członkowskim i zaproponować im odpowiednie środki działania,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Artykuły 81–86 Traktatu, jak również przepisy ustanowione w celu ich wykonania, z zastrzeżeniem przepisów art. 2 niniejszego rozporządzenia, mają zastosowanie do wszystkich porozumień, decyzji i praktyk, o których mowa w art. 81 ust. 1 i art. 82 Traktatu, jakie odnoszą się do produkcji lub handlu produktami wyszczególnionymi w załączniku I do Traktatu.
Artykuł 2
1.
Artykuł 81 ust. 1 Traktatu nie ma zastosowania do tych porozumień, decyzji i praktyk, o których mowa w art. 1 niniejszego rozporządzenia, które stanowią integralną część krajowej organizacji rynku lub są niezbędne do osiągnięcia celów określonych w art. 33 Traktatu.
W szczególności nie ma on zastosowania do porozumień, decyzji i praktyk rolników, zrzeszeń rolników czy też związków takich zrzeszeń należących do jednego państwa członkowskiego, które zajmują się produkcją czy też sprzedażą produktów rolnych lub korzystają ze wspólnych urządzeń do przechowywania, obróbki lub przetwarzania produktów rolnych oraz w oparciu o niego nie istnieje obowiązek stosowania jednolitych cen, o ile Komisja nie stwierdzi, że skutkiem tego jest wykluczenie konkurencji lub zagrożenie realizacji celów art. 33 Traktatu.
2.
Po zasięgnięciu opinii państw członkowskich i wysłuchaniu zainteresowanych przedsiębiorstw lub związków przedsiębiorstw i wszelkich innych osób fizycznych czy też prawnych, które uważa za właściwe, Komisja ma wyłączne uprawnienia, z zastrzeżeniem kontroli ze strony Trybunału Sprawiedliwości, do określania w drodze decyzji podlegającej opublikowaniu, które porozumienia, decyzje i praktyki spełniają warunki określone w ust. 1.
Komisja dokonuje takiego określenia z własnej inicjatywy lub na wniosek właściwych władz państwa członkowskiego albo na wniosek zainteresowanego przedsiębiorstwa lub związku przedsiębiorstw.
3.
Publikacja określa nazwy stron i główną treść decyzji; publikacja uwzględnia prawnie uzasadniony interes przedsiębiorstw do ochrony ich tajemnic handlowych.
Artykuł 3
Przepisy art. 88 ust. 1 i ust. 3 zdanie pierwsze Traktatu mają zastosowanie do form pomocy przyznanych dla produkcji lub handlu produktami wyszczególnionymi w załączniku I do Traktatu.
Artykuł 4
Rozporządzenie nr 26 zostaje uchylone.
Odesłania do uchylonego rozporządzenia należy odczytywać jako odesłania do niniejszego rozporządzenia, zgodnie z tabelą korelacji w załączniku II.
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1185/2006
z dnia 24 lipca 2006 r.
wypowiadające umowę pomiędzy Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Rządem Ludowej Republiki Angoli w sprawie połowów ryb na wodach przybrzeżnych Angoli oraz wprowadzające odstępstwa od rozporządzenia (WE) nr 2792/1999
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 36 i 37 w powiązaniu z art. 300 ust. 2 i art. 300 ust. 3 akapit pierwszy,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Umowa pomiędzy Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Rządem Ludowej Republiki Angoli w sprawie połowów ryb na wodach przybrzeżnych Angoli [2] (zwana dalej umową) została podpisana w Luandzie w dniu 1 lutego 1989 r. i weszła w życie w tym dniu zgodnie z art. 15 tej umowy.
(2) Ostatni protokół załączony do umowy, ustanawiający w okresie od dnia 3 sierpnia 2002 r. do dnia 2 sierpnia 2004 r. możliwości połowowe dla gatunków przydennych, gatunków pelagicznych i gatunków tuńczyka oraz wsparcie finansowe, o którym mowa w wymienionym protokole [3], nie zostały przedłużone, ponieważ niektóre warunki ustanowione w nowych ramach prawnych dotyczących biologicznych zasobów wodnych przyjętych przez Rząd Republiki Angoli w październiku 2004 r. są niezgodne z wymogami Wspólnoty w zakresie dokonywania przez statki rybackie Wspólnoty połowów na wodach Angoli.
(3) Właściwe jest zatem wypowiedzenie wspomnianej umowy zgodnie z procedurą określoną w jego art. 14.
(4) Na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 2792/1999 z dnia 17 grudnia 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady i uzgodnienia dotyczące pomocy strukturalnej Wspólnoty w sektorze rybołówstwa [4], Państwa Członkowskie mogą przyznać rekompensatę rybakom oraz właścicielom statków rybackich za tymczasowe zaprzestanie działalności w przypadku, gdy okres obowiązywania umowy w sprawie połowów nie zostanie przedłużony lub gdy umowa zostanie zawieszona z uwagi na te floty Wspólnoty, których działalność jest uzależniona od tej umowy.
Rekompensata może być przyznana na okres nie dłuższy niż sześć miesięcy.
Okres ten może zostać przedłużony o kolejne sześć miesięcy, pod warunkiem że dla floty, której to dotyczy, wykonany zostanie plan przekształcenia zatwierdzony przez Komisję.
(5) W dniu 18 lipca 2005 r. Komisja przyjęła decyzję zatwierdzającą plan przekształcenia dla statków rybackich, w odniesieniu do których nie przedłużono okresu obowiązywania protokołu w sprawie połowów pomiędzy Wspólnotą Europejską a Republiką Angoli w ramach programu operacyjnego IFOR dotyczącego wspólnotowych interwencji strukturalnych w sektorze rybołówstwa dla regionów objętych celem I w Hiszpanii w latach 2000–2006.
(6) W celu ułatwienia wykonania wspomnianego planu przekształcenia objęte planem statki rybackie Wspólnoty, które w wyniku niniejszego wypowiedzenia zaprzestają działalności na mocy umowy, powinny zostać zwolnione z niektórych przepisów rozporządzenia (WE) nr 2792/1999.
W szczególności nie powinny one podlegać obowiązkowi zwrotu pomocy publicznej z tytułu tymczasowego zaprzestania działalności lub pomocy na odnowę, modernizację i wyposażenie ani obowiązkowi wykazania ciągłości działalności w roku poprzedzającym ich skreślenie z rejestru statków rybackich Wspólnoty,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejszym Wspólnota wypowiada umowę pomiędzy Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Rządem Ludowej Republiki Angoli w sprawie połowów ryb na wodach przybrzeżnych Angoli.
Artykuł 2
Niniejszym upoważnia się Przewodniczącego Rady do wyznaczenia osób uprawnionych do powiadomienia rządu Republiki Angoli o wypowiedzeniu umowy.
Artykuł 3
1. Statki rybackie Wspólnoty wymienione w planie przekształcenia zatwierdzonym decyzją Komisji z dnia 18 lipca 2005 r. nie podlegają art. 10 ust. 3 lit. b) ppkt ii) rozporządzenia (WE) nr 2792/1999 ani pkt 1.1 lit. a) załącznika III do tego rozporządzenia.
2. Zdolność każdego statku rybackiego korzystającego z odstępstwa na podstawie art. 10 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 2792/1999 uważana jest za wycofanie się przy wsparciu ze środków publicznych z zastrzeżeniem przepisów art. 11 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa [5].
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1186/2006
z dnia 3 sierpnia 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 4 sierpnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1187/2006
z dnia 3 sierpnia 2006 r.
ustanawiające odstępstwo od rozporządzenia (WE) nr 796/2004 w odniesieniu do zastosowania jego art. 21 w niektórych państwach członkowskich
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 oraz (WE) nr 2529/2001 [1], w szczególności jego art. 145 lit. n),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 21 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającym wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników [2] przewiduje zmniejszenie kwot płatności w przypadku spóźnionego złożenia wniosku o pomoc.
(2) W niektórych państwach członkowskich wystąpiły wyjątkowe okoliczności związane z administracją pojedynczych wniosków na 2006 r.
Sytuacja ta z kolei w różnym stopniu wpłynęła na możliwości składania przez rolników w tych państwach członkowskich pojedynczych wniosków w terminie przewidzianym w art. 11 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 796/2004.
Dlatego sytuacja ta może stworzyć niewspółmierne zagrożenie prawa niektórych rolników do otrzymania pełnej pomocy, jaka im się należy w normalnych warunkach.
(3) We Francji, Włoszech, Niderlandach, Portugalii, Hiszpanii i Wielkiej Brytanii wystąpiły niespodziewane problemy w praktycznej realizacji Systemu Jednolitej Płatności ze względu na nieprzewidziane trudności administracyjne i techniczne.
Ponadto włączenie sektora oliwy z oliwek do tego systemu znacznie zwiększyło stopień jego złożoności.
Duża liczba rolników składających wnioski oraz skomplikowane obliczenia deklarowanych obszarów uprawy oliwek dodatkowo skomplikowały obsługę wniosków za rok 2006 we Francji, Włoszech, Portugalii i Hiszpanii.
(4) Ze względu na trudną sytuację wywołaną przez powodzie na Węgrzech i niespodziewane trudności techniczne z drukowaniem odpowiednich informacji graficznych w Polsce wydawanie rolnikom pełnych formularzy przez właściwe organy było znacznie opóźnione i wpłynęło na możliwości składania przez rolników wniosków w przewidzianym terminie.
(5) Ze względu na tę sytuację właściwym będzie niezastosowanie w odniesieniu do 2006 r. zmniejszenia kwot płatności za każdy dzień roboczy o 1 %, a nieprzyjmowania wniosków, o którym mowa w art. 21 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 796/2004, nie powinno się stosować w odniesieniu do wniosków złożonych przed dniem ustalonym na podstawie szczególnych okoliczności w danym państwie członkowskim.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Płatności Bezpośrednich,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W drodze odstępstwa od przepisów art. 21 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 796/2004, zmniejszenia o 1 % za każdy dzień roboczy i nieprzyjmowania wniosków, o których mowa w tym artykule, nie stosuje się w odniesieniu do pojedynczych wniosków złożonych na 2006 r. do właściwych organów:
a) do dnia 31 maja 2006 r.:
i) we Francji:
- przez rolników we francuskich departamentach wymienionych w załączniku I do niniejszego rozporządzenia;
- przez rolników, którzy rozpoczęli składanie wniosku drogą elektroniczną przed dniem 15 maja 2006 r., lecz nie mogli ukończyć elektronicznego składania wniosku przed ta datą;
ii) na Węgrzech w odniesieniu do obszarów wymienionych w załączniku II do niniejszego rozporządzenia;
iii) w Niderlandach;
b) do dnia 15 czerwca 2006 r.:
i) we Francji przez rolników uprawiających drzewa oliwne podlegające Systemowi Jednolitej Płatności;
ii) w Hiszpanii w odniesieniu do wspólnot autonomicznych wymienionych w załączniku III do niniejszego rozporządzenia;
iii) we Włoszech;
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1188/2006
z dnia 3 sierpnia 2006 r.
zmieniające ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności przywozowych na niektóre produkty w sektorze cukru, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1002/2006, na rok gospodarczy 2006/2007
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 318/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru [1],
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 951/2006 z dnia 30 czerwca 2006 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 318/2006 w odniesieniu do handlu z państwami trzecimi w sektorze cukru [2], w szczególności jego art. 36,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Ceny reprezentatywne i kwoty dodatkowych należności stosowanych do przywozu cukru białego, cukru surowego i niektórych syropów w odniesieniu do roku gospodarczego 2006/2007 zostały ustalone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1002/2006 [3].
Te ceny i kwoty zostały ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1174/2006 [4].
(2) Dane, którymi obecnie dysponuje Komisja, prowadzą do zmiany wymienionych kwot, zgodnie z zasadami i szczegółowymi przepisami wykonawczymi przewidzianymi w rozporządzeniu (WE) nr 951/2006,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ceny reprezentatywne i dodatkowe należności stosowane do przywozu produktów, o których mowa w art. 36 rozporządzenia (WE) nr 951/2006, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 1002/2006 w odniesieniu do roku gospodarczego 2006/2007, zmienia się zgodnie z kwotami wskazanymi w Załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 4 sierpnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1189/2006
z dnia 3 sierpnia 2006 r.
zmieniające po raz 66. rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 z dnia 27 maja 2002 r. wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001 zakazujące wywozu niektórych towarów i usług do Afganistanu, wzmacniające zakaz lotów oraz rozszerzające zamrożenie funduszy i innych środków finansowych w odniesieniu do talibów w Afganistanie [1], w szczególności jego art. 7 ust. 1 tiret pierwsze,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002 zawiera wykaz osób, grup i podmiotów, w stosunku do których stosuje się zamrożenie funduszy oraz zasobów gospodarczych na mocy tego rozporządzenia.
(2) W dniu 25 lipca 2006 r. Komitet ds. Sankcji Rady Bezpieczeństwa ONZ postanowił zmienić listę osób, grup i podmiotów, względem których należy stosować zamrożenie funduszy i zasobów gospodarczych.
Należy zatem odpowiednio zmienić załącznik I,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejszym w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002 wprowadza się zmiany zgodnie z Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1190/2006
z dnia 4 sierpnia 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 5 sierpnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1191/2006
z dnia 4 sierpnia 2006 r.
zmieniające rozporządzenie Komisji (WE) nr 1458/2003 otwierające i ustalające zarządzanie kontyngentem taryfowym w sektorze wieprzowiny
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2759/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wieprzowiny [1], w szczególności jego art. 8 ust. 2 i art. 11 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1458/2003 [2] przewiduje otwarcie i zarządzanie kontyngentem taryfowym w sektorze wieprzowiny.
(2) Porozumienie w formie wymiany listów pomiędzy Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki zgodnie z art. XXIV:6 oraz art. XXVIII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT) z 1994 r [3], zatwierdzone decyzją Rady 2006/333/WE [4], przewiduje zwiększenie rocznego kontyngentu taryfowego na przywóz wieprzowiny, erga omnes, w wysokości 1430 ton wieprzowiny.
(3) Odniesienie, które powinno znajdować się we wnioskach o pozwolenia na przywóz, powinno zostać wymienione w różnych językach Wspólnoty.
(4) W związku z możliwym przystąpieniem Bułgarii i Rumunii do Unii Europejskiej w dniu 1 stycznia 2007 r. zaleca się ustalenie innego okresu składania wniosków o pozwolenia na pierwszy kwartał 2007 r.
(5) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1458/2003.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wieprzowiny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1458/2003 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 4 lit. d) i e) otrzymują następujace brzmienie:
"d) sekcja 20 wniosków o pozwolenia zawiera jeden z zapisów znajdujących się w załączniku Ia;
e) sekcja 24 pozwoleń zawiera jeden z zapisów znajdujących się w załączniku Ib.";
2) w art. 5 ust. 1 dodaje się akapit w następującym brzmieniu:
"Jednakże na okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 marca 2007 r. wnioski o pozwolenie należy składać przez pierwszych piętnaście dni stycznia 2007 r.";
3) załączniki I–IV zastępuje się Załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1192/2006
z dnia 4 sierpnia 2006 r.
wykonujące rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do wykazów zakładów zatwierdzonych w państwach członkowskich
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 października 2002 r. ustanawiające przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi [1], w szczególności jego art. 26 ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 wprowadza szczegółowe wymagania dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi.
(2) Aby uniknąć ryzyka rozproszenia czynników chorobotwórczych i/lub pozostałości substancji szkodliwych, rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 przewiduje, że produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego winny być przetworzone, przechowywane i trzymane oddzielnie w zatwierdzonym i nadzorowanym zakładzie wyznaczonym przez zainteresowane państwo członkowskie lub winny zostać usunięte w odpowiedni sposób.
W rozdziałach III i IV tego rozporządzenia określono wymagania dotyczące zatwierdzania tego rodzaju zakładów.
(3) Artykuł 26 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1774/2002 stanowi, że państwa członkowskie prowadzą aktualne wykazy zakładów zatwierdzonych zgodnie z tym rozporządzeniem.
(4) Zgodnie z tym niezbędne jest określenie przepisów wykonawczych dotyczących wykazów zatwierdzonych zakładów, włącznie z przedstawieniem informacji zawartych w takich wykazach na krajowych witrynach internetowych dostępnych dla Komisji i ludności.
Niezbędne jest również stworzenie prowadzonej przez Komisję witryny internetowej zawierającej takie wykazy.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik do niniejszego rozporządzenia określa przepisy wykonawcze dotyczące wykazów zakładów zatwierdzonych, o których mowa w art. 26 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1774/2002.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1193/2006
z dnia 4 sierpnia 2006 r.
zmieniające rozporządzenie Komisji (WE) nr 1990/2004 ustanawiające środki przejściowe w sektorze wina w wyniku przystąpienia Węgier do Unii Europejskiej
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając Traktat o Przystąpieniu Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji,
uwzględniając Akt przystąpienia Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji, w szczególności jego art. 41 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 27 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [1] stanowi, że każda osoba prawna i każda osoba fizyczna lub grupa osób, która wyprodukowała wino, jest zobowiązana dostarczyć do destylacji wszystkie produkty uboczne pochodzące z tej produkcji wina.
(2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1623/2000 z dnia 25 lipca 2000 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wina w odniesieniu do mechanizmów rynkowych [2] ustanawia zasady zastosowania wymienionego obowiązku destylacji oraz w art. 49 niektóre możliwości odstępstwa od tego obowiązku.
(3) Węgry przyjęły środki niezbędne do zastosowania wymienionego obowiązku destylacji.
Jednak wydajność gorzelni na Węgrzech nie jest obecnie wystarczająca, aby destylować całość produktów ubocznych.
(4) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1990/2004 [3] upoważniło Węgry do wyłączenia niektórych kategorii producentów z obowiązku destylacji produktów ubocznych pochodzących z produkcji wina w roku winiarskim 2004/2005.
Upoważnienie to zostało przedłużone na rok winiarski 2005/2006.
W świetle sytuacji opisanej powyżej należy ponownie przedłużyć wymienione upoważnienie na rok winiarski 2006/2007.
(5) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1990/2004.
(6) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wina,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1990/2004 wyrazy "w roku winiarskim 2004/2005 i 2005/2006" zastępuje się słowami "w latach winiarskich 2004/2005, 2005/2006 i 2006/2007".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1194/2006
z dnia 4 sierpnia 2006 r.
otwierające destylację w sytuacji kryzysowej, o której mowa w art. 30 rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999, w odniesieniu do win stołowych w Portugalii
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina [1], w szczególności jego art. 33 ust. 1 akapit drugi lit. f),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 30 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 przewiduje możliwość otwarcia destylacji w sytuacji kryzysowej w przypadku powstania na rynku zakłóceń spowodowanych poważnymi nadwyżkami.
Środek ten można ograniczyć do niektórych kategorii wina lub niektórych obszarów produkcji oraz można go stosować na wniosek zainteresowanego państwa członkowskiego w odniesieniu do win gatunkowych produkowanych w określonych regionach (psr.).
(2) Portugalia wystąpiła o otwarcie destylacji w sytuacji kryzysowej w odniesieniu do win stołowych produkowanych na jej terytorium.
(3) Stwierdzono poważne nadwyżki na rynku wina stołowego w Portugalii, które znajdują wyraz w spadku cen i niepokojącym wzroście poziomu zapasów na koniec roku gospodarczego 2005/2006.
W celu odwrócenia tego niekorzystnego trendu i naprawienia w ten sposób trudnej sytuacji na rynku zapasy wina stołowego powinny zostać zmniejszone do poziomu, jaki można uznać za normalny pod względem zaspokojenia potrzeb rynku.
(4) Ponieważ warunki ustanowione w art. 30 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 zostały spełnione, należy przewidzieć otwarcie destylacji w sytuacji kryzysowej w odniesieniu do wina stołowego w ilości nieprzekraczającej 200000 hektolitrów.
(5) Destylacja w sytuacji kryzysowej otwarta na mocy niniejszego rozporządzenia powinna być zgodna z warunkami określonymi w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1623/2000 z dnia 25 lipca 2000 r. ustanawiającym szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wina w odniesieniu do mechanizmów rynkowych [2], które odnoszą się do destylacji przewidzianej w art. 30 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999. Ponadto stosuje się także inne przepisy rozporządzenia (WE) nr 1623/2000, w szczególności te, które dotyczą dostawy alkoholu do agencji interwencyjnej oraz wypłaty zaliczki.
(6) Cena, jaką destylatorzy są zobowiązani zapłacić producentom, powinna być ustalona na poziomie pozwalającym na przezwyciężenie zakłóceń na rynku, poprzez umożliwienie producentom skorzystania z możliwości, jakie daje ten środek.
(7) W celu uniknięcia zakłóceń na rynku alkoholu spożywczego, który otrzymywany jest przede wszystkim w wyniku destylacji przewidzianej w art. 29 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, produktem destylacji interwencyjnej może być jedynie alkohol surowy lub neutralny, podlegający obowiązkowej dostawie do agencji interwencyjnej.
(8) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wina,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Destylacja w sytuacji kryzysowej, o której mowa w art. 30 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, zostaje niniejszym otwarta dla wina stołowego w Portugalii w ilości nieprzekraczającej 200000 hektolitrów, zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 1623/2000 dotyczącymi tego rodzaju destylacji.
Artykuł 2
Każdy producent może zawrzeć umowę na dostawę określoną w art. 65 rozporządzenia (WE) nr 1623/2000 (zwaną dalej "umową") począwszy od dnia 16 sierpnia 2006 r. do dnia 15 września 2006 r.
Do umów dołącza się dowód wniesienia zabezpieczenia w wysokości 5 EUR za hektolitr.
Umowy nie podlegają cesji.
Artykuł 3
1.
W przypadku gdy całkowita ilość wina, objęta umowami przedstawionymi w agencji interwencyjnej, przekracza ilość ustaloną w art. 1, państwo członkowskie ustala stopę obniżki, jaką stosuje się do powyższych umów.
2.
Państwo członkowskie podejmuje niezbędne kroki administracyjne dla zatwierdzenia powyższych umów najpóźniej dnia 31 października 2006 r.
W zatwierdzeniu określa się stosowaną stopę obniżki oraz dopuszczalną ilość wina na umowę i zastrzega, że producent może odstąpić od umowy w przypadku zastosowania stopy obniżki.
Państwo członkowskie powiadamia Komisję o ilości wina objętej zatwierdzonymi umowami do dnia 15 listopada 2006 r.
3.
Państwo członkowskie może ograniczyć liczbę umów, jakie poszczególni producenci mogą zawrzeć w ramach niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 4
1.
Ilości wina stanowiące przedmiot zatwierdzonych umów muszą zostać dostarczone do destylarni najpóźniej dnia 15 lutego 2007 r.
Zgodnie z art. 6 ust. 1 uzyskany alkohol musi zostać dostarczony do agencji interwencyjnej najpóźniej dnia 15 maja 2007 r.
2.
Zabezpieczenie zwraca się proporcjonalnie do dostarczonych ilości na podstawie przedstawionego przez producenta dowodu dostawy do destylarni.
Zabezpieczenie ulega przepadkowi, jeżeli dostawa nie nastąpiła w terminie ustalonym w ust. 1.
Artykuł 5
Minimalna cena skupu wina dostarczonego do destylacji na podstawie niniejszego rozporządzenia wynosi 1,914 EUR za % obj. na hektolitr.
Artykuł 6
1.
Destylatorzy dostarczają do agencji interwencyjnej produkt uzyskany w wyniku destylacji.
Produkt ten ma rzeczywistą objętościową zawartość alkoholu co najmniej 92 %.
2.
Cena, którą agencja interwencyjna jest zobowiązana zapłacić destylatorom za dostarczony alkohol surowy, wynosi 2,281 EUR za % obj. na hektolitr.
Płatność dokonywana jest zgodnie z art. 62 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1623/2000.
Destylatorzy mogą otrzymać zaliczkę na poczet tej kwoty w wysokości 1,122 EUR za % obj. na hektolitr.
W takim przypadku zaliczkę odejmuje się od ceny faktycznie zapłaconej.
Mają zastosowanie art. 66 i 67 rozporządzenia (WE) nr 1623/2000.
Artykuł 7
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1195/2006
z dnia 18 lipca 2006 r.
zmieniające załącznik IV do rozporządzenia (WE) nr 850/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie trwałych zanieczyszczeń organicznych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 850/2004 [1], w szczególności jego art. 7 ust. 4 lit. a) i art. 14 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Komisja przeprowadziła badania dotyczące wykonywania przepisów rozporządzenia (WE) nr 850/2004 dotyczących odpadów.
(2) Dopuszczalne wartości stężenia proponowane w załączniku IV do rozporządzenia (WE) nr 850/2004 uznaje się za najwłaściwsze w celu zapewnienia wysokiego poziomu ochrony zdrowia ludzi i środowiska naturalnego na wypadek zniszczenia lub nieodwracalnego przekształcenia trwałych zanieczyszczeń organicznych.
(3) W przypadku toksafenu, mieszaniny ponad 670 substancji, nie jest dostępna uzgodniona i odpowiednia metodologia analityczna pozwalająca na określenie stężenia całkowitego.
Jednak wyżej wspomniane badania nie ujawniły w Unii Europejskiej żadnych zapasów składających się z toksafenu, zawierających go lub skażonych nim.
Ponadto badania wykazały, że tam, gdzie wykryto w odpadach obecność pestycydów zawierających trwałe zanieczyszczenia organiczne, ich stężenia były zazwyczaj wysokie w porównaniu z proponowanymi dopuszczalnymi wartościami stężenia.
Obecnie dostępne metodologie analityczne pozwalające na rozpoznanie toksafenu mogą być na razie uznane za odpowiednie do celów niniejszego rozporządzenia.
(4) Dopuszczalna wartość stężenia dla PCDF/PCDD wyrażona jest w stężeniu równoważnika toksyczności ("TEQ"), przy zastosowaniu współczynników toksyczności ("TEFs") Światowej Organizacji Zdrowia z 1998 r.
Dostępne dane dotyczące dioksynopochodnych polichlorowanych bifenyli (PCB) nie są wystarczające, aby objąć te związki równoważnikiem toksyczności TEQ.
(5) Heksachlorocycloheksan (HCH) jest nazwą technicznej mieszaniny różnych izomerów.
Wysiłek, jaki trzeba byłoby włożyć w ich pełną analizę, byłby nieproporcjonalny.
Jedynie alfa-, beta- i gamma-HCH liczą się pod względem toksyczności.
Z tego względu dopuszczalna wartość stężenia odnosi się wyłącznie do nich.
Większość dostępnych w handlu wzorcowych mieszanin testowych służących do przeprowadzania analiz tej klasy związków rozpoznaje jedynie te izomery.
(6) W związku z tym rozporządzenie (WE) nr 850/2004 powinno zostać odpowiednio zmienione.
(7) Komitet, o którym mowa w art. 17 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 850/2004, nie wydał, w następstwie konsultacji z dnia 25 stycznia 2006 r. przeprowadzonych zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 17 ust. 2 wymienionego rozporządzenia, opinii na temat środków ustanowionych w niniejszym rozporządzeniu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Załącznik IV do rozporządzenia (WE) nr 850/2004 zastępuje się tekstem Załącznika do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1196/2006
z dnia 7 sierpnia 2006 r.
ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 3223/94 z dnia 21 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw [1], w szczególności jego art. 4 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie (WE) nr 3223/94 przewiduje, w zastosowaniu wyników wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej, kryteria do ustalania przez Komisję standardowych wartości dla przywozu z krajów trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w jego Załączniku.
(2) W zastosowaniu wyżej wymienionych kryteriów standardowe wartości w przywozie powinny zostać ustalone w wysokościach określonych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Standardowe wartości w przywozie, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 3223/94, ustalone są zgodnie z tabelą zamieszczoną w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 8 sierpnia 2006 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1197/2006
z dnia 7 sierpnia 2006 r.
zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2967/85 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania wspólnotowej skali klasyfikacji tusz wieprzowych
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2759/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wieprzowiny [1], w szczególności jego art. 2 oraz art. 4 ust. 6,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3220/84 z dnia 13 listopada 1984 r. ustanawiające wspólnotową skalę klasyfikacji tusz wieprzowych [2], w szczególności jego art. 5 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2967/85 [3] ustanawia szczegółowe zasady stosowania wspólnotowej skali klasyfikacji tusz wieprzowych, w szczególności metody oceny zawartości chudego mięsa w tuszach wieprzowych.
(2) Wyniki ostatniego badania dotyczącego klasyfikacji tusz wieprzowych, w szczególności w ramach projektu EUPIGCLASS, podkreśliły znaczenie poprawy jakości pobierania próbek oraz uproszczenia metod oceny zawartości chudego mięsa w tuszach wieprzowych.
(3) Dlatego należy dostosować ustanowione w rozporządzeniu (EWG) nr 2967/85 metody oceny zawartości chudego mięsa w tuszach wieprzowych oraz sposób obliczania referencyjnej zawartości procentowej chudego mięsa w tuszach.
(4) Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (EWG) nr 2967/85.
(5) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Wieprzowiny,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (EWG) nr 2967/85 wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 3 ustępy 1 i 2 otrzymują brzmienie:
"1. Standardową statystyczną metodą oceny zawartości chudego mięsa w tuszach wieprzowych dopuszczoną jako metoda klasyfikacji w rozumieniu art. 2 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 3220/84 powinna być zwykła metoda najmniejszych kwadratów lub procedura rank reduced, ale można również stosować inne statystycznie sprawdzone metody.
Metoda opiera się na reprezentatywnej próbie krajowej lub regionalnej produkcji wieprzowiny, składającej się z przynajmniej 120 tusz, w których zawartość chudego mięsa została określona zgodnie z metodą rozbioru ustanowioną w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.
W przypadku zastosowania metody wielokrotnego pobierania próbek referencyjna zawartość obliczana jest na podstawie co najmniej 50 tusz i z dokładnością co najmniej równą dokładności uzyskanej za pomocą standardowej metody statystycznej zastosowanej na próbie 120 tusz przy wykorzystaniu metody z załącznika I.
2.
Dopuszcza się jedynie metody klasyfikacji, dla których pierwiastek z kwadratu średniej błędu prognozy (obliczany za pomocą techniki pełnego zatwierdzania krzyżowego wynosi mniej niż 2,5.
Ponadto wszelkie wartości odchylenia powinny być uwzględnione w ocenie RMSEP.";
2) w załączniku I punkt 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Referencyjną procentową zawartość chudego mięsa oblicza się w następujący sposób:
y = 0,89 × 100 × Waga miękkiej polędwicy + waga chudego mięsa (w tym powięź) w łopatce, polędwicy, szynce i brzuchuWaga miękkiej polędwicy + waga kawałków po spreparowaniu
Waga chudego mięsa w tych czterech kawałkach będzie obliczana poprzez odjęcie sumy elementów innych niż chude mięso w czterech kawałkach od całkowitej wagi kawałków przed rozbiorem.".
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1198/2006
z dnia 27 lipca 2006 r.
w sprawie Europejskiego Funduszu Rybackiego
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 36 i 37,
uwzględniając wniosek Komisji,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego [1],
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],
uwzględniając opinię Komitetu Regionów [3],
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Rozwój floty rybackiej Wspólnoty musi podlegać regulacji w szczególności na podstawie decyzji, do których przyjęcia wzywa się Radę i Komisję na mocy rozdziału II rozporządzenia Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa [4].
(2) Celem wspólnej polityki rybołówstwa powinno być zapewnienie zrównoważonej eksploatacji żywych zasobów wodnych i akwakultury w kontekście zrównoważonego rozwoju, z uwzględnieniem w wyważony sposób względów środowiskowych, gospodarczych i społecznych.
(3) Wspólna polityka rybołówstwa obejmuje ochronę, zarządzanie oraz eksploatację żywych zasobów wodnych i akwakultury, a także przetwarzanie i obrót produktami rybołówstwa i akwakultury w zakresie, w którym działalność ta prowadzona jest na terytorium państw członkowskich, na wodach wspólnotowych, przez wspólnotowe statki rybackie lub obywateli państw członkowskich.
(4) Zgodnie z art. 33 ust. 2 Traktatu należy uwzględnić szczególny charakter działalności wynikający ze społecznej struktury sektora oraz różnic strukturalnych i naturalnych pomiędzy poszczególnymi regionami uczestniczącymi w działalności połowowej.
(5) Komponent wspólnej polityki rybołówstwa dotyczący zrównoważonego rozwoju jest uwzględniony w przepisach regulujących funkcjonowanie funduszy strukturalnych, począwszy od 1993 r.
Jego wdrożenie powinno odbywać się w kontekście zrównoważonego rozwoju za pomocą Europejskiego Funduszu Rybackiego (zwanego dalej "EFR").
(6) Ponieważ podstawowy cel niniejszego rozporządzenia, mianowicie dalszy rozwój wspólnej polityki rybołówstwa, nie może zostać osiągnięty w sposób wystarczający przez państwa członkowskie z uwagi na problemy strukturalne związane z rozwojem sektora rybactwa oraz ograniczone zasoby finansowe dostępne dla państw członkowskich w ramach rozszerzonej Unii, oraz w związku z tym możliwe jest lepsze osiągnięcie tego celu na poziomie Wspólnoty przez zapewnienie wieloletniego finansowania wspólnotowego skoncentrowanego na odpowiednich priorytetach, Wspólnota może podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu.
Zgodnie z zasadą proporcjonalności zawartą w tym samym artykule niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia tego celu.
(7) Wspólna polityka rybołówstwa, a zatem i EFR, musi uwzględniać priorytety Wspólnoty w zakresie zrównoważonego rozwoju, jak określono w konkluzjach z posiedzenia Rady Europejskiej w Lizbonie w dniach 23 i 24 marca 2000 r. i w Göteborgu w dniach 15 i 16 czerwca 2001 r.
(8) Proces programowania powinien zapewniać koordynację EFR z innymi funduszami przeznaczonymi na wsparcie zrównoważonego rozwoju oraz funduszami strukturalnymi i innymi funduszami wspólnotowymi.
(9) Działalność EFR oraz operacje, które pomaga on finansować, powinny być zgodne z innymi politykami Wspólnoty oraz z prawodawstwem wspólnotowym.
(10) Działania Wspólnoty powinny mieć charakter uzupełniający w stosunku do działań podejmowanych przez państwa członkowskie lub powinny starać się wspierać te działania.
W celu zapewnienia znaczącej wartości dodanej należy dążyć do wzmocnienia partnerstwa.
Partnerstwo to, przy pełnym poszanowaniu przepisów i praktyk krajowych poszczególnych państw członkowskich, dotyczy regionalnych, lokalnych i innych organów oraz innych odpowiednich podmiotów, w tym odpowiedzialnych za środowisko i wspieranie równości mężczyzn i kobiet, partnerów gospodarczych i społecznych oraz innych właściwych podmiotów.
W proces przygotowania, wdrażania, monitorowania i oceny pomocy powinni zostać włączeni odpowiedni partnerzy.
(11) Zgodnie z art. 274 Traktatu państwa członkowskie zobowiązane są współpracować z Komisją w celu zapewnienia przestrzegania zasad należytego zarządzania finansami.
W tym celu niniejsze rozporządzenie określa warunki pozwalające Komisji na realizację jej zadań w zakresie wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej.
(12) W celu zapewnienia skuteczności i przejrzystości działań podejmowanych w ramach EFR należy dokładnie określić zadania państw członkowskich i Wspólnoty.
Zadania te należy określić dla każdej fazy procesu programowania, monitorowania, oceny i kontroli.
Bez uszczerbku dla uprawnień Komisji, pomoc w zakresie wdrożenia i inspekcji powinna być przede wszystkim zadaniem państw członkowskich.
(13) Artykuły 2 i 3 Traktatu stanowią o eliminowaniu nierówności i propagowaniu równości mężczyzn i kobiet.
(14) Komisja powinna w obiektywny i przejrzysty sposób dokonać orientacyjnego podziału przydzielonych środków, ze szczególnym uwzględnieniem regionów objętych celem "konwergencja".
(15) Przydziały środków finansowych dostępnych w ramach EFR powinny być indeksowane na bazie stawki ryczałtowej dla programowania.
(16) W celu wzmocnienia efektu dźwigni finansowej w odniesieniu do środków Wspólnoty przez możliwie jak największe wykorzystanie prywatnych źródeł finansowania i dla lepszego uwzględnienia dochodowości operacji formy pomocy dostępnej w ramach EFR powinny być różnorodne, a wielkość pomocy zróżnicowana pod kątem wspierania interesu Wspólnoty, zachęcania do korzystania z szerokiego wachlarza środków finansowych i ograniczenia udziału EFR przez zachęcanie do korzystania z odpowiednich form pomocy.
(17) W celu wzmocnienia strategicznych treści wspólnej polityki rybołówstwa zgodnie z priorytetami Wspólnoty w zakresie zrównoważonego rozwoju rybołówstwa i akwakultury państwo członkowskie, w wyniku dialogu z Komisją, powinno przyjąć krajowy plan strategiczny dotyczący wszystkich istotnych aspektów wspólnej polityki rybołówstwa.
(18) W celu zaspokojenia potrzeby uproszczenia i decentralizacji programowanie i zarządzanie finansami powinny być realizowane wyłącznie na poziomie programu operacyjnego i osi priorytetowych z jednoczesnym zaniechaniem stosowania uzupełnień programu oraz wspólnotowych ram wsparcia.
(19) System programowania powinien zostać uproszczony.
W tym celu działalność EFR powinna przyjąć formę jednego pojedynczego programu operacyjnego dla każdego państwa członkowskiego, zgodnie z jego strukturą krajową.
Programowanie obejmuje okres od dnia 1 stycznia 2007 r. do dnia 31 grudnia 2013 r.
(20) Absolutnym priorytetem jest przyjęcie przez Radę wieloletnich planów odbudowy i planów zarządzania, którym powinny towarzyszyć plany dostosowania nakładu połowowego w ramach EFR.
(21) Nieprzedłużenie umów dotyczących rybactwa pomiędzy Wspólnotą i państwami trzecimi lub znacząca redukcja możliwości połowowych w ramach umowy międzynarodowej lub innego porozumienia powinny także stanowić podstawę sporządzenia wieloletnich planów zarządzania nakładem połowowym, mających na celu dopasowanie wspólnotowej floty rybackiej do nowych warunków.
(22) Należy również przyjąć przepisy w zakresie dostosowania nakładu połowowego w związku z przyjęciem środków nadzwyczajnych przez państwa członkowskie lub Komisję zgodnie z art. 7 i art. 8 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002.
(23) Należy również przyjąć przepisy dotyczące dostosowania nakładu połowowego w związku z przyjęciem krajowych programów wycofania się z flot jako części zobowiązań określonych w art. 11–16 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002.
(24) Należy dostosować wspólnotową flotę rybacką w celu jej dopasowania do poziomu dostępnych i osiągalnych zasobów.
(25) Należy również przyjąć przepisy dotyczące wsparcia inwestycji na statkach, w sczególności aby zająć się koniecznością restrukturyzacji wspólnotowej floty rybackiej przez udzielanie wsparcia rybakom oraz właścicielom statków rybackich na wymianę silników na nowe o takiej samej lub mniejszej mocy.
(26) Ponadto należy przyjąć szczegółowe przepisy w celu uwzględnienia specyfiki rybactwa przybrzeżnego na niewielką skalę.
(27) Wymagane są środki towarzyszące o charakterze społeczno-gospodarczym w celu przeprowadzenia restrukturyzacji wspólnotowej floty rybackiej.
(28) Należy określić szczegółowe zasady udzielania świadczeń i rekompensat finansowych rybakom i właścicielom statków rybackich w przypadku tymczasowego zaprzestania działalności połowowej.
(29) Istotną kwestią dla sektora rybactwa jest osiągnięcie trwałej równowagi pomiędzy zasobami wodnymi i ich eksploatacją z należytym uwzględnieniem oddziaływania na środowisko.
Należy zatem przyjąć stosowne środki nie tylko w celu chronienia łańcucha żywieniowego, ale i w zakresie akwakultury oraz przemysłu przetwórczego.
(30) Należy określić szczegółowe zasady udzielania pomocy na rzecz akwakultury, rybołówstwa śródlądowego, przetwórstwa i obrotu produktami rybołówstwa oraz akwakultury, zapewniając jednocześnie ekonomiczną żywotność tych sektorów.
W tym celu należy określić ograniczoną liczbę priorytetowych celów w zakresie pomocy oraz skupić się na pomocy strukturalnej w zakresie akwakultury, przetwórstwa i obrotu produktami rybołówstwa oraz akwakultury nakierowanej na mikroprzedsiębiorstwa, małe i średnie przedsiębiorstwa ze szczególnym uwzględnieniem mikroprzedsiębiorstw i małych przedsiębiorstw.
(31) Środki będące przedmiotem wspólnego zainteresowania o szerszym zakresie stosowania niż środki zwykle realizowane przez przedsiębiorstwa prywatne również powinny otrzymywać wspracie z EFR.
(32) Istnieje potrzeba zapewnienia środków towarzyszących wspólnej polityce rybackiej, w szczególności ograniczających jej wpływ społeczno-gospodarczy przez wdrożenie lokalnych strategii rozwoju na rzecz zrównoważonego rozwoju obszarów zależnych głównie od rybactwa.
(33) Uwzględniając zróżnicowanie warunków i obszarów na terenie całej Wspólnoty, strategia rozwoju obszarów zależnych głównie od rybactwa powinna stanowić część zintegrowanego podejścia opartego na odpowiedniej strategii terytorialnej i dostosowanego do warunków lokalnych, a także powinna być w maksymalnym stopniu zdecentralizowana, dawać pierwszeństwo partnerom prywatnym działającym na miejscu, opierać się na podejściu oddolnym, umożliwiać uwzględnienie operacji na niewielką skalę oraz zapewniać znaczący udział podmiotów sektora prywatnego.
(34) W drodze pomocy technicznej EFR powinien zapewniać wsparcie dla ocen, analiz oraz wymiany doświadczeń w celu ułatwiania realizacji programu operacyjnego oraz propagowania innowacyjnych podejść i praktyk zapewniających prostotę i przejrzystość procesu wdrożenia.
(35) Realizowanie operacji EFR przez państwa członkowskie za pomocą wspólnego zarządzania powinno gwarantować szczegółowość i jakość procesu wdrożenia, wyników operacji i ich oceny, a także należyte zarządzanie finansami oraz nadzór nad nim.
(36) Skuteczność i wpływ operacji EFR zależy również od ulepszonego i pogłębionego procesu oceny.
Należy określić zadania państw członkowskich i Komisji w tym względzie, a także dokonać stosownych uzgodnień w celu zapewnienia rzetelności procesu oceny.
(37) W interesie dobrze funkcjonującego partnerstwa i właściwego propagowania pomocy wspólnotowej powinna być prowadzona jak najszersza działalność informacyjna i promocyjna na jej temat.
Organy zarządzające pomocą powinny być odpowiedzialne za ten aspekt, jak również powinny powiadamiać Komisję o środkach podjętych w tym względzie.
(38) Właściwe jest ustanowienie pułapów wkładu publicznego dla poszczególnych operacji.
(39) Właściwe jest również ustanowienie pułapów wkładu EFR w odniesieniu do całości wydatków publicznych na daną oś priorytetową.
(40) W celu zagwarantowania sprawnej i poprawnej realizacji należy określić obowiązki państw członkowskich w zakresie systemów zarządzania i kontroli, certyfikacji wydatków, a także zapobiegania, wykrywania i korygowania nieprawidłowości oraz naruszeń prawa wspólnotowego.
W szczególności konieczne jest ustanowienie warunków zarządzania i kontroli, na podstawie których państwa członkowskie będą zapewniały, że systemy zostały ustanowione i działają w sposób zadowalający.
(41) Państwa członkowskie powinny przyjąć odpowiednie środki gwarantujące właściwe funkcjonowanie systemów zarządzania i kontroli.
W tym celu dla każdego programu operacyjnego należy wyznaczyć instytucję zarządzającą, instytucję certyfikującą i instytucję audytową, a także należy określić ich zadania.
Zadania te powinny przede wszystkim dotyczyć należytej realizacji finansowej, organizacji oceny, certyfikacji wydatków, audytu i przestrzegania prawa wspólnotowego.
Należy zapewnić regularne spotkania Komisji z odpowiednimi organami krajowymi w celu monitorowania pomocy.
(42) Należy postanowić, że komitet monitorujący jest organem mianowanym przez państwo członkowskie w celu zapewnienia jakości realizacji programu operacyjnego.
(43) Wskaźniki oraz sprawozdania z realizacji mają zasadnicze znaczenie dla monitorowania i należy je lepiej zdefiniować, tak by rzetelnie odzwierciedlały postęp oraz jakość realizacji programu operacyjnego.
(44) Bez uszczerbku dla dotychczasowych uprawnień Komisji w zakresie kontroli finansowej należy wzmocnić współpracę pomiędzy państwami członkowskimi i Komisją w tej dziedzinie.
(45) Zasady i procedury dotyczące zobowiązań i płatności powinny zostać uproszczone, tak by zapewnić prawidłowy przepływ środków.
Płatności zaliczkowe w wysokości 7 % wkładu EFR pomogłyby przyspieszyć realizację programu operacyjnego.
(46) Obok zawieszenia płatności po wykryciu poważnej nieprawidłowości w systemach zarządzania i kontroli, powinny istnieć inne narzędzia umożliwiające delegowanemu intendentowi wstrzymanie płatności, jeżeli wystąpią wątpliwości dotyczące należnego funkcjonowania systemów lub umożliwiające samej Komisji potrącenie kwot z należnych płatności w przypadku, gdy odnośne państwo członkowskie nie zrealizowało wszystkich pozostałych środków w ramach działań naprawczych.
(47) W celu zapewnienia właściwego zarządzania środkami Wspólnoty należy udoskonalić proces prognozowania i realizacji wydatków.
W tym celu państwa członkowskie powinny regularnie przesyłać Komisji prognozy dotyczące stopnia wykorzystania środków Wspólnoty, a wszelkie opóźnienia w realizacji finansowej powinny skutkować zwrotem zaliczki i automatycznym anulowaniem zobowiązań.
(48) Procedury zamknięcia powinny zostać uproszczone poprzez umożliwienie państwom członkowskim, które sobie tego życzą, zgodnie z wybranym przez siebie harmonogramem, częściowego zamknięcia programu operacyjnego w odniesieniu do zakończonych operacji; należy stworzyć odpowiednie do tego ramy.
(49) Środki wymagane do wykonania niniejszego rozporządzenia powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [5] przy wykorzystaniu procedury zarządzania, o której mowa w art. 4 tej decyzji.
Jednak w niektórych przypadkach, ze względu na skuteczność, najbardziej odpowiednia jest procedura doradcza, o której mowa w art. 3 tej decyzji.
(50) Powinny zostać przyjęte szczegółowe przepisy przejściowe w celu umożliwienia przygotowania nowego procesu programowania niezwłocznie po wejściu w życie niniejszego rozporządzania oraz zapewnienia nieprzerwanej pomocy dla państw członkowskich do czasu przyjęcia programu operacyjnego zgodnie z niniejszym rozporządzeniem,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
TYTUŁ I
CELE I OGÓLNE ZASADY POMOCY
ROZDZIAŁ I
Zakres zastosowania i definicje
Artykuł 1
Zakres zastosowania
Niniejsze rozporządzenie ustanawia Europejski Fundusz Rybacki (dalej zwany "EFR") oraz określa ramy wsparcia wspólnotowego na rzecz zrównoważonego rozwoju sektora rybactwa, obszarów zależnych głównie od rybactwa a także rybołówstwa śródlądowego.
Artykuł 2
Geograficzny zakres zastosowania
1.
Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu mają zastosowanie na całym terytorium Wspólnoty.
2.
Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 w przypadku pomocy określonej w rozdziale IV tytułu IV, dotyczącej zrównoważonego rozwoju obszarów zależnych głównie od rybactwa, państwa członkowskie dokonują wyboru kwalifikujących się obszarów na podstawie kryteriów określonych w art. 43 ust. 3 i 4.
Artykuł 3
Definicje
Na użytek niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:
a) "sektor rybactwa": sektor gospodarki obejmujący wszelką działalność w zakresie produkcji, przetwórstwa i obrotu produktami rybołówstwa oraz akwakultury;
b) "rybak": osoba, której zajęciem – uznanym przez państwo członkowskie – jest zawodowe rybactwo na pokładzie czynnego statku rybackiego;
c) "statek rybacki": jakikolwiek statek w rozumieniu art. 3 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 2371/2002;
d) "akwakultura": hodowla lub chów organizmów wodnych przy pomocy technik opracowanych w celu zwiększenia produkcji tych organizmów powyżej naturalnej zdolności środowiska; organizmy takie pozostają własnością osoby fizycznej lub prawnej w ciągu całego stadium hodowli lub chowu, do odłowów włącznie;
e) "obszar zależny głównie od rybactwa": obszar obejmujący brzeg morza lub jeziora lub obejmujący stawy lub estuarium rzeczne i charakteryzujący się wysokim poziomem zatrudnienia w sektorze rybactwa;
f) "mikroprzedsiębiorstwo, małe i średnie przedsiębiorstwo": mikroprzedsiębiorstwo lub małe lub średnie przedsiębiorstwo, zgodnie z definicjami zawartymi w zaleceniu Komisji 2003/361/WE z dnia 6 maja 2003 r. dotyczącym definicji mikroprzedsiębiorstw oraz małych i średnich przedsiębiorstw [6];
g) "program operacyjny": sporządzony przez państwo członkowskie i zatwierdzony przez Komisję jednolity dokument, który zawiera spójny zestaw osi priorytetowych, które należy realizować poprzez pomoc z EFR;
h) "programowanie": kilkufazowy proces organizacji, podejmowania decyzji i finansowania, którego celem jest realizacja w perspektywie wieloletniej wspólnego działania Wspólnoty i państw członkowskich ukierunkowanego na osiągnięcie priorytetowych celów EFR;
i) "oś priorytetowa": jeden z priorytetów w programie operacyjnym obejmujący grupę powiązanych ze sobą środków posiadających szczególne, wymierne cele;
j) "środek": zestaw operacji ukierunkowanych na realizację osi priorytetowej;
k) "operacja": projekt wybrany zgodnie z kryteriami ustalonymi przez komitet monitorujący i realizowany przez co najmniej jednego beneficjenta, pozwalający na osiągnięcie celów osi priorytetowej, do której odnosi się ta operacja;
l) "beneficjent": osoba fizyczna lub prawna, która jest odbiorcą ostatecznym pomocy publicznej;
m) "wydatki publiczne": publiczny wkład w finansowanie operacji, który pochodzi z budżetu państwa, władz regionalnych lub lokalnych, lub też z budżetu Wspólnot Europejskich, i inne podobne wydatki.
Za wkład publiczny uznawany jest wkład w finansowanie operacji pochodzący z budżetu podmiotów prawa publicznego, stowarzyszeń lub związków jednej lub więcej władz regionalnych lub lokalnych, lub podmiotów prawa publicznego działających zgodnie z dyrektywą nr 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur przyznawania zamówień publicznych, kontraktów na dostawy publiczne i kontraktów na usługi publiczne [7];
n) "cel "konwergencja"": cel działania dla najmniej rozwiniętych państw członkowskich i regionów, zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającym przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności oraz uchylającym rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 [8];
o) "cel inny niż "konwergencja"": cel obejmujący państwa członkowskie i regiony niekwalifikujące się do celu "konwergencja" określonego w lit. n);
p) "instytucja pośrednicząca": każdy podmiot lub instytucja publiczna lub prywatna, za której działania instytucja zarządzająca lub instytucja certyfikująca ponosi odpowiedzialność, lub wykonująca obowiązki w imieniu takiej instytucji w odniesieniu do beneficjentów realizujących operacje;
q) "nieprawidłowość": jakiekolwiek naruszenie przepisu prawa wspólnotowego wynikające z działania lub zaniechania podmiotu gospodarczego, które powoduje lub mogłoby spowodować szkodę w budżecie ogólnym Unii Europejskiej w drodze finansowania nieuzasadnionego wydatku z budżetu ogólnego.
ROZDZIAŁ II
Cele i misje
Artykuł 4
Cele
Pomoc w ramach EFR ma na celu:
a) wspieranie wspólnej polityki rybołówstwa w celu zapewnienia eksploatacji żywych zasobów wodnych i wsparcie dla akwakultury w celu zapewnienia trwałości w sensie gospodarczym, środowiskowym i społecznym;
b) wsparcie trwałej równowagi pomiędzy zasobami a zdolnością połowową wspólnotowej floty rybackiej;
c) wsparcie zrównoważonego rozwoju rybołówstwa śródlądowego;
d) wzmacnianie konkurencyjności funkcjonujących struktur oraz rozwoju ekonomicznie żywotnych przedsiębiorstw w sektorze rybactwa;
e) wspieranie ochrony i poprawy stanu środowiska i zasobów naturalnych związanych z sektorem rybactwa;
f) wspieranie zrównoważonego rozwoju oraz poprawy jakości życia na obszarach, gdzie prowadzi się działalność należącą do sektora rybactwa;
g) propagowanie równości kobiet i mężczyzn w procesie rozwoju sektora rybactwa oraz obszarów zależnych głównie od rybactwa.
Artykuł 5
Misje
Wsparcie dla sektora rybactwa udzielane jest w ramach EFR.
Środki realizowane na mocy niniejszego rozporządzenia przyczyniają się do osiągnięcia celów określonych w art. 33 Traktatu, jak również celów stanowiących część wspólnej polityki rybołówstwa.
Środki te towarzyszą i w razie konieczności uzupełniają inne instrumenty oraz polityki wspólnotowe.
ROZDZIAŁ III
Zasady pomocy
Artykuł 6
Komplementarność, spójność i zgodność
1.
EFR udziela pomocy, która uzupełnia działania podejmowane na szczeblu krajowym, regionalnym lub lokalnym, włączając do nich priorytety Wspólnoty.
2.
Komisja i państwa członkowskie zapewniają spójność pomocy udzielanej z EFR z politykami, priorytetami i działaniami Wspólnoty oraz jej komplementarność z innymi instrumentami finansowymi Wspólnoty.
Ta spójność i komplementarność znajduje szczególnie odbicie w programie operacyjnym.
3.
Operacje finansowane z EFR są zgodne z postanowieniami Traktatu i przyjętymi na ich podstawie aktami prawnymi.
4.
Komisja i państwa członkowskie zapewniają zgodnie z zakresem swoich obowiązków koordynację pomiędzy pomocą z EFR a pomocą z Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich ("EFRROW") ustanowionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 1290/2005 [9], Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i innych wspólnotowych instrumentów finansowych.
5.
Operacje finansowane z EFR nie zwiększają nakładu połowowego.
Artykuł 7
Pomoc państwa
1.
Bez uszczerbku dla ust. 2 niniejszego artykułu, do pomocy udzielanej przez państwa członkowskie na rzecz przedsiębiorstw sektora rybactwa zastosowanie mają art. 87, 88 i 89 Traktatu.
2.
Artykuły 87, 88 i 89 Traktatu nie mają zastosowania do wkładów finansowych państw członkowskich na rzecz operacji współfinansowanych z EFR i określonych jako część programu operacyjnego.
3.
Przepisy krajowe przewidujące finansowanie ze środków publicznych w szerszym zakresie, niż wynika to z postanowień niniejszego rozporządzenia dotyczących wkładów finansowych, jak określono w ust. 2, podlegają w całości ust. 1.
Artykuł 8
Partnerstwo
1.
Cele EFR są osiągane w ramach ścisłej współpracy (zwanej dalej "partnerstwem") pomiędzy Komisją a państwem członkowskim.
Państwo członkowskie organizuje, zgodnie z aktualnymi krajowymi zasadami i praktykami, partnerstwo z wyznaczonymi przez siebie organami i podmiotami, takimi jak:
a) właściwe organy regionalne, lokalne i inne organy publiczne;
b) partnerzy gospodarczy i społeczni;
c) inne stosowne podmioty.
2.
Państwa członkowskie zapewniają szeroki i skuteczny udział wszystkich odpowiednich podmiotów stosownie do obowiązujących przepisów i praktyk krajowych, uwzględniając potrzebę propagowania równości kobiet i mężczyzn oraz zrównoważonego rozwoju poprzez uwzględnianie ochrony środowiska i warunków poprawy jego stanu.
3.
Partnerstwo realizowane jest w pełnej zgodności z uprawnieniami instytucjonalnymi, prawnymi i finansowymi mającymi zastosowanie do danej kategorii partnerów określonych w ust. 1.
4.
Partnerstwo obejmuje przygotowanie, wdrożenie, monitorowanie i ocenę programu operacyjnego.
Państwa członkowskie zapewniają wszystkim odpowiednim partnerom udział w poszczególnych fazach procesu programowania w okresie przewidzianym dla każdej fazy.
5.
Każde państwo członkowskie organizuje konsultacje w sprawie krajowego planu strategicznego w trybie, jaki uznaje za najbardziej stosowny.
Artykuł 9
Proporcjonalność
1.
Realizacja programów operacyjnych należy do obowiązków państwa członkowskiego.
Obowiązek ten jest realizowany na odpowiednim szczeblu podziału terytorialnego zgodnie ze strukturą instytucjonalną każdego państwa członkowskiego oraz wymogami określonymi w niniejszym rozporządzeniu.
2.
Środki stosowane przez Komisję i państwa członkowskie mogą różnić się w zależności od łącznej kwoty wydatków alokowanych dla danego programu operacyjnego.
Różnice te występują szczególnie w odniesieniu do środków w zakresie oceny, kontroli i uczestnictwa Komisji w pracach komitetu monitorującego określonego w art. 63, a także rocznych sprawozdań z realizacji programów operacyjnych.
Artykuł 10
Podział zarządzania
1. Budżet wspólnotowy przeznaczony na EFR wykonywany jest w ramach podziału zarządzania między państwa członkowskie a Komisję zgodnie z art. 53 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich [10], z wyjątkiem pomocy technicznej, o której mowa w art. 46 ust. 1 niniejszego rozporządzenia, która jest wdrażana przez Komisję w drodze zarządzania bezpośredniego.
Zasadę należytego zarządzania finansami stosuje się zgodnie z art. 48 ust. 2 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1605/2002.
2.
Komisja wykonuje swoje obowiązki związane z wykonywaniem budżetu ogólnego Unii Europejskiej w następujący sposób:
a) Komisja sprawdza istnienie i prawidłowe funkcjonowanie systemów zarządzania i kontroli w państwach członkowskich zgodnie z art. 70 i 73;
b) Komisja wstrzymuje bieg terminu lub zawiesza płatności w całości lub w części zgodnie z art. 88 i 89, w przypadku gdy zawodzą krajowe systemy zarządzania i kontroli, oraz stosuje inne wymagane korekty finansowe zgodnie z procedurami opisanymi w art. 98 i 99;
c) Komisja sprawdza zwroty płatności zaliczkowych i automatycznie anuluje zobowiązania budżetowe zgodnie z art. 81 ust. 2 i art. 90–94.
3.
Do pomocy udzielanej z EFR zastosowanie mają postanowienia tytułu II części drugiej rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1605/2002.
Artykuł 11
Równość mężczyzn i kobiet
Państwa członkowskie i Komisja zapewniają propagowanie równości mężczyzn i kobiet oraz uwzględnienia perspektywy płci na poszczególnych etapach wdrażania EFR, w tym na etapie jego opracowywania, wdrażania, monitorowania i oceny.
Państwa członkowskie zapewniają wspieranie operacji zwiększających rolę kobiet w sektorze rybactwa.
ROZDZIAŁ IV
Ramy finansowe
Artykuł 12
Środki i koncentracja
1.
Środki dostępne na pokrycie zobowiązań z EFR w okresie 2007–2013 wynoszą 3849 mln EUR według cen z 2004 r., zgodnie z rocznym podziałem określonym w załączniku I.
2.
0,8 % środków, o których mowa w ust. 1, przeznacza się na pomoc techniczną dla Komisji, jak określono w art. 46 ust. 1.
3.
Do celów programowania, a następnie uwzględnienia w ogólnym budżecie Unii Europejskiej, kwoty, o których mowa w ust. 1, podlegają indeksacji w wysokości 2 % rocznie.
4.
Podział środków budżetowych określonych w ust. 1 i nieprzydzielonych zgodnie z ust. 2 dokonywany jest w sposób pozwalający na osiągnięcie znacznej koncentracji na regionach kwalifikujących się zgodnie z celem "konwergencja".
Artykuł 13
Maksymalny poziom przesunięć
1.
Aby przyczynić się do osiągnięcia celów odpowiedniej koncentracji środków przeznaczonych na spójność w najmniej rozwiniętych regionach i państwach członkowskich oraz zmniejszania dysproporcji w poziomach średniej intensywności pomocy na mieszkańca, wynikających ze stosowania ograniczeń, maksymalny pułap przesunięcia z funduszy, określonych w ust. 2, do każdego poszczególnego państwa członkowskiego na mocy niniejszego rozporządzenia jest następujący:
- dla państw członkowskich, których średni DNB na mieszkańca (PSN) w latach 2001–2003 jest niższy niż 40 % średniej UE-25: 3,7893 % ich PKB,
- dla państw członkowskich, których średni DNB na mieszkańca (PSN) w latach 2001–-2003 jest równy lub wyższy niż 40 % i niższy niż 50 % średniej UE-25: 3,7135 % ich PKB,
- dla państw członkowskich, których średni DNB na mieszkańca (PSN) w latach 2001–2003 jest równy lub wyższy niż 50 % i niższy niż 55 % średniej UE-25: 3,6188 % ich PKB,
- dla państw członkowskich, których średni DNB na mieszkańca (PSN) w latach 2001–2003 jest równy lub wyższy niż 55 % i niższy niż 60 % średniej UE-25: 3,5240 % ich PKB,
- dla państw członkowskich, których średni DNB na mieszkańca (PSN) w latach 2001–2003 jest równy lub wyższy niż 60 % i niższy niż 65 % średniej UE-25: 3,4293 % ich PKB,
- dla państw członkowskich, których średni DNB na mieszkańca (PSN) w latach 2001–2003 jest równy lub wyższy niż 65 % i niższy niż 70 % średniej UE-25: 3,3346 % ich PKB,
- dla państw członkowskich, których średni DNB na mieszkańca (PSN) w latach 2001–2003 jest równy lub wyższy niż 70 % i niższy niż 75 % średniej UE-25: 3,2398 % ich PKB,
- powyżej tego poziomu, maksymalny poziom przesunięć jest zmniejszany o 0,09 punktu procentowego PKB za każde kolejne 5 punktów procentowych DNB na mieszkańca (PSN) w latach 2001–2003 w porównaniu ze średnią UE-25.
2.
Pułapy, o których mowa w ust. 1, obejmują roczne środki przyznane z EFR na rzecz danego państwa członkowskiego zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, a także z EFRR, EFS i Funduszu Spójności zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1083/2006, w tym w ramach wkładu z EFRR w finansowanie transgranicznego aspektu Europejskiego Instrumentu Sąsiedztwa i Partnerstwa oraz Instrumentu Pomocy Przedakcesyjnej, a także z części środków EFRROW, pochodzących z sekcji orientacji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej.
3.
Obliczenia PKB dokonywane przez Komisję opierają się na danych statystycznych opublikowanych w kwietniu 2005 r.
Poszczególne krajowe stopy wzrostu PKB na lata 2007–2013 prognozowane przez Komisję w kwietniu 2005 r. są stosowane oddzielnie do każdego państwa członkowskiego.
Artykuł 14
Podział finansowy
Komisja dokonuje orientacyjnych podziałów środków dla państw członkowskich dostępnych na okres programowania 2007–2013, wyodrębniając udział na realizację celu "konwergencja" na podstawie następujących kryteriów:
a) wielkość sektora rybactwa w państwie członkowskim;
b) skala dostosowań wymaganych w zakresie nakładu połowowego; oraz
c) poziom zatrudnienia w sektorze rybactwa,
biorąc pod uwagę szczególne sytuacje i potrzeby oraz przyznane wcześniej środki.
TYTUŁ II
PODEJŚCIE STRATEGICZNE
ROZDZIAŁ I
Krajowy plan strategiczny
Artykuł 15
Krajowy plan strategiczny
1.
Każde państwo członkowskie przyjmuje, po przeprowadzeniu odpowiednich konsultacji z partnerami, krajowy plan strategiczny dotyczący sektora rybactwa i przedkłada go Komisji najpóźniej wraz z programem operacyjnym.
Krajowy plan strategiczny jest przedmiotem dialogu pomiędzy państwem członkowskim a Komisją.
2.
Krajowy plan strategiczny zawiera, o ile jest to istotne dla państwa członkowskiego, streszczenie wszystkich aspektów wspólnej polityki rybołówstwa oraz określa priorytety, cele, szacunkową kwotę wymaganych publicznych zasobów finansowych i terminy jego realizacji ze szczególnym uwzględnieniem strategii na rzecz:
a) zarządzania wspólnotową flotą rybacką i jej dostosowania, w szczególności dostosowania nakładu i zdolności połowowej do ewolucji zasobów łowisk, propagowania przyjaznych dla środowiska metod połowowych oraz zrównoważonego rozwoju działalności połowowej;
b) zrównoważonego rozwoju sektora akwakultury;
c) zrównoważonego rozwoju przetwórstwa i obrotu produktami rybołówstwa oraz akwakultury;
d) zrównoważonego rozwoju rybołówstwa śródlądowego;
e) zrównoważonego rozwoju obszarów zależnych głównie od rybactwa, w tym kryteriów określania obszarów priorytetowych;
f) konkurencyjności sektora rybactwa, w tym poprawy jego struktury, organizacji i środowiska pracy;
g) zachowywania zasobów ludzkich w sektorze rybactwa, w szczególności poprzez podnoszenie kwalifikacji zawodowych, gwarantowanie trwałego zatrudnienia i poprawę pozycji i roli kobiet;
h) ochronę i poprawę stanu środowiska wodnego związanego z sektorem rybactwa.
3.
Ponadto krajowy plan strategiczny zawiera, o ile jest to istotne dla państwa członkowskiego, odpowiednie dodatkowe informacje dotyczące priorytetów, celów, szacunkowej kwoty wymaganych publicznych zasobów finansowych i terminów ze szczególnym uwzględnieniem strategii na rzecz:
a) spełnienia wymogów w zakresie inspekcji i kontroli działalności połowowej oraz gromadzenia danych i informacji na temat wspólnej polityki rybołówstwa;
b) podaży produktów rybactwa oraz rozwoju działalności połowowej poza wodami Wspólnoty.
ROZDZIAŁ II
Działania powdrożeniowe w zakresie strategii
Artykuł 16
Debata poświęcona strategii
1.
Do dnia 31 grudnia 2011 r. Komisja zorganizuje debatę z państwami członkowskimi, dotyczącą zawartości oraz postępów w realizacji krajowych planów strategicznych na podstawie pisemnych informacji przekazanych przez państwa członkowskie, mając na uwadze zachęcenie państw członkowskich do wymiany wzorców postępowania.
2.
Komisja informuje Parlament Europejski, Radę, Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny oraz Komitet Regionów o wynikach debaty, o której mowa w ust. 1.
TYTUŁ III
PROGRAMOWANIE
ROZDZIAŁ I
Przepisy ogólne dotyczące EFR
Artykuł 17
Opracowanie i zatwierdzenie programu operacyjnego
1.
Poszczególne państwa członkowskie opracowują program operacyjny w celu realizacji polityki i priorytetów, które mają być współfinansowane z EFR.
Program operacyjny jest spójny z krajowym planem strategicznym.
2.
Działalność EFR przyjmuje formę jednego pojedynczego programu operacyjnego dla każdego państwa członkowskiego, zgodnie z jego strukturą krajową.
3.
Państwo członkowskie opracowuje swój program operacyjny po zakończeniu ścisłych konsultacji z partnerami regionalnymi, lokalnymi, gospodarczymi i społecznymi z sektora rybactwa oraz innymi odpowiednimi podmiotami zgodnie z ich strukturą krajową i partnerstwem, o którym mowa w art. 8.
4.
Państwo członkowskie przedkłada Komisji propozycję programu operacyjnego zawierającą wszystkie elementy określone w art. 20 w terminie pozwalającym na jego jak najszybsze przyjęcie.
5.
Komisja dokonuje oceny proponowanego programu operacyjnego w celu stwierdzenia, czy przyczynia się on do realizacji celów określonych w art. 4, wytycznych określonych w art. 19 oraz odpowiedniej części krajowego planu strategicznego, uwzględniając ocenę ex ante, o której mowa w art. 48.
W przypadku uznania przez Komisję, w terminie dwóch miesięcy od otrzymania proponowanego programu operacyjnego, że program ten nie jest spójny z celami określonymi w art. 4, wytycznymi określonymi w art. 19 lub z odpowiednią częścią krajowego planu strategicznego, może ona zwrócić się do państwa członkowskiego o przekazanie jej wszelkich niezbędnych informacji dodatkowych oraz, w razie potrzeby, o stosowne skorygowanie proponowanego programu.
6.
Następnie państwo członkowskie przedkłada swój program operacyjny Komisji, która podejmuje decyzję w sprawie jego zatwierdzenia możliwie jak najszybciej, lecz nie później niż cztery miesiące po jego przedłożeniu.
Artykuł 18
Okres trwania i korekta programu operacyjnego
1.
Program operacyjny obejmuje okres od dnia 1 stycznia 2007 r. do dnia 31 grudnia 2013 r.
2.
Program operacyjny może zostać poddany powtórnej analizie w przypadku zaistnienia znacznych trudności w jego realizacji lub znaczących zmian strategicznych, lub też przez wzgląd na wymogi należytego zarządzania i, w razie konieczności, jest korygowany na pozostały okres z inicjatywy państwa członkowskiego lub Komisji, za zgodą zainteresowanego państwa członkowskiego, po uzyskaniu zgody komitetu monitorującego określonego w art. 63.
Korekta dokonywana jest ze szczególnym uwzględnieniem oceny okresowej, rocznych sprawozdań z realizacji oraz corocznych analiz określonych odpowiednio w art. 49, 67 i 69, a także istotnych zmian we wspólnej polityce rybackiej.
3.
Komisja podejmuje decyzję dotyczącą wniosków o korektę programu operacyjnego niezwłocznie, lecz nie później niż w terminie dwóch miesięcy od przedłożenia przez państwo członkowskie wniosku, o ile treść skorygowanego programu operacyjnego jest zgodna z art. 20.
Określa się szczegółowe przepisy, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 101 ust. 3.
Artykuł 19
Wytyczne dla programu operacyjnego
Przy opracowywaniu i realizacji programu operacyjnego, o którym mowa w art. 17, państwa członkowskie uwzględniają następujące wytyczne:
a) spójność z zasadami wspólnej polityki rybołówstwa i krajowym planem strategicznym w celu osiągnięcia w szczególności stałej i trwałej równowagi pomiędzy zdolnością połowową a możliwościami połowowymi;
b) poprawa harmonijnego, zrównoważonego i trwałego rozwoju działalności gospodarczej, zatrudnienia i zasobów ludzkich, jak również ochrony środowiska i poprawy jego stanu;
c) adekwatne rozdzielanie dostępnych środków finansowych pomiędzy osiami priorytetowymi, a w szczególności, w odpowiednich przypadkach, finansowanie na odpowiednim poziomie operacji, o których mowa w tytule IV rozdział I (oś priorytetowa 1: środki na rzecz dostosowania wspólnotowej floty rybackiej);
d) promowanie operacji przyczyniających się do realizacji strategii lizbońskiej.
Zachęca się do realizacji operacji mających na celu promowanie stałego poziomu zatrudnienia w sektorze rybactwa, w szczególności poprzez poprawę jakości miejsc pracy, umożliwienie młodzieży dostępu do zawodu oraz stymulowanie innowacji w sektorze;
e) promowanie operacji przyczyniających się do realizacji strategii z Göteborga, a w szczególności operacji wpływających pozytywnie na wymiar środowiskowy sektora rybactwa.
Zachęca się do realizacji operacji mających na celu zmniejszanie oddziaływania sektora rybactwa na środowisko oraz promowanie przyjaznych środowisku metod produkcji;
f) poprawa sytuacji zasobów ludzkich w sektorze rybactwa poprzez operacje mające na celu podnoszenie i zwiększanie różnorodności umiejętności zawodowych, rozwój uczenia się przez całe życie oraz poprawę warunków i bezpieczeństwa pracy;
g) zachęcanie do realizacji operacji o dużej wartości dodanej poprzez rozwój zdolności do innowacji, co pociąga za sobą wysokie normy jakości i zaspokojenie potrzeb konsumentów w zakresie produktów rybołówstwa i akwakultury.
Zachęca się do realizacji operacji mających na celu propagowanie wśród konsumentów przejrzystości przyjaznych dla środowiska metod produkcyjnych;
h) przyczynianie się do poprawy podaży na wspólnotowy rynek produktów rybołówstwa i akwakultury oraz do zrównoważonego rozwoju tego rynku;
i) promowanie, podczas kolejnych etapów realizacji programu operacyjnego, równowagi płci w sektorze rybactwa poprzez operacje mające na celu w szczególności zmniejszenie podziałów rynku pracy ze względu na płeć;
j) promowanie integralnego zrównoważonego rozwoju obszarów zależnych głównie od rybactwa poprzez rozwój ich potencjału i poprawę jakości życia;
k) w odpowiednich przypadkach, poprawa zdolności instytucjonalnych i administracyjnych w celu właściwego zarządzania wspólną polityką rybołówstwa oraz skuteczną realizacją programu operacyjnego.
Artykuł 20
Treść programu operacyjnego
1.
Program operacyjny zawiera:
a) skrótowy opis uwzględniający mocne i słabe strony, dotyczący sytuacji kwalifikujących się do pomocy obszarów objętych tą polityką;
b) opis i uzasadnienie wybranych osi priorytetowych, z uwzględnieniem odpowiedniej części krajowego planu strategicznego i wytycznych określonych w art. 19 oraz oczekiwanego wpływu na podstawie oceny ex ante określonej w art. 48;
c) szczegółowe cele określone dla każdej osi priorytetowej.
Cele te zostają skwantyfikowane, o ile poddają się kwantyfikacji, z wykorzystaniem ograniczonej liczby wskaźników, z uwzględnieniem zasady proporcjonalności.
Wskaźniki muszą umożliwiać pomiar postępów w odniesieniu do sytuacji wyjściowej oraz skuteczność szczegółowych celów określonych dla każdej osi priorytetowej;
d) skrócony opis głównych środków przewidzianych w celu wdrożenia osi priorytetowych;
e) w odpowiednich przypadkach, informacje o komplementarności ze środkami w ramach EFRROW, Funduszy Strukturalnych oraz Funduszu Spójności;
f) plan finansowy zawierający dwie tabele, z których każda ukazuje osobno, w odpowiednich przypadkach, środki przeznaczone na cel "konwergencja" i na cele inne niż "konwergencja":
i) tabela przedstawiająca podział na każdy rok ogólnej kwoty środków mających stanowić wkładz EFR;
ii) tabela określająca, dla całego okresu programowania oraz dla każdej osi priorytetowej, kwotę środków mających stanowić wkład Wspólnoty oraz wkład krajowych środków publicznych, stawkę wkładu z EFR dla każdej osi priorytetowej oraz kwotę środków przeznaczonych na pomoc techniczną;
g) przepisy wykonawcze do programu operacyjnego obejmujące:
i) wyznaczenie przez państwo członkowskie podmiotów określonych w art. 58;
ii) opis systemów oceny i monitorowania oraz składu komitetu monitorującego określonego w art. 63;
iii) informacje o organie właściwym dla otrzymywania płatności pochodzących z Komisji oraz o podmiocie lub podmiotach odpowiedzialnych za dokonywanie płatności na rzecz beneficjentów;
iv) określenie procedur w zakresie uruchomienia i obiegu przepływów finansowych w celu zapewnienia ich przejrzystości;
v) elementy mające na celu zapewnienie informacji na temat programu operacyjnego i jego promocji zgodnie z art. 51;
vi) opis procedur uzgodnionych przez Komisję i państwo członkowskie dla wymiany danych w formie elektronicznej w celu spełnienia wymagań dotyczących płatności, monitorowania i oceny, określonych w niniejszym rozporządzeniu;
h) informacje dotyczące stosowania art. 8.
2.
Dla każdej osi priorytetowej określonej w tytule IV państwo członkowskie ustanawia w ramach swego programu operacyjnego warunki i procedury ich stosowania.
Program zawiera w szczególności jasne określenie celu każdej z planowanych osi priorytetowych.
TYTUŁ IV
OSIE PRIORYTETOWE
ROZDZIAŁ I
Oś priorytetowa 1: środki na rzecz dostosowania wspólnotowej floty rybackiej
Artykuł 21
Zakres
Wsparcie z EFR mające na celu dostosowanie wspólnotowej floty rybackiej dotyczy:
a) pomocy publicznej dla właścicieli statków rybackich i rybaków, których dotyczą plany dostosowania nakładu połowowego stanowiące część:
i) planów odbudowy, o których mowa w art. 5 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002;
ii) środków nadzwyczajnych, o których mowa w art. 7 i 8 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002;
iii) nieprzedłużenia umów w sprawie rybactwa pomiędzy Wspólnotą a państwem trzecim lub znaczącej redukcji możliwości połowowych na podstawie umowy międzynarodowej lub innych uzgodnień;
iv) planów zarządzania, o których mowa w art. 6 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002;
v) środków, o których mowa w art. 9 i 10 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002;
vi) krajowych planów wycofania się z floty w ramach obowiązków określonych w art. 11–16 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002 dotyczących dostosowania zdolności połowowej wspólnotowej floty rybackiej;
b) pomocy publicznej z tytułu tymczasowego zaprzestania działalności połowowej zgodnie z art. 24 ust. 1 pkt (vii);
c) inwestycji na pokładzie statków rybackich i selektywności zgodnie z art. 25;
d) pomocy publicznej dla rybactwa przybrzeżnego na niewielką skalę zgodnie z art. 26;
e) rekompensaty społeczno-gospodarczej w celu zarządzania wspólnotową flotą rybacką zgodnie z art. 27;
f) pomocy publicznej w ramach planów ratowania i restrukturyzacji zgodnie z Wytycznymi wspólnotowymi dotyczącymi pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw [11].
Artykuł 22
Treść planów dostosowania nakładu połowowego
1. Każde państwo członkowskie określa w swoim krajowym planie strategicznym politykę dostosowania nakładu połowowego w celu wypełnienia zobowiązań określonych w art. 11 ust. 1 rozporządzenia (WE) 2371/2002. Pierwszeństwo przyznaje się finansowaniu operacji, o których mowa w art. 21 lit. a) pkt (i).
2.
Plany dostosowania nakładu połowowego mogą obejmować wszystkie stosowne środki określone w niniejszym rozdziale.
3.
W przypadkach określonych w art. 21 lit. a) pkt (i), (ii) i (iv) plany dostosowania nakładu połowowego są przyjmowane przez państwa członkowskie w terminie sześciu miesięcy od daty podjęcia decyzji przez Radę lub Komisję.
W przypadkach określonych w art. 21 lit. a) pkt (iii) plany dostosowania nakładu połowowego dotyczące odnośnych statków rybackich i rybaków są przyjmowane przez państwa członkowskie w terminie sześciu miesięcy od daty otrzymania zawiadomienia Komisji.
4.
Każdego roku państwa członkowskie ogłaszają w rocznym i w końcowym sprawozdaniu z realizacji, o którym mowa w art. 67, wyniki osiągnięte w ramach realizacji krajowego planu dostosowania nakładu połowowego.
Wyniki są mierzone przy użyciu stosownych wskaźników określonych w programach operacyjnych.
Artykuł 23
Pomoc publiczna z tytułu trwałego zaprzestania działalności połowowej
1.
EFR przyczynia się do finansowania trwałego zaprzestania działalności połowowej statków rybackich pod warunkiem, że zaprzestanie takie stanowi część planu dostosowania nakładu połowowego, o którym mowa w art. 21 lit. a).
Trwałe zaprzestanie działalności połowowej statku rybackiego następuje jedynie w drodze:
a) zezłomowania statku rybackiego;
b) przekwalifikowania go na działalność niezwiązaną z rybactwem, pod banderą państwa członkowskiego i z rejestracją we Wspólnocie;
c) zmiany jego przeznaczenia na tworzenie sztucznych raf.
Państwa członkowskie przed realizacją takich operacji zapewniają uprzednie przeprowadzenie oceny ich oddziaływania na środowisko oraz gwarantują ich wkład w realizację celów, o których mowa w art. 38 ust. 2 lit. a).
Pomoc publiczna wypłacana właścicielom statków rybackich z tytułu trwałego zaprzestania działalności połowowej odnosi się do zdolności połowowej statku rybackiego i, w stosownych przypadkach, związanych z tym licencji połowowych.
2.
Trwałe zaprzestanie działalności połowowej statków rybackich jest planowane w formie krajowych planów wycofania się z flot, których czas trwania nie przekracza dwóch lat od ich wejścia w życie.
3.
W celu ułatwienia realizacji planów dostosowania nakładu połowowego państwa członkowskie mogą ogłaszać przetargi lub zaproszenia do składania ofert.
Państwa członkowskie mogą również określić poziom pomocy publicznej, uwzględniając najlepszy stosunek kosztów do skuteczności na podstawie obiektywnych kryteriów, takich jak:
a) cena statku rybackiego na rynku krajowym lub jego wartość ubezpieczeniowa;
b) obroty statku rybackiego;
c) wiek statku rybackiego oraz jego tonaż wyrażony w GT lub moc silnika wyrażona w kW.
Artykuł 24
Pomoc publiczna z tytułu tymczasowego zaprzestania działalności połowowej
1.
EFR może wspierać finansowanie środków pomocowych na rzecz tymczasowego zaprzestania działalności połowowej rybaków i właścicieli statków rybackich w latach 2007–2013 przez okres:
i) 12 miesięcy, który może zostać przedłużony o nie więcej niż 12 miesięcy, w związku z planami dostosowania nakładu połowowego, o których mowa w art. 21 lit. a) pkt (i);
ii) trzech miesięcy, w przypadku przyjętych przez państwa członkowskie środków nadzwyczajnych określonych w art. 8 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002, w związku z planami dostosowania nakładu połowowego, o których mowa w art. 21 lit. a) pkt (ii);
iii) sześciu miesięcy, w przypadku przyjętych przez Komisję środków nadzwyczajnych określonych w art. 7 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002, w związku z planami dostosowania nakładu połowowego, o których mowa w art. 21 lit. a) pkt (ii);
iv) sześciu miesięcy, który może zostać przedłużony o nie więcej niż sześć miesięcy, w związku z planami dostosowania nakładu połowowego, o których mowa w art. 21 lit. a) pkt (iii);
v) ośmiu miesięcy, w związku z planami dostosowania nakładu połowowego, o których mowa w art. 21 lit. a) pkt (iv) oraz planami zarządzania przyjętych na szczeblu krajowym w ramach wspólnotowych środków na rzecz ochrony zasobów oraz w przypadkach, gdy takie plany przewidują stopniowe zmniejszanie nakładu połowowego;
vi) trzech miesięcy, w związku z planami ratowania i restrukturyzacji, o których mowa w art. 21 lit. f), przez okres wymiany silników;
vii) sześciu miesięcy, w przypadku klęski żywiołowej, zamknięć łowisk, o których zadecydowały państwa członkowskie z przyczyn dotyczących zdrowia publicznego lub innych nadzwyczajnych zdarzeń niebędących wynikiem zastosowania środków na rzecz ochrony zasobów.
2.
Udział finansowy EFR w środkach określonych w ust. 1 pkt (i)–(vi) na państwo członkowskie w ciągu całego okresu 2007–2013 nie może przekroczyć wyższego z dwóch następujących progów: 1 mln EUR lub 6 % pomocy finansowej Wspólnoty dla sektora w danym państwie członkowskim.
Progi te mogą jednak zostać przekroczone zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 101 ust. 3.
3.
Sezonowe zawieszenie połowów o powtarzalnym charakterze nie jest brane pod uwagę przy przyznawaniu świadczeń lub rekompensat na podstawie niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 25
Inwestycje na statkach rybackich i selektywność
1.
EFR może mieć udział w finansowaniu sprzętu i modernizacji pięcioletnich lub starszych statków rybackich tylko zgodnie z warunkami określonymi w niniejszym artykule, a także zgodnie z przepisami rozdziału III rozporządzenia (WE) nr 2371/2002.
2.
Inwestycje takie mogą dotyczyć poprawy bezpieczeństwa na pokładzie, warunków pracy, higieny, jakości produktów, wydajności energetycznej oraz selektywności, pod warunkiem że nie zwiększają one zdolności statków rybackich do prowadzenia połowów.
Nie przyznaje się pomocy na budowę statków rybackich ani na powiększenie ładowni.
3.
EFR może mieć udział w finansowaniu jednej wymiany silnika dla danego statku, pod warunkiem że:
a) w przypadku statków określonych w art. 26 ust. 1 nowy silnik będzie miał tę samą lub mniejszą moc niż stary;
b) w przypadku statków o długości całkowitej poniżej 24 m innych niż statki, o których mowa w lit a), nowy silnik będzie miał moc przynajmniej o 20 % mniejszą niż stary;
c) w przypadku trawlerów o długości całkowitej ponad 24 m, nowy silnik będzie miał moc przynajmniej o 20 % mniejszą niż stary, statek podlega planowi ratowania i restrukturyzacji, o którym mowa w art. 21 lit. f), i zostanie przystosowany do metody połowów, przy której zużywa się mniej paliwa.
4.
Zmniejszenie mocy silnika, o której mowa w ust. 3 lit. b) i c), może zostać osiągnięte przez grupę statków dla każdej kategorii statków, o których mowa w lit. b) i c) tego ustępu.
5.
Warunki realizacji operacji przewidzianych w ust. 4 mogą zostać określone zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 101 ust. 3.
6.
EFR może mieć udział w finansowaniu sprzętu i prac modernizacyjnych:
a) umożliwiających przechowywanie na pokładzie odłowów, których odrzut przestał być dozwolony;
b) w ramach projektów obejmujących przygotowanie lub próby nowych środków technicznych przez ograniczony okres ustalony przez Radę lub Komisję;
c) służących do ograniczenia wpływu rybactwa na gatunki niekomercyjne;
d) służących do ograniczenia wpływu rybactwa na ekosystemy i dno morskie;
e) służących do ochrony połowów i narzędzi połowowych przed drapieżnikami, włącznie ze zmianą materiału części sprzętu połowowego, pod warunkiem że nie zwiększa to nakładu połowowego lub nie pogarsza selektywności sprzętu połowowego i że zostaną zastosowane odpowiednie środki w celu uniknięcia fizycznego zagrożenia dla drapieżników.
7.
EFR może mieć udział w finansowaniu inwestycji na rzecz selektywności narzędzi połowowych, w tym do dwu wymian narzędzi połowowych w okresie 2007–2013, pod warunkiem że:
a) dany statek rybacki objęty planem dostosowania nakładu połowowego, o którym mowa w art. 21 lit. a) pkt (i), dokonuje zmiany swojej metody połowowej i przechodzi z danego łowiska na inne, w którym stan zasobów umożliwia prowadzenie połowów; lub
b) nowe narzędzia są bardziej selektywne oraz spełniają uznane kryteria i praktyki w zakresie ochrony środowiska, które wykraczają poza zakres zobowiązań wynikających z obowiązującego prawa wspólnotowego.
8.
EFR może mieć udział w finansowaniu pierwszej wymiany narzędzi połowowych:
a) w celu zapewnienia ich zgodności z nowymi wymogami technicznymi dotyczącymi selektywności określonymi w prawie wspólnotowym.
Pomoc może być udzielana do momentu, gdy standardy te zaczną obowiązywać lub wyjątkowo przez krótki okres po tej dacie, który może zostać określony w danych przepisach wspólnotowych;
b) dla ograniczenia wpływu rybactwa na gatunki niekomercyjne.
Artykuł 26
Rybactwo przybrzeżne na niewielką skalę
1.
Na użytek niniejszego artykułu termin "rybactwo przybrzeżne na niewielką skalę" oznacza połowy prowadzone przez statki rybackie o długości całkowitej poniżej 12 metrów i niekorzystające z narzędzi połowowych ciągnionych, które są wyszczególnione w tabeli 3 załącznika I do rozporządzenia Komisji (WE) nr 26/2004 z dnia 30 grudnia 2003 r. dotyczącego rejestru statków rybackich Wspólnoty [12].
2.
W przypadku finansowania z EFR środków na podstawie art. 25 na rzecz rybactwa przybrzeżnego na niewielką skalę wysokość udziału prywatnych środków finansowych przedstawiona w grupie 2 tabeli zawartej w załączniku II może ulec obniżeniu o 20 punktów procentowych.
3.
EFR może mieć udział w finansowaniu środkow społeczno-gospodarczych przewidzianych w art. 27 na rzecz rybactwa przybrzeżnego na niewielką skalę.
4.
EFR może mieć udział w wypłacie premii na rzecz rybaków i właścicieli statków rybackich zajmujących się rybactwem przybrzeżnym na niewielką skalę w celu:
a) poprawy zarządzania i kontroli warunków dostępu do niektórych obszarów połowowych;
b) wspierania organizacji produkcji, przetwórstwa i łańcucha zbytu produktów rybactwa;
c) zachęcania do dobrowolnych działań na rzecz obniżania nakładu połowowego w celu ochrony zasobów;
d) zachęcania do stosowania innowacji technicznych (bardziej selektywne techniki połowowe wykraczające poza wymogi prawa wspólnotowego lub innowacje mające na celu ochronę narzędzi połowowych i połowów przed drapieżnikami), które nie zwiększają nakładu połowowego;
e) poprawy kwalifikacji zawodowych i szkoleń w zakresie bezpieczeństwa.
Artykuł 27
Rekompensata społeczno-gospodarcza w celu zarządzania wspólnotową flotą rybacką
1.
EFR może mieć udział w finansowaniu środków społeczno-gospodarczych proponowanych przez państwa członkowskie na rzecz rybaków dotkniętych zmianami w zakresie rybactwa, które to środki obejmują:
a) dywersyfikację działalności w celu propagowania zróżnicowanego zatrudnienia dla rybaków;
b) podnoszenie kwalifikacji zawodowych, zwłaszcza wśród młodych rybaków;
c) programy szkoleń przekwalifikowujących na zawody spoza rybactwa morskiego;
d) wcześniejsze odejścia z sektora rybactwa, w tym wcześniejsze emerytury;
e) nieodnawialną rekompensatę dla rybaków, którzy przepracowali jako rybacy na pokładzie statku co najmniej dwanaście miesięcy, pod warunkiem że statek rybacki, na którym byli zatrudnieni, został objęty trwałym zaprzestaniem działalności połowowej w rozumieniu art. 23.
Rekompensata ta podlega proporcjonalnemu zwrotowi w przypadku powrotu beneficjentów do pracy w zawodzie rybaka w terminie krótszym niż jeden rok od czasu wypłacenia im rekompensaty.
2.
EFR może mieć udział w finansowaniu indywidualnych premii dla rybaków poniżej 40 roku życia, którzy wykażą, że przepracowali jako rybacy przynajmniej pięć lat lub mają odpowiednie przeszkolenie zawodowe, i którzy nabywają po raz pierwszy częściowe lub całkowite prawo własności do statku rybackiego z wyposażeniem do połowów morskich i o długości całkowitej poniżej 24 m, którego wiek wynosi między 5 a 30 lat.
3.
Premia taka nie może przekroczyć 15 % kosztu nabycia własności ani przekroczyć kwoty 50000 EUR.
4. Warunki określone w ust. 1 lit e) i w ust. 2 mogą zostać zmodyfikowane zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 101 ust. 3.
ROZDZIAŁ II
Oś priorytetowa 2: akwakultura, rybołówstwo śródlądowe, przetwarzanie i obrót produktami rybołówstwa i akwakultury
Artykuł 28
Zakres interwencji w produkcję w dziedzinie akwakultury
1.
Wsparcie dla akwakultury może obejmować:
a) środki na rzecz inwestycji produkcyjnych w akwakulturę;
b) środki na rzecz środowiska wodnego;
c) środki na rzecz zdrowia publicznego;
d) środki na rzecz zdrowia zwierząt.
2.
Przeniesienie własności przedsiębiorstwa nie stanowi podstawy do uzyskania pomocy ze strony Wspólnoty.
3.
Wsparcie na podstawie ust. 1 może przyczyniać się do uczenia się przez całe życie.
4.
W odniesieniu do operacji określonych w art. 29, 31 i 32, realizowanych w celu zapewnienia zgodności ze normami ustanowionymi na podstawie prawa wspólnotowego w dziedzinie środowiska, zdrowia ludzi lub zwierząt, higieny lub dobrostanu zwierząt, pomoc może być udzielana do momentu, gdy normy te staną się wiążące dla przedsiębiorstw.
5.
Państwa członkowskie zapewniają odpowiednie mechanizmy w celu uniknięcia efektów przeciwnych do zamierzonych, w szczególności ryzyka stworzenia nadmiaru zdolności produkcyjnej lub negatywnego wpływu na ochronę zasobów rybactwa.
6.
Dla operacji, o których mowa w załączniku II do dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny wpływu wywieranego przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko [13], pomoc zostaje przyznana wyłącznie w wypadku, gdy dostarczono informacje określone w załączniku IV do tej dyrektywy.
Artykuł 29
Środki na rzecz inwestycji produkcyjnych w akwakulturę
1.
EFR może wspierać inwestycje w zakresie budowy, rozbudowy, wyposażenia i modernizacji instalacji produkcyjnych, w szczególności mających na celu poprawę warunków pracy, higieny, zdrowia ludzi i zwierząt oraz jakości produktów, zmniejszenia negatywnego lub wspierania pozytywnego wpływu na środowisko.
Inwestycje przyczyniają się do realizacji jednego lub więcej spośród następujących celów:
a) dywersyfikacji w kierunku nowych gatunków oraz produkcji gatunków o dobrych perspektywach rynkowych;
b) wdrażania metod hodowlanych znacznie obniżających negatywny lub wspierających pozytywny wpływ na środowisko w porównaniu ze zwykłą praktyką w sektorze akwakultury;
c) wsparcia tradycyjnych działalności z zakresu akwakultury, które mają znaczenie dla zachowania i rozwoju zarówno sfery gospodarczo-społecznej, jak i zachowania środowiska;
d) wsparcie zakupu sprzętu mającego na celu ochronę hodowli przed drapieżnikami;
e) poprawa warunków pracy i bezpieczeństwa pracowników sektora akwakultury.
2.
Pomoc inwestycyjna ograniczona jest do:
a) mikroprzedsiębiorstw, małych i średnich przedsiębiorstw;
oraz b) przedsiębiorstw nieobjętych definicją zawartą w art. 3 lit. f), które zatrudniają mniej niż 750 pracowników lub posiadają obroty niższe niż 200 mln EUR.
3.
Na zasadzie odstępstwa od ust. 2 w regionach najbardziej oddalonych i w wypadku peryferyjnych wysp greckich, pomoc może być przyznawana wszystkim przedsiębiorstwom.
4.
Państwa członkowskie zapewniają pierwszeństwo mikroprzedsiębiorstwom i małym przedsiębiorstwom.
Artykuł 30
Środki na rzecz środowiska wodnego
1.
EFR może wspierać udzielanie rekompensat z tytułu stosowania metod produkcyjnych w zakresie akwakultury przyczyniających się do ochrony i poprawy stanu środowiska oraz zachowania przyrody.
2.
Celem wsparcia jest propagowanie:
a) form akwakultury obejmujących ochronę i poprawę stanu środowiska, zasobów naturalnych i różnorodności genetycznej, a także kształtowanie krajobrazu i tradycyjnych cech obszarów akwakultury;
b) uczestnictwa we wspólnotowym systemie zarządzania środowiskiem i audytu środowiskowego ustanowionym na mocy rozporządzenia (WE) nr 761/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 marca 2001 r. dopuszczającego dobrowolny udział organizacji w systemie zarządzania środowiskiem i audytu środowiskowego we Wspólnocie (EMAS) [14];
c) akwakultury organicznej w rozumieniu rozporządzenia Rady (EWG) nr 2092/91 z dnia 24 czerwca 1991 r. w sprawie produkcji ekologicznej produktów rolnych oraz znakowania produktów rolnych i środków spożywczych [15];
d) zrównoważonej akwakultury zgodnej ze szczególnymi ograniczeniami związanymi z ochroną środowiska, wynikającymi z wyznaczenia obszarów ochrony należących do sieci NATURA 2000 zgodnie z dyrektywą Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory [16].
3.
W celu uzyskania rekompensaty na podstawie niniejszego artykułu jej beneficjenci muszą zobowiązać się do przestrzegania przez okres co najmniej pięciu lat wymogów dotyczących środowiska wodnego, które wykraczają poza zwykłe stosowanie dobrych praktyk w dziedzinie akwakultury.
Dla wsparcia przewidzianego w ust. 2 lit. a) korzyści dla środowiska wynikające z takich zobowiązań muszą być potwierdzone uprzednią oceną przeprowadzoną przez właściwe podmioty wyznaczone przez państwo członkowskie.
4.
Państwa członkowskie obliczają wysokość rekompensat na podstawie jednego lub więcej spośród następujących kryteriów:
a) wysokości utraconych przychodów;
b) dodatkowych kosztów, jakie mogą wyniknąć w związku ze stosowaniem metod dotyczących środowiska wodnego;
c) potrzeby udzielenia wsparcia finansowego na realizację projektu;
d) szczególnych niedogodności lub kosztów inwestycji dla jednostek mieszczących się w obrębie lub w pobliżu obszarów ochrony należących do sieci NATURA 2000.
5.
Jednorazową rekompensatę przyznaje się:
a) zgodnie z ust. 2 lit. a) na podstawie maksymalnej kwoty na hektar powierzchni gospodarstwa, do którego zastosowanie mają zobowiązania dotyczące środowiska wodnego;
b) zgodnie z ust. 2 lit. c) przez okres maksymalnie dwóch lat w okresie przestawiania gospodarstwa na produkcję organiczną;
c) zgodnie z ust. 2 lit. d) przez okres maksymalnie dwóch lat od daty podjęcia decyzji o ustanowieniu obszaru ochrony należącego do sieci NATURA 2000 i wyłącznie w odniesieniu do jednostek akwakultury istniejących przed wydaniem tej decyzji.
Artykuł 31
Środki na rzecz zdrowia publicznego
EFR może mieć udział w finansowaniu rekompensat dla hodowców mięczaków z tytułu czasowego zawieszenia zbioru mięczaków hodowlanych.
Rekompensata może być udzielona w przypadku, gdy zanieczyszczenie mięczaków w związku z rozmnożeniem się toksynogennego planktonu lub obecnością planktonu zawierającego biotoksyny powoduje, ze względu na ochronę zdrowia publicznego, zawieszenie zbiorów:
- na więcej niż cztery kolejne miesiące, lub
- w przypadku gdy strata poniesiona w wyniku zawieszenia zbiorów wynosi ponad 35 % rocznego obrotu danego przedsiębiorstwa, wyliczonego na podstawie jego średnich obrotów za poprzednie trzy lata.
Rekompensata może być udzielona na nie więcej niż dwanaście miesięcy w trakcie całego okresu programowania.
Artykuł 32
Środki na rzecz zdrowia zwierząt
EFR może mieć udział w finansowaniu kontroli i zwalczania chorób w akwakulturze zgodnie z warunkami decyzji Rady 90/424/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii [17].
Artykuł 33
Rybołówstwo śródlądowe
1.
Na użytek niniejszego artykułu "rybołówstwo śródlądowe" oznacza połowy prowadzone w celach zarobkowych przy użyciu sprzętu pływającego służącego do połowu wyłącznie w wodach śródlądowych lub przy użyciu innych urządzeń stosowanych do połowów pod lodem.
2.
Wsparcie dla rybołówstwa śródlądowego może obejmować inwestycje w zakresie budowy, rozbudowy, wyposażenia i modernizacji urządzeń przeznaczonych do wykonywania rybołówstwa śródlądowego, mające na celu poprawę bezpieczeństwa, warunków pracy, higieny i jakości produktów, zdrowia ludzi lub zwierząt, lub zmniejszenie negatywnego lub wywieranie pozytywnego wpływu na środowisko.
Inwestycje na pokładzie sprzętu pływającego mogą otrzymywać wsparcie zgodnie z odpowiednimi przepisami określonymi w art. 25.
3.
EFR może mieć udział w finansowaniu zmiany przeznaczenia sprzętu pływającego służącego do wykonywania rybołówstwa śródlądowego na działalność niezwiązaną z rybołówstwem.
Organy krajowe podejmują odpowiednie środki w celu zapewnienia, że sprzęt pływający otrzymujący wsparcie z EFR zgodnie z niniejszym ustępem nie powróci do rybołówstwa.
4.
W przypadku gdy we wspólnotowym akcie prawnym przewidziano środki na rzecz odbudowy gatunków w wodach śródlądowych, EFR może udzielać wsparcia na środki na rzecz tymczasowego zaprzestania działalności w zakresie rybołówstwa śródlądowego rybakom i właścicielom sprzętu pływającego prowadzącym działalność wyłącznie na wodach śródlądowych.
Wsparcie to jest ograniczone do maksymalnego całkowitego okresu dwunastu miesięcy przez cały okres programowania dla danego sprzętu pływającego.
5.
Przeniesienie własności przedsiębiorstwa nie stanowi podstawy do uzyskania pomocy wspólnotowej.
6.
Bez uszczerbku dla przepisów ust. 3 i 4, stałe lub tymczasowe zaprzestanie działalności połowowej i budowy sprzętu pływającego służącego do wykonywania rybołówstwa śródlądowego nie kwalifikuje się do uzyskania wsparcia.
7.
Inwestycje nie kwalifikują się do uzyskania wsparcia, jeżeli prawdopodobne jest zachwianie z ich powodu równowagi pomiędzy wielkością floty a odpowiadającymi jej zasobami rybnymi.
8.
Instytucja zarządzająca podejmuje wszystkie środki niezbędne w celu zapewnienia, że przy użyciu sprzętu pływającego, na który otrzymywane jest wsparcie finansowe z EFR zgodnie z niniejszym artykułem, nadal prowadzone są połowy wyłącznie na wodach śródlądowych.
Artykuł 34
Inwestycje w zakresie przetwórstwa i obrotu
1.
EFR może mieć udział w finansowaniu inwestycji w zakresie przetwórstwa i obrotu produktami rybołówstwa i akwakultury.
2.
Przeniesienie własności przedsiębiorstwa nie kwalifikuje się do uzyskania pomocy wspólnotowej.
3.
EFR może również wspierać uczenie się przez całe życie.
4.
Inwestycje nie kwalifikują się do uzyskania pomocy, jeżeli dotyczą produktów rybołówstwa i akwakultury, które mają być wykorzystywane lub przetwarzane w celach innych niż spożycie przez ludzi, za wyjątkiem inwestycji przeznaczonych wyłącznie na utylizację i przetwarzanie odpadów z rybołówstwa i akwakultury oraz obrót tymi odpadami.
5.
W przypadku operacji realizowanych w celu zagwarantowania zgodności z normami ustanowionymi na podstawie prawa wspólnotowego w zakresie środowiska, zdrowia ludzi lub zwierząt, higieny lub dobrostanu zwierząt, pomoc może być udzielana wyłącznie do momentu, gdy normy te staną się wiążące dla przedsiębiorstw.
Artykuł 35
Kwalifikujące się środki w zakresie przetwórstwa i obrotu
1.
EFR może mieć udział w finansowaniu budowy, rozbudowy, wyposażania i modernizacji przedsiębiorstw, skupiając się w szczególności na osiągnięciu jednego lub więcej spośród następujących celów:
a) poprawy warunków pracy;
b) poprawy i monitorowania zdrowia publicznego, warunków higieny lub jakości produktów;
c) produkcji wyrobów wysokiej jakości dla rynków niszowych;
d) zmniejszenia negatywnego oddziaływania na środowisko;
e) zwiększania stopnia wykorzystania nie w pełni eksploatowanych gatunków, produktów ubocznych i odpadów;
f) produkcji lub wprowadzania do obrotu nowych produktów, stosowania nowych technologii lub opracowywania innowacyjnych metod produkcji;
g) wprowadzania do obrotu produktów pochodzących głównie z wyładunków lokalnych oraz z lokalnej akwakultury.
2.
Ogólnym celem inwestycji jest promocja trwałego zatrudnienia w sektorze rybactwa.
3.
Pomoc inwestycyjna ograniczona jest do:
a) mikroprzedsiębiorstw, małych i średnich przedsiębiorstw;
oraz b) przedsiębiorstw nieobjętych definicją zawartą w art. 3 lit. f), które zatrudniają mniej niż 750 pracowników lub posiadają obrót niższy niż 200 mln EUR.
4.
Na zasadzie odstępstwa od ust. 3 w regionach najbardziej oddalonych i w wypadku peryferyjnych wysp greckich pomoc może być przyznawana wszystkim przedsiębiorstwom.
5.
Państwa członkowskie zapewniają pierwszeństwo mikroprzedsiębiorstwom i małym przedsiębiorstwom.
6.
Inwestycje w zakresie handlu detalicznego nie kwalifikują się do uzyskania pomocy wspólnotowej.
ROZDZIAŁ III
Oś priorytetowa 3: środki służące wspólnemu interesowi
Artykuł 36
Zakres interwencji
1.
Z EFR może być udzielana pomoc na środki służące wspólnemu interesowi o szerszym zakresie niż środki zwykle podejmowane przez przedsiębiorstwa prywatne i które pomagają w realizacji celów wspólnej polityki rybołówstwa.
2.
Środki te mogą dotyczyć:
a) wspólnych działań;
b) ochrony i rozwoju fauny i flory wodnej;
c) portów rybackich, miejsc wyładunku i przystani;
d) rozwoju nowych rynków i kampanii promocyjnych;
e) projektów pilotażowych;
f) modyfikacji lub zmiany przeznaczenia statków rybackich.
Artykuł 37
Działania wspólne
EFR może mieć udział w finansowaniu środków służących wspólnemu interesowi realizowanych przy aktywnym wsparciu ze strony samych podmiotów gospodarczych lub organizacji działających w imieniu producentów lub innych organizacji uznanych przez państwo członkowskie, które mają na celu w szczególności:
a) trwałe przyczynienie się do lepszego zarządzania zasobami lub ich lepszej ochrony;
b) promocję selektywnych narzędzi i metod połowowych oraz zmniejszenie przyłowów;
c) usuwanie z dna morskiego utraconych narzędzi połowowych w celu zwalczania połowów zagubionymi częściami zestawu;
d) poprawę warunków pracy oraz bezpieczeństwa;
e) przyczynianie się do przejrzystości rynków produktów rybołówstwa i akwakultury, w tym do możliwości śledzenia pochodzenia;
f) poprawę jakości i bezpieczeństwa żywności;
g) rozwój, restrukturyzację lub poprawę terenów hodowli w ramach akwakultury;
h) inwestycje dotyczące sprzętu i infrastruktury na potrzeby produkcji, przetwórstwa lub handlu łącznie z utylizacją odpadów;
i) doskonalenie kwalifikacji zawodowych lub rozwój nowych metod i narzędzi szkoleniowych;
j) propagowanie partnerstwa pomiędzy naukowcami i podmiotami gospodarczymi w sektorze rybactwa;
k) tworzenie sieci kontaktów, wymianę doświadczeń i wzorców postępowania pomiędzy organizacjami promującymi równość szans dla mężczyzn i kobiet oraz pomiędzy innymi zainteresowanymi stronami;
l) przyczynianie się do realizacji celów określonych dla rybactwa przybrzeżnego na niewielką skalę w art. 26 ust. 4;
m) poprawę zarządzania i kontroli warunków dostępu do obszarów połowowych, w szczególności poprzez przygotowanie lokalnych planów zarządzania zatwierdzonych przez właściwe organy krajowe;
n) tworzenie organizacji producentów uznanych na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 104/2000 z dnia 17 grudnia 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków produktów rybołówstwa i akwakultury [18], ich restrukturyzację i wdrożenie ich planów poprawy jakości;
o) przeprowadzanie studiów wykonalności związanych z propagowaniem w sektorze rybactwa partnerstw z państwami trzecimi.
Wsparcie, o którym mowa w lit. n) udzielane jest na okres maksymalnie trzech lat od daty uznania lub od daty decyzji o restrukturyzacji organizacji producentów i podlega stopniowemu zmniejszeniu w okresie tych trzech lat.
Artykuł 38
Środki mające na celu ochronę i rozwój fauny i flory wodnej
1.
EFR może mieć udzial w finansowaniu środków służących wspólnemu interesowi, których celem jest ochrona i rozwój fauny i flory wodnej, a zarazem wsparcie stanu środowiska wodnego.
2.
Środki te powinny odnosić się do:
a) budowy lub instalacji urządzeń stałych lub ruchomych służących ochronie i rozwojowi fauny i flory wodnej; lub
b) rekultywacji wód śródlądowych, w tym terenów tarła i tras migracyjnych gatunków migrujących; lub
c) ochrony i zachowania stanu środowiska naturalnego w ramach sieci NATURA 2000, w przypadkach gdy jej obszary są bezpośrednio związane z działalnością połowową, z wyłączeniem kosztów operacyjnych.
Bezpośrednie zarybianie nie stanowi podstawy do uzyskania pomocy, o ile nie zostało przewidziane wyraźnie jako środek służący ochronie we wspólnotowym akcie prawnym.
3.
Działania musza być realizowane przez podmioty publiczne lub półpubliczne, uznane organizacje handlowe lub inne podmioty wyznaczone w tym celu przez państwo członkowskie.
Artykuł 39
Porty rybackie, miejsca wyładunku i przystanie
1.
EFR może udzielać wsparcia na inwestycje w istniejących publicznych lub prywatnych portach rybackich, służące interesowi rybaków i hodowców akwakultury korzystających z danego portu, które mają na celu poprawę poziomu oferowanych usług.
EFR może również wspierać inwestycje w restrukturyzację miejsc wyładunku oraz poprawę warunków wyładunku ryb przez rybaków przybrzeżnych w istniejących miejscach wyładunku wskazanych przez właściwe organy krajowe.
2.
Inwestycje te powinny w szczególności dotyczyć:
a) poprawy warunków wyładunku, przetwarzania, składowania w portach i sprzedaży produktów rybołówstwa i akwakultury;
b) dostaw paliwa, lodu, wody i elektryczności;
c) sprzętu do naprawy oraz konserwacji statków rybackich;
d) budowy, modernizacji i wydłużenia nabrzeża w celu polepszenia bezpieczeństwa w trakcie wyładunku lub załadunku;
e) skomputeryzowanego zarządzania działalnością połowową;
f) poprawy warunków bezpieczeństwa oraz pracy;
g) przechowywania i utylizacji odpadów;
h) środków służących zmniejszaniu odrzutów.
3.
W celu poprawy bezpieczeństwa rybaków EFR może również wspierać związane z bezpieczeństwem inwestycje w budowę lub modernizację małych przystani rybackich.
Artykuł 40
Rozwój nowych rynków i kampanie promocyjne
1.
EFR może udzielać wsparcia na środki służące wspólnemu interesowi, których celem jest realizacja polityki podniesienia jakości i wartości, rozwój nowych rynków zbytu produktów rybołówstwa i akwakultury oraz prowadzenie kampanii promocyjnych na rzecz tych produktów.
2.
Operacje nie mogą być ukierunkowane na marki handlowe, jak również nie mogą odnosić się do konkretnych krajów lub obszarów geograficznych, z wyjątkiem produktów uznanych na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 510/2006 z dnia 20 marca 2006 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych [19].
3.
Środki te powinny w szczególności dotyczyć:
a) prowadzenia regionalnych, krajowych lub międzynarodowych kampanii promocyjnych produktów rybołówstwa i akwakultury;
b) dostarczania na rynek nadwyżek gatunków oraz gatunków nie w pełni eksploatowanych, które są zwykle odrzucane lub nie przedstawiają wartości handlowej;
c) realizacji polityki jakości produktów rybołówstwa i akwakultury;
d) promocji produktów pozyskanych przy pomocy metod mających niewielki wpływ na środowisko;
e) promocji produktów uznanych zgodnie z warunkami rozporządzenia (WE) nr 510/2006;
f) certyfikacji jakości, w tym tworzenia znaków jakości i certyfikacji produktów złowionych lub wyhodowanych w sposób przyjazny dla środowiska;
g) kampanii mających na celu poprawę wizerunku produktów rybołówstwa i akwakultury oraz wizerunku sektora rybactwa;
h) realizacji badań rynkowych.
Artykuł 41
Projekty pilotażowe
1.
EFR może udzielać wsparcia na projekty pilotażowe, w tym eksperymentalne wykorzystanie bardziej selektywnych technik połowowych, które mają na celu nabycie i upowszechnienie nowej wiedzy technicznej oraz są przeprowadzane we współpracy z podmiotem naukowym lub technicznym przez podmiot gospodarczy, uznane stowarzyszenie handlowe lub jakikolwiek właściwy podmiot wyznaczony w tym celu przez państwo członkowskie.
2.
Projekty pilotażowe, o których mowa w ust. 1, mogą:
a) obejmować testy, w warunkach prawie identycznych jak panujące w sektorze produkcyjnym, żywotności technicznej lub ekonomicznej innowacyjnej technologii w celu uzyskania i rozpowszechnienia wiedzy technicznej lub ekonomicznej dotyczącej testowanej technologii;
b) umożliwiać testowanie planów zarządzania oraz planów rozdziału nakładu połowowego, w tym, w razie konieczności, ustanowienie stref zakazu połowów, w celu dokonania oceny skutków biologicznych i finansowych, a także eksperymentalnego zarybienia;
c) obejmować opracowanie i testowanie metod poprawy selektywności narzędzi połowowych, zmniejszenia przyłowów, odrzutów lub oddziaływania na środowisko, w szczególności na dno morskie;
d) obejmować testy alternatywnych technik zarządzania rybactwem.
Aby przynieść znaczące wyniki, projekt pilotażowy powinien zawsze obejmować stosowną analizę naukową.
3.
Wyniki projektów pilotażowych finansowanych na podstawie ust. 1 są przedmiotem sprawozdań technicznych udostępnianych do wiadomości publicznej.
Artykuł 42
Modyfikacja w celu zmiany przeznaczenia statków rybackich
EFR może udzielać wsparcia na modyfikację statków rybackich, pływających pod banderą państwa członkowskiego i zarejestrowanych we Wspólnocie, do celów szkoleń lub badań prowadzonych w ramach sektora rybactwa lub innej działalności spoza rybactwa.
Operacje te są ograniczone do podmiotów publicznych lub półpublicznych.
ROZDZIAŁ IV
Oś priorytetowa 4: zrównoważony rozwój obszarów zależnych głównie od rybactwa
Artykuł 43
Zakres pomocy
1.
EFR, w uzupełnieniu innych instrumentów wspólnotowych, może udzielać wsparcia na rzecz zrównoważonego rozwoju obszarów zależnych głównie od rybactwa i poprawy jakości życia na tych obszarach, kwalifikujących się do pomocy w ramach ogólnej strategii dążącej do wsparcia realizacji celów wspólnej polityki rybołówstwa, w szczególności z uwzględnieniem jej wyników społeczno-gospodarczych.
2.
Środki na rzecz zrównoważonego rozwoju obszarów zależnych głównie od rybactwa mają na celu:
a) utrzymanie dobrobytu gospodarczego i społecznego tych obszarów oraz podniesienie wartości dodanej produktów rybołówstwa i akwakultury;
b) utrzymanie i tworzenie miejsc pracy na obszarach zależnych głównie od rybactwa w drodze wsparcia dywersyfikacji lub restrukturyzacji gospodarczej oraz społecznej obszarów stojących w obliczu problemów społeczno-gospodarczych w wyniku zmian w sektorze rybactwa;
c) wspieranie jakości środowiska przybrzeżnego;
d) wspieranie krajowej i międzynarodowej współpracy pomiędzy obszarami zależnymi głównie od rybactwa.
3.
Obszar zależny głównie od rybactwa, wybierany jako cel pomocy ma ograniczoną wielkość i co do zasady jest mniejszy niż NUTS poziom 3 wspólnej klasyfikacji jednostek terytorialnych do celów statystycznych w rozumieniu rozporządzenia (WE) nr 1059/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. w sprawie ustalenia wspólnej klasyfikacji Jednostek Terytorialnych do Celów Statystycznych (NUTS) [20].
Obszar ten powinien być odpowiednio spójny pod względem geograficznym, gospodarczym i społecznym.
4.
Pomoc powinna być przede wszystkim skierowana na obszary charakteryzujące się:
a) małą gęstością zaludnienia; lub
b) zmniejszającym się znaczeniem rybołówstwa;
lub c) małymi społecznościami rybackimi.
5.
Państwo członkowskie informuje Komisję o obszarach wybranych do finansowania w ramach tej osi priorytetowej, włączając tę informację do najbliższego rocznego sprawozdania z realizacji, o którym mowa w art. 67.
Artykuł 44
Kwalifikujące się środki
1.
Wsparcie zrównoważonego rozwoju obszarów zależnych głównie od rybactwa może być udzielane na:
a) wzmocnienie konkurencyjności obszarów zależnych głównie od rybactwa;
b) restrukturyzację i reorientację działalności gospodarczej, w szczególności przez propagowanie ekoturystyki, pod warunkiem że działania te nie powodują zwiększenia nakładu połowowego;
c) działania w zakresie dywersyfikacji poprzez propagowanie zróżnicowanego zatrudnienia rybaków w drodze tworzenia dodatkowych miejsc pracy poza sektorem rybactwa;
d) podnoszenie wartości produktów rybactwa;
e) wspieranie infrastruktury drobnego rybactwa i turystycznej oraz usług na rzecz małych społeczności rybackich;
f) ochronę środowiska w obszarach zależnych głównie od rybactwa w celu utrzymania jego atrakcyjności, regenerację i rozwój osad oraz wiosek przybrzeżnych, gdzie prowadzi się działalność należącą do sektora rybactwa, a także ochronę i poprawę dziedzictwa przyrodniczego oraz architektonicznego;
g) przywrócenie potencjału produkcyjnego sektora rybactwa w przypadku jego zniszczenia w wyniku klęski żywiołowej lub przemysłowej;
h) promowanie współpracy międzyregionalnej i międzynarodowej pomiędzy poszczególnymi grupami w obszarach zależnych głównie od rybactwa, przede wszystkim w drodze tworzenia sieci i rozpowszechniania wzorców postępowania;
i) nabywanie umiejętności i ułatwianie opracowania oraz realizacji lokalnej strategii rozwoju;
j) partycypowanie w wydatkach bieżących grup.
2.
EFR może również finansować w wysokości do 15 % danej osi priorytetowej środki takie, jak propagowanie i doskonalenie kwalifikacji zawodowych, zdolności adaptacji wśród pracowników oraz dostępu do zatrudnienia, w szczególności na rzecz kobiet, z zastrzeżeniem, że środki te stanowią integralną część strategii zrównoważonego rozwoju oraz są bezpośrednio powiązane ze środkami opisanymi w ust. 1.
3.
Wsparcie udzielane zgodnie z ust. 1 może obejmować środki przewidziane w rozdziałach I, II i III, z wyjątkiem środków określonych w art. 23 i 24.
Do wsparcia udzielonego dla operacji odpowiadających tym środkom zastosowanie mają warunki i stawki udziału na operację określone odpowiednio w rozdziałach I, II i III oraz w załączniku II.
4.
Beneficjentami pomocy określonej w ust. 1 lit. b) i c) oraz w ust. 2 powinny być osoby pracujące w sektorze rybactwa albo osoby posiadające pracę związaną z tym sektorem.
5.
Wydatki bieżące grup co do zasady nie mogą przekroczyć 10 % całości budżetu przeznaczonego dla obszaru zależnego głównie od rybactwa.
W drodze odstępstwa państwa członkowskie mogą postanowić w indywidualnych przypadkach o przekroczeniu tego progu, w przypadkach gdy grupy nie mogą zostać ustanowione na bazie istniejących organizacji dysponujących doświadczeniem.
6.
W przypadku kwalifikowania się środka określonego w niniejszym artykule do uzyskania pomocy także na podstawie innego instrumentu wspólnotowego państwo członkowskie wyraźnie określa w swym programie operacyjnym, czy środek ten jest wspierany z EFR, czy też w ramach innego instrumentu wspólnotowego.
Artykuł 45
Wkład w zrównoważony rozwój obszarów zależnych głównie od rybactwa
1.
Środki na rzecz wspierania zrównoważonego rozwoju obszarów zależnych głównie od rybactwa realizowane są na danym terytorium przez jednostki lub grupy lokalne ("grupy") reprezentujące partnerów publicznych i prywatnych z rozmaitych stosownych lokalnych sektorów społeczno-ekonomicznych i, zgodnie z zasadą proporcjonalności, o zdolności administracyjnej i finansowej odpowiedniej do administrowania wsparciem i zapewnienia skutecznej realizacji operacji.
Grupa powinna, o ile to możliwe, opierać się na istniejących organizacjach dysponujących doświadczeniem.
2.